cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зборная Украіны па хакеі з шайбай
Гісторыя
З 1952 да 1991 украінскія хакеісты выступалі ў складзе зборнай каманды СССР. Першая сустрэча незалежнай зборнай Украіны адбылася на таварыскім турніры ў Санкт-Пецярбургу (Расія) 14 красавіка 1992 года супраць зборнай Казахстана; першая афіцыйная сустрэча — з тым жа супернікам 6 лістапада 1992 у Мінску (Беларусь) у рамках кваліфікацыйнага раўнду на чэмпіянат свету ў Дывізіёне «C». Гэтай падзеі папярэднічала стварэнне Федэрацыі хакея Украіны і яе ўваходжанне ў структуру Міжнароднай федэрацыі хакея з шайбай (ІІХФ), якое адбылося 6 мая.
Дзятлаўскі сельсавет
Дзя́тлаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — горад Дзятлава (не ўваходзіць у склад).
Зборная Украіны па хакеі з шайбай
Гісторыя
З першых гадоў свайго існавання зборная Украіны змагалася ў трэцім дывізіёне хакейнага чэмпіянату свету. Прарыў у эліту адбыўся ў сезоне 1997—1998 гадоў, калі ўкраінцы спярша перамаглі ў турніры Дывізіёна «C», а праз год занялі 1-е месца ў Дывізіёне «B».
Дзятлаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзятлаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — гарадскі пасёлак Дзятлава. З 8 студзеня 1954 года ў Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мулярскага сельсавета. 13 лютага 1960 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малдуці. 1 ліпеня 1960 года ў склад Дварэцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Буцвілавічы, Кулікоўшчына, Літаварцы, Рыбалава, Слайкоўшчына і Ціцейкі). З 25 снежня 1962 года ў складзе Слонімскага раёна. 27 верасня 1963 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малдуці. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Дзятлаўскага раёна. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Засецкага сельсавета, у склад Данілавіцкага сельсавета перададзена вёска Ведравічы. 22 мая 1973 года цэнтр сельсавета вернуты ў гарадскі пасёлак (з 21 верасня 1990 года — горад) Дзятлава. 13 ліпеня 2007 года ў склад сельсавета з Вензавецкага сельсавета перададзены 10 вёсак: Апаліна-Басіна, Вянскі, Запашка, Каменка, Нямковічы, Пацаўшчына, Рэпішча, Сіратаўшчына, Труханавічы і Яцвезь. 24 лютага 2022 года ў склад Вензавецкага сельсавета вернута вёска Рэпішча.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2297 чалавек, з іх 68,0 % — беларусы, 26,4 % — палякі, 3,3 % — рускія.
Зборная Украіны па хакеі з шайбай
Гісторыя
Цягам наступных 9 гадоў зборная Украіна заставалася ўдзельніцай элітнага Дывізіёна чэмпіянату свету, страціўшы месца ў сусветнай хакейнай эліце па выніках чэмпіянату свету 2007 года. Найвышэйшае дасягненне ўкраінскай зборнай за час удзелу на найвышэйшым узроўні — 9 месца ў 2002 года.
Каманда Украіны толькі адзін раз здолела пераадолець кваліфікацыйны раўнд для ўдзелу ў хакейным турніры Зімовых Алімпійскіх гульняў. На Алімпіядзе ў Солт-Лэйк-Сіці ўкраінцы распачалі свае выступы ў групе «B» папярэдняга групавога турніру, па хадзе якога здабылі перамогі над зборнымі Швейцарыі і Францыі, а таксама мінімальна саступілі 0:1 зборнай Беларусі. Дзякуючы гэтай перамозе адзіную пуцёўку на асноўны турнір атрымалі беларусы. Першы выступ на Алімпіядзе зборная Украіны скончыла разгромным паражэннем з лікам 2:9 ад зборнай Латвіі ў гульні за 9 месца.
Патрык Енджэеўскі
Патрык Енджэеўскі (Patryk Jendrzejewski; нар. ) — польскі спартсмен, гулец у настольны тэніс, пазней трэнер. З’яўляецца трэнерам юніёрскай зборнай Польшчы па тэнісе. Выступаў за «Дартам Багорыю» з Гродзіска Мазавецкага. У 2015 годзе перайшоў у «Гвязду» з Быдгашчы. Наступныя 4 сезоны правёў у нямецкай лізе. У сезоне 2019/2020 вярнуўся ў быдгашчскі клуб, дзе пазней стаў трэнерам.
Парканная вуліца (Дзісна)
Парканная вуліца — колішняя вуліца ў Дзісне.
Назву атрымала ад паркана, які праходзіў па ёй. Была арыентавана з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Пачыналася прыкладна ад скрыжавання Замкавай (цяпер Юбілейная) і Коханаўскай (цяпер Гагарына) і цягнулася ў бок францысканскага касцёла паралельна да вуліцы Аляксандраўскай (цяпер Кірава). Забудова на вуліцы моцна пацярпела ў час Вялікай Айчыннай вайны і цалкам знішчана ў пасляваенны час. Захаваліся ўсяго дзве камяніцы, якія знаходзіліся на паўночна-ўсходнім баку вуліцы. Трасіроўка парушана будынкам Мёрскага сацыяльна-педагагічнага цэнтра, захаваўся невялікі праезд на заходнім баку безназоўнай цэнтральнай плошчы, які злучае Юбілейную вуліцу з Першамайскай.
Валожынскі дэканат
Валожынскі дэканат — дэканат Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёла Беларусі.
Магіліцы
Магі́ліцы (, Могилицы) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Волькаўскага сельсавета.
IC 4955
IC 4955 — галактыка тыпу RN (відзеркалююча туманність) ў сузор’і Лісічка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сашыцкі сельсавет
Сашы́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Сашыца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сялецкага сельсавета.
Пётр Піліпавіч Якубовіч
Пётр Піліпавіч Якубовіч (псеўданімы: Мацвей Рамшаў, Л. Мельшын, П. Я., П. Ф. Грыневіч, О’Конар, Чэзарэ Нікаліні, і інш:, с. Ісаеў, Валдайскі павет, Наўгародская губерня — 17 (30) сакавіка 1911, Санкт-Пецярбург) — рэвалюцыянер-нарадаволец, пісьменнік (паэт і перакладчык).
Ваенная аперацыя
Аперацыя — форма ваенных дзеянняў — сукупнасць бітваў, баёў, удараў і манёўраў, якія ажыццяўляюцца разнароднымі войскамі (сіламі), узгоднены і ўзаемазвязаны паводле мэты, задач, месца і часу, і якія праводзяцца адначасова і паслядоўна згодна з адзінай задумай і планам дзеля вырашэння задач на тэатры (ці тэатрах) ваенных дзеянняў, стратэгічным ці аператыўным кірунку (у пэўным раёне ці зоне) у акрэслены перыяд часу.
Паводле маштабу бываюць стратэгічныя, франтавыя (флоту, акругі ППА, групы армій), армейскія (флатыліі, корпусу, эскадры). У залежнасці ад удзелу сіл і сродкаў бываюць: агульнавайсковыя (агульнафлоцкія), супольныя і самастойныя. Паводле характару баявых дзеянняў адрозніваюць аперацыі наступальныя і абарончыя; паводле часуі чарговасці правядзення — першыя і наступныя.
У стратэгічнай аперацыі могуць правоздіцца некалькі франтавых, у франтавой — некалькі армейскіх і корпусных аперацый. Кожная аперацыя мае свае паказальнікі, з якіх асноўныя: колькасць войскаў (сіл), што ўдзельнічаюць у аперацыі, шырыня паласы дзеянняў, працягласць; апроч таго, у наступальных аперацыях адзначаюць глыбіню і тэмпы наступлення.
На змест, спосабы падрыхтоўкі і вядзення аперацый вырашальнае ўдзеянне робяць: палітычныя мэты вайны і характар стратэгічных і аператыўных задач, якія вырашаюцца, ваенна-эканамічныя здольнасці дзяржавы, баявыя магчымасці сваіх войскаў і праціўніка, фізіка-геаграфічныя асаблівасці ТВД, сістэмы кіравання, маральна-палітычны стан войскаў (сіл) і ўзровень іх аператыўнай, баявой і палітычнай падрыхтоўкі.
Цэнтральны банк Расійскай Федэрацыі
Цэнтральны банк Расійскай Федэрацыі (Банк Расіі) (Центральный банк Российской Федерации (Банк России)) — галоўны банк першага ўзроўню, галоўны эмісійны, грашова-крэдытны інстытут Расійскай Федэрацыі, які распрацоўвае і ажыццяўляе ў супрацоўніцтве з Урадам Расійскай Федэрацыі адзіную грашова-крэдытную палітыку і надзелены асаблівымі паўнамоцтвамі, у прыватнасці, правам эмісіі грашовых знакаў і рэгулявання дзейнасці банкаў.
Харкаўскі нацыянальны ўніверсітэт гарадской гаспадаркі імя А. М. Бекетава
'''Харкаўскі нацыянальны ўніверсітэт гарадской гаспадаркі імя А. М. Бекетава''' (Харківський національний університет міського господарства імені О. М. Бекетова) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
Навучальная ўстанова заснавана ў 1922 годзе як Усеўкраінскі тэхнікум камунальнай гаспадаркі. З 1924 года — факультэт камунальнай гаспадаркі вячэрняга працоўнага тэхнікума народнай гаспадаркі, з 1929 года — камунальны факультэт Харкаўскага інстытута народнай гаспадаркі. З 1930 года — Харкаўскі інстытут камунальнай гаспадаркі, а з 1935 — Харкаўскі навучальны камбінат камунальнай гаспадаркі, у складзе якога — Харкаўскі інстытут камунальнай гаспадаркі і Тэхнікум зялёнага будаўніцтва. У 1938 годзе перайменаваны ў Харкаўскі інстытут камунальнага будаўніцтва, а ў 1939 — у Харкаўскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва. У 1941 годзе быў ліквідаваны камбінат, Харкаўскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва і Тэхнікум зялёнага будаўніцтва былі выдзелены ў асобныя навучальныя ўстановы. У 1989 годзе Харкаўскі інстытут інжынераў камунальнага будаўніцтва перайменаваны ў Харкаўскі інстытут інжынераў гарадской гаспадаркі, у 1994 годзе — у Харкаўскую дзяржаўную акадэмію гарадскога гаспадаркі. З 2003 года акадэмія атрымала статус нацыянальнай, а з 2013 — нацыянальнага ўніверсітэта. 25 красавіка 2013 года ўніверсітэту нададзена імя А. М. Бекетава.
Віліян Боржыс да Сілва
Ві́ліян Бо́ржыс да Сі́лва (Willian Borges da Silva нар., Рыбейран-Пірыс, Бразілія) — бразільскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Фулхэм» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Клубная кар’ера
Кар’еру пачаў у бразільскім клубе «Карынтыянс», адкуль у жніўні 2007 года перайшоў ва ўкраінскі клуб «Шахцёр» за 14 млн еўра. Дэбютаваў за новы клуб 15 верасня 2007 года ў матчы супраць «Чарнаморца», дзе данецкі клуб атрымаў перамогу з лікам 2:1. 31 студзеня 2013 года Віліян перайшоў у «Анжы» падчас зімовага трансфернага вакна. За іграка сярэдняй лініі махачкалінцы выклалі 35 млн еўра. Аднак ужо ўлетку ў сувязі з новай палітыкай стратэгіі развіцця і фінансавання клуба бразільскі ігрок перайшоў у лонданскі «Чэлсі» за 32 млн фунтаў.
У жніўні 2020 года ў якасці свабоднага агента пакінуў «Чэлсі» і неўзабаве стаў іграком «Арсенала». У жніўні 2021 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Арсеналам» і вярнуўся ў «Карынтыянс».
У жніўні 2022 года пакінуў «Карынтыянс», а ў верасні вярнуўся ў Англію, папоўніўшы склад «Фулхэма».
Міжнародная кар’ера
10 лістапада 2011 года Віліян дэбютаваў за нацыянальную зборную Бразіліі ў таварыскім матчы супраць зборнай Габона.
Дасягненні
«Шахцёр»:
«Чэлсі»:
Тэхналогіі двайнога прызначэння
Тэхналогія падвойнага (двайнога) прызначэння — праектны, вытворчы, эксплуатацыйны ці іншы тэхналагічны ланцужок, які можа знайсці прымяненне як у грамадзянскай, так і ваеннай тэхніцы.
Віліян Боржыс да Сілва
Дасягненні
Зборная Бразіліі:
Тэхналогіі двайнога прызначэння
Канцэпцыя
Большая частка тэхналагічных дасягненняў (ядзерная энергія, ракетна-касмічная тэхніка, лазеры, радыёлакацыйныя сістэмы, камп’ютары і г. д.) могуць разглядацца як «тэхналогіі падвойнага прызначэння», аднак само гэта паняцце атрымала распаўсюджванне толькі ў сярэдзіне 80-х гадоў XX стагоддзя.
Як правіла, распрацоўка тэхналогій двайнога прызначэння звязана з развіццём найбольш перспектыўных даследчых напрамкаў у прыкладной навуцы і ў навукаёмістых галінах прамысловасці; яна патрабуе значных інтэлектуальных і эканамічных выдаткаў. Як следства, да прынцыповым асаблівасцям тэхналогій падвойнага прызначэння адносяць высокі ўзровень патрабаванняў да іх якасці і эфектыўнасці.
На мяжы XX—XXI стагоддзяў да ліку тэхналогій двайнога прызначэння адносяць оптаэлектроніку, біятэхналогіі, тэхналогіі тэлекамунікацыйных і камп’ютарных сетак, новых матэрыялаў, накіраванай перадачы энергіі і г. д., так як вобласць узаемнага перасячэння магчымасцяў іх выкарыстання як у грамадзянскай, так і ў ваеннай сферы дасягае 80—90 %.
У міжнародных адносінах перадача падобных тэхналагічных прадуктаў трапляе пад дзеянне Васенаарскіх пагадненняў 1996 года па кантролі за экспартам звычайных узбраенняў і высокіх тэхналогій (падвойнага прымянення).
Эндру Бэл
Біяграфія
Нарадзіўся ў Сэнт-Андрусе, скончыў універсітэт у гэтым жа горадзе, пасля чаго ў 1774 годзе адправіўся ў брытанскую Амерыку і працаваў настаўнікам у калоніі Вірджынія. Вярнуўся на радзіму ў 1781 годзе, у 1784 годзе быў пасвечаны ў дыяканы, у 1787 годзе ў святары, а ў лютым 1787 года адплыў у Індыю (якая ў той час каланізавалася брытанцамі), дзе стаў полковым святаром. У 1789 годзе ўзначаліў прытулак для хлопчыкаў-сірот, дзяцей загінуўшых салдатаў, у Мадрасе; у гэты ж час пазнаёміўся з метадам ўзаемнага навучання навучэнцамі (калі старшакласнікі навучалі малодшых), ужыты ў некаторых місіянерскіх школах для дзяцей карэнных жыхароў краіны ў сувязі з вялікім недахопам настаўнікаў, і палічыў яго гэтак паспяховым, што вырашыў зрабіць яго універсальным метадам навучання і прыступіў да яго далейшага развіццю. Яго спроба заснаваць такую навучальную ўстанову, у якой усё навучанне ў асобных класах ўскладалася б на прызначаных для таго лепшых вучняў (манітораў) толькі пад наглядам галоўнага настаўніка (Monitorial system of tuition), удалася, і з 1 чэрвеня 1795 года ў мадраскай школе навучанне вялося самімі вучнямі. Быў вядомы як катэгарычны праціўнік цялесных пакаранняў, таксама падтрымліваў ідэю навучання дзяцей праз маляванне карцін на пяску, чаму працівіліся іншыя настаўнікі.
У 1797 годзе Бэл вярнуўся ў Лондан, дзе апублікаваў невялікую брашуру, у якой выклаў свае погляды. Так як першапачаткова яму не ўдалося зацікавіць ўрад у карысць сваёй «мадраскай сістэмы навучання», то ён сышоў у вёску. З 1796 года займаў даходную пасаду святара ў Вестмінстэрскім абацтве. Першым на яго працу звярнуў увагу квакер Джозеф Ланкастэр, у 1807 годзе, які адкрыў у Саутуарке школу для бедных, якую ўпарадкавалі ў адпаведнасці з прынцыпамі Бэла, а таксама удасканаліў яго сістэму. Поспех метаду і моцная падтрымка, якую аказвалі Ланкастэру нонканфармісты, далі магутны імпульс да развіцця руху. Была створана вялікая колькасць аналагічных школаў, і члены Царквы Англіі, устрывожаныя тым, што кантроль над такімі школамі апынуўся цалкам у руках дысідэнтэраў, прынялі рашэнне аб стварэнні аналагічных устаноў, у якіх выкладанне павінна было весціся адпаведна англіканскага веравучэння. У 1807 годзе Бэл быў адкліканы са сваёй святарскай службы з Суоніджа ў Дорсэце, каб арганізаваць сістэму школаў у адпаведнасці з гэтым рашэннем, і ў 1811 годзе стаў начальнікам створанага «Нацыянальнага таварыстваства па садзейнічанню адукацыі бедных у згодзе з прынцыпамі англіканскай царквы». За сваю дзейнасць ён хутка атрымаў прасоўванне ў прэбенды Вэстмінстэра і быў прызначаны дырэктарам Шернбурнскай бальніцы у Дарэме. Спрабаваў, хаця і беспаспяхова, ўкараніць сваю сістэму ў Шатландыі і на кантыненце. У 75-гадовым узросце выйшаў у адстаўку. Памёр у Чэлтнеме, быў пахаваны ў Вестмінстэрскім абацтве.
Завяшчанне
Сваё вялікае багацце ён завяшчаў амаль выключна для патрэб адукацыі. З 120 000 фунтаў, распараджэнне якімі ім было даверана провасту (мэру) Сэнт-Андруса, двум гарадскім святарам і прафесару грэчаскай мовы ва ўніверсітэце, палова павінна была пайсці на стварэнне важнай школы, названай Мадраскі каледж, у Сэнт-Андрусе; 10 000 фунтаў было завешчана кожнаму з буйных гарадоў: Эдынбургу, Глазга, Лейту, Інвернесу і Абердзіну — у мэтах падтрымкі мясцовых школаў; і 10 000 было выдзелена Каралеўскаму ваенна-марскому вучылішчу.
Юліян Талочка
Юліян Талочка (Julian Tołłoczko; ? — ?) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
У 1817 годзе Юльян Талочка набыў Вердамічы, дзе заклаў парк і ў 1830 годзе пабудаваў сядзібу.
Сям’я
У шлюбе з Л. Ельскай. Меў сына Эдуарда (1840—1912), які ўжо служыў у канцылярыі маршалка шляхты, ці фактычна свайго бацькі, а таксама чатырох дачок.
Якуб з Калінаўкі
Якуб з Калінаўкі (Каліноўскі, Калінуўка, Каліновіус,, Jakub z Kalinówki; ? — ) — беларускі пратэстанцкі тэолаг і пісьменнік. Гуманіст, ідэолаг левай, плебейска-сялянскай плыні радыкальна-рэфармацыйнага руху ў Вялікім княстве Літоўскім у другой палове XVI стагоддзя, антытрынітарый.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай або беднай шляхецкай сям'і ў Калінаўцы на Падляшшы. Мяркуюць, што напачатку ён быў ніжэйшым касцёльным служкай.
У 1560-я гады у антытрынітарыянскім зборы ў маёнтку канцлера Вялікага Княства Літоўскага, магната-кальвініста Яўстафія Валовіча.
У 1568 годзе пакінуў гэту службу, верагодна, з прычыны свайго актыўнага ўдзелу ў антытрынітарскім руху ў Вялікім Княстве Літоўскім.
3 1567 года ўдзельнічаў у арыянскіх сінодах у Польшчы i Вялікім Княстве Літоўскім. На (пад Радамам) абраны прадстаўніком ад уніятаў на дыспут з дытэістамі, што сведчыць пра яго шырокую арыентацыю ў тэалагічных справах. У 1568 годзе на сінодзе літоўскіх братоў у Іўі (каля Валожына) разам з Паўлам з Візны вёў палеміку з лідарам правага крыла антытрынітарыяў С. Будным па пытанні аб свецкай уладзе і валоданні.
У 1569 годзе выехаў у Польшчу i там разам з Марцінам Чаховіцам і іншымі аднадумцамі з Вялікага Княства Літоўскага заснаваў у рэлігійную суполку, абавязкам кожнага члена якой было зарабляць сабе на хлеб толькі сваімі рукамі. Каля 1575 года знаходзіўся ў Любліне. На радзіму, напэўна, ён так i не вяртаўся.
Погляды
Паслядоўнік Пятра з Ганёндза i Марціна Чаховіца. Быў заўзятым прыхільнікам. Спасылаючыся на Біблію, сцвярджаў, што Бог стварыў усіх людзей з адной крыві, таму ўсе людзі браты, і ніхто не мае права панаваць над іншымі. Лічыў, што крыніцай сацыяльнай няроўнасці з'яўляецца. Выступаў за негвалтоўнае пераадоленне няроўнасці праз маральнае самаўдасканаленне і існуючых грамадска-дзяржаўных інстытутаў.
Якуб меў значны аўтарытэт сярод радыкальных польскіх братоў i нават сярод сваіх непрыяцеляў, якія вымушаны былі паважаць яго як віднага члена суполкі. Ён выступаў супраць эксплуатацыі, свецкай улады, войнаў, адстойваў сацыяльную i нацыянальную роўнасць, свабоду веравызнання. «''Не можа i не павінна быць сярод сапраўдных хрысціян адрознення паміж яўрэем i грэкам, паміж рабом i свабодным — усе павінны быць роўныя. … Ці ж можна назваць хрысціянскім тое грамадства, дзе людзі валодаюць нявольнікамі, а брат пануе над братам i загадвае яму''».
Tricimba
Tricimba — род мух сямейства. Уключае 7 апісаных відаў.
Павел Ізотавіч Якубовіч
Павел Ізотавіч Якубовіч (нар., Унеча, Бранская вобласць, РСФСР; псеўданімы Павел Старадуб, Ксенафонт Суперфасфатаў і інш.) — беларускі журналіст, галоўны рэдактар газеты «Советская Белоруссия» (1995—2018), прапагандыст.
Біяграфія
Скончыў Саратаўскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча МУС СССР імя Ф. Э. Дзяржынскага (1975 г.) і факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1973 г.).
Атрымаў вядомасць у савецкі час сваімі фельетонамі і спартыўнымі рэпартажамі, потым перайшоў на палітычныя тэмы. Працаваў загадчыкам аддзела ў газеце «Знамя юности» (1977—1987), рэдактарам аддзела ў часопісе «Крыніца» (1987—1988), аглядальнікам у «Народнай газеце» (1988—1994), першым намеснікам галоўнага рэдактара газеты «Советская Белоруссия» (1994—1995).
Узначальваў экспертную групу аб умовах доступу апазіцыі да дзяржаўных СМІ, які бясплённа вёўся да лютага 2000 г. . 31 снежня 2006 г. Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ аб прысуджэнні Паўлу Якубовічу прэміі «За духоўнае адраджэнне».
Увосень 2007 года Якубовіч выконваў місію спецпасланніка прэзідэнта РБ. У Ізраілі ён правёў серыю сустрэч з ізраільскімі чыноўнікамі і журналістамі, спрабуючы ўрэгуляваць канфлікт, выкліканы заявамі Аляксандра Лукашэнкі наконт Бабруйска як былога яўрэйскага горада, ператворанага яго жыхарамі ў «свінушнік», і да т. п. Паводле П. Якубовіча, ён сустракаўся з прэзідэнтам Ізраіля Ш. Перэсам і ўзяў у яго інтэрв’ю, якое мусіла з’явіцца ў «бліжэйшых нумарах» «Советской Белоруссии». Аднак гэтае інтэрв’ю не з’явілася і на 10 гадоў пазней.
3 студзеня 2011 г. А. Лукашэнка прызначыў П. Якубовіча членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
У сярэдзіне 2010-х гадоў быў уключаны ў «Савет абшчыны» (кіроўны орган Саюза беларускіх яўрэйскіх аб’яднанняў і абшчын) і застаецца ў ім па стане на 7 лютага 2018 г. . Уключэнне П. Якубовіча ў кіраўніцтва названага Саюза выклікала крытыку з боку яўрэйскіх актывістаў.
6 лютага 2018 г. А. Лукашэнка адхіліў П. Якубовіча з пасады галоўнага рэдактара газеты «Советская Белоруссия».
Павел Якубовіч арганізаваў некалькі «круглых сталоў», прысвечаных тэме сталінскіх рэпрэсій, быў ініцыятарам таго, каб дзяржава ўзяла ўдзел у мемарыялізацыі і ахове Курапатаў, і стаў каля вытокаў адпаведнай грамадскай камісіі, у якую пагадзіліся ўвайсці актывісты, якія шмат гадоў апекаваліся Курапатамі. У выніку быў абвешчаны конкурс на памятны знак ад улады ў Курапатах, а таксама прайшоў збор грошай. Пасля адстаўкі ў лютым 2018 года Якубовіча выключылі з усіх ініцыятываў і камісій, звязаных з Курапатамі.
Кургальскі паўвостраў
<tt data-source="6" id="cx6" contenteditable="false" tabindex="0" data-template-state="adapt" data-cx-weight="0" style="min-height: 808px;"></tt><tt data-source="6" id="cx6" contenteditable="false" tabindex="0"></tt> Кургальскі паўвостраў — паўвостраў на паўночным-захадзе Расіі, на тэрыторыі Кінгісэпскага раёна Ленінградскай вобласці.
Месцазнаходжанне
Размешчаны ў паўднёвай частцы Фінскага заліва. Паўвостраў падзяляе Нарвскі заліў  і Лужскую губу. Самая паўночная кропка — мыс Піткенен-Нос. Таксама на паўвостраве знаходзяцца мысы Піхлісар, Луто ды інш. У паўднёвай частцы паўвострава працякае рака Луга і яе рукаў Выб'я.
Клімат
Воды Фінскага заліва маюць меншую, чым звычайная марская вада, салёнасць і добра выграваюцца. З снежня па сакавік Нарвскі заліў пакрыты лёдам. Каля 200 дзён у годзе адбываюцца ўварванні атлантычных цыклонаў.
Гадавая колькасць ападкаў складае прыкладна 700 мм, іх асноўная маса выпадае ў цёплую частку года. Снежны полаг, магутнасць якога складае прыкладна 40 см, ляжыць каля 120 дзён у годзе.
Сярэдняя тэмпература ліпеня — +15°С, сярэдняя тэмпература студзеня — -5°С.
Ландшафт
Рэльеф паўвострава пераважна раўнінны. Найвышэйшая кропка — 47 м (гара Гарадок). Побач з паўвостравам глыбіня мора да 20 м. Тэктанічым працягам паўвострава з'яўляецца Кургальскі рыф, у склад якога ўваходзяць выспы Янісары, Кургалаўская Рэйма, Рэмісар, Хангелода, Хітаматала і інш. Паўвостраў моцна забалочаны.
На Кургальскам паўвостраве 2 буйных возера: прэснаводнае Белае і салёнае Ліпоўскае, якое злучаецца з Фінскім залівам - пратокай.
Глеба тут — з высокім утрыманнем пяску; часта сустракаюцца валуны. Тэрыторыю цяперашняга Кургальскага паўвострава каля 5000 гадоў да н. э. хавала Літарынавае мора.
Для Кургальскага паўвострава характэрна багацце невялікіх прэсных азёр і рознатыповых балот. Балоты займаюць невялікі адсотак плошчы.
Занальнымі з'яўляюцца дзярновыя слабаподзолістыя і сярэднеподзолістыя глебы. Аднак, з прычыны шырокага распаўсюджвання балот на паўвостраве, тут пераважаюць тарфянікі і балотна-глеевые глебы.
Сам Кургальскі паўвостраў ўяўляе сабой раўнінную, слаба хвалістую тэрыторыю, большую частку якой займае Кургалаўскае плато, складзенае моранымі адкладамі апошняга зледзянення, з абсалютнымі вышынямі 18-25 метраў. Ніжняя тэраса паўднёвага ўзбярэжжа Фінскага заліва складзеная палеазойскімі глінамі, перакрытымі марскімі плейстацэнавымі адкладамі — валуністымі суглінкамі перапрацаваных марэн, месцамі істужачнымі глінамі і пяскамі. Тэраса злёгку нахіленая да мора.
Шэраг прыродных комплексаў, якія захаваліся на Кургальскам паўвостраве ў непарушаным выглядзе, не мае аналагаў на тэрыторыі Расіі.
Расліннасць
Тэрыторыя Кургальскага паўвострава характарызуецца максімальным ў Ленінградскай вобласці разнастайнасцю расліннага свету.
Большая частка тэрыторыі паўвострава пакрыта сухімі сасновымі зялёнамохавымі лясамі з брусніцамі, чарніцамі і іншымі відамі траў, у тым ліку — і сон лугавы, які занесены у Чырвоную кнігу. Характэрнай асаблівасцю з'яўляецца наяўнасць вялікай колькасці шыракалістых парод — дуба, клёну, вяза, ясеня.
Мурожных лугі займаюць невялікі адсотак плошчы паўвострава.
На паўвостраве маецца высокая колькасць відаў — 754 сасудзістых раслін, 102 з якіх лічацца рэдкімі і занесены ў Чырвоныя кнігі СССР, РСФСР, краін Балтыйскага рэгіёну.
Жывёльны свет
Жывёльны свет Кургальскага паўвострава максімальна разнастайны ў межах Ленінградскай вобласці.
Тут зарэгістраваны: 201 від птушак, 38 відаў млекакормячых, 9 відаў амфібій і рэптылій. Больш за 100 відаў з іх занесены ў Чырвоныя кнігі.
Іхтыяфаўна плыткаводдзяў Фінскага заліва і азёр прадстаўлена шматлікімі відамі рыб. Кургальскі паўвостраў ляжыць на трасе Беламора-Балтыйскага міграцыйнага шляху.
Узбярэжжы паўвострава, выспы і прылеглыя да іх плыткаводдзі служаць месцам масавых навал, стаянак і пакормаў птушак у перыяды міграцый. Тут гняздуюцца многія рэдкія для Ленінградскай вобласці віды: турпан, звычайная гага, шэры гусь, вялікі баклан і іншыя. У саспелых яловых лясах у ваколіцах Вялікага балота і ля Белага возера гняздуецца арлан-белахвост, занесены ў Чырвоную кнігу.
На выспах Ціскольскага і Кургальскага рыфаў адзначаны ляжні шэрага цюленя і кольчатай нерпы.
На паўвостраве звычайныя тхор, лісіца, кабан, лось і іншыя віды, шырока распаўсюджаныя ў Ленінградскай вобласці. Сустракаецца буры мядзведзь. На ўчастку шыракалістага лесу паблізу вёскі Ціскалава сустракаецца садовая соня.
Водна-балотныя ўгоддзі паўвострава маюць міжнароднае значэнне ў якасці месцапражыванняў вадаплаўных птушак і ўтвараюць Кургальскі заказнік.
Населеныя пункты
Найбуйнейшыя населеныя пункты: Усць-Луга, Кургалава, Ліпава, Ціскалава, Конава, Выб'е, Гаккава, Кір'яма.
IC 4956
IC 4956 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Бершты
Да 2002 года цэнтр Берштаўскага сельсавета, у 2002—2013 гадах уваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
ВКЛ
Упершыню згадваецца 27 лютага 1460 года, гаспадарскі двор у Гродзенскім павеце ВКЛ, які ў 1460—1499 гадах неаднаразова наведвалі вялікія князі Казімір і Аляксандр; у 1496 годзе тут адбыўся сойм ВКЛ. У 1633—1639 гадах у Берштах спыняўся на адпачынак і паляванне кароль Уладзіслаў Ваза. Пазней Берштаўскія лясы і каралеўскія паляванні былі апісаныя Мацеем Сарбеўскім у паэме «Silvi ludia» (Лясныя забавы). У 1738 годзе — вёска, 19 валок зямлі, 42 гаспадары, у Астрынскім старостве.
Расійская імперыя
З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, з 1802 годзе ў Гродзенскай губерні. У вайну 1812 года ў Берштах дзейнічаў партызанскі атрад. У 1850 — вёска ў складзе маёнтка Бершты, 75 гаспадарак, 609 жыхароў, 53 дзесяціны ворыва; меліся карчма, свіран. У фальварку Бершты — жылы дом, свіран, стайня і іншыя гаспадарчыя пабудовы; 43 дзесяціны ворыва. У 1853 ад голаду загінулі 100 жыхароў вёскі. У 1859 у казённым маёнтку Бершты: 16 вёсак, 3 урочышчы, 21790 дзесяцін зямлі (у т.л. у сялян 9950 дзесяцін), 13 корчмаў (у 1850 — 18), прадпрыемства па вырабу жалеза, 1187 душ мужчынскага полу (у 1850—326 двароў, 2820 жыхароў, вадзяны млын). Падчас паўстання 1863—1864 гадоў каля Берштаў, у Святым Балоце знаходзіўся атрад паўстанцаў пад камандаваннем палкоўніка Аляксандра Лянкевіча. Сюды ў красавіку 1863 года прыязджаў Канстанцін Каліноўскі. У ноч з 29 на 30 сакавіка 1863 года паўстанцы разабралі масты праз раку Котру каля Берштаў і праз раку Нявішу каля Якубавічаў, перапыніўшы гэтым сувязь паміж вёскамі. 22.4(4.5.).1863 года ў раёне Святога Балота адбыўся бой паміж паўстанцамі і расійскімі войскамі, пасля чаго атрад А. Лянкевіча перайшоў у Мілавідскія лясы Слонімскага павета. У 1869 годзе ў Берштах (разам з урочышчамі Бабіна, Засады, Зубрава, Зубраўка, Крапіўніца, Мастэйка, Падбершты, Прыдоўгае) 106 двароў, 439 жыхароў, 6372 дзесяціны зямлі. У 19 — пачатку 20 ст. Бершты — сяло, мястэчка, цэнтр воласці Гродзенскага павета. У 1885—117 двароў, 936 жыхароў, валасное праўленне, царква (пабудавана ў 1816, адрамантавана ў 1866—1867), фельчарскі пункт, народнае вучылішча. На тэрыторыі воласці — 34 паселішчы, 527 двароў, 4169 жыхароў. У 1892—976 жыхароў; у 1896—137 двароў, 933 жыхары (разам з выселкам Касцічы), хлебазапасны магазін, піцейны дом; у 1905—1470 жыхароў. У 1889 на беразе возера Берштаўскае быў знойдзены манетны скарб (ухаваны ў 2-й палове 1660-х), які змяшчаў каля 6000 білонных і медных манет і з’яўляўся адным з найбольш буйных манетных скарбаў 17 ст. на Беларусі. У 1910 Гродзенскі лесаахоўны камітэт выдзеліў 6 дзесяцін зямлі лясной плошчы пад будаўніцтва Берштаўскага 2-класнага народнага вучылішча і жаночага аднакласнага вучылішча. У 1-ю сусветную вайну Бершты акупіраваны кайзераўскімі войскамі.
У складзе Польшчы
У ліпені—верасні 1920 улада ў вёсцы належала бальшавіцкаму ВРК (створаны 26 ліпеня, кіраўнік А. Макараў). Пасля польскага наступлення ў 1920 годзе К. Русілка арганізаваў партызанскі атрад. З 1921 — вёска, цэнтр гміны (6119 жыхароў) Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства Польшчы. У 1921 разам з Бераставіцамі — 207 двароў, 1120 жыхароў; дзейнічалі гмінная ўправа, пошта, царква. Жыхар вёскі Лука Дз. Лебядзевіч, член КПЗБ, прымаў удзел у працы Народнага сходу Заходняй Беларусі ў кастрычніку 1939 г.
У складзе БССР
З 1939 у БССР, з 12.10.1940 — цэнтр сельсавета Парэцкага, з 12.11.1940 Скідзельскага раёна Беластоцкай, з 20.9.1944 Гродзенскай вобласці, з 15.12.1962 у Гродзенскім, з 1964—1967 у Шчучынскім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі войскамі; вызвалена ў ходзе Беларускай аперацыі. 3 1950 г. вёска ў складзе калгасаў імя Ракасоўскага, «Зара» (з 1957), імя Леніна (з 1960); цэнтр калгаса, пазней саўгаса «Бершты» (да 2001). У 1970 у вёсцы 140 двароў, 387 жыхароў. На 1.1.2001 — 108 двароў, 224 жыхары. Базавая школа, клуб, бібліятэка. Помнікі: магіла партызана В. В. Аляксандрава (стэла пастаўлена ў 1963), помнік 148 землякам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну (пастаўлены ў 1975), мемарыяльная дошка ў гонар ВРК (устаноўлена ў 1959). Помнік народнага драўлянага дойлідства Свята-Пакроўская царква (дзейнічае з 1988—1990).
NGC 2377
NGC 2377 (іншыя абазначэнні — UGCA 132, 3C 178, IRAS07225-0933, CGMW 1-839, PGC 20948) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тайра Бэнкс
Біяграфія
Бацькі — Дональд і Каралін Бэнкс, брат — Дэвін Бэнкс. Бацькі развяліся, калі Тайры было шэсць гадоў. Бэнкс вучылася John Burroughs Middle School, у 17 гадоў скончыла Immaculate Heart High School і вызначылася з далейшай кар'ерай, падпісала кантракт з мадэльным агенцтвам Elite. Тайра планавала паступіць у каледж Loyola Maramount ў Лос-Анджэлесе.
Вілейскі дэканат
Вілейскі дэканат — дэканат Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Бітва
У рамках адной аперацыі могуць адбывацца некалькі бітваў, якія ажыццяўляюцца адначасова ці паслядоўна, на ўсім фронце ці на асобным кірунку. Да з'яўлення ў ваенным майстэрстве паняцця «аперацыя» бітва была асноўнай формай дзеянняў армій.
Да пачатку 20 ст. бітвы падзяляліся на генеральныя (вальныя) і часткавыя (звычайныя), а само паняцце часта атаясамлялася з паняццем «бой». Таксама з 20 ст. «бітвай» сталі называць рад адначасовых і паслядоўных наступальных і абарончых аперацый буйных груповак войск на важнейшых кірунках або тэатрах ваенных дзеянняў у мэтах дасягнення стратэгічных вынікаў у вайне (ваеннай кампаніі) — напрыклад, Курская бітва і інш.
Адрозніваюць бітвы: агульнавайсковыя, паветраныя, проціпаветраныя і марскія. Паводле мэтаў і відаў ваенных дзеянняў бітвы бываюць наступальнымі і абарончымі.
Хырманлар
Хырманлар (Xırmanlar) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
Жазеф Пеладан
Жазеф (Жазефен) Пеладан (Joséphin Péladan;, паблізу Ліёна — , Нёі-сюр-Сен) — французскі пісьменнік — сімваліст і акультыст, адзін з заснавальнікаў руху розенкрэйцараў у Францыі.
Равяціцкі сельсавет
Равя́ціцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Равяцічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сігневіцкага сельсавета.
Дзмітрый Юр’евіч Калінейка
Дзмітрый Калінейка (нар. ) — былы беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага РЦАП-БДУ, у 2016 годзе дэбютаваў у складзе дарослай каманды «Зорка-БДУ» ў Першай лізе. У сезонах 2016—2017 з’яўляўся на полі, выходзячы на замену ў другім тайме.
У студзені 2018 года прыбыў на прагляд у «Смалявічы» і ў лютым падпісаў з клубам трохгадовы кантракт. 1 красавіка 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе у матчы супраць БАТЭ (0:1), выйшаўшы назамену ў канцы сустрэчы. Пазней атрымаў траўму, з-за якой прапусціў большую частку сезона 2018. У пачатку 2019 года зноў стаў з’яўляцца на полі, выходзячы на замену, аднак у ліпені 2019 года з-за праблем са здароўем завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
У 2015 годзе выступаў за юнацкую зборную Беларусі да 17 гадоў у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
IC 4957
IC 4957 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зарэчча (вёска, Клінцоўскі раён)
Зарэчча (Заречье) — вёска ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вёска заснавана ў пачатку XX ст. пад назвай Зарэчанскія, у 1930-х цэнтр сельсавета.
Opus Anglicanum
Opus Anglicanum або англійская праца — гэта вытанчанае  для царкоўнага ці свецкага выкарыстання на адзенні, завесах або іншых тэкстыльных вырабах, часта з выкарыстаннем залатых і сярэбраных нітак на багатай аксамітнай або ільняной аснове. Такая англійская вышыўка карысталася вялікім попытам у Еўропе, асабліва з канца XII да сярэдзіны XIV стагоддзяў, і была прадуктам раскошы, які часта выкарыстоўваўся для дыпламатычных падарункаў.
Выкарыстанне
Большасць захаваных прыкладаў Opus Anglicanum былі распрацаваны для літургічнага выкарыстання. Гэтыя вытанчаныя і дарагія вышыўкі часта вырабляліся ў якасці, напрыклад, накідак, арнатаў і , або ў якасці , якімі накрывалі святыні, ці іншага царкоўнага ўбрання. Да свецкіх узораў, вядомых цяпер пераважна толькі па тагачасных інвентарах, адносяцца розныя віды адзення, конскія ўбранні, кніжныя вокладкі і дэкаратыўныя заслоны.
Рэпутацыя
Англійскае рукадзелле стала вядомым ва ўсёй Еўропе ў (хоць захавалася вельмі мала прыкладаў) і заставалася такім на працягу ўсёй гатычнай эпохі. Ватыканскі вопіс 1295 года пералічвае больш за 113 прадметаў з Англіі, больш, чым з любой іншай краіны. Бенедыктынскі летапісец Мацвей Парыжскі са паведамляе пра просьбу папы Інакенція IV, які зайздросціў расшытым капам і мітрам англійскіх святароў, каб цыстэрцыянскія рэлігійныя дамы дасылалі больш: «Гэты загад мілорда Папы не выклікаў незадавальнення лонданскіх купцоў, якія гандлявалі гэтымі вышыўкамі і прадавалі іх па сваёй цане». Звычайна лічыцца, што вяршыня стылю і вытанчанасці была дасягнута ў творчасці XIII і пачатку XIV стагоддзяў. На ўплывовай выстащцы ў Музеі Вікторыі і Альберта ў верасні-лістападзе 1963 года было прадстаўлена некалькі прыкладаў Opus Anglicanum гэтага перыяду разам з сучаснымі творамі драўлянай і каменнай скульптуры, вырабаў з металу і слановай косці.
Прыклады
Паказчыкі захавальнасці для Opus Anglicanum нізкія (асабліва для свецкіх твораў), што відаць з параўнання вялікай колькасці пералічаных у сучасных інвентарах з нешматлікімі прыкладамі, якія ўсё яшчэ існуюць. Часам царкоўнае адзенне пазней мадыфікавалася для розных мэтаў, напрыклад, для пакрыцця алтара або вокладкі для кніг. Іншыя былі пахаваны разам са сваімі ўладальнікамі, як ўбранні біскупаў сярэдзіны XIII стагоддзя і, фрагменты якіх былі знойдзены, калі іх магілы ў  былі адкрыты ў XVIII стагоддзі. Аднак большасць з іх былі занядбаныя, знішчаны або распораны ці спалены, каб атрымаць каштоўныя металы з залатых і сярэбраных нітак. Нягледзячы на тое, што фрагментарныя прыклады можна знайсці ў шэрагу музеяў, найбольш важныя спецыялізаваныя калекцыі адзення Opus Anglicanum знаходзяцца ў у Нью-Ёрку, Музеі Вікторыі і Альберта ў Лондане і ў Скарбніцы.
Захавалася толькі некалькі англасаксонскіх твораў, у тым ліку тры творы ў Дарэме, якія былі пакладзены ў труну, верагодна, у 930-х гадах пасля таго, як былі падараваны каралём Этэльстанам; аднак яны былі зроблены ў Вінчэстэры паміж 909 і 916 гг. Па словах Уілсана, гэта творы «ашаламляльнага бляску і якасці», у тым ліку фігуры святых і важныя раннія ўзоры стылю Вінчэстэраў, хоць паходжанне іх стылю застаецца загадкай; яны найбольш блізкія да фрагмента насценнага роспісу з Вінчэстэра і ранняга прыкладу акантавага дэкору. Самая ранняя група захаванняў, цяпер пераўпарадкаваная і ў асноўным выбраная нітка з каштоўнага металу, — гэта поласы або аблямоўкі ад адзення, якія ўключаюць жамчужыны і шкляныя пацеркі, з рознымі тыпамі скруткаў і ўпрыгажэнняў з жывёламі. Верагодна, яны належаць да IX стагоддзя і цяпер знаходзяцца ў царкве ў ў Бельгіі. Іншым відам такога тэкстылю з’яўляецца адзенне, праілюстраванае на мініяцюрным партрэце ў яго Бэнэдыкцыянале, на якім бачны край таго, што здаецца велізарнай «кветкай» аканта (тэрмін, які выкарыстоўваецца ў некалькіх дакументальных запісах), які пакрывае спіну і плечы чалавека, што носіць яго. Іншыя пісьмовыя крыніцы згадваюць і іншыя маштабныя кампазіцыі.
Адным з асабліва выдатных прыкладаў з’яўляецца арнат «Пакланенне вешчуноў», створаны ў 1325 годзе ў чырвоным аксаміце, вышытым залатымі ніткамі і жэмчугам, у Метраполітэн-музеі ў Нью-Ёрку. На ім адлюстравана сцэна з Нараджэння Хрыстова з акцэнтам на дэкаратыўныя матывы, кветкі, жывёлаў, птушак, звяроў і анёлаў. ў Музеі Вікторыі і Альберта — яшчэ адзін захаваны прыклад; у гэтай жа калекцыі ёсць больш позняя капа, зробленая для набору ўбораў, перададзеных Генрыхам VII Вестмінстэрскаму абацтву.
Ёсць два цудоўныя прыклады Opus Anglicanum, якія былі канчатковымі часткамі алтарпендыума, які захоўваецца ў ў Швейцарыі.
Файфель Якаўлевіч Шульц
Файфель Якаўлевіч Шульц ( — ) — беларускі хірург і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1949).
Біяграфія
Дырэктар Мінскага медыцынскага інстытута, адначасова асістэнт кафедры шпітальнай хірургіі (1937), дырэктар Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў (1944), галоўны ўрач 1-й Рэспубліканскай клінічнай бальніцы.
Пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска (Беларусь), участак № 23.
Навуковая і арганізатарская дзейнасць
Займаўся паталогіяй шчытападобнай залозы, вострымі хірургічнымі захворваннямі брушной поласцi, арганізацыяй экстранай хірургічнай дапамогі.
Узнагароды
Меў баявыя ўзнагароды ўдзельніка Вялікай Айчыннай вайны.
Магілёўскі дэканат
Магілёўскі дэканат — дэканат Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Андрэеўка-Печавая
Андрэеўка-Печавая (Андреевка-Печевая) — вёска ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вёска згадваецца ў XVIII ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
NGC 2378
NGC 2378 — падвойная зорка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ферэнц Эркель
Фе́рэнц Э́ркель (Erkel Ferenc;, Дзьюла, Венгрыя — , Будапешт, Венгрыя) — венгерскі кампазітар, дырыжор, піяніст, педагог; заснавальнік венгерскай нацыянальнай оперы.
Творчасць
Музыка Эркеля цесна звязана з народным музычным мастацтвам Венгрыі, на ёй адбіўся рэвалюцыйны ўздым 1848—1849 гадоў. Сярод твораў: нацыянальныя героіка-рамантычныя оперы «Марыя Батары» (паст. 1840), «Ласла Хуньядзі» (паст. 1844), «Банк бан» (паст. 1861), «Кароль Іштван» (паст. 1885), урачыстая уверцюра (1867) для аркестра, хоры і інш. Аўтар гімна (1845), які стаў нацыянальным гімнам Венгрыі.
Башкірская мова
Башкірская мова (башҡорт теле), мова башкіраў, належыць да кыпчакскай групы цюркскіх моў.
Да 1928 года базавалася на арабскім алфавіце, з 1928 года — на лацінскім, а з 1940 года — на кірылічным алфавіце.
Джозеф Ланкастэр
Джозеф Ланкастэр ( — ) — англійскі педагог, наватар народнай адукацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лондане ў сям'і крамніка. Па веравызнанні быў квакерам. Займаўся бясплатным навучаннем бедных дзяцей, заснаваўшы першую такую школу ў 1798 годзе, і выпрацаваў арыгінальную школьную сістэму, якая атрымала шырокае распаўсюджванне. Пры садзейнічанні Корстана і Фокса, заснавальнікаў British and foreign Society for education, заснаваў у 1808 годзе сваю першую нармальную школу, а ў 1818 годзе — першую школу, якая рыхтавала настаўнікаў для школаў яго сістэмы.
У 1811 годзе было ўжо 95 школаў Ланкастэрскай сістэмы, у якіх вучыліся 30000 вучняў. Яго спроба ўжываць сваю сістэму ў вышэйшай адукацыі пацярпела няўдачу; ён эміграваў у Амерыку, з 1828 года жыў у Канадзе, затым арганізаваў навучальную справу ў Калумбіі (1820-1829). Памёр у Нью-Ёрку ад траўмаў, атрыманых пасля траплення пад экіпаж.
Педагагічная сістэма Ланкастэра апісана ім у двух кнігах: «Improvement in Education» (Лондан, 1805) і «The British System of Education» (1810). Вядомы тым, што выступаў катэгарычна супраць «прамых» цялесных пакаранняў, замест гэтага звязваючы вінаватых вучняў у мяшках і падвешваючы іх над падлогай.
Хожаў
Хожаў (Chorzów, нямецкая назва — Кёнігсхютэ Königshütte) — горад у Польшчы, у Сілезскім ваяводстве. Размешчаны ў паўднёвай частцы краіны за 6 км да паўночнага-ўсходу ад Катавіцы, за 50 км да поўначы ад мяжы з Чэхіяй. Прамысловы цэнтр і чыгуначны вузел.
Насельніцтва — 110 697 жыхароў (2014).
Прамысловасць прадстаўленая чорнай металургіяй, машынабудаваннем, хімічнай, шкляной, харчовай і інш.
Магілёўскае паўстанне (1618)
Яго прычынамі сталі дзеянні полацкага уніяцкага архіепіскапа І. Кунцэвіча, які ў кастрычніку 1618 г. накіраваўся ў Магілёў з намерам закрыць там праваслаўныя царквы і гвалтоўна навязаць жыхарам унію.
Магістрат Магілёва заявіў, што горад не будзе падпарадкоўвацца уніяцкай мітраполіі. Даведаўшыся пра набліжэнне Кунцэвіча, жыхары зачынілі перад ім вароты, устанавілі на гарадскім вале гарматы, пагражаючы ўжыць зброю, калі архіепіскап паспрабуе пранікнуць у Магілёў. Тады Кунцэвіч паехаў у Варшаву, каб паведаміць пра гэтае здарэнне каралю Жыгімонту III Ваза, і дамогся выдання каралеўскага універсала, паводле якога 20 удзельнікаў выступлення (Л. Ісаеў, М. Пуцята, К. Шаўнін, Я. Шульха і інш.) былі прыгавораны да пакарання смерцю, на жыхароў горада накладзены штраф.
Кубак Амерыкі па футболе
Кубак Амерыкі (Copa América), раней (да 1975 года) Чэмпіянат Паўднёвай Амерыкі (Campeonato Sudamericano de Fútbol), — міжнародны турнір па футболе паміж зборнымі з КАНМЕБОЛ. Найстарэйшы міжнародны кантынентальны футбольны турнір. Спаборніцтва вызначае чэмпіёнаў Паўднёвай Амерыкі. З 1990-х гадоў да ўдзелу таксама запрашаюцца зборныя з Паўночнай Амерыкі і Азіі.
З 1993 года на кубку Амерыкі ўдзельнічаюць 12 каманд — усе 10 зборных з КАНМЕБОЛ і яшчэ дзве дадатковыя зборныя з іншых канфедэрацый. У кожным розыгрышы з 1993 года прымала ўдзел зборная Мексікі, а таксама яшчэ адна зборная з КАНКАКАФ, за выключэннем Кубка Амерыкі 1999 года, калі на турнір была запрошана зборная Японіі. Кубак Амерыкі 2016 года, прысвечаны стагоддзю правядзення чэмпіянату, уключаў у свой фармат 16 каманд — 10 з КАНМЕБОЛ і 6 з КАНКАКАФ. Два фіналы зборнай Мексікі (у 1993 і 2001 гадах) з’яўляюцца найлепшым дасягненнем каманды не з Паўднёвай Амерыкі на чэмпіянаце.
Восем з дзесяці зборных КАНМЕБОЛ (усе акрамя Эквадора і Венесуэлы) выйгравалі спаборніцтва па меншай меры адзін раз з 1916 года, пачынаючы з якога было праведзена 45 розыгрышаў. Зборныя Уругвая і Аргенціны выйгралі найбольшую колькасць тытулаў (па 15 чэмпіянатаў), а зборная Чылі выйграла першы чэмпіянат у 2015 годзе і праз год стала двухразовым чэмпіёнам. Аргенціна прымала ў сябе чэмпіянат найбольшую колькасць разоў — дзевяць, у тым ліку першы розыгрыш у 1916 годзе. У 2016 годзе ЗША сталі адзінай краінай не з Паўднёвай Амерыкі, якая прымала турнір. Тры разы (у 1975, 1979 і 1983 гадах) турнір праводзіўся ў некалькіх краінах Паўднёвай Амерыкі.
Кубак Амерыкі з’яўляецца адным з самых прэстыжных і самых папулярных футбольных спаборніцтваў у свеце. Каманда з КАНМЕБОЛ, якая займае найвышэйшае месца на турніры, мае права (але не абавязана) прымаць удзел у наступным розыгрышы Кубка канфедэрацый.
Гетаўт Каленікавіч
Гетаўт Каленікавіч, у хрышчэнні Андрэй (да 1474 — пасля 1528) — баярын полацкі.
Сын кіеўскага баярына Каленіка Каленікавіча, унук Каленіка Мішкавіча. Упершыню згадваецца пад 1488 годам разам з братам Акушкам Каленікавічам, калі атрымаў ад караля Казіміра 8 коп грошаў з кіеўскага мыта. У маі 1497 года атрымаў пацвярджэнне гаспадара на куплю сяла Пятроўскага на Вязыні ў княгіні Федзькі Алешкаўны Іванавай, яе зяця і дачкі, а таксама сяла Сухадолы ў Мішкі Суеціча. Выслужыў у вялікай княгіні Алены Іванаўны маёнткі «на Ворцы и на Мерех», пазней абмяняўся імі з падляшскім ваяводам Іванам Сапегам на яго маёнткі ў Полацкім павеце — Чуракі, Беразую, Васілевічы, Рукшанічы, Лыскава і двор у полацкім замку, што 13 студзеня 1517 года зацвердзіў прывілеем кароль Жыгімонт Стары. У 1514 годзе атрымаў на вечнасць чатыры «чалавекі» і дзве зямлі «пустоўскія» ў Браслаўскім павеце.
На Попіс 1528 года як полацкі баярын ставіў са сваіх маёнткаў 9 «коней».
Меў сыноў Томку, Аляксандра і Мацвея — полацкіх баяр; дачок Мар’ю (у шлюбе з Іванам Глебавічам Корсакам, гараднічым полацкім) і Данімітру (у першым шлюбе з Міхаілам Гарабурдам, вялікім пісарам літоўскім, другі сужэнец пэўна не вызначаны).
Габар Эгрэшы
Га́бар Э́грэшы (Gábor Egressy;, Шаёласлафальва, Венгрыя — ) — венгерскі акцёр; прадстаўнік рэвалюцыйнага рамантызму ў венгерскім тэатральным мастацтве.
Паплечнік Ш. Пецёфі. Удзельнік рэвалюцыі 1848—1849 гадоў у Венгрыі. Творчую дзейнасць пачаў у 1828 годзе. З 1837 года з перапынкамі працаваў у тэатры «Пешты мадзьяр сінхаз» (з 1840 года Нацыянальны тэатр).
Творчасць
Сярод роляў: Ота, Петур, Банк («Банк-бан» Ё. Катаны), Гамлет, Атэла, Рычард III («Гамлет», «Атэла», «Рычард III» У. Шэкспіра) і інш. Акцёр вялікага тэмпераменту, яго творчасці ўласцівы высокая сцэнічная культура, імкненне раскрыць складаны ўнутраны свет герояў, філасофскае асэнсаванне сцэнічных вобразаў. Аўтар кніг «Акцёрскае мастацтва» (1866).
Куманава
Кума́нава — трэці па колькасці насельніцтва горад у Паўночнай Македоніі, адміністрацыйны цэнтр абшчыны Куманава. Насельніцтва горада паводле перапісу 2002 года — 70 842 жыхара.