cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Энцыклапедыя Юнлэ
Апісанне тамоў
Шрыфтоў два — буйны: адным радком у слупку па 14 іерогліфаў, і дробны — двайны радок у слупку па 28 іерогліфаў. Адзін буйны знак займае месца чатырох дробных. Буйным шрыфтам напісаны загалоўныя знакі і выразы, іншыя тэксты — дробным. Увесь тэкст забяспечаны знакамі прыпынку, а таксама паказальнікамі тонаў для знакаў, што маюць некалькі чытанняў. У адным томе ўтрымваюцца найчасцей 2 цзюані, але бывала, што 1 ці 3. Пад канец кожнага тома ёсць нешта падобнае да нахзаца, шырынёй 16—18 см. Там паказваліся імёны галоўных карэктараў перапіскі і імёны тых, хто ставіў знакі прыпынку.
Тамы захоўваліся ў футлярах па 10, усяго іх было 1100, але ніводзін з футляраў не ўцалеў. Сярэдняя таўшчыня аднаго тома ў вокладцы — 16 см.
Змест
Юнлэ дадзянь не мае ўласнага тэксту, у яго склад увайшлі ўсе творы кітайскай літаратуры, што былі ў мінскай імператарскай бібліятэцы, у тым ліку страчаныя на цяперашні час сунскія і юаньскія творы. Тамы падзелены па загалоўных іерогліфах, пад кожным з іх маглі размяшчацца артыкулы наступных відаў:
Прынцып размеркавання тэкстаў па артыкулах наступны:
Груец (гміна)
Гру́ец (Grójec) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Груецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Груйцы. Плошча гміны складае 120,64 км². Станам на 2004 год у гміне Груец пражывалі 22 979 чалавек, шчыльнасць — 190,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 39 салецтваў.
Стары мост (Мазыр)
Стары мост — адзін з двух аўтамабільных мастоў цераз раку Прыпяць у горадзе Мазыр Гомельскай вобласці. Злучае Прымаставую плошчу і вуліцу Рыжкова з вуліцай Іваненкі, якая пераходзіць у аўтамабільную дарогу рэспубліканскага значэння на Калінкавічы. З’яўляецца адзінай аўтамабільнай сувяззю раёнаў Пхоў, Зарэчны і Баравікі з цэнтрам горада. Уведзены ў эксплуатацыю ў 1958 годзе. Даўжыня моста складае 924 метра. У 2003 годзе была праведзена рэканструкцыя. Было заменена пакрыццё, зроблены новыя тратуары, пастаўлены металічныя бар’ерныя агароджы, апоры асвятлення і інш. З 27 красавіка па 11 чэрвеня 2012 года мост быў закрыты на рамонт.
MG 42
MG 42 (Maschinengewehr 42) — нямецкі адзіны кулямёт часоў Другой сусветнай вайны. Распрацаваны ў 1942 годзе фірмай Metall- und Lackwarenfabrik Johannes Großfuß. Сярод савецкіх франтавікоў і хаўруснікаў атрымаў мянушкі «Кастарэз», «Цыркулярка Гітлера», «Эмга».
Гісторыя
Другую сусветную вайну германскае войска пачало, маючы на ўзбраенні адзіны кулямёт MG 34. Ва ўмовах вайсковага часу выявіліся два хібы гэтага ў цэлым надзейнай і магутнай зброі: MG 34 быў адчувальны да забруджання механізма, і яго вытворчасць з’яўлялася дарагой і працаёмістай. У выніку быў прынята пастанова пра стварэнне на базе MG 34 новага ўніверсальнага кулямёта.
Працы над кулямётам праводзіліся інжынерамі Вернерам Грунерам і Куртам Хорнам, якія працавалі ў малавядомай кампаніі «Grossfuss». У канцы 1941 гады партыю новых кулямётаў адправілі на Ўсходні фронт, дзе яны паказалі высокія вынікі, якія дазволілі напачатку 1942 гады прыняць адзіны кулямёт MG 42 на ўзбраенне Вермахта. Масавая вытворчасць была разгорнута на заводах кампаній «Grossfuss», а таксама «Mauser Werke» і «Gustloff Werke». Да сканчэння вайны было выпушчана парадку 400 000 кулямётаў.
Выкарыстанне
Упершыню серыйны MG 42 быў ужыты ў траўні 1942 года пехацінцамі генерала Ромеля ў бітве пры Газала (Туніс). Гэта зброя актыўна выкарыстоўвалася германскім войскам падчас Другой сусветнай вайны.
Падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі паўстанцы выкарыстоўвалі мадыфікацыю кулямёта MG-3.
Падчас Расійска-украінскай вайны на ўсходзе Украіны, Служба бяспекі Украіны затрымала дыверсантаў, што былі ўзброены кулямётам MG-42
Тэхнічныя характарыстыкі
Кулямёт MG 42 працуе на прынцыпе выкарыстання аддачы ствала пры яго кароткім ходзе і адводу часткі парахавых газаў праз дульную прыладу дзеля павелічэння энергіі адкату. Замыканне засаўкі ўжыццяўляецца баявымі ўпорамі, што разводзяцца ў розныя бакі. Ударна-спускавы механізм ударникавага тыпу размешчаны ў засаўцы. Спускавы механізм дазваляе весці толькі бесперапынны агонь з хуткасцю 1200—1500 стрэлаў у хвіліну. Адкрыты прыцэл сэктарнага тыпу настроены на далёкасць стральбы 2000 метраў.
Сілкаванне кулямёта вырабляецца з металічнай стужкі на 250 патронаў, што складаецца з сектараў, па 50 патронаў кожны. Высокі тэмп стральбы патрабаваў частай змены ствала. Ствол кулямёта MG-42 змяняўся ў праз 6-10 секундаў, для гэтага было досыць адкінуць хамут-зашчапку, павярнуць ствол і выцягнуць яго рухам назад. Адзінай праблемай была высокая тэмпература ствала, таму яго замену трэба было вырабляць з дапамогай азбеставай пальчаткі ці іншых падручных сродкаў.
MG-42 мог выкарыстоўвацца ў ролі ручнога кулямёта з няздымнымі складанымі сошкамі, да яго таксама вырабляўся пяхотны станок Lafette 42, які важыў 20 кг і які меў механізмы навядзення і аўтаматычнага рассейвання агню.
Ісак Саламонавіч Гінзбург
Ісак Саламонавіч (Залманавіч) Гінзбург (Гинзбург Исаак Соломнович;,  — , ) — савецкі хірург, заснавальнік анкалагічнай і дзіцячай хірургічнай службы ў Азербайджане. Доктар медыцынскіх навук (1924), прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Азербайджанскай ССР (1942).
Біяграфія
Ісаак Саламонавіч нарадзіўся ў сям'і Залмана (Саламона) і Песі Гінзбург ў Чавусах. У пачатку 20-га стагоддзя сям'я пераехала ў Баку, бо яго бацька атрымаў працу бухгалтара на нафтавых промыслах Нобеля. Скончыў гімназію ў Баку ў 1915 годзе, а ў 1920-м — медыцынскі факультэт Харкаўскага універсітэта. З 1921 года пачаў працаваць у клініцы універсітэта ў Баку.
Заснаванае ім ў 1921 годзе анкалагічнае аддзяленне на 30 ложкаў пры Клінічнай бальніцы № 1 імя Сямашка перарастае ў анкадыспансер на 100 ложкаў, а ў 1941 годзе становіцца клінічнай базай Азербайджанскага Навукова-даследчага інстытута анкалогіі, рэнтгеналогіі і радыялогіі, дырэктарам якога Ісаак Саламонавіч заставаўся да 1957 года. Па яго ініцыятыве грунтуецца кафедра анкалогіі пры Азербайджанскім інстытуце ўдасканалення ўрачоў. Апошнія два дзесяцігоддзі жыцця Ісаак Саламонавіч загадваў кафедрай дзіцячай хірургіі Азербайджанского Медыцынскага інстытута, паспяхова спалучаючы клінічную, педагагічную і навуковую дзейнасць.
Кукулькан
Кукулькан (на юкатэкскай мове K'uk'ulkan «птушыны змей») — адзін з вярхоўных багоў у міфалогіі мая.
Паходжанне
Кукулькан лічыцца богам, які мае карані ў старажытнай культуры мая. Пра гэта сведчаць выявы змеепадобных істот, часам з дзвюма галовамі, якія археолагі знаходзяць у пластах найстаражытнейжага перыяду. Выявы і фігуркі птушынага змея таксама багата прадстаўлены ў класічны перыяд (I тыс. н. э.). Відавочна, бог-змей быў звязаны з багамі дажджу чак. Некаторыя даследчыкі лічаць, што карані гэтага культу трэба шукаць у знешнім падабенстве доўгіх дажджавых хмар, якія збіраюцца над трапічнымі землямі Месаамерыкі, на змей.
У паслякласічны перыяд функцыі Кукулькана значна пашырыліся. У міфалогіі ён выступаў як адзін са стваральнікаў сусвету, валадаром ветру, заступнікам земляробаў і заснавальнікам гаспадарскай дынастыі горада Чычэн-Іца. У «Чылам Балам» яго прыход у Чычэн-Іцу адносяць да 987 г. н. э. Мяркуецца, што гэта было імя сапраўднага чалавека, тальтэкскага заваёўніка Юкатана. Такім чынам, Кукулькан з гэтага часу сумяшчаў вобразы мясцовага старажытнага бога, заснавальніка тальтэкскай дынастыі і тальтэкскага бога Кукумаца. Ён таксама з'яўляўся аналагам ацтэкскага бога Кецалькаатля.
Культ
Пасля заняпаду Чычэн-Іцы галоўным цэнтрам культу Кукулькана да іспанскага заваявання быў горад Маяпан. У ім будаваліся храмы з калонамі, упрыгожанымі выявамі змея. Вярхоўны жрэц Кукулькана лічыўся адным з найбольш уплывовых людзей у горадзе.
Ціхаакіянскі тэатр ваенных дзеянняў Другой сусветнай вайны
Ціхаакіянскі тэатр ваенных дзеянняў Другой сусветнай вайны (1941—1945) — баявыя дзеянні, якія праходзілі падчас Другой сусветнай вайны на Далёкім Усходзе, Паўднёва-Усходняй Азіі і на Ціхім акіяне. Баявыя дзеянні ў гэтым рэгіёне вяліся з 1937 года, аднак часткай Другі сусветны сталі лічыцца толькі з 1941 года.
Уварванне ў Кітай і на Далёкі Усход (ліпень 1937 — снежань 1941)
У 1937 годзе старшыня Нацыянальнага ўрада Кітайскай рэспублікі Чан Кайшы паабяцаў аб’яднацца з кітайскімі камуністамі для барацьбы супраць Японскай імперыі. У адказ на гэта японская Квантунская армія, не ўзгадняючы свае дзеянні з вярхоўным камандаваннем у Токіа, устроіла 8 ліпеня 1937 года бой на мосце Марка Пола, што прывяло да Другой япона-кітайскай вайне. 29 ліпеня паў Пекін, і да канца года Паўночна-кітайская раўніна была акупавана японскімі войскамі. Да 1941 года японскія войскі кантралявалі большую частку паўночнага і цэнтральнага Кітая, аднак гэты кантроль не распаўсюджваўся далей чыгунак і буйных гарадоў. Армія Гаміньдана адступіла ва ўнутраныя правінцыі з часовай сталіцай у горадзе Чунцын.
У 1938—1939 гадах японская Квантунская армія здзейсніла шэраг спроб уварвання на савецкі Далёкі Усход і ў Манголію, але былі паслядоўна разбіты савецкай арміяй каля возера Хасан, а пазней, сумесна з мангольскімі войскамі, каля ракі Халхін-Гол. Гэта паражэнне спыніла японскую экспансію на поўнач. Хісткі мір паміж Японіяй і СССР працягваўся да жніўня 1945 года.
Хваля перамог Японіі (снежань 1941 — май 1942)
Спрабуючы перашкодзіць распаўсюджванню японскага ўплыву ў Кітаі, ЗША, Вялікабрытанія і Галандскі ўрад у выгнанні (які ўсё яшчэ кантраляваў багатыя нафтай і каўчукам правінцыі Галандскай Ост-Індыі) дамовіліся аб эмбарга на пастаўкі ў Японію нафты і сталі — ключавых тавараў для падтрымання ваенных дзеянняў. Ацаніўшы гэта як акт агрэсіі, здольны прывесці краіну да краху, Японія 8 снежня 1941 года атакавала брытанскую калонію Ганконг, Філіпіны, Тайланд і Малаю. Адначасова (фармальна 7 снежня, з-за розніцы ў часавых паясах) самалёты з японскага авіяноснага злучэння здзейснілі напад на амерыканскі флот у гавані Пёрл-Харбар.
Брытанскія, індыйскія, галандскія і аўстралійскія ўзброеныя сілы апынуліся няздольныя супрацьстаяць японскім войскам. 10 снежня 1941 года ў Паўднёва-Кітайскім моры японскай авіяцыяй былі патоплены англійскія лінкор «Прынц Уэльскі» і крэйсер «Рыпалс», якія спрабавалі перашкодзіць японцам атакаваць Сінгапур з боку сушы. 21 снежня ўрад Тайланда заключыў саюз з Японскай імперыяй. 25 снежня быў узяты Ганконг, прыкладна ў гэты ж час палі амерыканскія базы на астравах Гуам і Уэйк.
У студзені 1942 года Японія ўварвалася ў Бірму, Галандскую Ост-Індыю, Новую Гвінею і Саламонавы астравы. Былі захоплены гарады Маніла, Куала-Лумпур і Рабаул. 15 лютага 1942 года паў Сінгапур (японцы атакавалі непрыступную з мора крэпасць з боку сушы), 130 000 чалавек апынуліся ў палоне. Пры гэтым колькасць японскіх войскаў, якія атакавалі Сінгапур, складала ўсяго каля 35 тыс. Таксама ў лютым палі Балі і Тымор.
У бітве ў Яванскім моры (27 лютага і 1 сакавіка 1942 года) ваенна-марскія сілы саюзнікаў пацярпелі разгромнае паражэнне ад японскага эскортнага злучэння: 5 крэйсераў і 5 эсмінцаў саюзнікаў было патоплена. 9 сакавіка здаліся войскі саюзнікаў на востраве Ява.
Брытанскія войскі былі выбіты з горада Рангун на інда-бірманскай мяжы, што дазволіла японцам перарэзаць лініі камунікацый паміж саюзнікамі і арміяй Чан Кайшы. Войскі ЗША на Філіпінах аказвалі супраціўленне да 8 мая 1942 года, калі здаліся ў палон астатнія 60,000 філіпінскіх і 10,000 амерыканскіх салдат.
Японская авіяцыя практычна знішчыла ваенна-паветраныя сілы саюзнікаў у Паўднёва-Усходняй Азіі і пачала здзяйсняць налёты на паўночную Аўстралію. Японскае авіяноснае злучэнне здзейсніла рэйд у Індыйскі акіян, патапіўшы англійскі авіяносец «Гермес», 2 крэйсера і 2 эсмінца.
Пералом у вайне (май 1942 — люты 1943)
18 красавіка 1942 года 16 амерыканскіх бамбардзіроўшчыкаў B-25 з авіяносцаў «Энтэрпрайз» і «Хорнет» здзейснілі «налёт адплаты» на гарады Токіа, Ёкагаму і Нагою. Гэты налёт стаў вядомы як «Рэйд Дулітла». Нягледзячы на малаважны эфект, напад меў вялікае маральнае значэнне для саюзнікаў.
У маі 1942 года адбылася бітва ў Каралавым моры. У гэтай бітве саюзнікі пацярпелі тактычнае паражэнне, хоць яны ведалі і колькасць суднаў праціўніка і куды яны накіроўваліся, якое з’явілася для іх стратэгічным выйгрышам, з прычыны таго, што японцы не змаглі атакаваць Порт-Морсбі ў Новай Гвінеі. Акрамя таго, два японскіх авіяносца, якія ўдзельнічалі ў бітве ў Каралавым моры, былі пашкоджаны і не змаглі прыняць удзел у наступнай бітве.
4 чэрвеня 1942 года адбылася бітва каля атола Мідуэй. Яна стала паваротным пунктам у вайне на Ціхім акіяне. Японія страціла 4 авіяносцы («Акагі», «Хіру», «Кага» і «Сару»), а японская марская авіяцыя панесла страты, ад якіх не змагла адысці да канца вайны. Самай незаменнай стратай апынулася гібель сотняў кваліфікаваных пілотаў.
Са жніўня па кастрычнік 1942 года Японія прадпрымала спробы наступу ў паўднёва-ўсходняй часты Новай Гвінеі на Порт-Морсбі, якія скончыліся няўдачай.
Са жніўня 1942 года па люты 1943 года японскія і амерыканскія войскі ваявалі за кантроль над востравам Гуадалканал. Абодва бакі панеслі цяжкія страты, але ў гэтай бітве на знясіленне ўрэшце перамаглі Злучаныя Штаты. Неабходнасць пасылаць падмацаванні на Гуадалканал прыслабіла японскія сілы ў Новай Гвінеі, што прывяло да вызвалення вострава ад японскіх войскаў, якое завяршылася напачатку 1943 года.
Захоп саюзнікамі ціхаакіянскіх астравоў (люты 1943 — кастрычнік 1944)
З чэрвеня і да канца 1943 года саюзныя войскі пасля бязлітасных баёў занялі астравы Гілберта, Саламонавы (акрамя вострава Бугенвіль, дзе баі працягваліся да канца вайны), заходнюю частку вострава Новая Брытанія і паўднёва-ўсходнюю частку Новай Гвінеі. У паўночнай частцы Ціхага акіяна амерыканскія войскі ў маі-аўгусце 1943 года вярнулі Алеуцкія астравы. 22 лістапада 1943 года прэзідэнт ЗША Франклін Рузвельт, прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Уінстан Чэрчыль і лідар Гаміньдана Чан Кайшы сустрэліся ў Каіры для абмеркавання далейшага ходу баявых дзеянняў.
З 1 па 23 лютага 1944 года амерыканскія войскі авалодалі Маршалавымі астравамі, з 15 чэрвеня па 10 жніўня — Марыянскімі і з 15 верасня па 12 кастрычніка — заходняй часткай Каралінскіх астравоў. Барацьба за паўночную частку Новай Гвінеі працягвалася са студзеня па верасень 1944 года. У Бірме ў сакавіку 1944 года японскія войскі пачалі наступ на індыйскі штат Асам, які пасля 4-месячных баёў скончыўся поўным правалам, і саюзныя войскі, пяройдучы ў контрнаступленне, да канца года занялі большую частку Паўночнай Бірмы. Японскае камандаванне ў 1944 годзе вяло актыўныя дзеянні ў Кітаі, дзе японцы захапілі бесперапынную сухапутную камунікацыю, якая злучала паўночны і паўднёвы раёны Кітая.
Завяршэнне вайны (кастрычнік 1944 — верасень 1945)
17 кастрычніка 1944 года саюзныя войскі пачалі Філіпінскую аперацыю. Пасля 3-дзённай авіяцыйнай і артылерыйскай падрыхтоўкі, 20 кастрычніка, пачалася высадка марскога дэсанта на востраў Лейтэ, які да 25 снежня быў вызвалены ад японскіх войскаў. Падчас баёў за Лейтэ ў раёне Філіпінаў адбыліся марскія бітвы, у якіх японскі флот панёс цяжкія страты (3 лінкоры, 4 авіяносцы, 10 крэйсераў, 11 эсмінцаў, 2 падводныя лодкі), што забяспечыла ў далейшым амерыканскім войскам бесперашкодную высадку на іншых астравах Філіпінскага архіпелага. Да сярэдзіны мая баявыя дзеянні на Філіпінах былі фактычна скончаны, аднак дробныя бітвы працягваліся да 15 жніўня.
Маючы вялікую перавагу ў сілах і сродках (у караблях і авіяцыі — пераважным), амерыканскія ўзброеныя сілы ў напружаных баях у 1945 годзе зламалі ўпартае супраціўленне японскіх войскаў і авалодалі астравамі Івадзіма і Акінава. Бітва за Івадзіму пачалася 16 лютага і завяршылася 26 сакавіка 1945 года перамогай ЗША. Гэта была першая ваенная аперацыя сіл ЗША супраць тэрыторыі самой Японіі. Імператарская армія збудавала на востраве магутную лінію абароны, дзякуючы якой на працягу месяца атрымлівалася адбіваць напады праціўніка. Гэта бітва была адзінай сухапутнай аперацыяй японскіх сіл, у якой яны панеслі менш агульных страт, чым ЗША, хоць загінулых было больш з японскага боку. Пры гэтым амерыканскі флот панёс некаторыя страты ад нападаў камікадзэ. У першай палове 1945 года саюзныя войскі паспяхова прасоўваліся ў Бірме.
У сакавіку — жніўні 1945 года амерыканскія самалёты B-29, якія ўзляталі з Марыянскіх астравоў ажыццяўлялі масіраваныя бамбардзіроўкі запальнымі бомбамі японскіх гарадоў, у тым ліку бамбардзіроўку запальнымі бомбамі Токіа 9-10 сакавіка 1945 года, у выніку якой загінула каля 100 тысяч жыхароў, было разбурана 250 тысяч будынкаў.
Японія, не валодаючы далёкай авіяцыяй, спрабавала ў перыяд з лістапада 1944 года па красавік 1945 года выкарыстоўваць паветраныя шары з асколачна-фугаснымі і запальнымі бомбамі, якія масіравана запускаліся праз Ціхі акіян у бок ЗША. Аднак эфект ад гэтай аперацыі быў практычна нулявым.
На Ялцінскай канферэнцыі савецкі ўрад узяў на сябе абавязацельствы ўступіць у вайну супраць Японіі на боку саюзнікаў не пазней 3 месяцаў пасля заканчэння вайны ў Еўропе. 5 красавіка 1945 года СССР заявіў аб дэнансацыі савецка-японскага дагавора 1941 года аб нейтралітэце, а 8 жніўня 1945 года афіцыйна далучыўся да Патсдамскай дэкларацыі ЗША, Англіі і Кітая аб Японіі. Пасля таго, як японскі ўрад адпрэчыў выкладзеныя ў Патсдамскай дэкларацыі ўмовы капітуляцыі, 9 жніўня 1945 года савецкія войскі пачалі баявыя дзеянні супраць Японіі. Такім чынам, Савецкі Саюз дакладна ў тэрмін выканаў абавязацельствы, прынятыя на Ялцінскай канферэнцыі. Падчас Маньчжурскай аперацыі савецкія войскі ў кароткі тэрмін разграмілі японскую Квантунскую армію. У той жа самы час пачалося ўварванне савецкіх войскаў на тэрыторыю ўласна Японіі: Паўднёвы Сахалін (Карафута) і Курыльскія астравы. Планавалася таксама высадка на Хакайда.
6 і 9 жніўня 1945 года амерыканская авіяцыя скінула атамныя бомбы на гарады Хірасіму і Нагасакі, што прывяло да велізарных разбурэнняў і стратаў грамадзянскага насельніцтва. Крах Квантунскай арміі, псіхалагічны эфект ад ужывання атамнай зброі і пагроза прэзідэнта ЗША Г. Трумэна працягнуць ядзерныя бамбардзіроўкі прымусілі вярхоўнае камандаванне Японіі 20 жніўня 1945 гады абвясціць аб капітуляцыі. 2 верасня 1945 года быў падпісаны Акт аб капітуляцыі Японіі. Гэты дзень лічыцца апошнім днём Другой сусветнай вайны.
Новая Зеландыя
Узброеныя сілы Новай Зеландыі страцілі падчас Ціхаакіянскай кампаніі 578 чалавек загінулымі. Акрамя таго, некаторая колькасць новазеландцаў загінула пры праходжанні вайсковай службы ў арміях іншых краін.
ЗША
У вайне на Ціхім акіяне Злучаныя Штаты страцілі 106,207 ваеннаслужачых забітымі ў баі і зніклымі без весткі. З 27,465 ваеннапалонных у японскім палоне загінула 11,107 чалавек. Акрамя таго, каля 60,000 амерыканцаў памерла ад малярыі.
Японія
На вайне загінула каля 2,000,000 японскіх ваеннаслужачых і каля 600,000 грамадзянскіх асоб.
Цікавыя факты
Вядомы шэраг выпадкаў, калі японскія ваеннаслужачыя яшчэ працягвалі весці баявыя дзеянні праз шмат часу пасля завяршэння вайны: у бам з японцамі на востраве Лубанг у лютым 1946 гады загінулі 8 ваеннаслужачых саюзных войскаў.
У сакавіку 1947 года амерыканскі патруль на востраве Пелеліу быў атакаваны трыма дзясяткамі японскіх салдат, якіх пасля ўгаварылі здацца.
Найбольш вядомы выпадак звязаны з Хіра Анодай — малодшым лейтэнантам ваеннай разведкі японскіх узброеных сіл, які вёў партызанскую вайну на Філіпінах на працягу трох дзесяцігоддзяў, забіўшы і параніўшы 130 чалавек. Знойдзены японскім студэнтам Нарыё Судзукі, лейтэнант Анода выйшаў з джунгляў і здаўся філіпінскім уладам толькі пасля загаду непасрэднага камандзіра Хіра, маёра Танігуці 10 сакавіка 1974 года, у поўным абмундзіраванні, маючы на руках спраўную вінтоўку Арысака тып 99, 500 патронаў да яе, некалькі ручных гранат і самурайскі меч.
Пётр Шумаў
Пётр Шумаў (нар., Гродна — , Лодзь) — фотамастак.
Нацыянальная баскетбольная асацыяцыя
Нацыянальная баскетбольная асацыяцыя, НБА (National Basketball Association, NBA) — мужчынская прафесійная баскетбольная ліга Паўночнай Амерыкі, у прыватнасці, ЗША і Канады. Уваходзіць у чацвёрку галоўных прафесійных спартыўных ліг Паўночнай Амерыкі, нароўні з НХЛ, МЛБ і НФЛ. Была заснавана ў 1946 годзе як Баскетбольная асацыяцыя Амерыкі і, злучыўшыся з Нацыянальнай баскетбольнай лігай, была пераназвана ў Нацыянальную баскетбольную асацыяцыю.
Пётр Шумаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў дваранскай сям’і. 12 гадоў вучыўся ў Гродзенскай мужчынскай гімназіі. Будучы гімназістам, так захапіўся ідэямі марксізму, што гэта стала важней вучобы і ў 1885 годзе ён стварыў першы гродзенскі сацыял-дэмакратычны гурток і адразу ж трапіў пад таемны нагляд паліцыі.
Нацыянальная баскетбольная асацыяцыя
На 2011 год у склад Асацыяцыі ўваходзяць 30 каманд, якія па геаграфічнай прыкмеце падзелены на Усходнюю і Заходнюю канферэнцыі, а кожная з канферэнцый, у сваю чаргу, падзелена на тры дывізіёна па пяць каманд. На працягу рэгулярнага сезону кожная з каманд праводзіць 82 матчы, па выніках якіх адбіраюцца ўдзельнікі плэй-оф. У плэй-оф каманды гуляюць па алімпійскай сістэме, да 4 перамог у сваёй канферэнцыі. Два чэмпіёна канферэнцый сустракаюцца паміж сабой у галоўным фінале, дзе і вызначаецца ўладальнік звання чэмпіёна НБА.
Пётр Шумаў
Біяграфія
Пасля гімназіі накіраваўся ў Тэхналагічны Інстытут у Санкт-Пецярбург, дзе правучыўся ўсяго два гады (1892—1894). Менавіта там першы раз сутыкнуўся з сацыялістычным рухам, пачаў актыўна працаваць у гуртках, нават некаторы час перахоўваў нелегальную студэнцкую бібліятэку.
Нацыянальная баскетбольная асацыяцыя
Прыбытак НБА ў 2010 годзе склаў 3,8 мільярда долараў, і, пры выдатках ледзь больш 3,6 мільярда долараў, аперацыйны прыбытак за год склаў 183 мільёна долараў, а паказчык рэнтабельнасці — 4,8 %. Сярэдняя зарплата ігракоў у 2010 годзе склала 4,8 мільёна долараў у год — больш, чым у любой іншай спартыўнай лізе ў свеце. Цэнтральны офіс НБА размяшчаецца на 19 паверсе Алімпік-таўэр на Пятай авеню ў Нью-Ёрку.
Пётр Шумаў
Біяграфія
У турэмнае зняволенне ўпершыню трапіў у сваім родным горадзе, калі ў 1894 годзе далучыўся да гродзенскага рэвалюцыйнага гуртка, яму забаранілі пакідаць Гродна цягам трох гадоў. Яго арыштоўвалі восем разоў, у гродзенскай турме ён правёў чатыры гады.
У 1904 годзе ажаніўся з Кэйлай (Кацярынай) Лапінай, дачкой багатага ўладальніка гродзенскай тыпалітаграфіі Саламона Лапіна.
Прайшло ўсяго тры гады, і пасля няўдалай першай рускай рэвалюцыі 1905—1907 гадоў, пад рэальнай пагрозай ссылкі ў Сібір на катаргу, парваў з рэвалюцыйнай дзейнасцю і эміграваў за мяжу ў Парыж разам з сям’ёй.
Дзякуючы знаёмаму па рэвалюцыйным змаганні ў Гродне Яна Стружэцкага асвоіў модную ў той час фотасправу. У 1911 годзе адкрыў ўласную фотамайстэрню. Найважнейшым кліентам стаў знакаміты скульптар і мастак Аўгуст Радэн — адзін з творцаў і самых яскравых прадстаўнікоў імпрэсіянізма. Ад 1908 года аж да смерці А. Радэна і П. Шумаў зрабіў 149 здымкаў яго твораў і 58 прац, на якіх занатаваў вялікага француза ў розных сітуацыях.
У 1920 гадф ён эксперыментаваў са светам, прыдумваў новыя тэхналогіі фатаграфавання, адкрыў новую старонку ў гісторыі фатаграфіі. Многія лічылі за гонар зрабіць свой партрэт менавіта ў яго. У захапленні ад яго здымкаў былі Марк Шагал, Уладзімір Маякоўскі, Барыс Савінкаў, Марына Цвятаева, Альберт Эйнштэйн, Анатоль Франс.
Эканамічны крызіс 1929 года вельмі негатыўна адбіўся на працы П. Шумава. Майстар вымушаны быў зачыніць сваю майстэрню. У 1934 годзе разам з сям’ёю выехалі з Парыжа і пасяліліся ў Лодзі (Польша).
Здымкі Пятра Шумава сёння захоўваюцца ў многіх музеях і рэкламных агенцтвах свету, дорага прадаюцца на аўкцыёнах антыкварыяту і цэняцца як сапраўдныя прадметы мастацтва.
Дубава (Валадарскі сельсавет)
Дубава (Ду́бова) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Валадарскага сельсавета.
Дом Кастравіцкай
Дом Кастраві́цкай — колішні даходны дом з рысамі стылю мадэрн у Мінску, які месціцца на скрыжаванні вуліц Валадарскага і вул. Кірава 26/11, гісторыка-культурныя каштоўнасць рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1911 годзе паводле праекта архітэктара Антона Краснапольскага ў стылі мадэрн. Стары адрас — Магазінная, 5 — рог Серпухаўскай і Магазіннай. Дом Ядвігі Кастравіцкай (1867—1935), сястры старшыні (1907—1921) Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі Эдварда Вайніловіча (1847—1928).
У 1922 годзе будынак быў перададзены БДУ. На працягу 1920-х гадоў у доме размяшчаліся кватэры прафесарска-выкладчыцкага складу і тэхнічных работнікаў універсітэта. У 1922—1930 гадах, сярод іншых, у доме жыў заснавальнік беларускага мастацтвазнаўства Мікалай Шчакаціхін, пра што сведчыць мемарыяльная дошка, устаноўленая ў 2008 годзе (скульптар Канстанцін Селіханаў).
Будынак аднаўляўся ў 1926 годзе (арх. Аляксей Дзянісаў). У гады Другой сусветнай вайны быў пашкоджаны. Узноўлены ў канцы 1940-х — пачатку 1950-х гадоў, але без арыгінальнай вежачкі на вуглавой частцы дома.
У пасляваенны час у доме месцілася камісійная крама і кафэ. Цяпер у будынку месціцца салон мэблі і кафэ.
Архітэктура
Дом Ядвігі Адамаўны Кастравіцкай (1864—1935), сястры старшыні (1907—1921) Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі Эдварда Адамавіча Вайніловіча (1847—1928). Гэта трохпавярховы мураваны П-падобны ў плане будынак, пастаўлены на высокі цокаль. Аб’ёмна-планіровачная кампазіцыя складаецца з трох частак: вуглавой і дзвюх франтальных (па вул. Кірава і Валадарскага), фасады якіх аформлены рознымі паводле канфігурацыі аконнымі і дзвярнымі праёмамі, балконамі, дэкаратыўным арнаментам, разнастайнымі керамічнымі ўстаўкамі, фактурнымі тынкаванымі слаямі. Мастацкая выразнасць дасягаецца спалучэннем неатынкаваных плоскіх сцен з тэракотавай цэглы і пабеленых атынкаваных прасценкаў, карнізаў, ліштваў. Цэнтр фасада, арыентаванага на вул. Кірава, вылучаны аб’яднанымі па вертыкалі аконнымі праёмамі і завершаны паўцыркульным атыкам. Сцены фасада, арыентаванага на вул. Валадарскага, завершаны 2 трапецападобнымі атыкамі, дах — трапецападобным ліхтаром. Вугал будынка зрэзаны, а на узроўні 2-га паверха створаны эркер, над ім — 3-гранны аб’ём, які завяршаўся вежачкай (не захавалася).
Навасёлкі (Крупскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Шэйкаўскага сельсавета.
Цюрых (кантон)
Цюрых (Zürich, Zurich; Zurigo; Turitg) — нямецкамоўны кантон на паўночным усходзе Швейцарыі. Сталіца — аднайменны горад (Цюрых). Насельніцтва 1.227.000 чалавек (1-е месца сярод кантонаў; даныя 2003 г.).
Гісторыя
Кантон стаў часткай швейцарскай канфедэрацыі ў 1351 г.
Вердашышкі
Вердашы́шкі (, Вердашишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Хоўк
Хоўк — прозвішча.
Енбекшыл (Атыраўская вобласць)
Енбекшыл — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Есбольскай сельскай акругі. Код КАТА — 235643200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 427 чалавек (230 мужчын і 197 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 272 чалавекі (142 мужчыны і 130 жанчын).
Андрушоўцы
Андрушо́ўцы (, Андрушовцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Свята-Мікалаеўская царква (Леніна)
Свя́та-Мікала́еўская царква́ — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Леніна Добрушскага раёна Гомельскай вобласці, помнік архітэктуры класіцызму. Размешчаны ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Праваслаўны прыход у вёсцы Леніна (колішняя вёска Сізоўка Рэчыцкага павета Менскага ваяводства) вядомы з XVIII стагоддзя. Па пісьмовых крыніцах царква згадваецца з 1740 года, калі на сродкі вернікаў у сяле быў збудаваны драўляны храм, які праіснаваў больш за 50 гадоў, пакуль не згарэў.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай Сізоўка апынулася ў складзе Расійскай імперыі. Частка сяла стала валоданнем графа Пятра Завадоўскага, які ў 1800 годзе на ўласныя сродкі пабудаваў крыжападобны храм з адным купалам ў імя свяціцеля Мікалая. Царква была абнесена цаглянай агароджай.
Станам на 1848 год, храм дзейнічаў, а ў 1850—1889 гадах неаднойчы капітальна перабудоўваўся. Па звестках 1865 года, у храме ішоў рамонт. У 1858 годзе святар Пётр Садоўскі адкрыў пры царкве школу для сялянскіх дзяцей.
Побач з храмам размяшчалася драўляная званіца, якая падчас рэканструкцыі 1873 года была дабудавана і злучана ў адзін аб’ём з царквой. У верхнім ярусе званіцы на другім паверсе знаходзіўся другі храм у гонар Узнясення Гасподняга, пры гэтым плошча двухпрастольнай святыні складала каля 800 кв.м.
У канцы XIX стагоддзя вёска, якая на той час называлася Папоўкай, адносілася да Магілёўскай епархіі. Апісанне царквы аўтарства епіскапа Місаіла, змешчанае ў «Магілёўскіх епархіяльных ведамасцях» за 1897 год, паведамляе аб наяўнасці добра аздобленага каштоўнага царкоўнага начыння, небагатай, але прыстойнай рызніцы і ўпарадкаванай бібліятэкі. Пры святыні дзейнічалі два хоры пад кіраўніцтвам селяніна, настаўніка царкоўна-прыхадской школы, «вельмі добрыя як на слых, так і па нотах».
Пасля ўсталявання савецкай улады царкву зачынілі. У 1931 годзе ў ёй быў адкрыты сельскі клуб, царкоўны архіў спалены. Падчас Другой сусветнай вайны ва ўсходнюю сцяну будынка трапіў снарад, разбурыўшы алтарную частку.
Пасля вайны ў царкве ўладкавалі калгасныя склады. У 1961 годзе ў храм трапіла маланка і ўсе драўляныя элементы згарэлі (купал, дах, перакрыцці). З таго часу будынак прыйшоў у заняпад. У 1989 годзе Белспецпраектрэстаўрацыя падрыхтавала праект аднаўлення храма, аднак працы па яго рэалізацыі не пачаліся.
Архітэктура
Помнік архітэктуры пераходнага стылю ад барока да класіцызму. Крыжападобны двухпавярховы аднакупальны храм з двума прастоламі, атынкаваны знадворку і ўсярэдзіне. Дах і купалы званіцы былі пакрыты жалезам, афарбаваным алейнай фарбай. Агульная вышыня трох’яруснай званіцы складала 35 аршын, два верхніх ярусы званіцы драўляныя, ніжні ярус двухпавярховы, цагляны.
Купал быў васьмігранным у плане і абапіраўся на квадратны барабан. Пра форму купала даюць уяўленне часткова захаваныя драўляныя канструкцыі ветразяў усярэдзіне барабана. Архітэктурнае вырашэнне ўваходаў з боку апсід папярочнага нефа было абумоўлена захаванымі драўлянымі балкамі, якія кансольна выступаюць з мура апсід, слядамі прылягання даху да сцяны, а таксама паўкруглым чатырохкаленным порцікам над уваходам у апсіду.
Прыход
Па звестках 1897 года, прыход царквы налічваў 2417 вернікаў. Адзначана, што «народ да Царквы Божай прыхільны, да духавенства размешчаны; прыход добры, хоць прыхаджане бедныя ў матэрыяльным стане». Прычт складаўся з двух членаў з гадавым жалаваннем у 644 р. 98 к. Налічвалася 35 дзесяцін царкоўнай зямлі. Жыллё святара і псаломшчыка дасталіся ад прыхаджан і патрабавалі капітальнага рамонту па прычыне старасці.
Царкоўна-прыходскае папячыцельства выдзеліла ў 1896 годзе 600 рублёў на аднаўленне царквы і школы граматы для дзяўчынак. У прыходзе працавалі дзве царкоўна-прыходскія школы граматы для хлопчыкаў і дзяўчынак. Школы знаходзіліся ў царкоўнай вартоўні і былі цеснымі і нязручнымі. Царкоўныя дакументы вяліся ў спраўнасці, асабліва царкоўны летапіс, які пісаўся даўно, падрабязна і ў належным парадку.
Тагачасны святар протаіерэй Пётр Садоўскі характарызаваны як «вельмі уважлівы да свайго служэння... і старанны,... уплывовы на прыхаджан, набыў шмат каштоўных царкоўных прыналежнасцей і ўпрыгожыў і забяспечыў храм».
Грут
Грут (Groot) — персанаж з коміксаў кампаніі Marvel Comics. Быў прыдуманы Стэнам Лі, Джэкам Кёрбі, Дзікам Эйрсам і ўпершыню з'явіўся ў серыі «Tales to Astonish» #13, у лістападзе 1960 года. Ён пазаземны дрэвападобны гуманоід, які валодае высокім роўнем інтэлекту. Спачатку быў пададзены як захопнік, які імкнецца захапіць людзей для эксперыментаў.
Пазней ён быў паказаны як герой, і з'явіўся ў серыі коміксаў «Анігіляцыя: Заваяванне» 2006 года. У 2008 годзе далучыўся да каманды Вартавых Галактыкі.
Тутаеў
Тутаеў (да 1918 года — Раманаў-Барысаглебская) — горад абласнога падпарадкавання ў Расіі, гарадское паселішча, адміністрацыйны цэнтр Тутаеўскага раёна Яраслаўскай вобласці.
Насельніцтва па дадзеных перапісу 2010 года — 41001 чалавек.
Вяснянка (Полацкі раён)
Вясня́нка (, Веснянка) — пасёлак у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
Куп’янск
Куп’янск або Купянск  — горад у Харкаўскай вобласці Украіны. Плошча 33,34 км². Насельніцтва 26,627 чал. (1 студзеня 2022).
Размешчаны на рацэ Аскол.
Гісторыя
Паселішча заснавана ў 1655 годзе, статус горада нададзены ў 1779 годзе.
Альфрэд Гісласан
А́льфрэд Гі́сласан (Alfreð Gíslason;, Акурэйры, Ісландыя ) — галоўны трэнер нямецкага клуба «Кіль» , былы трэнер зборнай Ісландыі. Раней — гандбольны разыгрывальнік, неаднаразова выступаў за зборную Ісландыі.
Зуйкі
Апісанне
Сярэдняга памеру або дробныя птушкі (15—25 см) шчыльнага целаскладу (маса 30—90 г.), з адносна кароткай і прамой дзюбай, кароткай шыяй, доўгімі завостранымі крыламі, доўгім клінаватым хвастом і кароткімі нагамі. Задні палец адсутнічае. Як правіла, афарбоўка верхняй часткі цела заступніцка-шараватая, пясочная альбо глініста-бурая, рэдка са стракацінкамі. Ніз белы альбо рудаваты з шэрым адценнем. У большасці відаў у апярэнні ёсць малюнак у выглядзе чорных палос на грудзях або паласатага «нашыйніка».
IC 991
IC 991 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Дзева.
Дубава (Красятыцкі пассавет)
Дубава (Ду́бова) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Красятыцкага пассавета.
Эга — жывая планета
Эга — жывая планета (Ego the Living Planet) — персанаж коміксаў выдавецтва Marvel Comics, суперзлодей, што ўяўляе сабой жывую разумную планету. Быў створаны аўтарам коміксаў Стэнам Лі і мастаком Джэкам Кірбі. Першае з'яўленне персанажа адбылося ў коміксе Thor # 132 (кастрычнік 1966 года), пры гэтым ідэя стварэння падобнага персанажа як такая прыналежала менавіта Кірбі.
Чырчына
Чы́рчына (, Чирчино) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Вышэйшы Гаспадарчы суд Рэспублікі Беларусь
Створаны ў 1991 годзе. У 2006 годзе, Вышэйшы Гаспадарчы суд адмовіў незалежным газетам у распаўсюдзе праз дзяржаўную сетку-манапаліста.
Чырчына
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як сяло Чырчын (Чэрчын) з царквой у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Вышэйшы Гаспадарчы суд Рэспублікі Беларусь
Згодна з Дэкрэтам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 29 лістапада 2013 года № 529, 1 студзеня 2014 года Вышэйшы Гаспадарчы Суд Рэспублікі Беларусь скасоўваўся. Большасць супрацоўнікаў гэтай установы ўвайшла ў склад Калегіі Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь
Касцяні (прыпыначны пункт)
Касцяні́ (, Костени)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Касцяні; на лініі Лакаматыўнае дэпо — Ваўкавыск-Цэнтральны, паміж станцыяй Слонім і прыпыначным пунктам Грынкі.
Вышэйшы Гаспадарчы суд Рэспублікі Беларусь
Задачы
Асноўнымі задачамі Вышэйшага Гаспадарчага суда была абарона правоў і інатрэсаў арганізацый, захаванне законнасці ў эканамічных адносінах; забеспячэнне аднолькавага і правільнага выкарыстання заканадаўства пры вырашэнні гаспадарчых спрэчак.
Паўнамоцтвы
Паводле закона Вышэйшы Гаспадарчы суд меў паўнамоцтвы на:
Склад
Вышэйшы Гаспадарчы суд складаўся з 16 суддзяў, якія прызначаліся прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па ўзгадненні з Саветам Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Грэмбкаў (гміна)
Грэ́мбкаў (Grębków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вэнгроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грэмбкаве. Плошча гміны складае 130,75 км². Станам на 2004 год у гміне Грэмбкаў пражывалі 4650 чалавек, шчыльнасць — 35,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Галіна Мікалаеўна Бараноўская
Галіна Мікалаеўна Бараноўская (Плотнікава; нар., г. Іркуцк, РСФСР — 27 сакавіка 2021, Мінск) — беларускі і расійскі архітэктар. Член Саюза архітэктараў Расіі (1971), член Беларускага саюза архітэктараў. Саветнік Беларускай акадэміі архітэктуры (2006).
Біяграфія
Скончыла з адзнакай у 1960 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут імя В. У. Куйбышава па спецыяльнасці «архітэктура» (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін, , Б. І. Аглы.
1960—1962 гадах старэйшы архітэктар праектнага інстытута «Дзіпралестранс» у Іркуцку; 1962—1968 гадах старэйшы архітэктар інстытута «Сібакадэмпраект»; у 1968—1975 гадах кіраўнік групы архітэктараў Керчанскага аддзялення Крымскага філіяла «Дзіпраград» у Керчы; у 1975—1991 гадах кіраўнік групы архітэктараў інстытута «Белдзяржпраект» у Мінску.
Член Беларускага саюза мастакоў.
Жыла ў Мінску. Памерла 27 сакавіка 2021 года. Пахавана 4 красавіка на Кальварыйскіх могілках.
Архітэктура
Асноўныя творчыя працы: гандлёвы цэнтр, магазіны «Кветкі», «Тытунь», «Кнігі», плавальны басейн міжнароднага класа у раёне Красная Горка ў Новасібірску (1964—1969, у складзе аўтарскага калектыва), рэканструкцыя грамадскіх будынкаў школ, гасцініцы, кінатэатра, Дома Культуры г. Керчы і Сімферопаля (1969—1975), забудова комплексу адміністрацыйна-вытворчых, навукова-даследчых, навучальных будынкаў па вул. Арджанікідзэ у Керчы.
ПТВ на 500 навучэнцаў — комплекс навучальнага будынка, майстэрняў, спартыўнага корпуса, інтэрнаты (1972—1976), інжынерна-лабараторны корпус вытворчага аб’яднання «Тэхэнергахімпрам» па вул. Смолячкова (1978—1986) у Мінску.
Жылая забудова цэнтральнай часткі вёскі Слабада Смалявіцкага раёна (1979—1984, у сааўтарстве), інтэрнат на 172 месцы (1980—1986), спецыяльнае канструктарска-тэхналагічнае бюро з вопытнай вытворчасцю Мінскага радыётэхнічнага інстытута па вул. Казлова (1983—1985, пабудаваны ў 1983—1991), акушэрскі корпус на 130 коек 6 клінічнай бальніцы (1986—1989, у сааўтарстве, пабудаваны ў 1990—1992), акушэрскі корпус на 130 коек 5-й клінічнай бальніц у Мінску, прафілакторый—піянерскі лагер на 160 месцаў у раёне хутара Барок Валожынскага раёна (1976, 1978—1981).
Мастацтва
З 1988 года праведзена 40 персанальных выставак графікі, акварэлі і станковага жывапісу у каляровым алоўку.
Для творчасці Г. Н. Барановской характэрны серыйны падыход (цыклы «Жыровіцкі манастыр», 1989—1999 гг .; «Пасербы Беларусі», 1987—1999 гг .; «Віды Мінска», 1987—2007 гг .; «Стары Арзамас», 1991 г .; «Суздаль», 1989 г .; «Сказ пра Заслаўі», 1992—2007 гг., «Прага», 1987—1995 гг. і інш.). У работах вылучаюцца зменлівыя рысы архітэктуры, прыроды, сціплае абаянне букетаў кветак.
У аснове творчага метаду майстра выключна праца з натуры. Тэхнічная манера графічных твораў Галіны Мікалаеўны разнастайная. Гэта акварэль па сырой паперы («Царква прападобнай Еўфрасінні Полацкай», 1992 г .; «Станькава. Скарбніца», 1999 г.), тонкія расцяжкі («Царква св. Казьмы і Даміяна ў Суздалі», 1989 г. .; «Заслаўе. Фарпост», 2005). У апошнія гады Галіна Мікалаеўна працавала і каляровымі алоўкамі.
У творчасці Галіны Бараноўскай прысутнічаў увесь дыяпазон відаў пейзажу: лірычны («У старой вярбы», 2006), сімвалічны («Трыадзінства. Сосны на воз. Нарач», 2007 г.), гістарычны («Бярэзіна 2006—1812», 2006), эпічны («у трох курганоў», 2003 г.), інтымны («Зімовы дзень у лесе», 2007 г.), духоўны («у дарозе», 2005).
Вартавыя Галактыкі
Вартавыя Галактыкі — назва дзвюх каманд супергерояў сусвету Marvel Comics:
Сокал-рагатун
Сокал-рагатун (Herpetotheres cachinnans) — від драпежных птушак сямейства сакаліных. Адзіны прадстаўнік роду сокалаў-рагатуноў.
Апісанне
Доўгія рытмічныя выкрыкі птушкі падобныя да гучнага рогату чалавека.
Гнёздаў не будуе, займаючы закінутыя дуплы, гнёзды іншых драпежных птушак.
Цуг (кантон)
Цуг (Zug, Zoug, Zugo, Zug, Tugium) — нямецкамоўны кантон у цэнтральнай Швейцарыі. Сталіца — горад Цуг.
Сокал-рагатун
Апісанне
Сілкуецца змеямі, уключаючы ядавітымі, радзей яшчаркамі, што адлюстравана ў лацінскай назве роду — «пажыральнік рэптылій».
Арэал
Шырокі арэал ахоплівае Цэнтральную і Паўднёвую Амерыку ад паўночнай Аргенціны на поўдні да паўднёвай Мексікі на поўначы. Жыве на ўзлесках, пяньках, палянах трапічных лясоў.
Свята-Георгіеўская царква (Старое Высокае)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Старое Высокае Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці. Размяшчаецца на паўднёвай ускраіне вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1903 годзе з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры псеўдарускага стылю. Крыжова-купальны храм з паўкруглай апсідай, да якой далучаны сегментныя рызніцы. Выцягнуты па папярочнай восі прытвор завершаны нізкім шатровым чацверыком. Сяродкрыжжа завершана васьмігранным барабанам, накрытым пакатым шатровым дахам. Фасады расчлянёны арачнымі дзвярнымі і аконнымі праёмамі. Аформленыя парталамі бакавыя ўваходы размешчаны пад вуглом да планіровачнай восі будынка. У крапоўцы атынкаваных фасадаў выкарыстаны прафіляваныя нішы, сандрыкі, дэнтыкулы, дынькі, броўкі, шырыначныя лапаткі і аркатурныя фрызы.
Міхліўшчына
Міхліўшчына (Міхлі́вщина) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Красятыцкага сельсавета.
Есбол (Махамбецкі раён)
Есбол — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Есбольскай сельскай акругі. Код КАТА — 235643300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 733 чалавекі (373 мужчыны і 360 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражываў 761 чалавек (384 мужчыны і 377 жанчын).
Догі
До́гі (, Доги) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Лазава
Лазавая ці Лазава (Лозова) — горад у Харкаўскай вобласці Украіны. Плошча 148 км². Насельніцтва 58 636 чал. (1 студзеня 2012).
Франтонэ
Франтонэ (Frontone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 1365 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 61040. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Teodoro di Amasea.
Дэмаграфія
Frontone
Зуёк малы
Зуёк малы (Charadrius dubius) — птушка роду з сямейства Невялікая птушка буйнейшая за вераб’я. Жыве на пясчаных або галечнікавых узбярэжжах рэк і азёр, часам далёка ад вады. Пералётная птушка. Афарбоўка верхняга боку цела буравата-шэрая, ніжні бок цела белы, на зобе ёсць папярочная паласа чорнага колеру. Цемя чарнавата, на ілбе шырокая чорная паласа, абмежаваная зверху тонкай белай паласой і праходзіць праз абведзеныя жоўтай аблямоўкай вочы. Колер ног — шэра-чырвоны. Гняздо зуйка выглядае як невялікае паглыбленне ў пяску, часам з валікам з каменьчыкаў. Самка адкладае 4 жаўтлявых з цёмнымі кропкамі яйкі.
Лісавэ (Палескі раён)
Лісавэ (Лі́сове) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Красятыцкага сельсавета.
Уэтары
Уэтары або гуэтары, Huetares — зніклы цяпер індзейскі народ, які засяляў у дакалумбаву эпоху тэрыторыю сучаснай дзяржавы Коста-Рыка.
Паводле некаторых хронік, уэтары дзяліліся на дзве вялікія групы, «заходніх» і «ўсходніх» уэтараў, натуральнай мяжой паміж якімі служыла рака Вірылья.
У 1560—1570-я гады кіраўніком заходніх уэтараў, чыя тэрыторыя распасціралася да ціхаакіянскага ўзбярэжжа, быў «вялікі касік» Гарабіта (Гуарабіта), а кіраўніком усходніх — Эль-Гуарка.
Мова уэтараў уваходзіла, відаць, у склад сям'і чыбчанскіх моў, і была распаўсюджана ва ўсёй цэнтральнай частцы Коста-Рыкі. Мова з пачатку XVII стагоддзя паступова выцясняецца іспанскім. У цяперашні час сляды мовы можна знайсці ў некаторых тапонімах Коста-Рыкі (Aserrí, Curridabat, Turrialba, El Guarco і інш.)
Залышаны
Залышаны (Залиша́ни) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Падсосенка
Падсо́сенка (, Подсосенка) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Глінішча (Экіманскі сельсавет)
Глі́нішча (, Глинище) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Экіманскага сельсавета.
Луг
Луг  — расліннае згуртаванне (біягеацэноз) шматгадовых траў, прыстасаваных да ўмоў сярэдняга ўвільгатнення.
Травы нармальна развіваюцца ўвесь перыяд вегетацыі, без летняга перапынку, характэрнага для стэпаў. Займаюць каля 150—200 млн га ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я (пераважна ў Еўропе) і ў Новай Зеландыі. Адрозніваюць мацерыковыя (сухадольныя лугі ўвільгатняюцца атмасфернымі ападкамі, нізінныя — атмасфернымі ападкамі і грунтавымі водамі), заліўныя (на тэрасах рачных далін) і горныя (таксама высакагорныя).
Агульная ўласцівасць лугоў — утварэнне травастою і дзярніны (паверхневы слой глебы з каранямі і карэнішчамі траў). Маса падземных органаў раслін у 3—5 і болей разоў перавышае масу надземных. Характэрны травастой — асаковыя, бабовыя, злакі (мятлюжкакветныя), разнатраўе.
Свята-Мікалаеўская царква (Стары Крыўск)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Стары Крыўск Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў XIX стагоддзі з дрэва. 5 студзеня 2010 года храм згарэў. У 2012 годзе на месцы старога храма была ўзведзена мураваная царква.