cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўрапейскі міграцыйны крызіс (2015)
Меркаванні еўрапейскіх палітыкаў
Еўракамісар па пытаннях міграцыі, унутраных спраў і грамадзянства Дзімітрыс Аўрамопулас заявіў, што Еўракамісія «не клапоціцца палітычнымі выдаткамі» свайго рашэння міграцыйнага крызісу, бо яна знаходзіцца там на працягу пяці гадоў, каб рабіць сваю працу «з бачаннем, адказнасцю і прыхільнасцю», і тое, што рухае ёю, «не павінна быць пераабрана». Аўрамопулас заклікаў еўрапейскіх нацыянальных лідараў зрабіць тое ж самае і перастаць турбавацца пра перабранні.
31 жніўня 2015 года газета New York Times паведаміла, што канцлер Германіі, лідар Хрысціянска-дэмакратычнага саюза Ангела Меркель выкарыстала некаторыя з сваіх самых моцных фармулёвак датычна міграцыйнага крызісу і папярэдзіла, што свабода перамяшчэння і адкрытыя межы паміж 28 краінамі-членамі ЕС могуць быць пастаўлены пад пагрозу, калі яны не дамовяцца пра сумесны адказ на гэты крызіс.
Нікаля Сарказі, лідар рэспубліканцаў і былы прэзідэнт Францыі, параўнаў план ЕС па мігрантах з «рамонтам лопнулай трубы размеркаваннем вады вакол дома, пакідаючы уцечку некранутай». Сарказі раскрытыкаваў рашэнне Меркель дазволіць ўезд у Германію дзясяткам тысяч чалавек, заявіўшы, што гэта прыцягне ў Еўропу яшчэ большую колькасць людзей, значная частка якіх «непазбежна» апынецца ў Францыі з-за палітыкі свабоднага перамяшчэння ЕС і палітыкі ўсеагульнага дабрабыту французскай дзяржавы. Ён таксама запатрабаваў, каб Шэнгенскае пагадненне праз бязмежныя паездкі было заменена новым пагадненнем, якое прадугледжвае памежны кантроль для неграмадзян ЕС.
Прэм’ер-міністр Італіі і сакратар італьянскай Дэмакратычнай партыі Матэа Рэнцы заявіў, што ЕС павінен выпрацаваць адзіную еўрапейскую палітыку датычна прытулку. Прэм’ер-міністр Францыі Мануэль Вальс з французскай Сацыялістычнай партыі заявіў: «неабходна цеснае супрацоўніцтва паміж Еўрапейскай камісіяй і дзяржавамі-членамі, а таксама кандыдатамі ў члены». Сяргей Станішаў, старшыня Партыі еўрапейскіх сацыялістаў, заявіў::
''«У цяперашні час у выніку канфліктаў у свеце перамяшчаецца больш людзей, чым калі-небудзь з часоў Другой сусветнай вайны. … Многія гінуць на подступах да Еўропы — у Міжземным моры, а іншыя гінуць на еўрапейскай зямлі. … Як сацыял-дэмакраты, прынцып салідарнасці — гэта клей, які трымае нашу сям’ю разам. … Нам патрэбен пастаянны Еўрапейскі механізм справядлівага размеркавання просьбітаў прытулку ў еўрапейскіх дзяржавах-сябрах. … Вайна, галеча і рэзкі рост няроўнасці — гэта глабальныя, а не лакальныя праблемы. Да таго часу, пакуль мы не вырашым гэтыя праблемы глабальна, мы не можам адмовіць людзям у праве шукаць больш абнадзейлівую будучыню ў больш бяспечным асяроддзі.»''
Паводле звестак The Wall Street Journal, прывабнасць еўраскептычных палітыкаў узрасла.
Найджэл Фарадж, лідар брытанскай антыеўрапейскай Партыі незалежнасці Злучанага Каралеўства і адзін з лідараў еўраскептычнай групы «Еўропа свабоды і прамой дэмакратыі», абвінаваціў ЕС і Нямеччыну ў прыватнасці «у тым, што яны даюць» велізарныя стымулы для людзей прыязджаць у Еўрапейскі Саюз любымі сродкамі", і сказаў, што гэта зробіць гібель людзей больш верагоднай. Ён заявіў, што Шэнгенскае пагадненне ЕС аб адкрытых межах правалілася і што ісламісты могуць скарыстацца сітуацыяй і пракрасціся ў Еўропу ў вялікай колькасці, заявіўшы, што «адзін з падазраваных тэрарыстаў ІДІЛ, якія ўчынілі першае злачынства супраць адпачывальнікаў у Тунісе, быў заўважаны пры выхадзе з лодкі на італьянскую зямлю». У 2013 годзе Фарадж заклікаў урад Вялікабрытаніі прыняць больш сірыйскіх бежанцаў, але гэтыя ўцекачы павінны быць хрысціянамі, бо ёсць больш блізкія месцы прытулку для мусульман. Марын Ле Пэн, лідар французскага ультраправага Нацыянальнага фронту і сустаршыня былой групы «Еўропа нацый і свабоды» (EMF), абвінаваціла Германію ў імкненні наняць «рабоў», адкрыўшы свае дзверы для вялікай колькасці просьбітаў прытулку падчас дыскусіі ў Германіі ці варта рабіць выключэнні з нядаўна ўведзенага закона аб мінімальнай заработнай плаце для бежанцаў. Ле Пен таксама абвінаваціла Германію ў навязванні сваёй іміграцыйнай палітыкі астатнім краінам ЕС у аднабаковым парадку. Яе каментары былі апублікаваны нямецкай і аўстрыйскай прэсай; інтэрнэт-выданне Der Spiegel назвала іх «мудрагелістымі сцвярджэннямі». Правацэнтрысцкая штодзённая газета Die Welt пісала, што яна «выкарыстоўвае крызіс уцекачоў для антыгерманскай прапаганды».
Герт Вілдэрс, лідар галандскай партыі За свабоду і член былога EMF, вядомы сваёй крытыкай ісламу, назваў прыток людзей «ісламскім уварваннем» падчас дэбатаў у галандскім парламенце і казаў пра «масы маладых людзей ва ўзросце дваццаці гадоў з бародамі, якія спяваюць Алаху Акбар па ўсёй Еўропе». Ён таксама адхіліў ідэю аб тым, што людзі, якія прыбываюць у Заходнюю Еўропу праз Балканы, з’яўляюцца сапраўднымі бежанцамі, і заявіў: «Турцыя, Грэцыя, Македонія, Сербія — гэта бяспечныя краіны. Калі вы бяжыце ад іх, то вы робіце гэта дзеля выгады і дома».
Пачатковыя прапановы
Пасля караблекрушэння з ахвярамі мігрантаў 19 красавіка 2015 года прэм’ер-міністр Італіі Рэнцы правёў тэлефонную размову з прэзідэнтам Францыі Франсуа Аландам і прэм’ер-міністрам Мальты Жозэфам Мускатам. Яны пагадзіліся склікаць экстраную нараду міністраў унутраных спраў еўрапейскіх краін для вырашэння праблемы гібелі мігрантаў. Рэнцы асудзіў кантрабанду людзьмі як «новы гандаль рабамі», а прэм’ер-міністр Маскат заявіў, што караблекрушэнне 19 красавіка было «самай вялікай чалавечай трагедыяй за апошнія некалькі гадоў». Аланд назваў кантрабандыстаў «тэрарыстамі», якія падвяргаюць небяспецы жыцці мігрантаў. Айдан Озагуз, прадстаўніца ўрада Германіі па пытаннях міграцыі, бежанцаў і інтэграцыі, заявіла, што надзвычайныя выратавальныя місіі павінны быць адноўлены, бо з надыходам цяплейшага надвор’я, хутчэй за ўсё, прыбудзе болей мігрантаў. «Было ілюзіяй думаць, што адмена Mare Nostrum перашкодзіць людзям здзейсніць гэта небяспечнае падарожжа праз Міжземнае мора», — сказала яна. Федэрыка Магерыні, вярхоўная прадстаўніца ЕС па замежных справах і палітыцы бяспекі, заклікала да калектыўных дзеянняў ЕС у будучыні на сустрэчы ў Люксембургу 20 красавіка 2015 года.
На прэс-канферэнцыі Рэнцы пацвердзіў, што Італія як мага хутчэй склікала «надзвычайнае пасяджэнне Еўрапейскага савета» для абмеркавання гэтай трагедыі; розныя еўрапейскія лідары пагадзіліся з гэтай ідэяй. Тагачасны прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Дэвід Кэмеран напісаў у сваім твітэры 20 красавіка, што ён «падтрымлівае» заклік Рэнцы да «экстранай сустрэчы лідараў ЕС для пошуку ўсёабдымнага рашэння» міграцыйнага крызісу ў Міжземнамор’е. Пазней ён пацьвердзіў, што прыме ўдзел у экстраным саміце еўрапейскіх лідараў.
20 красавіка 2015 года Еўрапейская камісія прапанавала план з 10 пунктаў для пераадолення крызісу:
У 1999 годзе Еўрапейская камісія распрацавала план стварэння адзінай сістэмы прадастаўлення прытулку для тых, хто шукае прытулку, якая атрымала назву агульнаеўрапейскай сістэмы прадастаўлення прытулку (СЕАС). Гэтая сістэма была накіравана на рашэнне трох ключавых праблем: купля прытулку, розныя вынікі ў розных дзяржавах-сябрах ЕС для тых, хто шукае прытулку, і розныя сацыяльныя льготы ў розных дзяржавах-сябрах ЕС для тых, хто шукае прытулку. У 2016 годзе Еўрапейская камісія прыступіла да рэфармавання СЕА.
У спробе вырашыць гэтыя тры праблемы Еўрапейская камісія стварыла пяць кампанентаў, якія імкнуліся задаволіць мінімальным стандартам прадастаўлення прытулку:
CEA была завершана ў 2005 годзе і накіравана на абарону правоў тых, хто шукае прытулку. Гэтая сістэма была рэалізавана па-розным у розных дзяржавах ЕС, якія пабудавалі нераўнамерную сістэму з дваццаці васьмі сістэм прадастаўлення прытулку ў асобных дзяржавах. З-за падзеленай сістэмы прадастаўлення прытулку і раней існавалі праблемы ў Дублінскай сістэме Еўрапейская камісія прапанавала рэформу агульнаеўрапейскай сістэмы прадастаўлення прытулку ў 2016 годзе.
6 красавіка 2016 года Еўрапейская камісія прыступіла да рэфармавання CEA і стварэння мер па забеспячэнні бяспечных і кіраваных шляхоў легальнай міграцыі ў Еўропу. Першы віцэ-прэзідэнт Франс Тымерманс заявіў, што «[ім трэба] ўстойлівая сістэма на будучыню, заснаваная на агульных правілах, больш справядлівым размеркаванні адказнасці і бяспечных прававых каналах для тых, хто мае патрэбу ў абароне, каб атрымаць яе ў ЕС».
Каб стварыць больш бяспечныя і эфектыўныя легальныя міграцыйныя маршруты, Еўрапейская камісія імкнулася дасягнуць наступных пяці мэтаў:
13 ліпеня 2016 года Еўрапейская камісія прадставіла прапановы па завяршэнні рэформы СЕАС. Рэформа была накіравана на стварэнне справядлівай палітыкі датычна асоб, якія шукаюць прытулку, і ў той жа час прадугледжвала стварэнне новай сістэмы, якая была б простай і скарочанай. Урэшце, у прапанове аб рэформе была зроблена спроба стварыць сістэму, якая магла б справіцца з нармальнымі і неспрыяльнымі часамі міграцыйнага ціску.
План рэформы Еўрапейскай камісіі прадугледжваў наступнае:
Аперацыі на Міжземным моры
У выніку караблекрушэння мігрантаў на Лампедузе ў 2013 годзе загінула «больш за 360 чалавек», і італьянскі ўрад стварыў аперацыю Mare Nostrum — буйнамаштабную ваенна-марскую аперацыю, якая ўключала пошук і выратаванне мігрантаў, дастаўленых на борт марскога дэсантнага карабля. Італьянскі ўрад спыніў гэтую аперацыю ў 2014 годзе на фоне рэзкага росту колькасці марскіх прыбыццяў у Італію з Лівіі, спаслаўшыся на тое, што выдаткі былі занадта вялікія для адной дзяржавы ЕС, каб справіцца з імі ў адзіночку; Фронтэкс узяў на сябе асноўную адказнасць за пошукава-выратавальныя аперацыі пад назвай Аперацыя «Трытон». Італьянскі ўрад запытаў дадатковыя сродкі ў ЕС для працягу гэтай аперацыі, але дзяржавы-члены не прапанавалі запытанай падтрымкі. Урад Вялікабрытаніі спаслаўся на асцярогі, што гэтая аперацыя дзейнічае як «ненаўмысны фактар прыцягнення, падахвочваючы большую колькасць мігрантаў спрабаваць здзейсніць небяспечны марскі пераход і тым самым прыводзячы да больш трагічных і непатрэбных смерцяў». Аперацыя складалася з двух самалётаў назірання і трох караблёў, з сямю групамі супрацоўнікаў, якія збіралі разведданыя і праводзілі праверку / ідэнтыфікацыю. Яе штомесячны бюджэт ацэньваўся ў 2,9 мільёна еўра. У першай палове 2015 года Грэцыя абагнала Італію па колькасці прыбылых і стала адпраўной кропкай патоку бежанцаў і мігрантаў, якія перамяшчаюцца праз Балканскія краіны ў краіны Паўночнай Еўропы, галоўным чынам Германію і Швецыю летам 2015 года.
У The Guardian і Reuters адзначылі, што падваенне маштабаў аперацыі «Трытон» усё роўна пакінула б місіі менш рэсурсаў, чым у аперацыі «Марэ Нострум», бюджэт якой быў у тры разы большым, у чатыры разы больш самалётаў і больш шырокі мандат на правядзенне пошукава-выратавальных аперацый на Міжземным моры.
23 красавіка 2015 года адбыўся пяцігадзінны надзвычайны саміт, на якім кіраўнікі дзяржаў ЕЗ дамовіліся патроіць бюджэт аперацыі «Трытон» да 120 мільёнаў еўраў на 2015—2016 гады. Лідары ЕЗ сцвярджалі, што гэта дазволіць стварыць тыя ж аператыўныя магчымасці, што і аперацыя «Марэ Нострум» у 2013—2014 гадах. У рамках гэтага пагаднення Злучанае Каралеўства пагадзілася накіраваць для ўдзелу ў аперацыі карабель HMS Bulwark, два ваенна-марскіх патрульных катэры і тры верталёты. 5 траўня 2015 года міністр абароны Ірландыі Сайман Ковені абвясціў, што LÉ Eithne будзе ўдзельнічаць у рэагаванні на крызіс. Amnesty International неадкладна раскрытыкавала адказ ЕС як «аперацыю па выратаванні асобы, а не жыцця» і заявіла, што «няздольнасць пашырыць аператыўную зону Трытона фатальна падарве сённяшнія абавязацельствы».
18 мая 2015 года Еўрапейскі Саюз пачаў новую аперацыю, якая базуецца ў Рыме, пад назвай EU Navfor Med, пад камандаваннем італьянскага адмірала Энрыка Крэдэндзіна, каб зрабіць сістэматычныя намаганні па выяўленні, захопе і ўтылізацыі суднаў, якія выкарыстоўваюцца кантрабандыстамі-мігрантамі. Першая фаза аперацыі пачалася 22 чэрвеня 2015 года і ўключала марское назіранне за выяўленнем лодак кантрабандыстаў і маніторынг схем кантрабанды з Лівіі ў Італію і Мальту. Другая фаза, якая атрымала назву «аперацыя Сафія», пачалася ў кастрычніку і была накіравана на тое, каб перашкодзіць кантрабандыстам здзяйсняць паездкі праз высадку, догляд, захоп і пераадрасацыю суднаў з мігрантамі ў міжнародных водах. У аперацыі ўдзельнічалі шэсць ваенных караблёў ЕС. Станам на красавік 2016 года гэтая аперацыя выратавала больш за 13 000 мігрантаў у моры і арыштавала 68 меркаваных кантрабандыстаў.
ЕС імкнуўся пашырыць сферу дзейнасці ЕС Navfor Med, з тым каб трэці этап аперацыі уключаў патруляванне ў лівійскіх водах з мэтай захопу і знішчэння суднаў, якія выкарыстоўваюцца кантрабандыстамі. Былі прапанаваны наземныя аперацыі ў Лівіі па знішчэнні суднаў, якія выкарыстоўваюцца кантрабандыстамі, але каментатары адзначаюць, што для такой аперацыі спатрэбіцца дазвол ААН або Лівіі.
Палітыка міграцыі
Праграма Тампэрэ, пачатая ў 1999 годзе, вызначае палітыку ЕС у галіне міграцыі і ўяўляе сабой пэўную адкрытасць адносна свабоды, бяспекі і справядлівасці. У ёй асноўная ўвага надаецца двум пытанням: развіццю агульнай сістэмы прадастаўлення прытулку і ўзмацненню вонкавага памежнага кантролю. Экстэрналізацыя межаў з Турцыяй — па сутнасці, перадача памежнага кантролю і кіравання замежным дзяржавам, якія знаходзяцца ў непасрэднай блізкасці ад краін ЕС. Рашэнне ЕС аб экстэрналізацыі сваіх межаў аказвае значны ціск на краіны, якія не ўваходзяць у ЕС, каб яны супрацоўнічалі з палітычнымі сіламі ЕС.
Афрыканскае Пагадненне: Надзвычайны Мэтавы Фонд
Саміт у Валеце па міграцыі паміж еўрапейскімі і афрыканскімі лідарамі адбыўся 11 і 12 лістапада 2015 года для абмеркавання міграцыйнага крызісу. Па выніках саміту ЕС стварыў надзвычайны Мэтавы фонд для садзейнічання развіццю ў Афрыцы ў абмен на дапамогу афрыканскіх краін у пераадоленні крызісу.
Ангела Меркель
Падчас дыпламатычных спрэчак з венгерскім урадам Меркель публічна паабяцала, што Германія прапануе бежанцам часовае пражыванне. У спалучэнні з тэлевізійнымі кадрамі радасных прывітанняў немцаў, якія вітаюць бежанцаў і мігрантаў, якія прыбываюць у Мюнхен, вялікая колькасць мігрантаў была заахвочана пераехаць з Турцыі па заходнебалканскім маршруце.
25 жніўня 2015 года The Guardian паведаміла, што «Федэральнае агенцтва Германіі па міграцыі і ўцекачах апублікавала, што Дублінская працэдура для сірыйскіх грамадзян на дадзены момант фактычна больш не выконваецца». Падчас прэс-канферэнцыі міністр унутраных спраў Германіі Томас дэ Мэзьер пацвердзіў, што прыпыненне дзеяння Дублінскага пагаднення з’яўляецца «не юрыдычна абавязковым актам», а хутчэй «кіруючым прынцыпам для практыкі кіравання». Каля 24 жніўня 2015 года Меркель вырашыла далей не прытрымлівацца правілу Дублінскага рэгламенту, паводле якога мігранты «могуць падаць заяву аб прадастаўленні прытулку толькі ў першай дзяржаве-члене ЕС, у якую яны заязджаюць»; рэгламент фактычна абвяшчае, што мігрант павінен падаць заяву аб прадастаўленні прытулку ў першай краіне ЕС, дзе ён быў афіцыйна зарэгістраваны. Германія загадала сваім афіцэрам апрацоўваць хадайніцтвы аб прадастаўленні прытулку ад сірыйцаў, калі яны прыбылі праз іншыя краіны ЕС. 4 верасня 2015 года, Меркель вырашыла, што Германія прыме тысячы бежанцаў, якія затрымаліся ў Венгрыі і адпраўленых да аўстрыйскай мяжы ў цяжкіх умовах венгерскім прэм’ер-міністрам Орбанам. Гэтай пастановай яна, як паведамляецца, імкнулася прадухіліць беспарадкі на межах Германіі. Дзесяткі тысяч бежанцаў адправіліся з Венгрыі праз Вену ў Германію на працягу некалькіх дзён пасля 4 верасня 2015 года.
Пагадненне з Турцыяй: размяшчэнне мігрантаў у бяспечнай краіне
ЕС прапанаваў турэцкаму ўраду план, згодна з якім Турцыя будзе прымаць назад кожнага бежанца, які незаконна заехаў у Грэцыю (і тым самым у ЕС); наўзамен ЕС прыме аднаго чалавека, зарэгістраванага ў Турцыі як сірыйскага бежанца, на кожнага сірыйца, вернутага з Грэцыі. 12 краін ЕС маюць нацыянальныя спісы бяспечных краін паходжання. Еўрапейская камісія прапанавала адзін агульны спіс ЕС, пазначаны як «бяспечны» для ўсіх краін-кандыдатаў у ЕС (Албанія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, Сербія і Турцыя), плюс патэнцыйныя кандыдаты ў ЕС Боснія і Герцагавіна і Косава. Гэты спіс дазволіць паскорыць вяртанне ў гэтыя краіны, нават нягледзячы на тое, што хадайніцтвы аб прадастаўленні прытулку ад грамадзян гэтых краін будуць па-ранейшым разглядацца ў індывідуальным парадку, у кожным канкрэтным выпадку. Міжнароднае права, выпрацаванае ў ходзе Жэнеўскай канвенцыі, абвяшчае, што краіна лічыцца «бяспечнай», калі ў краіне дэмакратычная сістэма і, як правіла, няма пераследаў, катаванняў, пагрозы гвалту і ўзброенага канфлікту.
У студзені 2016 года Нідэрланды прапанавалі ЕС прыняць 250 000 бежанцаў у год з Турцыі ў абмен на закрыццё Турцыяй Эгейскага марскога шляху ў Грэцыю, але ад гэтыга Турцыя адмовілася. 7 сакавіка 2016 года ЕС сустрэўся з Турцыяй на чарговым саміце ў Брусэлі, каб абмеркаваць далейшыя рашэнні крызісу. Першапачаткова планавалася абвясціць заходнебалканскі маршрут закрытым, але ён быў сустрэты крытыкай з боку Меркель. Турцыя адказала на гэтую прапанову, запатрабаваўшы яшчэ 3 мільярды еўра, каб аказаць дапамогу 2,7 мільёнам бежанцаў у Турцыі. Акрамя таго, турэцкі ўрад папрасіў дазволіць сваім грамадзянам свабодна прыязджаць у Шэнгенскую зону з канца чэрвеня 2016 года, а таксама паскорыць перамовы аб магчымым уступленні Турцыі ў Еўрапейскі Саюз. План адпраўкі мігрантаў назад у Турцыю быў падвергнуты крытыцы 8 сакавіка 2016 года арганізацыяй Аб’яднаных Нацый, якая папярэдзіла, што адпраўка мігрантаў назад у Турцыю ў абмен на фінансавыя і палітычныя ўзнагароды можа быць незаконнай.
20 сакавіка 2016 года было заключана пагадненне паміж Еўрапейскім Саюзам і Турцыяй, закліканае перашкодзіць мігрантам здзяйсняць небяспечнае марское падарожжа з Турцыі ў Грэцыю. Паводле яго ўмоў, мігранты, якія прыбываюць у Грэцыю, будуць адпраўленыя назад у Турцыю, калі яны не пададуць прашэнне аб прадастаўленні прытулку або іх прашэнне будзе адхілена, у той час як ЕС накіруе ў Грэцыю каля 2300 экспертаў, уключаючы супрацоўнікаў Службы бяспекі і міграцыі і перакладчыкаў, каб дапамагчы ажыццявіць гэтую здзелку.
Было таксама вырашана, што любыя нелегальныя мігранты, якія заехалі ў Грэцыю з Турцыі пасля 20 сакавіка 2016 года, будуць адпраўленыя назад у Турцыю на аснове індывідуальнай ацэнкі кожнага канкрэтнага выпадку. Любы сірыец, які вярнуўся ў Турцыю, будзе заменены сірыйцам, пераселеным з Турцыі ў ЕС; пераважна гэта будуць асобы, якія ў мінулым не спрабавалі незаконна ўехаць у ЕС. Дазволеныя мігранты не будуць перавышаць максімум 72 000 чалавек. Турэцкія грамадзяне будуць мець доступ у Шэнгенскую зону без пашпартоў да чэрвеня 2016 года. Перамовы аб уступленні Турцыі ў ЕС пачаліся ў ліпені 2016 года, і Турцыі павінна была быць аказана дапамога ў памеры 3,3 мільярда долараў. Перамовы былі прыпынены ў лістападзе 2016 года пасля спробы дзяржаўнага перавароту ў Турцыі ў 2016 годзе. Калі Еўрапейскі парламент прагаласаваў за прыпыненне перамоваў аб сяброўстве ў ЕС з Турцыяй у лістападзе 2016 года, Эрдаган заявіў: «калі вы пойдзеце далей, гэтыя памежныя вароты будуць адчынены. Гэтыя пагрозы не закрануць ні мяне, ні маіх людзей».
УВКБ заявіла, што яно не з’яўляецца бокам пагаднення паміж ЕС і Турцыяй і не будзе ўдзельнічаць у вяртанні або затрыманні. Як і УВКБ ААН, чатыры агенцтва па аказанні дапамогі («Урачы без межаў», Міжнародны камітэт выратавання, Нарвежскі савет па справах бежанцаў і арганізацыя «Ратуйце дзяцей») заявілі, што не будуць дапамагаць у ажыццяўленні пагаднення паміж ЕС і Турцыяй, бо ўсеагульная высылка бежанцаў супярэчыць міжнароднаму праву.
Amnesty International заявіла, што пагадненне паміж ЕЗ і Турцыяй было «вар’яцтвам», а 18 сакавіка 2016 года — «цёмным днём для Канвенцыі аб уцекачах, Еўропы і чалавецтва». Прэм’ер-міністр Турцыі Ахмет Давутаглу заявіў, што ў Турцыі і ЕС адны і тыя ж выклікі, адна і тая ж будучыню і адзін і той ж лёс. Дональд Туск заявіў, што мігранты ў Грэцыі не будуць адпраўлены назад у небяспечныя раёны.
9 кастрычніка 2019 года пачаўся Турэцкі наступ на паўночны ўсход Сірыі. За першыя паўтары тыдні было перамешчана 130 000 чалавек. 10 кастрычніка паведамлялася, што прэзідэнт Эрдаган прыгразіў адправіць «мільёны» сірыйскіх уцекачоў у Еўропу ў адказ на крытыку ягонага вайсковага наступу на кантраляваную курдамі поўнач Сірыі. 27 лютага 2020 года высокапастаўлены турэцкі чыноўнік заявіў, што турэцкая паліцыя, берагавая ахова і памежнікі атрымалі загад больш не спыняць сухапутныя і марскія пераправы ўцекачоў у Еўропу.
Змены ў Шэнгенскім і Дублінскім пагадненні
У Шэнгенскім пагадненні ад 14 чэрвеня 1985 года 26 еўрапейскіх краін (22 з 28 дзяржаў-членаў Еўрапейскага Саюза плюс чатыры дзяржавы-члена Еўрапейскай асацыяцыі свабоднага гандлю) аб’ядналіся, каб сфармаваць зону, дзе памежны кантроль будзе абмежаваны і ўжываецца на знешніх шэнгенскіх межах і краінах з вонкавымі межамі. Краіны могуць аднавіць унутраны памежны кантроль максімум на два месяцы па меркаваннях «дзяржаўнай палітыкі ці нацыянальнай бяспекі».
Дублінскі рэгламент вызначае дзяржаву-член ЕС, адказную за разгляд хадайніцтва аб прадастаўленні прытулку і прадухіленне таго, каб просьбіты прытулку ў ЕС «куплялі прытулак» — калі заяўнікі накіроўваюць свае заявы аб прадастаўленні прытулку ў многія дзяржавы-члены ЕС, каб атрымаць лепшую «здзелку», а не проста «краіны бяспекі» — або «арбіту прытулку» — дзе ні адна дзяржава-член не бярэ на сябе адказнасць за просьбіта прытулку. Па змаўчанні (пры адсутнасці сямейных або гуманітарных прычын) адказнасць нясе першая дзяржава-член, у якое заехаў просьбіт прытулку і ў якой у яго былі зняты адбіткі пальцаў. Калі просьбіт прытулку пасля пераязджае ў іншую дзяржава-член, ён можа быць пераведзены назад у тую дзяржава-член, у якую ён першую заехаў. Гэтае правіла прымусіла многіх крытыкаваць Дублінскі рэгламент за тое, што ён ускладае занадта вялікую адказнасць за просьбітаў прытулку на дзяржавы-члены на знешніх межах ЕС (напрыклад, Італію, Грэцыю, Харватыю і Венгрыю), замест таго каб распрацаваць сістэму размеркавання цяжару паміж дзяржавамі ЕС. У чэрвені 2016 года Камісія Еўрапейскага парламента і Савета звярнулася да «прыроджаных слабасцяў» агульнаеўрапейскай сістэмы прадастаўлення прытулку і прапанавала рэформы Дублінскага рэгламенту. Паводле першапачатковага Дублінскага пагаднення, адказнасць была сканцэнтравана на памежных дзяржавах, якія атрымалі вялікі прыток просьбітаў прытулку. У ходзе брыфінгу, праведзенага Еўрапейскім парламентам, было растлумачана, што Дублінскае пагадненне было распрацавана толькі для размеркавання адказнасці, а не для эфектыўнага размеркавання адказнасці. Рэформы будуць накіраваны на стварэнне сістэмы размеркавання цяжару з дапамогай некалькіх механізмаў. Гэта прапанова прадугледжвала ўвядзенне «цэнтралізаванай аўтаматызаванай сістэмы» для рэгістрацыі колькасці хадайніцтваў аб прадастаўленні прытулку па ўсім ЕС з «нацыянальнымі інтэрфейсамі» ўнутры кожнай з дзяржаў-членаў. Ён таксама будзе ўяўляць сабой «эталонны ключ», заснаваны на ВУП і колькасці насельніцтва дзяржавы-члена, каб вызначыць яе абсарбцыйныя здольнасць. Калі паглынальная здольнасць у дзяржаве-члене перавышана на 150 % яе базавай долі, «механізм справядлівасці» размяркоўвае залішнюю колькасць просьбітаў прытулку паміж менш перагружанымі дзяржавамі-членамі. Калі дзяржава-член вырашыць не прымаць просьбітаў прытулку, замест гэтага яна ўнясе 250 000 еўраў за кожную заяўку як «салідарны ўнёсак». Гэтыя рэформы абмяркоўваліся ў Еўрапейскім парламенце з моманту іх прапановы ў 2016 годзе і былі ўключаны ў парадак дня нарады па тэме «трэцяя рэформа агульнаеўрапейскай сістэмы прадастаўлення прытулку — уверх па выкліку» ў 2017 годзе.
Як большасць просьбітаў прытулку спрабуюць дабрацца да Германіі ці Швецыі праз іншыя дзяржавы-члены ЕС, многія з якіх ўтвараюць Шэнгенскую зону без межаў, дзе ўнутраны памежны кантроль адменены, забеспячэнне захавання Дублінскага рэгламенту стала ўсё больш цяжкім у канцы лета 2015 года, калі некаторыя краіны дазволілі просьбітам прытулку транзіт праз сваю тэрыторыю, адмовіўшыся ад права на іх вяртанне або аднавіўшы памежны кантроль у межах Шэнгенскай зоны, каб прадухіліць іх ўезд. У ліпені 2017 года Еўрапейскі суд пакінуў у сіле Дублінскае пагадненне, нягледзячы на высокі прыток мігрантаў у 2015 годзе, і падаў дзяржавам-сябрам ЕС права дэпартаваць мігрантаў у першую краіну ўезду ў ЕС.
Краіны рэагавалі па-розным:
NGC 2054
NGC 2054 — чацвярная зорка ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вяршок
Вяршо́к (, Вершок) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Палонкаўскага сельсавета. Размешчана за 27 км на захад ад Баранавіч, за 220 км ад г. Брэст, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Палонка на лініі Баранавічы—Ваўкавыск. Насельніцтва 22 жыхары, 16 гаспадарак (2005).
Гісторыя
З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім, з 8 красавіка 1957 года Баранавіцкім раёнах Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей.
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 5 землякоў.
Бернардзінскія могілкі (Вільнюс)
Бернардзінскія могілкі — могілкі ў Вільнюсе, размешчаныя ў гістарычным раёне Зарэчча. Адны з найбольш старажытных і каштоўных у гісторыка-культурным плане некропаляў Літвы. Комплекс могілак, які ўключае 142 магілы і надмагільных помнікаў, уключаны ў Рэгістр культурных каштоўнасцей Літоўскай Рэспублікі і ахоўваецца дзяржавай як аб’ект нацыянальнага значэння (код 10660)
Гісторыя
У пачатку XIX стагоддзя ў Вільні, як і ў іншых еўрапейскіх гарадах, могілкі пачалі выносіць за гарадскую мяжу, а тыя, што існавалі ў цэнтры горада каля храмаў і кляштароў, закрываліся. Падлягалі закрыццю старыя бернардзінскія могілкі, якія дзейнічалі ў XV—XVIII стагоддзях паміж бернардзінскімі касцёламі Святога Францыска, Святой Ганны і Святога Міхаіла.
У 1810 годзе гарадская дума перадала нямецкай рымска-каталіцкай кангрэгацыі, узначаленай манахамі-бернардзінцамі, пляц зямлі каля Полацкага тракта і Жвіровай горы для новых могілак. Новыя могілкі былт асвячоныя 14 кастрычніка 1810 года. У памяць пра гэту дату пабудавана інаўгурацыйная памятная капліца. Могілкавая брама ў класіцыстычным стылі, дэкараваныя сціплымі пілястрамі і завершаная трохвугольным франтонам з трыма каванымі крыжамі, узведзена ў 1820 годзе. На ёй размешчаны надпіс «Non omnis moriar» («Увесь я не памру»).
Да брамы прылягае званіца з трыма званамі. Вядома, што ў час паўстання 1863 года паўстанцы захоўвалі тут зброю. У сутарэннях гэтага будынка хавалі важных гараджан (усяго 49 пахаванняў).
У 1860 годзе гарадская дума вылучыла суседні пляц, размешчаны на захад ад могілак. Ён быў асвячоны 21 кастрычніка 1861 года, у памяць пра што быў узведезны драўляны крыж.
У XIX стагоддзі пабудаваны трохпавярховы калумбарый. У 1812 годзе, у час нашэсця Напалеона, ён быў разбураны а ўсе целы былі скінуты ў яму каля капліцы і закапаны. Значна пазней, у канцы 1990-х гадоў, адна частка калумбарыя была адрэстаўравана. Гэта адзіны ў Літве помнік падобнага роду.
У другой палове XX стагоддзя могілкі прыйшлі ў запусценне і заняпад. У наш час пры ўдзеле двух фондаў (Літвы і Польшчы) рэалізуецца разлічаная на пяць гадоў праграма рэстаўрацыі могілак. 10 сакавіка 2005 года, у час дзяржаўнага візіту ў Літву прэзідэнта Польшчы, Аляксандр Кваснеўскі і Валдас Адамкус адкрылі мемарыяльную табліцу на Бернардзінскіх могілках з надпісам аб тым, што яны бяруць абавязак быць апекунамі рэстаўрацыі могілак.
Пахаванні
На могілкі пахаваны шматлікія дзеячы культуры Вільні і Літвы XIX—XX стагоддзяў  :
Sawdust
Sawdust (Пілавінне) — гэта кампіляцыя, якая змяшчае перазапісаныя эй-, бі-сайды, рарытэтныя запісы, каверы і рэміксы амерыканскага рок-гурта The Killers. Альбом трапіў на прылаўкі паміж 9 і 13 лістапада 2007.
Трэк-ліст
Sawdust (асноўнае выданне)
IC 4649
IC 4649 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Дракон.
Барыс Іларыёнавіч Бяляеў
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Канструяванне і вытворчасць радыёапаратуры», 1969). Працаваў у Інстытуце фізікі АН БССР (1969—1985, старшы навуковы супрацоўнік), Інстытуце прыкладных фізічных праблем імя А. Н. Сеўчанкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (з 1985, аддзел аэракасмічных даследаванняў, з 2010 — загадчык аддзела, у 1986—2014 — загадчык лабараторыі дыстанцыйнай фотаметрыі).
Навуковыя інтарэсы: оптыка-электронныя прыборы і метады дыстанцыйнага зандзіравання Зямлі.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія СССР (1991), падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2011), прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь (2015), граматы Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь (2011), Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2015).
Філіп Эдуард Антон фон Ленард
Філіп Эдуард Антон фон Ленард (Philipp Eduard Anton von Lenard;, , Аўстра-Венгерская імперыя — , , Германія) — нямецкі фізік, аўтар шматлікіх выбітных работ у вобласці фізікі цвёрдага цела і атамнай фізікі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1905) «за даследчыя работы па катодных прамянях».
Вучыўся ў Будапешцкім, Венскім, Берлінскім і Гайдэльбергскім універсітэтах. У 1894—1930 прафесар розных ВНУ Германіі. 3 1909 кіраўнік Радыелагічнага інстытута ў Гайдэльбергу.
Навуковыя працы па оптыцы, атамнай і малекулярнай фізіцы. Правёў грунтоўныя даследаванні прыроды катодных прамянёў і іх уласцівасцей (1892), эксперыментальна пацвердзіў асноўныя заканамернасці фотаэфекту (1902). У 20-х гадах XX стагоддзя стаў супернікам «тэорыі адноснасці» і прапагандыстам т. зв. «Арыйскай фізікі». Актыўна падтрымліваў нацызм.
Смалякі
Смалякі — тапонім.
Ігар Паўлавіч Кахно
Ігар Паўлавіч Кахно́ (,  —, ) — літаратуразнавец і літаратурны крытык, доктар філалагічных навук (1982), прафесар (1983).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гомелі ў сям’і настаўніка. Скончыў сярэднюю школу ў горадзе Навазыбкаў Бранскай вобласці, у 1952 годзе — гісторыка-філалагічны факультэт Навазыбкаўскага педагагічнага інстытута. У 1955—1956 гг. працаваў рэдактарам у Сакратарыяце Саюза пісьменнікаў СССР, у 1956—1966 гг. на пасадах старэйшага выкладчыка, дацэнта ў Карэльскім педагагічным інстытуце ў Петразаводску. З 1968 года І. П. Кахно ў Беларускім дзяржаўным універсітэце — дацэнт кафедры рускай савецкай літаратуры, загадчык кафедры з 1979 па 1987 год. У 1979 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «А. В. Луначарский и формирование марксистской литературной критики» у Інстытуце рускай літаратуры (Пушкінскі Дом). У 1972—1974 гг. праходзіў стажыроўку ва ўніверсітэтах Парыжа і Тура ў Францыі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Займаўся літаратурай, крытыкай, публіцыстыкай, актыўна друкаваўся ў часопісах «Новый мир», «Вопросы литературы», «Север», «Литература в школе», «Русская литература». Даследаваў класічную рускую і савецкую паэзію, гісторыю і тэорыю літаратуры. Чытаў лекцыі ў Польшчы, Балгарыі. Кіраваў метадычным аб’яднаннем выкладчыкаў рускай і замежнай літаратуры вышэйшых навучальных устаноў Беларусі, быў членам рэдакцыйнай калегіі часопіса «Вестник БГУ». Кіраваў падрыхтоўкай кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый.
Аўтар каля 100 навуковых прац, у тым ліку па творчасці А. В. Луначарскага, А. Т. Твардоўскага, Д. А. Фурманава. Сярод апублікаванага:
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод жанчын 1994
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод жанчын 1994 (1-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па міні-футболе) — чэмпіянат Беларусі міні-футболе сярод беларускіх жаночых каманд 1994 года.
Турнірная табліца
Вясной 1994 года быў арганізаваны першы чэмпіянат Беларусі па міні-футболе для камандаў жаночай лігі па футболе (Першы тур адбыўся ў Магілёве, другі ў Мінску).
Мілена Паўлавіч-Барылі
Мілена Паўлавіч-Барылі (Милена Павловић-Барили; 5 лістапада 1909, Пажаравац, Сербія — 6 сакавіка 1945, Нью-Ёрк, штат Нью-Ёрк, ЗША) — сербская паэтка і мастачка.
Біяграфія
Мілена Паўлавіч-Барылу нарадзілася 5 лістапада 1909 года ў горадзе Пажаравац (Сербія). Яе бацька, Бруна Барылі, быў кампазітарам, музычным крытыкам і паэтам. Яе маці, Данічы Паўлавіч, паходзіла з дынастыі Карагеоргіевічаў і вывучала мастацтва. У 1922—1926 гадах Мілена вывучала мастацтва ў Каралеўскай школе мастацтваў у Белградзе, а ў 1926—1928 гадах — у Мюнхене.
Напачатку 1930-х гадоў Мілена пакінула Сербію. Да пачатку Другой сусветнай вайны яна некалькі разоў ненадоўга прыязджала ў Сербію. Большую частку ж свайго часу яна праводзіла ў Іспаніі, Рыме, Парыжы і Лондане, дзе мела магчымасць мець зносіны з Жанам Както і Андрэ Брэтонам. Мілена трапіла пад уплыў многіх заходніх школ мастацтва і мастакоў, у прыватнасці Джорджа дэ Кірыка. Пасля 1939 года Мілена жыла ў Нью-Ёрку.
Мілена памерла 6 сакавіка 1945 года. Сярод прычын смерці зваліся паданне з каня і сардэчны прыступ.
Творчасць
Тэматыка яе прац размаітая — гэта і партрэты, і інтэрпрэтацыі біблейскіх сюжэтаў. Сярод матываў — вэлюмы, анёлы, статуі Венеры і арлекіны. Многія яе працы ўвесь час выстаўлены ў Рыме, Нью-Ёрке, Белградзе, а таксама ў родным горадзе Пажаравацы. Дом, у якім яна нарадзілася, быў пераўтвораны ў музей у 1962 годзе.
Краснасілка (Лугынская грамада)
Краснасілка (Красносі́лка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Да 7 чэрвеня 1946 г. калонія Бобрычы.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Шчацінахвосткі
Шчацінахвосткі (Thysanura) — атрад першаснабяскрылых насякомых.
Апісанне
Даўжыня 8—20 мм. Цела верацёнападобнае, у большасці ўкрытае лускавінкамі. Вусікі доўгія, ніткападобныя. Брушка з 2 і больш членістымі шчацінкамі і доўгай хваставой ніткай на канцы (адсюль назва). Вочы фасетачныя. Ротавыя органы грызучыя.
Пашырэнне
Адрозніваюць больш за 400 відаў. Пашыраны пераважна ў тропіках і субтропіках, сінантропныя іх віды — у больш халодных абласцях. Жывуць у лясным подсціле, у шчылінах кары, глебе, мурашніках, жылых памяшканнях. На Беларусі трапляюцца прадстаўікі сямейства лускаўніц.
Асаблівасці біялогіі
Апладненне вонкава-ўнутранае. Развіццё па тыпе протаметабаліі (метамарфоз).
Кормяцца жывёльнымі і расліннымі рэшткамі. Псуюць кнігі, крухмал, цукар.
Кажэўнікава (Томская вобласць)
Кажэўнікава (Кожевниково) — сяло ў Томскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кажэўнікаўскага раёна і Кажэўнікаўскага сельскага паселішча. Вёска размешчана на левым беразе Обі, за 109 км ад Томска. Ад Томскага аўтавакзала да Кажэўнікава штодня ходзіць некалькі аўтобусаў на маршруце № 537 «Томск — Кажэўнікава».
Слабадзішча
Слабадзішча — тапонім.
Сцяг Веткі
Сцяг Веткі — афіцыйны геральдычны сімвал горада Ветка Гомельскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 64.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога гербавая эмблема — лацінская літара «W».
Рашэнне аб зацвярджэнні сцяга і палажэнняў аб ім было прынята Веткаўскім раённым Саветам дэпутатаў 17 красавiка 2001 года № 19. Аўтар герба С. Я. Рассадзін.
(22) Каліёпа
(22) Каліёпа — гэта астэроід галоўнага пояса. Ён быў адкрыты 16 лістапада 1852 года англійскім астраномам Джонам Хайндам у абсерваторыі Бішапа, Вялікабрытанія і названы ў гонар Каліёпы, музы эпічнай паэзіі ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Арбітальныя характарыстыкі
Дадзены астэроід размешчаны ва ўнутранай частцы галоўнага пояса на адлегласці 2,91 а.а. ад Сонца. Паколькі ён рухаецца па практычна кругавой арбіце з нізкім эксцэнтрысітэтам блізкім да 0,101, яго адлегласць ад Сонца змяняецца даволі слаба, прыкладна ад 391,404 млн км у перыгеліі да 479,282 млн км у афеліі.
Балей
Балей (Балей) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Балейскага раёна Забайкальскага края. Насельніцтва 14,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1938 годзе.
Міхаіл Кікоін
Міхаіл Кікоін (Мішэль Кікоін, Michel Kikoïne;, Гомель — , Парыж) — беларускі і французскі мастак яўрэйскага паходжання, прадстаўнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і камерсанта ў Гомелі. У хуткім часе сям'я пераехала ў г. Рэжыцу Віцебскай губерні (цяпер Рэзэкнэ, Латвія). У 1904 сям'я перабралася ў Мінск.
З 1914 прымаў удзел у выстаўках і  у Парыжы.
У 1920 выконваў абавязкі сакратара Восеньскага салона.
Першыя персанальныя выстаўкі прайшлі ў 1919 (галерэя «Cheron») і 1924 (галерыі «Netter», «L. Zborovsky»).
У 1924 атрымаў французскае грамадзянства.
Удзельнічаў у выстаўке сучаснага французскага мастацтва ў Маскве (1928).
З 1928 працаваў ва ўласным атэлье–майстэрні на Манпарнасе, актыўна ўдзельнічаў у шматлікіх выстаўках.
У 1968 памёр у Парыжы ў сваёй майстэрні.
Яго сын — французскі мастак Якаб Кікоін (14 красавіка 1920 — 2 красавіка 2020, псеўданім ). Разам з сястрой Клэр (1915—2013 ) ён заснаваў Фонд Кікоіна пад эгідай грамадскай арганізацыі «Fondation du Judaïsme Français».
У экспазіцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь знаходзіцца адзін твор Міхаіла Кікоіна. У карпаратыўнай калекцыі ААТ «Белгазпрамбанк» налічваецца шэсць жывапісных работ мастака.
Па замове ААТ «Белгазпрамбанк» быў зняты фільм «Михаил Кикоин. Поэтический мир на холсте».
Мяцеж 1941 года ў Румыніі
Мяцеж 1941 года ў Румыніі (мяцеж легіянераў, мяцеж «Жалезнай Гвардыі», Rebeliunea legionară) — узброены мяцеж (таксама расцэньваецца як путч) «Жалезнай Гвардыі» супраць кандукэтора Іона Антанеску, які суправаджаўся яўрэйскімі пагромамі з 21 па 23 студзеня 1941 года ў Румыніі.
У надзеі на тое, што Трэці рэйх падтрымае «Жалезную Гвардыю», яе прыхільнікі адважыліся на паўстанне супраць Антанеску. Да таго моманту ў Румыніі было шмат нямецкіх войскаў, якія ахоўвалі нафтавыя радовішчы. Аднак ужо ў час путчу Германія на афіцыйным узроўні падтрымала больш умеранага Антанеску.
19 студзеня па ўсёй краіне пачаліся яўрэйскія пагромы, арганізаваныя «Жалезнай Гвардыяй». Пасля двух дзён распраў над яўрэямі, 21 студзеня, легіянеры выйшлі з палітычнага саюза з Антанеску. Яўрэйскія пагромы ў Бухарэсце пачаліся за некалькі гадзін да паўстання. Яны перараслі ў масавыя беспарадкі і вулічныя баі з паліцыяй. 22 студзеня, калі становішча стала крытычным, Антанеску паслаў запыт у нямецкае пасольства, каб даведацца, ці карыстаецца ён яшчэ даверам Гітлера. Іаахім фон Рыбентроп неадкладна адказаў: Так, Антанеску мусіць дзейнічаць як лічыць неабходным і мэтазгодным. Фюрар жа раіць яму паступіць з легіянерамі гэтак жа, як ён у свой час абыйшоўся з ромскімі путчыстамі.
Да баёў з легіянерамі былі прыцягнуты румынскія войскі, якія пры падтрымцы германскіх войскаў параўнальна лёгка 23 студзеня здушылі мяцеж. Пасля гэтых падзей Антанеску неадкладна распусціў урад, у якім знаходзіліся прыхільнікі «Жалезнай Гвардыі». Сама арганізацыя яго ўказам была распушчана, а яе лідары арыштаваны. Частка легіянераў бегла за граніцу, больш за 9 тысяч легіянераў апынуліся ў турме. Хорыя Сіма бег у Германію, дзе быў узяты пад варту. У Румыніі яму быў вынесены завочны смяротны прысуд. Пасля вайны ён жыў у эміграцыі ў розных краінах.
У выніку Антанеску атрымаў падкантрольныя сабе ўрад і парламент. Малады кароль фактычна з’яўляўся марыянеткай. Новы кіраўнік краіны абвясціў сябе фюрарам («кандукэторам») Румыніі.
Крывашэіна (Томская вобласць)
Крывашэіна (Кривоше́ино) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Крывашэінскага раёна Томскай вобласці Расіі і Крывашэінскага сельскага паселішча, заснавана ў 1826 годзе. Размешчана на рацэ Об, якая актыўна змывае старую частку сяла, за 166 км на паўночны захад ад абласнога цэнтра г. Томска. Насельніцтва — 5257 чалавек (2021).
NGC 2055
NGC 2055 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC171) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Скубяціна
Скубяціна — тапонім.
Studia Białorutenistyczne
«Studia Białorutenistyczne» (Беларусазнаўчыя даследаванні) — навуковы штогоднік, які выдаецца Люблінскім універсітэтам імя Марыі Кюры-Складоўскай. Галоўны рэдактар — літаратуразнавец Сяргей Кавалёў, рэдактар Міхал Саевіч.
Кагульскі абеліск
Кагульскі (Румянцаўскі) абеліск — помнік у Екацярынінскім парку Царскага Сяла. Усталяваны ў гонар перамогі рускіх войскаў пад камандаваннем графа П. А. Румянцава над турэцкімі ў бітве пры Кагуле 21 ліпеня (1 жніўня) 1770 года, падчас руска-турэцкай вайны 1768—1774 гадоў. Уяўляе сабой просты мармуровы абеліск з бронзавай дошкай, якая змяшчае памятны надпіс. Збудаваны недалёка ад Вялікага Екацярынінскага палаца па праекце італьянскага архітэктара Антоніа Рынальдзі ў 1771—1772 гадах.
Помнік з’яўляецца адным з цэлага шэрагу воінскіх мемарыялаў Екацярынінскага парку, якія з’явіліся тут у 1770-х гадах і звязаных з руска-турэцкай вайной. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння ў катэгорыі помнікаў горадабудаўніцтва і архітэктуры.
Мыралюбіў
Гісторыя
У 1969 г. створаны Азярнянскі торфабрыкетны завод.
З 1980 атрымаў статус пасёлак гарадскога тыпу.
12 мая 2016 года ён быў перайменаваны ў Міралюбаў.
Да 2020 года ўваходзіў у склад Лугынскага раёна.
Ніска
Ніска (Nisko) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Ніжанскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Ніска. Займае плошчу 61,02 км². Насельніцтва — 15 633 чалавекі (на 2006 год).
Усехсвяцкая царква (Тураў)
Гісторыя
На вуліцы Леніна, на могілках. Пабудавана ў 1810 г. (па іншых звестках — у 1870) з дрэва на месцы храма 1801 г. Адкрыта ў 1980 г. ў час святкавання 1000-годдзя горада.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Трохзрубны храм складаецца з прамавугольнага аб’ёму, у якім аб’яднаны прытвор і бабінец, квадратная ў плане малітоўная зала і апсіда. Першапачаткова зрубы завяршаліся шатровымі дахамі з галоўкамі і крыжамі. У пачатку 20 ст. шатры заменены двухсхільнымі дахамі, над прытворам надбудавана васьмерыковая шатровая званіца. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, уваход вылучаны двухслуповым ганкам пад двухсхільнай навіссю.
Інтэр’ер
У малітоўную залу шырокім прамавугольным прасветам адкрываецца бабінец. Апсіда вылучана прасветам са зрэзанымі вугламі і двух’ярусным разным іканастасам, царскія вароты якога выкананы ў стылі ракако.
IC 4650
IC 4650 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мельнікава (Томская вобласць)
Мельнікава (Ме́льниково) — сяло ў Томскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шэгарскага раёна і Шэгарскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8216 чал. (на 1 жніўня 2012 года), 8048 чал. (на 1 студзеня 2015 года).
У вёсцы сыходзяцца аўтатрасы федэральнага падпарадкавання, якія вядуць на поўдзень — у Новасібірскую вобласць, на захад — да Бакчара і Кедровага, на поўнач — да Калпашава, Парабелі і Каргаска і на ўсход — да Томска. Сяло размешчана на рацэ Мундраве за 4 км на захад ад ракі Об, за 64 км на захад ад Томска.
Осны
Осны (О́сни) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Найджэл Мэнсел
Найджэл Эрнест Джэймс Мэнсел (Nigel Ernest James Mansell, нар., Аптан-апан-Северн, Вустэршыр) — англійскі аўтагоншчык, чэмпіён свету па аўтагонках у класе Формула-1 1992 года. Тройчы віцэ-чэмпіён (1986, 1987, 1991). Першы аўтагоншчык ў гісторыі амерыканскай гоначнай серыі CART, які заваяваў тытул чэмпіёна ў першым жа сезоне. Удзельнічаў у 15 сезонах «Формулы-1» і ў двух сезонах серыі CART. За непадатлівасць на трасе і імкненне змагацца за перамогу да апошняга меў мянушку «Брытанскі Леў».
Малчанава (Томская вобласць)
Малчанава (Молча́ново) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Малчанаўскага раёна Томскай вобласці Расіі і Малчанаўскага сельскага паселішча.
Насельніцтва — 5305 чал. (на 1 студзеня 2015 года). Сяло размешчана на левым беразе Обі, за 196 км на поўнач ад Томска.
Інстытут прыродакарыстання НАН Беларусі
Інстытут прыродакарыстання Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (Інстытут прыродакарыстання НАНБ) — навукова-даследчая ўстанова Аддзялення хіміі і навук аб Зямлі НАН Беларусі. Вядзе распрацоўку тэхналогій па атрыманню прадукцыі на аснове торфу, сапрапелю, бурага вугалю (сарбенты, грунты, арганічныя ўгнаенні, біялагічна актыўныя прэпараты для раслінаводства і жывёлагадоўлі, актываваныя вуглі, фарбавальнікі і інш.); тэхналогій атрымання кансервацыйных аліў, змазак, інгібітараў карозіі, танкаплёначных пакрыццяў для металаапрацоўчай прамысловасці; тэхналогій здабычы і выкарыстання азёрных сапрапеляў і сапрапеляў, што залягаюць пад торфам. Вядзе сертыфікацыйныя выпрабаванні прадукцыі на аснове торфу, сапрапелю, бурых вуглёў і інш. Праводіць фундаментальныя і прыкладныя даследаванні па кліматалогіі, геаэкалогіі, гідрагеалогіі, геадынаміцы, геаграфіі, палеагеаграфіі.
Гісторыя інстытута
Інстытут быў утвораны 25 снежня 1932 года як Інстытут торфу Беларускай акадэміі навук. З 1936 — у складзе Аддзялення матэматычных і прыродазнаўчых навук, з 1940 — у Аддзяленні тэхнічных навук, з 1947 — у Аддзяленні фізіка-матэматычных і тэхнічных навук, з 1959 — у Аддзяленні тэхнічных навук, з 1961 — у падпарадкаванні Дзяржплану БССР, у 1963—1966 — у складзе Дзяржаўнага камітэта па паліўнай прамысловасці пры Дзяржплане СССР у якасці Ўсесаюзнага навукова-даследчага інстытута торфу, з 1967 па 1969 і з 1985 па 1987 — у Аддзяленні хімічных навук АН БССР, з 1970 па 1984 і з 1988 па 1990 — у Аддзяленні хімічных і геалагічных навук.