cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Алегавіч Саннікаў
Дзяржаўная служба і палітычная дзейнасць
24 верасня 2010 года Саннікаў падаў у Цэнтральную камісію Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў заяўку аб рэгістрацыі ініцыятыўнай групы па яго вылучэнні кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь. У ініцыятыўную групу Саннікава ўвайшлі 2003 чалавекі
Фітафтора
Вядома звыш 70 відаў, пашыраных па ўсім зямным шары. Паразіты. Узбуджальнікі фітафтарозаў (плямістасцей, гнілей) сельскагаспадарчых, дэкаратыўных і дзікарслых раслін. Развіваюцца на каранях, сцяблах, ствалах, лісці, кветках, пладах. Найбольш вядомы Phytophthora infestans, які выклікае фітафтароз бульбы і таматаў.
Андрэй Алегавіч Саннікаў
Дзяржаўная служба і палітычная дзейнасць
18 лістапада 2010 года Андрэй Саннікаў зарэгістраваны на пасяджэнні Цэнтрвыбаркама ў якасці кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь.
Фітафтора
Міцэлій раэгалінаваны, аднаклетачны, міжклетачны, белы, павуціністы, з гаўсторыямі, таўшчынёй 2,5—15 мкм. Канідынносцы буйныя, простыя або слабаразгалінаваныя, утвараюць шчыльны, белаваты або бураваты налёт. Канідыі (зоаспарангіі) амаль шарападобныя, буйныя, на верхавінцы з маленькім бугарком, утрымліваюць двухжгуцікавыя зааспоры. Ааспоры (споры, якія зімуюць), уэнікаюць у выніку полавых працэсаў шарападобныя, светла-бурыя.
Андрэй Алегавіч Саннікаў
Храналогія пераследу
Затрыманы падчас мітынгу супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 г. у Мінску. Пры гэтым жорстка збіты (была пашкоджаная нага) і змешчаны пад варту ў СІЗА КДБ. Падчас следства сям’я Саннікава зазнала моцны ціск. Жонка палітыка, Ірына Халіп, таксама была арыштаваная, а трохгадовага сына Даніка ўлады спрабавалі выкрасці з дзіцячага садку і адправіць у дзіцячы дом.
Фітафтора
Літаратура
Бельская С. Фітафтора //
Андрэй Алегавіч Саннікаў
Храналогія пераследу
11 студзеня 2011 года Amnesty International прызнала Саннікава вязнем сумлення.
25 сакавіка 2011 г. Андрэю Саннікаву выстаўлена абвінавачанне ў арганізацыі масавых беспарадкаў, якія суправаджаліся гвалтам над асобай, пагромамі, знішчэннем маёмасці, і ўзброеным супрацівам прадстаўнікам улады. Разам з ім па адной крымінальнай справе праходзілі Ілля Васілевіч, Фёдар Мірзаянаў, Алег Гнедчык і Уладзімір Яроменак.
14 мая 2011 года Партызанскі раённы суд г. Мінска прызнаў Андрэя Саннікава вінаватым у арганізацыі беспарадкаў і прысудзіў яго да 5 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Адбываў пакаранне ў Наваполацкай калоніі, затым 29 верасня 2011 г. быў этапаваны ў калонію № 2 г. Бабруйску. Пасля Бабруйска ў канцы лістапада 2011 г. Саннікава перавялі ў калонію пад Віцебскам — «Віцьба-3».
14 красавіка 2012 г. Андрэй Саннікаў быў вызвалены паводле указу А. Лукашэнкі аб памілаванні.
Шастакі (Шчучынскі раён)
Шастакі́ (, Шестаки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Геліяс
Ге́ліяс (Ἥλιος або, Гелій, часам Ээліяс «сонца») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі сонечнае бажаство, сын тытана Гіперыёна (адкуль пахабна яго мянушка «Гіперыёнід») і Тэі (або сын Гіперыёна і Ірыфесы ), брат Селены і Эас.
З часу Еўрыпіда Геліяса, як усёвідушчага бога Сонца, сталі атаясамляць з Апалонам, усёведным богам-прадракальнікам; адсюль іншае імя Геліяса — Феб. У Ферэкіда Сірскага Геліяс атаясамляецца з Зеўсам, у Феагена — з Гефестам, Апалонам і агнём. Паводле Дзіянісія Скітабрахіёна, сам Геліяс — хлопчык, патоплены ў Эрыдане.
Геліяс расказаў Гефесту, што Афрадыта ляжыць з Арэсам, за гэта Афрадыта была варожая да нашчадства Геліяса.
Распавёў Дэметры, што гэта Аід выкраў яе дачку Персефону.
Паводле Гамера, Геліяс — уладальнік сямі статкаў кароў і сямі статкаў авечак. Яго каровы жылі ў Артэмісія ў Сіцыліі, іх пасвілі німфы Фаэтыса і Ламптыя. Штораніцы, паднімаючыся ў небе, і кожны вечар, апускаючыся ў Акіян, Геліяс любаваўся на сваіх вечна юных жывёл. Аднойчы Адысей высадзіўся на востраве, і яго спадарожнікі забілі некалькі быкоў сонечнага бога. У пакаранне за гэта Зеўс па просьбе Геліяса разбіў іх карабель маланкай. Выжыў толькі Адысей.
Культ Геліяса быў асабліва распаўсюджаны ў Карынфе, у Аргасе, у Элідзе і на востраве Родасе, дзе пры ўваходзе ў гавань стаяла яго каласальная выява. З жывёл яму былі прысвечаны певень і белыя коні. Адлюстроўваецца Геліяс амаль гэтак жа, як і Апалон, з якім збліжаўся па сонечных функцыях.
У рымскай міфалогіі Геліясу адпавядае Соль (Sol).
Калос Родаскі
Статуя Геліяса ў Родасе з’яўлялася адным з цудаў свету, яна больш вядомая пад назвай «Калос Родаскі». Геліяс быў не проста асабліва ўшанаваным бажаством на востраве — па легендзе ён быў яго стваральнікам: не маючы месца, яму прысвечанага, сонечны бог вынес востраў на сваіх руках з марской глыбіні.
Свята Геліяса
Штогод 20 ліпеня ў грэчаскіх гарадах праводзілася свята, адначасова прысвечаны Геліясу і Зеўсу.
Геліяс у літаратуры
Геліясу прысвечаны XXXI гімн Гамера і VIII арфічны гімн.
Фаргарыя-нель-Фрыулі
Фаргарыя-нель-Фрыулі (Forgaria nel Friuli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo a Forgaria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іпацьеў
Іпацьеў — прозвішча
Вядомыя носьбіты:
IC 738
IC 738 — галактыка тыпу I (нерегулярна галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Vasaorden (каралеўская барка)
Vasaorden (Ордэн Васы) — шведская каралеўская барка ў складзе ВМС Швецыі, выкарыстоўваецца каралеўскай сям'ёй на афіцыйных цырымоніях. Упершыню была выкарыстаная пры адкрыцці мэрыі Стакгольма ў 1923 годзе, далей у 1976 годзе ў сувязі з вяселлем Карла XVI Густава і Сільвіі Зомерлат, у 1983 годзе падчас візіту каралевы Лізаветы II, падчас візіту імператара Японіі Акіхіта ў 2000 годзе і ў сувязі з вяселлем спадчыннай прынцэсы Вікторыі і Даніэля Вестлінга 2010 года. Дзеючая барка з'яўляецца дакладнай копіяй арыгінальнага шлюпа пабудовы 1774 года, які быў цалкам знішчаны ў выніку пажару ў 1921 года. Першая лодка была пабудавана суднабудаўнікі Фрэдрыкам Хенрыкам Чапманам для Густава III. Пасля спісання каралеўскай яхты HMS Drott барка засталася адзіным прадстаўнічым суднам каралеўскай сям'і.
Міжнародны рух Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца
Міжнародны рух Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца (скарочана Міжнародны Чырвоны Крыж) — міжнародны гуманітарны рух, які аб’ядноўвае больш за 97 мільёнаў супрацоўнікаў і добраахвотнікаў (валанцёраў) па ўсім свеце. .
Рух лічыць сваёй галоўнай мэтай «Дапамагаць усім імкнуцца без якога-небудзь неспрыяльнага адрозненні, спрыяючы тым самым усталяванню міру на Зямлі». Дзейнасць руху складаецца ў абароне чалавечага жыцця і здароўя, забеспячэнні павагі да ўсіх чалавечых істот, папярэджанне людскіх пакут і іх палягчэнне, незалежна ад расы, рэлігійных і палітычных поглядаў. Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа далучылася да руху ў 1995 годзе.
Рух складаецца з некалькіх розных арганізацый, якія з’яўляюцца юрыдычна незалежнымі адзін ад аднаго, але аб’яднаныя ў рух праз агульныя базавыя прынцыпы, мэты, сімвалы, статуты і кіруючыя органы.
Міжнародны Камітэт Чырвонага Крыжа
Да сярэдзіны XIX стагоддзя, не было арганізавана і закладзена ніякай сістэмы, якія займалася забеспячэннем і абаронай устаноў для размяшчэння і лячэння тых, хто быў паранены на полі бою. У чэрвені 1859 года швейцарскі прадпрымальнік Жан-Анры Дзюнан адправіўся ў Італію, каб сустрэцца з французскім імператарам Напалеонам III з мэтай абмеркавання цяжкасцей у вядзенні бізнесу ў Алжыры, у той час акупаванай Францыяй. Калі ён прыехаў у маленькім гарадку пры Сальферына ўвечары 24 чэрвеня ён стаў сведкам бітвы пры Сальферына, якая была часткай Аўстра-італа-французскай вайны. У адзін дзень, каля 40 тысяч салдат з абодвух бакоў загінулі альбо засталіся параненымі на полі бою. Жан-Анры Дзюнан быў узрушаны страшэннымі наступствамі бітвы, пакутамі параненых салдат і амаль поўнай адсутнасцю медыцынскай дапамогі параненым. Ён цалкам адмовіўся ад першапачатковага намеру сваёй паездкі і на працягу некалькіх дзён прысвяціў дапамозе з лячэннем параненым. Ён атрымаў значны поспех у стварэнні якаснага ўзроўню гуманітарнай дапамогі, матывуючы мясцовых жыхароў дзелю дапамогі.
9 лютага 1863 года ў Жэневе Жан-Анры Дзюнан заснаваў «Камітэт пяці» (разам з чатырма іншымі вядучымі постацямі з вядомых сем’яў Жэневы) у якасці следчай камісіі Жэнеўскага Таварыства грамадскага дабрабыту. Іхняй мэтай было вывучыць мэтазгоднасць ідэй Дзюнана і арганізаваць міжнародную канферэнцыю аб іхняй магчымай рэалізацыі. Чальцамі гэтага камітэта, акрамя самога Дзюнана, былі Гюстаў Муанье, юрыст і старшыня Жэнеўскага Таварыства сацыяльнай абароны насельніцтва; лекар Луі Апія, які валодаў значным вопытам працы ў якасці палявога хірурга; сябра Апіі і яго калега Тэадор Мануа, з Жэнеўскай камісіі гігіены і здароўя і Гіём-Анры Дзюфур, вядомы швейцарскі армейскі генерал. Праз восем дзён пяць чалавек вырашылі перайменаваць камітэт у «Міжнародны камітэт па аказанні дапамогі для параненых». У 26—29 кастрычніка 1863 года міжнародная канферэнцыя, арганізаваная камітэтам была праведзена ў Жэневе з мэтай распрацоўкі магчымых мераў па паляпшэнню медыцынскага абслугоўвання на полі бою. У канферэнцыі прынялі ўдзел 36 чалавек: васямнаццаць афіцыйных дэлегатаў ад нацыянальных урадаў, шэсць дэлегатаў з іншых няўрадавых арганізацый, сем неафіцыйных замежных дэлегацый, а таксама пяці членаў Міжнароднага Камітэта. На камітэце прысутнічалі афіцыйныя прадстаўнікі наступных краін:
Сярод прапановаў, якія былі запісаныя ў канчатковай рэзалюцыі канферэнцыі, прынятай 29 кастрычніка 1863 года былі:
Толькі праз год урад Швейцарыі прапанаваў урадам усіх еўрапейскіх краін, а таксама ЗША, Бразіліі і Мексікі, удзел у афіцыйнай дыпламатычнай канферэнцыі. Шаснаццаць краін даслалі ў агульнай складанасці 26 дэлегатаў у Жэневу. 22 жніўня 1864 года на канферэнцыі была прынятая першая Жэнеўская канвенцыя «аб паляпшэннi лёсу параненых у арміі ў поле». Прадстаўнікі 12 дзяржаў і царстваў падпісалі пагадненне, як то Бадэна, Бельгіі, Даніі, Францыі, Гесэн-Каселя, Італіі, Нідэрландаў, Партугаліі, Прусіі, Швейцарыі, Іспаніі і Вюртэмбергу. Канвенцыя, якая змяшчала дзесяць артыкулаў, стварыла ўпершыню юрыдычна абавязковую норму, якая гарантавала абарону нейтралітэту для параненых салдат, палявых медыцынскых супрацоўнікаў, а таксама канкрэтных гуманітарных устаноў ува ўмовах узброенага канфлікту. Акрамя таго, канвенцыя вызначыла два канкрэтныя патрабаванні да прызнання нацыянальнага таварыства:
Непасрэдна пасля стварэння Жэнеўскай канвенцыі, першыя нацыянальныя таварыствы былі заснаваны ў Бельгіі, Даніі, Францыі, Ольдэнбургу, Прусіі, Іспаніі і Вюртэмбергу. Таксама ў 1864 годзе Луі Апія і Чарлз ван дэ Вельдэ, капітан галандскай арміі, стаў першым незалежным і нейтральным дэлегатам працуючым пад знакам Чырвонага Крыжа ва ўзброеным канфлікце. Праз тры гады ў 1867 годзе першая Міжнародная канферэнцыі нацыянальных таварыстваў дапамогі для догляду за параненым была скліканая.
Таксама ў 1867 годзе, Жан-Анры Дзюнан быў вымушаны абвясціць аб банкруцтве з-за фінансавай няўдачы ў Алжыры, збольшага таму, што ён грэбаваў сваімі дзелавымі інтарэсамі ў час сваёй нястомнай дзейнасці Міжнароднага Камітэта. Спрэчкі наконт Дзюнанавых бізнесовых адносін і ў выніку негатыўнай грамадскай думкі, у спалучэнні з працяглым канфліктам з Гюставам Муанье, прывялі да выгнання Дзюнана з пасады чальца і сакратара. Ён быў абвінавачаны ў злосным банкруцтве і нават быў выдадзены ордар на яго арышт. Такім чынам, ён быў вымушаны пакінуць Жэневу і ніколі больш не вяртаўся ў свой родны горад. У наступныя гады, нацыянальныя таварыствы былі створаныя амаль ва ўсіх краінах Еўропы. У 1876 годзе камітэт прыняў назву «Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа» (МКЧК), які і да гэтага часу з’яўляецца яго афіцыйнай назвай. праз пяць гадоў Амерыканскі Чырвоны Крыж быў заснаваны дзякуючы намаганням Клары Бартан. Усё больш і больш краін пачало падпісваць Жэнеўскую канвенцыю і паважаць арганізацыю на практыцы падчас узброеных канфліктаў. У даволі кароткі перыяд часу, Чырвоны Крыж атрымаў велізарны імпульс, паколькі міжнароднае прызнанне руху і нацыянальных таварыстваў стала ўсё больш папулярным месцам для валянтэрскай працы.
У 1901 годзе нарвежскі Нобелеўскі камітэт вырашыў узнагародзіць Нобелеўская прэміяй міру сумесна Жан-Анры Дзюнана і Фрэдэрыка Пасі, лідара міжнароднай пацыфістыкі. Больш важным чым гэтая прэмія стала афіцыйнае віншаванне Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа, якое пратэрмінова рэабілітавала Жан-Анры Дзюнана, і ўяўляла сабой даніну яго ключавай ролі ў фарміраванні Чырвонага Крыжа. Дзюнан памёр праз 9 гадоў у маленькім швейцарскім курортым мястэчку Гайдэн. Толькі за два месяцы раней, чым памёр яго даўні супернік Гюстаў Муанье, які стаў самым працяглым паводле часу выканання паўнамоцтваў прэзідэнтам арганізацыі.
У 1906 годдзе Жэнеўская канвенцыя 1864 года была перагледжана ў першы раз. Праз год, X Гаагская канвенцыя, прынятая на другой міжнароднай канферэнцыі ў Гаазе, пашырыла рамкі дзеяння Жэнеўскай канвенцыі таксама і да марской вайны. Незадоўга да пачатку Першай сусветнай вайны ў 1914 годзе, праз 50 гадоў пасля стварэння МКЧК і прыняцця першай Жэнеўскай канвенцыі, існавала ўжо 45 нацыянальных таварыстваў дапамогі па ўсім свеце. Рух пашырыўся і за межы Еўропы і Паўночнай Амерыцы ў Цэнтральную і Паўднёвую Амерыку (Аргенціна, Бразілія, Чылі, Куба, Мексіка, Перу, Сальвадор, Уругвай, Венесуэла), Азію (КНР, Японія, Карэя, Сіям), і Афрыку (Паўднёва-Афрыканскі Саюз).
Дзейнасць падчас Першай сусветнай вайны
З пачаткам Першай сусветнай вайны, МКЧК сутыкнуўся з вялізнымі праблемамі, што яна можа працаваць толькі ў цесным узаемадзеянні з нацыянальнымі таварыствамі Чырвонага Крыжа. Медыцынскыя сёстры Чырвонага Крыжа з розных краін свету, уключаючы Злучаныя Штаты і Японію, прыйшлі падтрымаць медыцынскыя службы ўзброеных сіл еўрапейскіх краін, якія былі ўцягнутыя ў вайну. 15 кастрычніка 1914 года адразу пасля пачатку вайны, МКЧК заснавала Міжнароднае агенцтва зняволеных ваеннапалонных (POW), якое налічвала прыкладна 1200 добраахвотных супрацоўнікаў да канца 1914 года. Да канца вайны Агенцтва перадала каля 20 мільёнаў лістоў і паведамленняў, 1,9 млн пасылак, а таксама каля 18 мільёнаў швейцарскіх франкаў ў выглядзе грашовых ахвяраванняў для ваеннапалонных усіх закранутых краін. Акрамя таго, дзякуючы ўмяшанню Агенцтва, каля 200 тысяч зняволеных былі абменены паміж ваюючымі бакамі, вызваленыя з палону і вярнуліся на радзіму. Арганізацыйная картатэка агенцтва назапасіла каля 7 мільёнаў запісаў з 1914 па 1923 гады, змяшчаючы звесткі пра запалоненых асоб або тых, што прапаў без вестак. Картатэка прывяла да ідэнтыфікацыі каля 2 мільёнаў ваеннапалонных і дала магчымасць звязацца з сем’ямі палонных ці прапаўшых салдат. Поўная картатэка сёння размяшчаецца ў музеі арганізацыі ў Жэневе, права на доступ да яе па-ранейшаму строга абмежавана.
На працягу ўсёй вайны МКЧК сачыў за выкананнем ваюючымі бакамі ўсіх палажэнняў Жэнеўскай канвенцыі 1907 года і накіроўвала скаргі аб парушэннях у адпаведныя краіны. Калі хімічная зброя была ўпершыню выкарыстана ў гэтай вайне МКЧК актыўна пратэставалі супраць гэтага новага тыпу вайны. Нават не маючы мандату ад Жэнеўскай канвенцыі МКЧК спрабаваў змякчыць пакуты грамадзянскага насельніцтва. На тэрыторыях, якія былі афіцыйна пазначаны як «акупаваныя тэрыторыі», МКЧК аказваў дапамогу грамадзянскаму насельніцтву на аснове «законаў і звычаяў сухапутнай вайны» Гаагскай канвенцыі 1907 года. Гэтая канвенцыя была прававой асновай для дзейнасці МКЧК. У дадатак Міжнароднае агенцтва зняволеных ваеннапалонных праводзіла агляд лагераў ваеннапалонных. У агульнай складанасці ўсе 524 лагеры па ўсёй Еўропе былі наведаны 41 дэлегатам ад МКЧК да канца вайны.
Паміж 1916 і 1918 гадамі МКЧК апублікаваў шэраг паштовак са сцэнамі з лагераў для ваеннапалонных. Фотаздымкі паказвалі штодзённае жыццё ваеннапалонных, як то атрыманне лістоў з дому. Мэта МКЧК таксама заключалася ў забеспячэнні сем’яў зняволеных інфармацый пра іхных родных, лёс якіх быў нявызначаны. Пасля заканчэння вайны МКЧК арганізаваў вяртанне каля 420 тысяч зняволеных на радзіму. У 1920 годзе задача па рэпатрыяцыі была перададзена на створаную арганізацыю Ліга Нацый, які прызначыў нарвежскага дыпламата і вучонага Фрыцьёфа Нансі ў якасці «Вярхоўнага камісара па справах рэпатрыяцыі ваеннапалонных». Ягоны юрыдычны мандат быў пазней пашыраны для падтрымкі і догляду за ўцекачамі і перамешчаных асоб. Нансі, які вынайшаў пашпарт Нансі для ўцекачоў без грамадзянства, быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй міру ў 1922 годзе.
За год да заканчэння вайны МКЧК атрымаў у 1917 годзе Нобелеўскую прэмію міру за выдатную ваенную працу. Гэта была адзіна Нобелеўская прэмія міра прысуджаная ў перыяд з 1914 па 1918 гады. У 1923 годзе Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа прыняў змены ў сваю палітыку ў дачыненні да выбару новых членаў. Да тых часоў, толькі грамадзяне з горада Жэневы мелі магчымасць служыць у камітэце. Гэтае абмежаванне часткова скачавана, каб уключыць у спіс магчымых членаў камітэту швейцарскіх грамадзян. Як прамое следства Першай сусветнай вайны быў складзены і падпісаны дадатковы пратакол да Жэнеўскай канвенцыі ў 1925 годзе, які забараняў ужыванне задушлівых і атрутных газаў і біялагічных рэчываў у якасці зброі. Праз чытыры гады арыгінальная Канвенцыя была перагледжана, а другая Жэнеўскай канвенцыя «аб абыходжанні з ваеннапалоннымі» была створана. Падзеі Першай сусветнай вайны і адпаведная дзейнасць МКЧК значна павялічыла рэпутацыю і аўтарытэт з боку міжнароднай супольнасці і прывяло да пашырэння паўнамоцтваў арганізацыі.
Казанскі метрапалітэн
Казанскі метрапалітэн (Казан метросы) — сістэма ліній метрапалітэна ў Казані (Расія, Татарстан).
Міжнародны рух Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца
Дзейнасць падчас Першай сусветнай вайны
Яшчэ ў 1934 годзе праект прапановы аб дадатковай канвенцыі аб абароне грамадзянскага насельніцтва падчас узброенага канфлікту была прынятая Міжнароднай канферэнцыяй Чырвонага Крыжа. На жаль, большасць урадаў былі мала зацікаўлены ў рэалізацыі гэтага пагаднення, і, такім чынам, праект быў пазбаўлены магчымасці ўступіць у сілу да пачатку Другой сусветнай вайны.
Казанскі метрапалітэн
Быў адкрыты 27 жніўня 2005 г. падчас святкавання тысячагоддзя Казані і стаў першым метрапалітэнам у Расіі, які быў пабудаваны пасля распаду СССР, — праз 14 гадоў пасля адкрытага ў 1991 годзе метро ў Свярдлоўску (цяпер Екацярынбург). Казанскі метрапалітэн стаў сёмым па ліку ў РФ і пятнаццатым у СНД.
Міжнародны рух Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца
Дзейнасць падчас Другой сусветнай вайны
Прававая аснова дзейнасці МКЧК падчас Другой сусветнай вайны базавалася на Жэнеўскiх канвенцыях, якая была перагледжана ў 1929 годзе. Дзейнасць камітэта былі аналагічныя такой жа, як і падчас Першай сусветнай вайны, як то наведванне і маніторынг лагераў ваеннапалонных, арганізацыя гуманітарнай дапамогі для грамадзянскага насельніцтва і кіраванне абменам паведамленнямі аб зняволеных і зніклых без вестак. Да канца вайны 179 дэлегатаў правялі 12750 візітаў у лагеры ваеннапалонных у 41 краіне. Міжнароднае агенцтва зняволеных ваеннапалонных (Zentralauskunftsstelle für Kriegsgefangene) мелі ў сваім штаце 3 тысячы чалавек, які складалі картатэку для адсочвання зняволеных. Было складзена 45 мільёнаў картак, і праз агенцтва прайшло да 120 мільёнаў паведамленняў паміж ваеннапалоннымі і іхнымі сем’ямі. Адной з асноўных перашкодаў у дзейнасці камітэту была адмова нацыскай Германіі ад супрацоўніцтва з камітэтам, нямецкі ўрад ажыццяўляў грубыя парушэнні, як то праводзіў дэпартацыю яўрэяў з Германіі і масавыя забойствы ў канцэнтрацыйных лагерах. Акрамя таго, два іншыя асноўныя бакі канфлікту, СССР і Японія, не ўдзельнічалі ў падпісанні ў 1929 годзе Жэнеўскіх канвенцый і, юрыдычна, не былі абавязаны выконваць правілы канвенцыі.
Падчас вайны МКЧК не ўдалося атрымаць пагадненне з нацысцкай Германіі з нагоды абыходжання і лячэння зняволеных у канцлагерах, але ў канчатковым выніку адмовіліся аказваць ціск на нямецкі бок, каб не парушыць працу з ваеннапалоннымі. МКЧК таксама не здолеў атрымаць адказ на пэўную інфармацыю аб знішчэнні і масавых забойствах еўрапейскіх яўрэяў і цыганаў у лагерах. Пасля лістапада 1943 года МКЧК атрымаў дазвол на адпраўку пасылак да людзей, якія знаходзіліся ў канцэнтрацыйных лагерах. Паколькі дадзеныя аб затрыманых у лагерах часта атрымоўваліся ад іншых зняволеных, МКЧК атрымалася зарэгістраваць каля 105 тысяч зняволеных асоб у канцэнтрацыйных лагерах і даставіць каля 1,1 млн пасылак, у першую чаргу ў лагеры Дахау, Бухенвальд, Равенсбрук і Заксенгаўзен.
Дзейнасць у пасляваенны перыяд
12 жніўня 1949 года былі зацверджаны новыя змены ў двух папярэдніх Жэнеўскіх канвенцыях. Дадатак «аб паляпшэннi лёсу параненых, хворых і асоб, якія пацярпелі караблекрушэнне, са складу ўзброеных сіл на моры», якое цяпер называюць другой жэнеўскай канвенцыяй, было ўключана ў асноўны тэкст Жэнеўскай канвенцыі як спадчына Гаагскай канвенцыі 1907 года. Жэнеўская канвенцыя «па абыходжанні з ваеннапалоннымі» ад 1929 года была другой з гістарычнага пункту гледжання, але пасля 1949 года яе сталі называць трэцяй, паколькі яна з’явілася пазней Гаагскай. Улічваючы вопыт Другой сусветнай вайны, была зацверджана Четвёртая Жэнеўская канвенцыя «па абароне мірнага насельніцтва ў час вайны». Дадатковыя пратаколы ад 8 чэрвеня 1977 года абвясцілі, што канвенцыі маюць сілу і пры ўнутраных канфліктах, напрыклад, грамадзянскіх войнах. На сёння чатыры канвенцыі і дадатковыя пратаколы да іх ўтрымліваюць больш за 600 артыкулаў у параўнанні з 10 артыкуламі пачатковай Жэнеўскай канвенцыі 1864 года.
Перад стагадовым юбілеем, у 1963 годзе, Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа сумесна з Міжнароднай федэрацыяй таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, атрымаў трэцюю Нобелеўскую прэмію міру. Пачынаючы з 1993 года права быць дэлегатамі Міжнароднага камітэта атрымалі нешвейцарские грамадзяне. З тых часоў лік такіх работнікаў Міжнароднага камітэта дасягнула 35 %.
XXIX канферэнцыя Міжнароднага руху Чырвонага Крыжа і Паўмесяца (2006)
У чэрвені 2006 года адбылася XXIX канферэнцыя Міжнароднага руху Чырвонага Крыжа і Паўмесяца, галоўнай падзеяй якой стала прыняцце рашэння аб далучэнні да Руху нацыянальных таварыстваў Палестыны і Ізраіля. Цяпер дзейнасць ізраільскіх добраахвотнікаў з таварыства «Маген Давід Адом» за межамі краіны будзе абараняцца нормамі міжнароднага права.
Удзельнікі канферэнцыі таксама дамовіліся аб трэцяй, нейтральнай эмблеме Руху — Чырвоным Крышталі.
Прыём нацыянальнага таварыства Чырвонага Шчыта Давіда адкладаўся амаль 60 гадоў з-за спрэчкі вакол сімволікі арганізацыі, паколькі іудзеі адмаўляліся прызнаваць і хрысціянскі крыж, і мусульманскі паўмесяц. Згодна з дэкларацыі, прынятай на канферэнцыі, у Ізраілі ў якасці эмблемы будзе выкарыстоўвацца чырвоны крышталь — чырвоны чатырохвугольнік на белым фоне. Адначасова было вырашана, што ізраільская арганізацыя «Чырвоны шчыт Давіда», або «Маген Давід Адом» (МДА) — можа працягваць выкарыстоўваць на тэрыторыі Ізраіля свой ранейшы сімвал (чырвоную шасціканцовую зорку — «шчыт Давіда», які быў акружаны чырвоным ромбам).
Прадстаўнікі мусульманскіх дзяржаў выступалі супраць прыняцця Ізраіля — у прыватнасці, Сірыя патрабавала ад Ізраіля спачатку дапусціць сірыйскае таварыства Чырвонага Паўмесяца на тэрыторыі Галанскіх вышынь, анексіраваных Ізраілем у 1981 годзе.
NGC 4597
NGC 4597 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Дзевы. Бачная зорная велічыня: 12,7. Размер: 4,1' × 1,9'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 40 мін. 12,3 сек. Схіленне: -05°48'02".
Каркас
Карка́с - нясучая ўнутраная або знешняя канструкцыя збудавання.
Драўлянае дойлідства
Першы варыянт каркаса, т. зв. слупавая або закідная тэхніка (або тэхніка у шулы) вядома на тэрыторыі Беларусі з каменнага веку. Узводзілася яна досыць проста: па вуглах ставіліся вертыкальныя слупы, а прастора між імі закідалася жэрдкамі ці тонкімі бярвеннямі. У далейшым, пачынаючы з ІІ-ІІІ стст. яе ў значнае ступені пачала выцясняць зрубная канструкцыя збудаванняў. Даволі шырока слупавая або закідная тэхніка да нашага часу ўжываецца пры ўзвядзенні гаспадарчых памяшканняў.
Марыя Аляксандраўна (імператрыца)
Марыя Аляксандраўна (27 ліпеня (8 жніўня) 1824,  — 22 мая (3 чэрвеня) 1880, ) — прынцэса Гесенскага дому, расійская імператрыца, жонка імператара Аляксандра II і маці імператара Аляксандра III.
Каркас
Мураваная архітэктура
Новую хвалю развіцця каркас атрымаў з вынаходжаннем у ХІХ ст. будаўнічых канструкцый з металу, а ў далейшым і з бетону.
Марыя Аляксандраўна (імператрыца)
Пры нараджэнні прынцэса Максіміліяна Вільгельміна Аўгуста Сафія Марыя Гесэнская і Прырэйнская (Maximiliane Wilhelmine Auguste Sophie Marie von Hessen und bei Rhein, 1824—1840), пасля прыняцця праваслаўя 5 (17) снежня 1840 года — Марыя Аляксандраўна, пасля заручын 6 (18) снежня 1840 года — вялікая князёўна з тытулам імператарскай Высокасці, пасля шлюбу 16 (28) красавіка 1841 года — цэсарэўна і вялікая княгіня, пасля ўсшэсця мужа на расійскі трон — імператрыца (2 сакавіка 1855 — 3 чэрвеня 1880).
Яўген Канстанцінавіч Іванешка
Яўген Канстанцінавіч Іванешка (1 кастрычніка 1936, Рэчыца, БССР — ?, 2013, Гомель) — беларускі мастак, графік. Сябра Беларускага саюзу мастакоў (з 1967) і Творчага Саюзу мастакоў Міжнароднай асацыяцыі ЮНЭСКА (1993). Сябра Саюзу мастакоў СССР. Жыў і працаваў у горадзе Гомелі.
Біяграфія
У 1955 годзе сканчае навучанне ў Маскоўскім акадэмічным мастацкім вучылішчы памяці 1905 года, а у 1972 — ў Ленінградскі інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна, па спецыяльнасці «тэорыя і гісторыя мастацтва». Бярэ актыўны ўдзел у выставах пачынаючы з 1963 года.
Асноўныя працы
Сярод карцін: «У майстэрні мастака», «Памяці бацькі», «Памяці паэта М. Багдановіча», «Старыя акопы», «Вясковы нацюрморт», трыпціх «Зямля мая родная», «Маё дзяцінства», цыкл «Поры года», «На радзіме маіх дзядоў», «Родны пейзаж», «Халодны красавік», «Лясны край», «Хлеб наш надзённы», «Стары калодзеж», «Хамут», «Вясковы нацюрморт», «Неба».
Слуп
Слуп — вертыкальная канструкцыя, якая можа выконваць функцыю апоры, можа стаяць асобна ці быць часткаю збудавання.
Па сваіх функцыях у архітэктурных збудаванняў слуп, быў падобны на калону, аднак не меў энтазісу, абавязковага для калоны.
Мерымак (рака)
Мерымак (Merrimack River) — рака ў штатах Нью-Гэмпшыр і Масачусетс. Рака бярэ пачатак у горадзе Франклін пры зліцці ракі Уініпесокі і Пеміджэвосет, далей цячэ ў паўднёвым напрамку, перасякаючы мяжу з Масачусетсам. У горада Лоуэл рака паварочвае на паўночны ўсход, дзе ўпадае ў Атлантычны акіян каля Ньюберыпорта. На поўдзень ад вусця ракі знаходзіцца востраў Плам. У траўні 2006 года на рацэ адбылася моцная паводка.
Шкілякі
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Жазэ Кустодыа дэ Фарыя
Біяграфія
Нарадзіўся на поўначы Гоа. У Індыі распаўсюджана думка, што яго бацька паходзіў з роду брахманаў конкані, чые продкі прынялі каталіцызм. У юнацтве яго сям'я распалася. Маці стала манахіняй. Бацька прыняў сан святара, але працягваў клапаціцца пра сына. У 1771 г. яны разам пераехалі ў Лісабон, у 1772 г. — у Рым. Тут ён абараніў дысертацыю, прысвечаную Святому Духу і нават меў вопыт пропаведзі ў Сіксцінскай капэле.
Пасля вяртання ў Партугалію быў набліжаны да каралевы Марыі I, аднак ў 1787 г. абвінавачаны ў змове гоанцаў супраць партугальскага панавання. У 1788 г. пераехаў у Парыж, дзе пазнаёміўся з практыкай «жывёльнага магнетызму» Месмера.
Жазэ Кустодыа дэ Фарыя быў прыхільнікам Французскай рэвалюцыі, удзельнічаў у ваенных падзеях 1795 г., але ў 1797 г. быў арыштаваны па невядомых прычынах і некаторы час утрымоўваўся ў замку Іф. Пасля вызвалення займаў пасаду прафесара філасофіі ў Німскім ўніверсітэце, займаўся медыцынскай практыкай у Парыжы. Памёр, відавочна, ад інсульту) ў 1819 г.
Даследаванні
Жазэ Кустодыа дэ Фарыя ўпершыню адчуў моц унушэння з боку бацькі перад прамаўленнем пропаведзі перад каралевай Марыяй I. Ён зацікавіўся гіпнозам, які ў той час называлі самнамбулізмам, падчас сеансаў Месмера ў Парыжы, калі ўбачыў пацыентаў у стане псіхалагічнага трансу.
У 1813 г. апублікаваў працу A Causa do Sono Lúcido no Estudo da Natureza do Homem («Прычына ўсвядомленага сну ў вывучэнні прыроды чалавека»), у якой крытычна падыйшоў да тэорыі «жывёльнага магнетызму» Месмера і растлумачыў гіпноз вонкавым псіхалагічным уплывам, а не асаблівасцямі жывога цела.
Памяць
Жазэ Кустодыа дэ Фарыя ўзгадваўся ў «Замагільных запісках» Ф. Р. Шатабрыяна. З'яўляўся героем і прататыпам герояў некалькіх літаратурных твораў. Найбольш вядомым з іх з'яўляецца раман Аляксандра Дзюма «Граф Монтэ-Крыста». Яго іміям названы вуліцы ў Гоа, Лісабоне і Сінтры. У 1945 г. у Гоа ўсталяваны помнік, дзе абат дэ Фарыя выяўлены падчас гіпнатычнага сенсу.
NGC 4603
NGC 4603 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Цэнтаўра. Бачная зорная велічыня: 12,4. Размер: 3,4' × 2,5'. Прамое ўзыходжанне: 12 гадз. 40 мін. 55 сек. Схіленне: -40°58'34".
IC 739
IC 739 — галактыка тыпу SBab у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігар Міхайлавіч Саўчанка
Ігар Міхайлавіч Саўчанка (, г. Душанбэ, Таджыкістан — ) — урач-анестэзіёлаг-рэаніматолаг. Доктар медыцынскіх навук (2003), прафесар (2006).
Біяграфія
Скончыў Таджыкскі медыцынскі інстытут (1980). Працаваў у Гомельскім гарадскім клінічным раддоме (з 1987), Гомельскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1992, кафедра анестэзіялогіі, рэаніматалогіі, агульнай і клінічнай фармакалогіі, з 2002 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: вывучэнне ўплыву анестэзіялогіі на гамеастаз цяжарных і парадзіх з экстрагенітальнай паталогіяй; укараненне метадаў інтэнсіўнай тэрапіі пры абдамінальным сепсісе.
Шоркіна
Шо́ркіна (, Шоркино) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
20 красавіка 1961 года вёска перададзена з Астрынскага пассавета ў Лычкавіцкі сельсавет.
Марына Мнішак
Марына Мнішак (Maryna Mniszech, Maryna Mniszchówna, Marianna Mniczech, каля 1588, радавы замак ў Ляшках Мураваных — 1614/1615) — дачка сандамірскага ваяводы Ежы Мнішака і Ядвігі Тарло, жонка Ілжэдзмітрыя I, шлюб з ім узяла ў траўні 1606 года, напярэдадні яго гібелі. Каранавана як маскоўская царыца — адзіная жанчына, каранаваная ў Расіі да Кацярыны I. Затым у шлюбе з наступным самазванцам — Ілжэдзмітрыем II, які выдаваў сябе за Ілжэдзмітрыя I. Актыўна ўдзельнічала ва ўсіх асноўных падзеях Смутнага часу ў Расіі.
Ціхан (Патрыярх Маскоўскі)
Патрыярх Ціхан (свецкае імя: Васіль Іванавіч Белавін; 19 [31] студзеня 1865, пагост Клін, Таропецкі павет, Пскоўская губерня —, ) — епіскап Праваслаўнай расійскай царквы; з 21 лістапада (4 снежня) 1917 Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Расіі, першы пасля аднаўлення патрыяршаства ў Расіі.
Уайт-Маўнтынс (Нью-Гэмпшыр)
Уайт-Маўнтынс (The White Mountains) — горны хрыбет, размешчаны ў ЗША, займае чвэрць плошчы штата Нью-Гэмпшыр і невялікую тэрыторыю на захадзе штата Мэн. Уваходзіць у горную сістэму Апалачы. Большая частка хрыбта адкрыта для наведвання, у тым ліку Нацыянальны лес Белай гары (White Mountain National Forest) і іншыя прыродныя паркі. Найбольш вядомая вяршыня — Вашынгтон (1917 м), якая з’яўляецца самай высокай гарой паўночнага ўсходу ЗША і месцам самых моцных вятроў на паверхні зямлі. Гара Вашынгтон — вяршыня, якяя ўваходзяць у Прэзідэнцкі хрыбет.
Ціхан (Патрыярх Маскоўскі)
Кананізаваны сярод свяціцеляў Архіерэйскім саборам РПЦЗ 19 кастрычніка 1981 года і Архіерэйскім саборам Рускай праваслаўнай царквы 9 кастрычніка 1989 года.
Капрыва-дэль-Фрыулі
Капрыва-дэль-Фрыулі (Capriva del Friuli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 1735 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 279 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 34070. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы SS. Nome di Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Музей Усходняй Азіі
Музей Усходняй Азіі (Östasiatiska museet) — музей культуры Усходняй Азіі, размешчаны ў Стакгольме на востраве Шэпсхольмен.
Гісторыя
Калекцыі музея ахопліваюць больш чым 5000-гадовую гісторыю Кітая да дынастыі Мін ўключна, а таксама Японіі, Карэі і Індыі. Прадстаўлена сучаснае мастацтва Усходняй Азіі.
Працуе спецыялізаваная бібліятэка з калекцыяй гістарычных, рэлігійных і культуралагічных кніг.
Жалудок (прыпыначны пункт)
Жалудо́к (, Желудок)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1 км на поўнач ад вёскі Кукіні, за 6,4 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Жалудок; на лініі Ліда — Масты, паміж прыпыначным пунктам Халечына і прыпыначным пунктам Логвіны.
Крывель
Крыве́ль (, Кривель) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Хубэй
Хубэ́й — правінцыя на паўднёвым захадзе Кітая, у сярэднім цячэнні ракі Янцзы.
Плошча 187,4 тыс. км². Насельніцтва 59,75 млн чал. (2001). Адміністрацыйны цэнтр — горад Ухань.
Геаграфія
Правінцыя размешчана ў межах Цзянханьскай раўніны, на ўсходзе — адгор’і хрыбта Дабашань (вышыня да 3052 м). Галоўная рака — Янцзы. Шмат азёр. Клімат субтрапічны, мусонны.
Эканоміка
Аснова эканомікі — сельская гаспадарка. Арашаецца каля 50 % пасяўной плошчы. Галоўная культура — рыс. Вырошчваюць пшаніцу, ячмень, кукурузу, бавоўнік, рамі, кунжут, арахіс, рапс, чай, тытунь. Пладаводства (цытрусавыя, яблыкі, грушы).
Гадуюць буйную рагатую жывёлу (выкарыстоўваецца пераважна як цяглавая сіла), свіней, птушак. Рыбаводства.
Нарыхтоўка пладоў тунгавага дрэва, драўніны. Вядзецца здабыча жалезнай руды і руд каляровых металаў.
Прамысловасць: чорная і каляровая металургія, машынабудаванне (цяжкае, энергетычнае, радыётэхнічнае і інш.), хімічная, тэкстыльная, харчовая, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў. Асноўныя прамысловыя цэнтры: Ухань, Хуаншы, Сянфань, Ічан.
Суднаходства па рацэ Янцзы і яе прытоках.
Атамная электрастанцыя
Атамная электрастанцыя (АЭС), комплекс тэхнічных збудаванняў, прызначаны для выпрацоўкі электрычнай энергіі праз выкарыстанне энергіі, якая выдзяляецца пры кантраляванай ядзернай рэакцыі.
Гісторыя
Першая ў свеце атамная электрастанцыя магутнасцю 5 МВт была пушчана ў дзеянне ў 1954 у СССР (Обнінск, Калужская вобл.).
Выкарыстанне
У 2004 годзе атамныя электрастанцыі ўсяго свету выраблялі 6,5% ад усёй спажываемай светам энергіі і 15,7% - электраэнергіі. 57% ўсёй вырабляемай на АЭС электраэнергіі даводзіцца на ЗША, Францыю і Японію. На пачатак жніўня 2007 у 31 краіне свету працавалі 439 атамных рэактараў. Найбольш электрычнасці з дапамогай ядзернай энергетыкі вырабляюць ЗША (кожная пятая кілават-гадзіна ў гэтай краіне мае атамнае паходжнне). У Францыі у 2006 годзе 80% з агульнага балансу электраэнергіі прыпадала на атамныя электрастанцыі. Увогуле ж у Еўрапейскім Саюзе вырабляюць 30% электрычнасці на АЭС (хаця ў некаторых краінах аб'яднанай Еўропы ядзернай энергетыкі ўвогуле няма).
Прынцып дзеяння
Існуюць адна-, двух- і трохконтурныя АЭС.
У аднаконтурных АЭС вада падаецца непасрэдна ў рэактар, дзе яна выпарваецца і ў выглядзе пары прыводзіць у рух паравую турбіну, за кошт энергіі якой электрагенератар вырабляе электраэнергію. Пара у турбіне змяншае саю тэмпературу і ціск. Пасля турбіны пара кандэнсуецца у кандэнсатары (каб працэс кандэнсацыі пачаў адбывацца пару ахалоджваюць ахалоджваючай вадой з вадасховішча або градзірні. Кандэнсат сціскаецца да першапачатковага ціску і працэс паўтараецца.
У двухконтурных станцыях цяплыня ад рэактара перадаецца цепланосьбіту першага контура, які праз цеплаабменнік (парагенератар), у сваю чаргу, выпарвае ваду другога контура. У другім контуры выкарыстоўваецца толькі вада (якая пераходзіць у пару, потым у воду і г.д.), у першым жа контуры могуць выкарыстоўвацца расплаўлены метал, газ або вадкасць (часта выкарыстоўваюць ваду), пры гэтым яе могуць толькі награваць (як, напрыклад, у рэактарах ВВЭР) або і выпарваць.
Трохконтурнымі з'яўляюцца станцыі з рэактарамі на хуткіх нейтронах. Першы і другі контуры натрыявыя, трэці — вадзяны.
Юрый Іванавіч Панчук
Юрый Іванавіч Панчук (нар., г. Краснадар, Расія) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Служыў у 1962—1965 гадах у Савецкай Арміі. Ветэран баявых дзеянняў, ветэран ваеннай разведкі (падпалкоўнік). Скончыў у 1967 годзе вячэрні факультэт Львоўскага політэхнічнага інстытута, адначасова працуючы ў Львоўскім інстытуце «Дзіпраград».
У 1970—1973 гадах галоўны архітэктар г. Роўна (Украіна), у 1974—1984 гадах галоўны архітэктар Ровенскага «Дзіпраграда», у 1984—1992 гадах галоўны архітэктар г. Жлобіна, у 1993—1995 гадах дырэктар праектнага філіяла «Белбудэкспарт» у Маскве. У 1995—2013 гадах кіраўнік персанальнай творчай майстэрні ў г. Жлобіне.
Член Саюза архітэктараў з 1982 года.
Пражывае ў Жлобіне па вул. Карпілаўскай, 33.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета Украіны, медалём да 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна, ордэнамі Баявога Чырвонага Сцяга, Мужнасці II ступені (Украіны) і інш. урадавымі ўзнагародамі.
Канектыкут (значэнні)
Канектыкут:
Ян Сухадольскі (?—пасля 1795)
Ян Сухадольскі (? — пасля 1795) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Сухадольскіх герба «Ястрабец» зменены. Нарадзіўся ў сям’і Яна Антонія Сухадольскага і Тэрэзы з Пяшкевічаў.
Мсціслаўскі гараднічы ў 1758—1765, харужы ў 1765—1767, падкаморы з 1767. Служыў у войску, у 1748—1752 таварыш пяцігорскай харугвы Яго Каралеўскай Мосці, з 1754 харужы, у 1760—1789 паручнік. Быў прыхільнікам «Фаміліі», удзельнічаў у абранні на трон Станіслава Аўгуста Панятоўскага ў 1764 годзе. Пасол на соймы 1764, 1766. Дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1759.
Меў маёнткі ў Мсціслаўскім ваяводстве (Карпекі, Харонеў, Ёла, Жураўка, Лешчанка), Новагародскім павеце (Перасека), Троцкім ваяводстве (Раціннікі, Міканоск), Ковенскім павеце (Лікішкі, Каўганы).
Узнагароды
Атрымаў ордэн Св. Станіслава (1777).
Меснер
Меснер — прозвішча.
Селяхоўскае
Селяхоўскае, Селяхінскае, Селяхі — возера ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Размяшчаецца за 55 км на поўдзень ад Брэста каля вёскі Селяхі. Уваходзіць у склад Брэсцкай групы азёр.
Возера знаходзіцца ў басейне Заходняга Буга. Плошча возера складае 0,5 км². Найбольшая глыбіня — 8,6 м. Даўжыня возера — 1,3 км. Найбольшая шырыня возера — 0,8 км. Даўжыня берагавой лініі возера складае 3,7 км, плошча вадазбору — 9,75 км². Аб'ем вады ў возеры — 1,4 млн м³.
Схілы катлавіны возера часткова знаходзяцца пад ворывам. Мелкаводдзе пясчанае. На большых глыбінях пашыраныя сапрапелі магутнасцю да 12,5 метраў.
Возера зарастае ўздоўж берагоў трысцём і чаротам. Падводная расліннасць пашыраная да глыбіні 3,5—4 метры.
Шчанец
Шчане́ц (, Щенец) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Какарна (гарадская адміністрацыя Атырау)
Какарна — аул у Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Балыкшынскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 231037400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1082 чалавекі (552 мужчыны і 530 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражывалі 2534 чалавекі (1274 мужчыны і 1260 жанчын).
NGC 461
NGC 461 (іншыя абазначэнні — ESO 352-33, MCG ?6-4-2, AM 0115-340, IRAS01150-3406, PGC 4636) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мікалай Мікалаевіч Бекетаў
Мікалай Мікалаевіч Бекетаў (Никола́й Никола́евич Беке́тов; 1 [13] студзеня 1827, Сяло Бекетаўка — 30 лістапада [13 снежня] 1911, ) — акадэмік Пецярбургскай АН (з 1886), тайны саветнік (з 1890). Адзін з заснавальнікаў фізічнай хіміі і хімічнай дынамікі, заклаў асновы прынцыпу алюмінатэрміі, металург.
Бацька акадэміка архітэктуры Аляксея Мікалаевіча Бекетава (1862—1941).
Антоніўка (Валадымырэцкі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Цэнтр Астрагорскага
Цэнтр Астрагорскага заснаваны ў 2011 годзе і зарэгістраваны ў Вялікабрытаніі. Аналітыкі цэнтру працуюць у Мінску, Лондане, Берліне, Вашынгтоне і Варшаве. Цэнтр Астрагорскага не афіліяваны з палітычнымі арганізацыямі, яго праекты у розны час падтрывлівалі урад Нарвегіі, USAID, Mott Foundation, і іншыя донары, а таксама прыватныя ахвярадаўцы. У 2015 годзе у рэйтынгу беларускіх аналітычных інстытутаў Цэнтр Астрагорскага заняў сёмае месца агулам і другое месца па інфармацыйным ахопу.
У 2014 годзе Цэнтр атрымаў імя Майсея Астрагорскага — беларускага палітолага, палітыка і гісторыка, які зрабіў значны ўнёсак у вывучэнне прававых і палітычных сістэм пераходнага перыяду ад аўтакратыі да дэмакратыі.
Портсмут (значэнні)
Портсмут:
Мядзведжагорск
Мядзведжагорск  (Медвежьегорск, Karhumägi) — горад (з 1938 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мядзведжагорскага раёна Карэліі. Насельніцтва 16,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1916 годзе. Горад размешчаны на беразе Анежскага возера. Чыгуначная станцыя Мядзведжая Гара.
Прадпрыемствы па нарыхтоўцы і перапрацоўцы драўніны, рамонтна-эксплуатацыйная база флота, друзавы завод.
Сафі (герцагіня Эдынбургская)
Сафі, герцагіня Эдынбургская, Дама Вялікага Крыжа (Sophie Helen, Duchess of Edinburgh, у дзявоцтве Рыс-Джонс англ. Rhys-Jones; нарадзілася 20 студзеня 1965) — жонка прынца Эдварда, графа Уэсекскага, малодшага сына Елізаветы II і прынца Філіпа, герцага Эдынбургскага. Выйшла замуж у 1999 годзе. Да 2002 года працавала ў сферы сувязі з грамадскасцю, у цяперашні час падтрымлівае мужа ў каралеўскіх справах. Як член каралеўскай сям’і мае ўласны герб, заснаваны на дзяржаўным гербе Вялікабрытаніі.
У Сафі і прынца Эдварда двое дзяцей: лэдзі Луіза Віндзар і Джэймс, віконт Северн.
Пухавіцкі строй
Пухавіцкі строй — традыцыйны комплекс беларускага народнага адзення цэнтральнай Беларусі. Бытаваў у XIX - пач. XX ст.на тэрыторыі паміж гарадамі Слуцк і Асіповічы абапал р. Пціч. Яму ўласцівы строгасць форм і ў той жа час іх разнастайнасць у жаночым і мужчынскім адзенні, тонкае ўмеркаванае аздабленне.
Жаночы гарнітур
Аснова летняга жаночага гарнітура складалася з двух варыянтаў: кашулі, спадніцы, фартуха; кашулі, спадніцы, фартуха, гарсэта. Кашулю кроілі з прамымі плечавымі ўстаўкамі і адносна вузкім рукавом, адкладным ці стаячым каўняром. Аздаблялі рознай шырыні ўзорыстымі папярочнымі палосамі натыкання ці вышыўкі з акцэнтам на прыплечавой частцы. Чырвоны ці чырвона-чорны графічны выразны арнамент палос утвараўся з ромбаў, квадратаў, трохвугольнікаў, гладкіх і зубчатых ліній. Арнамент 2-полкавага (радзей - 1-полкавага) фартуха, стылістычны і каларыстычна блізкіда аздыблення кашулі, размяшчаўся палосамі паводле прынцыпу згушчэння, да нізу; па краях нашывалі мохрыкі ці карункі. Спадніцу (андарак) шылі з 4 (кроёных па аснове) або 2 (краёных па ўтку) полак, натыканых у сакавітыя (малінавыя, васільковыя, бурачковыя, фіялетавыя, стрыманыя чорныя, белыя) гарызантальныя палосы і клеткі. Гарсэт меў 2 варыянты крою: у выглядзе кароткага ліфа з глыбокімі выразамі ў пройме іна грудзях і ў выглядзе доўгай безрукаўкі з баскай-чатырохклінкай. Шылі гарчэт з шарсцянкі ці аксаміту высільковага, чорнага колераў, аздаблялі нашыўкамі залацістага галуна, парчовай тасьмы, каляровай аблямоўкай. Касцюм завяршала намітка ці скіндачка.
Мужчынскі гарнітур
Мужчынскі гарнітур складалі кашуля, нагавіцы, пояс і камізэлька. Кашулю (тунікападобную ці з прамымі плечавымі ўстаўкамі) аздаблялі чырвоным геаметрычным арнаментам на плечавых ўстаўках, каўняры, каўнерцах, падоле; адкладны каўнер завязвалі тасёмкай або зашпівалі меднай спражкай. Кашулю навыпуск падпяразвалі тканым ці скураным поясам, на якім часта насілі кайстру, ножык, шабету. Камізэльку з прываленага сукна ці карычнева-белай клятчастай даматканкі апраналі паверх кашулі. Традыцыйным галаўным уборам былі суконныя магеркі, аздобленыя блакітнымі, чырвонымі, зялёнымі матузкамі, саламяныя капелюшы, аўчынныя футраванкі.
Бабка (Валадымырэцкі раён)
Бабка (Ба́бка) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт (Санкт-Петербу́ргский госуда́рственный университе́т) — адзін з найбуйнейшых і самых першых універсітэтаў у Расіі. У склад універсітэцкага вучэбна-навуковага комплексу ўваходзіць: 22 спецыяльныя факультэты, 13 навукова-даследчыя інстытуты, а таксама факультэт Ваеннага навучання і агульнауніверсітэцкая кафедра фізічнай культуры і спорту.
Прэзідэнт СПБГУ — акадэмік РАТ Л. А. Вярбіцкая. Рэктар — прафесар М. М. Кропачаў.
Будынкі ўніверсітэта размешчаны ў асноўным у Васілевостраўскім і Петрадварцоўскім раёнах горада. На Васільеўскім востраве размешчаны так званы Васілевостраўскі вучэбна-навуковы комплекс з гістарычным галоўным будынкам універсітэта (будынак Дванаццаці калегій), а ў Старым Пецяргофе — Петрадварцовы вучэбна-навуковы комплекс.
Цікавыя факты
Адным з рэктараў (у 1938—1939 гг.) быў беларускі навуковец Канстанцін Ігнатавіч Лукашоў
Тры колеры: Сіні (саўндтрэк)
«Тры ко́леры: Сі́ні» (Trois Couleurs: Bleu) — саўндтрэк фільма «Тры колеры: Сіні», знятага польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Сёмы альбом Збігнева Прайснера. Выдадзены 7 снежня 1993 года. Пазней неаднойчы перавыдаваўся.
Самуэль Ісідор Сухадольскі
Самуэль (Сымон) Ісідор Сухадольскі (? — паміж 11 верасня 1673 і 9 мая 1674) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Тры колеры: Сіні (саўндтрэк)
Аналіз і крытыка
Тэс Джэймс у аглядзе для выдання «» апісаў галоўную музычную тэму фільма наступным чынам:
Самуэль Ісідор Сухадольскі
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Сухадольскіх герба «Ястрабец» зменены. Нарадзіўся ў сям’і Мікалая Сухадольскага (?—1622/3), стольніка мсціслаўскага і Рэгіны (Раіны) Залачэўскай (Злачэўскай) Бабраўніцкай (Бабравінаўны).