cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўль Одэрборн
Біяграфія
З 1577 года служыў прапаведнікам у лютэранскай кірсе ў Вільні, удзельнічаў у рэлігійных дыспутах і палемічнай перапісцы з прадстаўнікамі іншых канфесіяў, у прыватнасці, з Янам Ласіцкім.
У 1582 годзе ў Ростаку выдаў на лацінскай мове трактат «Праўдзівы і грунтоўны аповед пра веру русаў, іх шлюбныя і пахавальныя абрады, побыт і адзенне… » (De Russorum religione), у якім выклаў свае ўражанні ад побыту і рэлігійнага жыцця беларусаў, адным з першых сярод заходнееўрапейскіх аўтараў ужыў назву Белая Русь у дачыненні да паўночна-ўсходняй Беларусі. Трактат Одэрборна перавыдаваўся ў складзе падобнай па назве і змесце працы Ласіцкага і іншых выданняў кампілятыўнага зместу.
У сваім трактаце, які можна лічыць адным з першых этнаграфічных зборнікаў пра жыццё беларусаў Полацка-Дзісенскага Паазер’я XVI стагоддзя аўтар апісвае: Рэлігію русаў, Веравучэнне, Храмы, Шлюбны абрад, Пахавальны абрад, Памінкі, Гульні, Адзенне, Ежу і інш.
У частцы «Целасклад» Одэрборн піша: ''«У вытанчанай музыцы яны не дасведчаныя, зусім не граюць на струнных інструментах, дзеля забавы ў іх звычайна выкарыстоўваецца толькі дуда з мехам. На вяселлях і іншых пачостках вельмі часта водзяць карагоды пад гучнае плясканне ў далоні.»''
На беларускай мове тэкст выходзіў у перакладзе Жанны Некрашэвіч-Кароткай, з каментарамі і ўступным словам Генадзя Сагановіча.
У 1587 годзе ў Гродне вітаў абранне каралём і вялікім князем Жыгімонта III Вазы, атрымаў ад яго пасаду лютэранскага пастара ў Рызе. На аўдыенцыі ў Жыгімонта пазнаёміўся з турэцкім паслом, былым арыянінам з Трансільваніі, і завязаў з ім перапіску па-арабску. Пазней служыў пастарам у сталіцы Курляндыі Мітаве.
Альбярцінская суконная памешчыцкая фабрыка
Альбярцінская суконная памешчыцкая фабрыка — прадпрыемства, якое працавала ў 1813—1905 гг. у былым маёнтку Альба Слонімскага павета (зараз г. Слонім).
Сярэбраныя медалі Варшаўскай выстаўкі (1857) і Усерасійскай прамысловай выстаўкі (1882) за высокую якасць сукна, драпу, трыко, корту, фланэлі і інш.
Рухавікі спачатку вадзяныя, потым паравыя (1896). Абсталяванне складалася з ручных і механічных ткацкіх станкоў, часальных і прадзільных машын. Простую воўну куплялі ў мястэчку Косава, мерыносавую — у Расіі, фарбавальныя матэрыялы — за мяжой. Пры фабрыцы было вучылішча падрыхтоўкі рабочых.
Працавалі 503 рабочых (1858), аб’ём прадукцыі 128 тыс. аршынаў коштам (ацэнка) 255 тыс. руб. (1879). Рабочы дзень доўжыўся 12 гадзін потым быў трохі скарочаны.
Вясной 1876 года 400 рабочых удзельнічалі ў стачцы з патрабаваннем палепшыць матэрыяльнае становішча.
Завозні
Завозні (Завозни) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Завозні абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Завозні не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ацэнья
Ацэн'я (Ozegna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1220 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 244 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Natività della Beata Vergine Maria.
Сіндзі Мураі
(村井 慎二; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 2005—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Аляксандр Лебедзеў
Аляксандр Лебедзеў:
Маклаб
Макла́б (جزيرة تليغراف), або Тэлеграф (Telegraph) — востраў на ўсходзе Персідскага заліва каля ўзбярэжжа Амана. Плошча сушы - 0,01 км². Ненаселены.
Востраў Маклаб месціцца ў адным з фіёрдаў паўвострава Мусамдам у 385 м ад бліжэйшай сушы. Складзены пераважна скальнымі пародамі. Даўжыня - амаль 160 м. Найбольшая шырыня - 86,14 м.
Маклаб стаў шырока вядомы ў другой палове XIX ст. у сувязі з будаўніцтвам прамой тэлеграфнай лініі паміж Вялікабрытаніяй і Брытанскай Індыяй. Паколькі ўрад Персіі не даў згоду на пракладку кабеля праз сваю тэрыторыю, лінія прайшла праз Маклаб. На востраве была створана спецыяльная тэлеграфная станцыя, забяспечаная абсталяваннем Siemens. Яна працавала ў 1865 - 1868 гг., але з-за ненадзейнасці лініі і будаўніцтва новай лініі Бамбей — Адэн была зачынена.
Шулхан арух
Шулхан арух (שֻׁלְחָן עָרוּךְ, літаральна «накрыты стол») — кодэкс асноўных палажэнняў Вуснага Закона, створаны Ёсефам бен Эфраімам Кара, які падвёў рысу пад кадыфікацыйнай дзейнасцю галахічных аўтарытэтаў многіх пакаленняў. Шулхан арух — асноўнае практычнае кіраўніцтва Галахі.
Факультэт эстэтычнай адукацыі БДПУ імя М. Танка
'''Факультэт эстэтычнай адукацыі БДПУ імя М. Танка''' — структурнае падраздзяленне БДПУ імя М. Танка.
Структура
У складзе факультэта 3 кафедры:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
Задыяк (забойца)
Задыяк — псеўданім, які выкарыстоўваўся забойцам у серыі здзеклівых лістоў, адпраўленых ім у рэдакцыі мясцовых газет. У лістах таксама змяшчаліся крыптаграмы, у якіх забойца нібыта зашыфраваў звесткі аб сабе. Тры з чатырох крыптаграм застаюцца нерасшыфраванымі. Задыяк здзяйсняў забойствы ў перыяд з снежня 1968 года па кастрычнік 1969 года. Згодна з заявамі самога Задыяка, лік яго ахвяр дасягае 37, аднак следчыя ўпэўненыя толькі ў сямі выпадках. Нападам падвергліся чатыры мужчыны і тры жанчыны ва ўзросце ад 16 да 29 гадоў. Пяцёра загінулі, дваім удалося выжыць. У ходзе расследавання было названа мноства падазраваных, але пераканаўчых доказаў датычнасці каго-небудзь з іх да забойстваў не выявілі. У 2004 годзе паліцыя Сан-Францыска спыніла расследаванне гэтай справы, але аднавіла яго ў пачатку 2007 года. Справа застаецца адкрытай у горадзе Вальеха, акругах Напа і Салана. У Каліфарнійскім Міністэрстве юстыцыі справа Задыяка застаецца адкрытай ад 1969 года дагэтуль.
Магчымыя ахвяры
Акрамя таго, мяркуецца, што адной з ахвяр удалося ўцячы ад Задыяка:
Pachypasa otus
Pachypasa otus — від молей сямейства, упершыню апісаная ў 1773 годзе. Сустракаецца ў Паўднёвай Еўропе (уключаючы Італію, Балканы і Грэцыю), Малой Азіі, Арменіі, Іраку, Іране і Ізраілі.
Размах крылаў 36—45 мм. Лёт імага з чэрвеня па верасень.
Гэты від быў імавернай крыніцай рымскіх тканін з дзікага шоўку, так званага, якое выраблялася на востраве.
Зарычча (Старасамбірскі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзяніскавічы
Назву Дзяніскавічы маюць:
1872 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1872 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Во Нгуен Зіяп
Во Нгуен Зіяп (в’етн. Võ Nguyên Giáp; 25 жніўня 1911 — 4 кастрычніка 2013) — в’етнамскі ваенны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 жніўня 1911 ў правінцыі Куан Бінь.
У 1924 паступіў у прэстыжную Нацыянальную акадэмію ў Хюэ. Праз два гады быў выключаны за стварэнне студэнцкай арганізацыі, правёў тры месяцы ў турме за кіраўніцтва дэманстрацыямі. У 1930 быў заключаны ў турму на два гады за прыналежнасць да Камуністычнай партыі Індакітая (КПІ). Выйшаўшы з турмы, паступіў у ліцэй Альбер-Сара ў Ханоі, скончыў яго з дыпломам па праве і палітычнай эканоміі. Быў прафесарам гісторыі ў ліцэі Тан Лон. У 1930-х гадах апублікаваў мноства артыкулаў па сацыяльна-эканамічнаму становішчу ў В’етнаме і міжнародных справах у такіх газетах, як «Голас народа», «Навіны і інфармацыя», «Праца», «Народ» і «Мы». У суаўтарстве з іншым членам кампартыі напісаў кнігу «Сялянскі пытанне».
У 1940 Зіяп сустрэўся з Ха Шы Мінам і неўзабаве стаў адным з яго бліжэйшых паплечнікаў. У 1944 арганізаваў Узброеную прапагандысцкую брыгаду, папярэдніцу В’етнамскай вызваленчай арміі, якая адыграла ключавую ролю ў захопе дзяржаўнай улады падчас жнівеньскай рэвалюцыі 1945. У тым жа годзе стаў адным з чатырох членаў магутнага Пастаяннага сакратарыята Цэнтральнага Камітэта партыі, папярэднікі Палітбюро.
Падчас Першай Індакітайскай вайны з’яўляўся галоўнакамандуючым в’етнамскай арміі. Нанёс сур’ёзнае паражэнне французскім сілам у бітве пры Д’енб’енфу.
Падчас вайны ў В’етнаме (1959—1975) кіраваў усімі буйнымі наступальнымі аперацыямі паўночнав’етнамскай арміі. Зіяп арганізаваў Тэцкае (1968), Велікаднёвае (1972) і Вясновае (1975) наступленні.
У 1978 Зіяп выступіў супраць увядзення войскаў у Камбоджу. У сакавіку 1982 быў выведзены са складу Палітбюро, аднак захаваў за сабой пасаду намесніка старшыні савета міністраў па пытаннях навукова-тэхнічнага развіцця. У ліпені 1991 Зіяп быў выведзены са складу Цэнтральнага Камітэта партыі.
Во Нгуен Зіяп памёр 4 кастрычніка 2013 года.
Лю Сяабо
Біяграфія
Вывучаў літаратуру, займаўся выкладаннем. Удзельнічаў у падзеях на плошчы Цяньаньмэнь.
Працаваў прафесарам Пекінскага ўніверсітэта. Стаў лідарам групы інтэлектуалаў, што патрабавалі свабоды. З 2003 года ўзначальваў кітайскі ПЭН-цэнтр.
Пасля таго як напісаў «Хартыю-08» з патрабаваннем дэмакратычных рэформаў па аналогіі з чэшскай «Хартыяй-77», яго арыштавалі 8 снежня 2008 года (за два дні да публікацыі гэтага дакумента). У снежні 2009 года быў асуджаны на 11 гадоў зняволення за «падбухторванне да падрыву дзяржаўнага ладу».
Гэта рашэнне было асуджана з боку Еўрасаюза, ЗША і Вярхоўным камісарам ААН па правах чалавека, а ў пачатку 2010 года Вацлаў Гавел, Далай-лама XIV і іншыя асобы вылучылі яго на суісканне Нобелеўскай прэміі, пасля чаго прадстаўнік МЗС Кітая заявіў, што прысуджэнне яму прэміі было б «цалкам памылковым».
13 ліпеня 2017 года праваабаронца памёр ад раку печані.
NGC 5459
NGC 5459 (іншыя абазначэнні — UGC 9005, MCG 2-36-37, ZWG 74.90, NPM1G +13.0362, PGC 50215) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Аляксандравіч Бажанаў
Уладзімір Аляксандравіч Бажанаў (нар. , Таганрог, Растоўская вобласць, Расія) — беларускі гісторык, палітолаг. Доктар гістарычных навук (1998), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыў Універсітэт дружбы народаў імя П. Лумумбы (1974), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (дактарантура, спецыяльнасць «Паліталогія», 1996). Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 2011, факультэт тэхналогій кіравання і гуманітрызацыі, кафедра «Гісторыя, сусветная і айчынная культура», загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: улада; палітыка; дзяржаўнасць.
Міхаіл Фёдаравіч Сільніцкі
Міхаіл Фёдаравіч Сільні́цкі (, вёска Заполле,  —, в. Платы, ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Быў штурвальным на рачным параходзе, прайшоў на Заходняй Дзвіне. Летам 1941 года прызвалі ў Чырвоную Армію, накіравалі ў танкавую часць. Быў у палоне. У снежні 1941 года М. Сільніцкі стаў партызанам атрада Данілы Райцава. Вызначыўся ў баі з карнікамі 28 сакавіка 1942 года ў вёсцы Платы Курынскага сельсавета. Пасля шматгадзіннага бою прыкрываў адыход атрада. Агнём з кулямёта знішчыў дзесяткі гітлераўцаў. Акружаны ворагамі, загінуў у рукапашным баі. Пахаваны ў вёсцы Курына. На магіле ўстаноўлены помнік. 15 мая 1942 года М. Ф. Сільніцкаму пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Вада-Лігурэ
Вада-Лігурэ (Vado Ligure) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 8368 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 358 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 17047. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Барысаўскі шкло-хрустальны купецкі завод
Барысаўскі шкло-хрустальны купецкі завод, прадпрыемства, заснаванае ў 1905 у Барысаве. Завод быў рэканструктаваны пры савецкай уладзе.
Вялікі залаты медаль камітэту Усерасійскіх сельскагаспадарчых выставак за высокую якасць хрустальнага посуду (пачатак 20 ст.).
Завод быў абсталяваны лакамабілем у канцы 19 ст. Кошт абсталявання ў 1910 ацэньваўся ў 51 тыс. руб., у 1913 — 101 тыс. руб.
Завод выпускаў таксама і просты сталовы посуд, лямпавае шкло.
Працавалі 260 рабочых (1910), кошт прадукцыі складаў 200 тыс. руб. (1913).
У чэрвені 1895 адбылася стачка з удзелам 48 рабочых.
Меламед
У біблейскія часы азначаў рэлігійнага настаўніка ці настаўніка ў цэлым, прымяняўся асабліва да настаўніка дзяцей, і амаль заўседы суправаджаўся словам «tinokot» (дзеці). Згадваецца ў Талмудзе.
Меламед прызначаўся супольнасцю, былі спецыяльныя нарматыўныя дакументы, якія вызначаюць, колькі дзяцей ён навучыў, а таксама правілы, якія рэгулююць выбар прэтэндэнтаў на пасаду і звальненне меламеда. Гэтыя правілы пашыраліся і дапаўняліся.
Меламеды ў Расіі
У Расійскай імперыі меламед займаўся навучаннем яўрэйскіх дзяцей яўрэйскаму закону і мове. Расійскі ўрад рабіў неаднаразовыя, але марныя спробы падняць адукацыйны ўзровень меламедаў, распаўсюдзіць сярод іх веданне рускай мовы. У 1855 годзе быў прыняты закон, па якім на працягу 20 гадоў прадпісвалася ажыццявіць пераход да становішча, калі меламедамі могуць быць выключна яўрэі, якія атрымалі спецыяльную адукацыю ў равінскіх вучылішчах або ў агульных вышэйшых або сярэдніх навучальных установах. Аднак нізкія даходы меламедаў рабілі іх працу непрэстыжнай; акрамя гэтага, прадстаўленні яўрэйскага насельніцтва аб становішчы меламеда разыходзіліся з думкай расійскай адміністрацыі. Па законе ад 1 сакавіка 1893 года меламедаў абавязалі штогод атрымліваць ад дырэктара або інспектара народных вучылішчаў спецыяльнае пасведчанне, якое выдаецца без папярэдняга экзамену з выплатай пошліны. Меламеды маглі адкрыць хедар, назіранне за выкладаннем у якім, як і назіранне за выкананнем меламедамі іншых правілаў, ускладалася на грамадскага равіна.
Зарычча (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Георгіевіч Лебедзеў
Аляксандр Лебедзеў (нар., Зажэвічы, Салігорскі раён) — былы беларускі футбаліст, нападнік.
Малодшы брат Аляксандра, Дзмітрый, таксама з’яўляецца футбалістам.
Клубная
Выхаванец СДЮШАР горада Салігорска, кар’еру пачаў у барысаўскім БАТЭ. Добра правёў сезон 2006, калі забіў 7 галоў у чэмпіянаце і дапамог барысаўчанам стаць чэмпіёнамі і ўладальнікамі Кубка Беларусі. Пасля гэтага сезону перайшоў у клуб расійскай Прэм'ер-лігі «Кубань», але не здолеў замацавацца ў складзе і праз год вярнуўся ў Беларусь, на правах арэнды стаўшы іграком мінскага «Дынама». У 2009 годзе сталічны клуб падпісаў кантракт з нападнікам на трывалай аснове, але з-за траўмы ён гуляў мала. Пазней выступаў у Вышэйшай лізе за «Белшыну», брэсцкае «Дынама» і салігорскі «Шахцёр».
У першай палове 2012 года гуляў у Першай лізе за «Гарадзею», а пасля перабраўся ў клуб польскай Экстраклясы «Відзаў». Аднак, неўзабаве атрымаў траўму і, згуляўшы толькі тры матчы, узімку пакінуў Польшчу. У першай палове 2013 года заставаўся без клуба, аднаўляючыся ад траўмы, потым вярнуўся ў «Гарадзею».
У жніўні 2014 года, пакінуўшы «Гарадзею», падпісаў кантракт з «Іслаччу». У наступным годзе дапамог «Іслачы» перамагчы ў Першай лізе. У жніўні 2016 года быў адлічаны з клуба за ўдзел у дагаварных матчах.
У кастрычніку 2017 года па выніках справы аб дагаварных матчах быў прысуджаны да штрафу ў 18,4 тысячы рублёў, а ў лютым 2018 года атрымаў ад Дысцыплінарнага камітэта АБФФ пажыццёвую дыскваліфікацыю. Пасля зыходу з «Іслачы» стаў працаваць дзіцячым трэнерам.
Міжнародная
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Засадкы
Засадкы (Заса́дки) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Задняя (Ярцаўскі раён)
Задняя (Задняя) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Задняя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Заднюю не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5460
NGC 5460 (іншыя абазначэнні — OCL 925, ESO 221-SC24) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барысаўшчынскі металургічны завод царскага двара
Барысаўшчынскі (Чарняўскі) металургічны завод царскага двара, прадпрыемства, якое працавала ў 1854—1880 у маёнтку Барысаўшчына каля вёскі Чарняўка (зараз Барысаўскі раён).
Бронзавы медаль Усерасійскай прамысловай выстаўкі ў Маскве (1870).
Сыравінай былі мясцовыя балотныя руды, з якіх на драўняным вугалі выплаўлялі чыгун, пудлінгавае, паласавое шыннае, круглае, квадратнае і доўгае жалеза, адлівалі і будавалі машыны, у тым ліку паравыя.
Працавалі 437 рабочых (1867). Выплаўка чыгуну дасягала 120 тыс. пудоў (1867?), апроч таго, штогод выплаўлялі па 20—72 тыс. пудоў жалеза і сталі.
Плошча Цяньаньмэнь
Плошча Цяньаньмэнь (天安门广场) — вялікая плошча ў цэнтры Пекіна — сталіцы Кітайскай Народнай Рэспублікі. Названая ў гонар брамы Цяньаньмэнь (даслоўна «Брама Нябеснага Спакою»), якая знаходзіцца на поўнач ад плошчы і аддзяляе яе ад Забароненага Горада.
Плошча Цяньаньмэнь традыцыйна лічыцца сімвалічным сэрцам кітайскай нацыі. За межамі Кітая плошча набыла сумную вядомасць у сувязі з падаўленнем студэнцкіх пратэстаў у чэрвені 1989 года.
Да плошчы прымыкаюць будынак кітайскага парламента — Дом народных сходаў і ультрасучасны Вялікі нацыянальны оперны тэатр, паблізу размешчаны Нацыянальны цэнтр выканальніцкіх мастацтваў
Цёмна-бурая плямістасць
Адрозніваюць:
Заратовычы
Заратовычы (Зорото́вичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Барысценеўскі косцеабпальны і клеяварны купецкі завод
Барысценеўскі косцеабпальны і клеяварны купецкі завод — прадпрыемства, якое працавала ў 1865—1914 гадах у маёнтку Барысценева Высоцкай воласці Аршанскага павета.
Вялікі сярэбраны медаль міністэрства земляробства і дзяржаўнай маёмасці на выстаўцы ў Магілёве (1896).
Кадзукі Ганаха
(我那覇 和樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Барысценеўскі косцеабпальны і клеяварны купецкі завод
Прадпрыемства вырабляла касцяную муку для угнаенняў, сталярны клей, касцяны вугаль, мыла, гліцэрын і інш.
Працавалі 50 рабочых (1905), гадавы кошт прадукцыі 28 тыс. руб. (1905).
Лібёнж
Лібёнж (Libiąż) — горад на поўдні Польшчы, уваходзіць у склад Хшаноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Лібёнж.
Займае плошчу 35,88 км². Насельніцтва 17671 чалавек (на 2004 год).
Буйнейшае прамысловае прадпрыемства — шахта «Яніна».
NGC 5461
NGC 5461 — частка галактыкі ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан (Бялынічы)
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан — вайсковае пахаванне ў г. Бялынічы Магілёўскай вобласці. Размешчана ў парку па вуліцы Савецкай.
Пахаваны 347 воінаў 32-й дывізіі 69-га стралковага корпуса 49-й арміі 2-га Беларускага фронту, якія загінулі ў баях 29—30 чэрвеня 1944 г. ці памерлі ад ран у чэрвені — ліпені 1944 г. Тут таксама пахаваны 21 партызан, што загінулі ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у 1941—1944 гг. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Барыс Львовіч Хігрын.
У 1965 г. па магіле пастаўлены помнік — скульптура воіна з лаўровым вянком. У 1985 г. да помніка пракладзена алея Герояў. На высокіх пастаментах устаноўлены бюсты (скульптары А. Крохалеў, У. Крохалеў, Р. Рубінштэйн, Дз. Шыманскі; граніт, бетон; вышыня бюстаў 1 м, пастаментаў — 2 м) Герояў Савецкага Саюза А. М. Касаева, Л. Дз. Лорчанкі, С. Р. Церашкевіча, Б. Л. Хігрына, якія змагаліся супраць акупантаў на тэрыторыі раёна.
Торы (партыя)
То́ры (Tories) — палітычныя партыі Каралеўства Англія, Каралеўства Вялікабрытанія і Злучанага Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі ў 1678 - 1834 гг.
У нашы дні торы — нефармальная назва чальцоў Кансерватыўнай партыі Вялікабрытаніі.
Старыя торы
Нягледзячы на перамогу Джэймса, які ўвайшоў у гісторыю як англійскі кароль Якаў II, паміж ім і торы адбыўся разлад, выкліканы спробай караля прыцягнуць да палітычнай барацьбы царкву. Многія торы падтрымалі Славутую рэвалюцыю. Яе вынікам было стварэнне манархіі, вельмі абмежаванай парламентам, у той час як большасць торы выступалі за моцную каралеўскую ўладу.
Старыя торы адыгрывалі надзвычай важную ролю ў палітычным жыцці Вялікабрытаніі да 1714 г. пакуль кароль Георг I не зрабіў стаўку на ўрад вігаў. Рэформы вігаў прывялі да звальнення прыхільнікаў торы з арміі, флота і судоў, не давалі магчымасці займання ваенных і дзяржаўных пасад па спадчыне. Торы працягвалі кантраляваць большасць выбаршчыкаў у сельскай мясцовасці і маглі б выіграць парламенцкія выбары, але вігі змянілі прапорцыі пры галасаванні за парламенцкіх прадстаўнікоў, і большасць месц атрымоўвалі тыя, хто выбіраўся ў гарадах.
Паміж 1740 г. і 1760 г. торы перасталі быць арганізаванай партыяй. Сама назва торы стала ўспрымацца адмоўна. Часцяком так называлі непапулярных кансерватыўных палітыкаў, хаця на самой справе яны не належылі да гэтай партыі. Знікненне старых торы з палітычнага жыцця садзейнічала размыванню партыі вігаў. У сярэдзіне XVIII ст. партыйная прыналежнасць перастала мець значэнне ў палітычным жыцці.
Новыя торы
У 1783 г. шэраг кансерватыўных палітыкаў на чале Уільяма Піта Малодшага атрымалі мянушку новых торы. Іх поспеху садзейнічаў крызіс старых вігаў, частка якіх перайшла ў 1794 г. на бок Уільяма Піта. Сам Уільям Піт лічыў сябе не торы, а незалежным вігам, а яго прыхільнікі называлі сябе «сябрамі містара Піта». У адрозненні ад старых торы, новыя торы падтрымлівалі перавагу парламенцкай сістэмы кіравання, выступалі супраць ізаляцыянізму на карысць актыўнай імперыялістычнай палітыкі.
У аснове ідэалогіі новых торы быў кансерватызм у дачыненні да Амерыканскай і Французскай рэвалюцый. Яны захоўвалі сентыментальную адданасць да абмежаваных інстытутаў манархічнай улады. Большасць іх выбаршчыкаў належылі да Царквы Англіі або Шатландскай біскупальнай царквы.
Падтрымка новых торы значна саслабла пасля жорсткіх дзеянняў супраць народных выступаў у 1815 г. У 1834 г. Роберт Піль заклікаў да змены ідэалогіі новых торы на карысць кансерватызму ў духу Эдмунда Бёрка. Аднак у далейшым за чальцамі Кансерватыўнай партыі захавалася мянушка торы.
Зубаўшчына (Ярцаўскі раён)
Зубаўшчына (Зубовщина) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зубаўшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Зубаўшчыну не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена у верасні 1943 года.
Дзмітрый Іванавіч Паўлуцкі
Дзмітрый Іванавіч Паўлуцкі (? —, вусце ракі Арловая каля Анадырскага ) — расійскі афіцэр, драгунскі маёр, кіраўнік ваенных экспедыцый на Чукотку.
Біяграфія
Нарадзіўся, верагодна, у Табольску, у дваранскай сям’і з беларуска-літоўскімі каранямі. Яго прадзед Ян Паўлуцкі паступіў на рускую службу пасля Смутнага часу пачатку XVII стагоддзя, накіраваны быў на службу ў Табольск, дзе ў 1622—1624 гадах вырабіў першы перапіс насельніцтва.
У 1727 годзе ў чыне капітан драгунскага палка з атрадам у 400 казакаў адпраўлены на Чукотку «для адшукання новых зямліц і прызыву ў падданства нямірных іншаземцаў» у складзе экспедыцыі, аднак з-за ўзніклых рознагалоссяў аддзяліўся ад яе. Пасля гібелі Шастакова ў сакавіку 1730 года ў Паўлуцкі быў прызначаны кіраўніком экспедыцыі і выраблены ў маёры.
У верасні 1730 года Паўлуцкі прыбыў у, зімаваў тут і ў 1731 годзе здзейсніў паход супраць чукчаў, з мэтай абароны каракаў, якія прынялі расійскае падданства. Разбіўшы чукчаў у некалькіх буйных бітвах, прайшоў ад да  і вярнуўся ў Анадырскі астрог. У 1732 годзе здзейсніў паход супраць паўстанцаў каракаў, разграміўшы іх на рацэ.
У 1733—1739 гадах узначальваў казацтва на Камчатцы, прымаў меры да распаўсюджання земляробства і жывёлагадоўлі сярод карэннага насельніцтва, у прыватнасці падарыў камчадалам першую пару рагатай жывёлы.
У 1739—1742 гадах служыў ваяводам у Якуцку, у 1742 годзе Сенацкім указам зноў накіраваны на Анадыр. Здзейсніў паходы на Чукоцкі паўвостраў у 1744 годзе і да ў 1746 годзе. Складаў карты.
Падчас баявых дзеянняў у 1731—1732 гадах у трох сутычках разбіў чукчаў, забіўшы каля 1 000 чалавек і здабыўшы больш за 40 000 аленяў, якія з’яўляюцца асновай жыццядзейнасці чукчаў.
Забіты ў 14 [25] сакавіка 1747 года. Пахаваны ў.
Сям’я
Яго жонка Ганна Піліпаўна жыла ў Якуцку. Вядомы рускі даследчык Камчаткі С. П. Крашаніннікаў быў жанаты з яго пляменніцай.
Вендонэ
Вендонэ (Vendone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 403 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 17030. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бірмінгемскі ўніверсітэт імя Ньюмана
Бірмінгемскі ўніверсітэт імя Ньюмана (Newman University, Birmingham) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бірмінгем.
Агульная характарыстыка
Універсітэт названы ў гонар рэлігійнага дзеяча ХІХ стагоддзя Джона Генры Ньюмана, які меў трывалыя сувязі з горадам Бірмінгем. У 1965 годзе каталіцкі арцыбіскуп Бірмінгема Джордж Патрык Дуаер ахвяраваў зямлю, дзе некалі размяшчалася ферма, для пабудовы педагагічнага каледжа. У 1968 годзе каледж прыняў першую групу з 182 студэнтаў.
Першапачаткова кваліфікацыі каледжам прысуджаліся ад імя Бірмінгемскага ўніверсітэта. У 1983 годзе пад пагрозай закрыцця каледж заключыў пагадненне з суседнім каледжам аб сумесным выкарыстанні памяшканняў. Гэтыя адносіны раптоўна скончыліся ў 1998 годзе. У 2007 годзе Таемны савет даў установе паўнамоцтвы па прысваенні ўласных дыпломаў аб вышэйшай адукацыі, што нарэшце адзначыла незалежнасць установы.
Першапачаткова ён называлася Каледжам вышэйшай адукацыі імя Ньюмана, ён быў створаны як цэнтр падрыхтоўкі настаўнікаў для мясцовых пачатковых і сярэдніх школ. Установа змяніла назву на ўніверсітэт імя Ньюмана ў 2008 годзе.
Готфрыд Келер
Готфрыд Ке́лер (Gottfried Keller;,  — , там жа) — швейцарскі пісьменнік, класік швейцарскай літаратуры. Пісаў на нямецкай мове.
Біяграфія
У пяцігадовым узросце страціў бацьку, маці другі раз выйшла замуж. Вучыўся ў Мюнхене ў Акадэміі мастацтваў (1840—1842). Пазней вучыўся ў Гайдэльбергу і ў Берліне. Займаў пасаду статс-сакратара кантона Цюрых.
Літаратурная дзейнасць
Дэбютаваў у 1846 годзе вершамі палітычнага характару. Аўтар рамана «Зялёны Генрых» (ням.: Der grüne Heinrich; 1855; 2. Рэдакцыя 1879—1880), напісанага ў традыцыях «рамана выхавання», навелы «Сельскія Рамэа і Джульета» (ням. Romeo und Julia auf dem Dorfe; 1856), зборнікаў навел «Людзі з Зельдвілы» (ням.: Die Leute von Seldwyla, т. 1-2, 1856—1874), «Сем легенд» (ням. Sieben Legenden, 1872), «Цюрыхскія навелы» (ням. Züricher Novellen, 1878), «Выслоўе» (ням.: Das Sinngedicht, 1881), рамана «Марцін Заландэр» (ням.: Martin Salander, 1886).
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
Калінаўка (Ярцаўскі раён)
Калінаўка (Калиновка) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Капырэўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Калінаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Калінаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена у верасні 1943 года.
Альякман
Альякман — найбуйнейшая рака Грэцыі працягласцю 322 км. Бярэ пачатак ля мяжы з Албаніяй, у горах Пінд. Упадае ў заліў Термаікас Эгейскага мора. Каля горада Ая-Варвара на рацэ размешчана плаціна. У снежні 1936 года адбылася моцная паводка.
Іваніў (Старасамбірскі раён)
Іваніў (Іва́нів) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Казловіч
Казловіч — прозвішча.
Людвік Грынцэвіч
Людвік Грынцэвіч (Ludwik Hryncewicz;, каля Вількаміра ― ) — вялікалітоўскі архітэктар, манах-дамініканец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў родавым маёнтку Ільгоў. З польскага шляхецкага роду Тальк-Грынцэвічаў.
Вучыўся ў Італіі. З 1750 года працаваў у Вялікім Княстве Літоўскім. Злучыў традыцыі архітэктуры барока з элементамі мясцовай архітэктуры. У 1756 годзе спраектаваў і пабудаваў касцёл і дамініканскі кляштар Св. Юрыя ў фальварку Забелы каля вёскі Валынцы, спраектаваў фасад віленскага касцёла Узнясення Гасподняга. У 1760 годзе стаў прыёрам дамініканскага манастыра Св. Духа ў Вільні (1501).
Пабудаваў касцёл у мястэчку Нова Воля (цяпер Вірбаліс, Літва), будынак разбураны ў 1944 годзе. У 1763 годзе курыраваў рэканструкцыю кляштара бернардзінцаў з касцёлам Св. Троіцы у Друі і ў Расенах. У 1780—1782 гадах прыёр дамініканскага манастыра ў Расенах.
У 1749 годзе апублікаваў неаднаразова перавыдаваны малітоўны даведнік па Жэмайцкай Кальварыі («Przewodnik pokazujący obchód Drog Chrystusa w Kalwarii Zmudzkiey»).
Дубнякі
Назву Дубнякі́ маюць:
Павел Мінаевіч Раманаў
Павел Мінаевіч Раманаў (, Чыта, Забайкальская вобласць, Расійская імперыя —, Ушацкі раён, Віцебская вобласць) — Герой Савецкага Саюза (1944), адзін з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху ў Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Рэальнае вучылішча
Рэа́льныя вучы́лішчы — няпоўныя сярэднія і сярэднія навучальныя ўстановы ў Германіі, Расійскай імперыі і шэрагу іншых краін. Упершыню з’явіліся ў Германіі ў сярэдзіне XVIII стагоддзя. У Расійскай імперыі рэальныя вучылішчы існавалі ў 1872—1917 гадах (у 1913 годзе налічвалася 276 вучылішчаў, у якіх навучаліся каля 13 тыс. навучэнцаў). На тэрыторыі сучаснай Беларусі першае рэальнае вучылішча створана ў 1872 годзе ў Пінску.
Утвараліся рэальныя вучылішчы на базе рэальных гімназій і прызначаліся пераважна для выхадцаў з гандлёва-прамысловага саслоўя. Тэрмін навучання складаў 6—7 гадоў. Асноўнымі прадметамі навучання былі матэматыка, фізіка, прыродазнаўства, чарчэнне, рысаванне, замежныя мовы. У 5-м і 6-м класах выкладаліся прыкладныя навукі прафесійнага кірунку. У 1888 годзе рэальныя вучылішчы пераўтвораны ў агульнаадукацыйныя навучальныя ўстановы, якія давалі выпускнікам права паступаць на вучобу ў тэхнічныя і сельскагаспадарчыя вышэйшыя навучальныя ўстановы, а з пачатку XX стагоддзя — на фізіка-матэматычныя і медыцынскія факультэты ўніверсітэтаў. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года рэальныя вучылішчы, як тып навучальных устаноў, былі ліквідаваны.
Павел Мінаевіч Раманаў
Біяграфія
13 мая 1944 года Раманаў узначаліў атрад прыкрыцця і прыняў бой з праціўнікамі, адцягваючы іх на сябе, пакуль асноўныя сілы брыгады вырываліся з акружэння. У тым баі Раманаў загінуў. Пахаваны каля г. п. Ушачы.
Памяць
Імем П. М. Раманава названы вуліцы ў Добрушы, Бешанковічах і аграгарадку Ула Бешанковіцкага раёна.
Рэальнае вучылішча
Рэальныя вучылішчы ў значна пераўтвораным стане працягваюць існаваць у сістэмах адукацыі шэрагу краін.
Trichiida
Тrichiida — адзін з пяці парадкаў слізевікоў класу.
Апісанне
Прадстаўнікі парадку маюць светлыя, часта жоўтыя або чырвоныя, радзей шэрыя або светла-карычневыя споравыя масы. Заўсёды прысутны і часта добра развіты. звычайна мае выразныя плямы на паверхні. Ён складаецца з суцэльных або трубчастых, гладкіх або скульптурных ніткападобных элементаў. заўсёды адсутнічае. Пладовыя целы не ўтрымліваюць вапнавых клубянькоў.
Сістэматыка
Парадак быў упершыню апісаны ў 1922 годзе Томасам Х’юстанам Макбрайдам і ўключае 14 родаў у двух сямействах з каля 100 відамі :
Беражанскі гадзіннікавы завод царскага двара
Прадпрыемства было заснавана з ініцыятывы графа Р. А. Пацёмкіна, якому належала Дуброўна. У Беражань у 1784 годзе быў выпісаны майстар Нордштэйн са Швецыі, якому даручылі будаўніцтва гадзіннікавай мануфактуры і навучанне 33 прыгонных хлопчыкаў з суседніх вёсак збіраць «усякага роду гадзіннікі» для царскага двара.
У 1789 годзе выраблена гадзіннікаў і іншых рэчаў на 9729 рублёў. Паведамляецца, што паводле якасці гадзіннікі не саступалі лепшым заходнееўрапейскім.
У 1794 годзе паводле загаду Кацярыны II завод перавялі ў горад Екацярынаслаў, потым у вёску Купава пад Масквой.
Ніна Паўлаўна Грабяшкова
Ніна Паўлаўна Грабяшкова (нар. 29 лістапада 1930, Масква) — савецкая і расійская актрыса, заслужаная артыстка Расіі (2001) і ўдава рэжысёра Леаніда Гайдая.
Факультэт дашкольнай адукацыі БДПУ імя М. Танка
'''Факультэт дашкольнай адукацыі БДПУ імя М. Танка''' — структурнае падраздзяленне БДПУ імя М. Танка.
Гісторыя
Вытокі стварэння факультэта дашкольнай адукацыi адносяцца да пачатку 30-х гадоў ХХ ст.
1932 год — адкрыта дашкольнае аддзяленне пры педагагічным факультэце. Гэта паклала пачатак выпуску нацыянальных кадраў дашкольных работнікаў. Аднак праца аддзялення перыядычна спынялася.
Да канца 50-х гадоў — узрасла ўвага да выхавання дзяцей дашкольнага ўзросту. Гэта спрыяла пашырэнню сеткі дашкольных устаноў, павелічэнню колькасці месцаў у іх, ўзрастанню патрэб у высокакваліфікаваных педагагічных кадрах.
У 1959 годзе ў інстытуце зноў адкрываецца дашкольнае аддзяленне ў складзе факультэта педагогікі і методыкі пачатковага навучання.
З 1963 года пачынаецца бесперапынны выпуск выхавальнікаў дашкольных устаноў.
Рост аддзялення і наяўнасць кваліфікаваных і навукова-педагагічных кадраў стварылі магчымасць для адкрыцця ў 1978 годзе самастойнага факультэта дашкольнага выхавання, дэканам якога з моманту стварэння з’яўляўся дацэнт М. А. Апімах.
У 2003 годзе факультэт дашкольнага выхавання быў перайменаваны ў факультэт дашкольнай адукацыі. У гэтым жа годзе пачалася падрыхтоўка магістраў навук на кафедрах агульнай і дашкольнай педагогікі, методык дашкольнай адукацыі па спецыяльнасці «Тэорыя і методыка дашкольнай адукацыі».
Структура
У складзе факультэта 3 кафедры:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
Вузлянка
Вузлянка — рака ў Мядзельскім і Вілейскім раёнах Мінскай вобласці, левы прыток ракі Нарачанка (басейн Нёмана). Даўжыня 53 км. Плошча вадазбору 663 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰.
Агульныя звесткі
Пачынаецца каля вёскі Мазалеўшчына Мядзельскага раёна, вусце на паўднёвы ўсход ад вёскі Іжа. Даліна ў высокай плыні невыразная, ніжэй трапецападобная, шырынёй 1—2 км. Абалона ў высокай плыні разараная, яе шырыня 200—300 м. Ад вытоку да паўночнай ускраіны вёскі Наўры (15 км) рэчышча каналізаванае. Водапрыёмнік меліярацыйных каналаў. Шырыня рэчышча ў межань ад 8 да 20 м.
У басейне ракі азёры Градскае, Баркі.
На рацэ ў маляўнічых мясцінах зона адпачынку Вузлянка. Папулярная для адпачынку сплавам на байдарках.
Катына
Катына (Ка́тина) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ваўкавыская купецкая суконная мануфактура
Ваўкавыская купецкая суконная мануфактура, прадпрыемства, якое працавала ў 1825—1832 у Ваўкавыску.
Прадпрыемства атрымала «пахвалу за поспехі фабрыкі» ад журы першай Публічнай выстаўкі расійскіх мануфактурных вырабаў (1829).
Працавалі 259 рабочых (1828).
NGC 5462
NGC 5462 — частка галактыкі ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Карэма
Карэма (Carema) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 769 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino di Tours.
4-я ўдарная армія
4-я ўдарная армія (4 Уд А) — аператыўнае вайсковае аб’яднанне (ударная армія) РСЧА ў складзе УС СССР у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Ператворана з 27-й арміі 25 снежня 1941 года. На 1 студзеня 1942 года ў склад арміі ўваходзілі 249-я, 332-я, 334-я, 358-я і 360-я стралковыя дывізіі, 21-я стралковая брыгада, шэраг танкавых, лыжных, артылерыйскіх і іншых часцей. З 1 сакавіка 1942 года ў складзе арміі 234-я стралковая дывізія (2-га фарміравання).
Пётр Серапіёнавіч Крохалеў
Пётр Серапіёнавіч Крохалеў (Крахалёў;, г. Шадрынск, Курганскай вобласці, Расія — ) — беларускі мастак. Прафесар (1982). Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1970).
Біяграфія
У 1937—1939 гадах займаўся ў Свярдлоўскім мастацкім вучылішчы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў у 1952 годзе Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Рэпіна ў Ленінградзе. Вучыўся ў І. Сярэбранага, Ю. Непрынцава, В. Арэшнікава. Удзельнік мастацкіх выставак з 1953 года.
У 1953—1956 гадах выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы, у 1956—1961 гадах у Беларускім політэхнічным інстытуце, у 1961—1995 гадах Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Прафесар з 1982 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1956 года.
Творчасць
Працаваў ва ўсіх жанрах станковага жывапісу. Асноўныя творы: карціны «Рамонтныя работы ў МТС» «Арганізацыя калгаса», «Былыя паходы», «Сцелюць лён», «Плытагоны», «Праводзілі на фронт», «Першая камуна на Беларусі», «Пералом», «Да новага жыцця», «На заданні», «Нашы прыйшлі»; трыпціх «Аб зямлі, аб калектывізацыі»; партрэты дачкі, брыгадзіра, пастуха, калгасніцы; пейзажы «Блакітная вясна», «Люты», «Вясна. Вяча», «Ракаўскія далі», «Лес у Чэрнеўцы», «Івацэвічы». Адзін з аўтараў дыярамы «Мінскі кацёл» у Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, фондах БСМ, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава.
Універсітэт права (Вялікабрытанія)
Мае дзевяць кампусаў: у Бірмінгеме, Брысталі, Чэстэры, Гілфардзе, Лідсе, Лондане, Манчэстэры і Нотынгеме, а таксама міжнародны філіял у Ганконгу.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў 1962 годзе як Юрыдычны каледж Англіі і Уэльса. Ён забяспечвае юрыдычную адукацыю, спецыялізаваную юрыдычную падрыхтоўку і курсы павышэння кваліфікацыі для адвакатаў. Гэта буйнейшая юрыдычная школа Злучанага Каралеўства. Ён вядзе свае вытокі з 1876 года.
Юрыдычны каледж быў зарэгістраваны каралеўскай граматай у якасці дабрачыннай арганізацыі ў 1975 годзе, але ў 2012 годзе, да надання статусу універсітэта, яго адукацыйны і навучальны бізнес быў падзелены і зарэгістраваны як прыватная кампанія з абмежаванай адказнасцю. Каледж атрымаў паўнамоцтвы прысуджаць уласныя дыпломы аб вышэйшай адукацыі ў 2006 годзе, а ў 2012 годзе змяніў назву на сучасную, калі стаў першай у Вялікабрытаніі камерцыйнай навучальнай установай, якая атрымала статус універсітэта.
Княжпіль (Старасамбірскі раён)
Княжпіль (Кня́жпіль) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Еўрапейская камісія
Еўрапейская камісія — найвышэйшы орган выканаўчай улады Еўрасаюза. Адказвае за выкананне рашэнняў Саюза, кантралюе выкананне яго законаў у краінах-членах і, калі патрабуецца, узбуджае ў судзе Еўрапейскага саюза пазоў супраць краін-членаў за парушэнне членскіх абавязацельстваў.
У яе склад уваходзяць 27 камісараў, якія прызначаюцца адзіным пагадненнем ўрадаў краін-членаў на пяцігадовы тэрмін. У Камісіі павінен быць прадстаўлены як мінімум адзін прадстаўнік з кожнай краіны-члена. Члены Камісіі ў сваёй працы прадстаўляюць не краіну-члена, а выключна Еўрапейскі саюз. Усе прапановы ЕС павінны праходзіць праз Камісію. Прадстаўнікі Камісіі маюць права ўдзельнічаць у абмеркаванні прапановы ва ўсіх правамоцных органах ЕС.
Еўрапейская камісія (ЕК) з’яўляецца выканаўчай галіной Еўрапейскага Саюза, адказнай за распрацоўку заканадаўства, ажыццяўленне рашэнняў, захаванне дагавораў ЕС і кіраванне паўсядзённым дзейнасцю ЕС. Упаўнаважаныя прыносяць прысягу ў Еўрапейскім судзе ў Люксембургу, абяцаючы паважаць дагаворы і быць цалкам незалежнымі пры выкананні сваіх абавязкаў на працягу тэрміну дзеяння свайго мандата. Упаўнаважаныя прапануюцца Саветам Еўрапейскага Саюза на аснове прапаноў нацыянальных урадаў, а затым прызначаецца Еўрапейскім саветам пасля адабрэння Еўрапейскім парламентам. Агульнавядома, хоць і не з’яўляецца фармальным патрабаваннем, што члены камісіі раней займалі высокія палітычныя пасады, такія як член Еўрапейскага парламента або міністр урада.
Гэтая ўстанова ЕС дзейнічае як Кабінет міністраў, у склад якога ўваходзяць 27 членаў камісіі (неафіцыйна вядомых як «камісары»).Існуе адзін член на кожную дзяржаву-член, але члены звязаны сваёй прысягай прадстаўляць агульныя інтарэсы ЕС у цэлым, а не сваёй роднай дзяржавы. Адным з 27 з’яўляецца прэзідэнт Камісіі (у цяперашні час Уршуля фон дэр Ляйен), прапанаваны Еўрапейскім Саветам і абраны Еўрапейскім парламентам. Затым Савет Еўрапейскага Саюза прызначае іншых членаў камісіі па ўзгадненні з прызначаным старшынёй, і 27 членаў як адзіны орган затым падлягаюць адабрэнню Еўрапейскім парламентам. Цяперашняя камісія-гэта камісія фон дэр Ляйена, якая ўступіла ў пасаду ў снежні 2019 года пасля выбараў у Еўрапейскі парламент у траўні таго ж года.
Тэрмін камісія выкарыстоўваецца па-рознаму, альбо ў вузкім сэнсе Калегіі камісараў з 27 членаў (або каледжа), альбо для таго, каб таксама ўключыць адміністрацыйны орган з прыкладна 32 000 еўрапейскіх грамадзянскіх служачых, якія падзеленыя на дэпартаменты, званыя генеральнымі дырэктаратамі і службамі. Працэдурнымі мовамі камісіі з’яўляюцца англійская, французская і нямецкая мовы. Члены камісіі і іх «кабінеты» (непасрэдныя групы) грунтуюцца ў будынку Берлаймон ў Бруселі.
Гісторыя
Еўрапейская камісія з’яўляецца адным з пяці ключавых інстытутаў, створаных у рамках наднацыянальнай сістэмы Еўрапейскай Супольнасці па прапанове міністра замежных спраў Францыі Роберта Шумана 9 мая 1950 года. Паўстаўшы ў 1951 годзе ў якасці вышэйшага органа Еўрапейскай Супольнасці вугалю і сталі, камісія зведала шматлікія змены ва ўладзе і складзе пры розных прэзідэнтах, уключаючы тры супольнасці.
Стварэнне
Першая камісія ўзнікла ў 1951 годзе як «вышэйшы орган улады» з дзевяці членаў пры Прэзідэнце Жане Манэ(гл.вышэйшым органам улады была наднацыянальная адміністрацыйная выканаўчая ўлада новага еўрапейскай супольнасці вугалю і сталі (ECSC). Упершыню ён уступіў у пасаду 10 жніўня 1952 года ў Люксембургу. У 1958 годзе рымскія дагаворы стварылі два новых супольнасці разам з ЕЭСК: Еўрапейскую эканамічную супольнасць (ЕЭС) і еўрапейскую супольнасць па атамнай энергіі (Еўратам). Аднак іх кіраўнікі называліся «камісіямі», а не «вышэйшымі інстанцыямі».Прычынай змены назвы сталі новыя адносіны паміж кіраўнікамі і Саветам. Некаторыя дзяржавы, такія як Францыя, выказалі агаворкі ў дачыненні да паўнамоцтваў вышэйшага органа ўлады і пажадалі абмежаваць іх, падаўшы больш паўнамоцтваў Савету, а не новым кіраўнікам.
Ранняе развіццё
Гэтыя тры органа, сумесна названыя еўрапейскімі выканаўчымі органамі, суіснавалі да 1 ліпеня 1967 года, калі ў адпаведнасці з Дамовай аб зліцці яны былі аб’яднаны ў адзіную адміністрацыю пад кіраўніцтвам прэзідэнта Жана Рэя. У выніку зліцця камісія Рэя часова павялічылася да 14 членаў, хоць наступныя камісіі былі скарочаныя назад да дзевяці, вынікаючы формуле аднаго члена для малых дзяржаў і двух для больш буйных дзяржаў.[18] камісія Рэя завяршыла Мытны саюз супольнасці ў 1968 годзе і правяла кампанію за больш магутны, абраны, Еўрапейскі парламент. Нягледзячы на тое, што Рэй быў першым прэзідэнтам аб’яднаных суполак, Халльштейн лічыцца першым прэзідэнтам сучаснай камісіі.
Камісіі Мальфаці і Мансхольта працягнулі працу над валютным супрацоўніцтвам і першым пашырэннем на поўнач у 1973 годзе. Згэтым пашырэннем членскі склад камісіі павялічыўся да трынаццаці чалавек у рамках Камісіі Ортоли (Злучанаму Каралеўству як буйному члену было прадастаўлена два камісара), якая займалася пашыраным супольнасцю падчас эканамічнай і міжнароднай нестабільнасці ў той час. Знешняе прадстаўніцтва супольнасці зрабіла крок наперад, калі прэзідэнт Рой Джэнкінс, абраны на пасаду прэзідэнта ў студзені 1977 года з пасады міністра ўнутраных спраў лейбарысцкага ўрада Злучанага Каралеўства, ён стаў першым прэзідэнтам, які прыняў удзел у саміце «Вялікай васьмёркі» ад імя супольнасці. Пасля камісіі Джэнкінс камісія Гастона Торна назірала за пашырэннем супольнасці на поўдзень, у дадатак да пачатку працы над адзіным еўрапейскім актам.