cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кібуна (прыпыначны пункт)
Гісторыя
Цікава, што яшчэ да вайны мясцовыя сяляне будавалі платформу ў Кібуне па ўласнай ініцыятыве і за свой кошт, але паколькі яна не адпавядала эстонскім стандартам чыгункі, яе не ўвялі ў эксплуатацыю.
Грушыўка (Сарнэнскі раён)
Грушыўка (Гру́шівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лясны раён (Цвярская вобласць)
Лясны́ раён (Лесной район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Лясное.
Геаграфія
Лясны раён мяжуе з Сандаўскім, Максаціхінскім і Удомельскім раёнамі. Плошча раёна складае 1632,99 км².
Гісторыя
Лясны раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць. 29 снежня 2019 года раён быў рэарганізаваны ў муніцыпальную акругу.
Аляксандр Антонавіч Анюкевіч
Аляксандр Анюкевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца гродзенскага «Нёмана».
Клубная кар’ера
Выхаванец «Нёмана», з 2010 пачаў праходзіць у асноўны склад каманды. У другой палове 2012 года замацаваўся на пазіцыі левага абаронцы, але пасля вяртання ў строй Максіма Вітуса саступіў яму гэту пазіцыю.
У студзені 2015 года пакінуў гродзенскі клуб і адправіўся на прагляд у жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ», аднак кантракт з аўтазаводцамі падпісаны не быў. У выніку вярнуўся ў «Нёман», з якім у лютым 2015 года падпісаў новы кантракт.
У снежні 2018 года перайшоў у «Слуцк», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2019 года разарваў кантракт са слуцкім клубам. У студзені 2019 года праходзіў прагляд у казахстанскім клубе «Каспій», аднак у выніку вярнуўся ў «Слуцк» і падпісаў новы кантракт. У пачатку сезона 2020 з’яўляўся на полі нерэгулярна, а з ліпеня замацаваўся ў стартавым складзе. У студзені 2021 года падоўжыў пагадненне са «Слуцкам». Сезон 2021 пачынаў у аснове, пазней стаў часам заставацца на лаўцы запасных.
Крывяная мука
Крывяная мука́ — угнаенне і корм для жывёл.
Аляксандр Антонавіч Анюкевіч
Клубная кар’ера
У студзені 2022 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са слуцкім клубам. Хутка стаў трэніравацца з «Нёманам» і ў лютым афіцыйна вярнуўся ў гродзенскі клуб.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Крывяная мука
Крывяную муку атрымліваюць з адходаў мясной вытворчасці. Звычайна ўяўляе сабой высушаную кроў кароў, свіней, курэй.
Жашкіў
Жашкаў ці Жашкіў (Жашків) — горад у Чаркаскай вобласці Украіны. Плошча 130 км². Насельніцтва 14 281 чал. (1 студзеня 2012).
Крывяная мука
Корм
З'яўляецца бялкова-вітамінавым дадаткам да корму свіней, птушкі, пушнога звера, рыб.
Змяшчае вялікую колькасць бялку (каля 80 %), жалеза (900 мг/кг); з'яўляецца крыніцай амінакіслот трэаніну (0.05% у свабоднай форме), гістыдына (5%), лізіна, метыяніна.
Львоўскае ваяводства
Львоўскае ваяводства — гістарычная адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Польшчы на землях Галічыны часоў Другой Польскай Рэспублікі.
Заснавана 23 снежня 1920 года на землях ЗУНР у выніку анэксіі Галічыны Польшчай.
Спыніла існаванне 4 снежня 1939 года пасля анэксіі Галічыны Саюзам Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік; на яго месцы ўтварыліся Львоўская і Драгобыцкая вобласці УССР.
Станіслаў Панятоўскі (сын Казіміра)
Трымаў Падольскае, Багуслаўскае і Канеўскае староствы.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Панятоўскіх герба «Цёлак», сын Казіміра і Апалоніі з Устшыцкіх, пляменнік караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Выхоўваўся ў пансіёне італьянскіх манахаў-тэатынаў. У 1771 наведаў Лондан, у 1772 вучыўся ў Кембрыджскім універсітэце.
Уваходзіў у склад Адукацыйнай камісіі, праводзіў перамовы з расійскай імператрыцай Кацярынай II. Пазней пасяліўся на Украіне, дзе збудаваў шэраг прадпрыемстваў і правёў зямельную рэформу.
Быў паслядоўным прыхільнікам пераходу да спадчыннай манархіі ў Рэчы Паспалітай. Па прыняцці Канстытуцыі 3 мая (1791) выехаў у Аўстрыю, потым Італію.
Ад сувязі з Касандрай Лючы меў узаконеных сыноў, якія атрымалі тытул князёў дзі Монтэ Ратонда (1847), а ў Аўстрыі тытул князёў Панятоўскіх (1850). Нашчадкі аселі ў Францыі і ўвайшлі ў склад французскай арыстакратыі.
Рэваш
Пахавальны комплекс Рэваш, Revash размешчаны ў Перу, акруга Санта-Томас, правінцыі Луя, прыкладна ў 60 км на поўдзень ад г. Чачапояс, сталіцы рэгіёну Амасонас, на вышыні 2800 м над узроўнем мора. Пахавальныя склепы збудаваны ў вапняковых скалах Сэра-Карбон на ўскраіне даліны Альта-Уткубамба. Належаць да культуры Чачапоя даінкскага перыяду, датуюцца каля 14 ст. н. э. Форма і архітэктура маўзалеяў характэрна для паўднёваамерыканскай дакалумбавай архітэктуры і мае вельмі старажытныя прататыпы, такія, як чульпа, распаўсюджаныя ў старажытным Перу ў перыяд Тыўанака-Уары (каля 1000 г. да н. э.)
Скальныя пахаванні Рэваша маюць знешняе падабенства са скальным жыллём старажытных пуэбла, аднак паходжанне апошніх - цалкам самастойнае, і прызначэнне паўночнаамерыканскага жылля было таксама іншым - яны выкарыстоўваліся як сховішчы, а не пахавальныя комплексы.
IC 1264
IC 1264 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каляноўске (гміна)
Каляно́ўске (Kolonowskie) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшэлецкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Каляноўске. Плошча гміны складае 83,61 км². Станам на 2004 год у гміне Каляноўске пражывалі 6267 чалавек, шчыльнасць — 75 чал./км².
Вайніслаў Казімір Лада-Заблоцкі
Вайніслаў Казімір Канстанцінавіч Савіч-Заблоцкі, або Лада-Заблоцкі (, маёнтак Панчаны, цяпер Браслаўскі раён, Віцебская вобласць — пасля 3 лютага ; псеўданімы Полацкі Гаўрыла, Завіша Павел, граф Суліма з Белай Русі) — беларускі і польскі пісьменнік, паэт, публіцыст. Адзін з пачынальнікаў рэвалюцыйнага дэмакратызму на Беларусі.
Біяграфія
Бацька — Канстанцін Станіслаў Вікенцьевіч, маці — Станіслава Іванаўна з роду Святаполк-Мірскіх (у архіўных дакументах завецца Мірскай). З маленства выхоўваўся ў дзеда Вікенція Заблоцкага ў маёнтку Мікалаева Гарадоцкага павета Віцебскай губерні (цяпер Шумілінскі раён). Вучыўся ў Віленскай гімназіі, універсітэтах Прагі, Лейпцыга і Страсбурга.
З 1875 года за мяжой у Аўстра-Венгрыі, Германіі, Егіпце, Францыі, Бельгіі, падтрымліваў сувязі з рускімі і польскімі дэмакратамі, выдаваў газеты на польскай і французскай мовах. У 1886—1887 гадах ліставаўся па-беларуску з украінскім вучоным Міхаілам Драгманавым.
У 1887 годзе вярнуўся на радзіму. У 1888—1889 гадах — супрацоўнік газеты «Виленский вестник». У 1889—1891 гадах жыў у маёнтку Губіна Лепельскага павета. З 1891 года ў Мінску, пасля жыў у Санкт-Пецярбургу па адрасе Неўскі праспект, д. 51, кв. 503. Перапісваўся з Янам Карловічам, Марыяй Канапніцкай, Аляксандрам Ельскім, Міхаілам Драгаманавым, Пятром Лаўровым і іншымі.
Творчасць
Аўтар сатырычнай паэмы «Праўдападобная гісторыя», аповесці «Каракозаў», драмы «Капернік» і інш. (1870—1873). У 1873 прыслаў у часопіс «Вестник Европы» беларускія вершы — «З чужбіны», «У роднай зямлі» і «Да перапёлкі». У паэме пра Беларусь пярэдадня 1863 «Аповесць пра мае часы» (1876), аповесці «Полацкая шляхта» (1885) і нарысе «Шчаслівейшая Марыся» (1892) шмат беларускамоўных і этнаграфічна-фальклорных матэрыялаў. Выдаваў газеты на польскай і французскай мовах. Супрацоўнічаў у многіх французскіх, нямецкіх і польскіх газетах і часопісах.
Рукапісная спадчына захоўваецца ў бібліятэцы Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве, Нацыянальнай бібліятэцы Польшчы , Цэнтральнай бібліятэкі Акадэміі навук Літвы ў Вільні , Дзяржаўным гістарычным архіве Літвы , Інстытуце рускай літаратуры (Пушкінскі Дом) Расійскай акадэміі навук у Санкт-Пецярбургу.
Гута-Пэрэйма
Гута-Пэрэйма (Гута-Перейма) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
1966 год у гісторыі музыкі
1966 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Род Стайгер
Родні «Род» Стывен Стайгер (Rodney Stephen "Rod" Steiger;  — ) — амерыканскі акцёр, уладальнік прэміі «Оскар» у 1968 годзе за ролю шэфа паліцыі ў дэтэктыве «Душнай паўднёвай ноччу». Акцёр лічыў адной з лепшых сваіх роляў вобраз яўрэя Сола Назермана, створанага ім у псіхалагічнай драме «Ліхвяр» («Срэбны мядзведзь», 1964).
Амандола
Амандола (Amandola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 3827 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 69 км². Паштовы індэкс — 63021. Тэлефонны код — 0736.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beato Antonio da Amandola.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мышанка (станцыя)
Мы́шанка (, Мышанка)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана за 1 км на поўдзень ад вёскі Мышанка.
Бруслыніў
Бруслыніў (Брусли́нів) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Біркіў
Біркіў (Біркі́в) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Максаціхінскі раён
Макса́ціхінскі раён (Максатихинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Максаціха.
Карл Фрыдрых Гаус
Ёган Карл Фрыдрых Гаус, таксама Гаўс (Johann Carl Friedrich Gauß; 30 красавіка 1777, Браўншвайг — 23 лютага 1855, Гётынген) — выдатны нямецкі матэматык, астраном і фізік, лічыцца адным з найвялікшых матэматыкаў усіх часоў, «каралём матэматыкаў».
Максаціхінскі раён
Геаграфія
Максаціхінскі раён мяжуе з Лясным, Малакоўскім, Бежацкім, Рамешкаўскім, Ліхаслаўльскім, Спіраўскім і Удомельскім раёнамі. Плошча раёна складае 2766,16 км².
Гісторыя
Максаціхінскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Карл Фрыдрых Гаус
Першыя гады
З настаўнікам Карлу пашанцавала: Марцін Бартэльс (у далейшым настаўнік Мікалая Лабачэўскага) высока ацаніў талент малога Гауса і змог дабіцца для яго стыпэндыі ад герцага Браўншвайга. Гэта дало магчымасць Гаусу закончыць каледж у Браўншвайгу.
Валодаючы некалькімі мовамі, Гаус некаторы час вагаўся паміж філалогіяй і матэматыкай, аднак усё ж такі абраў апошнюю. Ён вельмі любіў лацінскую мову і значную частку сваіх навуковых прац напісаў на лацінскай. Акрамя таго цаніў англійскую, французскую і рускую літаратуру.
У каледжы Гаус вывучаў працы Ньютана, Леанарда Ойлера, Лагранжа. Ужо ў тыя часы ён зрабіў некалькі адкрыццяў у вышэйшай арыфметыцы, у тым ліку даказаў закон узаемнасці квадратычных рэшт. Адрыен Мары Лежандр адкрыў гэты закон раней, але зрабіць строгі доказ так і не змог; у Эйлера гэта таксама не атрымалася. Акрамя таго, Гаус стварыў «метад найменшых квадратаў» (таксама незалежна адкрыты Лежандрам) і пачаў даследаванні ў сферы «нармальнага размеркавання памылак».
З 1795 па 1798 гады Гаус вучыўся ў Гётынгенскім ўніверсітэце. Гэта быў найбольш паспяховы перыяд у жыцці Карла. У гэтыя часы Гаус доказаў, што з дапамогай цыркуля і лінейкі можна пабудаваць правільны сямнаццацівугольнік. Акрамя таго, ён рашыў праблему правільных многавугольнікаў да канца і знайшоў крытэрый магчымасці пабудовы правільнага n-вугольніка з дапамогай цыркуля і лінейкі: калі n — просты лік, то ён павінен быць віду: n=2^{2^k}+1 (лікам Ферма). Гэтым адкрыццём Гаус даражыў і завяшчаў нарысаваць на яго магіле правільны сянаццацівугольнік, упісаны ў акружнасць.
З 1796 года Гаус вядзе кароткі дзённік сваіх адкрыццяў. Шмат што, як і Ньютан, ён не публікаваў, аднак гэта былі вынікі выключнай важнасці (эліптычныя функцыі, нееўклідава геаметрыя і іншыя). Сваім сябрам ён тлумачыў, што публікуе толькі тыя вынікі навуковых прац, якія яго поўнасцю задавальняюць. Многія з тых закінутых ідэй пазней знайшлі сваё месца ў працах Абеля, Якобі, Кашы, Лабачэўскага і многіх іншых. Кватэрніёны ён таксама адкрыў за 30 гадоў да Гамільтана, назваўшы іх «мутацыямі».
Усе шматлікія апублікаваныя працы Гауса змяшчаюць значныя вынікі даследаванняў, сырых прац не было ні аднае. У 1798 годзе Карл заканчвае свой шэдэўр «Арыфметычныя даследаванні» (Disquisitiones Arithmeticae), які быў надрукаваны толькі ў 1801 годзе. У гэтым творы падрабязна выкладаецца тэорыя параўнанняў, рашаюцца параўнанні адвольнага парадку, глыбока даследуюцца квадратычныя формы, камплексныя карані з адзінкі выкарыстоўваюцца дзеля пабудавання правільных n-вугольнікаў, выкладзены ўласцівасці квадратычных вылікаў, прыведзены доказы квадратычнага закону ўзаемнасці і шмат чаго яшчэ. Гаус любіў казаць, што матэматыка — царыца навук, а тэорыя лікаў — царыца матэматыкі.
Сталае жыццё
У тым жа 1798 годзе, пасля заканчэння ўніверсітэта, Гаус вярнуўся дадому ў Браўншвайг і жыў там да 1807 года. Герцаг працягваў апякаць маладога генія. Ён аплаціў выданне Карлавай доктарскай дысертацыі ў 1799 годзе і устанавіў яму немалую стыпендыю. У сваёй доктарскай Гаус упершыню даказаў асноўную тэарэму алгебры. Да Карла было мноства спроб зрабіць гэта, найбольш блізка да доказу падышоў Жан д'Аламбер, але і ён не зрабіў гэтага. Гаус некалькі разоў вяртаўся да гэтае тэарэмы і даў чатыры розныя доказы. Ён атрымаў ступень прыват-дацэнта Браўншвайгскага ўніверсітэта. Праз два гады Карл быў абраны членам-карэспандэнтам Пецярбургскай Акадэміі навук.
Пасля 1801 года Гаус, не парываючы з тэорыяй лікаў, пашырыў кола сваіх цікавасцей, далучыўшы да яго і прыродазнаўчыя навукі. Зачэпкаю стала адкрыццё малой планеты Цэрэры, якая амаль адразу пасля назіранняў знікла. 24-гадовы Гаус за некалькі гадзін зрабіў складаныя вылічэнні па новаму, адкрытаму ім жа метаду, і знайшоў месца, дзе шукаць планету; там яна і была выяўлена. Пасля гэтага слава Гауса становіцца агульнаеўрапейскай. Многія навуковыя таварыствы абіраюць Гауса сваім членам, герцаг павялічвае грашовую дапамогу, а цікавасць Карла да астраноміі яшчэ болей павялічваецца.
У 1807 годзе напалеонаўскія войскі займаюць горад і абкладваюць усіх жыхароў кантрыбуцыяй, Гаус павінен быў выплаціць 2000 франкаў. Ольберс і Лаплас, даведаўшыся пра гэта, прапаноўвалі яму сваю дапамогу, але Гаус адмовіўся ад іхніх грошай. Тады адзін незнаёмец з Франкфурта даслаў Гаусу 1000 гульдэнаў, і гэты падарунак прыйшлося ўзяць. Толькі пазней было ўстаноўлена, што гэтым незнаёмцам быў курфюрст Майнцкі, друг паэта Гётэ.
У 1809 годзе быў надрукаваны новы Гаусаў шэдэўр «Тэорыя руху нябесных цел», у якім была выкладзена кананічная тэорыя ўліку адхіленняў арбіт.
У чацвёртую гадавіну шлюбу памірае Ёгана, амаль адразу пасля нараджэння трэцяга дзіцяці. У Германіі разруха і анархія. Гэта былі самыя цяжкія гады ў жыцці навукоўца. Аднак, праз год, Гаус ізноў ажаніўся, на гэты раз з Мінай Вальдэк, сяброўкай Ёганы. Ад гэтага шлюба ў Гауса было яшчэ трое дзяцей. У гэтым жа годзе Карл атрымлівае прэміі Парыжскай Акадэміі навук і Лонданскага каралеўскага таварыства.
У 1811 годзе Гаус займаецца вывучэннем новай каметы, разлічваючы яе арбіту. Акрамя таго, пачынае працу над камплексным аналізам, адкрывае, але не публікуе тэарэму, якая сцвярджае, што інтэграл ад аналітычнай функцыі па замкнёнаму контуру роўны нулю. У наступным годзе даследуе гіпэргеаметрычны рад, які абагульняе раскладанне практычна ўсіх вядомых на той час функцый.
У 1821 годзе ў сувязі з працай па геадэзіі Гаус пачынае гістарычны цыкл прац па тэорыі паверхняў і ўводзіць у навуку так званую «Гаусаву крывізну». Гаус пачынае займацца дыферэнцыяльнай геаметрыяй. Вынікі Гауса натхнілі Бернхарда Рымана на клясычную дысертацыю аб «рыманавай геаметрыі». Вынікам даследаванняў Гауса стала праца «Даследаванні адносна крывых паверхняў». У гэтай працы Гаус выкарыстоўвае агульныя крывалінейныя каардынаты на паверхні. Ён далёка развіў метад канформнага адлюстравання, які ў картаграфіі захоўвае вуглы, але скажае адлегласці; ён выкарыстоўваецца таксама ў аэра- і гідрадынаміцы і электрастатыцы.
У 1824 годзе Гауса абіраюць замежным членам Пецярбургскай Акадэміі навук. А ў наступным годзе ён адкрывае Гаусавы камплексныя цэлыя лікі, будуе для іх тэорыю дзялімасці і параўнанняў. Паспяхова прымяняе іх для рашэння параўнанняў высокіх ступеней.
Старасць і смерць
У 1831 годзе памірае другая жонка і ў Гауса пачынаецца цяжкая бяссонніца. У той жа час у Гётынген прыехаў 27-гадовы таленавіты фізік Вільгельм Вебер, з якім Гаус пазнаёміўся ў 1828 годзе, калі быў у гасцях у Аляксандра фон Гумбальта. Абодва энтузыяста навукі сталі сябрамі, нягледзячы на розніцу ва ўзросце. Разам яны пачынаюць цыкл даследаванняў электрамагнетызму.
На наступны год друкуецца чарговая праца Гауса «Тэорыя біквадратычных вылікаў», дзе з дапамогаю тых жа цэлых камплексных Гаусавых лікаў даказваюцца арыфметычныя тэарэмы не толькі для камплексных лікаў, але і для рэчаісных лікаў. У гэтай працы Гаус прыводзіць геаметрычнае вытлумачэнне камплексных лікаў, якое з таго часу становіцца агульнапрынятым.
У 1833 годзе Гаус разам з Веберам вынайшаў электрычны тэлеграф і зрабіў яго дзеючую мадэль. Праз чатыры гады Вебера звальняюць за адмову прысягнуць новаму каралю Гановера, з-за чаго Гаус ізноў працуе адзін.
У канцы жыцця Гаус вывучаў рускую мову і у лістах да Пецярбургскай Акадэміі навук прасіў прыслаць яму расійскія часопісы і кнігі. Мяркуецца, што гэта звязана з працамі Лабачэўскага. У 1842 годзе па яго рэкамэндацыі Лабачэўскага абіраюць замежным членам-карэспандэнтам Гётынгенскага каралеўскага таварыства.
Памёр навуковец 23 лютага 1855 года ў Гётынгене. Сучаснікі апісвалі Гауса як жыццярадаснага, прыязнага чалавека з добрым пачуццём гумару.
Баскудук (Мангістаўскі раён)
Баскудук (Басқұдық) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Андынскай сельскай акругі.
Карл Фрыдрых Гаус
Даследаванні Гауса
Характэрнымі рысамі даследаванняў Гауса з'яўляецца надзвычайная іх рознабаковасць і арганічная сувязь паміж тэарэтычнай і прыкладной матэматыкай. Працы Гауса аказалі вялікі ўплыў на далейшае развіццё вышэйшай алгебры, тэорыі лікаў, дыферэнцыяльнай геаметрыі, класічнай тэорыі электрычнасці і магнетызму, геадэзіі, тэарэтычнай астраноміі. У многіх галінах матэматыкі Гаус актыўна спрыяў павышэнню патрабаванняў да лагічнай выразнасці доказаў. «Арыфметычныя даследаванні» — першы буйны твор Гауса, прысвечаны асобным пытанням тэорыі лікаў і вышэйшай алгебры. Пастаноўка і распрацоўка гэтых пытанняў Гаусам вызначыла далейшае развіццё гэтых дысцыплін. Гаус падрабязна развіў тут тэорыю квадратычнага выліку, упершыню даказаў квадратычны закон узаемнасці — адну з цэнтральных тэарэм тэорыі лікаў. У гэтым творы ён па-новаму падрабязна распрацаваў тэорыю квадратычных форм, якую раней пабудаваў Лагранж, выклаў тэорыю дзялення акружнасці, якая шмат у чым была правобразам тэорыі Галуа. Гаус распрацаваў агульныя метады рашэння ўраўненняў выгляду хn−1=0, а таксама ўстанавіў сувязь паміж гэтымі ураўненнямі і пабудовай правільных многавугольнікаў, а іменна: знайшоў ўсе такія значэнні n, для якіх правільны n-вугольнік можна пабудаваць з дапамогай цыркуля і лінейкі, у прыватнасці развязаў у радыкалах ураўненне х17−1=0 і пабудаваў правільны 17-вугольнік з дапамогай цыркуля і лінейкі. Гэта стала першым пасля старажытнагрэчаскіх геометраў значным крокам наперад у гэтым пытанні. Адначасова Гаус склаў велізарныя табліцы простых лікаў, квадратычных вылікаў, а таксама табліцы значэнняў ўсіх дробаў выгляду ад р = 1 да р = 1000 у выглядзе дзесятковых дробаў, даводзячы вылічэнні да поўнага перыяду, што часам патрабавала вылічэння некалькіх соцень дзесятковых знакаў.
Баскудук (Мангістаўскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 389 чалавек (213 мужчын і 176 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 118 чалавек (66 мужчын і 52 жанчыны).
Карл Фрыдрых Гаус
Даследаванні Гауса
Даследаванні Гауса пра дзяленне акружнасці мелі вялікае значэнне не толькі для рашэння гэтай складанай задачы. Мабыць, яшчэ важнейшым было тое, што тут ён заклаў асновы агульнай тэорыі так званых алгебраічных ураўненняў, дзе каэфіцыенты ураўнення ёсць камплексныя лікі.
Асноўная тэарэма алгебры
Вельмі важнае значэнне мае даказаная Гаусам ў 1799 годзе асноўная тэарэма алгебры аб існаванні кораня алгебраічнага ўраўнення. На аснове гэтай тэарэмы была даказана такая ўласцівасць ураўненняў: «алгебраічныя ураўненні маюць столькі рэчаісных ці камплексных каранёў, колькі адзінак ёсць у паказчыку іх ступеней». За працу над доказам гэтай тэарэмы Гаус атрымаў званне прыват-дацэнта.
Рэлігійныя погляды
Рэлігійныя адносіны Гауса былі заснаваны на пошуку ісціны. Ён верыў у «неўміручасць духоўнай індывідуальнасці, у асабістую сталасць пасля смерці, у апошні парадак рэчаў, у вечнага, праведнага, усёведнага і ўсемагутнага Бога». Гаус таксама прытрымліваўся рэлігійнай цярпімасці, мяркуючы, што няправільна непакоіць іншых, хто карыстаецца сваімі ўласнымі перакананнямі.
Сям'я
Асабістае жыццё Гауса было азмрочана ранняй смерцю яго першай жонкі, Ёганы Остаф, у 1809 годзе. Неўзабаве пасля гэтага не стала і яго дзіцяці, Луі. Гаус пагрузіўся ў дэпрэсію, з якой ён ніколі цалкам не ачуняў. Ён ажаніўся яшчэ раз, з лепшаю сяброўкаю сваёй першай жонкі Джаане Фрэдэрыцы Вільгельміне Вальдек, шырока вядомай як Міна. Калі яго другая жонка памерла ў 1831 годзе пасля працяглай хваробы, адна з яго дачок, Тэрэза, узяла на сябе быт і клопат Гауса да канца яго жыцця. Яго маці жыла ў яго доме з 1817 года да сваёй смерці ў 1839 годзе.
У Гауса было шасцёра дзяцей. Разам з Ёганай ён меў дзяцей: Джозэф (1806—1873), Вільгельміна (1808—1846) і Луі (1809—1810). З усіх ягоных дзяцей, Вільгельміна, як кажуць, была амаль так жа таленавіта, як і ейны бацька, але яна памерла маладой, так і не раскрыўшы свой талент. з Мінай Вальдэк ён таксама меў траіх дзяцей: Юджын (1811—1896), Вільгельм (1813—1879) і Тэрэза (1816—1864). Тэрэза жыла разам з бацькам да яго смерці, пасля чаго яна выйшла замуж.
У Гауса часта бывалі спрэчкі са сваімі сынамі. Ён не хацеў, каб яго сыны займаліся матэматыкай ці навукай. Ён хацеў, каб Ойген стаў адвакатам, але той хацеў вывучаць мовы. Пасля адной з іх спрэчак, Гаус сказаў, што адмовіцца аплачваць пражыванне сына, калі ён адмовіцца стаць юрыстам. Аднак Ойген прыкладна ў 1832 годзе эміграваў у ЗША, дзе ён пазней досыць паспяхова уладкаваўся. Другі сын Вільгельм, таксама пераехаў у Новы свет, дзе пасяліўся ў штаце Місуры, пачаўшы працаваць, як фермер, а затым разбагацеў пасля адкрыцця абутковага бізнесу ў Сент-Луісе.
Асоба
Гаус быў гарачым перфекцыяністам і працаўніком. Ён ніколі не быў пладавітым пісьменнікам, адмаўляючыся публікаваць свае працы, якія ён лічыў няпоўнымі. Гэта было зроблена ў адпаведнасці з яго асабістым дэвізам «pauca sed matura» («няшмат, але добра»). Яго асабістыя дзённікі паказваюць, што ён зрабіў некалькі важных матэматычных адкрыццяў на гады альбо дзесяцігоддзі раней, чым іх публікавалі яго сучаснікі.
Нягледзячы на тое, што Гаус браў па некалькі студэнтаў, ён не любіў выкладаць. Ён казаў, што прыняў удзел толькі ў адной навукова-практычнай канферэнцыі, якая адбылася ў Берліне ў 1828 годзе. Аднак, некаторыя з яго вучняў сталі вельмі ўплывовымі матэматыкамі, сярод іх Рыхард Дэдэкінд, Бернхард Рыман і Фрыдрых Бесель. Сафі Жэрмен была рэкамендавана Гаусам на атрыманне ганаровай ступені, перш чым яна памерла.
Гаус падтрымліваўся манархічных поглядаў і выступаў супраць Напалеона, якога ён лічыў вынікам рэвалюцыі.
Хвойная (Хвойнінскі раён)
Хвойная (Хво́йная) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1935) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Хвойнінскага муніцыпальнага раёна на паўночным усходзе Наўгародскай вобласці. Утварае Хвойнінскае гарадское паселішча. Размешчаны ля ўпадзення ракі Талка ў раку Песь, за 290 км на ўсход ад абласнога цэнтра Вялікага Ноўгарада і за 80 км ад горада Баравічы.
Бабічы (Шчучынскі раён)
Бабічы́ (, Бабичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Фаўст Соцын
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Сіена (Італія). Скончыў факультэт права ў Ліёне. Служыў сакратаром пры двары князя Козіма I Медычы. З 1574 года займаўся рэфарматарскай дзейнасцю ў Базелі. З 1579 года ў Кракаве.
Міхалполле
Міхалпо́лле (, Михалполье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Сенненскага гарсавета.
Сцернік
Сце́рнік, Бусоўня — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Обаль, за 36 кіламетраў на паўночны захад ад горада Гарадок.
Плошча паверхні 0,26 км², даўжыня 800 метраў, найбольшая шырыня 400 метраў, даўжыня берагавая лінія 2,1 км, плошча вадазбору 2,5 км². Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй да 5 метраў, месцамі невыразныя, параслі лесам, на поўначы разараныя. Берагавая лінія ўмерана звілістая.
Возера бяссцёкавае.
Крывянка
Крывянка, таксама крывяная каўбаса (чорны пудынг) — від каўбасы, галоўным інгрэдыентам якой з'яўляецца бычыная, цялячая і/або свіная кроў, вычышчаная ад фібрына (кавалачкаў згуслай крыві). Для ачышчэння крыві узбіваюць мяцёлкай; вычышчаная кроў можа доўга захоўвацца, а перад ужываннем яе працаджваюць праз дробнае сіта.
Манастырышчэ
Манастыры́шча ці Манастыры́шчэ (Монастирище) — горад у Чаркаскай вобласці Украіны. Плошча 5,51 км². Насельніцтва 9134 чал. (1 студзеня 2012).
Крывянка
Фарш для такой каўбасы складаецца з свінога мяса, скурак, або абрэзкаў ад іншых каўбас, прыправы; ў шэрагу выпадкаў таксама дадаецца бычыны, цялячы або свіны язык. На стол крывяная каўбаса можа падавацца як гарачай, так і халоднай. Беларусы дадаюць таксама адвараныя або сырыя крупы (грэцкія, ячныя, рысавыя), таксама скваркі. Крупы часам замяняюць мукой.
Згодна з камедыёграфам Менандрам, лепшым поварам у Афінах славіўся нейкі кухар Афтэней, які і вынайшаў крывяную каўбасу.
Двірэць (Сарнэнскі раён)
Двірэць (Двіре́ць) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Веляцінскі сельсавет
Веляці́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Веляцін.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Паселіцкага сельсавета.
IC 1265
IC 1265 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Доўгэ (Сарнэнскі раён)
Доўгэ (До́вге) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Пералёўка
Пералёўка (, Перелёвка) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Стаўбунскага сельсавета.
Геаграфія
Праз вёску працякае рака Пералёўка (прыток ракі Беседзь). У напрамку на ўсход, вышэй па цячэнню ракі, сажалка.
Гісторыя
У 1926—1927 гадах цэнтр Пералёўскага сельсавета. Да 1931 года вёска ў складзе Вяліканямкоўскага сельсавета. Да 27 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Маланямкоўскага сельсавета.
1938 год у гісторыі музыкі
1938 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Агара (фільм)
«Агара́» (Ágora) — гістарычны фільм рэжысёра Алехандра Аменабара 2009 года. Гэта пятая кінакарціна рэжысёра і ўжо другі яго фільм, зняты цалкам на англійскай.
Сюжэт
Дзеянне фільма разгортваецца ў горадзе Александрыя Егіпецкая напачатку V стагоддзя нашай эры. Фільм распавядае пра Гіпацію Александрыйскую — першую ў гісторыі жанчыну-вучонага, якая была філосафам, матэматыкам і астраномам. Яна была вельмі разумная і вядомая, да яе слоў прыслухоўваліся кіраўнікі. Яе вучнямі былі шматлікія бачныя дзеячы, у прыватнасці прэфект горада Арэст.
У той час у горадзе пачаліся рэлігійныя сутыкненні, у выніку якіх хрысціянамі была разрабавана і знішчана адна з найбагацейшых бібліятэк свету. Былы раб Гіпаціі Давус, таемна закаханы ў яе, таксама стаў хрысціянінам і далучыўся да пагромшчыкаў. З часам царква набывала ўсё большую ўладу, і неўзабаве біскуп Кірыл Александрыйскі запатрабаваў, каб Арэст і іншыя адракліся ад Гіпаціі, а ёй самой забаранілі выкладаць і займацца навукамі. Яна не магла змірыцца з гэтым і прыняць хрысціянства, таму была абвешчана ведзьмай, прастытуткай. Зневажальнаму забойству ворагамі Гіпація аддала перавагу быць задушанай Давусам.
Капліца Святога Антонія (Прошкава)
Капліца Святога Антонія — каталіцкі храм у Беларусі, у вёсцы Прошкава Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў паўночнай частцы вёскі, на могілках. Помнік народнага дойлідства. Пабудавана ў XIX ст. з дрэва. Адноўлена ў канцы XX ст.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане зруб з пяціграннай апсідай і бакавымі сакрысціямі. Двухсхільны гонтавы дах пераходзіць над апсідай у вальмавы гранёны. Над трохвугольным франтонам фасада ўзвышаецца двух’ярусная чатырохгранная вежа-званіца пад шатровым пакрыццём. Уваход праз нізкі прамавугольны прытвор пад двухсхільным пакрыццём. Гарызантальна ашаляваныя бакавыя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах. Унутры зала перакрыта плоскай столлю. Над уваходам на ўсю шырыню храма балкон хораў, падтрыманы двума слупамі. Цэнтральны і бакавыя алтары выкананы ў тэхніцы стука пад шэры штучны мармур.
Прынц з лілеямі
Прынц з ліле́ямі, або Цар-жрэц — мінойская фрэска-рэльеф Кноскага палаца на востраве Крыт. Была адкрыта ў 1901 г. брытанскай археалагічнай экспедыцыяй на чале Артура Эванса і адноўлена на аснове некалькіх захаваных частак. У нашы дні экспануецца ў Археалагічным музеі Іракліяна, а копія ўпрыгожвае сцяну паўднёвага калідора цэнтральнага двара Кноскага палаца.
Гісторыя
«Прынц з лілеямі» з'яўляецца адначасова рэльефам і фрэскай, паколькі тэхніка яго стварэння ўключала гіпсавыя налепкі на сцяну, якія размалёўваліся каляровымі фарбамі. Падчас раскопак 1901 г. 9 фрагментаў налепак былі знойдзены адарванымі каля паўднёвай сцяны Данканам Мак-Кезі, памочнікам Артура Эванса. А. Эванс першапачаткова палічыў іх часткамі розных выяў. Торс і правая рука са сціснутым кулаком маглі належыць байцу, галава і галаўны ўбор — жанчыне-жрыцы. Археолаг Сінклкер Худ, які працаваў у Кноскім палацы пазней, датаваў «Прынца з лілеямі» познім мінойскім перыядам каля 1550 г. да н. э.
Рэстаўрацыя
Рэстаўрацыя фрэскі-рэльефа складалася з 2 асноўных этапаў. На першым прафесійныя археолагі Данкан Мак-Кензі або нават сам Артур Эванс ідэнтыфікавалі захаваныя фрагменты. На другім запрошаныя швейцарскія мастакі Эміль Жылеран-старэйшы і Эміль Жылеран-малодшы склалі агульны малюнак і з дапамогай сучнасных матэрыялаў аб'ядналі і размалявалі часткі старажытнага твора. У выніку, быў сфарміраваны сучасны выгляд, што значна адрозніваецца ад першапачатковага ўражання Артура Эванса і крытыкуецца іншымі рэстаўратарамі.
Крытыка
На працягу другой паловы XX — пачатку XXI ст. шэраг археолагаў і мастацтвазнаўцаў выступіў з крытыкай вынікаў рэстаўрацыі «Прынца з лілеямі». Згодна іх меркаванням, вынікі працы Артура Эванса і мастакоў Жылеранаў не адпавядаюць першапачатковай выяве і гістарычнай рэчаіснасці. Высоўваецца думка, што фрагменты, на падставе якіх адбывалася рэстаўрацыя, раней належылі 2 або нават 3 асобным выявам. Так, параўнанне з іншымі мінойскімі фрэскамі прыводзіць да думкі, што галаўны ўбор у арыгінале быў элементам жаночага ўпрыгожвання або часткай цела грыфона ці сфінкса. Прыналежнасць астатніх фрагментаў з'яўляецца спрэчнай. Твар выявы «Прынца з лілеямі» быў цалкам прыдуманы рэстаўратарамі, валасы не адпавядаюць прычоскам мінойскіх мужчын.
Ле-Сент
Ле-Сент (Îles des Saintes) — група астравоў у складзе архіпелага Малыя Антыльскія астравы. Уваходзіць у французскі заморскі дэпартамент Гвадэлупа. Плошча астравоў — 1 434 км². Насельніцтва — 2 862 чал. (2008 г.)
Геаграфія
Астравы Ле-Сент размешчаны прыкладна ў 10 км на поўдзень ад вострава Гвадэлупа. Уяўляюць сабою невялікі архіпелаг з 9 астравоў і скал вулканічнага паходжання. Толькі 2 з іх населены. Плошча самага вялікага вострава Тэр-дэ-Бас не перавышае 7,58 км². Большасць астравоў узгорыстая. На буйных астравах ёсць невялікія пясчаныя пляжы.
Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя тэмпература стабільна на працягу года і вагаецца ад 24,99 °C у лютым да 26,8 °C у верасні. Найбольш вільготны месяц — верасень (сярэдняя колькасць ападкаў — 387 мм). Самы сухі месяц — люты (153 мм). Архіпелаг знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Астравы Ле-Сент знакаміты сваёй адносна добра захаванай прыродай, пераважна флорай.
Гісторыя і традыцыі
Хрыстафор Калумб адкрыў астравы 4 лістапада 1493 г. у дзень усіх святых, адкуль і паходзіць назва архіпелага.
З сяр. XVII ст. на Ле-Сент сяліліся брэтонцы і нармандцы, якія займаліся пераважна рыбалоўствам і гандлем. Большасць сучасных жыхароў — крэолы, нашчадкі першапасяленцаў і афрыканскіх рабоў. На астравах захаваўся традыцыйны лад жыцця. Ле-Сент знакаміты сваёй кулінарыяй, а таксама рамёствамі. Галоўная галіна эканомікі — турызм.
Бекі (Мангістаўская вобласць)
Бекі (Бекі) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Андынскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 400 чалавек (216 мужчын і 184 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 697 чалавек (503 мужчыны і 194 жанчыны).
Дубкы (Сарнэнскі раён)
Дубкы (Дубки́) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Цвейг
Цвейг (Zweig) — прозвішча яўрэйскага паходжання:
Крывяны ціск
Крывяны ціск — ціск, які кроў аказвае на сценкі крывяносных сасудаў, або, па-іншаму кажучы, перавышэнне ціску вадкасці ў крывяноснай сістэме над атмасферным, адзна з істотных прыкмет жыцця. Найбольш часта пад гэтым паняццем маюць на ўвазе артэрыяльны ціск. Акрамя яго, вылучаюць наступныя віды крывянага ціску: унутрысардэчны, капілярны, вянозны. Пры кожным удары сэрца крывяны ціск вагаецца паміж найбольшым (сісталічным) і найменшым (дыясталічным).
Гвадэлупа (востраў)
Гвадэлупа (Guadeloupe) — востраў у складзе архіпелага Малыя Антыльскія астравы. Уваходзіць у французскі заморскі дэпартамент Гвадэлупа. Плошча вострава - 1 434 км². Насельніцтва - 387 333 чал. (2010 г.)
Геаграфія і прырода
Востраў Гвадэлупа — адзін з найбуйнейшых астравоў французскай Вест-Індыі. Складае аснову заморскага дэпартамента Гвадэлупа. Знаходзіцца ў 6736 км на паўднёвы захад ад Парыжа і ў 8484 км на паўднёвы захад ад Мінска.
Востраў фактычна падзяляецца на 2 часткі, адрэзаныя вузкім пралівам Салёная Рака (шырыня не перавышае 200 м):
Частка Бас-Тэр узгорыстая, пакрытая густымі трапічнымі лясамі, з густой сеткай рэк. Самы высокі пункт - вулкан Суфрыер (1457 м).
Заходняя частка Гран-Тэр сфарміравана пераважна вапнякамі, якія месцяцца на старажытным вулканічным плато. Для яго характэрны засушлівы клімат і сталы недахоп пітной вады. Берагі скалістыя, аднак на поўначы шмат пясчаных пляжаў, схаваных ад акіяна каралавым рыфам.
Цэнтральную частку вакол праліва Салёная Рака займаюць мангравыя балоты. На поўнач ад іх у плыткім заліве мангры ўтвараюць на водмелях ланцуг нізкіх дробных астраўкоў.
Гвадэлупа славіцца мноствам птушак, таксама распаўсюджаны шматлікія насякомыя, ігуанавыя, гвадэлупскі янот.
Гісторыя
Індзейцы-аравакі з'явіліся на Гвадэлупе прыкладна ў III ст. да н.э. Яны назвалі яе Карукера ("востраў прыгожых вод"). Асноўным заняткам першапасяленцаў была сельская гаспадарка. У VIII ст. іх пацяснілі ваяўнічыя карыбы, індзейцы, якія захапілі ўзбярэжжа. Сутыкненні паміж карыбамі і аравакамі працягваліся да прыходу еўрапейцаў.
У лістападзе 1493 г. востраў быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам, які даў яму назву ў гонар кляштара Святой Марыі ў Гвадэлупе Эстрэмадурскай. На востраве іспанцы ўпершыню знайшлі новую для сябе расліну - ананас.
Перасяленне іспанскіх каланістаў доўгі час стрымлівалі індзейцы-карыбы. Але ў 1635 г. Гвадэлупу захапілі французы, якія заснавалі крэпасць Бас-Тэр і вынішчылі большую частку тубыльцаў. У 1641 г. карыбы былі вымушаны пакарыцца. Французы заняліся вырошчваннем тытуню і цукровага трыснягу. Для працы на плантацыях увозіліся чарнаскурыя афрыканскія рабы. У 1759 — 1763 гг., 1789 і 1791 г. Гвадэлупу захоплівалі брытанцы.
Пасля Французскай рэвалюцыі мясцовыя каланісты асцерагаліся адмены рабства, таму адмовіліся падпарадкавацца рэспубліканскаму ўраду і ўвайшлі ў змову з брытанцамі. Але ў 1794 г. рэспубліканец Віктор Юг з дапамогай паўстаўшых рабоў авалодаў востравам і абвясціў аб адмене рабства. Праведзеныя ім рэформы садзейнічалі ўмацаванню мясцовага самакіравання і мясцовых узброеных сіл. Калі ў 1802 г. Напалеон абвясціў аб узнаўленні рабства і паслаў у Вест-Індыю войскі, частка афіцэраў-крэолаў на чале Людовіка Дэльгрэ арганізавала супраціўленне. Кантроль Францыі быў усталяваны ў выніку жорсткіх рэпрэсій.
У 1810 г. Гвадэлупу захапілі брытанцы. У 1813 г. яны перадалі яе Швецыі. Але паводле мірных дагавораў у Парыжы (1814 г.) і Вене (1815 г.) востраў зноў пераходзіў у валоданне Францыі.
У 1848 г. было адменена рабства. Патрэба ў таннай працоўнай сіле вымусіла плантатараў увозіць закантрактаваных работнікаў з Індыі. Сусветны крызіс вытворчасці цукру ў 1870 г. прывёў на эканамічнага заняпаду. Пасля I Сусветнай вайны мясцовыя ўлады імкнуліся развіваць экспарт садавіны, асабліва бананаў. Для задавальнення сацыяльных патрэб у 1925 г. індыйцам, якія жылі ў Гвадэлупе, было дадзена французскае грамадзянства. У 1946 г. на тэрыторыі Гвадэлупы і прылеглых астравоў быў заснаваны французскі заморскі дэпартамент Гвадэлупа.
У пачатку 2009 г. на Гвадэлупе адбыліся грамадскія хваляванні, якія суправаджаліся патрабаваннямі сацыяльнай роўнасці і падвышэння зарплат.
Аляксей Фёдаравіч Турчанінаў
Аляксей Фёдаравіч Турчанінаў (1704/05 —, ) - буйны ўральскі солепрамысловец і горназаводчык, уладальнік каласальнай маёмасці, дзед і.
Балотнікі (Шчучынскі раён)
Бало́тнікі (, Болотники) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Мэцью Мак-Конахі
Мэ́цью Дэ́від Мак-Ко́нахі (Matthew David McConaughey; нар. 4 лістапада 1969, Ювалдэ, Тэхас)  — амерыканскі акцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар. Спачатку, зарэкамендаваўшы сябе як акцёра галоўным чынам камедыйнага амплуа, у другім дзесяцігоддзі XXI стагоддзя Мак-Конахі перайшоў да буйных драматычных роляў, ганараваўшыся шэрагу ўзнагарод і станоўчых водгукаў ад кінапрэсы за карціны «Лінкальн для адваката», «Мад», «Кілер Джо», «Супер Майк», «Інтэрстэлар».
За ролю ў драме «Даласкі клуб пакупнікоў» (2013) быў ганараваны мноства ўзнагарод, у тым ліку «Залатога глобуса», прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША і першага ў кар’еры «Оскара».
Біяграфія
Упершыню атрымаў ухваленне дзякуючы выкананню ролі другога плану ў камедыі «Ашаломлены і збянтэжаны» (1993), якую многія лічылі яго галоўнай роляй. Пасля шэрагу роляў другога плану ў фільмах, у тым ліку «Анёлы ў ля края пляцоўкі» (1994) і «Тэхаская разаніна бензапілой: Наступнае пакаленне» (1994), яго прарыў у якасці галоўнага акцёру адбыўся ў юрыдычнай драме «Час забіваць» (1996). Далейшы поспех рушыў за гэтым, як Мак-Конахі згуляў галоўную ролю ў фільме «Кантакт» (1997), гістарычнай драме «Амістад» (1997), камедыйнай драме «Хлопчыкі Ньютан» (1998), сатырычнай кінастужцы «Эд з тэлевізара» (1999), ваенным фільме «У-571» (2000), і псіхалагічным трылерам «Крохкасць» (2001).
У 2000-х гадах Мак-Конахі атрымаў папулярнасць як акцёр рамантычных камедыяў, як «Вясельны пярэпалах» (2001), «Як згубіць хлопца за 10 дзён» (2003), «Каханне і іншыя непрыемнасці» (2006), «Золата дурняў» (2008) і «Прывіды колішніх сябровак» (2009). Дзякуючы гэтым фільмам акцёр замацаваў за сабой статус секс-сімвала. Пасля двухгадовага перапынку ў акцёрскай справе Мак-Конахі пачаў выконваць больш драматычныя ролі, як роля ў юрыдычнай драме «Адвакат на лінкальне» (2011). Ён атрымаў высокую адзнаку за выкананне ролі другога плану ў фільмах «Берні» (2011), «Чароўны Майк» (2012) і «Воўк з Уол-стрыт» (2013), а таксама за галоўныя ролі ў кінастужках «Забойца Джо» (2011) і «Мад» (2012).
Выкананне ролі Рона Вудрафа, каўбоя з дыягназам СНІД, у біяграфічным фільме «Даласкі клуб пакупнікоў» (2013), якая прынесла яму шырокае прызнанне і шматлікія ўзнагароды, у тым ліку прэмію «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю. У 2014 годзе ён зняўся ў ролі Раста Коле ў першым сезоне крымінальнага анталагічнага серыяла тэлеканала HBO «Сапраўдны дэтэктыў», за які быў намінаваны на прэмію «Эмі» за выдатную галоўную ролю ў драматычным серыяле. З таго часу сыграў у фільмах «Інтэрстэлар» (2014), «Мора дрэваў» (2015), «Вольны штат Джонса» (2016), «Золата» (2016), «Цёмная вежа» (2017) і «Джэнтльмены» (2019), якія мелі розны камерцыйны поспех.
Малакоўскі раён
Малакоўскі раён (Молоковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Малакова.
Геаграфія
Малакоўскі раён мяжуе з Сандаўскім, Весьягонскім, Краснахолмскім, Бежацкім і Максаціхінскім раёнамі. Плошча раёна складае 1179,98 км², гэта значыць раён з’яўляецца адным з самых маленькіх у вобласці.
Гісторыя
Малакоўскі раён быў утвораны 12 чэрвеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. 29 студзеня 1935 года быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Добрына (Сенненскі раён)
До́брына (, Добрино) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Багушэўскага пассавета.
IC 1266
IC 1266 — галактыка тыпу PN (Планетарная туманнасць) у сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Залатаноша
Залатаноша (Золотоноша) — горад у Чаркаскай вобласці Украіны. Плошча 21,65 км². Насельніцтва 28 454 чал. (1 студзеня 2012).
Кольска (гміна)
Ко́льска (Kolsko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навасольскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кольску. Плошча гміны складае 80,57 км². Станам на 2004 год у гміне Кольска пражывалі 3235 чалавек, шчыльнасць — 40,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Ртуць
Ртуць (Hydrargyrum) Hg — хімічны элемент II групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 80. Атамная маса 200,59.
Вадкі метал серабрыстага колеру. Адзіны з металаў, вадкі пры звычайнай тэмпературы. Шчыльнасць 13545,7 кг/м³ (пры тэмпературы 20 °С). Тэмпература плаўлення -38,87 °C, тэмпература кіпення 356,58 °C.
У сухім паветры не акісляецца. Акісляецца азонам і пры тэмпературы звыш 300 °C кіслародам. Добра ўзаемадзейнічае з серай і галагенамі.
Прыродныя крыніцы
66-е месца сярод іншых элементаў па распаўсюджанасці. У зямной кары ўтрымліваецца каля 7·10−6 % ртуці па масе. Асноўны рудны мінерал — кінавар HgS. Радовішчы ў Іспаніі, Украіне, Расіі.
Прымяненне
Ртуць выкарыстоўваецца ў прыборах вымярэння ціску (барометры, маноматры, арэометры) і тэмпературы (тэрмометры), для вырабу катодаў пры электрахімічным атрыманні шчолачаў і хлору і інш.
У электратэхніцы — у выключальніках, лямпах дзённага святла, кварцавых лямпах, ігнітронах.
Джома Кеніята
Джома Кеніята (Кеньята) (Jomo Kenyatta,, Гатунгу, Брытанская Усходняя Афрыка — , Мамбаса, Кенія) — кенійскі грамадскі і дзяржаўны дзеяч, першы прэм’ер-міністр у 1963—1964 і прэзідэнт Кеніі ў 1964—1978. Адзін з лідараў Панафрыканская руху.
Паходзіў з племя кікую. У 1928-31 гадах генеральны сакратар Цэнтральнай асацыяцыі кікую (адна з першых палітычных арганізацый кенійцаў). У 1931-46 гадах вучыўся і працаваў у СССР і Вялікабрытаніі. У 1947 годзе старшыня партыі Саюз афрыканцаў Кеніі. У 1952-59 гадах зняволены брытанскімі ўладамі па абвінавачванні ў прыналежнасці да рэлігійна-палітычнага руху «Мау-мау», потым у ссылцы. У 1960 годзе завочна абраны прэзідэнтам партыі Нацыянальны саюз афрыканцаў Кеніі.
Акарай
Акарай, Acaray — археалагічны помнік Перу. Гэта крэпасць знаходзіцца ў даліне ракі Уаура на поўначы Перу ў рэгіёне Нортэ-Чыка. Крэпасць размешчана на трох пагорках, кожны з якіх акружаны па перыметры некалькімі абарончымі сценамі з парапетам і бастыёнамі. Вакол узгорка былі размешчаны жылыя раёны і могілкі, якія да цяперашняга часу амаль цалкам разрабаваны, што стварае цяжкасці з даціроўкай крэпасці і вырашэннем пытання аб яе культурнай прыналежнасці. У крэпасці выяўлена вялікая колькасць чырвона-чорнай керамікі культуры Чанкай, аднак сама крэпасць, мяркуючы па іншых знаходках, была збудаваная істотна раней, у гады існавання імперыі Уары.
Гісторыя даследаванняў
Увага да крэпасці Акарай прыцягнуў нямецкі археолаг Ханс Харкхаймер, які апублікаваў ў 1962 г. артыкул у перуанскім часопісе Caretas. Ён назваў яе «крэпасць Уаўра» (Fortaleza de Huaura), і назваў яе сапраўднай крэпасцю, у адрозненне ад размешчанага побач помніка культуры Чыму Парамонга на рацэ Патывілька, наконт якой ён засумняваўся, што тая з'яўлялася абарончым збудаваннем. Харкхаймер звярнуў увагу на наяўнасць вялікай колькасці рачной галькі, знойдзенай побач з Акараем, якая магла выкарыстоўвацца для кідання з прашчы. Сістэматычныя раскопкі пачаліся з 1970-х гг.
Зарыўя
Зарыўя (Зарі́в'я) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Алерыя
Алерыя (Aléria; Ἀλαλίη) — французская камуна на ўсходзе вострава Корсіка.
Заснаваны старажытнымі грэкамі ў 564 годзе да н.э. як Алалія і з’явіўся першым горадам на востраве, затым сюды перасяліліся бежанцы з захопленага персамі горада Факея. Пасля бітвы за Алалію перайшоў пад кантроль этрускаў і карфагенянаў. Падчас Пунічных войн (у 259 годзе да н.э.) захоплены рымскімі войскамі пад правадырствам консула Луцыя Карнелія Сцыпіёна.
Кеніята
Кеніята — прозвішча.
Тэр-дэ-Бас
Тэр-дэ-Бас (Terre-de-Bas) — востраў у групе астравоў Ле-Сент. Уваходзіць у склад французскага заморскага дэпартамента Гвадэлупа. Плошча вострава — 7,58 км². Насельніцтва — 1030 чал. (2006 г.)
Геаграфія
Востраў Тэр-дэ-Бас — самы буйны ў групе астравоў Ле-Сент. Знаходзіцца ў 10,7 км на поўдзень ад вострава Гвадэлупа, у 6801 км на паўднёвы захад ад Парыжа, у 8548 км на паўднёвы захад ад Мінска. Сярэдняя даўжыня — 3,84 км. Сярэдняя шырыня — 3,54 км.
Мае вулканічнае паходжанне. Даволі ўзгорысты.
Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя тэмпература стабільна на працягу года і вагаецца ад 24,99 °C у лютым да 26,8 °C у верасні. Найбольш вільготны месяц — верасень (сярэдняя колькасць ападкаў — 387 мм). Самы сухі месяц — люты (153 мм). Востраў Тэр-дэ-Бас знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Інфраструктура
Адзіны населены пункт на востраве — Ле-Бур. Асноўная галіна мясцовай эканомікі — турызм.
Свалы
Свалы (Свалы) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.