cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фелікс I (Папа Рымскі)
Фелікс I (Felix I) (? — 30 снежня 274) — біскуп Рыма з 5 студзеня 269 па 30 снежня 274. Карэнны рымлянін. Шмат палемізаваў з Паўлам Самасатскім, перапісваўся з біскупам Александрыйскім Максімам. Да Феліксу па рэлігійных пытаннях звяртаўся нават імператар Аўрэліян.
Дыянісій (Папа Рымскі)
Дыянісій (Dionysius); (? — 26 снежня 268) — біскуп Рыма з 22 ліпеня 259 па 26 снежня 268. Нарадзіўся ў Вялікай Грэцыі. Будучы папам, перапісваўся з Дыянісіям Александрыйскім, дапамагаў абшчынам на ўсходзе імперыі матэрыяльна. Выкрываў савеліян. Карыстаўся аўтарытэтам і пасля смерці: згадваецца ў працах Васіля Вялікага, асабліва шануецца ордэнам кармелітаў.
Новы Свет (Старабудскі сельсавет)
Новы Свет — былы пасёлак у Старабудскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
У сувязі з радыяцыйным забруджваннем пасля Чарнобыльскай катастрофы жыхары пераселены ў чыстыя месцы.
Размяшчэнне
У 19 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), у 56 км ад Гомеля.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1925 годзе ў Недайскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1929 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ўваходзіў у склад калгаса «Авангард» (цэнтр — вёска Старая Буда).
Геафіл звычайны
Геафіл звычайны (Geophilus flavus) — від губаногіх з сямейства. Наземныя членістаногія, якія часта сустракаюцца і на ўзбярэжжах мораў.
Апісанне
Маюць жаўтаватую афарбоўку і 49-57 пар ног.
Арэал і экалогія
Сустракаецца паўсюдна ў Еўропе і быў інтрадукаваны ў Паўночную Амерыку і Аўстралію (на Тасманіі іх упершыню знайшлі ў 1959 годзе).
Жывуць у разнастайных вільготных месцах з вялікай колькасцю хованак. Можа быць знойдзены ў розных тыпах лесу, а таксама ў непасрэднай блізкасці ад людскіх паселішчаў, у садах і гародах. Вядзе ўтойлівы лад жыцця ў глебе, пад камянямі або ў каранях дрэў. Сілкуецца рознымі дробнымі жывёламі і рознымі арганічнымі рэшткамі жывёльнага паходжання. Рухаецца вельмі хутка.
Марцэл I
З імем Папы Марцэла звязаны імёны шэрагу хрысціянскіх святых, якія пацярпелі ў Рыме ў той час: дыяканаў Кірыяка і Сісінія, мучаніка Сатурніна і іншых.
Скачкі з трампліна на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018
Каляндар
Мясцовы час (UTC+9).
Аблога Вены
Аблога Вены:
Oligotricha
Oligotricha — род ручайнікаў сямейства. У род уключана каля васьмі апісаных відаў.
Асіміляцыя (мовазнаўства)
Асіміля́цыя (assimilatio — прыпадабненне) у мовазнаўстве — прыпадабненне аднатыпных (галосных ці зычных) гукаў у межах слова ці спалучэння слоў.
Бывае поўная, калі адзін гук цалкам прыпадабняецца да другога: «насенне» — з «насеньйе», «шшытак» — пры напісанні «сшытак», і няпоўная, калі гукі прыпадабняюцца толькі па якой-небудзь адной або некалькіх прыкметах, але не ўсіх, напрыклад, «каска» — пры напісанні «казка» (па глухасці-звонкасці), «сьмецце» — пры напісанні «смецце» (па цвёрдасці-мяккасці), «бяссільны» — пры пісьме «бяссільны» (па глухасці-звонкасці і цвёрдасці-мяккасці).
Асіміляцыя называецца прагрэсіўнай, калі наступны гук прыпадабняецца да папярэдняга, і рэгрэсіўнай, калі папярэдні гук прыпадабняецца да наступнага (больш уласціва беларускай мове). У выніку асіміляцыі ў беларускай мове ўзніклі падоўжаныя зычныя.
Частковае прыпадабненне галосных і зычных называецца акамадацыяй.
Галы Бор
Га́лы Бор (, Галый Бор) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вулькаўскага сельсавета.
Вера Рыгораўна Яравая
Вера Рыгораўна Ярава́я (нар. ) — вучоны ў галіне заатэхніі, доктар сельскагаспадарчых навук (1974), прафесар (1976).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Каніў (сучасны адміністрацыйны цэнтра Каніўскага раёна Чаркаскай вобласці Украіны). У 1948 годзе скончыла Чкалаўскі (Арэнбургскі) сельскагаспадарчы інстытут. З 1960 года ў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, з 1972 года на пасадзе загадчыка кафедрай жывёлагадоўлі і конегадоўлі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па тэорыі і практыцы селекцыі малочнай жывёлы, удасканаленню тэхналогіі вытворчасці малака і ялавічыны ва ўмовах механізаваных ферм і прамысловых комплексаў.
Сярод апублікаванага:
NGC 6783
NGC 6783 (іншыя абазначэнні — PGC 63003, MCG 8-35-7, ZWG 256.13) — галактыка ў сузор’і Лебедзь.
Баравік (значэнні)
Баравік — прозвішча, паходзіць ад грыбу Баравік (Boletus edulis).
Уладзімір Іванавіч Салашэнка
Уладзімір Іванавіч Салашэ́нка (Владимир Иванович Солошенко; нар. ) — гісторык, доктар гістарычных навук (1985), прафесар (1986), Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1981).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Ніжняе (Старадубскі раён, Бранская вобласць, Расія). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1957 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1962 года працуе ў Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (сучасны Беларуска-Расійскі ўніверсітэт). У 1977—1988 гадах загадчык кафедры філасофіі і навуковага камунізму, у 1989—1991 гадах — дэкан факультэта грамадскіх дысцыплін, з 1992 года — прафесар кафедры гуманітарных дысцыплін.
Навукова дзейнасць
Аўтар прац па гісторыі палітычных партый у Беларусі, метадычнай літаратуры.
Саюз аўтанамістаў
Гісторыя
Пасля першых думскіх выбараў дэпутаты з ліку мясцовых (каталіцкіх і польскамоўных) дваран (г.зв. «палякаў») Заходняга края стварылі ў I Дзяржаўнай Думе групоўку (20 чалавек — у тым ліку Раман Скірмунт) пад назвай «Краёвае кола Літвы і Русі» (ці «Дэпутацкае кола Літвы і Русі»), лідары якога надрукавалі 13 (26) чэрвеня 1906 г. на старонках газеты «Kurier Litewski» (№130, 1906 г.) сваю праграму («Дэпутацкае кола Літвы і Русі. Праграма прынцыпаў»). Яны ўказвалі, што да складу групоўкі «маглі б увайсці дэпутаты-непалякі з Літвы і Русі», калі прымаюць прынцыпы гэтага дакумента. Прынцыпы ў вялікай меры супадалі з прынцыпамі, якія былі выпрацаваны ў Мінскім таварыстве сельскай гаспадаркі і ўпісваліся ў рэчышча ліберальных рэформ, што праводзіліся ў Расійскай імперыі пад напорам ліберальна-дэмакратычнага грамадскага руха.
У праграме сцвярджалася, што развіццё дзяржавы залежыць ад функцыянавання ў ім канстытуцыйна-парламентарнага ладу, які абапіраецца на ліберальныя прынцыпы свабоды слова, друку, веравызнання, сходаў і арганізацый, недатыкальнасці асобы і месца жыхарства. Выказвалася за раўнапраўе ўсіх грамадзян (без размежавання па веравызнанні і нацыянальнасці) і ліквідацыю саслоўных адрозненняў; за забеспячэнне праў нацыянальных меншасцяў; прапаноўвалася ўвядзенне рэгіянальнага самакіравання з максімальна шырокімі кампетэнцыямі, што было б першым крокам да стварэння ў Расійскай імперыі «аўтаномнага ўладкавання, які б, аднак, не парушаў цэласці дзяржавы». Граніцы рэгіянальнай аўтаноміі павінна было акрэсліць само насельніцтва. Выказваліся за праўнату праў для мясцовых моў і ўжывання іх нароўні з рускай мовай у дзяржаўных установах (адміністрацыйных, судовых, адукацыйных і культурных). У тым плане пастулявалася бясплатнае пачатковае навучанне на прынцыпах раўнапраўя мясцовых моў. Патрабавалася неўмяшальніцтва ўлад у справы каталіцкага касцёла. Найбольш супярэчлівымі былі погляды на аграрнае пытанне: дапускаліся два варыянты вырашэння праблемы, якія адпавядалі поглядам двух фракцый, паўсталых у Коле: побач са шляхам паляпшэння, урэгулявання і павелічэння зямельнай уласнасці прапаноўваўся радыкальны метад пераходу дзяржаўнай і кляштарнай зямлі і прымусовы пераход часткі прыватнай зямлі за кампенсацыю па рынкавым кошце. Выкананне аграрнай праграмы прапаноўвалася даручыць органам рэгіянальнага самакіравання.
Беланідый
Беланідый (Belonidium) — род грыбоў сямейства.
Саюз аўтанамістаў
Гісторыя
Дэпутаты «Краёвага кола Літвы і Русі» (ці «Дэпутацкага кола Літвы і Русі») аб'ядналіся з дэпутатамі ад польскіх губерняў (т.зв. «Польскім колам з Каралеўства Польскага») і склалі ядро парламенцкай групы «Саюза аўтанамістаў», у якую яшчэ ўвайшлі ўсе нацыянальныя групы дэпутатаў (63 дэпутата — украінцы, татары, грузіны і інш.). Цалкам гэтая вялікая парламенцкая кааліцыя («Саюз аўтанамістаў») налічвала ў I Дзяржаўнай Думе да 115—120 чалавек і была моцным аб'яднаннем сіл для дасягнення дэцэнтралізацыі кіравання нацыянальнымі рэгіёнамі Расійскай імперыі. «Саюз аўтанамістаў» узначаліў дэпутат Аляксандр Лядніцкі (1866—1934), выбраны ад Мінскай губерні па пратэкцыі Эдварда Вайніловіча (1847—1928), старшыні Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі.
Калі «Польскае кола з Каралеўства Польскага» мела строгую ўнутрыфракцыйную дысцыпліну, абавязковую пры галасаваннях, і выступала супраць уваходжання сваіх членаў у іншыя парламенцкія групы, то іншыя нацыянальныя групы дэпутатаў «Саюза аўтанамістаў» не былі прынцыпова супраць двайнога членства.
У саслоўных адносінах толькі «Дэпутацкае кола Літвы і Русі» і «Польскае кола з Каралеўства Польскага» складаліся ў асноўным з дваран, хоць прыкметны працэнт сярод дэпутатаў складалі асобы свабодных прафесій — адвакаты, журналісты, інжынеры і лекары. Лідары «Саюза аўтанамістаў» разлічвалі на супрацоўніцтва ў Думе з агульнарасійскімі апазіцыйнымі сіламі для дасягнення нацыянальнага раўнапраўя і мясцовага самакіравання. Лідар «аўтанамістаў» Аляксандр Лядніцкі даказваў мажлівасць і неабходнасць такіх пераўтварэнняў у інтарэсах новай дэмакратычнай Расіі.
У I Дзяржаўнай Думе дэпутаты ад «заходніх губерняў» цвёрда выказваліся за захаванне права прыватнай уласнасці на зямлю. Эдвард Вайніловіч з асаблівым задавальненнем адзначыў у мемуарах, што прадметныя і ясныя прамовы графа Юзафа Патоцкага (з Валынскай губерні) і маладога Рамана Скірмунта (з Мінскай губерні) у абарону прыватнай уласнасці сталі шырока вядомымі ў Расійскай імперыі.
Аднак першая Дума праіснавала толькі 72 дні. 8 (21) ліпеня 1906 г. Мікалай II выдаў маніфест, паводле якога распускаў I Дзяржаўную Думу, што было выклікана радакалізацыяй настрояў яе дэпутатаў (асабліва «кадэтаў», меўшых тады самы вялікі ўплыў у Думе), патрабаваўшых увядзення адказнасці ўрада перад Думай, ліквідацыі Дзяржаўнага Савета і правядзення радыкальнай аграрнай рэформы. Роспуск Думы суправаджаўся заменай Івана Гарамыкіна Пятром Сталыпіным на пасадзе міністра ўнутраных спраў.
Групоўка дэпутатаў заходніх губерняў «Краёвае кола Літвы і Русі» ў сваёй адозве, надрукаванай 16 (29) ліпеня 1906 г. у газеце «Kurier Litewski» (№158, 1906 г.), выказвалася супраць палітыкі Гарамыкіна, які не толькі не сцішыў рэвалюцыйныя настроі ў імперыі, але і не вылучаўся зычлівасцю адносна жыхароў Заходняга края, не ліквідаваўшы выключныя законы і прававыя абмежаванні адносна «асоб польскага паходжання», што былі ўведзены, галоўным чынам, пасля паўстання 1863—1864 гадоў. У адозве заяўлялася, што «толькі згодная, цвярозая і разважлівая праца прывядзе да росквіту культуры і да дабрабыту любімага ўсімі намі края», і заклікалася прыняць удзел у выбарах новай Дзяржаўнай Думы.
У II Дзяржаўнай Думе Расійскай імперыі дэпутаты ад заходніх губерняў (Кола польскіх дэпутатаў-канстытуцыяналістаў Літвы і Русі) рабілі палітычныя планы і арганізацыйныя захады, каб аб'яднаць у Думе прыхільнікаў аўтанамізма, але яны не паспелі рэалізаваць свае намеры, бо II Дзяржаўная Дума была хутка распушчана.
Іосіф Іосіфавіч Васілеўскі
Іосіф Іосіфавіч Васілеўскі (, — ) — рускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і рабочага.
Скончыў аршанскія педагагічныя курсы ў 1930, тэатральна-драматычныя курсы ў Мінску ў 1932 годзе.
Працаваў акцёрам Віцебскага тэатра драмы, супрацоўнікам газеты «Ленінскі прызыў» у Оршы, акцёрам-байцом тэатра Беларускай ваеннай акругі, акцёрам тэатраў у Смаленску, Жытоміры, Бранску, Днепрадзяржынску, Ленінагорску, Усць-Каменагорску, Разані, Іжэўску, Калузе.
З 1967 года ў Мінску.
Творчасць
Друкаваўся з 1932 года. Аўтар зборнікаў вершаў, вершаваных кніг для дзяцей. Пераклаў на рускую мову творы многіх беларускіх паэтаў, у тым ліку Я. Купалы, Я. Коласа, П. Броўкі, М. Танка, А. Куляшова, П. Панчанкі і іншых.
Член Саюза пісьменнікаў СССР (1957).
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі СССР, Ганаровай граматай Прэзідыума ВС БССР.
Воінская пасада
Воінская паса́да — пасада (раней чын) ваеннаслужачага або ваеннаабавязанага ў запасе (адстаўцы) узброеных сіл дзяржавы, якая вызначае яго становішча (правы і абавязкі) па адносінах да іншых ваеннаслужачых або ваеннаабавязаным.
Добрая Воля (Лунінецкі раён)
До́брая Во́ля (, Добрая Воля) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вулькаўскага сельсавета.
Новы Пуць (Буда-Кашалёўскі раён)
Но́вы Пуць (, Новый Путь) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Ліпініцкага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2008 годзе.
Размяшчэнне
У 12 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 60 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Чачэрск — Буда-Кашалёва. Будынкі драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1925 годзе ў Ліпініцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Світанак» (цэнтр — вёска Ліпінічы).
Ліпавыя
Ліпавыя (Tiliaceae) — у многіх састарэлых сістэмах класіфікацыі раслін (Тахтаджана, Кронквіста, Торна) сямейства двухдольных раслін. Згодна сістэмам класіфікацыі APG II (2003) і APG III (2009) — частка сямейства.
Прадстаўлены дрэвамі, хмызнякамі, рэдка травяністымі раслінамі з простымі, цэльнымі ці лопасцевымі лістамі, з часта ападаючымі прылісткамі. Налічвалася 46 родаў і 450 відаў.
Род войск
Род войскаў (сіл) — складовая частка віду ўзброеных сіл дзяржавы, якая ўключае падраздзяленні, часці і злучэнні, якія маюць уласцівыя толькі ім асноўную зброю і ваенную тэхніку. Кожны род войскаў (сіл) мае характэрныя для яго баявыя ўласцівасці, прымяняе сваю тактыку і прызначаецца для выканання пэўных тактычных і аператыўна-тактычных задач. Да 20 стагоддзя існавалі тры роду войскаў: пяхота, кавалерыя і артылерыя (з 16 ст.). Са стварэннем у 20 ст. новай зброі, ваеннай тэхнікі і са зменай спосабаў вядзення бою і аперацыі з’явіліся новыя роды войскаў, а такі род войскаў, як кавалерыя, цалкам страціў сваё значэнне.
Ва Узброеных сілах Рэспублікі Беларусь можна вылучыць наступныя роды войскаў:
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Дзяржаўны» (Івацэвічы)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Дзяржаўны» — праваслаўны храм у г. Івацэвічы, размешчаны па адрасе вул. Дэпутацкая, 2.
Гісторыя
Пабудавана ў 1990-я гг. з цэглы паводле праекта, створанага ў Маскоўскай патрыярхіі рыжскімі будаўнікамі. Папярэдні мураваны храм быў пабудаваны ў 1870 годзе на ўрадавыя сродкі.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах старажытна-рускага царкоўнага дойлідства. У аснове кампазіцыі вертыкальна выцягнуты 4-гранны купальны аб'ём, завершаны 5-купаллемі раскрапаваны трайнымі закамарамі з вузкімі арачнымі аконнымі праёмамі. Алтарны фасад завяршаецца паўкруглымі апсідамі пад сферычнымі пакрыццямі, франтальны — нізкім прытворам з макаўкай над двухсхільным дахам і бакавымі цыліндрычнымі хрысцільнямі.
Служэнне Ісуса
Служэнне Ісуса - перыяд жыцця Ісуса Хрыста, запісаны ў Евангеллях. Служэнне Ісуса пачынаецца з хрышчэння ў сельскай мясцовасці Іудзеі і Трансіярданіі, на беразе ракі Іярдан, і заканчваецца ў Іерусаліме, пасля Апошняй Вячэры з вучнямі. Евангелле ад Лукі (3:23) сцвярджае, што Ісус быў "каля 30 гадоў" у пачатку Свайго служэння. Дата пачатку служэння Ісуса звычайна ацэньваецца прыкладна ў 27-29 гг., а канец Яго служэння ў дыяпазоне 30-36 гг.
Ранняе Галілейскае служэнне Ісуса пачынаецца, калі пасля Яго хрышчэння, калі Ён вяртаецца ў Галілею з Іудзейскай пустыні. У гэты ранні перыяд Ісус прапаведуе вакол Галілейскага возера і заклікае Сваіх першых вучняў, якія пачынаюць падарожнічаць разам з Ім і ў рэшце рэшт ўтвараюць ядро ранняй Царквы; лічыцца, што апосталы разышліся з Іерусаліма, каб заснаваць Сусветную царкву. Сярэдняе Галілейскае служэнне, якое пачынаецца ў Матф. 8 ўключае ў сябе закліканне Дванаццаці апосталаў, і ахоплівае большую частку служэння Ісуса у Галілеі. Канчатковае служэнне ў Галілеі пачынаецца пасля смерці Яна Хрысціцеля, калі Ісус рыхтуецца ісці ў Іерусалім.
У апошнім служэнні ў Іудзеі Ісус пачынае Сваё ​​канчатковае падарожжа ў Іерусалім праз Іудзею. Падчас апошняга служэння ў Перэі, Ісус падарожнічае да Іерусаліма ад Галілейскага мора ўздоўж ракі Іярдан, вяртаючыся да месца, дзе Ён быў ахрышчаны.
Заключнае служэнне ў Іерусаліме часам называюць Страснай сядміцай і пачынаецца з урачыстага ўезду Ісуса ў Іерусалім. У Евангеллях даецца больш падрабязная інфармацыя аб канчатковым служэнні, чым іншыя перыяды, прысвяціўшы каля траціны зместу апошняму тыдню жыцця Ісуса ў Іерусаліме.
Tettigonia cantans
Tettigonia cantans — від прамакрылых насякомых з надсямейства конікавых падатраду.
Палавы дымарфізм, як і ва ўсіх конікаў, выяўлены добра: у самак маецца доўгі яйцаклад, які займае прыкладна 1/3 ці 1/4 ад іх агульнай даўжыні. У самцоў стракатальны апарат, як і ва ўсіх цвыркуновых конікаў, размешчаны ля аснаванняў надкрылляў. «Песня» самца нагадвае траскатальную трэль.
Аддаюць перавагу жыццю ў высокай густой траве, а таксама на дрэвах і хмызняках, у асаблівасці — самцы.
Апісанне
Даўжыня цела самцоў 21,5—30,8 мм, самак — 24-33 мм, пярэдняспінкі адпаведна 6,6—7,8 мм і 6,2—8,1 мм, надкрылаў — 23,5—28,9 мм і 24-29 мм, задніх сцёгнаў — 19,5—28,7 мм і 20-25,1 мм, даўжыня яйцаклада ў самак 20,5—25,5 мм. Абедзве пары крылаў добра развітыя. Крылы злёгку заходзяць за галёнкі задніх ног. Яйцаклад у самак развіты, моцна вылучаецца за вяршыні крылаў. Асноўная афарбоўка цела зялёная.
Лічынкі нагадваюць імага, але з недаразвітымі крыламі.
Арэал
Засяляе ўсю Еўропу, акрамя крайняй поўначы, Каўказ, Паўночную Азію (поўдзень Сібіры ад Урала да Алтая, Краснаярскага краю і Іркуцкай вобласці), Казахстан, Манголію.
Біялогія
Дарослыя конікі з’яўляюцца ў ліпені. Цвыркаюць толькі самцы. Яны робяць гэта для прыцягнення самак.
Усяедны від. Аддае перавагу насякомым, у прыватнасці матылькам і невялікім саранчовым, але часам сілкуецца і расліннай ежай.
Аляксандр Архіпавіч Ганчароў
Аляксандр Архіпавіч Ганчароў (, в. Паўлавічы  —) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Скончыў ў 1950 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
У 1950—1956, 1958—1960 начальнік аддзела, дырэктар Калінінградскага мясакамбіната, у 1956—1958 сакратар Маскоўскага РК КПСС Калінінграда. У 1960—1961, 1964—1965 начальнік аддзела, намеснік начальніка Упраўлення мясной прамысловасці СНГ БССР, у 1961—1964 дырэктар Мінскага мясакамбіната. З 1965 намеснік, з 1970 першы намеснік міністра, з 1981 года міністр мясной і малочнай прамысловасці БССР.
Камандны склад
Кама́ндны склад — збіральнае найменне ваеннаслужачых, якія займаюць ва ўзброеных сілах розныя камандныя пасады; частка ваенных кадраў.
Геркулес (мультфільм, 1997)
«Геркулес» (Hercules) — амерыканскі анімацыйны музычны фэнтэзі-фільм 1997 года, створаны кампаніямі «Walt Disney Feature Animation» і «Walt Disney Pictures». З’яўляецца 35-м фільмам серыі «Walt Disney Animation Studios», рэжысёрамі якога сталі Рон Клементс і Джон Маскер. Фільм заснаваны на легендарным героі з грэчаскай міфалогіі Геракле (які ў фільме мае рымскае імя — Геркулес), сыне Зеўса ў грэчаскай міфалогіі.
Хоць «Геркулес» не паўтарыў выдатнага фінансавага поспеха Дыснэеўскіх фільмаў пачатку 1990-х гадоў, ён атрымаў спрыяльныя водгукі ад кінакрытыкаў і зарабіў $252,7 мільёнаў у сусветным пракаце.
Джодзі Уільямс
Джодзі Уі́льямс (Jody Williams; нар. 9 кастрычніка 1950, Братлебаро, штат Вермонт, ЗША) — амерыканская грамадская дзяячка і выкладчык; заснавальнік Міжнароднага руху за забарону супрацьпяхотных мін, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру 1997 года.
Біяграфія
У 1972 годзе атрымала ступень бакалаўра мастацтваў у Універсітэце Вермонта, у 1974 — ступень магістра ў галіне выкладання іспанскай мовы і англійскай ў якасці другой мовы (анг.: English as a Second Language) у вермантскай Школе міжнароднага навучання. У 1984 годзе Школай міжнародных даследаванняў Універсітэта Джонса Хопкінса ёй была прысвоена ступень магістра мастацтваў у галіне міжнародных адносін.
Пасля працы выкладчыкам у Мексіцы, Вялікабрытаніі і Вашынгтоне пачала весці гуманітарную дзейнасць у краінах, якія развіваюцца. 3 1984 адна з каардынатараў Адукацыйнага праекта ў Нікарагуа і Гандурасе. У 1986 заняла пасаду намесніка дырэктара лос-анджэлескай дабрачыннай арганізацыі па аказанні медыцынскай дапамогі ў Сальвадоры.
У 1992 ўзначаліла Міжнародны рух за забарону супрацьпяхотных мін (International Campaign to Ban Landmines), каардынатар Сусветнай кампаніі за забарону супрацьпяхотных мін. У межах апошняй кампаніі наведала шмат краін, дзе сустракалася з прадстаўнікамі ўрадаў і грамадскасці, арганізоўвала лекцыі і семінары (на пач. 1990-х г. у раёнах узброеных канфліктаў засталося больш за 110 млн неабясшкоджаных мін). Вынікам яе намаганняў у 1997 годзе была падпісана Канвенцыя аб забароне вытворчасці і выкарыстання супрацьпяхотных мін (аднак некаторыя краіны, у прыватнасці ЗША, Расія і Кітай, адмовіліся ад падпісання пагаднення). За дзейнасць, накіраваную на забарону і ліквідацыю супрацьпехотных мін, Уільямс і ўзначальвае ёю рух сталі лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі міру (1997).
У 2003 годзе Уільямс выступіла заўзятым праціўнікам амерыканскай ваеннай кампаніі ў Іраку, за што нават была падвергнутая арышту.
Казіс Гедрыс
Біяграфія
Сын дзяка. Член КПСС з 1917 года. Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Пецярбургу, падаўлення. З сакавіка 1918 года старшыня Петраградскай літоўскай секцыі РКП(б) і Петраградскага аддзялення Камісарыята па літоўскіх справах.
Са студзеня 1919 года прадстаўнік Часовага рабоча-сялянскага ўрада Літвы, з сакавіка 1919 — СНК Літоўска-Беларускай ССР пры СНК РСФСР. Дэлегат 8-га з’езда РКП(б). У жніўні-верасні 1919 па заданні ЦК КП(б)ЛіБ ствараў камуністычнае падполле ў Мінску, Маладзечне, Лідзе, Баранавічах, Гродне, Ашмянах. З верасня 1919 сакратар цэнтральнага бюро КП Літвы і Беларусі ў акупаваным палякамі Вільнюсе. У чэрвені 1920 арыштаваны. Па абмене палітвязнямі паміж РСФСР і Польшчай у сакавіку 1921 прыбыў у Маскву. Дэлегат і  Кангрэсаў Камінтэрна. З лістапада 1921 сакратар Літоўскай секцыі пры ЦК РКП(б). У 1923 годзе загадчык аддзелам Магілёўскага павятовага камітэта РКП(б). З кастрычніка 1923 года ў партыйным падполлі ў Каўнасе, член ЦК.
За рэвалюцыйную дзейнасць неаднаразова быў арыштаваны (1920, 1924) і заключаны ў турму.
Ваенны пераварот у Літве (1926)
Арыштаваны пасля перавароту ў Літве, які адбыўся пад кіраўніцтвам А. Смятоны 17 снежня. Разам з іншымі кіруючымі работнікамі паўстаў перад ваенным трыбуналам па абвінавачванні ў падрыхтоўцы да камуністычнага паўстання і разам з,  і  прысуджаны да смяротнага пакарання. Асуджаныя былі расстраляны 27 снежня 1926 у VI форце Каўнаса.
Вулька 2
Ву́лька 2 (, Вулька 2; гістарычная назва — Вулька Каўтунаватая) — аграгарадок у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр Вулькаўскага сельсавета. Месціцца за 21 км на паўднёвы захад ад Лунінца.
На заходняй ускраіне аграгарадка месціцца возера Вулька.
Гісторыя
У 1613 годзе Воля — сяло маёнтка Кажан-Гарадок Новагародскага павета Вялікага Княства Літоўскага, валоданне Мікалая Кішкі, 30 валок зямлі, каля 60 двароў.
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у Кажан-Гарадоцкай воласці Пінскага павета Расійскай імперыі. Пад 1870 годам пазначаны 82 душы, сяло адносілася да Дзятлавіцкага праваслаўнага прыхода. На пачатку XX ст. вёска ў Кажан-Гарадоцкай воласці Пінскага павета. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з'езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У ліпені 1919 — ліпені 1920 гадоў і з кастрычніка 1920 года акупаваная польскімі войскамі. З 18 сакавіка 1921 года ў складзе Польшчы, вёска і фальварак Волька ў Кажан-Гарадоцкай гміне Лунінецкага павета Палескага ваяводства. У 1930 годзе працаваў паравы млын (3 рабочыя, 1933), лесапільны завод.
З канца 1939 года ў складзе БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета Лунінецкага раёна Пінскай вобласці. У ліпені 1941 года вёска акупаваная войскамі нацысцкай Германіі. Вызвалена ў ліпені 1944 года. На франтах загінулі 39 вяскоўцаў. Ад рук карнікаў загінулі 54 жыхары.
Перамога (Крыўскі сельсавет)
Перамо́га (, Перамога) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 20 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 25 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Кавыль
Кавы́ль (Stipa) — род кветкавых раслін сямейства.
Еўрапейская кінапрэмія 2007
20-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 1 снежня 2007 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Кавыль
Арэал
Адрозніваецца каля 300 відаў. Пашыраны ва ўмерана цёплых, субтрапічных і горных раёнах тропікаў абодвух паўшар'яў. Асноўныя расліны стэпаў, прэрый, пампасаў і паўпустынь.
Значэнне
Кармавыя, прамысловыя, дэкаратыўныя расліны.
Засценак (Лунінецкі раён)
Засце́нак (, Застенок) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вулькаўскага сельсавета.
Джэйран
Джэйра́н (Gazella subgutturosa) — млекакормячае роду газелей сямейства пустарогіх.
Апісанне
Даўжыня цела 93—116 см, вышыня ў карку 60—75 см, маса 18—33 кг. У самцоў чорныя лірападобныя рогі даўжынёю да 41 см, самкі бязрогія. Афарбоўка верху цела і бакоў пясчаная, ніз цела, шыя і ўнутраныя бакі ног белыя. Каля хваста невялікае белае «люстэрка».
Арэал
Пашыраны ў Пярэдняй і Цэнтральнай Азіі, Усходнім Закаўказзі, Казахстане. Жыве ў пустынях, паўпустынях і перадгор’ях, трымаецца групамі.
Спосаб жыцця
Корміцца травяністымі і хмызняковымі раслінамі. Нараджае 1—2 дзіцянят.
Ахова
Падвід джэйрана з Аравійскага паўвострава занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.
Рональд Коўз
Рональд Гары Коўз (Ronald Harry Coase ;, Уілесдэн, Лондан — 2 верасня 2013) — амерыканскі эканаміст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1991) «за адкрыццё і высвятленне дакладнага сэнсу трансакцыйных выдаткаў і правоў уласнасці ў інстытуцыйнай структуры і функцыянаванні эканомікі». Скончыў Лонданскую школу эканомікі (бакалаўр камерцыі); выкладаў там жа, а таксама ў Віргінскім і Чыкагскім універсітэтах. З’яўляецца навуковым кіраўніком Інстытута, які носіць яго імя.
Публікацыі
(также в сборнике Readings in Price Theory, Stigler and Boulding, editors. Chicago, R. D. Irwin, 1952).
Званок лілеялісты
Званок лілеялісты, Званочак лілеялісты (Adenophora liliifolia) — рэдкая шматгадовая травяністая расліна. Належыць да сямейства.
Асіміляцыя (геалогія)
Асіміля́цыя (assimilatio — прыпадабненне) у геалогіі — працэс паглынання і перапрацоўкі (расплаўленне або растварэнне) магмай асадкавых або метамарфічных парод. Адбываецца каля кантактаў інтрузіўных целаў у бакавых (умяшчальных) пародах або на глыбіні пры абрушэнні ў расплаўленую магму цвёрдых парод скляпення. Асіміляцыя абумоўлівае разнастайнасць магматычных парод, можа быць прычынай дыферэнцыяцыі магмы, важным фактарам. Асіміляцыя спрыяе кантрастнасць саставу магмы і ўмяшчальных парод, пераграванне магмы і наяўнасць у ёй лятучых кампанентаў. Значна пашырана пры утварэнні габра і дыярытаў у краявых частках гранітных інтрузій на кантакце з вапнякамі і асноўнымі горнымі пародамі.
Званок лілеялісты
Біялагічны апісанне
Духмяныя, бледна-сінія, званочкападобныя кветкі. Квітнее летам.
Арэал і экалогія
Распаўсюджаная ад Цэнтральнай Еўропы да Сібіры.
Сустракаецца вельмі рэдка ў лясах, на ўзлесках, сярод хмызнякоў.
Ахоўны статус
Унесена ў Чырвоную кнігу Беларусі. Ахоўваецца ў Смаленскай вобласці Расіі і Польшчы. Унесены ў Дадатак II да Дырэктывы Еўрапейскага Саюза аб месцах пасялення.
Унесена ў «Пералік рэдкіх і якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення, відаў расліннага свету на тэрыторыі Цярнопальскай вобласці» (рашэнне Цярнопальскага абласнога савета ад 11 лістапада 2002 № 64).
Унесена ў Пералік відаў флоры, якія ахоўваюцца ў Львоўскай вобласці.
Таксама ахоўваецца ў адпаведнасці з рашэннямі абласных саветаў на тэрыторыях Луганскай, Сумскай, Палтаўскай, Чарнігаўскай, Кіраваградскай і Днепрапятроўскай абласцей.
Занесена ў чырвоны спіс Харкаўскай вобласці і Закарпацця.
Кніга прарока Ёіля
Кніга прадстаўленая ​​як «слова Гасподняе, якое было Ёілю, сыну Ватуілаваму» (Ёіль 1:1). Гэта ўсё, што вядома з Бібліі пра самога Ёіля. У перакладзе з іўрыта Ёіль, або Ёэль (יוֹאֵל) азначае «Егова ёсьць Бог». Блізкае знаёмства Ёіля з Іерусалімам, яго храмам і асаблівасцямі храмавага служэння паказвае на тое, што, магчыма, прарок пісаў сваю кнігу ў Ерусаліме або ў Іўдзеі. Апасродкавана з кнігі вынікае, што ён паходзіў з Іўдзеі, жыў у Ерусаліме і меў шчыльныя кантакты са сьвятарскім асяроддзем. Кніга з'явілася пасля Вавілонскага палону, імаверна ў IV стагоддзі да н.э.
Красная Воля
У 1940—1954 гг. цэнтр Краснавольскага сельсавета.
Іван Мікалаевіч Скварцоў
Біяграфія
Выхадзец з дваран Санкт-Пецярбургскай губерні, праваслаўнага веравызнання. Выхоўваўся ў Пажаскім корпусе.
Служба
У 1835 годзе паступіў на службу ў званні прапаршчыка ў лейб-гвардыі Сямёнаўскі полк.
узведзены ў штабс-капітаны,  — у капітаны.
загадам па Корпусе жандараў прызначаны штаб-афіцэрам у Херсонскую губерню, але перамешчаны штаб-афіцэрам у Падольскую губерню.
прызначаны штаб-афіцэрам у Ковенскую губерню.
У 1853 годзе ўзведзены ў палкоўнікі.
за выдатную службу ўзнагароджаны дыяментавым пярсцёнкам з вензелем імператара.
прызначаны выканаўцам пасады начальніка 4-й (Віленскай) акругі жандараў.
Указам Аляксандра II ад быў прызначаны ваенным губернатарам горада Гродна і гродзенскім грамадзянскім губернатарам. У перыяд здушэння паўстання 1863—1864 гадоў дзейнічаў паводле ідэйных установак М. М. Мураўёва. былі разбіты рэшткі атрада У. Урублеўскага, які прабіраўся ў Каралеўства Польскае.
Гродзенскі шляхціч Ян Біспінг, чый брат быў бязвінна асуджаны за ўдзел у паўстанні, даваў такую характарыстыку новага губернатара ў сваім рукапісе:
Па справе графа Старжынскага, які падаў у чэрвені 1863 года запіску па сялянскай справе, звольніў усіх датычных міравых пасроднікаў польскага паходжання і замяніў іх асобамі рускага паходжання, а асоб, што дапусцілі ў сваіх прашэннях недарэчныя ці абразлівыя для ўрада выразы, аддаў пад суд. Для праверкі дзеянняў міравых пасроднікаў першага прызыву, якія складалі статутныя граматы, занадта выгодныя для памешчыкаў і невыгодныя для сялян, былі прызначаны паверкавыя камісіі. Дзякуючы губернатару апошнія скончылі сваю дзейнасць на працягу двух гадоў: былі разгледжаны ўсе выкупныя акты і падставы, якія паслужылі для іх складання; звернута таксама ўвага на сялянскае самакіраванне.
У 1864 годзе Скварцоў спрыяў будаўніцтву мураванай агароджы вакол праваслаўных могілак у Гродна.
У 1864—1868 гадах займаўся праблемай жыхароў Рыбацкай слабодкі і Шпітальнага завулка Гродна, якія цярпелі ад паводак: былі пабудаваны два абвадныя каналы, каб пазбегнуць падмыву вадой Замкавай гары, верх якой павінны былі ўмацаваць пасадкамі вярбы і акацыі. Шпітальны завулак быў перапланаваны, выбрукаваны каменем, прамыіны засыпаны.
NGC 6784A
NGC 6784A (іншыя абазначэнні — PGC 63210, ESO 104-55A) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Іван Мікалаевіч Скварцоў
Служба
генерал-губернатар фон Каўфман прапанаваў Скварцову закрыць гродзенскі дамініканскі касцёл, а будынак яго перабудаваць у праваслаўную царкву пры Гродзенскай гімназіі. касцёл быў закрыты, а яго маёмасць прынята гродзенскім дэканам і архідыяканам Гінтаўтам.
«Строга рускі чалавек» (паводле слоў гісторыка М. Каяловіча) звярнуў увагу на Барысаглебскую царкву, якая разбуралася, прыцягнуў да справы яе аднаўлення інжынераў 9-й інжынернай акругі.
NGC 6784A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Іван Мікалаевіч Скварцоў
Служба
У кабінеце губернатара вісела гравюра Маціяса Цюнта, на якой былі намаляваны праваслаўныя храмы.
З’яўляўся ганаровым грамадзянінам Гродна (1865).
У 1874 годзе ў званні генерал-лейтэнанта знаходзіўся пры Галоўным штабе.
Сям’я
Жонка: Соф’я Рубенау, дачка стацкага саветніка.
Дзеці:
Тамас Луіс дэ Вікторыя
Тамас Луіс дэ Вікторыя (Tomás Luis de Victoria, ; Авіла, 1548 — Мадрыд, 27 жніўня 1611) — каталіцкі святар, капельмайстар і вядомы кампазітар-паліфаніст іспанскага Адраджэння. Ён лічыўся адным з самых актуальных і перадавых кампазітараў свайго часу, з інавацыйным стылем, які абвясціў пра непазбежнае барока. Яго ўплыў даходзіць да XX стагоддзя, калі кампазітары ўзялі яго за ўзор.
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гомель)
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм, які знаходзіцца ў Гомелі па вуліцы Савецкай, 118.
Гісторыя
У 1989 годзе была афіцыйна зарэгістравана рэлігійная каталіцкая суполка Гомеля. Яна дамагалася будынка, дзе можна было б ладзіць набажэнства.
Месца, дзе раней знаходзіўся касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі, было занятае праезжай часткай дарогі, таму вернікі папрасілі аддаць ім будынак, з якім іх хоць нешта звязвала, а менавіта будынак на Савецкай, 118, дзе раней была праваслаўная царква Раства Багародзіцы, пабудаваная у 1896 годзе на Новікаўскіх могілках. Могілкі лічыліся праваслаўнымі, але тут хавалі таксама католікаў. У часы Другой сусветнай вайны з дазволу немцаў менавіта ў будынку царквы збіраліся гомельскія каталікі. У пасляваенны час каталікі збіраліся непадалёку на вул. Песіна ў прыватным доме.
У савецкія часы храм быў адабраны ў праваслаўных, перабудавана, напрыклад, былі разабраныя купалы. Пасля 1945 года храм выкарыстоўваўся як пункт кінапракату, пасля ў ім размяшчаліся мастацкія майстэрні.
У пачатку 1990 года гарадскія ўлады перадалі будынак рымска-каталіцкай супольнасці, прадстаўнікі якой да гэтага збіраліся ў капліцы на Навабеліцкіх могілках. Тады ж былі распачаты рамонт і перабудова будынка, які атрымаў статус капліцы Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (такім чынам захавалі назву былой праваслаўнай царквы).
У 1994 годзе на базе капліцы распачалося будаўніцтва новага касцёла. Будынак былой царквы стаў трансептам храма. Да 2000 года касцёл быў пабудаваны. 9 снежня 2000 года касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі асвяціў кардынал Казімір Свёнтак.
Самуіл Іахімавіч Пазняк
Самуіл Іахімавіч Пазняк (нар., Мінск — , Мінск) — беларускі хімік-тэхнолаг, спецыяліст у галіне біятэхналогіі харчовых прадуктаў. Кандыдат біялагічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча (хімічны факультэт, 1924).
Працаваў у Мінскім губернскім упраўленні па эвакуацыі палонных і бежанцаў (1918—1920, камендант), Цэнтральнай хімічнай лабараторыі Вышэйшага савета народнай гаспадаркі СССР (1924—1925, стажор), Маскоўскім піваварным заводзе (з 1925, памочнік майстра), Белхарчтрэсце Вышэйшага савета народнай гаспадаркі БССР (Цэнтральная хімічная лабараторыя, загадчык лабараторыі), Навукова-даследчым інстытуце харчовай прамысловасці БССР (з 1932, намеснік дырэктара на навуцы, дырэктар), Беларускім політэхнічным інстытуце (з 1928, дацэнт кафедры брадзільнай вытворчасці, у 1939—1941 і з 1947 — загадчык кафедры тэхналогіі харчовых вытворчасцей, у 1939—1941 і 1945—1947 — рэктар).
Навуковыя інтарэсы: піваварная вытворчасць.
Пахаваны на Усходніх могілках (сектар 26, рад 15, участак 6), г. Мінск.
Узнагароды
Ордэн «Знак Пашаны» (1944), Медаль «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» (1946) і інш.
Ліпавыя (падсямейства)
Ліпавыя (Tilioideae) — падсямейства кветкавых раслін. У многіх класіфікацыях выдзялялася асобнае сямейства Tiliaceae. Ліпавыя прадстаўлены дрэвамі, хмызнякамі, рэдка травяністымі раслінамі з простымі, цэльнымі ці лопасцевымі лістамі, з часта ападаючымі прылісткамі. У вегетатыўных органаў звычайна ёсць ёмістасці слізі.
Кветкі звычайна ў цымозных суквеццях, двухполыя, радзей аднаполыя, з чашачкай і венчыкам; пялёсткі даволі буйныя, ярка афарбаваныя, часта з нектарнікамі. Андрацэй вельмі зменлівы. Асноўны яго тып — два 5-членныя кругі свабодных тычынак, але часцей у выніку расшчаплення тычынак лік іх узрастае і яны ўтвараюць два кругі пучкоў, па 5 у кожным крузе. Іншы раз тычынкі пучкоў аднаго з кругоў замяняюцца стамінодыямі ці цалкам рэдукуюцца, і тады ў кветцы застаецца толькі адзін круг шматтычынкавых пучкоў. Межы паміж пучкамі могуць быць невыразнымі, тады андрацэй выглядае як мнагачленны з нявызначаным лікам тычынак. Гінецэй цэнакарпны з многіх — двух пладалісцікаў. Завязь верхняя, двух- ці многагняздовая; слупок адзін, з галоўчатым рыльцам. Плады сакавітыя ці сухія, раскрывальныя ці нераскрывальныя.
Каля 450 відаў шырока распаўсюджаны ў трапічных абласцях, асабліва ў Паўднёвай Амерыцы, Афрыцы і Паўднёва-Усходняй Азіі. Сустракаюцца таксама ва ўмераных абласцях паўночнага паўшар'я.
Дзень Святога Іштвана
Дзень Святога Іштвана — асноўнае дзяржаўнае свята Венгрыі. 20 жніўня 1000 года, Іштван I Святы быў каранаваны на венгерскі прастол, стаўшы, такім чынам, першым каралём Венгрыі. У часы кіравання Іштвана I (1000—1038) венгры прынялі хрысціянства, племянны падзел краіны быў заменены адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі акругамі (каралеўскімі камітатамі). У 1083 годзе Іштван I быў кананізаваны, а Папа Рымскі Рыгор VII абвясціў 20 жніўня святочным днём. Хоць гэта свята ў Венгрыі ва ўсе часы было вельмі папулярным, у гісторыі дзяржавы здараліся перыяды, калі яно было забаронена. Так, напрыклад, свята не адзначалася падчас прыгнечання Венгерскага паўстання ў 1848—1849 гадах, а таксама ў той час, калі Венгрыя была часткай сацыялістычнага лагера. Свята было зноў прызнаны дзяржаўным толькі ў 1991 годзе. Гэты дзень традыцыйна адзначаецца масавымі гуляннямі, разнастайнымі фестывалямі, феерверкамі і тэатралізаванымі паказамі на тэму нацыянальнай гісторыі з абавязковымі чардашам і гуляшом.
Браніслаў Адольфавіч Бароўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 13 ліпеня 1913 года ў Оршы ў сям’і рабочага.
У 1929—1941 гадах — тынкоўшчык на будоўлях у Оршы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1945 года — тынкоўшчык-маляр Аршанскага рамонтна-будаўнічага ўпраўлення № 3. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена за вытворчыя поспехі ў выкананні заданняў 5-гадовага плана.
Памёр 30 мая 2000 года ў Оршы.
Джордж Цвейг
Джордж Цвейг (George Zweig; н., Масква) — амерыканскі фізік. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1996), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1999).
Біяграфія
З 1938 у ЗША. Скончыў Мічыганскі ўніверсітэт (1959) і Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут (1963), у якім працаваў у 1964—1998 (з 1967 прафесар). Адначасова з 1981 у Лос-Аламаскай нацыянальнай лабараторыі, з 1999 у Масачусецкім тэхналагічным інстытуце.
Навуковы ўклад
Навуковыя працы па фізіцы элементарных часціц, лічбавай апрацоўцы сігналаў, біяфізіцы і нейрабіялогіі.
Незалежна ад М. Гел-Мана пастуліраваў існаванне кваркаў і прапанаваў кваркавую мадэль адронаў (1963).
Уладзімір Васілевіч Чаленка
Уладзімір Васілевіч Чаленка (нар., Куп’янск, Харкаўская вобласць, УССР)  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе Харкаўскі інжынерна-будаўнічы інстытут (кіраўнікі дыпломнага праектавання і Н. І. Коўтун), у 1996 годзе факультэт павышэння кваліфікацыі МАРХІ.
У 1985—1988 гадах галоўны архітэктар інстытута «Кемеравааграпрампраект» у Кемераве, у 1976—1985 гадах старэйшы архітэктар, вядучы архітэктар, кіраўнік групы ў інстытуце «Кемеравагарпраект», у 1974—1976 гадах архітэктар Усесаюзнага навуковага і праектнага інстытута энергетычнай тэхналогіі (УНДПІЭТ). У 1988—1997 гадах начальнік архітэктурна-планіровачнага аддзела інстытута «Магілёўграмадзянпраект» у 1991—2004 гадах кіраўнік «Творчай майстэрні архітэктара Чаленкі У. В.»; начальнік упраўлення праектных работ. У 2004—2006 гадах галоўны архітэктар «Патэрані»; з 2006 года намеснік генеральнага дырэктара ЗАТ «Сіці-Арх».
Член Саюза архітэктараў з 1978 года. Член праўлення Кемераўскай арганізацыі Саюза архітэктараў (1986-88) і Магілёўскай арганізацыі Саюза архітэктараў Беларусі (1991-94).
Жыве ў Маскве, выкладае ў навучальным цэнтры прафесійнай адукацыі Прамстандарт.
Творчасць
Аўтар больш як 100 рэалізаваных праектаў. Асноўныя працы: Храм Святой Тройцы ў саўгасе «Васход» Магілёўскага раёна (2004, будаўніцтва ў 2008—2009; сааўтар А. Бараноўскі); храм—помнік мучанікам і воінам, што загінулі за Айчыну ў парку імя Горкага ў Магілёве (2002; сааўтар А. Бараноўскі); добраўпарадкаванне паркавай зоны р. Дубравенкі ў цэнтральнай частцы г. Магілёва (1996, рэалізацыя ў 2003; сааўтар А. Бараноўскі); добраўпарадкаванне пл. Леніна ў г. Магілёве (рэалізацыя ў 1990-98; сааўтары А. Сахно, Л. і Л. Пангаевы); мемарыяльны комплекс «Буйніцкае поле» пад Магілёвам (праектаванне і будаўніцтва ў 1995—2003), прызнаны гісторыка-культурнай каштоўнасцю Рэспублікі Беларусь (2002; сааўтары А. Бараноўскі, І. Чаленка; дыплом агляду архітэктуры РБ ў 2004); капліца-помнік воінам-інтэрнацыяналістам у г. Магілёве (праектаванне і будаўніцтва ў 2000—2002; сааўтары канструктар І. Чаленка, скульптар Ю. Паўлаў, арх. А. Бараноўскі); помнікі народным мастакам В. Бялыніцкаму-Бірулі (1996) і П. Масленікаву (1997) у г. Магілёве (сааўтар скульптар У. Лятун); мемарыяльны комплекс па вул. Лазарэнкі ў г. Магілёве (будаўніцтва ў 1999; сааўтар скульптар Ю. Паўлаў); ПДП і праект забудовы жылога раёна Беларускага цэментавага завода ў г. Касцюковічы (1991); ПДП цэнтральнай часткі г. Касцюковічы (1993); ПДП Усходняга жылога раёна г. Кемерава на 300 тысяч жыхароў (1984; сааўтары С. Ковыраў, А. Златавецкая); ПДП агульнагарадскога цэнтра г. Кемерава плошчай 1087,7 га (1983); выставачны комплекс Кузбаса ў г. Кемераве агульнай плошчай 130 000 м² (1979); райвыканкам г. Кемерова (1987, рэалізацыя ў 1987—1989; Б. Лерман, А. Гірыч).
Сям’я
Мае сына Рыгора, які жыве ў Дзюсельдорфе.
Іаган Штраус
Іаган Штраус (Johann Strauß ці Johann Strauss):
Зальбанд
Зальбанд (Sahlband) — у геалогіі зона кантакту мінеральнай жылы з бакавымі пародамі. У жылах з нераўнамерным запаўненнем розным мінеральным рэчывам прызальбандавая частка складзеная іншым мінеральным агрэгатам, чым цэнтральная частка. У той жа час у жылах раўнамернага па складзе выканання прызальбандавая і цэнтральная часткі складаюцца з адных і тых жа мінералаў.
Б’еркандэра
Б’еркандэра (Bjerkandera) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1879 годзе.
Асінавыя лясы
Асі́навыя лясы́, асі́ннікі — драбналістыя лясы, аснову дрэвастою ў якіх складае асіна. Пашыраны ва ўмеранай зоне Паўночнага паўшар'я, галоўным чынам у Еўропе і Азіі.
На Беларусі сустракаюцца часцей на паўночным усходзе, радзей на паўднёвым захадзе; агульная плошча 151,7 тыс. га (1,96 % лесапакрытай плошчы, 1994). Тут яны з'яўляюцца вытворнымі лясамі, якія растуць на месцы высечак дубовых, радзей ялова-хваёвых і хваёвых лясоў. Займаюць пераважна багатыя супясчаныя і сугліністыя глебы нармальнага ўвільгатнення.
Вылучаюць асіннікі: бруснічны, імшысты, арляковы, кіслічны, сеткавы, крапіўны, папарацевы, прыручайна-травяны, чарнічны, даўгамошны. Асінавыя лясы спрыяюць павышэнню ўрадлівасці глебы. Пасля высечак асінавых лясоў выкарыстоўваюць для аднаўлення хваёвых, яловых і дубовых лясоў. Асіннікі — кармавыя ўгоддзі для лася, аленя, зубра.
Пабядзіцель (Буда-Кашалёўскі раён)
Пабядзі́цель (, Победитель) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
На поўначы мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 3 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 46 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні і захадзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1930 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баях за вёску ў 1943 годзе загінулі і памерлі ад ран 49 савецкіх салдатаў і 30 партызан (пахаваны ў брацкай магіле на могілках). Да 16 ліпеня 1954 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
NGC 6786
NGC 6786 (іншыя абазначэнні — PGC 62864, UGC 11414, IRAS19119+7319, ZWG 341.19, Z 1911.9+7318, VV 414, 7ZW 864, KCPG 538A) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Міжлессе (Лунінецкі раён)
Міжле́ссе (, Мижлесье) — аграгарадок у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вулькаўскага сельсавета.
Вёска ўзнікла ў 1970-я гады, 17 сакавіка 1972 года атрымала назву Міжлессе.
Бікаэка
Бікаэка, Бікасека (Bicoeca) — род аднаклетачных эўгленавых водарасцей сямейства. Вядома 8 пераважны марскіх відаў.
Філіп II Смелы
Юнацкасць
Народжаны ў 1342 годзе, Філіп атрымаў мянушку «Смелы» ў 1356 годзе, пасля бітвы пры Пуацье, падчас якой, ваюючы рука ў руку са сваім бацькам, адзіны не кінуў таго ў крытычную хвіліну. Вынікам бітвы стала паланенне Іаана II англічанамі, пад камандваннем «Чорным Прынцам» Эдуардам Вудстакскім. Філіп суправаджаў бацьку ў Англію.
Ён стаў першым герцагам Турэна ў 1360 годзе, у якасці ўзнагароды за свае дзеянні пры Пуацье, але ў 1363 годзе вярнуў тытул кароне, атрымаўшы замест гэтага герцагства Бургундскае, якое перайшло да Іаана II пасля смерці Філіпа Руўрскага ў 1361 годзе. У канцы таго ж года стаў першым пэрам Францыі. Філіп кіраваў герцагствам аж да сваёй смерці.