cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вышыня трохвугольніка
Уласцівасці
Найменшая вышыня ў трохвугольніку заўсёды праходзіць унутры гэтага трохвугольніка.
Асноўныя суадносіны
дзе S — плошча трохвугольніка, a — даўжыня стараны трохвугольніка, на якую апушчана вышыня. дзе c — аснова.
Тэарэма аб вышыні прамавугольнага трохвугольніка
Калі вышыня даўжынёю h, праведзеная з вяршыні прамога вугла, дзеліць гіпатэнузу даўжынёю c на адрэзкі m і n, адпаведныя катэтам b і a, то верныя наступныя роўнасці:
Замхава (хутар)
За́мхава (, Замхово) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 10 верасня 1923 года
Зацьменне мела велічыню 1,0430 і дасягнула свайго максімуму ў 20:47:29 UTC у пункце з каардынатамі 35° пн. ш. 122° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 37 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 167 км.
Зацьменне 10 верасня 1923 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1923 годзе і 53-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 сакавіка 1923 года, наступнае — 5 сакавіка 1924 года.
Сухмяні
Сухмяні́ (, Сухмени) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Графема
Графе́ма (ад γράφω — пішу і -ема) — адзінка пісьмовай мовы (у алфавіце — літара, у неалфавітных сістэмах пісьма — складовай знак, іерогліф, ідэаграма і інш.).
Графема адназначна адрозніваецца ад любой іншай адзінкі гэтага ж пісьма. Адна і тая ж графема можа прымаць розныя формы (алаграфы, гліфы, напісанні), але павінна захоўваць некаторую схему пабудовы, «шкілет» літары ці знака, які дыскрэтна адрознівае яго ад іншых літар (знакаў) гэтага ж пісьма, незалежна ад гарнітуры шрыфта, індывідуальнага почырку і інш.
Пры анамаліі развіцця мовы, або пры так званым «непераборлівым почырку», можа адбыцца змяшэнне графем (напр., б і в, д і у).
Паняцце ўведзена ў 1912 г. Іванам Аляксандравічам Бадуэнам дэ Куртэнэ.
Каўрыжына
Каўры́жына (, Коврижино) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Алаграф
Алаграф (ад άλλος — іншы і γράφω — пішу; даслоўна «іншае пісьмо», розныя варыянты напісання.) — у пісьменнасці тэрмін алаграф азначае любы гліф (заўв. знак), які лічыцца варыянтам іншага гліфа і адпавядае адной графеме. Напрыклад для алфавіту гэта розныя спосабы напісання адной літары. У іерагліфічных пісьменнасцях розныя варыянты іерогліфа, прыклад:
Солы (Гродзенскі раён)
Со́лы (, Солы) — да 2008 года вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Капцёўскага сельсавета.
Да 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета. 24 красавіка 2008 вёска была ўключана ў межы горада Гродна.
Застаронне
Застаро́нне (, Застаронье) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Сонечнае зацьменне 17 сакавіка 1923 года
Сонечнае зацьменне 17 сакавіка 1923 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 138 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9310 і дасягнула свайго максімуму ў 12:44:58 UTC у пункце з каардынатамі 33° пд. ш. 2° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 51 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 305 км.
Зацьменне 17 сакавіка 1923 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1923 годзе і 52-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 верасня 1922 года, наступнае — 10 верасня 1923 года.
Карнацкія
Карна́цкія (, Карнацкие) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Круча (Круглянскі раён)
Кру́ча (, Круча) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Любішча
Лю́бішча (, Любище) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Вялікая літара
Вялікая літара — літара, якая павялічана ў памеры ў параўнанні са малымі літарамі. Часта такая літара валодае іншай графемай.
У шматлікіх мовах загалоўныя літары выкарыстоўваюцца напачатку першага слова сказа, напачатку ўласных імёнаў ці назоўнікаў, часцяком напачатку кожнага радка вершаванага тэксту. Часта іх выкарыстоўваюць для вылучэння. Так, напрыклад, у загалоўках словы або цэлыя фразы могуць складацца толькі з загалоўных літар. Аднымі загалоўнымі ці спалучэннем загалоўных і маленькіх могуць пісацца абрэвіятуры.
Падзел на вялікія і малыя літары прысутнічае ў грэчаскім алфавіце і лацінцы і кірыліцы, якія ўзніклі на яго аснове, а таксама ў армянскім алфавіце. У грузінскай пісьменнасці няма вялікіх літар, аднак некаторыя ўчасткі тэксту, напрыклад, загалоўкі, могуць набірацца малымі літарамі, пабудаванымі на манер вялікіх — паміж дзвюма ўяўнымі гарызантальнымі лініямі. Акрамя таго, у стандарт Юнікода ўведзены знакі для старажытнай грузінскай пісьменнасці «асамтаўрулі», якія адпавядаюць загалоўным літарам грэчаскай, лацінскай і армянскай пісьменнасці — гэта дае магчымасць у будучыні ўвесці загалоўныя літары і ў грузінскай пісьменнасці. У большасці сістэм пісьменнасці (арабскай, яўрэйскай, карэйскай, глаголіцы, індыйскіх, тайскай і іншых) літары не падзяляюць на вялікія і маленькія.
Цвіклічы
Цві́клічы (, Цвикличи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Фабрычны
Фабры́чны (, Фабричный) — да 2008 года пасёлак у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіў у склад Капцёўскага сельсавета.
Узнік у 1970-я гады на тэрыторыі Каробчыцкага сельсавета, сваю назву атрымаў 9 студзеня 1974 года. Да 21 жніўня 1989 года пасёлак уваходзіў у склад Каробчыцкага сельсавета.
Малыя Вугляны
Малы́я Вугля́ны (, Малые Угляны) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Косарава
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Чэхаўшчына (Гродзенскі раён)
Чэхаўшчы́на (, Чеховщина) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Баранавіцкага сельсавета.
Азурыт
Азуры́т  — мінерал з класа карбанатаў, асноўны карбанат медзі, Cu3(СО3)2(ОН)2/
Тыповы мінерал зон акіслення меднарудных жылаў. Пры далейшым акісленні ператвараецца ў малахіт.
Назва паходзіць ад персідскай назвы lazhward, што азначае сіні колер.
Радовішчы
Радовішчы азурыту маюцца ў Расіі (Урал), Казахстане, Афрыцы, Марока, а таксама ў ЗША, Кітаі, Францыі, Аўстраліі.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца ў ювелірнай справе, у якасці вырабнога каменя. З’яўляецца аб’ектам калекцыяніравання. Другасная руда медзі. Выкарыстоўваецца ў вытворчасці сіняй фарбы.
Сонечнае зацьменне 21 верасня 1922 года
Сонечнае зацьменне 21 верасня 1922 года — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0678 і дасягнула свайго максімуму ў 04:40:31 UTC у пункце з каардынатамі 11° пд. ш. 105° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 59 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 226 км.
Зацьменне 21 верасня 1922 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1922 годзе і 51-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 28 сакавіка 1922 года, наступнае — 17 сакавіка 1923 года.
Сонечнае зацьменне 28 сакавіка 1922 года
Сонечнае зацьменне 28 сакавіка 1922 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9381 і дасягнула свайго максімуму ў 13:05:26 UTC у пункце з каардынатамі 12° пн. ш. 18° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 50 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 233 км.
Зацьменне 28 сакавіка 1922 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1922 годзе і 50-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 1 кастрычніка 1921 года, наступнае — 21 верасня 1922 года.
Малыя Каскевічы
Малы́я Каске́вічы (, Малые Каскевичи) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 1 кастрычніка 1921 года
Сонечнае зацьменне 1 кастрычніка 1921 года — поўнае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0293 і дасягнула свайго максімуму ў 12:35:58 UTC у пункце з каардынатамі 66° пд. ш. 56° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 52 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 291 км.
Зацьменне 1 кастрычніка 1921 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1921 годзе і 49-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 красавіка 1921 года, наступнае — 28 сакавіка 1922 года.
Гліф
Гліф (γλύφω — выразаю, гравірую) — элемент пісьма, канкрэтны графічны выгляд графемы, часам некалькіх звязаных графем (складовы гліф), або толькі часткі графемы (напрыклад, дыякрытычны знак). Два ці больш гліфы, якія выкарыстоўваюцца напераменку або выбіраюцца ў залежнасці ад кантэксту і адлюстроўваюць адзін і той жа сімвал, называюцца алаграфамі адзін аднаго. І калі графема — гэта адзінка тэксту, то гліф — адзінка графікі.
Этымалогія
Тэрмін паходзіць ад слова, ужыванага французскімі антыкварамі (з 1701), у сваю чаргу запазычанага з грэчаскай мовы — glyphē «разьба» ад дзеяслова  glýphō «выразаю, гравірую» (роднасна glubere «саскрабаць» і cleave «калоць, секчы»).
Але ўпершыню слова гліф прыцягнула ўвагу еўрапейцаў напачатку 1840-х гадоў гравюрамі і літаграфіямі з малюнкаў Фрыдэрыка Кезервуда нерасшыфраваных гліфаў цывілізацыі мая.
Археалогія
У археалогіі гліф — гэта выразаны напісаны на камені (петрогліф) або дрэве сімвал. Гэта можа быць піктаграма або ідэаграма, або частка сістэмы пісьма, такой як складовае пісьмо або лагаграма.
Кнігадрукаванне
У кнігадрукаванні гліф — гэта характэрная асаблівасць шрыфта. У вылічальнай тэхніцы — гэта элемент камп'ютарнага сімвала, які адпавядае графеме ці графемападобнай адзінцы тэксту: гэта можа быць літара, лічба, знак пунктуацыі ці піктаграма, дэкаратыўны сімвал, графічная метка.
Юзафоўка
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Баранавіцкага сельсавета.
Скамарошкі (хутар)
Скамаро́шкі (, Скоморошки) — хутар у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета. Утвораны 28 верасня 2010 года.
Мікулінка
Міку́лінка (, Микулинка) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Педра III Вялікі
Педра III (Pietro III d'Aragón;  — 2 ці 11 лістапада, Вільяфранка-дэль-Пенедэс) — кароль Арагона і Валенсіі, граф Барселоны з 27 ліпеня 1276 года, кароль Сіцыліі (пад імем Педра I) з 4 верасня 1282 года. З Барселонскай дынастыі. Сын Хаймэ I Заваёўніка, караля Арагона, Валенсіі і Маёркі, графа Барселоны, і яго другой жонкі Іаланды Венгерскай.
Першыя гады валадарання
У маладосці Педра браў удзел у войнах бацькі супраць маўраў.
13 чэрвеня 1262 года Педра жаніўся на Канстанцыю, дочкі сіцылійскага караля Манфрэда.
У 1276 годзе ўспадкоўваў бацьку ў Арагоне, Валенсіі і Каталоніі. На базе Балеарскіх астравоў і паўднёвафранцузскіх графстваў Манпелье і Русільён, якія таксама належалі Арагонскаму дому, было створана каралеўства Маёрка, перададзенае Хаймэ II Маёркскаму — другому сыну Хаймэ I Заваёўніка.
У лістападзе 1276 года Педра III каранаваўся ў Сарагосе, адмовіўшыся ад прынясення васальнай прысягі Папе (яго дзед Педра II і бацька Хаймэ I былі васаламі Святога Прастола) і заклаўшы тым самым насенне канфлікту з папствам.
Першыя гады валадарання Педра III быў вымушаны ваяваць з незадаволенымі васаламі. Хаймэ I, скарыстаўшыся канфліктам вакол спадчыны графства Урхель, акупаваў большую частку гэтага графства. Педра III атрымаў у спадчыну ад бацькі Урхель і неўзабаве сутыкнуўся з сынам апошняга графа Арменголем IV. У 1278 годзе Педра III вярнуў Арменголю IV яго ўладанні ва Урхелі, а граф прызнаў сюзерэнітэт караля.
У 1280 годзе супраць караля паўстала каталонская знаць, якая патрабавала ад караля неадкладнага склікання мясцовых картэсаў і пацверджанні ранейшых вольнасцей — фуэрас. Педра III аблажыў мяцежнікаў у Балагеры і праз месяц вымусіў іх капітуляваць. Большасць мяцежнікаў былі арыштаваны, але неўзабаве амніставаны, а глава мецяжу Ражэр-Берэнгарый III дэ Фуа правёў у няволі чатыры гады.
Афрыканская кампанія
У 1277 годзе памёр туніскі эмір, які прызнаў раней сюзерэнітэт арагонскага караля, а яго пераемнік адмовіўся ад прынясення васальнай прысягі. Педра III накіраваў у Туніс ваенную экспедыцыю ў 1280 годзе, а ў 1281—1282 гадах кароль сабраў флот са 140 караблёў, каб асабіста пакараць эміра. У 1282 годзе Педра III узяў алжырскі горад Алькойль і ператварыў яго ў базу для далейшага заваявання Паўночнай Афрыкі. Але распачатае на Сіцыліі паўстанне супраць Карла I Анжуйскага (Сіцылійская вячэрня) прымусіла Педра III змяніць планы.
Сіцылійская вячэрня і вайна з Карлам I Анжуйскім
30 сакавіка 1282 года ў Палерма пачалося паўстанне супраць французаў — Сіцылійская вячэрня. Паўстанне неўзабаве ахапіла ўвесь востраў, французы былі перабіты. Карл I Анжуйскі, які збіраўся пачаць вайну супраць Візантыі, быў вымушаны змяніць планы і высадзіўся ў Месіне, абсадзіўшы яе з мора і сушы. Паўсталыя накіравалі дэлегацыю ў Алькойль, молячы Педра III прыняць карону Сіцыліі і абараніць яе ад Карла I Анжуйскага. Педра III, як відаць гатовы да такога павароту падзей, пагадзіўся. 30 жніўня 1282 года ён высадзіўся ў Трапані, па шляху ў Палерма сіцылійцы віталі яго, і ўжо 4 верасня 1282 года ён каранаваўся ў Палерма як кароль Сіцыліі (Педра I).
18 лістапада 1282 года Папа Марцін IV, настроены прафранцузскі ў адрозненне ад Мікалая III, адлучыў Педра III ад Царквы. Пад анафему падпаў і новы візантыйскі імператар Андронік II Палеалог, які разам з бацькам нябачна стаяў за сіцылійскімі падзеямі, што азначала канец недаўгавечнай Ліёнскай уніі.
У верасні — кастрычніку 1282 года Педра ўзяў пад свой кантроль усю Сіцылію, а Карл I Анжуйскі быў вымушаны зняць аблогу з Месіны і адплысці на кантынент. У наступныя месяцы сіцылійскі флот пад камандаваннем Руджэра дзі Лаўрыа некалькі разоў разбіваў неапалітанцаў, а з лютага 1283 года Педра III заняў значную частку ўзбярэжжа Калабрыі.
Карл I Анжуйскі быў вымушаны пакінуць Неапаль і адправіцца ў Праванс, каб сабраць там новыя флот і армію. Намеснікам Карла ў Неапалі застаўся яго сын — будучы Карл II. У чэрвені 1284 года сіцылійцы на чале з Ражэрам дэ Лорыа прытворным адступленнем выбавілі неапалітанскі флот з Салерна і ўшчэнт разбілі яго. Будучы Карл II патрапіў у палон і быў выратаваны ад пакарання смерцю толькі ўмяшаннем Канстанцыі, жонкі Педра III. Сам Педра знаходзіўся тым часам у Арагоне, дзе сутыкнуўся з небывалым дагэтуль супраціўленнем знаці.
Барацьба з Уніяй. Генеральныя прывілеі
Вынікам картэсаў у Сарагосе стала падпісанне Педра III Privilegio General — Генеральных прывілеяў. Гэты дакумент меў асноватворнае значэнне для Арагона на працягу наступных чатырох валадаранняў, аж да кіравання Педра IV Цырымоннага.
Генеральнымі прывілеямі была ўзмоцнена ўлада хустысьі — суддзі-пасродніка паміж каралём і Уніяй. Па ўсіх спрэчных пытаннях рашэнне хустысьі было абавязковым. Кароль абавязаўся склікаць картэсы не радзей за адзін раз на год і раіцца з імі па ўсіх бягучых справах. У каралеўскі савет былі ўведзены прадстаўнікі ўсіх трох саслоўяў, без ухвалення гэтага савета кароль не мог ні аб’яўляць вайну, ні заключаць мір. Усе ўведзеныя Педра III падаткі былі скасаваны, увядзенне новых падаткаў без згоды савета і картэсаў не дапушчалася.
Крыжовы паход супраць Педра III
Адлучэнне Педра III ад Царквы аўтаматычна рабіла яго ізгоем сярод еўрапейскіх манархаў і вызваляла яго падданых ад прысягі. Першым гэта даў адчуць родны брат Педра III — Хаймэ II Маёркскі. У 1283 годзе ён прызнаў французскага караля Філіпа III Смелага сеньёрам графства Манпелье, а таксама дазволіў французскім арміі і флоту свабодны праход праз Русільён.
У маі 1284 года Папа Марцін IV абвясціў пра звяржэнне Педра III і падаў арагонскую карону Карлу Валуа, другому сыну Філіпа III Французскага (Карл Валуа даводзіўся па сваёй маці Ізабеле Арагонскай пляменнікам Педра III). Паколькі Педра III не збіраўся падпарадкоўвацца вердыкту Папы і не адмаўляўся ад арагонскай і сіцылійскай карон, Марцін IV абвясціў супраць караля крыжовы паход.
У 1284 годзе армія Філіпа III і Карла Валуа, якая прайшла Русільён і перавалілася праз Пірэнеі, уварвалася ў Каталонію Ў 1285 годзе французы пасля доўгай аблогі ўзялі Жэрону — першы буйны горад Каталоніі. Тут папскі легат каранаваў Карла Валуа ў якасці караля Арагона. Паколькі далёка не ўсе васалы падтрымалі Педра III, яго становішча было крытычным. Але неўзабаве ход вайны змяніўся: сіцылійскі флот пад камандаваннем Ражэра дэ Ларыа разбіў французаў, што пазбавіла Філіпа III магчымасці атрымліваць падмацаванні і харч з Францыі, а ў лагеры самой французскай арміі пачалася эпідэмія дызентэрыі.
Французы прасілі ў Педра III перамір’я, каб мець магчымасць адступіць за Пірэнеі. Але Педра III адмовіў у перамір’і і арганізаваў ворагам засаду ля перавала Панісар (Panissars), у якой французы былі разбіты. 5 кастрычніка 1285 года Філіп III памёр у Перпіньяне, яго сын Філіп IV Прыгожы аддаў перавагу спыніць баявыя дзеянні. Цяпер ужо Педра III перайшоў Пірэнеі і заняў Русільён, яго брат Хаймэ II Маёркскі зноў прызнаў сябе васалам Арагона і, асцерагаючыся брата, бег пад абарону французаў у Нарбон. Педра III пачаў падрыхтоўку да экспедыцыі на Маёрку, але падчас яе падрыхтоўкі памёр 2 (або 11) лістапада 1285 года.
Да моманту смерці Педра III небяспека, якая пагражала Арагонскаму дому, знікла. Філіп III памёр, яго сын Філіп IV, прагматычны палітык, адмовіўся працягваць авантурны крыжовы паход. 7 студзеня 1285 года памёр і Карл I Анжуйскі, а яго сын Карл II, хоць і абвешчаны ў Неапалі каралём, знаходзіўся з 1284 года ў арагонскім палоне.
Педра III — кароль-трубадур
Педра III, апроч палітычных і ваенных талентаў, валодаў яшчэ і паэтычным дарам. Ён не толькі заступаўся за трубадураў, але і сам быў паэтам. Вядомы два яго вершаваных творы. Нечаканым чынам гэты дар Педра III знайшоў адлюстраванне ў «Боскай камедыі». У Дантэ Педра III і яго выкляты вораг Карл I Анжуйскі разам спяваюць ля варот Чысцілішча.
Сям’я і дзеці
Педра III быў жанаты з 13 чэрвеня 1262 года на Канстанцыі, дачцы Манфрэда Гогенштаўфена (1232 — 26 лютага 1266), караля Сіцыліі. Ад гэтага сапраўды венцаноснага шлюбу нарадзілася чацвёра сыноў (з якіх трое былі каралямі) і дзве дачкі (абедзве каралевы):
Вынікі валадарання
Адносна кароткае валадаранне Педра III у шмат у чым стала пераломным у гісторыі Еўропы і Міжземнамор’я.
Педра III стаў першым каралём пасля Гогенштаўфенаў, які адкрыта процістаяў папству, адмовіўся прызнаць сюзерэнітэт Папаў і перамог у гэтай барацьбе.
Педра III, апынуўшыся ў складанай замежнапалітычнай сітуацыі, быў вымушаны саступіць Уніі — саюзу арагонскай, валенсійскай і каталонскай знаці, накіраванаму на абарону фуэрас супраць караля. Пераемнікі Педра III атрымалі з яго рук абмежаваную картэсамі і Уніяй уладу. Скасаваць Унію і павярнуць арагонскую гісторыю ў бок абсалютызму ўдалося пасля жорсткай барацьбы толькі чацвёртаму пераемніку Педра III — Педра IV Цырымоннаму, які кіраваў у 1336—1387 гадах.
Педра III, умяшаўшыся ў барацьбу сіцылійцаў супраць Карла I Анжуйскага, дамогся распаду магутнага Сіцылійскага каралеўства. Гэтага не ўдалося дасягнуць ні Візантыі, ні папству, ні Свяшчэннай Рымскай імперыі. Пасля Педра III гегемонія на Міжземнамор’е паступова перайшла ад Анжуйскай дынастыі да Арагонскага дому. Пераемнікам Педра III удалося на працягу XIV стагоддзі далучыць да сваіх уладанняў Сардзінію, Корсіку, Афіны, а ў XV стагоддзі і Неапаль.
Разгром Педра III Карла I Анжуйскага выратаваў Візантыю ад паўтору Чацвёртага крыжовага паходу і дазволіў ёй прадоўжыць існаванне яшчэ на паўтара стагоддзя. Адначасова канфлікт Арагонскага і Анжуйскага дамоў аб’ектыўна адцягнуў Еўропу ад увагі да Усходняга Міжземнамор’я, што прывяло да хуткага падзення апошніх анклаваў, якія ўтрымліваліся крыжакамі на Усходзе.
Педра III, а па яго слядах і яго пераемнікі, для захавання кантролю над Сіцыліяй былі вымушаны зрабіць шэраг саступак сіцылійскай знаці. У выніку моцная цэнтралізаваная дзяржава Атвіляў і Гогенштаўфенаў саступіла месца слабой манархіі, якую раздзіралі міжўсобіцы.
Агароднікі (Квасоўскі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Ласёва
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Ксты (Глыбоцкі раён)
Ксты́ (, Ксты) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ласі (Глыбоцкі раён)
Ласі́ (, Лоси) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 19 мая 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Зябкаўскага сельсавета.
Мембідж
Мембідж   — горад на поўначы Сірыі, размешчаны на тэрыторыі мухафазы Халеб, за 30 км на захад ад ракі Еўфрат, на вышыні 483 метраў над узроўнем мора, за 74 км на паўночны ўсход ад Халеба, адміністрацыйнага цэнтра правінцыі і за 362 км на поўнач ад Дамаска. Бліжэйшы аэрапорт размешчаны ў горадзе Халеб.
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1920 года
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1920 года — частковае сонечнае зацьменне 151 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7420 і дасягнула свайго максімуму ў 15:52:15 UTC у пункце з каардынатамі 70° пн. ш. 30° з. д..
Зацьменне 10 лістапада 1920 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1920 годзе і 47-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 18 мая 1920 года, наступнае — 8 красавіка 1921 года.
Сонечнае зацьменне 18 мая 1920 года
Сонечнае зацьменне 18 мая 1920 года — частковае сонечнае зацьменне 146 сараса.
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 1921 года
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 1921 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 118 сараса.
Сонечнае зацьменне 18 мая 1920 года
Зацьменне мела велічыню 0,9734 і дасягнула свайго максімуму ў 06:14:55 UTC у пункце з каардынатамі 69° пд. ш. 108° у. д..
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 1921 года
Зацьменне мела велічыню 0,9753 і дасягнула свайго максімуму ў 09:15:01 UTC у пункце з каардынатамі 64° пн. ш. 6° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 50 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 192 км.
Сонечнае зацьменне 18 мая 1920 года
Зацьменне 18 мая 1920 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1920 годзе і 46-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 лістапада 1919 года, наступнае — 10 лістапада 1920 года.
Філіп Бельгійскі (граф Фландрыі)
Філіп (поўнае імя Philippe Eugène Ferdinand Marie Clément Baudouin Léopold Georges de Saxe-Cobourg-Gotha; 24 сакавіка 1837, Лакен, Брусель — 17 лістапада 1905) — прынц Бельгіі, граф Фландрыі з Саксен-Кобург-Гоцкай дынастыі. У студзене-ліпені 1869 года спадчыннік бельгійскага прастола.
У красавіку 1867 года Філіп ажаніўся з Марыяй Гогенцолерн-Зігмарынген (1845—1912), дачкой князя Карла Антона. Дзеці:
Малодшы сын Філіпа, Альберт, стаў каралём пасля смерці свайго дзядзькі Леапольда II.
Ластавікі
Ла́ставікі (, Ластовики) — былы хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Празароцкага сельсавета.
Новае Палессе (Круглянскі раён)
Но́вае Пале́ссе (, Новое Полесье) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Новапалескага сельсавета. Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Баніяс
Баніяс  — горад і порт у мухафазы Тартус на паўночным захадзе Сірыі.
Размешчаны за 55 км на поўдзень ад Латакіі і за 35 км на поўнач ад Тартуса, на вышыні 9 м над узроўнем мора. Праз горад працякае невялікая рака Баніяс, якая ўпадае ў Міжземнае мора. У раёне порта знаходзіцца нафтаперапрацоўчы завод.
Паграбішча (Круглянскі раён)
Паграбі́шча (, Погребище) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Баранава (Гродзенскі раён)
Бара́нава (, Бараново) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
У 1954—1967 гадах цэнтр Баранаўскага сельсавета. Да 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Квасоўскага сельсавета, да 16 сакавіка 1987 года — у склад Капцёўскага сельсавета.
Верхнія Пагараны
Ве́рхнія Пагара́ны (, Верхние Погораны) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2180001—2181000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2180001—2181000)
Мішэль Наім Аун
Мішэль Наім Аун (ميشال نعيم عون; нар., Харэт-Храйк, Бейрут, Ліван) — ліванскі ваенны і палітычны дзеяч, генерал Узброеных сіл Лівана, в. а. прэзідэнта і прэм’ер-міністр Лівана 22 верасня 1988 года па 13 кастрычніка 1990 года, прэзідэнт Лівана з 31 кастрычніка 2016 года.
Гарабурды
Гарабурды гербу «Габданк» — вялікалітоўскі шляхецкі род.
Паходзяць, імаверна, з полацкага баярства. Польскі генеалог XIX ст. Севярын Урускі лічыў, што Гарабурды татарскага паходжання і атрымалі шляхецтва ад Жыгімонта Аўгуста. Аднак Рыгор Гарабурда служыў яшчэ вялікаму князю Казіміру Ягелончыку. Таксама, з 1390—1420-х гадоў вядомы Астафій Гарабурда, пісар князя Лугвеня Альгердавіча, але яго сувязь з родам не высветлена. Урускі пачынаў радавод Гарабурдаў з Багдана (Тэадата, Федзькі) Рыгоравіча, якога называў пісарам каралевы Боны і ўраднікам яе літоўскіх маёнткаў. Паводле Урускага, Багдан у шлюбе з Мілаславай з Сачкевічаў на Ліпах меў пяць сыноў — Сямёна, Лукаша, Міхайлу, Анцуту і Пятра.
Лукаш і Міхайла Багданавічы былі гаспадарскімі дваранамі, выконвалі дыпламатычныя даручэнні, у т.л. у складзе пасольстваў да Масквы і Крыма, бралі ўдзел у баявых дзеяннях Лівонскай вайны (1558—1582). Анцута (Ancuta), паводле гісторыка-езуіта ХVІІІ ст. Каспара Нясецкага і таго ж Урускага, з 1562 года быў полацкім епіскапам. Пасля ўзяцця Полацка маскоўскімі войскамі (1563), Сямён, Лукаш, Анцута і Пётр Багданавічы з сем’ямі трапілі ў палон. З палону вярнуўся толькі Лукаш і яго пляменнікі — Аляксандр Сямёнавіч, Пётр і Васіль Анцуцічы.
Міхаіл Гарабурда меў сыноў Яна (?—1613) і Крыштафа (?—1616), з іх першы валодаў Свіслаччу, другі — Востравам. Нашчадкі абодвух вядомы да пачатку XVIII ст. З іншых галін роду Гарабурдаў адна жыла ў Гарадзенскім павеце да другой паловы XIX ст.
Карл Антон Гогенцолерн-Зігмарынген
Карл Антон Гогенцолерн-Зігмарынген (Karl Anton Joachim Zephyrin Friedrich Meinrad Fürst von Hohenzollern-Sigmaringen;,  — , ) — князь Гогенцолерн-Зігмарынген, кіраўнік старэйшай (каталіцкай) галіны дому Гогенцолернаў. Сын Карла Гогенцолерн-Зігмарынген і Марыі Антуанэты Мюрат, пляменніцы Іаахіма Мюрата.
Бацька Карла Антона адрокся на яго карысць у 1848 годзе, аднак праз год Карл быў вымушаны аддаць сваё княства далёкаму кузену каралю Фрыдрыху Вільгельму IV, які далучыў яго да Прускаму каралеўству. З 1858 па 1862 год Карл Антон быў міністрам-прэзідэнтам Прусіі, пасля ўзнікнення праблем паміж каралём і парламентам па фінансавых прычынах ён быў вымушаны сысці ў адстаўку. На пасадзе яго змяніў Ота фон Бісмарк.
Сям’я
З 1834 года Карл Антон быў жанаты з Жазэфінай Бадэнскай (1813—1900), дачкой вялікага герцага Карла і Стэфаніі дэ Багарнэ. У іх нарадзіліся:
Верхняя Свіслач
Ве́рхняя Сві́слач (, Верхняя Свислочь) — былая вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Квасоўскага сельсавета.
Ліквідавана 28 верасня 2010 года.
Стаі (Круглянскі раён)
У 1924—1954 гадах цэнтр Стайскага сельсавета. Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Антыліван
Антыліван  — горны хрыбет у Сірыі і Ліване, на ўсход ад хрыбта Ліван. Даўжыня каля 100 км. Вышыня да 2814 м (гара Эш-Шэйх, масіў Хермон).
Апісанне
Уяўляе сабой платопадобны масіў, крута абрываецца на захад да ўпадзіны Бекаа і паніжальнага прыступкамі на ўсход. Расліннасць пераважна паўпустынная; на заходніх схілах і ў далінах — месцамі лясы з вечназялёных дубоў. Антыліван перасякаюць аўтамабільная дарога і чыгунка Дамаск — Бейрут.
Віцькі
Віцькі́ (, Витьки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Капцёўскага сельсавета.
Татарка (Круглянскі раён)
Тата́рка (, Татарка) — былая вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Скасавана 29 снежня 2022 года.
Лісіцы (Глыбоцкі раён)
Лісі́цы (, Лисицы) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёскі Лісіцы I i Лісіцы II у складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 19 мая 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Зябкаўскага сельсавета.
Львоўскі нацыянальны медыцынскі ўніверсітэт імя Данілы Галіцкага
Львоўскі нацыянальны медыцынскі ўніверсітэт імя Данілы Галіцкага (Львівський національний медичний університет імені Данила Галицького) — вышэйшая навучальная ўстанова Міністэрства аховы здароўя Украіны, размешчаная ў Львове.
Адна з буйнейшых і старэйшых медыцынскіх навучальных устаноў Украіны. Рыхтуе спецыялістаў па напрамках медыцына, медыка-прафілактычная справа, стаматалогія і фармацыя. У рэйтынгу міжнароднай навуковай базы Scopus універсітэт займае першае месца сярод медыцынскіх вышэйшых навучальных устаноў Украіны.
Гісторыя
Універсітэт з’яўляецца правапераемнікам Львоўскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта (1996 г.), Львоўскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1939 г.), медыцынскага факультэта Львоўскага ўніверсітэта (16 лістапада 1784 г.).
Старое Палессе
Старо́е Пале́ссе (, Старое Полесье) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Мазурава (хутар)
Ма́зурава (, Мазурово) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Нехаленія прыгожая
Нехаленія прыгожая (Nehalennia speciosa) — від стракоз з сямейства стрэлак.
Апісанне
Пярэднія і заднія крылы аднолькавыя па форме і жылкаванню, у спакоі складаюцца над брушкам. Вочы паўшарападобныя, выступаючыя, падзеленыя, прамежак паміж імі шырэйшы за вочы. У самкі заўсёды ёсць яйцаклад. Галёнкі не расшыраныя. Грудзі і брушка металічна-зялёныя.
Пашырэнне
Транспалеарктычны від. На Беларусі сустракаецца лакальна ў паўднёвых раёнах. Жыве на нізінных балотах і на забалочаных поймавых лугах.
Асаблівасці біялогіі
Лёт у чэрвені-ліпені. Адкладвае яйцы у расліны ў суправаджэнні самца, які трымае самку за пярэднеспінку. Меркавана зімуе ў лічынкавай стадыі. Лічынкі развіваюцца ў невялікіх забалочаных вадаёмах. Цыкл развіцця — 1 год.
Шарлота Бельгійская
Шарлота (поўнае імя Marie Charlotte Amélie Augustine Victoire Clémentine Léopoldine; 7 чэрвеня 1840 — 19 студзеня 1927) — прынцэса Бельгіі з Саксен-Кобург-Гоцкай дынастыі, пасля замужжа імператрыца-кансорт Мексікі.
Біяграфія
Адзіная дачка караля Леапольда I і яго другой жонкі Луізы Арлеанскай, сястра Леапольда II і Філіпа Фландрскага. Яна была названа ў гонар першай жонкі Леапольда, прынцэсы Шарлоты Уэльскай, якая памерла пры родах. Прынцэса даводзілася стрыечнай сястрой каралеве Вялікабрытаніі Вікторыі і яе мужу герцагу Альберту, а таксама Фердынанду II Партугальскаму.
27 ліпеня 1857 года Шарлота ажанілася з аўстрыйскім эрцгерцагам Максіміліянам (1832—1867), малодшым братам імператара Франца Іосіфа. Той прызначыў Максіміліяна віцэ-каралём Ламбарда-Венецыянскага каралеўства і пара некалькі гадоў правяла ў Італіі.
У 1863 годзе пры падтрымцы французскага імператара Напалеона III Максіміліян атрымаў тытул і карону Імператара Мексікі. Пасля прыбыцця ў Мексіку ў 1864 годзе пара каранавалася і засталася жыць у Мехіка, абраўшы як рэзідэнцыю Чапультэпекскі палац. Як імператрыца, Шарлота змяніла імя і стала звацца на іспанскі манер Карлотай. Пасля ўсяго некалькіх месяцаў пасля каранацыі Напалеон III вырашыў спыніць свой мексіканскі праект і Максіміліян пазбавіўся яго падтрымкі. Новы імператар сутыкнуўся з процідзеяннем з боку рэспубліканцаў і Злучаных Штатаў. Бачачы няўстойлівасць становішча, Шарлота вярнулася ў Еўропу, дзе паспрабавала знайсці падтрымку для мужа. Аднак яе высілкі былі марныя, у яе з’явіліся сімптомы шызафрэніі і моцны стрэс. У Мексіку яна так і не вярнулася. Сумныя весткі з Мексікі і няўдача місіі падарвалі здароўе Шарлоты, яна пакутавала на шызафрэнію і наступныя гады жыла пад наглядам урачоў у сваім замку пад Бруселем. Яна памерла так і не даведаўшыся, што ў 1867 годзе яе муж быў расстраляны.
Па чутках, у 1866 годзе Шарлота сустракалася з бельгійскім афіцэрам Альфрэдам ван дэр Смісенсам і вынікам іх сувязі стала нараджэнне Максіма Вейгана. Сам Вейган, будучы французскі генерал, адмовіўся пацвердзіць ці аспрэчыць гэту інфармацыю.
Каміль Німр Шамун
Каміль Німр Шамун (, Дэйр-эль-Камар, Шуф, Горны Ліван, Асманская імперыя —, , Ліван) — ліванскі палітык і дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Лівана ў 1952—1958 гадах. Адзін з вядучых правахрысціянскіх лідараў падчас грамадзянскай вайны ў Ліване. Заснавальнік Нацыянал-ліберальнай партыі.
Маласць (Глыбоцкі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Саад Харыры
Саад Харыры (нар., , Саудаўская Аравія) — ліванскі мільярдэр і палітычны дзеяч. Дзеючы прэм’ер-міністр Лівана (са снежня 2016 года). Другі сын Рафіка Харыры, забітага прэм’ер-міністра Лівана. Пасля смерці свайго бацькі узначаліў «Рух за будучыню», створаны яго бацькам, а таксама ліванскую кааліцыю M14. Правёў некалькі гадоў за мяжой, а 8 жніўня 2014 года вярнуўся ў Ліван і ўжо 3 лістапада 2016 года быў прызначаны Прэм’ер-міністрам.
Азёры (Круглянскі раён)
Азёры (, Озёры) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Гарны (Гродзенскі раён)
Гарны́ (, Горны) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Капцёўскага сельсавета.
Грыўкі (Гродзенскі раён)
Грыўкі́ (, Гривки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Мірончыкі
Міро́нчыкі (, Мирончики) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Навінкі (Глыбоцкі раён)
Наві́нкі (, Новинки) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Дайлідкі (Гродзенскі раён)
Дайлі́дкі (, Дайлидки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Капцёўскага сельсавета.
Арэхаўка (Круглянскі раён)
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Янава (Круглянскі раён)
Я́нава (, Яново) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Філатаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 13 км на захад ад Круглага, 92 км ад Магілёва, 10 км ад чыгуначнай станцыі Слаўнае на лініі Орша — Мінск. На паўночна-заходняй ускраіне цячэ р. Аслік (прыток р. Друць). Транспартныя сувязі ажыццяўляюцца па мясцовай дарозе і далей па шашы Слаўнае — Круглае.
Гісторыя
У ХІХ ст. тут быў маёнтак, гаспадар якога ў 1840 г. валодаў 1531 дзесяцінай зямлі, меў вадзяны млын і карчму. У 1897 г. у фальварку 1 двор, 66 жыхароў (38 мужчын, 28 жанчын), маслабойка, капліца. У 1909 г. у маёнтку 1 двор, 1 жыхар, у Паўлавіцкай воласці Магілёўскага павета.
Савецкая ўлада ўстаноўлена ў лістападзе 1917 г. З лютага да кастрычніка 1918 г. акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. З 20.8.1924 г. у Круглянскім раёне Аршанскай акругі (да 26.7.1930), з 8.7.1931 г. у Талачынскім, 12.2.1935 г. у Круглянскім раёнах, з 20.2.1938 г. Магілёўскай вобласці, з 16.9.1959 г. да 30.7.1966 г. у Бялыніцкім раёне. У 1926 г. — 1 хутар, 2 двары, 6 жыхароў. У ліпені 1931 г. арганізаваны калгас, працавала ваўначоска. У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 г. да 27.6.1944 г. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
У 1993 годзе 19 гаспадарак, 39 жыхароў. Вёска ў складзе саўгаса «Круча», дзейнічае ферма буйной рагатай жывёлы. Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Кручанскага сельсавета.
Бразгучка
Бразгу́чка (, Бразгучка) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Бураўшчына
Бу́раўшчына (, Буровщина) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Запрудскага сельсавета.
Павіншчына
Паві́ншчына (, Павинщина) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празароцкага сельсавета.
Свіслацкі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Сві́слацкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — пасёлак Дружны.
Павіншчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарневічы, пазней у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Дзякалавічы
Дзяка́лавічы (, Декаловичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Квасоўскага сельсавета.
Свіслацкі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Утвораны як пасялковы савет. 28 мая 2013 года пассавет рэарганізаваны ў сельсавет з цэнтрам у гарадскім пасёлку Свіслач. 22 лістапада 2021 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Дружны.
Павіншчына
Гісторыя
Да 19 мая 1972 года хутар уваходзіў у склад Зябкаўскага сельсавета.
Свіслацкі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Насельніцтва
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (Свіслач і Дружны) складала 11904 чалавекі, з іх 77,2 % — беларусы, 15,4 % — рускія, 5,2 % — украінцы, 0,4 % — палякі.
Дынаміка
Пасёлак Дружны і Свіслач з 1998 года маюць станоўчы натуральны прырост насельніцтва. Перавышэнне нараджальнасці над смяротнасцю — ад 30 да 45 % у залежнасці ад года. Адметнай асаблівасцю насельніцтва п. Дружны з'яўляецца адукацыйны ўзровень — да 55 % насельніцтвы маюць вышэйшую адукацыю або з’яўляюцца студэнтамі ВНУ.
Рэлігія
На 1 студзеня 2017 года ў сельсавеце налічваецца 4 рэлігійныя грамады, якія зарэгістраваны ў Мінскам абласным выканаўчым камітэце і пастаўлены на ўлік у Пухавіцкім райвыканкаме. З іх дзве праваслаўныя грамады і дзве грамады евангельскіх хрысціянаў баптыстаў.
Эканоміка
Свіслацкі сельсавет — прамысловы цэнтр Пухавіцкага раёна, яго паступленні ў бюджэт складаюць каля 40 % ад усіх паступленняў Пухавіцкага раёна. Тымчасова, у сельсавеце пражывае толькі каля 17 % ад колькасці насельніцтва Пухавіцкага раёна.
Склад
Свіслацкі сельсавет уключае 2 населеных пункта:
Каромысла зялёнае
Каромысла зялёнае ці зялёны каромысел (Aeschna viridis) — від разнакрылых стракоз.
Апісанне
Буйная страказа. Даўжыня брушка самца 48-52 мм, самкі — 47-54 мм. Даўжыня задніх крылаў самца 38-41 мм, самкі — 41-45 мм. Афарбоўка стракатая. Вочы датыкаюцца адно з адным на некаторым прамежку. Т-падобная пляма на лбе няпоўная. Бакі грудзей у самца і самкі зялёныя, без палос. Верх грудзей самца з 2 шырокімі, зялёнымі палосамі. Жылкі крылаў чарнаватыя. Яйцаклад самкі з бакавымі пласцінкамі, яго асноўная пласцінка ззаду без глыбокай выемкі.
Пашырэнне
Транспалеарктычны від. У Беларусі пашыраны па ўсёй тэрыторыі. Сустракаецца на нізінных балотах і ў поймах рэк.
Асаблівасці біялогіі
Дарослыя насякомыя — актыўныя драпежнікі. Здабычу (камары, мошкі) ловяць падчас лёту. Вылет і размнажэнне ў чэрвені-ліпені.
Лічынкі жывуць у стаячых (у тым ліку забалочаных) і слабопроточных вадаёмах з густой расліннасцю, кормяцца воднымі беспазваночнымі, маляўкамі рыб (могуць наносіць шкоду рыбаразвядзенню).
Ахова
Від уключаны ў Чырвоны спіс МСАП, Чырвоную кнігу Беларусі, Чырвоную кнігу Літвы. Ахоўваецца ў Еўропе (дадатак II Бернскай канвенцыі).
Вызваленне Парыжа
Вызваленне Парыжа (таксама вядомая як бітва за Парыж) — бітва падчас Другой сусветнай вайны на Заходнім фронце, якая доўжылася з 19 жніўня 1944 года да капітуляцыі нямецкіх акупацыйных сіл 25 жніўня таго ж года. Гэта бітва адзначыла вызваленне Парыжа і ўцёкі ўрада Вішы ў горад Зігмарынген у Германіі.
Сталічны рэгіён Францыі быў акупаваны нацысцкай Германіяй з моманту падпісання Другога Камп'енскага перамір'я ў чэрвені 1940 года, калі германская армія акупавала паўночную і паўднёва-заходнюю Францыю і калі быў створаны марыянетачны рэжым Вішы ў аднайменным горадзе ў цэнтральнай Францыі.
Вызваленне Парыжа пачалося з паўстання французскага Супраціўлення супраць нямецкага гарнізона ў горадзе. 24 жніўня 1944 года так званыя французскія ўнутраныя сілы (Forces françaises de l'intérieur, FFI) атрымалі падмацаванне ад сіл Змагарнай Францыі і ад амерыканскай арміі пад камандаваннем генерала Патана.
Гэта бітва разглядаецца некаторымі гісторыкамі як апошняя бітва ў бітве за Нармандыю, хоць у рэчаіснасці яна скончылася разгромам сіл вермахта амерыканскай арміяй пад камандаваннем генерал-лейтэнанта Джорджа С. Патана і брытанскай арміяй пад камандаваннем фельдмаршала Мантгомеры ў Фалезскай аперацыі ў заходняй Францыі прыкладна ў той жа час. Вызваленне Парыжа можна разглядаць як пераходны момант ва ўварванні саюзных войскаў: ад аперацыі «Аверлорд» да пачатку агульнага маштабнага наступу, хоць такога меркавання прытрымліваецца меншая частка спецыялістаў.
Юрый Анатольевіч Бойка
Кіраўнік палітычнай сілы «Апазіцыйны блок» і яе парламенцкай фракцыі (верасень 2014 года — 20 лістапад 2018). У 1981—1999 гадах прайшоў шлях ад майстра да дырэктара Рубежанскага хімзаводу «Зара». Кіраўнік НАК «Нафтагаз Украіны» (2002—2005). Старшыня Рэспубліканскай партыі Украіны (2005—2007). Віцэ-прэм’ер-міністр Украіны (2012—2014), міністр энергетыкі і вугальнай прамысловасці Украіны (2010—2012), міністр паліва і энергетыкі Украіны (2006—2007 і 2010).
Кандыдат у прэзідэнты (2014, 2019 ).
Мацярынскае
Мацяры́нскае возера — возера ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне ракі Свіслач, за 18 км на паўночны захад ад горада Мар’іна Горка, 2 км на поўдзень ад гарадскога пасёлка Свіслач і 2,5 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка Дружны.
Агульнае
У возеры водзяцца шчупак, карась, плотка, акунь і іншыя віды рыб.
Карысныя ўласцівасці
Мацярынскае возера з’яўляецца тарфяным і мае лекавыя ўласцівасці, з якіх адзначаюць:
Чуткі
У часы СССР з нейкага НДІ прыязджалі для вызначэння глыбіні возера, але не здолелі гэтага зрабіць, выказаўшы здагадку пра падвоенае дно.
Прытча аб добрым Самараніне
Прытча аб добрым ці Міласэрным Самараніне (або Самарыцяніне) — адна з найбольш вядомых прытчаў Ісуса Хрыста. Прытча згадваецца толькі ў адным з Евангелляў Новага Запавету. Паводле Евангелля ад Лукі 10:29-37 аднаго падарожніка (не вядома, яўрэя ці не) збілі, абрабавалі і пакінулі напаўмёртвым ўздоўж дарогі. Спярша святар, а затым і лявіт пайшлі далей і пакінулі гэтага чалавека. Нарэшце, тым шляхам ішоў Самаранін. Негледзячы на тое, што Самарыцяне і яўрэі варагавалі, але Самаранін дапамагае параненаму.
Ісус расказаў прытчу ў адказ на пытанне «хто мой блізкі?», якога згодна з Лявіт 19:18 трэба было любіць. Апісанне самарыцяніна ў станоўчым святле прыносіла нейкі шок для слухачоў Ісуса.
Некаторыя даследчыкі, такія як Аўгустын, інтэрпрэтавалі прытчу алегарычна, калі Самаранін прадстаўляе Ісуса Хрыста, Які выратоўвае грэшную душу. Іншыя ж разглядаюць як алегорыю, якая ілюструе этыку Ісуса.
Прытча натхніла на тварэнне шматлікіх твораў жывапісу, скульптуры, паэзіі і кінематографу. У паўсядзенным жыцці фраза «Добры самарыцянін», якая вытварылася з прытчы, азначае чалавека, які дапамагае незнаёмым; многія бальніцы і дабрачынныя арганізацыі носяць імя Добрага самарыцяніна.
Біблейскае апавяданне
Прытча мае наступны змест:
''На гэта сказаў Ісус: нейкі чалавек ішоў з Ерусаліма ў Ерыхон і нарваўся на разбойнікаў, якія знялі ь яго вопратку, паранілі яго і пайшлі, пакінуўшы яго ледзь жывога. З нагоды нейкі святар ішоў тою дарогаю і, убачыўшы яго, прайшоў міма. Гэтак сама і лявіт, быўшы на тым месцы, падышоў, паглядзеў і прайшоў міма. А нейкі Самаранін, праязджаючы, знайшоў яго і, убачыўшы яго, пашкадаваў, і падышоўшы, перавязаў яму раны, паліваючы алеем і віном; і, пасадзіўшы яго на свайго асла, прывёз яго ў гасцініцу і паклапаціўся пра яго; а на другі дзень, ад'язджаючы, дастаў два дынары, даў гаспадару гасцініцы і сказаў яму: паклапаціся пра яго; і калі патраціш больш, я, калі вярнуся, аддам табе.''
''І вось, адзін законнік устаў і, спакушаючы Яго, сказаў: Настаўнік, што мне рабіць, каб успадкаваць жыццё вечнае? А Ён сказаў яму: у законе што напісана? як чытаеш? Той сказаў у адказ: «палюбі Госпада Бога твайго ўсім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсёю моцай тваёю, і ўсім разуменнем тваім, і блізкага твайго, як самога сябе». Ісус сказаў яму: слушна ты адказваў; так рабі і будзеш жыць. Але той, хочучы апраўдацца, сказаў Ісусу: а хто мой блізкі?''
Вялікае Зубава
Да 2014 года вёска ўваходзіла ў склад Ляснянскага сельсавета.