cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрнэст Хемінгуэй
Тэмы
Папулярнасць твораў Хемінгуэя ў значнай ступені засанавана на іх тэмах, якімі, паводле меркавання доктара Мічыганскага ўніверсітэта Фрэдэрыка Свабоды, з’яўляюцца каханне, вайна, спустошанасць і страта; усе яны з’яўляюцца асноўнымі тэмамі ўсёй амерыканскай літаратуры і моцна праяўляюцца ў сутнасці твораў Хемінгуэя. Літаратурны крытык Лэслі Фідлер бачыць у работах пісьменніка тэму, якую ён вызначае як «Свяшчэнная зямля» — Амерыканскі Захад — дапоўнены ў творах Хемінгуэя гарамі Іспаніі, Швейцарыі і Афрыкі, а таксама вадаёмамі Мічыгана. Апроч таго, Хемінгуэй аддаў даніну Амерыканскаму Захаду назвай «Гатэль Мантана» (Hotel Montana) у творах «І ўзыходзіць сонца» і «Па кім звоніць звон». Фідлер, а таксама іншы літаратар Бэн Стольцфус лічаць, што прырода ў творах Хемінгуэя з’яўляецца месцам для адраджэння і тэрапіі, і паляўнічы або рыбак адчуваюць там момант трансцэндэнтнасці, калі здабыча забітая. Гэтая прырода — месца, дзе мужчыны без жанчын: мужчыны рыбачаць; мужчыны палююць; мужчыны знаходзяць адкупленне ў прыродзе. Нягледзячы на тое, што Хемінгуэй пісаў пра спорт, Карлас Бэйкер лічыць, што акцэнт заўсёды больш робіцца на спартсмена, чым на сам спорт, а Сьюзан Бігель лічыць Хемінгуэя амерыканскім натуралістам, што адлюстравана ў вельмі падрабязных апісаннях прыроды, напрыклад у апавяданні «Рака двух сэрцаў».
Пісьменнік, адной з асноўных тэм якога — асабліва ў пачатку творчага шляху — была вайна, адзначаў значэнне ваеннага досведу: «Вайна адна з самых важных тэм, і прытым такая, калі цяжэй за ўсё пісаць праўдзіва, і пісьменнікі, якія не бачылі вайны, ад зайздрасці імкнуцца пераканаць і сябе, і іншых, што тэма гэтая нязначная, ці ненатуральная, ці хваравітая, у той час, як на самой справе ім проста не давялося перажыць тое, чаго нічым нельга кампенсаваць». У вобразе галоўнага героя рамана «Бывай, зброя!» лейтэнанта Фрэдэрыка Генры, а таксама ў каханні героя да Кэтрын Барклі выявіўся асабісты ваенны досвед аўтара.
Тэма жанчын і смерці з’яўляецца ў апавяданнях Хемінгуэя з творам «Індзейскі лагер», які пранізвае тэма смерці. Прафесар Філіп Янг лічыць, што акцэнт у «Індзейскім лагеры» ставіцца не столькі на жанчыну, якая нараджае дзіцяці, ці на бацьку, які здзейсніў самагубства, а на Ніку Адамсе, які з’яўляецца сведкам гэтых падзей і «атрымлівае душэўныя шрамы і становіцца нервовым хлопцам». У гэтым апавяданні пісьменнік апісаў падзеі, якія сфарміравалі асобу Адамса. Янг лічыць, што ў «Індзейскім лагеры» знаходзіцца «ключ» да пытання «што аўтар планаваў рабіць у наступныя 35 гадоў сваёй кар'еры». Стольцфус лічыць работу Хемінгуэя больш складанай з раскрыццём ісціны экзістэнцыялізму: калі чалавек нічога не зрабіў у жыцці, то яго адкупленне адбудзецца на парозе смерці. Фрэнсіс Макомбер, які нікчэмна пражыў сваё жыццё, памірае шчаслівым, таму што апошнія гадзіны яго жыцця былі сапраўднымі; тарэадор у карыдзе ўяўляе сабой вяршыню сапраўднага жыцця. У сваёй рабоце «Выкарыстанне сапраўднасці: Хемінгуэй і літаратурнае поле» («The Uses of Authenticity: Hemingway and the Literary Field») Ціма Мюлер адзначае, што творы пісьменніка атрымалі поспех таму, што персанажы ў іх жывуць «сапраўдным жыццём», а «салдаты, рыбакі, баксёры і леснікі з'яўляюцца архетыпамі сапраўднасці ў сучаснай літаратуры».
У творах Хемінгуэя распаўсюджана тэма маральнай кастрацыі мужчын, асабліва ў рамане «І ўзыходзіць сонца». Фідлер лічыць, што маральная кастрацыя ў персанажаў Хемінгуэя з’яўляецца характэрнай рысай пакалення параненых салдат, у якім такія жанчыны, як Брэт, дабіліся эмансіпацыі. Гэта адносіцца і да другараднага персанажа Фрэнсіс Клайн, якая была дзяўчынай Кона ў пачатку рамана. Яна з’яўляецца яскравым прыкладам такога пакалення не толькі таму, што прадстаўляе яго ўжо ў самым пачатку твора, а яшчэ і з-за таго, які ўплыў яна мае на Кона, хоць і мала з’яўляецца ў тэксце.
Бэйкер лічыць, што Хемінгуэй супастаўляе ў сваіх творах «натуральнае» і «ненатуральнае». У апавяданні «Альпійская ідылія» («Alpine Idyll») «ненатуральнасць» катання на лыжах у горнай краіне позняй вясной спалучаецца з «ненатуральнасцю» селяніна, які занадта доўга трымаў труп сваёй жонкі зімой у хляве. Лыжнікі і селянін спускаюцца ў даліну да «натуральнай» вясны для адкуплення.
Некаторыя крытыкі характарызуюць творы Хемінгуэя як жанчынаненавісніцкія і гамафобскія. Сьюзан Бігель прааналізавала водгукі на літаратуру пісьменніка за чатыры дзесяцігоддзя, апублікаваўшы вынікі ў сваім эсэ «Крытычны прыём» («Critical Reception»). Яна адзначыла, што ў 1980-я гады «крытыкі, якія падтрымлівалі мультыкультуралізм» проста ігнаравалі Хемінгуэя; хоць некалькі «апалагетыкаў» былі напісаныя. Тыповым з’яўляецца падобны аналіз рамана «І ўзыходзіць сонца»: «Хемінгуэй не дазваляе чытачу забыцца, што Кон — габрэй, не непрывабны персанаж, які аказваецца габрэем, а персанаж, які з'яўляецца непрывабным, таму што ён габрэй». Паводле Бігель у тым жа дзесяцігоддзі крытыкі адзначалі «страх перад гомасексуалізмам» і расізм у літаратуры Хемінгуэя.
Ацэнкі беларускіх літаратараў
Беларускі літаратар Канстанцін Касяк паказвае, што Хемінгуэй — гэта чалавек крайнасцей, якія вельмі гарманічна ўжываліся ў ім, і параўноўвае яго з галоўным героем фільма «Бунтар без ідэі»
Перакладчык і літаратуразнаўца Вадзім Небышынец адзначыў, што вызначальную ролю ў творчай біяграфіі Хемінгуэя адыграла Першая сусветная вайна, а таксама тэма «страчанага пакалення» і што трагічнае ўспрыманне свету дасягнула свайго апагея ў рамане «Бывай, зброя!». Літаратуразнаўца Ева Лявонава пісала, што ад настрояў страчанасці і адзіноты, уласцівых героям Хемінгуэя, аўтар паступова перайшоў да «больш актыўнай жыццёвай пазіцыі».
В. Небышынец заўважае, што пісьменнік абапіраўся на рэалістычныя і гуманістычныя традыцыі сваіх папярэднікаў, але выпрацаваў сваю адметную творчую манеру, якая зрабілася адным з вызначальных стыляў XX стагоддзя. Паводле Лявонавай, Хемінгуэй імкнуўся да стварэння «простай, сумленнай прозы пра чалавека» і лічыў, што для сапраўднага мастака «кожная кніга павінна быць пачаткам, новай спробай дасягнуць недасягальнага, яшчэ не здзейсненага іншымі». Літаратуразнаўца лічыць, што «проза бачылася яму „самым цяжкім пісьменніцкім хлебам“, бо празаік заўсёды стаіць перад „неабходнасцю зрабіць вымысел больш праўдзівым за рэальнае жыццё“».
Чалавек «татальнага дзеяння», Эрнэст Хемінгуэй любіў людзей рамантычнага складу; па сутнасці, рамантыкамі з’яўляюцца і многія яго героі, якія прытрымліваюцца раз і назаўсёды абранага для сябе маральнага «кодэкса», паводле якога чалавек мусіць перамагаць уласную слабасць, вышэй за ўсё ставіць гонар і годнасць, быць высакародным і справядлівым нават у адносінах да ворага.
Літаратуразнаўца Іван Саверчанка пісаў :
Ева Лявонава паказала, што многія якасці твораў Хемінгуэя ўласцівыя прозе самога Быкава, а менавіта наяўнасць падтэкстаў, прытчавасць, глыбокі псіхалагізм і рэльефнасць апісанняў, таксама адзначаючы, што іх творы падобныя тэмамі, экстрэмальнымі, «памежнымі» сюжэтнымі калізіямі, сітуацыямі выбару і незвычайным трагізмам.
Уплыў і спадчына
Спадчына Хемінгуэя для амерыканскай літаратуры — гэта яго стыль: пісьменнікі, якія з’яўляліся пасля яго, пераймалі або пазбягалі яго. Пасля таго, як з выданнем кнігі «І ўзыходзіць сонца» была створана яго рэпутацыя, ён стаў адным з цэнтральных прадстаўнікоў пасляваеннага пакалення, усталяваўшы асабісты стыль для пераймання. Яго кнігі былі спалены ў Берліне ў 1933 годзе ў якасці «сімвала сучаснага заняпаду» і адпрэчаны яго бацькамі, якія лічылі іх «брудам». Рэйналдс сцвярджае, што яго спадчынай з’яўляецца тое, што «яго апавяданні і раманы так хутка папулярызаваліся, што некаторыя з іх сталі часткай нашай культурнай спадчыны». У 2004 годзе ў бібліятэцы Джона Ф. Кэнэдзі Расэл Бэнкс заявіў у сваім выступе, што ён, як і многія пісьменнікі-мужчыны яго пакалення, знаходзіцца пад уплывам літаратурнай філасофіі, стылю і іміджу Хемінгуэя. Паводле слоў Мюлера, «Хемінгуэй з'яўляецца самым вядомым з усіх пісьменнікаў у свеце».
Бэнсан лічыць, што жыццёвы досвед Хемінгуэя стаў «сродкам для эксплуатацыі» ў яго літаратуры. Літаратуразнаўца Андрэс Халенгрэн, які даследаваў творчасць Хемінгуэя, лічыць, што яго «брутальны стыль» і вобраз мача трэба аддзяляць ад літаратурнай дзейнасці. Гэта пацвярджае і Бэнсан, апісваючы яго як інтраверта і параўноўваючы яго з Джэромам Сэлінджэрам, нягледзячы на тое, што Хемінгуэй маскіруе свой характар самахвальствам. На самай справе падчас Другой сусветнай вайны Сэлінджэр сустракаўся і перапісваўся з Хемінгуэем, якога ён прызнаваў сваім аўтарытэтам. У сваім лісце да Хемінгуэя Сэлінджэр сцвярджаў, што іх размовы «далі яму адзіныя хвіліны надзеі за ўсю вайну» і жартоўна называў сябе «старшынёй фан-клубаў Хемінгуэя».
Ступень уплыву Хемінгуэя відаць у даніне і адгалосках яго твораў у папулярнай культуры. Малая планета, адкрытая ў 1978 годзе астраномам з СССР Мікалаем Чарных, была названая ў яго гонар («(3656) Хемінгуэй») ; у апавяданні Рэя Брэдбэры «Машына да Кіліманджара» («The Kilimanjaro Device») Хемінгуэй едзе на вяршыну гары Кіліманджара ; у 1993 годзе выйшаў мастацкі фільм «Барацьба з Эрнэстам Хемінгуэем» з Робертам Дзювалам, Рычардам Харысам, Шырлі Мак-Лейн, Сандрай Балак і Пайпер Лоры ў галоўных ролях пра сяброўства двух пенсіянераў, ірландца і кубінца, якія жывуць у прыбярэжным мястэчку штата Фларыда. Уплыў пісьменніка відавочны па мноству рэстаранаў з назвай «Хемінгуэй», а таксама па барах з распаўсюджанай назвай «Хэрыс» («Harry's») (адсылка да бару з рамана «За ракой у цені дрэў»). Лінія мэблі Хемінгуэя, распаўсюджанню якой садзейнічаў сын Хемінгуэя Джэк (Бамбі), мае такія прадметы як тумбачка «Кіліманджара» і канапа «Кэтрын». Кампанія «Манблан» («Montblanc») прапануе аўтаручкі «Хемінгуэй», а таксама была створана лінія адзення для сафары, названая ў яго гонар. У 1977 годзе быў заснаваны міжнародны конкурс імітацыі Хемінгуэя (International Imitation Hemingway Competition), які публічна прызнаў яго ўплыў і камічна недарэчныя намаганні некаторых аўтараў імітаваць яго. Удзельнікам прапануецца прадставіць адну «сапраўды добрую старонку з сапраўды дрэннага Хемінгуэя», а пераможцы ляцяць у Італію ў бар «Хэрыс».
У 1965 годзе Мэры Хемінгуэй заснавала «фонд Хемінгуэя» (Hemingway Foundation) і ў 1970-х гадах падаравала дакументы мужа бібліятэцы Джона Ф. Кэнэдзі. У 1980 годзе група даследчыкаў Хемінгуэя ацаніла ахвяраваныя паперы, пазней сфарміраваўшы «таварыства Хемінгуэя» (Hemingway Society), «якое падтрымлівае і стымулюе хемінгуэеўскую стыпендыю (Hemingway scholarship)».
Бібліяграфія
Творы, выдадзеныя пасля 1961 года, былі апублікаваны пасмяротна.
Экранізацыі
Па ўсіх вялікіх творах Хемінгуэя былі знятыя фільмы: «Бывай, зброя!» (1932, 1957), «Па кім звоніць звон» (1943), «Мець і не мець» (1944, 1950, 1958), «Забойцы» («The Killers») (1946, 1956, 1964), «Справа Макомбера» («The Macomber Affair») (1947), «Снягі Кіліманджара» (1952), «І ўзыходзіць сонца» (1957, 1984), «Стары і мора» (1958) і «Астравы ў акіяне» (1977).
Першы фільм па рамане «Бывай, зброя!» быў зняты ў 1932 годзе, праз 3 гады пасля выхаду кнігі. У гэтай любоўнай гісторыі, якая адбываецца на фоне Першай сусветнай вайны, Гэры Купер сыграў галоўную ролю, персанажа, правобразам якога стаў сам Хемінгуэй і які ўлюбляецца ў медсястру, у ролі якой знялася Хелен Хейс. Фільм атрымаў намінацыю на Оскар у катэгорыі «Найлепшы фільм» і выйграў дзве ўзнагароды ў катэгорыях «Лепшая аператарская праца» і «Лепшы гук». У 1957 годзе рэжысёр Дэвід Сэлзнікс зняў рымэйк з Рокам Хадсанам і Джэніфер Джонс у галоўных ролях, але ён не быў паспяховым і нават стаў фінансавым правалам, пасля якога Сэлзнікс не зняў больш ні аднаго фільма.
У 1943 годзе Гэры Купер таксама сыграў галоўную ролю ў фільме «Па кім звоніць звон». Хемінгуэй сам абраў яго і Інгрыд Бергман для выканання галоўных роляў, аднак застаўся незадаволены тым, як у фільм быў перанесены палітычны пасыл. Гэтая стужка, працягласць якой складае амаль тры гадзіны, атрымала дзевяць намінацый на Оскар.
Гілікі
Да 24 студзеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета, да 27 сакавіка 1959 года — у склад Станюшкаўскага сельсавета.
Эрнэст Хемінгуэй
Экранізацыі
Фільм па творы «Стары і мора» пра старога кубінскага рыбака і яго барацьбу з вялікай рыбай быў зняты ў 1958 годзе. Спэнсэр Трэйсі, які выканаў галоўную ролю ў гэтай карціне, атрымаў намінацыю на Оскар у катэгорыі «Лепшая мужчынская роля».
Грэгары Пек, Сьюзэн Хейвард і Ава Гарднер у 1952 годзе сыгралі галоўныя ролі ў фільме «Снягі Кіліманджара», экранізацыі твора Хемінгуэя пра сафары ў Афрыцы.
Генры Кінг, які быў рэжысёрам фільма «Снягі Кіліманджара» запрасіў Грэгары Пека і ў экранізацыю рамана «І ўзыходзіць сонца» ў 1957 годзе. У фільме, дзеянне якога адбываецца ў Францыі і ў Іспаніі, таксама сыгралі Ава Гарднер (у ролі Брэт Эшлі), Мел Ферэр і Эрал Флін.
Адной з найлепшых экранізацый твораў Хемінгуэя, на думку многіх крытыкаў, стаў фільм «Мець і не мець» 1944 года з Хамфры Богартам і Ларэн Бэкол у галоўных ролях. Наступныя экранізацыі гэтага рамана, якія выходзілі пад назвамі «Пераломны момант» («The Breaking Point») і «Збройнікі» («The Gun Runners») не былі паспяховымі.
Сезон 1992 ЖФК Надзея Магілёў
У 1992 годзе жаночы футбольны клуб «Надзея» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Галоўны трэнер — Іван Антонавіч Туркоў, трэнер — Вячаслаў Туркоў.
Гадзюкавыя
Агульная характарыстыка
Сямейства налічвае 11 родаў і каля 60 відаў са складаным ядазубным апаратам.
Даўжыня да 2 м. Цела рознай афарбоўкі. Галава акругла-трохвугольнай формы, з прытупленай насавой часткай, выразна адмяжоўваецца ад шыі і пакрыта дробнымі шчыткамі. Тулава адносна тоўстае, хвост кароткі. Характэрная асаблівасць — вертыкальная зрэнка. На верхняй сківіцы 1-2 вялікія рухомыя ядавітыя зубы і па 3-5 больш дробных. Ядаправодныя зубы ў стане спакою знаходзяцца ў складзеным становішчы (прыціснуты, канцы накіраваны назад), а пры ўкусе разам з адкрываннем пашчы высоўваюцца ўперад і ўстаюць вертыкальна. Дробныя неядавітыя зубы, якія прыстасаваны для заглытвання забітых ядам ахвяр, размешчаны на нёбных і ніжнясківічных касцях.
Пашырэнне
Прадстаўнікі сямейства пашыраны ў Афрыцы (адкуль, верагодна, паходзяць) і Еўразіі. Насяляюць вільготныя экватарыяльныя лясы, сухія саванны і стэпы, бязводныя пустыні, паўночныя хваёвыя лясы, скалістыя горы да 3000 м над узр. м. Большасць вядзе наземны спосаб жыцця, іншыя жывуць на дрэвах або пад зямлёй.
Асаблівасці біялогіі
Актыўныя пераважна прыцемкам і ўначы. Дарослыя кормяцца дробнымі жывёламі, птушкамі, яйцамі, моладзь — насякомымі і членістаногімі. Яйцажывародныя, некаторыя адкладваюць яйцы.
Ахова
4 віды гадзюк знаходзяцца у Чырвонай кнізе МСАП.
Утрыманне ў няволі
Аб'екты адлову і ўтрымання ў серпентарыях для атрымання змяінага яду.
Плошча Яворскага (Львоў)
Плошча Яворскага — плошча ў Галіцкім раёне Львова (Украіна), размешчана ў Старым горадзе ў зоне Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Плошча была вядома ад 1774-1795 гадоў як Дыкастэрыяльны пляц. З 1871 года - плошча Трыбунальская (ад размешчаных тут судовых устаноў), у 1933-1941 гадах плошча насіла назву Ябланоўскага - ў гонар абаронцы Львова ад татараў гетмана Станіслава Яна Ябланоўскага, паколькі менавіта ў 1933 годзе там быў пастаўлены яму помнік, перанесены з Гетманскіх валоў. У 1957 годзе плошчу перайменавалі ў гонар падпольнай арганізацыі Камуністычнай партыі Заходняй Украіны часоў Другой сусветнай вайны - Народнай гвардыі імя Івана Франка. Сучасную назву атрымала ў 1992 годзе ў гонар ураджэнца Львоўшчыны, украінскага царкоўнага дзеяча, рэктара Кіева-Магілянскай акадэміі Стэфана Яворскага (1658-1722).
Забор’е (Хіславіцкі раён)
Забор’е (Заборье) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 46 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Палац Гуэля
Палац Гуэля ў Барселоне (Palau Güell) — гарадскі жылы дом на вуліцы Карэра-Ноў-дэ-ла-Рамбла (Carrer Nou de la Rambla), пабудаваны Антоніа Гаўдзі па замове прыхільніка яго таленту, каталонскага прамыслоўца Эўсебі Гуэля. Палац, пабудаваны ў 1885-1890 гады, з'яўляецца адной з ранніх работ знакамітага архітэктара. У праекце палаца ўпершыню знайшлі адлюстраванне злучэнне дэкаратыўных і структурных элементаў, што пазней зрабілася характэрнай рысай яго творчасці. Гаўдзі па-рознаму выкарыстаў у дэкаратыўным афармленні сталёвыя апорныя канструкцыі. У палацы ён спраектаваў плоскія візантыйскія скляпенні.
У гэтым творы Гаўдзі выразна прасочваецца імкненне архітэктара адмовіцца ад эклектычная стылю ў пошуках новых формаў. Калі фасад яшчэ ў некаторай ступені нагадвае венецыянскія палацца, то ўнутраныя інтэр'еры палаца Гуэль адкрываюць багатую абстаноўку, якая спалучае ў сабе творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, інтарсіі і мэблю, зробленую па адмысловай замове для палаца. Адрозніваецца своеасаблівасцю афармленне сцен і скляпенняў палаца. Коміны на даху палаца Гуэля выкананы ў форме розных фігур і нагадваюць аб парку Гуэля. У 1984 годзе палац Гуэля разам з іншымі архітэктурнымі шэдэўрамі Гаўдзі быў унесены ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Акіяк
Акіяк — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нураталдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356473200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 95 чалавек (45 мужчын і 50 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 60 чалавек (34 мужчыны і 26 жанчын).
BitChute
BitChute — сэрвіс хостынгу відэаматэрыялаў створаны ў студзені 2017 года Рэем Вахай. Яго хостынг заснаваны на выкарыстанні пратаколу WebTorrent. Сэрвіс пазіцыянуецца як магчымасць пазбегнуць павышанага ўзроўню цэнзуры, якая распаўсюджваецца на такія платформы, як YouTube. Але ён застаецца вядомым праз выкарыстанне ўльтраправымі актывістамі і прыхільнікамі тэорый змоў, а таксама праз распальванне нянавісці.
Барыліў
Барыліў (Бари́лів) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Батыіў
Батыіў (Бати́їв) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Майсей Барысавіч Сокал
Майсей Барысавіч Сокал (, г. Жмерынка, цяпер Вінніцкая вобласць, Украіна — ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1938).
Біяграфія
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў‎ з 1948 года.
Творчасць
Выканаўца драматычных і характарных роляў. Створаныя ім вобразы вылучаліся псіхалагічнай дакладнасцю і яркім вонкавым малюнкам.
Сярод значных роляў: Блазан («Кароль Лір» У. Шэкспіра), Суддзя («» Лопэ дэ Вэгі), Том («» паводле Г. Бічэр-Стоу), Сілан, Рабінзон («», «» А. Астроўскага), Шпрых («» М. Лермантава), Якаў Трошын («Дзеці сонца» М. Горкага) і інш.
Дзаўскі раён
Дзаўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Паўднёвай Асеціі. Мяжуе са ўсімі раёнамі ПА, а гэтак жа: на поўначы з Расіяй, на захадзе і ўсходзе з Грузіяй. Тэрыторыя 1448 км².
На яго тэрыторыі знаходзяцца: Рокскі тунэль, які злучае Паўднёвую Асецію з расійскай рэспублікай Паўночная Асеція, участак Ваенна-асяцінскай дарогі, якая праходзіць праз Мамісонскі перавал, самы паўночны населены пункт на тэрыторыі рэспублікі — сяло Гуршэві і возера Эрца плошчай 0,41 км².
Гл. таксама
Distrito de Dzaur
NGC 5031
NGC 5031 (іншыя абазначэнні — MCG -3-34-24, PGC 46006) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Азеляненне
Азеляне́нне — комплекс мерапрыемстваў па аднаўленні або стварэнні і выкарыстанні расліннага покрыва ў населеных месцах і іх наваколлі з мэтай палепшыць якасць асяроддзя. Зялёныя насаджэнні падзяляюцца на агульныя (паркі, сады, скверы, бульвары, алеі і інш.), абмежаваныя (у дварах школьных, дашкольных, лячэбных, навукова-даследчых і інш. устаноў, у жылых раёнах) і спецыяльныя (вакол прамысловых прадпрыемстваў, водаахоўныя, проціпажарныя, супрацьэразійныя і інш.).
Фарміраванне сістэмы азелянення ў розных населеных месцах залежыць ад іх геаграфічнага становішча, мясцовых кліматычных і прыродна-ландшафтных умоў (наяўныя лясныя масівы, асаблівасці рэльефу і глеб, размяшчэнне вадаёмаў), памераў, народна-гаспадарчага профілю і планіровачнай структуры гарадоў і пасёлкаў.
Беларусь
На Беларусі мэтанакіраванае азеляненне пашырылася з XVII—XVIII стст. Сучаснае азеляненне ажыццяўляецца на аснове навукова-абгрунтаваных прынцыпаў і нарматываў: прадугледжваецца раўнамернае размеркаванне зялёных масіваў сярод забудовы ўсіх відаў, сувязь іх паміж сабой і з прыгараднымі лясамі і вадаёмамі, максімальнае захаванне існуючых насаджэнняў і інш. Зялёныя насаджэнні гарадоў займаюць каля 20 % агульнай плошчы гарадскіх зямель і складаюць каля 40 тыс. га. Створана больш за 40 паркаў культуры і адпачынку, дзіцячых і спартыўных, каля 160 агульнагарадскіх, больш за 1 тыс. садоў і сквераў, каля 50 бульвараў, існуе каля 120 зялёных зон. Састаўной часткай азелянення горада з'яўляюцца насаджэнні прыгараднай зоны: лясы, лесапаркі, лугапаркі, пладовыя сады і інш., якія ствараюць умовы для масавага адпачынку насельніцтва і садзейнічаюць аздараўленню гарадскога паветра.
Навукова-даследчая работа па азеляненні вядзецца ў Цэнтральным батанічным садзе і Інстытуце экстрымальнай батанікі АН Беларусі, БелНДІ праблем горадабудаўніцтва.
Эдуарда Чыльіда
Эдуарда Чыльіда (Eduardo Chillida Juantegui, 10 студзеня 1924, Сан-Себасцьян — 19 жніўня 2002, Сан-Себасцьян) — іспанскі скульптар, графік, мастак кнігі.
Біяграфія
Эдуарда Чыльіда нарадзіўся і вырас у Краіне Баскаў. У юнацтве захапляўся футболам, але пасля сур’ёзнай траўмы калена быў вымушаны адмовіцца ад спорту. У 1943—1947 вывучаў архітэктуру ў Мадрыдзе. У 1948—1951 жыў у Парыжы, дзе вывучаў архаічную грэчаскую пластыку і пачаў займацца скульптурай, пазнаёміўся з Брынкушы, Джакамеці, на яго працы звярнуў увагу Гастон Башляр.
Творчасць
Манументальныя абстрактныя кампазіцыі, часцей за ўсё — з жалеза, спалучаюцца ў Чыльіды з графікай, газетнымі калажамі, ён ілюстраваў кнігі Андрэ Фрэно, Чорана і інш.
Прызнанне
Чыльіда быў ганаровым членам шматлікіх еўрапейскіх мастацкіх акадэмій, ён прадстаўляў Іспанію на Венецыянскай Біенале 1958, удастоены прэміі Кандзінскага (1960), прэміі Карнегі (1964), прэміі Вільгельма Лембрука і зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія (1966), прэміі Вольфа (1984/5), прэміі Прынца Астурыйскага (1987) і Імператарскай прэміі Японіі (1991).
Феліццана
Феліццана (Felizzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 2433 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 97 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 15023. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano.
Задора (герб)
Задора (Zadora) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з канца XIV ст., у Вялікім Княстве Літоўскім — пасля Гарадзельскай уніі 1413 года. Гербам карысталіся больш за 60 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Борхі, Даўгялы, Кезгайлы, Лянцкаронскія.
Апісанне
У блакітным полі сярэбраная галава льва, з пашчы якога шугае полымя. Клейнод — над прылбіцай з каронай такая ж галава.
Барыс Міхайлавіч Разенман
Барыс Міхайлавіч Разенма́н (,  — ) — беларускі інфекцыяніст, доктар медыцынскіх навук (1969), прафесар (1976).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачых. Скончыў сярэднюю школу ў Мінску (1945), Мінскі медыцынскі інстытут з адзнакай (1950). Працаваў клінічным ардынатарам кафедры інфекцыйных хвароб Мінскага медыцынскага інстытута (1950—1954). У 1954 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Да характарыстыкі электракардыяграфічных зрухаў у дынаміцы пры шкарлятыне».
У 1954—1955 гг. працаваў у Акцюбінску па пуцёўцы Міністэрства аховы здароўя БССР. З 1956 па 1963 год асістэнт кафедры інфекцыйных хвароб Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў, у 1963—1964 гг. дацэнт той жа кафедры. На працягу 1964—1965 гг. быў старэйшым навуковым супрацоўнікам у сувязі з дысертацыйнай працай. З 1965 г. зноў працаваў асістэнтам, з 1966 г. — дацэнтам кафедры інфекцыйных хвароб БелДІУУ. У 1970 г. абаронена доктарская дысертацыя «Біяхімія і фармакалогія дыфтэрыйнай інтаксікацыі». У 1976 годзе прысвоена званне прафесара па кафедры інфекцыйных хвароб. Звольнены ў 1992 гадзе ў сувязі са скарачэннем штата.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя напрамкі навуковых даследаванняў — пытанні патагенезу і тэрапіі пашкоджанняў сардэчна-сасудзістай сістэмы пры вострых інфекцыях, біяхімічныя і фармакалагічныя механізмы разладаў пры дыфтэрыі, менінгіце, вострых дыярэйных інфекцыях.
Аўтар 85 навуковых публікацый.
Бэбэхы
Бэбэхы (Бебе́хи) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вольны
Во́льны (, Вольный) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Губіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 15 км на захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская, 57 км ад Гомеля.
Гідраграфія
Рака Чарамха (прыток ракі Дняпро).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1930 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Губічы).
Рамеснае вучылішча
Раме́сныя вучы́лішчы — пачатковыя прафесійна-тэхнічныя навучальныя ўстановы, у якіх рыхтавалі кваліфікаваных рабочых.
Існавалі ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя і ў СССР у 1940—1959 гадах. У Расійскай імперыі былі створаны ў 1888 годзе ў адпаведнасці з «Асноўным палажэннем аб прамысловых вучылішчах» і ўтрымліваліся, большай часткай, на прыватныя сродкі. Навучанне праводзілася 2—3 гады пасля пачатковай школы. У 1914 годзе ў Віцебскай, Магілёўскай і Мінскай губернях было 8 рамесных вучылішчаў, у якіх вучыліся 606 навучэнцаў.
У савецкі час у рамесныя вучылішчы прымаліся навучэнцы з 14—15 гадоў, як правіла, з 7-гадовай адукацыяй. Вучылішчы былі створаны ў адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «Аб дзяржаўных працоўных рэзервах». Навучэнцы знаходзіліся на дзяржаўным забеспячэнні. Тэрмін навучання складаў 2 гады, у спецыяльных вучылішчах для дзяцей-сірот — 3—4 гады. У 1948 годзе былі заснаваны спецыяльныя рамесныя вучылішчы для дзяцей-сірот воінаў Савецкай Арміі і партызан з тэрмінам навучання 4 гады.
Рамесныя вучылішчы былі пераўтвораны ў прафесійна-тэхнічныя вучылішчы.
Жвірблі (гарадзішча)
Жвірблі — археалагічны помнік — гарадзішча каля вёскі Жвірблі Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі, на высокім пагорку.
Апісанне
Мясцовая назва Піля. У паўночна-ўсходняй частцы пагорка слаба выражаная авальная пляцоўка памерам 60×80 м. Каля паўднёва-ўсходняга краю пляцоўкі дугой размешчана паласа камянёў рознай велічыні — магчыма, рэшткі ўмацавання. Захаваліся рэшткі вала вышынёй да 2 м, умацаванага каменнай выбрукоўкай уверсе і па схіле з боку поля. У паўночна-ўсходняй частцы вала шмат буйных валуноў.
Даследавалі ў 1955 годзе Л. В. Аляксееў, у 1972 годзе М. М. Чарняўскі. Культурнага пласта няма. Верагодна, гэта гарадзішча-сховішча.
Бэрэзіўка (Радэхіўскі раён)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дайнава (Валожынскі раён)
Дайнава́ (, Дайнова) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Праведнікі сусвету Беларусі
Праведнікі сусвету Беларусі, Праведнікі свету ў Беларусі — неяўрэі, якія ратавалі яўрэяў падчас Галакоста ў Беларусі, рызыкуючы пры гэтым уласнай жыццём, і каму гэта званне прысвоена ізраільскім інстытутам «Яд ва-Шэм». Па дадзеных «Яд ва-Шэм», у Беларусі на 1 студзеня 2010 года гэта званне прысвоена 608 асобам; ва ўсім свеце падобнае званне прысвоена 23226 чалавекам.
Беларусь займае 8 месца ў свеце па ліку Праведнікаў свету пасля Польшчы, Галандыі, Францыі, Украіны, Бельгіі, Літвы і Венгрыі.
Зарава (Хіславіцкі раён)
За́рава (За́рево) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007 год).
Праведнікі сусвету Беларусі
У ходзе Халакоста ў Беларусі загінула больш за 800 тысяч яўрэяў. Выжыла каля 30 тысяч. Многія з іх выжылі дзякуючы Праведнікам свету.
Зарава (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі вёска была ў складзе Пячэрскай Буды, але ўжо ў савецкі час вёску зрабілі самастойнай.
Праведнікі сусвету Беларусі
Мноства з тых, хто дапамагаў яўрэям, былі забітыя нацыстамі. Так, летам 1943 года падчас аперацыі «Герман» па блакадзе партызан у Налібоцкай пушчы за ўкрывальніцтва 30 яўрэяў, якія збеглі з мінскага гета, немцы спалілі в. Скірмантава разам з яе жыхарамі.
Зарава (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зарава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Зарава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Арыядна Барысаўна Ладыгіна
Арыядна Барысаўна Ладыгіна (, Менск —, ) — беларускі вучоны-эстэтык, музычны крытык і педагог. Доктар філасофскіх навук (1976).
Біяграфія
Нарадзілася года ў г. Менску ў сям’і інжынера Барыса Ладыгіна і Арыядны Пампееўны Александроўскай, сястры беларускай спявачкі Ларысы Александроўскай. Мела сястру Вольгу (нар. 1922), якая стала архітэктарам.
Памерла 10 красавіка 2021 года.
Навуковая дзейнасць
Даследавала праблемы народнасці мастацтва, пераемнасць культур (пераважна на матэрыяле беларускай музыкі), гісторыю беларускага музычнага тэатра. Выступала як музычна-тэатральнальны крытык.
Карты, грошы, два ствалы
«Карты, грошы, два ствалы» або ў беларускім аматарскім перакладзе «Карты, зёлы, два ружжы» (Lock, Stock and Two Smoking Barrels) — брытанская чорная камедыя 1998 года, першы поўнаметражны фільм рэжысёра Гая Рычы.
Сюжэт
Чацвёра хлопцаў — Эдзі, «Тоўсты» Том, «Мыла» і «Бэкан» — сабралі кожны па 25 тысяч фунтаў, каб Эдзі мог сыграць у карты з дасведчаным шулерам і мацёрым злачынцам, вядомым пад мянушкай Гары Сякера. У выніку Эдзі прайграў 500 тысяч фунтаў, на выплату доўгу яму далі тыдзень.
У выпадку нявыплаты, яму і яго «спонсарам» кожны дзень будуць адсякаць па пальцы. Каб знайсці грошы, хлопцы вырашылі абрабаваць трох «батанікаў», якія вырошчваюць марыхуану для мясцовага наркабарона.
Вячаслаў Анушкевіч
Біяграфічны нарыс
Вячаслаў Анушкевіч нарадзіўся 14 кастрычніка 1931 года ў Ляхавічах. Да вайны скончыў адну клясу польскай школы, па прыходзе саветаў пайшоў ізноў у першую клясу. Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Вячаслаў Анушкевіч ізноў, ужо пры немцах, пайшоў у першую клясу. Ужо пры немцах, як адзначаў Вячаслаў Анушкевіч, было бесперапыннае навучанне.
Антысавецкі супраціў
Ідэя наконт распаўсюджання ўлётак узнікла ў Вячаславага брата Антона і ў яго Юзіка, яшчэ калі арганізоўваўся калгас у 1950 годзе. Распаўсюджваць улёткі пачалі ў 1956 годзе, іх пісаў ад рукі Вячаслаў Анушкевіч, а распаўсюджвалі іх ужо Антон і Юзік. Ва ўлётках крытыкавалася савецкая ўлада і кожная з іх сканчался споклічам «Сьмерць камунізму!».
Арышт
На момант арышту Вячаслаў Анушкевіч меў 23 гады. Забралі яго 6 красавіка 1957 году проста на вуліцы Кастрычніцкай, побач з домам нумар 25. Пра гэтае ён пазней напіша:''Я нёс два боханы хлеба, дастаў у чарзе. Чарга была вялікая. Станавіліся з ночы. Нёс хлеб пад пахай, і вось каля старой царквы, дзе цяпер аўтобусны прыпынак, прыпынілася “Перамога”. І пальцам мне: маўляў, Анушкевіч, хадзеце сюды. Падумаў – адкуль мяне ведаюць? У адной маёй родзічкі быў мужык лейтэнант, расеец. Жыў у Стаўпцох. Дык я падумаў, што гэта ён. Падыйшоў, а мяне за рукаво і адразу дадому павезлі. Рабіць ператрус. Падушкі, сяннік... Думалі, што там, можа, улётак многа, патроны, зброя. Але праклямацый не знайшлі, бо мы іх хавалі. Мы толькі не думалі (той казаў, па шкодзе чалавек мудры), што гэтак па почырку можна... Аказваецца, што месяцы праз тры яны зрабілі графічную экспертызу, правяралі ў школе, у пашпартным стале, лісты. І пасля экспертызы пад’ехалі і на вуліцы мяне арыштавалі.''
У Мардовіі
20 чэрвеня 1957 года прысуджаны да 4 гадоў зняволення і 3 гадоў пазбаўлення правоў. У чэрвені 1957 года Вячаслаў Анушкевіч быў прывезены у савецкі канцлагер у Мардовію, Зубапалянаўскі раён, вёска Сасноўка. Афіцыйны адрас гэтага лагера: ЖХ 385-7/1. Там жа ён сустрэўся з Браніславам Ржэўскім, з якім пазнаёміўся яшчэ ў 1948—1949 гадах. Там яны абодва даволі сяброўскія мелі зносіны, але праз каля 2 гады і 9 месяцаў Вячаслаў Анушкевіч быў пераведзены ў іншы лагер, а Браніслаў Ржэўскі застаўся там жа. Анушкевіч прасядзеў агулам у лагерах каля 4 гадоў і быў вызвалены 6 красавіка 1961 года. Сядзеў таксама разам з Лявонам і Міхасём Белымі.
Вяртанне на Радзіму
Пасля вяртання спачатку Вячаслаў Анушкевіч працаваў рахункаводам. А потым яму не далі працаваць, і ён напісаў ліст у Маскву, у ЦК, такога зместу: ''Калі я не падыходжу да вашага прыдворка, дайце мне выезд за мяжу, паколькі я не з’яўляюся грамадзянінам СССР. Я грамадзянства не прымаў ва ўстаноўленым парадку. Яно навязана мне сілай насуперак майму жаданню, і я яго не прызнаю. Калі я не магу “врашчацца” сярод вашага грамадства, то назначце мне пенсію і дайце мне неадкладна выезд за мяжу.''У адказ быў прысланы ліст ў райкам, і рэзалюцыя была ўверсе, а хто напісаў – невядома, Вячаслаў Анушкевіч у руках не трымаў гэтага ліста. Рэзалюцыя была: уладкаваць на работу. Яго ўладкавалі ў калгас Дарава, гэта за 25 кіламетраў. Папаездзіў туды Вячаслаў Анушкевіч чатыры месяцы, а потым яго забралі ў сельгасупраўленне, у райвыканкам. Бо ён ўжо «не вораг». Яго ўзялі, як найлепшага кадра. А потым Вячаслаў Анушкевіч рабіў рэвізію аднаму чалавеку на авечкавай ферме. У яго было ўсё добра, што Анушкевіч і пацвердзіў. Але, паводле Вячаслава Анушкевіча, фермера хацелі пасадзіць, таму сакратар мясцовай партарганізацыі напісаў, што ён такі-сякі, і яго знялі з пасады. Анушкевіч падаў у суд, бо незаконна гэтае было.
Ганчарная слабада
Ганчарная слабада (Гончарная слобода) — гістарычнае паселішча на тэрыторыі сучаснай Масквы, знаходзілася на левым беразе ракі Яўзы, побач з яе вусцем, на Таганскім узгорку (у Заяўззі). З’явілася ў XVI стагоддзі, асноўную масу жыхароў складалі ганчары (адгэтуль і тапонім). Сюды пераселены ганчары і кафляры, паланёныя на тэрыторыі Беларусі ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў.
Вячаслаў Анушкевіч
Вяртанне на Радзіму
Пазней Вячаслава Анушкевіча сустрэў супрацоўнік Баранавіцкага КДБ у Ляхавічах і сказаў: «Ты не маеш права займаць дзяржаўную пасаду» (ён працаваў у ДЭУ галоўным рахункаводам). І Анушкевіча зноў знялі з працы, і ён пайшоў потым качагарам, вартаўніком працаваць.
Ганчарная слабада
Гісторыя
Ганчарная слабада з’яўляецца адной з найстарэйшых у Земляным горадзе. Калі верыць летапісам, першыя паселішчы ў гэтых месцах размяшчаліся побач з цяперашняй Ганчарнай вуліцай, а ўжо да канца XII стагоддзі перасунуліся на тэрыторыю Крамля. Упершыню згадваецца ў 1547 годзе. У XVI стагоддзі, каб прадухіліць небяспеку пажару, ганчары былі выгнаны за Яўзу, на Швівую (у тыя часы — Вашывую) горку. Упершыню ганчарныя майстэрскія былі адкрыты і даследаваны ў 1947—1948 гадах, у час капання катлавана вышыннага будынка на Кацельніцкай набярэжнай, які закрывае стромкі ўздым на Швівую горку. Ганчарная слабада была месцам пасялення ганчароў, цагельнікаў і кафляроў у XVI—XVII стст. У 1638 годзе налічвала 57 двароў.
Вячаслаў Анушкевіч
Вяртанне на Радзіму
Вячаслаў Анушкевіч пайшоў у ПМК-26 качагарам. І як на свет нарадзіўся, адчуў сябе вольным чалавекам, як ён сам адзначыў, бо на дэманстрацыі пасля працы не гналі. Быў вартаўніком у сельгасхіміі.
Крыўда (герб)
Кры́ўда (Krzywda) — прыватнаўласніцкі герб, які карысталіся больш за 50 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Жавускія, Лапы, Манюшкі, Панасевiчы, Сенніцкія, Сухадольскія, Хмары, Чарноцкія. З'явіўся, верагодна, у XVI ст. як варыянт герба «Любіч».
Апісанне
У блакітным полі выява сярэбранай падковы, унутры якой залаты крыж, на падкове — другі крыж без аднаго канца; клейнод — над прылбіцай з шляхецкай каронай 3 страусавыя пёры. Існуюць варыянты герба з сярэбранымі крыжамі, з 5 страусавымі пёрамі ў клейнодзе і інш.
Вячаслаў Анушкевіч
Вяртанне на Радзіму
Станам на 2002 год, Вячаслаў Анушкевіч жыве на пенсіі ў Ляхавічах. З’яўляецца аўтарам успамінаў пра сябе і людзей, якіх сустракаў у турмах і канцлагерах. Далейшы лёс невядомы.
Далейшыя пераследы
Як адзначаў сам Вячаслаў Анушкевіч:''Колькі разоў хату трэслі, вазілі ў Баранавічы ў “Крывое кола” – мяне, тут яшчэ пару чалавек. На рабоце не давалі спакойна жыць. Выганялі колькі разоў... Спачувалі мне людзі. Людзі ж нашы добрыя – інжынерам робіць або дырэктарам, падыходзіць і кажа ціха (мы ўдвох, а ён ціха кажа): “Анушкевіч, прыязджалі з КДБ, толькі ты нікому не гавары, што я табе гэта казаў”. Я кажу, што нікуды нt лезу, бо задушаць.''Таксама Вячаслаў Анушкевіч не сустракаў якога-небудзь асуджэння за сваю дзейнасць ад тутэйшых жыхароў. Як ён сам пісаў:''Гэта толькі для абалваненага дурня камуніста быў я страшны. Вось, у мяне сусед быў, член партыі, прыезджы з Капыльскага раёну, ужо быў асавечаны, фронт прайшоў, медалі насіў, дык ён на мяне крычаў: “Фашыст!” Я ж яго не чапаў. Бо пойдзе ды данясе. А ён нап’ецца і крычыць: “Фашыст!”''
Сям’я
Нарадзіўся ў каталіцкай сям’і. Бацькі былі таксама карэннымі жыхарамі гэтага места, а жонка з-пад Мядзведзічаў, 14 кіламетраў адтуль. Меў брата Антона, які быў праваслаўным, і сястру. Сам жа Вячаслаў Анушкевіч адзначаў, што перайшоў у каталіцтва добраахвотна ў 1961 годзе, бо не любіў праваслаўя.
Першы раз Вячаслаў Анушкевіч быў жанаты да зняволення. Ажаніўся ў 1954 годзе. Жонка была з Шчучына. Прыехалі ў Ляхавічы, пабудавалі домік і жылі. Дзяцей у іх не было. А як арыштавалі, яна паехала да маці ў Шчучын. І праз тры гады выйшла замуж.
Вячаслава другая жонка, з якой ён ажаніўся ў 1961 годзе, як прыйшоў, ведала пра ягоныя перакананні.
Ганчарная слабада
Гісторыя
Акрамя ганчароў, тут сяліліся кавалі-збройнікі — іх пахаванні былі знойдзены пры рэстаўрацыі храма Мікіты Мучаніка. Цяперашні храм пабудаваны пры Фёдары Іяанавічы на месцы драўлянай царквы, пабудаванай яшчэ Іванам III.
Назва слабады дайшла да нас у назвах Ганчарнай вуліцы, Ганчарных завулкаў і Ганчарнай набярэжнай, а таксама царквы Успення ў Ганчарах і палаты XVII стагоддзя. Пачынаючы з XVIII стагоддзя, калі знікла слабадская арганізацыя, тэрыторыя Ганчарнай слабады стала забудоўвацца дваранскімі сядзібамі і дамамі купцоў, якія вызнавалі стараверства.
У наш час на Ганчарнай набярэжнай існуе памятны знак з гадзіннікам, які нагадвае пра Ганчарную слабаду, што існавала ў гэтай мясцовасці. Лічыцца, што лічбы на знаку азначаюць, што апошнія рэшткі заснаванай у XVI стагоддзі слабады былі страчаны ў XX стагоддзі. Пастаўлены знак побач з Вялікім Краснахолмскім мостам, на рагу Ганчарнай набярэжнай і Ганчарнага праезда.
NGC 5032
NGC 5032 (іншыя абазначэнні — NGC 5032A, UGC 8300, MCG 5-31-160, ZWG 160.166, KCPG 366B, PGC 45947) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5032, NGC 5032A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фраканальта
Фраканальта (Fraconalto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 349 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бышыў (Радэхіўскі раён)
Бышыў (Биші́в) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аксу (Нураталдзінская сельская акруга)
Аксу — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нураталдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356473300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 372 чалавекі (184 мужчыны і 188 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 358 чалавек (178 мужчын і 180 жанчын).
Валыця-Барылава
Валыця-Барылава (Волиця-Барилова) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Знаурскі раён
Знаурскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Паўднёвай Асеціі, самы маленькі па плошчы раён Паўднёвай Асеціі. Тэрыторыя 404 км².
Размешчаны на паўднёвым захадзе рэспублікі, мяжуе з Дзаўскі і Цхінвальскім раёнамі, а гэтак жа з Грузіяй. Аднак, варта адзначыць, што нягледзячы на памер плошчы, раён займае важнае месца ў эканамічным жыцці рэспублікі і першым чынам у сельскай гаспадарцы.
Працягласць раёна з захаду на ўсход — 24 км, з поўначы на поўдзень — 26 км. У Знаурскім раёне развіта горнае лесаводства; тут, у басейне ракі Лопан, здабываюць тальк (с. Цнеліс). Недалёка ад сёлаў Нагутні і Дзагіна маюцца крыніцы мінеральных вод. Раённы цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Знаур. У Знауры развіта дрэваапрацоўчая і харчовая прамысловасці
Восаў (Буда-Кашалёўскі раён)
Во́саў (, Осов) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 21 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская, 26 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомы з XIX стагоддзя. Найболей актыўна пасёлак будавался ў 1920-х гадах. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 14 жыхароў. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя М. І. Калініна (цэнтр — вёска Івольск).
Да 2009 года ўваходзіў у склад Івольскага сельсавета. У 2009 годзе Івольскі сельсавет быў скасаваны, і Восаў быў перададзены ў склад Крыўскага сельсавета.
Падазерцы (возера)
Падазерцы — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дрыса, за 24 км у напрамку на паўночны захад ад горада Полацк, каля вёскі Падазерцы.
Плошча паверхні возера каля 0,16 км². Даўжыня 0,48 км, найбольшая шырыня 0,43 км, даўжыня берагавой лініі 1,45 км. Катлавіна возера круглаватай формы. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, парослыя хмызняком і рэдкалессем, месцамі лесам, месцамі забалочаныя. У паўночна-заходняй частцы з возера выцякае ручай у раку Дрыса.
Зыгмунт Пуслоўскі
Зыгмунт Пуслоўскі (Zygmunt Pusłowski;, Альбярцін ля Слоніма — ) — польскі калекцыянер, мецэнат.
Біяграфія
Паходзіў са заможнага шляхецкага роду Пуслоўскіх герба «Шэліга». Нарадзіўся ў сям’і віленскага маршалка Уладзіслава Пуслоўскага і Генавефы з Друцкіх-Любецкіх.
Атрымаў у хатніх умовах еўрапейскую адукацыю і выхаванне. У сваіх палацах у Кракаве і Чаркове збіраў з канца 1880-х гадоў вялікую калекцыю (рукапісныя кнігі, старадрукі, габелены, парча, мініяцюры, жывапіс, графіка). Творы скупляў і замаўляў. Ян Матэйка выканаў для яго тры партрэты. Зборы часткова ўвайшлі ў музей Кракаўскага ўніверсітэта.
Нямецкія дыялекты
Дыялекты нямецкай мовы ўваходзяць у склад заходнегерманскі дыялект (моў) і складаюцца ў агульным кантынентальным дыялектным кантынууме разам з нідэрландскай мовай. Дыялекты нідэрландскай мовы у класічнай нямецкай дыялекталогія звычайна разглядаюцца як частка нямецкіх, бо на ўзроўні традыцыйных гаворак няма падстаў вылучаць дыялекты Нідэрландаў і Бельгіі з агульнай масы заходнегерманскіх дыялектаў, нідэрландскую мову з'яўляецца перш за ўсё самастойнай літаратурнай мовай. Да таго ж межы ніжнефранкскай групы гаворак, на аснове якіх склаўся літаратурны нідэрландскую мову, не супадаюць з межамі распаўсюджвання літаратурнай нідэрландскай мовы, гаворкі правінцый Гронінген, Дрэнтэ, Оверэйссел і Gelderland адносяцца да ніжнесаксонскай мовы, у асноўным распаўсюджаным у Германіі, статус лімбургскага дыялекту спрэчны, многія лінгвісты адносяць яго да сярэднефранкскім, да таго ж частка яго тэрыторыі заходзіць у Германію. З іншага боку, на тэрыторыі распаўсюджвання ніжняфранкскіх і лімбургскіх гаворак у Германіі выкарыстоўваецца літаратурная нямецкая мова.
Корвін (герб)
Корвін (Korwin) — прыватнаўласніцкі герб, якім карысталіся каля 80 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Бянкоўскія, Дмахоўскія, Каханоўскія, Крукоўскія, Урублеўскія. Герб «Корвін» адгалінаваўся ў пачатку XVI ст. ад герба «Слепаўрон».
Карабаны (Мядзельскі раён)
Караба́ны (, Карабаны) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Гісторыя
На 30 лістапада 2007 г. вёска налічвала 18 жыхароў.
Вузлавэ (Радэхіўскі раён)
Вузлавэ (Вузлове) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5032B
NGC 5032B (іншыя абазначэнні — MCG 5-31-159, ZWG 160.165, KCPG 366A, PGC 45940) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Раман Анатолевіч Паўлючэнка
Рама́н Анато́левіч Паўлючэ́нка (, Мастаўскі, Краснадарскі край, СССР) — расійскі футбаліст, нападнік нагінскага «Сцяга» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Расіі. Заслужаны майстар спорту Расіі (2008).
Кар’ера
З лістапада 2002 года па жнівень 2008 года выступаў за футбольны клуб «Спартак» з Масквы. Са жніўня 2008 года гуляў за англійскі «Тотэнхэм Хотспур». Гэты трансфер зрабіў яго адным з самых дарагіх расійскіх футбалістаў, прададзеных за мяжу, у гісторыі расійскага футбола, бо сума кампенсацыі, атрыманай «Спартаком», склала не менш за 17 мільёнаў еўра.
Дасягненні
Лакаматыў:
Іаган Баптыст Венцэль Бергль
Іаган Баптыст Венцэль Бергль (, Кёнігсхоф —, ) — аўстрыйскі жывапісец, працаваў у стылі ракако. Ва ўзросце 30 гадоў паступіў у клас Паўля Трогера ў венскай акадэміі мастацтваў. Пісаў пераважна на свецкія тэмы, распрацоўваў запазычаныя ў Трогера ізюліянісцкія светлавыя і каляровыя эфекты.
Міхаіл Рыгоравіч Солапаў
Міхаіл Рыгоравіч Солапаў (, с. Пакроўскае, Цярбунскі раён, Ліпецкая вобласць, РСФСР) — беларускі баяніст, педагог, дзеяч самадзейнага мастацтва. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1963), Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1992), прафесар (1993).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і музыкантаў-самавукаў: маці — пеўчая царкоўнага хору — іграла на ўсіх відах гарамонікаў, бацька валодаў трыма відамі гарамонікаў, працаваў шахцёрам, падзарабляў гарманістам на вяселлях.
У 17 гадоў ён стаў ваеннаслужачым запаснога казацкага кавалерыйскага палка, пазней — курсантам Тамбоўскага кавалерыйскага вучылішча, па заканчэнні якога ў званні малодшага лейтэнанта адпраўлены на фронт. Камандаваў узводам танкавай разведкі, быў цяжка паранены.