cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ніка Самафракійская
Статую ўзвялі жыхары вострава Родас у памяць аб перамозе, здабытай імі над флотам сірыйскага цара. Яна стаяла на стромай скале над морам, яе пастамент адлюстроўваў нос баявога карабля. Магутная і велічная Ніка ў якой ад ветра развяваецца адзежа прадстаўлена ў нястрымным руху наперад. Скрозь тонкі празрысты хітон прасвечваецца выдатная фігура, якая паражае гледача пышнай пластыкай пругкага і моцнага цела. Упэўнены крок багіні і ганарлівы ўзмах арліных крылаў нараджаюць пачуццё радаснай перамогі.
У наш час Ніка Самафракійская знаходзіцца на лесвіцы Дару галерэі Дэнон у Луўры. Код: Ma 2369.
Статуя зроблена з парыйскага мармуру, карабель — з шэрага ларційскага мармуру (Родас), правае крыло — гіпсавая рэканструкцыя. Галава і рукі статуі адсутнічаюць.
Алехандра Агусцін Ланусэ
Алехандра Агусцін Ланусэ ( — ) — аргенцінскі ваенны дзеяч, які фактычна займаў пасаду прэзідэнта Аргенціны з 22 сакавіку 1971 года па 25 мая 1973 года.
Ніка Самафракійская
У культуры
Муляж скульптуры выкарыстоўваецца ў якасці цэнтральнай дэкарацыі апошняга акту балета «Спартак» (рэдакцыі Валянціна Елізар’ева і мастака Яўгена Лысіка).
Алехандра Агусцін Ланусэ
Біяграфія
Скончыўшы ваенную акадэмію ў 1938 годзе, узначаліў эскортнае падраздзяленне прэзідэнта. У 1951 годзе быў асуджаны да пажыццёвага турэмнага зняволення за ўдзел у спробе дзяржаўнага перавароту супраць урада Хуана Перона. Быў вызвалены ў 1955 годзе пасля «Вызваленчай рэвалюцыі», ваеннага паўстання, якое звергнула рэжым генерала Перона і ўстанавіла ваенную дыктатуру. У 1956 годзе быў прызначаны на пасаду пасла ў Ватыкане. У 1960 годзе стаў намеснікам дырэктара вышэйшага ваеннага вучылішча, а праз некаторы час — камандуючым 1-й бронекавалерыйскай дывізіяй. У 1962 годзе прыняў удзел у звяржэнні прэзідэнта Артура Франдзісі, а ў 1966 падтрымаў генерала Хуана Карласа Анганіа ў выгнанні прэзідэнта Артура Ільіа. У 1968 годзе стаў галоўнакамандуючым узброенымі сіламі Аргенціны.
Прэзідэнт
Ланусэ стаў прэзідэнтам Аргенціны ў 1971 годзе. За час свайго прэзідэнцтва устанавіў дыпламатычныя адносіны з Кітаем. Ва ўпраўленні краінай выпрабоўваў пастаянныя цяжкасці, звязаныя з узрастаннем актыўнасці апазіцыі. Многія палітычныя праціўнікі былі ўзятыя пад варту, і Ланусэ вырашыў пачаць супрацоўніцтва з Мантанерас (перанісцкі рух). 22 жніўня 1971 года некалькі палітычных зняволеных ажыццявілі спробу ўцёкаў з ваенна-марской базы Росан у Патагоніі, за што яны былі хутка пакараныя смерцю без суда і следства. У 1973 прэзідэнцкія выбары выйграў Эктар Кампара.
Белыя бразільцы
Белыя бразільцы (brasileiros brancos, МФА:, ці проста brancos) — адна з расавых груп насельніцтва Бразіліі, якая традыцыйна выкарыстоўваецца пры перапісах насельніцтва краіны. Белыя бразільцы маюць пераважна еўрапейскае паходжанне і еўрапеоідныя расавыя рысы. Пераважаюць прадстаўнікі міжземнаморскага тыпу, таксама ў залежнасці ад рэгіёна ў белых бразільцаў значныя прымешкі індзейскай і негрыцянскай крыві, што тлумачыцца працэсамі працяглай метысацыі ў часы каланіяльнай Бразіліі і палітыкай расавага адбельвання пасля дасягнення незалежнасці ў 1822 г. Паводле даных перапісу 2010 года белымі сябе лічылі 47,3 % насельніцтва краіны, ці каля 91,1 млн чалавек. Белае насельніцтва маецца ва ўсіх штатах краіны, аднак большая яго частка засяроджана ў гарадах, а таксама ў чатырох паўднёвых штатах краіны, якія маюць больш халаднаваты субтрапічны клімат. Белыя бразільцы традыцыйна складаюць аснову сярэдняга класа краіны, а таксама практычна ўсю яе палітычную і эканамічную эліту. Варта адзначыць што адносная доля белых бразільцаў у краіне бесперапынна скарачалася з пачатку 1960-х гадоў, калі яна дасягнула максімуму — каля 63 %.
Гісторыя
Белыя бразільцы галоўным чынам з'яўляюцца нашчадкамі перасяленцаў з краін Паўднёвай Еўропы, у першую чаргу Партугаліі. Першыя еўрапейцы — партугальскія мараплаўцы-канкістадоры і місіянеры з'явіліся ў Бразіліі каля 1500 года, у хуткім часе пасля Хрыстафора Калумба, які даследаваў Карыбскі рэгіён у 1492 годзе. Калоніі Партугаліі ўтварыліся і значна пашырылі сваю тэрыторыю і насельніцтва на працягу наступных трох стагоддзяў. Першыя еўрапейскія пасяленцы былі галоўным чынам мужчынамі, якія актыўна ўступалі ў палавыя кантакты з жанчынамі індзейскага і афрыканскага паходжання, якія былі іх рабынямі ці наложніцамі, што хутка прывяло да перавагі ў каланіяльнай Бразіліі метысаў, мулатаў і іншых змяшаных падтыпаў (самба, кабоклу, парду і іншых). Партугальскі, а затым і незалежны бразільскі ўрады пачалі асцерагацца канчатковай бастардазацыі белага насельніцтва і паступова ініцыявалі ўвоз белых жанчын з Еўропы з якімі белыя мужчыны заключалі афіцыйныя шлюбы, працягваючы пры гэтым сустракацца з рабынямі і наложніцамі (захоўваючы інстытут так зв. пласажу). І ўсё ж дзеці нарадзіліся ў афіцыйным шлюбе з белай жанчынай атрымлівалі правы ўспадкоўвання, а значыць і ўсю паўнату ўлады ў каланіяльных супольнасцях, але іх доля ў насельніцтве застаецца невялікай аж да канца XIX стагоддзя. У другой палове XIX рабагандаль з Афрыкай быў забаронены.
Еўрапейская іміграцыя ў Бразілію канца XIX — пач. XX стагоддзяў
Пазней, у канцы XIX — пач. XX у краіны Лацінскай Амерыкі (у першую чаргу Бразілію, Аргенціну і Уругвай) прыбываюць масы еўрапейцаў. Многія ратуюцца ад ваенных дзеянняў у Еўропе (сусветныя і грамадзянскія войны), этнічных канфліктаў. Частку мігрантаў прыцягваюць сюды новыя сельскагаспадарчыя магчымасці і асваенне цаліны — сертану. У гэты перыяд Бразілія прымае каля 5 млн еўрапейскіх імігрантаў, Аргенціна. Асноўную масу прыбыўшых складаюць раманскія народы: італьянцы, іспанцы і партугальцы. Але прыбывалі таксама і немцы, французы, палякі, яўрэі, ліванцы і украінцы. Пазнейшыя еўрапейскія імігранты, як правіла, асядалі ў больш умераных шыротах (Аргенціна, Уругвай, Паўднёвая Бразілія), дзе каляровае насельніцтва было не такім шматлікім. Тым не менш, значная частка белых бразільцаў мае істотную прымешку афрыканскіх і індзейскіх генаў, колькасць якіх моцна вар'іруе ў залежнасці ад правінцыі, гарада і нават гарадскога мікрараёна. Улады лацінаамерыканскіх дзяржаў доўгі час афіцыйна падтрымлівалі іміграцыю еўрапейцаў для паступовага «адбельвання» пераважна каляровага насельніцтва Лацінскай Амерыкі. У канцы XIX доля белых у насельніцтве краіны складала толькі каля 25 % (75 % — афрабразільцы і змяшаныя бразільцы).
Праваслаўе ў Венгрыі
Праваслаўе ў Венгрыі. Колькасць праваслаўных вернікаў у Венгрыі на 2001 год налічвала каля 15 000 чалавек (каля 0,15 % насельніцтва). Праваслаўе вызнаюць ў асноўным прадстаўнікі нацыянальных меншасцяў, галоўным чынам сербы, а таксама румыны, украінцы і інш. Тэрыторыя Венгрыі знаходзіцца пад юрысдыкцыяй Сербскай Правослаўнай царквы, якая мае Будзімскую епархію з цэнтрам у горадзе Сэнтэндрэ. Таксама ў Венгрыі існуюць прыходы Канстанцінопальскага патрыярхата, аб’яднаныя ў Венгерскі экзархат, Рускай праваслаўнай царквы, аб’яднаныя ў Будапешцкую і Венгерскую епархію, а таксама Венгерская епархія Румынскай праваслаўнай царквы.
Адольф Юстынавіч Клімовіч
Адольф Клімовіч (1900, вёска Клюшчаны, Свянцянскі пав., Віленская губ.; цяпер Гродзенскай вобл. — ) — беларускі грамадскі дзеяч, журналіст, выдавец.
Біяграфія
Удзельнік Беларускай канферэнцыі (1918) у Вільні. Адзін з арганізатараў выдання часопіса «Маладое жыццё». Скончыў у 1921 годзе Віленскую беларускую гімназію, у 1928 годзе — Пражскі ўніверсітэт. Падчас вучобы ў Празе кіраўнік аддзела міжнародных зносін Аб’яднання беларускіх студэнцкіх арганізацый (АБСА), удзельнічаў у міжнародных з’ездах і кангрэсах у Рыме, Жэневе і інш. У 1932—1939 рэдагаваў гаспадарчы часопіс «Самапомач», папулярызаваў ідэі кааперацыі. Дзеяч Беларускай хрысціянскай дэмакратыі. Працаваў у Беларускім інстытуце гаспадаркі і культуры, адначасова выкладаў у Віленскай беларускай настаўніцкай семінарыі.
У снежні 1938 інжынер А. Клімовіч высланы польскімі ўладамі з Вільні як «неанадзейны» элемент. Вярнуўся ў Вільню ў 1939, прымаў удзел у выданні газеты «Беларуская крыніца» (1939-40).
У II сусветную вайну працаваў у Беларускай народнай самапомачы ў Лідзе. У 1952 арыштаваны органамі НКУС. 28.2.1953 ваенным трыбуналам Маскоўскай ваеннай акругі прыгавораны да вышэйшай меры пакарання, у красавіку 1953 расстрэл заменены 25 гадамі лагераў. У 1956 вярнуўся ў Вільню, склаў біяграфічны слоўнік беларускіх культурных і палітычных дзеячаў (рукапіс зберагаецца ў Цэнтральнай навуковай бібліятэцы АН Беларусі).
Пахаваны ў в. Клюшчаны.
Странятын
Странятын (Строня́тин) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тэронэ
Тэронэ (terronе) – мянушка, які існуе ў культуры Італіі, і азначае жыхароў поўдня краіны. Слова мае старажытнае паходжанне і сустракаецца ў пісьмовых крыніцах з 17 ст.
Існуюць некалькі тлумачэнняў паходжання слова, у самым распаўсюджаным з іх лічыцца, што слова ўзнікла ад спалучэння, адпаведна, пачатку і канца двух словаў: terre(moto) e (meridi)one (земляроб поўдня). Паводле іншых меркаванняў, паходжанне слова выводзіцца ад выразаў земляроб, чорны як зямля (terra - зямля), той, хто належыць зямлі, той, хто есць зямлю, той, у каго скура чорная, як зямля. Іншымі падобнымі італьянскімі словамі з’яўляюцца villano (вільяна), contadino (кантадзіна), burino (бурына) і cafone (кафоне). Прыблізным беларускім адпаведнікамі можна лічыць гутарковыя калгаснік або вясковец.
Слова тэронэ мае шмат асаблівасцяў у розных італьянскіх дыялектах, напрыклад terroni, terún, terù, terón, teròch, tarón, tarún альбо teróne. Лічыцца, што прычынай узнікнення слова былі прыкметная розніца ў развіцці эканоміцы і культуры поўначы і поўдні Італіі.
Верона (правінцыя)
Верона (Provincia di Verona, Provincia de Verona) — правінцыя ў Італіі, у вобласці Венета, з цэнтрам у аднайменным горадзе. Плошча правінцыі — 3109 км², насельніцтва каля 0,9 мільёна чалавек (на 2005 год). Складаецца з 98 камун. Рэльеф паўночнай часткі правінцыі — гарысты, тут знаходзіцца самы вялікі ў Еўропе прыродны мост Ponte di Veja. Праз правінцыю працякаюць рэкі Тартара і Адыджэ. У правінцыі размяшчаецца вінаробны субрэгіён Вальпалічэла.
Сулыміў
Сулыміў (Сули́мів) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Златан Ібрагімавіч
Зла́тан Ібрагі́мавіч (Zlatan Ibrahimović; нар., Мальмё, Швецыя) — шведскі футбаліст баснійскага паходжання, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Швецыі (2001—2023), у якой з’яўляўся капітанам каманды. Адзін з самых высокааплатных футбольных ігракоў свету. Ібрагімавіч з’яўляецца адным з дзесяці ігракоў, якія зрабілі больш за 100 выступаў за зборную Швецыі, а таксама з’яўляецца найлепшым бамбардзірам зборнай за ўсе часы ў міжнародных матчах. Неаднаразова прадстаўляў Швецыю на чэмпіянатах свету і Еўропы.
Златана часцяком параўноўваюць з нідэрландскім іграком Марка ван Бастэнам. Шведскі футбаліст з’яўляецца адным з найлепшых нападнікаў свету і лічыцца адным з самых выбітных футбалістаў свайго пакалення. Ягоны ўражлівы гол цераз сябе ў матчы за зборную Швецыі супраць зборнай Англіі атрымаў у 2013 годзе прэмію Пушкаша як найлепшы гол года. У снежні 2014 года шведская газета Dagens Nyheter назвала Ібрагімавіча другім найлепшым шведскім спартсменам усіх часоў пасля Б’ёрна Борга.
Кар’ера
Распачаў кар’еру ў родным горадзе Мальмё. Працягнуў кар’еру ў нідэрландскім клубе «Аякс». У 2004 годзе трапіў у італьянскі «Ювентус», дзе гуляў два гады, потым перайшоў у італьянскі «Інтэрнацыянале».
4 чэрвеня 2023 года пасля апошняй гульні Серыі A абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Дасягненні
«Аякс»:
«Барселона»:
«Мілан»:
Сонечнае зацьменне 2 снежня 1956 года
Сонечнае зацьменне 2 снежня 1956 года — частковае сонечнае зацьменне 151 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8047 і дасягнула свайго максімуму ў 08:00:35 UTC у пункце з каардынатамі 68° пн. ш. 65° у. д..
Златан Ібрагімавіч
Дасягненні
«Пары Сен-Жэрмен»:
Артура Умберта Ільіа
Артура Умберта Ільіа (Arturo Umberto Illia,  — ) — прэзідэнт Аргенціны (1963—1966), сябра Грамадзянскага радыкальнага саюза.
Златан Ібрагімавіч
Дасягненні
«Манчэстэр Юнайтэд»:
Артура Умберта Ільіа
Палітычная дзейнасць
Артура Ільіа становіцца членам Грамадзянскага радыкальнага саюза, калі дасягае паўналецця, у 1918 годзе, пад моцным уплывам радыкальна настроенага бацькі і яго брата. У тым жа годзе ён паступае ва ўніверсітэт. З 1929 года, пасля пераезду ў Крус-дэль-Эхэ, ён пачынае актыўную палітычную дзейнасць, якую ён чаргаваў з прафесійнай. У 1935 годзе ён быў абраны сенатарам правінцыйнага дэпартамента Крус-дэль-Эхэ, на выбарах, якія адбыліся 17 лістапада. На выбарах, якія адбыліся 10 сакавіка 1940 г. ён быў абраны віцэ-губернатарам правінцыі Кордава. Ільіа займаў гэты пост да ўсталявання ў краіне дыктатуры Педра Рамірэса ў 1943 годзе.
Scolitantides orion
Scolitantides orion — від дзённых матылькоў сямейства.
IC 4782
IC 4782 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Scolitantides orion
Назва
Від названы ў гонар персанажа старажытнагрэчаскай міфалогіі Арыёна — беотыйскага волата-прыгажуна, сына Пасейдона і акіяніды Эўрыялы.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны амаль па ўсёй Еўропе, Заходняй, Сярэдняй і ўмеранай Азіі да Японіі ўключна.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла ў самцоў — 13-17 мм, у самак — 15-19 мм.
Біялогія
Від жыве ў сухіх лясах. У год развіваецца два пакаленні. Матылі лётаюць з сярэдзіны мая да сярэдзіны чэрвеня, а затым у жніўні. Кармавыя расліны вусеняў — віды роду. Мірмекафільны від. Вусені падкормліваюцца мурашкамі, ,. Зімуюць кукалкі на паверхні глебы або пад камянямі.
17 cm mittlerer Minenwerfer
Гісторыя
Распрацоўка мінамёта пачалася пасля руска-японскай вайны: мінамёт аказаўся эфектыўным для разбурэння ўмацаванняў суперніка ў параўнанні са стандартнай артылерыяй. Для стральбы выкарыстоўваліся 50-кілаграмовыя снарады, што адрозніваліся вялікім запасам выбухоўкі і большай ударнай хваляй у параўнанні са стандартнымі артылерыйскімі снарадамі. Нізкая пачатковая хуткасць палёту дазваляла рабіць тонкія сценкі для снарадаў, пакідаючы больш месца для выбухоўкі. У гады вайны выраблялася новая версія мінамёта з даўжэйшым ствалом, якая атрымала пазначэнне 17 cm mMW n/A.
Баявое прымяненне
Для стральбы з лафета мінамёта здымалі колы, а саму гармату ўсталёўвалі ў прынамсі паўтарамятровую яму, якая бараніла экіпаж у выпадку разрыву снарада ў ствале. Нягледзячы на надзвычай кароткі радыус дзеяння, mMW апынуўся вельмі эфектыўным для знішчэння бункераў і іншых палявых умацаванняў. З пачатку вайны колькасць мінамётаў павялічылася са 116 асобнікаў да 2361 асобніка ў 1918 годзе.
Красненскі сельсавет
Красненскі сельсавет:
Сакрамента
Сакрамента:
Тэрніў
Тэрніў (Терні́в) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Куляшоў
Куляшоў — прозвішча.
Варонча
Варо́нча (, Воронча) — аграгарадок у Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Райцаўскага сельсавета. Насельніцтва 422 чал. (2000).
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра Варончу як сяло і маёнтак Наваградскага павета датуюцца XVII ст. У 1666 мясцовасць перайшла ў валоданне ваяводы берасцейскага Стэфана Курча. У гэты час тут дзейнічалі вадзяны і ветраны млыны.
У другой палове XVIII ст. у Варончы з'явіўся комплекс збудаванняў, у які ўваходзілі два палацы, касцёл, скарбніца, флігелі, гаспадарчыя пабудовы, невялікі парк.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай Варонча апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Цырынскай воласці Наваградскага павета. Станам на 1799 тут было 23 дымы. У розны час мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Несялоўскіх, Кабылінскіх, Мержаеўскіх, Любанскіх. У 1807 у якасці намесніка ўладальніка ў маёнтку знаходзіўся этнограф і фалькларыст Зарыян Даленга-Хадакоўскі. Станам на 1858 у маёнтак уваходзілі двор Варонча, вёскі Літараўшчына, Раманы, Бабонеўка, Плужыны, Равіны, Русацін. Тут спыняліся Адам Міцкевіч, Ян Чачот (6 ліпеня 1796 яго хрысцілі ў мясцовым касцёле). У 1898 адзін з палацаў перабудавалі пад бровар. Паводле вынікаў перапісу (1897) у маёнтку было 115 жыхароў, касцёл Святой Ганны, хлебазапасны магазін, вінакурны завод, вадзяны млын, карчма.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Варонча апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Цырынскай гміне Наваградскага павета і ваяводства. Станам на верасень 1921 тут было 15 двароў, 184 жыхары.
У 1939 Варонча ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам Варанчэўскага сельсавета Валеўскага, з 25 лістапада 1940 Карэліцкага раёна Баранавіцкай вобласці. У вёсцы адкрылася беларуская сямігодка.
У Другую сусветную вайну ў 1943 савецкія партызаны спалілі касцёл, а таксама сядзібу разам з усімі насельнікамі — 3 дарослымі людзьмі і іхнымі малалетнімі дзецьмі (пакінулі жывым толькі сляпога сына, які не з’ехаў у Польшчу, а жыў у Варончы да 1989). Пра гэта ў 2008 Юрый Гаўрулёў на заказ Белсата зняў дакументальны фільм «Край светлых мрояў».
21 жніўня 1989 года Варанчэўскі сельсавет скасаваны, вёска ўвайшла ў склад Цырынскага сельсавета. З 28 верасня 1995 года цэнтр Варанчэўскага сельсавета.
У 2017 годзе Варанчанскі сельсавет скасаваны, і Варонча ўвайшла ў склад Райцаўскага сельсавета.
Кленавіцкі сельсавет
Кленаві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Кленавіца.
(952) Кая
(952) Кая (Caia) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 27 кастрычніка 1916 г. расійскім (савецкім) астраномам Рыгорам Нявуйміным у Сімеізскай абсерваторыі, у Крыме. Астэроід быў названы ў гонар гераіні рамана Генрыка Сянкевіча «Куды ідзеш». Кая не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 5,17 Юліянскіх гадоў.
Павел Свірыд
Па́вел Свіры́д ( —, Рэгенсбург, Заходняя Германія) — беларускі грамадскі дзеяч, юрыст.
Біяграфія
У чэрвені 1942 узначаліў аддзел школьніцтва Цэнтральнага Бюро Беларускае Народнай Самапомачы, у жніўні таго ж года браў удзел ва Усебеларускім Праваслаўным Саборы на якім быў абраны ў Прэзідыум Сабору, на якім была абвешчана Беларуская Аўтакефальная Праваслаўная Царква.
Удзельнік Другога Усебеларускага Кангрэса 27 чэрвеня 1944, на якім быў абраны ў склад Беларускай Цэнтральнай Рады (кіраваў юрыдычнымі і рэлігійнымі справамі).
Ад лета 1944 — на эміграцыі ў Германіі. Выкладаў у польскай гімназіі Рэгенсбурга (Заходняя Германія)
У жніўні 1945 БЦР пасылала некалькі разоў свайго прадстаўніка ад царкоўных спраў у Францэнсбад дзеля паўстырымання епіскапату ад ліквідацыі БАПЦ.
Памёр у шпіталі пасля доўгай хваробы і цяжкай аперацыі.
Мабілізацыя
Мабілізацыя (мабілізацыйнае разгортванне) (mobilisation, ад mobiliser — рухаць) — комплекс мерапрыемстваў, накіраваных на перавод узброеных сіл і дзяржаўнай інфраструктуры на ваеннае становішча. Упершыню слова «мабілізацыя» было ўжыта для апісання мерапрыемстваў, якія праводзяцца Прусіяй ў 1850—1860 гадах. Тэорыя і метады мабілізацыі з тых часоў бесперапынна развіваліся.
Мабілізацыя можа быць агульнай, якая праводзіцца ў маштабе ўсёй дзяржавы з мэтай прывядзення ўзброеных сіл у поўную баявую гатоўнасць і пераводу прамысловасці і інфраструктуры дзяржавы на ваеннае становішча, і прыватнай, якая можа праводзіцца як на асобнай тэрыторыі, так і з мэтай павышэння баявой гатоўнасці ўзброеных сіл ці асобных яе аб’яднанняў і злучэнняў.
Мабілізацыйны план — дакумент асаблівай важнасці, у якім прапісаны мабілізацыйныя мерапрыемствы і парадак іх правядзення. Ён непарыўна звязаны з Планам стратэгічнага разгортвання ўзброеных сіл. Абодва дакумента, як правіла, рыхтуюцца ў Генеральным штабе і зацвярджаюцца вышэйшым кіраўніцтвам краіны.
Дыяна Версальская
Дыяна Версальская ці Дыяна-паляўнічая — мармуровая статуя I ці II стст. да н. э., якая капіруе твор раннеэліністычнага скульптара, магчыма, Леахара (каля 325 г. да н. э.).
Артэміда апранута ў дарыйскі хітон і гіматый. Правай рукой яна рыхтуецца выняць з калчана стралу, левая на галаве аленяня, якое суправаджае яе. Галава павернутая направа, у бок верагоднай здабычы. Скульптуры такога тыпу вядомыя археолагам па раскопках у Лептыс-Магне і Антальі.
Статуя была падорана Папай Паўлам IV каралю Генрыху II з намёкам на яго мэтрэсу, Дыяну дэ Пуацье, і ўстаноўлена каралём у садзе Фантэнбло. Генрых IV загадаў перавезці статую ў «галерэю старажытнасцяў» Луўра; у Фантэнбло яе замяніла маньерысцкая копія. Яшчэ адну копію Людовік XIII адправіў англійскаму каралю ў Віндзорскі замак.
Людовік XIV перанёс «Дыяну» — як лепшы твор антычнай скульптуры ў Францыі — у новапабудаваны Версальскі палац. Прыдворны разьбяр Гіём Кусту зрабіў з яе копію для палаца Марлі. У 1798 годзе скульптура вярнулася ў Луўр, дзе і знаходзіцца дагэтуль.
Цэнтральны дом афіцэраў (Мінск)
Цэнтральны Дом афіцэраў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь ў Мінску (першапачаткова Дом Чырвонай Арміі) — помнік савецкага постканструктывізму міжваеннага перыяду аўтарства Іосіфа Лангбарда.
Будаўніцтва Дому Чырвонай Арміі было распачата ў 1934 годзе на месцы колішняга архіерэйскага падвор'я ў Мінску на колішняй вуліцы Скобелеўскай (цяпер Чырвонаармейскай). Новы гмах узводзіўся з выкарыстаннем падмуркаў і сценаў былога падвор'я, таму збудаванне мае цікавае вырашэнне: галоўны фасад упрыгожаны магутнымі паўкруглымі пілястрамі на флангах мае два магутныя рызаліты. Унутры будынка размешчана вялікая колькасць досыць прасторных памяшканняў: тэатральная зала, кіназала, басейн (першы ў Мінску) і іншыя.
У студзені 1946 года ў Доме афіцэраў праходізілі пасяджэнні судовага працэсу над нямецкімі ваеннымі злачынцамі.
Алесь Залеўскі
Алесь Залеўскі (нар. ; вёска Абухава,, Гродзенская вобласць, БССР, СССР) — гродзенскі журналіст і грамадскі дзеяч. Член Беларускай асацыяцыі журналістаў.
Біяграфія
Працаваў карэспандэнтам «Еўрапейскага радыё для Беларусі», ганаровы рэдактар маладзёжнага інтэрнэт-радыё «Твой стыль». У 2007 — актыўны ўдзельнік грамадскай кампаніі па абароне гістарычнай часткі Гродна падчас рэканструкцыі.
З канца 2007 — журналіст і вядучы інфармацыйнай праграмы «Аб’ектыў» на тэлеканале «Белсат».
З 2011 — вядучы праграм «Тыдзень у аб’ектыве» і «Гарачы каментар» на «Белсаце».
Жабіна (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Жабіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Харашоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Касцёл Святога Іосіфа і калегіум езуітаў (Віцебск)
Касцёл Святога Іосіфа і калегіум езуітаў — колішні рымска-каталіцкі кляштарны і адукацыйны комплекс у Віцебску. Дзейнічаў у XVII — 1-й пал. XIX стст., існаваў да сяр. XX ст. Знаходзіўся на тэрыторыі Ніжняга замка на левым беразе рэчкі Віцьба.
Займаў вялікую плошчу, на заходнім баку якой размяшчаліся касцёл і будынак калегіума, што ўваходзілі ў адзіны комплекс і складалі замкнёны прамавугольны двор. Усходні бок займаў вялікі сад і агарод. Паміж садам і будынкамі касцёла і калегіума знаходзіўся гаспадарчы двор, перыметрам якога стаялі мураваныя і драўляныя 1-павярховыя службовыя збудаванні. На поўдзень ад гэтай тэрыторыі праз вуліцу знаходзілася 2-павярховая мураваная езуіцкая школа. Ля моста праз Віцьбу стаяла мураваная брама з капліцай, дзе штодня праводзіліся набажэнствы. У 1956 годзе бальшавікі зруйнавалі ўсе кляштарныя збудаванні, да нашага часу захаваліся падмуркі.
Гісторыя
Айцы-езуіты з'явіліся ў Віцебску ў 1637 годзе. У 1640—1644 гадах з фундацыі ваяводы смаленскага Аляксандра Корвін-Гасеўскага тут збудавалі першы драўляны касцёл Святога Іосіфа, спалены ў 1708 годзе разам з усім горадам на загад цара маскоўскага Пятра I.
Езуіцкі кляштарны комлекс хутка зрабіўся значным асветніцкім асяродкам: пры ім дзейнічала семінарыя для дзяцей збяднелай шляхты, друкарня і тэатр. У 1682 годзе адкрыўся калегіум, уводзіліся курсы філасофіі і маральнай тэалогіі.
У 1716 годзе на сродкі кашталяна віцебскага Марцыяна Міхала Агінскага і мясцовай шляхты пачалося ўзвядзенне мураванага касцёла, якое завяршылася ў асноўным да 1731 года. Кіраваў працамі італьянскі дойлід К. Ангіяліні, аўтар алтара святыні і выкладчык тэорыі архітэктуры ў калегіуме. Асвячэнне касцёла адбылося ў 1751 годзе пасля аздаблення інтэр'ера.
Мураваныя будынкі калегіума ўзводзіліся ў 1691—1714 і 1737—1755 гадах. Яны значна пацярпелі ад пажараў у 1757 і 1762. Аднаўленне калегіума вялося да 1799 года, у выніку чаго ён набыў рысы пераходнага стылю ад барока да класіцызму.
У 1872 годзе ў час капітальнага рамонту комплексу вежу калегіума цалкам разабралі, а вежы касцёла перабудавалі ў стылі маскоўскай сярэднявечнай архітэктуры.
Неаднаразовыя перабудовы значна змянілі аўтэнтычны выгляд помніка, аднак яго значэнне ў арганізацыі прасторы і сілуэтнай панарамы цэнтра Віцебска як і раней заставалася істотным. Разам з комплексам бернардзінскага кляштара калегіум езуітаў ствараў нібыта люстэркавую сіметрыю Рыначнай і Саборнай плошчаў і адзіны архітэктурны ансамбль. Аднак у 1956 годзе (паводле іншых звестак у 1957) бальшавікі знішчылі абодва кляштарныя комплексы з мэтай «упарадкавання і рэканструкцыі» цэнтра горада.
У наш час улады Віцебску збіраюцца адбудаваць колішні езуіцкі кляштарны комплекс з далейшай перадачай будынкаў Маскоўскаму патрыярхату. Плануецца, што аднаўленне святыні адбудзецца не ў пачатковым барочным выглядзе, а з пазнейшымі мураўёўскімі перабудовамі (залатыя купалы-цыбуліны над вежамі і барабанам, знявечаны франтон галоўнага фасада і інш.).
Архітэктура
Касцёл — помнік архітэктуры позняга барока. Гэты была 2-вежавая 3-нефная базіліка з паўкруглай апсідай і бакавымі сакрысціямі. Над асноўным аб'ёмам узвышаўся магутны 8-гранны светлавы барабан, які завяршаўся высокім ліхтаром. 2-ярусны галоўны фасад завяршаў пластычна выгнуты франтон, па баках фасад фланкіравалі 2-ярусныя 8-гранныя вежы (па перабудове на сабор Маскоўскага патрыярхату набылі завяршэнні ў выглядзе купалоў-цыбулінаў з макаўкамі). Аналагічныя галоўнаму фігурныя франтоны завяршалі крылы трансепта. 2-і ярус галоўнага фасада, падзяляўся аркавымі аконнымі праёмамі ў пластычных ліштвах і крапаваўся пілястрамі. Перадапошні ярус вежаў — аркавыя прасветы-званы. Пад будынкам мелася скляпеністая крыпта.
Фасад П-падобнага двухпавярховага корпуса калегіума, што выходзіў на чырвоную лінію забудовы Саборнай плошчы, побач з касцёлам, крапаваў сіметрычны ўваходны аб'ём, які завяршаўся 3-яруснай вежай з гадзіннікам (у 1872 годзе пры капітальным рамонце гэту вежу цалкам разабралі). Будынак меў калідорнае планаванне. На 1-м паверсе размяшчаліся пакоі для вучняў, архіў, рэфектар з кухняй, на 2-м — келлі манахаў і цёплая капліца, у цокальным паверсе — гаспадарчыя службы. Памяшканні ўсіх паверхаў перакрываліся крыжовымі скляпеннямі, а залі рэфектара і капліцы над ім — люстэркавымі скляпеннямі з падугамі (найбольш распаўсюджаны тып скляпення перыяду барочнага класіцызму).
Сцяг Лоева
Сцяг Лоева — сцяг гарадскога пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 46.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у ніжняй частцы якога зялёная паласа над трыма белымі хвалістымі лініямі. Пасярэдзіне правага боку палотнішча белы Лоеўскі замак.
Турынка
Турынка (Тури́нка) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шан Чжоу
Дзі-сінь ці Чжоу-сінь (1105 —1046 г. да н. э.) — апошні валадар (ван) дынастыі Шан у 1075—1046 гадах да н. э.
Біяграфія
Быў сынам вана з дынастыі Шан. У 1075 годзе да н. э. пасля смерці бацькі атрымаў у спадчыну ўладу. Адносна першай часткі яго валадарства няма дакладных звестак: альбо ён правіў пад кіраўніцтвам рэгентаў, альбо прыслухоўваючыся да парад чыноўнікаў. Пра гэты перыяд нідзе не гаворыцца ў старажытных і сярэднявечных кітайскіх гісторыкаў з прычыны таго, што вобраз Чжоу-сіня, які страціў Мандат Неба павінен быць адмоўным, каб апраўдаць падзенне дынастыі Шан.
Імаверна за першыя гады ўлада і ўплыў дынастыі Шан на чале з Ванам Чжоу-сінем значна павялічылася. Гэта прывяло да самаўпэўненасці ўладара, ён стаў менш увагі надаваць дзяржаўным справам, больш займаўся забаўкамі, праводзіў час у гарэме, баляваў. Пры гэтым усё менш прыслухоўваўся да сваіх дарадцаў. Усё большы ўплыў на вана аказала яго наложніца Дацзі. Свайго дзядзьку Бі Ганя, які спрабаваў пераканаць вана змяніць лад жыцця, Чжоў-Сінь загадаў пакараць смерцю, вырваўшы сэрца.
Каб павысіць свой прэстыж сярод шляхты і народа Чжоу-сінь у 1052 і 1050 гадах да нашай эры здзейсніў некалькі ваенных паходаў супраць племені чжоу, аднак пацярпеў паразу. Гэта яшчэ больш наладзіла арыстакратаў супраць уладара. Імаверна ўсе гэтыя падзеі ў канчатковым выніку прывялі да невыканання часткай мясцовых кіраўнікоў абавязкаў васалаў. Гэтым скарыстаўся Вэнь-ван, правадыр племя чжоу, які атакаваў Шан. У 1046 годзе да н. э. у вырашальнай бітве пры Муе (тэрыторыя сучаснай правінцыі Хэнань) шанскае войска пацярпела разгромнае паражэнне ад войска Чжоу. Адступіўшы да сталіцы Інь Чжоу-сінь абараняўся ад ворагаў, загінуў у палаючым палацы. Іншы яго дзядзька Сюй-сюй перайшоў на бок пераможцы.
Дзюжаў
Дзюжаў — прозвішча.
Вілает
Вілае́т (вілаят, вілая) (vilâyet, ولاية — wilāyah) — асноўная адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў некаторых краінах Паўночнай Афрыкі, Блізкага і Сярэдняга Усходу
Эндрэ Гелерт
Э́ндрэ Ге́лерт (Endre Gellért;,  — ) — венгерскі рэжысёр. Народны артыст Венгрыі (1954). Лаўрэат Прэміі імя Л. Кошута 1950, 1953.
Творчасць
Заснавальнік венгерскай рэалістычнай школы рэжысуры, паслядоўнік К. С. Станіслаўскага.
Сярод пастановак: «Панскае баляванне» Ж. Морыца (1948), «Трагедыя чалавека» І. Мадача (1955), «Рэвізор» М. Гогаля (1951), «Дзядзька Ваня» А. Чэхава (1952).
Фійна
Фійна (Фі́йна) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рэканструкцыя
Рэканструкцыя — не толькі сам працэс, але і яго вынік. Пры рэканструкцыі важна арыентавацца на фрагменты, якія захаваліся, крыніцы ці некаторыя прыкметы. На падставе колькасці і якасці крыніц рэканструкцыя мае пэўную ступень гіпатэтычнасці.
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1956 года
Сонечнае зацьменне 8 чэрвеня 1956 года — поўнае сонечнае зацьменне 146 сараса.
Зацьменне 8 чэрвеня 1956 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1956 годзе і 130-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 снежня 1955 года, наступнае — 2 снежня 1956 года.
Улу-Мухамед
Улу-Мухамед хан (Улуг Мухамед, 1405—1445, Казань) — сярэднявечны дзяржаўны дзеяч, чынгізід, золатаардынскі (да 1436), крымскі (1437) і казанскі хан (1438—1445). Сын Ічкіле Хасан аглана, тукайцімурыд. Атрымаў мянушку «Улу» — старшы, у адрозненне ад іншага Мухамеда, якога клікалі «Кічы» — малодшы.
Заснавальнік Казанскага ханства (1438), заснавальнік Касімаўскага ханства.
Свята-Пакроўская царква (Мікалаева)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Мікалаева Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палавіне XIX стагоддзя з сасновага брусу. Зноў адкрыта ў 1988 — 90 гг.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Крыжова-купальны храм. У кампазіцыі дамінуе цэнтральны высокі кубападобны аб’ём, чатырохгранны шацёр якога завершаны цыбулепадобнай галоўкай на цыліндрычным барабане. Гэтак сама завершана чацверыковая званіца, надбудаваная над двухсхільным дахам прамавугольнага бабінца. Бакавыя прыдзелы з самастойнымі ўваходамі і пяцігранная апсіда завершаны паўвальмавымі дахамі. Фасады гарызантальна ашаляваны, вуглы зрубаў вертыкальна абшыты дошкамі. Галоўны ўваходны праём і строеныя аконныя праёмы прыдзелаў дэкарыраваны накладнымі кілепадобнымі і плоскімі ліштвамі.
Інтэр’ер
Зала асветлена невялікімі падшатровымі квадратнымі аконнымі праёмамі. У 1894 г. прыхаджане па ініцыятыве пасрэдніка Зубоўскага набылі абраз «Пакроў Прасвятой Багародзіцы» ў ківоце з пазалотай.
Сінічынскі сельсавет
Сіні́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Сінічына.
Ікрам Халімавіч Вайзулін
Біяграфія
Член КПСС з 1943 года. З чэрвеня 1941 года ў Чырвонай Арміі. У партызанах з чэрвеня 1942 года: камандзір аддзялення, палітрук ўзвода, з лютага 1943 года намеснік камандзіра брыгады, у жніўні 1943 — чэрвені 1944 года камісар 1-й Смаленскай партызанскай брыгады.
У 1944—1979 гадах на адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце.
Андрэй Уладзіміравіч Серпухаўскі
Андрэй Уладзіміравіч (прыкладна 1380-я гг. —  г.) — князь серпухаўскі (1422—1426), раданежскі (1410—1426), бораўскі (1410—1426), трэці сын Уладзіміра Андрэевіча Храбрага.
Жонка: дачка баярына Івана Дзмітрыевіча Усевалажскага. Дачка: Анастасія — жонка князя Васіля Юр'евіча Касога.
Памёр у 1426 годзе ад эпідэміі маравой пошасці, разам з братамі Сімяонам і Яраславам. Пахаваны ў Архангельскім саборы Маскоўскага Крамля.
Чын (народы)
Чын, чыны, кукі-чыны — група народаў на паўночным захадзе М'янмы (нацыянальная вобласць Чын): тыдым, фалам, канпеле і блізкія да іх тхадо на паўночным усходзе Індыі. 750 тыс.чалавек. Роднасныя народу кукі. Адносяцца да паўднёваазіяцкай пераходнай расы. Гавораць на мове падгрупы нага-кукі-чын цэнтральнай групы сіна-тыбецкай сям'і. Вернікі — будысты, ёсць хрысціяне.
Чын прыйшлі ў Бірму з поўначы, раней продкаў сучасных бірманцаў. У 12-17 стагоддзях фалам і канпеле выцеснены шанамі ў цяжкадаступныя горныя раёны заходняй Бірмы. Традыцыйныя заняткі — падсечна-агнявое земляробства (рыс, бабовыя, гародніна), у далінах — садаводства (цытрусавыя), паляванне, лесанарыхтоўкі, збор смалы і інш.
Хытрэйкы
Хытрэйкы (Хитре́йки) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сцяг Мазыра
Сцяг Мазыра — афіцыйны геральдычны сімвал горада Мазыр Гомельскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 61.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога гербавая эмблема — узлятае чорны арол з жоўтымі дзюбай і лапамі.
Сцяг у якасці афіцыйнага сімвала г. Мазыра быў зацверджаны рашэннем XII сесіі гарадскога Савета дэпутатаў ад 27 сакавіка 2001 года № 58.
Цытуля
Цытуля (Цитуля) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Казлова (Рослаўльскі раён)
Казлова (Козлово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Казлова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Харашоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Хасэ Марыя Гуіда
Хасэ Марыя Гуіда (José María Guido;, Буэнас-Айрэс — , Буэнас-Айрэс) — аргенцінскі юрыст і палітык, які выконваў абавязкі прэзідэнта Аргенціны пасля ваеннага перавароту 29 сакавіка 1962 года да 12 кастрычніка 1963 года.
Уладзімір Маркавіч Благадарны
Уладзімір Маркавіч Благадарны (, с. Старавераўка, Старавераўскі раён, Харкаўская вобласць, Украіна — ) — спецыяліст у галіне машыназнаўства, сістэм прывадаў і дэталей машын. Доктар тэхнічных навук (1990), прафесар (1991). Акадэмік Беларускай інжынернай тэхналагічнай акадэміі (1997), Беларускай інжынернай акадэміі (1999).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі тэкстыльны інстытут імя С. М. Кірава (спецыяльнасць «Машыны і апараты вытворчасцей лёгкай і тэкстыльнай прамысловасці», 1960), Інстытут машыназнаўства і аўтаматызацыі АН БССР (аспірантура, 1965). Працаваў у Інстытуце машыназнаўства і аўтаматызацыі АН БССР (1965—1967), Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (1968—1999), Тэхнічным ўніверсітэце ў Кошыцах (Славакія, 1999—2005), Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце (з 2006, інжынерны факультэт, кафедра тэхналогіі машынабудавання, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: машыназнаўства і дэталі машын; сістэмы прывадаў; надзейнасць тэхнічных сістэм; тэхналогія машынабудавання.
(953) Пенлева
953 Пенлева (953 Painleva) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 30 лістапада 1921 г. расійска-польска-французскім астраномам Веніямінам Жахоўскім у Алжырскай абсерваторыі. Гэта першы астэроід, адкрыты навукоўцам. Названы ў гонар Поля Пенлевэ, французскага матэматыка і двойчы прэм'ер-міністра Трэцяй французскай рэспублікі. Пенлева не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 4,66 Юліянскіх гадоў.
Цюдараўская секулярызацыя
Роспуск манастыроў (Dissolution of the Monasteries) — працэс секулярызацыі манастыроў, які адбываўся пры каралю Генрыху VIII. Адна з галоўных гістарычных падзей у гісторыі Англіі XVI стагоддзя.
З пачаткам Англійскай Рэфармацыі ў 1530-я гады Генрых VIII пачаў працэс ліквідацыі манастыроў і перадачы кляштарнай маёмасці ва ўласнасць каралеўскага дома Цюдараў. Згодна з Актам, прынятым у 1536 годзе, ліквідацыі падлягалі ўсе манастыры са штогадовым даходам менш за 200 фунтаў стэрлінгаў. Да 1540 года каля 800 манастыроў у Англіі былі зачыненыя, а больш за 10 тысяч манахаў пазбавіліся сродкаў да існавання. Таксама былі зачыненыя манастырскія школы.
Савецкі медыявіст А. М. Савін паказаў, што ў выніку секулярызацыі большая частка манастырскіх зямель трапіла ў рукі так званага «новага дваранства». Цікава, што ў сваёй працы «Англійская секулярызацыя» (1906) Савін, як адзначае Я. А. Касмінскі, паказаў, што «манастыры былі гультаяватымі гаспадарамі, якія жылі галоўным чынам за кошт рэнтаў. Яны імкнуліся пераважна да вышэйшых і сярэдніх класаў грамадства і адыгрывалі нікчэмную ролю як установы сацыяльнага забеспячэння».
Манастыры Ірландыі і Уэльса таксама пацярпелі, але ў меншай ступені, а Шатландыя ў той час была асобным каралеўствам.
Перыяд роспуску манастыроў суправаджаўся жорсткімі рэпрэсіямі, у прыватнасці, былі пакараныя Джон Фішар і Томас Мор. Абодва спачатку былі прысуджаныя да кваліфікаванага пакарання праз павешанне, трыбушэнне і чвартаванне, але кароль, відаць, баючыся, што пакараных успрымуць за мучанікаў, замяніў дадзены спосаб звычайным абезгалоўліваннем.
Руіны многіх манастыроў у цяперашні час з'яўляюцца нацыянальнымі помнікамі Вялікабрытаніі.
Сен-Мартэн (Францыя)
Сен-Мартэн (Collectivité de Saint-Martin) — заморская супольнасць Францыі, якая займальнае паўночную частку вострава Святога Марціна і шэраг прылеглых астравоў, утворана 22 лютага 2007 года. Раней яго тэрыторыя ўваходзіла ў склад заморскага дэпартамента Францыі Гвадэлупа.
Валюта — Еўра. Дамен — .mf
Плошча — 53,2 км², насельніцтва ў 2009 годзе — 36 824 чалавек. Сталіца — Марыго (5,7 тыс.).
Геаграфія
Востраў размешчаны ў паўночнай частцы Наветраных астравоў, у 8 км на поўдзень ад вострава Ангілья, які належыць Вялікабрытаніі.
Сен-Мартэн складзены вулканічнымі пародамі, пагорысты, найвышэйшы пункт — 424 м. Востраў знаходзіцца ў раёне павышанай сейсмічнай актыўнасці.
Клімат — трапічны, пасатны. Сярэдняя гадавая тэмпература 27 °C. Ападкаў — каля 900 мм у год. Крыніц прэснай вады няма. Першасная натуральная расліннасць амаль цалкам знішчана людзьмі. Сен-Мартэн мяжуе на поўдні з Сінт-Мартэнам, на захадзе і паўночным захадзе — па моры мяжуе з Ангільяй, на ўсходзе — марская мяжа з Сен-Бартэльмі.
Гісторыя
Востраў быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам у 1493 годзе, аднак іспанцы не сталі яго асвойваць.
У 1631 годзе галандцы высадзіліся на востраве і сталі вырабляць запасы солі на ім. У 1633 годзе Іспанія заявіла пра свае прэтэнзіі на гэты востраў, аднак затым саступіла яго Нідэрландам і Францыі, якія падзялілі Сен-Мартэн у 1648 годзе. Францыя стала валодаць паўночнай часткай вострава, уключыўшы затым гэту тэрыторыю ў склад калоніі Гвадэлупа.
У XVIII стагоддзі на востраве сталі ствараць плантацыі цукровага трыснёга, для працы на іх завозіліся негры-рабыні з Афрыкі. Рабства было адменена французскімі ўладамі толькі ў 1848 годзе.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва — 36 824 чалавек (перапіс 2009 года).
Этна-расавы склад: крэолы (мулаты), негры, гвадэлупскія метысы (франка-індыйскага паходжання), белыя, індыйцы.
Мовы: французская (афіцыйная), шмат хто таксама валодае англійскай, галандскай, патуа (крэольская на аснове французскай), іспанскай, папіямента (крэольская на аснове галандскай).
Рэлігіі: галоўным чынам каталікі, а таксама сведкі Іеговы, пратэстанты, індуісты.
Эканоміка
Гаспадарчая дзейнасць канцэнтруецца на абслугоўванні турыстаў.
Сельская гаспадарка не развіта з-за адсутнасці крыніц прэснай вады, у невялікіх маштабах вядзецца рыбалоўства.
Практычна ўвесь харч, а таксама прамысловыя тавары і паліва — імпартуюцца.
Тэатр на Ліцейным
Дзяржаўны драматычны тэатр «На Ліцейным» — дзяржаўны драматычны тэатр Ленінградскай вобласці Расійскай Федэрацыі, размешчаны на Ліцейным праспекце ў горадзе Санкт-Пецярбургу.
Поўнае найменне ўстановы — Дзяржаўная бюджэтная ўстанова культуры Ленінградскай вобласці «Драматычны тэатр „На Ліцейным“» (скарочана — ДБУК ЛВ «Драматычны тэатр „На Ліцейным“»).
Падпарадкоўваецца Камітэту па культуры Ленінградскай вобласці.
У 1909 годзе на месцы манежа графа Шарамецева пачаў працу Ліцейны тэатр, рэпертуар якога складалі п’есы Тэатра жахаў (Гран-Гіньёль), фарсы, сатыры, пародыі. Тэатр знаходзіцца ў самым цэнтры былой гарадской сядзібы Шарамецевых — Фантанным доме. Граф Сяргей Дзмітрыевіч Шарамецеў — унук вядомай рускай прыгоннай актрысы П. І. Жамчуговай (графіні Шарамецевай) — быў жанаты з князёўнай Е. П. Вяземскай — унучкай паэта П. А. Вяземскага. У 1908 годзе Шарамецеўскі манеж і канюшаны флігель па праекце інжынера А. А. Максімава пераабсталявалі ў тэатр, які сталі здаваць у арэнду. Тэатр адкрыўся як «Тэатр моцных адчуванняў».
Ліцейны тэатр у пачатку XX стагоддзя служыў пляцоўкай для рэфарматарскіх вопытаў У. Меерхольда, М. Яўрэінава, М. Фокіна, М. Кузміна. Спектаклі афармлялі Л. Бакст, І. Білібін, Б. Кустодзіеў — найлепшыя мастакі «Свету мастацтва». Назва тэатра пастаянна мянялася: у 1911—1912 гадах — «Мазаіка», з 1913 года — «Ліцейны інтымны».
IC 4784
IC 4784 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чыстапілля (Жоўкіўскі раён)
Чыстапілля (Чистопі́лля) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дама з Асера
Дама з Асера (La Dame d’Auxerre) — луўрская кора вышынёй 65 см, выяўленая супрацоўнікам Луўра ў склепе музея ў Асеры ў 1907 годзе. Датуецца сярэдзінай VII стагоддзя да н. э. На твары фігуры іграе архаічная ўсмешка, яе валасы прыбраны на егіпецкі манер, стан вузкі, як у мінойскіх багінь. Паходжанне статуэткі выклікае спрэчкі. Верагодна, яна была знойдзена на Крыце, магчыма, у Элефтэрнах. Акалічнасці, пры якіх яна патрапіла ў правінцыйны Асер, загадкавыя.
Сонечнае зацьменне 14 снежня 1955 года
Сонечнае зацьменне 14 снежня 1955 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9176 і дасягнула свайго максімуму ў 07:02:25 UTC у пункце з каардынатамі 2° пн. ш. 72° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 12 хв. 9 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 346 км.
Зацьменне 14 снежня 1955 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1955 годзе і 129-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 чэрвеня 1955 года, наступнае — 8 чэрвеня 1956 года.
Твой стыль
«Твой стыль» — гродзенскае маладзёжнае інтэрнэт-радыё і інтэрнэт-газета. З’яўляецца інфармацыйным рэсурсам «Школы маладога журналіста». Мае навіновыя і шэраг аўтарскіх тэматычных перадач.
Узнагароды
У 2008 годзе рэсурс стаў лаўрэатам 6-га спабору кантэнт-праектаў, арганізаванага TUT.BY (намінацыя «Мая Беларусь») і быў адзначаны спецыяльнай прэміяй імя Уладзіміра Каткоўскага.
Рудзянецкі сельсавет
Рудзяне́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Рудзянец.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Калінінскага сельсавета.
Міф дваццатага стагоддзя
Міф дваццатага стагоддзя (Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts) — кніга Альфрэда Розенберга, тэарэтыка нацызму, асуджанага за злачынствы супраць чалавечнасці і іншыя злачынствы на Нюрнбергскім працэсе і пакаранага ў 1946 годзе.
Змест кнігі
Змест кнігі ўяўляе сабой сумесь расісісткай ілжэнавукі і містыцызму, якая сцвярджае, што арыйская раса ўзнікла ў Атлантыдзе, і што высакароднасць арыйскай расы апраўдвае заняволенне і нават масавае забойства не-арыйскіх рас.
Традыцыйна для нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі народы падзяляюцца на «здаровыя» і «нездаровыя», негатыўныя грамадска-гістарычныя з’явы тлумачацца змешваннем рас і засіллем яўрэяў, «заняпад мастацтва» супрацьпастаўляецца «арыйскай культуры».
Водгукі і ўплыў
Дзякуючы падтрымцы НСДАП, да 1944 года кніга была прададзеная тыражом больш за мільён асобнікаў. У 1937 годзе Гітлер прысудзіў Розенбергу Нямецкую нацыянальную прэмію за мастацтва і навуку. Аднак, асабісты архітэктар Гітлера Альберт Шпеер у сваіх успамінах пісаў, што Гітлер негатыўна адклікаўся аб кнізе Розенберга :
У падвядзенні вынікаў Нюрнбергскага трыбунала, суддзя Роберт Джэксан назваў кнігу «маркотным трактатам, які прапагандуе новую і дзіўную нацысцкую рэлігію». Пітэр Вейрэк адзначае, што «Розенберг надакучае як неадукаванасцю, так і адукаванасцю, з'яўляючыся богам паўутвораных, на якіх шчырая тупасць і невыразная высакапарнасць вырабляюць уражанне». Камендант Асвенціма Рудольф Хёс заяўляў, што кніга Розенберга была адной з крыніц яго антысемітызму.
Забарона
У Беларусі кніга Розенберга не ўнесена ў Рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў.
Чорніі
Чорніі (Чорнії) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Блакітніцы
Блакі́тніцы (Lycaenidae) — сямейства насякомых атрада матылёў.