cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Северо-Западное слово
«Паўночна-Заходняе слова» (Северо-Западная слово) — штодзённая грамадска-палітычная, эканамічная і літаратурная газета. Выходзіла з 15 (27) лістапада 1898 да 29 лістапада (12 снежня) 1905 у Вільні на рускай мове. Рэдактар-выдавец Г. Клачкоўскі, рэдактары Л. І. Чаркасаў і М. І. Радзін. Прытрымлівалася кансерватыўна-асветніцкага, у 1905 г. памяркоўна-ліберальнага кірунку. Выступала за развіццё культуры на аснове класавага, нацыянальнага і рэлігійнага прымірэння (15 лістапада 1898, 1 студзеня 1899). Беларусь лічыла «рускім краем». Пад уплывам рэвалюцыйнага руху крытыкавала непаслядоўнасць дэмакратычных рэформ у Расіі (25 кастрычніка 1905). Друкавала навукова-папулярныя нарысы пра дасягненні навукі, артыкулы па краязнаўстве, этнаграфіі, геаграфіі, медыцыне, літаратурна-крытычныя агляды, рэцэнзіі, інфармавала пра тэатральнае і музычнае жыццё ў краі. У перакладзе на рускую мову змяшчала творы польскіх, французскіх, нямецкіх пісьменнікаў, нарысы пра творчасць М. В. Гогаля, І. С. Тургенева, Ф. М. Дастаеўскага і інш. Свае вершы, нарысы і крытычныя артыкулы змяшчаў у газеце мінскі літаратар Д. Д. Бохан, у т.л. пераклад польскага верша Я. Лучыны «На могілках (5 верасня 1902), нарыс пра творчасць У. Сыракомлі (6—7 верасня 1902). Газета змясціла некралог «Ф. К. Багушэвіч» і артыкул Радзіна «Памяці Ф. К. Багушэвіча», характарызавала яго як адваката і гуманнага чалавека, не ўпамінаючы як беларускага пісьменніка (18 красавіка 1900).
Дзебра
Дзебра — ручай у горадзе Магілёве, правы прыток ракі Дняпро. Даўжыня 2,5 км. Пачынаецца ў раёне станцыі Магілёў III з плоскай лагчыны, дзе калісьці было балота. Мае вузкія (5—7 м) і глыбокія даліны (да 25 м), схілы якіх прарэзаны шматлікімі ярамі. Уздоўж ракі праходзіць вуліца Катоўскага.
Цераз Дзебру перакінуты 4-пралётны безназоўны мост, па якім праходзіць праспект Міру, і некалькі невялічкіх масткоў.
Каланіяльны перыяд гісторыі ЗША
Каланіяльны перыяд гісторыі ЗША - перыяд засялення еўрапейцамі Паўночнай Амерыкі ахапіў XVI, XVII i XVIII стст. Тым не менш, некаторыя пісьменныя крыніцы і археалагічныя дадзеныя падцвярджаюць, што ў эпоху Сярэднявечча вікінгі будавалі свае паселішчы на тэрыторыі паўночнаамерыканскага кантынента.
Першыя спробы засвоіць тэрыторыю сучасных ЗША
У 1513 г. іспанскія каланісты, на чале якіх быў Хуан Понсе дэ Леон высадзіліся ў Фларыдзе і пачалі засваенне тэрыторыі, якая пазне стала часткай ЗША.
Пасля гэтага на працягу ўсяго XVI ст. іспанскія, партугальскія іфранцузскія даследчыкі вандравалі па розных частках тэрыторыі ЗША з мэтай будаўніцтва калоній. З цягам часу тэрыторыя ў раёне р. Місісіпі стала ўладаннем Францыі, а значная частка заходняга рэгіёна сучасных Злучаных Штатаў належыла іспанскай калоніі Мексіка.
Першыя брытанскія калоніі
У 1585 г. на востраве Роўноўк Айлэнд (сучасная Паўночная Караліна) шэраг брытанскіх маракоў на чале з У. Ралеям зрабіла першую няўдалую спробу заснаваць трывалае пасяленне. Праз 2 гады была зроблена аналагічная экспедыцыя з тым жа вынікам.
Але ў 1607 г. камерцыйная Вірджынская кампанія здолела заснаваць горад Джэймстаўн на тэрыторыі сучаснага штата Вірджынія. Пасля гэтага пачалося актыўнае камерцыйнае і гаспадарчае засваенне навакольных тэрыторый. А з 1624 г. Вірджынія перастала быць карпаратыўным уладаннем і стала каралеўскай калоніяй.
"Мэйфлаўэр"
У 1620 г. ў Вірджынію адправіўся карабель з англійскімі пурытанамі, якія пражывалі як бежанцы ў Галандыі. Справа была ў тым, што па прычыне іх рэлігійных поглядаў і грамадзянскай пазіцыі пурытане мусілі пакінуць Вялікабрытанію. Урад Галандыі станоўча ставіўся да іх веры і быў у стане канкурэнтнай барацьбы з Вялікабрытаніяй. Таму мноства пурытан перасялілася ў Галандыю. Але на новай радзіме яны сутыкнуліся з дыскрымінацыяй з боку мясцовых пурытан (Напрыклад, англічанам не давалі магчымасць займацца пэўнымі відамі працы альбо рабіць кар'еру ў Царкве).
Некаторыя сем'і эмігрантаў вырашылі перасяліцца ў Вірджынію, якая тады належыла прыватнай англійскай кампаніі і давала больш шансаў на свабоду веравызнання. Але карабель "Мэйфлаўэр", на якім яны плылі, збіўся з курса ў выніку шторма і перасяленцы апынуліся некалькі далей ў паўночным напрамку ад сваёй мэты. Так была заснавана калонія Новая Англія.
Розныя катэгорыі засяленцаў
Па нацыянальнаму складу будучыя 13 штатаў засялялі пераважна англічане, галандцы і шведы. А па іншым катэгорыям гэта былі ўсе хто быў незадаволены жыццём у Старым Свеце. Нярэдка прадстаўнікі варагуючых бакоў, напрыклад манархісты і рэспубліканцы засялялі розныя амерыканскія калоніі і мірна жылі на новым месцы. Падчас гэта тэндэнцыя закранала і ўнутраную міграцыю: калі пэўная частка жыхароў адной калоніі была незадаволена жыццём, яны перасяляліся на іншыя землі і ўтваралі новую калонію.
Сярод перасяленцаў можна вылучыць наступныя катэгорыі:
Лёс галандскіх калоній
З пачатку ХVII ст. галандскія каланісты пачалі засваенне зямель сучаснага штата Нью Ёрк. У 1624 г. яны заснавалі горад Новы Амстэрдам, які сёння вядомы як Нью Ёрк. Аднак з другой паловы ХVII ст. пасля Рэвалюцыі ўрад Вялікабрытаніі пачаў праяўляць больш увагі сваім валоданням на атлантычным узбярэжжы Амерыкі з мэтай выціснуць усіх канкурэнтаў. У гэты жа час на землях, падкантрольных галандскім каланістам пачалі масава сяліцца англійскія каланісты. Спачатку кіраўніцтва галандскіх калоній яшчэ трымала пад кантролем сітуацыю і англійскія перасяленцы ў галандскіх уладаннях падпарадкоўваліся мясцовай каланіяльнай адміністрацыі, але вельмі хутка англічан стала так шмат, што адбылася поўная асіміляцыя галандцаў.
Каланізацыя 1630-1730-х гг.
У 1630 - х гг. падчас унутранай міграцыі каланістаў пачалося засяленне зямель цяперашняга штата Род Айлэнд.
У 1660-х гг. ішло актыўнае засяленне Паўночнай i Паўднёвай Караліны з заснаваннем буйных плантацый і дробных фермерскіх гаспадарак.
Да 1730 - х гг. асноўная частка тэрыторыі пад кантролем Вялікабрытаніі была заселена і мела межы з іспанскімі і французскімі валоданнямі. У 1732 г. была заснавана апошняя з 13 калоній, якія ўвайшлі ў склад ЗША - Джорджыя.
Развіцце калоній у ХVIIІ ст.
У ХVIIІ ст калоніі дасягнулі свайго росквіту. Сфарміравалася адносна дэмакратычная сістэма самакіравання. Адкрываліся ўніверсітэты і публічныя бібліятэкі. І гэта было б малаверагодным пры адсутнасці стабільнага эканамічнага росту.
Адносіны каланістаў з індзейцамі
Індзейцы ўяўлялі сабой мноства плямёнаў і саюзаў плямёнаў, якія не мелі дакладна акрэсленых межаў сваіх уладанняў і не вельмі шчыльна засялялі кантынент. Толькі каля пачатку ХІХ ст. індзейцы сталі адносіцца да белых каланістаў Амерыкі як да ворагаў. На працягу ўсяго папярэдняга каланіяльнага перыяду адносіны да белых перасяленцаў былі розныя. Часам яны індзейцы рабіліся саюзнікамі белых альбо дзелавымі партнерамі, з якімі гандлявалі. Часам паміж каланістамі і індзейцамі ішлі войны мясцовага значэння. У некаторых выпадках індзейцы рабіліся васаламі каланістаў. У 2-х буйных войнах паміж еўрапейцамі Франка-індзейскай і Вайной за незалежнасць (1775-1783 гг) шэраг плямёнаў ваявалі на адным баку супраць іншых плямёнаў, якія ваявалі на другім. Ваявалі індзейцы і паміж сабой, напрыклад, калі еўрапейцы зганялі іх далей ад Аталнтыкі, і яны ваявалі за новыя землі з іншымі плямёнамі.
Неправільна лічыць, што індзейцы баяліся агнястрэльнай зброі. Падобна плямёнам Сібіры яны хутка навучыліся ёю карыстацца. Аднак да пачатку ХІХ ст. індзейцы не разглядалі каланістаў так як іх разглядалі самі каланісты - як перашкоду. Таму метадычнае вынішчэнне асобных плямёнаў каланістамі заставалася праблемай гэтых плямёнаў. Да таго ж белае насельніцтва калоній расло, а сагнаныя з зямель індзейцы, не гатовыя да пераходу да новых спосабаў вядзення гаспадаркі, паміралі масава і іх колькасць скарачалася.
Рабства ў калоніях
Першыя чорныя рабы былі завезены ў паўднёвыя калоніі ў 1619 г. Але індзейцаў, захопленых у палон альбо купленых за грошы ўжо да гэтага прымушалі да паднявольнай працы. Цікава, што калі ў 1675 г. індзейцы поўдня Новай Англіі паўсталі супраць белых і былі разбіты некалькі соцень палонных паўстанцаў зрабілі рабамі.
Да 1660-х гг. раб мог атрымаць свабоду на пэўных умовах, часцей за ўсё за выдатную працу на гаспадара. Але ў 1660-я гг. гадоўля тытуню, цукровага трысця і г.д. на плантацыях прывяла да адмены ўсіх магчымасцяў выкупіць свабоду і рабства, ў тым ліку масавы завоз чорных нявольнікаў, набыло сістэмны характар.
Віктар Анатольевіч Гайсёнак
Ві́ктар Анато́льевіч Гайсёнак (нар., в. Гасцілавічы, Лагойскі раён, Мінская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, дыпламат. Доктар фізіка-матэматычных навук (1990), прафесар. Акадэмік Беларускай інжынернай тэхналагічнай акадэміі і Міжнароднай акадэміі навук вышэйшай школы (1993).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1972). Вучань А. М. Саржэўскага. Працаваў у БДУ — асістэнт кафедры, ад 1986 года — дэкан фізічнага факультэта, загадчык кафедры методыкі выкладання фізікі і інфарматыкі, навуковы кіраўнік міжкафедральнага аддзялення апрацоўкі інфармацыі фізфака БДУ. У 1977 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў галіне фізіка-матэматычных навук на тэму «Даследаванне ўплыву эфекту нелінейнасці на спектральна-люмінесцэнтныя характарыстыкі складаных малекул». У 1988—1990 гг. — сакратар парткама БДУ. У 1990 годзе абараніў доктарскую дысертацыю ў галіне фізіка-матэматычных навук на тэму «Анізатрапія паглынання і выпрамянення святла і працэсы арыентацыйнай рэлаксацыі складаных малекул у растворах».
З 16 студзеня 1992 да 1994 — міністр адукацыі.
З 1994 г. па 19 мая 2000 г. — рэктар Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы.
З 1997 па 2000 год — старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіям Рэспублікі Беларусь.
19 мая 2000 г. указам прэзідэнта № 275 прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы і сталым прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры міжнародных арганізацыях у Вене, прысвоены дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла першага класу. 11 ліпеня 2000 г. уручыў даверчыя граматы генеральнаму дырэктару ЮНІДО.
З 31 кастрычніка 2008 года да 11 лютага 2014 — Надзвычайны і Паўнамоцны пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Польшча, даверчыя граматы ўручыў 16 студзеня 2009 года.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 100 навуковых прац па фізіцы лазернага выпраменьвання, спектраскапіі і люмінесцэнцыі складаных малекул, нелінейнай оптыцы.
Сям’я
Жанаты, мае дачку.
Сезон 2020 ЖФК Дняпро Магілёў
У 2020 годзе жаночы футбольны клуб «Дняпро» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Шахаўніца
Шахаўні́ца (, Шаховница) — пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.
Жабнікавыя
Жабнікавыя (Hydrocharitaceae) — сямейства водных кветкавых раслін.
Апісанне
Шматгадовыя ці радзей аднагадовыя прэснаводныя ці марскія травы, цалкам ці часткова пагружаныя ў ваду. Лісты прыкаранёвыя ці сцябловыя, пачарговыя, процілеглыя ці кальчакаватыя, часам дыферэнцыраваныя на чаранок і пласцінку. Кветкі буйныя, сярэдняга памеру, ці дробныя і несамавітыя, адзіночныя (асабліва жаночыя кветкі) ці сабраныя ў цымозныя паўпарасонікі (асабліва мужчынскія кветкі), забяспечаны пакрывалам з 1 ці 2 свабодных лісцікаў (брактэй) ці з двух больш-менш зрослых лісцікаў, аднаполыя (двухдомныя, часам аднадомныя), радзей двухполыя, актынаморфныя ці злёгку зігаморфныя, цыклічныя, звычайна трохчленныя. Калякветнік, як правіла, складаецца з трох свабодных чашалісцікаў і трох белых ці афарбаваных пялёсткаў. Тычынак 2, 3 ці шмат. Гінецэй з 3 (2-6, да 15-20) карпел, паракарпны. Завязь ніжняя, са шматлікімі семязачаткамі. Плады сухія ці сакавітыя, застаюцца пад вадой.
Астранцыя
Астранцыя (Astrantia) — род травяністых раслін сямейства, прадстаўнікі якога сустракаюцца пераважна ў Цэнтральнай, Усходняй і Паўднёвай Еўропе і на Каўказе. Род ўключае ў сябе досыць шмат відаў, якія маюць дэкаратыўныя кветкі, духмяныя карані і пёрыстае лісце.
Класіфікацыя
Прадстаўнікі рода:
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі па снукеры 2017
Адкрыты чэмпіянат Шатландыі 2017 (Scottish Open 2017, таксама вядомы як «Dafabet Scottish Open 2017» ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 17 снежня 2017 года ў «Emirates Arena», у Глазга, Шатландыя. Прызавы фонд турніру склаў £366,000, з якіх £70,000 атрымаў пераможца. Турнір стаў трэцім спаборніцтвам «Серыі хатніх нацый» у сезоне, якая была заснавана ў сезоне 2016/2017 і ўключала ў сябе таксама адкрыты чэмпіянат Англіі, адкрыты чэмпіянат Паўночнай Ірландыі і адкрыты чэмпіянат Уэльса, а таксама 24-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Шатландыі, які таксама меў назву «International Open» і праходзіў з 1981 да 2004 года і ў сезоне 2012/2013 у рамках серыі Players Tour Championship.
Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі (Ф. С. Харланаў)
'''Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі' — партызанская брыгада, створаная ў студзені 1944 года на базе атрадаў «За Радзіму» (раней «Стары», арганізаваны ў чэрвені 1942 года), «Гвардзеец» (арганізаваны ў чэрвені 1942 года), імя Варашылава''. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Халопеніцкага, Барысаўскага, Крупскага раёнаў. 1 ліпеня 1944 года брыгада (935 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Касцёл Маці Божай Будслаўскай (Мінск)
Касцёл Маці Божай Будслаўскай у Мінску — рымска-каталіцкі касцёл у мікрараёне Красны Бор-1, Мінск.
Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі (Ф. С. Харланаў)
Гісторыя
Партызаны правялі 53 дыверсіі на чыгунках Орша — Барысаў, Вілейка — Полацк. У «рэйкавай вайне» знішчылі 1457 м рэек. Спалілі 7 нямецкіх складоў з гаручым, боепрыпасамі, харчовымі прадуктамі, аўтагараж. Разбілі гарнізоны ў вёсках Навасёлкі (жнівень 1943), Бродаўка (красавік 1944) Барысаўскага раёна, нападалі на гарнізоны ў вёсцы Красналукі Халопеніцкага раёна (студзень 1943, разам з брыгадай імя Кірава), Кішчына Слабада (сакавік 1944), Зачысце (сакавік 1944) Барысаўскага раёна.
Касцёл Маці Божай Будслаўскай (Мінск)
Гісторыя
Парафія Маці Божай Будслаўскай у Мінску была зарэгістравана ў 1996 годзе. У 2005 годзе была пабудавана капліца. Будаўніцтва касцёла распачалося ў 2008 годзе. 1 ліпеня 2012 года архібіскуп-мітрапаліт Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў вуглавы камень, прывезены з будслаўскага санктуарыя. Новазбудаваны касцёл 3 ліпеня 2016 года асвяціў кардынал Крыстаф Шонбарн.
Езерыты
Езерыты, эзерыты, езерцы (Εζερίτες) — славянскае сярэдневяковае аб'яднанне на поўдні Пелапанеса.
Канстанцін VII Парфірагенет узгадваў езерытаў разам з мілінгамі як славянскае племя, што да першай паловы IX ст. пасялілася на схілах высокай гары Пентадакціл у Лаконіі. Візантыйцы не здолелі выгнаць іх з Пелапанеса, а таму абклалі грашовай данінай. Цікава, што езерыты плацілі 300 намісм, у той час як мілінгі толькі 60, што можа сведчыць пра тое, што колькасць езерытаў у той час была большая.
У гады кіравання імператара Рамана I Лакапіна езерыты, як і мілінгі, перасталі выплочваць даніну і падпарадкоўвацца ўладам. Супраць іх была распачата ваенная кампанія, якая цягнулася з сакавіка да канца лістапада, пасля чаго езерыты былі вымушаны выплочваць даніну ўдвая большую, чым раней. Праз некаторы час яны звярнуліся да імператара з просьбай вярнуць ранейшыя абавязкі перад уладамі. Паколькі пагражала новае нашэсце славян, да якіх езерыты маглі далучыцца, то Раман I пайшоў на саступкі. .
Вольфганг Шойбле
Вольфганг Шойбле (Wolfgang Schäuble; нар. года, Фрайбург) — нямецкі палітык з партыі ХДС, з 2005 года — міністр унутраных спраў ФРГ, з кастрычніка 2009 года па 24 кастрычніка 2017 — міністр фінансаў ФРГ. З 2017 года займае пасаду старшыні бундэстага. У кастрычніку 2021 года Вольфганг Шойбле саступае месца прэзідэнта Бундэстага Бербел Бас.
34mag
34mag — беларускі маладзёжны інтэрнэт-часопіс, які выдаецца на дзвюх мовах: беларускай і рускай, — некаторыя матэрыялы таксама перакладаюцца на англійскую. Большасць публікацый прысвечана мастацтву, культуры і падарожжам. Рэдакцыя часопіса знаходзіцца ў Мінску, галоўны рэдактар — Аляксандр Карняйчук. Таксама пад эгідай парталу дзейнічае лэйбл лічбавай дыстрыбуцыі «Пяршак».
Гісторыя
Часопіс «34mag» быў заснаваны беларускай журналісткай Ірынай Віданавай пасля закрыцця беларускімі ўладамі яе папярэдняга праекта «Студэнцкая думка» ў 2005 годзе. Першы нумар новага выдання выйшаў у 2006 годзе на кампакт-дысках, а ў 2009 у праекта з’явіўся і сайт.
Дасягненні
У 2012 годзе часопіс атрымаў прэмію «».
На фестывалі рэкламы і камунікацыі “AD.NAK-2014” гід для падарожнікаў “Рома едзе” Ромы Свечнікава і 34mag быў адзначаны першым прызам і гран-пры ў намінацыі інтэграваных медыяпраектаў, “Limited Edition” часопіса заняў 3 месца ў катэгорыі грамадсказначных праектаў, а за каталог “Books from Belarus” і кнігу “Рома едзе” 34mag узяў яшчэ 2 другіх месца ў катэгорыі шматстаронкавых выданняў.
Пюі-дэ-Дом
Пюі-дэ-Дом (Puy-de-Dome, Puei Domat, Puei de Doma) — дэпартамент на поўдні цэнтральнай часткі Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Авернь. Парадкавы нумар — 63. Адміністрацыйны цэнтр — Клермон-Феран. Насельніцтва — 604,3 тыс. чалавек (36-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 7970 км², галоўным чынам гэта гарыстая мясцовасць. Праз дэпартамент працякаюць рака Алье і Дардонь.
Дэпартамент уключае 5 акруг, 51 кантон і 470 камун. Назва дэпартамента паходзіць ад вулкана Пюі-дэ-Дом.
Пюі-дэ-Дом — адзін з першых 83 дэпартаментаў, створаных у сакавіку 1790 г. Знаходзіцца на тэрыторыі былой правінцыі Авернь. Першапачаткова дэпартамент зваўся Мон-д’Ор (літаральна — Залатая гара).
Спадарожнікавая сувязь
Спадарожнікавая сувязь — адзін з відаў радыёсувязі, заснаваны на выкарыстанні штучных спадарожнікаў у якасці рэтранслятараў. Спадарожнікавая сувязь ажыццяўляецца паміж зямнымі станцыямі, якія могуць быць як стацыянарнымі, так і перасоўнымі.
Спадарожнікавая сувязь з’яўляецца развіццём традыцыйнай радыёрэлейнай сувязі шляхам вынясення рэтранслятара на вельмі высокую вышыню (ад сотняў да дзясяткаў тысячаў км). Праз тое, што зона яго бачнасці ў гэтым выпадку — амаль палова зямнога шара, то неабходнасць у ланцугу рэтранслятараў адпадае — у большасці выпадкаў дастаткова і аднаго.
Плошча Свабоды (Тбілісі)
Плошча Свабоды (თავისუფლების მოედანი) — плошча, размешчана ў цэнтральнай частцы Тбілісі, сталіцы Грузіі. У Сярэднявеччы — Караван-сарай (Гасцінічная плошча). З 1827 года да ўсталявання савецкай улады — Плошча Эрыванскага (у гонар генерала Паскевіча, графа Эрыванскага), у савецкі час — спачатку Плошча Берыі, затым — Плошча Леніна.
Да плошчы вядзе праспект Руставелі, вул. А.Пушкіна, вул. Г.Леанідзэ, вул. Г.Табідзэ, вул. К.Апхазі, вул. Ш.Дадыяні. На плошчы знаходзяцца органы гарадской адміністрацыі Тбілісі, а таксама цэнтральнае аддзяленне Банка Грузіі і гасцініца «Марыёт». У будучыні на плошчы будзе размешчана таксама адміністрацыйны будынак мясцовага самакіравання Старога Тбілісі, будаўніцтва якога ўжо пачалося.
Плошча неаднаразова станавілася месцам масавых дэманстрацый, у прыватнасці, падчас рэвалюцыі руж, а таксама ў савецкі час — за незалежнасць Грузіі ад СССР. У 2005 годзе плошча была месцам святкавання 60-й гадавіны заканчэння Другой сусветнай вайны, у сувязі з чым там сабраліся каля 100000 чалавек, перад якімі выступілі прэзідэнт ЗША Джордж Буш і прэзідэнт Грузіі Міхаіл Саакашвілі.
У савецкі час на плошчы стаяў помнік Леніну. 23 лістапада 2006 г. адкрыты створаны Зурабам Цэрэтэлі Помнік Свабоды — манумент, на якім размешчаны святы Георгій, які забівае дракона.
IC 1414
IC 1414 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Майнталь
Майнталь (Maintal) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Майн-Кінцыг. Насельніцтва складае 37 962 чалавека (на 30 снежня 2010 года). Займае плошчу 32,4 км². Складаецца з 4 населеных пунктаў: Дзёрніггайм, Бішофсгайм, Хохштат, Вахенбухен. Афіцыйны код 06 4 35 019.
Вячаслаў Сіўчык
Вячаслаў Сіўчык (нар., Мінск) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч. Палітзняволены. Лідар руху салідарнасці «Разам».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску 18 снежня 1962 года ў сям’і навукоўцаў. У дзяцінстве каля дзесяці гадоў пражыў з бацькамі ў Абхазіі, потым сям’я вярнулася ў Беларусь. У 1984 г. скончыў геаграфічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсітэта, некаторы час працаваў у Абхазіі.
У 1988 годзе вярнуўся жыць і працаваць на Радзіму. Працаваў у ВА «Беларусьгеалогія» і Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Займаўся пытаннямі экалогіі і наступстваў Чарнобыльскай катастрофы.
У 1989 г. стаў сябрам Беларускага Народнага Фронту.
Быў сакратаром управы БНФ, старшынём камісіі Сойму БНФ па сувязях з рабочым рухам, намеснікам старшыні БНФ «Адраджэньне» і партыі БНФ. 11 студзеня 2003 г. рашэннем Сойму БНФ выключаны з партыі БНФ «за дэструктыўную дзейнасць… і непадпарадкаванне рашэнням Сойму».
Ініцыятар стварэння шэрагу грамадскіх арганізацый («Малады фронт», беларускі жаночы рух «За адраджэнне Айчыны» і інш.) У 2004 г. — каардынатар беларускіх удзельнікаў украінскай «аранжавай рэвалюцыі».
З’яўляўся кіраўніком секцыі «Мемарыял» Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры, сябра Вялікай і Малой Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына».
Жанаты, мае двух сыноў.
Пераслед за грамадска-палітычную дзейнасць
Увесну 1996 г. В.Сіўчык зняволены за ўдзел у Чарнобыльскім шляху, трымаў 21-дзённую галадоўку пратэсту.
Быў арганізатарам перакрыцця мінскага праспекта імя Францішка Скарыны (зараз праспект Незалежнасці) у 1998 і 1999 гадах, калі Лукашэнка і Ельцын падпісывалі пагадненні аб стварэнні саюзнай дзяржавы.
У 2001—2002 гады браў удзел у абароне Курапатаў.
У сярэдзіне 2000-х Вячаслаў Сіўчык пачаў ствараць Рух салідарнасці «Разам!», падтрымаў барацьбу прадпрымальнікаў за іхнія правы.
У сакавіку 2006 г., пасля праведзеных прэзідэнцкіх выбараў, Вячаслаў Сіўчык стаў адным з арганізатараў намётавага мястэчка пратэсту на Кастрычніцкай плошчы Мінска (Плошча Каліноўскага). За некалькі гадзін да разгону намётавага мястэчка, прыкладна каля 20.00 23 сакавіка, яго схапілі невядомыя ў масках і ўсю ноч пратрымалі ў аўтобусе, збіваючы і інсцэніруючы расстрэл. Ён трапіў у шпіталь, адкуль праз чатыры дні яго вывезлі і схавалі сябры. В.Сіўчык таемна з’ехаў ва Украіну. На Радзіме тым часам яго завочна асудзілі на 15-суткавы арышт, які ён адбыў пазней, ужо пасля вяртання з Украіны ў верасні 2006 г.
У 2010 г. пасля снежанскага разгона акцыі на Плошчы Незалежнасці ў Мінску Вячаслаў Сіўчык пакінуў Беларусь, пазбягаючы пераследу.
Знаходзячыся ў эміграцыі, у 2012 годзе Сіўчык зарэгістраваў у Чэхіі міжнароднае грамадскае аб’яднанне "Рух салідарнасці «Разам». Дзейнасць аб’яднання была накіраваная на падтрыманне дэмакратыі ў Беларусі і ва Украіне. Цяпер рух у Беларусі дзейнічае ў статусе аргкамітэту.
15 верасня 2015 года ён вярнуўся ў Мінск пасля пяці гадоў эміграцыі ва Украіне.
Пасля вяртання на Радзіму В.Сіўчык працягваў грамадска-палітычную дзейнасць, за гэта шмат разоў быў зняволены на 10-15 сутак, аштрафаваны.
26 мая 2016 суддзя суда Цэнтральнага раёна Мінска Вікторыя Шабуня аштрафавала на 10 базавых велічынь (2 млн. 100 тыс. руб.) палітыка Вячаслава Сіўчыка за непадпарадкаванне супрацоўнікам міліцыі.
23 сакавіка 2017 г. суд Цэнтральнага раёна Мінска прызнаў В.Сіўчыка вінаватым па артыкуле 23.34 КаАП, у парушэнні парадку арганізацыі і правядзення масавых мерапрыемстваў на акцыях супраць Дэкрэту № 3 і вынес прысуд аб арышце на 15 сутак.
У сакавіку 2017 г. Суд Савецкага раёна Мінска прызнаў лідара руху салідарнасці «Разам» Вячаслава Сіўчыка арганізатарам акцыі 3 сакавіка ў Курапатах і В.Сіўчык завочна арыштаваны на 15 сутак.
3 мая 2017 г. Суд Цэнтральнага раёна Мінска аштрафаваў Сіўчыка на 50 базавых велічыняў за ўдзел у акцыі 25 сакавіка з нагоды Дня Волі, абвінаваціўшы ў парушэнні парадку арганізацыі або правядзенні масавых акцыяў (арт. 24.34 КоАП).
Другая адміністрацыйная справа датычыла затрымання Сіўчыка 19 красавіка міліцыяй у трэцяй гадзіне ночы. Яго абвінавацілі ў дробным хуліганстве і непадпарадкаванні патрабаванням міліцыі (арт. 17.1 і 23.4 КоАП). Суд аштрафаваў палітыка на 10 базавых велічыняў.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Літаратура
Адзін дзень палітвязьня. — Радыё Свабодная Еўропа/ Радыё Свабода : Бібліятэка Свабоды. ХХІ стагодзьдзе, 2009, — 364 с. ISBN 978-0-929849-27-0
Велегезіты
Велегезіты, белегезіты (Βελεγεζίται) — славянскае сярэдневяковае аб'яднанне на поўдні Балканскага паўвострава.
Упершыню Велегезіты разам з іншымі славянскімі аб'яднаннямі ўзгадваюцца візантыйцамі пад 616 г. у сувязі з аблогай Салонікаў. Згодна тэксту "Цудаў Святога Дзмітрыя Салунскага", славяне былі накіраваны супраць Візантыі аварамі. Велегезіты і іх саюзнікі зрабілі лодкі-кадаўбы і на іх спустошылі ўзбярэжжа Грэцыі і астравоў Эгейскага мора і толькі потым пачалі аблогу горада. Славян узначальваў правадыр Хатун або Хацон (Χατουν), паходжанне якога не вядома. Аднак аблога скончылася беспаспяхова, а сам правадыр трапіў у палон.
Пазней узгадваліся як насельнікі Фесаліі.
Всем на планете
«Всем на планете» (Усім на планеце) — дэбютны студыйны альбом беларускага вакальна-інструментальнага ансамбля «Сябры», які быў выдадзены на вінілавай кружэлцы фірмай «» ў 1978 годзе.
Гісторыя стварэння
Свой першы альбом вакальна-інструментальны ансамбль «Сябры» выпусціў у 1978 годзе. Выхаду пласцінкі «Всем на планете» папярэднічаў сінгл «Кася», які быў выдадзены на гнуткай пласцінцы і ўключаў тры песні. У паўнафарматны альбом увайшлі 9 кампазіцый, сярод якіх была песня Аляксандры Пахмутавай «Гимн Земле». Яна была прапанавана кіраўніку калектыву Валянціну Бадзьяраву лідарам «Песняроў» Уладзімірам Мулявіным і прызначалася для выступлення калектыву ў 1977 годзе на Усесаюзным конкурсе савецкай песні, прысвечаным 60-годдзю Кастрычніка. З гэтай песняй «Сябры» сталі лаўрэатамі, заняўшы трэцяе месца, і сам «Гимн Земле» таксама быў удастоены звання лаўрэата ў катэгорыі новых песень.
Яўген Іванавіч Кімстач
Яўген Іванавіч Кімстач (нар., в. Паганькі, Полацкага раёна, Віцебскай вобласці — ) — беларускі палітык. Герой Сацыялістычнай Працы (1981).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 жніўня 1931 года ў в. Паганькі Ветрынскага (зараз Полацкага) раёна.
Працоўную дзейнасць пачаў у 1949 годзе брыгадзірам паляводчай брыгады калгаса «Новы шлях».
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання (1975—1980), абіраўся дэпутатам Вароніцкага сельскага Савета, Полацкага раённага і Віцебскага абласнога Саветаў.
Памёр 27 студзеня 2013 года. Пахаваны на могілках у в. Варонічы Полацкага раёна. На яго магіле ў 2014 годзе ўсталяваны бюст.
ФК Джэноа
«Джэноа» (Genoa) — італьянскі футбольны клуб з горада Генуя. Заснаваны ў 1893 годзе. Дзевяціразовы чэмпіён Італіі і аднаразовы ўладальнік Кубка Італіі. Нягледзячы на тое, лёгкаатлетычны і крыкетны клубы былі заснаваны ў 1893 годзе англічанінамі як брытанскі спартыўны клуб за мяжой, ігракамі ў гэтым таварыстве былі выключна падданыя англійскай кароны да 10 красавіка 1897 года, калі склад быў адчынены для італьянскіх грамадзян. Футбольная секцыя клуба быў створана ў 1897 годзе Джэймсам Рычардсанам Спэнслі, што робіць футбольную каманду найстарэйшым існуючым клубам у сваім родзе ў Італіі.
Падчас сваёй доўгай гісторыі, «Джэноа» перамагала спаборніцтва Серыі A дзевяць разоў. Першы тытул «Джэноа» быў здабыты ў першым чэмпіянаце ў 1898 годзе, а апошні ажно ў сезоне 1923/24. Гістарычна склалася так, што «Джэноа» з’яўляецца чацвёртым найбольш паспяховым італьянскім клубам.
Клуб праводзіць свае хатнія матчы на стадыёне «Луіджы Ферарыс», які здольны змясціць 36 536 чалавек. Гэтая пляцоўка з’яўляецца хатняй для клуба з 1911 года. З 1946 года стадыён таксама выкарыстоўваецца як хатняя арэна для іншага футбольнага клуба з горада, «Сампдорыі». «Джэноа» большую частку сваёй пасляваеннай гісторыі праводзіць паміж Серыяй A і Серыяй B.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны 7 верасня 1893 года як «Гэнуэзскі крыкетны і атлетычны клуб» (Genoa Cricket & Athletic Club). Першапачаткова клуб спаборнічаў толькі ў лёгкай атлетыцы і крыкеце. З-за таго, што клуб быў створаны, каб прадстаўляць Англію за мяжой, арыгінальныя футболкі былі белага колеру, гэта значыць такога ж колеру, як і кашулі нацыянальнай зборнай Англіі.
З адкрыццём футбольнай секцыі было прынята рашэнне ад дазволе ўдзелу італьянскіх грамадзян у дзейнасці клуба. Першы таварыскі матч «Джэноа» праводзіла дома супраць змешанай каманды турынскіх клубаў «Інтэрнацыянале» і «Тарынезэ», дзе генуэзскі клуб трываў паражэнне з лікам 1:0. Неўзабаве пасля гэтага «Джэноа» атрымаў сваю першую перамогу ў выязным матчы супраць клуба «Алесандрыя» з лікам 2:0. Таварыскія матчы таксама мелі месца супраць каманд розных брытанскіх суднаў, якія прыходзілі ў порт Генуі.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Падбалоцце (Мінск)
Падбало́цце — колішняя вёска на левым беразе ракі Слепня, з 1972 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
У 1815, 1858 гадах вёска Мінскага павета, уласнасць Ваньковічаў. У 1897 годзе 14 двароў, 91 жыхар. У 1917 годзе 22 двары, 150 жыхароў.
Да 1924 года вёска ў Сеніцкай воласці Мінскага павета; 22 двары, 150 жыхароў (1917). Апошнія два гады ўваходзіла ў склад Зялёналугскага сельсавета Мінскага раёна. У 1972 годзе ўключаная ў межы горада Мінска, Першамайскі раён. Галоўная вуліца вёскі атрымала назву вуліца Падбалоцце. Вясковая забудова знесеная ў канцы 1970-х гадоў у сувязі з забудовай мікрараёна Зялёны Луг-5 і будаўніцтвам спартыўнага комплексу. На месцы вёскі вуліца Карбышава, гатэль Агат і спартыўны комплекс.
Фішгардскі дэсант
22 лютага 1797 года ў мыса Карэг-Уастад непадалёк ад мястэчка Фішгард ва Уэльсе высадзіўся французскі Чорны легіён пад камандаваннем ірландца Уільяма Тэйта. Але пембрукскія ёмены, а таксама групы маракоў і партызан, сабраных лордам Каўдарам, аказалі ім лютае супраціўленне. У выніку абодва французскія фрэгаты былі захоплены, а адзін з іх быў пасля ўключаны ў склад каралеўскага ВМФ пад назвай HMS Fishguard. Кампанія завяршылася поўным правалам.
Быўшы апошняй спробай замежнай дзяржавы высадзіцца на востраве, падзеі каля Фішгарда ўвайшлі ў англійскую гісторыю як «апошняе ўварванне».
Порта-Сант’Эльпідыа
Порта-Сант'Эльпідыа (Porto Sant'Elpidio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 24755 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 346 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 63018. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Crispino e Crispiniano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тамара Лагун
Біяграфія
Нарадзілася 26 сакавіка 1929 г. у в. Барсукі (Віленскае ваяводства, Польская Рэспубліка). У 1939—1944 вучылася ў Шкунціцкай школе, а ўвосень 1944 г. пайшла ў 9 клас Глыбоцкай СШ № 1. У 1946 г. праз навучэнку школы Лідзію Несцяровіч далучылася да нелегальнай беларускай арганізацыі «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў: студэнты вырашылі папулярызаваць беларускую мову і культуру, ідэю незалежнасці Беларусі. Пазней Тамара Барсук успамінала: «Як я зразумела, якіх-небудзь радыкальных, рэвалюцыйных мэтаў у СБП не ставілі. Хацелі адстойваць сваё права на родную мову, на сваю гісторыю, культуру, на сапраўды суверэнную дзяржаву».
У лютым 1947 года савецкія спецслужбы пачалі арышты ўдзельнікаў арганізацыі: да пастаўскай групы ўвайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, які падштурхоўваў да тэрарызму, выдаваўшы сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі. Тамара Барсук была арыштаваная ў сакавіку 1947 г. падчас заняткаў у школе. Супрацоўнікі савецкіх спецслужб учынілі ператрус на кватэры, дзе яна жыла. Тамара была дастаўленая ў мінскую турму, дзе адсядзела тры месяцы і дзе да яе неаднаразова ўжываліся фізічныя меры ўздзеяння. Была асуджаная 20 чэрвеня 1947 паводле артыкула 163 КК БССР на тры гады пазбаўлення волі. Пра гэтае яна ўспамінала так: «...маё сэрца балела за Бацькаўшчыну, забраную, зняволеную, пакінутую без мовы, без гісторыі, без усяго, што даецца Богам, лёсам кожнаму народу». Пакаранне адбывала ў Архангельску, Дудзінцы, Нарыльску.
Пасля вызвалення ўвесну 1950 г. вярнулася ў Глыбокае, працягнула вучобу ў СШ № 1. У паступленні ў Горацкую БСГА (Горацкая сельскагаспадарчая акадэмія) было адмоўлена па прычыне нядобранадзейнасці. Скончыла завочнае аддзяленне Віцебскага педінстытугу, выкладала ў пачатковай школе ў вёсцы Шчумялі Шаркоўшчынскага раёна Віцебскай вобласці У 1953 г. пабралася шлюбам з Іванам Лагуном. Сям'я ў 1958 г. пераехала ў Глыбокае. Да выхаду на пенсію ў 1991 г. працавала настаўніцай у СШ № 2 Глыбокага.
Урсула фон дэр Ляен
Урсула Гертруда фон дэр Ляен (Ursula Gertrud von der Leyen), народж. Альбрэхт (Albrecht; нар., Іксель) — нямецкі палітык, міністр па справах сям’і (2005—2009), міністр працы і сацыяльных пытанняў (2009—2013), міністр абароны (з 2013). Першая жанчына на пасадзе міністра абароны Германіі.
Выбрана 16 ліпеня 2019 года на пасаду Старшыні Еўрапейкай камісіі. Заступіла на пасаду 1 снежня 2019 года.
Асіннік (значэнні)
Назву Асі́ннік маюць:
Уладзімір Несцеравіч Дражын
Уладзі́мір Не́сцеравіч Дра́жын (, в. Дражна Старадарожскага раёна, Мінская вобласць) — беларускі палітык і дыпламат. Ганаровы грамадзянін Нясвіжа (2002).
Асцылограф
Асцылограф (oscillo — гайдаюся + ​​γραφω — пішу) — прыбор, прызначаны для даследавання (назірання, запісу; таксама вымярэння) амплітудных і часавых параметраў электрычнага сігналу, які падаецца на яго ўваход, альбо непасрэдна на экране, альбо запісваеца на фотастужку.
Уладзімір Несцеравіч Дражын
Біяграфія
Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання.
Асцылограф
Сучасныя асцылографы дазваляюць разгортваць сігнал гігагерцавых частот. Для разгортвання больш высокачастотных сігналаў можна выкарыстоўваць электронна-аптычныя камеры.
Уладзімір Несцеравіч Дражын
Біяграфія
Старшыня Нясвіжскага райвынкама ў 1990—1998 гадах.
З 24 верасня 2001 года да 27 снежня 2005 года быў намеснікам прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. У 2005—2006 гадах — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.
13 сакавіка 2006 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Літоўскай Рэспубліцы і паслом у Фінляндскай Рэспубліцы па сумяшчальніцтве.
5 верасня 1997 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, а 11 сакавіка 2008 года — Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Са снежня 2014 года быў абраны старшынёй Беларускай асацыяцыі гольфа.
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», ордэнам Крыжа прападобнай Ефрасінні Полацкай (Беларуская праваслаўная царква; 2012).
Раманаўка (Сенненскі раён)
Рама́наўка (, Романовка) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пустынкаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Спіс найвышэйшых пунктаў Беларусі
У спісе пададзеныя ўзгоркі на тэрыторыі Беларусі, вышыня якіх перавышае 300 метраў над узроўнем мора. Усе найвышэйшыя пункты краіны знаходзяцца ў межах Беларускай грады, з іх 47 на Мінскім, 7 — на Ашмянскім і 4 на Навагрудскім узвышшы.
Краснае (Барысаўскі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Вялікі Лес (Салігорскі раён)
Вялі́кі Лес (, Великий Лес) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доўгаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Яскавіцкага сельсавета.
Элдарэт
Элдарэт (Eldoret) — горад на захадзе Кеніі, у правінцыі Рыфт-Валі. Знаходзіцца на захадзе краіны, паблізу мяжы з Угандай, за 360 км на поўдзень ад Лодвара. Вышыня горада над узроўнем мора складае 2117 м. Горад размешчаны на трансафрыканскай шашы і угандыйскай чыгунцы.
IC 1415
IC 1415 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стафан Мікалай Браніцкі
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Браніцкіх герба «Грыф». Нарадзіўся ў сям’і Яна Клеменса і Аляксандры Катажыны з Чарнецкіх.
Скончыў езуіцкі калегіум у Варшаве. Стольнік каронны (1688), ваявода падляшскі (1703).
Ажаніўся ў 1687 годзе з Катажынай Схаластыкай Сапега, дачкой Казіміра Сапегі, вялікага гетмана літоўскага, зрабіўшыся надзейным і верным саюзнікам дому Сапегаў; падтрымліваў Станіслава Ляшчынскага і шведаў. За гэта саксонскія войскі Аўгуста II у 1703 годзе спустошылі яго падляшскія і літоўскія маёнткі (Тыкоцін, Беласток і інш.). У 1704—1708 гадах у эміграцыі. У пасаг жонка ўнесла яму значны маёнтак Рось у Ваўкавыскім павеце.
Сям’я
З Катажынай Схаластыкай Сапега, дачкой Казіміра Сапегі, вялікага гетмана літоўскага, меў сына Яна Клеменса і 4 дачок.
Першамайская (Шчучынскі раён)
Першама́йская (, Першемайская) — былая вёска ў Беларусі, у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Шчучынскага сельсавета.
28 мая 2013 года скасавана, уключана ў межы горада Шчучын.
Пётр Стаянаў
Пётр Стэфанаў Стаянаў (Петър Стефанов Стоянов; нар. 25 мая 1952) — балгарскі палітык, другі прэзідэнт Балгарыі ў 1997—2002 гадах.
Жыццяпіс
Нарадзіўся 25 мая 1952 г. у Плоўдзіве.
З 1978 года працаваў адвакатам у Плоўдзіве.
У 1990 годзе заняў пасаду прэс-сакратара Саюза Дэмакратычных Сіл (СДС) у Плоўдзіве.
У 1992 годзе перайшоў на пасаду намесніка міністра юстыцыі ад СДС у кабінеце, узначаленым Філіпам Дзімітравым.
У траўні 1993 г. абраны старшынёй Юрыдычнай Рады.
У 1994 годзе абраны дэпутатам 37-га склікання. У тым жа годзе ён стаў намеснікам старшыні фракцыі СДС і намеснікам старшыні Камісіі па справах моладзі, спорту і турызму.
У 1995 годзе абраны віцэ-прэзідэнтам СДС, цяпер ён адказваў за ўнутраную палітыку.
Мікалай Аляксандравіч Кедышка
Біяграфія
Мікалай Кедышка нарадзіўся 3 жніўня 1923 года ў Мінску. Скончыў дзесяць класаў школы. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны апынуўся на акупаванай тэрыторыі. Працаваў маляром у канторы паблізу ад чыгуначнага вузла.
Пётр Стаянаў
Жыццяпіс
Ад 1 чэрвеня 1996 г. стаў кандыдатам на пасаду прэзідэнта краіны. На прэзідэнцкіх выбарах, якія прайшлі 2 лістапада 1996 года, Пётр набраў 59 % ці 2502517 галасоў, і разам з віцэ-прэзідэнтам Тодарам Кавалджыевым ўзначаліў Балгарыю.
Мікалай Аляксандравіч Кедышка
Біяграфія
Восенню 1941 года Кедышка разам з таварышамі арганізаваў і ўзначаліў падпольную групу «Андруша». Група распаўсюджвала зводкі Саўінфармбюро і антынямецкія лістоўкі, ладзілі ўцёкі ваеннапалонных. Праз нейкі час падпольшчыкі абзавяліся і зброяй. 13 лютага 1943 года Кедышка ўвайшоў у склад падпольнага Мінскага гаркама ВКП(б). Яго група здзейсніла вялікую колькасць дыверсій на мінскіх прадпрыемствах, нападаў на нямецкіх салдат і афіцэраў, калабарацыяністаў. 7 лістапада 1943 года Кедышка трапіў у засаду, якую арганізавала гестапа на праваленай явачнай кватэры на Магілёўскай шашы. Калі ён адстрэльваўся, то быў цяжка паранены і апошнім патронам застрэліўся.
Пётр Стаянаў
Жыццяпіс
2001 балатаваўся на другі тэрмін, і прайграў выбары Георгію Пырванаў.
Мікалай Аляксандравіч Кедышка
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 мая 1965 года «напярэдадні 20-годдзя Перамогі савецкага народа над фашысцкай Германіяй за арганізацыю падпольнай дзейнасці супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у тыле праціўніка і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» Мікалай Кедышка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
У гонар Кедышкі усталяваны бюст і названая вуліца ў Мінску.
Аўтамабільныя дарогі Беларусі
Уладальнікамі аўтамабільных дарог могуць быць Рэспубліка Беларусь, яе адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі, юрыдычныя і фізічныя асобы, ва ўласнасці якіх знаходзяцца аўтамабільныя дарогі, а таксама юрыдычныя асобы, за якімі аўтамабільныя дарогі замацаваныя на праве гаспадарчага ведання ці аператыўнага кіравання.
Рэспубліканскім органам дзяржаўнага кіравання ў галіне аўтамабільных дарог і дарожнай дзейнасці з’яўляецца Дэпартамент «Белаўтадар» Міністэрства транспарта і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
Усяго ў Беларусі больш за 50 тыс. км дарог агульнага карыстання і каля 200 тыс. км ведамасных (сельскагаспадарчых, прамысловых прадпрыемстваў, лясныя і інш.), у т. л. 10 тыс. км у гарадах і населеных пунктах. Пры гэтым шчыльнасць пазагарадскіх дарог з цвёрдым пакрыццём пакуль даволі нізкая — 337 км на 1000 км² тэрыторыі, — для параўнання: у еўрапейскіх краінах з развітой сеткай аўтамабільных дарог гэты паказчык роўны ў сярэднім 906 км.
Аўтадарогі для высокаінтэнсіўнага і скораснага руху аўтамабільнага транспарту без перасячэнняў транспартных патокаў на адным узроўні называюцца аўтамагістралямі. Звычайна пракладваюцца ў абход гарадоў і прамысловых цэнтраў, сувязь з якімі ажыццяўляецца па пад’яздных дарогах.
Класіфікацыя аўтамабільных дарог
У залежнасці ад функцыянальнага прызначэння аўтамабільныя дарогі Беларусі падраздзяляюцца на рэспубліканскія і мясцовыя.
Да рэспубліканскіх аўтамабільных дарог адносяцца аўтамабільныя дарогі, уключаныя ў сетку міжнародных аўтамабільных дарог (еўрапейскай транспартнай сістэмы), а таксама аўтамабільныя дарогі, якія забяспечваюць транспартныя сувязі:
Да мясцовых аўтамабільных дарог адносяцца аўтамабільныя дарогі, што забяспечваюць транспартныя сувязі:
Асобую катэгорыю аўтамабільных дарог неагульнага карыстання складаюць аўтамабільныя дарогі, якія знаходзяцца ў веданні Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь і Дзяржаўнага камітэта пагранічных войск Рэспублікі Беларусь. На гэтыя дарогі не распаўсюджваецца дзеянне Закона Рэспублікі Беларусь «Аб аўтамабільных дарогах і дарожнай дзейнасці» ад 2 снежня 1994 № 3434-XII.
Крэкінг
Крэкінг (cracking, расшчапленне) — высокатэмпературная перапрацоўка нафты і яе фракцый з мэтай атрымання, як правіла, прадуктаў меншай малекулярнай масы - маторнага паліва, змазачных маслаў і пад., а таксама сыравіны для хімічнай і нафтахімічнай прамысловасці. Крэкінг працякае з разрывам сувязяў С-С і ўтварэннем свабодных радыкалаў або карбаніёнаў. Адначасова з разрывам сувязяў С-С адбываецца дэгідрыраванее, ізамерызацыя, полімерызацыя і кандэнсацыя як прамежкавых, так і зыходных рэчываў. У выніку апошніх двух працэсаў утвараюцца т. зв. крэкінг-рэшта (фракцыя з тэмпературай кіпення больш за 350 ° C) і нафтавай кокс.
Спарасіс кучаравы
Спарасіс кучаравы, або грыбная капуста (Sparassis crispa) — ядомы грыб сямейства спарасісавых.
Пладовае цела дыяметрам 10—35 см, масай да 10 кг, круглаватае, моцнагалінастае, мясістае, падобнае да галоўкі цвятной капусты (адсюль другая назва), у сухім стане рогападобнае, белаватае, крэмава-жоўтае, пазней бурае; шматлікія галінкі лісцепадобныя, хваліста-кучаравыя з зубчастым краем, пакрытыя гіменіем. Тканка белая, валакністая, смакам і пахам нагадвае грэцкі арэх. Ножка кароткая, тоўстая, знаходзіцца ў зямлі. Споры памерам 5—7,5 х 3—5 мкм, эліпсаідальныя, гладкія, з кропляй алею, жаўтаватыя.
Від з дыз'юнктыўным арэалам. Пашырэнне: Заходняя Еўропа, Прыбалтыка, Украіна, Каўказ, Заходняя Сібір, Алтай, Далёкі Усход, Паўночная Амерыка. На тэрыторыі Беларусі рэдкі від.
Расце ў хвойных, пераважна сасновых лясах, каля асновы ствалоў, радзей на свежых пнях, выклікае жоўта-бурую гніль каранёў і асновы ствалоў хвоі. Трапляюцца адзінкавыя пладовыя целы. Пладаносіць у жніўні-лістападзе.
Рамшына (Сенненскі раён)
Ра́мшына (, Рамшино) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Кастэль-дэль-Монтэ (Апулія)
Кастэль-дэль-Монтэ (Castel del Monte, «Замак на гары») — замак ХІІІ ст., размешчаны на ўзгорку ў Андрыі ў рэгіёне Апулія на паўднёвым усходзе сучаснай Італіі. Пабудаваны ў 1240 годзе імператарам Фрыдрыхам II, на землях атрыманых у спадчыну ад сваёй маці Канстанцыі Сіцылійскай. Замак не мае ні рова, ні ўзвода, і некаторыя навукоўцы лічаць, што ніколі не быў задуманы як абарончае збудаванне. Мае статус аб’екта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Таксама выява замка размешчана на італьянскай версіі аднацэнтавай манеты.
Размяшчэнне
Будаўніцтва замка згадваецца толькі ў адной тагачаснай крыніцы, дакуменце, датаваным 1240 годам, імператар Святой Рымскай імперыі Фрыдрых II загадаў губернатару Капітанаты завяршыць некаторыя працы ў замку. Замак ніколі не быў скончаны, і няма доказаў, што імператар выкарыстоўваў яго як паляўнічы домік, як звычайна гаворыцца. Пазней ён быў ператвораны ў турму, выкарыстоўваўся як прытулак падчас чумы, і, урэшце, прыйшоў у заняпад. Першапачаткова меў мармуровыя сцены і калоны, але ўсе яны разбураны вандаламі або паўторна выкарыстаны ў канструкцыях побач.
Архітэктура
З-за адносна невялікага памеру замак калісьці лічыўся «паляўнічым домікам», але навукоўцы цяпер лічаць, што ён першапачаткова меў навясную сцяну і быў умацаваннем. Фрыдрых ІІ пабудаваў многія замкі з Апуліі, але геаметрычны дызайн Кастэль-дэль-Монтэ ўнікальны. Збудаванне нагадвае васьмікутную прызму з васьмікутнымі вежамі ў кожным куце. Вежы першапачаткова былі вышэй на пяць метраў за цяперашні іх стан, і, магчыма, уключалі трэці паверх. Абодва паверхі маюць восем пакояў, у цэнтры замка знаходзіцца васьмігранны двор. Кожны з галоўных пакояў мае скляпеністыя столі. У трох з кутніх вежаў ёсць лесвіцы. У замаку два ўваходы, непрыкметны ход і багата ўпрыгожаны галоўны ўваход. Галоўны ўваход імператара мае элементы класічнага дызайну, і, магчыма, узнік пад уплывам цікавасці Фрыдрыха ІІ да грэка-рымскай архітэктуры.