cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джузэпэ Контэ
Джузэпэ Контэ (Giuseppe Conte; нар. 8 жніўня 1964, Вольтурара-Апула, правінцыя Фоджа, Апулія, Італія) — італьянскі юрыст і палітык. Старшыня Савета міністраў Італіі з 1 чэрвеня 2018 года.
Біяграфія
Працаваў у Мальтыйскім універсітэце, выкладае прыватнае права у Фларэнційскім універсітэце і Універсітэце імя Гвіда Карлі ў Рыме. Член Камітэта па культуры ў эканамічнай арганізацыі «Конфіндустрыя». У 2013 г. Палатай дэпутатаў абраны ў Савет прэзідыума адміністрацыйнай юстыцыі.
Падчас выбарчай кампаніі ў 2018 годзе быў прапанаваны на пасаду міністра дзяржаўнага кіравання лідарам «Руху пяці зорак» Луіджы Дзі Маё.
Крымінальны кодэкс Украіны
Крымінальны кодэкс Украіны (Кримінальний кодекс України) — прыняты Вярхоўнай Радай Украіны нарматыўна-прававы акт, у якім устаноўлены падставы і прынцыпы крымінальнай адказнасці, злачыннасць і каральнасць дзей, падставы вызвалення ад крымінальнай адказнасці і пакарання. Дзеючы КК Украіны быў прынята 5 красавіка 2001 года, набыў моц з 1 верасня 2001 года.
Крымінальны кодэкс Украіны мае сваёй задачай прававое забеспячэнне аховы правоў і свабод чалавека і грамадзяніна, уласнасці, грамадскага парадку і грамадскай бяспекі, навакольнага асяроддзя, канстытуцыйнага ладу Украіны ад злачынных замахаў, забеспячэнне міру і бяспекі чалавецтва, а таксама папярэджанне злачынстваў.
Для ажыццяўлення гэтай задачы Крымінальны кодэкс Украіны вызначае, якое грамадска небяспечнае дзеянне з’яўляецца злачынствам і якія пакарання прымяняюцца да асоб, якія іх ўчынілі.
Сучасны КК Украіны значна рэфармаваным у параўнанні з пачатковай яго рэдакцыяй, было прынята 5 красавіка 2001 года, аднак заканадаўчыя змены ў яго не носяць сістэмнага спарадкаваны характар.
Структура КК Украіны
Крымінальны кодэкс Украіны складаецца з Агульнай і Асаблівай частак.
Опс
Опс (Ops) — старажытная рымская багіня ўрадлівасці, заступніца земляробаў.
Згодна старажытнарымскай міфалогіі, Опс з'яўлялася жонкай Сатурна і маці Юпітэра. У Старажытным Рыме існаваў звычай даваць клятву імем Опс і пры гэтым дакранацца да зямлі. 19 снежня на Капітоліі ў яе гонар праводзілася свята апаліі.
У позні перыяд атаясамлялася з Кібелай.
Джым Дынглі
Джым (Джэймс) Дынглі (Jim Dingley; нар., ) — славіст, даследчык беларускай гісторыі і літаратуры, прафесар Лонданскага ўніверсітэта, адзін з заснавальнікаў Міжнароднага фонда Янкі Купалы.
Біяграфія
Скончыў Каледж Ісуса Хрыста пры Кембрыджскім універсітэце (1963). Працаваў асістэнтам у аддзеле славістыкі Брытанскага музея (1964―1966), стажыраваўся ў Маскве, працаваў выкладчыкам рускай мовы і літаратуры Універсітэта Рэдынга, выкладчыкам рускай мовы, літаратуры і ўкраінскіх даследаванняў ва Універсітэцкім каледжы Лондана і інш. Выкладчык Лонданскага ўніверсітэта.
Сябраваў з айцом Аляксандрам Надсанам, Гаем Пікардам і Арнольдам Макмілінам.
Перакладчык
Пераклаў на англійскую мову і зрабіў каментарыі да «Ліста да рускага сябра» Аляксея Каўкі, выдадзенага ў Лондане Згуртаваннем беларусаў у Вялікай Брытаніі.
Пераклаў з беларускай мовы на англійскую «Краіну Беларусь» Уладзіміра Арлова (2013), «Рыбін горад» Наталкі Бабінай (2013), «Дзеці Аліндаркі» Альгерда Бахарэвіча , эсэ Тані Скарынкінай «A Window on Another Life» і іншыя творы.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (1991), медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі (2019).
Вяселле ў Кане Галілейскай (карціна Веранезэ)
«Вяселле ў Кане Галілейскай» — карціна італьянскага мастака Паала Веранезэ па матыве вядомага евангельскага сюжэту пра ператварэнне Ісусам вады ў віно.
Карціна была выканана па заказу бенедыкцінцаў Сан-Джорджа Маджорэ ў Венецыі для трапезнай абацтва. У 1798 годзе карціна была захоплена арміяй Напалеона і ў тым жа годзе перададзена ў Луўр.
У наш час знаходзіцца ў 6-м зале на 1-м паверсе галерэі Дэнон у Луўры. Код: Inv. 142.
У 2010 годзе арганізацыя, якая абараняе культурную спадчыну Венецыі, звярнулася да першай лэдзі Францыі Карлы Бруні з просьбай аказаць уздзеянне на Луўр. Венецыянцы спадзяюцца, што музей верне ім карціну, якую прысвоіў і вывез у Францыю Напалеон Банапарт.
Малое Камайскае возера
Малое Камайскае возера — возера ў Пастаўскім раёне. У басейне р. Камайка, за 16 км на паўднёвы захад ад г. Паставы, каля аг. Камаі.
Пл. 0,05 км². Найбольшая глыбіня 12,2 м. Даўжыня 0,32 км. Найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 0,9 км. Аб'ём вады 0,2 млн м³. Схілы катлавіны вышынёй да 15 м. Дно выслана ілам. Мелкаводдзе моцна зарастае. Упадаюць 2 ручаі, злучана пратокай з возерам Вялікае Камайскае.
Кібела
Кібе́ла (Κυβέλη, Kybele, фрыг.: Kubeleia) — малаазіяцкая багіня-маці. Культ Кібелы паходзіў з Фрыгіі, але быў таксама шырока распаўсюджаны ў Старажытнай Грэцыі і Рыме.
Вытокі культу
Культы Вялікай Багіні-Маці былі шырока распаўсюджаны ў старажытных земляробчых культурах Блізкага Усходу і Міжземнамор'я (Ісіда ў старажытных егіпцян, Іштар у вавіланян і асірыйцаў, Рэя і Дземетра ў старажытных грэкаў і г. д.). Звычайна яны ўвасаблялі ўрадлівасць глебы, хатняй жывёлы, людзей. Сучасныя даследчыкі мяркуюць, што культ першаснай пары бога-мужчыны і багіні-жанчыны, якія быццам бы далі жыццё навакольнаму свету, існаваў ўжо ў канцы палеаліту. Багіня-жанчына як частка гэтай пары, адначасова атаясамлялася з нараджэннем і смерцю. Аднак Вялікая Багіня часоў бронзавага і жалезнага вякоў не абавязкова мае непасрэдныя адносіны да культу багіні-першастваральніцы. Хутчэй, яе вобраз увабраў больш старажытныя функцыі, а сама постаць Вялікай Багіні-Маці ўзнікла значна пазней, калі з'явілася земляробства і гарадскія паселішчы.
У Малой Азіі шанаванне жаночых бажаствоў вядома ўжо з эпохі неаліту. Непасрэдным правобразам Кібелы магла быць хецка-лувійская багіня Кубаба, імя якой сустракаецца на гліняных таблетках. Першапачаткова Кубаба шанавалася хурытамі, але ў сярэдзіне 2 тысячагоддзя да н. э. была прынята ў хецкі пантэон у сувязі з экспансіяй хетаў у Сірыю. У хецкіх дакументах Кубаба паўстае толькі як панна аднаго з буйных гарадоў Малой Азіі, і яе становішча сярод іншых бажаствоў хетаў было дастаткова сціплае. Відавочна, узвялічванне Кубабы-Кібелы адбылося толькі ў канцы 2 тысячагоддзя да н. э., калі адзіная хецкая дзяржава была разбурана, і роля мясцовых гарадскіх цэнтраў значна ўзрасла. З цэнтральнай часткі Малой Азіі культ паступова быў перанесены на захад, у Фрыгію і Лідыю.
Міфалогія
Хаця міфічны вобраз Кібелы першапачаткова фарміраваўся ў Малой Азіі, да нас ён дайшоў пераважна ў старажытнагрэчаскай інтэрпрэтацыі. Старажытным грэкам яна ўяўлялася маладой прыгожай жанчынай, уладаркай прыроды, гор і дзікіх звяроў, крыніцай невычэрпнай урадлівасці. Яна таксама клапацілася пра дабрабыт гарадоў. Вельмі архаічнай выглядае функцыя ахоўніцы могілак.
Кібелу малявалі ў залатой калясніцы або на прастоле ў атачэнні львоў. На галаве багіні красавалася зубчастая карона. Кібелу суправаджалі апантаныя карыбанты і курэты. Заснавальнікам культа Кібелы ў Фрыгіі і Лідыі лічыўся фрыгійскі юнак Аціс. У адным з варыянтаў міфа пра Аціса, ён выступаў адначасова як унук і каханы Кібелы.
Шанаванне
У Малой Азіі шанаванне багіні мела ярка акрэслены характар оргій, якія суправаджаліся экстатычнай музыкай, танцамі і сексуальнымі забавамі. Дапушчаліся як гетэрасексуальныя, так і гомасексуальныя зносіны. Лічылася, што жрацы Кібелы павінны былі цалкам аддаваць сябе служэнню, весці аскетычнае жыццё, падчас святаў яны часцяком наносілі адзін іншаму крывавыя раны, новапрысвечаныя пакладалі сябе. Шырокае распаўсюджанне культу тлумачыцца верай ў лекарскую сілу багіні, у яе клопат пра малых дзяцей, цяжарных жанчын, дабрабыт сям'і.
У 204 г. да н. э. падчас вайны з Ганібалам аракул прадказаў рымлянам, што яны атрымаюць дапамогу разам з заступніцтвам Кібелы. З гэтай мэтай у Рым з Малой Азіі быў дастаўлены святы камень, пасля чаго ўзведзены асобны храм на Палаціне, і створана спецыяльная калегія жрацоў. Але пэўны перыяд шанаванне Кібелы ў Рыме было абмежавана арыстакратычнымі коламі. У яе гонар праводзіліся Мегалісійскія гульні і піры. Рымляне атаясамлялі Кібелу са сваёй багіняй урадлівасці Опс.
Відавочна, у час кіравання Клаўдзія жрацы-дэндрафоры былі павялічаны ў колькасці, дзяржаўны характар набылі сакавіцкія святкаванні ў гонар Кібелы і Аціса, што ў выніку прывяло да папулярызацыі вобраза багіні ў Італіі. У II ст. н. э. быў уведзены звычай таўраболія — памазанне вернікаў крывёй ахвярных кароў. Адбылося зрошчванне культаў Кібелы і рымскіх імператараў. Разам з агульнанароднымі святамі і рытуаламі існавалі і патаемныя містэрыі, якія патрабавалі спецыяльнага прысвячэння.
Культ Кібелы ў Рыме праіснаваў да пачатку сярэднявечча і некаторы перыяд супернічаў з хрысціянствам.
Ціта Гобі
Ціта Гобі (Tito Gobbi,, Басана-дэль-Грапа — , Рым) — італьянскі оперны спявак (барытон) і рэжысёр-пастаноўшчык.
Біяграфія
Атрымаў юрыдычную адукацыю ва ўніверсітэце Падуі. Першае публічнае выступленне на сцэне гарадскога тэатра Губіа ў партыі Радольфа («Самнамбула» Беліні) 15 мая 1935 года; у трох пастаноўках 1935 Гобі спяваў басам, але ўжо ў 1936 года спыніўся на кар’еры барытона. З 15 студзеня 1936 г. выступаў у трэцярадных партыях на сцэне міланскай Ла Скала.
У 1936 годзе атрымаў 1-ю прэмію на міжнародным конкурсе вакалістаў у Вене; ў чэрвені таго ж года атрымаў першую партыю ў рымскім тэатры Адрыяна-Жоржа Жэрмона ў «Травіяце» Вердзі. У 1937 годзе выходзіць першы з дваццаці шасці фільмаў-опер з удзелам Гобі — «Кандацьеры» Джузэпэ Бечэ, здымкі якога занялі сем месяцаў.
З 1937 да канца 1950-х гадоў рэгулярна спяваў у рымскім Teatro dell’Opera, з мая 1938 — першыя партыі (Марсель у «Багеме», Данкайра ў «Кармэн»). Неаднаразова выступаў у маштабных пастаноўках пад адкрытым небам у тэрмах Каракалы. Асвоіў як класічны рэпертуар італьянскага бельканта, так і оперы сучасных італьянскіх кампазітараў. Упершыню выступіў у Венецыі, Палерма і Берліне ў 1941. 4 красавіка 1942 года ўпершыню саліраваў у Ла Скала ў ролі Белькорэ («Любоўны напой» Даніцэці).
Лонва
Назву Ло́нва маюць:
Акадэмія Румыніі
Акадэмія Румыніі (Academia Română) — вышэйшая навуковая ўстанова Румыніі, якая ахоплівае навуковыя, мастацкія і літаратурныя вобласці дзейнасці.
Акадэмія была заснавана ў 1866 годзе, як Румынскае літаратурнае таварыства. У 1867 годзе літаратурнае таварыства было пераназвана ў Румынскае акадэмічнае таварыства, а ў 1879 годзе стала называцца Акадэміяй Румыніі. З прыходам да ўлады Румынскай камуністычнай партыі арганізацыя была рэарганізавана і з 1948 года стала насіць назву Акадэмія Румынскай Народнай Рэспублікі. З 1965 года і аж да падзення рэжыму Чаўшэску акадэмія насіла назву Акадэмія Сацыялістычнай Рэспублікі Румынія.
Станам на 2011 год Акадэмія Румыніі налічвала 181-га правадзейнага члена, якія абіраюцца ў яе пажыццёва.
У адпаведнасці са сваім статутам, асноўнымі мэтамі Акадэміі з'яўляюцца захаванне румынскай мовы і румынскай літаратуры, вывучэнне нацыянальнай гісторыі Румыніі і даследаванні ў вобласці фундаментальных і прыкладных навук. Найбольш вядомымі фундаментальнымі працамі Акадэміі Румыніі з'яўляюцца слоўнік румынскай мовы, слоўнік румынскай літаратуры, а таксама трактат па гісторыі румынскага народа.
Штаб-кватэра Акадэміі Румыніі знаходзіцца ў горадзе Бухарэсце.
Алапатыя
Алапатыя — тэрмін, які звычайна выкарыстоўваецца гамеапатамі і прыхільнікамі іншых кірункаў альтэрнатыўнай медыцыны для абазначэння фармакатэрапіі і іншых метадаў агульнапрынятай медыцыны. Ён быў уведзены заснавальнікам гамеапатыі Ганеманам, які супрацьпастаўляў «алапатыю» гамеапатычным метадам — назначэнню прэпаратаў, якія выклікаюць сімптомы, аналагічныя сімптомам хваробы.
У сучаснай медыцыне тэрмін практычна не ўжываецца, бо нават у выпадку сучаснай сімптаматычнай тэрапіі лячэнне ў найбольшай ступені арыентавана на падаўленне паталагічных працэсаў, а не іх знешніх праяў. Выкарыстанне тэрміна ў класічнай медыцыне захавана толькі пры параўнанні вынікаў клінічных выпрабаванняў гамеапатычных і звычайных («алапатычных», «артадаксальных») лекавых сродкаў.
Больш таго, уздзеянне прэпаратаў на хворы і здаровы арганізм нярэдка рознае: так, напрыклад, прыняцце аспірыну не выклікае паніжэння тэмпературы ў здаровых, гэта значыць аспірын у гэтым выпадку не з'яўляецца прэпаратам, які выклікае сімптомы, процілеглыя сімптомам хваробы.
Разам з тым, тэрмін «алапатыя» шырока ўжываецца прыхільнікамі альтэрнатыўнай медыцыны і, асабліва, гамеапатыі, для абазначэння як медыкаментозных метадаў тэрапіі, так і для навуковых прынцыпаў класічнай медыцыны.
Генадзь Аркадзьевіч Казакевіч
Генадзь Аркадзьевіч Казакевіч (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Намеснік Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — начальнік крымінальнай міліцыі (з 2020 года). Генерал-маёр міліцыі (2021).
Біяграфія
У 1994 годзе скончыў Мінскі гандлёвы тэхнікум.
З 1992 па 2012 год працаваў на розных пасадах у следчых органах, у 2012 годзе перайшоў у крымінальную міліцыю з пасады начальніка следчага ўпраўлення папярэдняга расследавання ГУУС Мінгарвыканкама.
У 1999 годзе скончыў Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Правазнаўства».
У 2005 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае рэгуляванне нацыянальнай эканомікай».
Кіраваў аддзелам у галоўным упраўленні па барацьбе з эканамічнымі злачынствамі крымінальнай міліцыі МУС Рэспублікі Беларусь.
У чэрвені 2014 года прызначаны начальнікам упраўлення па барацьбе з эканамічнымі злачынствамі крымінальнай міліцыі ГУУС Мінгарвыканкама.
У красавіку 2017 года ўзначаліў галоўнае ўпраўленне па наркакантролі і процідзеянні гандлю людзьмі крымінальнай міліцыі МУС Рэспублікі Беларусь.
З 25 лютага па 19 лістапада 2020 года быў першым намеснікам Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — начальнікам крымінальнай міліцыі. 19 лістапада 2020 года прызначаны намеснікам Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — начальнікам крымінальнай міліцыі.
1 сакавіка 2021 года Казакевічу прысвоена званне генерал-маёра міліцыі.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
31 жніўня 2020 года Казакевіч быў уключаны ў спіс асоб, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае здушэнне мірных пратэстаў».
2 кастрычніка 2020 года Казакевіч быў уключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза. Рашэннем Савета Еўрапейскага саюза ён быў прызнаны адказным «за кампанію рэпрэсій і запалохвання, якую праводзілі сілы Міністэрства ўнутраных спраў пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, у прыватнасці адвольныя арышты і жорсткае абыходжанне з мірнымі дэманстрантамі, у тым ліку катаванні, а таксама запалохванне і гвалт у дачыненні да журналістаў». 20 лістапада 2020 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна. Акрамя таго, Казакевіча ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Канада, Вялікабрытанія , Швейцарыя.
Players Tour Championship 2010/2011 (снукер)
Players Tour Championship 2010/2011 — серыя снукерных турніраў, якія праходзілі з 24 чэрвеня 2010 года па 20 сакавіка 2011 года ў Шэфілдзе і кантынентальнай Еўропе. 6 турніраў, якія праходзілі не ў Шэфілдзе, сфарміравалі «Еўра Players Tour Championship». 12 турніраў серыі мелі нізкарэйтынгавы статус, а апошні, фінал PTC, быў рэйтынгавым турнірам. У фінальны турнір патрапілі 24 гульцы, якія займалі вышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу серыі і прынялі ўдзел мінімум у шасці нізкарэйтынгавых турнірах у сезоне.
Генадзь Аркадзьевіч Казакевіч
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
23 снежня 2020 года Казакевіча таксама дадалі ў санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
Лонва (рака)
Лонва — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток Віліі.
Даўжыня ракі 22 км. Плошча вадазбору 125 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,3 м/км. Пачынаецца каля вёскі Амнішава, упадае ў Вілію за 1 км на паўночны захад ад вёскі Папоўцы. Прытокі — рака Камяніца (справа) і густая сетка асушальных каналаў. На ўсім працягу каналізаваная.
Вялікае Камайскае возера
Вялікае Камайскае возера — возера ў Пастаўскім раёне. У басейне р. Камайка (выцякае з возера), за 17 км на паўднёвы захад ад г. Паставы, каля аг. Камаі.
Назва
Назва Камайскага возера неад’емная ад назвы ракі Камайкі, адпачатная балцкая форма якой захавалася ў літоўскім ужыванні як Kamojà. У балцкай, літоўскай гідраніміі нярэдка калі назвы прасторава звязаных ракі і возера адрозніваюцца толькі канчаткам, як у назвах літоўскіх ракі Vazajà і возера Vazajis (з-пад яго рака выцякае).
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы Kamė, Kamaja, Kamainė, Kamatė, Kamena, Kamužė, Kamža.
Гідранімічны корань Kam- звязаны з літоўскім kamas «камяк, камок» (сціснуты кавалак). Далей да індаеўрапейскага *kem- «сціскаць».
Тыпалагічныя адпаведнікі — балцкія водныя назвы на ўсходзе тыпу Жлобін, Горадзен (> Гараднічанка), Гамея (> Гамяюк), якія ўрэшце ўзыходзяць да каранёў *gleb(h)- «сціскаць», *gher(d)- «ахопліваць; агароджваць», *gem- «хапаць, сціскаць».
Пашыральнік -oj- вядомы ў літоўскім слова і назваўтварэнні: pupa «боб»  — pupojas «бабовае сцябло», aukštas «высокі» — Aukštojis (назва пагорка). З іншым вакалізмам пашыральнік -j- у водных назвах тыпу Ілія, *Бабруя, Мярэя.
Водаапісанне
Плошча 0,25 км². Найбольшая глыбіня 22 м. Даўжыня 1,05 км. Найбольшая шырыня 0,36 км. Даўжыня берагавой лініі 2,59 км. Аб’ём вады 1,67 млн м³. Плошча вадазбору 9,8 км².
Схілы катлавіны вышынёй 9—14 м, на захадзе і ўсходзе 5—6 м, пад лугам і пашай. Берагі нізкія, параслі хмызняком. У падводнай частцы катлавіны вылучаюцца 4 замкнёныя катлавіны з глыбінямі 8 м, 14,9, 18,5 і 22 м. Дно пясчанае, глыбей 2 м выслана ілам. 26 % паверхні возера занята расліннасцю, шырыня паласы 5—30 м да глыбіні 2 м. Злучана пратокай з Малым Камайскім возерам.
Лідыя Фрэйманэ
Біяграфія
Нарадзілася 6 сакавіка 1920 года ў бесарабскім сяле Дандушэнь (цяпер Малдова).
У 1921 годзе сям'я пераехала ў Рыгу. У 1929—1936 гадах вучылася ў Рыжскай пачатковай школе № 2, у 1936—1941 гадах у прыватным камерцыйным вучылішчы В. Олафа. Пасля яго заканчэння ў 1941—1944 гадах працавала ў Латвійскім крэдытным банку бухгалтарам. У 1944—1945 гадах служанка ў пякарні і пакаёўка ў гасцініцы ў Оберштаўфене (Баварыя, Германія).
У 1945—1948 гадах вучылася ў драматычнай студыі пры Дзяржаўным тэатры драмы Латвійскай ССР і адначасова працавала машыністкай у гэтым тэатры. З 1947 года актрыса Дзяржаўным тэатры драмы Латвійскай ССР імя А. Упіта.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Латвійскай ССР 6—8-га скліканняў.
Памерла 18 студзеня 1992 года ў Рызе. Пахавана на Лясных могілках.
Творчасць
Яе мастацтва вызначаецца знешняй стрыманасцю ў спалучэнні з унутраным драматызмам. Сярод роляў: Аніта («Сын рыбака» В. Лаціса), Ошу Ганна («Зямля зялёная» А. Упіта), Надзея («Варвары» М. Горкага), Федра («Федра» Ж. Расіна), Стэла («Мілы лгун» Дж. Кілці) і інш.
Брама Кацярыны (Брашоў)
Брама Кацярыны (Poarta Ecaterinei) — брама ў г. Брашоў, Румынія.
Была пабудаваны ў 1559 годзе на месцы старой брамы, знішчанай паводкай 1526 года. Яна атрымалі сваю назву ад манастыра Св. Кацярыны, які некалі размяшчаўся тут. Гэта адзіная гарадская брама Брашова, якая захавалася з часоў Сярэднявечча. Брама вельмі пацярпела ад землетрасенняў і пажараў у 1689 і 1738 гадах — толькі цэнтральная вежа з'яўляецца часткай першапачатковай брамы; дакументы сведчаць пра існаванне драўляных пабудоў, знішчаных у 1827 годзе. Першапачатковы выгляд вежы можна ўбачыць у Бастыёне ткачоў, дзе знаходзіцца вялікая мадэль Брашова ў 1600 годзе.
У старадаўніх дакументах брама Кацярыны згадваецца як Porta Valacce — Брама валахаў, таму што гэта быў адзіны ўваход у горад, якім маглі карыстацца румыны, што жылі ў раёне Шкей, — ім не дазвалялася выкарыстоўваць астатнія чатыры ўезды. У часы саксонскага кіравання, у XIII—XVII стст., румынам было забаронена мець уласнасць унутры крэпасці, таму яны і сяліліся за гарадской сцяной. Яны маглі ўвайсці ў горад толькі ў пэўны час, пры гэтым павінны былі заплаціць мыту за права прадаваць свае тавары ўнутры крэпасці.
Брама мае тры паверхі, над уваходам змешчаны герб Брашова. Чатыры маленькія вуглавыя вежкі сімвалізуюць юрыдычную незалежнасць горада і «права мяча» (ius gladii) — права прыняцця рашэнняў аб пакаранні смерцю. У наш час у вежы брамы знаходзіцца музей.
Васількоўка (значэнні)
Васількоўка — тапонім:
Сафійскі манастыр (Полацк)
Полацкі Сафійскі манастыр базыльянаў — колішні помнік архітэктуры XVIII стагоддзя ў Полацку. Знаходзіўся на правым беразе Дзвіны, на Верхнім Замку. Будаваўся як манастыр для манахаў-базыльянаў Уніяцкай Царквы. Твор архітэктуры віленскага барока.
Утвараў адзіны архітэктурны ансамбль з саборнай царквой Святой Соф’і. У пачатку XX стагоддзя ўлады Расійскай імперыі зруйнавалі манастырскія карпусы.
Гісторыя
Уніяцкі Сафійскі манастыр у Полацку існаваў пры царкве Святой Соф’і з XVII стагоддзя. У сярэдзіне XVIII стагоддзя побач з адноўленай царквой архітэктар Ян Глаўбіц збудаваў манументальны манастырскі корпус.
Па трэцім падзеле Рэчы Паспалітай (1795 год) манастыр працягваў дзейнічаць. Аднак па скасаванні Берасцейскай уніі ў 1839 годзе ўлады Расійскай імперыі гвалтоўна адабралі манастыр у Святога Прастола і перадалі ў валоданне Маскоўскаму патрыярхату.
Вулдрыдж
Назву Вулдрыдж (Wooldridge) маюць:
Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў
Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў (Міндзігулаў ;, Кусеева, Бурзян-Тангаураўскі кантон, Башкірская АССР — , Усохі, Брагінскі раён, Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — гвардыі сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).
У час вайны камандзір разліку мінамёта 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі (7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі сяржант Т. Г. Мінігулаў асабліва вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра.
Раннія гады
Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў нарадзіўся 29 мая 1922 года ў сям’і селяніна ў вёсцы Кусеева Бурзян-Танганураўскага кантона Башкірскай АССР (цяпер — Баймакскі раён Башкартастан). Па нацыянальнасці башкір. Там жа скончыў сямігадовую школу. Пасля заканчэння школы, працаваў у родным калгасе ім. Варашылава. Затым працаваў на залатых капальнях.
У снежні 1941 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Баймакскім райваенкаматам. Навучаўся на курсах малодшых камандзіраў. З красавіка 1942 года знаходзіцца на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Удзельнічаў у баях на Сталінградскім і Цэнтральным франтах. 28 лютага 1943 года быў узнагароджаны ордэнам «Чырвонай Зоркі».
20 верасня 1943 года камандзір разліку мінамёта 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка (16-я гвардзейская кавалерыйская дывізія, 7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі сяржант Тафцізан Мінігулаў асабліва вызначыўся падчас баёў за населенага пункта Чарныш (Чарнігаўскі раён, Чарнігаўскай вобласці Украіны) у ходзе якога ён асабіста знішчыў 18 праціўнікаў.
Подзвіг
29 верасня 1943 года падчас баёў за беларускую вёску Усохі (Брагінскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі), падраздзяленні 62-га гвардзейскага кавалерскага палка апынуліся пад варожым агнём, тады камандзір разліку Тафцізан Мінігулаў добраахвотна вызваўся знішчыць агнявыя кропкі праціўніка. Агнём з аўтамата і гранатамі ён асабіста знішчыў варожы мінамётны разлік, а таксама падарваў танк праціўніка: нягледзячы на гэта, пры выкананні задання загінуў. Пахаваны ў брацкай магіле на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі Галкі (Брагінскі раён, Гомельскай вобласці Беларусі).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі сяржант Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў быў пасмяротна узнагароджаны званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем медаля «Залатая Зорка» і ордэна Леніна.
Памяць
Ва Уфе імя Тафцізана Мінігулава ўвекавечана залатымі літарамі на мемарыяльных дошках разам з іншымі імёнамі ўсіх 78-і Герояў Савецкага Саюза 112-й Башкірскай (16-й гвардзейскай Чарнігаўскай) кавалерыйскай дывізіі на будынку Нацыянальнага музея Рэспублікі Башкартастан, а таксама яго імя было высечана на будынку Музея 112-й Башкірскай (16-й гвардзейскай Чарнігаўскай) кавалерыйскай дывізіі.
У роднай вёсцы Тафцізана Мінігулава, у гонар героя, усталяваны бюст і на будынку школы, дзе ён вучыўся, была адкрыта мемарыяльная дошка. Таксама яго імем быў названы адна з вуліца ў горадзе Баймаке.
Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 1 (снукер)
Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 1 (таксама вядомы як Star Xing Pai Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 1 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 24 па 27 чэрвеня 2010 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Уладзімір Данілавіч Спасовіч
Уладзімір Данілавіч Спасо́віч ( — ) — беларуска-расійска-польскі юрыст, грамадскі дзеяч, публіцыст, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Рэчыца Мінскай губерні. Бацька Даніэль быў доктарам медыцыны і хірургіі. Дзед быў уніяцкім святаром. Вызначаў праваслаўе разам з бацькам, маці і сёстры вызначалі каталіцтва. Пачатковую адукацыю атрымаў у Мінскай гімназіі. Пасля заканчэння юрыдычна­га факультэта Пецярбургскага ўніверсітэта (1849) у 1851 годзе абараніў на кафед­ры міжнароднага права магістарскую дысертацыю. У 1857—1861 гадах быў прафесарам крымінальнага права Пецярбург­скага ўніверсітэта. У знак пратэсту супраць жорсткай расправы над удзельнікамі студэнцкага руху пакінуў у 1861 працу ва універсітэце і выкладаў крымінальнае права ў вучылішчы правазнаўства. За кнігу «Падручнік крымінальнага права» (1863) Спасовічу прысуджана вучоная ступень доктара пра­ва. У працах па тэорыі судова-крымінальных доказаў ён абагульніў і прааналізаваў дзеючыя крымінальнаправавыя нормы і першы выступіў з рэзкай крытыкай «Улажэння аб пакараннях крымінальных і папраўчых 1846 г.».
Навуковыя працы і памяць
Спасовіч — аўтар навуковых прац па міжнародным праве, крымінальным і крымінальнапрацэсуальным праве, польскім і еўрапейскім рамантызме, рускапольскіх літаратурных сувязях. Пісаў на рускай і польскай мовах. Усе яго навуковыя працы прасякнуты гуманізмам, павагай да асобы чалавека, да чужых думак і перакананняў. Ён зрабіў значны уклад у распрацоўку праблем псіхафізіялогіі, выказаў і абгрунтаваў шэраг цікавых ідэй на пасяджэнні псіхіятрычнага таварыства пры Ваенна-медыцынскай акадэміі, сябрам якога быў. Ён дапамагаў польскай дыяспары Пецярбурга. Таксама ён быў сябрам польскага літаратурнага таварыства імя Адама Міцкевіча ў Львове. Быў ганаровым сябрам Пазнаньскага таварыства сяброў навукі. Спасовічу належаць наву­ковыя працы па гісторыі («Жыццё і палітыка маркіза Веляпольскага», 1882), мастацтвазнаўстве (разам з А. Пыпіным напісаў «Агляд гісторыі славянскіх літаратур», 1865) і інш. Аўтар літаратуразнаўчых і крытычных артыкулаў, прысвечаных творчасці А. С. Пушкіна, М. Ю. Лермантава, А. Міцкевіча, Г. Сянкевіча, У. Шэкспіра і інш. Працы Спасовіча ў 10 тамах былі выдадзены ў 1882—1902 гадах. Спасовіч паслужыў правобразам абаронцы Міці Карамазава ў рамане Ф. Дастаеўскага «Браты Карамазавы». Расійскі мастак Ілля Рэпін напісаў яго партрэт.
Чырвонае і чорнае
«Чырвонае і чорнае» (Le Rouge et le Noir) — раман Стэндаля, апублікаваны ў 1830 годзе. Існуе мноства гіпотэзаў, чаму аўтар абраў менавіта такую назву, але адназначнага меркавання не існуе.
У рамане раскрываецца трагічная гісторыя Жульена Сарэля, «у душы якога ідзе барацьба паміж прыроднай шляхетнасцй і небяспечнымі марывамі славалюбства». Паказваючы жыццё героя, аўтар адначасова вымалёўвае тры сацыяльныя слупы французскага грамадства пасля рэвалюцыі 1793 года: буржуазію, духавенства, дваранства.
Раман «Чырвонае і чорнае» выйшаў пасля Ліпеньскай рэвалюцыі 1830 года, спрычынёнай палітыкай караля Карла Х, які спрабаваў вярнуць норавы і парадкі, што былі да Вялікай французскай рэвалюцыі. Менавіта да Карла Х г-ня дэ Рэналь памкнецца ехаць па памілаванне для каханага. Дзеянне рамана адбываецца ў 1820-я гады.
Бітва за Атлантыку (1939—1945)
Бітва за Атлантыку (Другая бітва за Атлантыку, у адрозненне ад кампаніі ў рамках Першай сусветнай вайны) — ваенная кампанія Другой сусветнай вайны, барацьба саюзнікаў па Антыгітлераўскай кааліцыі з нацысцкай Германіяй і Італіяй за камунікацыі і панаванне ў Атлантычным акіяне і прылеглых да яго морах. Асноўнай мэтай краін Восі было парушэнне атлантычных камунікацый Вялікабрытаніі з астатнімі саюзнікамі, далёкай мэтай — прымус яе да перамоў і развал кааліцыі. Асноўнай мэтай саюзнікаў была абарона камунікацый, і тым самым падтрыманне ваенных высілкаў кааліцыі.
Не маючы магчымасці знішчыць ваенна-марскія сілы саюзнікаў у прамым сутыкненні, Германія засяродзілася на іх камунікацыях, як самым слабым звяне. Ёю ўжываліся: буйныя надводныя караблі, падводныя лодкі, надводныя камерцыйныя рэйдары, авіяцыя, лёгкія надводныя караблі (катара). Найбольшага поспеху дамагліся падводныя лодкі. На іх долю даводзіцца да 68 % страт саюзнага танажу, і 37,5 % страт баявых караблёў. Пачаўшы вайну з 57 лодкамі, галоўным чынам малымі прыбярэжнымі субмарынамі тыпу II, Германія разгарнула грандыёзную праграму будаўніцтва падводнага флоту, пабудаваўшы да 1945 года больш за тысячу падводных лодак розных тыпаў.
Галоўнакамандуючы падводным флотам Крыгсмарынэ Карл Дзёніц распрацаваў тактыку групавога нападу падводных лодак на канвоі суднаў, вядомую як тактыка «ваўчыных зграй». Ён жа арганізаваў сістэму забеспячэння падводных лодак удалечыні ад баз, і іншыя віды забеспячэння. Пакуль гэтыя меры не сустракалі сур'ёзнага процідзеяння, нямецкія падводныя лодкі дзейнічалі эфектыўна. Аднак усю вайну Крыгсмарынэ пакутавала ад слабага ўзаемадзеяння з іншымі відамі сіл, першым чынам Люфтвафэ.
Пасля распрацоўкі радараў новага тыпу, расшыфроўкі сістэмы кодаў радыёсувязі нямецкіх падводнікаў, вылучэння дастатковай колькасці авіяцыі, будаўніцтва вялікай колькасці эскортных караблёў і невялікіх эскортных авіяносцаў ініцыятыва перайшла да саюзнікаў. Страта перадавых, а затым і часткі асноўных баз, выхад Італіі з вайны пазбавілі Германію выгодных умоў барацьбы. Акрамя таго, прамысловы патэнцыял ЗША і Вялікабрытаніі дазваляў папаўняць патоплены танаж хутчэй, чым саюзнікі неслі страты. Усё гэта прывяло да паражэння Германіі ў Бітве за Атлантыку.
Александру Давіла
Алекса́ндру Даві́ла (Alexandru Davila;,  — ) — румынскі драматург, рэжысёр, тэатральны дзеяч.
Біяграфія
Адукацыю атрымаў у Парыжы. Яго мастацтва фарміравалася пад уздзеяннем творчасці А. Антуана. У 1902 годзе у Нацыянальным тэатры ў Бухарэсце пастаўлена найбольш значная яго п'еса — гістарычная драма ў вершах «Влайку Водэ». У 1905—1908 і 1912—1914 гадах дырэктар Нацыянальнага тэатра. У 1909 годзе стварыў групу «Кампанія Давілы».
Творчасць
Ставіў п'есы У. Шэкспіра, Мальера, П. Бамаршэ, О. Уайльда, нацыянальных драматургаў І. Л. Караджале, Б. П. Хашдэў і інш. У сваёй дзейнасці прытрымліваўся прынцыпаў К. С. Станіслаўскага.
Мастацкі стыль
Мастацкі стыль — адзін з асноўных функцыянальных стыляў мовы, што ўтвараецца сістэмай моўных сродкаў мастацкай літаратуры ў яе галоўных родах — эпасе, лірыцы, драме.
Функцыі
Асноўныя функцыі:
Апісанне
У мастацім стылі назіраецца глыбокае ўзаемадзеянне ўсіх стылістычных рэсурсаў, дапускаецца ўключэнне элементаў і фрагментаў іншых функцыянальных стыляў.
Для мастацкага стылю характэрна метафарычнасць, вобразнасць адзінак розных моўных узроўняў, экспрэсіўнасць, узнёсласць. У ім часта ўжываюцца розныя вобразна-выяўленчыя сродкі (эпітэты, параўнанні, увасабленні, гіпербалы, літоты, перыфразы) і стылістычныя фігуры (анафара, эпіфара, антытэза, інверсія і інш.), якія дапамагаюць стварыць яркія мастацкія вобразы, даваць больш дэталёвае апісанне з’яў і фактаў рэчаіснасці, моўную характарыстыку персанажаў.
У мастацкім стылі выкарыстоўваюцца не толькі літаратурныя, а і пазалітаратурныя моўныя сродкі (прастамоўная лексіка, жаргон, дыялектызмы і інш.), якія ўжываюцца не ў іх першаснай функцыі, а ў эстэтычнай.
Кожны моўны сродак у мастацкім творы матываваны змястоўна і стылістычна.
Разнавіднасці
Разнавіднасці мастацкага стылю:
Вылучаюць індывідуальныя стылі асобных пісьменнікаў, мова якіх характарызуецца асаблівасцямі экспрэсіўнага адбору слоў, фразеалогіі, сінтаксічных канструкцый і марфалагічных рысаў і з’яўляецца прыватным праяўленнем агульных заканамернасцей.
Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 2 (снукер)
Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 2 (таксама вядомы як Star Xing Pai Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 2 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 11 ліпеня 2010 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Абстрэл Марыупаля 24 студзеня 2015 года
Абстрэл мікрараёна «Східны» ў Марыупалі 24 студзеня 2015 года — серыя абстрэлаў жылых кварталаў Арджанікідзеўскага раёна горада Марыупаля, якія адбыліся 24 студзеня 2015 года ў рамках узброенага канфлікту на ўсходзе Украіны.
Перадгісторыя
У ходзе супрацьстаяння на ўсходзе Украіны Марыупаль, другі паводле велічыні горад Данбаса і марскі порт, меў стратэгічнае значэнне. Узяцце горада азначала б выхад прарасійскіх сепаратыстаў да мора. Вясной 2014 года ў Марыупалі адбывалася процістаянне прарасійскіх элементаў і ўкраінскіх сілавікоў. З чэрвеня горад пад кантролем украінскіх улад. Праз 2 месяцы горад ізноў трапіў пад удар, у канцы жніўня калона бранятэхнікі рушыць з тэрыторыі Расіі на Новаазоўск. Каля сяла Шырокінэ у бой уступіў добраахвотніцкі ўкраінскі батальён «Азоў». Шырокінэ ўзята не было, і Марыупаль не абстрэльваўся. Праціўнік не наважыўся штурмаваць вялікі горад сходу, украінскае камандаванне тым часам перакінула на гэты напрамак артылерыю і цяжкую бранятэхніку. Вайна прыняла пазіцыйны характар, да позняй восені бакі працягвалі артылерыйскія дуэлі.
Ход падзей
Першы абстрэл горада адбыўся 24 студзеня 2015 года каля 09:15 па кіеўскім часе. З рэактыўных сістэм залпавага агню былі абстраляныя блокпосты УСУ і жылы мікрараён «Східны».
Загінула 30 чалавек, паранена 97. Большасць ахвяр — мірныя жыхары, сярод загінулых і параненых ёсць дзеці.
Расследаванне
Віну за напад бакі канфлікту ўсклалі адзін на аднаго. СНБА Украіны абвінаваціў у абстрэле «расійска-тэрарыстычныя групоўкі» і асабіста прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Пуціна. Штаб ДНР назваў напад правакацыяй украінскага боку.
Паводле папярэдніх высноў маніторынгавай місіі АБСЕ, абстрэл быў здзейснены з рэактыўных сістэм залпавага агню «Град» і «Ураган» з тэрыторый, кантралюемых ДНР.
Нікалае Грыгарэску
Біяграфія
Вучыўся ў Бухарэсце да 1885 года, пазней у Школе прыгожых мастацтваў у Парыжы. У 1861—1887 гадах (з перапынкамі) жыў і працаваў у Францыі; прыхільнік барбізонскай школы жывапісу. З 1887 года пераважна ў Бухарэсце.
Творчасць
Пісаў пейзажы, партрэты, гістарычныя, батальныя і жанравыя кампазіцыі. Яго творы («Сялянка з Мусчэла», 1877; «Штурм Смырдана», 1885; «Воз, запрэжаны валамі», 1899, і інш.) вызначаюцца рэалістычнай формай, свабоднай мастацкай манерай, свежым каларытам і стрыманасцю светлай колеравай гамы.
Гекатампедон
Гекатампедон (літ. Εκατόμπεδος — стафутавы)  — найстаражытны храм Афінскага акропаля, прысвечаны багіні Афіне, старажытны папярэднік Парфенона.
Гісторыя
Пабудаваны ў сярэдзіне VI стагоддзя да н.э. у перыяд кіравання Пісістрата ў межах тэрыторыі яшчэ больш старажытнага мікенскага царскага палаца, датаванага прыкладна XIV стагоддзем да н.э., храм размяшчаўся насупраць Прапілеяў. Сваю ўмоўную назва храм атрымаў дзякуючы памерам цэлы — 32,8 м (гэта значыць 100 футаў) на 16,4 м (адпаведна 50 футаў). Руіны храма адкрыў падчас раскопак у XIX стагоддзі нямецкі археолаг Вільгельм Дзёрпфельд: захаваліся пастаменты дзвюх калон мегарона. У канцы XIX стагоддзі выявілі і скульптуры франтонных кампазіцый гэтага храма. Сюжэты выяў былі запазычаны са старажытнагрэчаскай міфалогіі. На левай метопе намаляваны Геракл, які змагаецца з марской пачварай, паўчалавекам-паўрыбай, велізарным лускаватым Трытонам. Справа намалявана крылатая фантастычная істота з трыма чалавечымі тулавамі са змяінымі хвастамі. Першая фігура сціскае ў руцэ язык полымя, другая — хвалістую стужку, а трэцяя трымае на далоні птушкі. Гэта сімвалы трох стыхій — агню, вады і паветра. Трохгаловы змей — Трытапатар — можа ўвасабляць трохгаловага волата Герыёна або марскога старца Пратэя, які мог прымаць любы выгляд, або Тыфона, дракона, народжанага ў падземным свеце, або Нерэя, марскога старца, заступніка маракоў, які часта маляваўся на трытоне з водарасцямі ў павеках і валасах і трызубцам у руцэ. На цэнтральнай метопе намаляваны бык, якога раздзірае леў.
Скульптуры выкананы з мяккага порасскага вапняку і добра захавалі яркія фарбы. Так, валасы на галаве і барадзе размаляванае сінімі, вочы — зялёныя, вушы, вусны і шчокі — чырвоным. Целы пакрыты бледна-ружовай фарбай. Змяіныя хвасты распісаны чырвонымі і сінімі палосамі. Адна з глаў трохгаловага змея так і ўвайшла ў гісторыю мастацтва пад умоўнай назвай «Сіняя Барада». Метопы Гекатампедона цяпер экспануюцца ў Новым музеі Акропаля.
Заранка (часопіс)
«Зара́нка» — ілюстраваны дзіцячы часопіс, што выходзіў у 1927—1931 гадах у Вільні на беларускай мове. Рэдактарам-выдаўцом была Зоська Верас — аўтар батанічнага слоўніка на беларускай і некаторых замежных мовах, а таксама публікацый на тэмы гісторыі і культуры, захавальніца шматлікіх дакументаў пра нацыянальны рух на Беларусі ў 1917 — 1920-я гады.
У часопісе друкаваліся творы заходнебеларускіх пісьменнікаў, пераклады, краязнаўча-пазнавальныя матэрыялы. Меў аддзел «Працы нашых чытачоў», старонку гумару «Куток смеху», рубрыку «Загадкі і круцігалоўкі».
У 1927 годзе ў часопісе дэбютаваў пісьменнік Міхась Машара. Быў багата ілюстраваны, сярод мастакоў — Язэп Горыд.
Часопіс выходзіў раз на месяц, каштаваў 35 грошай, па падпісцы на год — 4 злотыя. Выйшла 15 нумароў.
Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 3 (снукер)
Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 3 (таксама вядомы як Star Xing Pai Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 3 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 па 8 жніўня 2010 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Афанасій Вялікі
Афана́сій Вялі́кі (каля 298—373) — адзін з грэчаскіх айцоў царквы, які належаў да Александрыйскай школы патрыстыкі. Архіепіскап Александрыйскі, пераемнік епіскапа Аляксандра. Вядомы як адзін з найбольш энергічных праціўнікаў арыянства. К 350 году ён застаўся адзіным праваслаўным неарыянскім епіскапам ва ўсходняй палове Рымскай імперыі.
Біяграфія
Дата нараджэння Афанасія не вядомая, большасць даследчыкаў лічыць, што ён нарадзіўся ў перыяд 296—298 гадоў. У адным копцкім тэксце гаворыцца пра тое, што на момант узыходжання Афанасія на Александрыйскую кафедру (328 год) яму было 33 гады, што дазваляе лічыць верагодным часам нараджэння 295 год. Аднак шэраг крыніц паказвае, што на той час ён не дасягнуў нават 30 гадоў, што зрушвае год нараджэння за 298 год. Гісторыя александрыйскіх патрыярхаў паведамляе пра хрышчэнне Афанасія і яго маці епіскапам Аляксандрам.
Перад атрыманнем дыяканскага сану Афанасій на працягу 6 гадоў быў чытальнікам. У 325 годзе ён суправаджаў епіскапа Аляксандра ў якасці сакратара на I Нікейскі сабор, дзе актыўна ўдзельнічаў у спрэчках пра прыроду Хрыста, адстойваючы яго адзінасутнасць — гэтыя спрэчкі прывялі да фармулёўкі Нікейскага Сімвала веры, аўтарства якога ў некаторых пазнейшых крыніцах памылкова прыпісваецца Афанасію.
У 326 годзе пасля смерці Аляксандра быў выбраны епіскапам Александрыі, працягнуў актыўную барацьбу супраць арыянства, аднак пасля выкліку са ссылкі імператарам Канстанцінам спачатку епіскапа Еўсевія Нікамедыйскага, які прытрымваўся арыянскіх поглядаў, а затым і самога Арыя ў 330 годзе, арыянства стала падтрымлівацца дзяржавай. Афанасій адмовіўся прызнаць раўнапраўнае суіснаванне арыянскай і артадаксальнай галін хрысціянства, адмовіўшы арыянам у прыняцці ў александрыйскую царкоўную абшчыну.
У 335 годзе Афанасій быў асуджаны Цірскім саборам па абвінавачванні ва ўдзеле ў забойстве мялеціянскага епіскапа Арсенія і сасланы ў Трыр, быў вернуты з выгнання пасля смерці імператара Канстанціна ў 337 годзе. У час ссылкі пазнаёміўся са свяціцелем Сервацыем, які стаў адным з яго абаронцаў у спрэчках з арыянамі на Сердыкійскім саборы.
Паўторна выгнаны з Александрыі ў 340 годзе, пасля смерці александрыйскага епіскапа Грыгорыя ў 345 годзе вярнуўся на александрыйскую кафедру. Асуджаны Міланскім саборам 356 года, пасля чаго бег з Александрыі ў верхні Егіпет, дзе хаваўся да смерці імператара Канстанцыя ў 361 годзе.
Імператар Юліян, пераемнік Канстанцыя, абвясціў пра свабоду веравызнання, зраўнаваўшы, у тым ліку, язычніцтва і любыя галіны хрысціянства; Афанасій, скарыстаўшыся гэтым рашэннем, вярнуўся ў Александрыю.
Вучэнне Афанасія пра Святы Дух
Тэксты Афанасія галоўным чынам сканцэнтраваны на хрысталогіі і абароне адзінасутнасці Бацькі і Сына ў палеміцы з арыянамі. Існуе, аднак, прынамсі два тэксты, у якіх Афанасій звяртаецца да пытання пра зыходжанне Святога Духа: Contra Arianos, напісаны падчас ссылкі Афанасія ў Рым (каля 339—346), і Epistula ad Serapionem, складзеная дзесяццю гадамі пазней (каля 357—358).
Epistula… напісана ў палеміцы з прыхільнікамі ерасі духаборства (πνευματομαχία), якіх Афанасій называе «тропікамі» (τροπικοί, ад τρόπος — фігура мовы), чыё тлумачэнне слоў са Свяшчэннага Пісання прывяло іх да высновы, што Святы Дух не боская, а створаная істота. Афанасій, кажучы пра адносіны ўнутры Тройцы, сцвярджае, што Дух мае такія ж суадносіны прыроды і парадку ў адносінах да Сына, якія Сын мае ў адносінах да Бога Айца, тым самым абараняючы боскасць Духа.
У Contra Arianos Афанасій прыкладае намаганні для пераадолення некаторых субардынацыянісцкіх тэндэнцый у трынітарным багаслоўі, якія ёсць у Арыгена, у той жа час паказваючы на некаторы парадак адносін Асоб у Тройцы. Пазней яго выказванні будуць тлумачыцца ў асяроддзі лацінскага багаслоўя як аргумент на карысць ідэі пра зыходжанне Духа не толькі ад Бацькі, але і ад Сына (філіёквэ).
Афанасію памылкова прыпісваецца складанне Афанасьеўскага Сімвала веры.
Імянная ваза
Вылучэнне такіх умоўных імёнаў неабходна, паколькі большасць старажытнагрэчаскіх вазапісцаў і ганчароў не падпісвалі свае працы. Акрамя вышэй прыведзеных крытэрыяў, майстар можа быць названы паводле месца знаходкі імянной вазы (напрыклад, вазапісец Нацана, Кайванскі вазапісец, вазапісец Эрэтрыі), месца захоўвання імянной вазы (Берлінскі вазапісец, Іенскі вазапісец, Бостанскі вазапісец СА, Бруклінска-Будапешцкі вазапісец), паводле формы імянной вазы (вазапісец дынасаў, вазапісец фіял), паводле імя ганчара, які стварыў вазу (вазапісец Амасіса, вазапісец Андокіда), паводле асаблівасцей тэхнікі роспісу (вазапісец белых твараў) ці паводле надпісу «калос» (вазапісец Антыфон).
Для атычных размаляваных ваз большасць умоўных імёнаў вазапісцаў уведзены ў навуковы ўжытак Джонам Бізлі. Ён быў першым даследчыкам, які пачаў вывучаць і супастаўляць іх працы сістэматычна. Для вазапісцаў паўднёва-італьянскага вазапісу (Апулія, Кампанія, Луканія, Пестум і Сіцылія) аналагічную ролю адыграў Артур Дэйл Трэндал.
Логнавічы
Назву Ло́гнавічы маюць:
Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
«Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі» — дзяржаўнае выдавецтва ў сістэме Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Існавала з 1 студзеня 1967 года па 31 кастрычніка 2021 года.
Гісторыя
У 2010 годзе творчаму калектыву рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Выдавецтва „Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі“» за стварэнне кніг «Зямля сілы. Белавежская пушча» і «Радзівілы. Альбом партрэтаў XVIII—XIX стагоддзяў» быў уручаны Дыплом лаўрэата прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне».
З 1 лістапада 2021 года рашэннем заснавальніка рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Выдавецтва „Беларуская энцыклапедыя імя Петруся Броўкі“» далучана да рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Выдавецтва „Беларусь“», якое з’яўляецца яго поўным правапераемнікам.
Дзейнасць
Спалучае выдавецкую дзейнасць з навукова-даследчай. Спецыялізуецца на падрыхтоўцы і выданні універсальных, рэгіянальных і галіновых энцыклапедый, энцыклапедычных даведнікаў і слоўнікаў, тлумачальных, перакладных і інш. слоўнікаў беларускай мовы.
Выданні
Падрыхтавала і ў 1969—1975 выдала 12-томную «Беларускую Савецкую Энцыклапедыю» — універсальны даведнік па ўсіх галінах ведаў, першую шматтомную энцыклапедыю ў гісторыі беларускага народа (Дзяржаўная прэмія БССР 1976)
Клод Шэнан
Клод Элвуд Шэнан (Claude Elwood Shannon;, Петоцкі, Мічыган, ЗША — , Медфард, Масачусетс, ЗША) — амерыканскі інжынер і матэматык, яго працы з’яўляюцца сінтэзам матэматычных ідэй з канкрэтным аналізам надзвычай складаных праблем іх тэхнічнай рэалізацыі. З’яўляецца заснавальнікам тэорыі інфармацыі, якая знайшла прымяненне ў сучасных высокатэхналагічных сістэмах сувязі. Шэнан унёс вялікі ўклад у тэорыю імавернасных схем, тэорыю аўтаматаў і тэорыю сістэм кіравання — галіне навук, якія ўваходзяць у паняцце «кібернетыка». У 1948 годзе прапанаваў выкарыстоўваць слова «біт» для абазначэння найменшай адзінкі інфармацыі.
Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
Выданні
Выдаюцца серыі:
Энцыклапедычныя даведнікі
У ліку аднатомных энцыклапедычных даведнікаў:
Амбон (значэнні)
Амбон можа значыць:
Дэла Роверэ
Дэ́ла Ро́верэ (della Rovere) — сямейства з Савоны, з якога паходзілі Папы Рымскія Сікст IV (будаўнік Сіксцінскай капэлы) і Юлій II (заступнік Мікеланджэла). Іх сямейным магільным склепам служыла рымская царква Сан-П'етра-ін-Вінколі.
Ад даўно згаслай герцагскай дынастыі варта адрозніваць іх цёзак, дэла Роверэ з П’емонта (rovere па-італьянску — «дуб», прозвішча вельмі распаўсюджанае).