cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Младзяноўскі
Творчасць
Апублікаваў панегірыкі: Domestica Samogitiae Ducatus ornamenta (Мітава, 1668) у гонар жамойцкага біскупа Казіміра Паца; Suppetiae militares ex Divis Polonae Lituanaeque gentis Tutelaribus (Вільня, 1671) у гонар віленскага ваяводы Міхала Казіміра Паца; Auguria spei publicae (Вільня, 1673) у гонар полацкага ваяводы Казіміра Яна Сапегі; Icones Symbolicae vitae et mortis B. Josaphat (Вільня, 1675) у гонар Іасафата Кунцэвіча, дзе ў 40 вершах прадставіў жыццё і цноты пакутніка. Быў аўтарам драматычных твораў для школьнага тэатра. У рукапісах пакінуў лекцыі па рыторыцы з часоў выкладання ў настаўніцкай семінарыі ў Полацку і трактат па маральнай тэалогіі, напісаны ў 1675 г. у Нясвіжы.
Гранд-Эст
Гранд-Эст (Grand Est, літаральна Вялікі Усход) — рэгіён на ўсходзе Францыі.
Ён замяніў тры былых адміністрацыйных рэгіёны, Эльзас, Шампань-Ардэны і Латарынгію, 1 студзеня 2016 года пад папярэдняй працоўнай назвай Эльзас-Шампань-Ардэны-Латарынгія ў выніку тэрытарыяльнай рэформы, якая была прынятая французскім парламентам у 2014 годзе.
Рэгіён размешчаны на трох водных басейнах (Сена, Маас і Рэйн). Пяты па велічыні ў Францыі, ён уключае ў сябе два горных хрыбта (Вагезы і Ардэны). Мяжуе з Бельгіяй, Люксембургам, Германіяй і Швейцарыяй.
Усход Францыі валодае багатай і разнастайнай культурай, знаходзячыся на скрыжаванні паміж раманскім і германскім светамі. Гэтая гісторыя адлюстравана ў разнастайнасці моў, на якіх там размаўляюць. Большая частка сучаснага рэгіёну Гранд-Эст лічылася Усходам яшчэ ў VIII стагоддзі, калі яна складала паўднёвую частку Франкскай тэрыторыі Аўстразіі. Горад Рэймс, дзе франкскі кароль Хлодвіг I быў ахрышчаны ў 496 годзе, пазней будзе мець цырыманіяльную ролю ў гісторыі французскай манархіі як традыцыйнае месца каранацыі каралёў Францыі. Эльзас і Латарынгія квітнелі ў сферы ўплыву Свяшчэннай Рымскай імперыі на працягу большай часткі Сярэднявечча і эпохі Адраджэння і на працягу стагоддзяў падвяргаліся канкуруючым дамаганням Францыі і Германіі.
Сісінью
Дасягненні
Клубныя:
Міжнародныя:
255-ы асобны радыётэхнічны полк асаблівага прызначэння
255-ы асо́бны радыётэхні́чны полк асаблівага прызначэ́ння (скар. 255-ы артп (АсПр)) — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — Горад Навагрудак.
Гісторыя
1 снежня 1961 года ў горадзе Слуцку ў адпаведнасці з дырэктывай камандуючага войскамі Беларускай ваеннай акругі быў сфармаваны 34-ы асобны радыётэхнічны батальён «АсПр». 1 снежня 1971 года ён быў перададзены ў склад 28-й агульнавайсковай Чырванасцяжнай арміі БВА і перадыслацыравана ў горад Навагрудак. Пасля праведзеных у чарговы раз арганізацыйна-штатных мерапрыемстваў часць стала называцца 255-м асобным радыётэхнічным палком (асаблівага прызначэння).
З 1 верасня 2014 года на падставе дырэктывы міністра абароны Рэспублікі Беларусь полк быў выключаны са складу Заходняга аператыўнага камандавання і ўключаны ў склад спецыяльных войскаў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Уляніўка (Лыманскі раён)
Уляніўка (Уля́нівка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кодра (Кіеўская вобласць)
Кодра (Ко́дра) — пасёлак гарадскога тыпу ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Лагодная (фільм, 2017)
«Лагодная» (Кроткая) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра Сяргея Лазніцы. Сумесная вытворчасць Францыі, Расіі, Германіі, Літвы, Нідэрландаў, Украіны.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Маладая жанчына жыве на ўскраіне невялікага гарадка. Пасылка, якую яна адправіла свайму мужу, што знаходзіцца за кратамі ў іншым горадзе, вярнулася з пазнакай «адрасат невядомы». Разгубленая і спалоханая жанчына адпраўляецца ў далёкі шлях, каб даведацца пра лёс мужа. Так пачынаецца падарожжа, поўнае зневажанняў і гвалту, гісторыя абсурднага змагання з непранікальнай крэпасцю.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 13 намінацыямі.
Андрыіўка (Макарыўскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Траяндавэ
Траяндавэ (Трояндове) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ласінцы (вёска)
Ласі́нцы (, Лосинцы) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Немяржанскага сельсавета.
Да 20 жніўня 2021 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
Сінін (значэнні)
Сінін — тапонім.
Спіс лістаедаў Беларусі
У Беларусі адзначана больш за 300 відаў лістаедаў.
Хаанг Ван Тхай
Хаанг Ван Тхай (Hoàng Văn Thái, 1 мая 1915 — 2 ліпеня 1986) — в’етнамскі камуністычны ваенны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Паўночным В’етнаме. У 1938-м уступіў у Камуністычную партыю В’етнама.
Падчас Тэцкага наступлення Хаанг з’яўляўся старэйшым паўночнав’етнамскім афіцэрам у арміі Паўночнага В’етнама.
Пасля перамогі камуністаў у 1975 годзе супраць падтрымоўванага Злучанымі Штатамі ўрада ў Паўднёвым В’етнаме генерал Хаанг прызначаны намеснікам міністра абароны.
Ён быў членам Цэнтральнага Камітэта Камуністычнай партыі В’етнама, а таксама членам парламента з 1960 года.
Тылігульскэ
Тылігульскэ (Тилігульське) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Валерый Мікалаевіч Назараў
Біяграфія
Творы мастака захоўваюцца ў Бабруйскім мастацкім музеі імя Георгія Паплаўскага
Мікалай Міхайлавіч Шаўцоў
Мікалай Міхайлавіч Шаўцоў (нар., в. Багуцічы, Ельскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыні ЦК Беларускага прафсаюза работнікаў культуры.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі дзяржаўны інстытут культуры, Мінскую вышэйшую партыйную школу, Мінскі інстытут кіравання аграпрамысловым комплексам
У 1970-ых гадах быў дырэктарам у Зашырскім СДК Ельскага раёна. У 1990-ых быў у Камісіі па адукацыі, культуры, навуцы і навукова-тэхнічным прагрэсе Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Артаксеркс I Лангіман
Артаксеркс I «Лангіман», «Даўгарукі» (? — 424 да н.э.) — цар персідскі, сын Ксеркса I. У 455 да н.э. вёў вайну супраць Егіпта. Флот Артаксеркса быў пераможаны афінскімі марскімі сіламі ў бітве пры Саламіне на Кіпры (449 да н.э.) У 448 да н.э. заключыў з грэкамі г.зв. Каліеў мір.
Біяграфія
Грэкі называлі яго Макрахейр — «Даўгарукім», з-за таго, што правая рука ў яго была даўжэйшая за левую.
Уступіў на трон пасля таго, калі ў жніўні 465 года да н. э., у выніку прыдворнай змовы, якую ўзначальваў начальнік палацавай варты Артабан і еўнух Аспамітра, былі забітыя яго бацька і старэйшы брат Дарый. Праз некалькі месяцаў Артаксеркс ліквідаваў Артабана і Аспамітру, забіўшы іх у палацавай сутычцы. У 464 года да н. э. брат Артаксеркса, сатрап Бактрыі Гістаспа падняў паўстанне супраць яго, але быў пераможаны ў двух бітвах і забіты. Асцерагаючыся палацавага перавароту, Артаксеркс загадаў перабіць усіх астатніх сваіх братоў.
Зебудж
Зебудж  — горад у Паўночным рэгіёне Мальты. Адзін з найстарэйшых гарадоў краіны, насельніцтва — 11 074 жыхароў (чэрвень 2021 года).
IC 2944
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маўра Эспазіта
Маўра Эспазіта (Mauro Esposito; нар., Торэ-дэль-Грэка, Кампанія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца нацыянальнай зборнай Італіі (2004—2006).
Мар’яніўка (Мар’яніўскі сельсавет, Макарыўскі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Мар’яніўскага сельсавета.
Туры (правінцыя Бары)
Туры (Turi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 11889 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 161 чал./км². Займае плошчу 70 км². Паштовы індэкс — 70010. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S.Oronzo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксей Юр’евіч Арловіч
Аляксей Арловіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Асіповічы».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Іслач», з 2019 года пачаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 22 лістапада 2020 года ў матчы супраць «Тарпеда-БелАЗ» (0:2), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У студзені 2021 года падпісаў першы прафесійны кантракт з «Іслаччу» на тры гады. У сезоне 2021 гуляў за дубль, не прыцягваўся да асноўнай каманды.
У пачатку 2022 года стаў трэніравацца з «Астраўцом», які ў сакавіку ўзяў абаронцу ў арэнду. Згуляў за «Астравец» толькі ў адным матчы Кубка Беларусі. У чэрвені 2022 года пакінуў клуб і неўзабаве быў аддадзены ў арэнду ў дзяржынскі «Арсенал». У дзяржынскім клубе гуляў за дубль, не выхадзіў на поле ў асноўнай камандзе. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Іслач», а ў студзені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам.
У сакавіку 2023 года папоўніў склад «Асіповічаў».
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Стэпаніўка (Лыманскі раён)
Стэпаніўка (Степа́нівка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Заліў Старык
Залі́ў Стары́к, Залі́ў  — возера ў Беларусі, у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, у басейне ракі Прыпяць.
Плошча возера складае 0,43 км². Даўжыня 4,2 км, найбольшая шырыня 0,15 км, даўжыня берагавой лініі 9,5 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, вузкая, серпападобнай формы. Схілы катлавіны дасягаюць вышыні ў 5 м, спадзістыя, пясчаныя. Берагі высокія, месцамі абразійныя.
У паўночнай частцы Заліў Старык злучаецца ручаём з возерам Старык, а ў час веснавога разводдзя з ракой Прыпяць.
Будынак Пінскай гімназіі
Гісторыя
Двухпавярховы мураваны будынак для дваранскага пяцікласнага вучылішча пабудаваны ў 1852—1853 гадах па праекце Казіміра Скірмунта (мужа вядомага скульптара Гелены Скірмунт) за 32480 рублёў. На верхнім паверсе будынка мелася 7 пакояў і зала, пераробленая пасля ў царкву. На ніжнім паверсе — 11 пакояў, у якіх размяшчаліся канцылярыя, бібліятэка, фізічны і прыродазнаўчы кабінеты, хімічная лабараторыя, настаўніцкая, клас Закона Божага і кватэра дырэктара. У 1 жніўня 1858 года на месцы скасаванага вучылішча была адкрыта першая на Піншчыне. 3 1864 г.— рэальная гімназія, у 1872 г. ператворана ў рэальнае вучылішча. У 1882—1881 гг. у вучылішчы існаваў гурток марксісцкага кірунку.
У час Першай сусветнай вайны ў будынку гімназіі размяшчаўся рускі ваенны шпіталь. Дзяцей і настаўнікаў прытуліла ў сваім доме Канстанцыя Скірмунт. У жніўні 1915 года горад апынуўся пад нямецкай акупацыяй. У будынку гімназіі размясцілася ваенная камендатура. У часы Польскай Рэспублікі ў будынку размяшчалася Пінская дзяржаўная гімназія. Вырашалася пытанне аб капітальным рамонце будынка навучальнай установы. У 1928 годзе быў нанова перакрыты дах будынка. Некаторыя з класаў былі абсталяваны дадатковымі печамі. У перспектыве планавалася правесці ў будынак цэнтральнае ацяпленне.
Мар’яніўка (Калоншчынскі сельсавет)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Калоншчынскага сельсавета.
Будынак Пінскай гімназіі
Гісторыя
За савецкім часам — сярэдняя школа № 2, цяпер Упраўленне па адукацыі Пінскага гарвыканкама. У 1958 г. у памяць аб першай сярэдняй агульнаадукацыйнай навучальнай установе ў Пінску на будынку ўстаноўлена мемарыяльная дошка. Таксама ўстаноўлена мемарыяльная дошка ў гонар знакамітага выпускніка Хаіма Вейцмана, выдатная хіміка і першага прэзідэнта Ізраіля.
Мджар (Гоца)
Мджар (Mġarr) — партовы горад на паўднёвым усходзе вострава Гоца, Мальта. Мджар — самы вялікі рыбацкі населены пункт на Гоца. Апроч паромнага тэрмінала, у горадзе таксама знаходзіцца прыстань для яхт. Над горадам узвышаецца форт Шамбрэ, пабудаваны ў 1749 г. рыцарамі Ордэна Святога Іаана. Мджар звязаны паромам з гаванню Чыркева і востравам Коміна. Аўтобусы ходзяць да гарадоў Вікторыя і Марсалфорн.
Стары Шомпалы
Стары Шомпалы (Старі Шомполи) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Джэніс Дзікінсан
Джэніс Дорын Дзікінсан (Janice Doreen Dickinson; нар.  —) — вядомая амерыканская мадэль, актрыса і фатограф. Пазіцыянуе сябе як першую ў свеце супермадэль.
З 2003 года ўдзельнічае ў розных тэлепраектах: America's Next Top Model, The Surreal Life, Abbey & Janice: Beauty & The Best і іншых. У перыяд з 2006 па 2008 гг. вяла ўласнае рэаліці-шоу The Janice Dickinson Modeling Agency.
Біяграфія
Нарадзілася ў Брукліне, адным з раёнаў Нью-Ёрка, у сям'і Рэя і Джэні Дзікінсана. Дзяцінства і юнацкасць правяла ў Галівудзе, штат Фларыда. Мае беларуска-польскія карані. Яе маці па паходжанні полька, а бацька — беларус.
У Джэніс былі цяжкія адносіны з бацькамі. Паводле яе слоў, яе бацька быў «монстар», які псіхалагічна здзекаваўся над ёй. Пакуль Джэніс расла, яна не раз выслухоўвала ад бацькі: «Ты ніколі не будзеш з сябе што-небудзь уяўляць!». Магчыма, менавіта гэта дало Джэніс імкненне і энергію даказаць адваротнае.
У 1973 годзе Джэніс скончыла сярэднюю школу. Вырашыўшы стаць фотамадэллю, у пачатку 1970-х гг. вярнулася ў Нью-Ёрк.
Лашка
Лашка (Laško, Tüffer) — горад у цэнтральна-заходняй частцы Славеніі, цэнтр аднайменнай абшчыны. За 10 км на поўдзень ад Цэле. Чыгуначная станцыя на лініі Вена—Трыест. Праз Лашка праходзіць аўтамабільная дарога Цэле—Кршко. Насельніцтва горада — 3 320 (2018).
Лашка размешчаны пад стромка узнятым пагоркам Хум у даліне р. Савіня.
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1227 г. З 1847 г. праз горад прайшла чыгуначная дарога і была пабудавана станцыя. У 1900 г. у горадзе 842 чал. з якіх 485 немцаў і 334 славенца. У 1927 г. Лашка атрымала статус горада.
IC 2945
IC 2945 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мыкалаіўка (Макарыўскі раён)
Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Калоншчынскага сельсавета.
Бенедыкт Малееўскі
Бенедыкт Малееўскі (Benedykt Malejewski; 5 студзеня 1672, Пінскі павет – 16 студзеня 1686, Вільня ) – езуіцкі педагог і паэт.
Нарадзіўся ў шляхецкай сям’і на Піншчыне. Пляменнік уніяцкага архіепіскапа смаленскага Юрыя Маліеўскага. Скончыўшы курс рыторыкі ў езуіцкіх школах, 27 жніўня 1688 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Пад кіраўніцтвам Крыштафа Пуцілоўскага займаўся ў настаўніцкай семінарыі пры Пінскім езуіцкім калегіуме (1690–1691), а потым на працягу года выкладаў сінтаксіс у Варшаве. Прайшоў курс філасофіі ў Пінскім езуіцкім калегіуме (1692–1695), а потым сам выкладаў паэтыку і рыторыку ў Пінску (1695–1696) і Вільні (1696–1697). З 1697 па 1701 гг. вывучаў тэалогію ў Віленскай акадэміі і Варшаўскім езуіцкім калегіуме. У 1703–1705 гг. у настаўніцкай семінарыі пры Полацкім калегіуме выкладаў рыторыку клірыкам-езуітам. У сувязі з хваробай быў перавезены ў ВІльню, дзе і памёр ва ўзросце 33 гадоў.
Сіманавічы (Драгічынскі раён)
Сі́манавічы (, Симоновичи) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Немяржанскага сельсавета.
Да 20 жніўня 2021 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
Дрэздэнскі міжнародны ўніверсітэт
Дрэздэнскі міжнародны ўніверсітэт (Dresden International University) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Дрэздэн.
Агульная характарыстыка
Гэта прызнаны дзяржавай прыватны ўніверсітэт, размешчаны ў Дрэздэне, які прапануе праграмы навучання і прафесійнай падрыхтоўкі бакалаўраў і магістраў. Вучэльня была заснавана ў 2003 годзе як даччыная кампанія Дрэздэнскага тэхнічнага ўніверсітэта. Прэзідэнтам-заснавальнікам з'яўляецца былы прэм'ер-міністр Саксоніі Курт Бідэнкопф, які займаў пасаду ганаровага прэзідэнта да жніўня 2021 года. З лютага 2010 года вучэльня функцыянуе на правах інстытута Дрэздэнскага тэхнічнага ўніверсітэта.
Стаўкы (Лыманскі раён)
Стаўкы (Ставки́) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Бэрэзіўка (Макарыўскі раён)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Калоншчынскага сельсавета.
Сычаўка
Сычаўка (Сича́вка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Бітва пры Вальсекілья
Бітва пры Вальсекілья — апошняе наступленне Народнай арміі Іспанскай рэспублікі падчас грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў, распачатае на Эстрэмадурскім фронце ў студзені 1939 года з мэтай адцягнення нацыяналістаў з Каталоніі.
Планы і сілы бакоў
Пасля паражэння рэспубліканцаў у бітве на Эбра лічылася, што Франсіска Франка пачне новае наступленне (на гэты раз канчатковае) супраць ізаляванага ад Рэспублікі рэгіёну Каталоніі. Па гэтай прычыне было неабходна тэрмінова пачаць буйное наступленне, якое адцягне сілы мяцежнікаў і прымусіць іх адмовіцца ад такіх планаў.
План гэтай амбіцыйнай аперацыі быў познім увасабленнем так званага «Плана П» генерала Вісентэ Роха: выклікаць наступленнем крах франкісцкага фронту на поўдні і прасунуцца да Мерыды, падзяліўшы так званую «нацыяналістычную зону» напалову, і такім чынам, ускосна дапамагчы рэспубліканскім войскам, якія супраціўляліся нацыяналістам у Каталоніі і Валенсіі.
Рэспубліканскія сілы, разгорнутыя для аперацыі, складаліся з XXII армейскага корпуса падпалкоўніка Хуана Ібаролы, групы «Тараль» маёра міліцыі Ніламона Тараля, калоны падтрымкі «Ф» маёра міліцыі Фернандэса Санчэса. У якасці падтрымкі была нададзена групоўка танкаў і некалькі эскадрылляў самалётаў. У цэлым злучэнні Эстрэмадурскай арміі генерала Антоніа Эскабара (начальнік штаба Мануэль Матальяна) былі вельмі шматлікімі, але ім не хапала ўзбраення і харчоў. Да канца вайны маральны дух салдат рэспубліканскіх войскаў быў нізкім.
З-за другараднага стратэгічнага значэння гэтага тэатра вайны нацыяналістычныя войскі Паўднёвай арміі (камандзір Гансала Кейпа дэ Льяна) саступалі па колькасці рэспубліканцам. Яны былі зведзены ў дзве групы: група «А» Франсіска Гарсія-Эскамеса займала паўночны ўчастак сектара, група «Б» Артура Муньаса Кастэльянаса размяшчалася на поўдзень ад пазіцый рэспубліканцаў, засяродзіўшы свае намаганні на абароне Пеньяроі.
Ход бітвы
5 студзеня 1939 года XXII рэспубліканскі армейскі корпус пачаў раптоўную атаку са сваіх пазіцый і прарваў фронт нацыяналістаў у сектары Інахоса-дэль-Дуке, утварыўшы пралом у восем кіламетраў. На наступны дзень рэспубліканскім войскам удаецца прарваць другую лінію абароны паўстанцаў і заняць г. Фуэнтэ-Абехуна, але 6 студзеня франкісты спыняюць іх прасоўванне на поўдзень ля Пеньяроі. Аднак 7 студзеня рэспубліканцы змаглі працягнуць наступленне на цэнтральным напрамку і заняць Лос-Бласкес і Пераледа-дэль-Саусеха. Усяго за тры дні войскі здолелі заняць каля 500 квадратных кіламетраў, што стала самым буйным заваяваннем Рэспублікай тэрыторыі за ўсю вайну.
Дрэннае надвор’е ўскладняе наступленне, і з 8 студзеня прасоўванне рэспубліканскіх войскаў паралізавана праліўным зімовым дажджом, які ператварае мясцовасць у суцэльнае балота. Нягледзячы на непагадзь і ўзмацнелы супраціў франкістаў, наступленне працягнуўся ў наступныя дні. Пасля пераадолення ракі Зухар рэспубліканцы падышлі да Асуага на поўдні і Мантэрубіа-дэ-ла-Серэна на поўначы. Лінія фронту набыла форму мяшка, гарлавіна якога не перавышала 15 км і кантралявалася франкістамі з узвышша Сьера-Трапера з поўначы і пагоркаў Мана-дэ-Ера з поўдня, што стварала пагрозу для далейшага прасоўвання.
14 студзеня франкісты адбілі спробу рэспубліканцаў працягнуць наступленне, і самі, у сваю чаргу, з 17 студзеня пры падтрымцы авіяцыі пачалі ўласнае контрнаступленне, спалучаючы атакі пяхоты з нечаканымі нападамі кавалерыі. Рэспубліканскія войскі спрабуюць перайсці да абароны, але недахоп боепрыпасаў і масавае дэзерцірства прымушае іх адступаць з захопленых на працягу папярэдніх дзён пазіцый. 22 студзеня нацыяналісты займаюць Пераледа-дэль-Саусеха, 25-га — Фуэнтэ-Абехуна, 27-га аднаўляюць першапачатковую лінію фронту.
Аднак баі працягваліся, так як рэспубліканцы не адмаўляліся ад спробаў аднавіць наступленне, і спыніліся толькі 4 лютага.
Вынікі
Страты рэспубліканцаў дасягнулі 6000 забітых, франкістаў — каля 2000 забітых. Хоць першапачаткова занята вялікая колькасць гарадоў і значная тэрыторыя, на апошнім этапе вайны гэта было бескарысна. Наступленне франкістаў у Каталоніі ніколькі не пацярпела, а аперацыя рэспубліканцаў у Эстрэмадуры спынілася без усялякай перспектывы.
Новае паражэнне пераканала многіх рэспубліканскіх вайскоўцаў, уключаючы генерала Антоніа Эскабара, у тым, што вайна прайграна беззваротна, і што рэспубліканская армія не зможа змяніць сітуацыю. У наступным камандзір падтрымае ўзброены пераварот, арганізаваны палкоўнікам Касада Сехісмунда супраць урада Хуана Негрына.
Валенцана
Валенцана (Valenzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 18458 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1144 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 70010. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco, Sant'Antonio da Padova.
Вадзім Уладзіміравіч Пігас
Вадзім Пігас (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Іслач».
Клубная кар’ера
Выхаванец барысаўскага БАТЭ, у 2019—2020 гадах выступаў за дубль клуба, дзе быў адным з асноўных ігракоў. У пачатку 2021 года стаў трэніравацца з «Іслаччу» і ў лютым падпісаў кантракт з клубам. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 3 красавіка 2021 года ў мачы супраць салігорскага «Шахцёра» (0:4), калі выйшаў на замену ў другім тайме.
Аляксей Віктаравіч Ігнашоў
Аляксей Ігнашоў, мянушка на рынгу «Чырвоны Скарпіён» — беларускі кікбаксёр у суперцяжкай вазе, сусветная знакамітасць у баях версіі К-1, сяміразовы чэмпіён свету па тайскім боксе. Акрамя таго ён станавіўся чэмпіёнам свету ў Сусветным Гран-пры K-1 2003 у Парыжы і Сусветным Гран-пры K-1 2001 у Нагое, Цяпер жыве ў Оклендзе, Новая Зеландыя і трэніруецца ў Balmoral Lee Gar Gym пад кіраўніцтвам Лола Хеймулі.
Баец
«Чырвоны Скарпіён» асабліва вядомы за ўдары каленам, выкарыстаўшы іх у накаўце з Нікаласам Петасам і Картэрам Вільямсам. Лічыцца найталенавіты кікбаксёрам у цяжкой вазе ў свеце ў наш час. Да 16 мая 2009 г. быў адзіным, хто змог накаўтаваць Сэмі Шылта. Пры гэтым Аляксей лічыцца вельмі нестабільным байцом, які перыядычна паказвае млявую і бляклую працу ў рынгу. Да прыкладу, у баі з Петэрам Артсам у 2003 г. у чвэрцьфінале фінальнага турніру К-1. У 2005 годзе Ігнашоў траўміраваў калена ў баі супраць Б'ёрна Брэга і ў яго быў некаторы спад у выступах на рынгу. Зараз ён зноў набраў форму і рыхтуецца да новых баёў.
Ігнашоў трэніраваўся ў клубе «Чынук» (Мінск). Цяпер трэніруецца ў Новай Зеландыі і Японіі.
Спіс экалагічных арганізацый
Спіс экалагічных арганізацый ўключае міжнародныя, урадавыя, рэгіянальныя, нацыянальныя і няўрадавыя арганізацыі краін свету.
Аўстралія
Каждый штат и территория также имеют свои Департаменты по охране среды: Новы Паўднёвы Ўэльс, Квінслэнд, Вікторыя, Заходняя Аўстралія , Паўднёвая Аўстралія, Тасманія , Паўночная Тэрыторыя, Сталічная Тэрыторыя
Вікторыя (Мальта)
Вікторыя (да 1887 г. — Рабат) — галоўны горад другога па велічыні вострава Мальты Гоца. Горад быў перайменаваны ў 1887 г. у гонар каралевы Вікторыі. Паселішча на месцы горада ўзнікла ўжо ў эпоху бронзавага веку, пазней тут сяліліся фінікійцы і рымляне, якія ўзвялі цытадэль горада.
Кніга Неяміі
Кніга Неяміі (סֵפֶר נְחֶמְיָה Сеф́ер Нэгэмія; Liber Nehemiae; Νεεμίας)— біблейская кніга, якая апавядае пра жыццё і дзейнасць іерусалімскага губернатара Неяміі, складаецца з 13 раздзелаў і змешчана ў іўдзейскім каноне Бібліі пасля кніг Ездры як аднародная па зместу, у хрысціянскай Бібліі — пасля першай кнігі Ездры.
Па сваім змесце кніга з’яўляецца лагічным працягам Хронік і распавядае пра адбудову супольнасці ў Іерусаліме і Іудзеі пасля вяртання выгнаннікаў з вавілонскага палону. Рэпатрыянты ахвотна ўзяліся за аднаўленне ерусалімскай святыні і рэарганізацыю тэакратычнай сістэмы ў ізраільскім грамадстве. Ездра і Неямія — галоўныя грамадскія дзеячы.
Паводле сюжэта кнігі, Неямія быў вавілонскім яўрэем. У 444 да н.э. ён быў прызначаны губернатарам Іўдзеі. Падчас свайго кіравання ён турбаваўся аб будаўніцтве сцен Іерусаліма і правёў рэлігійную рэформу. Адказным за рэформу быў Ездра. Цэнтральнымі пытаннямі рэформы былі захаванне суботы, забарона шлюбу з замежнымі жанчынамі і выплата дзесяціны храму.
Нямецкі панк
Нямецкі панк ("Deutschpunk") - субсцэна і абагульняючае паняцце для разнастайных стылёвых напрамкаў унутры нямецкамоўнага панку.
Паходжанне паняцця
Паняцце "Нямецкі панк" упершыню з'явілася ў 1977 г. як загаловак чытацкага ліста, каторы панк-гурт "Male" даслаў у рэдакцыю мазычнага часопісу "Sounds", каб паскардзіцца на тое, што нямецкамоўныя панк-рэлізы ў параўнанні з англамоўнымі ігнаруюцца прэсай. Далейшае пашырэнне ў якасці пазначэння для сцэны ці музычнага суб-жанру "Нямецкі панк" знайшоў адылі ж толькі ў пачатку 1980-х гг., у сувязі з нямецкамоўным "82er-Punk Bewegung" (Панк-рухам 82-га). Паняцце з'яўляецца між іншым у рэцэнзіі на "Underground Hits 1" (1982) і EP гурта "Die Wichser" (таксама 1982).
Як дакладна азначанае паняцце магло выкарыстоўвацца найпазней з канца 1980-х гг. Сам стыль і паняцце ўспрымаліся па-рознаму. Калі ў хардкор-фанзіне "ZAP" у 1980-х гг. друкаваліся негатыўныя тэксты пра стыль і яго прыхільнікаў, то пазнейшыя фан-зіны шырока вызначалі тэрмін і абагульнялі пад ім агульна нямецкамоўным панк/хардкор, каб такім чынам надаць яму станоўчае адценне.
Панк-рок з нямецкімі тэкстамі
У сярэдзіне 1990-х гг. з'яўляюцца гурты новай генерацыі, якія не гралі ў тыповых стылях нямецкага панку 80-х ці 90-х. Такія групы, як ...But Alive, Kafkas, Lost Lyrics, Muff Potter, Psycho Gambola, Schrottgrenze, Turbostaat, Tut das Not, Tagtraum oder Verbrannte Erde былі пад уплыавам меладычнага хардкору, пост-хардкору і эма-музыкі. Адпаведны, фан-зіны азначалі іх як "панк-рок з нямецкімі тэкстамі" ці "нямецкамоўны панк-рок". Гэта, аднак, засталося вымушанай мерай, не прынятай паўсюль.
Калоншчына
Калоншчына (Коло́нщина) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Калоншчынскага сельсавета.
Сэрбка
Сэрбка (Се́рбка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2946
IC 2946 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка 1995
61-я Прэмія Кола кінакрытыкаў Нью-Ёрка была прысвечана ўшанаванню найлепшых фільмаў 1995 года. Пераможцы былі абвешчаны 14 снежня 1995, цырымонія ўзнагароджання прайшла 7 студзеня 1996 года.
Пераможцы
Найлепшы фільм: Найлепшы рэжысёр: Найлепшы акцёр: Найлепшая актрыса: Найлепшы акцёр другога плана: Найлепшая актрыса другога плана: Найлепшы сцэнарый: Найлепшая аператарская праца: Найлепшы фільм на замежнай мове: Найлепшы новы рэжысёр Найлепшы дакументальны фільм:
Дніпроўскі раён
Дніпроўскі раён (Дніпровський район), да 2016 года — Днепрапятроўскі раён (Дніпропетровський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Дніпро (Дніпро).
Утвораны 4 студзеня 1965 года. Насельніцтва раёна на года складае 85783 чалавекі, плошча — 1388 км².
19 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Днепрапятроўскага раёна ў Дніпроўскі раён.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 14 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 34 сяла.
Ранжэвэ
Ранжэвэ (Ранже́ве) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Дрэздэнскі тэхнічны ўніверсітэт
Дрэздэнскі тэхнічны ўніверсітэт (Technische Universität Dresden) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Дрэздэн.
Агульная характарыстыка
Дрэздэнскі тэхнічны ўніверсітэт з'яўляецца найбуйнейшым універсітэтам Саксоніі з прыкладна 32 000 студэнтамі, каля 600 прафесарамі, а таксама каля 8 300 супрацоўнікамі. Ён размешчаны ў трох месцах у Дрэздэне, а таксама ў ваколіцах горада.
Універсітэт з'яўляецца адным з 11 нямецкіх універсітэтаў, якія атрымалі поспех у ініцыятыве перадавога вопыту ў 2012 годзе, атрымаўшы такім чынам званне "Універсітэт перадавога вопыту".
Фэрма (Бышыўскі сельсавет)
Фэрма (Ферма́) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышыўскага сельсавета.
Лявон Крэўза-Ржавускі
Лявон Крэўза-Ржавускі, свецкае імя Лаўрэнцій ( Падляшша  — 1639, Смаленск ) — уніяцкі архіепіскап смаленскі і чарнігаўскі, базыльянін, рэлігійны пісьменнік-палеміст, доктар тэалогіі.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду герба «Крыўда». З 1611 па 1613 г. вучыўся ў Грэчаскі Грэчаскім Калегіуме Св. Афанасія ў Рыме, па заканчэнні атрымаў ступень доктара тэалогіі. . Пасля вяртання ў Рэч Паспалітую прыняў манаства. Адзін з найбліжэйшых паплечнікаў уняцкага мітрапаліта Іосіфа Руцкага ў рэформе манаства і стварэнні ордэна базыльян. З 1617 па 1624 гг. займаў пасаду архімандрыта Віленскага манастыра Св. Тройцы — галоўнага асяродка базыльянскай рэформы. У 1625 г. пасвечаны мітрапалітам Іосіфам Вельямінам Руцкім на пасаду архіепіскапа Смаленскага і Чарнігаўскага. Энергічна распаўсюджваў царкоўную унію на тэрыторыі епархіі, у тым ліку і адміністрацыйнымі сродкамі. Падпарадкаваў сваёй уладзе значную частку прыходаў і манастыроў. . Дамагаўся вяртання царкоўнай маёмасці, якая была канфіскавана на карысць каталіцкага духавенства лацінскага абраду, клапаціўся аб адукацыі кліру. Склаў план заснавання уніяцкай семінарыі і школ для свецкай моладзі на тэрыторыі Северскай зямлі. На Кобрынскім саборы 1626 г. ахвяраваў 500 фларынаў на адкрыццё уніяцкай семінарыі. Памёр у 1639 г. у Смаленску.
Творчасць
Твор складаецца з чатырох частак. У першых двух частках даводзіцца вяршэнства ў Хрысціянскай Царкве Святога Апостала Пятра і рымскага папы, як яго наступніка; разглядаецца гісторыя ўзаемаадносінаў паміж рымскім пантыфікам і канстанцінопальскім патрыярхам. Трэцяя частка прысвечана гісторыі Хрысціянскай Царквы на ўсходнеславянскіх землях. На думку аўтара, Русь прыняла хрысціянства ад Візантыі, калі тая знаходзілася ў кананічным адзінстве з Рымам і вызнавала каталіцтва. З-за збегу абставінаў і пад уплывам грэчаскіх іерархаў Руская Царква далучылася да царкоўнага расколу. У кнізе дадзены кароткія біяграфічныя звесткі аб 45 кіеўскіх мітрапалітах з канца Х да пачатаку ХVII ст. Берасцейская царкоўная унія (1596), якой прысвечана апошняя, чацвёртая частка працы, разглядаецца як вяртанне страчанага адзінства са Святым Прастолам. Багаслоў адзначае пазітыўныя наступствы уніі для Рускай Царквы: 1) захаванне ў недатыкальнасці візантыйскага абраду, 2) мажлівасць атрымання уніятамі багаслоўскай адукацыі ў замежных папскіх калегіумах, 3) рэформа манастырскага жыцця, 4) дапамога каралеўскай улады, магнатаў і шляхты. Пад канец аўтар заклікае сваіх праваслаўных апанентаў не спадзявацца на дапамогу залежнага ад султана канстанцінопальскага патрыярха, і далучыцца да царкоўнай уніі.
Адметнымі асаблівасцямі працы з’яўляюцца зладжаная, лагічная структура і доказнасць асноўных палажэнняў. Тэзісы падмацоўваюцца цытатамі з Бібліі, твораў Айцоў Царквы, з пастановаў Сусветных сабораў, богаслужэбных кніг, летапісаў і гістарычных дакументаў. У адрозненні ад каталіцкіх апалагетаў уніі (Пётр Скарга), Лявон Крэўза — Ржавускі чэрпае свае аргументы з візантыйска-рускай царкоўнай традыцыі, якая была блізкай як яму, так і яго апанентам.
Галіяфы
«Галіяфы» — незалежнае беларускае выдавецтва, заснаванае 25 лістапада 2007 года пісьменнікамі Міхасём Башурам і Зміцерам Вішнёвым. Ставіць за мэту распавесці як пра самыя адметныя культурныя з’явы, пра найноўшыя эстэтычныя практыкі, пра найбольш перспектыўныя праекты. Заснавальнікі «Галіяфаў» у пачатку 1990-х гадоў ўваходзілі ў літаратурна-мастацкі рух «Бум-Бам-Літ», які адыграў важную ролю ў станаўленні сучаснай літаратуры. Назва выдавецтва паходзіць з «афрыканістычных» ідэй «Бум-Бам-Літа»: назву галіяфы носяць найбуйнейшыя ў свеце жукі, што жывуць у Афрыцы. Гэты жук адлюстраваны на лагатыпе выдавецтва.
Лявон Крэўза-Ржавускі
Творчасць
«Абарона царкоўнага адзінства» выклікала шырокі рэзананс як сярод грэка — католікаў, так і праваслаўных. У 1622—1623 гг. праваслаўны манах Кіева — Пячэрскай Лаўры напісаў у адказ трактат «Палінодзія». У 1878 г. праца Лявона Крэўзы — Ржавускага перавыдадзена ў Санкт — Пецярбурзе у складзе зборніка «». У 1995 г. украінскі і амерыканскі лінгвіст пераклаў твор на англійскую мову і выдаў з каментарамі.
Галіяфы
Выдавецтва спецыялізуецца на выданні мастацкай літаратуры сучасных беларускіх аўтараў, а таксама дзіцячых кніг на беларускай мове. Акрамя таго, выдавецтва займаецца кнігамі па мастацтве і выданнямі, якія даследуюць з розных бакоў сучасную Беларусь.
Лявон Крэўза-Ржавускі
Творчасць
З прапаведницкай спадчыны багаслова захавалася казань на перанос 17 студзеня 1625 г. у Полацкі Сафійскі сабор цела Іасафата Кунцэвіча («Казань аб пабожным жыцці і хвалебнай смерці Іасафата Кунцэвіча, архіепіскапа Полацкага, Віцебскагаі Мсціслаўскага. Вільня, 1625 г.»). У 2006 г. твор перакладзены на беларускую мову і перавыдадзены Міхасём Баўтовічам.
Галіяфы
Мае сваю аднайменную кнігарню ў Мінску, а таксама інтэрнэт-краму.
Кнігі «Галіяфаў» неаднаразова адзначаліся літаратурнымі прэміямі, у тым ліку двойчы прэміяй «Кніга года».
З 18 красавіка 2022 года тэрмінам на 3 месяцы выдавецкая дзейнасць і дзейнасць распаўсюджвальніка друкаваных выданняў прыпынена на падставе загада Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Пасля заканчэння тэрміну забароны выдавецтва «Галіяфы» не працуе: не прайшлі дзяржаўную пераатэстацыю.
Цёмны рэтрыт
Цёмны рэтрыт (тыб. mun mtshams ) — метад прасунутай практыкі ў дзогчэн і бон.
Сярод сучасных майстроў, якія значны час прысвяцілі практыцы цёмнага рэтрыту, можна назваць і. У прыватнасці, Аю Кхандра практыкавала разнавіднасць цёмнага рэтрыту, які называецца янгці (тыб. Yang-Ti).
Мельнікі
Назву Мельнікі маюць:
Меліха
Мелі́ха (Mellieħa) — горад на паўночным захадзе Мальты, адзін з самых папулярных турыстычных цэнтраў. Насельніцтва — каля 10 тысяч жыхароў.
Першыя паселішчы на месцы горада ўзніклі ўжо ў эпоху неаліту. Горад існаваў у эпоху панавання Візантыі, быў разрабаваны арабамі ў 870 г. і закінуты. Пасля пераходу вострава пад валадарства рыцарскага ордэна (1530) было адноўлена свяцілішча Дзевы Марыі, куды прыходзілі пакланіцца фрэсцы Мадонны, па паданні, напісанай апосталам Лукой. Насамрэч фрэска створана ў канцы XIII стагоддзя ў візантыйскай традыцыі.
Францішак Ксаверый Ксянжкевіч
Францішак Ксаверый Ксянжкевіч (Franciszek Ksawery Księźkiewicz (Księszkiewicz); 3 снежня 1731, Вармія — 14 сакавіка 1785, Вышкава ) — езуіцкі святар і педагог.
Пасля заканчэння езуіцкіх школ 25 жніўня 1747 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце выкладаў у Вільні (1749—1750). Вывучаў філасофію ў Віленскай акадэміі (1750—1753), а потым выкладаў у сярэдніх школах у Вільні (1753—1756) і Браневе (1756—1757). З 1757 па 1761 гг. прайшоў курс тэалогіі ў Бранеўскам езуіцкім калегіуме. У Браневе быў высвечаны на ксяндза.
Прафесар рыторыкі і грэчаскай мовы для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі пры Полацкім езуіцкім калегіуме (1764—1765), прафесар філасофіі і грэчаскай мовы (1765—1768) і прэфект бібліятэкі (1765—1766) ў Полацку. Прэфект друкарні ў Нясвіжы (1768—1769), прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў і прэфект школ у настаўніцкай семінарыі ў Слуцку (1770—1771). У 1771—1772 гг. — прэфект архіву Мазавецкай правінцыі Таварыства Ісуса ў Нясвіжы, а ў 1772—1773 гг. — сакратар правінцыяла Мазавецкай правінцыі Таварыства Ісуса. Пасля скасавання Ордэна езуітаў (1773), прыкладна з 1775 г., быў дырэктарам дыяцэзіяльнай семінарыі ў Пултуску.
Апублікаваў панегірык у гонар Юзафа Анджэя Залускага з нагоды яго намінацыі на кіеўскага епіскапа: Illustrissimo… Josepho Andreae Comiti in Zaluskie Załuski, Kiioviae Antistis primum Sacrum Pontificio ritu facientis honorem (Варшава, 1759).
Тхеравада
Тхерава́да (палі: theravāda, थेरवाद, літаральна «вучэнне старэйшын») — рэлігійна-філасофская школа і адзін з галоўных канцэптуальных напрамкаў будызму. Шырока распаўсюджана ў такіх краінах, як Шры-Ланка, Тайланд, Лаос, М’янма, Камбоджа.
Гісторыя
Тхеравада лічыцца найстарэйшай з існуючых школ у будызме. Рознагалоссі паміж вучнямі Будды пачаліся адразу пасля яго смерці, і ўжо з 486 г. да н. э. будысты ладзілі супольныя рады для высвятлення наспелых пытанняў. На трэцяй радзе, якая адбылася каля 348 г. да н. э. манах Махадэва прапанаваў 5 пунктаў для абмеркавання вучэння аб архатах, якія ў выніку прывялі да расколу паміж фракцыямі Махасангіка («Вялікая сангха») і Стхавіра («старэйшыны»). Сучасныя даследчыкі сумняваюцца ў існаванні Махадэвы і мяркуюць, што спрэчка была выклікана адносінамі да манаскага ладу жыцця, паколькі ў тэкстах Стхавіры сцвярджаюцца больш жорсткія правілы.
Прыкладна ў сярэдзіне V ст. палійскія тэксты Тхеравады з’явіліся на тэрыторыі М’янмы, дзе дагэтуль распаўсюджвалася вучэнне Махаяна. Аднак толькі ў XI ст. Тхеравада атрымала там дзяржаўную падтрымку і выціснула Махаяну. Да XIII ст. Тхеравада і Махаяна адначасова распаўсюджваліся ў Тайландзе. У выніку рэформ валадара Рамакхамхаенга Тхеравада стала дзяржаўнай формай шанавання Буды. У Камбоджу Тхеравада трапіла разам з Тамаліндам, сынам мясцовага валадара Джаявармана VII (1122—1218 гг.), які навучаўся ў Махавіхары і ўкараніў «вучэнне старэйшын» сярод кхмераў. У 1329 г. кхмерскі місіянер Фрамаха Пасарман прынёс вучэнне Тхеравады ў Лаос і схіліў на свой бок валадара Фа Нгума.
Вонкавы ўплыў
Тхераваду часам атаесамляюць з Хінаянай, што не зусім верна. Тэрмін «Хінаяна» быў прыдуманы прыхільнікамі Махаяны, каб падкрэсліць абмежаванасць сваіх апанентаў. Ён мае абразлівы характар. Гэта атаесамленне нарадзілася ў выніку таго, што сярод апанентаў былі прадстаўнікі старых школ, з якіх захавалася толькі Тхеравада. Аднак нішто не паказвае, быццам тэрмін «Хінаяна» першапачаткова тычыўся менавіта Тхеравады. Яна развівалася ўдалечыні ад спрэчак, што вяліся падчас станаўлення Махаяны.
У 1 тысячагоддзі н. э. вучэнні Тхеравады і Махаяны канкуравалі сярод будыстаў Шры-Ланкі і Паўднёва-Усходняй Азіі. Вынікам канкурэнцыі былі дэбаты, але таксама імкненне да гарманізацыі дзейнасці двух напрамкаў. Напрыклад, яно адчуваецца ў каментарах «Вісуддхімага» манаха Будагхосы ў V ст., а таксама ў існаванні эзатэрычных практык у Тхеравадзе.
Асаблівасці вучэння
Тхеравада падкрэслівае індывідуальнае прасвятленне. Яе ідэал стаць архатам, які ўсвядоміў прасвятленне і вызваліўся ад цыклу нараджэнняў і смерцяў. Істотным адрозненнем ад Махаяны з’яўляецца тлумачэнне анатман (прыроды самога сябе) як вызвалення ад памылкі аб існаванні асабістага Я для далейшага дасягнення нірваны. Такім чынам прасвятленне адбываецца толькі дзякуючы намаганням канкрэтнага чалавека.
Асноўны сродак прасвятлення — медытацыя. Вылучаюць 2 яе асноўныя разнавіднасці :
У Тхеравадзе саматха — толькі дадатковы інструмент. Галоўная роля адвозіцца стану віпасана, які дазваляе разбурыць сцяну ілюзіі, паступова ўсвядоміць вышэйшую рэчаіснасць і такім чынам дасягнуць нірваны.
Эксекій
Эксекій (Ἐξηκίας) — старажытнагрэчаскі ганчар і вазапісец з Афін, які працаваў у 550—530 гг. да н. э.
Біяграфія
Эксекій лічыцца адным з найбольш значных і найважнейшых мастакоў чорнафігурнага вазапісу. У адрозненне ад большасці іншых вазапісцаў, ён пачаў свой творчы шлях ганчаром. Яго першымі вядомымі працамі сталі дзве амфары. Эксекій творча выкарыстаў вопыт папярэдніх пакаленняў вазапісцаў усходняй Грэцыі. Яго творы ганчарнага мастацтва аказалі вялікі ўплыў на наступныя пакаленні майстроў. Захаваная да цяперашняга часу творчая спадчына вялікага майстра складаецца з 15 ваз з подпісам іх стваральніка-ганчара Эксекія: Eksekias egraphse m’kapoiesen. Аднак яшчэ большую папулярнасць Эксекій набыў сваімі вазапіснымі працамі. Тры вазы (адна — у Мюнхене, адна — у Ватыкане і адна ў Таранце), створаныя рукамі майстра, носяць таксама яго подпіс вазапісца: Eksekias m’epoiesen. Аўтарства астатніх работ вазапісца Эксекія было ўстаноўлена выключна на падставе вынікаў стылістычнага аналізу. Вазапісныя працы Эксекія адносяць да трэцяй чвэрці VI ст. да н. э., магчыма, нават у перыяд 545-530 гг. да н. э.
Творчасць
Эксекій даў вырашальны штуршок развіццю чорнафігурнага вазапісу — як у размяшчэнні роспісаў, так і ў выбары і выкананні арнаментаў. Разам з ганчаром Амасісам ён стварыў першыя амфары, з абодвух бакоў якіх намаляваныя апавядальныя малюнкі. Пры ўсёй абмежаванасці стылю чорнафігурнага вазапісу дзякуючы свайму майстэрству Эксекію ўдалося адкрыць новыя магчымасці мастацкага выказвання на керамічных вырабах. Гэта стала магчымым у першую чаргу дзякуючы выкарыстанню новых сюжэтаў, але яшчэ больш дзякуючы новаму спосабу малюнка, які ўдыхнуў у чорныя фігуры невядомую для гэтага стылю навізну і арыгінальнасць. Эксекій — першы вазапісец, які адлюстраваў не вынік дзеяння, а падрыхтоўку да яго. Постаці ў яго выкананні атрымалі асаблівую глыбіню, якой у старажытнагрэчаскім мастацтве да гэтага не дасягаў ні адзін паэт. Так на амфары «Самагубства Аякса», якая захоўваецца ў цяперашні час у Балонні, ён адлюстраваў героя Траянскай вайны пры падрыхтоўцы да ўчынку, а не пасля яго, як звычайна гэта рабілі раней. Эксекію ўдалося адлюстраваць пачуцці і рашучасць Аякса Вялікага. Эксекію было таксама важна адлюстраваць годнасць намаляваных людзей. Калі старыя вазапісцы малявалі людзей як лялек, а вазапісец Амасіс здолеў зрабіць іх жывымі людзьмі, то Эксекій зрабіў людзей багамі і тым самым апярэдзіў з'яўленне класічнага мастацтва. Некаторыя мастацтвазнаўцы лічаць Эксекія першым мастаком заходнееўрапейскай культуры. На адной з самых вядомых чараў Эксекія (якая атрымала таксама назву «Чары з вачыма» за выяву магічных вачэй на адваротным баку і дзякуючы гэтаму магчыма з'яўлялася апатрапеям) у Дзяржаўным антычным зборы Мюнхена намаляваны бог Дыяніс, які як сапраўдны гуляка ўзляжыць у ладдзі. На яго боскую прыналежнасць паказвае сімвал Дыяніса — вінаградная лаза, якая расце ўздоўж мачты.
Трэцім вядомым творам Эксекія з'яўляецца «Аякс і Ахіл за настольнай гульнёй паміж баямі». У гэтай сцэны няма літаратурнага падмацавання: альбо такі міф да нас не дайшоў, альбо яна цалкам з'яўляецца плёнам фантазіі мастака. Эксекій відавочна адчуваў асаблівую цікавасць да падзей Траянскай вайны і ў прыватнасці да яе героя Аякса. Эксекію таксама належыць першынство ў малюнку перавярнутай калясніцы.
Рамеснік Эксекій атрымаў прызнанне яшчэ пры жыцці, інакш цяжка было б растлумачыць той факт, што па замове нейкага заможнага афіняніна ён стварыў серыю з як мінімум 15 пахавальных пінак, фрагменты якіх знаходзяцца цяпер у Антычным зборы ў Берліне. Па сваёй канцэпцыі гэтыя пахавальныя таблічкі Эксекія маюць падабенства з сучаснымі яму маляўнічымі шэдэўрамі, выкананымі на дрэве.
Вучні
Майстар чырвонафігурнага вазапісу Андакід, як мяркуецца, быў вучнем Эксекія і пісаў у новым стылі у тэхніцы свайго настаўніка.
Адзнака творчасці
Працы Эксекія тэхнічна бездакорныя і, мабыць, арыентуюцца на лепшыя ўзоры скульптуры таго часу. Усе творы Эксекія адрозніваюцца высокай якасцю і каштоўнасцю (Эксекія нават называюць перфекцыяністам), і таму вельмі складана адсачыць развіццё яго мастацкага стылю.
Значнасць твораў Эксекія яшчэ і ў тым, што ў іх адбіўся ўвесь шлях, які прайшло выяўленчае мастацтва ад сімвалічнага адлюстравання аб'ектаў да спробы прадставіць свет у рэальным выглядзе.
Сан-Паўль-іль-Бахар
Сан-Паўль-іль-Бахар (мальт. San Pawl il-Baħar, у літаральным перакладзе «Бухта святога Паўла») — горад на Мальце, размешчаны на паўночным усходзе вострава за 16 км ад Валеты.
Горад названы ў гонар святога апостала Паўла, які паводле Дзеяў святых апосталаў пацярпеў караблекрушэнне каля прыбярэжных астравоў у бухце, названай пазней таксама ў яго гонар.
Насельніцтва горада — 13619 чалавек (Перапіс 2005 года).
Вэлыкі Ламзакы
Вэлыкі Ламзакы (Великі Ламзаки) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Гарабііўка (Макарыўскі раён)
Гарабііўка (Горобії́вка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышыўскага сельсавета.
IC 2947
IC 2947 — галактыка тыпу SBm ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адрыян Піц
Адрыян Флорын Піц (Adrian Florin Piţ, нар., Арад, Румынія) — румынскі футбаліст, паўабаронца клуба «Крышул».
Кар’ера
Адрыян Піц — выхаванец клуба «Арад». Правёў два сезоны ў асноўным складзе клуба, пасля чаго перайшоў у клуб другой лігі чэмпіянату Швейцарыі «Белінцона». Там Піц стаў гульцом асноўнага складу і галоўным дыспетчарам каманды, насіў футболку з 10-м нумарам. Улетку 2007 года Піц у статусе вольнага агента перайшоў у італьянскі клуб «Рома», падпісаўшы гадавое пагадненне. Ён дэбютаваў у «Роме» ў матчы Кубка Італіі з «Тарына», у якім «джаларосі» перамаглі 3:1. Па заканчэнні сезону «Рома» падоўжыла кантракт з Піцам.
21 ліпеня 2008 Піц быў арандаваны клубам Серыі B «Піза». У «Пізе» Піц гуляў на месцы правага вінгера і насіў нумар 10. Аднак пасля першага матчу чэмпіянату, дзе Піц выйшаў у стартавым складзе, далей ён заняў месца на лаве запасных, зрэдку выходзячы на ​​замену, а затым атрымаў разрыў крыжападобных звязак і доўгі час лячыўся. У лютым 2009 года Піц вярнуўся ў «Рому», па ўзаемнай згодзе з «Пізай» разарваўшы арэнднае пагадненне. 25 кастрычніка Піц дэбютаваў у Серыі А ў матчы з «Ліворна», дзе «Рома» прайграла 0:1.
У лютым 2010 зноў адправіўся ў Серыю B — на гэты раз у «Трыесціну», а ў жніўні таго ж года канчаткова пакінуў «Рому», перабраўшыся ў румынскую «Універсітацю». З 2011 года абараняў колеры азербайджанскага клуба «Хазар-Ленкарань», з якім заваяваў Кубак краіны. У 2014 годзе вярнуўся ў Румынію.
Вапнярка (Лыманскі раён)
Вапнярка (Вапня́рка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Каразіна
Каразіна (Carosino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Крапіўная
Крапі́ўная — рака ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Скалодзіна (басейн Прыпяці). Даўжыня 11 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Асавец, вусце за 0,8 км на захад ад вёскі Глініца.