cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C (мова праграмавання)
ANSI C і ISO C
У пачатку 1970-х C пачаў замяняць BASIC на пазіцыі вядучай мовы праграмавання для мікракамп’ютараў. У 1980-х ён быў перанесен на IBM PC, і яго папулярнасць пачала хутка расці. У той жа час Б’ёрн Страўструп і іншыя людзі з Bell Laboratories пачалі работу па ўключэнні аб’ектна-арыентаваных канструкцый у C. Мова, якую яны стварылі, C++, цяпер з’яўляецца адной з самых ужывальных моў праграмавання для аперацыйнай сістэмы Microsoft Windows; C застаецца болей папулярнай у свеце UNIX. Яшчэ адной мовай на аснове C стала Objective-C, якая таксама дадае аб’ектна-арыентаваныя магчымасці ў мову C. Зараз яна не так пашырана, як C++, аднак яна выкарыстоўвалася для распрацоўкі праграм Cocoa пад Mac OS X.
У 1983 годзе Амерыканскі нацыянальны інстытут стандартаў (American National Standards Institute, ANSI) сфарміраваў камітэт, X3J11, для стварэння спецыфікацыі C. Пасля доўгага працэсу гэты стандарт быў створан ў 1989 годзе і ратыфікован як ANSI X3.159-1989 «Programming Language C». Гэту версію мовы звычайна называюць ANSI C. У 1990 годзе стандарт ANSI C (з некалькімі невялікімі зменамі) быў прынят Міжнароднай арганізацыяй стандартызацыі (International Organization for Standardization, ISO) як ISO/IEC 9899:1990.
Адной з мэт працэсу стандартызацыі ANSI C было стварэнне такога надмноства K&R C, якое б уключала шмат неафіцыйных дапаўненняў. Камітэт стандартаў таксама дадаў некалькі новых магчымасцей, такіх як прататыпы функцый (узятыя з C++) і больш развіты прэпрацэсар.
Зараз мова ANSI C падтрымліваецца амаль усімі распаўсюджанымі кампілятарамі. Большасць кода, які пішацца сёння, заснавана на ANSI C. Любая праграма, напісаная толькі на стандартным C гарантавана выконваецца на любой платформе з рэалізацыяй C. Аднак шмат праграм пішуцца толькі для нейкай адной платформы, бо
Вы можаце выкарыстоўваць макрас, каб падзяліць код на часткі ANSI і K&R.
Часам выкарыстоўваецца, як у кодзе вышэй, ці  , бо нейкія кампілятары азначаюць   роўнай нулю, каб паказаць адсутнасць падтрымкі стандарту ANSI.
C99
Пасля працэсу стандартызацыі ANSI, мова C пэўны час захоўвалася адносна нязменнай, у той час як мова C++ развівалася далей. (У 1995 годзе была створана Нарматыўная папраўка 1, аднак гэтую версію не часта згадваюць.) Аднак у канцы 1990-х стандарт быў перагледжан, што прывяло да публікацыі ISO 9899:1999 у 1999 годзе. Гэты стандарт, як правіла, называюць C99. Ён быў прыняты як стандарт ANSI ў сакавіку 2000 года.
Сярод новых магчымасцей C99 ёсць наступныя:
Зацікаўленасць у падтрымцы новых магчымасцей С99 розная. Калі GCC і некалькі іншых кампілятараў зараз падтрымліваюць большасць магчымасцей C99, кампілятары ад Microsoft і Borland — не, і, здаецца, гэтыя кампаніі не зацікаўлены ва ўключэнні такой падтрымкі.
Адносіны з C++
Б’ёрн Страўструп, стваральнік C++, неаднаразова паўтараў, што несумяшчальнасць паміж C і C++ павінна быць як мага меньшай, каб захаваць аперацыйную сумяшчальнасць паміж гэтымі мовамі. Аднак існуе пункт гледжання, што, раз мовы C і C++ — розныя, то сумяшчальнасць паміж імі зручная, але не абавязковая, таму ў адпаведнасці з такім меркаваннем, намаганні дзеля скарачэння несумяшчальнасці не павінны перашкаджаць спробам палепшыць кожную мову паасобку.
У C99 з’явілася шмат магчымасцей, якія ўпершыню з’явіліся ў C++. Сярод іх наступныя:
Выкарыстанне C ў якасці прамежкавай мовы
Некаторыя высокаўзроўневыя мовы праграмавання не кампілююцца ў аб’ектны ці машынны код напрамую, а пераўтвараюцца ў код мовы C, такім чынам выкарыстоўваючы яе ў якасці прамежкавай мовы. Далей такі перакладзены код падаюць на ўваход кампілятару мовы C, які стварае аб’ектны або машынны код. Гэта зроблена з мэтаю дасягнуць пераноснасці і аптымізацыі кода, бо кампілятары мовы C існуюць для пераважнай большасці працэсараў і аперацыйных сістэм, акрамя таго, большасць кампілятараў C ствараюць добра аптымізаваны аб’ектны і машынны код. У выніку, любая мова праграмавання, якая перакладаецца на C, адразу становіцца пераноснай і здатнай да вытворчасці аптымізаванага аб’ектнага і машыннага кода. Аднак C распрацоўвалася як мова праграмавання, а не мэтавая кампілятарная мова, і, такім чынам, не вельмі падыходзіць на роль прамежкавай мовы. Гэта прывяло да распрацоўкі C-падобных прамежкавых моў, такіх як, напрыклад, C--.
Беларускі сялянскі саюз
Беларускі сялянскі саюз, Biełaruski Sialański Sajuz (БСС) (Białoruski Związek Włościański) — беларуская нацыянальная партыя парламенцкага тыпу ў Заходняй Беларусі ў 1925 — 1932 гг.
Створаны ў Вільні беларускімі пасламі ў польскім сейме В. Рагулем і Ф. Ярэмічам у процівагу БСРГ. Да сакавіка 1926 г. існаваў як ініцыятыўная група. На першай канферэнцыі 24 сакавіка 1926 г. прынята палітычная праграма і абраны ЦК БСС. У склад ЦК (знаходзіўся ў Вільні) увайшлі В. Рагуля, Ф. Ярэміч (старшыні), А. Більдзюкевіч, Б. Туронак (віцэ-старшыні). Цэнтральны друкаваны орган — газета «Сялянская Ніва».
З мэтаю пашырэння сваёй сацыяльнай базы сярод беларускага сялянства кіраўнікі БСС разам з лідарамі Беларускай хрысціянскай дэмакратыі летам 1926 г. стварылі Беларускі інстытут гаспадаркі і культуры.
Вярхоўны Савет Латвійскай ССР
Вярхоўны Савет Латвійскай ССР (Latvijas PSR Augstākā Padome) — вышэйшы аднапалатны орган дзяржаўнай улады Латвійскай ССР, які дзейнічаў з 1940 па 1990 год. Першы склад быў выбраны ў 1940 годзе як Народны Сейм. З прыняццем 4 мая 1990 года Дэкларацыі аб аднаўленні незалежнасці Латвійскай Рэспублікі, Вярхоўны Савет Латвійскай ССР быў ператвораны ў Вярхоўны Савет Латвійскай Рэспублікі, які склаў паўнамоцтвы 6 ліпеня 1993 года на карысць Сейма Латвіі.
Паводле канстытуцыі 1978 года, тэрмін паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета складаў пяць гадоў (да гэтага — 4 гады), ён складаўся з 325 (раней — 310) дэпутатаў, якія выбіраліся насельніцтвам Латвійскай ССР па выбарчых акругах. У перыяд паміж сесіямі функцыі вышэйшага органа дзяржаўнай улады ажыццяўляў выбраны з ліку дэпутатаў Прэзідыум, у складзе: Старшыня Прэзідыума, два намеснікі Старшыні, Сакратар Прэзідыума і дзевяць членаў.
Функцыі
Заканадаўства; сцвярджэнне ўрада; прызначэнне суддзяў.
Друкаваны орган
Друкаваным органам Вярхоўнага Савета Латвійскай ССР былі «Ведамасці Вярхоўнага Савета ЛССР». Акрамя таго, Вярхоўны Савет Латвійскай ССР быў сузаснавальнікам галоўных латвійскіх штодзённых газет «Cīņa» і «Советская Латвия».
Шыці
Шыці́ (, Шити) — аграгарадок у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Пятроўскія казармы (Таганрог)
Пятроўскія жаўнерні — помнік дойлідства канца XVIII стагоддзя, захаваная да нашых дзён у Таганрогу частка «агульнаваеннай ячэйкі» Траецкай крэпасці. Помнік архітэктуры федэральнага значэння, уваходзіць у лік аб'ектаў культурнай спадчыны Расійскай Федэрацыі пад кодам 6110056002 і назвай «Ваенная ячэйка».
Гісторыя
7 снежня 1803 года ў Таганрог быў пераведзены батальён гарнізона з крэпасці св. Дзімітрыя Растоўскага (будучы Растоў-на-Доне). Для стварэння тут Таганрогскага двухбатальённага палка пачалося будаванне новых казарм.
Былая Траецкая крэпасць абзавялася дзесяццю «ўзорнымі» ячэйкамі салдацкіх казарм. Кожная з ячэек складалася з салдацкай казармы, афіцэрскай залы і кухні. Месціліся ячэйкі па перыметры 51,3 х 68,4 метра і абносіліся плотам з ракушачніка вышынёй да двух метраў.
Да нашых дзён захавалася толькі адна «ўзорная» ячэйка. Яе выточнае планаванне трохі зменена ў выніку наступных рамонтаў. Сцены казармы выкананы з цэглы, мур таўшчынёй у 2,5 цэглы. Па фасадзе казармы пакладзены 16 прамавугольных вокнаў. Дах двухсхільны. Усе вокны знутры раней мелі рашоткі, але старая аконная вокладка і выточная рашотка захаваліся толькі на адным акне ў тарцы будынка па завулку Паўротнаму.
У 1910-я гады ў будынку захаванай жаўнерні месціўся выпраўленчы прытулак. У 1920-я гады ў жаўнерні і доме па Крапасным завулку, 23 знаходзілася калонія малалетніх злачынцаў. У 1923 годзе будынкі ячэйкі былі нацыяналізаваны, а ў 1937 годзе перададзены домакіраўніцтву № 7 пад жылыя памяшканні.
Музей
На 1998 год будынкі жаўнерні прыналежалі Таганрогскаму гістарычна-архітэктурнаму запаведніку і казакам, дзе пасля планаванай рэстаўрацыі меркавалася стварэнне музея «Казармы Траецкай крэпасці». У склад музейнага комплексу пасля рэстаўрацыі павінны былі ўвайсці салдацкая казарма, афіцэрскі дом, кухня, парахавы склеп і калодзеж.
У 2007 годзе ў адміністрацыі горада абмяркоўвалася ідэя стварэння ў памяшканнях Вайсковых ячэек «Музея Марской славы». Але ад гэтай ідэі адмовіліся, бо яна «не знайшла падтрымкі ў Міністэрстве культуры Растоўскай вобласці».
У студзені 2012 года муніцыпалітэт Таганрога вырашыў стварыць музейна-забаўляльны цэнтр «Пятроўскія казармы» і аб'яднаць яго з будучым музеем Фаіны Ранеўскай і мемарыяльным пакоем Аляксандра I. Называцца гэты сімбіёз будзе як «Таганрогскі музейны комплекс».
ФК Удзінезэ
«Удзінезэ» (Udinese Calcio) — італьянскі футбольны клуб з горада Удзінэ. Клуб быў заснаваны ў 1896 годзе, такім чынам з’яўляючыся другім найстарэйшым клубам у Італіі пасля «Джэноа».
Традыцыйная хатняя форма каманды ёсць кашуля ў чорна-белую палоску, чорныя шорты і белыя шкарпэткі. Клуб гуляе на «Стадыа Фрыулі», які здольны змясціць 41 652 заўзятараў, хоць у цяперашні час гэты паказчык абмяжоўваецца да 30 900. Клуб мае сваё лічбавае тэлебачанне, якое вяшчае ў рэгіёне Фрыулі-Венецыя-Джулія. Клуб мае вялікую колькасць прыхільнікаў у Фрыулі і суседніх раёнах.
Раннія гады
«Удзінезэ» быў заснаваны ў 1896 годзе годзе як частка Удзінезскага таварыства гімнастыкі і фехтавання. У сваім першым годзе, клуб перамог у розыгрышу трафея «Torneo FNGI» ў Трэвіза разбіўшы «Ферару» з лікам 2:0, аднак гэты тытул не прызнаецца ў якасці афіцыйнага.
5 ліпеня 1911 года некаторыя гімнасты Удзінезэ на чале з Луіджы Даль Дана, заснавалі клуб «Удзінезэ», які далучыўся да Італьянскай федэрацыі футбола. Новая каманда дэбютавала ў таварыскім матчы супраць «Ювентус Пальманова», і перамагла з лікам 6:0.
Вільгельм Кінцль
Вільгельм Кінцль (Wilhelm Kienzl; 17 студзеня 1857 — 3 кастрычніка 1941) — аўстрыйскі кампазітар.
Біяграфія
Кінцль нарадзіўся ў маленькім аўстрыйскім горадзе Вайцэнкірхен. яго сям’я пераехала ў сталіцу Штырыі ў горад Грац у 1860 годзе, дзе Вільгельм вывучаўся гульні на скрыпцы пад кіраўніцтвам Ігнаца Улям, фартэпіяна пад кіраўніцтвам Ёгана Бува, а таксама навучаўся кампазітарству ў вучня Фрыдэрыка Шапена Луі Станіслава Март’е дэ Фантэна. З 1874 года Вільгельм навучаўся кампазіцыі ў Вільгельма Маера. Кінцль навучаўся музычнай эстэтыцы ў Эдуарда Гансліка і гісторыі музыцы ў Фрыдрыха фон Гаўсегера. Пасля Кінцль паступіў у музычную кансерваторыю Пражскага ўніверсітэта. Потым ён навучаўся ў Лейпцыгскай кансерваторыі ў 1877 годзе, а потым у Веймары, дзе яго настаўнікам быў Ферэнц Ліст. Далей Кінцль скончыў дактарантуру ў Венскім універсітэце.
ФК Удзінезэ
Раннія гады
Толькі ў 1912—1913 гадах «Удзінезэ» ўпершыню прыняў удзел у чэмпіянаце пад эгідай італьянскай футбольнай асацыяцыі. У гэтым годзе яны былі залічаны ў турнір «Campionato Veneto di Promozione», які складаўся ўсяго з трох каманд (астатнімі былі «Петрарка» і «Падуя»). З двума перамогамі супраць «Падуі» (3:1 і 5:0), Удзінезэ скончыў турнір на другім месцы, прапусціўшы наперад «Петрарку» і прабіўшыся, такім чынам, у лігу «Prima Categoria». У «Prima Categoria», Удзінезэ не здолеў выйсці на нацыянальны ўзровень.
Вільгельм Кінцль
Біяграфія
У 1879 годзе Кінцль выправіўся ў тур па Еўропе як піяніст і дырыжор. Ён стаў дырэктарам Нямецкай оперы ў Амстэрдаме ў 1883 годзе, але неўзабаве вярнуўся ў Грац, дзе ў 1886 годзе ўзяў на сябе кіраўніцтва кансерваторыяй. Перад сезонам 1890—1891 гадоў Вільгельм быў запрошаны Бернгардам Пальіні ў якасці капельмайстра ў Гамбургскі гарадскі тэатр, але ўжо ў сярэдзіне студзеня быў звольнены праз дрэнныя водгукі. Пазней працаваў дырыжорам у Мюнхене.
У 1894 годзе Кінцль напісаў сваю трэцюю і найбольш знакамітую оперу «Der Evangelimann». У 1897 годзе пэўны поспех атрымала яго опера «Дон Кіхот». У 1917 годзе Кінцль пераехаў у Вену, дзе ў 1919 годзе памерла яго першая жонка, і а ў 1921 годзе ён ажаніўся з адной з лібрэтысткай яго опер.
ФК Удзінезэ
1920-я гады
Сезон 1920/21, які скончыўся для клуба няўдала ў «Eliminatoria Veneta», быў незабыўны, бо менавіта ў ім за клуб дэбютаваў Джына Белота, які па-ранейшаму з’яўляецца іграком, які адгуляў найбольшую колькасць сезонаў за клуб, гэта значыць 17. У 1922 годзе, «Удзінезэ», скарыстаўшыся адсутнасцю мацнейшых на той час клубаў краіны ў розыгрышу першага Кубка Італіі, дасягнуў фіналу нацыянальнага кубка, дзе саступіў клуба «Вада» з лікам 1:0. У лізе, тым годам, «Удзінезэ» заняў другое месца ў сваёй кваліфікацыйнай групе «Girone Eliminatorio Veneto», што дазволіла яну застацца ў вышэйшым дывізіёне на наступны сезон, нягледзячы на рэфармаванне чэмпіянату, якое прывяло да скарачэння колькасці каманд.
Сезон 1922/23 быў катастрафічным для клуба, бо яны занялі ў сваёй групе апошняе месца і вылецелі ў другі дывізіён. Да таго ж каманда рызыкавала ў 1923 годзе быць ліквідаванай з-за запазычанасці. 24 жніўня 1923 года клуб «Удзінезэ» быў вылучаны з «Удзінезэ Фрыулі», і клуб быў вымушаны стварыць бюджэт. На шчасце, уся пазыка была выплачана прэзідэнтам клуба Алесандра Дэль Торса пасля продажу ім некаторых сваіх карцінаў. Такім чынам клуб здолеў заявіцца ў другі дывізіён, у якім у выніку заняў чацвёртае месца на наступны год.
Пышна (возера)
Пы́шна — возера ў Беларусі, у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Зеха, за 14 км на паўночны захад ад горада Лепель, на поўдзень ад вёскі Пунішча.
Плошча паверхні возера 0,34 км². Даўжыня 1,4 км, найбольшая шырыня 0,43 км найбольшая глыбіня дасягае 5,2 м, сярэдняя каля 3,2 м. Плошча вадазбору 20,9 км². Аб’ём вады 1,08 млн м³.
Катлавіна Пышна лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Схілы катлавіны вышынёй ад 2—3 да 10—12 метраў, спадзістыя. Берагавая лінія звілістая. Берагі сплавінныя, месцамі пясчаныя. Пойма забалочаная, шырынёй ад 10—40 да 700 м (на паўднёвым захадзе і паўночным усходзе). Дно возера выслана сапрапелем.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. У Пышна ўпадае ручай з возера Доўгае, на паўночным усходзе выцякае рака Зеха. Зарастае больш за 70 % плошчы возера. Сярод раслін: аер, хвошч, трыснёг, чарот, гарлачыкі, харавыя водарасці.
У возеры водзяцца лешч, акунь, шчупак, лінь, плотка, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Белгазпрамбанк
Сумеснае беларуска-расійскае адкрытае акцыянернае таварыства «Белгазпромбанк» — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Па 49,818 % належыць ПАТ «Газпрам» і АТ «Газпрамбанк» (Расійская Федэрацыя), 0,266 % — ААТ «Газпром трансгаз Беларусь», 0,097 % — у дзяржаўнай уласнасці Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Банк «Алімп» дэкларуе свой статус у эканоміцы краіны як «універсальная фінансавая арганізацыя», якая аказвае кліентам практычна ўсе віды банкаўскіх паслуг і атрымлівае ў НБ РБ 28 чэрвеня 1994 года Ліцэнзію на ажыццяўленне банкаўскіх аперацый, а затым яшчэ шэраг ліцэнзій, які ўмацоўвае яго пазіцыі — 1 лістапада 1994 года Генеральную ліцэнзію на правядзенне поўнага аб’ёму банкаўскіх аперацый у валюце, а 20 ліпеня 1994 года Ліцэнзію на дзейнасць дэпазітарыя. 25 жніўня 1994 года «Алімп» становіцца паўнапраўным удзельнікам рынку каштоўных папер.
У 1994—1996 гадах перажывае значныя змены структура «Алімпа». Акрамя павелічэння колькасці спецыялізаваных падраздзяленняў унутры самога банка, у сакавіку 1994 года Праўленне вырашае адкрыць чатыры філіялы «Алімпа» ў Мінску і адзін у Смаргоні. На працягу 1994 і ў пачатку 1995 года банк «Алімп» нарошчвае абароты і даходы, пашырае сферу дзейнасці — адкрывае філіял у Віцебску, становіцца членам міжнароднай сістэмы абмену фінансавай інфармацыі SWIFT. Акрамя таго, у перыяд з ліпеня 1994 года па красавік 1995 года Праўленне банка паслядоўна стварае Крэдытны і Фінансавы камітэты, якія павінны распрацоўваць і ажыццяўляць агульную палітыку «Алімпа» ў вобласці крэдытавання, працэнтных ставак, ліквіднасці і дастатковасці капіталу. Тут неабходна ўспомніць, што крэдытны партфель банка «Алімп» на працягу ўсяго перыяду яго функцыянавання пад гэтай назвай заставаўся адным з найбольш «якасных» у фінансавай сістэме Беларусі. Да канца 1995 года канчаткова фармуецца структура банка «Алімп» і яго філіяльная сетка. Цяпер філіялаў пяць — тры ў Мінску, па адным — у Віцебску і Смаргоні.
Скончыўшы гадаваць банк «ушыркі», кіраўніцтва «Алімпа», пачынае працэс яго канцэптуальнай перабудовы, вядзе мерапрыемствы, накіраваныя на пераход банка на больш высокі ўзровень у фінансавым рэйтынгу краіны. Падобнага роду крокі да гэтага часу вымушаныя былі рабіць многія крэдытныя ўстановы Беларусі, якія збіраліся выстаяць у няпростай эканамічнай і палітычнай абстаноўцы, якая склалася ў краіне да сярэдзіны 90-х гадоў. Агульнае зніжэнне даходнасці банкаўскага бізнесу, выкліканае спадам дзелавой актыўнасці, жорсткая рэгламентацыя, а часам і прамы кантроль дзяржавы за ажыццяўленнем банкаўскай дзейнасці, значнае павышэнне нарматыву статутнага фонду падштурхоўвалі фінансістаў да пошуку шляхоў выхаду з наспеўшага крызісу банкаўскай сістэмы. Пачынаецца праца ў рэжыме жорсткай эканоміі, з аднаго боку максімальна мінімізуючы выдаткі, з другога — актывізацыя дзейнасці ў напрамках, здольных прынесці прызнанне і прыбытак хай нават у некалькі аддаленай будучыні. «Алімп» імкнецца да адыходу ад характэрнай для большасці банкаў краіны ўніверсальнасці, да выпрацоўкі пэўнай спецыялізацыі. Выбар робіцца ў карысць сучасных, высокатэхналагічных відаў банкаўскіх паслуг, будзь то пластыкавыя карты ці паслугі ў галіне каштоўных папер. Гэтага патрабуе і сітуацыя, якая складваецца на фінансавым рынку, і перспектывы далейшага развіцця.
«Алімп» стаў першым беларускім банкам, які выпусціў «рублёвую» пластыкавую карту сістэмы «Універсал», а ў 1996 годзе працягнуў удзел у развіцці міжбанкаўскай плацежнай сістэмы «Белкарт».
У сакавіку 1996 года «Алімп» становіцца членам Беларускага Саюза інвестараў, а затым заключае партнёрскае пагадненне з Еўрапейскім банкам рэканструкцыі і развіцця аб удзеле ў праграмах інвеставання малога і сярэдняга бізнесу краіны. Еўрапейскі Банк, які скарыстоўвае ў краінах СНД практыку вядзення розных праграм, што садзейнічаюць развіццю рынкавай эканомікі, у партнёры выбірае, як правіла, найлепшыя мясцовыя банкі, якія добра зарэкамендавалі сябе на ўнутраным і знешнім рынку, якія маюць паказчыкі, якія сведчаць аб іх безумоўнай устойлівасці і надзейнасці.
Аўдытарскую праверку банка цяпер ажыццяўляе найбуйнейшая міжнародная кампанія «Прайс Уотэрхаус». Яна пацвярджае належны ўзровень вядзення бізнесу найвышэйшым менеджментам «Алімпа».
На працягу двух гадоў «Алімп» заставаўся найбольш актыўным партнёрам Еўрапейскага Банка Рэканструкцыі і Развіцця. У другім траншы, выдзеленым ЕБРР рэспубліцы ў 1996 годзе, доля ўдзелу «Алімпа» склала 65 %. З дапамогай заходніх інвестыцый банк спрыяў арганізацыі ў Беларусі новых сучасных вытворчасцяў. Агульны ж аб’ём прыцягнутых з яго удзелам у эканоміку рэспублікі замежных інвестыцый перавысіў шэсць з паловай мільёнаў долараў. Абраная новая перспектыўная арыентацыя на газавы комплекс Беларусі і пачаліся актыўныя кантакты з прадстаўнікамі «Газпрома» і «Газпромбанка» — сталі ў будучыні асноўнымі акцыянерамі «Алімпа», які змяніў пасля перарэгістрацыі назву на «Белгазпромбанк» — натыкаюцца на пэўныя, шмат у чым суб’ектыўныя праблемы ўнутры краіны. Фактычна тры беларускія банкі вядуць барацьбу за права стаць прадстаўніком фінансавых інтарэсаў «Газпрома» ў Рэспубліцы Беларусь. Аднак, у сярэдзіне 1997 года амаль гадавое супрацьстаянне зацікаўленых бакоў завяршылася на карысць «Алімпа». Да восені гэтага ж года быў зарэгістраваны даведзены да нарматыву, устаноўленага Нацыянальным Банкам, статутны фонд «Алімпа», а таксама яго новая назва, якое адлюстроўвае прыналежнасць да магутнай прамыслова-фінансавай імперыі — «Белгазпромбанк». У лістападзе 1997 года рашэннем Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь ён быў канчаткова ператвораны ў сумеснае беларуска-расійскае адкрытае акцыянернае таварыства «Белгазпромбанк». Яго асноўнымі акцыянерамі з расійскага боку з’яўляюцца ААТ «Газпром» і КБ «Газпромбанк», з беларускага — ГП «Белтрансгаз» і Міністэрства па кіраванні дзяржаўнай маёмасцю і прыватызацыі. Сродкі, унесеныя заснавальнікамі, дазволілі заняць трывалыя пазіцыі ў банкаўскім рэйтынгу рэспублікі па такіх асноўных паказчыках, як надзейнасць, ліквіднасць, плацежаздольнасць.
Як заявілі «Газпрамбанк» і «Газпрам» (акцыянеры ААТ «Белгазпрамбанк»), 11 чэрвеня 2020 года з парушэннем заканадаўства Рэспублікі Беларусь Праўленне Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь незаконна прызначыла в.а. старшыні праўлення і в.а. намесніка старшыні праўлення ААТ «Белгазпрамбанк». Гэтыя прызначэнні суправаджаліся затрыманнем паўнамоцных членаў праўлення «Белгазпрамбанка» праваахоўнымі органамі Рэспублікі Беларусь. З 15 чэрвеня 2020 года ўведзена часовая адміністрацыя па кіраванні банкам на чале Надзеяй Ермаковай, якая дзейнічала да 10 снежня 2020 года. 18 студзеня 2021 года старшынёй праўлення прызначана Надзея Ермакова.
У 2023 годзе банк трапіў пад санкцыі Украіны і Канады.
Уладзімір Яўгенавіч Солтан
Уладзімір Яўгенавіч Солтан (, Баранавічы — ) — беларускі кампазітар.
Біяграфія
Скончыў Брэсцкае музычнае вучылішча (1974), Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па класе кампазіцыі прафесара А. Багатырова (1979) і асістэнтуру-стажыроўку (1983) пад яго ж кіраўніцтвам. Член Саюза кампазітараў Беларусі (1980). З 1983 года выкладчык Беларускай акадэміі музыкі. Працаваў на кафедры інструментоўкі, аранжыроўкі і чытання партытур, якую тады ўзначальваў Уладзімір Дарохін.
Творчасць
Аўтар шэрагу інструментальных і вакальных твораў разнастайных малых і буйных жанраў. Музыка У. Солтана вызначаецца інтанацыйнай выразнасцю, насычанай эмацыянальнасцю, выкарыстаннем нацыянальных і фальклорных элементаў. Найзначнейшае творчае дасягненне — опера «Дзікае паляванне караля Стаха» (1988), найбольш папулярная беларуская опера у рэпертуары Тэатра оперы і балета Беларусі.
На пачатку творчага шляху У. Солтан захапляўся вакальнымі жанрамі, але яго цікавілі і аркестравая, і камерна-інструментальная музыка. З ліку найбольш вядомых твораў гэтага часу — сюіта для камернага аркестра «Думкі і настроі», якая кранае шчырасцю, эмацыянальнасцю, меладыйнай выразнасцю. Наступным творчым крокам У. Солтана сталі дзве сімфоніі. Змест Сімфоніі № 2 абумоўлены героіка-драматычнай вобразнасцю. Суровы, напружаны каларыт гучання толькі зрэдку перарываецца лірычнымі інтанацыямі распеўных мелодый ці, як у фінале, танцавальнымі тэмамі. Сімфонія выяўляе характэрныя рысы творчасці кампазітара: адзінства цэлага, меладычны, распеўны тэматызм, частае і працяглае выкарыстанне поліфанічнай тэхнікі і асцінатных рытмавых формул, насычанае гучанне сімфанічнага аркестра. Адначасова з сімфоніяй кампазітар стварыў Канцэрт для аркестра, шмат мініяцюр для розных інструментаў. У 1987 г. ён напісаў Канцэрт для віяланчэлі з аркестрам — твор маштабны, экспрэсіўны, з пераканаўчай музычнай драматургіяй. Развіты тэматызм, насычаная фактура, віртуозная партыя саліруючага інструмента — усе гэтыя асаблівасці Канцэрта сведчаць пра яскравы талент і інтэнсіўны творчы рост аўтара.
У канцы 1980-х гадоў У. Солтан скончыў працу над операй «Дзікае паляванне караля Стаха» паводле матываў аповесці Уладзіміра Караткевіча. Ініцыятарам стварэння і пастаноўкі гэтай оперы выступіў оперны спявак Віктар Скорабагатаў, лібрэта напісала літаратарка і перакладчыца Святлана Клімковіч, якая асабіста ведала У. Караткевіча. Асноўны канцэптуальны сэнс і пафас оперы сканцэнтраваны на паказе трагічнай барацьбы супраць цемры і зла, увасабляемых праз «дзікае паляванне». Музычная мова оперы мае розныя стылявыя вытокі: з аднаго боку фальклор, які набывае арыгінальную трактоўку, а з другога — прыёмы стылізацыі, традыцыі «вялікай оперы». Прэм’ера оперы з вялікім поспехам прайшла ў 1989 годзе у Тэатры оперы і балета Беларусі. У 1990 годзе опера атрымала Дзяржаўную прэмію БССР.
Загінуў 1 чэрвеня 1997 года ў дарожна-транспартным задарэнні.
Волчын (гміна)
Во́лчын (Wołczyn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ключборкскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Волчыне. Плошча гміны складае 240,86 км². Станам на 2004 год у гміне Волчын пражывалі 14 577 чалавек, шчыльнасць — 60,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Аляксандр Іванавіч Бухвостаў
Аляксандр Іванавіч Бухвостаў (нар., г. Арол, РСФСР, СССР) — беларускі палітычны і прафсаюзны дзеяч. Старшыня Беларускай партыі працы (1993—2004), старшыня Свабоднага прафсаюза металістаў, член Беларускай партыі левых «Справядлівы свет».
Біяграфія
У 1968 годзе скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут. У 1982 годзе скончыў аспірантуру Інстытута тэхнічнай кібернетыкі АН БССР.
З’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ХІІІ склікання.
У 2016 годзе быў кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання па Шабаноўскай выбарчай акрузе № 91.
IC 2632
IC 2632 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хінаяна
Хіная́на (हीनयान, hīnayāna) — малая калясніца, вузкі шлях; 小乘, Сяа Чэн; 小乗, Сёдзё) — адзін з асноўных ранніх (разам з махаянай) кірункаў будызму.
Будысты лічаць, што падзел на прыхільнікаў хінаяны і маяханы адбыўся пасля смерці Гаўтамы. Аднак існуе і іншае меркаванне, што хінаяна ўзнікла на паўночным усходзе Індыі толькі ў пачатку нашай эры, пазней распаўсюдзілася ва ўсіх азіяцкіх краінах. Хінаяна не з'яўлялася асобнай школай, аднак паўплывала на фарміраванне школ тхеравада, вайбхашыка, саўнтрантыка. Вучэнне тхеравада замацавалася на Цэйлоне і ў некаторых краінах Паўднёва-Усхродняй Азіі (М’янма, Лаос, Тайланд, Камбоджа). Часам прыхільнікаў гэтай школы адносяць да кірунку хінаяны, што самімі вернікамі ўспрымаецца як знявага.
Слоўнік
Сло́ўнік — спіс словаў (або знакаў, як у японскай ці кітайскай мовах) разам з іхнымі дэфініцыямі альбо перакладамі-адпаведнікамі на іншыя мовы. Раздзел мовазнаўства, які вывучае тэорыю і практыку складання слоўнікаў, мае назву лексікаграфія.
Шарль Месье
Шарль Месье (Charles Messier; 26 чэрвеня 1730, Бадонвілер, Латарынгія — 12 красавіка 1817, Парыж) — французскі астраном, член Парыжскай Акадэміі навук (1770).
Месье сістэматычна вёў пошукі новых камет. У 1763—1802 гадах ён адкрыў 13 камет, у тым ліку кароткаперыядычную камету D/1770 L1 (старое абазначэнне 1770 I), названую пазней імем А. І. Лекселя. Ён таксама склаў каталог туманнасцяў і зорных скопішчаў, які атрымаў імя астранома. Першае выданне каталога выйшла ў 1774 годзе і ўтрымлівала 45 аб'ектаў. Другое выданне каталога (1781) ўтрымлівала 103 аб'екты. Сучасная яго версія змяшчае 110 аб'ектаў, з якіх больш за 60 адкрыта самім Месье.
Будслаўскі абраз Маці Божай
Будслаўскі абраз Маці Божай — адзін з найбольш шанаваных каталіцкіх абразоў Беларусі. Знаходзіцца ў Касцёле Узнясення Найсвяцейшай Дзевы Марыі, Будслаў ў вёсцы Будслаў. Галоўная ўрачыстасць абраза Маці Божай Будслаўскай святкуецца 2 ліпеня. 28 лістапада 2018 года урачыстасць у гонар ушанавання абраза Маці Божай Будслаўскай («Будслаўскі фэст») была ўнесеная ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЭСКА.
Гісторыя
Абраз напісаны невядомым майстрам у XVI стагоддзі. Падараваны ў 1598 Папам Рымскім Кліментам VIII мінскаму ваяводзе Яну Пацу з находы яго пераходу з кальвінізму ў каталіцтва. Ваявода вельмі шанаваў абраз і змясціў яго ў сваім. Пасля смерці Паца абраз перайшоў да капелана Ісака Салакая, які перавёз яго ў Даўгінава. У 1613 падараваў яго Будслаўскаму кляштару бернардзінаў, саступіўшы просьбам манахаў.
Паводле некаторых гістарычных звестак, цудоўнае з’яўленне Маці Божай айцам-бернардзінцам адбылося ў Будславе яшчэ ў 1588 годзе: пасля абраду святога хрышчэння народ убачыў незвычайнае святло, якое заззяла з неба і асвяціла капліцу і хаты. З гэтага часу і пачаліся першыя паломніцтвы ў Будслаў.
Абраз праславіўся цудамі вылечвання, якія апісаў пробашч Э. Зялевіч у кнізе «Задыяк на зямлі» (1650), і ў 1635 годзе быў перанесены ў галоўны алтар на месца абраза «Наведванне Марыяй Лізаветы».
У 1643 годзе майстар з Полацка Андрэй Кромер пабудаваў каменны касцёл, для якога майстар Пётр Грамель стварыў унікальны драўляны алтар, у яго і быў змешчаны цудатворны абраз. У вайну Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў абраз быў часова вывезены ў мястэчка Саколка (Беласточчына). Бернардзіны Літоўскай правінцыі прапагандавалі культ абразу, ад пачатку ХІХ ст. друкавалі з яго гравюры. Пасля скасавання кляштару ў 1859 вядомасць абразу зменшылася. Тым не менш, у міжваенных «Каталогах Віленскай епархіі» сярод дзесяці касцёлаў з цудатворнымі абразамі Маці Божай згадваецца і Будслаўскі.
Ад пачатку 1990-х аднаўляецца культ абразу. Ад 1990 штогод адбываюцца паломніцтвы пілігрымаў, прымеркаваныя да 2 ліпеня. У 1991—1992 абраз быў рэстаўраваны В. Лукашэвічам. 2 ліпеня 1996 папскі нунцый архібіскуп Дамінік Грушоўскі абвясціў папскае пасланне, у якім Маці Божая Будслаўская названая патронкай Мінска-Магілёўскае архідыяцэзіі, у народзе лічыцца Апякункай Беларусі. 2 ліпеня 1998 года кардыналам Казімірам Свёнткам цудадзейны абраз Маці Божай Будслаўскай быў каранаваны папскімі каронамі.
Святкаванне 400-годдзя здабыцця абраза
Перэгрынацыя напярэдадні святкавання 400-годдзя здабыцця Будслаўскага абраза Маці Божай, пачалася ў кастрычніку 2012 года ў мінскім Архікафедральным касцёле Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі і завершыцца фэстам у Нацыянальным санктуарыі ў Будславе ў ноч з 5 на 6 ліпеня.
На ўрачыстасці ў Будслаў запрошаны праваслаўныя, мусульмане, іўдзеі, пратэстанты, прадстаўнікі дзяржаўнай улады і дыпламаты. Паводле рашэння Папы Рымскага Францыска старшыня Папскага савета па міжрэлігійным дыялогу кардынал Жан-Луі Таран будзе легатам пантыфіка на ўрачыстасцях. Ён плануе таксама адслужыць імшу ў архікафедральным касцёле беларускай сталіцы 7 ліпеня.
На ўрачыстасці ў Будслаў прыбыў і рэлікварый з машчамі каталіцкай святой з Францыі — Тэрэзы Немаўля Ісуса.
У гонар юбілею Будслаўскага абраза Маці Божай у Беларусі выпушчаны манета і паштовая марка.
Апісанне
Абраз намаляваны алеем на палатне памерам 72×65 см, іканаграфічна належыць да заходне-еўрапейскага тыпу Адыгітрыі. На зваротным баку дошкі знаходзіцца надпіс з каштоўнымі звесткамі аб гісторыі абраза і аўтара. Іканаграфія тыпу Адыгітрыі, трактаваная вольна, у духу італьянскага Рэнесанса. Маці Божая намаляваная да поясу, у чырвонай адзежы, белым галаўным уборы і цёмна-зялёным мафорыі з карункавай аблямоўкай. Асоба з правільнымі рысамі, мадэлёўка аб’ёму светлаценевая, левая палова ў глыбокім цені. Дзіцятка на левай руцэ ў вольнай паставе, у светлым хітоне і цёмна-жоўтым плашчы. Пухлыя ручкі працягнутыя да Маці: правая дабраслаўляе, а левай Ісус Хрыстос як бы дае Маці гранат, шматзначны знак вечнага жыцця, а таксама Хрысціянства, шматлікіх вернікаў якога адлюстроўваюць зерні. Асоба прыгожая, з тонкімі рысамі, погляд накіраваны на гледача. Фон высветлены, салатава-шэрага адцення, німбы вохрыстыя, разграфлёныя вострымі прамянямі.
На абразе — срэбны аклад, арнаментаваны вольна раскінутымі колерамі, і карона з каштоўнымі камянямі. Абраз складзены ў срэбную раму з арабескавым арнаментам у стылі позняга Рэнесанса, у арнамент упісаная постаць святога Казіміра і, магчыма, святой Ядзвігі. Усе гэтыя ўпрыгожванні належаць да найлепшых узораў ювелірнага мастацтва ў Беларусі. На абароце дошкі знаходзіцца надпіс з каштоўнымі звесткамі пра гісторыю абраза і алтара.
Банефра
Банефра (Bonefro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 1873 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 86041. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Франц Шальк
Франц Шальк (Franz Schalk; 27 мая 1863 — 3 верасня 1931) — аўстрыйскі кампазітар. З 1918 па 1929 гады займаў пасаду дырэктара Венскай дзяржаўнай оперы, якую займаў сумесна з Рыхардам Штраўсам, які займаў пасаду з 1919 па 1924 гады. Пазней быў адным з фундатараў Зальцбургскага фестывалю.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Вене, навучаўся ў кампазітара Антона Брукнера. З 1900 года ён быў першым капельмайстрам Венскай прыдворнай оперы (Hofoper). У 1918 годзе заняў пасаду дырэктара Венскай дзяржаўнай оперы, якая стала пераемніцай Венскай прыдворнай оперы. З 1919 года падзяляў гэту пасаду з Рыхардам Штраўсам. Аднак, з цягам часу напружанасць у выніку незразумелага падзелу адказнасці паміж двума кіраўнікамі прывяла да звальнення Штраўса.
Найбольш вядомы як папулярызатар творчасці Антона Брукнера. То бок, у 1894 годзе паставіў прэм'еру «Сімфоніі №5» Брукнера, але твор зведаў змены, і, як лічыцца, гэтыя змены былі зроблены Шалька без ухвалы Брукнера. Не зважаючы на тое, што шматлікія крытыкі напалі на Шалька за яго змены арыгінальных версій многіх найважнейшых сімфоніяў Брукнера, іншыя прыпісваюць яму папулярызацыю вялікіх твораў, якія ў адваротным выпадку маглі б застацца невядомымі.
Агенцтва нацыянальнай бяспекі
Агенцтва нацыянальнай бяспекі (National Security Agency/Central Security Service, NSA/CSS) — разведвальная арганізацыя Злучаных Штатаў. Афіцыйна створана 4 лістапада 1952 года, лічыцца найбуйнейшым дзяржаўным агенцтвам па зборы разведвальнай інфармацыі.
Адказвае за збор і аналіз замежных камунікацый, іх каардынат, напрамкаў, а таксама выконвае высокаспецыялізаваная задачы па атрыманні інфармацыі на падставе аналізу камунікацыйнага трафіку замежных краін, што ў сваю чаргу ўключае істотныя аб’ёмы крыптааналіза. Адказвае таксама за абарону дзяржаўных камунікацыйных каналаў ад дзеянняў аналагічных службаў іншых дзяржаў па ўсім свеце.
З прычыны сваёй асаблівай сакрэтнасці абрэвіятуру «NSA» часам жартаўліва расшыфроўвалі «No such Agency» — «Агенцтва, якога няма» або «Never Say Anything» («ніколі нічога не кажы»). Самая скрытная амерыканская спецслужба вырашае задачы атрымання інфармацыі тэхнічным шляхам, адказвае за ўсе віды электроннай разведкі, задачы абароны дадзеных і крыптаграфіі.
Балачанка
Балача́нка — рака ў Чэрвеньскім і Пухавіцкім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Свіслач (басейн Дняпра).
Апісанне
Даўжыня ракі 36 км. Плошча вадазбору 418 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці каля 2,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰.
Асноўныя прытокі: Чарняўка (справа). Пачынаецца за 2 км на поўдзень ад вёскі Кобзевічы Чэрвеньскага раёна, вусце за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Балачанка Пухавіцкага раёна. У басейне ракі знаходзіцца возера Лочынскае. Цячэ ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Даліна ў верхнім цячэнні невыразная, у сярэднім і ніжнім трапецападобная. Пойма раўнінная, двухбаковая, шырынёй 0,5—0,7 км. Ад вытоку на працягу 28 км рэчышча каналізаванае, у ніжнім цячэнні месцамі звілістае, яго шырыня ў верхнім і сярэднім цячэнні 3—6 м, у ніжнім 15—17 м. Рака выкарыстоўваецца ў якасці водапрыёмніка меліярацыйных сістэм.
Карл Тэадор Эрнст Зібальд
Вучыўся ў Гётынгене і ў Берліне.
У 1840 годзе Зібальд стаў прафесарам фізіялогіі і параўнальнай анатоміі ў Эрлангене, потым у Фрайбургу і Брэслау, дзе адначасова быў і дырэктарам Фізіялагічнага інстытута.
Для заснавання такога ж Інстытута ён быў запрошаны ў якасці прафесара фізіялогіі і параўнальнай анатоміі ў Мюнхен, дзе пазней стаў прафесарам заалогіі і першым дырэктарам Заалагічна-заатамічнага кабінета.
Зібальд унёс значны ўклад у развіццё заалогіі сваімі даследаваннямі па будове, ладу жыцця і размнажэнню ніжэйшых жывёл.
У 1849 годзе Зібальд пачаў выдаваць у Лейпцыгу разам з Альбертам Келікерам (1817—1905) «Zeitschrift fur wissenschaftliche Zoologie», адзін з лепшых заалагічных часопісаў.
Вайнёдскі край
Вайнёдскі край (Vaiņodes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым-захадзе Латвіі ў вобласці Курземе. Край складаецца з двух воласцяў, цэнтрам краю з’яўляецца пасёлак Вайнёдэ.
Мяжуе з Прыекульскім, Айзпуцкім, Скрундскім, Салдускім краямі Латвіі і Клайпедскім паветам Літвы.
Віктар Гаўрылавіч Ліндэнберг
Віктар Гаўрылавіч Ліндэнберг ( — пасля 1916) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1869 годзе ў сям’і нашчадкавага ганаровага грамадзяніна ў Дэрпцкім павеце Ліфляндскай губерні. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Дэрпцкай губернскай гімназіі.
Скончыў медыцынскі факультэт Імператарскага Юр’еўскага ўніверсітэта дактарантам у 1893 годзе.
Прафесійная дзейнасць
24 ліпеня 1893 года паступіў на дзяржаўную службу сельскім урачом у Людзінскі павет Віцебскай губерні. У жніўні 1898 года пераведзены на такую ж пасаду ў Рыжыцкі павет. У студзені 1903 года прызначаны віцебскім гарадавым урачом.
У час руска-японскай вайны 1904—1905 гадоў быў прызваны з запасу чыноўнікаў ваенна-медыцынскага ведамства на сапраўдную ваенную службу і прабыў у Маньчжурыі каля года, спачатку малодшым, потым старшым ардынатарам палявога рухомага шпіталя пры.
У чэрвені 1908 года прызначаны выконваючым пасаду памочніка губернскага ўрачэбнага інспектара ўрачэбнага аддзялення Віцебскай губерні.
У 1914-16 гадах займаў пасаду валагодскага губернскага ўрачэбнага інспектара.
Навуковая дзейнасць
Дысертацыя на ступень доктара медыцыны факусуецца на пытанні і плодавыгнання ў Віцебскай губерні.
Разведка
Разведка — практыка і тэорыя збору інфармацыі аб суперніку або канкурэнце для забеспячэння сваёй бяспекі і атрымання пераваг у вобласці ўзброеных сілаў, палітыкі ці эканомікі.
Разведка можа выкарыстаць як легальныя метады збору інфармацыі (напрыклад збор і аналіз дадзеных з адкрытых крыніц, праслухоўванне радыёканалаў з-за мяжы, назіранне пры дапамозе разведвальных спадарожнікаў), так і нелегальныя аперацыі, якія падпадаюць пад паняцце «шпіянаж» або «крадзеж інфармацыі».
IC 2633
IC 2633 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яцелеўшчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Валомін (гміна)
Вало́мін (Wołomin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Валамінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Валоміне. Плошча гміны складае 62 км². Станам на 2011 год у гміне Валомін пражывалі 51 484 чалавекі, шчыльнасць — 835 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Кульпеа
Кульпеа або патаганійская лісіца ці ліса Анд або Магеланавы сабака (Lycalopex culpaeus) — від сысуноў з сямейства сабачых. Жыве ў Паўднёвай Амерыцы, дзе сярод драпежных сысуноў займае другое месца па колькасці папуляцыі пасля грывастага ваўка. Таксама кульпеа з'яўляецца найбольш буйным відам з усіх паўднёваамерыканскіх лісіц, дасягаючы 13 кг вагі.
Беларускі нацыянальны камітэт (Мінск)
Склад БНК і мэты дзейнасці
Утвораны ў Мінску 27 сакавіка 1917 г. З’ездам беларускіх нацыянальных арганізацый для рэалізацыі пастаноў з’езда — выпрацоўкі ў кантакце з Часовым урадам Расіі асноў аўтаноміі Беларусі ў складзе Расійскай федэратыўнай рэспублікі і падрыхтоўкі выбараў у Беларускую Краёвую Раду (планаванага найвышэйшага органа ўлады аўтаномнай Беларусі). Гэта быў максімум, чаго можна было патрабаваць у тагачасных умовах ад Часовага ўрада Расіі, які кантраляваў тэрыторыю цэнтральнай і ўсходняй Беларусі (з Мінскам) і адкладваў пытанне аб дзяржаўным уладкаванні Расіі да склікання Устаноўчага сходу Расіі, аднак неафіцыйна стаяў на прынцыпе «адзінай і недзялімай Расіі».
На з’ездзе ў склад БНК былі выбраны 18 членаў: 10 асоб ад БСГ, а астатнія ад іншых партый і арганізацый: Раман Скірмунт, Павел Аляксюк, Усевалад Фальскі, Браніслаў Тарашкевіч, Лявон Заяц, Аркадзь Смоліч, Эдвард Будзька, ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі, Яўсей Канчар, Іван Краскоўскі, Алесь Бурбіс, Казімір Кастравіцкі, Бабарыкін, Фабіян Шантыр, Міхаіл Кахановіч, Вацлаў Іваноўскі, Лявон Дубейкаўскі, Зміцер Жылуновіч. Быў абраны і прэзідыум БНК: Раман Скірмунт (старшыня), Павел Аляксюк (намеснік старшыні), Усевалад Фальскі (намеснік старшыні), Лявон Заяц (скарбнік), Браніслаў Тарашкевіч (пісар-сакратар). З’езд выбраў і дэлегацыю (на чале са Скірмунтам) для перагавораў з Часовым урадам Расіі аб аўтаноміі Беларусі.
Раману Скірмунту пачаткова ўдавалася стрымліваць радыкальныя патрабаванні сацыялістаў у БНК па той прычыне, што ў Расіі тады панавала ўлада Часовага ўрада Расіі (дзе дамінавалі лібералы), таму многія прыхільнікі сацыялізму лічылі ў той час, што лібералы са сваёй праграмай утрымаюцца ва ўладзе новай Расіі, і не думалі, што лібералы хутка выпусцяць уладу, а рэвалюцыя ў Расіі будзе «паглыбляцца штораз далей, аж да камунізму».
Практычна ўсе партыі і арганізацыі ў Мінску і на падкантрольнай Часоваму ўраду тэрыторыі Беларусі (за выключэннем хіба што беларускіх нацыянальных) негатыўна аднесліся да ўзнікнення БНК і апублікавання яго праграмных дакументаў; выказаліся супраць права БНК на выступленне ад імя насельніцтва Беларусі.
Гістарычны фільм
Гістарычнае ці касцюмнае кіно — жанр кінематографа, які адлюстроўвае пэўныя гістарычныя эпохі, падзеі і асоб мінулага. Адрозніваюць гісторыка-біяграфічныя фільмы пра рэальныя гістарычныя дзеячаў, якія ілюструюць іх жыццёвы шлях («Спартак», «Аляксандр Неўскі)», і гісторыка-прыгодніцкія фільмы пра выдуманых персанажаў мінулых гадоў, часцяком з вострасюжэтнай інтрыгай («Граф Монтэ-Крыста», фільмы пра Індыяну Джонса). Гістарычныя фільмы нярэдка з'яўляюцца экранізацыямі гістарычных раманаў.
Беларускі нацыянальны камітэт (Мінск)
Склад БНК і мэты дзейнасці
БНК меў права кааптацыі іншых членаў і новых арганізацый. Адзін з лідараў БНК Павел Аляксюк пазней адзначаў, што «камітэт толькі рэгістраваў закладзеныя арганізацыі і ўваходзіў у зносіны з імі». Акрамя прадстаўнікоў БСГ і БПНС да складу БНК з цягам часу далучаліся прадстаўнікі іншых беларускіх партый і арганізацый, якія ў значнай колькасці ўзнікалі ў тыя часы ў розных гарадах Беларусі і за яе межамі: Беларуская народная грамада (Масква), Саюз беларускай дэмакратыі (Гомель), Беларускі нацыянальны камітэт (Магілёў), каталіцкая Беларуская хрысціянская дэмакратыя (Петраград), Беларускі народны саюз (Віцебск).
Гістарычны фільм
Жанры
Касцюмнае кіно нярэдка перасякаецца з жанрамі прыгодніцкага фільма і баявіка, бо часцей за ўсё прадметам фільма становяцца драматычныя і лёсавызначальныя падзеі, войны, перавароты і г. д. Па часе і характару дзеяння вылучаюць некалькі спецыфічных разнавіднасцяў гістарычнага фільма:
Беларускі нацыянальны камітэт (Мінск)
Спробы распаўсюдзіць уплыў на сялянства Беларусі
Імкнучыся рэалізаваць сваю палітычную праграму (аўтаномія Беларусі), БНК спрабаваў заручыцца падтрымкай сялянства і выканаць пастанову З’езда беларускіх нацыянальных арганізацый (1917) аб арганізацыі сялянства. БНК склікаў 4 красавіка 1917 г. краёвы сялянскі з’езд, на які прыехалі прадстаўнікі сялян Віленскай, Мінскай і Магілёўскай губерняў, на якім пачалося абмеркаванне не толькі палітычнага пытання, але і аграрнага, што не планавалася арганізатарамі з’езда і лідарамі БНК. Сялянскія дэлегаты выказаліся ў падтрымку аграрнай праграмы БСГ (якая адпавядала поглядам не лібералаў, а расійскіх меншавікоў — канфіскацыю ўсёй зямлі ў Беларусі без кампенсацыі былым уласнікам і перадачу ўсёй зямлі органам мясцовага самакіравання, якія б здавалі яе сялянам у арэнду) і выказаўся за стварэнне пад эгідай БНК сялянскіх арганізацый на месцах.
Напады сацыялістаў-рэвалюцыянераў на БНК
Асаблівае абурэнне з дзейнасці камітэта выказалі ў Мінску рускія эсэры (сацыялісты-рэвалюцыянеры), якія лічылі сябе выразнікамі інтарэсаў сялянства ўсёй былой Расійскай Імперыі і негатыўна паставіліся да імкнення БНК устанавіць кантроль над беларускім сялянствам, яго арганізацыямі і наладжваннем асветы беларускай вёскі на роднай мове. Нягледзячы на супрацоўніцтва з БНК у «Камітэце прапаганды новага дзяржаўнага ладу», эсэры пачалі займацца дыскрэдытацыяй БНК і разгарнулі супраць БНК асабліва актыўную і паклёпніцкую агітацыю пасля сялянскага з’езда 4 красавіка з асуджэннем (у тым ліку ў сваім друку) рашэнняў БНК. У першую чаргу гэта рабіў мінскі камітэт Усерасійскага сялянскага саюза, які быў пад кантролем эсэраў і па сутнасці з’яўляўся філіялам партыі эсэраў у Мінску. У сваім друку мінскія эсэры адмаўлялі Беларускаму Нацыянальнаму Камітэту ў праве прадстаўляць інтарэсы сялян і рабочых і абвінавацілі БНК у тым, што ён прадстаўляе ў першую чаргу інтарэсы памешчыкаў Беларусі: ''«Беларускі Нацыянальны Камітэт ні ў якім разе не можа быць прызнаны выразнікам думак усяго беларускага народа і не мае ніякіх правоў гаварыць ад яго імя, бо беларускі народ у асобе сваіх працоўных класаў (сялян і рабочых) у рабоце „Нацыянальнага з’езду“ ніякага ўдзелу не браў. Па-другое, Беларускі Нацыянальны Камітэт, з’яўляючыся па свайму складу арганізацыяй маёмасных пластоў беларускага народа і асабліва памеснага землеўладання, а па характары сваіх выступленняў чыста нацыяналістычным, пагражае інтарэсам сялян і рабочых імкненнем адарваць іх на глебе ўзмоцнена падаграваемага нацыяналізму ад працоўных мас усёй Расіі і падпарадкаваць ідэйнаму кіраўніцтву памешчыкаў. Па-трэцяе, мінскі камітэт Усерасійскага сялянскага саюза, які стаіць на варце інтарэсаў сялянства, будзе весці з гэтымі спробамі бязлітасную барацьбу»''. Дагэтуль ні на водную іншую буржуазна-памешчыцкую партыю ці арганізацыю мінскія эсэры не накідваліся так злосна, як на БНК, заявы якога аб патрабаванні аўтаноміі Беларусі былі неўзабаве кваліфікаваны рускімі эсэрамі як «буржуазны сепаратызм».