cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hair Peace Salon
Ацэнкі
Алег Вяль падчас выступлення гурта на тэлеканале «СТБ» у 2010 годзе быў названы «адным з найлепшых беларускіх рок-выканаўцаў». Алена Сабалеўская, аўтар «Музыкальнай газеты», па выніках «Акустыкі вясны» вясной 2007 года пісала, што «вакальныя даныя Алега не пакідаюць абыякавым». І пад рокавы акампанемент, «наймацнейшы голас Алега… гучыць ашаламляльна», адзначала яна ж у тыя часы здольнасць вакаліста ўжо як рэпарцёр «LiveSound.by». Віка «Кактус» Нарко з таго ж рэсурсу таксама захаплялася моцай «мяккага і прыемнага» голасу франтмена. Алег Клімаў, музычны эксперт праекта «Experty.by», у 2012 годзе прыпісаў яго ж да шэрагу «найлепшых айчынных рок-вакалістаў, якія спяваюць на англійскай мове».
Алена «Aresha» Сабалеўская з «LiveSound.by» на прыкладзе трыб’юта «Placebo» у 2006 годзе падкрэслівала чысціню, ветлівасць і прыгажосць выканання, «дарослы падыход да справы» гурта, які, па ўспамінах Яўженіі і Алехандры з «Музыкальнай газеты», здаволеная публіка не хацела адпускаць. Master Shablonov у справаздачы з вечарыны «Brit Rock Party» для «xlam.by» у 2007 годзе прыгадваў факт, што гурт з «самымі лепшымі прыхільніцамі» публіка любіць. У тым жа годзе майскі вечар «Great Music Evening» запомніўся аўтару «LiveSound.by» Лёшу «Tiktak» Старавойтаву выхадам «Hair Peace Salon», які падняў настрой і некалькі ажывіў публіку, бо, як пісала Алена Сабалеўская, «дзяўчаты перад сцэнай былі задаволеныя на ўсе сто» , а пасля сумеснай імпрэзы з гуртом «Glofira» ў сакавіку 2008 года Кацярына «Fobia_L» Асіпчык удакладніла калег: гурт менавіта дамскі. Яна ж пісала пра «спакойны, роўны і чысты гук» гурта на «Inside Out Fest» у аглядзе фестывалю для «LiveSound.by» у 2007 годзе. Падобнымі словамі аглядальнік «tvordom.com» Алесь Менскі апісаў выхад гурта, які выступіў «роўна і цікава», на вечары памяці Джыма Морысана ў снежні 2004 года.
Інтэлігентнасць і прастату ў дачыненні да музыкаў «Hair Peace Salon» узгадваў Gooffy з «xlam.by», Воля Кузьміч з Задзіночання беларускіх студэнтаў апісвала «кранальную інтэлігентнасць» , Воля Вітушка адтуль жа таксама стала сведкай інтэлігентнасці і джэнтльменства артыстаў. Антрэпрэнёр Ян Бусел з нумару гурта на адкрыцці беларускага фан-клуба «Radiohead» у сакавіку 2005 года вынес «сціпласць паводзінаў удзельнікаў, што падкупляе». Дыджэі «World Government» расказалі «Experty.by» пра гурт у 2010 годзе так: «Яны захавалі нейкую чысціню, і ў іх абсалютна няма пафасу ці апломбу, што нам вельмі імпануе». У 2012 годзе журналіст «Еўрапейскага радыё для Беларусі» Маша Калеснікава запрашала на канцэрт «беларускіх джэнтльменаў», якой па яго выніках туравала Ірэна Катвіцкая праз «Будзьма беларусамі!»: «Гэта джэнтльмены нашай беларускай сцэны, і іх вытанчанасць мне вельмі даспадобы».
Моўнае пытанне
Члены гурта, які на працягу першых дзесяці год быў выключна англамоўным, у адным з інтэрв’ю «xlam.by» у сярэдзіне 2000-х гадоў выказалі меркаванне, што з-за таго, што яны не спявалі на беларускай мове, іх з цяжкасцю запрашалі на фестывалі і кепска «круцілі» па радыё, нягледзячы на якасную творчую працу, а на прамое пытанне журналіста сайта, ці будуць яны пісаць песні на беларускай мове, Алег Вяль ды Максім Дзевічэнскі адказалі адмоўна, у той час як другія ўдзельнікі былі больш схільныя паспрабаваць. Вакаліст і аўтар тэкстаў быў такой думкі, што «не заўсёды хочацца, каб мяне разумелі», а басіст аргументаваў словамі: «Каму гэта будзе цікава, той возьме і перакладзе».
Музычны рэдактар радыёстанцыі «» Аляксандр Ажынскі казаў «Еўрапейскаму радыё для Беларусі» у 2009 годзе, што англамоўны рок «Hair Peace Salon» часта грае на яе хвалях, так як станцыя «аддае перавагу якаснай папулярнай музыцы» цікавай дарослым.
Шлях да запатрабаванай беларусізацыі неўзабаве падтрымаў кавер сваёй жа песні «Gipsy» — «Цянькі», таксама зроблены на лірыку Віталя Воранава . Спробы спяваць па-беларуску былі незразуметыя экспертам «Тузіна Гітоў» Алегам Хаменкам, Сяргей Будкін акрэсліў іх як «досыць удалыя эксперыменты» і «[беларуская мова] ім яўна пасуе» , яго меркаванне падзяліў Ілля Маліноўскі, журналіст «Еўрапейскага радыё для Беларусі»  ''. «Па-свойму, беларуская мова гучыць крута»'', — разважаў Алег Вяль на запыт «Еўрапейскага радыё для Беларусі» вясною 2010 года. У інтэрв’ю «Experty.by» вясною 2012 года ён жа адзначыў: ''«Беларуская мова для мяне стала вельмі важнай. Спадзяюся, што мы здолеем рэалізаваць нейкія новыя трэкі адразу на беларускай»''. Падчас прэм’еры апошняга сінгла «Гарэла Сасна» на «Тузіне Гітоў» вакаліст зусім упэўніў грамадства: «Мы і надалей будзем імкнуцца, каб роднай мовы ў нашай творчасці было больш».
У цэлым жа ў 2014 годзе ў рэтраспектыве стасункаў франтмена з беларускай мовай у матэрыяле для «Будзьма беларусамі!» і «Тузін Гітоў» Сяргей Будкін прыйшоў да высновы, што «з вуснаў Алега англійская мова гучала цалкам самадастаткова і гарманічна», але «не менш прыгожа ён пяе і па-свойму».
Назва гурта
Алег Вяль заўсёды марыў пра доўгую, гучную і нестандартную назву свайго гурту а-ля «», «», «Jefferson Airplane», «». Выпадкова найменне «Hair Peace Salon» было падказана сябрам артыста, які таксама пісаў музыку. Алег Вяль убачыў частку тэксту да яго песні пад назвай «Hair Peace Salon». Яго сябар узяў гэтае напісанне з адной амерыканскай кінастужкі, гэта была ўсяго толькі шыльда на доме. Алег Вяль правёў даследаванне і не знайшоў аніякіх гуртоў, якія мелі б такую назву. Другі раз напісанне «Hair Peace» ён пабачыў на акне ў дакументальным фільме пра Джона Ленана і Ёка Она «».
Аўсюк
Аўсюк, Авёс пусты, Авёс дзікі, Аўсюг , або жывы авёс (Avena fatua) — від кветкавых раслін  роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна. Сцябло прамастойнае. Лісце шурпатае. Расліна часта перавышае вышыню 100—110 см, а мяцёлка дасягае даўжыні 30 см. Кветкавая мяцёлка складаецца з 2—3-кветкавых каласкоў. Ніжняя кветкавая лускавінка з доўгім (да 3 см) каленчата сагнутым асцюком. Плод — зярняўка. Адзін асобнік можа даць да 600 адзінак насення. Насенне захоўвае ўсходжасць 3-4 гады.
Пашырэнне
Расце паўсюдна ў Еўразіі, Паўночнай Афрыцы, занесены ў Паўночную Амерыку і Паўднёвае паўшар’е.
Значэнне і выкарыстанне
Таксама можа крыжаваць з аўсом пасяўным, зніжаючы каштоўнасць сартоў. Маладыя ўсходы могуць ісці на корм скату.
Цяжкавыкараняльнае пустазелле. Значна зніжае ўраджайнасць яравых культур, высушвае глебу.
Уладзімір Яўгенавіч Гарбачык
Уладзімір Яўгенавіч Гарбачык (, Саратаў, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі абутковых і гарбарна-галантарэйных вырабаў. Доктар тэхнічных навук (1998), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (спецыяльнасць «Тэхналогія вырабаў са скуры», 1962; аспірантура, спецыяльнасць «Тэхналогія вытворчасці абутку», 1969). Працаваў на фабрыцы «Пролетарская победа» № 2 Ленінградскага абутковага аб’яднання «Скороход» (1962—1964, начальнік змены), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1969, канструктарска-тэхналагічны факультэт, кафедра «Канструяванне і тэхналогія вырабаў са скуры», у 1969—1975 і з 1989—2018 — загадчык кафедры, з 2018 — кафедра «Канструяванне і тэхналогія адзення і абутку», прафесар, у 1975—1989 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: антрапаметрыя; біямеханіка; канструяванне і тэхналогія вырабаў са скуры; кваліметрыя.
Узнагароды
Нагрудныя знакі Дзяржкамадукацыі СССР «За отличные успехи в работе» (1983), Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнiк адукацыi» (2007), ганаровая грамата Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта (2015).
Сан (прыток Меконга)
Сан (у В’етнаме Крангпока) — рака ў В’етнаме (правінцыі Кантум і Зялай) і Камбоджы (правінцыі Ратанакіры і Стынгтраенг). Левы прыток Меконга. Плошча басейна — 17 000 км², з іх 11 000 км² — у В’етнаме. Сан бярэ пачатак у В’етнаме ад зліцця рэк Псі (Pxi) і Дакпока (Đak Pô Kô) у правінцыі Кантум, што на поўдзень ад горада Дакто, і цячэ на поўдзень і паўднёвы захад да мяжы з Камбоджай. На рацэ ўзведзена 5 плацін, якія ўтвараюць шырокія вадасховішчы.
Цешкаўскі сельсавет
Це́шкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нараўлянскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Цешкаў.
Пясіна (возера)
Пя́сіна (Пясино) — возера ва Усходняй Сібіры, у Краснаярскім краі Расіі, у басейне ракі Пясіна, на паўднёвым захадзе Паўночна-Сібірскай нізіны, на паўночна-заходніх адгор’ях плато Путарана.
Цешкаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Нараўлянскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговага падзелу з 26 ліпеня 1930 года ў складзе Нараўлянскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 29 кастрычніка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзёрнавіцкага (вёскі Вяжышча, Данілееўка і Ліхаўня) і Вербавіцкага (вёскі Карпавічы і Цешкаў) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў.
Пясіна (возера)
Плошча паверхні возера 735 км². Даўжыня 70 км, найбольшая шырыня 15 км. Найбольшая глыбіня возера 8 (да 10 ) м, сярэдняя — 4 м. Аб’ём вады 3 км³. Найбольшая мінералізацыя до 118 мг/л. Плошча вадазбору 24 000 км².
Катлавіна возера ледавіковага паходжання, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Большая частка берагоў спадзістыя, месцамі забалочаныя. У возера ўпадаюць некалькі рэк. Сярод іх: Нарыльская, Амбарная, Самаедская Рэчка і інш. Выцякае рака Пясіна.
У возеры водзяцца асётр, галец, таймень, нельма, рапушка, омуль, пелядзь, сіг, муксун і іншыя віды рыб.
Чакруло
Чакруло (груз. ჩაკრულო, літаральна «звязаныя клятвай») — грузінская народная харавая песня, якая з'явілася ў Кахетыі і апісвае падрыхтоўку воінаў да бітвы супраць тырана. Яе спяваюць у дзве індывідуальныя вакальныя партыі на фоне павольнага хору.
Вядомасць
20 жніўня 1977 кіраўнік праектаў НАСА Джон Касан і астраном Карл Саган выбралі «Чакруло» для адпраўкі на міжпланетную станцыю Вояджэр-2. Песня ў выкананні грузінскага ансамбля «Эрысіоні» была запісана на залатую пласцінку Вояджэра разам з 26 іншымі кампазіцыямі.
У 2001 годзе песня была дададзена ў Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЭСКА як узор грузінскіх паліфанічных спеваў.
Быстрык (Вінніцкі раён)
Быстрык (Би́стрик) — вёска ў Вінніцкі раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вендэнскае ваяводства
Вендэнскае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Рэчы Паспалітай у 1598 —— 1667 гг. Цэнтр — Вендэн.
Ахоплівала латышскую частку Інфлянтаў (Відземе) з Латгаліяй; уключала часткі былых тэрыторый Лівонскага ордэна і Рыжскага арцыбіскупства. Мяжой ваяводства на поўдні была р. Дзвіна, на паўночным захадзе — р. Гаўя (Аа). Ваяводства створана паводле «Інфлянцкай ардынацыі» 1589 г. Фактычна ў ваяводства быў перайменаваны Вендэнскі (або Інфлянцкі) прэзідыят, створаны паводле падпісанай 4 снежня 1582 г. Стэфанам Баторыем «Інфлянцкай канстытуцыі». Ён складаўся з 31 акругі, цэнтрамі якіх былі ранейшыя ордэнскія ці біскупскія замкі. За ўзор сістэмы кіравання прэзідыятамі былі ўзяты ваяводствы Каралеўскай Прусіі. Стварэнне прэзідыята, а потым і ваяводства, парывала са старажытным адміністрацыйным ладам Лівоніі, бо не ўлічвала ранейшы падзел на ордэнскія і біскупскія ўладанні. Перайменаванне ў 1598 г. азначала уніфікацыю статуса ваяводства з іншымі тэрыторыямі Рэчы Паспалітай (за выключэннем правоў рыцарства). Вендэнскія ваявода і кашталян атрымалі месцы ў Сенаце Рэчы Паспалітай. Урады (пасады) ваяводства павінны былі замяшчацца пароўну з прадстаўнікоў 3 «народаў» — Польшчы, ВКЛ і Інфлянтаў. Унутраны адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел ваяводства не быў прапісаны. У выніку рэвізій (у т.л. 1599 г., праведзенай Л. Сапегам) створаны стараствы, якія не былі ў поўным сэнсе адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі адзінкамі, а выконвалі найперш гаспадарча-фіскальныя функцыі. У выніку вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600 — 1629 гг. большая частка ваяводства была страчана на карысць Швецыі. Паводле Альтмаркскага перамір'я 1629 г. у складзе Рэчы Паспалітай засталіся толькі 4 паўднёва-ўсходнія латгальскія старасты — Дынабургскае, Рэжыцкае, Люцынскае і Марыенгаўзенскае. Паводле Аліўскага міру 1660 г. Рэч Паспалітая канчаткова прызнала за Швецыяй заваяваную ёю частку Інфлянтаў. Рэшта ваяводства ўвайшла ў 1667 г. у склад новастворанага Інфлянцкага ваяводства.
Булаі
Булаі (Булаї́) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кампонгтхом (горад)
Кампонгтхом (ក្រុងកំពង់ធំ) — горад у цэнтральнай частцы Камбоджы, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Кампонгтхом. Абсалютная вышыня — 10 метраў над узроўнем мора. Размяшчаецца на берагах ракі Стынгсен, якая ўпадае ў возера Танлесап. За 168 км ад Пнампеня, за 146 км ад Сіемрэапа. Насельніцтва — 32 944 чалавекі (2013).
Павел Ідзькоўскі
Павел Ідзькоўскі (Paweł Idźkowski (Idźkowski); каля 1607, Падляшша — 19 лістапада 1669, Нясвіж ) — езуіцкі святар і педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 25 жніўня 1625 г. у Вільні. Скончыўшы навіцыят, пад кіраўніцтвам прафесара Валенція Кёльнскага займаўся ў настаўніцкай семінарыі пры Полацкім езуіцкім калегіуме (1627—1629). Вывучаў філасофію ў Нясвіжскім езуіцкім калегіуме (1629—1632), а тэалогію — у Вільні (1636—1640), дзе быў таксама высвечаны на ксяндза.
Выкладаў экстэрнам у сярэдніх езуіцкіх школах, а потым працаваў прафесарам рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі ў Вільні (1643—1646). (Адным з яго вучняў быў Андрэй Младзяноўскі). Прэфект сярэдніх школ у Полацку (1646—1647), суперыёр рэзідэнцыі ў Навагрудку (1647—1650), прэфект будаўніцтва ў Пінскім езуіцкім калегіуме (1652—1653), суперыёр рэзідэнцый ў Бабруйску (1654—1655) і Мінску (1657—1662) і, нарэшце, рэктар Нясвіжскага езуіцкага калегіума (1665—1668). Пад канец жыцця служыў прыдворным прапаведнікам князёў Радзівілаў у Клецку (1668—1669).
Майміравічы
Майміравічы (Mojmírovci) — сучаснае найменне ўладарнай дынастыі Мараўскага княства, Вялікамаравіі і Нітранскага княства ў IX—X стагоддзях.
Заснавальнікам лічаць Майміра I, ад яго імя дынастыя атрымала назву. Апошнія вядомыя дынасты, відаць, загінулі ў 906 годзе, у барацьбе з мадзьярскімі плямёнамі. Звестак пра дынастаў да Майміра I і пасля 906 года няма.
Советский спорт
«Советский спорт» (Савецкі спорт) — штодзённая расійская газета; самае старое з цяпер выходзячых спартыўных перыядычных выданняў у Расіі.
Выходзіць з 20 ліпеня 1924 года.
Цэнтральнааршанскі горст
Цэнтральнааршанскі горст — тэктанічная структура ў Аршанскім, Дубровенскім, Горацкім і Шклоўскім раёнах. Перасякае Аршанскую ўпадзіну з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, аддзяляе чашападобную асіметрычную Віцебскую і ізаметрычную Магілёўскую мульды. Выдзелены комплексам электра-, сейсмаразведачных, аэрамагнітных і буравых работ.
Па паверхні крышталічнага фундамента Цэнтральнааршанскі горст выдзяляецца як горстападобная структура, абмежаваная на паўночным усходзе малаамплітудным Аршанскім, на паўднёвым захадзе адносна высокаамплітудным Смаленскім разломамі. Даўжыня горста 35 км, шырыня 8 км. Паверхня фундамента на яго плошчы прыўзнята адносна сумежных участкаў да адзнак -1,2 км. У зоне сучлянення горста з сумежнымі мульдамі характэрны рэзкі нахіл паверхні фундамента з градыентам падзення да 20—30 м/км. У межах горста размешчана серыя лакальных малаамплітудных падняццяў. У асадкавым чахле Цэнтральнааршанскі горст адасабляецца ўдоўж разломаў па паверхнях рыфейскіх і ніжнявендскіх адкладаў. Па верхнявендскіх і дэвонскіх адкладах, якія ляжаць вышэй, Цэнтральнааршанскі горст аднесены да паўднёва-заходняга крыла Маскоўскай сінеклізы. Фарміраванне горста і лакальных падняццяў пачалося ў рыфеі.
Парадокс блізнят
Парадокс блізнят — уяўны эксперымент, пры дапамозе якога спрабуюць «даказаць» супярэчлівасць спецыяльнай тэорыі адноснасці. Згодна СТА, з пункту гледжання «нерухомых» назіральнікаў усе працэсы ў аб’ектаў, якія рухаюцца, запавольваюцца. З іншага боку, прынцып адноснасці Эйнштэйна дэкларуе раўнапраўе інерцыяльная сістэма адліку. На падставе гэтага будуецца разважанне, якое прыводзіць да ўяўнай супярэчнасці. Для нагляднасці разглядаецца гісторыя двух братоў-блізнят. Адзін з іх (далей падарожнік) адпраўляецца ў касмічны палёт, другі (далей дамасед) — застаецца на Зямлі. Пасля палёту, падарожнік здзяйсняе вяртанне на Зямлю. Часцей за ўсё «парадокс» фармулюецца наступным чынам:
Фармулёўка I. З пункту гледжання дамаседа гадзіннік падарожніка, які рухаецца, мае запаволены ход часу, таму пры вяртанні ён павінен адстаць ад гадзінніка дамаседа. З іншага боку, адносна вандроўцы рухалася Зямля, таму адстаць павінен гадзіннік дамаседа. На самай справе браты раўнапраўныя, такім чынам, пасля вяртання іх гадзіннікі павінны паказваць адзін час.
Тым не менш, згодна з СТА, гадзіннік, які адстаў, апынецца ў падарожніка. У такім парушэнні бачнай сіметрычнасці братоў і ўгледжваецца супярэчнасць.
Ключ 41
Ключ 41 寸 (піньінь cùn) са значэннем «вяршок» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 40 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).
Старажытны знак адлюстроўваў кісць рукі з адмецінай, якую выкарыстоўвалі для азначэння старажытнай меры даўжыні (цунь). У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «кавалачак, маленькі», «месца біцця пульсу».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 寸.
Кампонгтхом
Кампонгтхом — другая па плошчы правінцыя (кхет) у цэнтральнай частцы Камбоджы — 13 814 км² (2008). Адміністрацыйны цэнтр - горад Кампонгтхом. На тэрыторыі правінцыі да-ангкорскія помнікі Самбор-Прэй-Кук і Прасат Андэт, а таксама іншыя помнікі ангкорскага перыяду.
IC 3229
IC 3229 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Апачына
Апачы́на — рулявое вясло на першым звяне плыта на Нёмане і Сажы; бервяно даўжынёй каля 4 м. Апушчаны ў ваду канец апачыны абчэсвалі ў выглядзе лопасці, верхні замацоўвалі ва ўключыны (прыстасаванні для замацавання вясла на борце лодкі).
Астрог (горад)
Астрог (Острог) — горад абласнога падпарадкавання ў Ровенскай вобласці Украіны, на рацэ Гарынь пры ўпадзенні ў яе Віліі. Адміністрацыйны цэнтр Астрожскага раёна. Насельніцтва 14 801 чал. (2001).
Знаходзіцца за 55 км ад Роўна, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Астрог на лініі Здалбунаў — Шапятоўка. Праз горада праходзіць аўтамабільная дарога Стараканстантынаў — Роўна — Сарны — Жыткавічы.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай (масларобнай, цукровай, разлівання мінеральных водаў і інш.), будматэрыялаў і інш. прамысловасці.
Прыбіна
Прыбіна (Pribina, Privina, Priuuinna, каля 800 — ), першы дакумэнтальна падцверджаны князь Нітранскага княства. У 825—833 гадах быў нітранскім князем, у 840—860 першым князем Блатэнскага княства, якое размяшчалася каля Балатона на тэрыторыі Венгрыі.
Галоўнай крыніцай інфармацыі аб Прыбіне з’яўляецца хроніка «Libellus de conversione Bagoariorum et Carantanorum», створаная ў Зальцбургу ў 870-я гады. Прыбіна заснаваў першую хрысціянскую цвркву ў Нітры, якуя асвянціў ў 828 годзе Адальрам, зальцбургскі епіскап, але дакладна так і невядома ці быў ён сам хрысціянінам. У 833 годзе Прыбіна быў выгнаны з Нітры вялікамаравійскім князем Маймірам I і ўцёк ў землі франкаў. Там Прыбіна быў хрышчоны і Людовік II Нямецкі надаў яму Блатэнскае княства, дзе ён пабудаваў сталіцу Блатнаград. Прыбіна загінуў у 860 годзе падчас бітвы з вялікамаравійскім князем Расціславам.
Спіс захворванняў лубіну
У гэтым артыкуле змешчаны спіс хвароб.
Правіла Фостэра
Правіла Фостэра (вядомае таксама як астраўное правіла або астраўны эфект) — гэта экагеаграфічнае правіла ў эвалюцыйнай біялогіі, якое кажа, што прадстаўнікі відаў памяншаюцца або павялічваюцца ў памерах у залежнасці ад рэсурсаў, даступных у іх асяроддзі. Напрыклад, вядома, што эвалюцыянаваў са звычайнага маманта на малых астравах. Падобныя эвалюцыйныя шляхі назіраюць сярод сланоў, бегемотаў, удаваў, аленяў і людзей. Першым гэта адзначыў Брысталь Фостэр у артыкуле «Эвалюцыя млекакормячых на астравах» часопіса. У ёй ён даследаваў 116 астраўных відаў і параўнаў іх з іх мацерыковым разнавіднасцямі. Фостэр выказаў здагадку, што пэўныя астраўныя жывёлы эвалюцыянавалі да вялікіх версій саміх сябе. Яго простым тлумачэннем было тое, што меншыя жывёлы становяцца вялікімі, калі ціск драпежнікаў саслабляецца (з-за адсутнасці некаторых драпежнікаў на мацерыку), а вялікія становяцца менш ва ўмовах абмежаваных харчовых рэсурсаў (з-за абмежавання прасторы).
Пасля ідэю пашырылі выданнем кнігі Тэорыя астраўной біягеаграфіі аўтараў і. А таксама, у 1978 годзе Тэд Кейс выдаў значна больш доўгую і складаную працу па гэтай тэме ў часопісе. Кейс таксама паказаў, што зыходная здагадка Фостэра адносна прычын з’явы была занадта спрошчанай і не цалкам правільнай.
Дзіпін’яна
Дзіпін'яна (Dipignano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казенца.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Разнакрылыя стракозы
Разнакрылыя (Anisoptera) — інфраатрад крылатых насякомых з атрада.
Апісанне
Страката афарбаваныя. Валодаюць буйнымі фасетачныя вачыма, двума парамі моцных празрыстых крылаў і падоўжаным целам. Ад прадстаўнікоў іншай буйной групы атрада —  — адрозніваюцца перпендыкулярным да падоўжнай восі цела палажэннем крылаў у спакойным стане. Вочы ў шэрагу відаў сутыкаюцца на патыліцы.
Асаблівасці біялогіі
Драпежнікі. Прадстаўнікі атрада палююць на, , , і.
Ператварэнне няпоўнае. Яйцы адкладваюць у тканкі водных раслін, ваду, на прыбярэжны грунт. Лічынкі развіваюцца ў вадзе. Перамяшчаюцца рэзкім выштурхоўваннем вады з задняй кішкі (рэактыўны рух).
Буркіўці (Вінніцкі раён)
Буркіўці (Бу́рківці) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аверын
Аверын — прозвішча.
Панурка
Пану́рка, Станавы Роў — рака ў Мядзельскім і Вілейскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Нарач (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 15 км. Пачынаецца ва ўрочышчы Забалацце каля вёскі Карабаны, упадае ў Нарач ва ўрочышчы Кабыльнікі за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Слабада. Каналізаваная, прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Сіемрэап
Сіемрэап (кхмер. ខេត្តសៀមរាប) — правінцыя (кхет) на паўночным захадзе Камбоджы. Плошча — 10 299 км². Адміністрацыйны цэнтр — Сіемрэап. Правінцыя размешчана на раўніне, абмежаванай з поўдня возерам Танлесап. Самым значным узвышэннем з’яўляецца лясістае плато Кулен у паўночна-ўсходняй частцы, з вышынямі каля 400 м.
Льежскі сабор
Льежскі сабор Святога Паўла — кафедральны сабор у Льежы, рэзідэнцыя біскупа Льежскага.
Да 1795 года статус кафедральнага сабора ў Льежы меў Сабор Ламберта Маастрыхцкага, але разбуранага падчас Французскай рэвалюцыі. А сабор Святога Паўла быў адной з сямі калегіяльных цэркваў горада. Будынак сучаснага сабора будавалася з X стагоддзя, дабудоўвалася ў XIII-XV стст і рэканструявана ў сярэдзіне XIX стагоддзі. Хор, трансэпт і галоўны неф датуюцца XIII стагоддзем, апсіды — XIV стагоддзем, гэтыя элементы пабудаваны ў гатычным («праменным») стылі. Познія рэканструкцыі ўтрымліваюць стылі барока і класіцызму.
Статус кафедральнага сабора царква Святога Паўла атрымала толькі з прыходам Напалеона па просьбе жыхароў Льежа.
Армія Свяшчэннай вайны
Армія Свяшчэннай вайны (Джэйш Аль-джыхад аль-Мукадас, арабская мова: جيش الجهاد المقدس) — узброеныя сілы арабскіх ірэгулярных войскаў падчас араба-ізраільскай вайны 1947—1949 гадоў.
Гісторыкі называюць яе «асабістай арміяй сям'і Хусейні».
Гісторыя
Абд аль-Кадзір аль-Хусейн прыбыў у Іерусалімскі сектар у снежні 1947 прыблізна з сотняй сваіх прыхільнікаў, якія прайшлі падрыхтоўку ў Сірыі да вайны, і сталі афіцэрамі ў яго Арміі. Ён стварыў свой штаб у Бір Зейце і пачаў прымаць добраахвотнікаў для аблогі Іерусаліма і нападаў на яўрэйскія канвоі, якія ішлі ў горад.
Армія папоўнілася маладымі жыхарамі арабскіх вёсак і ветэранамі брытанскай арміі, і неўзабаве ў яе складзе было ўжо некалькі тысяч чалавек. Зона ўплыву «арміі» была працягнута да Лода і Рамлы, дзе Хасан Салама, ветэран арабскага паўстання ў Палесціне 1936—1939 гг., камандаваў 1000 байцоў і каардынаваў з аль-Хусейні аперацыі па блакаванні дарог. Разам з Хасанам Саламам узяў адказнасць за аперацыі ў Лідзе і наваколлях Рамлы, на дарозе Тэль-Авіў — Іерусалім.
Пасля гібелі Абд аль-Кадзір Аль-Хусейні 8 красавіка 1948 года Хадж Амін аль-Хусейні прызначыў камандзірам Эміля Гуры.
IC 3230
IC 3230 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гольцаў
Гольцаў — прозвішча.
Славамір
Славамір (Slavomír; IX стагоддзе) — князь вялікамараўскі з дынастыі Майміравічаў, які некаторы час быў валадаром Вялікай Маравіі.
Астраглядскае падняцце
Астрагля́дскае падня́цце (ад назвы вёскі Астрагляды ў Брагінскім раёне) — тэктанічная структура ў Брагінскім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, ва ўсходняй скляпеністай частцы Хобненска-Хойніцкага пахаванага выступу Прыпяцкага прагіну, на мяжы з Брагінскім выступам. Выяўлена сейсмаразведачнымі работамі ў 1972 годзе.
Славамір
У 870 годзе кароль Усходне-Франкскага каралеўства Людовік II падтрымаў паўстанне Святаполка I супраць свайго дзядзькі і сюзерэна Расціслава, князя Вялікай Маравіі. Расціслаў быў схоплены, перададзены франкам і аслеплены. Аднак франкі вырашылі захапіць і ўсходнюю частку краіны. Пасля пратэсту Святаполка яны паланілі яго і паспрабавалі заваяваць ўсю краіну.
Астраглядскае падняцце
Па падсалявых дэвонскіх адкладах Астраглядскае падняцце — найбольш высокая паўднёва-ўсходняя частка чатырохвугольнага блока (10×7 км), абмежаванага разломамі на поўначы, поўдні, захадзе і ўсходзе і ўскладненага разломамі на паўднёвым усходзе. Па разломах блок апушчаны адносна Брагінскага выступу на ўсходзе, Шкуратоўскага і Мікуліцкага блокаў на поўначы і ўзняты адносна Стралічаўскага блока, які прылягае з поўдня. Паверхня падсалявых адкладаў апускаецца на паўночны захад ад адзнакі -1000 да -2200 м. Па міжсалявых задонска-ялецкіх адкладах падняццю адпавядае паўночнае крыло структурнога носа, які раскрываецца на ўсход. Па паверхні верхнефаменскай саляноснай тоўшчы ў межах блока выяўлены субшыротна арыентаваны структурны нос, які прылягае з захаду да зоны выкліньвання верхнесаляносных адкладаў і ўскладнены 2 малаамплітуднымі (100 м) брахіантыкліналямі. Сфарміравалася ў асноўным у познафранскі і фаменскі час позняга дэвону.
Славамір
Гэтая спроба прывяла да паўстання, узначаленага князем Славамірам, якога абралі новым кіраўніком Вялікай Маравіі. Франкі хутка вызвалілі свайго былога хаўрусніка Святаполка і паслалі яго з моцнымі баварскімі войскамі ў мараўскія землі. Нягледзячы на вялікія падарункі і абяцанні ад франкскага караля, Святаполк таемна звязаўся са Славамірам, які падпарадкаваўся законнаму князю. Святаполк прыняў камандаванне над войскамі Вялікай Маравіі, напаў на баварскае войска і пасля упэўненай перамогі вызваліў ўсю краіну.
Эскадраны мінаносец Sabre
Эскадраны мінаносец Sabre — адзін з 20 эсмінцаў тыпу Arquebuse, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Ключ 42
Ключ 42 小 (таксама ⺌, ⺍, піньінь xiǎo) са значэннем «маленькі» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 41 іерогліф з гэтым ключом (з 49,030).
Старажытны знак адлюстроўваў нешта маленькае, што падзелена на тры часткі. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «малы, невялікі, малалікі, кароткі, тонкі», «асабісты, абмежаваны, грубы, прасты».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 小.
Даўжок (Пагрэбішчанскі раён)
Даўжок (Довжок) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Навамыргарадскі раён
Навамыргарадскі раён (Новомиргородський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіраваградскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Навамыргарад (Новомиргород).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 28760 чалавек, плошча — 1032 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскіх, 1 пасялковых і 20 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 48 вёсак.
Сіемрэап (горад)
Сіемрэап (кхмер. ក្រុងសៀមរាប) — горад у Камбоджы, адміністрацыйны цэнтр правінцыі (кхета) Сіемрэап. Насельніцтва — 171 800 чал. (2009), за 7 км ад горада знаходзіцца міжнародны аэрапорт Сіемрэап — Ангкор (IATA: REP). Сіемрэап звязаны Нацыянальнай дарогай № 6 з тайскай мяжой і Пнампенем (314 км).
Стралічаўскае падняцце
Стралі́чаўскае падня́цце (ад назвы вёскі Стралічава ў Хойніцкім раёне) — тэктанічная структура ў Брагінскім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, у паўднёва-ўсходняй скляпеністай частцы Хойніцкага пахаванага выступу Прыпяцкага прагіну, на мяжы з Брагінскім выступам. Устаноўлена сейсмаразведкай у 1953 годзе і пацверджана рэкагнасцыровачна-плошчавымі работамі ў 1956 годзе.
Па падсалявых адкладах Стралічаўскае падняцце — невялікі (9×2 км) монаклінальны блок, абмежаваны разломамі з чатырох бакоў і арыентаваны ў субшыротным напрамку; апушчаны адносна Брагінскага выступу і Астраглядскага блоку на 800—1000 м, падняты адносна Мокішскага выступу на 200 м. Сфарміравалася ў франскі і фаменскі час позняга дэвону.
Прадслаў
Прадслаў (згадваецца каля 900 года) — меркаваны трэці сын Святаполка I (князя Вялікай Маравіі), валадар вобласці ў раёне сучаснай Браціславы.
На падставе тэксту «Szentiepulc, Szeuntezizna, Predeslaus» на адным са старажытных евангелляў, то бок «Святаполк, Святажызна, Прадслаў», некаторыя гісторыкі робяць выснову, што яго бацькам быў вялікамараўскі князь Святаполк, а маці — Святажызна.
Crambus alienellus
Біялагічнае апісанне
Жывуць на вільготных лугах і балотах. Размах крылаў 18—22 мм. Пярэднія крылы матылькоў цьмяныя, цёмна-карычневыя, з кароткай сярэдняй падоўжнай паласой, якая даходзіць толькі да паловы даўжыні крыла; зубчык на ніжнім краі паласы маленькі; пляма, якая працягвае палоску, не дасягае прыкраявой лініі.
Прадслаў
Больш познія крыніцы пра Прадслава нічога не пішуць. Ускосна пра яго згадвае Канстанцін VII Парфірародны ў сваёй працы «Аб кіраванні імперыяй», дзе гаворыць пра сварку паміж трыма (а не двума) сынамі Святаполка I пасля смерці бацькі.
Crambus alienellus
Арэал
Распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі і Паўночнай Амерыцы.
Прадслаў
Некаторыя гісторыкі лічаць, што горад Браціслава названы менавіта ў гонар Пра(д)слава — «Preslava civitas», пасля ў нямецкай мове гэта перайшло ў «Pressburg», а ў славацкай — у «Prešporok».
IC 3231
IC 3231 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс беларусаў, якія загінулі падчас расійска-ўкраінскай вайны
Беларусы, якія загінулі падчас падзей Еўрамайдана, вайны на ўсходзе Украіны і ўварвання Расіі ва Украіну ў 2022 годзе.
На баку УСУ
10 жніўня 2015 года таксама загінуў украінскі ваенны Віталь Ціліжэнка, які лічыцца заснавальнікам тактычнай групы «Беларусь».
На баку сепаратыстаў
''¹ Васіль Кліменцьевіч і Васіль Аляксандравіч, аднафамільцы.
Маргарыта Міхайлаўна Сіроткіна
Маргарыта Міхайлаўна Сіроткіна (нар. у годзе) — беларускі педагог, кандыдат педагагічных навук.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 2005 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Англійская мова. Французская мова», атрымаўшы дыплом з адзнакай. У 2006 годзе там жа абараніла магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Тэорыя і методыка навучання і выхавання (замежныя мовы)». Пасля навучалася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка па спецыяльнасці «Тэорыя і методыка прафесійнай адукацыі», якую і скончыла ў 2016 годзе, атрымаўшы навуковую кваліфікацыю даследчыка ў галіне педагагічных навук.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата педагагічных навук па спецыяльнасцям «Тэорыя і методыка прафесійнай адукацыі» абараніла 15 лістапада 2016 года ў Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка. Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Фарміраванне каштоўнасных адносін да прафесійнай дзейнасці ў будучых настаўнікаў». Навуковы кіраўнік - Анатоль Пятровіч Сманцэр.
З 2006 года працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце. З'яўлялася выкладчыкам і старэйшым выкладчыкам кафедры педагогікі, псіхалогіі і методыкі навучання гісторыка-філалагічнага факультэта. У цяперашні час працуе на пасадзе дацэнта кафедры сусветнай літаратуры і замежных моў гуманітарнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя даследаванні скіраваны на навукова-тэарэтычнае абгрунтаванне і выяўленне педагагічных умоў фарміравання каштоўнасных адносін да прафесійнай дзейнасці ў будучых настаўнікаў. Яна абгрунтавала сутнасць каштоўнасных адносін студэнтаў да прафесійнай педагагічнай дзейнасці; распрацавала дыягнастычны інструментарый сфарміраванасці кампанентаў каштоўнасных адносін да прафесійнай дзейнасці ў будучых настаўнікаў; распрацавала і ўкараніла ў практыку ВНУ мадэль фарміравання каштоўнасных адносін да прафесійнай дзейнасці ў будучых настаўнікаў і эксперыментальна праверыла яе эфектыўнасць; вызначыла комплекс педагагічных умоў, якія ўплываюць на эфектыўнасць мадэлі фарміравання каштоўнасных адносін да прафесійнай дзейнасці ў будучых настаўнікаў і інш.
Богаяўленская царква (Астрог)
Богаяўленская царква ў Астрозе — помнік праваслаўнага храмабудаўніцтва ВКЛ, гатычны храм з абарончымі рысамі.
Архітэктура
У архітэктуры Астрожскай Богаяўленскай царквы відавочна традыцыя старажытнарускага чатырохстолпнага з трыма апсідамі і пяццю вежамі-купаламі з шлемападобным дахам. Звонку ж адразу кідаюцца ў вочы гатычныя рысы храма: вокны са спічастым завяршэннем і магутныя контрфорсы. Царква была збудавана ў фамільным замку віленскім ваяводам і вялікім гетманам Канстанцінам Іванавічам Астрожскім.
Будынак мэрыі Масквы
Будынак мэрыі Масквы (раней будынак Массавета і палац генерал-губернатара) знаходзіцца ў цэнтры горада, па адрасе Цвярская вуліца, дом 13. Будынак размешчаны ў сярэдзіне вуліцы, перад спускам да Манежнай плошчы, фарміруючы аблічча Цвярской плошчы (да 1918 года — Скобелеўская). Насупраць пастаўлены помнік Юрыю Далгарукаму.
Гісторыя
Палац маскоўскага генерал-губернатара пабудаваны ў 1782 годзе па праекце М. Ф. Казакова, вядомага майстра рускага класіцызму. Яго пабудавалі для графа З. Р. Чарнышова, прызначанага першым пасля адміністрацыйнай рэформы главой Маскоўскай губерні. Граф праславіўся як палкаводзец, які ўзяў Берлін у 1760 годзе ў час вайны з Прусіяй. Ніжні гістарычны ўзровень будынка будаваўся з выкарыстаннем каменя, узятага пры разборы сцен Белага горада.
У 1790 годзе будынак выкупіла казна, і ён заставаўся рэзідэнцыяй генерал-губернатараў да 1917 года, пасля чаго ў ім знаходзіўся Массавет. У 1792 годзе перад генерал-губернатарскім домам быў створаны пляц для штодзённага разводу варты. Падчас французскай акупацыі (1812) будынак моцна пацярпеў ад агню, а таксама вандалізму афіцэраў і салдат французскай арміі, якія пражывалі ў ім і выкарыстоўвалі дзверы і аконныя рамы для распальвання печаў.
У 1939 годзе гістарычны будынак XVIII стагоддзя адсунулі на 13,6 метра ў глыб квартала. У выніку рэканструкцыі вуліцы Горкага (як тады называлася Цвярская) невысокі будынак мог згубіцца на фоне шматпавярховых будынкаў, якія ўзводзіліся вакол, і ў 1944—1946 гг. яго надбудавалі двума паверхамі (арх. Д. Чачулін пры ўдзеле М. Пасохіна, М. Багалепава, Вульфсана). Так дом захаваў рысы архітэктуры класіцызму і дамінуючую ролю на гэтым участку вуліцы.
Унутры будынка захаваліся інтэр'еры XVIII стагоддзя, якія насілі прадстаўніцкія функцыі — парадныя анфілады і парадная лесвіца.
У наш час (жнівень 2014 года) будынак знаходзіцца на рэканструкцыі, кошт якой была ацэнены ў 400 мільёнаў расійскіх рублёў.
Мілуцін (Кнежавіч)
Епіскап Мілуцін (свецкае імя Міхайла Кнежавіч, Михаило Кнежевић; 10 студзеня 1949 г., сяло Міячы, Калубарская акруга, Сербія — 30 сакавіка 2020, Бялград) — епіскап Сербскай праваслаўнай царквы, епіскап.
Будынак мэрыі Масквы
Апісанне
Будынак вытрыманы ў чырвона-белых тонах, але першапачаткова колер будынка быў аранжава-белы. У 90-х гадах з франтона будынка быў дэмантаваны пазалочаны са сцягамі Герб СССР і наўзамен яго ўсталявана пазалочаная выява герба Масквы.
Мілуцін (Кнежавіч)
Біяграфія
Нарадзіўся 10 студзеня 1949 года ў вёсцы Міячы пад Валевам, у сям’і Міларада і Цветы (народжанай Петравіч).
У 14-гадовым узросце прыйшоў у. У 1967 годзе паступіў у манаскую школу ў, пасля заканчэння якой вярнуўся ў Каону.
У Каонскім манастыры быў паслушнікам да 26 кастрычніка 1968 года, калі епіскап Шабацкі і Валеўскі пастрыг яго ў манахі ў манастыры. На наступны дзень у тым жа манастыры епіскап Іааан пасвяціў яго ў сан дыякана, а праз дзесяць дзён, 8 лістапада ў, у іераманаха.
Скончыў Духоўную семінарыю святога Савы ў Бялградзе, пасля чаго навучаўся на Багаслоўскім факультэце Бялградскага ўніверсітэта, а працягнуў — на факультэце святога Савы ў Ліберцівіле. На працягу 6 месяцаў служыў сакратаром і яшчэ 6 месяцаў парафіяльным святаром у Ніягары, ЗША. Па вяртанні на радзіму прызначаны настаяцелем Каонскага манастыра.
У 1979 годзе іераманах Мілуцін пакланіўся Гробу Гасподняму ў Іерусаліме.
У 1981 годзе епіскап Іаан узвёў яго ў годнасць, а ў 1987 годзе —.
У 1994 годзе епіскапам Шабацкім і Валеўскім узведзены ў сан ігумена.
Таксама клапаціўся пра манастыр святога Мікалая ў. 7 лютага 1996 года быў пастаўлены старэйшынай над Каонскім і Лелічскім манастырамі.
17 кастрычніка 1998 года ўзведзены ў сан архімандрыта. 17 мая 1999 года пастаўлены архіерэйскім намеснікам (благачынным) Посава-Тамнаўскага архірэйскага намесніцтва.
У маі 2003 года рашэннем абраны епіскапам.
20 ліпеня 2003 года ў хіратанісаны ў епіскапа Аўстралійскага і Новазеландскага. Хіратонію здзейснілі: Патрыярх Сербскі, мітрапаліт , мітрапаліт  , епіскап  , епіскап  , епіскап  Ірыней (Гаўрылавіч), епіскап   , епіскап  , епіскап.
3 чэрвеня 2013 года пацярпеў у аўтакатастрофе на шашы Бялград-Ніш непадалёк ад Крнева, вяртаючыся са.
Памёр 30 сакавіка 2020 года ў Бялградзе ад наступстваў каронавірусу.
Мерацкае ваяводства
Мерацкае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Вялікім Княстве Літоўскім у 1793 — 1795 гг. Цэнтр — г. Мерач.
Створана ў 1793 г. Гарадзенскім соймам у складзе Мерацкага павета, Прэнскага павета і Эйшышкскага павета. Тытут мерацкіх ваяводы і кашталяна атрымалі ваявода і кашталян скасаванага Смаленскага ваяводства. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795 г.) тэрыторыя ваяводства была падзелена па р. Нёман паміж Прусіяй (левабярэжжа) і Расійскай імперыяй (правабярэжжа).
Бухны
Бухны (Бухни́) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Каратэпэ
Каратэпэ́ (Karatepe, літаральна «чорны ўзгорак») — познехецкая крэпасць, у наш час — музей пад адкрытым небам. Знаходзіцца ў правінцыі Асманіе на поўдні Турцыі, у Таўрскіх гарах, на правым беразе ракі Джэйхан, за каля 23 км ад горада Кадырлі. Помнік з'яўляецца часткай нацыянальнага парку «Каратэпэ-Арсланташ». Тут жа знаходзіўся антычны горад Кілікія, які кантраляваў праход з усходняй Анатоліі на поўнач Сірыйскай раўніны.
Крэпасць у Каратэпэ стала важным познехецкім цэнтрам пасля крушэння Хецкай імперыі ў канцы 12 ст. да н.э.. Руіны горада-крэпасці, які насіў назву Ацатывада, раскопваюцца з 1947 года ; першымі раскопкі правялі Хельмут Босерт і Халет Чамбель. Сярод выяўленых тут артэфактаў — шматлікія таблічкі з надпісамі, статуі, руіны, двое манументальнай варотаў з рэльефамі на створках, якія адлюстроўваюць паляванне, вайну, лодку з вёсламі; да варотаў прылягаюць слупы з выявамі львоў і сфінксаў.
Араль
Араль (ភ្នំឱរ៉ាល់) — гара ў Камбоджы, найвышэйшы пункт краіны. Гара Араль знаходзіцца ва ўсходняй частцы Кардамонавых гор і з’яўляецца самай высокай вяршыняй у краіне — 1813 м. Схілы і вяршыня пакрыты лесам. У раёне гары арганізаваны прыродны нацыянальны парк.
Гара размешчана ў акрузе Араль правінцыі Кампангспы.
Псалом 145
Псалом 145 (146 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 20-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца і. Галоўная тэма гэтага псалма — умаўленне да спадзявання на Госпада.
Мокішскае падняцце
Мо́кішскае падня́цце (ад назвы вёскі Мокіш у Хойніцкім раёне) — тэктанічная структура ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці, ва ўсходняй частцы Ельскага грабена Прыпяцкага прагіну. Выяўлена ў 1972 годзе сейсмаразведачнымі працамі.
Па падсалявых дэвонскіх адкладах Мокішскае падняцце мае форму прыразломнага структурнага носа памерам 9×6 км, які ўскладняе монакліналь і прымыкае на ўсходзе да разлому субмерыдыянальнага распасцірання. Па гэтым разломе структурны нос некалькі апушчаны адносна Астраглядскага і Стралічаўскага блокаў. Мокішскае падняцце абмежавана разломам з поўначы, па якім яно апушчана адносна Людзвінскага і Мікуліцкага блокаў на 1000 м. Па міжсалявых задонска-ялецкіх адкладах размешчана заходняя апушчаная частка структурнага носа, які выходзіць у межы Астраглядскай і Стралічаўскай плошчаў. Па паверхні верхнефаменскай саляноснай тоўшчы намечана невялікая (5×3 км) брахіантыкліналь на паўднёвым крыле структурнага носа. Мокішскае падняцце фарміравалася ў познефранскі і фаменскі час позняга дэвону і каменнавугальны час.
Сісапхон
Сісапхон  — горад у паўночна-заходняй частцы Камбоджы. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Бантэймеанцьей. Абсалютная вышыня — 15 метраў над узроўнем мора. Насельніцтва — 192 492 чалавекі (2013). Праз Сісапхон праходзяць нацыянальная шашы № 5 і № 6.
Фільінэ-Вельятура
Насельніцтва складае 1074 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 268 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 87050. Тэлефонны код — 0984.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3232
IC 3232 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васылькіўці (Пагрэбішчанскі раён)
Васылькіўці (Василькі́вці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Святаполк II Майміравіч
Святаполк II (Svätopluk, Svatopluk) — правіцель Нітранскага княства ў 894—906 гадах, змагаўся за кантроль над усёй Вялікай Маравіяй.
Святаполк II быў другім сынам Святаполка I, князя Вялікай Маравіі. Пасля смерці Святаполка I у 894 годзе новым князем Вялікай Маравіі стаў яго старэйшы сын Моймір II, а Святаполк II атрымаў у валадарынне Нітранскае княства, якое было яе часткай. У 898 годзе Святаполк паўстаў супраць свайго брата і паспрабаваў захапіць уладу над усёй Вялікай Маравіяй. Канфлікт дасягнуў апагею ўзімку 898—899 гадоў, калі ў яго ўмяшаліся баварцы. Моймір II перамог баварцаў і ўзяў у палон Святаполка II, але баварцы здолелі вызваліць яго і даставіць ва Усходне-Франскае каралеўства.
Святаполк II вярнуўся ў Нітранскае княства ў 901 годзе. Ён, імаверней за ўсё, загінуў у 906 годзе, ваюючы супраць венграў.
Білоксі (народ)
Білоксі (саманазва: Tanêksa) — індзейскі народ на поўдні ЗША. У нашы дні аб’яднаны ў індзейскую нацыю туніка-білоксі (951 чал. у 2010 г.).
Білоксі сталі вядомы ў 1699 г., калі на паўночным беразе Мексіканскага заліва недалёка ад іх паселішчаў (сучасны штат Місісіпі) высадзіліся французскія каланісты. За 2 гады да гэтага сярод білоксі адбылася эпідэмія воспы, у выніку якой іх шэрагі значна скараціліся. Назва білоксі паходзіць ад слова ąyaaxi (літаральна «шаман»).
Білоксі — сіўанскі народ, які мог мігрыраваць на паўднёвы захад з усходняга ўзбярэжжа сучасных ЗША яшчэ ў перыяд Місісіпскай культуры. У канцы XVII ст. яны жылі ў прыбярэжных вёсках, хаціны будавалі з гліны, займаліся земляробствам і паляваннем. На чале народа стаяў першасвятар Yaaxitąąyą, якому падпарадкоўваліся правадыры ixi. Быў распаўсюджаны звычай муміфікацыі высакародных нябожчыкаў. Падчас даследаванняў у канцы XIX ст. было выяўлена, што ў мінулым білоксі падзяляліся на 3 роды і вялі адлік сваяцтва па матчынай лініі.
У XVIII ст., відавочна пад уплывам каталіцкіх місіянераў, білоксі спачатку перасяліліся на памежжа Луізіяны і Тэхаса, а потым разам з новымі саюзнікамі туніка аселі недалёка ад вусця Рэд-Рывер. З-за асіміляцыі яны хутка страцілі многія рысы традыцыйнай культуры. У 1934 г. памерла Эма Джэксан, апошняя жанчына, што размаўляла на мове білоксі.
У 1981 г. была створана рэзервацыя туніка-білоксі, якая мае самакіраванне.
Джон Паўэл (кінакампазітар)
Джон Па́ўэл (John Powell; нар., Лондан, Вялікабрытанія) — англійскі кампазітар і дырыжор, найбольш вядомы, як аўтар музыкі для кіно.
Іван Раманавіч Перагуд
Іван Раманавіч Перагуд (1911, в. Дубнякі Рэчыцкага павета Мінскай губерні — 2009) — беларускі паэт.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся у 1911 годзе ў вёсцы Дубняках Гомельскай вобласці ў сям’і Рамана Пятровіча і Анастасіі Самуйлаўны Перагуд, Іван — найстарэйшы сярод пяці дзяцей — Лізаветы, Міхаіла, Анастасіі, Мікалая. Паэтавага бацьку арыштавалі за тое, што нехта заявіў, што ён чытае Біблію.
Сам Іван вельмі любіў у юнацтве матэматыку. Давялося папрацаваць яму і ў рыбгасе, і на бетонным заводзе да вайны, вучыўся ў тапаграфічнай школе, вельмі любіў у Мінску хадзіць у кіно, тэатры, паступіў на курсы камсамольскіх журналістаў пры рэдакцыі газеты «Чырвонай змены». Прайшоў Вялікую Айчынную вайну.
У апошнія гады жыцця меў праблемы са зрокам. Памёр у 2009 годзе.
Творчасць
Іван Раманавіч, колішні муляр былога камбіната будматэрыялаў, меў паэтычны дар. З’яўляецца аўтарам некалькіх паэтычных зборнікаў. Вершы Івана Раманавіча лёгка кладуцца на музыку. Гэтыя песні спявае Клімавіцкі народны хор. Некаторыя з іх уключаныя ў рэпертуар рэспубліканскага хору і змешчаныя ў зборніку «Найбольш папулярныя мелодыі народа Беларусі».
Неаднаразова творы паэта друкаваліся на старонках рэспубліканскіх, абласных перыядычных выданняў. Асабліва часта вершы Івана Перагуда можна было спаткаць у «Роднай ніве».
Сакрат Яновіч
Сакрат Яно́віч (,, Беластоцкае ваяводства, Польшча — , Крынкі ) — польскі беларускі пісьменнік, аўтар 30 кніг. Член Беларускага літаратурнага аб’яднання «Белавежа» і Саюза польскіх пісьменнікаў (з 1971), старшыня Клубу Саюза польскіх пісьменнікаў у Беластоку (1976—1981).