cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Давыд Абрамавіч Брук
Біяграфія
Выпускнік тэатральна-дэкаратыўнага факультэта Саратаўскага мастацкага вучылішча. З 1950 года працаваў мастаком-пастаноўшчыкам у тэатрах Ачынска, Саратава, Пензы, Ульянаўска, Куйбышава. З 1961 года — галоўны мастак Сызранскага драматычнага тэатра. Сярод яго найбольш значных прац — сцэнаграфія спектакляў «Любоў Яравая» К. Трэнева, «Залатая карэта» Л. Лявонава, «Апошнія» М. Горкага, «Каменны валадар» Л. Украінкі, «Лэдзі Макбет Мцэнскага павета» паводле М. Ляскова, «Шляхі-ростані Вадзіма Рошчына» паводле А. М. Таўстога, «Дзівацтвы Белісы» Лопэ дэ Вегі, «Дванаццатая ноч» У. Шэкспіра, «З каханымі не раставайцеся» А. Валодзіна і інш
Морэс
Морэс (Mores) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 2025 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 95 км². Паштовы індэкс — 7013. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Caterina d'Alessandria.
Свята-Троіцкая царква (Дастоева)
Гісторыя
14 верасня 1991 года быў закладзены першы камень у падмурак новага храма. 29 лістапада 1996 года храм быў асвячоны мітрапалітам Філарэтам. Пабудавана паводле праекта архітэктара В. М. Аладава.
Архітэктура
Манументальны храм трактаваны ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Цэнтральны кубападобны 2-ярусны аб’ём завершаны 5-купаллем, узбагачаным макаўкамі над шатром званіцы і сферычным пакрыццём паўкруглай апсіды з невялікімі рызніцамі. У сілуэце дамінуюць цыбулепадобны купал цэнтральнага цыліндрычнага светлавога барабана і шацёр высокай званіцы зграбных прапорцый. Тры ўваходы вырашаны 2-слуповымі рундукамі з вісячымі аркатурамі. Асноўная архітэктурная тэма — закамарнае завяршэнне праслаў фасадаў. У дэкаратыўным арсенале аркатурныя паясы, кілепадобныя какошнікі, цягнутыя лапаткі.
Старая Рудня (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Старая Рудня (Старая Рудня) — вёска ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Халевіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
IC 3520
IC 3520 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раманчук
Раманчук — прозвішча.
ЖФК Медык Конін
«Медык» (Medyk) — польскі жаночы футбольны клуб з горада Конін.
Ломніцкі Шціт
Ломніцкі Шціт (Lomnický štít ) — гара ў Высокіх Татрах. Яе вышыня над узроўнем мора складае 2634 м. Назва гары паходзіць ад мястэчка Татранска Ламніца ля яе падножжа. Шціт па-славацку азначае «шчыт», «пік», «вяршыня».
Раней гару часта называлі «Dedo» (Дзед) і лічылі яе самай высокай гарой Высокіх Татраў.
Оберштурмбанфюрар
Оберштурмбанфюрар (Obersturmbannführer) — званне ў СА і СС. Званне штурмбанфюрара ўведзена ў структуру СС у 1933 годзе ў якасці звання кіраўнікоў тэрытарыяльных падраздзяленняў «СС-штурмбан» (SS Sturmbann). У штурмбан (батальён) уваходзілі чатыры штурмы (роты), невялікіх падраздзяленняў, прыблізна роўных па лічбаваму складу армейскай роце (ад 54 да 180 чалавек), адзін узвод санітараў і ваенна-аркестравая група. Колькасць штурмбана складала 500—800 чалавек. З 1936 года, пасля стварэння войскаў СС, адпавядала званню падпалкоўніка вермахта і пасадзе камандзіра батальёна, а таксама шырокаму спектру штабных і адміністрацыйных пасад, такіх, як начальнік штаба дывізіі.
Уільям С’юард Бероуз
Уільям С’юард Бероуз (William Seward Burroughs;, горад Сент-Луіс, штат Місуры, ЗША — , Лоўрэнс, штат Канзас, ЗША) — вядомы амерыканскі , адзін з ключавых прадстаўнікоў біт-пакалення.
Пачатак кар’еры
Пасля смерці жонкі Бероуз адпраўляецца ў падарожжа па Паўднёвай Амерыцы на пошукі галюцынагена Яге, які выкарыстоўваецца мясцовымі шаманамі. Свае дарожныя ўражанні ён апісвае ў лістах Гінзбергу; пазней гэтыя лісты будуць выдадзены асобнай кнігай. Прыкладна ў гэты ж час Бероуз піша свае першыя раманы «Джанк» і «Підар». «Джанк», у якім апісваецца жыццё наркамана, залежнага ад гераіну, атрымоўваецца выдаць у невялікім нью-ёркскім выдавецтве бульварнай літаратуры ў 1953 годзе. Тэмай другой кнігі (як няцяжка здагадацца з назвы) становіцца гомасексуальнасць; першапачаткова яна была другой часткай «Джанк». Выпусціць яе ў макартысцкай Амерыцы аказваецца немагчыма, да таго ж Берруз раптам расчараваўся ў яе літаратурных вартасцях, і яна засталася неапублікаванае аж да 1985 года. Першыя творы Бероуза сталі адзінымі кнігамі, напісанымі ў традыцыйнай манеры.
Смерць
Памёр Бероуз 2 жніўня 1997 ва ўзросце 83 гадоў ад наступстваў перанесенага днём раней інфаркту міякарда. Нягледзячы на злоўжыванне гераінам і мноства выпадковых сексуальных сувязяў, пісьменнік перажыў сваю жонку, сына і большасць сваіх сяброў (уключаючы Гінзберга).
Адрына
Адры́на, пуня, сянніца — гаспадарчая пабудова для захоўвання неабмалочанага збожжа, сена, саломы, а таксама прылад працы. Будаваліся розных памераў і формаў, у залежнасці ад рэгіёных традыцый, часта разгароджаваліся на некалькі памяшканняў для асобнага захоўваўння кожнага віду запасаў.
Басілуца
Басілуца (Basiluzzo) — адзін з Ліпарскіх астравоў. Уваходзіць у склад Італіі. Агульная плошча — 0,29 км². Незаселены.
Адрына
Перш чым пакласці на захоўванне неабмалочанае збожжа, рабілі своеасаблівыя сцены са снапоў па ўсім перыметры з унутранага боку. Першы рад снапоў ставілі камлём на зямлю (ці хвораст) і прывязвалі да жэрдак перакручанай лазовай веткай. Другі рад снапоў прывязвалі да жэрдак вышэй першага і г.д. да самага даху. Такім чынам утваралася сцяна са снапоў, якая закрывала астатнія. Затым снапы ўкладвалі радамі да тока каласамі. Снапы захоўваліся ў адрыне да абмалоту. Абмалот пачынаўся ў верасні і доўжыўся да лютага. Пасля абмалоту ў адрыне захоўвалася салома.
Басілуца
Геаграфія
Востраў Басілуца належыць да паўночна-ўсходняй групы Ліпарскіх астравоў. Знаходзіцца ў 3,53 км на паўночны ўсход ад вострава Панарэя, у 14,54 км на паўднёвы захад ад Стромбалі. Даўжыня з захаду на ўсход — 822 м. Найбольшая шырыня — 524,3 м. Каля заходняга берага месціцца невялікі астравок Спінацола, плошча якога ўсяго 0,005 км². Басілуца мае вулканічнае паходжанне. Востраў сфарміраваўся каля 50 тысяч гадоў таму. Суша складаецца з базальтаў, пемзы, абсідыяну і іншых вулканічных парод. Берагі спадзістыя. Верхняя частка ўяўляе сабою нахіленае плато. Найвышэйшы пункт — 165 м над узроўнем мора.
Прырода
Плато Басілуца пакрыта зараснікамі карлікавых пальм, гваздзіковых дрэў, лаванды і г. д. На востраве жывуць гарбаткі і яшчаркі.
Гісторыя
На востраве Басілуца знаходзяцца рэшткі старажытнарымскай вілы, што функцыянавала ў I ст. да н. э. - I ст. н. э., уключала прычал, дом, сажалку і іншыя пабудовы. У пазнейшы перыяд на востраве не было сталага насельніцтва. У XIX ст. - пачатку XX ст. належыў ліпарскаму біскупству, выкарыстоўваўся сезонна для жывёлагадоўлі і вырошвання гародніны. З 1991 г. з'яўляецца запаведнікам.
Калінаўка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Калінаўка (Калиновка) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Згадваецца з 1930-х гадоў як пасёлак Калініна. Да 2009 года ў складзе Халевіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Ала Сяргееўна Талкач
А́ла Сярге́еўна Талкач (нар., , Віцебская вобласць) — беларуская біятланістка, удзельніца Кубка свету ў складзе зборнай Беларусі, чэмпіёнка Еўропы, чэмпіёнка Беларусі. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа.
Юніёрская кар’ера
На буйных міжнародных спаборніцтвах прымае ўдзел з 2008 года. Першымі турнірамі для спартсменкі сталі юніёрскі чэмпіянат свету 2008 у Рупольдынгу і юніёрскі чэмпіянат Еўропы 2008 у Нове-Места-на-Мораве, на абодвух спаборніцтвах Толкач не трапіла ў топ-30 у асабістых відах.
На юніёрскім чэмпіянаце Еўропы 2009 у Уфе выйграла сярэбраны медаль у эстафеце, у камандзе з Дар’яй Юркевіч і Марыяй Казлоўскай, а ў асабістых спаборніцтвах стала 32-й у індывідуальнай гонцы, 21-й у спрынце і 12-й у гонцы пераследвання. Таксама ў 2009 годзе выйграла срэбра ў змешанай эстафеце на чэмпіянаце свету сярод юніёраў па летнім біятлоне, у камандзе з Карынай Савосік, Сяргеем Руцэвічам і Уладзімірам Чапеліным.
У 2010 годзе прымала ўдзел у чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Турсбю, дзе лепшым вынікам стала дзевятае месца ў гонцы пераследвання. На юніёрскім чэмпіянаце Еўропы 2010 у Отэпя Ала двойчы трапіла ў топ-10, заняўшы чацвёртае месца ў індывідуальнай гонцы і сёмае ў гонцы пераследвання.
Дарослая кар’ера
У сезоне 2009/10 дэбютавала на Кубку IBU на этапе ў Аўстрыі, заняла 59-е месца ў спрынце і 37-е ў гонцы пераследвання.
У тым жа сезоне дэбютавала на Кубку свету, на сёмым этапе ў Кантыялахці, дзе была 54-й у спрынце і 45-й у гонцы пераследвання. Гэта 45-е месца застаецца лепшым вынікам у кар’еры біятланісткі. У сезоне 2010/11 і 2011/12 таксама ўдзельнічала ў гонках Кубка свету, ачкоў не набірала.
Пяць разоў, у сезонах 2011—2015, Талкач прымала ўдзел у чэмпіянатах Еўропы, лепшым вынікам у асабістых відах стала дваццатае месца (тройчы, усе тры разы ў індывідуальных гонках). У 2014 годзе стала чэмпіёнкай Еўропы ў эстафеце, у камандзе з Ірынай Крыўко, Аксанай Шымановіч і Настай Калінай. На ўзроўні Кубка IBU лепшым вынікам беларускі з’яўляецца 13-е месца (у сезоне 2012/13 ў спрынце ў Бейтастолене і ў сезоне 2013/14 у індывідуальнай гонцы ў Валь-Рыдане).
Летам 2015 года ўдзельнічала ў чэмпіянаце свету па летнім біятлоне (лепшы вынік — 18 месца), пасля гэтага ў сезоне 2015/16 не прымала ўдзелу ў спаборніцтвах.
Рустэм Закіевіч Хамітаў
Біяграфія
Нарадзіўся 18 жніўня 1954 года ў Кемераўскай вобласці.
У 1977 годзе скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча імя М. Э. Баумана па спецыяльнасці «Рухавікі лятальных апаратаў». Доктар тэхнічных навук па праблемах аўтаматызаваных сістэм кіравання. Аўтар больш за 100 навуковых публікацый.
1977—1978 — памочнік майстра, майстар Уфімскага маторабудаўнічага вытворчага аб’яднання.
1986—1988 — загадчык лабараторыяй па наземнаму выкарыстанню авіярухавікоў.
1988—1990 — загадчык навукова-вытворчага аддзела Усходняга філіяла Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута па будаўніцтве магістральных трубаправодаў.
1990—1993 — народны дэпутат Вярхоўнага савета Башкірскай АССР, старшыня камісіі па экалогіі і рацыянальным выкарыстанні прыродных рэсурсаў.
1993—1994 — дырэктар Інстытута прыкладной экалогіі і прыродакарыстання Рэспублікі Башкартастан. Быў адным з заснавальнікаў і першым кіраўніком установы, якая ўваходзіць у структуру Акадэміі навук Рэспублікі Башкартастан. Пры ім інстытут стаў галоўной арганізацыяй па выкананні рэспубліканскіх праграм у сферы экалогіі, а таксама распрацоўцы канцэпцыі экалагічнай і прамысловай бяспекі рэгіёну.
1994—1996 — узначальваў Міністэрства аховы навакольнага асяроддзя, прыродакарыстання, папярэджання і ліквідацыі наступстваў надзвычайных сітуацый Рэспублікі Башкартастан.
1996—1999 гадах — міністр па надзвычайных сітуацыях і экалагічнай бяспекі Рэспублікі Башкартастан, член Савета бяспекі Рэспублікі Башкартастан.
У 1999 годзе ўзначаліў Дэпартамент папярэджанняў і ліквідацыі надзвычайных сітуацый Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Расійскай Федэрацыі.
2000—2003 — галоўны федэральны інспектар па Рэспубліцы Башкартастан апарата паўнамоцнага прадстаўніка Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Прыволжскай федэральнай акрузе, затым выконваючы абавязкі намесніка паўнамоцнага прадстаўніка Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Прыволжскай федэральнай акрузе.
14 верасня 2014 года па выніках датэрміновых выбараў Прэзідэнта Рэспублікі Башкартастан набраў 81,71 працэнта галасоў выбаршчыкаў і быў пераабраны на другі тэрмін.
11 кастрычніка 2018 года падаў у адстаўку.
На падставе рашэння, прынятага дэлегатамі XVIII з’езда палітычнай партыі «Адзіная Расія», які праходзіў 7-8 снежня 2018 года, Рустэм Хамітаў выключаны са складу Вышэйшага савета партыі.
Аляксандр Здановіч (гісторык)
Аляксандр Здановіч (, в. Белькавічы Ігуменскага павета Мінскай губерні, цяпер Пухавіцкі раён Мінскай вобласці —, Вільня) — гісторык, педагог, мемуарыст. Бацька І. Здановіча.
Жыццяпіс
Скончыў Ігуменскую павятовую базыльянскую школу (1825). Два гады працаваў прыватным настаўнікам. Паступіў у Віленскі ўніверсітэт, які скончыў у 1831 са званнем кандыдата філасофіі. Выкладаў лацінскую мову і гісторыю ў Віленскім шляхецкім інстытуце, потым узначальваў там кафедру агульнай гісторыі да закрыцця інстытута ў 1863.
Маючы багаты вопыт выкладання розных прадметаў, падрыхтаваў падручнікі і навучальныя дапаможнікі: «Храналагічна-гістарычны нарыс сучасных дзяржаў ад V стагоддзя да нашых дзён» (Вільня, 1844), «Нарыс усеагульнай гісторыі для дзяцей» (Вільня, 1861), «Нарыс польскай гісторыі для дзяцей» (Вільня, 1857); пераклаў з рускай на польскую мову падручнікі «Гісторыя сярэдніх вякоў» (Вільня, 1845), «Гісторыя Новага часу» (Вільня, 1846). Таксама падрыхтаваў і выдаў падручнікі па французскай мове. У 1849—1859 вёў «Дзённік» (часткова апублікаваны: Rocznik Towarzystwa Przyjaciól Nauk w Wilnie, 1918).
Клімент I
Клімент I або Клемент I (Clemens) — чацвёрты рымскі епіскап (Папа Рымскі) (88/90 па 97/99) паводле «Annuario Pontificio, citta del Vaticano».
Аляксандр Здановіч (гісторык)
Жыццяпіс
Быў членам Віленскай Археалагічнай камісіі; уваходзіў у склад рэдакцыі газеты «Kurier Wileński». У 1863 у сувязі з удзелам у паўстанні сына затрымліваўся і падвяргаўся допытам. 3-е выданне кнігі З. «Нарыс польскай гісторыі для дзяцей», якая мела вялікі ўплыў на грамадскую думку, было канфіскавана і знішчана.
7-ы інжынерны полк
7-ы Торуньскі ордэнаў Аляксандра Неўскага і Чырвонай Зоркі інжынерны полк — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — Барысаў.
Клімент I
Звестак аб ім нешмат, ён мімаходзь згаданы ў «Пастыры» Гермы. Некаторыя крыніцы атаясамліваюсць яго з Кліментам, згаданым у Філ 4:3, але гэта меркаванне аспрэчваецца. Паводле паданняў, ён прыняў пакутніцкую смерць у Крыме. Лічыцца, што рэліквіі св. Клімента былі знойдзеныя Кірылам і Мяфодзіем, і частка іх была прынесена ў Рым, частка ж захоўвалася ў Кіеве. Клімента называюць паміж Апостальскімі айцамі.
Творы
Кліменту належыць пасланне да царквы ў Карынфе ў сувязі з бязладдзем, якое там здарылася. Таксама яму часам прыпісваюць яшчэ адно пісьмо да карынфян (т.зв. «Другое пасланне св. Клімента да карынфян»), але большасць навукоўцаў пагаджаецца, што гэты пазнейшы твор прыпісалі Кліменту памылкова.
Памяць па каталіцкім календары — 23 лістапада.
7-ы інжынерны полк
Гісторыя
12 жніўня 1944 года ў Маскоўскай вобласці быў сфарміраваны 7-ы матарызаваны пантонна-маставы полк. У яго склад увайшлі 6-ы і 32-гі асобныя матарызаваныя батальёны, абсталяваныя цяжкім маставым паркам (ТМП). Першым камандзірам палка стаў палкоўнік Павел Арданоўскі.
У жніўні 2003 года на базе двух асобных батальёнаў сфарміравалі 7-ы інжынерны полк, ён быў пераведзены на новую аргштатную структуру.
Мараньян
Мараньян (Maranhão) — штат на паўночным усходзе Бразіліі. Мяжуе са штатамі Пара на захадзе, Такантынс на поўдні, Піяўі на ўсходзе; поўнач штата абмывае Атлантычны акіян. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сан-Луіс.
Мараньян знакаміты касмічнай базай Алкантара, размешчанай на беразе акіяна на процілеглым Сан-Луісу беразе бухты Сан-Маркус.
Эканоміка
Аснову эканомікі штата складае сельская гаспадарка, галоўнай галіной якой з’яўляецца земляробства. На плантацыях Мараньяна вырошчваецца бавоўнік, цукровы трыснёг, кава і какава. У далінах рэк праводзіцца збор пладоў пальмы бабасу, а таксама знакамітага карнаўбскага воску.
Магнус Энкель
Кнут Магнус Энкель (Knut Magnus Enckell; 9 лістапада 1870, Фрэдэрыксхамн — 27 лістапада 1925, Стакгольм) — фінскі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і вікарыя, быў малодшым з 6 сыноў. Жывапіс вывучаў у Хельсінкі (1889—1891). Першыя свае працы малады мастак стварае ў традыцыях натуралістычнай школы. У 1891 годзе з'яжджае ў Парыж, дзе паступае ў Акадэмію Жуліяна; сярод яго выкладчыкаў тут — Жуль Жазеф Лефеўр і Бенжамен Канстан. У гэты перыяд Энкель захапляецца сімвалізмам, падпадае пад уплыў містыцызму Жазефена Пеладана і творча — жывапісу Пюві дэ Шавана і Эдуарда Манэ.
У 1893 годзе Энкель ізноў наведвае Парыж. Расчараваўшыся ў парыжскім містыцызме, мастак у 1894—1895 гадах здзяйсняе вандраванне па Італіі, наведвае Мілан, Венецыю і Фларэнцыю, а затым з'яжджае ў Швейцарыю і Германію, дзе знаёміцца з працамі Арнольда Бёкліна. На мяжы XIX—XX стагоддзяў Энкель парывае з сімвалізмам, і яго жывапіс набывае яркія фарбы, характэрныя для постімпрэсіянізму. У 1907 годзе Энкель атрымлівае заказ на стварэнне фрэсак для прыалтарнай прыбудоўкі ў Саборнай царкве Тамперэ. На гіганцкай карціне памерам 10 на 4 м мастак намаляваў Уваскрашэнне з мёртвых і Узнясенне на нябёсы прадстаўнікоў усіх рас чалавечых.
Вальдэмар Герт
Вальдэмар Герт (Waldemar Herdt; нар., пасёлак Забелаўка, цяпер Казахстан) — нямецкі дзяржаўны і грамадскі дзеяч. Ураджэнец СССР. Член правай партыі «Альтэрнатыва для Германіі». Быў выбраны ў Бундэстаг на выбарах 24 верасня 2017 года.
Брэсцкая акруга
Брэсцкая акруга (Okręg brzeski) — адміністрацыйная адзінка Грамадзянскага ўпраўлення Усходніх земляў.
Акруга ўтворана 7 чэрвеня 1919 года. 1 жніўня 1919 года з частак Навагрудскага і Слуцкага паветаў быў утвораны Баранавіцкі павет, які ўвайшоў у склад акругі. 6 лістапада да акругі быў далучаны Мазырскі павет (з часовым адміністрацыйным цэнтрам у Жыткавічах). 10 красавіка 1920 года да Мазырскага павета далучаюцца акупаваныя польскай арміяй тэрыторыі Рэчыцкага павета.
Азярод (гульня)
Азярод — беларуская народная гульня. Удзельнікі бяруць дугу за адзін канец, а другім стукаюць аб зямлю так, каб дуга, саспружыніўшы, пераляцела цераз азярод (адсюль назва). Пераможцы той, у каго дуга пераляціць цераз азярод больш разоў.
Вуліца Асіпенкі (Брэст)
Вуліца Асіпенкі (гістарычная назва: вуліца Згоды) — вуліца ў паўночнай частцы Брэста. Названа ў 1940 годзе ў гонар П. Д. Асіпенкі. Працягласць 1230 м ад вуліцы Кіжаватава да вуліцы Паўночнай. З 1920-х гадоў забудоўвалася 1-павярховымі дамамі сядзібнага тыпу. У 1970-х гадах пабудаваны 3- і 4-павярховыя дамы.
Томі Лі Джонс
Томі Лі Джонс (Tommy Lee Jones; нар., Сан-Саба, Тэхас, ЗША) — амерыканскі акцёр і кінарэжысёр. Чатыры разы быў намінаваны на прэмію «Оскар» — выйграў у 1994 годзе ў катэгорыі «лепшая мужчынская роля другога плана» за ролю ў фільме «Уцякач». Найбольш вядомы ў амплуа абыякавых, разумных шэрыфаў, следчых і спецагентаў («Уцякач», «Служыцелі закона», «Людзі ў чорным», «Старым тут не месца»), хоць паспяхова граў і эксцэнтрычных зладзеяў («У аблозе», «Бэтмэн назаўжды»).
IC 3521
IC 3521 — галактыка тыпу IBm (змяшаная няправільная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грабніца Небамуна
Грабніца Небамуна — пахаванне страражытнаегіпецкага пісара і ўлікоўца збожжа па імені Небамун, дакладнае знаходжанне якой цяпер страчана.
Гісторыя
Вядома, што грабніца знаходзілася ў Фіванскім некропалі, які размешчаны на заходнім узбярэжжы ракі Ніла ў Фівах (сучасны Луксор, Егіпет). Грабніца стала крыніцай знакамітых дэкараваных сцэн, знятых з яе сцен, якія цяпер выстаўляюцца ў Брытанскім музеі ў Лондане.
Сам Небамун, які жыў каля 1350 года да н.э., быў чыноўнікам сярэдняга рангу, які служыў пісарам і ўлікоўцам зерня ў Фіванскім храмавым комплексе, прысвечаным Амону. Яго грабніца была адкрыта ў 1820 годзе маладым грэкам, Джаванні («Янні») д'Атаназі, які дзейнічаў як агент для егіптолага Генры Сальта, брытанскага генеральнага консула.
Апісанне
Абтынкаваныя сцены грабніцы былі багата і па-майстэрску ўпрыгожаны жывымі фрэскамі, якія паказваюць ідэалізаванае ўяўленне пра жыццё і дзейнасць Небамуна.
Самымі вядомымі выявамі з грабніцы з'яўляецца фрэска, на якой Небамун палюе на птушак, танцуючыя дзяўчыны на піру і пруд у садзе. У 2009 годзе Брытанскі музей адкрыў новую галерэю, прысвечаную адлюстраванню адзінаццаці адноўленых фрагментаў сцен з грабніцы. Яны былі апісаны як найвялікшыя захаваныя карціны са Старажытнага Егіпта, і як адзін з найвялікшых скарбаў музея.
У культуры
Розныя сцэны з карцін былі выкарыстаныя сучаснымі мастакамі. Лоўрэнс Альма-Тадэма ўключыў сцэну, на якой пасуцца гусі, для аздаблення сцяны ў сваёй карціне «Іосіф — наглядчык збожжасховішча фараона» (1874), а Поль Гаген выкарыстаў частку сцэны банкету ў якасці кампазіцыйнага плану ў яго «Ta Matete» (1892).
Леанід Іовіч Гайдай
Леані́д Іовіч Гайда́й (Леонид Иович Гайдай;, г. Свабодны Амурскай вобласці — , Масква) — савецкі і расійскі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр, Народны артыст РСФСР (1974), Народны артыст СССР (1989).
Біяграфія
Скончыў тэатральную студыю пры Іркуцкім абласным драматычным тэатры (1947), Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі (1955).
Міштэкі
Міштэкі (Mixtecos) — старажытны месаамерыканскі народ, які насяляе мексіканскі штат Аахака і штаты, размешчаныя на поўнач ад яго. У перакладзе з мовы наўатль назва міштэкі азначае «народ з краіны аблокаў». Агульная колькасць - каля 270 тысяч чалавек. Размаўляюць на міштэкскай мове ата-мангскай сям'і, таксама распаўсюджана іспанская мова.
Міштэкі былі носьбітамі высокаразвітай дакалумбавай культуры ў паўднёвай Мексіцы. Вытокі іх культуры прасочваюцца па пісьмовых крыніцах аж да VII стагоддзя. Росквіту сваёй культуры міштэкі дасягнулі ў X стагоддзі. Былі вядомыя сваімі частымі войнамі супраць сапатэкаў. У 1455 годзе былі падпарадкаваныя ацтэкамі.
Насельніцтва Германіі
З насельніцтвам у 83 млн чалавек Германія з’яўляецца самай многанаселенай сярод краін, што цалкам знаходзяцца ў Еўропе і першай краінай ЕС. На працягу апошніх дзесяцігоддзяў для Германіі характэрны адмоўны натуральны прырост і старэнне насельніцтва. Германія з'яўляецца еўрапейскім лідарам па прыёме імігрантаў, што ў рэшце рэшт вылілася ў міграцыйны крызіс. Іміграцыя ператварыла Германію з монанацыянальнай краіны ў шматнацыянальную. Германія — краіна гарадоў, прычым ніводзін горад не вылучаецца завялікімі памерамі. Найбуйнейшая ўрбанізваная зона ляжыць у сярэднім цячэнні Рэйна з адгалінаваннем на ягоны прыток Рур і вядома як Рэйн-Рурскі мегалаполіс з ядрамі ў Дортмундзе і Эсэне.
Міштэкі
Міштэкі былі ўмелымі рамеснікамі, а іх вырабы высока цаніліся і ў суседніх народаў. Яны выраблялі афарбаваныя ў яркія фарбы керамічныя вырабы, стваралі каштоўную бірузовую мазаіку і былі майстрамі ў апрацоўцы металаў. Шматлікія артэфакты, якія сведчаць аб высокім майстэрстве ў апрацоўцы металаў і ювелірнай справе, былі знойдзены ў пахаванні Nr. 7 у Монтэ-Альбане. Культурны ўплыў міштэкаў распаўсюджваўся і на Чалулу, дзе сфармаваўся рэгіянальны стыль міштэкаў-пуэбла. Міштэкі мелі ўласную ідэаграфічную пісьменнасць. Большасць захаваных да нашых дзён манускрыптаў, якія складаюцца з малюнкаў, — міштэкскага паходжання.
Насельніцтва Германіі
Дэмаграфія
Па колькасці насельніцтва (каля 83 млн чал.) Германія займае першае месца ў Еўропе (без Расіі). Паводле перапісу 2011 года, насельніцтва Германіі на 31 снежня 2011 года складала 80.327.900 жыхароў. 15,7 % насельніцтва былі маладзей за 18 гадоў, 42,3 % паміж 18 і 49 гадамі, 20,8 % паміж 50 і 64 гадамі. 21,2 % былі старэйшымі за 65 гадоў. Вялікая працягласць жыцця (80,9 гадоў у 2018) з'яўляецца адной з прычын старэння насельніцтва. Сярэдні ўзрост у 2018 годзе складаў 47,4 гадоў.
Узровень нараджальнасці ў 2018 годзе быў вельмі нізкім у параўнанні з іншымі краінамі свету (8,6 на 1000), у сярэднім на кожную жанчыну прыходзілася 1,46 дзіцяці. Асабліва нізкая нараджальнасць адзначаецца на ўсходніх землях, на тэрыторыі былой ГДР. Смяротнасць у 2018 годзе складала прыблізна 11,8 на 1000 жыхароў. . Такія адмоўныя дэмаграфічныя паказчыкі назіраюцца з канца ХХ стагоддзя, таму для Германіі характэрна ўстойлівая дэпапуляцыя, праўда, значна кампенсаваная іміграцыяй.
Іміграцыя
У 2016 каля 10 млн жыхароў Германіі (12 %) не мелі годзе нямецкага грамадзянства, што складае большую палову ад агульных 22,5 % імігрантаў ці дзяцей імігрантаў (гэтыя людзі, незалежна ад іх сённяшняга грамадзянства, ці прынамсі адзін з іх бацькоў, прыехалі ў Германію пасля 1955 года). У 2016 Германія знаходзіцца на другім месцы ў свеце пасля ЗША па колькасці імігрантаў.
Этнічны склад
Этнічны склад насельніцтва Германіі даўно не аднастайны: хоць больш за 80 % жыхароў краіны — гэта немцы, іх доля працягвае скарачацца. У апошнія гады за кошт імігрантаў расце ўдзельная вага іншых этнічных груп. Найбольш іншаземцаў (11,7 %) у 2016 годзе завітала з іншых еўрапейскіх краёў (пераважна з Польшчы, Расіі і былой Югаславіі); 4,9 % складалі выхадцы з Заходняй Азіі — гэта пераважна туркі (каля 3 млн чалавек, найбольшая этнічная меншасць увогуле) і арабы. У 2011-2015 колькасць афрыканскіх мігрантаў вырасла на 46 %, але іх доля пасюль не перавышае 1 %. Пры выбары месца жыхарства імігранты аддаюць перавагу больш заможным землям былой ФРГ. Гарадамі з найбольшай доляй іншаземцаў у 2010 годзе былі: Афенбах-на-Майне (25,8 %), Мангейм (23,6 %) і Мюнхен (23,5 %). .
Да традыцыйных нацыянальных меншасцяў, чые продкі спрадвеку пражывалі на тэрыторыі краіны, у Германіі адносяць: датчан (лікам каля 50 000, зямля Шлезвіг-Гольштэйн); лужычан (60 000, зямля Саксонія, у горадзе Котбус лужыцкая мова з'яўляецца афіцыйнай); фрызаў (землі Ніжняя Саксонія і Шлезвіг-Гольштэйн); цыган (паўсюль).
У сваю чаргу каля 5 млн немцаў жывуць за мяжой.
Мовы
Нямецкая мова ў Германіі мае статус дзяржаўнай, гэта самая распаўсюджаная мова, а таксама — сродак міжнацыянальных зносін. Яна роднасная з суседнімі галандскай і фрызскай мовамі, у меншай ступені — з паўночнаеўрапейскімі, якія таксама адносяцца да германскай моўнай групы. Нямецкая мова з'яўляецца матчынай для найбольшай колькасці жыхароў ЕС (каля 100 млн чалавек). Папулярызацыю мовы па ўсім свеце праводзіць Інстытут імя Гётэ. Мовы нацыянальных меншасцяў — фрызская, верхнялужыцкая, цыганская і інш. — абаронены Еўрапейскай хартыяй рэгіянальных моў.
Канфесійны склад
Рэлігійная гісторыя Германіі поўная супярэчнасцей і трагізму. Падчас Другой Сусветнай вайны было амаль цалкам знішчана іудзейскае насельніцтва. У пасляваенныя дзесяцігоддзі ў Заходняй Германіі канфесійная структура ўскладнялася за кошт іміграцыі, ГДРаўскія землі паскорана секулярызаваліся. За чвэрць стагоддзя пасля аб'яднання Германіі ўзрасла колькацсь мусульман і пратэстантаў евангельскай веры. Станам на 2017 год, каля 57 % насельніцтва належыць да адной з хрысціянскіх канфесій: 28,2 % з'яўляюцца каталікамі (галоўным чынам на поўдні і захадзе краіны), 26 % — пратэстантамі (перад усім лютэране, што пераважаюць на поўначы), каля 2 % — праваслаўнымі (мігранты з усходняй і паўднёвай Еўропы). Ужо каля 5,5 % жыхароў Германіі вызнае іслам. Значная частка насельніцтва краіны (па некаторых звестках, каля 50 %) да ліку веруючых сябе не адносіць.
Размяшчэнне і рассяленне насельніцтва
Германія — адна з найбольш густанаселеных краін Еўропы. Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва складае 230 чал./кв.км. Больш за 80 % насельніцтва Германіі жыве ў гарадах, трэцяя частка з іх — у буйных гарадах, пры гэтым ніводзін горад не вылучаецца гіпертрафаванасцю. Берлін (3,7 млн чал), Гамбург (1,8 млн), Мюнхен (1,4 млн) з’яўляюцца ядрамі найбуйнейшых агламерацый. Усяго нямецкая статыстыка выдзяляе 11 агламерацый (Metropolregion), 33 гарады выдзяляюцца як рэгіяполісы (Regiopole). У мегалаполісе Рэйн-Рур пражываюць каля 12 млн чал. Мегалаполіс працягваецца ланцужком уздоўж Рэйна і яго прытокаў і, складаючыся з падобных памерамі гарадоў-ядраў (Кёльн, Эсэн, Бохум, Дортмунд, Дзюсельдорф), па сутнасці з'яўляецца канурбацыяй.
Трансвааль (значэнні)
Трансвааль:
Спіс графаў дэ Пуацье
Графства Пуату (Пуацье)
Першыя згадкі пра наяўнасць пасады графа ў Пуацье адносяцца яшчэ да эпохі Меравінгаў, аднак тэрыторыя, на якую распаўсюджвалася ўлада гэтых графаў не вядомая. У 778 годзе Карл Вялікі падзяліў Аквітанію на графствы, з якіх пяць знаходзіліся ў межах гістарычнай вобласці Пуату. У IX стагоддзі графы Пуацье распаўсюдзілі сваю ўладу на тэрыторыю ўсяго Пуату, падпарадкаваўшы Сентонж і Аніс, аднак страцілі значную частку ўладанняў у даліне Луары, якія перайшлі пад кантроль графаў Анжуйскіх. У сярэдзіне X стагоддзя да граф Пуацье перайшоў прастол герцагства Аквітанія і сюзерэнітэт над усёй паўднёва-заходняй Францыяй ад Луары да Пірэнеяў. Апошняя прадстаўніца кіруючага дому дэ Пуацье — герцагіня Элеанора Аквітанская ў 1152 годзе выйшла замуж за графа Анжуйскага, а пазней — англійскага караля Генрыха II Плантагенета, у выніку чаго графства Пуацье ўвайшло ў склад «Анжуйскай імперыі». Пуату, аднак, захоўвала ўласную сістэму кіравання і звычаі, а мясцовая арыстакратыя перыядычна падымала паўстанні супраць цэнтральнай улады (мецяжы 1173—1179, 1188 і 1194 гадоў). У першай палове XIII стагоддзя графства было паступова заваявана каралямі Францыі, а буйное паўстанне баронаў Пуату на чале з домам Лузіньянаў было разгромлена ў 1142 годзе ў бітве пры Тайлебуры. У 1241 годзе графства было перададзена ў апанаж брату французскага караля Людовіка IX Альфонсу, які неўзабаве аб'яднаў пад сваёй уладай зямлі ад Пуату да Міжземнага мора. Пасля смерці Альфонса Пуату вярнулася ў склад дамена каралёў Францыі.
Алег Іванавіч Даль
Алег Іванавіч Даль (Олег Иванович Даль) — савецкі акцёр тэатра і кіно. Аўтар вершаў і тэатральных пастановак. Народны артыст УССР (1978).
У 1959 годзе скончыў Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна.
AlloCiné
«AlloCiné» — анлайн-база даных і вэб-сайт пра кінематограф, які звяртае асаблівую ўвагу на прасоўванне новага кіно на DVD, Blu-Ray і VOD-носьбітах. Вэб-сайт лічыцца «французскім эквівалентам» IMDb і належыць кампаніі (даччыная кампанія ).
Гісторыя
Сайт Allociné створаны ў 1993 годзе кампаніяй «Production du Téléphone» (заснавальнікі: Жан-Дэвід Блан і Патрык Хольцман) як тэлефонны сэрвіс, а пасля стаў інтэрнэт-парталам, які прапануе хуткі доступ да інфармацыйнай базы даных аб усіх фільмах, якія былі распаўсюджаны ў Францыі.
У 2000 годзе кампанія была набытая «Canal+», а ў 2002 годзе «AlloCiné» была набыта французскай медыя-карпарацыяй «Vivendi Universal».
З 2005 года «AlloCiné» стаў прадастаўляць інфармацыю аб тэлесерыялах.
У 2007 годзе «AlloCiné» набыў амерыканскі інвестыцыйны фонд «Tiger Global». 5 верасня 2011 года пачаў сваю трансляцыю тэлеканал «Allociné TV», які 15 красавіка 2012 года спыніў сваю дзейнасць. У ліпені 2013 года 98% акцый «Allociné», за 66,9 мільёнаў еўра, былі выкупленыя інвестыцыйным фондам «Fimalac».
Allociné TV быў запушчаны 5 верасня 2011 года і спыніў працу 15 красавіка 2012 года.
«Allociné» ў свеце
Allociné прысутнічае ў наступных краінах:
Машкінскі (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Машкінскі (Машкинский) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Вядомы з 1920-х гадоў, на карце 1941 года адзначаны як Пішчавік (34 двары).
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Халевіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Алег Іванавіч Карповіч
Алег Іванавіч Карповіч (, Ляхавічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі мастак-графік, член Беларускага саюза мастакоў, аглядальнік і мастак газеты «СБ. Беларусь сегодня». Жыве і працуе ў Мінску.
Біяграфія
Займае пасаду аглядальніка ў рэдакцыі газеты «СБ. Беларусь сегодня». Займаецца скульптурай і плакатам, партрэтам, сяброўскім шаржам і карыкатурай. Карыкатуры і партрэты аўтарства Алега Карповіча сумяшчаюць у сабе гратэск, іронію, дакладнасць перадачы вобразаў і тонкі псіхалагізм, умела выражаны яркімі мастацкімі прыёмамі станковай графікі.
Узнагароджаны знакам «Выдатнік друку», прэміяй Міжнароднага конкурсу экслібрыса ў г. Сінт-Нікласе (Бельгія).
Атрымаў спецыяльную прэмію Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва за 2021 год у складзе аўтарскага калектыва Выдавецкі дом «Беларусь сёння». Атрыманую ўзнагароду Алег Карповіч ацаніў значна круцейшай за Нобелеўскую:
Мікалай Пятровіч Чэпік
Біяграфія
У мірны час, да пачатку Афганскай вайны, працаваў манцёрам на Мінскай станцыі пуцей Беларускай чыгункі. У 1978 гозе быў прызваны ў рады Савецкай Арміі і адпраўлены служыць у Афганістан у складзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў.
Подзвіг
29 лютага 1980 года ў адным з баёў быў паранены ў нагу і акружаны маджахедамі. Каб не патрапіць у рукі ворага жывым, ён падарваў міну, ад аскепкаў якой загінуў, знішчыўшы 32 маджахеды.
Узнагароды
Званне Героя Савецкага Саюза старэйшаму сяржанту Чэпік М. П. было прысвоена пасмяротна Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета ад 28 красавіка 1980 года.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Памяць
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 24 снежня 2003 года № 575 пасмяротна ўзнагароджаны медалём «У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана». Быў занесены ў Кнігу пашаны ЦК ВЛКСМ. Імя Героя носяць вуліца ў пасёлку Дружны Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі і школа, у якой ён вучыўся. У канцы снежня 2004 года помнік Герою Савецкага Саюза М. П. Чэпіка адкрыты ў абласным цэнтры Віцебскай вобласці ў горадзе Віцебску.
Тыксі
Ты́ксі (Ти́кси, Тиксии) — пасёлак гарадскога тыпу, цэнтр Булунскага ўлуса Рэспублікі Саха (Якуція). Самы паўночны населены пункт Якуціі. У спісе самых паўночных населеных пунктаў Расіі займае чацвёртае месца пасля пасёлкаў Дыксан, Сындаска, Хатанга. Знаходзіцца за Палярным кругам, на ўсход ад вусця Лены на беразе аднайменнай бухты мора Лапцевых. Адносіцца да раёнаў Крайняй Поўначы.
Гісторыя
Створаны як адзін з пунктаў Паўночнага марскога шляху ў 1933 годзе. Недалёка знаходзіцца створаная ў 1932 годзе палярная станцыя, а таксама створаная ў 1957 годзе Палярная геакосмафізічная абсерваторыя «Тыксі».
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1939 года.
У 1941—1944 гадах Тыксі быў пунктам фарміравання ўнутраных арктычных канвояў.
Мэт Дылан
Мэцью Рэйманд Дылан (Matthew Raymond Dillon; нар., Нью-Рашэл, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі акцёр і кінарэжысёр. Дэбютаваў на вялікім экране з роляй у фільме «Праз край» (1979), Дылан неўзабаве заваяваў статус куміра падлеткаў дзякуючы ролям у фільмах «Мой целаахоўнік» (1980), «Маленькія прыгажуні» (1980), «Байцовая рыбка» (1983) і «Ізгоі» (1983).
За ролю паліцэйскага ў фільме «Сутыкненне» (2004) Дылан атрымаў шэраг узнагарод, уключаючы прэміі «Незалежны дух», а таксама намінацыі на «Оскар», «Залаты глобус» і BAFTA.
Палек
Гісторыя
На карце 1941 года не адзначаны.
Да 2009 года ў складзе Халевіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Дылан
Дылан — імя, прозвішча.
Крывавусыя крошкі-молі
Крывавусыя крошкі-молі (Bucculatricidae) — сямейства насякомых атрада матылёў.
Апісанне
Дробныя матылі (размах крылаў 7—11 мм). Пярэднія крылы ланцэтападобныя, вастраверхія, ад белага да карычневага колеру, небліскучыя або з металічным бляскам. Малюнак адсутнічае або складаецца з плям і косых штрыхоў на кастальным і заднім краях крыла. Заднія крылы вузкія, вастраверхія, з доўгімі махрамі. Жылкаванне крылаў рэдукаванае. На галаве чубок лускавінак. Вусікі доўгія, амаль дасягаюць даўжыні пярэдняга крыла.
Пашырэнне
У фаўне Еўропы каля 50 відаў, на Беларусі адзначаны 3 віды.
Асаблівасці біялогіі
Вусені кормяцца на дрэвавых і травяністых раслінах. У ранніх узростах вусені мініруюць лісце раслін, утвараючы змеепадобныя або спіральныя міны. Пазней пакідаюць міны і кормяцца адкрыта, прагрызаюць у лісці адтуліны. Акукліваюцца на паверхні ліста ў рабрыстым кокане. Цыкл развіцця кароткі, за год развіваецца некалькі пакаленняў.
Валянцін Фёдаравіч Лявуненка
Валянцін Фёдаравіч Лявуненка (1941 —) — беларускі інжынер у цывільным будаўніцтве. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2008).
Біяграфія
Нарадзіўся ва Украіне, скончыў Ташкенцкі політэхнічны інстытут і працаваў па спецыяльнасці ў гэтым горадзе, а ў 1978-м прыехаў у Мінск. Больш за 30 гадоў Валянцін Фёдаравіч прапрацаваў у інстытуце «Мінскпраект». Пачынаў галоўным інжынерам праектаў, быў на кіруючых пасадах, у тым ліку галоўным інжынерам прадпрыемства і яго дырэктарам (6.9.2002 — 8.9.2003). З 2010-га працаваў у прыватнай будаўнічай кампаніі.
Творчасць
Пад яго кіраўніцтвам па праектах інстытута «Мінскпраект» былі пабудаваны аўтавакзал «Маскоўскі», будынак чыгуначнага вакзала, Нацыянальная бібліятэка, падземны гандлёва-забаўляльны цэнтр «Сталіца», жылыя раёны Малінаўка, Сухарава, Красны Бор і інш. Пачаты рэстаўрацыя і рэканструкцыя Верхняга горада.
IC 3522
IC 3522 — галактыка тыпу IBm (змяшаная няправільная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эварыст
Эварыст (Evaristus), пяты рымскі біскуп (Папа Рымскі) (97/99—105/109) згодна Annuario Pontificio, citta del Vaticano. Liber Pontificalis паведамляе, што па паходжанні быў грэкам, і ён першы падзяліў Рым на парафіі. Памяць 26 кастрычніка.
Гімн Азербайджанскай ССР
Дзяржаўны гімн Азербайджанскай ССР — дзяржаўны гімн Азербайджанскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ў 1944—1992. Мелодыя гімна напісана азербайджанскім кампазітарам Узеірам Гаджыбекавым, словы - паэтам Самед Вургунам.
Cordyceps
Cordyceps — род грыбоў сямейства, пірэнаміцэты, якія паразітуюць на пэўных відах насякомых.
У прыродзе сустракаецца больш за 400 розных відаў кардыцэпсаў, некаторыя з іх:
Таксанамія
У род уваходзяць два падроды (клады) :
Раней у родзе вылучалася таксама клада Epichloe, але цяпер гэта асобны род .''
Бакальчатая іржа парэчак і агрэсту
Бакальчатая ржа парэчак і агрэсту  — парэчак і агрэсту. Яно адносіцца да групы захворванняў, званых, і выклікаецца відам.
Cordyceps
Апісанне
Прадстаўнікі роду шырока распаўсюджаны ў свеце (арэал грыба адпавядае арэалу насякомых-гаспадароў гэтага паразіта). Тым не менш, найбольшую відавую разнастайнасць род праяўляе ў трапічных рэгіёнах. Некаторыя прадстаўнікі роду атрымалі шырокую вядомасць у сувязі з уплывам на паводзіны насякомых, на якіх яны паразітуюць.
Выкарыстанне і вынікі
Некаторыя віды роду ўтрымліваюць рэчывы з незвычайнымі біялагічнымі і фармакалагічнымі ўласцівасцямі, напрыклад кардыцэпін (cordycepin). Анаморфа віду  з’яўляецца сыравінай для атрымання іммунадэпрэсанта цыкласпарыну.
У кітайскай народнай медыцыне лічыцца тонікам, афрадызіякам і амаладжальным сродкам. Таксама (разам з мёртвымі целамі насякомых-гаспадароў паразіта) уваходзіць у склад некаторых кітайскіх страў.
Алмазны
Алмазны (Алмазный, Алмазнай) — пасёлак гарадcкога тыпу ў Мірнінскім улусе (раёне) Рэспублікі Саха (Якуція) у Расійскай Федэрацыі. Насельніцтва: 2908 (1970), 1887 (1979), 1976 (1989), 1756 (2002), 1755 (2009), 1716 (2010). Заснаваны ў 1960 годзе як пасёлак алмазаздабытчыкаў капальні «Ірэлях», з 1962 года рабочы пасёлак. Размешчаны пры ўпадзеньні ракі Ірэлях у раку Малая Батуабія (басейн Вілюя), за 25 км на паўднёвы ўсход ад горада Мірнага.
Бакальчатая іржа парэчак і агрэсту
Апісанне
Часцей пашыраецца ў месцах, дзе паблізу растуць асокі — асноўныя расліны-гаспадары, на якіх паразітуе ржаўны грыб. Парэчкі і агрэст заражаюцца вясною спорамі, якія пападаюць з асок, дзе грыб зімуе ў тэлейтастадыі. На ніжнім баку лісця, на кветках і маладых ягадах хворых раслін развіваецца эцыдыяльная (вясенняя) стадыя ў выглядзе жаўтавата-аранжавых пустул бакальчатай формы (адсюль назва). Хвароба выклікае заўчаснае адміранне і асыпанне пладоў і лісця.
Cordyceps
Выкарыстанне і вынікі
Сапраўдныя даследаванні кардыцэпса пачаліся толькі з 2008 года, але біялагічна актыўныя рэчывы гэтага грыба пачалі вылучаць нашмат раней.
Антон Фрызен
Антон Фрызен (Anton Friesen; нар. 15 чэрвеня 1985, с. Успенскае, Карагандзінская вобласць, Казахская ССР) — нямецкі дзяржаўны і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 чэрвеня 1985 года ў пасёлку Успенскае Карагандзінскай вобласці Казахскай ССР (цяпер Казахстан). Член правай партыі «Альтэрнатыва для Германіі». Быў абраны ў Бундэстаг 24 верасня 2017 года.
Human Rights Watch
«Human Rights Watch, HRW» (Human Rights Watch, HRW — вартавы правоў чалавека) — няўрадавая арганізацыя, якая ажыццяўляе маніторынг, расследаванне і дакументаванне парушэнняў правоў чалавека больш чым у 70 краінах свету, са штаб-кватэрай у ЗША.
Агульныя звесткі
Згодна з афіцыйнымі заявамі, арганізацыя ажыццяўляе сваю дзейнасць за кошт прыватных ахвяраванняў.
У адпаведнасці з Усеагульнай дэкларацыяй правоў чалавека, арганізацыя выступае супраць парушэння тых правоў, якія яна лічыць асноўнымі правамі чалавека, уключаючы смяротнае пакаранне і дыскрымінацыю на аснове сексуальнай арыентацыі. Арганізацыя абараняе свабоды, звязаныя або выходныя ад асноўных свабод, такіх як свабода веравызнання і свабода слова.
Арганізацыя выдае справаздачы, якія змяшчаюць паведамленні аб парушэннях міжнародных нормаў правоў чалавека, выкладзеных ва Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека і іншых міжнароднапрызнаных нормах правоў чалавека. Гэтыя справаздачы выкарыстоўваюцца ў якасці падставы для прыцягнення ўвагі міжнароднай грамадскасці да злоўжыванняў, а таксама ў якасці інструмента ціску на ўрады і міжнародныя арганізацыі з мэтай правядзення рэформаў. Арганізацыя расследуе парушэнні названых нормаў і публікуе вынікі ў мясцовых і міжнародных СМІ.
Пытанні, узнятыя ў дакладах арганізацыі, якія ўключаюць сацыяльную і гендэрную дыскрымінацыю, катаванні, выкарыстанне дзяцей у войнах, палітычную карупцыю, злоўжыванні ў сістэме крымінальнага правасуддзя, а таксама легалізацыю абортаў. Арганізацыя дакументуе і паведамляе аб парушэннях законаў вайны і міжнароднага гуманітарнага права.
Арганізацыя аказвае падтрымку журналістам і пісьменнікам, якія падвяргаюцца пераследам за іх дзейнасць і маюць патрэбу ў фінансавай дапамозе.
Штогод арганізацыя праводзіць узнагароджанне тытулам «Абаронца правоў чалавека» актывістаў, якія дэманструюць лідарства і мужнасць у галіне абароны правоў чалавека, супрацоўнічаюць з арганізацыяй у расследаванні і выкрыцці парушэнняў правоў чалавека.
«Human Rights Watch» была адной з шасці міжнародных няўрадавых арганізацый, якія заснавалі Кааліцыю за спыненне выкарыстання дзяцей-салдат у 1998 годзе. Яна таксама з’яўляецца сустаршынёй Міжнароднай кампаніі па забароне супрацьпяхотных мін, глабальнай кааліцыі груп грамадзянскай супольнасці, якія лабіравалі увядзенне Атаўскага дагавора, які забараняе прымяненне супрацьпяхотных наземных мін.
Дзеючы выканаўчы дырэктар «Human Rights Watch» Кенэт Рот займае гэтую пасаду з 1993 года. Рот з’яўляецца выпускніком юрыдычнага факультэта Ельскага ўніверсітэта і Універсітэта Браўна. Яго бацька, яўрэй па нацыянальнасці, бег з нацысцкай Германіі ў 1938 годзе. Рот пачаў працаваць у галіне правоў чалавека, пасля абвяшчэння ваеннага становішча ў Польшчы ў 1981 годзе.
У арганізацыі працуюць больш за 275 спецыялістаў з ліку экспертаў, юрыстаў, журналістаў і навукоўцаў.
Сіняўка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Сіняўка (Синявка) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Халевіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Human Rights Watch
Крыніцы фінансавання
вПа стане на 2009 год, 75 % фінансавання паступае ад краін Паўночнай Амерыкі, яшчэ 25 — Заходняй Еўропы. На іншыя рэгіёны прыходзіцца менш за 1 адсотка фінансавання. Па заяве арганізацыі, ахвяраванні ад урадаў не прымаюцца. Аднак некаторыя фонды, якія фінансава падтрымліваюць HRW, прымаюць ахвяраванні ад урада ЗША.
Алах-Юнь (пасёлак гарадскога тыпу)
Алах-Юнь (Аллах-Юнь, Ааллаах Үүн) — пасёлак гарадскога тыпу ва Усць-Майскім улусе Рэспублікі Саха (Якуція) у Расійскай Федэрацыі. Насельніцтва: 1622 (1959), 2600 (1969), 2116 (1970), 1903 (1979), 2200 (1989), 700 (1999), 306 (2002), 169 (2010). Знаходзіцца на правым беразе ракі Алах-Юнь (басейн ракі Алдан) за 300 км на паўночны ўсход ад Усць-Маі. Заснаваны на месцы паштовай станцыі ў сувязі са знаходжаннем радовішчаў золата, з 1957 года рабочы пасёлак. У 2004 годзе было прынятае рашэнне аб адміністрацыйнай ліквідацыі пасёлка, але людзі працягваюць там жыць. У 2017 годзе — 44 жыхары.
Купрыян Лукаўскі
Купрыян Лукаўскі (Kiprijonas Lukauskas; 1757, Жамойць ВКЛ — 1815, Беніца, цяпер Мінская вобласць Беларусь) — літоўскі пісьменнік, прапаведнік, прыхільнік ідэй Асветніцтва.
Жыццяпіс
З 1791 у Ордэне францысканцаў, у 1782 пасвечаны ў сан святара. Як місіянер наведваў усходнія землі Рэчы Паспалітай.
Пропаведзі К. Лукаўскага — унікальны помнік 18 ст. для літоўскай літаратуры, яны адлюстроўваюць пэўныя ідэі свайго часу, сацыяльныя, грамадскія праблемы, падымаюць пытанне пра свабоду чалавека, пра цяжкае жыццё сялян. Асобная ўвага надаецца правам чалавека, павазе да законаў прыроды, чалавечаму каханню і інш.
Лобча
Назву Ло́бча маюць:
Рудакоўскі сельсавет
Назву Рудако́ўскі сельсавет маюць:
Мурас (Італія)
Мурас (Muros) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 754 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 7030. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рэбека Соні
Рэбека Соні (Rebecca Soni; 18 сакавіка 1987 г., Фрыхолд, Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканская плыўчыха, алімпійская чэмпіёнка, шматразовая чэмпіёнка свету, чэмпіёнка ЗША, рэкардсменка свету. Спецыялізуецца ў плаванні брасам на кароткія дыстанцыі.
Асабістыя рэкорды
(даныя на 6 студзеня 2012 года)
Збаражскі раён
Збаражскі раён (Збаразький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Цярнопальскай вобласці Украіны. Ліквідаваны 19 ліпеня 2020 года. Адміністрацыйны цэнтр — Збараж (Збараж).
Утвораны 4 снежня 1939 года. Насельніцтва раёна на года складае 58198 чалавек, плошча — 863 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 36 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 74 сяла.
Свята-Успенская царква (Снітава)
Свята-Успенская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Снітава Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Ленінская, 80а.