cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жанадала (Акмолінская вобласць)
Жанадала — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанадалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 115443000.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 674 чалавекі (330 мужчын і 344 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 105 чалавек (53 мужчыны і 52 жанчыны).
Чэмпіянат Польшчы па валейболе сярод жанчын 2021/2022
Чэмпіянат Польшчы па валейболе сярод жанчын 2021/2022 — 17-ы чэмпіянат Польшчы па валейболе сярод жанчын.
NGC 3454
NGC 3454 (іншыя абазначэнні — UGC 6026, MCG 3-28-30, ZWG 95.60, FGC 1155, KCPG 257A, PGC 32763) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Песні свабоды-2
«Песьні свабоды-2» — кампіляцыя, зборнік беларускай музыкі, працяг праекту «Песьні свабоды» незалежнай кампаніі VoliaMusic, выдадзены ў 2006 годзе.
Зборны канцэрт у падтрымку выпуску складанкі, на які сабраліся удзельнікі Neuro Dubel, Крама, N.R.M., Hair Peace Salon і шэрагу іншых знакамітых беларускіх рок-калектываў, адбыўся на плошчы Бангалор 25 жніўня 2006 года.
Хендрык ван дэ Сандэ Бакхёйзен
Хендрык (Хендрыкус) ван дэ Сандэ Бакхёйзен (,  — ) — нідэрландскі пейзажыст і настаўнік мастацтва. Ён быў значным прадстаўніком рамантычнага перыяду ў галандскім мастацтве, а яго вучні і дзеці заснавалі мастацкі рух, вядомы як Гаагская школа жывапісу. Як і яго сучаснікі Эдвард Уільямс, Якаб Марыс і Ёсеф Ісраэльс, ён быў членам сям’і выбітных мастакоў, у тым ліку сына Юліуса ван дэ Сандэ Бакхёйзена і дачкі Герардыны Якобы ван дэ Сандэ Бакхёйзен.
Барбара Стэнвік
Барбара Стэнвік (Barbara Stanwyck, пры нараджэнні: Рубі Кэтрын Стывенс,  — ) — амерыканская, якая была асабліва папулярная ў 1930—1940-х гадах.
Акцёрская кар’ера Стэнвік складвалася ўдала як у кіно, так і на тэлебачанні. Яна чатыры разы намінавалася на прэмію «Оскар» у катэгорыі «лепшая жаночая роля», а таксама была ўзнагароджана прэміямі «Залаты глобус» і «Эмі» за працы на тэлебачанні. За выдатныя заслугі ў кінематографе актрыса была ўдастоена Зоркі на галівудскай Алеі славы, і спецыяльных узнагарод «Оскар» і «Залаты глобус».
Анджэліна Джалі
Анджэлі́на Джалі́ Войт (Angelina Jolie Voight, больш вядомая як Анджэліна Джалі; нар. 4 чэрвеня 1975,, ЗША) — амерыканская , , і , фотамадэль, уладальніца прэміі «Оскар», а таксама трох прэмій «Залаты глобус» і двух прэмій Гільдыі кінаакцёраў ЗША, пасол добрай волі ААН.
Люблінскае ваяводства (1919—1939)
Люблінскае ваяводства (Województwo lubelskie) — адміністрацыйная адзінка ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы. Цэнтр — Люблін.
Альфонс Дэкандоль
Альфонс Луі П'ер Пірамю Дэкандоль (Alphonse Louis Pierre Pyramus de Candolle, 27 кастрычніка 1806 — 4 красавіка 1893) — швейцарскі батанік і біягеограф.
Сын і прадаўжальнік справы Агюстэна Пірама Дэкандоля.
Стваральнік адной з першых навуковых канцэпцый аб паходжанні культурных раслін (1883).
Стваральнік першага кодэкса батанічнай наменклатуры (прынятага Міжнародным батанічным кангрэсам у 1867 годзе), які з'яўляецца правобразам цяперашняга ICBN.
Адрозненні ў геаграфічным распаўсюджванні раслін тлумачыў не толькі экалагічнымі фактарамі, але і гістарычнымі прычынамі — абрысамі мацерыкоў у ранейшыя геалагічныя эпохі, кліматычнымі ўмовамі таго часу і працягласцю існавання саміх відаў раслін.
У 1889 годзе ўзнагароджаны медалём Лінея.
Вятлуга (горад)
Вятлу́га (Ветлуга) — горад (1778) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Вятлужскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 9,4 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1636 годзе.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Вятлуга, за 47 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Урэнь на лініі Ніжні Ноўгарад — Кацельніч.
Рычард Чэмберлен
Джордж Рычард Чэмберлен (George Richard Chamberlain; нар., , ЗША) — амерыканскі кіно і тэлебачання, спявак. З 1961 па 1966 граў галоўную ролю ў тэлесерыяле «Доктар Кілдэр», за які атрымаў прэмію «Залаты глобус» у 1963 годзе. Ён таксама зняўся ў такіх вядомых тэлестужках, як «Сёгун», «Казанова», «Таямніца асобы Борна», а таксама ў некалькіх поўнаметражных фільмах.
Спіс цароў Альба-Лонгі
Цары Альба-Лонгі, паводле антычнай традыцыі, кіравалі ў XII—VIII стст. да н.э. Іх гістарычная рэальнасць сумніўная. Розначытанні ў крыніцах малаважныя і тычацца галоўным чынам напісанні імёнаў.
Кароткі іх пералік утрымліваецца ў Ціта Лівія, Авідзія , Апіяна , Дыяна Касія і Аўрэлія Віктара (якія не ўказваюць дат кіравання), больш падрабязны — у Дзіянісія Галікарнаскага , Дыядора Сіцылійскага (паказвальных даты) і ў «Хроніцы Еўсевія» (дзе ўказаны даты, але не радаводныя сувязі).
У спісе імёны прыведзены па Лівію, а даты кіравання — па «Хроніцы Еўсевія»:
У далейшым з цароў Альба-Лонгі ў крыніцах згадваецца толькі Гай Клуілій, неўзабаве пасля смерці якога горад быў пераможаны і захоплены рымлянамі пры цары Туле Гастыліі (сярэдзіна VII стагоддзі да н.э.).
Амулій
Аму́лій Сі́львій (Amulius Silvius) — легендарны цар Альба-Лонгі (у Лацыі).
Паводле легенды, Амулій пазбавіў улады свайго старэйшага брата Нумітара; асцерагаючыся помсты, ён забіў яго сына, а дачку Рэю Сільвію зрабіў вясталкай. У Рэі Сільвіі, аднак, нарадзіліся ад бога Марса блізняты Ромул і Рэм — легендарныя заснавальнікі Рыма, якія зрынулі і забілі Амулія, а Нумітара зноў зрабілі царом.
Уільям Кавендыш-Бентынк
Уільям Кавендыш-Бентынк (William Henry Cavendish-Bentinck;, , Англія — , , Англія) — 15-ы, 20-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. Належаў да партыі Вігаў.
Бентынк пачынаў кар’еру як член верхняй палаты, падчас вайны з амерыканскімі калоніямі пастаянна знаходзіўся ў шэрагах апазіцыі. У 1783 годзе ён быў прызначаны першым лордам казначэйства, але ў тым жа годзе прымушаны быў саступіць месца міністэрству Піта і знаходзіўся ў апазіцыі да 1792 года, калі пачаў барацьбу супраць Французскай рэвалюцыі, а разам з тым падтрымліваў і ўрад. У 1794 годзе ён заняў месца статс-сакратара ўнутраных спраў і ў 1807 годзе быў яшчэ раз прызначаны першым лордам казначэйства і галавой міністэрства.
Нацыянальная бібліятэка Бутана
Гісторыя
Па праекце быў пабудаваны чатырохпавярховы васьмівугольны комплекс у традыцыйным стылі дзонга, урад змог забяспечыць будаўніцтва без прыцягнення замежных спонсараў і інвестараў.
23 лістапада 1984 г. Дылга Кх'енце Рынпочэ правёў ўрачыстае асвячэнне новага памяшкання.
Нацыянальныя архівы
Дадатковы двухпавярховы будынак з 2004 года быў абсталяваны пад нацыянальныя архівы, у якім захоўваюцца бягучыя дакументы дзяржавы. Па дамоўленасці з Даніяй (2000) архівы былі забяспечаны сучасным абсталяваннем для абароны дакументаў ад агню, падтрымання умоў захоўвання, тэмпературы і вільготнасці.
Банк нацыянальнай памяці змяшчае старыя дакументы, лісты і фатаграфіі, частка з якіх таксама мікрафільмуецца.
Плануецца таксама пашырыць падзел аўдыёзапісаў і відэазапісаў з мэтай захавання традыцый краіны.
Тасты-Талды
Тасты-Талды — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жанадалінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 48 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Дзяржавінска. Код КАТА — 115443100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1338 чалавек (632 мужчыны і 706 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 692 чалавекі (341 мужчына і 351 жанчына).
Дубічы
Ду́бічы (, Дубичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Падароскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 годзе адна частка яе належала Міхалу Грабоўскаму, генерал-лейтэнанту войскаў Рэчы Паспалітай, а другая — плябаніі Падароскага касцёла. У 1836 годзе — прыватная вёска.
Памятныя мясціны
Магіла савецкага воіна Шыліна І. В. Старшы сяржант Шылін загінуў у 1944 г. пры вызваленні Падароска ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У 1970 годзе на магіле пастаўлены помнік — чатырохгранная піраміда, у завяршэнні якой зорка.
NGC 3455
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Залаты Пацік
Залаты Паток, Залаты Пацік ці проста Паток (Золотий Потік, Złoty Potok, Potok) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарткіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны, цэнтр аб'яднанай тэрытарыяльнай грамады.
Гісторыя
Вядомае з XIV ст. пад назвай Загайполе. У першай палове XVI ст. кароль і вялікі князь Жыгімонт І Стары падарыў шляхцічу Якубу Патоцкаму ва ўзнагароду за заслугі вёскі Сакалоў і Загайполе. У 1570 г. саўладальнікі — сыны Якуба Патоцкага - Мікалай і Ян Анджэй — атрымалі прывілей на правядзенне кірмашоў у маёнтку Загайполе. У 1578 г. на карце існавала мясцовасць Паток паблізу Сакалова, для якой сыны стражніка кароннага Мікалая Патоцкага Ян, Анджэй і Якуб атрымалі прывілей на правядзенне двух кірмашоў.
У 1599 г. пасля падзелу сямейнай маёмасці Стэфан Патоцкі-малодшы, сын стражніка кароннага Мікалая Патоцкага, стаў уладальнікам Патоку. У 1601 г. кароль Жыгімонт III Ваза па просьбе ўладальніка Стэфана Патоцкага выдаў прывілей, па якім паселішча Паток атрымала правы мястэчка, а назву змяніла на Паток Залаты. У 1601 г. уведзены два кірмашы: на дзень святога Пракопа (4 ліпеня) і св. Марціна (11 лістапада).
З Залатога Патоку паходзіць галіна вядомага ва Украіне і Польшчы роду Патоцкіх гербу Пілява (заснавальнік - Стэфан Патоцкі). Залаты Паток быў галоўнай сядзібай гэтай галіны Патоцкіх да моцнага разбурэння замка турэцка-татарскімі войскамі пад правадырствам бейлербея Дамаска Ібрагіма Шэйтана ў верасні 1676 г. Падчас паўстання Хмяльніцкага горад быў разбураны, былі забітыя тры манаха-дамініканцы.
У дзённіку Ульрыха фон Вердума (1672 г.) Паток апісваецца як малы горад, у якім ёсць касцёл, пабудаваны з каменя, замак, пабудаваны на паўднёвым краі, таксама акружаны каменным мурам і ўмацаваны чатырма вежамі; украінцы ў прыгарадзе маюць царкву, а габрэі — сінагогу, якая ўжо ў горадзе.
За першым падзелам Рэчы Паспалітай у 1772 г. Залаты Паток адышоў да Габзбургскай манархіі (з 1804 г. - Аўстрыйскай імперыі, з 1867 г. - Аўстра-Венгрыі). У 1838 г. нехта Альшэўскі (імя невядома)праўдападобна, стаў уладальнікам Залатога Патоку, які купіў у Альфрэда Патоцкага. У 1840-х гг. маёнтак купіў Ян Стаёўскі, які прадаў яго Ізраэлю Фрыдману. У 1855 г. маёнтак належаў яго спадчыннікам, у 1868 г. Антонію Мыслоўскаму.
Пачынаючы з XVII ст. у мястэчку развіваецца рамяство аздаблення дрэва - драўляная скульптура. У 50-60 гг. XIX ст. у мястэчку выраблялі прадукцыю два паўкустарных прадпрыемствы - фабрыкі дрэнажных труб і гіпсу. З 1817 г. працавала адна двухмоўная школа, у якой на працягу многіх гадоў 1 настаўнік вучыў 40-50 дзяцей. У 1880-х гг. у мястэчка быў перанесены павятовы суд з Язлаўца.
Мой сябра анёлак
Мой сябра анёлак — супольны праект WZ-Orkiestra і салістаў з шэрагу беларускіх гуртоў на вершы Арцёма Кавалеўскага (аднаймённая кніга надрукаваная ў 2010 годзе), які з'явіўся на свет у 2009 годзе.
Удзельнікі праекту
Музыкі:
Салісты:
Дзеці:
Язэп Вайцюшкевіч (18), Шыманец Фёдар (4, 21), Шыманец Варвара (4, 21), Дзеравянка Вікторыя (4, 21)
Варшаўскае ваяводства (1919—1939)
Варшаўскае ваяводства (Województwo warszawskie) — адміністрацыйная адзінка ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы. Цэнтр — Варшава.
Тыфарыці
Тыфарыці (تيفاريتي, Tifariti, таксама Tifarita) — горад-аазіс на паўночным усходзе Заходняй Сахары, цэнтр паўночнай часткі Свабоднай зоны, кантраляванай сіламі Палісарыё і новая фактычная часовая сталіца Сахарскай Арабскай Дэмакратычнай Рэспублікі (замест Бір-Лелу раней) з прычыны размяшчэння яе органаў улады. Размешчаны на ўсход ад Мараканскай сцяны і за 15 кіламетраў на поўнач ад маўрытанскай межы. Знаходзіцца паміж горадам Смару (177 км), буйным рэлігійным цэнтрам, заснаваным шэйхам Ма аль-Айнінам, і алжырскім горадам Тындуфам (320 км), у ваколіцах якога размешчаны чатыры лагеры бежанцаў з Заходняй Сахары. У Тыфарыці маюцца ўрадавы квартал з будынкам парламента, мячэць, школа, шпіталь і музей. Насельніцтва горада складае каля 3000 чалавек.
Тыфарыці падчас вайны ў Заходняй Сахары
Тыфарыці быў месцам некалькіх бітваў падчас вайны ў Заходняй Сахары і служыў ваеннай базай і апорным пунктам для абодвух бакоў у розныя моманты вайны. Горад таксама выкарыстоўваўся ў якасці перавалачнага пункта для сахарскіх бежанцаў на шляху ў Тындуф падчас фазы ўварвання. Па некаторых звестках, у студзені 1976 года ў ваколіцах горада налічвалася да 15 тысяч бежанцаў. У лютым таго ж года горад быў ненадоўга заняты арміяй Марока, але праз два месяцы яна адступіла, а горад у сакавіку 1977 акупавалі сілы Народнай арміі вызвалення Сахары (НАВС). Улетку 1977 года Тыфарыці зноў апынуўся пад кантролем мараканскай арміі, на гэты раз амаль на два гады. У сакавіку 1979 года пасля бітвы пад Тыфарыці горад быў узяты войскамі Палісарыё і НАВС. У 1980-я гады на поўнач ад Тыфарыці была пабудавана Мараканская сцяна, а мясцовасць вакол горада была замінаваная. Міны да гэтага часу ўяўляюць вялікую небяспеку ў такіх раёнах, як Мехайрэс, Тыфарыці і Бір-Лелу, дзе армія Марока праводзіла наступальныя аперацыі ў жніўні-верасні 1991 года. Акрамя таго, варта асцерагацца не разарваных касетных бомбаў, якіх усё яшчэ шмат у гэтых месцах. У жніўні 1991 года, незадоўга да спынення агню, Каралеўскія ВПС Марока неаднаразова бамбілі Тыфарыці, руйнуючы будынкі і студні, у выніку чаго загінулі дзясяткі мірных жыхароў.
Інфраструктура
У перыяд з 1989 па 1991 гады ў горадзе былі пабудаваныя бальніцы і адміністрацыйныя будынкі пры дапамозе замежных агенцтваў, якія садзейнічалі ААН у падрыхтоўцы вяртання сахарскіх бежанцаў і правядзення рэферэндуму па пытанні незалежнасці або інтэграцыі з Марока. Гэтая інфраструктура была разбурана мараканскімі ВПС у жніўні 1991 года, за некалькі дзён да спынення агню.
У 1999 годзе быў урачыста адкрыты «Шпіталь Навары», пабудаваны ў супрацоўніцтве з асацыяцыямі салідарнасці з гэтай іспанскай аўтаномнай супольнасці. У студзені 2001 года пацыенты і абсталяванне шпіталя былі эвакуяваныя з-за пагрозы аднаўлення вайны. У лютым 2006 года шпіталь зноў адкрыўся.
21 мая 2005 года, падчас святкавання 32-гадовай гадавіны стварэння фронту Палісарыё, прэзідэнт САДР, Мухамед Абдэльазіз заклаў першую цагліну ў падмурак будынка парламента САДР (Сахарскі Нацыянальны савет), а таксама першую цагліну ў падмурак новага раёна «Квартал Салідарнасці». Гэты раён з 150 дамоў, пабудаваны пры дапамозе андалускіх правінцый Севілья і Малага, быў урачыста адкрыты 21 лютага 2007 года, у гадавіну абвяшчэння незалежнасці САДР. 21 снежня таго ж года была адкрыта мячэць.
29 лютага 2008 года пачалося будаўніцтва будынка мэрыі, невялікай плаціны, каб забяспечыць мясцовае насельніцтва вадой, і спартыўнага комплексу, што фінансуецца ПАР. 20 ліпеня 2009 года Салек Баба, міністр рэканструкцыі і ўрбанізацыі САДР, наведаў Тыфарыці для ацэнкі працы над будаўніцтвам раёнаў «Тадамун» і «Салам» і міні-завода па апрасненні вады. 30 кастрычніка таго ж года Абдэлькадэр Талеб Умар, прэм’ер-міністр САДР, адкрыў новы раён з 20 дамоў.
Недалёка ад Тыфарыці размешчана узлётна-пасадачная паласа ААН і база міратворчых сіл МААНРЗС.
Палітыка
У перыяд з 2010 па 2012 гады былы міністр САДР Ларабас Саід Джумані быў першым мэрам Тыфарыці. У 2012 годзе яго замяніў Махамед Салем Даях.
Культура
У лютым 2009 года ў горадзе адбылася «Міжнародная канферэнцыя па пытаннях урбанізацыі і рэканструкцыі вызваленых раёнаў». Яе ўдзельнікі падпісалі «Тыфарыцкую дэкларацыю», з трыма асноўнымі мэтамі:
Фестывалі
З 2007 года ў Тыфарыці праводзіцца «ARTifariti» — штогадовая сустрэча мастакоў з розных краін. Мастацкія творы ствараюцца ў горадзе і застаюцца там, у музеі Тыфарыці або на адкрытым паветры.
Археалагічны парк
У некалькіх кіламетрах ад Тыфарыці знаходзіцца археалагічны парк «Эркез», які не мае аналагаў у рэгіёне. Там можна ўбачыць сляды вырабу камянёў, якія адносяцца да палеаліту або эпіпалеаліту, магільныя насыпы і больш за сотню пячор з наскальным жывапісам.
Універсітэт Тырыфаці
9 лютага 2013 года Sahara Press Service абвясціла, што 23 снежня 2012 года прэзідэнт САДР Мухамед Абдэльазіз выдаў прэзідэнцкі ўказ аб стварэнні першага ўніверсітэта Сахары пад назвай «Універсітэт Тыфарыці». Прэзідэнт таксама прызначыў Хатары Ахмудзі Абдалахі кіраўніком новай навучальнай установы.
Спорт
З 2009 года ў Тыфарыці фінішуе «Sahara Bike Race», штогадовая веласіпедная гонка, маршрут якой пачынаецца ў лагеры бежанцаў Эль-Аюн і праходзіць уздоўж Мараканскай сцяны.
Станіслаў Якаўлевіч Кочыеў
Станіслаў Якаўлевіч Кочыеў (нар., Цхінвалі) — паўднёваасецінскі дзяржаўны дзеяч, старшыня парламента краіны (1999—2004 і з 2009).
Скончыў гістарычны факультэт Паўднёва-асецінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута, Бакінскі інстытут паліталогіі і сацыялагічных даследаванняў. Да 1990-х гадоў працаваў у сістэме камітэта народнага кантролю Паўднёвай Асеціі. У гады грузіна-асецінскага супрацьстаяння ўзначальваў Камітэт па нацыянальных пытаннях і міністэрства інфармацыі і друку Паўднёвай Асеціі. З 1993 года і па сённяшнім дзень з'яўляецца першым сакратаром ЦК Кампартыі Паўднёвай Асеціі. З чэрвеня 1999 — па май 2004 года з'яўляўся старшынёй парламента Паўднёвай Асеціі. На гэты жа пост зноў абраны 19 чэрвеня 2009 года 22 галасамі супраць 12.
Жанаты, мае дачку.
Антоніс ван Дэйк
Антоніс (Антон, Антоні) ван Дэйк (Antoon van Dyck,, Антверпен, Бельгія — ) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) жывапісец і графік, майстар прыдворнага партрэта і рэлігійных сюжэтаў у стылі барока.
Творчасць
Антоніс ван Дэйк быў найбольш адораным вучнем П. Рубенса. Яго талент разгарнуўся галоўным чынам у партрэтным жанры. Выкананне работ на міфалагічныя і біблейскія тэмы было для мастака эпізадычным і не аказала істотнага ўплыву на фламандскі жывапіс. Майстар пражыў кароткае жыццё, але ў сваіх работах змог здзейсніць тое, што некаторым мастакам удалося зрабіць за дзесяцігоддзі руплівай працы.
У творах А. ван Дэйка спалучаліся высокае тэхнічнае майстэрства, глыбіня псіхалагічнага раскрыцця асобы і бездакорны густ. Мастак пісаў партрэты людзей рознага сацыяльнага стану — ад манархаў, бліскучых арыстакратаў, іерархаў царквы да заможных бюргераў. Але ў кожнай выяве адчуваецца імкненне да раскрыцця ў мадэлі важных якасцей характару, тонкіх настрояў, прыгажосці. Калі ж гэта знайсці было цяжка, мастак звяртаўся за дапамогай да багатага антуражу, дасканалай прадуманасці кампазіцыйнай і колеравай пабудовы.
Уплыў П. Рубенса адчувальны ў ранніх творах мастака («П'яны Сілен», да 1621; «Святы Марцін і жабрак», каля 1621). Нават у выбары жанраў, міфалагічных ці біблейскіх тэм ён ішоў услед за настаўнікам. Аднак паступова А. ван Дэйк стаў адыходзіць ад традыцый жывапісу П. Рубэнса. Яго творы набылі вытанчанасць, вызначаную стрыманасць пластычнага вырашэння. Асноўную ўвагу мастак засяроджваў на псіхалагічных момантах жыцця герояў, паказваў іх аддаленымі ад паўсядзённасці. 3 гэтага часу дзейнасць А. ван Дэйка канцэнтравалася пераважна ў партрэтным жанры і выказвалася ў распрацоўцы яго парадна-арыстакратычнага тыпу.
Мадэлямі ранніх партрэтаўбылі багатыя бюргеры, прадстаўнікі арыстакратычных сямей. Іх выяўленне будавалася на аўтарскім, суб'ектыўным бачанні. Таму ў большасці твораў пры разнастайнасці кампазіцыйных прыёмаў можна заўважыць варыяцыю адной і той жа вобразнай тэмы. У «Сямейным партрэце» (кан. 1620—21), «Аўтапартрэце» (1620-ыя) характарыстыкі даюцца праз выразныя павароты галоў, палажэнні рук, выразы вачэй. У іх няма складанага антуражу, шматслоўнага акружэння, што не перашкаджае А. ван Дэйку паказаць багатую палітру не столькі пачуццяў, колькі іх адценняў. Вытанчанасць мяжуецца з натуралістычнасцю, смутак, задуменнасць неад'емныя ад стрыманасці. Аналагічныя, амаль няўлоўныя, але шматзначныя настроі адчуваюцца ў «Партрэце Ф. Снейдарса з жонкай» (1621), «Мужчынскім партрэце» (1620-ыя).
У гады работы ў Італіі мастак сфарміраваў асаблівы тып параднага партрэта, у якім эфектнасць паказу мадэлі, вытанчанасць стаяць на першым месцы. Яго творы вызначалі падкрэсленая дэкаратыўнасць кампазіцыйных і колеравых пабудоў, мяккасць каларыту. Гэта бачна ў партрэтах генуэзскай знаці — «Маркіз А. Дж. Брыньё-ле-Сале і яго жонка Пааліна Адорна», «Дама з дзяўчынкай», «Кардынал Гвіда Бэнцівольё» (усе — 1620-ыя). З'яўленне гэтых адметных рыс было, безумоўна, звязана з уплывамі венецыянскага жывапісу, у першую чаргу работ Тыцыяна, Караваджа.
Пасля вяртання ў Антверпен, як і ў папярэднія перыяды, алтарныя карціны займалі другараднае месца ў яго творчасці ў параўнанні з партрэтамі. Парадная, у некаторым сэнсе тэатральная эфектнасць цяпер саступіла месца ўрачыстай стрыманасці, віртуознасці пластычнага выканання. У характарных вобразах паўстаюць сучаснікі мастака, імёны якіх цяпер вядомы дзякуючы яго таленту, — палітычныя дзеячы, урачы, багатыя бюргеры і камерсанты, гарадскі патрыцыят, арыстакраты, мясцовыя прыгажуні («Партрэт Марыі Луізы дэ Тасіс», «Жывапісец П. Снаэрс», «Урач Лазарус Махаркейзус»).
Не ўсе работы А. ван Дэйка перыяду яго знаходжання ў Англіі роўныя па сваіх мастацкіх якасцях (ён звяртаўся за дапамогай да вучняў і памочнікаў). Шэрагу з іх улысцівы пэўная сухасць пластыкі, аднастайнасць кампазіцыі. Лепшыя карціны сведчаць аб пастаянным пошуку, імкненні знайсці той адзіны, адпаведны сутнасці выяўленай асобы варыянт каларыту, акружэння, сюжэта. Партрэтыст часта ўключаў у творы пейзажныя матывы, бытавыя сцэны. Менавіта так паказаны Карл I на паляванні (каля 1635). Некалькі паэтычнае бачанне караля не пашкодзіла мастаку выявіць сапраўдныя рысы яго характару, паказаць фанабэрыстасць, легкадумнасць, самаўпэўненасць, бязвольнасць. Вынайдзены ў Італіі і развіты ў Антверпене від параднага арыстакратычнага партрэта цяпер атрымаў сваё завяршэнне. Каларыт работ мастака стаў больш эмацыянальным, эфектным і дэкаратыўным, фоны і антураж — вытанчанымі, позы партрэтуемых — выразнымі. Гэта бачна ў «Конным партрэце Карла I» (1636), выявах «Дзеці Карла I», «Дж. Сцюарт, герцаг Рычмандскі», «Ф. Уортан».
Экімань
Назву Экіма́нь маюць:
Жан-Марк Бар
Жан-Марк Бар (Jean-Marc Barr), нар. 27 верасня 1960 г.) — французскі акцёр і рэжысёр.
Бабруйскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Бабруйскага павета.
Мергарх
Мерга́рх (урду م‍ﮩ‍رگڑھ) — помнік археалогіі на раўніне Качы ў штаце Белуджыстан, Пакістан. Агульная плошча 200 га.
Гісторыя
Ініцыятыва правядзення раскопак у Мергарху належыла французскай археалагічнай місіі ў Паўднёвай Азіі, якая з 1962 г. праводзіла пошукі ў Белуджыстане. Мергарх стаў адным з трох месц, дзе вяліся інтэнсіўныя даследаванні. У 1974 - 1985 гг. раскопкі на 11 розных пляцоўках ўзначальвалі Жан-Франсуа і Катрын Жар'яж. У выніку імі былі зроблены адкрыцці, якія па словах спецыялістаў перавярнулі ўсе ўяўленні аб цывілізацыі даліны Інда, паколькі аднавілі веды пра яе пачатковыя этапы развіцця.
Джэймс Калаган
Леанард Джэймс Калаган (Leonard James Callaghan;, , Вялікабрытанія — ) — брытанскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. 71-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. Належаў да Лейбарысцкай партыі.
Мергарх
Гісторыя
У 1997 - 2000 гг. праводзіўся дадатковы этап пошукаў.
Джэймс Калаган
3 1945 член парламента. У 1951—64, 1970—74 адзін з кіраўнікоў парламенцкай фракцыі лейбарыстаў, член «ценявога кабінета» (1961—64, 1970—74). У 1964—67 міністр фінансаў, у 1967—70 — унутраных спраў, у 1974—76 — замежных спраў і па справах брытанскай Садружнасці, адначасова ў 1975—76 міністр па пытаннях развіцця заморскіх тэрыторый. У 1976—80 лідар Лейбарысцкай партыі, у 1976—79 прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. У 1979—80 лідар апазіцыі.
Мергарх
Мергархскія археалагічныя культуры
Усяго выяўлена 5 асноўных культурных пластоў:
Пласт МR3 уключае найстаражытнейшае паселішча 7-6 тыс. да н. э. эпохі так званага дакерамічнага неаліту. Былі знойдзены рэшткі глінабітных хацін. Вакол паселішча месціліся могілкі. Нябожчыкаў хавалі сагнутымі, целы пакрывалі чырвонай охрай, каля трупаў клалі розныя рэчы - паліраваныя каменныя цеслы, каменныя пасудзіны, упрыгожванні, у тым ліку пацеры з бірузы і хрызаколу, у адным выпадку - шарык з медзі. У дол да аднаго нябожчыка паклалі 5 коз. Даволі распаўсюджанымі былі крамянёвыя клінкі.
Пласт MR4 другі па старажытнасці (5 -4 тыс. да н. э.). Пляцоўка знаходзілася к поўдню ад першай. Жыхары гэтага часу ўжо ведалі кераміку, карысталіся крамянёвымі сярпамі. Акрамя ячменя і пшаніцы былі знойдзены зярняткі бавоўніку.
Пласт MR2 (4 - 3,5 тыс. да н. э.) займаў ужо 50 га. Хаціны гэтага часу сталі большымі па памерах. Насельнікі карысталіся ганчарным колам. Кераміку ўпрыгожвалі выявы птушак і коз. Археолагі адшукалі медныя аскепкі, але плавільных печаў не было. Таму пласт быў аднесены да эпохі энеаліту.
Пласт MR1 (3,5 - 3 тыс. да н. э.) характарызаваўся з'яўленнем жылля з сырых цаглін, касцяных і тэракотавых пячатак, якія, як мяркуюць, пазначалі прыватную маёмасць.
Консульства БНР у Рызе
Консульства БНР у Рызе — дыпламатычна-консульская ўстанова БНР.
Мергарх
Мергархскія археалагічныя культуры
Пласт MR5 (3 - 2,7 тыс. да н. э.) займала паселішча, насельнікі якога рабілі вялізарныя керамічныя пасудзіны для вывазу. У ніжняй частцы хацін будаваліся складскія памяшканні. Знойдзены статуэткі мужчын і жанчын. Па іх можна меркаваць, што мужчыны насілі цюрбанападобныя шапкі, жанчыны мелі розныя прычоскі і шматлікія ўпрыгожванні. Цікавасць таксама ўяўляюць тэракотавыя пласціны з выявамі быкоў і геаметрычным арнаментам.
Апошні пласт паступова зліваецца з культурай, якую можна вызначыць як індскую. Людзі працягвалі жыць у Мергарху да V ст. да н. э.
Консульства БНР у Рызе
Ва ўмовах пагаршэння адносін з Літвой ўрад БНР спрабаваў пашырыць кантакты з Латвіяй, але ў 1918 наладзіць беларуска-латвійскія адносіны перашкодзіла Германія — немцы выступалі супраць фарміравання латвійскай нацыянальнай дзяржавы, але ў 1919 перашкоды для стварэння незалежнай Латвіі былі знятыя. У жніўні 1919 у Рызе адкрылася консульства БНР, якое ўзначаліў К. Цярэшчанка, да яго прызначэння абавязкі консула БНР выконваў Б. Шымковіч, а трохі пазней — Я. Чарапук. Консульства вяло перамовы з міністрам замежных спраў Латвіі па пытаннях мяжы і падтрымкі БНР на міжнароднай арэне. У верасні 1919 на аснове консульства адкрылася Вайскова-дыпламатычная місія БНР у Латвіі і Эстоніі.
NGC 3456
NGC 3456 (іншыя абазначэнні — MCG -3-28-18, IRAS10515-1545, PGC 32730) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Станіславаўскае ваяводства
Станіславаўскае ваяводства (Województwo stanisławowskie) — адміністрацыйная адзінка ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы. Цэнтр — Станіславаў.
Насельніцтва
Насельніцтва ваяводства па нацыянальнасці станам на 1921 год:
Сядзібны дом (Пышна)
Сядзіба ў Пышне — былая мураваная сядзіба ў вёсцы Пышна Лепельскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Першая сядзіба, гэта быў драўляны дом з ганкам, вядома з першай паловы XVIII стагоддзя, калі яна належала Храптовічам, Раецкім і Кашчыцам. У 1786 годзе маёнтак стаў уласнасцю Пятра Сялявы. Пасля яго смерці перайшоў сыну Іасафату і ўнуку Апалінарыю. У 1836 годзе Пышна дасталося Крысціне Любецкай (са Шчытоў), пасля — Яну Шчыту, які прадаў маёнтак свайму сваяку Станіславу Шчыту. Яго сын, Станіслаў Казімір, быў апошнім уладальнікам маёнтка.
Мураваны сядзібны дом быў узведзены Сялявамі ў першай палове XIX стагоддзя.
Архітэктура
Будынак быў мураваны, у праекцыі меў форму шырокага прамавугольніка, крыты высокім, гладкім чатырохсхільным гонтавым дахам. 3 правага боку будынка выступаў порцік з гладкім трохкутным франтонам, які падтрымлівалі чатыры шырока расстаўленыя калоны. Порцік, да якога вялі прыступкі, утвараў закрытую тэрасу. Тры акны ў сярэдняй частцы дома мелі паўкруглыя завяршэнні, у той час тры крайнія мелі форму прамавугольніка.
Гістамін
Гістамін — 2-(4-імідазаліл) этыламін, бясколерныя крышталі, добра растваральныя ў вадзе і этаноле, нерастваральныя ў эфіры. Біягенны амін, медыятар алергічных рэакцый неадкладнага тыпу, таксама з'яўляецца рэгулятарам шматлікіх фізіялагічных працэсаў, напрыклад, вызывае вазадылатацыю.
Уласцівасці і сінтэз
Для медыцынскага прымянення прэпарат атрымліваюць шляхам бактэрыяльнага расшчаплення гистидина ці сінтэтычным шляхам.
Біясінтэз і метабалізм
Гістамін з’яўляецца біягенным злучэннем, якое ўтвараецца ў арганізме пры дэкарбаксіліраванні амінакіслаты гістыдзіна, каталтзуемага гістыдзіндеэкарбаксілазай (КФ 4.1.1.22):
Балтус
Балтус (франц. Balthus, сапраўднае імя Бальтазар (Балтуш) Класоўскі дэ Рола — Balthasar Kłossowski de Rola;,  — , Расіньер, кантон Во) — французскі мастак, малодшы брат П’ера Класоўскі.
На працягу свайго 80-гадовага творчага шляху Балтус звяртаўся да ўсіх традыцыйных жанраў еўрапейскага жывапісу (пейзаж, нацюрморт, партрэт, жанравыя сцэны), насычаючы іх трывожна-эратычнай атмасферай і правакацыйным фрэйдысцкім падтэкстам.
Хендрык ван Бален Старэйшы
Хендрык ван Бален (Старэйшы) (нідэрл. Hendrik van Balen) (каля 1575,  —, ) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) мастак.
Бален вучыўся ў Адама ван Ноарта і ва ўзросце 17 гадоў быў прыняты ў гільдыю мастакоў Антверпена, якая насіла імя Святога Лукі. З 1592 па 1593 г. ён быў дэканам гэтай гільдыі.
У 1605 годзе Хендрык ван Бален ажаніўся з Маргарэт Брырс. У ван Баленаў было адзінаццаць дзяцей, у гісторыю ўвайшлі мастакі Хендрык ван Бален Малодшы (1623—1661), Каспар ван Бален (1615—1641) і Ян ван Бален (1611—1654). У рэестры гільдыі запісана 26 вучняў ван Балена, сярод іх Антоніс ван Дэйк і Франс Снейдэрс.
Прыналежнасць ван Балена да Братэрства Раманістаў гаворыць аб тым, што ён як мінімум адзін раз пабываў у Рыме ці ўвогуле Італіі. У 1613 годзе ван Бален быў дэканам Братэрства Раманістаў.
Магіла ван Балена Старэйшага знаходзіцца ў антверпенскай царкве Св. Якава.
Уладзімір Генадзевіч Кулажанка
Уладзімір Генадзевіч Кулажанка (нар., Паставы, Віцебскай вобласці) — беларускі гісторык, архівіст, дырэктар Фундаментальнай бібліятэкі БДУ (з 2015), старшыня Савета Беларускай бібліятэчнай асацыяцыі (з 2021).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў. Бацька — Генадзь Уладзіміравіч Кулажанка, маці — Лідзія Яўгенаўна Кулажанка (Міцкевіч). У 1982 годзе сям’я пераехала ў Мінск. У 1998 г. скончыў гістарычны факультэт БДУ, у 2006 г. перападрыхтоўку па спецыяльнасці «Менеджмент вышэйшай школы» ў РІВШ, у 2012 аспірантуру БелНДІДАС. З 1998 па 2002 гг. малодшы навуковы супрацоўнік, навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела ў Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтры імя Ф. Скарыны. 2001—2002 гг. вядучы спецыяліст Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. У 2005—2015 гг. намеснік дырэктара Беларускага дзяржаўнага архіва-музея літаратуры і мастацтва. З 2015 года дырэктар Фундаментальнай бібліятэкі БДУ. 27 мая 2020 абраны Старшынёй савета Беларускай бібліятэчнай асацыяцыі.
Дзейнасць
Даследуе крыніцы царкоўнай гісторыі, гісторыю бібліятэчнай справы, вывучае практыку ўкаранення бібліятэчна-інфармацыйных тэхналогій ў навуцы і адукацыі.
Зернаградскае
Зернаградскае — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Зернаградскай сельскай акругі. Код КАТА — 115443300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 662 чалавекі (325 мужчын і 337 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 365 чалавек (174 мужчыны і 191 жанчына).
Дуброўнікі
Дубро́ўнікі (, Дубровники) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Падароскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. належала Міхалу Грабоўскаму, генерал-лейтэнанту войскаў Рэчы Паспалітай.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 26 жыхароў.
Інфраструктура
Ёсць крама.
Віктар Кардовіч
Віктар Кардовіч (Wiktor Kordowicz;, в. Астровік, Холмскі павет, цяпер Польшча — ) — польскі педагог, грамадскі дзеяч, гісторык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Люблінскую настаўніцкую семінарыю (1925), гуманітарны факультэт Віленскага ўніверсітэта (1939). Працаваў настаўнікам у сярэдніх школах у Ражанцы (Лідскі павет), Лідзе, Вільні, у Віленскай настаўніцкай семінарыі. 3 1925 дзеяч Саюза вясковай моладзі ў Навагрудку і Саюза вясковай вучнёўскай моладзі ў Вільні (папярэднічалі стварэнню ў 1928 саюза «Віцы»). Падчас нацысцкай акупацыі Вільні ўдзельнік польскага падполля. Пасля вызвалення настаўнік у Віленскай польскай гімназіі. 3 1948 у Польшчы. Працаваў у Варшаўскім ліцэі імя Стафана Баторыя, у Варшаўскім гістарычным музеі, у Музеі гісторыі польскага рэвалюцыйнага руху, на кіраўнічых пасадах Аб’яднанай сялянскай партыі і інш.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па гісторыі асветніцкай і педагагічнай думкі, грамадска-палітычнага руху XIX — пачатку XX стагоддзяў, у т. л. кнігі «Канстанцін Каліноўскі: Польская рэвалюцыйная дэмакратыя ў студзеньскім паўстанні ў Літве і Беларусі» (1955).
Іан Калаган
З’яўляецца рэкардсменам «Ліверпула» па колькасці матчаў, праведзеных за клуб, — ён адыграў у 857 гульнях за 19 сезонаў у перыяд з 1958 па 1978 год. Яму таксама належыць рэкорд па колькасці матчаў, праведзеных адным гульцом у чэмпіянаце і ў розыгрышах Кубка Англіі (640 і 79 адпаведна).
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Шарашова)
Царква Раства Багародзіцы — царква ў Шарашове. Вядома з пачатку XVI стагоддзя, у 1760 годзе перабудавана. Зруйнавана ў савецкі час. Была выдатным помнікам драўлянага дойлідства Беларусі.
Гісторыя
Першыя звесткі пра царкву адносяцца да 1517 года, калі берасцейскі войт Ян Абрамовіч, жанаты з дачкой уласніка Шарашова Юрыя Ільініча, надаў царкве ўклад.
У 1760 годзе царква перабудавана.
У 1803 годзе згарэла старая плябанія. Дзякуючы намаганням ксяндза Антонія Прыбышэвіча (Antoni Przybyszewicz) і князя Адама Чартарыйскага яна была адноўлена.
У 1818 годзе царкве належалі тры капліцы: уласна ў Шарашове, а таксама ў Красніку і Ялове.
З 1833 года на працягу 15 гадоў у царкве вёў богаслужэнні на беларускай мове выкладчык Віленскага ўніверсітэта Міхась Баброўскі. У гэты час напрастольным тут было рукапіснае Евангелле канца XV — пачатку XVI стагоддзяў. Цяпер гэтае Евангелле разам з абразамі з іканастаса царквы захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.
З 1839 года шарашоўская парафія пераведзена ў праваслаўе, а царква пераасвечана ў гонар Успення Багародзіцы.
У польскі час закінута.
Апісанне
У апісанні за 1725 год пазначаны добры стан драўляных сцен, новы гонтавы дах і купал з вялікім крыжам; вакол будынка разьбяны кружганак «старасвецкай моды». Асобна стаяла званіца. У царкве пералічаныя пазалочаны дэісус, разныя царскія вароты з евангелістамі і выявай Тайнай Вячэры. Па левым баку разны алтар з абразамі Святых Пятра і Паўла; Вялікі алтар з абразом ; а таксама іншыя неідэнтыфікаваныя абразы на дрэве і палатне.
У апісанні за 1757 год называюцца разны алтар Пятра і Паўла са слупкамі, карнізамі, дзвюма анёлкамі і іншай разьбой.
Уяўленне пра выгляд царквы пасля перабудовы можна атрымаць з візіты 1809 года: мела шэсць калон, купал-сігнатурку, пакрыты гонтам. Уваход у царкву праз адну з дзвюх сакрысцій. Перад прэзбітэрыем галерэя сталярскай работы. На хорах з балясінамі ручной работы пастаўлены разны вялікі алтар у ківорыі. Алтар распісаны рознымі фарбамі, па левым яго баку знаходзіцца ахвярнік (менса) з выявай Маці Божай з Ісусам у руках. Царскія вароты разныя, пазалочаныя і месцамі пасярэбраныя; на іх выразаныя асобы чатырох евангелістаў і Благавешчання. Каля варот знаходзяцца два разныя алтары з менсамі: правы з абразом Госпада Ісуса Ласкавага, левы з выявай Багародзіцы.
Тарнопальскае ваяводства
Насельніцтва
Нацыянальны склад:
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Шарашова)
Рэліквіі
Напрастольнае Евангелле і амаль поўны царкоўны іканастас XVIII стагоддзя з Прачысценскай царквы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі. Апошні мае мясцовы і апостальскі рады, унікальны па колькасці сюжэтаў (іх 24) рад свят Гасподніх, царскія і бакавыя вароты. Іканастас царквы, неўзабаве разбуранай, быў перавезены ў Дзяржаўны мастацкі музей БССР у 1958 годзе, падчас першай музейнай экспедыцыі па выяўленні і збіранні помнікаў сакральнага мастацтва. Пачалася планамерная рэстаўрацыя і вывучэнне помнікаў. З 1969 года такую ж працу праводзіла Акадэмія навук, у яе структуры якой ужо ў 1979 годзе быў адкрыты Музей старажытнабеларускай культуры.
Уяўляе цікавасць абраз тыпу «Нараджэнне Хрыстова», якое трактуецца як «Пакланенне вешчуноў». Яслі з Дзіцем пастаўленыя на высокай падстаўцы, за якой намаляваны Іосіф. Марыя сядзіць побач на нябачным крэсле. Фігуры каралёў паменшаныя, без галаўных убораў, на правым краі карціны.
Незвычайна трактавана таксама Благавешчанне на адным з двух абразоў, які можна разглядаць як «Перадзвеставанне». На ім намалявана Марыя ў момант малітвы, апранутая ў блакітны хітон і чырвоны мафорый. Яна глядзіць у неба, адкуль з вясёлкавай дугі выступае рука, што бласлаўляе. На другім абразе гэтага тыпу расстаноўка фігур традыцыйная, а да галавы Марыі ідуць тры прамяні ад Святога Духа.
Званіца
У 1799 годзе ля царквы паўстала званіца, збудаваная без адзінага цвіка. На ёй выбіты надпіс з часам збудавання: «Roku 1799 mca iula dnia 27».
Званіца — помнік архітэктуры ў стылі класіцызм, уяўляе сабой двух'яруснае квадратнае ў плане (5,3×5,6 м) збудаванне вышынёй 18 м. Ніжні ярус з брусоў у «лапу», верхні (звон) зроблены з васьмі стоем з крывалінейнымі пакосамі і разьбянай агароджай.
З 1990 года знаходзіцца на кансервацыі. Унесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Шэршань
Шэршань — прадстаўнік роду Шэршні.
Кулажанка
Кулажанка — гідронім і прозвішча
Генры Кэмпбел-Бэнерман
Генры Кэмпбел-Бэнерман — 51-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. Належаў да Ліберальнай партыі.
Землетрасенне ў Афганістане (2022)
22 чэрвеня 2022 года а 02:24 па мясцовым часе (UTC+04:30) ў Афганістане ў раёне лініі Дзюранда, якая падзяляе Афганістан і Пакістан, адбыўся землятрус магнітудай 6,2 (па іншых ацэнках — 5,9 або 6,1 ). Не менш за 1500 чалавек загінулі, яшчэ 2000 атрымалі раненні, што робіць гэтае землетрасенне самым смяротным у 2022 годзе.
Сітуацыя ў Афганістане
У 2021 годзе ўладу ў Афганістане захапіла тэрарыстычная арганізацыя «Талібан». Многія міжнародныя гуманітарныя арганізацыі, з-за боязі з нагоды бяспекі і дрэннага становішча ў галіне правоў чалавека, спынілі дзейнасць у краіне. Паводле ацэнак The Washington Post, гэта істотна запаволіла выратавальныя аперацыі на тэрыторыі дзяржавы.
За апошняе дзесяцігоддзе ў Афганістане ад землятрусаў загінула больш за 7000 чалавек, гэта значыць у сярэднім 560 смерцяў у год. У выніку моцнага землетрасення ў 2015 годзе на паўночным усходзе Афганістана загінула больш за 200 чалавек у краіне і ў суседнім Пакістане. У 2008 годзе землятрус магнітудай 6,4 у Заходнім Пакістане забраў жыцці 166 чалавек; выкліканыя катастрофай апоўзні разбурылі некалькі вёсак. Больш раннія моцныя землятрусу ў 2002 і 1998 гадах панеслі жыцці звыш за тысячы і каля 4700 чалавек адпаведна.
Тэктанічная абстаноўка
Большая частка Афганістана размешчана ў зоне кантынентальнай дэфармацыі ў межах Еўразійскай пліты. Сейсмічная актыўнасць тут знаходзіцца пад уплывам субдукцыі Аравійскай пліты на захадзе і субдукцыі Індыйскай пліты на ўсходзе. Хуткасць субдукцыі апошняй уздоўж кантынентальнай канвергентна мяжы ацэньваецца ў 39 міліметраў у год або вышэй. Назіраецца трансгрэсія. Сейсмічнасць фіксуецца на глыбіні 300 кіламетраў і выклікана субдукцыяй пліт. Разлом Чаман — гэта буйны трансформны разлом, у якім адбываюцца моцныя землятрусы з неглыбокім гіпацэнтрам; ён утворвае транспрэсіённую мяжу паміж Еўразійскай і Індыйскай плітамі. Гэтая зона складаецца з сейсмічна актыўных насоўгавых і зрухавых разломаў.
Ацэнкі
Першапачаткова Геалагічная служба ЗША паведаміла пра землятрус магнітудай 6,1 на глыбіні 10 кіламетраў, пазней магнітуда была зніжана да 5,9. Геалагічная служба ЗША таксама паведаміла, што землетрасенне адбылося альбо ўздоўж паўночна-ўсходняга левабаковага разлома, альбо паўночна-заходняга правабаковага разлома. Абсерваторыя GEOSCOPE паведаміла пра землятрус магнітудай 6,2 на глыбіні 6 кіламетраў. Еўрапейска-міжземнаморскі сейсмалагічны цэнтр паведаміў аб магнітудзе 6,1. Таксама цэнтр паведаміў, што землетрасенне адчувалася ў радыусе больш за 500 кіламетраў па меншай меры 119 мільёнаў чалавек.
Афганістан
Улады заявілі, што ў выніку землятрусу ў агульнай складанасці загінула не менш за 1500 чалавек і не менш за 2000 атрымалі раненні. Гэта самы смяротны землятрус у Афганістане за апошнія 20 гадоў. Сейсмолагі Геалагічнай службы ЗША заявілі, што землятрус стаў разбуральным з-за яго невялікай глыбіні гіпацэнтра і эпіцэнтра ў густанаселеным раёне, дзе будынкі не разлічаны на землетрасенне.
Некалькі шматкватэрных дамоў былі разбураны. Назіраліся апоўзні.
Пакістан
Землятрус забраў жыцці некалькіх дзясяткаў чалавек у Пакістане, што зрабіла яго самым смяротным у краіне з 2015 года.
Выратавальная аперацыя
Урад Афганістана арганізаваў выратавальную аперацыю ў краіне. Улады заявілі, што колькасць загінуўшых з ходам выратавальнай аперацыі можа ўзрасці. Многія параненыя дастаўляліся па паветры на верталётах. Верталёты таксама дастаўлялі ў рэгіён медыкаменты і харчаванне. Як заявіў выконваючы абавязкі прэм’ер-міністра Афганістана Хасан Ахунд, для пацярпелых падчас землятрусу быў выдзелены 1 мільярд афганскіх афгані, а ў рэгіёны дастаўлены прадметы першай неабходнасці.
Прэс-сакратар заклікаў агенцтва па аказанні дапамогі даць пацярпелым прадметы першай неабходнасці, каб пазбегнуць гуманітарнай катастрофы. Намеснік Спецыяльнага прадстаўніка Генеральнага сакратара па Афганістану заявіў, што праводзіць ацэнку патрэбаў пацярпелых.
Арганізацыя
Гуманітарная дапамога паступіла ў Афганістан ад такіх устаноў, як ААН. Па яе паведамленнях, размяркавана медыцынская дапамога, нехарчовыя тавары першай неабходнасці, прадукты харчавання, вада і прадметы гігіены. Прадстаўнік ААН заявіў, што арганізацыя не валодае магчымасцямі для правядзення пошукава-выратавальных аперацый, але яна звярнулася з афіцыйным запытам да пасольства Турцыі ў Афганістане аб правядзенні падобных мерапрыемстваў. Спецыяльны прадстаўнік Еўрапейскага Саюза па Афганістане заявіў, што Еўрапейскі Саюз сочыць за сітуацыяй і гатовы аказаць дапамогу. Кіраўнік Таварыства Чырвонага Паўмесяца Ірана заявіў, што арганізацыя гатова аказаць дапамогу. Турэцкі Чырвоны Паўмесяц аказаў дапамогу ў выглядзе прадуктовых набораў 500 сем’ям.
Дзяржавы
Міністэрства замежных спраў Кітая выказала свае спачуванні і заявіла, што краіна гатова аказаць дапамогу Афганістану. Індыя таксама заявіла аб гатоўнасці аказаць дапамогу. Папа Рымскі Францыск I заявіў, што ён памаліўся за пацярпелых і заклікаў аказаць дапамогу. У заяве саветніка па нацыянальнай бяспецы Джэйка Салівана гаворыцца, што ЗША будуць адданыя падтрымцы народа Афганістана. У сваю чаргу Джо Байдэн прызначыў Агенцтва ЗША па міжнародным развіцці і іншых спецыялістаў для ацэнкі варыянтаў рэагавання. Прэс-сакратар Дзяржаўнага дэпартамента Нед Прайс, сказаў, што Злучаныя Штаты будуць адкрыты для абмеркавання, але не атрымлівалі ніякіх просьбаў ад «Талібану». Сэйдзі Кіхара, намеснік галоўнага сакратара кабінета міністраў Японіі, заявіў, што японскі ўрад плануе аказаць дапамогу. Міністэрства замежных спраў і гандлю Рэспублікі Карэя заявіла, што будзе аказана гуманітарная дапамога на суму 1 мільён долараў ЗША.
Песні свабоды-3
'''«Песьні свабоды-3. Плошча імя Каліноўскага»''' — кампіляцыя, выдадзеная кампаніяй VoliaMusic у 2007 годзе.
Чаротніца трыснёгападобная
Чаро́тніца трыснёгападобная (Phalaris arundinacea) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 0,5—2,5 м з доўгім паўзучым карэнішчам. Сцябло прамастойнае. Лісце чаргаванае, сядзячае, простае, суцэльнае, шырокалінейнае, з гладкім краем, завостранай верхавінкай і з язычком, шурпатае па краі і знізу. Суквецце — мяцёлка даўжынёй да 20 см, зеленаватага або бледна-фіялетавага колеру, палевая ў цяністых месцах. Кветкавыя каласкі маюць даўжыню 3,5—6 мм і складаюцца з трох кветак. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі ўмераных абласцей Еўразіі, Паўночнай Амерыкі, Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Егіпет, Туніс) і востраве Мадэйра. Натуралізавалася ў іншых рэгіёнах (Паўднёвая Афрыка, Аўстралія, Новая Зеландыя, Паўднёвая Амерыка, Мексіка, Гавайскія астравы і інш.).
Святлолюбівая расліна, добра пераносіць цень. Мезафіт, гіграфіт і эўтроф. Марозаўстойлівая расліна, добра пераносіць доўгае затапленне. Расце на вільготных і забалочаных лугах, балотах, узлесках вільготных лясоў, у пойменных і прыбярэжных хмызняках, камяністых россыпах, па берагах вадаёмаў, на пустках, аблогах, у парках, садах, агародах. Цвіце ў чэрвені.
Гаспадарчае значэнне
Вырошчваецца ў якасці кармавой расліны (да цвіцення ). Разнавіднасць з бела-паласатым лісцем, вядомая пад назвай «шаўковая трава», — дэкаратыўная расліна.
Беларуская бібліятэчная асацыяцыя
Гісторыя
Па ініцыятыве буйнейшых бібліятэк, а таксама Мінскага інстытута культуры і Нацыянальнай кніжнай палаты 16 ліпеня 1993 г. адбыўся ўстаноўчы з'езд ББА. Быў ўхвалены Статут арганізацыі, абраны склад Савета і камітэтаў. Асацыяцыя спрыяе аб'яднанню намаганняў прафесійнага бібліятэчнага грамадства для развіцця бібліятэчнай справы Беларусі. ББА з'яўляецца суарганізатарам буйнейшых бібліятэчных навуковых і навукова-практычных мерапрыемстваў у Беларусі. Выступае сузаснавальнікам прафесійных перыядычных выданняў - "Бібліятэчны свет" і "Бібліятэка прапануе".
Сезон 2019 ФК Баранавічы
У 2019 годзе футбольны клуб «Баранавічы» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на верасень 2019 года.
Кобрын
Ко́брын  — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Кобрынскага раёна, на сутоках Мухаўца і Дняпроўска-Бугскага канала. За 52 км ад Брэста. Чыгуначная станцыя на лініі Брэст — Гомель. Вузел аўтадарог на Мінск, Брэст, Пінск, Ковель, Маларыту. Насельніцтва (2017).
Сезон 2019 ФК Баранавічы
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Кобрын
Назва
Назва ўпершыню засведчаная ў 1287 г. як «Кобрынь», такая ж форма фігуруе і пад 1589 г.
Назва паселішча ўтвораная ад назвы ракі Кобрынкі (< Кобрына), на ўтоку якой у Мухавец паселішча паўстала. Гідронім балцкага (магчыма, яцвяжскага) паходжання.