cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валянцін Аляксеевіч Губараў
Творчасць
Паводле вызнаэння мастака, персанажы яго карцін — «простыя людзі», якія «не чыталі Гегеля і Канта», але «бескарыслівыя, чыстыя сэрцам», у якіх «няма камерцыйнай жылкі», але «ёсць імкненне да шчасця». У аснове сюжэтаў часта прысутнічаюць успаміны з дзяцінства і юнацтва, настальгічныя матывы, дэталі быту савецкага часу.
Прэса адзначае губараўскую «яркую індывідуальнасць» і яго « асаблівае бачанне свету»: «…карціны часта апісваюць будні невялікіх правінцыйных гарадоў, але за карыкатурнымі рысамі іх жыхароў заўжды хаваецца асаблівы сэнс». .
Прафесіянал найвышэйшага ўзроўню, ён працуе ў стылі наіва і даступны разуменню кожнага, нават непадрыхтаванага гледача, дзякуючы таму, што сюжэты яго карціны ўзятыя з самаго жыцця. Яны, як фальклор, простыя на першы погляд, але ў кожным сюжэце ёсць двайное прачытанне.
Нягледзячы на шматгадовы кантракт з парыжскай галерэяй і прапановы жыць у Францыі, Губараў вырашае заставацца ў Беларусі: ''«Гэтая зямля мяне харчуе як мастака. Я знаходжу натхненне і сілы фізічныя ў нашым жыцці, звычаях, традыцыях, людзях, размовах»''. Мастак выкарыстоўвае ў працы пераважна айчынныя матэрыялы. .
Сярод мастацкіх асаблівасцей творчасці Губарава крытыка адзначае давядзенне «да гранічнага мінімалізма» сюжэтных і мастацкіх складнікаў, характарызуе яго жывапіс як «сумесь дэкаданса, мінімалізма і экспрэсіянізма».
«Сціплае абаянне неразвітага сацыялізму» — так нярэдка характарызуюць творчасць Губарава ў нас, а замежныя мастацтвазнаўцы, якія ў стадыях сацыялізму разбіраюцца слаба, называюць яго беларускім Брэйгелем.
Гістарычны цэнтр Львова
49.84167°N, 24.03194°W
Юодалаўкіс (Ігналінскі раён)
Юо́далаўкіс (Juodalaukis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Грыбеная. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Гістарычны цэнтр Львова
Анса́мбль гістары́чнага цэ́нтра Льво́ва або Стары горад (Ансамбль історичного центру Львова, Старе місто) — першы раён Львова, дзе быў заснаваны горад, якім ён доўгі час абмяжоўваўся, і адкуль развіваўся; палітычны, эканамічны і культурны цэнтр Львова. Найбольш старажытная частка Старога горада занесена ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Адзінага меркавання адносна вызначэння меж цэнтра Львова не існуе. Пераважна Цэнтрам Львова называюць мясцовасць у катлавіне, абмежаванай пагоркамі.
Гісторыя фарміравання
У далейшым развіццё цэнтра горада адбывалася ў паўднёвым напрамку, дзе была закладзена новая Рыначная плошча і гарадскія кварталы. Часавыя межы гэтага працэсу з'яўляюцца прадметам дыскусіі вучоных, з якіх адна частка прытрымліваецца больш ранняга датавання — часоў рускіх князёў, а другая частка — больш позняга, што супадае з анексіяй Галічыны польскім каралём Казімірам III. Новы цэнтр горада быў ​​акружаны трыма радамі абарончых сцен, валамі і равамі. На заходнім рубяжы акрамя зробленых цвярдынь як натуральны абарончы элемент выкарыстана рэчышча ракі Полтвы. Да сярэдзіны 18 стагоддзя, горад быў абмежаваны абарончымі збудаваннямі, якія не дазвалялі яму расці. Зямельныя ўчасткі ў месце, абмежаваным сценамі, каштавалі шмат. За сценамі знаходзіліся толькі пераважна бядняцкія прадмесці, якія практычна былі асобнымі сёламі, нягледзячы на тое, што большасць з іх размяшчалася на землях, якія належалі Львоўскаму магістрату. Пасля зносу гарадскіх сцен, які распачаўся ў 1777 годзе, гэтыя абмежаванні зніклі і горад пачаў актыўна расці і развівацца. На месцы былых сцен і валоў паўсталі новыя вуліцы, якія зараз маюць назвы: Лесі Украінкі, Падвальная, Валавая і праспект Свабоды.
Спачатку была забудавана частка ў катлавіне, якую сёння называюць цэнтрам горада. Будаўніцтва вялося ў класічных архітэктурных стылях. На пачатак XX ст. катлавіна было забудавана і горад пачаў разрастацца на пагоркі. З павялічэннем папулярнасці новых архітэктурных стыляў гэтыя раёны сталі забудоўвацца масавым безаблічным жыллём, такім чынам, пакінуўшы класічную архітэктуру ў гістарычным цэнтры, дзе яна фарміравалася на працягу стагоддзяў.
Тапаграфія
Асноўнымі местаўтваральнымі фактарамі фарміравання сучаснага Старога горада з'яўляецца рэльеф, прыродныя ўмовы і гісторыя фарміравання. Так, у выніку пуску Полтвы, якая замінала будаўніцтву жылых кварталаў, па падземных каналах была створана асноўная вось гістарычнага цэнтра — праспект Свабоды. Другім важным фактарам з'яўляецца рэльеф, які ўскладняе будаўніцтва транспартных артэрый праз пагоркі, якія атачаюць цэнтр, асноўныя транспартныя патокі, якія злучаюць супрацьлеглыя раёны горада, накіраваны праз гістарычны цэнтр. Іншым важным фактарам стала гістарычнае размяшчэнне горада ў сценах, ад якога разыходзіліся радыяльныя шляхі.
Сучаснай дамінантай Старога горада з'яўляюцца пешаходныя сярэдневяковыя кварталы паміж праспектам Свабоды і Падвальнай вуліцай, размешчаныя вакол плошчы Рынку. Іх завяршае своеасаблівае кольца сквераў, сфарміраваных Парк На валах, плошчах і праспектах на месцы былых гарадскіх сцен. Далей разыходзяцца радыяльныя вуліцы.
Сусветная спадчына ЮНЕСКА
На 22-й канферэнцыі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, якая праходзіла ў Кіёта (Японія) з 30 лістапада па 5 снежня 1998 годы, Львоў быў прыняты ў Сусветную спадчыну. Камітэт ЮНЕСКА падаў наступныя прычыны ўключэння Львова ў Сусветную спадчыну і адпаведнасць такім крытэрыям ЮНЕСКА:
Тэрыторыя ансамблю гістарычнага цэнтра складаецца з 120 га старажытнарускай і сярэдневяковай часткі горада Львова, а таксама тэрыторыі сабора Святога Юр'я на Святаюрскай горы. Буферная зона Ансамбля гістарычнага цэнтра вызначаная межамі гістарычнага арэала і складае каля 3000 га.
Аховай помнікаў Гістарычнага цэнтра Львова займаюцца два міністэрствы — Міністэрства рэгіянальнага будаўніцтва і Міністэрства культуры. Нягледзячы на наяўнасць асаблівага статусу помнікі культуры часцяком падвяргаюцца перабудове з боку грамадзян, якія імі валодаюць, а таксама прадпрыемстваў, царкоўных арганізацый, што прыводзіць да змены першапачатковага аблічча ці інтэр'ераў. На тэрыторыі запаведніка з'яўляюцца таксама новабудоўлі, які ўносяць дысананс у гістарычнае асяроддзе. Парушэнне дамоўленасцей з ЮНЕСКА прыводзіць да асцярог, што гістарычны цэнтр Львова могуць выключыць з Сусветнай спадчыны.
Павел Нічыпаравіч Кавалёў
Павел Нічыпаравіч Кавалёў (, в. Склімін,  —, Мінск; Псеўданімы: Янка Бярозка, П.Віхроў, Паўлюк Купалін) — беларускі празаік, драматург, перакладчык. Член СП Беларусі (1945). Заслужаны работнік культуры Беларусі (1978).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і селяніна Кавалёва Нічыпара Фёдаравіча. Бацька неаднаразова ездзіў на заработкі на шахты Данбаса. Маці, Фядора Мікалаеўна, увесь час працавала на сельскай гаспадарцы. Спачатку П.Кавалёў вучыўся ў Склімінскай пачатковай школе, затым у Мілаславіцкай сямігодцы, дзе родную мову і літаратуру выкладаў Я.Бобрык, які прывіў яму любоў да мастацкай літаратуры. У маі 1930 года быў пасланы камсамолам на педкурсы (Магілёў), якія скончыў восенню таго ж года. Працаваў настаўнікам Пажарскай пачатковай школы Клімавіцкага раёна, затым сакратаром клімавіцкай раённай газеты «Камуна». У 1932 г. быў пераведзены ў смалявіцкую газету «Шлях калектывізацыі», адкуль пайшоў вучыцца ў Камуністычны інстытут журналістыкі (закончыў у 1936 г.), затым накіраваны ў газету «Звязда»: быў літработнікам, загадчыкам аддзела культуры, а на пачатку вайны сакратаром. У 1941—1943 гг. сакратар рэдакцыі газеты «Савецкая Беларусь» (знаходзілася ў Маскве). У 1943 годзе быў адкліканы на работу ў Цэнтральны штаб партызанскага руху, дзе служыў старшым памочнікам начальніка аддзялення друку да 1944 года. Пасля расфарміравання штаба быў памочнікам начальніка спачатку трэцяга, а затым першага сакратара ЦК КП(б)Б. З 1946 года адказны сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў БССР. У 1955-67 гг. галоўны рэдактар часопіса «Вожык». У 1967-72 гг. галоўны рэдактар часопіса «Полымя». У складзе дэлегацыі Беларускай ССР прымаў удзел у рабоце ХХI сесіі Генеральнай Асамблеі ААН (1966 г.).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны 2-й ступені, двума ордэнамі «Знак Пашаны», медалямі, шасцю Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, Ганаровай Граматай Тувінскай АССР.
Творчасць
Першыя нарысы П.Кавалёва надрукаваны ў клімавіцкай газеце «Камуна» (1929). У 1930 годзе яго першы верш «Жыццё імчыцца» змясціла рэспубліканская газета «Піянер Беларусі» (публікацыі не выяўлены). Да вайны пераважна выступаў у друку з вершамі, нарысамі і артыкуламі. У ваенны час найбольш выявіў сябе як нарысіст (публікацыі ў «Савецкай Беларусі»). У 1945 годзе выдаў кнігу апавяданняў і нарысаў «Прага бою», аднаактныя п'есы «Подзвіг», «Родная кроў», дзе паказаў героіку Вялікай Айчыннай вайны. Схільны да дакументальнага адлюстравання падзей. У творах на сучасную тэматыку ўзнімае маральна-этычныя праблемы, імкнецца да стварэння паўнакроўных характараў, дакладнасці псіхалагічнай матывіроўкі ўчынкаў. Пісаў творы для дзяцей. Найбольш значныя творы П.Кавалёва — аповесці «Падзенне Хвядоса Струка», «Дзень першы, ноч апошняя», «Пакінь нас, трывога». Выступаў у жанры сатыры і гумару. Вядомы як перакладчык. Творы П.Кавалёва перакладаліся на рускую, украінскую і іншыя мовы.
Зоранэ (Апосталаўскі раён)
Зоранэ (Зоряне) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Кавальета
Кавальета (Cavaglietto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 396 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 28010. Тэлефонны код — 0322.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vittore.
Ныва (воласць)
Ныва (Nõva) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 129,6 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 424 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Ныва.
Стывен Джозеф Харпер
Стывен Джозеф Харпер (Stephen Joseph Harper;, , правінцыя Антарыа, Канада) — канадскі палітык, лідар правячай Кансерватыўнай партыі Канады. З 26 лютага 2006 Харпер з'яўляецца 22-ім і цяперашнім прэм'ер-міністрам краіны. У ніжняй палаце канадскага парламенту ён прадстаўляе акругу Паўднёвы захад Калгары (правінцыя Альберта).
Харпер атрымаў ступені бакалаўра і магістра па эканоміцы ў Калгарыўскім універсітэце. Гэта першы канадскі прэм'ер-міністр з 1968, які не з'яўляецца юрыстам.
NGC 4519A
NGC 4519A (іншыя абазначэнні — MCG 2-32-134, ZWG 70.165, VCC 1501, PGC 41706) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Вялікая Міцькаўшчына
Вялі́кая Мі́цькаўшчына (, Великая Митьковщина) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Андрэеўшчынскага сельсавета.
Вёска размешчана за 6 км на поўнач ад Оршы.
Champion of Champions 2015 (снукер)
Champion of Champions 2015 (таксама вядомы як 188BET Champion of Champions 2015 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 10 па 15 лістапада 2015 года на Рыка арэне, у Ковентры, Англія. Турнір стаў пятым розыгрышам Champion of Champions, які быў заснаваны ў 1978 годзе. Упершыню турнір Champion of Champions спансавала кампанія 188BET. Прызавы фонд турніру склаў £300,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Ніл Робертсан з Аўстраліі, які перайграў на сваім шляху Роры Мак-Лаўда (4:0), кітайца Яня Бінтаа (6:3), Джо Пэры ў паўфінальным матчы (6:4) і Марка Алена з Паўночнай Ірландыі ў фінальным паядынку (10:5). Такім чынам, Робертсан выйграў свой 17-ы прафесійны тытул у кар’еры і другі ў 2015 годзе (пасля адкрытага чэмпіянату Гдыні).
Турнір
Champion of Champions 2015 года стаў пятым розыгрышам турніру Champion of Champions, які праходзіў у 1978 і 1980 гадах у Лондане, Англія і быў адноўлены ў 2013 годзе. З 2013 года спаборніцтва паміж пераможцамі найбуйнейшых снукерных турніраў праводзіцца на Рыка арэне ў Ковентры, Англія.
Champion of Champions 2015 праходзіў пад эгідай арганізацыі Матчрум Спорт (Matchroom Sport) і быў акрэдытаваны сусветнай асацыяцыяй прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association), а таксама ўваходзіў у каляндар мэйн-тура ў якасці аднаго з запрашальных турніраў снукернага сезона 2015/2016.
Матчы асноўнай стадыі турніру (15 паядынкаў) гуляліся за адным сталом на Рыка арэне.
Прызавыя грошы
Кампанія 188BET упершыню спансавала Champion of Champions. Прызавы фонд турніру павысіўся ў параўнанні з мінулым годам на £30,000 і склаў £300,000. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £100,000, як і на Champion of Champions 2014.
Фармат турніру
На Champion of Champions 2015 прынялі ўдзел 16 ігракоў, якія перамагалі на буйных турнірах з папярэдняга розыгрышу спаборніцтва. 16 удзельнікаў былі фармальна разбіты на 4 групы па 4 снукерысты. На працягу першых чатырох дзён гуляліся па тры матчы кожнай групы (два паўфіналы і фінал), пераможцы якіх траплялі ў паўфінальную стадыю турніру, паядынкі якой гуляліся ў пяты гульнявы дзень, а фінал спаборніцтва праходзіў у шосты апошні дзень Champion of Champions. Усе матчы праходзілі за адным сталом на Рыка арэне ў Ковентры, Англія.
Удзельнікі
На турнір Champion of Champions 2015 былі запрошаны пераможцы ўсіх рэйтынгавых і еўрапейскіх турніраў серыі PTC з папярэдняга розыгрышу Champion of Champions, а таксама пераможцы запрашальных Мастэрс 2015, Сусветнага гран-пры 2015, Championship League 2015, Shoot-Out 2015 і члены каманды-пераможцы кубку свету 2015.
10 удзельнікаў спаборніцтва гулялі на Champion of Champions у трэці раз запар пасля таго, як спаборніцтва было адноўлена ў 2013 годзе: Джон Хігінс, Марк Сэлбі, Сцюарт Бінэм, Ніл Робертсан, Шон Мёрфі, Джад Трамп, Бары Хокінс, Марк Ален, Стывен Магуайр і Алістэр Картэр.
У 2015 годзе на Champion of Champions патрапіла 6 дэбютантаў: Джо Пэры, Майкл Уайт, Кайрэн Уілсан, Роры Мак-Лаўд, Чжоу Юэлун і Янь Бінтаа.
Ніводны ўдзельнік Champion of Champions 2015 да гэтага не перамагаў на турніры, бо Роні О’Саліван, які станавіўся «чэмпіёнам чэмпіёнаў» у 2013 і 2014 гадах не прымаў удзел у 2015 годзе.
Самым узроставым удзельнікам Champion of Champions 2015 года стаў 44-гадовы Роры Мак-Лаўд. Джо Пэры падчас турніру быў 41 год, а Джону Хігінсу — 40. Самымі маладымі гульцамі, якія патрапілі на чэмпіёнскі турнір 2015 года, сталі члены другой каманды Кітая з кубку свету 2015 года 15-гадовы Янь Бінтаа і 17-гадовы Чжоу Юэлун. Кайрэну Уілсану было 23 гады, а Майклу Уайту — 24.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах Champion of Champions.
10 лістапада (група 3)
Выбылі: Сцюарт Бінэм (3),  Джад Трамп (6),  Чжоу Юэлун.
11 лістапада (група 1)
Выбылі: Алістэр Картэр,  Майкл Уайт,  Джон Хігінс (1).
12 лістапада (група 4)
Выбылі: Роры Мак-Лаўд,  Шон Мёрфі (5),  Янь Бінтаа.
13 лістапада (група 2)
Выбылі: Марк Сэлбі (2),  Бары Хокінс (7),  Стывен Магуайр.
14 лістапада (паўфіналы)
Выбылі: Джо Пэры (8),  Кайрэн Уілсан.
15 лістапада (фінал)
Выбыў: Марк Ален.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Катэрыніўка (Апосталаўскі раён)
Катэрыніўка (Катеринівка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Асноўныя адзінкі СІ
СІ (SI, Le Système International d'Unités) — міжнародная сістэма адзінак, сучасны варыянт метрычнай сістэмы. Яна вызначае сем асноўных адзінак вымярэння, якія з'яўляюцца асновай для астатніх адзінак СІ. Асноўныя адзінкі вымярэння СІ і іх велічыні :
Назвы і абазначэння ўсіх адзінак СІ пішуцца маленькімі літарамі (напрыклад, метр і яго абазначэнне м). У гэтага правіла ёсць выключэнне: абазначэння адзінак, названых прозвішчамі вучоных, пішуцца з вялікай літары (напрыклад, ампер пазначаецца сімвалам А).
Многія пазасістэмныя адзінкі, такія як, напрыклад, тона, гадзіна, літр і электронвольт не ўваходзяць у СІ, але яны «дапускаюцца да ўжывання нараўне з адзінкамі СІ».
Будучыя змены
У 21-м стагоддзі Канферэнцыя па мерах і вагам (1999 г.) прапанавала афіцыйна прыкласці ўсе намаганні і рэкамендавала «Нацыянальным лабараторыям працягнуць даследаванні для прывязкі масы да фундаментальных або масавых канстант для вызначэння масы кілаграма.» Большасць чаканняў звязваюць з пастаяннай Планка і лікам Авагадра.
У 2005 годзе Міжнародны камітэт мер і вагаў (CIPM) зацвердзіўшы падрыхтоўку да новых пастановаў кілаграма, ампера і кельвіна, таксама адзначыў магчымасць новага вызначэння моля, заснаванага на ліку Авагадра. 23. Генеральная канферэнцыя па мерах і вагам (CGPM) у 2007 годзе вырашыла адкласці ўзаконьванне любых змен да наступнай канферэнцыі ў 2011 годзе.
У тлумачальнай запісцы, адрасаванай CIPM, у кастрычніку 2009 года, прэзідэнт кансультатыўнага савета CIPM па адзінках пералічыў нявызначанасці фізічных фундаментальных канстант пры выкарыстанні бягучых азначэнняў і тых, якімі гэтыя нявызначанасці стануць пры выкарыстанні новых прапанаваных азначэнняў адзінак. Ён рэкамендаваў CIPM прыняць прапанаваныя змены ў «вызначэнні кілаграма, ампера, кельвіна і моля, каб яны лаяліся праз велічыні фундаментальных канстант h, e , k , и NA».
Касцёл Святога Стэфана (Полацк)
Касцёл Святога Стэфана — колішні рымска-каталіцкі храм у Полацку, помнік архітэктуры сталага барока. Касцёл з’яўляўся асноўным элементам буйнога ансамбля Полацкага калегіума езуітаў і несумнеўна ўяўляў сабой асноўную кампазіцыйную дамінанту не толькі Параднай плошчы (цяпер плошча Свабоды), але і ўсёй цэнтральнай часткі Полацка ў XVI—XIX стагоддзях, адыгрываючы галоўную ролю ў стварэнні непаўторнага кампазіцыйна завершанага сілуэту горада.
Гісторыя
У 1579 годзе войска новаабранага караля Рэчы Паспалітай Стэфана Баторыя вызваліла Полацк ад 17-гадовай расійскай акупацыі. Вялікі Пасад быў амаль цалкам спустошаны. Стэфан Баторы, жадаючы як мага хутчэй засяліць спустошаны край, а таксама распаўсюдзіць уплыў каталіцызму на ўсходзе ВКЛ, пасяляе ў Полацку езуітаў (1580) і перадае ім усе праваслаўныя манастыры і цэрквы (за выключэннем сабора Святой Сафіі) з іх маёмасцю і землямі (уклад 1582 г.), а таксама і замак. Кароль прапанаваў размясціць касцёл на Верхнім замку, а калегіум на востраве на Дзвіне, аднак езуіты вырашылі будаваць іх на рыначным пляцы.
З дакументаў сярэдзіны XVII ст. вядома, што езуіты захапілі частку гарадскіх земляў, у прыватнасці «ратушнае месца». У другой палове XVII стагоддзя на месцы спаленага ў 1660 годзе збору быў пабудаваны драўляны езуіцкі калегіум. Магчыма, што ў гэты ж час быў ўзведзены і драўляны езуіцкі касцёл, асвячоны ў гонар Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Св. Стэфана, нябеснага заступніка караля-заснавальніка Стэфана Баторыя.
Кубак Судырмана
Кубак «Судырмана» — сусветнае першынство па бадмінтоне сярод змешаных каманд, якое праводзіцца кожныя 2 гады. Кожны раунд складаецца з 5 матчаў: жаночай і мужчынскай «адзіночкі», жаночай і мужчынскай пары і змешанай пары. Названы ў гонар інданезійскага бадмінтаніста і заснавальніка Асацыяцыі бадмінтона Інданезіі Дзіка Судырмана.
Касцёл Святога Стэфана (Полацк)
Гісторыя
У той часам ужо склалася рэнесансная кампазіцыя плошчы. З усходу, поўначы і поўдня да рынку падыходзіла па тры вуліцы, што тыпова для рэнесансу і мела пэўную сакральную задуму, а галоўная восевая магістраль візуальна завяршалася езуіцкім храмам на заходнім боку плошчы.
Кубак Судырмана
Фармат
Каманды дзеляцца на 7 груп у залежнасці ад іх сілы. Толькі каманды з першай групы маюць шанец пазмагацца за трафей, у той час як каманды з астатніх груп змагаюцца за выхад у наступную групу. Каманда, якая заняла апошняе месца ў сваёй групе, пераходзіць у групу ніжэй.
Касцёл Святога Стэфана (Полацк)
Гісторыя
Драўляны касцёл не прастаяў доўга і пасля чарговага пажару былі разабраныя пасля ўзяцця Полацку расійскім войскам у 1654 г.
У пачатку XVIII стагоддзя на месцы драўлянага быў збудаваны каменны касцёл. Яго будаўніцтва галоўным чынам было завершана ў 1738 годзе, але працы працягваліся і пасля яго асвячэння ў 1745 годзе.
Кубак Судырмана
Трафей
Вышыня кубка «Судырмана» складае 80 см. Ён зроблены з дрэва, пакрытага срэбрам і золатам 22 караты (92%). Кубак мае форму валана і ўвянчаны мадэллю храма Барабудур. Рукаяць у форме тычынкі сімвалізуе семя бадмінтона.
Касцёл Святога Стэфана (Полацк)
Гісторыя
У 1750 годзе на месцы знішчанага пажарам драўлянага калегіума пачалося будаўніцтва новага каменнага грандыёзнага комплексу, які разам з касцёлам стваралі велічны архітэктурны ансамбль. У сістэме вышынных збудаванняў горада езуіцкі касцёл стаў галоўным.
Полацкаму езуіцкаму манастыру да першага падзелу Рэчы Паспалітай належала 197 вёсак, у якіх жыло 7 497 чал.; пасля падзелу ён застаўся ўласнікам 129 вёсак з 4 791 насельнікам, у т. л. такіх вёсак, як Селяўшчына (90 чал.), Кушлікі (66), Парэчча (112), Слабада (75), Булаўкі (104), Капавішча (18), Мацейкава (60), Гарбузоўка (34), Сіротава (23).
Кубак Судырмана
Трафей
Кошт кубка складае 15 000 долараў ЗША.
Касцёл Святога Стэфана (Полацк)
Гісторыя
У лютым 1833 года касцёл Святога Стэфана быў пераасвячоны ў праваслаўную царкву ў гонар святога Міколы Мірлікійскага, якая пазней стала кафедральным саборам Полацка-Віцебскай епархіі.
Знішчэнне
Магчыма, моцная горадабудаўнічая актыўнасць культавага збудавання стала прычынай таго, што ў 1936 г. вежы касцёла разабралі. Раней на адной з іх знаходзіліся званы, а на другой — унікальны гадзіннік работы віленскага майстра Густава Мудні.
Стан помнікаў: касцёла і калегіума езуітаў пасля заканчэння вайны няўхільна пагаршаўся. У Полацк зачасцілі рэспубліканскія і абласныя камісіі з Мінска і Віцебска. Апошняя з іх, узначаленая тагачасным намеснікам старшыні Савета Міністраў БССР В. Г. Каменскім і старшынёй Дзяржбуда БССР архітэктарам У. А. Каралём прыняла рашэнне аб «немэтазгоднасці і немагчымасці» аднаўлення комплексу. Будынкі былі зняты з уліку помнікаў гісторыі і культуры. На іх знішчэнне «целевым назначением» з бюджэту вобласці было вылучана 30 тысяч тагачасных рублёў. У студзені 1964 г. касцёл Святога Стэфана і частка калегіума былі ўзарваны. Пасля разбурэння атрымалася каля 50 тысяч кубічных метраў «добраякаснай цэглы і шчэбня, якія прадпрыемствамі і насельніцтвам на працягу года былі выкарыстаны на добраўпарадкаванне горада». «За хорошо выполненные работы по обрушению здания кадетского корпуса в городе Полоцке» ўдзельнікам акцыі была аб’яўлена падзяка, двое з іх узнагароджаны ганаровымі граматамі гарвыканкама. Сапраўдныя дакументы па рэалізацыі гэтага акта вандалізму, доўгі час надзейна схаваныя ад цікаўных у Полацкім архіве, нарэшце апублікаваны ў першым нумары гісторыка-літаратурнага часопіса «Полацкі летапісец».
На месцы зруйнаваных будынкаў у 1976—1979 гг. узведзены «прэстыжны» дзевяціпавярховы жылы дом для правінцыйнай эліты.
Паводле слоў пісьменніка Уладзіміра Арлова, Уладзімір Тачыла, які займаў пасаду старшыні Полацкага гарадскога выканаўчага камітэта ў 1999—2011 гадах, меў намер аднавіць касцёл.
Архітэктура
Часта касцёл Св. Стэфана адносяць да віленскага барока, але гэта пытанне вельмі спрэчнае, як і дата яго будаўніцтва. Храм быў практычна збудаваны да 1738 годзе, такім чынам, віленскае барока закранула яго толькі ў мастацкім афармленні аблічча на завяршальным этапе, а менавіта ва ўзвядзенні верхніх ярусаў вежаў і афармленні інтэр'ера.
Пры традыцыйнай форме базілікальнага плану сяродкрыжжа зноў, як у касцёлах першай паловы XVII ст., ён завяршаўся купалам на высокім барабане. Вонкавае архітэктурнае афармленне вельмі стрыманае, але агульныя памеры збудавання (24×47 м у плане) і яго стройныя прапорцыі надаюць касцёлу асаблівую выразнасць, накіраванасць угору, да вытанчаных галовак вежаў. Ступень дэкаратыўнай апрацоўкі павялічваецца ў напрамку да верху разам з памяншэннем памераў асобных элементаў. Дзякуючы гэтаму, касцёл не перанасычаны, як шматлікія сучасныя яму помнікі, дэталямі аздаблення і ў той жа час яму ўласцівы выцягнутасць і вертыкалізм, характэрныя для віленскага барока. Тут гэты стыль знайшоў выяўленне ў сваім сілуэце і агульнай кампаноўцы аб’ёмаў будынка. Інтэр’еры касцёла не захаваліся.
Пасля выгнання езуітаў з Расіі (1820) калегіум быў перададзены ордэну піяраў, а затым (1830) адышоў пад кадэцкі корпус. Пераўтварэнне касцёла ў праваслаўны сабор (1838) патрабавала пераабсталявання храма. Па інвентарах вядома, што яго алтары былі багата аздоблены стукам і жывапісам, пазалочанай і пасярэбранай меддзю, а скляпенні і сцены размаляваны фрэскамі, падлога выкладзeна цёсаным каменнем, у прэзбітэрыі ў шахматным парадку чаргаваліся чорныя і белыя мармуровыя пліткі. Пакрыццё даху складалася з медных лістоў. На вежах знаходзіліся званы і гадзіннік з боем.
Перабудова ў царкву
Як сведчыць малюнак Н. Орды другой паловы XIX ст., значных змен у сваім вонкавым выглядзе помнік не зведаў. Тое ж бачна і на старых паштоўках Полацка, дзе пастаўлены высока па рэльефе храм стварае асноўную сілуэтную дынаміку гораду, нават больш значную за Сафійскі сабор.
Рыдала (воласць)
Рыдала (Ridala) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 253,4 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года складала 3017 чалавек.
Народны танец
Народны танец — фальклорны танец, які ўтварыўся ў натуральным асяроддзі і мае пэўныя традыцыйныя для дадзенай мясцовасці рухі, рытмы, касцюмы і г.д. Фальклорны танец — гэта стыхійная праява пачуццяў, настрою, эмоцый і выконваецца ў першую чаргу для сябе, а потым — для гледача (грамадства, групы).
Гісторыя
Характэрныя асаблівасці агульнаславянскай культуры пачалі фармавацца ў далёкім мінулым, гэта тычыцца песень, танцаў, адзення і нават прычосак. Першыя танцы паўсталі, як праява эмацыйных уражанняў ад навакольнага свету. Танцавальныя руху развіваліся таксама і з прычыны імітацыі рухаў жывёл, птушак, а пазней — жэстаў, якія адлюстроўвалі пэўныя працоўныя працэсы (напр., некаторыя карагоды). Першапачатковы танец, як і песня, выконваў магічную ролю, таму сярод каляндарна-абрадавых танцаў захавалася больш за ўсё архаічных рыс.
У Беларусі
Беларускія народныя танцы адрозніваюцца сваёй самабытнасцю, большасць танцаў хуткія і імклівыя, і выконваюцца з вясёлым настроем.
Факультэт ваеннай разведкі ВАРБ
Факультэт ваеннай разведкі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎ — адзін з факультэтаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎.
Апісанне
Факультэт створаны 20 ліпеня 2009 года.
Палявыя і практычныя заняткі з ужываннем узбраення і ваеннай тэхнікі праводзяцца на палявой вучэбна-матэрыяльнай базе палігона «Белая Лужа» і воiнскiх часцей сіл спецыяльных аперацый. Вайсковыя стажыроўкі і практыкі арганізуюцца на базе злучэнняў і часцей Узброеных Сіл, у інтарэсах якіх ажыццяўляецца падрыхтоўка афіцэрскіх кадраў.
Пасля завяршэння абучэння выпускнікі факультэта праходзяць службу на наступных першасных афіцэрскіх пасадах:
Склад
У цяперашні час уключае ў свой склад упраўленне факультэта, батальён курсантаў і тры кафедры:
Спецыяльнасці
На факультэце ажыццяўляецца падрыхтоўка выпускнікоў па дзвюх спецыяльнасцях, тэрмін навучання па якіх складае 5 гадоў:
Акцябрскі (Белгародскі раён)
Акцябрскі — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскім раёне Белгарадскай вобласці Расіі.
Уваходзіць у склад аднайменнага муніцыпальнага ўтварэння пасёлак Акцябрскі са статусам гарадскога паселішча як адзіны яго населены пункт.
Геаграфія
Размешчаны на берагах Лопані (басейн Северскага Данца), за 0,5 км на паўночны захад ад аўтамагістралі Масква — Сімферопаль. Чыгуначная станцыя (Талаконнае) за 30 км на паўднёвы захад ад Белгарада.
Гісторыя
Спачатку называўся Васкрасенаўкай, вядомай з 1747 года па згадцы ў Рэвізскай сказцы Курскай губерні. Жыхарамі слабады Васкрасенаўскай былі ўкраінцы. У 1935 годзе цукровы завод у вёсцы наведаў наркам харчовай прамысловасці СССР Анастас Мікаян, які дабіўся вылучэння сродкаў на будаўніцтва агульнаадукацыйнай школы і будынку райвыканкама. У знак падзякі Васкрасенаўка перайменавана ў Мікаянаўку. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1938 года. У 1935—1963 гадах цэнтрам Мікаянаўскага (з 1958 — Акцябрскага) раёна.
З 1963 года пасёлак у складзе Белгародскага раёна.
20 снежня 2004 года паводле Закона Белгародскай вобласці № 159 створана муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча «Пасёлак Акцябрскі».
Помнік Сяргею Іванавічу Вавілаву (Мінск)
Помнік Сяргею Іванавічу Вавілаву — помнік у Мінску, размешчаны па вул. Валгаградскай, на тэрыторыі Мінскага механічнага завода імя С. І. Вавілава. Пастаўлены ў 1978 годзе на ўшанаванне памяці савецкага фізіка Сяргея Іванавіча Вавілава. Аўтарамі помніка з'яўляюцца скульптар У. Булыга і архітэктар Ю. Казакоў. Выкананы з бронзы і бетону, вышыня бюста складае 0,6 м, стэлы 4 м.
Хасэ Рауль Капабланка
Хасэ Рауль Капабланка-і-Граўпера (José Raúl Capablanca y Graupera, 19 лістапада 1888, Гавана - 8 сакавіка 1942, Нью-Ёрк) — кубінскі шахматыст, шахматны літаратар, дыпламат, 3-і чэмпіён свету па шахматах (заваяваў званне ў матчы з Ласкерам ў 1921 годзе, прайграў Алехіну ў 1927 годзе), адзін з наймацнейшых шахматыстаў свету ў 1910-1930-х гадах, пераможца шматлікіх міжнародных турніраў. У гады росквіту Капабланка набыў славу «шахматнага аўтамата», аднолькава віртуозна вядучага партыю ў мітэльшпілі і эндшпілі і практычна не дапускаў памылак. У афіцыйных сустрэчах на высокім узроўні (з 1909 года) Капабланка прайграў ўсяго 34 партыі, а з 1916 па 1924 гады заставаўся непераможаным.
Рэспубліканская фашысцкая партыя
Рэспубліканская фашысцкая партыя (Partito Fascista Repubblicano, PFR) — італьянская фашысцкая палітычная партыя, заснаваная ў верасні 1943 года ў якасці пераемніка Нацыянальнай фашысцкай партыі (НФП). У 1943-1945 гадах з’яўлялася кіруючай і адзінай законнай партыяй Італьянскай сацыяльнай рэспублікі (дзяржавы, утворанай на акупаванай нацысцкай Германіяй тэрыторыі паўночнай і часткова цэнтральнай Італіі). Мела ўласнае ваенізаванае крыло, вядомае пад назвай «Чорныя брыгады». Партыя спыніла сваё існаванне з падзеннем рэжыму Італьянскай сацыяльнай рэспублікі ў красавіку 1945 года.
З’езд партыі
Адзіны з’езд партыі прайшоў 14-15 лістапада 1943 года ў Вероне. Генеральным сакратаром партыі стаў Алесандра Паваліні. Асноўным праграмным дакументам партыі быў Веронскі маніфест, які замацаваў пераход ад манархіі, якая «здрадзіла фашызму», да рэспублікі, да вытокаў фашызму 1910—1920-х гадоў, яго левай, дакампроміснай (з манархіяй і буржуазіяй) формы. Разам з тым захоўвалася добразычлівае стаўленне да Рымска-каталіцкай царквы, не характэрнае для ранняга фашызму.
Аляксандр Ганчароў
Аляксандр Ганчароў:
Герб Дуброўна
Герб Дуброўна — герб горада Дуброўна Дубровенскага раёна. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 10 студзеня 1997 г. № 11.
Апісанне
Герб уяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным сценчатым полі якога намалявана сярэбраныя з чорнымі швамі закругленыя ўверсе брама з зачыненымі блакітнымі дзвярамі, увянчаная залатой дубовай галінкай з жолудам і лісцем. Ля падмурка брамы такія ж залатыя дубовыя галінкі.
Сімволіка
Асноўнай ідэяй, закладзенай у гербе, з'яўляецца адзлюстраванне геаграфічнае размяшчэнне горада Дуброўна на ўсходняй мяжы Беларусі, дзе здаўна праходзілі гандлёвыя і ваенна-стратэгічныя шляхі на Маскву. Дзякуючы гэтаму горад з даўніх часоў з'яўляўся галоўнымі «усходнімі варотамі» краіны, такім чынам зачыненая брама з'яўляецца алегарычнай выявай надзейнай абароны.
Таксама знайшла сваё адлюстраванне назва горада, якая звязана са словам «дуброва». Яна прадстаўлена на гербе трыма дубовымі залатымі галінкі з жалудамі і разным лісцем на кожнай. Падобнае кампазіцыйнае размяшчэнне галінак — адной зверху, двух іншых — з кожнага боку ад падмурку мураванай брамы — перагукваецца са старажытным шляхецкім гербам «Дамброва», які ўяўляе сабой выяву падковы з крыжамі ўверсе і па баках. Існуе таксама падабенства паміж назвамі прыватнаўласніцкага герба і горада.
Тры выкарыстаныя ў гербе колеры (блакітны, залаты і сярэбраны) адпавядаюць колерам герба «Ляліва», якім карыстаўся шляхецкі род Глябовічаў — уладальнікаў маёнтка Дуброўна ў XVI—XVII стст. Гэта нагадвае пра тое, што менавіта Глябовічы заснавалі ў Дуброўне замак і мястэчка, якое паклала пачатак сучаснаму гораду.
Мечыслаў Тукала
Мечыслаў Тукала (Mieczysław Tukałło;  — ) — маршалак шляхты Вілейскага павета, удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Тукалаў герба «Шранява», сын Ігнацыя, удзельніка паўстання 1830—1831 гадоў у Завілейскім павеце, і Канстанцыі Свіды. Нарадзіўся ў маёнтку Асцюковічы Вілейскага павета.
Вучыўся на факультэце права ва ўніверсітэце ў Дэрпце. У 1854—1859 гадах маршалак шляхты Вілейскага павета. З 1863 года выконваў абавязкі вілейскага маршалка.
Перад паўстаннем 1863—1864 гадоў знаходзіўся за мяжой і не падтрымліваў ягонай ідэі, аднак з пачаткам выступлення вярнуўся на радзіму. Адмовіўся падпісаць вернападданіцкі адрас віленскага маршалка А. Дамейкі, што стала прычынай ягонай ссылкі адміністрацыйным шляхам, а на маёнтак быў накладзены секвестр. Праз некалькі год маёнтак быў вернуты сыну Ігнацыю.
Пасля пяцігадовага знаходжання ў ссылцы ў Верхаянску Мечыслаў атрымаў магчымасць пераезду ў Царства Польскае. Нейкі час пражываў у Дрэздэне, пасля чаго вярнуўся на радзіму.
Памёр года. Пахаваны на каталіцкім могільніку ў Ільі.
Сям’я
Жонка Сузанна з Багдановічаў (пам. 1909), дачка вілейскага маршалка Ануфрыя Багдановіча. Дзеці:
Кавальё-д’Агонья
Кавальё-д'Агон'я (Cavaglio d'Agogna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1282 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 142 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 28010. Тэлефонны код — 0322.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria del Monte Carmelo.
Тайная гісторыя манголаў
«Тайная гісторыя манголаў» — першым літаратурны твор Манголіі. Яна распавядае гісторыю племені Чынгісхана і была складзена пасля смерці Чынгісхана і прадстаўлена ў часы Угедэя курултаю. Складальнік «Тайнай гісторыі манголаў» невядомы, але з вялікай верагоднасцю ён зыходзіць з акружэння Угедэя. Ім мог быць Шыгіхутуху — брат Угедэя. Адзіны манускрыпт быў набыты ў 1872 годзе ў Пекінскай бібліятэцы кіраўніком місіі Рускай Праваслаўнай Царквы архімандрытам Паладыем (Кафаравым), пазней манускрыпт захоўваўся ва Усходнім аддзяленні навуковай бібліятэкі імя М. А. Горкага Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Юодзішке (Ігналінскі раён)
Юо́дзішке (Juodiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 13 чал. (2001 г.).
Мікола Нічыпаравіч Мінчанка
Мікола Нічыпаравіч Мінчанка (нар. года, вёска Кавалёўка, Клімавіцкі раён) — беларускі паэт, празаік, публіцыст. Член СП Беларусі з 1993 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Гадавала яго маці (бацька загінуў на фронце). Вучыўся ў пачатковай школе в. Кавалёўка, у Звянчацкай сямігодцы, скончыў Мілаславіцкую СШ (1959). Працаваў загадчыкам Кавалёўскага сельскага клуба, служыў у войску. У 1964 — 68 гг. студэнт Жытомірскага педагагічнага інстытута. З 1969 года працаваў фотакарэспандэнтам, літработнікам, загадчыкам аддзела пісем у Клімавіцкай газеце «Новае жыццё». З 1971 года карэспандэнт-арганізатар, з 1979 дыктар Клімавіцкага радыёвяшчання. Завочна вучыўся ў Мінскай Вышэйшай партыйнай школе. У 1981 годзе вярнуўся адказным сакратаром у Клімавіцкую райгазету, з 1988 галоўны рэдактар гэтай газеты. Доўгія гады ўзначальвае літаб'яднанне «Зарніцы» пры газеце. Лаурэат прэміі Ленінскага камсамола Магілёўшчыны за 1977 год.
Творчасць
Літаратурнай працай займаецца з 1956 года. У абласным і рэспубліканскім друку змяшчае вершы з 1967 года. Яго вершы ўвайшлі ў калектыўныя зборнікі «Галасы Прыдняпроўя», «Адданасць», «Дняпроўскія хвалі» і інш. Аўтар паэтычных кніг «Зялены звон» (1971), «Давер» (1980), «Ліпацвет» (1993), «Маладзік над Клімавічамі» (1996), «Шанц на адкрыццё» (1996). Для вершаваных твораў М.Мінчанкі характэрны народная напеўнасць, чысціня гучання. Працоўныя будні сучасніка, хараство айчыннага краю, прыгажосць душэўных памкненняў чалавека — асноуныя матывы яго паэзіі. Рэалістычная канкрэтнасць назіранняў у ёй гарманічна спалучаецца з лірыка-спавядальнай інтанацыяй. Яго вершы перакладаліся на ўкраінскую мову.
Акруга Кук
Акруга Кук (Cook County) — назва чатырох акруг у ЗША і адной у Аўстраліі:
Месяц (каляндарны)
Месяц (каляндарны) — адна з 12 няроўных частак, на якія падзяляецца каляндарны год у сонечным календары.
Мерсія
Мерсія, адно з сямі англасаксонскіх каралеўстваў у перыяд Гептархіі. Заснавана англамі ў 6 стагоддзі на тэрыторыях паўночней Тэмзы. Пачынаючы з другой паловы 6 стагоддзя і да першай паловы 7 стагоддзя тэрыторыі каралеўства паступова пашыраліся на поўнач і на ўсход.
Нацыянальны фашысцкі рух
Нацыянальны фашысцкі рух (Mişcarea Naţională Fascistă, MNF) — румынскі палітычны рух, утвораны ў 1923 годзе ў выніку зліцця Румынскай нацыянальнай фасцыі і Нацыянальнага італа-румынскага культурнага і эканамічнага руху.
З’яўляючыся пра-італьянскім рухам, НФР імкнуліся пабудаваць фашызм па мадэлі Мусаліні, аднак рух таксама ўхваляў метады Аксьён франсез. Рух не карыстаўся поспехам у асноўным з-за сваёй прыхільнасці да замежных партый і ў канчатковым выніку быў заменены «Жалезнай гвардыяй», якая прапанавала больш унутраныя формы фашызму.
Кракавэць
Кракавец ці Кракавэць (Краківець) — пасёлак у Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны паміж рэкамі Шкло і Ажомля, ў 19 км на захад ад раённага цэнтра і ў 21 км ад чыгуначнай станцыі Яварыў. Адзін з найбуйнейшых пагранічных пераходаў на мяжы Украіны з Польшчай, пункт мытнага афармлення.
Размяшчэнне
Побач з мястэчкам з 1998 г. знаходзіцца найбуйнейшы ва Усходняй Еўропе прапускны пункт на польска-украінскай мяжы, які злучае польскую нацыянальную аўтастраду нумар 4 і ўкраінскую дарогу міжнароднага значэння М10, якія ў сваю чаргу з’яўляюцца часткай еўрапейскага маршруту Е40 з прапускной здольнасцю да 5 тысяч легкавых аўтамабіляў за суткі.
У цяперашні час завершаны работы па будаўніцтву 84-кіламетровай аўтамабільнай дарогі Львоў — Кракавец, якая стане працягам пан’еўрапейскага транспартнага калідора нумар 3. Яна будзе праходзіць праз Берлін, Дрэздэн, Вроцлаў, Львоў і Кіеў. Дзякуючы гэтай дарозе за 12 гадзін можна будзе дабрацца з Заходняй Еўропы ў Кіеў.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў гістарычных дакументах XV ст. У 1425 годзе мястэчка атрымала магдэбургскае права. У 1590 г. пры садзейнічанні ўладальніка горада князя Аляксандра Астрожскага быў пабудаваны замак, які да нашых дзён не захаваўся. Пра яго згадваў у сваіх успамінах нямецкі падарожнік Ульрых фон Вердум. Кальвінскі збор, які дзейнічаў у мястэчку, быў заснаваны ў 16 ст. пры садзейнічанні самбірскага вайсковага Станіслава Фредра. Мяркуюць, быў ён зачынены па ініціятыве пярэмышльскага каталіцкага біскупа Мацея Пстраконскага ў 1604 г., а будынак вярнулі каталіцкай супольнасці мястэчка.
Курапатніцкі ў сваёй працы «Geografia Galicyi» успамінаў пра вялікую калекцыю каштоўных рэчаў у «замку Ігнацыя Цэтнера», у прыватнасці, абразоў, партрэтаў, кніг, манет, табакерак, пудзілаў птушак, якія зніклі без вестак. Пасля анэксіі Польшчай заходнеўкраінскіх зямель Кракавец страціў статус горада. Але 27 сакавіка 1934 г. ён зноў яго атрымаў. На 1 верасня 1939 г. у горадзе было 1840 жыхароў (640 украінцаў-грэкакатолікаў, 80 украінцаў-рымакатолікаў, 350 палякаў і 770 яўрэяў).
17 студзеня 1940 г. Кракавец стаў райцэнтрам Львоўскай вобласці. У сакавіку 1941 г. у ім быў арганізаваны калгас імя Т. Р. Шаўчэнкі. Да забароны УГКЦ у 1946 г. Кракавец быў цэнтрам дэканата Пярэмышльскай епархіі грэка-каталіцкай царквы (дэканат налічваў 16 прыходаў) і ўласна прыходу Кракавец, да якога належалі таксама Перадвор’я, Будзынь, Руда-Кракавецкая і Гукі.
На тэрыторыі пасялковага савета ў 1960-х гг. дзейнічаў калгас «Пагранічнік», які займаў 1392 га ворнай зямлі. Са збожжавых вырошчвалі пшаніцу і жыта, а з тэхнічных — лён. Развівалі мяса-малочную жывёлагадоўлю, авечкагадоўлю. Пабудавалі малачарню, лёнасушыльню, лёнапераробны пункт.
Пункт пропуску
У выніку правядзення савецкай уладай мяжы праз Кракавец насельніцтва горада было выселена. Адкрыццё пункта пропуску праз дзяржаўную мяжу ўпершыню было прадугледжана Пагадненнем паміж урадамі Украіны і Польшчы аб пунктах пропуску ад 18 мая 1992 г. З 1992 па 1996 гг. пытанні будаўніцтва і практычнага адкрыцця новага пункта пропуску на заходняй мяжы Украіны пастаянна тармазілася па розных прычынах. Адкрыццё новага пункта пропуску адбылося пры ўдзеле Леаніда Кучмы і Аляксандра Квасьнеўскага 3 студзеня 1998 г.
Прапускная здольнасць за суткі:
Тып пункта пропуску — аўтамабільны. Статус пункта пропуску — міжнародны. Характар перавозак — пасажырскі, грузавы. Акрамя радыялагічнага, мытнага і памежнага кантролю, пункт пропуску можа ажыццяўляць санітарны, фітасанітарны, ветэрынарны, экалагічны і кантроль Службы міжнародных аўтамабільных перавозак.
NGC 4520
NGC 4520 (іншыя абазначэнні — IC 799, NPM1G -07.0367, PGC 41748) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Капіталійская ваўчыца
Капіталійская ваўчыца  — этруская бронзавая скульптура, па стылістычным прыкметах датаваная V стагоддзем да н.э. і, якая захоўвалася ў Рыме яшчэ з антычнасці. Адлюстроўвае (прыкладна ў натуральную велічыню) ваўчыцу, якая выкормлівае малаком дваіх немаўлят — Ромула і Рэма, легендарных заснавальнікаў горада. Лічыцца, што воўк быў татэм сабінаў і этрускаў, а статуя перанесена ў Рым у знак зліцця рымлян з гэтымі народамі.
Бурыньскі раён
Бурыньскі раён (Буринський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Бурынь (Буринь).
Утвораны 15 красавіка 1926 года. Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Насельніцтва раёна на года складае 25557 чалавек, плошча — 1100 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 22 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 56 сёлаў.
Ханіла (воласць)
Ханіла (Hanila) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 232 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1642 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Кымсі.
Сатурн (бог)
Сатурн (Saturnus) — спрадвечны старажытнарымскі бог, культ якога быў адным з самых распаўсюджаных у Італіі. Згодна з міфалогіяй, быў жанаты з багіняй урадлівасці Опс. Адпавядае грэчаскаму богу Кронасу. Яго імем названая планета.
Обергаўзен
Обергаўзен (Oberhausen) — горад зямельнага падпарадкавання на захадзе Германіі, у федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, у заходняй частцы Рурскага рэгіёна на рацэ Эмшэр. Насельніцтва — 212,6 тыс. чалавек (2011); у 2000 г. — 222,3 тысяч.
Маленькая Вера
«Маленькая Вера» (Маленькая Вера) — савецкі мастацкі фільм рэжысёра Васіля Пічула, зняты ў 1988 годзе. Стаў адным з сімвалаў перабудовы.
Сюжэт
Бацькі знаходзяць у сумцы ў Веры 20 даляраў і ладзяць чарговы скандал. Бацькі пагражаюць Веры Віктарам — старэйшым братам, які нядрэнна ўладкаваўся лекарам у Маскве. Вера сыходзіць на дыскатэку, дзе знаёміцца ​​з Сяргеем.
Спіс універсітэтаў штата Пенсільванія
У штаце Пенсільванія (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты свецкай і рэлігійнай скіраванасці.
Міцькаўшчына (Аршанскі раён)
Мі́цькаўшчына (, Митьковщина) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Андрэеўшчынскага сельсавета.
У 1974—1984 гадах цэнтр Кудаеўскага сельсавета.
Вёска размешчана за 5 км на паўночны ўсход ад Оршы.
Гудзон
Гудзон (Hudson River) — рака на ўсходзе ЗША, якая адносіцца да басейна Атлантычнага акіяна. Даўжыня 492 км (па іншай ацэнцы 520 км), плошча басейна каля 34,6 тыс. км².
Геаграфія
Рака бярэ пачатак у Адзірандакскіх гарах, працякае ў асноўным па тэрыторыі штата Нью-Ёрк, у ніжнім цячэнні ўтварае шырокі эстуарый, які з’яўляецца мяжой паміж Нью-Ёркам і Нью-Джэрсі. Упадае ў бухту Лоўэры-Бі Атлантычнага акіяна.
Рака суднаходная ніжэй горада Трой, дзе ў яе ўпадае галоўны прыток — рака Магаўк. Гудзон злучаны з азёрамі Эры (Канал Эры), Антарыа і Шамплейн суднаходнымі каналамі, якія ўтвараюць водны шлях да ракі Св. Лаўрэнція. На Гудзоне стаяць гарады Трой, Олбані, Гудзон, Кінгстан, у вусце — Нью-Ёрк.
Гісторыя
Першым з еўрапейцаў у вусце Гудзона пабываў у 1524 г. італьянец Джавані да Веразана. У 1609 г. раку даследаваў англічанін Генры Хадсан, у гонар якога яна і была затым названая.
Пушкава (Сафонаўскі раён)
Пушкава (Пушково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 3 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 10 км на ўсход ад горада Сафонава, за 2,5 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 4 км на захад ад вёскі чыгуначная станцыя Дурава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Баранаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Юралішке
Юра́лішке (Jureliškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Кубікі лёду
Кубікі лёду, ледзяныя кубікі - маленькія кавалачкі лёду ў кубічнай форме, якія выкарыстоўваюцца, у асноўным, для астуджэння напояў, кактэйляў. Могуць важыць ад 13 да 33 грамаў.
У асноўным яны вырабляюцца шляхам замарозкі вады ў формачках у халадзільніку. Формачкі для замарозкі лёду вынайшаў Лойд Гроф Копман (en:Lloyd Groff Copeman). Існуюць таксама спецыяльныя машыны для іх вырабу. Часам замест чыстай вады выкарыстоўваецца сок, а часам ўнутр кубікаў кладуць кветкі для прыгажосці.
Паўночны фронт (Першая сусветная вайна)
Паўно́чны фронт — агульнавайсковае аператыўна-стратэгічнае аб’яднанне расійскіх войскаў у Першай сусветнай вайне у складзе Рускай Імператарскай Арміі.
Быў створан у выніку падзелу Паўночна-Заходняга фронту у жніўні 1915 года.
Удзельнічаў у аперацыях супраць германскіх войскаў на паўночным кірунку, абараняючы Петраград.