cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urbi et Orbi
Indulgentiam, absolutionem et remissionem omnium peccatorum vestrorum, spatium verae et fructuosae penitentiæ, cor semper penitens et emendationem vitae, gratiam et consultationem sancti Spiritus et finalem perseverantiam in bonis operibus, tribuat vobis omnipotens et misericors Dominus.
Et benedictio Dei omnipotentis: Patris et Filii et Spiritus sancti descendat super vos et maneat semper.
Лібухава
Лібухава (Лібухова) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спіс захворванняў аўса
Гэты артыкул уключае спіс захворванняў культурнага.
Келоід
Келоід (ад грэч. Kele - пухліна і éidos - выгляд) — пухлінападобнае разрастанне грубай кудзелістай злучальнай тканкі скуры. Прычыны ўзнікнення келоідаў незразумелыя. У асобных пацыентаў існуе схільнасць да развіцця келоідаў.
Дыферэнцыяльны дыягназ
Келоід дыферэнцыруецца з гіпертрафічнымі рубцамі, дэрматафібромай, інфільтруючым базальнаклеткавым ракам (пацвярджаюць пры біяпсіі).
Тэрапія
Паводле "Міжнародных рэкамендацый па вядзенню пацыентаў з паталагічнымі рубцамі" існуе  два метады  лячэння рубцоў, эфектыўнасць якіх пацверджана ў кантраляваных рандамізаваных даследаваннях:
Філіпа Ілуміната
Філіпа Ілуміната (Filippo Illuminato; 21 жніўня 1930, Неапаль, Італія — 28 верасня 1943, Неапаль, Італія) — італьянскі хлопчык, які загінуў у атацы на нямецка-фашысцкія войскі падчас.
Пасмяротна ўзнагароджаны вышэйшай вайсковай узнагародай Італіі — залатым медалём «За вайсковую доблесць».
Абставіны
3 верасня 1943 года Саюзнікі падпісалі з Каралеўствам Італія. Пра гэта стала вядома 8 верасня, пасля чаго нацысцкая Германія атакавала Італію, свайго былога саюзніка па «Восі». 13 верасня нямецкі камендант Неапаля палкоўнік Вальтэр Шоль увёў каменданцкую гадзіну, а таксама прыгразіў жорсткай адплатай за любы напад. 26 верасня горад падняў паўстанне («»), якое завяршылася 1 кастрычніка з уваходам у горад саюзных войскаў.
Філіпа Ілуміната паходзіў з беднай неапалітанскай сям’і. Пасля заканчэння пачатковай школы ён быў наняты памочнікам механіка ў аўтамайстэрню.
У дні паўстання
У час паўстання хлопчык разносіў людзям ежу, ваду і боепрыпасы. 28 верасня ён ў адзіночку атакаваў бранявік і быў забіты, паспеўшы кінуць дзве гранаты. У апісальнай частцы ўзнагароднага ліста гаворыцца :
Філіпа Ілуміната з’яўляецца адным з чатырох юных удзельнікаў, пасмяротна узнагароджаных пасля паўстання вышэйшай вайсковай узнагародай Італіі. Яго імя носіць адна з вуліц Неапаля (Via Filippo Illuminato) і сярэдняя школа ў камуне Муньяно-ды-Напалі (пасля аб’яднання са школай імя Луіджа Чирини — Scuola Secondaria «Illuminato-Cirino»).
Лапушныця
Лапушныця (Лопу́шниця) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Cotyledon
Cotyledon — род сукулентных раслін сямейства таўсцянкавых. У асноўным з Паўднёвай Афрыкі, яны таксама сустракаюцца ў больш сухіх раёнах Афрыкі на поўначы да Аравійскага паўвострава.
Апісанне
Прадстаўнікі роду — кусты, як правіла, сукулентныя, з мясістымі драўнянымі, ломкімі сцёбламі і сакавітым лісцем з чырвоным або белым налётам.
Да 1960-х гадоў налічвалася каля 150 відаў, апісаных як члены роду Cotyledon. Аднак потым ён быў падзелены як мінімум на, , і , у выніку чаго ў Cotyledon засталося менш за два дзясяткі відаў. Прыкладна чатыры з іх — тыповыя расліны фінбошу.
Храналогія Паўночнай вайны (1700—1721)
Час вайны падзяляецца на чатыры ўмоўныя перыяды:
Кукава
Назву Ку́кава маюць:
NGC 5470
NGC 5470 (іншыя абазначэнні — UGC 9020, MCG 1-36-19, ZWG 46.50, IRAS14040+0615, PGC 50317) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кукава (Ганцавіцкі раён)
Ку́кава (, Куково) — аграгарадок у Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агарэвіцкага сельсавета. Знаходзіцца на аўтадарозе Ганцавічы — Клецк, за 12 км на паўночнага усходу ад горада і чыгуначнай станцыі Ганцавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы).
У 1940—1954 гадах цэнтр Кукаўскага сельсавета.
Весялоўскі сельсавет
Весяло́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Весялова.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Велікастахаўскі сельсавет у складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Вялікае Стахава. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Касцюкоўскага сельсавета. 16 студзеня 1969 года ў склад Прыгараднага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Вялікае Стахава, Дудзінка, Ляшчыны, Прудок і Чырвоны Кастрычнік), у склад сельсавета з Кішчынаслабодскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Весялова, Вялікая Трасцяніца, Забалоцце, Звяняты, Крычына і Малая Трасцяніца), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Весялова, сельсавет перайменаваны ў Весялоўскі. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хаўхоліцкага сельсавета (11 населеных пунктаў: вёскі Востраў, Вярховіна, Дубовы Лог, Ельніца, Загор’е, Крацэвічы, Мсценне, Нежыцы, Рагатка, Хаўхоліца і Яблачына). 15 чэрвеня 2022 года скасавана вёска Дубовы Лог.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 1496 чалавек, з іх 91,9 % — беларусы, 6,1 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Славутасці
На тэрыторыі сельсавета знаходзіцца Мемарыяльны комплекс на Брылёўскім полі, які прысвечаны падзеям вайны 1812 года і пераправе Напалеона праз Бярэзіну. Штовосень праводзяцца гістарычныя рэканструкцыі.
Зайцава (Ярцаўскі раён)
Зайцава (Зайцево) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зайцава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Зайцава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Зайцаўскага сельскага паселішча.
Лютавыска
Лютавыска (Лютови́ська) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ушэсце
Ушэ́сце, або Узнясенне Гасподняе, у каталіцкай традыцыі Унебаўшэсце Пана — пераходнае свята ў хрысціянстве, якое адзначаедца на 40-ы дзень пасля Вялікадня. Рэлігійную аснову Ушэсце складае евангелічнае паданне пра ўзнясенне Ісуса Хрыста на неба, якое трактуецца як напамін аб прыярытэце духоўнага над цялесным, як пацвярджэнне магчымасці ўваскрашэння ўсіх праведнікаў пасля смерці.
Святкаванне Ушэсця зафіксавана ў IV—V стст. Святы Аўгусцін каля 400 г. называе Ушэсце найдаўнейшым і паўсюдным святам, пра тое ж гавораць Ян Златавуст і Епіфаній Кіпрскі. Канон свята ўстаноўлены ў VIII—IX стст. У праваслаўнай царквы адно з дванадзесятых свят.
Бібліятэка
Бібліятэ́ка (з грэчаскай мовы: βιβλιοθηκη, biblion — кніга, theke — сховішча) — падабраны пэўным чынам збор кніг, які з’яўляецца прыватнай або грамадскай уласнасцю. Установа, якая збірае і захоўвае кнігі і іншыя электронныя, друкаваныя і рукапісныя творы, прапагандуе і выдае кнігі чытачом. Галіна ведаў пра формы і метады арганізацыі бібліятэчнай справы называецца бібліятэказнаўствам.
Бібліятэка з’яўляецца інтэгратыўным сацыяльным інстытутам, які ажыццяўляе збор, захаванне і распаўсюджванне сацыяльна значных дакументаў з мэтай задавальнення інфармацыйных патрабаванняў карыстальнікаў.
У апошнія гады бібліятэкі набываюць усё большае значэнне не толькі як месца захавання папяровых кніг, але як цэнтр доступу да інфармацыі з шматлікіх крыніц і носьбітаў: карты, мікрафільмы, аўдыякасеты, відэакасеты, DVD-дыскі, базы даных і іншая інфармацыя на CD-ROM, выхад да інтэрнэту.
Тыпалогія
Паводле сацыяльнага прызначэння бібліятэкі падзяляюцца на:
У залежнасці ад заснавальнікаў:
У адпаведнасці з юрыдычным статусам:
У адпаведнасці з адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам:
Па складу фондаў адрозніваюць універсальныя і галіновыя бібліятэкі.
Спіс эпізодаў мультсерыяла «Чалавек-павук» (1994)
Чалавек-павук (Spider-Man, таксама вядомы як Spider-Man: The Animated Series) — амерыканскі мультсерыял, сюжэт якога заснаваны на супергерое Marvel Comics Чалавеку-павуку. Прадзюсарам і аўтарам сюжэту быў Джон Сэмпер мал., а вытворчай кампаніяй — Marvel Films Animation.
Бібліятэка
Гісторыя
Бібліятэкі ўзніклі яшчэ ў глыбокай старажытнасці. Спачатку ў іх збіралі гліняныя і каменныя табліцы (Асірыя, Вавілон), потым — папірусныя скруткі (Егіпет), пергаментныя, а пазней папяровы рукапісныя кнігі. Першыя звесткі пра бібліятэкі адносяцца да 3 тысячагоддзя да н.э. Бібліятэкі ўжо існавалі ва ўсіх цывілізацыях старажытнасці. У сярэдзіне 7 ст. да н.э. пры палацы асірыйскага цара Ашурбаніпала ў Ніневіі меўся вялікі збор гліняных табліц. Бібліятэкі існавалі ў Старажытным Егіпце і Кітаі. У Старажытнай Грэцыі першая буйная бібліятэка з’явілася пры Арыстоцелі (4 ст. да н.э.). Найбольш вядомыя бібліятэкі Антычнасці былі Александрыйская (заснавана Пталамеем, налічвала ў 1 ст. н.э. да 700 тыс. кніг-скруткаў) і бібліятэкі ў Пергаме (заснавана ў 3 ст. да н.э., налічвала каля 200 тыс. рукапісных кніг). Вялікія бібліятэкі збіралі візантыйскія імператары ў Канстанцінопалі. Бібліятэкі шырока распаўсюдзіліся ў краінах мусульманскага Усходу. У Сярэднявеччы бібліятэкі існавалі пры буйных храмах і манастырах, а таксама пры дварах знаці.
Спіс эпізодаў мультсерыяла «Чалавек-павук» (1994)
Мультсерыял пачаў транслявацца на тэлеканале Fox Kids 19 лістапада 1994 года. Ён уключыў у сябе пяць сезонаў, у якія ўвайшлі 65 эпізодаў, і працягваўся да 31 студзеня 1998 года.
Бібліятэка
Гісторыя
У 16-18 ст. колькасць бібліятэк павялічылася, чаму спрыяла распаўсюджванне кнігадрукавання, актывізацыя навуковай дзейнасці. У 19 ст. узніклі спецыялізаваныя бібліятэкі — ваенныя, тэхнічныя, медыцынскія і іншыя. Масавая арганізацыя бібліятэк, асабліва публічных, пачалася з 2-й паловы 19 ст., што вылілася ў з’яўленне развітых сетак публічных бібліятэк. Сёння найбуйнейшымі бібліятэкі свету з’яўляюцца бібліятэкі Кангрэса ЗША, Брытанская бібліятэка, Нацыянальная бібліятэка Кітая, Расійская дзяржаўная бібліятэка, Французская нацыянальная бібліятэка, Каралеўская бібліятэка Швецыі і іншыя.
Міжэнэць
Міжэнэць (Мі́жене́ць) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аркадзь Іосіфавіч Савініч
Аркадзь Іосіфавіч Савініч ( — ?) — грамадзянскі інжынер, архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1866 годзе.
Першапачатковую адукацыю атрымаў у Віленскім рэальным вучылішчы. Паступіў у Пецярбургскі інстытут грамадзянскіх інжынераў у 1885 годзе і скончыў курс у 1890 годзе па першым разрадзе.
Прафесійная дзейнасць
Яшчэ ў час канікул 1887 і 1888 гадоў А. Савініч быў на практычных занятках па службе шляху і будынкаў Лібава-Роменскай чыгункі, а ў 1889 годзе — пры работах па ўнутранай аддзелцы ў Херсанесе Таўрычаскім.
Пасля заканчэння навучання ў Інстытуце, А. Савініч быў памочнікам галоўнага архітэктара, акадэміка М. Чагіна, пры працах па ўнутранай аддзелцы, а таксама пры пабудове ў маёнтку А. Г. Кузняцова «Фарос» ля. У 1890 годзе А. Савініч прылічаны да, а ў 1891 годзе — да канцылярыі Святога Сінода. З 1892 года Савініч займае пасаду малодшага інжынера будаўнічага аддзялення арэнбургскага губернскага праўлення.
Не пазней 1908 года стаў гродзенскім.
Колкавічы
Колкавічы (Ко́лковичи) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Колкавічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Колкавічы не вярнулі БССР.
У 2004—2017 гадах у складзе Зайцаўскага сельскага паселішча.
Мігава
Мігава (Мі́гово) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дама з аднарогам (карціна Рафаэля)
«Дама з аднарогам» (Dama col liocorno) — вядомы жаночы партрэт пэндзля Рафаэля, напісаны каля 1505—1506 гадоў, твор Высокага Рэнесансу.
Апісанне
Кампазіцыя партрэта, мяркуючы па ўсім, створана пад уплывам «Моны Лізы», напісанай Леанарда да Вінчы ў 1505—1506. У прыватнасці, гаворка ідзе пра калоны лоджыі, якія атачаюць постаць, у сучасным выглядзе ў «Манэ Лізе» — абрэзаны, а таксама пазітуры мадэлі.
Жанчына намаляваная ў пакаленным зрэзе, у трохчатвяртным павароце, яна сядзіць у лоджыі на фоне азёрнага пейзажу. Мадэль апранутая як высакародная дама, у сукенку з нізкім выразам і з шырокімі рукавамі (практычна ідэнтычна карціне «»). На шыі ў яе надзетs залаты ланцуг з падвескай з рубіну і ізумруду з грушападобнай жамчужынай. На галаве — невялікая дыядэма, амаль прыхаваная валасамі. Аднак, што дзіўна, на яе пальцах няма кольцаў, уключаючы заручальныя — гэта незвычайна, паколькі жаночыя партрэты таго часу ствараліся як правіла з нагоды вяселля.
У руках дама трымае невялікага аднарога — сімвал. Згодна з сярэднявечным легенд, прыручыць яго магла толькі нявінніца.
Дзве галоўныя рысы гэтага партрэта: «грацыёзная вытанчанасць, якой цяжка супрацьстаяць, і загадкавы характар ​​гэтай таямнічай дамы, якая ўсё таксама працягвае пазбягаць апазнання»
Гісторыя
У Вазары гэты партрэт не згадваецца. Ёсць верагоднасць, што ён быў часткай спадчыны, якая ў 1682 годзе ўлілася ў калекцыю Баргезэ, дзе і застаецца да нашых дзён. Супраць гэтага сведчыць тое, што ў тым вопісе згадваецца карціна значна меншага памеру, і хоць там фігуруе аднарог, да гэтага моманту аднарога на палатне, магчыма, ужо не было (гл. ніжэй).
Некалькі разоў карціна была пераатрыбутавана. У інветорыі Галерэі Баргезэ за 1760 яна згадваецца ўпершыню — пад назвай «Святая Кацярына Александрыйская» пэндзля Перуджына і лічылася партрэтам невядомай дамы з атрыбутамі святой пакутніцы. Гэта яе першы ўспамін. У лік яе аўтараў таксама запісвалі Рыдольфа Гірландая, Франчэска Граначы, Андрэа дэль Сарта.
Юто Сато
(佐藤 勇人; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Дама з аднарогам (карціна Рафаэля)
Запісы
У 1934—1936 годзе «Святая Кацярына» была на рэстаўрацыі, якая пацвердзіла гіпотэзу гісторыка мастацтваў пра тое, што яна напісана Рафаэлем. Адначасова з гэтым быў зняты пласт запісаў, ідэнтыфікаваны як пазнейшае даданне ў 1916 годзе даследаваннем Джуліа Канталамеса (Giulio Cantalamessa).
Запісы былі такія: па-над аднарога быў напісаны традыцыйны атрыбут святой Кацярыны — пакутніцкаt кола і пальмавая галіна пакутніцтва, а плечы прыкрывала мантыя. Кісці рук таксама былі перапісаныя. Наступная рэстаўрацыя 1959 года, пры якой упершыню ў навуцы мастацтвазнаўства было ўжыта прасвечванне рэнтгенаўскім выпраменьваннем, паказала, што да аднарога гэта месца займала сабака, сімвал шлюбнай вернасці. Аднак, паколькі тут маляўнічы пласт быў нашмат мацней згублены, аднаўляць сабаку, прыбраўшы аднарога, не сталі.
Такім чынам, цяпер мяркуецца, што праца вялася ў некалькі стадый:
Мадэль
Для каго была напісана карціна, і хто паслужыў яе мадэллю, — не высветлена.
Існуе здагадка, што мадэллю была, палюбоўніца папы Аляксандра VI Борджыа, паколькі аднарог з’яўляўся радавой эмблемай яе прозвішча. Арталані паказвае на малюнак у Луўры, які верагодна з’яўляецца падрыхтоўчым да партрэта, і прапануе ідэнтыфікаваць мадэль як Маддалену Доні, прадмет пэндзля Рафаэля. Гэтая ідэнтыфікацыя зараз адпрэчваецца. Цікава, зрэшты, што ўпрыгожванне на шыі Маддалены Доні мае малюнак аднарога.
Месца ў творчасці Рафаэля
Разам з «Доннай Гравідай» і «Маддаленай Доні» уваходзіць у лік 3-х першых жаночых партрэтаў Рафаэля. Аберхубер лічыць, што гэта быў першы сапраўдны «жывы чалавек», напісаны мастаком. Большасць даследчыкаў мяркуюць, што гэтая карціна з'яўляецца вынікам пераасэнсавання Рафаэлем знаходак партрэтнага жывапісу, прапанаваных у «Моне Лізе».
Барцанаска
Борцанаска (Borzonasca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 2136 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 80 км². Паштовы індэкс — 16041. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
NGC 5471
NGC 5471 (іншыя абазначэнні — MCG 9-23-30, VV 394, PGC 165629) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Герасімавіч Тамашэўскі
Іван Герасімавіч Тамашэ́ўскі (, вёска Рудніца,, Віцебская вобласць — , Жытомір) — ваенны лётчык, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944).
Скачыхіна
Скачыхіна (Скачихино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Швейцарыя на конкурсе песні Еўрабачанне
Швейцарыя ўдзельнічае ў конкурсе песні Еўрабачанне з самага пачатку існавання конкурса ў 1956 годзе. Пры гэтым дзяржава за ўсю гісторыю ўдзелу прапусціла чатыры конкурсы (1995, 1999, 2001, 2003). Першым прадстаўніком краіны была Ліз Асіа, яна і стала першай у гісторыі пераможцай конкурса. Акрамя таго, прадстаўніца краіны на конкурсе 1988 года Селін Дыён здабыла для краіны другую перамогу. Самыя горшыя рэзультаты — апошняе месца краіна займала ў паўфіналах 2004, 2010, 2015, 2016, а таксама ў фіналах 1964, 1967, 1974, 1998, 2011.
Скачыхіна
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Скачыхіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Скачыхіна не вярнулі БССР.
Швейцарыя на конкурсе песні Еўрабачанне
З моманту ўвядзення паўфіналаў (2004) краіна пераважна не магла прайсці ў фінал, з 17 апошніх конкурсаў краіна 11 разоў заставалася па-за фіналам. Па гэтым паказчыку Швейцарыя ўзначальвае антырэйтынг. Аднак у 2019 і 2021 гадах дзяржава змагла перарваць шэраг няўдач і не толькі прайшла ў фінал, а нават дасягнула топ-5.
Скачыхіна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Швейцарыя на конкурсе песні Еўрабачанне
Амаль што ўсе прадстаўнікі Швейцарыі на «Еўрабачанні» невядомыя па-за межамі краіны, але тройчы адбывалася выключэнне з правілаў: у 1988 годзе Селін Дыён перамагла на конкурсе; у 1993 годзе Эні Котан заняла трэцяе месца і ў 2005 дзявочая рок-група з Эстоніі «Vanilla Ninja» заняла 8 месца ў фінале.
За ўсю гісторыю ўдзелу ў конкурсе Швейцарыя атрымала ў фіналах 2923 балаў, а ў паўфіналах — 1189.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя галасавання Швейцарыі выглядае наступным чынам:
Помнік землякам (Вішоў)
Помнік землякам — помнік у аграгарадку Вішоў Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці. Размешчаны каля будынка праўлення былога калгаса «Радзіма».
Пастаўлены ў 1950 г. на ўшанаванне памяці 88 землякоў, якія загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны (скульптары А. Крохалеў, У. Крохалеў, М. Андрэеў; медзь). Помнік мае агульную вышыню 4,5 м. На прамавугольным пастаменце гарэльефныя выявы твараў воіна, партызана і жанчыны з дзіцем, якія сімвалізуюць адзінства народа ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Manduca jasminearum
Manduca jasminearum — від матылёў з сямейства, распаўсюджаны на тэрыторыі ЗША.
Імага
Размах пярэдніх крылаў 84-105 мм. Верхні бок пярэдніх крылаў — ад шэрага да шаравата-карычневага з чорнай лініяй, якая праходзіць ад сярэдзіны рабра да сярэдзіны вонкавага краю; лінія можа быць разарвана каля краю. Вакол ячэйкі ёсць трохі карычневага. Ніжні бок задніх крылаў — у асноўным чорны, з шэрым напыленнем па ніжнім краі.
Біялогія
Развіваецца ў двух пакаленнях за год. Матылі лётаюць з мая па верасень, харчуюцца нектарам. Вусені харчуюцца на дрэвах роду, але могуць таксама харчавацца на і.
Арэал
M. jasminearum сустракаецца ў ЗША ад Місісіпі да Атлантычнага акіяна, найбольш часта-на паўночным усходзе ЗША.
Гісторыя вывучэння
Від быў упершыню апісаны французскім энтамолагам Феліксам Эдуардам Герэн-Меневілем у 1832 годзе і названы Sphinx jasminearum. У 1971 годзе таксон быў пераведзены ў род Manduca.
Няверыца
Няве́рыца — рака ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Сінюха (басейн Нарвы). Даўжыня 6 км. Пачынаецца каля вёскі Гаўрыліна, вусце за 3 км на поўнач ад вёскі Прошкі. У нізоўі цячэ па лясістай забалочанай мясцовасці.
Партрэт (фільм)
«Партрэ'т» — беларускі дакументальны кароткаметражны фільм, зняты рэжысёрам Вольгай Дашук на тэлеканале «Белсат» у 2017 годзе.
Сюжэт
Незвычайны фільм. У ім мы бачым толькі твары. І яны толькі гавораць, найчасцей даводзячы нас да смеху ці да слёз.
Кінематаграфічныя адметнасці
Форма аповеду, якую ўзяла ў аснову свайго фільма Вольга Дашук, увайшла ў класіку кінематографа, дзякуючы польскаму рэжысёру Кшыштафу Кеслёўскаму. Ягоны фільм «Гаворачыя галовы» выйшаў на экраны пры сацыялістычнай Польшчы — у 1980 годзе. Рознаўзроставым героям яго фільма задаваліся адныя і тыя ж тры пытанні: «Кім Вы з’яўляецеся?», «Што для Вас самае галоўнае?», «Чаго б Вы хацелі?». У фільме Кеслёўскага было 44 героі, колькасць герояў у фільме Вольгі Дашук перавысіла 60.
У інтэрв’ю рэжысёрка адзначала, што натхнялася фільмам польскага класіка, але тым не менш не мела на мэце дакладна скапіраваць яго:
На балоце
«На балоце» — дэбютны студыйны альбом беларускага рэп-гурта «PANaNieba», які быў выдадзены ў 2010 годзе.
NGC 5472
NGC 5472 (іншыя абазначэнні — MCG -1-36-8, IRAS14042-0513, PGC 50345) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кельтыберы
Кельтыберы — група плямёнаў ў цэнтральнай і паўночнай Іспаніі і ў Партугаліі дарымскага перыяду. Назва тых кельтыбераў адлюстроўвае той факт, што ў іх культуры прасочваюцца як кельцкія, так і іберскія элементы. Застаецца незразумелым, з'яўляліся культыберы змяшанымі кельтамі і іберамі ці прадстаўлялі адну з гэтых двух груп з істотным культурным уздзеяннем іншай. Невядомым застаецца таксама, наколькі доўгай з'яўляецца іх самастойная гісторыя.
Didymiaceae
Didymiaceae — сямейства плазмадыяльных слізевікоў атраду.
Роды
Сямейства ўключае наступныя чатыры роды:
Кельтыберы
Летапісцы апісвалі тых кельтыбераў як ваяўнічы народ. У II стагоддзі да н. э. кельтыберы былі падпарадкаваныя рымлянамі. Кельтыберская спадчына сустракаецца ў іспанскай правінцыі Галісія. Захаваліся пісьмовыя помнікі кельтыберыйскай мовы.
Кукава-Бор
Ку́кава-Бор (, Куково-Бор) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Нацкага сельсавета. Размешчана за 17 км на паўночны ўсход ад горада і чугуначнай станцыі Ганцавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы).
Мшанэць (Старасамбірскі раён)
Мшанэць (Мшане́ць) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Крашэўскі
Крашэўскі — прозвішча.
Шышкіна (Ярцаўскі раён)
Шышкіна (Шишкино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Шышкіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Шышкіна не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Зайцаўскага сельскага паселішча.
Капуас
Ка́пуас (Kapuas) — рака ў Інданезіі, у заходняй частцы вострава Калімантан. Самая вялікая рака Інданезіі.
Даўжыня ракі 1143 (1040 ) км. Плошча вадазбору 97 000 км². Сярэдні расход вады больш за 5000 м³/с. Выток ракі знаходзіцца ў цэнтральнай частцы вострава Калімантан. Спачатку рака працякае ў гарыстай мясцовасці, потым пераважна па забалочанай раўніне. Упадае ў Паўднёва-Кітайскае мора ў раёне горада і порта Пантыянак, утвараючы дэльту. Рака суднаходная на адлегласці 900 км ад вусця.
Бузала
Бузала (Busalla) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 5908 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 345 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 16012. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria, madre di Gesù.
Натэла Атараўна Дадышкіліяні
Біяграфія
Нарадзілася ў 1960 годзе ў балетнай сям’і: маці — балерына Клара Малышава, а бацька — рэжысёр Атар Дадышкіліяні.
Пасля сканчэння Беларускага харэаграфічнага вучылішча ў 1979 годзе салістка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра балета Беларусі.
У 1998 годзе з’ехала ў Японію, дзе выкладала танец у балетнай студыі, паставіла некалькі балетаў і харэаграфічных мініяцюр, у якіх сама танчыла. Вярнуўшыся з Японіі, працавала ў Мінскім музычным тэатры ў якасці рэпетытара.
З 2009 года выкладае танец у балетнай студыі ў Маскаце, сталіцы Амана.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў‎ з 1984 года.
Творчасць
Танцоўшчыца класічнага плана. Валодае добрымі знешнімі данымі, стрыманай, строгай манерай выканання. У яе рэпертуары большасць сольных і галоўных партый з балетаў бягучага рэпертуару тэатра: Уладарка дрыяд («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Жызэль («» А. Адана), Маша, Адэта — Адылія («Шчаўкунок», «Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага), Магнолія («» ), Сільфіда («» ), Марыя («» Б. Асаф’ева), Сільфіда («» на музыку Ф. Шапена).
Найбольш блізкія Натэле Дадышкіліяні работы галоўнага балетмайстра тэатра В. Елізар’ева. Дадышкіліяні тонка адчувае сучасную пластыку яго пастановак і паспяхова выконвае партыі Фрыгіі («» А. Хачатурана), Евы («Стварэнне свету» А. Пятрова), Джульеты («Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева), Каханай («» на музыку К. Орфа), Дзевы-выбранніцы («» І. Стравінскага).
NGC 5473
NGC 5473 (іншыя абазначэнні — UGC 9011, MCG 9-23-31, ZWG 272.22, PGC 50191) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нагорна-Карабахская Рэспубліка
Нагорна-Карабахская Рэспубліка (Lernayin Gharabaghi Hanrapetut’yun — Լեռնային Ղարաբաղ Հանրապետություն), таксама Рэспубліка Арцах (Արցախի Հանրապետություն) — непрызнаная дзяржава, абвешчаная ў межах Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці і Шаўмянскага раёна Азербайджанскай ССР.
Геаграфія
Знаходзіцца за 270 км на захад ад Баку і займае ўсходнія і паўднёва-ўсходнія раёны Малога Каўказа.
Агульная плошча рэгіёна (Нагорна-Карабахскай вобласці ў АзССР) 4400 км². Сталіца Сцепанакерт размешчана ў у паўднёва-заходняй частцы рэгіёна. Мардакерт — адміністрацыйны цэнтр паўночнага Карабаха, Мартуні — усходняга Карабаха. Аскеран размешчаны на паўночны ўсход ад Сцепанакерта.
Палітычнае жыццё
Нагорна-Карабахская Рэспубліка — прэзідэнцка-парламенцкая рэспубліка. Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, выканаўчая ўлада належыць ураду на чале з прэм’ер-міністрам.
Прэзідэнт
Прэзідэнт з 21 мая 2020 года — Араік Аруцюнян.
Нацыянальны Сход
Заканадаўчы орган — Нацыянальны Сход, 33 месцы.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля канфлікту ў Нагорным Карабаху 2020 года Нагорна-Карабахская Рэспубліка захавала кантоль над сталіцай Сцепанакертам і 3 раёнамі: Мартакерцкім, Аскеранскім і Мартунінскім.
Насельніцтва
У 2015 года па папярэдніх дадзеных перапісу складае — 150 932 чалавекі.
Рэлігійны склад
Пераважная большасць насельніцтва — вернікі Армянскай Апостальскай царквы.
Міхейкава (Ярцаўскі раён)
Міхейкава (Михейково) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхейкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Міхейкава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Міхейкава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вайна за кастыльскую спадчыну
Вайна за кастыльскую спадчыну — узброены канфлікт 1475—1479 гадоў паміж прыхільнікамі Хуаны Бельтранехі, дачкі кастыльскага караля Энрыке IV, і зводнай сястры апошняга Ізабелы за права спадчыны Кастыльскай кароны. У гэтай вайне на баку Ізабелы выступаў Арагон, за спадчыннікам якога яна была замужам, а на баку Хуаны, з аналагічнай прычыны, — Партугалія. Францыя выступіла на баку Партугаліі з прычыны тэрытарыяльных спрэчак з Арагонам за тэрыторыі ў Італіі і за Русільён.
Нягледзячы на поспехі спачатку, з прычыны нерашучасці Афонсу V і пасля нічыйнай бітвы пры Тора, прыхільнікі Хуаны страцілі адзінства, а Ізабела была прызнана картэсамі у 1476 годзе. Далейшае супрацьстаянне Кастыліі і Партугаліі адбывалася ў Атлантыцы, і ў вырашальнай марской партугальскі флот быў мацней.
Вайна завяршылася ў 1479 годзе падпісаннем дагавору, паводле якога Фердынанд і Ізабела прызнаваліся каралямі Кастыліі. Гэты дагавор замацоўваў панаванне Партугаліі ў Атлантыцы, уключаючы выключнае права на заваяванне Феса. Хуана страціла правы на спадчыну кастыльскага стальца.
Валадарства Энрыке IV
Энрыке IV ад пачатку валадарства паказаў сябе слабым і нерашучым каралём. У 1457 годзе супраць Энрыке IV была арганізавана ліга, куды ўвайшлі самыя ўплывовыя прадстаўнікі арыстакратыі і духавенства, сярод іх быў нават фаварыт караля Хуан Пачэка. Супраць караля былі высунуты абвінавачванні ў грэбаванні абавязкамі манарха, атачэнні сябе радцамі неарыстакратычнага паходжання, якіх ён надзяляў уладай і багаццем, грэбуючы пры гэтым арыстакратамі, тым самым прычыняючы шкоду дзяржаве. На прэтэнзіі Энрыке паабяцаў сабраць картэсы і ў будучым раіцца з імі, такім чынам інцыдэнт быў вычарпаны. У 1460 годзе Энрыке апынуўся ў складаным становішчы, зрабіўшы стаўку ў арагонскім дынастычным канфлікце на Карла Віянскага, старэйшага сына караля арагонскага і наварскага Хуана, паабяцаўшы яму падтрымку і руку Ізабелы, калі тая вырасце. Аднак у снежні 1460 года Карл быў зняволены, а арыстакратыя зноў пачала выказваць незадаволенасць, высунуўшы гэтым разам больш пэўныя патрабаванні — улічваючы няпэўнасць у пытанні спадчыны стальца, надаць больш увагі адукацыі інфантаў, Альфонса і Ізабелы. Пасля таго, як улетку 1461 года кастыльскія войскі, сфарміраваныя галоўным чынам з прыватных войскаў Пачэка і архібіскупа таледскага Альфонса Карыльё дэ Акунья, увайшлі ў Навару і вызвалілі Карла, 26 жніўня 1461 года быў заключаны дагавор, які даў Каталоніі незалежнасць ад Арагона. У той жа дзень Пачэка і Карыльё атрымалі запэўненні, што іх партыя атрымае большы ўплыў у каралеўскай радзе. Канчаткова незадаволенасць арыстакратыі сышла, калі кароль здолеў перацягнуць на свой бок некаторых з незадаволеных сеньёраў, і пасля таго, як у 1462 годзе стала вядома пра цяжарнасць каралевы. Аднак гэты трыумф Энрыке быў вельмі кароткі, бо ўжо ў верасні 1462 года Карл раптоўна памёр, верагодна, ад атручвання.
Адразу па нараджэнні Хуаны Бельтранехі (1462—1530), першай і адзінай дачкі Энрыке IV, яна была абвешчана спадчынніцай стальца, і ёй быў прысвоены тытул прынцэсы астурыйскай. Адначасова з'явілася плётка, што немаўля з'яўляецца дачкой усім вядомага каханка каралевы Жуаны Партугальскай і фаварыта караля — Бельтрана дэ ла Куэва,, таму Хуана і атрымала мянушку, з якой увайшла ў гісторыю. Аднак, картэсы абвясцілі спадчынніцай стальца Хуану, а яе правы прызналі зводныя брат і сястра Энрыке IV — Ізабела і Альфонса. З гэтым рашэннем былі згодны не ўсё — адны магнаты лічылі плётку праўдзівай, другія хацелі адхілення Бельтрана. Неўзабаве незадаволенасць уплывовага таледскага архібіскупа выклікаў шлюб паміж Куэва і дачкой, пляменніцай кардынала Мендоса. Апазіцыя пры двары, натхнёная расчараваным не атрыманнем звання Ордэна Сант'яга Хуанам Пачэка, які быў у канфлікце з трымальнікам гэтага звання графам дэ Ледэсма, дамагалася прызнання спадчыннікам Альфонса. Змоўшчыкі думалі арыштаваць караля і каралеву, абвясціць каралём прынца і правіць ад яго імя. Пад уціскам арыстакратыі кароль у 1464 годзе згадзіўся перадаць магістэрства Ордэна Сант'яга Альфонсу, які мусіў быць пад абаронай маркіза Вільена. Пры гэтым інфант мусіў абяцаць ажаніцца з Бельтранехай, за што атрымліваў тытул прынца Астурыйскага і прызнаваўся спадкаемцам стальца. У наступным годзе ў Авіле сабраліся змоўшчыкі, якія абвясцілі Альфонса каралём, а Энрыке зрынутым. Абразлівыя для караля дзеянні падчас цырымоніі ў Авіле прычыніліся да падтрымкі караля многімі гарадамі. Пачаліся хваляванні, якія скончыліся ў ліпені 468 года раптоўнай, з падазрэннямі на атручэнне, смерцю Альфонса, бо Ізабела адмовілася падрымаць мяцежнікаў. Праз два месяцы быў заключаны дагавор каля Быкоў Гісанда, які рэгуляваў спадчыну стальца. Паводле яго, спадкаемніцай Энрыке з тытулам прынцэсы Астурыйскай абвяшчалася Ізабела ў абмен на абавязальніцтва браць шлюб толькі са згоды караля, які, аднак, не мог прымусіць Ізабелу да шлюбу. Пратэсты каралевы, якая патрабавала захаванне правоў сваёй дачкі, не прымаліся да ўвагі.
Па смерці Альфонса роля Ізабелы ў Кастыліі, дзе ў адрозненне ад Арагона не дзейнічаў салічны закон, значна змянілася. Яна атрымала ў спадчыну маёмасць брата і яго правы на кастыльскі сталец. У 1469 годзе Ізабела знаходзілася ў Аканьі і чакала ўхвалення шлюбу з герцагам берыйскім, братам французскага караля, або з каралём партугальскім. Абодва кандыдаты адпавядалі ўмовам Энрыке да магчымага мужа Ізабелы, бо першы быў дужа далёка, а другі дужа стары, каб у гэтым шлюбе маглі быць дзеці. У гэтым умовах Хуан Арагонскі пачаў таемныя перамовы пра шлюб Ізабелы са сваім сынам Фернанда. Хуан здолеў схіліць на свой бок архібіскупа таледскага, і некаторых іншых арыстакратаў, якія вызвалілі інфанту і ўрачыста суправадзілі ў Вальядалід. Тым жа часам ў горад таемна прыехаў Фернанда, і 25 кастрычніка 1469 года ў быў заключаны шлюб паміж спадкаемцамі Кастыліі і Арагона.
Пасля смерці Энрыке IV у 1474 годзе 12-гадовая Хуана жыла ў Тора, а 30 мая 1475 года быў заключаны яе шлюб з 43-гадовым каралём Афонсу V, кандыдатура якога была прапанавана прыхільнікамі Хуаны, галоўным з якіх быў. Ізабела на момант смерці брата знаходзілася ў Сеговіі і ўрачыста была абвешчана каралевай 13 снежня 1474 года. Хуана ў гэты час знаходзілася ў Мадрыдзе пад апекай маркіза Вільена.
Прычыны, чаму склаўшаяся сітуацыя прывяла да войны, даволі не проста вызначыць. Аналізуючы іх, іспанскі гісторык вылучыў мноства фактараў — жаданне Ізабелы і Фердынанда, карыстаючыся шырокай падтрымкай з боку гарадоў і арыстакратыі, атрымаць тое, што мусіла належаць ім за правам, нерашучасць прыхільнікаў Хуаны, намер біскупа Карыльё, узяўшага ролю «стваральніка каралёў» падобна графу Уорыку, пачаць шырокае паўстанне і рыцарскія пачуцці, якія выклікала Хуана ў ролі нявіннай ахвяры, што ў XV ст. магло прычыніцца да значных палітычных наступстваў.
Міжнароднае становішча
У разгляданы час Францыя і Арагон былі ў трывалым канфлікце з-за кантролю над Серданню і Русільёнам і, не такім трывалым, за ўладанні ў Італіі. У чэрвені 1474 года французскія войскі ўварваліся ў Русільён, прымусіўшы праціўніка да адступлення. З прычыны магчымасці спадкаемца Арагона стаць і каралём Кастыліі, французскі кароль Людовік XI у верасні 1475 года абвясціў сябе прыхільнікам Хуаны. Тым жа часам Францыя ваявала з герцагствам Бургундыя, што магло зрабіць Карла Смелага саюзнікам Ізабелы, аднак гэтага не адбылося.
Унутры Партугаліі не было адзінагалоснай падтрымкі інтэрвенцыі. Супраць выступалі ўплывовыя прыдворныя, архібускуп Лісабона Хорхэ да Коста і дом Браганса на чале з герцагам , якія прадказвалі катастрофу ў выніку інтэрвенцыі. Прынц Жуан, які меў значны ўплыў на дзяржаўныя справы і быў у канфлікце з Браганса, падтрымаў бацьку супраць Ізабелы, напалову партугалкі, унучкі Альфонса I Браганса.
Саперніцтва Кастыліі і Партугаліі за Атлантыку
Цягам XV ст. купцы, даследчыкі і рыбакі Партугаліі і Кастыліі пранікалі ўсё далей у Атлантычны акіян. Асноўнай мэтай абедзвюх дзяржаў быў кантроль над Канарскімі астравамі. Пазней большае значэнне меў кантроль гандлю з багатымі на золата і рабоў Гвінеяй і.
У жніўні 1475 года, пасля пачатку вайны, Ізабела абвясціла гэтыя часткі Афрыкі па праве належачымі Кастыліі і заклікала купцоў сваёй краіны плыць туды. Усё гэта прычынілася пачатку марской вайны ў Атлантыцы.
Пачатковы этап (сакавік 1475 — студзень 1476)
Актыўныя дзеянні пачаліся ў сярэдзіне сакавіка 1475 года, калі месцічы Алькараса паўсталі супраць маркіза Вільена з-за страты вольнага статусу свайго горада. Звярнуўшыся да Фернанда, месцічы атрымалі абяцанне, што горад будзе ўзяты ў простае кіраванне Каронай, кароль скіраваў да горада 300 копій пад камандаваннем епіскапам авільскага, а з Сьюдад-Рэаля ў дапамогу ішоў Радрыга Манрыке, камандзір гарнізона Марцін дэ Гусман тэрарызаваў месцічаў сам чакаючы падмацаванняў. Маркіз сабраў у Андалусіі з дапамогай сяброў і сваякоў 2000 коп'яў, аднак з-за іх не ўмелых манеўраў біскуп Фансека ўвайшоў у горад. Войска Вільены акружыла Алькарас, нават не зрабіўшы спробы атакаваць. 31 сакавіка Фернанда і Ізабела прызначылі ў горад карэхідора, а Радрыга Манрыке папрасіў свайго сына Педра Фахарда прыслаць атрад Ордэна Сант'яга. Красамоўная гатоўнасць новых манархаў, дапамагчы паўсталым супраць іх напалоханых сеньёраў, зрабіла вялікае ўражанне. Канечна горад перайшоў да каталіцкіх каралёў 10 мая, калі здаўся Марцін дэ Гусман.
Фердынанд і Ізабела (тым часам цяжарная), мелі пад рукою не больш за пяцьсот коннікаў, былі не гатовыя да вайны. Затрымка Афонсу ў Арэвала дала ім магчымасць падрыхтавацца. Ізабела актыўна ўдзельнічала ў падрыхтоўцы, часта дыктуючы распараджэнні нават начамі. Яна асабіста наведвала гарнізоны гарадоў для атрымання прысягі на вернасць, здзяйсняючы для гэтага доўгія і цяжкія конныя падарожжы. Да пачатку ліпеня Фердынанд і Ізабела сабралі армію з 4 000 цяжкой кавалерыі, 4 000 лёгкай кавалерыі і 30 000 пяхоты, якая складалася ў асноўным з блага навучанага апалчэння з поўначы.
Афонсу, калі выявілася, што прыхільнікаў у Кастыліі ў яго меней, чым ён думаў, змяніў свой першапачатковы план і пачаў узмацняць свой кантроль над прылеглымі да Партугаліі раёнамі. Афонсу быў прыязна сустрэты ў Тора, нягледзячы на аб'яўленую замкавым гарнізонам лаяльнасць да Ізабелы. У Саморы і ў леонскіх вёсках ніжняй плыні Дуэра таксама прызналі партугальскага караля. У Ла-Манчы, прыхільнік Хуаны і кіраўнік Ордэна Калатрава, захапіў Сьюдад-Рэаль. , скарбнік таго ж ордэна і адначасова магістр Ордэна Сант'яга, адваяваў горад для Ізабелы.
Прынц Фердынанд сабраў свае войскі ў Тардэсільясе і 15 ліпеня загадаў выступаць, з намерам сысціся ў баі з праціўнікам. Праз чатыры дні яны прыйшлі да Тора, аднак партугальскі кароль ухіліўся ад бою. Фердынанд, не маючы рэсурсаў для працяглай аблогі, вярнуўся з Тардэсільяс і распусціў сваю армію. Пасля таго, як замак Тора здаўся Афонсу, той вярнуўся ў Арэвала, дзе стаў чакаць прыбыцця французскай арміі. Архібіскуп таледскі, лічачы французскія войскі вырашальнымі для ходу вайны, адкрыта перайшоў на бок Хуаны. У сваю чаргу, у жніўні Ізабела склікала асамблею ў Медына-дэль-Кампа, дзе звярнулася да духавенства з просьбай пазычыць на тры гады царкоўнае срэбра ў суме 30 мільёнаў мараведы. Атрымаўшы пазыку, за канец лета каталіцкія каралі павысілі баяздольнасць сваёй арміі.
,  — прыхільнік Ізабелы — з невялікімі сіламі размясціўся ў Бальтанасе, адкуль сачыў за манеўрамі партугальцаў. 18 лістапада 1475 года ён быў атакаваны, пераможаны і зняволены. Хоць гэтая перамога і адкрыла Афонсу дарогу на Бургас, ён адступіў да Саморы, гэтая пасіўнасць аслабіла пазіцыі Хуаны ў Кастыліі, яна пачала губляць прыхільнікаў. Сілы прыхільнікаў Ізабелы захапілі Трухільё і ўзялі кантроль над землямі Ордэна Алькантара і значнай часткай тэрыторыі Ордэна Калатрава, а таксама Вільена. 4 снежня частка гарнізону Саморы паўстала супраць Афонсу, якому давялося ўцякаць у Тора. Хоць партугальскі гарнізон працягваў трымацца ў замку, сам горад наступным днём заняў Фердынанд. У студзені 1476 года замак Бургаса здаўся Ізабеле.
Студзень — верасень 1476 года
У лютым 1476 года партугальская армія, узмоцненая войскамі прынца Жуана, сына Афонсу V, выйшла са сваёй базы у Тора і акружыла Фердынанда ў Саморы. Аблога выдалася для партугальцаў больш цяжкай, чым для абложаных кастыльцаў, і 1 сакавіка Афонсу вырашыў вяртацца ў Тора. Фердынанд пачаў пагоню і за 5 кіламетраў ад Тора адбыўся бой. Па трохгадзіннай бітве, спыненай дажджом і цемнатою, партугальскі кароль адступіў да Кастрануньё, тым жа часам яго сын арганізавана з захопленымі палоннымі адступіў да Тора. На меркаванне Дж. Б. Бьюры, вынік гэтага бою няпэўны. Абодва бакі сцвярджалі, што яны перамаглі. Аднак, палітычна партугальцы, чые асноўныя сілы пакінулі Кастылію, прайгралі, і ў Хуаны не засталося войска ў Кастыліі.
Адначасова з гэтымі падзеямі Ізабела і Фердынанд вырашалі другую важную задачу — разбурэнне партугальскай манаполіі гандлю з багатым гвінейскім узбярэжжам Афрыкі. Золата і рабы адтуль былі значнай крыніцай прыбыткаў, якія ішлі на фінансаванне вайны. Ад пачатку канфлікту партугальскія караблі патрулявалі андалузскае ўзбярэжжа, перахопліваючы кастыльскія рыбалоўныя і гандлёвыя судны. У адказ кастыльцы паслалі чатыры галеры под камандаваннем Альвара да ля Нава, які не толькі прыпыніў партугальскія рэйды, але і разрабаваў партугальскі горад Алкатын на рацэ Гвадыяне. Афіцыйны гісторык Ізабелы Альфонса Фернандэс дэ Паленсія паведамляе таксама пра экспедыцыю з двух каравел, якая выйшла з Палас-дэ-ла-Франтэра, захапіла і прадала ў рабства 120 афрыканцаў, а затым, нягледзячы на пратэсты правадыроў, яшчэ 140. У маі 1476 года Ізабела загадала адпусціць «караля Гвінеі» і яго світу, але загад быў выкананы часткова — з рабства вызвалілі толькі «караля».
Тым жа годам партугальскі флот з дваццаці караблёў пад камандаваннем Фернана Гоміша выйшаў да Гвінеі каб узнавіць страчаны кантроль над ёю. Для процідзеяння яму каралі Кастыліі паслалі флот пад камандаваннем Карласа дэ Валера. З-за процідзеяння маркіза Кадыскага, і сям'і Суньіга падрыхтоўка кастыльскага флоту зазнала цяжкасці. Калі, урэшце, кастыльцы сабраліся, партугальскі флот быў ужо недасяжны, таму было вырашана адправіць яго да астравоў Каба-Вердэ. Астравы былі разрабаваны, а кіраўнік імі ад імя Афонсу V узяты ў палон.
Альянс Людовіка XI з Афонсу быў заключаны 23 верасня 1475 года. Паміж сакавіком і чэрвенем французскія войскі пад камандаваннем Алена д'Альбрэ неаднакроць спрабавалі перайсці мяжу каля Фуэнтэрабія, але няўдала. У жніўні Фердынанд пачаў перамовы з бакамі грамадзянскай вайны ў Навары, у выніку ён атрымаў кантроль над Віянай і Пуэнтэ-ла-Рэйна, а таксама права трымаць гарнізон з 150 чалавек у Памплоне. Такім чынам Кастылія забяспечыла сябе з гэтага боку, і, нягледзячы на просьбы Афонсу V, Людовік XI аддаў перавагу сваёй барацьбе з Карлам Смелым. Аднак, Людовік паслаў у дапамогу свайму партугальскаму саюзніку 11 караблёў пад камандаваннем Гіёма Кулона. 7 жніўня 1476 года эскадра Кулона, узмоцненая двума партугальскімі галерамі з салдатамі, увязалася ў бой з пяццю ўзброенымі гандлёвымі суднамі, але пацярпела ад запальных снарадаў, франка-партугальскі флот, паводле Паленсіі, страціў 2500 чалавек.
Верасень 1476 — студзень 1479
Пасля стратэгічнай перамогі пры Тора, нейтралізацыі пагрозы з боку Францыі і перамір'я з Афонсу V шансы Ізабелы і Фердынанда замацаваць за сабою кастыльскі сталец узраслі. Прыхільныя да Хуаны арыстакраты былі вымушаны лічыцца з гэтым і спяшацца выказаць сваю лаяльнасць. Урэшце вайна звялася да сутычак уздоўж партугальскай мяжы і марской вайны за кантроль гандлю ў Атлантыцы.
У лістападзе 1476 года была ўзята крэпасць Тора. Цягам наступных месяцаў быў адноўлены кантроль над усімі прыгранічнымі гародамі і правінцыяй Эстрэмадура. У ліпені 1477 года Ізабела прыбыла ў Севілью, буйнейшы горад Кастыліі, з мэтай узмацнення сваёй улады у Андалусіі. Горад, які быў месцам канфлікту ўплывовых маркіза Кадыскага і герцага Медына-Сідонія, у выніку ўмелых перамоў вернуты пад кантроль кастыльскай кароны. Адным з непрымірымых праціўнікаў каталіцкіх каралёў заставаўся Фернан Арыяс дэ Сааведра, але ўтрымліваемая ім крэпасць Утрэра была ўзята штурмам у сакавіку 1478 года, пераможаныя жорстка рэпрэсаваны. Пасля нараджэння, 30 чэрвеня 1478 года ў Севілье, манархаў Кастыліі іх дынастычныя пазіцыі яшчэ болей узмацніліся.