cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларуская антарктычная станцыя
Прававыя падставы
Беларусь, як суверэнны суб’ект міжнароднага права, далучылася да Дагавора аб Антарктыцы ў чэрвені 2006 года. Згодна з умовай дагавора Беларусь з’яўлялася краінай-назіральніцай. Аднак па словах кіраўніка беларускай антарктычнай экспедыцыі Аляксея Гайдашова, гэта быў толькі крок да дасягнення статуса кансультатыўнага боку Дагавора аб Антарктыцы, які маюць краіны, якія зрабілі найбольшы ўклад у справу вывучэння кантынента.
Праз два месяцы, у жніўні 2006 была зацверджана дзяржаўная праграма па вывучэнні палярных раёнаў Зямлі.
У Санкт-Пецярбургу 15 сакавіка 2013 года быў падпісаны дагавор паміж РБ і РФ аб супрацоўніцтве ў Антарктыцы. Гэты дагавор дазволіў Беларусі выкарыстоўваць частку расійскай закансерваванай базы «Маладзёжная», якая знаходзіцца на гары Вячэрняй (28 км ад асноўнай станцыі), а таксама расійскі водны і паветраны транспарт. Таксама была створана рабочая група па Антарктыцы, якая сустракаецца двойчы ў год: летам — у Беларусі, восенню — у Расіі.
У верасні 2015 года ў Нарвегіі прайшло XVII пасяджэнне Савета кіраўнікоў нацыянальных антарктычных праграм, дзе паводле галасавання 29 краін-удзельніц, Беларусь аднагалосна стала 30-м пастаянным членам Савета кіраўнікоў нацыянальных антарктычных праграм. Гэта дае Беларусі права на голас пры вырашэнні лёсавызначальных пытанняў для паўднёвага кантынента.
Пабудова станцыі
Будаванне станцыі было даручана беларускай кампаніі «Мідзівісана» і было скончана да кастрычніка 2015 года. Галоўным канструктарам стаў Сяргей Сірэнка.
Станцыя здольна вытрымаць тэмпературу да −60 градусаў і парывы ветру да 80 м/с. Будынак таксама абараняе палярнікаў ад моцнага ультрафіялетавага апрамянення.
Таўшчыня сцен складае 100 мм. Ацяпленне мае два віды: першы — непасрэдны, ад дызельнага генератара, другі — пасрэдны, ад акамулятараў.
На цяперашні момант складаецца з трох модуляў, у кожным з якіх ёсць жылы блок. Кожны жылы блок разлічаны на дзве асобы.
Станцыя пабудавана на адлегласці 250—280 метраў ад марской акваторыі.
Актуальны стан
Па стане на люты 2016 года, у Антарктыдзе ўжо працуюць першыя тры модулі беларускай антарктычнай станцыі. Усяго плануецца пабудаваць каля 12-15 модуляў, разлічаных прыкладна на 12 чалавек.
Склад станцыі налічвае шэсць асоб, усе — мужчыны: інжынер-геафізік Максім Гарбацэвіч, інжынер-механік Аляксей Захватаў, медык Леанід Нікіцюк, кіраўнік Аляксей Гайдашоў і іншыя. Усе удзельнікі экспедыцыі, акрамя кіраўніка, першы раз знаходзяцца ў Антарктыдзе.
25 студзеня 2018 Аляксей Гайдашоў паведаміў аб увядзенні ў эксплуатацыю трох новых аб’ектаў — навуковай лабараторыі і службова-жылых пакояў — беларускай антарктычнай станцыі і ўрачыста ўручыў ключы ад іх удзельнікам дзясятай экспедыцыі — Аляксею Захватаву, Максіму Гарбацэвічу і Артуру Івашку. Такім чынам, будоўля палярнай станцыі перасягнула свой экватар.
10 жніўня 2020 года стала вядома, што падчас 12-й экспедыцыі станцыю ўпершыню наведала Міжнародная інспекцыя Дамовы аб Антарктыцы. Інспектары прызналіся, што чакалі досыць сціплы варыянт будаўніцтва антарктычнай станцыі, але ўбачанае іх захапіла. Афіцыйны дакумент з заключэннем Міжнароднай інспекцыі з Сакратарыята дагавора па Антарктыцы быў прадастаўлены ўраду і НАН Беларусі
Навуковыя мэты станцыі
Станцыя прызначана для вывучэння: увогуле клімату Зямлі, а ў прыватнасці стану азонавага слою ды газавага і аэразольнага саставу атмасферы. Таксама перад навукоўцамі стаіць задача пратэсціраваць айчынныя прылады для зандзіравання атмасферы і лядовых утварэнняў.
Станцыя дапаможа беларусам больш дакладна прагназіраваць надвор’е ў нашых шыротах, бо менавіта Антарктыда з’яўляецца як бы «кухняй надвор’я», якая ўплывае на клімат усяе Зямлі.
Існуе біялагічны напрамак даследаванняў. Мяркуецца, што вывучэнне анаэробных і аэробных мікраарганізмаў, здольных выжываць ва ўмовах экстрэмальна нізкіх тэмператур, зможа мець практычны ўжытак у анкалогіі, фармакалогіі ды касметалогіі. Падобнымі даследаваннямі ўжо займаюцца японскія навукоўцы, якія на базе антарктычнай мікрафаўны распрацоўваюць лекі супраць рака.
Беларускія вучоныя заўважылі, што некаторыя антарктычныя бактэрыі здольны пераапрацоўваць нафту. Біёлагі маюць мэту пратэсціраваць магчымую карысць ад гэтых бактэрый ва ўтылізацыі наступстваў нафтавых забруджванняў асяроддзя.
Эканамічныя мэты станцыі
Для таго каб атрымаць дазвол, любой краіне неабходна даследаваць акваторыю, якая мяжуе з выбранай антарктычнай місіяй. Потым трэба ацаніць біяпрадукцыйнасць воднага абшару, і ў канцы звярнуцца ў ААН з пэўнымі абгрунтаваннямі для пачатку прамысловай дзейнасці.
Калі краіна не мае свайго флоту, як у прыватнасці Беларусь, то яна можа, на фінансавай аснове, перадаць права на прамысловае выкарыстанне акваторыі другой краіне.
NGC 4772
NGC 4772 (іншыя абазначэнні — UGC 8021, MCG 0-33-18, ZWG 15.32, PGC 43798) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рымская Іспанія
Іспанія, або Гіспанія (Hispania) — рымская назва Пірэнейскага паўвострава.
Гісторыя
Паражэнне карфагенян (войскамі якіх кіраваў Ганібал) у Другой Пунічнай вайне ў 210 г. да н.э. адкрыла шлях да ўсталявання рымскага панавання на паўвостраве, аднак кельтыберы ў цэнтральнай яго частцы і на поўначы супраціўляліся яшчэ амаль два стагоддзі, а паўстанні ў пірэнейскай часцы Іспаніі адбываліся на працягу ўсяго рымскага валадарства.
Тым не менш Іспанія стала важнай часткай Рымскай імперыі. На Пірэнейскім паўвостраве нарадзіліся чатыры рымскія імператары (самыя вядомыя з іх: Траян, Адрыян), пісьменнік і філосаф Сенека. Найбольшы ўплыў рымлян зведала паўднёвая частка паўвострава (сучасныя Андалусія і паўднёвай Партугалія) і паўночна-ўсходняя (у раёне сучаснай Каталоніі), хоць баскі, напрыклад, так і не былі цалкам раманізаваны.
У пачатку V ст. іспанскія правінцыі былі заваяваны вандаламі і свевамі, а пазней вестготамі, якія заснавалі тут свае дзяржавы. Такім чынам, Іспанія аказалася адной з першых абласцей, адарваных варварамі ад Рымскай імперыі.
Матчанкі
Матчанкі (Матченки) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Варвары
Ва́рвары (βάρβαρος — «негрэчаскі, іншаземны») — людзі, якія для старажытных грэкаў, а затым і для рымлян былі чужакамі, размаўлялі на незразумелай ім мове і далёкія ад іх культуры. Слова грэчаскага і відаць, гукапераймальнага паходжання. У шэрагу еўрапейскіх моў слова запазычана праз. Беларускае «варвар» — запазычана праз старажытнарускую з сярэднегрэчаскай.
У новы час варварамі сталі пазначаць сукупнасці народаў, якія ўрываліся ў межы Рымскай імперыі (варварскія заваяванні) і засноўвалі на яе тэрыторыі самастойныя дзяржавы (каралеўствы).
У пераносным значэнні варвары — невуцкія, грубыя, жорсткія людзі, разбуральнікі культурных каштоўнасцей.
Шылдэбай
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 169 чалавек (93 мужчыны і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 75 чалавек (40 мужчын і 35 жанчын).
Пиар во время чумы
«Пиар во время чумы» (Піяр падчас чумы) — зборнік найлепшых песень беларускага рок-гурта «Neuro Dubel», які быў выдадзены ў 2003 годзе.
Скаруляй
Гісторыя
Каля Скаруляй знаходзяцца курганы, якія адносяцца да IX—XII стст.
У чэрвені 1941 года падчас адступлення Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі былі расстраляны парафіяне і ксяндзы касцёла. Так разам са сваімі вернікамі загінулі айцы Францішак Віткевічус, Баляслаў Вегеле, Жыгімонт Станкевічус. Айцец Францішак перед смерцю крыкнуў чырвонаармейцам: «Калі вам абавязкова трэба кагосьці паракаць, то пакарайце мяне. Я да гэтага падрыхтаваўся, але толькі адпусціце гэтых людзей!». Расстралялі ўсіх.
Рэспубліка Вострава Ружы
Востраў Ружы, поўная назва Рэспубліка Вострава Ружы (Insulo de la Rozoj, Respubliko de la Insulo de la Rozoj; Republic of Rose Island) — мікрадзяржава, якая кароткі час існавала на штучнай платформе ў Адрыятычным моры за 11 км (7 міляў) ад берага італьянскай правінцыі Форлі.
Узнікненне
Справа пачалася ў 1964 годзе, калі італьянскі інжынер Джорджыа Роса атрымаў дазвол на выпрабаванне новай тэхнікі, каб пабудаваць вялікую платформу плошчай 400 квадратных метраў у Адрыятычным моры, на адлегласці 7 міляў ад італьянскага берага. Гэтую штучную выспу падтрымлівалі 7 моцных калон, усталяваных на марскім дне.
Незалежнасць
26 чэрвеня 1968 года была абвешчана незалежнасць вострава як самастойнай дзяржавы. Яго афіцыйная назва была эсперантамоўнай, каб падкрэсліць ідэю міжнароднасці. Ружы былі выбраныя з-за імя стваральніка, Джорджыa Роса (прозвішча Rosa перакладаецца з італьянскай мовы як Ружа). Гісторыя пабудовы платформы і яе ўжыванне ў навуковых і турыстычных мэтах вядомы слаба, але здаецца, што там былі рэстаран, начная танцавальная пляцоўка, крама для продажу сувеніраў, пошта. Магчыма існавала радыёстанцыя, друкавалі паштовыя маркі і былі ўласныя грошы. Здаецца, што нейкія асобы набылі права ўласнасці на выспу.
Знішчэнне вострава
Улады Італіі палічылі, што мэты дзяржавы-вострава — збіраць грошы з турыстаў, пазбягаючы падаткаў. Неўзабаве на востраў прыбылі Карабінеры і падатковыя інспектары, якія пачалі кантраляваць востраў. Пасля гэтай сустрэчы платформа-дзяржава даслала ўладам Італіі тэлеграму, пратэстуючы супраць «парушэння яе суверэнітэту і нанясення шкоды мясцоваму турызму ваенным уварваннем», але тэлеграму праігнаравалі. Неўзабаве платформу разбурылі.
Цюбінген
Цюбінген (Tübingen) — старадаўні горад у Германіі, у цэнтры федэральнай зямлі Бадэн-Вюртэмберг, адміністрацыйны цэнтр акругі Цюбінген. У горадзе знаходзіцца ўніверсітэт Эберхарда-Карла. Насельніцтва 83740 чалавек (на 31-га снежня 2006).
Старая частка горада добра захавалася, маленькія дамкі, пабудаваныя на ўзгорках, уяўляюць сабою прыемнае відовішча. Прыкладна трэць насельніцтва горада — каля 25 000 чалавек — складаюць студэнты. Дзякуючы гэтаму сярэдні ўзрост жыхароў Цюбінгена — самы нізкі ў Германіі. Паводле даных даследавання, праведзенага ў 1995 годзе германскім часопісам «Фокус», Цюбінген займае першае месца па ўзроўні жыцця сярод усіх гарадоў ФРГ.
Геаграфічнае становішча
Цюбінгах ляжыць у даліне ракі Некар, прыкладна ў 40 км на поўдзень ад Штутгарта. У 20 км да паўднёва-ўсход ад Цюбінгена пачынаецца горная града Швабскага Альба. На поўначы ад горада пачынаецца ахоўны прыродны парк Шонбух. Цюбінген маляўніча раскінуўся на шматлікіх узгорках і ў далінах паміж імі. Самая нізкая кропка на тэрыторыі горада (305 м над узроўнем мора) знаходзіцца ў яго ўсходняй частцы ў даліне р. Некар, самая высокая (500 м над узроўнем мора) - гара Кольхаў ў Шонбухе на поўнач ад Бебенхаўзена.
Паркі
У цэнтры горада знаходзіцца стары батанічны сад.
Сцяг Джэрсі
Сцяг Джэрсі (Flag of Jersey, Drapeau du Jersey, па-нармандску: Couleu d’Jèrri) — сцяг кароннага ўладання брытанскай кароны Джэрсі.
Да 1981 года афіцыйна выкарыстоўваўся сцяг Святога Патрыка (Чырвоны Андрэеўскі крыж на белым фоне) з суадносінамі бакоў 3:5. Аднак, 12 чэрвеня 1979 года парламент Джэрсі прыняў, 10 снежня 1980 года ўхвалены каралевай, а з 1 красавіка 1981 года афіцыйна ўведзены новы сцяг, які нагадвае стары, але з намаляванымі гербам і каронай.
Рамусіс
Раму́сіс (Ramusis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Кароста
Кароста (scabies) — заразнае скурнае захворванне, акарыяз з групы акарадэрматытаў, выклікаецца мікраскапічным паразітам - кароставым кляшчом або кароставым свербнем (лац. Sarcoptes scabiei var. Hominis). Назва ўзбуджальніка паходзіць ад стар.-грэч. σάρξ (мяса, мякаць), κόπτειν (грызці, рваць, рэзаць) і лац. scabere (расчэсваць). Характэрнымі прыкметамі захворвання з'яўляюцца сверб і сып, часта з далучэннем другасных гнойнічковых элементаў з прычыны інфіцыравання пры расчэсванні.
Уша (Бярэзінскі раён)
Уша́ (, Уша) — аграгарадок у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Меліхава (Ельнінскі раён)
Меліхава (Мелихово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Уша (Бярэзінскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ушанскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як цэнтр маёнтка ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Рэвела
Рэвела (Revello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 4226 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 53 км². Паштовы індэкс — 12036. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікамі населенага пункта лічацца святыя Рох і Ўласій Севасційскі.
NGC 4773-1
NGC 4773-1 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-41, PGC 43810) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чарнуха (рака)
Чарну́ха — рака ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Гожка (басейн Нёмана). Даўжыня 9 км. Пачынаецца сярод лесу, за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Рыбніца, упадае ў Гожку каля вёскі Гумбачы. Рэчышча на працягу 6,5 км перад вусцем каналізаванае.
Паўнамоцнае прадстаўніцтва БССР пры СНК РСФСР
Паўнамоцнае прадстаўніцтва Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі пры Савеце Народных Камісараў Расійскай Савецкай Федэратыўнай Сацыялістычнай Рэспублікі (паўпрадства БССР пры СНК РСФСР) — дзяржаўны дыпламатычны орган, які ўваходзіў у сістэму выканаўчай улады і ажыццяўляў сваю дзейнасць пад кіраўніцтвам Савета Народных Камісараў БССР.
Стварэнне
Пастановай Цэнтральнага выканаўчага камітэта БССР ад 21 сакавіка 1921 г. было прынята Палажэнне аб паўнамоцным прадстаўніцтва БССР пры РСФСР. 24 сакавіка 1921 года ў Маскве было адкрыта паўнамоцнае прадстаўніцтва БССР пры ўрадзе РСФСР, створанае на аснове Дамовы аб ваенным і гаспадарчым саюзе. Прадстаўніцтву ставілася ў абавязак абараняць інтарэсы рэспублікі на ўсіх узроўнях і ва ўсіх цэнтральных органах. Мэтай Прадстаўніцтва была каардынацыя дзейнасці і абагульненне практычнай работы органаў і ўстаноў абедзвюх рэспублік.
Паўнамоцнае Прадстаўніцтва падпарадкоўвалася Народнаму камісарыяту замежных спраў БССР, уваходзіла ў склад дыпламатычнага корпуса РСФСР і карысталася дыпламатычным імунітэтам і прывілеямі, падтрымлівала афіцыйныя кантакты з НКЗС РСФСР) і дыпламатычнымі прадстаўніцтвамі іншых краін, акрэдытаваных у Маскве. З 22 жніўня 1921 года кіраўніком НКЗС БССР становіцца А.Чарвякоў, які стаў ажыццяўляць агульнае кіраўніцтва дзейнасцю Паўнамоцнага прадстаўніцтва БССР пры ўрадзе РСФСР.
Склад
Паўнамоцны прадстаўнік БССР пры ўрадзе РСФСР — Мароз Міхаіл Іванавіч. Адказны сакратар з правам подпісу дакументаў — Парэчын Рыгор Яфімавіч. Камендант асабняка на Малой Нікіцкай, 18 — Станкевіч Канстанцін Іосіфавіч. Упаўнаважаны Цэнтрасоюза — Анташэўскі Апанас Тодаравіч) Адказны сакратар паўнамоцнага Прадстаўніцтва з 1923 г. — Дубоўка Уладзімір Мікалаевіч
Кароткае замыканне
Кароткае замыканне (КЗ) — электрычнае злучэнне дзвюх кропак электрычнага ланцуга з рознымі значэннямі патэнцыялу, не прадугледжанае канструкцыяй прылады і парушаючае яе нармальную працу. Кароткае замыканне можа ўзнікаць у выніку парушэння ізаляцыі токаводных элементаў або механічнага судотыку неізаляваных элементаў. Таксама кароткім замыканнем называюць стан, калі супраціў нагрузкі меншы за ўнутраны супраціў крыніцы сілкавання.
Сцяг Абхазіі
Сцяг Абхазіі ўяўляе сабой палотнішча з чатырма зялёнымі і трыма белымі палосамі, а таксама чырвоным прамавугольнікам у левым верхнім куце. У ім размешчаная адкрытая рука, якая ўвасабляе абхазскую дзяржаўнасць (сімвал Абхазіі, вядомы з часоў Абхазскага царства). Сем зорак, змешчаных над ёй, сімвалізуюць сем абхазскіх рэгіёнаў (сем гістарычных абласцей, сем сучасных раёнаў і сем гарадоў). Сем з'яўляецца для абхазаў святым лікам. Сем зялёна-белых палос увасабляюць памяркоўнасць, якая дазваляе хрысціянству і ісламу суіснаваць у Абхазіі. Сцяг быў створаны па матывах сцягу Рэспублікі Горцаў Паўночнага Каўказу (1918), куды ўваходзіла Абхазія.
Лагатып правоў чалавека
Лагатып правоў чалавека бярэ свой пачатак у міжнароднай ініцыятыве «Лагатып правоў чалавека», якая была распачатая ў 2010 г. Яго мэта складалася ў стварэнні міжнародна прызнанага лагатыпа для падтрымкі сусветнага праваабарончага руху. Лагатып-пераможца быў створаны Прадрагам Стакічам з Сербіі.
Лагатып-пераможца
Лагатып правоў чалавека спалучае сілуэт рукі з сілуэтам птушкі. Ён пазначае мірны ўклад ва ўмацаванне правоў чалавека і прызначаны для выкарыстання праз культурныя і моўныя межы. Лагатып даступны ўсім бясплатна ў якасці прадукту з адкрытым зыходным кодам. Ён свабодны ад правоў і можа выкарыстоўвацца ва ўсім свеце без аплаты збораў і атрымання ліцэнзій.
Конкурс
Мэтай ініцыятывы «Лагатып правоў чалавека» было стварэнне міжнародна прызнанага сімвала правоў чалавека. З гэтай мэтай 3 мая 2011 г. (Сусветны дзень свабоды прэсы) быў распачаты міжнародны онлайн-конкурс дызайну, які выступіў з глабальным зваротам, заклікаючы людзей прадстаўляць свой дызайну лагатыпу і галасаваць. Гэты конкурс вядомы як адзін з найбуйнейшых і самых складаных творчых краўдсорсінгавых праектаў.
Сярод больш чым 15 300 прапаноў з больш чым 190 краін калектыўным рашэннем усе ўдзельнікі абралі сотню лепшых лагатыпаў, пасля чаго міжнароднае журы вызначыла дзесяць лепшых. З гэтых 10 лагатыпаў Інтэрнэт-супольнасць абірала пераможцу на працягу трох тыдняў галасавання. Конкурс афіцыйна завяршыўся 23 верасня прэзентацыяй універсальнага лагатыпа па правах чалавека на тыдні Генеральнай Асамблеі ААН у Нью-Ёрку ў кінатэатры «Мір».
Прэзентацыя лагатыпа-пераможцы
Прэзентацыя лагатыпа-пераможцы адбылася 23 верасня 2011 г. у Нью-Ёрку на мерапрыемстве, арганізаваным Кінатэатрам «Мір», а правёў мерапрыемства былы галоўны рэдактар часопіса Time Magazine Майкл Эліёт. У сваіх выступленнях тэлежурналістка Эн Кары і федэральны міністр замежных спраў Германіі Гіда Вестэрвэле, а таксама праваабаронцы Каралін Гомес з Ямайкі і Анджэліна Атам з Уганды падкрэслілі важнасць універсальнага сімвала ў сусветнай барацьбе за правы чалавека. Музычным апагеем вечара стаў выступ сапрана Джэсі Норман.
Журы
Ініцыятыву падтрымала журы з вядомых і высокапастаўленых асоб, якія працавалі над прасоўваннем правоў чалавека:
Акрамя членаў журы, партнёрамі па ініцыятыве з’яўляліся міністры замежных спраў краін-заснавальніц (Боснія і Герцагавіна, Канада, Чылі, Чэхія, Германія, Маўрыкій, Сенегал, Сінгапур і Уругвай).
Лука Захаравіч Муравіцкі
Лука Захаравіч Мураві́цкі (, вёска Доўгае, Салігорскі раён, Мінская вобласць — ) — ваенны лётчык. Герой Савецкага Саюза (1941).
Біяграфія
Беларус. Скончыў Барысаглебскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча (1938). У Вялікую Айчынную вайну на фронце з чэрвеня 1941 года. Пілот знішчальнага авіяпалка старшы лейтэнант Муравіцкі суправаджаў транспартныя самалёты ў блакіраваны Ленінград, прыкрываў з паветра разгрузку чыгуначных эшалонаў, збіў 3 самалёты праціўніка. 3 верасня 1941 г на самалёце І-16 тараніў паветранага разведчыка праціўніка. Здзейсніў пасадку на пашкоджаным самалёце. 22 кастрычніка 1941 г за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях з ворагамі, яму было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. 30 лістапада 1941 камандзір звяна старшы лейтэнант Муравіцкі загінуў у няроўным паветраным баі, на подступах да Ленінграда. Усяго збіў 10 і ў групе 37 самалётаў праціўніка.
Кравец
Кравец:
Міхалеўка (Ельнінскі раён)
Міхалеўка (Михалевка) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Бакты (сяло)
Бакты — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бакцінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 56 км на ўсход ад раённага цэнтра, горада Каркаралінска. Код КАТА — 354843100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1095 чалавек (554 мужчыны і 541 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 967 чалавек (471 мужчына і 496 жанчын).
Якуб Брэтцар
Творчасць
Ён зрабіў размалёўку інтэр’ера касцёла езуітаў у Слуцку (1715—1717 гг., не захавалася), капліцы ў Полацку (1717—1721 гг.), стварыў абразы «Распяцце», «Маці Божая», шэраг партрэтаў. У 1721—1722 гг. Якуб выканаў у Мінскім кафедральным касцёле св. Станіслава паліхромную размалёўку ў сакрысціях і алтар Маці Божай. У 1731—1732 гг. у Віцебску Брэтцар размаляваў карнізы і капітэлі ў езуіцкім касцёле, якія, на жаль, не захаваліся. Таксама Якуб напісаў абразы св. Андрэя Баболі і св. Тадэвуша. З 1732 г. жывапісец працаваў у Нясвіжы і Пінску. На жаль, няма звестак аб працах Брэтцара ў касцёлах і царквах Пінска.
У цемры
«У це́мры» — беларускі дакументальны кароткаметражны фільм рэжысёра Віктара Аслюка, зняты на тэлеканале «Белсат» у 2018 годзе.
Сюжэт
Саша, малады мужчына, жыве «навобмацак». Грузавыя і легкавыя аўтамабілі ён пазнае па паху. Жывёлаў, з якімі сустракаўся ў жыцці, памятае па дотыку. Калі Сашу было 11 год, «навокал стала цёмна, і цяпер увесь час цёмна»: Саша незваротна аслеп.
Інэса Мікалаеўна Кравец
Інэса Мікалаеўна Кравец (Інеса Миколаївна Кравець; народжаная — Шуляк; нар., , УССР) — украінская лёгкаатлетка, заслужаны майстар спорту СССР (1992), заслужаны майстар спорту Украіны (1992), выступала у трайным скачку і скачках у даўжыню. Чэмпіёнка свету ў трайным скачку ў памяшканні (1991, 1993) і на адкрытым стадыёне (1995), уладальнік Кубка свету (1994), чэмпіёнка Еўропы (у памяшканні, 1992). Шматразовы прызёр чэмпіянатаў Еўропы і свету.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і трэнераў Мікалая Іванавіча і Зінаіды Шуляк. З 1983 па 1988 год вучылася ў Кіеўскім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры і спорту. У восьмым класе Іна ўзяла 1,78 метра ў скачках у вышыню, што адпавядала нарматыву кандыдата ў майстры спорту.
13.06.1992 у Кіеве Інэса Кравец дасягала выніку 7,37 метра ў скачках у даўжыню. Сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1992 года ў складзе зборнай СНД у скачках у даўжыню (7,12 м).
На чэмпіянаце свету 1995 года ў фінале ў трэцяй спробе ўстанавіла сусветны рэкорд у трайным скачку — 15,50 м. Алімпійская чэмпіёнка 1996 года ў складзе зборнай Украіны ў трайным скачку (15,33 м).
За час спартыўнай кар’еры ўстанавіла некалькі сусветных рэкордаў. У 1993 годзе была дыскваліфікавана на 3 месяцы за прымяненне стымулятараў, а ў 2000 годзе за прымяненне стэроідаў яе адхілілі ад спорту на 2 гады.
Цюбінгенскі ўніверсітэт
Цюбінгенскі ўніверсітэт Эберхарда і Карла (Eberhard Karls Universität Tübingen) — дзяржаўны ўніверсітэт у горадзе Цюбінген, Бадэн-Вюртэмберг, Германія. Адзін з найстарэйшых універсітэтаў Германіі, заснаваны ў 1477 годзе. Карыстаецца міжнародным прызнаннем у галіне медыцыны, натуральных і грамадскіх навук. Вядомы сваёй велізарнай падтрымкай у ліберальнае хрысціянскае багаслоўе.
Цюбінген разам з Марбургам, Гётынгенам, Фрайбургам і Гайдэльбергам складае пяцёрку класічных «універсітэцкіх гарадоў» Германіі. Сярод выпускнікоў шмат лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, асабліва ў галіне медыцыны і хіміі.
Гунтэр Бёмер
Гунтэр Бёмер (Gunter Böhmer,,  — , Лугана) — нямецкі мастак і ілюстратар.
Біяграфія
Гунтэр Бёмер нарадзіўся 13 красавіка 1911 года ў Дрэздэне. Пасля вучобы ў гімназіі ў 1930 годзе ён быў без іспытаў прыняты ў Дрэздэнскую мастацкую акадэмію на аддзяленне жывапісу і графікі. Паралельна Бёмер вывучаў германістыку ў Дрэздэнскім універсітэце. З 1931 па 1933 вучыўся ў Берлінскай акадэміі мастацтваў у майстэрні Эміля Орліка і Ганса Майда.
У 1933 годзе Бёмер атрымлівае запрашэнне ад Германа Гесэ наведаць дом пісьменніка ў Мантаньёле. Гесэ таксама пазнаёміў мастака з берлінскім выдаўцом Самуэлем Фішэрам, які падпісаў з Бёмерам кантракт на стварэнне ілюстрацый для кніг. Дзякуючы гэтаму супрацоўніцтву, малюнкі Бёмера з’явіліся на старонках твораў Томаса Мана, Франца Кафкі, Гюстава Флабера, Германа Гесэ і многіх іншых.
З 1934 па 1936 год мастак часта наведваў Італію, а ў 1936 годзе ўдзельнічаў у Венецыянскай біенале. У гэтым жа годзе Бёмер наведаў спачатку Парыж, а затым Руан, дзе працаваў над стварэннем серыі акварэльных ілюстрацый да рамана Гюстава Флабера «Спадарыня Бавары». У 1938 годзе мастак зноў прыбыў у Парыж для супрацоўніцтва з выдавецтвам «Альбатрос». У 1945 годзе Бёмер ажаніўся з Уршуляй Бехлер.
У 40-х і 50-х гадах Бёмер шмат падарожнічаў па Італіі і Францыі, удзельнічае ў выставах і сумесных праектах з вядомымі еўрапейскімі мастакамі. У 1960 годзе Гунтэра Бёмера запрашаюць у Штутгарт узначаліць аддзяленне графікі ў Дзяржаўнай акадэміі выяўленчых мастацтваў, праз 20 гадоў мастак быў названы ганаровым членам гэтай акадэміі. У 1981 годзе Бёмер быў узнагароджаны ордэнам «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія».
Бенвенута ды Джавані
Бенвенута ды Джавані (поўнае імя Бенвенута ды Джавані ды Меа дэль Гуаста, італ. Benvenuto di Giovanni di Meo del Guasta;,  — пасля 1518, Сіена) — італьянскі мастак сіенскай школы.
Бенвенута ды Джавані нарадзіўся ў сям’і муляра. Сваё жыццё ён правёў, працуючы ў Сіене і яе наваколлях. Упершыню яго імя згадваецца ў сіенскіх дакументах у 1453 годзе, калі ён быў чаляднікам у Век’еты — з гэтага паведамлення можна зразумець, што Бенвенута рана пачаў працаваць, як мінімум з 17 гадоў. Праз дванаццаць гадоў, у 1465 годзе, у падатковай дэкларацыі ён пра сябе паведамляе, што не мае ні маёмасці, ні сваякоў, і пражывае недалёка ад баптыстэрыя. У наступным годзе ён ажэніцца з дзяўчынай Якапа ды Тамаза ды Чатона, з якой пасля нажыў семярых дзяцей. З дакументаў таксама вядома, што сям’я ды Джавані належалі вінаграднікі, якія давалі прыбытак, але, акрамя таго, Бенвенута не цураўся адміністрацыйнай працы, і займаў як мінімум дзве пасады ў сіенскай адміністрацыі. Адзін з яго сыноў, Джыралама ды Бенвенута, стаў мастаком.
Бенвенута ды Джавані пакінуў пасля сябе багатую мастацкую спадчыну. Сёння існуе дзевяць падпісаных ім алтароў, чатыры алтары з упэўненасцю прыпісаны яму, бо на іх захаваліся дакументы, і, акрамя таго, на падставе стылістычных асаблівасцяў яму прыпісваецца мноства іншых твораў. Яго творчасць ахоплівае 43 гады і ўключае фрэскі, станкавы жывапіс, мініяцюру і афарміцельскія работы.
2016
2016 — высакосны год, пачынаецца ў пятніцу па грыгарыянскім календары.
Сверб
Сверб (Pruritis, Прурыт) — непрыемнае адчуванне раздражнення, палення і паколвання ў якім-небудзь участку скуры, выкліканае рознымі прычынамі (уздзеянне хімічных рэчываў, бактэрый, паразітаў (напр. кароста)). Адчуванне свербу часта выяўляецца ў вострай патрэбы пацерці ці пачасаць некаторы ўчастак скуры (ці слізістай).
Абраз Фальковіцкай Маці Божай
Абраз Фальковіцкай Маці Божай — цудатворная ікона з колішняга мястэчка Фальковічы, размешчанага за 13 кіламетраў ад горада Віцебска, па Маскоўскай шашы (цяпер гэта месца паміж в. Друкава і дачамі). Святкаванне Фальковіцкай іконы Божай Маці адбываецца 28 жніўня і 4 верасня.
Фальковіцкая ікона Божай Маці была знойдзена ў XVIII стагоддзі. Месцам яе здабыцця стаў бярозавы гай на беразе ракі Ласасіны. На гэтым месцы з’яўлення быў пабудаваны храм у гонар Маці Божай, у якім знойдзеная ікона праславілася шматлікімі цудамі.
Рэвізійны запіс за 1785 год называе ўжо Фальковіцкую ікону Маці Божай старажытнай і сцвярджае, што яна даўно вядомая сваёй дабрадатнасцю і цудамі.
У вайну 1812 года Фальковіцкі храм пацярпеў ад французаў. Адзін салдат прыставіў лесвіцу да іконы з намерам зняць з яе шату. Але толькі яго рука дакранулася да шаты на іконе, як лесвіца абарвалася і, падаючы, салдат атрымаў смяротнае калецтва. Крывавая пляма засталася на падлозе да апошняга часу, і нават фарба была не ў стане знішчыць сляды праведнага гневу Божай Маці.
Асабліва праславіўся абраз Божай Маці ў 1831 годзе. У гэты час нечакана пачалася эпідэмія халеры, якая трымала ў жаху ўсё насельніцтва мястэчка. Сабраўшыся ў царкве, людзі прасілі святара абысці крыжовым ходам з іконай Фальковічы. Адразу ж пасля гэтага смяротнасць у гэтым мястэчку паменшылася, і слава пра ікону Божай Маці хутка распаўсюдзілася не толькі ў краі, але і за яго межамі.
У перыяд барацьбы з верай Фальковіцкая царква была разбурана, цудатворны абраз быў згублены, пазней зніклі і самі Фальковічы.
Сухія дні
Сухія дні (або дні квартальнага посту, ferias Quatuor Temporum) — у заходняй хрысціянскай традыцыі тры дні посту, якія сімвалічна адкрываюць кожную з чатырох пор года. Сухія дні заўсёды прыпадаюць на сераду, пятніцу і суботу аднаго і таго ж тыдня і размяркоўваюцца па каляндарным годзе наступным чынам:
Нарын Мюрэй
Нарын Элізабэт, лэдзі Мюрэй (у дзявоцтве Паркер; 26 лютага 1935 – 12 мая 2011) — англійскі малекулярны генетык, якая ўнесла ўклад у развіццё тэхналогіі рэкамбінантнай ДНК (генная інжынерыя), стварыўшы серыю лямбда-вектараў бактэрыяфагаў, у якія можна было ўстаўляць і экспрэсаваць гены дзеля вывучэння іх функцыі. Падчас сваёй кар’еры была прызнана на міжнародным узроўні як піянер і адна з самых выбітных і паважаных малекулярных генетыкаў Вялікабрытаніі. Да выхаду на пенсію ў 2001 годзе яна займала пасаду прафесара малекулярнай генетыкі ў Эдынбургскім універсітэце. Яна была прэзідэнтам Генетычнага таварыства, віцэ-прэзідэнтам Каралеўскага таварыства і сябрам Камітэта па ўшанаванні выбітных прадстаўнікоў навукі і тэхнікі Вялікабрытаніі.
Сухія дні
Гісторыя
"Каталіцкая энцыклапедыя" сцвярджае, што сухія дні былі ўстаноўлены на месцы рымскіх язычніцкіх святкаванняў, звязаных з сельскай гаспадаркай. Так, старажытныя рымляне праводзілі рэлігійныя абрады, просячы ў сваіх багоў: у чэрвені — плённага жніва, у верасні — багатага ўраджаю вінаграду, у снежні — паспяховай сяўбы. Першапачаткова Касцёл у Рыме захоўваў пост менавіта ў гэтыя месяцы (адпаведна, маючы толькі тры сухія тыдні), хоць канкрэтныя дні не былі ўстаноўлены, а аб'яўляліся святарамі.
Нарын Мюрэй
Адукацыя
Нарын Паркер выхоўвалася ў вёсцы Рыд, графства Ланкашыр, потым з пяцігадовага ўзросту ў Болтан-ле-Сандс. Яна навучалася ў Ланкастэрскай жаночай гімназіі, атрымала ступень бакалаўра навук у Каралеўскім каледжы Лондана і абараніла дысертацыю на ступень доктара філасофіі ў Бірмінгемскім універсітэце ў 1959 годзе
Сухія дні
Гісторыя
Liber Pontificalis сцвярджае, што пост устанавіў Папа Калікст І (217–220). Іншыя мяркуюць, што гэта зрабіў Папа Сірыцый (320–399). Папа Леў Вялікі (440–461) лічыць, што гэты пост мае апостальскае паходжанне. Пра чацвёрты перыяд посту згадвае Папа Гелазій (492–496), аднак дакладны час, калі яго дадалі, невядомы. Гэты ж Папа дазволіў удзяляць у сухія суботы дыяканскія і святарскія пасвячэнні, якія раней ўдзяляліся толькі на Вялікдзень.
Нарын Мюрэй
Кар’ера
Мюрэй была адданым даследчыкам. Перад тым як стаць выкладчыкам у Эдынбургскім універсітэце ў 1967 годзе, яна працавала ў Стэнфардскім універсітэце, Кембрыджскім універсітэце і ў Радзе медыцынскіх даследаванняў (Вялікабрытанія) Яна ненадоўга пераехала ў Еўрапейскую лабараторыю малекулярнай біялогіі з 1980 па 1982 год, але вярнулася ў Эдынбург, дзе ў 1988 годзе заняла пасаду прафесара малекулярнай генетыкі. У Эдынбургу яна выканала значны аб’ём работ, прысвечаных біялогіі і раскрыццю механізмаў дзеяння эндануклеаз рэстрыкцыі, а таксама унесла ўклад у іх распаўсюджанае ўжывання ў якасці інструментаў генетычнай інжэнерыі. Характэрна, што яна з’яўляецца адзіным аўтарам шмат якіх яе публікацый: часта Нарын была галоўным завадатарам і практычным выканаўцам сваіх работ. У 1968 г. Нарын зацікавілася феноменам здольнасці бактэрыяльных клетак «абмежоўваць» (англ. to restrict, адсюль назва ферентаў рэстрыкцыі) чужародную ДНК і вырашыла вывучыць гэтую з’яву ў кішковай палачцы з выкарыстаннем бактэрыяфага лямбда і яе ведаў аб генетыцы бактэрыяфагаў.
Сухія дні
Гісторыя
Пазней практыка сухіх дзён пашыраецца на іншыя месцы па-за Рымам: у Англіі яны з'явіліся дзякуючы св. Аўгустыну (VII-VIII стст.), у Галію і Германію іх прынеслі Каралінгі (VIII ст.). Іспанія прыняла сухія дні разам з рымскай літургіяй у ХІ ст. У Мілане іх увёў св. Карла Барамеа. На Усходзе сухія дні не адзначаліся ніколі. Папа Грыгорый VII (1073–1085) канчаткова вызначыў месца сухіх дзён і прадпісаў іх для ўсяго Каталіцкага Касцёла.
Нарын Мюрэй
Кар’ера
Яна была замужам за сэрам Кэнэтам Мюрэем, таксама вядомым біяхімікам, з якім яна дапамагла распрацаваць вакцыну супраць гепатыту B, першую генна-інжынерную вакцыну, якую дазволілі для выкарыстання чалавекам. Яна, Кен і яе калега Біл Брамар былі ў авангадзе развіцця геннай інжынерыі ў Вялікабрытаніі, што дазволіла гэтай краіне выйсці наперад у рэвалюцыйных даследаваннях ДНК. Нарын і Кен былі аднымі з першых, хто зразумеў, што здольнасць разразаць ДНК з дапамогай эндануклеаз рэстрыкцыі дазваляе злучаць розныя малекулы ДНК для атрымання рэкамбінантных малекул і кланаваць паслядоўнасці ДНК. Іх работы значна паўалывалі на ўсе вобласці сучаснай біялогіі і біятэхналогіі. У сумеснай працы Кена і Нарын, ўклад Нарын можна вызначыць дакладныя ролі; яна — генетык, ён — біяхімік.
Сухія дні
Посная практыка
Ранейшыя правілы, звязаныя з поснай практыкай у сухія дні, акрэсліваў Кодэкс кананічнага права 1917 года. Згодна з канонам 1251 § 2, у сухія дні неабходна было захоўваць устрыманне ад мяса і мясных страў (abstinentia), а таксама колькаснае абмежаванне (ieiunium), калі можна было спажыць адзін пасілак дасыта і два меншыя.
Нарын Мюрэй
Кар’ера
Яе некралог апісвае ўплыў, які яна аказала на сваіх калег-жанчын сярод навукоўцаў. «Яе дасягненні адбыліся ў той час, калі жанчынам не заўсёды было лёгка зрабіць навуковую кар’еру, і тое, што яна дасягнула вяршыні сваёй прафесіі, нягледзячы на тое, што час ад часу змагалася з несвядомай прадузятасцю навуковага асяроддзя, з’яўляецца паказчыкам яе здольнасцей і рашучасці. Магчыма, праз гэта Нарын была асабліва ўважлівая да кар’еры сваіх калегаў і цешылася іх поспехамі». «Яна была выключным настаўнікам для тых, хто працаваў з ёй ці побач з ёй».
Сухія дні
Посная практыка
У 1966 годзе Папа Павел VI апублікаваў апостальскую канстытуцыю Paenitemini, увёўшы новыя посныя прадпісанні, якія затым трапілі ў актуальны на сённяшні дзень Кодэкс кананічнага права 1983 года. У каноне 1251, які вызначае посныя дні, сухія дні не згадваюцца ўвогуле.
Нарын Мюрэй
Кар’ера
У 1983 г. пара стварыла Эдынбургскі фонд Дарвіна. Гэтаму фонду яны ахвяравалі ганарары, атрыманыя ад вакцыны супраць гепатыту B. Дабрачынная арганізацыя падтрымлівае адукацыю і даследаванні ў галіне прыродазнаўства. Гэты фонд выдзеліў сродкі на будаўніцтва бібліятэкі імя Дарвіна пры Эдынбургскім універсітэце, унёсак на будаўніцтва будынка Майкла Суонна і выдзеліў шматлікія стыпендыі для падтрымкі аспірантаў і студэнтаў з-за мяжы для навучання ў Эдынбургу. Асобна трэба адзначыць, што Эдынбургскі фонд Дарвіна на працягу шмат год падтрымлівае асобнай стыпендыяй беларускіх студэнтаў для навучання ва ўніверсітэце Эдынбурга. У 2009 годзе Нарын далучылася да кансультатыўнай групы эдынбургскай біянавуковай фірмы BigDNA, якая распрацоўвае вакцыны на аснове лямбда-фага, які нясе вакцыны на аснове ДНК.
Сухія дні
Звычайная форма рымскага абраду
У сучаснай каталіцкай літургіі сухія дні пераважна не адзначаюцца. Яны адсутнічаюць у апошнім прынятым літургічным календары (1969), а ў актуальным Рымскім Імшале (1970) няма адмысловых літургічных тэкстаў на гэтыя дні. Пры ўвядзенні новых літургічных кніг і прыняцці новага літургічнага календара рашэнне пра тое, як павінна выглядаць іх святкаванне, было пакінута на меркаванне мясцовай касцёльнай улады, якая павінна ацаніць лакальныя ўмовы і вызначыць час і план іх святкавання.
Нарын Мюрэй
Смерць
У 2010 годзе ёй паставілі дыягназ — хвароба рухальных нейронаў. У 2011 годзе, нягледзячы на немагчымасць размаўляць, яна працягвала працаваць і весці перапіску Нарын памерла ў хоспісе Марыі Кюры ў Эдынбургу 12 мая 2011 года ва ўзросце 76 гадоў.
Узнагароды і пашаны
Яе шматлікі ўклад у навуку быў адзначаны прыняяцем яе ў шэраг сяброў Каралеўскіх таварыстваў Эдынбурга і Лондана. Лэдзі Мюрэй была абраная ў Каралеўскае таварыства ў 1982 годзе і ў Эдынбургскае каралеўскае таварыства ў 1989 годзе Яна атрымала ганаровыя ступені Універсітэта Уорыка, Інстытута навукі і тэхналогій Манчэстэрскага ўніверсітэта, Бірмінгемскага ўніверсітэта і Ланкастэрскага ўніверсітэта. Яна таксама атрымала пашану лектара імя Фрэда Грыфіта ад Таварыства агульнай мікрабіялогіі, а ў 1989 годзе за працу з лямбда-фагам — медаль імя Габара Каралеўскага таварыства.
Сухія дні
Надвычайная форма рымскага абраду
Сухія суботы ў кожны з чатырох перыядаў маюць асабліва вялікую колькасць чытанняў, таму Рымскі Імшал дазваляе служыць такую літургію ў карацейшай форме, прапусціўшы большасць чытанняў.
Нарын Мюрэй
Узнагароды і пашаны
Яна была зроблена Камандорам Ордэна Брытанскай Імперыі ў спісе навагодніх узнагарод за 2002 год.
У яе гонар названа Бібліятэка Нарын і Кэнэта Мюрэяў у комплексе Кінгз-Білдынгс Эдынбургскага ўніверсітэта
Сухія дні
Надвычайная форма рымскага абраду
Гістарычна менавіта ў сухія дні адбываліся пасвячэнні духавенства. У сухую сераду было прынята аб'яўляць кандыдатаў, у сухую пятніцу гэтых асобаў прадстаўлялі народу, а сухую суботу кандыдатам удзялялі пасвячэнні. Пры ўдзяленні пасвячэнняў літургію сухой суботы нельга служыць у карацейшай форме.
Аляксандр Бенінг
Аляксандр Бенінг (памёр у ), таксама Сандэрс Бенінг — мастак-мініяцюрыст пачатку 16 стагоддзя Гент-Бругэскай школы. Дата яго нараджэння невядомая.
Ажаніўся з Катэлійн ван дэр Гоэс (верагодна, сястрой ці пляменніцай мастака Гуга ван дэр Гоэса). У Бенінга было два сыны: Сайман Бенінг, які навучаўся рамяству свайго бацькі, і Паўль Бенінг, прафесія якога невядомая.
Запісы паказваюць, што ў 1469 годзе ён стаў членам гільдыі Святога Лукі. Сандэрс і яго сям’я жылі ў Генце, але ў 1486 годзе ён таксама далучыўся да гільдыі Святых Яна і Святога Лукі ў Бругэ, членамі якой былі ўсе, хто займаўся вытворчасцю кніг.
Біналі Йылдырым
Біналі Йылдырым (Binali Yıldırım; нар., Рэфахіе, правінцыя Эрзінджан, Турцыя) — турэцкі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Лідар правячай партыі справядлівасці і развіцця з 22 мая 2016 па 21 мая 2017, прэм’ер-міністр Турцыі з 22 мая 2016 года па 9 ліпеня 2018.
Паходжанне
Нарадзіўся ў курдскай сям’і 25 снежня 1955 года ў Рэфахіе правінцыі Эрзінджан, Турцыя.
Адукацыя
Атрымаў ступень бакалаўра і магістра на факультэце мараходства Стамбульскага тэхнічнага ўніверсітэта ў 1973—1978 гадах.
Кар’ера
У 1978—1993 гг. працаваў інжынерам у Галоўным упраўленні Турцыі па суднабудаўнічай прамысловасці. У 1990—1991 годзе прадстаўляў Турцыю ў Міжнароднай марской арганізацыі.
У 1994—2002 гг. працаваў у Стамбульскім марскім параходстве, якое займалася арганізацыяй перавозак.
З 2002 года Міністр транспарту, мараходства і сувязі Турцыі.
Лідар кіруючай Партыіі справядлівасці і развіцця з 22 мая 2016 года па 21 мая 2017.
NGC 4773-2
NGC 4773-2 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-42, PGC 43811) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Рамуцішке (Цэйкінейская сянюнія)
Раму́цішке (Ramutiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 6 чал. (2001 г.).
Рыфрэда
Рыфрэда (Rifreddo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1061 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 177 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Luigi.
Кацярына Алегаўна Серабранская
Нарадзілася ў сям’і майстра спорту па футболе Алега Серабранскага і майстра спорту па гімнастыцы Любові Серабранскай. З 4 гадоў бацькі прыводзілі яе на трэніроўкі ў спартыўную залу (яе маці была яе трэнерам у клубе «Грацыя» у Сімферопалі). З 8 гадоў пачала займацца мастацкай гімнастыкай прафесійна. Вучачыся ў школе, стала майстрам спорту, чэмпіёнкай і прызёрам першынства Еўропы па гімнастыцы сярод юніёрак. Пасля гэтага пераехала ў Кіеў і працягнула заняткі ў маці.
Серабранская стала чэмпіёнкай Еўропы ў камандным першынстве, абсалютнай чэмпіёнкай свету і Еўропы, алімпійскай чэмпіёнкай, уладальніцай Кубка кантынента. Мае таксама восем тытулаў чэмпіёнкі свету, шэсць тытулаў чэмпіёнкі Еўропы ў фіналах у асобных відах.
Скончыла спартовыя выступы ў 1998 годзе.
Мосалы
Мосалы (Мосолы) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Беларуская гатычная проза
Беларуская прыгодніцкая проза — мастацкія творы напісаныя беларускімі аўтарамі ў гатычным жанры.
Першапроходцы жанру ў беларускай літаратуры
Беларускае пісьменства перыяду мяжы ХVIII – ХІХ стагоддзяў не адставала ад еўрапейскага працэсу і набыткаў заходнееўрапейскай літаратуры і культуры. Найлепшыя здабыткі гатычнага раману былі адаптаваны і паспяхова выкарастаны і ў літаратурным асяроддзі Беларусі ХІХ стагоддзя.
Містычна-фантастычныя элементы выкарастаў у сваёй творчасці і беларуска-польскі паэт Юзаф Бака. І варта заўважыць, што прыкладна ў тый жа перыяд, што і Хорас Уолпол, які лічыцца першаадкрывальнікам жанру. Асабліва гэта заўважна ў яго паэтычным зборніку «Роздум пра непазбежную смерць» (1766), у якім аўтар паспрабаваў паказаць дэманічную ўсемагутнасць смерці блізкай да нігілізму. Тым не менш яго творчасць больш належыць да метафізічнай паэзіі позняга барока, і творы былі хутчэй гратэскнымі.
Што тычыцца прозы, то першай выкарыстаць паспяховы ў Заходняй Еўропе жанр гатычнага раману, прыстасаваць яго да нашых мясцовых рэалій, паспрабавала Ганна Барбара Мастоўская-Радзівіл. На жаль сёння імя гэтай пісьменніцы з роду Радзівілаў не вельмі знаёма беларускаму чытачу. Пісьменніца дзеяла свае творы ў Заслаўе, друкавалася ў Вільне, дзе ў 1806 годзе выйшаў яе першы кніжны зборнік (на польскай мове) пад агульнай назвай «Мае забавы» («Moje rozrywki»), у які ўвайшоў шэраг таямніча-прыгодніцкіх аповесцей «Не заўсёды так робіцца, як гаворыцца», «Замак Канецпольскіх» «Матыльда і Даніла» і інш.. Для яе твораў характэрна паглыбленне ў гісторыю, часам, нават – прага да гістарычнага праўдападабенства. Падзеі ў яе творах развіваюцца на фоне рыцарскіх турніраў, паляванняў, пышных баляў. А тэрыторыяй, дзе здяйсняецца гатычны сюжэт, служаць класічныя для жанру старажытныя замкі з падземнымі хадамі ды гатычныя вежы, кляштары ды паганскія капішчы. І, як таго і патрабуе жанр жахаў, есць і радавыя праклёны, і таямнічыя снабачанні, злачынства і пакаранне. А ў сярэдзіне ХІХ ст. іншаму нашаму пісьменніку, Яну Баршчэўскаму, удала атрымалася выкарыстаць здабыткі гатычнай прозы ў сваім  надзвычай багатым на містычныя гісторыі празаічным зборніку «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» (1844–1846), у якім аўтар у даступнай і дасціпнай форме паказвае вераванні жыхароў паўночнай Беларусі, у фантазіях якіх блукаюць нядобрыя духі, а паданні і міфы якіх апавядаюць пра ваўкалакаў,  пярэваратняў, і чарнакніжнікаў. Усё гэта выдатна адлюстравалася ў аповядах зборніку – «Пра чарнакніжніка і пра цмока, што вылупіўся з яйка, знесенага пеўнем», «Вужыная карона», «Плачка», «Валасы, якія крычаць на галаве» ды іншых, дзе пісьменнік выкарытоўвае асноўныя прынцыпы гатычнай літаратуры: містычнае пераплятаецца з рэальным, а фантастычнае заўсёды прысутнічае побач. У сваіх творах Баршчэўскі ўжывае і такі элемент, прыняты ў літаратуры жахаў, як разгортванне падзей у замкнёнай прасторы. Так, падзеі ў апавяданні «Пра чарнакніжніка і цмока…» разгортваюццца ў панскім палацы. І дзеянні іншых яго апоявдаў адбываюцца ці ў шляхецкім доме ці аддаленым фальварку, альбо ў карчме. Цікавы гэтым і напаўмістычны верш Янкі Купалы «Забытая карчма» (1907). Яго творчасць можа і нельга напроста аднесці да готыкі, але і абыходзіць не варта. Так, у згаданым вершы вядомы паэт узгадвае, што, як настае поўнач, і людзі засынаюць – у карчме адбываецца гулянне чарцей, ведзьмаў, ды ваўкалакаў. І гуляюць, пакуль не пракрычыць певень. Таксама варта ўзгадаць яшчэ адзін яго верш – «Хохлік» (1911), у якім Купала таксама звяртаецца да народнай міфалогіі з элементамі містыкі: «...Ваўкалак за дамавінай выпаўзае на пуціну...Хохлік грае, ведзьма скача, ноч смяецца, сонца плача...».
Гатычны раман у савецкі перыяд
Элементы містыкі і беларускай міфалогіі мы назіраем і ў напаўфантастычнай аповесці Вацлава Ластоўскага «Лабірынты» (1923), якая споўнена загадкавасцю і таямнічасцю. Тут і легенды аб падземных хадах і дзівах, скрытых у іх, і пошукі скарбаў, у прыватнасці полацкай бібліятэкі, якую не здолеў адшукаць Іван Грозны. Эфект злавеснасці, уласцівы гатычнаму жанру, Ластоўскі добра перадае ў адным з эпізодаў, калі вандроўнікі ў падзямеллі даходзяць да дубовай труны, на якой чытаюць такі надпіс: «''Я, Ярамір, ходы гэтыя працай многай утварыў і дэманаў пяці, моцай слоў тайных, на пілнаванне давечнае ўвязаў тут. Хай унасячага сюды прапусцяць, а на вынасячым споўніцца слова''». Наогул, аўтар у дадзеным творы добра сабе раскрыў і як знаўца беларускай гісторыі, этнаграфіі, міфалогіі, і, што вельмі нечакана ўражвае – народнай астраноміі, звязанай са славянскім алімпам дахрысціянскіх божастваў. Аповесць «Лабірынты» стала яшчэ і тагачасным узорам рамантычнай прозы на гістарычную тэму. Але ў той жа момант даследчыкі і на сёння так і не прыйшлі да адзінага меркавання пра жанравую прыналежнасць «Лабірынтаў», што гэта: філасофская аповесць ці хутчэй дэтэктыў, гістарычна-прыгодніцкая або містычная проза, ці жахі? Містыкай і гістарычнай тэматыкай прасякнуты і многія творы майстра гістарычнай прозы Уладзіміра Караткевіча. І менавіта па яго твору зняты першы беларускі фільм у жанры готыкі – «Дзікае паляванне караля Стаха», створаны па аднайменнай аповесці (нап. 1958, уперш. апубл. 1964), якая адпавядае ўсім канонам жанру гатычнага раману. Тут і сівые змрочныя легенды і радавыя праклёны, і адпаведная атмасфера, уласцівая жанру – змрочны лядашчы замак у асяроддзі цьмяных шэрых балот. Ну, і вельмі ўдалая перадача пачуцця пужалай напружанасці: «Калі я прачынаўся – я чуў у калідоры крокі Малога Чалавека і часам яго ціхі жаласны стогн. А пасля зноў чорная бездань цяжкага сну, і зноў скача па верасе і дрыгве імклівае, як страла, паляванне».