cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Петка Славейкаў
Біяграфія
Петка Славейков адначасова навучаўся ў гарадах Тырнава,, і ў. Акрамя этага, чытаў кнігі ў бібліятэках манастыра каля Тырнава. Велізарную ролю ў яго адукацыі адыграла засваенне ім «Славяна-балгарскай гісторыі» Паісія Хілендарскага. Падчас навучання ў вучылішчы горада (на чале якога тады стаяў Эмануіл Васкідовіч) удасканальваў сваё веданне грэчаскай мовы і вывучаў творы сербскай і заходнееўрапейскай літаратуры. З 1843 года быў выкладчыкам у Тырнава. У 1863—1867 быў рэдактарам газеты «Гайда», пазней — газеты «Македонія» (1866—1872) і іншых перыядычных выданняў.
Падрыхтаваў поўны збор балгарскіх прыказак і прымавак (1889—1897), лічыцца адным з пачынальнікаў новай балгарскай літаратуры. Аўтар паэтычных зборнікаў «Стракаты букет», «Спеўнік» і «Басенік» (Бухарэст, 1852), «Песні і вершы» (1879), паэмы «Крыніца Беланогай» (1873). Перакладаў з рускай, грэцкай, турэцкай, сербахарвацкай моў.
У гонар Славейкова названа вёска.
NGC 7592
NGC 7592 (іншыя абазначэнні — PGC 70999, MCG -1-59-17, MK 928, VV 731, IRAS23157-0441) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трыпура
Трыпура (Tripura), штат на паўночным усходзе Індыі, акружаны Бангладэш з поўначы, поўдня і захада, гранічыць са штатамі Асам і Мізарам на ўсходзе. Займае 26-е месца сярод штатаў па плошчы (10 492 км2) і 21-е па насельніцтву (3,2 млн. чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Агартала. Трыпура — адзін з трох штатаў краіны (разам з Кералай і Заходняй Бенгаліяй), дзе традыцыйна моцныя левыя сілы.
Геаграфія
Клімат трапічны, мусонны. Рэльеф пераважна ўзгорысты, большасць насельніцтва жыве на раўнінах.
Эканоміка
Аграрны штат, 64% насельніцтва занятыя ў сельскай гаспадарцы. Большасць палеткаў адведзена пад харчовыя культуры: рыс, алейныя, бульбу.
Штат у цэлым бедны на карысныя выкапні, але маюцца значныя залежы прыроднага газу.
Насельніцтва
Трыпура — другі па колькасці насельніцтва штат паўночна-ўсходняй Індыі пасля Асама. 70% жыхароў штата — бенгальцы, 30% — належаць да мясцовых плямёнаў. 86% — індуісты. Высокі ўзровень пісьменнасці.
Тэрпеноіды
Тэрпеноіды — кіслародзмяшчальныя арганічныя злучэнні (як правіла, прыроднага паходжання), вугляродны шкілет якіх утвораны з ізапрэнавых звёнаў. Тэрпеноіды з’яўляюцца вытворнымі, у некаторых выпадках іх вугляродны шкілет можа ўтварыцца з поліізапрэнавых структур шляхам перамяшчэння або страты вугляроднага фрагмента, звычайна метыльнай групы.
Асаблівасці будовы малекул тэрпеноідаў прыводзяць да прыкметнага іх адрознення ад іншых арганічных злучэнняў падвышанай, схільнасцю да ізамерацыі, цыклізации і полімерызацыі. і трансфармацыя нярэдка праходзіць у мяккіх умовах, пад дзеяннем святла, кіслароду паветра, пароў вады і т. п. З-за лёгкай перагрупоўкі вугляроднага шкілета тэрпеноідаў рускі навуковец назваў іх «хімічнымі хамелеонамі».
Тэрпеноіды з’яўляюцца актыўнымі ўдзельнікамі абменных працэсаў, якія праходзяць у раслінах. Некаторыя тэрпеноіды рэгулююць актыўнасць генаў раслін, удзельнічаюць у фотахімічных рэакцыях. Вугляродныя ланцугі шэрагу тэрпеноідаў з’яўляюцца ключавымі прамежкавымі прадуктамі ў біясінтэзе стэроідных гармонаў, халестэрыну, ферментаў, вітамінаў Д, Е, К, жоўцевых кіслот.
Раслінныя тэрпеноіды маюць шырокі спектр біялагічнага дзеяння і таму ўяўляюць цікавасць для пошуку новых лекавых прэпаратаў.
Кручкі (Мёрскі раён)
Кручкі́ (, Крючки) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Да 12 чэрвеня 1958 года хутар уваходзіў у склад Глінаўскага сельсавета, да 27 сакавіка 1959 года — у склад Чэраскага сельсавета, да 24 жніўня 1992 года — у склад Якубаўшчынскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Чэраскага сельсавета.
Ліліян (герцагіня Халандская)
Прынцэса Ліліян, герцагіня Халландская (Lilian; 30 жніўня 1915, Суонсі, Вялікабрытанія — 10 сакавіка 2013, Стакгольм, Швецыя) — член шведскага каралеўскага дома, жонка прынца Бертыля, герцага Халандского (1912—1997), цётка караля Карла XVI Густава, англійская мадэль.
Грамадка (гміна)
Грама́дка (Gromadka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Балеславецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грамадцы. Плошча гміны складае 267,68 км². Станам на 30.06.2010 год у гміне Грамадка пражывалі 5 424 чалавек, шчыльнасць — 20,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Ліліян (герцагіня Халандская)
Біяграфія
Ліліян нарадзілася ў Суонсі — другім па велічыні горадзе Уэльса і была дачкой Уільяма Дэвіса і Гледзіс Мэры Курэн. У юнацтве стала працаваць мадэллю і з’явілася на вокладцы часопіса «Vogue». Яе бацькі рассталіся, калі ёй было пяць гадоў. Афіцыйна развод быў зарэгістраваны ў 1939 годзе.
У 1940—1945 гадах яна была замужам за англійскім акцёрам Іванам Крэйгам.
У 1943 годзе яна ўпершыню сустрэла ў Лондане прынца Бертыля Шведскага — сына караля Густава VI Адольфа і Маргарыты Конаўцкай. Неўзабаве пасля гэтага яны сталі палюбоўнікамі, хоць Ліліян была замужам за Іванам. У 1945 годзе яны развяліся. Пасля таго як старэйшы брат прынц Бертыля Густаў Адольф загінуў у 1947 годзе, пакінуўшы падгадаванага сына, у Бертыля з’явіўся шанец стаць рэгентам шведскага Каралеўства. Па гэтай прычыне, ён вырашыў не жаніцца на Ліліян, бо гэта пазбавіла б яго пасаду. Некалькі гадоў яны жылі разам, хаваючы свае адносіны. Пражывалі ў Сент-Максіме на поўдні Францыі. Бацька прынца, кароль Густаў VI, пражыў доўгае жыццё, і за гэты час пляменнік Бертыля дасягнуў паўналецця. Пасля смерці караля Густава VI Адольфа (у 1973), Ліліян і Бертыль заключылі шлюб. Вянчанне адбылося 7 снежня 1976 года. Тым не менш, Бертыль працягваў выступаць у якасці намесніка караля ў яго адсутнасці. Яго жонка стала называцца прынцэса Ліліян, герцагіня Халандская. Пражываць муж і жонка сталі на ўласнай віле Сульбакен.
Бертыля не стала 30 жніўня 1997 года. Ён памёр на 82-і дзень нараджэння яго жонкі. У 1997—2010 гадах прынцэса Ліліян працягвала прадстаўляць Швецыю на афіцыйных мерапрыемствах і святах. У 2000 годзе яна выпусціла аўтабіяграфічную кнігу пра жыццё пры каралеўскім двары, а таксама пра сямейнае жыццё з Бертылем. У жніўні 2008 года прынцэса ўпала і зламала рабро ў сваім доме. Падобны выпадак паўтарыўся ў лютым 2009 года. 3 чэрвеня 2010 года было абвешчана, што прынцэса Ліліян хворая на хваробу Альцгеймера і больш не можа выконваць грамадскія абавязкі.
У гонар прынцэсы Ліліян было дадзенае другое імя дачцэ прынцэсы Мадлен, якая нарадзілася 20 лютага 2014: яе поўнае імя Леанор Ліліян Марыя.
Лядкі
Ля́дкі (, Лядки) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ярэміцкага сельсавета.
16 ліпеня
16 ліпеня — сто дзевяноста сёмы (сто дзевяноста восьмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Макары (Мастоўскі раён)
Макары́ (, Макары) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 5 сакавіка 1886 года
Сонечнае зацьменне 5 сакавіка 1886 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9357 і дасягнула свайго максімуму ў 22:05:26 UTC у пункце з каардынатамі 0° пд. ш. 150° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 8 хв. 20 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 241 км.
Зацьменне 5 сакавіка 1886 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1886 годзе і 208-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 верасня 1885 года, наступнае — 29 жніўня 1886 года.
Юнібакен
Юнібакен (Junibacken) — дзіцячы культурна-забаўляльны цэнтр, «музей казак», размешчаны ў Стакгольме на востраве Юргордэн.
Апісанне
У музеі змадэляваныя месцы з розных дзіцячых твораў шведскіх пісьменнікаў, перш за ўсё Астрыд Ліндгрэн, а таксама Тувэ Янсан, Эльзы Бескаў і шэрагу іншых, якія можна не толькі агледзець, але і пагуляць у іх. Штодня праводзяцца спектаклі і іншыя дзіцячыя забаўляльныя мерапрыемствы. У музеі ёсць таксама рэстаран і кніжны магазін, у якім можна набыць дзіцячыя кнігі на розных мовах.
Таксама адной з асаблівасцяў музея з'яўляецца казачны цягнік, на якім наведвальнікі могуць падарожнічаць па сцэнах з кніг Астрыд Ліндгрэн. Дэкарацыі выкананы па ілюстрацыях мастачкі Марыт Торнквіст (Marit Törnqvist), якая працавала з Астрыд Ліндгрэн.
Назва Юнібакен (у перакладзе "ліпеньская горка") узята з твора Ліндгрэн «Мадыкен і Пімс з Юнібакена».
Вільготныя тропікі Квінслэнда
Вільготныя тропікі Квінслэнда (Wet Tropics of Queensland) — аб'ект Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА на паўночна-усходнім узбярэжжы штата Квінслэнд у Аўстраліі.
Зона вільготных тропікаў пакрывае паўночна-усходняе ўзбярэжжа штата Квінслэнд паміж гарадамі Таўнсвіл і Куктаўн. Іх плошча — каля 894 тыс. га.
У гэтым рэгіёне вылучаюцца дзве зоны: раён мыса Трайбулэйшан і даліна ракі Дэйнтры. Першая знакамітая рэдкім спалучэннем каралавых рыфаў і выходзячых на ўзбярэжжа джунгляў. Другая з'яўляецца самым вялікім участкам Аўстраліі, дзе растуць не кранутыя чалавекам вільготныя трапічныя лясы. Часам гадавая колькасць ападкаў у гэтай мясцовасці перавышае 7000 мм.
Гэты рэгіён асабліва каштоўны тым, што ён з'яўляецца своеасаблівым «жывым летапісам» усіх асноўных этапаў эвалюцыі расліннага жыцця на планеце Зямля. Многія віды раслін, якія тут сустракаюцца, паходзяць яшчэ з тых часоў, калі Аўстралія была часткай старажытнай Гандваны. Вільготныя тропікі Квінслэнда насяляюць каля 400 відаў раслін і жывёл, палова з якіх з'яўляюцца эндэмікамі.
Іван Пятровіч Макаловіч
Іва́н Пятро́віч Макало́віч (, Дубаўка,, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі , літаратар, гісторык.
Біяграфія
З ліпеня 1959 гады працаваў у калгасе імя Фрунзэ Лунінецкага раёна. Служыў у Савецкай Арміі (1959—1962). У 1966—1973 гг. працаваў літаратурным супрацоўнікам, загадчыкам аддзела прамысловасці, будаўніцтва і транспарту абласной газеты «Мінская праўда».
У 1975 годзе пачаў працаваць у газеце «Звязда» загадчыкам аддзелаў будаўніцтва, навукі і навучальных устаноў, прапаганды. З 1981 г. — намеснік, з 1986 рэдактар ​​газеты «Звязда». Быў старшынём Дзяржаўнага камітэта па друку (1989—1990), галоўным рэдактарам творчай студыі «Фота і жыццё» (1990), намеснікам галоўнага рэдактара газеты «Народная газета» (1990—1995). З 1995 намеснік галоўнага рэдактара газеты «Народная воля».
Член Цэнтральнага Камітэта Кампартыі Беларусі (1986—1990); старшыня Саюза журналістаў Беларусі (1986—1990); сакратар Саюза журналістаў СССР (1987—1990); член праўлення Беларускага камітэта міру (з 1987), намеснік старшыні таварыства «Беларусь — Польшча» (з 1987), адзін з заснавальнікаў Грамадскага навукова-аналітычнага цэнтра «Беларуская перспектыва» (1995—1999).
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1987); медалём «За доблесную працу»; у адзнаку 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна (1970); срэбным медалём ВДНГ (1983); залатым ганаровым знакам агенцтва «Інтэрпрэс» (Польшча). Жонка — Людміла Андрэеўна Макаловіч, сыны Уладзімір, Ігар.
NGC 7593
NGC 7593 (іншыя абазначэнні — PGC 70981, UGC 12483, MCG 2-59-20, ZWG 431.35, KUG 2315+110, IRAS23154+1104) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ардынскае
Ардынскае (Ордынское) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ардынскага раёна Новасібірскай вобласці. Пасёлак размешчаны на беразе Новасібірскага вадасховішча, за 103 км ад Новасібірска. Праз населены пункт праходзіць аўтадарога Р380, якая злучае яго з Новасібірскам і Барнаулам.
Каробчына
Каро́бчына (, Коробчино) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Пэльплін
Пэльплін (Pelplin, Pelplin) — горад на поўначы Польшчы, размешчаны за 55 км на поўдзень ад цэнтра Гданьска і за 310 км ад Варшавы. Уваходзіць у склад Тчэўскага павета Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пэльплін. Займае плошчу 4,45 км², насельніцтва 8,1 тыс. чалавек (на 2019).
Аддзел фізіялогіі і сістэматыкі ніжэйшых раслін АН БССР
Аддзел фізіялогіі і сістэматыкі ніжэйшых раслін АН БССР быў створаны ў 1958 годзе з аднайменнага аддзела (існаваў з 1953) Інстытута біялогіі АН БССР. Заснавальнікам і кіраўніком аддзела амаль на працягу ўсяго перыяду існавання быў акадэмік Васіль Феафілавіч Купрэвіч.
Рэарганізацыя
У 1972 Аддзел у складзе трох лабараторый цалкам увайшоў у склад Інстытута эксперыментальнай батанікі АН БССР.
Іозеф фон Айхендорф
Іозеф фон Айхендорф ( — ) — нямецкі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў замку Лубавіц (Верхняя Сілезія) у шляхетнай сям’і. У дзяцінстве атрымаў хатнюю адукацыю; у 1801 годзе паступіў у каталіцкую гімназію у Брэслаў (цяпер Уроцлаў, Польшча), а ў 1805 годзе пачаў вывучаць правазнаўства ва ўніверсітэце г. Гале. З уварваннем напалеонаўскіх войскаў універсітэт у 1806 годзе быў зачынены; два гады Айхендорф правёў ў Гейдэльбергу, дзе зблізіўся з Клеменсам Брэнтана і іншымі прадстаўнікамі рамантызму. Правучыўшыся наступныя два гады ў Берліне і Ене, Айхендорф ў 1813 годзе ўступіў у добраахвотніцкі атрад «стралкоў Лютцаа», дзе і служыў да канца вайны з Напалеонам у 1815 годзе. Пасля жаніцьбы ў 1816 годзе служыў чыноўнікам у Берліне, Брэслаў, Данцыгу ​​і Кёнігсбергу. У 1844 годзе выйшаў на пенсію і да самай смерці жыў у Нейсэ (Сілезія).
Беларускія пераклады
На беларускую мову асобныя вершы пераклалі Алег Лойка, Уладзімір Папковіч.
Хларапрэн
Хларапрэн (хлорбутадыен, 2-хлор-1,3-бутадыен) СН2=ССl-СН=СН2 — манамер, сыравіна для атрымання хларапрэнавых каўчукоў. Бясколерная вадкасць з рэзкім пахам, тэмпература плаўлення — −130 °C, тэмпература кіпення +59,4 °C, шчыльнасць 958 кг/м³ (20 °C). Не раствараецца ў вадзе, змешваецца з большасцю арганічных растваральнікаў. Атрымліваюць гідрахрараваннем вінілацэтылену. Таксічны; ГДК у паветры 0,002 мг/м³.
Чэрн (камуна)
Камуна Чэрн (Tjörns kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Чэрн 260-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Шэргамн.
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Івесь
Івесь — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ракі ў басейне Шоша, за 36 км на ўсход ад горада Глыбокае, каля вёсак Івесь і Хралы (Хролы?).
Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі
Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі (нар., в. Шоўкавічы, , Гомельская вобласць) — беларускі пісьменнік, грамадскі дзеяч.
Івесь
Катлавіна выозера выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м, разараныя, на паўночным захадзе парослыя лесам. Берагі пясчаныя, пад хмызняком, на ўсходзе і паўночным захадзе месцамі абразійныя ці зліваюцца са схіламі. Пойма забалочаная, пад хмызняком. На возеры востраў плошчай 1 га. Вада вызначаецца высокай празрыстасцю.
Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1960 годзе скончыў Мінскі тэхнікум харчовай прамысловасці. Працаваў на Гарадзейскім цукровым заводзе (1960—1964), у нясвіжскай раённай газеце «Чырвоны сцяг» (1964—1967). Завочна скончыў аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1966). У 1967—1968 гадах першы сакратар Нясвіжскага райкама камсамола, у 1968—1976 гадах — у апараце ЦК ЛКСМБ, у 1976—1978 гадах — адказны сакратар праўлення Саюза пісменнікаў БССР. З 1978 года галоўны рэдактар часопіса «Вясёлка». З 1988 года — старшыня праўлення Беларускага аддзялення Савецкага дзіцячага фонду, пасля прэзідэнт Беларускага дзіцячага фонду, віцэ-прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі дзіцячых фондаў. Ініцыятар і старшыня I Усебеларускага фестывалю народнага гумару ў Аўцюках Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці (1995).
Івесь
Зарастае да глыбіні 5,5 м. Шырыня палосы расліннасці да 60 метраў, пашырана да глыбіні 5,5 м. Вада ў возеры добра насычана кіслародам, вызначаецца высокай празрыстасцю. Возера слабапраточнае. Упадаюць два ручаі: адзін з возера Молена, другі з возера Белае. На захадзе з возера Івесь выцякае рака Баярка (упадае ў возера Шо).
У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, язь, плотка, лінь, мянтуз і іншыя віды рыб.
Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі
Творчасць
У друку выступае з 1964 года. Аўтар кніг публіцыстыкі «Райкомаўскія будні» (1971), «Дзень за днём» (1973), «Знайдзі сябе» (1974), «Якое яно, шчасце?» (1977), нарысаў «Прыдзвінскі цуд» (1975), «Высокія зоркі» (1981), дакументальных аповесцей «Крутыя вёрсты» (1980, пастаўлена радыёп’еса ў 1978), «Урокі Купрэвіча» (1987), «Любі мяне пры ўсякай долі…» (з Б. Чалым, 1989; пра моладзь, вывезеную ў час Вялікай Айчыннай вайны ў Германію), «Невядомы» (1990; пра нарадавольца І. Грынявіцкага), зборнікаў прозы «Раны» (1987), «Дзень нараджэння» (1988). Пра родную вёску, праблемы выхавання моладзі аповесць «Адпяванне жывых» (1993). Тэма дзяцей-сірот узнята ў дзённіку «Бацькі і дзеці» (1995). Аповесць «Я: Праўдзівы аповяд пра твой і мой радавод» (1998) створаная на архіўных і дакументальных матэрыялах, расказвае пра карані сем’яў, прозвішчаў, гербаў. Кнігу «Мама. Малітва сына» (1999) Уладзімір Ліпскі напісаў да стагоддзя сваёй маці. Прозвішчы землякоў, іх жыццёвыя лёсы і сталі матэрыялам для скрупулёзнага даследавання пісьменніка ў кнізе «Мы: аповесць пра нашы прозвішчы» (2006).
Выдаў кнігі аповесцей, апавяданняў, казак (у т.л. казкі-коміксы) для дзяцей «Рыгоркавы прыгоды» (1974), «Марынчына казка» (1977), «Клякса-Вакса і Янка з Дзіўнагорска» (1982), «Лаўрэнавы працадні» (1984), «Пралескі ў небе» (1997), «Антонік-понік» (1998), «Наша Маша» (2002), «Прыгоды нуліка» (2007), «Я тут жыву: дзецям пра Беларусь» (2008) і інш. Творы для дзяцей адметныя веданнем дзіцячай псіхалогіі, займальнасцю, жывой народнай мовай, дасціпнасцю. Паводле аповесці «Вясёлая азбука» ў Дзяржаўным музычным тэатры Беларусі пастаўлены мюзікл «Прыгоды ў замку Алфавіт» (1996, лібрэта С. Клімковіч, муз. В. Войціка).
Жыццё іншых
«Жыццё іншых» (Das Leben der Anderen) — нямецкі драматычны фільм 2006 года, дэбют сцэнарыста і кінарэжысёра Флорыяна Хенкеля фон Донэрсмарка.
Фільм паказвае жыццё ў ГДР. Адмысловая служба Штазі жорстка кантралюе жыццё грамадзян і асабліва культурных дзеячоў.
Прэм’ера фільма адбылася 15 сакавіка 2006 года ў Берліне. У гэты самы час кінасцэнарый фільма быў надрукаваны нямецкім выдавецкім домам «».
Фільм атрымаў намінацыю на прэмію «Залаты глобус» і стаў лаўрэатам прэміі «Оскар» 2007 года ў катэгорыі «Найлепшы фільм на замежнай мове». Раней, у Германіі, фільм атрымаў сем «Нямецкіх кінапрэмій», у тым ліку ў катэгорыях «Найлепшы фільм», «Найлепшы рэжысёр», «Найлепшы сцэнарый», «Найлепшы акцёр» і «Найлепшы акцёр другога плана». Фільм быў прадстаўлены ў 11 намінацыях, і тым самым усталяваў новы рэкорд па колькасці намінацый на галоўную кінапрэмію Германіі.
Касавыя зборы кінастужкі склалі больш за 77 млн. долараў пры бюджэце ў 2 млн. долараў.
Сюжэт
Усходні Берлін, 1984 год. Адмысловая служба Штазі жорстка кантралюе жыццё грамадзян. Фанатычнаму агенту капітану Герду Візлеру прапануюць сачыць за драматургам Драйманам і ягонай сяброўкай. Аперацыя праходзіць пад пільным кантролем найвышэйшых палітычных колаў. Выкананне задання абяцае кар’ерны ўзлёт. Але заглыбіўшыся ў чужое жыццё, Візлер змяняецца сам. Шэры вінцік сістэмы сам становіцца чалавекам. Аднак рэпрэсіўную машыну ўжо не спыніць…
Выхад
Прэм’ера фільма адбылася 15 сакавіка 2006 года ў Берліне. Карціна дэманстравалася на міжнародных кінафестывалях у Лакарна (6 жніўня), Тэльюрайдзе (3 верасня), Таронта (7 верасня), Хельсінках (17 верасня), Севільі (5 лістапада).
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 80 кінаўзнагародамі і яшчэ 37 намінацыямі. Сярод іх 7 «Нямецкіх кінапрэмій», 3 «Еўрапейскія кінапрэміі», па адной прэміі «BAFTA», «Сезар» і «Оскар».
Тэлугская Вікіпедыя
Тэлугская Вікіпедыя (тэлугск.: వికీపీడియా:వికీపీడియా మైలురాళ్ళు) — раздзел Вікіпедыі на тэлугскай мове, другой паводле колькасці носьбітаў сярод моў Індыі. Заснаваны 9.12.2003 года.
Тэлугская Вікіпедыя — першы раздзел Вікіпедыі на мове Паўднёвай Азіі, які перасягнуў рубеж у 10 000 артыкулаў. Колькасць у 25 000 артыкулаў Тэлугскі раздзел перасягнуў 12.12.2006 года.
На 12.6.2012 года Тэлугская Вікіпедыя змяшчае 50 256 артыкулаў і займае 58-е месца сярод усіх моўных раздзелаў.
Тэлугскі вікіпедыст Пранайрадж Вангары напісаў 365 артыкулаў за 365 дзён у рамках канцэпцыі WikiVastaram. Ён пачаў 8 верасня 2016 г., кожны дзень пісаў артыкул у вікі, завяршыў WikiVastaram 7 верасня 2017 г. З гэтай нагоды віцэ-прэзідэнт Індыі Венкая Найду павіншаваў Пранайраджа праз свой уліковы запіс у Twitter. Дзяржаўны міністр Тэланганы К. Т.Р. разам з віншаваннямі праз свой уліковы запіс у Твітэры і Фэйсбуку садзейнічаў Пранайраджу ў яго палаце ў Прагаці Бхаване. Працягваючы гэтую тэндэнцыю, ён завяршыў 1000 артыкулаў за 1000 дзён па стане на 4 чэрвеня 2019 года.
Крыштаф Станіслаў Завіша
Крыштаф Станіслаў Завіша (, в. Горка Слонімскага павета — ) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, пісьменнік-мемуарыст. Ваявода менскі (з 1720), староста менскі (з 1685) і чачэрскае (з 1684).
Біяграфія
З шляхецкага роду Завішаў герба «Лебедзь», сын Андрэя Казіміра і Аляксандры Агінскай. Па смерці бацькі выхоўваўся дзядзькам вялікім канцлерам літоўскім Марцыянам Аляксандрам Агінскім. Навучаўся ў Віленскай акадэміі, потым у Кракаве.
Браў актыўны ўдзел у палітычным жыцці: некалькі разоў абіраўся дэпутатам на соймы, іхні маршалак у 1697, 1718 і 1720. Спачатку падтрымліваў караля Аўгуста Моцнага, аднак у Паўночную вайну перайшоў на бок Станіслава Ляшчынскага.
Пабраўся шлюбам з Тэрэзай Тышкевіч, у выніку чаго атрымаў багаты пасаг. Адзін з асноўных фундатараў капліцы Святога Феліцыяна ў касцёле Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі пры калегіуме езуітаў у Мінску. Па смерці ў ёй жа быў пахаваны.
Бацька Ігнацыя Завішы.
Паломніцтва ў Рым і здабыццё мошчаў Св. Феліцыяна
Староста менскі і чачэрскі Крыштоф Станіслаў Завіша здзейсніў паломніцтва ў Рым, якое апісаў затым ува ўласнаручна напісаным дыярыушы пад назваю «Помнікі». Ён прысутнічаў на пахаванні Папы Рымскага Інакенція XII, а таксама на абранні ды абвяшчэнні Папы Клімента ХІ.
Папа Клімент ХІ быў неардынарнаю асобай для свайго часу: стаўшыся наймаладым за ўсё XVIII стагоддзе Папам Рымскім, ён імкнуўся да павышэння аўтарытэта Папскай дзяржавы на міжнароднае арэне, перадусім праз дыпламатычныя сродкі. У год свайго абрання на Папскі сталец, які да таго ж супаў з юбілеем хрысціянства, Клімент ХІ меў сустрэчу з пілігрымам з далёкага Вялікага Княства Літоўскага і Рускага Крыштофам Станіславам Завішам ды падараваў яму труну з мошчамі святога Феліцыяна. Завіша перадаў дар менскаму езуіцкаму касцёлу :
Творчасць
Найбольш значнае з літаратурнай спадчыны К. С. Завішы — яго мемуары, у якіх апісваюцца палітычныя падзеі і шляхецкі побыт Рэчы Паспалітай XVII—XVIII стст.
Мінскае вышэйшае ваенна-палітычнае агульнавайсковае вучылішча
Мінскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча (МВВКВ) — былая вайсковая вышэйшая навучальная ўстанова Беларусі.
Гісторыя
Заснавана ў 1980 у Мінску на базе 11-х Цэнтральных курсаў удасканалення палітскладу (ЦКУПС).
8 снежня 1980 года ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР член Ваеннага савета — начальнік палітупраўлення Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругі генерал-палкоўнік А. В. Дэбалю] уручыў вучылішчу баявы сцяг.
У ліпені 1984 года адбыўся першы выпуск афіцэраў-палітработнікаў. У 1985 годзе разам з чарговым выпускам савецкіх афіцэраў вучылішча ўпершыню выпусціла афіцэраў для армій дружалюбных краін, якія атрымалі дыпломы магістра педагагічных навук.
У канцы лістапада 1986 года на базе ВНУ былі праведзены зборы кіруючага складу ўсіх ваенна-палітычных вучылішчаў. Кіраўнікі ваенных ВНУ станоўча ацанілі якасць вучэбна-выхаваўчага працэсу і створаную за кароткі тэрмін існавання вучылішча навучальную і палявую базу.
26 красавіка 1990 года на базе Мінскага ВВПАВ прайшоў першы злёт выдатнікаў вучобы ваенна-палітычных вучылішчаў.
З 1980 па 1991 гады ў Мінскім ваенна-палітычным вучылішчы атрымалі адукацыю каля 900 чалавек з 21 замежных краін.
З 1992 г. — Мінскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча (МВВКВ).
З 1994 года ад'юнктура.
У 1995 г. на базе двух вышэйшых ваенных вучылішчаў — інжынернага (МВВІВ) і каманднага (МВВКВ) створана Ваенная акадэмія Рэспублікі Беларусь.
За час свайго існавання ажыццявіла 11 выпускаў і падрыхтавала больш за 1900 афіцэраў. Больш за 150 чалавек з іх прайшлі афганскую вайну. Выпускнікі МВВПАВ удзельнічалі ў ліквідацыі наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС, ва ўзброеных канфліктах на тэрыторыях былых саюзных рэспублік, контртэрарыстычнай аперацыі на Паўночным Каўказе і міратворчых аперацыях.
Зараз на тэрыторыі былога ваеннага гарадка вучылішча месцяцца Інстытут пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь, Навукова-даследчы інстытут Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь і факультэт Генеральнага штаба Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. На базе самога вучылішча быў створаны агульнавайсковы факультэт Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.
Украінская Вікіпедыя
Украінская Вікіпедыя (Українська Вікіпедія) — раздзел Вікіпедыі на ўкраінскай мове, заснаваны 30 студзеня 2004 года. -ы па велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце. Сёння ўкраінскі раздел змяшчае NaN артыкулs.
Першыя зафіксаваныя спробы стварэння артыкула ва Украінскай Вікіпедыі датуюцца 26 студзеня 2004 года. Тады незарэгістраваны ўдзельнік увёў «uk:Географя» (арыгінальная арфаграфія захаваная). Частка запісаў у базе даных, у прыватнасці, з 27 снежня 2003 года па 26 студзеня 2004 года, страчана. Такім чынам ёсць імавернасць, што «першыя спробы» былі значна раней. Першы артыкул — Атам, альбо Атом быў створаны 30 студзеня 2004 года ўдзельнікам з Японіі. Праз тры месяцы, 4 красавіка 2004 года, была афіцыйна актывавана ўкраінская частка Вікіпедыі. Колькасць артыкулаў на той момант складала ўжо 1000.
17 лютага 2008 года зарэгістраваны 10 000 удзельнік.
28 сакавіка 2008 года быў напісаны 100 000 артыкул.
11 лістапада 2008 года было дзвюхмільённае рэдагаванне.
29 жніўня 2009 года было трохмільённае рэдагаванне.
7 ліпеня 2011 года Украінская Вікіпедыя пераадолела рубеж у 300 000 артыкулаў. Тады яна была на 15 месцы пасля Нарвежскай Вікіпедыі на мове букмал.
30 жніўня 2011 года ўвечары Украінская Вікіпедыя апярэдзіла Нарвежскую Вікіпедыю па колькасці артыкулаў і заняла 14 месца. У гэты дзень Нарвежская Вікіпедыя яшчэ раз зноў ненадоўга апярэдзіла Украінскую Вікіпедыю, але хутка страціла сваю пазіцыю.
20 кастрычніка 2011 года колькасць рэдагаванняў дасягнула 8 000 000.
26 кастрычніка 2011 года агульная колькасць усіх старонак ва Украінскай Вікіпедыі перавысіла 1 мільён.
19 снежня 2011 года ўпершыню ва Украінскай Вікіпедыі колькасць актыўных удзельнікаў перавысіла 2000.
28 снежня 2011 года Украінская Вікіпедыя пераадолела мяжу ў 350 тыс. артыкулаў і наблізілася да 13 Вікіпедыі — Каталонскай на адлегласць у 8 тыс. артыкулаў.
Увосень 2011 года Украінская Вікіпедыя выйшла на 7 месца па якасці неабходных абавязковых артыкулаў, абагнаўшы Італьянскую Вікіпедыю.
27 чэрвеня 2012 года колькасць правак ва Украінскай Вікіпедыі дасягнула 10 000 000.
20 мая — 500 000 артыкулаў.
Большасць рэдагаванняў Украінскай Вікіпедыі (каля 85 %) робіцца з тэрыторыі Украіны. Паводле даных статыстычнага сервера Вікіпедыі ў снежні 2010 года было прагледжана 28,4 млн старонак (11 старонак штосекундна). Гэта 0,22 % усей колькасці праглядаў усімі мовамі.
Шмат артыкулаў украінскай Вікіпедыі было перакладзена на рускую мову. Напрыклад, сотні артыкулаў пра горную прамысловасць, шматлікія артыкулы і накіды пра населеныя пункты Украіны і гэтак далей.
Сёння гэта -ы паводле велічыні раздзел Вікіпедыі ў свеце (3-е месца сярод славянамоўных раздзелаў: пасля рускага і польскага), змяшчае больш за 500 000 артыкулаў. Украінская Вікіпедыя належыць да тых раздзелаў Вікіпедыі, якія найбольш дынамічна развіваюцца.
Існуе меркаванне, што колькасць артыкулаў ва Украінскай Вікіпедыі вялікая, дзякуючы паляпшэнню артыкулаў са старых энцыклапедый робатамі. Напрыклад, менавіта робаты загрузілі тысячы артыкулаў аб астэроідах. Аднак разам з тым паведамляецца, што частка артыкулаў, створаных робатамі, перароблена пазней рэдактарамі Вікіпедыі.
Беларуская тэматыка
Ва Украінскай Вікіпедыі ёсць вялікая колькасць артыкулаў, прысвечаных Беларусі: uk:Категорія:Білорусь. Аднак у вызначанай катэгорыі прадстаўлены не ўсе артыкулы пра Беларусь, бо частка артыкулаў не катэгарызавана. Таксама ва Украінскай Вікіпедыі існуюць наступныя катэгорыі: uk:Категорія:Незавершені статті з географії Білорусі, uk:Категорія:Незавершені статті з історії Білорусі.
Пераліўніца малая
Пераліўніца малая (Apatura ilia) — дзённы матылёк сямейства німфаліды. Ілія ў рымскай міфалогіі) — Рэя Сільвія, маці Ромула і Рэма, родапачынальніца рымлян.
Апісанне
Размах крылаў 60-80 мм. Верхні бок крылаў чорна-буры, у самца з ярка-фіялетавым адлівам, у самкі светла-буры без адліву. Пералівы ствараюцца не сінім фарбавальнікам, а структурнымі афарбоўкамі, якія абумоўлены частковым адлюстраваннем сіняга складніку спектру святла. Самкі буйней самцоў. Пярэднія крылы з белымі плямамі, заднія з белай перавязкай, цёмныя вочкі акружаныя аранжавай аблямоўкай і на верхніх, і на ніжніх крылах. Ніжні бок крылаў — фіялетава-буры, адсутнічае белы зубчык на перавязцы.
Арэал
Цэнтральная, Паўднёвая і Усходняя Еўропа, Каўказ і Закаўказзе, Паўднёвы Урал, паўночны захад Казахстана, Усходняе Забайкалле, Прыамур'е (на поўнач ад Зейскага запаведніка, верхняга цячэння ракі Бурэя, Марыінскага ), Прымор'е, Кітай, Карэя, Японія.
Від жыве ў лясным і лесастэпавых паясах Усходняй Еўропы. На паўночным усходзе мяжу арэала можна правесці ад Ленінградскай вобласці Расіі на ўсход да Паўднёвага Урала. Сустракаецца па ўсёй Польшчы, Славакіі, Венгрыі, Румыніі, Беларусі. На Украіне не адзначаны толькі ў сярэдне-стэпавай і сухастэпавай падзонах стэпавай зоны і ў Крыму. У Расіі арэал распасціраецца ад Сярэднярускага ўзвышша і Паўднёвага Урала, на поўдзень да Каўказа, дзе вядомыя знаходкі віду ў Растоўскай вобласці ля Таганрога і станіцы Яфрэмава-Сцяпанаўскай, на поўдні Стаўрапольскага краю і поўначы Кабардзіна-Балкарыі, паўночнай часткі чарнаморскага ўзбярэжжа і Адыгеі, у цэнтральнай частцы Волга-Ахтубінскай поймы ў Астраханскай вобласці.
Адсутнічае ў Паўночнай Германіі, Міжземнаморскай вобласці, Скандынавіі і Англіі. Невялікія папуляцыі ў Іспаніі, Партугаліі.
Час лёту і месцапражыванні
У Еўропе — з ліпеня да пачатку жніўня. У еўрапейскай часткі Расіі ў чэрвені-ліпені. На поўдні арэала або ў гарачыя гады ў канцы жніўня і верасні могуць з'яўляцца матылі другога пакалення. Лётае па берагах рэк і ручаёў, на палянах і ўзлесках шыракалістых і змяшаных лясоў, у вярбовых зарасніках. У горы не падымаецца вышэй за 1000 м над узр. м.
Самцы часта ўтвараюць скапленні па берагах лужын, ручаёў або на экскрыментах буйных жывёл, прыцягваюцца чалавечым потым. Самкі вядуць схаваны спосаб жыцця, трымаюцца ў асноўным у кронах дрэў і вельмі рэдка спускаюцца пад полаг лесу.
Вусень і кукалка
Стадыя вусеня са жніўня да чэрвеня. Вусень аналагічны пераліўніцы вялікай, адрозніваецца толькі чорным колерам ражкоў на галаве. Зімуюць вусені. Кармавыя расліны:, , , , , ,.
Стадыя кукалкі доўжыцца звычайна 2-3 тыдні.
Заўвагі па ахове
Уключаны ў Чырвоныя кнігі: Латвіі (1998) (2 катэгорыя), Смаленскай вобласці ў Расіі (1997) (4 катэгорыя), Усходняй Фенаскандыі (1998), Германіі (4 катэгорыя). Лімітуючыя фактары: агульнае пагаршэнне экалагічнай абстаноўкі ў натуральных месцах пражывання.
Востраў збожжасховішчаў
Востраў збожжасховішчаў (Wyspa Spichrzów) — востраў на рацэ Матлава ў гістарычным цэнтры Гданьска.
Размяшчэнне
Востраў знаходзіцца паміж ракой Матлава і яе рукавом — Новай Матлавай. Размешчаны пасярод гістарычнага цэнтра, злучаны мастамі з Доўгімі садамі з усходу, з поўдня — са Старым прадмесцем, а з захаду — з Галоўным горадам. Праз яго праходзіць траса W-Z (Алея Арміі Краёвай). З поўначы востраў прымыкае да вострава Алавянка. Акрамя таго, паўднёвая частка вострава, дзе некалі захоўваліся лёгкаўзгаральныя тавары, была аддзелена ад асноўнай часткі вострава штучным Смольным каналам (на поўнач ад вуліцы Торуньскай).
Гісторыя
Востраў узнік у 1576 годзе ў выніку пашырэння рэчышча Новай Малтавы. Пасля XIII стагоддзя на месцы сучаснага вострава знаходзілася шмат сховішчаў збожжа, а ў XVI стагоддзі іх колькасць узрасла тут да 300. Забудове вострава быў нанесены сур'ёзны ўрон падчас бамбардзіровак у 1945 годзе. Да нешматлікіх помнікаў адносяць браму, якая была пабудавана ў 1517-1519 гадах. З таго часу толькі нямногія помнікі былі адноўлены.
UTC-04:00
UTC-4 (узімку — Атлантычны стандартны час, улетку — Паўночнаамерыканскі ўсходні час і круглы год — Усходне-карыбскі час) — часавы пояс, выкарыстоўвальны ў наступных дзяржавах і тэрыторыях:
Аперацыя «Паўабаронца II»
Аперацыя «Паўабаронца II» (Linebacker, Лайнбэкер, таксама калядныя бамбардзіроўкі) — стратэгічныя бамбардзіроўкі ваенных аб’ектаў і інфраструктуры Паўночнага В’етнама авіяцыяй ЗША з 18 па 29 снежня 1972 года. Аперацыя праводзілася па загадзе прэзідэнта ЗША Рычарда Ніксана.
Перадумовы
13 снежня 1972 года дэлегацыя Паўночнага В’етнама пакінула Парыж, дзе праводзіліся мірныя перамовы, з прычыны таго што паўднёвав’етнамскі прэзідэнт Нгуен Ван Цхьеу прымусіў амерыканскую дэлегацыю вылучыць відавочна непрымальныя для паўночнав’етнамскага боку прапановы, ужо пасля таго як у кастрычніку былі дасягнуты дамоўленасці аб умовах і ці ледзь не пра канкрэтную дату перамір’я. Для таго, каб прымусіць Паўночны В’етнам вярнуцца назад да перамоваў і было вырашана нанесці масіраваныя бомбавыя ўдары па Ханою і Хайфону.
Правядзенне
Мэтамі авіяналётаў былі ўсе ваенныя, а таксама і іншыя стратэгічна важныя аб’екты (чыгуначныя вузлы, масты, аўтадарогі, электрастанцыі і металургічныя прадпрыемствы) ля Ханоя і Хайфона. У аперацыі ўдзельнічалі бамбардзіроўшчыкі Boeing B-52 Stratofortress, якія дзейнічалі з авіябазаў Утапаа (Тайланд) і Андэрсан (востраў Гуам).
Аперацыя пачалася вечарам 18 снежня 1972 года, адначасовым ударам па асноўных аэрадромах базавання авіяцыі паўночнав’етнамскай арміі. У далейшым асноўныя намаганні ВПС ЗША былі сканцэнтраваны на разбурэнні важных прамысловых аб’ектаў, размешчаных у раёне сталіцы ДРВ — г. Ханой, галоўнага марскога порта Хайфон і асноўнага індустрыяльнага раёна Тхайнгуен.
B-52 дзейнічалі са сярэдніх вышынь з велізарным забеспячэннем знішчальнікамі, самалётамі агнявога і радыёэлектроннага падаўлення СПА, а таксама бартавымі сродкамі радыёэлектроннай барацьбы (РЭБ). Усяго за час аперацыі B-52 зрабілі каля 720 вылетаў, уразіўшы ўсе з дзясяткаў запланаваных мэтаў, уключаючы і пераважную большасць установак СПА. Агульны працэнт паспяховых вылетаў склаў больш за 98 %.
Першы ўдар па Ханою быў нанесены 19 снежня ў 4 гадзіны раніцы. Аперацыя праводзілася метадам так званых «дывановых бамбардзіровак» 25 тон бомбаў параўноўвалі з зямлёй усё на плошчы роўнай 30 футбольным палям. Агульны танаж скінутых бомбаў набліжаўся да 20 000 тон, што адпавядае трацілавым эквіваленце атамнай бомбы, скінутай на Хірасіму.
22 снежня ланцужок бомбаў, скінутых з аднаго з бамбавікоў B-52, уразіў шпіталь Bach Mai, размешчаны ў кіламетры ад аднайменнага аэрадрома. Пацыенты шпіталя былі эвакуіраваны, але 28 лекараў, медсясцёр і фармацэўтаў загінулі пад амерыканскімі бомбамі. Гэты эпізод шырока асвятляўся актывістамі антываеннага руху ў ЗША.
Страты
Па даных савецкага боку, толькі падчас аперацыі Linebacker II страчаны былі 34 B-52.
Страты B-52 склалі: па амерыканскіх даных — 8 % ад агульнай колькасці самалётаў, па савецкіх даных — 18 %.
Акрамя таго, было збіты 11 самалётаў іншых тыпаў.
У той жа час, паводле паўночнав’етнамскім даных, колькасць разбурэнняў, а таксама ахвяр сярод мірнага насельніцтва апынулася нечакана невялікім для такога метаду бамбакідання. У Ханоі загінула 1318 чалавек, у Хайфоне — 306 (для параўнання, падчас бамбардзіроўкі амерыканскай авіяцыяй Токіё ў сакавіку 1945 года, ад пажараў загінула не менш за 80 тысяч чалавек).
Страты Паўночнага В’етнама склалі 1624 грамадзянскіх асоб, страты ваенных невядомы. Страчана 3 самалёты МіГ-21.
Вынік і наступствы
У пачатку студзеня 1973 года мірныя перамовы аднавіліся і ўжо 27 студзеня 1973 года было падпісана Парыжскае мірнае пагадненне. Згодна з ім, амерыканскія войскі цалкам пакідалі Паўднёвы В’етнам і дэмантавалі ўсе свае вайсковыя базы. Выконваючы падпісанае пагадненне, 29 сакавіка таго ж года ЗША завяршылі вывад сваіх войскаў з Паўднёвага В’етнама, а 1 красавіка Паўночны В’етнам завяршыў працэдуру рэпатрыяцыі амерыканскіх ваеннапалонных.
Аперацыя прадэманстравала, што нават адносна шчыльная СПА, заснаваная на сістэмах С-75 і ўключала каля 30—40 дывізіёна, не можа спыніць вельмі масіраваны (калі ў агульнай складанасці на кожны ракетны комплекс прыходзілася па 6 атакавалых самалётаў), налёт стратэгічных бамбардзіроўшчыкаў, нават калі тыя лятуць па вядомых маршрутах і над вельмі абмежаванай тэрыторыяй. Аднак амерыканцы панеслі вялікія страты, і Паўночны В’етнам не страціў баяздольнасці.
Стайскі сельсавет (Лепельскі раён)
Ста́йскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Стаі.
Аперацыя «Паўабаронца II»
Вынік і наступствы
Пілот ВМС ЗША Уільям Лорэнс, які знаходзіўся ў в’етнамскім палоне, успамінаў, які эфект зрабілі «калядныя бамбардзіроўкі» на в’етнамцаў і амерыканскіх ваеннапалонных :
Стайскі сельсавет (Лепельскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Зацякляскага сельсавета (2 населеныя пункты: вёскі Вокана і Прудок). 9 ліпеня 1965 года ў склад сельсавета з Пышнянскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Зацякляссе, Мядзвёдаўка і Селішча). У 1972 годзе ў склад Заазерскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Стары Лепель і імя Чапаева). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Стайскага сельсавета 17 населеных пунктаў. 4 сакавіка 1987 года ў склад Домжарыцкага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Бяседы, Верабкі, Вокана). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Заазерскага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Будзяўцы, Ворань, Дзяньгубы, Заазер’е, Падлобныя, Стары Лепель і Юркоўшчына), 10 кастрычніка 2013 года — тэрыторыя скасаванага Пышнянскага сельсавета (23 населеныя пункты: Антонаўка, Ассё, Вялікія Пышнагоры, Забалацце, Забор’е, Закаліўе, Заполле, Зароўе, Звязда, Клеўзы, Крыўкі, Крыўцы, Малыя Пышнагоры, Навасёлкі, Навіны, Поплаўкі, Пунішча, Пышна, Савін Дуб, Саламахі, Слабодка, Студзёнка і Убярцы). 31 кастрычніка 2016 года скасавана вёска Клеўзы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (22 населеныя пункты) — 2273 чалавекі, з іх 94,4 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Аперацыя «Паўабаронца II»
Вынік і наступствы
У той жа самы час амерыканская газета «The Washington Post» назвала аперацыю «Linebacker II» адным з самых дзікіх і бессэнсоўных актаў вайны, з усіх тых, якія былі арганізаваны суверэннымі нацыямі.
Джэймс Блейн
Джэймс Гілеспі Блейн (James Gillespie Blaine, 31 студзеня 1830 — 27 студзеня 1893) — амерыканскі палітык-рэспубліканец, які працаваў у якасці члена Палаты прадстаўнікоў Злучаных Штатаў, спікера Палаты прадстаўнікоў Злучаных Штатаў, сенатара ЗША ад штата Мэн і двойчы — дзяржсакратара ЗША. Ён быў кандыдатам у прэзідэнты ў 1884 годзе, але пацярпеў паражэнне з невялікім адрывам ад дэмакрата Гровера Кліўленда. Блейн быў адным з вядучых рэспубліканцаў у канцы XIX стагоддзя і лідарам умеранай рэфармісцкай фракцыі партыі, вядомай як «мяшанцы» (па-англійску. Half-Breeds).
Справа «Белага легіёна»
Перадгісторыя
Спартыўна-патрыятычная беларуская арганізацыя «Белы легіён» была заснаваная ў 1996 годзе і ставіла сваёй мэтай абарону незалежнасці Беларусі, якая тады была пад пагрозай з-за падпісання саюзных пагадненняў з Расіяй. Арганізацыя спыніла сваё існаванне ў пачатку 2000-­х гадоў.
Аднак выхаванне «патрыётаў Беларусі для службы радзіме» працягнуліся, у тым ліку і работа з моладдзю. Пад Бабруйскам дзейнічаў летнік «Патрыёт», дзе школьнікаў вучылі элементам працы са зброяй у спалучэнні з урокамі беларускай мовы, гісторыі і культуры. У падрыхтоўцы ўдзельнічалі інструктары са падраздзяленняў спецыяльнага прызначэння Расійскай Федэрацыі, праводзіліся абавязковыя медыцынскія курсы з атрыманнем сертыфікатаў «Чырвонага крыжа», практыкаванні па стральбе са спартыўнай і паляўнічай зброі, заняткі адзінаборствамі. Адпрацоўвалася таксама аўтаномнае жыццё ў партызанскіх умовах у фармаце палявых выхадаў, з начоўкамі і без.
У летніках удзельнічалі таксама мужчыны старэйшых узростаў, пэўная іх частка была матывавана нядаўняй акупацыя Крыма Расій і ўзроеным канфліктам на ўсходзе Украіны з прарасійскімі баевікамі, асцярогамі, што Расія рана ці позна паспрабуе таксама ліквідаваць дзяржаўнасць Беларусі. Удзельнікі летніка прызнаваліся, што ў выпадку агрэсіі супраць Беларусі гатовыя стаць касцяком добраахвотніцкага батальёна. Пра трэніроўкі былых «легіянераў» прайшлі сотні чалавек.
Справа «Белага легіёна» пачалася ў сакавіку напярэдадні Дня Волі, у часе хвалі пратэстаў супраць зніжэння ўзроўню жыцця. Былы лідар «Белага легіёну» Міраслаў Лазоўскі паведаміў, што яго профіль у Фэйсбуку быў узламаны, а невядомая асоба ад ягонага імя распаўсюджвала інфармацыю пра падрыхтоўку да вулічнай акцыі 25 сакавіка.
20 сакавіка 2017 года беларускія памежнікі паведамілі, што у Беларусь з Украіны нібыта прарываўся джып са зброяй. Пазней становіцца вядома, што ад памежнікаў уцёк кіроўца, а машына магла рухацца не з тэрыторыі Украіны, а з беларускай вёскі, размешчанай паміж беларускім і украінскім пунктамі пропуску. На наступны пасля здарэння дзень кіраўнік краіны Аляксандр Лукашэнка заявіў пра затрыманне «дзясяткаў баевікоў».
Арышты
Затрыманні адбыліся за пару дзён да Дня Волі, калі апазіцыя заклікала да правядзення ў Мінску масавай дэманстрацыі пратэсту супраць уладаў. Яны сталі працягам хвалі арыштаў грамадзян, якая пачалася пасля правядзення ў Беларусі так званых «маршаў недармаедаў» — акцый пратэсту супраць «Дэкрэта аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства», выдадзенага Лукашэнкам.
21 сакавіка затрыманы Андрэй Валер’евіч Бяляўскі, Яўген Канстанцінавіч Палтаржыцкі, Ян Мікалаевіч Міхалькоў (сын кіраўніка бабруйскага клуба «Патрыёт»), Юрый Яўгенавіч Гурын, Сяргей Пятровіч Барсток, спецназавец Вячаслаў Аляксандравіч Дукшт, намеснік начальніка па ідэалогіі Смаргонскага пагранічнага атрада Ілья Генадзевіч Грэк, Максім Сяргеевіч Сцяпанаў, Аляксей Анатолевіч Абрамаў, Віктар Канстанцінавіч Данілаў, Андрэй Вячаслававіч Дундукоў, Андрэй Ігаравіч Комлік-Ямацін, Міраслаў Уладзіміравіч Лазоўскі, Дзмітрый Мікалаевіч Новік, Цімур Віталевіч Пашкевіч, Уладзімір Сяргеевіч Румянцаў, Сяргей Сяргеевіч Стрыбульскі, Аляксандр Анатолевіч Яўдаха.
Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка 21 сакавіка заявіў, што ў Беларусі «затрымалі дзясяткі баевікоў», якія «трэнаваліся ў лагерах з зброяй». Адзін з лагераў нібы быў «у раёне Бабруйску і Асіповічаў», астатнія ва Украіне і ці Літве, ці Польшчы. У той жа дзень Лукашэнка казаў, што «не адмяняў і не прыпыняў» дэкрэт № 3, што «ўзарваў апазыцыйную клааку». А днём раней публікаваліся публікаваліся матэрыялы пра нібыта «прарыў мяжы» і «радыеактыўны самалёт», якія былі часткова абвергнутыя.
22 сакавіка затрыманы лідар «Маладога фронту» Зміцер Вячаслававіч Дашкевіч і актывісты Сяргей Аляксандравіч Пальчэўскі і Арцём Русланавіч Леўчанка, якія ў гэты час усталёўвалі мэблю ў сям’і пісьменнікаў Уладзіміра Арлова і Валянціны Аксак.
Увечары таго ж дня ў эфіры тэлеканалаў АНТ і Беларусь-1 быў паказаны сюжэт з кадрамі затрымання былога ўдзельніка арганізацыі Віктара Данілава, у сюжэце «Белы легіён» названы фашысцкай арганізацыяй, а Данілава і іншых затрыманых абвінавацілі ў спробе арганізацыі масавых беспарадкаў на запланаваным Дні Волі. У паведамленні КДБ згадвалася, што сярод затрыманых былі «прафесійныя баевікі».
У дзяржаўных СМІ быў паказаны таксама схрон арматуры ў Налібоцкай пушчы. Са зброі ў арыштаваных па «справе патрыётаў» на момант затрымання знайшлі, як паведамлялася, паляўнічыя карабіны і ружжы (легальныя) і пнеўматыку (таксама дазволеную). Удакладнялася, што справа пачалася з ліста на імя Лукашэнкі ад нейкай «фрау А.», нібыта грамадзяна Германіі з беларускімі каранямі, якая паведаміла аб «правакацыях» на 25 сакавіка ў Мінску.
23 сакавіка затрыманы актывісты «Маладога фронту» Раман Ігаравіч Васільеў, Уладзімір Мікалаевіч Яроменак, Дзмітрый Алегавіч Крэмянецкі, Іван Віктаравіч Кавальчук. 24 сакавіка затрыманы кіраўнік клуба «Патрыёт» у Бабруйску Мікалай Мікалаевіч Міхалькоў, Сяргей Уладзіміравіч Кулініч, палітычны актывіст і паплечнік экс-кандыдата ў прэзідэнты Мікалая Статкевіча, ваенны Аляксей Іванавіч Саскевіч (пазней адпушчаны).