cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іпаліт Корвін-Мілеўскі
Адукацыя
У дзяцінстве з 1856 г. быў у Парыжы і за бацькоўскія грошы з 1857 г. выхоўваўся ў Парыжы ў прыватным пансіёне, таму цудоўна ведаў французскую мову. Бацькі адправілі яго ў Парыж, каб паправіць здароўе і схаваць ад расійскіх улад, бо на радзіме разгортваўся пераслед многіх нелаяльных каталіцкіх дваран. Пазней у мемуарах адзначыў, што намер бацькоў адправіць яго выхоўвацца ў французскім пасіёне быў шкодным, бо не дазволіў Іпаліту з дзяцінства завоіць мясцовыя звычкі і ўяўленні, а навязаў французскія. Прызнаваў, што французскае выхаванне часта не дазваляла атрымаць паразуменне з мясцовымі каталіцкімі дваранамі Літвы і Беларусі і прыводзіла да краху многіх яго палітычных намераў. Лічыў, што адпраўляць дзяцей вучыцца за мяжу трэба толькі ў студэнцкую пару (у 18-20 гадоў), а першае выхаванне і адукацыю дзеці павінны атрымліваць у сваёй краіне, каб сфармаваць псіхіку асобы дома.
Скончыў Дэрпцкі універсітэт (1868) і меў французскую ступень доктара права. Зрабіў падарожжа ў Афрыку (Туніс, Алжыр, Егіпет і інш.), што было модным сярод дваран у тыя часы ў мэтах адукацыі і пашырэння кругагляду. Добра валодаў (акрамя роднай польскай мовы) таксама рускай, беларускай і літоўскай мовамі.
Дзяржаўная і гаспадарчая дзейнасць
Служыў у Касацыйнай палаце Сената Расійскай імерыі.
З 1877 г. жыў у родавым маёнтку Лаздуны (вёскі Лаздуны і Лугомічы) у Ашмянскім павеце (Віленская губерня), які атрымаў ад бацькі і за кароткі час ператварыў ва ўзорную гаспадарку. У маёнтку Лаздуны меўся прыкметны сядзібна-паркавы ансамбль. Быў здольным аграномам і членам Рады Віленскага таварыства сельскай гаспадаркі. Як прадстаўнік кансерватыўна настроеных каталіцкіх землеўладальнікаў Беларусі і Літвы, падтрымліваў т.зв. лаялісцкі, «згодніцкі» («ugodowy») кірунак у мясцовым грамадскім руху літоўска-беларускіх губерняў.
Заснаваў у Вільні газету «Kurier Litewski» («Літоўскі кур’ер») і быў яе ўласнікам з 1.9.1905 да 1.12.1905 г. Належаў да ліберальна-кансерватыўнага кірунка «краёўцаў». Падтрымліваў ідэю канстытуцыйнага абмежавання расійскага самаўладдзя, выступаў за пашырэнне правоў прадстаўнічых органаў улады, за ўвядзенне земстваў на Беларусі і Літве. Падкрэсліваў адметнасць інтарэсаў мясцовых, «краёвых палякаў», быў адным з кіраўнікоў краёўцаў ліберальна-кансерватыўнага кірунку.
У 1906 г. абраны дэпутатам (1906—1909) ад Віленскай губерні ў Дзяржаўны Савет Расійскай імперыі, уваходзіў у т.зв. «цэнтр», аднак па пытаннях адносін да рэвалюцыйнага руху, радыкальнай аграрнай рэформы, усеагульнага выбарчага права і інш. салідарызаваўся з «правымі».
Удзельнічаў 17-18 чэрвеня (1-2 ліпеня) 1907 у Вільні на з’езде землеўладальнікаў шасці «паўночна-заходніх» (беларуска-літоўскіх) губерняў, які прыняў рашэнне пра стварэнне «Краёвай партыі Літвы і Беларусі» і зацвердзіў праграму новай партыі. Як член гэтай партыі быў адным з трох прадстаўнікоў фракцыі гэтай партыі ў Дзяржаўным Савеце Расійскай імперыі.
У 1909 г. паўторна абраны дэпутатам (1909—1910) ад Віленскай губерні ў Дзяржаўны Савет Расійскай імперыі на новы тэрмін, уваходзіў у т.зв. «цэнтр». У 1910 г. у знак пратэсту супраць палітычнага курсу Пятра Сталыпіна пакінуў Дзяржаўны Савет Расійскай імперыі.
Разам з братам аказваў фінансавую падтрымку аднаўленню Польскага тэатра ў Вільні (на Пагулянцы). З 1911 г. замест ідэй «краёвасці» пачаў падтрымліваць ідэі Польскай нацыянальна-дэмакратычнай партыі («эндэцыі») і лічыў неабходным пашырэнне польскай мовы і культуры сярод беларусаў для прылучэння да каштоўнасцей «заходняй цывілізацыі». Выказваўся ў прэсе ў 1913 г., што беларускамоўная газета «Наша Ніва» фінансуецца расійскім урадам і таму яе дзейнасць мае на мэце русіфікацыю літоўска-беларускіх губерняў, за што быў крытыкаваны Янкам Купалам.
115-ы зенітна-ракетны полк
115-ы зенітна-ракетны полк — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — горад Брэст.
Гісторыя
У 1949 годзе ў Брэсце быў сфарміраваны 817-ы кадравы зенітны артылерыйскі полк, на ўзбраенні якога стаялі 85-мм зенітныя гарматы. Полк фарміраваўся ў складзе 50-й гвардзейскай дывізіі 123-га стралковага корпуса. Месцам дыслакацыі быў вызначаны Паўночны гарадок горада Брэста.
15 лютага 1969 года 817-ы ЗРП быў перафарміраваны ў 115-ю зенітную ракетную брыгаду.
Восенню 2010 года брыгада рэарганізавана ў 115-ы зенітны ракетны полк.
У 1957 годзе на ўзбраенне палка паступілі зенітныя ракетныя комплексы С-75. У далейшым на ўзбраенне палка былі пастаўленыя зенітныя ракетныя комплексы С-125 і С-200. У 2006 годзе было здзейснена пераўзбраенне брыгады на сучасныя зенітна-ракетныя комплексы С-300.
Стары Вышкаў
Стары Вышкаў (Старый Вышков) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. У сакавіку 1917 года створаны Навазыбкаўскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Тэрыторыя акупавана германскімі войскамі з сакавіка/красавіка 1918 года, а ў снежні 1918 за­нята Чырвонай Арміяй. 1 студзеня 1919 года пастановай І з’езда КП(б) Беларусі разам з часткай Чарнігаўскай губерні Навазыбкаўскі павет уключаўся ў Беларускую ССР, але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне.
Да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго ў Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Адкрыты чэмпіянат Гібралтара па снукеры 2017
Адкрыты чэмпіянат Гібралтара 2017 (Gibraltar Open 2017, таксама вядомы як jojobet.com Gibraltar Open 2017 ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 па 5 сакавіка 2017 года ў Victoria Stadium, на Гібралтары. Прызавы фонд турніру склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Шон Мёрфі, які перайграў на сваім шляху да тытула Сэма Крэйгі (4:1), Алана Тэйлара (4:3), Бары Хокінса (4:1), Марка Уільямса ў чвэрцьфінале (4:3), Найджэла Бонда ў паўфінальным матчы (4:0) і Джада Трампа ў фінальным паядынку (4:2). Гэтая перамога стала сёмым рэйтынгавым турнірам у кар'еры 34-гадовага англічаніна, а таксама першым турнірам, выйграным Мёрфі за год (пасля перамогі на Сусветным гран-пры ў сакавіку 2016 года). Апроч таго, перамога на чэмпіянаце паспрыяла ўздыму снукерыста з 5-га на 4-ы радок у сусветным рэйтынгу.
Прызавыя грошы
Кампанія jojobet.com упершыню стала спонсарам адкрытага чэмпіянату Гібралтара. Яна забяспечыла традыцыйны прызавы фонд турніру, які склаў €125,000, з якіх €25,000 атрымаў пераможца.
Удзельнікі
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на папярэднім адкрытым чэмпіянаце Гібралтара.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Гібралтара 2017.
Рось (жылы гарадок)
Рось — жылы гарадок, узведзены для ваеннаслужачых у г.п. Рось Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Пабудаваны ў 1992—1997, архітэктары Г. І. Белікаў, У. М. Еўдакімаў, В. К. Карунас, Ю. М. Малевіч, А. І. Нічкасаў, А. С. Пархута, У. Б. Праабражэнскі, У. М. Тарноўскі. У 1998 годзе аўтарскі калектыў удастроены Дзяржаўнай прэміі Беларусі.
Разлічаны на 3,5 тыс. жыхароў. Пры стварэнні гарадка ўпершыню на Беларусі выкарыстаны прыём фарміравання пешаходнай вуліцы, якая ўключае ўсе неабходныя для жыхароў зоны сацыяльнага абслугоўвання: выхавання, адукацыі, аздараўлення, адпачынку, гандлёвых, бытавых і медыцынскіх паслуг. У цэнтральнай частцы размешчаны грамадска-адукацыйны цэнтр, вакол яго — пешаходныя алеі, на якія раскрыты паўзамкнёныя дворыкі 2—3-павярховых жылых дамоў, злучаныя паміж сабой анфіладай. Побач з цэнтральным уваходам пастаўлены гандлёвыя будынкі. Месцы для аўтатранспарту і стаянак размяшчаюцца па знешнім перыметры гарадка. Каля жылога гарадка пабудаваны бальнічны комплекс.
Раальд Зіннуравіч Сагдзееў
Раальд Зіннуравіч Сагдзе́еў (Роальд Зиннур улы Сәгъдиев/Roald Zinnur uğlı Səğdiev; нар. ) — вучоны-фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1963), прафесар (1965), акадэмік Расійскай акадэміі навук (акадэмік Акадэміі навук СССР з 1968 года, член-карэспандэнт з 1964 года), акадэмік Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1990), замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1987), Герой Сацыялістычнай Працы (1986). Брат Р. Сагдзеева.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскве, у татарскай сям’і. Скончыў сярэднюю школу ў Казані. Паступіў на фізічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1955 годзе. З 1956 года працаваў у Інстытуце атамнай энергіі імя І. В. Курчатава. У 1961—1970 гадах Р. З. Сагдзееў у Новасібірску, кіраваў лабараторыяй Інстытута ядзернай фізікі Сібірскага аддзялення Акадэміі навук СССР. У 1962—1965 гадах займаў пасаду дэкана фізічнага факультэта Новасібірскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1970 года жыў у Маскве і да 1973 года працаваў у Інстытуце высокіх тэмператур Акадэміі навук СССР, а з 1973 года займаў пасаду дырэктара Інстытута касмічных даследаванняў. У 1986—1988 гадах дырэктар-арганізатар Навукова-даследчага інстытута сістэмных даследаванняў АН СССР, у 1988—1990 — кіраўнік навукова-метадычнага цэнтра аналітычных даследаванняў Інстытута касмічных даследаванняў.
З 1990 года жыве ў ЗША. Прафесар Універсітэта штата Мэрыленд, дырэктар Цэнтра «Усход—Захад».
Навуковая і грамадская дзейнасць
Р. З. Сагдзееву належаць навуковыя працы па фізіцы плазмы (ударныя хвалі, працэсы пераносу, няўстойлівасці), праблеме кіраванага тэрмаядзернага сінтэзу, магнітнай гідрадынаміцы, касмічнай фізіцы, праблемах глабальнай бяспекі. Кіраваў шэрагам даследчых праграм на касмічных апаратах серый «Космас», «Прагноз», «Інтэркосмас», «Метэор», «Астрон», «Марс», «Венера», арбітальных комплексах «Саюз» і «Салют». Навуковы кіраўнік міжнароднага праекта «Вега», кіраўнік праектаў «Лоцман» і «Фобас».
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1987—1988) і народны дэпутат СССР (1989—1991). Член Таварыства Макса Планка, замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША, Шведскай каралеўскай акадэміі навук, Венгерскай акадэміі нвук. Адзін з лідараў міжнароднага руху вучоных за мір. Член Назіральнага савета Міжнароднага Люксембургскага форума па прадухіленні ядзернай катастрофы.
IC 3486
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рудка (Манэвыцкі раён)
Рудка (Ру́дка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 261 чалавек.
Сцяг Венгрыі
Дзяржаўны (цывільны) сцяг Венгрыі. Складаецца з чырвонай, белай і зялёнай гарызантальных палос. Мае паходжанне ад колераў Арпадскай дынастыі. Чырвоны колер сімвалізуе кроў венгерскіх патрыётаў, пралітую за незалежнасць Венгрыі. Белы — сімвал чысціні і высакароднасць ідэалаў венгерскага народу. Зялёны колер - сімвал надзеі на лепшае будучае краіны. Сцяг у сучасным відзе існуе з 1957.
Ганькавічы
Назву Га́нькавічы маюць:
Гара Табар (масонская ложа)
«Гара Табар» (Фавор) — масонская ложа ў Мінску. Адчынена як ніжэйшая капітулярная ложа каля 1818 года, з красавіка 1821 года да закрыцця — вышэйшая капітулярная ложа, якая працавала ў саюзе Вялікага Усхода Польскага і правінцыяльнай ложы «Дасканалай Еднасці» ў Вільнi. Сябрамі ложы пераважна былі браты ложы «Паўночная паходня», якія мелі высокія ступені.
Геаграфія
Геаграфія (ад γῆ (ге) — Зямля і γράφω (графо) — пішу) — комплексная навука аб прычынах, заканамернасцях і рэаліях тэрытарыяльных адрозненняў прыроды, насельніцтва і гаспадаркі планеты Зямля.
Сучасная геаграфія ўяўляе сабой сістэму прыродазнаўчых і грамадскіх навук аб прыродных, сацыяльна-эканамічных і прыродна-гаспадарчых тэрытарыяльных комплексах (сістэмах) і іх кампанентах. Фізічная геаграфія вывучае прыродныя тэрытарыяльныя комплексы, сацыяльна-эканамічная геаграфія — навука аб тэрытарыяльных сацыяльна-эканамічных сістэмах. У сувязі з гэтым геаграфія адносіцца адразу да двух цыклаў навук: фізічная геаграфія — прыродазнаўчая навука, сацыяльна-эканамічная геаграфія — навука грамадская.
Развіццё і важнейшыя адкрыцці
Некаторыя ўяўленні аб геаграфічных аб'ектах і з'явах меліся ў чалавека ўжо ў глыбокай старажытнасці. Сведчанні гэтага — малюнкі з'яў прыроды, значковыя карты-схемы, створаныя першабытнымі людзьмі. Але геаграфіі, як навукі, у тыя часы яшчэ не існавала.
Радзімай геаграфіі можна лічыць Старажытную Грэцыю. Іменна тут з'явіліся першыя ўяўленні аб шарападобнасці Зямлі (Платон), аб існаванні геаграфічных паясоў (Арыстоцель), былі створаныя першыя карты свету, сабраныя геаграфічныя звесткі аб Еўропе, Блізкім Усходзе і Лівіі (Паўночнай Афрыцы). Эратасфен, які жыў у III ст. да н. э. у Александрыі ўпершыню даволі дакладна вылічыў радыус Землі, ён жа прапанаваў назваць навуку аб Зямлі «геаграфіяй». Страбон на мяжы нашай эры ў 17-томнай працы «Геаграфія» абагульніў веды старажытнагрэчаскіх навукоўцаў. Старажытнарымскі вучоны Пталемей у II ст. стварыў першую карту свету з выкарыстаннем сеткі геаграфічных каардынат.
Аднак у сярэдневяковай Еўропе стала панаваць біблейская карціна свету. Веды антычных навукоўцаў былі незапатрабаванымі, увесь светапогляд засноўваўся на Бібліі. Толькі асобныя падарожнікі пашыралі геаграфічны далягляд еўрапейцаў. Сярод іх: венецыянец Марка Пола, які здзейсніў у другой палове XIII ст. падарожжа ў Кітай; Афанасій Нікіцін першы рускі падарожнік па Індыі (XV ст.).
У Новы час (XVII—XIX стст.) геаграфія стала развівацца, як навука аб тэрытарыяльных заканамернасцях. Нямецкі навуковец Б. Варэн прапанаваў падзяліць геаграфію на спецыяльную (занятую апісаннем асобных краін) і агульную (мае вывучаць агульныя геаграфічныя заканамернасці). Яго суайчыннік А. Гумбальт заснаваў вучэнне аб прыродных комплексах (ландшафтах) і вылучыў ландшафтныя зоны на Зямлі. Немец К. Рытэр прапанаваў падзяліць геаграфію на прыродазнаўчую і грамадскую галіны. У Новы час з'явіліся паняцці «фізічная геаграфія» (А. Гумбальт) і «эканамічная геаграфія» (М. Ламаносаў). Географ і падарожнік XIX стагоддзя П. П. Сямёнаў-Цян-Шанскі казаў, што прадмет вывучэння геаграфіі — прырода і дзейнасць чалавека, які змяняе прыроду.
Выбітныя падарожнікі Новага часу: брытанец Дж. Кук, які паўторна адкрыў Аўстралію і здзейсніў шматлікія адкрыцці ў Акіяніі; расійскія мараплаўцы М. П. Лазараў і Ф. Ф. Белінсгаўзен, якія адкрылі Антарктыду; шатландзец Д. Лівінгстан — даследчык Афрыкі; выхадцы з Беларусі — даследчыкі далёкіх краін: І. Д. Чэрскі (Сібір), І. Дамейка (Анды); нарвежац Р. Амундсен, які першым дасягнуў Паўднёвага полюса.
К пачатку XIX ст. геаграфія ператварылася ў сістэму навук. Расійскі навуковец В. В. Дакучаеў заклаў асновы глебазнаўства і геаграфіі глебаў, А. І. Ваейкаў — кліматалогіі, У. І. Вярнадскі — біягеаграфіі, амерыканец У. Дэвіс — геамарфалогіі (навукі аб рэльефе). Савецкі навуковец-географ Л. С. Берг стварыў сучаснае вучэнне аб ландшафтах, М. М. Баранскі сфармуляваў важныя канцэпцыі эканамічнай геаграфіі. А. А. Грыгор'еў упершыню акрэсліў паняцце геаграфічная абалонка, як планетарны комплекс, кампаненты якога знаходзяцца ў цесным узаемадзеянні. Геаграфічная абалонка і яе састаўныя часткі — гэта і ёсць аб'ект вывучэння сучаснай геаграфіі.
Раздзелы
У цыкл прыродазнаўчых навук уваходзяць фізічная геаграфія (уключае агульнае землязнаўства і ландшафтазнаўства), геамарфалогія, кліматалогія, метэаралогія, акіяналогія, гляцыялогія, гідралогія сушы (азёразнаўства і гідралогія рэк), геаграфія глеб, біягеаграфія (геаграфія жывёл і геаграфія раслін), палеагеаграфія і інш.
У цыкл грамадскіх навук уваходзяць сацыяльна-эканамічная геаграфія (уключае эканамічную геаграфію), сацыяльная геаграфія, геаграфія насельніцтва, рэкрэацыйная геаграфія, палітычная геаграфія.
Асобнае месца займае картаграфія.
Да геаграфіі адносяцца краіназнаўства (абагульняе звесткі аб прыродзе, насельніцтве і гаспадарцы асобных краін) і краязнаўства.
Да геаграфіі прымыкаюць дысцыпліны прыкладнога кірунку (напрыклад, медыцынская геаграфія, ваенная геаграфія і інш.).
Крыніцы геаграфічных ведаў
На цяперашні час добра вывучаныя многія рэгіёны Землі, таму важнай крыніцай геаграфічных ведаў з'яўляецца геаграфічная літаратура. Нараўне з гэтым, геаграфічныя даследаванні працягваюцца. Пры палявых даследаваннях вывучэнне геаграфічных аб'ектаў вядзецца непасрэдна на мясцовасці. Экспедыцыі таксама з'яўляюцца важнай крыніцай геаграфічнай інфармацыі. У сучаснай геаграфіі замест кароткатэрміновых экспедыцый сталі арганізоўваць комплексныя стацыянары і пастаянна дзеючыя станцыі і лабараторыі. Дзякуючы гэтаму, створана сістэма маніторынгу навакольнага асяроддзя. Гэта інфармацыйная сістэма, задача якой складаецца ў назіранні за станам прыроднага асяроддзя і зменамі, якія адбываюцца ў ім пад уплывам дзейнасці чалавека.
Акрамя таго, у геаграфіі знайшлі ўжыванне і дыстанцыйныя метады даследаванняў, у прыватнасці: вывучэнне аэрафотаздымкаў і даследаванне Зямлі з космасу. Пры выкарыстанні дыстанцыйных метадаў даследаванняў значна павялічваецца тэрыторыя, ахопленая назіраннем.
Велізарнае значэнне, як крыніцы геаграфічнай інфармацыі, маюць геаграфічныя карты. Не выпадкова карту завуць «другой мовай» геаграфіі, бо любое геаграфічнае даследаванне пачынаецца з вывучэння карт і заканчваецца складаннем новых геаграфічных карт.
Вынікі геаграфічных даследаванняў ужываюцца для планавання развіцця тэрыторый, прагназавання працэсаў і з'яў, якія адбываюцца ў прыродзе.
Рахманько
Рахманько — прозвішча.
Батыда
Батыда (Bottidda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 760 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine del Rosario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Эльяшэвічы
Эльяшэвічы — беларускі шляхецкі род татарскага паходжання. Карыстаўся гербам «Рудніца». З’яўляецца, як і роды Шэмешаў і Рызвановічаў, адгалінаваннем роду Асанчуковічаў. Прадстаўнікі роду жывуць у Мінску, Лідзе, Іўі, Польшчы.
Род паходзіць ад маршалка татарскага Уруса Улана, які жыў у акрэсе 1480—1510 гадоў. Родапачынальнікам іх быў Ахмец, сын Уруса Улана, запісаны да харугвы ўланскай ў попісе войска ВКЛ 1528 года. Ён з жонкай Цемяшоўнай Юшынскай меў сына Ях’ю, у 1559 годзе валадара часткі Кені ў Віленскім павеце і Іўя ў Ашмянскім.
Сынам Ях’і быў Саф’ян, а ўнукамі — Рызван, родапачынальнік роду Рызвановічаў, і Эльяш, уласна продак Эльяшэвічаў. Сына апошняга Давыда ўзгадвае як няпоўнагадовага рэвізія маёмасці татарскай ад 1631 года. Яго Хутчэй за ўсё, другім сынам Эльяша быў Мікалай, у 1640 годзе сябар харугвы татарскай Слуцкага княства.
Давыда вялікі князь Уладзіслаў Ваза менаваў харунжым татарскім Берасцейскага ваяводства. 25 студзеня 1653 года вялікі князь Ян Казімір пасля добраахвотнага выракання Давыда ад той пасады надаў яе сыну Давыда Хазбэю. Наступным тую ж пасаду займаў сын Хазбэя Мустафа Хазбэй Эльяшэвіч, які пакінуў двух сыноў — харунжага Хасьена і палкоўніка Яна. Апошні памёр у 1705 годзе, не пакінуўшы нашчадкаў. Хасьен з той падставы быў спадкаемцам яго маёмасці ў Лукішках. Ён жа ў 1707 годзе таксама набыў у іншых татараў грунты, якія перанялі ў спадчыну яго сыны — харунжы Мустафа, Ян і Давыд, якія ў 1761 годзе прадалі свае грунты ў Лукішках.
З атрыманых грошай Мустафа прыдбаў фальварак Лынтупы ў Ашмянскім павеце. Мустафа меў сына Юзафа, таксама харунжага, які ў 1794 набыў у тым самым павеце фальварак Почарня.
Юзаф пакінуў сыноў: Мустафу (той у сваю чаргу меў сына Якуба і дачок Элізабету і Разалію), Аляксандра, Якуба (яго дзеці — Юзаф і Феліцыяна), Мацея (Махмета), Давыда, Яна і Гіпаліта (Халіла). Дзеці пасля смерці бацькі Юзафа саступілі ў 1804 той фальварак свайму дзеду Мустафе Эльяшэвічу.
Брат Мустафы Давыд (сын Хасьена) меў сына Аляксандра, а той — сына Ахмета, якога ўзгадвалі ў шэрагу шляхты ў 1817 разам з стрыечнымі сёстрамі. Ахмет меў сыноў Ях’ю й Юзафа.
Сын Якуба (сына Мустафы, сына Юзафа) Павел пасля смерці бацькі навучаўся ў Вільні. У Вільні Павел закахаўcя ў гувернантку Тэклю, што служыла яму. Павел і Тэкля, закаханыя адзін у аднога, прасілі шлюбу ў маці Паўла, але тая адмовіла ім і пачала настойліва патрабаваць у Паўла вырачыся ўжо цяжарнай Тэклі, спасылаючыся на яе неадпаведнае паходжанне і пагражаючы сыну пазбавіць спадчыны. Павел адмовіў ёй і праз суд дамогся паловы маёмасці.
У Паўла (памёр у 1912) і Тэклі былі дзеці — Зося (Зоф’я), Аляксандр (паехаў навучацца ў Расію і там без вестак згінуў), Уладзіслаў (нарадзіўся ў 1884) і Марыя. Марыя ўступіла ў шлюб з прадстаўніком роду Вількіцкіх, што мелі маёнтак Даліна(?) пад Мінскам. Муж яе без следу знік у сутарэннях НКУС. Марыю рэпрэсавалі, саслаўшы ў Казахстан.
Уладзіслаў, сын Паўла і Тэклі, меў дзяцей — Алеся (забітага немцамі напачатку другое сусветнай вайны за дадзены прытулак параненаму жаўнеру), Ганну, Вацлава (шлюбаваўся з жонкай забітага Алеся Станіславай), Баляслава, Юзэфу і Яніну (нарадзілася 8 верасня 1918). Яніна мае дзяцей Галіну, Люцыяна, Рамана і Ірэну, 9 унукаў і 14 праўнукаў (на 29 жніўня 2003).
Радавод
Урус Улан (узгадваецца 1480—1510), ж- Цемяшоўна Юшынская
Земан
Земан — чэшскае прозвішча.
Хаймэ Угэ
Хаймэ Угэ (Jaume Huguet;, Вальс, каля Тарагоны — , ) — каталонскі мастак перыяду позняй готыкі.
Біяграфія
Хаймэ Угэ нарадзіўся ў 1412 годзе ў Вальсе. З сям’і шарстабітаў. Пасля смерці бацькі ў 1419 годзе выхоўваўся ў сямействе дзядзькі, Перэ Угэ, у Тарагоне. Хаймэ атрымаў першыя ўрокі ад дзядзькі, які таксама быў мастаком. Пазней працаваў у Барселоне, паміж 1440 і 1445 гадамі ў Сарагосе і зноў у Тарагоне. Выпрабаваў уплыў фламандскага жывапісу, перш за ўсё, Рагіра ван дэр Вэйдэна. З 1454 года, ажаніўшыся, працаваў у Барселоне, уступіўшы ў найбольш спелы перыяд свайго жывапісу. Мастак памёр у Барселоне ў 1492 годзе.
Некаторыя работы мастака захоўваюцца ў Нацыянальным музеі мастацтва Каталоніі ў Барселоне.
Булдынка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Булдынка (Булдынка) — хутар у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Рудныкы (Манэвыцкі раён)
Рудныкы (Рудники) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 1461 чалавек.
Руска-персідская вайна (1826—1828)
Руска-персідская вайна 1826—1828 — ваенны канфлікт паміж Расійскай і Персідскай імперыямі за панаванне ў Закаўказзі і Прыкаспіі, у выніку якога Расія канчаткова замацавалася ў гэтым рэгіёне і далучыла да сваёй тэрыторыі Усходнюю Арменію.
Алена Васілеўна Аладава
Але́на Васі́леўна Ала́дава (дзяв. Пук; 22 мая 1907, Пружаны — 29 мая 1986, Мінск) — мастацтвазнаўца, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі, дырэктарка Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў 1944—1977 гадах.
Марыя Сцюарт
Марыя I (Mary Stewart;  — ) — каралева Шатландыі, каралева Францыі ў 1559—1560 г. і прэтэндэнтка на англійскі прастол. Яе трагічны лёс, поўны «літаратурных» па драматызму перэпетыяў і падзей, прывабліваў пісьменнікаў рамантычнай і наступных эпохаў.
Алена Васілеўна Аладава
Маладыя гады
У 1921 годзе Алена становіцца адной з першых студэнтак толькі што адкрытага Белдзяржуніверсітэта, выбраўшы па сямейнай традыцыі спецыяльнасць педагога. З 1922 па 1928 вучылася на натуральна-гістарычным аддзяленні педагагічнага факультэта, адначасова працуючы ў Беларускім дзяржаўным музеі ілюстратарам. Настаўнікамі Алены ва ўніверсітэце былі вядомыя мастацтвазнаўцы М. Р. Сыркін і М. М. Шчакаціхін. Алена наведвае вячэрнюю працоўную студыю пры Доме Мастака па вул. Інтэрнацыянальнай у Мінску, дзе ў 1920-30 гадах выкладаў вядомы тады жывапісец Вячаслаў Руцай. З гэтых наведванняў пачаліся знаёмства з мастакамі і сур’ёзнае захапленне выяўленчым мастацтвам. Гэтаму спрыяла і арэнда жылля ў беларускага пейзажыста Уладзіміра Кудрэвіча.
У 1925 ў Алена ўпершыню спрабуе сябе ў якасці экскурсавода і кансультанта на Першай Усебеларускай мастацкай выставе. З гэтага ж часу выходзяць яе першыя друкаваныя публікацыі ў беларускай прэсе. Пад псеўданімам «Аглядач» друкуюцца яе першыя агляды ў часопісе «Прамень». У 1927 годзе Алена стала членам творчага аб’яднання «Літаратурна-мастацкая камуна», а затым і творчай групоўкі «Прамень» (1929—1932), з рэвалюцыйнай платформай так званых рэфарматараў мастацтва, якая была заснавана прафсаюзам работнікаў мастацтва, адукацыі і друку, у якую ўваходзілі Алексантэры Ахола-Вало, Аскар Пятровіч Марыкс і інш. У гэтым гуртку Алена і пачала працаваць як мастацтвазнаўца.
У студэнцкія гады Алена знаёміцца ​​і сябруе з кампазітарам Аладавым М. І., які прысвячае ёй некалькі рамансаў на вершы Янкі Купалы, Алексантэры Ахола-Вало, які вылепіў яе скульптурны партрэт і мастаком Міхаілам Філіповічам, якія падарылі ёй некалькі сваіх твораў. На Другой Усебеларускай мастацкай выстаўцы дэманстравалася яго карціна, якая належала Алене.
Пасля заканчэння Белдзяржуніверсітэта, у 1928 годзе, Алена выходзіць замуж за кампазітара М. І. Аладава. (Афіцыйна шлюб быў зарэгістраваны толькі ў 1943 годзе ў Саратаве). Сын Вальмен нарадзіўся ў 1930 годзе, сын Гяльмір ў 1933 годзе.
У 1937 годзе Алена Аладава стала навуковым супрацоўнікам групы па стварэнню першай у Беларусі Дзяржаўнай карціннай галерэі, якая адкрылася ў 1939 годзе. Дырэктарам быў прызначаны мастак-кераміст М. П. Міхалап. Галерэя арганізавала дзве буйныя мастацкія выстаўкі, адна з якіх — да дэкадзе беларускага мастацтва ў Маскве ў 1940 годзе. За ўдзел у правядзенні выстаўкі «Ленін і Сталін — арганізатары беларускай дзяржаўнасці», Алена была ўдастоена Ганаровай граматы Вярхоўнага Савета БССР. Да гэтага часу Алена ўжо вучылася на завочным аддзяленні мастацтвазнаўства Інстытута філасофіі, літаратуры і мастацтва імя Чарнышэўскага ў Маскве. Дыплом атрымаць не паспела з-за пачатку Вялікай Айчыннай вайны.
Вялікая Айчынная вайна
У лістападзе 1941 года Алена Аладава была эвакуіраваная ў Саратаў, куды суправаджала творы з віцебскіх і мінскіх галерэй, якія ўдалося выратаваць. Там яна працягвала сваю дзейнасць у Мастацкім музеі імя Радзішчава А. М. да 1 студзеня 1944 года. Са жніўня 1944 года ўзначаліла ў Мінску Музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны і Дзяржаўную мастацкую галерэю. У 1945 годзе нарадзілася трэцяе дзіця — дачка Радаслава.
Творчая дзейнасць
З канца 1940-х гадоў на працягу 30 гадоў Алена Аладава збірала для Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі шэдэўры рускага і беларускага жывапісу на прасторах усяго Савецкага Саюза і сумежных дзяржаў. Вяла перапіску з мноствам знакамітых мастацтвазнаўцаў, калекцыянераў, рэстаўратараў і мастакоў. У архіве захаваліся лісты Ігара Грабара, Вольгі Канчалоўскай, Веры Мухінай, Вітольда Бялыніцкага-Бірулі, Аляксандра Грубэ, Міхаіла Керзіна, Марыі Максакавай, Іллі Зільберштэйна, Надзеі Хадасевіч-Лежэ і інш з 1966 года Аладава — член праўлення Саюза мастакоў БССР. Узнагароджана званнем заслужанага дзеяча мастацтваў БССР, ордэнамі «Дружба народаў», «Знак пашаны» (двойчы), медалямі «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне», «За працоўную доблесць», «30 гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне», «За доблесную працу ў азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна», а таксама дзвюма Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, Ганаровымі граматамі Вярхоўных Саветаў Украіны і Літвы, медалём «За заслугі перад польскай культурай».
Працавала на пасадзе дырэктара Нацыянальнага мастацкага музея да 1977 года, пасля чаго перадала стырны кіравання свайму пераемніку Юрыю Аляксандравічу Карачуну і выйшла на пенсію, падчас якой працавала кансультантам музея, у пасадзе якога і пайшла з жыцця ва ўзросце 79 гадоў.
Памяць аб Аладавай
У мэтах увекавечання памяці былога дырэктара Дзяржаўнага мастацкага музея Беларусі, заслужанага дзеяча мастацтваў БССР Аладавай Алены Васільеўны Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь пастанавіў ўсталяваць у 1998 годзе мемарыяльную дошку на будынку Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь па вул. Леніна, д. 20 у Мінску, дзе працавала А. В. Аладава. Урачысты акт ўстаноўкі бронзавай дошкі з барэльефным партрэтам Аладавай А. В. на будынак музея адбыўся 26 чэрвеня 1998 года. Аўтар — скульптар Іван Міско.
Да 100-годдзя з дня нараджэння Аладавай А. В. выпушчаны памятны мастацкі паштовы канверт з выявай будынка Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі і маркай з партрэтам Аладавай А. В., а таксама памятныя сярэбраныя манеты Нацбанка Рэспублікі Беларусь вартасцю 1 рубель і 10 рублёў з партрэтам Аладавай А. В.
Трэоза
Трэоза — чатырохатамны вуглявод з малекулярнай формулай C4H8O4. Адносіцца да альдозаў, бо змяшчае альдэгідную групу ў адкрытай форме. Існуе ў выглядзе D-або L-стэрэаізамераў або ў выглядзе рацэмата.
Месаамерыка
Асноўныя звесткі
Насельніцтва Месаамерыкі ў дакалумбаву эпоху адрознівалася наступнымі прыкметамі:
Месаамерыка з'яўлялася радзімай шматлікіх высокаразвітых культур:
Ян Адамавіч Ваньковіч
Ян Адамавіч Ваньковіч (? — ?)  — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу «Ліс». Сын Адама Уладзіслававіча Ваньковіча і Казіміры з роду Гердовічаў.
Сям’я
У шлюбе з Тэадорай Пёра меў сына Апалінарый, жанатага з Ізабэлай Абуховіч.
IC 3487
IC 3487 — галактыка тыпу E6 ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сэвэрыніўка (Манэвыцкі раён)
Сэвэрыніўка (Севери́нівка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 252 чалавек.
Іван Ольбрахт
Вучыўся ў Берлінскім і Карлавым універсітэтах. У Другую сусветную вайну ўдзельнік руху Супраціўлення.
Творчасць
Сваёй творчасцю развіваў традыцыі крытычнага рэалізму. Першы зборнік апавяданняў «Пра злых адзіночак» (1913). Аўтар псіхалічных раманаў «Самы цёмны астрог» (1916), «Дзіўнае сяброўства акцёра Есенія» (1919). Вынік наведвання ў 1920 годзе Расіі — зборнік рэпартажаў «Замалёўкі сучаснай Расіі» (1920—1921). Вядомасць прынёс раман «Ганна- пралетарка» (1928) пра рэвалюцыйныя падзеі ў Чэхаславакіі. Галоўным прынцыпам новай эпікі лічыў міф: раман «Мікола Шугай, разбойнік» (1933, экранізацыя 1947), зборнік апавяданняў «Яўрэйскае мястэчка ў даліне» (1937).
Пераклады
На беларускую мову асобныя яго творы пераклаў Ю. Лявонны.
Іванаўскае благачынне
Іванаўскае благачынне, Іванаўская благачынная акруга — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Уладзімір Ільіч Камякоў.
Гатка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Гатка (Гатка) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Паселішча вядома з 1930-х гадоў. Тэрыторыя была ў складзе Заходняй вобласці, да 1944 года ў Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Сэмкы (Манэвыцкі раён)
Сэмкы (Се́мки) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Вэсэліўка (Гайсынскі раён)
Вэсэліўка (Весе́лівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай абшчыны.
Сэрхіў
Сэрхіў (Се́рхів) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Кам’янкы (Гайсынскі раён)
Кам’янкы (Кам'янки́) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай грамады.
Іржа гароху
Сімптомы і шкоднасць
Захворванне пашыраецца ў вясенне-летні перыяд, асабліва моцна развіваецца ў засушлівыя гады, выклікае заўчаснае засыханне лісця.
Першыя сімптомы выяўляюцца вясной на лісці і. Заражаныя расліны не кусцяцца, яны пажоўклыя і на іх не развіваюцца суквецці. Лісце становіцца больш кароткім і тоўстым, на ім утвараюцца чорныя і памяранцава-чырвоныя  з ніжняга боку. На гароху сімптомы з’яўляюцца пазней на ніжнім баку лісця. Першапачаткова яны светла-карычневыя, потым чорныя, маюць выгляд грудак дыяметрам каля 1 мм.
Эпідэміялогія і этыялогія
Гэта іржа поўнага цыкла, гэта значыць яна вырабляе ўсе 5 тыпаў спор, характэрных для іржы. Патаген —, гэта значыць для поўнага жыццёвага цыкла патрабуецца два віды раслін. Асаблівым (прамежкавым) гаспадаром з’яўляецца 2 віды малачаю, на якім утвараюцца спарагоніі і эцыдыі, канчатковым гаспадаром з’яўляюцца розныя віды гароху і чыны, на якіх утвараюцца светла-карычневыя урэдзініі і чорныя тэліі. , якія ўтвараюцца ў тэліях, з’яўляюцца спорамі. Яны зімуюць на рэштках раслін, якія засталіся ў зямлі пасля збору ўраджаю. Увесну яны вырабляюць у палавых шляхах базідыяспоры, якія пры перадачы ветрам заражаюць споры. Яны вырабляюць на малачаях, якія ствараюць на гароху і чыне. , якія развіваюцца на іх, распаўсюджваюць хваробу, выклікаючы.
Узбуджальнік можа таксама перажыць зіму ў выглядзе міцэлію на падземных атожылках. Увесну такія парасткі перарастаюць у заражаныя расліны, на лісці якіх развіваюцца эцыдыі.
Джоні Сінс
Джоні Сінс (Johnny Sins, сапраўднае імя Стывен Вульф (Steven Wolfe); нарадзіўся 31 снежня 1978 года, Пітсбург, Пенсільванія, ЗША) — амерыканскі порнаакцёр і фітнес-трэнер.
Іржа гароху
Эпідэміялогія і этыялогія
Патрэба ў двух гаспадарах і той факт, што ўзбуджальнік спачатку павінен развіцца на малачаях, азначае, што ён пазней з’яўляецца на гароху, і таму не наносіць вялікай шкоды. Па гэтай прычыне найбольшую небяспеку адчуваюць тыя пасадкі гароху і чыны, у непасрэднай блізкасці ад якіх растуць малачаі, заражаныя гарохавай іржой.
Джоні Сінс
Кар'ера
У чэрвені 2015 года порнасайт PornHub абвясціў, што будзе здымаць порнафільм Sexplorations у космасе. Джоні Сінса і Еву Ловію зацвердзілі на галоўныя ролі. Да старту яны павінны былі прайсці «шэсць месяцаў трэніровак». Сайт разлічваў пакрыць выдаткі з дапамогай краўдфандынгавай платформы Indiegogo.
Іржа гароху
Меры барацьбы
Прадухіляць хваробу можна шляхам ліквідацыі крыніц інфекцыі. Для гэтага пасля збору гароху з поля трэба прыбіраць раслінныя рэшткі. Рэкамендуецца таксама знішчаць заражаныя малачаі ў непасрэднай блізкасці ад плантацыі. Ранні пасеў гароху гуляе важную ролю ў прафілактыцы хваробы. Калі назіраюцца сімптомы захворвання, неабходна як мага хутчэй пачаць хімічную апрацоўку. Для распылення выкарыстоўваюцца фунгіцыды, якія змяшчаюць : Dithane M-45 80 WP, Penncozeb 80 WP, Sancozeb 80 WP.
Віктар Рыгоравіч Рахманько
Віктар Рыгоравіч Рахманько (, Навагрудак) — беларускі чыгуначнік і дзяржаўны дзеяч.
Джоні Сінс
Кар'ера
Па дадзеных на 2020 год, зняўся ў больш чым 2400 порнафільмах (уключаючы кампіляцыі).
Віктар Рыгоравіч Рахманько
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут інжынэраў чыгуначнага транспарту. Пасля арміі працаваў памочнікам машыніста цеплавоза Мінскага лакаматыўнага дэпо. Працаваў дзяжурным па станцыі Баранавічы-Цэнтральныя, старшым інжынэра-графістам, цягніковага дыспэтчара аддзелу перавозак Баранавіцкага аддзялення БЧ, галоўнага інжынэра, начальніка станцыі Баранавічы-Цэнтральныя. У 1994 годзе быў прызначыны начальнікам Баранавіцкага аддзяленьня БЧ. У 1998 годзе стаў начальнікам Беларускай чыгункі.
Быў дэпутатам Баранавіцкага гарадскога Савета дэпутатаў. Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га і 2-га скліканняў.
Джоні Сінс
Прэміі і намінацыі
AVN Award
2011
2012
2013
2014
2015
2016
Rogreviews' critics choice awards
Sex Awards
The Fannys
XBIZ Award
XRCO Award
Зноскі
<references group="" responsive="1">
Эльдфетль
Эльдфетль (Eldfell; літаральна: Вогненная гара) — вулкан у Ісландыі.
Вулкан Эльдфетль знаходзіцца на востраве Хеймаэй архіпелага Вестманаэяр, на поўдзень ад вострава Ісландыі. Утварыўся 23 студзеня 1973 года ў выніку вывяржэння на ўскраіне горада Хеймаэй. Вывяржэнне Эльдфетля было і для навукоўцаў, і для мясцовых жыхароў поўнай нечаканасцю. Выкіды з вулкана працягваліся да ліпеня 1974 года, пасля чаго Эльдфетль страціў актыўнасць. Новыя вывяржэнні, па меркаванні спецыялістаў, малаверагодныя. Вышыня Эльдфетля складае каля 200 метраў.
У час вывяржэння 23 студзеня 1973 года горад Хеймаэй быў практычна засыпаны чорным вулканічным попелам, многія дамы разбураныя. Распаленая лава, што цякла ў мора, пагражала існаванню рыбалоўнага і транспартнага порта Хеймаэй. Усё насельніцтва вострава (4,227 чалавек) было тэрмінова эвакуіравана судамі рыбалоўнага флоту вострава. Пасля заканчэння актыўнай фазы вывяржэння і аднаўлення будынкаў пераважная частка мясцовых жыхароў вярнулася на востраў. Астуджаная з дапамогай марской вады лава павялічыла плошчу вострава. На гэтай новай тэрыторыі былі пабудаваныя 200 будынкаў.
Бультэй
Насельніцтва складае 1206 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 97 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Маргарыта Антіяхійская (Margherita di Antiochia).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бітліская бітва
Бой за Бітліс — бітва паміж рускай і турэцкай арміяй у час Першай сусветнай вайны.
Першыя ваенныя сутыкненні пад Бітлісам, які знаходзіцца ў сучаснай Турцыі, адбыліся ў ліпені 1915 года, калі рускія войскі распачалі беспаспяховы штурм умацаванага горада.
Другі бой пачаўся ў лютым 1916 года і скончыўся ўзяццем Бітліса рускім корпусам, які ў значнай меры складаўся з армянскіх добраахвотнікаў пад камандаваннем Андраніка Азаняна. Горад з'яўляўся апошнім ахоўным пунктам асманаў, што перашкаджаў пасоўванню рускай арміі ў цэнтральную Турцыю і ў Месапатамію.
Лыпавадалынскі раён
Лыпавадалынскі раён (Липоводолинський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лыпава Далына (Липова Долина).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 19266 чалавек, плошча — 900 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 67 вёска.
Кажухіўка (Гайсынскі раён)
Кажухіўка (Кожу́хівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай грамады.
Грыва (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Грыва (Грива) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Паселішча вядома з 1930-х гадоў. Тэрыторыя была ў складзе Заходняй вобласці, да 1944 года ў Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
377-ы гвардзейскі зенітна-ракетны полк
377-ы гвардзейскі зенітна-ракетны полк — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — горад Полацк.
Гісторыя
У 1941 годзе на цэнтральным аэрадроме Сталінграда быў сфарміраваны 629-ты знішчальны авіяцыйны полк.
31 сакавіка 1943 года пасля заканчэння Сталінградскай бітвы палку было прысвоена званне гвардзейскага.
За гады Вялікай Айчыннай вайны асабовым складам часці было ажыццёўлена больш за 5 тысяч баявых вылетаў, больш за 200 паветраных баёў, 111 разведак і штурмовак, знішчана 123 самалёта, 18 танкаў, 23 аўтамашыны з грузам і жывой сілай праціўніка.
З 1946 па 1960 год воінская часць базіравалася ў Растове-на-Доне. У 1960 годзе яна была перафарміравана ў 377-ы гвардзейскі зенітны ракетны полк і адбыла да новага месца дыслакацыі — у Полацк.
У 2016 годзе полк атрымаў на ўзбраенне ЗРК С-300.
Ван дэн Будэнмаер
Ван дэн Будэнмаер (Van den Budenmayer;  — ) — выдуманы галандскі кампазітар канца XVIII стагоддзя, альтэр-эга Збігнева Прайснера.
Апроч самой музыкі, прыпісанай выдуманаму кампазітару, у кожным з гэтых фільмаў яго асоба ўзбагачалася ўсё новымі і новымі фактамі. Так, у фільме «Падвойнае жыццё Веранікі» сцвярджалася, што ён галандскі кампазітар XVIII стагоддзя, які аднак быў адкрыты зусім нядаўна. У адным з эпізодаў фільма можна ўбачыць даты нараджэння і смерці кампазітара, напісаныя крэйдай на школьнай дошцы: 1755—1803. «Дата нараджэння была такой жа, як і мая, толькі на дзвесце год раней» — адзначае Прайснер. Пазней, у фільме «Тры колеры: Чырвоны» на стале ў галоўнага героя, суддзі, можна пабачыць плытку з музыкай Ван дэн Будэнмаера. На вокладцы, паказанай буйным планам, выяўлены партрэт кампазітара. У гэтым жа фільме галоўная гераіня, Валянцін, слухае дыск з музыкай Ван дэн Будэнмаера — на імгненне на вокладцы дыска зноў бачны яго партрэт. Імя Ван дэн Будэнмаера фігуруе і ў фінальных цітрах фільмаў, і на дысках з саўндтрэкамі.
У пачатку 1990-ых гадоў Кеслёўскі пачаў атрымліваць лісты ад складальнікаў розных энцыклапедычных выданняў. Сярод іх быў ліст ад Універсітэцкай прэсы Оксфарда (Oxford University Press): яны абнаўлялі энцыклапедыю класічнай музыкі, у сувязі з чым запрашвалі інфармацыю пра Ван дэн Будэнмаера, бо іх уласныя даследаванні ні да чаго не прывялі. Кеслёўскі адказаў, што Ван дэн Будэнмаер — выдуманы персанаж, якога яны прыдумалі разам з кампазітарам Збігневам Прайснерам. Складальнікі энцыклапедыі не паверылі. Бясплённае ліставанне доўжылася прыблізна паўгода, пасля чаго Кеслёўскі перастаў адказваць на лісты.
Праводзячы мяжу паміж уласнай творчасцю і творчасцю свайго альтэр-эга, Прайснер адзначае, што «''Ван дэн Будэнмаер выразна выяўляе сябе слухачам як праз музыку, так і праз выбар тэкстаў. Калі ён упершыню з’яўляецца ў 9-ай частцы „Дэкалога“, ён выкарыстоўвае кароткі ўрывак пра гарлачыкі галандскага паэта. У „Падвойным жыцці Веранікі“ ён цытуе „Чысцец“ і „Рай“ з „Боскай камедыі“ Дантэ''».
Уладзімір Генадзевіч Каробка
Уладзімір Каробка (нар., ) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Краматорск».
Клубная кар’ера
У дзіцяча-юнацкай футбольнай лізе Украіны выступаў за днепрапятроўскія клубы ІСТА і «Дняпро». З 2006 года па 2008 год выступаў за дубль «Дняпра» ў моладзевым першынстве, правёў 29 матчаў і забіў 4 галы.
«Таўрыя»
У канцы ліпеня 2008 года па запрашэнні Міхаіла Фаменкі перайшоў у сімферопальскую «Таўрыю», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У Прэм’ер-лізе Украіны дэбютаваў 23 лістапада 2008 года ў матчы супраць свайго былога клуба днепрапятроўскага «Дняпра» (0:1), выйшаўшы у дадатковы час замест Лакі Ідахара. Улетку 2009 года мог перайсці ў «Крымцяпліцу» на правах арэнды. У 2012 годзе быў у арэндзе ў расійскім клубе «Валгар». У студзені 2013 года перайшоў на правах арэнды ў запарожскі «Металург». У чэмпіянаце Украіны правёў 3 матчы, у моладзевым першынстве згуляў у 5 гульнях, у якіх забіў 1 гол.
Улетку 2013 года вярнуўся ў «Таўрыю». У сезоне 2013/14 стаў асноўным іграком каманды і правёў 27 матчаў, забіўшы 2 галы. Трапляў у зборныя тура па версіі розных сайтаў. Усяго за «Таўрыю» ў Прэм’ер-лізе правёў 42 матчы і забіў 4 галы. У моладзевым першынстве згуляў за «Таўрыю» 84 матчы і забіў 14 галоў.
«Цюмень»
Улетку 2014 года на правах вольнага агента падпісаў кантракт з «Цюменню», за якую выступаў у Футбольнай нацыянальнай лізе. У камандзе узяў 12 нумар. У складзе каманды ў Першым дывізіёне дэбютаваў 3 жніўня 2014 года ў выязным матчы супраць самарскіх «Крылаў Саветаў» (2:1), галоўны трэнер Канстанцін Галкін даверыў Каробку пачаць гульню ў асноўным складзе, але на 59-й хвіліне ён быў заменены на Мікіту Целянкова. Свой дэбютны гол за «Цюмень» правёў 17 жніўня 2014 года, выйшаўшы на замену ў выязным матчы супраць «СКА-Энергіі», і забіўшы на 79-й хвіліне ў вароты Антона Казарэза, прынёс «Цюмені» нічыйны вынік (1:1). Усяго ў першым крузе сезона 2014/15 правёў за «Цюмень» 10 матчаў і забіў 2 мячы. У студзені 2015 года разарваў кантракт з клубам, пасля чаго прыбыў на прагляд у польскую «Карону».
«Віцебск»
У сакавіку 2015 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Віцебск». Значную частку сезона 2015 вымушаны быў прапусціць з-за траўм. 22 чэрвеня, неўзабаве пасля аднаўлення ад траўмы, забіў першы гол за «Віцебск» — у браму салігорскага «Шахцёра» (выніковы лік 2:2).
У студзені 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў віцебскі клуб.
Грузія
У сакавіку 2016 года далучыўся да азербайджанскага клуба «Кяпаз», аднак так і не згуляў за яго. У красавіку 2016 года стаў іграком грузінскага «Калхеці-1913».
Улетку 2017 года перабраўся ў іншы грузінскі клуб — кутаіскае «Тарпеда». У складзе «Тарпеда» стаў чэмпіёнам Грузіі 2017.
«Валынь»
У лютым 2018 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком луцкай «Валыні». Пакінуў валынскі клуб у канцы 2018 года.
Познія гады
У ліпені 2019 года далучыўся да клуба «Інгулец», якому па выкінах сезона 2019/20 дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу, аднак сам у верасні 2020 года перайшоў у харкаўскі «Металіст 1925», дзе гуляў да канца года.
У ліпені 2021 года папоўніў склад «Краматорска».
IC 3488
IC 3488 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Уладзімір Генадзевіч Каробка
Міжнародная кар’ера
У 2011 годзе выклікаўся ў моладзевую зборную Украіны.
IC 3488
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Касцюкіўка
Касцюкіўка (Костюкі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай грамады.
Уладзіслаў Тадэвуш Ваньковіч
Уладзіслаў Тадэвуш Ваньковіч (? — паміж 1745 і 1750) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу «Ліс». Сын Яна Жыгімонта Ваньковіча і Соф’і Храпавіцкай, дачкі віцебскага кашталяна.
Мечнік менскі, войскі менскі ў 1738—1763 гадах, стараста рушаўскі ў 1728 годзе. Пасол на соймы 1711, 1717, 1722, 1726, 1734 гадоў, дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ у 1730 годзе.
Валодаў у 1707 годзе маёнткамі Волма, Кабылічы, Гарэлец Менскага павета, паводле леннага права валодаў маёнткам Кляпіна Рэчыцкага павета з 1714 года,
Памёр паміж 1745 і 1750 гадах.
Сям’я
У першым шлюбе з Аленай-Барбарай з Валадковічаў, з якой меў сыноў:
У другім шлюбе з Тэрэзай з Філіповічаў, з якой меў сына Адама.