cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саратаўскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
'''Саратаўскі дзяржаўны медыцынскі універсітэт імя В. І. Разумоўскага''' (Саратовский государственный медицинский университет им. В. И. Разумовского) — дзяржаўная ўстанова вышэйшай прафесійнай адукацыі г. Саратава.
Імператарскі Мікалаеўскі ўніверсітэт быў заснаваны ў 1909 годзе па загадзе Імператара Мікалая II і складаўся з адзінага факультэта — медыцынскага. Універсітэт бурна развіваўся і да 1930 года быў падзелены на Саратаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. Г. Чарнышэўскага («класічны») і Саратаўскі медыцынскі інстытут, у склад якога ўвайшлі тры факультэты: лячэбна-прафілактычны, санітарна-гігіенічны, аховы мацярынства і маленства.
У 1993 годзе Саратаўскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга медыцынскі інстытут быў ператвораны ў медыцынскі ўніверсітэт.
У 2009 годзе, падчас святкавання 100-гадовага юбілею ВНУ, універсітэту прысвоена імя яго першага рэктара В. І. Разумоўскага.
Ніўкі (Бярозаўскі раён)
Ні́ўкі (, Нивки) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета. Размешчана за 28 км ад Бярозы, за 1 км ад чыгуначнай станцыі Белаазёрск.
Гісторыя
У 1554 годзе ў «Рэвізіі пушч і пераходаў звярыных…» упамінаецца сяло Ніўскае Здзітаўскай пушчы Вялікага Княства Літоўскага (верагодна, сучасныя Ніўкі ці Нівы) «з людзьмі яго міласці Пана Астафія Воловіча і паноў Протасовічаў». Паводле перапісу 1897 года ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, вёска і фальварак ва ўладанні Пуслоўскага. Паблізу вёскі знаходзіўся цагляны завод.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, фальварак і вёска.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Альшэўскім сельсавеце. Пачалі здабываць торф.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Пасля вайны ў 1945 годзе працаваў цагельны завод.
З 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Ніўкаўскі, цэнтр яго перанесены ў в. Ніўкі. 12 студзеня 1960 года сельсавет ліквідаваны, вёска перададзена ў Белаазёрскі сельскі (з 25 чэрвеня 1960 пасялковы) савет. З 22 студзеня 1963 года ў складзе Здзітаўскага с/с, з 7 кастрычніка 1968 года ў Белаазёрскім пасялковым Савеце. З 15 сакавіка 1971 года ў Белаазёрскім сельсавеце. Цэнтр саўгаса «Белаазёрскі».
З 17 верасня 2013 года вёска ў складзе Пескаўскага сельсавета.
Кіраваградская вобласць
Кіравагра́дская во́бласць (Кіровогра́дська о́бласть) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ва Украіне. Плошча вобласці складае 24,588 тыс. км². Насельніцтва — 1,067 млн чалавек (2006). Адміністрацыйны цэнтр — горад Крапыўныцкы.
Знаходзіцца на зліцці рэк Дняпро і Паўднёвы Буг на поўдні Прыдняпроўскага ўзвышша. Амаль уся тэрыторыя вобласці (за выключэннем вёскі Уласаўка) размешчана на правым беразе Дняпра. Мяжуе з абласцямі: Чаркаскай на поўначы, Палтаўскай на паўночным усходзе, Днепрапятроўскай на ўсходзе і паўднёвым усходзе, Мікалаеўскай і Адэскай на поўдні, Вінніцкай на захадзе. Па адной з версій на тэрыторыі Кіраваградскай вобласці знаходзіцца геаграфічны цэнтр Украіны.
У складзе вобласці 4 адміністрацыйныя раёны, 49 тэрытарыяльных грамад.
Мікалай Венядзіктавіч Раманаў
Мікалай Венядзіктавіч Раманаў ( - ?) - грамадзянскі інжынер, архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1863 годзе, паходзіў з обер-афіцэрскіх дзяцей.
Пасля заканчэння Астраханскага рэальнага вучылішча паступіў у Інстытут грамадзянскіх інжынераў у 1882 годзе. Скончыў тут курс па 1-м разрадзе ў 1887 годзе. Мікалай Венядзіктавіч вызначыўся на службу малодшым архітэктарам у гродзенскае губернскае праўленне і праз тры гады быў прызначаны малодшым архтэктарам таго праўлення. Акрамя гэтага М. Раманаў складаўся архітэктарам-ацэншчыкам нерухомых маёмасцяў у г. Гродне, якія прад’яўляліся для залогу ў тульскім зямельным банку ў Санкт-Пецярбургу.
З 1893 па 1900 год М. Раманаў быўгродзенскім.
12 лютага 1900 года ў сувязі са смерцю гродзенскага губернскага інжынера В. Ф. Нябольсіна быў часова прызначаны выконваючым яго абавязкі, але праз паўгода М. Раманава вызвалілі ад усіх абавязкаў і пасад «За прызначэннем на пасаду старэйшага інжынера па дарожнай частцы Гродзенскага губернскага распарадчага камітэта». З гэтага часу галоўным клопатам Раманава сталі губернскія масты і дарогі.
15 жніўня 1901 года быў адкрыты мураваны Губернатарскі мост праз Гараднічанку.
У 1906-09 гадах прымаў актыўны ўдзел у пабудове Пятроўска-Мікалаеўскага моста праз раку Нёман ў горадзе Гродне. За гэта М. Раманаў атрымаў Найвысокую падзяку ад яго Імператарскай Вялікасці.
Адрасы
У Гродне жыў на Паліцэйскай вуліцы ў доме Карсунскага.
Гінучэй
Гіну́чэй (Ginučiai), традыцыйная беларуская назва — Гінюты  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Знаходзіцца ў Аўкштайцкім нацыянальным парку, паміж азёрамі Алмаяс і Сравінайціс, працякае ручай Срове. Праз вёску праходзіць аўтамабільная дарога. Вёску атачае Лінкмяніскі лес. Захаваліся (IX–XII ст. помнік археалогіі, на якім, магчыма, стаяў ).
Ядловец (прыправа)
Ядловец — высушаныя шышкаягады ядлоўца звычайнага.
Шышкаягадаміядлоўца запраўляюць стравы з дзічыны. З іх вырабяць розныя марынады і соўсы, якія ідуць на падрыхтоўку рыбных і мясных страў. Добра спалучаецца з перцам, гваздзіком, лаўровым лісцем. Каб надаць мясу смак дзічыны, дадаюць шышкаягады да страў са свініны, цяляціны, бараніны. Таксама іх дадаюць пры вырабе паляўнічых каўбасак.
DELFI
DELFI — буйны рэгіянальны (Літва, Украіна, Эстонія, Латвія) інфармацыйны партал.
Марана-Тычына
Марана-Тычына (Marano Ticino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1407 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 201 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 28040. Тэлефонны код — 0321.
NGC 4540
NGC 4540 (іншыя абазначэнні — UGC 7742, MCG 3-32-74, ZWG 99.93, VCC 1588, IRAS12323+1549, PGC 41876) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ракітная (станцыя)
Ракітная (Ракитная) — станцыя Маскоўскай чыгункі на лініі Масква — Брэст, паміж прыпыначным пунктам 430 км і прыпыначнымі пунктамі Катынь, 406 км. Станцыя размешчана на заходняй аколіцы Задняпроўскага раёна Смаленска.
На станцыі, станам на красавік 2020 года, робяць прыпынак прыгарадныя цягнікі зносінамі Смаленск — Красное тры разы на дзень, Смаленск — Смаленск два разы на дзень і Смаленск — Галынкі адзін раз на дзень. Цягнікі рухаюцца толькі з боку Смаленска, у бок Смаленска праз станцыю Гнёздава.
Задубына
Задубына (Заду́бина) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Разанскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
'''Разанскі дзяржаўны медыцынскі універсітэт імя акадэміка І. П. Паўлава''' (Ряза́нский госуда́рственный медици́нский университе́т и́мени акаде́мика И. П. Па́влова) — адна з найбуйнейшых ВНУ Разані. Заснаваны ў 1943 годзе як Маскоўскі медінстытут Міністэрства аховы здароўя РСФСР, у 1950 годзе пераведзены ў Разань і перайменаваны ў Разанскі медыцынскі інстытут імя акадэміка І. П. Паўлава. У 1993 года ператвораны ва ўніверсітэт.
З часам былі адкрыты новыя факультэты: санітарна-гігіенічны (1962), фармацэўтычны (1966), падрыхтоўчае аддзяленне (1971), удасканалення ўрачоў (1984), які ў 1994 годзе рэарганізаваны ў факультэт паслядыпломнай адукацыі (ФПДА), стаматалагічны (1991), аддзяленне падрыхтоўкі замежных навучэнцаў (1992).
У 1993 годзе медыцынскі інстытут быў ператвораны ў Разанскі дзяржаўны медыцынскі універсітэт.
З 1960-х гадоў ва ўніверсітэце распрацоўваецца апітэрапія.
Сафлор фарбавальны
Сафлор фарбавальны (Cárthamus tinctórius) — від кветкавых раслін роду.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна. Сцёблы вышынёй да 100 см (зрэдку вышэй), цвёрдыя, белаватыя, галінастыя. Лісце скурыстае, сядзячае, з шыпамі. Кветкі дробныя жоўтыя, аранжавыя, аранжава-чырвоныя, зрэдку белыя, сабраныя ў кошыкі дыяметрам да 4 см. Апыленне перакрыжаванае, пераважна пчоламі. Плод — рабрыстая сямянка.
Гранат (мінерал)
Гранаты (ад лац. Granatus — падобны да зерняў) — група мінералаў, якія прадстаўляюць сумесі двух ізаморфных шэрагаў: R2+3Al2(SiO4)3 і Ca3R3+2(SiO4)3. Агульная формула: R2+3 R3+2 [SiO4]3, дзе R2+ — Mg, Fe, Mn, Ca; R3+ — Al, Fe, Cr. Звычайна ў вузкім сэнсе пад гранатамі разумеюць толькі празрыстыя чырвоныя камяні альмандыны і піропы. Іх цёмна-чырвоныя крышталі нагадваюць зярняты «фінікійскага яблыка» — граната. Адсюль, верагодна, і назва каменя.
Леў Васільевіч Садоўскі
Леў Васільевіч Садоўскі ( — ?) — архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1827 годзе.
Выхаванне атрымаў у Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы і па сканчэнні курса з чынам калежскага рэгістратара, быў прызначаны ў чарнігаўскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію архітэктарскім памочнікам.
У 1865 годзе Л. Садоўскі быў прызначаны малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення чарнігаўскага губернскага праўлення і, праз два гады, узведзены ў званне архітэктара. У 1874 годзе прызначаны пензенскім, а потым (у 1879 годзе) мінскім губернскім архітэктарам. Адначасова займаў пасаду епархіальнага архітэктара. У 1882 годзе прылічыўся да Міністэрства, а ў наступным годзе выйшаў у адстаўку.
Творчасць
Кіраваў працамі па будаўніцтве ў г. Бялінскім Свята-Пакроўскага сабора.
Разам з К. Хршчановічам з’яўляецца аўтарам праекта Мінскіх прысутных месцаў.
У 1885 годзе ў Слуцку быў узведзены будынак па праекце Л. Садоўскага.
Нелюбоў (фільм, 2017)
«Нелюбо́ў» — драматычны фільм рэжысёра Андрэя Звягінцава. Сусветная прэм’ера адбылася ў асноўнай конкурснай праграме 70-га Канскага кінафестывалю, дзе фільм атрымаў Прыз журы.
Каманда, якая складаецца з рэжысёра Андрэя Звягінцава, прадзюсараў Аляксандра Раднянскага і Сяргея Мелькумава, сцэнарыста Алега Негіна і аператара Міхаіла Крычмана, раней працавала над фільмамі «Алена» (2011) і «Левіяфан» (2014), якія таксама мелі поспех на Канскім кінафестывалі.
Фільм апавядае гісторыю пра сучасную маскоўскую сям’ю, у якой сужэнцы (Мар’яна Співак і Аляксей Розін) збіраюцца развесціся, але не могуць вырашыць, з кім пакінуць сына Алёшу (Мацвей Новікаў). У шэрагу канфліктаў і бясконцых узаемных прэтэнзій яны адкрыта грэбуюць ім, і Алёша, адчуваючы сваю абсалютную непатрэбнасць, пасля іх чарговай сваркі раптоўна знікае.
Сюжэт
Падзеі фільма адбываюцца ў кастрычніку 2012 года. У стасунках адміністратара салона прыгажосці Жэні (Мар’яна Співак) і менеджара па продажы Барыса (Аляксей Розін) даўно наступіў разлад, і яны наважваюць падаць на развод. Застаючыся пакуль што афіцыйна жанатымі, яны абое ўжо маюць стасункі на баку: Барыс жыве з цяжарнаю ад яго дзяўчынай Машай (Марына Васільева), а ў Жэні ёсць забяспечаны палюбоўнік Антон (Андрыс Кейш). Застаецца толькі прадаць агульную кватэру і вырашыць, з кім будзе жыць іх 12-гадовы сын Алёша (Мацвей Новікаў).
Алёша вяртаецца са школы і сядае рабіць урокі, назіраючы праз акно за асеннім дажджом. Чуецца званок — маці кажа яму, што прыйшлі патэнцыяльныя пакупнікі, каб паглядзець кватэру, і што ён мусіць прыбрацца ў сваім пакоі. Заходзяць пакупнікі: мужчына (Максім Стаянаў) са сваёй цяжарнай дзяўчынай (Любоў Сакалінская). Алёша не рады ні іх прыходу, ні таму, што бацькі прадаюць кватэру, і зачыняе дзверы ў свой пакой. У канцы агляду пакупнікі заходзяць у дзіцячы пакой. Маці ўшчувае хлопчыка, бо той не павітаўся з людзьмі, і дае яму кухталя. У адказ Алёша вітаецца скрозь зубы, а пасля, пакрыўджаны на маці, выбягае з пакоя.
Той жа ноччу Алёша падслухоўвае зваду бацькоў і разумее, што ні тата, ні мама не маюць ніякага жадання гадаваць яго (лічачы, што ён стане перашкодай іх новым раманам) і стараюцца спіхнуць сына адно на аднаго. Тата лічыць, што для дзіцяці важней жыць з маткай, аднак матка не мае намеру саступаць і кажа, што таксама хоча пажыць сваім жыццём. Яго наступную прапанову — аддаць дзіця бабулі (Наталля Патапава), жанчына таксама адкідае, бо яе маці зусім не любіць унука. У запале сваркі яны нават згадваюць варыянт аддаць сына ў дзетдом, але разумеюць, што дзіцячая ювенальная юстыцыя не дазволіць ім гэтага зрабіць. На наступны дзень пасля снедання, падчас чаго маці называе сына «кволым», Алёша выбягае з дому быццам бы ў школу і больш не вяртаецца.
Жэня пра гэта не ведае, бо начуе ў Антона. Яна прызнаецца, што ён — яе першае каханне і што яна ніколі нікога не любіла, акрамя маці — і тое ў дзяцінстве. Маці, паводле слоў Жэні, паводзілася з ёй як «злая, самотная сцерва». Яна таксама гаворыць, што да мужа ў яе нікога не было і «заляцела» яна па дурасці, таму ёй і прыйшлося пабрацца шлюбам з нялюбым Барысам. Раніцай Жэня вяртаецца дадому і кладзецца спаць, не ведаючы, што сын дома не начаваў.
Праз колькі часу ёй тэлефануюць са школы і паведамляюць, што Алёшы не было на ўроках ні ўчора, ні сёння. Не зважаючы на пярэчанні Барыса, што хлопчык хутка сам вернецца, Жэня звяртаецца ў паліцыю. Оперупаўнаважаны (Сяргей Барысаў) у размове з Жэняй выказвае меркаванне, што хлопчык пайшоў гуляць з сябрамі або бадзяецца па гандлёвым цэнтры, гаворачы, што пераважная большасць «бегункоў» вяртаецца дамоў праз 7—10 дзён. Адзінае, што ён можа параіць, гэта звярнуцца да валанцёраў з недзяржаўнай пошукавай арганізацыі, а не спадзявацца на праваахоўныя органы, якія патопяць справу ў бюракратычных працэдурах.
Жэня прыслухоўваецца да парады і тэлефануе валанцёрам. Каардынатар пошукава-выратавальнага атрада (Аляксей Фацееў), апісваючы Жэні і Барысу план пошуку, выказвае думку, што хлопчык можа знаходзіцца ў бабулі, якая жыве на лецішчы за тры гадзіны язды ад Масквы. Жэня сумняецца, бо Алёша не ведае туды дарогі, і вельмі неахвотна згаджаецца паехаць з Барысам да маці, бо ў яе з ёй вельмі напружаныя стасункі. Жэніна маці прынцыпова не выходзіць на сувязь з дачкой, а калі сужэнцы прыязджаюць у суправаджэнні валанцёра, не адразу пускае іх у дом. Яна не дае веры, што хлопчык прапаў, і лічыць, што яе дачка з мужам ўсё выдумалі, каб разжаліць яе і, у выніку, «павесіць» на яе хлопчыка. Пасля эмацыянальнага скандалу з маці Жэня і Барыс едуць назад у Маскву. Па дарозе дадому Жэня прызнаецца Барысу, што выйшла за яго замуж і нарадзіла Алёшу толькі таму, што больш не магла жыць з маці, але гэта было памылкай, і ёй трэба было зрабіць аборт. Сужэнцы зноў лаюцца і Барыс высаджвае Жэню з машыны сярод дарогі.
Вярнуўшыся ў Маскву, яны даведваюцца, што пошукі не далі выніку. Каардынатар валанцёрскага атрада накіроўваецца ў школу і праводзіць гутарку з аднакласнікам і адзіным сябрам Алёшы (Арцём Жыгулін). Ён угаворвае хлопчыка раскрыць месцазнаходжанне так называнай «базы» — закінутага ў лясным гушчары будынка, дзе збіраюцца хлапчукі са школы. Валанцёры і Алёшаў бацька выпраўляюцца туды, але знаходзяць толькі Алёшаву куртку. У адну з лякарань дастаўляюць хлопчыка, знойдзенага на вуліцы і падобнага з апісання; да яго прыходзіць Жэня, але гэта аказваецца не Алёша.
Праз два годы Алёша лічыцца зніклым без вестак, сужэнцы жывуць раздзельна, а ў іх прададзенай кватэры цяпер ідзе рамонт. Барыс жыве ў Машынай кватэры разам з цешчай, у іх нарадзіўся сын, да якога Барыс гэтаксама нічога не адчувае. Жэня жыве ў раскошных апартаментах Антона, але і яна не пачуваецца шчаслівай. У апошніх сцэнах фільма дэманструюцца пейзажы Сходненскага каўша, а таксама загараджальная стужка, якую Алёша аднойчы закінуў на дрэва па дарозе са школы.
Задума і напісанне сцэнарыя
Задума кінафільма ўзнікла летам 2015 года, і спрыяла таму даўняя прыхільнасць Андрэя Звягінцава да фільма Інгмара Бергмана «Сцэны з сямейнага жыцця». Ён са сваім пастаянным сцэнарыстам Алегам Негіным разглядалі магчымасць зазірнуць у крызіс сямейнага жыцця, калі мінула 10-12 гадоў шлюбу і жыць разам далей немагчыма. У інтэрв’ю РІА Навіны прадзюсар Аляксандр Раднянскі паведаміў, што працэс пошуку і абмеркавання з рэжысёрам матэрыялу для новага фільма цягнуўся некалькі гадоў.
Праект быў запушчаны ў працу на фундаменце кароткага трытмента, выкладзенага на некалькіх старонках. Далей рэжысёр дадаў сваё бачанне развіцця сюжэта. У лістападзе 2015 года Алег Негін скончыў літаратурны сцэнарый. Да гэтага часу частка аб’ектаў для здымкаў была ўжо знойдзена. У прыватнасці, прагулка Алёшы ў яры (Сходненскі коўш) з’явілася ў рэжысёрскім сцэнарыі менавіта дзякуючы таму, што ўжо восенню 2015 года быў зацверджаны галоўны натурны аб’ект: месца пражывання сям’і Сляпцовых. Да гэтага часу ўжо былі гатовы першыя эскізы галоўных інтэр’ераў фільма: кватэра Сляпцовых, кватэра Машы і апартаменты Антона.
Падбор акцёраў
Кастынг акцёраў пачаўся ў снежні 2015 года. Аляксей Розін ужо здымаўся ў фільмах «Алена» (2011) і «Левіяфан» (2014), але для Мар’яны Співак гэта была першая роля ў праектах Звягінцава і Раднянскага. Яна была першай актрысай, якая прыйшла на кінапробы, і хадзіла на іх напрацягу паўгода.
Падрыхтоўчая праца і здымкі
У маі 2016 года была абвешчана назва фільма — «Нелюбоў», а таксама некаторыя дэталі сюжэта.
Здымкі пачаліся 5 верасня 2016 года і павінны былі скончыцца ў канцы лістапада — пачатку снежня. Але так як дзеянне фільма адбываецца ў цёплы час года, а ў сярэдзіне кастрычніка выпаў снег, які так і не растаў, здымкі ў лістападзе былі прыпынены.
Даздымкі адбываліся ўвесну, у перыяд з 25 сакавіка па 9 красавіка 2017 года. У агульнай складанасці аб’ём вясенняга блока склаў 12 здымачных дзён, 15 хвілін карыснага хранаметражу і крыху больш за 50 планаў.
Месцы здымкаў
Месцам дзеяння кінакарціны быў абраны раён Паўднёвае Тушына на паўночным усходзе Масквы. Там здымаліся: школа (экстэр’ер і інтэр’ер), дом Сляпцовых, паркоўка перад домам, прылеглыя да яе вуліцы, прадуктовая крама, аўтобусны прыпынак, а таксама помнік прыроды — Сходненскі коўш, той самы яр, у нізоўі якога хлопчык пасля заканчэння ўрокаў прагульваецца уздоўж берагоў ракі. Рака завецца Сходня.
Усе тры жылыя памяшканні — кватэра Сляпцовых, Машы і Антона — былі выбудаваны ў павільёне па праекце мастака-пастаноўшчыка карціны Андрэя Панкратава. У дэкарацыі «кватэра Сляпцовых» акрамя жылых памяшканняў была пабудавана лесвічная пляцоўка і кабіна ліфта. Усе дэкарацыі кватэр знаходзіліся на вышыні 2,5 — 3 метраў адносна падлогі павільёна, што дазваляла камеры, аказаўшыся дастаткова блізка ад вокнаў, «не бачыць» падлогі. За вокнамі дэкарацыі былі ўсталяваны ствалы і галіны дрэў. У час здымак галіны прыводзіліся ў рух пры дапамозе спецыяльнай сістэмы тросаў супрацоўнікамі мастацкага дэпартамента. Дзякуючы гэтаму, дрэвы «калышуцца ад ветру», што прыдае дэкарацыі рэалістычнасці.
Рагозіна (Аршанскі раён)
Раго́зіна (, Рагозино) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Арэхаўскага сельсавета.
Нелюбоў (фільм, 2017)
Месцы здымкаў
Дэкарацыяй, пабудаванай у павільёне, з’яўляецца і ліфт, у якім Барыс, разам з іншымі офіснымі супрацоўнікамі, падымаецца з падземнай паркоўкі. Закрыццё дзвярэй у ліфце імітавалася спецыяльнымі «сцягамі» з чорнай тканіны, якія перакрывалі святло ад асвятляльных прыбораў. Эфект руху ствараўся пры дапамозе кручэння асвятляльных прыбораў за сценамі ліфта.
Мантаж
Мантаж пачаўся ў снежні 2016 года, а завяршыўся ў красавіку 2017 года. Гэта першая карціна, якую Андрэй Звягінцаў і мантажор Ганна Мас былі вымушаны пачаць манціраваць яшчэ да заканчэння здымачнага перыяду, у час прыпынення здымак, і не ў храналагічнай паслядоўнасці. У працэсе мантажу ў карціне ўтвараліся лакуны ці пустоты, якія нельга было запоўніць матэрыялам. З-за гэтага рытм апавядання перарываўся, што было дастаткова некамфортным момантам творчага працэсу. Пра гэта казаў сам рэжысёр ужо ўвесну, у час даздымак карціны.
Рагозіна (Аршанскі раён)
Вёска размешчана за 13 км на паўночны ўсход ад Оршы. Побач праходзіць рэспубліканская аўтамагістраль М1.
Нелюбоў (фільм, 2017)
Рэліз
У маі 2016 года на кінарынку Marché du Film у Канах кампанія Pyramide Distribution набыла правы на фільм для дыстрыбуцыі ў Францыі, а Wild Bunch — на ўсіх тэрыторыях за межамі Францыі і СНД.
У сакавіку 2017 года стала вядома, што правы на фільм набылі ўсе еўрапейскія краіны і чакаецца некалькі пагадненняў з кампаніямі з Азіі і Лацінскай Амерыкі.
10 красавіка 2017 года ў Парыжы працоўная версія фільма была прадэманстравана сябрам адборачнай камісіі Канскага кінафестывалю.
13 красавіка 2017 года было абвешчана, што «Нелюбоў» увайшла ў асноўную конкурсную праграму 70-га Канскага кінафестывалю, а стваральнікі фільма паведамілі, што спадзяваліся на выдзвіжэнне на Канскім кінафестывалі, але ўсур’ёз не разлічвалі.
31 мая 2017 года ў маскоўскім кінатэатры «Кастрычнік» адбыўся прэм’ерны паказ, а 1 чэрвеня 2017 года стужка выйшла ў расійскі кінапракат.
Прэм’ерныя паказы
🇫🇷 — 18 мая 2017 (70-ы Канскі кінафестываль) 🇷🇺 — 31 мая 2017 (Кінатэатр «Кастрычнік») 🇩🇪 — 23 чэрвеня 2017 (35-ы міжнародны Мюнхенскі кінафестываль)
Шырокі пракат
🇷🇺 — 1 чэрвеня 2017 🇦🇲 — 1 чэрвеня 2017 🇧🇾 — 1 чэрвеня 2017 🇰🇿 — 1 чэрвеня 2017 🇫🇷 — 20 верасня 2017 🇬🇧 — 10 лістапада 2017
Друк, крытыкі
Кінакрытык Пітэр Брэдшоў у брытанскай газеце «The Guardian» даў фільму максімальную адзнаку. Паводле яго меркавання новы фільм Андрэя Звягінцава — «гэта суровая, таямнічая і вусцішная гісторыя духоўнай катастрофы: драма, асаджаная на шкілет працэдурнага дэтэктыўнага трылера». «''Фільм валодае гіпнатычнай сілай і невыноснай неадназначнасцю, якая захоўваецца да самага фіналу. Гэта гісторыя сучаснай Расіі, жыхары якой знаходзяцца ва ўладзе няўмольных сіл, свету без любові, падобнага да непрыдатнай для чалавека планеты, месца, дзе звычайнае выжыванне муціравала ў бясконцую прагу грошай, паляпшэння грамадскага становішча, у жаданне другога шлюбу, які прынясе добрую кватэру, секс і раскошу, у сацыяльныя медыя з іх сталаю зацыкленасцю на сабе і ўласным статусе. Але ўсё гэта прыкрываецца або кантралюецца кансерватыўнымі сацыяльнымі нормамі хрысціянства, канфармізму і нацыяналізму''», — рэзюмуе кінакрытык.
Кінакрытык Джэсіка Кіенг у сваёй рэцэнзіі для «The Playlist» напісала — «''ёсць, вядома, нешта „сталкераўскае“, амаль фантастычнае ў недаказанасці спустошаных пейзажаў, але „Нелюбоў“ гаворыць не пра бліжэйшую будучыню, а пра нядаўняе мінулае. Радыё ў машыне бурчыць пра прадказанні апакаліпсісу, сробленыя майя, а па тэлевізары абмяркоўваюць сітуацыю ва Украіне (тут больш-менш нічога не змянілася). Для фільма, зробленага з такой дбайнасцю, гэты навінны шум гучыць не вельмі выразна, але і гэта таксама мае свой сэнс. Як і многія фільмы жахаў, „Нелюбоў“ выгадавана лютасцю, і гэтыя смутныя моманты патрэбныя Звягінцаву для таго, каб маска фармальнай дакладнасці магла саслізнуць уніз, прыадчыняючы грымасу праведнага гневу''».
Фільм атрымаў станоўчую ацэнку ад кінакрытыка вядучага амерыканскага штотыднёвіка «Variety» Оўэна Глейбермана. Ён лічыць, што — «''пры дапамозе другарадных дэталяў Звягінцаў апісвае рамантычны неўроз, які ахоплівае ўсё грамадства. <…> Карумпіраванае грамадства аказваецца чашкай Петры для шлюбу без кахання, у якім з’яўляецца нялюбае дзіцё. Драматургія — выразная, але ў той самы час няспешная ў сваіх назіраннях, рэалістычная, але і метафарычная… Гэта адначасова фільм-роздум і драма пра стасункі. Практычна кожны ведае пра хваробу, дыягназ якой ён ставіць. І эпідэмія не абмяжоўваецца Расіяй''».
Рускі кінакрытык Антон Долін адзначае, што сюжэт фільма развіваецца на фоне выразнага сацыяльна-палітычнага кантэксту Расіі 2012—2014 гадоў. У фанаграме фільма прысутнічаюць згадкі і пра выбары каардынацыйнай рады апазіцыі (маскоўскія пратэсты 2011—2012 гадоў), і пра вайну ва Украіне, але героі ніяк не каментуюць гэтыя падзеі, гэта толькі фон іх жыцця.
Афіцыйныя асобы
30 мая 2017 года стала вядома, што прэм’ер-міністр РФ Дзмітрый Мядзведзеў павіншаваў рэжысёра Андрэя Звягінцава і прадзюсара Аляксандра Раднянскага з прызам журы 70-га Канскага міжнароднага кінафестывалю за фільм «Нелюбоў», адзначыўшы, што гэта годная ацэнка іх таленту. «''Шчыра рады павіншаваць вас з прызам журы юбілейнага, 70-га Канскага фестывалю… Вы стварылі кінастужку, якая пранізліва і праўдзіва расказала пра жыццё сям’і, няпростыя адносіны бацькоў і дзяцей, пра пачуцці і перажыванні, пра тое, што хвалюе кожнага чалавека. І ўзнагарода Канаў — гэта годная ацэнка вашага таленту і асаблівага погляду''», — гаварылася ў віншавальнай тэлеграме.
Біялагічны факультэт БДУ
Біялагічны факультэт БДУ  — факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, вядучы навукова-вучэбны цэнтр па падрыхтоўцы спецыялістаў біялагічнага профілю ў Рэспубліцы Беларусь. Штогод на факультэце навучаецца больш за 2100 студэнтаў, 60 аспірантаў і магістратаў. Прафесарска-выкладчыцкі склад уключае 89 штатных выкладчыкаў, з якіх 2 акадэмікі НАН Беларусі, 21 доктар навук, 65 кандыдатаў навук, 12 прафесараў, 52 дацэнтаў. У выкананні навукова-даследчых праектаў таксама прымаюць удзел больш за 60 навуковых супрацоўнікаў. Дэкан — доктар біялагічных навук, прафесар Вадзім Віктаравіч Дзямідчык.
Гісторыя
Факультэт адкрыты ў 1931 г. Да гэтага з 1922 года біялагічная падрыхтоўка студэнтаў праводзілася на прыродазнаўчым аддзяленні педагагічнага факультэта БДУ. Першым дэканам стала дацэнт Вольга Дзмітрыеўна Акімава, якая працавала на гэтай пасадзе з 1931 па 1932 г. і з 1944 па 1948 г. У 1930-х гадах пасада дэкана лічылася грамадскай нагрузкай, і яе па чарзе на параўнальна кароткія перыяды займалі выкладчыкі факультэта: Ф. І. Дзербянцоў, А. М. Зубковіч, Т. Н. Здольных, М. Е. Макушок. Наборы студэнтаў на біялагічны факультэт у 1931—1940 гг. былі параўнальна невялікімі — па 25—45 чалавек.
Пачатак Вялікай Айчыннай вайны перапыніў працу ўніверсітэта на 2 гады (1941—1942). Пастановай Саўнаркама ад 15 мая 1943 г. БДУ аднавіў сваю дзейнасць у эвакуацыі, на станцыі Сходня пад Масквой. У ліку іншых прыступілі да навучання і 25 студэнтаў біялагічнага факультэта. У Мінск універсітэт вярнуўся ў 1944 г. Факультэт размясціўся ў маленькім двухпавярховым доме на вул. Віцебскай. Заняткі чаргаваліся з працай па разбору руін, будаўніцтву новых карпусоў. Да 1947 г. у поўным аб’ёме была адноўлена работа 5 кафедраў, на якіх працаваў 21 выкладчык, у тым ліку 6 прафесараў. У гэты ж перыяд пачалося стварэнне фондавага гербарыя на кафедры батанікі, аднаўляўся Заалагічны музей. Ужо ў 1946 г. пачала працаваць біялагічная станцыя на возеры Нарач.
З 1948 па 1953 дэканам факультэта быў дацэнт С. У. Калішэвіч. У гэты перыяд істотна павялічыліся наборы студэнтаў, прыкметна вырас узровень прафесійнага складу выкладчыцкага корпуса (толькі ў 1953 г. былі абаронены 2 доктарскія і 9 кандыдацкіх дысертацый). З 1953 па 1971 г. дэканам біялагічнага факультэта працаваў дацэнт П. Р. Пятровіч. У гэты перыяд былі створаны новыя кафедры: дарвінізму і генетыкі (1947), мікрабіялогіі (1960), біяхіміі (1964). На факультэце працавалі вядомыя навукоўцы — акадэмікі М. В. Турбін, П. Ф. Ракіцкі, А. С. Вечар, прафесары Г. Г. Вінберг, Б. Я. Эльберт, П. А. Буланаў, А. П. Кесарэва і інш Вырасла колькасць выпускнікоў факультэта за кошт развіцця форм дзённага, вячэрняга і завочнага навучання.
У 1971—1973 гг. дэканам факультэта быў прафесар Ю. К. Фамічоў, які прыклаў значныя намаганні для павышэння ўзроўню навуковых даследаванняў і пашырэння іх тэматыкі. З 1973 па 1980 г. пасаду дэкана займаў прафесар А. Ц. Пікулеў. У гэты перыяд на факультэце створана кафедра агульнай экалогіі (1974), атрымалі развіццё некалькі новых напрамкаў навуковых даследаванняў, факультэт перабазіраваўся ў новы навучальны корпус па вуліцы Курчатава.
У 1980—1996 г. дэканам біялагічнага факультэта быў прафесар А. С. Шуканаў. У гэты перыяд пачалася падрыхтоўка студэнтаў па спецыяльнасці «Біяэкалогія» і кірунку «Біятэхналогія». Акрамя Нарачанскай біястанцыі з 1987 па 1992 г. у якасці базы студэнцкіх практык працавала Вілейская біястанцыя.
З снежня 1996 г. дэканам факультэта з’яўляўся дацэнт В. В. Лысак. У гэты перыяд ўдасканальваліся навучальныя планы падрыхтоўкі спецыялістаў, уводзіліся новыя курсы. З 2011 г. распачата падрыхтоўка студэнтаў па спецыяльнасцях «Біяхімія» і «Мікрабіялогія».
Заалагічны музей
Заалагічны музей біялагічнага факультэта БДУ быў створаны ў 1921 г. па ініцыятыве загадчыка кафедры заалогіі прафесара А. В. Фядзюшына. У цяперашні час калекцыйны фонд музея з’яўляецца самым буйным у рэспубліцы зборам заалагічных аб’ектаў (чучал, кладак птушак, прэпаратаў, остэалагічнага матэрыялу і іншых як хрыбетнікаў, так і беспазваночных жывёл), агульным лікам больш за 102 тыс. адзінак захоўвання. Навуковыя калекцыі музея захоўваюцца ў спецыяльных сучасных памяшканнях агульнай плошчай 980 м2. У складзе заалагічных калекцый знаходзіцца 260 відаў, занесеных у Чырвоныя кнігі краін СНД і свету.
Батанічны сад
Батанічны сад БДУ арганізаваны пры кафедры сістэматыкі раслін біялагічнага факультэта ў 1930 г. Яго заснавальнікам быў прафесар С. М. Мельнік. З часу заснавання і да 1956 г. батанічны сад плошчай 2 га размяшчаўся на тэрыторыі ўніверсітэцкага гарадка. У 1956 г. батанічны сад быў перанесены ў Чырвонае ўрочышча (паўднёва-ўсходнее наваколле Мінска). У 1965 г. батанічны сад быў перанесены ў Шчомысліцы на тэрыторыю вучэбна-даследчай гаспадаркі БДУ. З 2002 г. батанічны сад размяшчаецца каля біялагічнага факультэта.
У склад батанічнага саду таксама ўваходзяць аранжарэя, дэндрарый і помнік прыроды рэспубліканскага значэння «Дубрава». Участак адкрытага грунта батанічнага саду прадстаўлены калекцыямі карысных, лекавых, дэкаратыўных адна- і шматлетнікаў, рэдкіх і знікаючых раслін. Маецца таксама аддзел сістэматыкі раслін, пладовы сад, участак дэкаратыўных драўняных і хмызняковых парод.
Нарачанская біялагічная станцыя імя Г. Г. Вінберга
Нарачанская біялагічная станцыя (НБС) створана ў 1947 г. У 2002 годзе яна атрымала статус вучэбна-навуковага цэнтра «Нарачанская біялагічная станцыя». У 2006 г. біястанцыі прысвоена імя выдатнага гідрабіялога Г. Г. Вінберга. Першым дырэктарам (з 1948 па 1960 г.) была кандыдат біялагічных навук П. С. Невядомская, далей біястанцыяй кіравалі А. І. Сяргееў, І. А. Жук, Г. П. Шлешынскі, затым Л. П. Кашавар, А. Ф. Арлоўскі, з 2002 г. — доктар біялагічных навук Таццяна Васільеўна Жукава.
У 2002 г. уведзены ў строй новы шматпавярховы корпус, які ўключае 14 сучасных лабараторый, а таксама навучальныя класы, канферэнц-залу, бібліятэку і інтэрнат. Штат НБС налічвае 18 чалавек, якія забяспечваюць тэхнічнае абслугоўванне і аказваюць дапамогу ў правядзенні студэнцкіх практык і навуковых даследаванняў. На біястанцыі маюцца маторныя і вяслярныя лодкі, аўтамабіль, спецыяльнае гідрабіялагічнае абсталяванне для правядзення палявых работ і неабходныя прыборы для эксперыментальных даследаванняў.
Карніцішке
Карні́цішке (Karnitiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Лістоўніца сібірская
Лістоўніца сібірская, Мадрына сібірская (Larix sibirica) — від хвойных дрэў з роду сямейства.
Застаўкы-Яблуніў
Застаўкы-Яблуніў (Заставки-Я́блунів) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Відунас
Відунас (Vydūnas; псеўданім; сапраўднае імя Вільгельмас Старостас літ. Vilhelmas Storostas; 22 сакавіка 1868, вёска Ёнайчай, цяпер Шылуцкі раён Літвы - 20 лютага 1953, Дэтмольд, Германія) — літоўскі драматург, філосаф, дзеяч культуры.
Філасофія
У філасофскіх і рэлігійна-містычных артыкулах і трактатах "Смерць і што далей" (1907), "Таямнічая веліч чалавека" (1907), "Жыццёвая аснова народа" (1920) развіваў эклектычнае вучэнне, заснаванае на элементах неаплатанізму, Бхагавад-гіце і тэасофскай рэцэпцыі індыйскіх рэлігійна-філасофскіх вучэнняў. Прапагандаваў вегетарыянства, якога і сам прытрымліваўся.
Затэмнэ
Затэмнэ (Зате́мне) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Іваніўка (Пэрэмышлянскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хяэдэмеэстэ (воласць)
Хяэдэмеэстэ (Häädemeeste) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Пярнумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 494,33 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2018 года складала 4985 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Уулу.
Першапачаткова на тэрыторыі сучаснай воласці 6 снежня 1990 года былі ўтвораны воласці Хяэдэмеэстэ і Тахкурана, якія пасля рэформы 2017 года былі аб’яднаны ў адну новую воласць Хяэдэмеэстэ.
NGC 4541
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Наманган
Наманга́н (Namangan) — другі горад Узбекістана па велічыні пасля Ташкента, адміністрацыйны цэнтр Наманганскай вобласці.
Насельніцтва — жыхароў (2011). Другі па колькасці насельніцтва горад ва Узбекістане. Вядомы з канца XV стагоддзя.
Геаграфія
Наманган размешчаны ў паўночнай частцы Ферганскай даліны, за 200 км на паўднёвы ўсход ад Ташкента (па дарозе каля 300 км). Вышыня 476 м над узроўнем мора.
Тэрыторыя горада Наманган і былога Даўлатабадскага раёна, цяпер складаюць адзінае адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне.
Рычард Карлавіч Яноўскі
Рычард Карлавіч Яноўскі (, в. Патаронаўка,  — чэрвень ) — беларускі хірург.
Біяграфія
З 1891 года віцэ-прэзідэнт, з 1895 прэзідэнт Мінскага навуковага таварыства ўрачэй. Ініцыятар і арганізатар з'ездаў урачэй Мінскай губерні (у 1908, 1911 і 1914).
Камінна
Камінна (Ка́мінна) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джавані Грасі
Джавані Грасі (таксама Джавані Антоніа Грасі, Giovanni Antonio Grassi, Joannes Antonius Grassi; 10 верасня 1775, Скільпарыа, Італія — 12 кастрычніка 1849, Рым) — дзеяч каталіцкага касцёлу і Таварыства Ісуса, педагог; 9-ты прэзідэнт Джорджтаўнскага ўніверсітэта (1812—1817).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 верасня 1775 г. ў мястэчку Скільпарыа (Бергама) у сям’і Фларына і Альмы Маці Грасі. Спасціжэнне навук Дж. Грасі пачаў у школе Кангрэгацыі Рэгулярных клірыкаў Самаскі (Clerici Regulares Congregationis Somaschae) — каталіцкай манаскай кангрэгацыі, адной з асноўных сфер дзейнасці якой была адукацыя. Яшчэ два гады вывучаў тэалогію ў семінарыі Бергамскай дыяцэзіі і быў высвечаны на ксяндза. Далейшы яго лёс аказаўся звязаны з езуітамі.
У 1799 г. Грасі паступіў у навіцыят Таварыства Ісуса ў Калорна (Colorno), толькі што адчынены пад патранажам герцага Фердынанда IV Пармскага (1751—1802), і 21 лістапада ўступіў у Ордэн езуітаў. Фердынанд IV, палымяны прыхільнік забароненага паўсюль апрача Расійскай імперыі ордэна, пераканаў генеральнага вікарыя Таварыства Ісуса Габрыэля Лянкевіча з дазволу папы Пія VII заснаваць у Пармскім герцагстве віцэ-правінцыю і распачаў аднаўленне езуіцкай грамады. Так, у 1800 па запрашэнню герцага ў яго ўладанні з Полацка, тагачаснай сталіцы ордэна, прыехалі тры езуіты. У адваротным накірунку з Пармскага герцагства для заканчэння свайго духоўнага фармавання былі накіраваныя два маладыя італьянцы, адным з якіх і аказаўся Грасі.
Беларускі этап
31 снежня 1801 г. Джавані Грасі прыехаў у Полацк, дзе за два гады скончыў курс тэалогіі у Полацкім езуіцкім калегіуме (1802—1804). Накіраваны ў Санкт-Пецярбург на пасаду рэгента Высакароднага пансіёну, езуіцкай навучальнай установы, якую адкрыў генерал Таварыства Ісуса ў Расійскай імперыі Габрыэль Грубер. У расійскай сталіцы пачаў весці каштоўны для гісторыі езуітаў свайго часу дзённік, у якім да апошніх гадоў свайго жыцця скрупулёзна фіксаваў усе свае важнейшыя справы.
Няскончаная місія ў Пекін
Паспеўшы з найлепшага боку праявіць сябе ў Пецярбургу, Дж. Грасі атрымаў прызначэнне генерала Таварыства Ісуса Габрыэля Грубера разам з двума іншымі братамі-езуітамі, Норбертам Корсакам і Ёганам Штурмерам, адправіцца з адказнай місіяй ў Пекін. Выправа была падтрымана Аляксандрам І, зацікаўленым у праекце з дзяржаўна-палітычных меркаванняў.
Місія, якая стартавала ў студзені 1805 г. з самога пачатку сутыкнулася з цяжкасцямі. Не здолеўшы сесці на патрэбны карабель, езуіты былі вымушаны рушыць сухапутным шляхам праз Фінляндыю і Швецыю да Даніі, адкуль дабраліся 25 мая 1805 г. да Лондана. Праз чарговыя транспартныя праблемы ім удалося дабрацца да Лісабона толькі 28 верасня. Тым часам з Кітая сталі даходзіць звесткі пра пераслед хрысціян-еўрапейцаў і далейшая выправа місіі да партугальскага Макаа была адкладзена.
Дзякуючы пратэкцыі папскага нунцыя атрымаў магчымасць вывучаць трыганаметрыю і матэматыку, паглыбіць свае інжынерныя веды у Каімбрскім універсітэце.
Амерыканскі этап
Так і не атрымаўшы дазволу на адплыццё ў Кітай, пад канец 1807 г. Дж. Грасі разам з Н. Корсакам быў накіраваны ў Англію, дзе намаганнямі беларускіх і мясцовых езуітаў дзейнасць Таварыства Ісуса была адноўлена ў 1803 г. Правёў два гады ў езуіцкім каледжы Стоўніхёрста (графства Ланкашыр), а ў 1810 г. вывучаў астраномію ў Лондане, плануючы выкарыстоўваць гэтыя веды для выкладання фізікі ў каледжы. Аднак генерал Таварыства Ісуса Тадэвуш Бжазоўскі абраў для абазнанага ў навуках і энергічнага езуіта іншае прызначэнне — Злучаныя Штаты Амерыкі.
15 жніўня 1812 г. Дж. Грасі быў прызначаны настаяцелем місіі ў Мэрылендзе, а ў кастрычніку — прэзідэнтам (рэктарам) Джорджтаўнскага каледжа. Зарэкамендаваў сябе як ініцыятыўны і смелы кіраўнік і правёў рэфармаванне каледжа ў адпаведнасці з патрабаваннямі ордэнскага навучальнага статута Ratio Studiorum. Імкнуўся пашырыць кола студэнтаў за кошт дзяцей мясцовых гараджан (плата за навучанне была зменшана з $220 да $125 за год ) і дазволу навучання пратэстантаў (за часам яго прэзідэнцтва доля апошніх узрасла да 25 %). На базе вопыту, набытага ў Полацку і Стоўніхёрсце, дзе дзейнічалі добра абсталяваныя лабараторыі, увёў у навучальны працэс у Джорджтаўне выкарыстанне драўляных мадэляў гідраўлічных машын, наведванне першых паравых караблёў, дэманстрацыю прынцыпаў аэрадынамікі пры дапамозе паветранага шара і г.д. Ён сам быў запрошаны да ўдзелу ў разліку даты сонечнага зацьмення і вызначэння дакладнай даўгаты амерыканскай сталіцы. Спрабаваў палепшыць матэрыяльнае забеспячэнне Мэрылендскай місіі і пачаў будаўніцтва карпусоў навіцыяту ў Вашынгтоне.
З 1814 г. каледж быў пераўтвораны ва ўніверсітэт. У наступным годзе Дж. Грасі як яго прэзідэнт атрымаў ад Кангрэса ЗША паўнамоцтва прысвойваць вучоныя ступені (самому езуіту далі амерыканскае грамадзянства). Уплыў яго на развіццё навучальнай установы быў настолькі значным, што яго называлі «другім заснавальнікам Джорджтаўнскага каледжа».
Свой амерыканскі вопыт падсумаваў у «Стракатых заметках аб цяперашнім стане Рэспублікі Злучаных Штатаў Амерыкі, напісаных напачатку 1818 г.» (Le Notizie varie sullo stato presente della Repubblica degli Stati Uniti scritte al principio del 1818 dal padre G. G. della Compagnia di Gesù).
Варбла (воласць)
Варбла (Varbla) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Пярнумаа.
Джавані Грасі
Італьянскі этап
У 1817 г. Дж. Грасі адправіўся ў Італію, але з-за хваробы так і не вярнуўся ў Амерыку. Быў рэктарам Высакароднага калегіума ў Турыне (1821—1831), а потым займаўся пастырскай дзейнасцю ў Турынскай правінцыі Таварыства Ісуса. У 1838 г. перабраўся ў Рым у якасці архіварыуса Ордэна езуітаў. З 1840 па 1842 гг. — прэфект калегіума Кангрэгацыі распаўсюджвання веры (Sacra Congregatio de Propaganda Fide). У 1842 г. прызначаны асістэнтам Італьянскай асістэнцыі Таварыства Ісуса.
Варбла (воласць)
Палажэнне
Плошча воласці — 314 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2011 года складала 970 чалавек.
Джавані Грасі
Італьянскі этап
Дзякуючы амерыканскаму грамадзянству, пад час рэвалюцыі 1848—1849 гг. у Італіі заставаўся ў Рыме, дзе і памёр 12 снежня 1849 г.
Варбла (воласць)
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Варбла.
Напалеон Казіміравіч Чарноцкі
Напалеон Казіміравіч Чарно́цкі (, в. Нача, цяпер Ляхавіцкі раён Брэсцкай вобласці — ) — беларускі публіцыст, перакладчык.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сямейным маёнтку ў Слуцкім павеце. Выхоўваўся ў дэмакратычнай атмасферы. Скончыў Слуцкую гімназію (1887), У час навучання ў гімназіі ўваходзіў у тайны гурток самаадукацыі. Быў адказным за тайную школьную бібліятэку, у якой апрача рускамоўных сацыялістычных выданняў мелася некалькі дзесяткаў польскіх кніжак, падараваных Эмай Дмахоўскай-Яленскай. Разам з Антонам Ражавым і іншымі гімназістамі перапрацаваў польскамоўную агітацыйную брашуру «Ojciec Szymon» («Бацька Шыман»), якая была выдадзена ў беларускамоўным варыянце на гектографе пад назвай «Дзядзька Антон» (1885).
Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт (1894), дзе атрымаў медыцынскую адукацыю. У Маскве ўваходзіў у тайныя студэнцкія гурткі сацыялістычнай накіраванасці. За ўдзел у хваляваннях 1890 быў выключаны з універсітэта і сасланы ў маёнтак бацькі пад нагляд паліцыі.
Працаваў урачом на Беларусі — у Міры, Іўі, Нясвіжы, Навагрудку і Свіслачы. У 1904—05 мабілізаваны на Маньчжурскі фронт. У 1908—12 у эміграцыі ў Канадзе. 3 1918 у Варшаве, пасля ў Вільні. У 1922 уступіў у. 3 1928 працаваў лекарам на Валыні, з 1931 у г. Ліда. У 1934 пакінуў лекарскія заняткі. 3 1936 жыў у в. Вялікая Лябёдка (цяпер Шчучынскі раён), заснаваў тут плантацыю лекавых раслін.
Творчасць, публіцыстыка
Першая літаратурная праца — удзел у перакладзе і выданні першага варыянта рэвалюцыйнай брашуры «Дзядзька Антон» (1885, не выяўлена); браў удзел у выданні другога варыянта (1892; з М. Абрамовічам). Пераклаў на польскую мову апавяданне У. Караленкі «У дрэннай кампаніі» (каля 1887, не выяўлена, захаваліся 2 лісты Н. Чарноцкага да пісьменніка), на беларускую мову п'есы «Сватанне» А. Чэхава і «Пашыліся ў дурні» М. Крапіўніцкага (1910). У артыкуле «Да пытання пра беларускую народную школу» (1908) выступіў у абарону беларускай мовы, з прыязнасцю пісаў пра творчасць Я. Коласа, паказаў добрае веданне беларускага фальклору. Аўтар сацыяльна-эканамічных брашур «Як будзе з зямлёю?» (1907) і «Што дзяліць, а што не, каб супакой быў на свеце», успамінаў пра рэвалюцыйны рух, М. Абрамовіча, публіцыстычных артыкулаў у «Нашай ніве» і «Вольнай Беларусі». Як публіцыст выступаў таксама ў выданнях «Минский курьер», «Głos» (Варшава), «Źródła mocy» (Вільня) і інш.
Каўкішке (Дзіджасаліская сянюнія)
Ка́ўкішке (Kaukiškė), традыцыйная беларуская назва — Каўкішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дзіджасаліскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Дзісны. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Кымыр
Кымыр (Кими́р) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беразянка
Беразянка — былая вёска ў Пухавіцкім сельсавеце Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. акупіравана нямецкімі войскамі. 6 верасня 1943 г. вёска была спалена. Пасля вайны не была адноўліна.
На месцы, дзе некалі жыла вёсачка, усталяваны абеліск з імёнамі загінулых жыхароў.
Эдвард Халет Кар
Эдвард Хэлет «Тэд» Кар (Edward Hallett "Ted" Carr, 28 чэрвеня 1892, Лондан — 3 лістапада 1982, Лондан) — брытанскі гісторык, журналіст і даследчык міжнародных адносін, праціўнік эмпірызму ў гістарыяграфіі. Камандор ордэна Брытанскай імперыі. Як навуковец вядомы чатырнаццацітомным даследаваннем «Гісторыя Савецкай Расіі», якое змяшчае ўсебаковую ацэнку савецкай гісторыі з 1917 па 1929 года, за даследаванні міжнародных адносін і за кнігу «Што такое гісторыя?», якая выйшла ў 1961 годзе.
Масіна-Вісконці
Масіна-Вісконці (Massino Visconti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1088 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 181 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 28040. Тэлефонны код — 0322.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Стрэчанне Гасподняе.
Віцебская вуліца (Мінск)
Вуліца Ві́цебская (раней Нямі́га-Ра́каўская вуліца, Нямі́гскі завулак) — вуліца ў Ракаўскім прадмесці, у Цэнтральным раёне Мінска.
Гісторыя
Гістарычна называлася Няміга-Ракаўскай вуліцай. Гэтая назва сустракаецца ад канца XVIII стагоддзя і паказвае геаграфічную лакалізацыю — паміж вуліцай Ракаўскай і вуліцай Нямігай. Таксама часта называлася Нямігскім завулкам.
Забудова
Захаваліся мураваныя будынкі № 10, 11, 21 і 21А, узведзеныя ў 19 ст., архітэктура якіх мае эклектычны характар.
Міхаіл Адольфавіч Стырыковіч
Міхаіл Адольфавіч Стырыко́віч (Михаил Адольфович Стырикович;  — ) — савецкі вучоны ў галіне цеплаэнергетыкі і цеплафізікі, акадэмік Акадэміі навук СССР (1964, член-карэспандэнт з 1946), Герой Сацыялістычнай Працы (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пецярбургу ў дваранскай сям’і. Сярэднюю адукацыю атрымаў у класічнай гімназіі і школе другой ступені. У 1920 годзе паступіў у Петраградскі тэхналагічны інстытут на механічны факультэт, з пятага курса якога быў адлічаны за «непралетарскаее» паходжанне. У час вучобы паступіў цеплатэхнікам у шырокапрофільную даследчую лабараторыю на заводзе аптычнага шкла. Інстытут скончыў у 1927 годзе, здаў экстэрнам экзамены і абараніў дыпломны праект на тэму «Теплосиловая установка текстильной фабрики». З 1928 года працаваў у Бюро цеплатэхнічных выпрабаванняў, ператворанае пазней у Цэнтральны катлатурбінны інстытут імя І. І. Паўзунова. Тут ён прайшоў шлях ад інжынера да загадчыка аддзела. У 1930—1941 гадах адначасова дацэнт кафедры цеплатэхнікі ў Ленінградскім політэхнічным інстытуце. У 1936 годзе М. А. Стырыковіч абраны прафесарам, а ў 1939 годзе яму прысуджана (без абароны дысертацыі) ступень доктара тэхнічных навук. У 1938 годзе М. А. Стырыковіча прызначылі загадчыкам кафедры кацельных установак Маскоўскага энергетычнага інстытута, якую ён узначальваў да 1970 года.
З пачатку Вялікай Айчыннай вайны М. А. Стырыковіч працаваў на Урале, дзе кіраваў працамі па павышэнню надзейнасці і павелічэнню магутнасці цеплавых электрастанцый. У 1943 годзе яго адклікаюць у Маскву. Тут М. А. Стырыковіч разгортвае навуковыя даследаванні ў лабараторыях Маскоўскага энергетычнага інстытута і Маскоўскага аддзялення Цэнтральнага катлатурбіннага інстытута, а затым і ў Энергетычным інстытуце імя Г. М. Кржыжаноўскага Акадэміі навук СССР. З 1961 года загадваў аддзелам масаабмену ў Лабараторыі высокіх тэмператур (Аб’яднаны інстытут высокіх тэмператур РАН). 1964—1980 гадах — акадэмік-сакратар Аддзялення фізіка-тэхнічных праблем энергетыкі Акадэміі навук СССР, з 1980 года — член Прэзідыума АН СССР.
Памёр М. А. Стырыковіч 27 кастрычніка 1995 года. Пахаваны на Траякураўскіх могілках у Маскве.