cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Казацтва
Казакі ў ВКЛ
3 разгортваннем на Украіне вясною 1648 г. нацыянал-вызваленчай вайны пад кіраўніцтвам Б. М. Хмяльніцкага і антыфеадальнай вайны 1648—1651 гг. на Беларусі назіраецца другая хваля актывізацыі казацкага руху. Са з’яўленнем атрадаў украінскіх казакоў у паўднёва-ўсходніх паветах ВКЛ пачаўся працэс паказачвання беларускага сялянства, мяшчанства і часткі праваслаўнай шляхты, які набываў масавы характар. Разам з далучэннем мясцовых жыхароў да атрадаў украінскіх казакоў пачалі ўтварацца атрады мясцовых паўстанцаў, блізкія па сваёй структуры да казацкіх. Беларускія паўстанцы выбіралі сабе палкоўнікаў (пад імі разумеліся кіраўнікі больш-менш значных атрадаў). Права на зацвярджэнне палкоўнікаў належала Б. М. Хмяльніцкаму. Атрад паказачаных беларускіх сялян колькасцю каля 400 чалавек на чале з Іванам Столярам быў створаны ў Мазыры. Структурна гэты атрад складаўся з некалькіх харугваў, адна з якіх была набрана з мазырскіх мяшчан на чале з нейкім Седляром, астатнія фарміраваліся з жыхароў мазырскага наваколля. На ўзбраенні паказачаных мазыран знаходзілася каля 200 стрэльбаў і некалькі гармат. Буйны атрад з паказачаных сялян і мяшчан колькасцю ад 700 да 1500 чалавек пад кіраўніцтвам Пакусіна ўтварыўся ў Рэчыцы. Асноўнае ўзбраенне рэчыцкіх паказачаных сялян складалі рагаціны і бердышы, агнястрэльнай зброі амаль не было. Ігуменскія мяшчане ўтварылі харугву колькасцю каля 100 чалавек на чале з сотнікам Грыбовічам. Жыхары Турава стварылі 2-тысячны атрад на чале з Пракопам Цэўкай, які называў сябе «тураўскім палкоўнікам». На Століншчыне паказачаныя сяляне і мяшчане Кажан-Гарадка і Давыд-Гарадка стварылі вялікі атрад і «выбіралі палкоўнікаў, сотнікаў на казацкі манер». Контрнаступленне войска ВКЛ пад кіраўніцтвам Я.Радзівіла ў канцы 1648 — пачатку 1649 гг. прывяло да выцяснення ўкраінскіх казакоў з тэрыторыі Беларусі, да разгрому мясцовых паказачаных паўстанцаў і згортвання казацкага руху ў ВКЛ. Вясной 1650 — зімой 1651 гг. у сувязі са з’яўленнем ва ўсходняй Беларусі ўкраінскіх казакоў пад кіраўніцтвам Шохава адбыўся чарговы ўздым казацкага руху ў Пасожжы. У цэлым у перыяд казацка-сялянскай вайны 1648—1651 гг. мясцовыя паказачаныя сяляне не аддзялялі сябе ад украінскіх казакоў і імкнуліся інтэгравацца ў гэтую масу. Перамога шляхецкага войска прывяла да паражэння казацкага руху і на Беларусі.
Дзейную спробу стварыць сапраўды беларускае казацтва зрабіў магілёўскі праваслаўны шляхціц К. В. Паклонскі ў 1654—1655 гг. у час вайны Расійскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гг. 3 дазволу цара Аляксея Міхайлавіча ён арганізаваў Беларускі полк, прычым не толькі як вайсковае падраздзяленне, але і як адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку ў межах Магілёўскай воласці з цэнтрам у мястэчку Чавусы. У адрозненне ад іншых казацкіх атрадаў, якія дзейнічалі на тэрыторыі беларускіх паветаў ВКЛ, полк Паклонскага падпарадкоўваўся не Хмяльніцкаму, а непасрэдна Маскве і ўяўляў сабой аўтаномнае казацкае ўтварэнне колькасцю да 6 тысяч чалавек. Сацыяльнай базай палка былі беларускія праваслаўныя шляхціцы, мяшчане, сялянства. Жорсткія сутыкненні казакоў Беларускага палка з казакамі ўкраінскага наказнога гетмана І. Н. Залатарэнкі, які дзейнічаў ад імя Хмяльніцкага на Беларусі, адсутнасць масавай падтрымкі з боку мясцовага насельніцтва, магчымая эвалюцыя поглядаў Паклонскага адносна распаўсюджання ўлады Расійскай дзяржавы на землі Беларусі прывялі да пераходу «беларускага палкоўніка» з часткай казакоў свайго палка на бок Рэчы Паспалітай, пасля чаго Беларукі казацкі полк знік.
Частка беларускага насельніцтва далучылася да ўкраінскага казацкага войска Залатарэнкі, якое ў пэўным сэнсе беларусізавалася, але працягвала дзейнічаць на Беларусі ў інтарэсах Хмяльніцкага. У студзені 1656 г. Хмяльніцкі прызначыў «беларускіх палкоўнікам» выхадца з Беларусі І.Нячая, які замяніў Залатарэнку. Пад кантролем Нячая апынулася частка Аршанскага павета, дзе аформілася казацкая адміністрацыйна-тэрытарыяльная сістэма. Структурна яго полк складаўся з 19 соцень, якія мелі тэрытарыяльны характар; рэзідэнцыяй палкоўніка стала мястэчка Чавусы (адсюль назва Чавускі полк). Восенню 1658 г. Нячай са сваім войскам перайшоў на бок Рэчы Паспалітай і пачаў баявыя дзеянні супраць расійскага войска. Казацкі полк Нячая дзейнічаў ва ўсходняй Беларусі да снежня 1659 г., пакуль «палкоўнік чавускі і быхаўскі» не трапіў у палон.
Адначасова з Нячаем у цэнтральнай Беларусі дзейнічала казацка-сялянскае войска на чале з наказным беларускім палкоўнікам Д.Мурашкам. 3 восені 1656 рэзідэнцыяй Мурашкі было мястэчка Ігумен, летам 1657 яна была перанесена ў в. Камень. Афіцыйна з’яўляючыся саюзнікам Расійскай дзяржавы, казакі Мурашкі нападалі на беларускую шляхту, якая прысягнула на вернасць расійскаму цару. У 1656—1658 войска Мурашкі дзейнічала ў Менскім і Ашмянскім паветах, кантралюючы значную тэрыторыю. У верасні 1658 г. Мурашка са сваім войскам адкрыта перайшоў на бок Рэчы Паспалітай і працягваў баявыя дзеянні да заканчэння вайны.
Як добрых ваяўнікоў казакоў ахвотна наймалі на службу князі і магнаты, для службы ў сваіх гарадах і замках. У час цяжкай абарончай вайны з Маскоўскім царствам вялікі князь літоўскі Жыгімонт Аўгуст афіцыйна прыняў пэўную колькасць запарожскіх казакоў на дзяржаўную службу. Так з’явіліся рэестравыя казакі, званыя ў дакументах Запарожскім, або Нізавым, войскам.
Казакамі называлі таксама від лёгкай кавалерыі ў войску ВКЛ, блізкі да пяцігорцаў, які прыйшоў на змену гусарам пасля трансфармацыі апошніх у цяжка ўзброеную конніцу. Узнікненне казацкай кавалерыі адносіцца да XVI ст., а найбольшага росквіту яна дасягнула ў час войнаў 2-й паловы XVII ст. У XVI ст. казацкі рыштунак складаўся з панцыра, шышака, шаблі, сагайдака і рагаціны або сякеры. У XVII ст. засцерагальны рыштунак казацкай кавалерыі значна скараціўся або адсутнічаў зусім, замест сагайдака распаўсюджанне атрымалі пісталеты, па-ранейшаму на ўзбраенні засталіся шабля і рагаціна. Асноўнай базай для камплектавання казацкай конніцы была дробная шляхта, якая не мела дастаткова сродкаў, каб узброіцца па-гусарску. Паводле рашэння соймікаў з 1654 г. кожны павет ВКЛ павінен быў выстаўляць па 4 харугвы, адна з якіх мусіла быць узброена па-казацку. Казацкая кавалерыя існавала да XVIII ст., саступіўшы месца створаным у 1770-я г. палкам пярэдняй варты, частка якіх на Беларусі атрымала назву пяцігорскіх.
Маскоўская дзяржава
У Маскоўскай дзяржаве казацтва з’явілася ў ХVІ стагоддзі пасля скасавання Запарожскай Сечы, частка казакоў была пераселена на Кубань і арганізавалася, праўдападобна, паводле ўзору дняпроўскіх ватаг (перш данское, потым волжскае, яіцкае, церацкае, сібірскае).
У Беларусі
У адрозненне ад Украіны і Расійскай дзяржавы ў Беларусі не было аб’ектыўных умоў для існавання такой этнасацыяльнай групоўкі, як казацтва. Усе спробы стварэння беларускага казацкага войска пацярпелі правал. Побач з добраахвотным паказачваннем адбываўся і прымусовы запіс сялян у казакі, у прыватнасці ў палкі Паклонскага і Нячая, што тлумачыцца жаданнем беларускага насельніцтва не мяняць кардынальна традыцыйны лад жыцця, іншаю ментальнасцю. У ВКЛ у XVII ст. не было такіх аддаленых рэгіёнаў, як Украіна, якія б дрэнна кантраляваліся дзяржавай, а ваенныя функцыі, што выконвалі казакі на Украіне, на беларускіх землях здаўна належалі мясцовай шляхце.
Беларускіх казакоў як этнасу не было. Існавалі толькі вайсковыя фармаванні казацкага тыпу, якія ўзніклі ва ўзброеных сілах Вялікага Княства Літоўскага ў ХVІ стагоддзі. Гэта былі аддзелы конніцы, узброеныя «па-казацку». Звычайна яны мелі панцыр, прылбіцу, сагайдак (лук з калчанам), шаблю, рагаціну. З ХVІІ стагоддзя, каб не блытаць з украінскімі казакамі, іх часта называлі панцырнымі.
Яшчэ ў 1648—1649 гадах сярод кіраўніцтва казацкай старшыны Запарожскага войска паўстала ідэя інкарпарацыі ўсходняй часткі Беларусі ў склад казацкай дзяржавы. З гэтаю мэтай Багдан Хмяльніцкі засылаў сюды казацкія загоны, каб падбухторваць сялянаў, рабаваць гарады, паступова далучаючы беларускія паветы. Пасля 1654 года, калі на Пераяслаўскай радзе Украіна была задзіночаная з Маскоўскім царствам, гэтая палітыка стала па сутнасці прамаскоўскай.
У 19 стагоддзі ў Расіі і Еўропе казакамі менавалі легкую ірэгулярную кавалерыю ці пяхоту. Падчас вайны 1812 года Напалеонам на землях былога Вялікага Княства Літоўскага быў створаны Эскадрон літоўскіх татар з мясцовых шляхцічаў і мяшчан-татар. Эскадрон ствараўся на ўзор расійскага казацтва. Напалеон менаваў іх польскімі казакамі. Пасля сыходу Вялікага войска з тэрыторыі былога Вялікага Княства Літоўскага фармаванне аддзелаў польскіх казакаў працягнулася ў Княстве Варшаўскім.
Сучаснасць
На сённяшні дзень казацтва існуе як у выглядзе вайсковых, так і грамадскіх арганізацый. На Беларусі, напрыклад, існуюць арганізацыі Усебеларускае аб’яднанае казацтва і Беларускае казацтва. Гэтыя арганізацыі звязаны з Расіяй.
Канфуцыянства
У Заходняй Еўропе
У 1687 годзе выходзіць у святло лацінскі пераклад «Лунь юя» Канфуцыя. Перавод падрыхтавала група езуіцкіх навукоўцаў. У гэты час езуіты мелі шматлікія місіі ў Кітаі. Адзін з публікатараў, Піліп Куплянню, вярнуўся ў Еўропу ў суправаджэнні маладога кітайца, хрышчонага пад імем Мішэль. Візіт гэтага госця з Кітая ў Версаль у 1684 годзе дадаткова надала цікавасць да кітайскай культуры ў Еўропе.
Адзін з самых вядомых езуіцкіх даследчыкаў Кітая, Матэа Рычы, спрабаваў знайсці канцэптуальную сувязь паміж кітайскімі духоўнымі навукамі і хрысціянствам. Магчыма, яго даследніцкая праграма пакутавала еўропацэнтрызмам, але даследчык не гатовы быў адмовіцца ад думкі, што Кітай мог паспяхова развівацца па-за прылучэннем да хрысціянскіх каштоўнасцей. Пры гэтым Рычы казаў, што «Канфуцый з'яўляецца ключом да кітайска-хрысціянскага сінтэзу». Больш таго, ён лічыў, што кожная рэлігія павінна мець свайго заснавальніка, які атрымаў першае адкрыццё ці Які прыйшоў, таму ён назваў Канфуцыя заснавальнікам «канфуцыянскай рэлігіі».
Французскі філосаф Нікаля Мальбранш у сваёй кнізе «Гутарка хрысціянскага мысляра з кітайскім», якая выйшла ў 1706 годзе, вёў палеміку з канфуцыянствам. Мальбранш сцвярджае ў сваёй кнізе, што каштоўнасць хрысціянскай філасофіі складаецца ў тым, што яна абапіраецца адначасна і на інтэлектуальную культуру, і на каштоўнасці рэлігіі. Кітайскі мандарын, наадварот, паказвае ў кнізе прыклад голага інтэлектуалізму, у якім Мальбранш угледжвае прыклад глыбокай, але частковай мудрасці, дасяжнай з дапамогай адных толькі ведаў. Такім чынам, у інтэрпрэтацыі Мальбранша, Канфуцый — не заснавальнік рэлігіі, а прадстаўнік чыстага рацыяналізму.
Готфрыд Вільгельм Лейбніц таксама надаў навуцы Канфуцыя нямала часу. У прыватнасці, ён параўноўвае філасофскія пазіцыі Канфуцыя, Платона і хрысціянскай філасофіі, прыходзячы да высновы, што першы прынцып канфуцыянства, «Лі» — гэта Розум як аснова Прыроды. Лейбніц праводзіць паралель паміж прынцыпам разумнасці створанага свету, прынятага ў хрысціянскім светапоглядзе, новаеўрапейскім паняткам субстанцыі як пазнавальнага, звышпачуццёвага грунту прыроды, і платонаўскім паняткам «найвысокай выгоды», пад якім той разумее вечны, няствораны грунт свету. Такім чынам, канфуцыянскі прынцып «Лі» падобен платонаўскай «найвышэйшай выгодзе» ці хрысціянскаму Богу.
Паслядоўнік і папулярызатар метафізікі Лейбніца, адзін з самых уплывовых філосафаў Асветніцтва, Хрысціян фон Вольф успадкаваў ад настаўніка паважлівае дачыненне да кітайскай культуры і, у прыватнасці, да канфуцыянства. У сваім складанні «Прамова пра маральную навуку кітайцаў», а таксама ў іншых працах, ён неаднаразова падкрэсліваў агульналюдскае значэнне навукі Канфуцыя і патрэбу яго ўважлівага вывучэння ў Заходняй Еўропе.
Вядомы нямецкі гісторык Іаган Готфрыд Гердэр, крытычна ацэньвальны кітайскую культуру, як адарваную ад іншых народаў, косную і неразвітую, таксама нямала непахвальнага сказаў і пра Канфуцыя. Па яго думцы, этыка Канфуцыя здольная спарадзіць толькі рабоў, якія закрыліся ад усяго свету і ад маральнага і культурнага прагрэсу.
У сваіх лекцыях па гісторыі філасофіі Гегель скептычна ацэньвае тую цікавасць да канфуцыянства, якая мела месца ў Заходняй Еўропе ў XVII—XVIII стст. Паводле яго думцы, у «Лінь юю» няма нічога выдатнага, а ёсць толькі сукупнасць банальнасцей «хадзячай маралі». На думку Гегеля, Канфуцый паказвае сабой узор чыста практычнай мудрасці, пазбытай вартасцей заходнееўрапейскай метафізікі, ацэньванай Гегелем вельмі высока. Як заўважае Гегель, «для славы Канфуцыя было б лепш, калі б яго творы не былі б перакладзены».
Васільеўскае (Сафонаўскі раён)
Васільеўскае (Васильевское) — сяло ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Адміністрацыйны цэнтр Васільеўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 24 км на поўнач ад Сафонава, і за 5 км на захад ад станцыі Якаўская на чыгуначнай галінцы Дурава-Уладзімірскі Тупік.
SIG SG 550
SIG SG 550 (Stgw 90, SIG 550) - Швейцарскі аўтамат, распрацаваны на базе SIG SG 540. Стральба вядзецца патронамі калібра 5,56×45 мм швейцарскага абразцу (больш цяжкіх чым М193 ці М855). Пры стварэнні вінтоўкі асноўная ўвага ўдзялялася памяньшэнню яе масы.
Кампенсатар-пламягасіцель можа прымяняцца для стральбы вінтовачнымі гранатамі.
Tallboy (бомба)
Сярод найбольш уражальных выпадкаў выкарыстання Tallboy — разбурэнне бетоннага купала над падземным заводам ракет Фау-2 24 чэрвеня 1944 г., узрыў чыгуначнага тунэля каля г. Самюр 8 чэрвеня 1944 г. і знішчэнне супергарматы Фау-3. Таксама бамбардзіроўкай гэтымі бомбамі былі патоплены лінкóр «Тырпіц» і цяжкі крэйсер «Адмірал Шэер».
Гісторыя стварэння
Упершыню брытанскі навуковец, інжынер і вынаходнік Барнс Уолес выказаў сваю ідэю звышцяжкай бомбы ў 1941 годзе. Ён лічыў, што бомба вагай каля, скінутая з вышыні парадку , здольная разбурыць нават вельмі моцна ўмацаваныя падземныя збудаванні не толькі пры прамым трапленні, але і пры блізкім разрыве ў глыбіні грунта. Высокая разбуральная здольнасць тлумачыцца ў гэтым выпадку эфектам «штучнага землетрасення».
Спачатку гэта ідэя не выклікала цікавасці ваенных. Аднак у 1943 была паспяхова ўвасоблена іншая ідэя Уоліса — «Скачучая бомба» (Аперацыя Chastise), пасля чаго аўтарытэт навукоўца вырас настолькі, што было дадзена зялёнае святло і іншым яго арыгінальным ідэям, у тым ліку «звышбомбе».
Канструкцыя
У адрозненне ад звычайных авіябомбаў, корпус Tallboy быў выраблены з трывалай легаванай сталі. Форма корпуса была спраектавана так, каб забяспечыць максімальную скорасць падзення. Пры скідзе з разліковай вышыні скорасць бомбы да моманту сутыкнення з паверхняй зямлі перавышала хуткасць гуку. Значная даўжыня спачатку прыводзіла да ваганняў бомбы ў палёце; гэта праблема была вырашана за кошт спецыяльнай формы стабілізатараў, якія надавалі вырабу вярчальны рух.
Для атакі падземных цэляў бомба была забяспечана трыма спецыяльнымі выбухоўнікамі запаволенага дзеяння, якія спрацоўвалі толькі пасля пранікнення бомбы ў грунт.
Пры скідзе з дастатковай вышыні бомба пранікала ў грунт на глыбіню больш за 30 м, ці прабівала да 5 м бетону. Пры падземным узрыве двухтоннага зарада адбывалася страсенне парод, падобнае да невялікага землетрасення, што прыводзіла да разбурэння бліжэйшых збудаванняў.
Дастаўка да цэлі
Адмыслова пад бомбу Tallboy прыйшлося перарабіць самы буйны англійскі бамбардзіроўшчык таго часу — Аўра Ланкастэр. Для зніжэння вагі з самалёта была знята ўся бранявая абарона і ўзбраенне, акрамя двух хваставых кулямётаў. Аднак нават палегчаны «Ланкастэр» не мог падняцца з бомбай на праектную вышыню, таму звычайна скід адбываўся з вышыні каля. Гэтага, як паказала практыка, было досыць.
Для забеспячэння неабходнай дакладнасці траплення быў распрацаваны спецыяльны прыцэл, — Stabilized Automatic Bomb Sight (SABS), — які дазваляў улічваць мноства параметраў, у тым ліку кірунак і скорасць ветру, тэмпературу паветра і інш. Нягледзячы на гэта, налёты часта адмяняліся ці былі няўдалымі з-за праблем з дакладнай ідэнтыфікацыяй цэлі.
У час стратэгічных бамбардзіровак Германіі бомба «Толбай» выкарыстоўвалася для паражэння цэляў, недаступных для іншых сродкаў паражэння.
Тунэль у Самюры
Разбурэнне тунэля ў Самюры — першы вопыт выкарыстання бомбы Tallboy.
Пасля высадкі саюзнікаў у Нармандыі было неабходна перашкодзіць падвозу ў раён баёў нямецкіх падмацаванняў, асабліва танкаў. Для парушэння чыгуначнага паведамлення на поўдні Францыі было важна разбурыць тунэль у раёне горада Самюр. Налёт быў здзеснены ўначы з 8 на 9 чэрвеня 1944 года. У склад групы ўваходзілі дзевятнаццаць «Ланкастэраў» з бомбамі Tallboy і шэсць — са звычайнай загрузкай. Налёт прайшоў паспяхова — тунэль быў надоўга выведзены са строю. Страт з брытанскага боку не было. Як высвятлілася пазней, адна з бомбаў Tallboy ўзарвалася прама ў тунэлі, прабіўшы горных парод.
Аперацыя Catechism
Аперацыяй Catechism («Катэхізіс») называлася атака на лінкар «Тырпіц» у Тромсё-фіёрдзе, у бухце Хокёйбатн, у акупаванай немцамі Нарвегіі. 12 лістапада 1944 года карабель быў атакаваны. Адна з бомбаў узарвалася на беразе, а іншая за 3 метра ад фарштэўня. У лінкар патрапілі 3 бомбы Tallboy: адна адскочыла ад вежавай брані, але дзве іншыя прабілі браню і прарабілі 60-мятровую дзіру ў яго левым борце; узрыў артылерыйскага склепа сарваў вежу «С» (Цэзар). У выніку, праз некалькі хвілін пасля атакі, «Тырпіц» перавярнуўся і затануў, разам з ім на дно пайшлі і 1000 чалавек з каманды, якая налічвала 1700.
Хоць брытанскія бамбардзіроўшчыкі з большасцю знятых кулямётаў былі вельмі ўразлівыя для атак знішчальнікаў, з прычыны дрэннай каардынацыі паміж флотам і авіяцыяй сілам люфтвафэ не ўдалося перашкодзіць бамбардзіроўцы. Атрымаўшы паведамленні пра кірунак атакі бамбардзіроўшчыкаў, якія супярэчылі адно аднаму, і не ведаючы пра перамяшчэнне «Тырпіца» ў раён вострава Хокёя, нямецкія знішчальнікі ў раёне сапраўднай атакі не з’явіліся. Германскай наземнай ППА ўдалося толькі пашкодзіць рухавік аднаго з самалётаў, што ўдзельнічалі ў налёце, але яго каманда выратавалася, жорстка прызямліўшыся ў Швецыі.
У творах культуры
Бомба Tallboy фігуруе ў фільме «Рэмба IV»
NGC 4281
NGC 4281 (іншыя абазначэнні — UGC 7389, MCG 1-32-12, ZWG 42.34, VCC 408, IRAS12177+0539, PGC 39801) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бітва пад Кобрынам
Бітва пад Кобрынам — бітва, якая адбылася 15 (27) ліпеня 1812 года падчас вайны 1812 года паміж рускімі войскамі і саксонскай брыгадай і скончылася поўным разгромам апошняй. Лічыцца першай буйнай перамогай рускіх войскаў у вайне 1812 года.
2-і Рэнскі ўніверсітэт
2-і Рэнскі ўніверсітэт ці Універсітэт Рэн-IІ (L’université Rennes 2) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэн.
Агульная характарыстыка
Установа з’яўляецца адным з двух універсітэтаў у Рэне. Ён быў створаны ў 1969 годзе на базе былога факультэта літаратуры Рэнскага ўніверсітэта, вытокі якога ўзыходзяць да Брэтанскага герцагскага ўніверсітэта, створанага яшчэ ў 1460 годзе ў Нанце. Яго галоўны кампус размешчаны на паўночны захад ад Рэна ў раёне Вільежан, як і іншы кампус, размешчаны ў Ла-Арпе. Філіял, які ўніверсітэт сумесна з 1-м Рэнскім універсітэтам заснаваў у 1991 годзе, знаходзіцца ў Сен-Брыё. Універсітэт спецыялізуецца на мовазнаўстве (замежным і брэтонскім), гуманітарных навуках, сацыяльных навуках, спорце, мастацтве і камунікацыях. Агулам ён рыхтуе каля 24 000 студэнтаў, размеркаваных па трох кампусах, у тым ліку 3 000 замежных студэнтаў. Гэта найбуйнейшы цэнтр даследаванняў і навучання ў галіне гуманітарных і сацыяльных навук на захадзе Францыі.
Труфаны
Труфаны (Труфаны) — пасёлак у Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гагарынскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Верхняя Германія
Верхняя Германія — была правінцыяй Рымскай імперыі, складалася з вобласць заходняй Швейцарыі, французскія вобласці Юр і Эльзаса і паўднёва-заходнюю Германію. Важнымі гарадамі былі Безансон (Весантыё), Страсбур (Аргентараты), Вісбадэн (Аквэ Мітаке) і адміністрацыйны цэнтр Майнц (Магунтыякум).
Правінцыя на левым беразе ракі Рэйн трапляе пад рымскі кантроль падчас паходаў Актавіяна Аўгуста ў 12/13 гадах і канчаткова фарміруецца ў ў 90 годзе як exercitus superior — правінцыя з ваенным кіраваннем. У 2 стагоддзі з прасоўваннем мяжы (лімеса) на ўсход правінцыя займае плошчу 93500 км2 і належыць да сярэдніх па велічыні правінцый у імперыі.
Дарога Н4703
На ўчастку 0—0,6 км нясучая здольнасць дарожнага адзення складае 10 т на вось, астатні ўчастак — 6 т.
Маршрут
Працягласць маршруту складае 2,1 км.
Ельня (Гагарынскі раён)
Ельня (Е́льня) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ельнінскага сельскага паселішча.
Заазерцы
Назву Заазе́рцы маюць:
Ян Іозеф Хорэманс (малодшы)
Ян Іозеф Хорэманс Малодшы (ахрышчаны 15 студзеня 1714 —) — фламандскі жывапісец 18-га стагоддзя. Пераважна вядомы сваімі жанравымі сцэнамі, але таксама маляваў віды гавані, конныя карціны, партрэты і нацюрморты.
Ян Іозеф Хорэманс Малодшы нарадзіўся ў Антверпене, сын Яна Іозефа Хорэманса Старэйшага і Марыі-Франсіскі ван дэр Ворт. 10 лютага 1767 года Ян Іозеф Хорэманс стаў магістрам гільдыі Святога Лукі ў Антверпене і двойчы быў дэканам гільдыі (1768-9 і 1775-6). Ён таксама быў членам Антверпенскай акадэміі.
Торэ-Талье
Палац Торэ-Талье (Palacio de Torre Tagle) — палац пачатку XVII стагоддзя ў стылі севільскага барока размешчаны па адрасе вуліца Укаялі 363 у цэнтры Лімы. У цяперашні час з'яўляецца штаб-кватэрай Міністэрства замежных спраў Перу.
Палац быў пабудаваны ў 1735 донам Хасэ Талье і Брахіа, маркізам дэ Торэ Талье, казначэем іспанскага каралеўскага флоту. У 1954—1956 гадах была праведзена капітальная рэканструкцыя палаца пад кіраўніцтвам архітэктара Андрэса Боера.
Галоўны асіметрычны фасад будынка выглядае яскрава і гарманічна, першы паверх абліцаваны каменем, другі пакрыты тынкоўкай, большасць матэрыялаў выкарыстаных пры будаўніцтве былі прывезены з Іспаніі, Панамы і цэнтральнай Амерыкі. Разьбяны порцік палаца увенчаны гербам роду Торэ Талье. Знешні і ўнутраны стыль палаца ўяўляе сабой тыповае севільскае барока з істотным уплывам андалускага мудэхара.
У палацы 14 пакояў, сталовая, кухня, невялікая капліца упрыгожаная золатам і элегантны салон упрыгожаны люстэркамі і цікавай дэкаратыўнай столевай пліткай іспанска-маўрытанскага стылю. У асноўнай зале палаца знаходзяцца два партрэты, маркіза Торэ Талье і яго жонкі.
Перуанскі ўрад набыў палац 27 чэрвеня 1918 года за 320000 соляў, і перадаў яго для выкарыстання МЗС краіны.
Відаўрэ (камуна)
Відаўрэ (Hvidovre Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 21,91 км², што складае 0,05 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 49380 чал. (мужчыны — 24139, жанчыны — 25241; іншаземныя грамадзяне — 3391).
Махніўці
Махніўці (Махні́вці) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Заазерцы (возера)
Заазе́рцы — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 42 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, каля вёскі Дарожкі, у басейне ракі Авута.
Плошча паверхні 0,28 км². Даўжыня 1,02 км, найбольшая шырыня 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі 2,52 км. Плошча вадазбору 4,5 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Схілы катлавіны вышынёй да 8 м (на захадзе і поўдні да 13 м), спадзістыя, пераважна разараныя. Берагавая лінія звілістая. Маецца востраў плошчай 0,5 га.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка, лінь і іншыя віды рыб.
Кааццэ
Кааццэ (Coazze) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 2884 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 56 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Васільеўшчына (Казулінскае сельскае паселішча)
Васільеўшчына (Васильевщина) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 25 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 14 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Солячы. За 18 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 300 км на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Казулінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Пакахонтас (мультфільм, 1995)
«Пакахонтас» (Pocahontas) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Pictures» 1995 года. Пераможца прэміі «Эні» (1995) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Гэта рамантычная гісторыя пра дачку індзейскага правадыра Паўхатана — высакародную дзяўчыну Пакахонтас, якая жыла ў поўнай гармоніі з прыродай. Аднойчы ёй прысніўся жахлівы сон, які азначаў набліжэнне кахання. Сон спраўдзіўся: з далёкай Еўропы да амерыканскага берага прыплыў вялікі карабель з загадкавымі бледнатварымі людзьмі, якія шукалі ў Новым Свеце золата. Капітан Джон Сміт і Пакахонтас пакахалі адзін аднаго, але на іх шляху ўстала варожасць белых прышэльцаў і індзейцаў.
Мытулын
Мытулын (Миту́лин) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Юлій II
Юлій II, Джуліяна дэла Роверэ (Julius PP. II; Giuliano della Rovere;  — ), Папа Рымскі (1 лістапада 1503 — 21 лютага 1513).
NGC 4282
NGC 4282 (іншыя абазначэнні — MCG 1-32-13, ZWG 42.35, VCC 411, NPM1G +05.0341, PGC 39809) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Грэнландскі кіт
Грэнландскі альбо палярны кіт (Balaena mysticetus) — марское млекакормячае падатрада вусатых кітоў. Адзіны від рода грэнландскіх кітоў (Balaena).
Апісанне
Даўжыня да 21 м, маса да 100 т і больш. Цела тоўстае, нязграбнае. На долю велізарнай галавы з крутым, накіраваным уверх дугападобным выгінам ротавай шчыліны прыходзіцца да 1/3 даўжыні цела. Бруха і горла гладкія, без зморшчын (палос). У вельмі высокай ротавай паражне з абодвух бакоў звешваюцца па 350—450 чорных гнуткіх пласцін кітовага вуса (выш. да 4,5 м). Спіннога плаўніка няма. Верх цела і бакі цёмна-шэрыя або чорныя, горла (часам і чэрава) светлае. Таўшчыня падскурнага тлушчавага пласта найбольшая сярод усіх кітоў (да 50 см і больш).
Пашырэнне
Раней быў звычайны ў морах Арктыкі, цяпер толькі зрэдку сустракаецца ў Чукоцкім і Берынгавым морах. Жыве сярод разрэджаных ільдоў і паблізу ледзянога беражка. Здзяйсняе сезонныя міграцыі, тэрміны якіх у вялікай ступені вызначаюцца размяшчэннем і часам перамяшчэння беражка арктычных ільдоў.
Асаблівасці біялогіі
Пад вадой трымаецца не больш за 10 мін. Перасоўваецца з хуткасцю каля 6 км/г (макс. хуткасць не перавышае 13-14 км/г). Корміцца дробнымі рачкамі і крыланогімі малюскамі.
Адзіны від сярод бяззубых кітоў, які прыносіць патомства ў халодных водах. Адно дзіцяня (даўжыня 4-5 м) нараджаецца ў лютым — маі; яшчэ ва ўлонні маці ў яго ўтвараецца слой падскурнага сала (да 5 см).
Промысел і ахова
Промысел забаронены з 1946 года. Дазволена здабыча некалькіх дзясяткаў кітоў мясцоваму насельніцтву Аляскі. Уключаны ў Чырвоную кнігу МСАП.
Манастырок (Золачыўскі раён)
Манастырок (Монастиро́к) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Маска Гіпакрата
«Маска Гіпакрата», facies Hippocratica (facies у перакладзе з лацінскага — твар, паверхня, і можа быць «маска») — прыкмета цяжкіх захворванняў органаў брушной паражніны (перытаніту, перфарацыі язвы страўніка і дванаццаціперснай кішкі і г. д.), а таксама знясілення, хранічнай бяссоніцы — ці ж, гэта значыць пры адсутнасці падобных сімптомаў, прыкмета маючай адбыцца смерці (у гэтым выпадку звычайна спадарожнічае агоніі): запалыя вочы, паўпадалыя шчокі, завостраны нос, сінявата-бледная скура, пакрытая кроплямі халоднага поту.
Упершыню апісана Гіпакратам у яго працы Prognostikon (Προγνωστικόν"): "Нос востры, вочы запалыя, скроні ўціснутыя, вушы халодныя і расцягнутыя, мочкі вушэй адвярнуты, скура на лбе цвёрдая, нацягнутая і сухая, і колер усяго твару зялёны, чорны або бледны, або свінцовы."
Васільеўшчына (Нікола-Пагарэлаўскае сельскае паселішча)
Васільеўшчына (Васильевщина) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 4 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 13 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вержа. За 7 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя 300 км.
Вішанка (Смаленская вобласць)
Вішанка (Вишенка) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Надзільнэ
Надзільнэ (Наді́льне) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Атамная дыпламатыя
Атамная дыпламатыя (Atomic diplomacy) — знешнепалітычны курс ЗША у канцы і пасля Другой сусветнай вайны, заснаваны на манапольным валоданні імі ядзернай зброяй у 1945—1949 гадах, што выкарыстоўвалася для палітычнага ціску ў першую чаргу на СССР з мэтай атрымання пераваг у справе ўстанаўлення ладу пасляваеннага свету. Звязана з імем трыццаць трэцяга Прэзідэнта ЗША Гары Трумэна.
Лічыцца пацярпелай правал пасля здабыцця СССР ўласнай ядзернай зброі, падмацаванага фактам правядзення яго першага выпрабавання 29 жніўня 1949 года.
У «Белай кнізе пра наступствы атамнай бамбардзіроўкі» вядомыя японскія навукоўцы на чале з лаўрэатам Нобелеўскай прэміі фізікам Хідэкі Юкава робяць выснову, што доля Хірасімы і Нагасакі павінна была падмацаваць заяўку Вашынгтона на ператварэнне XX стагоддзя ў «стагоддзе Амерыкі».
Тэрмін гэтак жа можа выкарыстоўвацца для абазначэння знешняй палітыкі заснаваны на валоданні ядзернай зброяй.
Брусельская кансерваторыя
Кіраўнікі кансерваторыі
Франкамоўнае аддзяленне
Беатрыкс Потэр
Беатрыкс Потэр (Элен Беатрыкс Потэр, Beatrix Potter,, Кенсінгтон, Лондан — , графства Камбрыя) — англійская дзіцячая пісьменніца і мастак.
Раннія гады
У Беатрыкс было закрытае і самотнае дзяцінства, тыповае для дачок буржуазных сем’яў віктарыянскай эпохі. Яе навучаннем займаліся гувернанткі, і яна рэдка бачылася з іншымі дзецьмі.
У Потэр былі асабліва блізкія адносіны з бацькам, і менавіта ён першым прызнаў яе мастацкі талент.
Беатрыкс вельмі любіла жывёл і вывучала іх усё жыццё. У дзяцінстве яны з братам трымалі ў класным пакоі жабак, мышэй, вожыка, трытона Ісаака Ньютана і кажана. Яна назірала за імі і малявала іх, паступова ўдасканальваючы сваё майстэрства. Потым яна пачала маляваць звяркоў у вопратцы, што было на той час наватарствам.
У Беатрыкс таксама было два трусікі, якім яна прысвяціла шмат ілюстрацый. Аднаго з іх, трусіка Пітэра, яна паўсюль брала з сабой, нават у цягнік, і вадзіла яго на павадку. На малюнках яна апранала яго ў сінюю куртачку — гэты вобраз вядомы ва ўсім свеце. Менавіта пра Пітэра яна напісала сваю першую казку з уласнымі ілюстрацыямі.
Літаратурная і мастацкая кар’ера
У 1902 годзе выдавец Фрэдэрык Уорн надрукаваў казку пра трусіка Пітэра, ад якой да таго адмовілася некалькі іншых выдавецтваў. Да 1910 году Беатрыкс Потэр пісала, ілюстравала і публікавала прыблізна па 2 кніжкі на год. Яна атрымлівала ганарары, якія давалі ёй пэўную незалежнасць, хоць яна ўсё яшчэ жыла з бацькамі. У 1905 годзе выдавец Беатрыкс Норман Уорн зрабіў ёй прапанову рукі і сэрца, і яна адказала згодай. Праз некалькі тыдняў Норман памёр ад раку крыві. У тым жа годзе Беатрыкс набыла ферму «Хіл Топ» у вёсцы Сарэй у Азёрным краі, дзе бавіла шмат часу пасля смерці Нормана.
Пасля 1920 году Потэр пачала страчваць зрок і малявала ўсё менш. Цяпер яе кнігі збольшага складаліся з эскізаў і малюнкаў, выкананых раней. Апошняя буйная яе праца — «Апавяданне пра парася Робінсана», апублікаванае ў 1930 годзе.
Азёрны край
Яшчэ ў 16 гадоў, калі Беатрыкс пабывала ў Азёрным краі, яе так зачаравала яго прырода, што яна вырашыла аднойчы абавязкова там пасяліцца. На ілюстрацыях Беатрыкс Потэр лёгка можна пазнаць яе дом і сад.
У 1913 годзе, калі ёй было 47, Беатрыкс выйшла замуж за натарыуса Уільяма Хіліса з вёскі Сарэй і канчаткова там асталявалася.
Беатрыкс Потэр была адной з першых, хто актыўна займаўся захаваннем прыроды Англіі. Паступова яна скупіла фермы збяднелых суседзяў, дазволіўшы ім весці гаспадарку.
У 77 гадоў Беатрыкс Потэр памерла ад цяжкай формы бранхіту. Яна пакінула 4000 акраў зямлі і 15 фермаў у спадчыну Нацыянальнаму парку.
Юзаф Дамсэ
Ю́заф Да́мсэ (Józef Damse; ; Саколаў-Малапольскі —, Рудня, ля Варшавы) — польскі кампазітар, выканаўца, дырыжор і акцёр.
Навучаўся гульні на розных прыладах, у 1809—1812 працаваў у духавых аркестрах на кларнете і трамбоне, з 1813 выступаў як спявак і акцёр спачатку ў Вільнюсе, затым у Варшаве. У гэты ж час ён пачаў складаць музыку, галоўным чынам, для тэатра: оперы, бурлескі і інш. У творах Дамсе прыкметны ўплыў папулярных у той час оперных пастаноў Моцарта і Рассіні, а таксама польскіх народных мелодый. Найболей вядомыя яго балет «Вяселле ў Айцове» і опера «Селянін-мільянер», а таксама пародыя на оперу Мейярбера «Роберт-Д’ябал» пад назвай «Роберт-валацуга».
Вядомыя творы
таксама стварыў
Баня
Баня — назва купальнага пакрыцця паўкруглай формы ці круглага купалка у завяршэнні вежаў ці вярхоў.
Банька  — шырокае металічнае кольца для прымацавання касы да касся.
Аладзін (мультфільм, 1992)
«Аладзін» (Aladdin) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Pictures» 1992 года. Пераможца прэміі «Эні» (1993) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
У слаўным горадзе Аграба жыве Аладзін, вясёлы зладзюжка з залатым сэрцам. Жыве і не ведае, што неўзабаве яго чакае найвялікшая прыгода ў жыцці. Бо толькі з яго дапамогай чорны чараўнік Джафар можа авалодаць неверагодным скарбам — лямпай, у якой заключаны выконваючы жаданні магутны Джын. І толькі хітрасць, кемлівасць і дабрыня Аладзіна і яго сяброў — малпачкі Абу, прынцэсы Язмін і самога Джына — здольныя перашкодзіць Джафару завалодаць лямпай і захапіць уладу над светам.
Infestum
«Infestum» (infestum — варожасць, зласлівасць, стан небяспекі) — беларускі блэк-метал-гурт. Ранняя творчасць гэтага гурту мела адценне паганскага металу, а пазней набыла стыль, які клічаць «Chaotic Black Metal» або «Extreme Black Metal». На думку выдаўца «More Hate Productions», «Infestum» з’яўляюцца адным з самых паважаных гуртоў на сцэне блэк-металу краін былога СССР.
Раннія гады
Гурт «Infestum» быў утвораны ў 2000 годзе пасля распаду гурту «Midgard» колішнімі яеу ўдзельнікамі Grond (ударныя) і Skald (гітара). Неўзабаве да гурту далучыліся Ion (спевы) і Thorngrim (бас). Гурт пачаў ствараць свае першыя песні. На репетыцыях «Infestum» граў гэтаксама песнм такіх гуртоў як «Sepultura», «Mayhem», «Venom», «Bathory». Гэтыя гурты натхнялі музыкаў і з’яўляліся адпраўным пунктам для стварэння сваіх песень і свайго ўласнага стылю. Зімой 2000—2001 гадоў быў запісаны дэма-альбом «Infestum» — пяць песняў лютага блэк-металу з фальклорнымі, язычніцкімі элементамі. Песня «Сеча» гэтага альбома пачынаецца з гукаў бітвы, тупоту коняў, людскіх крыкаў, бразгату мячоў і сякер. Гэты ўступ вызначае тэматыку творчасці гурту ў першыя яе гады. У інтерв’ю інтэрнет-журналу «Eternal Hate» Ion распавёў:"Наша гісторыя, бітвы мінуўшчыны і бітвы ў нашым усведамленні з’яўляюцца фундаментальнай часткаю ў нашай творчасці."Пазней, у 2002 годзе гэты запіс быў выдадзены паўночнаамерыканскім выдаўцом «Battle Hymn Records» у фармаце MCD. Міні-альбом атрымаў добрыя водгукі. Яго параўноўвалі з працамі «Bathory», «Falkenbach», «Gontyna Kry», «Graveland», «Nordreich» і іншых.
Вясной 2001 года гурт пачаў канцэртную дзейнасць. Але ўжо ў кастрычніку Grond атрымаў траўму, з-за якой не змог больш выступаць. Ён быў заменены ўдзельнікам Burglar, гралым тады ў «Morbid Victory». Burglar стаў новым сябрам гурту і пакінуў «Morbid Victory». Ён удзельнічаў у запісе новага, поўнафарматнага альбома, які чальцы гурту збіраліся назваць «Criteria Of Pure Insanity», але позней змянілі рашенне, і гэтая назва была дадзеная першай песні альбома.
Зімой 2001—2002 гадоў гурт запісаў поўнафарматны альбом, які быў названы «Last Day Before The Endless Night». Альбом змяшчаў 4 перазапісаныя песні з дэма-альбома і новы матэрыял. У канцы 2002 года альбом быў выдадзены расейскім выдаўцом «More Hate Productions» у CD фармаце. Вокладку для альбома складаў Уладзімір Смердулак, які працаваў раней з гэткімі гуртамі, як «Nanghizidda» і «Massive Carnage». Цяжкі метал у гэтым альбоме быў разбаўлены інструментальнымі кампазіцыямі, якія падкрэслівалі фальклорную накіраванасць творчасці «Infestum» першых год. Але лірыка новых песень гэтага альбома ўжо была пазбаўленая фальклорных матываў, і была больш сфакусаваная на ўвасабленні цёмных частак чалавечай падсвядомасці, паказе ўнутранага драпежніка, які прысутнічае ў кожным чалавеке.
«Ta Natas» (2003—2007)
год У 2003 годзе пачынаецца праца над новым альбомам «Ta Natas». Паводле слоў Ion, гэта павінна была быць «ва ўсіх сэнсах болей моцная і жорсткая музыка, чым на папярэдніх працах», а Skald ахарактаразаваў гэты альбом як «поўны цырк на дроце». Надта доўга матэрыял альбома цярпеў ад зменаў і не выдаваўся. Пасля шуму першага альбома, музыкі вырашылі, паводле слоў франтмена:"Cыйсці на час у цень, прыпыніць канцэртную дзейнасць і сканцэнтравацца на тым, дзеля чаго ўласна мы і пачыналі."Гурт не выступаў больш за 2 гады. За гэты час трое з чатырох удзельнікаў гурту паспелі абзавесціся сем’ямі. У 2005 годзе «Infestum» сыграў на фестывалі «Memento Mori Fest-II», выйдзячы на сцэну «ў звычайнай кушалі і джынсах». Новы выгляд гурту здзівіў тых, хто ведаў яго раней. У інтэрв’ю Музыкальнай газеце за 2005 год Ion даў тлумачэнне гэтым зменам:
''Тыповы «сапраўдны блэкавы» імідж не з’яўляецца колькі-небудзь важным для нас. Сёння на сцэне мы гэткія, як ў жыцці. І гэта —запраўды шчыра і чэсна. Па адносінах да саміх сябе, у першую чаргу.''Урэшце, у 2007 годзе нямецкім выдаўцом «Blood Fire Death Productions» быў выдадзены новы альбом гурту. Гэты альбом быў ужо пазбаўлены той фальклорнай накіраванасці і набыў новыя экспрэсіўныя авангардныя формы. Блэк-метал альбома даданы симфанічнымі элементами і грой сінтэзатара. Вокладку альбома распрацаваў Уладзімір Смердулак, які меў ужо вялікі досвед у стварэнні мастацкага матэрыялу для шмат якіх метал-гуртоў («Аркона», «Dark Princess», «Rossomahaar», «Autumn», «Devilish Distance», «Asguard» і інш.). Гэтаксама, для альбома былі знятыя два відэа: «Razor To Throat» і «Ta Natas». Стварэннем кліпаў займаўся басіст Thorngrim. «Razor To Throat» (Брытвай па горле) доўгі час быў вельмі папулярным на партале metalvideo.com, уваходзячы ў першы дзясятак рэйтынгу. У кліпе, акрамя сябраў гурту «Infestum», здымалася дзяўчына па імі Нактурна. Яна з’яўляецца ў кліпе ў аголеным выглядзе. У кліпе «Ta Natas» ёсць кадры з вялікай колькасцю чалавечых чарапоў. Гэтыя кадры былі ўзятыя з дакументальнага фільма пра Костніцу (адна з славутасцяў Чэхыі). Альбом «Ta Natas» неаназначна быў сустрэчаны крытыкай, але водгукі збольшага былі станоўчымі або нейтральнымі. На шмат якіх метал-сайтах альбом атрмыў адзнакі вышэйшыя за сярэдняе. «Гэты альбом поўны гневу, болю і роспачу», як сцвярджае адзін з крытыкаў. Паводле слоў іншага, музыкам «Infestum» «удаецца скамбінаваць цемру, адчай і мелодыю, што ўдаецца не кожнаму гурту». Недахопам гэтага альбома крытыкі лічаць празмерна апрацаваны і ўзмацнёны спеў. 20 кастрычніка 2007 года лідар гурту быў запрошаны на радыё-праграму «MassaBrutto», якая выходзіла ў эфір на «Радыё-Мінск», а гэтаксама вяшчаямую ў інтэрнет-радыё rock.aplus.by, каб прэзентаваць свой альбом. Песні альбома ў далейшым неаднаразова траплялі ў ратацыю на «MassaBrutto». Адначасова з выданнем альбома з-за разыходжання ў поглядах з гурту сыходзіць Divine Skald. Месца гітарыста займае A\Vesh (Наша Вайна, PIAREVARACIEŃ).
2009—2012
Ужо ў 2009 годзе A\Vesh сыходзіць з гурту разам з Burglar, які перайшоў у гурт Medievil. У гурт прыходзіць новы гітарыст W-todd (ID:vision), які доўгі час з’яўляўся сябром удзельнікаў гурту. У новым складзе, вясной 2010 года гурт выпусціў інтэрнет-сынгл «Void Of Nebulae», а яшчэ крыхк пазней — інтэрнет-міні-альбом «Renaissance», які складаецца з 5 кампазіцый. У 2012 годзе ў склад дадаюцца Werwolfe (бас) і Forneus (ударныя).
Склад
Склад групы некалькі разоў змяняўся. Адзінымі сталымі ўдзельнікамі групы, якія існавалі ў ёй з самага стварэння, з’яўляюцца Ion the Saint і Thorngrim.
Дэмакратычны цэнтралізм
Дэмакратычны цэнтралізм - форма дзяржаўнага ладу (разам з федэралізмам, аўтаноміяй і бюракратычным цэнтралізмам),
Петрапаўлаўскі сабор (Гомель)
Петрапаўлаўскі сабор — праваслаўнае культавае збудаванне, знаходзіцца ў парку Гомеля, уваходзіць у Гомельскі палацава-паркавы ансамбль. Адзін з найлепшых прыкладаў сталага класіцызму ў архітэктуры Беларусі.
Гісторыя
Сабор закладзены протаіерэем Іаанам Грыгаровічам 18 кастрычніка 1809 года ва ўладанні М. П. Румянцава, будаваўся у 1809—1819 гг. ў стылі класіцызм (архітэктар — Дж. Кларк). Размяшчаецца на высокім мысе над Сожам і бачны здалёк. Канчаткова будаўніцтва завяршылася ў 1824 годзе.
Пасля вывазу і эвакуацыі музея сабор пуставаў нядоўга. У час нямецкай акупацыі стараннямі вернікаў і архімандрыта Серафіма сабор быў ізноў адкрыты. Была пабудавана невялікая званіца, у 1949—1951 гадах быў праведзены капітальны рамонт, адмыты і абноўлены захаваныя роспісы. Сабор з’яўляўся дзеючым да 1960 года. У 1962 г. будынак быў прыстасавана пад планетарый, які быў закрыты ў 1985 годзе ..
У 1991—1992 гадах праводзілася рэканструкцыя і рэстаўрацыя сабора (арх. І. В. Дзямура), была адноўлена званіца, але не ў тым выглядзе, які яны мела гістарычна. У 1996 годзе пабудаваны і асвячоны хрысцільны храм у імя св. Іаана Прадцечы.
Архітэктура
Будынак выходзіць на цэнтральную плошчу горада і з'яўляецца яе важнай дамінантай. Размяшчэнне сабора на плошчы аддаляе гледача ад помніка і дае магчымасць здалёк ацаніць яго манументальнасць, ураўнаважанасць і велічны спакой.
У плане сабор мае форму выцягнутага крыжа з развітым выцягнутым трансэптам і скарочаным сярэднім нефам. Сяродкрыжжа увенчана купалам эліпсападобнага абрысу на высокім, прарэзаным вокнамі барабане. Крылы трансепта і нефаў накрыты двухсхільнымі дахамі, якія аддзяляюць аб'ём купала ад агульнай масы цела будынка, робяць яго своеасаблівым п'едэсталам. Тарцы будынка ўпрыгожаны чатырма шасцікалоннымі порцікамі дарычнага ордэра, сцены нефа дэкарыраваны паўкалонамі. На фрызе, які апаясвае будынак, трыгліфы.
Унутры сабора знаходзіцца грабніца графа Румянцава, якая упрыгожана багіняй свету — копіяй скульптуры Антоніа Кановы.
Ралета
Ралета (Roletto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 2 023 чалавек (2018 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 208,56 чал./км². Займае плошчу 9,7 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Музей Ларка
Музей Ларка, або Археалагічны музей Рафаэля Ларка Эрэра (ісп.: Museo Larco, поўная назва Museo Arqueológico Rafael Larco Herrera) — музей у раёне Пуэбла-Лібра горада Ліма, Перу. Музей размешчаны ў будынку 18 стагоддзя, рэзідэнцыі віцэ-каралёў Перу, пабудаванай на месцы адной з дакалумбавых пірамід. Музей мае калекцыю ў 45.000 экспанатаў дакалумбавага мастацтва, якія ахопліваюць 4-тысячагадовы перыяд гісторыі Перу. Тут выстаўлены вырабы культур Мочэ, Наска, Чыму і інкаў.
Навасэлышчэ (Золачыўскі раён)
Навасэлышчэ (Новосе́лище) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вырадава
Вырадава (Выродово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Хёе-Тоструп (камуна)
Хёе-Тоструп (Høje-Taastrup Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 78,41 км², што складае 0,18 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 47158 чал. (мужчыны — 23483, жанчыны — 23675; іншаземныя грамадзяне — 4572).
NGC 4283
NGC 4283 (іншыя абазначэнні — UGC 7390, MCG 5-29-63, ZWG 158.80, PGC 39800) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адыгейск (гарадская акруга)
Гарадская акруга Адыгейск (Адыгэкъал къалэ округ) — гарадская акруга ў складзе Рэспублікі Адыгея Расійскай Федэрацыі. Утворана ў межах Адыгейскай рэспубліканскай гарадской акругі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Адыгейск.
Геаграфія
З захаду, поўначы і ўсходу гарадская акруга акружана землямі Тэўчэжскага раёна Адыгеі. На поўдні мяжуе з гарадской акругай горада Гарачы Ключ Краснадарскага края.
Плошча тэрыторыі гарадской акругі складае 32,39 км².
Гідраграфічная сетка ў асноўным прадстаўлена рэкамі Псекупс, Дыш і Чатук, якія ўпадаюць у Краснадарскае вадасховішча ракі Кубань, крыху на поўнач ад гарадской акругі. У нізоўях вялікая частка натуральнага сцёку рэк, разводзяцца па меліярацыйна-арашальных каналах.
Клімат на тэрыторыі акругі вільготны ўмераны, з адчувальным уплывам блізкасці Чорнага мора. Сярэднія паказчыкі тэмпературы паветра вагаюцца ад +24 °С у ліпені да 0 °С у студзені. Найбольш высокія тэмпературы паветра назіраюцца ў пачатку жніўня, а найбольш нізкія ў канцы студзеня ці ў пачатку лютага. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае каля 770 мм. Велічыня адноснай вільготнасці няўстойлівая. Найбольшая колькасць ападкаў выпадае ў перыяд з лістапада па люты.
Каменка (прыток Мажы)
Ка́менка — рака ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Мажы (басейн Прыпяці). Даўжыня ракі — 3,4 км.
Пачынаецца за 1 км на поўнач ад горада Капыля каля вёскі Аножкі, цячэ ў межах горада (на рацэ ў межах горада створана сажалка) і ўпадае ў межах Капыля ў вадасховішча плошчай 11 га на рацэ Мажа.
Васюкова (Сафонаўскі раён)
Васюкова (Васюково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Воўпа
Во́ўпа (, Волпа) — аграгарадок у Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Ваўпянка. Адміністрацыйны цэнтр Воўпаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 25 км на поўнач ад Ваўкавыску, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Рось; на аўтамабільнай дарозе Ваўкавыск — Гродна. Насельніцтва 1544 чал. (1990).
Гісторыя
Упершыню Воўпа згадваецца ў XV ст. як дзяржаўны двор і сяло, уладанне вялікага князя Казіміра, які ў 1449 годзе даў яе канцлеру Алехне Судзімонтавічу. У 1478 годзе тут заснаваны касцёл Яна Хрысціцеля. Пазней Воўпа перайшла да Гальшанскіх, Павел Гальшанскі зрабіў яе цэнтрам сваіх уладанняў.