cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дыстыляваная вада
Дыстыляваная вада — вада, ачышчаная ад раствораных у ёй мінеральных солей, арганічных рэчываў і іншых прымесей шляхам дыстыляцыі. Мае рН 5,4-6,6, удзельнае электрычнае супраціўленне 2*10 5 Ом*м (не менш) пры тэмпературы 20 °C, сухі астатак пасля выпарэння 1 літра дыстыляванай вады 5±0,0002 мг (не больш). Іонаабменным метадам атрымліваюць дэмінералізаваную ваду, якая адпавядае патрабаванням да дыстыляванай вады, але мае больш арганічных рэчываў, што акісляюцца пермантанатам калію. Выкарыстоўваюць у вытворчасці лекавых сродкаў, прадуктаў харчавання, у прамысловасці для атрымання чыстых рэчываў, электралітаў, у хімічных лабараторыях.
Мулату Тэшомэ
Мулату Тэшомэ (Mulatu Teshome, ሙላቱ ተሾመ;, Аромія, Эфіопія) — абраны парламентам прэзідэнт Эфіопіі з 7 кастрычніка 2013 года.
Мулату Тэшомэ нарадзіўся ў горадзе Арджа, правінцыя Велега (цяпер — частка Ароміі), (Эфіопская імперыя) ў 1955 годзе (па некаторых дадзеных, у 1956 годзе). Належыць да народа арома. Вучыўся ў Пекінскім універсітэце, дзе вывучаў міжнароднае права і іншыя палітычныя навукі. Нейкі час выкладаў за мяжой.
З'яўляецца прафесійным дыпламатам. Значную частку свайго жыцця правёў за мяжой, працуючы ў пасольствах і консульствах Эфіопіі. Займаў розныя дыпламатычныя пасады. Быў паслом у Кітаі, Аўстраліі, Японіі і Турцыі. Непрацяглы час (з 2001 па 2003 гады) узначальваў Міністэрства сельскай гаспадаркі і гарадскога развіцця Эфіопіі.
Мікулічы (Нясвіжскі раён)
Міку́лічы (, Микуличи) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Карэлія (гістарычная вобласць)
Карэ́лія (, Karelen) — гістарычны рэгіён у паўночна-ўсходняй Еўропе, зямля карэлаў. Большая частка рэгіёна належыць Расіі, а меншая — Фінляндыі. Насельніцтва Карэліі складаецца з рускіх, фінаў, карэлаў і вепсаў. Агульная плошча рэгіёна складае каля 200 000 кв.км.
Геаграфія
Рэгіён размешчаны паміж Балтыйскім і Белым морам. З поўдня на поўнач яна цягнецца ад 60° паўночнай шыраты да палярнага круга. З усходу яе абмяжоўвае Белае мора, Анежскае і Ладажскае возера, з поўдня — Фінскі заліў. На захадзе Карэлія пераходзіць у фінскія вобласці Сава і Кайнуу.
Апроч адміністрацыйнага падзелу рэгіён складаецца з шасці традыцыйных частак. Паўночная частка Карэліі паміж Белым морам і расійска-фінляндскай граніцай называецца Белай Карэліяй. На поўдзень ад яе знаходзіцца Алонецкая Карэлія, размешчаная паміж Анежскім і Ладажскім возерам. На поўнач ад апошняга знаходзіцца Ладажская Карэлія, у склад якой уваходзіць Карэльскі перашыек. Фінляндская частка Карэліі падзелена на Паўночную і Паўднёвую Карэлію, якія адпавядаюць адміністрацыйным межам.
Карэлы, фіны, вепсы і саамы адносяцца да карэнных фіна-ўгорскіх народаў Паўночнай Еўропы. У Сярэднявеччы рэгіён вядомы як Карэльская зямля. У свядомасці карэлаў і фінаў рэгіён мае асаблівае міфалагічнае значэнне, якое адбілася ў нацыянальным эпасе «Калевала». Усходняя частка рэгіёна ў Сярэднявеччы знаходзілася пад уплывам праваслаўя, у той час як заходняя і паўднёвая частка рэгіёна была, то пад шведскім, то пад рускім уплывам.
Гісторыя
Тэрыторыя Карэліі заселена ў 7—6 тысячагоддзях да н.э. У З—2-м тысячагоддзі да н.э. галоўнымі заняткамі жыхароў былі рыбалоўства і паляванне.
Першыя пісьмовыя звесткі пра плямёны карэлаў адносяцца да канца 1 тысячагоддзя н.э. У IX — пачатку XII ст. Карэлія ўваходзіла ў склад Кіеўскай Русі, пасля яе распаду падпарадкавана Ноўгараду. З XII ст. ў Карэліі зараджаюцца феадальныя адносіны, у XII—XV стст. складваецца карэльская народнасць.
З XIII ст. Карэлія  — аб'ект агрэсіі Швецыі, якая ў пачатку XVII ст. захапілі Прыладажжа, якое было вернута Расіяй паводле Ніштацкага мірнага дагавора 1721 года. У Паўночную вайну 1700—1721 гадоў на тэрыторыі Карэліі пабудаваны Алонецкі і Пятроўскі металургічныя заводы, якія забяспечвалі расійскую армію і флот гарматамі. У 1769—1771 гадах адбылося буйное выступленне горназаводскіх сялян, вядомае як Кіжскае паўстанне.
У 1811 годзе заходняя Карэлія ўключана ў склад Вялікага Княства Фінляндскага. Пасля адмены прыгоннага права ў 1861 годзе з'явіліся лесапільныя заводы з паравымі рухавікамі, павялічылася колькасць прамысловых і сезонных рабочых, пашырыліся нарыхтоўкі і сплаў лесу; па Анежскім возеры і Белым моры пачаўся рух параходаў.
У 1917—1918 гадах у Карэліі ўстаноўлена савецкая ўлада. Заходняя Карэлия ў 1917—1940 гадах была ў складзе Фінляндыі. 8 чэрвеня 1920 года з населеных карэламі мясцовасцей Алонецкай і Архангельскай губерняў утворана аўтаномная вобласць — Карэльская працоўная камуна, якая 25 ліпеня 1923 года ператворана ў Карэльскую АССР у складзе РСФСР. У выніку савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 заходняя Карэлія ўключана ў склад СССР. 31 красавіка 1940 года ўтворана Карэла-Фінская ССР. У Вялікую Айчынную вайну большая частка Карэлія акупіравана нямецкімі і фінскімі войскамі.
16 чэрвеня 1956 года Карэла-Фінская ССР ператворана ў Карэльскую АССР. З лістапада 1991 года называецца Рэспубліка Карэлія. У сакавіку 1992 года падпісаны новы з Расійскай Федэрацыяй.
Канскі кінафестываль 1949
3-і Канскі кінафестываль праходзіў з 2 па 17 верасня 1949 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду — Гран-пры міжнароднага кінафестывалю — атрымаў фільм «» рэжысёра Кэрала Рыда.
Дыяліз
Дыяліз — метад раздзялення раствораных рэчываў, малекулярныя масы якіх значна розняцца. Заснаваны на рознасці скарасцей дыфузіі такіх рэчываў праз мембрану, якая аддзяляе канцэнтраваны і разбаўлены растворы: раствораныя рэчывы з рознай скорасцю дыфудзіруюць у бок разбаўленага раствору. Раздзяленне на кампаненты з дапамогай дыялізу ўпершыню правёў шатландскі хімік Томас Грэм у 1854 годзе. Для дыялізу звычайна выкарыстоўваюць плоскія мембраны на аснове цэлюлозы (цэлафан, купрафан) ці полыя валокны з полісульфону. Выкарыстоўваюць у вытворчасці штучных валокнаў (аддзяленне шчолачы ад геміцэлюлозы) і шэрагу біяхімічных прэпаратаў. у медыцыне для лячэння атручэння, нырачнай недастатковасці (гемадыяліз) і іншых хвароб.
Анатоль Фёдаравіч Логінаў
Анатоль Фёдаравіч Логінаў (, Цвярская губерня —, Масква) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У 1941 годзе скончыў 10 класаў школы. У Чырвонай Арміі з ліпеня 1941 года. У ліпені—жніўні 1941 года быў курсантам 15-га вучэбна-танкавага палка (горад Нара-Фамінск Маскоўскай вобласці). У красавіку 1943 гады скончыў Чэлябінску танкавую вучылішча.
Вызначыўся ў ходзе Сумскай-Прылуцкай аперацыі і пры фарсіраванні Дняпра. 10 верасня 1943 года яго танк першым уварваўся на пераправу праз раку Харол у пасёлку Ліпавая Даліна (Сумская вобласць, Украіна) і утрымліваў яе каля 2 гадзін, знішчыўшы 2 танкі праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшаму тэхніку-лейтэнанту Логінаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 3677).
У 1956 годзе скончыў Ваенна-дыпламатычную акадэмію. З лютага 1957 года па сакавік 1958 года быў памочнікам ваеннага аташэ пры Пасольстве СССР у Вялікабрытаніі, а з кастрычніка 1959 года па снежань 1961 года у Канадзе.
Тау-лептон
Тау-лептон быў адкрыты ў 1975 годзе на электрон-пазітронным калайдары SPEAR ў Нацыянальнай паскаральнай лабараторыі SLAC (Стэнфард, ЗША) М. Перлам і супрацоўнікамі. Тау-лептоны ўтвараліся ў выніку рэакцыі
За адкрыццё гэтай часціцы Марцін Перл атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіцы за 1995.
Маса τ-лептона 1778,8 МэВ. Час жыцця 2,9 с.
Распады
Тау-лептон з'яўляецца адзіным лептонам, які можа распадацца на адроны, бо астатнія лептоны вельмі лёгкія для гэтага.
Асноўныя каналы распаду \tau^--лептона:
Мікалай Мікалаевіч Юдзеніч
Мікала́й Мікала́евіч Юдзе́ніч (Николай Николаевич Юденич; 30 ліпеня, Масква, Расійская імперыя —, Каны, Францыя) — рускі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі (1915). Адзін з самых паспяховых генералаў Расійскай імперыі пад час Першай сусветнай вайны, падчас Грамадзянскай вайны узначальваў сілы, якія дзейнічалі супраць савецкай улады на Паўночна-Заходнім кірунку. Апошні расійскі кавалер Ордэна Святога Георгія II класа.
Сетэбас (спадарожнік Урана)
Сетэбас — адзін са знешніх нерэгулярных спадарожнікаў Урана, мае адваротнае арбітальнае кручэнне.
Пасля назіранняў на 5-м Паламарскім тэлескопе ў жніўні 1999 г., а таксама ў траўні-чэрвені 2000 г. на тэлескопе Кіт Пік і на 2.5-м тэлескопе Ла Пальма былі атрыманыя элементы арбіты спадарожніка.
Сетэбас названы ў гонар галоўнага д'ябла і заступніка вядзьмаркі Сікараксы ў п'есе У. Шэкспіра «Бура».
Элементы арбіты маюць падобныя рысы з элементамі арбіты Сікараксы і Праспера. Можна зрабіць здагадку аб іх агульным паходжанні. Аднак гэта здагадка не пацвярджае колер спадарожніка. Ён нейтральна-шэры візуальна (паказчык колеру BV = 0,77 m, RV = 0,35 m), ён падобны з Праспера, але адрозніваецца ад Сікараксы (якая мае крыху чырванаватае адценне).
Андрэй Анатолевіч Залізняк
Андрэй Анатолевіч Залізняк (, —, Масква   ) — расійскі лінгвіст. Акадэмік РАН, доктар філалагічных навук, галоўны навуковы супрацоўнік Аддзела тыпалогіі і параўнальнага мовазнаўства Інстытута славяназнаўства РАН. Член Парыжскага (з 1957) і Амерыканскага (з 1985) лінгвістычных таварыстваў.
Біяграфія
Скончыў рамана-германскае аддзяленне філалагічнага факультэта МДУ (1958), у 1956—1957 гадах стажыраваўся ў Вышэйшай нармальнай школе ў Парыжы. Да 1960 г. вучыўся ў аспірантуры МДУ, з 1960 г. працаваў у Інстытуце славяназнаўства РАН.
У 1965 годзе ў Інстытуце славяназнаўства РАН прадставіў да абароны на ступень кандыдата навук дысертацыю «Класіфікацыя і сінтэз рускіх флектыўных парадыгм», за якую яму была прысуджана доктарская ступень.
З 1973 г. — прафесар, выкладаў у МДУ і шэрагу замежных універсітэтаў (ФРГ, Францыя, Швейцарыя), у апошнія гады рэгулярна чытаў на філалагічным факультэце МДУ лекцыі пра раскопкі ў Ноўгарадзе і іншых гарадах і пра звязаныя з імі лінгвістычныя знаходкі, у т.л. берасцяныя граматы.
Член-карэспандэнт РАН з 1987 г., акадэмік з 1997 года.
Уклад у навуку
Спецыяліст у галіне агульнага, параўнальна-гістарычнага і рускага мовазнаўства, даследчык праблем рускай і славянскай марфалогіі, лексікалогіі, акцэнталогіі і дыялекталогіі. Вывучаў старажытныя кантакты славянскіх і іранскіх моў, напісаў кароткі граматычны нарыс санскрыту, зрабіў значны ўклад у вывучэнне «Слова пра паход Ігараў».
З 1970-х гадоў займаўся пераважна пытаннямі гісторыі рускай і іншых славянскіх моў. У 1985 г. апублікаваў манаграфію, у якой упершыню дадзены сінхронны аналіз трох акцэнтуацыйных сістэм (праславянскай, старажытнарускай і сучаснай рускай), выяўлены сувязі паміж імі.
А. А. Залізняк заклаў асновы вывучэння старажытнанаўгародскага дыялекту па матэрыяле берасцяных грамат. На працягу многіх гадоў даследаваў мову берасцяных грамат, знойдзеных пры археалагічных раскопках. А. А. Залізняк напісаў лінгвістычны каментарый да чатырох тамоў фундаментальнага выдання тэкстаў грамат на бяросце, падрыхтаванага сумесна з археолагам, акадэмікам В. Л. Яніным.
Аляксандр Паўлавіч Радзянка
Алякса́ндр Па́ўлавіч Радзя́нка (Александр Павлович Родзянко; 13 жніўня 1879 года — 6 мая 1970 года, горад Нью-Ёрк, ЗША) — генерал-лейтэнант (1919), адзін з кіраўнікоў Белага руху на Паўночным Захадзе Расіі. З 19 чэрвеня і па 2 кастрычніка 1919 года Радзянка — камандуючы Паўночным корпусам, які пазней быў перафармаваны ў Паўночна-Заходнюю армію.
Тэатр Масіма
Тэатр Масіма (Teatro Massimo) — оперны тэатр у Палерма, размешчаны на плошчы Вердзі. Сваю назву ён атрымаў у гонар караля Віктара Эмануіла II. Ён з'яўляецца найбуйнейшым у Італіі і адным з самых вялікіх у Еўропе, які славіцца пры гэтым сваёй цудоўнай акустыкай.
У 1864 годзе па ініцыятыве мэра Палерма быў аб'яўлены міжнародны конкурс на праект будаўніцтва буйнога опернага тэатра ў горадзе, які павінен быў упрыгожыць аблічча сталіцы, і нагадваў пра нядаўні нацыянальным адзінстве Італіі. У выніку архітэктарам быў прызначаны Джавані Батыста Піліпа Базыль, які пачаў будаўніцтва 12 студзеня 1874 года. Пасля першых этапаў пабудовы будаўніцтва было замарожана на 8 гадоў, і толькі ў 1890 годзе яно зноў аднавілася. Праз год пасля гэтага Базыль памёр і яго справу працягнуў яго сын Эрнэста. 16 мая 1897 года, праз 22 гады пасля закладкі падмурка, тэатр адкрыўся для аматараў оперы, прэзентаваўшы ў той дзень оперу Джузэпэ Вердзі «Фальстаф», дырыжорам якой быў Леапольда Муньоне.
Базыль быў натхнёны старажытнай сіцылійскай архітэктурай і такім чынам тэатр быў збудаваны ў неакласічным стылі, уключаючы элементы грэцкіх храмаў. Глядзельная зала, выкананы ў стылі позняга рэнесансу ў класічнай форме падковы з сямю ложамі, месціць у сябе 3000 чалавек. Скульптуры бюстаў вялікіх кампазітараў для тэатра вылепіў італьянскі скульптар Джуста Ліва і яго сыны.
У 1974 годзе тэатр быў зачынены на поўную рэстаўрацыю, але з-за палітычнай нестабільнасці ў тыя гады і карупцыі, яна зацягнулася на 23 гады. 12 мая 1997 года, за чатыры дні да стагадовага юбілею, тэатр зноў быў адкрыты, але новы оперны сезон пачаўся толькі праз два гады. Увесь гэты час оперныя пастаноўкі мясцовай трупы паказваліся ў двух невялікіх тэатрах па суседстве.
Ветэрынар
Ветэрынар (Ветэрынарны ўрач) — спецыяліст з вышэйшай або сярэдняй спецыяльнай адукацыяй, які займаецца лячэннем жывёл (ветэрынарыяй) і спадарожнымі абавязкамі. У Беларусі спецыялістаў у галіне ветэрынарыі рыхтуе Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны.
Абавязкі
У спіс жывёл, абавязковых да вывучэння ветэрынарам, уваходзяць коні, буйныя і дробныя сельскагаспадарчыя жывёлы, свінні, сабакі, кошкі, трусы, мышыныя, птушкі і інш. Ветэрынары вывучаюць іх анатомію, фізіялогію, патафізіялогію, мікрабіялогію. Акрамя агульных дысцыплін ветэрынарны урач павінен ведаць прыватныя — прыватная фізіялогія (напрыклад, сабакі), хваробы пчол і рыб, ветэрынарна-санітарная экспертыза жывёльнай сыравіны (скура, шкура, мяса, малако, рыба, і г.д.)
Пагулянка (Нясвіжскі раён)
Пагуля́нка (, Погулянка) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Органы мовы
Органы мовы — органы чалавека, пры дапамозе якіх утвараюцца гукі мовы. Моўны апарат уяўляе сабой акустычную сістэму, дзеянне якой пры вымаўленні рэгулюецца вышэйшай нервовай сістэмай пад кантролем органаў слыху.
Органы мовы ўключаюць тры вялікія блокі: дыхальны апарат, гартань і надгартанныя поласці. Усе яны, акрамя галасавых звязак, выконваюць найперш фізіялагічныя функцыі. Утварэнне моўных гукаў з'яўляецца іх другаснай функцыяй, невядомай іншаму жывёльнаму свету.
Прасмыкаўшчына
Прасмы́каўшчына (, Просмыковщина) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Органы мовы
Дыхальны апарат складаецца з лёгкіх, бронхаў і дыхальнага горла (трахеі). З'яўляючыся энергетычнай сістэмай для ўтварэння гукавых хваль (ваганняў паветра), ён адначасова забяспечвае плынь паветра ў моўным апараце, стварае збыткоўны паветраны ціск. 3 дапамогай мускулатуры бронхаў, а таксама дыяфрагмы і рэбраў, якія забяспечваюць сцісканне і расшырэнне бронхаў і грудной клеткі, лёгкія то засмоктваюць паветра на ўдыханні, то яго выціскаюць з сябе (на выдыханні). У час вымаўлення ўдыханне з'яўляецца больш кароткім, а выдыханне больш працяглым па часе, чым пры звычанным дыханні, бо гукі ўтвараюцца, як правіла, на выдыханні.
Гартань — орган, які складаецца з рухомых храсткоў, што забяспечваюць нацяжэнне галасавых звязак — эластычнай мышачнай тканкі і адкрыццё галасавой шчыліны. Дзякуючы рознаму нацяжэнню галасавых звязак утвараецца трохвугольная шчыліна, якая то закрываецца, то адкрываецца. У выніку на выхадзе гартані ўзнікае ваганне паветра, якое ўспрымаецца як гук.
Грэм
Грэм (Graham, іншая транкрыпцыя Грэхем, Грэхэм, Грэхам, Грэгем, Грэям) — мужчынскае імя, прозвішча, тапонім шатландскага паходжання.
Органы мовы
Поласць глоткі ўтвараюць надгартаннік і корань языка. Задняя сценка ахопліваецца трыма петлепадобнымі мышцамі, якія сціскаюць глотку пры заглынанні ежы. У гэты час надгартаннік закрывае праход у гартань, каб ежа не трапіла ў дыхальныя шляхі. Памер глотачнага рэзанатара пры гукаўтварэнні рэгулюецца коранем языка, надгартаннікам і петлепадобнымі мышцамі задняй сценкі глоткі. Калі адбываецца поўнае змыканне гэтых органаў, утвараецца гартанная змычка, якая стварае так званы цвёрды прыступ галосных. Пры звужэнні ўтвараецца фарынгальны [ґ].
У адпаведнасці з падзелам спінкі языка і нерухомае верхняе паднябенне падзяляецца на пярэднюю, сярэднюю і заднюю часткі. Самая крайняя частка верхняга паднябення, у якой знаходзяцца карані зубоў, называецца альвеалярным бугром. Верхнія і ніжнія зубы, як і паднябенне, з'яўляюцца нерухомымі органамі і адыгрываюць важную ролю ва ўтварэнні гукаў.
Актыўную ролю ў гукаўтварэнні адыгрываюць губы. Узаемадзеяннем з верхнімі зубамі яны ствараюць крыніцу шуму для [в], [в'], [ф], [ф'], а ўзаемадзеяннем паміж сабою ствараюць поўную перашкоду (змычку) пры вымаўленні [б], [б'], [м], [м'] або дадатковы рэзанатар і рэгулююць велічыню выхаду з ротавай поласці пры ўтварэнні [о], [у], [ў].
Насавая поласць з'яўляецца нязменным паводле аб'ёму рэзанатарам, які ўключаецца пры ўтварэнні насавых гукаў [м], [м'], [н], [н']. Праход гукавой хвалі ў яе адкрываецца і закрываецца мяккім паднябеннем, якое заканчваецца язычком.
Перакопскі перашыек
Перакопскі перашыек (Перекопський перешийок, Or boynu, Ор бойну) злучае Крым з мацерыком, падзяляе Азоўскае мора (заліў Сіваш, размешчаны ў заходняй частцы мора) і Чорнае мора (Перакопскі заліў у заходняй частцы Каркініцкага заліва, размешчанага ў паўночна-заходняй частцы мора). З’яўляецца самай паўночнай часткай Крыму. Даўжыня перашыйку — 30 км. Шырыня: 7 км у самым вузкім месцы, 9,2 км у паўднёвай часткі.
У старажытнасці Перакопскі перашыек насіў іншыя назвы: Страбон называў яго Істм (у перакладзе проста «перашыек»), генуэзцы — Зухала, на крымскататарскай мове гэтая мясцовасць называецца Ор. На яго тэрыторыі знаходзіцца магутны фартыфікацыйны будынак старажытнасці — Перакопскі вал.
На Перакопскім перашыйку знаходзіцца горад Армянск, а таксама сяло Перакоп, размешчанае на месцы аднайменнага гістарычнага горада, які быў разбураны ў час Грамадзянскай вайны. Праз перашыек пракладзена адна з двух транспартных магістралей (аўтамагістраль, чыгунка), лініі электраперадачы, Паўночна-Крымскі канал, якія маюць важнейшае значэнне для Крыму.
Забалацце (Рагачоўскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — аграгарадок у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Забалацкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 12 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Рагачоў, за 130 км ад Гомеля.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як сяло з царквой у Задруцкім войтаўстве Рагачоўскага староства.
Вуліца Баўмана (Віцебск)
Вуліца Баўмана — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Віцебска. Вуліца пачынаецца ад моста Баўмана, працягваецца 400 м, перасякаецца з 1-й вуліцай Даватара і заканчваецца уездам у Віцебскую дзяржаўную акадэмію ветэрынарнай медыцыны.
Гісторыя
Забудова вуліцы пачалася ў 1890-я гады. У пачатку XX ст. была забудавана драўлянымі дамамі. На вуглу з 1-й вул. Даватара 1913 — 1917 гг. пабудавана будынак пазямельна-сялянскага банка, а ў 1932 — 1935 гг. жылы Дом спецыялістаў.
У 1959 г. ў гонар капітана 158-й стралковай дывізіі Д. В. Мясаедава, які 26 чэрвеня 1944 г. усталяваў на будынку чырвоны сцяг.
Дыятэрмія
Дыятэрмія, эндатэрмія, тэрмапенетрацыя — адзін з метадаў электралячэння, які прадугледжвае награванне органаў і тканак арганізму токам высокай частаты (1,65 МГц) і вялікай сілы (да 3А). Выкарыстоўваюць пры лячэнні хвароб, у аснове якіх спазмы крывяносных сасудаў, мачаточніка, жоўцевых праток, жоўцевага пузыра і іншых полых органаў, пры хранічных нягнойных запаленчых хваробах, запаленнях нерваў і іх карэньчыкаў, неўралгіях, сустаўных, мышачных і іншых болях.
Нумідыя
Нумідыя (Numidia) — у старажытнасці вобласць у Паўночнай Афрыцы (сучасная паўночная частка Туніса і Алжыра), населена нумідыйцамі.
Гісторыя
Паступовы пераход качавых плямёнаў Нумідыі масіліеў і мазезіліеў (масайсіліеў) да земляробства і аселай жывёлагадоўлі ў канцы 1 тысячагоддзя да н.э. суправаджаўся ўзнікненнем і развіццём гарадоў (Цырта — галоўны горад, Туга, Тэвес, Сікім і іншыя) і поліснай арганізацыі ў іх.
У III стагоддзі да н.э. Нумідыя была заваявана Карфагенам. Нумідыйцы неаднаразова паўставалі супраць карфагенскага панавання. У перыяд Другой Пунічнай вайны (218—201 гады да н.э.) цар усходняй часткі Нумідыі Масініса аказваў рымлянам дапамогу, за што яны дапамаглі яму стаць у 201 да н.э. кіраўніком усёй Нумідыі. Пры Масінісе (кіраваў у 201—149 гадах да н.э.) нумідыйскае царства значна ўмацавалася: пашырыліся яго тэрыторыі, выраслі гарады, узмацніліся гандлёвыя сувязі з усім Міжземнамор'ем. У 201 да н.э. уся тэрыторыя Нумідыі была аб'яднана ў адзінае царства Масінісам, які зрабіў сваімі сталіцамі гарады Цырта на захадзе і Була-Рэгія на ўсходзе.
У 111—105 гадах да н.э. нумідыйскі цар Югурта вёў вайну з Рымам, але пацярпеў паражэнне, патрапіў у палон і быў пакараны смерцю.
У 46 да н.э. пераўтворана ў рымскую правінцыю Новая Афрыка, у 429/430 г. н.э. заваявана вандаламі, у 533 г. — візантыйцамі (гл. Афрыканскі экзархат), у VII стагоддзі — арабамі (гл. Іфрыкія).
Людміла Адольфаўна Склярэнка
Людміла Адольфаўна Склярэнка (, г. Трасцянэць, Сумская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1968 годзе. Працавала ў Мінскпраекце, Белмясцпрампраекце, з 1977 года — старшы архітэктар у Белжылпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): блокі цэхаў заводаў трактарнага (1976) і пластмас (1982). Дзіцячая шахматна-шашачная школа і рэканструкцыя будынка ЦК ЛКСМБ (1986) у Мінску, добраўпарадкаванне алімпійскага комплексу «Стайкі» ў Мінскім раёне (1980).
Томас Грэм
Томас Грэм (Thomas Graham,, Глазга — , ) — шатландскі хімік, які вядомы як адзін з заснавальнікаў калоіднай хіміі, а таксама сваімі піянерскімі працамі ў галіне дыялізу і дыфузіі газаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Глазга, Шатландыя. Бацька Грэма быў паспяховым тэкстыльным прамыслоўцам і хацеў, каб яго сын стаў святаром у Царкве Шатландыі. Томас Грэм стаў ў 1819 годзе студэнтам універсітэта Глазга, праявіў цікавасць да хіміі. Помнік Грэму ў Глазга
У 1826 годзе, пасля атрымання ступені магістра мастацтваў, ён пакінуў універсітэт. Пасля працаваў у розных каледжах і ўніверсітэтах: у 1827—1828 гадах у Эдынбургскім універсітэце, з 1829 года — у універсітэце Глазга (з 1830 — прафесар). У 1829 годзе адкрыў закон аб адноснай хуткасці вытоку розных газаў праз порыстую паверхню або штучную мембрану пры аднолькавых умовах. У 1837—1855 гадах — прафесар Лонданскага ўніверсітэцкага каледжа. Апошнія 15 гадоў жыцця (1854—1869) Грэм займаў пасаду дырэктара Манетнага двара.
Член Лонданскага каралеўскага таварыства. У 1836 годзе Лонданскае каралеўскае таварыства ўзнагародзіла навукоўца адной са сваіх вышэйшых узнагарод — Каралеўскім медалём; у 1850 годзе Грэм быў ўдастоены гэтай узнагароды ў другі раз.
У 1841 годзе Грэм стаў адным з заснавальнікаў Лонданскага хімічнага таварыства і яго першым прэзідэнтам (1841—1843, 1845—1847). З 1866 года замежны член-карэспандэнт Пецярбургскай акадэміі навук і Шведскай каралеўскай акадэміі навук.
Георгій Пятровіч Ісакаў
Гео́ргій Пятро́віч Іса́каў ( года, вёска Вялікая Крушынаўка, цяпер Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці —, ) — камандзір 68-й гвардзейскай дывізіі 40-й арміі Варонежскага фронта, гвардыі генерал-маёр. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Беларус. У 1929 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.
У Чырвонай Арміі ў 1918—1922 гадах і з 1940 года. Удзельнік Грамадзянскай вайны. У 1922—1940 гадах на савецкай і прафсаюзнай рабоце ў Гомельскай вобласці і ў сталіцы Беларусі — Мінску.
У 1941 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. У баях Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1941 года.
9 кастрычніка 1942 года палкоўнік Г. П. Ісакаў прызначаны камандзірам 96-й стралковай дывізіі (21-я армія, Данскі фронт), байцы якой асабліва вызначыліся ў ходзе аперацыі «Кальцо» — па знішчэнні акружанай групоўкі ворага ў раёне Сталінграда. За баявыя заслугі, мужнасць і гераізм асабістага састава 96-й стралковай дывізіі ў Сталінградскай бітве, 6 студзеня 1943 года яна была пераўтворана 68-ю гвардзейскую стралковую дывізію.
Пастанаўленнем Савета Народных Камісараў Саюза ССР ад 22 студзеня 1943 года палкоўніку Г. П. Ісакаву нададзена воінскае званне «генерал-маёр».
68-я гвардзейская стралковая дывізія (40-я армія, Варонежскі фронт) пад камандаваннем генерал-маёра Г. П. Ісакава у верасні 1943 года падчас фарсіравання ракі Дняпро на поўдзень ад Кіева захапіла і стойка ўтрымлівала плацдарм.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 кастрычніка 1943 года за ўмелае камандаванне стралковай дывізіяй, мужнасць і гераізм, паказаныя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, генерал-маёру Ісакаву Георгію Пятровічу нададзена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна леніна і медаля «Залатая зорка» (№ 1244).
У 1943 годзе скончыў паскораны курс Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба, а 7 снежня 1944 года быў прызначаны камандзірам 18-й гвардзейскай стралковай дывізіі.
На заключным этапе вайны, з 23 красавіка 1945 года, Герой Савецкага Саюза, генерал-маёр Ісакаў — камандзір 16-й гвардзейскай стралковай Карачэўскай ордэна Леніна, Чырванасцяжнай, ордэна Суворава 2-й ступені дывізіі (36-ы гварджейскі стралковы Нёманскі Чырванасцяжны корпус, 11-я гвардзейская армія, 3-і Беларускі фронт).
Пасля вайны працягваў службу ў арміі. Быў начальнікам ваенных кафедр Тартускага дзяржаўнага ўніверсітэта, Эстонскай сельскагаспадарчай акадэміі. З 1955 года генерал-маёр Г. П. Ісакаў — у запасе.
Жыў у сталіцы Латвіі — горадзе Рыга. Пахаваны на могілках Райніса ў Рызе.
Быў таксама ўзнагароджаны 2 ордэнамі Чырвонага Сцяга (3.11.1944; 25.04.1945), ордэнамі Суворава 2-й ступені (08.02.1943), Чырвонай Зоркі (13.06.1952), медалем «За баявыя заслугі» (13.06.1952), іншымі медалямі.
У горадзе Рагачоў Гомельскай вобласці на Алее Герояў у Піянерскім парке ўсталяваны памятны знак Г. П. Ісакаву.
Бойка Барысаў
Бойка Барысаў (Бойко Методиев Борисов; нар., Банкя, НРБ) — балгарскі палітык, Прэм’ер-міністр Балгарыі ў 2009—2013 гадах і з 7 лістапада 2014 года па 27 студзеня 2017.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 чэрвеня 1959 года ў горадзе Банкя (Народная Рэспубліка Балгарыя). У 1982 годзе скончыў факультэт пажарнай бяспекі Вышэйшай спецыяльнай школы Міністэрства ўнутраных спраў НРБ. У 1982—1990 гадах служыў у супрацьпажарнай службе Міністэрства ўнутраных спраў. У 1991 годзе заснаваў прыватнае ахоўнае прадпрыемства «Іпон-1», якое займалася арганізацыяй бяспекі былога кіраўніка сацыялістычнай Балгарыі Тодара Жыўкава і былога цара Сімяона II. У 2004 годзе яму прысвоена званне генерал-лейтэнант.
У 2005 годзе ён высунуў сваю кандыдатуру на пасаду кмета Сафіі і выйграў выбары. У 2006 годзе ўзначаліў новую партыю «Грамадзяне за еўрапейскае развіццё Балгарыі» (ГЕРБ).
5 ліпеня 2009 года на чарговых выбарах рух «ГЕРБ» заваяваў большасць месцаў у нацыянальным парламенце. Бойка Барысаў заняў пасаду прэм’ер-міністра і сфармаваў аднапартыйны кабінет міністраў. У лютым 2013 года з-за масавых пратэста, якія суправаджаліся сутыкненнямі з паліцыяй, у Сафіі і іншых гарадах Балгарыі, Б. Барысаў падаў у адстаўку разам з усім кабінетам міністраў. 7 лістапада 2014 года Народны сход Балгарыі зноў зацвердзіў Барысава на пасаду прэм’ер-міністра.
Пётр Аляксеевіч Данелія
Пётр Аляксе́евіч Дане́лія (, Махачкала, цяпер Дагестан, Расія —, Брэст) — беларускі мастак. Заслужаны дзеяч мастацтва Беларусі (1995). Узнагароджаны медалём Беларускага саюза мастакоў «За заслугі ў выяўленчым мастацтве».
Біяграфія
Бацька быў вядомым у Махачкале майстрам-шаўцом, маці была краўцом. Сям’я была даволі заможная, Пётр мог дазволіць сабе захапленне мастацтвам, яшчэ хлопчыкам наведваў мастацкую студыю для дарослых. У 1938—1939 гадах вучыўся Маскоўскім мастацкім вучылішчы памяці 1905 года.
Прызваны ў РСЧА, у 1939 годзе стралком-аўтаматчыкам 212-га стралковага полка, удзельнічаў у савецка-фінскай вайне. У ліпені 1940 года 212-ы стралковы полк 49-й дывізіі быў пераведзены на сталую дыслакацыю ў раён г. Высокае, ст. Чаромха Брэсцкай вобласці. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны пэўныя падраздзяленні 212-га палка траплялі ў акружэнне. У чэрвені 1941 года пад Бабруйскам Пётр Данелія трапіў у палон. Быў у лагеры ваеннапалонных, потым на сельгаспрацах у прыватнай гаспадарцы на тэрыторыі Польшчы. Палон пакінуў адбітак на ўсім яго жыцці.
З 1945 года жыў у Брэсце. Член Беларускага саюза мастакоў з 1949 года. Пэўны час быў галоўным мастаком горада ў Брэсце. Выбіраўся дэпутатам Брэсцкага гарсавета. Адзін з заснавальнікаў і кіраўнікоў Брэсцкай абласной арганізацыі Беларускага саюза мастакоў, узначальваў яе ў 1992—1994 гадах.
Бацька мастака Леаніда Данелія.
Пахаваны на Паўночных могілках Брэста.
Творчасць
Працаваў у галіне станковага жывапісу (лірычны і эпічны пейзаж, партрэт, карціна, нацюрморт), а таксама манументальна-дэкаратыўнага роспісу, скульптуры, графікі і медальернага мастацтва. Значнае месца ў творчасці мастака займала тэма Вялікай Айчыннай вайны.
Творы П. Данеліі зберагаюцца ў музеях і карцінных галерэях, а таксама прыватных калекцыях Беларусі і шэрагу еўрапейскіх краін.
У 1946 годзе П. Данелія арганізуе ў Брэсцкім абласным Доме творчасці першую выстаўку. Быў адным з заснавальнікаў і кіраўнікоў абласной арганізацыі Беларускага саюза мастакоў (узначальваў яе ў 1992—1994 гг.). Пётр Данелія меў вялікі педагагічны вопыт. Ён быў першым выкладчыкам студыі выяўленчага мастацтва пры абласным Доме народнай творчасці, створанай ім у 1947 годзе.
Актыўна ўдзельнічае ў рэспубліканскіх вернісажах. За гады творчай дзейнасці персанальныя выстаўкі П. Данелія адбыліся ў Мінску і Маскве, у Вялікабрытаніі, Германіі, Балгарыі, Латвіі, Літве, Нідэрландах, Польшчы і Эстоніі. У 2010 годзе ў брэсцкім Мастацкім музеі дзейнічала выстава да 90-годдзя П. Данеліі, на ёй выстаўляліся 16 палотнаў мастака, у т.л. «Опаленная войной», «Портрет матери», «Октябрь» і «Грозовая тревожность». П. Данелія, калі дазваляла здароўе, прысутнічаў на адкрыцці кожнай мастацкай выстаўкі ў Брэсце.
Піліп Ігаравіч Вайцяховіч
Піліп Вайцяховіч (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік шведскага клуба «Вернаму».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў мінскім МТЗ-РІПА (пазней «Партызан»), аддаваўся ў арэнду «Полацку». Не змог заняць месца ў аснове мінскага клуба і ў пачатку 2011 года перайшоў у клуб «Фрэй» з трэцяга па рангу дывізіёна Швецыі. У 2012 годзе трапіў у іншы шведскі клуб «Асірыска», дзе быў другім брамнікам.
У верасні 2013 года стаў іграком рэчыцкага «Ведрыча-97», дзе стаў гуляць у аснове. У лютым 2014 года зноўку трапіў у Швецыю, стаўшы іграком клуба трэцяга шведскага дывізіёна «АФК Юнайтэд».
У сакавіку 2016 года праходзіў прагляд у фінскім ВПС, але не падышоў і неўзабаве перайшоў у клуб «Умеа». Пазней гуляў за «Трольхетан» і «Вернаму». У 2018 годзе выступаў за «Васалунд», а ў сакавіку 2019 года вярнуўся ў «Вернаму», з якім у 2020 годзе перамог у трэцім, а на наступны год і ў другім шведскім дывізіёне і выйшаў у Алсвенскан.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевыя зборныя розных узростаў, таксама выклікаўся ў алімпійскую зборную Беларусі.
IOS
iOS (раней iPhone OS) — мабільная аперацыйная сістэма для смартфонаў, электронных планшэтаў, партатыўных медыяпрайгравальнікаў і некаторых іншых прылад, якая распрацоўваецца і выпускаецца амерыканскай кампаніяй Apple. Была выпушчана ў 2007 годзе; першапачаткова — для iPhone і iPod touch, пазней — для такіх прылад, як iPad. У 2014 годзе з’явілася падтрымка аўтамабільных мультымедыйных сістэм Apple CarPlay. У адрозненне ад Android выпускаецца толькі для прылад, якія вырабляюцца фірмай Apple.
У iOS выкарыстоўваецца ядро XNU, заснаванае на мікраядры Mach і якое змяшчае праграмны код, распрацаваны кампаніяй Apple, а таксама код з аперацыйных сістэм NeXTSTEP і FreeBSD. Ядро iOS амаль ідэнтычна ядру настольнай аперацыйнай сістэмы Apple MacOS. Пачынаючы з самай першай версіі, iOS працуе толькі на планшэтных камп’ютарах і смартфонах з працэсарамі архітэктуры ARM.
Агульныя звесткі
Карыстальніцкі інтэрфейс iOS заснаваны на канцэпцыі прамога ўзаемадзеяння з выкарыстаннем жэстаў «мультытач». Элементы кіравання інтэрфейсам складаюцца з паўзункоў, пераключальнікаў і кнопак.
Гісторыя стварэння
Аперацыйная сістэма iPhone OS была прадстаўлена 9 студзеня 2007 года сумесна з першым смартфонам ад Apple iPhone 2G асабіста Стывам Джобсам на выставе-канферэнцыі Macworld Conference & Expo і выпушчана ў чэрвені таго ж года.
Apple не мела асобнай назвы для мабільнай аперацыйнай сістэмы, таму першапачатковы слоган гучаў так: «iPhone працуе на OS X».
27-га студзеня 2010 года быў прадстаўлены першы планшэтны камп’ютар ад кампаніі Apple iPad 1, для яго была створана адмысловая версія аперацыйнай сістэмы IPhone OS 3.2, якая мела шпалеры на працоўным стале і перайначаны Dock. Уніфікаваная версія iPhone OS, сумяшчальная з iPhone, iPad і iPod Touch, выйшла ў канцы 2010-га года, пераняўшы большасць новаўвядзенняў, прадстаўленых у iPhone OS 3.2, але цяпер на ўсіх прыладах.
Праграмы для iOS
Для напісання iOS-праграм выкарыстоўваецца iOS Software Development Kit (SDK), часта ў спалучэнні з Xcode, з выкарыстаннем моў праграмавання Swift і Objective-C, якія падтрымлівае Apple. Іншыя кампаніі таксама ствараюць інструменты, якія дазваляюць распрацоўваць праграмы для iOS з выкарыстаннем іншых моў праграмавання.
Слаўкава
Сла́ўкава (, Славково) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сейлавіцкага сельсавета.
Шчэрба
Шчэрба — беларускае прозвішча.
Пётр Уладзіміравіч Глазенап
Пётр Уладзі́міравіч фон Глазена́п (Пётр Владимирович фон Глазенап; 2 сакавіка 1882 года, горад Гжацк Смаленскай губерні, Расійская імперыя — 27 мая 1951 года, горад Мюнхен, Германія) — рускі афіцэр, ваеначальнік Рускай імператарскай, Добраахвотніцкай і Паўночна-Заходняй армій. Генерал-лейтэнант (1919). .
Будынак ЦК ЛКСМБ
Будынак ЦК ЛКСМБ — будынак у Мінску, размешчаны на рагу вуліц Карла Маркса (№ 40) і Чырвонаармейскай (№ 5). Пабудаваны ў 1953 годзе па праекце архітэктара Г. Заборскага на месцы Дома селяніна, разбуранага ў 1944 годзе. У 1986 годзе рэканструяваны (архітэктары Людміла Склярэнка, Сяргей Сень ). У будынку размяшчаўся Цэнтральны камітэт Ленінскага Камуністычнага саюза моладзі Беларусі, цяпер Цэнтральны камітэт Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі.
Творчасць
Чатырохпавярховы Г-падобны ў плане цагляны будынак. Кампазіцыйным цэнтрам з’яўляецца галоўны ўваход у скошанай вуглавой частцы, падкрэсленай 2 трохчвэртнымі калонамі. У архітэктуры фасадаў выкарыстаны рытм арачных і прамавугольных аконных праёмаў, канеліраваных пілястраў. Сцены дэкарыраваны рустам, ляпным беларускім арнаментам і завершаны складаным карнізам. З боку дваровага фасада выступае гранёны аб’ём актавай залы. Планіроўка калідорная.
Будынак — прыклад савецкай архітэктуры з творчым выкарыстаннем класічнай спадчыны.
Іван Іосіфавіч Ясіновіч
Іван Іосіфавіч Ясіновіч (, в. Рагатка,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Мінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Вышэйшую камуністычную сельскагаспадарчую школу Беларусі імя Леніна ў 1937 годзе.
З 1938 года загадчык аддзелам, з 1940 года сакратар Смалявіцкага РК КП(б)Б. У партызанах са жніўня 1941 года: камандзір групы, камісар атрада. У кастрычніку 1942 — ліпені 1944 года сакратар Плешчаніцкага падпольнага РК КП(б)Б, адначасова ў сакавіку—чэрвені 1944 года камісар партызанскай брыгады імя М. І. Калініна.
У 1944—1960 гадах на партыйнай, савецкай і гаспадарчай працы.
Пасаргады
Пасаргады (, «Сады Фарса») — старажытны персідскі горад, першая сталіца імперыі Ахеменідаў. Размешчаны на тэрыторыі сучаснай правінцыі (астана) Фарс у Іране, на адлегласці 87 км на паўночны ўсход ад Персепаля, у 130 км ад Шыраза.
Гісторыя
Кір Вялікі пачаў у 546 да н.э. будаўніцтва сваёй сталіцы, аднак ён памёр, калі будаўніцтва яшчэ не завяршылася. Горад стаў сталіцай. Пазней Дарый I пабудаваў Персепаль і перанёс сталіцу туды.
У археалагічную зону ўваходзіць маўзалей Кіра, крэпасць Тол-э-тахт на ўзгорку, руіны двух царскіх палацаў і сады ў жанры чахар багх — чатырохузроўневыя сады. Усяго археалагічная зона пакрывае плошчу 1.6 кв. км.
Планіроўка горада рабілася так, каб ён мог вытрымаць землетрасенні вялікай сілы.
Маўзалей Кіра
Да пахавальнай камеры вядуць шэсць шырокіх ступеняў, памеры камеры 3.17 х 2.11 х 2.11 м. У 330 г. да н.э. грабніцу наведаў Аляксандр Македонскі. Падчас знаходжання цара ў Індыйскім паходзе грабніца была разрабавана; пасля вяртання Аляксандр загадаў пакараць смерцю рабаўнікоў.
Калі мясцовасць занялі арабы, сярод іх распаўсюдзілася павер'е, што грабніца належыць маці прарока Сулеймана (цара Саламона). З імем Саламона легенда звязала і іншыя збудаванні Пасаргадаў.
Нароўні з пірамідай Джосера, маўзалей Кіра паслужыў архітэктурным правобразам шчусеўскага маўзалея Леніна на Чырвонай плошчы.
Тым не менш, некаторымі даследчыкамі атрыбуцыя гэтага збудавання як маўзалея Кіра лічыцца дакументальна не даказанай. Паводле найбольш распаўсюджанай з альтэрнатыўных версій гэты будынак мог служыць зараастрыйскім свяцілішчам агню. Таксама існуе версія, што Кір пахаваны пад так званым «Кубам Заратустры» у некропалі Накшэ-Рустам.
Сівандская плаціна
Будаўніцтва плаціны пачалося 19 красавіка 2007. Археолагі і гісторыкі пратэстуюць супраць будаўніцтва, старажытныя сталіцы могуць быць затоплены ці моцна пашкоджаны з-за рэзкага павышэння вільготнасці глеб.
Якаў Ільіч Веснік
Якаў Ільіч Ве́снік (Вясні́к ;, , Расійская імперыя — ) — заснавальнік і першы дырэктар «». Бацька Яўгена Весніка.
Біяграфія
Нарадзіўся 19 жніўня 1894 года ў Пінску ў купецкай сям’і. У 19 гадоў, паспеўшы адслужыць у арміі, адправіўся ў Швейцарыю, дзе паступіў у Лазанскі ўніверсітэт. Скончыць яго не паспеў — пачалася сусветная вайна.
У першы ж дзень вайны Якава вызначылі ў Каломенскі 119-ы пяхотны полк. У адным з баёў ва Усходняй Прусіі быў цяжка паранены. Пасля лячэння ў шпіталі адправіўся ў Петраград і, сам таго не ведаючы, наблізіўся да цэнтра маючых адбыцца рэвалюцыйных падзей.
У дні Лютаўскай рэвалюцыі 23-гадовы Якаў Веснік узначальваў атрад чырвонагвардзейцаў, у ліпені 1917 года ён быў ужо камісарам пошты і тэлеграфа Выбаргскага раёна.
Грамадзянская вайна. Служба ў РСЧА
З першага дня арганізацыі Чырвонай Арміі Якаў Веснік — у яе шэрагах.
Паслужны спіс члена Рэўваенсавета :
15-я армія, РСЧА: — з 10 лістапада — 26 снежня 1920
Мірны час
Пасля заканчэння грамадзянскай вайны былы ваенны камісар Якаў Веснік становіцца адным з вядучых кіраўнікоў мірнага будаўніцтва. Ён аднаўляў затопленыя Рыдэраўскія руднікі, працаваў віцэ-прэзідэнтам Амгандлю ў Нью-Ёрку і намеснікам старшыні гадлёвага прадстаўніцтва СССР у Швецыі. Быў галоўным інжынерам будаўніцтва нафтаправода ў Баку і начальнікам пракатных цэхаў «Магнітабуда». У Крывы Рог прыехаў летам 1931 года.
У 1936 годзе дырэктар Крыварожскага металургічнага камбіната Я. І. Веснік быў абвінавачаны ў садзейнічанні контррэвалюцыянерам-трацкістам і выключаны з партыі, аднак за яго ўступілася Палітбюро і партбілет быў яму вернуты.
Пасля загадкавай смерці Р. К. Арджанікідзэ (18 лютага) 1937 года рушыла ўслед расправа са сваякамі і знаёмымі наркама. Я. І. Веснік быў арыштаваны па сфабрыкаванай справе 10 ліпеня 1937 года, і ўжо 17 лістапада — расстраляны па сталінскіх спісах.
Яго жонка была адпраўлена ў ссылку ў Казахстан, а сын, будучы вядомы акцёр Яўген Веснік, апынуўся пад пагрозай трапіць у дзіцячы дом.
Міхаіл Сяргеевіч Смірноў
Міхаіл Сяргеевіч Смірноў (нар., г. Перлеберг, ГДР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1965 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1971 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у Ваенпраекце, Мінскпраекце, з 1980 года — галоўны архітэктар праектаў у БелНДІдзіпрасельбудзе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: жылыя дамы па вул. Гагарына ў Віцебску (1977, у аўтарскім калектыве), мемарыяльныя могілкі «Барок» у Глыбокім (1980, у аўтарскім калектыве), аўтастанцыя ў раёне вул. Кульман у Мінску (1982), Дом культуры з адміністрацыйнымі памяшканнямі ў саўгасе «Прагрэс» Салігорскага раёна Мінскай вобласці (1982).
Мікалай Васілевіч Рамашка
Мікалай Васілевіч Рама́шка ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (26.10.1944, пасмяротна).
Біяграфія
Мікалай Васілевіч Рамашка нарадзіўся ў вёсцы Дусаеўшчына (цяпер у Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Скончыў 7 класаў школы, працаваў у саўгасе. У Чырвонай Арміі з 1935 года. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года на Паўночна-Заходнім і 2-м Беларускім франтах.
Намеснік камандзіра 1359-га зенітна-артылерыйскага палка маёр М. В. Рамашка вызначыўся 30 чэрвеня 1944 г. у час абароны чыгуначнага моста і пераправы праз раку Бярэзіна каля вёскі Свіслач (Асіповіцкі раён). У крытычны момант бою М. Рамашка замяніў параненага камандзіра кулямётнай роты і асабіста знішчыў больш за 200 салдат праціўніка. Загінуў у гэтым баі.
Быў пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Несята Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Пазней прах Героя быў перапахаваны на Вайсковых могілках у Магілёве.
Анатоль Паўлавіч Лівен
Найяснейшы князь Анато́ль Па́ўлавіч Лі́вен (Анатолий Павлович Ливен; 28 лістапада года, горад Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя — 3 красавіка 1937 года, горад Кемеры, Латвія) — рускі афіцэр. Палкоўнік (1919). Удзельнік Першай сусветнай і Грамадзянскай войнаў.
Азербайджанская музыка
Народная музыка
Значную частку народнай музыкі складаюць сямейна-бытавыя песні — вясельныя і жалобна-пахавальныя (йуг, ага, марсія). Народная музыка Азербайджана адрозніваецца разнастайнасцю жанраў — гэта песня, танец, творчасць ашуга, мугам. І ў песнях, і ў танцах знайшлі сваё адлюстраванне тып тэмпераменту іх стваральнікаў. Жаночыя танцы — стрыманыя, пластычныя, лірычныя (Вагзалы, Узундэрэ), мужчынскія — жывыя, поўныя адвагі, сілы (Газахі, Гайтагы, Ханчобаны). Асноўная частка народных танцаў — сольныя, але сустракаюцца таксама парныя і групавыя (халай, ялы,  ёрду- ёрду, джанго).
Адной з асаблівасцяў ладоў-інтанацыйнага сістэмы азербайджанскай музыкі — наяўнасць мікратонавай музыкі (у актаве 17 прыступак).
Згодна з Энцыклапедыі Іраніка, прыкметны ўплыў на развіццё азербайджанскіх музычных традыцый і тэрміналогіі аказалі іранскія музычныя элементы, у сваю чаргу азербайджанскія музычныя элементы сустракаюцца ў іранскай музыкі, асабліва ў танцавальных рытмах. Азербайджанская музыка спаўняецца і ў іншых рэгіёнах Каўказа, галоўным чынам сярод армян, перанялі мугамную сістэму і такія музычныя інструменты, як кяманча і тар. У танцах і музыцы лакцы і лезгін таксама прыкметныя ўплыву азербайджанскай музычнай культуры.
Паводле гісторыка XIX стагоддзя Мікалая Дубровіна, на армянскіх вяселлях гучалі таксама азербайджанскія песні.
Адзначаецца, што лезгінскія і табасаранскія спевакі-імправізатары, у прыватнасці, складалі песні і сюжэты, запазычаныя ў ашуга Азербайджана, і карысталіся іх формай вершаскладання.
Фэрбаўшчына
Фэ́рбаўшчына (, Фербовщина) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
SIGQUIT
У POSIX-сістэмах, SIGQUIT — сігнал для спынення працэсу карыстальнікам, камбінацыяй «quit» на тэрмінале. Гэты сігнал таксама ўказвае, што сістэма павінна зрабіць дамп памяці для працэсу.
SIGQUIT — цэлалікавая канстанта, якая вызначана ў загалоўкавым файле. Сімвальныя імёны сігналаў ужываюцца замест нумароў, бо ў розных рэалізацыях нумары сігналаў могуць адрознівацца.
Этымалогія
SIG — агульны прэфікс сігналаў (ад signal), QUIT — quit — выйсці.
Выкарыстанне
SIGQUIT дасылаецца праграме паводле націскання камбінацыі клавіш «quit» на тэрмінале (звычайна — Ctrl-\). У Linux, таксама Ctrl-4, ці SysRq на віртуальным тэрмінале.
Аўдур
Аўдур (Ավդուռ, Avdur) — сяло ў Мартунінскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Карэлічы (балота)
Карэ́лічы, або Талае балота, Баркі — балота нізіннага тыпу на паўночным усходзе Навагрудскага, поўначы Карэліцкага, поўдні Іўеўскага раёнаў Гродзенскай вобласці і паўночным захадзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, у вадазборы р. Нёман і яго прытокаў — р. Сэрвач, каналаў Жоўта-Нёманскі і Шубіна-Нёманскі. Плошча балота складае 17,5 тыс. га. У межах прамысловага пакладу 8,7 тыс. га. Глыбіня торфу да 4,5 м, сярэдняя 1,7 м. Ёсць сапрапель. Асушаная частка выкарыстоўваецца пад ворыва і сенажаць. На неасушаных землях пераважаюць балотныя алешнікі і бярэзнік, месцамі драбналессе з хвоі, на глебе асокі і сфагнавыя імхі. Паўночная частка балота ў межах Налібоцкіх лясоў.
Раман Юр’евіч Адамовіч
Раман Юр’евіч Адамовіч (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 100 м комплексным плаваннем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 100 м батэрфляем і ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем. Бронзавы прызёр на дыстанцыі 200 м комплексным плаваннем.
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 100 м комплексным плаваннем. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 50 м батэрфляем і ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем.
Спіс кіраўнікоў Ісландыі
Спіс уключае кіраўнікоў Ісландыі з 1262 па 1944 (з моманту пераходу пад уладу Нарвегіі да абвяшчэння незалежнасці Ісландыі), у тым ліку кіраўнікоў наступных дзяржаўных утварэнняў:
Андрушы (Нясвіжскі раён)
Андрушы́ (, Андруши) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сейлавіцкага сельсавета.
Андрэй Юр’евіч Альхавік
Андрэй Юр’евіч Альхавік (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.