cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларускі парк высокіх тэхналогій
Удзельнікі
Па стане на 10 чэрвеня 2008 года ў ПВТ налічвалася 46 рэзідэнтаў — 57 % рэзідэнтаў ПВТ створаныя беларускімі фундатарамі, 15 % з’яўляліся сумеснымі прадпрыемствамі, 28 % — арганізацыямі са 100-адсоткавым замежным статутным капіталам. У ПВТ працавала больш за 5 тыс. чал. Больш за 70 % з тых, хто працуе, складае моладзь ва ўзросце ад 18 да 30 гадоў.
Па стане на 10 кастрычніка 2008 года ў Парку былі 58 кампаній і 8 бізнес-праектаў.
Па выніках першага паўгоддзя 2008 года, экспарт паслуг рэзідэнтаў ПВТ у параўнанні з аналагічным перыядам 2007 года павялічыўся больш чым удвая. Экспарт паслуг па распрацоўцы праграмнага забеспячэння за гэты час склаў 43,5 млн долараў (87 % ад агульнага аб’ёму вытворчасці). Заказчыкамі рэзідэнтаў ПВТ з’яўляюцца кампаніі з 35 краін. За першае паўгоддзе ў ПВТ створаны 717 новых працоўных месцаў.
У маі 2016 года ў ПВТ былі зарэгістраваны 152 рэзідэнты. А ў пачатку кастрычніка 2019 года — 684.
Артур Васілевіч Кузьмін
Артур Васілевіч Кузьмі́н  — вучоны ў галіне машынабудавання, кандыдат тэхнічных навук (1964), прафесар (1989).
Біяграфія
А. В. Кузьмін нарадзіўся 26 сакавіка 1929 г. у. У 1953 годзе скончыў тарфяны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута і застаўся ў ім. З верасня 1953 г. асістэнт кафедры «Дэталі машын», у 1957 годзе на пасадзе старэйшага выкладчыка. У 1963 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю і з 1964 года на пасадзе выконваючага абавязкі дацэнта кафедры, з 1966 года — дацэнт. З 1 ліпеня 1968 г. прызначаны на пасаду загадчыка кафедрай. У 1965—1976 гг. А. В. Кузьмін займаў пасаду дэкана тарфянога (горна-механічнага) факультэта. У 1979 годзе пераведзены на пасаду дацэнта, у 1987 г. — прафесара. Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце да 2009 года.
Навуковая дзейнасць
А. В. Кузьміну належаць навуковыя працы па супраціўленні, стомленасці і надзейнасці дэталей машын. Распрацаваў метад разліку надзейнасці і даўгавечнасці дэталей. Сярод апублікаванага:
Спіс аб’ектаў PGC (2233001—2234000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2233001—2234000)
Війтасаары
Війтасаары (Viitasaari) — горад у цэнтральнай частцы Фінляндыі, у правінцыі Цэнтральная Фінляндыя. Плошча муніцыпалітэта — 1.589,26 км², з якіх водная паверхня складае 340,46 км². Насельніцтва Війтасаары на 2012 год — 6988 чалавек.
Ээнекаскі
Ээнекаскі (Äänekoski) — горад у Сярэдняй Фінляндыі, на беразе возера Кейтэле. Насельніцтва - 19 919 чалавек (2014).
Орымаціла
Орымаціла (Orimattila) — горад у правінцыі Пяят-Хяме ў Фінляндыі. Насельніцтва — 14 911 чалавек (2010). Горад займае плошчу 616,97 км² з якіх водная паверхня складае 8,5 км². Шчыльнасць насельніцтва — 24,51 чал./км².
Mafia Honey
Mafia Honey — фінскі поп-рок гурт, які быў створаны ў 2016 годзе ў Хельсінкі былой вакалісткай спыніўшага дзейнасць гурта «» Салай-Мар’яй Хяцінен, падпісаны мясцовым аддзяленьнем Sony Music. Гурт выдаў аднайменны дэбютны сольны альбом у 2019 годзе і некалькі сінглаў з яго, усе песні напісаны Салай-Мар’яй Хяцінен.
Гісторыя
Пачатак гурта ідзе з 2015 года, калі Сала-Мар’я Хяцінен стварыла некалькі дэма-запісаў, якімі зацікаўся лэйбл Sony Music. Потым праз сацыяльныя колы яна пачала шукаць «мілых хлопцаў», якія б утварылі з ёй на чале гурт. Так у склад трапілі гітарыст Томас Ніемісцё, які да гэтага граў у ансамблю фінскай поп-зоркі, басіст Ілка Туовінен і барабаншчык Іаганес Эркіля.
Дэбютны сінгл «Rakastutaan» (Давай закахаемся) быў выдадзены 19 студзеня 2018 года. Другі «Koira» (Сабака) — 1 чэрвеня 2018 года. Апошні сінгл да першага альбома «Yhdeksän elämää» (Дзевяць жыццяў) трапіў у сеціва 4 студзеня 2019 года, і, па словах вакалісткі гурта Салы-Мар’і Хяцінен, гэты трэк для альбому з першай рэпетыцыі наўмысна запісваўся апошнім, а прычынай таго было жаданне дасягнуць «найлепшага паразумення» ў гурце перад яго запісам.
Назва гурта
Гурт атрымаў назву ад аднаго з сабак Мэрылін Манро. Маф быў, якую Фрэнк Сінатра падарыў Мэрылін Манро; поўная мянушка «Mafia Honey» была дадзена сабаку ў сувязі з нібыта мафіёзнымі сувязямі Сінатры. Калі Манро памерла, сабаку аддалі сакратару Сінатры.
Мянця-Вілпула
Мянця-Вілпула (Mänttä-Vilppula; Mänttä-Filpula) — горад і абшчына ў Фінляндыі. Быў утвораны шляхам аб’яднання абшчын Мянця і Вілпула 1 студзеня 2009 года. Размешчаны ў вобласці Пірканма.
Трэцяя сусветная тэорыя
Трэцяя сусветная тэорыя (نظرية عالمية ثالثة) — сістэма поглядаў (тэорыя) лідара лівійскай Зялёнай рэвалюцыі Муамара Кадафі, якая супрацьпастаўлялася ім камунізму Карла Маркса і капіталізму Адама Сміта. Муамар Кадафі высунуў сістэмную ідэю грамадскага ладу, якая знайшла частковае ўвасабленне ў Лівіі.
Мянця-Вілпула
Насельніцтва горада на 31 жніўня 2017 года — 10330 чалавек, а плошча — 657,08 км², з якіх 122,61 км² — водная прастора.
Трэцяя сусветная тэорыя
Сістэма поглядаў выкладзена ў «Зялёнай кнізе» (1976—1979). У кожнай краме ў Лівіі пры Кадафі яна абавязкова мелася ў продажы і ў большасці выпадкаў на розных мовах, у тым ліку і на рускай.
У дадзенай тэорыі падрабязна раскрытыкавана сучасная дэмакратыя: на думку Кадафі, дэмакратыя перастала быць сапраўды народнай. Разглядаючы сутнасць дэмакратыі, ён прыводзіць пацверджання гэтай думкі.
Закон грамадства не можа залежаць ад палітычнай кан’юнктуры, а павінен грунтавацца на звычаях і рэлігіі. Трэцяя сусветная тэорыя абвяшчае неабходнасць адмены наёмнай працы і права работніка на выраблены ім прадукт.
Пры распрацоўцы тэорыі Кадафі абапіраўся, у прыватнасці, на тэарэтычныя працы тэарэтыкаў анархізму Міхаіла Бакуніна і Пятра Крапоткіна, сумешчаныя з эгалітарысцкімі прынцыпамі ісламу. Як і папярэднікі, пачынаючы з Платона, Кадафі шукаў ідэальную форму грамадскага суіснавання, пры якім разам з сацыяльнай справядлівасцю існавалі бы моцная ўлада, народная прадстаўнічасць і нацыянальная самабытнасць. У Лівіі была зроблена спроба рэалізаваць яго ідэі на практыцы: у сакавіку 1977 годзе была апублікавана «Дэкларацыя Себха», і краіна стала называцца Сацыялістычная Народная Лівійская Арабская Джамахірыя (слова «джамахірыя» («дзяржава народных мас») — арабскі неалагізм, утвораны шляхам замены у корані слова «джумхурыя» (рэспубліка) адзіночнага ліку «джумхур» (народ) на множны лік «джамахір» (масы)). Існаванне дадзенай формы дзяржаўнага ладу, адрознай ад манархіі і рэспублікі, выцякае з «Трэцяй сусветнай тэорыі» лівійскага лідара Муамара Кадафі.
Тамісаары
Тамісаары (Tammisaari), або Экенес (Ekenäs) — частка горада Расеборг, размешчанага ў Фінляндыі ў правінцыі Усіма (Нюланд). Да 2009 года — асобны горад. Насельніцтва — 14 754 чалавек (2008); агульная плошча — 1873,38 км², з якіх плошча марской паверхні — 1130,71 км². Шчыльнасць насельніцтва — 20,3 чал./км².
CubeBel-1
CubeBel-1 (іншая назва — BSUSat-1) — беларускі касмічны апарат дыстанцыйнага зандзіравання Зямлі. Спадарожнік Беларускага дзяржаўнага універсітэта, першы універсітэцкі спадарожнік у сістэме беларускай адукацыі і трэці беларускі аб'ект на калязямной арбіце. Запуск ажыццявіўся ў Кітаі з касмадрома «Цзюцюань» (JSL) 29 кастрычніка 2018 гадоў ў 08:43 па пекінскім часе разам з кітайска-французскім акіянаграфічны апаратам, і яшчэ чатырма нанаспадарожніку. Апарат быў выведзены ракетай-носьбітам «Чанчжэн-2C» на арбіту вышынёй прыкладна ў 500 км.
Апарат
Апарат з'яўляецца дэманстрацыйным спадарожнікам для тэставання спадарожнікавых сілавых установак, сістэм сувязі і збору дадзеных. Параметры апарата складаюць 20x10x10 см, маса - крыху больш за 1,6 кг. Ён абсталяваны сістэмамі энергазабеспячэння, кіравання, арыентацыі і стабілізацыі, тэлекамунікацыі, комплексам тэхналагічнай і навуковай карыснай нагрузкі. На спадарожніку ўстаноўлена лічбавая камера, радыяцыйны спектрометр, інфрачырвоны дэтэктар, лічбавы рэтранслятар і іншае спецыяльнае абсталяванне.
Праграмнае забеспячэнне для працы спадарожніка распрацавана навукоўцамі БДУ. Палётная праграма стваралася індывідуальна пад тэхнічныя характарыстыкі ракеты-носьбіта, службовай платформы спадарожніка і задач мэтавай апаратуры. Перадача інфармацыі праводзіцца ў радыёаматарскім дыяпазоне.
Эксплуатацыя
У навуковых мэтах праводзіцца вывучэнне і даследаванне радыяцыйных палёў калязямной прасторы, радыяцыйнай стойкасці электронных элементаў, дыстанцыйнае зандаванне Зямлі.
Адукацыйны складнік выкарыстоўвае нанаспадарожнік як лятаючую вучэбна-навуковую лабараторыю. Разам з наземным комплексам кіравання, прыёму і апрацоўкі дадзеных студэнты ў рэальных умовах асвойваюць касмічныя тэхналогіі і праводзяць навуковыя даследаванні. У рамках практычных заняткаў студэнты вучацца атрымліваць і апрацоўваць тэлеметрычныя і спадарожнікавыя здымкі, тэставаць розныя алгарытмы стабілізацыі, разлічваць арбітальныя элементы, вывучаць гама-спектры на нізкай калязямной арбіце і інш. Практычныя веды былі атрыманы падчас поўнага цыклу распрацоўкі, стварэння і выкарыстання касмічных апаратаў.
Дом Кудзіна
Дом Кудзіна — колішні мураваны будынак у горадзе Чэрвені Мінскай вобласці, які месціўся на заходнім боку плошчы Свабоды (дом № 8), на рагу з вуліцай Урыцкага.
Гісторыя
Пасля пажару 1899 года, у часе якога быў цалкам знішчаны драўляны цэнтр Ігумена (цяпер Чэрвень), у горадзе з’явілася новая цагляная забудова, узведзеная ігуменскімі майстрамі з мясцовай цэглы. Яна мела агульнае архітэктурнае рашэнне, аднолькавую форму вокнаў, ляпніну.
Сярод гарадской забудовы вылучаўся дом, пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя ўрачом Кудзіным. У доме з моманту ўзвядзення месцілася Ігуменская павятовая ўправа, а доктар Кудзін атрымліваў арэндную плату.
З балкона будынка жыхарам горада было абвешчана пра звяржэнне самадзяржаўя і ўсталяванне Савецкай улады. Пасля рэвалюцыі дом Кудзіна шмат гадоў выкарыстоўваўся як адміністрацыйны будынак. У ім размяшчаліся рэўкам, Савет народных дэпутатаў, райкам партыі, райвыканкам. У 1984 годзе ў будынку размясцілася раённая бібліятэка, з 1992 года ў трох залах адкрыты Чэрвеньскі раённы краязнаўчы музей.
Знос
У чэрвені 2018 года ТАА «Універсальныя будаўнічыя тэхналогіі» было праведзена абследаванне будаўнічых канструкцый будынка, паводле вынікаў якога было вырашана умацаваць падмуркі жалезабетоннымі абоймамі па ўсім перыметры апорных сцен, умацаваць цагляную кладку апорных сцен, цалкам замяніць міжпавярховае перакрыцце і гарышча, умацаваць вонкавыя сцены будынка і іншае. Аднак Чэрвенскі раённы выканаўчы камітэт прыняў рашэнне аб зносе дома і ўзвядзенні новага будынка ў псеўдагістарычным стылі, які не мае нічога агульнага з арыгінальным будынкам. Супраць знішчэння будынка і за наданне яму ды шэрагу іншых будынкаў у горадзе статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці актывістамі была складзена петыцыя, пад якой падпісаліся больш за 400 чалавек. Міністэрства культуры Беларусі, рэагуючы на калектыўны зварот грамадзян, звярнулася ў Мінскі аблвыканкам і Чэрвеньскі райвыканкам аб неабходнасці прыняцця мер па захаванні гістарычных будынкаў. Аднак, Мінскі аблвыканкам у сваім адказе падтрымаў разбурэнне гістарычнага дома Кудзіна дзеля ўзвядзення новабудоўлі, бо, на думку чыноўнікаў, гэта «не парушыць гістарычную аб’ёмна-планіровачную структуру, культурны гістарычны ландшафт будзе захаваны». Таксама аблвыканкам не ўбачыў падстаў надаваць статус гісторыка-культурнай каштоўнасці гістарычным будынкам у горадзе, аргументуючы гэта тым, што яны ў ходзе шматлікіх рамонтаў былі значна змененыя і страцілі.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з рысамі мадэрну. Двухпавярховы цагляны будынак Г-падобнай у плане формы. На галоўным фасадзе вылучаліся тры неглыбокія рызаліты, завершаныя невялікімі атыкамі з паўсферычнымі навершшамі. Паверхі падзяляліся гарызантальным поясам. Сцены фасадаў былі расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, дэкараванымі веернымі замкамі. Будынак быў завершаны прафіляваным карнізам з парэбрыкам.
У гонар абвяшчэння савецкай улады
Устаноўлена ў 1979 годзе на доме, у якім у 1917 годзе была абвешчана Савецкая ўлада ў горадзе. У сакавіку 1917 года ў Ігумен прыйшла вестка аб перамозе Лютаўскай рэвалюцыі. Працоўныя горада падтрымалі петраградскі і маскоўскі рэвалюцыйны пралетарыят стачкамі, дэманстрацыямі і мітынгамі. Быў створаны Ігуменскі павятовы Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў, які ў лістападзе 1917 года абвясціў аб пераходзе ўсёй улады да Саветаў. Вялікую работу на ўсталяванні ў павеце Савецкай ўлады праводзіў бальшавік Барыс Гарбачоў. Ён арганізаваў і ўзначаліў чырвонагвардзейскі атрад, які вёў барацьбу з контррэвалюцыйнымі элементамі за ўсталяванне рэвалюцыйнага парадку ў горадзе і павеце. Былі праведзены першыя мерапрыемствы, накіраваныя на ўстанаўленне рабочага кантролю над грамадскай вытворчасцю і размеркаваннем прадукцыі, паляпшэнне ўмоў працы і побыту працоўных, на барацьбу з разрухай і спекуляцыяй.
У гонар Чэрвеньскага падпольнага райкама КП(б)Б
Устаноўлена ў 1984 годзе ў гонар Чэрвеньскага падпольнага райкама КП(б)Б, які дзейнічаў у Вялікую Айчынную вайну з кастрычніка 1942 года да 3 ліпеня 1944 года.
Беларуская этнаграфія
Беларуская этнаграфія — гістарычная навука, якая вывучае побыт і культуру беларусаў, іх паходжанне (этнагенез), рассяленне, культурна-гістарычныя сувязі.
Метад беларускай этнаграфіі
Асноўны метад беларускай этнаграфіі — непасрэдныя назіранні; выкарыстоўваюцца таксама пісьмовыя крыніцы, рэчавыя помнікі, сацыялагічныя метады даследавання. Навука цесна звязана з гісторыяй, археалогіяй, геаграфіяй (на мяжы з ёй паўстала этнагеаграфія), антрапалогіяй, мовазнаўствам, фалькларыстыцы, з прыродазнаўчы навукамі (пры вывучэнні народнай аграноміі, метэаралогіі) і іншыя.
Беларуская этнаграфія як самастойная навука
Беларуская этнаграфія вылучылася ў самастойную навуку да сярэдзіны XIX ст. Першыя звесткі аб плямёнах, якія жылі на тэрыторыі Беларусі, змешчаныя ў летапісах і іншых гістарычных помніках часоў Кіеўскай Русі. Побыт беларусаў Вялікага княства Літоўскага адлюстраваны ў паэме Н. Гусоўскага «Песня пра зубра» (1523, Кракаў, на лацінскай мове), зафіксаваны ў дакументах, інвентарах, замалёўках падарожнікаў і паслоў, сярод іх: «Запіскі аб маскоўскіх справах» С. Герберштэйна (1549, Вена), «Аб рэлігіі, ахвяраваннях, вясельных, пахавальных абрадах русінаў, маскавітаў і татараў. З работ розных пісьменнікаў…» Я. Ласіцкі (1582, г. Спірыт, Германія, на лацінскай мове).
Далучэнне Беларусі да Расіі прыцягнула ўвагу расійскай грамадскасці да жыцця і культуры беларусаў. З’явіліся «Апісанне Крычаўскага графства…» А. Меера (напісана ў 1786, апублікавана ў 1901), нататкі экспедыцый у Беларусь акадэмікаў І. І. Лепехіна, В. М. Севергіна. Пазней даследаванні праводзілі Расійская АН, Маскоўскае таварыства гісторыі і старажытнасцей расійскіх («Рускія могілкі простага святы і забабонныя абрады» І. М. Снягірова (1837—1839), гурток Н. П. Румянцава. Найбольш поўна духоўная культура беларусаў прадстаўлена ў калекцыі «Беларускі архіў» П. В. Кірэяўскага.
Беларусь вывучалі дзеячы польскай і беларускай культуры, большасць якіх групаваць вакол Віленскага універсітэта. Шырока паказваецца побыт беларусаў у публікацыях 3. Я. Даленга-Хадакоўскага, М. Чарноўскага, Я. Чачота, І. Ярашэвіча, Р. А. Падбярэскага, Ю. І. Крашэўскага, Я. Баршчэўскага, Я. П. Тышкевіча, Р. С. Зянькевіч, У. Сыракомлі, а таксама А. Ф. Рыпінскага, Л. Галамбеўскага.
Больш за сістэматычнае і мэтанакіраванае збіранне этнаграфічнага матэрыялаў пачалося пасля заснавання (1845) Рускага геаграфічнага таварыства, якое мела аддзяленне этнаграфіі. Друкаваліся працы М. А. Без-Карніловіча, П. М. Шпілеўскага, І. Юркевіча, М. Анімеле. Матэрыялы, сабраныя ў 1840-1850-я гады А. Кіркорам, склалі дзве часткі 3-га тома выдання «Маляўнічая Расія» («Літоўскае Палессе» і «Беларускае Палессе», 1882). Пасля паўстання 1863—1864 інтэнсіўна вывучаліся этнаграфічныя межы і нацыянальны склад насельніцтва заходніх губерняў Расійскай імперыі. У «Матэрыялы для геаграфіі і статыстыкі Расіі, сабраных афіцэрамі Генеральнага штаба» сярод тамоў, прысвечаных Беларусі, вылучаецца «Гарадзенская губерня» П. В. Баброўскага (1863).
Спіс аб’ектаў PGC (1014001—1015000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1014001—1015000)
Mafia: The City of Lost Heaven
«Mafia: The City of Lost Heaven» («Мафія: Горад страчанага раю») — відэагульня, сумесь 3D-шутара ад трэцяй асобы з аўтасімулятарам, які апавядае пра прыгоды члена італьянскай мафіі ў выдуманым амерыканскім горадзе «Lost Heaven» (Рай страчаны).
Гульня вядомая выдатнай атмасферай ЗША 30-х гадоў XX стагоддзя (Вялікая дэпрэсія, «сухі закон»), а таксама дэталізаваным (у свой час) горадам.
Сюжэт
Сюжэт гульні Mafia пачынаецца з 1930 годзе ў выдуманым амерыканскім горадзе Lost Heaven ( Рай страчаны), што з'яўляецца аналагам рэальных Нью-Ёрку і Чыкага. Сюжэт падаецца ў выглядзе аповяду ад імя галоўнага героя падчас іх сустрэчы з дэтэктывам ў 1938 году. Гулец бярэ на сябе ролю таксіста Томаса Анджэла, які нечакана для сябе самога пачынае кар'еру ў арганізаванай злачыннасці, як кіроўца на службе крымінальнага сіндыката дона Сальеры. Ён працягвае расці ў рангу, змагаючыся з кланам дона Марэла. У рэшце, ён расчароўваецца ў жыцці злачынца і сустракаецца з дэтэктывам, каб здаць арганізацыю Сальеры. Анджэла пачынае ўспамінаць з чаго ўсё пачалося…
Пэтрова-Краснасілля
Пэтрова-Краснасілля (Петрово-Красносілля) — горад у Луганскай вобласці Украіны, падпарадкаваны гарадскому савету Хрустальнага. Чыгуначная станцыя «Пэтровэнькы» на лініі Дэбальцэвэ — Красна Магыла (граніца Расіі).
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Shoot-Out 2013 (снукер)
Shoot-Out 2013 (таксама вядомы як Betfair Shoot-Out 2013 — ад назвы спонсара) — прафесійны запрашальны турнір па снукеры, які праходзіў з 25 па 27 студзеня 2013 года на цыркавой арэне ў Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам Shoot-Out, які быў заснаваны ў 1990 годзе і адноўлены ў 2011 годзе. Упершыню турнір Shoot-Out спансавала кампанія Betfair. Прызавы фонд турніру склаў £130,000, з якіх £32,000 атрымаў пераможца.
Леташні пераможца турніру Бары Хокінс саступіў на стадыі чвэрцьфіналу шатландцу Стывену Магуайру з лікам 38:58. Чэмпіёнам стаў Марцін Гоўлд, які адолеў Роры МакЛаўда (49:45), Марка Джойса (61:1), Найджэла Бонда (88:24), Эндру Хігінсана (45:28), Майкла Холта (77:6) і паўночнаірландца Марка Алена ў фінальным паядынку з лікам 104:0. Такім чынам, Гоўлд выйграў свой ​​трэці прафесійны тытул, уключаючы турнір Power Snooker 2011, які таксама праходзіў у альтэрнатыўным фармаце. Адзіны соценны брэйк на турніры аформіў Марк Сэлбі — 125 ачкоў.
Прызавыя грошы
У 2013 годзе спонсарам турніру Shoot-Out стала кампанія Betfair. Яна забяспечыла традыцыйны прызавы фонд турніру, які склаў £130,000, з якіх £32,000 атрымаў пераможца.
Удзельнікі
На турніры Shoot-Out 2013 прынялі ўдзел 64 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу і прынялі запрашэнне на ўдзел. Тры снукерысты з топ-16 не прынялі ўдзел у турніры: Джад Трамп (2), Ніл Робертсан (5) і Стывен Лі (11).
Шасцёра гульцоў удзельнічалі на Shoot-Out у чацвёрты раз, г.зн. да гэтага гулялі ва ўсіх розыгрышах турніру, уключаючы 1990 год: Кен Доэрці (24), Найджэл Бонд (39), Стыў Дэвіс (44), Алан Мак-Манус (48), Бары Пінчэс (54) і Род Лоўлер (57). Джымі Уайт (47) таксама быў уключаны ў сетку Shoot-Out 1990, але зняўся з турніру, не згуляўшы там ні аднаго матча.
Дэбютантамі Shoot-Out у 2013 годзе сталі дзесяць гульцоў: Дэвід Гілберт (43), Юй Дэлу (50), Адам Дафі (55), Цаа Юйпэн (58), Адыт'я Мехта (59), Курт Мэфлін (60), Цянь Пэнфэй (61), Пол Дэвісан (62), Робі Уільямс (63) і Цепчая Ун-Нух (64).
Сярод удзельнікаў розыгрышу 2013 года да гэтага на турніры Shoot-Out перамагалі Найджэл Бонд у 2011 годзе і Бары Хокінс у 2012 годзе.
Самым узроставым удзельнікам Shoot-Out 2013 года стаў 55-гадовы Стыў Дэвіс. Джымі Уайту падчас турніру было 50 гадоў, а Найджэлу Бонду — 47. Самым маладым удзельнікам Shoot-Out 2013 стаў 21-гадовы Майкл Уайт. Джэку Лісоўскі і Энтані Мак-Гілу таксама было па 21 году, а Цаа Юйпэну і Лю Чуану — па 22.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах Shoot-Out.
Пэрэвальск
Пэрэвальск (Перева́льськ) — горад у Пэрэвальскім раёне Луганскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Shoot-Out 2013 (снукер)
Ход турніру
Лёсаванне першага раўнда было праведзена 9 лістапада 2012 года і транслявалася ў прамым эфіры на радыё Talksport. Лёсаванне кожнага наступнага этапу, уключаючы паўфінальны, адбывалася на самой арэне.
Сухадзільск
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 года горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Ластаўчына гняздо
Ластаўчына гняздо (Qarılğaç yuvası, Къарылгъач ювасы; Ластівчине гніздо; Φωλιά Καταπιείτε το) — помнік архітэктуры і гісторыі, размешчаны на 40-метровае скале Ай-Тадорскага мыса ў пгт Гаспра (АР Крым).
Будынак нагадвае сярэднявечны рыцарскі замак. Ластаўчына гняздо з’яўляецца своеасаблівай эмблемай Паўднёвага берагу Крыма.
Папярэднікі
У руска-турэцкую вайну 1877—1878 гадоў на лячэнне ў Крым прыехаў паранены генерал, для якога на месцы будучай фартыфікацыі быў пабудаваны драўляны домік (у той час многім героям вайны падарылі землі ў Крыме), з яго вокнаў было відаць толькі мора і неба. Першы ўладальнік назваў гэта месца «замкам кахання». Той драўляны домік можна ўбачыць на палотнах вядомых мастакоў-марыністаў: І. Айвазоўскага, Л. Ф. Лагорыё, А. П. Багалюбава, — а таксама на фотаздымках таго часу.
Наступным гаспадаром гэтай дачы стаў прыдворны лекар А. Д. Тобін. Пра яго засталося вельмі мала звестак. Пасля яго смерці домікам некаторы час валодала ўдава, якая неўзабаве прадала ўчастак маскоўскай купчысе Рахманінай. Яна знесла стары будынак, і хутка з’явіўся драўляны замак, якому яна дала назву «Ластаўчына гняздо».
Свой цяперашні выгляд «Ластаўчына гняздо» атрымала дзякуючы нафтаваму прамыслоўцу барону Штэйнгелю. Ён займаўся бакінскай нафтай, а адпачываць яму падабалася ў Крыме. Нямецкі выгляд «Ластаўчына гнязда» моцна нагадвала сярэднявечныя замкі радзімы барона. Ён набыў на скалы Аўроры дачны ўчастак і вырашыў пабудаваць там рамантычны замак, які нагадвае сярэднявечныя будынкі на берагах Рэйна. Праект новага будынка быў замоўлены інжынеру і скульптару Леаніду Шэрвуду, сыну архітэктара Уладзіміра Шэрвуда, аўтара Гістарычнага музея на Чырвонай плошчы ў Маскве. Ужо ў 1912 годзе на цеснай пляцоўцы стаяў арыгінальны гатычны замак. Задуманая архітэктарам прыступкавая кампазіцыя выходзіла з малых памераў участка. Будынак 12-метровай вышыні размяшчаўся на падмурку плошчай 10 на 20 метраў. Унутраная прастора мела такі выгляд: пярэдні пакой, гасцёўня, лесвіца і дзве спальні паслядоўна размяшчаліся ў двухпавярховай вежы, якая ўзвышалася над скалой, побач, на краю на кавалачку зямлі, які застаўся, быў сад, але праз 15 гадоў землетрасенне абрынуў гэту частку ў ваду.
У пачатку Першай сусветнай вайны маёнтак купіў маскоўскі купец П. Шалапуцін, што адкрыў у замку рэстаран. Але неўзабаве купец памёр, і рэстаран зачыніўся.
Землетрасенне
У 1927 годзе Ластаўчына гняздо амаль загінула падчас моцнага землетрасення. Былі два штуршкі сярод ночы. Першы — слабы, прымусіў людзей выйсці з дамоў, што дапамагло пазбегнуць шматлікіх ахвяр. Другі штуршок меў магнітуду дзевяць балаў. Менавіта «гняздо» вытрымала, але пацярпела скала-падмурак. Глыбокая касая шчыліна прайшла ад яе верхняй пляцоўкі да сярэдзіны, так што замак мог у любы момант абрынуцца. Аднак частка апорнай скалы абрынулася ў мора, і назіральная пляцоўка навісла над прорвай. Сам будынак амаль не пацярпеў, калі не лічыць сарваных шпілем і адарваных кавалкаў скалы пад ніжнім балконам. Аднак у сценах з’явіліся расколіны, таму стан палаца прызналі аварыйным, зачыніўшы доступ да яго на нявызначаны тэрмін.
Аднаўленне
Толькі ў 1967-68 гадах, праз сорак гадоў пасля землетрасення, рабочыя «Ялтаспецбуд» выканалі гэты рамонт, не разбіраючы сценаў. Аперацыяй кіраваў архітэктар I. Г. Таціеў. Аднаўленчыя работы, распачатыя ў 1968 годзе, былі накіраваны на ўмацаванне падмурка, частковае перайначванне фасаду і ўнутраных памяшканняў. Аўтар праекту рэстаўрацыі, ялцінскі канструктар Ст. Д. Цімафееў, пасадзіў крайні блок будынку на кансольную жалезабетонную пліту, заведзеную пад цэнтральны аб’ём. Такім чынам замацаваная крайняя частка дома засталася вісець над скалой, што раней абрынулася. Акрамя маналітнай пліты, увесь будынак абнеслі антысейсмічнымі пасамі.
Сёння адноўлены замак афіцыйна прызнаны помнікам архітэктуры 20-га стагоддзя.
Цікавосткі
У 1987 годзе на тэрыторыі Ластаўчынага гнязда праводзіліся здымкі вядомага савецкага фільма рэжысёра Станіслава Гаварухіна па матывах рамана англійскай пісьменніцы Агаты Крысці «Дзесяць негрыцят».
Каласоўнік мяккі
Назва
Батанічная назва віду ад hordeaceus — «які нагадвае ячмень». Сінонім Bromus mollis L.
Апісанне
Адна — або двухгадовыя расліны. Сцябло да 70 см, звычайна узыходзячае. Лісце круглявае, нераўнамерна зубчастае, ліставыя пласцінкі 16 х 0,8 см, плоскія, апушаныя. Мяцёлка шчыльная, ад (2) 4 да 15 см. Каласкі да 16 мм, ад яйкападобных да лінейна-эліптычных. Зярняўкі ад 6 да 7 мм у даўжыню. Цвіценне і плоданашэнне з сакавіка па чэрвень.
Практычнае выкарыстанне
Насенне каласоўніка мяккага збіралі і рыхтавалі кісялі, кашы, калатушы, поліўкі.
Бутэрлак партулакавы
Бутэрлак чарговалісты (Lythrum portula) — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны на захадзе Паўночнай Афрыкі, у Еўропе і Казахстане.
Апісанне
Аднагадовая расліна 20-100 см. Сцеблы паўзучыя. Лісце звычайна супратыўнае, зваротнаяйкападобнае або лапатападобнае, 0.4-2 см даўжынёй, на верхавіне закругленае, да аснавання звужанае ў кароткі хвосцік. Чашачка 1.7-2.5 мм даўжынёй, яе зубчыкі шырока-трохкутныя. Пялёсткі 0.5-0.6 мм даўжынёй. Тычынак 6. Каробачка пляскатая, ≈ 2 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны на захадзе Паўночнай Афрыкі, у Еўропе і Казахстане.
Ва Украіне від расце ў вільготных месцах, асабліва на пясчаных глебах — рассеяна на ўсёй тэрыторыі, акрамя паўднёвай часткі стэпу і Крыму.
Сем цудаў Украіны
Вынікі акцыі
Цуды Украіны былі вызначаны паводле вынікаў інтэрнэт-галасавання (76889 галасоў) і апытання 100 экспертаў: вучоных, гісторыкаў, культуролагаў і спецыялістаў у галіне турызму.
Інтэрнэт-карыстальнікі, якія ўзялі ўдзел у галасаванні, і эксперты — разыйшліся ў меркаваннях.
Рэйтынг паводле галасоў інтэрнэт-карыстальнікаў:
Рэйтынг паводле галасоў экспертаў:
Адмысловыя ўзнагароды:
Гісторыя акцыі
Усеўкраінская акцыя «Сем цудаў Украіны» была ініцыявана Мікалаем Таменкам і стартавала ў маі 2007 года. У той час рэгіянальныя аргкамітэты прадставілі сваіх прэтэндэнтаў на званне Сямі цудаў. З іх быў складзены спіс 100 прэтэндэнтаў:
Кыпучэ
Кыпучэ (Кипуче) — горад у Пэрэвальскім раёне Луганскай вобласці Украіны. У горадзе знаходзіцца чыгуначная станцыя «Кыпуча» на лініі Дэбальцэвэ — Луганск.
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Беларуская ўніверсальная таварная біржа
Беларуская ўніверсальная таварная біржа (БУТБ) — таварная біржа, заснаваная ў 2004 годзе ў Мінску. Ажыццяўляе гандаль драўнінай, металам, сельскагаспадарчай прадукцыяй, а таксама прамысловымі і спажывецкімі таварамі. З 2012 года працуе секцыя тэрміновага рынку. Біржа мае прадстаўніцтвы ў кожным абласным цэнтры, а таксама ў Вільнюсе (Літва), Рызе (Латвія) і Маскве (Расія). З панядзелка па чацвер працуе з 9-й да 18-й гадзіны. У пятніцу — да 16:45.
Гісторыя
Першыя таргі драўнінай адбыліся 2 чэрвеня 2005 года. З чэрвеня таксама пачаліся таргі металам. У студзені 2006-га пачаліся таргі харчаваннем. У сакавіку адчынілася аддзяленне ў Брэсце. У 2008 годзе аддзяленні былі ў кожным абласным цэнтры. У маі 2009-га з'явілася магчымасць ажыццяўляць дамовы праз Сеціва. З сакавіка 2011 года біржа ўдзельнічае ў Аб'яднанні ф'ючарсных рынкаў (АФР). 1 ліпеня 2014 года колькасць улічаных удзельнікаў гандлю і кліентаў брокераў перавысіла 13,8 тыс., у тым ліку 2,9 тыс. (21 %) іншаземцаў з 56 краін.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2019
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2019 (29-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2019 года.
Турнір пачыналі 16 каманд, аднак у ліпені са спаборніцтваў зняўся жыткавіцкі ЮАС, вынікі матчаў з яго ўдзелам былі ануляваны, і колькасць удзельнікаў скарацілася да 15. У турніры разыгрывалася дзве пуцёўкі ў Першую лігу 2020, аднак пазней колькасць месцаў была павялічана да трох дзякуючы спыненню існавання мінскага «Тарпеда», якое выступала ў Вышэйшай лізе і пасля свайго зняцця пакінула вакансію ў Першай лізе на наступны год. З самага пачатку турніру лідарства захапіў дзяржынскі «Арсенал», аднак пазней значную канкурэнцыю яму стаў складаць клуб «Ашмяны-БДУФК». Тым не менш, «Арсенал» здолеў да канца турніру ўтрымаць першы радок і, дзякуючы валявой перамозе 2:1 над «Ашмянамі-БДУФК» у перадапошнім туры, датэрмінова стаў чэмпіёнам. «Ашмяны-БДУФК» засталіся другімі і таксама выйшлі ў Першую лігу. Трэці радок заняла «Маладзечна», якое пасля шэрагу няўдач на старце ўпэўнена правяло другую палову сезона, але не здолела дагнаць лідараў.
Бамбардзіры
Крыніца: Football.By
Міўсынск
Міўсынск (Міусинськ) — горад у Луганскай вобласці Украіны на беразе ракі Міўс, адміністрацыйна падпарадкаваны гарадскому савету Хрустальнага.
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Навадружэск
Навадружэск (Новодру́жеськ) — горад у Луганскай вобласці Украіны на беразе ракі Северскі Данец, адміністрацыйна падпарадкаваны гарадскому савету Лісічанска.
Гідракасцюм
Гідракасцюм, гідракамбінезон — вадалазны рыштунак лёгкага тыпу, які засцерагае вадалаза ад пераахладжэння і траўмаў пры работах пад вадой. Бываюць воданепранікальныя («сухія», ізалююць цела вадалаза ад вады) і водапранікальныя («мокрыя», утрымліваюць ваду, якая пранікла праз гідракасцюм і сагрэта целам вадалаза). Складаецца са шлема, кашулі з пяльчаткамі (або без іх) і штаноў з ботамі. Да шлема далучаюцца трубкі дыхальнага апарата.
Гірс
Назву Гірс маюць:
Кароткін
Кароткін
Кароткіна
Кароткіна — жаночая форма прозвішча Кароткін
Украінскія чамярысы
Украі́нскія чамяры́сы (українські чемериси) — этнагрупа фіна-ўгорскага народу марыйцаў, што перасяліліся ва ўкраінскія ваяводствы Рэчы Паспалітай у 1527 годзе, а таксама цягам сарака год г.зв. чараміскіх войнаў. Паводле ўласнага паходжання з'яўляюцца адной з найстарэйшых і кампактных груп фіна-ўгорскага насельніцтва Украіны, вядомая пад састарэлым этнонімам чамярыс (чемерис, параўн. з састарэлым черемис). Паводле звестак акадэміка Я. Дашкевіча ўкраінскія чамярысы захоўвалі нацыянальную ідэнтычнасць, мову і традыцыйную рэлігію да канца XVIII ст., г.зв. барскія чамярысы (ад горада Бар у Вінніцкай вобласці) — да канца ХІХ ст.
Гісторыя
Назоўнік чамярысы з'яўляецца засвоеным з украінскай мовы, у якой, у сваю чаргу, з'яўляецца ўкраінскім экзаэтнонімам для ўкраінскіх марыйцаў, адрозніваючыся ад саманазваў марыйцаў марий, мары, маре, мӓрӹ. Украінскія марыйцы паходзяць з марыйскіх рэгіёнаў Паволжа, адкуль частка марйцаў, пасля перасялення ў якасці палонных на заходнія межы Маскоўскай дзяржавы, у 1527 годзе збегла праз тэрыторыю сучаснай Беларусі на Валынь. Пазнейшыя міграцыі перыяду XVI ст. звязаныя з паўстаннямі марыйцаў супраць расійскіх уладаў, у другой палове XVIII ст. новая хваля марыйскіх перасяленцаў з'явілася ў якасці прыгонных сялян-уцекачоў з Курскай губерні.
З 1541—1542 гадоў асноўным месцам рассялення чамярысаў стала мястэчка Бар на Падоллі, дзе чамярыская грамада ўтварыла ўласны квартал — г.зв. Чамярыскі Бар. Займаліся вартавай службай, абараняючы памежнае Падолле ад крымскіх татараў і беручы ўдзел у выправах на Прычарнамор'е. Апрача ваенных спраў займаліся хлебаробствам, агародніцтвам, жывёлагадоўляй, пчалярствам і паляваннем.
Іншымі чамярыскімі паселішчамі з'яўляліся Чарамісы (з 1600 года, занепадае ў пачатку XVIII ст.), прадмесце Чарамісаўка сучаснага сяла Сальнік Вінніцкай вобласці (заснаванае ў 1607 годзе), Чамерпаль (з 1730-х гадоў, сучасная Кіраваградская вобласць), а таксама сяло Чамярысы каля Бару (раней вядомае як Чамярыскі Бар); асобнымі сем'ямі з сярэдзіны XVI ст. жылі ў мястэчку Канеў.
Паводле прыблізных падлікаў у 70-х гадах XVI ст. на Падоллі пражывала не менш за 1—1,5 тыс. чамярысаў, у 70-х гадах наступнага стагоддзя — каля 10 тысяч. Да канца XVII ст. былі кансалідаваным астраўным этнасам з досыць трывалымі этнічнымі бар'ерамі.
Бралі параўнальна актыўны ўдзел у паўстанцкім руху Багдана Хмяльніцкага, асноўная маса пераходзіла на бок казакоў і ўтварала асобныя кавалерыйскія часткі або ўваходзіла ў склад палкоў. У 1672 годзе разам з татарскімі атрадамі знаходзіліся на польскай службе; як і татары, перажывалі дыскрымінацыю на нацыянальным грунце. Пазней перайшлі на бок Асманскай імперыі, дзе налічвалася каля 2000 салдат. Акрамя гэтага, каля 400 чалавек знаходзілася на службе малдоўскага войска. Цэнтрамі дадзеных груп чамярысаў з'яўляліся гарады Камянец-Падольскі і Бар. У складзе войска гетмана Паўла Дарашэнкі ваявалі з гетманамі Міхаілам Даненкам і Іванам Самайловічам, а таксама з расійскімі войскамі, якія бралі ў аблогу Чыгірын у 1672—1673 гг. У гэтыя часы прадстаўлялі значную ваенную групоўку на Падоллі, але ўжо ў 1699 годзе эмігравалі на землі каля дэльты Дуная і ваколіцы Хоціна. Пазней вярнуліся пад імем валоскіх чамярысаў. У 50—60 гг. ХІХ ст. панскія чамярысы змагаліся з расійскай адміністрацыяй за аднаўленне ўласных правоў і скасаванне паншчыны.
Культура
Ва ўласным ужытку чамярысы выкарыстоўвалі горнамарыйскую мову, якая належыць да волскае групы фіна-ўгорскае галіны ўральскай сям'і моў. У рэлігійным дачыненні спачатку былі язычнікамі і прытрымліваліся традыцыйных марыйскіх вераванняў, пазней успрынялі праваслаўе. У моўным плане ўжо ў XVII ст. асіміляваліся з украінцамі.
Пражыванне марыйцаў пакінула ва Украіне сляды ў антрапаніміі (прозвішча Чамярыс), тапаніміцы, матэрыяльнай культуры, а таксама ва ўкраінскім фальклоры Падолля. У матэрыяльнай культуры, напрыклад, адзначаюцца чамерка — мужчынскае адзенне для верхавой язды, што было распаўсюджана да 20-х гадоў ХХ ст., а таксама чамярыская вышываная сарочка XVII — пачатку XVIII ст., якая ўплывала на ўкраінскую.
У асобных гістарычных крыніцах і літаратуры часам атаясамліваліся з татарамі-ліпкамі, для чаго, аднак, не існуе падстаў.
Прывілля
Прывілля (Приві́лля) — горад у Луганскай вобласці Украіны на беразе ракі Северскі Данец, адміністрацыйна падпарадкаваны гарадскому савету Лісічанска. Прамысловая спецыялізацыя - здабыча каменнага вуглю.
Грэйдар
Грэ́йдар (grader, ад grade — нівеліраваць) — землярыйная дарожна-будаўнічая машына. Рабочы орган грэйдара — адвал з нажом, якім зразаюць і разраўноўваюць грунт ці сыпкі будаўнічы матэрыял (пры стварэнні землянога палатна, планіроўцы адкосаў насыпаў і выемак, рамонце гравійных і грунтавых дарог). Прадукцыйнасць да 45 м³/ гадз. Разнавіднасць грэйдара -грэйдар-элеватар.
Падзяляюцца на прычапныя і самаходныя грэйдары (аўтагрэйдары). Прычапныя грйдэры бываюць лёгкія (з нажом да 2,5-3 метраў) і цяжкія (3,5-4,5 метраў). Аўтагрэйдары больш прадукцыйныя і манеўраныя, дадаткова могуць аснашчацца кіркоўшчыкам, плужным снегаачышчальнікам, бульдозерным адвалам, навясным скрэперам. Бываюць лёгкія (нож 2,5-3,5 метраў, магутнасць рухавіка да 55-67 кВт), сярэднія (3-3,6 метраў, 74-110 кВт) і цяжкія (3,6-3,8 метраў, больш як 150 кВт). Кіраванне рабочым органам грэйдара механічным або гідраўлічным прыводам.
Пэрвамайск (Луганская вобласць)
Пэрвамайск (Первомайськ) — горад у Луганскай вобласці Украіны на беразе ракі Лугань. Чыгуначная станцыя на лініі Дэбальцэвэ — Папасна.
Зянон Ахрамовіч
Біяграфія
Нарадзіўся 13 снежня 1932 г. у сялянскай сям'і Аўгусціна і Ганны Ахрамовіч на хутары каля в. Чарняты Ашмянскага павета, Віленскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер Смаргонскі раён Гродзенскай вобласці). Акрамя наймалодшага Зянона, у сям'і было трое дзяцей: Міхал, Уладзімір і Тамара.
Перад Другой сусветнай вайной пайшоў у школу ў Гарыдзеняты, да прыходу саветаў паспеў скончыць два класы. Пра навуку ў тыя часы ўспамінаў так: "«Пры немцах заняткі былі, можа, адзін год, а потым рускія партызаны спалілі школу і ўжо далей ніякай школы не было. А школа была не летувіская, а беларуская. Гэта Смаргонь вайной была пад Летувой, а мы былі за Вяллёй, таму адносіліся да Беларусі. І займаўся я дома на гаспадарцы, а ў іншую школу не пайшоў»."
Пасля Другой сусветнай вайны вучыўся ў Смаргонскай сярэдняй школе, але толькі ўзімку бо цёплым часам мусіў рабіць у гаспадарцы: брата Уладзіміра забралі ў штрафны батальён Чырвонай Арміі (пасля вайны перайшоў у Польскае Войска). Увосень 1949 г. у Смаргоні ў доме Цыбоўскіх праз свайго сябра Часлава пазнаёміўся з Расціславам Лапіцкім ды іншымі падземнікамі, пасля чаго актыўна ўключыўся ў антыкамуністычную дзейнасць у складзе мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля. Разам з кіраўніком падпольнай арганізацыі Расціславам Лапіцкім распаўсюджваў улёткі. Перахоўваў на бацькавым хутары друкарку, на якой друкаваліся ўлёткі. Распаўсюджваў улёткі па навакольных вёсках і на паромнай пераправе цераз Віллю. Паводле Зянона Ахрамовіча, яго бацькі падтрымлівалі дзейнасць юнакоў: «Бацькі мае ведалі, чым мы займаемся. Часам мы там у лазні друкавалі цэлымі днямі. То бацькі прыходзілі і клікалі есці. Усе ведалі, і брат старэйшы ведаў — Валодзя».
Арыштаваны ў 2 лютага 1950 года. Савецкім карным органам заявіў, што бацькі нічога ня ведалі і ўзяў усё на сябе, але яны таксама былі арыштаваныя ў канцы сакавіка. Тыдзень быў трыманы ў Смаргоні, потым — у Маладзечне. Пра допыты ўспамінаў так: «''У Смаргоні трымалі тыдзень. І штодня былі допыты, але ўдзень. Бывала, і ўначы выклічуць, але ня так рэгулярна, як у Маладзечне.'' ''А ў Маладзечне дапытвалі толькі ноччу. Як час настане, дык і забіралі на допыт. Раніцай адводзілі ў камэру, але спаць нельга было. Мусіў быў хадзіць па камэры. І гэта было горай, чым біцьцё. Траціў памяць, пухлі ногі, бяз памяці чалавек быў. А ў Смаргоні такога яшчэ не было, там давалі спаць.'' ''Біцьця мала было. Найбольш карцэр і бяссоннасць. Была такая адзіночка пад лесвіцай, там нават нельга і выпрастацца. Спрабавалі і біць, я зусім ня чую левым вухам — цалкам адбітае. Але найгорш было алоўкам. Сядзіць вось так насупраць і алоўкам стукае, як коле, у грудзі. Спачатку нічога, быццам забаўляецца, але потым, яшчэ аловак недаходзіць да тваіх грудзей, а боль ужо ажно ў мозг б'е. І тут вось на грудзёх плямы чорныя парабіліся ад таго алоўка. Кожны следчы меў свой спосаб допытаў.''».
17-20 ліпеня 1950 г. быў асуджаны вайсковым трыбуналам Беларускай Вайсковай Акругі па справе мядзельска-смаргонскага падполля на 25 гадоў зняволення ў савецкіх канцлагерах. На судзе амаль ніхто не прасіў, каб далі лагаднейшы прысуд, а Расціслаў Лапіцкі сказаў, што калі б выйшаў з турмы, працягваў бы і надалей сваю барацьбу. Зянон Ахрамовіч успамінаў пра суд: "«Суд адбываўся ў Маладзечне, у Галінове — былым афіцэрскім казіно. Доўжыўся, можа, дні два. Нас на суд прывялі ўсіх разам, 21 чалавека. І тут мы ўсе ўбачылі адзін другога. Там доўгага разбіральніцтва не было. Адчыталі толькі абвінавачанне і за што. Які параграф і ўсё. Усіх так па чарзе. Урэшце прысуды. У сваю абарону амаль нічога і не давалі сказаць. Лапіцкі выступаў. І ў апошнім слове ён папрасіў прабачэнне ў нас, што так сталася»."
Пакаранне адбываў у асноўным у Свярдлоўскай вобласці ў Паўднёвай Таліцы на лесапавале і будаўнічых работах разам з іншымі ўдзельнікамі арганізацыі Канстанцінам Іваноўскім і Эдуардам Сташкевічам.
Вызвалены ў 1956 г. вярнуўся на Смаргоншчыну, пасля звароту з лагеру на тры месяцы быў забраны на вайсковыя зборы і выдалі ваенны білет, бо быў ужо рэабілітаваны. Па вяртанню з войска пайшоў працаваць на тартак у Смаргонь. Стрыечная сястра з Лідзбарку ўгаварыла ехаць у Польшчу, бо там лягчэй. Каля 6 месяцаў Зянон Ахрамовіч вырабляў паперы. Перайшоў з тартака на працу вартаўніком.
У 1958 годзе выехаў у Польшчу. Спачатку разам з жонкай, братам Міхалам і цешчай працаваў на гаспадарцы ў Лідзбарку-Мазурскім. У Лідзбарку нарадзіліся два сыны і дачка. У 1965 г. пераехаў у Эльблёнг. Бацькі пабылі ў Лідзбарку год, а потым пераехалі да Зянона ў Эльблёнг. Удзельнічаў у напісанні успамінаў для кнігі Міхася Чарняўскага Ня бойцеся ахвяраў і пакут.
Жыве ў Эльблёнгу.
Вышынная хвароба
Вышынная хвароба, горная хвароба — паталагічны стан арганізма, абумоўлены знаходжаннем у разраджаным паветры на вялікіх вышынях; у дачыненні выпадкаў знаходжання называецца горнай хваробай.
Развіваецца як вынік кіслароднага галадання (гіпаксія). Праяўляецца задышкай, сэрцабіццем, галавакружэннем, пачашчэннем пульсу, галаўным болем, мышачнай слабасцю, шумам у вушах, насавымі кравацёкамі, магчымыя парушэнні сардэчнай дзейнасці і страта прытомнасці.
Лячэнне
Паступовы спуск з вышыні, кісларод, тэрапеўтычны прэпараты — абязбольвальныя, узбуджальныя.
Еўропа-парк
Еўропа-парк (Europa-Park) — другі па наведвальнасці парк забаў у Еўропе пасля Дыснэйлэнда ў Парыжы. Знаходзіцца ў гарадку Руст у федэральнай зямлі Бадэн-Вюртэмберг на паўднёвым захадзе Германіі. Быў адкрыты ў 1975 годзе, у 2007 годзе яго наведвальнасць склала 4 мільёна чалавек.
Шматлікія атракцыёны знаходзяцца ў розных тэматычных раздзелах парку, якія ўяўляюць дзяржавы Еўропы: Германію, Францыю, Швейцарыю, Італію, Галандыю, Расію, Іспанію, Грэцыю, Партугалію, Англію і скандынаўскія краіны.
Сад Кіёсумі
Сад Кіёсумі (清澄庭園) — традыцыйны японскі сад, размешчаны ў раёне Фукагава ў Токіа. Сад быў разбіты ў 1878-85 гадах па жаданні Івасакі Ятара — буйнога прамыслоўца эпохі Мэйдзі, заснавальніка кампаніі Міцубісі.
Аўсец
Аўсец (Helictótrichon) — род кветкавых сямейства.
Навуковая назва роду паходзіць з грэчаскай мовы, ад слоў helictos — «скручаны» і trix — «волас», з-за скручаных у ніжняй частцы асцюкоў ніжніх кветкавых лускавінак.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны вышынёй каля 1 метра з паўзучымі падземнымі парасткамі (або без такіх), якія часам утвараюць густыя дзярновіны.
Сцёблы прамыя, похвы ў рознай ступені разламаныя, без вушак. Ліставыя пласцінкі лінейныя або нават вузкалінейныя, часта шчацінападобна ўздоўж згорнутыя або складзеныя, да 12 мм шырынёй.
Колькасць храмасом — 7.
Распаўсюджанне
Прадстаўнікі роду распаўсюджаныя па-за тропікаў у значнай частцы Еўразіі, у Паўночнай і Паўднёвай Афрыцы. У азіяцкіх і афрыканскіх тропіках сустракаецца на высакагор’ях.
Значэнне і прымяненне
Усе віды роду з’яўляюцца кармавымі пашавымі раслінамі невысокай якасці, з-за высокай калянасці ліставых пласцінак. Вышэй за іншых цэняцца мезафільныя высакагорныя віды.
Таксанамія
Род па дадзеных Каралеўскіх батанічных садоў К’ю ўключае 41 від :, па іншых звестках род аб’ядноўвае 90 відаў. Віды па дадзеных садоў К’ю:
Некаторыя віды, якія раней уключалі ў род, цяпер адносяцца да роду.
Ганна Іванаўна Кароткіна
Ганна Іванаўна Кароткіна (,  — ) — беларуская, аўтар твораў духавой і арганнай музыкі.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1961 годзе ў Віцебску. Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў (эстрадна-сімфанічнае дырыжыраванне) і Беларускую дзяржаўную акадэмію музыкі.
Звадкаваны прыродны газ
Звадкаваны прыродны газ (ЗПГ) (LNG — liquefied natural gas) — прыродны газ, штучна звадкаваны праз ахаладжэнне да −160 °C для палягчэння захоўвання і транспарціроўкі. Важны спосаб забеспячэння энергарэсурсамі многіх краін, у тым ліку Японіі, Францыі, Бельгіі, Іспаніі, Паўднёвай Карэі.
Ганна Іванаўна Кароткіна
Біяграфія
З 1996 года Кароткіна з’яўляецца членам Беларускага саюза кампазітараў, а з 1998 года — Асацыяцыі сучаснай музыкі. Сярод яе вучняў — лаўрэаты міжнародных конкурсаў. Творы арганнай музыкі яе аўтарства выконваліся ў многіх краінах свету.
Звадкаваны прыродны газ
Фізіка-хімічныя характарыстыкі
ЗПГ уяўляе бясколерную вадкасць без паху са шчыльнасцю ў 2 разы меншай за ваду. На 75-99 % складаецца з метану. Тэмпература кіпення −158…−163 °C. У вадкім стане не гаручы, не таксічны, не агрэсіўны. Для ўжывання выпарваецца да зыходнага стану. Пры згаранні пароў утварае дыяксід вугляроду і вадзяную пару.
Ганна Іванаўна Кароткіна
Біяграфія
Кампазітар таксама арганізавала конкурс «Новыя гукі свету» — у 2019 годзе ён прайшоў восьмы раз.
Звадкаваны прыродны газ
Фізіка-хімічныя характарыстыкі
Чысты ЗПГ не гарыць, сам сабою не ўзгарае і не выбухае. На адкрытай прасторы пры звычайнай тэмпературы ЗПГ вяртаецца да газавага стану, хутка выпараецца і растае ў паветры. Пры выпарэнні ЗПГ, прыродны газ можа ўзгарэць, калі адбудзецца кантакт з полымем. Для ўзгарання мусіць быць канцэнтрацыя выпарэнняў ЗПГ у паветры ад 5 % да 15 %. Калі канцэнтрацыя меней за 5 %, то выпарэнняў мала для ўзгарання, а калі болей за 15 %, то для ўзгарання ў асяроддзі дужа мала кіслароду.
Ганна Іванаўна Кароткіна
Біяграфія
Г. Кароткіна шмат зрабіла для папулярызацыі беларускай музыкі, інтэграцыі яе ў сусветную культурную прастору.
Узнагароды
За заслугі перад беларускім мастацтвам Кароткіна была ўзнагароджана прэміяй Беларускага прафсаюза работнікаў культуры, а таксама прэміяй і грантам Мінгарвыканкама.
Звадкаваны прыродны газ
Здабыванне
ЗПГ здабываюць з прыроднага газу праз сцісканне з далейшым ахаладжэннем. Працэс звадкавання ідзе ступенямі, на кожнай з іх газ сціскаецца ў 5-12 разоў, затым ахаладжаецца і перадаецца на наступную ступень. Уласна звадкаванне адбываецца пры ахаладжэнні пасля апошняй ступені сціскання. Агулам пры звадкаванні прыродны газ змяншаецца ў аб'ёме прыкладна ў 600 разоў. Такім чынам, 1 тона ЗПГ прыкладна роўная 1,38 тыс. м³ прыроднага газу.
Працэс звадкавання вымагае значных выдаткаў энергіі — да 25 % яе колькасці ў ЗПГ. Звадкоўваюць на некалькіх відах ўстановак — дросельных, турбадэтандэрных, турбінна-віхравых і інш. Ёсць тэхналогіі ашчаджэння пры звадкаванні да 50 % выдаткаў, з выкарыстанне энергіі, якая губляецца на газаразмеркавальных станцыях пры драселіраванні прыроднага газу ад ціску магістральнага трубаправода (4-6 МПа) да ціску спажыўца (0,3-1,2 МПа). Пры гэтым выкарыстоўваецца як уласна патэнцыяльная энергія сціснутага газу, так і натуральнае ахаладжэнне газу пры зніжэнні ціску. Таксама дадаткова ашчаджаецца энергія неабходная для падагрэву газу перад падачай спажыўцу.
ЗПГ здабываюць на адмысловых заводах, звычайна размешчаных паблізу раёнаў здабычы прыроднага газу.
Захоўванне і транспарціроўка
Здабыты ЗПГ захоўваюць у адмысловых крыацыстэрнах, змайстраваных на прынцыпах сасуда Дзюара.
Транспарціруюць ЗПГ на спецыялізаваных марскіх суднах — газавозах, абсталяваных крыацыстэрнамі, а таксама на спецыяльных аўтамабілях і ў чыгуначных цыстэрнах.
Для ўжывання ЗПГ рэгазіфікуюць.