cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гастраэзафагеальная рэфлюксная хвароба
Гастраэзафагеальная рэфлюксная хвароба (ГЭРХ) — наяўнасць тыповых сімптомаў або пашкоджанняў слізістай абалонкі стрававода, выкліканых паталагічным закідам страўнікавага змесціва ў стрававод з прычыны парушэння функцыі ніжняй страваводнай сціскальніцы. Этыялогія шматфактарная. ГЭРХ можа м.інш. паўстаць пры склерадэрміі, цукровым дыябеце, алкагольнай полінейрапатыі ці гарманальных парушэннях, а таксама з прычыны прыёму прэпаратаў, якія паніжаюць тонус ніжняй страваводнай сціскальніцы (аральныя кантрацэптывы, нітраты, блакатары кальцыевых каналаў, метылаксантыны, β2-міметыкі, антыхалінергічныя прэпараты). Узнікненню ГЭРБ спрыяе грыжа страваводнай адтуліны дыяфрагмы, цяжарнасць і затлусценне.
Помнік Уладзіміру Высоцкаму (Растоў-на-Доне)
Гісторыя
Адкрыццё мемарыяла адбылося 25 ліпеня 2014 года, у дзень 34-х угодкаў з дня смерці паэта, непадалёк ад Дома кіно на вуліцы Пушкінскай. Вышыня ўсёй кампазіцыі складае 3,4 метра, з іх 2,3 метра — скульптура акцёра. Манумент быў выраблены з бронзы: Высоцкі стаіць на сцэне ў швэдры і ў штанах, у руках — гітара. Справа ад акцёра размешчаны заслона. Згодна іншай інфармацыі, справа таксама знаходзіцца маланка — знак яркага і нядоўгага жыцця паэта.
На адкрыцці помніка Уладзіміру Высоцкаму было каля 200 гараджанаў.
У горадзе, апроч помніка Высоцкаму, дадаткова ўсталяваны мемарыяльныя дошкі ў тых месцах, якія артыст наведваў.
Маскогі (мовы)
Маскогі — сям'я індзейскіх моў, распаўсюджаных у Паўночнай Амерыцы. Адносіцца да аглюцінатыўнай групы моў. На мовах маскогі размаўляюць такія народы, як маскогі, семінолы, алабама, чакта і інш. Агульная колькасць носьбітаў (2000 г.) - каля 20 000 чал.
Белакаменныя помнікі Уладзіміра і Суздаля
Белакаменныя помнікі Уладзіміра і Суздаля (Белокаменные памятники Владимира и Суздаля, White Monuments of Vladimir and Suzdal) — зборная назва, пад якой ЮНЕСКА ў 1992 годзе ўключыла ў спіс Сусветнай спадчыны сярэдневяковыя архітэктурныя помнікі гарадоў Уладзіміра і Суздаля, і прылеглых мястэчак Багалюбава і Кідзекшы. Гэтыя аб'екты былі створаны ў 12—13 стст. з мясцовага белага вапняку, ад якога і атрымалі сваю назву — белакаменныя.
У спіс сусветнай спадчыны гэтыя аб'екты былі ўключаны як шэдэўр чалавечага творчага генія і выдатныя ўзоры дойлідства Кіеўскай Русі 12—13 стст., якія ілюструюць гэты перыяд чалавечай гісторыі. У прыватнасці, ЮНЕСКА асобна вылучае сабор Успення Прасвятой Багародзіцы і сабор Святога Дзмітрыя Салунскага ва Уладзіміры.
Спіс помнікаў
У наступнай табліцы прыведзены спіс помнікаў, уключаных у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Няўключаныя помнікі
Па невядомых прычынах у спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны не было ўключана некалькі падобных помнікаў, размешчаных у гэтым жа рэгіёне, а іменна:
Ерэванскі дзяржаўны тэатр пантамімы
Ереванский государственный театр пантомимы (Երևանի մնջախաղի պետական թատրոն) — тэатр пантамімы, размешчаны ў сталіцы Арменіі, горадзе Ерэване. Заснаваны ў 1974 годзе. Да 2017 не меў ўласнага памяшкання, таму праводзіў спектаклі на сцэне Ерэванскага дзяржаўнага тэатра юнага гледача.
Гісторыя
Гісторыя тэатра пачалася ў канцы 1960-х гадоў, калі які захапіўся жанрам пантамімы студэнт ГІЦІСа Генрых Пагасян заснаваў тэатральную трупу «Тушпа». У 1969 годзе трупа выступіла са сваімі мініяцюрамі на студэнцкім фэсце «Вясна» і стала яго лаўрэатам. Афіцыйнай жа датай стварэння тэатра лічыцца 18 мая 1974 года, калі трупа была прызнана «прафесійным калектывам» і ўлучана ў склад Армтонцэрта. У 1983 годзе тэатр пантамімы атрымаў статус дзяржаўнага. З 1998 года мастацкім кіраўніком тэатра з'яўляецца Жырар Дадасян.
Тэатр пантамімы з'яўляўся адзіным армянскім тэатрам, які праз дзесяцігоддзі з дня заснавання не меў уласнага памяшкання. Яму даводзілася ставіць спектаклі на розных пляцоўках. Да 2010-х гадоў трупа тэатра пантамімы выступала на сцэне Ерэванскага дзяржаўнага тэатра юнага гледача. У 2017 годзе пры спрыянні міністра культуры Армена Амірана сталае памяшкання для тэатра было знойдзена. Тэатр размесціцца па адрасе вуліца Геворга Качара, 21 — у былым будынку Нацыянальнай кніжнай палаты каля Драматычнага тэатра імя Капланяна. Урачыстая цырымонія перадачы помечения тэатра адбылася ў лютым 2017 года. Завяршыць рамонт памяшкання плануецца да канца 2017 года.
У рэпертуар тэатра ўваходзіць каля 15 спектакляў. Ён часта выступае з гастролямі за мяжой. Ён арганізуе штогадовы Міжнародны фестываль пантамімы імя Леаніда Енгібарана ў Цахкадзоры.
Дысфагія
Дысфагія — парушэнне глытання, якое аб’яўляецца цяжкасцямі ў кшталтаванні харчовага кома і перамяшчэнні яго ў кірунку горла, цяжкасцямі на пачатку глытальных рухаў (ротаглыткавая дысфагія), або цяжкасцямі ў перамяшчэнні кома праз стрававод ў страўнік (страваводная дысфагія). Акрамя таго, адрозніваюць функцыянальную дысфагію, пры якой не выступаюць важныя арганічныя прычыны і ўзаемасувязь з сімптомамі кіслотнага страўнікава-страваводнага рэфлюксу. Найбольш характэрыстычныя сімптомы дысфагіі — пачуццё залягання кома за грудзінай, распіранне, ціск у грудной клетцы і/або пачуццё затрымання ежы ў страваводзе. Дысфагія можа суправаджацца болем, звязаным з глытаннем (адынафагія).
Суб’ектыўнае і аб’ектыўнае абследаванне
Падчас суб’ектыўнага і аб’ектыўнага абследавання належыць вызначыць, ці прычынай дысфагіі з’яўляецца:
Салянка Рыхтэра
Салянка Рыхтэра, Чэркез (Salsola richteri) — від кветкавых раслін сямейства аксамітнікавыя.
Батанічнае апісанне
Куст або невысокае дрэва да 3 м вышынёй. Мае вузкае лісце і прамяністыя кветкі, размешчаныя ў пазухах верхніх лістоў. Пладом з'яўляецца аднанасенны арэшак.
Арэал
У дзікім стане сустракаецца на пустынных пясках ў Сярэдняй Азіі (Іран, Туркменістан, Узбекістан, Пакістан).
Прымяненне
Лекавая расліна, утрымлівае ў пладах, лісці і кветках алкалоіды сальсалін і сальсалідзін, якія выкарыстоўваюцца пры лячэнні гіпертаніі.
Acantholimon annae
Acantholimon annae — від кветкавых раслін сямейства.
Ахова
Занесены ў Чырвоную кнігу Узбекістана (2009).
Дэпо Мінскага добраахвотнага пажарнага таварыства
Дэпо́ Мі́нскага добраахво́тнага пажа́рнага тавары́ства — помнік грамадзянскай архітэктуры ў Мінску. Месціцца па адрасе вуліца Гарадскі Вал, 12. Уваходзіць у склад гісторыка-культурнай каштоўнасці «Гістарычны цэнтр г. Мінска» міжнароднага значэння.
Гісторыя
Будынак з цэглы пабудаваны ў 1885 годзе на рагу вуліц Праабражэнскай (цяпер Інтэрнацыянальная) і Нова-Раманаўскай (цяпер Гарадскі Вал). Дэпо было цесным і нязручным. У прыватнасці, не хапала асобных памяшканняў, таму коней даводзілася трымаць разам з пажарным рыштункам. У 1920—1930-х гг. да будынка пажарнага дэпо быў прыбудаваны трохпавярховы жылы дом. Добраахвотнае пажарнае таварыства месцілася ў будынку да 1937 года, а пасля будынак перададзены прафесійным пажарным.
У 1994—1998 годзе будынак рэканструяваны, у выніку чаго з’явілася мансарда з дэкаратыўнымі элементамі, якая адпавядае стылістыцы будынка. На фасадзе былі адноўленыя вароты.
У будынку месціцца Музей пажарнай і аварыйна-ратавальнай справы, а таксама пажарная частка. У 2005 годзе пажарнае дэпо атрымала № 1 у Мінску.
Архітэктура
Трохпавярховы прамавугольны ў плане будынак накрыты чатырохсхільным вальмавым дахам. Фасады расчлянёныя па гарызанталі карнізнымі паясамі, па вертыкалі — лапаткамі (на 1-м паверсе руставанымі). Па перыметры сцены завершаныя развітым шматслойным карнізам. Аконныя праёмы на 1-м паверсе шырокія прамавугольныя, на 2-м — лучковыя з абрамленнем, на 3-м — вузкія прамавугольныя.
Чамбал
Ча́мбал (चम्बल) — рака ў Індыі, левы прыток ракі Джамна (басейн ракі Ганг).
Даўжыня ракі каля 830 км. Плошча вадазбору каля 135 000 км². Сярэдні расход вады каля 600 м³/с. Улетку расход вады дасягае 20 000 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на Дэканскім пласкагор’і, у гарах Віндх’я. Рака перасякае плато Малва. Ніжняе цячэнне на Інда-Гангскай раўніне. Вада ракі выкарыстоўваецца на арашэнне. Суднаходная на асобных частках.
На рацэ горад Кота. Паблізу ад горада Рампур вадасховішча і ГЭС.
Acantholimon
Acantholimon — род дравяністых раслін сямейства.
Арэал
Віды роду сустракаюцца ў Еўропе, Цэнтральнай Азіі і Паўднёва-Заходняй Азіі, Кітаі і Пакістане.
Біялагічнае апісанне
Кусцікі, як правіла, цярністыя, часта амаль шарападобныя, галінастыя.
Лісце звычайна лінейна-трохграневае, шылападобнае, часам плоскае і даволі шырокае, амаль заўсёды вострае.
Суквецце — просты або разгалінаваны колас, часам мяцёлкі або коласападобныя галоўкі; чашачка варонкападобная або трубчастая, пялёсткі трохі зрослыя ля аснавання. Кветкі параўнальна буйныя — пурпурныя, чырвоныя ці ружовыя.
Віды
Род раней уключаў у сябе каля 190 або 200 відаў.
Па сучасных дадзеных — 295 відаў, у тым ліку:
Педра Пабла Кучынскі
Пэдра Пабла Кучынскі Годард (Pedro Pablo Kuczynski Godard; нар. 3 кастрычніка 1938, Ліма, Перу) — перуанскі палітык, прэм’ер-міністр Перу ў 2005—2006 гадах, кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2011 і прэзідэнт па выніках выбараў 2016 года, прэзідэнт Перу ў 2016—2018 гадах.
Кар’ера
Педра Пабла Кучынскі ў пачатку 2000-х двойчы займаў пасаду міністра фінансаў і эканомікі Перу, пасля чаго стаў прэм’ер-міністрам. У 2016 годзе яго абралі прэзідэнтам краіны. У канцы 2017 кампанія Оdеbrесht у рамках урэгулявання міжнароднага карупцыйнага скандалу прызналася, што заплаціла звязаным з Кучынскі кампаніям Fіrst Саріtаl і Wеstfіеld Саріtаl амаль пяць мільёнаў долараў за «кансультацыйныя паслугі». Па версіі абвінавачвання, прэзідэнт Перу выдаткаваў гэтыя грошы на асабістыя патрэбы, у тым ліку на куплю асабняка ў элітным раёне Лімы. З-за скандалу з Оdеbrесht Педра Пабла Кучынскі падаў у адстаўку ў сакавіку 2018 года.
Вуліца Маякоўскага (Брэст)
Вуліца Маякоўскага (улица Маяковского) — вуліца ў Ленінскім раёне Брэста, у гістарычным цэнтры горада.
Царква Благавешчання на Гарадзішчы
Царква Благавешчання на Гарадзішчы — незахаваны праваслаўны храм, руіны якога размешчаны на Рурыкавым гарадзішчы на поўнач ад возера Ільмень на правым беразе Волхава.
Гісторыя
Першы храм на гэтым месцы быў закладзены ў 1103 годзе наўгародскім князем Мсціславам Уладзіміравічам, сынам кіеўскага князя Уладзіміра Манамаха. Ён быў другой пасля Сафійскага сабора каменнай пабудовай Ноўгарада. Як мяркуецца, яго будаўніком быў майстар Пётр, вядомы з Наўгародскага летапісу як кіраўнік ўзвядзення, які таксама, як мяркуецца, пабудаваў Мікола-Дварышчанскі сабор.
У 1342—1343 гадах на месцы разабранага храма 12 стагоддзя быў пабудаваны новы храм, які прастаяў да 1941 года. Заказчыкам храма на гэты раз быў наўгародскі архіепіскап Васілій. Царква была тыповым узорам наўгародскага дойлідства сярэдзіны XIV стагоддзя і ўяўляла сабой вялікі шасцістоўпны трохапсідны храм з прылеглай да яго лесвічнай вежай. Сцены звонку і ўнутры апрацаваны лапаткамі. Фасады царквы мелі, відаць, трохлопасцевыя завяршэнні. Скляпенне і купал храма абваліліся яшчэ ў старажытнасці і былі заменены драўлянымі перакрыццямі. Царква Благавешчання істотна пацярпела ў гады шведскай акупацыі 1611—1617 гадоў.
У 1797 годзе састарэлы помнік капітальна перабудоўваўся, вялікая частка скляпенняў, арак і барабан былі разабраны. У 1806 годзе да заходняй сцяны царквы прыбудавана паперць з невялікай каменнай званіцай, у паперці зроблен прыдзел Стрэчання. К 60-м гадам XIX стагоддзя храм ужо меў толькі адзін уваход з захаду. Падлога ў царкве была драўляная, дашчаная. У 1882 годзе паперць і званіца былі капітальна перабудаваны.
Царква Благавешчання заставалася дзеючай да 1930 года. Пасля таго, як царква была закрыта, яна не выкарыстоўвалася. У Вялікую Айчынную вайну царква Благавешчання была разбурана нямецкім артылерыйскім абстрэлам.
Фрэскі
Царква Благавешчання не была распісана цалкам. Фрэскавы роспіс размяшчаўся толькі на невялікім участку сцяны ў нішы ахвярніка храма. У цэнтры нішы намалявана кампазіцыя «Рiеta» («Хрыстос у труне», ці «Не рыдай Мене, Мати»), упадабаная у візантыйскім і раннеітальянскім мастацтве ХІІІ — ХIV стагоддзяў. Па баках ад яе фігуры Іаана Багаслова і епіскапа Радзівона, відаць, нябеснага заступніка заказчыка роспісу. Дакладная дата гарадзішчанскага роспісу невядома. Па адной з версій іх звязваюць з заканчэннем пабудовы, што робіць іх сярод наўгародскіх роспісаў ХIV стагоддзя самымі раннімі. Па іншай версіі, роспіс выкананы ў канцы ХIV стагоддзя.
Касцёл Святога Лаўрэна (Ушачы)
Касцёл Святога Лаўрэна — каталіцкі храм у г.п. Ушачы Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У 1716 г. падваявода полацкі Геранім Жаба разам з жонкай заснавалі касцёл і кляштар дамініканцаў. У 1787 г. манахі-дамініканцы ўзвялі 2-павярховы мураваны кляштар, заклалі 6-класную школу-вучылішча (дзейнічала да 1839). Інтэр’ер храма быў распісаны фрэскамі адным з ксяндзоў-дамініканцаў. У 1863 г. касцел і кляштар закрыты, будынкі часткова разбураны, усё літургічнае начынне перанесена ў касцёл в. Селішча. Энергічныя намаганні парафіян (каля 1600 чалавек) па вяртанню касцёла пачалі здзяйсняцца з 1905 г. пасля прыняцця ўрадам талерантнага закона, але не далі жадаемых вынікаў. Быў атрыманы дазвол на будаўніцтва новага храма (пачата ў 1908 г.). Сродкі вылучаны Рэутам (14 тыс. руб.), Івашэўскай, а таксама ўладамі (9 тыс. руб.). Будаўніцтва закончана ў 1913 г. Перад рэвалюцыяй 1917 г. у парафіі налічвалася 1600 вернікаў. Пасля рэвалюцыі на працягу некаторага часу ў мястэчка прыязджаў адпраўляць св. Імшу ксёндз з Лепеля. Закрыты храм быў у 1932 годзе.
У 1994 г. парафія св. Лаўрэнція адрадзілася. У 2001 г. ва Ушачах быў прызначаны пастаянны пробашч і перададзена пляцоўка з касцёлам, які пачалі аднаўляць. 24 кастрычніка 2004 г. біскуп Віцебскай дыяцэзіі Уладзіслаў Блін урачыста асвяціў адбудаваную святыню.
Архітэктура
Архітэктура мураванага храма вырашана ў стылі неаготыкі. Адносіцца да тыпу 2-вежавых 1-нефавых храмаў з 3-граннай апсідай. Гатычны характар будынку надаюць высокія стральчатыя аконныя праёмы, ступеньчатыя контрфорсы, аркатурны фрыз, фіялы.
Інтэр’ер
Вельмі шанаваўся маляваны на палатне абраз «Найсвяцейшая Дзева Марыя» ў сярэбранай рызе.
Лісты Гедзіміна
Лісты Гедзіміна — адзін з самых старажытных помнікаў пісьменства Вялікага княства Літоўскага.
Захаваліся копіі шасці лістоў вялікага князя літоўскага Гедзіміна, напісаных па-латыні ў Вільні ў 1323—1324 гг. і адрасаваных папу рымскаму Яну XXII, уладам ганзэйскіх гарадоў Брэмена, Кёльна, Любека, Ростака, Грайфсвальда, Шчэціна і іншых, таксама нямецкім францысканцам і дамініканцам. У лістах Гедзімін заяўляў аб сваім жаданні прыняць хрысціянскую веру. Крыжакі абвінавачваліся ў тым, што яны на самой справе захопнікі і імі рухаюць зусім не клопат аб хрысціянізацыі Літвы. Акрамя таго, у Літву запрашаліся рыцары, лекары, рамеснікі (шаўцы, калеснікі, каменячосы, сярэбранікі, балістарыі, солездабытчыкі, пекары), купцы, земляробы, рыбакі, а таксама святары, прычым паведамлялася, што ўжо выбудаваныя дзве царквы ў Вільні («in civitate nostra regia dicta Vilna») і Навагрудку. Усім гарантавалася бяспека, свабода перамяшчэння, поўнае або на некалькі гадоў вызваленне ад падаткаў і павіннасцяў. Лісты сведчаць аб імкненні літоўскага гаспадара да міжнароднага прызнання і дазваляюць бачыць у дзейнасці Гедзіміна шырокую праграму эканамічнай, культурнай і ваеннай мадэрнізацыі Літвы. У лістах упершыню згадваецца Вільня як сталіца Літвы.
Спалучэнне ў стылістыцы лістоў паганскіх і хрысціянскіх рыс тлумачаць тым, што яны дыктаваліся паганцам князем, а запісваліся хрысціянінам пісцом. Лісты ацэньваюцца не толькі як важная крыніца гісторыі культуры і дакументы палітычнай гісторыі, але і як узоры сярэднявечнай эпісталярнай славеснасці.
Сечавыя стральцы
Сечевые стральцы (Січові Cтрільці) ― адны з першых рэгулярных вайсковых частак арміі Украінскай народнай рэспублікі. Падраздзяленне дзейнічала з 1917 да 1919 года і было сфарміравана з украінскіх салдат Аўстра-Венгерскай арміі, прадстаўнікоў мясцовага насельніцтва і былых камандзіраў Украінскіх сечавых стральцоў арміі Аўстра-Венгрыі.
Першы быў сфармаваны ў Кіеве 13 лістапада 1917 года. Камандаванне злучэннем прыняў палкоўнік Яўген Канавалец разам са сваім начальнікам штаба Андрэем Мельнікам. У склад Сечавых стральцоў адначасова ўваходзіла да 25 000 чалавек. У групу войскаў ўваходзілі артылерыйскія, кавалерыйскія, выведвальныя і кулямётныя падраздзяленні.
Сечевые стральцы абаранялі ўрад УНР супраць бальшавіцкага паўстання ў сталіцы, а пазней змагаліся супраць рэгулярных сіл Чырвонай Арміі, якія пачалі наступленне на Украіне ў 1918 годзе. Калі Кіеў быў адбіты ў чырвоных у сакавіку 1918 года Сечевые стральцы ахоўвалі ўрадавыя будынкі ў сталіцы і падтрымліваў парадак у горадзе. Група войскаў была пашырана: у яе ўвайшлі два атрада пяхоты, кавалерыйская частка і артылерыйская батарэя.
Пасля абвяшчэння рэжыму Другога Гетманата пад кіраўніцтвам Паўла Скарападскага Сечевые стральцы адмовіліся служыць новаму ўраду і былі раззброеныя нямецкімі войскамі, якія падтрымалі гетмана.
Салдаты з атрада стральцоў далучыліся да іншых сіл, у прыватнасці, да 2-га Запарожскага палка пад камандаваннем Пятра Балбачана. У жніўні 1918 г. Скарападскі дазволіў частковае перафармаванне атрада ў Белай Царкве. Новае падраздзяленне складалася з 1200 чалавек і было падзелена на пяхотны полк, артылерыйскую батарэю і інжынерную частку. У Белай Царкве Сечавые стральцы паднялі паўстанне супраць гетмана Скарападскага і іх шэрагі павялічыліся ў лістападзе 1918 года аж да 11 000 чалавек. Пасля гэтага дзве іншых дывізіі, Дняпроўская і Чарнаморская, увайшлі ў склад злучэння. У канцы 1918 года разам з навабранцамі шэрагі стральцоў дасягнулі 25 000 байцоў. Стральцы згулялі вырашальную ролю ў стварэнні рэжыму Дырэкторыі пад кіраўніцтвам Сымона Пятлюры. У снежні іх атрады захапілі Кіеў і пасля былі падзеленыя на больш дробныя фарміраванні.
Падраздзяленні стральцоў працягнулі змагацца супраць надыходзячай арміі бальшавікоў ва Украіне. Разам з урадам Дырэкторыі Сечавые стральцы збеглі з Кіева, калі горад зноў быў адбіты чырвонымі. Стральцы таксама ваявалі супраць войскаў Белага руху, узначаленых генералам Дзянікіным. У 1919 годзе падраздзяленні панеслі цяжкія страты ў баях, а пазней і ад. 6 снежня 1919 года стральцы былі канчаткова дэмабілізаваны. Некаторыя былыя салдаты былі інтэрнаваныя польскай арміяй, іншыя ж працягнулі змагацца ў складзе іншых невялікіх атрадаў ва Украіне.
Аляксандр Аляксандравіч Сафонаў
Аляксандр Сафонаў (нар., Знам’янка, Кіраваградская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Бішафсгофен».
Клубная кар’ера
На юнацкім узроўні гуляў за кіраваградскі «Алімпік» і александрыйскі «Аметыст». З 2008 года гуляў на аматарскім узроўні ў розных клубах Кіраваградскай вобласці, у другой палове 2011 года выступаў за моладзевы склад «Александрыі».
У пачатку 2015 года далучыўся да клуба «Чаркаскі Дняпро», з якім атрымаў перамогу ў Другой лізе. У сезоне 2015/16 гуляў за каманду ў Першай лізе ў якасці трывалага іграка асновы. У жніўні 2016 года перайшоў у іншы першалігавы клуб «Мікалаеў», але ўжо ўвосень пакінуў яго.
У студзені 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Слуцк» і ў лютым падпісаў кантракт. У пачатку сезона выхадзіў на замену, але ўжо ў красавіку замацаваўся ў стартавым складзе на пазіцы апорнага паўабаронцы. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года разарваў кантракт са «Слуцкам».
У снежні 2017 года стаў іграком луцкай «Валыні». У ліпені 2018 года перайшоў у «Чаркашчыну-Акадэмію», а ў сакавіку 2019 года перабраўся ў крэмэнчуцкі «Крэмінь». Разам з «Крэмінем» выйшаў у Першую лігу, аднак у верасні 2019 года пакінуў каманду.
У студзені 2020 года далучыўся да аматарскага клуба «ЛНЗ-Лэбэдын», з якім у сезоне 2021/22 гуляў ужо ў Другой лізе. У ліпені 2022 года перайшоў у клуб «Бішафсгофен» з трэцяй аўстрыйскай лігі.
Духаў манастыр (Вялікі Ноўгарад)
Ду́хаў манасты́р — праваслаўны манастыр у Вялікім Ноўгарадзе, вядомы з 12 ст. У цяперашні час не дзейнічае.
Да нашых дзён захаваліся Сабор Сашэсця Святога Духа, царква Тройцы з трапезнаю, настаяцельскі корпус і руіны паўночнага сястрынскага корпуса.
Гісторыя
Духаў манастыр упершыню ўпамінаецца ў летапісе ў 1162 годзе як ужо існуючы. У свой час ён лічыўся адным з буйных наўгародскіх манастыроў (пасля Юр'ева, Антоніева, Хутынскага і Вяжышчскага).
Да сярэдзіны XIV стагоддзя ўсе будынкі манастыра былі драўлянымі. У 1357 годзе быў закладзены каменны храм Святога Духа.
У 20-х гадах XVI стагоддзя архіепіскапам Макарыем у наўгародскіх манастырах быў уведзены статут агульнага жыцця. У сувязі з гэтым у найбуйнейшых з іх, у тым ліку ў Духавым, будуюць каменныя трапезныя палаты, як правіла, двухпавярховыя, з прылеглым да іх з усходу храмам. Так, па заказу ігумена Іоны, каля 1557 года была пабудавана царква Тройцы з трапезнай.
Па штатах 1764 года манастыр аднесены да трэцяга класа.
У XIX стагоддзі ў трапезнай царквы была праведзена частковая перабудова. Вядома, што ў 1822 годзе Аляксандр I ахвяраваў на рамонт цэркваў Духава манастыра 10 тысяч рублёў.
Манастыр быў закрыты ў 1920-я гады. У час акупацыі ў будынку манастыра знаходзілася нямецкая камендатура.
Троіцкая царква
Царква Тройцы з трапезнай палатай пабудавана каля 1557 года па заказу ігумена Іоны. Яна размешчана амаль у цэнтры тэрыторыі манастыра. На першым паверсе трапезнай размяшчаліся кухня, хлебня і двы квасныя склепы; на другім паверсе — трапезная і келарская.
Троіцкая царква ўяўляе сабой бясстоўпны храм на падклеце. Яе архітэктура адлюстроўвае новыя для таго часу маскоўскія архітэктурныя павевы і ўяўляе сабой высокамастацкі ўзор сярэдзіны XVI стагоддзя. Валодае шэрагам кампазіцыйных, канструкцыйных і дэкаратыўных асаблівасцей. Адрозніваецца стройнымі прапорцыямі. Сцены царквы складзены з вапняковай пліты і з абодвух бакоў абліцаваныя цэглай. Купалы і апсіды пакрытыя гародчатым лемехам. Царква сур'ёзна пацярпела ў час шведскай акупацыі 1611--1617 гг., а таксама ад моцнага пажару, які здарыўся ў 1685 годзе.
Сучасны стан
З 1926 года і да нашага часу Сабор Сашэсця Святога Духа выкарыстоўваецца як Дзяржаўны архіў. У час акупацыі Ноўгарада ён быў прыстасаваны пад склад. У цяперашні час у ім таксама размяшчаецца Дзяржаўны архіў Наўгародскай вобласці.
Апошняя рэстаўрацыя праходзіла ў манастыры ў 1963 годзе (праект архітэктара Т. В. Гладзенка).
Дом Абылая
Белы дом Абылая (Абылайдың ақ үйі) — стаўка хана Абылая ў крэпасці Пятра ў Петрапаўлаўску, помнік гісторыі і культуры рэспубліканскага значэння.
Дом Намікоса
Дом Намікоса — аб'ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння другой паловы XIX стагоддзя ў горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці. Знаходзіцца па адрасе вуліца Грэчаская, 53. Ставіцца да помнікаў гісторыі і культуры.
Гісторыя
Дом па вуліцы Грэчаскай, 53 у горадзе Таганрогу з'явіўся ў трэцяй чвэрці XIX стагоддзя. Ён быў пабудаваны для сям'і часовага купца II гільдыі Мікалая Міхайлавіча Ламбока. У яго і ў яго жонкі Паўліны Васільеўны было некалькі дзяцей. Вядома пра нараджэнне першага дзіцяці — сына Васіля — 31 студзеня 1867 года, праз пару гадоў з'явілася дачка Марыя.
У 1866—1867 годзе дом па вуліцы Грэчаскай, 53 быў прададзены і перайшоў ва ўласнасць Каламіры Васільеўны — жонкі Антона Дзмітрыевіча Намікос. У дакументах першай паловы XIX стагоддзя захавалася інфармацыя, якая, магчыма, тычыцца Антона Дзмітрыевіча: ёсць запіс пра нараджэнне 1 жніўня 1831 года і пра хрышчэнне 16 жніўня таго ж года хлопчыка Антонія — сына Андрэя Рыгоравіча Наміко і Яфіміі Ларыёнаўны.
Сям'я ж самога Антона і Каламіры Намікос была шматдзетнай: вядома пра нараджэнне дзяцей, якія атрымалі імёны Васіля, Каліёпы, Кацярыны, Міхаіла, Евангеллі і Аляксандра. Старэйшы сын Васіль быў народжаны ў 1884 годзе, Аляксандр і Евангелля былі двайнятамі. Каламіра Намікос сур'ёзна займалася перабудовай набытага дома і дамаглася ў гэтым вынікаў. Яе муж вёў у горадзе актыўную дзейнасць — заснаваў макаронную фабрыку, а потым і вальцавы млын — яго ён пабудаваў у 1882 годзе. Прадукцыя, якая выраблялася на яго прадпрыемствах, прызнавалася такой, што мела высокую якасць і была ганаравана некалькіх узнагарод. Пра самага ўласніка вядомыя цікавыя падрабязнасці: ён валодаў вясёлым норавам і быў трапным стралком, заснаваў трэцюю ў горадзе кіназалу «Ілюзіён», якая, праўда, праіснаваў зусім нядоўга.
Памёр Антон Намікос 12 сакавіка 1894 года. З 1912 года часткова яго дом быў заняты частку агентурна-камісійнай канторай таганрожца па прозвішчы Панагіёта. У 1920 годзе будынак займала прафесійная медычная школа, у розны час званая медычным тэхнікумам, медычным вучылішчам і фельчарска-акушэрскай школай.
Дом купца Намікос да 1925 года прыналежаў яго нашчадкам. У 1941 годзе тут быў адкрыты публічны дом. З 1992 года дом будынак ставіцца да спіса аб'ектаў культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння, у доме месціцца «Спецпраекттрэст».
Апісанне
Вуглавы двухпавярховы дом, якаія быў пабудаваны ў цагляным стылі. У пачатку XX стагоддзя з'явілася дадатковае архітэктурнае афармленне ў выглядзе гаўбца і вежкі. Упрыгожваннем фасада сталі замкавыя камяні, сандрыкі і цагляныя ліштвы. Вокны на другім паверсе створаны ў паўцыркулярнай форме і апраўлены трохчвартковымі цаглянымі калонамі. Фігурныя і паўцыркулярныя франтоны мясцуюцца над карнізам з сухарыкам.
Тацевік Нарайраўна Аганесян
Тацевік Нарайраўна Аганесян (Տաթևիկ Նորայրի Հովհաննիսյան; 3 чэрвеня 1955, Ерэван, Арменія) — джазавая спявачка, вакалістка. У 70-80-х гадах XX стагоддзя дамаглася прызнання як лепшая выканаўца джазавых стандартаў, выступіўшы на некалькіх буйных джазавых фэстах. «Эла з Ерэвана» ці «Лэдзі Джаз Савецкага саюза» — так звалі Тацевік Аганесян, якая з’явілася на джазавай сцэне СССР. Тацевік — рэдкі прыклад запатрабаванай джазавай спявачкі СССР на сусветным джазавым рынку.
Царква Усіх Святых (Бягомль)
Царква Усіх Святых — праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Бягомль (Докшыцкі раён). Размешчана на вуліцы Кастрычніцкай, 1. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.
Тацевік Нарайраўна Аганесян
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і музыкантаў, у дзяцінстве выконвала армянскія народныя песні, захапілася джазам, праслухаўшы калекцыю пласцінак брата — акадэмічнага скрыпача.
У 1966 выступала з джаз-аркестрам Армянскага радыё.
У 1974 годзе скончыла дырыжорска-харавое аддзяленне Музычнай вучэльні ім. Мелікяна.
У 1974—1978 выконвала джаз у Дзяржаўным эстрадным аркестры Арменіі Канстанціна Арбеляна (у 1976 выступіла на джазавым фэсце ў Белградзе).
Пасля 1977 года падрыхтавала некалькі джазавых праграм з ансамблямі Ігара Брэля, Тэйта Паўлса, Гунарса Розенберга, з піяністам Мікаэлем Закаранам.
У 1991 годзе эмігравала ў ЗША, а ў канцы XX стагоддзя пачала канцэртаваць у Амерыцы і Еўропе пад імем Datevik.
Бэцці
Элізабэт Даніелян (Էլիզաբեթ Դանիելյան, ) — армянская спявачка, тэлевядучая. Больш вядомая як Бэцці (Բեթթի), з'яўляецца армянскай спявачкай, тэлевядучай. Яна прадстаўляла Арменію на Дзіцячым Еўрабачанні 2014 у Мальце з яе песняй «Людзі сонца» (People of Thye Sun).
Біяграфія
Бэцці (Элізабэт Даніелян) нарадзілася 7-га сакавіка 2003-га года. Быўшы музычным дзіцём, Бэцці ў 4 гады паступіла ў Дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча і паралельна наведвала дзіцячы каледж. У 6 гадоў паступіла ў сярэднюю школу N8 імя А. С. Пушкіна. Яна займаецца прафесійным вакалам, наведвае індывідуальныя заняткі па танцах (балет, хіп-хоп). Нароўні з гэтым яна наведвае Нацыянальны цэнтр эстэтычнага выхавання дзяцей імя Генрыха Ігіцяна, вучыцца вышыванню, маляванню, арыгамі, займаецца лепкай. Бэцці піша вершы і складае музыку. Бэцці працавала тэлевядучай у тэлеканалах — Арменія ТБ, Грамадскі тэлеканал Арменіі, Кентрон ТБ, «H2» ТБ Са жніўня 2012 года Бэцці стала працаваць як тэлевядучая тэлепраграмы «Пышная сямёрка з Элізабэт» на тэлеканале «Кентрон» і «Адзін дома» на ТБ «H2». Бэцці ўжо мела досвед працы ў тэлебачанні. З ранняга ўзросту яна брала ўдзел у тэлепраектах тэлеканала «Айрэнік». Бэцці атрымала прапанову ад самага вядомага музычнага канала Арменіі 21TV весці праграму «Бэцці Show». 2012 быў насычаным годам для Бэцці з пункту гледжання тэлеэфіраў і канцэртаў. Яна як госць брала ўдзел у дзіцячым міжнародным конкурсе «Новая Хваля». Бэцці стала пераможцай многіх конкурсаў, у тым ліку матэматычнага конкурсу «Кенгуру». У 2012 годзе Бэцці брала ўдзел на дзіцячай спартыўнай Алімпіядзе ў Турцыі, адкуль прывезла чатыры залатыя медалі, у катэгорыях міні-гольф, дартс і джанга. У 2013 годзе Бэцці ўявіла заяву на ўдзел у конкурсе «Новая Хваля», дзе дайшла да паўфіналу (Масква). У 2013 годзе Элізабэт Даніелян была прызнана лепшай дзіцячай тэлевядучай краіны. (Грамадскае тэлерадыёвяшчанне Арменіі). У 2014 годзе Бэцці вырашыла падаць заяву на ўдзел у адборачным туры дзіцячага Еўрабачання Арменіі. Яна была прызнана пераможцай сярод 87 удзельнікаў. Элізабэт прадставіла Арменію на дзіцячым Еўрабачанні — самым выбітным конкурсе песні. Яна заняла 3 месца, саступіўшы ўдзельніцы, якая заняла 2 месца ўсяго на 1 бал (у 2014 годзе на дзіцячым Еўрабачанні бралі ўдзел 16 краін). У 2014 годзе Бэцці прысвоена асаблівая ўзнагарода за лепшае ўяўленне Арменіі на дзіцячым Еўрабачанні. У 2015 годзе Бэцці атрымала запрашэнне з Грамадскага тэлебачання Арменіі на працу ў якасці вядучага тэлепраекта «Інчунеры маларак». 7 чэрвеня гэтага года адбылася прэм'ера кліпа New generation. New generation гэта праект для падлеткаў. Праект складаецца з песні, відэакліпы, канцэрты і тэлешоу. New Generation складаецца з 3 песень — New Generation, Victory dance, Betty world.
Уладзімір Аляксеевіч Кудзінаў
Уладзімір Кудзінаў (нар. ) — бізнэсмэн, дэпутат Вярхоўнага Савета 13-га склікання, адзін з ініцыятараў імпічменту Аляксандра Лукашэнкі ў лістападзе 1996 г. Сябра АГП.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 чэрвеня 1959 г. у вёсцы Танежыцы Слуцкага раёна Мінскай вобласці. У 1981 г. скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1981). Працаваў нарміроўшчыкам, юрысконсультам, галоўным бухгалтарам (1981—1990), намеснікам начальніка і адначасова начальнікам аддзела па падаткаабкладанні прадпрыемстваў падатковай інспекцыі Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці (1990—1992). Дырэктар гандлёва-прамысловай фірмы «Івацэвічы» (1992—1997).
Жанаты: жонка — Зоя Кудзінава, дзве дачкі — Наташа і Зоя.
Бізнес
Уладзімір Кудзінаў з 1992 г. кіраваў створаным ім гандлёва-прамысловым прыватным малым прадпрыемствам «Івацэвічы». Прадпрыемства займалася гадоўляй буйной рагатай жывёлы, перапрацоўкай і продажам мясных вырабаў. На ім працавала больш за 300 чалавек з самым высокім заробкам у раёне.
У канцы 1995 г., пасля рашэння Кудзінава балатавацца ў дэпутаты ВС, пачаўся канфлікт з мясцовай адміністрацыяй. У фірму была накіраваная праверка з падатковай інспекцыі, што надоўга паралізавала дзейнасць прадпрыемства.
У 1996 г. дадаліся іншыя праверкі, у тым ліку ад КДБ. У выніку, пад канец 1996 г. будынак фірмы перайшоў у дзяржаўную ўласнасць, а ўсе яе крамы зачыненыя.
Палітычная дзейнасць
У к. 1995 года Кудзінаў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета 13-га склікання. У парламенце супрацоўнічаў з грамадскім аб'яднаннем «Грамадзянскае дзеянне», быў адным з ініцыятараў імпічменту Аляксандра Лукашэнкі ў лістападзе 1996 г.
Выдаваў апазіцыйную газету «Газета Уладзіміра Кудзінава».
Падчас рэферэндуму 1996 г. зафіксаваў і склаў пратаколы на мноства парушэнняў пры яго правядзенні ў сваёй выбарчай акрузе, матэрыялы пра гэта накіраваў у Брэсцкую і Генеральную пракуратуру РБ.
Арышт
4 лютага 1997 г. Уладзімір Кудзінаў быў арыштаваны па сфальсіфікаваным абвінавачванні ў спробах дачы хабару службовай асобе. 4 жніўня 1997 г. суд Барысаўскага раёна Мінскай вобласці прызнаў яго вінаватым у неаднаразовай спробе дачы хабару і на падставе арт. 15 ч. 2 і арт. 170 ч. 2 Крымінальнага кодэксу РБ прызначыў яму пакаранне: 7 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму з канфіскацыяй маёмасці.
Па меркаванні ПЦ «Вясна», Уладзімір Кудзінаў быў зняволены за свае палітычныя перакананні, актыўны ўдзел у працы апазіцыі Вярхоўнага Савета 13-га склікання, за ўдзел у імпічменце прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі. Экспертная група па праблемах стварэння палітычнага клімату, вольнага ад страху і палітычнага пераследу, прызнала Уладзіміра Кудзінава палітычным зняволеным.
1 лютага 2001 г. суд Барысаўскага раёна перагледзеў справу Кудзінава ў сувязі з прыняццем новага Крымінальнага Кодэкса РБ, які за артыкул «дача хабару» (ч. 2 арт. 431) прадугледжвае больш мяккае пакаранне. Кудзінаву знізілі тэрмін пакарання да 5 гадоў. З улікам амністыі атрымалася, што былы дэпутат адседзеў больш раней вызначанага тэрміну.
На волі
У 2001 г. быў намеснікам кіраўніка выбарчага штабу С. Домаша, даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты У. Ганчарыка падчас выбарчай кампаніі 2001 года.
У тым жа 2001 годзе разам з сям'ёй пераехаў жыць ва Украіну ў Крым, дзе займаецца бізнесам, звязаным з вытворчасцю прадуктаў харчавання.
Сяргей Міхайлавіч Гесэн
Сярге́й Міха́йлавіч Ге́сэн ( — ) — савецкі гаспадарчы дзеяч, член Сакратарыята ЦК КП(б)Б.
Біяграфія
Член Прэзідыума Выканкама Камінтэрна, упаўнаважаны па Заходняй вобласці Наркамата цяжкай прамысловасці СССР у Смаленску.
Арыштаваны 9 снежня 1934 года, расстраляны ў 1937 годзе.
Член бюро ЦК КП(б)Б (1925—1926).
Нара (рака)
На́ра (Нара)  — рака ў Маскоўскай і Калужскай абласцях Расіі, левы прыток Акі (басейн Волгі).
Назва
Назва Нара балцкага паходжання.
Гідранімічныя аналагі — літоўскія гідронімы Narantis, Narasa, Nar-upis, рачныя назвы Нароўля, Нарач (Nar-, Ak-).
Корань Nar- (Ner-) звязаны з літоўскім nerti «ныраць», naras «нырок (у ваду)», далей да індаеўрапейскага *ner- «ныраць, пагружацца; прытулак, логвішча, нара».
Значэнне назвы Нара можна перадаць як «Глыбокая (рака)».
Гідраграфія
Даўжыня ракі 158 км. Плошча вадазбору 2030 км². Сярэдні расход вады ў сярэднім цячэнні 5,5 м³/с. Жыўленне ракі пераважна снегавое.
Дом Случэнкі
Дом Случэнкі — аб'ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння, які размяшчаецца ў завулку Антона Глушко, 8, у Таганрогу Растоўскай вобласці. Прызнаны помнікам архітэктуры.
Гісторыя
У 1840-х гадах гараджанін па прозвішчы Варвацы на пляцоўцы, сучасны адрас якога — завулак Антона Глушко, 6 і 8, пабудаваў паўтарапавярховы дом.
З 1873 па 1880 год дом з пляцоўкай былі ва ўласнасці купчыхі Ганны Дыкіякі, а ў 1890 годзе дом ўжо прыналежала купцу I гільдыі Цімафею Лявонцьевічу Случэнку. У 1885 годзе ён быў членам камісіі для назірання за гарадскімі пачатковымі вучылішчамі, у 1890 годзе, (паводле іншых дадзеных — у 1892 годзе) абіраўся гласным Гарадской Думы. Некаторы час ён працаваў у канторы Д. Г. Кандаянакі і ў якасці канторшчыка атрымваў 3000 рублёў у год. Жонкай Цімафея Лявонцьевіча была Соф'я Якаўлеўна, у шлюбе з якой нарадзіліся сыны: Іван, Павел, Георгі і Аляксандр.
Сын Іван таксама стаў купцом I гільдыі, сябраваў з сям'ёй вольнага мастака Валяр'яна Мола. Купцы Случэнкі валодалі паравым млыном у Таганрогу. У 1898 годзе дом перайшла ва ўласнасць спадчыннікам купца. У перыяд з 1906 па 1915 год домаўласніцтва прыналежала Івану, Аляксею і Аляксандру Случэнкам і Аспазіі Георгіеўне Случэнка.
У 1920-х гадах у двары дома знаходзілася дзяржаўная фабрыка «Сядло» Саўнаргаса. Паводле Рашэння № 301 ад 18.11.1992 года ўваходзіць у спіс аб'ектаў культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Апісанне
Паўтарыпавярховы дом з пяццю вокнамі была пабудаваны на высокім падмурку. У варотах дома размяшчаліся паўкалоны.
Аляксандр Пятровіч Дзянісаў
Алякса́ндр Пятро́віч Дзяні́саў (, с. Борскае —, ) — беларускі савецкі акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1968).
З 1967 года — акцёр Беларускага тэатра імя Янкі Купалы.
Стаў папулярны ў пачатку 1980-х гадоў пасля ролі Гамаюна ў серыяле «Дзяржаўная граніца».
Памёр 3 сакавіка 2012 года ў Нью-Ёрку.
Цэнтральны выканаўчы камітэт СССР
Цэнтра́льны выкана́ўчы камітэ́т СССР (ЦВК СССР) — вышэйшы орган дзяржаўнай улады СССР у 1922—1938 гадах, які выбіраўся Усесаюзнымі з'ездамі Саветаў і перыядычна (а на практыцы — эпізадычна) збіраўся на сэсіі ў прамежках паміж Усесаюзнымі з'ездамі Саветаў.
ЦВК СССР выбіраў Прэзідыум, які з'яўляўся вышэйшым органам улады СССР у перыяды паміж сесіямі, а таксама чатырох старшыняў ЦВК па ліку саюзных рэспублік. Чарговыя сесіі ЦВК СССР павінны былі склікацца тры разы ў год, а надзвычайныя — па пастанове Прэзідыума ЦВК СССР, па патрабаванні СНК СССР або ЦВК саюзнай рэспублікі. На практыцы за перыяд з 1922 па 1937 гады ўсяго адбылося 8 з'ездаў Саветаў і 24 сэсіі ЦВК працягласцю ад1 да 12 дней. Большасць сэсій ЦВК СССР праходзілі ў Маскве, па адной — у Ленінградзе і Тыфлісе. Функцыянаваў да 1938 года.
ЦВК СССР фармаваў Савет народных камісараў СССР, Вярхоўны суд СССР. Быў падсправаздачны Усесаюзнаму з'езду Саветаў.
Структура ЦВК
Да 1924 года ЦВК СССР — аднапалатны орган, заснаваны на падставе арт.6 Дагавора аб утварэнні СССР. Складаўся з 371 прадстаўніка саюзных рэспублік, якія выбіраліся прапарцыйна іх насельніцтву. Прэзідыум ЦВК абіраўся ў складзе 19 членаў.
Па Канстытуцыі СССР 1924 года складаўся з дзвюх палат: Саюзнага Савета і Савета нацыянальнасцей. Прэзідыум ЦВК абіраўся ў колькасці 21 чалавека (у яго ўваходзілі Прэзідыумы Саюзнага Савета і Савета нацыянальнасцей у поўным складзе).
Святы Беларусі
Святы Беларусі — святы ў Рэспубліцы Беларусь у азнаменаванне падзей, якія маюць асаблівае гістарычнае альбо грамадска-палітычнае значэнне для краіны і якія аказалі істотны ўплыў на развіццё беларускай дзяржавы і грамадства.
Люстрацыя ва Украіне
Люстрацыя ва Украіне (Люстрація в Україні) — абмежаванне доступу да дзяржаўнай службы і працы ў органах мясцовага самакіравання для асоб, якія займалі кіруючыя пасады пры ранейшых палітычных рэжымах, супрацоўнікаў спецслужбаў былога СССР, а таксама для асоб, якія падазраюцца ў датычнасці да карупцыі.
Працэдуры люстрацыі, кола асоб, на якіх распаўсюджваюцца люстрацыйныя забароны, а таксама пералік пасад, якія ім забаронена займаць, устаноўлены законам «Аб ачышчэнні ўлады». Закон уступіў у сілу ў кастрычніку 2014 года.
Парыцкі сельсавет
Па́рыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Парычы.
Геаграфія
Сельсавет знаходзіцца на поўначы Светлагорскага раёна, прыкладна за 30 кіламетраў ад горада Светлагорск.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Парычы. 24 верасня 1926 года сельсавет скасаваны, замест яго ўтвораны Казлоўскі сельсавет, а частка тэрыторыі адыйшла да Парыцкага местачковага савета.
1 снежня 2009 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Казлоўскага сельсавета (14 населеных пунктаў: аграгарадок Казлоўка, вёскі Вярхлессе, Высокі Полк, Ельнічкі, Кастрычнік, Кнышэвічы, Ліпнікі, Майсееўка, Пагонцы, Прудок, Пясчаная Рудня, Селішчы, Скалка, Судавіца). 12 лістапада 2013 года Парыцкі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета станам на 2018 год складала 3 993 чалавекі.
Населеныя пункты
У Парыцкі сельсавет уваходзяць 15 населеных пунктаў (насельніцтва паводле перапісу 2009 ):
Варданян
Варданян (Վարդանյան) — армянскае прозвішча.
Беларуская федэрацыя кіберспорту
Беларуская федэрацыя кіберспорту — рэспубліканскае грамадскае аб’яднанне, якое займаецца падтрымкай і развіццём кіберспорта ў Беларусі.
Мэты
Акрамя таго, садзейнічае развіццю кіберспорту ў Беларусі як масавага віду спорту, які прапагандуе агульначалавечыя каштоўнасці і здаровы лад жыцця, і эфектыўных формаў фізічнага выхавання дзяцей і падлеткаў, з выкарыстаннем камп’ютарных тэхналогій, накіраваных на фарміраванне здаровага, фізічна і духоўна дасканалага, маральна-ўстойлівага маладога пакалення Беларусі.
Гісторыя
У Беларусі ў 2014 годзе пачаліся першыя дзеянні па стварэнні федэрацыі кіберспорту. У канцы 2015 года група маладых людзей з Гродна зарэгістравала першую ў Беларусі федэрацыю кіберспорту. Праз некаторы час геймеры планавалі стаць рэспубліканскай арганізацыяй.
У стварэнні цяперашняй федэрацыі прымала ўдзел арганізацыйная кампанія «Пляцоўка». Зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі Беларусі як рэспубліканскае грамадскае аб’яднанне 6 студзеня 2017 года. Створана для развіцця кіберспорту ў рэспубліцы як часткі міжнароднага спартыўнага руху. Афіцыйным партнёрам федэрацыі стала кампанія па вытворчасці кампутарных крэслаў «DXRacer».
28 лютага анансавала дзве лігі з прызавымі фондамі рэспубліканскую і студэнцкую, якія пройдуць у 3—4 кварталах 2017 года і завершацца гранд-фіналамі ў Мінску. Дысцыпліны абодвух чэмпіянатаў: Dota 2, Counter-Strike: Global Offensive, World of Tanks і FIFA 17 (таксама магчымы турніраы па NHL 17 і NBA 2K17 на рэспубліканскім чэмпіянаце). Удзельнікі рэспубліканскага чэмпіяната абіраюцца шляхам правядзення адборачных онлайн-турніраў, па выніках кваліфікацыі каманды згуляюць на LAN-фінале ў Мінску. Студэнцкі турнір уключае навучэнцаў 55 беларускіх універсітэтаў і 173 каледжаў з усіх абласцей Беларусі, якія абіраюцца шляхам арганізацыі LAN-кваліфікацый. Лепшыя каманды кожнай вобласці згуляюць згуляюць на фінальным турніры ў Мінску.
4 чэрвеня 2017 года Беларуская федэрацыя кіберспорту падпісала дагавор аб супрацоўніцтве з асацыяцыяй «Беларуская федэрацыя футбола» і хакейным клубам «Дынама Мінск».
Крытыка
Спартыўны эксперт Андрэй Вашкевіч лічыць падзею гістарычнай:
Вардуі Варданян
Няшчасны выпадак
Загінула 15 кастрычніка 2006 года ў аўтакатастрофе на трасе Севан-Мартуні, Арменія.
Персанальныя дадзеныя
Была замужам. Ёсць сын Рубен, які нарадзіўся ў 1998 годзе.
Электрацягнік С
Электрацягнік С — рад серый электрацягнікоў розных мадыфікацый, якія будавалі і эксплуатавалі ў СССР з 1929 года. Назва серыі азначае, што электрацягнікі ствараліся для работы на Паўночных чыгунках (Северных железных дорогах).
Першыя серыі (для кантактнай сеткі 1500 В)
У сярэдзіне 1920-х гадоў у сувязі з узрослым аб'ёмам перавозак на ўчастках Масква — Мыцішчы, Масква — Пушкіна, Масква — Шчолкава ўзнікла пытанне пра іх электрыфікацыю і перавод на маторвагонную цягу. Прадугледжвалася электрыфікаваць чыгунку з выкарыстоўваннем сістэмы пастаяннага току напружваннем 1500 В. Выбар гэтай сістэмы току быў прадыктаваны наступнымі абставінамі: У ліпені 1929 года былі скончаны работы па электрыфікацыі ўчастка Масква — Мыцішчы Паўночнай чыгункі.
Агляд-хроніка парушэнняў правоў чалавека
«Агляд-хроніка парушэнняў правоў чалавека» — штогадовае дакументальнае выданне няўрадавай арганізацыі Праваабарончы цэнтр «Вясна», асвятляе тэму — правы чалавека ў Беларусі, спалучае факты і аналітыку. Выдаецца на трох мовах — беларускай, англійскай, рускай.
Гісторыя
Першы Агляд-хроніка быў падрыхтаваны ў 1998 годзе, прэзентаваны ў Мінску ў лютым 1999 года з удзелам пацярпелых ад парушэння правоў чалавека, сваякоў палітвязняў, праваабаронцаў, незалежных СМІ Першапачаткова Агляд-Хроніка ўкладаўся на падставе хронікі, якая друкавалася ў праваабарончым выданні «Права на волю», з 2000 года асновай для Агляду-хронікі стаў сайт арганізацыі Праваабарончы цэнтр «Вясна».
Змест
Агляд-хроніка асвятляе сітуацыю з парушэннем правоў чалавека ў Беларусі, сярод якіх: палітвязні, смяротнае пакаранне, арышт ўдзельнікаў мірных акцый пратэсту, пенітэнцыярная сістэма Беларусі, свабода СМІ, права на мірныя сходы, права на стварэнне асацыяцый.
Белая Русь (грамадская арганізацыя)
Бе́лая Русь — беларускае грамадскае аб’яднанне, створанае ў 2007 годзе. Падтрымала прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнка ў парламенцкіх выбарах 2008 года, а таксама яго ўдзел у выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у 2010 годзе і наступных палітычных кампаніях.
18 сакавіка 2023 года на ўстаноўчым з’ездзе ў Мінску стварылі палітычную партыю «Белая Русь». Старшынёй партыі абраны Алег Раманаў.
Электрацягнік ЭР1
ЭР1 (Электрацягнік Рыжскі, 1-й тып) — электрацягнік пастаяннага току, які выпускаўся з лютага 1957 года па чэрвень 1962 года на Рыжскім вагонабудаўнічым заводзе (РВЗ) для чыгунак СССР. Завадское абазначэнне —62-11. З'яўляецца першай мадэллю з электрацягнікоў новага сямейства (ЭР).
Завадскія абазначэнні вагонаў:
Гісторыя электрацягніка
Параўнальна невысокае паскарэнне ў час разгону цягніка (0,45 м/с²), невысокая канструкцыйная скорасць (85 км у гадзіну) СР3 ўжо к сярэдзіне 1950-х гадоў пачалі стрымліваць рост сярэднетэхнічных скарасцей прыгараднага злучэння. Секцыі серыі СН хоць і мелі больш высокую канструкцыйную хуткасць (130 км у гадзіну) і цягавыя электрарухавікі магутнасцю 200 кВт, але з-за адносна нізкай адносіны счапной вагі к поўнай вазе цягніка (суадносіна маторных вагонаў к прычапным складала 1:2) не маглі значна павялічыць хуткасці руху, асабліва на кароткіх перагонах.
Сімвалы Беларусі
Пасля абвяшчэння незалежнасці Беларусі ад Савецкага Саюза, краіна адраджае нацыянальныя сімвалы, якія выкарыстоўваліся да савецкай эпохі. Яны ўключалі ў сябе бел-чырвона-белы сцяг і герб «Пагоня». Гэтыя нацыянальныя сімвалы былі заменены мадэрнізаванымі сімваламі савецкай эпохі ў выніку рэферэндума 1995 года. Гэтыя два сімвала, нараўне з нацыянальным гімнам, з’яўляюцца канстытуцыйна зацверджанымі нацыянальнымі сімваламі Беларусі.
Сцяг
Нацыянальны сцяг выкарыстоўваецца з 7 чэрвеня 1995 года, праз месяц пасля рэферэндуму. Сцяг, нараўне з гербам, значна зменены. Галоўнымі элементамі сцяга з’яўляюцца дзве паласы — чырвоная і зялёная. З левага боку размешчана вертыкальная палоска з арнаментам, які знаходзіцца ў ім. Гэты сцяг з’яўляецца копіяй сцяга Беларускай ССР (1951), які выкарыстоўваўся ў часы СССР. У версіі савецкіх часоў, у верхнім левым куце былі размешчаны серп і молат і чырвоныя рыскі ў сённяшнім сцягу былі белымі, а белыя — чырвонымі. Некаторыя чыноўнікі і агенцтвы выкарыстоўваюць крыху іншыя разнавіднасці сцяга.