cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нацыянальрат Аўстрыі
Нацыянальрат (Nationalrat, літ. Нацыянальная Рада) — ніжняя палата Парламента Аўстрыі. Ён складаецца з 183 членаў, якія абіраюцца прама аўстрыйскімі грамадзянамі на тэрмін 5 год. Права голасу маюць усе аўстрыйскія грамадзяне, пачынаючы з 16 год.
Нацыянальрат здольны пераадольваць вета Бундэсрата паўторным галасаваннем па законапраекце ў тым выпадку, калі закон не будзе кранацца паўнамоцтваў федэральных зямель.
Зара (Круглянскі раён)
Зара́ (, Заря) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Луцкаўляны
Луцкаўля́ны (, Луцковляны) — аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Індурскага сельсавета.
Малая Жорнаўка
Мала́я Жо́рнаўка (, Малая Жорновка) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Індурскага сельсавета.
Мнюта 1
Мню́та 1 (, Мнюто 1) — аграгарадок у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Інфраструктура
Праз вёску праходзіць мясцовая аўтамабільная дарога (Мнюта 2 — Вялец). Працуе магазін, аддзяленне сувязі «Белпошта».
Казаброддзе
Казабро́ддзе (, Козобродье) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1669 годзе як вёска ў складзе маёнтка Друцк у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Мнюта 2
Мню́та 2 (, Мнюто 2) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Пракопавічы (Індурскі сельсавет)
Прако́павічы (, Прокоповичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Індурскага сельсавета.
Хасэп Банаплата
Хасэп Банаплата і Карыёль (Барселона,  — Буньёль, ) — прамысловы каталонскі прадпрымальнік, вядомы ўвядзеннем паравога рухавіка у Каталоніі і Іспаніі. Яго бацькі, Рамон Банаплата і Тэрэза Карыёль, былі вытворцы тэкстылю, галоўным чынам, з паркалю, і ў яго было тры браты, Сальвадор, Рамон і Накрыс.
Новадубавая
Да 12 верасня 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Падліпкаўскага сельсавета.
Хасэп Банаплата
Маладосць і паездка ў Англію
Хасэп Банаплата працаваў у сямейнай мануфактуры, пакуль яго бацька выйшаў у адстаўку і бізнес атрымаў у спадчыну яго старэйшы брат, Сальвадор. У 1828 годзе Хасэп і яго сябар Джоан Вілагера затым пачаў ватовы тэкстыльную фабрыку ў Саленце, з механічных ткацкіх станкоў, якія мелі гідра-сілкаванне ад ракі Льобрегат. У 1829 годзе, у спробе мадэрнізаваць свой ​​бізнес, яму было дадзена дазвол з боку іспанскага ўрада на ўвоз англійскага паравога рухавіка.
Банаплата ездзіў у Брытанію з Джаан Рулям і Лагерам, каб даведацца пра тэкстыльную прамысловасць ў Ланкашыр і купіць неабходную тэхніку з мануфактуры Болтан & Уот ў Бірмінгеме. У Лондане ён атрымаў дазвол на ўвоз паравых рухавікоў ад іспанскага пасла Францыска Cea Бермудеса. Банаплата і Руль вярнуліся ў Каталоніі ў ліпені 1830, але Лагер застаўся ў Манчэстэры, каб працягнуць вывучэнне механізму.
Хвароба і смерць
Банаплата пакутаваў ад цяжкіх рэспіраторных захворванняў, якія паўплывала на яго працу. 30 мая 1843 года Банаплата перадаў сваю волю яго душапрыказчыкам і пачаў паездку, але яго лёгкія разбурыліся ў апошнім прыступу астмы 2 чэрвеня, калі ён праходзіў міма суседняй вёскі Буньёль. Яму было 48.
Пасля яго не засталося нашчадкаў, так што браты былі яго пераемнікамі. Вядома, што ён меў пазашлюбны дачка па імі Сафія, але яна памерла пры нараджэнні ў 1840 годзе. Цалкам верагодна, што Хасэп і маці яго дзіцяці, Хесуса Рамэра, былі парай.
Люмбага
Люмба́га (ад lumbus — паясніца), прастрэл — болевы сіндром (моцны боль, скарачэнне мышцаў, скрыўленне пазваночніка) у паяснічнай вобласці спіны ад раздражненняў нервовых канцоў у звязках пазваночніка. Узнікненню люмбага садзейнічаюць траўмы, фізічнае перанапружанне, інфекцыі. Найчасцей бывае ў мужчын старэй за 30 гадоў. Лячэнне тэрапеўтычнае, фізіятэрапеўтычнае, пры рэцыдывах — курортнае.
Свята-Троіцкая царква (Дабраслаўка)
Дабраслаўская Троіцкая царква — помнік драўлянага дойлідства 18 стагоддзя. Пабудавана ў 1758 годзе ў в. Дабраслаўка (Пінскі раён). Царква дзейнічае.
Архітэктура
Асноўнае памяшканне і вузкі бабінец аб'яднаны ў адным прамавугольным зрубе пад двухсхільным (раней трохсхільным) дахам, пяцігранная алтарная апсіда мае самастойны шматсхільны дах. У сярэдзіне 19 стагоддзя з захаду да царквы прыбудавана трох'ярусная чацверыковая званіца. У цэнтры даху пастаўлены васьмерыковы барабан з шатром. Сцены вертыкальна ашаляваны дошкамі з нашчыльнікамі. Вокны прамавугольныя. Інтэр'ер зальны з плоскай столлю. Над бабінцам — хоры.
Свята-Міхайлаўская царква (Рамель)
Гісторыя
Пабудавана ў XVIII стагоддзі. У 1905 годзе з захаду да царквы далучана трох'ярусная званіца, завершаная шатровым дахам з галоўкай. У яе ніжнім ярусе хоры на 2 слупах.
У 1989 годзе царква аддадзена веруючым. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Царква 2-зрубная, складаецца з амаль квадратнага ў плане асноўнага і пяціграннага алтарнага зрубаў, накрытых агульным вальмавым дахам. Вільчык даху з боку галоўнага фасада прарэзаны глухім барабанам з галоўкай. Сцены вертыкальна ашаляваны дошкамі з нашчыльнікамі і завершаны простым карнізам з зубчастым падзорам. Інтэр'ер зальны з плоскай бэлечнай столлю.
Казіміроўка (Круглянскі раён)
Казіміро́ўка (, Казимировка) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Гаміньдан
Гаміньда́н, літаральна Кітайская нацыянальная партыя — кансерватыўная палітычная партыя, адна з асноўных партый Кітайскай Рэспублікі (Тайваня).
Кіраўніцтва Сунь Ятсена, раннія гады
24 лістапада 1894 года кітайскі грамадскі дзеяч і філосаф Сунь Ятсен у горадзе Ганалулу на Гаваях заснаваў Таварыства адраджэння Кітая. 20 жніўня 1905 года яно аб’ядналася з іншымі кітайскімі антыманархічнымі сіламі, у выніку з’явілася арганізацыя «Тунмэнхой» — рэвалюцыйны альянс з мэтай звяржэння Цынскай дынастыі і ўсталявання рэспублікі ў Кітаі.
«Тунмэнхой» стаў адной з рухаючых сілаў у Сіньхайскай рэвалюцыі, пасля якой 1 студзеня 1912 года абвешчана Кітайская Рэспубліка, часовым яе прэзідэнтам абраны Сунь Ятсен. Аднак Сунь не меў улады над ваеннымі і саступіў пасаду генералу Юань Шыкаю, які 12 лютага арганізаваў адрачэнне Пу І, апошняга імператара Цынскай дзяржавы.
25 жніўня 1912 года ў доме гільдыі Хугуан у Пекіне «Тунмэнхой» і пяць іншых рэвалюцыйных груповак аб’ядналіся ў Нацыянальную партыю для ўдзелу ў першых дзяржаўных выбарах. Лідарам партыі быў абраны Сунь Ятсен, а яго намеснікам — Хуан Сін.
Затым месца Сунь Ятсена заняў іншы ўплывовы рэвалюцыянер — Сунь Цзяочжэнь. Яму ўдалося атрымаць шырокую народную падтрымку, і на выбарах у Нацыянальны Сход у снежні 1912 года Нацыянальная партыя заняла большасць парламенцкіх месцаў.
Але ж, прэзідэнт Юань Шыкай пачаў ігнараваць парламент пры прыняцці рашэнняў. Сун Цзяочжэнь быў забіты ў Шанхаі ў 1913 годзе. Члены Нацыянальнай партыі (цяпер зноў на чале з Сунь Ятсенам) былі ўпэўненыя, што за гэтым стаіць Юань, і ў ліпені 1913 года арганізавалі супраць яго ўзброенае паўстанне, якое называюць Другой рэвалюцыяй, але яно было дрэнна спланавана і войскі Юань Шыкая яго задушылі. Юань распусціў парламент і ліквідаваў Нацыянальную партыю, члены якой у асноўным беглі ў эміграцыю ў Японію. Юань Шыкай абвясціў сябе імператарам у снежні 1915 года.
Знаходзячыся ў выгнанні ў Японіі, Сунь Ятсен заснаваў Кітайскую рэвалюцыйную партыю, але многія з яго старых рэвалюцыйных таварышаў адмовіліся далучыцца да яго або падтрымаць яго намаганні па падрыхтоўцы новага ўзброенага паўстання супраць Юаня. Каб далучыцца да Рэвалюцыйнай партыі, члены павінны былі прынесці прысягу на асабістую вернасць Суню, што многія старыя рэвалюцыянеры лічылі недэмакратычным і супярэчным духу рэвалюцыі. У выніку на нейкі час ён апынуўся ў значнай ступені ў баку ад рэспубліканскага руху.
Сунь вярнуўся ў Кітай у 1917 годзе, каб стварыць ваенную хунту ў Кантоне супраць Пекінскага ўрада, але неўзабаве быў вымушаны пакінуць пасаду і бегчы ў міжнародны сетлмент у Шанхаі. Там, атрымаўшы новую падтрымку, 10 кастрычніка 1919 года ён аднавіў партыю пад назвай Кітайскі Гаміньдан (中國國民黨) і стварыў яе штаб-кватэру ў Кантоне ў 1920 годзе.
З 1923 года Гаміньдан атрымліваў матэрыяльную і кадравую дапамогу ад Камінтэрна, у прыватнасці — ад Савецкага Саюза. Напрыклад, Міхаіл Барадзін быў пасланы ў Кантон, каб дапамагчы рэарганізаваць Гаміньдан на падабенстве да РКБ(б). Таксама падтрымкай савецкай улады карысталася Камуністычная партыя Кітая. Тады Гаміньдан і камуністы сталі хаўруснікамі і стварылі так званы Першы аб’яднаны фронт. Гаміньданаўскія вайсковыя і палітыкі атрымлівалі адукацыю ў Маскве.
20-30 студзеня 1924 года ў Гуанчжоу прайшоў першы партыйны з’езд Гаміньдана, на якім філасофская тэорыя пра Тры народныя прынцыпы Сунь Ятсена была зацверджана як афіцыйная ідэалогія партыі.
Кіраўніцтва Чан Кайшы, вайна з Японіяй
Пасля смерці Сунь Ятсена ў 1925 годзе палітычнае кіраўніцтва партыяй пераходзіць да прадстаўніка левага крыла Ван Цзінвэя і прадстаўніка правага крыла Ху Ханьміна. Рэальная ўлада, аднак, застаецца ў руках Чан Кайшы, які, будучы кіраўніком ваеннай акадэміі Вампу, трымаў пад кантролем армію, горад Кантон, правінцыі Гуандун і Гуансі. Кантонскі ўрад нацыяналістаў стаў у апазіцыю ўладзе мілітарыстаў, якія заселі ў Пекіне. У адрозненне ад Сунь Ятсена, Чан Кайшы амаль не меў сяброў-еўрапейцаў і не надта разбіраўся ў заходняй культуры. Практычна ўсе палітычныя, эканамічныя і рэвалюцыйныя ідэі былі запазычаныя Сунь Ятсенам з заходніх крыніц, якія ён вывучаў, знаходзячыся на Гаваях і пазней у Еўропе. Чан Кайшы, насупраць, усяляк падкрэсліваў сваё кітайскае паходжанне і сувязь з кітайскай культурай. Некалькі паездак на захад яшчэ больш падмацавалі яго нацыяналістычныя погляды. Ён актыўна вывучаў кітайскія класічныя творы і кітайскую гісторыю. З усіх трох народных прынцыпаў, абвешчаных Сунь Ятсенам, яму бліжэй за ўсё быў прынцып нацыяналізму. Чан Кайшы таксама ўхваляў ідэю Сунь Ятсена наконт «палітычнай апекі». Грунтуючыся на гэтай ідэалогіі, ён стаў дыктатарам у Кітайскай Рэспубліцы, спачатку ў кантынентальным Кітаі, а пазней на Тайвані, калі нацыяналістычны ўрад збег туды.
У 1926—1927 гадах Чан Кайшы ўзначаліў Паўночную экспедыцыю, што прывяло да завяршэння эры мілітарыстаў, і аб’яднаў Кітай пад уладай Гаміньдана. Чан Кайшы стаў галоўнакамандуючым Нацыянальна-рэвалюцыйнай арміяй. Пры фінансавай і кадравай падтрымцы з боку СССР, Чан Кайшы за дзевяць месяцаў здолеў заваяваць паўднёвую частку Кітая. У красавіку 1927 года, пасля разні чырвонай гвардыі ў Шанхаі, адбыўся канчатковы разрыў паміж Гаміньданам і камуністамі. Нацыяналістычны ўрад, які да таго часу перамясціўся ва Ухань, ссунуў яго з пасады, але Чан Кайшы не падпарадкаваўся і заснаваў свой уласны ўрад у Нанкіне. Калі ў лютым 1928 года Уханьскі ўрад канчаткова зжыў сябе, Чан Кайшы застаўся адзіным дзейным кіраўніком краіны. Пасля захопу Пекіна партыя нарэшце атрымала міжнароднае прызнанне. Тым не менш, сталіца была перанесена з Пекіна ў Нанкін — старажытную сталіцу Імперыі Мін, што паслужыла сімвалам канчатковага адмежавання ад маньчжурскай дынастыі Цын. Перыяд 1927—1937 гадоў, калі Гаміньдан кіраваў Кітаем, атрымаў назву Нанкінскае дзесяцігоддзе.
Парэчча (Глыбоцкі раён)
Парэ́чча (, Поречье) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Драбаўшчынскага сельсавета.
Рагачы (Індурскі сельсавет)
Да 30 жніўня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Далінскага сельсавета.
Святлана Іванаўна Новікава
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і настаўніка. Адзін дзед быў беларускім нацыяналістам і рэпрэсаваны, другі — уласнікам маёнтка і загінуў у час рэвалюцыі 1917—1918 гадоў. Бацька стаў адным з арганізатараў савецкага партызанскага руху на Магілёўшчыне, камісар партызанскай партызанскай брыгады.
У дзяцінстве захварэла на сухоты, і ў 1955 годзе паехала ў санаторый у Крыме. У гэты час яе бацька быў рэпрэсаваны, асуджаны да працоўна-папраўчых лагераў у Сібіры. З санаторыя Святлана Новікава ў 1961 годзе паехала ўжо Краснаярск, куды з вызваленым бацькам перабралася сям’я. У маладосці ўваходзіла ў паэтычныя гурткі.
У 16 гадоў паступіла ў Новасібірскі ўніверсітэт на матэматычны факультэт (1963). На другім курсе выйшла замуж за дэкана матфака, Віктара Шэйніна. Увосень у іх нарадзіўся сын Міця. З другога курсу як выдатніцы дазволілі вучыцца экстэрнам. На першым курсе як за курсавую работу ўзялася за адну з рэальных праблем тэорыі функцый (на чацвёртым курсе гэты вынік быў апублікаваны на ўсесаюзнай канферэнцыі). Пасля сканчэння ўніверсітэта была размеркавана ў аспірантуру. З-за хваробы сына вымушаная была прыпыніць навуковую дзейнасць. Пазней, яна лічыла гэтыя працы не вартымі ўвагі і не ўключала у свае спісы публікацый. Па размеркаванні год працавала на радыётэхнічным заводзе ў Краснаярску.
У 1973 годзе вяртаецца ў Беларусь. На працягу года працавала ў Інстытуце прыкладных фізічных праблем БДУ (ПФП). Рашала найноўшымі на той час матэматычнымі метадамі актуальныя задачы па здабычы нафты (тым часам быў пік здабычы нафты на Беларускім Палессі).
У 1990 годзе з групай вучняў звольненая з ІТК, за тое, што апублікавала свой артыкул на вядучай міжнароднай канферэнцыі па канструяванні (ШСУВ), і не ўключылі ў яго начальства у якасці першых сааўтараў.
У 1991 годзе стварыла з вучнямі Лабараторыю іерархічных многаўзроўневых сістэм, узначаліла такім чынам першую недзяржаўную навуковую установу у дакладных навуках у Беларусі. У 1997 годзе на базе лабараторыі і яе навуковых партнёраў стварыла Інстытут матэматыкі і кібернетыкі, адзіны ў Беларусі недзяржаўны навуковы інстытут у галіне дакладных навук. Была выбраная яго дырэктарам. Падрыхтавала шэраг спецыялістаў па тэорыі ведаў: Святлана Ганчарова, Канстанцін Мятлюк, Уладзімір Новік, Павел Бука.
Тэорыя ведаў
Рашэнне задачы канструявання запатрабавала стварэння новага матэматычнага апарату (прынцыпова новай матэматычнай тэорыі), паколькі ўсе ранейшыя матэматычныя тэорыі былі для яе непрыдатныя. Для гэтага Светланай Новікавай паслядоўна былі створаныя:
А таксама шэраг менш значных фармалізмаў (палоскі) і кібернетычных алгарытмаў (вусень).
Пад канец жыцця Святлана Новікава працавала над кнігай «Матэматыка, свет, …», у якой выкладзены вынік распрацоўкі тэорыі ведаў. З-за заўчаснай смерці Святланы Новікавай у 2012 годзе, кніга засталася няскончанай і ў гэтым выглядзе і была апублікаваная (ў двух выданнях: 2012 і 2016 гадоў).
Тэорыя ведаў стваралася для:
Для гэтага Месаравічам і Такахарам незадоўга да таго былі прапанаваныя іерархічныя многаўзроўневыя сістэмы. Аднак самі іерархічныя многаўзроўневыя сістэмы — заставаліся нефармалізаваныя.
Папярэдні агляд Светланы Новікавай паказаў, што ніводная з вядомых матэматычных тэорый і тэорый сістэм, рашыць задачы канструявання (фармалізацыі іерархічных многаўзроўневых сістэм) не можа. Таксама выявіўся шэраг задач, невырашальных у межах гэтых тэорый:
Неабходная была новая тэорыя, здольная вырашыць адразу ўсе гэтыя задачы.
Адначасова новая тэорыя мусіла
Ужо першая тэорыя, створаная Святланай Новікавай, фармалізм (β^+, β^-, β^0), дазволіў вырашыць усе гэтыя задачы. Усе наступныя яе тэорыі захоўвалі гэтыя магчымасці. Наступныя тэорыі толькі прапаноўвалі новыя больш звязныя выразы, з улікам досведу рашэння разнастайных практычных задач (тэхнічных, фізіка-хімічных, некаторых біялагічных, сацыяльных (дэмаграфічных), вытворчых, эканамічных, дзяржаўнага будавання, асветы, пабудовы сетак улады, і інш.)
Такім чынам тэорыя ведаў упершыню ў адзіным кодзе звязала ўсе матэматычныя веды (задачы), як вырашальныя раней (вядомыя), так і раней невырашальныя.
Матэматычнае (фармальнае) рашэнне сродкамі тэорыі ведаў (аэд тэорыі) кібернетычнай задачы канструявання (дакладней канструявання-і-кіравання, design&contol), атрыманае Светланай Новікавай, дазволіла матэматычна апісваць працэс канструявання Што дазволіла матэматызаваць:
Да задачы канструявання звяліся таксама:
Святланай Новікавай з дапамогай тэорыі ведаў былі атрыманыя прарыўныя вынікі ў розных галінах і рэалізаваны шэраг практычных праектаў.
Ацэнкі і ўганараванні
Сябра тэхнічных і праграмных камітэтаў канферэнцый ICED і IFAC Сябра Інстытута матэматыкі і кібернетыкі. Дырэктар яго (1997—2012). Прадстаўнік сеткі сувязі навукі і вытворчасці ICIMS-NOE у Беларусі (1996—2001)
Як паказаў І. А. Міклашэвіч, з дапамогай сістэмы абазначэнняў АЭД-уяўлення, распрацаванага С. І. Новікавай з супрацоўнікамі, іерархічная структура можа быць апісана наборам універсальных зменных на ўсіх структурных узроўнях. К. Мятлюк выкарыстаў тэхналогію пабудовы сімвалаў і дапасавання іерархічных сістэм, сярод стваральнікаў якой была С. Новікава, для рашэння праблемы міжузроўневай дынамикі праектаванага мехатроннага аб’екта.
Мастацкая дзейнасць
Кніга Святланы Новікавай «Матэматыка, свет, …», якая таксама мае неафіцыйную назву Манускрыпт — сканструяваная як твор сучаснага рукапіснага кніжнага мастацтва. Кніга «Матэматыка, свет, …», не прызначана для набору, а разлічаная выключна на факсімільнае ўзнаўленне. Перадрукі артыкулаў, якія складаюць другую палову гэтай кнігі — па пачатковай задуме мусілі быць перапісаныя ў стылі пачатковых рукапісных старонак. Яна спалучае як тэхналогіі і традыцыі рукапісных кніг, так і магчымасці сучасных паліграфічных тэхналогій. Манускрыпт свядома канструяваўся як сучаснае ўвасабленне традыцыі егіпецкіх навукова-тэхнічных папірусаў. Выбар кніжнай формы манускрыпту абумоўлены выключна чыста навуковай здачай данесці да чытача максімум інфармацыі.
Карнілаўка
Карні́лаўка (, Корниловка) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Святлана Іванаўна Новікава
Вобраз у мастацтве
Святлана Новікава — адзін з асноўных герояў у Рамане Васіля Якавенкі «Абярэг», які ставіць сваёй задачай апісаць працэс мадэрнізацыі Беларусі праз лёсы некалькіх яе выбітных асоб, асабіста знаёмых аўтару «Абярэгу». Святлана Новікава адзін з галоўных герояў раману, я якім Васіль Якавенка быў амаль не знаёмы, і мусіў збіраць інфармацыю з розных крыніц. (Некаторыя з вучняў Святланы Новікавай з’яўляюцца ў «Абярэгу» эпізадычнымі персанажамі.)
Альфонса II Цнатлівы
Кіраванне
Альфонса II нарадзіўся пад імем Рамон Берэнгер, але ўзышоў на аб'яднаны трон Арагона і Барселоны як Альфонса, змяніўшы імя ў гонар Альфонса I.
Апроч агульных інтарэсаў, каралёў Арагона і Кастыліі аб'ядноўвала васальная залежнасць Арагона ў адносінах да Кастыліі. Акрамя таго, 18 студзеня 1174 года ў Сарагосе Альфонса ажаніўся з інфантай Санчай, сястрой кастыльскага караля.
У 1179 годзе каралі Арагона і Кастыліі падпісалі Касорлскае пагадненне, паводле якога зоны заваяванняў на поўдні размяжоўваліся па водападзеле рэк Хукар і Сегур.
У дні кіравання Альфонса дасягнуў свайго піку ўплыў Каталоніі на поўнач ад Пірэнеяў. Яго каралеўства ўключала не толькі Праванс, але і Сердань з Русільёнам, якія ён атрымаў у спадчыну ў 1172 годзе. Васаламі Арагонскага каралеўства былі Беарн і Бігор. Таксама Альфонса меў вялікі ўплыў у Лангедоку, што дапамагала развіваць гандаль і спрыяла прытоку насельніцтва з Лангедока на новазаваяваныя землі на поўдні.
У 1186 годзе яму ўдаўся ўзмацніць каталонскі ўплыў на Сардзініі, калі ўнук яго кузіны Альгабурсы Хуг заняў з дапамогай Альгабурсы і Альфонса арбарэйскі трон.
Пры садзейнічанні Альфонса II у 1202 годзе ў Арагоне на беразе ракі Эбра з'явіўся першы ў рэгіёне цыстэрцыянскі кляштар.
Жонка і дзеці
Жонка Альфонса II — Санча Кастыльская, дачка караля Альфонса VII Кастыльскага, 1155 ці 1157—1208
Бундэсрат
Бундэсрат (Bundesrat, літ. Федэральная Рада) — орган дзяржаўнага кіравання ў нямецкіх і нямецкамоўных краінах. У розных дзяржавах займае розную пазіцыю па важнасці ўва ўрадавым апараце.
Іван Яфімавіч Пятроў
Іван Яфімавіч Пятроў (, Трубчэўск, —, ) — савецкі военачальнік, генерал арміі. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
І. Я. Пятроў нарадзіўся ў горадзе Трубчэўск Арлоўскай губерні (зараз у Бранскай вобласці Расіі). У 1916 г. скончыў гімназію ў Карачаеве. З 1917 г. у арміі, у студзені 1917 г. паступіў у Аляксееўскае юнкерскае вучылішча (Масква) і скончыў яго ў чэрвені 1917 г. Праходзіў службу ў Астрахані ў чыне прапаршчыка, быў звольнены па стану здароўя. У Чырвонай Арміі з 1918 г. (уступіў дабравольцам). Удзельнік грамадзянскай вайны (удзельнічаў у баях пад гарадамі Сызрань, Самара, Мелекес, Сімбірск, на Заходнім фронце ). Увесну 1922 г. быў накіраваны ў Сярэднеазіяцкую ваенную акругу, дзе праходзіў службу на пасадах ваенкома 63-го кавалерыйскага палка, ваенкома брыгады, ваенкома штаба дывізіі, камандзіра асобнай кавалерыйскай брыгады, камандзіра асобнай брыгады, камандзіра 1-й Туркестанскай стралковай дывізіі і інш.
У 1926 і 1931 гг. скончыў курсы ўдасканалення камсаставу. З 3 верасня 1932 па 23 чэрвеня 1940 года І. Я. Пятроў на пасадах начальніка і ваеннага камісара Аб'яднанай Сярэднеазіяцкай Чырванасцяжнай ваеннай школы імя У. І. Леніна ў Ташкенце. Пазней займаў пасады камандзіра 194-й стралковай дывізіі, інспектара пяхоты Сярэднеазіяцкай ваеннай акругі, камандзіра 27-га механізаванага корпуса.
Пасляваенны перыяд
Пасля вайны І. Я. Пятроў займаў камандныя і штабныя пасады ў Савецкай Арміі (камандуючы войскамі Туркестанскай ваеннай акругі, першы намеснік ваеннага інспектара Савецкай Арміі, начальнік Галоўнага ўпраўлення баявой і фізічнай падрыхтоўкі Узброеных Сіл СССР, намеснік галоўнакамандуючага Сухапутнымі войскамі Узброеных Сіл СССР, галоўны інспектар Міністэрства абароны СССР). З чэрвеня 1957 года – галоўны навуковы кансультант пры намесніку Міністра абароны СССР. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1946—1958 гг.)
Узнагароды
і інш.
Майкл Шэнкс
Асабістае жыццё
У 1998 годзе ў Майкла Шэнкса і актрысы і мадэлі Ваітыарэ Бандэра, якая сыграла яго жонку ў тэлесерыяле « Зорныя вароты SG-1» нарадзілася дачка Таццяна.
У 2003 годзе ажаніўся з актрысай Лекса Дойг, з якой пазнаёміўся ў 2001, на здымках тэлесерыяла « Андрамеда». У Лексы і Майкла двое дзяцей: Табіта Міа (2004) і Самуэль Дэвід (2006).
Красуля
Красу́ля (, Красуля) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Скуратоўскага сельсавета, да красавіка 1963 года — у склад Ляснянскага сельсавета.
Пратасы Якубенскія
Пратасы́ Яку́бенскія (, Протасы Якубенские) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Сухая Даліна
Суха́я Далі́на (, Сухая Долина) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Індурскага сельсавета.
У 1940—1967 гадах цэнтр Далінскага сельсавета, з 1967 па 1975 год у складзе Квасоўскага сельсавета. У верасні 1975 года перададзена ў склад Індурскага сельсавета.
Пратасы Якубенскія
Гісторыя
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Драбаўшчынскага сельсавета.
Лавуткі
Лаву́ткі (, Ловутки) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Скуратоўскага сельсавета, да красавіка 1963 года — у склад Ляснянскага сельсавета.
Джо Флэніган
Джо Флэніган (Joe Flanigan, нар.) — амерыканскі, вядомы сваёй роляй маёра / падпалкоўніка Джона Шэпарда ў навукова-фантастычным серыяле «Зорныя вароты: Атлантыда».
Біяграфія
Джо Флэніган нарадзіўся ў Лос-Анджэлесе 5 студзеня 1967. Ва ўзросце шасці гадоў ён з бацькамі пераязджае на ранча непадалёк ад Рэно (Невада). Яго бацькі, Джон і Нэнсі Флэніган, і цяпер жывуць там. Да чатырнаццаці гадоў ён вучыўся ў школе-інтэрнаце ў Ахай (Каліфорнія). Тут Джо сыграў Стэнлі Кавальскага ў школьнай пастаноўцы "Трамвая «Жаданне» Тэнэсі Уільямса. Падчас навучання ў Каларадскім універсітэце, ён атрымаў ступень па гісторыі, і па праграме абмену ездзіў на год у Парыж.
Пасля заканчэння каледжа Флэніган паспеў змяніць мноства прафесій — ад банкаўскай справы да палітыкі. Але нідзе не адчуваў сябе камфортна. Пасля таго, як яго звольнілі з часопіса «Інтэрв’ю», ён стаў беспрацоўным і пераехаў у Нью-Ёрк. Яго сусед, акцёр, пераканаў Джо паспрабаваць сябе ў гэтай справе. Акцёрскаму майстэрству ён навучаўся ў нью-ёркскім акруговым тэатры. Спачатку ён працаваў на радыё. У 1994 годзе ён упершыню здымаецца ў мінісерыялы на NBC «Сямейны альбом Даніэлы Стыл». Ён увесь час з’яўляецца ў «Сёстрах» і «Першым панядзелку».
Кар’ера
Флэнігана запрашалі граць у асобных эпізодах у серыялах «Мэрфі Браўн», «Драпежныя птушкі», «Справядлівая Эмі», «CSI: Маямі», у некалькіх серыях ў «Купідон», «Раўчуку Доўсан», «Провідэнсе» і «Профілю забойцы». Гуляў вядучыя ролі таксама ў тэлевізійных фільмах:
Здымаўся ў серыяле «Зорная Брама: Атлантыда», дзе гуляў маёра (пасля быў павышаны да падпалкоўніка) Джона Шэпарда. Джо напісаў сцэнарый для эпізоду «Вадохрышча» (эпізод 212) у гэтым серыяле.
Ігар Анатолевіч Бабко
Ігар Бабко (нар., Воса, Кобрынскі раён) — беларускі футбаліст, паўабаронца стаўбцоўскага «Кронана».
Клубная кар’ера
Ігар Бабко з’яўляецца выхаванцам ганцавіцкага футбола. Кар’еру пачаў у мясцовым клубе «Харчавік», які выступаў у першынстве Брэсцкай вобласці.
Пасля паступіў у БДУФК. Падчас вучобы выступаў у Другой лізе за такія клубы, як «Кобрын», мінскі СКВІЧ і пастаўскі ПМЦ. У 2007 разам з ПМЦ выйграў Другую лігу і на наступны сезон гуляў у Першай лізе, але пасля заканчэння сезона 2008 пастаўскі клуб быў расфармаваны.
Перад пачаткам сезона 2009 праходзіў прагляд у «Баранавічах», але ў выніку пачаў сезон у складзе «Гарадзеі». Адгуляўшы за гарадзейцаў паўсезона, пайшоў служыць у армію.
«Слуцк»
Пасля вяртання з арміі ў сярэдзіне 2010 года трапіў на прагляд у клуб «Слуцкцукар», які на той момант гуляў у Другой лізе, і ў выніку стаў іграком клуба. Па выніках сезона 2010 «Слуцкцукар» выйшаў у Першую лігу і змяніў назву на «Слуцк».
У складзе «Слуцка» на працягу трох гадоў гуляў у Першай лізе. У сезоне 2012 канчаткова замацаваўся ў аснове, а ў 2013 годзе стаў адным з лідараў каманды, забіўшы за сезон 6 галоў і аддаўшы 12 галявых перадач, што дапамагло «Слуцку» перамагчы ў Першай лізе.
У сезоне 2014 Ігар разам са «Слуцкам» дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выступаючы на пазіцыі левага паўабаронцы. У першай палове сезона выступаў не вельмі паспяхова, часам заставаўся на лаўцы запасных, але ўлетку трывала замацаваўся ў аснове. У выніку з 6 галявымі перадачамі стаў найлепшым распасоўшчыкам «Слуцка» ў сезоне.
У снежні 2014 падоўжыў кантракт са «Слуцкам» яшчэ на два гады. У сезоне 2015 ужо трывала замацаваўся ў якасці асноўнага левага паўабаронцы случан. У чэрвені 2016 года стаў капітанам «Слуцка». У снежні 2017 года зноў падоўжыў кантракт са слуцкім клубам. У сезоне 2018 працягваў выступаць у стартавым складзе, аднак у верасні атрымаў траўму, вярнуўся на поле толькі ў апошнім матчы сезона 2 снежня. У снежні 2018 года падпісаў новае пагадненне са случанамі.
Сезон 2019 пачынаў у стартавым складзе случан, аднак пазней выбыў з-за траўмы і не з’яўляўся на полі да канца сезона. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з клубам. З-за траўм мала выхадзіў на поле і ў сезоне 2020. У студзені 2021 года падпісаў новае пагадненне са «Слуцкам». У сезоне 2021 не маў трывалага месца ў складзе, часцей выхадзіў на замену ці заставаўся на лаўцы запасных.
«Кронан»
Сезон 2023 пачаў у Другой лізе ў складзе стаўбцоўскага «Кронана».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Салаўіная
Салаўі́ная (, Соловьиная) (да 30 ліпеня 1964 года Халуі́ ) — былая вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Драбаўшчынскага сельсавета. Да 1964 года мела назву Халуі. Ліквідавана ў 2007 годзе.
Анатоль Андрэевіч Люцко
Анатоль Андрэевіч Люцко  — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута (1979). Вучыўся ў Фелікса Гумена, І. Сталярова. Удзельнік мастацкіх выставак з 1982 г. Працуе пераважна ў станковым жывапісе і графіцы. Асноўныя творы: пейзажы «Ветраны дзень», «Віцебск», «Мой горад», «Лепель», «Ранішняе святло», «Парушэнне экалогіі»; кампазіцыі «Спрэчка», «Імправізацыя», «Яны ідуць», «Вяртанне», «Блакітнае імгненне», «Адраджэнне», «Датыкненне»; партрэты «Дзяўчына ў белым берэце», «Аўтапартрэт», «Партрэт дзяўчыны»; нацюрморт «Бэз». Член Саюза мастакоў з 1994 г. Жыве ў Віцебску.
Рошча (Глыбоцкі раён)
Ро́шча (, Роща) (да 30 ліпеня 1964 года Гнілякі́ ) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Лынаўка
Лы́наўка (, Лыновка) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Яскевічы (Гродзенскі раён)
Яске́вічы (, Яскевичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Індурскага сельсавета.
Бычкі (Гродзенскі раён)
Бычкі́ (, Бычки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Бросты
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета.
Пратасы Кукроўскія
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Лыскаўшчына
Лы́скаўшчына (, Лысковщина) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Скуратоўскага сельсавета, да красавіка 1963 года — у склад Ляснянскага сельсавета.
Майсеевічы
Назву Майсе́евічы маюць:
Соіна (Глыбоцкі раён)
Со́іна (, Соино) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Драбаўшчынскага сельсавета, да 1963 года — у склад Дворнаўскага сельсавета.
Канстанта ўзаемадзеяння
Канстанта ўзаемадзеяння або канстанта сувязі — параметр у квантавай тэорыі поля, які вызначае сілу (інтэнсіўнасць) узаемадзеяння часціц або палёў. Канстанта ўзаемадзеяння звязана з вяршынямі на дыяграме Фейнмана.
Канстанта калібравальнага ўзаемадзеяння
У калібровачнай тэорыі параметр сувязі g уводзіцца як каэфіцыент ў аднаго з членаў шчыльнасці лагранжыяну:
дзе G_{\mu\nu} — тэнзар калібравальнага поля.
Безразмерная канстанта сувязі вызначаецца так:
Электрамагнітнае ўзаемадзеянне
Электрамагнітная канстанта ўзаемадзеяння \alpha вызначае значэнне вяршыні працэсу выпускання віртуальнага фатона:
Гэтая велічыня вядомая як пастаянная тонкай структуры:
Моцнае ўзаемадзеянне
Канстанта ўзаемадзеяння ў квантавай хромадынаміцы \alpha_s вызначае значэнне вяршыні працэсу выпускання кваркам віртуальнага глюона:
На ядзернаму узроўні асноўным працэсам з’яўляецца выпусканне нуклонаў віртуальнага піёна:
На гэтым узроўні канстанта ўзаемадзеяння значна больш:
дзе g_{\pi N} — канстанта псеўдаскалярнага піён-нуклоннага ўзаемадзеяння.
Слабае ўзаемадзеянне
Канстанта слабага ўзаемадзеяння G_F (пастаянная Фермі) вызначае значэнне вяршыні працэсу распаду мюона:
Для аднастайнасці з іншымі канстантамі сувязі пададзім пастаянную Фермі у беспамернам выглядзе:
Гравітацыйнае ўзаемадзеянне
Інтэнсіўнасць гравітацыйнага ўзаемадзеяння вызначаецца гравітацыйнай пастаяннай Ньютана G. Для аднастайнасці з іншымі канстантамі сувязі пададзім яе у беспамернам выглядзе:
Бягучая канстанта сувязі
Пры павелічэнні імпульсаў (хвалевых лікаў k) часціц, якія ўзаемадзейнічаюць, значэнне канстанты сувязі мяняецца. Гэтае змяненне характарызуецца бэта-функцыяй \beta(g): дзе \epsilon \, — энергетычны маштаб працэсу.
Паводле сучасных уяўленняў ўсё канстанты сувязі ў планкаўскай мяжы сыходзяцца да агульнай мяжы (Вялікае аб’яднанне), у Стандартнай мадэлі канстанты перасякаюцца парамі пры наступных энергіях:
У тэорыях, якія ўцягваюць суперсіметрыю, скрыжаванне адбываецца ў адной кропцы адразу для некалькіх канстант, што робіць ідэі суперсіметрыі асабліва прывабнымі.
Малая Арава
Мала́я Арава́ (, Малая Арава) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Скуратоўскага сельсавета, да красавіка 1963 года — у склад Ляснянскага сельсавета.
Стадолішча (Глыбоцкі раён)
Стадо́лішча (, Стодолище) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года хутар уваходзіў у склад Драбаўшчынскага сельсавета.
Эд-Друз
Эд-Друз  — вулканічны масіў у паўднёвай частцы Сірыі. Найвышэйшы пункт — Эль-Джэйна (1803 м). Масіў складзены пераважна базальтамі, акружаны шырокімі лававых палямі. На схілах і вяршынях размешчаны кратары, якія дзейнічалі ў пліяцэне. На масіве расце пустынная расліннасць.
Вішнявец (Гродзенскі раён)
Вішняве́ц (, Вишневец) (да 30 ліпеня 1964 года Гно́йніца ) — да 2008 года вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Капцёўскага сельсавета.
Старнікі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вук Бранкавіч
Вук Бра́нкавіч (Вук Бранковић; каля 1345 — ) — родапачынальнік сербскай дынастыі Бранкавічаў.
Сын севастакратара Бранка Младэнавіча, які валодаў Охрыдам і быў набліжаным цара Ураша V.
Вук Бранкавіч каля 1370 года стаў валадаром вобласці Косава з гарадамі Прышціна, Вучытрн і Звечан. У 1377 годзе пад яго ўладу патрапіла Скоп’е, а ў 1378 — Прызрэн
Вук быў зяцем князя Лазара і ўдзельнічаў у бітве на Косавым полі 1389.
Пасля паражэння быў вымушаны перадаць асманам Скоп'е ў 1392 годзе і выплачваць даніну. Каля 1396 года султан Баязід I выгнаў Вука з яго ўладанняў, і ён памёр у выгнанні 6 кастрычніка 1397 года.
Каля 1371 года Вук ажаніўся з Марэ (†1426), старэйшай дачкой князя Лазара і княгіні Міліцы. У іх было тры сыны: Грыгур, Георгій (дэспат, 1427—1456) і Лазар.
Міхейкава (Круглянскі раён)
Міхе́йкава (, Михейково) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Пярэступ
Пярэ́ступ, брыёнія (Bryonia) — род кветкавых раслін сямейства. Налічвае каля 10 відаў, пашыраных пераважна ў Міжземнамор’і, Заходняй і Сярэдняй Азіі, на Каўказе.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з клубнепадобнымі каранямі і пераважна лазячымі сцёбламі з простымі вусікамі. Лісце пяцілопасцевае або глыбокараздзельнае, часам суцэльнае. Расліны адна- і двухдомныя. Кветкі аднаполыя, дыяметрам да 1,5 см, у пазушных суквеццях. Плод — ягада.
Выкарыстанне
Інсектыцыдныя, фарбавальныя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Карані пярэступа выкарыстоўваюцца ў якасці лекавага сродка.
і  — ядавітыя расліны.
Бабкі
Назву Бабкі маюць
Вялікая Альшанка (Гродзенскі раён)
Вялі́кая Альша́нка (, Великая Ольшанка) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета.
Навапруддзе
Навапру́ддзе (, Новопрудье) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Тафта
Тафта́ (taffetas, taffetà, ад  — «скручаны, світы, сатканы»; не блытаць з сінтэтычнай падкладачнай тканінай тафета) — разнавіднасць шчыльнай тонкай глянцавай тканіны палатнянага перапляцення з туга скручаных нітак шоўку, бавоўны або сінтэтычных арганічных палімераў. Ужываецца для пашыву святочнага і вячэрняга адзення, дэкору і абіўкі мэблі, вырабу тавараў народнага спажывання.
Для тафты характэрныя калянасць, шчыльнасць і ломкасць зморшчын. Дзякуючы сваёй пластычнасці яна дае магчымасць ствараць пышныя сілуэты, аб’ёмныя драпіроўкі.
Гісторыя
На Русі тафта вядомая з XIV стагоддзя, спачатку як імпартны тавар, куды ўвозілася з Візантыі і краін Азіі. У Вялікае Княства Літоўскае імпартавалася з Італіі (з Фларэнцыі ў XVI—XVII стагоддзях) і Францыі (у XVII стагоддзі).
Выкарыстоўвалася для пашыву жаночага і мужчынскага верхняга адзення (кафтанаў, нагавіц,, прыбраных кашуль, сарафанаў), аддзелкі футра, галаўных убораў і іншага ў якасці асноўнага або падкладачнага матэрыялу.
Уласцівасці
Валодае наступнымі характарыстыкамі:
Сучасныя разнавіднасці
Першапачаткова тафта была толькі шаўковай або баваўнянай, але сёння мноства відаў тафты вырабляецца з сінтэтычных валокнаў. Белая і светла-крэмавая тафта папулярная як тканіна для вясельных сукенак.
Тафта шанжан
Тафта́ шанжа́н (changeant — зменлівы) — разнавіднасць тафты з двухколерным пералівістым эфектам.
Педра II Каталік
Педра II Каталік (Pedro II el Católico, Pere el Catòlic; 1174 або 1176  —, бітва пры Мюрэ) — кароль Арагона, граф Барселоны, Жэроны, Асона, Безалу, Сердані і Русільёна, Паларса і Рыбагорсы з 1196 года, сеньёр Манпелье з 1204 года, першы васал Рымскага Папы сярод арагонскіх каралёў, актыўны барэц з маўрамі і ўдзельнік падзей альбігойскага крыжовага паходу.
Бацькі і пачатак валадарання
Бацькам Педра быў Альфонса II, сын графа Барселонскага (ён першапачаткова насіў імя Райман Берэнгер), першы агульны манарх Арагона і Каталоніі і заснавальнік Барселонскай дынастыі арагонскіх каралёў, маці — Санча Кастыльская (1154—1208), дачка караля Кастыліі Альфонса VII.
Педра II узыйшоў на прастол пры вельмі крытычных акалічнасцях у 1196 годзе пасля смерці бацькі. Пашырэнне арагонска-каталонскіх уладанняў на тэрыторыі Паўднёвай Францыі, дзе беспарадкі былі пастаяннымі, надзвычай ускладняла палітычнае становішча. У 1197 годзе ён выдаў закон супраць ератыкаў, які прадпісваў ім пакінуць каралеўства (акрамя горада Барселоны) пад страхам спалення на вогнішчы.
У 1200 годзе Педра II заключыў саюз з каралём Кастыліі Альфонса VIII і каралём Леона Альфонса IX супраць Навары; напаўшы на апошнюю, саюзнікі адабралі ў яе шэраг тэрыторый.
Васальная прысяга Рымскаму Папу
4 лютага 1204 года Педра Арагонскі па ўласнай ініцыятыве прынёс у Рыме васальную прысягу Папе Інакенцію III. Папа Рымскі каранаваў яго і пасвяціў у рыцары; тым самым каралеўства Арагона і Каталоніі апынулася ў васальнай залежнасці ад Пап. Педра II абавязаўся выплачваць штогадовую даніну Святому Прастолу, весці барацьбу за выгнанне маўраў з Пірэнейскага паўвострава —- Рэканкісту і змагацца з ератыкамі. За гэта ён атрымаў тытул «абаронца веры» (difensore della Fede) і мянушку Каталік.
Дакладна не вядомыя сапраўдныя матывы, якія заахвоцілі Педра пайсці на такую навіну, якая ішла насуперак звычаямі Арагонскага каралеўства і Барселонскага графства. Відавочным ці афіцыйным, як мы сказалі б цяпер, матывам было, відаць, імкненне атрымаць падтрымку Папы і дапамога генуэзцаў і пізанцаў — уладальнікаў вялікіх флотаў — для заваявання Балеарскіх астравоў. Таксама цалкам верагодна, што Педра II, абапіраючыся на падтрымку Папы, жадаў вырашыць больш выгодным для сябе чынам палітычныя праблемы, звязаныя з паўднёвафранцузскімі тэрыторыямі. Там жа ў Рыме ён дамовіўся пра заручыны выхаванца Папы Рымскага Фрыдрыха Гогенштаўфена, рымскага караля і караля Сіцыліі (будучага імператара Фрыдрыха II), са сваёй сястрой Канстанцыяй Арагонскай. Шэраг прадстаўнікоў арагонскай знаці і гарадоў выказалі незадаволенасць гэтай прысягай, але кароль не саступіў пад іх ціскам.
Шлюб
У тым жа 1204 годзе Педра II узяў шлюб з Марыяй дэ Манпелье, дачкой Гільёма VIII, сеньёра Манпелье. Тым самым Педра далучыў да Каталоніі феод Манпелье. Ад гэтага саюза нарадзілася двое дзяцей — Санча (1205—1206) і Хаймэ (1208—1276), які атрымае ў спадчыну прастол і ўвайшоў у гісторыю як Хаймэ I Заваёўнік. Але кароль абыходзіўся з жонкай так дрэнна, што яна паехала ў Рым жаліцца на яго. Тым часам ён запатрабаваў разводу, але ў 1213 годзе Марыя дэ Манпелье памерла ў Рыме; хадзілі чуткі, што Педра падаслаў да яе атручальнікаў.
Удзел у бітве пры Лас-Навас-дэ-Талоса
У 1212 годзе Папа Рымскі Інакенцій III абвясціў на Пірэнейскім паўвостраве крыжовы паход супраць маўраў — у гэтым выпадку дынастыі Альмахадаў, якія валодалі шматлікімі землямі на паўвостраве. Паход узначаліў кастыльскі кароль Альфонс VIII, яго падтрымалі каралі Арагона, Леона, Партугаліі і Навары, магістры рыцарскіх ордэнаў і шматлікія рыцары як з Іспаніі, так і з Паўднёвай Францыі.
Бітва адбылася 16 ліпеня 1212 года. Педра II, які прывёў 3000 рыцараў і атрад арбалетчыкаў, камандаваў у ім левым крылом крыжакоў. У выніку бітвы халіф Альмахадаў Якуб ан-Насір пацярпеў разгромнае паражэнне. Бітва пры Лас-Навас-дэ-Талоса стала найважнейшым этапам Рэканкісты.
Педра II і Альбігойскі крыжовы паход
У 1209 годзе той жа Папа абвясціў крыжовы паход супраць ератыкаў Паўднёвай Францыі — альбігойцаў і іх заступнікаў, у тым ліку графа Раймунда VI Тулузскага, які даводзіўся зяцем Педра II у якасці мужа яго сястры Элеаноры. У Педра былі і іншыя інтарэсы ў Паўднёвай Францыі, а таксама шэраг васалаў. Спачатку ён прытрымліваўся нейтралітэт у адносінах да крыжакоў; калі яны падступілі да Каркасону, ён паспрабаваў уступіцца за свайго васала — віконта Раймунда-Ражэра Транкавеля, які схаваўся там, але нічога не дамогся. У 1211 годзе ён нават прыняў ад правадыра крыжакоў Сімона дэ Манфора васальную клятву за віконцтва Каркасон, аднятае ў Транкавеля. Ён паабяцаў ажаніць свайго сына Хаймэ на дачцы Манфора Аміцыі і ў пацверджанне гэтага аддаў апошняму сына ў закладнікі. Але ў 1212 годзе, пасля паходу на маўраў, ён па просьбе Раймунда VI і гараджан узяў пад сваё заступніцтва Тулузу. Напачатку 1213 года ён заступаўся за феадалаў Лангедока перад царкоўным саборам, скліканым у Лаворы, але беспаспяхова. І тады Педра II падняў зброю ў іх абарону.
12 верасня 1213 года пад замкам Мюрэ, абложаным арагонцамі ў саюзе з атрадамі графаў Фуа і Тулузы, адбылася бітва паміж войскамі Педра II і Сімона дэ Манфора. Крыжакі перамаглі; сам кароль Педра загінуў у баі.
Сонечнае зацьменне 1 лістапада 1929 года
Сонечнае зацьменне 1 лістапада 1929 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне 1 лістапада 1929 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1929 годзе і 68-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 9 мая 1929 года, наступнае — 28 красавіка 1930 года.
Новае Радча
Да красавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Ляснянскага сельсавета.
Сукліна
Су́кліна (, Суклино) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Інфраструктура
Праз вёску праходзіць мясцовая аўтамабільная дарога (Мнюта 2—Вялец).
Да 2016 года працавала Суклінская школа-дзіцячы сад.
Гібулічы
Гібу́лічы (, Гибуличи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Гібуліцкага сельсавета. Да 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Малахавіцкага сельсавета, да 1977 года — у склад Каробчыцкага сельсавета.
Тоўсцікі (Глыбоцкі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Драбаўшчынскага сельсавета.
Эш-Шэйх
Эш-Шэйх  — горны масіў у горным хрыбце Антыліван. Найвышэйшы пункт — 2814 м над узроўнем мора. Даўжыня масіва каля 60 км, плошча каля 1000 км². Эш-Шэйх уваходзіць у вадазборны басейн трох асноўных крыніц ракі Іардан — Эль-Хасбані, Лідані і Баніяс.
Падпаўлоўе
Падпаўло́ўе (, Подпавловье) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Федэральны канцлер Аўстрыі
''Гэта артыкул пра сучасных (з 1918 года) аўстрыйскіх канцлераў. Пра кіраўнікоў урада Аўстрыі імперскага перыяду (1804—1918) гл. Міністры-прэзідэнты Аўстрыі''.
Федэральны канцлер Аўстрыі (Bundeskanzler) — кіраўнік урада ў Аўстрыі. Канцлер з’яўляецца старшынёй федэральнага ўрада Аўстрыі. Ён каардынуе працу ўрада і прадстаўляе палітыку ўрада перад парламентам і грамадскасцю. Узначальваючы кіруючую партыю, ён з’яўляецца палітычным лідарам парламенцкай фракцыі. Дзеючы канцлер Аўстрыі — Брыгітэ Бірляйн.
Прызначэнне
Федэральнага канцлера прызначае Федэральны прэзідэнт Аўстрыі. Пры гэтым ён прымае да ўвагі меркаванне большасці ніжняй палаты парламента — Нацыянальнага савета. Нацыянальны савет можа вынесці вотум недаверу федэральнаму ўраду ці асобным федэральным міністрам, аднак канчатковае рашэнне аб адстаўцы ўрада ці міністраў прымае прэзідэнт.
Паўлова
Паўло́ва (, Павлово) — вёска ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Круглянскага сельсавета.
Горніца (вёска)
Го́рніца (, Горница) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Гневяншчына
Гневяншчы́на (, Гневенщина) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцёўскага сельсавета.
Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Каробчыцкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Баранавіцкага сельсавета.
Філіпава (Глыбоцкі раён)
Філі́пава (, Филипово) — былая вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Драбаўшчынскага сельсавета, да 1963 года — у склад Дворнаўскага сельсавета.