cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іонны абмен
Прынята разглядаць іонны абмен як гетэрагенную абменную хімічную рэакцыю, якая характарызуецца канцэнтрацыйнай канстантай раўнавагі. Працэс іоннага абмену мае дыфузійны характар. Каэфіцыент дыфузіі іонаў у іанітах (10-6 см²/с) памяншаецца з павелічэннем зарадаў іонаў і ступені сшытасці іанітаў. Выкарыстоўваюць у цеплавой і атамнай энергетыцы для атрымання абяссоленай вады, у гідраметалургіі пры пераапрацоўцы бедных руд каляровых, рэдкіх і высакародных металаў, у аналітычнай хіміі (іоннаабменая храматаграфія).
Сальта (Аргенціна)
Са́льта — горад на поўначы Аргенціны, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Сальта. Заснаваны іспанцамі ў 1582 годзе.
Вузел чыгунак і аўтамабільных дарог. Дзейнічаюць 2 універсітэты, аэрапорт, прадпрыемствы харчовай (цукровая, тытунёвая), лёгкай і нафтаперапрацоўчай прамысловасці. Горад з'яўляецца гандлёвым цэнтрам сельскагаспадарчага раёна (цукровы трыснёг, тытунь, рыс).
Дзмітрый Альбертавіч Саламацін
Дзмітрый Альбертавіч Саламацін (Саламатін Дмитро Альбертович; нар., 26 красавіка 1965, Караганда, Казахская ССР, СССР) — украінскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Народны дэпутат Украіны, першы намеснік кіраўніка парламенцкага Камітэта па пытаннях навукі і адукацыі і член Камітэта па пытаннях бюджэту (ліпень 2006). Генеральны дырэктар Дзяржаўнай кампаніі па экспарту і імпарту прадукцыі і паслуг ваеннага і спецыяльнага прызначэння; Генеральны дырэктар Дзяржаўнага канцэрна «Укроборонпром» (2010—2012), Міністр абароны Украіны (8 лютага 2012 — 24 снежня 2012). Член СНБА Украіны (17 лютага 2012 — 24 снежня 2012).
Іонны радыус
Іонны радыус — характарыстыка адлегласцей паміж ядрамі катыёнаў і аніёнаў у іонных крышталях. Эксперыментальныя метады, напрыклад рэнтгенаўскі структурны аналіз і мікрахвалевая спектраскапія, прыкладна аднолькава ацэньваюць між'ядзерныя адлегласці, але значэнні іоннага радыуса для індывідуальных іонаў істотна адрозніваюцца. Шырока выкарыстоўваюцца ў крышталяхіміі і геахіміі.
Замастоцкі сельсавет (Мінскі раён)
Утвораны 24 верасня 1926 года як Замастоцкі нацыянальны польскі сельсавет у складзе Смілавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смілавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Пухавіцкага раёна. 25 ліпеня 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу Мінска. З 26 мая 1935 года сельсавет у складзе Мінскага раёна БССР. 23 жніўня 1937 года рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Абчацкага сельсавета.
Гурка (возера)
Гу́рка — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 10 км на паўднёвы ўсход ад горада Браслаў, за 2 км на паўднёвы ўсход ад аграгарадка Ахрэмаўцы, у басейне ракі Друйка.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,42 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1 км.
Схілы на захадзе вышынёй да 10 м, на ўсходзе да 15 м. З поўначы і поўдня да возера прымыкаюць даліны часовых вадацёкаў. Праз сістэму каналаў на поўначы злучана з возерам без назвы. Зарастае.
Студзёніца
Студзёніца — рака ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дрыса.
Даўжыня Студзёніцы 12 км. Пачынаецца за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Грышына, упадае ў возера Валоба прыкладна за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Забор’е. Плошча вадазбору 27 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,4 м/км. Рэчышча ў верхнім цячэнні каналізаванае.
Велікянцы (возера)
Велікя́нцы — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 12 км на захад ад горада Браслаў, каля вёскі Велікянцы, у басейне ракі Друйка.
Плошча паверхні 0,07 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,32 км. Даўжыня берагавой лініі 1,2 км.
Архідыяцэзія Арушы
Архиепархия Аруши (Archidioecesis Arushaënsis) — архідыяцэзія Рымска-Каталіцкай Царквы з цэнтрам у горадзе Аруша, Танзанія. У мітраполію Дар-эс-Салама ўваходзяць дыяцэзіі Мбулу, Мошы, Самэ. Кафедральным саборам архідыяцэзіі Арушы з'яўляецца царква Святой Тэрэзы.
Гісторыя
1 сакавіка 1964 года Рымскі Папа Ян XXIII выдаў булу «Christi mandata», якой заснаваў дыяцэзію Арушы, вылучыўшы яе з дыяцэзіі Мошы. Першапачаткова дыяцэзія Арушы ўваходзіла ў мітраполію Дар-эс-Салама.
Ёнкерс
Ёнкерс (Yonkers) — горад на Атлантычным узбярэжжы ЗША, у штаце Нью-Ёрк. Паўночны жылы прыгарад Нью-Ёрка на левым беразе ракі Гудзон. Заснаваны ў 1641 годзе галандцамі, горад з 1855 года.
Прамысловасць
Машынабудаванне (электронныя кампаненты, фотаапараты, падшыпнікі), лёгкая, цукровая, фармацэўтычная.
Готфрыд фон Эрдмансдорф
Готфрыд фон Эрдмансдорф (Gottfried von Erdmannsdorf;,  — , ) — нямецкі ваенны злачынец, генерал-маёр.
Удзельнік першай сусветнай вайны, афіцэр егерскай службы. Ваенны камендант Эрфурта ад 10 лістапада 1938. Ад 1 верасня 1939 уваходзіў у штаб 12-й Арміі. Ад 1 кастрычніка 1939 — камандуючы 171-га пяхотнага палка, 5 кастрычніка 1942—18 сакавіка 1944 — камандуючы 465-й дывізіі. У 1942 узнагароджаны Рыцарскім Крыжам. У красавіку-30 чэрвеня 1944 камандуючы камандуючы Магілёўскага ўмацаванага раёна. Удзельнік карных акцый на тэрыторыі Беларусі.
27—28 чэрвеня 1944 узяты ў палон савецкімі войскамі. На Мінскім працэсе 1946 быў асуджаны 29 студзеня 1946 да вышэйшай меры пакарання. Павешаны 30 студзеня 1946 на Мінскім іпадроме.
Non possumus
Non possumus  — формула катэгарычнай адмовы.
Гісторыя
Евангельскае паданне («Дзеянні апосталаў», IV, 20) прыпісвае гэтыя словы апосталам Пятру і Яну. «Мы не можам не гаварыць таго, што бачылі і чулі», — адказалі яны святарам і садукеям, якія забаранялі прапаведаваць вучэнне Хрыста. Для Рымскіх Пап гэта выслоўе стала формулай адмовы свецкай улады, якая патрабуе выконваць яе загады. У 1529 годзе ў адказ на просьбу развесці караля Англіі Генрыха VIII Клімент VII выкарыстаў менавіта гэту формулу. Гэтыя ж слова выкарыстаў у 1860 годзе Папа Пій IX, адказваючы Напалеону III, які патрабаваў аддаць каралю Італіі папскую правінцыю Раманья.
Ларэта Янг
У 1930-х і 1940-х гадах Ларэці Янг лічылі ўвасабленнем элегантнасці і хараства кінадзівы, за чвэрць стагоддзя яна знялася прыкладна ў ста карцінах, гуляла ў такіх геніяў кінематографа як Фрэнк Капра, Сесіл Блаўнт Дэміль, Джон Форд і Орсан Уэлс.
1957 год у гісторыі кіно
1957 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Аляксандр Уладзіміравіч Цітоў
Аляксандр Цітоў (нар. ) — беларускі гандбаліст, лінейны фінскага клуба «Рыйхімякі» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Біяграфія
Пачынаў кар’еру ў мінскім СКА, у 2010—2012 гадах выступаў за сталічнае Дынама, пазней вярнуўся ў СКА. У 2013—2015 гадах выступаў ва ўкраінскім «Маторы» і польскіх «Азотах». У 2015 годзе вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Машэкі». Улетку 2016 года перайшоў у фінскі клуб «Рыйхімякі».
Пачаў выступаць за нацыянальную зборную Беларусі па гандболе з 2006 года. Выступаў на чэмпіянатах свету 2013, 2015, 2017, чэмпіянатах Еўропы 2008, 2014, 2016, 2018.
Мікалай Густававіч Легат
Мікалай Густававіч Легат (,  —, ) — рускі артыст балета, педагог, балетмайстар. Заслужаны артыст Імператарскіх тэатраў (1914).
Біяграфія
Сын балетных танцоўшчыкаў Пецярбургскай імператарскай сцэны Густава Легата і яго жонкі характарнай танцоўшчыцы і пантамімнай актрысы Марыі Сямёнаўны Легат (у дзявоцтве Гранкен ), брат Сяргея Легата. Усяго ў сям’і было пяцёра дзяцей, і ўсе былі аддадзены ў балетную школу.
У 1888 годзе скончыў балетнае аддзяленніе Пецярбургскага тэатральнага вучылішча (займаўся ў Г. І. Легата, М. І. Волкава, П. А. Герта, Х. П. Іагансона).
З 1907 года гастраляваў у Парыжы, Берліне, Лейпцыгу, Вене, Празе, Варшаве.
Валодаў бездакорнай тэхнікай і акцёрскім дараваннем. Танцаваў з Г. Паўлавай, М. Ф. Кшасінскай, Т. П. Карсавінай, В. І. Праабражэнскай і інш.
З 1902 года — памочнік балетмайстра, з 1905 года — другі балетмайстар, з 1910 года — галоўны балетмайстар Марыінскага тэатра.
Быў адным з вядомых педагогаў. У 1896—1914 гадах выкладаў у Пецярбургскім тэатральным вучылішчы. Змагаўся за непахіснасць правілаў класічнага танца ў школе, за чысціню класічнага танца. Яго асноўным педагагічным прынцыпам быў індывідуальны падыход да кожнага вучня. У Мікалая Легата вучыліся: Г. Паўлава, М. М. Фокін, Т. П. Карсавіна, Л. Г. Кякшт, Вацлаў і Браніслава Ніжынскія, А. Я. Ваганава, Ф. Лапухоў.
Адначасова праявіў сябе як мастак. Разам з малодшым братам Сяргеем намаляваў серыю карыкатур на дзеячаў пецярбургскага балета. Плёнам іх мастацкай творчасці стаў сумесна выдадзены альбом «Рускі балет у карыкатурах» (СПб, 1903), які ўключае карыкатуры на праслаўленых дзеячаў рускага балета: Э. Чэкеці, А. Я. Ваганаву, М. К. Абухава, М. М. Петыпа, А. В. Шыраева, Т. Карсавіну, М. М. Фокіна, М. Ф. Кшасінскую, К. М. Кулічэўскую і мноства іншых, а акрамя таго стварылі серыю аўташаржэй і на сябе. .
З 1914 года, пакінуўшы Марыінскі тэатр (дырэкцыя не аднавіла з ім кантракт), ставіў балеты на сцэне Народнага дома («Белая лілея» Б. Асаф’ева, «Ружа Маргіты» І. І. Армсгеймера і інш.), працаваў у Школе рускага балета А. Л. Валынскага, даваў прыватныя ўрокі, гастраляваў.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў пачатку 1920-х Мікалая Легата запрасілі выкладаць у Маскоўскае тэатральнае вучылішча, але там ён не прыжыўся. Вяртанне ў родны горад адзначылася яго скандальным артыкулам у часопісе «Жыццё мастацтва» (1922, № 25, 27 чэрвеня), у якой дзейнасць Петраградскай балетнай школы падвяргалася рэзкай крытыцы.
У жніўні 1922 года М. Легата абралі сябрам вышэйшага харэаграфічнага савета былога Марыінскага тэатра, закліканага кіраваць трупай. Нягледзячы на гэта, восенню таго ж года ён пакінуў Расію.
Выкладаў у трупе Рускі балет Дзягілева (1925—1926).
У 1923 годзе адкрыў школу ў Лондане, якую з 1926 года ўзначаліла яго жонка — Н. А. Нікалаева-Легат. Сярод вучняў Мікаля Легата былі Н. дэ Валуа, М. Фонтэйн, Ф. Аштан і інш.
Аўтар кнігі «Апавяданне пра рускую школу» (1932).
Асноўныя ролі
Сярод партый М. Легата: Зігфрыд, Дэзірэ («Лебядзінае возера», «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага), Альберт («» А. Адана), Базіль («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Жан дэ Брыен («» А. Глазунова), Арлекін, Лука («Арлекінада», ««Чароўная флейта»» Р. Дрыга), Франц («Капелія» Л. Дэліба).
Вяршыняй акцёрскай кар’еры Легата стала роля Грэнгуара ў балеце «» Ц. Пуні. Першы выступ (4.1.1904) нічым не прадвяшчаў таго поспеху, які выпадзе выканаўцу праз тры гады. Спатрэбіўся не толькі сцэнічны, але, галоўнае, жыццёвы досвед (страта любімага брата Сяргея, які пакончыў з сабой), каб адбылася гэтая метамарфоза — з безуважнага чалавека ў чалавека, які востра адчувае чужое гора.
Пастаноўкі
Паставіў балеты «Фея лялек» (1903, сумесна з С. Легатам); «Кот у ботах» А. Міхайлава (1906), «Пунсовенькая кветачка» Ф. Гартмана (1907); аднавіў балеты, пастаўленыя М. І. Петыпа, — «Поры года» (1907); «Талісман» Р. Дрыга (1909), «Сіняя барада» П. Шэнка (1910).
Селішчанскі сельсавет (Ушацкі раён)
Се́лішчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Селішча.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Плінскі сельсавет у складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Пліна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Селішча, сельсавет перайменаваны ў Селішчанскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна. 9 ліпеня 1965 года ў склад Лутаўскага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (Бярозкі, Двор Пліна, Забораўна, Замошша-I, Замошша-II, Новае Сяло, Паперына, Пліна, Пушча, Роўбы, Старое Сяло, Угрынкі і Чабатова). З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Селішчанскага сельсавета 15 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Кубліцкага (11 населеных пунктаў: вёскі Анікеўшчына, Баяршчына, Воцькавічы, Двор Зерчаніцы, Загуззе, Зерчаніцы, Лажане, Мажуйкі, Мар’янполле, Рыбакі і Селішча) і Ушацкага (4 населеныя пункты: вёскі Заазер’е, Матырына, Салонец 1 і Салонец 2) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 15 населеных пунктаў.
Георг Роберт Вайсіг
Георг Роберт Вайсіг (Georg Robert Weißig; ? —, ) — нямецкі ваенны злачынец.
Падпалкоўнік, камандзір 26-га паліцэйскага палка. Удзельнік карных акцый на тэрыторыі Беларусі. На Мінскім працэсе 1946 папрасіў памілаваць замест сябе свайго малодшага падначаленага, быў асуджаны 29 студзеня 1946 да вышэйшай меры пакарання. Павешаны 30 студзеня 1946 на Мінскім іпадроме.
Мосарскі сельсавет (Ушацкі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Завячэльскага сельсавета. 10 мая 1958 года ў склад Жарскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Вацлавова і Завыдрына). 20 мая 1960 года ў склад Сарочынскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Бутава, Жывалака, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Пілатоўшчына і Северыны). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Мосараўскага сельсавета 18 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сарочынскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 16 населеных пунктаў: вёскі Арцюшкі, Баравыя, Белае, Вялічкаўцы, Вярхоўе, Гара, Губінка, Завячэлле, Занавінне, Кісялёва, Мосар, Немірова, Рубанікі, Старынка, Урбанова і Шасцярні.
Помнік Янку Купалу (Гродна)
Помнік Янку Купалу — помнік у Гродне, размешчаны па вул. Ажэшка, перад будынкам Гродзенскага ўніверсітэта. Пастаўлены ў 1964 годзе ў сувязі з прысваеннем у 1957 годзе інстытуту імя класіка беларускай літаратуры Янкі Купалы. Аўтар помніка скульптар Заір Азгур.
Бронзавы скульптурны партрэт народнага паэта (1,2 м) устаноўлены на кансолі, што ўмацавана на стэле (4 м). Рысы твару песняра выкананы з рэалістычнай выразнасцю. На бетоннай стэле — адлітыя ў метале купалаўскія радкі:
Пляцоўка перад помнікам выкладзена плітамі, вакол яе газоны.
Альфрэд Ёдль
Альфрэд Ёдль (Alfred Jodl;, Вюрцбург, Баварыя, Германская імперыя — , Нюрнберг, Баварыя) — нямецкі ваенны дзеяч. Начальнік Штаба аператыўнага кіраўніцтва Вярхоўнага камандавання вермахта, генерал-палкоўнік (з 1 лютага 1944 г.). 7 мая 1945 года падпісаў Акт капітуляцыі Германіі. Разглядаўся Нюрнбергскім трыбуналам як адзін з галоўных ваенных злачынцаў і па рашэнні суда быў павешаны.
Лідымо
Лідымо́ (, Лидымо) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэльмінскага сельсавета. Размешчана за 16 км на ўсход ад Брэста, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Усходні.
Гісторыя
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 5 вяскоўцаў.
Ганс Герман Кок
Ганс Герман Кок ці Кох (Hans Herman Kock (Koch);  —, ) — нямецкі ваенны злачынец.
Віталь Віктаравіч Кажанеўскі
Віталь Кажанеўскі (нар. ) — беларускі гандбаліст, левы крайні. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Біяграфія
Выступаў за нацыянальную зборную Беларусі па гандболе з 2004 года. У складзе беларускай зборнай прымаў удзел у чэмпіянаце свету 2013.
Мінскі працэс 1946 года
Мінскі працэс 1946 года — судовы працэс над нямецкімі ваеннымі злачынцамі, які адбыўся ў Мінску ў студзені 1946 года.
Удзельнікі
Суддзямі на працэсе былі генерал-маёр юстыцыі Кедраў (старшыня), палкоўнікі юстыцыі Сахараў і Вінаградаў (сябры суду), маёр юстыцыі Іваноў (сакратар). Абвінавачванне прадстаўляў ваенны пракурор генерал-маёр юстыцыі Ячэнін. Абарону здзяйснялі адвакаты Міхальскі, Бядросаў, Савенка, Татарынцаў, Гаўрылаў, Плявака і Пятрэнка (Франц Карл Гес адмовіўся ад адвакату і абараняў сябе сам).
Абвінавачанымі былі 18 прадстаўнікоў нямецкае акупацыйнае ўлады на Беларусі: генералы, афіцэры, унтэр-афіцэры, радавыя, прадстаўнікі вермахту і войскаў СС, паліцыі, гестапа, жандармерыі, сябры нацыскай партыі і беспартыйныя. Тым самым прысуд выносіўся як бы не толькі пэўным ваенным злачынцам, але і ўсёй нямецкай ваеннай машыне ў агуле.
Суд
Першае паседжанне Ваеннага Трыбуналу адбылося ўвечары 15 студзеня 1946 года ў Мінску ў памяшканні аружнога Дому Афіцэраў. Працэс быў адкрытым, на паседжаннях прысутнічала каля 1000 чалавек, якія прадстаўлялі ўсе вобласці і раёны БССР. На сцэне за сталом сядзелі суддзі, абвінавачаныя сядзелі на 18 лаўках бокам да гледачоў.
Абвінавачванні зачытваліся цэлы дзень. Падсудныя вінаваціліся ў знішчэнні мірных савецкіх грамадзян, зверскіх расправах і здзеках з савецкіх ваеннапалонных, масавым згоне грамадзянскага насельніцтва ў нямецкае рабства, разбурэнні гарадоў, вёсак і рабаванні цывільнага насельніцтва. Судовае следства цягнулася да 27 студзеня, калі распачаліся спрэчкі бакоў. Большая частка пседжанняў 28 студзеня была прысвечаная выступам адвакатаў, якія сцвярджалі, што падсудныя, безумоўна, вінаватыя, але заслугоўваюць паблажкі, бо, па-першае, раскаяліся, а па-другое, толькі выконвалі загады вышэйшага кіраўніцтва краіны. Пасля падсудным было нададзена права апошняга слова. Усе яны раскайваліся, прасілі літасці і асуджалі фашызм, толькі камандзір 26-га паліцэйскага палка падпалкоўнік Георг Роберт Вайсіг папрасіў памілаваць не сябе, а свайго маладога падначаленага, а обер-лейтэнант СС Ганс Герман Кок абвясціў, што: «''Усе тыя злачынствы, якія я здзейсніў у Расіі, я здзейсніў не толькі праз паслухмянае выкананне тых загадаў, якія давалі мае начальнікі, але таксама з прызнання і выканання расавай тэорыі. Забіваў і знішчаў таксама па ўласнай ініцыятыве. …Шмат крыві на маіх руках. …У дадзены момант чакаю смяротнага прысуду''».
Прысуд быў абвешчаны 29 студзеня і быў сустрэты апладысментамі. 14 з 18-і падсудных (Іаган Георг Рыхерт, Эбергард Герф, Готфрыд фон Эрдмансдорф, Георг Роберт Вайсіг, Эрнест Аўгуст Фальк, Ганс Герман Кок, Паўль Карл Айк, Карл Макс Лангут, Бруна Франц Мітман, Франц Карл Гес, Райнгард Георг Моль, Рольф Оскар Бурхард, Аўгуст Іозеф Бітнер, Фішэр) былі асуджаныя да смяротнага пакарання, астатніх (Ганс Іозеф Хехтль, Бруна Макс Гец, Родэнбуш, Гетэрых) засудзілі да ссылкі на катаржныя працы на тэрмін у 15—20 гадоў.
Пакаранне
Здзяйсненне пакарання было прызначана на 30 студзеня. Месцам для яго быў выбраны мінскі іпадром (участак абмежаваны вуліцамі Ульянаўская і Чырвонаармейская, а таксама Свіслаччу). На беразе Свіслачы былі ўсталяваныя 6 т-падобных і 2 г-падобных шыбеніцы. Да гарызантальных брусоў былі прымацаваныя шыльды з прозвішчамі і ваеннымі званнямі асуджаных. Ля Ульянаўскай вуліцы была ўсталявана трыбуна і слуп з дзвюма раструбамі рэпрадуктараў. Паводле розных сведчанняў, сабралося каля 100 тысяч гледачоў.
А 14:25 задняй хадой да шыбеніцаў пад’ехала 14 «Студэбекераў». Не заглушаючы матораў, салдаты адкінулі барты і, узняўшы на ногі асуджаных, накінулі тым петлі на шыі. Пакаранні пачаліся а 14:30. Першым быў павешаны генерал-лейтэнат Рыхерт, а за ім і ўсе астатнія.
Тактычная група «Беларусь»
Тактычная група «Беларусь» (Тактична група «Білорусь») — група добраахвотнікаў з Беларусі, якая ўдзельнічала ва ўзброеным канфлікце на Данбасе. Прымала ўдзел у баявых дзеяннях на баку Украіны спачатку ў складзе Добраахвотніцкага Украінскага Корпуса «Правага сектара», а пасля ў складзе разнастайных фармаванняў Украінскай Добраахвотніцкай Арміі і Узброеных сілах Украіны.
Гісторыя
Байцы Тактычнай групы «Беларусь» прымалі ўдзел у баях за Аўдзееўку, Пескі, Валнаваху, Мар’інку.
Першапачаткова група налічвала 26 чалавек, але да 2016 года іх было ўжо больш за 30. Паводле ўнутранай дамоўленасці, дакладная колькасць групы ніколі не агучвалася, каб гэтая інфармацыя не трапіла да спецслужбаў Рэспублікі Беларусь. Вядомыя імёны і пазыўныя некаторых байцоў: грамадскі актывіст Ян Мельнікаў, былыя палітвязні Эдуард Лобаў і Васіль Парфянкоў, а таксама асобы з пазыўнымі: «Рустам Док» , «Шляхціч», «Зубр», «Ваяр», «Тур». Большую частку групы складалі добраахвотнікі, якія прытрымліваліся нацыяналістычных поглядаў.
У ліпені 2017 года інфармацыйныя рэсурсы групы былі ўнесены ў спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў па рашэнні суда Цэнтральнага раёна Мінска.
9 сакавіка 2022 года падчас уварвання Расіі ва Украіну Тактычная група «Беларусь» у сваіх сацыяльных сетках заявіла пра аб’яднанне ў батальён імя Кастуся Каліноўскага, які пазней быў ператвораны ў полк. Камандзір палка Каліноўскага — Дзяніс Прохараў, у 2015 годзе ваяваў пад Мар’інкай Данецкай вобласці ў складзе тактычнай групы «Беларусь».
У верасні 2022 года МУС Беларусі прызнала інтэрнэт-рэсурсы тактычнай групы «Беларусь» і іншых беларускіх воінскіх фарміраванняў ва Украіне экстрэмісцкім фарміраваннем.
Загінулыя байцы
10 жніўня 2015 года ў баі пад Белай Каменкай быў цяжка паранены 33-гадовы беларус Алесь Чаркашын з пазыўным «Тарас», які быў адным са стваральнікаў групы. Знаходзіўся ў коме і памёр 28 жніўня. У тым жа баі быў забіты іншы стваральнік ды каардынатар групы Віталь Ціліжэнка.
13 сакавіка 2022 года пад Кіевам загінуў камандзір групы батальёна Кастуся Каліноўскага Аляксей Скобля (31 год) з пазыўным «Тур», які быў у складзе Тактычнай групы «Беларусь».
Звераферма (мультфільм)
Звераферма (Animal farm) — брытанскі мультфільм 1954 г., паводле аднайменнай аповесці Джорджа Оруэла. У форме прытчы-алегорыі распавядае аб пераўтварэнні рэвалюцыйнага грамадства ў таталітарны рэжым. Мультфільм набыў папулярнасць галоўным чынам з-за высокай папулярнасці першакрыніцы — аповесці Оруэла.
Сюжэт
Амаль цалкам перадае змест аповесці, з шэрагам зменаў. На ферме «Сядзіба» справы ідуць дрэнна, і гаспадар містэр Джоўнс пачынае піць. Ён дрэнна ставіцца да скаціны, і тая больш не можа цярпець. Пасля заклікаў старога кабана Маёра змагацца за свае правы, жывёлы праганяюць фермера-алкаголіка і ўтвараюць новы парадак. Яны вераць у тое, што здолеюць стварыць свабоднае, справядлівае грамадства, дзе не будзе ні людзей-гаспадароў, ні прыгнёту.
Пасля гэтага яны пад началам кабана Сняжка (англ. Snowball) пычынаюць будаваць справядлівую супольнасць. Але ўладу хутка захоплівае амбіцыёзны кабан Напалеон. Пры ім кіраванне фермай канчаткова пераходзіць да свіней. Першапачатковыя рэвалюцыйныя прынцыпы свабоды парушаюцца адзін за адным. Жывёл пачынаюць прыгнятаць гэтак жа, як і ў часы містэра Джоўнса.
Тым часам фермеры ў другі раз спрабуюць разагнаць жывёл і вярнуць стары лад. З вялікімі стратамі, але жывёлы наносяць ім другую паразу.
…Праходзяць гады. Паступова на ўсіх фермах перамагаюць жывёлы. Усюды ўладу замест людзей бяруць свінні і з дапамогай Напалеона ўсталёўваюць аналагічныя таталітарныя сістэмы. Хутка свінні ствараюць таталітарны інтэрнацыянал. Лідары іншых фермаў з'язджаюцца на ферме Напалеона. Цяпер яны ўсім падобныя да людзей — нават пачалі хадзіць на задніх нагах, апрануліся ў піджакі і штаны. Напалеон урачыста ўзнагароджвае асабіста адданых прадстаўнікоў новай наменклатуры.
Але раптам астатнія жывёлы, якія не маглі больш цярпець, падымаюць паўстанне і звяргаюць таталітарную ўладу Напалеона.
Выставачны павільён «МінскЭкспа»
Выставачны павільён «МінскЭкспа» — будынак у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Пераможцаў і Арлоўскай вуліцы, каля плошчы Дзяржаўнага Сцяга. Пабудаваны ў 1988 годзе, перабудаваны ў 2013 годзе па праекце архітэктара А. Вішнеўскага.
Рашэнне аб будаўніцтве ў Мінску новага комплексу для правядзення міжнародных выставак (да гэтага існаваў толькі павільён ВДНГ на вуліцы Янкі Купалы) прынялі ў 1975 годзе. Фінансаванне ажыцяўлялася за кошт саюзных і рэспубліканскіх сродкаў, дзяржзаказ на аб’ект атрымаў інстытут «Мінскпраект». Над аб’ектам працавалі архітэктары Л. Маскалевіч, Г. Ласкавая, Г. Федасенка, В. Капылоў і інжынеры Л. Б. Валчэцкі і С. Майсеева.
Мінпрамбуд БССР выдаў тэхнічнае заданне запраектаваць каркасны павільён на апорных калонах. Але архітэктары не пагадзілся з такім рашэннем і здолелі пераканаць заказчыка, дырэктара будучага комплексу, адмовіцца да калон. У выніку была запраектавана ўнікальная па тых часах сістэма перакрыцця павільёна ў выглядзе гіпербалічных парабалоідаў (пялёсткаў), паміж якімі нацягваўся металічны каркас (ванты) і бетанаваўся. Паколькі гэта было першае ў краіне збудаванне, выкананае ў вантавых канструкцыях, узніклі праблемы з атрыманнем дазволу на яго ўзвядзенне ў Мінпрамбудзе і Дзяржплане БССР.
Паводле задумы архітэктараў, дах мусіў мець зялёнае адценне, каб узмацніць падабенства з раслінай, але ўзніклі цяжкасці з дастаўкай спецыяльных аддзелачных матэрыялаў з-за мяжы, і дах зрабілі чорным. Перад будынкам была пастаўлена стэла з гадзіннікам і скульптурай Меркурыя. Вакол скульптурнай кампазіцыі адводзілася месца для паркоўкі аўтатранспарту. Музыку для гадзінніка напісаў Ігар Лучанок, аднак, яны так ніколі не зайгралі. Не быў рэалізаваны і трохпялёсткавы фантан у падножжа стэлы. У красавіку 2013 года стэла была дэмантавана пры ўзвядзенні на гэтым месцы плошчы Дзяржаўнага Сцяга. Планавалася, што скульптуру ўсталююць перад новым будынкам выставачнага павільёна па вуліцы Кіжаватава.
Аляксандр Аляксандравіч Жураўлёў
Аляксандр Аляксандравіч Жураўлёў (Александр Александрович Журавлёв, нар. 2 снежня 1965, Галышманава, Галышманаўскі раён, Цюменская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі военачальнік, генерал-палкоўнік, камандуючы войскамі Заходняй ваеннай акругі (з лістапада 2018 года), былы камандуючы войскамі Усходняй ваеннай акругі (22 лістапада 2017—лістапад 2018), Герой Расійскай Федэрацыі.
Біяграфія
Аляксандр нарадзіўся 2 снежня 1965 года ў пасёлку Галышманава, Галышманаўскага раёна Цюменская вобласць. На службе ва Узброеных сілах СССР з 1982 года. У 1986 годзе скончыў Чэлябінскую вышэйшую танкавую камандную вучылішча імя 50-годдзя Вялікага Кастрычніка, Ваенную акадэмію бранятанкавых войскаў імя Маршала Савецкага Саюза Р. Я. Маліноўскага (1996), Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных сіл Расійскай Федэрацыі (2008).
Службу праходзіў у Цэнтральнай групе войскаў. Па заканчэнні ў 1996 годзе акадэміі бранятанкавых войскаў служыў у войсках Далёкаўсходняй ваеннай акругі, дзе прайшоў шлях ад начальніка штаба танкавага палка да камандзіра мотастралковай дывізіі.
У 2008 годзе скончыў Ваенную акадэмію Генеральнага штаба. Служыў начальнікам штаба — першым намеснікам камандуючага 58-й агульнавайсковай арміі ў Паўночна-Каўказскай ваеннай акрузе.
Указам прэзідэнта ад 28 чэрвеня 2010 года прызначаны камандуючым 2-й гвардзейскай Чырванасцяжнай агульнавайсковай арміяй Прыволжска-Уральскай ваеннай акругі.
У снежні 2013 года прызначаны на пасаду намесніка камандуючага войскамі Цэнтральнага ваеннага акругі. 11 чэрвеня 2014 года прысвоена воінскае званне «генерал-лейтэнант».
Са студзеня 2015 года — начальнік штаба — першы намеснік камандуючага войскамі Паўднёвай ваеннай акругі.
З пачатку ваеннай аперацыі Расіі ў Сірыі ў верасні 2015 года — начальнік штаба групоўкі УС РФ у Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы.
З ліпеня па снежань 2016 года — камандуючы групоўкай у Сірыі. Падчас яго камандавання ПКС Расіі прымалі актыўны ўдзел у наступленні на Алепа ў верасні—лістападзе 2016 года, аднак 11 снежня 2016 года тэрарыстамі была занятая раней вызваленая Пальміра і працягнулася іх наступленне на ўрадавыя войскі Сірыі.
Са студзеня 2017 года — намеснік начальніка генеральнага штаба. 22 лютага 2017 года прысвоена воінскае званне «генерал-палкоўнік».
З верасня 2017 года — часова выконваючы абавязкі камандуючага войскамі Усходняй ваеннай акругі. Указам прэзідэнта ад 22 лістапада 2017 года прызначаны камандуючым войскамі Усходняй ваеннай акругі. 28 лістапада 2017 года генерал-палкоўніку Аляксандру Жураўлёву уручаны штандар камандуючага войскамі Усходняга ваеннай акругі. У лістападзе 2017 года СМІ паведамілі аб хуткім прызначэнні генерал-палкоўніка Аляксандра Жураўлёва камандуючым групоўкай у Сірыі. 11 снежня 2017 года прыбыў у размяшчэнне групоўкі на авіябазу «Хмеймім» і прыступіў да выканання абавязкаў камандуючага групоўкай. Гэта была трэцяя камандзіроўка Жураўлёва ў Сірыю і другая ў якасці камандуючага групоўкай. Да верасня 2018 года вярнуўся з камандзіроўкі ў Расію, дзе прыступіў да выканання абавязкаў камандуючага войскамі Усходняй ваеннай акругі. Пад яго камандаваннем прайшлі маштабныя агульнавайсковыя манёўры «Усход-2018».
З лістапада 2018 года — камандуючы войскамі Заходняй ваеннай акругі. Прадстаўлены асабістаму складу 11 лістапада 2018 года. У верасні 2022 года вызвалены ад пасады.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дваіх дзяцей.
Акт капітуляцыі Германіі
Акт аб безумоўнай капітуляцыі германскіх узброеных сіл (англ.: German Instrument of Surrender, фр.: Actes de capitulation de l'Allemagne nazie, ням.: Bedingungslose Kapitulation der Wehrmacht) — юрыдычны дакумент, які ўсталяваў перамір'е на накіраваных супраць Германіі франтах Другой сусветнай вайны, абавязаўшы германскіх вайскоўцаў да спынення супраціву, здачы асабістага складу ў палон і перадачы матэрыяльнай часткі ўзброеных сіл суперніку, фактычна якое пазначае выхад Германіі з вайны. Ён быў падпісаны прадстаўнікамі Вярхоўнага камандавання вермахта, верхавога камандавання Заходніх саюзнікаў і Савецкага Саюза.
Час падпісання: 7 мая ў 02:41 (па сярэднееўрапейскім часе). Начальнік Аператыўнага штаба АКВ генерал-палкоўнік Альфрэд Іодль падпісаў Акт, як прадстаўнік вермахта. Капітуляцыю прынялі: ад англа-амерыканскага боку генерал-лейтэнант арміі ЗША, начальнік Галоўнага штаба Саюзных экспедыцыйных сілаў Уолтэр Бедэл Сміт, ад СССР — прадстаўнік Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання пры камандаванні саюзнікаў генерал-маёр Іван Суслапараў. Таксама Акт падпісаў намеснік начальніка Штаба нацыянальнай абароны Францыі брыгадны генерал Франсуа Севезо ў якасці сведкі. Капітуляцыя нацысцкай Германіі ўступіла ў сілу 8 мая ў 23:01 (па сярэднееўрапейскім часе). Дакумент быў складзены на англійскай мове, і толькі англійскі тэкст прызнаны афіцыйным. Аднак, па патрабаванні Сталіна, 8 мая ў прыгарадзе Берліна Карлсхорсце адбылася цырымонія другога падпісання капітуляцыі. Дата афіцыйнага аб'яўлення аб падпісанні капітуляцыі (8 мая ў Еўропе і Амерыцы, 9 мая ў СССР) стала святкавацца як Дзень Перамогі адпаведна ў Еўропе і ў СССР.
Амелька
Аме́лька — беларускае прозвішча.
Эгіда
Эгі́да, або эгі́д (αἰγίς, «бура, віхар») — шчыт Зеўса, паводле некаторых паданняў, зроблены Гефестам са шкуры міфічнай казы Амалфеі; лічылася, што гэтым шчытом Зеўс уздымае грозныя буры. У цэнтры шчыта была прымацавана адсечаная галава гаргоны Медузы. Эгіях (αἰγίοχος, літар. «які носіць эгіду») — Шчытатрымальнік, адзін з эпітэтаў Зеўса.
Часам эгіда надавалася ў якасці атрыбуту таксама Апалону і Афіне.
Выраз «пад эгідай» азначае знаходзіцца пад заступніцтвам, абаронай якога-небудзь асобы або дзейнічаць у рамках якой-небудзь установы, арганізацыі ці прадпрыемства. Напрыклад, футбольныя клубныя турніры праводзяцца пад эгідай УЕФА, ЮНІСЕФ дзейнічае пад эгідай ААН і да т.п.
Эгіда Афіны
У апісаннях статуй Афіны слова «эгіда» з замацаванай галавой Медузы, як правіла, адносіцца не да круглага шчыта, а да даспеха-аплечча, якое надзяваецца на цела і сапраўды часам выглядае зробленым з казінай шкуры. Гэта дазваляе зрабіць здагадку, што насамрэч гэта слова першапачаткова не з'яўлялася назвай шчыта.
Кошалева
Ко́шалева (, Кошелево) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэльмінскага сельсавета. Размешчана за 12 км на ўсход ад Брэста, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Усходні, на поўначы — меліярацыйны канал.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства саўгаса «Брэсцкі» (цэнтр — в. Тэльмы 1).
Гісторыя
Пасля пракладкі Маскоўска-Брэсцкай чыгункі, якая была ўведзена ў пастаянную эксплуатацыю 29 лістапада 1871 года, пачаў дзейнічаць чыгуначны паўстанак.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Косіцкай гміне Берасцейскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 4 вяскоўцы.
Паўднёвая готыка
Паўднёвая готыка (Southern Gothic) - літаратурны жанр, які развіўся ў ЗША ў першай палове XX стагоддзя (у перыяд т.зв. «паўднёвага рэнесансу») і ўвабраў у сябе шматлікія элементы класічнага гатычнага рамана (схільнасць да макабрычнага, гратэскнага, часам містычнага), але пры гэтым непарыўна звязаны з побытам і традыцыямі амерыканскага Поўдня. У адрозненне ад традыцыйнага гатычнага рамана, дзе асноўнай мэтай з'яўляецца стварэнне адпаведнай атмасферы, нагнятанне «жаху», для паўднёвай готыкі характэрны зварот да сацыяльных праблем - такім, як расізм, галеча, гвалт, - і асаблівая ўвага да культуры і традыцый паўднёвых штатаў.
Для паўднёвагатычнага рамана характэрны наступныя элементы:
Героі паўднёвагатычнага рамана - глыбока пашкоджаныя, якія нясуць на сабе цяжар віны або адчужэння персанажы. Месца дзеяння - амерыканская глыбінка, часта характарызуецца як «жабрацкая» і «запусцелая».
Кашалёва
Кашалёва, Кашалёў — тапонім.
Карл Макс Лангут
Карл Макс Лангут (Karl Max Languth; ? —, ) — нямецкі ваенны злачынец.
Афіцэр, камандант лагера савецкіх ваеннапалонных у Бабруйску. 2 снежня 1945 арыштаваны савецкімі войскамі. На Мінскім працэсе 1946 быў асуджаны 29 студзеня 1946 да вышэйшае меры пакарання. Павешаны 30 студзеня 1946 на Мінскім іпадроме.
Цеханавецкі
Цеханавецкі — прозвішча.
Ірына Аляксандраўна Курачкіна
Ірына Аляксандраўна Курачкіна (нар., в. Ракушава Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларуская спартсменка, барэц вольнага стылю ў катэгорыі да 57 кг.
Сярэбраны прызёр XXXII летніх Алімпійскіх гульняў 2020 года, чэмпіёнка Еўрапейскіх гульняў 2019 года , чэмпіёнка Еўропы 2018 і 2021 гадоў, бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету 2017 і 2019 гадоў і сярэбраны прызёр Чэмпіянату Еўропы 2016 года.
Біяграфія
Вырасла ў шматдзетнай сялянскай сям’і. З 2007 года займалася лёгкай атлетыкай у Бабруйскім дзяржаўным вучылішчы алімпійскага рэзерву, у 2010 годзе з-за траўмы перавялася на аддзяленне вольнай барацьбы. У 2017 годзе скончыла факультэт фізічнага выхавання МДУ імя А. А. Куляшова.
Уваходзіць у склад жаночай нацыянальнай зборнай Рэспублікі Беларусь па вольнай барацьбе. Шматразовая пераможца і прызёр моладзевых чэмпіянатаў Еўропы і свету. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа па вольнай барацьбе. Пражывае ў Бабруйску.
Палітычная пазіцыя
Падпісала «Адкрыты зварот спартыўнай супольнасці Беларусі», якая выступае за дзеючую ўладу краіны пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Казімір Казіміравіч Катлінскі
Біяграфія
Пачынаў кар’еру ў мінскім СКА, з якім стаў чэмпіёнам краіны, гуляў таксама за СКІФ. Пазней пераехаў у Польшчу, дзе гуляў за клубы «Бяла Падляска», «Хробры», «Медзь», «Вівэ», «Ольштын», «Повен», а таксама французскі «Ганьі». У 2010 годзе атрымаў грамадзянства Польшчы. У 2013 годзе вярнуўся ў Беларусь і адзін год выступаў за «Вікторыю-Рэгію», пасля чаго завяршыў кар’еру.
Пачаў выступаць за нацыянальную зборную Беларусі па гандболе з 1994 года, але у 2000-х гадах не выклікаўся ў зборную. У 2011 годзе вярнуўся ў каманду, гуляў за зборную на чэмпіянаце свету 2013 і чэмпіянаце Еўропы 2014.
З 2014 года працаваў галоўным трэнерам магілёўскага клуба «Машэка». У 2017 годзе адправіўся ў Польшчу і ўзначаліў клуб другога дывізіёна «Астровія».
XII Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур
XII Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур — культурна-масавае мерапрыемства, якое адбывалася з 1 па 3 чэрвеня 2018 года ў беларускім Гродне. У ім узялі удзел каля двух тысяч чалавек, якія прадставілі 40 нацыянальнасцяў. Фестываль наведалі больш за 120 тысяч гасцей і гледачоў, таксама замежных, чаму паспрыяў бязвізавы рэжым з краінамі ЕС.
Адкрыццё і мерапрыемствы
Фестываль з’яўляецца фінальнай часткай мерапрыемстваў; лаўрэаты-удзельнікі рэспубліканскага фестывалю вылучаліся цягам года на абласных аглядах.
Да афіцыйнага адкрыцця фестывалю адбылася ўрачыстая прэзентацыя помніка Давыду Гарадзенскаму каля Новага замку. Пачаўся фестываль шэсцем удзельнікаў увечары 1 чэрвеня ад плошчы Леніна да плошчы Савецкай, дзе адбылася цырымонія адкрыцця. Удзел у ёй прынялі прадстаўнікі 35 нацыянальнасцей. Адкрыццё фестывалю прадугледжвала канцэрт зорак беларускай эстрады і нумары нацыянальных грамадскіх аб’яднанняў. Кульмінацыяй стала 3D-mapping-show і феерверк.
У рамках Фестывалю адбылася цырымонія ўзнагароджання пераможцаў  Рэспублiканскага конкурсу сярод журналiстаў i сродкаў масавай iнфармацыi на лепшае асвятленне пытанняў мiжнацыянальных i мiжканфесiянальных адносiн, мiжкультурнага дыялогу ў Рэспублiцы Беларусь i супрацоўнiцтва з суайчыннiкамi за мяжой.
Падчас фестывалю адбыліся такія падзеі, як пасадка новых дрэў на Алеі сяброўства ў Каложскім парку, канцэрт арганнай музыкі ў Лютэранскай кірхе, паказ міжнацыянальных кінастужак на пляцоўцы кінатэатра «Красная зорка» пад адкрытым небам, футбольны матч паміж камандай старшыні Гродзенскага гарвыканкама і камандай прадстаўнікоў дыпламатычных місій, міжнародная літаратурная вечарына, выставы «Музей пад адкрытым небам» і «Вокны Фэсту».
У межах фестывалю адбыліся канцэрты ансамбляў «Песняры», «Белыя росы», «», кавер-гурта «TENИ», фальклорнага калектыва «Rozsutec» (Славацкая Рэспубліка), Ірыны Дарафеевай і іншых выканаўцаў. На працягу ўсяго фестывалю на тэрыторыі Старога горада працавалі народныя майстры і рамеснікі.
Прэзентацыя нацыянальных падворкаў
2 чэрвеня адбыліся культурныя мерапрыемствы на размешчаных уздоўж вуліц Замкавай, Савецкай, Ажэшка, плошчы Леніна і парку Жылібера 19 нацыянальных падворках дыяспар Беларусі:
Аўгустоўскі канал
3 чэрвеня ўрачыстасці з нагоды фестывалю адбыліся на тэрыторыі Аўгустоўскага канала, каля. Мелі месца спаборніцтвы па скандынаўскай хадзьбе з перашкодамі, фестывальна-святочная прэзентацыя харэаграфічных гуртоў Гродзеншчыны і канцэрт мастацкіх калектываў аматарскай творчасці ўстаноў культуры Гродзенскага раёна. Працавалі выстаўкі майстроў-рамеснікаў, майстар-класы, гульнёвыя пляцоўкі, літаратурны падворак.
Індывідуальная псіхалогія
Індывідуальная псіхалогія (ад individuum — недзялімы) — адзін з кірункаў глыбіннай псіхалогіі, які заснаваны на вучэнні аўстрыйскага псіхолага А. Адлера.
Адлер лічыў, што ўжо ў дзяцінстве ў чалавека часам праяўляецца пачуццё фізічнай ці псіхалагічнай непаўнацэннасці (т.зв. «комплекс непаўнацэннасці»), якое ён імкнецца пераадолець. У кожнага складваецца свой унікальны стыль жыцця, фарміруецца т.зв. «сацыяльны інтарэс», на развіццё якога істотны ўплыў аказваюць асаблівасці сямейнага выхавання і сацыялізацыі асобы.
Састаўной часткай індывідуальнай псіхалогіі з'яўляецца канцэпцыя творчага «Я», паводле якой кожны чалавек патэнцыяльна здольны дзейнічаць творча, стваральна, а яго паводзіны вызначаюцца пастаўленай жыццёвай мэтай — дасягнуць асабістай дасканаласці, цэласнасці і самарэалізацыі.
Індывідуальная псіхалогія аказала ўплыў на развіццё сацыяльна-псіхалагічных і групавых метадаў тэрапіі (К. Хорні, Э. Фром і інш.).
Прыхільнікі індывідуальнай псіхалогіі:
Платэі
Платэ́і (Plataeae) — старажытны горад у Беотыі, на паўночным схіле Кіферона. У адрозненне ад іншых гарадоў Беотыі, ён быў верным саюзнікам афінян. У час Марафонскай бітвы платэйцы былі адзінымі грэкамі, якія падтрымалі Афіны і накіравалі войска ім на дапамогу.
Каля гэтага горада ў 479 да н.э. была здабыта вырашальная перамога грэкаў пад камандваннем спартанскага цара Паўсанія і афінскага стратэга Арыстыда над персамі пад камандваннем Мардонія.
Пелапанеская вайна пачалася з нападу Фіваў на Платэі. У час вайны Платэі таксама падтрымалі Афіны, за што і паплаціліся — пасля працяглай аблогі фіванцамі і спартанцамі жыхары Платэяў, якія не знайшлі адказу на пытанне «што карыснага яны зрабілі для Спарты?», былі пакараны смерцю.
У першыя стагоддзі хрысціянства горад быў цэнтрам аднайменнай дыяцэзіі, якая ўваходзіла ў Фіўскую мітраполію Канстанцінопальскага патрыярхата. У наш час дыяцэзія Платэі з’яўляецца тытулярнай дыяцэзіяй Рымска-каталіцкай царквы.
Кірыл Андрэевіч Князеў
Кірыл Князеў (нар. ) — беларускі гандбаліст, левы паўсярэдні польскага клуба «Тарнаў» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Біяграфія
Выступаў за другую каманду БГК імя Мяшкова, сезон 2009/10 правёў у арэндзе у мінскім «Аркатроне». З 2010 па 2012 год быў іграком сталічнага СКА, пасля чаго вярнуўся ў Брэст, аднак, правёўшы ў БГК адзін сезон, па пагадненні бакоў пакінуў клуб і зноў далучыўся да СКА. У ліпені 2015 года перайшоў у польскі клуб «Погань» са Шчэціна. З сезона 2017/18 выступаў за «Каліш».
У ліпені 2020 года перайшоў у «Тарнаў».
Пачаў выступаць за нацыянальную зборную Беларусі па гандболе з 2010 года.
Іаган Георг Рыхерт
Іаган Георг Рыхерт (Johann-Georg Richert;, Лібава, Курляндская губерня, Расійская імперыя, цяпер Латвія — , ) — нямецкі ваенны злачынец, генерал-лейтэнант.
15 чэрвеня 1942 — 1 лістапада 1943 камандзір 286-й дывізіі бяспекі. 5 лістапада 1943 — 9 красавіка 1944 і 11 мая — жнівень 1944 камандзір 35-й пяхотнай дывізіі. У жніўні 1944 — маі 1945 камандзір 35-й паліцэйскай грэнадзёрскай дывізіі. Удзельнік карных акцый на тэрыторыі Беларусі.
На Мінскім працэсе 29 студзеня 1946 года быў асуджаны да вышэйшай меры пакарання. Павешаны 30 студзеня 1946 года на Мінскім іпадроме.
Гатычны раман
Гатычны раман (Gothic novel) — літаратурны жанр, які ўзнік у 2-й палове XVIII ст.
Гатычны раман — твор, заснаваны на прыемным адчуванні жаху чытача, рамантычны «чорны раман» у прозе з элементамі звышнатуральных «жахаў», таямнічых прыгод, фантастыкі і містыкі (сямейныя праклёны і прывіды). Развіваўся ў асноўным у англамоўнай літаратуры. Гэта папярэднік сучасных «жахаў». Назва — ад архітэктурнага стылю готыка (дзеянне раманаў часта разгортваецца ў старых гатычных замках). Аднак, па здагадцы пісьменніцы Маргарэт Дрэбл, тэрмін Gothic першапачаткова ўжываўся ў значэнні «сярэдневяковы», як у падзагалоўку рамана «Замак Отранта», дзеі якога адбываюцца ў Сярэднія вякі (Castle of Otranto, a Gothic Tale).
У перыяд з 1765 па 1850 гатычны раман быў найбольш чытальнай кнігадрукаванай прадукцыяй як у Англіі, так і ў Еўропе
Даследчыкі, ў залежнасці ад градацыі і мастацкай інтэрпрэтацыі жахлівага, выдзялялі ў гатычным рамане некалькі напрамкаў — гатычны раман, раман напружання і трывогі, раман жаху, усходняя аповесць жаху ды шэраг іншых. Мастацкі вопыт гатычнага рамана паслужыў з'яўленню навукова-фантастычнага, авантурна-прыгодніцкага, гістарычнага і дэтэктыўнага раманаў.
Зараджэнне жанру
Жанр гатычнай літаратуры ўзнікае у другой палавіне XVIII стагоддзя на хвалі рамантызму. Першапачаткова атрымаў развіццё ў англамоўнай літаратуры. Гатычны раман напоўнены таямнічымі містычнымі падзеямі, прыгодамі, змяшчае і фантастыку і элементы звышнатуральных «жахаў». Сваё вызначэнне жанр атрымаў у сувязі з адмысловай цікавасцю да «готыкі» Сярэдневякоўя, і сфарміраваўся на ўяўленні аўтараў таго часу пра свет як арэну адвечнай барацьбы процілеглых пачаткаў — дабра і зла, Бога і д'ябла… Падзеі гатычнага рамана разгортваюцца ў сярэдневяковых замках, манастырах, цэрквах і капліцах, падзямеллях, сутарэннях і т. п., на фоне змрочных пейзажаў, што надае апавяданню адчуванне і каларыт загадкавасці, страху, злавеснасці. Першаадкрывальнікам жанру справядліва лічыцца англійскі пісьменнік Хорас Уолпал, аўтар кананічнага гатычнага рамана «Замак Отранто» (1764). У Вялікабрытаніі ў 1764—1820-х гг. убачылі свет сотні гатычных раманаў.
Гатычная літаратура і літаратура жахаў у XX стагоддзі
У XX стагоддзі з «гатычнага» жанру аддзялілася «літаратура жахаў» (Блэквуд, Лаўкрафт, Блох, Стывен Кінг). На стыку фэнтэзі і готыкі з'явіўся жанр Dark Fantasy. Шырокае распаўсюджанне ў XIX-XX стст. атрымалі розныя зборнікі і анталогіі. Адным з першых можна вылучыць зборнік апавяданняў Ганны Лемойн «Дзікія ружы», падобныя зборнікі паклалі пачатак кнігам фармату чэпбук (Chapbook — недарагое выданне кішэннага фармату). У лік найбольш папулярных можна аднесці лонданскі 1000-старонкавы серыял «Вампір Варні, або крывавы баль», які выходзіў з 1847 года. Кожная частка гэтага твора ўяўляла сабой асобную кнігу — восем старонак друкаванага тэксту (усяго выйшла 220 такіх кніг).
Асобныя элементы гатычнага рамана атрымала ў спадчыну так званая паўднёвая готыка.
Прыхільнікі гатычнай літаратуры некалькі пашырылі яе першапачатковае тлумачэнне, але асноўныя яе рысы і дагэтуль застаюцца тымі ж.
Спіс дэпутатаў Веткаўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання
Спіс дэпутатаў Веткаўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання. Старшыня Веткаўскага раённага Савета дэпутатаў — Віктар Іванавіч Масейкаў, намеснік старшыні — Яўген Іванавіч Чаванькоў.
Рэйнхард Георг Моль
Райнгард Георг Моль (Reinhard Georg Moll; ? —, ) — нямецкі ваенны злачынец.
Маёр, зондэрфюрар мясцовай камендатуры ў Бабруйску. Удзельнік карных аперацый на тэрыторыі Беларусі. На Мінскім працэсе 1946 быў асуджаны 29 студзеня 1946 да вышэйшай меры пакарання. Павешаны 30 студзеня 1946 на Мінскім іпадроме.
Есаул
Есау́л — пасада і обер-афіцэрскі чын у Казачых вайсках у 1775—1917 гадах VIII—IX класаў.
Першапачаткова — найменне памочніка ваеначальніка, яго намесніка. У XIX стагоддзі есаул камандаваў казачай сотняй (ротай) і таму супастаўляць з чынам ротмістра ці капітана.
Спіс зорак сузор’я Казярога
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Казярога да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Сезон 2014 ФК Белшына
У 2014-м годзе футбольны клуб «Белшына» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Пакінулі клуб
* З арэнды
Admitad
Штаб-кватэра размешчана ў горадзе Гайльброн, Германія. Офісы кампаніі знаходзяцца ў Мінску, Маскве, Кіеве, Гуруграме, Люцэрне, Дубаі, Сан-Паўлу.