cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3125
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асацыяцыя тэнісістаў-прафесіяналаў
Турніры
ATP-тур складаецца з турніраў пяці катэгорый:
Першыя чатыры катэгорыі турніраў з’яўляюцца афіцыйнымі спаборніцтвамі тура, пятая катэгорыя — турніры ўзроўню ATP Challenger Series, прызначаныя для тэнісістаў-пачаткоўцаў. Перамогі ў іх не лічацца «тытуламі» ATP і яны не ўваходзяць у асноўны каляндар тура. Турніры Вялікага шлема, хоць і ўлічваюцца ў календары ATP-тура і маюць максімальную вагу пры падліку Рэйтынгу ATP, не належаць ATP і фармальна не з’яўляюцца часткай тура. Турніры цыклаў Satellite tournaments і Futures Tournaments служаць пачатковай прыступкай у спаборніцтвах прафесійнага ўзроўню, іх вынікі ўлічваюцца ў Рэйтынгу ATP, але яны таксама не ўваходзяць у ATP-тур і праводзяцца Міжнароднай федэрацыяй тэніса.
Асацыяцыя таксама праводзіць цыкл спаборніцтваў для ветэранаў — Тур чэмпіёнаў (Tour of Champions); у турнірах гэтай серыі прымаюць удзел найбольш праслаўленыя гульцы мінулых гадоў.
Сезон ATP прыкладна адпавядае каляндарнаму году, першыя спаборніцтвы тура праводзяцца ў пачатку студзеня, завяршальны турнір — Кубак Мастэрс у лістападзе. Снежань лічыцца вакацыйным месяцам.
Рэйтынг ATP
ATP вядзе дзве раўналежныя, абнаўляныя штотыдзень сістэмы падліку рэйтынгу гульцоў: Гонка ATP (ATP Race) і Табель аб рангах ATP (ATP Ranking). Кожнаму спартсмену залічваецца максімум 18 лепшых вынікаў, паказаных на турнірах цягам сезона. Кубак Мастэрс улічваецца ў якасці 19-га турніру васьмі спартсменам, якія атрымалі права ў ім удзельнічаць.
Тэнісістам, якія мелі ў адпаведнасці з Табелем аб рангах права гуляць на турнірах Вялікага шлема і турнірах серыі ATP Masters вынікі гэтых турніраў улічваюць у абавязковым парадку, нават у выпадку адмовы ад удзелу ў спаборніцтве, па-за залежнасцю ад прычын (у такім разе залічваецца нуль ачкоў).
Гонка ATP
ATP Race адлюстроўвае вынікі выступу спартсмена ў бягучым сезоне, і ўсе гульцы па-за залежнасцю ад папярэдніх заслуг пачынаюць гонку з нуля ачкоў. Па заканчэнні сезона найлепшыя гульцы і пары, якія занялі першыя восем месцаў у гонцы, атрымліваюць права на ўдзел у завяршальным турніры Кубак Мастэрс.
Налічэнне ачкоў у Гонцы ATP
За кваліфікацыю налічваецца толькі 1 ачко, калі сетка турніру больш за 32 удзельнікі ў International Series або 64 у Серыі Мастэрс.
Табель аб рангах ATP
Табель аб рангах ATP улічвае выступы спартсмена за апошнія 52 тыдні. Пазіцыя ў табелі аб рангах вызначае права на ўдзел у турнірах розных катэгорый і месца ў турнірнай сетцы. Ганаровыя «тытулы» першай, другой, трэцяй і г. д. ракеткі свету таксама прынята прысвойваць у адпаведнасці з табелем аб рангах.
Першыя ракеткі свету
Першыя ракеткі свету, паводле табеля аб рангах з моманту яго ўвядзення ў 1973 годзе:
Налічэнне ачкоў у Табелі аб рангах ATP
+З: Турнір аплачвае сутачныя ў дадатак да прызавога фонду За кваліфікацыю налічаецца толькі 5 ачкоў, калі сетка турніру больш за 32 удзельнікі ў International Series або 64 у Tennis Masters Series.
Кіроўныя органы і арганізацыйная структура
Вышэйшым кіроўным органам асацыяцыі з’яўляецца савет дырэктараў. Агульная колькасць дырэктараў шэсць, тры з іх абіраюцца саветам гульцоў, тры — саветам арганізатараў турніраў, такім чынам дасягаецца парытэтнае прадстаўніцтва інтарэсаў тэнісістаў і ўладальнікаў турніраў.
Аператыўнае кіраванне ажыццяўляе Прэзідэнт ATP, з 2020 года гэты пост займае Андрэа Гаудэнці (Andrea Gaudenzi).
Шымон Антай
Шымон Антай (венг. Simon Hantaï;, Біа, Венгрыя — , XIV акруга Парыжа, , Францыя) — венгерскі і французскі (прыняў французскае грамадзянства ў 1966 годзе) мастак-абстракцыяніст.
Творчасць мастака даследавала ідэі адсутнасці і маўчання, сам мастак успрыняў гэтыя ідэі настолькі сур’ёзна, што цалкам знік з-пад увагі на працягу апошніх 15 прадуктыўных гадоў і памёр у практычна поўнай ізаляцыі 11 верасня ў сваім доме ў Парыжы.
Мядзведзь белы
Мядзведзь белы (Ursus maritimus) — драпежнае млекакормячае сямейства мядзвежых.
Назва
Часам гэты від вылучаюць у асобны род Thalarctos. Лацінская назва Ursus maritimus перакладаецца як «мядзведзь марскі».
Апісанне
Даўжыня цела 1,6—2,5 м, зрэдку да З м, вышыня ў карку да 1,5 м, маса да 1000 кг. Поўсць белая, густая. Ніжняя паверхня ступняў укрытая валасамі. Адаптаваны да нізкіх тэмператур (падскурны тлушч можа дасягаць да 40% масы жывёлы).
Пашырэнне
Тыповы прадстаўнік арктычнай фаўны: жыве на плывучых ільдах, узбярэжжы і астравах Паўночнага Ледавітага акіяна. У познім плейстацэне трапляўся на поўдні да Вялікабрытаніі, Даніі і Ньюфаўндленда.
Асаблівасці біялогіі
Гон звычайна ў сакавіку—красавіку. Цяжарныя самкі залягаюць на зіму ў снежныя бярлогі. Нараджаюць 1—3 дзіцянят раз у 2 гады (з самкай застаюцца каля 1,5 года). Добра плавае і нырае. Корміцца цюленямі, рыбай.
Ахова
З 1976 знаходзіцца пад міжнароднай аховай, засенены ў Чырвоную кнігу МСАП. У свеце 10—20 тыс. асобін.
Дзмітрый Данілавіч Валенцік
Дзмітрый Данілавіч Вале́нцік (, в. Райкова, Полацкі раён —, г. Рэчыца) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1940).
Біяграфія
Дзмітрый Валенцік нарадзіўся ў сям’і селяніна. Скончыў тры класы школы, затым падрыхтоўчыя курсы рабфака, працаваў у роднай вёсцы. У 1929 годзе быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1930 годзе Валенцік уступіў у ВКП(б). У 1931 годзе ён скончыў Арэнбургскую авіяшколу, у 1936 годзе — курсы камандзіраў звёнаў пры Барысаглебскай авіяцыйнай школе лётчыкаў. Браў удзел у савецка-фінскай вайне на пасадзе камандзіра 3-й хуткаснай бамбардзіровачнай эскадрыллі 5-га асобнага хуткаснага бамбардзіровачнага авіяпалка ваенна-паветраных сіл 14-й арміі.
За час баявых дзеянняў супраць фінскіх войскаў Валенцік здзейсніў 26 паспяховых баявых вылетаў з аэрадрома Ваенга на Кольскім паўвостраве ў грыбокі тыл праціўніка на знішчэнне яго аператыўна-стратэгічнай базы пад Рованіемі. Камандаваў дзеяннямі сваёй эскадрыллі ў трох паветраных баях, падчас якіх яна збіла 5 фінскіх знішчальнікаў, страціўшы пры гэтым 2 сваіх самалёта.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 мая 1940 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскімі белагвардзейцамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» капітан Дзмітрый Валенцік быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 453.
З 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Са жніўня 1942 года па снежань 1944 года падпалкоўнік Дзмітрый Валенцік камандаваў 284-м бліжнебамбардзіровачным авіяпалком (з кастрычніка 1943 — 135-ы гвардзейскі бамбардзіровачны). За час вайны ён здзейсніў 115 паспяховых баявых вылетаў на бамбардзіроўшчыку «Пе-2». Прымаў удзел у баях на Паўднёва-Заходняй, Сталінградскім, 4-м Украінскім, 3-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у Сталінградскай бітве, вызваленні Данбаса і паўночнага ўзбярэжжа Чорнага мора. Пасля заканчэння вайны Валенцік працягнуў службу ў Савецкай Арміі, скончыў курсы ўдасканалення афіцэрскага складу, служыў у Беларускай і Прыволжскай ваенных акругах. У 1955 годзе ў званні палкоўніка Валенцік быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў у горадзе Рэчыца Гомельскай вобласці, памёр 30 сакавіка 1969 года.
Узнагароды
Быў узнагароджаны трыма ордэнамі Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава 3-й ступені, Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў.
Амерыканскі каталіцкі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Гэта Папскі ўніверсітэт Каталіцкай Царквы ў ЗША і адзіная вышэйшая навучальная ўстанова, заснаваная Канферэнцыяй Каталіцкіх Біскупаў ЗША. Заснаваны ў 1887 годзе як аспіранцкі і навукова-даследчы цэнтр пасля зацвярджэння Папам Львом XIII, універсітэт пачаў прапаноўваць бакалаўрскую адукацыю ў 1904 годзе. Праграмы ўніверсітэта робяць акцэнт на вольных мастацтвах, прафесійнай адукацыі і асабістым развіцці. Вучэльня падтрымлівае цесныя сувязі з Каталіцкім Касцёлам і каталіцкімі арганізацыямі.
Пасол соймавы
Пасол соймавы — прадстаўнік шляхты ад павета на сойме Вялікага Княства Літоўскага, пазней Рэчы Паспалітай. Ад кожнага павета абіраліся два паслы, аднак не забаранялася і іншай шляхце ездзіць на сойм. Заканадаўча паслоў акрэслілі ў Другім Статуце Вялікага Княства Літоўскага (1566).
Пры ўтварэнні Рэчы Паспалітай паслы ўвайшлі ў ніжнюю палату сойма — Пасольскую Ізбу.
У 1690 г. заканадаўча аформілі, што кожны пасол на сойме, а на сойміках кожны шляхціч можа вольна абмяркоўваць любыя пытанні.
Шарль Лапік
Шарль Лапік (Charles Lapicque;, Тэзэ — ) — французскі мастак і гравёр з Парыжскай новай школы.
Яго творы з’яўляліся важнымі для развіцця нефігуратыўнага жывапісу, у 1950-я — для поп-арту, апавядальнай фігурацыі, вольных фігурацыйных плыняў.
Ён разам з жонкай прызнаны Праведнікам народаў свету за ўтойванне яўрэяў падчас Другой сусветнай вайны.
Вілем дэ Кунінг
Яго бацькі, Леендэрт дэ Кунінг і Карнэлія Нобель, развяліся ў 1907 годзе, і дэ Кунінг жыў спачатку з бацькам, а затым з маці. Да 1924 года наведваў вячэрнія заняткі ў Ратэрдамскай Акадэміі. У 1926 годзе нелегальна выехаў у ЗША, на працягу наступных 70 гадоў жыў і працаваў у Нью-Ёрку. Сябраваў з Аршылам Горкі, які паўплываў на яго творчасць.
З часам палотны дэ Кунінга напаўняюцца пейзажнымі матывамі, становяцца ўсё менш прадметнымі. Прыцягненне да наўмыснай дэкаратыўнасці пераважае ў працах яго позняга перыяду, ускладненага алкагалізмам і хваробай Альцгеймера. Нягледзячы на ​​неадназначны характар ​​творчасці дэ Кунінга, ён стаў першым мастаком, удастоеным Імператарскай прэміі.
У 2006 годзе яго трэцяя карціна з серыі «Жанчыны» была прададзена за 137,5 млн долараў, стаўшы другім паводле цаны творам мастацтва ў гісторыі (цяпер займае трэцяе месца).
Марскі леапард
Марскі леапард (Hydrurga leptonyx) — від сапраўдных цюленяў, які жыве ў субарктычных рэгіёнах Паўднёвага акіяна. Сваю назву атрымаў за плямістую скуру, а таксама за даволі драпежныя паводзіны. Марскі леапард харчуецца галоўным чынам цеплакроўнымі хрыбетнымі, у тым ліку пінгвінамі і маладымі цюленямі.
На сёняшні дзень налічваецца каля 400 тысяч асобін. Марскі леапард не знаходзіцца пад пагрозай знікнення.
Сіхатэ-Алінскі метэарыт
Выпаў у выглядзе метэарытнага дажджу, які ўтварыўся ад драбнення асноўнай масы на вышыні 4—5 км над Зямлёй. Падзенне суправаджалася ўспышкамі святла і выбухамі. Найбольшыя яго экзэмпляры ўтварылі кратары дыяметрам ад 4 да 28 м, дробныя рассеяліся на плошчы каля 3 км². Агульная маса метэарытнага рэчыва прыкладна 70 т, маса асколкаў і асобных экзэмпляраў, знойдзеных на плошчы падзення, 37 т, найбольшы з іх 1745 кг. Складаўся з жалеза (93 %), нікелю (6 %) і невялікай колькасці фосфару, кобальту, серы і медзі.
Джавані Андрэа Ансальда
Джавані Андрэа Ансальда (Giovanni Andrea Ansaldo; 1584 — ) — італьянскі мастак, працаваў пераважна ў Генуі. Ансальда нарадзіўся ў Вольтры, цяпер у складзе камуны Генуі, у сям’і купца. Вучыўся ў Арацыа Камб’язі і, магчыма, супрацоўнічаў з Бернарда Строцы.
Двума яго вучнямі былі Джузэпэ Бадарака і Барталамеа Басі. Адным з яго нашчадкаў быў Іначэнца Ансальда з Пешыі (12 лютага 1734 — 16 лютага 1816). Памёр у Генуі.
Навадобрынка
Навадобрынка — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Белгародскай сельскай акругі. Код КАТА — 116437105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 158 чалавек (82 мужчыны і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 15 чалавек (7 мужчын і 8 жанчын).
Юльюш Славацкі
Юльюш Славацкі (Juliusz Słowacki;, Крамянец, Расійская імперыя, цяпер Украіна — , Парыж) — польскі паэт і драматург, прылічваецца да найвялікшых польскіх паэтаў эпохі Рамантызму ў шэрагу з Адамам Міцкевічам, Зыгмунтам Красінскім і Цыпрыянам Норвідам. Яго творам уласцівыя элементы славянскіх язычніцкіх традыцый, містыцызму і арыенталізму.
Маладосць
Нарадзіўся ў Крамянцы ў паўднёва-ўсходняй частцы былой Рэчы Паспалітай. Яго бацька, Эўзебіуш, быў прафесарам літаратуры ў Крамянецкім ліцэі і Віленскім універсітэце. Маці Славацкага, Салемея з Янушэўскіх, асоба вялікай літаратурнай і асабістай культуры, пасля смерці мужа займалася выхаваннем сына. У сям'і Славацкіх панавала атмасфера захаплення творчасцю класікаў, што мела важны ўплыў на пазнейшыя змены светапогляду творцы «Караля-Духа». Дзякуючы шматлікім знаёмствам сярод высокапастаўленай эліты — Салемея выйшла замуж другі раз, за ўрача Аўгуста Бекю. Маці будучага паэта трымала нешта накшталт літаратурнага салона, дзякуючы чаму Юльюш меў у дзяцінстве і раннім юнацтве шырокі кантакт з тагачаснай інтэлектуальнай элітай, пераважна з кола Віленскага ўніверсітэта. Такім спосабам, між іншым, ён пазнаёміўся з Адамам Міцкевічам перад яго дэпартацыяй з Літвы. Пасля юрыдычнай адукацыі ў Вільні 1 лютага 1829 года прыехаў у Варшаву. 30 сакавіка атрымаў пасаду юрыста ва Урадавай камісіі прыбытку і скарбу. Пасля выбуху лістападаўскага паўстання, 9 студзеня 1831 года працягнуў працу ў паўстанцкім Дыпламатычным бюро князя Адама Ежы Чартарыйскага. 8 сакавіка накіраваўся ў Лондан з дыпламатынай місіяй ад Нацыянальнага ўрада.
Эміграцыя
Паэт застаўся ў эміграцыі ў Францыі, дзе дэбютаваў у 1830 годзе паэтычным раманам «Хуго». У 1833—1835 гадах знаходзіўся ў Швейцарыі на Жэнеўскім возеры (выдае 3 том паэзіі); закахаўся ў Мар'ю Вадзінскую. У Швейцарыі прабыў да 1838 года, вандраваў па Італіі, Грэцыі, Егіпце, Палесціне і Сірыі. Падчас побыту ў Рыме (дзе ён быў да 22 лютага 1836) жыў у доме на Вія дэль Бабуно 165. Падчас знаходжання ў Італіі наладзіў сяброўства з Зыгмунтам Красінскім, які зрабіўся першым сапраўдным крытыкам творчасці Славацкага. У рэшце рэшт надоўга асеў у Парыжы. Нягледзячы на тое, што быў хворы, рушыў у 1848 годзе ў Вялікапольшчу, каб прыняць удзел у паўстанні, аднак яго намерам не было суджана спраўдзіцца. Тады ён апошні раз спаткаўся з маці ў Вроцлаве. Ніколі не ажаніўся. Быў тыповым ранцье. Высылаемыя маткай грошы ўмела памнажаў, інвестуючы іх на парыжскай біржы, між іншым, у акцыі Ліёнскай чыгункі. Гэта дазволіла яму атрымаць пэўную грашовую незалежнасць. Дазволіла гэта таксама Славацкаму не толькі выдаваць уласную тврчасць, але перадусім прысвяціць сябе гэтай творчасці.
Пахаванне
Юльюш Славацкі быў пахаваны на парыжскім цвінтары Манмартр, дзе спачываў да 14 чэрвеня 1927 года. Адноўленую, першапачатковую магілу Юльюша Славацкага, спраектаваную французскім мастаком Charles'а Pétiniaud-Dubos можна паглядзець на гэтых могілках. У 1927 годзе прах Славацкага па загаду маршалка Юзафа Пілсудскага быў перавезены ў Польшчу. Яго труна плыла па Вісле з Гданьска да Кракава на караблі «Міцкевіч», які затрымліваўся ў шматлікіх рачных портах, дзе мясцовыя жыхары выказвалі пашану праху паэта. Сёлета 28 чэрвеня на дзядзінцы Вевльскага кафедральнага сабора адбылася ўрачыстая пахавальная цырымонія. На яе заканчэнні Юзаф Пілсудскі прамовіў цытаваныя шмат разоў словы: «Ад імя Ураду Рэчы Паспалітай рай Панам аднесці труну Юльюша Славацкага да каралеўскага склепу, бо ён быў роўным каралям». Яго прах быў пакладзены каля праху Адама Міцкевіча ў Склепе нацыянальных прарокаў у Вавельскім саборы. Быў улюбёным паэтам Юзафа Пілсудскага.
Творчасць
Нягледзячы на тое, што Славацкі пражыў усяго 40 гадоў, яго літаратурная спадчына багатая і рознабаковая; паэт пакінуў пасля сябе 13 драмаў, каля 20 паэм, сотні вершаў, лістоў і адзін раман. Стварыў таксама аформленую філасофскую сістэму, якую назваў «генезійскай філасофіяй». Паколькі яго спадчына была тэматычна багатай, яго творчасць можна падзяліць на чатыры перыяды.
На філасофска-эстэтычныя змены творчасці Славацкага важны ўплыў мела захапленне літаратурай класіцыстаў, якая панавала ў асяроддзі паэта. Уладзіслаў Штурц адзначаў, што Славацкі пачынаў пісаць як псеўдакласік, а прыклад браў не з такіх рамантыкаў, як Лорд Байран ці Персі Біш Шэлі, а з Вальтэра. Малады паэт спрабаваў у гэты час перакласці «Магамета» Вальтэра. Натхніўшыся трагедыяй «Міндоўг», напісанай бацькам, у 20 гадоў распачаў працу над уласнай драматычнай паэмай «Міндоўг» (перакладзенай на беларускую Сержам Мінскевічам). У цэнтры гістарычнай драмы — каранацыя першага вялікага князя літоўскага Міндоўга і яго забойства змоўнікамі, князямі Транятам і Даўмонтам. Месца дзеяння — Наваградскі замак.
Творчасць Славацкага гэтага перыяду абапірался на асветніцкі дэізм, рэлігійны скептыцызм і кінізм, заснаваны на філасофскіх поглядах Фрэнсіс Бэкан, Рэнэ Дэкарта, Бенедыкта Спінозы, Нікало Макіявелі ці Інакенція Джэнціле. Галоўнай тэмай яго тагачасных твораў («Марыі Сцюарт») былі рэлігійныя войны, якія ён лічыў маскай фанатызму і выдуманай прычынай вайны за ўладу. Славацкі думаў пра гэта, кажучы: «калі вядома, што Бога няма, адкуль ахвота да бойкі за рэлігію і веру?» У цэнтры гэтых спраў панавала захопленасць злом, якая з цягам часу (калі набыла фатальныя рысы) вымусіла Славацкага схіліцца да звароту ў рамантызм.
Першыя вершы Славацкага былі збольшага свабоднымі перакладамі з, Мора і Спэнсера, чым яго арыгінальнымі кампазіцыямі. Больш сур'ёзныя літаратурныя спробы датуюцца прыкладна 1825 годам; ананімна дэбютаваў байранічнай аповесцю «Хуго» ў 1830 годзе. У 1832 годзе выдаў першы і другі том «Паэзіі» (трэці датуецца 1833 годам). Публікацыі, якія ўжо адхіляюцца ад рамантычнага характара яго творчасці, утрымліваюць і яго раннія паэтычныя аповесці (між іншым, «Змяя», «Ян Бялецкі», «Мніх» і згаданая вышэй трагедыя «Марыя Сцюарт»); яны аднак не выклікалі цікавасці ў польскіх эмігрантаў у Парыжы. У наступныя гады творчасць Славацкага пачынае змяняцца; у лісце да маці ад 20 кастрычніка 1835 года паэт пісаў: «зненавідзеў мае першыя творы (…) развілося ва мне нейкае новае прыгожае пачуцце».
Фактарам, які спрычыніў змену светапогляду Славацкага, найменаванага неаднойчы «хрысціянскай этыкай», лічыцца прачытанне паэтам «Конрада Валенрода» Міцкевіча. Яго творы адразу адкінулі вальтэраўскі лад, часта пачалі звяртацца да ўзораў шэкспіраўскай трагедыі. У хуткім часе з'явілася паэма «У Швейцарыі» (1835—1836) і лірычныя творы: «Раз'яднанне», «Рым», «Сумненне». Вялізны ўплыў на творчасць Славацкага зрабілі падарожжы да Італіі, Грэцыі, Егіпта, Палесціне і Лівана (там быў напісаны «Анхелі»). Падчас знаходжання ў Фларэнцыі (1837—1838) распачаў інтэнсіўную працу над сваім творамі. У гэтым час узнікаюць «Бацька зачумленых» (1839), «Вацлаў». У снежні 1838 года вярнуўся ў Парыж.
У канцы 1830-х гадоў Славацкі ў лісце да Зыгмунта Красінскага абвясціў напісанне «вялікай паэмы ў стылі Арыёста, якая павінна скласціся з шасці трагедый ці драматычных хронік». Паэма мусіла быць своеасаблівай літаратурнай хроніка, якая прэзентуе казачныя першапачаткі польскай дзяржавы, якая накіроўвае да традыцый, легенд і гісторыі славян паганскіх часоў. Аднак яго задума дачакалася толькі частковай рэалізацыі; паўсталі дзве рамантычныя трагедыі — «Баладына» (1839) і Ліля Венеда (1840).
Юльюш Славацкі з юнацтва быў перакананы ў сваёй паэтычнай геніяльнасці, а таксама прызначэннем да ролі правадыра народа, гэта перакананне распальвала ў ім маці, Салемея. Сказам паэта існуюць дзве дарогі да спазнання абсалюту. Першая гэта навуковае спазнанне, якое з'яўляецца аднак толькі часткай і вымагае крапатлівых, доўгіх даследаванняў; другая ж заключаецца ў адкрыццях, якія патрабуюць ведаў пра сусвет. Адкрыццё зьўляецца аднак уласцівасцю выбітных індывідаўумаў — адсюль перакананні Славацкага — натхнёныя паэты павінны прымаць ролю духоўнага правадыра часткі народу.
Стварыў арыгінальныя вялікія драмы: «Кардыян» 1834, «Баладына» 1834 (выд. 1839), «Гарштынскі» 1835, «Ліля Венеда» 1840, «Мазэпа» 1839, «Сярэбраны сон Салемеі» 1843, «Ксёндз Марак» 1843, «Фантазы»; паэмы: «Анхеліі» 1838, «Бенёўскі» 1841 і «Кароль-Дух». Займаўся выкшталцонай паэтынай прозай — гэта «Генезіс з Духа» 1844 года. Вяршыня яго паэтычнага генія — цыкл таямнічых генезійскіх лірыкаў, дзе аўтар выкладае сваю філасофскую сістэму — эвалюцыі свету ад матэрыі да чыстага духа (паэма" Кароль-Дух" 1845—1849 гадоў). Несамавітым здзейсненым прароцтвам Славацкага стаў яго верш «Pośród niesnasków Pan Bóg uderza…» (1848), да якога шамтразова заклікаў Ян Павел II.
Другі пачатак тэрмадынамікі
Сутнасць
У першым законе тэрмадынамікі сцвярджаецца, што цеплыня можа ператварацца ў работу, а работа ў цеплыню, аднак нічога не гаворыцца пра ўмовы, пры якіх магчыма такое ператварэнне, і зусім не асветлена пытанне пра скіраванасць тэрмадынамічнага працэсу.
Напрыклад, калі ёсць два целы, тэмпературы якіх розныя, то першаму закону тэрмадынамікі не супярэчыць пераход цеплыні ад халоднага цела да нагрэтага. У сапраўднасці такая сітуацыя не магчыма без задзейнічання дадатковай работы. Самаадвольнае ператварэнне, відавочна, ніякай дадатковай кампенсацыі не патрабуе. Гэта аснова аднаго з фундаметальных законаў Прыроды, які атрымаў назву другога пачатку тэрмадынамікі.
Фармулёўкі
У аснову фармулёвак другога пачатку тэрмадынамікі пакладзены пастулаты, г.зн. палажэнні, якія не патрабуюць доказаў і з'яўляюцца вынікам вопытаў. Найбольш вядомыя фармулёўкі:
Р. Клаўзіус (1822—1888):
Како Шанэль
Како Шанэль (Coco Chanel, сапраўднае імя Габрыэль Бонэр Шанэль, Gabrielle Bonheur Chanel; — ) — вядучы французскі мадэльер, чые мадэрнізм, натхнёнасць мужчынскаю модаю і прытрымліванне дарагой простасці ў стваранай вопратцы зрабілі яе, магчыма, самаю важнуаю фігурай у гісторыі моды XX стагоддзя. Шанэль прынесла ў жаночую моду прыталены жакет і маленькую чорную сукенку. Уплыў Како на высокую моду быў настолькі моцны, што яе — адзіную ў гісторыі моды — часопіс «Тайм» унёс у спіс сотні самых уплывовых людзей XX стагоддзя.
Біяграфія
Нарадзілася ў Самюры ў 1883 годзе, хоць сцвярджала, што з’явілася на свет у 1893 годзе ў Аверні. Маці памерла, калі Габрыэль было дванаццаць гадоў, пазней яе з чатырма роднымі братамі і сёстрамі пакінуў бацька; дзеці былі тады на апецы сваякоў і правялі некаторы час у прытулку. У 18 гадоў Габрыэль ўладкавалася прадаўцом у краму адзення, а ў вольны час спявала ў кабарэ. Любімымі песнямі дзяўчыны былі «Ko Ko Ri Ko» і «Qui qua vu Coco», за што ёй і далі мянушку — Како. Габрыэль не атрымала поспеху ў якасці спявачкі, аднак падчас аднаго з яе выступленняў афіцэр Эцьен Бальзан (Etienne Balsan) быў зачараваны ёю. Яна пераехала жыць да яго ў Парыж, але неўзабаве сышла да англійскага прамыслоўца Артура Капеля (Arthur Capel). Пасля стасункаў з шчодрым багатымі мужчынамі яна была ў стане адкрыць краму ў Парыжы ў 1910, прадаючы дамскія капелюшыкі, і на працягу года дом моды перамясціўся на вуліцу Камбон (Cambon), дзе і знаходзіцца па гэты дзень, як раз насупраць гатэлю «Рыц».
Другі пачатак тэрмадынамікі
Фармулёўкі
С. Карно (1837—1894):
Матэматычная мадэль
На практыцы, каб матэматычна разлічваць змены, што адбыліся ў тэрмадынамічным працэсе, ўводзяць паняцце энтрапіі, як меры незваротнасці працэсу (гл. асноўны артыкул энтрапія). Тады другі пачатак тэрмадынамікі прымае выгляд:
Для цыклаў запіс другога пачатку тэрмадынамікі носіць назву інтэграла Клаўзіуса і мае наступны выгляд:
Міхайленкі (Смаленская вобласць)
Міхайленкі (Михайленки) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Палом абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Другі пачатак тэрмадынамікі
Матэматычная мадэль
Знак роўнасці ў першай і другой формулах адпавядае зваротным працэсам, знак няроўнасці — незваротным.
Міхайленкі (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Інфраструктура
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Другі пачатак тэрмадынамікі
Высновы
Апошняе выказванне ляжыць у аснове тэорыі аб цеплавой смерці Сусвету.
Тэорыя аб цеплавой смерці Сусвету
Упершыню выснову аб цеплавой смерці Сусвету выказаў яшчэ ў 1852 годзе У. Томпсан (Кельвін). Згодна гэтай тэорыі, якая грунтуецца на другім законе тэрмадынамікі, энтрапія Сусвету імкнецца да стану з максімумам (як і энтрапія любой ізаляванай сістэмы). На практыцы гэта значыць, што ўсе віды сусветнай энергіі пяройдуць у энергію цеплавога руху, якая будзе раўнамерна размеркавана па ўсім Сусвеце, пасля гэтага абсалютна ўсе тэрмадынамічные працэсы павінны закончыцца. Такі стан адпавядаў бы цеплавой смерці Сусвету.
Cal
(ад calendar) — UNIX‐утыліта, што друкуе ў стандартны вывад просты каляндар. Калі аргументы не пазначаны, то друкуецца каляндар на бягучы месяц.
Ужыванне
Магчымы наcтупныя опцыі:
Асаблівасці
Мяркуецца, што Грыгарыянская Рэфармацыя адбылася 3 верасня 1752 года. У гэты час большасць краін прыняла Рэфармацыю (хоць некаторыя не прызнавалі яе аж да пачатку 1900-х гадоў). Дзесяць дзён, наступных за гэтай датай, з-за Рэфармацыі былі выдалены, таму каляндар на гэты месяц выглядае крыху дзіўна.
Ніжняе Краснае (Смаленская вобласць)
Ніжняе Краснае (Нижнее Красное) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Бахай
Бахай (渤海, 발해, Бохай) — старажытная дзяржава на Далёкім Усходзе (698 — 926 гг.)
Фарміраванне
У канцы VI — пачатку VII ст. склаўся ваенна-палітычны саюз дзяржавы Кагуро і паўднёвай часткі плямён махэ, накіраваны супраць Кітая і кіданяў. У 668 г. Кітай і саюзныя яму народы і дзяржавы здолелі захапіць і ліквідаваць Кагуро. Саюзныя ёй махэ былі вымушаны пакінуць населеныя імі мясціны або трапілі ў палон.
У 713 г. імператар Жуй-цзун узнагародзіў правадыра махэ некалькімі ганаровымі тытуламі, у тым ліку ўдзельнага валадара Бахай. Так называўся старажытны ўдзел на поўдзень ад Пекіна. Мяркуецца, што Да Цзажун або ўжо кантраляваў гэтыя землі, і імператар толькі пацвердзіў яго права, або дадзеная фармальнасць павінна была падкрэсліць сімвалічную падначаленасць і старажытнасць роду Да. Так або інакш, назва Бахай выціснула назву Чжэнь. У кітайскіх дакументах дзяржава таксама звалася Хай-Дун-Шэн-го ("Квітнеючае княства Усходняга Прымор'я").
Функцыянаванне
Бахай з'яўлялася манархічнай дзяржавай. На чале стаялі прадстаўнікі дынастыі Да, нашчадкі Да Цзажуна. Кітайскія дакументы звалі іх спадчыннымі ўладарамі-ванамі. Магчыма, што іх сапраўдны тытул гучаў як кэду. Усяго з 698 г. да 926 г. кіравала 15 ванаў. Сын Да Цзажуна, ван Да Уі (719 — 737 гг.), прыняў права няньхаа — найменне гадам свайго кіравання. Раней ім карысталіся толькі імператары Кітая і Японіі. Розныя адгалінаванні роду Да служылі прыдворнымі.
Межы дзяржавы Бахай некаторы час прасціраліся ад Японскага мора да зямель сучаснай Манголіі. У сярэдзіне VIII ст. частка заходніх тэрыторый была страчана. Спроба Танскай дынастыі падначаліць сябе паўночных махэ стала прычынай вайны паміж Кітаем і Бахай у 732 г. Акрамя арміі, бахайцы выкарыстоўвалі ў вайне флот. Але найчасцей адносіны паміж Бахай і Кітаем мелі мірны характар. Штогод ваны пасылалі да імператараў сваіх прадстаўнікоў, якія везлі шчодрыя дары. З 727 г. сталыя дыпламатычныя сувязі і абмен падарункамі падтрымліваліся таксама з Японіяй.
Насельніцтва Бахай не было аднастайным. Акрамя махэ і выхадцаў з Кагуро ў дзяржаве жылі прадстаўнікі цюркамоўных і палеазіяцкіх народаў. Бахайцы займаліся вытворчасцю жалеза, рысу, бавоўны, але галоўнае значэнне для гандлю з іншымі краінамі мелі паляванне і здабыча футра.
У кітайскіх рукапісах паведамлялася, што першапачаткова ў Бахай не было адміністрацыйных падпадзяленняў, большасць насельніцтва складалі асабіста вольныя абшчыннікі байсін, захоўвалася племянная сістэма кіравання. Ван Да Цыньмаа (737 — 794 гг.) правёў шэраг рэформ — падзяліў свае валоданні на 15 акруг, кожную акругу - на 62 меншыя адміністрацыйныя адзінкі. Ніжэйшай адміністрацыйнай адзінкай стаў павет. У Бахай адначасова дзейнічала некалькі сталіц — Верхняя, Сярэдняя, Паўднёвая, Заходняя і Усходняя. Апошняя знаходзілася недалёка ад возера Хасан.
Канец дзяржавы
У 919 г. кідані занялі частку паўднёва-заходніх тэрыторый Бахай. Падчас кампаній 924 — 926 гг. кідані нанеслі бахайцам шэраг моцных паражэнняў. Спроба вана Інчжуана заключыць мірную дамову скончылася няўдачай. Кідані ўзялі ў аблогу Верхнюю сталіцу Бахай. Ван Інчжуан здаўся ў палон, але большасць прыдворных здолела збегчы ў Каро. Дзяржава Бахай была ліквідавана. На частцы найбольш абжытых зямель кідані арганізавалі падначаленую ім дзяржаву Дун-Даньго.
Нягледзячы на рэпрэсіі і падаткавыя прывілеі, насельніцтва Бахай яшчэ доўгі час змагалася за ўзнаўленне сваёй дзяржавы. У 927 — 934 гг. прадстаўнік дынастыі Да, Гуансянь, падняў паўстанне і стварыў так званы Новы Бахай. Але паўстанцы не атрымалі дапамогі з боку Каро. Пасля падаўлення паўстання кіданямі Да Гуансянь збег у Каро. Няўдачай скончыліся паўстанні прадстаўнікоў роду Да ў 975 г. і 1029 г.
Акіяналогія
Акіяналогія (ад акіян і стар.-грэч. Λόγος - меркаванне, навука) таксама Акіянаграфія (ад акіян і стар.-грэч. Γραφειν - пішу, апісваю) вывучае буйнамаштабнае ўзаемадзеянне акіяна і атмасферы і яго доўгаперыядычныя зменлівасці, хімічны абмен акіяна з мацерыком, атмасферай і дном, біёту і яе экалагічныя ўзаемадзеянні, устанаўлівае мясцовыя або лакальныя працэсы, якія адбываюцца за кошт абмену энергіяй і рэчывам паміж рознымі раёнамі акіяна. Акіяналогія ўяўляе сабой, па сутнасці, сукупнасць дысцыплін, што вывучаюць фізічныя, хімічныя і біялагічныя працэсы, працякаюць у акіяне ў цэлым, у яго асобных рэгіёнах (рэгіянальная акіянологія), у ўскраінных і ўнутраных морах.
NGC 3126
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яна Віктараўна Хатырава
Яна Хатырава (нар., Чарск, Казахстан) — расійская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Расіі.
Клубная кар’ера
У 2018 годзе прыйшла ў ЖФК «Лакаматыў», узяць удзел у 64 матчах, у якіх забіла 7 мячоў і аддала 5 галявых перадач. У складзе «Лакаматыва» футбалістка была чэмпіёнкай Расіі, двойчы ўладальнікам Кубка і Суперкубка краіны. У 2022 годзе падпісала кантракт з «Мінскам» з Беларусі.
Выступала за зборную Расіі WU-17 (2012—2015) і WU-19 (2014—2016).
Бітва за Гар’ян
Бітва за Гар’ян — адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі.
Бітва
13 жніўня паўстанцы атакавалі Гар’ян. Войскі апазіцыянераў былі ў добрай форме, у той час як сілы Кадафі адступалі. Тым не менш, лаялісты змаглі перагрупавацца і контратакаваць. 14 жніўня паўстанцы заявілі, што нягледзячы на ​​супраціў прыхільнікаў Кадафі, ім удалося захапіць 70 працэнтаў горада. Таксама з’явілася інфармацыя аб тым, што сілы ПНС цалкам захапілі населены пункт. 15 жніўня паўстанцы заявілі пра поўную перамогу. Прадстаўнік апазіцыянерў у гарах Нафуса заявіў: «Гар’ян цалкам знаходзіцца ў руках рэвалюцыянераў. Яны разбілі брыгаду Сахбана, галоўнае ўзброенае фарміраванне Кадафі ў Заходніх гарах. Яны захапілі лёгкае і цяжкае ўзбраенне брыгады». 17 жніўня ўрадавыя войскі распачалі спробу штурму Гар’яна. 18 жніўня лаялісты былі цалкам выбіты з горада, гэта пацвердзіў карэспандэнт Reuters. Прыхільнікі Кадафі адступілі на поўнач.
Зіту
Жазэ́ Э́лі ды Міра́нда (José Ely Miranda;, Разейра, штат Сан-Паўлу — , Сантус, больш вядомы як Зі́ту або Зіта (Zito) — бразільскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1958 і 1962 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Правёў за «Сантус» 733 матчы і забіў у іх 57 мячоў. Пасля завяршэння гульнявой кар’еры працаваў адміністратарам у «Сантусе».
Гімнакладус
Гімнакладус (Gymnocládus) (ад γυμνός — «голы» і  — «галіна») — род лістападных дрэў сямейства родам з Паўночнай Амерыкі і Усходняй Азіі.
Батанічнае апісанне
Гімнакладусы — высокія дрэвы да 30 м вышынёй і з кронай да 8 м у дыяметры.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List, род уключае 5 відаў :
Гарадзенскі павет
Гарадзе́нскі паве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, а з 1793 года ў складзе Гарадзенскага ваяводства. Сталіца — Горадня.
У Гарадзенскі павет уваходзілі землі старостваў:
Дорнбірн
Дорнбірн (Dornbirn) — старадаўні аўстрыйскі горад на захадзе краіны, у федэральнай зямлі Форарльберг. Размешчаны на невялікай рэчцы Дорнбірнер-Ах у даліне верхняга Рэйна ў непасрэднай блізкасці ад межаў Германіі, Швейцарыі і Ліхтэнштэйна.
Палітычная сітуацыя
Савет прадстаўнікоў камуны (Gemeinderat) складаецца з 36 месцаў.
Ніжняе Вольгава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бярозаўка (прыток Галбіцы)
Бярозаўка — рака ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Галбіца (басейн Дзісны).
Даўжыня ракі 5 км. Выток знаходзіцца каля вёскі Ружампаль. Упадае ў Галбіцу каля вёскі Мішуты. Каля ракі вёска Лабуці.
Галакучнік Лінея
Галакучнік Лінея (Gymnocarpium dryopteris (L.) Newman) — шматгадовая травяністая расліна сямейства, якая вышынёй каля 40 см і мае доўгае, тонкае карэнішча.
Генадзь Мікалаевіч Мажэйка
Генадзь Мікалаевіч Мажэйка (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларускі журналіст «КП у Беларусі», палітычны зняволены. 1 кастрычніка 2021 года быў арыштаваны ў сувязі з прафесійнай дзейнасцю, беларускія і расійскія журналісты і праваабаронцы заклікалі вызваліць яго.
Галакучнік Лінея
Апісанне
Лісце да 42 см (уключаючы чырвоны хвосцік), ліставая пласціна ад жаўтлява- да сярэдне-зялёнай, не залозістая. Мае тонкія (1-2 мм), гарызантальныя, доўгія карэнішчы. Споры 34-39 мкм. Храмасом: 2n = 160.
Генадзь Мікалаевіч Мажэйка
Біяграфія
Нарадзіўся 11 мая 1982 года ў Мінску. У 2004 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі. З 2009 года працаваў у газеце «Комсомольская правда в Белоруссии», беларускай версіі газеты «Камсамольская праўда». У 2011 годзе заняў другое месца ў фотаконкурсе «Belarus Press Photo». Пісаў на тэмы, звязаныя з транспартам, тэхналогіямі, гісторыяй, арміяй і ваеннай тэхнікай.
Галакучнік Лінея
Распаўсюджанне
Азія: Кітай, Японія; Расія — Усходняя Сібір, Еўрапейская частка; Турцыя. Каўказ: Грузія. Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія; Літва; Малдова; Украіна; Аўстрыя; Бельгія; Чэхія; Германія; Венгрыя; Нідэрланды; Польшча; Славакія; Германія; Данія; Фінляндыя; Ісландыя; Ірландыя; Нарвегія; Швецыя; Вялікабрытанія; Індыя; Боснія і Герцагавіна; Балгарыя; Харватыя; Грэцыя; Італія; Паўночная Македонія; Чарнагорыя, Румынія, Сербія; Францыя; Іспанія. Паўночная Амерыка: Грэнландыя; Канада; ЗША. Таксама культывуецца. Асяроддзе пражывання: вільготныя цяністыя лясы і скалы, берагі і яры, часта расце ў больш-менш кіслай, багатай перагноем глебе.
Генадзь Мікалаевіч Мажэйка
Біяграфія
У жніўні 2020 года Мажэйка асвятляў падзеі першых дзён масавых пратэстаў. У ноч з 11 на 12 жніўня 2020 года па заданні рэдакцыі працаваў у мікрараёне Серабранка ў складзе групы з чатырох журналістаў «КП у Беларусі». Нягледзячы на наяўнасць камізэлькі з надпісам «Прэса» і белай каскі, быў лёгка збіты невядомымі сілавікамі. Пазней ён успамінаў: ''«Увесь наш „дыялог“ суправаджаўся крыкамі і пагрозамі, штурхлямі дубінкамі па нагам, па рукам. Больш усяго дасталася нашаму кіроўцы. Ён адвярнуўся, каб адкрыць багажнік, нахіліўся, а яго пачалі біць па руках і нагах». ''
28 верасня 2021 года ў кватэры на захадзе Мінска адбылася перастрэлка паміж супрацоўнікамі спецпадраздзялення КДБ «Альфа» ў цывільным і мінаком Андрэем Зельцэрам, у выніку якой загінулі Зельцэр і адзін з супрацоўнікаў КДБ. Мажэйка аператыўна падрыхтаваў заметку для сайта «КП у Беларусі», якая была апублікавана а 22 гадзіне. У працэсе напісання матэрыялу ён узяў каментар у аднакласніцы Зельцэра, якая ахарактарызавала яго станоўча. Ранкам 29 верасня сайт выдання быў заблакаваны Міністэрствам інфармацыі Беларусі без папярэдняга апавяшчэння, і верагоднай прычынай блакіроўкі называўся артыкул Мажэйкі. Таксама сайт выдання стаў недасяжны з-за мяжы. Пасля беларуская рэдакцыя «Камсамольскай праўды» адрэдагавала нататку, а затым і зусім выдаліла яе. .
30 верасня 2021 года Мажэйка знаходзіўся ў Маскве, адкуль тэлефанаваў маці. 1 кастрычніка ў яго кватэры ў Мінску адбыўся ператрус, а вечарам стала вядома, што Мажэйка знаходзіцца ў цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў на Акрэсціна ў Мінску. Праваабарончы цэнтр «Вясна», які першым паведаміў пра арышт Мажэйкі, заявіў, што яго затрымалі ў Маскве. Пастаянная камісія па правах чалавека ў інфармацыйнай сферы заклікала вызваліць Мажэйку. 4 кастрычніка 2021 года прэс-сакратар прэзідэнта Расіі Дзмітрый Пяскоў пракаментаваў затрыманне, заявіўшы, што не можа адобрываць арышт журналіста за яго прафесійную дзейнасць. 4 кастрычніка 2021 года заклікаў вызваліць Мажэйку.
6 кастрычніка 2021 года сумеснай заявай шасці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр "Вясна", Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, Мажэйка быў прызнаны палітычным зняволеным. 11 кастрычніка стала вядома, што Мажэйку прад’явілі абвінавачанні па двух артыкулах КК РБ за распальванне сацыяльнай варожасці (арт. 130) і абразу прадстаўніка ўлады (арт. 369).
Груша лясная
Груша лясная (Pyrus pyraster) — від роду, часам разглядаецца як падвід.
Батанічнае апісанне
Дрэвы дасягаюць вышыні ад 8 да 20 метраў, сустракаюцца таксама кусты вышынёй ад 2 да 4 метраў. Груша лясная мае шэрую, з невялікімі лускавінкамі кару. Квітнее з красавіка па май. У адрозненне ад культурных формаў па іншаму выглядаюць галіны з шыпамі. Расліны могуць дасягаць ўзросту 100—150 гадоў.
Лісце круглявае ці авальнае, ля аснавання няяснаклінападобныя ці круглявае. Зверху яно бліскучае, зялёнае, знізу больш светлаафарбаванае.
Кветкі буйныя, белыя, 2-3 см у дыяметры, на кветканожках, сабраны ў парасонабадобныя суквецці.
Плады груша- ці шарападобныя. Смак даўкі і кіслы, годныя ў ежу толькі пасля доўгай лёжкі.
Арэал
Ад лясной грушы былі выведзеныя сотні культурных сартоў з больш мяккімі і смачнымі пладамі. Дрэва распаўсюджана ў багатых пажыўнымі рэчывамі і цёплых пойменных лясах Цэнтральнай Еўропы, а таксама ў лесастэпавай зоне Усходняй Еўропы. Культурная форма сустракаецца паўсюдна.
Распаўсюджана ў сярэдняй і паўднёвай паласе еўрапейскай часткі Расіі, у Крыму, на Каўказе, у Сярэдняй Азіі. У Беларусі сустракаецца па поўдню, у цэнтры яе можна ўбачыць радзей. На поўначы краіны грушу можна ўбачыць вельмі рэдка і расце яна большай часткай на адкрытых месцах.
Выкарыстанне
Драўніна лясной грушы цяжкая, малаэластычная, але трывалая і прыдатная да паліроўкі. Можа выкарыстоўвацца пры сталярнай, такарнай і разьбяной працы. У мінулым ужывалася як імітатар эбенавага дрэва.
У міфалогіі лясную грушу ўспрымаюць як месца «гнездавання» цмокаў, ведзьмаў і дэманаў.
NGC 3127
NGC 3127 (іншыя абазначэнні — MCG -3-26-22, PGC 29357) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Праабражэнка (Сандыктаўскі раён)
Праабражэнка — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Белгародскай сельскай акругі. Код КАТА — 116437300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 267 чалавек (131 мужчына і 136 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 159 чалавек (83 мужчыны і 76 жанчын).
Biely Odpor
«Biely Odpor» (Белы адпор) — славацкі гурт, які грае ў жанры рок супраць камунізму. Галава гурта — Ондрэй Дзюрыца, з 2019 года спікер НПНС.
Неанацызм
Ондрэй Дзюрыца заяўляў у адказ на артыкул у «Nový čas»:''Пазоўнік адмаўляў, што у гурта былі заўзятары, асабліва з шэрагу неанацыстаў. Сувязь гурта ў артыкуле з меркаваным расізмам не мае ніякіх фактычных падстаў. У артыкуле няма прыкладу групавой альбо сольнай працы заяўніка. У тэкстах песень абвінавачаных не бачныя ідэі перавагі белай расы, вызначэння ворага, які нясе адказнасць за сацыяльныя праблемы, міжнародныя змовы і да таго падобнае Аднак у песні «Hriechom proti rase» (Грэхам супраць расы) ёсць наступныя радкі:Мы пакараем кожнага здрадніка расы, гэты дотык будзе пагібельным. Хто супрацьстаіць нам, пакаштуе пах смерці! Усталюем шыбеніцу, хутка прыйдзе наш час, дзень расплаты набліжаецца, я ўжо чую ворагаў плач. Аб’явім нястомную барацьбу зь імі, яны павінныя пакутаваць з кожным уздыхам! Грэх супраць крыві і расы заслугоўвае самага жорсткага пакарання — найцяжэйшага пакаранняУ песні «Prvý muž národa''» (Першы мужчына нацыі) праслаўляецца Ёзаф Ціса, прэзідэнт Першай Славацкай Рэспублікі, якая фактычна была марыянетачнай дзяржавай Нямеччыны.
Тэкст песні «Hudba tvojho svedomia» (Музыка твайго сумлення) відавочна расісцкі. У прыпеўцы гаворыцца:''Музыка падобная да крышталю, танец пранікае ў цела. Гэтая кроў чыстая, злучыла нас усіх, белая сіла ... Выбух басоў аднойчы ўсё скончыць, не будзе хіп-хопу, рэгі, рэпу, джазу і соўлу, гул малпаў назаўжды згубіцца, будучыня — белы рок-н-рол.''
Зборнікі
«Skins' songs vol. 3» (1996)
Кашталяны кіеўскія
Кашталян кіеўскі — мясцовы ўраднік у Кіеўскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Пасада кашталяна з'яўлялася другой паводле значнасці пасля ваяводы.
Кашталянамі кіеўскімі былі:
Атмасфера
Атмасфе́ра (ад грэч. Ατμός — «пар» і σφαῖρα — «сфера») — газавая абалонка нябеснага цела, утрымліваецца вакол яго гравітацыяй. Паколькі не існуе рэзкай мяжы паміж атмасферай і міжпланетнай прасторай, то звычайна атмасферай прынята лічыць вобласць вакол нябеснага цела, у якой газавае асроддзе круціцца разам з ім як адзінае цэлае. Глыбіня атмасферы некаторых планет, якая складаецца ў асноўным з газаў (газавыя планеты), можа быць вельмі вялікай.
Атмасферны ціск
Атмасферны ціск — фізічная велічыня, лікава роўная сіле, падзеленай на плошчу паверхні. Атмасферны ціск ствараецца гравітацыйным прыцягненнем паветра да планеты.
Авіябаза Туле
Авіябаза Ту́ле (Пітуфік; Thule Air Base, Pituffik Airport; IATA: THU, ICAO: BGTL) — на поўначы Грэнландыі, знаходзіцца на тэрыторыі камуны Касуітсуп, але не ўваходзіць у яе склад, а з’яўляецца  Грэнландыі.
«Thule AB» з’яўляецца самай паўночнай авіябазай ЗША, знаходзячыся за на поўнач ад Палярнага круга і за  ад Паўночнага полюса. На тэрыторыі базы раней знаходзіліся эскімоскія пасёлкі (Uummannaq; Thule Туле, Dundas, Дандас) і, ​​насельніцтва якіх было перамешчана ў горад Каанаак да 1953 года ў сувязі з пабудовай базы. Пастаяннае насельніцтва пасёлка Пітуфік пры авіябазе ў студзені 2009 года склала 166 чалавек.
Востраў сабак
«Во́страў саба́к» (Isle of Dogs) — амерыканскі лялечны анімацыйны фільм рэжысёра Уэса Андэрсана. Прэм’ера мультфільма адбылася ў межах асноўнага конкурса Берлінскага кінафестывалю 15 лютага 2018 года. За працу над карцінай Уэс Андэрсан быў узнагароджаны «Сярэбраным мядзведзем» за найлепшую рэжысуру на Берлінскім кінафестывалі. Па стане на жнівень 2018 года мультфільм займае 13-е месца ў.
Сюжэт
Японія, недалёкая будучыня. Паводле ўказу мэра горада Мегасакі з-за эпідэміі «сабачага грыпу» ўсіх сабак перавозяць у каранцін на аддалены востраў-звалку. Сярод дэпартаваных аказваецца і хатні сабака 12-гадовага хлопчыка Атары, які знаходзіцца пад апекай карумпіраванага мэра. Атары адпраўляецца на мініяцюрным лятальным апараце на востраў, каб знайсці і ўратаваць свайго вернага сябра, сабаку па прозвішчы Спотс. Аднак, падляцеўшы да вострава, Атары церпіць крушэнне. Яго знаходзяць пяць мясцовых сабак: Шэф, Рэкс («Кароль»), Бос, Дзюк («Герцаг») і Кінг («Кароль»). Яны выклікаюцца дапамагчы Атары ў пошуках і абараніць яго ад японскіх улад, якія праследуюць хлопчыка, каб вярнуць яго дамоў.
Вытворчасць
У кастрычніку 2015 года Андэрсан абвясціў, што ён збіраецца вярнуцца да анімацыі і зняць фільм пра сабак пры ўдзеле Эдварда Нортана, Браяна Крэнстана і Боба Балабана.
Вытворчасць пачалася ў кастрычніку 2016 года ў Англіі.
23 снежня 2016 года Fox Searchlight Pictures набыла правы на распаўсюджванне фільма па ўсім свеце, абвясціўшы яго выхад на экраны ў 2018 годзе.
4 снежня 2017 года аргкамітэт 68-га Берлінскага кінафестывалю абвясціў, што «Востраў сабак» адкрые асноўную конкурсную праграму фестывалю, што і адбылося 15 лютага 2018 года. Такім чынам, «Востраў сабак» стаў першым у гісторыі фестывалю мультфільмам, які быў выбраны ў якасці фільма адкрыцця Берлінале.
Якаў Раманавіч Маскаленка
Якаў Раманавіч Маскаленка (1922—1966) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Якаў Маскаленка нарадзіўся 2 сакавіка 1922 года ў вёсцы Вялікія Аўцюкі (цяпер Калінкавіцкі раён Гомельскай вобласці Беларусі). У 1940 годзе ён скончыў Мазырскае педагагічнае вучылішча, пасля чаго працаваў настаўнікам у вясковай школе. У тым жа годзе Маскаленка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны апынуўся ў варожым тыле, ваяваў у складзе партызанскай брыгады. У чэрвені 1944 года вярнуўся ў Чырвоную Армію, быў стралком 1323-га стралковага палка 415-й стралковай дывізіі 61-й арміі 1-га Беларускага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Пінска.
12—14 ліпеня 1944 года Маскаленка ў ліку першых пераправіўся праз раку Піна і заняў абарону ў цэнтры горада, пасля чаго адбіў вялікую колькасць нямецкіх контратак, асабіста знішчыўшы 2 варожых танка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года чырвонаармеец Якаў Маскаленка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Быў таксама узнагароджаны шэрагам медалёў, у тым ліку медалём «За адвагу».
Гарадзішча
Гарадзі́шча — тып помніка археалогіі, рэшткі колішняга ўмацаванага паселішча. Звычайна ўзвышаюцца над навакольнай мясцовасцю і захаваліся ў выглядзе валоў і рвоў. Адносяцца да часоў першабытнаабшчыннага ладу (бронзавы, жалезны век) і Сярэдніх вякоў. Назва ўжывалася яшчэ ў сярэднявечных летапісах.
Асноўныя звесткі
Гарадзішчы ўзніклі ў перыяд распаду першабытнаабшчыннага ладу, калі ад збіральніцтва, рыбалоўства і палявання людзі пераходзілі да земляробства і жывёлагадоўлі. На тэрыторыі Беларусі будаўніцтва гарадзішчаў пачалося ў бронзавым веку. Асабліва важнае значэнне яны мелі ў жалезным веку.
На многіх гарадзішчах спачатку існавалі паселішчы першабытнага часу, а затым — ранняга Сярэднявечча (звычайна гарады). Познія гарадзішчы — гэта ўмацаваныя часткі сярэднявечных гарадоў. Па меры роста гораду на гарадзішчы маглі пабудаваць замак. Такія гарадзішчы адначасова з'яўляюцца замчышчамі.
Часта гарадзішчы маюць мясцовыя назвы, напр.: Гарадзішча, Гарадок, Замкавая гара, Замэчак. Шэраг гарадзішчаў далі назву пазнейшым паселішчам, размешчаным каля іх (напр., г. п. Гарадзішча Баранавіцкага раёна).
Існавалі таксама неўмацаваныя паселішчы, рэшткі якіх называюць селішчамі.
Форт-пагорак
«Форт-пагорак» (hill fort) — збудаванне часоў старажытнасці, відавочна, жалезнага веку каля пачатку новай эры. Складаецца са сцяны або валу, якімі цалкам акружаны пагорак. Адрозніваецца ў брытанскай і ірландскай літаратуры.