cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
З сакавіка 1932 года райвыканкамы атрымалі дазвол Саўнаркама БССР занасіць на «чорную дошку» ужо асобныя вёскі. Гэта значыла, што ў такіх калгасах гандаль забараняўся, з крамаў забіралі ўсе тавары, датэрмінова пагашалі крэдыты і пазыкі, склады са збожжам для спажывання апячатвалі, насенны фонд размяркоўвалі паміж іншымі калгасамі, зачынялі млыны і вялі жорсткую барацьбу з памолам на ручных жорнах. Адначасова прайшла новая хваля арыштаў, высылак у Сібір і выключэнні з калгасаў «кулакоў» і «падкулачнікамі». У некаторых месцах пратэст супраць голаду прымаў агрэсіўныя формы: напрыклад, вядома пра Барысаўскі галодны бунт у красавіку 1932 года, падчас якога рабочыя і іх жонкі выступілі супраць змяншэння і без таго мізэрных нормаў выдачы хлеба. 7 жніўня 1932 года быў падпісаны вядомы Закон аб трох каласках, які прадугледжваў смяротнае пакаранне за крадзеж калгаснай і кааператыўнай уласнасці (то бок таксама і ежы). Усяго па гэтым законе ў 1932—1939 гг. было асуджана 183 тысяч чалавек, у тым ліку дзеці, якія спрабавалі знайсці хоць нейкую ежу.
Шрывіджая
Узнікненне
Назва дзяржавы Шрывіджая паходзіць з санскрыту і значыць "бліскучая перамога", але ў дакументах яна сустракаецца ўсяго некалькі разоў. У іншаземных крыніцах фігуруюць іншыя назвы. Таму многія сучасныя даследчыкі прызнаюць, што Шрывіджая — умоўная назва.
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
З лета 1933 года сігналы ў цэнтр пра голад на месцах сталі масавымі: на прыклад, ва Уздзенскім раёне ў 8 калгасах налічвалася 1290 чалавек, якім патрабавалася дапамога хлебам. Аналагічнае становішча склалася ва Ушацкім раёне дзе «многія калгаснікі ўжо зараз не маюць хлеба і сілкуюцца рознымі сурагатамі». У Жыткавіцкім раёне, згодна з дакладамі, у цяжкім становішчы знаходзіліся 33 калгаса, або каля 4500 чалавек. У 68 калгасах зоны Клімавіцкай МТС з 4200 сем’яў 3000 не мелі ўвогуле ніякіх прадуктаў. Не было хлеба і ў Пухавіцкім раёне, дзе людзі хварэлі і не маглі выйсці на працу. На Гомельшчыне ў 45 з 93 калгасаў фізічна адсутнічалі прадукты харчавання, а сялянам даводзілася ёсць карэнні і лісце.
Шрывіджая
Гісторыя
Ужо ў другой палове VII ст. дзяржава Шрывіджая выступала як магутная і актыўная палітычная сіла ў рэгіёне Паўднёва-Усходняй Азіі. Паводле старажытных запісаў, знойдзеных на Суматры і востраве Бангка, у яе склад уваходзілі значныя суматранскія тэрыторыі і астравы Бангка і Белітунг. У больш позніх кітайскіх спісах, якія датуюцца гэтым часам, Шрывіджая выступала ў якасці суверэна некалькіх дзяржаўных утварэнняў на Суматры і Яве. Можна меркаваць, што у склад Шрывіджаі ўваходзіла некалькі портаў на паўвостраве Малака і ў Індакітаі. Ваенные дзеянні супраць Шрывіджаі вялі кхмеры і чамы.
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
8 чэрвеня 1933 года сакратар ЦК КП(б)Б Мікалай Гікала і старшыня СНК БССР Мікалай Галадзед атрымалі даклад з Нараўлянскага раёна: «На гэтых днех (2 чэрвеня) меўмейсца з рада вон выходзячы факт: гр. в. Цiхiн (Акопскага сельсавета) Сiкорская ноччу зарэзала сваего 9-гадовага дзiцяцi. Частку унутраносьцей пасьпела поесьцi, назаўтра ўтопiла другога дзiцяцi i памерла сама ад iстошчэньня». З суседняга Ельскага раёна супрацоўнікі ЧК дасылалі рапарт аб тым, што ў 200 сем’ях з 250 аднаасобных гаспадарак дзеці і дарослыя апухлі ад голаду, за два месяцы ад знясілення памерла 20 чалавек: «Аднаасобнік хутара Рэдзька Каладзей Мікіта, каб не бачыць пакут галоднай сям’і, закрыў у хаце жонку і траіх малалетніх дзяцей, закалаціў наглуха дзверы і вокны, пасля чаго сам уцёк. Жонка і двое дзяцей Каладзея ўжо памерлі, адно дзіця выратавана суседзямі. У в. Мялешкавічы ўдава Ціханава Ульяна на глебе голаду кінула 3 дзяцей і сышла невядома куды».
Шрывіджая
Гісторыя
Відавочна, канчатковае заваяванне паўвострава Малака адбылося толькі пры махараджы Дхармасету (VIII ст.), які падпарадкаваў мясцовую індуісцкую дзяржаву Пан-Пан. Яго сын Самаратунга (792 - 835 гг.) усталяваў сваю ўладу на Яве, дзе пабудаваў Барабудур. Ён заснаваў магутную дынастыю Сайлендра, што кіравала на Яве і поўдні Суматры. Лічыцца, што ў сярэдзіне IX ст. выхадцы з Шрывіджаі перасяліліся на Мадагаскар. Поспех валадароў Шрывіджаі тлумачыўся наяўнасцю магутнага ваеннага флота і ўсталяваннем манаполіі на марскія гандлёвыя сувязі ў Паўднёва-Усходняй Азіі.
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
21 чэрвеня спецыяльная камісія з Мінска запісала ў пратаколе аб тым, што ў Ельскім і Нараўлянскім раёнах мор закрануў да 60 адсоткаў насельніцтва: народ есць не толькі «ліпавы ліст, верас, мох і мякіну», але ў некаторых гаспадарках — нават «кошак, сабак і конскую падлу». Таксама камісія адзначала: «У в. Акопы … жонка бедняка, які пайшоў на працу ў горад, вярнуўшыся дадому і знайшоўшы мёртвым свае дзіця Валодзю, адрэзала ногі дзіцяці і зварыла са шчаўем. Шчаўе паела сама і накарміла іншае дзіцё. на другі дзень памерла сама і іншае дзіця».
Шрывіджая
Гісторыя
У канцы IX - X стст. адбылося саслабленне цэнтралізаванага кіравання, што дазволіла дзяржаўным утварэнням Явы і поўдня Суматры фактычна выйсці з-пад падпарадкавання і весці самастойную палітыку. У 990 г. яванскі раджа Дхармавангса нават учыніў ваенны паход у раён Палембанга. Але ў XI ст. Шрывіджая зноў адрадзіла сваю магутнасць. Пад яе кантролем апынуліся большая частка Суматры, захад Явы, землі сучаснай Малайзіі і поўдня Таіланда, некаторыя Філіпінскія астравы. У выніку галоўным супернікам Шрывіджаі стала паўднёваіндыйская дзяржава Чола, якая вяла актыўную знешнюю экспансію. У 1025 г. флот Чола заваяваў частку паўвострава Малака. Пазней дынастыя Чола ўмешвалася ва ўнутраныя канфлікты ў Шрывіджаі, прычым рабіла гэта па запыту саміх махараджаў.
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
21 жніўня 1933 года Магілёўскае ўпраўленне ОГПУ за нібыта дрэнную апрацоўку палей арыштавала ў Касцюковіцкім раёне 56 чалавек, якія пад пыткамі прызналіся, што з’яўляюцца сабатажнікамі, пасля чаго былі высланы ў заходнюю Сібір.
Нягледзячы ні на што, нарыхтоўкі хлеба выконваліся. Сакратар РК КП(б)Б Жыткавіцкага раёна ў 1934 г. папярэджваў кіраўніцтва, што з прычыны неспрыяльных прыродных умоў (вымачкі, дажджы ў перыяд выспявання культур) і высокіх абавязковых паставак у раёне склалася надзвычайнае становішча: «У выпадку, калі не будуць прыняты неабходныя меры дапамогі, то гэтая вясна будзе другі год галоднай вясной для большасці калгасаў раёна… Спажыванне хлеба новага ўраджаю пачалося ў парадку выдачы авансаў ад самага пачатку яго абмалоту, г.зн. з жніўня месяца… У выніку ўсяго гэтага ўжо да студзеня-лютага гэтыя групы не маюць хлеба». З 500 спраў, якія знаходзіліся на разглядзе ў Жыткавіцкім нарсудзе на 25 красавіка 1934 г. абсалютную большасць складалі справы аб крадзяжы жывёлы і прадуктаў харчавання. У лістападзе 1934 г. пленум ЦК КП(б)Б прыняў рашэнне аб адмене з 1 студзеня 1935 г. картачнай сістэмы на хлеб і некаторыя прадукты, што прадстаўлялася ўладамі як радыкальная эканамічная рэформа, накіраваную на развіццё ў краіне таварна-грашовых адносін. Нізкія картачныя цэны былі ахарактарызаваныя Іосіфам Сталіным як «дар дзяржавы працоўнаму класу». Становішча ж у беларускай, як і ва ўкраінскай, вёсцы па-ранейшаму заставалася складаным.
Шрывіджая
Гісторыя
У XIII ст. зноў адбылося саслабленне Шрывіджаі. Уладары Усходняй Явы падпарадкавалі захад вострава, а потым і поўдзень Суматры. Поўдзень Таіланда і паўвостраў Малака паступова апынуліся пад уплывам дзяржавы кхмераў. У 1347 г. суматранскія землі былі канчаткова заваяваны яванскай імперыяй Маджапахіт. У 1377 г. там успыхнула паўстанне, правадыры якога выступалі за ўзнаўленне Шрывіджаі. Аднак яно было задушана. Шрывіджая больш не адраджалася.
Галадаморы (Беларусь)
Асэнсаванне беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
Адной з спроб асэнсавання трагедыі ў кантэксце беларускай гісторыі стала беларуска-ўкраінская навукова-практычная канферэнцыя «1929-1934: Сталінская „рэвалюцыя зверху“, або знішчэнне сялянства і Галадамор у Беларусі». Факты, прыведзеныя ў дакладах беларускіх гісторыкаў Ірыны Раманавай, Васіля Матоха, Якава Басіна і Ігара Кузняцова паказалі, што Галадамор ў Беларусі хоць і быў менш маштабным, чым ва Украіне, але меў не менш цяжкія наступствы. У гэтыя ж гады на тэрыторыі УССР колькасць ахвяраў ішла на мільёны, што ўдалося падлічыць дзякуючы адкрытым архівам КДБ, але дакладная колькасць ахвяраў у Беларусі застаецца таямніцай, бо і дагэтуль уся інфармацыя на гэтую тэму засакрэчана. Паводле падлікаў украінскага навукоўца Віктара Гудзя, кандыдата гістарычных навук і дацэнта Мелітопальскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэту імя Багдана Хмяльніцкага, у гэты час у Беларусі голадам і рэпрэсіямі было знішчана ад 100 да 500 тысяч чалавек. Так, паводле Віктара Гудзя, напрыклад, у адным толькі Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці, якая найбольш пацярпела ад Галадамору, за 1932—1933 ёсць дадзеныя пра загібель тысячы сялян.
Шрывіджая
Дзяржава і грамадства
Дзяржава Шрывіджая была манархіяй, на чале якой знаходзіўся ўладар, што меў тытул махараджа. У старажытных надпісах таксама ўзгадваюцца такія тытулы, як хаджы-прат'яя (мясцовыя манархі), бхупаты (мясцовыя правадыры), раджапутра (прынцы). Пры махараджы знаходзіліся вышэйшыя дзяржаўныя дарадцы кумарамат'я і ваенныя правадыры санапаты. Меўся штат дзяржаўных суддзяў і загадчыкаў дзяржаўнымі будаўнічымі работамі.
Юльян Фаміч Крачкоўскі
Юльян Фаміч Крачкоўскі (Ульян Фомич Крачковский;, в. Азяты, цяпер  — ) — беларускі этнограф, фалькларыст, археограф.
Шрывіджая
Дзяржава і грамадства
Большая частка насельніцтва належыла да асабіста свабодных сялян. Колькасць рабоў не была вялікай. Мяркуюць, што рабства не было спадчынным. Выключэнне складалі прыдворныя рабы хулун-хаджы, якія часам займалі адказныя пасады, удзельнічалі ў ваенных паходах. Вылучаўся пласт высакародных прат'яя. Грамадства Шрывіджаі падзялялася на касты. Узгадваюцца касты рабочых, залежных слуг, гандляроў, капітанаў суднаў, салдат, мастакоў і г. д.
Юльян Фаміч Крачкоўскі
Біяграфія
Скончыў Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію (1865). Адмовіўся ад духоўнага сану, займаўся педагагічнай дзейнасцю. Працаваў выкладчыкам рускай мовы Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі, інспектарам народных вучылішч Тульскай губерні і Віленскай навучальнай акругі, дырэктар Полацкай настаўніцкай семінарыі і Віленскага настаўніцкага інстытута, Туркестанскай настаўніцкай семінарыі. У 1884 высланы з Туркестанскай настаўніцкай семінарыі з-за выяўлення там падазроных беларускіх гурткоў. Вярнуўся ў Вільню, у 1888—1902 старшыня Віленскай археаграфічнай камісіі. Бацька вядомага савецкага ўсходазнаўца І. Ю. Крачкоўскага (1883—1951). Пахаваны на Еўфрасіннеўскіх могілках у Вільні.
Шрывіджая
Дзяржава і грамадства
Галоўнай рэлігіяй заставаўся будызм. Відавочна, у найбольш старажытны перыяд існавання дзяржавы дамінавала вучэнне хінаяна, але ў пазнейшую пару распаўсюджвалася махаяна.
Юльян Фаміч Крачкоўскі
Біяграфія
Аўтар «Нарысаў быту заходнерускага селяніна» (1869) — першага падрабязнага даследавання сямейных і каляндарна-аграрных абрадаў беларусаў і выхавання дзяцей, зборніка «Быт заходнерускага селяніна» (1873) з апісаннем беларускага вяселля, характарыстыкай абрадаў каляндарна-гадавога цыкла, дзе змешчана больш за 200 песень, 90 прыказак, некалькі народных паданняў і казак, звесткі пра народную медыцыну, народныя стравы і народны каляндар беларусаў, пра пахавальныя абрады. У працы выкарыстаны шматлікія крыніцы па беларускай этнаграфіі. Ю. Крачкоўскі складальнік 16-га і 20-га тома, аўтар прадмовы да іх і да 25-га тома Актаў Віленскай археаграфічнай камісіі. У 1900—1902 пад рэдакцыяй і з прадмовамі Ю. Крачкоўскага выйшлі 12-ы і 13-ы тамы Археаграфічнага зборніка дакументаў. Таксама Ю. Крачкоўскі аўтар прац «К истории старой Вильны» і «Топография г. Вильны в XVI и XVII века». Апублікаваў шэраг этнакрафічных артыкулаў «Виленском сборнике», этнаграфічнага артыкула «Вясельныя абрады заходнерускіх сялян» (1868) у газеце «Виленский вестник», а таксама некалькіх артыкулаў па гісторыі царкоўнай Уніі і г.д.
Галадаморы (Беларусь)
Асэнсаванне беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
Нягледзячы на тое, што злачынныя дзеянні прадстаўнікоў сталінскай улады, што пацягнула смерць людзей голадам, кваліфікаваліся згодна з нормамі тагачаснага савецкага крымінальнага заканадаўства як забойства, прычыны гэтага масавага злачынства ніколі ў СССР не расследаваліся і ніхто з чыноўнікаў, якія мелі дачыненне да злачынства, не панёс пакарання пры тым, што нават вышэйшае кіраўніцтва СССР, у тым ліку Сталін, ведала пра факты гібелі людзей ад голаду. На працягу дзесяцігоддзяў масавае забойства людзей штучным голадам наўмысна не толькі замоўчвалася савецкай уладай, але і наогул забаранялася пра яго дзе-небудзь узгадваць.
Запаведнікі цэнтральнай Амазоніі
Запаведнікі цэнтральнай Амазоніі — аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Бразіліі.
Прыродаахоўны комплекс, размешчаны ў Цэнтральнай Амазоніі, з’яўляецца буйнейшым ва ўсім басейне ракі Амазонкі. Ён складаецца з некалькіх запаведнікаў, агульная плошча якіх каля 6 млн га.
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамору 1946—1947 гадоў
Голад 1932—1934 гадоў паўтарыўся ў 1946—1947 гадах, але на гэты раз датычыў абсалютна ўсёй рэспублікі, не толькі паўначнай часткі. 5 снежня 1946 года ў калгасе імя Варашылава Лоеўскага раёна прайшоў сход, дзе калгаснікі запатрабавалі хаця б бульбы, бо заявілі, што паміраюць ад голаду. Старшыня запярэчыў, што за гэта яго адправяць у Сібір, але калгаснікі яму адказалі «Цябе аднаго сашлюць, затое мы застанёмся жывыя».
Запаведнікі цэнтральнай Амазоніі
Адзін з самых вялікіх рэзерватаў гэтых месцаў — Нацыянальны парк Жау. Яго плошча — болей за 2 млн га. Ён размешчаны ў 200 км на паўночны захад ад Манауса. Парк быў створаны ў 1980 г. для аховы некранутых трапічных лясоў, размешчаных у басейне рэк Жау і Карабінані. Унікальная экасістэма гэтага рэгіёна знакамітая сваёй разнастайнасцю відавага склада флоры і фаўны. На 1 га трапічнага леса тут растуць 180 відаў раслін. У рэгіёне зарэгістраваны прыблізна 120 відаў сысуноў, у тым ліку 20 відаў грызуноў і сумчатых, каля 500 відаў птушак, болей за 300 відаў рэптылій і 15 відаў рыб.
Галадаморы (Беларусь)
Гісторыя беларускага галадамору 1946—1947 гадоў
У дакладной запісцы сакратарам ЦК КПБ Гусараву і Ігнацьеву ад ліпеня 1947 года пісалась: «У мінулым годзе ў Палескай вобласці ўраджай склаў 3,3 цэнтнера з гектара… Амаль палова калгасаў вобласці не выдавалі ў канцы гаспадарчага года хлеба і бульбы па працаднях… У Брагінскім раёне ў перыяд заканчэння севу два калгаснікі, працуючы за плугам, паваліліся і памерлі… Дзіцячыя садкі і прыёмнікі перапоўненыя дзецьмі, якіх бацькі кінулі праз немагчымасць пракарміць. Так, у Мазырскім дзіцячым доме, разлічаным на 50 дзяцей, знаходзіцца 137 дзяцей».
Паводле падлікаў гісторыка Ірыны Кашталян, голад 1946—1947 гадоў зазналі каля 300 тысяч жыхароў Беларусі. Колькасць памерлых і забітых не вядомая.
Шрывіджая
Дзяржава і грамадства
Культура знаходзілася пад моцным уплывам індыйскіх узораў, што асабліва заўважна на прыкладзе мастацтва. У архітэктуры паступова сфарміраваўся самастойны стыль пабудовы храмаў. Выкарыстоўвалася пісьмо на аснове індыйскіх графічных сістэм, але ўжо з VII ст. надпісы рабіліся на старажытнай малайскай мове.
Грамашова
Грамашова (Громашово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Грамашова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Златавуст
Златавуст (Златоуст) — горад абласнога паlпарадкавання ў Чалябінскай вобласці Расіі. Горад размешчаны на рацэ Ай (басейн Уфы), за 110 км на захад ад абласнога цэнтра г. Чалябінска (160 км па чыгуначнай лініі) і за 1750 км на ўсход ад Масквы (1941 км па чыгунцы). Праз горад праходзіць Паўднёва-Уральская чыгунка.
Заснаваны ў 1754 годзем адначасова з жалезаробным заводам і названы ў гонар святога Іаана Залатавуста. У 1815 годзе тут была пабудавана зброевая фабрыка (выраблялася халодная зброя, першымі майстрамі былі збройнікі з нямецкага горада Золінген), у 1857 — сталеліцейная фабрыка (былі адлітыя першыя ў Расіі сталёвыя гарматы).
З пачатку XIX стагоддзі Залатавуст — цэнтр мастацкай гравюры на метале (зарадзілася як дапаможная вытворчасць для ўпрыгожвання шабель, корцікаў, шпаг; цяпер залатым і срэбным насяканнем упрыгожваюць падарункавую зброю, робяць дэкаратыўныя пано на сталёвых пласцінах). Асноўнымі галінамі прамысловасці з'яўляюцца чорная металургія і машынабудаванне. Шэраг філіялаў ВНУ.
Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Страдзеч)
Гісторыя
Раней у вёсцы існавала драўляная царква Святой Сафіі, архітэктарам якой быў Аляксандр Рэмер.
Праект драўлянай царквы ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі ў 1880 годзе быў складзены Ф. Афанасьевым — не захавалася, аўтар стварыў яго, арыентуючыся на традыцыі народнага драўлянага дойлідства і выкарыстоўваючы элементы стылю класіцызм.
NGC 4019
NGC 4019 (іншыя абазначэнні — IC 755, IRAS11585+1423, UGC 7001, ZWG 69.24, MCG 2-31-14, FGC 1347, PGC 37912) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Валасы Веранікі.
Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Страдзеч)
Гісторыя
Новы храм пабудаваны ў 1994 годзе з цэглы.
NGC 4019
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Царква ў імя пакутніц Веры, Надзеі, Любові і Сафіі (Страдзеч)
Архітэктура
Вырашана ў формах царкоўнай архітэктуры другой паловы XIX стагоддзя. Чатырохчасткавую кампазіцыю фарміруюць 3-ярусны (васьмярык на 2 чацверыках) прытвор-званіца, кароткая трапезная, прамавугольная ў плане малітоўная зала, апсіда з рызніцамі. Шацёр званіцы завершаны макаўкай, 2-схільны дах малітоўнай залы — цыбулепадобным купалам на 8-гранным светлавым барабане. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў фігурных ліштвах, крапаваны вуглавымі лапаткамі, апяразаны аркатурнымі фрызамі.
IC 3757
IC 3757 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Білібіна
Білібіна (Билибино) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Білібінскага раёна Чукоцкай аўтаномнай акругі. Горад размешчаны пры зліцці рэк Каральвеем і Вялікі Кепервеем (басейн Калымы), за 653 км ад Анадыра. Здабыча золата, горнаабагачальны камбінат, вытворчасць будматэрыялаў, харчовыя прадпрыемствы. Побач з горадам размешчана Білібінская АЭС (адкрыта ў 1976) агульнай электрычнай магутнасцю 48 МВт, якая забяспечвае горад электрычнай і цеплавой энергіяй.
Ваеннапалонныя
Ваеннапалонныя — асобы, якія належаць да ўзброеных сіл (уключаючы добраахвотніцкія атрады партызан, удзельнікаў руху супраціву і іншых камбатантаў) ваюючага боку, якія апынуліся ва ўладзе ворага. Да ваеннапалонных належаць таксама некаторыя некамбатанты — ваенныя карэспандэнты, члены экіпажаў гандлёвага флоту і грамадзянскай авіяцыі і інш.
Гісторыя
Да 2-й паловы 19 стагоддзя ў міжнародным праве не было шматбаковых пагадненняў, якія вызначалі рэжым ваеннага палону. Першая канвенцыя аб законах і звычаях сухапутнай вайны, якая зафіксавала нормы, якія рэгулявалі рэжым ваеннага палону, была прынятая ў 1899 на 1-й канферэнцыі міру ў Гаазе, 2-я Гаагская канферэнцыя міру (1907) выпрацавала новую канвенцыю, якая больш поўна вызначала прававы рэжым ваеннапалонных. 1-я сусветная вайна 1914-18 выклікала неабходнасць далейшай распрацоўкі нормаў ваеннага палону, і ў 1929 годзе была прынятая Жэнеўская канвенцыя аб ваеннапалонных.
Сучаснасць
У адпаведнасці з агульнапрызнанымі нормамі сучаснага міжнароднага права ваеннапалонныя знаходзяцца ва ўладзе варожай дзяржавы, а не асобных асоб або воінскіх частак, якія ўзялі іх у палон. Узяцце ў палон пры ўсіх абставінах павінна быць гуманным, без усялякай дыскрымінацыі. Да палонных жанчын канвенцыя загадвае ставіцца з павагай. Замах на жыццё і фізічную недатыкальнасць ваеннапалонных (забойства, прычыненне калецтва, жорсткае абыходжанне, катаванні), а таксама замах на іх чалавечую годнасць, у тым ліку і зняважлівы зварот, забараняюцца. Кожны ваеннапалонны не можа быць падвергнуты фізічнаму калечанню, а таксама навуковым або медыцынскім вопытамі, калі гэта не апраўдваецца меркаваннямі лячэння.
Бан’ёлі-дэль-Трын’ё
Баньёлі-дэль-Трыньё (Bagnoli del Trigno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 877 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 86091. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vitale.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Раман Карлавіч Брэдаў
Раман Карлавіч фон Брэдаў (—) — доктар медыцыны, акушэр.
Біяграфія
З залатым медалём у 1855 годзе скончыў і паступіў сваякоштным студэнтам на медыцынскае аддзяленне ; восенню 1856 года ён быў залічаны стыпендыятам і ў 1860 годзе скончыў акадэмічны курс; быў узнагароджаны пахвальным лістом, удастоены звання лекара з адзнакай і атрымаў званне павятовага лекара.
Быў прызначаны 12 кастрычніка 1860 года ў малодшым ардынатарам. Аднак адначасова з гэтым ён быў прыкамандзіраваны на 2 гады да 2-га Санкт-Пецярбургскага ваенна-сухапутнага шпіталя для ўдасканалення ў навуках і два з паловай гады вывучаў акушэрства і гінекалогію пад кіраўніцтвам прафесара Красоўскага. У Бабруйск да месца службы Брэдаў адправіўся 20 чэрвеня 1863 года, але ўжо 17 студзеня 1864 года ён быў вернуты ў клініку Красоўскага. Праз паўгода, 19 ліпеня 1864 года, на ўласныя сродкі Брэдаў адправіўся за мяжу, дзе ўдасканаліўся ў навуках у Германіі, Францыі і Англіі і 19 лістапада таго ж года вярнуўся ў Санкт-Пецярбург. Пасля выхаду з ваеннай службы 25 красавіка 1865 года, ён абараніў дысертацыю (28.05.1866), у якой разгледзеў сабраныя ім з літаратуры 514 выпадкаў кесарава сячэння і 588 выпадкаў аперацый, якія памяншаюць аб’ём плоду, і быў удастоены ступені доктара медыцыны. З 3 ліпеня 1866 года ён быў прызначаны малодшым ардынатарам 2-га ваенна-сухапутнага шпіталя, працягваючы выконваць усе абавязкі асістэнта клінікі Красоўскага, хоць афіцыйна пасаду асістэнта ён атрымаў у 1869 годзе, калі шпіталь быў ператвораны ў клінічны і ў ім былі заснаваны штатныя пасады асістэнтаў. Пры гэтым ён стаў асістэнтам не толькі ў шпітальнай клініцы, але і ў акадэмічнай акушэрска-гінекалагічнай клініцы (да 1873 года). Пасаду асістэнта шпітальнай клінікі ён займаў і пры прафесары Красоўскім і пры яго пераемніку. У 1878 годзе, калі шпітальнай клінікай стаў загадваць прафесар, Брэдаў быў звольнены ад службы ў Акадэміі.
Затым ён практыкаваў у Пецярбургу яшчэ каля 7 гадоў і ў верасні 1885 года быў прызначаны старшым лекарам у Чымкенцкі ваенны лазарэт. У 1889 годзе Брэдаў заняў пасаду старшага лекара ў Петра-Аляксандраўскім ваенным лазарэце.
Бібліяграфія
Публікацыі Р. К. Брэдава:
Арызонскі кратар
Арызонскі кратар (кратар Барынгера, Каньён Д'ябла) — вялікі метэарытны кратар (астраблема) у Арызоне (ЗША), у 30 км на захад ад города Уінслоу (Winslow). Уяўляе сабой велізарную ўпадзіну дыяметрам 1200 метраў і глыбінёй 180 метраў.
Кратар узнік каля 50 тысяч гадоў назад пасля падзення 60—80-метровага метэарыта, які важыў 300 тысяч тон і ляцеў з хуткасцю 45—60 тысяч км/гадз.
Хоць на Зямлі ёсць большыя паводле памераў астраблемы, метэарытнае паходжанне гэтага кратара было даказана першым, і ён лепш за ўсё захаваў сваё першапачатковае аблічча. Штогод кратар наведвае мноства турыстаў.
Жылінкі
Жылінкі (Жилинки) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Жылінкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Саксун
Саксун (Saksun) — вёска на паўночным захадзе востраве Стрэймой Фарэрскага архіпелага.
Уладзімір Леанідавіч Каткоўскі
Уладзімір Леанідавіч Каткоўскі (,, Беларусь — , , Чэхія) — беларускі блогер, дзеяч беларускай часткі інтэрнэту, заснавальнік беларускай Вікіпедыі.
Саксун
Насельніцтва — 30 чалавек (2006). Адміністрацыйна паселішча адносіцца да муніцыпалітэта Саксунар.
Першыя фермерскія паселішчы на ​​тэрыторыі Саксуна датуюцца яшчэ да XVII стагоддзя. У цяперашні час асноўнай славутасцю з'яўляецца царква, пабудаваная ў 1858 годзе. Сама вёска мае натуральную гавань і акружаная высокімі гарамі. Асновай эканомікі застаецца фермерства.
Уладзімір Леанідавіч Каткоўскі
Біяграфія
Вучыўся ў мінскай школе. У 1993 годзе з’ехаў у ЗША па праграме адукацыйнага абмену «Акт у падтрымку свабоды». Скончыў Амерыканскі універсітэт у Балгарыі (Благаеўград) па спецыяльнасці «інфарматыка». Працаваў камп’ютарным спецыялістам у Будапешце (Фонд Сораса), пасля ў Франкфурце-на-Майне. З 2002 года працаваў у беларускай рэдакцыі «Радыё Свабода». 16 чэрвеня 2006 трапіў у аўтамабільную катастрофу разам са сваёй жонкай Ёнадай. З таго часу знаходзіўся ў глыбокай коме. Памёр 25 мая 2007 года, праз амаль год пасля катастрофы. Пахаваны на могілках «Пятроўшчына» ў Мінску.
Дзейнасць у беларускім Сеціве
У сеціве быў вядомы пад псеўданімамі rydel23 і BR23, а таксама bielarecki, bielarecki1 i bielarecki101.
Сярод найважнейшых ягоных пачынанняў:
Ваеннае злачынства
Ваеннае злачынства — сур'ёзныя парушэнні Жэнеўскіх канвенцый, а таксама іншыя сур'ёзныя парушэнні законаў і звычаяў, якія ўжываюцца ў міжнародных узброеных канфліктах.
Да ваенных злачынстваў адносяцца:
Свята-Успенская царква (Мілашавічы)
Свята-Успенская царква — праваслаўная царква ў Мілашавічах.
Гісторыя
Першае згадванне пра царкву адносіцца да 1754 года, якая ў гэты час знаходзілася ў добрым стане. Тут служыў уніяцкі святар Рыгор Лісіцкі. Апекуном царквы быў віленскі біскуп Ігнацій Масальскі, які ў 1776 годзе падараваў царкве дворышча Курандыч. У 1795 годзе царква стала праваслаўнай.
У 1814 годзе старую царкву разабралі і на тым жа месцы пабудавалі новую ў форме падоўжанага крыжа з трыма купаламі.
У 1819 годзе ў прыход уваходзілі вёскі Мілашавічы, Баравое, Убарць. Метрычныя кнігі захоўваліся з 1798 года.
У 1843 на сродкі памешчыка Анатоля Булгака царква была адрамантавана. Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года Свята-Успенская царква была драўляная, не абагравалася, мела форму падоўжанага крыжа. Дах гонтавы. Іканастас складаўся з больш чым 40 абразоў. У званіцы, якая стаяла асобна, меліся чатыры званы каля 54, 40, 24, 2,5 кг кожны. На прыходскім пагосце была капліца. У 1886 царква і званіца адрамантавана. У 1909 на сродкі прыхаджан пабудавалі новую царкву. Пры царкве дзейнічала аднокласная царкоўнапрыхадская школа.
У 1930 годзе царкву закрылі і аддалі пад клуб.
У 1995 пабудавалі новую царкву.
Характэрыстыка
Драўляная царква са званіцай над уваходамі і шлемападобным купалам пасярэдзіне.
NGC 4020
NGC 4020 (іншыя абазначэнні — UGC 6971, MCG 5-28-66, ZWG 157.72, IRAS11563+3041, PGC 37723) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ічнянскі раён
Ічнянскі раён (Ічнянський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ічня (Ічня).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 32001 чалавек, плошча — 1576 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 7 пасёлкаў сельскага тыпу і 67 сёлаў.
IC 3758
IC 3758 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Медальны залік на зімовых Алімпійскіх гульнях 1998
Спасылкі
Міжнародны алімпійскі камітэт - Нагана 1998 - Медальны залік
Бецылеу
Бецыле́у (малагас. Betsileo, літаральна "шматлікія непераможныя") - этнічная група малагасійцаў. Насяляюць цэнтральную ўзгорыстую частку Мадагаскара. Агульная колькасць - 2246 тыс. чал.
Гісторыя
У XIX ст. тэрыторыя бецылеу складала адну з дзвюх асноўных частак Мадагаскарскага каралеўства. У мэтах задушэння магчымага супраціўлення, каралеўскія ўлады ператварылі частку мясцовага насельніцтва ў рабоў андэву. Іх нявольная праца выкарыстоўвалася як на самім Мадагаскары, так практыкавалаўся продаж рабоў замежным гандлярам. Рэформы, што адбываліся ў Імерыне, непасрэдна закраналі і гэты рэгіён. Многія бецылеу служылі ў каралеўскай арміі або займалі пасады чыноўнікаў.
У кан. XIX ст. былі заваяваны Францыяй. Многія прадстаўнікі бецылеу актыўна ўдзельнічалі ў руху за незалежнасць Мадагаскара, падтрымлівалі рэформы, накіраваныя на культурную еднасць краіны.
Асаблівасці культуры
Галоўны занятак - сельская гаспадарка. Асабліва важнае значэнне мае вырошчванне рысу, што магчыма дзякуючы добра распрацаванай сістэме ірыгацыі, будаўніцтву дамб і каналаў, а таксама стварэнню тэрасіраваных палеткаў. Сяляне таксама трымаюць курэй, свінняў, коз і зебу.
Рамяство як самастойны занятак вылучылася ў XVIII ст. Бецылеу былі знакамітыя вытворчасцю шоўкавай тканіны дзамба (гэтай працай займаліся пераважна жанчыны), пляценнем і як добрыя муляры. Шаманы і астролагі практыкавалі сваё уменне за межамі рэгіёну, населенага бецылеу, лічыліся добрымі лекарамі. Многія сучасныя бецылеу працуюць у гарадах, на буйных прамысловых аб'ектах.
Традцыйныя жытлы будаваліся з дрэва, каменю і гліны. Даволі распаўсюджаная шматпавярховая забудова.
У мінулым мужчыны татуіравалі цела. Аднак у XX ст. гэты звычай знік. Затое захаваўся звычай рабіць складаныя жаночыя прычоскі.
Большасць сем'яў малыя нуклеарныя. Сістэма сваяцтва падобная на гавайскую. Існуе звычай мяняць асабістае імя на працягу жыцця. Жыхары пэўнага месца складаюць суседскую абшчыну фукунулуна. Падобна мерына, падзяляюцца на высакародных андрыяна, простых хува і даволі буйны пласт нашчадкаў рабоў андэву.
Мова
Размаўляюць на трох гаворках малагасійскай мовы. У побыце гараджан і інтэлігенцыі распаўсюджана літаратурная мова.
Рэлігія
Большасць бецылеу спавядае хрысціянства, пераважна каталіцызм. Захоўваюцца многія рысы традыцыйных культаў шанавання продкаў і шаманізм, што асабліва выяўляецца ў пахавальнай абраднасці.
Інстытут нацыянальнай памяці (Польшча)
Інстытут нацыянальнай памяці — Камісія па расследаванню злачынстваў супраць польскага народа (ІНП) Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (IPN)) — дзяржаўная гісторыка-архіўная ўстанова, якая займаецца вывучэннем дзейнасці органаў дзяржбяспекі Польшчы ў перыяд 1944—1990 гг., а таксама органаў бяспекі Трэцяга Рэйха і СССР з мэтай расследавання злачынстваў у адносінах да польскіх грамадзян у гэты перыяд, а таксама ажыццяўлення люстрацыйных працэдур. У руках палітыкаў правага толку інстытут стаў важным элементам, прыладай для ажыццяўлення гістарычнай палітыкі . Адна з базавых ідэй гістарычнай палітыкі ІНП — «тэорыя дзвюх акупацый», нацысцкай і савецкай, то бок замена адной акупацыі іншай. Інстытут нацыянальнай памяці вядомы як ініцыятар так званага закона аб дэкамунізацыі. У адпаведнасці з гэтым дакументам прайшла хваля перайменаванняў вуліц, завулкаў і плошчаў а таксама былі знесены многія помнікі, абеліскі, бюсты, мемарыяльныя дошкі, надпісы і знакі. Па падліках Інстытута нацыянальнай памяці, ён закране больш чым 450 помнікаў па ўсёй краіне, 230 з якіх — помнікі салдатам Чырвонай Арміі. ІНП створаны ў адпаведнасці з Законам аб Інстытуце нацыянальнай памяці — камісія па расследаванню злачынстваў супраць польскага народа ад 18 снежня 1998 г. (Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej — Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu).
Функцыі
Функцыі ІНП, згодна з Законам, ўключаюць:
У адпаведнасці з законам Польскай Рэспублікі ад 15 сакавіка 2007 г., на Інстытут нацыянальнай памяці ўскладзена ажыццяўленне люстрацыйных працэдур у дачыненні да грамадзян Польшчы, якія трапляюць пад дзеянне закона аб люстрацыі.
Структура
У склад ІНП ўваходзяць:
Прэзідэнт
Кіруе працай ІНП прэзідэнт, які абіраецца Сеймам на пяцігадовы тэрмін.
Старшыні ІНП:
Галоўная камісія па расследаванні злачынстваў супраць польскага народа
Галоўная камісія па расследаванню злачынстваў супраць польскага народа (Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu) уваходзіць у склад ІНП у якасці асноўнага следчага органа.
Узначальвае Галоўную камісію дырэктар — па пасадзе, намеснік генеральнага пракурора Польшчы. З 15 лютага 2007 года гэты пост займае Дарьюш Габрэл (Dariusz Gabrel).
Камісія працягвае дзейнасць створанай у 1945 Галоўнай камісіі па даследаванню нямецкіх злачынстваў у Польшчы (Główna Komisja Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce), якая з моманту стварэння актыўна ўзаемадзейнічала з Камісіяй ААН па расследаванню ваенных злачынстваў (UNWCC) з штаб-кватэрай у Лондане.
З 1949 па 1984 яна называлася Галоўнай камісіяй па даследаванню гітлераўскіх злачынстваў у Польшчы (Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce).
У 1984 яна ў чарговы раз змяніла назву і стала называцца Галоўнай камісіяй па даследаванню гітлераўскіх злачынстваў у Польшчы — Інстытутам нацыянальнай памяці (Główna Komisja Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce – Instytut Pamięci Narodowej).
З 1991 г. вобласць даследаванняў Камісіі была пашырана, а яе назва была зноў зменена — Галоўная камісія па даследаванню злачынстваў супраць польскага народа — Інстытут нацыянальнай памяці (Główna Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – Instytut Pamięci Narodowej).
У 1998 г. гэтая арганізацыя была ліквідаваная, а яе архівы былі перададзеныя зноў створанай установе — Інстытуту нацыянальнай памяці — камісіі па расследаванню злачынстваў супраць польскага народа (Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu).
Следчыя дзеянні ў дачыненні да нацысцкіх злачынстваў (у прыватнасці, якія тычацца асоб, якія пражываюць на тэрыторыі Германіі), праводзяцца ІПН ва ўзаемадзеянні з Цэнтрам даследавання нацыянал-сацыялістычных злачынстваў (Zentrale Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung Nationalsozialistischer Verbrechen) у Людвігсбургу, створаным у 1958.
Дзейнасць
У канцы верасня 2007 г. на сайце ІНП была пачата публікацыя спісаў грамадзян, якія супрацоўнічалі з органамі дзяржбяспекі ПНР. Публікацыя ажыццяўляецца ў адпаведнасці з прынятым 14 сакавіка 2007 «Законам аб люстрацыі». Па словах дырэктара ІНП Януша Куртыкі, увесь працэс публікацыі павінен быў заняць не менш за шэсць гадоў. Акрамя імя кожнага чалавека файлы ўтрымліваюць агентурную мянушку, а таксама падрабязнасці яго адносін са спецслужбамі. У першы апублікаваны спіс трапілі прэзідэнт і прэм'ер-міністр Польшчы на той момант Лех і Яраслаў Качынскі (як дысыдэнты, за якімі вялося сачэнне), спікеры абедзвюх палат парламента, а таксама члены Канстытуцыйнага і Вярхоўнага судоў.
Нягледзячы на тое, што духоўныя асобы ў Польшчы не падлягаюць люстрацыі, Архібіскупа Станіслава Вельгуса, мітрапаліта Варшаўскага, па матэрыялах ІНП абвінавацілі ў супрацоўніцтве са Службай бяспекі. Нават Папа рымскі Бенедыкт XVI і прымас Польшчы, біскуп Гнезна Юзаф Глемп не змаглі абараніць архібіскупа. . Таксама ІНП выказвалася за ліквідацыю помнікаў савецкім воінам якія загінулі на тэрыторыі Польшчы.
Адна з базавых ідэй ІНП - «тэорыя дзвюх акупацый», нацысцкай і савецкай.
Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр
Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр — тэатр у Мінску, размешчаны па вуліцы Мяснікова, 44. Адзін з двух беларускіх музычных тэатраў (разам з Дзяржаўным тэатрам оперы і балета Беларусі).
Гісторыя
Створаны ў 1970 годзе. Адкрыўся 17 студзеня 1971 года спектаклем "Пяе «Жаўранак»" кампазітара Юрыя Семянякі. Да 2000 года меў назву «Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі Беларусі».
У тэатры пастаўлена больш ста спектакляў. У тым ліку, твораў нацыянальнай класікі: аперэты (Юрый Семяняка «Паўлінка», Рыгор Сурус «Несцерка» і «Судны час»), мюзіклы (Уладзімір Кандрусевіч «Шклянка вады» і «Джулія») і інш.
Архітэктура
Будынак тэатра быў пабудаваны ў ліпені 1981 года. Кіраўнік архітэктурнага праекта — А. Ткачук, калектыў праекта: архітэктар У. Тарноўскі, інжынер В. Кацнельсон.
Будынак мае асіметрычную кампазіцыю з раўнацэннымі фасадамі, што абумоўлена яго размяшчэннем у гістарычнай забудове і ўключэннем у аб’ём будынка былога клуба тонкасуконнага камбіната. У прыбудаваным новым аб’ёме знаходзяцца глядзельная зала на 800 месцаў і развітая сцэнічная група памяшканняў. Архітэктурнае і колеравае вырашэнне фасадаў пабудавана на кантрасце глухіх плоскасцей сцен, абліцаваных белым вапняком, з певялікімі вітражамі і з цёмнага каменю цокалем. Галоўны ўваход вырашаны ў выглядзе параднага партала з бронзавай скульптурнай групай «Музы» (скульптар Л. Зільбер). Статуі вынесены на кансолях над уваходам, уносяць у архітэктуру будынка пластычнасць і адухоўленасць. Інтэр’ер багата дэкарыраваны: выкарыстаны светлы мармур, гіпсавыя ўстаўкі, залацістае шкло, латунь, габеленавая заслона (мастакі А. Кішчанка і А. Більцюкова), дэкаратыўныя рэльефы на партале сцяны калонах фае (архітэктар А. Ткачук, скульптар Ю. Якубовіч).
Перад будынкам — фантан з дэкаратыўнымі маскамі (скульптар М. Бяляеў). У двары бронзавая дэкаратыўная кампазіцыя «Батлейка» (скульптар Л. Зільбер;). Традыцыйныя персанажы старажытнага беларускага тэатра лялек выкананы ў народнай, гратэскавай манеры.
Журавовічы
Журавовічы (Журавовичи) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Журавовічы абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Горн (мыс)
Мыс Горн (Kaap Hoorn, Cabo de Hornos) — крайні паўднёвы пункт Паўднёвай Амерыкі, размешчаны на востраве Горн, на поўдзень ад Вогненнай Зямлі (55°59' Пд, 67°17' З). Быў адкрыты галандцамі Я. Лемерам і В. Схаўтэнам (1616) і названы ад горада Хорн, роднага горада Схаўтэна.
Клімат на мысе роўны — тэмпература на працягу года вагаецца ад −2 °C да +14 °C. Надвор’е ў асноўным ветранае і пахмурнае. Ападкі выпадаюць у вялікай колькасці на працягу ўсяго года.
На мысе размешчаны славуты маяк.
Мастацкі музей Кальмара
Мастацкі музей Кальмара (Kalmar Konstmuseum) — шведскі рэгіянальны мастацкі музей у горадзе Кальмар, кіраўніком якога з’яўляецца мастацкая асацыяцыя Кальмара. Заснаваны ў 1942 годзе, а ў 2008 годзе ў гарадскім парку ў Кальмары быў узведзены новы будынак музея.
Музей выстаўляе сучаснае мастацтва і мае міжнародны профіль, накіраваны на ўзняцце і ўключэнне пытанняў, якія тычацца будучыні людзей і праблем рэгіёна. Выставы таксама адлюстроўваюць рэгіянальнае мастацкае жыццё і творы з калекцыі мастацкай асацыяцыі Кальмара.
Гісторыя
У 1917 годзе было заснавана мастацкая асацыяцыя Кальмара (Kalmar konstförening). Музей быў заснаваны ў 1942 годзе ў памяшканні старой бальніцы. На працягу многіх гадоў абмяркоўваліся розныя варыянты яго рэканструкцыі або пераносу. У 2004 годзе было прынята рашэнне будаваць новы будынак, быў праведзены міжнародны конкурс на яго праект, і ў лютым 2005 года пераможцам стала прапанова Plattform, распрацаваная архітэктарамі Марцінам Відэгардам і Болем Тхамам шведскай архітэктурнай фірмы Tham & Videgård Arkitekter.
Новы будынак музея быў удастоены ў 2008 годзе архітэктурнай прэміі Каспера Саліна (Kasper Salin-priset).
Сядзіба Хлюдзінскіх (Антавіль)
Сядзіба Хлюдзінскіх — колішняя сядзіба ў в. Антавіль Аршанскага раёна Беларусі. Сядзіба не захавалася. Месца сядзібы адзначана мемарыяльным крыжам і памятнай шыльдай.
Гісторыя
3 пачатку XIX ст. маёнтак Антавіль належаў Хлюдзінскім. 29 кастрычніка 1833 г. у сям’і Ігната і Клемянціны Хлюдзінскіх нарадзілася дачка Цаліна, якая заснавала ў 1891 годзе жаночы манаскі ордэн (кангрэгацыю) Уваскрэсення Хрыста (Сясцёр Змёртвыхпаўтання Пана нашага Езуса Хрыста). У пачатку XX ст. знаходзіўся ў Мошкаўскай воласці Аршанскага павета і належаў К. Дадэрку. У гады савецкай улады была разбурана.
У пачатку XXI ст. на месцы былой сядзібы сёстры кангрэгацыі ўсталявалі мемарыяльны крыж з памятнай шыльдай, дзе на польскай і беларускай мовах змешчана інфармацыя пра бласлаўлёную Цаліну.
NGC 4021
NGC 4021 (іншыя абазначэнні — MCG 4-28-112, ZWG 127.124, ARAK 339, NPM1G +25.0271, PGC 37730) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Валасы Веранікі.
Ваенны білет
Ваенны білет з'яўляецца дакументам, які сведчыць аб адносінах грамадзян да выканання воінскага абавязку.
У ваенным білеце ў абавязковым парадку павінны быць подпіс яго ўладальніка, подпіс ваеннага камісара, поўная назва ваеннага камісарыята, які выдаў ваенны білет, а таксама указана дата выдачы ваеннага білета.
У ваенны білет ўносяцца наступныя звесткі аб уладальніку ваеннага білета
Алена Васільеўна Глінская
Алена Васільеўна Глінская (Елена Васильевна Глинская; каля  —, паводле іншых звестак 13.4.1538 ) — вялікая княгіня Маскоўская, другая жонка маскоўскага вялікага князя Васіля Іванавіча, маці Івана Грознага, кіраўніца дзяржавы ў час яго маленства (1533-38).
Паходжанне
Глінскія, вядомыя па дакументах з 1437, лічылі, што паходзяць ад татарскага Мамая, унукі якога нібыта атрымалі ў надзел гарадок Глінск.
Дзядзька Алены, князь Міхаіл Львовіч, быў буйным дзяржаўным дзеячам вялікага княства Літоўскага. Пасля паразы бунту Глінскіх бег разам з сваякамі ў Маскву. Сярод бежанцаў была і юная Алена.
Шлюб
У 1526 годзе Алена Глінская была абраная нявестай вялікага князя Васіля III, які развёўся з з прычыны адсутнасці ў яе дзяцей. Алена нарадзіла Васілю дваіх сыноў — Івана і. У 1533 годзе яна заўдавела.
Праўленне
Не карысталася сімпатыямі баяр, як жанчына не маскоўскіх, а еўрапейскіх нораваў і выхавання. Бліжэйшым саюзнікам Алены быў яе жанаты фаварыт, князь. Гэтая сувязь і ў асаблівасці задавацкія паводзіны каханка княгіні выклікалі незадавальненне ў баяраў. За выраз гэтых настрояў князь Міхаіл Глінскі быў пасаджаны пляменніцай ў турму. І дзядзька, і два браты мужа памерлі ў турме ад голаду.
У гады яе праўлення рускае войска атрымала шэраг бліскучых перамог, у тым ліку ў час руска-літоўскай вайны 1534-37. У 1536 дабілася ад польскага караля Жыгімонта І выгаднага для Расіі міра; Швецыю абавязала не дапамагаць Лівонскаму ордэну і ВКЛ.
IC 3759
IC 3759 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алена Васільеўна Глінская
Праўленне
Яе ўрад праводзіў палітыку цэнтралізацыі дзяржавы.
Найбольш важным момантам у праўленні Алены Глінскай з’яўляецца правядзенне (пачата ў 1535 годзе). Яна фактычна ўвяла ў Маскоўскім княстве адзіную валюту. Гэта была сярэбраная вагой 0,34 г. Гэта быў важкі крок для стабілізацыі эканомікі дзяржавы.
Пры Алене Глінскай была выбудаваная.
Смерць і пахаванне
Памерла ў 1538 годзе, існуе версія аб яе атручанні Шуйскімі, што пацвярджаецца апошнімі даследаваннямі. Дадзеныя даследавання яе парэшткаў паказваюць на меркаваную прычыну смерці — атручэнне ядам (ртуць). Але факт атручвання да гэтага часу не прызнаны гісторыкамі як бясспрэчны і не выклікаючы сумненняў.
Пахаваная ў ў маскоўскім Крамлі.
Знешнасць
Праведзеная па чэрапе рэканструкцыя знешнасці Алены Глінскай высвяціла яе тыпаж (характэрны і для прыбалтаў і паўночных рускіх, і для сербаў, з якіх была яе маці). Твар княгіні адрозніваўся мяккімі рысамі. Яна была даволі высокага для жанчын таго часу росту — каля 165 см і гарманічна складзеная. У Алены была рэдкая анамалія: на адзін больш. У пахаванні таксама захаваліся рэшткі валасоў рудога, як чырвоная медзь, колеру, што тлумачыць рудыя валасы Івана Грознага, якія пагалоска памылкова прыпісала яго нібыта незаконнанароджанасці.
Бельмонтэ-дэль-Саніа
Бельмонтэ-дэль-Саніа (Belmonte del Sannio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 921 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 46 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 86080. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Anacleto.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сезон 2020 ФК Хваля Пінск
У 2020 годзе футбольны клуб «Хваля» з горада Пінск прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на кастрычнік 2020 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Іван Паўлавіч Собалеў
Іва́н Па́ўлавіч Со́балеў ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1943). Ганаровы грамадзянін Віцебска (13.10.1977).
Біяграфія
І. П. Собалеў нарадзіўся ў вёсцы Шапуры Віцебскага павета (зараз Віцебскага раёна Віцебскай вобласці). Скончыў сямігодку ў Сялютах. Працаваў на інструментальным заводзе ў Віцебску. У Чырвонай Арміі з 1927 года. У 1931 годзе скончыў Ленінградскае ваенна-інжынернае вучылішча. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на фронце з 1941 года.