cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сьера-дэ-Атапуэрка (раскопкі)
Палегенетыка
У канцы 2013 года было абвешчана, што аналіз ДНК гейдэльбергскага чалавека з іспанскай пячоры Сіма-дэ-лос-Уэсас, атрыманай са сцегнавой косткі узростам 400 тысяч гадоў, паказаў падабенства з мітахандрыяльнай ДНК дзянісаўскага чалавека (хоць рэшткі з Сіма-дэ-лос-Уэсас традыцыйна было прынята збліжаць з неандэртальцамі). Час разыходжанні ліній дзянісаўцаў і людзей з іспанскай пячоры Сіма дэ лос Уэсас па дадзеных мтДНК тады ацанілі ў 700 тыс. гадоў таму. Аднак, у 2015 годзе пры вывучэнні ядзернай ДНК трох узораў з пячоры Сіма-дэ-лос-Уэсас высветлілася, што яны ўжо знаходзіліся на лініі, якая вядзе да неандэртальцам. Эвалюцыйнае разыходжанне галіны дзянісаўцаў з галіной агульнай для неандэртальцаў і людзей з пячоры Сіма-дэ-лос-Уэсас адбылося, па дадзеных даследаванні ядзернай ДНК, каля 500 тысячаў гадоў таму (раней 430 тысяч гадоў таму).
У 2015 годзе ў двух узорах меднага века (ATP2, ATP12-1420) з пячоры Эль Парталон ў Атапуэрцы былі вызначаны Y-храмасомныя гаплагрупы: I2a2a, H2, а таксама восем мітахандрыяльных гаплагруп: H3, H3c, J1c1b1, K1a2b, X2c, U5a1c, U5b1b, U5b3.
Пльзень
Пльзень, (Plzeň, Pilsen) — горад у заходняй Багеміі ў Чэхіі. Сталіца Пльзенскага края (вобласці) і чацвёрты па колькасці насельніцтва горад у Чэхіі. Пльзень знаходзіцца за 90 км ад Прагі на зліцці чатырох рэк (Радбузы, Мжэ, Углавы і Уславы), якія ўтвараюць раку Бероўнку.
Нікола П’ёвані
Нікола П’ёвані (Nicola Piovani; нар., ) — італьянскі кампазітар і выканаўца , аўтар музыкі для тэатра і кіно. Лаўрэат прэміі «Оскар» за 1998 год у намінацыі «» за саўндтрэк да карціны Раберта Беніньі «».
Калтовіч
Калтовіч — прозвішча.
Эжэн Флаша
Эжэн Флаша (Eugène Flachat; 1802, Парыж — 16 чэрвеня 1873, Аркашон) — французскі інжынер, піянер чыгуначнай справы ў Францыі; яго імя ўвекавечана на Эйфелевай вежы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Німе, адукацыю і выхаванне атрымаў пад кіраўніцтвам свайго старэйшага брата Стэфана, з якім разам у 1823—1830 гг. распрацоўваў праект плана канала паміж Гаўрам і Парыжам. Затым вывучаў у Англіі будаванне докаў. Па вяртанні ў Францыю пачаў займацца чыгуначнай справай, і да 1851 года быў старэйшым інжынерам на Усходняй чыгунцы, а затым — начальнікам інжынераў і дарадчым членам на Паўднёвай чыгунцы.
Флаша заснаваў:
IC 2266
IC 2266 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Татшанскі павет
Татшанскі павет (powiat tatrzański) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Закапанэ. Займае плошчу 471,62 км². Насельніцтва павета складае 68 тыс. чалавек.
Ламан
Ламан — прозвішча.
Мун’яна-дзі-Наполі
Насельніцтва складае 966209 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 239,2 чал./км². Займае плошчу 117 км². Паштовы індэкс — 80100. Тэлефонны код — 081.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва (тис.):
Іван Іванавіч Шувалаў
Іван Іванавіч Шувалаў (Иван Иванович Шувалов) (, Масква —, Пецярбург) — рускі дзяржаўны дзеяч, генерал-ад’ютант (1760), фаварыт імператрыцы Лізаветы Пятроўны, мецэнат, заснавальнік Маскоўскага ўніверсітэта і Пецярбургскай Акадэміі маастацтваў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў небагатай дваранскай сям’і. Атрымаў хатнюю адукацыю. Дзякуючы заступніцтву стрыечных братоў, Аляксандра і Пятра Шувалавых, удзельнікаў палацавага перавароту 1741, Іван Шувалаў апынуўся пры імператарскім двары. У 1742 г. пачаў прыдворную службу ў якасці пажа. У 1749 г. атрымаў званне камер-юнкера. Неўзабаве зрабіўся фаварытам імператрыцы Лізаветы Пятроўны.
У 1750-х Шувалаў меў прыкметны ўплыў на ўнутраную і знешнюю палітыку Расіі, садзейнічаў развіццю рускай навукі і мастацтва, аказваў заступніцтва вучоным, пісьменнікам і мастакам. У ліку іншага ён падтрымліваў шматлікія распачынанні М. В. Ламаносава. Пад яго заступніцтвам у 1755 г. быў заснаваны Маскоўскі ўніверсітэт (і ён стаў яго першым куратарам), а ў 1757 г. створана Акадэмія майстэрстваў (Шувалаў быў яе прэзідэнтам да 1763).
Пасля ўзыходжання Кацярыны II граф Шувалаў апынуўся ў няміласці. З 1763 па 1777 г. ён знаходзіўся за мяжой (афіцыйна — у водпуску «па хваробе»), выконваў шэраг дыпламатычных і іншых даручэнняў рускага ўрада. Адначасна займаўся збіраннем калекцыі твораў мастацтва. Пасля перадаў сваю калекцыю Акадэміі майстэрстваў і Эрмітажу.
Вярнуўшыся ў Расію, у палітычным жыцці актыўна не ўдзельнічаў.
Замараеў
Замара́еў — рускае прозвішча.
Стэрдынь (гміна)
Стэ́рдынь (Sterdyń) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакалоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стэрдыні. Плошча гміны складае 130,03 км². Станам на 2004 год у гміне Стэрдынь пражывалі 4596 чалавек, шчыльнасць — 35,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 30 салецтваў.
Спіс дыпламатычных місій у Беларусі
Замежныя дзяржавы прадстаўлены ў Беларусі 50 пасольствамі, 4 аддзяленнямі пасольстваў, 3 гандлёвымі прадстаўніцтвамі, 40 консульскімі ўстановамі; міжнародныя арганізацыі — 17 прадстаўніцтвамі.
Пасольствы, акрэдытаваныя ў Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтву
Знаходзяцца ў Маскве, калі не адзначана інакш
Ганаровыя Консулы
220002, г. Мінск, вул. В.Харужай, 31-А 220116, г. Мінск, пр. Газеты «Праўда», 9, оф.4 220123, г. Мінск, пр. Машэрава 54-94 220012, г. Мінск, вул. Акадэмічная, 6 220004, г. Мінск, вул. Ракаўская, 16б 224000, г. Брэст, вул. Карла Маркса, 82 г. Мінск, вул. Адоеўскага, 131 220005, г. Мінск, вул. Смалячкова 26, корп. 1 220113, г. Мінск, вул. Мележа 1, оф. 230 220035, г. Мінск, пр. Пераможцаў, 45 220113, Мінск, вул. Усходняя, ​​133, 503 220075, г. Мінск, вул. Прамысловая, 6Б г. Мінск, вул. Чкалава, 12-408 220040, Мінск, вул. Усходняя, ​​38-305 220073, г. Мінск, вул. Альшэўскага, 20 223051, Мінскі р-н, пас. Калодзішчы, вул. Паркавая, 4
Мануэль Асанья
Мануэль Асанья (Manuel Azaña; 10 студзеня 1880 — 4 лістапада 1940) — іспанскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, літаратар. Двойчы ўзначальваў урад Другой Іспанскай Рэспублікі.
Павялецкая (станцыя метро, Кальцавая лінія)
«Павялецкая» (Павеле́цкая) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Мануэль Асанья
Біяграфія
Навучаўся ў каталіцкім каледжы аўгустынцаў у Эскарыяле, потым стаў юрыстам, паступіў на дзяржаўную службу і паступова падняўся да вышэйшых прыступак у Міністэрстве юстыцыі.
Прысвячаў шмат часу палітыцы і літаратуры, быў сакратаром вельмі папулярнага літаратурна-палітычнага дыскусійнага клуба «Мадрыдскі Атэнеум».
У 1930 годзе заснаваў партыю Рэспубліканскае дзеянне. Пасля ўсталявання Рэспублікі ў 1931 годзе — ваенны міністр, у 1931—1933 гадах — кіраўнік урада. У красавіку 1934 года ўзначаліў леварэспубліканскую партыю, якая ўвайшла ў 1936 годзе ў Народны фронт. З перамогай апошняга на выбарах (16 лютага 1936) зноў стаў кіраўніком урада, а затым, з мая 1936 года па 1 сакавіка 1939 года, быў прэзідэнтам Рэспублікі. У перыяд грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў выступаў фактычным лідарам правага крыла Народнага Фронту.
Пасля перамогі франкістаў эміграваў у Францыю.
Марый (святы)
Марый — святы, чацвёрты патрыярх Асірыйскай царквы Усходу. Узначальваў царкву з 80 па 120 год.
Звернуты ў хрысціянства Фадзеем. Прапаведаваў хрысціянства ў Месапатаміі і Персіі. Лічыцца, што разам з Фадзеем стварыў літургію, якая дагэтуль выкарыстоўваецца ў Асірыйскай царкве Усходу.
Гл. таксама
Спіс патрыярхаў Асірыйскай царквы Усходу
Ануча
Ануча (таксама Гануча) — лапік тканіны (звычайна старой), які ўжываецца для ўборкі, выцірання, абіркі.
Ужыванне
Ачыстка паверхняў ад разнастайных забруджванняў. Як правіла, выкарыстоўваецца ў якасці анучы старая, непрыдатная больш ні для чаго тканіна, або адмыслова вырабленая ануча для ўборкі. Анучы са старой матэрыі завуцца рыззём. Анучы таксама выпускаюцца лёгкай прамысловасцю. У якасці матэрыялу для вырабу анучы можа выкарыстоўвацца бавоўна ці віскоза. Анучы выкарыстоўваюць у сваёй прафесійнай дзейнасці дворнікі, прыбіральшчыцы, хатнія гаспадыні і інш.
Чэхскі сельсавет
Чэ́хскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Чэхі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Швяйлянскі сельсавет у складзе Астравецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Швяйляны. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Чэхі, сельсавет перайменаваны ў Чэхскі. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гозскага сельсавета (3 населеныя пункты: Бабраўнікі, Грэбалы і Карлаўшчызна). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 25 снежня 1962 года Астравецкі раён скасаваны. 26 снежня 1962 года скасаваны Чэхскі сельсавет, яго тэрыторыя далучана да Варнянскага сельсавета Ашмянскага раёна (14 населеных пунктаў: Авены, Бабраўнікі, Валейкуны, Газа, Грэбалы, Загазь, Карлаўшчызна, Мацкелы, Мельнікі, Мясляны, Побалі, Рудзішкі, Сасанішкі і Шульнікі) і Гервяцкага сельсавета Смаргонскага раёна (13 населеных пунктаў: Вашкуны, Вялікія Яцыны, Гродзі, Зяленка, Кірэлі, Малыя Яцыны, Малюта, Палесціна, Польці, Сакалойці, Чэхі, Шацернікі і Швяйляны).
26 чэрвеня 1965 года ўтвораны зноў. 27 студзеня 1975 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Міхалішкаўскага і Гервяцкага сельсаветаў.
Герард Ламан
Герард Ламан (Gerard Laman, МФА : ;, Лейдэн -, Амстэрдам) — нідэрландскі матэматык, спецыяліст па тэорыі графаў, упершыню ўвёў у разгляд і даследаваў так званыя Ламанавы графы.
IC 2267
IC 2267 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ніканавіцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Краснаслабодскага сельсавета.
Дыяніс
Дыяніс (Διόνυσος, Διώνυσος, мікен. di-wo-nu-so-jo, Dionysus), Вакх (Βάκχος, Bacchus) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі малодшы з алімпійцаў, бог вінаробства, прадукцыйных сіл прыроды, натхнення і рэлігійнага экстазу. Упамянуты ў «Адысеі» (XXIV 74).
Да адкрыцця Мікенскай культуры пазнейшыя даследчыкі лічылі, што Дыяніс прыйшоў у Грэцыю з варварскіх зямель, паколькі яго экстатычны культ з апантанымі пляскамі, захапляльнай музыкай і празмерным п'янствам, здаваўся даследчыкам чужым яснаму розуму і цвярозаму тэмпераменту элінаў. Аднак ахейскія надпісы сведчаць, што грэкі ведалі Дыяніса яшчэ да Траянскай вайны. У Піласе адзін з месяцаў называўся di-wo-nu-so-jo me-no (месяц Дыяніса).
У рымскай міфалогіі яму адпавядае Лібер (Liber), сустракаецца таксама імя Ба́хус (Bacchus).
ДДС
ДДС — абрэвіятура, якая можа азначаць:
MEGA (радыёстанцыя)
MEGA — беларуская музычна-забаўляльная інтэрнэт-радыёстанцыя, арыентуюцца пераважна на клубную музыку - транс, тэхна, хаус, электра, дабстеп і сумежныя ім музычныя кірункі. Мэтавай аўдыторыяй з'яўляецца ў першую чаргу моладзь ва ўзросце 16-35 гадоў.
Аснову эфіру складаюць самыя папулярныя хіты і новыя песні. Суадносіны айчынных песень да замежным 50/50. Ключавой асаблівасцю радыёстанцыі з'яўляецца прасоўванне маладых ды-джэяў і не дасведчаных вядучых, гэта аснова стратэгіі інтэрнэт-радыёстанцыі «MEGA».
Гісторыя
Радыёстанцыя пачала тэставае вяшчанне 28 студзеня 2012 года. Радыёстанцыя вяшчала з перабоямі, з частымі спазненнем выхаду ў эфір праграм. Падчас тэставага эфіру часта гуляла розная музыка (у асноўным у стылі транс), з частымі паўторамі.
Паўнавартаснае вяшчанне інтэрнэт-радыёстанцыя «MEGA» пачалося 13 лютым 2012 года. З гэтага моманту ў эфіры радыёстанцыі павялічваюцца колькасць праграм, і лік RJ і DJ. На радыё стартуюць першыя прямоэфирные шоу. Ледзь пачаўшы паўнавартаснае вяшчанне, радыёстанцыя спыняе выхад праграм з 14 лютага, і з эфіру знікаюць усе ды-джэі і вядучыя. На радыё пачынае круціцца музыка ў рэжыме нон-стоп. Пасля гэтага інцыдэнту большасць супрацоўнікаў сыходзяць з радыё па ўласным жаданні. Праз тыдзень эфір быў адноўлены. З гэтага моманту на радыё адмяняюцца прямоэфирные эфіры.
З сакавіка месяца пачаўся актыўны наплыў ды-джэяў, на радыё стартуюць такія музычныя праграмы як: «Dutch House», «Электрашок», і «Trance Formation». На радыё стартуе праграма "Іншыя" - праграма, якая знаёміць клубную аўдыторыю радыёстанцыі «MEGA» пра іншых стылях у музыцы (джаз, рэгі, рэп, рок, метал, шансон, і інш) а так жа з групамі якія ў гэтых стылях гуляюць. Тут можна пачуеш усе невядомыя клубнаму чалавеку стылі і групы, ад джаза да метала, пачуўшы іх гісторыю паходжання і адрозненні адзін ад аднаго, а таксама знаёмства з цікавымі людзьмі з сферы тэатра і кіно, шоу-бізнесу і г.д. Дадзеная праграма дапамагае стаць на ногі пачаткоўцам групам. Сярод іх у асноўным групы гомельскай метал-сцэны: CANADA, ATOM's, а таксама гуртоў з Украіны і Расіі: TGDM, Крык Душы, Robin Good, Консул і інш
16 Красавіка запускаецца афіцыйны сайт радыёстанцыі «MEGA».
З ліпеня месяца фармат радыёстанцыі пачынае смещатся ў бок поп-музыкі, але гэты факт кіраўніцтва радыёстанцыі адмаўляе.
Эфір
Радыё працуе 24 гадзіны ў суткі.
У эфіры радыёстанцыі «MEGA», маецца мноства аўтарскія праграмы. Яны адпавядаюць густам розных слухачоў. Аматараў кінематографа запрашае праграма «Кінаварка». Усё пра моладзевых захапленнях можна даведацца з праграмы «Каардынаты». Размова з цікавымі людзьмі са свету шоу-бізнесу ў праграме «Інтэрв'ю Па-Піцерскім». Выходзяць на «MEGA» таксама праграмы пра музыку, такія як: «2 in 1», «ЗвездоЧас», «ClubOutside», «Trance Formation» і інш
Што тычыцца музычнага напаўнення эфіру радыё «MEGA», то абавязковая ўмова - электронная і танцавальная музыка (CHR / Dance). Каб задаволіць попыт слухачоў, радыёстанцыя супрацоўнічае з выканаўцамі і аўтарамі песень. Праца DJ-ев - паказчык працы радыё. Больш часу ў эфіры нададзена мікса ды-джэяў. На радыё можна пачуць працы ды-джэяў з краін СНД і блізкага замежжа.
Распаўсюджанне
Інтэрнэт прастору.
Тэрыторыя, на якую ажыццяўляецца вяшчанне і рэтрансляцыя, практычна цалкам ахоплівае правайдараў Рэспублікі Беларусь, а таксама шэраг расійскіх і ўкраінскіх правайдараў. Праслухоўванне цалкам бясплатна. Акрамя гэтага, асобныя праграмы транслююцца на радыё іншых краін, што істотна павялічвае мэтавую аўдыторыю праекта.
Манас (рака, Кітай)
Манас (玛纳斯河) — рака ў заходняй частцы Кітая, у Сіньцзян-Уйгурскім аўтаномным раёне
Даўжыня ракі 402 км. Сярэдні расход вады на перадгорнай раўніне складае 43 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на паўночных схілах Усходне-Цяньшаньскага хрыбта. Працякае па Джунгарскай раўніне. Упадае ў возера Манас (да 1940х гг. упадала ў возера Айранкёль). Вада з ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
Талап (Кызылардзінская вобласць)
Талап — станцыя ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Манапскай сельскай акругі. Код КАТА — 434067500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 467 чалавек (229 мужчын і 238 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 311 чалавек (164 мужчыны і 147 жанчын).
Нанбук
Нанбук — шчыльная і трывалая разнавіднасць баваўняных тканін, якая выпрацоўваецца з пражы сярэдняй якасці і мае гладкую правую паверхню з утковым насцілам.
Нанбук шырока выкарыстоўваецца як падкладачны матэрыял для касцюмаў і паліто. Як правіла, ён вырабляецца гладкаафарбаваным у цёмныя адценні, у стандартных рулонах шырынёй 62 см. Працэс яго мыцця не адрозніваецца ад такога для каляровых баваўняных тканін, а прасаванне ажыццяўляецца са сподняга боку.
Хшаноўскі павет
Хшаноўскі павет (powiat chrzanowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Хшанаў. Займае плошчу 371,6 км². Насельніцтва павета складае 126,2 тыс. чалавек.
Малескін
Малескін (moleskin «кратовая скурка» ад + ) — тоўстая, шчыльная і трывалая баваўняная тканіна з начосам на ўнутранай паверхні і гладкім глянцавым правым бокам.
Выпрацоўваецца атласным, саржавым перапляценнем або перапляценнем «узмоцнены сацін» з прадзіва сярэдняй якасці са шчыльным гладкім насцілам з утка на адным баку. Выпускаўся пераважна гладкафарбаваным у цёмных колерах. Малескін адрозніваецца высокай зносаўстойлівасцю і заслужыў у народзе назву «чортава скура». Ён добра захоўвае цяпло, дрэнна прапускае вільгаць, выкарыстоўваецца для абароны ад канвектыўнай цеплыні і пылу. У Расійскай імперыі малескін вядомы з XIX стагоддзя і першапачаткова ішоў на пашыў цёплага хатняга адзення — халатаў і кашуль. У першай палове XX стагоддзя з малескіна шылі плашчы, рабочае, спецыяльнае і спартыўнае адзенне, у асноўным лыжныя касцюмы, якія карысталіся папулярнасцю ў падлеткаў і моладзі да канца 1950-х гадоў. Найбольш шчыльныя гатункі малескіна часам называюць «чортавай скурай».
Мікалай Апанасавіч Ламан
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1963). З 1968 г. у АН БССР. У 1974—1978 гг. вучоны сакратар Аддзялення біялагічных навук, з 1979 г. загадчык лабараторыі, з 1998 г. намеснік дырэктара па навуковай рабоце, у 2000—2010 гг. дырэктар Інстытута эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Член Беларускага батанічнага таварыства.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па прадукцыйных працэсах раслін, даследаванні морфафізіялагічных заканамернасцяў фармавання і функцыянавання высокапрадуктыўных і ўстойлівых аграцэнозаў сельскагаспадарчых культур, эколага-фізіялагічных асноў павышэння іх прадуктыўнасці. Сфармаваў канцэпцыю біялагічнай патэнцыялу прадуктыўнасці як новы метадалагічны прыём аналізу заканамернасцяў фармавання аграфітацэнозаў, пазнання асаблівасцяў ўзаемасувязі і інтэграцыі асобных функцыянальных сістэм расліны ў прадукцыйным працэсе. Вылучыў гіпотэзу аб тым, што галоўным фактарам перарывістасці ў эвалюцыі біёты планеты Зямля з’яўляюцца перыядычныя змены рэжыму сонечнай радыяцыі ля яе паверхні.
Генадзь Аляксеевіч Хацкевіч
Генадзь Аляксеевіч Хацкевіч (нар., Рамны, Украіна) — беларускі навуковец, эканаміст, доктар эканамічных навук, прафесар.
Bactrospora
Bactrospora — род лішайнікаў сямейства. Упершыню быў апісаны Абрама Барталамеа Масалонга ў 1852 годзе.
Генадзь Аляксеевіч Хацкевіч
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1973 годзе па спецыяльнасці «Прыкладная матэматыка». У 1975—1978 гадах навучаўся ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Тэхнічная кібернетыка і тэорыя інфармацыі».
21 верасня 2001 года ў Інстытуце эканомікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі абараніў дысертацыю на саісканне навуковай ступені доктара эканамічных навук на тэму «Эканаметрычнае мадэляванне і аналіз няўстойлівых сацыяльна-эканамічных працэсаў пераходнага перыяду» па спецыяльнасці «Матэматычныя і інструментальныя метады эканомікі». У 2003 годзе Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь прысвоіла яму навуковае званне прафесара па спецыяльнасці «Эканоміка».
У 1973—1975 гадах працаваў інжынерам, малодшым навуковым супрацоўнікам галіновай навукова-даследчай лабараторыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1978—1985 гадах працаваў на кафедры тэорыі імавернасцей і матэматычнай статыстыкі БДУ на пасадах асістэнта, а пасля абароны кандыдацкай дыссертацыі — дацэнта. У 1985—1988 гадах таксама працаваў у Алжырскім нацыянальным інстытуце планавання і статыстыкі (Алжыр). У 1988—1995 гадах займаў пасаду дацэнта кафедры матэматычнага мадэлявання БДУ. У 1995—2001 гадах працаваў у Прыватным інстытуце кіравання і прадпрымальніцтва ў Мінску на пасадах дэкана ўлікова-эканамічнага факультэта (1995—1997), прарэктара па навуковай рабоце і загадчыка кафедры статыстыкі (1997—2001). У 2001—2008 гадах займаў пасаду прарэктара па навуковай працы і міжнародных сувязях Мінскага інстытута кіравання. У 2008 годзе быў прызначаны на пасаду прарэктара па навуковай працы і інавацыях Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. Пасля працаваў дэканам факультэта бізнесу, загадчыкам кафедры бізнес-адміністравання Інстытута бізнесу і менеджменту тэхналогій Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Таксама супрацоўнічае з Інстытутам прадпрымальніцкай дзейнасці.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя інтарэсы: пытанні эканаметрычнага мадэлявання і прагназавання сацыяльна-эканамічных з’яў і працэсаў, распрацоўка матэматычных індыкатараў дынамікі макраэканамічных працэсаў. З’яўляецца экспертам у галіне эканаметрычнага мадэлявання і прагназавання сацыяльна-эканамічных з’яў і працэсаў.
Сябар рэдакцыйных калегій шматлікіх навуковых выданняў, навуковых часопісаў і сборнікаў. Прыняў удзел больш чым у 120 навуковых канферэнцыях. Апублікаваў звыш 300 навуковых і навукова-метадычных работ. Падрыхтаваў 1 кандыдата навук, кіруе навуковай працай аспірантаў.
Уваходзіць у склад саветаў па абароне дысертацый пры Беларускім дзяржаўным універсітэце і Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце. Сябар Беларускай статыстычнай асацыяцыі.
Сідараўцы (Лідскі раён)
Сі́дараўцы (, Сидоровцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата ў 1784 годзе згадвае вёску Сідараўцы ў Няцецкай парафіі як уласнасць ваяводы віленскага Караля Станіслава Радзівіла.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Да 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Парэцкага сельсавета.
Сточак (гміна)
Сто́чак (Stoczek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вэнгроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сточку. Плошча гміны складае 144,31 км². Станам на 2011 год у гміне Сточак пражывалі 5248 чалавек, шчыльнасць — 36,37 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Ферульнік
Ферульнік (Ferulago) — род шматгадовых кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Сцябло галінастае.
Лісце шматкроць пёрыстарассечанае з вузкімі канчатковымі долямі.
Плод са спінкі сціснуты, па краі тонкі.
Арэал
Прадстаўнікі роду сустракаюцца ў Міжземнамор’і, Паўднёва-Усходняй Еўропе і Малой Азіі да Ірана і Туркменістана.
Таксанамія
Род Ферульнік уваходзіць у сямейства парадку.
Віды
Згодна з The Plant List род уключае 46 відаў :
Герб Рэспублікі Комі
Герб Рэспублікі Комі з'яўляецца сімвалам Рэспублікі Комі. Прыняты 6 чэрвеня 1994.
Апісанне
Герб Рэспублікі Комі ўяўляе сабой выкананую па матывах пермскага звярынага стылю малюнак залатой драпежнай птушкі, размешчанай на чырвоным геральдычным шчыце; на грудзі птушкі — аблічча жанчыны ў апраўленні шасці ласіных галоваў.
Станіслаў Мацвеевіч Замараеў
Станіслаў Мацвеевіч Замараеў (, Салехард, Цюменская вобласць — 10 красавіка 2001, Мінск) — беларускі архітэктар.
Творчасць
Асноўныя працы: 9-павярховы жылы дом з крамай і кафэ па праспекце Ракасоўскага, кінатэатр «Электрон» (1981), 7-павярховы жылы дом па вуліцы Рыбалкі (1982); у аўтарскім калектыве: Дом мадэляў па праспекце Машэрава (1970), будынак «Мінскпраекта» (1975), 9-, 12-павярховыя жылыя дамы па вул. Танкавай (1974—1979), Енісейскай (1984), дзіцячая музычная школа ў мікрараёне Ангарская (1985) у Мінску.
Тайманаўскі сельсавет
Та́йманаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Тайманава.
Станіслаў Мацвеевіч Замараеў
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам Усесаюзнага агляду дасягненняў савецкай архітэктуры (1980).
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Наталляй Рыгораўнай Якушкавай (нар. 1946) меў сыноў Ягора і Івана.
Атав’яна
Атав’яна (Ottaviano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 24 500 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1234 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 80044. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гефест
Гефе́ст (Ἥφαιστος) — у грэчаскай міфалогіі бог агню, заступнік кавальскага рамяства і самы майстэрскі каваль. У мікенскіх тэкстах згадваецца толькі меркавана: a-pa-i-ti-jo (Гефест?).
Міфы
Паводле Гамера, сын Зеўса і Геры. Брат Апалона, Арэса, Афіны, Гебы і Іліфіі.
Па іншых міфах, Гера зачала і нарадзіла Гефеста сама, без мужчынскага ўдзелу, са свайго сцягна , у адплату Зеўсу за нараджэнне Афіны. Таксама бацькам Гефеста часам лічылі Геліяса або, па крыцкім міфе, Таласа.
Гефест з’явіўся на свет хворым і кволым, да таго ж кульгавым на абедзьве нагі. Гера, убачыўшы свайго сына, адмовілася ад яго і скінула з высокага Алімпа. Але мора не паглынула юнага бога, а прыняла яго ў сваё ўлонне. Прыёмнай маці Гефеста стала марская багіня Фетыда. Да паўналецця Гефест жыў на дне мора і займаўся любімай справай: каваў. Выдатныя вырабы выходзілі з кузні Гефеста, не было ім роўных ні прыгажосцю, ні трываласцю. Быццам жывыя ляталі намаляваныя птушкі, рэальна жылі людзі, і нават вецер атрымліваў жыццё у цудоўных тварэннях Гефеста.
Даведаўшыся пра тое, што ён сын Зеўса і Геры, і пра матчына злачынства, Гефест вырашае адпомсціць. Ён стварыў крэсла (залаты трон), роўнага якому не было ў свеце, і паслаў на Алімп у якасці падарунка для Геры. Гера прыйшла ў захапленне, ніколі яна не бачыла такой цудоўнай работы, але толькі яна села ў крэсла, як яе абвілі нябачныя раней аковы, прыкаваўшы яе. Багі не змаглі парваць путы крэсла, таму Зеўс быў змушаны паслаць Гермеса, пасланца багоў, каб прыказаць Гефесту вызваліць Геру. Але Гефест адмовіўся. Тады багі паслалі Дыяніса, бога вінаробства, да Гефеста. Дыяніс здолеў напаіць Гефеста і даставіць яго на Алімп. П’яны Гефест вызваліў сваю маці.
Іншая камбінацыя матываў — у першай песні «Іліяды»: Гефест дапамог звязанай Геры, за гэта быў скінуты Зеўсам з неба і ўпаў на Лемнас, пакалечыў ногі, адчаго стаў кульгавым.
Гера прызнала свайго сына і аддала яму ў жонкі пекную Гебу. Гефест жа быў прыняты ў гурт багоў і працягваў працаваць кавалём. Усе будынкі на Алімпе паставіў Гефест, а таксама ён рабіў Зеўсавы маланкі.
Калі ён вызваліў Геру, Зеўс пакляўшыся дазволіў яму прасіць усе, і Гефест папрасіў Афіну сабе ў жонкі (альбо гэта было ўзнагародай за выраб боскай зброі ), ён пераследваў Афіну, Афіна пачала абараняцца, і з семені Гефеста, пралітага на зямлю, нарадзіўся Эрыхтоній.
Гефест стаміўся ў часе Флягрэйскай бітвай з гігантамі, і яму даў месца ў калясніцы Геліяс. Ён звязаны з міфам пра Арыёна. Служыў нейкаму смяротнаму мужчыну.
Паказваўся магутным і шыракаплечым, але непрыгожым і кульгавым на абедзве нагі. Паводле Гамера, муж Афрадыты. Паводле Гесіёда — муж харыты Аглаі.
Генрык Дэмбінскі
Генрык Дэмбінскі (Henryk Dembiński;  — ) — польскі генерал, удзельнік кампаніі 1812—1814 гадоў і паўстання 1830—1831 гадоў.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дэмбінскіх.
Польскі генерал, удзельнік кампаніі 1812—1814 гадоў.
Падчас паўстання 1830—1831 гадоў арганізатар узброеных сіл у Кракаўскім ваяводстве, 29 красавіка 1831 года генерал брыгады. У пачатку чэрвеня ў складзе польскіх войскаў яго атрад уступіў на тэрыторыю Вiленскай губерні. Пасля няўдалага штурму Вільні 19 чэрвеня 1831 года на чале асобнага фарміравання з 4 тыс. чалавек здзейсніў адыход праз Гродзенскую губерню. За вайсковую мужнасць удзельнікі гэтай кампаніі атрымалі ад сейма дыплом «Добра паслужыўшых Айчыне». З 7 жніўня 1831 года губернатар Варшавы. 5 кастрычніка 1831 года з корпусам Ф. Роланда перайшоў межы Прусіі. У эміграцыі пачаткова ў Дрэздэне, дзе апісаў падзеі літоўскай кампаніі. З восені 1832 года ў Парыжы, падтрымліваў палітыку Адама Чартарыйскага. У 1834 годзе ўступіў у егіпецкую армію. З 1849 года ў венгерскай арміі. Пазней вярнуўся ў Францыю, памёр у Парыжы, пахаваны на Манмарансі.
Гродна Плюс
«Гродна Плюс» (Тэлерадыёвяшчальны канал «Гродна Плюс») — гродзенскі абласны тэлеканал. Асноўны напрамак канала — інфармаванне жыхароў горада аб усіх найбольш важных падзеях у палітычным, эканамічным, сацыяльным і культурным жыцці абласнога цэнтра і рэгіёна, прапаганда гісторыка-культурнай спадчыны горада Гродна, выхаванне духоўнасці і зварот да агульнапрызнаных чалавечых каштоўнасцяў, правядзенне дзяржаўнай палітыкі.
Гісторыя
15 кастрычніка 2012 года ўпершыню ў эфір выйшла радыёстанцыя MFM 105,0. З сакавіка 2016 года дырэктарам КУП «Тэлерадыёвяшчальны канал „Гродна Плюс“» стаў Мазайла Сяргей Генадзевіч. З красавіка 2016 года тэлеканал перайшоў на 16-гадзіннае вяшчанне, а з 6 жніўня 2016 года пачаў працу ў HD-фармаце. У верасні з’явіўся яшчэ адзін напрамак дзейнасці — выйшаў у свет першы нумар часопіса «Гродна». У кастрычніку 2016 года тэлеканал «Гродна Плюс» стаў кругласутачным. А з 1 лістапада пачалося вяшчанне ў пакеце ZALA на канале 24.
Івіца Костэліч
І́віца Ко́стэліч (Ivica Kostelić, нар., Заграб, Харватыя, СФРЮ) — вядомы харвацкі гарналыжнік, чатырохразовы сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў у камбінацыі (2006), суперкамбінацыі (2010 і 2014) і слаламе (2010), чэмпіён свету 2003 у слаламе, уладальнік Кубка свету 2010 /11 у агульным заліку. Старэйшы брат 4-кратнай алімпійскай чэмпіёнкі па гарналыжным спорце Яніцы Костэліч. Найбольш паспяхова выступае ў слаламе і камбінацыі.
На рахунку брата і сёстры Костэліч усе 10 алімпійскіх узнагарод Харватыі ў гарналыжным спорце (4 залатых і 6 сярэбраных). Акрамя гэтых 10 медалёў на зімовых Алімпіядах харваты ва ўсіх відах спорту выйгралі яшчэ толькі адну — у 2010 годзе ў Ванкуверы бронзу заваяваў біятланіст Якаў Фак.
За сваю кар'еру Івіца выйграў 26 этапаў Кубка свету: 15 — слалам, 1 — супергігант, 1 — паралельны слалам, 4 — камбінацыя і 5 — суперкамбінацыя. Па колькасці выйграных этапаў харват уваходзіць у 10-ку лепшых у гісторыі мужчынскага Кубка свету. Найбольш паспяховы ў кар'еры адрэзак у Кубку свету ў Костэліча прыйшоўся на студзень 2011 года, калі ён за месяц здолеў выйграць 7 этапаў Кубка свету і яшчэ двойчы займаў другое месца.
Івіца — адзіны харвацкі мужчына, які перамагаў на этапах Кубка свету (усе 30 перамог харвацкіх жанчын на рахунку Яніцы). Акрамя таго, Івіца і Яніца Костэліч сталі другімі ў гісторыі роднымі братам і сястрой, якія выйгравалі Кубак свету ў агульным заліку пасля Хані і Андрэаса Венцэль.
Пяць разоў прызнаваўся лепшым спартсменам года ў Харватыі (2002, 2003, 2009—2011).
У 2014 годзе стаў сцяганосцам зборнай Харватыі на цырымоніі адкрыцця зімовых Алімпійскіх гульняў у Сочы.
Луі Пуансо
Луі Пуансо (Louis Poinsot; — ) — французскі матэматык і механік, акадэмік Парыжскай Акадэміі навук (1813); Пэр Францыі (1846), сенатар (1852). Вядомы сваімі працамі ў галіне геаметрыі і механікі. Менавіта Пуансо ўпершыню ўвёў паняцце эліпсоіда кручэння.
Біяграфія
У 1797 годзе Пуансо скончыў ліцэй Людовіка Вялікага і Політэхнічную школу ў Парыжы, неўзабаве заняў пасаду прафесара матэматыкі ў Ліцэі Банапарта. Праз некаторы час вярнуўся ў політэхнічную школу — займаў тут пасаду экзаменатара, а ў 1809 годзе быў прызначаны на пасаду прафесара аналізу і механікі гэтай навучальнай установы. У перыяд Ліпеньскай манархіі працаваў у Міністэрстве народнай адукацыі.
Самыя першыя навуковыя працы Пуансо прысвечаны тэорыі правільных зорчатых шматграннікаў.
У 1803 годзе Пуансо апублікаваў працу «Элементы статыкі», у якой ім былі ўжыты геаметрычныя метады даследавання да вучэння аб раўнавазе цвёрдых цел і іх сістэм; гэтая кніга шмат разоў перавыдавалася, прычым аўтар неаднаразова дапаўняў яе сваімі новымі артыкуламі. Доўгі час праца лічылася ўзорным кіраўніцтвам для першапачатковага выкладання механікі.
У 1834 годзе Пуансо пабудаваў тэорыю кручэння цвёрдага цела вакол нерухомай кропкі.
Таганская (станцыя метро, Кальцавая лінія)
«Таганская» (Тага́нская) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
IC 2268
IC 2268 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асавец (Чашніцкі раён)
Асаве́ц (, Осовец) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Смалоцкія Баяры
Смало́цкія Бая́ры (, Смолоцкие Бояры) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Да 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Парэцкага сельсавета.
Афрыкаанс
Афрыкаанс — мова заходнегерманскай групы індаеўрапейскай сям’і моў. У выніку цеснага кантакту з няроднасным моўным асяроддзем, а таксама пад уплывам незвычайных прыродных умоў і новых сацыяльных адносін, афрыкаанс набыла некаторыя асаблівасці, дзякуючы якім яе можна лічыць у пэўнай меры афрыканскай мовай.
Афрыкаанс з’яўляецца адной з адзінаццаці афіцыйных моў ПАР, таксама шырока распаўсюджана ў Намібіі.
Гісторыя
Афрыкаанс пачала фарміравацца на Каапскім паўвостраве, калі ў 1652 г. тут з’явілася першае сталае галандскае паселішча. Яно было заснавана для забеспячэння прэснай вадой і правіянтам караблёў Галандскай Ост-Індскай Кампаніі, якія накіроўваліся ў Паўднёва-Усходнюю Азію. Акрамя выхадцаў з розных правінцый Нідэрландаў, якія складалі прыблізна палавіну ад агульнага ліку каланістаў, насельніцтва пасёлка было прадстаўлена немцамі, фламандцамі, аўстрыйцамі, англічанамі, партугальцамі і інш. У канцы 17 стагоддзя сюды перасялілася пэўная колькасць французскіх гугенотаў.
Белыя пасяленцы павінны былі дзяліць тэрыторыю разам з мясцовым насельніцтвам: готэнтотамі і бушменамі. Праз некалькі гадоў значная колькасць мясцовых жыхароў ужо працавала ў каланістаў у якасці перакладчыкаў і сельскагаспадарчых рабочых, адначасова асвойваючы звычаі і мову белых, і на пэўным сацыяльным узроўні станавіліся часткай еўрапейскай абшчыны. Кампанія была зацікаўлена ў менавым гандлі з готэнтотамі, і таму мясцовай адміністрацыі было забаронена забіраць іх у рабства. Па гэтай прычыне на Каап пачалі завозіць рабоў з Анголы і Гвінеі, а затым з Мадагаскара і з Нідэрландскай Індыі.
Нягледзячы на шматнацыянальны склад насельніцтва, і вялікую долю немцаў і французаў у ім, змешвання моў не адбывалася, бо, у адпаведнасці з цвёрдай моўнай палітыкай Кампаніі, нідэрландская мова прызнавалася адзінай мовай адукацыі, царквы, судаводства і афіцыйных дакументаў. Аднак гутарковая мова пастаяннага насельніцтва калоніі ўжо на ранніх этапах існавання паселішча стала праяўляць значныя адрозненні ад нідэрландскай.
У пачатку ХІХ стагоддзя Каапская калонія была канчаткова далучана да Брытанскай імперыі. Англічане імкнуліся правесці поўную асіміляцыю каланістаў шляхам навязвання англійскай культуры і мовы. Дадзеная палітыка вылілася ў масавае перасяленне бураў у глыб краіны, дзе яны заснавалі рэспублікі Трансвааль і Аранжавую. Афіцыйнай мовай у іх была абвешчана нідэрландская. Барацьба супраць брытанскага панавання стымулявала рост нацыянальнай самасвядомасці бураў і сцвярджэнне ідэі аб самабытнасці іх мовы і культуры.
Новаслабодская (станцыя метро)
«Новаслабодская» (Новослобо́дская) — станцыя Кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Апалон
Апало́н (Ἀπόλλων), Феб (Φοῖβος, «прамяністы») — у старажытнагрэчаскай і старажытнарымскай міфалогіі срэбралукі бог — ахоўнік статкаў, навук і мастацтваў.
Сын Зеўса і Леты, брат-блізнюк Артэміды. Апалон увасабляў Сонца і сонечнае святло, якое сімвалізавлася яго залатымі стрэламі (яго сястра ўвасабляла Месяц). Уяўляўся таксама як бог-лекар, прадказальнік будучыні, шляхоў, падарожнікаў і мараходаў. Апалон надзяляў дарам прадбачання і ачышчаў людзей, якія здейснілі забойства.
Ільінская капліца (Глыбокае)
Ільінская капліца — капліца знаходзіцца ва ўсходняй частцы горада Глыбокае, на Капцёўскіх могілках. Пабудавана кармелітамі ў канцы 18 ст. з цэглы як капліца Св. Антонія.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Прамавугольны ў плане аб'ём пад 2-схільным дахам, які на галоўным і тыльным фасадах вылучаны трохвугольнымі франтонамі. Франтон галоўнага фасада завершаны 4-граннай званічкай. Атынкаваныя фасады расшыты пад квадравую муроўку і крапаваны пілястрамі, апяразаны карнізным поясам. Унутры малітоўная зала перакрыта плоскай столлю, над уваходм размешчаны хоры. Сцены мелі фрэскавы роспіс (затынкаваны ў 1930-х гг.).
Апалон
Зазвычай Апалон выяўляўся зграбным, прыгожым, залатакудрым юнаком. Нярэдка маляваўся з лірай у руках і ў акружэнні дзевяці муз, правадаром і заступнікам якіх ён з'яўляўся, за што яго называлі Мусагет (Μουσηγέτης). У гонар Апалона ўзводзіліся шматлікія свяцілішчы і храмы, праводзіліся святкаванні і гульні.
Якуб (Нацыя Ісламу)
Якуб — паводле дактрыны арганізацыі «Нацыя Ісламу», злы кніжнік, які стварыў белых людзей. Гэта адбылося на востраве Патмас. На стварэнне белых людзей Якуб патраціў 600 гадоў. Дактрына «Нацыі Ісламу» не тлумачыць прычын дзеянняў Якуба.
Канцэпцыю Якуба стварыў арганізатар «Нацыі Ісламу» Волэс Фэрд Мухэмэд. Ён вёў асобу Якуба да біблейскага патрыярха Якава, бацькі дванаццаці плямёнаў Ізраіля.
У сучасных тлумачэннях НІ, Якуб — такая ж алегорыя на стварэнне белых людзей, як і біблейская гісторыя аб стварэнні жанчыны.
Сточак Лукоўскі (гміна)
Сто́чак Луко́ўскі (Stoczek Łukowski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лукоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сточку Лукоўскім. Плошча гміны складае 173,46 км². Станам на 2004 год у гміне Сточак Лукоўскі пражывалі 8682 чалавекі, шчыльнасць — 50,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Брэсцкі завод бытавой хіміі
ААТ «Брэсцкі завод бытавой хіміі» — прадпрыемства па вытворчасці парфумерыі і бытавой хіміі. Знаходзіцца ў г. Брэст, вул. Беларуская, 51.
Выпускала парфумерна-касметычную прадукцыю (лакі і мусы для валасоў Belaluxe і Цудоўная лэдзі, пены для галення Brillet і Blaze, шампуні і бальзамы для валасоў, гелі для душа, пены для ваннаў, вадкае мыла), бытавую хімію (асвяжальнікі паветра, сродкі для мыцця, кандыцыянеры, інсектыцыды і рэпеленты, антыстатыкі), аўтакасметыку, сродкі для будаўніцтва і рамонту (змазкі, клейныя сродкі, антысептык, насычэнні для драўніны), сродкі тэхнічнага прызначэння.
Гісторыя
Прадпрыемства створана ў 1970 годзе, першая лінія здадзена ў эксплуатацыю ў 1973 годзе, другая — у 1975 годзе.
У 2005 годзе ў складзе завода былі два цэхі — аэразольных прэпаратаў і сінтэтычных мыйных сродкаў, клеяў і палімернай тары.
30 лістапада 2016 года на прадпрыемстве пачалася працэдура санацыі.
Да 2017 года на заводзе працавала 98 чалавек, а цэхамі прадпрыемства карысталіся амаль 30 прадпрыемстваў.
30 лістапада 2019 года завод быў прызнаны банкрутам з пачаткам ліквідацыйнай вытворчасці да 30 верасня 2020 года. Пасля тэрмін ліквідацыйнай вытворчасці неаднаразова працягваўся.
Узнагароды
Гран-пры, залаты і срэбны медаль на конкурсе Хрустальны лотас (2009, 2011), прэмія Лепшы тавар года Рэспублікі Беларусь, Навінка года (2009, 2011).
П’яна-дзі-Сарэнта
П'яна-дзі-Сарэнта (Piano di Sorrento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 12808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1830 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 80063. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Michele Arcangelo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Падводныя лодкі тыпу ІІ
Падводныя лодкі тыпу II — малыя, дызельныя падводныя лодкі Германіі, усяго было пабудавана 50 субмарын гэтага тыпу для Германіі ў перыяд 1935—1941 гг.
Гісторыя
Была распрацавана як прыбярэжная падводная лодка, па ўзору ПЛ CV-707, якая была распрацавана галандскай фіктыўнай кампаніяй NV Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw den Haag (I.v.S) (створанай Германіяй пасля Першай сусветнай вайны для таго, каб падтрымліваць і развіваць нямецкія падводныя тэхналогіі і абыйсці абмежаванні, устаноўленыя Версальскай дамовай) і пабудавана ў 1933 фінскай верф'ю Crichton-Vulcan у Турку, Фінляндыя. Яна была занадта мала, каб ажыццяўляць працяглыя аперацыі далёка ад дамашніх баз, таму яе асноўная роля была быць вучэбнай лодкай у школах падрыхтоўкі новых нямецкіх марскіх афіцэраў падводнага плавання.
Тып II меў чатыры падкатэгорыі:
Лодкі прызначаліся ў першую чаргу для патрулявання прыбярэжных вод, а ўжываліся як для баявых дзеянняў, у тым ліку і ў адкрытым моры, так і для навучання падводнікаў.
Іосіф Вісарыёнавіч Сталін
Іо́сіф Вісарыё́навіч Ста́лін, сапраўднае Джугашвілі (იოსებ ჯუღაშვილი;, Горы, Тыфліская губерня, Расійская Імперыя — , Кунцэва, РСФСР, СССР) — савецкі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Генеральны сакратар Цэнтральнага Камітэта Усесаюзнай камуністычнай партыі (бальшавікоў) (з 1922), кіраўнік савецкага ўрада (Старшыня Савета Народных Камісараў з 1941, Старшыня Савета Міністраў СССР з 1946), генералісімус Савецкага Саюза (1945).
Дзяцінства і юнацтва
Іосіф Джугашвілі нарадзіўся ў грузінскім горадзе Горы ў сям’і шаўца. Скончыў Гарыйскае духоўнае вучылішча (1894). Вучыўся ў Тыфліскай духоўнай семінарыі, з якой у 1899 г. быў выключаны за рэвалюцыйную дзейнасць.
Рэвалюцыйная дзейнасць
У 1898 г. уступіў у Тыфліскую арганізацыю РСДРП. Вёў партыйную работу ў Закаўказзі, Петраградзе. У 1901 г. быў арыштаваны і сасланы ў Іркуцкую губерню, адкуль уцёк. 3 1904 г. да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. вёў прафесійную рэвалюцыйную дзейнасць. Бальшавіком з’яўляўся з 1903 г. У 1906 г. (упершыню) выбраны ад Тыфліскай арганізацыі дэлегатам на IV (Аб’яднаўчы) з’езд РСДРП. Не раз цярпеў пераслед ад царскіх ўладаў. У 1912 г. на VI (Пражскай) Усерасійскай канферэнцыі завочна кааптаваны ў ЦК і Рускае бюро ЦК РСДРП.
Падчас Грамадзянскай вайны
На II Усерасійскім з’ездзе Саветаў (25—27.10(7—9.11).1917) Сталін быў абраны членам ВЦВК (выбіраўся членам ВЦВК на ўсіх наступных з’ездах, быў членам Прэзідыума ВЦВК) і зацверджаны наркомам па справах нацыянальнасцей (1917—22), адначасова з 1919 нарком дзяржаўнага кантролю, а пасля яго рэарганізацыі (1920) — нарком РСІ. У маі 1918 г. быў прызначаны СНК кіраўніком харчовай справы на поўдні Расіі з надзвычайнымі паўнамоцтвамі. У час Грамадзянскай вайны і ваеннай інтэрвенцыі 1918—20 гг. Сталін па даручэнні ЦК партыі выконваў адказную работу ў партыйных, савецкіх і ваенных органах: уваходзіў у склад РВС Рэспублікі і РВС Заходняга, Паўднёвага і Паўднёва-Заходняга франтоў, быў прадстаўніком ВЦВК у Савеце Рабоча-сялянскай абароны. У маі 1919 г. быў накіраваны ў Петраград для аказання дапамогі мясцовым партыйным, савецкім і ваенным арганізацыям у абароне горада ад наступлення арміі Юдзеніча, удзельнічаў у арганізацыі ваенных дзеянняў супраць войск Дзянікіна. На X з’ездзе РКП(б) (сакавік 1921) Сталін выступіў з дакладам «Чарговыя задачы партыі ў нацыянальным пытанні». Удзельнічаў у камісіях ВЦВК па выпрацоўцы праекта першай Канстытуцыі Расійскай Савецкай Рэспублікі, распрацоўцы федэратыўнага ўпарадкавання РСФСР.
Прыход да ўлады
3 красавіка 1922 г. на пленуме ЦК РКП(б) Сталін быў зацверджаны Генеральным сакратаром ЦК партыі (на гэтай пасадзе знаходзіўся больш за 30 гадоў). У пачатку 1920-х гг. займаў шэраг буйных пасад у партыі і дзяржаве, зрабіўся уплывовай палітычнай фігурай у краіне. Ён уваходзіў у склад Палітбюро, Аргбюро і Сакратарыята ЦК (фактычна кіраваў працай двух апошніх), узначальваў камісію Палітбюро ЦК па падрыхтоўцы аб’яднання савецкіх рэспублік у саюзную дзяржаву, старшынстваваў ад ЦК партыі ў УНК-АДПУ (член калегіі). Прымаў удзел у кангрэсах Камінтэрна.
На чале Савецкай дзяржавы
У красавіку 1923 г. на XII з’ездзе РКП(б) Сталін у арганізацыйнай справаздачы ЦК прапанаваў узмацніць ролю ўлікова-размеркавальнага аддзела ЦК па фарміраванні наменклатуры ўліку і размеркавання пасад і кадраў, бо, на яго думку, «гэта найбольш рэальны сродак трымаць у руках партыі ўсе ніці гаспадаркі і савецкі апарат». У 1924 г. былі надрукаваныя працы Сталіна «Аб асновах ленінізму», «Трацкізм ці ленінізм?», у 1925 г. — «Кастрычніцкая рэвалюцыя і тактыка рускіх камуністаў», у 1926 г. — «Да пытанняў ленінізму» і інш. Мэтай тэарэтычных пошукаў Сталіна было аб’яднаць дактрыну марксізму-ленінізму з практыкай умацавання дзяржаўнай улады з улікам нацыянальных умоў, асаблівасцей і інтарэсаў Савецкага Саюза. Сталін вылучыў з прац Леніна шэраг ідэй, якія сталі тэарэтычнай платформай гэтай улады. Адна з цэнтральных ідэй — дыктатура. Сутнасць пралетарскай рэвалюцыі і ленінізму Сталін звёў да неабходнасці дыктатуры пралетарыяту. Ён лічыў, што ў сістэме дыктатуры пралетарыяту кіраўніком дзяржавы можа быць толькі камуністычная партыя. Аднак у канчатковым выніку дыктатура пралетарыяту звялася да дыктатуры партыйнага апарату, паколькі ён, на думку Сталіна, аказаўся «лепшым апаратам з усёй сістэмы пралетарскай дыктатуры». Маштабы гэтага ўладарання былі ўсеахопныя, «пачынаючы з падаўлення класавых ворагаў і канчаючы пытаннямі канапель, лёну, свінагадоўлі». Намаганнямі Сталіна склалася прагматычнае і кананічнае выкарыстанне асобных цытат з ленінскай спадчыны. 3 1924 г. імя Леніна стала служыць ідэалагічным прыкрыццём тэорыі і практыкі дзяржаўнага кіраўніцтва, хаця сцвярджалася, што працягваецца ленінскі курс на пабудову сацыялізму ў адной краіне — Расіі і потым у Савецкім Саюзе. Сталін тэарэтычна і арганізацыйна ўзначаліў і павёў барацьбу супраць поглядаў, апазіцыйных да кіруючай большасці партыі: «новай апазіцыі», Троцкага, Зіноўева, т.зв. правага ўхілу ў УКП(б). У выніку яго аўтарытэт і ўплыў у партыі выраслі. Яго 50-гадовы юбілей у 1929 г. праходзіў пад знакам: «Сталін — гэта Ленін сягоння». У канцы 1920 — пач. 1930-х гг. пад кіраўніцтвам Сталіна разгарнулася кампанія па выяўленні «шкодніцтва» ў народнай гаспадарцы і сістэме кіравання. 3 1928 г. Сталін адстойваў неабходнасць выкарыстання надзвычайных мер адміністрацыйнага ціску ў вёсцы дзеля пераадолення збожжанарыхтоўчага крызісу. Надзвычайныя меры ён лічыў універсальным спосабам вырашэння гаспадарчых праблем.
Падчас Другой сусветнай вайны
Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны Сталін кіраваў дзейнасцю па ўмацаванні абараназдольнасці краіны. Ён дапусціў сур’ёзны пралік у ацэнцы тэрмінаў магчымага нападу нацысцкай Германіі на СССР, што мела цяжкія наступствы ў першыя месяцы вайны; у далейшым цвёрда кіраваў падзеямі. 30 чэрвеня 1941 г. Сталін быў прызначаны старшынёй Дзяржаўнага камітэта абароны, 19 ліпеня 1941 — Наркомам абароны СССР, 8 жніўня 1941 — Вярхоўным галоўнакамандуючым Узброенымі Сіламі СССР. Пад яго кіраўніцтвам здабыта перамога савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне. Як кіраўнік Савецкага ўрада, Сталін у час вайны быў адным з арганізатараў антыгітлераўскай кааліцыі і ўдзельнічаў у канферэнцыях кіраўнікоў урадаў трох дзяржаў — СССР, ЗША і Вялікабрытаніі ў Тэгеране (1943), Ялце (1945) і Патсдаме (1945).
Ацэнкі дзейнасці
Ідэя культу заключалася ў тым, каб увесь савецкі народ ўсім апыняўся абавязаны партыі, дзяржаве і свайму правадыру. І адным з аспектаў гэтай сістэмы «падарункаў» з’яўлялася неабходнасць выразы падзякі Сталіну, напрыклад, за сацыяльныя паслугі і наогул за ўсё, што ў цябе ёсць. Як адзначае прафесар рускай гісторыі універсітэта Джонса Хопкінса, Джэфры Брукс, вядомая фраза «Дзякуй таварышу Сталіну за наша шчаслівае дзяцінства!» Азначала, што ў дзяцей шчаслівае дзяцінства толькі таму, што яго забяспечыў ім Сталін.