cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
1/16 фінала
15.12.21 — Фіярэнтына* — Беневента — 2:1
16.12.21 — Спецыя — Леччэ* — 0:2
16.12.21 — Сапдорыя* — Тарына — 2:1
1/8 фінала
12.01.22 — Аталанта* — Венецыя — 2:0
13.01.22 — Мілан* — Джэноа — 3:1 (у дадатковы час) (1:1 — у асноўны час)
18.01.22 — Лацыа* — Удзінэзэ — 1:0 (у дадатковы час) (0:0 — у асноўны час)
18.01.22 — Ювентус* — Сампдорыя — 4:1
19.01.22 — Сасуола* — Кальяры — 1:0
19.01.22 — Інтэр Мілан* — Эмпалі — 3:2 (у дадатковы час) (2:2 — у асноўны час)
1/4 фінала
08.02.22 — Інтэр Мілан* — Рома — 2:0
09.02.22 — Мілан* — Лацыа — 4:0
10.02.22 — Ювентус* — Сасуола — 2:1
1/2 фінала
19.04.22 — Інтэр Мілан* — Мілан — 3:0
02.03.22 — Фіярэнтына — Ювентус — 0:1
20.04.22 — Ювентус — Фіярэнтына* — 2:0
Сцяпан Мікалаевіч Сасновы
Сцяпан Мікалаевіч Сасновы (, Рыздвянка —, Кіеў) — украінскі савецкі аграном-эканаміст, аўтар першага комплекснага даследавання Галадамору 1932—1933 гадоў ва Украіне.
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
Фінал
11.05.22 — Ювентус — Інтэр Мілан* — 2:4 (у дадатковы час) (2:2 — у асноўны час)
Сцяпан Мікалаевіч Сасновы
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1896 годзе ў сялянскай сям’і. Разам з малодшым братам Цімафеем асірацеў, калі яму было 9 гадоў. Дзякуючы апекунам змог вывучыцца на агранома ў Харкаўскім інстытуце сельскай гаспадаркі і лесаводства.
У міжваенны перыяд апублікаваў некалькі статыстычных работ, пераважна прысвечаных арэндзе зямлі ў УССР. У пачатку 1932 года яго абвінавацілі ў «антымарксісцкімі ухілах» і «праштурхоўванне кулацкіх настрояў», пасля чаго ён быў вымушаны напісаць заяву аб звальненні.
У 1932—1936 гадах працаваў аграномам у Якымаўскам раёне Запарожскай вобласці. Быў сведкам Галадамору і пасля сцвярджаў, што антысавецкія настроі ў яго сфармаваліся менавіта тады.
Двор Усвея
Двор Усве́я (, Двор Усвея) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Сцяпан Мікалаевіч Сасновы
Біяграфія
У верасні 1941 годзе яму прапанавалі працу ў Маскве, але ён адмовіўся і застаўся ў акупаваным Харкаве. Разам з ім засталіся двое яго сыноў, слабенькая цешча і хворая жонка. Да канца лістапада 1941 года был беспрацоўным. 24 лістапада 1941 уладкаваўся на працу ў Харкаўскую абласную зямельную ўправу, дзе працаваў кіраўніком эканоміка-статыстычнага аддзела. У ліпені 1943 года наведаў Германію ў складзе дэлегацыі аграномаў Харкаўшчыну. У пачатку жніўня 1943 гады, у перыяд актыўных баёў за Харкаў яго жонка з сынамі Уладзімірам (1926) і Аляксандрам (1927) пераехала ў Кіеў. Адтуль яны разам перасяліліся ў Адэскую вобласць.
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
Фінал
Ювентус: Перын (бр) — Даніла, Дэ Лігт, К’еліні, Сандро — Куадрадо, Закарыя,Раб’ё, Бернардэскі — Дібала, Влахавіч.
Двор Усвея
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Усвейскага сельсавета.
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
Фінал
Трэнер — Масіміліано Алегры
Сцяпан Мікалаевіч Сасновы
Біяграфія
З 13 верасня 1942 да 24 студзеня 1943 года на старонках штотыднёвых нумароў газеты «Нова Украіна» былі апублікаваныя пяць артыкулаў С. Сасновага, прысвечаных аналізу падзей Калектывізацыі і голаду 1932—1933 гг ва Ўкраіне. У артыкулах Сасновы прааналізаваў працэс адзяржаўлення аграрнага сектара эканомікі ў УССР, падвергшы крытыцы палітыку бальшавікоў у вёсцы. Адзначаў, што з скарачэннем пагалоўя жывёлы ў гады калектывізацыі была ліквідаваная і эканамічная незалежнасць ўкраінскага селяніна. Аналізуючы ролю МТС, С. Сасновы паказаў, што стварэнне і навязванне гэтых звёнаў кіравання ў Украіне, фактычна прывяло да з’яўлення дзяржаўнай аграрнай манаполіі. Параўноўваючы статыстычныя дадзеныя з іншымі гадамі, уключаючы неўрадлівымі, ён лічыў, што ва Украіне было дастаткова збожжа ад ўраджаю 1932 г., для таго каб пракарміць насельніцтва і нават быдла. Ён адзначаў, што празмерны план хлебозаготовок стаў забойным фактарам для сялян, бо для яго выканання ў іх канфіскавалі ўсё да апошняга зярнятка. Аперуючы дадзенымі перапісу жыхароў савецкай Украіны 1926 г. i шэрагу адкрытых статыстычна-эканамічных зборнікаў 1930-х гг., У вышэйзгаданай артыкуле, Сасновы першым з украінскіх навукоўцаў паспрабаваў прыблізна разлічыць колькасць ахвяр галадамору.
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
Фінал
Інтэр Мілан: Ханданавіч (бр) — Шкрньяр, Дэ Врэй, Д’Амбросьё — Дарміян, Барэла, Брозавіч, Чалханаглу, Перышыч — Лаўтарыё Марцінэз, Джэко.
Трэнер — Сімонэ Інзагі
Сцяпан Мікалаевіч Сасновы
Біяграфія
Малодшы брат Цімафей (пам. 1983), член АУН (м), эміграваў за мяжу, дзе заняўся выкладчыцкай дзейнасцю, і садзейнічаў распаўсюджванню даследаванняў свайго брата. 2 і 5 лютага 1950 г. даследаванне Сцяпана Сасновага перадрукавала эмігранцкая газета «Украінскія весці», якая выходзіла ў нямецкім горадзе Ной-Ульм для перамешчаных асоб ўкраінскага паходжання. У тым жа годзе артыкул С. Сасноага пра голад 1932—1933 гг. выйшаў асобнай брашурай, а у 1953 г. ў англійскам перакладзе ў першым томе зборніка дакументаў The Black Deeds of the Kremlin, нароўні з іншымі сведчаннямі аб масавым знішчэнні ўкраінскага сялянства ў кон. 1920-х — на пачатку 1930-х гг.
Пасляваенны перыяд жыцця
Пасля вайны, не хаваючы імя і прозвішча, працаваў аграномам-эканамістам. 21 лютага 1950 года быў арыштаваны супрацоўнікамі УМДБ УССР, супраць яго далі паказанні былыя харкаўскія калабаранты. Прысуджаны да 25 гадоў папраўча-працоўных лагераў, з паразай у правах на 5 гадоў і поўнай канфіскацыяй маёмасці. Адбыў шэсць гадоў у лагеры каля чыгуначнай станцыі Шэксна Валагодскай вобласці. Пасля вызвалення аформіў інваліднасць і пасяліўся ў вёсцы Павловка Арцизского раёна Адэскай вобласці. На той момант яго жонка — Марыя Дербек памерла. У 1956 г., у 62-гадовым узросце, Сасновы ажаніўся ў другі раз з Ефрасінняй Пярэмскай. Неўзабаве сям’я, разам з адным з сыноў Сцяпана Сасновага пераехалі ў Кіеў. Пастановай Вярхоўнага Савета РСФСР ад 11 красавiка 1958 г. паразу ў правах у адносінах да яго было адменена, а судзімасць знятая. Памёр 26 сакавіка 1961 на 66-м годзе жыцця.
Кубак Італіі па футболе 2021/2022
Фінал
Галы: 0:1 — Барэла, 7 хв. 1:1 — Сандро, 50 хв. 2:1 — Влахавіч, 52 хв. 2:2 — Чарханаглу, 80 хв. 2:3 — Перышыч, 99 хв. 2:4 — Перышыч, 102 хв.
Наступленне на Уэску
Наступленне на Уэску (Ofensiva de Huesca) — няўдалае наступленне рэспубліканскай арміі на Уэску з 12 па 19 чэрвеня 1937 года падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Атакуючыя войскі не змаглі прарваць абарону нацыяналістаў і былі вымушаны адступіць на зыходныя пазіцыі.
Планы, сілы бакоў
У красавіку 1937 года нацыяналісты пачалі наступленне на рэспубліканскую правінцыю Біская, і да канца мая іх войскі выйшлі на ўсходні бок абароны Більбаа. Рэспубліканскі ўрад вырашыў пачаць два наступленні на Арагонскім і Мадрыдскім франтах, каб адцягнуць войскі мяцежнікаў. Пасля падаўлення апазіцыі ў Барселоне ў пачатку мая рэспубліканскія войскі на Арагонском фронце былі рэарганізаваны, і ўрад заснаваў новую Усходнюю армію. Гэтыя сілы, якімі быў прызначаны камандаваць генерал Себасцьян Посас, былі ўзмоцнены XII інтэрнацыянальнай брыгадай на чале з генералам Лукачам (ён жа пісьменнік Матэ Залка) і чатырма брыгадамі з Цэнтральнага фронту.
Рэспубліканскія атрады пераўзыходзілі колькасцю войскі нацыяналістаў (два палкі), абложаныя ва Уэске, але яе абаронцы выдатна ведалі мясцовасць, загадзя прыстраляліся на многіх участках і падрыхтавалі для абароны старанна выбудаваныя і замаскіраваныя палявыя ўмацаванні з сістэмай перакрыжаванага агню, у той час як рэспубліканцы мелі невялікую артылерыйскую і бранятанкавую падтрымку. Яны грэбавалі разведкай і таму мелі самыя бедныя звесткі. Франтавое камандаванне і яго савецкі ваенны саветнік Юшкевіч дрэнна спланавалі аперацыю і не лепшым чынам кіравалі ёю.
За дзень да наступлення прамым пападаннем снарада ў штабны аўтамабіль быў забіты генерал Лукач і цяжка паранены яго дывізіённы саветнік Фрыц (савецкі афіцэр П. І. Батаў). Дасланы з Валенсіі на замену Лукачу генерал Клебер (ён жа Манфрэд Штэрн) аб’яднаў пад сваім камандаваннем дзве інтэрбрыгады ў адну 45-ю дывізію, на якую ўскладалася галоўная надзея ў будучай аперацыі. Астатняя частка рэспубліканскага наступлення была даручана войскам 25-й, 27-й, 28-й, 29-й дывізій і 72-й змешанай брыгады, якая прыбыла з Мадрыда. Гэтай групай войскаў прызначаны камандаваць палкоўнік Гільерма дэ ла Пенья Кусі.
Наступленне
Наступленне на Уэску пачалося 12 чэрвеня пасля невялікага артабстрэлу пазіцый праціўніка. Пад агульным кіраўніцтвам франтавога камандуючага генерала Посаса наступалі дзве дывізіі і некалькі брыгад, не менш за 15 000 штыкоў. Асноўны ўдар быў накіраваны на саму Уэску, два іншых — на мястэчкі Чымільяс і Алерэ.
Рэспубліканскія войскі, якія наступалі больш за кіламетр па адкрытай мясцовасці, знішчаліся кулямётным і артылерыйскім агнём нацыяналістаў. Але Посас і Юшкевіч шаблонна гналі войскі ў наступленне менавіта там, дзе праваліліся ўсе папярэднія атакі. Іх адзіным аргументам было: ''«Більбаа! Трэба выбавіць Більбаа!»''.
Пасля правалу першай атакі на працягу трох наступных дзён вяліся артылерыйскія паядынкі, каб пашкодзіць любую жыццёва важную кропку ў абароне праціўніка. З 14 па 16 чэрвеня над Уэскай разгарэліся паветраныя баі, у якіх з абодвух бакоў удзельнічала да сотні самалётаў.
На досвітку 16 чэрвеня рэспубліканскія войскі пачынаюць новую атаку на Алерэ і Чымільяс, каб заблакаваць калідор, які злучаў акружаную Уэску з «вялікай зямлёй». Размешчаныя вакол іх селішчы і хутара па некалькі разоў пераходзяць з рук у рукі. Моцны варожы агонь, велізарныя страты і блытаніна прымусілі армію Рэспублікі адступіць. Беспаспяховыя спробы атакаваць працягваюцца да 19 чэрвеня, калі вестка пра падзенне Більбаа дэмаралізавала салдат, многія з якіх сталі пакідаць лінію фронту. У канцы дня мабільная калона нацыяналістаў пад камандаваннем падпалкоўніка Галеры выйшла з Уэскі і адваявала пазіцыі, страчаныя 16-га.
20 чэрвеня рэспубліканцы адступаюць на свае зыходныя пазіцыі.
Страты
Рэспубліканскія войскі страцілі амаль 6000 параненымі і забітымі (да 40% складу) і былі знясілены. Так як асноўныя страты прыйшліся на дывізіі, укамплектаваныя анархістамі і членамі POUM (трацкісты), то гэта выклікала рост недаверу гэтых левых груп да ўрада. Страты ж нацыяналістаў былі нікчэмна малымі — больш за дзвесце забітымі і параненымі.
Ваенны досвед
Нягледзячы на ўдалае выкарыстанне авіяцыі ў паветраных баях і для бамбардзіроўкі пазіцый праціўніка, рэспубліканскае наступленне правалілася. Генерал Посас, абцяжараны абавязкамі, не змог каардынаваць сувязь паміж рознымі наступаючымі калонамі, у выніку была страчана ўзгодненасць: калі адны брыгады кідаліся ў атаку, іншыя адседжваліся ў траншэях. Атакавалі па адкрытай мясцовасці і ў лоб. У рухах войскаў адсутнічала ўсякая раптоўнасць і абачлівасць: сярод белага дня на вачах у праціўніка мянялі кірунак руху пяхотных злучэнняў, не каардынаваўся загараджальны агонь артылерыі, у выніку чаго стральба вялася па непатрэбным сектарам або прыпынялася. Дзевяць танкаў, якія прыбылі сваім ходам з бліжэйшай чыгуначнай станцыі патрабавалі рамонту і не заўсёды маглі падтрымаць атакавалых.
Нацыяналісты даказалі, што ўмела абараняючыся на ўмацаваных пазіцыях, нават саступаючы ў колькасці ў тры—чатыры разы, можна паспяхова адбіваць атакі. Не запатрабаваўшы ў вярхоўнага камандавання ні адной роты рэзерваў, не маючы бранетанкавых сіл і размяшчаючы нешматлікай артылерыяй, яны цалкам выйгралі абарончую аперацыю.
Помнік Кацярыне II (Нахічэвань-на-Доне)
Помнік Кацярыне II — манумент, усталяваны ў 1894 годзе ў горадзе Нахічэвані-на-Доне (цяпер у складзе Пралетарскага раёна Растова-на-Доне). Аўтарамі помніка былі скульптары Мацвей Апанасавіч і Мацвей Мацвеевіч Чыжовы (бацька і сын). Пасля прыходу савецкай улады скульптура Кацярыны II была знята з пастамента, а на яе месцы ўсталявалі помнік Карлу Марксу.
Людка Сільнова
Людка (Людміла Данілаўна) Сільнова  — беларуская паэтэса.
Помнік Кацярыне II (Нахічэвань-на-Доне)
Гісторыя
Упершыню паставіць у горадзе помнік Кацярыне II прапанаваў у 1873 годзе галосны нахічэванскай гарадской думы Якаў Хлытчыеў. Меркавалася, што помнік будзе ўсталяваны ў 1879 годзе — да стагоддзя горада. Хоць гэта прапанова і было падтрымана, сродкаў на збудаванне манумента не было. Ізноў да пытання пра ўсталёўку помніка вярнуўся Мінас Ільіч Балабанаў, які заняў у 1883 годзе пост гарадскога галавы У 1890 годзе ён дамогся правядзення збору сродкаў на помнік сярод усяго армянскага насельніцтва Расіі. У Санкт-Пецярбургу прайшоў конкурс на лепшы праект помніка. З 15 конкурсных прац быў абраны праект акадэмікаў скульптуры Мацвея Апанасавіча і Мацвея Мацвеевіча Чыжовых (бацькі і сына). У 1892 годзе былі даканцова ўзгоднены ўсе дэталі і тэксты на помніку. Бронзавая статуя была адліта ў Санкт-Пецярбургу і дастаўлена ў Нахічэвань па чыгунцы. 18 верасня 1894 года на Саборнай плошчы адбылася ўрачыстая цырымонія адкрыцця помніка. Пазней плошча была пераназваны ў Кацярынінскую. Збудаванне помніка абыйшлося ў 30 тысяч рублёў.
Людка Сільнова
Біяграфія
Нарадзілася ў Маладзечне. Скончыла філалагічны факультэт БДУ ў 1979 годзе. Працавала на Маладзечанскай фабрыцы мастацкіх вырабаў, БДУ, ва ўстановах асветы Уздзенскага раёна і Мінска, з 1986 года ў Нацыянальнай бібліятэцы Рэспублікі Беларусь. Вершы паэтэсы перакладзены на польскую, украінскую, славацкую мовы.
Помнік Кацярыне II (Нахічэвань-на-Доне)
Гісторыя
У 1917 годзе помнік знялі з пастамента, але пасля таго як горад занялі нямецкія акупацыйныя войскі (1918 годзе) і белагвардзейцы, яго вярнулі на месца. У 1920 годзе пасля прыходу савецкай улады скульптура была зноў дэмантавана і адпраўлена на пераплаўленне на завод «Чырвоны Аксай». На пастаменце помніка ў 1925 годзе была ўсталявана скульптура Карла Маркса. Гэты помнік быў знішчаны гітлераўцамі падчас вайны. Цяпер на гэтым месцы знаходзіцца помнік Карлу Марксу, усталяваны ў 1959 годзе.
У канцы 1990-х прадстаўнікі мясцовай армянскай дыяспары прапанавалі аднавіць помнік Кацярыне II на ранейшым месцы, але гэта ініцыятыва не была падтрымана. Пытанне пераносу помніка Карлу Марксу і аднаўленні на яго месцы помніка Кацярыне II ізноў стаў актыўна абмяркоўвацца ў 2005 годзе, калі ў Растове быў перасунуты помнік Кіраву. Паводле праекта 2009 года, аднаўленне помніка павінна абыйсціся ў 11 мільёнаў рублёў. Усе выдаткі на ўсталёўку помніка армянская абшчына гатова ўзяць на сябе. Аднак некаторыя жыхары горада выказваюцца супраць пераносу помніка Карлу Марксу, і пытанне аднаўлення помніка Кацярыне II пакуль не вырашаны.
Скансана
Скансана (Scansano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 4406 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 274 км². Паштовы індэкс — 58054. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Юшкавічы (прыпыначны пункт)
Ю́шкавічы (, Юшкевичи, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 1,3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Юшкавічы; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж станцыяй Пагарэльцы і прыпыначным пунктам Крошын.
Скансана
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ігар Пятровіч Барысаў
Ігар Пятровіч Барысаў  — беларускі палітык, рэдактар і журналіст. Магістр палітычных навук. Старшыня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Магілёве ў сям’і рабочых. У 2004 годзе скончыў Беларуска-Расійскі ўніверсітэт (Магілёў), у 2009 годзе — Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт (Вільнюс). Мае дыпломы інжынера-электрыка і палітолага. Магістр палітычных навук. Жанаты, мае дзве дачкі.
У 2004—2006 гадах працаваў на заводзе «Магілёўліфтмаш», у 2009 годзе — у арганізацыі «Служба камплектацыі трубаправодаў — завод палімерных труб». У абодвух выпадках звольнены за палітычную дзейнасць. Цяпер працуе мэнэджарам у прыватнай фірме.
У 2018 годзе пераехаў з сям’ёй у Мінск.
Палітычная дзейнасць
У БСДП (Грамада) уступіў у 2001 годзе. З 3 жніўня 2008 года сябар ЦК БСДП, з 2009 года адказны за партыйную працу ў Магілёўскай вобласці, сябар Прэзідыума БСДП. З 10 кастрычніка 2010 года намеснік старшыні БСДП. З 13 сакавіка 2016 года першы намеснік старшыні БСДП. З 11 сакавіка 2018 года старшыня БСДП.
Вулканал
Вулканал, Volcanal — алтар бога агню Вулкана ў Старажытным Рыме на форуме.
Вулканал лічыўся адным з найстарэйшых свяшчэнных збудаванняў горада, па меркаванні Плінія, яго заснаваў сам Ромул, а алтар узвёў Ціт Тацый. Свяцілішча размяшчалася на некалькіх узроўнях ад падножжа Капітолія да плошчы форума і было месцам сходаў. Храм Вулкана з III стагоддзя да н.э., як бажаства, звязанага з агнём і пажарамі, знаходзіўся па-за межамі памерыя, на Марсавым полі.
Ігар Пятровіч Барысаў
Палітычная дзейнасць
Член незалежнага прафсаюза работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці (РЭП) і Беларускай асацыяцыі журналістаў.
Віталь Канстанцінавіч Цвірка
Віталь Канстанцінавіч Цвірка (, в. Радзеева — ) — беларускі жывапісец і педагог, Народны мастак БССР (1963).
Ігар Пятровіч Барысаў
Палітычная дзейнасць
21 сакавіка 2021 г. напярэдадні Дня Волі быў затрыманы праваахоўнікамі і асуджаны на 15 сутак адміністрацыйнага арышту.
Журналісцкая і рэдактарская дзейнасць
Адзін з заснавальнікаў незалежнай рэгіянальнай газеты «НАШ Магілёў» (2006—2017). Выйшла 102 нумары. Галоўны рэдактар газеты «НАШ Магілёў» у 2010—2017 гадах.
Віталь Канстанцінавіч Цвірка
Біяграфія
Нарадзіўся 1 (14) лютага 1913 года ў вёсцы Радзеева, Гомельскі павет, Магілёўская губерня (цяпер Буда-Кашалёўскі раён, Гомельская вобласць) у сям’і настаўнікаў. У 1929—1932 гадах вучыўся ў Віцебскім мастацкім тэхнікуме на аддзяленні жывапісу. Сярод выкладчыкаў І. Ахрэмчык, В. Руцай, У. Хрусталёў, Л. Лейтман, М. Эндэ, Ф. Фогт. Пасля заканчэння выкладаў малюнак у педагагічным вучылішчы і 25-й агульнаадукацыйнай школе ў Менску. У 1935 годзе паступіў у (скончыў у 1942), дзе студыяваў у С. Герасімава, П. Пакаржэўскага, Г. Ражскага, Б. Іагансона, А. Дайнэкі, І. Грабара.
Ігар Пятровіч Барысаў
Журналісцкая і рэдактарская дзейнасць
Галоўны рэдактар партыйнага часопіса Рабочай групы «Жанчыны БСДП» «Адлюстраванне» (2011—2016). Выйшла 9 нумароў.
Віталь Канстанцінавіч Цвірка
Біяграфія
У 1961—1967 гадах быў сакратаром праўлення Саюза мастакоў СССР, выконваў абавязкі старшыні Саюза мастакоў БССР ў 1962—1963 гадах.
Кавліцмаш
«Кавліцмаш» — дзяржаўнае станкабудаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснавае ў красавіку 1974 года ў Пінску (Брэсцкая вобласць) ў якасці завода вузлоў ліцейных ліній.
Віталь Канстанцінавіч Цвірка
Творчасць
Удзельнічаў у выстаўках з 1935 года.
Кавліцмаш
Гісторыя
У студзені 1971 годзе ў Пінску (Беларуская ССР) пусцілі станкабудаўнічы завод вузлоў для ліцейных ліній, які пачалі будаваць у 1971 годзе па загаду Міністэрства станкабудаўнічай і інструментальнай прамысловасці СССР. Спачатку выраблялі абсталяванне для прыгатавання фармовачных матэрыялаў і дазатараў алюмінавых стопкаў. Спецыяльнае канструктарскае бюро заводу распрацавала прылады, што дагэтуль не выпускалі ў СССР: прылады механізавання машынаў ліцця пад ціскам у складзе робатаў і маніпулятараў, прылады механізавання абрубання і зачысткі, абсталяванне заліўкі чорных і каляровых стопкаў, аўтаматычныя фармовачныя лініі. У 1975 годзе ў Пінску ўзвялі завод кавальска-прэсавых аўтаматычных ліній. Гадавая магутнасць заводу склала 300 кавальска-прэсавых машынаў і 30 аўтаматычных ліній, што ўключалі: крывашыпна-каленныя чаканачныя прэсы і прэсы для халоднага выціскання металу, аўтаматы прэсавання і калібравання вырабаў з металапарашкоў, лістазгінальныя машыны з паваротнай балкай, прылады каляпрэсавага механізавання, лініі вытворчасці сетак са стальнага дроту. 18 ліпеня 1985 года Міністэрства станкабудаўнічай і інструментальнай прамысловасці СССР ухваліла Загад № 298 аб стварэнні вытворчага аб’яднання «Кавліцмаш» на аснове 2 заводаў у Пінску: завода вузлоў ліцейных ліній і завода кавальска-прэсавых аўтаматычных ліній. 14 кастрычніка 1991 года Савет міністраў Рэспублікі Беларусь зацвердзіў Пастанову № 385 аб перадачы прадпрыемства «Кавліцмаш» у распараджэнне Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь. У 2010 годзе УП «Кавліцмаш» пераўтварылі ў адкрытае акцыянернае таварыства.
Віталь Канстанцінавіч Цвірка
Творчасць
Першае пасляваеннае дзесяцігоддзе мастак займаўся пейзажам і «тэматычным жывапісам»: гістарычным і побытавым. Пачатак творчага уздыму адбываецца з 1954 года («Ля млына»). Шматлікія падарожжы па Беларусі становяцца неабходнасцю як пошук тэм для будучых краявідаў, якія амаль цалкам выціснулі астатнія жанры жывапісу з яго творчасці. Толькі ў апошняе дзесяцігоддзе жыцця ён звяртаецца да нацюрморта. Пачынаючы з 70-х, разам з алейным жывапісам працуе ў акварэлі. Большасць твораў захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.
Кавліцмаш
Гісторыя
2 сакавіка 2011 года Міністэрства прамысловасці Беларусі ўхваліла Загад № 110 аб перадачы ААТ «Кавліцмаш» у склад ВА «БелАЗ» (Жодзіна). За папярэднія 15 гадоў на «Кавліцмашы» змянілася 7 кіраўнікоў. За 2011 год прадпрыемства атрымала 115 судовых позваў па запазычанасці больш як на 14 млрд рублёў ($2,497 млн) і знаходзілася на мяжы разарэння. У чэрвені 2011 года кіраўнік «БелАЗа» Пётр Пархомчык прызначыў кіраваць «Кавліцмашам» Васіля Чакулаева і вылучыў каля 14 млрд рублёў на аўтаматызацыю цэхаў. З галаўнога прадпрыемства «БелАЗ» у Пінск перадалі выпуск лініі цыліндраў для кар’ерных самазвалаў. У выніку ў 2012 годзе вытворчасць вырасла 16-кратна. Да верасня 2013 года лік супрацоўнікаў павялічыўся ўдвая да 856 чалавек. Сярэдні ўзрост супрацоўнікаў знізіўся з 49 да 41 года за кошт маладых выпускнікоў 4 універсітэтаў Беларусі: Беларускага нацыянальнага тэхнічнага, Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага, Беларуска-Расійскага (Магілёў) і Палескага дзяржаўнага (Пінск). «Кавліцмаш» асвоіў выпуск 94 найменняў вузлоў для самазвалаў «БелАЗ», з іх: 25 вузлоў для самазвалаў грузападымальнасцю 130—360 тонаў, 17 дэталяў і 18 вузлоў на цыліндры падвесак для самазвалаў грузападымальнасцю 30—45 тонаў. Плошча прадпрыемства складала 30,5 гектара, з іх 8,6 га — вытворчая. Налічвалася 585 металарэжучых станкоў для такарнай, расточнай, фрэзэрнай, даўбёжнай, адразной і заточнай працы. Прадпрыемства мела гальванічную, інструментальную, электратэхнічную і гума- і пластмасаапрацоўчую вытворчасці.
Віталь Канстанцінавіч Цвірка
Узнагароды
Народны мастак БССР (1963). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларускай ССР (1967).
Дзяржаўныя ўзнагароды СССР: ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971), ордэн Дружбы народаў (1983), медаль «За працоўную адзнаку» (1949).
Узнагароджаны Граматамі Вярхоўнага Савета БССР у 1973, 1975, 1988 гадах.
NGC 63
NGC 63 (іншыя абазначэнні — UGC 167, MCG 2-1-30, ZWG 433.42, IRAS00151+1110, PGC 1160) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактика была адкрыта нямецкім астраномам Генрыхам Луі Д’Арэ 27 жніўня 1865.
Пясэчна (гміна)
Пя́сэчна (Piaseczno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пясэчынскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пясэчне. Плошча гміны складае 128,22 км². Станам на 2012 год у гміне Пясэчна пражывалі 75 008 чалавек, шчыльнасць — 585 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
Кустарны
Куста́рны (, Кустарный) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
Мікола Калядны
Мікола Калядны (нар., в. Дуравічы, Буда-Кашалёўскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі пісьменнік, літаратурны крытык, публіцыст.
Біяграфія
Вучыўся на факультэце журналістыкі Белдзяржуніверсітэта (1973—1978). Працаваў на радыё, у жыллёва-камунальнай гаспадарцы, у Камітэце дзяржаўнай бяспекі. Друкаваўся ў беларускай перыёдыцы, часопісах, калектыўных зборніках. Выдаў кнігі прозы «Астрахрышча» (2008), «Зьвер» (2010), «Каханне» (web-версія, 2017), «Судуманьне» (2018), «Касьмічныя праекцыі» (2020). У творчасці асвятляе псіхічныя і духоўныя аспекты існавання цывілізацыі, суцэльнасці чалавека і Космасу, пашырае эзатэрычныя і тэасофскія погляды на рэчаіснасць і Сусвет.
Светапогляд
Актыўна распрацоўвае ідэю касмічнай літаратуры. Мікола Калядны сцвярджае, што на сутыку XX і XXI стагоддзяў сталі адбывацца кардынальныя змены ў сусветнай літаратуры. Ранейшыя вобразныя схемы, калі існасць злучалася толькі з зямным чалавекам і ягонымі фізічнымі магчымасцямі, адышлі, страцілі сваё значэнне і спарадзілі ўсеагульны інтэлектуальны крызіс. У выніку мыслёвая актыўнасць людзей заняпала, прыпынілася, каб успрыняць і прыстасавацца да новага штуршка касмічнай думкі.
На думку пісьменніка, касмічная літаратура вынікае ад зямной літаратуры, нараджаецца і спее ў ёй, ужывае аднолькавыя выяўленчыя і моўныя сродкі. Яна вельмі блізкая да навукова-фантастычнай і касмічна-прыгодніцкай літаратуры. Але ў адрозненне ад празмернай тэхнатроннасці і запрадмечанасці апошняй, яе праблематыка кранае выключна духоўныя сферы жыцця, глыбокія псіхічныя ўзрушэнні істотаў падчас значных касмічных пераўтварэнняў. Тэматычна касмічная літаратура ахоплівае метафізічныя і ірэальныя працэсы Сусвету, мадэлюе транспамежныя станы свядомасці, паказвае звышнатуральнае існаванне.
Крытыка
Ягоную аповесць «Астрахрышча», выдадзеную ў 2008 годзе, крытыкі назвалі адной з найлепшых кнiг сучаснай эзатэрычнай тэматыкі.
.
Трывія (міфалогія)
Трывія - адзін з эпітэтаўДыяны Калі да чыста італійскіх рыс багіні Дыяна дадаліся рысы грэчаскай Артэміды,рымская Дыяна пачала ўшаноўвацца як прадстаўніца горнага і ляснога жыцця і, між іншым палявання, як бажаство ночы, з яе таямнічыімі з'явамі. У гэтым апошнім значэнні яна была атаясамлена з грэчаскай Гекатай, багіняй ночы, падземнага света і чараўніцтва. З'яўляючыся багіняй чарадзейства і таямнічых жахаў ночы Дыяна лічылася апякункай ростаней (адкуль і эпітэт - Trivia) і ўялялася трохгаловай, пазіраўшай на тры дарогі Як апякунку дарог і падарожнікаў, вандроўнікі заклікалі яе пад імём dea Semitalis. Каля Арыцыі знаходзілася прысвечанае Трывіі возера з гаем, дзе Трывія была вядома пад імём nemorensis. У гонар Трывіі і Апалона Аўгустам быў пабудаваны мармуровы храм на Палаціне
Сент-Олбанс
Сент-Олбанс (St Albans) — горад у Вялікабрытаніі, які размяшчаецца ў графстве Хартфардшыр у паўднёва-ўсходняй частцы Англіі. Горад размешчаны на адлегласці 31 км на поўнач ад цэнтральнай частцы Лондана. Гэта быў першы буйны горад на старой рымскай дарозе Уотлінг-стрыт для падарожнікаў, якія едуць на поўнач.
Гісторыя
Тэрыторыю сучаснага горада раней насялялі кельцкія плямёны. Рымскі горад Верламіян, другі па велічыні горад у Рымскай Брытаніі пасля Ландыніума (сучасны Лондан), быў пабудаваны побач з сучасным горадам у даліне ракі Вер. Пасля сыходу рымлян горад знаходзіўся ў складзе Мерсіі.
У царкве Св. Міхаіла знаходзяцца помнік і магіла знакамітага Фрэнсіса Бекана, які меў тытул барона Веруламскага і віконта Сент-Олбанса.
Культура
Сент-Олбанс мае насычанае культурнае жыццё, у месцы рэгулярна праводзяцца оперныя канцэртамі і ладзяцца тэатральныя пастаноўкі.
Абсалютная зорная велічыня
Абсалютная зорная велічыня — зорная велічыня зоркі пры ўмоўнай адлегласці 10 пс. Лічэбна звязаная з бачнай зорнай велічынёй праз модуль адлегласці.
Адрозніваюць абсалютныя зорныя велічыні, якія вымяраюцца ў розных фатаметрычных сістэмах.
Меншае значэнне зорнай велічыні азначае больш яркі аб'ект.
Звычайна значэнне абсалютнай зорнай велічыні зоркі азначаецца M [ад лац. magnitudo велічыня], а Сонца — M☉; само значэнне абсалютнай зорнай велічыні звычайна запісваецца ў форме ±<цэлая частка>m,<дробавая частка>. Напр., візуальная абсалютная зорная велічыня Сонца Mv = +4m,79.
Асіпавічы (Драгічынскі раён)
Асі́павічы (, Осиповичи) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Антопальскага сельсавета. За 31 кіламетр на паўднёвы захад ад Драгічына, 136 кіламетраў ад Брэста, 15 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Гарадзец (на лініі Брэст-Гомель).
Уладзімір Антонавіч Тоўсцік
Уладзімір Антонавіч Тоўсцік (, Мінск) — беларуcкі мастак. Загадчык кафедры малюнка Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, прафесар (2011).
Кароткая біяграфія
Уладзімір Антонавіч Тоўсцік нарадзіўся ў 1949 годзе ў Мінску.
З 1966 па 1972 гады вучыўся ў Натана Воранава ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
З 1972 г. — пастаянны ўдзельнік рэспубліканскіх, усесаюзных і замежных выстаў.
З 1978 г. Член Саюза мастакоў Беларусі.
З 1976 г. дацэнт кафедры малюнка Акадэміі мастацтваў Беларусі.
У 1990 г. прысвоена ганаровае званне «Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь».
У 1994 г. прысуджана Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь за серыю жывапісных работ «Святло і цені».
У 1995 стаў лаўрэатам прэміі місіі ААН у Беларусі «Хабітат-II».
У 2011 прысвоена ганаровае званне «Народны мастак Беларусі» і вучонае званне «Прафесар».
Грамадская дзейнасць
Удзельнічаў у сумесных праектах «Літаратурнай газеты» і пастаяннага камітэта Сюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі (2002), удзельнічаў у Мастацкай выставе ў «Бялградзе».
Сярэднегерманскі канал
Сярэднегерманскі канал — самы працяглы (даўжынёй 325,7 км) суднаходны канал Германіі. Ён злучае Рэйн праз канал Рэйн-Хернэ і канал Дортмунд-Эмс з рэкамі Эмс, Везэр, Эльба і далей праз брадэнбургскія рэкі і азёры з Одэрам. У еўрапейскіх маштабах ён - цэнтральная суднаходная сувязь Заходняй з Усходняй Еўропай. Канал вядомы і пад назвай канал Везэр-Эмс і канал Везэр-Эльба.
Базіліка Порцыя
Базіліка Порцыя (Basilica Porcia) — першая базіліка ў Рыме, якая некалі знаходзілася на форуме.
Базіліку пабудаваў цэнзар Марк Порцый Катон Старэйшы на дзяржаўныя грошы ў 184 годзе да н.э. Будынак знаходзіўся заходней курыі на ўчастку, набытым Катонам і забудаваным крамамі і дзвюма прыватнымі дамамі. Базіліка згарэла ў 52 годзе да н.э. разам з курыяй і была, магчыма, цалкам знішчана, бо пазней пра яе нічога не згадваецца.
Данскі рыбны запаведнік
Данскі рыбны запаведнік (афіцыйная назва — Данская пастаянная забароненая рыбная прастора) — прыродаахоўны аб'ект, размешчаны ў дэльце Дона.
Гісторыя
Данскі рыбны запаведнік заснавалі 20 лютага 1819 года ўказам царскага сената. Патрэба ў яго закладцы ў той час была прадыктавана саслоўнымі зацікаўленасцямі казакоў, з мэтай забяспечыць магчымасць каштоўным прамысловым відам рыбы прайсці для адкладу ікры да станіцы Лізавецінскай і іншым казацкім населеным пунктам угару па рацэ. Гэта ішло насуперак з зацікаўленасцямі іншагародніх рыбакоў, якія жылі ў ніжніх частках дэльты. Апроч таго ўказ усталёўваў і шэраг імпрэз па ахове іхтыяфауны. Арганізацыя пастаяннай забароненай прасторы спрыяла выкананню і такога важнага задання, як вытворасць папуляцыі рыбы Азоўскага мора. Ствараліся ўмовы для канцэнтрацыя вытворцаў каштоўных відаў рыб у дэльце Дона і іх абарона.
Значную ролю запаведніка ў рыбнай гаспадарцы пазней пацвердзілі як даследчыкі Расійскай імперыі, так і савецкія навукоўцы, дзякуючы чаму запаведнік так доўга праіснаваў. У прыватнасці вырасла яго роля пасля збудавання на Доне Цымлянскай ГЭС.
Геаграфія
Знаходзіцца запаведнік у ніжняй палове дэльты і на прылеглай да яе акваторыі Таганрогскага заліва. Па моры мяжа праходзіць ад усходняй мяжы сяла Прымарка на паўночную частку Паўла-Ачакаўскай касы. Па сушы мяжа распасціраецца ад сяла Прымарка па паўночным беразе Таганрогскага заліва, правым узбярэжжы ракі Мёртвы Данец да чыгуначнай станцыі Хапры, далей адкрыта да пратокі Бубнова (каля хутара Дугіна), потам па левым узбярэжжы пратокі Бубнова да адгалінавання пратокі Кабачнага, далей па правым узбярэжжы пратокі Кабачнага да ўтокі ў рацэ Вялікая Куцярма. Адтуль мяжа праходзіць проста на левае ўзбярэжжа Вялікай Куцярмы да адзнакі, размешчанай у 400 метрах ад прытонка тоні «Казачка», і з левага боку Вялікай Куцярмы да адгалінавання ад яе рэчкі Каланчы, далей адкрыта на паўднёва-заходнюю мяжу хутара Данскога, потам да правай часткі ўтокі гарлавіны Пясчанага, далей на поўдзень — на левы бок гарлавіны Пясчанага, потым да правага боку ўтокі ракі Сухі Кагальнік, рэк Сухі і Мокры Кагальнік да Пашкаўскай плаціны, адкуль па паўднёвым узбярэжжы Таганрогскага заліва да паўночнай часткі Паўло-Ачакаўскай касы.
У 70-я гады запаведнік займаў прыкладна 68 тыс. га, з іх марская палова складала ледзь менш за 40 тысячы гектараў, а агульная даўжыня гарлавін і праток дасягала больш 400 км.
Межы запаведніка некалькі разоў змяняліся, галоўным чынам за кошт павелічэння тэрыторыі. У савецкі час межы былі замацаваны правіламі раболовства ў басейне Азоўскага мора, падпісанымі ў 1976 годзе. У забароненай прасторы забаронена любая рыбацкая дзейнасць.
Праўны статус
Згодна Федэральнаму закону № 33-ФЗ ад 14.03.95, Данская забароненая рыбная прастора (ДЗРП) не ўваходзіць у лік асабліва ахаваных прыродных тэрыторый па статусе. Статус рыбнага запаведніка пацверджаны падзаконнымі актамі профільных выканаўчых органаў (загад Дэпартамента па рыбацтве Мінсельгасхарча РФ ад 01.07.96).
Паводле «Правіл рыбацтва ў басейне Азоўскага мора», прынятым загадам Камітэта РФ па рыбацтве № 139 ад 01.07.94 і загадам Міністэрства Рыбнай гаспадаркі Украіны № 177 ад 19.10.95, у Данской забароненай рыбнай прасторы круглы год забаронена здабыча.
Пяскі (гміна, Люблінскае ваяводства)
Пя́скі (Piaski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пясках. Плошча гміны складае 169,73 км². Станам на 2004 год у гміне Пяскі пражывалі 10 834 чалавекі, шчыльнасць — 63,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Прыбужская раўніна
Прыбужская раўніна — раўніна на захадзе Брэсцкай і паўднёвым захадзе Гродзенскай абласцей Беларусі, заходзіць на тэрыторыю Польшчы.
Мяжуе з Ваўкавыскім узвышшам, Загароддзем, Баранавіцкай раўнінай, Брэсцкім Палессем. Працягласць з паўднёвага захаду на паўночны ўсход амаль 140 км, шырыня 40 — 75 км, плошча 5,8 тыс. км². Паверхня плоскахвалістая. Пераважаюць вышыні 175—200 м над узроўнем мора.
Падзяляецца на 2 падраёны — Нараўска-Ясяльдзінскую раўніну і Камянецкую раўніну.
Паверхня раўніны паступова зніжаецца з поўначы на поўдзень. Прыкладна па лініі Шарашова — Пружаны цягнуцца канцавыя марэны, якія адзначаюць мяжу сожскага зледзянення (гл. Белавежская града). У раёне гарадоў Высокае і Камянец знаходзяцца канцавыя марэны, якія прадстаўлены адхонамі і градамі вышынёй да 10 м, раздзеленымі седлападобнымі паніжэннямі. Для паўночнай часткі характэрны рэльеф флювіягляцыяльных (ледавіковых) раўнін, на поўдзень ад сожскіх канцавых марэн распаўсюджаны далінныя зандры. Значныя просторы пясчаных раўнін маюць сляды пераапрацоўкі ветрам. Ад заходняй мяжы Беларусі (вёска Ціхаволя Свіслацкага раёна) на ўсход да горада Бяроза цягнецца шырокая (да 10 км) лагчына стока (глыбіня разоры да 3—5 м), якая складзена паазерскімі азёрна-алювіяльнымі адкладамі.
Праз паўночную частку раўніны праходзіць водападзел паміж рэкамі басейну Балтыйскага і Чорнага мораў. Самая вялікая рака — Заходні Буг з прытокамі Лясная і Пульва. Па тэрыторыі Прыбужскай раўніны працякаюць рэкі Белая, Нараў з Нараўкай, Ясельда і канал Вінец.
Лясістасць невялікая (9,7 %), за выключэннем паўночнай ускраіны, дзе знаходзіцца вялікая частка Белавежскай пушчы. Захаваліся пераважна сасновыя лясы. Па раўніне праходзіць паўднёвая мяжа суцэльнага распаўсюджвання елкі: вёска Бушмічы — горад Камянец — вёска Рэчыца Камянецкага раёна — вёска Шчарчова — вёска Гарадзечна Пружанскага раёна. Сустракаюцца дубравы з прымессю сасны, елкі, ясеня, распаўсюджаны вытворныя бародаўчата-бярозавыя лясы.
Найбуйнейшыя балотныя масівы: балота Дзікое, Хараўское балота, Дзікі Нікар. Разараныя 50 % тэрыторыі на поўдні і 25 % на поўначы.
На тэрыторыі раўніны знаходзяцца: Нацыянальны парк Белавежская пушча, гідралагічны заказнік Дзікае, Міхалінска-Бярозаўскі біялагічны заказнік.
Сяліба (Бярэзінскі раён)
Сялі́ба (, Селиба) — аграгарадок у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сялібскага сельсавета.
Знаходзіцца за 35 км на поўдзень ад г. Беразіно, 136 км ад Мінска, 25 км ад чыгуначнай станцыі Нясета, на рацэ Бярэзіна.
Гісторыя
Вёска вядомая з 1858 года. Знаходзілася ў складзе маёнтка Брадзец у Ігуменскім павеце Мінскай губерні, З’яўлялася ўласнасцю памешчыка Лукашэвіча. У 1880-х гг. ён распрадаў свае землі яўрэям. 21 чэрвеня 1910 года пажар знішчыў 146 пабудоў.
У 1917 годзе вёска мела 75 двароў, 459 жыхароў і паштовае аддзяленне. Арганізавалася савецкае таварыства «Чырвоны селянін». У 1918 годзе — Савет сялянскіх і салдацкіх дэпутатаў.
У 1919 годзе польскія легіянеры ўчынілі яўрэйскі пагром.
6 кастрычніка 1921 адкрыўся рабочы клуб, потым бібліятэка. У пачатку 1920-х пачала працаваць яўрэйская школа.
У 1924 годзе была адкрыта 4-гадовая школа з беларускай мовай навучання, сельска-гаспадарчае таварыства, медпункт.
У 1927 годзе яўрэйскай пачатковая школа пераўтварылася ў сямігадовую.
У 1929 годзе пачалася калектывізацыя, і ў яўрэйскай частцы вёскі быў створаны калгас імя Калініна. У 1934 годзе ў беларускай частцы вёскі быў створаны калгас імя Будзённага.
25 ліпеня 1936 года ў будынку былой сінагогі быў адкрыты клуб на 300 месцаў.
У 1937 годзе беларуская і яўрэйская школы былі аб’яднаныя ў адну (з 1940 года — сярэдняя). У Вялікую Айчынную вайну з пачатку ліпеня 1941 да 2 ліпеня 1944 года была акупіравана нямецка-фашысцкімі войскамі. У баях за вызваленне вёскі загінула 30 савецкіх воінаў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 42 вяскоўцы. У памяць аб іх у 1967 годзе ў скверы была ўсталявана скульптура воіна.
Да 28 мая 2013 года з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Сялібскага сельсавета. Пасля скасавання Сялібскага сельсавета ўключаная ў Капланецкі сельсавет.
Планіроўка
Планіровачна вёска складаецца з 3 асноўных вуліц, галоўная з якіх — адрэзак дарогі — крывалінейная, працяглая. Грамадскія будынкі размешчаныя на галоўнай вуліцы сярод жылой забудовы. На ўскраінах і ў цэнтры сярод драўляных забудоваў узведзеныя 1- і 2-павярховыя мураваныя дамы.
Аляксандр Іванавіч Мароз
Аляксандр Іванавіч Мароз (нар., в. Траццякі Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Скарліна
Скарліна (Scarlino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Аляксандр Іванавіч Мароз
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт (інжынер-механік), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (эканаміст-менеджар).
Скарліна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Аляксандр Іванавіч Мароз
Біяграфія
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працоўную дзейнасць пачаў майстрам вытворчага навучання Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта. Быў майстрам, старшым майстрам механазборачнага цэха, намеснікам начальніка цэха, начальнікам гальванічнага цэха дзяржаўнага прадпрыемства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава». Займаў пасады намесніка генеральнага дырэктара Беларускага оптыка-механічнага аб’яднання «БелОМА» па рэжыме, кадрах і ідэалагічнай рабоце — намесніка дырэктара вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава» па рэжыме, кадрах і ідэалагічнай рабоце, намесніка генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «БелОМА — Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава» па карпаратыўным развіцці, намесніка генеральнага дырэктара — дырэктара па эканоміцы і фінансах адкрытага акцыянернага таварыства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава — кіруючая кампанія холдынга „БелОМА“».
Скарліна
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Іванавіч Мароз
Біяграфія
Першы намеснік генеральнага дырэктара — дырэктар па эканоміцы і фінансах адкрытага акцыянернага таварыства «Мінскі механічны завод імя С. І. Вавілава — кіруючая кампанія холдынга „БелОМА“».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Дырэктар даччынага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Дзяржбудэкспертыза па Віцебскай вобласці».
У лютым 2019 года прызначаны генеральным дырэктарам БелОМА.
1 ліпеня 2023 года Украіна ўвяла санкцыі супраць Аляксандра Мароза.
Узнагароды
Мае Падзячнае пісьмо Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Уільям Джон Дуэйн
Уільям Джон Дуэйн (William John Duane, 9 мая 1780, Клонмел, Ірландыя — 27 верасня 1865, Філадэльфія, ЗША) — 11-ы міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
Уільям Джон Дуэйн нарадзіўся 9 мая 1780 года ў ірландскім горадзе Клонмел. У 1796 яго сям’я пераехала ў ЗША, і ён уладкаваўся наборшчык у Філядэльфійскай газеце «True Believer». Двума гадамі пазней яго бацька атрымаў пасаду рэдактара ў газеце «Aurora», і Уільям уладкаваўся ў яе наборшчыкаў. Там ён прапрацаваў да 1806 года. Працуючы ў газеце, ён увесь час цікавіўся аб бягучых палітычных дыскусіях, Што абудзіць у ім цікавасць да палітыкі. У 1809 году Дуэйн стаў членам палаты прадстаўнікоў Пенсільваніі ад рэспубліканскай партыі, аднак не змог пераабрацца ў 1810 годзе. Два гады праз ён пакінуў газетнае справу і паралельна з паўторным выбраннем ў палату прадстаўнікоў Пенсільваніі ў 1812 годзе пачаў атрымліваць вышэйшую адукацыю. У 1815 г. Дуэйн атрымаў права адвакацкай практыкі ў судзе, але разам з тым не змог атрымаць пасаду ў Кангрэсе ЗША і перастаў быць членам палаты прадстаўнікоў штата. Два гады праз яму не ўдалося вярнуць пасаду ў палаце, аднак ён дасягнуў поспеху ў 1819 годзе. Годам праз ён стаў абвінаваўцам пры судзе мэра Філадэльфіі. У 1824 г. Дуэйн адмовіўся ад чарговага ўдзелу ў выбарах у Кангрэс, уступіўшы замест гэтага ў 1828 годзе ў Філадэльфійскі дэмакратычны Камітэт па сувязі. У наступным 1829 годзе Дуэйн увайшоў у верхнюю палату муніцыпальнага савета Філадэльфіі, пасля чаго прэзідэнт Джэксан прызначыў яго сваім спецыяльным ўпаўнаважаным ў Даніі. Калі разгарэліся спрэчкі наконт эфектыўнасці палітыкі, якая праводзіцца дзяржаўным банкам, міністрам фінансаў быў прызначаны Дуэйн, які выступаў за аддаленне дзяржбанкі ад палітыкі дзяржавы. Зрэшты, доўга Дуэйн ў сваёй пасады не пратрымаўся. З прычыны нязгоды з тым, што дзяржаўныя фонды перакладаюцца ў банкі штата, ён пайшоў у адстаўку ўсяго толькі праз 3 месяцы пасля заступлення на свой пост. Пасля гэтага Дуэйн вярнуўся да адвакацкай практыцы. Ён памёр 27 верасня 1865 года ў Філадэльфіі.
Гальштучнік
Га́льштучнік, або Зуёк вялікі (Charadrius hiaticula) — птушка роду з сямейства.
Афарбоўка верхняга боку цела буравата-шэрая, ніжні бок цела белы, на валлі ёсць папярочная паласа чорнага колеру, якая нагадвае гальштук (ад чаго птушка і атрымала сваю назву). Цемя чарнявае, лоб белы, абмежаваны знізу чорнай паласой, якая праходзіць праз вочы. Колер ног і пачатку дзюбы — памяранцава-жоўты. На ўнутраным баку крыла белая паласа, якую відаць у палёце.
Гняздо гальштучніка выглядае як невялікая рытвінка ў пяску, часам з валікам з каменьчыкаў. Самка адкладае 4 жаўтлявых з цёмнымі плямкамі яйкі.
Загаваліна
Загава́ліна (, Заговалино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Лядцы (Гомельскі раён)
Ля́дцы (, Лядцы) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1716001—1717000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1716001—1717000)
NGC 64
NGC 64 — спіральная галактыка з перамычкай у сузор’і Кіта. Размешчана на адлегласці каля 330 мільёнаў светлавых гадоў ад Сонца. Дыяметр галактыкі складае прыблізна 150 тысяч светлавых гадоў.
Галактыка NGC 64 была адкрыта ў кастрычніку 1886 года амерыканскім астраномам Льюісам Свіфтам.
Сядлішчэ
Сядлішчэ (Siedliszcze) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы. Уваходзіць у склад Хэлмскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сядлішчэ. Займае плошчу 13,16 км². Насельніцтва 1,4 тыс. чалавек (на 2018).
Абісаль
Абіса́ль, абісальная зона (ἄϐυσσος, ábyssos — бяздонны) — зона ложа акіяна, на глыбіні 3—6 км. Характарызуецца адносна слабой рухомасцю вады, тэмпературай яе, блізкай да 0 °C, і нават ніжэй, спецыфічнасцю жывёльнага свету — жывёлы сляпыя ці з вялікімі вачыма, для многіх з іх характэрна біялюмінесцэнцыя (свячэнне).
Юшкі (станцыя)
Юшкі́ (, Юшки)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана за 1,2 км на поўдзень ад вёскі Юшкі.
Лілія Францаўна Мароз
Лілія Францаўна Мароз (нар., Мінск) — беларускі і дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га і 5-га скліканняў.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна, юрыст.
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га і 5-га скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам Пашаны, юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «70 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», юбілейным медалём «МПА СНД. 20 гадоў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі.
Гальміроліз
Гальміроліз ( салёны + распад) — падводнае выветрыванне, хіміка-мінералагічнае пераўтварэнне першасных адкладаў на дне мора пад уздзеяннем працэсаў растварэння, акіслення і інш.
Гальміроліз тлумачыць паходжанне некаторых мінералаў, што ўтвараюцца толькі ў марскіх адкладах (глауканіт, шамазіт і інш.), падводнае змяненне вулканічных туфаў, якое прыводзіць да ўтварэння бентаніту і іншых разнавіднасцей паглынальных глін. Асабліва спрыяльныя для гальміролізу месцы павольнага адкладання на марскім дне дробных часціц.
Музей эсперанта ў Світаві
Музей эсперанта ў Світаві з'яўляецца часткай гарадскога музея ў Світаві (Чэхія) і паказвае гісторыю і бягучую дзейнасць руху эсперанта. Быў адкрыты ў верасні 2008 года.
Разямяшчэнне
Музей можна знайсці ў адным з самых прыгожых будынкаў горада — Доме Отэндорфера, які быў пабудаваны амерыканскім мецэнатам мясцовага паходжання Валянцінам Освальдам Отэндорферам. Спраектаваў будынак архітэктар з Брно Герман Вандэрлей. Будынак таксама вядомы як Чырвоная бібліятэка з-за колера сценаў, пабудаваных з чырвонай цэглы.