cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нотынг-Хілскі карнавал
Нотынг-Хілскі карнавал (The Notting Hill Carnival) — штогадовы карнавал, які праводзіцца з 1964 г. на вуліцах лонданскага раёна Нотынг-Хіл, акруга Кенсінгтон і Чэлсі на працягу двух выхадных дзён у жніўні ("банкаўскі панядзелак" і папярэдняя нядзеля).
Вядучую ролю ў карнавале звычайна гуляюць прадстаўнікі брытанскай афракарыбскай абшчыны, асабліва выхадцы з астравоў Трынідад і Табага, якія складаюць значную частку жыхароў Кенсінгтона і Чэлсі з 1950-х гадоў. У мінулым карнавал збіраў да 2 мільёнаў гледачоў, і калісьці займаў другое месца ў сусветным рэйтынгу карнавалаў па ліку ўдзельнікаў пасля Карнавала Трынідад і Табага.
Лэнчыца (гміна)
Лэнчы́ца (Łęczyca) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лэнчыцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лэнчыцы. Плошча гміны складае 150,57 км². Станам на 2014 год у гміне Лэнчыца пражывалі 8514 чалавек, шчыльнасць — 56,55 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Валянцін Мікалаевіч Бялькевіч
Валянцін Мікалаевіч Бялькевіч (,  — ) — беларускі футбаліст. Уваходзіць у Клуб Сяргея Алейнікава.
Біяграфія
У 1991—1996 выступаў за «Дынама (Мінск)». У 1995 быў прызнаны найлепшым футбалістам Беларусі.
У 1996 перайшоў у «Дынама (Кіеў)». У вышэйшай лізе Украіны ў складзе «Дынама» Кіеў дэбютаваў 20 ліпеня 1996 у матчы з камандай ЦСКА (Кіеў). Кар’ера Бялькевіча ў кіеўскім «Дынама» пачыналася цяжка — на працягу двух гадоў пасля пераезду ў сталіцу Украіны вельмі рэдка з’яўляўся ў асноўным складзе (у той час трэнерам кіяўлян быў Ёжэф Сабо). Сітуацыя змянілася з вяртаннем у клуб Валерыя Лабаноўскага. Цудоўна ўзаемадзейнічаў з парай нападнікаў Шаўчэнка-Раброў, складаючы «ўдарны» трохвугольнік «Дынама». Для гульнявой мадэлі, якую ўвасабляў у жыццё Валерый Лабаноўскі, Бялькевіч стаў неабходным элементам сістэмы «Дынама» — менавіта ён быў сувязным звяном паміж надзейнай і насычанай абаронай кіяўлян і мабільным нападам у асобе Шаўчэнка і Раброва. Менавіта ён арганізоўваў ільвіную долю імклівых і паражальных контратак, якія сталі фірмовым стылем «Дынама» канца 90-х. У 2001 прызнаны найлепшым гульцом украінскага чэмпіянату.
Жыў у Кіеве. 1 красавіка 2008 атрымаў украінскае грамадзянства.
Выступы за зборную Беларусі
За зборную ён згуляў 56 матчаў, забіў 10 галоў. Быў адным з лідараў беларускай зборнай у кваліфікацыі да чэмпіянату свету ФІФА 2002 года, калі каманда заняла трэцяе месца ў групе. У кастрычніку 2005 Валянцін Белькевіч завяршыў выступы за нацыянальную зборную Беларусі.
Гульнявая характарыстыка
«Мозг» каманды, прыроджаны плэймэйкер, «дырыжор» гульні, які здольны адной вострай перадачай вырашыць лёс матчу. Вельмі тэхнічны і элегантны футбаліст, ад гульні якога заўзятары атрымліваюць велічэзнае эстэтычнае задавальненне. Майстар звышдакладных перадач, футбаліст, які «гуляе» галавой і цудоўна «бачыць» поле. Штатны выканаўца стандартных становішчаў. Нямала галоў забівае са штрафных, хоць не адрозніваецца моцным ударам. Часцей за ўсё забівае абвадзячымі ўдарамі «на тэхніку». Рэдка гуляе галавой, не любіць уступаць у сілавую барацьбу. Атлетызм і цягавітасць — гэта не яго моцныя бакі, не заўсёды вытрымлівае 90 хвілін у высокім тэмпе (цікава, што нават у самых удалых для Валянціна сезонах часцяком выходзіў на замену, але і 30-35 хвілін яму хапала, каб кардынальна памяняць ход гульні). Хоць пры Лабаноўскім выконваў і шмат чарнавой працы (камандны прэсінг, перакрыцце зон, адбор мяча). У прынцыпе, не адрозніваецца асаблівай хуткасцю, але з лішкам кампенсуе гэта хуткасцю нестандартнасцю прыняцця рашэнняў у складаных сітуацыях.
Адрозніваўся джэнтэльменскімі паводзінамі на полі, вельмі рэдка парушаў правілы. Карыстаўся вялікім аўтарытэтам у камандзе, абіраўся капітанам і віцэ-капітанам.
Шаўл Юдзіч Валь
Шаўл Юдзіч Валь (Саўл Кацнеленбоген) (Вал, Вол, Saul Wahl) — паводле падання літоўскіх яўрэяў, быў абраны на адну ноч польскім каралём, пасля смерці Стэфана Баторыя.
Валь сапраўды жыў у Брэсце ў часы Жыгімонта III, які любіў яго, у 1589 годзе дазволіў яму звацца каралеўскім слугой і выдаў па хадайніцтве Валя некалькі ільгот («прывілеяў») для яўрэяў Літвы. Валь пабудаваў у Брэсце сінагогу і змясціў у ёй надпіс: «Шаўл Юдзіч, які мае ўладу, паставіў гэтую сінагогу ў памяць жонкі сваёй Дворы". Гэты надпіс і мог паслужыць крыніцай легенды.
Каро у сваім "Interregnum Polens im J. 1587" дапушчае магчымасць, што п'яная шляхта жартам магла на адну ноч выбраць багатага і ўшанаванага усімі габрэя Валя польскім каралём. Паводле легенды, Валь на працягу кароткачасовага свайго валадарання выдаў некалькі прывілеяў для яўрэяў Польшчы. Па меркаванні прафесара Бершадскага, Валь ў легендзе адлюстроўвае вобраз Жыгімонта III, які надзяліў ў рэчаіснасці яўрэяў тым, што легенда прыпісвае Валю. Нашчадкам гэтага Валя лічыцца барон дэ Вормс, статс-сакратар ў кабінеце лорда Солсберы.
Інстытут БелНДІліц
Навукова-вытворчае рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства «Інстытут БелНДІліц» Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь (НВ РУП «Інстытут БелНДІліц») заснавана 7 студзеня 1957 года ў Мінску як філіял Навукова-даследчага інстытута тэхналогіі аўтамабільнай прамысловасці (НДІТаўтапрам) Міністэрства аўтамабільнай прамысловасці СССР.
Гісторыя
Першапачаткова філіял НДІТаўтапрама падпарадкоўваўся Міністэрству аўтамабільнай прамысловасці СССР, але ўжо з 27 ліпеня 1957 года — Галоўнаму ўпраўленню навукова-даследчых і праектных арганізацый (ГалоўНДІпраект) пры Дзяржаўнай планавай камісіі (Дзяржплан) СССР. З 7 кастрычніка 1959 года — Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў СССР па аўтаматызацыі і машынабудаванні, з 28 красавіка 1963 года — Дзяржаўнага камітэта аўтатрактарнага і сельскагаспадарчага машынабудавання пры Дзяржплане СССР, з 31 снежня 1965 года — Міністэрства аўтамабільнай прамысловасці СССР.
З 11 мая 1978 па 31 сакавіка 1993 гадоў існаваў як Навукова-даследчы і канструктарска-тэхналагічны інстытут ліцейнай вытворчасці аўтамабільнай прамысловасці (НДІЛІЦаўтапрам) Міністэрства аўтамабільнай прамысловасці СССР. З абвяшчэннем палітычнага і эканамічнага суверэнітэту Беларусі, з 26 лістапада 1991 года НДІЛІЦаўтапрам перайшоў пад падпарадкаванне Дзяржаўнага камітэта па прамысловасці і міжгаліновых вытворчасцям Рэспублікі Беларусь.
У 1990-я гады інстытут з'яўляўся вядучым у СНД навукова-даследчай установы па распрацоўцы і ўкараненні тэхналогій і абсталявання для ліцейнай вытворчасці.
З 31 сакавіка 1993 да 4 лютага 1997 гадоў — Беларускі навукова-даследчы і канструктарска-тэхналагічны інстытут ліцейнай вытворчасці (БелНДІліц) Дзяржаўнага камітэта па прамысловасці і міжгаліновых вытворчасцяў Рэспублікі Беларусь (з 23 верасня 1994 года — Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь).
Дзейнасць
Асноўныя кірункі дзейнасці: даследаванне, распрацоўка і ўкараненне матэрыялвў, тэхналогій і абсталявання для вытворчасці ліцейных форм, стрыжняў, адлівак з каляровых і чорных сплаваў, фінішная апрацоўка літых загатовак, праектаванне і выраб аснасткі і інш.
Ільхан
Ільхан — тытул вышэйшых кіраўнікоў у цюркскіх і мангольскіх народаў. Упершыню сустракаецца ў крыніцах як тытул Бумына, заснавальніка Цюркскага каганата (552). Найбольш вядомыя носьбіты — мангольскія кіраўнікі дзяржавы Хулагуідаў на Сярэднім Усходзе (XIII—XIV стст.).
Тытул утвораны з цюркскіх слоў эль/іль («народ») + хан і літаральна азначае «кіраўнік народаў». Больш дакладнае значэнне залежыць ад разумення тэрміна эль/іль, які па-рознаму тлумачыцца рознымі даследчыкамі.
Тэбрыз
Тэбры́з ( Tabriz, ) — горад з насельніцтвам 1,4 мільёна чалавек ля возера Урмія ў Іране, адміністрацыйны цэнтр іранскай правінцыі Усходні Азербайджан. У горадзе асноўны склад насельніцтва складаюць азербайджанцы, пасля іх вынікаюць персы, курды і іншыя нацыянальнасці. Насельніцтва размаўляе як на азербайджанскай, так і на персідскай мовах. Чацвёрты па велічыні горад Ірана.
Гісторыя
Горад тройчы быў разбураны (у 858 годзе, 1041 годзе і 1721 годзе) з-за магутных землетрасенняў, а таксама моцна пацярпеў падчас баявых дзеянняў падчас ірана-іракскай вайны 1980—1988 гг.
Эканоміка
Гістарычна Тэбрыз быў буйным гандлёвым цэнтрам, пра што сведчыць старадаўні Тэбрызскі базар — помнік Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Цяпер горад з’яўляецца другім па значэнні прамыслова-індустрыяльным цэнтрам Ірана. У горадзе размешчана сетка профільных заводаў і фабрыкаў Іранскай трактарабудаўнічай кампаніі «Тэбрыз Махсен», якая складае ядро машынабудаўнічай індустрыі Ірана, філіялы якой дзейнічаюць у шматлікіх гарадах краіны і за мяжой. У горадзе размешчаны таксама нафтаперапрацоўчы, хімічны і цэментавы заводы. Развіта лёгкая і тэкстыльная прамысловасць, функцыянуе дыванаткацкая прадзільная фабрыка.
Навука і адукацыя
У 1898 годзе вядомы персідскі паэт Абід-аль-Мемалік пачаў выдаваць у Тэбрызе газету «Адаб».
У Тэбрызе дзейнічаюць каля дваццаці вышэйшых навучальных устаноў, сярод якіх вылучаюцца Тэбрызскі ўніверсітэт, Тэбрызскі ўніверсітэт медыцынскіх навук, Універсітэт мастацтваў і Універсітэт педагогаў Азербайджана. У горадзе знаходзіцца Цэнтр навукі і тэхналогій Усходняга Азербайджана і Тэбрызская нацыянальная бібліятэка.
Калючын
Калючын (Колючин), расійскі востраў у Чукоцкім моры. Знаходзіцца на поўначы Іўльцінскага раёна Чукоцкай аўтаномнай акругі побач з сялом Нуцепельмен. На востраве жывуць белыя мядзведзі, знаходзяцца птушыныя базары і логавішча моржаў. Побач з востравам праходзяць маршруты міграцыі грэнландскіх кітоў.
Васіль Сцяпанавіч Федасенка
Васіль Сцяпанавіч Федасенка (, в. Наркі, Чэрыкаўскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі матэматык, геафізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1992), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (матэматычны факультэт, 1965). Працаваў у Інстытуце матэматыкі АН БССР (з 1966), Марскім гідрафізічным інстытуце АН УССР (1968—1976), Цэнтральным навукова-даследчым і праектным інстытуце арганізацыі і тэхнікі кіравання (Мінск; з 1976, старшы навуковы супрацоўнік, з 1978 — загадчык лабараторыі), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1980, механіка-матэматычны факультэт, дацэнт кафедры лікавых метадаў і праграмавання, з 1993 — загадчык кафедры агульнай матэматыкі і інфарматыкі).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя распаўсюджвання вымушаных хваль і цячэнняў у дысперсных асяроддзях.
Канстытуцыя Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі
Канстытуцыя Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі — асноўны закон непрызнанай Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі. Мае вышэйшую юрыдычную сілу і прамое дзеянне на тэрыторыі рэспублікі.
Змест
Канстытуцыя складаецца з прэамбулы, 5 раздзелаў, 106 артыкулаў асноўнай часткі і 7 артыкулаў пераходных нормаў і палажэнняў. Уключае раздзелы і главы:
Глава 1. Развіццё асноў канстытуцыйнага ладу.
Глава 2. Прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі (да паправак 2011 года — «Вярхоўны Савет Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі»).
Глава 3. Вярхоўны Савет Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі (да паправак 2011 года — «Прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі. Выканаўчая ўлада»).
Глава 3-1. Урад Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі (глава ўведзена папраўкамі 2011 года).
Глава 4. Мясцовае дзяржаўнае кіраванне і мясцовае самакіраванне.
Глава 5. Судовая ўлада.
Глава 6. Нагляд за дакладным i аднолькавым выкананнем Канстытуцыі і законаў Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі (да паправак 2011 года — «Пракуратура»).
Глава 7. Абарона, бяспека і праваахоўная дзейнасць.
Глава 8. Фінансавая і бюджэтная сістэма.
Air France-KLM
Air France-KLM — еўрапейская холдынгавая авіякампанія. Штаб-кватэра знаходзіцца ў аэрапорту імя Шарля дэ Голя, недалёка ад Парыжа.
Дырэктарам кампаніі на сённяшні дзень з’яўляецца Жан-Кірыл Спінета.
Air France-KLM — член аб’яднання SkyTeam. Кампанія з’яўляецца родапачынальнікам бонуснай праграмы FlyingBlue. У наш час вядзецца планавая купля акцый Alitalia. У хуткай будучыні яна можа далучыцца да альянсу.
Склад кампаніі
Кампанія Air France-KLM з’яўляецца ўласнікам такіх кампаній, як:
Гісторыя
Air France-KLM была заснавана спосабам зліцця кампаній Air France і KLM, 5 мая 2004 года.
У выніку пагаднення, урад рэспублікі Францыя атрымала 54,4 % акцый кампаніі.
Джавані Батыста Карлонэ
Джавані Батыста Карлонэ (іт. Giovanni Battista Carlone; 1580-я ці 1590-я, Ровіа —, ) — архітэктар італьянскага паходжання.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1580-1590-х гадах, верагодна, у Ровіа. Паходзіў з вялікай італьянска-швейцарскай сям’і мастакоў і архітэктараў з кантона Тычына, які ўваходзіў у склад Італьянскай Швейцарыі. Дакладных звестак аб яго юнацтве няма.
Ужо ў 1614 годзе ён быў на службе ў прынца Карла фон Ліхтэнштэйна. Сярод экспазіцыі галерэі Альберціна ёсць чарцёж непабудаванай трыўмфальнай брамы яго аўтарства, якая была замоўлена ў гонар імператара Фердынанда II і павінна была размяшчацца ў Прагу на Плошчы крыжакоў, насупраць езуіцкага касцёла Cвятага Сальватара.
З 1637 года працаваў у Венгрыі ў графа Пала Палфі. Верагодна, ён таксама працаваў у кардынала Эрнста Адальберта фон Гараха ў Вене. Альбрэхт фон Валенштэйн спрабаваў пасля смерці Андрэа Спецы наняць Карлонэ, але пацярпеў няўдачу.
З 1638 па 1644 год працаваў у графа Джавані Батыста фон Вердэнберга.
У 1641 годзе працаваў у Брно, сумесна з архітэктарам Джавані Батыста Эрна, верагодней за ўсё над фартыфікацыйнымі збудаваннямі горада.
Памёр 28 снежня 1645 года ў Вене. Пахаваны ў царкве Святога Міхаіла.
Luma
Назва роду паходзіць ад роднаснай міртавай расліны Amomyrtus luma, таксама які расце ў Чылі.
Апісанне
Прадстаўнікі роду — вечназялёныя кусты або невялікія дрэвы, часам дасягаюць вышыні 10-20 м, з дыяметрам ствала да 1 м. Кара светла-чырвоная або аранжавая, гладкая. Лісце авальнае, цёмна-зялёнае, даўжынёй 1-5 см, шырынёй 0,5-3 см. Кветкі да 2 см у дыяметры, плод — ягада дыяметрам каля 1 см. Ягады ядомыя і выкарыстоўваюцца мясцовымі жыхарамі, у тым ліку і ў лекавых мэтах.
Арэал
Арэал — паўднёвы захад Паўднёвай Амерыкі, Вальдыўскія лясы Чылі, таксама сустракаецца ў Аргентыне. Таксама відыў роду вырошчваюцца ў раёнах з такім самым роднаму клімату — Брытанскія астравы, паўночна-заходняе ціхаакіянскае ўзбярэжжа ЗША. Карлікавыя формы выкарыстоўваюцца ў.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List, род уключае 2 віды :
Джавані Батыста Карлонэ (мастак)
Джавані Батыста Карлонэ (1603—1684) — італьянскі жывапісец эпохі барока, які дзейнічаў пераважна ў Генуі.
Біяграфія
Карлонэ нарадзіўся і памёр у Генуі. Паходзіў з сям’і мастакоў: яго бацька Тадэа, дзядзька і стрыечныя браты былі скульптарамі, а старэйшы брат Джавані Бернарда Карлонэ быў жывапісцам, атрымаў адукацыю ў Рыме і ажаніўся з дачкой Бернарда Кастэла.
Aero Charter DARTA
Aero Charter DARTA — французская авіякампанія, якая прадстаўляе паслугі аэратаксі. Заснавана ў 1971 годзе. Порт прыпіскі — аэрапорт Ле Буржэ. На гэты момант уяўляе сабою аб’яднанне кампаній DartaTransports Aériens, AeroJets Darta, Escadrille Mercure и AA Aviation.
Сертыфікат кампаніі: F-N080; ліцэнзія на ажыццяўленне міжнародных перавозак без геаграфічных абмежаванняў.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 1996
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 1996 (Welsh Open 1996, таксама вядомы як Regal Welsh Open 1996 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 27 студзеня па 3 лютага 1996 году на арэне Newport Centre, у Ньюпарце, Уэльс. Турнір стаў пятым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Кампанія Regal у чарговы раз спансавала турнір. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £205,000, з якіх £36,000 атрымаў пераможца.
IC 2820
IC 2820 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васкрасенская царква (Гродна)
Васкрасенская царква — сярэднявечная праваслаўная царква, якая існавала ў Гродне ў 12—17 стагоддзях. Адносілася да Гродзенскай школы дойлідства. Дакладнае месцазнаходжанне царквы невядома, лічыцца, што яна знаходзілася на тэрыторыі Новага замку.
Гісторыя
Васкрасенская царква адносілася да групы культавых пабудоў раннесярэднявечнага горада. Яна была вымуравана ў 12 стагоддзі на абшары вакольнага горада, які размяшчаўся на суседнім з Замкавай гарой узвышшы.
Паводле гравюры Цюнта, на тэрыторыі сучаснага Новага Замка знаходзіліся: Васкрасенская царква, Каралеўскі дом, мост і два доўгіх будынкі (адзін мураваны, другі драўляны).
У 1613 годзе Васкрасенская царква згарэла і была перанесена ў горад на Рззніцкую вуліцу. Паводле інвентара 1633 годзе ў каралеўскім двары знаходзілася ў тым ліку і мураваная царква. Месцазнаходжанне царквы было апісана ў інвентары гарадзенскага замка 1653 года: «Зыходзячы з замку мураванага на парках, з моста ідучы направо, мураваная царква; под ей склеп». Царкоўная юрыдыка складалася з дзвюх частак: пляцоў, што ляжалі на тэрыторыі колішняга вакольнага горада, ды манастыра з Малой царквой.
Паводле нататак гарадзенскага пратапопа Юзафа Валевіча, якому было даручана правядзенне праверкі царкоўных пабудоў ў 1659 годзе, высветлілася, што «непрыяцель маскоўскі вывез царкоўныя дакументы, літургічныя начынні ды званы». Апроч таго, былі забіты святары Стэфан Лацэвіч, Якуб Парфяновіч і Ян Бароўскі.
Рэвізія Гародні 1680 года не змяшчае аніякай інфармацыі пра яе, хутчэй за ўсё яна была разбурана падчас вайны з Масквой.
Васіль Аляксандравіч Шырко
Васіль Шырко (нар., Чурылава, , Мінская вобласць) — беларускі пісьменнік, сцэнарыст.
Біяграфія
У 2013 годзе — галоўны рэдактар літаратурна-мастацкага часопіса Саюза пісьменнікаў Саюзнай дзяржавы «Белая вежа».
У 2018 годзе — член праўлення Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Творчасць
Першыя падборкі вершаў надрукаваў у 1968 г. (часопіс «Маладосць», газета «Чырвоная змена»). Выйшлі кнігі «Зямлі бацькоўскай прыцягненне» (нарысы, 1987), «Сцяжына да людзей» (дакументальныя аповесці, нарысы, 1989). У 1990 г. выйшла кніга казак «Дзед Манюкін не салжэ». Аўтар інсцэніровак паводле твораў М.Гарэцкага, Н.Гілевіча (1987), сцэнарыя дакументальнага фільма «Песня пшанічнага поля» (1984).
Медаль «У памяць 800-годдзя Масквы»
Меда́ль «У па́мяць 800-го́́ддзя Масквы́» заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 20 верасня 1947 года ў азнаменаванне 800-годдзя горада Масквы. Аўтары малюнка медаля — мастакі І. І. Дубасаў і С. Л. Тульчынскі.
Статут медаля
Медалём «У памяць 800-годдзя Масквы» ўзнагароджваліся: Працоўныя ўзнагароджваюцца медалём пры ўмове пражывання ў Маскве ці яе прыгарадах не менш за 5 гадоў.
Узнагароджанне медалём выраблялася па прадстаўленні выканаўчых камітэтаў раённых Саветаў дэпутатаў працоўных на падставе дакументаў, якія выдаюцца кіраўнікамі прадпрыемстваў, устаноў, партыйных і савецкіх арганізацый.
Па стану на 1 студзеня 1995 медалём «У памяць 800-годдзя Масквы» ўзнагароджана прыблізна 1 733 400 чалавек.
Апісанне медаля
Медаль «У памяць 800-годдзя Масквы» вырабляўся з медзі і мае форму правільнага круга дыяметрам 37 мм.
На адным боку медаля рэльефны профільны малюнак галавы Юрыя Далгарукага ў шлеме, звернуты налева. Унізе медаля па акружнасці надпіс: «Основатель Москвы Юрий Долгорукий».
На адваротным боку медаля малюнак Крамля. Унізе выява шчыта з сярпом і молатам, сцяга, зброі, лаўровых галін і даты «1147» і «1947». Уверсе медаля па акружнасці надпіс: «В память 800-летия Москвы».
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай зялёнага колеру з падоўжнымі белымі палосамі — адной з левага боку, чатырма белымі і трыма чырвонымі з правага боку стужкі.
Юшкавіцкі сельсавет
Ю́шкавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Смольгава.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Любанскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Юшкавічы. 21 кастрычніка 1924 года перайменаваны ў Смольгаўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Смольгава. 2 студзеня 1925 года сельсавету вернута ранейшая назва, цэнтр — вёска Юшкавічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Любанскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Любанскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Любанскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. У 1971 годзе скасаваны хутары Камяжышча і Яромічы. 19 чэрвеня 2009 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Смольгава.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1332 чалавекі, з іх 94,7 % — беларусы.
Нотынг-Хіл
Но́тынг-Хіл (Notting Hill) — раён у Лондане, паўночная частка адміністрацыйнай акругі Кенсінгтон і Чэлсі.
Напачатку XIX стагоддзя сямейства Лэдброўкаў, якое валодала землямі на поўначы Кенсінгтона, наняло архітэктара Томаса Элама для ператварэння гэтай маларазвітай тэрыторыі на заходняй ускраіне Лондана ў раён элітнай нерухомасці на манер Белгравіі. Гэта зона віктарыянскай забудовы першапачаткова звалася Кенсінгтон-паркам. У 1837 годзе ў Паўночным Кенсінгтоне адкрыўся іпадром.
Напачатку XX стагоддзя Нотынг-хіл быў ціхім спальным раёнам, дзе пражывала значная доля лонданскага сярэдняга класа. Затым кошты на жыллё сталі падаць, а пасля бамбардзіровак люфтвафэ яго і зусім забудавалі трушчобамі. У паваенныя часы тут сталі сяліцца эмігранты — пераважна выхадцы з Міжземнамор'я і Карыбскага басейна, што прыводзіла да хваляванняў на глебе міжнацыянальнай варожасці.
У апошнія дзесяцігоддзі лонданскія ўлады распачалі высілкі па ліквідацыі ачага міжэтнічнай напружанасці ў Нотынг-Хіле. Ён быў добраўпарадкаваны і пераўтвораны ў рэспектабельны раён. Пра яго ранейшых жыхароў нагадвае штогадовы маляўнічы карнавал па ўзоры бразільскага. .
Стафан Алендскі
Стафан Але́ндскі (каля 1720, в. Мачуліна, цяпер Ваўкавыскі раён — ) — дзеяч кальвінісцкай царквы.
Біяграфія
Скончыў Слуцкую гімназію, вучыўся ў Парыжскім універсітэце (Сарбона). Пасля вяртання на радзіму ў 1745 годзе атрымаў сціплую пасаду старасты сітнаўскага (цяпер в. Малое Сітна Полацкага раёна). З прычыны пратэстанцкага веравызнання Алендскі не здолеў ва ўмовах Контррэфармацыі зрабіць значную кар’еру. У 1743 годзе ажаніўся з Ганнай Людвікай Красінскай (памерла ў 1756), дачкой старосты гомельскага і прапойскага Мікалая Красінскага.
У 1757 годзе ў Сітне Алендскі пераклаў з французскай на беларуска-польскую макаранічную мову 2-ю частку культавай кнігі пратэстантаў Еўропы «Шлях пілігрыма» брытанскага пратэстанта Джона Баньяна. Гэты пераклад («Droga pielgrzymującego chrześcianina do wieczności błogosławionej») выйшаў у Караляўцы (Кёнігсбергу) у 1775 годзе і стаў асновай для перакладу на мазурскі (прускі) дыялект польскай мовы ў 1900 годзе. Магчыма, Алендскі — аўтар іншых перакладаў і выданняў гэтай друкарні.
Помнік Вызвалення (Баранавічы)
Гісторыя
7 ліпеня 1944 года войскі першага Беларускага фронта (15-я, 20-я, 69-я, 130-я, 193-я стралковыя, 37-я, 44-я, 50-я, 75-я гвардзейскія стралковыя дывізіі, 9-я гвардзейская дывізія, 6-я і 8-я знішчальныя авіягвардзейскія дывізіі, 6-ы і 8-ы знішчальныя авіяцыйныя корпусы, 18-я аўтамабільная брыгада і інш.) распачалі баі за горад Баранавічы. Да іх далучыліся падпольшчыкі і партызаны Баранавіцкага партызанскага злучэння. Надаючы вялікае значэнне горада як буйнейшаму чыгуначнаму вузлу, нмецкія войска ператварылі яго ў моцны абаронны аб’ект з развітай сістэмай траншэй, дзотаў, мінных палёў. 8 ліпеня горад быў узяты.
Апісанне
У 1964 г. ў гонар 20-годдзя вызвалення Баранавічаў ад нямецка фашысцкіх захопнікаў пастаўлены помнік у выглядзе стэлы з чырвонага граніту (памер 2,9X2,6 м), пастаўленай на 2 апорах на невысокім прамавугольным стылабаце. Аўтары помніка — архітэктары М. Мілавідаў, А. Марэніч, А. Макараў, скульптар М. Альтшулер. На фасаднай плоскасці стэлы — выява ўмацаванага на штыку чырвонага сцяга з зоркай. Перад стэлай гарыць Вечны агонь. Каларыстычна помнік вырашаны на кантрастным супастаўленні чырвонага і шэрага граніту. Да помніка вялі асфальтаваныя дарожкі, навокал былі разбіты газоны, пасаджаны дэкаратыўныя кусты.
У 1984 г. ў гонар 40-годдзя вызвалення Баранавічаў ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў стары помнік знесены, а на яго месцы пастаўлены новы. У 1964 годзе быў адкрыты помнік, перабудаваны ў 1984 годзе. Скульптурна-архітэктурная кампазіцыя помніка складаецца з шырокага стылабату (4,5 м х 4,5м), абліцаванага чырвона-шэрымі гранітнымі пліткамі, і аб’ёмнага элемента ў выглядзе разгорнутага сцяга, выкананага з кованай медзі, з барэльефнай выявай твару чырвонаармейца ў касцы. У падножжа абеліска гарыць Вечны агонь.
Тут жа замацаваны рэльефны бронзавы ліст, на якім адлітымі бронзавымі літарамі зроблены надпіс на рускай і беларускай мовах: «Доблесным воінам Савецкай Арміі і партызанам, 8 ліпеня 1944 г. вызваліўшым г. Баранавічы ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, удзячныя жыхары горада».
У 90-ыя гады справа і злева ад помніка ўстаноўлены дзве металічныя пліты: з пералікам 28 воінскіх часцей і злучэнняў, атрымаўшых за вызваленне горада ганаровае найменне «Баранавіцкіх», на першай і 18 часцей і злучэнняў, узнагароджаных за паспяховыя баявыя дзеянні пры вызваленні г. Баранавічы ордэнамі і медалямі (з іх барэльефнай выявай), на другой.
Зямля Франца-Іосіфа
Зямля Франца-Іосіфа (Земля Франца-Иосифа) — архіпелаг у Паўночным Ледавітым акіяне, на поўначы Еўропы. Частка палярных уладанняў Расіі, уваходзіць у склад Прыморскага раёна Архангельскай вобласці. Складаецца з 191 вострава, агульная плошча 16 134 км².
Геаграфія
Зямля Франца-Іосіфа — архіпелаг на поўначы Баранцава мора. Архіпелаг высунуты далёка на поўнач, у цэнтр Арктыкі. Яго паўднёвыя астравы ляжаць паблізу 80° пн.ш., а паўночныя — пад 81°45´ пн.ш. (востраў Рудольфа).
Вылучаюць 3 астраўныя групы. Усходняя група аддзелена ад іншых Аўстрыйскім пралівам, з вялікімі астравамі Зямля Вільчака (2,0 тыс. км²), Грээм-Бел (1,7 тыс. км²). Паміж Аўстрыйскім пралівам і Брытанскім каналам знаходзіцца Цэнтральная, найбольш значная паводле колькасці, група астравоў, у т.л. астравы Рудольфа, Гукера. Заходняя група ляжыць на захад ад Брытанскага канала, яна ўключае найбуйнейшы востраў усяго архіпелага — Зямля Георга (2,9 тыс. км²) і вялікі востраў Зямля Аляксандры.
Архіпелаг, як мяркуюць, уяўляе сабой частку дарыфейскай платформы, што размяшчалася на месцы паўночнай акваторыі Баранцава мора. Астравы складзены юрскімі і кантынентальнымі ніжнемелавымі адкладамі з покрывам базальтавых лаваў, якія ўтвараюць сталовыя плато невялікай абсалютнай вышыні. Большая частка астравоў складзена з пясчанікаў, алеўрытаў і вапнякоў, перакрытых гарызантальнай эфузіўнай тоўшчай базальтавай лавы (магутнасць базальтаў складае 20—30 м). Сярод юрскіх гліністых сланцаў і пяcчанікаў на мысе Флора выяўлены буры вугаль.
Паверхня астравоў архіпелага Зямлі Франца-Іосіфа звычайна платопадобная. Сярэднія вышыні дасягаюць 400—490 м. Найвышэйшы пункт— 620 м (на востраве Венер-Нойштат).
Большасць астравоў уяўляе сабою пакрытыя ледавікамі астанцы шырокага базальтавага плато, а пралівы (глыбінёй да 500—600 м) — шырокія трогі, вывораныя ледавікамі. Галоўнымі элементамі ледавіковых покрываў з’яўляюцца ледавіковыя купалы і вывадныя ледавікі, ад франтальных абрываў якіх адколваюцца айсбергі; вольная ад лёду паверхня прадстаўлена невялікімі паводле плошчы «аазісамі», мысамі і нунатакамі, што месцамі ўздымаюцца з-пад ледавікоў. Параўнальна вялікія вольныя ад лёду тэрыторыі (на астравах Зямля Аляксандры, Зямля Георга, Греэм-Бел і Хейса) маюць узгорысты рэльеф.
На ўсіх астравах налічваецца толькі 37 відаў кветкавых раслін. Сустракаецца мохава-лішайнікавая тундра. Там, дзе ёсць расліннасць, яна пакрывае звычайна не больш 5—10 % паверхні. Гэта ў асноўным розныя віды лішайнікаў і мхоў, якія могуць быць вельмі яркімі і рознакаляровымі. Пад час кароткага лета на свет з’яўляюцца палярныя макі, каменяломнікі, казялец серна-жоўты і іншыя віды кветкавых раслін, якія здолелі прыстасавацца да экстрэмальных умоў Арктыкі.
З млекакормячых сустракаецца белы мядзведзь і радзей пясец. У водах, якія амываюць стравы, водзяцца нерпа, марскі заяц, грэнландскі цюлень, морж, нарвал і бялуха.
Участкі сушы, вольныя ад снегу і лёду, выкарыстоўваюцца марскімі птушкамі для гнездавання. Летам сюды прылятаюць каля 30 відаў птушак (люрыкі, чысцікі, кайра, моеўка, белая чайка, бургамістр і інш.), з якіх многія гняздуюцца калоніямі. Асабліва шмат птушыных кірмашоў на паўднёвых і заходніх астравах Зямлі Франца-Іосіфа. На архіпелагу гняздуюцца 5 мільёнаў марскіх птушак. Найбуйнейшы птушыны кірмаш у межах архіпелага — скала Рубіні-Рок налічвае 55 тыс. асобін.
На астравах Зямля Аляксандры і востраў Рудольфа ёсць палярныя станцыі. На востраве Хейса размешчаная геафізічная абсерваторыя імя Э. Т. Кренкеля (з 1957 года).
Адкрыццё
Існаванне гэтых астравоў на ўсход ад Шпіцбергена прадказваў яшчэ Ламаносаў, пазней — Шылінг і Крапоткін. Апошні нават прадставіў у Рускім геаграфічным таварыстве ў 1871 годзе свой праект экспедыцыі для іх даследавання, аднак урад адмовіў яму ў сродках.
Адкрыты аўстрыйскай экспедыцыяй пад кіраўніцтвам Карла Вейпрэхта і Юліуса Паера на парусна-паравым судне «Цегетгоф», якое адправілася ў 1872 годзе для адкрыцця Паўночна-усходняга праходу, была зацёртае льдамі да паўночнага захаду ад Новай Зямлі і затым, паступова рухомае імі на захад, у жніўні 1873 года прынесена было да берагоў невядомай зямлі, якая і была тады жа Вейпрэхтам і Пайером абследаваная, наколькі было магчыма на поўнач і ўздоўж паўднёвай яе ўскраіны. Пайеру ўдалося дасягнуць 82°5' п.ш. (у красавіку 1874 г.) і скласці карту гэтага шырокага архіпелага, што, як здалося першым даследчыкам, складаўся з шэрагу шырокіх астравоў. Аўстрыйскія падарожнікі далі адкрытай зямлі імя аўстрыйскага імператара Франца Іосіфа I.
Даследаванні
Вейпрэхт і Паер у 1873 годзе даследавалі паўднёвую частку архіпелага, а ўвесну 1874 года перасеклі яго цалкам з поўдня на поўнач на санках. Была складзеная першая карта.
У 1881—1882 гадах архіпелаг наведаў шатландзец Бенджамін Лі Сміт на яхце «Эйра». Англічанін Фрэдэрык Джэксан (en) у 1895—1897 гадах зрабіў шэраг важных абследаванняў паўднёвай, сярэдняй і паўднёва-заходняй частак архіпелага, які складаецца са значна большай колькасці астравоў, чым меркавалі раней, але меншых памераў параўнальна з пазначанымі на карце Паера.
На працягу гэтага жа часу паўночна-ўсходняя і сярэдняя частка архіпелага была наведаная яшчэ Нансенам, які падчас свайго знакамітага санкавага падарожжа змушаны быў, у сярэдзіне жніўня 1895 года, зазімаваць на беразе вострава Джэксана — аднаго з паўночных астравоў архіпелага. На шляху да гэтага месца Нансен упэўніўся, што архіпелаг не мае працягі да паўночнага ўсходу, акрамя невялікіх астраўкоў. У чэрвені 1896 года Нансен натыкнуўся на зімоўку Ф. Джэксана і такім чынам звязаў свае працы з яго працамі.
У 1898 г. амерыканец Уэлман адправіўся на зямлю Франца-Іосіфа ўзімку, па лёдзе, з мэтай паспрабаваць дасягнуць полюса. Увесну 1899 года, па лёдзе, ён здолеў дабрацца толькі да 82° п.ш., па ўсходнім баку вострава Зямля Рудольфа, на якой быў і Паер. Іншая частка экспедыцыі, пад кіраўніцтвам Бальдвіна, абследавала невядомыя часткі паўднёва-усходняй ускраіны архіпелага, які, як высветлілася, не ідзе далёка на ўсход; нарэшце, улетку атрымалася наведаць сярэднюю частку архіпелага. На зваротным шляху экспедыцыя сустрэла іншую, італьянскую, герцага Абруцкага, у якой атрымалася вельмі лёгка прайсці ў канцы ліпеня 1898 г., на судне, да вострава Рудольфа і нават пабываць на яго паўночным беразе, прычым ён апынуўся значна меней шырокім, чым меркаваў Пайер. Зімавалі прыблізна каля месца, да якога ў 1874 г. Пайер дабраўся на санях. Адгэтуль была распачатая ўвесну 1900 г. паездка на санях з сабакамі па льдах да поўначы, пад начальствам капітана Кан’і. Яму ўдалося прайсці да 86°33' пн.ш.; гэтая паездка канчаткова высвятліла, што зямлі Петэрмана на поўнач ад Вострава Рудольфа і зямлі Караля Оскара на паўночным захадзе, выяўленых на карце Пайера, не існуе, і наогул далей да полюсу няма ніякай колькі-небудзь значнай зямлі.
Улетку 1901 г. паўднёвыя і паўднёва-заходнія берагі архіпелага наведалі і абследавалі віцэ-адмірал С. В. Макараў. Усе гэтыя працы ўсталявалі, у агульных рысах, памеры архіпелага. У 1901—1902 гг. на Зямлі Франца-Іосіфа зімавала амерыканская экспедыцыя Болдуіна, якая мела мэтай паспрабаваць дайсці па льдах да полюсу.
У 1913—14 у бухце ля вострава Гукера зімавала экспедыцыя Г. Я. Сядова. Шхуна экспедыцыі «Святы Фока» за зімоўку не выпрабавала ціскі льдоў і бухту назвалі Ціхая. У 1929 у бухце Ціхай вострава Гукера адкрылася першая савецкая навукова-даследчая станцыя. З тых часоў архіпелаг штогод наведвалі савецкія палярныя экспедыцыі.
Лэнчыцы (гміна)
Лэнчы́цы (Łęczyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вэйхероўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лэнчыцах. Плошча гміны складае 232,86 км². Станам на 2014 год у гміне Лэнчыцы пражывалі 11 935 чалавек, шчыльнасць — 51,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Карла Карлонэ (мастак)
Карла Іначэнца Карлонэ, таксама Карла Іначэнца Карлоні (лістапад 1686 — ) — ламбардскі жывапісец і мастак фрэскі.
Карлонэ паходзіў з сям’і мастакоў Карлонэ. Ён быў сынам майстра-будаўніка, скульптара і тынкоўшчыка Джавані Батысты Карлонэ, у якога спачатку быў прызначаны для вучнёўства ў якасці скульптара. Ва ўзросце дванаццаці гадоў яго адправілі ў Венецыю на навучанне ў мастака фрэскі Джуліа Квалья. Затым ён вучыўся ў Рыме ў Франчэска Трэвізані і наведваў Французскую акадэмію ў Шарля-Франсуа Порсана. Ён падтрымліваў Квалью ў роспісе сабора ў Любляне. Затым Карлонэ некаторы час працаваў у Швейцарыі, Паўднёвай Германіі і Аўстрыі. Ён з’яўляецца пачынальнікам ракако з яго маляўнічымі фрэскамі і алтарнымі малюнкамі. Стварыўшы шмат работ у Германіі і Аўстрыі, у сталыя гады вярнуўся ў Паўночную Італію.
Лірика (альбом Nizkiz)
Лірика (Лірыка) — другі студыйны поўнафарматны альбом рок-гурта Nizkiz з Магілёва, выдадзены 24 сакавіка 2015.
16 чэрвеня 2015 адбыўся рэліз кліпа на песню Лирика.
Астравы Камсамольскай праўды
Астравы Камсамольскай праўды (Острова Комсомольской правды), 9 астравоў у паўднёва-заходняй частцы мора Лапцевых, у складзе Краснаярскага края. Астравы Вялікі (20 на 11 км) і Самуіла (14 на 5,6 км) з’яўляюцца найбольш буйнымі з іх. Вышыня да 68 м. Рэльеф узгорысты, складзеныя астравы галоўным чынам пяскамі. Паверхню пакрывае тундравая расліннасць. Востраў Самуіла і некаторыя іншыя былі адкрытыя ў 1736 годзе В. Прончышчавым.
Ізоле-Трэміці
Ізоле-Трэміці (Isole Tremiti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 417 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 134 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 71040. Тэлефонны код — 0882.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione della Vergine Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Канада (народ)
Канада, або канара (саманазва ಕನ್ನಡಿಗ канадыга) — дравідыйскі народ у Паўднёвай і Цэнтральнай Індыі, асноўныя насельнікі штата Карнатака. Агульная колькасць у Індыі - 38 млн (2001 г.).
Паходжанне
Мова канада вылучылася з іншых дравідыйскіх моў у канцы 1 тысячагоддзя да н. э. Шырока выкарыстоўвалася ў джайнісцкай літаратуры. Аднак насельніцтва, якое размаўляла на ёй, не вылучалася як асобны народ да канца XIX ст. У працэсе нацыянальнага адраджэння Індыі пачалося даследаванне мовы канада. З'явіліся прадстаўнікі інтэлігенцыі, якія лічылі сябе канада. Аднак нацыянальны рух быў развіты слаба. Сялянскі рух з'явіўся толькі ў гады II Сусветнай вайны.
У 1956 г. на аснове моўнага падзелу Індыі быў створаны штат Майсур, перайменаваны ў Карнатака ў 1973 г. Канада склалі ў ім большасць насельніцтва.
Матэрыяльная культура
Асноўным заняткам канада здаўна з'яўлялася сельская гаспадарка. Вырошчваюць рыс, проса, кукурузу, арахіс, бавоўну, цукровы трыснёг і інш. У далінах буйных рэк і ў засушлівых мясцовасцях практыкуецца ірыгацыйнае земляробства. У гарах былі створаны плантацыйныя гаспадаркі, на якіх вырошчваюць камерцыйныя культуры. Вынікам абеззямельвання сялян стала з'яўленне вялікай колькасці сельскагаспадарчых рабочых-мігрантаў.
Распаўсюджаныя рамёствы - гарбарнае, вытворчасць керамікі, разьба па дрэву, слановай косці, мастацкае ткацтва. Канада здаўна былі ўцягнуты ў прамысловую здабычу карысных выкапняў. У XIX ст. была створана сучасная на той момант цяжкая і лёгкая прамысловасць.
Вёскі канада - невялікія па памерах паселішчы. Раней яны канцэнтраваліся вакол сядзібы памешчыка. Колькасць жыхароў рэдка перавышае 500 чал. У гарах паселішчы яшчэ меншыя, распаўсюджаны хутары. Хаціны глінабітныя ці цагляныя. Часцяком для будаўніцтва ўжываюць гліну, змяшаную з каменнем. Дахі крыюць чарапіцай, але сустракаюцца дахі з лісця або плоскія гліняныя. Хаціны маюць у даўжыню 10 - 15 м. Перад хацінай узводзяць платформу для сушкі ўраджаю. Перадпакоі выкарыстоўваюцца для хатняй жывёлы і захавання збожжа. За імі ладзяць кухні і памяшканні для адпачынку. Памяшканні адной гаспадаркі будуюцца шчыльна адно да іншага або агароджваюцца гліняным мурам.
Жанчыны апранаюць сары, звычайна доўгія, прычым галаву затуляюць іх верхняй часткай. Мужчыны носяць кашулі і шырокія штаны. У сельскай мясцовасці і ў гарадах таксама папулярны шорты. Распаўсюджаны галаўны ўбор - цюрбан. Прадстаўнікі вышэйшых каст упрыгожваюць яго вузкім арнаментам па краях.
Сацыяльная арганізацыя
Жыхары вёсак звычайна падзяляюцца на земляробаў, якія складаюць аснову насельніцтва, пастухоў і рамеснікаў. У сельскагаспадарчых абшчынах таксама маюцца свае сяляне-слугі (прыбіральнікі, лаўцы пацукоў, паляўнічыя) - звычайна прадстаўнікі ніжэйшых каст, а таксама святары. Багатыя землеўладальнікі ў мінулым мелі служак-парыяў халемага, якіх яшчэ называлі "старымі сынамі". Яны цалкам залежылі ад гаспадара, выконвалі розныя абавязкі ў яго гаспадарцы, у тым ліку рытуальныя, за што атрымоўвалі збожжа, салому, мяса загінулай жывёлы і г. д. Вясковай абшчынай кіруе рада з выбарных прадстаўнікоў. У другой палове XX ст. з'явіліся кааператывы, якія часткова адсунулі правамоцтвы радцаў.
Для канада характэрны каставы падзел грамадства. У межах кожнай касты вылучаюцца экзагамныя групы балі, што носяць назвы розных жывёл. Прычым, назвы балі перадаюцца па жаночай лініі.
Духоўная культура
Распаўсюджаны тэатральныя відовішчы, спевы, музыка і танцы.
Народны тэатр якшагана прадстаўлены малымі трупамі з 2 акцёраў-мужчын, якія выконваюць адзін станоўчую, а другі адмоўную ролі. Відовішча суправаджаецца танцамі і пантамімай. У XIX - XX стст. яны адаптавалі не толькі індыйскія, але і еўрапейскія п'есы. Папулярнасць якшагана, а потым кіно прывяла да неразвітасці іншых форм тэатру.
Рэлігія
Сярод канада ёсць таксама джайністы і мусульмане. У Майсуры знаходзіцца рэзідэнцыя главы ўсіх джайністаў Індыі. Іслам распаўсюджаны галоўным чынам сярод гараджан. У пабытавым жыцці мусульмане захоўваюць шматлікія індуісцкія звычаі.
Мова
Мова канада адносіцца да дравідыйскай групы моў. Мае старажытныя традыцыі, аднак сучасная літаратура, ужыванне ў сродках масавай інфармацыі істотна абмежаваны. Многія прадстаўнікі сярэдняга класу і вышэйшых пластоў грамадства аддаюць перавагу англійскай мове і хіндзі, што выклікае занепакоенасць сярод інтэлектуалаў.
Чэстэр Алан Артур
Чэстэр Алан Артур (Chester Alan Arthur;, Фэрфілд, штат Вермонт — , Нью-Ёрк) — 21-ы прэзідэнт ЗША, з 1881 па 1885, рэспубліканец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і баптысцкага прапаведніка. Вучыўся ў «Union College» у Скенектэдзі, у штаце Нью-Ёрк. Артур з адзнакай скончыў каледж, стаў настаўнікам, а потым і дырэктарам школы, але пасля гэтага вырашыў стаць адвакатам. Прысвяціўшы сябе адвакатуры, пасяліўся ў 1851 годзе ў Нью-Ёрку, дзе неўзабаве пачаў граць палітычную ролю і ў 1856 садзейнічаў утварэнню рэспубліканскай партыі. Падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША 1861—1865 ён у якасці першага генерал-інспектара, а пазней генерал-кватэрмайстара Нью-Ёрка працаваў над узбраеннем войскаў штата і дастаўкай узбраення на тэатр ваенных дзеянняў.
На пасадзе Прэзідэнта ЗША
Будучы віцэ-прэзідэнтам Злучаных Штатаў, заняў прэзідэнцкую пасаду 19 верасня 1881, пасля забойства Джэймса Гарфілда. Галоўнай справай яго адміністрацыі было прыняцце «Закона аб рэформе грамадзянскай службы Пэндлтана», каб ліквідаваць разгул карупцыі. Кіраваў рэарганізацыяй Ваенна-марскіх сіл ЗША, але быў падвергнуты крытыцы за змяншэнне прафіцыту федэральнага бюджэту, які назапашваўся з канца грамадзянскай вайны. На выбарах 1884 года кандыдатуру Артура не падтрымала Рэспубліканская партыя, у выніку чаго ён пайшоў у адстаўку з 4 сакавіка 1885.
Ганна Чэшская
Ганна Чэшская (Anna Lucemburská, Anne of Bohemia;, Прага — да 3 чэрвеня , Шын, цяпер частка Лондана) — першая жонка караля Рычарда II Плантагенета.
Біяграфія
Ганна Чэшская была дачкой імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла IV з дынастыі Люксембургаў і Лізаветы Памеранскай. Даводзілася сястрой Вацлаву IV, каралю Чэхіі і Германіі.
20 студзеня 1382 года яна стала жонкай 15-гадовага караля Англіі Рычарда II у Вэстмінстэрскім абацтве. Хоць каралеўская пара і не мела дзяцей, шлюб Ганны з каралём Рычардам разглядаўся сучаснікамі як удалы, біёграфы адзначаюць вельмі цёплыя адносіны паміж мужам і жонкай. Ганна здолела заваяваць любоў простых англічан. Калі Ганна памерла ў 1394 годзе падчас эпідэміі чумы, кароль Рычард, паводле паведамленняў храністаў, «адзічэў ад гора» і загадаў знесці палац у Шыне, дзе памерла каралева, а таксама будынкі, якія яго атачалі.
Праз тое, што разам з каралевай Ганнай у Англію прыехалі і вялікая колькасць чэшскіх дваран світы, а таксама ў гады яе жыцця значна павялічыўся прыток чэшскіх студэнтаў ва ўніверсітэты Англіі, варта адзначыць тое, што імі ў Чэхію было прынесена вучэння філосафа-рэфарматара Джона Уікліфа, які аказаў несумнеўны ўплыў на развіццё гусіцкага руху.
Архонт
Архонт — шматзначны тэрмін:
Жаночая форма — архантыса.
ArcelorMittal
ArcelorMittal (па-беларуску вымаўляецца АрселорМітал) — найбуйнейшая металургічная кампанія свету, якая на канец 2008 года кантралявала 10 % сусветнага рынку сталі. Зарэгістравана ў Люксембургу.
Аўгуст Янавіч Балцін
Аўгуст Янавіч Балцін (сапр. Блюм Тэадор Янавіч) (, Газенпот, Курляндская губерня, Расійская імперыя — ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 студзеня 1894 года ў г. Газенпот Курляндскай губерні (зараз — г. Айзпутэ, Латвія). Член КПСС з 1909 года. Вёў рэвалюцыйную работу ў Лібаве, Пецярбургу, Рызе, Харкаве, Баку. Неаднаразова арыштаваны, сядзеў у турме, высылаўся пад нагляд паліцыі. З канца 1917 года — на кааператыўнай працы ў Закаўказзі і Маскве. З 1929 года — старшыня праўлення Белкаапсаюза, наркам гандлю (1930—31), забеспячэння (1931—33), лёгкай (1934) і мясцовай (1934—37) прамысловасці БССР, намеснік старшыні СНК БССР (1933—34).
4 верасня 1937 года арыштаваны і 9 чэрвеня 1940 года асуджаны пазасудовым органам НКУС, як «удзельнік антысавецкай трацкісцкай арганізацыі, якая існавала на тэрыторыі БССР з 1933 года» да 10 гадоў папраўча-працоўных лагераў з канфіскацыяй маёмасці. Вызвалены ў канцы 1940-х г.
Памёр 23 чэрвеня 1953 года. Рэабілітаваны судовай калегіяй Вярхоўнага суда БССР 4 красавіка 1956 года.
Член ЦК КП(б)Б у 1930—37. Член ЦВК БССР у 1929—37 і яго Прэзідыума ў 1935—37.
IC 2821
IC 2821 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Рыгліцы
Рыгліцы (Ryglice) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 110 км на ўсход ад Кракава і за 310 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Рыгліцы. Плошча 25,15 км². Насельніцтва 2,8 тыс. чалавек.
Сяргей Леанідавіч Цігіпка
Сярге́й Леані́давіч Цігі́пка (Тігі́пко Сергі́й Леоні́дович; нар., в. Драганешці Лазоўскага раёна Малдаўскай ССР, цяпер Сінжэрейскі раён Малдовы) — украінскі палітык ды дзяржаўны дзеяч. Кандыдат у прэзідэнты Украіны ў 2010 годзе. Старшыня партыі Моцная Украіна.
Жарнасекі (Верхнядзвінскі раён)
Жарнасе́кі (, Жерносеки) — былая вёска на тэрыторыі Верхнядзвінскага раёна Беларусі.
У 1940 годзе ў складзе Сар’янскага сельсавета Дрысенскага раёна, насельніцтва — 47 чалавек. У лютым 1943 года вёска спалена падчас карнай аперацыі «Зімовае чараўніцтва», загублена 38 чалавек. Пасля вайны вёска не адноўлена.
Кенсінгтан і Чэлсі
Ке́нсінгтан і Чэ́лсі (Royal Borough of Kensington and Chelsea) з’яўляецца адным з бора Лондана і займае заходнюю частку цэнтра брытанскай сталіцы. Утвораны быў у 1965 годзе, пры ўтварэнні Вялікага Лондана з двух раёнаў былога графства Лондан — Кенсінгтан і Чэлсі. Прыстаўка «Royal Borough (Каралеўская акруга)» нагадвае пра тое, што раён Кенсінгтан у мінулым з’яўляўся асабістым каралеўскім уладаннем.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва ў акрузе Кенсінгтан і Чэлсі складае 178.600 чалавек. Пры плошчы ў 12,13 км² яна з’яўляецца найбольш шчыльна населенай акругай Вялікабрытаніі з сярэдняй шчыльнасцю насельніцтва ў 13.608 чал./км². Па паходжанню жыхары акруга Кенсінгтан і Чэлсі: белыя — 78,6 %, выхадцы з Паўднёвай Азіі — 4,9 %, негры — 7,0 %, кітайцы — 1,6 %.
Дарасінскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 25 снежня 1962 года падчас узбуйнення раёнаў перададзены ў склад Любанскага раёна. 29 верасня 2006 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Урэцкага сельсавета.
Джавані Карнавалі
Джавані Карнавалі, вядомы таксама як Піч’ё (іт. Piccio — Малыш) (іт. Giovanni Carnovali;, Мантэрын-Вальтравалья, Аўстрыйская імперыя — , каля Крэмоны) — італьянскі жывапісец ламбардскай школы.