cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сямён Захаравіч Фрадкін
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац «Операционный риск и интенсивная терапия в онкологической клинике» (1976 г.), «Гипертермия и гиперглинемия в онкологии» (1987 г.), «Клиническая онкология» (у сааўтарстве ,2003), «Современное состояние гипертермической онкологии и тенденции ее развития» (2004), «Перспективы применения компьютеризированных систем для гипертермии» (у сааўтарстве, 2004) і інш.
С. З. Фрадкіну належыць шэраг аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў на спосабы дыягностыкі і лячэння хвароб.
Возера
У залежнасці ад умоў утварэння азёрнага ложа вылучаюць тыпы азёр: плацінныя (рачныя, далінныя і прыбярэжныя, таксама штучныя азёры-вадасховішчы); катлавінныя (карставыя, тэрмакарставыя, дэфляцыйныя, вулканічныя і тэктанічныя) і мяшанага паходжання.
Пашыраны фенатып
Докінз разглядае Пашыраны фенатып як працяг Эгаістычнага гена (1976) прызначаны прафесійным біёлагам і яго асноўны ўклад у эвалюцыйную тэорыю.
Гены сінтэзуюць толькі бялкі
Докінз сцвяржае, што адзінае, што непасрэдна катралююць гены — гэта сінтэз бялкоў. Ён указвае на адвольнасць абмежавання ідэі фенатыпу ўжываць толькі фенатыпічную экспрэссію генаў на цела свайго арганізма. Докінз развівае гэту ідэю, дэманструючы ўплыў, які ген можа аказваць на навакольнае асяроддзе арганізма, дзякуючы паводзінам гэтага арганізма.
Гены могуць уздзейнічаць на большае, чым толькі на арганізм
Докінз мяркуе, што існуе тры формы пашыранага фенатыпу. Першы — гэта здольнасць жывёл змяняць сваё асяроддзе пры дапамозе архітэктурных збудаванняў. Докінз прывёў у якасці прыкладаў дамы ручайнікаў і бабровыя плаціны. Другі — гэта маніпуляванне іншымі арганізмамі. Докінз падкрэслівае, што марфалогія жывёл і ў канчатковым выніку паводзіны жывёл могуць быць выгодныя не самой жывёле, а, напрыклад, паразіту, які жыве за яе кошт — «паразітычная маніпуляцыя». Маецца на ўвазе здольнасць, выяўленая ў асобных групах паразітаў, змяняць паводзіны гаспадара, каб павысіць сваю ўласную выжывальнасць. Адным з вядомых прыкладаў гэтага другога тыпу пашыранага фенатыпу з’яўляецца самагубныя ўтапленні цвыркуноў, заражаных валаснямі, паводзіны, якія маюць важнае значэнне для рэпрадуктыўнага цыклу паразітаў. Яшчэ адзін прыклад падобных паводзін назіраецца ў самак камароў, якія пераносяць мікробы малярыі. Такіх камароў у значна большай ступені прыцягваюць дыханне і пахі чалавека, чым незаражаных.
Трэцяя форма пашыранага фенатыпу — гэта ўздзеянне паразіта на гаспадара на адлегласці. Распаўсюджаны прыклад — маніпуляванне паводзінамі гаспадароў птушанятамі зязюлі, якія выклікаюць інтэнсіўнае кармленне птушкамі-гаспадарамі, на якіх паразітуюць зязюлі. Гэтыя мадыфікацыі паводзін фізічна не звязаныя з гаспадаром, але яны ўплываюць на выяўленнасць яго паводзінскага фенатыпу.
Докінз абагульняе гэтыя ідэі ў тым, што ён называе Цэнтральнай тэарэмай пашыранага фенатыпу:
Паводзіны жывёлы маюць тэндэнцыю павялічваць выжыванне генаў «для» такіх паводзін, незалежна ад таго, ці знаходзяцца гэтыя гены ў целе пэўнай жывёлы, якія выконваюць іх
Абмежаванні
Прыхільнікі гэтай тэорыі пашыраюць яе, мяркуючы, што многія арганізмы ў экасістэме могуць змяняць ціск адбору на іх усіх, змяняючы сваё асяроддзе рознымі спосабамі. Сам Докінз сцвяржаў: «Пашыраныя фенатыпы дастойныя гэтай назвы, толькі калі яны з’яўляюцца кандыдатамі на адаптацыю на карысць алеляў, адказных за іх варыяцыі». Напрыклад у людзей, спецыфічныя алелі архітэктара не з’яўляюцца ні больш ні менш верагоднымі для выбару на падставе дызайну яго ці яе апошняга будынка.
Руслан Віктаравіч Івашка
Руслан Івашка (нар., Гвіздэць, Івана-Франкоўская вобласць) — украінскі футбаліст, нападнік клуба «Эпіцэнтр» (Дунаіўці).
Клубная кар’ера
У 2004 годзе падпісаў кантракт на 3,5 гады з сімферопальскай «Таўрыяй», аднак выступаў выключна за моладзевую каманду, а ў 2005 годзе ў складзе клуба «Фенікс-Ільічовец» прымаў удзел у аматарскім чэмпіянаце Украіны.
У сезоне 2006/07 выступаў за другалігавы «Хімік» (Краснаперакопск), згуляўшы 20 гульняў у чэмпіянаце, у якіх забіў 4 галы.
Улетку 2007 года перайшоў у «Ільічовец», у складзе якога дэбютаваў у Першай лізе 19 ліпеня, адзначыўшыся адразу дублем у браму клуба «Фенікс-Ільічовец». Па выніках сезону дапамог камандзе заняць першае месца і вярнуцца ў эліту, аднак сам Івашка застаўся ў Першай лізе, перайшоўшы ў «Дзясну».
У пачатку 2009 года падпісаў кантракт з клубам «Фенікс-Ільічовец», у якім выступаў да канца 2010 года, пакуль клуб не быў расфарміраваны. За гэты час згуляў за калінінскі клуб 50 матчаў у Першай лізе, у якіх забіў 7 галоў.
15 жніўня 2013 года на правах арэнды да канца года быў аддадзены ў склад дэбютанта Першай лігі цярнопальскай «Нівы». У канцы 2013 года, пасля вяртання з арэнды, пакінуў «Гаверлу».
У студзені 2014 года пасля прагляду падпісаў кантракт з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». У аснове, аднак, не здолеў замацавацца і звычайна толькі выхадзіў на замену. Свой адзіны гол за жодзінцаў забіў 18 красавіка 2014 года ў браму брэсцкага «Дынама». Па заканчэнні сезону 2014 пакінуў Жодзіна.
У сакавіку 2015 года вярнуўся ва Украіну, падпісаўшы кантракт з клубам «Гарняк-Спорт», а ў студзені 2016 года перайшоў у харкаўскі «Геліяс», дзе гуляў на працягу 1,5 гадоў.
У ліпені 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Іслач» і неўзабаве падпісаў кантракт. Забіўшы 3 галы, дапамог «Іслачы» па выніках сезону 2017 захаваць месца ў Вышэйшай лізе. У лістападзе 2017 года, за тур да заканчэння чэмпіянату, разам з іншымі ўкраінскімі легіянерамі пакінуў «Іслач».
У сакавіку 2018 года далучыўся да клуба Першай лігі Украіны «Валынь». Аднак, правёў за яго толькі тры матчы і ў жніўні таго ж года пакінуў каманду.
З пачатку 2019 года таў выступаць у аматарскіх камандах «Валока» і «Эпіцэнтр» (Дунаіўці) у абласных чэмпіянатах.
Ягадны
Ягадны
Аляксандр Гратэндык
Аляксандр Гратэндык (Alexander Grothendieck;,  — , Сен-Жырон) — французскі матэматык, уваходзіў у групу матэматыкаў, якія выступалі пад псеўданімам «Нікаля Бурбакі».
Вядомы рэвалюцыйным укладам у алгебраічную геаметрыю, а таксама значнымі вынікамі ў тэорыі лікаў, тэорыі катэгорый і гамалагічнай алгебры, раннія вынікі адносяцца да вобласці функцыянальнага аналізу. Лаўрэат прэміі Філдса (адмовіўся, 1966) і прэміі Крафарда (разам з П’ерам Дэлінем, 1988).
Джаяварман VII
Джаяварман VII (ជ័យវរ្ម័នទី៧; паміж 1122 г. і 1125 г. — 1218 г.) — дэвараджа (манарх) Кхмерскай імперыі, знакаміты сваімі ваеннымі перамогамі і будаўнічымі праектамі.
Шлях да ўлады
Джаяварман VII (пасмяротнае імя Махапарамасаўгата) нарадзіўся ў сям'і будучага дэвараджы Дхараніндравармана II (1150 — 1160 гг.). Быў сынам ад яго першай жонкі Шры-Джаяраджакудамані, якая паходзіла ад дэвараджы Харшавармана III (1066 — 1080 гг.). Відавочна, ужо ў дзяцінстве Джаяварман VII стаў будыстам. У перыяд кіравання бацькі атрымаў досвед вайскавода ў вайне з чамамі.
Пасля смерці Дхараніндравармана II трон успадкаваў Ясаварман II, яго блізкі сваяк або старэйшы сын. Але кіраванне новага дэвараджы было нядоўгім. Яно суправаджалася ўнутранымі крызісамі і скончылася замахам на яго жыццё. Да ўлады прыйшоў прыдворны Трыбхуванадыт’я. Джаяварман VII быў вымушаны пакінуць Ангкор і пераехаць на ўсход. У 1177 г. Джая Індраварман IV, валадар Чампы, арганізаваў паход на Кхмерскую імперыю. Пасля бітвы на возеры Танлесап ён захапіў і разрабаваў кхмерскую сталіцу, забіў Трыбхуванадыт’ю. Джаяварман VII арганізаваў супраціўленне акупантам і ў выніку ў 1181 г. сам стаў дэвараджам.
Ваенная палітыка
Першыя дзесяцігоддзі свайго кіравання Кхмерскай імперыяй Джаяварман VII прысвяціў змаганню з Чампай. Войска было істотна павялічана. У яго склад увайшлі нават жанчыны, што было пазней адлюстравана на барэльефах храма Баён. Галоўную моц склалі баявыя сланы.
На поўначы Джаяварман VII значна пашырыў межы сваёй дзяржавы ўздоўж рэчышча Меконга.
Будаўніцтва
У гады кіравання Джаявармана VII у Ангкоры была пабудавана новая сталіца Ангкор-Тхом. Цэнтральнае месца ў ёй заняў будысцкі храм Баён, на шматлікіх барэльефах якога былі адлюстраваны ваенныя і мірныя падзеі таго часу. Усяго на тэрыторыі краіны было ўзведзена 10 буйных храмаў. Два з іх былі прысвечаны маці і бацьке Джаявармана VII. Акрамя таго, была пабудавана сетка дарог, што злучала Ангкор з Чампай і марскім узбярэжжам. Уздоўж дарог былі адчынены гасцёўні для вандроўнікаў — адна на кожныя 15 км. Джаяварман VII заснаваў 102 шпіталі для сваіх падданых.
IC 5067
IC 5067 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ліберальна-дэмакратычная партыя
Ліберальна-дэмакратычная партыя — назва палітычных партый у некалькіх краінах. Назва далёка не заўсёды адпавядае рэальнай палітыцы партыі (так, у Японіі ЛДП з’яўляецца класічнай кансерватыўнай партыяй).
Ягадны (Хабараўскі край)
Ягадны (Ягодный) — пасёлак сельскага тыпу на правым беразе Амура, у Камсамольскім раёне Хабараўскага края. Адміністрацыйны цэнтр Ягадненскага сельскага паселішча.
Іржа
Іржа — агульны тэрмін для вызначэння аксідаў жалеза. У гутарковай мове гэты тэрмін ужываецца да чырвоных вокіслаў, якія ўтвараюцца ў выніку рэакцыі жалеза з кіслародам ў прысутнасці вады ці вільготнага паветра. Ёсць і іншыя формы іржы, напрыклад, прадукт, які ўтвараецца ў выніку рэакцыі жалеза з хлорам пры адсутнасці кіслароду. Такое рэчыва утвараецца, у прыватнасці, у арматуры, якая выкарыстоўваецца ў падводных бетонных слупах, і называюць яго зялёнай іржой. Некалькі відаў карозіі адрозныя візуальна або з дапамогай спектраскапіі, яны фармуюцца пры розных знешніх умовах. Іржа складаецца з гідратаванага аксіду жалеза (III) Fe2O3·nH2O і метагідраксіда жалеза (FeO(OH), Fe(OH)3). Пры наяўнасці кіслароду і вады і часу любая маса жалеза ў канчатковым выніку пераўтворыцца цалкам у іржу і руйнуецца. Паверхня іржы не стварае абарону для жалеза, што знаходзіцца ніжэй, у адрозненне ад утварэння паціны на меднай паверхні.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2006
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2006 (16-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па парадку дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2006-га года.
У турніры планаваўся ўдзел 16 каманд, але ў сувязі з адмовай некаторых удзельнікаў ліга была скарочана да 14 каманд. У турніры разыгрывалася 2 пуцёўкі ў Вышэйшую лігу. У выніку сваю першую перамогу святкаваў новаўтвораны футбольны клуб «Мінск», які разам са «Смаргонню» атрымаў права гуляць у Вышэйшай лізе на наступны год.
Іншыя змены
ЗЛіН (Гомель), у выніку чаго паўстала каманда «Мазыр»-ЗЛіН з Мазыра
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны, акрамя Магілёўскай.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў «Верас» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Баранавічы» дзякуючы большай колькасці перамог. 2. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Галіна Аляксандраўна Каралькова
Галіна Аляксандраўна Каралькова (Трушко) (, — ) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка Беларусі (1992).
Біяграфія
Пасля заканчэння студыі пры Беларускім тэатры імя Якуба Коласа (1964) працавала ў ім. Была замужам за акцёрам Леанідам Трушко.
NGC 2468
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Правадное вяшчанне
Правадное вяшчанне — сістэма аднанакіраванай перадачы сігналаў гукавога вяшчання ад цэнтральнай вяшчальнай станцыі да многіх слухачоў па правадах (кабелях). Перавагі праваднога вяшчання — адносна высокая якасць гучання з мінімумам перашкодаў пры прастаце і таннасці абаненцкіх прыёмнікаў, энерганезалежнасць, высокая надзейнасць за кошт прастаты прылады і дублявання многіх элементаў сістэмы, больш высокая абароненасць пры радыёпадаўленні у параўнанні з бесправадным радыёвяшчаннем. Недахопы — неабходнасць пракладкі разгалінаваных вяшчальных сетак, магчымасць выкарыстання толькі стацыянарных прыёмнікаў, абмежаваны выбар праграм для праслухоўвання.
Важную ролю адыгрывае сістэма праваднога вяшчання ў грамадзянскай абароне на выпадак надзвычайных здарэнняў, сістэма прадугледжвае ўключэнне гучнагаварыцеляў вулічнага апавяшчэння і сірэн апавяшчэння па камандзе дыспетчара.
Гісторыя
Стваральнікам праваднога радыё лічыцца псіхолаг, філосаф, публіцыст і вынаходнік польскага паходжання Юліан Ахаровіч, які вызначыўся ў такіх галінах, як электратэхніка, тэлебачанне, фотатэхніка і хімія, вынайшаў двухмембранны электрамагнітны тэлефон. У 1880 гучнагаварыцель яго вынаходкі выкарыстоўваўся ў першым агучванні опернага спектакля ў Парыжы.
У 1928 г. была распрацавана першая ў свеце ўстаноўка сінхроннага перакладу для VI кангрэсу Камінтэрна ў Маскве, якая выкарыстоўвала правадное вяшчанне. Сістэма абслугоўвала каля 1000 дэлегатаў, пераклад вёўся на пяці мовах.
Правадное вяшчанне ў СССР
Найбольшае развіццё правадное вяшчанне атрымала ў СССР. Пачатак быў пакладзены ўжо ў 1921 г. З 1925 прыёмнікі праваднога вяшчання сталі ўстанаўлівацца ў жылых дамах. У 1937 годзе на тысячу жыхароў прыходзілася прыкладна 25 радыёкропак.
У гады Вялікай Айчыннай вайны правадное вяшчанне шырока выкарыстоўвалася для апавяшчэння насельніцтва аб налёце варожай авіяцыі. У той час як звычайныя эфірныя радыёпрыёмнікі на час вайны былі ў насельніцтва канфіскаваныя, правадное вяшчанне заставалася практычна адзінай крыніцай інфармацыі.
Па сетцы праваднога вяшчання трансляваліся: на гукавых частотах Першая праграма Усесаюзнага радыё, на частаце 78 кГц — Другая праграма Усесаюзнага радыё («Маяк») і на частаце 120 кГц — Трэцяя праграма Усесаюзнага радыё.
Падчас адключэння трансляцыі (звычайна а 00:06 па мясцовым часе) у пачатку 90-х гадоў правадныя сеткі часта выкарыстоўваліся пірацкімі станцыямі.
У сувязі з распаўсюджваннем хатніх радыёкропак спынілася трансляцыя радыёпраграм праз вулічныя гучнагаварыцелі. Частка іх магла быць выкарыстана для экстраннага апавяшчэння насельніцтва.
Найбольшага развіцця правадное вяшчанне дасягнула ў другой палове 80-х гадоў. Радыётрансляцыйныя разеткі (радыёкропкі) ўсталёўваліся ва ўсіх жылых памяшканнях, была створана развітая сетка, кошт паслуг быў нізкі, прамысловасць масава выпускала танныя адно- і трохпраграмныя прыёмнікі. Многія магнітафоны, што вырабляліся ў СССР, забяспечваліся асобным гняздом для запісу з радыёкропкі. Правадное радыёвяшчанне стала адным з найважнейшых сродкаў масавай інфармацыі разам з тэлебачаннем, эфірным вяшчаннем і перыядычнымі выданнямі.
Прынцыповая будова класічнай правадной сеткі
Правадная радыёсетка складаецца з будынка радыёвузла, адкуль радыёсігнал паступае на размеркавальныя сеткі. Намінальнае (рабочае) напружанне ў гэтых сетках рознае: звычайна 960 В — у магістральных фідэрных лініях, 240 В — у размеркавальных фідэрных лініях, 30 В — у абаненцкіх лініях. Усе ўзмацняльныя станцыі і трансфарматарныя падстанцыі буйных вузлоў правадной сеткі аўтаматызаваны і кіруюцца дыстанцыйна з цэнтральнай ўзмацняльнай станцыі. У малых гарадах і населеных пунктах гарадскога тыпу вузел праваднога вяшчання структурна можа быць абмежаваны 3, 2 ці 1 звяном. Высокая надзейнасць работы вузлоў праваднога вяшчання забяспечваецца рэзерваваннем узмацняльнікаў і сілкаваннем трансфарматарных падстанцый двума фідэрамі — ад розных апорных узмацняльных станцый, а таксама сістэмай лакалізацыі пашкоджанняў ў сетцы. Вяшчальная праграма паступае на ўзмацняльную станцыю ў раённым цэнтры з міжгародняга вяшчальнага канала або прымаецца радыёпрыёмнікам, усталяваным на самой станцыі. Акрамя размеркавальнай сеткі фідэрных ліній раённага цэнтра, да станцыі падключаны доўгія (да 40 км) фідэрныя лініі, якія ідуць у суседнія населеныя пункты. Надзейнасць гэтых ліній і якасць гучання праграм, якія перадаюцца, некалькі паніжаны. Таму ў тых месцах, дзе забяспечаны ўстойлівы радыёпрыём на УКХ, часта ўстанаўліваюць сельскія аўтаматызаваныя вузлы праваднога вяшчання. Вяшчальныя праграмы паступаюць на станцыі такіх вузлоў з бліжэйшай перадаючай радыёстанцыі. Уключэнне і выключэнне вузла ажыццяўляецца аўтаматычна па кадзіраваным камандам, якія перадаюцца той жа радыёстанцыяй. Размеркавальныя сеткі праваднога вяшчання ў гарадах, як правіла, паветраныя. Яны выконваюцца з стальных або біметалічных правадоў. У сельскай мясцовасці ўжываюць як паветраныя правадныя сеткі, так і падземныя кабельныя (пераважна з алюмініевымі токаправоднымі жыламі).
Трохпраграмнае правадное вяшчанне
У сістэме трохпраграмнага праваднога вяшчання, створанай у СССР, першая праграма перадаецца на гукавых частотах і яе можна слухаць уткнуўшы ў радыёразетку звычайны дынамік. Другая і трэцяя праграмы перадаюцца ў высокачастотным дыяпазоне з выкарыстаннем амплітуднай мадуляцыі (частата апорнай складае адпаведна 78 і 120 кГц). Паколькі на ультрагукавых частотах згасанне сігналу ў лініі даволі вялікае, трохпраграмны абаненцкі прыёмнік павінен ўключаць у сябе ўзмацняльнік. У СССР быў наладжаны выпуск адносна простых і надзейных трохпраграмных прыёмнікаў, якія ўключаліся ў радыётрансляцыйную сетку і ў электраасвятляльную сетку. У абсалютнай большасці з іх была прадугледжана магчымасць праслухоўвання першай праграмы без падключэння прыёмніка да электраасвятляльнай сеткі, што захоўвала для абанентаў найважнейшую з добрых якасцяў сістэмы вяшчання — яе энерганезалежнасць, але толькі на адзінай, першай, праграме.
У 1990 годзе было анансавана ўвядзенне чатырохпраграмнага праваднога вяшчання, на частаце 52 кГц, але па прычыне распаду СССР і, імклівай страце цікавасці да праваднога вяшчання, увядзенне 4-й праграмы не адбылося.
Вяшчанне праз тэлефонную сетку
У шэрагу еўрапейскіх краін атрымала распаўсюджванне правадное вяшчанне па звычайнай тэлефоннай сетцы. Гукавыя частоты выкарыстоўваюцца для тэлефоннай сувязі, а шматканальнае вяшчанне вядзецца на ультрагукавых частотах 150…300 кГц. Такое рашэнне асабліва папулярна, напрыклад, у горных раёнах, дзе не прымаюцца радыёстанцыі УКХ ЧМ (а якасць радыёперадач АМ значна ніжэй, чым у праваднога вяшчання).
Сучасны стан праваднога радыёвяшчання
Пасля распаду СССР у былых саюзных рэспубліках пачаўся заняпад сетак праваднога вяшчання праз страту папулярнасці дадзенага віду радыёвяшчання.
У 2011 годзе прыблізна 30–40 % жыхароў Беларусі слухалі правадное радыёвяшчанне. Да канца 2014 правадное радыёвяшчанне было адключана ва ўсіх вёсках і раёнах, за выключэннем абласных цэнтраў. 1 жніўня 2016 года правадное вяшчанне было адключана ў Брэсце, Віцебску, Гомелі і Гродне, 1 кастрычніка 2016 — у Магілёве і Мінску.
Колькасць радыёкропак ва Украіне ў 2011 годзе складала 2,7 мільёна і працягвала скарачацца. У 1991 годзе гэтая колькасць раўнялася 19 мільёнаў, па дадзеных Нацсавета па тэле- і радыёвяшчанню.
Гісторыя Аўстрыі
Гісторыя Аўстрыі.
Старажытнасць
Рым забраў землі сучаснай Аўстрыі ў кельцкіх плямёнаў каля 15 д.н.э.
Сярэднявечча
Землі ўвайшлі ў склад імперыі Карла Вялікага каля 788. Землі перайшлі пад уладу Габсбургаў каля 1300.
Новы час
Дамінуючая пазіцыя Аўстрыі на германскіх землях была падбіта ў 18 ст. — пач. 19 ст. (гл. Венскі кангрэс 1815). Палітычнае значэнне Аўстрыі радыкальна зменшылася ў сяр. 19 ст., асабліва пасля 1866 (гл. Аўстра-пруская вайна 1866).
Аўстра-Венгрыя
У 1867 дзяржаўным ладам стала «імперыя двух народаў» — Аўстра-Венгерская імперыя.
Першая сусветная вайна
У 1-й сусв. вайне Аўстра-Венгрыя фактычна была непасрэдным ініцыятарам вайны, выступіла на баку Цэнтральных краін.
Найноўшы час
У 1918, пасля паразы ў вайне і распаду імперыі, Аўстрыя аформілася як рэспубліка, у межах, якія існуюць і на пач. 21 ст.
Аншлюс і акупацыя
Аўстрыя была далучана да Германіі як неад'емная частка ("Аншлюс"; 13.3.1938). Такім чынам, тэрыторыя Аўстрыі пасля 1945 трапіла пад акупацыю саюзных дзяржаў.
Сучаснасць
У 1955 г. была цалкам адноўлена незалежнасць, абвешчаны нейтралітэт.
1 студзеня 1995 г. Аўстрыя ўвайшла ў Еўрапейскі Саюз.
На парламенцкіх выбарах у кастрычніку 1999 г. з невялікім адрывам ад сапернікаў перамагла Сацыял-дэмакратычная партыя Аўстрыі (СПА). Прэзідэн Т. Клестыль даручыў фарміраванне ўрада лідару сацыял-дэмакратаў Віктару Клімэ, і той распачаў перамовы з Аўстрыйскай народнай партыя (АНП) пра ўзнаўленне «вялікай кааліцыі». Аднак яны праваліліся з-за спрэчак пра кандыдата на пасаду міністра фінансаў і з-за патрабаванняў АНП аб тым, каб прафсаюзы таксама падпісалі кааліцыйнае пагадненне, якое прадугледжвала правядзенне пенсійнай рэформы. У пачатку 2000 г. у выніку нефармальных кансультацый АНП і Аўстрыйская партыя свабоды (АПС) дамовіліся аб сфарміраванні кааліцыі без сацыял-дэмакратаў.
На парламенцкіх выбарах у верасні 2013 г. сацыял-дэмакраты і кансерватары атрымалі большасць мандатаў у парламенце. Аднак абедзве партыі згубілі ў папулярнасці.
Loituma
«Loituma» — фінскі музычны квартэт.
Стиль
Шматлікія тэксты ўзяты з карэла-фінскага эпасу «Калевала» і са зборніка фінскай народнай паэзіі «Кантэлетар». Таксама выкарыстоўваецца пазнейшая народная творчасць.
У большасці кампазіцый выкарыстоўваюцца нацыянальныя інструменты: кантэле, лапландскія барабаны, шаманскія бубны.
Шырока выкарыстоўваецца шматгалоссе.
Гісторыя
Група была арганізавана ў 1989 годзе як сэптэт Jäykkä Leipä (чэрствы хлеб) на факультэце народнай музыкі Акадэміі Сібеліуса ў Хельсінкі.
Пасля выпуску першага альбома прадзюсар прапанаваў пераназваць групу так, каб у яе назве было не больш за тры склады і не выкарыстоўваліся дыякрытычныя знакі.
Групу было вырашана назваць Loituma, па назве возера ва ўсходняй частцы Фінляндыі, каля якога знаходзіцца дача бацькоў Хані-Мары Турунен. У наш час квартэт разам не іграе, хоць усе ўдзельнікі працягваюць музычную кар'еру па асобнасці.
Міхаіл Сяргеевіч Кацар
Міхаіл Сяргеевіч Ка́цар (, в. Клімавічы, Сенненскі павет, Магілёўская губерня — ) — беларускі савецкі гісторык мастацтва. Доктар мастацтвазнаўства (1952), прафесар (1956).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вялікай сялянскай сям’і. У 15 год уступае ў камсамол, збірае падаткі з сялян, абіраецца сакратаром камсамольскай ячэйкі, далей працуе піянерважатым, вучыцца ў партшколе. Член КПСС з 1928 года. Браў удзел у будоўлі Магнітагорска і шахтаў Кузбаса, вучыўся на рабфаку ў Свярдлоўску.
Скончыў Маскоўскі інстытут гісторыі, філасофіі і літаратуры ў 1939 годзе. Пасля заканчэння паступіў у аспірантуру Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі. Пасля ранення ў 1942 г. і дэмабілізацыі з войска вярнуўся да навуковай працы ў аспірантуры Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта і ў 1943 г. абараніў дысертацыю «Беларуская архітэктура XI—XVI стст.». Па вяртанні ў Беларусь у 1949 г. паступіў у дактарантуру Інстытута мастацтвазнаўства АН СССР і ў 1952 г. абараніў доктарскую дысертацыю па архітэктуры Беларусі XVII—XVIII стагоддзяў. У 1956 г. атрымаў званне прафесара.
Працаваў загадчык аддзела музея-сядзібы «Кускова», старшым рэдактарам выдавецтва «Мастацтва». Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года. З 1946 г. у АН БССР (у 1946—1950 гг. у Інстытуце мовы, літаратуры і мастацтва, у 1950—1957 гг. у Інстытуце літаратуры, у 1957—1964 гг. загадчык сектара выяўленчага мастацтва Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору). У 1953—1956 гг. загадчык кафедры выяўленчага мастацтва Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута.
Удзел у стварэнні дзяржаўнага сцяга БССР
Браў непасрэдны ўдзел у стварэнні дзяржаўнага сцяга БССР, на якім змешчаны беларускі геаметрычны арнамент. У той час Кацар працаваў у Інстытуце літаратуры і мастацтва АН БССР і рыхтаваў да абароны доктарскую дысертацыю. Ён такім чынам апісвае стварэнне сцяга БССР:"В 1951 г. меня пригласил пред. АН БССР Гращенков и сказал, что Верховный совет БССР поручил АН БССР создать эскиз флага БССР и что Академия наук поручает это сектору изобразительного искусства. При этом было сказано, что флаг должен быть оригинальным, отличаться от флагов других республик, чтобы флаг выражал основную идею народа и государства Белоруссии. И вот в старых архивах был обнаружен орнаментальный узор, означающий Восходящее солнце. Он был вышит на полотенце кр. Маркевич М. из дер. Костелище Сенненского р. Вот этот узор и был положен в основу орнаментального узора флага."Выбар арнамента для сцяга тлумачыўся тым, што вобраз узыходзячага сонца атаясамляўся з сімвалам рэвалюцыі, барацьбы народа за свабоду.
Пры гэтым Матрона Маркевіч была роднай сястрой вучонага, муж яе Аляксей Маркевіч быў рэпрэсаваны і расстраляны ў 1937 г. Упершыню яе імя ў якасці аўтаркі арнамента згадваецца Кацарам толькі ў 1991 г. Калегам Кацар не распавядаў пра сваяцтва з Матронай, а сваякам — пра тое, што скарыстаў сястрын арнамент. Паводле прафесара Яўгена Сахуты: «Гэта вядома было, хоць нідзе і не публікавалася, ці ён сам распавядаў, ці што. Але гісторыю пра Матрону Маркевіч ведалі. Па руках доўгі час хадзіў ягоны рукапіс, і ў культурным асяродку пра гэта было вядома».
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па праблемах гісторыі беларускага старажытнага і савецкага мастацтва і архітэктуры, у т.л. «Беларуская архітэктура» (Мінск, 1956), «Архітэктура і горадабудаўніцтва Беларусі» (Мінск, 1957, у аўтарскім калектыве).
ХК Нёман Гродна
«Нёман» — прафесійны хакейны клуб з горада Гродна, Беларусь. Заснаваны ў 1988 годзе. Выступае ў Беларускай экстралізе.
Вуліца Кірава (Гомель)
Вуліца Кірава (былая Магілёўская) — адна з галоўных вуліц горада Гомеля. Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы горада. Працягласць каля 3600 метраў.
Пачынаецца ля плошчы Працы, сканчаецца ля перакрыжавання Савецкая — Малайчука. Забудова вуліцы пачалася ў XVIII стагоддзі. Цяпер забудова самая разнастайная, месцамі прыватная 1-2 павярховая.
Ранейшыя назвы вуліцы: Магілёўская, Кааператыўная. У 1934 годзе пераназваная ў гонар С. М. Кірава.
Гарадскія шалі (Мінск)
Га­рад­скія ша­лі — памятны знак у Мінску, уста­ноў­ле­ны не­да­лё­ка ад гарадской ра­ту­шы, які свед­чыць пра атры­ман­не го­ра­дам Магдэбургска­га пра­ва ў 1499 го­дзе. Скульп­тур­ная кам­па­зі­цыя скла­да­ец­ца з фі­гур трох гара­джан, якія за­клю­ча­юць здзел­ку по­бач з вя­лі­кі­мі ша­ля­мі: адзін уз­важ­вае груз, дру­гі ад­дае ма­не­ты, трэ­ці пры­мае за­роб­ле­ныя гро­шы.
Памятны знак створаны скульптарам Аляксандрам Прохаравым і архітэктарам Сяргеем Багласавым усталяваны 2 красавіка 2014 года і з'яўляецца часткай праграмы гарадскіх улад па ўпрыгожванні гістарычнага цэнтра сталіцы творамі манументальна-дэкаратыўнага мастацтва. Мінск атрымаў Магдэбургскае права 14 сакавіка 1499 года па прывілею караля польскага і вялікага князя літоўскага Аляксандра Ягелончыка. Каралеўская грамата дазваляла мінчукам пабудаваць у горадзе ратушу, якая стала сімвалам гарадскога самакіравання. Апроч іншага, усталёўвалася важніца — мес­ца, дзе га­рад­скія ўла­ды пе­ра­важ­ва­лі та­ва­ры, якія пры­во­зі­лі­ся ў го­рад, і тыя, што іш­лі на экс­парт, — та­кім чы­нам ме­лі маг­чы­масць збі­раць з ганд­ля­роў па­да­ткі. Ме­на­ві­та пра гэ­ты гіс­та­рыч­ны факт і рас­па­вя­дае скульп­тур­ная кам­па­зі­цыя. Акра­мя та­го, уста­наў­лі­ва­ла­ся мерніца, якая ад­па­вя­да­ла еў­ра­пей­скай мет­рыч­най сіс­тэ­ме.
Азон
Азон — газ сіняга колеру з рэзкім пахам. Мадыфікацыя кіслароду, хімічная формула O3. Атрымліваецца дзеяннем разраду ці ультафіялетавага выпраменьвання на паветра.
Асноўная колькасць азону ў прыродзе знаходзіцца ў атмасферы Зямлі. Слой павышанай канцэнтрацыі азону знаходзіцца на вышыні 20—25 км, ён паглынае ультрафіялетавае выпраменьванне Сонца.
Тувэ Янсан
Тувэ Янсан (Tove Jansson;, , Фінляндыя — ) — фінская шведскамоўная пісьменніца і мастачка.
Творчасць
Напісала таксама шэраг твораў для дарослых: зборнікі апавяданняў «Дачка скульптара» (Bildhuggarens dotter, 1968), «Лялечны дом і іншыя гісторыі» (Dockskapet och andra berattelser, 1978), біяграфічную аповесць «Летняя кніга» (Sommarboken, 1972), раман «Горад сонца» (Solstaden, 1974).
Па-беларуску выйшлі асобныя аповесці Тувэ Янсан у перакладах Насты Лабады і Алесі Башарымавай.
Афонсу Энрыкіш (стадыён)
«Афо́нсу Энры́кіш» (Estádio D. Afonso Henriques) — футбольны стадыён у горадзе Гімарайнш, Партугалія. Стадыён належыць муніцыпалітэту горада Гімарайнш і выкарыстоўваецца футбольным клубам «Віторыя Гімарайнш» для правядзення сваіх хатніх матчаў. Размешчана арэна ў цэнтры горада, у некалькіх хвілінах хады ад галоўнай плошчы горада Торал.
Арэна названа ў гонар першага караля Партугаліі Афонсу Энрыкіша, які нарадзіўся ў горадзе Гімарайнш.
Стадыён быў пабудаваны ў 1930 годзе. У 2003 годзе ён быў рэканструяваны і пашыраны да чэмпіянату Еўропы па футболе па праекце архітэктара Эдуарду Гімарайнша. «Афонсу Энрыкіш» умяшчае 30 146 гледачоў, з якіх 452 — VIP-месцы і 120 месцаў для журналістаў. Арэна мае 30 выхадаў, што дазваляе эвакуіраваць 30 000 чалавек за 8 хвілін.
Смерць Міклаша Фехера
25 студзеня 2004 года «Бенфіка» прыехала ў Гімарайнш, каб згуляць з мясцовай камандай «Віторыя». Гульня транслявалася ў прамым эфіры, «Бенфіка» вяла з лікам 1:0; Міклаш Фехер, які выйшаў на замену, атрымаў жоўтую картку ў кампенсаваны час і раптам схіліўся сагнуўся ад болю, і затым паваліўся назад на спіну. Ігракі і персанал клуба спрабавалі дапамагчы Фехеру да прыезду хуткай медыцынскай дапамогі, але не змаглі - футбаліст памёр ад гіпертрафічнай кардыяміяпатыі.
Paragus
Paragus — род журчалак падсямейства.
Апісанне
Твар пад вусікамі без западзіны. Першы тэргіт брушка добра развіты, прыкметна выступае за шчыток; яго сублатэральная даўжыня складае 3/4 даўжыні другога тэргіта.
Віды
Падрод Afroparagus Vujić & Radenković, 2008
Падрод Pandasyopthalmus Stuckenberg, 1954
Падрод Paragus Latreille, 1804
Падрод Serratoparagus Vujić & Radenković, 2008
Віды, не ўключаныя ў падроды
Вараб’ёвы горы (станцыя метро)
«Вараб’ёвы горы» (да 12 мая 1999 года «Ленінскія горы») — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Размешчана на мяжы Гагарынскага раёна (ПЗАА), Хамоўнікаў (ЦАА) і Раменак (ЗАА); названа ад аднайменнага гістарычнага раёна. Адкрыта 12 студзеня 1959 года ў складзе ўчастка «Спартыўная» — «Універсітэт». Збудавана па ўнікальным спецпраекце ў ніжнім ярусе Лужнецкага метрамоста над ракой Масква, з’яўляецца першай у Расіі станцыяй метро, размешчанай на мосце над ракой.
Гісторыя
Станцыя метро «Ленінскія горы» была адкрыта 12 студзеня 1959 года ў складзе ўчастка Сакольніцкай лініі «Спартыўная» — «Універсітэт», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 55 станцый. Для патаннення будаўніцтва выкарыстоўваўся ўнікальны праект проложения лініі метрапалітэна па метрамосце, замест прапанаванага раней плана тунэля пад Масквой-ракой. Станцыя размяшчалася на ніжнім ярусе Лужнецкага метрамоста (збудаванага ў 1958 годзе), тым часам як па яго верхнім ярусе ажыццяўляўся аўтамабільны рух. На момант адкрыцця станцыя даўжынёй 282 метры і шырынёй 17,6 метраў была самай шырокай і працяглай у Маскоўскім метрапалітэне. Афармленне станцыі было простым: асфальтаваная падлога, слупы замест калон, простыя столевыя свяцільні замест люстраў, а асноўным акцэнтам служыла хвалявістае перакрыцце сярэдняга нефа. Будаўніцтва вялося з апярэджаннем, што прывяло да шэрагу памылак пры праектаванні. Для эканоміі металу і змяншэння шуму металічныя апоры былі заменены жалезабетоннымі, а для прадухілення застыгання бетону пры вядзенні прац у зімовыя месяцы ў сумесь быў дададзены нітрат натрыю, які справакаваў карозію металу. Іржавеючы, арматура павялічвалася ў аб'ёме, ствараючы ў плітах унутраны ціск, што бурыла іх і парушала гідраізаляцыю. 8 ліпеня 1959 года з-за моцнай залевы змяшаная з брудам вада працякала ў вестыбюль і цягнікі. У чэрвені 1960 года з 4-метровай вышыні пачалі абвальвацца дзюралевыя лісты карніза. З часам мост страціў 60% апорнай здольнасці, пасля пачаліся разбурэнні бетонных перакрыццяў 20 (паводле іншых дадзеных 25) кастрычніка 1983 года станцыя была зачынена для пасажыраў, з 1986 года цягнікі былі скіраваны па асобных мастах на ўласных апорах, збудаваных па абодва бакі ад асноўнага, а аўтамабільны рух па верхнім ярусе быў спынены з-за адсутнасці раўнацэннай аб'язной магістралі.
IC 5068
IC 5068 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аксана Вячаславаўна Гайдук
Аксана Вячаславаўна Гайдук (нар., в. Зорная, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI і VII скліканняў.
Біяграфія
Нарадзілася 6 лютага 1974 года ў в. Зорная Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыла Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію па спецыяльнасці «Будаўніцтва аўтамабільных дарог і аэрадромаў»; праходзіла навучанне ў Інстытуце дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працавала першым намеснікам генеральнага дырэктара дзяржаўнага вытворчага аб’яднання «Гаррамаўтадар Мінгарвыканкама».
З 2016 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
У 2019 годзе абрана дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VII склікання. З’яўляецца намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па жыллёвай палітыцы і будаўніцтве.
Член Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасці.
Асабістае жыццё
Замужам, мае сына.
Дзісенскі звон
Дзісенскі звон — помнік мастацкага ліцця. Адліты з бронзы 30 жніўня 1751 года ліцейшчыкамі Іванам, Сцяпанам і Максімам Сініцамі для царквы горада Дзісна. Вышыня каля 40 см, дыяметр 30 см. Аздоблены раслінным і хвалістым арнаментамі. Дата і фундацыйны надпіс размешчаны ў выглядзе фрызаў, імёны ліцейшчыкаў — на тулаве звона.
Знаходзіцца ў царкве горада Дзісна.
Гісторыя Албаніі
Гісторыя Албаніі налічвае не адну тысячу гадоў і цесна звязана з гісторыяй вялікіх цывілізацый і дзяржаў: Старажытных Грэцыі і Рыму, Візантыі, Асманскай імперыі. Незалежная Албанія з’явілася на палітычнай карце свету ў 1912 годзе і з таго часу неаднойчы змяняла форму ўлады і палітычны рэжым.
Сучасная тэрыторыя Албаніі, заселеная ілірыйцамі, у I тыс. да н.э. зведала ўплыў старажытнагрэчаскай цывілізацыі, затым ўваходзіла ў склад Рымскай Імперыі, далей — Візантыі, пад уладай якой у XII стагоддзі ўзнікла першае албанскае княства, з XV ст. уваходзіла ў склад Асманскай імперыі, а пасля Першай Балканскай вайны ў 1912 годзе абвясціла сваю незалежнасць. У 1939 годзе Албанскае каралеўства было захоплена фашысцкай Італіяй, якая стварыла дзяржаву «Вялікая Албанія», а ў 1943 годзе краіна стала пратэктаратам нацысцкай Германіі. У 1944 пасля выгнання фашыстаў была абвешчана сацыялістычная Албанская народная рэспубліка пад кіраўніцтвам Энвера Ходжы і Партыі працы. У эпоху камунізму Албанія перажыла шырокія сацыяльныя і палітычныя пераўтварэнні, а таксама ізаляцыю ад большай часткі міжнароднай супольнасці. У 1991 годзе аўтарытарны сацыялістычны рэжым быў зрынуты, пасля чаго паўстала сучасная албанская рэспубліка.
Старажытнасць
У старажытнасці тэрыторыя сучаснай Албаніі ўваходзіла ў склад Ілірыі, заселенай індаеўрапейскімі плямёнамі ілірыйцаў, якія пазней перамяшаліся са славянамі і фракійцамі. У 168 годзе да н.э. Ілірыя была заваявана Рымскай імперыяй і падзелена між правінцямі Далмацыя, Македонія і Мёзія. З 395 года тэрыторыя будучай Албаніі ўвайшла ў склад Усходняй Рымскай імперыі.
Асманскае панаванне
Каля 1435 года Албанскія княствы, следам за Сербіяй, зведалі нашэсце з боку Атаманскай імперыі. Некаторы час незалежнасць Албаніі атрымлівалася адстойваць Лежскай лізе на чале з князем Георгам Кастрыёці (Скандэрбегам), што стаў нацыянальным героем краіны. Пасля гібелі Скандэрбега надышлі пяць стагоддзяў турэцкага панавання. У гэты час албанскія феадалы актыўна пераходзілі ў іслам, каб захаваць свае маёнткі і багацце. Дзякуючы гэтаму албанскія арыстакраты часта займалі адказныя пасады на заваяваных славянскіх тэрыторыях Атаманскай імперыі.
Атрыманне незалежнасці
У XIX стагоддзі пачаўся нацыянальна-вызваленчы рух, а ў 1912 пасля паразы Турцыі ў Першая Балканскай вайна Албанскі Народны Кангрэс абвясціў незалежнасць Албаніі, прызнаную міжнародным супольніцтвам праз год. У 1913 годзе пад шум грымотаў Другой Балканскай вайны Грэцыя і Сербія няўдала паспрабавалі падзяліць Албанію паміж сабой. Падчас Першай сусветнай вайны Албанія паступова пераўтваралася ў княства і ў гэтым статусе знаходзілася да 1920 года.
Найноўшы час
У 1925—1939 гадах краінай кіраваў Зогу I, які пачынаў як прэзідэнт Албанскай рэспублікі. Пры ім 1 верасня 1928 года Албанія стала каралеўствам, а Зогу — каралём.
Другая сусветная вайна
16 красавіка 1939 года Албанія была заваявана фашысцкай Італіяй, а італьянскі кароль Віктар Эмануіл III быў абвешчаны албанскім каралём. Пасля нямецай акупацыі Югаславіі ў 1941 годдзе да албанскага пратэктарата былі далучаны Косава і заходняя частка Македоніі. На новых землях Албанія праводзіла актыўныю албанізацыю, у той час як Італія спрабавала італізаваць саму Албанію. У красавіку 1943 года краіна была занята нямецкімі войскамі. У 1943—1944 гадах у Албаніі разгарнуўся моцны антыфашысцкі камуністычны рух. У лістападзе 1944 партызанская Народна-вызвалечая армія Албаніі ўсталявала кантроль над усёй тэрыторыяй краіны. 28 лістапада 1944 года Албанія стала народнай рэспублікай пад кіраўніцтвам камуністычнай Албанскай партыі працы і яе кіраўніка Энвера Ходжа. 29 лістапада 1944 года Албанія была цалкам вызвалена з-пад акупацыі, ад таго часу гэты дзень святкуецца як Дзень вызвалення. Такім чынам, у Албаніі, як і ў Югаславіі, у адрозненні ад большасці краін Усходняй Еўропы, камуністы прыйшлі да ўлады без непасрэднага савецкага ўмяшальніцтва.
Камуністычная Албанія
Неўзабаве за ўладу з камуністычнымі сіламі паспрачаліся манархісты, але албанскія камуністы мелі поспех, дзякуючы дапамозе югаслаўскага кіраўніка Іосіпа Броз Ціта. Ціта, марачы аб стварэнні Вялікай Югаславіі, прапанаваў Албаніі і Балгарыі ўвайсці ў склад Югаславіі, але гэтыя планы не былі здзейснены. Пасля 1945 года сацыялістычная Албанія ўваходзіла ў савецкі блок. У 1946 годзе ЗША наклалі вета на ўступленне Албаніі ў склад Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, куды Албанія была прынята толькі 14 снежня 1955.
З 1960-х гадоў, пасля савецкіх палітычных рэформ у сярэдзіне 1950-х, Албанія пачала выходзіць з-пад кантролю СССР. У 1968 годзе Албанія асудзіла савецкую інтэрвенцыю ў Чэхаславакію і выйшла з Варшаўскага дагавора. З гэтага часу сваю знешнюю палітыку камуністычная Албанія кіравала на мааісцкі Кітай, атрымліваючы ад таго значную фінансавую дапамогу. Ад астатняга камуністычнага і ўсяго капіталістычнага свету Албанія была ізалявана. У 1974 годзе кітайская дапамога была значна скарочана, у 1978 годзе спынена, у тым ліку, з-за вострай крытыкі албанскім камуністамі кітайскіх палітычных рэформ.
Албанія стала першай краінай у свеце, якая абвясціла сябе атэістычнай краінай. У 1976 годзе назва краіны была зменена на Народная Сацыялістычная Рэспубліка Албанія. У 1970-х праводзіліся «чысткі» кіраўнічых кадраў. У канцы 1970-х гадоў, пасля смерці Маа Цзэдуна ў Кітаі, у Албаніі пачалася міжкланавая барацьба за ўладу, якая абвастрылася пасля смерці прэм'ер-міністра Мехмета Шэху, якога Ходжа абвінавачваў у шпіянажы. Увогуле, Албанія стала адзінай у паслясталінскай Усходняй Еўропе краінай, дзе моцна праявіліся рэцыдывы сталінізму.
Дэмакратычная рэспубліка
Смерць Ходжы ў 1985 годзе дала пачатак паступовай дэмакратызацыі краіны, напрыклад, грамадзянам дазволены выезд за мяжу (1990). У 1991 адбылася рэвалюцыя, у выніку якой сацыялістычны лад быў скасаваны і была абвешчана дэмакратычная (чацвёртая) рэспубліка. І ўсё адно ў 1991 годзе у выніку першых свабодных выбараў перамаглі камуністы. І толькі ўжо праз год іх адолелі дэмакратычныя сілы — быў выбраны першы некамуністычны прэзідэнт пасля 1945 года, С. Берыша.
У выніку эканамічнага крызісу ў студзені 1997 года адбыліся публічныя пратэсты супраць маштабных фінансавых махлярстваў, што перараслі ва ўзброеныя мяцежы ды анархію, а да ўлады прыйшла апазіцыя (Сацыялістычная партыя, яна ж былая камуністычная)). У краіну быў уведзены міратворчы кантынгент войск ААН (7 тысяч чалавек, красавік — жнівень 1997 года). У 1998 годзе назіраўся масавы прыток уцекачоў ад грамадзянскай вайны ў Косаве.
Праз восем гадоў, Сацыялістычная партыя страціла ўладу, і ў 2005 годзе на парламенцкіх выбарах перамаглі дэмакратычныя партыі. У 2009 годзе Албанія далучылася да НАТА. У 2009 годзе Албанія пачала працэдуру далучэння да Еўрапейскага Саюза. У 2011 годзе ў сталіцы Албаніі Тыране прайшлі акцыі пратэстаў супраць карупцыі дзейнага ўрада, у выніку трое дэманстрантаў загінулі. 23 чэрвеня 2013 года на чарговых парламенцкіх выбарах перамагла Сацыялістычная партыя на чале з мерам Тыраны Эдзі Рамам, яна ж атрымала парламенцкую большасць і на апошніх выбарах (2017).
Дайманд
Дайманд (з diamond — алмаз, дыямент) — шматзначны тэрмін.
Kuunkuiskaajat
Kuunkuiskaajat — фінскі фолк-гурт, якая спявае на фінскай мове. Назву групы можна перавесці як Гаворачыя шэптам з месяцам. Група была створана летам 2008 года, у яе склад увайшлі С'юзан Аха і Ёхана Віртанен. Абедзве ўдзельніцы да гэтага выступалі ў складзе групы «Värttinä».
У нацыянальным адборы ў Фінляндыі на Еўрабачанне 2010 у Нарвегіі «Kuunkuiskaajat» перамагла з песняй «Työlki ellää». За гэту песню прагаласавала 42 % тэлегледачоў. Фінляндыя ўдзельнічала ў 1-м паўфінале 25 мая 2010 года, але не выйшла ў фінал. Тады «Kuunkuiskaajat» заняла 11 месца, набраўшы 49 ачкоў і адстаўшы на 3 ачка ад Малдавіі.
Семяненя
Семяненя — прозвішча.
NGC 2469
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пашырэнне (праграмнае забеспячэнне)
Пашырэнне ў розным праграмным забеспячэнні — модуль, які падключаецца да асноўнай праграмы і пашырае (ці наадварот, што памяншае) яе функцыянальнасць. Як правіла, пашырэнні распаўсюджваюцца ў выглядзе архіваў з зыходным кодам на скрыптовай мове і/або мове разметкі. Пашырэнні могуць таксама дадаваць у праграму падтрымку дадатковых моў.
Прыклады праграм, якія падтрымліваюць пашырэнні
Вэб-браўзеры: Іншыя праграмы:
Пашырэнні і плагіны
Пашырэнні часта блытаюць з плагінамі. Плагін распаўсюджваецца як скампіляваны файл, як правіла ў выглядзе дынамічнай бібліятэкі, такім чынам, плагін, як правіла, платформа-спецыфічны. Пашырэнне звычайна можа працаваць на некалькіх платформах без змянення файла.
Нансен
Нансен — прозвішча.
Вяртанне Чорба
«Вяртанне Чорба» — зборнік апавяданняў і вершаў У. Сірына (Уладзіміра Уладзіміравіча Набокава), які быў апублікаваны ў 1929 годзе ў Берліне выдавецтвам «Слова» (рус. «Слово»), і названы так па аднайменнаму апавяданню. У арыгінальны тэкст зборніка ўвайшлі 15 апавяданняў і 24 вершы. Апавяданні (але без вершаў) былі рэпрынтна ўзнаўлены ў 1976 годзе выдавецтвам Ardis Publishers.
Крытыкі пра зборнік
«Разгортваючаяся сіла маладога таленту рвецца да непасрэдна дадзенаму, да ракі жыцця, бурлівай навокал. Але пастаўлены ў выключныя ўмовы, адарваны ад навакольнага быту і як бы прыпадняты над нім, Сірын развіў у сабе незвычайную праніклівасць <…> Пісьменнік ахоплены прагнай, няўтольнай цікаўнасцю пазнаць за ўяўнай лагічначцю і знешняй самавітасцю гэтага жыцця, яе ўнутраную сутнасць, часта парушаючую і лагічнасць, і самавітасць <…> Ёсць у неспакойнай цікаўнасці Сірына нейкая непакідальная яго ледзь насмешлівая ўсмешка, якая часам падаецца адлюстраваннем унутранага халадку. Яна патрэбна яму для захавання вастрыні зроку і тонкасці слыху, якія маглі б прытупіць „жаль і гнеў“. Уедліва ва ўсё ўнікаючы, упісваючыся ў жыццё, абмацваючы кожную дробязь, Сірын натыкаецца часцей на незразумелы быт, на непераваральныя яшчэ формы іншай культуры і, як карэнь горнай сасны, сустрэўшы камень, ён абыходзіць іх, сыходзячы ў глыбіню, у затоеныя падспудныя нізіны, над якімі не ўладны ні формы культуры, ні быт. Усе апавяданні, пачынаючы з першага — дзівоснага шэдэўра, які зусім не паддаецца пераказу і які даў назву ўсяму зборніку, — канчаючы апошнім („Жах“), аперыруюць псіхалагічным матэрыялам, які называюць агульначалавечым з прычыны немагчымасці прызнаць яго здабыткам аднаго народа або адной эпохі» (А. Савельеў [Савелій Шэрман]).
«Вершы Сірына адрозніваюцца такой жа дакладнасцю, стараннасцю, завостранасцю мовы, як і проза. Але то, што робіць тканіну празаічных твораў моцнай, уносіць ва ўмоўны матэрыял паэзіі залішнюю прамалінейнасць і сухасць. Вершы Сірына, пры ўсёй сваёй вобразнасці і тэхнічнай аддзеланасці, выклікаюць уражанне падкаванай рыфмамі рытмічнай прозы. У іх шмат разумовасці, добрасумленнасці, дакладнасці і вельмі мала сапраўднай паэтычнай паўнагучнасці» (Г. Х. [Герман Хахлоў]).
«Вершы „Вяртання Чорба“ ў большасці цудоўныя ўзоры рускага парнасізму; яны цудоўна ілюструюць адно з вельмі адметных уласцівасцей Набокава як пісьменніка, сказаўшыся так ярка ў яго прозе: незвычайную вастрыню бачання свету ў спалучэнні з умельствам знайсці зрокавым уражанням максімальна адэкватнае выяўленне ў слове» (Г. Струвэ).
Свята-Мікалаеўская царква (Благавічы)
Гісторыя
Царква была пабудавана ў другой палове XIX стагоддзя з цэглы на месцы храма 1797 года. У 1887 годзе пры ёй адкрыта царкоўнапрыходская школа. Царква перабудавана ў сярэдзіне 1960-х гадоў пад сялянскі клуб. У канцы XX стагоддзя адноўлена.
Архітэктура
Помнік эклектычнай архітэктуры з рысамі позняга класіцызму і псеўдарускага стылю. Крыжападобную планіровачную форму храма фарміруюць аднолькавыя па вышыні прытвор, трапезная, кубападобная малітоўная зала, бакавыя прыдзелы, паўкруклая апсіда з акруглымі рызніцамі. Над сяродкрыжжам узведзены нізкі васьмігранны барабан пад пакатым гранёным шатром, завершаным цыбулепадобным купалам. Над прытворам раней узвышалася шатровая званіца. Галоўны і бакавыя (у пазухах аб'ёмаў) уваходы аформлены арачнымі парталамі з трохвугольнымі франтонамі. Атынкаваныя фасады апяразаны прафіляваным карнізам з гарадковым фрызам, крапаваны вуглавымі шырынкавымі лапаткамі і паўкалонкамі. Прамавугольныя аконныя праёмы аформлены трохвугольнымі сандрыкамі, арачныя аконныя праёмы — архівольтамі. Унутры памяшканні аб'яднаны з цэнтральнай малітоўнай залай шырокімі арачнымі прасветамі, апсіду вылучае двух'ярусны драўляны іканастас.
Ліберальна-дэмакратычная партыя (Японія)
Ліберальна-дэмакратычная партыя (自由民主党), ЛДП —.