cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яанна Хмялеўская
Асабістае жыццё
Другі сын пані Яаны, Роберт, таксама ад'язджаў на заробкі ў Алжыр. Два разы быў жанаты, пасля чаго разам з другой жонкай і дачкой з'ехаў у Канаду і застаўся там жыць. Дачка Моніка нарадзілася ў другім шлюбе. Моніка мае адукацыю ў сферы IT, выйшла замуж за аднакурсніка, жыве ў Таронце. Часта разам з бабуляй (пані Яанай) падарожнічае па Францыі або гасцюе ў яе доме ў Польшчы.
Пані Яна вельмі любіць адпачываць у Францыі — на ўзбярэжжы Брэтані ў водалячэбніцах.
Тладыянта няпэўная
Тладыянта няпэўная  (Thladiantha dubia) — расліна роду сямейства, якая расце на расійскім Далёкім Усходзе і ў Паўночна-Усходнім Кітаі, дзе абмежавана культывуецца ў дэкаратыўных мэтах. Яна таксама інтрадукавана ў краіны Еўропы, ЗША і Канаду.
Біялагічнае апісанне
Тладыянта няпэўная — шматгадовая травяністая ўчэпістая двухдомная ліяна з адтапырана-валасістымі сцебламі і з сэрцападобным цэльнакрайнім, з вонкавага боку лямцавым лісцем. Плады, якія памерам і формай нагадваюць дробныя агуркі (3 х 7-8 см), да канца верасня чырванеюць, становяцца мяккімі і вельмі салодкімі. У мякаці заключана 40-100 цёмных насенін з цвердай лупінай.
Жыццё тладыянты няпэўнай цесна звязаная з яе апыляльнікам— маленечкай дзікай пчалой віду. Гэта насякомае з вечара залазіць у раскрыты бутон мужчынскай кветкі. Пераначаваўшы ў цяпле, пчолка на наступную раніцу пералятае да жаночай кветкі і пакідае прынесены пылок на лычык. Гэтая пчолка ніколі не наведвае бахчавыя культуры і, наадварот, свойскія пчолы, а таксама чмялі і восы, якія апыляюць агуркі, дыні і гарбузы, не заўважаюць кветак тладыянты няпэўнай. Мабыць, гэта акалічнасць і прывяла да таго, што ў тладыянты няпэўнай над насенным размнажэннем пераважае вегетатыўнае.
На кожным нізка нахіленым над зямлёй участку надземнага парастка і на ўсіх падземных парастках фармуецца ланцужок клубняў памерам 2-8 см, неядомых. Так як з кожнага клубня наступнай вясной выцягваецца новы парастак і пад зямлёй зноў вырастаюць злучаныя ў выглядзе ланцужкі клубні, то расліна на працягу некалькіх гадоў займае даволі вялікую плошчу (да 10-12 квадратных метраў), утвараючы густую і хутка павялічвальную ў аб’ёме групу.
Мацярдушка (значэнні)
Мацярдушка
Чабор звычайны (значэнні)
Чабор звычайны
Спіс аб’ектаў PGC (2462001—2463000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2462001—2463000)
Торбачнік пранізаналісты
Торбачнік пранізаналісты (Thlaspi perfoliatum) — від аднагадовых травяністых раслін роду сямейства.
Экалогія і распаўсюджанне
Сустракаецца ў Паўночнай Афрыцы, Еўропе, на Блізкім Усходзе і Сярэдняй Азіі. На тэрыторыі Расіі сустракаецца ў еўрапейскай частцы, Перадкаўказзі і Алтайскім краі.
Расце на камяністых схілах, скалах, у дарог, на лугах, сярод кустоў.
Батанічнае апісанне
Сцябло звычайна галінастае, голае, шыза-зяленае, вышынёй 5-35 см.
Лісце цэльнакрайняе або невыразна-зубчастае; прыкаранёвае чарашковае, зваротна-авальнае; сцяблае — даўгавата-авальнае, сцеблаабдымнае.
Пялёсткі даўгаватыя, даўжынёй 2,5—3 мм.
Стручкі зваротна-сэрцападобныя, даўжынёй 6-7 мм, шырынёй 4,5—6 мм, гнёзды 2-4-насенныя. Насенне карычневае, даўжынёй каля 1,25 мм, шырынёй да 1 мм.
Прадстаўнікі
У рамках віду вылучаюць некалькі падвідаў:
Таксанамічнае становішча
Від Торбачнік пранізаналісты ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Чабрэц
Чабрэц
Аварыя — дачка мянта
«Аварыя — дачка мянта» (Авария — дочь мента) — вострасюжэтная моладзевая драма рэжысёра Міхаіла Туманішвілі. Фільм зняты па сцэнары Юрыя Караткова на кінастудыі «Масфільм» у 1989 годзе.
Хірацука
Хірацука — асаблівы горад на паўднёвым усходзе Японіі, у прэфектуры Канагава. Плошча горада — 67,83 км², насельніцтва — 257 291 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 3793,17 чал./км².
Наталля Віктараўна Якубіцкая
Наталля Віктараўна Якубіцкая (нар. 22 верасня 1971, Смалявічы, Мінская вобласць, Беларуская ССР, СССР) — беларускі палітычны і дзяржаўны дзеяч, старшыня Мінскага абласнога Савета дэпутатаў з 2018 года, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 22 верасня 1971 года ў горадзе Смалявічы Мінскай вобласці.
Касцёл Божай Міласэрнасці (Асіповічы)
Касцёл Божай Міласэрнасці — каталіцкі храм у горадзе Асіповічах Магілёўскай вобласці.
Наталля Віктараўна Якубіцкая
Біяграфія
У 2007 годзе скончыла прыватную ўстанову адукацыі «Мінскі інстытут кіравання» па спецыяльнасці «Фінансы і крэдыт», у 2014 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».
Касцёл Божай Міласэрнасці (Асіповічы)
Гісторыя
Парафія, заснаваная ў ХХ стагоддзі, у савецкі час была ліквідавана. Існаваў касцёл, спраўляць набажэнствы прыязджалі ксяндзы з Бабруйска, Слуцка і іншых мясцін Беларусі. Апошнім быў ксёндз Малыніч.
Наталля Віктараўна Якубіцкая
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачала ў 1994 годзе эканамістам-фінансістам Крупскага каапнарыхтпрама Мінскай вобласці.
Касцёл Божай Міласэрнасці (Асіповічы)
Гісторыя
Парафія была адроджана толькі ў 90-х гадах XX стагоддзя. Спачатку была пабудавана капліца, а ў 1999 годзе распачалося будаўніцтва новага касцёла. Вялікі ўклад у будаўніцтва касцёла ўнеслі айцы францысканцы.
Наталля Віктараўна Якубіцкая
Біяграфія
У 1994—2007 гадах працавала на розных пасадах у СПК «Раніца-агра», участку «Світанак» РУСВП «Смалявіцкая бройлерная птушкафабрыка» Смалявіцкага раёна.
Касцёл Божай Міласэрнасці (Асіповічы)
Гісторыя
Касцёл быў адкрыты на Каляды ў 2005 годзе.
Наталля Віктараўна Якубіцкая
Біяграфія
З 2007 па 2008 гадах працавала ў Інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах па Заводскім раёне горада Мінска, камунальным унітарным прадпрыемстве «Упраўленне дарожна-маставога будаўніцтва і добраўпарадкавання Мінгарвыканкама».
З 2008 года па 2018 год працавала ў Смалявіцкім раённым выканаўчым камітэце: выконваючым абавязкі начальніка, начальнікам аддзела эканомікі, намеснікам старшыні па эканамічных пытаннях.
18 лютага 2018 года была выбрана дэпутатам Мінскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання па Пекалінскай выбарчай акрузе № 21. За яе кандыдатуру было пададзена 72,92 % (11 667 галасоў), пры яўцы выбаршчыкаў 70,71 %.
27 лютага 2018 года абрана старшынёй Мінскага абласнога Савета дэпутатаў.
15 сакавіка 2021 года ўвайшла ў склад Канстытуцыйнай камісіі, якая ў мэтах ажыццяўлення рэзалюцыі шостага Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
Вялікая паўвось
Вялікая паўвось — адна з галоўных характарыстык канічнага сячэння.
Эліпс
Найбольш відавочны геаметрычны сэнс мае вялікая паўвось эліпса: яна роўная палове дыяметра эліпса, як мноства пунктаў на плоскасці. Для эліпса вялікая паўвось — адрэзак, які злучае цэнтр эліпса з яго краем, праходзячы пры гэтым праз фокус.
Парабала
Парабалу можна атрымаць як граніцу паслядоўнасці эліпсаў, дзе адзін фокус застаецца нязменным, а іншы адсоўваецца неабмежавана далёка, захоўваючы \ell нязменным. Такім чынам a і b імкнуцца да бясконцасці, прычым a хутчэй, чым b.
Гіпербала
Вялікая паўвось гіпербалы складае палову мінімальнай адлегласці паміж дзвюма галінамі гіпербалы, на дадатным і адмоўным баках восі x (злева і справа адносна пачатку каардынат).
Даўжыня вялікай (
a
) і малой (
b
) паўвосей уваходзяць ва ўраўненне гіпербалы ў якасці параметраў: Калі выразіць вялікую паўвось праз факальны параметр \ell і эксцэнтрысітэт e, атрымаецца наступная формула: Прамая, якая змяшчае вялікую вось гіпербалы, называецца папярочнай воссю гіпербалы.
Туя гіганцкая
Туя гіганцкая (Thuja plicata) — від хвойных дрэў сямейства. Туя гіганцкая з’яўляецца самым буйным дрэвам у сваім родзе, якое пры добрых умовах росту можа дасягаць больш за 50 м, пры дыяметры ствала 2,5 м.
Апісанне
Цеплалюбівая расліна, падмярзае ў суровых зімовых умовах, пры вельмі нізкіх тэмпературах можа ўсохнуць. Дарослае дрэва адрозніваецца густой шчыльнай кронай, яго ніжнія галінкі пад уласным цяжарам звісаюць да самай зямлі. Лускападобная ігліца размешчана крыжападобна. Мае шырокія парасткі з ярка-зялёнымі і жоўтымі кончыкамі. У цэлым, туя мае пірамідальны выгляд.
Даўгавечная — дажывае да 500—800 гадоў (на радзіме). Лёгка размножваецца насеннем, тронкамі — дрэнна; формы прышчапляюць на сеянцах тыпавой формы або іншых відаў.
Распаўсюджанне
Радзіма — Ціхаакіянскае ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі ад Каліфорніі на поўнач да Аляскі і ад Арэгона на ўсход да Мантаны; у горы падымаецца да вышыні 2000 м над узроўнем мора. Яна даволі часта расце па берагах вадаёмаў, рэк і балот, любіць вільготныя месцы.
Выкарыстанне
З даўніх часоў у народнай медыцыне выкарыстоўваюць маладыя парасткі гэтага расліны для лячэння цыстыту, захворванні печані і пры жоўцевакаменнай хваробы. Алей туі мае шырокі спектр прымянення ў лячэбных мэтах, а гэтак жа для араматызацыі асвяжальнікаў паветра і дэзадарантаў. Акрамя таго, такія дрэвы незаменныя ў ландшафтных дызайнах, пры стварэнні алей, жывых сцен і платоў. Дзякуючы непераборлівасці і ўстойлівасці да гарадскіх умоў выкарыстоўваюць тую і пры азеляненні гарадоў.
Чабор Леві
Чабор Леві (Thymus odoratissimus) — від раслін сямейства, які расце ў Еўропе.
Апісанне
Гэтыя паўзучыя (укараняюцца ў вузлах) шматгадовыя расліны дасягаюць вышыні 10-20 см. Карані з’яўляюцца другаснымі ад карэнішча. Кеткі сустракаюцца толькі на бакавых галінках, якія тырчаць на парастках. Парасткі з чатырохвугольным папярочным перасекам, паверхня пакрыта доўгімі валасінкамі 0.8-1.0 мм. Сядзячае лісце ўздоўж сцябла размешчана процілегла. Форма можа быць строга эліптычнай або ланцэтна-лапаткавай. Суадносіны паміж шырынёй / даўжынёй вагаецца ад 1:3 да 1:3.5. Лісце ўздоўж сцябла больш-менш аднолькавае; паверхня раснічастая са слабымі жылкамі. Суквецці сферычна-яйкападобнай формы ўтвараюцца кветкамі, сабранымі ў кольцы. Прыкветкі суквецця падобныя на лісце. Даўжыня кветак: 4-6 мм. Чашачкі і вяночак 5-лісточкавыя. Колер вяночка ад ружовага да фіялетавага. Тычынак чатыры. Цвіце ў маі — жніўні. Плод — схізакарпій, складаецца з 4 сухіх часціц.
Распаўсюджанне
Еўропа: Аўстрыя з Ліхтэнштэйнам, Балгарыя, Чэхія, Славакія, Францыя, Швейцарыя, Венгрыя, былая Югаславія, Польшча, Румынія, Украіна.
Ліпа лямцавая
Батанічная характарыстыка
Кара цёмна-шэрая. Крона густая, шырока пірамідальная. Парасткі і пупышкі з густым, серабрыста-белым апушэннем. Лісце амаль круглявае, зверху зялёнае, знізу з белай лямцавай аблямоўкай. Хвосцік тоўсты, з лямцавай аблямоўкай. Кветкі жоўта-белыя, сабраны па 7-10 штук, духмяныя, распускаюцца ў ліпені-жніўні. Плод — арэшак з дравяністым каляплоднікам, яйкападобны, ледзь рабрысты, з лямцавай аблямоўкай, таўстасценны.
Распаўсюджанне
Натуральна расце на Балканах, у Заходняй Украіне, Малдавіі, Малой Азіі. Цеплалюбная, ценевынослівая, незімастойкая, сярэдне патрабавальная да ўрадлівасці глебы, дэкаратыўная расліна. Вырошчваюць у садах і парках.
Выкарыстанне
Меданос. Адвар кветак ліпы выкарыстоўваюць як патагонны і жарапаніжальны сродак.
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2012
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2012 года (афіцыйная назва — UEFA EURO 2012™ Poland-Ukraine; звычайна завуць «Еўра-2012») — 14-ы чэмпіянат Еўропы, футбольны турнір сярод еўрапейскіх краін, які праводзіцца раз у чатыры гады пад эгідай УЕФА. Фінальную частку турніру прымалі сумесна Украіна і Польшча, матчы пачаліся гульнёй адкрыцця 2012 года ў Варшаве і завяршыліся  2012 года фінальнай гульнёй у Кіеве.
Гэта трэці турнір у гісторыі еўрапейскіх нацыянальных футбольных першынстваў, гаспадарамі якога былі дзве краіны. Першым стаў чэмпіянат Еўропы 2000 года, праведзены ў Бельгіі і Нідэрландах, другім — чэмпіянат Еўропы 2008 года, праведзены ў Аўстрыі і Швейцарыі.
Торыліс
Торыліс (Torilis) — род кветкавых раслін сямейства. Прадстаўнікі роду з’яўляюцца выхадцамі з Еўразіі і Паўночнай Афрыкі, але былі прадстаўлены на іншых кантынентах. даволі шырока распаўсюджаны ў Паўночнай Амерыцы, але сутыкаецца са скарачэннем колькасці папуляцыі ў Вялікабрытаніі.
Віды
Некаторыя віды:
Аб’янэ
Аб'янэ́ (перс. ابیانه "Чырвонае паселішча") - вёска ў Цэнтральным Іране, не далёка ад горада Кашана. Вядомы культурна-этнаграфічны і турыстычны цэнтр.
Гісторыя
Аб'янэ лічыцца адным з самых старажытных населеных пунктаў Ірана і існуе не меней за 2000 гадоў. Мясцовыя жыхары доўгі час захоўвалі традыцыі зараастрызму. Толькі ў прамежку часу паміж XVI - XVIII ст. прынялі іслам.
У 1975 г. вёска трапіла ў спіс нацыянальнай спадчыны Ірана як культурны аб'ект. У 2007 г. - у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спадчына
У вёсцы Аб'янэ захоўваецца традыцыйны стыль сельскіх пабудоў Цэнтральнага Ірана. Рэшткі сярэднявечнага ваеннага ўмацавання, а таксама арыгінальная мячэць. Мясцовыя жыхары працягваюць традыцыі ручнога ткацтва. Жанчыны апранаюцца ў традыцыйныя строі. Для турыстаў праводзяцца экскурсіі. Пашырана вытворчасць сувенірнай рамеснай прадукцыі.
З 2005 г. у вёсцы праводзяцца міжнародныя археалагічныя даследаванні.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Багданава)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Багданава Валожынскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія згадваецца з 1550 года. Цяперашні будынак быў узведзены з белай сілікатнай цэглы ў 1996 годзе. 29 верасня 1999 года ва ўрачыстай абстаноўцы новы храм быў асвечаны біскупам Гродзенскай дыяцэзіі Аляксандрам Кашкевічам, якому дапамагалі ксёндз з Ліды Вінцэнт Лісоўскі і айцец-францішканец з Гальшан Станіслаў Садоўскі.
Архітэктура
Храм мае Т-падобны ў плане аб’ём, фасады якога вырашаны ў адкрытай муроўцы сілікатнай цэглай. Плоскасны фасад завершаны трохвугольным франтонам, вылучаны драўляным прытворам пад двухсхільным пакрыццём і рамбічнай люкарнай над ім. Бакавыя фасады расчлянёны высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі і лапаткамі ў прасценках. Бакавыя двухпавярховыя прыдзелы прызначаны для пакояў настаяцеля. У малітоўную ашаляваную залу выступае антрэсоль хораў з драўлянай балюстрадай.
Перад касцёлам пастаўлена драўляная чатырохгранная двух’ярусная шатровая брама-званіца.
Пастка для адзінокага мужчыны
«Пастка для адзінокага мужчыны» (Ловушка для одинокого мужчины) — мастацкі фільм, камедыйны дэтэктыў па матывах аднайменнай п’есы Рабэра Тома
Сюжэт
Даніэль Корбан звяртаецца да камісара паліцыі з нагоды знікнення сваёй жонкі Элізабэт. Праз некалькі дзён мадам Корбан вяртаецца дадому ў суправаджэнні мясцовага кюрэ. Але ашаломлены яе з’яўленнем Даніэль не жадае прызнаваць у ёй сваю законную жонку, лічачы гэтую жанчыну самазванкай, якая прэтэндуе на яго маёмасць. Ніхто не можа пацвердзіць словы Даніэля — абвянчаліся яны нядаўна і ў ціхім, далёкім мястэчку. Нечакана з’яўляецца мастак-выпівоха па мянушцы Татка Мерлуш, які быў выпадковым сведкам на вяселлі Даніэля і Элізабэт. За ўзнагароджанне ён гатовы апісаць знешнасць сапраўднай Элізабэт, але самазваная «жонка» страляе ў Мерлуша, абвінаваціўшы Даніэля ў забойстве мастака. Выкліканая камісарам у якасці сведкі Медсястра Івон Берта, якая аказвала раней Элізабэт медыцынскія паслугі, непрыхавана гандлюе сваімі паказаннямі, прапаноўваючы прызнаць ці не прызнаць самазванку ў залежнасці ад таго, хто заплаціць ёй буйную суму. У рэшце рэшт, Даніэль губляе самакантроль і прызнаецца, што сапраўдная Элізабэт мёртвая, а цела знаходзіцца ў горным патоку ў лесе Шамуа.
У фінале камісар паліцыі тлумачыць, што ён з’яўляецца пастаноўшчыкам разыгранага спектакля, мэта якога-прымусіць Даніэля Корбана прызнацца ў забойстве жонкі. На самай справе цела Элізабэт было знойдзена, і камісар адразу западозрыў ў забойстве яе мужа. Аднак замест руцінных допытаў ён абраў нетрывіяльны спосаб. Муж і жонка акцёры Тарке згулялі ролі кюрэ і Элізабэт. Былі задзейсненыя і сапраўдныя сведкі — мастак-выпівоха Поль Брысар і медсястра Івон Берта. У выніку злачынец трапіў у пастку.
Сярэдняя школа № 4 (Мінск)
Знаходзіцца на вуліцы Чырвонаармейскай. Будынак навучальнай установы, узведзены ў 1936 годзе, ахоўваецца дзяржавай як помнік архітэктуры. У 2018 годзе была прызнана найлепшай сярэдняй школай у горадзе Мінску па выніках гарадскога конкурсу «Найлепшыя ўстановы адукацыі 2018 года». Адукацыйная сістэма школы заснавана на асабова-арыентаваным падыходзе ў навучанні і выхаванні вучняў у межах рэалізацыі праграмы «Сталічная адукацыя».
Гісторыя
Паводле архіўных звестак, у 1906 годзе была адчынена Мінская прыватная з правамі ўрадавай мужчынская гімназія З. П. Зубакіна і К. В. Фальковіча (у некаторых крыніцах — «філалагічная гімназія»), якая знаходзілася на месцы цяперашняга будынка гістарычнага факультэта БДУ на вуліцы Скобілеўскай, 8 у даходным доме, які належаў Іосіфу Маісеевічу Падвальнаму.
У 1918 годзе гімназія была рэарганізавана ў 4-ю школу другой ступені, а ў 1921 годзе атрымала статус сямігадовай. У 1934 годзе школе было прысвоена імя С. М. Кірава, а з 1936 года ўстанова атрымала ў сваё распараджэнне будынак па вуліцы Чырвонаармейскай, 11. Ён быў спраектаваны ў рамках праграмы новай забудовы вуліцы Кірава, разам з узведзеным у той жа перыяд Домам Піянераў і комплексам Ленінскай бібліятэкі, па праекце архітэктара Герасіма Якушкі. Падчас Другой сусветнай вайны школа была цалкам знішчана. У 1979 годзе яна была рэканструявана, да галоўнага корпуса быў прыбудаваны 6-павярховы аб’ём па праекце архітэктараў B. Каракі і В. Шалкоўскага, і такім чынам установа атрымала статус школы з музычным ухілам. З 2009 года музычныя прадметы вывучаюцца на факультатыўных занятках.
Музычная плынь
З 1979 года школа носіць статус установы з музычным (інструментальным) ухілам. На сягонняшні дзень на музычным аддзяленні працуюць 52 педагогі і канцэртмайстры, з якіх 24 педагогі маюць вышэйшую катэгорыю, 20 — першую катэгорыю, 1 — другую катэгорыю.
У рамках фестывалю-конкурсу «Спадчына» у сценах школы адбываецца рэспубліканскі фестываль імя І. Дабравольскага. Лекцыі выкладчыкаў школы наведваюць слухачы курсаў АПА. На музычных аддзяленнях праходзяць практыку студэнты Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка.
Школьная тэлестудыя
У школе з 1981 года паспяхова працуе школьнае тэлебачанне. За гады існавання тэлецэнтра накоплены вялікі аўдыё і відэаматэрыял па ўсіх вучэбных прадметах. Знята шмат дакументальных фільмаў і тэлеперадач. Тэлецэнтр дазваляе трансляваць тэлеперадачы ў любы кабінет школы па трох каналах. Шырока выкарыстоўваецца і школьнае радыё: транслюцца абвесткі, радыёперадачы, музычныя перапынкі.
Ужо з 1980 года, калі ў школе яшчэ не было тэлецэнтра, а працаваў толькі кінагурток, фільмы школы прымалі ўдзел у абласных і рэспубліканскіх конкурсах аматарскага кіно і былі ўзнагароджаны дыпломамі і прызамі. Удзельнікі школьнага кінагуртка, а пазней — кінастудыі «Жураўлік» неаднаразова прымалі ўдзел у перадачы Беларускага тэлебачання «Мы і наша кінакамера».
Спіс тэлефільмаў, якія прымалі ўдзел у Нацыянальных фестывалях аматарскіх і студэнцкіх фільмаў і былі узнагароджаны дыпломамі:
Ігравы фільм «Экспромт» быў прызнаны найлепшым фільмам VII Нацыянальнага фестывалю любіцельскіх і студэнцкіх фільмаў у 2002 годзе. А ў 2007 годзе на 1-ым адкрытым гарадскім моладзевым фестывалі відэаролікаў «Кінагрань» у намінацыі «Мой Мінск» перамогу атрымала праца вучаніцы школы № 4 Марыі Курачовай «Горад майго спакою».
Педагагічны калектыў
Педагагічны калектыў школы — гэта больш за 150 настаўнікаў, сярод якіх 4 выдатніка адукацыі Рэспублікі Беларусь, 49 педагогаў вышэйшай катэгорыі, 53 педагога першай катэгорыі, выкладчыкі ВНУ і Беларускай Дзяржаўнай акадэміі музыкі.
За перыяд існавання школы яе ўзначальвалі дырэктары А. Н. Станкевіч, В. М. Струсевіч, В. П. Пушкарэвіч, І. Ф. Крук, Л. І. Жыліна, В. К. Фінкевіч, Л. К. Дарафеева, В. А. Новікава, А. П. Цэдрык. З 1997 года школу ўзначальвае дырэктарка Тамара Арсенцьеўна Бурдыка.
У ліку настаўнікаў школы былі ўдзельнікі Вялікай Айчыннай вайны: Уладзімір Мікалаевіч Вярбіцкі, Георгій Ільіч Масюк, Мая Мікалаеўна Рэзаноўская, Елізавета Аляксандраўна Сакалоўская. Працавалі заслужаныя настаўнікі БССР: Анастасія Сафронаўна Бельская, Надзея Паўлаўна Гаўрусейка, Валянціна Казіміраўна Кісялёва. 18 настаўнікаў былі ззнагарожданы знакам «Выдатнік народнай адукацыі БССР»: Людміла Канстанцінаўна Дарафеева, Зінаіда Сяргееўна Хадасевіч, Серафім Серафімавіч Апанасік, Ніна Іванаўна Казак, Надзея Емяльянаўна Давідовіч, Уладзімір Самойлавіч Брандабоўскі, Клара Львоўна Новікава і іншыя. Некалькі настаўнікаў школы былі ўзнагароджаны Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР і Міністэрства асветы СССР, 25 настаўнікаў — Ганаровымі граматамі Міністэрства асветы БССР.
Супрацоўніцтва
Школьны тэлецэнтр супрацоўнічае з філалагічным факультэтам БДУ. Супольна са студэнтамі факультэта быў створаны тэлефільм «Настаўнік, якога чакаюць дзеці». Запісаны сустрэчы студэнтаў філалагічнага факультэта з пісьменнікамі і паэтамі Беларусі: Іванам Навуменка, Янкам Брылём, Нілам Гілевічам, Рыгорам Барадуліным, драматургам Аляксеем Дударавым і іншымі. Сустрэча з Іванам Шамякіным адбылася літаральна ў апошні год яго жыцця. На аснове гэтых матэрыялаў робяцца перадачы для паказвання вучням на ўроках беларускай літаратуры. У жніўні 2007 года была скончана праца над тэлефільмам «Спадчына», які прысвечаны 125-годдзю з дня нараджэння Янкі Купалы і Якуба Коласа.
Спіс аб’ектаў PGC (2463001—2464000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2463001—2464000)
Халакост у Пружанскім раёне
Халакост у Пружа́нскім раёне — сістэматычнае праследаванне і вынішчэнне габрэяў на тэрыторыі Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці акупацыйнымі ўладамі нацысцкай Германіі і калабарацыяністамі ў 1941—1944 гадах падчас Другой сусветнай вайны, у рамках палітыкі «Канчатковага вырашэння габрэйскага пытання» — састаўная частка Халакосту ў Беларусі і Катастрофы еўрапейскага габрэйства.
Генацыд габрэяў у раёне
Для ажыццяўлення палітыкі генацыду і правядзення карных аперацый адразу ўслед за вайскамі ў раён прыбылі карныя падраздзяленні войскаў СС, айнзацгрупы, зондэркаманды, таемная палявая паліцыя (ГФП), паліцыя бяспекі і СД, жандармерыя і гестапа. Практычна адразу яны аддзялялі габрэяў ад астатніх жыхароў і забівалі іх альбо заганялі ў гета ў рамках ажыццяўлення канчатковага вырашэння габрэйскага пытання.
Ва ўсіх буйных вёсках раёна былі раённыя ўправы і паліцэйскія гарнізоны з калабарацыяністаў. Яшчэ да восені 1941 года ва ўсіх населеных пунктах раёна былі старасты.
Акупацыйныя ўлады пад страхам смерці забаранілі габрэям знімать жоўтыя латы ці шасціканцовыя зоркі (апазнавальныя знакі на вопратцы), выходзіць з гета без спецыяльнага дазволу, мяняць месца пражывання і кватэру ўнутры гета, хадзіць па тратуарам, карыстацца грамадскім транспартам, знаходзіцца на тэрыторыі паркаў і грамадскіх месцаў, наведваць школы.
Ужо з першых дзён акупацыі раёна немцы пачалі забіваць габрэяў. Гэткія «акцыі» (такім эўфемізмам гітлераўцы клічылі арганізаваныя імі масавыя забойствы) паўтараліся мноства разоў у многіх месцах. Напрыклад, былі 30 габрэяў з Шарашова, якія да 1942 года хаваліся ў Белавежскай пушчы.
Многія габрэі ў Пружанскім раёне былі забіты падчас карнай аперацыі нацыстаў «Прыпяцкае балота» (Pripiatsee) ці «Прыпяцкі марш», якая праводзілася з 19 ліпеня па 31 жніўня 1941 года. План гэтай аперацыі быў распрацаваны ў штабе войскаў СС пры рэйхсфюрары СС Гімлеры і ставіў мэтай адпрацоўку і правядзенне першых масавых забойстваў габрэяў вайскамі СС на тэрыторыі Беларусі. Непасрэднымі выканаўцамі аперацыі былі кавалерыйская брыгада СС, а таксама 162-я і 252-я пяхотныя дывізіі пад агульным кіраўніцтвам найвышэйшага начальніка СС і паліцыі тылу групы армій «Цэнтр» групенфюрара СС Бах-Зелевского (Целевского).
У тых населеных пунктах, дзе габрэяў забілі не адразу, іх трымалі ва ўмовах гета аж да поўнага знішчэння.
За час акупацыі, якая працягвалася да 17 ліпеня 1944 года, габрэі Пружанскага раёна былі практычна поўнасцю вынішчаны.
Гета
Немцы, реалізоўваючы нацысцкую праграму вынішчэння габрэяў, стварылі на тэрыторыі раёна 5 гета.
Гета ў Канстанцінава
Вёска Канстанцінава была акупаваная часткамі вермахта ўлетку 1941 года.
У вёсцы (мясцовыя жыхары называлі яе гэтакжа «калонія Канстанцінава») да вайны налічвалася 35 габрэйскіх і 6 беларускіх двароў, і насельніцтва складалася з прыкладна 184 габрэяў і 35 беларусаў. Гета ў вёсцы праіснавала да кастрычніка (2 лістапада) 1942 (да восені 1943) года, калі немцы пераправілі габрэяў спачатку ў Ружаны, а затым у Ваўкавыск, дзе ўсіх растралялі. Габрэйскія дамы ў вёсцы засталіся цэлымі.
У ліпені 1944 года пры адступленні немцы спалілі Канстанцінава і вёску Воля, якая знаходзіцца побач. Вёска Канстанцінава пасля вайны не была аднаўлена, а яе тэрыторыя (прынамсі каля паловы) лічыцца цяпер вёскай Воля (цяпер Ружанскага сельсавета). На месцы колішняй вёскі ля дарогі ўсталявана пліта з тэкстам: «У гэтым урочышчы была вёска Канстанцінава. У 1944 годзе яна была спалена, а насельніцтва растраляна фашыстамі».
Гета ў Лыскава
Па дадзеных НДК (акт № 5 ад 10 студзеня 1945 года), гета ў вёсцы Лыскава (Зеляневіцкі сельсавет) праіснавала да 2 лістапада 1942 года.
Першае масавае забойства габрэяў у Лыскава было праведзенае 1 ліпеня 1942 года, забітыя былі пахаваныя у брацкай магіле ў вёсцы Баяры (Зеляневіцкі сельсавет).
2 лістапада 1942 года габрэяў мястэчка, якія яшчэ засталіся жывымі, сагналі на кірмашную плошчу, дзяцей пагрузілі на падводы, а дарослых пагнали пехатой у Ваўкавыск, забіваючы тых, хто адставаў па дарозе. Кіраваў арганізацыяй і падрыхтоўкай да вынішчэння гета камісар вёскі Элерт. У Ваўкавыску асуджаных людзей непрацяглы час пратрымалі за драцяным абгароджваннем пад адкрытым небам, а потым растралялі — усяго 654 чалавекі).
Апублікаваны няпоўны спіс забітых у Лыскава габрэяў.
Выпадкі ўратавання і «Праведнікі народаў свету»
У Пружанскім раёне сем чалавек былі удастоены ганаровага звання «Праведнік народаў свету» ад ізраільскага мемарыяльнага інстытута «Яд ва-Шэм» «у знак найглыбейшай удзячнасці за дапамогу, аказаную габрэйскаму народу ў гады Другой сусветнай вайны»:
Памяць
У 1 кіламетры да паўночнага захаду ад Ружанаў, у лесе, ўсталёваны помнік на брацкай магіле габрэяў, падпольшчыкаў і савецкіх вайсковых вязнаў. У 1965 годзе на гэтай магіле быў усталяваны абеліск у памяць аб забітых ружанскіх габрэях.
Помнікі ахвярам генацыду габрэяў усталёваны у Лінава, Аранчыцах і ў Белавежскай пушчы — габрэям з Шарашова.
Апублікаваны няпоўныя спісы габрэяў загінутых Пружанскага раёна[13].
Эліі
Эліі (gens Aelia) — старажытнарымскі плебейскі род, які існаваў прынамсі з 5 ст. да н.э. да 3 ст. н.э. Розныя прадстаўнікі роду насілі кагномены Ламія, Бала, Сеян, Пет і інш., і часта карысталіся прэноменамі Публій, Секст, Квінт і Луцый.
Торыліс японскі
Торыліс японскі (Tórilis japónica) — еўраазіяцкая і паўночнаафрыканская расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая або двухгадовая травяністая расліна вышынёй ад 40 да 100 см. Корань верацёнападобны. Сцябло ад аснавання галінастае, тонкарабрыстае. Кветкі белыя, у парасонах.
Сідэрычны перыяд
Сідэрычны перыяд абарачэння (ад sidus, зорка; род. склон ) — адрэзак часу, у якім нейкае нябеснае цела-спадарожнік здзяйсняе вакол галоўнага цела поўны абарот. Паняцце «Сыдэрычны перыяд звароту» прымяняецца да целаў, якія абарочваюцца вакол Зямлі — Месяца (Сідэрычны месяц) і штучных спадарожнікаў, а таксама планет, камет і інш., што абарочваюцца вакол Сонца
Сідэрычны перыяд таксама называюць годам. Напрыклад, меркурыянскі год, юпітэрыянскі год, і г. д.
Андрэс Мануэль Лопес Абрадор
Андрэс Мануэль Лопес Абрадор (Andrés Manuel López Obrador; нар., Макушпана, штат Табаска) — мексіканскі палітык, кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2006, 2012 і 2018 года. Прэзідэнт Мексікі з 1 снежня 2018 года.
Біяграфія
Навучаўся ў Нацыянальным аўтаномным універсітэце Мексікі па спецыяльнасці «паліталогія і публічнае кіраванне». Пачаў палітычную кар’еру ў кіруючай Інстытуцыянальна-рэвалюцыйнай партыі. У 1988 годзе перайшоў у новы левы рух Corriente Democrática, заснаваны Куатэмокам Кардэнасам, які ў наступным годзе быў пераўтвораны ў Партыю дэмакратычнай рэвалюцыі (Partido de la Revolución Democrática), якая займала больш радыкальную пазіцыю, чым Інстытуцыянальна-рэвалюцыйная партыя. У 2000—05 гадах узначальваў Федэральную акругу Мехіка (фактычна гэта пасада мэра Мехіка без уліку прыгарадаў). На гэтай пасадзе Абрадор актыўна садзейнічаў вырашэнню сацыяльных і транспартных праблем. У 2006 годзе быў кандыдатам на прэзідэнцкіх выбараў ад ПДР. Яго галоўны канкурэнт Феліпэ Кальдэрон атрымаў 15 000 284 (35,89 %) галасоў, Абрадор — 14 756 350 (35,31 %), аднак яго прыхільнікі адмовіліся прызнаць вынікі, бо пасля падліку 90 % бюлетэняў Абрадор меў перавагу каля 1 %. Паколькі мексіканскае заканадаўства не прадугледжвае другога тура, Кальдэрон быў абвешчаны прэзідэнтам. У абставінах распачатай прыхльнікамі ПДР «кактусавай рэвалюцыі» Абрадор быў абвяшчаны альтэрнатыўным прэзідэнтам, аднак хутка ён прызнаў сваю паразу.
У 2011 годзе Кальдэрон абвясціў пра жаданне ўдзельнічаць у выбарах 2012 года.
Карныя аперацыі нямецкіх акупацыйных улад
Ка́рныя аперацыі нямецкіх акупацыйных улад — сукупнасць ваенных, рэпрэсіўных, эканамічных і палітычных акцый, мэтай якіх з'яўлялася знішчэнне партызанскага руху, заняволенне і знішчэнне насельніцтва і захоп маёмасці на акупіраванай тэрыторыі ў час Вялікай Айчыннай вайны. З'яўляліся неад'емнай часткай нямецка-фашысцкага акупацыйнага рэжыму.
222 альбомы беларускага року
«222 альбомы беларускага року і ня толькі…» — публіцыстычнае выданне беларускіх рок-журналістаў Вітаўта Мартыненкі і Анатоля Мяльгуя, у якім поўна адбіваецца гісторыя нацыянальнай папулярнай музыкі, пададзеная ў жанры рэцэнзій. Кніга расказвае пра альбомы беларускіх гуртоў, што выходзілі не толькі ў Беларусі, але і ў ЗША, Польшчы, Расіі, Францыі, Нямеччыне і Вялікабрытаніі ад 1930-х гадоў да сучаснасці. Стылістыка мовы і папулярнасць тэмы робяць гэтую кнігу цікавай для шырокага кола чытачоў, акрамя гэтага кніга стала даведачным матэрыялам для арганізатараў школьных музычных конкурсаў, імпрэзаў, для журналістаў музычнага профілю і радыё-дыджэяў.
Карныя аперацыі нямецкіх акупацыйных улад
На тэрыторыі Беларусі карныя аперацыі праводзіліся з першых дзён вайны.
Вялікі перапынак
«Вялікі перапынак» (Большая перемена) — савецкі чатырохсерыйны мастацкі тэлевізійны фільм, зняты ў 1972—1973 гадах рэжысёрам Аляксеем караневым па матывах аповесці Георгія Садоўнікава «іду да людзей». Прэм’ера фільма на ТБ адбылася 29 красавіка 1973 года.
Сюжэт
Самалюбства Нестара Пятровіча Северава, маладога гісторыка, ганарлівага сваімі, як ён думае, глыбокімі ведамі, абражана тым, што на ўступным экзамене ў аспірантуру яго абыйшла любімая дзяўчына Паліна. У прыкрасці ён парывае з Палінай і сыходзіць у добраахвотную «спасылку» — настаўнікам у вячэрнюю школу. Он становіцца класным кіраўніком 9 «а». Аказалося, што выкладаць школьныя дысцыпліны вельмі розным дарослым людзям, большасць з якіх старэйшыя за самога выкладчыка, не так-то проста, асабліва калі некаторыя з іх не хочуць вучыцца. Некаторыя дарослыя, здавалася б, вучні дастаўляюць свайму класнаму кіраўніку масу клопатаў. У давяршэнне да ўсіх праблем, у новага настаўніка улюбляецца вучаніца Нэлі Леднева, бацька якой вучыцца ў тым жа класе.
Казлабарод беларускі
Казлабаро́д беларускі, казлабарод літоўскі (Tragopogon bjelorussicus)  — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Двухгадовая травяністая расліна вышынёй 30—60 см. Сцябло прамастойнае, рабрыстае. Лісце простае, суцэльнае, з гладкім краем і завостранай верхавінкай, сядзячае, чаргаванае па даўжыні сцябла. Кветкавыя кошыкі жоўтага колеру. Плод — рабрыстая сямянка з доўгім носікам.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны на тэрыторыі Беларусі, Літвы, Украіны. Святлолюбівая расліна, ксерафіт, мезафіт і мезатроф. Цвіце ў чэрвені.
Тафільдыя чашачкавая
Тафільдыя чашачкавая, тафільдыя чашакветкавая (Tofieldia calyculata) — кветкавая травяністая расліна роду сямейства, распаўсюджаная ў Еўропе. Этымалогія: καλυξ — «кубачак», ula — памяншальны суфікс, atus — суфікс, паказвае на прыналежнасць або падабенства чаго-небудзь.
Апісанне
Шматгадовая расліна 10—35 см вышынёй. Расліна з кароткім карэнішчам. Сцябло прамое, амаль бязлістае (2—3 маленькія лісткі). Лісце простае, суцэльнае, збліжанае пры аснове сцябла, лінейна-мечападобнае, з гладкім краем. Суквецце каласападобнае, 4—6 (10) см даўжынёй; прыкветкаў 2: ланцэтападобны ля асновы кветаножкі і 3-лопасцевы каля аснасновы калякветніка. Кветкі дробныя, жаўтлява-белыя, з 6 пялёсткамі. Плод — 3-гнёздавая каробачка.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Аўстрыя, Прыбалтыка, Беларусь, цэнтральна-еўрапейская Расія, Чэхія, Славакія, Францыя, Германія, Італія, Польшча, Румынія, Іспанія, Швецыя, Швейцарыя, Украіна, былая Югаславія. На тэрыторыі Украіны расце на лугах, вільготных травяністых схілах — у Прыкарпацці, на Палессі, зрэдку. Ахоўваецца.
Святлолюбівая расліна, мезафіт, гіграфіт, алігатроф, мезатроф.
Gemeinsame Normdatei
Gemeinsame Normdatei (GND) — нямецкая сістэма класіфікацыі і сістэматызацыі, прызначаная пераважна для бібліятэк. GND запушчана ў красавіку 2012 года Нямецкай нацыянальнай бібліятэкай у супрацоўніцтве з рознымі бібліятэчнымі сеткамі і складаецца з запісаў чатырох сістэм: Personennamendatei (PND), Schlagwortnormdatei (SWD), Gemeinsame Körperschaftsdatei (GKD) і Einheitssachtitel-Datei des Deutschen Musikarchivs (DMA-EST).
Станам на 5 красавіка 2012 года ў GND мелася 9 493 860 запісаў, уключаючы 2 650 000 асоб.
Personennamendatei
PND складаецца з больш двух мільёнаў запісаў і параўнальная з «Library of Congress Name Authority File» (LCNAF).
У красавіку 2012 года ў Германіі запушчана ўніверсальная сістэма класіфікацыі Gemeinsame Normdatei (GND), якая ўключыла ў сябе запісы чатырох сістэм: Personennamendatei (PND), Schlagwortnormdatei (SWD), Gemeinsame Körperschaftsdatei (GKD) і Einheitssachtitel-Datei des Deutschen Musikarchivs (DMA-EST).
Кісялеўскі
Кісялеўскі — прозвішча.
Тылея вадзяная
Апісанне
Расліны водныя, часам дробныя, травяністыя, сакавітыя, аднагадовыя. Сцяблы сцелюцца, пазней могуць быць узыходзячымі, калі на неглыбокім месцы, чырванаватыя з узростам, звычайна разгалінаваныя ля аснавання, да 14 см, (укараняюцца ў базальных вузлах). Ліставыя пласцінкі ад зваротнаяйкападобных да лінейных, 2—6,5 мм, вострыя верхавіны. Суквецці няшчыльныя; кветкі 1 на вузел. Кветаножкі 0,5—20 мм. Кветкі чатырохдольныя, каля 2 мм, даўжынёй і шырынёй. Чашалісцікі ад яйкападобных да даўгаватых, 0.5-1.5 мм, вяршыні тупых закругленых. Пялёсткі ад яйкападодбных да даўгаватых, 1—2 мм. Лісцянкі прамыя, 6—17-насенныя, даўгаватыя, каля 2 мм; старыя — шырокія і плоскія. Насенне даўгавата-эліпсоіднае (0,3) 0,4—0,5 (0,6) × 0,1—0,3 мм, матавае.
Распаўсюджанне
Еўропа (Аўстрыя, Вялікабрытанія, Чэхія, Данія, Эстонія, Фінляндыя, Германія, Ісландыя, Латвія, Партугалія, Нарвегія, Польшча, Расія, Славакія, Швецыя); Паўночная Амерыка (Грэнландыя, Канада, ЗША, Сен-П’ер і Мікелон, Мексіка); Азія (Расія). Насяляе прыбярэжныя балоты і саланаватыя глеістыя вясновыя басейны, мутныя ўскраіны сажалак і ручаёў.
Беларуская патрыятычная партыя
Беларуская патрыятычная партыя — палітычная партыя Беларусі. Створаная ў 1996 г. з ліку актыўных прыхільнікаў Аляксандра Лукашэнкі.
Лідарам партыі з’яўляецца Мікалай Улаховіч. Лідар партыі адначасова з’яўляецца старшынёй грамадскага аб’яднання «Беларускае казацтва». Кіруючы орган — Савет.
Мэты
Садзейнічанне пабудове сацыяльна справядлівага грамадства; садзейнічанне ўтварэнню абнаўленнага саюза брацкіх народаў і ў першую чаргу Расіі, Беларусі, Украіны; падтрымка прэзідэнта ў яго намаганнях па выкананні прадвыбарнай праграмы і неадкладных мер па вываду Беларусі з крызісу; абарона нацыянальных інтарэсаў, гонару і годнасці Айчыны ва ўсіх сферах. Сярод праграмных пунктаў БПП значылася нават скасаванне Белавежскіх пагадненняў.
Гісторыя
Партыя рэгулярна прымае ўдзел у выбарах (яе саюзнік Камуністычная партыя Беларусі), супрацоўнічае з Беларускім Экзархатам РПЦ і арганізацыямі былых ваеннаслужачых.
19 жніўня 2000 года на з’ездзе БПП вылучыла 16 кандыдатаў на парламенцкія выбары.
Восенню 2015 года Мікалай Улаховіч заявіў, што Беларуская патрыятычная партыя налічвае паўтары тысячы сяброў.
Улетку 2020 года партыя заклікала выбаршчыкаў на будучых прэзідэнцкіх выбарах падтрымаць кандыдатуру Аляксандра Лукашэнкі.
Карная аперацыя «Greif»
«Greif» («Грыф») № 30 — кодавая назва карнай аперацыі нямецкіх акупацыйных улад у супраць партызан і насельніцтва ў Аршанскім і Сенненскім раёнах Віцебскай вобласці 16—30 жніўня 1942 г. у час Вялікай Айчыннай вайны. З'яўляецца часткай буйнога аператыўнага плану, працягам якога былі карныя аперацыі «Рысь» і «Сава».
Мэтай карнай аперацыі з'яўлялася «ачыстка і ўціхамірванне» лясіста-балотнага масіву каля шашэйных дарог і чыгунак у трохвугольніку Віцебск—Орша—Смаленск. У аперацыі прымалі ўдзел 13-ы і 14-ы паліцэйскія, 61-ы ахоўны, 638-ы французскі, 257-ы пяхотны палкі, артылерыйскія і жандарскія падраздзяленні, спецыяльны батальён, група паліцыі і СД і інш.
У ходзе аперацыі карнікі у выніку наступальных дзеянняў з боку Оршы, Лепеля і ў напрамку з поўначы акружылі партызан. Пасля 6 дзён баёў 22 жніўня партызаны прарвалі блакаду і выйшлі ў Адамаўскі лес за 10—12 км на ўсход ад горада Сянно.
У выніку аперацыі карнікі загубілі каля 900 чалавек, вывезлі ў Германію 910 чалавек, спалілі некалькі вёсак і нарабавалі больш за 1700 галоў хатняй жывёлы.
Спіс аб’ектаў PGC (2464001—2465000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2464001—2465000)
Біяграфія
Біягра́фія (грэч: βίος — жыццё + γράφω — пішу) — апісанне дзейнасці ў жыцці і дасягненняў асобы.
Біяграфія можа мець строгі, навуковы выгляд. Але біяграфія можа быць і ў літаратурным выглядзе біяграфічнага пераказу — але выключна ў выпадку нястачы інфармацыі аб асобе, з мэтай псіхалагічнага аналізу ці прадстаўлення яе ўплыву на бег эпохі. Выкарыстоўваецца інфармацыя аб людзях таго часу і абставін, якія ўплывалі на асобу ў гады жыцця. Такая форма біяграфіі можа быць экранізаваная.
Спецыяльнай формай біяграфіі з’яўляецца аўтабіяграфія, дзе аўтар сам апісвае падзеі і здарэнні з уласнага жыцця.
Парыжскі ўніверсітэт
Парыжскі ўніверсітэт (Université de Paris) — французскі ўніверсітэт у Парыжы, адзін з найстарэйшых у свеце; заснаваны ў сярэдзіне XII стагоддзя; з’яўляючыся інтэрнацыянальнай адукацыйнай установай, вельмі хутка заслужыў еўрапейскую рэпутацыю. Яго цэнтрам з’яўляецца будынак Сарбоны ў Лацінскім квартале на левым беразе Сены.
Як напаўдухоўнае таварыства магістраў (выкладчыкаў), падпарадкаванае духоўнай уладзе, Парыжскі ўніверсітэт уяўляў поўны кантраст са свецкімі, рэспубліканскімі ўніверсітэтамі паўночнаітальянскіх гарадоў; у якасці асноўнай адукацыі (Studium generale) ён быў, галоўным чынам, вышэйшай школай багаслоўя і вольных мастацтваў, уключаў у свае праграмы юрыспрудэнцыю толькі ў відзе кананічнага права, а ў медыцыне саступаў першынство іншым studia generalia.
Стаўшы найвялікшай школай усёй Заходняй Еўропы, маючы сярод сваіх вучняў і настаўнікаў прадстаўнікоў усіх нацый і найвялікшых навукоўцаў Сярэднявечча — Тамаша Аквінскага, Альберта Вялікага, Раймунда Лулія, Роджэра Бэкана, Дунса Скота, Уільяма Окама, — універсітэт стаў вышэйшым аўтарытэтам у пытаннях веры і розуму і падчас падзення папства, у эпоху вялікага расколу, у асобе Д’Альі, Герсона і Клеманжы быў кіраўніком каталіцкай царквы і зрабіў спробу рэфармаваць яе.
Пасля майскіх падзей 1968 года быў ператвораны ў 1970 годзе ў 13 парыжскіх незалежных універсітэтаў:
Казлабарод усходні
Казлабаро́д усходні (Tragopogon orientalis) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе і на ўсход да Сібіры і заходніх Гімалаяў.
Ва Украіне від расце на лугах, схілах, узлесках — у Карпатах, Расточчы — Аполлі, на Палессі і ў лесастэпе.
Выкарыстанне
Кармавая, меданосная расліна.
Мікалай Мікалаевіч Рукавішнікаў
Мікалай Мікалаевіч Рукавішнікаў (18 верасня 1932, Томск — 19 кастрычніка 2002, Масква) — савецкі касманаўт. Двойчы Герой Савецкага Саюза.
Тэйлар Лотнер
Тэйлар Дэніэл Лотнер (Taylor Daniel Lautner, вымаўляецца, нар. 11 лютага 1992 года, Гранд-Рапідс, Мічыган, ЗША) — амерыканскі , найбольшую вядомасць атрымаў дзякуючы ўдзелу ў фільмах «Прыгоды Шаркбоя і Лавы» (2005) і вампірскай сазе «Змярканне», дзе выканаў ролю Джэйкаба Блэка, «Дзень Святога Валянціна» (2010).
Юныя гады
Тэйлар нарадзіўся ў Гранд-Рапідс, штат Мічыган, у сям’і Даніэла і Дэбары Лотнер. Тэйлар Лотнер мае галандскія, французскія, нямецкія, і індзейскія карані (у прыватнасці, Атава і Патаватомі). Тэйлар — не адзінае дзіця ў сям’і, у яго ёсць малодшая сястра Макена.
Лотнер пачаў вывучаць каратэ ў шасцігадовым узросце ў школе каратэ Фабіяна ў Холендзе, Мічыган. На наступны год ён ужо выйграў турнір і быў запрошаны працягнуць навучанне ў сяміразовага чэмпіёна па каратэ Суколка Чата, калі Тэйлару было ўсяго восем. Яго папыталі ўяўляць сваю краіну ад Міжнароднай асацыяцыі каратэ, і ён даказаў сваё майстэрства, стаўшы Сусветным юніёрам па каратэ і Чэмпіёнам барацьбы са зброяй — і выйграў 3 залатых медалі. Ён па-ранейшаму квітнее ў баявых мастацтвах, а ў 2003 годзе ў адзінаццаць гадоў ён заняў першае месца ў свеце ў спаборніцтвах NASKA у катэгорыях: «Чорны пояс Адкрытыя формы», «Музычная зброя», «Традыцыйная зброя», і «Традыцыйныя формы»; і ва ўзросце дванаццаці гадоў выйграў «Чэмпіянат свету па каратэ сярод юніёраў»
Кар’ера
Тэйлар пачаў сваю акцёрскую кар’еру пасля таго, як інструктар па баявых мастацтвах пераканаў яго пайсці на праслухоўванне Лос-анджэлескай рэкламы «Burger King», сеткі рэстаранаў хуткага харчавання. Хоць вопыт апынуўся няўдалым, яму спадабаўся гэты эксперымент і паслужыў штуршком да дзеяння. Неўзабаве Тэйлар і яго сям’я сталі матацца сюды-туды з Мічыгана ў Фларыду, каб Тэйлар мог як мага часцей праходзіць праслухоўванні і атрымліваць гульнявыя ролі ўвесь час. З 9 гадоў Тэйлар стаў атрымліваць ролі ў фільмах і серыялах, а таксама агучваў мультыплікацыйных персанажаў. Калі Лотнеру споўнілася дзесяць, яго сям’я пераехала ў Лос-Анджэлес, каб ён мог прысвячаць увесь свой час акцёрскаму мастацтву.
Хлопчык працягваў паспяхова паказваць сябе і ў справе баявых мастацтваў; у 2003 г. ва ўзросце адзінаццаці гадоў ён стаў нумарам адзін у сусветных адкрытых спаборніцтвах на чорны пояс NASKA, спаборніцтвах з традыцыйнымі відамі зброі і інш., а таксама ў 12 лёт стаў Сусветным чэмпіёнам-юніёрам.
У 2001 г. Лотнер сыграў Кісмета ў тэлевізійным фантастычным экшэне Макота Ёкаямы «Цень забойца». Пасля ён атрымаў ролі ў серыялах «Вечнае лета», «Шоу Берні Мака» (Аарон) і «Мая жонка і дзеці» (Тайран).
Тэйлар атрымліваў невялікія ролі ў некалькіх тэлевізійных шоу і фільмах, уключаючы «Гадзіна вар’етэ Ніка і Джэсікі». Мала таго, юны акцёр паспяхова працуе за кадрам, агучваючы розных персанажаў. Акрамя голасу ЯнгБлуда з «Дэні-здань» ён працаваў над агучваннем некалькіх персанажаў у эпізодах мультсерыяла «Што новенькага, Скубі-Ду?» і мультфільма «He’s a Bully, Charlie Brown», а таксама стаў голасам Сайласа у анімаваным серыяле «Сайлас і Брытані». Выбітнай акцёрскай працай Лотнера была камедыя «Оптам танней». Для здымкі ў ёй Тэйлару прыйшлося некалькі месяцаў праходзіць пробы.
Некалькі месяцаў ён праходзіў праслухоўванне на ролю Эліята, каб патрапіць у камедыйную сямейную стужку Адама Шэнкмана «Оптам танней 2».
У 2008 годзе Лотнер сыграў сына Крысціяна Слэйтэра ў серыяле «», пакуль яго не зачынілі пасля дзевяці эпізодаў. Таксама ў студзені 2008 года Тэйлар прайшоў адбор на ролю ў першым фільме сагі «Змярканне». На кастынгу ён пазнаёміўся з Крыстэн Сцюарт, якая ўжо была зацверджана на ролю Бэлы. Разам з ёй ён на праслухоўванні чытаў частку сцэнарыя і атрымаў ролю Джэйкаба Блэка. Для стварэння вобраза ў гэтым фільме Тэйлару прыйшлося папрацаваць над сваёй знешнасцю і нарасціць мускулатуру.
Асабістае жыццё
У свабодны час Тэйлар любіць займацца спортам. Напрыклад, для таго, каб адпавядаць кніжнаму вобразу пярэваратня Джэйкаба Блэка для ролі ў фільме «Змярканне», акцёру атрымалася нарасціць мышачную масу і абзавесціся 8-ю кубікамі прэса ў свае 17, на той момант, гадоў. У гэтым яму дапамаглі ўзмоцненыя заняткі на трэнажорах, плаванне і спецыяльная дыета.
У свабодны час ён любіць гуляць у футбол і бейсбол. Ён фанат каманд «Texas Longhorns» і «Michigan Wolverines». Лотнер гуляў за лос-анджэлескую бейсбольную каманду на цэнтраваным полі і другой базе. Таксама акцёр-каратыст удзельнічаў у хіп-хоп танцавальнай групе «LA Hip Kids» і джазавай танцавальнай групы «Hot Shots».
Клеменс Аўгуст фон Кетлер
Клеменс Аўгуст фон Кетлер (Clemens August von Ketteler; 22 лістапада 1853, Патсдам — 20 чэрвеня 1900, Пекін) — нямецкі дыпламат.
Біяграфія
Клеменс фон Кетлер паходзіў з дваранскага роду Кетлераў. Неўзабаве пасля нараджэння Клеменса сям’я пераехала ў Мюнстэр. Дзядзька Клеменса — епіскап і палітык цэнтрысцкага толку Вільгельм Эмануіл фон Кетлер, пляменнік — забіты ў 1938 годзе ў Вене дыпламат Вільгельм фон Кетлер, далёкім сваяком Клеменсу фон Кетлеру даводзіўся маршал Францыі Луі Франшэ д’Эсперэ. У жонкі Кетлера, амерыканкі Мацільды Кэс Ледыярд, былі агульныя продкі з прэзідэнтамі ЗША Джорджам Бушам-старшым і Бушам-малодшым.
Скончыўшы гімназію ў Косфельдзе ў 1873 годзе, Кетлер запісаўся ў прускую армію. У 1879 годзе Кетлер атрымаў назначэнне на дыпламатычную службу: спачатку ў 1880—1889 гадах ён служыў перакладчыкам пры нямецкіх консульствах у Гуанчжоў і Цяньцзіне. Прапрацаваўшы некаторы час у міністэрстве замежных спраў, Кетлер атрымаў назначэнне паслом Германіі ў ЗША, затым у 1896—1899 гадах служыў на той жа пасадзе ў Мексіцы. 11 красавіка 1899 года Кетлер быў прызначаны паслом Германіі ў Кітаі.