cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі
Секцыя па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла
Праца над падрыхтоўкай «Імшальнага лекцыянарыя» распачалася ў 2002. Пераклад быў здзейснены паводле прадпісанняў Касцёла з арыгінальных моў з улікам лацінскага тэксту Новай Вульгаты. Пераклад быў параўнаны з іншымі сучаснымі перакладамі і стылістычна апрацаваны. Пачаткова «Лекцыянарый» быў выдадзены ў форме 16 сшыткаў (якія выходзілі па ходу працы), а пазней у форме 6 кніг у цвёрдай вокладцы.
Нельсан Даніэль Гуцьерэс-Луонга
Нельсан Даніэль Гуцьерэс-Луонга (Nelson Daniel GUTIERREZ LUONGO;  —) — уругвайскі футбаліст, абаронца.
Гуляў за «Пеньяроль» (1980-84, 1993-96), «Атлетыка Насьяналь», Кал. (1985), «Рывер Плэйт», Арг. (1985-88), «Лацыё», Іта. (1988-89), «Верона», Іта. (1989-90), «Лагроньес», Ісп. (1990-93). Уладальнік Міжкантынентальнага Кубка 1982 і 1986, Кубка Лібертадорэс 1982 і 1986. Чэмпіён Уругвая 1981, 1982, 1994, 1995, 1996, чэмпіён Аргенціны 1986. За зб. Уругвая (1983-90) 56 гульняў. Удзельнік Чэмпіянату свету 1986 (4-0) і 1990 (4-0). Уладальнік Кубка Амерыкі 1983 (5-0) і 1987 (2-0), срэбны прызёр Кубка Амерыкі 1989 (6-0).
Акбулак (гарадская адміністрацыя Семея)
Акбулак — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Семея. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Акбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 632837100.
NGC 3916
NGC 3916 (іншыя абазначэнні — UGC 6819, MCG 9-20-5, ZWG 269.6, ZWG 268.94, IRAS11481+5525, PGC 37047) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Акбулак (гарадская адміністрацыя Семея)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 740 чалавек (354 мужчыны і 386 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 421 чалавек (207 мужчын і 214 жанчын).
NGC 3916
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Трыалізм
Трыалізм або секс утрох (лац.: tres, tria - тры; сінонім - плюралізм сексуальны) — сексуальная практыка з удзелам трох чалавек (незалежна ад полу), з'яўляецца мінімальнай формай групавога сексу.
Формы
Формами сексу ўтрох могуць выступаць:
Гл. таксама
グループセックス
Рэчыца (Столінскі раён)
Рэ́чыца (, Речица) — рабочы пасёлак у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, чыгуначная станцыя на лініі Лунінец — Сарны (Украіна), на аўтадарозе Столін — Сарны. Знаходзіцца за 7 км на поўдзень ад Століна, за 238 км ад Брэста. Насельніцтва на 2017 год — 6067 чалавек. Адміністрацыйны цэнтр Рэчыцкага сельсавета (да 2015 года — пасялковага савета).
Гісторыя
У XVI стагоддзі навакольнымі землямі валодалі Саламярэцкія, у пачатку XVIII стагоддзz — Вішнявецкія, пасля Столін і Рэчыца — у валоданні Каранеўскіх.
У другой палове XVIII стагоддзя Ганна Каранеўская (пам. 1815) выйшла замуж за Аляксандра Пацея герба «Вага», маёнткі Столін і Рэчыца былі яе пасагам. Іх дачка Ідалія Пацей выйшла замуж за Адама Перасвет-Солтана (1792—1863), яе пасагам таксама былі Столін і Рэчыца. Адам Солтан падзяліў маёмасць паміж дзецьмі — Столін атрымаў сын Аляксандр; Рэчыцу дачка Марыя, жонка графа Альфонса Серакоўскага.
У XIX стагоддзі вёска Столінскай воласці Пінскага павета. Пасля будаўніцтва чыгункі Лунінец — Роўна (1885) каля вёскі пабудавана станцыя Гарынь. Будаўніцтва распачалося пад канец 1890-х гадоў, драўляны будынак станцыі скончаны ў 1901 годзе. Адкрыццё станцыі стала імпульсам для эканамічнага развіцця Рэчыцы, што выявілася ў стварэнні шэрагу прадпрыемстваў: вінакурні дэ Вірыёна (1907), лесапільнага завода Фрэнкеля і Турэніча (1912), цагельні (1913).
Ад Серакоўскіх Рэчыца перайшла зноў да Солтанаў, уладальніку Століна Аляксандру. Яго дачка Стэфанія (1848—1933) выйшла замуж за Уладзіміра дэ Вірыёна герба «Ляліва», а Рэчыца была яе пасагам, яшчэ частку Рэчыцы дэ Вірыён выкупіў у свайго швагра і стаў адзіным гаспадаром маёнтка.
З 1921 года — у складзе Польскай Рэспублікі. З утварэннем Столінскага павета Палескага ваяводства ў 1923 годзе — у яго складзе. Апошнім гаспадаром Рэчыцы была ўнучка Стэфаніі дэ Вірыён — таксама Стэфанія (1901—1988), жонка Яна Кулакоўскага (1890—1954). У часы польскай улады, акрамя прадпрыемстваў, створаных да Першай Сусветнай вайны, тут запрацаваў паравы млын і адкрылася школа з бібліятэкай. Са Столінам Рэчыцу звязваў аўтобусны рух, а з Давыд-Гарадка у перыяд навігацыі штодня хадзіў малатанажны грузапасажырскі параход «Ветка».
З 1939 года — у БССР. З 1940 года ў Столінскім раёне Пінскай, з 1954 года — Брэсцкай вобласці. З 6 ліпеня 1960 года — рабочы пасёлак.
Эканоміка
ААТ «Гарынскі камбінат будаўнічых матэрыялаў» (245 супрацоўнікаў), ААТ «Гарынскі агракамбінат» (226 супрацоўнікаў), ААТ «Столінрайаграсервіс» (118), РВУ «Столінрайгаз» (134), Столінрайпалівазбыт (38), асфальтавы завод Столінскай ДБПМК-32 (21), раствора-бетонны вузел ПМК-24 (34), майстарскі ўчастак Столінскай ЖКГ (143), чыгуначная станцыя Гарынь (70).
Дзейнічаюць дзве сярэднія школы, два яслі-сады, сацыяльна-педагагічны цэнтр з дзіцячым прытулкам, музычная школа, музей народнай славы. Працуе два паштовых аддзяленні, урачэбная амбулаторыя, аптэка і лазня.
Рэлігія
У Рэчыцы знаходзіцца праваслаўны храм Пакрова Прасвятой Багародзіцы (1994), збудаваны непадалёк ад зруйнаванай падчас Другой сусветнай вайны царквы. Акрамя таго, у Рэчыцы працуе два дома малітвы — саюза евангельскіх хрысціян-баптыстаў і аб’яднанай царквы хрысціян веры евангельскай.
Страчаная спадчына
Будынак быў моцна пашкоджаны падчас бамбардзіровак чэрвеня 1941 года. Разабраны мясцовымі жыхарамі да 1970-х гадоў. Станам на сёння год парк цалкам забудаваны, захаваліся толькі адзінкавыя дрэвы.
NGC 6049
NGC 6049 — зорка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лявонцы
Ляво́нцы (, Леонцы) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Волменскага сельсавета.
Жыве Беларусь! (песня)
Жыве Беларусь — неафіцыйны гімн Рэспублікі Беларусь які быў напісаны ў 1990 годзе пасля прыняцця дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі. Быў прапанаваны ў якасці дзяржаўнага гімна дэмакратычнай Беларусі, але гэты варыянт адпрэчыў Вярхоўны Савет. Аўтар слоў Леанід Пранчак, аўтар музыкі Васіль Раінчык.
Францыя ў Першай сусветнай вайне
Францыя ў Першай сусветнай вайне — удзел Францыі ў Першай сусветнай вайне ў 1914 — 1918 гадах. Мэтай Францыі было вяртанне Эльзаса і Латарынгіі, якія былі адабраныя ў яе Германіяй ў 1871 годзе. Таксама краіна імкнулася захапіць Саарскі вугальны басейн i частку Рэйнскай вобласці Германіі, а таксама завалодаць турэцкай Сірыяй. У выніку вайны, Францыя стала адной з краін пераможцаў.
Спікер Парламента Науру
Спіс службовых асоб ніжэй.
Пелагій II
Пелагій II (Pelagius; памёр ) — шэсцьдзесят трэці Папа Рымскі (26 лістапада 579 — 7 лютага 590), рымлянін гоцкага паходжання, паколькі яго бацька насіў імя Вінігільд. Найважнейшыя дакументы яго пантыфікату датычацца лангабардаў і ерасі Трох раздзелаў. Пелагій звяртаўся да візантыйскага імператара Маўрыкія з просьбай аб дапамозе ад нападаў лангабардаў. Не атрымаўшы дапамогі звяртаўся да франкаў за абаронай.
Пелагій увёў вельмі строгія нормы па цэлібату святароў, якія былі перагледжаны Папам Грыгорыем I. Пад час яго пантыфікату прынялі хрысціянства вестготы Іспаніі, якія адмовіліся ад арыянства. Пабудаваў царкву Сан-Ларэнца-фуоры-ле-Мура. Памёр ад чумы.
Аэрапорт Рым-Чампіна
Аэрапорт Рым-Чампіна (Aeroporto di Roma-Ciampino) або Аэрапорт імя Джавані Батыста Пасцінэ (Giovanni Battista Pastine Airport) (IATA: CIA, ICAO: LIRA) — грамадзянскі аэрапорт з аэрадромам сумеснага базавання недалёка ад Рыма, Італія. Аэрапорт размешчаны ў рэгіёне Лацыё за 15 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Рыма, за Вялікай акруговай дарогай на мяжы Рыма і Чампіна. Аэрапорт Чампіна быў адкрыты ў 1916 годзе і з'яўляецца адным з найстарэйшых дзеючых аэрапортаў. Да 1960 года з'яўляўся асноўным аэрапортам для жыхароў Рыма, пасажыраабарот яго дасягае 2 млн. пасажыраў у год. Пасля адкрыцця Міжнароднага аэрапорта імя Леанарда да Вінчы ў Ф'юмічына Чампіна быў пераарыентаваны на ўнутраныя і чартарныя рэйсы. Праз некалькі дзесяцігоддзяў цікавасць да аэрапорта праявілі лоў-кост авіякампаніі; сёння гэта адзін з самых загружаных і дынамічных аэрапортаў Італіі. Пасажыраабарот у 2007 годзе склаў 5,4 млн пасажыраў (на 9,24% больш, чым у 2006). Пасажырскі трафік узрастаў вельмі хутка, і Міністэрства транспарту Італіі прыняло да разгляду пытанне аб будаўніцтве трэцяга аэрапорта ў ваколіцах Рыма, каб перавесці туды частку трафіку Чампіна. Пасажыраабарот у 2008 годзе склаў 4.788.931 пасажыраў, знізіўшыся на 11,31% у параўнанні з 2007. У лістападзе 2007 года было прынята рашэнне аб будаўніцтве аэрапорта Рым-Вітэрба, які стане трэцім камерцыйным аэрапортам у ваколіцах Рыма. Тэрміналы аэрапорта прайшлі мадэрнізацыю ў 2007 годзе.
Спіс вуліц Слоніма
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Слонім
Ключ 50
У слоўніку Кансі налічваецца 295 іерогліфаў з з 49,030 гэтым ключом.
Старажытны знак адлюстроўваў тканіну на плячах чалавека. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «ручнік», «турбан», «капялюшык».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Магерна
Магерна (Magherno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1534 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 307 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Асарэвічы
Асарэ́вічы (, Асаревичи) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Новаялчанскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 38 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 14 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 168 км ад Гомеля, 1,5 км ад дзяржаўнай мяжы з Украінай
Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу. Захаваўся стары парк.
Водная сістэма
На паўночным усходзе возера Асарэвіцкае, на ўсходзе пойма ракі Дняпро.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, потым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з трох амаль прасталінейных, паралельных паміж сабой вуліц мерыдыянальнай арыентацыі, злучаных завулкамі, да якіх на поўначы далучаюцца 2 выгнутыя, паралельныя паміж сабой і злучаныя двума завулкамі вуліцы, арыентаваныя з паўднёвага захаду на паўночны ўсход.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі гарадзішча і бескурганны магільнік VI стагоддзя да н.э. — II стагоддзя н.э. (у 2 км ад вёскі, на правым беразе ракі Лебядзеўка ва ўрочышчы Пад'емец) сведчаць пра засяленне гэтых месцаў са старажытных часоў. Гэта пацвярджаецца знойдзеным скарбам які складаецца са 119 срэбных манет 1597—1601 гадоў.
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVIII стагоддзя. У 1811 годзе згадана як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1834 годзе конны млын. У 1897 годзе — школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 карчмы, 2 крамы. Побач быў аднайменны фальварак.
З 8 снежня 1926 года цэнтр Асарэвіцкага сельсавета Камарынскага, з 25 снежня 1962 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1929 годзе дзейнічалі школа, аддзяленне спажывецкай кааперацыі. У 1930 годзе арганізаваны калгас, працавалі паравы млын, вятрак, гамарня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны у сентябре-кастрычніку 1943 года ў баях за вызваленне вёскі і суседніх населеных пунктаў загінулі 54 салдата 9-га гвардзейскага стралковага корпуса і 2 партызана (пахаваны ў брацкай магіле, у скверы). Сярод захаваных Героі Савецкага Саюза Е. І. Данільянц, А. Г. Даўлетаў, У. М. Кастрыкін, М. М. Уласаў, М. М. Ярэмкін, якія адмеціліся ў баях за вызваленне Брагінскага раёна.
У 1959 годзе цэнтр калгаса імя М. В. Фрунзэ. Размяшчаліся сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.
26 верасня 2006 года Асарэвіцкі сельсавет быў скасаваны, і Асарэвічы ўвайшлі ў склад Новаялчанскага сельсавета.
Колькасць
186 двароў, 394 жыхара.
Мужычок
Мужычок — рака ў Клімавіцкім і Хоцімскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 16 км, з іх 14 км у Хоцімскім раёне. Плошча вадазбору 104 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 ‰. Пачынаецца за 1 км на поўдзень ад вёскі Фядотава Буда Клімавіцкага раёна, вусце за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Трасціно Хоцімскага раёна. Рэчышча каналізаванае на працягу 6,3 км (ад вёскі Прудок да вусця ракі Трасцінка).
Назва ракі паходзіць ад назвы вёскі Мужычок (цяпер — у складзе в. Трасціно), якая, у сваю чаргу, на думку тапаніміста Вадзіма Жучкевіча, утворана ад балтыйскай асновы mazas — малы, з наступным пераходам о→у і пераасэнсаваннем.
NGC 3915
NGC 3915 (іншыя абазначэнні — IC 2963, MCG -1-30-36, IRAS11468-0450, PGC 36933) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Прэзідэнцкія выбары ў Туркменістане (2022)
Прэзідэнцкія выбары ў Туркменістане прайшлі 12 сакавіка 2022 года.
Алгабас (гарадская адміністрацыя Семея)
Алгабас — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Семея. Адміністрацыйны цэнтр Алгабаскай сельскай акругі. Код КАТА — 632839100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 944 чалавекі (497 мужчын і 447 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 999 чалавек (491 мужчына і 508 жанчын).
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар 2018
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар 2018 — 3-ы чэмпіянат па кёрлінгу сярод змяшаных пар. Праводзіўся з 25 па 28 студзеня 2018 года ў горадзе Мінск на арэне «Мінск-Арэна».
Фёдар Тышкевіч
Фёдар (Тэадор) Скумін-Тышкевіч ( — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага княства Літоўскага. Вялікі пісар літоўскі і надворны падскарбі літоўскі (1576—1586), вялікі падскарбі літоўскі (1586—1590), ваявода новагародскі (з 1590). Таксама быў старостам браслаўскім (1581—1610) і гарадзенскім (1608—1615).
Паходзіў з галіны Скумін-Тышкевічаў рода Тышкевічаў, сын Скуміна і Марыі Мялешкі. Жонка Кацярына Ляцкая. Меў з ёй адзінага сына Януша, ваяводу віленскага.
Венікс
Венікс — прозвішча.
Міхал Ян Борх
Міхал Ян Борх (Michał Jan Borch; або, Варкляны — 28 або ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага, геолаг, мінералог, пісьменнік, генерал-лейтэнант.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Борхаў герба «Тры каўкі». Нарадзіўся ў сям’і Яна Енджэя Юзафа.
Сям’я
Жонка (з 1783) — графіня Элеанора Юр’еўна Броўн (1766—1844), дачка рыжскага генерал-губернатара графа Ю. Броўна, у шлюбе з якой Борх меў траіх сыноў і чатырох дочак :
2021 год у гісторыі спорту
2021 год быў адзначаны шэрагам спартыўных падзей.
NGC 6050A
NGC 6050A (іншыя абазначэнні — IC 1179A, DRCG 34-156, UGC 10186, ZWG 108.118, MCG 3-41-93, ARP 272, KCPG 481B, PGC 57058) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марцана
Марцана (Marzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1500 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 166 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Гарошак буйнакветны
Гаро́шак буйнакветны (Vicia grandiflora) — кветкавая расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая або двухгадовая травяністая расліна вышынёй 20—80 см. Сцябло прамое, узыходнае, лазячае, апушанае. Лісце чаргаванае, з вусікам і складаецца з 3—8 пар лісткоў. Лісткі суцэльныя, з завостранай верхавінкай і гладкім краем, апушаныя. Кветкі з пяццю пялёсткамі, жоўтыя з зеленаватым, фіялетавым або ліловым адценнем, зрэдку белыя, адзінкавыя або парамі. Плод — струк светла-бурага колеру.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны на тэрыторыі Еўропы і ўмераных абласцей Заходняй і Сярэдняй Азіі, на Каўказе. Святлолюбівая расліна, ксерафіт, мезафіт, мезатроф. Расце у стэпах, на сухіх лугах, узлесках і палянах, у хмызняках, на пашах, агародах, аблогах, пустках. Цвіце ў ліпені.
Кармавая расліна. Ахоўваецца на тэрыторыі Саратаўскай вобласці Расіі.
NGC 3914
NGC 3914 (іншыя абазначэнні — UGC 6809, MCG 1-30-17, ZWG 40.50, IRAS11479+0650, PGC 37014) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ян Баптыст Венікс
Ян Баптыст Венікс (таксама Ян Баптыст Венікс Старэйшы; Jan Baptist Weenix;,  — , Утрэхт) — галандскі мастак сярэдзіны XVII стагоддзя. Працаваў у жанрах партрэта, майстры бытавых сцэн, пісаў пейзажы Італіі, паляўнічыя нацюрморты.
Біяграфія
Ян Баптыст Венікс нарадзіўся ў 1621 годзе ў Амстэрдаме, у сям’і архітэктара. Бацька мастака памёр рана, яго выхаваннем займалася маці Герцье Херманс (Grietje Hermans). З дзяцінства Ян Баптыст пакутаваў ад заікання.
У 1642 (ці ў 1643) мастак адправіўся ў Рым, дзе ўвайшоў у групу мастакоў пад назвай «Пералётныя птушкі». Па звычаі, які практыкаваўся ў асяроддзі «Bentvueghe», у момант прысвячэння ён атрымаў мянушку («Бразгоўка», з-за яго цяжкасцяў з мовай). Тут ён пісаў італьянскія краявіды са старажытнымі руінамі і з фігурамі, апранутымі па модзе XVII стагоддзя.
У Рыме Венікс карыстаўся заступніцтвам кардынала Джавані Батыста Памфілі (яго вобраз добра вядомы па партрэце пэндзля Веласкеса 1650 года, часоў яго папства пад імем Інакенція X). Мастаку таксама заступаўся пляменнік апошняга, кардынал Каміла Памфілі. Ян Венікс працаваў у Рыме да 1647 года.
Пазней, пакінуўшы жанр пейзажа, мастак засяродзіўся на партрэтах (яму належыць адно з нямногіх прыжыццёвых малюнкаў знакамітага філосафа Рэнэ Дэкарта) і старанна прапісаных нацюрмортах.
Ян Венікс — бацька мастака, які спецыялізаваўся на нацюрмортах, галоўным чынам, якія паказвалі паляўнічыя трафеі, Яна Венікса малодшага (1640—1719).
Дзямідаўскі раён
Дзямідаўскі раён (Деми́довский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным захадзе Смаленскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Дзямідаў.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы з Цвярской вобласцю, на паўночным захадзе з Веліжскім раёнам, на паўднёвым захадзе і захадзе з Руднянскім раёнам, на поўдні са Смаленскім раёнам, на ўсходзе з Духаўшчынскім раёнам Смаленскай вобласці. У паўднёва-ўсходняй частцы раёна знаходзіцца ўскраіна Духаўшчынскага ўзвышша. У паўночна-ўсходняй частцы — Ельшанска-Свіцкая нізіна. Па тэрыторыі раёна працякае некалькі рэк: Каспля, Вятша, Ельша, Ольша і інш. На тэрыторыі таксама шмат азёр: Сапшо, Дго, Рытае, Ласосна, Чысцік, Лашам’е, Дзівінскае і інш. Глебы пясчана-суглінкавыя дзярнова-слаба- і сярэднепадзолістыя, у паніжэннях фон складаюць паўбалотныя дзярнова-падзоліста-глеевыя, тарфяна-падзоліста-глеевыя і тарфяныя. Лясы займаюць 58,4 % тэрыторыі.
Гісторыя
У 1776 годзе па Указе імператрыцы Кацярыны II створаны Парэцкі павет.
20 снежня 1918 года Парэцкі павет быў перайменаваны ў Дзямідаўскі. Дзямідаўскі раён быў канчаткова ўтвораны ў 1929 годзе на тэрыторыі былых Дзямідаўскага і Духаўшчынскага паветаў Смаленскай губерні.
Эканоміка
На Дзямідаўскі раён прыходзіцца 0,1 % прамысловай вытворчасці Смаленскай вобласці (1997). Асноўныя галіны вытворчасці: перапрацоўка сельскагаспадарчай прадукцыі, тэкстыльная вытворчасць, вытворчасць харчовых прадуктаў, а таксама вытворчасць будматэрыялаў, лесанарыхтоўка і дрэваперапрацоўкі, курортна-рэкрэацыйная дзейнасць.
Сельская гаспадарка
На Дзямідаўскі раён прыходзіцца 2,3 % сельскагаспадарчай вытворчасці Смаленскай вобласці (1997). Аграрная спецыялізацыя раёна: малочна-мясная жывёлагадоўля, бульбаводства, ільнаводства. Унікальным з’яўляецца гістарычна складзенае Дзямідаўскае агародніцтва (вырошчванне агуркоў). У раёне сканцэнтраваны асноўныя пасевы грэчкі. Сярэднегадавая плошча пасеваў (тыс. га; 1993—1997 гг.): Збожжавыя — 7,61, бульба — 1,66, гародніна — 0,13, лён — 0,94 (1993—1995 гг., у 1996 і 1997 гг. не высявалася). Сярэднегадавы збор (тыс. т.; 1993—1997 гг.): Збожжа — 7,62, бульба — 22,14, гародніна — 3,10, ільновалакно — 0,17 (1993—1995 гг.). Пагалоўе (тыс., 1998 г.): буйная рагатая жывёла — 8,6 (у т.л. каровы — 5,9), свінні — 3,5, авечкі і козы — 2,4. Вытворчасць (тыс.т., 1997 г.): мяса — 2,2, малако — 17,6, яйкі — 14,7 млн.шт.
Мурашка (рака)
Мурашка — рака ў Беларусі, у Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 7 км. Пачынаецца за 2 км на захад ад вёскі Вясёлая Дуброва, вусце за 1 км на ўсход ад вёскі Падлесная. Рэчышча каналізаванае на працягу 5 км (ад вытоку да моста ў вёсцы Падлесная).
Міхалеўшчына
Міхале́ўшчына (, Михалевщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Волменскага сельсавета.
Сафонаўскі раён
Сафонаўскі раён (Сафо́новский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у цэнтральнай частцы Смаленскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Сафонава.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы з Холм-Жыркоўскім, на ўсходзе з Вяземскім, на поўдні з Дарагабужскім і на захадзе з Ярцаўскім раёнамі Смаленскай вобласці. Плошча тэрыторыі — 2258 км².
Большая частка раёна ляжыць у межах Сафонаўскага ўзвышша, на ўсходзе ў межы раёна заходзяць адгор’і Вяземскага ўзвышша. Найбольш буйныя рэкі: Дняпро, Вязьма, Осьма, Вапец. Карысныя выкапні: тугаплаўкія, лёгкаплаўкія і вогнетрывалыя гліны, вапнякі, буры вугаль (Сафонаўскае радовішча ў межах Падмаскоўнага вугальнага басейна, у цяперашні час здабыча не вядзецца), торф. Лясістасць раёна 41,7 %. Глебы дзярнова-сярэднепадзолістыя ў спалучэнні са слаба- і моцнападзолістымі на лёсападобных суглінках.
Кіікашкан
Кіікашкан — былое сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Семея. Уваходзіла ў склад Алгабаскай сельскай акругі. Код КАТА — 632839200. Скасавана 12 ліпеня 2017 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 99 чалавек (52 мужчыны і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 24 чалавекі (12 мужчын і 12 жанчын).
Марочна (балота)
Балота Марочна — адно з трох буйнейшых верхавых балот, якія захаваліся ў натуральным стане на Палессі пасля асушальнай меліярацыі. Гэта самае старажытнае балота Беларусі — яго фарміраванне пачалося каля 10 тысяч гадоў назад. Большасць балотных масіваў, якія знаходзяцца навокал яго, зараз асушана для здабычы торфу.
Агульнае становішча
У балота не ўпадае ніводнай рэчкі, і воднае забеспячэнне ажыццяўляецца за кошт атмасферных ападкаў. Амаль з усіх бакоў балота абкружана лясамі. Па краях балота размешчана некалькі масіваў унікальных старых ельнікаў, яны ўяўляюць сабой астравы на значнай адлегласці ад мяжы суцэльнага распаўсюджання елкі. Ва ўсходняй і цэнтральнай частках балота знаходзіцца шэраг буйных парослых лесам мінеральных астравоў. Таўшчыня тарфяной залежы больш 2 метраў. Пераважаюць вярховы і пераходны тыпы балот.
На большай частцы балота гідралагічны рэжым блізкі да натуральнага. У пачатку 1950-х гадоў на балоце было пракопана некалькі асушальных каналаў агульнай даўжынёй каля 20 км, якія да нашага часу дрэнуюць балота. У паўночнай частцы балота гідралагічны рэжым цалкам парушаны ў выніку здабычы торфу.
Флора і фаўна
На балоце выяўлена 157 відаў наземных хрыбетных жывёл, сярод якіх 30 відаў млекакормячых, 112 відаў птушак (100 відаў гняздуюцца, 12 адзначаюцца пад час міграцыі), 7 — паўзуноў і 8 — земнаводных.
Прыродаахоўная каштоўнасць угоддзя вызначаецца, у першую чаргу, наяўнасцю на гнездаванні шэрагу рэдкіх і ахоўваемых відаў птушак, якія занесены ў нацыянальную Чырвоную кнігу і маюць высокі еўрапейскі ахоўны статус (SPEC):, , , , , , , , і  дзятлы.
У межах балотнага масіву і па яго перыферыі адзначаны амаль усе буйныя абарыгенныя капытныя —, і. Іх колькасць невысокая, што абумоўлена асаблівасцямі біяцэнатычнай структуры гэтай тэрыторыі. У ельніках, якія прымыкаюць да балота, адзначаны рэдкі для Палескага рэгіёна. Такім чынам, тэрыторыя з'яўляецца адным з самых паўднёвых участкаў распаўсюджання гэтага віду.
З ахоўваемых у Беларусі жывёл зарэгістраваны, , і. Даволі верагодным выглядае і пражыванне ў заказніку ахоўваемых відаў кажаноў, аднак даследаванні гэтай групы млекакормячых не праводзіліся.
У складзе флоры выяўлена 5 відаў дзеразы, 6 хвашчоў, 8 папаратнікаў, 3 голанасенных і 527 пакрытанасенных раслін. З іх 7 відаў занесены у нацыянальную Чырвоную кнігу —, , , , , ,. ,, , занесены ў Спіс прафілактычнай аховы Чырвонай кнігі РБ.
Вядзецца збор журавін.
Дзяржаўны камерны аркестр Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўны камерны аркестр Рэспублікі Беларусь (першапачаткова Мінскі камерны аркестр) — камерны аркестр, які працуе ў Мінску. Заснаваны ў 1968 г. па ініцыятыве арганіста і дырыжора Алега Янчанкі.
З аркестрам выступалі выдатныя салісты — у прыватнасці, Святаслаў Рыхтэр (канцэрт Ёзэфа Гайдна на фестывалі «Снежаньскія вечары» 1983 г.). Удзельнічаў аркестр і ў сумесных выступах з выканаўцамі іншых музычных накірункаў — у тым ліку з Ванэсай Мэй і групай Scorpions. У рэпертуары аркестра, нараўне з творамі Баха, Чайкоўскага, Грыга, Моцарта, Шастаковіча, — музыка беларускіх кампазітараў Анатоля Багатырова, Яўгенія Глебава, Дзмітрыя Смольскага, Віктара Войціка і інш.
Міжнародны аэрапорт імя Леанарда да Вінчы
Гісторыя
Афіцыйнае адкрыццё новага аэрапорта Рыма адбылося 15 студзеня 1961 года. Ён разгрузіў аэрапорт Чампіна, у якім пачалі абслугоўваць мясцовыя і чартарныя рэйсы, а пасля - лоу-кост авіякампаніі. На момант адкрыцця былі пабудавана дзве УПП. На працягу дзесяцігоддзя Alitalia інвеставала значныя сродкі ў новы тэрмінал, ангары і базу тэхабслугоўвання, у гэты ж час была пабудавана трэцяя УПП (16L/34R). У цяперашні час у аэрапорце Леанарда да Вінчы 4 УПП: 16L/34R і 16R/34L (даўжынёй амаль 4,000 м), 16C/34C (побач з 16L/34R), звычайна выкарыстоўваецца як стырновая дарожка і пры рамонце 16L/34R і 07 / 25, якая выкарыстоўваецца толькі для ўзлёту пры пэўных вятрах. З 2005 года аэрапорт мае курса-глісадную сістэму (ILS) па катэгорыі III B. У 2007 годзе праводзілася мадэрнізацыя, якая дазволіла павялічыць колькасць узлётаў-пасадак у гадзіну ва ўмовах густога туману з 10 да 30. Мадэрнізацыя тэрмінала аэрапорта праводзілася ў 1990-я гады: 1991: Адкрыты пірс для ўнутраных рэйсаў з 12 тэлетрапамі (Пірс A); 1995: Адкрыты міжнародны пірс з 10 тэлетрапамі (Пірс B); 1999: Адкрыты заходні сатэліт з 11 тэлетрапамі (сатэліт C), звязаны цягніком-шатлам з асноўным тэрміналам; 2000: Адкрыты новы ўнутраны тэрмінал (Тэрмінал A). Перакампанаваны тэрмінальныя будынкі, на дадзены момант: Тэрмінал l A (і пірс A), Тэрмінал AA, Тэрмінал B (і пірс B), Тэрмінал C (і заходні сатэліт); 2004: Адкрыты новы грузавы тэрмінал Карга-Сіці; 2008: Адкрыты Тэрмінал 5 (950,000 пасажыраў у год). Праводзіліся работы па будаўніцтве пірса C. 2009: Замест літарнага пазначэння тэрміналаў пачалі выкарыстоўваць лічбы - А стаў T1, AA - T2, B і C - T2, тэрмінал 5 застаўся T5. 2010: Уведзена новая сістэма кіравання багажом.
Заходняе хрысціянства
Заходняе хрысціянства — умоўны абагульняючы тэрмін, які аб’ядноўвае Лацінскую Царкву, Пратэстанцтва і супольнасці, што аддзяліся ад іх, такія як старакаталіцкая царква, незалежны каталіцызм і рэстаўрацыянізм.
Пераважная большасць з 2,3 мільярдаў хрысціян свету — заходнія хрысціяне (каля 2 мільярдаў — 1,2 мільярда лаціна-католікаў і 800 мільёнаў пратэстантаў). Першапачатковы і дагэтуль асноўны кампанент, Лацінская царква, развівалася пры біскупе Рыма ў былой Заходняй Рымскай імперыі ў антычнасці. З лацінскай царквы ўзнікла вялікая разнастайнасць незалежных пратэстанцкіх канфесій, у тым ліку лютэранства і англіканства, пачынаючы з пратэстанцкай Рэфармацыі ў 16-м стагоддзі, як і незалежны каталіцызм у 19-м стагоддзі. Такім чынам, тэрмін «заходняе хрысціянства» не апісвае адну супольнасць або рэлігійную канфесію, але ўжываецца для адрознення ўсіх гэтых канфесій разам ад усходняга хрысціянства.
Назва звязана з тым, што названыя кірункі хрысціянства гістарычна ўзніклі на тэрыторыі Заходняй Рымскай імперыі.
Як правіла, самі прадстаўнікі гэтых канфесій сябе «заходнімі хрысціянамі» не называюць. Гэты тэрмін часцей выкарыстоўваецца сярод прыхільнікаў усходняга хрысціянства, а таксама рэлігіязнаўцаў і спецыялістаў, якія вывучаюць гісторыю хрысціянства.
Цзягувэнь
Цзягувэнь, таксама гадальныя косткі, надпісы на гадальных костках (кіт. 甲骨文, піньінь jiǎgǔwén, англ. oracle bones, oracle bone script) — іерагліфічныя надпісы на костках чарапах і іншых жывёл часу дынастыі Шан XIV—XI ст. да н. э. Лічацца найбольш старажытнымі ўзорамі кітайскай пісьменнасці. Першыя гадальныя косткі знайшлі вучоныя Лю Тэюнь і Ван І-чжун каля горда Аньян правінцыі Хэнань у 1899 годзе. Пазней падобныя знаходкі адбываліся ў правінцыях Шаньдун, Шаньсі, Хубэй, Хэбей.
Значэнне надпісаў
Каб прыняць нейкае важнае рашэнне, ваны (уладары) дынастыі Шан зварочваліся да аракулу, каб спытаць савета ў звышнатуральных істот:
Колькасць розных іерогліфаў на панцырах і касцях налічвае каля 5000 знакаў. З іх атаясамлены з сучаснымі іерогліфамі каля 1500. Астатнія (пераважна асабістыя імёны і геаграфічныя назвы) або ўнікальныя і характэрныя толькі для перыяду Шан, альбо не расшыфраваныя.
Бэран Уака
Бэран Дзівавесі Уака (Baron Divavesi Waqa; ) ― науруанскі палітык, які быў 14-м прэзідэнтам Науру з 11 чэрвеня 2013 года па 27 жніўня 2019 года. Раней ён займаў пасаду міністра адукацыі з 2004 па 2007 год.
Цветан Дзімітроў
Цветан Дзімітроў (Цветан Димитров; нар. 10 лютага 1987, Сафія) — балгарскі футбаліст, брамнік.
Кар’ера
Выхаванец футбольнай школы «Леўскі» (Сафія). У сезоне 2006/07 гуляў за клуб «Чаўдар» на правах арэнды, правёў 29 матчаў у дівізіёне «Б» і 1 гульню ў Кубку Балгарыі, прапусціў 41 гол. У 2007 годзе вярнуўся ў родную каманду, дзе выступаў да 2010 года. Пасля стаў гуляць у розных камандах першага і другога дывізіёнаў.
Аляксандр Паўлавіч Глеб
Аляксандр Паўлавіч Глеб (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца). Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2001—2019). Адзін з самых паспяховых футбалістаў у гісторыі Беларусі.
«Штутгарт»
Адзначаны скаўтамі ў 2000 годзе Аляксандр перайшоў у клуб нямецкай Бундэслігі — «Штутгарт». За футбаліста БАТЭ атрымаў прыкладна 150,000 еўра. Дэбютаваў у Бундэслізе 5 верасня 2000 года ў гасцявым матчы супраць «Кайзерслаўтэрна», Глеб выйшаў на замену на апошнія 20 хвілін. Правёўшы толькі 6 матчаў у свой першы сезон у Германіі, на другі год Глеб стаў стабільным гульцом асновы.
«Барселона»
16 ліпеня 2008 года Глеб перайшоў у іспанскую «Барселону». Кошт трансферу склаў 15 мільёнаў еўра. Нягледзячы на тытулы, якія Аляксандр выйграў у складзе каманды (чэмпіянат і Кубак Іспаніі, Ліга чэмпіёнаў), Глеб вырашыў пакінуць каманду з-за адсутнасці гульнявой практыкі.
«Штутгарт»
У ліпені 2009 года Барселона аддала Глеба ў арэнду на адзін год у яго мінулую каманду, «Штутгарт». Аляксандр правеў свой не лепшы сезон, не забіўшы ніводнага мяча ў чэмпіянаце Германіі.
«Бірмінгем Сіці»
Вярнуўшыся са «Штутгарта» ў Барселону Глеб апынуўся ў чарговай арэндзе. На гэты раз у англійскім «Бірмінгем Сіці». Аднак брытанская манера гульні, якую дэманстравала каманда, не падыходзіла Глебу. Клуб выйграў Кубак англійскай лігі, але вылецеў з Прэм’ер-лігі.
«Вольфсбург»
У пачатку сезона 2011/12 перайшоў у арэнду ў «Вольфсбург», дзе далучыўся да свайго былога трэнера Фелікса Магата. Яшчэ ў канцы мінулага сезона футбаліст атрымаў траўму, пасля якой доўга аднаўляўся. Глеб спадзяваўся, што трэнерскі талент Магата дапаможа яму зноў выйсці на пік формы. Футбаліст паспеў правесці за клуб 4 матчы і забіў 1 гол, пасля чаго адносіны Глеба з «Вольфсбург» нечакана былі разарваныя.
«Крылы Саветаў»
У студзені 2012 года датэрмінова разарваў кантракт з «Барселонай», што дзейнічаў да чэрвеня гэтага года. У лютым падпісаў кантракт да канца сезона з самарскім клубам «Крылы Саветаў».
БАТЭ
26 ліпеня 2012 года вярнуўся ў барысаўскі БАТЭ, падпісаўшы кантракт да 30 жніўня 2012. Пасля выхаду БАТЭ ў Лігу чэмпіёнаў падоўжыў кантракт да канца года. Дапамагаў барысаўскаму клубу пераважна ў матчах Лігі чэмпіёнаў, у нацыянальным першынстве правёў толькі 6 матчаў.
«Каньяспор»
Апошні матч за «Каньяспор» згуляў 20 снежня 2014 года. Пасля толькі трэніраваўся разам з камандай, але нават не трапляў у заяўку на матчы. Прычынай адхілення Глеба ад складу лічыцца канфлікт з галоўным трэнерам Айкютам Каджаманам. У выніку, 2 лютага 2015 года, разарваўшы кантракт з «Каньяспорам», стаў іграком іншага турэцкага клуба — «Генчлербірлігі».
«Генчлербірлігі» і БАТЭ
У складзе сталічнага клуба Глеб трывала выступаў у аснове. За паўгады правёў за «Генчлербірлігі» 15 матчаў у чэмпіянаце і 4 у Кубку Турцыі, забіў 2 галы. У чэрвені 2015 года Аляксандр паведаміў, шо па заканчэнні кантракта пакідае «Генчлербірлігі».
Пасля зыходу з «Генчлербірлігі» цікавасць да Глеба праяўляла некалькі замежных клубаў, таксама ім цікавіліся мінскае «Дынама» і БАТЭ. 7 жніўня 2015 года было афіцыйна абвешчана аб чарговым вяртанні Аляксандра ў БАТЭ, з якім быў падпісаны кантракт да канца сезона 2015. У складзе БАТЭ ў асноўным выкарыстоўваўся ў матчах Лігі чэмпіёнаў, у чэмпіянаце Беларусі правёў толькі чатыры матчы ў сезоне 2015. У кастрычніку 2015 года не гуляў з-за траўмы.
Па заканчэнні кантракта з БАТЭ ў студзені 2016 года вярнуўся ў «Генчлербірлігі». Улетку 2016 пакінуў «Генчлербірлігі» ў якасці свабоднага агента, і 22 ліпеня 2016 года зноў стаў іграком БАТЭ. Па заканчэнні кантракта ў снежні 2016 года не стаў яго падаўжаць і пакінуў БАТЭ.
«Крылы Саветаў»
У лютым 2017 года зноў стаў іграком самарскіх «Крылаў Саветаў», падпісаўшы кантракт да канца сезона 2016/17. У складзе самарскага клуба, аднак, не здолеў замацавацца ў якасці асноўнага іграка, з-за траўм прыняў удзел толькі ў сямі матчах Прэм’ер-лігі. Па выніках сезона 2016/17 «Крылы Саветаў» выбылі ў ФНЛ, пасля чаго ў маі 2017 года стала вядома аб сыходзе Глеба з каманды.
Нягледзячы на прапановы розных клубаў, доўгі час знаходзіўся без каманды. У жніўні 2017 года, пасля жараб’ёўкі групавога раўнда Лігі Еўропы, дзе ў супернікі БАТЭ дастаўся «Арсенал», хацеў вярнуцца ў барысаўскі клуб і завяршыць кар’еру гасцявым матчам у Лондане ў снежні 2017 года, аднак БАТЭ адмовіўся ад паслуг паўабаронцы. У другой палове 2017 года і пачатку 2018 года заставаўся без каманды, аддаючы час сям’і і перыядычна з’яўляючыся ў медыйнай прасторы ў якасці эксперта на тэлебачанні, праводзіў жараб’ёўкі Лігі Нацый УЕФА і чэмпіянату Беларусі 2018.
Вяртанне ў БАТЭ
У сакавіку 2018 года адправіўся ў Казахстан, аднак не здолеў дамовіцца аб падпісанні кантракта з «Кайратам». Неўзабаве зноў стаў іграком БАТЭ. Пачынаў сезон 2018 на лаўчы запасных, неўзабаве стаў выхадзіць на замену. У чэрвені і верасні адсутнічаў з-за траўмы, а ў лістападзе замацаваўся ў стартавым складзе каманды.
У студзені 2019 года падоўжыў кантракт з барысаўчанамі. У лютым 2019 года прымаў удзел у матчах 1/16 фіналу Лігі Еўропы супраць лонданскага «Арсенала». З красавіка з-за траўмы практычна перастаў з’яўляца на полі, адгуляў толькі 18 хвілін у матчы з «Мінскам». У чэрвені 2019 года кантракт з барысаўскім клубам быў разарваны.
«Іслач»
У жніўні 2019 года стаў трэніравацца з «Іслаччу» і ў хуткім часе падпісаў кантракт з клубам з Мінскага раёна. Спачатку выхадзіў на замену, а пазней замацаваўся ў стартавым складзе.
У сакавіку 2020 года афіцыйна абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У складзе моладзевай зборнай Беларусі (да 21 года) удзельнічаў у фінальнай частцы чэмпіянату Еўропы 2004 года.
У 2001 годзе дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі. Пазней быў капітанам зборнай. З восені 2016 года перастаў выклікацца ў каманду, аднак у лістападзе 2018 года зноў быў запрошаны на матчы Лігі нацый УЕФА супраць Люксембурга і Сан-Марына.
Дзейнасць пасля футбола
У студзені 2022 года стала вядома, што ў канцы 2021 года Глеб увайшоў у новаўтвораны савет дырэктараў жодзінскага клуба «Тарпеда-БелАЗ».
Сям’я і прыватнае жыцце
Аляксандр быў жанаты з былой вакалісткай гурта «Топлесс», Настассяй Касенковай. У 2016 годзе паўторна ажаніўся, жонку завуць Святлана. У тым жа годзе ў Аляксандра і Святланы нарадзілася дачка.
Брат Вячаслаў таксама футбаліст.
Скандалы
У 2021 годзе Tribuna.com апублікавала расследаванне аб зямельным участку каля Мінскага мора ў в. Лапаравічы, які футбаліст набыў за 2,5 дзяржкошту і папрасіў яго ў самога Аляксандра Лукашэнкі.
Тытулы
БАТЭ Барселона Бірмінгем Сіці
Індывідуальныя
Дзявочая гара (Валожынскі раён)
Дзявочая гара, або Дзевяцігара — узгорак у Валожынскім раёне, размешчаны за 0,5 км на захад ад в. Дубрава Маладзечанскага раёна. З’яўляецца адным з самых высокіх пунктаў у гэтай мясцовасці — знаходзіцца паблізу водападзелу Заходняй Бярэзіны і Свіслачы, амаль уся зарасла лесам. Верагодна, помнік язычніцкага культу.
Звесткі пра Дзявочую гару ўпершыню апублікаваны ў 1881 г. у «Слоўніку геаграфічным Каралеўства Польскага і іншых краёў славянскіх», дзе прыводзіцца мясцовае паданне, паводле якога на гары закапана жывая дзяўчына і разам з ёй пахаваны два хлопцы, якія загінулі ў час спаборніцтва за права стаць яе мужам. Там жа ляжаў вялізны камень, на якім нібыта сядзела дзяўчына ў час спаборніцтва. У 1987 г. Э. М. Зайкоўскі на дзявочай гары правёў археалагічнае абследаванне і раскопкі.
У найбольш высокай паўночна-ўсходняй частцы размешчана каля 20 курганоў вышынёй 0,5 — 1,5 м, дыяметрам 6 — 12 м, і вялікая яма, якая, магчыма, асталася ад каменя, згаданага ў паданні. Два курганы раскапаны. Адзін з іх складзены з камянёў, перасыпаных зямлёй. У ім на ўзроўні гарызонту выяўлены шкілет жанчыны, арыентаваны на захад; знойдзены таксама фрагменты керамікі XI ст. і сярэбранае скроневае кольца, канцы якога заходзяць адзін за адзін. Другі курган насыпаны з пяску і абкладзены камянямі. У цэнтры кургана, ніжэй узроўню гарызонту размяшчаўся шкілет жанчыны (захаваўся не цалкам), таксама арыентаваны на захад; выяўлены пярсцёнак і шкляная пазалочаная пацерка XI ст.
У іншых месцах гары ў час шурфоўкі культурны пласт не выяўлены. Назва помніка сведчыць пра яго сувязі ў старажытнасці з культам язычніцкай багіні кахання. Другая назва помніка — Дзевяцігара — відаць, звязана з культам багіні-дзевы, «панёсшай у лоне сваім» і з дзевяццю месяцамі цяжарнасці. Да нядаўняга часу на гары святкавалася Купалле.
Віталь Міхайлавіч Абалакаў
Віталь Міхайлавіч Абалакаў (31 снежня 1905 [13 студзеня 1906], Краснаярск, Енісейская губерня — 26 мая 1986, Масква) — савецкі альпініст заслужаны майстар па альпінізме (1934), заслужаны майстар спорту (1941), інжынер-канструктар.
Аўтар каля ста прылад, якія выкарыстоўваюцца для аб’ектыўнай ацэнкі працэсу трэніроўкі спартсменаў.
Кіраўнік першых савецкіх узыходжанняў на пік Леніна (Памір, 7134 м) у 1934 годзе і пік Перамогі (Цянь-Шань, 7439 м) у 1956 годзе.
Кіраваная каманда «Спартак» (Масква) 12 разоў была чэмпіёнам СССР па альпінізме. Таксама быў бронзавым прызёрам чэмпіянату СССР па гарналыжным спорце.
Абалакаву прыпісваюць такія вынаходкі, як ў 1930-х гадах,  (або V-пятля) безрэдуктарны якар для лёдалазання і многія іншыя інавацыі ў рыштунку для скалалазання.
NGC 3913
NGC 3913 (іншыя абазначэнні — IC 740, IRAS11480+5537, UGC 6813, ZWG 268.92, MCG 9-20-1, ZWG 269.4, KUG 1148+556, PGC 37024) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Вялле
Вя́лле (, Вялье) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Новаялчанскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 36 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 9 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 152 км ад Гомеля, 1 км ад дзяржаўнай мяжы з Украінай.
Водная сістэма
На поўдні канава Марозаўка.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой з поўначы пад вострым кутом далучаецца кароткая вуліца. На поўдні адасоблены ўчастак забудовы — 2 кароткія вуліцы, блізкія да мерыдыянальнай арыентацыі. Хаты пастаўлены рэдка, драўляныя, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з пачатку XIX стагоддзя. У 1834 годзе ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні У 1876 годзе абшарнік Насакін меў у вёсках Вялле і Асарэвічы 3558 дзесяцін зямлі і конны млын. У 1897 годзе ў Ёлчанскай воласці. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у бою за вызваленне вёскі 28 верасня 1943 года адмеціўся полк пад камандаваннем А. П. Сярогіна, памагаты камандзіра кулямётнага ўзвода А. С. Хайдараў, старэйшыя сяржанты Ц. Г. Халікаў і В. С. Чурумаў, камандзір кулямётнага ўзвода, лейтэнант А. М. Сіманаў, наводчык процітанкавай стрэльбы А. А. Цітоў, за мужнасць і гераічнасць ім прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У складзе калгаса імя М. В. Фрунзэ (цэнтр — вёска Асарэвічы).
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Асарэвіцкага сельсавета.
Менконіка
Менконіка (Menconico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 437 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
NGC 6050B
NGC 6050B (іншыя абазначэнні — IC 1179B, DRCG 34-155, UGC 10186, ZWG 108.118, MCG 3-41-92, ARP 272, KCPG 481A, PGC 57053) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Людвіг Скоці
Людвіг Дэрангададж Скоці (нар. ) ― науруанскі палітык, які двойчы займаў пасаду прэзідэнта Науру і пяць разоў быў спікерам парламента ў перыяд з 2000 па 2016 гады. Ён займаў пасаду прэзідэнта з 29 мая 2003 года па 8 жніўня 2003 года і зноў з 22 ліпеня 2004 года да адхілення ў выніку вотуму недаверу 19 снежня 2007 года. Ён быў абраны прэзідэнтам у 2003 годзе, зноў з лістапада 2010 года па красавік 2013 года, і з З чэрвеня 2013 года па чэрвень 2016 года.
Хасумі Масауду
Хасумі Масауду (Hassoumi Massaoudou, нар. 22 кастрычніка 1957) — нігерскі палітык, займаў розныя міністэрскія пасады ва ўрадзе Махамаду Ісуфу. Пасля ваеннага перавароту 2023 года абвясціў сябе выконваючым абавязкі прэзідэнта, змяніўшы Махамеда Базума, які быў скінуты ваеннай хунтай.
Сергеенка
Сергеенка — прозвішча.
Цёмкіна (сяло, Смаленская вобласць)
Цёмкіна (Тёмкино) — сяло ў Смаленскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Цёмкінскага раёна. Размешчана ва ўсходняй частцы вобласці, за 200 км ад Смаленска. Чыгуначная станцыя на лініі Вязьма — Калуга.
Хасумі Масауду
Біяграфія
Быў адным з заснавальнікаў Партыі за дэмакратыю і сацыялізм, створанай пад кіраўніцтвам Махамаду Ісуфу ў 1990 годзе. Атрымаў пасаду сакратара па інфармацыі і прапагандзе. У першы ўрад Ісуфу ўвайшоў ў якасці міністра сувязі, культуры, моладзі і спорту
Пасля ваеннага перавароту, здзейсненага Ібрагімам Барэ Майнасарай 27 студзеня 1996 года, арыштаваны 13 ліпеня. Пацярпеў ад катаванняў падчас утрымання пад вартай.
Цёмкіна (сяло, Смаленская вобласць)
Узнікла як вартавы пост Рыгора Цёмнага на мяжы паміж Вялікім Княствам Літоўскм і Расіяй. (У «Першым пасланні Івана Грознага Курбскаму» згадваецца ваявода Рыгор Цёмны). У сярэдзіне XIX стагоддзя было каля 25 двароў з насельніцтвам 180 чалавек. Да 1917 года ўваходзіла ў склад Юхноўскага павета Смаленскай губерні, з 1922 года — у складзе Вяземскага павета. У 1929—1963 і з 1972 года цэнтр Цёмкінскага раёна. У 1963—1972 гадах — цэнтр Цёмкінскага сельсавета Гжацкага раёна.
Хасумі Масауду
Біяграфія
У лістападзе 1999 года абраны ў Нацыянальны сход. Стаў прэзідэнтам парламенцкай групы сваёй партыі на працягу наступнага парламенцкага тэрміну. Па стане на 2004 год з’яўляўся першым намеснікам генеральнага сакратара Партыі за дэмакратыю і сацыялізм.
Узначальваў кампанію Ісуфу на прэзідэнцкіх выбарах у студзені—сакавіку 2011 года.
Цёмкіна (сяло, Смаленская вобласць)
Эканоміка
Леспрамгас.
Хасумі Масауду
Біяграфія
У другім урадзе свайго паплечніка першапачаткова займаў пасаду дырэктара Кабінета міністраў, потым прызначаны ва ўрад міністрам унутраных спраў, грамадскай бяспекі, дэцэнтралізацыі, па справах звычаяў і рэлігіі. У 2016 годзе, пасля прысягі Ісуфу на другі тэрмін, стаў міністрам нацыянальнай абароны. Праз некалькі месяцаў пераведзены на пасаду міністра фінансаў.
Кызылжал
Кызылжал — былое сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Семея. Уваходзіла ў склад Алгабаскай сельскай акругі. Код КАТА — 632839300. Скасавана 12 ліпеня 2017 года.
Уладзімір Ягоравіч Макоўскі
Уладзімір Ягоравіч Макоўскі (, Масква — 21 лютага 1920, Петраград) — рускі мастак-перасоўнік, жывапісец і графік, педагог, жанравай сцэны; акадэмік (1873), правадзейны член Пецярбургскай Акадэміі Мастацтваў (1893).
Біяграфія
Сын дзеяча мастацтваў Ягора Макоўскага, аднаго з заснавальнікаў Маскоўскага вучылішча жывапісу, разьбярства і дойлідства, і Любові Маленгаўэр. Брат мастака Канстанціна Макоўскага. Кватэра Макоўскіх была на набярэжнай Масква-ракі з відам на Крэмль. З дзяцінства Уладзіміра атачала атмасфера мастацтва. У доме бацькі збіраліся вядомыя людзі — Глінка, Гогаль, Шчэпкін, Брулоў, Трапінін і інш, ладзіліся літаратурныя, рысавальныя і музыкальныя вечары. У сям’і было пяцёра дзяцей — старшая дачка Аляксандра, сыны Канстанцін, Мікалай, Уладзімір і малодшая дачка Марыя. Яны сталі вядомымі мастакамі, а Марыя — спявачкай. Ад маці Уладзімір успадкаваў прыгожы голас, навучыўся граць на гітары і скрыпцы, даволі рана пачаў маляваць. Пазней успамінаў: «Я не ведаю якое мастацтва люблю больш, жывапіс ці музыку… Кожны дзень я, кідаючы пэндзаль, бяруся за смычок і іграю, адзін, для сябе…». Першыя ўрокі выяўленчага мастацтва Макоўскі браў у В. Трапініна. У 15 гадоў ён напісаў жанравую карціну «Хлопчык, які прадае квас» (1861).
У 1861—1866 гадах вучыўся ў Маскоўскім вучылішчы жывапісу, разьбярства і дойлідства у прадаўжальніка венецыянаўскай школы Сяргея Заранка і Еўграфа Сарокіна. Вучылішча Уладзімір скончыў з сярэбраным медалём і званнем класнага мастака III ступені за твор «Літаратурнае чытанне». Герояў карціны ён пісаў з бацькі і сваёй нявесты Ганны Герасімавай.