cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рын’яна-Гарганіка
Рын'яна-Гарганіка (Rignano Garganico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 2258 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 89 км². Паштовы індэкс — 71010. Тэлефонны код — 0882.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Брэсцкі гарадскі выканаўчы камітэт
Старшыні
Старшыня ажыццяўляе агульнае кіраўніцтва дзейнасцю гарвыканкама, адміністрацый раёнаў, арганізацый уласнасці г. Брэста.
IC 2842
IC 2842 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Асістэнт-прафесар
Асістэнт-прафесар (assistant professor) — пасада і адпаведнае навуковае званне, якая існуе ў вышэйшых навучальных установах ЗША, Канады і некаторых іншых краін. Яе, як правіла, займаюць маладыя спецыялісты, якія толькі пачынаюць навукова-педагагічную дзейнасць.
Пасаду звычайна атрымліваюць пасля атрымання доктарскай ступені ці пасля некалькіх гадоў працы на пасадзе даследчыка. У акадэмічнай іерархіі пасад і званняў гэтая пазіцыя звычайна размяшчаецца ніжэй пасады дацэнта ў большасці універсітэтаў і прыблізна эквівалентна пасадзе выкладчыка (лектара).
У ЗША гэта пасада часта з'яўляецца першай пасадай, займаемай у рамках навукова-педагагічнай кар'еры. Пры гэтым варта памятаць, што паўнавартасныя прафесарскія пасады — гэта дацэнт, асацыяваны прафесар і поўны прафесар. Таму асістэнт-прафесар — хутчэй усё ж "асістэнт", цым "прафесар". Праз некалькі гадоў працы і пры выкананні шэрага ўмоў асістэнт-прафесар можа атрымаць павышэнне да дацэнта або асацыяванага прафесара.
Сверчэ (гміна)
Све́рчэ (Świercze) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пултускага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сверчэ. Плошча гміны складае 93,04 км². Станам на 2011 год у гміне Сверчэ пражывалі 4754 чалавекі, шчыльнасць — 51 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Бэрэзэншчына
Бэрэзэншчына (Березенщина) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Белы анёл
Белы анёл (Бели анђео) — фрэска з царквы Ушэсця сербскага праваслаўнага манастыра Мілешава, адзін з шэдэўраў сербскага і праваслаўнага мастацтва. Датуецца XIII стагоддзем і ставіцца да перыяду Палеалогаўскага адраджэння. У XVI стагоддзі па-над гэтым малюнкам быў напісаны новы, які быў выдалены ў ходзе рэстаўрацыйных работ у XX стагоддзі. Фрэска знаходзіцца на паўднёвым баку храма і ўваходзіць у кампазіцыю Жонкі-міраносіцы. Анёл, апрануты ў белы хітон, сядзіць на камені і сваёй рукой паказвае жонкам-міраносіцам на пустую грабніцу Хрыста.
Асклепій
Асклепій (Asklēpios), бог медыцыны і лячэння ў старажытнагрэчаскай міфалогіі. Першапачаткова быў народжаны смяротным, але за высокае медыцынскае мастацтва атрымаў неўміручасць.
Наступная традыцыя
Ён зрабіўся сузор'ем Змеяносца.
Згадваецца ў «Іліядзе». Яму прысвечаны XVI гімн Гамера і LXVII арфічны гімн. Дзеючая асоба трагедыі Арыстарха Тэгейскага «Асклепій», камедый Антыфана і Філетэра «Асклепій».
Сямейства ўрачоў у Старажытнай Грэцыі выраблялі свой род ад Асклепія. У прыватнасці, яго нашчадкамі лічыліся Гіпакрат і Арыстоцель.
Бобрыця (Васылькіўскі раён)
Бобрыця (Бо́бриця) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Лілія Рыгораўна Батырава
Біяграфія
Займалася ў малодшай групе балетнай школы пры тэатры оперы і балета. Бацька ў першыя дні Вялікай Айчыннай вайны пайшоў на фронт, згінуў без вестак. Увесь час вайны пражыла з маці, Казімірай Вітольдаўнай, у Мінску, іх дом быў разбомблены яшчэ на пачатку вайны. У апошнія дні вайны немцы тысячы мінчан пагрузілі ў вагоны і павезлі ў Германію, але цягнік дайшоў толькі да Брэста, зняволеныя дачакаліся Чырвоную армію.
Пасля вызвалення Беларусі маці з дачкой засталіся ў Брэсце. Тут Лілія скончыла агульнаадукацыйную і музычную школы. Яе першай настаўніцай музыкі была выдатны педагог Яўгенія Міхайлаўна Дабратворская, выпускніца Пецярбургскай кансерваторыі, заслужаны настаўнік БССР (1955).
У 1955 годзе скончыла Брэсцкае музычнае вучылішча, у якім пачала працаваць выкладчыкам па класе фартэпіяна і канцэртмайстрам. Скончыла Беларускую дзяржаўную кансерваторыю імя А. В. Луначарскага (1964). За гады сваёй працы ў Брэсцкім музвучылішчы падрыхтавала больш за 200 спецыялістаў, сярод якіх лаўрэаты і дыпламанты міжнародных і рэспубліканскіх конкурсаў і фестываляў.
У 1969—1987 гадах ўзначальвала народны ўніверсітэт культуры, у якім развіваліся мастацкі, музычны, танцавальны, літаратурны і іншыя кірункі творчасці, арганізоўвала творчыя сустрэчы, канцэрты многіх вядомых музыкантаў і спевакоў. З 1992 года з’яўляецца старшынёй Брэсцкага абласнога музычнага таварыства і членам праўлення Беларускага саюза музычных дзеячаў. Шмат гадоў удзельнічала ў журы міжнароднага конкурсу вакалістаў «Belcanto» (Польшча).
Па ініцыятыве Л. Р. Батыравай у Брэсце з 1988 года штогод праводзіцца міжнародны фестываль класічнай музыкі «Студзеньскія музычныя вечары», яна з’яўляецца яго нязменным дырэктарам і мастацкім кіраўніком. Таксама па яе ініцыятыве праводзіцца «Берасцейскі баль», прымеркаваны да Дня горада, у 2015 годзе адбыўся І Міжнародны конкурс маладых піяністаў, прысвечаны памяці народнага артыста СССР С. Т. Рыхтэра.
Узнагароды
Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2011), заслужаны дзеяч культуры Польшчы (2008). Лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За развіццё міжнародных культурных сувязей» (2000), лаўрэат прэміі Фонду Ірыны Архіпавай з уручэннем Сярэбранага медаля Фонду. Узнагароджана медалямі Францыска Скарыны (2008) і «Преподобная Евфросиния игумения Полоцкая», спецыяльным знакам Міжнароднага саюза музычных дзеячоў (2007), нагрудным знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі».
Рашэннем Брэсцкага гарадскога Савета дэпутатаў ад 16 ліпеня 2015 года Л. Р. Батыравай за шматгадовую плённую творчую работу па музычным навучанні і выхаванні моладзі, падрыхтоўку кваліфікаваных спецыялістаў, вялікую грамадска-культурную дзейнасць, значны ўклад у развіццё і прапаганду беларускага музычнага мастацтва прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін горада Брэста».
Медаль «За выратаванне тапельцаў»
Меда́ль «За выратава́нне тапе́льцаў» — дзяржаўная ўзнагарода СССР і Расійскай Федэрацыі.
Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 лютага 1957 года. Аўтар малюнка — мастак А. Ф. Шабалкоў.
Статут медаля
Медалём узнагароджваліся работнікі выратавальнай службы і іншыя грамадзяне СССР, а таксама асобы, якія не з'яўляюцца грамадзянамі СССР, за: Медаль «За выратаванне тапельцаў» носіцца на левым баку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За адвагу на пажары».
Узнагароджанне адбывалася на падставе Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР і ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР.
Палажэнне аб медалю змянялася ў 1967 і 1980 гадах.
Апісанне медаля
Медаль «За выратаванне тапельцаў» круглая, дыяметрам 32 мм, вырабляецца з латуні з ужываннем аксідзіравання.
На аверсе медаля змешчана выява выратавальніка падчас буксіроўкі тапельца ў вадзе. Уздоўж верхняга краю медаля — надпіс «За спасение», у ніжняй частцы медаля — «утопающих».
На рэверсе медаля намаляваны серп і молат, ніжэй якіх — лаўровая галінка і надпіс «СССР». Медаль з абодвух бакоў акантаваны выпуклым борцікам.
У верхняй частцы медаля маецца вушка, якім медаль пры дапамозе кольца злучана з металічнай пяцівугольнай калодкай. З адваротнага боку калодкі — прыстасаванне для мацавання медаля да адзежы. Калодка пакрыта шаўковай муаравай стужкай сіняга колеру з трыма па краях і адной пасярэдзіне падоўжнымі белымі палоскамі. Агульная шырыня стужкі 24 мм.
Постсавецкая гісторыя медалі
Апошняе ўзнагароджанне медалём у СССР адбылося 20 мая 1991 года.
У адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1992 года № 2424-1 медаль былога СССР, з аналагічнай назвай, застаўся ва ўзнагароднай сістэме Расіі. Надпіс на рэверсе «СССР» была заменена на надпіс «РОССИЯ».
У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1994 года № 442 медаль адсутнічае ў сістэме дзяржаўных узнагарод Расіі, замест савецкага медаля быў уведзены расійскі медаль «За выратаванне гінучых».
Псалом 32
Псалом 32 (33 паводле масарэцкай нумарацыі) пачынае 5-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — хвала Ўсемагутнаму Богу.
Сверчаў (гміна)
Све́рчаў (Świerczów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Намыслоўскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сверчаве. Плошча гміны складае 110,32 км². Станам на 2004 год у гміне Сверчаў пражывалі 3649 чалавек, шчыльнасць — 33,1 чал./км².
Сцяпан Пятровіч Крашаніннікаў
Сцяпан Пятровіч Крашаніннікаў (Степа́н Петро́вич Крашени́нников;, Масква — ) — рускі вучоны, даследчык Камчаткі. Акадэмік Пецярбургскай АН (1750).
3 1724 вучыўся ў маскоўскай Славяна-грэка-лацінскай акадэміі, з 1732 ва ўніверсітэце ў Пецярбургу. Удзельнік 2-й Камчацкай экспедыцыі (1733—43). У 1733—36 падарожнічаў па Сібіры. У 1737—41 даследаваў паўвостраў Камчатка. На аснове сабраных матэрыялаў напісаў навуковую працу па геаграфіі, гісторыі, мовах і быце народаў Камчаткі («Апісанне зямлі Камчаткі»).
Яго імем названы востраў каля Камчаткі, мыс (на ваостраве Карагінскім) і гара на Камчатцы.
Павел Уладзіміравіч Сцяцко
Павел Уладзіміравіч Сцяцко (, в. Грабава, цяпер Зэльвенскі раён Гродзенскай вобласці —, Азёры, Гродзенскай вобласці) —  беларускі мовазнавец і педагог. Доктар філалагічных навук (1980), прафесар, выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь. Аўтар шматлікіх артыкулаў і кніг па дыялекталогіі і граматыцы на беларускай, рускай і польскай мовах.
Біяграфія
Скончыў літаратурны факультэт (аддзяленне беларускай мовы і літаратуры) Гродзенскага педагагічнага інстытута. Пазней выкладчык, старэйшы выкладчык кафедры беларускай мовы і літаратуры.
21 снежня 1962 года абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму лексікі гаворак Зэльвенскага раёна. Выкладаў у Мінскім педагагічным інстытуце на кафедры беларускай мовы. З 10 ліпеня 1980 загадчык кафедры рускага, агульнага і славянскага мовазнаўства Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Пазней зноў у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце, на кафедры польскай філалогіі, з ліпеня 1990 узначаліў кафедру беларускай культуры. Удзельнічаў у стварэнні першага ў Беларусі факультэта беларускай філалогіі і культуры, пазней узначаліў кафедру беларускага і тэарэтычнага мовазнаўства. Удасканальваў веды чэшскай і польскай мовы ў Карлавым універсітэце ў Празе (1983) і Варшаўскім універсітэце (1988).
З 2016 года на пенсіі.
Навуковая дзейнасць
Рэдактар навуковага альманаха «Гродзенскія запісы. Старонкі гісторыі і культуры», член рэдакцыйных калегіяў выданняў «Веснік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта», часопіса Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Роднае слова», «Веснік Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта", «Białostocki Przegląd Kresowy», «Русский язык».
Уваходзіць у склад Камісіі па словаўтварэнні Міжнароднага камітэта славістаў, у склад Міжнароднага Камітэта беларусістаў. Узначальвае Гродзенскую філію Рэспубліканскай тэрміналагічнай камісіі пры Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Мае больш за 600 апублікаваных прац, у тым ліку больш за 30 кніг і 6 брашураў (з іх 5 манаграфіяў, 5 слоўнікаў, 18 навучальных дапаможнікаў і падручнікаў для ВНУ і сярэдніх спецыяльных вучылішчаў).
Сваёй навуковай дзейнасцю зрабіў унесак у барацьбу з русіфікацыяй беларускай мовы.
Выбраная бібліяграфія
Асноўныя працы:
Вішнявецкі
Вішнявецкі — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Асацыяваны прафесар
Паўночнаамерыканская сісітэма
У паўночнаамерыканскай сістэме, якая выкарыстоўваецца ў ЗША і большасці іншых краін свету, гэта пасада, якая ў сістэме іерархіі знаходзіцца паміж асістэнт-прафесарам і поўным прафесарам. У такой сістэме званне асацыяванага прафесара звычайна з'яўляецца першым павышэннем, што адбываецца пасля атрымання пасады выкладчыка (асістэнт-прафесара), а ў ЗША яна звычайна звязана з атрыманнем пастаяннага працоўнага кантракту з вучэльняй.
Барысіў (Васылькіўскі раён)
Барысіў (Бори́сів) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН Беларусі
Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН Беларусі — дзяржаўная навуковая ўстанова ў Рэспубліцы Беларусь. Размешчаны ў Мінску па вул. Сурганава, 6.
Перад будынкам устаноўлены помнік Якаву Барысавічу Зяльдовічу.
Гісторыя
У 1965 годзе на базе лабараторый кібернетычнага профілю Інстытута матэматыкі і вылічальнай тэхнікі АН БССР быў утвораны Інстытут тэхнічнай кібернетыкі АН БССР. Інстытут быў вызначаны міжгаліновай галаўной арганізацыяй па ўжыванні матэматычных метадаў і вылічальнай тэхнікі для аўтаматызацыі працэсаў тэхнічнай падрыхтоўкі вытворчасці ў машынабудаванні.
У 1989 годзе да інстытута было далучана Спецыяльнае канструктарска-тэхналагічнае бюро з доследнай вытворчасцю, якое было створано ў 1975 годзе. А ўжо у 1995 годзе да інстытута быў далучаны Вылічальны цэнтр АН Беларусі.
У 1996 годзе на базе лабараторый і аддзелаў Інстытута тэхнічнай кібернетыкі НАН Беларусі было ўтворана навукова-даследчае аб’яднанне «Кібернетыка» у складзе Інстытута тэхнічнай кібернетыкі АН Беларусі, навукова-інжынернага прадпрыемства «Інфармацыйныя тэхналогіі», навукова-інжынернага прадпрыемства «Геаінфармацыйныя сістэмы», інжынернага прадпрыемства «Навуковае прыборабудаванне» і навукова-інжынернага прадпрыемства «Сістэмы аўтаматызацыі».
У 2002 годзе дзяржаўная навуковая ўстанова «Інстытут тэхнічнай кібернетыкі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі», навукова-даследчае аб’яднанне «Кібернетыка» і навукова-інжынернае прадпрыемства «Сістэмы аўтаматызацыі» рэарганізуюцца шляхам зліцця ў дзяржаўную навуковая ўстанову «Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі» (АІПІ НАН Беларусі).
Ксеркс I
Біяграфічныя звесткі
Розныя прамыя і ўскосныя даныя сведчаць, што Ксеркс I пад іменем Агасвер згадваецца ў кнізе «Эсфір», як апякун яўрэяў.
Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН Беларусі
Гісторыя
У 2007 годзе Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі быў рэарганізаваны ў форме далучэння да яго навуковай установы «Нацыянальны цэнтр інфармацыйных рэсурсаў і тэхналогій» Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Ксеркс I
Біяграфічныя звесткі
Сын Ксеркса I — Артаксеркс I Лангіман.
Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН Беларусі
Дырэктары інстытута
Дырэктары інстытута:
IC 2843
IC 2843 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арэса
Арэса, Ароса, Раса — рака ў Мінскай і Гомельскай абласцях, правы прыток ракі Пціч (басейн Прыпяці). Даўжыня 128 км. Вадазбор 3620 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 16,7 м³/с. Агульнае падзенне ракі 32,7 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,26 ‰.
Назва
Назва Арэса старабалцкага паходжання, адпачатная форма аднаўляецца як *Aresa.
Корань ад балцкага *ar-, індаеўрапейскага *ar-, *er- / *or- «рухацца». З пашыральнікам -s- корань у прускім тапоніме Arys (пазнейшыя анямечаныя формы Arissow, Aressow), у рачной назве Ароса (Ороса) на Верхнім Павоччы.
Гідранімічны аналагі — літоўскі гідронім Arina, латышскі Aruona, назвы азёраў Арлея, Арлейка (на Задзвінні), рэк Арлея (на Верхнім Падняпроўі), Аражня (< Аряжня < Ar-ing-in-).
Гідранімічны фармант -es- таксама ў такіх балцкіх гідронімах на Верхнім Падняпроўі і Верхнім Падзвінні, як Akesà (> Ачоса), Vilkesà (> Воўчас, Аўчоса), Velesà (> ). Ён шырока прысутны ў літоўскім назва- і словаўтварэнні (žalias «зялёны» — žalesà «зеляніна; зяленіва», rudas «руды» — Rudesa «Рудая (рака)»).
І Арэса, і Аражня прытокі Пцічы (Арэса даўжэйшая і ўцякае ў Пціч ніжэй па цячэнні), і іх вытокі недалёка адзін ад аднаго, паабапал Старых Дарог. Гідранімічны комплекс *Ar-(es-) & *Ar-(ing-) на Пцічы, магчыма, адносіўся да мясціны вытокаў гэтых дзвюх рэк, адкуль яны сцякалі б даволі хутка.
Назва Арэса, як і Аражня, значыць прыблізна «Плыткая (рака)».
Балцкага паходжання таксама назва прытока Арэсы рэчкі Асвіца.
Гідраграфія
Пачынаецца за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Ляўкі Старадарожскага раёна, цячэ ў Любанскім і Акцябрскім раёнах па Цэнтральнабярэзінскай раўніне, ніжняе цячэнне ў Прыпяцкім Палессі.
Жыўленне ракі мяшанае, пераважна снегавое. Рэльеф вадазбору у паўночнай частцы слабаўзгорысты ў спалучэнні з раўнінным, на поўдні — плоскі.
Веснавое разводдзе пачынаецца ў 2-й дэкадзе сакавіка і доўжыцца 40—80 сутак, затапляе вялікія прасторы, у т.л. асушаных балот. Максімальны расход вады каля в. Андрэеўка (за 12 км ад вусця) адзначаны ў 1931—301 м³/с, найменшы — у 1927 каля в. Андрэеўка (2,14 м³/с). Летне-асенняя межань доўжыцца каля 5 месяцаў. Рака замярзае ў 2-й палове снежня, крыгалом — у 2-й дэкадзе сакавіка.
У верхнім цячэнні, за 7 км на поўнач ад г. Любань, створана Любанскае вадасховішча, якое ўваходзіць у Арэскую меліярацыйную сістэму і аказвае істотны ўплыў на гідралагічны рэжым Арэсы, бо затрымлівае веснавыя воды (65 млн м³).
Даліна на вялікім працягу невыразная, месцамі шырынёй 0,3—1 км. Пойма пераважна двухбаковая, ніжэй вёскі Падарэссе яе шырыня 0,1—1 км.
Рэчышча амаль на ўсім працягу каналізаванае, шырыня яго ад 5—10 м у вярхоўі да 30—35 м у ніжнім цячэнні. У басейне Арэсы возера Вячэра.
Асноўныя прытокі
Справа: Асвіца, канава Дабрынка, Таліца, Шыпілавіцкі канал. Злева: Солан, Нешчанка, магістральны канал Чабускі, магістральны Слаўкавіцка-Ямінскі канал, Парк.
У культуры
Рака атрымала шырокую вядомасць пасля апублікавання паэмы Я. Купалы «Над ракой Арэсай».
Астраблема
Астрабле́ма (astron зорка + blēma рана), метэарытны кратар, замкнёная круглаватая ўпадзіна на зямной паверхні, часам акружаная валам, утвораная ў выніку падзення вялікіх метэарытаў або астэроідаў. Характарызуецца моцнай раздробленасцю і адметным метамарфізмам горных парод дна кратара, часта ўкрытага тоўшчай больш маладых горных парод.
Варавычы (Васылькіўскі раён)
Варавычы (Ва́ровичі) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Глівіцкі канал
Глівіцкі канал — суднаходны канал у Польшчы, звязвае Верхні каменна-вугальны басейн з сістэмай р. Одры. Праходзіць паміж гг. Глівіцы і Кендзежын-Козле. Даўжыня 40,6 км. Уключае часткова р. Кладніцу; мае 6 двухкамерных шлюзаў. Збудаваны ў 1933-39.
Медаль «За адвагу на пажары»
Меда́ль «За адва́гу на пажа́ры» — дзяржаўная ўзнагарода СССР. Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 кастрычніка 1957 года.
Варатынскае княства
Варатынскае княства — феадальная дзяржава ва Усходняй Еўропе. Цэнтр — г.Варатынск. Утварылася у выніку драблення Навасільскага княства ў пачатку XV ст. на Адоеўскае, Бялёўскае і Варатынскае ўдзельныя княствы. Удзельныя князі па-ранейшаму насілі агульнае радавое прозвішча Навасільскіх. Старэйшы ў родзе князь тытулаваўся навасільскім і адоеўскім. Варатынскія князі вялі барацьбу за старшынство сярод навасільскіх князёў з князямі адоеўскімі. Папераменна займаючы лідзіруючае становішча, варатынскія і адоеўскія князі заключалі дамовы з вялікімі князямі ВКЛ. Вядомы пагадненні 1442 г. і 1483 г. варатынскіх і 1459 г. адоеўскіх. Да канца XV ст. супрацьстаянне 2 ліній навасільскіх князёў прымае адкрытыя формы і перарасло ў варожасць. Варатынск ў складзе Навасільскага княства з канца XIV ст. знаходзіцца ў залежнасці ад ВКЛ. Аднак афіцыйна варатынскія прысягнулі Вітаўту толькі ў 1427 г. у час паездкі апошняга ў раён вярхоў'яў Акі, у Разанскае і Пронскае княствы. Варатынскія князі прысутнічалі на Луцкім з'ездзе 1429 г. і Віленскім з'ездзе 1430 г. У адрозненне ад іншых Вярхоўскіх княстваў, Варатынскае княства захавала адносную самастойнасць, а варатынскія князі Варатынскія не пераўтварыліся ў звычайных вотчыннікаў і захавалі к канцу XV ст. княжацкія правы. У выніку шматлікіх падараванняў гаспадароў ВКЛ уладанні варатынскіх князёў значна павялічыліся і цягнуліся шырокай паласой уздоўж ракі Акі і яе прытока Угры, ствараючы першую лінію абароны супраць Вялікага княства Маскоўскага. У 1487 г. пачаліся напады маскоўскіх служылых людзей на ўладанні варатынскіх князёў. У 1489 г. Варатынск быў разбураны. Варатынскія князі паступова (1487, 1489, 1492 гг.) пераходзілі на бок Масквы. У 1492—1493 гг. варатынскія і іншыя вярхоўскія князі ўжо з маскоўскага боку рабілі напады на верхнеокскія гарады (Масальск, Сярпейск, Мезецк і інш.), што засталіся вернымі вялікаму князю ВКЛ. Па дагавору 1494 г. ВКЛ адмовіўся ад правоў на вотчыны варатынскіх князёў. Аднак частка іх ўладанняў (раней падараваных ім) засталася ў складзе ВКЛ (Залідаў, Бышкавічы, Апакаў і інш.). Пасля вайны 1500—1503 гг. уся тэрыторыя Вярхоўскіх княстваў увайшла ў склад Расійскай дзяржавы. Галоўным абавязкам варатынскіх князёў стала абарона раёна верхняй Акі ад набегаў крымскіх татар. Удзел Варатынскіх канчаткова скасаваны ў 1562 г. пры цару Іване IV.
Медаль «За адвагу на пажары»
Статут медаля
Медалём «За адвагу на пажары» узнагароджваліся работнікі пажарнай аховы і члены добраахвотных пажарных дружын, ваеннаслужачыя і іншыя грамадзяне: Узнагароджанне медалём «За адвагу на пажары» ажыццяўлялася ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Прэзідыумамі Вярхоўных Саветаў саюзных рэспублік.
Уручэнне медаля «За адвагу на пажары» выконвалася ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР старшынямі, намеснікамі старшыняў і членамі Прэзідыумаў Вярхоўных Саветаў саюзных і аўтаномных рэспублік, старшынямі, намеснікамі старшыняў і членамі выканаўчых камітэтаў краявых, абласных, раённых і гарадскіх Саветаў народных дэпутатаў па месцы жыхарства ўзнагароджаных, а ваеннаслужачым — ваенным камандаваннем.
Разам з медалём узнагароджанаму уручалася пасведчанне ўстаноўленай формы.
Медаль «За адвагу на пажары» носіцца на левым баку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За выдатную службу па ахове грамадскага парадку».
Апісанне медаля
Медаль «За адвагу на пажары» першапачаткова выраблялася з серабра, пазней з пасярэбранага нейзільбера і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На аверсе медаля ў верхняй частцы па акружнасці надпіс «ЗА ОТВАГУ НА ПОЖАРЕ», пад надпісам пяціканцовая зорачка, у цэнтры скрыжаваны пажарная сякера і рассоўны ключ. У ніжняй частцы малюнак сярпа і молата на двух перакрыжаваных лаўра-дубовых галінах.
На рэверсе медаля намаляваная ў няпоўны рост фігура пажарнага з выратаваным дзіцём на руках, на заднім плане бачная частка палаючага жылога дома, унізе лаўровая галінка.
Усе малюнкі і надпісы на медалю выпуклыя. Абодва бакі медаля па акружнасці абрамлены выпуклым борцікам.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодачкай, абцягнутай крэпавай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм з васільковымі палоскамі па яе краях шырынёй 3 мм кожная, абрамленая белымі палоскамі шырынёй 1 мм кожная.
Постсавецкая гісторыя медаля
Апошняе ўзнагароджанне медалём у СССР адбылося 4 сакавіка 1991 года.
Згодна з Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1992 года № 2424-1 медаль былога СССР, з аналагічнай назвай, застаўся ва ўзнагароднай сістэме Расіі.
Узнагароджанні дадзеным медалём у Расійскай Федэрацыі выконваліся з 1992 па 1994 год уключна. Было здейснена некалькі ўзнагароджанняў.
Акрамя таго, былі заснаваны ведамасныя ўзнагароды Расійскай Федэрацыі:
Псалом 34
Псалом 34 (35 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 5-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва за дапамогу.
Навумкі (Палкінскі раён)
Навумкі (Наумки) — вёска ў Палкінскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаўсіцкай воласці.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца ў заходняй частцы Пскоўскай вобласці, у зоне іглічна-шыракалістых лясоў, на паўднёва-заходнім беразе возера Белая Струга, на ўсходнім беразе возера Чорнага.
Спартыўна-забаўляльны цэнтр (Маладзечна)
Спартыўна-забаўляльны цэнтр «Алімпік-2011», поўная назва '''Шматпрофільны спартыўны-забаўляльны цэнтр г. Маладзечна''' — спартыўна-забаўляльны комплекс у Маладзечне (Беларусь), размешчаны па вул. Вялікі Гасцінец, 102. Складаецца з некалькіх аб’ектаў: шматфункцыянальнай спартыўна-відовішчнай арэны ўмяшчальнасцю 2200 гледачоў, басейна, тэнісных кортаў, аквапарку і г. д. Урачыстае адкрыццё арэны адбылося 10 лістапада 2011 года ў рамках «Дажынак-2011» у горадзе Маладзечна.
Архітэктура
Архітэктарамі комплексу з’яўляюцца А. Шафрановіч, Э. Длугуновіч. Комплекс будынку выкананы ў бела-жоўтай каляровай гаме. Апроч уласна лядовай каробкі, будынак складаецца са шматлікіх памяшканняў для культурых, спартыўных і забаўляльных мэт: На выгнутым дугой галоўным фасадзе, паверхі якога каскадам навісаюць адна над адной, вітражным шкленнем вылучана зона фае.
Спартыўныя мерапрыемствы
На арэне свае хатнія матчы АЧБ праводіць клуб «Дынама-Маладзечна». Апроч спартыўна-відовішчнай арэны ёмістасцю 2200 гледачоў у склад арэны ўваходзяць тэнісныя корты, басейн і аквапарк, боўлінг, саўна і шматлікае іншае. На базе новага цэнтра адкрыта дзіцяча-юнацкая спартыўная школа «Алімпік-2011».
Вэлыка Бугаіўка
Вэлыка Бугаіўка (Вели́ка Буга́ївка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Polyommatinae
Распаўсюджанне
Сустракаюцца сусветна (Polyommatini; трыба Candalidini адзначана толькі ў Аўстраліі і на Новай Гвінеі, Lycaenesthini — у Афратропіцы і Інда-Аўстраліі, Niphandini — толькі ў Палеарктыцы і ў Арыентальнай вобласці).
Апісанне
Матылі пераважна дробных памераў. Афарбоўка, як правіла, прадстаўлена сінімі і бурымі тонамі, зверху крылы (у абодвух палоў некаторых відаў) з бліскучым адлівам. На папярочнай жылцы цэнтральнай ячэйкі з ніжняга боку крылаў размешчана цёмная пляма. Плямы на крылах таксама могуць прысутнічаць і ўнутры вочка. Ніжні бок задніх крылаў з радамі плям (часта ў светлых акантоўках), нярэдка з шэрагам рудаватых лунак у маргінальнай вобласці.
Сістэматыка
4 трыбы (Candalidini, Lycaenesthini, Niphandini, Polyommatini) і каля 100 родаў.
Свярклянец (гміна)
Свяркля́нец (Świerklaniec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарнагурскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свярклянцы. Плошча гміны складае 44,26 км². Станам на 2014 год у гміне Свярклянец пражывалі 11 814 чалавек, шчыльнасць — 266,92 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 4 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 4 населеныя пункты.
Вядомыя асобы Гродна
Спіс змяшчае вядомых асоб Гродна, якія нарадзіліся або жылі ў горадзе.
Прыват-дацэнт
Прыват-дацэнт (Privatdozent, ад privatim docens — «які навучае прыватным чынам») — пасада ў вышэйшых навучальных установах Германіі і шэрагу іншых еўрапейскіх краін, чыя адукацыйная сістэма была ўладкованая па нямецкім ўзоры.
Кар'ера акадэмічнага вучонага ў рамках гэтай сістэмы пачынаецца з абароны доктарскай дысертацыі. Пасля гэтага суіскальнік, які атрымаў ступень доктара, можа прадставіць яшчэ адну - хабілітацыйную працу, якая дае права асобе заняць пасаду прафесара ў вышэйшай навучальнай установе. Стаць прафесарам у тым жа універсітэце, дзе адбылася хабілітацыя, нельга, неабходна шукаць магчымасць атрымаць званне прафесара ў іншых універсітэтах. Аднак колькасць прафесараў ў канкрэтнай навучальнай установе па дадзенай спецыяльнасці строга абмежавана, і адразу знайсці месца цяжка. Суіскальнік без прафесарскага месца можа часова стаць у любым універсітэце прыват-дацэнтам, выконваючы некаторыя функцыі прафесара (чытанне лекцый, вядзенне семінараў, прыём экзаменаў і г.д.) без адпаведнай зарплаты (па-за штатам), захоўваючы права прэтэндаваць на званне прафесара.
Сэнс гэтага парадку ў тым, што прафесар у германскай сістэме і аналагічных ёй — не толькі званне, але і пасада, якая ўзнікае толькі тады, калі для гэтага вызваляецца стаўка (у выніку звальнення ці смерці папярэдняга прафесара або пры адкрыцці новай вакансіі — напрыклад, па новай спецыяльнасці, якая ўпершыню з'яўляецца ў гэтай навучальнай установе і раней не выкладалася). Наадварот, у паўночнаамерыканскай сістэме прафесар — гэта выключна званне, і дасведчаны высокакваліфікаваны выкладчык з часам абавязкова атрымлівае яго незалежна ад таго, колькі іншых прафесараў маецца ў дадзенай навучальнай установе. Таму ў амерыканскай сістэме пасады прыват-дацэнта не існуе, бо амаль усе жадаючыя адразу атрымліваюць званне прафесара.
Традыцыйная мадэль вышэйшай адукацыі ў апошнія гады падвяргаецца ў Германіі пэўнай рэвізіі, падчас якой прадпрымаліся спробы скасаваць хабілітацыю і такім чынам і пасаду прыват-дацэнта. Гэтыя спробы выклікалі неадназначную рэакцыю ў акадэмічным асяроддзі, так што ў цяперашні час пасада прыват-дацэнта ў вышэйшай адукацыі Германіі захоўваецца, аднак магчымасці яе абмінуць паступова павялічваюцца.
Потавыя залозы
Потавыя залозы (glandulae sudoriferae) — простыя скурныя трубчастыя залозы ў млекакормячых жывёл і чалавека.
Выпрацоўваюць і выдзяляюць пот, выконваюць выдзяляльную, тэрмарэгулятарную, сігнальную і іншыя функцыі. Таксама ён адыгрывае значную ролю ў сацыяльна-біялагічных працэсах перадачы інфармацыі паміж сысунамі.
Па характары развіцця, будове, тыпу сакрэцыі адрозніваюць апакрынныя залозы і экрынныя залозы. У арганізме потавых залоз значна менш, чым тлушчавых, у многіх млекакормячых жывёл яны адсутнічаюць на абваласелай скуры і сканцэнтраваны на невялікіх участках. Часам уваходзяць у склад спецыфічных скурных залозістых комплексаў — пахучых залоз.
Volkswagen
Volkswagen Passenger Cars  (Фальксваген, што даслоўна азначае «народны аўтамабіль») — нямецкі аўтамабілебудаўнічы канцэрн, які выпускае аўтамабілі маркі Volkswagen, адзін з найбуйнейшых у Эўропе па выпуску аўтамабіляў. Штаб-кватэра знаходзіцца ў горадзе Вольфсбург, Германія. Канцэрн складае ядро Volkswagen Group, якая ўваходзіць у чацвёрку найбуйнейшых сусветных вытворцаў аўтамабіляў, такіх як General Motors (Джэнэрал Мотарс), Toyota Motor Corporation (Таёта) і Ford Motor Company.
Глікемія
Глікемія (ад γλυκύς — «салодкі» і  — «кроў») — утрыманне цукру ў крыві (норма 80-120 мг%). Пры шэрагу захворванняў і некаторых станах колькасць цукру ў крыві можа ці павышацца - гіперглікемія, або зніжацца - гіпаглікемія.
Ганна Тарасаўна Анішчук
Ганна Тарасаўна Анішчук (нар., в. Млынавэ Ратнэўскага раёна Валынскай вобласці, Украіна) — беларускі настаўнік і палітык.
Біяграфія
Скончыла Кіеўскі дзяржаўны педагагічны інстытут, настаўнік гісторыі, грамадазнаўства.
Працоўную дзейнасць пачала настаўніцай гісторыі Канышчанскай васьмігадовай школы ва Украіне. Працавала настаўніцай гісторыі Выдраніцкай сярэдняй школы, загадчыкам музея ў сяле Картэлісы Ратнэўскага раёна, старшым навуковым супрацоўнікам навукова-экспазіцыйнага аддзела мемарыяльнага комплексу «Брэсцкая крэпасць-герой». Была настаўнікам гісторыі, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце, дырэктарам сярэдняй школы № 11 горада Брэста. Займала пасаду дырэктара дзяржаўнай установы адукацыі «Гімназія № 6 г. Брэста імя Маршала Савецкага Саюза Г. К. Жукава».
Выбіралася дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Мае Падзячнае пісьмо Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
IC 2844
IC 2844 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сопкі (Палкінскі раён)
Сопкі (Сопки) — вёска ў Палкінскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаўсіцкай воласці.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца ў заходняй частцы Пскоўскай вобласці, у зоне іглічна-шыракалістых лясоў, на правым беразе ракі Вялікай.
Бастэры
Бастэры (Basters) — група еўрапейска-афрыканскіх крэолаў у Паўднёвай Афрыцы. У нашы дні вылучаюцца як самастойная група ў наваколлях горада Рэхобат у Намібіі. Агульная колькасць (2022 г.) — 56 000 чалавек.
Бастэры (літаральна «паўкроўкі») паходзяць з галандскай Капскай калоніі, дзе з XVII ст. адбывалася змяшэнне еўрапейскага і афрыканскага насельніцтва, пераважна гатэнтотаў. У XVIII ст. бастэрамі называлі 2 розныя групы з нізкім сацыяльным статусам — свабодных наёмных рабочых і рабоў. У канцы XVIII ст. свабодныя бастэры часцяком сяліліся на ўскраінах калоніі, дзе станавіліся сялянамі.
У 1868 г. пад уздзеяннем місіянераў бастэры прынялі рашэнне шукаць новае месца пасялення на поўначы. Да 1872 г. яны спыніліся каля нямецкай місіі ў Рэхобаце, дзе заснавалі незалежную рэспубліку, грамадзянства ў якой былі пазбаўлены тубыльцы. У 1885 г. яна была ўключана ў якасці аўтаномнай супольнасці ў склад нямецкага пратэктарата Намібія. У 1895 г. бастэры атрымалі права фарміраваць асабістыя ўзброеныя сілы. Яны ўдзельнічалі ў задушэнні паўстанняў герэра і нама ў пачатку XX ст., але падчас I Сусветнай вайны адмовіліся ваяваць на баку Германіі і нават былі атакаваны нямецкімі салдатамі ў 1915 г.
Пасля ўсталявання брытанскага, а потым паўднёваафрыканскага кантролю над Намібіяй бастэры страцілі сваю аўтаномію. У 1976 г. аўтаномія Рэхобата была ўзноўлена пасля шматлікіх выступленняў бастэрскіх палітыкаў. Яна была зноў страчана ў 1990 г. пасля абвяшчэння незалежнасці Намібіі.
Бастэры Рэхобата захоўваюць супольнае кіраванне на чале з капітанам, які пажыццёва выбіраецца абшчыннікамі. 7 мая і 8 мая святкуецца памяць пра загінулых у баях з немцамі ў 1915 г. У нашы дні традыцыйная вопратка апранаецца толькі ў асобых выпадках. Жанчыны носяць доўгія сукенкі, белы фартух і белы чапец капі. Мужчыны апранаюць штаны і кашулю колеру хакі, а таксама самаробныя боты.
Рад (матэматыка)
Простымі словамі, рад або шэраг — упарадкаваная сума ўсіх элементаў некаторай бесканечнай паслядоўнасці. Упарадкаванасць сумы тут азначае, што складнікі ў суме ідуць у тым жа парадку, што і ў паслядоўнасці.
Няхай  — лікавая паслядоўнасць. Фармальна злучыўшы ўсе яе паслядоўныя элементы знакам плюс (+), атрымаем выраз: які і называецца лікавым радам са складнікамі
Будзем казаць, што рад мае суму, калі існуе ліміт паслядоўнасці яго частковых сум Гэты ліміт і называецца сумай рада.
Калі сума рада ёсць лік, то такі рад называецца збежным, а ва ўсіх астатніх выпадках — разбежным.
Варта адзначыць, што ў гэтых азначэннях замест лікаў можна ўзяць элементы адвольнай прасторы, у якой вызначаны аперацыі сумы і лімітавага пераходу.
У матэматычным аналізе часцей за ўсё разглядаюцца:
Найважнейшае пытанне даследавання радоў — гэта іх збежнасць.
Адно з галоўных дастасаванняў лікавых радоў — набліжэнне пэўных лікаў з адвольнай дакладнасцю. Так, напрыклад, набліжаныя значэнні такіх ірацыянальных лікаў, як [[Лік e|
e
]] і [[Пі|
]], можна вылічыць з дапамогай адмысловых лікавых радоў.
Азначэнне
Няхай  — лікавая паслядоўнасць; разгледзім нароўні з дадзенай паслядоўнасцю паслядоўнасць
кожны элемент якой прадстаўляе сабой суму некаторых элементаў зыходнай паслядоўнасці. У найбольш простым выпадку выкарыстоўваюцца звычайныя частковыя сумы выгляду
Наогул, для пазначэння рада выкарыстоўваецца знак
бо тут паказана зыходная паслядоўнасць элементаў рада, а таксама правіла сумавання.
У адпаведнасці з гэтым кажуць аб збежнасці лікавага рада:
Калі лікавы рад збягаецца, то ліміт S паслядоўнасці яго частковых сум носіць назву сумы рада:
Аперацыі над радамі
Няхай зададзены збежныя рады і. Тады:
Калі абодва рады збягаюцца, то іх сума збягаецца, калі абодва рады збягаюцца абсалютна, то іх сума збягаецца абсалютна. Калі хоць адзін з радоў збягаецца абсалютна, то здабытак радоў збягаецца.
Крытэр абсалютнай збежнасці
Калі збягаецца то па прыкмеце параўнання тым больш збягаюцца b_k і \,c_k. Наадварот, калі збягаюцца b_k і c_k, то збягаецца і іх сума
Мікалай Давыдавіч Свінарчук
Ігнат Ігнатавіч Казлоўскі (, п. Галодны Стэп, Самаркандская вобласць —) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Гадаваўся без бацькі, пасля заканчэння пачатковай школы працаваў кінамеханікам, рабочым на чыгунцы. 13 кастрычніка 1940 года прызваны ў Чырвоную армію, накіраваны ў Кіеўскую ваенную акругу, дзе закончыў палкавую школу, атрымаў званне сяржанта.
У ліпені 1944 года стаў памочнікам камандзіра стралковага ўзвода і парторг роты 415-га стралковага палка 1-й стралковай дывізіі 70-й арміі 1-га Беларускага фронту.
Вызначыўся ў ходзе Люблін-Брэсцкай аперацыі пры вызваленні г. Брэста. 24 сакавіка 1945 ода было прысвоена ганаровае званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 5484).
Пасля вайны дэмабілізаваны ў званні старшыны, жыў і працаваў у Казахскай ССР. Працаваў у саўгасе «Баяўт», быў старшынёй Чырвонакастрычніцкага сельсавета ў Пахта-Аральскім раёне Паўднёва-Казахстанскай вобласці. З 1956 года — у г. Ленгер Чымкенцкай вобласці: арматуршчык, бетоншчык, праходчык шахты «Тогуз-1», на якой адпрацаваў адзінаццаць гадоў. З 1970 года — на Чымкенцкім заводзе фосфарных солей.
Памёр 1 студзеня 1983 года, пахаваны ў сяле Достык (цяпер Аляксандраўка) Ленгерскага раёна.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга (1945), ордэнамі Славы III (1944) і II (1944) ступеняў, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі. 16 мая 1969 года яму прысвоена званне Ганаровага грамадзяніна г. Брэста.
Памяць
У музеі абароны Брэсцкай крэпасці ў зале № 8 «Дорогами побед» дэманструецца пісталет-кулямёт Шпагіна, якім карыстаўся М. Д. Свінарчук. У ліпені 1984 г. яго жонка, Ганна Фёдараўна, перадала ў фонды МК «Брэсцкая крэпасць-герой» дакументы і асабістыя рэчы Мікалая Давыдавіча. У чэрвені 2009 года яго імем названа вуліца ў мікрараёне «Паўднёвы» г. Брэста.
Вэлыка Вільшанка
Вэлыка Вільшанка (Вели́ка Вільша́нка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ракета-Сант’Антоніа
Ракета-Сант’Антоніа (Rocchetta Sant'Antonio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сусветная выстаўка (1900)
Сусветная выстаўка 1900 года (Exposition universelle) праводзілася ў Парыжы (Францыя). Праходзіла з 15 красавіка па 12 лістапада 1900 года.
Сімвалам выстаўкі стала сустрэча новага, XX стагоддзя. Пануючым стылем на выстаўцы стаў ар-нуво. За сем месяцаў выстаўку наведалі больш 50 мільёнаў чалавек, што з'яўляецца рэкорднай лічбай і дагэтуль. Свае экспазіцыі ў 18 тэматычных аддзелах прадставілі 35 краін. Асабліва значна быў удзел Расійскай імперыі — найбліжэйшага ў той момант саюзніка Францыі.
Выстаўка
Выстаўка працягвалася з 15 красавіка па 12 лістапада 1900 года. Яе наведала звыш 50 мільёнаў чалавек (сусветны рэкорд таго часу) і прынесла французскай казне прыбытак у 7 мільёнаў франкаў. У выстаўцы прынялі удзел звыш 76 тысяч удзельнікаў, плошча выстаўкі склала 1,12 км².
Адмыслова да выстаўкі была збудавана вялікая колькасць аб'ектаў: Ліёнскі вакзал, вакзал Арсэ (цяпер музей Арсэ), мост Аляксандра III, Вялікі і Малы палацы, сквот Вулей на Манпарнасе (быў задуманы як вінная ратонда часавага карыстання). Першая лінія парыжскага метро пачала працаваць падчас выстаўкі 19 ліпеня 1900 года. Машынная галерэя (Salle des Machines) пазней была перароблена ў Зімовы веладром (Vélodrome d’hiver), які заслужыў благую славу падчас нямецкай акупацыі. Апроч гэтага падчас выстаўкі працавала тралейбусная сетка.
Часткай выстаўкі сталі Другія Алімпійскія гульні, якія праходзілі цэлых пяць месяцаў — з мая па кастрычнік. Гэта былі першыя гульні з удзелам жанчын. Спаборніцтвы ў трынаццаці відах спорту з 20 былі праведзены ўпершыню.
Сусветная выстаўка (1893)
Сусветная выстаўка 1893 года, якая праходзіла ў Чыкага, стала адной з самых маштабных у гісторыі. Быўшы прысвечана 400-годдзю адкрыцця Амерыкі, яна была нарачона «Калумбаўскай» (англ. World's Columbian Exposition).
У архітэктурным стаўленні гэта быў трыўмф прынцыпаў боз-ара ва ўжыванні да амерыканскага горадабудаўніцтва. Выставачны гарадок праектавалі вядучыя архітэктары таго часу — Дэніэл Хадсан і Фрэдэрык Олмстэд. Падрыхтоўка да выстаўкі праходзіла адначасова з аднаўленнем горада пасля вялікага пажара 1871 года.
У выстаўке удзельнічала 39 мастакоў з земляў былой Рэчы Паспалітай, у тым ліку гродзенскі мастак Марыя Гажыч
Зіновій Іосіфавіч Бабій
Зіновій Іосіфавіч Бабій (, Падсадкі, Львоўскі павет, Львоўскае ваяводства, Польшча —, Мінск) — беларускі оперны спявак (лірыка-драматычны тэнар),. Народны артыст БССР (1964), пры жыцці яго называлі «Беларускі Арфей» або «Наш Каруза».
Біяграфія
Нарадзіўся 27 студзеня 1935 года ў в. Підсадкы Львоўскага павета Львоўскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вучыўся ў Кіеўскай(1957—1959) і Беларускай кансерваторыях, працаваў у ансамбле песні і танца Прыкарпацкай ваеннай акругі, оперных тэатрах Кіева і Львова. У 1963—1977 гадах — саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
Памёр 27 ліпеня 1984 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Творчасць
Характару голасу і артыстычнай індывідуальнасці спевака ў найбольшай ступені адпавядалі партыі драматычнага плана.
Талент і майстэрскае валоданне голасам дазволілі артысту ствараць непаўторныя вобразы на сцэне. У класічных операх гэта — Фаўст («» Ш. Гуно), Хазэ («Кармэн» Ж. Бізэ), Каварадосі і Рудольф («» і «» Д. Пучыні), Каніо («» Р. Леанкавала), Турыду («» П. Масканьі); у творах рускіх кампазітараў — Герман («Пікавая дама» П. Чайкоўскага), Арэст («» ); у операх нацыянальнага рэпертуару — Сяргей («Алеся» Я. Цікоцкага).
У операх Д. Вердзі шэдэўрамі вакальнага мастацтва ў выкананні З. Бабія сталі партыі Манрыка («Трубадур»), Радамеса («Аіда»), Герцага («Рыгалета») і, адна з лепшых, партыя Атэла («»).
Апроч гэтага, артыст меў вялікі канцэртны рэпертуар, які ўключаў 18 сольных праграм з твораў розных эпох і стыляў.
Гастраляваў у Балгарыі, Венгрыі, ГДР, Польшчы, Францыі, Канадзе.
Памяць
23 студзеня 2010 года на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь адбыўся спектакль «Трубадур» Дж. Вердзі, прысвечаны 75-годдзю З. Бабія.
Свяркляны (гміна)
Свяркля́ны (Świerklany) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рыбніцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Янкавіцах. Плошча гміны складае 24,02 км². Станам на 2014 год у гміне Свяркляны пражывалі 12 047 чалавек, шчыльнасць — 474,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 3 салецтвы.
Глюказурыя
Глюказурыя — вывядзенне цукру з мачой. Звычайна глюказурыя бывае звязана з павышэннем утрымання цукру ў крыві - гіперглікеміі. У здаровых людзей глюказурыя можа з'яўляцца пры залішнім ўжыванні ў ежу салодкага, а таксама пры нервовых і эмацыйных перанапружання (хутка праходзіць). Устойлівая глюказурыя можа быць прыкметай цукровага дыябету і некаторых іншых парушэнняў ўнутранай сакрэцыі.
Вэлыка Салтаніўка
Вэлыка Салтаніўка (Вели́ка Солта́нівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сцяпан Канстанцінавіч Дзесюкевіч
Сцяпан Канстанцінавіч Дзесюкевіч (14 студзеня 1913, вёска Магільна, Уздзенскі раён — 8 лютага 1979) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Баранавіцкай вобласці.
Станіслаў Сяргеевіч Агурцоў
Станісла́ў Сярге́евіч Агурцо́ў — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
Нядоўга быў намеснікам міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь — прызначаны на гэтую пасаду быў 14 сакавіка 1994 года, але ўжо 29 верасня 1994 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Швейцарскай Канфедэрацыі і Пастаянным прадстаўнікам Рэспублікі Беларусь пры міжнародных арганізацыях у Жэневе. Вызвалены з гэтай пасады 9 ліпеня 1998 года.
Са студзеня 2005 года — Ганаровы консул Рэспублікі Кіпр у Рэспубліцы Беларусь.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Савету Міністраў (13.3.1998).
Генрык Сянкевіч
Ге́нрык А́дам Алякса́ндр Пій Сянке́віч (Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz;, в. Воля-Акшэйска на Падляшшы, тагач. Лукаўскі пав. Люблінскай губ. — , Вевэ, Швейцарыя), польскі пісьменнік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі 1905 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Воля Акшэйская на Падляшшы. Паходзіў з вонкавай шляхты. Бацька пісьменніка родам з татараў, якія пасяліліся на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага падчас кіравання Вітаўта. Толькі ў XVIII ст. яны перайшлі з ісламу ў хрысціянства. Маці была з беларускай шляхецкай сям’і. Скончыў гімназію ў Варшаве і ў 1866—1870 вучыўся на медыцынскім і гісторыка-філалагічным факультэтах у Галоўнай школе (з 1869 — Варшаўскі ўніверсітэт). У друку дэбютаваў студэнтам у штотыднёвіку «Przegląd Tygodniowy». З 1873 сталы фельетаніст «Gazeta Polska». З 1874 ведаў літаратурным аддзелам штотыднёвіка «Niwa», пазней з 1882 рэдактар кансерватыўнай газеты «Słowo».
У 1881 уступіў у шлюб з Марыяй Шэткевіч, якая памерла ад сухотаў у 1885 (засталося двое дзяцей). У 1888 ананімны прыхільнік падаў яму 15 тысяч рублёў, на якія Сянкевіч стварыў фонд імя сваёй памерлай жонкі, выплачваў стыпендыі хворым сухотамі дзеячам культуры. Другі шлюб з Марыяй Валадковіч (1893) скончыўся разводам па ініцыятыве жонкі (1895). У 1904 уступіў у шлюб з Марыяй Бабінаю.
Наведаўшы ЗША (1876—1879), апублікаваў «Лісты з вандравання» (1876—1878). Пасля вяртання ў Еўропу некаторы час жыў у Парыжы, 1879 г. быў у Львове, затым пабываў у Венецыі і Рыме. З таго часу шмат падарожнічаў, часта змяняючы месца жыхарства (Аўстрыя, Англія, Італія, Літва, Францыя, Швейцарыя, 1886 — Румынія, Балгарыя, Турцыя, Грэцыя, 1891 — Егіпет і Занзібар і інш.).
Пасля 1900 зблізіўся з партыяй «Народная дэмакратыя», падтрымліваў згодніцкі лагер у Думе, які разлічваў на аўтаномію Польскага каралеўства ў складзе Расійскай імперыі. З пачаткам Першай сусветнай вайны з’ехаў у Швейцарыю. Узначаліў Камітэт дапамогі ахвярам вайны ў Польшчы.