cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хёўгесун
Хёўгесун (Haugesund) — камуна ў фюльке Ругалан у Нарвегіі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Хёўгесун. Афіцыйная мова камуны — букмал. Насельніцтва камуны на 2016 год — 36 951 чал. Плошча камуны Хёўгесун — 72,7 км², код-ідэнтыфікатар — 1106.
Геолага-геаграфічны факультэт ГДУ імя Ф. Скарыны
'''Геолага-геаграфічны факультэт ГДУ імя Ф. Скарыны''' — адзін з факультэтаў Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны.
Гісторыя
У 1969 годзе ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце была адкрыта спецыяльнасць «Гідрагеалогія і інжынерная геалогія». 12 лістапада 1970 года геалагічны факультэт становіцца самастойным падраздзяленнем. Выканаўцам абавязкаў дэкана геалагічнага факультэта прызначаны прафесар А. Р. Кінзікееў. У яго склад увайшлі дзве кафедры: кафедра агульнай геалогіі (загадчык — прафесар А. Р. Кінзікееў); кафедра інжынернай геалогіі і гідрагеалогіі (загадчык — прафесар С. Д. Тураўскі).
У 1977 годзе адкрываецца кафедра мінералогіі, петраграфіі і геахіміі. Абавязкі загадчыка выконвае дацэнт Н. Ф. Паўлаў. У 1978 годзе загадчыкам гэтай кафедры прызначаны прафесар В. А. Вахрушаў. У 1984 годзе арганізавана кафедра геафізікі, загадчыкам якой быў прызначаны дацэнт А. П. Пінчук. У 1986 годзе адкрыта новая спецыяльнасць — «Геафізічныя метады пошукаў і разведкі».
У 1989 годзе адкрыты набор на спецыяльнасць «Геаграфія».
24 верасня 1990 годзе на геалагічным факультэце была адкрыта кафедра геаграфіі. Загадчыкам кафедры геаграфіі стаў І. І. Богдэль.
У пачатку 1990-х гадоў была адкрыта педагагічная спецыяльнасць «Геаграфія і замежная мова» (нямецкая, англійская).
У 1996 годзе арганізуецца кафедра геалогіі і разведкі карысных выкапняў (на аснове кафедры геафізікі і кафедры гідрагеалогіі і інжынернай геалогіі), якая праводзіць падрыхтоўку па спецыяльнасці «Геалогія і разведка радовішчаў карысных выкапняў» (загадчык кафедры — прафесар А. П. Пінчук).
Да сярэдзіны 1990-х гадоў у рамках наяўных спецыяльнасцей і кафедраў развіўся экалагічны кірунак, былі адкрыты спецыялізацыі: «Геаэкалогія» на спецыяльнасці «Геаграфія» і «Экалагічная геафізіка» на спецыяльнасці «Геафізічныя метады пошукаў і разведкі».
На базе наяўных напрацовак у галіне маніторынгу і аховы навакольнага асяроддзя ў 1996 годзе была адкрыта кафедра геаэкалогіі (загадчык кафедры — А. М. Гумен).
У 2000-х гадах адкрыта падрыхтоўка магістраў геаграфічных і геолага-мінералагічных навук.
Спецыяльнасці
1 ступень
Ігар Кастроў
Ігар Кастроў (нар. ) — малдаўскі футбаліст, паўабаронца беларускага клуба «Славія» з Мазыра.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў Малдове, пасля гуляў у Ізраілі і ЗША. У 2010 годзе вярнуўся ў чэмпіянат Малдовы, дзе гуляў за розныя клубы.
У ліпені 2013 года перайшоў у мазырскую «Славію». Адразу замацаваўся ў асноўным складзе на пазіцыі атакуючага паўабаронцы. Быў адным з найлепшых у камандзе, але не здолеў выратаваць «Славію» ад вылету ў Першую лігу.
У лютым 2014 года вярнуўся ў Малдову, стаўшы іграком клуба «Кастулень». Улетку 2014 года перайшоў у «Верыс», але ўвосень той спыніў існаванне.
У лютым 2015 года стаў іграком казахстанскага клуба «Кызыл-Жар». Улетку таго ж года зноў апынуўся ў Малдове, трапіўшы ў склад «Дынама-Аўта».
У студзені 2016 года прыбыў на прагляд у «Славію». У лютым, разарваўшы кантракт з «Дынама-Аўта», афіцыйна аформіў вяртанне ў беларускі клуб. У складзе «Славіі» замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага паўабаронцы. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з мазырскім клубам. У сезоне 2017 заставаўся іграком асновы, але каманда ў другі раз выбыла ў Першую лігу. Атрымаўшы статус нелегіянера, застаўся ў камандзе і ў сезоне 2018, у якім дапамог мазыранам атрымаць перамогу ў Першай лізе. У 2019—2020 гадах заставаўся асноўным іграком «Славіі» ў Вышэйшай лізе.
У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Славію». Неўзабаве стаў трэніравацца з «Гомелем» і хутка падпісаў пагадненне з клубам. Замацаваўся ў аснове, гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з «Гомелем». У сезоне 2022 быў капітанам каманды.
У снежні 2022 года абвясціў, што пакідае «Гомель». Неўзабаве быў прадстаўлены ў якасці іграка мазырскай «Славіі».
Карл Густаў Карус
Карл Густаў Карус (ням.: Carl Gustav Carus;,  — , ) — нямецкі ўрач (гінеколаг, анатам, патолаг, псіхолаг), мастак і навуковец, буйны тэарэтык рамантызму ў мастацтве.
Жыццё і творчасць
Сярэднюю адукацыю атрымаў у лейпцыгскай школе Святога Фамы. Атрымаўшы першыя ўрокі жывапісу, Карус паступае ў Лейпцыгскі ўніверсітэт (1804—1810), дзе вывучае прыродазнаўчыя навукі, філасофію і медыцыну; заканчвае ўніверсітэт па класе медыцыны ў 1811 годзе. У час вучобы ва ўніверсітэце наведвае таксама курсы малявання. Да 1814 года працуе асістэнтам Ёрга пры радзільнай станцыі Трырскага таварыства ў Лейпцыгу, затым атрымлівае званне прафесара на кафедры акушэрства ў Дрэздэне. Імя Карла Густава Каруса носіць універсітэцкая клініка Дрэздэнскага тэхнічнага ўніверсітэта.
У 1815 годзе ў Дрэздэне Карус знаёміцца ​​з Каспарам Давідам Фрыдрыхам, які аказаў вялікі ўплыў на мастацкую творчасць Каруса і сяброўства з якім працягвалася доўгія гады. Карус шмат падарожнічае, асабліва плённымі ў творчым плане былі паездкі мастака ў Італію і Англію.
У 1815—1824 гады піша свае «Дзевяць лістоў пра пейзажны жывапіс», адзін з асноўных тэарэтычных прац, якія заклалі асновы нямецкай рамантычнай школы жывапісу. Карус быў таксама сябруе з Гётэ і напісаў кнігу-біяграфію паэта, якая выйшла з друку ў 1863 годзе.
Палітэхніка (станцыя метро)
Палітэхніка (Politechnika) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Праект
У першай палове 1983 года былі праведзены праектныя і арганізацыйныя работы для пачатку ў другой палове 1984 года праходкі пуцявога тунэля шчытавым спосабам. Таксама ў 1983 годзе каманда архітэктараў Метрапраекту ў складзе Ясна Стшалкоўска-Рышка, Ежы Бланцард, Лех Класевіч і Анджэй Панькоўскі, якія працавалі ў складзе Студыі выяўленчага мастацтва, распрацавалі архітэктурна-мастацкую канцэпцыю ўсіх запланаваных 23 станцыі першай лініі пад назвай M′83. 16 снежня 1983 г. пастановай рады Варшавы запланаваная станцыя атрымала нумарацыю A11 і назву Палітэхніка (Politechnika).
Будаўніцтва
У чэрвені 1984 года пачаліся падрыхтоўчыя работы, будаўніцтва мантажных шахт, а 11 студзеня 1985 года пачалося бурэнне тунэля, які быў першы на ўсёй лініі, пабудаваны такім метадам.
У 1990 годзе каманда архітэктараў Метрапраекта распрацавала архітэктурна-мастацкую канцэпцыю станцыі метро, але канцэпцыя не была канчаткова рэалізавана.
У канцы 1992 г. з-за недахопу фінансавання не ўдалося адкрыць лінію.
5 сакавіка 1994 года на будаўніцтве Варшаўскага метрапалітэна быў арганізаваны Дзень адчыненых дзвярэй, падчас якога цягнікі з людзьмі ўпершыню праехалі ўвесь маршрут ад станцыі Кабаты да станцыі Палітэхніка. У канцы 1994 года ўвесь участак быў гатовы да эксплуатацыі і цягнікі пачалі хадзіць па раскладзе без пасажыраў. 1 студзеня 1995 г. уступіла ў сілу новае палажэнне аб выдачы згоды на ўвод аб'ектаў у эксплуатацыю, што прывяло да неабходнасці правядзення дадатковых работ да ўводу аб'екта ў эксплуатацыю. 14 лютага 1995 года Галоўнае ўпраўленне па будаўніцтву метрапалітэна паведаміла аб тэхнічнай гатоўнасці да адкрыцця метрапалітэна, аднак падчас тэхнічнай прыёмкі былі выяўлены недахопы, якія неабходна было ліквідаваць. У сярэдзіне сакавіка канчатковая згода на аперацыю была выдадзена пажарнай камандай, і адзіным дакументам, які адсутнічае, было станоўчае заключэнне інспектара будаўнічага нагляду. 28 сакавіка стала вядома аб адкрыцці першай лініі метро 7 красавіка
Эксплуатацыя
7 красавіка 1995 г. у в У 12:00 станцыю адкрылі для працы разам з усім першым участкам лініі М1.
Ро Дэ У
Ро Дэ У (노태우;, каля г. Тэгу, Генерал-губернатарства Карэя — , Сеул) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Рэспублікі Карэя. Генерал арміі.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 снежня 1932 года.
Скончыў Карэйскую ваенную акадэмію (1955). Служыў у паўднёвакарэйскіх войсках у В’етнаме ў час в’етнамскай вайны 1964—1973 гг. З 1979 года — камандуючы Сеульскім гарнізонам, войскамі грамадзянскай бяспекі. Удзельнік дзяржаўнага перавароту 1979 г. на чале з Чон Ду Хванам і задушэння паўстання ў горадзе Кванджу ў 1980 годзе. У 1981 годзе — міністр па палітычных пытаннях, у 1982 годзе — міністр спорту, у 1982—1983 гг. — міністр унутраных спраў. З 1985 года — старшыня, з 1987 — лідар Дэмакратычнай партыі справядлівасці (з 1990 г. — Дэмакратычная ліберальная партыя). У 1988—1993 гг. — Прэзідэнт Рэспублікі Карэя. У 1995 годзе арыштаваны і прыгавораны да турэмнага зняволення за хабарніцтва і ўдзел у дзяржаўным перавароце 1979 г. У 1998 годзе памілаваны.
Памёр 26 кастрычніка 2021 года ў Сеуле.
Тайманава
Та́йманава (, Таймоново) — вёска ў Беларусі, у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца на правым беразе ракі Дняпро, на аўтадарозе Быхаў—Рагачоў, за 12 кіламетраў на поўдзень ад горада і чыгуначнай станцыі Быхаў, 56 кіламетраў ад Магілёва.
Гісторыя
У 1924—1954 гадах цэнтр Тайманаўскага сельсавета. Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Лудчыцкага сельсавета.
Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жыло 531 чалавек у 111 дварах.
Памятныя мясціны
Каля вёскі комплекс археалагічных помнікаў Тайманава:
Фёдар III
Фёдар III Аляксеевіч (30 мая (9 чэрвеня) 1661 — 27 красавіка (7 мая) 1682) — рускі цар з дынастыі Раманавых (1676—1682), сын цара Аляксея Міхайлавіча і царыцы Марыі Іллінічны, народжанай Міласлаўскай, старэйшы адзінакроўны брат Пятра I.
Біяграфія
Фёдар Аляксеевіч, абвешчаны спадкаемцам пастола пасля смерці старэйшага брата Аляксея, быў вельмі слабы і хваравіты, як і ўсе сыны Аляксея Міхайлавіча ад Марыі Міласлаўскай, з дзяцінства пакутаваў на паралюш і «скорбут» (цынгу). Яго настаўнікам быў Сімяон Полацкі, царэвіч атрымаў добрую адукацыю, ведаў лацінскую і польскую мовы, пісаў вершы.
Кароткае царстваванне Фёдара Аляксеевіча адзначана некаторымі важнымі акцыямі і рэформамі. У 1678 годзе праведзены агульны перапіс насельніцтва; у 1679 годзе ўведзена падваравое абкладанне прамымі падаткамі. У вайсковай справе брат Пятра правёў шэраг крокаў па мадэрнізацыі: у 1681 годзе скасавана месніцтва, якія заміналі войску атрымалі новае развіццё палкі іншаземнага ладу.
Пад уплывам першай жонкі цара, польскай дваранкі Агафіі Грушэцкай, прыдворны побыт значна змяніўся: пры маскоўскім двары ўпершыню пачалі галіць бароды і насіць «нямецкую вопратку».
Па ўказу цара была адчынена Славяна-грэка-лацінская акадэмія (Заіконаспаскае вучылішча). Працягваліся рэпрэсіі супраць старавераў, у прыватнасці, быў спалены з найблізкімі паплечнікамі пратапоп Авакум, які, паводле падання, прадказаў блізкую смерць цару Фёдару.
Царыца Агафія памерла летам 1681 года ў родах адзінага дзіцяці Фёдара — царэвіча Іллі; немаўля таксама неўзабаве памерла. Незадоўга да смерці цар пабраўся другім шлюбам з Марфай Мацвееўнай Апраксінай, сястрой будучага паплечніка Пятра I адмірала Фядора Мацвеевіча Апраксіна.
Фёдар Аляксеевіч памёр 27 красавіка 1682 года ва ўзросце 20 гадоў, не пакінуўшы распараджэння адносна спадчынніка прастола. Пахаваны ў Архангельскам саборы Маскоўскага Крамля.
Карцава
Карцава — тапонім.
Квантунская вобласць
Квантунская вобласць — гістарычная вобласць у паўднёвай Маньчжурыі, на ўсход ад Шаньхайгуаньскага праходу, на Квантунскім паўвостраве ля паўднёва-заходняга ўскрайку Ляадунскага паўвострава.
Квантунская вобласць была заснавана на заснаванні іменнага Найвышэйшага ўказа Сенату ад 16 жніўня 1899 года на тэрыторыі, згодна руска-кітайскай канвенцыі 1898 года перададзенай Кітаем у арэндавае карыстанне Расійскай імперыі на 25 гадоў без якой-небудзь платы ў абмен на вайскова-палітычную падтрымку Расіяй Кітая супраць японскай агрэсіі. Насельніцтва вобласці на 1898 год — 250 тысяч жыхароў (76 % кітайцаў, 22 % маньчжур).
Паводле Портсмуцкага мірнага дагавора 23 жніўня 1905 года арэнда вобласці адышла да Японіі разам з пабудаванай Расіяй часткай Паўднёва-Маньчжурскай чыгункі ад Куаньчэнцзы да Порт-Артура і Дальняга з усімі збудаваннямі, вайсковымі верфямі, арсеналамі і ўмацаваннямі.
Перыяд японскага кіравання
У складзе Японскай імперыі Квантунская вобласць мела статус арэндавай тэрыторыі (租借地). Для адміністрацыйнага кіравання нованабытай тэрыторыяй Японія заснавала Квантунскае губернатарства (関東都督府 Канта: токофу). Губернатар вобласці быў падначалены прэм'ер-міністру і міністру войска. Пасля стварэння вобласці Японія размясціла там Квантунскі гарнізон для абароны зацікаўленняў Японіі ў раёне Паўднёва-Маньчжурскай чыгункі (у 1919 годзе пераназваны ў Квантунскую армію). У час Першай сусветнай вайны Японія высунула Кітайскай Рэспубліцы т. зв. «Дваццаць адну вымогу», якія ўрад Кітайскай рэспублікі быў змушана прыняць; у выніку тэрмін арэнды Квантунскай вобласці быў падоўжаны да 99 гадоў, то бок да 1997 года. Пасля абвяшчэння ў 1932 годзе Маньчжоў-го Японія фармальна адмовілася ад Квантунскай вобласці на карысць Маньчжоў-го, аднак працягвала кіраваць ёй па-ранейшаму, выплачваючы арэндавую плату Сіньцзіну, а не Нанкіну. У гэты ж час мясцовыя жыхары атрымалі падданства Маньчжоў-го. З 1934 года паўнамоцтвы губернатара вобласці былі рэзка скарочаны, і ён быў падначалены паслу Японіі ў Маньчжоў-го. У 1937 годзе ў склад Маньчжоў-го была перададзена Паўднёва-Маньчжурская чыгунка.
Падчас свайго кіравання японцы правялі ў вобласці шэраг рэформ, улучаючы зямельную і транспартавую. У адрозненне ад Карэі і Тайваня, мясцовае насельніцтва Квантунскай вобласці было зраўнавана ў правах з японцамі. Сегрэгацыі ва ўтварэнні не было на працягу ўсяго перыяду японскай арэнды; у школах выкладалі кітайскую і японскую мовы ў прыкладнай роўных долях. Ніякіх спроб асіміляваць мясцовае насельніцтва Японія не распачынала.
Асноўнымі галінамі эканомікі ў вобласці былі горназдабыўная (асабліва вугальная) прамысловасць і транспарт, а таксама сельская гаспадарка (асабліва — вытворчасць алею). Як і Карэя, Квантунская вобласць не прыносіла імперыі прыбытку. Датацыі ў вобласць выраблялі з бюджэту, яны складалі 4 млн ен у год.
Перыяд савецкага кіравання
Пасля Другой сусветнай вайны СССР аднавіў арэнду Квантунскай вобласці. 14 лютага 1950 года было складзена пагадненне з Кітаем пра вывад савецкіх войскаў з Порт-Артура і перадачы збудаванняў у гэтым раёне Кітаю пасля падпісанні дагавора з Японіяй, але не пазней канца 1952 года. 15 верасня 1952 года пасля абмену нотамі паміж Кітаем і СССР тэрмін вываду савецкіх войскаў быў падоўжаны да заключэння мірных дагавораў паміж Кітаем і Японіяй, і СССР і Японіяй. Вывад савецкіх войскаў і перадача тэрыторыі пад кітайскую юрысдыкцыю завершана ў маі 1955 года.
Леанід Іванавіч Бурак
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кульшыно Вілейскага павета Віленскага ваяводства (зараз у Мінскай вобласці Беларусі). Скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працаваў у Інстытуце мовазнаўства Акадэміі навук БССР, з 1966 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Цэнтрум (станцыя метро)
Цэнтрум (Centrum) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Вядомыя асобы Жлобіна
Вядомыя ўраджэнцы Жлобіна:
Bombus pascuorum
Bombus pascuorum — від насякомых роду.
Апісанне
Самкі 15-18 мм (размах крылаў 28-32 мм), працоўныя 9-15 мм і самцы 12-14 мм. Лоб ніжэй аснавання вусікаў у светлых валасінках. Верх грудзей у рыжаватых валасінках, у самак пасярэдзіне з больш ці менш прыкметнай трохкутнай плямай з рэдкіх чорных валасінак. Бакі спінкі ў белаватых валасінках. 2-й і 3-й тэргіты брушка звычайна ў чорных валасінках, 1, 4 і 5-й тэргіты брушка — у рыжаватых. Часам усё тэргіты брушка ў рудых валасінках.
Распаўсюджанне
Еўропа, Пярэдняя Азія, Каўказ, Сібір і Далёкі Усход
Тэцііўскі раён
Тэцііўскі раён (Тетіївський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Тэцііў (Тетіїв).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 32746 чалавек, плошча — 756 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 22 пасялковых і сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 32 сяла.
Напампоўка лазера
Напампоўка лазера — працэс перадачы энергіі знешняй крыніцы ў рабочае асяроддзе лазера. Паглынёная энергія пераводзіць рабочыя атамы асяроддзя ва ўзбуджаны стан. Калі колькасць такіх атамаў ва ўзбуджаным стане перавышае колькасць атамаў у асноўным стане, узнікае інверсія населенасці. У гэтым стане пачынае пераважаць механізм вымушанага выпраменьвання і пачынаецца лазерная генерацыя ці ж аптычнае ўзмацненне. Для гэтага магутнасць напампоўкі павінна перавышаць парог генерацыі лазера. Энергія напампоўкі можа перадавацца актыўнаму асяроддзю, у залежнасці ад віду апошняга, у выглядзе святла, электрычнага току, энергіі хімічнай ці ядзернай рэакцый, цеплавой ці механічнай энергіі.
Фізіка працэсу
Класічная трохузроўневая сістэма напампоўкі рабочага асяроддзя выкарыстоўваецца, напрыклад, у рубінавым лазеры. Рубін ставіць сабой крышталь карунду Al2O3, легіраваны невялікай колькасцю іонаў хрому Cr3+, якія і з'яўляюцца крыніцай лазернага выпраменьвання. Праз уплыў электрычнага поля крышталічнай рашоткі карунду знешні энергетычны ўзровень хрому E2 расшчэплены (гл. эфект Штарка). Менавіта гэта робіць магчымым выкарыстанне неманахраматычнага выпраменьвання для напампоўкі. Падчас гэтага іон пераходзіць з асноўнага стану з энергіяй E0 ва ўзбуджаны з энергіяй каля E2. У гэтым стане іон можа знаходзіцца параўнальна нядоўга (парадку 10−8 с), і амаль адразу адбываецца безвыпрамяняльны пераход на ўзровень E1, на якім іон можа знаходзіцца значна даўжэй (да 10−3 с), гэта так званы метастабільны ўзровень. Узнікае магчымасць ажыццяўлення індукаванага выпраменьвання пад уздзеяннем выпадковых фатонаў, якія выпраменьваюцца падчас спантанных пераходаў з узроўню E1 на ўзровень E0. Як толькі іонаў, якія знаходзяцца у метастабільным стане, робіцца больш, чым у асноўным, пачынаецца працэс генерацыі.
Варта адзначыць, што стварыць інверсію населенасцяў іонаў хрому Cr з дапамогай наўпроставай напампоўкі непасрэдна з узроўню E0 на ўзровень E1 немагчыма. Гэтае звязана з тым, што калі паглынанне і вымушанае выпраменьванне адбываюцца між двума ўзроўнямі, то абодва гэтыя працэсы адбываюцца з аднолькавай хуткасцю, г. зн. колькасць пераходаў "уверх" E0 ->E1 роўная колькасці вымушаных пераходаў "уніз" E1->E0. Таму напампоўка ў гэтым выпадку можа толькі зраўняць населенасці абодвух узроўняў, чаго недастаткова для ўзнікнення генерацыі.
У некаторых лазерах, напрыклад у неадымавым, генерацыя выпраменьвання ў якім адбываецца на іонах неадыму Nd3+, выкарыстоўваецца чатырохузроўневая схема напампоўкі. Тут між метастабільным E2 і асноўным узроўнем E0 маецца прамежкавы — рабочы ўзровень E1. Вымушанае выпраменьванне адбываецца пры пераходзе атама між узроўнямі E2 і E1. Перавага гэтай схемы заключаецца ў том, што ў гэтым выпадку лёгка выканаць умову інверснай населенасці, бо час жыцця верхняга рабочага ўзроўню (E2) на некалькі парадкаў большы за час жыцця ніжняга ўзроўню (E1), у выніку чаго атамы назапашваюцца на верхнім рабочым узроўні і хутка пакідаюць ніжні рабочы ўзровень. Гэта значна змяншае патрабаванні да крыніцы напампоўкі. Акрамя таго, подобная схема дазваляе ствараць магутныя лазеры, што працуюць у бесперапынным рэжыме, што вельмі важна для некаторых ужыванняў. Аднак падобныя лазеры маюць істотны недахоп у выглядзе нізкага квантавага ККДз, які азначаецца як дзель энергіі выпрамененага фатона на энергію паглынутага фатона напампоўкі ((ηквантавое = hνвыпраменьвання/hνнапампоўкі)
Аптычная напампоўка
Аптычная напампоўка лазера вымагае наяўнасці крыніцы святла, аптычнай сістэмы для канцэнтрацыі гэтага святла на рабочым целе лазера і ўласна рабочага цела лазера. Тып лямпы і рабочага цела лазера павінны пасаваць адзін адному па спектрах выпраменьвання і паглынання, адпаведна. У якасці крыніцы святла звычайна ўжываюць:
Аптычная напампоўка лазера, як правіла, ажыццяўляецца у бакавым напрамку да рабочага асяроддзя лазера (т. зв. папярочная напампоўка), аднак магчымая таксама напампоўка з тарца рабочага асяроддзя праз люстэрка, празрыстае для выпраменьвання напампоўкі (т. зв. падоўжная напампоўка). Лазеры з аптычнай нарампоўкай часцей за ўсё цвердацельныя (у выглядзе стрыжня з крышталя ці актываванага дамешкамі шкла) ці лазеры на фарбавальніках (у выглядзе вадкага росчыну фарбавальніку ў шкляной трубцы ці цуркі росчыну фарбавальніку («папярочная пракачка»)). Для найэфектыўнейшага выкарыстання энергіі выпраменьвання лямпа і актыўнае асяроддзе знаходзяцца у паражніне з люстранай унутранай паверхняй, якая накіроўвае большую частку святла лямпы на рабочае асяроддзе. Для магутных лазераў з лямпавай напампоўкай прадугледжваюць вадкаснае ахалоджванне. Прыстасаванне, якое улучае люстраную паражніну, рабочае асяроддзе, лямпы накачкі і трубкі ахалоджання (пры наяўнасці), часам называюць квантронам.
Напампоўка лазера выпраменьваннем іншага лазера выкарыстоўваецца, калі спектр ці магутнасць выпраменьвання патрэбнага лазера не супадае з даступнымі лазерамі. У такім выпадку выбіраюць пару з дасяжнага лазера і рабочага цела. Лазер напампоўвае рабочае цела ў сваім спектры выпраменьвання, а рабочае цела выпрамяняе у патрэбным спектры. Такі лазер выступае своесаблівым ператворнікам даўжыні хвалі выпраменьвання. Да таго ж можна павялічыць магутнасць выпраменьвання, выкарыстоўваючы для напампоўкі рабочага цела некалькі менш магутных лазераў. Разнавіднасць такіх лазераў (цвердацельны лазер з дыёднай напампоўкай, DPSS ) атрымала шырокае распаўсюджванне ў выглядзе лазерных указак разнастайных колераў. Напампоўка лазерам (а не звычайным святлодыёдам) спрашчае сістэму факусіроўкі выпраменьвання напампоўкі на рабочым целе, памяншаючы габарыты і павялічваючы ККДз канструкцыі. У прамысловасці выкарыстоўваюцца магутныя валаконныя лазеры на аналагічным прынцыпе.
Электрычная напампоўка
Непасрэдная напампоўка лазераў электрычным токам ужываецца для двух тыпаў лазераў: газавых (электрычным разрадам у рабочым целе лазера) і паўправадніковых.
У газавых лазерах
Газавыя лазеры звычайна ставяць сабой шкляную трубку, запоўненую адмысловым газам ці сумессю газаў. Пад ударамі электронаў электрычнага току газавага разраду малекулы газа пераходзяць ва ўзбуджаны стан, выпускаючы атрыманую энергію ў выглядзе фатоннага выпраменьвання. Для ўзбуджэння рабочага асяроддзя такіх лазераў выкарыстоўваюцца тыя ж прыёмы, што й для падпальвання звычайных газаразрадных лямп:
У паўправадніковых лазерах
Паўправадніковы лазер — паўправадніковае прыстасаванне, непасрэдна ў структуры якога ўзнікае лазернае выпраменьванне пад дзеяннем электрычнага тока. Для гэтага класа лазераў напампоўка электрычным токам является асноўным метадам.
Газадынамічная напампоўка
Газадынамічны лазер складаецца з сапла, праз якое з звышгукавой хуткасцю (да 4 махаў) выходзіць перагрэты да паўтара тысяч градусаў газ. Імгненнае расшырэнне і адыябатычнае ахалоджванне газу пакідае ў газе значную колькасць малекул ва ўзбуджаным стане. Далей рабочае цела трапляе ў канструкцыю, аналагічную газавым лазерам, дзе узбуджаныя малекулы переходят у асноўны стан, удзельнічаючы ў вымушаным выпраменьванні. Часта канструкцыя такога лазера базуецца на авіяцыйных турбарэактыўных рухавіках ці ракетных рухавіках. Газадынамічны прынцып напампоўкі, нягледзячы на невысокі ККДз, можа даваць лазернае выпраменьванне звышвысокіх энергій (да мегаватаў) як у імпульсным, так і ў бесперапынным рэжыме.
Ядравая напампоўка
Энергія ядравага выбуха з'яўляецца найбольш экзатычным спосабам напампоўкі лазераў. Любое рэчыва ў эпіцэнтры выбуха пераўтвараецца ў плазму, якая, астываючы, ізноў утварае атамы, але ва ўзбуджаным стане. Калі з зыходнага рэчыва папярэдне вырабіць доўгі стрыжань, то ў ім у накірунку ўздоўж восі могуць утварыцца ўмовы для ўзнікнення вымушанага выпраменьвання, генеруемага ў выніку перахода атамаў у асноўны стан. Відавочна, што падобны лазер імпульсны і аднаразовы. Велізарная энергетыка вызначае рэнтгенаўскі дыяпазон выпраменьвання.
Тайнань
Тайнань — чацвёрты па насельніцтве горад Тайваня пасля Тайбэя, Гаасюна і Тайчжуна, адзін з пяці рэгіянальных гарадоў Тайваня. Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы вострава, у тропіках, на ўзбярэжжы Тайваньскага праліва. У 1662—1683 гадах з’яўляўся сталіцай дзяржавы Дунін, затым па 1887 з’яўляўся сталіцай Тайваня. Горад знакаміты вялікай колькасцю гістарычных і архітэктурных помнікаў.
Кольцы Урана
Спіс кольцаў
У табліцы прыведзены асноўныя характарыстыкі кальцавой сістэмы Урана.
<references group="T"/>
Франц Ксавер Шварц
Франц Ксавер Шварц (партыйнае прозвішча «Скнара») (Franz Xaver Schwarz;, Гюнцбург, Германская імперыя — ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч нацысцкай Германіі, загадчык фінансамі НСДАП (Reichsschatzmeister). Рэйхсляйтар (1935). Обергрупенфюрар СА (9 лістапада 1933), обергрупенфюрар НСКК (23 лютага 1935), оберстгрупенфюрар СС (20 красавіка 1942 года).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і пекара, скончыў сярэднюю школу ў Гюнцбургу. У 1894—1899 гг. служыў у Баварскім гвардзейскім пяхотным палку. У 1900 г. паступіў на службу чыноўнікам у муніцыпалітэт Мюнхена. У Першую сусветную вайну, з-за непрыдатнасці па ўзросце і здароўю, служыў у ландверы. Пасля вайны зноў працаваў чыноўнікам у Мюнхене.
У 1922 г. Шварц, упершыню сустрэў А. Гітлера. Ён сцвярджаў, што з першага погляду прыняў Гітлера як «чалавека лёсу». Адным з першых уступіў у НСДАП ў 1922 г.Паўторна ўступіў 27 лютага 1925 г. (партыйны білет № 6). 21 сакавіка 1925 г. прызначаны казначэем НСДАП. Быў на гэтай пасадзе да капітуляцыі Германіі ў маі 1945 г. У 1929 г. абраны дэпутатам Мюнхенскага гарадскога савета. 13 чэрвеня 1932 г. у якасці ганаровага члена быў прыняты ў СС (службовае пасведчанне № 38500) і адразу ж атрымаў званне групенфюрара. У сакавіку 1933 г. абраны дэпутатам рэйхстага ад Франконіі. 1 ліпеня 1933 г. яму было прысвоена званне Обергрупенфюрар СС, а 20 красавіка 1942 г. — оберстгрупенфюрар СС.
Акрамя высокіх званняў і пасадаў у НСДАП, СС і СА, Шварц таксама быў дырэктарам Нямецкага паляўнічага музея, ганаровым членам Акадэміі германскага права ў Мюнхене (з 3 кастрычніка 1933 па 1944 гг.) і старшынёй Асацыяцыі нямецкай будаўнічай прамысловасці.
Пасля капітуляцыі Германіі быў арыштаваны і адпраўлены ў лагер для ваеннапалонных Ашкан ў Бад-Мандорфе (Люксембург). Пазней пераведзены ў амерыканскі лагер для інтэрнаваных у Рэгенсбургу, дзе саюзнікі яго доўга і інтэнсіўна дапытвалі. У першую чаргу гаворка ішла пра месца знаходжання партыйнай казны і звязанай з ёй бухгалтарскай справаздачнасці.
Памёр у турме ад хваробы страўніка. У верасні 1948 г. Апеляцыйны суд Мюнхена прызнаў Шварца адным з «галоўных абвінавачаных».
Міхаіл Ціханавіч Кузняцоў
Міхаіл Ціханавіч Кузняцоў (, в. Вялікае Грыдзіна, Маскоўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
У Вялікую Айчынную вайну на фронце з лютага 1944 года. 23 чэрвеня 1944 года стралковы ўзвод пад камандаваннем М. Ц. Кузняцова прарваў абарону праціўніка каля в. Дуброва і ў рукапашным баі выбіў яго з траншэі. 25 чэрвеня 1944 года М. Ц. Кузняцоў пераправіўся праз Заходнюю Дзвіну, знішчыў варожую куляметную кропку і аўтаматным агнём прыкрываў пераправу ўзвода. Загінуў у баі за расшырэнне плацдарма.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 22 ліпеня 1944 года.
Пахаваны ў Брацкай магіле вёскі Дуброва.
Мікалогія
Мікалогія (ад μύκης — грыб) — раздзел біялогіі, навука, якая вывучае грыбы. Вывучае марфалагічныя, біялагічныя, фізіялагаічныя, біяхімічныя, экалагічныя асаблівасці грыбоў, іх геаграфію, сістэматыку, філагенію, значэнне ў жыцці чалавека.
Мікалогія можа быць агульнай, воднай, глебавай, фітапаталагічнайй, медыцынскай, ветэрынарнай, тэхнічнай і інш.
Цесна звязана з фітапаталогіяй, ліхеналогіяй, мікрабіялогіяй. Мае важнае значэнне для медыцыны, ветэрынарыі, сельскай гаспадаркі, мікрабіялагічнай, харчовай прамысловасці і інш.
Гісторыя
Да сярэдзіны XIX стагоддзя характэрны апісанне і спробы класіфікацыі грыбоў, пераважна макраскапічных (,, , Э. М. Фрыс і інш.). У другой палове XIX стагоддзя, з пачаткам вывучэння патагенных грыбоў, мікалогія вылучылася ў самастойную навуку (А. дэ Бары, М. С. Варонін,, , і інш.). З канца XIX стагоддзя развіваюцца фізіялогія і біяхімія грыбоў, эксперыментальныя метады даследаванняў (,, , , і інш.).
Галандыя
Назва Галандыя часта ўжываецца да ўсяго каралеўства Нідэрланды
Сьвентакшыска (лінія М1)
Сьвентакшыска (Świętokrzyska) — перасадачная станцыя паміж лініямі М1 і М2 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 23 снежня 1982 г.
Першэрон
Самым моцным канём свету з'яўляўся верагодна жарабец "Dr. Le Gear" першэронскай пароды, які нарадзіўся ў ЗША ў 1830 годзе, меў вышыню ў карку 2,13 метраў і важыў 1372 кілаграмы.
Анатоль Мікалаевіч Рубінаў
Анато́ль Мікала́евіч Рубі́наў (, Магілёў) — беларускі фізік, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1991; член-карэспандэнт з 1984), доктар фізіка-матэматычных навук (1973), прафесар (1980). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1980).
Біяграфія
Нарадзіўся 15 красавіка 1939 года ў Магілёве.
У 1961 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам, аспірантам, старэйшым інжынерам-канструктарам, галоўным інжынерам лабараторыі, старшым навуковым супрацоўнікам.
З 1964 года ў Інстытуце фізікі, з 1970 года загадчык лабараторыі генеравальных арганічных злучэнняў, адначасова ў 1987—1998 гадах намеснік дырэктара па навуковай працы Інстытута фізікі імя Б. І. Сцяпанава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
У 2002—2006 гадах старшыня Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь.
З 2006 года першы намеснік кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
31 кастрычніка 2008 года абраны намеснікам старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу чацвёртага склікання, 24 мая 2010 года — старшынёй Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу чацвёртага склікання. З 19 кастрычніка 2012 года па 16 студзеня 2015 года — старшыня Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу пятага склікання.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш 300 навуковых прац, у тым ліку 4 манаграфій. У 1964 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю «Методы изучения оптических свойств вещества при больших освещенностях», а ў 1972 г. — доктарскую на тэму «Оптические квантовые генераторы на основе растворов сложных органических соединений».
Працы ў вобласці лазернай фізікі і спектраскапіі складаных арганічных злучэнняў. Распрацаваў новыя метады вывучэння спектраскапіі ўзбуджаных станаў лазерных асяроддзяў, лязеры на растворах арганічных злучэнняў. Даследаваў залежнасць спектру флуарэсцэнцыі раствораў ад частаты ўзбуджальнага святла (з’ява батахромнай люмінесцэнцыі), развіў метады ўнутрырэзанатарнай лазернай спектраскапіі, стварыў перабудаваныя па спектры лазеры з размеркаванай зваротнай сувяззю. Распрацаваў навуковыя асновы нерэзананснага ўзаемадзеяння лазернага выпраменьвання з біялагічнымі аб’ектамі.
Літаратурная дзейнасць
У 2004 годзе быў выдадзены збор вершаў Анатоля Рубінава «Гори-гори, свеча зажженная…» накладам 260 асобнікаў, які ўтрымлівае цыклы «Песни души», «В пути», «Из заграницы», «Кто доскачет первым», «Гроза над землей проносилась», «Мы думали, мир навсегда», «Ох, ребята, это что ж такое деется…», «Мчится тройка-перестройка», «Жизнь — смешная очень штука…».
У 2010 годзе выйшлі зборнікі вершаў Анатоля Рубінава «Вот она, наша жизнь» і «Сердце и память», кожны накладам 1000 асобнікаў. Гэтыя выданні крытыкавалі як чытачы, так і асобныя эксперты з-за зместу пэўных вершаў.
Кастрануова-дзі-Сант’Андрэа
Кастрануова-дзі-Сант'Андрэа (Castronuovo di Sant'Andrea) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Базіліката, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Патэнца.
Насельніцтва складае 1274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 85030. Тэлефонны код — 0973.
Крыўко
Крыўко́ — прозвішча.
Кастрануова-дзі-Сант’Андрэа
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міхайлаўскі тэатр
Гісторыя
Імператарскі Міхайлаўскі тэатр адкрыўся ў 1833 годзе па ўказе імператара Мікалая I. Сваёй назвай тэатр абавязаны вялікаму князю Міхаілу, малодшаму сыну Паўла I: Міхайлаўскі палац, размешчаны на плошчы Мастацтваў, служыў вялікаму князю рэзідэнцыяй, а тэатр стаў камернай сцэнай, якая брала высокапастаўленых гасцей з ліку імператарскай сям'і і набліжаных.
Беларускае Паазер’е
Беларускае Паазер'е, Паўночная Беларусь — прыродна-гаспадарчы раён у басейнах Заходняй Дзвіны, верхняга Дняпра і прытока Нёмана — Віліі, які ахоплівае ўсю Віцебскую вобласць, паўночныя раёны Гродзенскай, паўночна-заходнія раёны Мінскай абласцей. Плошча каля 50 тыс. км².
Прырода
Паазерская правінцыя азёрна-ледніковых, марэнна-азёрных і ўзгорыста-марэнна-азёрных ландшафтаў — індывідуальны прыродна-тэрытарыяльны комплекс рангу ландшафтнай правінцыі, вылучаемы ў сістэме ландшафтнага раянавання Беларусі. Размешчаная на поўначы рэспублікі і распасціраецца на поўдзень да лініі Смаргонь—Докшыцы—Лепель—Сянно. Невялікім участкам прадстаўленая таксама на крайнім паўночным захадзе ў раёне Гродна. Займае 18,7 % тэрыторыі Беларусі.
Правінцыя вылучаецца распаўсюджваннем падтаежных ландшафтаў, якія характарызуюцца шэрагам асаблівасцяў, якія наклалі адбітак на прыроду ўсёй правінцыі. Для Паазер'я найбольш тыповыя сярэдневысотныя і нізінныя, некалькі ў меншай ступені ўзвышаныя ландшафты. Аднак своеасаблівасць ландшафтнай структуры вызначаюць ландшафты ўсяго некалькіх родаў. Гэта ў першую чаргу, азёрна-ледніковыя ПТК, прадстаўленыя прыкладна на 1/3 плошчы правінцыі. Далей ідуць марэнна-азёрныя і ўзгорыста-марэнна-азёрныя ландшафты. На долю дамінуючых ПТК прыходзіцца каля 70 % тэрыторыі. Сярод іншых даволі значны ўдзел водна-ледніковых з азёрамі і камава-марэнна-азёрных ландшафтаў.
Клімат у параўнанні з астатняй часткай краіны больш халодны і вільготны. Ападкаў 600—650 мм за год. Працягласць вегетацыйнага перыяду складае 180—188 сутак, што на 15-20 сутак менш, чым у Паўднёвай Беларусі. З карысных выкапняў найбольшае значэнне маюць паклады даламіту ў даліне Заходняй Дзвіны каля пасёлкаў Руба і Вярхоўе, якія распрацоўваюцца вытворчым аб'яднаннем «Даламіт». Галоўныя лясныя масівы знаходзяцца на Полацкай нізіне. Пераважаюць хваёвыя лясы. У межах Паўночнай Беларусі знаходзіцца Бярэзінскі біясферны запаведнік. Рэльефам, высокай лясістасцю, вялікай колькасцю азёр абумоўлена драбнаконтурнасць сельскагаспадарчых угоддзяў. На палях шмат валуноў, што ўскладняе механізацыю сельскагаспадарчых работ. Сельскагаспадарчая асвоенасць тэрыторыі ніжэй, чым у Цэнтральнай Беларусі, але вышэй, чым у Паўднёвай. Шчыльнасць сельскага насельніцтва ніжэй сярэдняй для краіны. Пераважаюць вёскі з невялікай колькасцю жыхароў. Галоўнымі прамыслова-транспартнымі вузламі з'яўляюцца Віцебскі, Аршанскі і Полацкі.
Оберстгрупенфюрар
Оберстгрупенфюрар (SS-Oberst-Gruppenführer) — вышэйшае званне ў СС пачынаючы з красавіка 1942 года, за выключэннем звання рэйхсфюрара СС (якое насіў Генрых Гімлер). Адпавядала званню генерал-палкоўніка вермахта.
Вызначэнне
Званне было ўведзена з прычыны рэзкага павелічэння штатнай колькасці Вафен-СС ў 1941—1942 гадах. Пры прысваенні гэтага звання CC яго ўладальнік у адпаведнасці з працэдурай, прынятай для іншых генеральскіх званняў СС, атрымліваў дублючае званне ў адпаведнасці з ужо існуючых званнем:
IC 3191
IC 3191 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
1919 год у гісторыі астраноміі
1919 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Віктар Валер’евіч Крыўко
Ві́ктар Вале́р’евіч Крыўко́ (нар., , Віцебская вобласць) — беларускі біятланіст, удзельнік Кубка свету ў складзе зборнай Беларусі, двухразовы чэмпіён Еўропы сярод юніёраў. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Юніёрская кар’ера
Займаўся біятлонам з 2003 года ў школе «Алімпіец» горада Сянно, дзіцячым трэнерам быў Валерый Міхайлавіч Лектараў. Скончыў Наваполацкае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву. Асабісты трэнер у цяперашні час — Лешчанка Васіль Міхайлавіч.
У міжнародных спаборніцтвах высокага ўзроўню ўдзельнічае з 2012 года. На чэмпіянаце свету сярод юніёраў 2012 года ў Кантыялахці, у катэгорыі 19-гадовых быў чацвёртым у спрынце, 17-м у пераследванні, 21-м у індывідуальнай гонцы і шостым у эстафеце. Таксама ў 2012 годзе ўдзельнічаў у зімовых юнацкіх Алімпійскіх гульнях, заняў 13-е месца ў спрынце і дзесятае ў змешанай эстафеце. На Еўрапейскім юнацкім алімпійскім фестывалі ў 2013 годзе стаў бронзавым прызёрам у спрынце.
У 2015 годзе на юніёрскім чэмпіянаце свету ў Раўбічах стаў шостым у індывідуальнай гонцы, 24-м — у спрынце і пятым у эстафеце.
У 2016 годзе прымаў удзел у чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Кейле-Грэдзішцей, дзе двойчы быў дзесятым — у спрынце і пасьюце, а ў індывідуальнай гонцы — 27-м. На чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў 2016 года ў Паклюцы, Віктар выйграў два залатыя медаля — у індывідуальнай гонцы і спрынце, а ў гонцы пераследвання з-за няўдалай стральбы адкаціўся на восьмае месца.
Дарослая кар’ера
Дэбютаваў у Кубку IBU у лістападзе 2013 года на этапе ў Ідры, дзе заняў 78-е месца ў спрынце. У тым жа сезоне на этапе ў Рыднаў упершыню набраў ачкі, заняўшы 38-е месца ў спрынце. Лепшым вынікам Віктара на Кубку IBU з’яўляецца восьмае месца ў спрынце на этапе ў Рыднаў у сезоне 2015/16.
У 2016 годзе Віктар Крыўко прымаў удзел у чэмпіянаце Еўропы сярод дарослых, заняў дзесятае месца ў спрынце, 11-е — у гонцы пераследвання, 15-е — у мас-старце і дзевятае — у сінгл-міксце.
На ўзроўні Кубка свету дэбютаваў у студзені 2015 года на этапе ў Оберхофе. У эстафеце зборная Беларусі, якая выступала эксперыментальным складам, не фінішавала з-за адставання на круг, а ў спрынце Крыўко заняў 68-е месца. У наступны раз Віктар прыняў удзел у гонцы Кубка свету толькі праз год, у лютым 2016 года на этапе ў Кэнмары, дзе стаў 53-м у спрынце.
Асабістае жыццё
Вучыцца ў Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры.
Сястра, Ірына Крыўко, таксама займаецца біятлонам і выступае за зборную Беларусі. Віктар выхоўваўся ў няпоўнай сям’і, маці Людміла Браніславаўна — выхавальніца дзіцячага саду. Не жанаты, ёсць дзяўчына.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Walt Disney Pictures
Walt Disney Pictures — амерыканская кінакампанія, якая мае падраздзялення ў Японіі і на тэрыторыі ЗША. Гэта асноўная кінематаграфічная студыя забаўляльнага медиаконгломерата The Walt Disney Company са штаб-кватэрай у горадзе Бербанк, штат Каліфорнія. Walt Disney Pictures з’яўляецца даччынай кампаніяй з забаўляльнага сектара кампаніі Disney.
Мус
Мус (mousse «пена») — салодкая дэсертная страва, якая з’яўляецца фірмовай для французскай кухні.
Падрыхтоўваюць з араматычнай асновы (фруктовага ці ягаднага соку, пюрэ, вінаграднага віна, шакаладу, кавы, какава і інш.), харчовых рэчываў, якія спрыяюць утварэнню і фіксацыі пеністага стану муса (яечныя бялкі, жэлацін, агар-агар), а таксама харчовых рэчываў, якія надаюць страве салодкі смак або ўзмацняюць яго (цукар, сахарын, мёд, патака). Часам замест яечных бялкоў і жэлаціну выкарыстоўваецца заменнік у выглядзе маннай крупы, якая здольная добра набракаць і валодае клеючымі ўласцівасцямі, што дазваляе прыблізна імітаваць неабходны стан стравы.
Залаты банан
Залаты банан (Golden Banana) — паўднёваеўрапейскі мегалаполіс — густанаселеная і высокаўрбанізаваная тэрыторыя, што цягнецца ад іспанскіх Валенсіі і Барселоны, праз паўднёвую Францыю (Праванс) і да заходняй Італіі (Генуі) уздоўж паўночнага ўзбярэжжа захаду Міжземнага мора. Насельніцтва Залатога банана сёння складае каля 45 млн чалавек.
Канцэпцыя банана па аналогіі з Блакітным была прапанавана еўрапейскімі эканоміка-географамі ў 1995 годзе ў дакладзе Еўрапейскай камісіі «Europe 2000». Такім чынам, гэтая геаграфічная метафара не толькі канстатуе факт урбанізаванасці тэрыторыі, але і мае на мэце развіццё ўстойлівага турызму, заахвочванне выкарыстання аднаўляльных крыніц энергіі, ўмацаванне міждзяржаўных адносін, садзейнічанне эканамічнаму развіццю і больш цеснай сувязі паміж Іспаніяй, Італіяй і Францыяй.
Іншая назва Залатога банана — Сонечны пояс (sun belt).
Пітэр Б’юэл Портэр
Пітэр Б’юэл Портэр (Peter Buell Porter; 14 жніўня 1773 — 20 сакавіка 1844) — амерыканскі адвакат, ваенны і палітычны дзеяч, ваенны міністр ЗША з 1828 па 1829 год.
Іаган Георг Гмелін
Іаган Георг Гмелін (—) — нямецкі прыродазнавец, урач, батанік, этнограф, падарожнік, даследчык Сібіры і Урала, ад’юнкт хіміі і натуральнай гісторыі Пецярбургскай Акадэміі навук (30 жніўня 1727), прафесар з 22 студзеня 1731 па 1 студзеня 1748 года, сапраўдны член Пецярбургскай Акадэміі навук. Натураліст акадэмічнага атрада Вялікай Паўночнай экспедыцыі.
Па выніках даследаванняў у Сібіры, у 1747—1759 гадах, былі выдадзеныя 4 тамы кнігі «Флора Сібіры», дзе дадзены апісанні 1178 відаў раслін. У 1751—1752 гадах выйшла «Падарожжа па Сібіры» ў чатырох тамах на нямецкай мове.
Акадэмік і ганаровы член Стакгольмскай акадэміі навук.
Дзядзька Самуіла Готліба Гмеліна (Гмелін-малодшага), вандроўцы-натураліста, і Іагана Фрыдрыха Гмеліна, прафесара медыцыны ў Цюбінгене і Гётынгене.
Рамон Касас
Біяграфія
У 1890-я гады — перыяд найвышэйшага росквіту яго творчасці — вялікія выставы прайшлі ў Мадрыдзе, Берліне, яго працы былі паказаны на Сусветнай выставе ў Чыкага (1893). З часу заснавання (1897) — рэгулярны наведвальнік кафэ «Чатыры каты». У 1900 дзве працы Касаса (у тым ліку — партрэт Эрыка Саці) экспануюцца на Сусветнай выставе ў Парыжы. Яго карціна Подлая гарота атрымлівае прэмію ў Мюнхене (1901). Работы мастака выстаўляюцца ў розных гарадах Еўропы, у Буэнас-Айрэсе. У 1903 г. Касас становіцца пастаянным членам парыжскага Салона на Марсавым полі, што дае яму права на штогадовую выставу ў французскай сталіцы. У 1906 яго мадэллю ўпершыню стала Жулія Перайрэ-і-Рыкартэ, якую ён пасля не раз пісаў і з якой у 1922 ажаніўся (яна была маладзейшая за мастака больш чым на 20 гадоў).
З 1907 шмат часу праводзіць у закінутым бенедыктынскім абацтве Сант-Бенет, выкупленым і адноўленым яго маці, з 1912, пасля смерці маці, становіцца ўладальнікам манастыра. У 1908 падарожнічае па Кубе і ЗША, ён наогул увесь час і шмат ездзіць па свеце. Нават падчас сусветнай вайны яго выставы праходзяць у Вене, Будапешце, Мюнхене, Парыжы, Мадрыдзе і інш.
Памёр ад туберкулёзу. Пахаваны на Манжуікскіх могілках у Барселоне.
Партызанская група (СССР, 1941—1944)
Партызанская група — найменшая арганізацыйная форма савецкіх партызанскіх частак, асноўная арганізацыйная форма ў пачатковы перыяд партызанскай вайны ў нямецкім тыле (1941—1942).
Паўднёваміньская Вікіпедыя
Паўднёваміньская Вікіпедыя (паўднёвамін.: Wikipedia Bân-lâm-gú) — раздзел Вікіпедыі на паўднёваміньскай мове (адзін з дыялектаў кітайскай мовы).
Па колькасці артыкулаў паўднёваміньская Вікіпедыя займае -е месца сярод моўных раздзелаў Вікіпедыі.
Гісторыя
Паўднёваміньскі раздзел Вікіпедыі быў заснаваны ў Вікі-інкубатары ў красавіку 2003 года. 27 мая 2004 года раздзел быў перанесены на дамен zh-min-nan.wikipedia.org.
24 жніўня 2012 года створаны 10-тысячны артыкул.
Марыя Каспар-Фільзер
Марыя Каспар-Фільзер (,  —, ) — нямецкі жывапісец новага часу. Адна з заснавальнікаў Neue Münchener Sezession, знаходзілася пад уплывам імпрэсіянізму і экспрэсіянізму. У 1896—1902 гадах вучылася ў Акадэміі мастацтваў у Штутгарце і Мюнхене, у 1905 годзе ў Парыжы. У 1907 годзе выйшла замуж за Карла Каспара. Яна была першай нямецкай мастачкай, прызначаным прафесарам у 1925 годзе. З 1925 па 1933 год выкладала жывапіс у Мюнхене. У нацысцкую эпоху яе творы лічылі дэгенератыўным мастацтвам і выдалялі з музеяў. Пасля заканчэння вайны атрымала некалькі ўзнагарод.
Паўднёваміньская Вікіпедыя
Гісторыя
22 верасня 2016 года быў створаны 150-тысячны артыкул.
На дадзены момант у паўднёваміньскім раздзеле Вікіпедыі колькасць артыкулаў скадае —.
Уладзіслаў Ігаравіч Каборда
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Мінск», у першай палове 2012 года выступаў за фарм-клуб «Мінск-2» у Другой лізе, пасля далучыўся да дубля «Мінска». Сезон 2014 пачынаў у дублі, а ў маі зноў апынуўся ў складзе «Мінска-2», які выступаў ужо ў Першай лізе. Па заканчэнні сезона 2014 «Мінск-2» спыніў існаванне, і ў сакавіку 2015 года абаронца пасля няўдалага прагляду ў гродзенскім «Нёмане» стаў іграком «Смалявічаў-СТІ».
У далейшым выступаў за розныя клубы Першай лігі: сезон 2016 пачынаў у мінскім «Тарпеда», а пасля перайшоў у «Ашмяны-БДУФК», першую палову 2017 года правёў у «Баранавічах». Ва ўсіх камандах быў іграком стартавага складу. У ліпені 2018 года, пакінуўшы «Баранавічы», далучыўся да клуба «Паланга» з Першай лігі Літвы. Дапамог клубу выйсці ў A Лігу, дзе правёў сезон 2018 у якасці асноўнага абаронцы.
У сакавіку 2020 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Смаргоні». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У лютым 2021 года, пасля таго як «Смаргонь» атрымала месца ў Вышэйшай лізе, падоўжыў кантракт з клубам. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 13 сакавіка 2021 года, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы першага тура з «Энергетыкам-БДУ» (0:3). У далейшых чаргаваў выхады ў стартавым складзе з заставаннем на лаўцы запасных.
У пачатку 2022 года, пакінуўшы «Смаргонь», праходзіў прагляд у бабруйскай «Белшыне», але беспаспяхова.
Міжнародная кар’ера
У верасні 2011 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2012 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2013 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.