cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гайна)
Гісторыя
Каля 1386 года Уладзіслаў Ягайла заснаваў у Айне драўляны касцёл. Лічыцца, што гайненская святыня належыць да першых фундацый Ягайлы і з'яўляецца адной з сямі, якія пабудаваў на Літве вялікі князь на месцы былых паганскіх капішчаў. А каралева Ядзвіга адарыла касцёл дарагім убраннем і срэбрам. Вітаўт надаў касцёлу маёнтак Кацялі з 6 вёскамі, а Ягайла — фальварак побач з Гайнай у 6 валок. Пасля бітвы пад Оршай у 1514 годзе Жыгімонт Стары стаяў тут з войскам і адбываў набажэнства ў гонар перамогі. Пры гэтым ён адарыў храм каралеўскімі дарамі, новымі ўкладамі і прывілеем з абавязкам 2 разы на год праводзіць тут імшу ў гонар князя Вітаўта. Гэтую падзею апісаў граф Яўстах Тышкевіч у сваёй кнізе «Апісанне Барысаўскага павета»:
У 1522 годзе ў Гайне была адчыненая манастырская школа. Гэта была адна з першых школаў, адчыненых на беларускіх землях. У 1720 годзе граф Тышкевіч хацеў аднавіць састарэлы драўляны храм, але перашкодзіла смерць. І толькі ў 1781 годзе (паводле іншых звестак у 1796) князь Цыдзік (Цыдрык) пабудаваў новы мураваны храм, які быў асвячоны ў 1788 годзе біскупам (жмудзскім шуфраганам) Тадэвушам Букатым. У 1866 годзе скасаваны і ператвораны ў праваслаўную Свята-Успенскую царкву. Падчас Другой Сусветнай вайны муры касцёла былі моцна пашкоджаныя, а пасля вайны канчаткова быў узарваны сапёрамі.
Архітэктура
Белакаменны храм быў вырашаны ў стылі барока, уяўляў сабой 3-нефавую 2-вежавую базіліку з дзвюма пакрытымі бляхай купаламі. Унутраная прастора была падзелена 4 слупамі на 3 нефы. У інтэр'еры было ўстаноўлена 5 алтароў, у галоўным з якіх размяшчаўся абраз «Успенне», у бакавых — «Св. Казімір», «Св. Міхаіл» і іншыя. Вельмі шанаваўся абраз «Панна Марыя Гайнаўская». Срэбны крыж італьянскай работы пачатку XVI стагоддзя, падараваны касцёлу Жыгімонтам І Старым, захоўваўся ў зборы Тышкевічаў у Лагойскім палацы. Крыж прададзены прыватнай асобе тагачасным уладальнікам палаца Аскарам Тышкевічам (1837—1897).
Брыёна
Брыёна (Briona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1132 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 28072. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Alessandro.
Чалавек з Толунда
Чалавек з Толунда — умоўнае імя мужчыны, які жыў у эпоху дарымскага жалезнага веку і памёр прыкладна ў IV ст. да н.э., цела якога выяўлена ў адным з тарфяных балот у Толундзе каля Сількебарга ў Ютландыі (Данія). Знаходка цікавая добрай захаванасцю цела і асабліва галавы, магчыма, гэта найбольш добра захаванае цела жыхара эпохі са знойдзеных.
Гісторыя выяўлення
Жыхары вёскі Толунд — браты Віга і Эміль Хойгарды і іх сваякі — здабывалі торф з балота ў мясцовасці за 10 км на захад ад Сількебарга. Падчас працы яны 6 мая 1950 года выявілі на глыбіні дзвюх з паловай метраў труп мужчыны. Цела добра захавалася, таму браты палічылі, што яго забілі адносна нядаўна, і 8 мая 1950 года звярнуліся ў паліцыю Сількебарга. З-за таго, што цела было выяўлена глыбока, а вакол не засталося ніякіх слядоў нядаўняга злачынства, пра знаходку апавясцілі навукоўцаў. У 1927 і 1938 гадах сяляне ўжо знаходзілі ў мясцовых балотах целы старажытных людзей (першае не захавалася, а другое — гэтак званая жанчына з Элінга — знаходзіцца ў музеі Сількебарга).
Апісанне
Чалавек з Толунда быў выяўлены лежачы на левым баку ў позе сну. На галаву быў надзеты спічасты скураны капялюшык, пашыты з васьмі кавалкаў аўчыны футрам унутр, а вакол таліі павязаны пояс са скуры. Астатняя вопратка, верагодна, была зроблена з раслінных валокнаў і цалкам спарахнела. Вакол шыі чалавека з Толунда была зацягнута пятля з плеценага скуранога шнура. Найбольш добра захавалася яго галава — настолькі, што, нягледзячы на больш за 2000 гадоў з моманту смерці, на яго твары выразна бачныя дробныя маршчыны і шчацінне. Цела захавалася троху горш: скура месцамі пашкоджана, а кісці рук амаль цалкам спарахнелі да костак.
У наш час у музеі Сількебарга выстаўлена яго галава, прыкладзеная да макета цела (якое ў цэласці захаваць не ўдалося).
Даследаванне
Пасля таго, як пласт торфу разам з целам быў выняты з балота, яго змясцілі ў драўляную скрыню і 17 мая 1950 года цягніком адправілі ў Нацыянальны музей Даніі ў Капенгагене. Вызваліўшы цела ад рэштак торфу, навукоўцы памералі яго. Высветлена, што чалавек з Толунда быў невысокім, толькі 162 см ростам. Затым яго агледзеў судмедэксперт і зрабіў выснову, што найбольш верагоднай прычынай смерці было ўдушэнне. Хоць даследаванне рэнтгенаўскімі прамянямі паказала, што шыйныя пазванкі не зламаны, была зроблена выснова, што ён памёр ад павешання, або як ахвярапрынашэння багам, або як пакаранне за злачынства. На карысць гэтай здагадкі распухлы язык, што характэрна для ўдушэння. Даследаванні таксама паказалі, што мозг і ўнутраныя органы — печань, лёгкія і сэрца — вельмі добра захаваліся, а ўзрост на момант смерці складаў прыблізна 40 гадоў. Вывучэнне стрававальнага тракту чалавека з Толунда дало падрабязную інфармацыю пра час і склад яго апошняй трапезы. Высветлена, што прыкладна за 12-24 гадзіны да гібелі ён еў звараную на вадзе кашу з зерняў і насення (як культываваных, так і дзікарослых) — агулам было выяўлена каля 40 іх відаў, у тым ліку ячмень, ільняное насенне і інш. Слядоў мяса, рыбы ці фруктаў не выяўлена, што дазваляе думаць, што чалавек з Толунда памёр у канцы зімы ці пачатку вясны. На карысць гэтай здагадкі і добрая захаванасць цела, чаму магла спрыяць нізкая тэмпература паветра.
Першапачаткова навукоўцы лічылі, што чалавек з Толунда жыў прыкладна на пачатку 1-га ст. н.э., але праз некалькі гадоў з дапамогай радыевугляроднага аналізу было праведзена больш дакладнае датаванне, якое паказала, што ён жыў на 3-4 стагоддзі раней. Паўторныя даследаванні праводзілі ў 1978 годзе, калі была вывучана ступня і зняты адбітак адзінага захаванага пальца рукі, і ў 2002 годзе.
Выбух бензавоза ў Фрытаўне
Выбух
5 лістапада 2021 года ў 22:00 па мясцовым часе (супадае з UTC) на адным з скрыжаванняў Фрытаўна адбылося ДТЗ. Грузавік сутыкнуўся з бензавозам. Паліва разлілося па дарозе. Мясцовыя жыхары прыйшлі на месца здарэння, каб сабраць паліва з бензавоза.
Пасля гэтага прагрымеў выбух. Загінула не менш за 100 чалавек.
Наступствы
У выніку выбуху былі параненыя не менш за 100 чалавек, некаторыя з іх знаходзіліся ў крытычным стане. Па словах супрацоўніка аддзялення інтэнсіўнай тэрапіі бальніцы Конан, чакалася, што каля 30 параненых не выжывуць.
Рэакцыя
Прэзідэнт Сьера-Леонэ Джуліус Маада Бія, які прысутнічаў на Канферэнцыі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па змене клімату ў Глазга, выказаў спачуванні і паабяцаў падтрымку сем’ям загінулых.
Віцэ-прэзідэнт Махамед Джулдэ Джала наведаў дзве бальніцы, у якіх знаходзіліся параненыя.
Жан Кар’е
Біяграфія
Першыя згадкі пра Жана Кар'е ў крыніцах апісваюць яго як аднаго з кіраўнікоў паўстанцкага руху 1406 года супраць прызначэння Вітала дэ Кастэльмару Арцыбіскупам Тулузскім. Бунт дасягнуў сваёй мэты, бо ў яго выніку кафедру заняў П'ер Рават, які пазней стаў кардыналам у курыі антыпапы Бенедыкта XIII. Самога Жана Кар'е антыпапа таксама ўзнагародзіў пэўным чынам: напрыклад, у 1412 годзе Кар'е быў пастаўлены архідыяканам у Радэзе. З 1413 года належаў да кола дарадцаў графаў Арманьяк: спачатку Бернарда VII, а потым і Яна IV, яго сына.
Жан Кар'е (разам з графам Янам IV) заставаўся прыхільнікам антыпапы Бенедыкта XIII нават пасля Канстанцкага сабору. У 1420 годзе Кар'ер згадваецца ў буле Папы Марціна V як адзін асуджаных схізматыкаў. Варта адзначыць, што антыпапа Бенедыкт XIII, які пражываў у Пеньісколе, Каралеўства Арагон, да канца жыцця працягваў лічыць сябе законным і сапраўдным Папам. 27 лістапада 1422 года, за два дні да сваёй смерці, Бенедыкт XIII прызначыў Жана Кар'е кардыналам-прэсвітарам Санта-Стэфана-аль-Монтэ-Чэліа.
Лаекверэ (воласць)
Лаекверэ (Laekvere) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэне-Вірумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 352,42 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала 1837 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Лаекверэ.
Герб Габона
Герб Габона - дзяржаўны сімвал Габона, распрацаваны швейцарскім геральдыстамі і векселагістам Луі Мюлеманам, адным з членаў-заснавальнікаў FIAV і таксама праектыроўшчыкам ранейшага герба Конга. Герб выкарыстоўваецца з 15 ліпеня 1963 года.
Апісанне
Шчытатрымальнікі - чорныя пантэры, якія сімвалізуюць пільнасць і адвагу прэзідэнта, які абараняе нацыю. Візанціны (залатыя дыскі) у цэнтры шчыта сімвалізуюць багацце краіны карыснымі выкапнямі, карабель ў ніжняй частцы - Габон, які рухаецца да светлай будучыні, а дрэва наверсе шчыта - гандаль драўнінай.
Герб мае дзве стужкі з дэвізамі на двух розных мовах: на сіняй стужцы ў ніжні частцы шчыта - надпіс «Саюз, Праца, Правасуддзе» (па-французску: UNION, TRAVAIL, JUSTICE), а на белай крыху ніжэй галін дрэва - «рушым разам» (лац. UNITI PROGREDIEMUR).
Валерый Паўлавіч Сердзюкоў
Вале́рый Па́ўлавіч Сердзюко́ў (нар., в. Харошаўка, Гомельская вобласць, Беларусь) — расійскі гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч, губернатар Ленінградскай вобласці.
Біяграфія
Скончыўшы школу, працаваў геадэзістам ў Якуціі.
Прайшоў службу ў Савецкай арміі.
З 1962 года быў рабочым завода «Гомсельмаш», з 1967 года працаваў у «Варкутавугаль».
З 1970 года знаходзіўся на камсамольскай і партыйнай працы, даслужыўся да пасады першага сакратара Варкуцінскага гаркама КПСС, абіраўся дэпутатам Дзяржаўнага Савета Рэспублікі Комі, Варкуцінскага гарадскога савета народных дэпутатаў.
У 1987 годзе скончыў Ленінградскі горны інстытут імя Пляханава.
З 1990 года намеснік генеральнага дырэктара аб’яднання «Варкутавугаль».
Кандыдат эканамічных навук.
У 1996 годзе быў прызначаны віцэ-губернатарам Ленінградскай вобласці па прамысловасці, паліўна-энергетычнаму, лясному комплексу і прыродакарыстанню.
У 1998 годзе — першы віцэ-губернатар Ленінградскай вобласці.
З 21 верасня 1998 года па 19 верасня 1999 г. выконваў абавязкі губернатара Ленінградскай вобласці, бо губернатар Вадзім Густаў быў прызначаны намеснікам Старшыні Урада Расійскай Федэрацыі.
19 верасня 1999 г. абраны губернатарам Ленінградскай вобласці, перамогшы свайго былога кіраўніка Вадзіма Густава, 21 верасня 2003 г. пераабраны на другі тэрмін.
2 лістапада 2005 года ўступіў у партыю «Адзіная Расія».
Член Дзяржаўнага савета Расійскай Федэрацыі. З 17 верасня 2001 г. па 12 сакавіка 2002 года і з 16 сакавіка 2007 года па 24 верасня 2007 г. уваходзіў у склад прэзідыума Дзяржаўнага савета Расійскай Федэрацыі.
21 чэрвеня 2007 г. паставіў перад Прэзідэнтам РФ Уладзімірам Пуціным пытанне аб даверы. 6 ліпеня Уладзімір Пуцін унёс кандыдатуру Сердзюкова на зацвярджэнне на пасадзе губернатара Ленінградскай вобласці. 9 ліпеня 2007 г. ён быў зацверджаны на гэтай пасадзе дэпутатамі Заканадаўчага сходу і афіцыйна заступіў на пасаду.
11 мая 2012 года Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін прыняў адстаўку Валерыя Сердзюкова з пасады губернатара Ленінградскай вобласці; указ уступіў у сілу 28 мая 2012 года.
Атрубак
Назву Атру́бак маюць:
Баснійска-Герцагавінскае паўстанне (1875—1877)
Паўстанцы забяспечваліся зброяй і падтрымваліся самаахвотнікамі з Чарнагорыі і Сербіі. Паўстанне прывяло да пачатку сербска-турэцкай, чарнагорска-турэцкай войн і паклала пачатак так званаму Вялікаму Усходняму Крызісу. Вынікам паўстання і войн супраць Асманскай імперыі стаў Берлінскі кангрэс 1878 года, на якім Сербія і Чарнагорыя атрымалі незалежнасць, тым часам як Аўстра-Венгрыя акупавала Боснію і Герцагавіну, якая дэ-юрэ заставалася часткай Асманскай імперыі.
Падсобнае Хазяйства (Сафонаўскі раён)
Падсобнае Хазяйства (Подсобное Хозяйство) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 56 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці на захад ад горада Сафонава, за 1 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 2,5 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя Максімава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Вышагорскага сельскага паселішча.
Эканоміка
Сельгаспрадпрыемства, крама.
Тарзан (мультфільм)
«Тарзан» (Tarzan) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Feature Animation» 1999 года.
Сюжэт
Тарзан вырас сярод гарыл, у таямнічых джунглях, дзе не ступала нага чалавека. Варожае царства дзікіх жывёл доўга не хацела прызнаваць далікатнага хлопчыка.
Неўзабаве слабы малы ператварыўся ў адважнага юнака і стаў хутчэй за пантэру, мацней за тыгра, зорчэй за арла. Але калі Тарзан становіцца сапраўдным каралём джунгляў, адбываецца нечаканая сустрэча, якая цалкам мяняе яго жыццё.
Сенненская раўніна
Сенненская раўніна — геамарфалагічны раён у паўднёвай частцы Беларускага Паазер’я. Знаходзіцца ў Віцебскай вобласці. Выцягнута з захаду на ўсход на 45 км, з поўначы на поўдзень на 35 км. Мяжуе з Чашніцкай раўнінай на поўначы і паўднёвым захадзе, Лучоскай нізінай на ўсходзе, Аршанскім узвышшам на паўднёвым усходзе і Лукомскім узвышшам на захадзе.
Геалогія
У тэктанічных адносінах большая частка прымеркавана да Прыаршанскай монакліналі, крайні заходні фрагмент — да схілаў Вілейскага пахаванага выступа Беларускай антэклізы. Пароды крышталічнага фундамента пагружаюцца з захаду на ўсход і залягаюць на глыбіні 600—800 м. Адклады сярядняга дэвону (пяскі, алеўрыты, мергелі) утвараюць даантрапагенавы чахол. Пароды антрапагену прадстаўлены асадкамі ўсіх ледавіковых эпох і галацэну. Магутнасць антрапагенавых адкладаў вагаецца ад 80 да 200 м.
Рэльеф і гідраграфія
Геамарфалогія і гідраграфія раёна ўтвараюць языковы геамарфалагічны комплекс. Тут шмат азёр, рэкі невялікія, часта каналізаваныя. У межах марэнных адкладаў з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход адпаведна руху ледавіка выцягнуты дзве паралельныя лагчыны, запоўненыя азёрамі, злучанымі пратокамі. Заходняя лагчына даўжынёй да 9 км умяшчае возера Сянно і Багданаўскае. Усходняя занята азёрамі Бярозаўскае і Добрына. Прытокі р. Бярозаўка (басейн Заходняй Дзвіны) таксама маюць субмерыдыянальны напрамак далін. Рака Абалянка (басейн Лучосы) і яе невялікія прытокі выцягнуты ў субшыротным напрамку, абмяжоўваючы такім чынам на поўдні край ледавіковага языка. У такім жа напрамку размяшчаюцца марэнныя грады і камавыя комплексы. Па паўночным краі Аршанскага ўзвышша яны ўтвараюць Сенненскія краявыя грады. Да іх прымеркавана максімальная глыбіня расчлянення 20-30 м/км², а ў цэнтры каля г. Сянно яна скарачаецца да 5-10 м/км².
Уладзімір Марчанка
Уладзімір Марчанка:
Сенненская раўніна
Рэльеф і гідраграфія
На ўскраінах сустракаюцца глініста-пясчаныя асадкі Полацкага вадаёма, які пранікаў на гэту тэрыторыю ў эпоху максімальнага абваднення. Пашыраны тэрмакарставыя азёрныя западзіны і лагчыны сцёку ледавіковых вод. Тут шмат невялікіх тэрмакарставых плыткіх азёр круглявых абрысаў, што знаходзяцца ў міжградавых паніжэннях.
Глебы і расліннасць
Глебы ў асноўным дзярнова-падзолістыя; у паніжэннях, уздоўж ручаёў і рэк развіты тарфяна-балотныя глебы.
Пашыраны яловыя, хваёвыя, бярозавыя, асінавыя, месцамі шыракаліста-яловыя, у паніжэннях чорнаальховыя лясы. Карэнныя яловыя лясы Сенненскай пушчы пераважна змяніліся вытворнымі драбналістымі.
Пётр Мацвеевіч Красавіцкі
Пётр Мацвеевіч Красавіцкі (,  — ) — беларускі краязнавец, урач, педагог, садавод-аматар. Доктар медыцыны (1909). Член Віцебскай вучонай архіўнай камісіі (1909—1918).
Біяграфія
Скончыў духоўную семінарыю і ў 1902 годзе медыцынскі факультэт Юр'еўскага ўніверсітэта. Удзельнік руска-японскай вайны. У 1906—1914 гадах у Віцебску займаўся прыватнай медыцынскай практыкай, у 1911—1912 гадах адначасова выкладаў у настаўніцкім інстытуце.
Падчас Першай сусветнай вайны працаваў у санітарным упраўленні арміі. У 1906 годзе набыў хутар Саломінка каля Бешанковічаў, дзе ў вёсцы Дабрыгоры заклаў парк і сад плошчай каля 10 гектараў і жыў там у 1924—1931 гадах. Парк, у якім расце каля 30 відаў і формаў драўняных раслін, часткова захаваўся да цяперашняга часу.
У 1919—1924 гадах працаваў у Віцебскім губернскім статыстычным бюро, Віцебскім практычным інстытуце народнай адукацыі. З'яўляўся членам камісіі па ахове помнікаў даўніны і мастацтва. Біёграф героя Айчыннай вайны 1812 года.
Аўтар даследаванняў аб культавых помніках Віцебшчыны.
Нанду
Нанду, амерыканскія страусы (Rheidae) — сямейства бескілявых птушак.
Вядомы з верхняга пліяцэну (каля 2-7 млн гадоў назад). 1 род, 2 віды:, і. Пашыраны ў стэпах і паўпустынях Паўднёвай Амерыкі. Трымаюцца групамі.
Вышыня да 170 см, маса да 50 кг. Апярэнне бураватае, шэрае. Крылы развітыя, але няздатныя да палёту. Ногі трохпальцыя. Добра бегаюць і плаваюць, кормяцца раслінамі, малюскамі, чарвямі, яшчаркамі.
Палігамы. Некалькі самак (3-8) адкладваюць яйкі ў адно гняздо (да 30 яек); наседжвае самец.
Адносная вільготнасць
Адносная вільготнасць — адносіны колькасці вадзяной пары да той колькасці вадзяной пары, якую паветра можа ўтрымліваць пры дадзенай тэмпературы.
Абсалютная вільготнасць
Абсалютная вільготнасць — колькасць вільгаці, якая змяшчаецца ў адным кубічным метры паветра. З-за малой велічыні звычайна вымяраюць у г/м³. Але ў сувязі з тым, што пры пэўнай тэмпературы паветра ў ім можа максімальна ўтрымлівацца толькі пэўная колькасць вільгаці (з павелічэннем тэмпературы гэта максімальна магчымае колькасць вільгаці павялічваецца, з памяншэннем тэмпературы паветра максімальна магчымая колькасць вільгаці памяншаецца), увялі паняцце адноснай вільготнасці.
Адносная вільготнасць
Эквівалентнае вызначэнне — адносіны малярнай долі вадзяной пары ў паветры да максімальна магчымай пры дадзенай тэмпературы. Вымяраецца ў працэнтах і вызначаецца па формуле:
дзе RH_{\,_\,} — адносная вільготнасць сумесі ці паветра; — парцыяльны ціск вадзяной пары ў сумесі; — ціск насычанэння вадзяной пары.
Ціск насычаных пароў вады моцна расце пры павелічэнні тэмпературы. Таму пры ізабарычным (гэта значыць, пры пастаянным ціску) ахаладжэнні паветра з пастаяннай канцэнтрацыяй пары надыходзіць момант (пункт расы), калі пара насычаецца. Пры гэтым «лішні» пар кандэнсуецца ў выглядзе туману або крышталікаў лёду. Працэсы насычэння і кандэнсацыі вадзяной пары граюць велізарную ролю ў фізіцы атмасферы: працэсы ўтварэння аблокаў і атмасферных франтоў у значнай ступені вызначаюцца працэсамі насычэння і кандэнсацыі, цеплата, якая вылучаецца пры кандэнсацыі атмасфернай вадзяной пары, забяспечвае энергетычны механізм узнікнення і развіцця трапічных цыклонаў (ураганаў).
Ацэнка адноснай вільготнасці
Адносная вільготнасць водна-паветранай сумесі можа быць ацэненая, калі вядомыя яе тэмпература (T) і тэмпература пункту расы (Td). Калі T і Td вызначаны ў градусах Цэльсія, тады праўдзівы выраз:
дзе парцыяльны ціск вадзяной пары ў сумесі вызначаны як e_p :
і ціск насычэння пары вады ў сумесі пры тэмпературы азначаны як e_s :
Перанасычаная вадзяная пара
У адсутнасці цэнтраў кандэнсацыі пры зніжэнні тэмпературы магчыма ўзнікненне перанасычанага стану, гэта значыць адносная вільготнасць становіцца больш за 100 %. У якасці цэнтраў кандэнсацыі могуць выступаць іоны або часціцы аэразоляў, менавіта на кандэнсацыі перанасычанай паы на іонах, якія ўтвараюцца пры праходжанні зараджанай часціцы ў такой пары, заснаваны прынцып дзеяння камеры Вільсана і дыфузійных камер: кропелькі вады кандэнсуюцца на іонах і ўтвараюць бачны след (трэк) зараджанай часціцы.
Іншым прыкладам кандэнсацыі перанасычанай вадзяной пары з’яўляюцца інверсійныя сляды самалётаў, якія ўзнікаюць пры кандэнсацыі пары на часціцах сажы выхлапу рухавікоў.
Сродкі і метады кантролю
Для вызначэння вільготнасці паветра выкарыстоўваюцца прыборы, якія называюцца псіхрометрамі і гігрометрамі. Псіхрометр Аўгуста складаецца з двух тэрмометраў — «сухога» і «вільготнага». «Вільготны» тэрмометр паказвае тэмпературу ніжэй сухога, боо яго рэзервуар абматаны тканінай, змочанай у вадзе, якая, выпараючыся, ахаладжае яго. Інтэнсіўнасць выпарэння залежыць ад адноснай вільготнасці паветра. Па паказаннях сухога і «вільготнага» тэрмометраў знаходзяць адносную вільготнасць паветра па псіхраметрычных табліцах. У апошні час сталі шырока прымяняцца інтэгральныя датчыкі вільготнасці (як правіла, з выхадам па напружанні), заснаваныя на ўласцівасці некаторых палімераў змяняць свае электрычныя характарыстыкі (такія, як дыэлектрычная пранікальнасць асяроддзя) пад дзеяннем пары вады, якая змяшчаецца ў паветры.
Для паверкі прыбораў для вымярэння вільготнасці выкарыстоўваюць спецыяльныя ўстаноўкі — гіграстаты.
Вашконіс
Вашко́ніс (Vaškonys) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 3 км на паўночны ўсход ад Дукштаса, за 2 км на ўсход ад Сянас Дукштаса, на ўсход ад вёскі працякае Парсвіце. Насельніцтва 6 чал. (2001 г.). На захад ад вёскі праходзіць чыгунка «Вільнюс—Тумантас» і аўтамабільная дарога. Побач знаходзіцца.
Ракверэ (воласць)
Ракверэ (Rakvere) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэне-Вірумаа.
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — горад Ракверэ.
Гімн Габона
Згода, фр. La Concorde - дзяржаўны гімн Габона. Напісаны Жоржам Алека Дама, ён быў зацверджаны ў 1960 пасля атрымання краінай незалежнасці.
Уладзімір Мацвеевіч Марчанка
Уладзімір Мацвеевіч Марчанка (нар. года, в. Хадунь, ) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.
Біяграфія
З сям'і настаўнікаў. На працягу 1956—1964 гг. вучыўся ў Хадуньскай васьмігадовай школе, у 1965—1966 гг. — у Клімавіцкай школе № 1, якую скончыў з залатым медалём. У 1966—1971 гг. — студэнт механіка-матэматычнага, а потым факультэта прыкладной матэматыкі Белдзяржуніверсітэта (дыплом з адзнакай), у 1971—1974 гг. — аспірант кафедры метадаў аптымальнага кіравання (скончыў датэрміновай абаронай кандыдацкай дысертацыі на тэму: «Мінімальная колькасць уваходаў адносна кіруемых сістэм з паслядзеяннем»). Затым працаваў асістэнтам кафедры метадаў аптымальнага кіравання БДУ, старшым выкладчыкам і дацэнтам кафедры матэматычных праблем кіравання Гомельскага Дзяржуніверсітэта, дацэнтам, старшым навуковым супрацоўнікам, прафесарам і загадчыкам кафедры вышэйшай матэматыкі Беларускага тэхналагічнага інстытута.
У студзені 1986 года абараніў дысертацыю на атрыманне вучонай ступені доктара фізіка-матэматычных навук на тэму: «Матэматычныя задачы кіравання і назірання для лінейных сістэм з паслядзеяннем»" у інстытуце матэматыкі і механікі УНЦ АН СССР (г. Свярдлоўск).
У 1988 годзе (люты) прысвоена званне прафесара па кафедры вышэйшай матэматыкі. Удзельнік міжнародных канферэнцый і сімпозіумаў. У 1978 годзе прайшоў павышэнне кваліфікацыі ў МДУ імя М. В. Ламаносава. У 1980—1981 гг. — дзесяцімесячную навуковую стажыроўку ў Міжнародным матэматычным цэнтры імя С. Бонаха (г. Варшава), у 1987 г. запрашаўся для чытання лекцый у Польскую Акадэмію навук (ПАН).
Беларускія народныя танцы
Белару́скі наро́дны та́нец склаўся на працягу гісторыі фарміравання беларускага народа і яго культуры. Пры некаторай агульнасці яго з рускім і украінскім народнымі танцамі, ён адрозніваецца сфарміраванасцю і самабытнасцю. Гістарычныя ўмовы развіцця беларускага народа, пастаянная барацьба за захаванне сваіх нацыянальных рыс, прывялі да таго, што ў беларускім фальклоры наогул і ў танцы у прыватнасці захаваліся старажытныя, архаічныя рысы, што робіць вывучэнне беларускай харэаграфіі значным для разумення вытокаў беларускай культуры.
Гісторыя
Са старажытных часоў культурнае жыццё беларусаў было цесна звязана са святамі каляндарнага года, не сталі выключэннем і танцы. Усе святы і народныя абрады беларусаў суправаджаліся гульнямі, карагодамі і танцамі. Першапачаткова танец быў цесна злучаны ў адно сінкрэтычнае цэлае з песняй, музыкай, элементамі драматычнай акцёрскай ігры, але паступова вылучыўся ў самастойны від мастацтва.
Самымі старажытнымі лічацца паляўнічыя і ваенныя танцы, а таксама тыя, у якіх адлюстроўваюць працэсы працы.
Пры гэтым трэба адзначыць, што нягледзячы на ўплыў суседніх культур, беларускі народны танец з'яўляецца самабытнай і ўнікальнай формай танцавальнага мастацтва. Ігнат Манькоўскі, апісваючы вясельны абрад сялян Віцебскай губерні, пісаў :
Першапачаткова танцавальнае мастацтва беларусаў фармавалася ў сялянскім асяроддзі і не прызнавалася сярод верхніх слаёў насельніцтва, але потым праз батлейку, дзе нароўні з бытавымі сцэнкамі ўключаліся фрагменты танцаў, і прыгонныя тэатры XVIII — першай паловы XIX стагоддзя (Гродзенскі тэатр Тызенгаўза, тэатр Радзівілаў у Нясвіжы, Слонімскі тэатр Агінскага, Шклоўскі тэатр Зорыча), дзе танцавалі балет, які апасродкавана ўплываў на народную харэаграфію, танец выйшаў з бытавой плоскасці ў сцэнічную і стаў заваёўваць папулярнасць сярод шырокіх мас.
Класіфікацыя
Праз тое, што танцы могуць мець рэгіянальныя і выканаўчыя варыяцыі, часта цяжка вызначыцца, да якой з груп адносіцца канкрэтны танец, а часам ён утрымоўвае элементы ўсіх трох відаў.
Згодна са структурным прынцыпам класіфікацыі харэаграфічнага фальклору вылучаюць наступныя жанры: карагоды, традыцыйныя танцы, кадрылі, полькі і гарадскія бытавыя танцы.
Карагоды
Карагоды — найбольш старажытная форма. Меркавана, з'явіліся ў канцы I тысячагоддзя нашай эры. Карагод ўяўляе сабой трыадзінства песні, гульнявога (абрадавага) дзеяння і харэаграфічнага малюнка. Па тэматыцы беларускія карагоды разнастайныя: Яны, адлюстроўваюць працоўную дзейнасць, сямейны ўклад, любоўныя адносіны, народныя святы. У карагодах народная харэаграфія паступова выпрацавала свае ўстойлівыя прыёмы, пэўныя сродкі выразнасці, якія ператварыліся ў традыцыйныя і фарміравалі аснову харэаграфічнай вобразнасці. У залежнасці ад сілы аднаго з трох асноўных складнікаў карагоды дзеляць на 3 вялікія групы: карагодныя песні, гульнявыя карагоды і танцавальныя карагоды :
Беларускія карагоды адрозніваюцца разнастайнасцю рухаў, малюнкаў і тэмпаў. У залежнасці ад змены тэмпу карагод здзяйсняе змяненне ад пабудовы геаметрычных малюнкаў пры павольнай мелодыі да актыўных рухаў салістаў у рытм хуткай музыцы. Часцей за ўсё традыцыйныя карагоды не суправаджаліся інструментальнай музыкай, пакідаючы гэтую ролю спеву а капэла.
Кадрылі
Кадрылі ў сваёй аснове маюць замежнае паходжанне. Яны прыйшлі на Беларусь у сярэдзіне XIX стагоддзя. Этнографы канца XIX стагоддзя адзначалі, што ці ледзь не кожная вёска мае сваю кадрылю. Гэта адбілася ў назвах танцаў: «Турэйская», «Воранаўская», «Лядкоўская», «Смаргонская», «Ляхаўская» і г. д. У розных рэгіёнах Беларусі зафіксавана шмат разнавіднасцяў кадрыляў: тоўстыя кадрылі (танцуе вялікая колькасць пар), тонкія (танцуе мала пар), былі і такія кадрылі, дзе танцавалі 40 пар. Зафіксаваныя такія кадрылі, як «Шор, шэр, шыр», «Казачковая», «Бычок», «Чыжык» і мноства іншых.
Полькі
Полька — танец чэшскага паходжання. Полька хоць і з'яўляецца запазычаным танцам, блізкая народнай беларускай харэаграфіі, яна моцна трансфармавалася ў нацыянальным плане пры гэтым аказаўшы моцны ўплыў на іншыя танцы. 2/4 памер полькі добра зліўся з беларускім традыцыйным танцам, які меў аналагічны памер. Так, напрыклад, «Трасуха» з'яўляецца сімбіёзам тыпавога народнага танца, ад якога яна і атрымала сваю назву, і полькі.
Беларускія полькі надзвычай багатыя па сваіх харэаграфічным і музычным малюнкам, яны адрозніваюцца вялікай ладавай і інтанацыйнай разнастайнасцю. Полька патрабавала ад танцораў i майстэрства, i фiзiчнай вынослiвасцi.
Як і кадрыля, полька таксама мае мноства лакальных варыянтаў: «Барысаўская», «Віцяблянка», «Гаўкаўская», таксама назвы даваліся па асаблівасцях харэаграфіі: «Цераз нагу», «З падкіндэсам», «З прысюдамі», «На пяце», «Вінтом» і гэтак далей.
Гарадскія бытавыя танцы
Гарадскія бытавыя танцы з’явіліся ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. Асноўныя малюнкі — пары ў калону, пары па крузе. Да гэтых танцаў адносіцца танец Субота.
Харэаграфія
Беларускі танец мае своеасаблівы малюнак, часам выкарыстоўваюцца дастаткова складаныя кампазіцыйныя прыёмы. Кожны танец мае сваю групу элементаў руху, сваё музычнае суправаджэнне, свой ​​рытмічны малюнак; «народны танец не толькі сцвярджае розныя тыпы рухаў. Ён надае ім вельмі разнастайнае пластычнае аблічча».
Беларускія танцы амаль усе масавыя, парныя. Рухі танцораў поўныя дынамізму, унутранага эмацыйнага напалу і народнага духу. Асаблівасцю многіх беларускіх народных танцаў з’яўляецца таксама іх сюжэтнасць. Рухамі танца выканаўца распавядае аб сваім жыцці, аб сваёй працы, адносінах да прыроды.
Кампазіцыі танцаў часта нагадваюць малюнкі народнага мастацкага ткацтва і вышыўкі, выкарыстоўваюцца простыя геаметрычныя фігуры: квадрат, трохвугольнік, палоска. Пабудовы аб’ядноўваюцца ў адзінае цэлае з дапамогай перастраення, пераходаў і перапляценняў. Запісаны ў Беларусі К. Галяйзоўскім вясновы карагод, уяўляў сабой разгорнуты і вобразны харэаграфічны малюнак працэсу ткацтва. Яго фігуры, якія завуцца «навіваць», «снаваць», «кішку здымаць», «апранаць», «ткаць», дасціпна ілюстравалі адпаведныя працэсы, а тэксты суправаджаючых песень да іх адносінаў не мелі.
Рукі ў танцы акампануюць яму, дапамагаюць перадаць настрой танцора. Палажэнні рук раскрываюць і ўзмацняюць ўнутранае мастацкае ўтрыманне танца.
М. Я. Нікіфароўскі адзначаў, што ў сумесных танцах абодвух палоў мужчыны не бралі жанчыну за талію, а тыя, у сваю чаргу, не клалі рукі на плечы мужчын, у цэлым паводзіны былі досыць сціплымі.
Беларускія танцы часта нясуць у сабе нейкі сюжэт, яны напоўнены пэўнай доляй тэатральнасці і акцёрства.
Рухі
У беларускім танцы часцей за ўсё сустракаюцца чатыры пазіцыі ног — першая, другая, трэцяя і шостая, — для якіх, у адрозненне ад пазіцый ног класічнага танца, характэрна паўвываратнае становішча. Таксама можна, сустрэць яшчэ дзве пазіцыі ног: другую паралельную і чацвёртую паралельную. Ва ўсіх пазіцыях цяжар корпуса размяркоўваецца раўнамерна на абедзве нагі.
Рухі танцаў досыць плыўныя, адмысловых мудрагелістых фігур не выкарытана. Хлопцы паказваюць сваю ўдаласць моцным прытопваннем абцасамі ў такт музыкі, ламанні шапкі набакір, размахваннем рукамі, прысвістам і спевам.
Характэрнымі элементамі рухаў для беларускага танца з'яўляюцца «па-дэ-баск», «галубец», «падбіўкі», «круткі», «прытоп», «галоп», «прыпаданне», «кавыралачка», «драбушачкі» ці «дробнікі». Некаторыя з іх маюць агульныя назвы з рухамі рускага і ўкраінскага народных танцаў, але каларыт і нацыянальная форма іх выразу розныя.
Музычнае суправаджэнне
Музычную структуру традыцыйных танцаў адрознівае перш за ўсё памер 2/4, хоць сустракаюцца і іншыя памеры, квадратная пабудова мелодыі. Інструментальнае суправаджэнне танца мае нярэдка тую ж ладава-інтанацыйную аснову, што і хараводная песня, бо з'яўляецца як бы перакладам вакальнай мелодыі на мову інструментаў, якія суправаджаюць танец.
Беларуская народная танцавальная музыка мае маляўнічую мелодыку, але пры гэтым дастаткова простая. З музычных інструментаў выкарыстоўваліся дуда, скрыпка, цымбалы, бубен, пазней гармонік, віяланчэль. На Беларусі былі вядомыя і старажытнарускія гуслі.
Ой, без дуды, без дуды, Ходзяць ножкі не туды, А як дудку пачуюць, Самі ногі танцуюсь
Часта танцы ўзнікалі як музычнае суправаджэнне да пэўных песень або гульняў. Іх назвы маглі супадаць з назвай такіх песень. Працэс меў і зваротную сілу, так прыпеўкі у розных месцах Беларусі насілі назвы «Скакушкі», «Плясушкі», «Плясухі» і таму падобнае. Прыкладамі танцаў, прывязаных да тэксту пэўнай песні, з'яўляюцца «Лявоніха», «Таўкачыкі», «Шастак» і г. д.
Вывучэнне танца
Беларускія танцы згаданыя ў вялікай колькасці этнаграфічнай і фальклорнай літаратуры, але часта у гэтых крыніцах прыводзіцца мала харэаграфічнай інфармацыі, а часам там даецца толькі назва танца, пакідаючы за рамкамі тэксту яго сутнасць, таму важнае значэнне мае збор этнаграфічных звестак аб народных танцах, пакуль яны не страчаны беззваротна.
Сцэнічны народны танец
Вялікую ролю ў з'яўленні сцэнічнага народнага танца адыграў Ігнат Буйніцкі, які стварыў у 1907 годзе Беларускі народны тэатр, трупа якога ажыццяўляла шырокую канцэртную дзейнасць, выязджаючы ў тым ліку і за межы краіны. У рэпертуары групы налічвалася больш за дзесятак танцаў («Лявоніха», «Юрка», «Верабей», «Мяцеліца», «Гняваш», «Мельнік», «Антошка», «Чобат», «Качан», «Чабор», «Полька» і інш.)
Творчая назіральнасць, цудоўныя музычныя даныя дазволілі І. Буйніцкаму этнаграфічна дакладна фіксаваць стылістыку народнага танца і ствараць яркія, дынамічныя, фальклорна-праўдзівыя танцавальныя сюіты-дывертысменты, якія сталі вытокамі нацыянальнага балетнага мастацтва.
У 1920 годзе ў Мінску адкрыўся Беларускі дзяржаўны тэатр, дзе балетмайстар К. А. Алексютовіч працягнуў дзейнасць Буйніцкага па збіранні і папулярызацыі народных танцаў. Працаваў на гэтым жа ніве і У. Галубок, які стварыў сваю трупу ў 1920 годзе.
У 1933 годзе быў адкрыты тэатр оперы і балета ў Мінску, дзе пры стварэнні нацыянальных балетаў харэографы ўпляталі ў малюнак класічнага балета элементы танцавальнага фальклору.
Пазней вялікая колькасць тэатральных і танцавальных калектываў, у тым ліку і самадзейных, займаліся пастаноўкай народных танцаў, што спрыяла развіццю і разнастайнасці сцэнічнага танца, ўзбагачэнню яго новымі тэхнічнымі рухамі і кампазіцыйнымі пабудовамі.
Вялікі ўклад у развіццё сцэнічнага народнага танца ўнеслі такія беларускія балетмайстры, як К. Алексютовіч, К. Мулер, С. Дрэчын, А. Рыбальчанка, П. Акулёнак, І. Серыкаў, Л. Ляшэнка, І. Хвораст, М. Чысцякоў, К. Партной і інш.
У культуры
З. Бядуля адзначаў, што багатую дэкаратыўнасць беларускаму танцу надае багацце кветак і тэхнік беларускага народнага касцюма.
Выкарыстоўваў у сваёй творчасці беларускія мелодыі і рускі кампазітар Аляксандр Глазуноў, напрыклад, беларускі народны танец, запісаны ў Друскеніках, у трыо сваёй 1-й сімфоніі.
Некаторыя танцы
Вядома больш за 100 беларускіх народных танцаў, сярод якіх «Лявоніха», «Крыжачок», «Юрачка», «Мяцеліца», «Кола», «Галубец», «Бульба», «Таўкачыкі», «Трасуха», «Стрыкач» і іншыя.
NGC 4511
NGC 4511 (іншыя абазначэнні — MCG 10-18-63, ZWG 293.27, SBS 1229+567, PGC 41560) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галалёд
Назіраецца пры тэмпературы паветра часцей за ўсё ад нуля да -10° (часам да -15°), а пры рэзкім пацяпленні пасля перыяду ўстойлівых маразоў (калі зямля і прадметы яшчэ захоўваюць негатыўную тэмпературу) - і пры тэмпературы паветра -3 ... +0,5°. Моцна абцяжарвае рух людзей, жывёл, транспарту. Таўшчыня адклады галалёду звычайна невялікая, але ў некаторых выпадках можа дасягаць аднаго і нават некалькіх сантыметраў, што прыводзіць да абрываў правадоў і абломванні галін дрэў (а часам і да масавага падзення дрэў і апор ліній электраперадачы).
Нарастанне галалёду працягваецца столькі, колькі выпадаюць пераахалоджаныя ападкі (звычайна некалькі гадзін, а часам пры імжы і тумане - некалькі сутак). Захаванне галалёду, які адклаўся, можа працягвацца некалькі сутак.
Галалёд, у адрозненне ад галалёдзіцы, утворыцца выключна пры выпадзенні пераахалоджаных ападкаў пры негатыўнай тэмпературы паветра. Галалёд - рэдкая з'ява прыроды у параўнанні з галалёдзіцай (наяўнасцю лёду на дарогах і тратуарах). Прыносіць вялікі эканамічны ўрон у сувязі з абрывамі ЛЭП і іншых лінейных камунікацый.
Кальтын’яга
Кальцін'яга (Caltignaga) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 2474 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 107 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 28010. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bovo.
Вера Канстанцінаўна
Вера Канстанцінаўна (, Паўлаўск—,, каля Нью-Ёрка), расійская княгіня, малодшая дачка вялікага князя Канстанціна Канстанцінавіча і вялікай княгіні Лізаветы Маўрыкіеўны, праўнучка імператара Мікалая I.
Пасля смерці бацькі ў 1915 годзе разам з маці жыла ў Мармуровым палацы да рэвалюцыі. У 1918 годзе яны з’ехалі з Расіі ў Швецыю, затым у Бельгію, а пасля — у Германію. У 1945—1951 года працавала перакладніцай у англійскім аддзяленні Чырвонага Крыжа, у 1951 пераехала ў Нью-Ёрк.
Замужам не была, дзяцей не мела. Амерыканскае грамадзянства не прыняла. Апошнія гады жыцця правяла ў руска-амерыканскім доме састарэлых, дзе і памёрла.
Сямейная адукацыя
Сямейная адукацыя - форма атрымання пачатковай, асноўнай і сярэдняй агульнай адукацыі ў Расійскай Федэрацыі, якая прадугледжвае вывучэнне агульнаадукацыйнай праграмы па-за школай і даступная для ўсіх навучэнцаў па іх жаданні. Адносiцца да альтэрнатыўных формаў адукацыі.
Асаблівасці
З года ў год папулярнасць сямейнай адукацыі ў Расіі расце геаметрычна. Па дадзеных Міністэрства адукацыі РФ, на 2016-17 вучэбнай год агульная колькасць навучэнцаў у агульнаадукацыйных установах склала 14,491 мільёна дзяцей, з якіх амаль 8,5 тысячы навучаліся ў форме сямейнага адукацыі, гэта значыць каля 0,058 %. Паводле звестак Міністэрства адукацыі Расеі, у 2018-19 навучальным годзе колькасць дзяцей на сямейнай адукацыі склала больш за 25 тысяч чалавек з 16 млн школьнікаў (0,15 %), а ў 2019-20 навучальным годзе на сямейнай адукацыі было 31 201 дзіця з 16,5 млн школьнікаў (0,21 %). Зрэшты, па выніках даследавання EdCrunch, на пачатак 2019 года ў Расіі каля 100 000 дзяцей, якія знаходзяцца на сямейнай форме адукацыі. Адначасова расце і цікавасць грамадскасці і сродкаў масавай інфармацыі.
Пераход на сямейную адукацыю магчымы ў любы момант навучання, таксама ў сярэдзіне навучальнага года. Перайшоўшы на сямейную форму адукацыі, бацькі могуць самастойна навучаць сваіх дзяцей, выбіраючы навучальныя матэрыялы і графік навучання ў адпаведнасці з індывідуальнымі асаблівасцямі, інтарэсамі і схільнасцямі дзіцяці так, як лічаць патрэбным. Рашэнне аб тэрмінах здачы і колькасці прамежкавых атэстацый прымаецца па ўзгадненні памiж школай і бацькамі.
Навучэнец мае права на праходжанне прамежкавых атэстацый ў адукацыйнай установе, а таксама абавязковае праходжанне дзяржаўнай выніковай атэстацыі АДЭ ў 9 класе i  АДЭ (адзiны джяржаўны экзамен) ў 11 класе. Для атрымання допуску да АДЭ (агульнага дзяржаўнага экзамену) навучэнцы павінны здаць прамежкавую атэстацыю па ўсіх прадметах, прымацаваўшыся да адукацыйнай установы. Аднак не ўсе школы даюць такую магчымасць, і, калі ў статуце школы форма сямейнага адукацыі не пазначана, гэта з’яўляецца падставай для патрабавання бацькамі ўнясення змяненняў па ўключэнні ў Статут школы дадзенай формы навучання згодна з заканадаўствам. Пры паспяховым праходжанні выніковых атэстацый навучэнец атрымлівае атэстат той школы, дзе ён здаваў атэстацыю.
Ракэ
Ракэ (Rakke) — воласць і пасёлак у Эстоніі.
Сямейная адукацыя
Асаблівасці
Аптымізацыя: пазбаўленне ад лішняй траты часу, намаганняў і грошай, якіх патрабуе наведванне школы. Так, час трацiцца на дарогу, дысцыплінарныя праблемы калектыву і арганізацыйныя пытанн;, грошы трацяцца на дарогу, а таксама на школьныя патрэбы; намаганні трацяцца ў падвойным памеры на вывучэнне тэмы ў класе, а потым на выкананне заданняў дома. Сямейная адукацыя ж дазваляе вызваліць і перанакіраваць ўсе гэтыя рэсурсы на павышэнне эфектыўнасці навучальных заняткаў, а таксама на іншую дзейнасць, такую як спорт, творчасць, зносіны.
Нездавальняючыя якасцi навучання ў дзяржаўнай школе: дрэнная якасць выкладання, адсутнасць зваротнай сувязі з настаўнікам, непрафесійныя дзеянні, незацікаўленасць настаўнікаў у выніках навучання, а таксама перапоўненасць школ, недастатковае абсталяванне класаў.
Індывідуальны падыход: развіццё самастойнасці, адказнасці, самадысцыпліны, магчымасць адсачыць і развіць здольнасці і схільнасці дзіцяці.
Камфорт: індывідуальны тэмп асваення ведаў, зручны сям’і рэжым дня і графік, аўтаномнасць ад школьнага распарадку, магчымасць з’язджаць, падарожнічаць у любую пару года.
Здаровы клімат: адсутнасць ціску з боку настаўнікаў, параўнання з поспехамі іншых вучняў, здаровы псіхалагічны клімат, немагчымасць цкавання і невырашальных канфліктаў з настаўнікамі.
Сям’я: жаданне бацькоў вучыць дзяцей самастойна, задавальненне ад сумесных заняткаў і зносін.
Важныя прынцыпы сямейнага адукацыі
Адукацыя дзіцяці вызначаецца ў першую чаргу індывідуальнымі інтарэсамі і асаблівасцямі дзіцяці.
Захаванне цікавасці да ведаў, а не навучанне з-пад палкі.
Апора на здольнасць вучня да самастойнага пошуку і засвойванню інфармацыі, натуральную дапытлівасць.
Дзмітрый Фёдаравіч Трэпаў
Дзмітрый Фёдаравіч Трэпаў (Дмитрий Фёдорович Трепов; 1855—1906) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, маскоўскі обер-паліцмайстар (1896—1905), губернатар Санкт-Пецярбурга (1905).
Пасля заканчэння Пажаскага корпуса служыў у лейб-гвардыі. У 1900 г. нададзены чын генерал-маёра. Перажыў два няўдалыя замахі. У 1905 годзе стаў намеснікам міністра ўнутраных спраў, начальнікам паліцыі Санкт-Пецярбурга і камандуючым асобным корпусам жандармаў.
З 26 кастрычніка 1905 г. пецяргофскі палацавы камендант.
Мін Шэн
Мін Шэн (, 1356—1391) — другі і апошні кіраўнік паўстанцкай дзяржавы на тэрыторыі сучаснага Кітая.
Біяграфія
Мін Шэн быў сынам Мін Юйчжэня, які, далучыўшыся да паўстанцкіх «войскаў у чырвоных павязках», у 1357 годзе заваяваў правінцыю Сычуань, а ў 1362 годзе абвясціў на яе тэрыторыі дзяржаву Ся. У 1366 мін Юйчжэнь памёр, і дзесяцігадовы Мін Шэн атрымаў у спадчыну трон.
Тым часам на асноўнай тэрыторыі Кітая Чжу Юаньчжан, разбіўшы як манголаў, так і іншыя паўстанцкія групоўкі, у 1368 годзе заснаваў імперыю Мін. У 1370 годзе дзяржава Ся атрымала прапанову ад Імперыі Мін скарыцца, але адказала адмовай. Пасля няўдачы дыпламатыі справа вырашыла вайна: у 1371 годзе і  ўварваліся ў Ся і захапілі краіну. Мін Шэн быў сасланы ў Карэю, а дзяржава Ся далучана да Імперыі Мін.
Пабла Іглесіяс
Пабла Іглесіяс Посэ (Pablo Iglesias Posse;,  — , ) — іспанскі палітычны дзеяч, заснавальнік Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі і сацыялістычнага прафсаюза «Усеагульны саюз працоўных».
Біяграфія
Пабла Іглесіяс вырас у вельмі беднай сям’і. У 1859 годзе яго маці Хуана Посэ пераехала з Пабла і яго малодшым братам Мануэлем у Мадрыд. Беднасць прымусіла Хуану Поссе здаць Пабла ў прытулак. Навучыўся прафесіі друкарскага наборшчыка, а таксама вывучаў французскую мову ў вячэрняй школе.
Пабла падвяргаўся пераследам за сваю дзейнасць у Інтэрнацыянале ў 1869-1875 гадах. У 1870 годзе ён быў абраны старшынёй аб’яднання друкароў і заняўся падрыхтоўкай да стварэння новай сацыялістычнай рабочай партыі. Іспанская сацыялістычная рабочая партыя была створана 2 мая 1879 года, сярод яе заснавальнікаў былі 16 наборшчыкаў, чатыры лекара, два ювеліра, адзін каменячос і адзін шавец.
У 1888 годзе Іглесіяс заснаваў прафсаюз «Усеагульны саюз працоўных» і стаў яго старшынёй у 1889 годзе. У тым жа годзе Пабла Іглесіяс прыняў удзел ва ўстаноўчым з’ездзе Другога Інтэрнацыяналу. 1 мая 1890 года ён узначальваў першую ў Іспаніі майскую демонстрацыю, патрабаваннямі якой былі васьмігадзінны рабочы дзень і адмена дзіцячай працы.
Пасля смерці цела Пабла Іглесіяса было забальзамавана, яго пахаванне сабралі больш за 150 тысяч чалавек.
Пакроўскае (Сафонаўскі раён)
Пакроўскае (Покровское) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 8 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 7 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вялікая Вержа. За 4 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя ''п.п. 14 км'' на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Бяленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Лявоніха
Лявоніха — народны парна-масавы беларускі танец, які выконваецца на мелодыю аднайменнай песні, якая пачынаецца са слоў «А Лявоніху Лявон палюбіў…». Таксама танец вядомы ў Польшчы. Лявоніха шырока вядомая па ўсёй Беларусі.
Харэаграфія
Музыка танца народная, музычны памер 2/4.
Кампазіцыйна будуецца на нескладаных рухах, якія выконваюцца ў хуткім тэмпе. Рухі танцораў самыя розныя: дробат, галоп, прытупы, просты крок, падэбаск і г. д., яны часта суправаджаюцца плясканнем у далоні. Лявоніха спаўняецца як у масавых, так і ў сольных варыянтах. У масавых варыянтах малюнкі самыя разнастайныя: круг, шэн, зорачкі, карона, варотцы, до-за-до, кружэнне ў парах пад рукі. У некаторых рэгіёнах Лявоніха выконвалася, як сольны танец, калі выканаўцы па аднаму выходзілі ў сярэдзіну круга і паказвалі сваё майстэрства. Пры такім выкананні была дапушчальная вялікая доля імправізацыі.
На вяселлі «Лявоніха» была галоўным танцам, а на вячоркі выконвалася пасля «Лянцэя» і суправаджалася разнастайнымі жартаўлівымі прыпеўкамі, напрыклад:
А Лявоніха не ладна была, Нямытую мне кашульку дала, Нямытую, не качаную, У суседа пазычаную.
Сцэнічныя варыянты
У сцэнічных нацыянальных касцюмах, якія лягчэй і карацей традыцыйнай вопраткі Лявоніха выглядае яшчэ больш імклівай і жывой.
Арыгінальнае сцэнічнае рашэнне гэтага танцу знайшоў, напрыклад, балетмайстар В. Ямінскі. У пастаноўцы, ажыццёўленай ім у народным ансамблі танца, танчаць адны дзяўчыны, ствараючы атмасферу нязмушанай весялосці. Удала знойдзеныя тут выразныя сродкі, якія пераканаўча раскрываюць характар ​​і ўзаемаадносіны танцуючых.
К. А. Алексютовіч у сваіх пастаноўках узбагаціў малюнак Лявоніхі маляўнічымі ўзорамі. Кампазіцыя танца стала цікавей, багацей і разам з тым прасцей. Танец набыў сцэнічную форму.