cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін Апалонавіч Карацееў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Шчыглііўка Барадухінскага павета Харкаўскай губерні (зараз у межах горада Багадухіў Багадухіўскага раёна Харкаўскай вобласці Украіны). У час Першай сусветнай вайны, у жніўні 1916 года добраахвотна пайшоў у армію, ваяваў на Паўднёва-Заходнім фронце. У снежні 1917 г. быў дэмабілізаваны, вярнуўся на радзіму і працаваў на рудніку. У 1918 годзе добраахвотна ўступіў у Чырвоную Армію. Ваяваў у складзе 5-й Украінскай арміі і 2-га Камуністычнага палка 1-й Камуністычнай дывізіі. У 1919 годзе быў накіраваны ў горад Саратаў, дзе ў ліпені 1920 г. скончыў пяхотна-кулямётныя курсы і прызначаны на пасаду камандзіра узвода 4-га запаснога палка ў Яраслаўлі. У 1924 годзе скончыў паўторныя курсы Заходняга фронту ў Смаленску і праходзіў службу на пасадах памочніка камандзіра і камандзіра роты, камандзіра батальёна. У 1926 годзе скончыў Стралкова-тактычныя курсы ўдасканалення камсаставу «Выстрал» імя Камінтэрна. Са студзеня 1934 г. займаў пасады начальніка штаба, з сакавіка 1935 г. камандзіра 14-а стралковага палка, з чэрвеня 1937 г. начальніка штаба, з лютага 1938 г. камандзіра 27-й стралковай дывізіі 4-га стралковага корпуса (Беларуская асобая ваенная акруга). Удзельнічаў у паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь у 1939 годзе. Са студзеня 1940 г. прымаў удзел у Савецка-фінляндскай вайне 1939—1940 гг., з сакавіка 1940 г. на пасадзе камандзіра 56-га стралковага корпуса. У чэрвені 1940 г. К. А. Карацееву прысвоена званне генерал-маёр. З кастрычніка 1940 г. ён займаў пасаду інспектара пяхоты Ленінградскай ваеннай акругі, а ў сакавіку 1941 г. пераведзены ў Кіеўскую асобую ваенную акругу на пасаду камандзіра 55-га стралковага корпуса.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны корпус пад камандаваннем К. А. Карацеева ўдзельнічаў у баях на Паўднёва-Заходнім фронце, у баях на рацэ Днестр у складзе 18-й арміі Паўднёвага фронту. Пасля расфарміравання корпуса К. А. Карацееў прызначаны на пасаду камандуючага 18-й арміяй па тылу, з кастрычніка 1941 г. — камандуючага 12-й арміяй, з сакавіка 1942 г. — памочніка камандуючага войскамі Паўднёвага фронту, са жніўня 1942 г. — камандзіра 11-га гвардзейскага стралковага корпуса (9-я армія, Закаўказскі фронт), з верасня 1942 г. — камандуючага 9-й арміяй, з лютага 1943 г. — 18-й арміяй, з сакавіка 1943 г. — 9-й арміяй. У красавіку 1943 г. К. А. Карацееву прысвоена званне генерал-лейтэнант. З ліпеня 1943 г. і да канца вайны ён займаў пасаду камандуючага 52-й арміяй (складзе рэзерва Стаўкі вярхоўнага Галоўнакамандавання, Варонежскага, Стэпавага, 1-га Украінскага і 2-га Украінскага франтоў). У верасні 1944 г. прысвоена званне генерал-палкоўнік. Удзельнічаў у абароне Каўказа, бітве за Дняпро, Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Яска-Кішынёўскай, Вісла-Одэрскай, Ніжнесілезскай, Берлінскай і Пражскай і іншых баявых аперацыях.
Пасля вайны К. А. Карацееў заставаўся на пасадзе камандуючага 52-й арміяй. У 1947 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава і быў прызначаны камандуючым Забайкальскай ваеннай акругай. У сакавіку 1951 г. быў вызвалены ад гэтай пасады па стану здароўя, праходзіў лячэнне і ў лістападзе прызначаны памочнікам камандуючага Паўночна-Каўказскай ваеннай акругай.
Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 3-а склікання.
Літаўры
Гісторыя
Літаўры - інструмент вельмі старажытнага паходжання. У Еўропе літаўры, блізкія па сваёй форме да сучасных, але з пастаянным строем, сталі вядомыя ўжо ў XV стагоддзі, а з XVII стагоддзя літаўры ўваходзяць у склад аркестраў. Пасля з'явіўся механізм нацяжных вінтоў, які даў магчымасць перабудовы літаўраў. У ваеннай справе ўжываліся ў цяжкай кавалерыі, дзе выкарыстоўваліся ў якасці перадачы сігналаў баявога кіравання, у прыватнасці, для кіравання строем кавалерыстаў. Сучасныя літаўры могуць быць настроены на пэўную вышыню гучання з дапамогай адмысловай педалі.
Сола літаўраў ёсць у многіх музычных творах. Так, напрыклад, з сола літаўраў пачынаецца бурлеска для фартэпіяна з аркестрам Рыхарда Штраўса.
IC 1390
IC 1390 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аакрэ (прыпыначны пункт)
Аакрэ (Aakre) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіўся на лініі Валга — Тарту.
Пасажырскія цягнікі на прыпынку спыняліся да 2008 года, зараз на лініі ў асноўным працуюць грузавыя цягнікі.
Спіс аб’ектаў PGC (1702001—1703000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1702001—1703000)
Касцёл Святой Кацярыны (Гданьск)
Касцёл Святой Кацярыны (Kościół św. Katarzyny) — старэйшы парафіяльны каталіцкі храм у Старым горадзе Гданьска.
Пабудаваны ў 1227–1239 гадах. Яго фундатарамі былі паморскія князі. Пасля 1379 года касцёл быў пашыраны. У 1555–1945 гадах ён належаў пратэстантам. Асвечаны ў гонар Святой Кацярыны Александрыйскай.
Вежа касцёла вышынёй 76 м увянчаная барочным купалам па праекце Якаба ван дэн Блока ў 1634 годзе. У храме захоўваюцца карціны Антонія Мёлера і Ісака ван дэн Блока, а таксама эпітафіі ў стылі барока і надмагілле астранома Яна Гевелія 1659 года. Асаблівым помнікам з'яўляецца размешчаны там абраз Маці Божай Балшавецкай, перанесеная сюды пасля Другой сусветнай вайны з санктуарыя ў Балшаўцах пад Станіславам.
Куляшы (Салігорскі раён)
Куляшы́ (, Кулеши) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Чапялёўскага сельсавета.
Каменка (Вяляціцкі сельсавет)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяляціцкага сельсавета.
Руткоўшчына
Рутко́ўшчына (, Рутковщина) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах засценак у складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Інданезійская акупацыя Усходняга Тымора
Інданезі́йская акупа́цыя Усхо́дняга Тымо́ра — захоп і наступнае ўтрыманне ў 1975—1999 гадах тэрыторыі Дэмакратычнай Рэспублікі Усходні Тымор узброенымі сіламі Рэспублікі Інданезіі. Пасля «», якая адбылася ў 1974 годзе ў Партугаліі, пачаўся працэс дэкаланізацыі, што спрычыніла нестабільнасць у краіне. Кароткачасовая грамадзянская вайна прывяла да перамогі Рэвалюцыйнага фронту, які абвясціў Усходні Тымор незалежным 28 лістапада 1975 года.
Інданезійскія ваенная пад падставай зваротаў да іх усходне-тыморскіх лідараў увялі 7 снежня 1975 года ва Усходні Тымор войскі і акупавалі яго, здушыўшы ўзброенае супраціўленне да 1979 года. Пасля стварэння спрэчнага часовага ўрада ў асобе Народнага сходу, што, на думку многіх, не з'яўлялася сапраўднай праявай права на самавызначэння, Інданезія абвясціла Усходні Тымор сваёй.
Адразу пасля акупацыі Генеральная асамблея і Савет Бяспекі ААН прынялі рэзалюцыі, якія асуджалі дзеянні Інданезіі і патрабавалі неадкладнага вызвалення Тымора. Тым не менш, урады Аўстраліі, Вялікабрытаніі і ЗША падтрымлівалі дзеянні Інданезіі на ўсім працягу акупацыі. Адзінымі дзяржавамі, што прызнавалі Усходні Тымор правінцыяй Інданезіі, былі яна сама і Аўстралія, што распачала неўзабаве пасля анексіі Тымора перамовы пра падзел рэсурсаў у Тыморскім моры. Некаторыя іншыя дзяржавы, такія як Канада, Малайзія і Японія, таксама падтрымвалі інданезійскі ўрад. Уварванне і падпарадкаванне Усходняга Тымора сталі сур'ёзным ударам па рэпутацыі Інданезіі ў свеце і міжнародным даверы да яе.
За дваццаць чатыры гады інданезійскага кіравання насельніцтва Усходняга Тымора падвяргалася, катаванням, масавым забойствам і спланаванаму. у 1991 годзе выклікала сусветнае абурэнне, былі напісаны шматлікія справаздачы пра такога роду забойствы.
Супраціўленне інданезійскай улады заставалася моцным : у 1996 годзе Нобелеўская прэмія міру была прысуджана двум грамадзянам Усходняга Тымора, Карлушу Белу і Жазэ Рамуш-Орту за іх спробы мірнага спынення акупацыі. Рэферэндум 1999 года, закліканы вызначыць будучыню Усходняга Тымора, паказаў, што большасць насельніцтва вострава выступае за незалежнасць, і ў 2002 годзе ён стаў суверэннай дзяржавай.
Пасля рэферэндуму ваенізаваныя групоўкі, што супрацоўнічалі з інданезійскім урадам, ажыццявілі апошнюю хвалю гвалту, падчас якой была цалкам разбурана інфраструктура дзяржавы. Узначаленыя Аўстраліяй аднавілі парадак і працягнулі вывад інданезійскіх войскаў з краіны, на два гады перадаўшы кантроль над дзяржавай  (UNTAET), якая расследавала злачынствы, здзейсненыя ў рэгіёне ў 1999 годзе. Вузкае кола разгледжаных спраў і малая колькасць абвінаваўчых прысудаў у інданезійскіх судах выклікалі з боку шматлікіх назіральнікаў вымогі пра правядзенне міжнароднага трыбунала.
лічыць, што ад голаду і гвалту загінулі ад 90 800 да 202 600 чалавек, у тым ліку ад 17 600 да 19 600 загінулі гвалтоўнай смерцю ці згінулі без вестак (з агульнага ліку насельніцтва, па стане на 1999 год, прыкладна 823 тыс. чалавек). Камісія ўсклала адказнасць за 70 % жорсткіх забойстваў на інданезійскія войскі.
Перадгісторыя
Партугальцы ўпершыню высадзіліся на Тыморы ў XVI стагоддзі, а ў 1702 годзе Усходні Тымор трапіў пад партугальскае каланіяльнае кіраванне. Партугальскі кантроль над востравам быў слабым, і ў 1860 годзе востраў была падзелены паміж партугальцамі і нідэрландцамі на заходні і ўсходні.
Пасля паспяховага заваявання незалежнасці, у выніку якой Заходні Тымор увайшоў у склад Інданезіі, першы прэзідэнт Інданезіі Сукарна не прэтэндаваў на кантроль над Усходнім Тыморам і, апроч агульных антыкаланіялісцкіх прамоў, не выступаў супраць партугальскага кіравання тэрыторыяй. Паўстанне тыморцаў супраць партугальцаў у 1959 годзе не было падтрымана ўрадам Інданезіі. Дакумент ААН 1962 года абвяшчае: «урад Інданезіі заявіў, што ён падтрымлівае сяброўскія адносіны з Партугаліяй і не прэтэндуе на Усходні Тымор». Тыя ж запэўненні працягваліся і пасля таго, як Сухарта прыйшоў да ўлады ў снежні 1965 года. «У Інданезіі няма тэрытарыяльных амбіцый… Таму пытанне пра тое, ці жадае Інданезія анексаваць Партугальскі Тымор, не стаіць».
У 1974 годзе рэвалюцыя гваздзікоў прывяла да значнай змены палітыкі Партугаліі ў дачыненні да тыморскай калоніі. Змена палітычнай сітуацыі ў Еўропе ўмацавала рухі за незалежнасць у такіх калоніях, як Ангола і Мазамбік, і новы партугальскі ўрад пачаў працэс дэкаланізацыі Усходняга Тымора. Першым этапам у ім стаў пачатак палітычнага працэсу.
Партыі
Калі ў красавіку 1974 года ва Усходнім Тыморы былі ўпершыню легалізаваны партыі, асноўнымі ігракамі ў будучай незалежнай дзяржаве сталі тры групоўкі. (União Democrática Timorense, UDT) быў заснаваны ў маі групай мясцовых заможных землеўласнікаў. Першапачаткова выступаючы за захаванне краіны ў якасці партугальскага пратэктарату, у верасні UDT выказаў падтрымку незалежнасці. Праз тыдзень быў створаны Рэвалюцыйны фронт за незалежнасць Усходняга Тымора (Frente Revolucionária de Timor-Leste Independente, FRETILIN), які падтрымваў «універсальныя дактрыны сацыялізму», а таксама «права на незалежнасць». Калі палітычнае становішча стала больш напружаным, група змяніла сваю назву і абвясціла сябе «адзіным легітымным прадстаўніком народа». Пад канец мая ўтварылася трэцяя партыя, (Associacão Popular Democratica Timorense, APODETI). Першапачаткова названая Асацыяцыяй за інтэграцыю Тымора ў Інданезію (Associacão Integraciacao de Timor Indonesia), яна мела адпаведныя пагляды, APODETI выказвала боязі пра тое, што незалежны Усходні Тымор будзе эканамічна слабы і ўразлівы.
Інданезійскія нацыяналістычныя і ваенныя колы, асабліва з ліку лідараў і службы адмысловых аперацый, бачылі ў партугальскай рэвалюцыі зручны выпадак для інтэграцыі Усходняга Тымора з Інданезіяй. Цэнтральны ўрад і армія былі напалоханы тым, што Усходні Тымор пад кіраваннем левых можа стаць базай для ўварвання ў Інданезію, а таксама што незалежны Усходні Тымор можа натхніць у архіпелагу сэцэсіянісцкія настроі ў інданезійскіх правінцыях. Страх нацыянальнай дэзынтэграцыі быў і ў ваенных, блізкіх да Сухарта, і заставаўся потым адной з галоўных прычын, паводле якіх Інданезія не падавала Усходняму Тымору незалежнасці ці прынамсі аўтаноміі да канца 1990-х. Арганізацыі ваеннай разведкі спрабавалі скарыстаць стратэгію мірнай анексіі, мяркуючы шырыць дадзеную ідэю праз APODETI.
У студзені 1975 года UDT і FRETILIN заснавалі часовую кааліцыю, мэтай якой было атрыманне Усходнім Тыморам незалежнасці. У той жа час аўстралійскі ўрад паведаміў пра тое, што ўладкоўвае ў  вучэнні перад уварваннем. Цягам месяцаў Opsus таемна падтрымвала APODETI падчас аперацыі «Камода» (Operasi Komodo). Вінавацячы па тэлебачанні лідараў FRETILIN у камунізме і сеючы нязгоды ў кааліцыі UDT, інданезійскі ўрад ініцыяваў нестабільнасць ва Усходнім Тыморы і, на думку назіральнікаў, стварыў нагоду для далейшага ўварвання. У маі напруга паміж дзвюма групоўкамі прывяла да выхаду UDT з кааліцыі.
У спробе дамовіцца пра будучыню Усходняга Тымора партугальская камісія па дэкаланізацыі сабрала канферэнцыю ў Макаа ў чэрвені 1975 года. FRETILIN байкатавала сустрэчу ў знак пратэсту супраць наяўнасці APODETI; прадстаўнікі UDT і APODETI выказалі незадаволенасць, лічачы, што гэта было зроблена для цяжкасці працэсу дэкаланізацыі. У сваіх мемуарах 1987 года («Фуну: Незавершаная сага Усходняга Тымора») лідар FRETILIN Жазэ Рамуш-Орта ўспамінае сваю «моцную нязгоду» з адмовай партыі пайсці насустрач. «Гэта», піша ён, «было адной з нашых тактычных палітычных памылак, якой я не магу знайсці здаровага тлумачэння».
Пераварот, грамадзянская вайна і аб'ява незалежнасці
Канфлікт дасягнуў кульмінацыі ў сярэдзіне 1975 года, калі чуткі пра сілавы захоп улады пачалі цыркуляваць у абедзвюх партыях, што выступалі за незалежнасць. У жніўні 1975-га UDT здзейсніла пераварот у сталіцы Дылі і пачаліся ўзброеныя сутыкненні. Рамуш-Орта апісвае супрацьстаянне як «крывавае», паведамленні пра гвалт паступалі з абодвух бакоў. Ён цытуе Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа, які налічыў 2—3 тысячы чалавек ахвярамі вайны. Партугальскаму ўраду з-за баявых дзеянняў давялося пераехаць на востраў (Ataúro). FRETILIN разграміла сілы UDT праз два тыдні, нямала здзівіўшы гэтым Інданезію і Партугалію. Лідары UDT адступілі ў кантраляваны інданезійцамі Заходні Тымор. 7 верасня яны заклікалі да інтэграцыі Усходняга Тымора з Інданезіяй.
Заваяваўшы кантроль над Усходнім Тыморам, FRETILIN пачаў адбіваць атакі з захаду, што зыходзілі ад Нацыянальнай арміі Інданезіі і невялікай групы войскаў UDT. Інданезія захапіла пагранічны горад (Batugade) 8 кастрычніка 1975 года; змешчаныя побач  (Balibo) і  (Maliana) былі ўзяты васьмю днямі пазней. Падчас нападу на Балібо працаўнікі аўстралійскага навінавага тэлебачання, пазней названыя (Balibo Five), былі забіты інданезійскімі салдатамі. Прадстаўнікі Інданезіі заяўлялі, што іх смерць з'яўляецца выпадковай, а ўсходне-тыморскія сведкі казалі, што гэтыя журналісты былі сумысна забіты. Смерць журналістаў і наступныя кампаніі і разборы прыцягнулі міжнародную ўвагу і павялічылі падтрымку незалежнасці Усходняга Тымора.
У пачатку лістапада міністры замежных спраў Інданезіі і Партугаліі сустрэліся ў Рыме, каб абмеркаваць рэзалюцыю з нагоды канфлікту. Нягледзячы на тое, што ніхто з тыморскіх лідараў не быў запрошаны на перамовы, FRETILIN паслаў паведамленне, што выказвае гатовасць працаваць з Партугаліяй. Сустрэча скончылася тым, што абодва бакі пагадзіліся на сустрэчу Партугаліі з палітычнымі лідарамі Усходняга Тымора, але сустрэча так і не адбылася. У сярэдзіне лістапада інданезійскія войскі пачалі аблогу з мора горада (Atabae) і захапілі яго да канца месяца.
Незадаволеныя нячыннасцю Партугаліі, лідары FRETILIN былі ўпэўнены, што яны змогуць стрымліваць інданезійскі наступ эфектыўней, калі абвесцяць незалежнасць краіны. Камісар па пытаннях нацыянальнай палітыкі (Mari Alkatiri) здзейсніў дыпламатычны тур па Афрыцы, атрымліваючы падтрымку ад розных урадаў. Паводле FRETILIN, у гэтых падарожжах Усходні Тымор атрымаў запэўненні пра прызнанне новай дзяржавы ад 25 краін свету, улучаючы КНР, Кубу, Мазамбік, СССР і Швецыю. Куба захоўвае блізкія адносіны з Усходнім Тыморам і ў пачатку XXI стагоддзя. 28 лістапада 1975 года FRETILIN аднабакова і стварыў Дэмакратычную Рэспубліку Усходні Тымор.
Інданезія абвясціла, што лідары APODETI і UDT на наступны дзень абвясцілі захоплены яе войскамі рэгіён у Балібо незалежным ад Усходняга Тымора і аднеслі яго да Інданезіі. Але гэта «дэкларацыя Балібо» была створана інданезійскай разведкай і падпісана на Балі. Надалей яна апісвалася як «дэкларацыя Балібахонг» (Deklarasi Balibohong) — назва заснавана на гульні слоў, што ўключае інданезійскае слова «хлусня». Партугалія адпрэчыла абедзве дэкларацыі, і інданезійскі ўрад ухваліў ваеннае ўмяшанне для пачатку анексіі Усходняга Тымора.
Уварванне
7 снежня 1975 года інданезійскія войскі ўвайшлі ва Усходні Тымор. Аперацыя Лотас (Operasi Seroja) стала самай маштабнай ваеннай аперацыяй, калі-небудзь праведзенай Інданезіяй. Паводле слоў Рамуш-Орты, войскі ваеннай арганізацыі FRETILIN, (Forças Armadas da Libertação Nacional de Timor-Leste, заманілі войскі Нацыянальнай арміі Інданезіі на вуліцы Дылі, і 400 дэсантнікаў былі забіты, як толькі яны спусціліся ў горад. Angkasa Magazine паведамляе пра 35 забітых інданезійскіх вайскоўцаў і 122 з боку Falintil . Да канца года 10 000 вайскоўцаў акупавалі Дылі, а іншыя 20 000 пашырыліся па ўсім Усходнім Тыморы . Бачачы значную перавагу інданезійскай арміі, камандаванне Falintil адвяло войскі ў горы, дзе яны працягнулі партызанскія баявыя аперацыі. Паведамлялася, што інданезійскія салдаты ў гарадах, у прыватнасці ў Дылі, забівалі без разбору мірных грамадзянаў, у тым ліку гвалтуючы і забіваючы жанчын і дзяцей.
У сакавіку 1976 года лідар UDT Франсішку Лопеш да Круш (Francisco Lopes da Cruz) паведаміў, што падчас уварвання былі забіты 60 тысяч тыморцаў. Дэлегацыя інданезійскіх працаўнікоў па аказанні дапамогі насельніцтву пагадзілася з гэтай статыстыкай. У інтэрв'ю 5 красавіка 1977 года з  міністр замежных спраў Інданезіі Адам Малік (Adam Malik) сказаў, што лік забітых быў «50 ці, магчыма, 80 тысяч чалавек». Інданезійскі ўрад прадставіў анексію Усходняга Тымора як антыкаланіяльную дзейнасць. інданезійскага МЗСа 1977 года, азагалоўлены «Дэкаланізацыя ва Усходнім Тыморы», аддаваў даніну «свяшчэннаму праву самавызначэння» і прызнаваў APODETI сапраўднымі прадстаўнікамі ўсходне-тыморскай большасці. У ім гаварылася, што папулярнасць FRETILIN з'яўляецца вынікам «палітыкі пагроз, шантажу і тэрору». Надалей інданезійскі міністр замежных спраў (Ali Alatas) паўтарыў гэту пазіцыю ў сваіх мемуарах 2006 года («Каменьчык у чаравіку: Дыпламатычная барацьба за Усходні Тымор»). Інданезія сцвярджала пасля ўварвання, што падзел вострава на заходнюю і ўсходнюю часткі быў «вынікам каланіяльнага прыгнёту» з боку галандскай і партугальскай імперый. Таму, згодна інданезійскаму ўраду, анексія Усходняга Тымора і стварэнне 27-й правінцыі было проста чарговым крокам да аб'яднання архіпелага, якое пачалося ў 1940-х.
Рэакцыя ААН і міжнароднае права
На наступны дзень пасля ўварвання камітэт Генеральнай асамблеі ААН быў скліканы для абмеркавання сітуацыі. Дзяржавы-саюзнікі Інданезіі, улучаючы Індыю, Малайзію і Японію, напісалі рэзалюцыю, якая ганіць Партугалію і тыморскія палітычныя партыі за кровапраліцце; яна была адхілена ў карысць праекта, падрыхтаванага Алжырам, Гаянай, Кубай, Сенегалам і пр. Рэзалюцыя ГА 3485 (XXX) была прынята 12 снежня, у ёй утрымліваўся заклік да Інданезіі «адступіць без прамаруджвання». Дзесяццю днямі пазней Савет бяспекі ААН згоднена прыняў рэзалюцыю 384 (1975), якая паўтарае заклік рэзалюцыі Генасамблеі да неадкладнага інданезійскага адступу. Годам пазней Саўбяс выказаў то ж думку ў рэзалюцыі 389 (1976), а Генасамблея прымала падобныя рэзалюцыі, што прызываюць да самавызначэння Усходняга Тымора, з 1976 па 1982 год. Урады буйных краін, такіх як Кітай і ЗША, былі супраць далейшых дзеянняў; меншыя краіны, такія як Гвінея-Бісау, Ісландыя і Коста-Рыка, былі адзінымі дэлегацыямі, што прызывалі да цвёрдага ціску шляхам рэзалюцый. Рэзалюцыя 1982 года заклікала Генеральнага сакратара ААН «ініцыяваць нарады з усімі залучанымі сіламі, знойдучы шлях да дасягнення ўсебаковага ўрэгулявання праблемы».
Юрыст Роджэр С. Кларк (Roger S. Clark) адзначае, што ўварванне Інданезіі і акупацыя парушаюць два ключавыя прынцыпы : права на самавызначэнне і забарона на агрэсію. Ні петыцыя 7 верасня 1975 года, што прызывала да інтэграцыі, ні наступная рэзалюцыя «Народнага сходу» ў маі 1976 года не маглі быць прызнаны «інфармаванымі і дэмакратычнымі працэсамі, праведзенымі бесстаронне, і заснаванымі на ўсеагульным выбарчым праве», як патрабавала рэзалюцыя 1541 (XV), што ўсталявала дырэктывы норм самавызначэння. У петыцыях таксама былі іншыя неадпаведнасці вымогам.
Выкарыстанне Інданезіяй ваеннай сілы ва Усходнім Тыморы з'яўлялася парушэннем першай часткі статута ААН, якая абвяшчае: «Усе Члены Арганізацыі Аб'яднаных Нацый устрымліваюцца ў іх міжнародных адносінах ад пагрозы сілай ці яе прымянення супраць тэрытарыяльнай недатыкальнасці ці палітычнай незалежнасці любой дзяржавы…» Некаторыя назіральнікі пярэчаць, што Усходні Тымор не быў дзяржавай на час уварвання і таму не быў абаронены статутам ААН. Гэта прэтэнзія паўтарае нідэрландскія пярэчанні падчас нацыянальнай рэвалюцыі ў Інданезіі. Навуковая і юрыстка Сьюзан Маркс зважае на тое, што, калі Усходні Тымор лічыўся партугальскай калоніяй, тады б «былі сумневы наконт ужывання гэтага пункта [раздзел I статута ААН] у кантэксце ўзброенага канфлікту паміж каланіяльнай сілай і яе калоніяй, але ці наўрад можа падпадаць пад сумневы тое, што яна ставіцца да ўжывання сілы адной суверэннай дзяржавы да калоніі іншай».
Інданезійскае панаванне
17 снежня Інданезія сфармавала Часовы ўрад Усходняга Тымора (ЧУУТ), які ўзначальваўся Арналду душ Рэйш Араужам (Arnaldo dos Reis Araújo) з APODETI у якасці прэзідэнта Лопешам да Крушам з UDT. Большасць крыніц апісвае гэту структуру як тварэнне інданезійскіх вайскоўцаў. Адной з першых ініцыятыў ЧУУТ было стварэнне «Народнай асамблеі», што складалася з абраных прадстаўнікоў і лідараў «з розных сфер тыморскага жыцця». Як і сама ЧУУТ, асамблея звычайна лічыцца інструментам прапаганды, створанай інданезійскай арміяй; хоць міжнародныя журналісты і былі запрошаны асвятліць сустрэчу групы ў маі 1976 года, іх перасоўванне сур'ёзна абмежавалі. Асамблея стварыла запыт на фармальную інтэграцыю ў Інданезію, які Джакарта апісала як «акт самавызначэння» ва Усходнім Тыморы.
Інданезійскія кампаніі супраць руху супраціўлення
Лідары інданезійскай разведкі, якія валодалі уплывам на прэзідэнта Сухарта, думалі, што ўварванне, падаўленне супраціўлення FRETILIN і інтэграцыя з Інданезіяй будуць хуткімі і параўнальна бязбольнымі. Наступныя інданезійскія дзеянні былі разбуральны для Усходняга Тымора і прывялі да гіганцкага знясілення рэсурсаў Інданезіі, а таксама падарвалі аўтарытэт Інданезіі на сусветнай арэне і ў выніку прывялі да паразы. Шварц мяркуе, што той факт, што падтрымка вайскоўцаў толькі нязначна зменшылася ў выніку пралікаў разведкі і параз сярэдзіны 1970-х гадоў паказвае ступень дамінавання ваенных у інданезійскай палітыцы. Усходні Тымор быў трэнавальным палігонам для афіцэрскага складу, што атрымаў навыкі ў вобласці тактык падаўлення сепаратыстаў у Ачэху і Папуа і быў грунтам забеспячэння дамінавання ваенных у Інданезіі.
Інданезія ізалявала Усходні Тымор ад астатняга свету, з выняткам некалькіх гадоў у канцы 80-х і пачатку 90-х, заяўляючы пра тое, што пераважная большасць жыхароў Усходняга Тымора падтрымлівае інтэграцыю. Гэтай пазіцыі прытрымлівася інданезійскія СМІ, сочачы за тым, каб прыняцце жыхарамі інтэграцыі з Інданезіяй было такім, што самім сабой разумеецца, і не з'яўлялася праблемай для большасці інданезійцаў.
З верасня 1977 года інданезійскія войскі пачалі тое, што афіцыйныя прадстаўнікі Каталіцкай царквы ва Усходнім Тыморы назавуць кампаніяй «акружэння і вынішчэння». 35 000 салдатаў з войскаў Нацыянальнай арміі атачалі тэрыторыі з падтрымкай FRETILIN і забівалі сотні мужчын, жанчын і дзяцей. За паветранымі і марскімі бамбардзіроўкамі шлі наземныя атрады, якія знішчалі вёскі і сельскагаспадарчую інфраструктуру. У гэты перыяд меркавана былі забіты некалькі тысяч чалавек. Падчас стрэльб з інданезійскімі войскамі ў снежні 1978 года быў забіты лідар FRETILIN (Nicolau Lobato). Яго наступнікам быў Шанана Гужмау (Xanana Gusmão), які спрыяў стварэнню (Conselho Nacional da Resistência Maubere, CNRM), арганізацыю для асоб і груп, якія выступалі супраць акупацыі.
Інданезійскія войскі змясцілі дзясяткі тысяч чалавек у лагеры, дзе яны галадалі. Радыё FRETILIN сцвярджала, што інданезійскія самалёты рассейвалі баявыя хімічныя рэчывы і некаторыя назіральнікі, улучаючы біскупа Дылі, сцвярджалі, што бачылі скінуты ў сельскай мясцовасці напалм. У 1981 годзе войскі пачалі аперацыю «Кеаманан» (Operasi Keamanan), якую некаторыя назвалі праграмай «плот з ног». 50 тысячам усходне-тыморскіх мужчын і хлопчыкаў было загадана перайсці праз горы і выцесніць партызан у цэнтральную частку рэгіёна. Аперацыя правалілася, народнае абурэнне супраць акупацыі стала мацней, чым калі-небудзь. Войскі Інданезіі праводзілі шматлікія аперацыі па знішчэнні войскаў FRETILIN, што хаваліся ў горах і праводзілі асобныя атакі, на працягу наступных дзесяці гадоў. У гарадах і селах тымчасам пачаў з'яўляцца негвалтоўны рух супраціўлення.
У той жа час інданезійскія сілы пачалі маштабную кампанію па забойствах, катаваннях,, палітычным зняволенням і іншым парушэнням чалавечых правоў. Пачынаючы з 1981 года інданезійскія ўрадоўцы пачалі адпраўляць тысячы зняволеных на востраў Атаура, мясцовыя ўмовы Міжнародная амністыя апісала як «жахлівыя». Масавыя забойствы насельніцтва інданезійскімі вайскоўцамі былі дакументаваны па ўсім Усходнім Тыморы. У верасні 1981 гады 400 мірных грамадзянаў былі забіты ў (Lacluta), у жніўні 1983 года 200 чалавек былі спалены жыўцом у вёсцы Срэраш, іншыя 500 былі забіты каля змешчанай непадалёк рэкі. Сведка, які сведчыў у аўстралійскім сенаце, сказаў, што салдаты разбівалі галовы маленькіх дзяцей аб камяні.
Падазраваных у супрацьдзеянні інтэграцыі часта арыштоўвалі і катавалі. У 1983 годзе Міжнародная амністыя апублікавала інструкцыі для ваеннага персаналу, у якіх апісвалася, як прычыняць фізічныя і маральна пакуты, і перасцярогі войскам «унікаць фатаграфавання падчас катаванняў (электрычным токам, распрананнем дагала і г.д.)». У сваіх мемуарах 1997 года («Незавершаная барацьба Усходняга Тымора: Усярэдзіне тыморскага супраціўлення») Канстансіа Пінта апісвае катаванні з боку інданезійскіх салдатаў: «З кожным пытаннем я атрымліваў два ці тры ўдары ў твар. Калі так моцна б'юць у твар, здаецца, што ён разломліваецца на часткі. Яны білі мяне па спіне і па баках рукамі, а потым — нагамі. [У іншым месцы] яны псіхалагічна катавалі мяне; яны не білі, але пагражалі забіць мяне. Яны нават паклалі на стол зброю». У кнізе Мішэль Цёрнер «Расказваючы пра Усходні Тымор: Персанальныя сведчанні 1942—1992» жанчына па імі Фаціма апісвае катаванні ў турме Дылі: «Яны прымушалі людзей сядаць на крэслы, ножкі якіх ставілі прысутнаму на пальцы ног. Гэта вар'яцтва, так. Салдаты змешвалі сваю мачу з ежай і давалі яе зняволеным. Яны выкарыстоўвалі электрашок і электрычныя машыны…».
Гвалт над жанчынамі
Жорсткі зварот інданезійскіх вайскоўцаў з жанчынамі ва Усходнім Тыморы быў частым і добра задакументаваным. У дадатак да адвольных затрыманняў, катаванняў і пазасудовых забойстваў жанчыы сутыкаліся са згвалтаваннямі і сексуальнымі дамаганнямі, часам толькі за тое, што іх сваякі бралі ўдзел у руху за незалежнасць. Дакладны лік ахвяр складана ацаніць з-за моцнага ваеннага кантролю падчас акупацыі і сораму, які адчуваецца ахвярамі. У справаздачы пра гвалт над жанчынамі ў Інданезіі і Усходнім Тыморы Amnesty International піша: «Жанчыны неахвотна паведамляюць пра гвалт і сексуальныя дамаганні няўрадавым арганізацыям, не кажучы ўжо пра паліцыю ці армію».
Іншымі формамі гвалту супраць жанчын з'яўляліся нападкі, застрашванне і прымусовыя шлюбы. Справаздача Amnesty расказвае пра выпадак жанчыны, прымушанай жыць з камандзірам у, якая пасля яе вызвалення штодня павяргалася нападкам з боку войскаў. Такія «шлюбы» адбываліся ўвесь час на ўсім працягу акупацыі. Жанчын таксама падбухторвалі згаджацца на працэдуры, на некаторых аказвалі ціск для прыняцця гарманальных ін'екцый, часам без поўнага ведання пра іх уплыў.
У 1999 годзе даследнчыца Рэбека Уінтэрс выпусціла кнігу «Буіберэ: Голас усходне-тыморскіх жанчын», якая апісвае мноства асабістых гісторый гвалту і жорсткага абарачэння з ранніх дзён акупацыі. Адна з жанчын расказвае, што яна была дапытана паўраспраненай, яе катавалі, да яе чапляліся і ёй пагражалі смерцю. Іншая апісвае, што ваенныя скавалі яе па руках і нагах, неаднаразова гвалтавалі і дапытвалі тыднямі. Жанчына, якая гатавала еду партызанам з FRETILIN, была арыштавана, аб яе тушылі цыгарэты, катавалі электрычнасцю і прымусілі голай прайсці праз шыхт салдатаў у рэзервуар, напоўнены мачой і фекаліямі.
Прымусовы голад
Паколькі значную частку насельніцтва сагналі ў лагеры часовага ўтрымання, вытворчасць ежы была сур'ёзна абмежавана. У лагерах людзям было дазволена займацца земляробствам толькі на невялікай пляцоўцы зямлі непадалёк, сталае выкарыстанне адных і тых жа пляцовак знясіліла ўрадлівасць глеб. Недаяданне і голад пачалі выносіць тысячы жыццяў у канцы 70-х. Адзін з працаўнікоў царквы паведаміў, што ў адной акрузе кожны месяц паміраюць 500 усходнетыморцаў. наведала Усходні Тымор у кастрычніку 1978 года і заявіла, што 70 тысяч жыхароў Усходняга Тымора знаходзяцца пад пагрозай голаду. Прадстаўнік Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа паведамляў у 1979 годзе, што 80 адсоткаў насельніцтва аднаго з лагераў дрэнна харчуецца, а сітуацыя «дрэнная гэтак жа, як у нігерыйскай ». МКЧК папярэджвала, што «дзясяткі тысяч знаходзяцца на мяжы голаду». Інданезія паведаміла, што яна працуе ў гэтым кірунку праз кіраваны ўрадам Інданезійскі Чырвоны Крыж, але NGO Action for World Development аспрэчыла гэту інфармацыю, сказаўшы, што арганізацыя прадае атрымоўваную ёю донарскую дапамогу.
У 2006 годзе Камісія па ўсталяванні праўды, прыняцці ўцекачоў і замірэнні ва Усходнім Тыморы выпусціла 2500-старонкавую справаздачу, якая вінаваціла інданезійскіх вайскоўцаў у выкарыстанні прымусовага голаду як зброі для знішчэння ўсходне-тыморскага мірнага насельніцтва, і што вялікай колькасці насельніцтва было «выяўна адмоўлена ў доступе да ежы ці яе крыніц». Справаздача, засноўваючыся на інтэрв'ю з больш за 8000 сведак, а таксама інданезійскіх ваенных паперах і разведкі з міжнародных крыніц, абвяшчала, што Інданезія выкарыстоўвала хімічную зброю і напалм для атручвання ежы і водных рэсурсаў. Выніковая справаздача групы цытуе сведчанні асобных людзей, якім было адмоўлена ў ежы, і дэталі знішчэння ўраджаяў і хатняй скаціны інданезійскімі салдатамі. У ёй колькасць загінулых ад голаду і хвароб у выніку акупацыі ацэньваецца прынамсі ў 73 тысяч чалавек.
Злоўжыванні з боку FRETILIN
Інданезійскі ўрад паведаміў у 1977 годзе, што некалькі масавых пахаванняў, што змяшчаюць «тузіны» людзей, забітых FRETILIN, былі знойдзены каля (Aileu) і  (Same). Міжнародная амністыя пацвердзіла гэтыя справаздачы ў 1985 годзе, а таксама выказала заклапочанасць з нагоды некалькіх пазасудовых забойстваў, за якія FRETILIN узяла адказнасць. У 1997 годзе Human Rights Watch асудзіла серыю атак, ажыццёўленых FRETILIN, якія прывялі да смерці дзевяці мірных грамадзян.
Дэмаграфія і эканоміка
Партугальская мова была забаронена ва Усходнім Тыморы, інданезійская жа стала мовай урада, адукацыі і гандлю, у школах уведзена інданезійская школьная праграма. Афіцыйная інданезійская ідэалогія  (Pancasila) была пашырана на Усходні Тымор, пасада дзяржслужбоўца маглі атрымаць толькі тыя, хто меў сертыфікат па ёй.
Усходне-тыморскія анімісцкія вераванні не ўпісваліся ў монатэізм, што вылілася ў масавыя звароты ў хрысціянства. Партугальскае духавенства было заменена інданезійскім і лацінская і партугальская імша былі заменены інданезійскай. Перад уварваннем менш 30 працэнтаў насельніцтва Усходняга Тымора прыналежалі да Рымскай каталіцкай царквы, у 1980-х ужо 80 % былі зарэгістраваны як каталікі.
Усходні Тымор быў асабліва важны для ўрадавай, мэтай якой было перасяліць інданезійцаў з густанаселеных у менш населеныя рэгіёны. Цэнзура СМІ азначала, што стан канфлікту ва Усходнім Тыморы быў невядомы мігрантам, пераважна яванскім і балійскім рысавым фермерам. Пасля прыезду яны падвяргаліся атакам тыморскага супраціўлення і сталі аб'ектам абурэння мясцовых жыхароў, бо для рэалізацыі праграмы трансміграцыі ўрад прысвоіў вялікія пляцоўкі зямлі. Хоць многія з мігрантаў і вярнуліся на радзіму, тыя, хто засталіся, згулялі ролю ў «інданезіязацыі» (Indonesianisation) Усходняга Тымора. 662 сям'і трансмігрантаў (2208 чалавек) пасяліліся ва Усходнім Тыморы ў 1993 годзе, тады як прыблізна 150 000 інданезійскіх пасяленцаў жылі ў Тыморы па стане на сярэдзіну 90-х, улучаючы тых, хто працаваў у сферы адукацыі і адміністрацыі. Міграцыя павялічыла незадаволенасць з боку тыморцаў, на працоўныя месцы якіх прыехалі больш прадпрымальныя імігранты.
Пасля ўварвання партугальскія камерцыйныя інтарэсы змяніліся інданезійскімі. Мяжа з Усходнім Тыморам адкрылася, што спрычынілася наплыву заходне-тыморскіх фермераў, а ў студзені 1989 года тэрыторыя адкрылася для прыватных інвестыцый. Эканамічнае жыццё ў гарадах перайшло пад кантроль бугіскіх, бутонскіх і макасарскіх прадпрымальнікаў-імігрантаў з Паўднёвага Сулавесі, тым часам як тавары з Усходняга Тымора экспартаваліся па дамоўленасці паміж вайсковымі ўрадоўцамі і інданезійскімі бізнесменамі. «Denok», фірма, што кантралявалася арміяй, манапалізавала некаторыя з найболей прыбытковых сфер эканомікі Усходняга Тымора, улучаючы экспарт, гатэлі і імпарт спажывецкіх тавараў. Найболей прыбытковай часткай гандлю групы, тым не менш, была манаполія на экспарт кавы — самай каштоўнай таварнай культуры. Інданезійскія прадпрымальнікі сталі дамінаваць у галінах, некантралюемых «Denok», а мясцовыя вытворцы партугальскага перыяду перайшлі на інданезійскі імпарт.
Галоўным адказам інданезійскага ўрада на крытыку карыстаных метадаў было падкрэсленне аб'ёму інвестыцый краіны ў развіццё ва Усходнім Тыморы аховы здароўя, адукацыі, камунікацый, транспартавання і сельскай гаспадаркі. Усходні Тымор, тым не менш, заставаўся бедным усе стагоддзі партугальскага каланіяльнага кіравання і інданезійскі крытык Джордж Адытджондра (George Aditjondro) выказвае пункт погляду, што канфлікт у раннія гады акупацыі прывёў да рэзкага падзення вытворчасці кавы і рысу, а таксама пагалоўя рагатай скаціны. Іншыя крытыкі згаджаюцца, што будаванне інфраструктуры часта ажыццяўлялася для спрыяння інданезійскім вайскоўцам і эканамічным інтарэсам. Тым часам як вайсковыя кантралявалі ключавыя прадпрыемствы, прыватныя фундатары, як інданезійскія, так і міжнародныя, унікалі гэту тэрыторыю. Нягледзячы на паляпшэнні ў параўнанні з 1976 годам, справаздача інданезійскага ўрада 1993 года ацэньвала, што ў трох чвэрцях акруг Усходняга Тымора палова насельніцтва жыве за мяжой беднаты.
Змены ў руху супраціўлення і палітыцы Інданезіі
Буйныя ўкладанні інданезійскага ўрада для паляпшэння інфраструктуры, аховы здароўя і адукацыі ва Усходнім Тыморы не скончылі з супраціўленнм тыморцаў інданезійскаму кіраванню. Хоць у 1980-х сілы FRETILIN скараціліся да некалькіх сотняў узброеных людзей, надалей арганізацыя наладзіла кантакты з моладдзю, асабліва ў Дылі, пасля чаго аформілася няўзброенае грамадзянскае супраціўленне, што імкнулася да самавызначэння.
Многія з удзельнікаў пратэстнага руху былі дзецьмі на момант уварвання і атрымалі адукацыю ўжо пры інданезійцах. Яны абураліся з-за рэпрэсій тыморскага культурнага і палітычнага жыцця інданезійскай уладай, выпрабоўвалі змяшаныя пачуцці з нагоды эканамічнага развіцця Тымора Інданезіяй і гаварылі ў побыце на партугальскай, настойваючы на сваім партугальскім паходжанні. Шукаючы дапамогі ад Партугаліі ў самавызначэнні, яны цвёрда лічылі, што Інданезія — акупацыйная сіла. За мяжой такія члены FRETILIN, як былы журналіст Жазэ Рамуш-Орта (надалей — прэм'ер-міністр і прэзідэнт), зважалі на іх сітуацыю на дыпламатычных сустрэчах.
Саслабелае ўзброенае супраціўленне заахвоціла інданезійскі ўрад адкрыць у 1988 годзе Усходні Тымор для паляпшэння яго камерцыйных перспектыў, улучаючы скасаванне забароны на падарожжы ў рэгіён журналістаў. Новая палітыка ў гэтым дачыненні сталі вынікам дзейнасці міністра замежных спраў Алі Алатаса, нягледзячы на пярэчанні вайсковых лідараў, якія баяліся страціць кантроль. Алатас і дыпламаты схілілі Сухарта да змены палітыкі ў якасці адказу на міжнародныя рэзалюцыі. У канцы 1989 года ваенны камандзір Мулядзі быў заменены Рудольфам Вароўвам (Rudolf Warouw), які паабяцаў больш «пераканальны» падыход да праціўнікаў інтэграцыі. Абмежаванні на вандраванні ўсярэдзіне тэрыторыі былі саслаблены, групы палітычных зняволеных былі адпушчаны, а катаванні ў допытах сталі выкарыстоўваць радзей. Вароўв спрабаваў павялічыць вайсковую дысцыпліну: у лютым 1990 года інданезійскі салдат быў асуджаны за неправамерныя паводзіны ва Усходнім Тыморы. Гэта стала першым такім дзеяннем з часоў уварвання.
Зніжэнне страху пераследу натхніла рухі супраціўлення; антыінтэграцыйныя пратэсты суправаджалі кожны прыезд высокапастаўленых асоб ва Усходні Тымор, улучаючы прыезд папы Яна Паўла II у 1989 годзе. Сканчэнне халоднай вайны скасавала вялікую частку апраўданняў заходняй падтрымкі акупацыі Інданезіяй. Праблемы самавызначэння і праў чалавека атрымалі міжнародную ўвагу і рабілі далейшы ціск на Інданезію. Пазнейшыя падзеі ва Усходнім Тыморы ў 90-х гадах дапамаглі ашаламляльна павялічыць цікавасць да яго з боку міжнароднай супольнасці, што значна паскорыла актыўнасць супраціўлення.
Масавае забойства на могілках Санта-Круш
Сведкавыя сведчанні замежнікаў хутка дайшлі да міжнародных навінавых арганізацый, а відэазапіс забойстваў шмат разоў транслявалі па тэлебачанні. У адказ на забойства актывісты па ўсім свеце выяўлялі салідарнасць з Усходнім Тыморам і з новай настойлівасцю загучалі думкі пра самавызначэнне. , брытанская арганізацыя, створаная ў 1973 годзе для падтрымання дэмакратыі ў Інданезіі, павялічыла аб'ём сваёй працы ва Усходнім Тыморы. У ЗША была заснавана і неўзабаве адкрыла аддзяленні ў дзесяці гарадах краіны (цяпер East Timor and Indonesia Action Network, ETAN). Іншыя групы салідарнасці з'явіліся ў Аўстраліі, Бразіліі, Германіі, Ірландыі, Малайзіі, Партугаліі і Японіі.
Асвятленне забойстваў было жывым прыкладам таго, як выраслі новыя інданезійскія СМІ, і як усё больш і больш цяжка для «Новага парадку» кантраляваць інфармацыю, што паступае і зыходзіць з Інданезіі, а таксама тое, што пасля сканчэння «халоднай вайны» ўрад усё больш і больш падпадаў пад пільную ўвагу міжнароднай супольнасці. Усё большы лік прадэмакратычна настроеных студэнцкіх груп і іх выданняў пачалі адкрыта і крытычна абмяркоўваць не толькі Усходні Тымор, але таксама і сам «Новы парадак» і агульную гісторыю, і будучыню Інданезіі.
Вострае неадабрэнне арміі было выказана не толькі ў міжнароднай супольнасці, але і сярод інданезійскай эліты. Але масавае забойства паслужыла нагодай для скасавання аблягчэння доступу да тэрыторыі вострава, ажыццёўленай у 1989 годзе, і пачатку новага перыяду рэпрэсій. Вароўв быў зняты з паста, а яго «больш гнуткі» падыход да супраціўлення быў згорнуты яго начальнікамі. Падазраваныя ў сімпатыі да FRETILIN былі арыштаваны, павялічыўся лік парушэнняў правоў чалавека, а забарона на наяўнасць замежных журналістаў была адноўленая. Узначаленае спецпадраздзяленне інданезійскай арміі  (Kopassus) арганізавала трэніроўкі бандам, адметнай рысай якіх былі чорныя каптуры, каб яны зламалі астатняе супраціўленне. У выніку нянавісць усходніх тыморцаў да інданезійскай ваеннай акупацыі ўзмацнілася.
Арышт Шананы Гужмау
20 лістапада 1992 года лідар FRETILIN Шанана Гужмау быў арыштаваны інданезійскімі ўладамі. У маі ён быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення за «паўстанне», але надалей прысуд быў заменены на зняволенне тэрмінам 20 гадоў. Арышт прызнанага лідара супраціўлення стаў вялікай праблемай антыінтэграцыйнага руху ва Усходнім Тыморы, але Гужмау працягваў быць знакам надзеі нават з. Тымчасам негвалтоўнае супраціўленне ўсходнетыморцаў працягвалася. Калі тагачасны прэзідэнт ЗША Біл Клінтан наведаў Інданезію ў 1994 годзе, 29 усходнетыморскіх студэнтаў пікетавалі паольства ЗША ў знак пратэсту супраць падтрымкі імі Інданезіі.
У той жа час назіральнікі-праваабаронцы прыцягнулі ўвагу да парушэнняў з боку інданезійскіх войскаў і паліцыі, якія працягваліся. Справаздача Human Rights Watch 1995-га года адзначае, што «лік злоўжыванняў на тэрыторыі [вострава] працягвае расці», улучаючы катаванні, знікненні і абмежаванні фундаментальных правоў [чалавека]. Пасля серыі бунтаў у верасні і кастрычніку Amnesty International крытыкавала інданезійскія ўлады за хвалю выпадковых арыштаў і катаванняў. У дакладзе арганізацыі паказваецца, што затрыманых білі металічнымі дубцамі, збівалі нагамі, ім рэзалі скуру і пагражалі смерцю.
Нобелеўская прэмія міру
У 1996 годзе да Усходняга Тымора нечакана была прыцягнута сусветная ўвага, калі Нобелеўскую прэмію міру за «высілкі па справядлівым і мірным вырашэнні канфлікту ва Усходнім Тыморы» атрымалі біскуп Карлуш Белу і Жазэ Рамуш-Орта. Нобелеўскі камітэт паказаў у сваім прэс-рэлізе, што ён спадзяецца, што ўзнагарода «стане стымулам да знаходжання дыпламатычнага вырашэння канфлікту ва Усходнім Тыморы, засноўваючыся на праве народаў на самавызначэнне». Паводле слоў (Irwin Abrams):
<blockquote style="background:0; font-size:95%; margin:0 0 0 2em; padding:0;">Для Інданезіі ўручэнне прыза было прычынай сораму… У публічных заявах урад паспрабаваў адлучыць лаўрэатаў адзін ад аднаго, нехаця прызнаючы прэмію біскупа Белы, над якім, на думку ўрада, ёй можа ажыццяўляць нейкі кантроль, адначасна вінавацячы Рамуш-Орта ў адказнасці за зверствы падчас грамадзянскага супрацьстаяння ва Усходнім Тыморы і завучы яго палітычным апартуністам. На цырымоніі ўзнагароджання старшыня Нобелеўскага камітэта Сеерстэда адказаў на гэтыя вінавачанні, паказаўшы, што падчас грамадзянскага канфлікту Рамуш-Орта нават не быў у краіне і пасля вяртання ён спрабаваў памірыць дзве партыі.
Канец інданезійскага кіравання
Адноўленыя спробы пасярэдніцтва паміж Інданезіяй і Партугаліяй пад эгідай ААН пачаліся ў пачатку 1997 года.
Змены ў Інданезіі
Апошнія месяцы 1998 года дыскусіі праводзіліся ў Дылі, прытым рух ішоў у кірунку рэферэндуму. Міністр замежных Алатас апісаў планы паступовай перадачы рэгіёну аўтаноміі, што пазней вядзе да магчымай незалежнасці як «суцэльныя праблемы, ніякай карысці» для Інданезіі. 8 чэрвеня 1998 года, праз тры тыдні пасля заняцця пасады наступнік Сухарта Бухарудзін Юсуф Хабібі (Bacharuddin Jusuf Habibie) анансуе, што Інданезія прапануе Усходняму Тымору адмысловы план атрымання аўтаноміі.
У канцы 1998 года аўстралійскі ўрад напісаў Інданезіі ліст, апавяшчаючы пра змену аўстралійскай знешняй палітыкі ў дачыненні праблемы і раячы пачаць рэферэндум пра незалежнасць цягам наступных дзесяці гадоў. Прэзідэнт Хабібі ўбачыў у гэтым намёк на «каланіяльнае кіраванне» з боку Інданезіі і вырашыў склікаць рэферэндум па дадзеным пытанні.
Інданезія і Партугалія 5 мая абвясцілі пра тое, што дасягнута пагадненне пра правядзенне рэферэндуму, у якім жыхары Усходняга Тымора змогуць выбраць паміж аўтаноміяй ці незалежнасцю. Галасаванне пад кіраваннем (МААНУТ) павінна было быць праведзена 8 жніўня, але было адкладзена да 30-га. Інданезія таксама ўзяла на сябе адказнасць за бяспеку, што выклікала турботу ва Усходнім Тыморы; аднак многія назіральнікі лічылі, што ў адваротным выпадку Інданезія забараніла б замежным міратворцам знаходзіцца ў Тыморы падчас галасавання.
Рэферэндум 1999 года
Тым часам як лідары вайскоўцаў папярэдзілі пра будучы крывавы канфлікт, інданезійскі пасол па адмысловых даручэннях Франсішку Лопеш ды Круш заявіў: «Калі народ адпрэчыць аўтаномію, ёсць імавернасць кровапраліцця ва Усходнім Тыморы». Адна з ваенізаваных груповак заявіла, што галасаванне за незалежнасць прывядзе да «мора агню», адсылаючы да «Бандунгскага мора агню», аднаго з эпізодаў інданезійскай вайны за незалежнасць ад нідэрландцаў. З набліжэннем даты галасавання справаздачы пра гвалт супраць прыхільнікаў падавання незалежнасці працягвалі паступаць.
Дзень галасавання, 30 жніўня 1999 года, быў у цэлым спакойным. Прагаласавала 98,6 працэнтаў зарэгістраваных выбарцаў; 4 верасня тагачасны генеральны сакратар ААН Кофі Анан абвясціў, што 78,5 працэнтаў галасоў былі аддадзены за незалежнасць. Інданезійцы, якія верылі ў словы «Новага парадку» пра тое, што тыморцы хочуць інтэграцыі, былі шакаваны і адмаўляліся верыць у вынікі галасавання. Многія рэпартажы СМІ вінавацілі назіральнікаў з ААН і Аўстраліі ў ціску на Хабібі.