cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Куманава
Горад Куманава размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Рэспублікі Македоніі. Праз горад працякаюць дзве рэкі — Ліпаўка і Койнарка. Горад размешчаны на вышыні прыкладна 350 метраў над узроўнем мора.
Гісторыя
Меркавана назва горада ўзыходзіць да цюркскага племя куманаў, якое пасялілася там у XII—XIII стст. Горад упершыню згадваецца ў 1519 годзе ў адным з турэцкіх дакументаў. Куманава было цэнтрам паўстання Карпаша, і выконвала ролю яго «сталіцы».
Недалёка ад Куманава, 23 кастрычніка 1912, года адбылася Куманаўская бітва, падчас якой сербскія сілы атрымалі перамогу над турэцкімі войскамі і вымусілі іх бегчы. Гэта была адна з бітваў Першай Балканскай вайны.
Нацыянальны склад
Этнічная структура насельніцтва ў горадзе паводле перапісу 2002 года:
IC 4958
IC 4958 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адам Гурал
Адам Гурал (Adam Góral) — польскі футбаліст, трэнер, спартыўны функцыянер. Выступаў на пазіцыі брамніка.
Клубная кар’ера
Выступаў за прушцкі «Старт», пазней стаў прэзідэнтам клуба.
У 2015 годзе пачаў працаваць трэнерам брамнікаў асноўнага складу і галоўным трэнерам дубля жаночай футбольнай каманды з Быдгашчы. 1 ліпеня 2016 года стаў галоўным трэнерам асноўнага складу «Быдгашчы».
Фінгэ
Фінгэ (Fingə) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Унеча (Клінцоўскі раён)
Унеча (Унеча) — вёска ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
A Million Voices
«A Million Voices» (Мільён галасоў) — песня, выкананая расійскай спявачкай Палінай Гагарынай на конкурсе песні Еўрабачанне 2015 ад Расіі. Створана Габрыэлем Аларасам (Швецыя), Ёакімам Б’ёрнбергам (Швецыя), Катрынай Нурберген (Германія), Леанідам Гуткіным і Уладзімірам Матэцкім (Расія).
Інфармацыя пра песню
Песня «A Million Voices» была заяўлена ў якасці ўдзельніцы на «Еўрабачанні-2015» 15 сакавіка 2015 года. 12 красавіка Гагарына выканала яе на «Венскім вечары» ў Маскве.
Заняўшы з песняй 1-е месца ў першым паўфінале 19 мая, Паліна Гагарына выйшла ў фінал конкурсу. Букмекеры паднялі шанцы на перамогу з чацвёртага на другое месца. У выніку ў фінале «Еўрабачання» Паліна Гагарына заняла 2-ое месца, набраўшы 303 балы.
Рускамоўная версія
14 ліпеня 2015 года ў эфіры Рускага радыё была прадстаўлена версія песні на рускай мове пад назвай «Нас миллионы».
Частка мелодыі песні падобная на мелодыю песні «Письмо», дзе дзяўчына спявае «Я хочу найти сама себя…». А мелодыя, дзе Паліна Гагарына спявае «million voices…» падобная на мелодыю, дзе Дзмітрый Калдун спявае «ты мне веришь…».
Відэакліп
Відэакліп песні быў презентаваны 15 сакавіка 2015 года. У гэты жа дзень ён быў апублікаваны на афіцыйным канале конкурсу на сайце «YouTube». На 1 жніўня 2015 года яго праглядзелі больш за 14 млн чалавек, што зрабіла кліп лідарам праглядаў сярод усіх удзельнікаў «Еўрабачання-2015».
У здымках кліпа прымалі ўдзел 25 чалавек. Гэта дзеці, дарослыя і пажылыя людзі розных рас і нацыяльнасцей, якія размаўляюць на розных мовах, але паводле задумы сюжэта ўсіх гэтых людзей аб’ядноўвае іншая мова — каханне.
Поспех
Аўстрыйская і брытанская прэса адразу назвалі песню фаварытам «Еўрабачання».
Пасля фіналу конкурсу і другога месца, песня ўпэўнена стала падымацца ў светавых музычных чартах. Так, у прыватнасці, «A Million Voices» дасягла 25 радка ў светавым чарце iTunes, абагнаўшы топавых светавых выканаўцаў і стала першай песняй расійскага выканаўцы, якая ўвайшла ў топ-50 светавога iTunes за ўвесь час яго існавання.
Сінгл таксама ўвайшоў у топ-50 iTunes Вялікабрытаніі. Гэта другі выпадак пасля гурта «t.A.T.u.». Таксама, «A Million Voices» узначаліў расійскі iTunes чарт.
Паліна Гагарына з песняй «A Million Voices» стала першым рускамоўным выканаўцам, які трапіў у австралійскі iTunes чарт за ўсю гісторыю яго існавання.
У чэрвені 2015 года продажы сінгла ў Еўропе перавысілі 2 млн копій і Міжнародная федэрацыя вытворцаў фанаграм абвясціла аб прысуджэнні яму «Залатога дыска» ў Швеціі.
Маладзечанскі дэканат
Маладзечанскі дэканат — дэканат Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Лезнявіцкі сельсавет
Лезняві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Лезнявічы.
Утвораны 21 красавіка 1977 года ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці БССР у складзе 12 населеных пунктаў, якія раней уваходзілі ў склад Таркачоўскага (7 населеных пунктаў: вёскі Барышына, Зарой, Кузьмічы, Лапушна, Лезнявічы, Уланаўшчына і Чудоўшчына) і Данілавіцкага (5 населеных пунктаў: вёскі Еленка, Карыца 2, Касцюкі, Навасады і Стараельня) сельсаветаў. 20 мая 1991 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Данілавіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў.
Іволька
Іво́лька — рака ў Буда-Кашалёўскім і Гомельскім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Уза (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 17 км. Плошча вадазбору 81 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля вёскі Івольск (Буда-Кашалёўскі раён). Упадае ва Узу прыкладна за 600 м у напрамку на поўдзень ад пасёлка Жытоўля (Гомельскі раён). Вадазбор у межах Прыдняпроўскай нізіны. Каля вёсак Івольск і Рудня Целяшоўская на рацэ сажалкі.
Рэнесанс у Беларусі
Рэнесанс у Беларусі
У розных краінах Адраджэнне не супадала храналагічна і тыпалагічна. У адрозненне ад класічнага італьянскага Адраджэння, рэнесансавую культуру ў некаторых краінах Заходніх і Цэнтральнай Еўропы -, Скандынаўскіх краінах, і г.д. - называюць Паўночным Адраджэннем, асаблівасці якога: кампраміс з сярэдневяковымі традыцыямі, сувязь з рэлігійнымі і нацыянальна-культурнымі рухамі, Рэфармацыяй і інш. Да такога тыпу належыць і ўсходнееўрапейскае Адраджэнне, распаўсюджанае на тэрыторыі Беларусі, Украіны і Літвы, дзе інтэнсіўна развіваліся нацыянальныя самасвядомасць, навука і культура, значных поспехаў дасягнулі літаратура і мастацтва.
Рэнесанс на Беларусі
На Беларусі ў 15 — першай палове 17 ст. ўжо існавалі пэўныя перадумовы для развіцця культуры Адраджэння: эканамічнае і сацыяльна-палітычнае ўзмацненне гарадоў, актывізацыя прагрэсіўнага рэфармісцкага руху (аграрная, адміністрацыйная, судовая, ваенная рэформы 1550—1580-х гг.), у выніку якіх адбывалася палітыяная цэнтралізацыя і дзяржаўна-прававая стабілізацыя беларуска-літоўскага грамадства. Сведчаннем Адраджэння на Беларусі было фарміраванне беларускай народнасці і рост яе самасвядомасці, пашырэнне міжнародных культурных сувязяў, гуманістычны і рэфармацыйны рух. Секулярызацыя духоўнага жыцця тут выявілася ў развіцці адукацыі, кнігадрукавання, прытоку разнастайнай кніжнай прадукцыі з-за мяжы і камплектаванні айчынных бібліятэк, мецэнацтва і ўзнікнення гуманістычных цэнтраў пры дварах буйных феадалаў (Слуцкіх, Радзівілаў, Хадкевічаў, Кішкаў, Глябовічаў і інш.), захапленні антычнай культурай, станаўленні беларускай літаратуры і літаратурнай мовы, развіцці гістарыяграфіі, філасофскай і грамадска-палітычнай думкі, прававой тэорыі і практыкі, выяўленчае мастацтва, архітэктуры, музыкі. На Беларусі Адраджэнне адбывалася ў спецыфічных умовах узаемадзеяння ўсходняй і заходняй рэлігійна-царкоўнай і духоўна-культ. тэндэнцый, станаўлення беларускай культуры ў складзе поліэтнічнага і рознарэлігійнага дзяржаўнага ўтварэння (ВКЛ, Рэчы Паспалітай), незавершанасці працэсаў нацыянальнай і дзяржаўнай дыферэнцыяцыі беларускага, украінскага і літоўскага народаў. Характэрнымі рысамі беларускага Адраджэння была наяўнасць у ВКЛ адноснай рэлігійнай талерантнасці, узаемадзеянне і ўзаемапранікненне беларускай, украінскай, літоўскай, польскай і рускай культур, развіццё і функцыянаванне рэнесансавай культуры ва ўмовах каталіцкай экспансіі і Контррэфармацыі. Рэнесансавы гуманізм тут часцей выяўляўся як «хрысціянскі гуманізм»: захоўваліся асноўныя прынцыпы хрысціянства і рэвізаваліся некаторыя яго традыцыйна-сярэдневяковыя ўяўленні і паняцці; фарміраваўся беларускі менталітэт — спецыфічны спосаб светаўспрымання і светаадчування, які вызначаў нацыянальны характар і своеасаблівасць духоўнай культуры Беларусі; развівалася філасофская і грамадска-палітычная думка, літаратура, архітэктура, выяўленчае мастацтва, музыка, тэатр.
Грамадская думка
У развіцці грамадскай думкі эпохі Адраджэння вылучаюць 3 перыяды: 1-ы (пач. 16 —сярэдзіны 16 ст.; ад Скарыны да Рэфармацыі) звязаны з пранікненнем у грамадскую свядомасць ідэі аднаўлення; 2-і (сярэдзіна — канец 16 ст.) — з сінтэзам рэфармацыйна-гуманістычнай тэорыі і сацыяльна-дзяржаўнай практыкі; 3-і (канец 16 ст. — першая палова 17 ст.) — з рацыяналізацыяй рэнесансава-гуманістычнай думкі і выхадам яе на агульнаеўрапейскую арэну (сацыніянства), акумуляцый рэнесансавых ідэй дзеячамі грамадска-рэлігійнай барацьбы, якая разгарнулася пасля Берасцейскай уніі 1596 года, культурай беларускага барока. У галіне анталогіі, гнасеалогіі і метадалогіі ідэі Адраджэння выяўляліся пераважна ў рэлігійна-тэалагічнай форме (рацыяналізм С. Буднага і інш.). Існаваў і уласна філасофскі спосаб фармулёўкі асноўных уяўленняў (С. Лован, К. Лышчынскі), у якіх аналізаваліся пытанні сутнасці Бога, натуры Хрыста, паходжання свету (Берасцейская Біблія, «Хроніка» М. Стрыйкоўскага), разуменне цудаў,, , суадносін і , пазнання, веры і розуму, багаслоўя і філасофіі і інш. Вучэнне беларускіх мысліцеляў пра мараль было заснавана на прызнанні натуральнай прыроды чалавека, перакананні ў магчымасці яе ўдасканалення праз індывідуальныя намаганні. Гуманізаваліся і набліжаліся да рэальнага жыцця ідэі, адраджаліся філасофска-этычныя вучэнні стоікаў, Цыцэрона, эпікурэйцаў, па-новаму інтэрпрэтавалася платонаўскае і арыстоцелеўскае вучэнне пра мараль. У рамках праблемы чалавека, яго адносін да Бога, навакольнага асяроддзя, грамадства ўзнімаліся пытанні шчасця, сэнсу жыцця, агульнага і індывідуальнага дабра, свабоды выбару, адказнасці, маральнага і інтэлектуальнага ўдасканалення, грамадзянскага абавязку і інш. (Францыск Скарына, Мікола Гусоўскі, Міхалон Літвін, С. Кашуцкі, Андрэй Волан, Якуб з Калінаўкі, Марцін Чаховіц, Сімяон Полацкі). Асноўная праблема сацыяльна-палітычнай і прававой думкі беларускага Адраджэння — удасканаленне грамадства і дзяржавы (Францыск Скарына, Сымон Будны, Астафій Валовіч, Леў Сапега, Андрэй Волан). Геніяльным прадбачаннем Міколы Гусоўскага сталі ідэі экалагічнага выхавання чалавека. У працэсе станаўлення нацыянальнай самасвядомасці на першым этапе (16 ст.) пераважалі этнакультурны кампанент і секулярызаваная канцэпцыя нацыянальных каштоўнасцяў (Францыск Скарына, Сымон Будны, Васіль Цяпінскі); на другім этапе (канец 16 — першая палова 17 ст.) нацыянальная свядомасць выяўлялася пераважна ў працэсе рэлігійна-канфесіянальнага самавызначэння (С. Зізаній, Мялецій Сматрыцкі, Іпацій Пацей і інш.). Праблемы нацыянальна-культурнага суверынітэту беларускага народа вырашаліся ў барацьбе за сцвярджэнне ў грамадстве і дзяржаве прынцыпу талерантнасці, верацярпімасці (Сымон Будны, Леў Сапега, Мялецій Сматрыцкі).
Літаратура
Характэрная рыса літаратурнага працэсу Беларусі эпохі Адраджэння — узаемадзеянне ўсходніх, візантыйска-праваслаўных і заходніх, лаціна-каталіцкіх традыцый, сярэдневяковых і рэнесансавых тэндэнцый. Побач з царкоўна-рэлігійнай літаратурай у 15—16 стст. усё больш выкарыстоўвалася жывая народная мова, якая падрывала манаполію царкоўнаславянскай мовы. З'явіліся беларускія пераклады свецкіх твораў замежнай літаратуры («Жыціе Аляксея, чалавека Божага», «Аповесць пра трох каралёў»), кніг Бібліі.
Вялікую ролю ў станаўленні нацыянальнай літаратуры Беларусі адыграла свецкае дзелавое пісьменства на старабеларускай мове (матэрыялы велікакняжацкай і інш. канцылярый, дзяржаўныя прывілеі, граматы, Статуты Вялікага Княства Літоўскага і інш.), новыя беларускія летапісы («Беларуска-літоўскі летапіс 1446», «Хроніка Вялікага Княства Літоўскага і Жамойцкага», «Хроніка Быхаўца» і інш.), якія адначасова былі і гістарычнымі аповесцямі. Высокімі літаратурна-мастацкімі якасцямі вызначаліся «Хроніка польская, літоўская, жамойцкая і ўсяе Русі» Мацея Стрыйкоўскага, Баркулабаўскі летапіс.
Здабыткам беларускай літаратуры эпохі Адраджэння  стала творчая спадчына паэтаў-лаціністаў пачатку 16 ст. Міколы Гусоўскага («Песня пра зубра») і Яна Вісліцкага («Пруская вайна»).
Важным этапам у развіцці беларускай літаратуры эпохі Адраджэння  была дзейнасць Францыска Скарыны, заснавальніка ўсходнеславянскага кнігадрукавання. Яго прадмовы і пасляслоўі да біблейскіх кніг — высокамастацкія і арыгінальныя творы беларускай літаратуры пачатку 16 ст. Яны сведчаць пра талент Скарыны як пісьменніка, паэта, гімнографа, рытара, мастака. На працягу 15 — пачатку 17 ст. ў Вялікім Княстве Літоўскім утварыўся шэраг культурна-асветных цэнтраў з буйнымі сховішчамі рукапісных і друкаваных кніг, скрыпторыямі, друкарнямі, школамі (Заблудаў, Берасце, Нясвіж, Заслаўе, Лоск, Вільня, Полацк, Слуцк, Любча і інш.), дзе працавалі кнігавыдаўцы, перакладчыкі, паэты, публіцысты. Тут выдаваліся тэалагічныя і літургічныя творы розных канфесій, гістарычныя, філасофскія, палітычныя трактаты, творы антычных пісьменнікаў, падручнікі па граматыцы, рыторыцы, паэтыцы.
Рэфармацыйна-гуманістычны рух, рэлігійна-грамадская барацьба 16 — першай пал. 17 ст. спрыялі дзейнасці многіх таленавітых літаратараў, якія пісалі на беларускай, польскай, лацінскай мовах (Сымон Будны, Васіль Цяпінскі, С. Кашуцкі, Андрэй Волан, Леў Сапега, С. і Лаўрэнцій Зізаніі, Іпацій Пацей, Л. Карповіч, Мялецій Сматрыцкі, Ян Казімір Пашкевіч, Іосіф Руцкі, Афанасій Філіповіч, Б. Будны, Андрэй Рымша, Я. Радван, С. Грахоўскі, Ян Казаковіч, Лявон Мамоніч, Гальяш Пельгрымоўскі, Фама Іяўлевіч, Ян Пратасевіч, М. Сарбеўскі, Сімяон Полацкі і інш.).
Росквіту дасягнула публіцыстыка — палемічная літаратура розных жанраў: ліст (пасланне), адказ (водпаведзь), слова (казанне), лямант (плач), прадмова.
У паэзіі дамінаваў жанр эпіграмы, якой надавалася актуальнае маральнае і грамадскае гучанне, а таксама вершаваныя звароты да чытача, эпітафіі і інш. З'явіліся вершаваныя паэмы Андрэя Рымшы «Дзесяцігадовая аповесць пра ваенныя справы князя Крыштофа Радзівіла», Пельгрымоўскага «Пасольства да вялікага князя маскоўскага», Іяўлевіча «Лабірынт, або Заблытаная дарога», парадыйна-сатырычныя творы, напісаныя сакавітай народнай мовай («Прамова Мялешкі»).
Цікавасць ла прыватнага жыцця чалавека абумовіла развіццё мемуарнай літаратуры (Ф. Еўлашоўскі, Ф. Кміта-Чарнабыльскі, А. Каменскі-Длужык, Я. Цадроўскі і інш.). Разам са школьным тэатрам узнікла драма (Сімяон Полацкі). Зараджалася тэорыя вершаскладання (Л. Зізаній, Мялецій Сматрыцкі). Помнікамі беларускай прозы сталі трактаты па паэтыцы, рыторыцы, тэорыі літаратуры выкладчыкаў беларускіх калегіумаў, Віленскай акадэміі («Пра дасканалую паэзію» Сарбеўскага, «Практычнае красамоўства» Сігізмунда Лаўксміна і інш.).
Выяўленчае мастацтва і архітэктура
Пад уплывам рэнесансавай культуры Заходняй Еўропы ў выяўленчым мастацтве Беларусі 16 — сярэдзіны 17 ст. склаліся асяродкі гуманістычнай культуры (двары Жыгімонта Аўгуста ў Вільні, Радзівілаў у Нясвіжы, Алелькавічаў у Слуцку), развіваліся новыя віды і жанры мастацтва. У жывапісе пашыраўся партрэт, у якім праявілася рэнесансавае разуменне асобы чалавека. На аснове сінтэзу заходне-еўрапейскіх формаў і візантыйскай мастацкай спадчыны ўзнік нацыянальны варыянт параднага партрэта (партрэт Міхаіла Барысавіча). Пэўны час ён існаваў побач з рэпрэзентатыўным (партрэт Юрыя Радзівіла) і надзеленым рысамі псіхалагізму паўфігурным (партрэт К. Слуцкай-Радзівіл). Складваўся жанравы і батальны жывапіс (А. Вейдэ).
Тэатр
На Беларусі першыя еўрапейскія тэатральныя формы, як літургічная драма, школьны тэатр, з'явіліся ў XVI ст. праз дзейнасць каталіцкай царквы. Пазней, у эпоху барока, яны разам з прыдворным тэатрам сталі важнымі кампанентамі беларускай тэатральнай культуры.
Музыка
На Беларусі асноўнымі асяродкамі музычнага Адраджэння з'яўляліся брацкія школы, каталіцкія калегіумы, дзе была добра пастаўлена музычная адукацыя, практыкаваліся шматгалосыя харавыя спевы па 5-лінейнай нотнай сістэме. Асноўным узорам новага нотнага запісу стаў псалтыр Яна Гуса, які засведчыў з'яўленне нотадрукавання. Пратэстанцкія канцыяналы, выдадзеныя ў Берасці (зборнік «Песні хвал боскіх», 1558), Нясвіжы і Любчы, побач з духоўнымі творамі змяшчалі свецкія песні. Сярод музычных дзеячаў Адраджэння на Беларусі — Вацлаў з Шамотул, Цыпрыян Базылік, Валянцін Бакфарк. У гэты час зарадзілася самабытная культура беларускага канта, што стала значнай з'явай у прафесійным свецкім і царкоўным мастацтве.
Эдмон Аман-Жан
Жыццё і творчасць
Аман-Жан быў адным з самых выбітных французскіх сімвалістаў. У 1880 годзе ён паступае на вучобу ў парыжскую Школу вытанчаных мастацтваў, у клас Лемана, дзе знаёміцца ​​і завязвае сяброўскія адносіны з Сёра. Пазней працуе над вялікім насценным палатном «Свяшчэнны гай». У 1885 годзе мастак здзяйсняе падарожжа ў Рым.
Аман-Жан спачатку стварае свае палотны на гістарычную і алегарычных тэматыку (напрыклад, «Жанна д'Арк»). Пасля быў вядомы галоўным чынам сваімі дэкаратыўнымі, поўнымі фантазіі, карцінамі («Венецыя»). Знакамітыя таксама яго жаночыя партрэты, якія адрозніваюцца сентыментальнай вытанчанасцю рысаў.
Мастак быў сябрам такіх вядомым французскіх сімвалістаў, як Малармэ і Пеладан. Браў удзел у салонах Ружа + Крыж, быў аўтарам плаката да Салону 1893 года. У 1925 годзе засноўвае, сумесна з Радэнам, Салон Цюільры.
Юзаф Панятоўскі
Юзаф Антон Панятоўскі (Józef Poniatowski;, Вена — ) — ваенны і дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, князь, генерал-лейтэнант польскай арміі (1792), маршал Францыі (1813).
Паходзіць з роду Панятоўскіх, пляменнік караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. 3 1780 служыў у аўстрыскай арміі, з 1788 палкоўнік, ад’ютант імператара Іосіфа II. У 1789 пераехаў у Рэч Паспалітую, удзельнічаў у рэарганізацыі польскай арміі, з 1788 камандаваў дывізіяй. У 1792 камандаваў польскай арміяй, якая абараняла ад расійскіх войск лінію Дняпра і Днястра. Пасля бою пад Зелянцамі 18.6.1792 адступіў да Ізяслава, потым вывеў войскі за р. Буг. У знак пратэсту супраць змовы караля з Таргавіцкай канфедэрацыяй падаў у адстаўку і выехаў у Вену. У час паўстання 1794 вярнуўся, удзельнічаў у абароне Варшавы. Пасля капітуляцыі зноў выехаў у Вену. Адмовіўся ад прапаноў Кацярыны II і Паўла I паступіць на расійскую службу. 3 1798 жыў у сваім маёнтку пад Варшавай. У 1806, калі французскае войска падышло да Варшавы, а прускае пакінула горад, Ю. А. Панятоўскі стаў на чале мясцовай міліцыі і падтрымаў Напалеона. Са снежня 1806 камандаваў адноўленым польскім войскам, са студзеня 1807 ваенны міністр Варшаўскага княства. У час аўстра-французскай вайны 1809 паспяхова дзейнічаў супраць аўстрыйскіх войск у Галіцыі, У 1811 зноў адмовіўся паступіць на расійскую службу. У час паходу Напалеона ў Расію 1812 камандаваў 5-м польскім корпусам «Вялікай арміі». У пачатку кампаніі пераследаваў 2-ю Заходнюю армію і рухаўся праз Гродна, Нясвіж, Ігумен да Магілёва. Удзельнічаў у бітвах пад Смаленскам і Барадзіном. У час адступлення рэшткі корпуса Панятоўскага ўдзельнічалі ў бітвах пад Вязьмай і на р. Бярэзіна. Пасля вываду польскіх войск у Саксонію сфарміраваў 8-ы корпус. У Лейпцыгскай бітве 1813 па даручэнні Напалеона, які ў час гэтай бітвы ўзвёў Ю. А. Панятоўскага ў маршалы, прыкрываў адыход французскіх войск. У час пераправы праз раку Эльстэр быў цяжка паранены і патануў.
У 1814 прах Ю. А. Панятоўскага перанесены ў Варшаву, у 1819 перапахаваны ў Кракаве на Вавелі. У 1826—32 зроблены помнік Ю. А. Панятоўскага (скульптар Б. Торвалвдсен), які з 1840 знаходзіўся ў Гомелі перад палацам І. Ф. Паскевіча, з 1922 — у Варшаве.
Ісламская дзяржава
Ісла́мская дзяржа́ва (الدّولة الإسلاميّة), скарочана ІД, раней «Ісламская дзяржава Ірака і Леванта» (الدولة الإسلامية في العراق والشام), скарочана ІДІЛ, таксама грэбліва ДАІШ (з داعش‎ цемрашальства) — непрызнаная джыхадзісцкая квазідзяржава ў цэнтральнай частцы Блізкага Усходу, адна з ісламісцкіх тэрарыстычных арганізацый. Ваенныя дзеянні мясцовых сіл супраць яе актыўна падтрымлівалі міжнародная кааліцыя краін Захаду на чале з ЗША, Расія і іншыя дзяржавы. Ранней ІД кантралявала шэраг паўночных тэрыторый Ірака (за выняткам Курдыстана) і паўночна-ўсходніх тэрыторый Сірыі, дзе судакраналася з Сірыйскім Курдыстанам і Турцыяй.
Ідэя
Паводле свайго статусу, дзяржава абвешчана халіфатам, гэта значыць прызнала за сабой рэлігійную ўладу над усімі мусульманамі па ўсім свеце і імкнецца атрымаць палітычны кантроль над тэрыторыямі з пераважна мусульманскім насельніцтвам, пачынаючы з тэрыторыі ў Леванце, уключаючы Іарданію, Ізраіль, Палесціну, Ліван, Кіпр і тэрыторыю ў паўднёвай частцы Турцыі.
Статус
Мусульманскія багасловы ва ўсім свеце (у т.л. прапаведнік Юсуф аль-Кардаві ) не прызналі дзяржаву і адзначылі, што мусульмане не абавязаныя выказваць вернасць гэтак званаму халіфу Абу Бакр аль-Багдадзі, заснавальніку арганізацыі. Шэрагам краін і некаторымі міжнароднымі арганізацыямі ІД прызнана як тэрарыстычная арганізацыя.
Гісторыя
У красавіку 2013 года так званая «Ісламская дзяржава Ірак» пашырыла сваю дзейнасць на тэрыторыю Сірыі і абвясціла сябе Ісламскай дзяржавай Ірака і Леванта. Групоўка, у сваім першапачатковым выглядзе, складалася і абапіралася на шэраг суніцкіх арабскіх тэрарыстычных паўстанцкіх груповак, у тым ліку яе папярэдніка арганізацыі Аль-Каіды ў Іраку. Першапачатковай мэтай ісламскай дзяржавы было абвешчана стварэнне халіфата ў рэгіёне суніцкай большасці ў Іраку. Пасля яе ўдзелу ў грамадзянскай вайне ў Сірыі арганізацыя ў 2014 годзе разгарнула наступленне ў Іраку.
Радыкалы пачалі актыўна займаць новыя тэрыторыі, тэрарызуючы мірнае насельніцтва, прычым колькасць іх прыхільнікаў імкліва павялічвалася. Сябе яны называлі членамі «Ісламскай дзяржавы Ірака і Леванта» (ІДІЛ). Духоўным лідарам і кіраўніком будучага халіфата абвясцілі Абу Бакра аль-Багдадзі, які да гэтага быў членам «Аль-Каіды». Сама «Аль-Каіда» разглядала новую структуру як сваю «дачку» ў Іраку. Тэрарысты разлічвалі папоўніць свае шэрагі баевікамі, якія ваявалі супраць ЗША на баку Садама Хусейна. І ім гэта ўдалося. Аднак неўзабаве іракскія ісламісты адмовіліся ад заступніцтва, заявіўшы пра ўласныя амбіцыі. Яны нацэліліся на стварэнне сусветнага халіфата і назвалі сябе глабальна — «Ісламская дзяржава».
Масул, другі па насельніцтве горад Ірака, быў узяты ў чэрвені 2014 года. Горад, у асноўным населены сунітамі, быў хутка захоплены баевікамі дзякуючы незадаволенасці насельніцтва новым шыіцкім уладам Ірака. Менавіта ў Саборнай мячэці Масула (узарвана баевікамі 21 чэрвеня 2017 года) Абу Бакр аль-Багдадзі абвясціў стварэнне халіфата, які ахопліваў Ірак і Сірыю. З кастрычніка 2016 года за горад змагаліся воінскія часці, спецназ і Федэральная паліцыя Ірака, а таксама ўрадавая авіяцыя. 9 ліпеня 2017 афіцыйна было абвешчана пра вызваленне Масула ад баевікоў «Ісламскай дзяржавы».
У Сірыі сітуацыя развівалася па падобным сцэнарыі. «Аль-Каіда» аб’яднала тут джыхадзістаў у баявую групоўку «Джабхат ан-Нусра». Тэрарысты прысягнулі на вернасць Айману аз-Завахіры, які ўзначаліў «Аль-Каіду» пасля забойства Усамы бен Ладэна. Агульная плошча кантраляванай тэрарыстамі ІД тэрыторыі — так званага халіфата — дасягала ў 2014 годзе 100—110 тысяч км², а колькасць насельніцтва, якое тут пражывала, складала 8 мільёнаў чалавек. Пакуль ІД і «Джабхат ан-Нусры» ўдавалася ўтрымліваць пад кантролем іракскія і сірыйскія тэрыторыі і весці вайну супраць сіл міжнароднай кааліцыі, «Аль-Каіда» сышла ў цень.
Пад канец сакавіка 2019 года «Сілы дэмакратычнай Сірыі» (SDF) з курдскіх і арабскіх атрадаў абвясцілі аб вызваленні апошняга анклава тэрарыстычнай групоўкі «Ісламская дзяржава» на ўсходнім беразе ракі Еўфрат у населеным пункце Эль-Багуз. Баі за стратэгічны пасёлак ішлі амаль паўтара месяца (усяго сумесная аперацыя SDF і міжнароднай кааліцыі па зачыстцы ўсходняга берага працягвалася каля паўгода). У Эль-Багузе быў узняты сцяг SDF і прайшоў невялікі парад, на якім прысутнічаў намеснік спецпасланніка ЗША пры антытэрарыстычнай кааліцыі Уільям Ройбак. Услед за гэтым Белы дом распаўсюдзіў заяву прэзідэнта ЗША Дональда Трампа, які абвясціў, што вызвалены ўсе тэрыторыі Сірыі і Ірака, якія калісьці кантралявала экстрэмісцкая групоўка «Ісламская дзяржава».
IC 4959
IC 4959 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Буян (Клінцоўскі раён)
Буян (Буян) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікае ў пачатку XX ст.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Symbian OS
Symbian OS ( МФА: ) — гэта аперацыйная сістэма для сотавых тэлефонаў, смартфонаў і камунікатараў, якая распрацоўваецца кансорцыумам Symbian, заснаваным у чэрвені 1998 года кампаніямі: Psion, Nokia, Ericsson і Motorola. Пазней да кансорцыума далучыліся кампаніі: Sony Ericsson, Siemens, Panasonic, Fujitsu, Samsung, Sony, Sharp і Sanyo.
24 чэрвеня 2008 года кампаніі Nokia, Sony Ericsson, Motorola і NTT DOCOMO афіцыйна заявілі аб аб’яднанні Symbian OS, S60, UIQ і MOAP(S) з мэтай стварэння адзінай адкрытай мабільнай платформы. Разам з кампаніямі AT&T, LG Electronics, Samsung Electronics, STMicroelectronics, Texas Instruments і Vodafone была створана некамерцыйная арганізацыя Symbian Foundation. Nokia анансавала куплю астатніх ёй акцый Symbian Ltd., пасля чаго стане магчымым падаванне зыходных кодаў сістэмы членам Symbian Foundation. Гэты крок павінен спрыяць прасоўванню Symbian OS на рынку мабільных сістэм. На дадзены момант Symbian Foundation налічвае 40 кампаній.
Статыстыка
Суадносіны смартфонаў з рознымі аперацыйнымі сістэмамі. Люты 2010.
Педра дэ Вальдывія
Педра дэ Вальдывія (Pedro de Valdivia; каля 1500, г. Вільянуэва-дэ-ла-Серэна, Іспанія — 25.12.1553 або 1.1.1554) — іспанскі канкістадор.
Біяграфія
Прымаў удзел у заваяванні Перу і Чылі іспанцамі. У 1535—1537 гадах дайшоў да сярэдняй часткі Чылі. Вёў жорсткую барацьбу супраць араўканаў. У 1540 годзе паводле загаду Ф. Пісара распачаў пакарэнне ўсяго Чылі. У 1541 годзе заснаваў горад Сант’яга. Пасля 1548 года намеснік Чылі. У 1550 годзе на поўдні заснаваў горад Кансепсьён, у 1552 годзе — горад Вальдывія. Забіты араўканамі. Свае паходы і адкрыцці апісаў у пісьмах да імператара Карла V і ў «Сведчаннях Педра дэ Вальдывія, якія траюуюць адкрыццё і заваяванне Чылі».
Чамялы
Чамялы́ (, Чемелы) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Волькаўскага сельсавета.
Гл. таксама
Чамялоўскае вадасховішча
NGC 2379
NGC 2379 (іншыя абазначэнні — UGC 3857, ARAK 132, MCG 6-17-6, ZWG 177.18, NPM1G +33.0107, PGC 21036) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уэст-Чэстэрскі ўніверсітэт
Уэст-Чэстэрскі ўніверсітэт (West Chester University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, размешчаная ў акрузе Уэст-Чэстэр, штат Пенсільванія.
З’яўляецца буйнейшым з 14 дзяржаўных універсітэтаў Пенсільванскай дзяржаўнай сістэмы вышэйшай адукацыі (PASSHE) і шостым па велічыні ўніверсітэтам у штаце Пенсільванія.
Карпаш
Карпаш (Карпуз) — «кароль», правадыр гайдукоў і кіраўнік балгарскага паўстання супраць асманскай улады падчас вайны з Аўстрыяй у 1689 годзе.
Гэты «каўпак», нароўні з загадкавым тытулам Kiral von Kumanova, пад якім Карпаш згадваецца ў тагачасных аўстрыйскіх дакументах часам тлумачыцца як афіцыйнае прыняцце аўстрыйскай каронай земляў Македоніі пад сваю ўладу (Куманава — горад у паўночна-ўсходняй Македоніі, які выконваў роля «сталіцы» карпашавага «каралеўства»).
Пасля адступлення аўстрыйскай арміі Карпаш спрабаваў аказаць супраціўленне асманскай уладзе ў адзіночку, але яго гайдукі былі хутка разгромлены злучанымі сіламі туркаў і татараў Селім-Гірэя. Пра далейшы лёс Карпаша маюцца супярэчлівыя звесткі, паводле некаторых даных, ён быў пасаджаны на кол асманскімі ўладамі ў Скоп'і пасля прыгнечання паўстання.
Стэфан Малармэ
Стэфан Малармэ (Stéphane Mallarmé; 18 сакавіка 1842, Парыж — 9 верасня 1898, Вальвен, непадалёк ад Фантэнбло) — французскі паэт, які належыў спачатку да парнасцаў (друкаваўся ў зб. «Сучасны Парнас»), а пазней стаў адным з правадыроў сімвалістаў. Аднесены Полем Верленам да ліку «выклятых паэтаў».
Асобныя вершы Малармэ пераклаў Андрэй Хадановіч.
Застаўская вуліца (Санкт-Пецярбург)
Застаўская вуліца — вуліца ў Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга. Нумарацыя дамоў узрастае з усходу на захад, пачынаючыся ад Віцебскага праспекта і сканчаючыся за Маскоўскім праспектам каля ўваходу на абутковую фабрыку «Скараход».
Утворана ў 1888 годзе ў паўночнай частцы Маскоўскай заставы адначасова з уключэннем у Забалканскі праспект адрэзка Маскоўскай шашы паміж Маскоўскімі варотамі і Рошчынскай вуліцай, да якога вуліца падыходзіць з абодвух бакоў.
Уладзімір Піліпавіч Рубацкі
Уладзімір Піліпавіч Рубацкі (, г. Ашмяны  — ) — Заслужаны артыст Літоўскай ССР (1959).
Біяграфія
Скончыў Ашмянскую гімназію (1932), Віленскае тэхнічнае дарожнае вучылішча, два курсы юрыдычнага факультэта Віленскага ўніверсітэта (1935).
Служыў у польскім войску падхарунжым першага пяхотнага палка. Да 1944 года працаваў у Ашмянах ва ўстановах, звязаных, у асноўным, з будаўніцтвам і эксплуатацыяй дарог. У час нямецкай акупацыі Ашмяншчыны прымаў удзел у барацьбе.
З 1944 года ў Беларускім дзяржаўным ансамблі песні і танца, у Дзяржаўным тэатры оперы і балета, у філармоніі і акадэмічным тэатры оперы і балета Літвы.
Стварыў каля 30 мастацкіх вобразаў, выконваў літоўскія і рускія песні, песні замежных кампазітараў. Асноўныя партыі, выкананыя спеваком: Анегіна, Роберта («Яўген Анегін», «Іаланта» П. Чайкоўскага), Рыгалета, Жэрмона, Яга («Рыгалета», «Травіята», «Атэла» Дж. Вердзі), Дэмана («» А. Рубінштэйна), Сільвія («» Р. Леанкавала) і інш.
Канстанцін Васілевіч Пуроўскі
Канстанцін Васілевіч Пуроўскі (, г. Мінск — ) — беларускі фалькларыст, спявак (тэнар) і лібрэтыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску ў беднай, шматдзетнай сям’і рабочага. Ужо з васьмігадовага ўзросту хлопец вымушаны быў дапамагаць бацькам: пасвіў скаціну, вучыўся шавецкаму рамяству. Ён разам з баратамі і сёстрамі спяваў у царкоўным хоры. У якасці саліста аб’ехаў разам з хорам многія куткі Беларусі. Вучыўся ў царкоўнапрыходскай школе, у Мінскім двухкласным вучылішчы. У 1914 г. скончыў Маладзечанскую настаўніцкую семінарыю і быў накіраваны ў глухую вёску Лідскага павета Віленскай губерні, дзе праводзіў заняткі з дзецьмі ў сялянскай хаце. Быў мабілізаваны ў царскую армію. Праслужыў да канца 1917 г., а пасля дэмабілізацыі настаўнічаў у Мінску. Выкладанне сумяшчаў з выступленнямі ў Першым беларускім таварыстве драмы і камедыі, пазней у БДТ-1. У гэты перыяд заняўся зборам і папулярызацыяй народных песень, перадаваў свае запісы кампазітарам. Менавіта К. В. Пуроўскім былі запісаны такія беларускія народныя песні, як «Бульба», «Таўкачыкі», «Ці ўсе лугі пакошаны» і інш. Як артыст-спявак удзельнічаў у першым выездзе БДТ-1 у Маскву для выступлення на сельскагаспадарчай выстаўцы, дзе на высокім узроўні былі прадэманстраваны ўзоры беларускіх народных песень, у тым ліку запісаныя самім К. В. Пуроўскім. З 1924 г. стаў артыстам Беларускага дзяржаўнага тэатра (цяпер Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы). Менавіта гэта акалічнасць стала штуршком для павышэння кваліфікацыі: у 1928 г. К. В. Пуроўскі скончыў Беларускі музычны тэхнікум. Пры садзейнічанні маладога артыста ў 1927 г. быў арганізаваны даволі рэдкі ў канцэртнай практыцы мужчынскі калектыў — Беларускі вакальны квартэт, які існаваў да 1965 г. У яго рэпертуары былі апрацоўкі народных песень, творы беларускіх кампазітараў, ансамблі і пералажэнні харавых твораў Ф. Шуберта, Л. Бетховена, А. Барадзіна і інш. Квартэт, дзе сам К. В. Пуроўскі выступаў салістам, прывабліваў слухачоў. Часта яго запісы гучалі на радыё.
На пачатку 1930-х гг. артыст быў накіраваны на Вышэйшыя оперныя курсы, пасля чаго пераведзены ў Беларускую студыю оперы і балета, якую скончыў у 1933 г. Да 1949 г. з перапынкамі з’яўляўся салістам Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР. Меў у рэпертуары каля чатырох дзясяткаў сольных партый. Выканаў партыі Госця («У пушчах Палесся» А. Багатырова), Марціна і Сёмкі Бурачэні («Міхась Падгорны» і «Алеся» Я. Цікоцкага), Мікіты («Кветка шчасця» А. Туранкова), Трыке і Чакалінскага («Яўген Анегін» і «Пікавая дама» П. Чайкоўскага), Гвідона і Бамелія («» і «» М. Рымскага-Корсакава), Аўлура («Князь Ігар» А. Барадзіна), Рамендада («Кармэн» Ж. Бізэ) і інш.
З 1949 г. К. В. Пуроўскі працаваў карэктарам, рэдактарам газеты «Савецкая Беларусь», тэхнічным рэдактарам у беларускіх выдавецтвах. Ён быў знаёмы з жонкай Я. Купалы У. Луцэвіч, з якой збіраў народныя дзіцячыя песні і змяшчаў у перыядычным друку. Разам з паэтам М. Калачынскім пераклаў на беларускую мову лібрэта оперы Д. Пучыні «Чыа-Чыа-сан». Напісаў арыгінальнае лібрэта оперы «Машэка» паводле паэмы «Магіла Льва» Я. Купалы (музыка Р. Пукста). Канстанцінам Васільевічам зроблена тэксталагічная рэканструкцыя страчанага тэксту драмы М. Чарота «На Купалле» (апублікавана «Полымя», 1982, № 2; з К. Кулаковым). Свае літаратурныя схільнасці ён рэалізаваў у перакладах з рускай паэзіі, сцэнарыях радыёперадач, мемуарных нататках, успамінах пра Я. Купалу «Даўняе, незабыўнае» (1962), кніжцы «Песні вольных людзей» (1961). Песні «З калгасных сёл» (музыка Р. Пукста), «Красуй, Беларусь!» (музыка Я. Цікоцкага), «Ураджайная» (музыка В. Коласава) у выкананні К. В. Пуроўскага былі адзначаны рэспубліканскімі прэміямі.
Нацыянальны ўніверсітэт абароны імя Караля І
Нацыянальны ўніверсітэт абароны імя Караля І (Universitatea Națională de Apărare „Carol I”) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бухарэст. Названы ў гонар румынскага манарха Караля І.
Агульная характарыстыка
Нацыянальны ўніверсітэт абароны з'яўляецца працягам школы кадравых афіцэраў, заснаванай у 1889 годзе генералам Штэфанам Фалькаяну. На момант свайго заснавання гэта была шостая ваенная ВНУ ў Еўропе, створаная пасля школ у Берліне, Вене, Парыжы, Турыне і Бруселі. У 1889-1897 гадах гэтая ВНУ працавала ўу будынку на вуліцы Шцірбей-Водэ ў Бухарэсце, дзе цяпер знаходзіцца штаб-кватэра Нацыянальнага антыкарупцыйнага ўпраўлення.
Забойцы выходзяць на дарогу
«Забойцы выходзяць на дарогу» (альтэрнатыўная назва «Школа подласці») — ваенная драма рэжысёраў Усевалада Пудоўкіна і Юрыя Тарыча па матывах п’есы Бертальда Брэхта «» (1935—1939).
Гісторыя
Паколькі суправаджальная дакументацыя была страчана, дакладных тэрмінаў вытворчасці ўсталяваць немагчыма, аднак змяненне ў вытворчым плане, на думку кіназнаўцаў і, прадугледжвае, што здымкі пачаліся не раней за сакавік 1942 года.
Па заканчэнні вытворчага працэсу фільм не выйшаў у пракат. Паводле рэжысёра, ён быў зачынены мастацкім саветам студыі яшчэ да паказу вышэйшаму кіраўніцтву. Маргаліт і Шмыраў мяркуюць, што ідэя фільма не ўпісвалася ў афіцыйную лінію СССР, які з дапамогай плакатнага кінематографа падтрымліваў «вобраз ворага», таму фільм на доўгія гады быў пакладзены на паліцу. Яны таксама дапускаюць, што магчымай прычынай былі алюзіі на сталінскі рэжым, з чым цалкам не згодны кінакрытык, які лічыць, што падобных асацыяцый у той перыяд не магло паўстаць не толькі ў аўтараў, але — што істотней — і ў цэнзараў фільма.
Удзел у кінафестывалях
Праграма «Зорнае кіно Алма-Аты ЦОКС 1942—1944» на МКФ «» (Алматы, 1998).
Мядзельскі дэканат
Мядзельскі дэканат – дэканат Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Тарнаў
Тарнаў (Tarnów) — горад на правах павета ў Польшчы, у Малапольскім ваяводстве.
Геаграфія
Тарнаў стаіць на рацэ Бяле. Простая адлегласць паміж Тарнавам і Мінскам — 611 км, да Варшавы — 247 км.
Насельніцтва
Насельніцтва — 112 026 жыхароў (2014 год).
Занеўскі праспект
Занеўскі праспект — праспект у Чырвонагвардзейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Шыротная радыяльная магістраль у гістарычных раёнах Малая Охта, Ябланаўка і Парахавыя. Праходзіць ад Малаохцінскага праспекта да чыгуначнай лініі Ладажскі вакзал — Ручаі. З захаду злучаны мостам Аляксандра Неўскага з Неўскім праспектам, на ўсход пераходзіць у праспект Касыгіна. Перасякае раку Акервіль па Занеўскім мосце.
Бой за Царону
Бой за Царону — узброенае сутыкненне паміж эрытрэйскімі і эфіопскімі вайскоўцамі ля прыгранічнага горада.
Сітуацыя
Адносіны паміж Эрытрэяй і Эфіопіяй заставаліся напружанымі, што было выклікана пагранічнымі спрэчкамі і вайной 1998—2000 гг. У наступным на граніцы час ад часу адбываліся памежныя сутычкі, пераважна з выкарыстаннем стралковай зброі.
Бой
Па даных Міністэрства інфармацыі Эрытрэі, у ноч з 12 на 13 чэрвеня 2016 г. эфіопскія сілы атакавалі эрытрэйскія войскі ў Цароне, але былі разгромлены. Эфіопы, пацярпеўшы паражэнне, хутка адступілі на свой бок мяжы. Улады Эрытрэі заявілі пра 200 забітых і 300 параненых вайскоўцаў праціўніка, пры 18 загінулых сваіх.
у сваю чаргу эфіопскі бок, у прыватнасці, міністр сувязяў урада Эфіопіі Гетачэў Рэда першапачаткова адмаўляў якія-небудзь звесткі аб сутыкненнях паміж на граніцы. У наступных каментарах ён сцвярджаў, што «былі значныя страты з абодвух бакоў». Урадам Эфіопіі пацверджаны страты ў 47 забітых байцоў эфіопскай арміі.
Значэнне
Бой 12—13 чэрвеня 2016 г. стаў першым пагранічным інцыдэнтам, з часоў завяршэння вайны 1998—2000 гг., дзе выкарыстоўвалася артылерыя.
ISO 639
ISO 639 — адзін з міжнародных стандартаў, які змяшчае спіс кодаў для моў. Стандарт ISO 639 складаецца з некалькіх частак, дзве з іх апублікаваныя, астатнія яшчэ распрацоўваюцца.
У стандарце ISO 639-2 змешчаны ўсе мовы, пералічаныя ў ISO 639-1, але дабаўлены коды для моўных варыянтаў. Напрыклад, ISO 839-1 для французскай мовы мае толькі адзін код — fr, але ISO 639-2 мае тры коды: fre/fra для сучаснай французскай, frm для сярэдневяковай французскай (1400—1800), і fro для старажытнай французскай (842—1400).
Для 22 моў стандарт ISO 639-2 змяшчае два коды — бібліяграфічны (ISO 639-2/B) і лексікаграфічны/тэрміналагічны (ISO 639-2/T).
Прыклад кодаў:
Табліцы кодаў
Гэтыя табліцы змяшчаюць пералік кодаў ISO 639-2, ISO 639-3, і назву мовы па-беларуску. (Спіс магчыма не поўны, таму што стандарт можа пашырацца, новыя коды дадавацца).
IC 4960
IC 4960 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ордэн «За асабістую мужнасць»
Ордэн «За асабістую мужнасць» — некалькі аднайменных узнагарод у розных дзяржавах.
Ахонаўскі сельсавет
Ахо́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Ахонава.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: вёскі Ахонава, Боцкавічы, Бубны, Клішавічы, Марозавічы, Панікарты, Рыбакі, Сінявічы і Яцукі.
Будзькі
Назву Бу́дзькі маюць:
Маршрутызатар
Маршрутыза́тар (праф. жарг. ра́ўтар, ру́тар (ад router або , ) або ро́ўтар (вымаўленне слова router як транслітараванага)) — спецыялізаваны сеткавы камп’ютар, які мае мінімум два сеткавыя інтэрфейсы і можа перасылаць пакеты дадзеных паміж рознымі сегментамі сеткі; ён прымае рашэнні аб перасылцы на падставе інфармацыі аб тапалогіі сеткі і правілах, зададзеных адміністрацыяй.
Маршрутызатары падзяляюцца на праграмныя і апаратныя.
Маршрутызатар працуе на больш высокім узроўні сеткавай мадэлі OSI («сеткавым», №3), чым камутатар і сеткавы мост («канальны», №2).
Возера даных
Возера дадзеных — сістэма або, якія захоўваюцца ў натуральным/неапрацаваным фармаце , звычайна ў выглядзе вялікіх або файлаў. Возера даных звычайна ўяўляе сабой адзінае сховішча даных, якое ўключае неапрацаваныя копіі зыходных сістэмных даных, даныя датчыкаў, сацыяльныя даныя і г. д. і ператвораныя даныя, якія выкарыстоўваюцца для такіх задач, як, , і машыннае навучанне. Возера даных можа ўключаць з  (радкі і слупкі), паўструктураваныя даныя (, логі, XML, JSON),  (электронныя лісты, дакументы, PDF-файлы) і  (выявы,, ). Возера даных можа быць створана «лакальна» (у цэнтрах апрацоўкі даных арганізацыі) або «у воблаку» (з выкарыстаннем воблачных сэрвісаў ад такіх пастаўшчыкоў, як Amazon, Microsoft або Google).
Дрэнна кіраваныя азёры даных жартам называюць балотамі даных.
Імрэ Эк
І́мрэ Эк (Imre Eck; нар., , Венгрыя — ) — венгерскі балетнік і балетмайстар.
Біяграфія
З 1947 годзе ў трупе Венгерскага опернага тэатра ў Будапешце, з 1950 года саліст тэатра, пазней і пастаноўшчык. З 1960 год ўзначальвае арганізаваную ім балетную трупу пры Нацыянальным тэатры г. Печ.
Творчасць
Танцавальная лексіка пастаўленых ім балетаў заснавана пераважна на класіцы, уключае элементы пантамімы, танца мадэрн і эстраднага танца. Сярод яго пастановак: «Камедыянты» на музыку Д. Кабалеўскага, «Дывертысмент» на музыку Б. Бартака (абедзве 1961), «Фаўст-сімфонія» на музыку Ф. Ліста (1973), «Калевала» на музыку Я. Сібеліуса (1974), «Гульня» на музыку С. Пракоф'ева (1975) і інш.
Зінаіда Канстанцінаўна Скачкоўская
Зінаіда Канстанцінаўна Скачкоўская (, в. Граўжышкі, Ашмянскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі тэатральны дзеяч. Заслужаны работнік культуры БССР (1983). Членаў Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
Біяграфія
Пасля сканчэння драматычных курсаў у Мінску працавала ў Беларускім тэатры імя Я.Купалы (у 1932—1945 гадах — актрыса, з 1946 года — памочнік рэжысёра).
Занеўскі парк
Занеўскі парк — парк на беразе Нявы ў Чырвонагвардзейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Размяшчаецца паміж вуліцай Громава, Гранітнай вуліцай і Малаохцінскім праспектам. Плошча 7,4 га. У паўночнай частцы парку знаходзіцца Гідраметэаралагічны ўніверсітэт.
Закладзены ў 1960-х гадах па праекце архітэктара Алега Мікалаевіча Башынскага.
Карнеліс Корт
Карнеліс Корт (нідэрл. Cornelis Cort; 1533 (1536?), Хорн —, ) — галандскі гравёр на медзі, вучань і супрацоўнік І. Кока.
Атрымаўшы некаторую вядомасць гравюрамі з твораў Р. ван дэр Вейдэна, М. Коксі, Фр. Флорыса і Я. Мостарта, ён адправіўся ў Італію, гасцяваў у Венецыі ў Тыцыяна, які даў яму магчымасць прайграць шматлікія з яго лепшых прац, а затым пасяліўся ў Рыме, дзе выканаў велізарную колькасць гравюр з Рафаэля, П. Кальдары, Ф. Сальвіяці, Ф. Барочы і іншых італьянскіх жывапісцаў, а таксама завёў шырокую школу гравёраў, з якой выйшаў шэраг майстроў.
Brockhaus Enzyklopädie
Brockhaus Enzyklopädie — нямецкая шматтомная універсальная энцыклапедыя, якая выдаецца з пачатку XIX стагоддзя. Хоць у розныя гады яна выходзіла пад рознымі назвамі, агульная неафіцыйная назва захоўваецца ранейшай — «Бракгаўз». Энцыклапедыя выпускаецца выдавецтвам «F. A. Brockhaus », заснаваным Ф. А. Бракгаўзам (пазней «Bibliographisches Institut & FA Brockhaus AG»).
Адной з асноўных асаблівасцяў энцыклапедыі з’яўляецца тое, што для яе характэрныя не артыкула-агляды, а артыкула-даведкі, што дазваляе ўключаць у выданне стандартнага для энцыклапедый фармату да 200-300 тысяч артыкулаў.
Бракгаўз з’яўляецца апошняй з чатырох універсальных энцыклапедый сусветнага ўзроўню на нямецкай мове пасля спынення выпуску «энцыклапедычнага лексікону Маера» (Meyers Konversations-Lexikon) у 1984 годзе, «Універсальнага лексікону Пірэра» (Universal-Lexikon der Gegenwart und Vergangenheit) у канцы XIX стагоддзя і «энцыклапедычнага лексікону Гердэра» (Herders Conversations-Lexikon) у 1960-х гадах.
Паўхатан
Паўхатан (саманазва: Paqwachowng) — алганкінскі народ, карэнныя насельнікі ЗША. Агульная колькасць — каля 4 400 чал.
Ранняя гісторыя
Паўхатан сфарміраваліся як канфедэрацыя алганкінскіх плямён, што насялялі ўсход сучаснай Віргініі і поўдзень Мэрыленда ўздоўж Чэсапікскага заліва ў XVI - пач. XVII стст. У другой палове XVI ст. у склад канфедэрацыі ўваходзілі 6 плямёнаў на чале вярхоўнага правадыра weeroance. Каля 1580 г. гэтую пасаду атрымаў у спадчыну правадыр Паўхатан (Вахунсунакок), які пашырыў валоданні і да пачатку XVII ст. кіраваў ужо 30 плямёнамі. Мяркуецца, што агульная колькасць чальцоў канфедэрацыі была ад 8 000 да 15 000 чалавек. Яны займалі тэрыторыю прыкладна 200 000 км².
Паўхатан займаліся ручным земляробствам, паляваннем, збіральніцтвам і рыбалоўствам. Вёскі месціліся ўздоўж берагоў рэк. Паўхатан будавалі каркасныя доўгія хаціны, крытыя бярозавай карой і цыноўкамі. Вопратку шылі са скур дзікіх жывёл. Па вадзе перамяшчаліся з дапамогай цяжкага каноэ, выдзеўбанага са ствала дрэва. Распаўсюджаная зброя: лукі і стрэлы, дзіды, булавы, тамагаўкі і нажы.
Першамайскі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Першама́йскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Першамайская.
Паўхатан
Войны з англійскімі каланістамі
14 мая 1607 г. каля 100 англійскіх перасяленцаў, накіраваных Вірджынскай кампаніяй, заснавалі на землях, што знаходзіліся пад кантролем паўхатан, калонію Джэймстаўн. З самога пачатку паміж каланістамі і тубыльцамі сфарміраваліся складаныя адносіны, якія суправаджаліся як гандлем і ўзаемадапамогай, так і ваеннымі дзеяннямі. У 1608 г. каланісты перадалі Паўхатану падарункі і каранавалі яго як манарха. Аднак гэта не палепшыла сітуацыю.
У лістападзе 1609 г. паміж атрадам каланістаў-гандляроў і воінамі паўхатан адбыўся канфлікт. Ён скончыўся смерцю большай часткі атрада. Паўхатан пачалі сталыя напады на Джэймстаўн, так што ў маі 1610 г. планавалася эвакуацыя калоніі. Але зноў прызначаны губернатар Томас Уэст змяніў стратэгію і перайшоў ад абароны да рэйдаў супраць алганкінскіх вёсак. Да 1611 г. англічане здолелі пабудаваць некалькі ўмацаванняў і засцерагчы пасаджаныя імі плантацыі тытуню. У 1612 г. племя патаватомек заключыла з англічанамі сепаратны мірны дагавор. У 1613 г. была захоплена ў палон Пакахонтас, родная дачка Паўхатана. Індзейцы былі вымушаны спыніць напады, але з-за адсутнасці згоды падчас перамоў каланісты зрабілі некалькі ваенных рэйдаў. Пагадненне аб спыненні ваенных дзеянняў было заключана толькі ў канцы 1614 г., калі стала вядома пра блізкі шлюб паміж Пакахонтас і англійскім прадпрымальнікам Джонам Рольфам.