cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хандрыла звычайная
Распаўсюджанне
Паўночная Афрыка: Алжыр; Лівія; Марока; Туніс. Азія: Туркменістан; Афганістан; Кіпр; Іран; Ірак; Ізраіль; Іарданія; Ліван; Сірыя; Турцыя. Каўказ: Арменія, Азербайджан; Грузія; Расія — Перадкаўказзе, еўрапейская частка. Еўропа: Беларусь; Малдова; Украіна; Аўстрыя; Чэхія; Германія; Венгрыя; Нідэрланды; Польшча; Славакія; Швейцарыя; Індыя; Боснія і Герцагавіна; Балгарыя; Харватыя; Грэцыя; Італія; Паўночная Македонія; Чарнагорыя, Румынія, Сербія; Славенія; Францыя; Партугалія; Іспанія; Іспанія. Засяляе адкрытыя сухія камяністыя месцы.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Хоўхлава)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм у аграгарадку Хоўхлава Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца ў заходняй частцы паселішча, на ўзгорку.
Гісторыя
Заснаваны князем Міхаілам Жыгімонтавічам у 1437 годзе. У 1630 годзе фундуш пацвердзіў кароль Жыгімонт Ваза.
Цяперашні будынак быў узведзены ў 1738 годзе ў стылі барока. Асобна ад храма размяшчалася драўляная двухярусная званіца. Пры касцёле дзейнічалі шпіталь, брацтвы імя Марыі, заснаванае ў 1749 годзе, і Найсвяцейшай Тройцы. Да парафіі, якая ўваходзіла ў склад Мінскага дэканата, былі прыпісаны капліцы ў Веларучы і Чарнёве, на канец XVIII стагоддзя налічвалася звыш 1000 вернікаў.
У 1846—1847 гадах мясцовы пан Вікенцій Язвінскі збудаваў за касцёлам цагляную капліцу. У той жа час пасля рэканструкцыі касцёл набыў рысы класіцызму.
Пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў храм зачынілі і перарабілі пад праваслаўную царкву. Некаторыя рэчы з убрання і архіў былі перададзены ў Аборкаўскую парафію. Працягвала дзейнічаць капліца за касцёлам.
У 1919 годзе будынак быў вернуты каталікам і пасля рэканструкцыі асвечаны пад тытулам Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Акрамя капліцы ў Чарнёве, да хоўхлаўскай парафіі ў тыя часы прыпісваўся і філіяльны касцёл у Яршэвічах. Напярэдадні Другой сусветнай вайны колькасць парафіян дасягала 2300 чалавек.
Пасля вайны касцёл быў зачынены і ператвораны ў калгасны склад. Нягледзячы на гэта, яго прызналі помнікам архітэктуры. У 1963 годзе цудадзейны абраз Маці Божай з Дзіцяткам з касцёла быў перададзены ў Нацыянальны мастацкі музей Беларусі.
У 1990-я гады храм быў вернуты каталіцкай супольнасці і адноўлены. У галоўным алтары ўсталявана копія цудоўнага абраза Маці Божай з Дзіцем.
Архітэктура
Помнік драўлянага дойлідства з рысамі барока. Храм двухвежавы з пяцігранным алтарным прырубам і паўночнай сакрысціяй. Асноўны зруб і гранёная апсіда накрыты высокім, раней гонтавым дахам з плаўным пераходам на стыку аб’ёмаў і вальмай над алтарнай часткай, з боку галоўнага фасада з заломам.
Галоўны фасад фланкіраваны невысокімі чацверыковымі вежамі, надбудаванымі па вуглах даху. Паміж вежамі размешчаны франтон. Складзеныя з хваёвага брусу сцены прарэзаны парнымі арачнымі і лучковымі вокнамі ў фігурных ліштвах, вертыкальна ашаляваны і ўмацаваны брусамі-сцяжкамі, апярэзаны карнізам складанага профілю.
Чатырохкалонны порцік, дабудаваны ў сярэдзіне XIX стагоддзя, парушыў кампазіцыйную цэласнасць храма і надаў яму рысы класіцызму.
Інтэр’ер зальны. Асноўны аб’ём і апсіда ствараюць адзіную ўнутраную прастору, перакрытую несапраўдным люстраным скляпеннем. У асноўным аб’ёме вылучаны прытвор. Над ім зроблены хоры, сярэдняя крывалінейная частка якіх выступае ў асноўнае памяшканне. Інтэр’ер упрыгожвала паліхромная размалёўка, якая не захавалася.
Аляксандр Лакотка адносіць будынак да панёманскага тыпу драўлянага сакральна-манументальнага дойлідства, прадстаўнікамі якога таксама з’яўляюцца касцёлы ў Дудах, Клюшчанах, Кемелішках.
Брэч
Брэч (Бреч) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карукіўскай гарадской абшчыны.
Алесь Кучар
Алесь Ку́чар (Айзік Евелевіч Кучар;, в. Прудзішча, цяпер Смалявіцкі раён, Мінская вобласць — , Мінск) — беларускі крытык і драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 чэрвеня 1909 года ў сям’і служачага. У 1926 годзе працаваў у Смалявіцкім райвыканкаме справаводам.
Вучыўся ў БДУ і Беларускім вышэйшым педагагічным інстытуце (1929—1932), пасля ў Маскоўскім інстытуце гісторыі, філасофіі і літаратуры, які скончыў у 1937 годзе. У 1932—1936 гадах — у рэдакцыях беларускіх рэспубліканскіх газет, на Беларускім радыё.
У 1938—1940 гадах выкладчык Мінскага педагагічнага інстытута. Адным вечарам 1940 года, калі Максім Танк, Наталля Арсеннева і Алесь Кучар ішлі па Савецкай вуліцы ў Мінску, Танк голасна гаварыў па-беларуску, на што атрымаў спалоханую заўвагу Кучара:
Напісаў данос на беларускага пісьменніка Станіслава Пятровіча Шушкевіча, сасланага ў высылку. Гэтая гісторыя апісваецца сынам пісьменніка, Станіславам Шушкевічам, у кнізе «Маё жыццё, крах і ўваскрошанне СССР»:
«Потым з высылкі вярнуўся бацька і расказаў наступнае. У турме ад яго патрабавалі напісаць даносы на некалькіх чалавек. Абяцалі за гэта вызваліць. Бацька катэгарычна адмовіўся. Яго пачалі пераконваць: не будзь святым, усе так робяць. Маўляў, такі крок - узаемавыгодны. Усіх пастрашаць і адпусцяць на свабоду. Бацька не паверыў і працягваў адмаўляцца. Тады следчы паказаў даносы на яго, напісаныя Эдзі Каган (Агняцвет) і Алесем (Айзікам) Кучарам. Следчы сказаў: напішаш на ўсіх, выйдзеш на волю, усе разам зберыцёся і пасмяецеся ўволю. Мы ўсіх адпусцім і справы вашыя закрыем. Бацька адмовіўся.»
3 1945 года намеснік галоўнага рэдактара газеты «Літаратура і мастацтва», з 1948 года  загадчык аддзела ў «Настаўніцкай газеце», з 1951 года рэдактар у Дзяржаўным выдавецтве БССР. У 1960—1968 гадах член сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі на кінастудыі «Беларусьфільм». Друкаваўся з 1927 года.
Памёр 9 красавіка 1996 года ў Мінску.
Дзейнасць
У яго працах 1930—1940-х гг. вульгарна-сацыялагічныя ацэнкі творчасці Я. Купалы, Я. Коласа, З. Бядулі, М. Багдановіча, К. Чорнага, У. Хадыкі і інш., прыпісванне ім, эстэцтва. У пазнейшых артыкулах і нарысах пра класікаў беларускай літаратуры, творчасць пісьменнікаў Беларусі (зборнікі «Літаратурна-крытычныя артыкулы», 1953; «Аб мастацкай прозе», 1961) пазбавіўся спрошчанай трактоўкі твораў.
Аўтар п’ес пра партызанскі рух («Заложнікі», пастаўлена ў 1944), мінскіх падпольшчыкаў («Гэта было ў Мінску», пастаўлена ў 1949), пасляваеннае будаўніцтва («Неспакойныя сэрцы», пастаўлена ў 1952), сцэнарыяў мастацкіх фільмаў «Чырвонае лісце» (з А. Куляшовым, 1958), «Гадзіннік спыніўся апоўначы» (з М. Фігуроўскім, 1958), «Лісты да жывых» (1965), «Усходні калідор» (з В. Вінаградавым, 1968).
Сям’я
Меў сына Фелікса Айзікавіча Кучара (нар. 1935), беларускага аператара і рэжысёра дакументальнага кіно.
Драгалаўка
Драгалаўка (Дряголовка) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Кікінскага сельскага паселішча.
Красная Буда (Чавускі раён)
Кра́сная Бу́да (, Красная Буда) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Антонаўскага сельсавета.
Хабу (камуна)
Камуна Хабу (Habo kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Хабу 193-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Хабу.
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Пісарукі
Пісарукі́ (, Писаруки) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Гіменафор
Гіменафор — паверхня пладовага цела базідыяльных грыбоў, на якой знаходзіцца гіменій (спораносны слой).
Струмень
Струмень:
Апатоўскі павет
Апатоўскі павет (Powiat opatowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Свентакшыскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Апатаў. Займае плошчу 910,87 км². Насельніцтва павета складае 53,5 тыс. чалавек (на 2018 год).
Струмень (горад)
Струмень (Strumień) — горад на поўдні Польшчы, за 350 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўдзень ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Цяшынскага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Струмень. Займае плошчу 6,31 км². Насельніцтва 3,6 тыс. чалавек.
Цяжкая атлетыка на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — да 94 кг (мужчыны)
Мужчынскія спаборніцтвы па цяжкай атлетыцы ў катэгорыі да 94 кг на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў другім павільёне Рыасэнтра ў Рыа-дэ-Жанейра 13 жніўня 2016 года.
Лапені
Лапе́ні (, Лапени) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Антонаўскага сельсавета.
Вуліца Энгельса (Віцебск)
Вуліца Энгельса — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска, у Чыгуначным раёне. Працягласць вуліцы 230 метраў, ад вуліцы Ільінскага да Кастрычніцкай вуліцы. Перасякаецца з Камсамольскай вуліцай. Вуліца названая ў 1923 годзе ў гонар аднаго з заснавальнікаў марксізму нямецкага філосафа Фрыдрыха Энгельса. Раней насіла назву Богаяўленская, па назве якая знаходзілася на ёй Богаяўленскай (Сімяонаўскай) царквы.
Вуліца пачала фарміравацца ў канцы XVIII стагоддзя. У пачатку XX стагоддзя на вуліцы знаходзілася Абшчына Чырвонага Крыжа, 2-е гарадское 4-класнае вучылішча.
Бальшое Чырвонае
Бальшое Чырвонае (Большое Червонное) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Піянерскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 16 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 16 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Ластоўка. За 22 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-1 на лініі Смаленск — Віцебск.
Паташня (Мёрскі раён)
Пата́шня (, Поташня) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лявонпаль Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Аляксандраўскага сельсавета, да 4 сакавіка 1987 года — у склад Даўгінаўскага сельсавета (у 1960—1965 гадах — Лявонпальскі сельсавет).
Бярэзінскае балота
Бярэ́зінскае бало́та — нізіннае балота ў Беларусі, размешчанае ў Маладзечанскім і Валожынскім раёнах Мінскай вобласці, у пойме Заходняй Бярэзіны (басейн Нёмана). Плошча балота складае 9,4 тыс. га, у межах прамысловага пакладу 7,6 тыс. га.
Глыбіня торфу да 6,2 м, сярэдняя 2,9 м. Першапачатковыя запасы торфу 46,6 млн т. Ёсць лугавы мергель. Асушана 6 тыс. га. Землі выкарыстоўваюцца пад ворыва і сенажаць. На неасушанай частцы балота пераважаюць хмызнякі і асокі, на 200 га лес. Ёсць пясчаныя астравы і грады.
Дом па вуліцы Леніна, 14 (Пінск)
Дом па вуліцы Леніна, 14 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, на рагу з вуліцай Камсамольскай.
Басіна (Смаленскі раён)
Басіна (Басино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Піянерскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 11 жыхароў (2007).
Дом па вуліцы Леніна, 14 (Пінск)
Пабудаваны ў 1920—1930-я гады з цэглы пад уплывам архітэктуры мадэрн.
Архітэктура
Двухпавярховы невялікі будынак мае Г-падобны план. З боку двара да яго прыбудаваны аб’ём лесвічнай клеткі. Уваходы ў дом праз праезд з боку вул. Камсамольскай. Вулічныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, маюць 2 балконы, дэкарыраваны круглаватым атыкам, вялізным карнізам простага профілю, лапаткамі.
Басіна (Смаленскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 9 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Сож. За 16 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-1 на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
25 ліпеня
25 ліпеня — дзвесце шосты (дзвесце сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Вараждзінская жупанія
Вараждзінская жупанія (Varaždinska županija) — адміністрацыйная адзінка на поўначы Харватыі. Адміністрацыйным цэнтрам з'яўляецца горад Вараждзін. Плошча жупаніі складае 1 262 км². На поўначы мяжуе з Меджымурскай жупаніяй, на паўднёвым усходзе з Капрыўніцка-Крыжэвацкай жупаніяй, на поўдні з Заграбскай жупаніяй, на паўнёвым захадзе з Капрыўніцка-Загарскай жупаніяй. На паўночным захадзе Вараждзінская жупанія мяжуе са Славеніяй. Праз жупанію праходзяць буйныя транспартныя магістралі ў накірунках Будапешт – Вараждзін – Заграб і Марыбор – Вараждзін – Осіек.
Паўночная частка жупаніі размяшчаецца ў даліне ракі Дравы, паўднёвая ўзвышаная. Мяжа з Капрыўніцка-Загарскай жупаніяй праходзіць уздоўж халмістага храбта Іваншчыца, мяжа з Капрыўніцка-Крыжавацкай жупаніяй па градзе Калнік.
Згодна з перапісам 2011 года на тэрыторыі жупаніі пражывае 175 951 чалавек.
Кастрычніцкая вуліца (Віцебск)
Кастрычніцкая вуліца — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска ў Чыгуначным раёне. Названая ў гонар 10-годдзя Кастрычніцкай рэвалюцыі ў 1927 годзе. Ранейшае назва Верхня-Пятроўская. Першыя будынкі ў раёне вуліцы з’явіліся ў XVI стагоддзі, як вуліца пачала фарміравацца ў канцы XVIII стагоддзя. Праходзіць ад 1-й вуліцы Красіна да двароў вуліцы Кірава. Пры забудове вуліцы Кірава пасля Вялікай Айчыннай вайны вуліца падзелена на Кастрычніцкую вуліцу і Кастрычніцкі праезд. На сваім працягу перасякаецца з вуліцамі Савецкай Арміі і Энгельса. На вуліцы размешчана Віцебскае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 29 лёгкай прамысловасці.
Андроныкы
Андроныкы (Андро́ники) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карукіўскай гарадской абшчыны.
Бурхард фон Швандэн
Бурхард паходзіў з швейцарскага горада Берн. Стаў братам ордэна ў горадзе Хіцкірх, у 1275 г. быў абраны комтурам горада Кёніц. У 1277 г. прызначаны ландкомтурам Цюрынгіі і Саксоніі. У 1282 г. абраны вялікім магістрам.
Падчас яго панавання наступіла гвалтоўнае пагашэнне палітычнай улады Іерусалімскага каралеўства, што адчуў на сябе ордэн, якога ўвесь цэнтральны штаб знаходзіўся ў Палесціне, акрамя таго Бурхард не спяшаў дапамагчы крыжаносцам на Блізкім Усходзе. Асноўную ўвагу ён надзяляў землям у Еўропе: Інфлянтам і Прусіі. У 1287 г. літоўцы спустошылі Лівонію, што вымусіла Бурхарда прыйсці ёй на дапамогу. У 1289 г. ад’ехаў да Рыму, дзе ў прысутнасці папы рымскага затвердзіў новы тэрытарыяльны падзел Тэўтонскага ордэна над Балтыкай. На пачатку 1290 г. палестынскі цэнтральны штаб вымусіў вялікага магістра, рушыць на дапамогу, а менавіта пад Акру, якая трывала аблог. Крыжацкае войска на чале з вялікім магістрам адправілася ў Палесціну, аднак па прыбыццю, па невядомай прычыне, Бурхард фон Швандэн злажыў свае паўнамоцтвы і выйшаў з складу ордэна. Па сённяшні дзень гэта прычына застаецца невядомай.
Пакінуўшы Акру, вярнуўся на радзіму. Уступіў у склад ордэна іянітаў. Памёр прыблізна ў 1310 г.
Сусветная лічбавая бібліятэка
Сусветная лічбавая бібліятэка (World Digital Library) — праект Бібліятэкі Кангрэса. У бібліятэцы будуць сабраны аблічбаваныя версіі найкаштоўных матэрыялаў па гісторыі і культуры.
Афіцыйнае адкрыццё праекта адбылося 21 красавіка 2009 года.
Місія, заяўленая на дзень адкрыцця
Асноўныя мэты Сусветнай лічбавай бібліятэкі:
Колькасць матэрыялаў (аб’ектаў) на бягучы дзень
Усяго на 28 жніўня 2011 года азначана 2526 даступных аб’ектаў. Колькасць аб’ектаў увесь час расце.
Пацава (Мёрскі раён)
Па́цава (, Пацево) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
1994 год у гісторыі тэлебачання
1994 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Бяседныя песні
Бясе́дныя пе́сні, або застольныя пе́сні, рэгіянальныя назвы: гасцявыя, кірмашовыя, банкетовыя, пірушачныя песні — творы народнай лірыкі, якія спявалі ў застоллі. Значная колькасць іх сярод дажынкавых, талочных, радзінных песень, таму паводле функцыянальнай прыкметы адрозніваюць бяседныя песні пазаабрадавыя, каляндарна-абрадавыя і сямейна-абрадавыя. Маюць велічальныя матывы, у якіх услаўляюцца багаты стол, шчодрыя гаспадары, жаданыя госці. Ідэалізаваная карціна дастатку адлюстроўвае мару селяніна. У бяседных песнях пераважаюць сямейна-бытавыя матывы: нешчаслівае замужжа, жорсткі муж, лютая свякроў, ліхія суседзі і інш.
Абсерваторыя Taurus-1
Абсерваторыя Taurus-1 — прыватная астранамічная абсерваторыя, пабудаваная ў 2004—2005 гадах каля горада Орша (Беларусь) аматарам астраноміі Сяргеем Шурпаковым.
Гісторыя абсерваторыі
Абсерваторыю «Taurus-1» стварыў у 1973 годзе аматар, назіральнік за каметамі Сяргей Шурпакоў. Сучасны, асноўны будынак абсерваторыі, быў пабудаваны ў 2004—2005 гадах. У 1992 годзе абсерваторыя насіла назву «Зорны вандроўнік». Яна мела форму квадрата 3x3 метры з адкатным дахам.
Радзюкі (Навагрудскі раён)
Радзюкі́ (, Радюки) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Багдаліўка
Багдаліўка (Богда́лівка) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карукіўскай гарадской абшчыны.
Сірыйская нацыянальная армія
Сірыйская нацыянальная армія (СНА; الجيش الوطني السوري, аль-Джаіш аль-Вагані аль-Суры; Suriye Millî Ordusu) — апазіцыйнае сірыйскае вайсковае фарміраванне, якое складаецца ў асноўным з сірыйскіх, арабскіх і туркменскіх паўстанцаў, якія дзейнічаюць у Сірыі. СНА сканцэнтравана ў раёнах, занятых Турцыяй, захопленых падчас аперацыі «Шчыт Еўфрата».
Бублееўшчына
Бублееўшчына (Бублеевщина) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Піянерскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 19 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 11 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 17 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-1 на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вуліца Ільінскага (Віцебск)
Вуліца Ільінскага (былая назва: Верхняя набярэжная) — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска, на правым беразе Заходняй Дзвіны. Названая ў 1967 годзе ў гонар акцёра, народнага артыста СССР і БССР Аляксандра Ільінскага. Усе будынкі размешчаны на правым баку вуліцы, левы бок — бераг Заходняй Дзвіны. На скрыжаванні з вуліцай Кірава вуліца праходзіць пад Кіраўскім мостам.
Зборная Егіпта па футболе
Зборная Егіпта па футболе прадстаўляе Егіпет на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1920 года. Каманда кантралюецца Егіпецкай футбольнай асацыяцыяй, якая з’яўляецца адным з 56 членаў КАФ (Канфедэрацыя Афрыканскага футбола) і ўваходзіць у ФІФА.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Статыстыка прыведзена станам на 6 чэрвеня 2018 года пасля матча супраць Бельгіі.
Баластны Кар’ер (Смаленскі раён)
Баластны Кар’ер (Балластный Карьер) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгорскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 8 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 1 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 4 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гіславед (камуна)
Камуна Гіславед (Gislaveds kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Гіславед 92-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Гіславед.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 28 732 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 8 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Віла Кантарыні
Віла Кантарыні (Villa Contarini) — віла (загарадны маёнтак) у камуне П'яцола-суль-Брэнта на рацэ Брэнта ў правінцыі Падуя на поўначы Італіі.
Цэнтральны будынак пачаў будавацца ў 1546 годзе па заказе венецыянскіх патрыцыяў — братоў Паола і Франчэска Кантарыні. Імёны архітэктараў дакладна не задакументаваны. Краязнаўцы мяркуюць, што першапачатковы будынак спраектаваў Андрэа Паладзіа, а за яго пашырэннем у эпоху барока назіралі Вінчэнца Скамоці ці Бальдасарэ Лангена.
Ззаду вілы разбіты шырокі парк плошчай больш 40 гектараў, з рыбалоўнай гаспадаркай, азёрамі і алеямі. У XVII стагоддзі па распараджэнні Марка Кантарыні будынак быў пашыраны.
Апісанне ансамбля
Асноўны будынак складаецца з цэнтральнага корпуса і двух вялікіх сіметрычных крылаў, упрыгожаных балюстрадамі. Правае (пры поглядзе з плошчы) крыло дадаткова ўпрыгожана статуямі, выразанымі з мяккага каменя, размешчанымі над кожнай з балюстрад. Аўтарства ў стварэнні статуй, у тым ліку і тых, што размешчаны на агароджы, прыпісваецца Антоніа Тарсіа, аднаму з венецыянскіх скульптараў пачатку XVIII стагоддзя (які стаў значна больш, чым у Італіі, вядомым у Расіі — дзякуючы з'яўленню яго скульптур у Санкт-Пецярбургу (Летні сад, Эрмітаж), Царскім Селі (Екацярынінскі парк) і Пецяргофе ).
Насупраць, аддзеленае ад галоўнага корпуса садам, агароджай, двума каналамі і плошчай, з боку правага крыла размешчана паўкруглы будынак з порцікаў з вялікімі калонамі. Ён завяршае архітэктурны ансамбль вілы.
У дэкаратыўным садзе перад вілай знаходзіцца таксама сямейная капэла (адзін з галоўных твораў ). Там можна бачыць надмагілле Сільвестра Камерыні працы.
Цікавыя факты
Віла Кантарыні была выбрана ў якасці месца дзеяння для фільма «» (1976, з Джоні Дарэлі і Памэлай Віларэзі, па матывах сюжэту ).
Навасёлкі (Вайнілаўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вайнілаўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 16 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Антонаўскага сельсавета, да 1964 года — у склад Гарбавіцкага сельсавета , да 23 снежня 2009 года — у склад Антонаўскага сельсавета.
Кэлэраш
Кэлэраш (Călăraşi) — горад у Малдове, цэнтр Кэлэрашскага раёна. У склад горада ўваходзіць сяло Орыкава. Размешчаны за 50 км ад Кішынёва. Чыгуначная станцыя на лініі Кішынёў-Унгень. У 1970 годзе насельніцтва складала 13,9 тыс. жыхароў. У цяперашні час у горадзе дзейнічае завод па вытворчасці вінаў і каньякоў «Călăraş Divin», швейная фабрыка, малочны завод «LAPMOL» і кансервавы завод.
25 лістапада
25 лістапада — трыста дваццаць дзевяты (трыста трыццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Осіецка-Бараньская жупанія
Осіецка-Бараньская жупанія (Osječko-baranjska županija) – адміністрацыйная адзінка Харватыі. Знаходзіцца па паўночным усходзе і мяжуе з Венгрыяй і Сербіяй, а таксама Вукаварска-Срэмскай, Пожэжска-Славанскай і Вітравіціцка-Подраўскай жупаніямі. Адміністрацыйным цэнтрам з'яўляецца горад Осіек. Акрамя яго ў жупаніі знаходзяцца гарады Джакава, Нашыцэ, Валпава, Белішчэ і Белі-Манасцір.
Згодна з вынікамі перапісу 2011 года ў жупаніі пражывае 305 032 чалавека з якіх:
Мікалай Іванавіч Кузняцоў
Біяграфія
У 1888 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт і быў накіраваны ў Міністэрства дзяржаўных маёмасцяў. З 1891 г. у Пецярбургскім батанічным садзе, загадчык Рускага гербарыя. У 1895—1915 гг. прафесар і загадчык батанічнага сада Юр’еўскага ўніверсітэта. У 1915 годзе М. І. Кузняцоў прызначаны дырэктарам Нікіцкага батанічнага сада (Крым). З 1918 г. у Таўрычаскім ўніверсітэце. У 1921 годзе М. І. Кузняцоў вярнуўся ў Петраград, дзе быў абраны прафесарам Геаграфічнага інстытута. З 1922 г. у галоўным батанічным садзе АН СССР. У 1923—1925 гг. прафесар батанікі Ленінградскага політэхнічнага інстытута.
Навуковая дзейнасць
М. І. Кузняцову належаць працы па вывучэнню флоры Каўказа, сістэматыцы і філагеніі кветкавых раслін. Аўтар поліфенітычнай сістэмы кветкавых раслін.
Ягорава гара
«Ягорава Гара» — беларускі музычны праект, які выконвае музыку ў стылі фолк.
Удзельнікі музычнага праекту імкнуцца раскрываць сучаснай моладзі глыбіню старажытнай народнай музычнай культуры праз апрацоўку традыцыйных песень Гомельшчыны (Беларусь). У праекце выкарыстоўваюцца вельмі разнастайныя музычныя стылі. Рэпертуар складаюць акустычныя і электронныя кампазіцыі. Іх аснову ўтвараюць песні, запісаныя ўдзельнікамі праекту ў экспедыцыях па Гомельскай вобласці. Музычны бок праекту характарызуецца імкненнем перадаваць перанятую ад носьбітаў традыцыйную манеру народных спеваў.
Музычны фолк-праект «Ягорава Гара» пачаў сваю канцэртную дзейнасць у 2013 годзе. Яго стваральнікам з'яўляецца Ігар Архіпаў, які для творчасці выбраў псеўданім Ягор Палешук. Ягор з'яўляецца прадзюсарам, кампазітарам і аранжыроўшчыкам музычнага праекту. Назва «музычны праект» прадугледжвае пры наяўнасці асноўнага складу ўдзельнікаў магчымасць запрашэння іншых музыкаў для выступаў і запісаў асобных кампазіцыяў і праграм. За 3 гады творчай дзейнасці ў праекце «Ягорава Гара» прынялі ўдзел больш за 10 чалавек.
Асноўнымі ўдзельнікамі праекту з'яўляюцца Ягор Палешук, Ірына Глушэц, Зося Бабакова. Ягор Палешук іграе на гуслях, колавай ліры, гітары, дудзе, жалейках, флейтах, бубне, сінтэзатары. Таксама Ягор піша музыку з дапамогай медыястудыі. Ірына грае на ліры, гудку, цымбалах, бубне. Зося спявае, іграе на флейце, дудзе, жалейцы, сапёлцы, асвойвае скрыпку. У 2016 годзе да гурта дадаліся Кацярына Магонава (спевы, перкусія, гудок, сінтезатар), Юрый Яжоў — барабаны, перкусія, Таццяна Яжова — бубен, джамбэ, дарбука, перкусія. Ірына і Кацярына выконваюць ролю вядучых вакалістак. Усе ўдзельнікі валодаюць ударнымі, шумавымі інструмантамі і акарынамі.
Музычны праект «Ягорава гара» двойчы намінант на прысуджэнне этнамузычнай Прэміі «МИРА» (2013, 2015 гг.) на Міжнародным фестывалі этнічнай музыкі і рамёстваў «МИР Сибири» (п. Шушанскае, Краснаярскага краю, Расія). Лаўрэат І ступені VIII Рэспубліканскага фестывалю фальклорнага мастацтва «Берагіня» (за захаванне этнамузычнай спадчыны беларусаў у 2014 г.). Уладальнік Дыплома пераможцы ў намінацыі «Адраджэнне і развіццё нацыянальных традыцый» агляду-конкурсу аматарскай творчасці сярод прадпрыемстваў, арганізацый, устаноў Цэнтральнага раёна г. Гомеля 2014 года.
У лютым 2016 года праект «Ягорава гара» выдаў першы студыйны альбом.
Маскоўскі міжнародны кінафестываль
Маскоўскі міжнародны кінафестываль — кінафестываль, праводзіцца ў Расійскай Федэрацыі ў горадзе Масква, мае акрэдытацыю Міжнароднай федэрацыі асацыяцый кінапрадзюсераў. Праходзіць у канцы чэрвеня, доўжыцца дзесяць дзён. Другі найстарэйшы кінаагляд свету (пасля Венецыянскага кінафестывалю).
Перадгісторыя
Упершыню Маскоўскі кінафестываль адбыўся ў 1935 годзе па загадзе Сталіна. Ён называўся «Савецкі кінафестываль у Маскве». Карціны даслалі з дзевятнаццаці краін. Адкрыццё адбылося 21 лютага ў кінатэатры «Ударнік». Старшынёй журы быў Сяргей Эйзенштэйн. У склад журы ўваходзіў Усевалад Пудаўкін. У конкурсе ўдзельнічалі фільмы рэжысёраў-класікаў: «Хлеб наш надзённы» Відара, «Клеапатра» дэ Міля, «Маленькія жанчыны» К’юкара, «Прыватная жыццё Генрыха VIII» Корды. Конкурсную праграму Фестывалю адкрываў фільм «Чапаеў». Кінастудыі «Ленфільм» быў прысуджаны Першы прыз за праграму фільмаў «Чапаеў», «Юнацтва Максіма», «Сяляне». Прэмій фестывалю ўдастоіліся таксама француз Рэнэ Клер за стужку «Апошні мільярдэр», а таксама мультыплікацыя Уолта Дыснея. Таксама прыз атрымала карціна Аляксандра Птушко «Новы Гулівер», якую высока ацаніў Чарлі Чаплін.
Спіс кіраўнікоў Валахіі
На старонцы прыведзены спіс кіраўнікоў Валахіі да аб'яднання з Малдаўскім княствам у адзіную дзяржаву — Румынію года.
З валашскіх ваявод другой паловы XIII стагоддзя прыведзены толькі тыя, што кіравалі ў Арджэшы — будучай сталіцы Валахіі.
20 лістапада (па ст. стылю) 1861 года Высокая Порта прыняла «Фірман аб адміністрацыйным ладзе Малдовы і Валахіі», які замацаваў палітычнае і адміністрацыйнае аб'яднанне Малдовы і Валахіі як аўтаномных тэрыторый, размешчаных у складзе Асманскай Імперыі. 11 (23) снежня 1861 Александру Іаан Куза, быўшы адначасова кіраўніком Малдовы і Валахіі (з рознымі ўрадамі да гэтай даты), апублікаваў пракламацыю, якая зацвярджала стварэнне румынскай нацыі. Праз 44 дні, 24 студзеня 1862 года, дзяржаўныя сходы Малдовы і Валахіі абвясцілі Бухарэст сталіцай краіны. З гэтага дня Малдаўскае княства перастала існаваць. Сучасная ж Рэспубліка Малдова размяшчаецца на тэрыторыі Бесарабіі, якая была адделена ад Малдаўскага княства і далучанай да Расійскай імперыі яшчэ ў 1812 годзе.
Раманюкі
Раманюкі́ (, Романюки) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Пруднікі (Мёрскі раён)
Пру́днікі (, Прудники) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Дрокія
Гісторыя
Дрокія ўпершыню згадваецца ў летапісе ў 1777 годзе. У 1830 годзе маленькае паселішча з 25 сем’яў. У 1847 годзе ў Дрокіі было пабудавана першае прамысловае прадпрыемства — завод па перапрацоўцы вінаграду. У 1875 годзе былі пабудаваны 2 паравыя млыны. Больш інтэнсіўнае развіццё прамысловасці пачалося з будаўніцтвам у канцы XIX стагоддзя чыгункі Бэлць — Окніца.
3 верасня 1954 года Дрокія атрымала статус пасёлка гарадскога тыпу і стала адміністрацыйным цэнтрам Дрокіеўскага раёна, а 28 снежня 1973 года — горада.
Глыбока
Глыбока (Глибока) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнавіцкай вобласці Украіны, цэнтр Глыбоцкага раёна.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб мястэчку датавана 1438 г. Яно згадваецца як запусцелая мясцовасць на «Чорнай паляне», а ў грамаце гэтага ж года Малдаўскі гаспадар Ілля I надзяліў мясцовасцю пад назвай Глыбокая прыдворнага суддзю Пятра Гудыма. Магчыма, тады і ўзнікла сяло, назва якога паходзіць ад месца, дзе яно размешчана — пасёлак ляжыць у глыбокай катлавіне. У 1490 г. у летапісах згадваецца пра тое, што царква Глыбокай ўвайшла ў Радавецкую епархію, а ў 1491 г. Малдаўскі гаспадар Стэфан III сваёй граматай пацвердзіў перадачу вёскі прыдворнаму Юдці.
На працягу доўгага часу Глыбока са сваімі прылеглымі землямі была ўласнасцю феадалаў і манастыроў. У 1774 г. Глыбока, як і ўся Букавіна, перайшла ад Асманскай імперыі пад уладу Аўстрыйскай імперыі як кароннае ўладанне — Герцагства Букавіна. У 1857 г. у вёсцы будуецца спіртавы завод, а ў 1869 г. пачынаецца будаўніцтва чыгункі Чарнаўцы — Сірэт — Сучава, якая прайшла праз мястэчка. Паводле перапісу 1910 г. у мястэчку налічвалася 5549 чал. Пераважная большасць з іх займалася сельскай гаспадаркай. З лістапада 1918 г. па 28 чэрвеня 1940 года Глыбока ўваходзіць у склад Румыніі.
Сельскі савет у Глыбокай быў створаны 5 ліпеня 1940 г. Першым сельскім старшынёй быў абраны Нестар Ткачук. У ліпені 1940 г. Глыбока стала раённым цэнтрам. У 1956 г. Глыбока была пераведзена ў катэгорыю пасёлка гарадскога тыпу.
Камуністычная вуліца (Віцебск)
Камуністычная вуліца — вуліца ў паўночнай частцы Віцебска ў Кастрычніцкім раёне. Працягласць ад вуліцы Савецкай да Смаленскай плошчы складае 610 м забудавана пераважна 3—5-павярховымі дамамі.
На вуліцы размешчаны Успенская царква, абласная студыя тэлебачання. Да вуліцы прымыкае Батанічны сад.
Гісторыя
Сучасную назву атрымала ў 1919 годзе. Паўднёвы ўчастак вуліцы насіў назву Вялікая Багаслоўская (на карце 1904 — Багаслоўская), паўночны — Малая Багаслоўская. Вуліца пачала фарміравацца з які знаходзіўся ў XVI стагоддзі на плоскай гора Багаслоўскага пасада (пачатак сучаснай вуліцы). У пачатку XX стагоддзя на Багаслоўскай вуліцы знаходзіліся Багаслоўская (Царква Іаана Багаслова), Успенская (адзінаверская) і Мікалаеўская (прыпісная да Багаслоўскай) царквы, дырэкцыя народных вучылішч.
Герб Віцебскай вобласці
Герб Віцебскай вобласці зацверджаны ўказам прэзідэнта Беларусі № 277 ад 2 чэрвеня 2009.
Уяўляе сабой французскі шчыт, у чырвоным полі якога намаляваны срэбны вершнік у латах, які трымае ў правай руцэ над галавой меч, у левай — шчыт з залатым шасціканцовым крыжам. Герб завяршае вялікая залатая гарадская карона з пяццю зубцамі, унізе яго апраўляюць дзве залатыя дубовыя галіны, абвітыя і злучаныя блакітнай ордэнскай стужкай. У аснову герба быў пакладзены гістарычны герб Віцебскай губерні (1856).
Герб Віцебскага ваяводства: «у чырвоным полі рыцар ў срэбных латах са срэбным шчытом з выявай залатога шасціканцовага крыжа, які заносіць на галавой срэбны меч з залатым эфесам і скача на срэбным кані з залатымі ўзбраеннем, збруяй і вачамі, сядло таксама залатое».
Любань (Вілейскі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км на паўночны захад ад цэнтра горада Вілейка. Праз Любань праходзіць шаша Р28 на ўчастку Вілейка — Мядзел, іншыя дзве дарогі вядуць праз Іжу ў Лыцавічы і ў Куранец. Бліжэйшая чыгуначная станцыя ў Куранцы (лінія Полацк — Маладзечна).
Гісторыя
Назва сучаснай вёскі не з’яўляецца аўтэнтычнай, бо на гэтым месцы да стварэння маёнтка Любань існавала вёска пад назвай Юхавічы, якая ўпершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах у 1536 г. як «сяло Юхавічы» на ускрайку Юхавіцкай пушчы. У Юхавічах у 1789 г. мелася карчма, якая стаяла на перакрыжаванні дарог з Чурлёнаў на Куранец і старой ваеннай дарогі з Вільні. У познія часы Рэчы Паспалітай вёска (як і іншыя навакольныя землі) належала князям Агінскім. У першыя гады Расійскай імперыі маёнтак быў канфіскаваны ў дзяржаўны скарб.
У 1806 г. Ян Віктаравіч Любанскі набыў маёнтак Маркава, да якога належыла таксама вёска Юхавічы. Ян Любанскі для паляпшэння сваёй прыватнай гаспадаркі актыўна скупліваў, а часам захопліваў і адсуджваў навакольныя землі сваіх суседзяў-землеўласнікаў. Ён таксама вырашыў пабудаваць сваю ўласную рэзідэнцыю пад назвай «Любанова» ці «Любань» і выбраў маляўнічую мясцовасць на ўзлеску Юхавіцкай пушчы, дзе праекту будаўніцтва суцэльнага садова-паркавага і архітэктурнага ансамбля «замінала» вёска Юхавічы, што месцілася побач. Таму Ян Любанскі ў час будаўніцтва рэзідэнцыі ў 1807—1808 гг. высяліў сялян з вёскі Юхавічы ва ўрочышча Кузюткі, што месцілася каля Маркаўскага маёнтка, і засценкі Кульшыно, Астравы, Красны Бераг, Чабатары. Сяляне ва ўрочышча Кузюткі па-ранейшаму называлі сябе юхаўчанамі і з цягам часу афіцыйнай назвай новай вёскі ва ўрочышчы Кузюткі ўсё ж стала «Юхавічы» (Зараз гэта вёска знаходзіцца ў межах Маладзечанскага раёна).
У часы Лістападаўскага паўстання (1830—1831) пляменнік Яна Віктаравіча Любанскага Віктар Міхайлавіч Любанскі, які ў тыя часы жыў у Любані, стаў адным з начальнікаў штаба Вілейскага павятовага апалчэння паўстанцаў і нават з атрадам даў бой расійскім урадавым войскам каля Любані.
Паводле інвентару за 1847 год, у маёнтку Любань (з 19 населеных пунктаў) цалкам налічвалася 953 мужчынскія і 889 жаночых душ. Акрамя прыгонных абавязкаў сяляне павінны былі паставіць для двара маянткоўца 418 курэй, больш за 4 тысячы яек і 836 копаў (1 капа – 60 штук) сушаных баравікоў.
Леанід Іванавіч Ячэнін
Леанід Іванавіч Ячэнін ( — ) — украінскі савецкі дзеяч судовай сістэмы.
Любань (Вілейскі раён)
Гісторыя
Пазней маёнтак Любань перайшоў у валоданне сына Яна Любанскага — Яна Янавіча Любанскага (1820—1884) і ўнука Аляксандра Янавіча Любанскага (1863—1932).
Леанід Іванавіч Ячэнін
Біяграфія
Нарадзіўся 24 ліпеня (5 жніўня) 1897 года ў вёсцы Іграева, цяпер уваходзіць у вёску Працавічы Слуцкага раёна Мінская вобласць, Беларусь.
Любань (Вілейскі раён)
Гісторыя
У 1861 г. у маёнтку Любань з фальваркамі ў Вілейскім павеце налічвалася 1137 прыгонных душ мужчынскага полу (у тым ліку 13 дваровых) і 224 з далёкіх двароў. Усяго карыснай зямлі ў маёнтку было 4480 дзесяцін (па 3,9 дзесяціны на душу). Прыгону адбывалася 156 дзён з двара для прыгонных мужчынскага полу і 104 дня для душ жаночага полу. Згону было па 12 дзён для працоўных душ мужчынскага і жаночага полу. Натуральныя павіннасці былі наступныя: будаўнічыя па меры патрэбы, начная варта па чарзе.
Леанід Іванавіч Ячэнін
Біяграфія
У 1949 годзе скончыў Усесаюзны завочны юрыдычны інстытут.
Любань (Вілейскі раён)
Гісторыя
У Любані ў 1886 г. меліся палац, бровар, саладоўня, карчма, сад, а таксама цудоўны парк — з сажалкамі і масткамі, якія часткова захаваліся і сёння.
Леанід Іванавіч Ячэнін
Біяграфія
Працаваў у органах пракуратуры УССР: памочнікам Кіеўскага і Валынскага губернскіх пракурораў, намеснік Камянец-Падольскага акруговага пракурора, пракурор Уманскай акругі, міжрайпракурор Сумскага і Данецкага сектараў.
Любань (Вілейскі раён)
Гісторыя
У часы рэвалюцыі 1905–1907 гадоў у Расійскай імперыі сяляне вёскі Каралеўцы Вілейскага павета падгаварылі наёмных работнікаў маёнтку Любань на арганізацыю забастоўкі, з-за чаго Любанскія і ўласнікі суседніх маёнткаў вымушаны былі часова з’ехаць з Вілейскага павета на жыхарства ў Вільню.
Леанід Іванавіч Ячэнін
Біяграфія
16 снежня 1952 года памёр у горадзе Растоў-на-Доне, РСФСР.
Любань (Вілейскі раён)
Гісторыя
У 1909 г. у маёнтку Любань таксама налічваліся сыраварня, гараж, аранжарэя, лядоўня і новы палац Любанскіх. Асобна ад новага палаца стаялі флігель і дом для рабочых. А стары палац Любанскіх (які згарэў за некалькі гадоў да таго) быў пераабсталяваны ў якасці сыраварні, лядоўні і розных складскіх памяшканняў.
Леанід Іванавіч Ячэнін
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга (6 красавіка 1945 ), Багдана Хмяльніцкага I ступені (31 мая 1945 ), Айчыннай вайны I і II ступені (3 чэрвеня 1944, 14 лютага 1943 ), Чырвонай Зоркі (1935 ), медаль.
Любань (Вілейскі раён)
Гісторыя
Недалёка ад маёнтка Любань — каля вёскі Гарадзішча (цяпер гэта — пагорак паміж вілейскай царквой Свяціцеля Ціхана і новымі ляснымі могілкамі) — на каталіцкіх могілках размяшчаўся сямейны склеп з пахаваннямі прадстаўнікоў роду Любанскіх (які існуе ў паўразбураным стане і цяпер).
У часе Першай сусветнай вайны у 1917 г. у Любані быў створаны партызанскі атрад, які даваў адпор нямецкім войскам, якія забіралі ў сялян хлеб, жывёлу і сена.
У міжваеннай Польшчы 5 лютага 1922 г. Аляксандр Любанскі (1863—1932) прадаў за 42 мільёны 214 тысяч польскіх злотых Леаніду Кракаву свой маёнтак Любань (які на той час складаўся з 11 750 гектараў зямельных угоддзяў, з іх — 500 га ворыва, 650 га лугоў, 4300 га лесу).
Леанід Кракаў, аднак, не быў шчаслівым пакупніком новага маёнтка, бо ў перыяд эканамічнага крызісу ў Польшчы ў 1930-я гг. трапіў у вір няўдалых фінансавых спекуляцый, таму маёнтак Любань у 1932 г. перайшоў ва ўласнасць аднаго з польскіх дзяржаўных банкаў. Адміністратарам быў назначаны Вітольд Грыгор’еўскі, якога за злоўжыванні ў маі 1938 г. замянілі інжынерам Зыгмунтам Шэліскім. У сваю чаргу аканомам маёнтка з 1930 па 1939 г. быў Васіль Гісіч, ураджэнец вёскі Ручыца.
З 1939 г. вёска ў складзе БССР, дзе паводле рэвізіі былых панскіх маёнткаў мелася: «Усёй зямлі 11 тысяч гектараў, пахатнай — 450 га, сенакосу — 220 га, сада — 4 га, лесу да 10 тысяч га. Маюцца два ставы са значнай колькасцю карпа, аранжарэя і пчальнік на 13 сямей. Накіраванне гаспадаркі камбінаванае: і паляводства, і жывёлагадоўля. Маецца лесапільны завод — 2 га, паравы млын, бровар, маслазавод, кузня і сталярная майстэрня – даволі прыстойныя. З пабудоў: 2 кароўнікі на 400 галоў, 1 свінарнік на 100 галоў, свіран, гараж, 4 каменныя падвалы, 1 лядоўня, вяндлярня, лазня і іншыя неабходныя пабудовы. Маецца трактар нямецкай маркі «Дэрынг», складаная малатарня «Рустан», электрадынама. Захавалася сама былая панская сядзіба, а таксама сельгасмашыны і інвентар. Скаціна ўся аддадзена былым батракам і бедным сялянам. Засталося 7 кароў, 16 працоўных коней, 1 свінаматка, парода скаціны — чырвонанямецкая. Маецца корму для жывёлы: саломы — 300 тон, сена — 50 тон, збожжа-насення: аўса — 65 тон, ячменю — 18 тон, «темешкі» — 12 тон, рыса — 12 тон, сена канюшыны — 500 тон, сарадзелы – 500 пудоў, азімыя засеяны на 92 га. Засталося рабочых і батракоў — 64 сям’і…».
У 1940 г. быў утвораны саўгас «Любань», які ў 1970—1980 гг. пры дырэктару Яўгену Мірановічу (1917—1980) быў вядомы на ўвесь СССР і з’яўляўся саўгасам-мільянерам з найлепшай вытворчасцю і паказчыкамі, дзе нават шылі кажухі, выгатаўлялі кумыс і інш. А партрэты перадавікоў саўгаса на дошку гонару маляваліся спецыяльна запрошаным з Масквы мастаком, а не фатаграфаваліся, як гэта звычайна рабілася ў іншых саўгасах і калгасах. Імем Мірановіча названа вуліца ў вёсцы.
З 1991 г. вёска ў складзе Рэспублікі Беларусь.
Да нядаўняга часу ў сядзібным парку былога маёнтка раслі яшчэ экзатычныя дрэвы, пасаджаныя Любанскімі: вастралістыя клёны, ліпы Мольтке, туі, кедравыя хвоі. Але ў 2000-х гг. ураганы павыварочвалі з каранямі частку дрэў, пашкодзіўшы ўнікальныя пароды сядзібнага парку.
Рымска-каталіцкая парафія
Мясцовая парафія Божай Міласэрнасці адносіцца да Вілейскага дэканата Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі. Была зарэгістраваная 14 сакавіка 2007 г. Набажэнствы праводзяцца ў прыватным доме, абсталяваным для літургічных мэт.
Апатаў
Апатаў (Opatów) — горад у Польшчы, размешчаны за 200 км на поўдзень ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Апатоўскага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Апатаў. Займае плошчу 9,36 км². Насельніцтва 6,5 тыс. чалавек.
Гайка (значэнні)
Гайка:
Устрань (горад)
Устрань (Ustroń) — горад на поўдні Польшчы, за 370 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 70 км на поўдзень ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Цяшынскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Курорт і турыстычная мясцовасць. Займае плошчу 59,03 км². Насельніцтва 16 тыс. чалавек.
Петухоўка (Антонаўскі сельсавет)
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска Петухоўка (іначай - Лазараўка) у складзе Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Устрань
Устрань — тапонім.
Рэзіна
Рэзіна (Rezina) — горад у Малдове, цэнтр Резінскага раёна. У склад горада ўваходзяць сёлы Бошэрніца, Чорна і Стохная. Размешчаны на правым беразе ракі Днестр, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Рыбніца. 11 032 чалавек (2014).
Марыт Б’ёрген
Марыт Б’ёрген (Marit Bjørgen; нар., Тронхейм) — нарвежская лыжніца. Самая тытулаваная спартсменка ў гісторыі Алімпіяд, з’яўляецца ўладальніцай 15 алімпійскіх медалёў: васьмі залатых, чатырох сярэбраных і трох бронзавых. 18-разовая чэмпіёнка свету, шматразовая чэмпіёнка Нарвегіі. Трохразовая ўладальніца Кубка свету (2004/05, 2005/06, 2011/12). Лідзіруе па колькасці перамог на этапах Кубка свету за кар’еру як сярод жанчын, так і мужчын.
На лыжах з 7 гадоў, сур’ёзныя заняткі пачаліся ў 12 гадоў. Дэбют у кубку свету адбыўся 27 снежня 1999 года.
У снежні 2009 года Б’ёрген атрымала афіцыйны дазвол ВАДА на выкарыстанне прэпаратаў ад астмы (у прыватнасці, сімбікорта, у склад якога ўваходзіць забаронены сальбутамол), уключаных у спіс забароненых прэпаратаў. Прэпараты ад астмы спартсменка была вымушана прымаць на працягу некалькіх сезонаў.
Уладальніца 1 залатога і 4 срэбных медалёў чэмпіянату свету па бегу на ролікавых лыжах 2000 года, на хатнім чэмпіянаце свету 2011 года выйграла яшчэ адно «золата» ў гэтым відзе спорту.
6 красавіка 2018 года Марыт Б’ёрген аб’явіла пра завяршэнне кар’еры.
Сцяг Францыі
Сцяг Францыі (drapeau tricolore або drapeau bleu-blanc-rouge, drapeau français, радзей le tricolore, на ваенным жаргоне — les couleurs) — з’яўляецца нацыянальнай эмблемай Францыі ў адпаведнасці з 2-ім артыкулам французскай канстытуцыі 1958 года. Ён складаецца з трох вертыкальных палос — сіняй, белай і чырвонай — і мае прапорцыі 2 да 3. Уведзены ва ўжыванне 20 мая 1794 г.
Mass Effect 2
Mass Effect 2 — відэагульня ў жанры ролевага баявіка, распрацаваная канадскай кампаніяй BioWare і выпушчаная амерыканскім выдавецтвам Electronic Arts у студзені 2010 года на платформах Xbox 360 і Windows і на PlayStation 3 у студзені 2011. Дзеянне гульні зноў разгортваецца ў створанай Дру Карпішыным выдуманага сусвету.
Mass Effect 2 — другая частка трылогіі Mass Effect, падзеі гульні разгортваюцца праз 2 года пасля падзей Mass Effect. Характэрнай асаблівасцю гульні з'яўляецца магчымасць імпарту гульнявога персанажа з першай часткі, што дазваляе працягнуць праходжанне серыі з улікам усіх сюжэтных рашэнняў, зробленых раней.
Сістэма бою
Сістэма бою значна адрозніваецца ад першай часткі Mass Effect: бясконцая колькасць стрэлаў, абмежаваных толькі перагрэвам, была замененая на сістэму тэрмазарадаў — зменных блокаў астуджэння, змянілася сістэма прыцэльвання і навядзення. Таксама была дапрацаваная сістэма хованак: Шэпард выкарыстоўвае хованкі толькі па жаданні гульца. Паменшыўся запас энергіі шчыта і здароўя, што змушае гульца максімальна выкарыстоўваць сістэму хованак.
Як і ў Mass Effect, у гульні ёсць тактычная паўза, якая дазваляе прыпыніць гульню і выкарыстоўваць тактычныя ўменні, абраць зброю гульцу і камандзе. Таксама ў рэжыме тактычнай паўзы адлюстроўваецца радар, які паказвае размяшчэнне найбліжэйшых ворагаў і кірунак да мэты бягучай місіі.
Зносіны з іншымі персанажамі
Сістэма дыялогаў у гульні практычна ідэнтычная арыгінальнай — падчас дыялогу з'яўляецца «круг адказаў», у якім акрамя звычайных адказаў перыядычна з'яўляюцца і дадатковыя (абаянне/застрашванне), якія даступныя для выбару толькі пры дастатковай «прапампоўцы» персанажа — выкананай шляхам выбару паміж рэплікамі Героя (Paragon) і Адрачэнца (Renegade).
У гульні рэалізавана сістэма, званая «Перапыненне дыялогу» («Interrupting the dialogue»). Варта заўважыць, што гэта не заўсёды прыводзіць да перапынення дыялогу. Часам падчас гутаркі на экране можа з'явіцца абразок. Калі своечасова націснуць на адпаведную кнопку (гутарка пры з'яўленні абразка не спыняецца), капітану Шэпарду атрымаецца так ці інакш паўплываць на зыход падзей — аж да раптоўнага забойства суразмоўцы.
Збор каманды
На працягу амаль усёй гульні, аж да місіі «Свой-Чужы» — а то і пасля, але пачынальна з яе існуюць вызначаныя абмежаванні па часе — у Шэпарда будзе магчымасць узяць у каманду мноства цікавых асоб. Прывід будзе рэгулярна дасылаць дасье на новых членаў каманды. Пакуль рэкамендаваныя Прывідам пяць кандыдатаў не ўступяць у атрад, наступныя дасье і сюжэтная місія будуць недаступныя. Астатніх браць неабавязкова, але вельмі рэкамендуецца. Поспех фінальнай місіі залежыць як і ад складу каманды, так і ад лаяльнасці кожнага яе члена.