cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэлычка (станцыя метро)
Гісторыя будаўніцтва
Будаўніцтва станцыі пачалося ў 1990-х гадах, былі пабудаваны дзве платформы на ўчастку паміж станцыяй «Выдубічы» і Паўднёвым мастом. Работы былі спыненыя ў 1992 годзе. Прычынай спынення будаўніцтва было тое, што станцыя знаходзіцца ў раёне з прамысловай забудовай з недастатковым пасажырапатокам. Па стане на 2016 год ніякія працы па дабудоўцы станцыі не вядуцца, праектныя работы таксама замарожаныя. У сувязі з планаваннем ў перспектыве будаўніцтва паблізу бізнес-цэнтра ў будучыні можа паўстаць неабходнасць у гэтай станцыі.
Іван Мікалаевіч Глінка (бацька кампазітара)
Біяграфія
Уладальнік сяла Наваспаскае з вёскамі ў Ельнінскім павеце Смаленскай губерні.
Тэлычка (станцыя метро)
Гісторыя будаўніцтва
У канцы 2012 года станцыя з'явілася на вагонных схемах Кіеўскага метрапалітэна як будуемая.
Іван Мікалаевіч Глінка (бацька кампазітара)
Сям’я
У шлюбе з траюраднай сястрой Яўгеніяй Андрэеўнай Глінка-Зямелька (1783—1851) меў 11 дзяцей, у тым ліку:
Тэлычка (станцыя метро)
Перспектывы
На прэзентацыі новых станцый ККЛ 5 лістапада 2010 г. , была прадстаўлена канцэпцыя развіцця кіеўскага метрапалітэна на бліжэйшыя гады, згодна з якой станцыю можна ўвесці ў эксплуатацыю ў 2013 годзе. У жніўні 2012 года ў КП «Кіеўскі метрапалітэн» паведаміў, што ў бліжэйшыя гады дабудоўкі станцыі не плануецца.
Іказненскі сельсавет
Іка́зненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Іказнь.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Цяцеркаўскага сельсавета, у склад Слабодкаўскага сельсавета пералічаны вёскі Бары, Дзянісаўка, Забор’е, Ксенжаполле, Родзеўшчына, Сутуроўшчына і Цілеўцы. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 верасня 1960 года ў склад сельсавета з Ёдскага сельсавета Шаркаўшчынскага раёна перададзены 18 населеных пунктаў (Аляксандрынава, Анопаль, Астанава, Атраднае, Біейкі, Вуглы, Густаты, Дзірнічы, Маёраўцы, Пажаддзе, Рафалова, Рожава, Рудабісць, Рысевічы, Рэпішча, Солакаўшчына, Шыш-Навалока і Яйсаўка). 3 ліпеня 1970 года сельсавет перайменаваны ў Цяцеркаўскі, цэнтр перанесены ў вёску Цяцеркі.
Кузьма Пятровіч Грыб
Кузьма Пятровіч Грыб (1911—1943) — малодшы лейтэнант Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Кузьма Грыб нарадзіўся ў 1911 годзе ў вёсцы Сінск (цяпер — Лоеўскі раён Гомельскай вобласці ў сялянскай сям’і. Працаваў у калгасе. У чэрвені 1941 года Грыб быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію і накіраваны на фронт Вялікай Айчыннай вайны. Да верасня 1943 года гвардыі малодшы лейтэнант Кузьма Грыб камандаваў узводам 182-га гвардэйскага стралковага палка 62-й гвардзейскай дывізіі 37-й арміі Стэпавага фронта. Вызначыўся падчас Бітвы за Дняпро.
28 верасня 1943 года Грыб адным з першых у сваім падраздзяленні пераправіўся праз Дняпро. Ягоны ўзвод замацаваўся на плацдарме на заходнім беразе і адбіў варожую кантратаку. У гэтым бое Грыб загінуў. Пахаваны ў вёсцы Ануфрыіўскага раёна Кіраваградскай вобласці Украіны.
Аўген Вярбіцкі
Біяграфія
Пад час Другой сусветнай вайны навучаўся ў Адміністрацыйна-гандлёвым інстытуце ў Маладзечне пад кіраўніцтвам Барыса Кіта.
У пасляваеннай Германіі вучыўся ва ўніверсітэце УНРРА ў Мюнхене на факультэце агракультуры. Член Беларускага студэнцкага згуртавання і Студэнцкага стыпендыяльнага фонду.
У ЗША прыбыў у 1949 г. Скончыў біялагічны факультэт Ратгерскага ўніверсітэта ў горадзе Нью-Брансвіку, атрымаўшы ступень доктара навук. Ягоным прафесарам быў вельмі вядомы амерыканскі навуковец, Нобелеўскі лаўрэат прафесар Зельман Ваксман. Пераехаў у штат Аёва і пачаў спецыялізавацца ў хіміі мясной вытворчасці. У складзе навуковай групы займаўся тэмай уздзеяння кастрацыі быкоў на колькасць вітамінаў у мясе.
Пазней атрымаў пасаду галоўнага навукоўца ў ваеннай лабараторыі даследаванняў ежы Масачусетс. Дасягнуў вялікіх поспехаў у галіне кансервавання харчоў (шляхам апрамянення гама-выпраменьваннем), стваральнік «касмічнае ежы», якая выкарыстоўвалася ў касмічных палётах амерыканскіх астранаўтаў. За гэта атрымаў з рук прэзідэнта ЗША кавалачак Месяца. За свае адкрыцці быў абраны Амерыканскім хімічным таварыствам чалавекам года. Загадчык Лабараторыі даследавання мясных прадуктаў у амерыканскім войску. Меў пятнаццатую дзяржаўную ступень (самая вышэйшая, прэзідэнцкая, — васямнаццатая).
Член Нью-Ёркскай Акадэміі навук, Амерыканскага хімічнага таварыства, Амерыканскага інстытута тэхналогіі ежы, Амерыканскага таварыства мясной прамысловасці, ганаровы член Таварыства прагрэсу навукі. Першы навуковец беларускага паходжання, які трапіў у даведнік «American Men of Science» — «Амерыканскія дзеячы навукі».
У 1954—1957 гг. быў заступнікам старшыні Галоўнай управы БАЗА. Старшыня Беларускага Стыпендыяльнага Фонду на Амерыку. Член БІНіМа. Прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці Беларускіх Амерыканскіх Рэспубліканскіх Клубаў. Чытаў лекцыі па гісторыі Беларусі. Аўтар артыкулаў «Пра паходжанне беларусаў», «Пра назва Беларусь», «Пра стан Беларусі» ў некаторых амерыканскіх англамоўных часопісах. Друкаваўся ў беларускіх эмігранцкіх часопісах пад псеўданімам Дунін.
Меў жонку-немку, з якой ажаніўся яшчэ ў Германіі, і двое дзяцей — сына і дачку. У 1960 годзе ў складзе амерыканскай дэлегацыі наведаў СССР з мэтай вывучэння развіцця мясной індустрыі. Быў ва Узбекістане, Туркменістане, але савецкія ўлады не далі дазвол яму наведаць Беларусь — прывезлі яго сваякоў на сустрэчу ў Маскву.
Шыркаўскі сельсавет (Пастаўскі раён)
Шы́ркаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Шыркі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Загацкі сельсавет у складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Загачча. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 3 жніўня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пастаўскага сельсавета. 27 красавіка 1957 года ў склад Камайскага сельсавета перададзены вёскі Гуменнікі і Краскі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 8 снежня 1966 года адміністрацыйны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дварчаны, сельсавет перайменаваны ў Дварчанскі сельсавет. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дварчанскага сельсавета 65 населеных пунктаў. 17 мая 1985 года ў склад Камайскага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (Аляхнішкі, Барадзіно, Вараноўшчына, Васточная, Дашкі, Дварчаны, Драбышы, Загачча, Мацуты, Падлявонавічы, Рубеж, Рудзі і Шкіралі), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Шыркі, сельсавет перайменаваны ў Шыркаўскі. 10 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Камайскага (16 вёсак: Бацвінавічы, Вярэнькі, Ідаліна, Койры, Падаляны, Параскі, Пятроўшчына, Скураты, Труханкі, Фалевічы, Шабаны, Шусціцкія, Юшкаўшчына, Якавічы, Ясева, Яськавічы) і Юнькаўскага (12 вёсак: Аўласы, Дзеравянкі, Доўжа, Споры Вялікія, Кашыцы, Ліпнікі, Макараўцы, Рамелькі, Салаўі, Сіманькі, Шыркі, Яцавічы) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 744 чалавекі, з іх 89,5 % — беларусы, 6,9 % — рускія, 2,0 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 28 населеных пунктаў.
Сен-П’ер і Мікелон
Сен-П’ер і Мікелон (Saint-Pierre-et-Miquelon) — заморская супольнасць Францыі, размешчана на невялікіх астравах у Атлантычным акіяне, у 20 км на поўдзень ад канадскага вострава Ньюфаўндленд ў праліве Кабота. Адзіная тэрыторыя, якая засталася ў Францыі ад былой калоніі Новая Францыя. Плошча астравоў — 242 км². Насельніцтва — каля 7 тысяч чалавек. Найбуйнейшы востраў — Мікелон (216 км²), а асноўная частка насельніцтва (каля 90%) жыве на другім па велічыні востраве — Сен-П’ер (26 км²), прычым амаль усе — у аднайменным горадзе, адміністрацыйным і гаспадарчым цэнтры тэрыторыі.
Геаграфія
Астравы Сен-П'ер і Мікелон складзеныя старажытнымі пародамі, акрамя таго, ёсць адклады ледавіковага перыяду.
Клімат астравоў прахалодны. Улетку сярэднія тэмпературы дасягаюць толькі 13-14 °С. Зіма з прычыны ўплыву акіяна даволі лагодная (сярэдняя тэмпература самога халоднага месяца — люты — 2,7 °С), але снежная. За год выпадае звыш 1400 мм ападкаў. Воблачнае надвор'е з ападкамі і моцным ветрам характэрная для большай часткі года. Прыкладна 120 дзён у годзе трымаецца туман.
Асаблівасці рэльефу (шматлікія выхады на паверхню крышталічных парод, абрывістыя схілы пагоркаў, багацце валуноў, значныя плошчы дзюнаў і балот) і клімату абцяжарваюць рост дрэў.
Лясы растуць у далінах, на спадзістых схілах пагоркаў, а таксама на абароненых ад ветру участках. Яны складаюцца ў асноўным з елкі, пры гэтым на вятрыскавых схілах пагоркаў распаўсюджаныя зараснікі карлікавай елі. З лісцяных парод сустракаецца толькі бяроза. Іншы тып расліннасці архіпелага — забалочаныя лугі і сфагнавыя балоты (тарфянікі). Яны вельмі падобныя да расліннасці тундры.
З часоў засялення астравоў (з XVII стагоддзя) плошча лясоў моцна скарацілася з-за нарыхтоўкі драўніны на дровы. Натуральнае лесааднаўленне ва ўмовах вельмі суровага клімату адбываецца вельмі павольна, і ў выніку цяпер востраў Сен-П'ер і паўночная частка Мікелона практычна пазбаўленыя лесу.
Гісторыя
Французская экспедыцыя пад кіраўніцтвам Жака Карцье адкрыла астравы Сен-П'ер і Мікелон ў 1536 г. Першае пастаяннае паселішча было заснавана французамі ў 1604 г, выхадцамі з Нармандыі і Брэтані. Да 1713 г. астравы ўваходзілі ў склад Акадзіі — французскай калоніі ў Паўночнай Амерыцы, займалай тэрыторыю цяперашніх атлантычных правінцый Канады. Па ўмовах Утрехцкага міру 1713 г. французскія валоданні па берагах заліва Святога Лаўрэнція і востраў Ньюфаўндленд адышлі да Каралеўства Вялікабрытанія. З 1763 па 1778 гг. сюды бегла мноства перасяленцаў з Акадзіі, у 1778 г. астравы былі атакаваныя брытанцамі, а ўсё іх насельніцтва выслана за французскую падтрымку амерыканскай рэвалюцыі. Канчаткова астравы вярнуліся пад юрысдыкцыю Францыі толькі ў 1816 г. і з тых часоў застаюцца апошнім фрагментам некалі шырокіх паўночнаамерыканскіх уладанняў гэтай еўрапейскай дзяржавы. З 1946 г. астравы атрымалі статус заморскай тэрыторыі Францыі, з 19 ліпеня 1976 г. — статус заморскага дэпартамента Францыі, а з 11 чэрвеня 1985 г. — сучасны статус заморскай супольнасці Францыі.
Палітыка і дзяржаўны лад
Дэпартаментам Сен-П'ер і Мікелон кіруе прэфект, які назначаецца прэзідэнтам Францыі. Орган мясцовага самакіравання — Тэрытарыяльны савет (19 членаў, якія выбіраюцца насельніцтвам на 6-гадовы тэрмін). Насельніцтва Сен-П'ер і Мікелона выбірае аднаго сенатара Францыі і аднаго дэпутата Нацыянальнага сходу Францыі.
Выканаўчая ўлада
Глава заморскай супольнасці - прэзідэнт Францыі
Заканадаўчая ўлада
Вышэйшы заканадаўчы орган - Тэрытарыяльны Савет (да 22 лютага 2007 г. Генеральны Савет) складаецца з 14 дэпутатаў, абраных народам тэрмінам на 3 гады.
Наталля Барбу
Наталля Барбу (нар. 22 жніўня 1979, Бэлць, Малдаўская ССР) — малдаўская спявачка, пераможац нацыянальнага конкурсу «Moldstar», прызёр міжнародных фэстаў «Mamaia», «Славянскі кірмаш», «Новая хваля» і «Maluri de Prut».
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Бельцы на поўначы Малдовы. У 1986 годзе сям'я пераехала ў горад Рыбніцу. Наталля вучылася ў школе з малдаўскай мовай навучання, займалася ў музычнай школе па класе скрыпкі. З 12 гадоў гуляла на вяселлях.
Пасля сканчэння школы Наталля працягнула навучанне ў Кішынёўскай музычнай вучэльні ім. Стэфана Нягі, дзе выступала ў складзе фальклорнага аркестра — спачатку як скрыпачка, а потым як вакалістка. У гэты ж час яна спрабавала свае сілы ў джазе і поп-музыцы.
У 1998 годзе Наталля скончыла музычнае вучылішча і стала выступаць у якасці скрыпачкі ў фальклорным ансамблі «Мугурэл». У гэтым жа годзе ў якасці спявачкі яна бярэ ўдзел у трох музычных фестывалях і ўсюды заваёўвае прызавыя месцы: першая прэмія Фестываля эстраднай музыкі ім. Міхаэлы Рунчану (Festivalul de Muzică Uşoară «Mihaela Runceanu»), прыз Нацыянальнага конкурсу эстраднай музыкі «Малур дэ Пруць» (Concursului National de Muzică Uşoară «Maluri de Prut»), гран-пры Фестываля эстраднай музыкі «Мамая» (Festivalul de Muzică Uşoară «Mamaia») у Румыніі.
У 1999 годзе Наталля брала ўдзел у Конкурсе маладых выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск» у рамках Міжнароднага фэсту мастацтваў «Славянскі кірмаш у Віцебску» (Беларусь), дзе была ўзнагароджана адмысловым дыпломам Міжнароднай федэрацыі фэставых арганізацый (FIDOF). Уладальнікі такога дыплома маюць права ўдзелу ў фестывалях-членах FIDOF (прыкладам, у фестывалі ў Сан-Рэма) без праходжання адборачнага этапу.
У 2000 годзе Наталля ненадоўга стае ўдзельніцай кішынёўскай поп-рок-групы «Міленіум», аднак неўзабаве вырашае вярнуцца да сольнай кар'еры. У гэтым жа годзе яна паступіла ў кішынёўскую Дзяржаўную кансерваторыю ім. Гаўрыіла Музічэску, аднак скончыць яе Наталлі не атрымалася з-за частых гастроляў і выступаў на канцэртах і конкурсах.
У 2011 годзе выйшла замуж за румынскага мільянера — Адрыяна Сота. 25 снежня 2011 года нарадзіла сына, якога назвалі Віктарам.
Еўрабачанне — 2007
У маі 2007 года Наталля Барбу з песняй «Fight» на англійскай мове прадстаўляла Малдову на конкурсе песні «Еўрабачанне-2007», які прайшоў у сталіцы Фінляндыі горадзе Хельсінкі (Малдова брала ўдзел у конкурсе «Еўрабачанне» ў трэці раз). Наталля Барбу заняла 10 месца з 109 ачкамі.
Далкі
Далкі́ (, Долки) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Інстытут Храма
Інстытут Храма - (מכון המקדש - Махон ха-Микдаш) з'яўляецца музей, Навукова-даследчы інстытут і цэнтр адукацыі у Ерусалім. Яна была створана ў 1987 годзе Рабі Ісраэля Арыэль. Інстытут прысвечаны двум Храмы ў Ерусаліме (так званы  Першыя і Другога Храма s).
NGC 7379
NGC 7379 (іншыя абазначэнні — PGC 69724, UGC 12187, MCG 7-46-18, ZWG 531.13, IRAS22452+3958) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паўночнаіспанская кампанія
Паўночнаіспанская кампанія — баявыя дзеянні грамадзянскай вайны ў Іспаніі на тэрыторыі правінцый Астурыя, Сантандэр і Біская. За перыяд з сакавіка па кастрычнік 1937 года іспанскім нацыяналістам атрымалася захапіць дадзеныя рэгіёны, паклаўшы канец рэспубліканскай уладзе на поўначы краіны.
Перадгісторыя
У выніку летне-восеньскіх баёў 1936 года распачатай грамадзянскай вайны Паўночная Іспанія апынулася ў атачэнні паўстанцаў. Паведамленне з «вялікай зямлёй» ажыцяўлялася па моры і паветры. Рэспубліканскія войскі ў дадзеным рэгіёне адчувалі востры недахоп харчавання і абмундзіравання. Палітычнае становішча таксама заставалася складаным: Краіна Баскаў (у складзе якой знаходзілася Біская), дзе мелі ўплыў басконскія нацыяналісты, атрымала ад цэнтральнага ўрада аўтаномію за лаяльнасць у вайне; у Астурыі ўладу захапілі камуністы і сацыялісты, утварыўшы Суверэнны савет Астурыі і Леона; Сантандэр утрымліваў мясцовы рэспубліканскі камітэт. Усе гэтыя органы лічылі сябе суверэннымі і то не хацелі, то не маглі каардынаваць дзеянні.
Біская
Першы ўдар праціўніка прыйшоўся па правінцыі Біская.
Наступленне пачалося на досвітку 31 сакавіка 1937 года. Увесь красавік нацыяналісты не маглі прасунуцца далей берагоў ракі Дэвы. Штодня ім атрымоўвалася прасоўвацца ў сярэднім на 600-700 метраў. Сутыкнуўшыся з рэзкім супрацівам з боку баскаў, паўстанцы прыпынілі аперацыю, скарыстаўшыся надыходам дрэннага надвор’я. 11 чэрвеня Паўночная армія нацыяналістаў, пасля папярэдняга абстрэлу з 150 артылерыйскіх гармат і ўдараў італьянскай авіяцыі і авіяцыі «Легіёна Кондар», аднавіла баявыя дзеянні.
Да гэтага часу мяцежнікі выйшлі на абарончую лінію «Жалезны пояс», за якім знаходзіўся Більбаа, галоўны горад Біскаі. Нацыяналісты знайшлі праблемныя ўчасткі і ўдарылі па іх, прарваўшыся да сталіцы правінцыі. У сярэдзіне дня 19 чэрвеня паўстанцы і італьянцы з усходу і поўначы без бою ўвайшлі ў Більбаа. Баскі вывелі з ладу большасць гарадскіх мастоў, але горад застаўся ў асноўным некранутым, у тым ліку яго прамысловасць, якая захавалася, нягледзячы на тое, што рэспубліканскія кіраўнікі загадалі знішчыць фабрыкі і заводы.
Для ўсяго так званага Паўночнага фронту Рэспублікі падзенне Біскаі было катастрофай, таму што на яе абароне грунтавалася абарона двух іншых правінцый. Таксама знік адзін з яе найважнейшых горназдабыўных і прамысловых цэнтраў, што таксама прывяло да павелічэння сіл нацыяналістаў.
Сантандэр
На пачатак жніўня лінія фронту размяшчалася на горным хрыбце Кантабрыі, самыя высокія вяршыні якога знаходзіліся ў руках ўрада. Адзіным уразлівым месцам быў Рэйнаскі выступ, размешчаны на поўдзень ад горнага хрыбта, які складаў урадавы фарпост на Кастыльскім плато.
Нацыяналісты вырашылі двума збежнымі ўдарамі зрэзаць Рэйнаскі выступ, пачаўшы 14 жніўня ваенную аперацыю ў дадзеным раёне. Ужо з 18 жніўня рэспубліканскі фронт стаў рассыпацца. Патрапаныя батальёны пачалі здавацца ворагу (нярэдка — у поўным складзе) або без супраціву адступалі на поўнач, да мора. Кіраўніцтва рэспубліканцаў разгарнула ўсеагульную эвакуацыю ў Астурыю, якая ўсё яшчэ заставалася вернай Рэспубліцы. 24 снежня нацыяналісты захопліваюць Тарэлавегу, а ў 18:00 займаюць пераправу ў Барэда, і сухапутнае паведамленне з Астурыяй перарываецца. Шырока распаўсюджваюцца ўцёкі палітычных і ваенных камандзіраў Рэспублікі.
25 жніўня ўрадавыя вайскоўцы ўступілі ў кантакт з праціўнікам і дамовіліся здаць Сантандэр без бою ў абмен на жыццё, свабоду і права на свабодны выезд за мяжу яго былых абаронцаў і жыхароў. Раніцай 26 жніўня салдаты з 4-й наварскай брыгады арміі нацыяналістаў і італьянскай дывізіі Літорыа прасоўваюцца да сталіцы і ўваходзяць у яе каля поўдня.
Падзенне Сантандэра засяродзіла ўсе рэспубліканскія войскі ў Астурыі, рэгіёне, найбольш аддаленым ад астатняй Рэспубліканскай Іспаніі.
Астурыя
Хутка пасля Сантандэрскай аперацыі нацыяналісты пачалі наступленне на Астурыю. У першы перыяд аперацыі яны сутыкнуліся з жорсткім рэспубліканскім супрацівам ля перавала Эль-Мазука, які быў захоплены толькі пасля некалькіх тыдняў кровапралітных баёў.
Тым часам авіяцыя легіёна «Кондар», каля 50 самалётаў, засяродзіла свае намаганні на бамбардзіроўцы партоў, асабліва партоў Хіхона і Авілеса, каб перашкодзіць рэспубліканскім войскам атрымаць дапамогу ці, у канчатковым выніку, эвакуіравацца. Немцы таксама апрабавалі новую тактыку атакі — «дывановыя бамбардзіроўкі», якая ў гарыстай мясцовасці Астурыі апынулася вельмі эфектыўнай.
Да 27 кастрычніка ўся Астурыя апынулася ў руках нацыяналістаў.
Вынікі
З заваяваннем Паўночнай Іспаніі нацыяналісты сталі кантраляваць 36% прамысловай вытворчасці краіны, 60% здабычы вугалю і амаль усю вытворчасць сталі. Падзенне Астурыі, Сантандэра і Біскаі таксама дазволіла франкісцкаму флоту перадыслакавацца ў Міжземнае мора, каб падмацаваць эскадру, якая знаходзілася там, і нападаць на лініі забеспячэння праціўніка.
Біргіт Ыйгемеэль
Кар’ера
Пераможца першага сезона (2007) нацыянальнага тэлешоу «Эстонія шукае суперзорку».
У 2007 годзе дэбютавала як актрыса ў пастаноўцы п’есы Шэкспіра «Два веронца» (Сільвія).
У тым жа годзе на італьянскім фестывалі культуры «L’Olivo d’Oro» (Залатая аліва) Біргіт стала першай не-італьянкай, узнагароджанай Залатой пальмавай галіной.
Прадстаўніца Эстоніі на конкурсе песні «Еўрабачанне 2013», выступала з песняй «Et uus saaks alguse» і прайшла ў фінал, у якім заняла 20 месца з 26 выканаўцаў.
Pseudechis
Pseudechis — род змей сямейства Аспіды.
Змеі гэтага роду сустракаюцца па ўсёй Аўстраліі за выключэннем Тасманіі, некаторыя віды сустракаюцца ў Папуа — Новай Гвінеі. Яны засяляюць розныя месцы пражывання ад засушлівых месцаў да балот. Усе віды роду з’яўляюцца небяспечнымі і могуць нанесці патэнцыйна смяротныя ўкусы.
Большасць змей гэтага роду маюць каля 2 метраў у даўжыню і адрозніваюцца па колеры. Некаторыя віды карычневыя, іншыя могуць быць чорнымі. Самыя вядомыя і шырока распаўсюджаныя віды — гэта і.
Гэтыя змеі палююць на яшчарак, жаб, птушак, дробных сысуноў і нават іншых змей. Усе віды, акрамя, з’яўляюцца яйцакладучымі.
Абарончае збудаванне
Абарончае збудаванне або фартыфікацы́йнае збудаванне — інжынернае збудаванне, прызначанае для укрытага размяшчэння і найбольш эфектыўнага прымянення зброі, ваеннай тэхнікі, пунктаў кіравання, а таксама для абароны войскаў, насельніцтва і аб'ектаў тыла краіны ад уздзеяння сродкаў паражэння праціўніка. Адрозніваюцца палявыя і доўгачасовыя. Распрацоўкай канструкцый, спосабаў ўзвядзення і выкарыстання палявых і доўгачасовых фартыфікацыйных збудаванняў займаецца фартыфікацыя.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Першамайская)
Гісторыя
Пабудавана ў 1860-я гг. з бутавага каменю і цэглы на месцы храма 1830 г.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Кубападобны аб'ём малітоўнай залы накрыты шатровым дахам, завершаным цыбулепадобнай галоўкай. Праз кароткую трапезную далучана трох'ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) шатровая званіца з макаўкай. Да алтарнага фасада далучана нізкая прамавугольная апсіда пад вальмавым дахам. На фоне паліхромнай бутавай муроўкі сцен вылучаюцца атынкаваныя элементы архітэктурнага дэкору; аркатурныя фрызы, руставаныя вуглавыя лапаткі, кілепадобныя ліштвы адзінарных і здвоеных арачных аконных праёмаў.
Марыян Альварэс
Марыян Альварэс Качэра (ісп.: Marian Álvarez Cachero; нар., , Іспанія) — іспанская актрыса.
Біяграфія
Марыян Альварэс нарадзілася 1 красавіка 1978 года ў Мадрыдзе. Неўзабаве пасля паступлення на факультэт прадпрымальніцкіх навук, пераходзіць у акцёрскую школу Хуана Карласа Карасы.
Дэбютавала ў якасці актрысы на тэлебачанні ў 2000 годзе ў невялікай ролі ў тэлесерыяле «El grupo». Пачынаючы з гэтага моманту яе кар’ера была накіравана галоўным чынам у бок пастановак і тэлефільмаў. Сваю першую ролю атрымала ў 2001 годзе ў серыяле «7 vidas», дзе адыграла ролю Люсіі на працягу сямі серый. У 2004 годзе дэбютавала на вялікім экране ў фільме Мігеля Бардэма «Карпарацыя аферыстаў».
У 2013 годзе Альварэс знялася ў фільме «Рана», які атрымаў большасць узнагарод, а таксама Альварэс была ўзнагароджана прэміяй «Сярэбраная ракавіна» за лепшую жаночую ролю на кінафестывалі ў Сан-Себасцьяне і прэмію Гоя за лепшую жаночую ролю ў галоўнай ролі.
NGC 7380
NGC 7380 (іншыя абазначэнні — OCL 244, LBN 511) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эканамічны ўніверсітэт у Браціславе
Эканамічны ўніверсітэт у Браціславе — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Браціславе.
Агульная характарыстыка
Найстарэйшая ВНУ эканамічнай скіраванасці ў Славакіі. Паўстаў у 1940 годзе як прыватная Вышэйшая камерцыйная школа ў Браціславе. У 1945 годзе быў нацыяналізаваны і перайменаваны ў Славацкую вышэйшую камерцыйную школу. У 1949 годзе назва была заменена на «Вышэйшая школа гаспадарчых навук», а ў 1952 годзе — на «Вышэйшая эканамічная школа». Цяперашняя назва была прысвоена ўстанове ў 1992 годзе.
Харкаўска-Палтаўская епархія ПЦУ
Харкаўска-Палтаўская епархія — епархія Праваслаўнай царквы Украіны ў адміністрацыйных межах Харкаўскай, Кіраваградскай, Палтаўскай і Чаркаскай абласцей Украіны.
Гісторыя
Харкаўска-Палтаўская епархія была заснавана 3 кастрычніка 1995 года пастанаўленнем Сінода Украінскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы.
Яечня
Яечня — страва еўрапейскай кухні, гатаваная з яек, разбітых і падсмажаных на патэльні.
У Вялікабрытаніі і Ірландыі яечня з беконам -- традыцыйны сняданак. Іспанская яечня уэвас (huevos) гатуецца на аладцы.
Еўразійскі стэп
Еўразійскі стэп, альбо Вялікі стэп, альбо стэпы — шырокі стэп экарэгіёна Еўропы і Азіі з раслінамі і жывёламі ўмераных лугоў, саван і хмызнякоў. Ён распасціраецца ад Малдовы праз Украіну, Расію, Казахстан, Сіньцзян і Манголію да Маньчжурыі з адным буйным эксклавам, размешчаным, у асноўным, у венгерскай Пусце.
Стэп звязваў Усходнюю Еўропу, Цэнтральную Азію, Кітай, Паўднёвую Азію і Блізкі Усход эканамічна, палітычна і культурна праз сухапутныя гандлёвыя маршруты, у першую чаргу праз Шаўковы шлях у старажытнасці і сярэднявеччы і праз Еўразійскі сухапутны мост у сучаснасці. Стэп быў домам для качавых імперый і многіх буйных племянных канфедэрацый і старажытных дзяржаў на працягу ўсёй гісторыі, такіх як Хуну, Скіфія, Харэзм, Маверанахр, Сагдыяна, Сяньбі, Цюркскі каганат, а таксама манголаў, кімерыйцаў і сарматаў.
Навасады (Пружанскі раён)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Бад-Бентгайм
Бад-Бентгайм (Bad Bentheim), да 1979 года проста Бентгайм — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Графства Бентгайм. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 100,16 км². Афіцыйны код — 03 4 56 001.
Сільвія Мунт
Сільвія Мунт Кеведа (ісп.: Silvia Munt Quevedo; нар., ) — каталонская актрыса тэатра, кіно і тэлебачання. Кінарэжысёр.
Двойчы лаўрэат прэміі «Гоя»: за лепшую жаночую ролю ў фільме «Крылы матылі» (1992) і за лепшы кароткаметражны дакументальны фільм «Лалія» (2000). Двойчы намінант на прэмію «Гоя»: у 1994 годзе за лепшую ролю другога плана ў фільме «Турэцкая страсць» і ў 2003 годзе за лепшы дакументальны фільм («Гала»). Член Еўрапейскай і Іспанскай кінаакадэмій.
Вучылася класічнаму і сучаснаму танцу. Вывучала псіхалогію. У 16 гадоў дэбютавала на балетнай сцэне. У 20 гадоў занялася акцёрскім майстэрствам. Дэбютавала ў кіно ў 1977 годзе.
Кароль Борх
Кароль Ежы Ян Юзаф Борх (Karol Jerzy Jan Borch;  — ) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Борхаў герба «Тры каўкі». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Яна і Элеаноры Крысціны Браўн.
Служыў у расійскім войску, потым старшыня 1-га дэпартамента галоўнага суда Віцебскай губерні, камер-юнкер імператарскага двара (1830), у 1838—1843 гадах маршалак шляхты Віцебскай губерні.
Сям’я
16 лістапада 1825 года ажаніўся з Людвікай з Зыберг-Плятэраў (1805—1878), дачкой і Ізабелы Гэлены з Зыбергаў. Дзеці:
Вітмаршэн
Камуна падзяляецца на 6 сельскіх акруг.
Падчас Другой сусветнай вайны тут знаходзіўся працоўны лагер для ваеннапалонных.
NGC 7381
NGC 7381 (іншыя абазначэнні — PGC 69828, ESO 603-17, MCG -3-58-7A) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анатоль Віктаравіч Трафімчык
Анатоль Віктаравіч Трафімчык ( в. Вялікія Круговічы, Ганцавіцкі раён) — беларускі гісторык, літаратар, публіцыст, літаратурны крытык. Спецыяліст па праблеме адлюстравання вобраза Тадэвуша Касцюшкі ў беларускай літаратуры. Кандыдат гістарычных навук (2004), кандыдат філалагічных навук (2014).
Біяграфія
У 1993 годзе закончыў школу з залатым медалём і паступіў на філалагічны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута, які скончыў у 1998 годзе па спецыяльнасці настаўнік беларускай мовы і літаратуры, рускай мовы і літаратуры (дыплом з адзнакай). Працаваў у Дзяніскавіцкай СШ. Вучыўся ў аспірантуры Інстытуту літаратуры імя Янкі Купалы НАН Беларусі ў 1998—2001 гг. У 2003 годзе скончыў аспірантуру Інстытута еўрапейскіх даследаванняў НАН Украіны. У 2004 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю ў Інстытуце гісторыі НАН Украіны на тэму «Станаўленне савецкай сістэмы адукацыі ў заходніх абласцях БССР у 1939—1941 гг.», атрымаў дыплом доктара філасофіі ў галіне гістарычных навук (кандыдата гістарычных навук).
З верасня 2004 да снежня 2007 года працаваў на пасадах дацэнта і старэйшага выкладчыка кафедры філасофіі і гісторыі Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце. У 2008 годзе скончыў паліталагічны курс Студый Усходніх пры Варшаўскім універсітэце. У ліпіне 2009 года атрымаў дыплом Школы летняй Варшаўскага ўніверсітэта. Ад верасня 2009 года працаваў на пасадзе старэйшага навуковага супрацоўніка ў Дзяржаўным літаратурна-мемарыяльным музеі Якуба Коласа.
У 2011 годзе працаваў метадыст аддзела міжнароднай і сацыякультурнай дзейнасці ДУА «Інстытут культуры Беларусі». У тым жа годзе стыпендыят Універсітэта Лазарскага ў Варшаве. У студзені — жніўні 2012 года — старэйшы навуковы супрацоўнік Дзяржаўнага літаратурна-мемарыяльнага музея Якуба Коласа. Ад верасня 2012 года — навуковы супрацоўнік аддзела тэатральнага мастацтва Цэнтра гуманітарных даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі. У 2014 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў НАН Беларусі на тэму «Беларуская дзіцячая драматургія».
Творчасць
Займаецца пытаннямі гісторыі асветы заходняга рэгіёна Беларусі сярэдзіны XX ст., даследую праблемы заходнебеларускага памежжа і палітычнай гісторыі першай паловы XX ст. Мае каля 150 навуковых публікацый у айчынным і замежным друку па разнастайных праблемах гістарычнай навукі, літаратуразнаўства, літаратурнай крытыкі, дыялекталогіі. Аўтар трох паэтычных зборнікаў «Пасведчанне аб нараджэнні» (Мінск, 1999), «Ноты цноты» (Брэст, 2003), «Лірыка Лірыка» (Баранавічы, 2007) і навуковых кніг па гісторыі «Пра нашу і вашу гісторыю» (Баранавічы, 2011), «Якуб Колас — вядомы і невядомы» (2012), «Беларуская дзіцячая драматургія» (2012), «Ленін і Сталін думаюць пра Беларусь» (2013), «Наш Касцюшка слаўны!» (2017).
Каталіцкі ўніверсітэт у Ружамберку
Каталіцкі ўніверсітэт у Ружамберку — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Ружамберку.
Агульная характарыстыка
Публічная вышэйшая навучальная ўстанова канфесійнай скіраванасці. Універсітэт заснаваны 1 ліпеня 2000 года. Першапачаткова створаны як прыватны, рашэннем Нацыянальнай Рады Славацкай Рэспублікі ў 2002 годзе ўніверсітэт атрымаў статус дзяржаўнага з канфесійным характарам. Станам на 2021 год ва ўніверсітэце навучаюцца 7 800 студэнтаў, з іх 5 000 у дзённай форме навучання і 2 800 завочна. У аспірантуры навучаюцца 350 чалавек.
Сход Албаніі
Парламент Албаніі — аднапалатны Сход Албаніі (алб. Kuvendi i Shqipërisë), або Народны Сход (алб. Kuvendi Popullor).
У Сходзе Албаніі 140 месцаў. 100 дэпутатаў абіраюцца па мажарытарнай сістэме ў аднамандатных акругах (у два туры), 40 - па партыйных спісах з 2,5-працэнтным бар'ерам для партый і четырохпрацэнтным бар'ерам для партыйных блокаў. Тэрмін паўнамоцтваў дэпутатаў - 4 гады.
Гісторыя
Першы парламент Албаніі створаны ў 1920 годзе, падчас змагання за незалежнасць краіны і супраць яе падзелу па Парыжскім міры паміж Грэцыяй, Італіяй і Югаславіяй.
У 1928 парламент быў распушчаны, а Албанія абвешчана каралеўствам.
У 1944 ўведзена ўсеагульнае выбарчае права. У 1945 прайшлі парламенцкія выбары, на якіх 97,7 % галасоў атрымаў узначалены камуністамі Дэмакратычны фронт (іншыя палітычныя сілы не прымалі ўдзелу ў выбарах).
З 1945 па 1990 у краіне існавала аднапартыйная сістэма. Адзінай партыяй была Камуністычная партыя Албаніі (пазней — Албанская партыя працы).
У 1990 прынятая шматпартыйная сістэма. З моманту яе ўвядзення дамінуючымі партыямі ў палітычнай сістэме Албаніі з’яўляюцца кансерватыўная Дэмакратычная партыя Албаніі і пост-камуністычная Сацыялістычная партыя Албаніі.
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд 2019
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд 2019 — 4-ы чэмпіянат па кёрлінгу сярод змяшаных каманд. Праводзіўся з 14 па 17 лютага 2019 года ў горадзе Мінск на арэне «Мінск-Арэна».
Копты
Копты (ад грэч. Αιγυπτος — егіпцянін) — егіпецкія хрысціяне, складаюць каля 8-9 % насельніцтва Егіпта, гэта значыць прыкладна 6 млн чалавек (гэтая лічба, магчыма, заніжаная; па іншых дадзеных — каля 8 млн чалавек). Большасць коптаў вызнаюць хрысціянства, належаць, галоўным чынам, да Копцкай праваслаўнай царквы з ліку дахалкідонскіх цэркваў. Частка коптаў (каля 100 тыс. чалавек) належыць да Копцкай каталіцкай царквы.
Ceratocaryum argenteum
Ceratocaryum argenteum — від аднадольных траў з сямейства. Эндэмік Капскай правінцыі (запаведнік Дэ Хоап, De Hoop Nature Reserve; Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка). Прыклад вельмі рэдка сустраканай мімікрыі сярод раслін у мэтах распаўсюджвання насення.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, для якой характэрныя прутападобныя сцёблы. Карэнішчы паўзучыя, доўгія. Вышыня сцябла звычайна да 1 м. Насенне прадстаўляе сабой арэхападобны плод з адной насенінай.
Мімікрыя насення
Насеніны Ceratocaryum argenteum дасягаюць у даўжыню каля 1 см, маюць круглую форму і карычневую афарбоўку. Яны выглядаюць і пахнуць у дакладнасці як гной антылоп і, вылучаючы мноства лятучых хімічных злучэнняў, характэрных для экскрыментаў траваедных жывёл. Ceratocaryum argenteum здольны выпрацоўваць у 300 разоў больш лятучых хімічных злучэнняў, чым іншыя расліны з сямейства. Хімічнае падабенства ніякім чынам не звязана з тым, што антылопы харчуюцца дадзеным відам: яно сфармавалася ў ходзе эвалюцыі Ceratocaryum argenteum, накіраванай на прыцягненне жукоў-гнаевікоў. Дзякуючы гэтай мімікрыі расліна Ceratocaryum argenteum «падманвае» жукоў-гнаевікоў віду, якія прымаюць насенне за гной, коцяць яго на вялікія адлегласці і закопваюць у зямлю, спрыяючы, такім чынам, распаўсюджванню насення.
Шэфіка Ісмаілаўна Гаспрынская
Шэфіка Гаспрынская (Şefiqa Gasprinskaya, Şefiqa Gaspıralı, 14 кастрычніка 1886, Бахчысарай, Таўрычаская губерня, Расійская імперыя — 31 жніўня 1975, Стамбул, Турцыя) — лідар крымскататарскага руху «Выканаўчы камітэт мусульманак Крыма» («Кадынлар гюню»), які дзейнічаў у Крыме на пачатку дваццатага стагоддзя. З яе імем звязана ўнікальнае для іслама таго часу з’ява, як жаночы мусульманскі рух.
Дачка вядомага крымскататарскага асветніка, лідара джадыдызму Ісмаіла Гаспрынскага. Жонка аднаго з заснавальнікаў Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі, Насіб-бека Усубекава.
Дзейнасць
1—11 мая 1917 года Шэфіка Гаспрынская прымала ўдзел у складзе Крымскай дэлегацыі ў працы I Усерасійскага мусульманскага з’езда ў Маскве. Пазней яна была абрана дэлегатам i Курултая крымскататарскага народа, які адбыўся ў Бахчысараі 9 снежня 1917 года і была прызначана Нацыянальным урадам крымскататарскага народа дырэктарам Сімферопальскага жаночага педагагічнага вучылішча. Імклівым прасоўваннем крымскіх татараў да вырашэння жаночага пытання ў палітыка-прававой вобласці стала ўключэнне ў Канстытуцыю абвешчанай Крымскай Народнай Рэспублікі у снежні 1917 года пункта аб роўнасці мужчыны і жанчыны. Але гэтыя пачынанні не былі ажыццёўлены ў жыццё.
Пасля разгрому Нацыянальнага самакіравання крымскататарскага народа яна пакідае Крым і пераязджае ў Баку, дзе арганізуе педагагічнае вучылішча.
Пасля звяржэння Нацыянальнага азербайджанскага ўрада, яе муж Насіб-бек Усубекаў быў расстраляны і яна эмігравала ў Турцыю, дзе працавала пасля загадчыцай сіроцкага дома. У 1930 годзе Шэфіка Гаспрынская заснавала і ўзначаліла ў Стамбуле «Саюз крымскататарскіх жанчын». Акрамя гэтага яна займалася праблемамі крымскататарскіх эмігрантаў і дабрачыннасцю.
Шэфіка Гаспрынская (Гаспрынская) памерла 31 жніўня 1975 года у Стамбуле і была пахавана на могілках Зінджырлікую.
Асабістае жыццё
Яна выйшла замуж за Насіб-бека Усубекава (Юсіфбейлі) у 1906 годзе. Ад гэтага шлюбу нарадзіліся сын Ніязі і дачка Зехра, але ў сувязі з праблемамі ў мужа Шэфіка Гаспрынская пакінула Гянджу (Елізаветпаль) і вярнулася ў Бахчысарай. У Бахчысараі яна заставалася аж да захопу яго бальшавікамі.
Аршанская ЦЭЦ
Аршанская ЦЭЦ — цеплаэлектрацэнтраль, размешчаная ў г. Орша Віцебскай вобласці. Філіял «Віцебскэнерга».
Уведзена ў дзеянне ў 1961 годзе. У 1998 уведзена ў эксплуатацыю першая ў краіне парагазавая ўстаноўка, якая ўключае 2 газавыя турбіны па 24 МВт, 2 катлы-ўтылізатары, паравую турбіну магутнасцю 12 МВт. У структуры прадпрыемства 5 цэхаў асноўнай вытворчасці: катлатурбінны, электрычны, хімічны, цеплавой аўтаматыкі і вымярэнняў, па падрыхтоўцы торфабрыкету «Усвіж-Бук»; кацельні «Орша Усходняя» і «Барань» і інш. Комплекс парагазавай устаноўкі і выкарыстаныя тэхналогіі не маюць аналагаў у энергетыцы рэспублікі. Станам на 2009 год усталяваная электрычная магутнасць складае 72,96 МВт, цеплавая — 455 Гкал/г. У 2009 выпрацавана 0,257 млрд. кВт-г электрычнай і 549,357 тыс. Гкал цеплавой энергіі.
У снежні 2013 года ўведзена ў эксплуатацыю міні-ЦЭЦ «Барань» на МВТ, усталяванай магутнасцю 3,25 МВт. У 2016 годзе заменены зношаны турбаагрэгат ст. № 1 магутнасцю 6 МВт на новы магутнасцю 12,825 МВт.
Паўлава (Пружанскі раён)
Па́ўлава (, Павлово) — вёска ў Беларусі, у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
У 1973—2002 гадах цэнтр Паўлаўскага сельсавета.
Канверсія
Канверсія (ад conversio) — ператварэнне, абмен, замена.
NGC 7382
NGC 7382 (іншыя абазначэнні — PGC 69840, ESO 406-15, MCG -6-50-5, IRAS22476-3707) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Суперфекундацыя
Суперфекундацыя (superfēcundātiō «звышапладненне») — апладненне двух або больш яйцаклетак аднаго авуляцыйнага перыяду сперматазоідамі розных мужчынскіх асобін.
Апладненне яйцаклетак сперматазоідамі ад розных самцоў вельмі рэдка сустракаецца сярод людзей. У выпадках аспрэчвання бацькоўства суперфекундацыя выяўляецца ў 2,4 % бацькоў з адным дзіцем, але досыць часта ў котак і асабліва часта ў сабак. Лічыцца, што бяздомныя сабакі могуць прыносіць у прыплодзе шчанюкоў, усе бацькі якіх-розныя. Тэарэтычна яйкаклеткі жанчыны, якая мела неабаронены палавы акт з двума і больш мужчынамі ў кароткі перыяд часу ў момант авуляцыі, могуць быць аплодненыя сперматазоідамі розных самцоў.
У грэчаскай міфалогіі блізнюк Геракла,, быў сынам не Зеўса (бацькі Геракла), а смяротнага мужчыны. , гераіня іншага старажытнагрэчаскага міфа, зацяжарыла чатырма дзецьмі ад двух палавых партнёраў: двума ( і Алена) — ад Зеўса і двума ( і Клітэмнестра) — ад.
Акракордыя
Акракордыя (Acrocordia) — род накіпных лішайнікаў сямейства.
Апісанне
Слаявіна суцэльная гладкая або з трэшчынамі, белаватая ці шараватая. Развіваецца на паверхні або ўнутры субстрату. Пладовыя целы (перытэцыі) чорныя, матавыя, з кропкападобнай вывадной адтулінай, рассеяныя або скучаныя. Сумкі цыліндрычныя, з 8 спорамі, размешчанымі ў 1 рад. Споры шырокаавальныя, двухклетачныя з тоўстымі сценкамі.
Пашырэнне
Вядомы ў Паўночнай Амерыцы, Паўночнай Афрыцы, горных раёнах Еўропы і Новай Зеландыі. На Беларусі ў падзоне шыракаліста-хваёвых лясоў трапляюцца і. Растуць на кары лісцевых дрэў.
Значэнне
Індыкатарныя расліны забруджанасці навакольнага асяроддзя некаторымі шкоднымі рэчывамі.
Сталовая гара (геалогія)
Стало́выя горы — ізаляваныя ўзвышшы са стромкімі схіламі і плоскімі вяршынямі. Таксама ізаляваныя адзіночныя падняцці — астраўныя горы.
Звычайна сталовыя горы складзена з устойлівых да разбурэння горных парод (вапнякі, трапы, пясчанікі), якія залягаюць гарызантальна або амаль гарызантальна. У тропіках бываюць пакрытыя латэрытнай скарынкай. Утвараюцца сталовыя горы ў выніку эразійнага расчлянення або дыферэнцыраваннага перамяшчэння па разломах блокаў высокапрыўзнятых пластавых раўнін (сталовых краін).
Формы ландшафту, падобныя сталовым гарам, выяўленыя на Марсе, Іо і Эрысе.
Камарна
Кама́рна (Комарно) — горад раённага значэння ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны, за 35 км на паўднёвы захад ад Львова. Размешчаны на рацэ Верашчыца.
Гісторыя
У ваколіцах Камарна ў 1936 годзе раскапаны курган са знаходкамі II тысячагоддзя да н.э.
Паводле археолагічных звестак, паселішча ўзнікла ў XII ст. У 1349 годзе ў складзе Галіцкай зямлі тэрыторыя ўвайшла ў Польскае каралеўства, адміністрацыйна належала да Рускага ваяводства. Вядома з 1427 года, калі разам з іншымі паселішчамі нададзена каралём Уладзіславам Ягайлам князю Дзмітрыю Друцкаму-Зубравіцкаму. У 1471 годзе кароль Казімір IV Ягелончык даў гораду магдэбургскае права, тады ж пабудаваны замак і драўляны касцёл, які стаў асяродкам распаўсюду каталіцызму ў наваколлі.
У 1524 г. турэцкае войска, не здолеўшы ўзяць Львоў, пайшло шляхам на Камарна, абаронцы горада здолелі адбіць напад. Горад, умацаваны толькі валамі, адчуваў ненадзейнасць земляных умацаванняў у часы развіцця артылерыі — неўзабаве на валах з’явіліся рознакаліберныя гарматы.
Пазней паселішчам валодалі Станіслаў і Атон з Ходча. З 1578 года Ян Мялецкі. Нягледзячы на магдэбургскае права, Камарна засталося параўнальна невялікім мястэчкам, у 1578 годзе жыло 435 чалавек, значная частка з іх рамеснікі. З 1590 — Ян Астрарог, пазней магнаты Вішнявецкія, Агінскія і Ланцкаронскія.
У 1592 г. створана мясцовае праваслаўнае брацтва, пры ім школа, бальніца. За яго ўзорам падобнае братэрства ствараецца ў прыгарадзе Камарна, пры царкве св. Тройцы.
У XVII ст. развіваліся промыслы — з’явіліся млыны, браварні, пасекі, хмелярні, у вялікіх сажалках вырошчвалі рыбу. Штогод праводзіліся вялікія кірмашы.
У 1648 г. Хмяльніцкі з-пад Львова разаслаў свае атрады на заняцце меншых вакольных гарадоў. Але казацкі палкоўнік Галавацкі не здолеў узяць Камарна, якое стала адным з чатырох гарадоў не занятых казакамі ў сярэдзіне XVII ст.
У 1672 г. палова Заходняй Украіны трапіла пад турэцкае панававанне, каля Камарна польская армія разграміла 10-тысячнае войска Нурэддзін-султана. Жыхары горада вырылі роў папярок дамбы, закідаўшы яго дровамі. Калі туркі паспрабавалі перабрацца праз дамбу, месцічы ачысцілі роў і вада заліла ўсю даліну. Вораг адступіў да Рудкаў і Вішні, дзе яго і перамаглі каралеўскія атрады.
Яшчэ адзін гістарычны від экспарту з Камарна — садавіна. У 1875 г. прыбытак ад гандлю садавінай склаў 12 000 злотых. Працавала 10 маслабоен. У 1908 г. узведзены цагляны завод (3 млн штук цэглы ў год). Дзейнічалі дзве пяцікласныя школы (мужчынская і жаночая), а таксама бурса.
На пачатак XIX ст. жыло 2350 чал.
У 1940—1959 гг. горад быў цэнтрам Камарнаўскага раёна.
Мергель
Мергель — асадкавая горная парода змешанага глініста-карбанатнага складу: 50 — 75 % карбанат (кальцыт, радзей даламіт), 25 — 50 % — нерастваральны астатак (SiO2 + R2O3). Колер светлы, пераважна шэры, з рознымі адценнямі. Тэкстура сланцаватая, аалітавая, мелападобная, шчыльная, зямлістая, камякаватая. Парода глеістая, у вільготным стане пластычная, пасля высыхання рыхлая. Вылучаюцца гліністы мергель (25—50 % карбанатаў), уласна мергель (50—75 %) і вапнавы мергель (75—95 %). У залежнасці ад дамешак адрозніваюць мергелі даламітавыя, крэменязёмістыя, пясчаныя, глаўканітавыя і інш. Утвараецца пераважна ў марскіх умовах, а таксама на дне азёр, у тарфяных балотах, на вільготных лугах. Трапляецца ў адкладах ад верхняга пратэразою да антрапагену. Заляганне пластавое, радзей лінзападобнае. Шырока выкарыстоўваецца ў цэментнай прамысловасці.
На Беларусі для вытворчасці цэменту, будаўнічага матэрыялу і вапнавых угнаенняў здабываецца мергель марскога паходжання. Найбольш радовішча Камунарскае (Касцюковіцкі раён Магілёўскай вобласці), дзе прамысловыя запасы складалі 386,5 млн т (1999). Выяўлена таксама 300 пакладаў вапнавага прэснаводнага мергелю з агульнымі запасамі да 200 млн т.
Закупы
За́купы — катэгорыя залежнага сялянства ў Кіеўскай Русі і Вялікім Княстве Літоўскім.
Паводле Рускай праўды (падрабязная рэдакцыя), закупамі станавіліся збяднелыя сяляне, якія бралі ў феадала грашовую пазыку («купу») і мусілі працаваць у ягонай гаспадарцы, пакуль не аддадуць яе. Пан у адносінах да закупаў мог ужываць розныя прымусы: біць «про дело», ператвараць у халопаў пры спробе ўцёкаў ці за крадзеж. Супроць поўных халопаў, закупы маглі звярнуцца ў суд са скаргай на пана, за дазволу пана пайсці на пошукі грошай. У выпадку продажу закупаў у халопы без законных падстаў пан плаціў штраф 12 грыўняў, а доўг скасоўваўся і закуп станавіўся вольным.
У Вялікім Княстве Літоўскім XIV—XVI стагоддзяў закупамі былі збяднелыя сяляне, якія бралі ў феадала грошы ў доўг і за гэта закладалі сваю асобу ў няволю да крэдытора на час, пакуль не адпрацуюць доўг на гаспадарцы ў пана або пакуль не вернуць яго. Закупамі станавіліся таксама злачынцы, якіх суд прагаворваў да штрафаў, але яны былі не здольныя аплаціць і таму выдаваліся пацярпелым «головой» і «шеей», або «горлом» у часовую няволю «на выробок» (да адпрацоўкі доўгу-штрафу». Таксама маглі быць іншыя неплацежаздольныя даўжнікі, незалежна ад прычын доўгу. Закуп да разліку не меў права пайсці ад крэдытора. У выпадку адмовы працаваць, плаціць доўг або ўцёкаў закуп выдаваўся крэдытору да поўнага разліку. Пры гэтым сума доўгу, якая пагашалася працай («выпуст»), спачатку вызначалася дагаворам, а потым — Статутамі ВКЛ 1529, 1566 і 1588 гадоў. З сярэдзіны XVI стагоддзя з запрыгоньваннем асноўнай масы сялянства і істотным абмежаваннем яго праваздольнасці закупніцтва як форма часовай няволі паступова знікла.
Папскі Крыж
Па́пскі Крыж, або Фе́рула (Ferula) — знак папскага служэння. Як матэрыяльны крыж, яго неслі перад рымскім папам у працэсах ці карысталіся ім як пастырскім посахам.
Папярочкі абазначаюць папскае патройнае праўленне як вышэйшага святара, вышэйшага настаўніка і галоўнага пастыра. Яны таксама сімвалізуюць ідэю аб тым, што Папа, як прадстаўнік Бога на Зямлі, з'яўляецца суправіцелем трох царстваў: нябеснага, зямнога і пякельнага. Лік 3 таксама лічыцца чароўным у некаторых культурах. Часам такі крыж называецца заходнім патройным крыжам.
Старая Рудзіца (гарадзішча)
Ста́рая Ру́дзіца — гарадзішча культуры штрыхавай керамікі каля вёскі Старая Рудзіца (Дзяржынскі раён Мінскай вобласці Беларусі).
Гарадзішча знаходзіцца прыкладна за 0,5 км у напрамку на захад ад вёскі. Адкрыў яго ў 1929 годзе А. М. Ляўданскі, даследаваў у 1952 годзе А. Р. Мітрафанаў. Пляцоўка гарадзішча мае памеры 52 на 48 метраў, умацавана валамі і ровам паміж імі. У час раскопак выяўлены рэшкі доўгага шматкамернага жытла слупавой канструкцыі і вогнішча. Знойдзены фрагменты ляпнога посуду, гліняныя прасліцы, бронзавае драцяное кольца, спіралькі, рэшткі пласціністага ўпрыгожання.
Юнькаўскі сельсавет
Ю́нькаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Юнькі.