cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрнест Васільевіч Ялугін
Біяграфія
Пасля вайны жылі ў Крычаве, дзе ў 1954 годзе Эрнест скончыў сярэднюю школу, затым працаваў рэдактарам радыёвяшчання пры Крычаўскай раённай газеце «Шлях сацыялізму», літаратурным супрацоўнікам прамысловага аддзела гэтай жа газеты (1954—1956). Удзельнічаў у рабоце мясцовага літаратурнага аб’яднання. Працаваў загадчыкам аддзела пісем, адказным сакратаром мсціслаўскай раённай газеты «Калгасная праўда» (1957—1960), быў старшынёй літаратурнага аб’яднання пры ёй.
У 1962 годзе скончыў завочнае аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, адначасова працаваў у Салігорску ў шматтыражнай газеце «За коммунистический труд» (1960—1961), адкуль быў пераведзены літаратурным супрацоўнікам у рэдакцыю газеты «Знамя юности», там жа стаў загадчыкам аддзела камсамольскага жыцця, адказным сакратаром, выканаўцам абавязкаў начальніка аддзела прапаганды (1961—1966). Перайшоў у рэдакцыю «Сельской газеты», дзе працаваў раз’язным карэспандэнтам газеты (1966—1969). З 1969 года працаваў карэспандэнтам газеты «Літаратура і мастацтва». У 1972—1976 гадах — на творчай рабоце. З 1976 года — літаратурны супрацоўнік аддзела прозы, загадчык аддзела крытыкі і мастацтва, адказны сакратар, намеснік галоўнага рэдактара ў часопісе «Неман». У 1991—1997 гадах — галоўны рэдактар штотыдневіка «Наша слова».
Памёр 25 чэрвеня 2022 года.
Рэзэкнэнска-Аглонская дыяцэзія
Рэзэкнэнска-Аглонская дыяцэзія — каталіцкая дыяцэзія (епархія) з цэнтрам у горадзе Рэзэкнэ, Латвія. Епархія ўваходзіць у склад Рыжскай мітраполіі.
Гісторыя
2 снежня 1995 года Ян Павел II выпусціў булу Apostolicum ministerium, якой заснаваў Рэзэкнэнска-Аглонскую дыяцэзію, вылучыўшы яе з Рыжскай архідыяцэзіі.
Эрнест Васільевіч Ялугін
Творчасць
Аўтар нарысаў пра дзеячаў беларускай літаратуры і навукоўцаў: В. Быкава, А. Міронава, А. Мальдзіса, М. Улашчыка, дакументальнай аповесці пра жыцце і дзейнасць Ц. Гартнага («Без эпітафі», часопісны варыянт пад назвай «Пасля небыцця», аднаго з першадрукароў Пятра Мсціслаўца («Мсціслаўцаў посах»), сцэнарыяў дакументальных тэлефільмаў «Мсціслаў: звенні часу», «Без эпітафі», зборніка нарысаў «Саленая планета».
Барыс Мікалаевіч Нешатаеў
Барыс Мікалаевіч Нешатаеў (нар., Кудымкар, Пермскі край, Расія) — географ. Доктар геаграфічных навук (1992), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Пермскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізічная геаграфія», 1971; аспірантура, 1977). Працаваў у СШ № 82 г. Пярмі (1971—1974, настаўнік), Пермскім дзяржаўным універсітэце (1977—1981, асістэнт кафедры фізічнай геаграфіі), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (1995—1996 — прафесар кафедры біялогіі і хіміі, 1996—2002 — загадчык кафедры геаграфіі і аховы прыроды), Сумскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя А. С. Макаранкі (1982—1994 і з 2002, прафесар кафедры агульнай і рэгіянальнай геаграфіі, у 2002—2016 — загадчык кафедры).
Сутыкненне цывілізацый
«Сутыкненне цывілізацый і пераўтварэнне сусветнага парадку» (The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order; 1996) — гісторыка-філасофскі трактат Сэмюэла Хантынгтана, прысвечаны свеце пасля халоднай вайны. Гэтая кніга стала працягам і развіццём ідэй аўтара, выкладзеных у яго больш ранняй працы — артыкуле «Сутыкненне цывілізацый?» ( The Clash of Civilizations? ), апублікаванай у 1993 годзе ў амерыканскім паліталагічным часопісе «Міжнародныя адносіны» ( Foreign Affairs ). Абгрунтаваў ідэю шматпалярнага свету.
Канфлікты паміж цывілізацыямі
Хантынгтон сцвярджае, што геаграфічнае суседства цывілізацый нярэдка прыводзіць да іх супрацьстаяння і нават канфліктаў паміж імі. Гэтыя канфлікты звычайна адбываюцца на стыку або аморфна акрэсленых рубяжах (faultlines) цывілізацый. Часам гэтыя канфлікты можна прадбачыць зыходзячы з логікі развіцця і ўзаемадзеяння цывілізацый.
Крытыка
Прэзідэнт РФ Уладзімір Пуцін называў «шкоднай» тэорыю Хантынгтана пра «сутыкненні цывілізацый»: «Нельга падзяляць свет па прыкмеце культур».
Спіс цывілізацый
(паводле класіфікацыі Хантынгтана)
Карпекі
Назву Карпе́кі маюць:
Сустрэча на Эльбе
Сустрэча на Эльбе — назва падзеі, якая адбылася 25 красавіка 1945 года побач з горадам Таргаў на рацэ Эльба. Войскі 1-га Украінскага фронту сустрэліся з войскамі 1-ай арміі ЗША. У выніку сустрэчы войск саюзнікаў рэшткі фашысцкіх войскаў былі расколаты на дзве часткі — паўночную и паўднёвую.
Знакамітае фота было зроблена на наступны дзень, калі камандзіры 69-ай дывізіі Арміі ЗША и 58-ай гвардзейскай дывізіі Чырвонай Арміі сустрэліся ў Таргаў.
Пасля вайны Аляксандр Сільвашка асеў у Беларусі, дзе і пражыў да 2010 года. Пахаваны на могілках «Міханавічы» пад Мінскам.
Зорныя войны: Апошні джэдай
'''«Зорныя войны. Эпізод VIII: Апошні джэдай»''' (Star Wars. Episode VIII: The Last Jedi) — амерыканскі фільм у жанры касмічнай оперы, рэжысёрам і аўтарам сцэнарыя якога выступае Раян Джонсан. Восьмы эпізод сагі «Зорныя войны». Запланаваны, як працяг унутранай храналогіі серыі і з’яўляецца сіквелам папярэдніх фільмаў, а таксама другім у трэцяй трылогіі. Апошні фільм з удзелам амерыканскай актрысы Кэры Фішэр, якая памерла 27 снежня 2016 года.
Сусветная прэм’ера восьмага эпізоду «Зорных войнаў» прызначана на 14 снежня 2017 года, праз два гады пасля прэм’еры «Абуджэнні сілы» і праз год пасля прэм’еры спін-офа «Ізгой-адзін. Зорныя войны: Гісторыі».
Назва
Падзагаловак The Last Jedi спарадзіў мноства здагадак на тэму таго, хто з’яўляецца гэтым самым «апошнім джэдаем» ці «джэдаямі», таму што слова «Jedi» у англійскай мове можа ўжывацца і ў множным ліку. На лакалізаваных лагатыпах фільма на іншых мовах назва падзагалоўка была перакладзена ў множным ліку — Апошнія джэдаі, аднак рэжысёр і сцэнарыст Раян Джонсан заявіў, што некаторыя пракатчыкі ў шэрагу краін зрабілі не дакладны пераклад, а гаворка ў падзагалоўку ідзе пра аднаго джэдая — Люка.
NGC 3616
NGC 3616 — зорка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казялец
Казяле́ц (Ranunculus) — род кветкавых раслін сямейства.
Апісанне
Шматгадовыя і аднагадовыя травяністыя расліны вышынёй да 100 см з пучком тонкіх каранёвых валаснікоў ці развітым карэнішчам. Лісце чаргаванае, пальчата-раздзельнае або суцэльнае. Кветкі пераважна жоўтыя, адзіночныя ці ў суквеццях. Плод — шарападобны шматарэшак.
Арэал і віды
Аб’ядноўвае больш за 600 відаў (413 відаў ). Пашыраны ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я. На тэрыторыі Беларусі каля 20 відаў, найбольш вядомыя:, народная назва курыная слепата, , , , , , , ,. Растуць на вільготных лугах, у лясах і інш.
Выкарыстанне
Лекавыя і дэкаратыўныя расліны. Многія віды казяльца атрутныя для буйнай рагатай жывёлы і авечак.
Лаўразія
Лаўразія — паўночны з двух кантынентаў (паўднёвы — Гандвана), на якія распаўся протакантынент Пангея ў эпоху мезазоя. Складовымі часткамі Лаўразіі былі сучасныя Еўразія і Паўночная Амерыка, якія ў сваю чаргу адкалоліся адзін ад аднаго ад 135 да 200 мільёнаў гадоў таму.
Лаўразія — звышкантынент, які існаваў як частка разлома протакантынента Пангея ў эпоху позняга мезазоя.
Лагронья
Насельніцтва — 152 тыс. жыхароў (2009).
Гісторыя
Лагронья, з'яўляецца старым паселішчам і спачатку ён быў пасёлкам, спачатку яго кантралявалі рымляне, а затым кельты. З X стагоддзя Лагронья аспрэчвалася паміж каралямі Навары і Кастыліі, але ў канчатковым выпадку быў далучаны да Кастыліі. Альфонса VI Кастыльскі прадаставіў Лагронья ў 1095 годзе Хартыю правоў, якая служыла ў якасці мадэлі для іншых іспанскіх гарадоў. У 1609 і 1610 гадоў горад быў галоўнай рэзідэнцыяй басконскага паграздзялення іспанскай інквізіцыі.
Эканоміка
Лагронья з'яўляецца гандлёвым і фінансавым цэнтрам супольнасці Рыёха. Яе эканоміка ў значнай ступені залежыць ад гандлю віном.
Пагараны
Назву Пагар́аны маюць:
Пагараны (Ваўкавыскі раён)
Пагара́ны (, Погораны) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 1638 г. У 1836 г. прыватная вёска, 12 двароў, 51 жыхар. У 1914 г. 31 двор, 175 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 50 двароў, 76 жыхароў.
Ранавалона II
Біяграфія
Ранавалона II была ўдавой Радамы II. Пасля смерці сваёй стрыечнай сястры каралевы Расохерыны Ранавалона ўзышла на прастол. У 1868 годзе яна прыняла хрышчэнне і абвясціла англійскі пратэстантызм дзяржаўнай рэлігіяй. Час яе праўлення характарызуецца ў гісторыі Мадагаскара хуткім далучэнне мадагаскарскага грамадства да еўрапейскай культуры, эканамічным ростам, будаўніцтвам школ, прыняццем першага зводу юрыдычнага права, а таксама ўзнікненнем канфлікту з Францыяй. Ранавалона II рэальнай улады на Мадагаскары не мела; ўся дзяржаўная ўлада была ў руках яе другога мужа прэм'ер-міністра Райнілайарівоні.
Пасля яе смерці на трон узышла Ранавалона III - апошняя каралева Мадагаскара.
Казяльцовакветныя
Казяльцовакветныя (Ranunculales) — парадак двухдольных кветкавых раслін.
Аб'ядноўвае 8 сямействаў, 160 родаў, больш за 3000 відаў. Пашыраны па ўсіх кантынентах. Растуць пераважна па сырых ці залішне вільготных месцах, зрэдку ў вадзе. На Беларусі распаўсюджаны 2 сямействы: казяльцовыя і барбарысавыя, больш за 20 родаў, 150 відаў.
Шмат- і аднагадовыя травы, паўкусты, драўняныя вечназялёныя ліяны ці лістападныя. Лісце простае або складанае, чаргаванае, рэдка супраціўнае. Кветкі двух- або аднаполыя, правільныя, адзіночныя або ў гронках ці мяцёлках. Плод — шматлістоўка, шматарэшак, шматкасцянка, ягадападобны.
Лекавыя, харчовыя, фарбавальныя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Ёсць ядавітыя.
Касары
Назву Касары́ маюць:
Хоцімль
Хоцімль — старажытны рускі горад-крэпасць у Вярхоўскай зямлі Заснаваны ў XI стагоддзі пасля ўваходжання вяцічаў у склад Кіеўскай Русі. Працягваў існаваць як апорная крэпасць да XVII стагоддзя, пакуль не была ліквідавана небяспека татарскіх набегаў на Арлоўшчыну.
У нацыянальным парку Арлоўскае Палессе захавалася гарадзішча каля сяла Хоцімль-Кузменкава, аднесенае па ўказу Прэзідэнта РФ № 176 ад 20 лютага 1995 года да помнікаў Федэральнага значэння. Пляцоўка гарадзішча памерам 200 на 170 метраў авальная ў плане, вышынёй над ручаем каля 4—5 метраў, акружана кальцавым валам, які месцамі дасягае вышыні 5 метраў. Перад валам роў глыбінёй да 2 метраў. Як і гарадзішча адносіцца да «балотнага тыпу».
Балтыйскі флот ВМФ СССР
Дво́йчы Чырво́насцяжны Балты́йскі флот Вае́нна-Марско́га Фло́ту СССР стаў пераемнікам Балтыйскага флоту Расійскай імперыі і праіснаваў аж да распаду СССР.
Кастрычніцкая рэвалюцыя і Грамадзянская вайна
У гады Грамадзянскай вайны (1917—1921/1923 гадоў) і замежнай ваеннай інтэрвенцыі (1917—1921 гадоў) маракі Балтыйскага флоту абаранялі подступы да сталіцы — Петраграда, да 20 тысяч маракоў змагаліся на ўсіх сухапутных франтах. Менавіта яны складалі асноўную сілу савецкага ваенна-марскога флоту на розных марскіх і рачных тэатрах. У 1919 годзе, баронячы Петраград, Балтыйскі флот затапіў 18 і пашкодзіў 16 караблёў англійскіх інтэрвентаў.
З 1918 года Балтыйскі флот насіў назву Марскіх сіл Балтыйскага мора. Да 1921 года Балтыйскі флот уяўляў вялікую сілу, так як у асноўным захаваў карабельны склад: 7 лінейных караблёў (з іх 4 найноўшых тыпу «Гангут»), 8 крэйсераў, 9 эсмінцаў тыпу «Новік», 20 старых эсмінцаў, 9 новых падводных лодак ( тыпу «Барс»), 2 канонерскія лодкі, а таксама некалькі мінных загараджальнікаў, тральшчыкаў і значная колькасць дапаможных судоў, а ўсяго 121 баявы карабель і 121 дапаможнае судна агульным водазмяшчэннем у 350 тысяч тон. Пасля Кранштацкага мяцяжу значная частка карабельнага складу была спісана і да 1924 году на Балтыцы ў баявым страі засталося толькі 2 лінкара, 1 крэйсер, 8 эсмінцаў, 9 падлодак, 2 канонерской лодкі, 12 тральшчыкаў і 3 дапаможных судна.
Пасля Грамадзянскай вайны Балтыйскі флот пачынае пераўзбройвацца — на службу паступаюць дзясяткі найноўшых караблёў, самалёты марской авіяцыі, дальнабойныя гарматы берагавой абароны. 23 лютага 1928 года флот быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. З 1935 года марскія сілы Балтыйскага мора зноў сталі называцца Балтыйскім флотам. Аднак колькасць карабельнага складу ў 1924—1938 гадах амаль не памянялася: да 28 верасня 1938 года ў склад надводных сіл ЧБФ ўваходзілі 2 лінкара, 1 крэйсер, 1 лідар, 7 эсмінцаў, 7 вартавых караблёў, 1 кананерская лодка, 2 мінных загараджальнікаў, 9 тральшчыкаў, 16 вартавых катараў, 42 тарпедных катара.
Наркэвычы
Наркэвычы (Наркевичі) — пасёлак гарадскога тыпу ў ДВалачыскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны. Заснаваны ў 1950 г. Назва пасёлка паходзіць ад назвы чыгуначнай станцыі Наркэвычы, якая была пабудавана ў 1912 г. за кошт мясцовага памешчыка з такім прозвішчам. З 1966 па 1994 гг. пасёлак меў назву Яснае (Ясне).
Балтыйскі флот ВМФ СССР
Кастрычніцкая рэвалюцыя і Грамадзянская вайна
Падчас савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гадоў Балтыйскі флот аказваў садзейнічанне войскам у наступе на Карэльскім перашыйку і заняў астравы Гогланд, Лавенсаары, Сескар.
Вялікая Айчынная вайна
У Вялікую Айчынную вайну Балтыйскі флот ўступіў у складзе двух лінкараў, двух крэйсераў, 19 эсмінцаў, 65 падводных лодак, 656 самалётаў і іншага ўзбраення. Так што балтыйцы пад камандаваннем адмірала Уладзіміра Трыбуца былі гатовыя да барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Маракі Балтыйскага флоту абаранялі Маанзундская астравы, Талін і паўвостраў Ханка, правялі Талінскі пераход, прымалі актыўны ўдзел у абароне Ленінграда ў 1941-1944 гадах, у 1944—1945 гадах у разгроме нямецка-фашысцкіх войскаў пад Ленінградам, у Прыбалтыцы, у Усходняй Прусіі і Усходняй Памераніі.
Балтыйцы патапілі 1205 баявых караблёў, транспартаў і дапаможных суднаў, знішчылі 2418 самалётаў праціўніка. Больш за 82 тысячы маракоў былі адзначаны высокімі дзяржаўнымі ўзнагародамі, 173 балтыйцам прысвоена званне Герой Савецкага Саюза, у тым ліку чатыром — двойчы.
1945—1991 гады
У 1946 годзе ў структуры Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту адбыліся змены: ён быў падзелены на два флоты — Паўднёва-Балтыйскі (затым 4-ы флот) і Паўночна-Балтыйскі (затым 8-ы флот), у снежні 1955 годзе флот быў адноўлены ў ранейшай структуры.
З пачатку 1950-х гадоў магчымасці флоту прыкметна ўзраслі: гэта было звязана і з засваеннем новай ракетна-ядзернай зброі, і з папаўненнем флоту ракетнымі караблямі і рэактыўнымі самалётамі. Караблі Балтыйскага флоту сталі выконваць задачы баявой службы ў Паўночным і Міжземным морах, Атлантычным і Індыйскім акіянах.
З 1967 года караблі Балтфлота ўдзельнічалі ў дзейнасці групы савецкіх ваенных спецыялістаў у Егіпце.
На пачатак 1991 года Балтыйскі флот з'яўляўся найбуйнейшым флотам у рэгіёне Балтыйскага мора і меў у сваім складзе 232 баявых карабля, у тым ліку 32 дызельныя падводныя лодкі, 328 баявых самалётаў і 70 верталётаў, 16 пускавых установак берагавых ракетных частак, злучэнні берагавой абароны і марской пяхоты, злучэнні і часці аператыўнага, тылавога і тэхнічнага забеспячэння. Асноўнымі пунктамі базавання флоту былі: Балтыйск (Калінінградская вобласць), Свінауйсце (Польшча), Даўгаўгрыва і Ліепая (Латвія ), Талін і Палдзіскі (Эстонія). Флот таксама меў некалькі манеўраных пунктаў базіравання на тэрыторыі РСФСР, ГДР, Эстонскай, Літоўскай і Латвійскай ССР. Авіяцыя БФ мела 10 асноўных аэрадромаў, на якіх базіраваліся 240-ы і 170-ы марскія штурмавыя авіяцыйныя палкі і 145-я асобная супрацьлодкавая авіяцыйная эскадрылля, а таксама 13 запасных аэрадромаў, прызначаных для размеркавання сіл і манеўру. Суднарамонтам караблёў Балтыйскага флоту займаліся 4 суднарамонтных завода: 7-ы СРЗ (Талін), 29-ы СРЗ (Ліепая), 33-і СРЗ (Балтыйск) і 177-ы СРЗ (Даўгаўгрыва).
Камандуючыя
Камандуючыя 4-м ВМФ СССР: Камандуючыя 8-м ВМФ СССР: У 1955 годзе 4-ы і 8-ы ваенна-марскія флаты былі зноў аб'яднаны ў Чырванасцяжны Балтыйскі флот.
Лунь стэпавы
Лунь стэпавы (Circus macrourus) — від мігруючых птушак сямейства каршаковых і падсямейства лунёвых.
Апісанне
Зграбная птушка, даўжыня цела 45-52 см, маса 250—450 г, размах крылаў 0,99-1,17 м. Самцы меншыя за самак і больш светлыя. Спіна шыза-шэрая, брушны бок белы з шызаватым напылам на валляку. Надхвосце белае, канцы крылаў чорныя. Самка зверху вохрыста-бурая, знізу бураватая з цёмнымі падоўжнымі стракацінамі.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ў паўднёвай частцы Усходняй Еўропы і Цэнтральнай Азіі. Зіму праводзіць, галоўным чынам, у Індыі і Паўднёва-Усходняй Азіі. Вельмі рэдка сустракаецца ў Брытаніі і ў Заходняй Еўропе.
Экалогія
Гэтая драпежная птушка водзіцца на адкрытых раўнінах, балотах і пустках.
Палюе на маленькіх жывёл, такіх, напрыклад, як яшчаркі, грызуны і птушкі. У пошуках ежы птушка лунае нізка над лугамі.
Гнездаванне
Гняздо птушка будуе на зямлі. У кладцы — 4-6 белых яек.
Sericostoma (род насякомых)
Sericostoma — род ручайнікаў сямейства. Існуе па меншай меры 20 апісаных відаў у родзе.
Азёры (біялагічны заказнік)
Біялагічны заказнік «Азёры» — мясцовага значэння ў Дубровенскім раёне. Біялагічны заказнік заснаваны на землях Асінторфскага лясніцтва дзяржаўнай лесагаспадарчай установы «Аршанскі вопытны лясгас» з мэтай захавання ў натуральным стане ўнікальных лесабалотных экалагічных сістэм, месцаў росту журавіны балотнай, дзікарослых раслін і дзікіх жывёл, якія адносяцца да відаў, уключаных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Агульная плошча біялагічнага заказніка мясцовага значэння «Азёры» складае 63 га.
Сучасны стан: у натуральным стане. У паўднёвай частцы — старая высечка.
Гідрасетка: адсутнічае, за выключэннем гідрарэсурсаў тарфяной залежы.
Наяўнасць ягаднікаў: на пераходным і верхавым балоце — журавіны 15-50 %, чарніцы — 5-50 %, брусніцы — 15-40 %. Па мінералцы — чарніцы — 5-60 %.
Прамысловыя жывёлы: лось, кабан, ліса, цецярук, глушэц, куніца.
Праходнасць: па цяжкасці — сярэднепраходнае, глейкае.
У Чырвоную кнігу РБ занесены:
NGC 3617
NGC 3617 (іншыя абазначэнні — ESO 503-12, MCG -4-27-8, UGCA 231, AM 1115-255, PGC 34513) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касачы
Назву Касачы́ маюць:
Старадубскае княства
Стараду́бскае кня́ства — буйное феадальнае ўладанне ў складзе Вялікага Княства Літоўскага, Рускага, Жамойцкага, пазней Маскоўскай дзяржавы.
Плошча Растрэлі
Плошча Растрэлі — плошча Санкт-Пецярбурга. Размешчана на скрыжаванні Шпалернай вуліцы, Таўрычнага завулка, вуліцы Смольнага, завулка Кварэнгі і вуліцы Пралетарскай Дыктатуры.
Sericostoma
Sericostoma — шматзначны тэрмін
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт тэхналогій і дызайну
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт тэхналогій і дызайну — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са спецыялізацыяй у галіне лёгкай прамысловасці, якая мае статус нацыянальнага ўніверсітэта і знаходзіцца ў Кіеве.
Гісторыя
З 1937 года інстытут размяшчаецца па вул. Неміровіча-Данчанкі, 2 (у той час вул. Клоўская, 16), дзе да рэвалюцыі былі казармы Міргарадскага коннага палка. Першапачатковы будынак на вул. Вялікай Жытомірскай быў перададзены пад інтэрнат. За перыяд 1936—1941 гадоў выпуск інжынераў склаў 1158 спецыялістаў. У 1941 годзе быў здзейснены апошні даваенны выпуск інжынераў — 240 спецыялістаў. У час вайны інстытут знаходзіўся ва эвакуацыі. У чэрвені 1944 года інстытут вярнуўся ў Кіеў і стаў рыхтаваць спецыялістаў не толькі з наяўных спецыяльнасцей (хіміка-тэхналагічнага, механіка-тэхналагічнага, інжынерна-эканамічнага профілю), але і яшчэ па двух спецыяльнасцях «Тэхналогія швейнай вытворчасці» і «Тэхналогія трыкатажнай вытворчасці». З гэтага часу інстытут называецца ўжо Кіеўскім тэхналагічным інстытутам лёгкай прамысловасці. Пад гэтай назвай інстытут праіснаваў 48 гадоў.
У 1993 годзе Кіеўскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці быў акрэдытаваны па чацвёртым (вышэйшым) ўзроўні спецыяльнай падрыхтоўкі і перайменаваны ў Дзяржаўную акадэмію лёгкай прамысловасці Украіны, а 30 жніўня 1999 года — у Кіеўскі дзяржаўны ўніверсітэт тэхналогій і дызайну. У 2001 годзе ўніверсітэт атрымаў статус нацыянальнага і стаў называцца Кіеўскім нацыянальным універсітэтам тэхналогій і дызайну.
Антон Канстанцінавіч Антановіч
Антон Канстанцінавіч Антано́віч (, Казлы Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці —, ) — беларускі мовазнавец, доктар філалагічных навук (1969), прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1928 годзе скончыў польскую сямікласавую школу. Паступіў у Тэхнічную школу у Вільні, якую скончыў у 1932 па спецыяльнасці «тэхнік-паравозчык», аднак ва ўмовах панскай Польшчы знайсці працу па атрыманай спецыяльнасці не змог. Папераменна быў чорнарабочым на будаўніцтве, дыспетчарам на чыгунцы, настаўнікам пачатковай школы на Ашмяншчыне, супрацоўнікам беларускага музея у Вільне (1942—1944). Увесь гэты час настойліва займаўся самаадукацыяй і ў 1944 годзе здаў пры Віленскай мужчынскай гімназіі экстэрнам экзамены на атэстат сталасці. Пасля службы ў Савецкай Арміі (1944―1945) паступіў на філалагічны факультэт Віленскага ўніверсітэта. Скончыў яго, працаваў старшым бібліёграфам у рукапісным аддзеле навуковай універсітэцкай бібліятэкі. Пасля абароны ў 1961 годзе кандыдацкай дысертацыі, абраны старшым выкладчыкам, затым дацэнтам Віленскага ўніверсітэта. У 1969 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. Прафесар А. Антановіч 35 гадоў жыцця аддаў Віленскаму ўніверсітэту. Пахаваны на Еўфрасіннеўскіх могілках у Вільні.
Навуковая праца
Кандыдацкая дысертацыя А. Антановіча з’яўляецца першым спецыяльным даследаваннем помнікаў старога беларускага пісьменства, якія ўзніклі на Літве. За аснову ўзята актавая кніга Ковенскага земскага суда 1566―1567 гг. Гэта рукапіс на паперы аб’ёмам у 237 лістоў вялікага фармату, выкананы беларускім скорапісам XVI стагоддзя. А. Антановіч дэталёва прааналізаваў графіку, арфаграфію, фанетыку, марфалогію і лексіку гэтага помніка. Па тэме дысертацыі ім апублікаваны два змястоўныя артыкулы: «Пытанні фанетыкі беларускай актавай мовы XVI ст.» (1960) і «Графіка і арфаграфія судовай (актавай) кнігі Каўнаскага земскага суда» (1961).
Тэмай доктарскай дысертацыі сталі помнікі татарска-мусульманскай пісьменнасці на беларускай мове. Вынікі гэтага даследавання выкладзены Антановічам у кнізе «Беларускія тэксты, пісаныя арабскім пісьмом, і іх графіка-арфаграфічная сістэма» (1968). Антановічам выяўлены ў архівах, бібліятэках, музеях, а таксама ў прыватных асоб 24 вядомыя і невядомыя дагэтуль рукапісы XVII―пачатку XX ст., з іх 10 хамаілаў (дапаможнікаў дзеля служыцеляў рэлігійнага культу), 8 кітабаў (рукапісных зборнікаў пра жыццё Магамета, апісанне абрадаў і інш.), тэфсіры, 1 тэджвід, беларуска-турэцкі слоўнік 1836 года.
А. Антановіч пакінуў багатую навуковую бібліятэку і многа каштоўных навуковых матэрыялаў, ― усё гэта было куплена Віленскім універсітэтам.
Юравічы
Назву Юравічы маюць:
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар францысканцаў (Вільнюс)
Віленскі Марыінскі касцёл францысканцаў лічыцца адным з першых гатычных сакральных храмаў ВКЛ.
Гісторыя
1435 — збудаваны манахамі-францысканамі.
XVIII стагоддзе — перабудаваны ў стылі Віленскага барока.
1998 — рэстаўраваны.
Архітэктура
Касцёл належаў ордэну францысканцаў, якім адным з першых стала атабарыўся ў Вільнюсе, таму мураваны касцёл з'яўляецца адным з першых помнікаў мураванага гатычнага манастырскага храмабудаўніцтва ў Вільнюсе і ва ўсім Вялікім Княстве Літоўскім.
Усцюжскі летапісны збор
Усцюжскі летапі́сны звод, агульнарускі.
Створаны ў першай чвэрці XVI стагоддзя ў горадзе Усцюг (цяпер Вялікі Усцюг). Паведамляе пра падзеі 852 — канца XVI стагоддзя. У аснове ляжыць гэтак званы агульнарускі летапісны звод 1494 года, мясцовыя летапісы і іншыя крыніцы. Каштоўная крыніца па гісторыі войнаў ВКЛ з Маскоўскай дзяржавай пачатку XVI стагоддзя. Змяшчае найбольш падрабязныя з усіх летапісных крыніц звесткі пра трэці Смаленскі паход 1514 года, Аршанскую бітву 1514 года і іншыя, магчыма, запісаныя са словаў усцюжаніна — непасрэднага ўдзельніка гэтых падзей ці ваеннапалоннага з ВКЛ.
Юрыспрудэнцыя
Такім чынам, пад юрыспрудэнцыяй разумеюць некалькі ўзаемазвязаных паняццяў:
NGC 3618
NGC 3618 (іншыя абазначэнні — UGC 6327, MCG 4-27-14, MK 1288, ZWG 126.25, PGC 34575) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касічы
Назву Касічы маюць:
Гіяцынт Альхімовіч
Гіяцынт Альхімовіч (Hiacynt/Hyacinthe Alchimowicz;, в. Дзембрава (Дубрава) Лідскага павета, цяпер Шчучынскі раён — пасля 1897, ) — мастак.
У 1876 годзе ён быў прызначаны прафесарам малявання ў сярэдняй школе ў Перпіньяне, затым у прафесійна-тэхнічным вучылішчы і вышэйшай жаночай школе. За сваю працу ён быў узнагароджаны ў 1892 годзе французскім ордэнам «».
Ён удзельнічаў у шматлікіх выстаўках жывапісу ў Францыі, дзе ён жыў да смерці.
Казулі
Вылучаецца 2 віды: казуля еўрапейская і казуля сібірская. Пашыраны ў Еўразіі. Жывуць у разрэджаных лясах і перадгорных стэпах. Часта трымаюцца невялікімі статкамі. Кормяцца раслінамі.
Даўжыня да 150 см, вышыня ў карку да 100 см, маса да 60 кг. Поўсць густая, зімой бураватая, летам рыжая. Каляхваставое «люстэрка» белае. У самцоў невялікія рогі з 3-4 адросткамі.
Нараджаюць 2-3 цялят.
Мікалай Леан Сапега
Біяграфія
З кодзенскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Яна Фрыдэрыка і Канстанцыі з Гербутаў. Меў братоў Паўла Францішка і Казіміра Уладзіслава.
У 1664 па смерці бацькі атрымаў казацкую харугву. Браў удзел у няўдалай для Каралеўства Польскага бітве пад Брагілавам (снежань 1666), дзе яго аддзел панёс значныя страты.
З уласнай харугвай удзельнічаў у Хоцінскай бітве. Падчас кампаніі 1676 года ачоліў панцырную харугву. Браў удзел у бітве пад Венай (1683).
У 1667 абіраўся паслом на сойм. Не цікавіўся палітычнымі пытаннямі, захоўваў верасць каралю і вялікаму князю Яну Сабескаму.
Ажаніўся з Ганнай Харленскай (шлюб у 1678), з якой меў сыноў Адама і Яна, дачку Яну. Пахавалі Мікалая Леана Сапегу ў ў Кодні.
Кастрыца
Назву Кастры́ца маюць:
Уладзіслаў Андрэевіч Збаражскі
Уладзіслаў Андрэевіч Збаражскі (? — 1581 або 1582) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага, князь.
Біяграфія
Валодаў маёнткам Валошышчы ў Крэменецкім павеце, дзе ў 1557 годзе атрымаў права залажыць горад. Пасол на соймы 1564 і 1569 гадоў. 3 1570 года стараста (дзяржаўца) батоцкі, у 1573—1574 гадах спраўца Кіеўскага ваяводства.
Сям’я
Меў сыноў Стафана, Канстанціна, Пятра.
Хвоснік звычайны
Батанічнае апісанне
Хвоснік звычайны — паўзучая расліна, якая насялялае на плыткаводдзі. Яго тоўстыя карэнішчы знаходзяцца пад вадой, але вялікая частка лісцеў узвышаецца над паверхняй вады на 20-30 см.
Кветкі непрыкметныя і з’яўляюцца не на ўсіх раслінах.
Распаўсюджанне і асяроддзе пасялення
Від цыркумбарэальны, гэта значыць расце ў Паўночным паўшар’і. Па сучасных дадзеных, на тэрыторыі Расіі распаўсюджаны паўсюдна, за выключэннем зоны стэпаў і паўпустынь, вечнай мерзлаты і высакагор’яў; пераважае ва ўсходняй частцы Расіі, роўна як і. У Злучаных Штатах Амерыкі ён расце ў асноўным на паўночным усходзе, але сустракаецца і на поўдні: у Нью-Мексіка і Арызоне. Аддае перавагу вадзе з невысокай кіслотнасцю.
Значэнне і ўжыванне
У фітатэрапіі хвоснік звычайны выкарыстоўваецца для гаення ран, напрыклад, супынення ўнутраных і знешніх крывацёкаў, лячэння язвавай хваробы страўніка. З’яўляецца заспакаяльным сродкам пры запаленнях скуры.
Ён у вялікіх колькасцях паглынае метан і таму паляпшае якасць паветра ў балотах, дзе часта сустракаецца. Аднак ён можа быць пустазеллем, і робіць цяжкім прыток вады ў рэках і канавах.
Няверавічы
Назву Няве́равічы маюць:
NGC 3619
NGC 3619 (іншыя абазначэнні — UGC 6330, MCG 10-16-115, ZWG 291.54, IRAS11164+5802, PGC 34641) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асінторфскі гідралагічны заказнік
Апісанне
Выгляд і статус тэрыторыі, якая захоўваецца: ландшафтна-гідралагічны заказнік мясцовага значэння.
Праходнасць: нізінныя балоты абводненыя. Верхавік — праходнасць здавальняючая.
На тэрыторыі гідралагічнага заказніка мясцовага значэння «Асінторфскі» забараняецца:
Прамысловыя жывёлы: лось, кабан, ліса, куніца, бабёр.
На тэрыторыі гідралагічнага заказніка «Асінторфскі», які ўключае спустошаныя і нерэкультываваныя тарфянікі, склалася дзіўная экасістэма з калоніямі чаек, качак і іншых балотных птушак. Маецца магчымасць арганізацыі такіх відаў адпачынку, як рыбалка, паляванне, назіранне за дзікімі звярамі і птушкамі, азнаямленне з разнастайнасцю лясных і палявых раслін, у тым ліку і за тымі відамі флоры і фаўны, якія занесены ў Чырвоную кнігу.
Гаральд Клейтан Юры
Гаральд Клейтан Юры (Harold Clayton Urey, вымаўляецца як Харэлд Клэйтан Юры;, Уолкертан — , Ла-Хоя, Сан-Дыега) — амерыканскі фізік і фізікахімік, піянер у галіне даследавання ізатопаў, за адкрыццё аднаго з якіх — дэйтэрыя — быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па хіміі (1934). Пазней перайшоў да вывучэння эвалюцыі планет.
Няверавічы (Ваўкавыскі раён)
Няве́равічы (, Неверовичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ваўкавыскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. належала Канстанцыі Білевічовай. У 1836 г. прыватная вёска, 8 двароў, 50 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 47 двароў, 81 жыхар.
Мікулаш Дзурында
Мікулаш Дзурында (Mikuláš Dzurinda; нар., Спішскі Штрврток, Чэхаславакія) — славацкі палітык, прэм’ер-міністр Славакіі з 30 кастрычніка 1998 да 4 ліпеня 2006, в. а. прэзідэнта Славакіі з 30 кастрычніка 1998 да 15 чэрвеня 1999.
У 1998 годзе апазіцыйныя партыі перамаглі на выбарах, і Дзурында стаў прэм’ер-міністрам, а таксама выконваў абавязкі прэзідэнта да абрання на гэты пост Рудольфа Шусцера. У 2000 годзе арганізаваў партыю Славацкі дэмакратычны і хрысціянскі саюз. У 2002 годзе — ізноў атрымаў перамогу на выбарах на чале кааліцыі. У 2006 годзе на выбарах партыя Дзурынды заняла друое месца, і пераможца выбараў Роберт Фіца сфарміраваў кааліцыйны ўрад.
9 ліпеня 2010 года заняў пост міністра ўнутраных спраў ва ўрадзе Іветы Радзічавай.
Higurashi no Naku Koro ni
Higurashi no Naku Koro ni (яп. ひぐらしのなく頃に Хігурасі но Наку Коро ні, бел. Калі плачуць цыкады) — серыя візуальных раманаў, распрацаваных дадзін-гуртком 07th Expansion (англ.), якая выпускалася на Камікетах у перыяд з 2002 па 2006 год, і складае дзве першыя часткі цыкла When They Cry. Пачынаючы з 2007 году, кампаніямі Alchemist (англ.), Kaga Create (англ.) і Entergram (англ.) было ажыццяўляно прафесійнае выданне партыраваных (рус.) версій гульні на розныя гульнявыя прыстаўкі, а ў 2015 годзе MangaGamer (англ.) быў ажыццяўлён выпуск гульні у сервісе Steam. Візуальны раман складаецца з асобных сюжэтных арак (рус.), якія называюцца «главамі», якія апавядаюць аб падзеях 1983 году ў япоскай вёсцы Хінамідзава, якая зрабілася месцам серыі загадкавых забойстваў, якія атрымалі назву «праклёну Аясіра-сама». Сцэнарый гульні быў напісаны аўтарам пад псеўданімам Рюкісі07 (рус.), які натхніўся прыкладам іншага любіцельскага візуальнага рамана — Tsukihime (рус.).
Сюжэт гульні не раз адаптаваўся ў іншыя фарматы. З 2005 па 2012 год былі выпушчаны восем радыёпастановак па матэрыялам асноўных глаў візуальнага рамана, агучаных прафесійнымі сэю (рус.). У 2006 і 2007 гадах на розных тэлеканалах Японіі трансліраваўся разбіты на два сезона анімэ-серыял рэжысёра Studio Deen Ціакі Кон, паказ якога перапыняўся з-за абвінавачанняў з боку розных СМІ ў правакаванні злачынстваў сярод моладзі. З 2005 по 2011 год у часопісах кампаній Square Enix і Kadokawa Shoten ажыццяўлялася публікацыя манга-адаптацый гульні, падрыхтаваных рознымі ілюстратарамі. З 2007 па 2009 год у выдавецтве Kodansha была апублікавана ў 17 тамах навэлізацыя гульні ў фармаце ранабэ. Акрамя гэтага ў 2008 і 2016 годзе былі выпушчаны паўнаметражныя фільмы і дарама, экранізуюшчыя візуальны раман. У 2020 годзе адбыўся выпуск анімэ-серыяла Higurashi no Naku Koro ni Go (бел. Калі плачуць цыкады: Карма), які быў падрыхтаваны студыяй Passione. У 2021 годзе выйшаў працяг — Higurashi no Naku Koro ni Sotsu (бел. Калі плачуць цыкады: Выпускны).
Higurashi no Naku Koro ni зрабілася адной з трох найбольш прыбыткавых любіцельскіх гульняў Японіі і ўвайшла ў рэйтынг найбольш папулярных гульняў гэтага жанру. З прычыны такой папулярнасці сяло Сіракава зрабілася аб'ектам анімэ-турызму з боку фанатаў фарншызы, якія далі назву «паломніцтва» гэтаму маршруту. Прадукцыя Higurashi no Naku Koro ni таксама была ў большай часцы станоўча прынята крытыкамі.
Касцяні
Назву Касцяні́ маюць:
Касцяшы
Назву Касцяшы́ маюць:
Жукоўскае (гідралагічны заказнік)
Гідралагічны заказнік «Жукоўскае» — гідралагічны заказнік мясцовага значэння аб’яўлены на землях Асінторфскага лясніцтва дзяржаўнай лесагаспадарчай установы «Аршанскі лясгас» у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці з мэтай захавання ў натуральным стане каштоўных лесабалотных экалагічных сістэм і ўнікальных прыродна-ландшафтных комплексаў з удзелам дзікарослых раслін і дзікіх жывёл, якія адносяцца да відаў, уключаных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Агульная плошча гідралагічнага заказніка мясцовага значэння «Жукоўскае» складае 263 гектары. У цэнтральнай частцы гідралагічнага заказніка знаходзіцца возера Зялёнае. Заснаваны 8 снежня 2008 года.
Апісанне
Выгляд і статус ахоўнай тэрыторыі: заказнік мясцовага значэння. Ландшафтна-гідралагічны.
На тэрыторыі гідралагічнага заказніка мясцовага значэння «Жукоўскае» забараняецца:
Сучасны стан: у натуральным відзе, у асноўным залесены.
Наяўнасць ягаднікаў: верхавое балота — журавіны — 5 %, чарніцы — 30 % (побач воз. Зялёнае). На нізінным балоце — чарніцы лакальна, на мінералцы — чарніцы лакальна. Прамысловыя жывёлы: лось, кабан, ліса, куніца, бабры.
Праходнасць: нізінныя балоты абводненыя. Верхавік — праходнасць здавальняючая.
Сацыяльна-эканамічная геаграфія
Сацыяльна-эканамічная геаграфія (СЭГ) — адна з асноўных частак (разам з фізічнай геаграфіяй) сістэмы геаграфічных навук. Вывучае тэрытарыяльную арганізацыю грамадства ў разных краінах, рэгіёнах, мясцовасцях.
Януш Збаражскі
Януш Мікалаевіч Збаражскі (? — 1608) — ураднік, ваенны дзеяч.
Сацыяльна-эканамічная геаграфія
Аб’ект і прадмет СЭГ
Аб’ект СЭГ — сацыясфера — грамадска арганізаваная частка геаграфічнай абалонкі. Таксама сацыяльна-эканамічная геаграфія даследуе асаблівасці і заканамернасці размяшчэння насельніцтва і гаспадаркі і дае ўяўленне аб разнастайнасці ў эканамічных, этнічных, рэлігійных, сацыяльных адносінах.
Януш Збаражскі
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Збаражскіх герба «Карыбут». Нарадзіўся ў сям’і Мікалая Андрэевіча Збаражскага.
Сацыяльна-эканамічная геаграфія
Аб’ект і прадмет СЭГ
Дарэчы зазначым, што ў краінах Заходняй Еўропы, ЗША, Канадзе і іншых у дачыненні да дадзенай падсістэмы геаграфічнай навукі ўжываюць назвы, «грамадская геаграфія», «геаграфія чалавека».
Структура СЭГ
У СЭГ вывучаюцца самыя разнастайныя бакі жыцця людзей: тэрытарыяльныя асаблівасці ўзроўню жыцця, ладу жыцця, умоў працы, быту, адпачынку; розныя галіны гаспадаркі, рассяленне і інш. У залежнасці ад аб’ектаў даследавання атрымалі развіццё асобныя напрамкі СЭГ і адпаведныя ім вучэбныя дысцыпліны. У гэтых адносінах усю СЭГ можна падзяліць на наступныя групы галін:
Метады даследванняў у СЭГ
Трэба зазначыць, што агульным і абавязковым падыходам для ўсіх геаграфічных даследаванняў з’яўляецца тэрытарыяльны падыход.
СЭГ выкарыстоўвае наступныя агульнанавуковыя метады:
Усе яны ў той ці іншай ступені выкарыстоўваюцца і ў даследаваннях у галіне сацыяльна-эканамічнай геаграфіі. Існуюць і спецыфічныя метады СЭГ.
Сяргей Юр’евіч Юрскі
Сяргей Юр’евіч Юрскі ( — ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, сцэнарыст. Народны артыст РСФСР (1987).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ленінградзе 16 сакавіка 1935 года ў сям’і Юрыя Юрскага, які быў мастацкім кіраўніком Маскоўскага цырка на Цвятным бульвары, кіраваў Ленканцэртам. Маці — Яўгенія Міхайлаўна Юрская-Раманава — была музычным педагогам. Вучыўся на юрыдычным факультэце Ленінградскага універсітэта імя А. А. Жданава.
У 1955 годзе, пасля трэцяга курса юрфаку, паступіў на акцёрскі факультэт Ленінградскага тэатральнага інстытута імя А. М. Астроўскага (курс Л. Ф. Макар’ева). Ужо пасля заканчэння другога курса быў прыняты ў Вялікі драматычны тэатр імя М. Горкага.
З 1957 года — акцёр БДТ імя М. Горкага ў Ленінградзе.
Стаў шырока вядомы пасля фільма «Рэспубліка ШКІД».
Смаленская плошча (Віцебск)
Смаленская плошча — плошча, размешчана ў паўночнай частцы Віцебска, у Кастрычніцкім раёне. Забудова Смаленскай плошчы ўнесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Смаленская плошча ўзнікла ў XIX стагоддзі на мяжы горада і першапачаткова называлася Коннай, Кавальскай. З канца XIX — пачатку XX стст. захавалася вялікая частка забудовы плошчы. У 1918 годзе называлася Смаленскі рынак, пазней — Красная плошча.
Апісанне
Мае прамавугольную ў плане форму памерам 250х34 метра. Да плошчы прымыкаюць вуліцы: Леніна, Гараўца, Камуністычная, Гагарына, Піянерская, Чырвонага Партызана, 1-я Чырвонабрыгадная, 1-ы Піянерскі завулак і праспект Генерала Люднікава.
На плошчы знаходзіцца Смаленскі рынак.
Нёшатэль-ан-Брэ
Нёшатэль-ан-Брэ (Neufchâtel-en-Bray) — горад і камуна, размешчаны на паўночным захадзе Францыі ў рэгіёне Нармандыя, у дэпартаменце Прыморская Сена.
NGC 3620
NGC 3620 (іншыя абазначэнні — ESO 38-10, IRAS11143-7556, PGC 34366) — галактыка ў сузор’і Хамелеон.
Нёшатэль-ан-Брэ
Насельніцтва ў 2008 годзе складала 5108 чалавек.
NGC 3620
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нёшатэль-ан-Брэ
Камуна знаходзіцца на адлегласці каля 120 км на паўночны захад ад сталіцы — Парыжа, за 45 км на паўночны ўсход ад Руана, за 26 км ад Дзьепа. З’яўляецца агульнапрызнанай радзімай сыру «Нёшатэль», які атрымаў сваю назву ў гонар Нёшатэль-ан-Брэ. Лічыцца, што гэта самы старажытны сыр Нармандыі.
Басціян Швайнштайгер
Басціян Швайнштайгер (Bastian Schweinsteiger; нар., Кольбермар, ФРГ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 2014 года ў складзе нацыянальнай зборнай Германіі. Адзін з самых тытулаваных ігракоў Германіі.
«Баварыя»
Басціян прабіўся ў склад першай каманды «Баварыі» з шэрагаў дубля. У аснову футбаліст пачаў траплаць пачынаючы з сезона 2002/03. З сезона 2004/05 ён стаў іграком асноўнага складу, правяўшы ў сезоне ў Бундэслізе 26 гульняў і адзначыўшыся 3 мячамі. Але потым трэнер «Баварыі» Фелікс Магат з-за дрэннай працы на трэніроўках спаслаў юнака ў «Баварыю-2». Аднак праз некалькі месяцаў галоўны трэнер зноў вярнуў Басціяна ў асноўны склад. Швайнштагер выступаў дастаткова добра і стабільна, мала забіваючы, але аддаючы выдатныя пасы. Асноўная пазіцыя Швайнштайгера ў гэтыя часы ёсць фланг паўабароны.
З прыходам у клуб у якасці трэнера Луі ван Гала, Швайнштайгер перакваліфікаваўся з вінгера ў нядрэннага цэнтральнага паўабаронцу, і сезона 2009/10 стаў адным з самых паспяховых у яго кар’еры. Ён і яго аднаклубнік Марк ван Бомел склалі моцны звязак цэнтрхаваў, якія многія футбольныя спецыялісты называлі мацнейшым у Германіі. Сваёй хвацкай гульнёй, а таксама лідарскімі якасцямі, Басціян забяспечыў сабе не толькі сталае месца ў аснове клуба, але і званне другога віцэ-капітана, а пасля сыходу Марка, і першага віцэ-капітана.
Улетку 2010 года ў трансферы Швайнштайгера былі зацікаўлены «Рэал Мадрыд», «Чэлсі» і «Ювентус». Аднак Швайнштайгер паведаміў, што падоўжыў кантракт з клубам да 2016 года. Станам на 12 студзеня 2011 года трансферны кошт іграка складаў 40 мільёнаў еўра, пры тым, што «Чэлсі» быў гатовы купіць іграка за 60 мільёнаў.
25 красавіка 2012 года Швайнштайгер забіў пераможны гол у серыі пенальці ў паўфінале Лігі чэмпіёнаў, што дазволіла «Баварыі» прасунуцца да фіналу, аднак яна атрымала ў ім паражэнне ад лонданскага «Чэлсі».
«Манчэстэр Юнайтэд»
13 ліпеня 2015 года было афіцыйна абвешчана аб пераходзе Швайнштайгера ў «Манчэстэр Юнайтэд». Улетку 2016 года, пасля прыходу ў клуб новага трэнера Жазэ Маўрынью, Швайнштайгер страціў месца ў камандзе і трэніраваўся з моладзевым складам. Быў вернуты ў першую каманду ў канцы 2016 года, правёў за яе чатыры кубкавых матчы.
«Чыкага Файр»
21 сакавіка 2017 года стала вядома аб тым, што Швайнтайгер папоўніць склад амерыканскага клуба «Чыкага Файр». Пераход быў завершаны 29 сакавіка, пасля праходжання медагляду. 1 красавіка згуляў свой першы матч за «Чыкага Файр», у якім адзначыўся голам у браму «Манрэаль Імпакт» (выніковы лік 2:2).
У кастрычніку 2019 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У асноўнай зборнай Германіі выступаў з 2004 года. Першыя 2 галы за зборную забіў 8 чэрвеня 2005 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Расіі.
29 ліпеня 2016 года, па заканчэнні чэмпіянату Еўропы, абвясціў аб сваім зыходзе са зборнай. Праз месяц прыняў удзел у сваім апошнім матчы за нацыянальную каманду, згуляўшы ў таварыскай сустрэчы супраць Фінляндыі.
Клубныя
Баварыя:
Манчэстэр Юнайтэд:
Міжнародныя
Германія:
Карл Саган
Карл Эдвард Саган Carl Edward Sagan [seɪɡɪn]; года — ) — амерыканскі астраном, астрафізік і выдатны папулярызатар навукі.
Саган быў піянерам у галіне экзабіялогіі і даў штуршок развіццю праекта па пошуку пазаземнага розуму SETI. Атрымаў сусветную вядомасць за свае навукова-папулярныя кнігі і тэлевізійны міні-серыял «Космас: персанальнае падарожжа». Ён таксама з’яўляецца аўтарам навукова-фантастычнага рамана «Кантакт», на аснове якога ў 1997 годзе быў зняты аднайменны фільм.
Адукацыя і навуковая кар’ера
У 1960—1962 гадах Саган працаваў асістэнтам у Йеркскай абсерваторыі Чыкагскага ўніверсітэта, Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі і Стэнфардскім універсітэце.
У пачатку 1960-х гадоў гадоў ніхто дакладна не ведаў, на што падобная паверхня Венеры. Саган пералічыў магчымыя ўмовы на Венеры ў сваім дакладзе (які пазней быў апублікаваны ў кнізе Тайм-Лайф часопіса «Планеты»). Сам Карл Саган лічыў, што паверхня Венеры сухая і вельмі гарачая. Ён працаваў у якасці запрошанага вучонага ў Лабараторыі рэактыўнага руху (JPL) Каліфарнійскага тэхналагічнага інстытута і ўнёс свой уклад у дызайн і арганізацыю першай місіі да Венеры з серыі Марынер. Венера-4 ў 1967 годзе пацвердзіла яго здагадкі пра ўмовы на паверхні Венеры.
У 1962—1968 гадах Карл Саган выкладаў астраномію ў Гарвардскім універсітэце. У 1968 годзе ён перайшоў у Карнельскі ўніверсітэт. У 1971 Саган становіцца прафесарам астраноміі і касмічных даследаванняў, а таксама дырэктарам лабараторыі па вывучэнню планет. Ён зрабіў свой унёсак практычна ў кожную аўтаматычную касмічную місію, якая даследавала Сонечную сістэму. Ён першым прапанаваў ідэю пасылаць з усімі касмічнымі зондамі, якія пакідаюць Сонечную сістэму, пасланне да пазаземныя цывілізацыі. Першае пасланне, якое было адпраўлена ў космас, ўяўляла сабой пласціну алюмінія, прымацаваную да касмічнага зонду Піянер-10. Карл Саган працягнуў працу над пасланнямі. Самым дэталёвым пасланнем, у распрацоўцы якога ён прымаў удзел, была залатая пласцінка «Вояджэра», якая адправілася ў космас на касмічных зондах Вояджэр.
Навуковыя дасягненні
Саган быў адным з першых, хто высунуў гіпотэзу аб тым, што спадарожнік Сатурна Тытан і спадарожнік Юпітэра Еўропа могуць валодаць акіянамі (меркавалася, што на Еўропе акіян знаходзіцца пад ледзяной паверхняй) або азёрамі. Ён меркаваў, што водны акіян Еўропы можа быць прыдатным для жыцця. Пацверджанне існавання подледного акіяна на Еўропе было ўскосна атрымана пры дапамозе Галілеа.
Папулярызацыя навукі
Карл Саган прапанаваў ідэю пошуку пазаземнага жыцця, заклікаў навуковае супольнасць да пошуку сігналаў ад разумных пазаземных формаў жыцця пры дапамозе вялікіх радыётэлескопаў і адпраўцы зондаў да іншых планет.
З іншага боку, Саган удзельнічаў у якасці даследчыка ў Праекце А119, сакрэтнай аперацыі ВПС ЗША, мэтай якой быў скід атамнай бомбы на Месяц.
Здольнасць Сагана выказваць свае ідэі дазволіла многім людзям лепш зразумець космас. У 1977—1978 гадах ён выступіў з каляднай лекцыяй у Каралеўскім грамадстве. Саган быў аўтарам (сумесна са сваёй трэцяй жонкай Эн Друян) вядомага 13-серыйнага тэлевізійнага серыяла «Космас: персанальнае падарожжа», у якім ён зняўся ў якасці апавядальніка. Ідэю для свайго серыяла Саган запазычыў з серыяла Якава Браноўскага «Узыходжанне чалавека» (The Ascent of Man). У якасці гукавога суправаджэння ў серыяле гучыць музыка Баха, Вівальдзі, Моцарта, Стравінскага, Шастаковіча, Хованесса і іншых кампазітараў. Карл Саган таксама пісаў кнігі, папулярызаваў навуку. Адной з такіх кніг была кніга «Космас» (Cosmos), якая адлюстроўвае і паглыбляе некаторыя пытанні, узнятыя ў серыяле «Космас: персанальнае падарожжа». Іншыя складанні Сагана ўключаюць кнігу «Цмокі Эдэма: Развагі аб эвалюцыі чалавечага мозгу» (Dragons of Eden: Speculations on the Evolution of Human Intelligence), якая атрымала Пулітцэраўскую прэмію, і «Мозг Брока: Развагі пра рамансы навукі» (Broca's Brain : Reflections on the Romance of Science). Саган таксама напісаў вядомы навукова-фантастычны раман «Кантакт» (Contact), але не дажыў да яго экранізацыі, якая адбылася ў 1997 годзе, а ў 1998 годзе фільм атрымаў Прэмію Х’юга.
Дзякуючы серыялу «Космас» і частага з’яўлення на папулярным тэлевізійным шоу «The Tonight Show», Саган стаў асацыявацца з фразай «мільярды і мільярды». На самай справе ён ніколі не ўжываў гэту фразу ў серыяле «Космас», але той факт, што ён часта выкарыстаў слова «мільярды», зрабіла фразу «мільярды і мільярды» любімай фразай вядучага тэлешоў Джоні Карсана і іншых людзей. Ён прыняў гэта з гумарам і азагаловіў сваю апошнюю кнігу «Мільярды і мільярды». Была нават створана жартаўлівая мера вымярэння «Саган», якая можа быць любым лікам больш 4 млрд.