cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Навінка (курганны могільнік)
Могільнік-1
20 моцна аплыўшых курганоў дыяметрам 3,5—10 м, вышынёй 0,5—1,5 м. Дзесяць з іх у аснове абкладзены камянямі. Абследавалі Л. В. Аляксееў (1949) і А. Р. Мітрафанаў (1972). У 1973 годзе 3. М. Сяргеева раскапала тры курганы: першы аказаўся пусты; у другім было пахаванне па абраду трупапалажэнне ў яме пад насыпам; у трэцім побач з рэшткамі нябожчыка, арыентаванага галавой на захад, з правага боку каля пояса знойдзены падковападобная спражка, бронзавая фібула з аграненымі канцамі, бронзавае кольца з дроту з замкнёнымі канцамі, на галаве бронзавая бляшка з рэшткамі эмалі.
Могільнік належаў крывічам. Датуецца ХІІ—XIII стагоддзямі.
Могільнік-2
Знаходзіцца паміж вёскамі Навінка і Ельнік, у хваёвым лесе.
50 насыпаў дыяметрам 3—7 м, вышынёй 0,3—1 м. Асобныя курганы ў аснове абкладзены камянямі і абкружаны раўкамі. Адкрыла і даследавала ў 1973 годзе 3. М. Сяргеева. Раскапана 12 насыпаў. Пахавальны абрад — трупапалажэнне. У 6 курганах пахаванні на гарызонце, у 3 — пад насыпам у ямах і ў 3 — у насыпе. У 5 курганах нябожчыкі арыентаваны галавой на захад, у 4 — на ўсход, у 2 — на поўдзень і паўднёвы ўсход, у 1 — на паўночны ўсход. У 2 курганах, акрамя шкілетаў, знаходак не было.
У 2 жаночых і 1 дзіцячым пахаваннях знойдзены бронзавае скроневае кольца, бронзавыя драцяныя кольцы з замкнёнымі канцамі ў выглядзе спіралі ў 4—5 абаротаў, пласціністыя з замкнёнымі канцамі, віты бронзавы з завязанымі канцамі бранзалеты, круглая грыўня, бразготкі з крыжападобнай прораззю, падковападобныя спражкі, крыжападобная падвеска з эмаллю, рэшткі галаўнога венчыка, шматлікія спіралькі, шкляныя пазалочаныя і пасярэбраныя пацеркі, жалезныя нажы і наканечнік кап’я, шыферныя прасліцы, тачыльны брусок.
Могільнік датуецца XI — пачаткам XIII стагоддзя, належаў крывічам. Матэрыялы знаходак захоўваюцца ў Віцебскім абласным краязнаўчым музеі.
Суправаджальны інвентар — жалезны баявы тапор, нож, бронзавая фібула і дротавы пярсцёнак. У мацерыку пад курганом выяўлены размешчаныя парамі 4 ямы ад слупоў глыбінёю 0,25—0,6 м., дыяметрам 0,2—0,35 м. з вуголлем і попелам. Рэшткі агнішча зафіксаваны таксама ў раўку, які абкружаў курган. Датуецца пачаткам XI стагоддзя. Матэрыялы раскопак знаходзяцца ў Талачынскім гісторыка-краязнаўчым музеі.
NGC 2576
NGC 2576 (іншыя абазначэнні — UGC 4371, MCG 4-20-41, ZWG 119.76, PGC 23512) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуліца малодшага сына (фільм)
«Вуліца малодшага сына» (Улица младшего сына) — фільм рэжысёра Льва Голуба, зняты па  і. Фільм прысвечаны лёсу піянера-героя.
Сюжэт
У горадзе Керч жыве піянер Валодзя Дубінін. Калі пачынаецца Вялікая Айчынная вайна і яго бацька сыходзіць на фронт, Валодзя дамагаецца прыняцця ў партызанскі атрад.
Фурманаў
Фурманаў — шматзначны тэрмін.
Цімкавічы
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Цімкавічы змяшчаецца ў грамаце вялікага князя Аляксандра і датуецца 1499 годам. У ёй паведамлялася пра далучэнне паселішча да Капыльскага ўладання Алелькавічаў. У гэты час у цэнтры мястэчка размяшчалася гандлёвая плошча, ад якой разыходзіліся 4 вуліцы (Капыльская, Слуцкая, Даўглянская); мелася 4 кварталы. На плошчы стаялі гандлёвыя рады. Над паселішчам дамінавала грэка-каталіцкая царква Святога Ільі, непадалёк — сінагога, заезны дом, карчма.
У 1502 годзе Цімкавічы пацярпелі ад набегу татараў. З 1585 года мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Хадкевічаў. Паводле інвентара 1622 года існавалі мястэчка і маёнтак Цімкавічы. Сядзіба ўключала дом, двор аканома, шматлікія гаспадарчыя пабудовы. Тут працавалі бровар і піваварня. Праз Ганну Схаластыку з Хадкевічаў Цімкавічы трапілі да Яна Станіслава Сапегі. З 1635 года мястэчка належала Казіміру Льву Сапегу, які ў 1647 годзе фундаваў тут драўляны касцёла. У Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) у верасні 1655 года паселішча разрабавалі і спалілі маскоўскія захопнікі. У 1660 годзе Цімкавічы перайшлі да Аляксандра Гілярыя Палубінскага. З канца XVII стагоддзя маёнткам валодалі Радзівілы — Дамінік Мікалай, Ян і Марцін Мікалай.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Цімкавічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Слуцкім павеце Мінскай губерні.
У 1918 годзе Цімкавічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У часы польска-савецкай вайны ў 1919—1920 гадоў мястэчка было цэнтрам гміны ў складзе Мінскай акругі. У час Слуцкага збройнага чыну (1920) праз Цімкавічы праходзіла лінія абароны Грозаўскага палка Беларускай Народнай Рэспублікі. Да задушэння паўстання бальшавікамі мясцовую ўладу ажыццяўлялі сілы БНР.
У 1985 годзе касцёл Святога Міхаіла Арханёла быў знішчаны пажарам.
Вядомыя асобы
У Цімкавічах з 1908 года гадаваўся беларускі празаік Кузьма Чорны, бацька якога пасля Лютаўскай рэвалюцыі працаваў у валасным рэўкаме і настаўнічаў у Цімкавіцкай сямігодцы. У вёсцы знаходзіцца Літаратурны музей Кузьмы Чорнага. Таксама тут К. Чорны прымаў удзел у пастаноўках Цімкавіцкага народнага тэатра, які дзейнічае да гэтай пары.
Дарагабуж (Ровенская вобласць)
Дарагабуж (Дорогобуж) — сяло Гарбакоўскага сельсавета Гошчанскага раёна Ровенскай вобласці Украіны. Колькасць насельніцтва — 663 чалавекі. Колішняя сталіца Дарагабужскага княства.
Назва
Горад месціўся на шляху з Прыпяці ў Паўднёвы Буг, таму атрымаў адпаведную назву «дарога да Бугу». У гэтым супадаюць меркаванні мясцовай народнай этымалогіі і навукоўцаў-мовазнаўцаў.
Гісторыя
Дарагабуж быў цэнтрам Пагорыны, упершыню згадваецца ў гэтак званай «Праўдзе Яраславічаў», другі раз у 1084 г., калі быў нададзены кіеўскім князем Усеваладам Яраславічам свайму пляменніку Давыду Ігаравічу. Давыд Ігаравіч, з-за ўдзелу ў міжусобіцах, часова страціў Дарагабуж, але ў 1100 г. зноў атрымаў з рук кіеўскага князя Святаполка Ізяславіча і трымаў ужо да канца жыцця (1113). У горадзе знойдзена старажытная пячатка з надпісам ДАВДЪ.
Мясціўся на левым беразе р. Гарынь, у XI—XIII стст. плошча дзядзінца разам з пасадам складала каля 20 га. Каля горада у XI—XIII стст. мясціліся прадмесці, з археалагічных раскопках вядома адно з іх на месцы сучаснага с. Падаляне, і Успенскі манастыр. Знойдзеныя развалы пліфы і глазураваная керамічная плітка, што сведчыць пра існаванне ў Дарагабужы манументальных пабудоў.
Пасля смерці Давыда Ігаравіча Дарагабуж разам з княствам атрымаў князь уладзіміра-валынскі Яраслаў Святаполчыч, але з-за яго ўдзелу ў міжусобіцах хутка перайшоў у непасрэднае валоданне да кіеўскіх князёў, якія давалі яго разам з Перасопніцай ў трыманне розным князям — сваім сынам, братам, пляменнікам, саюзнікам і васалам, у т.л. кн. шумскім, кн. дубровіцкім. З кан. XII ст. Дарагабуж і Дарагабужскае княства сталі часткаю асобнага Перасопніцкага княства, а з 1230 г. увайшлі ў Луцкае княства, з 1371 г. у Астрожскае княства.
Пазней Дарагабуж быў у валоданні галіны Астрожскіх — Заслаўскіх, ад якіх трапіў да Сангушак. Пасля 1703 г., калі Раман Сангушка перадаў Дарагабуж і Дарагабужскі маёнтак адной з малодшых галін свайго роду, Дарагабуж перайшоў ад Сангушак да Канецпольскіх, а далей ім паслядоўна валодалі Валеўскія, Завішы, Ёдкі, апошнія ўладальнікі — Раковічы, валодалі Дарагабужам да 1939 г.
Нашы сімвалы
«Нашы сімвалы» — серыя зборнікаў вершаў, казак і апавяданняў, выдадзеная ў 2020—2022 гадах у выдавецтве «Мастацкая літаратура». Для малодшага і сярэдняга школьнага ўзросту. Укладальнік зборнікаў — Аксана Спрынчан.
Выпуск ажыццяўляся па заказе і пры фінансавай падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь.
Серыя прысвечаная «Году малой радзімы». Дырэктар выдавецтва «Мастацкая літаратура» Алесь Бадак ахарактарызаваў гэтую адмысловую серыю, як «школа радзімазнаўства».
Сэмюэл Хэлперт
Сэмюэл Хэлперт (Samuel Halpert;,  — , ) — амерыканскі жывапісец, фавіст. Вучыўся ў Нацыянальнай акадэміі малюнка ў Нью-Ёрку, потым падарожнічаў па Еўропе і, нарэшце, пасяліўся ў Парыжы, дзе вучыўся ў Леона Бона ў Нацыянальнай школе вытанчаных мастацтваў і рэгулярна ўдзельнічаў у Восеньскім салоне і Салоне незалежных. У яго пейзажах, партрэтах і нацюрмортах адчуваецца ўплыў Поля Сезана, аднак колеры і манера жывапісу запазычаны ў фавістаў.
Нырка (значэнні)
Назву Ны́рка маюць:
П’ер Мартэн
П’ер-Эміль Мартэн (Pierre-Émile Martin;, , дэпартамент Шэр, Францыя — , Фуршамбо, дэпартамент Ньеўр, Францыя) — французскі металург.
Біяграфія
Па заканчэнні горнай школы працаваў на металургічным заводзе свайго бацькі ў горадзе Фуршамбо, у 1854-1883 быў дырэктарам металургічнага завода ў Сірой (блізу горада Ангулем).
Мартэнаўскай працэс
У 1864 прапанаваў новы спосаб атрымання літой сталі ў рэгенератыўных палымяных печах. Выкарыстаўшы распрацаваны незадоўга да гэтага нямецкім інжынерам Ф. Сіменсам прынцып рэгенерацыі цяпла прадуктаў гарэння, Мартэн ўжыў яго для падагрэву не толькі паветра, але і газу. Дзякуючы гэтаму ўдалося атрымаць тэмпературу, дастатковую для выплаўлення сталі. Мартэнаўскай спосаб стаў шырока прымяняцца ў металургіі ў апошняй чвэрці XIX стагоддзя.
IC 5185
IC 5185 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крымінальна-выканаўчая сістэма Беларусі
У Рэспубліцы Беларусь установы крымінальна-выканаўчай сістэмы падпарадкаваны спецыялізаванаму органу — Дэпартаменту выканання пакаранняў Міністэрства ўнутраных спраў. Каравульную і канвойную службу нясуць падраздзяленні Унутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў.
Нырка (рака)
Ны́рка — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Кабішчанка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 9,4 км. Пачынаецца за 0,4 км на поўдзень ад вёскі Евіна, вусце за 1,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Кабішча.
Дзяўчынка з гатэля «Эксэльсіёр»
«Дзяўчынка з гатэля „Эксэльсіёр“» (Dziewczynka z hotelu Excelsior) — польскі псіхалагічны фільм 1988 года рэжысёра Антонія Краўзэ.
Сюжэт
Адпачываючы на моры, бухгалтар захопліваецца трынаццацігадовай дзяўчынкай. Ён пакідае жонку і прыяцеляў і бязмэтна блукае па пляжы з дзяўчынкай-падлеткам. Парадаксальна, уцякаючы ад аднаго канфармізму (руціны шлюбнага сумеснага жыцця, працы), ён трапляе ў іншую залежнасць, якая скончыцца для яго трагічна…
Вольфганг Хутэр
Вольфганг Хутэр (Wolfgang Hutter;  — ) — аўстрыйскі жывапісец, рысавальшчык, графік і сцэнограф.
Хутэр нарадзіўся ў Вене. Яўрэй, сын А. П. фон Гютэрсла, Хутэр вучыўся ў Акадэміі прыгожых мастацтваў у Вене ў прафесара Робіна К. Андэрсана, а затым у свайго бацькі. Разам з Эрнстам Фуксам, Хельмутам Леербам, Рудольфам Хаўснерам, Фрыцам Яншкай, Антонам Лемдэнам і Арыкам Браўэрам з’яўляецца адным з галоўных прадстаўнікоў і членаў-заснавальнікаў Венскай школы фантастычнага рэалізму. Хутэр быў удастоены прэміі ЮНЕСКА на Венецыянскай біенале ў 1954 годзе. У 1966 годзе ён быў прызначаны прафесарам Венскага ўніверсітэта прыкладных мастацтваў.
Ударны (Карачаева-Чаркесія)
Ударны (Уда́рный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Прыкубанскім раёне Карачаева-Чаркескай Рэспублікі.
Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Ударненскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак размешчаны на паўночным усходзе рэспублікі каля мяжы са Стаўрапольскім краем, на беразе Вялікага Стаўрапольскага канала. Заснаваны як рабочы пасёлак энергетыкаў пры Кубанскай ГЭС-2 адначасова з будаўніцтва электрастанцыі на Вялікім Стаўрапольскім канале — у 1961 годзе. Насельніцтва — 1031 чалавек (2021).
Жулдыз (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 370 чалавекі (195 мужчын і 175 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 50 чалавекі (24 мужчыны і 26 жанчын).
Чжан Дацянь
Чжан Дацянь' (, Нэйцзян, Сычуань, Кітай —, Тайбэй, Тайвань) — кітайскі мастак-жывапісец.
Біяграфія
Нарадзіліся 10 мая 1899 года Нэйцзяне правінцыя Сычуань, Кітай, у беднай сям’і. Пераймаючы старэйшаму брату ў раннім узросце стаў займацца каліграфіяй.
Азы малявання атрымаў у школе пры храме Вэньмяа. У 20 гадоў атрымаў вядомасць у родным горадзе, зарабляў на жыццё, выконваючы заказы на перапіс вершаў.
У 21 год пасля смерці нявесты сышоў у манахі, у храм Чаньдзін (павет Сунцзян, правінцыя Цзянсу), аднак, расчараваўшыся ў будызме, праз некаторы час пакінуў храм. Шмат падарожнічаў у пошуках уласнага мастацкага стылю. Набыўшы папулярнасць, стаў займацца жывапісам прафесійна.
У 1926 годзе арганізаваў першую персанальную выстаўку ў Кітаі, выставіўшы больш за 100 сваіх работ. На выстаўцы пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Лі Цюцзюн, якую лічыў сваёй музай. У 1930-х гадах арганізаваў школу жывапісу, і пачаў займацца калекцыянаваннем. У 1938 годзе ў сувязі з пагаршэннем здароўя маці вярнуўся ў родны Нэйцзян.
З 1948 года пачаў падарожнічаць па свеце, некаторы час жыў у Бразіліі (муніцыпалітэт Мажы-дас-Крузіс), Аргенціне (Мендоса), затым у ЗША (Каліфорнія). У сярэдзіне 1950-х гадоў сустрэўся з Пабла Пікаса, пасля чаго паспрабаваў асвоіць манеру жывапісу мадэрну і экспрэсіянізму і нават увёў гэтыя элементы ў кітайскі жывапіс.
У 1965 годзе вынайшаў тэхніку перарывістай тушы і шырокіх мазкоў. У 1978 годзе пераехаў у Тайвань.
Памёр 2 красавіка 1983 года ў Тайбэі, Тайвань.
Спадчына
У 2011 годзе працы мастака прынеслі самую вялікую выручку аўкцыённым дамам па выніках года — 506,7 мільёна долараў, Чжан Дацянь зрушыў з першага месца Пабла Пікаса, які ўтрымліваў лідарства па продажах з 1997 па 2010 год, з перапынкам у адзін год.
Пабла Дарада
Біяграфія
Пачаў кар’еру футбаліста ў сярэдзіне 1920-х гадоў у сталічнай «Белье Вісце». З 1929 па 1932 год 7 раз выступаў за зборную Уругвая, паспеўшы вызначыцца трыма забітымі галамі. Дарада правёў на пераможным чэмпіянаце свету 1930 3 матчы і забіў 2 мячы, у тым ліку адкрыўшы лік на 12-й хвіліне ў фінале супраць зборнай Аргенціны. Разам з Эрнеста Маскероні, быў адным з самых маладых ігракоў у чэмпіёнскай камандзе. Пасля чэмпіянату свету Пабла Дарада перайшоў з «Бельі Вісты» у аргенцінскі «Рывер Плэйт», у складзе якога ў 1932 годзе стаў чэмпіёнам Аргенціны.
NGC 2578
NGC 2578 (іншыя абазначэнні — MCG -2-22-2, IRAS08191-1310, PGC 23440) — галактыка ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юта Баўэр
Юта Баўэр (Jutta Bauer,, ) — нямецкі кніжны ілюстратар, дзіцячая пісьменніца. Лаўрэат прэміі Х. К. Андэрсена (2010).
Біяграфія
У 1975—1981 гадах вучылася ў Гамбургскай вышэйшай школе прыкладных навук. З 1980 года — член «Гамбургскай групы ілюстратараў». З 1981 года займаецца кніжнай ілюстрацыяй. Малявала коміксы для часопіса «Брыгіта». З 1991 года займаецца анімацыяй для тэлеканала «ZDF».
Ілюстравала кнігі Кірстэн Бое, Крысцінэ Нёстлінгер і Петэра Хертлінга.
Уцехава-2
Уцехава-2 (Утехово-2) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Уцехава-2 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Прагноз надвор’я (фільм)
«Прагноз надвор’я» (Prognoza pogody) — польскі драматычны фільм 1983 года рэжысёра Антонія Краўзэ.
Сюжэт
Падзеі фільма адбываюцца восенню 1981 года. Жыхары дому састарэлых з жахам даведваюцца з тэлевізійнага прагнозу надвор’я пра надыходзячую суровую зіму, якую пажылыя людзі могуць не перажыць. У гэтую ж ноч прыбывае транспарт з трунамі. Жыхары пансіяната прыходзяць да высновы, што кіраўніцтва дому састарэлых не можа забяспечыць умоў пражывання, таму будзе імкнуцца мэтанакіравана зменшыць колькасць жыхароў. У сувязі з гэтым старыя прымаюць рашэнне аб калектыўных уцёках…
IC 5186
IC 5186 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Журавель.
Франка-пруская вайна
Франка-пруская вайна ці Франка-германская вайна (Deutsch-Französischer Krieg — Германа-французская вайна, Guerre franco-allemande — Франка-германская вайна), больш вядомая ў Францыі як вайна 1870 года (19 чэрвеня 1870 — 10 мая 1871) — ваенны канфлікт паміж Другой Французскай імперыяй і краінамі паўночнагерманскага саюза на чале з каралеўствам Прусія. Канфлікт адбыўся з-за напружанасці, якую выклікала аб’яднанне Германіі. Прускі канцлер Ота фон Бісмарк планаваў справакаваць французскую атаку, каб прыцягнуць паўднёвыя нямецкія дзяржавы — Бадэн, Вюртэмберг, Баварыю і Гесэн-Дармштат — у паўночнагерманскі саюз з каралеўствам Прусія ў якасці дамінуючай дзяржавы.
Бісмарк стварыў дыпламатычны крызіс у сувязі з атрыманнем у спадчыну іспанскага пасаду, а затым перапісаў дэпешу аб сустрэчы прускага караля Вільгельма і міністра замежных спраў Францыі, каб зрабіць выгляд, што французскі бок абразілі. Французская прэса і парламент запатрабавалі вайну, а генералы Напалеона III запэўнілі яго, што Францыя пераможа ў ёй. Напалеон і яго прэм’ер-міністр, Эміль Аліўе, у сваю чаргу шукалі вайны для знішчэння палітычнай раз’яднанасці ў Францыі. 16 ліпеня 1870 года французскі парламент прагаласаваў за аб’яву вайны, і праз тры дні пачаліся ваенныя дзеянні. Германская кааліцыя мабілізавала свае войскі значна хутчэй за французаў і хутка ўварвалася на паўночны ўсход Францыі. Нямецкія войскі пераўзыходзілі праціўнікаў па колькасці, а таксама былі лепш навучаныя і больш эфектыўна выкарыстоўвалі сучасных тэхналогій, у прыватнасці чыгуначных дарог і артылерыі.
Серыя хуткіх перамог Прусіі і Германіі ва ўсходняй Францыі, кульмінацыяй якіх стала бітва пры Седане і аблога горада Мец, прывяла да паражэння французскай арміі. Напалеон III быў захоплены ў Седане 2 верасня. Аднак, пасля таго, як 4 верасня ў Парыжы ўрад нацыянальнай абароны на чале з Адольфам Цьерам абвясціў утварэнне трэцяй французскай рэспублікі, вайна працягнулася. У выніку наступных пяці месяцаў нямецкія войскі перамаглі новаўтвораную армію французскай рэспублікі на поўначы Францыі. Пасля аблогі Парыжа сталіца пала 28 студзеня 1871 года. Нямецкія дзяржавы абвясцілі свой саюз Германскай імперыяй на чале з прускім каралём Вільгельмам I, што прывяло аб’яднання Германіі. 10 мая 1871 года быў падпісаны франкфурцкі мір, у выніку якога да Германіі адышлі найбольшая частка Эльзаса і некаторыя часткі Латарынгіі, якія ўтварылі імперскія землі Эльзас-Латарынгія (Reichsland Elsaß-Lothringen).
Пасля паражэння ў Парыжы адбылася рэвалюцыя, у выніку якой уладу ў сталіцы Францыі захапіла парыжская камуна і трымала яе на працягу двух месяцаў, пакуль у канцы мая 1871 года рэгулярная французская армія не разагнала яе. Аб’яднанне Германіі парушыла суадносіны сіл у Еўропе, якія існавалі з Венскага кангрэса 1815 года, а Бісмарк, у сваю чаргу, карыстаўся вялікім аўтарытэтам у міжнародных справах на працягу двух дзесяцігодззяў. Французская рашучасць вярнуць Эльзас і Латарынгію і страх яшчэ адной франка-германскай вайны, а таксама заклапочанасць Брытаніі наконт балансу сіл сталі аднымі з прычын пачатку Першай сусветнай вайны.
Чарнышы (Рослаўльскі раён)
Чарнышы (Черныши) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Чарнышы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Курганаўскага Ляснічаства
Курганаўскага Ляснічаства (Кургановского Лесничества) — пасёлак у Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Дарлінг
Да́рлінг (Darling River) — рака на паўднёвым усходзе Аўстраліі, у штаце Новы Паўднёвы Уэльс, правы прыток ракі Мурэй. Да зліцця з ракой Калгаа мае назвы Думарэк, Макінтайр, Баруан.
Даўжыня ракі 2740  км. Плошча вадазбору 650 000 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 42 м³/сек. Выток ракі знаходзіцца на заходніх схілах хрыбта Нью-Інгленд.
NGC 2579
NGC 2579 (іншыя абазначэнні — OCL 724, ESO 370-*N8) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бад-Лібенцэль
Бад-Лібенцэль (Bad Liebenzell) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Кальв. Насельніцтва складае 9313 чалавек (на 31 снежня 2010). Займае плошчу 33,80 км². Афіцыйны код — 08 2 35 008.
Каныртубек
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 145 чалавекі (72 мужчыны і 73 жанчыны). Паводле звестак перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 44 чалавекі (18 мужчын і 26 жанчын).
Лейкоз
Лейкоз (лейкемія, алейкемія, рак крыві, белакроўе) — кланальнае злаякаснае (неапластычнае) захворванне крывятворнай сістэмы. Да лейкозаў адносіцца шырокая група такіх захворванняў, розных па сваёй этыялогіі. Пры лейкозах злаякасны клон утвараецца з няспелых гемапаэтычных клетак касцявога мозгу.
Цячэнне хваробы
Пры лейкозе пухлінавая тканка першапачаткова разрастаецца ў месцы лакалізацыі касцявога мозгу і паступова замяшчае нармальныя парасткі крыватвору. У выніку гэтага працэсу ў хворых лейкозам заканамерна развіваюцца розныя варыянты цытапеній — анемія, тромбацытапенія, лімфацытапенія, гранулацытапенія, што прыводзіць да падвышанай крывацечнасці, кровазліцця, прыгнечання імунітэту з далучэннем інфекцыйных ускладненняў. Метастазаванне пры лейкозе суправаджаецца з’яўленнем лейкозных інфільтратаў у розных органах — печані, селязёнцы, лімфатычных вузлах і інш. У органах могуць развівацца змены, абумоўленыя абтурацыяй сасудаў пухлінавымі клеткамі — інфаркты, язвава-некратычныя ўскладненні.
Boeing B-29 Superfortress
Boeing B-29 Superfortress (Боінг B-29 «Суперкрэпасць») — амерыканскі стратэгічны бамбардзіроўшчык. Распрацаваны напачатку 1940-х гадоў. Выкарыстоўваўся ў час Другой Сусветнай вайны для бамбардзіроўкі Японіі. Самалётамі B-29 былі скінутыя атамныя бомбы на гарады Хірасіма і Нагасакі. Таксама выкарыстоўваліся ў час Карэйскай вайны.
Скавышкі (курганны могільнік)
Скавышкі — курганны могільнік каля вёскі Скавышкі Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі.
Апісанне
Прасёлачнай дарогай падзелены на 2 групы. Адна мае 16 насыпаў і часткова занята сучаснымі могілкамі, другая — 29, знаходзіцца за 50 м на захад ад могілак, за дарогай. Вышыня курганоў 1—1,5 м, дыяметр 5—12 м. Абследавалі Л. В. Аляксееў (1959) і А. Р. Мітрафанаў (1972). У 1973 годзе тры курганы раскапала 3. М. Сяргеева. Адзін насып быў пусты, у другім — астанкі нябожчыка, арыентаванага галавой на захад (абрад трупапалажэнне), у трэцім — пахаванне па абраду трупаспалення. Знойдзены абломкі ганчарнага посуду, 5 пярсцёнкападобных скроневых кольцаў, ажурная металічная пацерка, невялікі жалезны нож.
Могільнік належаў крывічам. Датуецца X — XI, або XII — XIII стагоддзямі.
Матэрыялы раскопак захоўваюцца ў Віцебскім абласным краязнаўчым музеі.
Царква Святой Ганны (Загор’е)
Царква Святой Ганны — праваслаўны храм у в. Загор'е Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на могілках. Пабудавана ў 1861 г. з дрэва. Прыпісаная да Пакроўскай царквы ў в. Турэц.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным у плане зрубам пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры макаўкай. Фасад вырашаны чатырохслуповай тэрасай пад трохвугольным франтонам. Вертыкальна ашаляваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Герб Баранавічаў
Ге́рб Бара́навічаў — адзін з сімвалаў Баранавічаў разам са сцягам.
Праект герба і сцяга Баранавічаў ухвалены пастановай Баранавіцкага гарадскога савета дэпутатаў ад 30 лістапада 2012 года № 144 і мае станоўчую выснову геральдычнай экспертызы.
Афіцыйнае апісанне
Герб горада Баранавічы ўяўляе сабой перасечаны французскі шчыт, у верхнім чырвонім полі якога знаходзіцца выява залатога паравоза, павернутага ўправа. Долу на зялёным полі — палова шасцярні з дзевяццю зуб’ямі такога самага метала.
Легенда
На афіцыйных геральдычных сімвалах – гербе і сцягу Баранавічаў знаходзіцца залаты паравоз, які з'яўляецца сімвалам узнікнення і развіцця гораду. Заснаванне горада Баранавічы звязана з будаўніцтвам Маскоўска-Брэсцкай чыгункі (Аляксандраўскай чыгункі), якая пачала працаваць у 1871 годзе. Каля станцыі і дэпо ўзнікла паселішча, якое налічвала ў 1880 годзе каля 1.5 тыс. жыхароў. Будаўніцтва і далейшае разьвіццё чыгункі стала штуршком да нараджэння і развіцця горада. Шэсцярня на зялёным тле сімвалізуе сучаснае развіццё прамысловасці ў горадзе ў сучаснасці.
IC 5187
IC 5187 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Афанасаўка (Рослаўльскі раён)
Афанасаўка (Афанасовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Афанасаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 2580
NGC 2580 (іншыя абазначэнні — OCL 709, ESO 431-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Яськаўшчына (курганны могільнік)
Яськаўшчына — курганныя могільнікі каля вёскі Яськаўшчыны Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзяцца за 1,5 км на поўнач ад вёскі, на краі поля, на невысокім узгорку, які зарос густым хмызняком.
Апісанне
25 курганоў добрай захаванасці, большая частка дыяметрам 5—6 м, вышынёй да 1,5 м. На паўночна-ўсходняй ускраіне могільніка ёсць курганы дыяметрам 10 м, вышынёй 2-2,5 м. За дарогай, каля лесу, адзіночны курган дыяметрам 8 м, вышынёй 1,5 м, яшчэ адзін знаходзіцца каля могілак. Адкрыў і абследаваў у 1959 годзе Л. В. Аляксееў. Абследавалі А. Р. Мітрафанаў (1972) і В. М. Ляўко (1981). Раскопкі не праводзіліся.
Нічыпар Еўдакімавіч Пашкевіч
Нічы́пар Еўдакі́мавіч Пашке́віч (, Філістава Талачынскага раёна Віцебскай вобласці — ; Псеўданімы: П. Зелянькоўскі, А. Каліна, К. Кветка, А. Крушына) — беларускі літаратуразнавец, крытык, журналіст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1939 годзе паступіў у Мінскае педагагічнае вучылішча. Вучоба перапынілася з-за Другой сусветнай вайны, у 1942 годзе ўступіў у партызанскі атрад імя Катоўскага брыгады «Граза», якая дзейнічала ў Талачынскім раёне. Быў байцом, памочнікам камісара атрада па камсамолу, камісарам атрада. Пасля вызвалення Беларусі працаваў рэдактарам талачынскай раённай газеты «Чырвоны хлебароб», а з 1945 года — загадчыкам аддзела рэдакцыі абласной газеты «Віцебскі рабочы». У 1946—1948 гадах вучыўся ў Рэспубліканскай партыйнай школе пры ЦК КПБ. Загадваў аддзелам у газеце «Віцебскі рабочы». У 1951 годзе скончыў завочна гістарычны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута. Працаваў у газеце «Звязда» загадчыкам аддзела, адказным сакратаром рэдакцыі (1951—1956). У 1960 годзе скончыў Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (Масква). У 1960—1961 гадах — рэдактар аддзела культуры і быту «Экономической газеты», у 1961—1969 гадах — галоўны рэдактар газеты «Літаратура і мастацтва», у 1969—1972 гадах рэдактар газеты «Правда» па аддзелу прэсы, крытыкі і бібліяграфіі. З 1972 года — першы намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Литературное обозрение», з 1974 года — намеснік дырэктара Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР, з 1976 года — рэктар Мінскага інстытута культуры. У 1979—1987 гадах — галоўны рэдактар кінастудыі «Беларусьфільм». У 1975 года ў складзе дэлегацыі БССР удзельнічаў у рабоце XXX сесіі Генеральнай Асамблеі ААН. Кандыдат філалагічных навук. Сябра Саюза пісьменнікаў СССР з 1958 г. Памёр у 2003 годзе.
Творчасць
З артыкуламі выступаў ў друку з 1948 года. Аўтар кніг «На шырокіх шляхах жыцця» (1965), «На эпическом направлении» (Масква, 1969).
HMS B1
HMS B1 — брытанская падводная лодка тыпу B. Пабудавана ў 1904—1905 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 25 кастрычніка 1904 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 16 красавіка 1905 года. Першым камандзірам быў лейтэнант Базыль А. Білаў.
У 1914 годзе B5 была размешчана ў Портсмуце, уключана ў 2-ую падводную флатылію пад камандаваннем лейтэнанта Базыля А. Білаў.
У 1916 годзе была ў складзе 6-й падводнай флатыліі, размешчанай у Портсмуце, пад камандаваннем лейтэнанта П. Х. Бонэма Картэра. .
2 мая 1922 года яно было прададзена кампаніі J. Smith з Пула.
Цэнтр па прымірэнні варагуючых бакоў і кантролі за перамяшчэннем бежанцаў
Цэнтр па прымірэнні варагуючых бакоў і кантролю за перамяшчэннем бежанцаў (Центр по примирению враждующих сторон и контролю за перемещением беженцев) – спецыялізаванае ўтварэнне МА РФ на тэрыторыі Сірыі, дзеючае з 23 лютага 2016 года. Дыслакуецца на авіябазе Хмеймім, дзе размешчана расійская авіягрупа, якая прымае актыўны ўдзел у ваеннай аперацыі УС РФ у Сірыі на баку Башара Асада. Аб стварэнні цэнтра паведаміў афіцыйны прадстаўнік мінабароны генерал-маёр Ігар Канашэнкаў.
Да снежня 2018 года вядомы як Каардынацыйны цэнтр па прымірэнні варагуючых бакоў (Координационный центр по примирению враждующих сторон).
Гісторыя
Каардынацыйны цэнтр па прымірэнні варагуючых бакоў створаны ў адпаведнасці з расійска-амерыканскімі дамоўленасцямі з нагоды ўстанаўлення рэжыму спынення агню ў сірыйскім канфлікце. Дзярждэпартамэнт ЗША па выніках перамоваў распаўсюдзіў наступную заяву:
Па выніках перамоў расійскі лідар Уладзімір Пуцін адзначыў, што амерыканскія і расійскія вайскоўцы сумесна вызначаць тэрыторыі на картах, дзе агонь весціся не будзе, але асабліва было падкрэслена, што ўдары па тэрарыстычных арганізацыях (ІДІЛ і «Джэбхат ан-Нусра») у Сірыі будуць працягнуты.
У Мінабароны Расійскай Федэрацыі паказалі, што прадстаўнікі супрацьлеглых бакоў, якія вырашаць спыніць баявыя дзеянні і пачаць мірныя перамовы, змогуць звяртацца ў цэнтр па адзіным каардынацыйным тэлефоне, што дзейнічае кругласутачна. Апазіцыйным арганізацыям было абяцана аказанне максімальнай дапамогі ў наладжванні кантактаў з кіраўніцтвам САР. Амерыканскаму боку таксама былі перададзены расійскія кантактныя даныя, у тым ліку даныя гарачай лініі сувязі.
На пачатак 2017 года колькасць населеных пунктаў, якія далучыліся да працэсу прымірэння, склала больш за 1100.
У лістападзе таго ж года аддзяленне цэнтра адкрыта ў вызваленым ад ісламарадыкалаў Дэйр-эз-Зоры. У яго задачу ўвайшоў маніторынг гуманітарнай абстаноўкі на левым беразе Еўфрата.
У 2018 годзе паведамлялася, што Цэнтр па прымірэнні варагуючых бакоў дыслакаваўся ў Дамаску, дзе ў лютым і сакавіку быў падвергнуты абстрэлу баевікоў.
Дзейнасць
На сайце Міністэрства абароны РФ штодня публікаваліся інфармацыйныя бюлетэні, у якіх аператыўна адлюстроўваюцца агульныя звесткі аб ходзе выканання мерапрыемстваў прымірэння канфліктуючых бакоў, дзе асаблівая ўвага надавалася фактам парушэння рэжыму спынення баявых дзеянняў. У бюлетэнях рэгулярна асвятляўся ход аказання гуманітарнай дапамогі насельніцтву Сірыі. Яны даступны на пяці мовах.
Цэнтр аказвае каардынацыю дастаўкі гуманітарнай дапамогі жыхарам Сірыі, дзе рэгулярна праходзяць баявыя дзеянні, у прыватнасці, 2 жніўня 2016-га ён накіраваў у Алепа больш за 18 000 тон гуманітарнай дапамогі. Калона, якая выехала з авіябазы Хмеймім, пераадолела больш за 500 кіламетраў да месца прызначэння. Група аказання гуманітарнай дапамогі насельніцтву Сірыі, якая дзейнічае ў складзе цэнтра, каардынуе дастаўку гуманітарнай дапамогі, у якую ўваходзяць індывідуальныя рацыёны харчавання, мука, цукар, крупы, рыбныя і мясныя кансервы, дзіцячыя тавары і прадукты, а таксама медыкаменты.
У верасні 2016 года ў Алепа беларускія дыпламаты сумесна з расійскім цэнтрам па прымірэнні перадалі для патрэб арганізацый аховы здароўя і адукацыі парадку 23 тоны гуманітарных грузаў (харчаванне — 12,5 тоны, рэчавую маёмасць — 4,3 тоны, медыцынскае маёмасць і медыкаменты — 6,2 тоны).
Структура
Цэнтр складаецца з 5 падраздзяленняў, у якіх праходзяць службу больш за 50 афіцэраў:
Хаскаўская вобласць
Хаскаўская вобласць (Област Хасково) — вобласць на поўдні Балгарыі, межная з поўдня з Грэцыяй і Турцыяй. Плошча тэрыторыі вобласці — 5470 кв.км, насельніцтва — 246 238 чалавек (2011). Адміністрацыйны цэнтр — горад Хаскава.
Геаграфія
Хаскаўская вобласць займае частку Фракійскай даліны ўздоўж ракі Марыцы. Мяжуе на поўначы са Старазагорской вобласцю, на ўсходзе з Ямбалскай вобласцю, на паўднёвым захадзе з Кырджалійскай вобласцю, на захадзе з Плоўдзіўскай вобласцю і на поўдні з тэрыторыямі Грэцыі і Турцыі.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна вобласць падзяляецца на 11 абшчын:
Рускае энтамалагічнае таварыства
Рускае энтамалагічнае таварыства (РЭТ) — міжрэгіянальная грамадская арганізацыя, якая аб’ядноўвае энтамолагаў — спецыялістаў па насякомых. РЭТ — адно з найстарэйшых навуковых біялагічных таварыстваў Расіі. Заснавана ў 1859 годзе супрацоўнікамі Заалагічнага музея і пецярбургскімі энтамолагамі-аматарамі. У савецкі час называлася «Усесаюзнае энтамалагічнае таварыства» (УЭТ).
Галоўная задача таварыства — папулярызацыя энтамалагічных ведаў, дапамога ў выкладанні энтамалогіі, развіццё сувязяў з замежнымі навукоўцамі. Цэнтральная рада Таварыства знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургу (Універсітэцкая наб., Д.1). Прэзідэнт таварыства — прафесар, доктар біялагічных навук А. В. Селіхаўкін (Санкт-Пецярбург). У склад таварыства ўваходзяць вучоныя-біёлагі, якія спецыялізуюцца ў абласцях фундаментальных і прыкладных навук, звязаных з насякомымі і павукападобнымі.
Гісторыя
Заснавана ў 1859 годзе супрацоўнікамі Заалагічнага музея і пецярбургскімі энтамолагамі-аматарамі і спачатку ўключала нават прадстаўнікоў батанічнай навукі, бо ў той час РЭТ было адзіным навуковым натуралістычным таварыствам Пецярбурга.
За ўсю 150-гадовую гісторыю свайго існавання Таварыства некалькі разоў мяняла сваю назву:
Пасля распаду СССР было вырашана пераўтварыць УЭТ на тэрыторыі Расіі ў РЭТ і 2 красавіка 1992 года адбыўся рэарганізацыйна-ўстаноўчы сход (на правах з’езда) энтамолагаў Санкт-Пецярбурга сумесна з прадстаўнікамі расійскіх аддзяленняў былога УЭТ. Аднак ужо праз год (у красавіку 1993) Расійскае энтамалагічнае таварыства было вырашана перайменаваць па прычынах юрыдычнага характару (неабходнасць плаціць падатак за выкарыстанне слоў «Расія»). Савет Таварыства вырашыў вярнуць яго гістарычную назву — РЭТ, якая і была пазней зацверджана Пастановай Бюро Аддзялення агульнай біялогіі РАН 27 сакавіка 1995 года.
Новаўтварэнне
Новаўтварэнне, Наватвор:
HTTP
HTTP у цяперашні час паўсюдна выкарыстоўваецца ў сусветнай павуціне для атрымання інфармацыі з вэб-сайтаў. У 2006 годзе ў Паўночнай Амерыцы доля HTTP-трафіка перавысіла долю P2P-сетак і склала 46 %, з якіх амаль палова — перадача патокавага відэа і гуку. HTTP выкарыстоўваецца таксама ў якасці «транспарту» для іншых пратаколаў прыкладнога ўзроўню, як то SOAP, XML-RPC, WebDAV.
Асноўным аб’ектам маніпуляцыі ў HTTP з’яўляецца рэсурс, на які паказвае URI (Uniform Resource Identifier) ​​у запыце кліента. Звычайна такімі рэсурсамі з’яўляюцца файлы, якія захоўваюцца на серверы, але імі могуць быць лагічныя аб’екты або нешта абстрактнае. Асаблівасцю пратакола HTTP з’яўляецца магчымасць паказаць у запыце і адказе спосаб прадстаўлення аднаго і таго ж рэсурсу паводле розных параметраў: фармату, кадзіроўкі, мовы і інш., для чаго выкарыстоўваецца HTTP-загаловак. Менавіта дзякуючы магчымасці ўказання спосабу кадзіравання паведамлення кліент і сервер могуць абменьвацца двайковымі данымі, хоць дадзены пратакол з’яўляецца тэкставым.
Аналагічнымі пратаколамі для HTTP з’яўляюцца FTP і SMTP. Абмен паведамленнямі ідзе па звычайнай схеме «запыт-адказ». Для ідэнтыфікацыі рэсурсаў HTTP выкарыстоўвае глабальныя URI. У адрозненне ад многіх іншых пратаколаў, HTTP не захоўвае свайго стану. Гэта азначае адсутнасць захавання прамежкавага стану паміж парамі «запыт-адказ». Кампаненты, якія выкарыстоўваюць HTTP, могуць самастойна ажыццяўляць захаванне інфармацыі аб стане, звязанай з апошнімі запытамі і адказамі (напрыклад, «кукі» на баку кліента, «сесіі» на баку сервера). Браўзер, які пасылае запыты, можа адсочваць затрымкі адказаў. Сервер можа захоўваць IP-адрасы і загалоўкі запытаў апошніх кліентаў. Аднак сам пратакол не ведае аб папярэдніх запытах і адказах, у ім не прадугледжана ўнутраная падтрымка стану, да яго не прад’яўляюцца такія патрабаванні.
Краснае (Красненскі сельсавет, Карэліцкі раён)
З 1987 года цэнтр сельсавета.
ФК Сент-Эцьен
«Сент-Эцьен» (AS Saint-Étienne) — французскі футбольны клуб з горада Сент-Эцьен. Клуб быў заснаваны ў 1919 годзе. Праводзіць хатнія матчы на стадыёне «Жафруа Гішар», які размешчаны ў межах горада.
«Сент-Эцьен» з’яўляецца адным з самых паспяховых клубаў у гісторыі французскага футбола, маючы на сваім рахунку 10 чэмпіёнскіх тытулаў, што з’яўляецца рэкордным паказчыкам сярод усіх французскіх клубаў, а таксама шэсць перамог у розыгрышы Кубка Францыі. Галоўным супернікам клуба з’яўляецца «Алімпік», які базуецца ў суседнім горадзе Ліён. Дэрбі паміж абодвума клубамі мае назва Дэрбі дзю Рон. У 2009 годзе клуб дапоўніў сваю структуру жаночым футбольным клубам.
У клубе бліскалі такія зоркі міжнароднага футбола, як Эмэ Жаке, Жак Санціні, Ларан Блан і Мішэль Плаціні, амаль кожны з якіх прыцягваўся да французскай нацыянальнай зборнай у якасці іграка ці трэнера.
Раннія гады
Гісторыя «Сент-Эцьена» пачалася ў 1919 годзе, калі супрацоўнікі супермаркета сеткі «Groupe Casino» стварылі футбольную каманду пад назвай «Amicale des Employés de la Société des Magasins Casino» (ASC). Каманда прыняла рашэнне выступаць у форме зялёнага колеру, якую супрацоўнікі апраналі на працы ў «Casino». У 1920 годзе з-за забароны Федэрацыі футбола Францыі на выкарыстанне таварных знакаў у назве каманд, клуб змяніў сваю назву на «Amical Sporting Club», каб захаваць абрэвіятуру ASC, а пасля зліцця з іншым мясцовым клубам «Stade Forézien Universitaire», змяніў сваю назву на «Association sportive Stéphanoise» (ASS). У 1927 годзе прэзідэнтам клуба быў абраны П’ер Гішар — сын Жафруа Гішара, які быў заснавальнікам «Casino».
У 1930 годзе нацыянальная федэрацыя футбола дазволіла клубам мець прафесійны статус. У 1933 годзе «зялёныя» таксама атрымалі прафесійны статус і змянілі назву на цяперашную — «Association Sportive Saint-Étienne». У тым жа годзе «Сент-Эцьен» заявіўся ў новаўтвораную Лігу 2 і заняў паводле выніках сезона 1933/34 другое месца ў Паўднёвай групе. Клуб заставаўся ў Лізе 2 яшчэ чатыры сезоны, перш чым у сезоне 1938/39 дэбютаваў у Лізе 1 пад кіраўніцтвам шатландскага спецыяліста Уільяма Дакворта, скончыўшы сезон на ганаровым чацвёртым месцы. Аднак развіць поспех не атрымалася з-за пачатку Другой сусветнай вайны.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Квадрыга Святога Марка
Квадрыга Святога Марка — квадрыга з пазалочанай бронзы. Захоўваецца ў базіліцы Сан-Марка (Венецыя). З'яўляецца адзіным захаваным узорам шматфігурнай конскай антычнай скульптуры. Стварэнне квадрыгі прыпісваюць скульптару Лісіпу і датуюць IV стагоддзем да н. э.
Квадрыга ўпрыгожвала канстанцінопальскі іпадром і была вывезена ў Венецыю ў 1204 годзе падчас Чацвёртага крыжовага паходу дожам Энрыка Дандала. Квадрыга была ўстаноўлена на лоджыі базілікі Сан-Марка ў перыяд кіравання дожа Рэньера Зено (1252—1268 гады). Першым дакументальным сведчаннем пра яе з'яўленне ў Венецыі з'яўляецца яе выява на мазаіцы круглай нішы партала Сант Аліпіа, датаваная 1265 годам. Квадрыга паражала сучаснікаў майстэрствам свайго выканання. У 1364 годзе Петрарка пісаў пра яе:
Квадрыга стала адным з сімвалаў горада. Так у 1370 годзе калі венецыянцы прапанавалі заключыць мір з Генуяй, то Дорыа П'етра — генуэзскі адмірал, адказаў, што генуэзцы «не даруюць міру, пакуль не закелзаюць канёў Святога Марка».
Пасля заваявання Венецыі Напалеонам у 1797 годзе квадрыга па ўказанні імператара была вывезена ў Парыж і ўстаноўлена на арцы на плошчы Карузель. Скульптура вярнулася на сваё месца 13 снежня 1815 годзе пры садзейнічанні Антоніа Кановы. Падчас другой сусветнай вайны квадрыга была схавана ў горадзе Дола. Падчас рэстаўрацыі сабора, якая праводзілася ў 1970-я гады, было прынята рашэнне замяніць квадрыгу на лоджыі сабора копіяй. У 1982 годзе арыгінал квадрыгі быў змешчаны ў музей базілікі, размешчаны ў верхніх памяшканнях нартэкса сабора.
Адыгэ-Хабль
Адыгэ-Хабль (Адыгэ-Хьэблэ, Ады́ге-Ха́бль) — аул у Адыгэ-Хабльскім раёне Карачаева-Чаркескай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Адыгэ-Хабльскага раёна. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне «Адыгэ-Хабльскае сельскае паселішча», як адзіны населены пункт у яго складзе. Аул размешчаны ва ўсходняй частцы Адыгэ-Хабльскага раёна, на правым беразе ракі Малы Зелянчук. Знаходзіцца за 12 км на паўночны захад ад горада Чаркеск, на трасе Р217.
Плошча тэрыторыі сельскага паселішча — 11,75 км².
Каржынколь (Егіндыкольскі раён)
Каржынколь — сяло ў Егіндыкольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Каржынкольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 35 км на захад ад цэнтра пасёлка Егіндыколь. Код КАТА — 114446100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 623 чалавекі (289 мужчын і 334 жанчыны). Паводле звестак перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 432 чалавекі (205 мужчын і 227 жанчын).
IC 5188
IC 5188 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Тукан.
Леанід Аляксандравіч Ісаевіч
Леанід Аляксандравіч Ісаевіч (нар., в. Ляды, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне апрацоўкі металаў ціскам, парашковай металургіі і кампазіцыйных матэрыялаў. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1990).
IC 5188
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Леанід Аляксандравіч Ісаевіч
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Машыны і тэхналогія апрацоўкі матэрыялаў ціскам», 1967; аспірантура, 1974). Навуковыя інтарэсы: тэорыя і тэхналогія пластычнага дэфармавання суцэльных і порыстых асяроддзяў на основе металаў і сплаваў. Працаваў на Мінскім аўтамабільным заводзе (1967—1970), выкладчыкам Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта (з 1975 года, механіка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Машыны і тэхналогія апрацоўкі металаў ціскам», прафесар, у 1990—2007 гадах — загадчык кафедры).
NGC 2581
NGC 2581 (іншыя абазначэнні — UGC 4388, MCG 3-22-10, ZWG 89.19, IRAS08216+1845, PGC 23599) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гамбургская вышэйшая школа прыкладных навук
Гамбургская вышэйшая школа прыкладных навук (Hochschule für Angewandte Wissenschaften Hamburg) або скарочана HAW Hamburg — дзяржаўная вышэйшая прыкладная школа, якая працуе з 1970 года ў Гамбургу, Германія.
Па колькасці студэнтаў з’яўляецца другой найбуйнейшай ВНУ Гамбурга і трэцяй найбуйнейшай прыкладной ВНУ Германіі.
4 факультэты: факультэт інжынерыі і камп’ютарных навук; медыка-біялагічны факультэт; факультэт дызайну, сродкаў сувязі і інфармацыі; факультэт бізнесу і сацыяльных навук. Кожнаму з факультэтаў адпавядае адзін з чатырох кампусаў, размешчаных у межах Гамбурга.
Помнік Манергейму
Конны помнік маршалу Манергейму (Marsalkka Mannerheimin ratsastajapatsas) устаноўлены на праспекце Манергейма ў Хельсінкі.
Упершыню ідэя пра ўзвядзенне помніка ўзнікла ў 1930 годзе, аднак так і не была рэалізавана. Да праекта помніка маршалу вярнуліся ўжо пасля яго смерці. Яго аўтарам стаў скульптар Айма Тукіяйнен. Адкрыццё помніка адбылося 4 чэрвеня 1960 года ў гонар 93-й гадавіны з дня нараджэння маршала Манергейма. Агульная вышыня бронзавага помніка разам з гранітным пастаментам складае 11,7 метраў. У 1998 годзе недалёка ад статуі быў адкрыты музей сучаснага мастацтва Кіясма.
Ісаевіч
Ісаевіч — прозвішча.
76-я гвардзейская дэсантна-штурмавая дывізія
76-я гвардзейская Чарнігаўская Чырванасцяжная дэсантна-штурмавая дывізія — найстарое падраздзяленне Паветрана-дэсантных войскаў Расіі. Сфармавана 1 верасня 1939 года. Дыслакавана ў горадзе Пскоў, адзін з парашутна-дэсантных палкоў размешчаны ў прыгарадным мястэчку Чэрэха. У гады Вялікай Айчыннай вайны баявы шлях дывізіі злучаны з абаронай гарадоў, якія пасля сталі гарадамі-героямі: Адэсы, Севастопаля, Керчы, Сталінграда. Пройдучы праз Курскую дугу, фарсіраванне Дняпра, а таксама баі ў Беларусі, дывізія скончыла вайну ў Германіі. У постсавецкі час дывізія ўдзельнічала ў абедзьвух чачэнскіх кампаніях і вайне ў Паўднёвай Асеціі.
Беларуска-паўночнакарэйскія адносіны
У перыяд з 2011 па 2018 гады тавараабарот паміж дзвюма краінамі склаў 20 мільёнаў долараў.
Міхаіл Ігнатавіч Аверын
Міхаіл Ігнатавіч Аверын (, в. Пачапава, Навагрудскі павет (цяпер Баранавіцкі раён) —, ГУЛАГ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
З 1936 начальнік цэха Беларускай раённай электрастанцыі, пасля дырэктар Полацкага цагельнага завода.
2 верасня 1936 пастановай Аршанскага райкама КП(б)Б выключаны з партыі як «трацкіст», «падазроны ў службе ў белай арміі» і «агент польскай разведкі». У лютым 1937 выведзены са складу ЦВК БССР. Па яго апеляцыі бюро ЦК КП(б)Б у красавіку 1937 адмяніла рашэнне Аршанскага РК КП(б)Б, бо факты, што сталі падставай для гэтага, не пацвердзіліся.
6 снежня 1937 арыштаваны і 28 верасня 1938 «тройкай» НКУС асуджаны да 10 гадоў папраўча-працоўных работ. Этапаваны ў адзін з канцлагераў НКВД Новасібірскай вобласці. Загінуў у зняволенні. Рэабілітаваны трыбуналам БВА 8 красавіка 1958.
NGC 2582
NGC 2582 (іншыя абазначэнні — IC 2359, UGC 4391, MCG 4-20-50, ZWG 89.22, ZWG 119.91, PGC 23630) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».