cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геаграфія Бразіліі
Бразілія — найбуйнейшая краіна Паўднёвай Амерыкі і Лацінскай Амерыкі; пятая краіна свету паводле плошчы. Для Бразіліі характэрны надзвычайная разнастайнасць прыродных умоваў і багацце прыродных рэсурсаў (мінеральных, водных, лясных, агракліматычных). Гіганцкая экасістэма экватарыяльных лясоў Амазоніі робіць Бразілію сусветным лідарам паводле біяразнастайнасці. Зрэшты, тэмпы абязлесення тут таксама адныя з найвышэйшых у свеце.
Пётр Пятровіч Качура
Клубная
У ліпені 1996 года перайшоў у англійскі «Шэфілд Юнайтэд» за 650,000 фунтаў стэрлінгаў. Быў прызнаны найлепшым іграком «Шэфілд Юнайтэд» за 1997 год. Усяго за англійскі клуб правёў 95 матчаў, забіў 19 галоў.
Максімільен Люс
Спадчына
Творчую спадчыну мастака складаюць 4200 карцін і каля 3000 малюнкаў.
Геаграфія Бразіліі
Геаграфічнае становішча
Бразілія займае амаль што палову Паўднёваамерыканскага кантынента (калі дакладна, 47,3 %). Аточаная Атлантычным акіянам з усходу, Бразілія мае берагавую лінію працягласцю 7,5 тыс. км. Менавіта ў Бразіліі знаходзіцца крайні ўсходні пункт мацерыка — мыс Кабу-Бранку. Бразілія мяжуе з усімі краінамі Паўднёвай Амерыкі — з Венесуэлай, Гаянай, Сурынамам і Французскай Гвіянай на поўначы, з Калумбіяй на паўночным захадзе, з Балівіяй і Перу на захадзе, з Аргенцінай і Парагваем на паўднёвым захадзе і з Уругваем на поўдні — за выключэннем Эквадора і Чылі.
Пётр Пятровіч Качура
Міжнародная
На працягу 1994—2002 гадоў выступаў за нацыянальную зборную Беларусі.
Геаграфія Бразіліі
Геаграфічнае становішча
Найбольш значныя астравы: Маражо ў дэльце Амазонкі; ў Атлантычным акіяне: Фернанду-ды-Наронья, Рокас, Сан-Педру-і-Сан-Паўлу, Санта-Катарына, Абральёс і інш.
Пётр Пятровіч Качура
Кар’ера трэнера
Пасля завяршэння кар’еры іграка застаўся працаваць у «Дынама» ў якасці трэнера. У лістападзе 2006 года быў прызначаны галоўным трэнерам мінскага клуба, але ўжо ў красавіку 2007 года, пасля правальнага кубкавага матча (паражэнне 0:3 ад «Нёмана») быў адстаўлены. Пазней працаваў у гродзенскім «Нёмане».
Геаграфія Бразіліі
Геалогія і рэльеф
Бразізія займае тэктанічна спакойную ўсходнюю частку Паўднёвай Амерыкі, амаль цалкам лежачы на старажытнай Паўднёваамерыканскай платформе. Паўночная частка платформы ўкрыта магутным асадкавым покрывам, ёй адпавядае найвялікшая ў свеце Амазонская нізіна. У высока ўзнятых цэнтральнай і паўднёвай частках платформы крышталічныя пароды фундамента выходзяць на паверхню і, чаргуючыся з дакембрыйскімі складкаватымі ўтварэннямі (бразілідамі), ствараюць непаўторны рэльеф "шапад" Бразільскага пласкагор'я, з вышынямі да 3 км над у.м.. З поўдня да пласкагор'я прымыкае невысокае лававае плато Параны. Крайняя поўнач Бразіліі адносіцца да Гвіянскага пласкагор'я, да якога належыць вышэйшая кропка краіны Небліна, 2994 м., адкрытая толькі ў 1962 годзе з борту самалёта.
Пётр Пятровіч Качура
Кар’ера трэнера
З 2012 года зноў працаваў у «Дынама» ў якасці галоўнага трэнера другой каманды. У жніўні 2013 года быў адхілены ад кіравання дынамаўскім дублем і перайшоў на працу ў «Бярозу-2010».
У чэрвені 2014 года стаў галоўным трэнерам клуба «Хайр» з Таджыкістана. У 2015 годзе вярнуўся ў Беларусь, узначальваў юнацкую каманду мінскага «Дынама», а ў студзені 2016 года ўвайшоў у селекцыйны аддзел клуба, таксама ў першай палове 2016 года быў трэнерам у штабе Вука Рашавіча. У лістападзе 2016 года стала вядома, што Качура пакіне «Дынама».
Геаграфія Бразіліі
Карысныя выкапні
Бразільскія нетры надзвычай быгатыя на рудныя рэсурсы: краіна ўваходзіць у тройку сусветных лідараў па запасах ніобію, жалезных руд, баксітаў.
Пётр Пятровіч Качура
Кар’ера трэнера
У студзені 2017 года стаў галоўным трэнерам «Ліды». Пад кіраўнітцвам Качуры лідскі клуб скончыў першую палову сезона 2017 на 13-м месцы ў табліцы з 16. У ліпені таго ж года пакінуў пасаду ў сувязі з працаўладкаваннем у іншым месцы.
Геаграфія Бразіліі
Клімат
Бразілія цалкам ляжыць у гарачым тэмпературным поясе Зямлі, сярэднегадавая тэмпература паўсюль (акрамя найвышэйшых пунктаў пласкагор'я) вышэй за 15°. Перавага вятроў з усходу і адсутнасць горных перашкод абумоўліваюць вялікую колькасць ападкаў на ўсёй тэрыторыі Бразіліі. Толькі на крайнім паўночным усходзе, у дажджавым ценю, размясцілася адносна засушлівая вобласць Каатынга. Амазонская нізіна ляжыць у экватарыяльным кліматычным поясе, гарачым і звышвільготным. Бразільскае пласкагор'е падзелена паміж субэкватэрыяльным і трапічным паясамі: абодва гарачыя і вільготныя, з летнім максімумам ападкаў.
Пётр Пятровіч Качура
Кар’ера трэнера
У верасні 2020 года ўвайшоў у трэнерскі штаб «Энергетыка-БДУ». У студзені 2022 года пакінуў клуб і перайшоў на працу з юнакамі ў акадэміі расійскага клуба «Сочы».
У студзені 2015 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі PRO.
Геаграфія Бразіліі
Гідраграфія
Большая частка Бразіліі адносіцца да басейна ракі Амазонка, прытокі якой дрэнуюць ўсю Амазонскую нізіну і паўночную частку пласкагор'я, і кожны з асноўных прытокаў — Рыу-Негру, Мадэйра, Тапажос — магутнейшы за любую раку Еўропы. У паўночнай частцы краіны працякае рака Меарым, якая ўпадае ў бухту Сан-Маркус Атлантычнага акіяна, утвараючы эстуарый, агульны з ракой Піндарэ. На поўдні Бразіліі цякуць Парана і яе прытокі, на адным з якіх, Ігуасу — на мяжы з Аргенцінай — знаходзяцца неверагоднай прыгажосці вадаспады Ігуасу. Буйных азёр у Бразіліі няма, за выключэннем лагун (Патус, Лагоа-Мірын) на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы.
Раслінны і жывёльны свет
Відавая разнастайнасць бразільскай фаўны і флоры ўразіла яшчэ Мікалая Вавілава, які адзначаў, што нідзе ў свеце няма такога багацця пальмаў. Басейн Амазонкі заняты вільготнымі экватарыяльнымі лясамі (сельвай) — найвялікшым трапічным лесам на Зямлі. Самыя знакамітыя расліны сельвы: вікторыя рэгія, каўчуканос гевея, бразільскі арэх. Бразільскае пласкагор'е пакрыта перамена-вільготнымі лясамі і саваннамі (мясцовая назва — кампас). У вобласці Каатынга, дзе сухі сезон больш працяглы, саванны набываюць ксерафітнае аблічча. На мяжы з Балівіяй у даліне ракі Парагвай разлеглася самая незвычайная балотная экасістэма тропікаў — Пантанал. Візітоўкамі бразільскай фаўны з'яўляюцца ягуар, браняносец, капібара, тукан, калібры і інш.
Камарнікі (гміна)
Камарні́кі (Komorniki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Камарніках. Плошча гміны складае 66,55 км². Станам на 2011 год у гміне Камарнікі пражывалі 19 187 чалавек, шчыльнасць — 288,31 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 11 населеных пунктаў.
Іваніўка (Білацэркаўскі раён)
Іва́наўка  ці Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Спінацэрэбелярная атаксія
Спінацэрэберальная атаксія — (spinocerebellar ataxia, SCA) — прагрэсавальнае нейрадэгенератыўнае спадчыннае захворванне розных тыпаў, кожны з якіх разглядаецца як асобная хвароба. На сённяшні дзень вядома больш за 20 тыпаў гэтага захворвання
Ая Кіто — японская дзяўчына, якая захварэла ва ўзросце 15 гадоў спінацэрэберальнай атаксіяй. Вяла свой ​​асабісты дзённік, азагалоўлены як 1 літр слёз.
Прычыны і сімптомы
Спінацэрэберальная атаксія ставіцца да групы генетычных парушэнняў, якія характарызуюцца павольна прагрэсавальным парушэннем каардынацыі хады, а таксама засмучэннем каардынацыі дзеянняў рук, маўлення і рухаў вачэй. Часта пры захворванні гэтай хваробай адбываецца атрафія мазжачка, розныя тыпы атаксіі паражаюць розныя раёны мазжачка.
Спіс аб’ектаў PGC (829001—830000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (829001—830000)
Антон Германавіч Сілуанаў
Антон Германавіч Сілуанаў (Анто́н Ге́рманович Силуа́нов; нар., ) — расійскі палітычны дзеяч і эканаміст. З 16 снежня 2011 года міністр фінансаў Расійскай Федэрацыі. Член Савета Бяспекі Расійскай Федэрацыі.
Конік
Конік, Канёк — рака ў Клецкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Цапра (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 10,4 км. Плошча вадазбору 26,5 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 м/км. Пачынаецца за 2 км на ўсход ад вёскі Палаўковічы, вусце за 0,5 км на захад ад аграгарадка Галавачы. Каля аграгарадка Галавачы плаціна і сажалка (плошча 25 га).
Цеплякі
Цеплякі́ (, Тепляки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Застадольскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета.
Краснэ (Білацэркаўскі раён)
Краснэ (Кра́сне) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
IC 1425
IC 1425 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Армянская дыяспара
Армянская дыяспара, Спюрк (Հայկական սփյուռք) — абшчыны армян, пражываючых за межамі Арменіі. Агульная колькасць армян у свеце складае 10 — 11 млн, тым часам насельніцтва самой Арменіі складае каля 3,06 млн (2014). Агульная колькасць армянскай дыяспары ацэньваецца ў 7 — 8 млн. Армяне з'яўляюцца другім па колькасці народам у Ліване і Абхазіі, трэцім па колькасці ў Грузіі, Сірыі і Іарданіі. Армянская мова прызнаная адной з афіцыйных моў у Ліване, Іраку.
Вытокі ўзнікнення феномена
Армянскі народ за сваю доўгую гісторыю перажыў нямала пераследаў, і гэта адбілася на сённяшняй геаграфічнай разнастайнасці месцаў жыцця армян. Армянская дыяспара існавала з моманту страты армянамі дзяржаўнасці ў 1375, калі ў змаганні з мамлюкамі пала Кілікійскае армянскае царства.
Армянскі народ сам сваімі пальцамі асляпіў сябе, бо неўтаймаванасцю і непакорлівасцю сваёй загубіў ён царства сваё, яго сталі таптаць нагамі, ён стаў рабом і палонным іншых плямён і цароў; а калі яго наганяла якая бяда, калі, апынуўшыся ў бязвыхадным становішчы, не бачыў дапамогі ніадкуль, ён рабіўся ўцекачом і разбягаўся ў розныя бакі.
Такім чынам, як па гэтай прычыне, так і па прычыне вялікага голаду і джалаліеў, пра якія мы вышэй расказалі, увесь народ армянскі, стаўшы выгнанцам, паўсюль пайшоў з родных хат і земляў і, пойдучы далёка, куды вочы павядуць, разбрыўся і рассеяўся па ўсім свеце: на Кіпр, у Канстанцінопаль і гарады, размешчаныя вакол яго, у Румелію, Бугдан, у краіну Ляхаў, на востраў Кафы, на ўзбярэжжа Понту.
Дыяспара моцна павялічылася пасля генацыду армян у Асманскай Турцыі ў 1915 годзе. Армянскія ўцекачы асталяваліся ў многіх гарадах Усходняй Еўропы, Балкан, і Блізкага Усходу, такіх як Масква і Сочы ў Расіі, Адэса і Севастопаль ва Украіне, Тбілісі і Батумі ў Грузіі, Плоўдзіў у Балгарыі, Афіны ў Грэцыі, Бейрут у Ліване, Алепа ў Сірыі. У Ізраілі ёсць буйная армянская абшчына, засяроджаная ў Армянскам квартале Іерусаліма.
Некалькі мільёнаў армян асталяваліся ў Заходняй Еўропе (у Францыі, Германіі, Італіі і Нідэрландах) і ў Амерыцы (Паўночнай і Паўднёвай). Буйныя армянскія абшчыны ёсць на расійскім Далёкім Усходзе і ў былых савецкіх рэспубліках Сярэдняй Азіі. Невялікія армянскія абшчыны ёсць у Індыі, Аўстраліі, Новай Зеландыі, Афрыцы паўднёвей Сахары (у Судане, Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы, і Эфіопіі), і на Далёкім Усходзе ў Сінгапуры, Бірме і Ганконгу. Армянскія абшчыны некалі квітнелі ў Кітаі, Японіі і на Філіпінах, але цяпер армянская культура ў гэтых краінах амаль знікла.
Арганізацыя жыццядзейнасці армянства за межамі Арменіі
На сённяшні дзень, паводле дзейнай Стратэгіі нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Арменія ад 2007 г., захаванне армянства і развіццё нацыянальнай самабытнасці армянскага народа ў Арменіі і ў Дыяспары з'яўляюцца асноватворнымі каштоўнасцямі нацыянальнай бяспекі .О, армянскі народ. Выратаванне тваё — у тваім адзінстве!
У справе захавання армянства асаблівая важнасць надаецца развіццю армянскай мовы, літаратуры і культуры, а таксама іншых галін армянскага гісторыка-ведання і арменазнаўства як фактараў, што забяспечваюць захаванне нацыянальнай духоўнай спадчыны і ўвасабляюць нацыянальную самабытнасць.
Грамадска-культурныя аб'яднанні, што фармуюць Дыяспару, значаць для армян не гэтулькі месца перыядычных сустрэч і баўлення часу, сродкам захавання сваёй ідэнтычнасці, ва ўмовах культурнага, палітычнага і эканамічнага ўплыву іншых дзяржаў і, такім чынам, пытанні самаарганізацыі і інтэграцыі ў грамадскае, палітычнае, культурнае і грамадзянскае жыццё краіны жыцця.
Функцыі і прызначэнне грамадска-культурных цэнтраў
Кожная асобна ўзятая абшчына, што характарызуецца вызначанай тэрытарыяльнай прывязкай, складаецца з аднаго ці некалькі вышэй памянёных элементаў і мае сацыяльна-культурную, рэлігійную, адукацыйную-выхаваўчую, а таксама фінансава-эканамічную функцыі. Гэты сацыяльны арганізм функцыянуе, перадусім, для моладзі і падрасталых пакаленняў.
Рэлігія
Армянская апостальская царква на працягу стагоддзяў гуляе вылучную ролю ў жыцці армянскага грамадства. Таму і сёння асновай дыяспары з'яўляецца менавіта царква як увасабленне Хрысціянскай рэлігіі, якую армяне першымі прынялі ў якасці дзяржаўнай у 301 г. н. э.
Культура і грамадства
Апроч царквы, другім базавым элементам умацавання армянскага грамадства з'яўляецца армянская школа (зазвычай, нядзельная), на базе якой або ў цеснай супрацы з якой ствараюцца і моладзевыя арганізацыі абшчын і іншыя армянскія арганізацыі, мэтай якіх з'яўляецца пасоўванне армянскай культуры і мастацтва ў атачальным грамадстве.
Гэта патрэба ўзнікае з факта, што армянскі народ па сваёй прыродзе не з'яўляецца аўтаркічным і замкнёным (як, прыкладам, кітайскія дыяспары за межамі КНР), што азначае добраахвотную і нічым не прадыктаваную гатовасць да цеснага ўзаемадзеяння з прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцяў, якія жывуць побач, што ў полікультурным грамадстве з'яўляецца аб'ектыўнай патрэбай.
Фінансавы складнік
Міністэрства Дыяспары прыводзіць досыць шырокі пералік арганізацый па ўсім свеце, большасць з якіх з'яўляецца дабрачыннымі і, разам з фінансавай падтрымкай мясцовых армян, таксама матэрыяльна падтрымнымі Дыяспару. ЛЮдзі, якія жывуць за межамі Арменіі, таксама штогод маюць магчымасць браць удзел у арганізаванай Усеармянскім фондам «Арменія» дабрачыннай акцыі «Тэле-Марафон», у рамках якога на працяг аднаго дня кожны ахвотнік можа перавесці жаданую суму ў рахунак падтрымкі рэалізоўных у Арменіі і НКР грамадзянскіх праектаў.
Вылучнасць феномена Дыяспары і абшчыны
Вылучнасць феномена Дыяспары палягае ў тым, што гэта не значыць толькі толькі кампактна жыць на якой-небудзь тэрыторыі і перыядычна перасякацца з землякамі: быўшы аднойчы створанай, Дыяспара, нібы немаўля, расце і ператвараецца ў самастойны арганізм, што з'яўляецца часткай складанейшай атачальнай экасістэмы, магчымы вынятак з якой з'яўляецца аднолькава вялікай стратай як для членаў самай Дыяспары, так і для пэўна ўзятага мясцовага соцыуму ў цэлым.
Афіцыйныя стасункі Арменія-Дыяспара
На сённяшні дзень афармленне якога-небудзь роду трансмежных і транснацыянальных стасункаў немагчыма ўявіць без хоць бы мінімальнай ступені інстытуцыяналізацыі стасункаў паміж залучанымі бакамі. У сувязі з гэтым, у сілу спецыфікі і шырокай геаграфіі рассялення армян, дадзены працэс быў пачаты яшчэ ў СССР у сярэдзіне 1960-х гг. і прайшоў шэраг якасных трансфармацый.
Этапы інстытуцыйнага ўмацавання сувязей паміж Арменіяй і Дыяспарай :
Бягучая міжнародная дзейнасць Міністэрствы на міжурадавым роўні
Развязку шэрага праблем развіцця супрацы Арменія-Дыяспара спрыяе супрацу з парламентарамі, якія прадстаўляюць парламенты дзяржаў у рамках :
Казімеж Фелікс Куманецкі
Казі́меж Фе́лікс Кумане́цкі (Kazimierz Feliks Kumaniecki;, г. , Польшча — ) — польскі філолаг, гісторык антычнасці. Член Польскай АН у Кракаве (1950), Польскай АН (1961).
Скончыў Кракаўскі ўніверсітэт (1926). 3 1936 прафесар Варшаўскага ўніверсітэта. У II сусветную вайну ўдзельнічаў у сістэме падпольнага навучання, палітычных і ваенных падпольных арганізацыях.
Даследаваў гісторыю і культуру антычнасці, новалацінкую літаратуру. Аўтар прац «Гісторыя культуры старажытных Грэцыі і Рыма» (1955), «Цыцэрон і яго сучаснікі» (1959), «Рымская літаратура — цыцэронаўскі перыяд» (1977) і інш. Перакладаў творы Салюстыя, Фукідыда, Вітрувія.
Парк імя 60-годдзя Вялікага Кастрычніка (Магілёў)
Парк імя 60-годдзя Вялікага Кастрычніка — парк у Магілёве. Размешчаны ў паўднёвай частцы горада, на граніцы жылой забудовы Задняпроўскага жылога раёна (Кастрычніцкі раён), на скрыжаванні вуліц Астроўскага, Сіманава, Габраўскай і пр. Шміта. Закладзены ў 1977 годзе ў гонар 60-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі працоўнымі і моладдзю Кастрычніцкага раёна горада на месцы былога аэрадрома. Плошча складае 82 га. Высаджана каля 4,5 тыс. дрэў і 3 тыс. кустоў. Растуць рабіна звычайная, ліпа драбналістая, клён вастралісты, дуб звычайны (чарэшчаты), ясень, таполя канадская, бяроза пухнатая, вярба ніцая, каштан конскі, чаромха. У парку абсталявана «сцежка здароўя».
У 2015 годзе галоўны архітэктар Магілёва Аляксандр Церашкоў заяўляў, што архітэктурная канцэпцыя і схемы дзвюх новых пляцовак для адпачынку ўжо гатовыя, і ў тым жа годзе пачнецца добраўпарадкаванне парку, якое прадугледжвала стварэнне пешаходных дарожак, устаноўку лавак, альтанак, гульнявога і спартыўнага абсталявання. На тэрыторыі парку размешчана Магілёўская дзіцячая школа мастацтваў №3 імя М. М. Салдатава, з 2008 года на рагу вуліцы Астроўскага і пр. Шміта будуецца касцёл Святога Антонія.
Станам на 2018 год парку адсутнічае добраўпарадкаванне. У чэрвені 2019 года начальнік вытворча-тэхнічнага аддзела «Магілёўзелянбуда» Святлана Банкузова паведаміла, што ў парку ўжо 4 годы не высаджваюцца дрэвы, бо яны дрэнна прыжываюцца праз асаблівасці грунта. Яго выдаленне, вываз пяску і завоз чарназёму асаблівага эфекту не далі.
Фернанду II
Фернанду II (Фердынанд II) (поўнае імя Фердынанд Аўгуст Франц Антон Fernando II de Portugal, Fernando Augusto Francisco António de Saxe-Coburgo-Gota-Koháry; 29 кастрычніка 1816 — 15 снежня 1885) — кароль Партугаліі з Саксен-Кобург-Гоцкай дынастыі, які кіраваў у 1837—1853 гадах.
Фердынанд нарадзіўся ў Германіі ў сям’і прынца Фердынанда Саксен-Кобург-Гоцкага (1785—1851) і прынцэсы Марыі Антоніі Кахары (1785—1851). У 1836 годзе ажаніўся з каралевай Партугаліі Марыяй II (1819—1853) і заснаваў новую дынастыю. За гады шлюбу ў іх нарадзілася 12 дзяцей:
18 (31) ліпеня 1850 атрымаў ад расійскага імператара Мікалая I вышэйшы расійскі ордэн Ордэн Святога Андрэя Першазванага.
У 1869 годзе ажаніўся марганатычным шлюбам з опернай спявачкай Ізабелай Хенслер, графіняй Эдла (1836—1929). Адзін час зваўся магчымым кандыдатам на іспанскі прастол, тады вакантны пасля звяржэння Ізабелы II.
Рэспубліка Горная Арменія
Рэспубліка Горная Арменія (Лернааястан, Լեռնահայաստան) — самаабвешчаная дзяржава перыяду Грамадзянскай вайны ў Расіі, якая праіснавала кароткі час на тэрыторыі сучаснага Сюніка.
Гісторыя
10 жніўня 1920 года паміж РСФСР і Рэспублікай Арменіі было складзена пагадненне, паводле якога Чырвоная армія РСФСР заняла спрэчныя паміж Арменіяй і Азербайджанскай ССР тэрыторыі (Карабаха, Зангезура і Нахічэвані).
Пасля зняволення пагаднення які камандаваў армянскімі войскамі ў Зангезуры генерал Дро пакінуў Зангезур, аднак яго памагатыя — камандуючы Капанскім раёнам Гарэгін Нждэ і камандуючы Сісіянскім раёнам Пагос Тэр-Даўцян — адмовіліся прызнаваць пагадненне, асцерагаючыся, што Зангезур будзе аддадзены Савецкаму Азербайджану. У Зангезур уступіла Чырвоная армія, і дашнакскія атрады павялі супраць яе партызанскую вайну. Іх становішча ўжо здавалася безнадзейным, калі ў пачатку кастрычніка пачалося ўсеагульнае паўстанне супраць Савецкай улады. У баях з Чырвонай арміяй неўзабаве загінуў Тэр-Даўцян, і Нждэ аднаасобна ўзначаліў паўстанне. Да 21 лістапада дзве брыгады 11-ай арміі чырвоных і некалькі саюзных ёй турэцкіх батальёнаў (усяго 1200 турак) былі разгромлены паўсталымі, і Зангезур цалкам перайшоў пад іх кантроль.
25 снежня 1920 гады з'езд, што адбыўся ў Тацеўскім манастыры, абвясціў «Аўтаномную Сюнікскую рэспубліку», якую фактычна ўзначаліў Нжде, які прыняў старажытнае званне спарапета (галоўнакамандуючага). Лютаўскае паўстанне ў Арменіі адцягнула на сябе сілы бальшавікоў, на некаторы час даўшы Зангезуру адхланне; увесну, з паразай Лютаўскага паўстання, у Зангезур адступілі сілы паўстанцаў. Да таго часу Нждэ пашырыў сваю ўладу на частку Нагорнага Карабаха, злучыўшыся з мясцовымі паўстанцамі.
27 красавіка 1921 года была абвешчана Рэспубліка Горная Арменія; Нждэ ўзначаліў яе ў якасці прэм'ер-міністра, ваеннага міністра і міністра замежных спраў. 1 ліпеня Горная Арменія прыняла назву Рэспублікі Арменіі, як спадчынніцы Першай Рэспублікі; яе прэм'ер-міністрам быў абвешчаны кіраўнік урада Першай Рэспублікі Сімон Урацян, а Нждэ быў прызначаны ваенным міністрам. Аднак неўзабаве савецкія войскі перайшлі ў наступ, і 9 ліпеня Нждэ з рэшткамі паўстанцаў пайшлі ў Іран.
Мала Антоніўка
Мала Антоніўка (Мала́ Анто́нівка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Мікалоюс Чурлёніс
Мікало́юс Канстанці́нас Чурлё́ніс (Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, Mikołaj Konstanty Czurlanis;  — ) — літоўскі кампазітар, мастак, дырыжор і культурны дзеяч.
Жыццяпіс
Мікалоюс Чурлёніс нарадзіўся ў 1875 годзе ў Варэне ў сям’і арганіста. Бацька — Канстанцінас Чурлёніс, маці — Адэле Чурлёніене. Мікалоюс быў старэйшым з 9 дзяцей у сям’і. Калі яму споўнілася 3 гады, сям’я пераехала ў Друскенікі.
У 1889 годзе Мікалоюс Чурлёніс пачаў наведваць школу аркестра князя Мікалая Агінскага ў Плунге. У 1893 годзе з дапамогай князя паступае ў Варшаўскую кансерваторыю. У 1901 годзе пачынае наведваць заняткі ў Лейпцыгскай кансерваторыі.
Разам з Антанасам Жмуйдзінавічусам, Пятрасам Калпокасам, Пятрасам Рымшам і Каетонасам Склерусам быў адным з арганізатараў першай выстаўкі літоўскага мастацтва.
Верш «Саната» на беларускую мову пераклаў Алесь Разанаў.
Арэхаўка (Старадарожскі раён)
Арэ́хаўка (, Ореховка) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадарожскага сельсавета.
Радзіма ваеннага лётчыка, удзельніка Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза Івана Барысавіча Непачаловіча (1922—1999).
Навасады (станцыя)
Наваса́ды (, Новосады)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Навасады; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Замужанне і прыпыначным пунктам Неманіца.
Рагожынка
Раго́жынка — рака ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сасноўка (басейн Дняпра).
Каля ракі вёскі Ерашоўка, Селішча. Каля вёскі Селішча на рацэ сажалка, а на ўскрайку вёскі археалагічны помнік — курганны могільнік.
Набег на Хартлпул, Скарбара і Уітбі
Набе́г на Ха́ртлпул, Ска́рбара і Уі́тбі (Raid on Scarborough, Hartlepool and Whitby) — марская аперацыя, праведзеная Флотам адкрытага мора ў Паўночным моры 16 снежня 1914 года з мэтай атакі брытанскага ўзбярэжжа і пастаноўкі паблізу яго міннай загароджы.
Генры Флетчэр Ханс
Генры Флетчэр Ханс (Henry Fletcher Hance; 4 жніўня 1827, Лондан, Англія, Вялікабрытанія — 22 чэрвеня 1886, Сямынь, Фуцзянь) — брытанскі батанік і дыпламат.
Біяграфія
Генры Флетчэр Ханс нарадзіўся 4 жніўня 1827 года ў Лондане. Вучыўся ў Лондане і ў Бельгіі.
З 1878 па 1881 год і ў 1883 годзе Генры Флетчэр Ханс быў прызначаны консулам у Кантоне. У 1886 годзе ён быў прызначаны консулам у горадзе Сямынь.
Генры Флетчэр Ханс памёр 22 чэрвеня 1886 года ў горадзе Сямынь.
Навуковая дзейнасць
Генры Флетчэр Ханс з’яўляецца аўтарам найменняў мноства батанічных таксонаў.
Публікацыі
У 1873 годзе Генры Флетчэр Ханс апублікаваў дадатак да кнігі Flora Hongkongensis.
Мыхайліўка (Білацэркаўскі раён)
Міхайлаўка ці Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
IC 1426
IC 1426 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кампрахціцы (гміна)
Кампрахці́цы (Komprachcice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кампрахціцах. Плошча гміны складае 55,87 км². Станам на 2004 год у гміне Кампрахціцы пражывалі 11 167 чалавек, шчыльнасць — 199,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Паўліўка (Білацэркаўскі раён)
Паўліўка (Па́влівка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Нацыянал-кансерватызм
Нацыянальны кансерватызм — палітычны тэрмін, які выкарыстоўваецца для апісання разнавіднасці кансерватызму, і канцэнтруецца ў большай ступені на нацыянальных інтарэсах і, як правіла, мае традыцыйныя сацыяльныя і этычныя погляды. У еўрапейскім кантэксце больш схілены да еўраскептыцызму, чым стандартны кансерватызм, не падтрымлівае адкрыта нацыяналістычны ці ўльтраправы падыход. Шматлікія нацыянал-кансерватары з'яўляюцца сацыял-кансерватарамі і выступаюць за абмежаванне іміграцыі ў Еўропу.
Устрона
Устро́на (, Устрона) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Радзівілаўскі летапіс
Радзівілаўскі летапіс, або Кёнігсбергскі летапіс — летапісны помнік меркавана пачатку XIII стагоддзя, які захаваўся ў двух XV стагоддзя — уласна Радзівілаўскім, ілюстраваным шматлікімі мініяцюрамі, і Маскоўска-Акадэмічным. Прадстаўляе сабой «Аповесць мінулых часоў», працягнутую пагадовымі запісамі да 1206 года.
У XVII стагоддзі першым (уласна Радзівілаўскім) спісам валодаў вялікі гетман Вялікага Княства Літоўскага Януш Радзівіл, гэты спіс захоўваўся ў Бібліятэцы Радзівілаў ў г. Нясвіжы. Паводле завяшчання Багуслава Радзівіла, генеральнага губернатара Прускага герцагства, спіс у 1671 г. быў перададзены ў бібліятэку г. Кёнігсберга. Адсюль — назва летапіса: Радзівілаўскі, альбо Кёнігсбергскі.
У час Сямігадовай вайны Радзівілаўскі спіс патрапіў у Расійскую імперыю ў якасці трафея (1760). Захоўваецца ў Расійскай акадэміі навук у Санкт-Пецярбурзе.
Радзівілаўскі спіс — выдатны прыклад ілюстраванай рукапіснай кнігі ў Беларусі XV—XVII стагоддзяў. Гэты спіс з’яўляецца адным з трох дайшоўшых да нашага часу ілюстраваных усходнеславянскіх летапісаў (два іншыя — цвярскі спіс візантыйскай «» XIII—XIV стагоддзяў і маскоўскі XVI стагоддзя).
Паходжанне
Паводле высноў расійскага гісторыка Аляксея Шахматава, Радзівілаўскі летапіс паходзіць ад летапіснага зводу, які быў складзены ў г. Пераяслаўлі-Залескім у 1214—1216 гадах. Тэкстуальна Радзівілаўскі летапіс блізкі да Лаўрэнцеўскага летапісу, але ў той самы час мае шматлікія адрозненні (асобныя дадаткі, іншыя фармулёўкі), што сведчыць пра сістэматычнае рэдакцыйнае выпраўленне папярэдняга тэксту. На падставе гэтых розначытанняў Аляксей Шахматаў і М. Прыселкаў зрабілі выснову, што ў аснове Лаўрэнцеўскага летапісу быў Уладзімірскі звод XII ст., дзе тэкст летапісання папярэдняга часу не паддаўся яшчэ асабліва значным і тэндэнцыйным пераробкам, а ў аснове Пераяслаўскага зводу 1214—1216 гадоў — крыніцы Радзівілаўскага летапісу — быў Уладзімірскі звод пачатку XIII ст., які праслаўляў Усевалада Вялікае Гняздо і быў складзены пры яго сынах Юрыі і Яраславе.
Месца стварэння Радзівілаўскага спіса дакладна не вызначана. Існуе меркаванне, што гэты спіс, магчыма, напісаны ў Смаленску. На думку украінскага гісторыка А. П. Талочкі, дадзены летапіс не мог быць створаны ў Смаленску ці ў Паўночна-Усходняй Русі (бо, напрыклад, у тэксце горад Уладзімір-на-Клязьме згадваецца як «Уладзімір Маскоўскі»), а створаны, хутчэй за ўсё, на Валыні.
Мініяцюры Радзівілаўскага спіса
Такім чынам, ілюстрацыі XV ст. з’яўляюцца копіяй з больш ранніх — як мяркуюць некаторыя даследчыкі, арыгінальныя мініяцюры маглі адносіцца нават да XI ст..
Мініяцюры Радзівілаўскага спіса, нягледзячы на схематызаваны стыль, даюць уяўленне пра побыт, будаўніцтва, ваенную справу сярэдневяковай Русі. Іх завуць «вокнамі ў зніклы свет».
Маскоўска-Акадэмічны спіс
Поўная назва Маскоўска-Акадэмічнага спіса, другой копіі Радзівілаўскага летапісу — «Рукапіс Маскоўскай Духоўнай Акадэміі». На першым аркушы пазначана «Живоначальные Троицы» (адсюль назва Троіцкі летапіс), на апошнім жа аркушы напісана «Сергиева монастыря». Да 1206 года гэты спіс дае той жа тэкст, што і Радзівілаўскі, практычна без значных розначытанняў, далей жа апавяданне працягваецца ў іншым стылі і тоне, даводзячы падзеі да 1419 года даволі самастойна, не паўтараючы арыгінальнай часткі Лаўрэнцеўскага летапісу. Захоўваецца ў Расійскай дзяржаўнай бібліятэцы (Масква).
Навуковае выданне тэксту летапісу, распачатае М. Прыселкавым і завершанае праз паўстагоддзя пасля яго смерці, было зроблена толькі ў 1989 годзе.
Ужываныя аўтамабілі
«Ужываныя аўтамабілі» (Used Cars) — амерыканская камедыя 1980 года.
Рэжысёр — Роберт Земекіс, аўтары сцэнарыя — Роберт Земекіс і Боб Гейл.
Сюжэт
Прадаўнік ужываных аўтамабіляў Рудзі Русо збіраецца стаць сенатарам штата, і ў яго ўсе шанцы дамагчыся палітычнай кар'еры — ён умее так хлусіць, прадаючы аўтамабілі, што няма ніякіх сумневаў, што законапраекты ён будзе прасоўваць з не меншым поспехам. Але адна бяда, за месца ў сенаце яму трэба заплаціць кругленькую суму, якую яму абяцае даць яго гаспадар пры ўмове, што яго бізнес будзе існаваць. Да вялікага шкадавання Рудзі, гаспадар памірае ад сардэчнага прыступу, а брат гаспадара, які з'яўляецца прамым канкурэнтам, даўно марыць завалодаць яго бізнесам. Што рабіць Рудзі? Ён употай хавае гаспадара, а ўсім заяўляе, што той з'ехаў у Маямі. Развязаўшы сабе рукі, ён разгортвае велізарную афёру з рэкламай на тэлебачанні, якую паспяхова завальвае брат гаспадара. І ўсе б правалілася, калі б не з'явілася прамая спадчынніца дачка гаспадара, у якую закохваецца Рудзі. Але, даведаўшыся, што нарабіў Рудзі, яна яго звальняе, а сама тут жа трапляе ў пастку свайго дзядзькі, які вінаваціць яе ў ілжэрэкламе, паводле сюжэта якой у яе ёсць міля аўтамабіляў на продаж. Безжурботны Рудзі развязвае праблему, перагнаўшы на стаянку 250 аўтамабіляў за 3 гадзіны.
Алійныкава Слабада
Алійныкава Слабада (Олі́йникова Слобода́) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Плошча Рэспублікі (Ерэван)
Плошча Рэспублікі (Հանրապետության հրապարակ, Hanrapetutyan hraparak) — цэнтральная плошча Ерэвана. Пры савецкай уладзе плошча насіла імя Леніна. Самая вялікая сталічная плошча ў Еўропе.
Плошча ўтвораная скрыжаваннем вуліц Вазгена Саркісяна, Амірана, Абавяна, Налбандзяна і праспекта Тыграна Меца.
Сяргей Уладзіміравіч Чэрачань
Сяргей Уладзіміравіч Чэрачань (нар., Крычаў, Магілёўская вобласць, БССР, СССР) — беларускі палітык, старшыня партыі Беларуская сацыял-дэмакратычная Грамада з 2018 года.
Плошча Рэспублікі (Ерэван)
Гісторыя
Плошча Рэспублікі пабудаваны на месцы старой гандлёвай плошчы.
Будаванне плошчы было задумана галоўным архітэктарам горада Аляксандрам Таманянам у 1924 годзе, канчаткова аблічча плошчы сфармавалася да 1958 года, а замест запланаваных спачатку будынкаў у стылі канструктывізму выбудаваны будынкі ў стылістыцы сталінскага ампіру з выкарыстаннем нацыянальных асаблівасцей. Спачатку плошчу задумалі як авальную, але пазней, з-за асаблівасцей прылеглай тэрыторыі, форму плошчы вырашылі замяніць на спалучэнне авала з трапецыяй. Плошча меркавалася адміністрацыйным цэнтрам горада і ўсёй Арменіі, а з новым культурным цэнтрам, Тэатральнай плошчай, яе павінен быў злучыць Паўночны праспект (фактычна праспект пракладзены толькі ў 2001 годзе, і з-за пабудаванага пазней будынка Нацыянальнай галерэі ён не даходзіць да плошчы, сканчаючыся на вуліцы Абавяна).
Форму плошчы ўтвараюць 5 будынкаў:
Сяргей Уладзіміравіч Чэрачань
Біяграфія
У 2004—2005 гадах быў старшынёй маладзёжнага грамадзянскага аб’яднання «Развіццё». Дырэктар таварыства з абмежаванай адказнасцю «Інфармацыйны Спектр». Генеральны дырэктар групы кампаній DIIN.
Плошча Рэспублікі (Ерэван)
Гісторыя
Усе будынкі, што знаходзяцца на плошчы Рэспублікі, зроблены з туфа, а іх ніжняя частка з базальта. Фасады будынкаў абкладзены фельзітавым туфам белага і ружовага колераў. Перад будынкам Музея гісторыі Арменіі знаходзяцца «спяваючыя» фантаны, якія па вечарах змяняюць свой колер. Поруч з плошчай размяшчаецца бульвар (сучасны вернісаж), на якім да 1990-х знаходзіліся 2750 пулпулакаў, сімвалізуючыя 2750-гадовы ўзрост Ерэвана ў 1968 годзе.
Сяргей Уладзіміравіч Чэрачань
Біяграфія
У 2016 годзе быў кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, але не быў абраны. З 2017 года старшыня Савета Беларускага рэспубліканскага грамадзянскага аб’яднання «Дыпламатыя».
Плошча Рэспублікі (Ерэван)
Гісторыя
Цэнтр плошчы ўпрыгожаны каменным арнаментам, што неафіцыйна завецца «каменным дываном».
Сяргей Уладзіміравіч Чэрачань
Прэзідэнцкая кампанія 2020
12 студзеня 2020 года на пасяджэнні Цэнтральнай Рады БСДГ было прынята рашэнне пра вылучэнне кандыдата ў прэзідэнты. Ім стаў старшыня партыі Сяргей Чэрачань.
Плошча Рэспублікі (Ерэван)
Гісторыя
З 1939 года ў паўднёвай частцы плошчы знаходзіўся помнік Леніну (скульптар С. Д. Меркуров, архітэктары Н. Ф. Парамузава, Л. С. Варданаў), знесены ў 1991 годзе.
Сяргей Уладзіміравіч Чэрачань
Крытыка
Сустаршыня партыі БХД Віталь Рымашэўскі раскрытыкаваў абранне новага кіраўніцтва БСДГ. Былы член Камуністычнай партыі Беларусі Чэрачань, на думку Рымашэўскага, — гэта шлях да ліквідацыі партыі.
Плошча Рэспублікі
Плошча Рэспублікі — назва плошчаў у некаторых гарадах:
IC 1427
IC 1427 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шлюхтэрн
Шлюхтэрн (Schlüchtern) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Майн-Кінцыг. Насельніцтва складае 16 933 чалавекі (2009). Займае плошчу 113,30 км². Афіцыйны код 06 4 35 025.
Чудня
Чу́дня (, Чудня) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Сухалісы
Сухалісы (Сухолі́си) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Навасёлкі (прыпыначны пункт)
Навасё́лкі (, Новосёлки)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Навасёлкі; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Жафарава і прыпыначным пунктам Валькі.
Тарасіўка (Білацэркаўскі раён)
Тара́саўка ці Тара́сіўка (Тара́сівка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Заходнія Карпаты
Даўжыня каля 400 км, шырыня больш за 200 км. Хрыбты і ізаляваныя масівы накіраваны з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. На поўначы вылучаюць сярэдневышынныя хрыбты Заходніх Бяскідаў, у цэнтральнай частцы — высока- і сярэднягорныя масівы Татры (найбольшая вышыня 2655 м, гара Герлахаўскі-Шціт), Нізкія Татры, Вялікая Фатра, на поўдні — сярэдневышынныя масівы з плоскімі вяршынямі Славацкіх Рудных гор, Шцяўніцкіх гор, Бюк, Матра і інш. Складзены пераважна з крышталічных парод і вапнякоў, на поўдні таксама і вулканічных парод. Мяшаныя і хваёвыя лясы, горныя лугі.
Тут размяшчаецца Татранскі нацыянальны парк, запаведнікі, курорты, развіваецца турызм, зімовыя віды спорту.
Лі Лі
Лі Лі (李丽), таксама вядомая як Лі Лі з Бэйпіна（北平李丽) (1910—2002) — кітайская свецкая ільвіца, актрыса. У гады японска-кітайскай вайны выкарыстала свае знаёмствы ў японскіх колах для перадачы сакрэтных матэрыялаў кітайскай разведкі.
Ні адзін фільм з яе ўдзелам не захаваўся да цяперашняга часу.
Біяграфія
Лі Лі нарадзілася ў 1910 годзе ў Ціндаа ў добра забяспечанай сям’і. Ва ўзросце 17 гадоў пачала мець зносіны ў вышэйшых свецкіх колах Шанхая. Прэса прыпісвала ёй адносіны з. У 1935 годзе была названая шанхайскай прэсай «імператрыцай танцпляца».
У 1938 годзе была завербаваная шэфам гаміньданаўскай разведки. Прайшла спецыяльную падрыхтоўку. Будучы добра знаёмай з многімі высокапастаўленымі дзеячамі Кітая і Японіі, забяспечвала гаміньданаўскую разведку сакрэтнымі дадзенымі. У сваіх мемуарах Лі Лі апісвае выпадак, калі яна і вядомы акцёр пекінскай оперы Мэй Ланьфан былі запрошаны японскім генерал-лейтэнантам Мацуі выступіць у Гуанчжоу. Мэй Ланьфан з’явіўся перад публікай толькі на хвіліну, аддаўшы сцэну Лі Лі. Пасля выступу Мацуі пажадаў, каб спявачка суправадзіла яго ў рэзідэнцыю. Скарыстаўшыся тым, што Мацуі быў моцна п’яны, Лі Лі перазняла сакрэтныя дакументы, якія захоўваюцца ў яго стале. Дзякуючы здабытымі ёю дадзеным было патоплена больш за дзесяць транспартных караблёў ворага, на якіх патанула некалькі тысяч японскіх салдат.
Забяспечвала гаміньданаўскую разведку сакрэтнымі дадзенымі аж да завяршэння японска-кітайскай вайны.
Пасля заканчэння Грамадзянскай вайны пераехала ў Ганконг, дзе знялася ў фільмах «Ідэальная жанчына» (The Perfect Woman) і «Прастытутка і генерал» (1941). У 1955 годзе пераехала на Тайвань, дзе знялася ў фільме «Доўгае падарожжа дадому» (1959) і кітайскай оперы «Рэінкарнацыя лэдзі Кветка Слівы» (1968 годзе). Пасля гэтага назаўжды развіталася са сцэнай і з экранам.
Памерла на Тайвані ў 2002 годзе. Пасля яе смерці з дазволу сына Лі Лі былі апублікаваныя яе мемуары.
Чэпылііўка
Чэпылііўка (Чепилі́ївка) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Шабліншчына
Шаблі́ншчына (, Шаблинщина) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Араўкарыевыя
Араўкарыевыя (Araucariaceae) — сямейства голанасенных раслін.
Апісанне
Вечназялёныя высокія дрэвы да 60 м увышыню і да 1 м ў дыяметры.
У будове вегетатыўных органаў маецца шэраг прымітыўных прыкмет. У адрозненне ад іншых хвойных у араўкарыевых даволі моцны асяродак. Трахеіды другаснай драўніны (да 3 мм) — самыя доўгія сярод хвойных. Па будове і размяшчэнні пор яны нагадваюць трахеіды і старажытных хвойных  з палеазою. Драўнінная парэнхіма адсутнічае. Смаляных хадоў у ствалах няма. Лісты араўкарыевых часцей вялікія, шырокія, амаль яйцападобныя, ці параўнальна дробныя — лінейныя, ігольчастыя. Яны густа сядзяць на галінах.
Пашырэнне
Сям'я ўключае тры роды:, у кожным з іх прыблізна да 15-20 відаў і  — манатыпны род.
Араўкарыевыя каштоўныя сваёй драўнінай, многія дэкаратыўныя.
Бантустан
Становішча бантустанаў
Палітычны статус бантустанаў характарызаваўся як аўтаномія або суверэнная (фармальна) дзяржава, што давала повад ураду ПАР пазбаўляць жыхароў рэзервацый паўднёваафрыканскага грамадзянства. Незалежнасць рэзервацый не прызнавалася іншымі дзяржавамі. Бантустаны Транскей, Бапутатсвана, Венда і Сіскей (вядомыя пад агульнай мянушкай TBVC) валодалі значнай палітычнай самастойнасцю, але эканамічная залежнасць ад Прэторыі (напрыклад, у Транскеі 85% бюджэту фарміравалася за конт дапамогі ПАР) зводзіла іх да становішча сатэлітаў. Аднак юрыдычная незалежнасць дазваляла бантустанам займацца бізнесам, які быў забаронены ў Паўднёвай Афрыцы Нацыянальнай партыяй з-за "амаральнасці": ігральным, кабарэ і г.д., што спрыяла развіццю курортаў. Астатнія галіны эканомікі заставаліся неразвітымі, таму істотная частка насельніцтва была вымушана працаваць за межамі рэзервацыі. Урады бантустанаў былі карумпаваныя і не цікавіліся павышэннем узроўню жыцця жыхароў рэзервацый.
Пасля адмены апартэіду
У сакавіку 1990 дзяржаўны прэзідэнт ПАР Фрэдэрык Вілем дэ Клерк абвясціў скасаванне незалежнасці бантустанаў. Пасля прыхода да ўлады Нельсана Мандэлы і Афрыканскага нацыянальнага кангрэса бантустаны былі рэінтэграваныя ў склад ПАР. Як правіла, ліквідацыя насіла мірны характар, але часам яна сустракала супраціўленне мясцовых урадаў. Для роспуску Сіскея патрабаваўся ўвод войск, што прывяло да палітычнага крызісу.
Бантустаны Паўднёва-Заходняй Афрыкі
Асаблівасцямі бантустанаў ПЗА было тое, што не ўсе з іх карэктна называць так, бо некаторыя з народаў былі кайсанскай групы, а не банту; а таксама тое, што ніводнаму з іх не надавалася незалежнасць і толькі чатыром - самакіраванне. Асобным выпадкам таксама быў Рэхобат - аўтаномія крэольскага народу мецісаў-бастэраў. Усе хоўмленды былі ліквідаваныя ў маі 1989 перад абвяшчэннем незалежнасці Намібіі.
IC 1428
IC 1428 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
1807 год у гісторыі музыкі
1807 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Ультраправыя
Ультраправыя, крайне правыя, радыкальныя правыя — тэрміны, якія выкарыстоўваюцца для абазначэння якаснай ці колькаснай пазіцыі групы ці асобы, якія размешчаны ў правам спектры палітычнага поля. Крайне правыя палітыкі звычайна падтрымліваюцца прынцып супрэмасізму — пераканання, што перавага адных індывідаў і груп і непаўнавартаснасць іншых з'яўляюцца натуральнай і аб'ектыўнай рэальнасцю, што вядзе да поўнай адмовы ад канцэпцыі сацыяльнай роўнасці як нормы. Крайне правыя палітыкі часта падтрымліваюць прынцып сегрэгацыі: падзелу груп людзей, якія лічацца «вышэйшымі», і груп, якія лічацца «ніжэйшымі». Таксама, для падобнага роду людзей часта характэрны антыіміграцыйныя і антыінтэграцыйныя пазіцыі, у адносінах да груп, якія лічацца ніжэйшымі і непажаданымі. У найбольш радыкальных рухах можа праводзіцца палітыка прыгнёту і генацыду груп людзей на падставе іх меркаванай непаўнавартаснасці. Ультраправая ідэалогія звычайна складаецца з аўтарытарызму, нацыяналізму, расізму і ксенафобіі.
Вельмі правыя звычайна асацыюецца з асобай ці групамі асоб, якія маюць вельмі нацыяналістычныя, ксенафобскія, расісцкія, рэлігійныя фундаменталісцкія, ці рэакцыйныя погляды. Як правіла, тэрмін ужываецца ў дачыненні да неафашыстаў і неанацыстаў і ісламістаў.
Ярошкі
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета (у 1960—1962 гадах — Забараўскі сельсавет).
Буда (Старадарожскі раён)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадарожскага сельсавета.
Да 17 кастрычніка 1979 года ўваходзіла ў склад Дараганаўскага сельсавета Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці.
Кандратавіцы (гміна)
Кандратаві́цы (Kondratowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшэлінскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Прусах. Плошча гміны складае 98,14 км². Станам на 2013 год у гміне Кандратавіцы пражывалі 4 485 чалавек, шчыльнасць — 45,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Новыя Лукі (прыпыначны пункт)
Но́выя Лу́кі (, Новые Луки)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Новыя Лукі; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж станцыяй Лукскае і станцыяй Жлобін-Паўночны.
Аўграбіс
Аўграбіс (Aughrabies) — вадаспад на рацэ Аранжавая, у Паўночна-Капскай правінцыі ПАР. Вышыня 146 м. Размешчаны ў 500 км ад вусця. Патокі вады накіроўваюцца ў Скалістую цясніну, глыбінёй да 200 м і даўжынёй 18 км.
Назва Aughrabies вадаспаду даў фін Хендрык Якаб Вікар (Hendrik Jakob Wikar), які перапраўляўся праз раку ў 1778 годзе. Яна паходзіць ад слова з кайсанскіх моў Aukoerebis, якое азначае "месца вялікага шуму".
У 1954 годзе горад Апінгтон выступіў з ініцыятывай аб стварэнні на месцы вадаспаду нацыянальнага парку. 5 жніўня 1966 г. было абвешчана аб стварэнні нацыянальнага парку «Аўграбіс».
Літаратура
БЭ ў 18 тамах. Т.2, Мн., 1996, С.82
Сок (рака)
Даўжыня ракі 363  (364 ) км. Плошча вадазбору 11 700 км². Сярэдні расход вады ў сярэднім цячэнні 16,4 м³/с, у вусці — 45,6 м³/с. Рака бярэ пачатак на Бугульмінска-Белябееўскім узвышшы. Упадае ў Саратаўскае вадасховішча на рацэ Волга каля пасёлка Волжскі, на поўнач ад горада Самара. Рака Сок раўніннага тыпу з шырокай далінай (1,6-10 км) і звілістым рэчышчам. На пойме ракі вялікая колькасць азёр і старыц. Жыўленне пераважна снегавое. Замярзае ў канцы кастрычніка — пачатку снежня, паводка ў красавіку — пачатку мая. У басейне ракі каля 800 азёр і вадасховішчаў агульнай плошчай 10,8 км². Суднаходная на 6 км ад вусця.
Сярод прытокаў: Камышла, Малы Сок, Байтуган, Укс, Сасноўка, Целегас, Ігарка, Ісаклінка, Вялікі Сургут (Вялікі Суруш ), Сургут (Суруш ), Бароўка, Арлянка, Каргалка, Чарноўка, Трасцянка, Кандурча і інш.
Т-84
Гісторыя
Працы над мадэрнізацыяй танка Т-80УД былі распачаты ў 1992 годзе.
Першы даследчы ўзор Т-84 быў выраблены ў канцы 1994 года (усяго было выраблена два ці некалькі даследчых узораў).
У красавіку 1995 года дэманстрацыйны ўзор танка Т-84 быў прадстаўлены на выстаўцы ўзбраенняў IDEX-95.
У 2000 годзе Т-84 быў афіцыйна прыняты на ўзбраенне ўкраінскай арміі.
У далейшым, у 2000 годзе працы над Т-84 былі спынены, паколькі міністэрства абароны Украіны прыняла рашэнне аб пачатку прац над новым тыпам асноўнага танка, вынікам якіх стаў танк «Оплот-М» (28 мая 2009 года прыняты на ўзбраенне ўкраінскай арміі пад найменнем БМ «Оплот»).
У 2002 гозе адбыліся дзяржаўныя выпрабаванні маскіровачнай канструкцыі «Кантраст» (распрацоўшчыкамі якой былі Харкаўскі нацыянальны ўніверсітэт імя В. Н. Каразіна, Інстытут аўтаматызаваных сістэм і севастопальскае прадпрыемства «Сучасныя валокныя тэхналогіі»). Адзінкай бранятэхнікі, на якую ў ходзе выпрабаванняў быў усталяваны камплект «Кантраст», з'яўляўся танк Т-84.
У жніўні 2013 года Кабінет міністраў Украіны, на чале якога стаяўй Мікалай Азараў, дазволіў зняць з балансу Узброеных сіл Украіны абодва танкі Т-84 (адзін Т-84 "аб'ект 478ДУ2" на базе Т-80ВУД 1992 года выпуска і адзін Т-84 "аб'ект 478ДУ4" 1999 года выпуска) і пызначыў да продажу па 399 тыс. грывень (танней за Т-64Б1).
Адзін танк куплены ЗША.
Апісанне
У параўнанні з Т-80УД, у новай машыны павялічана магутнасць рухавіка да 1200 л. с., удасканаленыя прыборы прыцэльвання і назірання, палепшана дынамічная абарона.
Акрамя таго, усталяваны комплекс электра-аптычнай актыўнай абароны ад высокадакладнай зброі («Штора-1» ці «Варта») для абароны танка ад кіруемага процітанкавага ўзбрення праціўніка.
Спіс гарадоў-мільянераў Еўропы
Ніжэй прыведзены спіс гарадоў Еўропы з насельніцтвам больш чым мільён чалавек. Спіс складзены паводле алфавіту (краін). Сталіцы вылучаны паўтлустым шрыфтам.
Шпоракветнік
Шпоракве́тнік (Plectranthus) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя і аднагадовыя вечназялёныя травяністы расліны, кусты і паўкусты вышынёй да 1,5 м. Сцяблы чатырохгранныя. Лісце простае, суцэльнае, без прылісткаў, голае або апушанае, супраціўнае, на чаранках. Кветкі з пяццю пялёсткамі, у шматкветных суквеццях. Плод распадаецца на 4 арэшкі.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны роду распаўсюджаны пераважна ў трапічных і субтрапічных абласцях Азіі, Аўстраліі і Афрыкі.
Гаспадарчае значэнне
Выкарыстоўваюцца ў якасці дэкаратыўных, лекавых, вострапрыпраўных, агароднінных раслін.
Віды
Род налічвае каля 250 відаў, паводле сайта The Plant List — 325 відаў.
Некаторыя віды
1976 год у гісторыі музыкі
1976 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.