cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дэкрэт аб развіцці лічбавай эканомікі
У ІТ-сферы дакумент быў неафіцыйна празваны «Дэкрэтам аб ПВТ 2.0».
Гісторыя
У пачатку 2017 года беларуская IT-супольнасць актыўна абмяркоўвала перспектывы развіцця галіны і магчымасці падтрымкі тэхналагічных кампаній праз Парк высокіх тэхналогій. Прызнаючы ўклад гэтага інстытута, крытыкі адзначалі, што існая мадэль стварала ўмовы для росту распрацоўкі праграмнага забеспячэння на заказ і ІТ-аўтсорсінгу, але не спрыяла развіццю кампаній, якія займаюцца распрацоўкай уласных праграмных прадуктаў. Распрацоўка для замежных кампаній, на думку ўдзельнікаў рынку, не стварала перспектывы імклівага росту, а для развіцця беларускіх стартапаў не хапала сістэмы і нарматыўна-прававой базы венчурнага фінансавання.
Паралельна з абмеркаваннямі ў прафесійнай супольнасці ў студзені 2017 года на закрытай нарадзе ў Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь было прынята рашэнне аб распрацоўцы новага плана развіцця IT-галіны, які ўключае новыя меры падтрымкі беларускіх IT-кампаній і ўкараненне інфармацыйных тэхналогій на дзяржаўных прадпрыемствах. Работа над планам была даручана Усеваладу Янчэўскаму, вядомаму ліберальнымі поглядамі памочніку беларускага прэзідэнта, кіраўніку галоўнага ідэалагічнага ўпраўлення прэзідэнцкай адміністрацыі і куратару забеспячэння дзяржаўнай палітыкі ў сферах інфарматызацыі і высокіх тэхналогій.
Нечаканасцю для галіны стала адстаўка нязменнага кіраўніка Парку высокіх тэхналогій Валерыя Цапкалы, якая адбылася 2 сакавіка 2017 года. 13 сакавіка 2017 года ў рамках наведвання IT-кампаній Беларусі «Бануба Дэвелапмент» і «І-Экс-Пі капітал» (якія па выніках 2016 года забяспечылі выручку на супрацоўніка ў 5,6 і 4,3 разы адпаведна вышэй за іншых рэзідэнтаў Парку высокіх тэхналогій), Лукашэнка абмеркаваў з тэхналагічнымі прадпрымальнікамі і інвестарамі Віктарам Пракапенем і Міхаілам Гуцэрыевым ідэю стварэння Савета па развіцці інфармацыйных тэхналогій, які аб’яднаў б прадстаўнікоў профільных ведамстваў, бізнесменаў і інвестараў.
15 сакавіка 2017 года Прэзідэнт Беларусі прызначыў Усевалада Янчэўскага новым кіраўніком Парка высокіх тэхналогій. Праз крыху больш за месяц, 21 красавіка, у штогадовым Пасланні да парламента і беларускага народа Аляксандр Лукашэнка даў даручэнне распрацаваць новы дэкрэт аб Парку высокіх тэхналогій, які дазволіў бы прыцягнуць у краіну міжнародныя кампаніі, занятыя ў найбольш перспектыўных галінах — распрацоўцы беспілотнага транспарту, штучнага інтэлекту, блокчэйна, лічбавых валют.
Асноўныя палажэнні
Палажэнні дэкрэта № 8 «Аб развіцці лічбавай эканомікі» ўключаюць :
Абмеркаванне
Публікацыя тэзісаў з праекта «Дэкрэта аб ПВТ 2.0» у чэрвені 2017 года была цёпла сустрэта ўдзельнікамі IT-галіны, але сустрэла крытыку з боку аднаго з беларускіх эканамістаў. Характэрным эпізодам сталі завочныя дэбаты эканаміста і вядучага аўтарскай праграмы «Эканоміка на пальцах» Сяргея Чалага і Мікалая Маркоўніка, генеральнага менеджара інвестыцыйнай кампаніі «VP Capital Беларусь» Віктара Пракапені. Свой пункт гледжання Чалы выказаў у выпуску перадачы на TUT.BY, дзе ён з’яўляецца вядучым, і інтэрв’ю Еўрапейскаму радыё для Беларусі, а Маркоўнік — у калонках на інтэрнэт-рэсурсах Dev.by, KYKY і TUT.BY.
На думку эканаміста, аўтарам праекта дэкрэта № 8 варта было засяродзіцца на распрацоўцы рэформы грамадзянскага заканадаўства, карыснае дзеянне якой адбілася б на ўсіх галінах эканомікі. Маркоўнік адказаў Чаламу, што не ведае як рэфармаваць ўсе галіны, і рэформа грамадзянскага кодэкса не можа быць эксперыментальнай. Таму аўтары гэтага дакумента засяродзіліся толькі на зразумелай ім IT-сферы і перашкодах для яе росту. Ён таксама дакараў апанента ў неразуменні сучасных тэхналогій (беспілотных аўтамабіляў, блокчэйна) і адзначыў, што пашыраны пералік напрамкаў работы Парку высокіх тэхналогій складзены з улікам асноўных трэндаў сучаснай сусветнай эканомікі ведаў, а дэкрэт стварае прававую аснову, неабходную для развіцця прарыўных тэхналогій.
Чалы выказаў здагадку, што створаныя прапанаваным дэкрэтам прэферэнцыі для IT-рынку ў рамках Парку высокіх тэхналогій будуць прадастаўлены за кошт іншых галін беларускай эканомікі. На думку Маркоўніка, зніжэнне бюракратычнай нагрузкі на IT-кампаніі ў перспектыве паслужыць прэцэдэнтам для змен у іншых галінах эканомікі (як гэта раней здарылася з увядзеннем плоскай шкалы падаходнага падатку і сум узносаў у Фонд сацыяльнай абароны насельніцтва, спачатку ажыццёўленых у Парку высокіх тэхналогій у 2005 годзе, а затым паўсюдна ў 2009 годзе).
Чалы адзначыў, што напрамкі дзейнасці кампаній-рэзідэнтаў Парку малаперспектыўны, паколькі рынак IT-стартапаў кантралюецца буйнымі міжнароднымі карпарацыямі. На гэта Маркоўнік адказаў, што арыентацыя беларускіх IT-кампаній на замежныя рынкі азначае, што іх падтрымка можа нашкодзіць толькі іх замежным канкурэнтам, а беларуская эканоміка толькі выйграе ад падатковых паступленняў, якія будуць павялічаны.
Вынікі дзейнасці Дэкрэта
У 2018 годзе да ПВТ у якасці рэзідэнтаў далучыліся амаль 200 кампаній (больш, чым за ўсю папярэднюю 12-гадовую гісторыю Парку высокіх тэхналогій): пры адкрыцці ў 2006 годзе ў ім зарэгістравалася 15 рэзідэнтаў, на лістапад 2017-га іх колькасць была 192, на лістапад 2018 у ПВТ — 388 рэзідэнтаў, у снежні 2018-га — 454 рэзідэнты, у красавіку 2019-га — ужо 505. На студзень 2020 года рэзідэнтамі ПВТ лічылася 758 кампаній з агульнай колькасцю супрацоўнікаў больш за 58 тысяч чалавек. У красавіку 2020 года колькасць рэзідэнтаў Парку дасягнула 818 кампаній з агульнай колькасцю працуючых у іх больш за 61 тысячу чалавек. У ліпені 2020 года агульная колькасць рэзідэнтаў вырасла да 886 кампаній з колькасцю супрацоўнікаў каля 63 тысяч чалавек. У кастрычніку 2020 колькасць рэзідэнтаў Парку дасягнула 969 кампаній.
Экспарт ІТ-паслуг за 2017—2019 гады года вырас у 2,4 разы. Экспарт ІТ-галіны ў першым паўгоддзі 2018 года павялічыўся больш чым на 40% у параўнанні з гэтым жа перыядам 2017 года. У 2019-м доля ІТ-сектара забяспечыла палову прыросту ВУП. Рост аб’ёму вытворчасці за першае паўгоддзе 2019 года склаў 166%, агульны экспарт паслуг рэзідэнтаў ПВТ за 2019 год перавысіў $2 млрд.
Крытыка
З прычыны таго, што дзякуючы адной з ільгот Дэкрэта № 8 наймальнікі ПВТ робяць адлічэнні ў Фонд сацыяльнай абароны насельніцтва зыходзячы не з рэальнага памеру заработнай платы работніка (якая значна перавышае сярэднюю па краіне), а зыходзячы з памеру сярэдняй заработнай платы па краіне, то сацыяльныя выплаты — бальнічныя, пенсіі і дапамогі па інваліднасці — таксама выплачваюцца работнікам рэзідэнтаў ПВТ зыходзячы не з памеру свайго заробку, а зыходзячы з памеру сярэдняй зарплаты па краіне. Гэта паслужыла прычынай таго, што многія супрацоўнікі кампаній-рэзідэнтаў ПВТ захварэўшы, аддаюць перавагу працаваць і не сыходзіць на бальнічны, бо гэта істотна зніжае іх даход.
Вушная сера
Лішак вушной серы можа прыціснуць барабанную перапонку і прывесці да частковай страты слыху, а таксама шуму ў вушах, галавакружэнню, ірвоты і сутарг.
У вонкавым вуху каля 2000 серных залоз, якія выпрацоўваюць 12-20 мг вушной серы ў месяц. Сера складаецца з бялкоў, тлушчаў, свабодных тлустых кіслот, мінеральных соляў. Частка бялкоў з'яўляюцца імунаглабулінамі, якія вызначаюць ахоўную функцыю. pH вушной серы роўны 4-5, што процідзейнічае развіццю бактэрыяльнай і грыбковай флоры. Акрамя таго, у склад серы ўваходзяць адмерлыя клеткі, скурнае сала, пыл і іншыя ўключэнні.
Лічыльнікі
Лічыльнікі — простая механічная прылада (падліковая дошка з косткамі) для выканання арыфметычных разлікаў, паводле адной версіі паходзяць ад кітайскай падліковай прылады суань-пань, паводле іншай маюць рускае паходжанне.
Уяўляюць сабою раму, якая мае некалькі пруткоў (звычайна адзінаццаць); з нанізанымі косткамі. Лічыльнікі з’яўляюцца аднымі з ранніх падліковых прылад і ажно да канца XX стагоддзя масава выкарыстоўваліся ў гандлі і бухгалтарскай справе, пакуль іх не замянілі калькулятары.
Будова лічыльнікаў
Лічыльнікі маюць выгляд чатырохвугольнай рамкі з папярочнымі металічнымі пруткамі і нанізанымі на кожным з іх дзесяццю косткамі. Пруток, на якім знаходзяцца 4 косткі, выкарыстоўваўся для падлікаў, дзе кожная костка мела кошт 1/4 капейкі. Адпаведна, чатыры косткі складалі адну капейку. Гэты пруток аддзяляе цэлую частку набранага на лічыльніках, ад колькасці яго дробавай часткі, і ў падліках не выкарыстоўваецца.
Агульныя заўвагі
З дапамогай лічыльнікаў, у межах іх разраднасці, можна выконваць усе базавыя арыфметычныя аперацыі: складанне, адніманне, множанне, дзяленне. Аднак на практыцы зручна і хутка можна толькі складаць і аднімаць: аперацыя множання на адвольны лік досыць складаная, а дзяленне ў агульным выглядзе зойме больш часу, чым выкананне той жа аперацыі на паперы — з дапамогай «дзялення слупком». Зрэшты, ёсць досыць вялікая колькасць спецыяльных выпадкаў, калі лічыльнікі цалкам дастасавальныя для множання і дзялення.
Акрамя таго, трэба ўлічваць наступныя моманты:
Набор лікаў
Прадстаўленне лікаў на лічыльніках і парадак набору апісаны вышэй. Неабходна толькі адзначыць, што правіла размяшчэння разрадаў колькасці на прутках (гэта значыць размяшчэнне адзінкавага разраду абавязкова перад прутком з чатырма косткамі) у практычных разліках часта бывае неабавязкова выконваць. Больш за тое, у працэсе разлікаў бывае зручна часам замест перанабора колькасці проста ў думках перанесці падзельнік цэлай і дробавай часткі на іншае месца.
У некаторых кіраўніцтвах па вылічэннях на лічыльніках рэкамендуецца наступнае ўдасканаленне: прасвідраваць у раме лічыльнікаў злева шэраг невялікіх адтулін, размешчаных насупраць прамежкаў паміж пруткамі. Пры разліках якая-небудзь рэч — напрыклад, цвік ці разогнутая сашчэпка — змяшчаецца ў адтуліну, якая знаходзіцца насупраць прамежка, дзеля таго каб падзяліць лічыльнікі на адзінкі і дзесятыя долі. У любы момант становішча дзесятковага падзельніка відавочна адзначана і можа быць лёгка зменена.
Складанне
Паводле аднаго з магчымых спосабаў, складанне на лічыльніках выконваецца «знізу ўверх» (ад малодшых разрадаў да старшых). На лічыльніках набіраецца першы складнік, пасля чаго паразрадна, ад малодшага разраду да старшага, вырабляюцца наступныя дзеянні:
Адніманне
Адніманне на рахунках выконваецца «зверху ўніз», гэта значыць ад старшых разрадаў да малодшых. У якасці непрыстасаванасці лічыльнікаў для працы з адмоўнымі лікамі заўсёды трэба з большага дадатнага ліку адымаць меншы дадатны лік. Калі патрабуецца адняць з меншага большае, лік варта памяняць месцамі і пакінуць знак у розуме.
На лічыльніках набіраецца памяншаемае, пасля чаго паразрадна, ад старшага разраду да малодшага, робяцца наступныя дзеянні:
Леанід Паўлавіч Мажэйка
Леанід Паўлавіч Мажэйка (, г. ) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 сакавіка 1954 года ў г. Мінску.
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, інжынер-механік; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, эканаміст-менеджар.
Працаваў на дзяржаўным прадпрыемстве «Мінсктранс» дырэктарам аўтобуснага парка № 2.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку.
Бельчавіцы
Бельчавіцы (Бельчеви́цы) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Андрэа Сакі
Біяграфія і творчасць
Нарадзіўся ў сям'і мастака, вучыўся ў Франчэска Альбані. У 1621 прыехаў у Рым, дзе і працаваў ўсё жыццё. Яго заступнікам быў кардынал Антоніа Барберыні. У маладосці працаваў на П'етра ды Картона (1627-1629), пасля супернічаў з ім. У публічных дэбатах пра лішкі ў жывапісе, якія вяліся ў гільдыі Святога Лукі і ў якіх Сакі папракаў П'етра ды Картона, на бок Сакі ўсталі яго сябры і аднадумцы Алесандра Альгардзі і Нікаля Пусэн. Там самым Сакі стаў адным з майстроў, пазначыўшы класічную лінію ў развіцці еўрапейскай жывапісу.
Міхаіл Юр’евіч Лотман
Міхаіл Юр’евіч Лотман (эст. Mihhail Lotman; нар., ) — эстонскі літаратуразнаўца і палітычны дзеяч, сын літаратуразнаўцаў Юрыя Лотмана і Зары Мінц. З 30 чэрвеня 2011 г. па 29 кастрычніка 2013 г. займаў пасаду старшыні гарадскога сходу Тарту.
Спектр даследаванняў Міхася Лотмана ахоплівае агульную семіётыку, культурную семіётыку, тэорыю тэксту і гісторыю рускай літаратуры. У 1988—1994 г. быў членам праўлення Рускага культурнага таварыства ў Эстоніі. З’яўляецца прафесарам семіётыкі і літаратуразнаўства Талінскага ўніверсітэта, член даследчай групы па семіётыцы Тартускага ўніверсітэта.
2 лютага 2001 года ўзнагароджаны медалём Ордэна Белай зоркі. У апошнія гады актыўна заняўся палітыкай, быў чальцом Рыйгікогу (эстонскага парламента) ад кансерватыўнай партыі Res Publica.
У 2010 г. выступіў у падтрымку рамана Сафі Оксанен «Ачышчэнне».
Генадзь Лаўрэнцьевіч Жарын
Генадзь Лаўрэнцьевіч Жа́рын (, Гомель — ) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
Меў брата Анатоля (нар. 1950). У дзяцінстве быў астматыкам.
Сябра БСМ з 1978 года.
Творчасць
Працуе пераважна ў манументальным жывапісе: вітражы «Пераўтварэнне энергіі» (1976, з В. Даўгала) у чытальнай зале Дома культуры г. Новалукомль (Віцебская вобласць), «Хлеб Радзімы» (1982, з Ю. Багушэвічам) у фае Дома культуры саўгаса «Рагінь» (Гомельская вобласць), размалёўкі ў тэхніцы энкаўстыкі («Партызаны Міншчыны», «Адроджаны Мінск», «Падполле Мінска», «Свята Перамогі») і плафон «Мінск — горад-герой» (1979—1982, з Ю. Багушэвічам) у холе канферэнц-залы былога Мінскага гаркама КПБ, афармленне станцыі метро «Плошча Якуба Коласа» (1984, з Ю. Багушэвічам).
Аўтар станковых работ «Габеленшчыцы» (1979), «Вечар у вёсцы» (1980), «Слова пра родную зямлю» (1982) і інш.
Разам з маладымі мастакамі Юрыем Багушэвічам і Уладзімірам Крываблоцкім дапамагаў Аляксандру Кішчанку ў працы над мазаікамі ў мікрараёне «Усход».
Працы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондах Беларускага саюза мастакоў.
Сям’я
11-гадовы сын трагічна загінуў пад коламі трамвая.
Анадырскі заліў
Ана́дырскі заліў (Ана́дырский залив)  — заліў Берынгава мора ля берагоў Чукоткі паміж мысам Чукоцкі і мысам Наварын. Адкрыты ў 1727 годзе Вітусам Берынгам у час Першай Камчацкай экспедыцыі.
Даўжыня заліва 278 км, шырыня каля ўваходу каля 400 км, найбольшая глыбіня 105 м. Анадырскі заліў уключае ў сябе два іншыя буйныя залівы — Заліў Крыжа і Анадырскі ліман. Прылівы паўсутачныя, да 2,5—3 м. Значную частку года заліў пакрыты лёдам.
У заліў упадаюць рэкі Анадыр, Вялікая, Канчалан, Туманская.
На беразе Анадырскага лімана размешчаны горад-порт Анадыр.
Абіпон
Абіпо́н (Abipón)  — індзейскі народ, тубыльцы рэгіёна Гран-Чака. Зніклі як этнічная супольнасць у канцы XIX — пачатку XX ст.
Відавочна, абіпон першапачаткова насялялі поўнач Гран-Чака, а ў пачатку іспанскай каланізацыі прасунуліся на поўдзень, магчыма пад ціскам гуарані, і занялі паўднёвы бераг Параны, недалёка ад яе вусця. У XVIII ст. яны ўяўлялі сабою 3 папуляцыі, якія карысталіся адзінай мовай і зваліся іспанцамі абіпон:
Riikahé былі жыхарамі раўнін. Nakaigetergehé насялялі лясныя прасторы. Jaaukanigás аддавалі перавагу жыццю на берагах ракі.
Галоўнымі заняткамі ўсіх трох груп першапачаткова былі вандроўныя паляванне, збіральніцтва і рыбалоўства. Пад 1641 г. іспанцы паведамлялі, што абіпон трымаюць коней. Конныя воіны рабілі рабаўнічыя рэйды на іспанскія паселішчы, захоплівалі еўрапейскія тавары, свойскую жывёлу і людзей, часцей жанчын і дзяцей. Іспанцы паведамлялі пра адносна лагоднае стаўленне захопнікаў да палонных. Яны маглі вольна перамяшчацца па лагеру, уступаць у шлюб, быць перакладчыкамі і дарадцамі, аказваць дапамогу ў гаспадарчых справах. У абіпон былі правадыры, што ўзначальвалі групы маладых воінаў.
Коннае паляванне дазваляла абіпон здабываць болей харчу, аднак вынікам неашчадных забойстваў дзікіх жывёл стала іх скарачэнне. Да таго іспанскія каланісты і метысы перайшлі да загоннай жывёлагадоўлі, калі свойская жывёла знаходзілася пад сталай аховай. Такім чынам абіпон сутыкнуліся да сярэдзіны XVIII ст. з праблемай забеспячэння.
Важную ролю ў лёсе абіпон адыграў Марцін Дабрыжофер (1718 — 1791), езуіт чэшскага паходжання. Ён займаўся місіянерскай справай і адначасова вывучаў культуру гэтага народа. У выніку паміж 1748 г. і 1763 г. на тэрыторыях абіпон былі заснаваны 4 місіі, дзе індзейцы засвойвалі навыкі сельскай гаспадаркі, вучыліся ў школах, мелі самакіраванне. Аднак у 1768 г. езуіты былі выгнаны з калоній, а місіі спусцелі. Толькі ў 1850-х гг. зноў былі адчынены місіі францысканцаў. Яны дзейнічалі да 1912 г. пакуль не былі нацыяналізаваны. Рэшткі абіпон, што жылі ў місіях, былі вымушаны шукаць працу ў гарадах і сельскіх паселішчах у якасці наёмных рабочых. У выніку яны былі асіміляваны аргенцінцамі.
Алесь Іосіфавіч Бабій
Алесь Іосіфавіч Бабій (Олесь Йосипович Бабій;, в. Сэрэдня, Калушскі павет, Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі, Аўстрыйская імперыя — , Чыкага, ЗША) — украінскі пісьменнік і літаратуразнавец, аўтар словаў да Марша украінскіх нацыяналістаў (гімн Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў). Доктар літаратуразнаўства. Пісаў пад псеўданімам Хмелік.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 сакавіка 1897 года ў вёсцы Сярэдняя Калушскага павета Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі Аўстрыйскай імперыі (цяпер — Калускі раён Івана-Франкоўскай вобласці Украіны).
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Львове. Служыў у аўстрыйскай арміі, потым ва Украінскай галіцкай арміі. Пасля стралецкага паходу на Кіеў апынуўся ў польскім палоне, адкуль здолеў уцячы.
У 1924—1929 гадах атрымаў вышэйшую адукацыю ў Празе, стаўшы доктарам літаратуразнаўства ва Украінскім педагагічным інстытуце імя М. Драгаманава.
Прымаў актыўны ўдзел ва ўкраінскім палітычным і грамадскім жыцці. У Львове разам з Васілём Бобынскім, Раманам Купчынскім і Юрыем Шкрумеляком арганізаваў групу паэтаў-сімвалістаў «Мытуса».
У 1932 годзе разам з групай вядучых дзеячаў Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў — Восіпам Бойдунікам, Юльянам Васіянам, Яўгенам Зыблікевічам, Сцяпанам Ленкаўскім, Зянонам Пяленскім — знаходзіўся на лаве падсудных падчас працэсу ў Львове.
У 1944 годзе эміграваў за мяжу. Эміграцыйнае жыццё Алеся Бабія пачалося ў Германіі ў лагерах для перамешчаных асоб у Карлсфельдзе і Мюнхене, дзе ён пражыў чатыры гады, а затым пераехаў у ЗША. Працаваў у Чыкагскім універсітэце, у рэдакцыі ўкраінскага часопіса.
Памёр 2 сакавіка 1975 года ў Чыкага (ЗША). Пахаваны ў Чыкага на могілках св. Мікалая.
Творчасць
Першым надрукаваным творам Хмеліка стаў напісаны маладым старшыной УГА пад Сакаліўкай верш «На Кіеў!» (Над Київом хмара нависла грізна), створаны падчас наступу на аднайменны горад аб’яднаных украінскіх армій, Надняпранскай і Галіцкай. Ён быў надрукаваны ў газеце «Стрілецька думка» ад 5 кастрычніка 1919 года, а яшчэ раней пастаўлены на мелодыю «Сакалінага марша» Я. Яраславенкі, быў уключаны ў маршавы рэпертуар ваенных аркестраў.
Увогуле, Алесь Бабій — аўтар паэтычных зборнікаў «Нянавісць і каханне» (1921), «Паэзіі» (1923), «Прамаці» (1923), «Пад шум Прута» (1923), «За шчасце падманам» (1930), «Скрыжаванне» (1930), «Апошняя клятва імператару» (1937), «Пажніўе» (1939), «Свет і чалавек» (1947); паэмаў «Гуцульскі курэнь» (1927), «Жніво» (1946), «Паўстанцы» (1956); зборнікаў малой прозы «Шукаю чалавека» (1921), «Гнеў» (1922); раманаў «Першыя сцежкі» (1937), «Дзве сястры» (1938), «Апошнія» (1938); драматычных твораў «Сямейная таямніца», «Ваеннае каханне», «Алена Сцяпанаўна» (1966); даследаванняў творчасці Маркіяна Шашкевіча, Юрыя Фядзьковіча, Багдана-Ігара Антоніча і іншых пісьменнікаў.
Марш украінскіх нацыяналістаў
Алесь Бабій — аўтар словаў да Марша украінскіх нацыяналістаў (гімн Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў).
У наш час тэкст Марша ўкраінскіх нацыяналістаў быў мадыфікаваны. Упершыню новы Марш украінскай арміі прэзентавалі 13 сакавіка 2017 года ў Кіева-Магілянскай акадэміі, напярэдадні Дня ўкраінскага валанцёра. «Зродились ми великої години» выканалі Алег Скрыпка і Ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Украіны.
24 жніўня 2018 года адаптаваная да сучасных украінскіх умоў версія песні стала маршам украінскай арміі і ўпершыню афіцыйна выконвалася на парадзе да Дня Незалежнасці Украіны, на якім таксама ўпершыню было афіцыйна выкарыстана прывітанне «Слава Україні!» — «Героям Слава!».
NGC 5929
NGC 5929 (іншыя абазначэнні — UGC 9851, KCPG 466A, MCG 7-32-6, 1ZW 112, ZWG 222.7, VV 823, NPM1G +41.0399, Arp 90, PGC 55076) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Рэспубліканскі цэнтр палярных даследаванняў
Рэспубліканскі цэнтр палярных даследаванняў — дзяржаўная навуковая ўстанова ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Гісторыя
Дзяржаўная ўстанова «Рэспубліканскі цэнтр палярных даследаванняў» створана 25 верасня 2007 года пры Міністэрстве прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь на падставе адпаведнай пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. У чэрвені 2014 года Рэспубліканскі цэнтр палярных даследаванняў уключаны ў склад Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і замацаваны за Аддзяленнем хіміі і навук аб Зямлі.
Дзейнасць
Асноўная мэта дзейнасці цэнтра — арганізацыя матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння і ўдзел у правядзенні комплексных навукова-даследчых работ і экспедыцыйнай дзейнасці ў палярных раёнах Зямлі.
Кайна
Кайна (Caino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1945 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 25070. Тэлефонны код — 030.
Caino
Мішэль Уэльбек
Мішэль Уэльбек (Michel Houellebecq, сапраўднае прозвішча Тама́, Thomas; 26 лютага 1958, Рэюньён) — французскі пісьменнік, паэт. Лаўрэат дзяржаўнай прэміі «Гран пры» па літаратуры (1998). Адзін з самых чытэльных у свеце французскіх аўтараў.
Дзень Перамогі
Дзень Перамогі — свята перамогі СССР над нацысцкай Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гадоў. Адзначаецца 9 мая. Непрацоўны дзень у Абхазіі, Азербайджане, Арменіі, Беларусі, Казахстане, Кыргызстане, Малдове, Польшчы, Расіі, Таджыкістане, Туркменістане, Узбекістане і Паўднёвай Асеціі.
Гісторыя свята
Уведзены ў 1945 годзе, аднак з 1948 года з’яўляўся працоўным днём.
Тым не менш, свята захоўвала сваё значэнне, выпускаліся святочныя паштоўкі і гучалі віншаванні ў адрас франтавікоў.
Упершыню шырока быў адсвяткаваны ў СССР толькі праз два дзесяцігоддзі пры Брэжневе. У тым жа юбілейным 1965 годзе Дзень Перамогі зноў стаў непрацоўным.
У перыяд існавання СССР ваенныя парады на Чырвонай плошчы 9 мая былі ў юбілейныя 1965, 1975, 1985 і 1990 гады ; штогод парады праводзіліся 7 лістапада. .
Жываншы-ан-Гаэль
Жываншы-ан-Гаэль (Givenchy-en-Gohelle) — камуна ў Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, дэпартамент Па-дэ-Кале, акруга Ланс, кантон Льевен. Размешчана за 10 км на поўнач ад Араса і за 6 км на паўднёвы захад ад Ланса, за 1 км ад аўтамагістралі А26 «Англія» Кале — Труа.
Насельніцтва — 1990 чалавек (2018). На тэрыторыі камуны знаходзіцца Канадскі нацыянальны мемарыял Вімі, усталяваны ў памяць канадцаў, якія загінулі ў бітве пры Вімі 9-12 красавіка 1917 года.
Дзень Перамогі
Гісторыя свята
Таксама, з 1960-х гадоў своеасаблівыя ваенныя парады 9 мая сталі праводзіцца ў многіх гарадах СССР. У гэты дзень воінскія часці і ваенныя вучылішча маршам праходзілі па вуліцам гарадоў да ваенных мемарыялаў або помнікаў загінулым воінам, дзе праводзіліся мітынгі і ўскладанні кветак.
Пасля распаду СССР парады 9 мая на Чырвонай плошчы не праводзіліся да юбілейнага 1995 года. Тады ў Маскве прайшлі два парады: на Чырвонай плошчы (у пешым страі) і на Паклоннай гары (з удзелам войскаў і баявой тэхнікі).
З тых часоў парады на Чырвонай плошчы сталі праводзіць штогод — але без баявой тэхнікі. З 2008 года парад стаў ізноў праводзіцца з удзелам баявой тэхнікі, у тым ліку ваеннай авіяцыі.
Святочныя шэсці ў гонар Дня Перамогі традыцыйна праходзяць ва ўсіх гарадах-героях, ваенных акругах ў шэрагу буйных гарадоў краін СНД.
У гэты дзень традыцыйна сустракаюцца франтавікі, ускладаюцца вянкі да Вечнага Агню, помнікаў Славы і воінскай доблесці, грукоча святочны салют.
Апошнія дні вайны
У красавіку 1945 года савецкія войскі ўшчыльную падышлі да Берліна.
Нямецкія войскі займалі абарону ўздоўж заходніх берагоў рэк Одэр і Нейсэ. На подступах да Берліна і ў самім горадзе была засяроджана групоўка войскаў, якая мела ў сваім складзе 62 дывізіі (у тым ліку 48 пяхотных, 4 танкавыя і 10 матарызаваных), 37 асобных пяхотных палкоў і каля 100 асобных пяхотных батальёнаў, а таксама значная колькасць артылерыйскіх частак і падраздзяленняў. Гэтая групоўка налічвала каля мільёна чалавек, 1 500 танкаў, 10 400 гармат і мінамётаў, 3 300 баявых самалётаў.
Сам Берлін таксама быў пераўтвораны ў наймацнейшы ўмацаваны раён і падрыхтаваны да вядзення вулічных баёў. Вакол Берліна было створана тры абарончых кальца, усярэдзіне горада збудавана больш за 400 жалезабетонных даўгачасных агнявых кропак з гарнізонамі да тысячы чалавек. Сам берлінскі гарнізон налічваў у сваім складзе каля 200 тысяч чалавек.
Прарыў нямецкай абароны на подступах да Берліна, наступнае акружэнне і штурм Берліна савецкімі войскамі апісваецца ў літаратуры як Берлінская наступальная аперацыя.
Узяцце рэйхстага
29 красавіка Пачатак баі за рэйхстаг, Які абараняла каля тысячы чалавек. Пасля некалькіх нападаў падраздзяленням 171-й (палкоўнік А. І. Нягода) і 150-й (генерал-маёр В. М. Шацілаў) стралковых дывізій удалося заняць будынак ужо ноччу. Рана раніцай 1 мая лейтэнант Аляксей Бераст  і сяржанты Міхаіл Ягораў і Мелітон Кантарыя ўзнялі над рэйхстагам штурмавой сцяг 150-й стралковай дывізіі. Дакладна вядома, што і да, і пасля іх вайскоўцы з розных падраздзяленняў устанаўлівалі чырвоныя сцягі на даху рэйхстага, усяго налічылі каля 40 сцягоў, аднак у афіцыйнай савецкай гістарыяграфіі (і ў савецкім і расійскім заканадаўстве) Сцягам Перамогі лічыцца сцяг, устаноўлены Берастам, Ягоравым і Кантарыяй.
Падпісанне капітуляцыі
1 мая ў 3 гадзіны 50 хвілін на камандны пункт 8-й гвардзейскай арміі быў дастаўлены начальнік генеральнага штаба сухапутных сіл вермахта генерал пяхоты Крэбс, які заявіў, што ён упаўнаважаны весці перамовы аб перамір’і. Аднак Сталін распарадзіўся не весці перамоў, акрамя як аб безумоўнай капітуляцыі. Нямецкаму камандаванню быў пастаўлены ультыматум: калі да 10 гадзін не будзе дадзена згода на безумоўную капітуляцыю, савецкімі войскамі будзе нанесены сакрушальны ўдар. Не атрымаўшы адказу, савецкія войскі ў 10 гадзін 40 хвілін адкрылі ўраганны агонь па рэштках абароны ў цэнтры Берліна. Да 18 гадзін стала вядома, што патрабаванні аб капітуляцыі былі адхілены. Пасля гэтага пачаўся апошні штурм цэнтральнай частцы горада, дзе знаходзілася Імперская канцылярыя. Усю ноч, з 1 на 2 мая, працягваліся баі за канцылярыю. Да раніцы ўсе памяшканні былі заняты савецкімі салдатамі.
Уначы 2 мая ў 1:50 хвілін па радыё было прынята наступнае паведамленне: "Высылаем сваіх парламенцёраў на мост Бісмарк-штрасэ. Спыняем ваенныя дзеянні ". Пазней намеснік міністра прапаганды доктар Фрыцшэ звярнуўся да савецкага камандавання з просьбай аб дазволе выступіць па радыё са зваротам да нямецкіх войскаў берлінскага гарнізона аб спыненні супраціву. Да 15 гадзін рэшткі берлінскага гарнізона (больш за 134 тысяч чалавек) здаліся ў палон.
7 мая ў 02:41 ночы ў Рэймсе, быў падпісаны акт аб безагаворачнай капітуляцыі Германіі. Ад імя нямецкага Галоўнакамандавання пратакол падпісаў генерал Іодль у прысутнасці генерала Уолтэра Сміта (ад імя саюзных экспедыцыйных сілаў), генерала Івана Суслапарава (ад імя савецкага Галоўнакамандавання) і генерала французскай арміі Франсуа Севеза ў якасці сведкі. Аднак у генерала Суслапарава не было дазволу з Масквы падпісваць акт аб капітуляцыі Германіі, Савецкі Саюз настойваў на падпісанні іншага акта.
Тады па ўзгадненню паміж урадамі СССР, ЗША і Вялікабрытаніі была дасягнутая дамоўленасць лічыць працэдуру ў Рэймсе папярэдняй. Тым не менш, ў заходняй гістарыяграфіі падпісанне капітуляцыі германскіх узброеных сіл, як правіла, звязваецца з працэдурай у Рэймсе, а падпісанне акта аб капітуляцыі ў Берліне называе яго «ратыфікацыяй».
Прыняўшы капітуляцыю, Савецкі Саюз не падпісаў мір з Германіяй, то бок застаўся з Германіяй у стане вайны. Вайна з Германіяй была скончаная 25 студзеня 1955 а прыняццем Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР адпаведнага рашэння. Тым не менш, пад уласна Вялікай Айчыннай вайной разумеюць толькі частку вайны з Германіяй да 8 мая 1945 года ўключна.
«Яны дайшлі»
У ходзе Берлінскай аперацыі Чырвоная Армія страціла незваротна 78 291 чалавек і 274 184 чалавека склалі санітарныя страты. Гэта значыць у суткі са строю выбывала больш за 15 тысяч салдат і афіцэраў. Яшчэ 8892 чалавека страцілі польскія войскі, з іх 2825 чалавек — незваротна.
У ходзе аперацыі, у тым ліку і для баёў ў горадзе, шырока выкарыстоўваліся танкі. У гарадскіх умовах яны не маглі выкарыстоўваць усе свае перавагі і часта станавіліся зручнай мішэнню для супрацьтанкавых сродкаў немцаў. Гэта таксама прывяло да высокіх страт: за два тыдні баёў Чырвоная Армія страціла траціну танкаў і САУ, якія ўдзельнічалі ў Берлінскай аперацыі, што склала 1997 адзінак. Таксама было страчана 2108 гармат і мінамётаў і 917 баявых самалётаў.
Галоўную задачу аперацыі савецкія войскі вырашылі цалкам: разграмілі 70 пяхотных, 12 танкавых і 11 матарызаваных дывізій праціўніка, узялі ў палон каля 480 тысяч чалавек, авалодалі сталіцай Германіі і фактычна прымусілі Германію да капітуляцыі.
Рэлігійны сэнс свята Перамогі
У 1945 годзе галоўнае праваслаўнае свята — Вялікдзень — было ў дзень Георгія Перамаганосца 6 мая і непасрэдна папярэднічала дню Перамогі. Георгій Перамаганосец — воін-святой, пераможца цмока, які прадстаўляе зло. Германская капітуляцыя была падпісаная роўна ў сярэдзіне Светлай сядміцы Вялікадня палкаводцам таксама з імем Георгій.
У пасланні Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Алексія I 6 мая 1945 года гаварылася: «Велікодная радасць Уваскрасення Хрыстовага злучаецца цяпер са светлай надзеяй на блізкую перамогу праўды і святла над няпраўдай і цемрай… Святлу і сіле Хрыстовай не змаглі пярэчыць і перашкаджаць цёмныя сілы фашызму, і Божая ўсемагутнасць паказалася над уяўнай сілай чалавечай.»
Парад Перамогі на Чырвонай плошчы
9 мая на Цэнтральны аэрадром імя Фрунзэ прызямліўся самалёт «Лі-2» з экіпажам А. І. Семянкова, які даставіў у Маскву акт аб капітуляцыі нацысцкай Германіі.
На парадзе ўрачыстым маршам прайшлі зводныя палкі франтоў у такім парадку: Карэльскага, Ленінградскага, 1-га Прыбалтыйскага, 3-га, 2-га і 1-га Беларускіх, 1-га, 4-га, 2-га і 3-га Украінскіх, зводны полк Ваенна-Марскога Флота. У складзе палка 1-га Беларускага фронта спецыяльнай калоннай прайшлі прадстаўнікі Войска Польскага. Наперадзе зводных палкоў франтоў ішлі камандуючыя франтамі і войскамі, Героі Савецкага Саюза неслі сцягі праслаўленых часцей і злучэнняў.
Парад завяршыўся маршам 200 сцяганосцаў, якія кідалі сцягі пераможаных нямецкіх войскаў на памост у падножжа Маўзалею.
Свята ў Еўропе і ЗША
У Еўропе Вялікабрытанія і Францыя адзначаюць Дзень Перамогі ў Другой сусветнай вайне (а не ў Вялікай Айчыннай вайне, так як для іх Другая сусветная вайна скончылася раней чым яна скончылася фактычна) — 8 мая — наступны пасля 7 мая — дня падпісання капітуляцыі ВС Германіі ў Рэймсе.
8 мая ў 22:43 па цэнтральнаеўрапейскім часе ў Карлсхорсце была падпісаная другая безагаворачная капітуляцыя ВС Германіі. У СССР, а цяпер у многіх краінах СНД 9 мая адзначаецца свята «Дзень Перамогі», то бок наступны дзень пасля капітуляцыі 8 Мая. І першая і другая капітуляцыі пачыналі дзейнічаць практычна адначасова — ў 23:00 і ў 23:01 адпаведна 8 мая па цэнтральнаеўрапейскім часе.
У ЗША, гэта свята называецца V-E Day, ці Victory in Europe Day. А свята перамогі ў Другой сусветнай вайне адзначаецца 2 верасня 1945 г. У большасці краін Заходняй Еўропы 8 мая адзначаецца як «Дзень Еўропы».
15 жніўня адзначаецца як Дзень Перамогі над Японіяй (V-J Day).
Дзень Перамогі ў філатэліі і мастацтве
Асноўны артыкул: Дзень Перамогі ў філатэліі
Васільева (Кардымаўскі раён)
Васільева (Васи́льево) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Джэймс Манджакал
Джэймс Манджакал (нар., Чэрувала, Керала, Індыя) — харызмат, каталіцкі святар, манах.
Біяграфія
У 1973 годзе атрымаў святарскае пасвячэнне ў Кангрэгацыі Місіянераў св. Францішка Сальскага. На працягу года працаваў на місіях у Вішакхапатнаме. З’яўляўся выкладчыкам у семінарыі ў штаце Керала.
Праводзіць харызматычныя рэкалекцыі. Першыя з іх адбыліся ў 1976 годзе.
У 1989 годзе заснаваў «Charis Bhavan» — вядомы цэнтр аднаўлення ў Духу Святым у штаце Керала. На працягу 6 гадоў з’яўляўся кіраўніком цэнтра. Кангрэгацыя Місіянераў св. Францішка Сальскага паспрыяла, каб душпастарскае служэнне а. Манджакала было даступна ва ўсім Касцёле. Так, у 87 краінах на ўсіх кантынентах святар праводзіў рэкалекцыі, кангрэсы, цэлебраваў св. Імшы пра аздараўленне, праводзіў евангельскія школы і місіі сярод мусульман.
Айцец Манджакал з’яўляецца аўтарам кніг, вершаў, артыкулаў, многія з якіх былі ператлумачаны на еўрапейскія мовы.
Заазёрны (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 249 чалавек (123 мужчыны і 126 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 184 чалавекі (97 мужчын і 87 жанчын).
Студзёнкі (Вілейскі раён)
Студзёнкі (, Студёнки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Націск
На́ціск — больш гучнае і працяжнае вымаўленне аднаго са складоў.
Націск у беларускай мове
У беларускай мове націск дынамічны, або сілавы, бо пры вымаўленні націскных складоў органы моўнага апарату знаходзяцца ў больш напружаным стане, чым пры вымаўленні ненаціскных складоў.
У беларускай мове націск разнамесны, г. зн. можа падаць на любы склад.
Пры змене формаў слова націск можа не змяняць свайго месца, заставацца нерухомым (ха́та, ха́це, ха́тамі) або пераходзіць на іншыя склады (зямля́ — зе́млі, бу́сел — буслы́).
Націск маюць толькі самастойныя часціны мовы. Службовыя словы, як правіла, націску не маюць і ў якасці ненаціскных складоў прымыкаюць да самастойных словаў.
Складаныя словы могуць мець адзін націск або два — асноўны і пабочны: шыро́казахва́тны, сво́еасаблі́вы. Пабочны маюць словы з іншамоўнымі прыстаўкамі: а́нтыдэмакраты́чны, у́льтрафіяле́тавы.
Астракан
Астракан або астрак (τὸ ὄστρακοντὸ ὄστρακον — гліняны чарапок) — чарапок глінянага посуду, а таксама радзей марская ракавіна, яечная шкарлупіна, асколак вапняка або сланца.
У Старажытным Егіпце, з прычыны сваёй даступнасці ў параўнанні з дарагімі папірусамі, гліняныя чарапкі служылі для запісаў, разлікаў, квітанцый і кароткіх лістоў. На астраканах старажытныя вучні выконвалі школьныя хатнія заданні. Тэкст на астраканах пісалі чарнілам або выдрапвалі. Былі знойдзеныя цэлыя архівы11 астраканаў (напрыклад, «»).
У Старажытнай Грэцыі, у прыватнасці ў Афінах, астраканы выкарыстоўваліся для галасавання ў працэдуры астракізму і таму з’яўляюцца каштоўнай крыніцай ведаў не толькі аб штодзённым, але і палітычным жыцці.
Астраканы вывучае папіралогія. Калекцыяніраванне астраканаў ставіцца да балотыкі.
Хілары Клінтан
Біяграфія
Нарадзілася ў Чыкага, у прыгарадзе Парк-Рыдж, штаце Ілінойс. Бацькам Хілары быў Х’ю Родэм, ён зрабіў невялікі бізнэс у тэкстыльнай вытворчасці. Маці — Дораці Эма Хаўэл — была хатняй гаспадыняй. У Хілары цячэ галандская, валійская, англійская, шатландская і франка-канадская кроў. Бацькі былі прыхажанамі Аб’яднанай метадысцкай царквы. Хілары выхоўвалі ў кансерватыўных традыцыях, бацька быў антыкамуністам. На выбарах 1964 года яна агітавала за кандыдата ад Рэспубліканскай партыі Бары Голдуотэра.
Пасля школы дзяўчынка паступіла ў каледж Уэлслі, які знаходзіцца недалёка ад Бостана. Там яна вывучала паліталогію. Менавіта ў час вучобы ў каледжы Хілары змяніла свае погляды на больш ліберальныя. Важную ролю тут адыграла вайна ЗША ў В’етнаме.
Пасля забойства Марціна Лютэра Кінга зладзіла двухдзённую забастоўку ў каледжы. Яна змагалася за тое, каб у навучальнай установе было як мага больш выкладчыкаў і студэнтаў-афраамерыканцаў.
ў 1969 годзе і Ельскую юрыдычную школу ў 1973 годзе. Аказвала юрыдычныя паслугі для бедных, апекавалася дзецьмі, якіх збівалі бацькі. Даследвала праблемы рабочых-мігрантаў. Падчас вучобы пазнаёмиілася з іншым студэнтам Еля — Білам Клінтанам.
Пасля службы ў якасці адваката ў Кангрэсе яна пераехала ў Арканзас, дзе ажанілася з Білам Клінтанам у 1975 годзе. Хілары Клінтан спачатку займаюцца выкладчыцкай дзейнасцю, а потым засяроджваюцца на палітыцы. У 1977 годзе стала сузаснавальніцай арганізацыі «Адвакаты Арканзаса за дзяцей і сем'і». Была першай жанчынай у Карпарацыі юрыдычных паслуг у 1978 годзе, а ў наступным годзе першай жанчынай у юрыдычнай фірме «Роўз». У якасці першай лэдзі Арканзаса ўзначальвала мэтавую групу, праца якой дапамагла рэфармаваць дзяржаўныя школы Арканзаса і ўваходзіла ў некалькі саветаў дырэктараў.
Landsat 7
Landsat 7 — штучны спадарожнік дыстанцыйнага зандавання Зямлі, апошні на канец 2010 года спадарожнік праграмы Landsat. Быў выведзены на арбіту 15 красавіка 1999 г. ракетай-носьбітам Delta II з ваенна-паветранай базы Вандэнберг (Vandenberg), Каліфорнія. Стартавая маса КА — 2200 кг, даўжыня 4,3 м, дыяметр 2,8 м. Арбіта сонечна-сінхронная, вышыня 705 км. Накланенне 98,2°, перыяд звароту 98,9 хвілін, паўтор арбітальнага цыклу 16 дзён (233 віткі), памер сцэны (кадра) 185х170 км. Пры здымцы адной сцэны прылада ETM+ перадае на Зямлю каля 3.8 гігабіт дадзеных. Прылада ETM+ вядзе збор дадзеных у 8-мі спектральных каналах. Раздзяляльная здольнасць у бачных і інфрачырвоных каналах складае 30 м.
Хілары Клінтан
Біяграфія
Адразу пасля перамогі Біла Клінтана на прэзідэнцкіх выбарах 1992 года Хілары па просьбе мужа ўзначаліла камітэт па рэформе аховы здароўя, аднак праз год з невялікім была вымушаная пакінуць пасаду, бо яе няшчадна крытыкавалі рэспубліканцы. У якасці першай лэдзі ЗША правяла няўдалыя намаганні, каб увесці ў дзеянне План аховы здароўя Клінтана 1993 года. У 1997 і 1999 гадах дапамагала стварыць Дзяржаўную праграму медыцынскага страхавання дзяцей, а таксама працавала над праблемамі ўсынаўлення і бяспекі і выхавання ў сям’і. На канферэнцыі ААН па справе жанчын 1995 года, якая праходзіла ў Пекіне, зрабіла спрэчную і ўплывовую прамову, што «правы чалавека — гэта правы жанчын, а правы жанчын — гэта правы чалавека». Яе шлюб перажыў скандал з Монікай Левінскі 1998 года, а яе роля ў якасці першай лэдзі атрымала палярызаваныя водгукі з боку грамадскасці.
У 2000 годзе была абраная на пасаду сенатара ад штата Нью-Ёрк, стаўшы першай і адзінай жанчынай, калі-небудзь абранай на гэтую пасаду. Пасля тэрактаў 11 верасня 2001 года галасавала за ўхваленне вайны ў Афганістане і за рэзалюцыю па Іраку. Таксама галасавала супраць зніжэння падаткаў Буша, а ў 2006 годзе была пераабраная ў Сенат. У 2008 годзе спрабавала стаць кандыдатам у прэзідэнты ад Дэмакратычнай партыі і атрымала значна больш галасоў дэлегатаў, чым любы папярэдні кандыдат-жанчына, але прайграла праймерыз Бараку Абаме.
Атрымала найбольшую колькасць галасоў насельніцтва і дэлегатаў на праймерыз Дэмакратычнай партыі 2016 года, афіцыйна прыняўшы вылучэнне сваёй партыі на пасаду Прэзідэнта ЗША 28 ліпеня 2016 года разам з сенатарам Цімам Кейнам, вылучаным на пасаду віцэ-прэзідэнта. Стала першай жанчынай-кандыдатам у прэзідэнты ЗША ад буйной палітычнай партыі. У рамках сваёй платформы 2016 года падкрэсліла павышэнне даходаў і дапаўненне да рэформы аховы здароўя і абароны пацыентаў, рэформы фінансавання выбарчых кампаній і Уол-стрыт. Апроч таго, падтрымлівае стварэнне шляху да атрымання грамадзянства нелегальнымі імігрантамі і пашырэнне і абарону ЛГБТ і правоў жанчын.
8 лістапада 2016 на выбарах новага прэзідэнта краіны саступіла прадстаўніку ад Рэспубліканскай партыі Дональду Трампу.
NGC 5930
NGC 5930 (іншыя абазначэнні — UGC 9852, IRAS15243+4150, MCG 7-32-7, 1ZW 112, ZWG 222.7, VV 823, KCPG 466B, Arp 90, PGC 55080) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2019
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2019 года прайшоў 29 сакавіка на стадыёне спартыўна-аздараўленчага комплекса «Алімпійскі». У матчы сустрэліся чэмпіён і ўладальнік кубка 2018 года клуб «Мінск» і фіналіст кубка Беларусі 2018 года клуб «Іслач-РДВАР».
Лотман
Лотман — прозвішча.
Вольга Васільеўна Дучымінская
Дучымінская (Рэшаціловіч) Вольга-Аляксандра Васільеўна (Ольга Василівна Дучимінська; 8 чэрвеня 1883, Мыкалаіў, Аўстра-Венгрыя — 24 верасня 1988, Івана-Франкоўск) — украінская пісьменніца, паэтка, літаратурны крытык, перакладчыца (з чэшскай, нямецкай, рускай моў), журналістка, народная настаўніца, культурна-адукацыйны дзеяч, адна з актыўных арганізатараў жаночага руху ў Галіцыі, даследчык фальклору, этнаграфіі і мастацтва Гуцульшчыны і Бойкаўшчыны. Супрацоўніца часопіса «Жіноча Доля».
Сучасніца і знаёмая Івана Франка, прыяцелька Вольгі Кабылянскай, Наталлі Кобрынскай, Івана Блажкевіча, Алены Кісілеўскай, Алены Кульчыцкай, Багдана Лепкага, Аляксандра Алеся, Міхаіла Яцківа, Дзяніса Лукіянавіча, Алексы Навакоўскага, Івана Агіенкі, Сафіі Русавай, Ірыны Вільдэ, Наталены Каралевы, Станіславы Вінцэнза, Ежы Янджэевіча, Восіпа Макавея, Саламіі Крушальніцкай, Пятра Обаля, Ігната Мартынца, Антына Латоцкага, Мікалая Угрына-Бязгрэшнага.
Раннія гады
Пачатковую адукацыю Вольга атрымала дома. Працягвала навучанне ў пятым класе жаночай выдзеленай школы ў горадзе Станіславе. Скончыць вучобу тут не атрымалася, бо ў 1897 годзе памёр бацька, якога яна вельмі любіла.
Як паўсірату дзякуючы апецы мамінага брата, катэхіта станіслаўскіх школ Язэпа-Мар’яна Літвіна, Вольгу аддалі ў школу сясцёр-васіліянак ў Явараве, дзе яна скончыла восьмы клас. Тут дзяўчына пачала займацца літаратурнай творчасцю. Яшчэ ў школе, прачытаўшы некаторыя творы Вольгі Кабылянскай, адважылася выказаць пра іх свае думкі ў лісце да «Букавінскай арліцы».
У 1899 годзе Вольга паехала ў Пшэмысль, дзе працягнула навучанне на настаўніцкім семінары, які скончыла ў 1902 годзе.
Настаўніцкая праца
У 1902 годзе Вольга Рэшаціловіч стала настаўніцай і працавала на педагагічнай ніве амаль 30 гадоў у розных населеных пунктах цяперашніх Львоўскай і Івана-Франкоўскай абласцей: у вёсцы Залазы Жоўкіўскага павета (1902—1903), Бутынах Сакальскага (1903—1904), Лысовічах (1904—1905), Задэрэвач (1905—1906), Цяпчэ (1906—1919, 1925—1930), Цэняві (1919—1925) Далінскага паветаў.
Пачатак творчасці
Літаратурную дзейнасць пачала ў 16 гадоў. Менавіта тады з’явіліся яе першыя вершы і менавіта тады пазнаёмілася з Іванам Франко, які дапамог маладой пісьменніцы ўвайсці ў вялікі свет літаратуры.
У 1911 годзе выйшла першая (і адзіная пры жыцці паэткі) зборнік з пятнаццаці вершаў Ірмы Астапоўны «Пэндзлік незабудкі». Зборнік заключыў і напісаў прадмову да яе Мікалай Венгжын. Кніжачка атрымала станоўчыя водгукі крытыкаў А. Каваленка ў Кіеве, І. Нечуя-Лявіцкага у Екацярынаславе, Н. Кобрынскай, З. Чарнецкага і В. Юшчанка ў Львове.
Літаратурная і грамадская дзейнасць
Вольга Дучымінская валодала шасцю мовамі: украінскай, польскай, нямецкай, рускай, чэшскай, французскай (у такой паслядоўнасці падавала веданне моў сама пісьменніца) і перакладала з чэшскай, нямецкай, рускай.
Народная настаўніца была не толькі паэткай. Яна вядомая як феміністка. Жаночы рух захапіў яе з першага ж года настаўніцкай працы. У 1906 годзе В. Дучымінская пазнаёмілася з Наталляй Кобрынскай. Сваёй духоўнай няньцы Наталлі Кобрынскай яна прысвяціла навэлу «Снег». В. Дучымінская — аўтар шэрагу літаратуразнаўчых артыкулаў пра Н. Кобрынскую: «Жаночы рух у Заходняй Украіне», «Цярністым шляхам», «Змагар за лёс жанчын», якія друкаваліся ў выданнях Варшавы 1967, 1968, 1970 гадах.
У 1912 годзе Наталля Кобрынская разам з Вольгай Дучымінскай і Верай Лебедзевай (Канстанцінай Маліцкай) аднавілі выданне ў Каламыі «Жаночай бібліятэка».
Працавала ў дзяржаўным апараце ЗУНР (1918—1919).
Працяглае сяброўства злучыла В. Дучымінскую з А. Кабылянскай. Прысвяціла ёй навелы «Спявачка» (1927), «Сумны Хрыстос» (1927), «Званы» (1917), успамін «Мае размовы з Кабылянскай» (1937). У 1963 годзе напісала ўспаміны «Поранкова душа».
В. Дучымінская належала да той жа кагорты жанчын-пісьменніц, што і Ульяна Краўчанка, Вера Лебядова (Канстанціна Маліцкая), Вольга Рашкевіч, Алена Кісілеўская, Вольга Ціпаноўская. З Н. Кобрынскай і К. Маліцкай у 1912 годзе заснавала выданне «Жаночай бібліятэкі», у якім прапагандаваліся лепшыя ўзоры сусветнай літаратуры.
Вяла актыўную грамадскую дзейнасць сярод Галіцкага жаночага таварыства, асабліва сельскага. Па вёсках яна арганізоўвала так званыя жаночыя курсы, на якіх вучыла жанчын чытаць і пісаць, эканомна вяла гаспадарку, дапамагала хворым. Гэтая праца прынясла ёй прызнанне і папулярнасць у Галіцыі 30-х гадоў.
Пасля 1939 года Вольга Дучымінская — сярод арганізатараў музея этнаграфіі і мастацкага промыслу ў Львове. Ездзіла ў навуковыя экспедыцыі, збірала матэрыялы аб духоўнай і матэрыяльнай культуры бойкаў і гуцулаў, даследавала этнаграфічную дзейнасць І. Франко, Ф. Калесы.