cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва за Пальміру (снежань 2016)
Новае наступленне ІД
31 жніўня 2018 года, у 5 гадзін раніцы, за 36 км паўднёва-ўсход ад Пальміры адбылося сутыкненне сірыйскіх войскаў з дыверсійна-тэрарыстычнай групай баевікоў, якая паспрабавала прарвацца з раёна населенага пункта Гэт-Танф у напрамку Пальміры. У выніку двое паўстанцаў забіты, двое ўзяты ў палон.
Контрнаступленне сірыйскай арміі
14 снежня Сірыйская армія перайшла ў контрнаступленне, адбіўшы вышыні ля базы Т-4. Баявая авіяцыя сірыйскіх ВПС наносіла ўдары з аэрадрома Т-4 па месцах навалы баевікоў, якія ўтрымлівалі пазіцыі на паўднёвым захадзе Пальміры і ў раёне нафтавага радовішча «Магер».
26 снежня ўрадавая армія Сірыі ліквідавала не менш за 25 баевікоў арганізацыі «Ісламская дзяржава» на захад ад горада Пальміра. Высокапастаўлены камандзір групоўкі Абу Джандал аль-Кувейт ліквідаваны ў ходзе авіяўдару кааліцыі непадалёк ад дамбы, якая знаходзіцца на рацэ Еўфрат за 40 кіламетраў ад сірыйскага горада Рака.
1 студзеня 2017 года вайскоўцы сірыйскай арміі адбілі атаку байцоў ІД у ваколіцах авіябазы «Т-4» паблізу Пальміры.
17 лютага сірыйскія войскі вялі баі з ІДІЛ за 17 км ад Пальміры.
22 лютага сірыйскія войскі занялі стратэгічныя пазіцыі ІД на ўсходзе Хомса і наблізіліся да Пальміры.
24 лютага джыхадзісты правялі ўдалае контрнаступленне ў раёне Пальміры і адкінулі сірыйскія войскі на 15 кіламетраў.
1 сакавіка сірыйская армія выбіла баевікоў ІД з цытадэлі Пальміры.
2 сакавіка 2017 года Пальміра была цалкам вызвалена ад баевікоў сірыйскай урадавай арміяй пры падтрымцы ПКС і ССА Расіі.
Выступы і заявы
Прэзідэнт Сірыі Башар Асад палічыў атаку ІД на Пальміру спробай адцягнуць увагу ад Алепа.
Краснадольнэ
Краснадольнэ (Краснодо́льне, Borlaq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Луганскэ (Джанкойскі раён)
Луганскэ (Луга́нське, Luganskoye) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лабанавэ
Лабанавэ (Лоба́нове, Cadra) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Крымка (Джанкойскі раён)
Крымка (Кри́мка, Sultan Boçala) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спірэя сярэдняя
Спірэя сярэдняя (Spiraea media) — від кветквых раслін роду сямейства.
Натуральны арэал знаходзіцца ва ўмераным поясе Еўразіі. Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна.
Апісанне
Марозаўстойлівы, засухаўстойлівы, газаўстойлівы куст, з круглявай кронай, утворанай круглявымі ў перасеку галінамі, якія растуць уверх. Можа дасягаць 2—3 м у вышыню. У лесастэпавай зоне цвіце з пятага года жыцця ў маі — чэрвені.
Лісце апушанае, часам амаль гладкае. Пласцінка ад авальнай да даўгаватай, каля асновы клінавата звужаная, бліжэй да верхавіны з 2-4 буйнымі зубцамі, на верхавіне завостраныя.
Суквецці — шматкветкавыя парасонападобныя гронкі з белых кветак.
Сінонімы
Навуковая назва мае наступныя сінонімы:
Яструбці
Яструбці (Яструбці́, Toğunçı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Геркулес (Мікеланджэла)
Геркуле́с (таксама вядома іншая яе назва — Тэзе́й) (Ercole) — страчаная мармуровая скульптура Мікеланджэла, створаная ім каля 1492 —1493 гг.
Звесткі пра статую
Вазары згадвае, што Мікеланджэла высек статую Геркулеса з мармуру пасля смерці Ларэнца Цудоўнага. Ён апісвае гэтую статую як «дзіўную рэч».
Вядома, што статую купіла сям'я Строцы, каб усталяваць яе ў Палацца Строцы ў Фларэнцыі (1506). Ужо ў 1529 годзе Філіпа Строцы прадаў яго Джавані Батыста дэла Пала(Giovanni Battista della Palla), а той адправіў яе ў падарунак каралю Францыі Францыску I.
У 1594 годзе, падчас праўлення Генрыха IV,  Геркулеса была ўстаноўлена ў садках Фантэнбло (Jardin de l'Etang). З 1713 года, калі сады былі разбураны, пра лёс гэтай працы Мікеланджэла нічога не вядома.
Вобраз у мастацтве
Замалёўка Рубенса Юны Геркулес (каля 1600 —1640 гг.), зроблена са статуі Мікеланджэла.
Статуя Геркулеса, « волата, што грозна абапіраецца на паліцу», згадваецца ў біяграфічным рамане Карэла Шульца « Камень і боль».
Для далейшага чытання
(Працы прадстаўлены ў храналагічным парадку)
Валькоўскі сельсавет
Валько́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Валькі.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лявонпальскага сельсавета.
Населеныя пункты
На 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета уваходзіла 22 населеныя пункты.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі наступныя паселішчы:
Архіў
Архіўныя дакументы Валькоўскага сельсавета захоўваюцца ў Занальным дзяржаўным архіве горада Глыбокае. Архіў, які ахоплівае 1944—1954 гг., складаецца з пратаколаў сельвыканкамаў, пратаколаў агульных сходаў грамадзян, бюджэтаў, гаспадарчых кніг, вопісей і інш. Памер архіва — 28 старонак. Шыфр архіва — BY ЗГАГлб ф. 1613.
Франс Снейдэрс
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў П. Брэйгеля Малодшага і X. ван Балена. Працаваў у Антверпене. З 1609, пасля наведвання Італіі, супрацоўнічаў з П. Рубенсам, пісаў у яго карцінах кветкі, садавіну, жывёл.
Творчасць
У мастацтве Фландрыі XVII ст.распаўсюджанне атрымаў нацюрморт, у большай ступені — яго манументальна-дэкаратыўны варыянт. Гэта тлумачыцца прызначэннем выяў для дамоў багатых бюргераў і палацаў арыстакратаў. Нацюрморты адрозніваюцца вялікімі памерамі, празмернай пышнасцю, падкрэсленым багаццем прадметаў. Лідарам гэтага жанру быў Франс Снейдэрс.
Самастойную творчасць ён пачаў з невялікіх нацюрмортаў з некалькіх прадметаў, галоўным чынам кашоў, ваз з садавінай. Пазней перайшоў да манументальных палотнаў вялікага фармату з выявамі размешчаных на сталах або прылаўках вялікай колькасці бітай дзічыны, садавіны, гародніны, кветак, аб'яднаных у раскошныя дэкаратыўныя кампазіцыі ў стрыманай гаме.
Напісаў шматлікія «крамы», дзе паказваў садавіну, гародніну, экзатычных птушак, кветкі, дзічыну, рыбу («Крама садавіны», «Рыбная крама», «Крама гародніны», усе — 1608—21), кошыкі, збаны, разнастайны посуд, шкло, кераміку, дарагія тканіны («Нацюрморт з дамай і папугаем», 2-ая чв. XVII ст.; «Нацюрморт з лебедзем», 1630-ыя). Здаецца, у гэтых выявах сабрана ўсё хараство свету ў яго адчувальных матэрыяльных формах.
Фігуры людзей у нацюрмортах Ф. Снейдэрса выконвалі пераважна іншыя жывапісцы, у т.л. А. ван Дэйк, Я. Іорданс.
У позні перыяд пісаў паляўнічыя сцэны («Паляванне на дзікоў» і інш.).
Даніла Дзяменцьевіч Буцьянаў
Даніла Дзяменцьевіч Буцьянаў (—) — вучоны ў галіне эпізааталогіі, доктар ветэрынарных навук (1974), прафесар (1975).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Хаменкі Сенненскага павета (зараз у Віцебскай вобласці Беларусі). У 1939 годзе скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут. Працаваў галоўным ветэрынарным ўрачом, намеснікам начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1947—1954 гг. і з 1964 года ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце (з 1964 года асістэнт кафедры эпізааталогіі, з 1967 г. — дацэнт). У 1972 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Ассоциированная вакцинация свиней против чумы и рожи». У 1973—1988 гадах Д. Д. Буцьянаў на пасадзе загадчыка кафедрай эпізааталогіі і адначасова ў 1975—1978 гадах — дэкан ветэрынарнага факультэта.
У 1992 годзе Д. Д. Буцьянаў выйшаў на пенсію. Памёр у 2005 годзе.
Навуковая дзейнасць
Д. Д. Буцьянаву належаць навуковыя працы па вывучэнню патагенеза і імунітэта пры рожы і іншых хваробах свіней, мерах барацьбы з лептаспірозамі і пастэрэлёзамі сельскагаспадарчай жывёлы, адначасовай вакцынацыі ад некалькіх інфекцый.
Сярод апублікаванага:
Яркэ Полэ (Джанкойскі раён)
Яркэ Полэ (Ярке́ По́ле, Yarkoye Pole) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Яркэ (Джанкойскі раён)
Яркэ (Ярке́, Biy Suv Küyçe) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Цілыннэ
Цілыннэ (Ціли́нне, Qırq İşün) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чайкынэ (Джанкойскі раён)
Чайкынэ (Ча́йкине, Küçük Tarhan) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Хлібнэ (Джанкойскі раён)
Хлібнэ (Хлі́бне, Sırtki Acı Ahmat) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Фэдарыўка (Джанкойскі раён)
Фэдарыўка (Фе́дорівка, Födorovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ударнэ (Джанкойскі раён)
Ударнэ (Уда́рне, Cadra Şeyh Eli) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тутавэ
Тутавэ (Ту́тове, Caraq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тургэневэ (Джанкойскі раён)
Тургэневэ (Турге́нєве, Qırq Bel) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Майскэ (Джанкойскі раён)
Майскэ (Ма́йське, Haklay) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Гісторыя
18 сакавіка 2014 года разам з Джанкойскім раёнам паселішча ўключана ў склад Рэспублікі Крым Расійскай Федэрацыі. 16 жніўня 2022 года ў выніку дыверсіі паблізу здарылася загаранне на складзе воінскай часці, дэтанацыя боепрыпасаў, нанесены ўрон грамадзянскім аб’ектам ; мясцовых жыхароў часова эвакуіравалі.
Ціміразевэ (Джанкойскі раён)
Ціміразевэ (Тіміря́зєве, Rus Qaranğut) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Паўстанне Балотнікава
Паўстанне Балотнікава або Сялянскае паўстанне (Восстание Болотникова, Крестьянское восстание) — буйное сялянскае, казацкае і дваранскае паўстанне 1606—1607 гадоў пад правадырствам І. І. Балотнікава і шэрагу іншых дзеячаў.
Перадумовы
Да канца XVI стагоддзя ў Расіі фармуецца прыгоннае права. Незадаволенасць сялян, выкліканае узмацненнем феадальнага прыгнёту, знайшло выраз у выступах манастырскіх сялян у канцы XVI стагоддзя, масавых уцёках у паўднёвыя раёны ў перыяд голаду 1601—1603 гадоў. У 1603 годзе адбылося буйное паўстанне халопаў і сялян пад камандаваннем Хлапка Касалапа.
Пасля смерці Лжэдзмітрыя I па Маскве папаўзлі чуткі, што ў палацы забілі не Дзмітрыя, а кагосьці іншага. Гэтыя чуткі зрабілі становішча В. І. Шуйскага вельмі хісткім. Незадаволеных баярскім царом было вельмі шмат, і яны ўхапіліся за імя Дзмітрыя. Адны — таму, што шчыра верылі ў яго выратаванне; іншыя — таму, што толькі гэтае імя магло надаць барацьбе з Шуйскага «законны» характар.
Пачатак паўстання
Данскі казак Іван Балотнікаў быў баявым халопам князя Андрэя Цяляцеўскага. Вяртаючыся праз Еўропу з турэцкага палону, ён быў у Самбары (у замку Ежы Мнішка) прадстаўлены нейкай асобе, якая называла сябе «царом Дзмітрыем Іванавічам». Відаць, гэта быў авантурыст Міхаіл Малчанаў — уцякач з Масквы паплечнік Лжэдзмітрыя I, які цяпер рассылаў па поўдні Расіі «царскія граматы», змацаваныя выкрадзенай ім у Маскве залатой царскай пячаткай. Граматы, які абвяшчалі аб хуткім вяртанні цара Дзмітрыя, ўспрымаліся многімі як цалкам дакладныя. Дасведчаны ваяр Балотнікаў быў прызначаны ў Самбары «вялікім ваяводам» і пасланы ў Пуціўль да князя Р. П. Шахаўскога, які пачаў падымаць Северскую зямлю супраць цара Васіля Шуйскага.
Спачуваў паўстанню і чарнігаўскі ваявода Андрэй Цяляцеўскі, якому раней служыў Балотнікаў. Ад Шуйскага пачалі хутка адкладвацца дзесяткі гарадоў і крэпасцяў на паўднёвым захадзе Расіі.
Асноўны падзеі
Першае боесутыкненне войскаў Івана Балотнікава з войскамі цара Васіля Шуйскага ў жніўні 1606 года, ля горада Кромы. Другая буйная бітва паўстання, у канцы жніўня 1606 года, ля горада Ялец. Бітва 23 верасня 1606 года. Аблога Масквы атрадамі Балотнікава восенню 1606 года Чатырохмесячнай аблога Калугі, дзе паўстанцы пад кіраўніцтвам Івана Балотнікава схаваліся ад надыходзячых войскаў цара Васіля Шуйскага. Бітва ў траўні 1607 года каля Калугі. Скончылася цяжкай паразай войскаў цара Васіля Шуйскага. Бітва 5 — 7 чэрвеня 1607 года, у якім царскае войска Васіля Шуйскага атрымала перамогу над паўстанцкім войскам. Заключны эпізод паўстання Балотнікава. Аблога горада войскамі Васіля Шуйскага працягвалася чатыры месяцы і скончылася яго узяццем і паланеннем асноўных кіраўнікоў паўстання.
Прычыны паразы
Адсутнасць адзінства ў шэрагах яго войскаў. У паўстанні ўдзельнічалі людзі з розных слаёў насельніцтва і ўсе яны мелі свае ўласныя мэты; адсутнасць адзінай ідэалогіі; здрада часткі войска.
Дваранства даволі хутка перайшло на бок Шуйскага; недаацэнка сіл праціўніка. Балотнікаў часцяком фарсіраваў падзеі, не даўшы войску магчымасці назапасіць сілы.
Тарасіўка (Джанкойскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка, Tarasovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Андрэй Уладзіміравіч Ільіноў
Андрэй Уладзіміравіч Ільіноў (, в. Царкоўшчына, Віцебскі раён, Віцебская вобласць — 2012, Віцебск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1970 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі В. І. Анікін, У. А. Чантурыя, Н. М. Макляцова). Член Саюза архітэктараў з 1976 года, членскі білет № 245. Саветнік Беларускай акадэміі архітэктуры.
У 1970—1979 і 1982—1990 гадах працаваў у інстытуце «Віцебскграмадзянпраект»: архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў. З 1990 года кіраўнік творчай майстэрні Саюзе архітэктараў Беларусі. Пражываў у Віцебску.
Памёр у канцы 2012 года. У 2015 годзе «Творчая майстэрня архітэктара Ільінова А. У.» ліквідаваная.
Творчасць
Асноўныя працы: навучальна-лабараторны корпус Віцебскага медінстытута (1973—1980), жылыя дамы (1973—1985) у Віцебску, мікрараён па вул. Чырвонаармейскай у Паставах (1980-82), жылы дом з убудаванымі памяшканнямі грамадскага прызначэння ў мікрараёне Поўдзень-5 у Віцебску (2008—2009, будаўніцтва 2009—2011, сааўтары І. Іваноў, Н. А. Ільінова; бізнес-цэнтр Марка-Сіці па вул. Леніна ў Віцебску (2007—2010, будаўніцтва 2008—2010, сааўтары Т. А. Ільінова, А. А. Мядзведзеў, пры ўдзеле А. А. Лапко); шматфункцыянальны комплекс у квартале абмежаваным вуліцамі Савецкай, Маякоўскага, Куйбышава ў г. Брэсце (2006—2010, будаўніцтва 2007—2011, сааўтары Т. А. Ільінова, А. А. Мядзведзеў, І.  Іваноў,  Елінеўская); рэканструкцыя гандлёвых радоў прамтаварнай зоны Смаленскага калгаснага рынку ў Віцебску (2008—2009, будаўніцтва 2009—2010, сааўтар І.  Іваноў); рэканструкцыя гарадскога стадыёна па вул. Леніна, 39 у Оршы (2007—2008, будаўніцтва 2008, сааўтары І.  Іваноў, М. Л. Камісарава, А. Д. Макеева); падземны гараж-стаянка з фізкультурна-аздараўленчым комплексам і гандлёва-офісным цэнтрам па вул. Пушкінскай, 17 у мкр. Болшава горада Каралёва Маскоўскай вобласці (2005—2008, будаўніцтва 2006—2010); рэканструкцыя будынка кінатэатра «Беларусь» пад гандлёва-дзелавы цэнтр «Беларусь» па вул. Генерала Белабародава ў г. Віцебску (2006—2007, будаўніцтва 2008—2009, сааўтары Рубец,  Елінеўская); зблакаваныя жылыя дамы па вул. Ватуціна (2004, будаўніцтва 2007, сааўтар І. Іваноў) і на Калгаснай плошчы ў раёне Болшава (2004, будаўніцтва 2007, сааўтар  Елінеўская) у Каралёве Маскоўскай вобласці; агульнаадукацыйная школа на 120 навучэнцаў (1999—2000, будаўніцтва 2001−2003, сааўтар Т. А. Ільінова); жылы дом на 112 кватэр (2001−2002, будаўніцтва 2002—2003, сааўтар Т. А. Ільінова) у п. Ленінскага раёна Маскоўскай вобласці.
Сям’я
Меў двух дачок, Таццяну і Ніну, таксама архітэктараў. Магчыма, брат беларускага графіка Анатоля Ільінова.
Табачнэ (Джанкойскі раён)
Табачнэ (Таба́чне, Acı Ahmat) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Тымафііўка (Джанкойскі раён)
Тымафііўка (Тимофі́ївка, Timofeyevka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мартыніўка (Джанкойскі раён)
Мартыніўка (Марти́нівка, Qaraca Qat) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мар’інэ (Джанкойскі раён)
Мар’інэ (Ма́р'їне, Maryino) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мысавэ (Джанкойскі раён)
Мысавэ (Ми́сове, Tüp Aqçora) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Маславэ (Джанкойскі раён)
Маславэ (Ма́слове, Teñ Suv) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мырніўка
Мырніўка (Ми́рнівка, Cürgün) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мэдвэдзіўка (Джанкойскі раён)
Мэдвэдзіўка (Медве́дівка, Avuz Qırq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нахідка
Нахідка (На́хідка, Can Boldı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мілкаводнэ
Мілкаводнэ (Мілково́дне, Küçük Sunaq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мічурыніўка
Мічурыніўка (Мічуріні́вка, Miçurinovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мнагаводнэ
Мнагаводнэ (Многово́дне, Ermeni Barın) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навакрымскэ
Навакрымскэ (Новокри́мське, Borlaq Tama) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нызыннэ (Джанкойскі раён)
Нызыннэ (Низи́нне, Noğaylı Qırq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Луі Куцюра
Луі Куцюра (Louis Couturat;, Парыж — , падчас аўтамабільнай аварыі ў Мелуне) адзін са стваральнікаў штучнай мовы іда, доктар, прафесар філасофіі, логік.
Біяграфія
Падчас навучання ў гімназіі ён атрымаў 34 прэміі за выдатную вучобу. У 1865 годзе, падчас навучання філасофіі, ён атрымаў ганаровую прэмію па філасофіі, першую прэмію па фізіцы і хімііі, першую прэмію па натуральнай гісторыі, і першую прэмію па матэматыцы. Яму таксама вельмі падабалася вывучэнне класічнай літаратуры і класічнай грэчаскай мовы.
Падчас цяжкіх экзаменаў у École Normale, якія ён здаў у 1885 годзе, заняў другое месца. Пасля заканчэння навучання заняўся навуковай дзейнасцю: напісаў дысертацыі па персідскай цывілізацыі, мастацтву старажытнай Грэцыі, матэматыцы, вывучаў творы Лукрэцыя і Платона, пісаў артыкулы для часопіса Revue metafizik et de morale. 12 мая атрымаў ступень прафесара ва ўніветсітэце Тулузы.
У сваёй брашуры Une langue universelle est-elle possible& Appel aux hommes de science et aux commerçants (1900) Куцюра прапанаваў стварэнне Дэлегацыіі па прыняццю міжнароднай мовы, заснаванай у 1901 годзе. Мэтай Дэлегацыі было прапанаваць Міжнароднай лізе Акадэмій выбраць міжнародную мову, ці, калі гэта будзе немагчыма, выбар правядуць супрацоўнікі Дэлегацыі. Луі Куцюра быў аўтарам даследвання па штучным мовам Histuar de la Langue Universelle, у якім прааналізаваў каля 60 праектаў штучных моў (1903).
Пасля стварэння іда, і выкліканым гэтым расколам у асяроддзі эсперантыстаў Куцюра пачаў сістэмную кампанію супраць эсперантыстаў, з мэтай даказаць вінаватасць у расколе саміх эсперантыстаў і зняважыць іх. Напрыклад, ён даказваў, што Заменгоф сам з'яўляецца «здраднікам», таму што ён прапанаваў рэформы эсперанта без кансультацый з Моўным камітэтам — папярэднікам Акадэміі эспэранта. Але галоўным чынам ён крытыкаваў самаканцэпцыю, ужываемую эсперантыстамі, — а менавіта вызначэнне «эсперантысцкага народа», чыё дазваленне павінна быць абавязковым для правядзення рэформ.
Спірыдон Луіс
Спірыдон (Спірас) Луіс (Σπυρίδων Λούης, 12 студзеня 1873, Марусі, цяпер намархія Афіны — 26 сакавіка 1940, там жа) — грэчаскі лёгкаатлет, першы алімпійскі чэмпіён у марафонскім бегу летніх Алімпійскіх гульняў 1896.
Луіс прыняў удзел толькі ў марафонскім забегу, які ўпершыню праходзіў на міжнародных спаборніцтвах. Забег пачынаўся ў горадзе Марафон і сканчаўся ў Афінах на Мармуровым стадыёне. Дыстанцыя была 40 кіламетраў, а не 42 км 195 м, як цяпер.
10 красавіка Луіс стартаваў у тым забегу. З самага пачатку ён не быў сярод лідараў гонкі. Аднак пасля некаторага часу, лідары сталі схадзіць з дыстанцыі. Паступова, Луіс стаў даганяць супернікаў і за некалькі кіламетраў да фінішу ўзначаліў забег. Луіс фінішаваў з вынікам 2 гадзіны 58 мін і 50 сек.
Спіс аб’ектаў PGC (2450001—2451000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2450001—2451000)
Спірыдон Луіс
Выйграўшы гэтую гонку, якая вядзе сваю гісторыю з часоў Старажытнай Грэцыі, Луіс стаў нацыянальным грэчаскім героем. Гэта была апошняя лёгкаатлетычная дысцыпліна гульняў, і да таго моманту, грэчаскія спартсмены ні разу не выйгравалі ў гэтым відзе спорту. Пры ўзнагароджанні пераможцаў, Мішэль Брэаль, які ўпершыню прапанаваў правесці такую гонку, уручыў Луісу, акрамя медалі і аліўкавай галінкі, яшчэ і кубак.
Алімпійскі рэкорд Луіса ў марафоне быў пабіты толькі праз 12 гадоў амерыканцам Джоні Хейзам на Алімпіядзе 1908 у Лондане.
У якасці госця прысутнічаў на летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года ў Берліне. Як ураджэнец Грэцыі, уручыў Адольфу Гітлеру аліўкавую галіну, якая сімвалізуе мір. Здымаўся ў некаторых дакументальных фільмах аб Алімпійскіх гульнях.
Луіс памёр у сваім родным горадзе Марусі ад інфаркту, незадоўга да акупацыі краіны Італіяй.
У гонар бягуна ў Грэцыі названы бары, Алімпійскі стадыён у Афінах і бульвар, па якім праходзіў маршрут Луіса.
Навэ Жытця (Джанкойскі раён)
Навэ Жытця (Нове́ Життя, Novaya Jizn) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новакасцянтыніўка (Джанкойскі раён)
Новакасцянтыніўка (Новокостянти́нівка, Novokonstantinovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новастэпавэ
Новастэпавэ (Новостепове́, Yañı Canköy) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навапаўліўка (Джанкойскі раён)
Навапаўліўка (Новопа́влівка, Novopavlovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Паўліўка (Джанкойскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка, Pavlovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навасільцэвэ
Навасільцэвэ (Новосі́льцеве, Aqşeyh) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навафэдарыўка (Джанкойскі раён)
Навафэдарыўка (Новофе́дорівка, Avuz Kenegez) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Юны лучнік
«Юны лучнік» (Giovane arciere) — мармуровая статуя, створаная каля 1491 — 1492 гг. Аўтарам гэтай скульптуры лічаць Мікеланджэла, хоць гэта і не падтрымлівае шэраг даследчыкаў, у прыватнасці Уільям Уолес. Гэтую статую яшчэ называюць «Манхэтэнскім Амурам», і даследчыкі мяркуюць, што менавіта гэтая праца з'яўляецца страчанай статуяй «Купідон ў натуральную велічыню», выкананага Мікеланджэла па замове Якопа Галі.
Гісторыя
Статуя «Юны лучнік» была куплена архітэктарам Стэнфардам Уайтам (Stanford White) для Манхэтэнскай рэзідэнцыі сям'і Пэйн Уітні (Payne Whitney). Гэты будынак быў Нью-Ёркскі офісам аддзела культуры пасольства Францыі ў ЗША. Скульптура была ўстаноўлена ў холе, над фантанам, дызайн якога распрацаваў Уайт.
У 1990 році її ретельніше оглянув Джеймс Девід Дрейпер (James David Draper), куратар музея мастацтва Метраполітэн. Дрэйпер вырашыў, што гэта праца фларэнційскага скульптара, які быў знаёмы з тэхнікай Бертольда дзі Джавані, настаўніка Мікеланджэла.
У 1996 і 1997 гадах выйшлі публікацыі Кэтлін Вейл-Харыс Брант (Kathleen Weil-Garris Brandt), прафесара Інстытута мастацтваў і Каледжа навук і мастацтваў Нью-Ёркскага ўніверсітэта, у «Burlington Magazine», у якіх аўтарства гэтай статуі прыпісвалася Мікеланджэла.
З 2009 года скульптура знаходзіцца ў Нью-Ёркскім музеі мастацтва Метраполітэн, ва ўмовах асаблівай арэнды ад Францыі. Тэрмін арэнды — 10 гадоў.
Апісанне
Гэта незавершаная мармуровая фігура аголенага хлопчыка. У скульптуры адсутнічаюць рукі і ногі ад каленяў. Выраз твару хлопца спакойны, галава некалькі схілена налева.
Кучаравыя валасы юнага лучніка Брант лічыць доказ аўтарства Мікеланджэла, тады як Джэймс Бек (James Beck), прафесар Калумбійскага ўніверсітэта, падкрэсліваў яго ненатуральнасць, імпрэсіяністычнасць. Завершанасць калчана таксама выклікае пытанні, бо для скульптара не было тыповым завяршаць другарадную дэталь, пакінуўшы няскончаным вочы і вушы. Таксама ў кампазіцыі статуі адсутнічае контрапост, што можна лічыць доказам юнацтва і недасведчанасці Мікеланджэла (Дрэйпер).
Спіна хлопца таксама выклікае пытанні. Брант лічыць, што гэта яшчэ адзін доказ неспрактыкаванасці Мікеланджэла, але на думку Леа Стайнберга, «занадта доўгая крыжавая костка супярэчыць нармальнай даўжыні спіны».
Пэрэпілкынэ
Пэрэпілкынэ (Перепі́лкине, Qambar Vaqıf) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэрэдмістнэ
Пэрэдмістнэ (Передмі́стне, Tüp Canköy) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пахарыўка (Джанкойскі раён)
Пахарыўка (Паха́рівка, Paharevka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Адрыян Браўэр
Адрыян Браўэр (1605 ці 1606, г. Аўдэнардэ, Бельгія — ) — фламандскі жывапісец. Майстар бытавога жанру і пейзажа. Прадстаўнік дэмакратычнага кірунку ў мастацтве фламандскага барока.
Пабеднэ (Джанкойскі раён)
Пабеднэ (Побє́дне, Tarhanlar) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Адрыян Браўэр
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Бруселі. У 1621 пераехаў у Галандыю, з 1631 у Харлеме, у 1631 жыў у Антверпене. Пісаў пераважна сцэны з народнага побыту. У сувязі з нявысветленымі абставінамі дзейнасці мастака большасць яго твораў датуецца адносна.
Творчасць
Сярод яго пейзажаў «Дзюны», «Пейзаж з усходам месяца». А. Браўэр — адзін з лепшых каларыстаў XVII ст.
Празрачнэ
Празрачнэ (Прозра́чне, Terekli Abaş) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прабуджэння (Джанкойскі раён)
Прабуджэння (Пробу́дження, Qurt İçki) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Палёвэ (Джанкойскі раён)
Палёвэ (Польове́, Qara Totanay) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пушкінэ (Джанкойскі раён)
Пушкінэ (Пу́шкіне, Büyük Alqalı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рысаковэ
Рысаковэ (Рисако́ве, Ass Caraqçı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рыднэ (Джанкойскі раён)
Рыднэ (Рі́дне, Bay Onlar) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рошчынэ
Рошчынэ (Ро́щине, Roşçino) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Разкішнэ (Джанкойскі раён)
Разкішнэ (Розкі́шне, Seyit Bolat) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Якаб Іорданс
Якаб Іорданс (, г. Антверпен, Бельгія — ) — фламандскі жывапісец. Лічыцца, асабліва пасля смерці Рубенса, які аказаў на яго вялікі ўплыў, адным з выбітных прадстаўнікоў фламандскага барока.
Біяграфічныя звесткі
3 1607 вучыўся ў Антверпене ў А. ван Норта. У творчасці захоўваў сувязі з традыцыямі нідэрландскага мастацтва XVI ст., выкарыстоўваў дасягаенні Караваджа і Рубенса, з якім супрацоўнічаў у 1620—40 г. Усё сваё жыццё пражыў у Паўднёвых Нідэрландах, толькі ў 1641 г. працаваў нядоўга ў Англіі. Яго карціны можна знайсці ў любой царкве Антверпена. Нават пасля яго звароту ў кальвінізм у 1645 г. каталіцкая царква працягвала заказваць яму працы.
Творчасць
Якаб Іорданс быў прадаўжальнікам традыцый Пітэра Рубенса. Адзін з лепшых памочнікаў у майстэрні Рубенса, ён многаму тут навучыўся. Але галоўнае, што было ўзята і развіта Я. Іордансам, гэта рэалістычнасць і жыццёвая пераканаўчасць выяўлення. За якія б тэмы ні браўся мастак — міфалагічныя, біблейскія, бытавыя, — ён захоўваў цвярозы погляд на рэчаіснасць, здаровы народны пачатак.
Раннім работам уласцівы выразна простанародны характар вобразаў, шчыльна згрупаваных на пярэднім плане, буйныя выпуклыя формы, асвятленне, якое падкрэслівае яркія колеры («Святая сям’я», каля 1615; «Пакланенне пастухоў», каля 1617; «Алегорыя Плоднасці» («Услаўленне Памоны»), каля 1622).
1620—30-ыя г. лічацца часам росквіту таленту жывапісца. Ён адлюстроўваў сялянскія і бюргерскія тыпажы, якія вылучаліся цяжкаважкасцю фігур, сакавітасцю дэталей, рысамі грубаватага жыццярадаснага гумару. У гэтыя гады напісаны работы «Алегорыя ўрадлівасці», «Праметэй», «Меркурый і Аргус», «Адысей у пячоры Паліфема», дзе міфалагічныя сюжэты трактуюцца як поўнасцю жанравыя. Улюбёным жанрам Я. Іорданса быў бытавы. Герояў для сваіх твораў ён шукаў у сялянскім асяроддзі, у народным натоўпе, а тэмы — у народных прымаўках, байках і паданнях.
Адна з цікавых работ мастака — карціна «Сатыр у гасцях у селяніна» (1620), напісаная на сюжэт байкі Эзопа. Адпаведна яму казланогая істота, апынуўшыся ў доме просталюдзіна, была запрошана да стала і вельмі здзівілася «двудушнасці» людзей. Тыя дзьмуць на рукі, каб іх сагрэць, і на лыжку кашы, каб яе астудзіць. Я. Іорданс піша некалькі варыянтаў сцэны (найбольш вядомыя творы зберагаюцца ў музеях Мюнхена, Будапешта і Масквы), але заўсёды паўтарае адзін і той жа знойдзены падыход у раскрыцці тэмы «свет — рэчаіснасць». У карціне ўсё — ад герояў апавядання да падрабязнасцей акружэння — рэальна, жыццёва і пераканаўча.
Своеасаблівасць творчасці Я. Іорданса выказалася ў шматфігурных жанравых палотнах «Свята баровага караля» (1638) і «Кароль п’е» (да 1656), якія таксама вядомы ў шматлікіх аўтарскіх паўтарэннях. Гэта паказ бязмежнай, неўтаймаванай весялосці, грубаватых, але шчырых пачуццяў простых людзей. Карціны нібыта прасякнуты рухам, дынамікай, якія перадаюцца дзякуючы дакладна выверанай пластыцы паказаныхфігур, згарманізаваным пераходам святла і ценяў.
Рабіў малюнкі і кардоны для шпалераў («Гісторыя Аляксандра», «Серыя фламандскіх прымавак»).
Рубыніўка
Рубыніўка (Руби́нівка, Bek Qazı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сернаводскэ
Сернаводскэ (Сєрново́дське, Car Quyu) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чысцік аднагадовы
Чысцік аднагадовы (Stáchys ánnua) — від аднагадовых травяністых раслін роду сямейства.
Насенне ўтрымлівае да 37 % эфірнага алею.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны на ўсёй тэрыторыі Еўропы, у Малой Азіі, Заходняй Сібіры. Натуралізаваўся паўсюдна.
Расце на пакладах, як пустазельнае на палях, агародах.
Батанічнае апісанне
Сцеблы простыя ці галінастыя, вышынёй 15-35 см, унізе часта голыя, уверсе коратка апушаныя, пад суквеццем густа апушаныя.
Ніжняе лісце даўгавата-яйкападобнае, у аснаванні клінаватыя, гародчатыя; верхняе — ланцэтнае, вострае, пілаватае, сядзячае.
Суквецце доўгае, каласападобнае, дзве—тры ніжнія калатоўкі расстаўленыя, верхнія збліжаныя; чашачка трохі валасістая, зубцы трохкутна-ланцэтныя, сагнутыя; вяночак бялёса-жоўты, у два разы даўжэй чашачкі, верхняя губа круглявая.
Плод — арэшак шырока-яйкападобны, тупатрохгранны, дробна-ячэісты.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
З канца чэрвеня па жнівень меданосныя пчолы бяруць з кветак чысціка аднагадовага бескаляровы нектар. Кожная расліна падчас цвіцення пры спрыяльных пагодных умовах можа даць да 0,5 г нектара.
Класіфікацыя
Від Чысцік аднагадовы ўваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Світлэ (Джанкойскі раён)
Світлэ (Сві́тле, Tamaq Qırğız) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Румшынэ
Румшынэ (Рю́мшине, Rümşino) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Слав’янскэ (Джанкойскі раён)
Слав’янскэ (Слов'я́нське, Slavân Şirin) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Слав’янка (Джанкойскі раён)
Слав’янка (Слов'я́нка, Can Boldı Vaqıf) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Салонэ Возэра
Салонэ Возэра (Соло́не О́зеро, Toğanaş) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Амерыкана-мексіканская вайна
Амерыкана-мексіканская вайна (Mexican–American War, Mexican War Intervención estadounidense en México, Guerra Estados Unidos-México) — ваенны канфлікт паміж ЗША і Мексікай у 1846—1848 гг. У Мексіцы вайну называюць паўночнаамерыканскай інтэрвенцыяй альбо вайной 47-га года. Вайна ўзнікла ў выніку прэтэнзій Мексікі да Тэхаса пасля анексіі Злучанымі Штатамі Амерыкі. Пасля вайны за незалежнасць Тэхаса Мексіка адмовілася прызнаць страту Тэхаса і заявіла пра намер вярнуць тэрыторыю назад, палічыўшы яе ўласнай мяцежнай правінцыяй. Прычынамі вайны сталі экспансія амерыканцаў на захад, палітычная нестабільнасць у Мексіцы і няздольнасць мексіканскага ўрада кіраваць аддаленымі паўночнымі правінцыямі пасля вайны за незалежнасць. Большасць тэхасцаў віталі пачатак вайны. У ЗША яго падтрымліваюць дэмакраты, але крытыкуюць вігі. Што тычыцца Мексікі, то гэтая вайна была справай нацыянальнай пашаны і лічылася спосабам вярнуць страчаныя землі.
Галоўнымі наступствамі вайны сталі значныя тэрытарыяльныя страты Мексікі, у выніку якіх правінцыі Верхняя Каліфорнія і Нью-Мексіка ўвайшлі ў ЗША — землі сучасных штатаў Каліфорнія, Нью-Мексіка, Арызона, Невада і Юта. Амерыканскія палітыкі некалькі гадоў напружана абмяркоўвалі пытанне рабства на новых тэрыторыях і, нарэшце, прынялі рашэнне аб кампрамісе 1850 года (толькі Каліфорнія была прызнана дзяржавай, свабоднай ад рабства). У Мексіцы страта велізарных тэрыторый заахвоціла ўрад вызначыць палітыку каланізацыі паўночных зямель як сродак далейшых тэрытарыяльных страт.
Амерыканская экспансія на захад
Да пачатку мексіканска-амерыканскай вайны землі Верхняй Каліфорніі і Новай Мексікі былі добра вядомыя амерыканскім паляўнічым, даследчыкам і гандлярам, ​​якія часта выкарыстоўвалі «Санта-Фэ» след, які злучаў Місуры і Санта-Фэ і «Каліфарнійскі след»; Амерыканскія суда гандлявалі таварамі са скуры і тлушчу ўздоўж узбярэжжа Каліфорніі. Да вайны на працягу 25 гадоў усе гэтыя землі былі суверэннымі тэрыторыямі незалежнай Мексіканскай Рэспублікі, а да гэтага — часткай Іспанскага віцэ-каралеўства Новая Іспанія.
У наступныя гады, пасля набыцця штата Луізіяна ЗША, амерыканскія пасяленцы пачалі прасоўвацца на захад (у тым ліку на іспанскую тэрыторыю), часткова заахвочваючыся магчымасцю набыць землі Іспаніі, а часткова ўрадам ЗША. Амерыканская каланізацыя Захаду працягвалася, нават калі кантроль над гэтымі тэрыторыямі перайшоў з Іспаніі ў Мексіку. Цяжкія адносіны з першымі пасяленцамі ў мексіканскім урадзе былі звязаны перш за ўсё з тым, што мігранты ў асноўным былі пратэстантамі афіцыйна каталіцкай Мексікі. Акрамя таго, калі Мексіка адмяніла рабства, некаторыя выхадцы з ЗША адмовіліся выконваць закон. Увогуле, перасяленцы былі незадаволеныя кіраўніцтвам цэнтральнай улады.
Пры прэзідэнцтве ЗША ў 1845 годзе Джэймс Полк — непахісны паслядоўнік ідэй экспансіянізму — ідэя так званай «Маніфеста лёсу» (Manifest Destiny) ўжо набыла папулярнасць сярод насельніцтва ЗША. Фраза была прыдуманая ў 1845 годзе журналістам Джонам О’Саліванам, уплывовым прыхільнікам Дэмакратычнай партыі. Гэта азначала перакананне, што ЗША — гэта краіна, якая мела маральнае права займаць тэрыторыі для распаўсюджвання цывілізацыі, якая набірала папулярнасць, калі амерыканцы пераязджалі на заходнія землі. Сутнасць дактрыны заключалася ў тым, што англамоўныя Злучаныя Штаты, якія валодаюць высокімі ідэаламі і пратэстанцкай хрысціянскай этыкай, былі абавязаны пераносіць цывілізацыю на зямлю амерыканскіх індзейцаў і іспанамоўных мексіканскіх католікаў. «Маніфестны лёс» заклікаў да пашырэння, але не абавязкова ўзброеным шляхам. Так, у 1835 годзе ЗША прапанавалі купіць Каліфорнію ў Мексіцы за 5 мільёнаў долараў, а ў 1845 годзе за 25 мільёнаў долараў. Аднак урад Мексікі кожны раз адмаўляўся прадаваць палову сваёй краіны небяспечнаму паўночнаму суседу.
Палітычная сітуацыя ў Мексіцы
Пасля атрымання незалежнасці ў 1810 годзе Мексіка была аслаблена і яе ўрад фактычна збанкрутаваў пасля знясільваючай вайны з каралеўскімі войскамі. Так званая Першая рэспубліка была вельмі далікатнай палітычнай асобай. Яе ліберальнае кіраўніцтва нават не кантралявала ўсю краіну. У выніку Кансерватыўная партыя, галоўны канкурэнт лібералаў, атрымала магчымасць захапіць уладу і правесці рэвалюцыю пад кіраўніцтвам генерала Анастасіа Бустамантэ. Апошні стаў прэзідэнтам у 1830 годзе. У адказ лібералы арганізавалі новы пераварот на чале з генералам Антоніа Лопэс дэ Санта-Ганна, які прывёў да ўлады генерала Мануэля Гомэса Педраса, прэзідэнта краіны з 1828 года. На наступных выбарах Валянцін Гомэс Фарыас перамог, але Кангрэс неўзабаве звольніў яго і ў 1833 годзе аддаў пасаду Санта-Ганне. У 1834 годзе Санта Ганна скасаваў федэратыўную канстытуцыю і пачаў кіраваць дыктатарам. Гэта выклікала хвалю пратэстаў у перыферыйных правінцыях, якія непакоіліся пра ўмацаванне цэнтральнай улады пры новым урадзе і адмену рабства.
У адказ на новую палітыку цэнтральнага ўрада некалькі мексіканскіх правінцый адразу ж абвясцілі аб сваёй незалежнасці — Юкатан на поўдні і пяць правінцый на поўначы, у тым ліку Коахуіла і Тэхас. Пасля перамоў і ўдзел войскаў, верных Санта-Ганне, сепаратысцкую прамову ў Юкатане ўдалося здушыць, не праліўшы крыві. Аднак на поўначы паўстанні прывялі да ўзброенага канфлікту, у якім цэнтральнай уладзе ўдалося заваяваць Каахуілу, але Тэхас заставаўся практычна незалежным.
Хоць паўночныя правінцыі, такія як Нью-Мексіка і Каліфорнія, не абвясцілі незалежнасць, малае насельніцтва (53000 у Нью-Мексіка і 7000 у Каліфорніі) і значная аддаленасць гэтых зямель перашкодзілі цэнтральнаму ўраду эфектыўна кіраваць імі.
Рэспубліка Тэхас
Падчас вайны 1836 года мексіканская правінцыя Тэхас сур’ёзна разграміла мексіканскую армію пад кіраўніцтвам самога прэзідэнта Антоніа Лопэс дэ Санта-Ганна. Згодна з Веласкавым дагаворам, новаўтвораная Тэхаская Рэспубліка не толькі дасягнула незалежнасці, але і набыла значную тэрыторыю ў іншых мексіканскіх правінцыях. Аднак Мексіка ніколі не ратыфікавала гэты дагавор і, не афіцыйна прызнаючы Тэхаскую Рэспубліку, заявіла пра намер вярнуць паўстанцкую правінцыю.
За дзесяцігоддзі пасля вайны Тэхас умацаваў свае пазіцыі на міжнароднай арэне, усталяваўшы дыпламатычныя сувязі з Вялікабрытаніяй і Злучанымі Штатамі. Большасць тэхасцаў віталі ўступленне рэспублікі ў ЗША, але жыхары Поўначы супраць рабства баяліся, што прыняцце іншай дзяржавы, якая валодае рабамі, парушыць унутраны баланс краіны на карысць Поўдня, і таму адтэрмінавала анексію Тэхаса амаль на дзесяць гадоў. Такім чынам, Тэхас быў прыняты ў Саюз да 1845 года, калі ён усё яшчэ стаў яго 28-м штатам.
Галава фаўна
«Галава фаўна» (Testa di fauno) — страчаная мармуровая скульптура Мікеланджэла, створаная ім каля 1488 —1489 гг.
Скарлет Ёхансан
Скарлет Ёхансан (нарадзілася 22 снежня 1984, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканская кінаактрыса і спявачка.
Галава фаўна
Звесткі пра твор
Па сведчаннях Вазары, гэтая скульптура была створана Мікеланджэла ў Садзе скульптур Медычы, як копія антычнай галавы «''старога маршчыністага, кірпатага фаўна, які смяецца». Мікеланджэла трохі перарабіў выраз твару фаўна — рот адлюстраваў цалкам адкрытым, так што відаць было і язык, і ўсе зубы. Ларэнца Цудоўны, убачыўшы гэты твор, пахваліў яго (хлопцу тады было 13 ці 14 гадоў), але зрабіў заўвагу, што ў старых не могуць быць цэлымі ўсе зубы. Мікеланджэла зламаў Фаўну адзін зуб і зрабіў у дзяснах ямку. І Вазары і Кандзіві згодныя з тым, што менавіта гэтая гісторыя дапамагла хлопцу атрымаць прыхільнасць Ларэнца Медычы.
Уільям Уолес лічыць, што на момант стварэння статуі Мікеланджэла было ўжо 15 гадоў, а значыць ён ужо быў адносна дарослым, і гэтая гісторыя больш нагадвае прыгожую легенду. Эрыка Шыльяна лічыць і само існаванне скульптуры няпэўным — ніякіх сведчанняў пра яе, акрамя расказу самога Мікеланджэла сваім біёграфам (Кандзіві і Вазары), не захавалася.
Скарлет Ёхансан
Біяграфічныя звесткі
Дэбютавала ў кіно ў 1994 годзе ў фільме «North». 20 мая 2008 года дэбютавала як спявачка на альбоме Anywhere I Lay My Head, які ўключае ў сябе кавер-версіі песень Тома Уэйтса.
Амерыкана-мексіканская вайна
Рэспубліка Тэхас
Мексіканскі ўрад выказаў незадаволенасць далучэннем яго «паўстанцкай правінцыі», настойваючы на ​​тым, што ЗША ўмяшаліся ва ўнутраныя справы Мексікі і неабгрунтавана захапілі яе тэрыторыю. Вядучыя еўрапейскія нацыі на чале з Вялікабрытаніяй і Францыяй прызналі незалежнасць Тэхаса і неаднаразова спрабавалі адмовіць Мексіцы ў абвяшчэнні вайны. Аднак намаганні брытанскіх пасярэднікаў аказаліся безвыніковымі, збольшага таму, што паміж Брытаніяй і ЗША пачаліся дадатковыя палітычныя спрэчкі, у тым ліку ў пытаннях мяжы з Арэгонам.
Галава фаўна
Звесткі пра твор
Мармуровая маска «Фаўн смяецца» у галерэі Барджэла лічыцца «страчанай» скульптурай Мікеланджэла. Яна не зусім адпавядае апісанню Вазары і Кандзіві, бо ў роце ёсць толькі два зубы, якія больш нагадваюць іклы, а паміж імі высоўваецца язык, але канчатковага адказу аб аўтарстве яшчэ няма.
Вобраз у мастацтве
Эміліа Дзочы стварыў мармуровую статую «Юны Мікеланджэла высякае „Галаву фаўна“» (1861). Статуя зараз захоўваецца ў Палацца Піцці. Вядомыя копіі статуі, створаныя Чэзарэ Дзочы, Генры Вулфам і іншымі.
У біяграфічным рамане Карла Шульца «Камень і боль» гэтаму першаму скульптурнаму твору мастака прысвечаны раздзел «Фаўна смех»:
Амерыкана-мексіканская вайна
Мексіканска-амерыканскія перамовы
У 1845 г. новы прэзідэнт ЗША Джэймс Полк накіраваў дыпламата Джона Слайдэла ў Мехіка з новай спробай набыць мексіканскія тэрыторыі Верхняй Каліфорніі і Новай Мексікі. Прыхільнікі пашырэння ЗША спадзяюцца, што купля гэтых зямель пазбавіць брытанцаў ўплыву ў рэгіёне. Амерыканскія дыпламаты таксама імкнуліся атрымаць порт у Ціхім акіяне, які б дазволіў краіне ўдзельнічаць у прыбытковым гандлі з Азіяй. Полк даручыў Слайдэлу дараваць Мексіцы 4,5 мільёна долараў запазычанасці грамадзян ЗША, якія ўзніклі пасля вайны ў Мексіцы, і заплаціць ад 25 да 30 мільёнаў долараў у абмен на гэтыя тэрыторыі.
Мексіка не была схільная да перамоваў са Слайдэлем. Яго халодна прынялі ў Мехіка. Больш за тое, урад Мексікі не змог дамовіцца з-за палітычных узрушэнняў у краіне. У 1846 г. прэзідэнт змяняўся чатыры разы, міністр абароны шэсць, а міністр фінансаў шаснаццаць.
Грамадская думка Мексікі і ўвесь спектр палітычных сіл, якія імкнуліся прыйсці да ўлады альбо фактычна ўтрымлівалі ўладу ў той час, жадалі альбо не жадалі падзяляць ваенную пазіцыю. Той, хто паспрабаваў пазбегнуць адкрытага канфлікту з ЗША, лічыўся здраднікам. Менавіта так адбылося і ў выпадку з прэзідэнтам Жазэ Жоакін дэ Эрэрай. Прынамсі, у свой час ён вельмі сур’ёзна сустрэў спецыяльнага пасла ЗША Джона Слідэля, каб ціха абмеркаваць пытанне далучэння да Тэхаса. Але як толькі ён заняў такую ​​пасаду, яго падазраюць у жаданні адмовіцца ад некаторай тэрыторыі дзяржавы. Прэзідэнта абвінавацілі ў дзяржаўнай здрадзе, а яго ўрад быў зрынуты..
Ваенныя апаненты прэзідэнта Жазэ Жоакін дэ Эрэра палічылі прысутнасць Слайдэла ў Мехіка ганьбай. Пасля таго, як нацыяналістычны ўрад на чале з генералам Марыяна Парэдэсам прыйшоў да ўлады, мексіканскія прэтэнзіі да Тэхаса былі вынесены зноў. Раззлаваны Слайдэл пакінуў краіну з перакананнем, што Мексіку трэба «пакараць».
Памежныя сутычкі
Мяжой паміж Мексікай і Злучанымі Штатамі (дакладней, Тэхасам) Мексіка лічыцца раку Нуэсес, якая цячэ прыкладна ў 150 мілях на поўнач ад Рыа-Грандэ. Гэтая рака была мяжой паміж Тэхасам і іншымі часткамі Мексікі да атрымання незалежнасці. Аднак ЗША, спасылаючыся на Дагавор Веласка, разглядалі раку Рыа-Грандэ як мяжу. Мексіка сцвярджала, што гэты дагавор быў падпісаны генералам Санта-Ганна ў 1836 г. пад прымусам, калі ён трапіў у палон да амерыканцаў, і таму дагавор быў несапраўдным. Больш за тое, мексіканцы сцвярджалі, што Санта-Ганна не мае паўнамоцтваў весці перамовы і падпісваць пагадненні (сапраўды, урад Мексікі ніколі не ратыфікаваў гэты дагавор). У 1846 годзе, пасля таго, як Тэхас быў далучаны да ЗША, Полк накіраваў войскі генерала Захары Тэйлара ў Рыа-Грандэ для паскарэння памежнай праблемы.
24 красавіка 1846 года ў спрэчнай вобласці на поўнач ад Рыа-Грандэ 2 тысячы мексіканскай кавалерыйскай эскадры напалі на амерыканскі патруль з 63 салдат, загінуўшы 16 вайскоўцаў ЗША. Пазней гэты выпадак быў названы Справай Торнтана, названай у гонар забітага амерыканскага афіцэра ў камандаванні патруля. Астатнія ацалелыя салдаты адступілі і вярнуліся ў Форт Браўн. Гэты эпізод стаў адной з афіцыйных прычын абвяшчэння вайны.
3 мая мексіканская артылерыя ў Матамаросе адкрыла агонь па Форт Браўн. Яго абаронцы таксама адказалі стрэламі. Абстрэл працягваўся пяць дзён і ўзмацняўся, калі мексіканскія войскі паступова атачылі яго. У выніку страляніны былі забітыя два амерыканскіх салдата, у тым ліку Джэйкаб Браўн, пасля якога форт быў названы пазней.
8 мая на дапамогу прыйшоў Закары Тэйлар, які мае 2400 чалавек. Аднак Арыста накіраваўся на поўнач і перахапіў яго са сваімі 3400 салдатамі ў бітве пры Пало-Альце. У гэтым баі ЗША выкарыстоўвалі новы тып войскаў, так званую «лятучую артылерыю», лёгкую мабільную гармату, усталяваную на шасі і запрэжаную коннымі вайскоўцамі. Апошняя артылерыя зрабіла разбуральнае ўражанне на мексіканскую армію і часткова дэмаралізавала яе. Мексіканцы адказалі нязначнымі кавалерыйскімі атакамі і ўласнымі гарматамі. Пачуўшы недахоп сваіх пазіцый, мексіканскія войскі ноччу адступілі на далёкі бок сухога канала. Рэльеф там служыў добрай фартыфікацыяй, але прымусіў мексіканцаў разагнаць свае войскі, што перашкаджала іх кантролю.
На наступны дзень бакі сабраліся ў жорсткім рукапашным бітве ля дэ-ла-Пальма. Амерыканскай кавалерыі ўдалося захапіць мексіканскую артылерыю, прымусіўшы праціўніка адступіць. Адступленне ператварылася ў бязладны ўцёкі. З-за асаблівасцей мясцовасці і рассеянасці войскаў, Арыста не змог аб’яднаць свае сілы. Мексіканцы панеслі вялікія страты і былі вымушаныя кінуць сваю артылерыю і падводы. Форт Браўн прычыніў ім яшчэ большыя страты, калі адступленні праходзілі міма і перасякаліся праз Рыа-Грандэ. Шмат мексіканцаў патанулі ў рацэ.
Абвяшчэнне вайны
Калі прэзідэнт Полк атрымаў вестку аб справе Торнтана, ён атрымаў фармальны повад для аб’явы вайны. У сваім пасланні Кангрэсу ад 11 мая 1846 г. ён заявіў, што Мексіка «напала на нашу тэрыторыю і праліла амерыканскую кроў на амерыканскую зямлю». Аб’яднанае пасяджэнне кангрэса пераважнай сілай ухваліла аб’яву вайны. Дэмакраты аднагалосна падтрымалі вайну. 67 прадстаўнікоў партыі вігаў прагаласавалі супраць вайны пры абмеркаванні паправак, але ў апошнім чытанні толькі 14 вігаў прагаласавалі супраць. Злучаныя Штаты аб’явілі вайну Мексіцы 13 мая 1846 года, а Мексіка адказала на аб’яву вайны 23 мая.
Партыя вігаў, як на поўначы, так і на поўдні, была ў значнай ступені супраць вайны, у той час як Дэмакратычная партыя ў значнай ступені падтрымлівала яе. Віг Абрахам Лінкальн падкрэсліў непразрыстасць падстаў для абвяшчэння вайны і запатрабаваў дакладнага месца, дзе напалі Торнтан і дзе была праліта амерыканская кроў.