cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шчэлепаногія
Пашырэнне
Вядомы з кембрыю. Налічваецца каля 1500 відаў. Пашыраны ва ўсіх частках свету акрамя Антарктыды. Жывуць пераважна ў прэсных водах, марскія віды нешматлікія і паходзяць ад прэснаводных. На Беларусі найбольш вядомыя, , , , і інш.
Асаблівасці біялогіі
Размнажэнне палавое, часта партэнагенетычнае. Развіццё прамое або з метамарфозай.
Кормяцца мікраарганізмамі, дэтрытам, аднаклетачнымі водарасцямі. Фільтратары, удзельнічаюць у біялагічным ачышчэнні вадаёмаў. Большасць відаў — корм для рыб.
Сярпуха
Сярпуха (Serratula) — род кветкавых раслін сямейства. Каля 70 відаў.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны. Сцёблы прамастойныя, часам разгалінаваныя, апушаныя або голыя. Лісце чаргаванае, простае, суцэльнае ці перыстарассечанае, ніжняе чаранковае, на сцёблах — сядзячае. Кветкі ў кошыках белыя, ружовыя, пурпурныя. Кошыкі сабраны ў шчыткападобныя верхавінкавыя суквецці або адзіночныя. Плод — сямянка.
Фарбавальныя (для шэрсці), лекавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі 3 віды :, і. У культуры і.
IC 2924
IC 2924 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Унітарнае прадпрыемства
Унітарнае прадпрыемства — камерцыйная арганізацыя, не надзеленая правам уласнасці на замацаваную за ёй уласнікам маёмасць. Маёмасць унітарнага прадпрыемства з’яўляецца непадзельнай і не можа быць размеркавана па ўкладах (долях, паях), у тым ліку паміж работнікамі прадпрыемства.
Залессе (Смаргонскі раён)
Залессе — аграгарадок у Беларусі, цэнтр сельсавета Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Насельніцтва 1030 чал. (2004). Знаходзіцца за 12 км на паўднёвы ўсход ад Смаргоні, за 90 км на паўночны захад ад Мінску. Чыгуначная станцыя на лініі Маладзечна — Вільня.
Залессе — колішняя сядзіба княжацкага роду Агінскіх, да нашага часу тут захаваўся палац, дзе ў 1802—1822 гадах жыў Міхал Клеафас Агінскі.
Гісторыя
Першыя згадкі пра фальварак Дзербы (ранейшая назва Залесся) датуюцца XVI ст. У 1690 фальварак згадваецца сярод паселішчаў Смаргонскай парафіі Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. З XVIII ст. мясцінай валодалі прадстаўнікі княжацкага роду Агінскіх, за якімі яна змяніла назву з Дзербаў на Залессе.
У выніку Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) мясцовасць апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Беніцкай воласці Ашмянскага павета. У 1880-я пад назвай Залессе існавалі фальварак і вёска, у якіх было 4 двары, 50 жыхароў, царква, капліца, млын. У пач. XX ст. чыгуначная станцыя, 190 жыхароў.
Згодна з Рыжскай мірнай дамовай (1921) Залессе апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Беніцкай гміне Маладзечанскага павета Віленскага ваяводства. Станам на 1931 год у фальварку Залессе было 24 жыхары і 2 двары, на чыгуначнай станцыі 138 жыхароў і 18 двароў, у вёсцы 134 жыхары і 21 двор.
У 1939 Залессе ўвайшоло ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам сельсавета Смаргонскага раёна. Станам на 1993 год тут было 1100 жыхароў і 403 двары, на 2004 год — 1030 жыхароў і 411 двароў.
Сядзіба Агінскіх
У вёсцы захавалася сядзіба Агінскіх. Ансамбль былога палаца Агінскіх цяпер уключае ўласна палац, капліцу, афіцыну, парк і гаспадарчыя пабудовы.
Маршанскі раён
Маршанскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае адукацыю (муніцыпальны раён) на поўначы Тамбоўскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Маршанск (у склад раёна не ўваходзіць).
Адміністрацыйна-муніцыпальны падзел
Маршанскі раён як адміністрацыйна-тэрытарыяльнае утварэнне ўключае 16 сельсаветаў:
У Маршанскі раён як муніцыпальнае ўтварэнне са статусам муніцыпальнага раёна ўваходзяць 16 муніцыпальных утварэнняў са статусам сельскіх паселішчаў.
Забіт Самедаў
Забіт Самедаў (азерб. Zabit Səmədov; нар. 21 чэрвеня 1984 г., с. Джандары, Грузінская ССР) — беларускі кікбаксёр азербайджанскага паходжання, які змагаецца ад клуба «Патрыёт» (Мінск, Беларусь) пад мянушкай «Маўглі».
Глыбакаводныя жывёлы
Глыбакаводныя жывёлы — акіянічныя арганізмы глыбінь ад 500 м да максімальных (каля 11 тыс. м ). Адрозніваюць фауну батыяльную, абісальную і ультраабісальную, або хадальную.
У 1960 годзе назіранні на батыскафе на глыбіні 10900 м правялі французскія навукоўцы Ж. Пікар і Д. Уолш. На глыбінях няма сонечнага святла, салёнасць пастаянная, тэмпературы нізкія (у межах +3/+10°С), вялікае ўтрыманне двухвокісу вугляроду, вялізны, гідрастатычны ціск (да 1000 атм.).
Некаторыя віды маларухомыя, некаторыя здзяйсняюць вертыкальныя міграцыі вялікага маштабу; напрыклад, Abraliopis watasenia ля берагоў Японіі для размнажэння зграямі падымаецца на паверхню. Бедныя запасы ежы - прычына малых памераў глыбакаводных жывёл. Гігантызм даволі рэдкі (гл.Глыбакаводны гігантызм) (напрыклад, паліп Monocaulus дасягае разам з ножкай 3 м у даўжыню, асцыдыю - да 1 м у вышыню, кальмары і рыбы - 2-5 м).
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2014
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2014 (UK Championship 2014, таксама вядомы як Coral UK Championship 2014 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 лістапада па 7 снежня 2014 года на арэне «Barbican Centre», у Ёрку, Англія. Турнір стаў 38-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. £ атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Роні О’Саліван, які ішоў наперадзе ў фінальным матчы з лікам 9:4, але саступіў дазволіў Трампу выйграць пяць партый запар і зраўняць лік, пасля чаго выдрапаў перамогу ў вырашальным фрэйме. На свяім шляху да тытула 39-гадовы англічанін перайграў Дэніэла Уэлса (6:2), Пітэра Лайнса (6:3), Бэна Вуластана (6:2), Мэцью Сэлта (6:0), шатландца Энтані Мак-Гіла ў чвэрцьфінале (6:4), Сцюарта Бінэма ў паўфінальным матчы (6:5) і Джада Трампа ў фінальным паядынку (10:9). Такім чынам, О’Саліван выйграў свой чацвёрты прафесійны, другі рэйтынгавы (пасля адкрытага чэмпіянату Уэльса) і другі тытул Трайной кароны (пасля Мастэрс) у 2014 годзе, а таксама свой пяты тытул чэмпіянату Вялікабрытаніі, што дазволіла яму зраўняцца па гэтым паказчыку са Стывенам Хендры, і 27-ы рэйтынгавы тытул у прафесійнай кар’еры. Апроч таго, перамога на чэмпіянаце Вялікабрытаніі паспрыяла ўздыму пяціразовага чэмпіёна свету ў рэйтынгу з чацвёртай пазіцыі на трэцюю.
Турнір
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2014 года стаў 38-м розыгрышам турніру, які быў засанаваны ў 1977 годзе і з 1984 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Турнір з'яўляецца адным з трох турніраў Трайной снукернай кароны (разам з Мастэрс і чэмпіянатам свету), а таксама самым прэстыжным і самым высокааплатным рэйтынгавым турнірам пасля чэмпіянату свету. З самога заснавання чэмпіянат Вялікабрытаніі праходзіў у такіх гарадах Англіі, як Блэкпул (1977), Прэстан (1978—1997), Борнмут (1998—2000), Ёрк (2001—2006) і Тэлфард (2007—2010). У 2011 годзе першынства зноў вярнулася ў Ёрк, дзе з таго часу штогод праходзіць у Barbican Centre.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2014 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (англ.: World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся пятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2014/2015.
Матчы турніру гуляліся на васьмі сталах арэны ў Barbican Centre.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд чэмпіянату Вялікабрытаніі застаўся на тым жа ўзроўні, што і ў мінулым годзе — £700,000, саступіўшы толькі найбуйнейшаму снукернаму спаборніцтву — чэмпіянату свету. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £150,000, як і на чэмпіянаце Вялікабрытаніі 2013.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Удзельнікі
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх чэмпіянатах Вялікабрытаніі.
Ход турніру
Зняліся: Лю Чуан (116),  Жоўцзы Маймайці (118)
Больш чым за 2 тыдні да пачатку чэмпіянату Вялікабрытаніі, 7 лістапада, кітайскі снукерыст Лю Чуан зняўся з першынства, а за дзень да гульняў першага раўнда стала вядома, што яшчэ адзін снукерыст з Кітая, Жоўцзы Маймайці, таксама не будзе выступаць на турніры. Такім чынам, у другі раўнд аўтаматычна прайшлі ігракі з топ-16 Джо Пэры і Джад Трамп.
Першы дзень (25 лістапада)
Выбылі: Аляксандр Урсенбахер (112),  Майкл Лэслі (113),  Крыс Норбэры (97),  Эшлі Карці,  Сцюарт Кэрынгтан (69),  Рос М’юр (96),  Скот Дональдсан (80),  Крэйг Стэдмэн (82),  Танават Тырапонгпайбун (119),  Зак Сурэці (106),  Алан Мак-Манус (24),  Эндру Норман (87),  Крыс Уэйкелін (73),  Алекс Дэйвіс (75),  Бары Пінчэс (88)
Другі дзень (26 лістапада)
Выбылі: Ян Гловер (109),  Алан Тэйлар (108),  Віні Калабрэзэ (85),  Майкл Уослі (93),  Лі Уолкер (117),  Джон Эстлі (76),  Лі Пэйдж (102),  Майкл Джорджыу (92),  Хамад Міа (84),  Марк Кінг (30),  Джон Сатан,  Дэйв Харальд (67),  Эндру Пэджэт (78),  Цянь Пэнфэй (94),  Дамінік Дэйл (29),  Лю Чэньвэй (107),  Олівер Браўн,  Стыў Дэвіс,  Сэм Бэйрд (72),  Лі Хан (66),  Джэймі Бёрнэт (43),  Фергал О’Браен (28),  Алекс Борг (91)
Трэці дзень (27 лістапада)
Выбылі: Напон Саенхам (70),  Стывен Холуарт (111),  Мічэл Ман (89),  Чжоу Юэлун (81),  Цепчая Ун-Нух (58),  Джэймі Джонс (46),  Ахмед Саіф (120),  Джэк Джонс (110),  Крыс Мелінг (90),  Дэніэл Уэлс,  Эдэн Шараў,  Дэвід Грэйс (103),  Алістэр Картэр (13),  Цаа Юйпэн (50),  Ян Бэрнс (77),  Джо Свэйл (68),  Джо О'Конар,  Лу Нін (114),  Цаа Сіньлун (104),  Джэймс Уотана,  Рачаёцін Ятарук (98),  Олівер Лайнс (79),  Эліят Слесар (95),  Гэры Уілсан (65)
Чацвёрты дзень (29 лістапада)
Выбылі: Лю Хаацян (74),  Марк Джойс (31),  Марк Сэлбі (2),  Джымі Уайт (62),  Джэрард Грын (44),  Раян Дэй (22),  Майкл Холт (23),  Джэймі Коўп (53),  Джымі Робертсан (47),  Адыт’я Мехта (54),  Маркус Кэмбэл (49),  Эндру Хігінсан (35),  Робі Уільямс (57),  Энтані Хэмілтан (48),  Ігар Фігейрэда (101),  Бары Хокінс (5)
Пяты дзень (30 лістапада)
Выбылі: Лука Брэсэль (59),  Курт Мэфлін (32),  Майкл Уайт (25),  Юй Дэлу (50),  Кірэн Уілсан (64),  Ліам Хайфілд (83),  Чжан Аньда (115),  Мартын Гоўлд (27),  Майк Дан (51),  Тоні Драга (100),  Робін Хал (71),  Лян Вэньбо (26),  Альфрэд Бёрдэн (56),  Пітэр Лайнс (61),  Том Форд (41),  Сяа Гадун (20)
Шосты дзень (1 снежня)
Выбылі: Мэцью Стывенс (21),  Фрэйзер Патрык (86),  Дэвід Гілберт (34),  Найджэл Бонд (60),  Кен Доэрці (40),  Джэк Лісоўскі (39),  Дэчават Пумджаенг (42),  Роры Мак-Лаўд (52)
Сёмы дзень (2 снежня)
Выбылі: Роберт Мілкінс (16),  Бэн Вуластан (36),  Пітэр Эбдан (33),  Джоэль Уолкер (105),  Марк Уільямс (18),  Джо Пэры (14),  Марк Ален (6),  Дзін Цзюньхуэй (3)
Восьмы дзень (3 снежня)
Выбылі: Рыкі Уолдэн (8),  Джон Хігінс (12),  Джэймс Кэхіл (99),  Ніл Робертсан (1)
Дзявяты дзень (4 снежня)
Выбылі: Род Лоўлер (38),  Шон Мёрфі (7),  Мэцью Сэлт (45),  Дэвід Морыс (63)
Дзясяты дзень (5 снежня)
Выбылі: Энтані Мак-Гіл (37),  Грэм Дот (17),  Марк Дэвіс (19),  Марка Фу (10)
Адзінаццаты дзень (6 снежня)
Выбылі: Сцюарт Бінэм (9),  Стывен Магуайр (15)
Дванаццаты дзень (7 снежня)
Выбыў: Джад Трамп (11)
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага іграка.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў чэмпіянату Вялікабрытаніі 2014.
Культура (радыёканал)
Канал «Культура» Беларускага радыё ўваходзіць у структуру Белтэлерадыёкампаніі. Пачаў вяшчанне 1 студзеня 2002 года.
У аснове канцэпцыі канала — ідэя папулярызацыі дасягненняў нацыянальнай і сусветнай культуры.
Радыёканал прапануе агляды культурных падзей, радыёпастаноўкі, дыскусіі, аўтарскія праграмы, акадэмічную і эстрадную музыку, віншавальныя перадачы.
Выходзіць у эфір на сярэдніх і на ўльтракароткіх хвалях, у FM-дыяпазоне.
Запісы канцэртаў з Вялікай студыі Дома радыё, Белдзяржфілармоніі, Вялікага тэатра Беларусі канал «Культура» рэгулярна накіроўвае ў сусветны абменны канцэртны фонд, арганізаваны Еўрапейскім вяшчальным саюзам.
Ржакса
Ржа́кса (Ржа́кса) — рабочы пасёлак у Ржаксінскім раёне Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр раёна. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне Ржаксінскі пассавет са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы вобласці, за 73 км ад Тамбова. Аднайменная чыгуначная станцыя на лініі Тамбоў — Балашоў Паўднёва-Усходняй чыгункі. Населены пункт упершыню ўпамінаецца ў 1822 годзе.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1968 года.
Уладзімір Манамах
Уладзімір Усеваладавіч Манамах (. У хрышэнні Васіль;  —, Кіеў) — князь смаленскі (1073—1078), (1078—1094), пераяслаўскі (1094—1113), вялікі князь кіеўскі (1113—1125), дзяржаўны дзеяч, военачальнік, пісьменнік, мысляр.
Сын князя Усевалада Яраславіча. Празваны Манамахам па назве роду (асабістае імя не вызначана дакладна, сярод варыянтаў прысутнічаюць імёны Марыя і Ганна), якая меркавана была дачкой візантыйскага імператара Канстанціна IX Манамаха.
Раннія гады
Сваё дзяцінства і юнацтва правёў пры двары бацькі Усевалада Яраславіча ў Пераяслаў. Атрымаў добрую адукацыю, выдатна арыентаваўся ў літаратуры.
У 1074 узяў шлюб з Гітай, англійскай прынцэсай, дачкой караля Гаральда. Пастаянна узначальваў бацькаву дружыну, ажыццяўляў далёкія паходы, здушыў паўстанне вяцічаў, дапамагаў бацьку ў барацьбе супраць полаўцаў.
У 1076 годзе разам з удзельнічаў у паходзе ў дапамогу палякам супраць чэхаў, таксама двойчы з бацькам і Святаполкам Ізяславіча супраць Усяслава Полацкага. Падчас другога паходу адбылося першае выкарыстанне наёмнага войска з полаўцаў для міжусобнай вайны. На момант смерці Святаслава Яраславіча (снежань 1076) быў смаленскім князем.
У 1078 г. Уладзімір удзельнічаў у, дзе яго бацька ў міжусобнай барацьбе дамогся Кіева, а сам ён сеў у Чарнігаве (1078—1094). У 1080 годзе адбіў набег полаўцаў на чарнігаўскія землі, нанёс паразу качэўнікамі-. Змяніўшы прынамсі пяць удзелаў, ваюючы ў розных месцах, ён зразумеў небяспеку княжых усобіц і.
Пры Святаполку Ізяславічы (1093—1113)
Адразу пасля смерці Усевалада Яраславіча Уладзімір і яго брат разам са Святаполкам Ізяславічам пацярпелі  на Стугне ад полаўцаў. Падчас уцёкаў праз раку Расціслаў Усеваладавіч патануў. Спрабуючы выратаваць яго, Уладзімір ледзь не патануў сам. Пасля новай паразы Святаполка ля Уладзімір разам са Святаполкам біўся з полаўцамі затым яшчэ раз — ля. Вынік бітвы невядомы, але пасля яе быў заключаны мір, змацаваны жаніцьбай Святаполка на дачцы хана.
У 1093 пасля смерці бацькі, вялікага князя Усевалада, меў магчымасць заняць кіеўскі пасад, але, не жадаючы вайны, добраахвотна саступіў гэта права стрыечнаму брату Святаполку, сказаўшы: «Калі сяду на стале бацькі свайго, то буду ваяваць са Святаполкам, паколькі стол гэты быў яго бацькі». Сам жа застаўся княжыць у Чарнігаве. Аднак, Уладзімір захаваў сваю ўладу ў Растове і распаўсюдзіў яе на Смаленск. Таксама яму ўдалося не дапусціць замены свайго сына Мсціслава ў Ноўгарадзе сынам Святаполка (1102), тым самым парушыў традыцыю, па якой у Ноўгарадзе княжыў старэйшы сын кіеўскага князя.
З 1094 года Уладзімір вёў з полаўцамі, якія ўступілі ў саюз, і Алегам Святаславічам, якому вымушаны быў саступіць Чарнігаў (1094). Горад не быў узяты Алегам і полаўцамі, Уладзімір сам здаў яго, таму што дапамогі было чакаць няма адкуль, сказаўшы пры гэтым наступную фразу: «Не хвалитися поганым!»
У 1094-1113 княжыў у Пераяслаўскім княстве, якое часта цярпела ад наездаў полаўцаў. Спрабаваў на княжых з’ездах дамовіцца пра спыненне міжусобіц («кожны ды трымае отчыну сваю») і сумесны адпор качэўнікам. У 1095 годзе прыняў у сябе палавецкіх ханаў і Кітана і забіў іх з дапамогай Рацібора і яго сыноў, а таксама пры дапамозе кіеўскага баярына Славяты.
У 1096 Манамах паслаў свайго сына Ізяслава заняць Мурам, а сам са Святаполкам атакавалі Алега на поўдні. Прымусілі пакінуць Чарнігаў, аблажылі яго ў Старадубе. Тым часам Тугаркан і атакавалі рускія межы адпаведна па левым і правым берагах Дняпра. Войскі, якія вярнуліся ад Старадуба Тугаркана на Трубежы, сам ён загінуў, што дало перадышку ад буйных палавецкіх ўварванняў. Да вясны 1097 сыны Уладзіміра вялі вайну з Алегам на паўночным усходзе. Алегу ўдалося (Ізяслаў Уладзіміравіч загінуў), Растоў і Суздаль. Тады на яго рушыў Мсціслаў Уладзіміравіч з Ноўгарада, а Вячаслаў Уладзіміравіч з полаўцамі быў пасланы бацькам яму на дапамогу з поўдня, і Алег быў на Калокшы, выгнаны з Разані. Аднак, нягледзячы на ваенныя паразы, па рашэнні Любецкага з’езду Святаславіча атрымалі ўсю бацькоўскую спадчыну: Чарнігаў, Ноўгарад-Северскі, Мурам, Разань, Курск, , — і міжусобіца на левым беразе Дняпра сціхла.
Неўзабаве пасля Любецкага з’езду пачалася за Валынь, Перамышль і Тэрабоўля. Фармальнай падставай да вайны паслужыла асляпленне Васілька Расціславіча тэрабоўльскага Давыдам Ігаравічам валынскім, але тое, што гэта адбылося ва ўладаннях Святаполка, ледзь не прывяло да яго звяржэння Уладзімірам з кіеўскага пасаду ў 1098 годзе, а ў выніку вайны Святаполк адабраў у Давыда Валынь сабе, а прэтэнзіі Святаполка на ўладанні праваліліся пасля бітваў на Рожным поле і. Заключэнне міру і размеркаванне валасцей адбылося на з’ездзе ва Увецічах (1100).
Удалыя ваенныя паходы супраць полаўцаў зрабілі Уладзіміра ў вачах сучаснікаў чалавекам здольным абараніць інтарэсы Русі. У 1103, 1109, 1110, 1111 пад яго кіраўніцтвам рускія войскі даходзілі да Азоўскага мора.
Кіеўскі сталец
Пасля смерці (1113) кіеўскага князя Святаполка Ізяславіча у Кіеве ўспыхнула народнае паўстанне; вярхі кіеўскай супольнасці заклікалі на княжанне Уладзіміра Манамаха (4 мая 1113 года ).
Стаўшы кіеўскім князем, ён здушыў паўстанне, але ў той жа час вымушаны быў заканадаўчым шляхам некалькі змякчыць становішча нізоў. Так паўстаў «Статут Уладзіміра Манамаха» або «», які ўвайшоў у склад шматслоўнай рэдакцыі «Рускай Праўды». Гэты статут абмежаваў прыбыткі, вызначаў ўмовы закабалення і, не замахваючыся на асновы феадальных адносін, палягчаў становішча даўжнікоў і закупаў.
У 60 гадоў стаўшы вялікім князем, яшчэ энергічны Уладзімір кіраваў цвёрдай рукой, не дапушчаючы ўсобіц, з дапамогай сваіх сыноў. Княжанне Уладзіміра Манамаха было перыядам апошняга ўзмацнення Кіеўскай Русі. Уладзімір Манамах праз сваіх сыноў кіраваў 3/4 яе тэрыторыі. Тураў Манамах атрымаў па смерці Святаполка як кіеўскую воласць. У 1117 годзе Манамах адклікаў свайго старэйшага сына Мсціслава з Ноўгарада ў, што стала верагоднай прычынай выступу сына Святаполка Ізяславіча Яраслава, што сядзеў на Валыні і асцерагаўся за свае спадчынныя правы на Кіеў. У 1118 гозе Манамах выклікаў наўгародскіх баяраў у Кіеў і прывёў іх да прысягі. У 1118 Яраслаў быў выгнаны з Валыні, пасля чаго спрабаваў вярнуць княства з дапамогай венграў, палякаў і разарваць саюз з Манамахам Расціславічаў, але беспаспяхова. У 1119 у Манамах сілай зброі завалодаў таксама Менскім княствам.
Пры Уладзіміры Манамаху пачалі заключацца дынастычныя шлюбы паміж Рурыкавічамі. Яраслаў Святаполчыч (забіты ў 1123 годзе пры спробе вярнуць Уладзімір-Валынскі) і Усевалад Ольгавіч (чарнігаўскі князь з 1127 года) былі жанатыя з дочкамі Мсціслава Уладзіміравіча (унучках Манамаха), з дачкой Манамаха быў жанаты, Раман Уладзіміравіч быў жанаты з дачкой Валадара Расціславіча. Стабільнасць у дзяржаве трымалася на аўтарытэце Манамаха, які ён заслужыў у барацьбе з полаўцамі, а таксама канцэнтрацыі большай часткі зямель Старажытнарускай дзяржавы ў руках кіеўскага князя.
Імкнуўся падпарадкаваць сваёй уладзе Мінскую, Валынскую і іншыя землі. Ваяваў з мінскім князем Глебам Усяславічам, які спрабаваў аб’яднаць вакол Менска шэраг гарадоў Полацкай зямлі. У 1116 годзе Глеб напаў на зямлю дрыгавічоў і спаліў горад Слуцк, які належаў непасрэдна Уладзіміру. Уладзімір, быццам угаворваў Глеба вырашыць пытанні мірам, але Глеб быццам не хацеў прызнаваць сябе вінаватым і абвінавачваў ва ўсім самога Уладзіміра. Уладзімір на чале кааліцыі рускіх князёў накіраваўся да Менска і аблажыў горад. Двухмесячная аблога не дала поспеху, але Уладзімір хацеў працягваць аблогу, загадаў будаваць пад менскім дзядзінцам сабе хату на зіму. У 1119 годзе Уладзімір здолеў захапіць Мінск і далучыць яго да сваіх уладанняў.
Пасля другога паходу рускіх дружын у вярхоўі Северскага Данца з разгромам гарадоў, якія знаходзіліся пад уладай полаўцаў, (1116) полаўцы адвандравалі ад рускіх межаў (часткова сышлі на службу ў Грузію), і пасланае ў канцы праўлення Манамаха за Дон войска не знайшло там полаўцаў.
Вайна з Візантыяй
Каля 1114 на Русі з’явіўся візантыйскі самазванец, які выдаваў сябе за даўно забітага сына імператара  — Льва Дыягена. Уладзімір II Манамах з палітычных меркаванняў «прызнаў» прэтэндэнта і нават выдаў за яго сваю дачку Марыю. Вялікаму князю удалося сабраць значныя сілы, і ў 1116 годзе на падставе вяртання пасады «законнаму царэвічу» ён пайшоў вайной супраць Візантыі — апошняй у гісторыі дзвюх дзяржаў. Пры падтрымцы Манамаха і полаўцаў Лжэдыягену ўдалося авалодаць шматлікімі Дунайскімі гарадамі, але ў адным з іх, Дарастоле, самазванца дагналі двое наёмных забойцаў, дасланых візантыйскім імператарам Аляксеем I. Гэта, аднак, не спыніла Манамаха. Ён працягваў дзейнічаць — зараз ужо ў « інтарэсах» сына Лжэдыягена II — Васіля і арганізаваў новы паход, спрабуючы ўтрымаць гарады на Дунаі. На чале войскі ўстаў ваявода, якому ўдалося «пасадзіць пасадніка па Дунаі».
Візантыя ў хуткім часе змагла вярнуць сабе прыдунайскія зямлі, бо неўзабаве Манамах паслаў на Дунай яшчэ адно войска на чале са сваім сынам Вячаславам і ваяводам Фамой Раціборавічам, якое няўдала аблажыла Дарастол і вярнулася назад.
Толькі ў 1123 руска-візантыйскія перамовы ўвянчаліся заключэннем дынастычнага шлюбу: унучка Манамаха стала жонкай візантыйскага імператара.
Літаратурная, культурная і юрыдычная дзейнасць
У 1116—1117 гадах па даручэнні Уладзіміра Манамаха створана была 2-я рэдакцыя «Аповесці мінулых часоў» Нестарам (Сільвестрам), манахам Кіева-Пячэрскага манастыра. Менавіта гэтая рэдакцыя летапісу дайшла да нашых дзён.
Вялікую ролю мелі ўласныя літаратурныя творы Уладзіміра. Да нас дайшлі тры з іх: першы — «», другі — аўтабіяграфічны аповед пра «Шляхі і ловы», трэці — ліст да стрыечнага брата Алега Святаслававіча.
Дзейнасць Уладзіміра дазволіла аб’яднаць вялікую частку тэрыторыі Русі і адсунуць пачатак феадальнай раздробненасці.
Шлюбы і дзеці
У дачыненні да большасці дзяцей Уладзіміра Манамаха дакладна вызначыць, калі (і, адпаведна, ад якой з жонак) яны былі народжаныя, не ўяўляецца магчымым. «Гюргева маці» (гэта значыць маці Юрыя Даўгарукага), як пісаў сам Уладзімір, памерла 7 мая 1107 г., тады як дата смерці яго першай жонкі Гіты — 10 сакавіка, хутчэй за ўсё — 1098года. Гэта меркаванне дазволіла А. В. Назаранка аднесці нараджэнне Юрыя да больш позняга часу і да другога шлюбу Уладзіміра. Усе дзеці ад першага шлюбу (акрамя Рамана) насілі славянскія імёны, усе дзеці ад другога шлюбу — імёны грэчаскія.
У літаратуры
Уладзіміру Манамаху і яго эпосе А. С. Грыбаедаў прысвяціў задуму адной са сваіх трагедый (да нашых дзён захаваўся толькі яе ўрывак — сцэна «Дыялог палавецкіх мужоў»). З сучасных літаратараў пра князя пісалі Б. Л. Васільеў,, і.
Дзмітрый Віктаравіч Шакута
Дзмітрый Віктаравіч Шакута (нар., Мінск, БССР, СССР) — былы прафесійны беларускі кікбаксёр, заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь. Шматразовы чэмпіён свету па тайскім боксе і кікбоксінгу як сярод прафесіяналаў, так і сярод аматараў.
Падазраваецца ў датычнасці да збіцця мінчука Рамана Бандарэнкі, які пасля гэтага памёр у лякарні.
Кар’ера па-за спортам
Пасля заканчэння кар’еры прафесійнага спартоўца Шакута кіруе ўласным байцоўскім клубам «Шок» («Shock Team»). Працуе інструктарам па спецпадрыхтоўцы ў 3-й АБрСП (в/ч 3214) Унутраных войскаў МУС Беларусі. Шчыльна кантактуе з хакейным функцыянерам Дзмітрыем Баскавым, гуляе пад яго кіраўніцтвам у хакей у камандзе «Бастыён» (там жа гуляюць, напрыклад, Віктар Лукашэнка, начальнік ДАІ Дзмітрый Карзюк і інш.), удзельнічае ў праўладных аўтапрабегах. Напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года публічна падтрымаў Аляксандра Лукашэнку і выказаў гатоўнасць біцца за яго.
Дачыненне да забойства Рамана Бандарэнкі
Паводле дадзеных BYPOL, праз атрыманыя аўдыёзапісы і білінг нумароў мабільных тэлефонаў аб’яднанню ўдалося дакладна ўсталяваць кола асоб, якія маюць дачыненне да забойства мінчука Рамана Бандарэнкі, які памёр у шпіталі пасля таго, як быў збіты. Шакута ўваходзіць у гэты лік.
Перадгісторыя
11 лістапада 2020 года прыблізна ў 22:00 на «Плошчу Перамен» у Мінску прыехалі шасцёра мужчын і тры жанчыны ў цывільным і ў масках. Яны пачалі зразаць бела-чырвона-белыя стужачкі ў двары і неўзабаве пасля гэтага ў іх узнік канфлікт з мясцовымі жыхарамі. Канфлікт перарос у бойку, а затым у выкраданне Рамана Бандарэнкі. На наступны дзень юнак, не прыходзячы ў прытомнасць, памёр у рэанімацыі бальніцы хуткай дапамогі пасля таго, як у яго паднялася тэмпература да 40 градусаў. У пацярпелага дыягнаставалі вялікі ацёк мозгу, закрытую чэрапна-мазгавую траўму, субдуральныя гематомы, выцятыя месцы, ранкі. Яму некалькі гадзін рабілі аперацыю па трэпанацыі чэрапа.
Расследаванне
Важнай зачэпкай у справе пра гібель Бандарэнкі стала злітая ў інтэрнэт «NEXTA» тэлефонная размова, дзе двое мужчын абмяркоўваюць здарэнне на «Плошчы Перамен». Канал заявіў, што на запісу ідзе размова паміж Шакутай і бізнесменам Дзмітрыем Баскавым. Гэтая версія супала з ацэнкай сітуацыі іншых СМІ. Паводле вынікаў незалежнага фанаскапічнага даследавання аўдыёзапісу, спецыялісты прыйшлі да высновы, што галасы сапраўды належаць Баскаву і Шакуце, акрамя таго, у мове грамадзян быў выяўлены цэлы шэраг прыкмет, характэрных менавіта для спантаннай, а не загадзя падрыхтаванай размовы.
21 студзеня 2021 года ініцыятыва «BYPOL» апублікавала вынікі ўласнага расследавання, у якім таксама заявіла пра дачыненне Шакуты да смерці Бандарэнкі. Такія высновы можна было зрабіць пасля аналізу дадзеных нумара мабільнага тэлефона. Шакута адмовіўся каментаваць абвінавачванні.
24 верасня 2021 года «BYPOL» абнародавала зліў размоваў супрацоўнікаў Галоўнага ўпраўлення ўнутраных спраў Мінскага гарвыканкама датычна забойства Бандарэнкі. У размове 11 лістапада 2020 года камандзір групы АМАПу Руслан Куляшоў паведаміў камандзіру АМАПу ГУУС Мінгарвыканкама Дзмітрыю Балабе, што кікбаксёр Шакута Бандарэнку пры выкраданні на вуліцы Чарвякова ў Мінску. 12 лістапада 2020 года начальнік ГУУС Мінгарвыканкама Міхаіл Грыб пацвердзіў у тэлефоннай размове Балабу, што чэрапна-мазгавую траўму Бандарэнку нанёс Шакута, што засведчана на выкладзеным у Сеціве відэазапісе.
Санкцыі ЗША, іншых краін
16 лістапада 2020 года міністр замежных спраў Латвіі Эдгар Рынкевіч прыняў рашэнне аб забароне ўезду ў краіну кікбаксёра. 20 лістапада стала вядома і пра забарону ўезду ў Эстонію.
9 жніўня 2021 года Шакута быў унесены ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША за гвалтоўную атаку на Рамана Бандарэнку і перадачу яго міліцыі, дзе, верагодна, адбылося дадатковае пабіццё, што прывяло да смерці Бандарэнкі, і як інструктар па спецыяльнай падрыхтоўцы ўнутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, якім ён мусіць быць. Таксама пад амерыканскія санкцыі патрапіў і яго спартыўны клуб «Шок».
Ночы
Насельніцтва складае 19501 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 132 чал./км². Займае плошчу 148 км². Паштовы індэкс — 70015. Тэлефонны код — 080.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фленсбургскі еўрапейскі ўніверсітэт
Фленсбургскі еўрапейскі ўніверсітэт (Europa-Universität Flensburg) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Фленсбург.
Агульная характарыстыка
Універсітэт размешчаны недалёка ад мяжы з Даніяй. Ён з'яўляецца адным з двух еўрапейскіх універсітэтаў у Германіі і, акрамя Кільскага ўніверсітэта Хрысціяна Альбрэхта і Любекскага ўніверсітэта, адным з трох універсітэтаў зямлі Шлезвіг-Гольштэйн.
Універсітэт сфармаваўся на базе педагагічнага каледжа, заснаванага ў 1946 годзе, і прапануе праграмы навучання ў галіне навук аб педагогіцы і адукацыі, міждысцыплінарных еўрапейскіх даследаванняў, устойлівага развіцця, нямецка-дацкага супрацоўніцтва і інш.
Rockstar North
Rockstar North Limited (раней DMA Design Limited) — брытанкскі распрацоўшчык відэагульняў, які размешчаны ў Эдынбургу, Шатландыя. Кампанія была заснавана ў 1984 годзе ў Данды. Заснавальнікамі былі аднакласнікі Дэвід Джонс, Расел Кей, Стыў Хаманд і Майк Дэйлі. Першапачаткова, назва студыі — Acme Software, але ў 1987 годзе назву вырашылі змяніць на DMA Design. У першыя гады сваёй працы, DMA Design была падтрымана яе выдаўцом Psygnosis, і у першую чаргу распрацоўвала гульні на сістэмы Amiga, Atari ST і Commodore 64.
У 1997 годзе выйшла ў свет першая частка гульні Grand Theft Auto, якая мела вялікі поспех і пачала цэлую серыю гульняў. У тым жа 1997 годзе, DMA Design была хутка набыта кампаніяй Gremlin Interactive. Пасля рэлізу ў 1999 годзе Grand Theft Auto 2, французскі холдынг Infogrames Entertainment SA(IESA) купляе за £24 мільёна Gremlin Interactive, у складзе якой тады знаходзіцца DMA Design. Але амаль адразу DMA Design была прададзеная амерыканскай Take-Two Interactive, якая лічыцца і на цяперашні час уладальніцай Rockstar Games. У 2001 годзе прайшоў афіцыйны выхад ў свет сенсацыйнай Grand Theft Auto III, і DMA Design была перайменавана ў Rockstar North. Такім чынам, Rockstar North стала часткай Rockstar Games. Акрамя шэрагу частак франшызы Grand Theft Auto, студыя працавала і над некаторымі іншымі праектамі, напрыклад скандальным Manhunt, таксама аказвала падтрымку пры распрацоўцы грандыёзных Red Dead Redemption і Max Payne 3. Але самая папулярная серыя — гэта, несумненна, Grand Theft Auto. Асабліва пасля гучных рэлізаў Grand Theft Auto IV (2008) і Grand Theft Auto V (2013) франшыза ўвайшла ва ўсе рэйтынгі, а GTA V стала самай камерцыйна паспяховай гульнёй не только Rockstar Games, але і ва ўсім свеце. Да 2016 года студыю узначальваў гейм-дызайнер і прадюсер Лэслі Бензіс.
Рома Яфімавіч Айзберг
Рома Яфімавіч Айзберг (, г. Арцёмаўск, Данецкая вобласць — ) — беларускі савецкі геолаг. Доктар геолага-мінералагічных навук (1978), прафесар (1989). Скончыў Новачаркаскі політэхнічны інстытут у 1956. Працаваў у Туркменіі, з 1965 у Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце Упраўлення геалогіі БССР (з 1976 па 1990 гг. загадчык сектара тэктонікі). З 1990 г. галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута геалагічных навук НАН Беларусі, з 2008 г. — галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута прыродакарыстання НАН Беларусі.
Намеснік старшыні Камісіі па тэктоніцы Беларусі і Прыбалтыкі Міжведамаснага тэктанічнага камітэта СССР. Асноўныя працы па методыцы тэктанічнага раянавання, класіфікацыі тыпаў тэктанічных структур, выяўленню сувязяў паміж тэктанічным развіццём структур і іх нафтагазаноснасці, па пытаннях структурна-фармацыйнага аналізу.
Працы
Аўтар больш за 400 навуковых прац, у тым ліку 26 манаграфій.
Сярод асноўных :
Новая Ляда
Новая Ляда (Но́вая Ля́да) — пасёлак гарадскога тыпу ў Тамбоўскім раёне Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Навалядзінскага пассавета. Насельніцтва — 4620 чал. (2021). Размешчаны ў лясах у цэнтры вобласці, на берагах ракі Ляда і яе прытоку Талінкі, за 13 км на ўсход ад Тамбова.
Праз пасёлак праходзяць аўтадарога Р208 Тамбоў — Саратаў (таксама на Пензу і Сярдобск) і чыгунка Тамбоў — Саратаў. На паўднёва-ўсходняй ускраіне пасёлка знаходзіцца прыпыначны пункт 497 км, за 2,5 км на захад ад пасёлка знаходзіцца станцыя Рада. Першыя згадкі пра пасёлак датуюцца 1761 годам.
Арцём Вячаслававіч Дзенісенка
Арцём Дзенісенка (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Іслач».
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкага «Дынама», з 2016 года пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. Тады ж пачаў прыцягвацца і да асноўнай каманды ў якасці рэзервовага брамніка. Дэбютаваў у «Дынама» 29 ліпеня 2018 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Клецка» (2:2, па пенальці 2:1), калі адгуляў усе 120 хвілін.
У ліпені 2019 года на правах арэнды далучыўся да брэсцкага «Руха», дзе таксама стаў рэзервовым брамнікам. У студзені 2020 года, пакінуўшы «Дынама», стаў паўнавартасным іграком «Руха». У сезоне 2020 выступаў пераважна за дубль «Руха». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 жніўня 2020 года ў матчы супраць «Мінска» (1:0), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін.
У пачатку 2021 года зноў стаў трэніравацца з «Дынама». З-за траўмы прапусціў пачатак сезона, а з красавіка стаў другім брамнікам каманды. Быў рэзервовым брамнікам брэсцкай каманды і ні разу не выйшаў на поле, па заканчэнні сезона 2021 пакінуў клуб.
У сакавіку 2022 года трэніраваўся з «Лідай», а неўзабаве папоўніў склад бабруйскай «Белшыны». У сезоне 2022 быў асноўным брамнікам бабруйскай каманды, а ў 2023 годзе, пасля аднаўлення ад траўмы Аляксея Харытановіча, стаў саступаць яму месца ў складзе.
У жніўні 2023 года перайшоў у «Іслач».
Уладзімір Уладзіміравіч Клімовіч
Уладзімір Уладзіміравіч Клімовіч (нар., Мінск) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (2001), дацэнт (2006), прафесар (2011).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1980).
Працаваў у Цэнтральнай раённай бальніцы г. Рэчыца Гомельскай вобласці (1981—1985, урач-хірург), Мінскай гарадской клінічнай бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі (1987—2001, у 1996—2001 — загадчык аперацыйнага аддзялення), Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (2001—2009, дацэнт кафедры хірургіі), Беларускім дзяржаўным універсітэце (гуманітарны факультэт, кафедра экалогіі чалавека, прафесар). Навуковыя інтарэсы: актуальныя праблемы неадкладнай хірургіі (гастраінтэстынальныя крывацёкі, панкрэаталогія, біліярная хірургія, неадкладная дапамога пры медыцыне катастроф).
IC 2925
IC 2925 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Казімір Кароль Белазор
Казімір Кароль Белазор (каля 1608, Троцкае ваяводства — каля 1680) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Сын Габрыэля Белазора, упіцкага падкаморага, брат мсціслаўскага кашталяна Станіслава Белазора
Староста новамлынскі з 1628, падстолі ўпіцкі ў 1650—1657, маршалак упіцкі ў 1657—1664, кашталян віцебскі ў 1664—1667, ваявода менскі ў 1667—1680; пасол на соймы 1648 i 1661, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1666—1667.
Сям’я
Яго сын Крыштаф Казімір стаў вялікім літоўскім харунжым.
NetBSD
NetBSD — адна з версій аперацыйнай сістэмы BSD з сям’і Unix з адкрытым крынічным кодам. Вылучаецца сваёй пераноснасцю і якасцю архітэктурных і алгарытмічных рашэнняў, зробленых супольнасцю распрацоўшчыкаў. Часта выкарыстоўваецца ва ўбудаваных камп’ютарных сістэмах. Мае шэраг выбітных функцый, якія падвышаюць узровень бяспекі сістэмы, зручную сістэму аўтаматычнай інсталяцыі пакункаў pkgsrc і інш.
У 1994 з шэрагаў галоўных распрацоўшчыкаў NetBSD быў скандальна выкінуты Тэа дэ Раат, які пазней у тым жа годзе распачаў свой праект распрацоўкі BSD-сістэмы на базе адкрытага коду NetBSD — OpenBSD.
Апошняя выдадзеная версія сістэмы — 3.1 (ад 4 лістапада 2006).
Барбароўскі сельсавет
Барбаро́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Барбароў.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Нараўлянскага раёна Мазырскай акругі БССР, з 26 ліпеня 1930 года Нараўлянскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 24 сакавіка 1960 года ў склад Міхалкаўскага сельсавета Мазырскага раёна перададзены 3 населеныя пункты (Праўцюкі, Стрэльск і Стрэльская Горка). З 25 снежня 1962 года ў складзе Ельскага раёна. З 19 верасня 1963 года ў Мазырскім раёне.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 543 чалавекі, з іх 96,7 % — беларусы.
Маладушынскае радовішча нафты
Маладушынскае радовішча нафты — радовішча нафты ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці, каля в. Маладуша. Распрацоўваецца з 1982 г. Паклады нафты плошча 8,8 км2 прымеркаваны да падсалявых адкладаў верхняга дэвону на паўночным усходзе Прыпяцкага прагіну ў межах Маладушынскай зоны падняццяў. Нафтаносны гарызонт залягае на глыбіні 3100—3550 м. Пароды-калектары — даламіты з праслоямі вапнякоў, слабагліністыя даламітызаваныя вапнякі. Нафта лёгкая, маласярністая, маласмалістая, парафінавая.
Салаца
У рацэ водзяцца плотка, акунь, лешч, шчупак і міногі. Салаца — месца адпачынку. Берагі ракі месцамі скалістыя, з чырвонага пяшчаніку дэвонскага перыяду, па берагах размешчана мноства пячор, а ў наваколлях растуць лясы.
Тэадор Ляцкі
Тэадо́р Ля́цкі (? — верасень 1611) — дзяржаўны дзеяч ВКЛ, алхімік. Ротмістр войска Рэчы Паспалітай, пісар польны літоўскі (1601—1611).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Ляцкіх уласнага герба «Цмок», унук (?) Івана Васілевіча. Меў сына Яна Альфонса Ляцкага.
У маладосці вандраваў па Францыі, Германіі, Італіі, Мальце, Нідэрландах, займаўся алхіміяй (у 1589 годзе ў Рыме спрабаваў ператварыць медзь у срэбра). Актыўны ўдзельнік вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629, Кірхгольмскай бітвы 1605.
Вольга Уладзіміраўна Гайко
Вольга Уладзіміраўна Гайко  — беларуская актрыса балета. Народная артыстка Беларусі (2012). Лаўрэат балетнай прэміі «Філіп Морыс Дэбют» (2002). Лаўрэат прэміі Беларускага прафсаюза работнікаў культуры ў намінацыі «Тэатральнае мастацтва» (2012).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны харэаграфічны каледж. У 1997 годзе прынята ў Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета.
Творчасць
У рэпертуары: «Дон Кіхот» (Кітры), «Лебядзінае возера» (Адэта — Адылія), «Спячая прыгажуня» (Аўрора і Фея бэзу), «Жызэль» (Жызэль), «Эсмеральда» (Эсмеральда), «Карсар» (Медоры), «Ціль Уленшпігель» (Неле), «Страсці» (Рагнеда), «Кармэн-сюіта» (Кармэн), «Жар-птушка» (Жар-птушка), «Вясна свяшчэнная» (Дзева-выбранніца), «Карміна Бурана» (Каханая і Блудніца), «Марная засцярога» (Ліза), «Макбет» (Лэдзі Макбет), «Спартак» (Фрыгія), «Баядэрка» (Нікія), «Шчаўкунок» (Маша), «Рамэа і Джульета» (Джульета), «Каханне пад вязамі» (Абі), «Бахчысарайскі фантан» (Зарэма), «Трыстан і Ізольда» (Ізольда), «Папялушка» (Фея), «Сільфіда» (Сільфіда), «Тамар» (Тамар), «Шахеразада» (Забеіда), «» (Пахіта), «Беласнежка і сем гномаў» (Мачаха), «Серанада» (Цёмны анёл).
IC 2926
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларусь 24
«Беларусь 24» — кругласутачны дзяржаўны некамерцыйны спадарожнікавы тэлеканал, заснаваны Белтэлерадыёкампаніяй 1 лютага 2005 года дзеля інфармацыйнай сувязі этнічных беларусаў з гістарычнай Радзімай. Вяшчанне ажыццяўляецца на беларускай і рускай мовах. Пры выкарыстанні спадарожнікавай антэны з канвертарам Ku-дыяпазону канал «Беларусь-ТБ» можна прыняць на лічбавы рэсівер са спадарожніка Express AM22 (53 гр. у.д.).
Мэтамі, пастаўленымі пры стварэнні тэлеканалу «Беларусь-ТБ», былі: пашырэнне беларускай інфармацыйнай прысутнасці на постсавецкай прасторы і ў свеце, прапаганда пазітыўнага іміджу і ўмацаванне аўтарытэту краіны на міжнароднай арэне.
Канал мае дамовы на рэтрансляцыю з 335 кабельнымі аператарамі ў 246 гарадах 12 дзяржаў свету. Сумарная аўдыторыя тэлеканала па адзнаках галоўнага дырэктара галоўнай дырэкцыі «Беларусь-ТБ» складае каля 4,5 млн чалавек, у тым ліку каля 700 тыс. рускіх у 80 гарадах — Маскве, Санкт-Пецярбургу, Ноўгарадзе, Уладзіміры, Разані, Саратаве, Смаленску, Туле, Уфе, Іванаве і інш.
Мінулае
На пачатку красавіка 2006 г. урад Літвы спыніў вяшчанне тэлеканала кабельнымі аператарамі праз меркаваны распаўсюд дэзінфармацыі, аднак у кастрычніку вяшчанне аднавілі праз суд. 1 кастрычніка тэлеканал завёў уласны вэб-сайт www.belarus-tv.by. Найбольш сеціўных гледачоў тэлеканал займеў сярод амерыканцаў.
На 26 студзеня 2008 г. тэлеканал меў 7 млн гледачоў. З 28 сакавіка сыгнал тэлеканала пашырыўся на ЗША, Канаду, Мексіку, Гватэмалу, Пуэрта-Рыка, Кубу і Дамініканскую Рэспубліку праз дамоўленасць з кампаніяй «» (Парыж) пасродкам спадарожніка «» даччынага падраздзялення ў ЗША «» (Нью-Ёрк).
На 13 лютага 2009 г. вяшчанне ажыццяўлялася на 50 краін для больш як 220 млн гледачоў. 14 снежня пачалося кругласутачнае вяшчанне ў сетцы мабільнага тэлебачання Ізраілю.
На 1 лютага 2010 г. тэлеканал перадаваўся ў кабельных сетках 15 краін. 1 сакавіка пачалося вяшчанне ў кабельнай сетцы Масквы. Таксама цягам года тэлеканал уключылі ў кабельныя сеткі Санкт-Пецярбургу і Екацярынбургу (Свярдлоўская вобласць, Уральская федэральная акруга). 19 лістапада 2011 г. тэлеканал перайшоў на кругласутачнае вяшчанне[23]. 1 красавіка 2012 г. пачалося вяшчанне ў Еўрапейскім Саюзе праз спадарожнік «Hot Bird». 1 студзеня 2013 г. тэлеканал змяніў назву на «Беларусь 24».
10 чэрвеня 2021 года канал быў забаронены да рэтрансляцыі ва Украіне: па выніках маніторынгу Нацыянальны савет па пытаннях тэлебачання і радыёвяшчання выявіў паказ у эфіры праграм з удзелам акцёраў з, а таксама сюжэтаў, якія распальвалі варожасць і ўтрымлівалі дэзінфармацыю. Рэтрансляцыя канала вялася з ліпеня 2015 года.
Лагатып
Тэлеканал змяніў 1 лагатып. Цяперашні — ужо 2-гі.
Бабруйскі мастацкі музей імя Георгія Паплаўскага
Бабруйскі мастацкі музей імя Георгія Паплаўскага — музей выяўленчага мастацтва ў Бабруйску (Беларусь).
Гісторыя
Музей быў заснаваны 8 ліпеня 2009 года на базе «Выставачнай залы Бабруйска», якая вядзе сваю гісторыю з 1976 года, калі яе арганізаваў старшыня Бабруйскай гарадской арганізацыі Саюза мастакоў БССР Сямён Абрамаў, які на працягу з 1976 па 1989 год быў яе дырэктарам. Памяшканне выставачнай залы было самым буйным у Беларусі пасля мінскага Палаца мастацтва.
30 ліпеня 2012 года адбылося ўрачыстае адкрыццё музея для наведвальнікаў пасля рэканструкцыі памяшкання. Музею было прысвоена імя знакамітага земляка, Народнага мастака Беларусі Георгія Паплаўскага.
Сёння музей мае 2 памяшканні ў Бабруйску: мастацкая галерэя па вул. М. Горкага, 28 і выставачная зала па вул. Сацыялістычнай, 100.
Мастацкі фонд музея пачаў фарміравацца з 2004 года. Асноўнай экспазіцыяй на сённяшні дзень з’яўляецца экспазіцыя твораў бабруйскіх мастакоў з 1960-х гадоў па 2016. На 2014 год колькасць адзінак захоўвання асноўнага фонду — 682. Найбольш адметныя калекцыі: сучасная мастацкая кераміка, графіка Георгія Паплаўскага, Людвіга Асецкага, Юрыя Нікіфарава, творы Валерыя Назарава (мастака-пастаноўшчыка кінафільма «Анастасія Слуцкая»), расійскага жывапісца Мікалая Давыдава, беларускіх жывапісцаў Паўла Масленікава, Эдуарда Белагурава, Леаніда Марчанкі, Максіма Калтыгіна, Уладзіміра Рубцова, Уладзіміра Дамарада і іншых.
Сярод маладых мастакоў, якія творы папоўнілі экспазіцыю музея — Жанна Будэйка, Наталля Марчанка, Уладзімір Канцадайлаў, Алег Захарэвіч, Ірына Кустава, Марына Арасланава.
Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва ў экспазіцыі музея прадстаўлена габеленам, батыкам і пано з скуры.
Музей з’яўляецца арт-пляцоўкай да штогадовых міжнародных пленэрах па кераміцы у Бабруйску «Арт-Жыжаль», якімі з 2003 года творча кіруе мастак-кераміст Валерый Калтыгін, старшыня Бабруйскай гарадской арганізацыі Беларускага саюза мастакоў.
У 2006 годзе жыхар Бабруйска Віталь Сакалоў перадаў у дар роднаму гораду калекцыю узораў мінералаў і горных парод, якая з’яўляецца другой па велічыні ў Беларусі, пасля той, што сабраная ў Музеі землязнаўства геаграфічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Экспанаты калекцыі папоўнілі дапаможны фонд музея на 988 прадметаў. Значная іх частка прадстаўлена ў пастаяннай экспазіцыі «Жывапіс зямлі», якая адкрылася ў музеі ў чэрвені 2014 года.
Станіслаў Белазор (сын Габрыэля)
Біяграфія
Сын Габрыэля Белазора, упіцкага падкаморага, брат менскага ваяводы Казіміра Караля Белазора.
Вількамірскі падсудак, суддзя земскі з 1649, падкаморы ўпіцкі, кашталян мсціслаўскі з 1662; пасол на соймы 1648, 1649, 1655.
Сям’я
Яго сынам, магчыма, быў Марцыян Белазор, полацкі ўніяцкі архіепіскап.
Карл XIII
Карл XIII (Karl XIII, Carl XIII;, , Швецыя — , Стакгольм) — кароль Швецыі з 5 чэрвеня 1809 года, з 4 лістапада 1814 года таксама і кароль Нарвегіі (як Карл II, гл. шведска-нарвежская унія) з Гольштэйн-Готарпскай дынастыі.
Другі сын караля Адольфа Фрэдрыка, з 1772 года насіў тытул герцага Сёдэрманландскага.
Падчас руска-шведскай вайны 1788—1790 у чыне адмірала камандаваў шведскім флотам у Эландскай бітве 1789 года і (разам з братам, Густавам III) у Выбаргскай бітве 1790 года.
Захапляўся акультызмам. Пасля забойства брата 10 мая (дэ-факта з 13 сакавіка) 1792 года стаў рэгентам Швецыі (1792—1796) пры непаўналетнім пляменніку Густаве IV Адольфе і вёў даволі актыўную палітыку, у прыватнасці, прыязджаў у Пецярбург для перамоў аб шлюбе пляменніка з адной з унучак Кацярыны II.