cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Рыгоравіч Тычына
Творчасць
Талент Паўла Тычыны таксама раскрываецца і ў яго незавершаных паэмах, вершах пасмяротнага зборніка «У маім сэрцы» (1970) і шматлікіх перакладах.
П. Р. Тычына з’яўляецца адным з суаўтараў словаў Гімна Украінскай ССР.
Пераклады
Тычына самастойна асвоіў амаль дваццаць замежных моў, у тым ліку беларускую, армянскую, грузінскую, арабскую, турэцкую, ідыш. З іх зрабіў каштоўныя паэтычныя пераклады. Увесь гэты свет пазнання гарманічна ўліўся ў творчасць і дапоўніў паэтычны геній Паўла Тычыны. Захаваліся пераклады Паўла Тычыны на ўкраінскую мову з сарака моваў свету.
Акрамя паэзіі, Тычына зрабіў шматлікія пераклады (Аляксандр Пушкін, Яўген Баратынскі, Аляксандр Блок, Мікалай Ціханаў, Мікалай Ушакоў, Янка Купала, Якуб Колас, Давід Сасунскі, О. Аганісян, О. Туманян, Акоп Акапян, Ілля Чаўчавадзе, Акакій Цэрэтэлі, Крысціёнас Данялайціс, Саламея Нерыс, А. Венцлава, І. Вазаў, Хрыста Боцеў, Людміл Стаянаў, Нікул Эркай і іншыя).
Сярод іх вылучаюцца таксама публіцыстыка, літаратуразнаўчая эсэістыка (кнігі «Магістралі жыцця», «У арміі вялікага стратэга», выдадзеныя пасмяротна «З мінулага — ў будучыню», «Чытаю, думаю, занатоўваю») і даволі аб’ёмныя дзённікава-мемуарнага характару (выданне 1981 года «Дзённікавыя запісы» і іншыя).
У творчую спадчыну Тычыны таксама ўваходзяць пераклады оперных лібрэта, у тым ліку «Лаэнгрын» Рыхарда Вагнера, «Князь Ігар» Аляксандра Барадзіна, фрагменты да оперы «Ноч перад Раством» Мікалая Рымскага-Корсакава і іншыя.
Ушанаванне памяці
Літаратурна-мемарыяльны музей-кватэра П. Р. Тычыны адкрыўся ў Кіеве па вул Цярэшчанкаўская, 5.
У вёсцы Піскы Бабровыцкага раёна працуе музей гісторыі вёскі, які ўключае сядзібу Тычыны і пакой у суседнім доме, прысвечаны паэту. Ёсць у вёсцы і помнік пісьменніку.
У Чарнігаве на фасадзе будынка 40 па вуліцы Гетмана Палуботкі, дзе некалі знаходзілася Чарнігаўская духоўная семінарыя і дзе вучыўся будучы паэт, устаноўлена мемарыяльная дошка. Дакументальнае пацвярджэнне гэтаму знайшлі супрацоўнікі Кіеўскага музея-кватэры Паўла Тычыны ў яго архіве.
Ва Украіне урбанонімы названы ў яго гонар у такіх гарадах, як Кіеў, Дніпро, Львоў, Івана-Франкоўск, Калуш, Чарнігаў, Чаркасы, Умань і інш.
Згодна з пастановай Савета Міністраў Украінскай ССР аб увекавечанні памяці Паўла Рыгоравіча Тычыны, 23 верасня 1967 года Уманскаму дзяржаўнаму педагагічнаму інстытуту (цяпер педагагічны ўніверсітэт) прысвоена імя выдатнага паэта.
У 1968 годзе школе ў в. Піскы прысвоена імя Паўла Тычыны.
У 1973 годзе была заснавана Літаратурная прэмія агульнасаюзнага значэння імя Паўла Тычыны.
28 верасня 1977 года адна з вуліц Ерэвана была названа імем Паўла Тычыны, заснавальніка ўкраінска-армянскіх літаратурных сувязей у савецкі час. Яго імем названа і адна з вуліц у армянскім Ванадзоры.
16 красавіка 1981 года пастановай Савета Міністраў Украінскай ССР Бабровіцкай раённай бібліятэцы прысвоена імя Паўла Тычыны.
3 лютага 1981 года ў Ніжынскім педагагічным інстытуце была створана стыпендыя імя Тычыны.
У 2011 годзе па ініцыятыве Літаратурна-мемарыяльнага музея-кватэры П. Р. Тычыны ў Кіеве на дзяржаўным і міжнародным узроўнях шырока адзначалася 120-годдзе з дня нараджэння паэта. Да гэтай даты былі надрукаваны 270 тысяч канвертаў з партрэтам П. Тычыны, а Нацыянальны банк Украіны выпусціў 5 тысяч экзэмпляраў сярэбраных памятных манет з выявай паэта.
Рафтынг (геалогія)
Рафтынг — разнос абломкаў горных парод, галоўным чынам марэн, ледавікамі і айсбергамі, значна радзей - марскімі і рачнымі льдамі, па акваторыі Сусветнага акіяна, унутраных мораў і прыледавіковых азёр. Рафтынг з'яўляецца адным з галоўных працэсаў, якія ўдзельнічаюць у фарміраванні ледавікова-марскіх і азёрна-ледавіковых адкладаў, а таксама - у транспарціроўцы дропстоўнаў.
Ледавікова-марскія адклады
Ледавікова-марскія, або айсбергавыя адклады — гэта тып марскіх асадкавых парод, у складзе якіх пераважае тэрыгенны матэрыял, звязаны з рафтынгам. Асноўным транспартным сродкам абломкавага матэрыялу, які фарміруе верхнія паверхі ледавікова-марскіх адкладаў, з'яўляюцца айсбергі, то ёсць абломкі ледавікоў, які адарваліся па расколін ад шэльфавых ледавікоў.
Паля ледавікова-марскіх адкладаў апраўляюць Антарктыду і працягваюць фарміравацца і ў цяперашні час у Паўднёвым акіяне на поўдзень ад 65° паўдн. ш. У ледавіковыя жа эпохі гэтыя адклады назапашваліся на 10-15° паўночней. У Атлантыцы і ў басейне Ціхага акіяна ледавікова-марскія адклады назапашваліся ў тых жа шыротныя межах. М. Р. Гросвальд мяркуе, што ў ледавіковыя эпохі ў Паўночнай Атлантыцы і ў паўночнай частцы Ціхага акіяна вобласці рафтынгу распаўсюджваліся да 40° з. ш., набліжаючыся да экватара. Менавіта ў гэтых вобласцях галоўным генетычным тыпам адкладаў станавіўся ледавікова-марскі. Аднак, як мяркуюць многія палеагляцыёлагі і геолагі-чацвярцічнікі, агульная роля рафтынгу ў гляцыяльнам морфалітагенезе моцна перабольшаная марыністамі.
У праксімальным (звернутым у бок цэнтраў абляднення) кірунку ледавікова-марскія адклады фацыяльна замяшчаюцца падводнымі (субаквальнымі) марэнамі, а ў дыстальным - «нармальнымі» акіянічнымі асадкамі.
Такія адклады гуляюць вялікую ролю ў будынку дакембрыйскіх тылітаў, паказваючы распаўсюджванне старажытных ледавіковых полагаў на Зямлі.
Amazon Kindle
Amazon Kindle — серыя прылад для чытання электронных кніг, якая выпускаецца кампаніяй Amazon. Карістальнікі прылад могуць рабіць пакупкі, загружаць, праглядаць і чытаць электронныя кнігі, газеты, часопісы, блогі і іншыя лічбавыя медыяданыя праз бесправадную сетку. Апаратная платформа, распрацаваная кампаніяй Amazon.com, даччынай Lab126, пачыналася як адна прылада, але зараз уключае ў сябе цэлы рад мадэляў: «Kindle», «Kindle 2», «Kindle 3» (зараз «Kindle Keyboard»), «Kindle 4» і «Kindle DX», «Kindle 4 touch», «Kindle 5» і «Kindle Paperwhite», а таксама праграмы «Kindle for PC», «Kindle for iPhone», «Kindle for Mac», «Kindle for Android» і «Kindle for BlackBerry». Прылады Kindle маюць дысплеі на аснове тэхналогіі электронннага чарніла (E-Ink) — апошняе пакаленне (шостае) апрацоўвае 16 градацый рада для імітацыі чытання на паперы пры мінімальным энергаспажыванні. Kindle можа выкарыстоўвацца без персанальнага камп’ютара. Прылада дае доступ да сеткі Інтэрнэт. Канкурэнцыю Kindle складаюць іншыя прылады на аснове электроннай паперы: Sony Reader, Barnes & Noble Nook, PocketBook Reader, iRex iLiad і іншыя. Прашыўкі прылад Kindle заснаваны на ядры Linux для платформы ARM.
Крытыка
Amazon мае магчымасць па сваім меркаванні выдаляць кнігі, купленыя непасрэдна ў Amazon. Так, напрыклад, былі выдалены раманы Джорджа Оруэла «Скотны двор» і «1984», на распаўсюд якіх кампанія не мела правоў (грошы вярнулі пакупнікам).
У культуры
Вакол гаджэта Kindle (мяркуючы па ўсім, Kindle 2) развіваецца сюжэт апавядання Стывена Кінга «Ур» («Ur»).
Джузэпэ Сантора
Джузэпэ Сантора (Giuseppe Santoro; 9 лістапада 1894 — 2 чэрвеня 1975) — італьянскі ваенны дзеяч. Аўтар двухтомнай кнігі L’aeronautica italiana nella seconda guerra mondiale, прысвечанай удзелу італьянскіх ВПС у Другой сусветнай вайне.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 лістапада 1894 года ў раёне Сан-Фердынанда ў Неапалі. У 1915-м быў прызваны ў армію, з прычыны ўступлення Італіі ў Першую сусветную вайну. Першапачаткова прызначаны ў 12-і артылерыйскі полк Кампаніі, а затым у корпус ВПС у якасці назіральніка. З 25 жніўня 1917 года ў складзе 26-й эскадрыллі, з 25 кастрычніка — у 32 эскадрыллі, а ў канцы вайны служыў у 2-й секцыі SVA.
Пасля заканчэння вайны перайшоў у Regia Aeronautica. У 1932 годзе стаў камандзірам 20-га крыла. Будучы прызнаным тэарэтыкам, часта праводзіў заняткі ў Ваенна-паветранай школе Фларэнцыі. Разам з Джына Д’Анджэла быў рэдактарам часопіса Le Vie dell’Aria.
У лютым 1936 года падвышаны да звання генерала авіяцыйнай брыгады, а затым заняў пасаду камандуючага дывізіяй «Аквіла». Пакінуў падраздзяленне 6 ліпеня 1939-га.
1 лістапада таго ж года стаў намеснікам начальніка штаба Каралеўскіх ВПС. На гэтай пасадзе заставаўся да 1949 года. У верасні 1943-га, даведаўшыся аб падпісанні перамір’я паміж антыгітлераўскай кааліцыяй і Італіяй, перайшоў на бок новага ўрада на чале з П’етра Бадолья. Пасля прызначаны прадстаўніком італьянскіх ВПС у Цэнтры ваенных даследаванняў. У 1957 годзе апублікаваў два тамы L’aeronautica italiana nella seconda guerra mondiale, прысвечаных удзелу італьянскіх ВПС у Другой сусветнай вайне, у якіх ён асудзіў недахопы і памылкі, дапушчаныя яго ранейшым кіраўніцтвам у перадваенны перыяд.
Памёр 2 чэрвеня 1975 года.
Індурка
Інду́рка — рака ў Беларусі, у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 20 км. Плошча вадазбору 85 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,4 ‰. Пачынаецца каля вёскі Старадубавая на схілах Гродзенскага ўзвышша, упадае ў Свіслач на ўсходзе ад вёскі Баброўнікі. На працягу 3,8 км каналізаваная (ад вёскі Луцкаўляны да вёскі Рагачы). Каля вёскі Луцкаўляны створана сажалка (плошча 0,34 км²).
Ісак Ісакавіч Любан
Іса́к Іса́кавіч Лю́бан (,, Магілёўская губерня — , ) — беларускі савецкі кампазітар, грамадскі дзеяч. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1956).
Біяграфія
У 1920-я гады выхоўваўся ў працоўнай школе-камуне для вясковай бядноты і сірот, дзе захапіўся спевамі, гульнёй на музычных інструментах. Атрымаў накіраванне ў мінскі музычны тэхнікум разам з будучай жонкай Анастасіяй Калеснікавай. Скончыў тэхнікум па класе тэорыі кампазіцыі ў 1928 годзе.
У 1928—1936 гадах — мастацкі кіраўнік Беларускага радыё. У 1932—1937 гадах старшыня Саюза кампазітараў БССР. У 1937—1941 гадах мастацкі кіраўнік Ансамбля песні і танца Беларускай філармоніі.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1956).
З 1945 года жыў у Маскве. У 1949—1955 мастацкі кіраўнік Ансамбля песні і танца Цэнтральнага Дома культуры чыгуначнікаў. Складальнік зборніку «Беларускія народныя і рэвалюцыйныя песні для харавога і сольнага выканання» (Мінск, 1938).
З жонкай Настай Калеснікавай (прозвішча не змяняла) мелі сына і дачку.
Узнагароды
1940 — ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга.
Сталінская прэмія другой ступені (1946) за музыку да спектакля «Несцерка».
Геаграфія Трынідада і Табага
Рэспу́бліка Трыніда́д і Таба́га (Republic of Trinidad and Tobago) — краіна на поўдні Карыбскага мора. Астраўная дзяржава складаецца з двух асноўных астравоў — Трынідада і Табага — і 21 меншага. Сталіца — горад Порт-оф-Спейн. Нягледзячы на прыналежнасць да Вест-Індыі, астравы болей нагадваюць суседнія краіны Паўднёвай Амерыкі: падобныя геалагічная будова, характар рэльефу, карысныя выкапні, субэкватарыяльны клімат, раслінны і жывёльны свет.
Геалогія, рэльеф, карысныя выкапні
Трынідад і Табага, у адрозненні ад большасці Антыльскіх астравоў, знаходзяцца на кантынентальным шэльфе Паўднёвай Амерыкі, то бок, маюць мацерыковае паходжанне, Табага — з праявамі даўнейшай вулканічнай дзейнасці. Горы Трынідада (да 940 м., гара Арыпа) і Табага (да 640 м) з'яўляюцца працягам венесуэльскіх Андаў. Паўднёвая і цэнтральная частка Трынідада нізінная, чатка Табага ўяўляе сабою вапняковае плато. На востраве Трынідад маюцца радовішчы нафты (на сушы і на шэльфе), асфальту (возера Піч-Лейк), прыроднага газу. Піч-лейк на паўднёва-заходнім беразе вострава Трынідад з'яўляецца найбуйнейшым прыродным рэзервуарам асфальту ў свеце.
Клімат
Клімат субэкватарыяльны, гарачы, вільготны. Сярэднемесячныя тэмпературы 25-27 °С. Ападкаў за год ад 1200 на захадзе да 3800 мм на усходзе (на наветраных схілах). Дажджлівы сезон цягнецца з чэрвеня па снежань. Астравы ляжаць на поўдзень ад зоны трапічных цыклонаў, і большасць ураганаў абыходзяць іх бокам. На Трынідадзе ёсць рэкі: Карані (40 км) і Артойрэ (50 км), на Табага — толькі ручаі.
Расліннасць і жывёльны свет
Трапічныя лясы (трынідадскі цік, карыбская хвоя, махагоні, чырвоны сандал, бальса) займаюць 46 % тэрыторыі. На Трынідадзе з падветранага боку распаўсюджаныя ўчасткі другасных саван. Фаўна мае падабенства з фаўнай Паўднёвай Амерыкі. Трапляецца пекары, ацэлот, апосум, агуці, малпа-капуцын, кажаны, чарапахі. Багатая арнітафаўна: чырвоныя ібісы і чырванахвостая чачалака, якія з'яўляюцца сімваламі астравоў Трынідад і Табага адпаведна, трымаюць шчыт на гербе дзяржавы. Пырхаюць на гербе і калібры. На астравах сустракаецца 650 відаў матылькоў. Ёсць рэзерваты і марскі запаведнік.
Эпалеты
Эпалéты (épaulette, ад épaule — плячо) — асобныя наплечныя знакі адрознення вайскоўцаў узброеных сіл шэрагу дзяржаў.
Выгляд і функцыі
Поле эпалета мае форму круга або авала, каранёвая частка (тая, што бліжэй да шыі) у розных войсках можа мець розную форму — ад прамавугольніка да выцягнутага паўкруга.
Эпалеты прымацоўваюцца да пляча наступным чынам: на плячо мундзіра нашыты спецыяльны вузкі папярочны контрпагон, пад якім прапускаецца каранёвая частка эпалета. На канцы каранёвай часткі замацаваны гузік, які шнуркамі або кручком мацуецца на плячо мундзіра ў каўняра. Поле эпалета, у залежнасці ад рангу воінскага звання, могуць апраўляць плеценымі з драцяной валакіты валікамі або чаканымі накладкамі, якія імітуюць валікі. У вайскоўцаў больш высокага рангу па акружнасці поля можа мацавацца валакітныя махры. На поле эпалеты таксама могуць знаходзіцца сімвалы, якія абазначаюць званне і прыналежнасць да роду войскаў. Некаторыя памылкова лічаць, што эпалеты ўтварыліся ад рыцарскіх даспехаў. Былі характэрныя для уніформы XIX-га — пачатку XX-га стагоддзяў у войсках еўрапейскага тыпу. У пачатку XIX-га стагоддзя, акрамя функцыі знакаў адрознення, з'яўляліся лёгкімі плечавымі даспехамі, якія абаранялі плечы ад удараў шабляў.
Гісторыя
У свеце эпалеты з'явіліся ў пачатку XVIII стагоддзя, а ў Вялікім Княстве Літоўскім — ў сярэдзіне 1760-х гадоў (былі запазычаны ад Прусіі).
Напачатку па 2 залатыя эпалеты атрымалі афіцэры палка Коннай гвардыі Літоўскай, потым — афіцэры пяхоты, у 1776-м годзе — кавалерысты. Але толькі ў 1789-м годзе эпалеты сталі знакамі адрознення афіцэрскіх Чыноў ВКЛ. Званне, або Чын афіцэра вызначаўся колькасцю шліфаў (папярочных нашывак) і зорачак на эпалеце, а чын генерала — залатым галуном на краі эпалета. Гэтыя знакі захаваліся да апошніх дзён існавання арміі ВКЛ.
У арміі Расійскай імперыі эпалеты былі ўведзены ў 1763-м годзе на адно левае плячо, а ў 1807-м годзе — на два плячы. З 2-й паловы XIX-га стагоддзя эпалеты пачалі прымяняцца толькі ў параднай форме адзення. Скасаваны ў пачатку XX-га стагоддзя.
Сёння эпалеты захаваліся ў арміях некаторых краін (напрыклад Францыі і інш.) для асобных катэгорый вайскоўцаў.
Сянканка
Сянка́нка — рака ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 67 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,4 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1,5 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Лынкішкі. Вадазбор на поўначы Ашмянскага ўзвышша. Рэчышча Сянканкі часткова каналізаванае.
Ханс Хірц
Ханс Хірц (Hans Hirtz) — нямецкі мастак позняй готыкі, прызнаны гісторыкамі мастацтва выбітным мастаком яшчэ ў 16 стагоддзі. Працаваў у перыяд паміж 1421 і 1463 гадамі ў Страсбургу і іншых раёнах Верхняга Рэйна. Гады яго нараджэння і смерці невядомыя, але захаваўся дакумент пра яго ўдаву за 1466 год паказвае, што яна выйшла замуж за страсбургскага мастака-вітражыста Петэра Хемеля. Верагодна, ідэнтычны з Майстрам Жарсцяў з Карлсруэ. Галоўны твор — сем створак Алтара жарсцяў Хрыстовых.
Уільям Брэдфард (1590—1657)
Уільям Брэдфард (William Bradford; 1590—1657) — пурытанін, палітык, амерыканскі пісьменнік-храніст.
Ён быў глыбока набожным, самаадукаваным чалавекам, які вывучыў некалькі моваў, у тым ліку яўрэйскую, каб «убачыць на свае ўласныя вочы старажытныя святыя пісанні ў іх першароднай прыгажосці». Удзельнік эміграцыі ў Галандыю, вандравання на «Мэйфлаўэ» у Плімут. Уільям Брэдфард быў абраны губернатарам Плімута ў калоніі Масачусецкай затокі пасля таго, як сепаратысты высадзіліся на амерыканскую зямлю.
Гальба
Сервій Сульпіцый Гальба (Servius Sulpicius Galba, 24 снежня 3 да н.э. — 15 студзеня 69) — старажытнарымскі імператар (з 6 чэрвеня 68 па 15 студзеня 69).
Сервій Сульпіцый паходзіў са шляхетнага і багатага патрыцыянскага роду. Ён стаў апошнім рымскім імператарам, які належаў да старой рэспубліканскай арыстакратыі. Пры Юліях-Клаўдыях ён зрабіў кар'еру вайскоўца і палітыка. Пры Тыберыі Гальба быў легатам-прапрэтарам Аквітаніі (31—32 гады) і консулам (у 33 годзе), пры Калігуле — легатам Верхняй Германіі (39—41 гады), пры Клаўдзіі ўдзельнічаў у заваёве Брытаніі (43 год) і кіраваў правінцыяй Афрыка (45-47 гады). Пасля гэтага ён доўгі час быў на спакоі, пакуль у 60 ці 61 годзе імператар Нерон не прызначыў яго намеснікам Тараконскай Іспаніі.
Парубяжыне
Парубяжы́не (Parubežinė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Качаргішке. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
130-я Петрыкаўская партызанская брыгада
130-я Петрыкаўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная 27 ліпеня 1943 года. Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Петрыкаўскага, Жыткавіцкага, Лельчыцкага, Старадарожскага раёнаў. 6 ліпеня 1944 года брыгада (757 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
У жніўні быў створаны атрад А. І. Трухановіча (пазней 136-ы), які 25 студзеня 1944 года (250 партызан) злучыўся з Чырвонай арміяй і атрад І. В. Дубіка (пазней 138-ы), які 19 студзеня 1944 года злучыўся з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
У лістападзе — снежні 1942 года партызаны ўдзельнічалі ў падрыве мастоў на рэках Пціч і Бобрык (Пціцкая аперацыя). Вялі адкрытыя і засадныя баі, у тым ліку каля вёскі Міхедавічы Капаткевіцкага, вёсак Бабунічы (Бабуніцкі бой), Асавец Петрыкаўскага раёнаў, на дарозе Конкавічы — Балажэвічы. У сакавіку 1943 года каля вёскі Капцэвічы падарвалі некалькі машын з жывой сілай немцаў. 21 жніўня 1943 года разбілі нямецкі гарнізон, які ахоўваў чыгуначны ўчастак Муляраўка — Коржаўка. У жніўні — верасні 1943 года на чыгуначным участку Лунінец — Калінкавічы падарвалі больш за 2 000 рэек, у лютым — чэрвені 1943 і красавіку 1944 гадоў вялі баі з карнікамі.
Красны Бераг (Бярэзінскі раён)
Кра́сны Бе́раг (, Красный Берег) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Іржэўка
Іржэўка — рака ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці левы прыток ракі Крывая (басейн Дняпра). Даўжыня 16 км. Пачынаецца за 1 км на ўсход ад вёскі Лагаўшчына. Вусце на паўночнай ускраіне вёскі Воўкавічы.
Манк’ера
Манк'ера (Monchiero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 586 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 147 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fedele da Sigmaringen.
Сабалі (Бярозаўскі раён)
Сабалі́ (, Соболи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 18 км ад Бярозы, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1563 годзе вёска ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Блудзенскага.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1863 годзе тут каля вёскі ішлі баі паміж паўстанцамі і карнымі атрадамі. Ад тых падзей урочышча каля Сабалёў атрымала назву Маскалі. Забітыя паўстанцы былі пахаваны на месцы бою ў адной брацкай магіле. Паводле перапісу 1897 года вёска ў Равяціцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін.
Найноўшы час
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы. У 1924 годзе вёска ў Равяціцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства.
З 1932 года ў Сігневіцкай гміне. З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Равяціцкім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну загінулі 12 воінаў-землякоў. З 1954 года ў Сігневіцкім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 года ў калгасе «Запаветы Леніна».
Планіроўка
Забудова вёскі нагадвае трохпрамянёвую зорку (вуліцы разыходзяцца ад цэнтра вёскі на паўночны захад, паўночны ўсход і паўднёвы ўсход, арыентаваныя на паўночны захад і паўночны ўсход робяць далей правы паварот пад прамым вуглом; арыентаваная на паўднёвы ўсход вуліца — прамая, да яе прымыкае з правага боку завулак, да якога яшчэ адзін завулак, паралельны вуліцы).
NGC 4719
NGC 4719 (іншыя абазначэнні — UGC 7987, IRAS12477+3325, MCG 6-28-35, KUG 1247+334, MK 446, KARA 553, ZWG 188.24, PGC 43428) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Універсітэт Нью-Джэрсі-Сіці
Універсітэт Нью-Джэрсі-Сіці (New Jersey City University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Джэрсі-Сіці, штат Нью-Джэрсі, ЗША.
Першапачаткова заснаваны ў 1927 годзе і на працягу 40 гадоў сваёй гісторыі вядомы як Дзяржаўны каледж Джэрсі-Сіці, універсітэт Нью-Джэрсі-Сіці сёння складаецца са Школы бізнесу, Каледжа мастацтваў і навук, Педагагічнага каледжа і Каледжа прафесійных даследаванняў.
Масленікаў
Масленікаў — прозвішча.
Мужыцкае
Мужыцкае (Мужицкое) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Азёрненскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Myst V: End of Ages
Myst 5: End of Ages — камп’ютарная гульня ў жанры графічнага квэста, пятая і апошняя па ліку ў серыі Myst. Распрацавана студыяй Cyan Worlds і выдадзеная кампаніяй Ubisoft.
Джэймс Сцюарт
Джэймс Мэйтленд Сцюарт (James Maitland Stewart, вядомы пад імем Джымі Сцюарт (Jimmy Stewart), 20 мая 1908, Індыяна, Пенсільванія, ЗША — 2 ліпеня 1997, Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканскі кінаакцёр, лаўрэат прэміі «Оскар» (1941) за лепшую мужчынскую ролю ў карціне «Філадэльфійская гісторыя». Баявой лётчык, ветэран Другой сусветнай вайны і вайны ў В’етнаме, брыгадны генерал.
Myst V: End of Ages
Гульнявы ​​працэс
Асноўныя навіны геймплэя такія:
Сюжэт
Першыя кадры гульні даюць зразумець з дасканалай відавочнасцю: некалі слаўная цывілізацыя D'ni гіне. Атмасфера безвыходнасці і пустэчы пануе літаральна паўсюль. Велізарная пяцікіляметровай шахта, якая злучае свет D'ni з паверхняй планеты, - вянок магутнасці старажытнага народа - бурыцца літаральна на вачах. Вялізныя расколіны ў крысах, шматлікія абвалы і рэдкія землетрасенні - вось чым сустракае гульня вандроўніка (Stranger) на гэты раз. Аднак, як высвятляецца, далёка не ўсё страчана...
Сюжэт гульні разгортваецца вакол двух асноўных персанажаў: Йеши (Yeesha), якую можна было сустрэць у Myst 3: Exile, Myst 4: Revelation і серыі URU, і новага дзеючага асобы Эшэра (Esher), апошняга з захавальнікаў D'ni, які і распавядзе гульцу аб падзеях, якія адбываюцца. Для таго каб аднавіць старажытную цывілізацыю і даць ёй шанец да росквіту, неабходна выкарыстоўваць таямнічы заблакаваны артэфакт, вядомы як скрыжаль (Tablet). Выкарыстоўваць яго можа толькі адзін чалавек - сейбіт (Grower). Усімі меркавалася, што сейбіта з'яўляецца Йеша, аднак яе спробы разблакаваць скрыжаль пацярпелі няўдачу. Таму цывілізацыі D'ni патрэбна дапамога вандроўніка. Апошняму наканавана наведаць чатыры мудрагелістых свету і актываваць у іх таблічкі. Таблічкі з'яўляюцца ключамі да выкарыстання скрыжалі.
У аснову ідэі гульні, як і ў арыгінальным Myst, пакладзены выбар гульца. Расстараўшыся ключы да скрыжалі, Вандроўнік павінен выбраць, які лёс чакае вяне цывілізацыю ў будучыні: поўнае знішчэнне і забыццё ці адраджэнне і росквіт. Спасылкі на папярэднія гульні серыі, а таксама пастаянныя душэўныя пакуты галоўных герояў дапамогуць зрабіць правільны выбар...
Міры
Перамяшчэнне паміж светамі ў гульні адбываецца як з дапамогай звыклых кніг-парталаў, так і з дапамогай «злучных сфер", якія нагадваюць вялікія бурбалкі з пастаментам для мацавання таблічак. У гульні прадстаўлены наступныя светы:
Шлях-Пушча
Шлях-Пу́шча (, Шлях-Пуща) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета.
Курылус
Курылус — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Уштабінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354087400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 502 чалавекі (249 мужчын і 253 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 640 чалавек (340 мужчын і 300 жанчын).
Бабкі (гульня з пяском)
Ба́бкі, гульня ў ба́бкі або лепка ба́бак — забава або гульня — лепка з вільготнай глебы невялікіх скульптур простай формы, а потым іх разбурэнне, таксама злепленыя бабкі ненапраўду ядуць або ўпрыгожваюць падручнымі сродкамі.
Апісанне
Бабкі робяцца з вільготнай глебы. Сярод іншых інгрэдыентаў, якія часам дадаюць да глебы, могуць быць часткі раслін і галька. «Пірог» будзе больш трывалым, калі глеба ліпкая як хлебнае цеста. Бабкі можна ляпіць і толькі рукамі, і карыстаюцца спецыяльнымі формамі з пластыка. Гуляюць звычайна ў пясочніцы, але марскі бераг, а таксама любая пляцоўка з прыдатнай глебай або доступам да вады, таксама выкарыстоўваюцца дзецьмі для гульні.
Стварэнне бабак можа быць вельмі прыемным заняткам, і, як мяркуецца, узбагачае фантазію дзіцяці. Стварэнне гразевых піражкоў дазваляе даследаваць фактуры і стварае аснову навуковых разваг, бо яны змяняюць уласцівасці ад розных прапорцый вады і глебы. Некаторыя дзеці не любяць падобныя заняткі. Дзіця можа саромецца «забрудзіцца».
Шмат хто ўспамінае гэты дзіцячы занятак з любоўю.
Тэхніка
Выкопваецца невялікая ямка, дадаецца вада і сумесь размешваецца палкай — гэта толькі адзін з метадаў, які выкарыстоўваецца дзецьмі для стварэння бабкі. Некаторыя арганізоўваюць вечарынкі ці мерапрыемствы для дзяцей, дзе яны разам ствараюць гразевыя пірагі. Перавагі вырабу піражкоў з бруду ўключаюць: узмацненне пачуцця дакранання і развіццё «сапраўднай» творчасці. Некаторыя дарослыя больш фармальна падыходзяць да заняткаў і прысвячаюць дзіцячыя гульнявыя памяшканні вырабу бабак. У школьных умовах можа быць створаны цэнтр гразі. Некаторыя выкладчыкі могуць уключыць мастацтва і музыку ў заняткі па гатаванні бабак падчас заняткаў.
Іншыя інгрэдыенты для падобных гульняў уключаюць :
Какаду шаломаносны
Шаломаносны какаду, таксама ганг-ганг, таксама чырвонагаловы какаду (Callocephalon fimbriatum) — птушка сямейства какаду. Адзіны від рода.
Знешні выгляд
Даўжыня цела 32—37 см; вага 250—280 г. Асноўная афарбоўка пер'я шэрая, кожнае пёрка мае попельны колер, галава і хахалок — яскрава-аранжавыя. Ніжняя частка бруха і ніжнія пёркі хваста аблямаваныя аранжава-жоўтым. Дзюба светлая. У саміцы шэрыя галава і хахалок.
Распаўсюджанне
Жыве ў паўднёва-усходняй Аўстраліі і на суседніх астравах.
Сустракаецца ў горных эўкаліптавых лясах да вышыні 2000 м над узроўнем мора.
Як абрабаваць хмарачос
«Як абрабаваць хмарачос» (Tower Heist) — амерыканскі камедыйны баявік 2011 года рэжысёра Брэта Рэтнера.
Сюжэт
Джошу Коваксу не пашанцавала — яго абдурыў злосны фінансіст, які жыве ў раскошных апартаментах на верхнім паверсе хмарачоса. Каб вярнуць грошы, Джош з сябрамі вырашаецца на грандыёзны крадзеж з узломам.
Але адным ім гэта не пад сілу, і яны звяртаюцца да мацёрага злачынцы. Справа за малым — шэсць наваяўленых сяброў павінны прабрацца ў пентхаус і адшукаць 20 мільёнаў даляраў.
Някрасаўскі раён
Някрасаўскі раён (Некра́совский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Яраслаўскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Някрасаўскае.
Геаграфія
Плошча — 1364 км² (15-е месца сярод раёнаў). Някрасаўскі раён мяжуе з Данілаўскім на поўначы, з Яраслаўскім на захадзе, з Гаўрылаў-Ямскім на поўдні, а таксама з Кастрамской вобласцю на ўсходзе.
Асноўныя рэкі — Волга, Саланіца, Тунашонка.
Льнозавод (Духаўшчынскі раён)
Льнозавод (Льнозавод) — пасёлак у Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Духаўшчынскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Girteka Logistics
«Girteka Logistics» — найбуйнейшая транспартна-лагістычная кампанія Еўропы, якая налічвае 7 300 грузавікоў.
Заснавала Р. Міндаўгасам у 1996 г. Уваходзіць у группу кампаній UAB «Me Investicija».
У лютым 2018 г. кампанія набыла апошні пакет акцый дацкай кампаніі «Thermo-Transit». Да гэтага часу ёй належала 40% акцый.
Ледавіковая трэшчына
Ледавіковая трэшчына — разрыў ледавіка, які ўтварыўся ў выніку яго руху. Трэшчыны часцей за ўсё маюць вертыкальныя, ці блізкія да вертыкальных сценкі.
Памер трэшчын залежыць ад параметраў самога ледавіка. Сустракаюцца трэшчыны глыбінёй да 60 м і даўжынёй у дзясяткі метраў. Трэшчыны бываюць:
Падоўжныя, радыяльныя і краёвыя трэшчыны ўтвараюцца з прычыны высілкаў, якія ўзнікаюць у выніку трэння або расцякання лёду. Папярочныя трэшчыны з'яўляюцца ў выніку руху лёду па няроўным ложу.
Існуе адмысловы выгляд трэшчын — бергшрунд, тыповы для караў, якія жыўляць далінныя ледавікі з фірнавага басейна. Бергшрунд уяўляе сабой буйную трэшчыну, якая ўзнікае пры выхадзе ледавіка з фірнавага басейна.
Трэшчыны могуць быць адкрытымі і зачыненымі. Адкрытыя трэшчыны добра бачныя на паверхні ледавіка і таму ўяўляюць меншую небяспеку для перамяшчэння па ледавіку. У залежнасці ад часу года, надвор'я і іншых фактараў трэшчыны на ледавіку могуць быць зачыненыя снегам. У гэтым выпадку трэшчыны не бачныя і пры перамяшчэнні па ледавіку існуе небяспека праваліцца ў трэшчыну разам са снежным мостам, які прыкрывае яе. Для забеспячэння бяспекі пры перамяшчэнні па ледавіку, асабліва закрытаму, неабходна звязвацца вяроўкай для таго, каб напарнік па звязку змог утрымаць пры падзенні ў трэшчыну і арганізаваць уздым па вяроўцы.
Універсітэт імя Уільяма Патэрсана
Заснаваны ў 1855 годзе і названы ў гонар суддзі Уільяма Патэрсана, універсітэт з’яўляецца трэцяй старэйшай дзяржаўнай установай у штаце. Універсітэт прапануе ступені бакалаўра, магістра і доктара праз пяць акадэмічных каледжаў.
Усохскі сельсавет (Церахоўскі раён)
Усо́хскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Усохі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Усоха-Будскага сельсавета.
Карэла-німфа
Карэла-німфа, таксама німфавы папугай (Nymphicus hollandicus) — птушка сямейства какаду. Адзіны від рода. Найменшы какаду-эндэмік Аўстраліі. Распаўсюджаны па ўсім свеце ў якасці хатняй птушкі (т.зв. household pet), адносна лёгка ўтрымліваецца і разводзіцца. Працягласць жыцця 15-20 год, маецца зафіксаваны выпадак 36-гадовага жыцця карэлы-німфы.
Крынкі (Бярэзінскі раён)
Кры́нкі (, Крынки) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Мандові
Мандові (Mondovì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 22473 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 258 чал./км². Займае плошчу 87 км². Паштовы індэкс — 12084. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Donato.
NGC 4720
NGC 4720 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-24, IRAS12481-0352, PGC 43478) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Растоўскі раён
Растоўскі раён (Росто́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўднёвым усходзе Яраслаўскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Растоў, які мае статус горада абласнога значэння і не ўваходзіць у раён, але з’яўляецца складовай часткай аднайменнага Растоўскага муніцыпальнага раёна.
Геаграфія
Плошча 2082 км² (8-е месца сярод раёнаў вобласці). Раён мяжуе на поўначы з Гаўрылаў-Ямскім, на захадзе — з Барысаглебскім, на поўдні — з Пераслаўскім раёнамі Яраслаўскай вобласці, на ўсходзе — з Іванаўскай вобласцю.
Асноўныя рэкі — Котарасль, Усцье, Сара, Вёкса. Таксама на тэрыторыі раёна размешчана возера Нера.
Мая маці (фільм, 2015)
«Мая маці» (Mia madre) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра Нані Марэці.
Сюжэт
Маргарыта здымае новы фільм, ускладаючы вялікія надзеі на запрошанага галівудскага акцёра, аднак той апынаецца дзівакаватым шчыглом, які не можа запомніць ніводнага радка сцэнарыя, затое весяліць усю здымачную групу. Здаецца, усё ляціць у тартарары: Маргарыта сыходзіць ад партнёра, з дачкой не ладзіцца, і нават узорна-паказальны брат перажывае крызіс. У гэтай мітусні з жыцця ціха сыходзіць маці Маргарыты, мудрая дасціпная настаўніца лаціны. Са здзіўленнем Маргарыта даведваецца, што жыццё яе мамы было поўнае рэчаў, пра якія дачка і не падазравала.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 13 кінаўзнагародамі і яшчэ 26 намінацыямі.
Пасамане (Ігналінскі раён)
Пасама́не (Pasamanė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Сянас Дукштаса, на паўднёвым беразе возера Саманіс.
Сектар Газа
Сектар Газа (قطاع غزّة, רצועת עזה) — тэрыторыя на беразе Міжземнага мора. На ўсходзе і поўначы мяжуе з Ізраілем, на паўднёвым захадзе з Егіптам. Паводле рашэння ААН з’яўляецца часткай тэрыторыі, выдзеленай для арабскай дзяржавы Палесціны. Даўжыня сектара Газа складае прыкладна 50 км, шырыня ад 6 да 12 км. Агульная плошча каля 360 квадратных кіламетраў.
У 1994 годзе Ізраіль гарантаваў права самакіравання рэгіёну Газы праз Палесцінскую аўтаномію. Да гэтага Сектар Газа быў месцам ваеннай акупацыі, у апошні час Ізраілем (1967—1994), ад гэтага Егіптам (1958—1967). У перыяд існавання Асманскай імперыі Газа ўваходзіла ў склад Сірыйскага вілаета. З 2007 года рэгіён дэ-факта кантралюецца групоўкай ХАМАС. У 2012 годзе Генеральная Асамблея Арганізацыі Аб’яднаных Нацый дала Палесціне статус дзяржавы-назіральніка ў сваёй арганізацыі. Сектар Газа разам з заходнім берагам ракі Іардан з’яўляюцца часткай палесцінскай тэрыторыі, вызначанай у нарвежскіх пагадненнях і рэзалюцыі СБ ААН 1860.
Мусульмане-суніты складаюць пераважную частку палесцінскага насельніцтва ў Сектары Газа. Рэгіён мае гадавы тэмп прыросту насельніцтва ў 2,91 % паводле даных 2014 года. Аднак існуе абмежаваная магчымасць да будаўніцтва новых дамоў і аб’ектаў для гэтага росту. Па стане на 2014 год насельніцтва Сектару Газы складае 1,8 млн чалавек.
У 2014 годзе пасля перамір’я ХАМАС і ФАТХ сфарміравалі адзіны палесцінскі ўрад у Палесціне. У ліпені 2014 года, пасля эскалацыі канфлікту паміж ХАМАС і Ізраілем, ізраільскае войска пачало аперацыю «Непарушная скала».
Квантавая электроніка
Узнікла на мяжы спектраскапіі і радыёфізікі. Частка квантавай электронікі, звязаная з аптычным дыяпазонам электрамагнітных хваль, называецца лазерная фізіка. На базе квантавай электронікі ўзніклі нелінейная оптыка і лазерная спектраскапія, новы імпульс атрымала галаграфія.
Сфарміравалася і пачала развівацца як самастойная галіна навукі і тэхнікі ў 1950-я гады.
Асноўныя аб’екты вывучэння: актыўныя асяроддзі, аб’ёмныя рэзанатары, квантавыя генератары і квантавыя ўзмацняльнікі, пераўтваральнікі частаты і метады кіравання характарыстыкамі такіх сістэм.
Да квантавай электронікі адносяць таксама пытанні нелінейнага ўзаемадзеяння магутнага лазернага выпрамянення з рэчывам і выкарыстання такога ўзаемадзеяння для пераўтварэння частаты лазернага выпрамянення.
Гісторыя
Працэс вымушанага выпрамянення электрамагнітных хваль адкрыў А. Эйнштэйн (1917); на магчымасць выкарыстання гэтай з’явы для ўзмацнення святла ўказаў В. А. Фабрыкант (1939).
У 1959 М. Г. Басаў тэарэтычна абгрунтаваў магчымасць стварэння паўправадніковага лазера і першыя такія лазеры створаны ў 1962—1963.
На Беларусі сістэматычныя даследаванні па квантавай электроніцы праводзяцца з 1961 у Інстытуце фізікі НАН, БДУ і інш.
Сакурскае
Сакурскае — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Уштабінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354087500.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 265 чалавек (130 мужчын і 135 жанчын).
Свадзьбічы
Сва́дзьбічы (, Свадьбичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 19 км ад Бярозы, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1838 годзе вядомы ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні, калі належалі П. Вітаноўскаму. У 1856 годзе памешчыку належала 81 рэвізская душа. 3 сакавіка 1861 года жыхары вёскі адмовіліся выконваць павіннасці і аб'явілі аб непадпарадкаванні ўладзе, частка сялян была арыштавана і напраўлена ў Пружанскую турму. У 1864 годзе ў Сігневіцкай воласці У 1886 годзе — Свадзьбічы Казны ў Равяціцкай воласці, паштовая станцыя. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы дзейнічалі хлебазапасны магазін, маёнтак Сігізмунда Шамяцілы. Выселак пры былой паштовай станцыі. На працягу 1905 годзе адбываліся сялянскія хваляванні з эканамічнымі патрабаваннямі і самавольная высечка лесу.
З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы, У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы. У 1924 годзе ў Равяціцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства. З 1932 года ў Сігневіцкай гміне.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Равяціцкім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну загінулі 6 воінаў-землякоў.
Пасля вызвалення вёскі ў 1944 годзе працаваў млын. З 1954 года ў Сігневіцкім сельсавеце. У 1970 годзе ў калгасе «Запаветы Леніна», у 1980-я гг. вяскоўцы працавалі ў калгасе.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай, двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход, у заходняй частцы (з паўднёвага боку) да яе прымыкае завулак.
SCP
SCP (ад secure copy) — пратакол RCP капіявання файлаў, які ўжывае ў якасці транспарту не RSH, а SSH.
У UNIX-падобных аперацыйных сістэмах існуе аднайменная (<tt>scp</tt>) утыліта дыстанцыйнага капіявання файлаў (уваходзіць у склад openssh).
Капіяваць лакальны SourceFile на аддалены хост камандай: <tt>scp SourceFile user@host:/directory/TargetFile''</tt>
Капіяваць SourceFile з аддаленага хаста камандай: <tt>scp user@host:/directory/SourceFile TargetFile''</tt>
Астравы Дулебы (заказнік)
Астравы́ Дуле́бы — гідралагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Бялыніцкім і Клічаўскім раёнах Магілёўскай вобласці. Заснаваны ў 1998 годзе для аховы каштоўных прыродных комплексаў, што ўключаюць балотны і лясны масівы, якія выконваюць водаакумуляцыйную ролю для вытокаў каскада рэк. Плошча заказніка складае 26 600 га.
SCP
Калі ssh працуе на іншым парту, то прымусова ўказваем : <tt>scp -P port user@host:/directory/SourceFile /directory/TargetFile </tt>
Капіяваць рэкурсіўна SourceFolder з аддаленага хаста ўнутр лакальнай TargetFolder: <tt>scp -r user@host:/directory/SourceFolder TargetFolder''</tt>
Астравы Дулебы (заказнік)
У флоры 705 відаў вышэйшых сасудзістых раслін, з іх 12 у Чырвонай кнізе: цыбуля мядзведжая, купальнік горны, пылкагалоўнік чырвоны, пальчатакарэннік майскі, шпажнік чарапіцавы, касач сібірскі і інш. У фаўне 170 відаў наземных пазваночных, у т.л. 38 — млекакормячых, 118 — птушак, 8 — амфібій, б — рэптылій, з іх 22 віды ў Чырвонай кнізе: барсук, рысь, мядзведзь буры, змеяед, пугач, курапатка белая, журавель шэры, сыч касманогі, рапуха чаротная і інш.
Іван Ястржэмбскі
Іван Фердынанд Ястржэмбскі (,  — пасля 1883) — рэвалюцыянер-петрашэвец.
Ястрабель (Бярозаўскі раён)
Я́страбель (, Ястребель) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета.
Іван Ястржэмбскі
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі ўніверсітэт у 1841 годзе. Выкладаў палітэканомію і статыстыку ў Інстытуце інжынераў шляхоў зносін і Тэхналагічным інстытуце ў Пецярбургу.
Ястрабель (Бярозаўскі раён)
4 верасня 1972 года да вёскі далучана вёска Алясец.
Іван Ястржэмбскі
Біяграфія
Крытыкаваў антынавуковую Т. Р. Мальтуса, прапагандаваў ідэі перадавых заходне-еўрапейскіх эканамістаў (Ш. Фур’е і інш.). На фарміраванне яго філасофскіх поглядаў аказаў уплыў А. І. Герцэн. З 1848 актыўны член М. В. Петрашэўскага. 2 мая 1848 г. арыштаваны і заключаны ў Петрапаўлаўскую крэпасць.
3 студзеня прыгавораны да расстрэлу. У той самы дзень дастаўлены на для прывядзення прысуду ў выкананне; смяротная кара заменена па канфірмацыі 6 гадамі катаргі. Сасланы ў Табольскую губерню. У 1857 годзе атрымаў дазвол вярнуцца ва ўнутраныя губерні Расіі, дзе да 1872 знаходзіўся пад наглядам паліцыі.
У другой палове 1850-х як інжынер удзельнічаў у будаўніцтве шашы Масква — Варшава на тэрыторыі Магілёўскай губерні. Аўтар мемуараў.
Эдвард Тэйлар
Эдвард Тэйлар (Edward Taylor; каля 1642—1729) — амерыканскі паэт і святар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Англіі. Сын фермера сярэдняй рўкі — незалежнага фермера, уладальніка сваёй уласнай зямлі, — Эдвард Тэйлар быў настаўнікам, які ў 1668 г. прыплыў у Новую Англію. Атрымаўшы адукацыю ў Гарвардзе, як усе свяшчэннікі, што прайшлі там падрыхтоўку, ён ведаў грэчаскую, лацінскую і яўрэйскую мовы. Самаадданы і набожны чалавек у адносінах да пасяленцаў, Эдвард Тэйлар дзейнічаў як місіянер, калі пагадзіўся на службу святара ў памежным горадзе Уэстфілдзе (Масачусетс), 160 кіламетраў углыб лясных гушчароў і дзікай прыроды. Ён быў найлепш адукаваным чалавекам у гэтых мясшнах і выкарыстоўваў свае веды мэтанакіравана, працуючы ў якасці гарадскога галавы, лекара і грамадзянскага кіраўніка.
Сціплы, набожны і працавіты, Эдвард Тэйлар ніколі не друкаваў сваіх вершаў, якія былі знойдзены толькі ў 1930-х. Пры тым ягоныя вершы — найлепшыя ўзоры паўночнаамерыканскай паэзіі XVII стагоддзя. Эдвард Тэйлар пісаў разнастайныя вершы: хаўтурныя элегіі, лірыку, сярэднявечныя «дыялогі» і 500-старонкавую «Вершаваную гісторыю хрысціянства» (пераважна гісторыі пакутнікаў). Яго найлепшыя творы, з пункту гледжання сучасных крытыкаў, — серыі кароткіх роздумаў.
Марэнавыя
Марэнавыя (Rubiaceae) — сямейства двухдольных раслін парадку, якое ўключае больш за 600 родаў і 10 000 відаў.
Мікола Скабей
Мікола Скабей ( — ) — грамадскі дзеяч беларускай дыяспары ў Аўстраліі.
Марэнавыя
Экалогія і распаўсюджанне
Прадстаўнікі сямейства сустракаюцца ў асноўным у трапічных краінах, але некаторыя растуць ва ўмераных і халодных абласцях.
Мікола Скабей
Біяграфія
Нарадзіўся 23 кастрычніка 1905 г.
Марэнавыя
Сістэматыка
Сямейства Марэнавыя — адно з пяці найбуйнейшых сямействаў раслін. Да 2009 года ў сямейства ўключаецца ад 611 да 618 родаў і каля 13 500 відаў. У сямействе вылучаюць тры падсямействы, і  і звыш 43 трыб. Раней Elmar Robbrecht і Jean-François Manen прапаноўвалі пашырыць падсямейства Cinchonoideae за кошт уключэння ў яго падсямейства Ixoroideae і родаў,.
Мікола Скабей
Біяграфія
Падчас Другой сусветнай вайны у часе нямецкай акупацыі, паводле гісторыка Наталлі Гардзіенкі, верагодна працаваў ці служыў недзе ў Іллі ці ваколіцах. У 1944 г. быў дэлегатам на Другім Усебеларускім кангрэсе, пасля якога адразу выехаў з Беларусі. Некалькіх гадоў жыў у Германіі.
Марэнавыя
Сістэматыка
Род, які налічвае больш 1900 відаў , з’яўляецца буйнейшым у сямействе і трэцім сярод пакрытанасенных раслін, саступаюым родам сямейства  і  сямейства. Пры гэтым яшчэ 29 родаў налічваюць больш 100 відаў. З другога боку, 211 родаў гэтага сямейства з’яўляюцца манатыпнымі і разам яны складаюць больш трэці ўсіх родаў сямейства, але яны ўключаюць менш аднаго працэнта ўсіх відаў.
Мікола Скабей
Біяграфія
У 1948 г. прыехаў у Аўстралію. Жыў у Мельбурне. Некаторы час быў на чале сектара Рады БНР у Вікторыі. У 1950-х гг. стаў на чале Згуртавання беларусаў у Вікторыі. Пасля стварэння агульнага Беларускага цэнтральнага камітэта стаў першым яго кіраўніком і рэгулярна абіраўся на гэтую пасаду на працягу 1960—1980-х гг. Друкаваўся ў мясцовых беларускіх эміграцыйных выданнях.
Марэнавыя
Падсямействы і трыбы
Сучасная сістэматыка ўключае тры падсямействы, і  і 43 трыбы, пры гэтым трыба Coptosapelteae і род  не ўключаецца ні ў адно з падсямействаў.
Роды
Сямейства ўключае ў сябе больш 600 родаў, некаторыя з іх :
Мікола Скабей
Біяграфія
Пры ягоным кіраўніцтве і пры падтрымцы Беларускага цэнтральнага камітэта была наладжаная праца чарговай беларускай школы. Адзін з ініцыятараў набыцця Беларускага дома і ўдзельнік управы Кааператыву беларускага дома. Актыўна падтрымаў ідэю арганізацыі Сустрэчаў беларусаў Аўстраліі. Падтрымліваў цесныя сувязі з беларускімі эмігрантамі ў іншых краінах свету, і ў прыватнасці з Міколай Абрамчыкам.
Памёр 7 снежня 1992 г. у Мельбурне. Пахаваны на беларускай дзялянцы Фокнерскага мемарыяльнага парку. На помніку быў зроблены надпіс: «Пражыў жыцьцё для роднай Беларусі і сям’і / Хай табе сьняцца сны аб Беларусі / Дарагі бацька, дзед, прадзед».
Станіслаў Пятровіч Барадаўка
Станіслаў Пятровіч Барадаўка (нар., г. , Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Нані Марэці
Джавані (Нані) Марэці (Giovanni (Nanni) Moretti, нар. ) — італьянскі кінарэжысёр, прадзюсар і акцёр, лаўрэат мноства нацыянальных і міжнародных кінапрэмій, уключаючы чатыры прэміі «Давiд дзі Данатэла», дзесяць прэмій «Сярэбраная стужка», «Залатую пальмавую галіну» (за фільм «Пакой сына» (2001) і прыз за найлепшую рэжысуру Канскага кінафестывалю (за фільм «Дарагі дзённік», 1993). Першая прафесійная карціна Марэці «Гэта бомба» з’явілася ў 1978 годзе. Яна прынесла рэжысёру вядомасць у Італіі і была ўключана ў конкурс Канскага МКФ. Яшчэ адзін фільм рэжысёра «Залатыя мроі» (1981) заваяваў «Сярэбранага льва» ў Венецыі, а «Імша скончана» (1985) ганаравалася «Сярэбраным мядзведзем» на МКФ у Берліне.
Станіслаў Пятровіч Барадаўка
Біяграфія
У 1978 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, у 1999 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.