cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джон Рональд Руэл Толкін
Літаратурная творчасць
Толкін-пісьменнік вядомы перш за ўсё як аўтар кнігаў пра Міжзем’е (Сярэдзінныя Землі) — агромністага фантастычнага сусвету, прыгожага, дэталёва распрацаванага і часам жахлівага. Складаць гэтыя разнастайныя па форме ды памеры творы ён пачаў у юнацтве ды займаўся гэтым усё жыццё, несупынна змяняючы і рэдагуючы зробленае раней. Першыя легенды, што складалі так званую «Кнігу страчаных паданняў», Толкін напісаў падчас Першай сусветнай вайны. Ідэя гэтага твору прыйшла да будучага пісьменніка тады, калі ён ляжаў у ваенным шпіталі. Але выдадзена кніга ў той час не была, і знаёмства чытачоў з Міжзем’ем пачалося нашмат пазней, у 1937 годзе, калі пабачыў свет іншы (і зусім непадобны) твор гэтага цыклу, казка «Хобіт». Казка адразу стала вельмі папулярнай, і выдавец звярнуўся да Толкіна з просьбаю напісаць працяг. Той пагадзіўся, але справа зацягнулася на доўгія гады. Вынікам стаў трохтомны «Уладар пярсцёнкаў», які быў напісаны ў 1949 г., а надрукаваны ў 1954—1955 гадах і прынёс аўтару сусветную славу.
Таксама, вартыя ўвагі і іншыя творы Толкіна, сярод іх казкі, вершы і паэмы. Значная частка твораў Толкіна выйшла ўжо пасля яго смерці пад рэдакцыяй яго сына Крыстафера. Акрамя таго Толкін займаўся жывапісам: рабіў замалёўкі краявідаў, ілюстрацыі да сваіх кніг.
На творчасць Толкіна моцна паўплывала яго прафесійнае захапленне сярэднявечнай еўрапейскай літаратурай, у прыватнасці стараанглійскай паэзіяй. Так, у «Хобіце» і «Уладары пярсцёнкаў» можна знайсці адсылкі да «Бэўвульфа», некаторыя сюжэты «Сільмарыліяна» натхнёныя «Калевалай», шматлікія паэтычныя творы Толкіна напісаныя стараанглійскім алітэраваным вершам. Пісьменніка хвалявала адсутнасць у англічан (англа-саксаў) свайго эпасу, тым часам як у фінаў была «Калевала», а ў кельтаў — цыкл пра караля Артура. Цыкл твораў пра Міжзем’е — спроба Толкіна стварыць англа-саксонскі эпас.
Як сказаў Хамфры Карпентэр, біёграф Толкіна, «Яго сапраўдная біяграфія — гэта „Хобіт“, „Уладар пярсцёнкаў“ і „Сільмарыліян“, бо шчырая праўда аб ім змяшчаецца ў гэтых кнігах».
Навуковая дзейнасць
Толкін удзельнічаў ва ўкладанні Оксфардскага слоўніка англійскай мовы і ў падрыхтоўцы выданняў шэрагу сярэднявечных паэмаў. Даследаваў стараанглійскую і сярэднеанглійскую літаратуру. Яго працы па паэме «Бэўвульф» — асабліва знакамітая лекцыя «Бэўвульф: пачвары і крытыкі» — шырока цытуюцца да цяперашняга часу.
Штучныя мовы
Пішучы кнігі пра Міжзем’е, Толкін стварыў некалькі штучных моваў для прыдуманых ім народаў. Найбольш вядомыя і прапрацаваныя з гэтых моваў — квэнья і сіндарын. Стварэнню моваў як роду мастацкай творчасці прысвечанае ягонае эсэ «Тайная загана» (1930). Распрацоўцы эльфійскай мовы Толкін прысвяціў усё жыццё. Пасля смерці пісьменніка працу працягнуў яго сын Крыстафер. Развіццё мовы эльфаў здзяйсняецца па сённяшні дзень.
Сьенфуэгас (правінцыя)
Сьенфуэ́гас  (ісп.: Cienfuegos) — адна з 14 кубінскіх правінцый. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сьенфуэгас.
Джон Рональд Руэл Толкін
Важныя акадэмічныя і тэарэтычныя прыжыццёвыя публікацыі
Сярэднеанглійскія і стараанглійскія словы і выразы ў назвах артыкулаў пададзены без перакладу.
Беларускія пераклады
Таксама Антонам Ф. Брылем перакладзены асобныя лісты (№ 190 і № 217), якія датычацца перакладу на галандскую і польскую мовы.
Спадчына
Творы Толкіна вельмі значна ўплылі на сусветную культуру XX і нават XXI стагоддзя. Яны былі неаднаразова адаптаваныя для кіно, мультыплікацыі, аўдыёп’ес, тэатральнай сцэны, камп’ютарных гульняў. Па іх аснове створаны канцэптуальныя альбомы, ілюстрацыі, коміксы. У літаратуры была створана вялікая колькасць наследаванняў кнігам Толкіна, іх працягаў або антытэз.
Творы Толкіна былі неаднаразова экранізаваны. На мяжы 1970-ых і 1980-ых гадоў быў створаны шэраг мультыплікацыйных фільмаў: «Хобіт» (рэж. Артур Ранкін (малодшы), Джулз Бэс, 1977), «Уладар пярсцёнкаў» (рэж. Ральф Бакшы, 1978) і «Вяртанне караля» (рэж. Артур Рэнкін (малодшы) і Джулз Бэс, 1980). У 2001—2003 гадах Пітэр Джэксан зняў высокабюджэтную кінатрылогію «Уладар пярсцёнкаў», якая атрымала мноства прэмій, у тым ліку 17 прэмій «Оскар», і сабрала ў пракаце амаль 3 мільярды долараў ЗША. У 2012—2014 гадах Пітэр Джэксан працягнуў працу па адаптацыі твораў Толкіна, зняўшы трылогію па кнізе «Хобіт»: «Хобіт: Нечаканае падарожжа» (The Hobbit: An Unexpected Journey, 2012), «Хобіт: Спусташэнне Смаўга» (The Hobbit: The Desolation of Smaug, 2013) і «Хобіт: Бітва пяці войскаў» (The Hobbit: The Battle of the Five Armies, 2014).
Па кнігах Толкіна і іх экранізацыях створаны цэлы шэраг камп’ютарных гульняў. Найбольш вядомымі сярод іх з’яўляюцца стратэгія The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth і MMORPG The Lord of the Rings Online. Музычныя гурты, такія як Blind Guardian, Battlelore, Summoning, а ў Расіі — «Hobbitshire» і «Эпидемия», склалі мноства песень пра персанажаў і падзеі з кніг Толкіна.
Многія вядомыя пісьменнікі фэнтэзі прызнаюцца, што звярнуліся да гэтага жанру пад уражаннем ад эпапеі Толкіна, напрыклад Роберт Джордан, Нік Пярумаў , Тэры Брукс , Роберт Сальваторэ. Сучасніца прафесара Урсула Ле Гуін адзначае паэтычнасць і рытмічнасць зместу «Уладара пярсцёнкаў».
Аднак многія вядомыя аўтары крытыкуюць Толкіна. Так, у прыватнасці, Чайна М'евіль, прызнаючы, што «„Уладар пярсцёнкаў“, бясспрэчна, аказаў вялікі ўплыў на жанр фэнтэзі», называе яго «вясковым, кансерватыўным, анты-мадэрнісцкім, да жаху хрысціянскім і анты-інтэлектуальным». Чайна крытыкуе ідэі «суцяшэння» і «уцёкаў», якія, на думку Толкіна, павінна даваць фэнтэзі, крытыкуе яго прыхільнасць да нечаканага выратавання герояў і хэпі-эндаў. Філіп Пулман назваў «Уладара пярсцёнкаў» «банальным», і дадаў: «У сваіх кнігах я спрачаюся з „Нарніяй“ Льюіса — Толкін не варты таго, каб з ім спрачацца».
NGC 634
NGC 634 (іншыя абазначэнні — UGC 1164, MCG 6-4-48, ZWG 521.60, IRAS01354+3507, PGC 6059) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Трыкутнік.
Бут
Бут — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі, арганаўт. Сын Тэлеонта і Зеўксіпы, дочкі Эрыдана, з Афін. Калі карабель Арго праплываў міма сірэн, кінуўся ў мора да Сірэн. Афрадыта перанесла яго ў Лілібей, дзе і нарадзіла яму сына Эрыка.
Па іншай версіі, бацька Эрыка — туземны цар Бут, які карыстаўся вялікай славай.
Шышкава (Манастыршчынскі раён)
Шышкава (Шишково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Барэады
Барэады — персанажы грэчаскіх міфаў і легенд:, сыны Барэя і Арэйфіі; уяўляліся акрыленымі.
Прымалі ўдзел у паходзе арганаўтаў, падчас якога, прыбыўшы ў фракійскі Салмідэс да цара Фінея, вызвалілі сваю сястру Клеапатру, жонку Фінея, з яе сынамі, з вязніцы, куды яна была пасаджаная мужам па напутствам другой яго жонкі. Па іншай версіі падання, яны вызвалілі самога Фінея ад гарпій, за што Фіней паведаміў арганаўтам, як мінуць Сімплегады. Паводле некаторых паданняў Барэады загінулі, пераследваючы гарпій, а па іншых паданнях былі забітыя Гераклам, на в. Тэнас, дзе паказвалі іх магільні. Казалі, што адна з калон, стаялых на гэтых магільнях, круцілася пры павеве паўночнага ветру (Барэя).
Сафія Лундгрэн
Сафія Лундгрэн (нар., Умеа) — шведская футбалістка, брамнік. Выступала за зборную Швецыі па футболе.
Перад падпісаннем кантракта з «Лінчэпінгам» восенню ў 2008 года гуляла ў вядучых шведскіх футбольных камандах, такіх як «Умеа» і АІК. З моманту свайго дэбюту ў нацыянальнай зборнай Швецыі і перамогі над Англіяй ў 2002 годзе, Лундгрэн спаборнічала з Хедвіг Ліндаль, Каралін Юнсан і Крысцін Хамарстрэм за пазіцыю ў асноўным складзе.
У студзені 2015 года яна падпісала кантракт з пачаткоўцам вышэйшай лігі Швецыі, камандай Хамарбю. У пачатку сезона 2016 года Сафія падпісала кароткатэрміновы кантракт з чэмпіёнам Швецыі «Русенгардам».
Яноўка (Пухавіцкі раён)
Яно́ўка (, Яновка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 25 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 80 км ад Мінска, 6 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
У 1926 годзе пасёлак.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Аляксандраўскае (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Інге Леман
Інге Леман (Inge Lehmann;, Капенгаген — , Капенгаген) — дацкі геафізік, сейсмолаг, выкладчык Каралеўскага таварыства ў Лондане. У 1936 годзе адкрыла ўнутранае ядро Землі на аснове вывучэння разбегу сейсмічных хваль ад землетрасенняў у паўднёвай частцы Ціхага акіяну.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і эксперыментальнага псіхолага Альфрэда Лемана (1858—1921). Навучалася ў сярэдняй школе, кіраўніком якой была цётка Нільса Бора — Ханна Адлер. Як казала Інге Леман, бацька і Адлер былі двума людзьмі, якія найболей уплылі на развіццё яе інтэлектуальных здольнасцяў. Пасля школы, з перапынкамі з-за стану здароўя, вучылася матэматыцы ва Капенгагенскім і Кембрыджскім ўніверсітэтах. Затым некалькі гадоў працавала ў страхавым бізнесе, а ў 1925 годзе стала памочнікам геадэзіста. У 1928 годзе Леман здала іспыты па геадэзіі і пачала працаваць інспектарам і начальнікам аддзела сейсмалогіі геадэзічнага інстытута Даніі, які ўзначальваў Норлунд.
У артыкуле пад незвычайнай назвай P', Леман дала ўласную інтэрпрэтацыю сейсмічным хвалям тыпу P і паказала, што ў Зямлі ёсць унутранае ядро. Гэта тлумачэнне было прынята на працягу двух-трох гадоў іншымі сейсмолагамі (Бэно Гутэнбергам, Чарльзам Фрэнсісам Рыхтэрам і Гаральдам Джэфрысам). 2-я сусветная вайна і акупацыя Даніі нямецкімі войскамі ўскладнілі Леман далейшыя даследаванні.
У гады перад выхадам на пенсію (1953), адносіны паміж Леман і супрацоўнікамі геадэзічнага інстытута пагоршыліся, верагодна, таму што яна была не дужа цярплівая ў стаўленні да калег.
Пасля 1953 года Інге Леман пераехала ў ЗША, некалькі гадоў працавала разам з і. Даследавала зямную кару і верхнюю мантыю і адкрыла гэтак званы сейсмічны разрыў, які ляжыць на глыбіні ад 190 да 250 км і быў названы «мяжой Леман».
Пахавана на.
Прызнанне
У 1997 годзе Амерыканскі геафізічны саюз устанавіў медаль у гонар Інге Леман «за выдатны ўклад у разуменне структуры, саставу і дынамікі зямной мантыі і ядра».
Ніканор Ульянавіч Койда
Ніканор Ульянавіч Койда (нар., Мошкіўці, Андрушыўскі раён, Жытомірская вобласць, Украіна) — спецыяліст у вобласці гідраўлікі. Доктар тэхнічных навук (1966), прафесар (1967).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарта (1947).
Працаваў у Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарта (з 1955, у 1959—1967 — загаднік кафедры «Гідраўліка і цеплатэхніка», 1957—1960 — дэкан будаўнічага факультэта), Ленінградскім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарта (з 1970-х).
Гілас
Гілас («дзіцё лесу») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Быў вельмі прыгожы. Сын Феадаманта і Менодыкі, з Эхаліі або Аргоса. Або з зямлі дрыопаў, або сын Дрыопа. Або сын Кеіка.
Арганаўт. Юнак, умілаваны Геракла. У бітве з даліонамі забівае Сагеса.
Адправіўшыся за вадой, выкрадзены німфамі. Гэта адбылося ў Мізіі каля Кіаса. Німфы ракі Асканій, ператварылі Гіла ў рэха. Паводле Страбону, гэта было на гары Арганфоній у горада Кіас.
Акцябрскае (сяло, Манастыршчынскі раён)
Акцябрскае (Октя́брьское) — сяло ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Фрыдберг (Гесэн)
Фрыдберг (Friedberg) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Ветэрау. Насельніцтва складае 27 962 чалавека (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 50,17 км². Афіцыйны код 06 4 40 008.
Горад падраздзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Алекс Гальчанюк
Аляксандр Аляксандравіч Гальчанюк (Alex Galchenyuk; года, Мілуокі, штат Вісконсін, ЗША) — амерыканскі хакеіст беларускага паходжання. Цэнтральны нападнік, які выступае за клуб Нацыянальнай хакейнай лігі — «Манрэаль Канадыенс».
Біяграфія
Бацька Алекса, былы беларускі хакеіст Аляксандр Мікалаевіч Гальчанюк, які ў цяперашні час з'яўляецца асістэнтам галоўнага трэнера Сарніі Стынг. «Стынг» задрафтаваў Алекса ў 2010 годзе пад агульным першым нумарам. За «Сарнію» Гальчанюк правёў два сезоны. Таксама быў абраны ў другім раўндзе драфта КХЛ 2011 камандай Атлант пад агульным 25-м нумарам. Выступае за зборную ЗША. Яго агентам з'яўляецца славуты хакеіст Ігар Ларыёнаў. На драфце НХЛ 2012 абраны пад агульным трэцім нумарам камандай «Манрэаль Канадыенс».
23 ліпеня 2012 года падпісаў трохгадовы кантракт з «Канадыенс».
Дэбютаваў у НХЛ 20 студзеня 2013 г. у матчы супраць "Таронта Мейпл Ліфс".
Першы гол у НХЛ забіў 22 студзеня 2013 года ў матчы супраць «Флорыда Пантэрз».
Чэмпіён моладзевага чэмпіянату свету 2013 у складзе зборнай ЗША. Бронзавы прызёр дарослага чэмпіянату свету 2013.
NGC 621
NGC 621 (іншыя абазначэнні — UGC 1147, MCG 6-4-45, ZWG 521.55, 4ZW 54, PGC 5984) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сьенфуэгас
Сьенфуэ́гас (ісп.: Cienfuegos) — горад на паўднёвым узбярэжжы цэнтральнай Кубы, адміністрацыйны цэнтр Правінцыі Сьенфуэгас. Горад заснаваны французскімі эмігрантамі ў 1819 годзе пад назвай Фернардзіна-дэ-Хагуа. Сучасную назву горад атрымаў у 1880 годзе.
Сучасны Сьенфуэгас — буйны марскі порт, цэнтр гандлю цукрам, тытунем і кава. У горадзе маецца нафтаперапрацоўчы завод. Побач з горадам — недабудаваная і закінутая АЭС.
У 2005 годзе гістарычны цэнтр горада быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Нортэлье (камуна)
Камуна Нортэлье (Norrtälje kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Нортэлье 44-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Нортэлье.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 56 634 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 16 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Чорнае (Рэчыцкі раён)
Чо́рнае (, Чёрное) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Белабалоцкага сельсавета.
Геаграфія
У напрамку на ўсход ад вёскі возера Хоцемля, на поўдзень ад вёскі возера Доўгае.
Гісторыя
У 1878—1881 гадах у вёсцы дзейнічала Чорненская паркетная фабрыка. Выпускала паркет масіўны (таўшчыня 1,5 цалі) і звычайны (0,5 цалі). У якасці сыравіны выкарыстоўвалі хвою, дуб, клён, граб, чырвонае дрэва. Мела паравы рухавік. За год вырабляла да 3750 квадратных сажняў паркету. У 1879—1881 гг. працавала 80 чал. На выстаўках у Парыжы (1878 г.) вырабы фабрыкі адзначаны сярэбраным медалём, на Усерасійскай прамыслова-мастацкай у Маскве (1882 г.) — бронзавым медалём.
У вёсцы знаходзіцца Пакроўская капліца над крыніцай з гаючай вадой, якой налічваецца больш за сто гадоў, яны былі асвечаныя ў 2007 годзе.
Біяпаліва
Біяпаліва — паліва з біялагічнай сыравіны, якае атрымліваецца, як правіла, у выніку перапрацоўкі біялагічных адходаў. Існуюць таксама праекты рознай ступені прапрацаванасці, накіраваныя на атрыманне біяпаліва з цэлюлозы і рознага тыпу арганічных адходаў, але гэтыя тэхналогіі знаходзяцца ў ранняй стадыі распрацоўкі ці камерцыялізацыі. Вылучаецца вадкае біяпаліва (для рухавікоў унутранага згарання, напрыклад, этанол, метанол, біядызель), цвёрдае біяпаліва (дровы, брыкеты, паліўныя гранулы, дранка, салома, шалупінне) і газападобнае (біягаз, вадарод).
Цвёрдае біяпаліва
Распаўсюджанае ўжыванне паліўных пелет — цвёрдага паліва з біямасы (адкідаў дрэваапрацоўчых і сельскагаспадарчых вытворчасцяў). Таксама ў цяперашні час еўрапейскія краіны праводзяць эксперыменты па гадоўлі энергетычных лясоў для вытворчасці біямасы. На вялікіх плантацыях выгадоўваюцца хуткарослыя дрэвы: таполя, акацыя, эўкаліпт і іншыя. Выпрабавана каля 20 відаў раслін. Плантацыі могуць быць камбінаванымі, калі паміж шэрагамі дрэў вырошчваць іншыя сельскагаспадарчыя культуры, напрыклад, таполя спалучаецца з ячмянём. Перыяд ратацыі энергетычнага лесу — 6–7 гадоў.
Вадкае біяпаліва
Метадам піролізу з алейных культур пры дапамозе этарыфікацыі выціснутага алею вырабляецца рознае дызельнае паліва (біядызель). Праводзяцца даследаванні па гадоўлі высокапрадуктыўных плантацый алейных водарасцей.
Шляхам ферментацыі з культур, якія змяшчаюць цукрозу і крухмала (злакі, бульба, цукровы бурак), і з папярэднім гідролізам у выпадку выкарыстання расліннай сыравіны, якая ўтрымлівае цэлюлозу (драўніна, салома, раслінныя адкіды) атрымоўваюць этанол (біяэтанол). Этанол ужываецца ў якасці маторнага паліва ў чыстым відзе і ў сумесі з бензінамі, выкарыстоўваецца для вытворчасці этыл-трэт-бутылавага эфіру — якаснага паліва для бензінавых рухавікоў, які з'яўляецца часткова біяпалівам у адрозненне ад метыл-трэт-бутылавага эфіру.
Газавае біяпаліва
У адрозненне ад газіфікацыі вугалю, газіфікацыя біямасы адбываецца пры ніжэйшай тэмпературы. З 1 кг біямасы можна атрымаць да 0,6 кг біягазу, у якім утрыманне вадароду не перавышае ~5% масы. Біягаз таксама атрымоўваюць з гною жывёл метадам метанавага браджэння. Біягаз на 55–75 % складаецца з метану і на 25–45 % з CO2. З тоны гною буйнарагатага быдла (у сухой масе) атрымоўваецца 250–350 кубічных метраў біягазу. Адна з разнавіднасцяў біягазу — лэндфіл газ, які атрымоўваецца на муніцыпальных сметніках бытавых адкідаў.
Валерый Мікалаевіч Сяверыкаў
Валерый Мікалаевіч Сяве́рыкаў (Валерий Николаевич Севериков; — ) — вучоны-фізік, доктар фізіка-матэматычных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Балтыйск (у Калінінградскай вобласці Расіі). У 1969 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1969 года працаваў у Інстытуце фізікі, з 1993 года — у Інстытуце малекулярнай і атамнай фізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па нелінейных палярызацыйных з’явах у спектраскапіі і лазернай фізіцы. Займаўся распрацоўкай тэорыі аптычных рэзанатараў і лазерных сістэм, развіў тэорыю стацыянарных і дынамічных палярызацыйных з’яў у газавых лазерах з анізатропнымі рэзанатарамі.
Сярод апублікаванага:
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (1996, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «З’явы анізатрапіі ў лазерах і прынцыпы палярызацыйнай лазернай спектраскапіі».
Кія
Кі́я (Ки́я ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Сібіры, у Кемераўскай і Томскай абласцях, левы прыток ракі Чулым (басейн Обі).
Даўжыня ракі 548 км. Плошча вадазбору 32 200 км². Сярэдні расход вады каля горада Марыінск складае 150 м²/с, аб’ём сцёку 4,734 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на тэрыторыі Кемераўскай вобласці, на паўночных схілах гары Мядзвежая. Працякае ў цэнтральнай частцы ўсходняга схіла Кузнецкага Алатау. Упадае ў Чулым за 376 км ад вусця, каля сяла Зыранскае (Томская вобласць). У верхнім цячэнні рака мае горны характар. Ніжэй сяла Чумай Кія выходзіць на раўніну. Тут рэчышча ўтварае лукавіны, зрэдку сустракаюцца астравы, у ніжнім цячэнні дзеліцца на рукавы і пратокі. Шырыня рэчышча ў верхнім цячэнні каля 63 м, перад вусцем — амаль 300 м. Уздоўж берагоў на горным участку пячоры, гроты, скалы вышынёй 15–20 м (на тэрыторыі помніка прыроды «Белакаменны ўцёс» — да 100 м). Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. Замярзае Кія ў лістападзе, ледаход у красавіку. Суднаходная на 13 ад вусця да пасёлка Краснаярскі рэйд. Сплаўная. Аб’ект турызму.
Прытокі: Татарка, Баброўка, Тунказ (Тункас), Безымянка, Граматуха, Кійскі Шалтыр, Таланаўка, Тулуюл (Вялікі Тулуюл), Кундат (Вялікі Кундат), Кашкадак, Усек, Чумай, Серта (Паўднёвая Серта), Юра, Бім, Баімчык, Ута, Антыбес, Цяжын, Кайдатка, Берыкуль, Ербагач, Пясчанка, Туйла, Саваксы, Асінаўка, Кубедат, Туендат, Чэць, Чыгісла і іншыя рэкі і ручаі.
Івацэвіцкі раён
Івацэвіцкі раён — раён у складзе Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Івацэвічы. Плошча — 3 тыс. км². Адзін з найбуйнейшых раёнаў Брэсцкай вобласці. Даўжыня мяжы раёна больш за 250 км.
Рэльеф
Паверхня раёна плоскаўзгорыстая на поўначы і нізінная на поўдні. Паўночную частку раёна займаюць схілы Слонімскага ўзвышша і Баранавіцкая раўніна, паўднёвую — Прыпяцкае Палессе. 70 % тэрыторыі на вышыні 150—170 м, 25 % на вышыні 140—150 м. Найвышэйшы пункт 190 м (за 4 км на захад ад вёскі Міронім), самая нізкая адзнака 141 м (урэз возера Гошча).
Геалогія
У тэктанічных адносінах паўночная частка раёна прымеркавана да Івацэвіцкага пахаванага выступу Беларускай антэклізы. Зверху залягаюць пароды чацвярцёвага ўзросту магутнасцю 60—80 м, у ледавіковых лагчынах да 125 м. Складзены з флювіягляцыяльных і марэнных адкладаў сожскага ледавіка. Ніжэй залягаюць водна-ледавіковыя і марэнныя ўтварэнні бярэзінскага ўзросту. Чацвярцёвую тоўшчу падсцілаюць неагенавыя і палеагенавыя пяскі, алеўраліты (магутнасцю да 40 м), пашыраныя на захадзе раёна. Амаль паўсюдна развіты мелавыя магутнасцю да 67 м (мел, мергель, пяскі), вендскія і рыфейскія магутнасцю да 170 м пясчана-гліністыя і ў меншай ступені вулканагенна-асадкавыя ўтварэнні. Магутнасць платформавага чахла 350—450 м. Паверхня крышталічнага фундамента на адзнаках 100—250 м ніжэй узроўня мора.
Глебы
У раёне пераважаюць тарфяна-балотныя і балотныя глебы, якія займаюць 52 % агульнай плошчы землекарыстання. 45,8 % тэрыторыі раёна занята лясамі, 11 азёр займаюць плошчу 5 тыс. га, самае буйное з якіх — Выганашчанскае, плошчай 2600 га.
Гідраграфія
Па тэрыторыі раёна працякае рака Шчара з прытокам Грыўда, таксама рака Бронная, рака Запруда, рака Фядоска. Чамялоўскае вадасховішча. Па тэрыторыі раёна праходзіць Агінскі канал, які бярэ свой пачатак ад возера Выганашчанскае, а таксама Косаўскі канал.
Флора і фаўна
На тэрыторыі раёна выяўлены 73 віды дзікіх жывёл і 29 відаў дзікарослых раслін, уключаных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Паводле ацэнак экспертаў, такі ўзровень біялагічнай разнастайнасці з’яўляецца адным з самых высокіх у Беларусі. На тэрыторыі раёна знаходзяцца ўстойлівыя папуляцыі такіх відаў, як, , , ,.
Транспарт
Па тэрыторыі раёна пралягае чыгунка Брэст — Мінск, аўтастрада Брэст — Мінск — мяжа Расіі. Адлегласць ад Мінска — 230 км, Брэста — 150 км.
Гісторыя
Раён утвораны як Косаўскі 15 студзеня 1940 года ў складзе Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — горад Косава. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 13 сельсаветаў: Альбаўскі, Альшаніцкі, Бусяжскі, Бялавіцкі, Гошчаўскі, Грыўдаўскі, Жытлінскі, Любішчыцкі, Падстарынскі, Стайкаўскі, Сянкевіцкі, Яблонкаўскі, Яглевіцкі. 20 верасня 1944 года перайменаваны ў Івацэвіцкі раён, у сувязі з пераносам цэнтра з горада Косава ў рабочы пасёлак Івацэвічы, які адначасова набыў статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Гошчаўскі, Падстарынскі, Сянкевіцкі, Яблонкаўскі сельсаветы, утвораны Кушняроўскі сельсавет, Альбаўскі сельсавет перайменаваны ў Верашкоўскі. 14 кастрычніка 1957 года да раёна далучаны Быценскі, Волькаўскі, Дабромысленскі, Даманаўскі, Доўгаўскі сельсаветы скасаванага Быценскага раёна. 31 сакавіка 1959 года скасаваны Альшаніцкі сельсавет, 17 кастрычніка 1959 года — Грыўдаўскі сельсавет. 8 жніўня 1959 года да раёна далучаны Аброўскі, Козікаўскі, Святавольскі сельсаветы скасаванага Целяханскага раёна. 25 снежня 1962 года раён скасаваны, горад Косава, гарадскі пасёлак Івацэвічы, Аброўскі, Бусяжскі, Быценскі, Бялавіцкі, Верашкоўскі, Волькаўскі, Дабромысленскі, Даманавіцкі, Доўгаўскі, Жытлінскі, Козікаўскі, Кушняроўскі, Любішчыцкі, Святавольскі, Стайкаўскі, Яглевіцкі сельсаветы перададзены Бярозаўскаму раёну. 6 студзеня 1965 года раён утвораны зноў, уключаў горад Косава, гарадскі пасёлак Івацэвічы, Аброўскі, Бусяжскі, Быценскі, Бялавіцкі, Верашкоўскі, Волькаўскі, Дабромысленскі, Даманавіцкі, Доўгаўскі, Жытлінскі, Козікаўскі, Кушняроўскі, Любішчыцкі, Святавольскі, Стайкаўскі, Яглевіцкі сельсаветы Бярозаўскага раёна, гарадскі пасёлак Целяханы, Выганашчаўскі, Гортальскі, Коланскі, Рэчкаўскі сельсаветы Пінскага раёна. 28 мая 1966 года гарадскі пасёлак Івацэвічы атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 1 красавіка 1968 года скасаваны Бялавіцкі сельсавет і ўтвораны Мілейкаўскі сельсавет. 30 кастрычніка 1972 года скасаваны Доўгаўскі сельсавет, 17 лістапада 1980 года Верашкоўскі сельсавет перайменаваны ў Квасевіцкі, Коланскі сельсавет — у Амяльнянскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна было 116 населеных пунктаў. 5 сакавіка 1981 года Выганашчаўскі сельсавет перайменаваны ў Выганашчанскі. 16 лютага 1987 года ўтвораны Косаўскі сельсавет, скасаваны Бусяжскі сельсавет, Кушняроўскі сельсавет перайменаваны ў Падстарынскі. 16 сакавіка 1987 года скасаваны Гортальскі сельсавет. 26 ліпеня 2013 года скасаваны Выганашчанскі і Козіцкі сельсаветы, 17 верасня 2013 года — Косаўскі сельсавет , 9 жніўня 2022 года — Аброўскі, Амяльнянскі, Дабромысленскі, Даманаўскі, Любішчыцкі і Падстарынскі сельсаветы.
Насельніцтва
Нацыянальны састаў: беларусы — 92,7 %, украінцы — 1,2 %, палякі — 0,8 %, рускія — 0,5 %.
Гарадскія паселішчы: Івацэвічы, Косава, Целяханы
Эн Эплбаўм
Эн Элізабет Эплбаўм (Anne Elizabeth Applebaum; нар. 25 ліпеня 1964, Вашынгтон) — амерыканская гісторык, пісьменніца і журналістка.
Прыезджая прафесарка практыкі ў Лонданскай школе эканомікі, член рэдакцыйнай калегіі часопіса The American Interest. У мінулым рэдактарка часопісаў The Economist і The Spectator, член выдавецкай рады The Washington Post. За працы па гісторыі Усходняй Еўропы, грамадзянскай супольнасці і камунізму неаднаразовая лаўрэатка журналісцкіх і пісьменніцкіх прэмій.
Раннія гады
Нарадзілася ў яўрэйскай рэфармісцкай сям’і ў Вашынгтоне. Бацька, Харві М. Эплбаўм — супрацоўнік юрыдычнай фірмы, маці, Элізабет (Блюм) Эплбаўм — працяглы час супрацоўніца мастацкай галерэі «Коркаран» у Вашынгтоне. Продкі бацькоў паходзяць з тэрыторыі сучаснай Беларусі, у маладосці Эплбаўм вывучала гісторыю іх эміграцыі ў ЗША.
У 1982 годзе скончыла прыватную квакерскую школу. У 1986 годзе атрымала падвоеную ступень бакалаўра з адзнакай summa cum laude ў Ельскім універсітэце па спецыяльнасцях «гісторыя» і «літаратура». Студэнткай правяла лета 1985 года ў Ленінградзе і лічыць, што гэта паездка сфарміравала яе цяперашнія погляды на свет. У 1987 годзе — ступень магістра Лонданскай школе эканомікі па спецыяльнасці «міжнародныя адносіны». У 1988 годзе пэўны час вучылася ў Оксфардскім універсітэце, але пакінула вучобу і перабралася ў Варшаву як карэспандэнтка часопіса «The Economist».
Журналісцкая кар’ера
Працавала рэдактаркай у брытанскім кансерватыўным штотыднёвым часопісе «The Spectator», адначасова як сталы аглядальнік пісала ў «The Daily Telegraph» і «Sunday Telegraph», друкавалася таксама ў «The Independent».
У 1988 годзе перабралася ў Варшаву, як карэспандэнтка «The Economist». У 1990-я гады жыла паміж Варшавай і Лонданам. Як калумністка «The Economist» апублікавала шэраг артыкулаў пра грамадскія і палітычныя змены ва Усходняй Еўропе. У 1992 годзе кароткачасова была і рэдактаркай «The Economist».
У 2001—2005 гадах жыла ў Вашынгтоне, была членам выдавецкай рады «The Washington Post»; таксама пачала весці ўласную калонку ў «The Washington Post», што доўжыўся наступныя 17 гадоў.
У лістападзе 2019 года амерыканскі часопіс The Atlantic абвясціў, што Эплбаўм далучыцца да калектыву як журналістка-карэспандэнтка ў студзені 2020 года.
Акадэмічная кар’ера
У гады жыцця ў Вашынгтоне (2001—2005) таксама была даследчыцай-памочніцай (Adjunct fellow) у Амерыканскім інстытуце прадпрымальніцтва (мазгавым цэнтры па пытаннях рынкавай эканомікі).
Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка
Біяграфія
У 2000 годзе пачаў тэлевізійную кар’еру на рэгіянальным тэлеканале. З 2004 года працаваў на дзяржаўным тэлеканале «АНТ» у якасці пазаштатнага карэспандэнта. У 2005 годзе пераехаў у Мінск працаваць у штаб-кватэру «АНТ». Міхальчанка вядомы як аўтар тэлеперадачы «Как есть, так есть» (Як ёсць, так ёсць).
Эн Эплбаўм
Акадэмічная кар’ера
Па вяртанні ў Еўропу ў 2005 годзе, праз год стала даследчыцай у.
Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка
Біяграфія
У 2012 годзе быў кандыдатам на выбарах у ніжнюю палату беларускага парламента, але не быў абраны.
Эн Эплбаўм
Акадэмічная кар’ера
У 2011—2016 гадах стварыла і кіравала Пераходным Форумам (Transitions Forum) у (мазгавым цэнтры па пытаннях адукацыі і дэмакратыі). Сфера праектаў Эплбаўм у Legatum Institute ўключала даследаванні аспектаў дэмакратыі ў Іраку, Іране, Грузіі, Украіне, Малдове і іншых краінах. Таксама, у супрацоўніцтве з часопісам Foreign Policy стварыла «Лабараторыю дэмакратыі» (Democracy Lab), вэб-праект, які сачыў за пераходам краін ад і да дэмакратыі, пазней ён перамясціўся з сайта Foreign Policy да часопіса The Washington Post (пад назвай «Дэмакратычная пошта», Democracy Post). Акрамя гэтага, кіравала праектам «Па-за прапагандай» (Beyond Propaganda), сфакусаваным на аналізе прапаганды і дэзынфармацыі ў XXI ст.
Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка
Санкцыі ЕС
У 2011 годзе, пасля хвалі рэпрэсій, якая рушыла ўслед за прэзідэнцкімі выбарамі 2010 года, Міхальчанка разам з іншымі супрацоўнікамі і топ-менеджарамі буйных дзяржаўных СМІ стаў суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спіса Еўрасаюза.
Эн Эплбаўм
Акадэмічная кар’ера
У 2016 годзе пакінула Legatum Institute праз змену пазіцыі інстытута па пытанні Brexit (пасля прызначэння CEO еўраскептычнай Філіпы Штраўд) і перайшла працаваць у Лонданскую школу эканомікі на пасаду прафесара Інстытута глабальных адносін (Institute for Global Affairs), кіравала праектам «Арэна» (Arena), сфакусаваным на аналізе прапаганды ў XXI ст. , восенню 2019 года перавяла праект у Агорскі інстытут Універсітэта Джонса Гопкінса.
Аляксей Якаўлевіч Міхальчанка
Санкцыі ЕС
Згодна з рашэннем Савета ЕС ад 15 кастрычніка 2012 года тэлеперадача «Как есть, так есть» была ахарактарызавана як інструмент прапаганды ў Беларусі, які падтрымлівае і апраўдвае рэпрэсіі супраць дэмакратычнай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці, якія сістэматычна асвятляюцца ў негатыўнай і зневажальнай форме з выкарыстаннем фальсіфікаванай інфармацыі, у той час як Міхальчанка стаў асабліва актыўны на гэтай ніве пасля разгону Плошчы 2010 і наступных пратэстаў.
У 2014 годзе Міхальчанка выйграў працэс у і здолеў дамагчыся адмены санкцый супраць яго па працэсуальных прычынах. , аднак, пацвердзіў, што шоу Міхальчанкі было часткай прапагандысцкай машыны рэжыму Лукашэнкі.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына.
Ніва
Назву Ніва маюць:
Калодна
Назву Калодна маюць:
Мікалай Андрэевіч Тырса
Мікалай Андрэевіч Тырса (Никола́й Андре́евич Ты́рса; 27 красавіка (9 мая) 1887 — ) — савецкі жывапісец, графік, спецыяліст прыкладнога мастацтва і педагог, прадстаўнік ленінградскай школы пейзажнага жывапісу. Адзін са стваральнікаў ленінградскай школы кніжнай графікі.
Біяграфія
Мікалай Андрэевіч Тырса нарадзіўся ў сяле араліі Эрыванскай губерні (цяпер Аралык, Турцыя) у сям’і афіцэра Кубанскага казацкага войска.
У 1905—1909 навучаўся з перапынкамі на архітэктурным аддзяленні Вышэйшага мастацкага вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў у Пецярбургу (курс навучання не скончыў) і ў прыватнай Школе жывапісу і малявання Л. Званцавай у Л. Бакста і М. Дабужынскага (1906—1910).
Займаўся выкладчыцкай дзейнасцю — у Петраградскай Акадэміі Майстэрстваў, Дзяржаўных мастацка-прамысловых майстэрняў (1918—1922) і Ленінградскім інстытуце грамадзянскіх інжынераў (1924—1942).
У 1940-41 гг. працаваў разам з В. І. Мухінай ў эксперыментальным цэху Ленінградскай люстраной фабрыкі, займаючыся дызайнам вырабаў са шкла (графінаў, шклянак, ваз). 14 чэрвеня 1941 гады ў Рускім музеі ў Ленінградзе адкрылася першая і апошняя прыжыццёвая персанальная выстава твораў мастака.
29 студзеня 1942 гады цяжка хворы мастак быў эвакуіраваны з блакаднага Ленінграда. Памёр 10 лютага 1942 гады ў Волагдзе.
VI Усебеларускі з’езд Саветаў
Шосты Усебеларускі з’езд Саветаў (надзвычайны) рабочых, сялянскіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў. Адбыўся 13 — 16 сакавіка 1924 г. у Мінску.
Прадстаўніцтва на з’ездзе
Прысутнічала 249 дэлегатаў з рашаючым і 156 з дарадчым голасам.
Рашэнні з’езда
З’езд сабраўся ў надзвычайным парадку для вызначэння шляхоў развіцця рэспублікі пасля 1-га ўзбуйнення БССР. Меў важнае прапагандысцкае міжнароднае значэнне і павінен быў, паводле слоў Чарвякова, прадэманстраваць, «якім чынам ва ўмовах Савецкай дзяржавы вырашаюцца пытанні, невырашальныя ва ўмовах буржуазнай дзяржавы». З’езд намеціў чарговыя задачы: правядзенне па ўсёй тэрыторыі БССР адзінага закона аб землекарыстанні, павышэнне прадукцыйнасці працы ў сельскай гаспадарцы, ліквідацыя непісьменнасці дарослага насельніцтва і інш. Разгледжана пытанне аб новым адміністрацыйнам падзеле БССР, даручана ЦВК рэспублікі ажыццявіць раянаванне не пазней пачатку новага бюджэтнага года (1 кастрычніка 1924 г.). З’езд даручыў ЦВК унесці на разгляд VII Усебеларускага з’езда Саветаў праект новай Канстытуцыі БССР, змяніў некаторыя канстытуцыйныя нормы, у прыватнасці, адмяніў сумяшчэнне ў адной асобе пасад старшынь ЦВК і СНК БССР, устанавіў склад Прэзідыума ЦВК БССР з 9 чалавек. Прыняў пастановы «Аб беларускім сельскагаспадарчым банку», «Аб амністыі», «Аб увекавечанні памяці У.І.Леніна». З’езд выбраў ЦВК БССР з 120 членаў і 30 кандыдатаў.
Вядомыя асобы Цверы
Вядомыя ўраджэнцы Цверы:
Александровічы
Александровічы, Вітальды-Александровічы — шляхецкі род. У 1800 годзе ў Аўстрыі атрымалі графскі тытул, які прызнаны ў Расійскай імперыі (1819, 1824, 1847).
Чорнае
Чорнае — гідронім і тапонім.
Сьега-дэ-Авіла (правінцыя)
Сье́га-дэ-А́віла (ісп.: Ciego de Ávila) — адна з 14 кубінскіх правінцый. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сьега-дэ-Авіла.
Іскравы разрад
Іскравы разрад — нестацыянарны электрычны разрад у газе, узнікаючы пад уздзеяннем электрычнага поля пры ціску да некалькіх атмасфер. Характэрныя звілістая і разгалінаваная форма і хуткае развіццё (каля 10-7 с). Тэмпература ў галоўным канале разрада дасягае 10 000 К.
Іскравы разрад у прыродзе — маланка.
Кірпічнага Завода (Манастыршчынскі раён)
Кірпічнага Завода (Кирпичного Завода) — пасёлак у Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вербенавыя
Вербенавыя (Verbenaceae) — сямейства двухдольных раслін парадку Ясноткакветныя. Травы, кусты, зрэдку — дрэвы.
Біялагічнае апісанне
Лісце ў прадстаўнікоў сямейства большай часткай супратыўнае. Сцеблы ў перасеку чатырохкутныя.
Распаўсюджанне і экалогія
Каля 700 відаў цёплых краін; многія ва ўмераных краінах Паўднёвага паўшар’я; у халодных і высокіх нагор’ях не растуць.
У Еўропе маецца толькі адзін прадстаўнік роду. Сюды ж адносяцца род Lantana.
Значэнне і прымяненне
Многія прадстаўнікі сямейства цэняцца ў садаводстве.
Роды
Па выніках апошніх філагенетычных даследаванняў шэраг родаў быў аднесены да сямейства, у выніку чаго сямейства Verbenaceae налічвае прыблізна 35 родаў і 1 200 відаў. , якую раней адносілі да Verbenaceae або вылучалі ва ўласнае сямейства Avicenniaceae, цяпер ўключана ў сямейства.
Сямейства змяшчае каля 35 родаў :
Роды, якія раней уваходзілі ў Verbenaceae, але цяпер перамешчаныя ў сямейства :
Некрашэвічы
Гісторыя
У 1940—1954 гадах цэнтр Некрашэвіцкага сельсавета.
Камарова
Камарова — тапонім, жаночая форма прозвішча Камароў.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1992/1993
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1992/1993  — другі па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд сезону 1992—1993. У турніры, які праводзіўся ў два кругі, прымалі ўдзел 16 каманд, якія змагаліся за адзіную пуцёўку ў Першую лігу. Перамогу і павышэнне атрымаў клуб «Шыннік» з Бабруйска.
Леанід Георгіевіч Сініцын
Леанід Георгіевіч Сініцын (нарадзіўся, Полацк) — беларускі палітык.
Сям’я
Бацька — Георгій Аляксеевіч Сініцын, рускі, ваенны, маці — Кацярына Фёдараўна Сініцына (дзявочае прозвішча Карпенка), беларуска, працавала ў харчовай прамысловасці. Жонка — Вольга Аляксееўна Балычэўцава (нарадзілася 28 ліпеня 1954, Полацк). Пазнаёміліся ў Наваполацкім політэхнічным інстытуце. Жонка мае міжнародны сертыфікат, які дае права працаваць у эканамічнай і фінансавай сферы. Працуе галоўным эканамістам у «Міжгандальбанка» (Мінск). Сын, Аляксей Сініцын скончыў БДУ, працуе ў «БелАвія». Валодае англійскай і кітайскай мовамі.
Ранняя біяграфія
Скончыў СШ № 4 горада Полацка. Пасля заканчэння школы (1971) пайшоў працаваць на Полацкую мэблевую фабрыку. У 1972 паступіў у Наваполацкі політэхнічны інстытут, дзе атрымаў прафесію будаўніка і пазнаёміўся з будучай жонкай, Вольгай. Пасля заканчэння НПІ ў 1977 паехаў па размеркаванні працаваць майстрам у трэст № 17 «Лаўсанбуд» (Магілёў). У 1987 перайшоў на працу ў апарат Магілёўскага абкама КПБ, дзе паўтары гады прарабіў інструктарам, затым быў прызначаны галоўным інжынерам Трэсту № 17 «Лаўсанбуд».
Палітычная дзейнасць
У верасні 1990 абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання, дзе да 1994 працаваў намеснікам старшыні сталае камісіі Вярхоўнага Савета па пытаннях архітэктуры, будаўніцтва, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і жыллёва-камунальнае гаспадаркі. У сакавіку 1994 узначаліў перадвыбарчы штаб Аляксандра Лукашэнкі і за кароткі час змог стварыць эфектыўную структуру па зборы подпісаў і вядзенні агітацыйнае працы. Быў фактычным аўтарам перадвыбарчае праграмы А. Лукашэнкі. Пасля перамогі А. Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах, у ліпені 1994-кастрычніку 1995 стаяў на чале Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У кастрычніку 1995—6 жніўня 1996 намеснік прэм’ер-міністра Беларусі. У якасці віцэ-прэм’ера адказваў за будаўніцтва, сувязь, транспарт, жыллёва-камунальную гаспадарку краіны, а таксама за супрацоўніцтва з міжнароднымі фінансавымі арганізацыямі.
Пасля адстаўкі яго запрасілі працаваць намеснікам генеральнага дырэктара ў Федэральную фінансава-прамысловую групу Упраўлення справамі прэзідэнта Расіі. Працаваў дарадчыкам у спецыялізаваных банках (ІнтэрТЭКбанк, «Банк высокіх тэхналогій»). Старшыня аргкамітэта па стварэнні некамерцыйнага расійска-беларускага Фонду сацыяльна-эканамічнага супрацоўніцтва.
З 2001 года — віцэ-прэзідэнт беларускага грамадскага аб’яднання «Сацыяльныя тэхналогіі».
NGC 616
NGC 616 — падвойная зорка ў сузор’і Трыкутнік.
Леанід Георгіевіч Сініцын
Палітычная дзейнасць
Ізноў з’явіўся на беларускім палітычным гарызонце ў 2001 годзе з ініцыятывай збору подпісаў за прызнанне міжнароднай грамадскасцю легітымнасці Палаты прадстаўнікоў другога склікання.
NGC 616
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Леанід Георгіевіч Сініцын
Палітычная дзейнасць
Прымаў удзел у прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2001 года. Выбыў з перадвыбарнай гонкі пасля таго, як не набраў неабходнай колькасці подпісаў выбаршчыкаў і не быў зарэгістраваны ў якасці кандыдата.
Янінскі ўніверсітэт
Янінскі ўніверсітэт (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Яніна.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1964 годзе ў адпаведнасці з статутам Універсітэта Арыстоцеля ў Салоніках і стаў незалежным універсітэтам у 1970 годзе.
Па стане на 2017 год ва ўніверсітэце навучалася 25 000 студэнтаў (22 000 на ўзроўні бакалаўрыяту і 3 000 на ўзроўні аспірантуры) і працавала 580 выкладчыкаў і 132 навуковых супрацоўнікаў. Адміністрацыйныя службы ўніверсітэта ўкамплектаваны 420 супрацоўнікамі.
Універсітэт з'яўляецца адным з вядучых навуковых цэнтраў Грэцыі.
Дэўкаліён
Дэўкаліён — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Старэйшы сын кноскага ванакта Мінаса і Пасіфаі, крыцкі цар, згаданы ўжо ў «Іліядзе».
Удзельнік Калідонскага палявання. У Гігіна мянуецца ўдзельнікам паходу арганаўтаў, аднак, мабыць, зблытаны з цёзкай (сынам Гіперасія), бо ў Апалонія, Валера Флака і Псеўда-Апаладора не згаданы сярод арганаўтаў.
Жанаты на Арыстыадзе, дачцы Дыяніса і Метаніры, з якой пазнаёміўся падчас вэрхалу на востраве Скірас, дзе тая была вярхоўнай жрыцай Дыяніса. Бацька Ідаменея, правадыра крыцян у Траянскай вайне, і Эфона. Дапамог Тэсею высватаць Федру. Стаўшы царом Крыта, склаў звяз з Афінамі. Паводле гісторыка Клідэма, забіты ў Кносе Тэсеем падчас уварвання афінян на Крыт.
Мелвін Дуглас
Мелвін Дуглас (Melvyn Douglas; сапр. імя — Мелвін Эдуард Хесельберг (Melvyn Edouard Hesselberg),  — ) — амерыканскі, двухразовы лаўрэат прэміі «Оскар», уладальнік «Залатога глобуса», а таксама двух зорак на Галівудскай Алеі Славы: за ўклад у развіццё кінаіндустрыі — 6423, і за ўклад у развіццё тэлебачання — 6601.
Яго бацька — піяніст і кампазітар Эдуард Рыгоравіч Хесельберг (1870—1935), вучань Антона Рубінштэйна — быў яўрэйскім эмігрантам з Рыгі (тады Ліфляндская губерня); маці, Ліна Прысіла (Лена Прысцыла) Шэкелфард (1868—1961) — ураджэнка Тэнэсі, дачка генерала ад інфантэрыі Джорджа Талафера Шэкелфарда (1837—1942).
Уладзімір Мікалаевіч Палуян
Уладзі́мір Мікала́евіч Палуя́н (нар., , Турэцкі сельсавет, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь (2009—2014).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1988), Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2006).
У 1994—1997 гадах — вядучы спецыяліст, галоўны эксперт Кантрольнай палаты Рэспублікі Беларусь.
У 1997—2002 гадах — галоўны спецыяліст, начальнік упраўлення, намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення Камітэту дзяржкантролю Рэспублікі Беларусь.
У 2002—2004 гадах — начальнік інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах па Кастрычніцкім раёне Мінску.
З 2004 года — першы намеснік Міністра па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.
З 4 снежня 2009 да 27 снежня 2014 года — Міністр па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС
10 кастрычніка 2011 года быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Міністр па падатках і зборах рашэннем Савета Еўрапейскага саюза ад 15 кастрычніка 2012 года быў прызначаны адказным за дзейнасць падатковых органаў, якія падтрымалі крымінальную справу супраць праваабаронцы Алеся Бяляцкага, выкарыстоўваючы падставу у выглядзе ўхілення ад сплаты падаткаў.
Тучкоў мост
Тучкоў мост — развадны мост цераз Малую Няву ў Санкт-Пецярбургу, злучае паміж сабой Васільеўскі і Петраградскі астравы. Мост злучае Вялікі праспект Петраградскай стараны з Кадэцкім і Першай лініяй Васільеўскага вострава. Праз мост праходзяць маршруты руху ўсіх відаў наземнага грамадскага транспарту.
Побач з мостам размешчаны Князь-Уладзімірскі сабор, Тучкоў буян, стадыён «Пятроўскі», палац спорту «Юбілейны», Кацярынінская царква. Да маста плануецца падвесці «Набярэжную Еўропы».
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Біржавы мост, ніжэй — мост Бетанкура.
Бліжэйшая станцыя метро — «Спартыўная». 27 мая 2015 года быў адкрыты другі выхад са станцыі метро, ​​размешчаны на набярэжнай Макарава ля ўезду на мост.
Нікварн (камуна)
Камуна Нікварн (Nykvarns kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Нікварн 259-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Нікварн.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 442 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort):
Вялікія Антыльскія астравы
Вялі́кія Анты́льскія астравы — група астравоў у складзе Антыльскіх астравоў у Карыбскім моры на паўночным усходзе ад ЗША і на захадзе ад Малых Антыльскіх астравоў. Яе складаюць астравы: Куба, Хувентуд, Ямайка, Гаіці (Эспанёла) і Пуэрта-Рыка.
Калодна (Мядзельскі раён)
Кало́дна (, Колодно) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Гісторыя
У 1688 г. маёнтак Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. У 1847 г. маёнтак Свянцянскага павета Віленскай губерні, валоданне Мажэйкі, 50 душ мужчынскага полу, 170 дзесяцін прыдатнай для земляробства зямлі. У 1868 г. вёска Шэметаўскай воласці Свянцянскага павета, 8 двароў, 84 жыхара. У 1904 г. маёнтак, валоданне Чаховіча (25 жыхароў, 471 дзесяціна зямлі) і вёска (102 жыхара). У 1908 г. у вёсцы 134 жыхары. З 12.10.1940 г. у Шэметаўскім, з 05.08.1954 г. Канстанцінаўскім, з 15.11.1957 г. зноў Шэметаўскім сельсавеце Свірскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай абласцей, з 3.08.1959 г. Мядзельскага раёна, з 20.01.1960 г. Мінскай вобласці, з 10.05.1960 г. у Свірскім гарпасялковым Савеце. У 1950 г. у вёсцы арганізаваны калгас «Дружба». З 1964 вёска ў складзе саўгаса «Канстанцінава» (цэнтр — вёска Камарова), з 04.09.1991 г. — калгаса «Канстанцінава».
У 2013 годзе Свірскі пасялковы савет быў скасаваны, і Калодна ўвайшло ў склад Свірскага сельсавета.
Плошча Працы (Санкт-Пецярбург)
Плошча Працы (у 1830—1880-х гадах Дабравешчанская вуліца, да 1918 года Дабравешчанская плошча) — плошча ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга.
Размешчана на 2-м Адміралцейскім востраве паміж Англійскай набярэжнай, Коннагвардзейскім бульварам, вуліцай Якубовіча і набярэжнай Крукава канала. Першапачатковая назва Дабравешчанская плошча вядома з 1891 года, звязана з царквой Звеставання Найсвяцейшай Багародзіцы. У кастрычніку 1918 года атрымала сучаснае найменне плошча Працы, па Палацу Працы, які знаходзіцца на плошчы.
NGC 614
NGC 614 (іншыя абазначэнні — NGC 618, NGC 627, UGC 1140, MCG 5-4-75, ZWG 502.118, KCPG 38B, PGC 5933) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 614, NGC 618, NGC 627.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Беразнякі (Манастыршчынскі раён)
Беразнякі (Березняки) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Крыцкі ўніверсітэт
Крыцкі ўніверсітэт (Πανεπιστήμιο Κρήτης) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай на востраве Крыт.
Агульная характарыстыка
Універсітэт размешчаны ў гарадах Рэтымна (афіцыйная сядзіба) і Іракліян. Гэта адзін з самых вядомых і аўтарытэтных універсітэтаў краіны.
Па стане на 2017 год, тут налічвалася 16 000 студэнтаў і 2 500 аспірантаў, больш за 500 выкладчыкаў, а таксама каля 420 адміністрацыйных супрацоўнікаў.