cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ліга чэмпіёнаў УЕФА
Гісторыя
Кубак еўрапейскіх чэмпіёнаў быў заснаваны ў 1955 годзе па прапанове французскага спартыўнага журналіста і рэдактара «L'Équipe» Габрыэля Ано. Ідэя аб кантынентальным футбольным турніры наведала Ано пасля заяваў англійскай прэсы аб тым, што «Вулверхэмптан Уондэрэрс», які перамог восенню 1954 года «Спартак» і «Гонвед», з’яўляецца наймацнейшым клубам свету. У сваёй газеце Ано адказаў, што для выяўлення наймацнейшага клуба трэба правесці спаборніцтва, якое ўключае ў сябе і хатнія, і гасцявыя матчы. Ужо на наступны дзень Ано апублікаваў магчымы праект турніру, а ў студзені 1955 года прайшоў першы Кубак еўрапейскіх чэмпіёнаў.
У перыяд з 1960 па 2004 гады ўладальнік Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў ўдзельнічаў у цяпер адмененым Міжкантынентальным кубку супраць ўладальніка паўднёваамерыканскага Кубка Лібертадорэс. Зараз пераможца Лігі чэмпіёнаў удзельнічае ў клубным чэмпіянаце свету — турніры пад эгідай ФІФА.
Фундатары
У момант заснавання Лігі было вырашана, што фундатарам турніру не могуць быць больш за 8 кампаній. Па ўмовах пагаднення гэтыя кампаніі атрымліваюць 4 рэкламных шчыты па перыметры поля, пэўную колькасць квіткоў на кожны матч і прысутнасць лагатыпаў кампаній на перадматчавых і пасляматчавых інтэрв’ю. Таксама гэтыя кампаніі атрымліваюць рэкламны час у перапынках паміж таймамі матчаў Лігі чэмпіёнаў.
Таксама з турнірам супрацоўнічаюць:
Пераможцы
Спіс найлепшых клубаў у гэтым турніры ўзначальвае іспанскі «Рэал Мадрыд», які атрымліваў перамогу ў Лізе чэмпіёнаў (уключна з перамогай у Кубку чэмпіёнаў) 14 разоў. Сем разоў турнір выйграваў італьянскі «Мілан», 6 разоў — англійскі «Ліверпул» і мюнхенская «Баварыя», 5 разоў — іспанская «Барселона», 4 разы — нідэрландскі «Аякс» з Амстэрдама.
Барысаўскі Савет рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў
Барысаўскі Савет рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. Узнік у Барысаве ў маі 1917 года ў выніку аб’яднання ў адзіную арганізацыю некалькіх Саветаў, прадстаўнікоў сялянства.
Гісторыя
У сакавіку 1917 года ў мясцовым гарнізоне былі створаны 2 Саветы салдацкіх дэпутатаў (старшыня — салдат Вішнякоў), афіцэрскіх і класных чыноў (старшыня — палкоўнік Георгіеў). Да мая 1917 года яны дзейнічалі асобна, але праводзілі сумесныя пасяджэнні. Вырашалі пытанні салдацкага жыцця, канфлікты, падтрымлівалі дысцыпліну ў часцях. Саветы садзейнічалі ўтварэнню салдацкіх камітэтаў, клубаў, змагаліся з дэзерцірствам і інш. Дзейнасць Саветаў часткова рэгламентавалася начальнікам гарнізона. Да сярэдзіны сакавіка 1917 года створаны Савет рабочых дэпутатаў (старшыня — меншавік Гольдберг), які ўдзельнічаў у арганізацыі прафсаюзаў, фабзаўкомаў, вырашэнні канфліктаў паміж рабочымі і прадпрымальнікамі. 18 красавіка 1917 года паводле пастановы Савета, зацверджанай мясцовымі оганамі Часовага ўрада, на прадпрыемствах уводзіўся 8-гадзінны рабочы дзень.
Пасля аб’яднання Саветаў кіруючым органам стаў аб’яднаны камітэт Саветаў салдацкіх, рабочых, афіцэрскіх і сялянскіх дэпутатаў г. Барысава і павета. Старшыня — Георгіеў, пазней — Гольдберг, Мешчаракоў. Восенню 1917 года называўся Барысаўскі Савет рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. Садзейнічаў дэмакратызацыі органаў самакіравання, стварэнню сялянскіх арганізацый. Падтрымліваў Часовы ўрад, асудзіў ноту Мілюкова і ліпеньскія выступленні ў Петраградзе, карнілаўскі мяцеж. Прадстаўнікі Савета прымалі ўдзел у рабоце 1-га з’езда ваенных і рабочых дэпутатаў арміі і тылу Заходняга фронту, з’езда Саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў Заходняй вобласці, 1-га Усерасійскага з’езда рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Эсэр Кавалёў быў дэлегатам 2-га Усерасійскага з’езда Саветаў. Дамінуючы ўплыў у Савеце (амаль да лістапада 1917 года) мелі меншавікі, бундаўцы, эсэры, аднак восенню ўзмацнілася фракцыйнае размежаванне. Да перавыбараў у лістападзе 1917 года па асноўных пытаннях рэвалюцыі Савет арыентаваўся на пазіцыю эсэра-меншавіцкага выканкома Заходняга фронту, асудзіў узброеннае паўстанне ў Петраградзе. У выніку праведзеных у першай палове лістапада 1917 года перавыбараў у Савеце 60 дэпутатаў, у т.л. салдацкая секцыя — 12 чал., рабочая — 18, сялянская — 22, батрацкая — 8. На пасяджэнні Савета 13(26) лістапада 1917 года з прадстаўнікамі сялян павета абвешчана ўстанаўленне савецкай улады. Выбраны выканком з 21 чал., у кіраўніцтве — бальшавікі: старшыня — паручнік М. С. Бурмістраў, намеснік — С. Дз. Хадасевіч, камісар — С. Ф. Нялюбаў. Выканком размяшчаўся ў Нова-Барысаве, а ў Старым Барысаве захоўваўся ўплыў меншавікоў і бундаўцаў. З лістапада салдацкая секцыя Савета выдавала газету «Солдат». Павятовы з’езд Саветаў сялянскіх дэпутатаў выбраў сваіх прадстаўнікоў у аб’яднаны Савет салдацкіх, рабочых, сялянскіх і батрацкіх дэпутатаў. Выканаўчая і распарадчая ўлада была ў выканкома і павятовага камісара, якія дзейнічалі пад кіраўніцтвам мясцовага камітэта РСДРП(б). Асноўную ўвагу Савет сканцэнтраваў на ўвядзенні кантролю над вытворчасцю і дзейнасцю ўстаноў, арганізацыі новай сістэмы ўлады на вёсцы і інш. Аднак на пачатак лютага 1918 года яму не ўдалося цалкам кантраляваць развіццё падзей у павеце.
У час нямецкай акупацыі частка дэпутатаў перайшла на падпольную работу, займалася арганізацыяй партызанскага руху. У лістападзе 1918 года ў горадзе сфарміравалася ядро Савета, але яно дзейнічала як грамадская арганізацыя. У снежні 1918 года адбыўся павятовы з’езд Саветаў (221 дэлегат), на якім 2/3 складалі бальшавікі. Прэзідыум выканкома выбраны ў першай палове студзеня 1919 года, Аднак Савет не меў усёй паўнаты ўлады. Толькі з утварэннем валасных і сельскіх Саветаў у лютым — сакавіку 1919 г. ён актывізаваў дзейнасць па правядзенні аграрнай рэформы, устанаўленні кантролю за вытворчасцю. забеспячэнні насельніцтва прадуктамі харчавання, палівам, рэарганізацыі сістэмы народнай адукацыі і інш. У 1919 годзе выдаваў газету «Известия Борисовского Совета». Летам 1919 года ў сувязі з наступленнем польскіх войск улада перайшла да рэўкома. У снежні 1920 года на з’ездзе Саветаў рабочых, сялянскіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў Барысаўскага павета заслухана і зацверджана справаздача рэўкома, выбраны выканком Савета (20 чал.) і дэлегат на 2-і Усебеларускі з’езд Саветаў. Друкаваны орган — газета «Бедняк».
5 студзеня 1921 года сфармаваны аддзелы, прызначаны загадчыкі, зацверджаны прэзідыум выканкома (старшыня — А. І. Хацкевіч). У пачатку 1921 года ў павеце дзейнічалі гарадскі, 25 валасных, 383 сельскія Саветы, а таксама Вітуніцкі валасны рэўком на мяжы з Польшчай. Некаторыя Саветы праводзілі лінію, якая не адпавядала курсу РКП(б), у сувязі з гэтым у чэрвені 1921 года адбыліся перавыбары гарадскога Савета і валасных выканкомаў. У ліпені скліканы павятовы з’езд Саветаў, выбраны новы склад выканкома, сфармаваны прэзідыум (старшыня — Хацкевіч).
Даніна (Смаленская вобласць)
Даніна (Да́нино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Дэкалог, сем
«Дэкало́г, сем» (Dekalog, siedem) — сёмая частка дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм зняты ў 1988 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 15 чэрвеня 1990 года.
Сюжэт
Маладая жанчына выкрадае ўласную дачку ў сваіх бацькоў, якія выхоўваюць дзяўчынку як сваю.
Выхад
Прэм’ера фільма адбылася ў жніўні 1989 года на. Пазней фільм дэманстраваўся на Венецыянскім кінафестывалі 11 верасня 1989 года і на 22 кастрычніка 1989 года. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 15 чэрвеня 1990 года.
Тэгісшылдзік
Тэгісшылдзік — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тэгісшылдзікскай сельскай акругі. Код КАТА — 354877100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1212 чалавек (608 мужчын і 604 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1034 чалавекі (527 мужчын і 507 жанчын).
Шэрвуд Роўланд
Франк Шэрвуд Роўланд (Frank Sherwood Rowland; 28 чэрвеня 1927, Дэлавэр, Агая, ЗША — 10 сакавіка 2012, Ньюпорт-Біч, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі за працы па ролі газападобных галагенаалканаў у спусташэнні азонавага пласта Зямлі, падзяліўшы яе з Марыа Маліна і Паўлем Крутцэнам.
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1978), замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства (2004).
Біяграфія
Шэрвуд Роўланд нарадзіўся ў невялікім мястэчку Дэлавэр (штат Агая), дзе скончыў Уэсліанскі ўніверсітэт Агая, а затым Універсітэт Чыкага, дзе таксама напісаў дысертацыю. Працаваў у Прынстанскім універсітэце, Універсітэце Канзаса і Каліфарнійскім універсітэце ў Ірвайне. Працуючы ў Каліфарнійскім універсітэце ў Ірвайне, Шэрвуд Роўленд тэарэтычна прадказаў, што арганічныя газападобныя рэчывы, вырабленыя чалавекам, пад дзеяннем сонечнай радыяцыі раскладаюцца ў стратасферы, утвараючы хлор і монавокіс хлору, якія здольныя эфектыўна разбураць малекулы азону. Ён і Марыа Маліна паказалі небяспеку ўздзеяння галагеналканаў на азонавы пласт у стратасферы. Гэтыя даследаванні ініцыявалі больш шырокія даследаванні па ўздзеянні хлорафторвугляродаў, якія ўжо ў 1978 годзе былі забароненыя да выкарыстання ў аэразолях. У 1995 годзе Роўленд і Маліна атрымалі за гэтыя даследаванні Нобелеўскую прэмію па хіміі.
У 1992 годзе Шэрвуд Роўленд падпісаў «Папярэджанне чалавецтву».
Роўленд памёр ад ускладненняў, выкліканых хваробай Паркінсана, у сваім доме ў Каліфорніі.
Узнагароды
У 2007 годзе ў яго гонар названая і астэроід.
Газадынаміка
Газадынаміка (або газавая дынаміка) - раздзел механікі, які вывучае законы руху газападобнай асяроддзя і яе ўзаемадзеяння з якія рухаюцца ў ёй цвёрдымі целамі. Часцей за сустракаецца пад назвай аэрадынаміка (ад ἀηρ - паветра і - сіла), але ўключае ў сябе не толькі аэрадынаміку, але і ўласна газавую дынаміку. Апошняя гістарычна ўзнікла як далейшае развіццё і абагульненне аэрадынамікі, і менавіта таму часта кажуць пра адзіную навуку - аэрагазадынаміку. Як частка фізікі, аэрагазадынаміка цесна звязана з тэрмадынамікай і акустыкай.
Аэрадынаміка
Раздзел гідрааэрамеханікі, у якім вывучаюцца законы руху паветра і сілы, якія ўзнікаюць на паверхні тэл, адносна якіх адбываецца яго рух. У аэрадынаміцы разглядаюць рух з дагукавымі хуткасцямі, г. зн. у нармальных умовах да 340 м/с (1200 км/г).
Прыкладныя задачы аэрадынамікі:
Спецыяльны раздзел аэрадынамікі - аэрадынаміка самалёта - займаецца распрацоўкай метадаў аэрадынамічнага разліку і вызначэннем аэрадынамічных сіл і момантаў, якія дзейнічаюць на самалёт у цэлым і на яго часткі - крыло, фюзеляж, апярэнне і г. д. Да аэрадынаміцы самалёта адносяць: разлік устойлівасці, балансавання самалёта, тэорыю паветраных вінтоў, тэорыю крыла. Пытанні, звязаныя з зменлівым нестацыянарным рэжымам руху лятальных апаратаў, разглядаюцца ў спецыяльным раздзеле - дынаміцы палёту.
Вынікі аэрадынамікі знаходзяць разнастайныя прымянення ў самалётабудаванні, авіябудаванні, аўтамабілебудаванні і ў розных лятальных апаратах.
Газавая дынаміка
Газавая дынаміка ўзнікла як далейшае развіццё аэрадынамікі і мае справу з сітуацыямі, у якіх умовы істотна адрозніваюцца ад нармальных.
У адрозненне ад класічнай аэрадынамікі, газавая дынаміка мае справу з такімі задачамі, у якіх сціскальнасць газу становіцца істотным фактарам, якія ўплываюць на яго паводзіны. У першую чаргу, гэта - задачы аб руху газавых патокаў са хуткасцямі, блізкімі або перавышаюць хуткасць гуку ў газе, што прыводзіць да з'яўлення значных перападаў ціску і ўдарных хваль. Іншым прыкладам служаць тыя працэсы ў газавых асяроддзях, якія суправаджаюцца экзатэрмічнымі (гарэнне, выбух) або эндатэрмічныя (дысацыяцыя) хімічнымі рэакцыямі: у гэтых выпадках з-за змены сярэдняй малекулярнай масы газу і працэсаў энергавыдзялення мадэль ідэальнага газу недастасоўная.
Узнікненне газавай дынамікі ставіцца да сярэдзіны і другой палове XIX стагоддзя і звязана з асноватворнымі працамі К. Доплера, Г. Рыма, Э. Маха, У. Дж. Ранкіна і П.-А. Гюгоніё. Бурнае развіццё гэты раздзел механікі перажывае ў XX стагоддзі; сярод многіх імёнаў вучоных, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё газавай дынамікі, варта назваць С. А. Чаплыгіна, Дж. Тэйлара, Л. І. Сядова, Я. Б. Зяльдовіча.
Весткі з Непала
«Весткі з Непала» (Вести из Непала) — ранняе апавяданне расійскага пісьменніка Віктара Пялевіна, якое ўвайшло ў зборнікі «Сіні ліхтар» і «Жоўтая страла».
Змест
У апавяданні «Весткі з Непала» аўтар іранізуе над савецкай рэчаіснасцю, якая стала для герояў жахлівым сном, блізкім да пекла. З самага пачатку гаворыцца пра безвыходнасць становішча людзей у гэтым свеце. Ісціна пра тое, што героі знаходзяцца ўжо у іншым свеце, падаецца ў выглядзе палітінфармацыі вуснамі дыктара па радыё.
Баварскі саюз фермераў
Бава́рскі са́юз фе́рмераў (Bayerischer Bauernbund, BB) альбо Баварскі сялянскі саюз — аграрная палітычная партыя ў Германіі і Веймарскай рэспубліцы. З 1893 па 1933 год яна прадстаўляла інтарэсы сельскага насельніцтва ў баварскім парламенце і ў германскім Рэйхстагу.
Добэльскі край
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 24 390 чалавек. Плошча края — 889,7 км².
Яшкавічы
Я́шкавічы (, Яшковичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Руку
Руку́ (ركوع) — паясны паклон, які здзяйсняюць мусульмане падчас намаза, а таксама групы тэматычных вершаў у Каране.
Парадак здзяйснення
Для здзяйснення паяснога паклону мусульмане абавязаны нахіліцца так, каб далоні дасягалі каленяў, затым затрымацца ў такім становішчы на ​​кароткі час і не нахіляцца для іншай мэты, акрамя як для выканання элемента намаза.
Калі які-небудзь з вышэйпералічаных элементаў не выкананы, то такі паясны паклон лічыцца несапраўдным. Дазваляецца выконваць руку абапіраючыся на што-небудзь або пры старонняй дапамозе, толькі ў выпадках неабходнасці. Пры немагчымасці здзейсніць руку цалкам, яго робяць па магчымасці. Чалавек, які ўчыняе намаз седзячы павінен нахіліць галаву наперад так, каб яна была насупраць каленяў.
Ракетны ўдар па авіябазе Мілерава (2022)
Ракетны ўдар па авіябазе Мілерава нанесены 25 лютага 2022 года.
Ход падзей
Сухапутныя войскі УС Украіны атакавалі авіябазу Мілерава 25 лютага 2022 года ракетамі 9К79-1 «Точка-У». Паведамляецца, што некалькі чалавек былі параненыя і знішчаны прынамсі адзін Су-30СМ. Украінскія афіцыйныя асобы заявілі, што прынамсі два самалёты Су-30СМ былі знішчаны на зямлі.
Узброеныя сілы Украіны афіцыйна не пракаментавалі ракетны ўдар.
NGC 4814
NGC 4814 (іншыя абазначэнні — UGC 8051, MCG 10-19-3, ZWG 294.3, ZWG 293.44, IRAS12532+5836, PGC 44025) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мойцева
Мойцева (Мойтево) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага гарадскога паселішча.
Бадэн-Бадэн
Ба́дэн-Ба́дэн (Baden-Baden) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Знаходзіцца на заходніх схілах Шварцвальда. Насельніцтва — каля 54 тыс. чалавек. Вядомы курорт.
Гарачыя крыніцы
Бадэн-Бадэн вядомы сваімі гарачымі крыніцамі. Яшчэ старажытныя рымляне лічылі воды гэтых крыніц лячэбнымі. Да цяперашняга часу ў Бадэн-Бадэне захаваліся разваліны рымскіх лазняў. У XX стагоддзі выдатныя лекары са ўсёй Еўропы адкрывалі тут свае кабінеты і клінікі, прапаноўваючы нетрадыцыйныя методыкі лячэння, поўную дыягностыку арганізма, праграмы амаладжэння і прыгажосці.
Спасылкі
{{Бібліяінфармацыя}}
Аляксандр Яўгенавіч Гур’янаў
Алякса́ндр Яўге́навіч Гур’я́наў (нар., г. Ламаносаў, Ленінградская вобласць, РСФСР) — беларускі дыпламат, першы намеснік міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь (2020—2021).
Біяграфія
Нарадзіўся 8 снежня 1972 года ў г. Ламаносаў (РСФСР).
Скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (1994). У 1993—1997 гадах працаваў у Міністэрстве замежных эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь, быў галоўным спецыялістам, начальнікам і намеснікам начальніка ўпраўлення па крэдытах і інвестыцыях. У 1997—1999 гадах працаваў другім сакратаром у пасольстве ў Рэспубліцы Польшча, у 1999—2002 гадах — саветнікам у пасольстве ў Аб’яднаных Арабскіх Эміратах. У 2002—2006 гадах быў начальнікам упраўлення Азіі і Афрыкі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
19 студзеня 2006 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Карэя. Адстаўлены з гэтай пасады быў 4 лістапада 2010 года.
У лютым 2011 года быў прызначаны намеснікам міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
22 снежня 2015 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Італьянскай Рэспубліцы, Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры Харчовай і сельскагаспадарчай арганізацыі Аб’яднаных Нацый па сумяшчальніцтве.
3 сакавіка 2016 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Мальта па сумяшчальніцтве.
29 ліпеня 2019 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Сан-Марына па сумяшчальніцтве.
20 ліпеня 2020 года быў вызвалены з пасады пасла ў сувязі з пераходам да іншага наймальніка.
З 24 жніўня 2020 года па 29 кастрычніка 2021 года займаў пасаду першага намесніка Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Аляксандр Іванавіч Восіпаў
Аляксандр Іванавіч Восіпаў ( года ў вёсцы Вязаўка Курылаўскага раёна Саратаўскай вобласці) — гомельскі мастак-мініяцюрыст. Вучыўся ў Саратаўскім мастацкім вучылішчы ў Н. А. Архангельскага. Скончыў Палехскае мастацкае вучылішча імя М. Горкага (1959). Настаўнікі па спецыяльнасці: Н. М. Зіноўева, Д. Н. Буторына, Н. А. Праўдзіна і інш. Дыпломная праца — мініяцюра «Адпачынак пасля працоўнага дня». Мастак працуе ў творчай садружнасці з Ганнай Восіпавай, развіваючы ў Беларусі мастацтва мініяцюры (з 1959).
Асноўныя творы
(сумесна з Восіпавай Ганнай Сцяпанаўнай выканалі мініяцюры):
Кацярына Аляксандраўна Рэзнік
Кацярына Аляксандраўна Рэзнік (Катерина Олександрівна Резнік; нар. года,, Харкаўская вобласць, Украіна) — украінская спартсменка і палітык. Заслужаны майстар спорту па сінхронным плаванні. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2020 года. Дэпутат Люботынскай гарадской рады VIII склікання. Член дэпутацкай фракцыі палітычнай партыі "Блок Святлічнай — «Разам».
Біяграфія
Спартсмен-інструктар штатнай каманды нацыянальнай зборнай каманды Украіны па сінхронным плаванні. Скончыла Харкаўскі нацыянальны ўніверсітэт унутраных спраў.
Летам 2018 г. была ў складзе зборнай Украіны па сінхронным плаванні, якая стала лепшай на чэмпіянаце Еўропы па летніх відах спорту.
25 кастрычніка 2020 года на мясцовых выбарах была абраная дэпутатам Люботынскай гарадской рады.
Зборная Украіны па сінхронным плаванні ў складзе якой выступала Кацярына Рэзнік заваявала два бронзавыя медалі на Алімпіядзе — 2020 у Токіа.
Фармацыя
Фармацыя (φάρμακον праз кальку pharmacy — лекі і прымяненне лекаў) — комплекс навукова-практычных дысцыплін, якія вывучаюць праблемы стварэння, бяспекі, даследаванні, захоўвання, вырабу, рэалізацыі і маркетынгу лекавых сродкаў, а таксама пошуку прыродных крыніц лекавых субстанцый.
У комплексе з фармакалогіяй складае навуку аб леках.
Іншае
to promote and expand their role in public health and patient care in Pakistan
Цяжкая атлетыка на летніх Алімпійскіх гульнях 1924
Спаборніцтвы па цяжкай атлетыцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1924 года праводзіліся толькі сярод мужчын.
Аўрора (часопіс, Санкт-Пецярбург)
Гісторыя
Часопіс выходзіў штомесяц з ліпеня 1969 года ў Ленінградзе. Першапачаткова орган ЦК УЛКСМ, СП РСФСР і Ленінградскай пісьменніцкай арганізацыі. З 1980 года словы аб прыналежнасці да Ленінградскай пісьменніцкай арганізацыі зніклі з тытульнага ліста.
Шэраг публікацый «Аўроры» ў 1970—1980-х гадах выклікаў грамадскі рэзананс і цэнзурны пераслед. У 1977 годзе быў зняты з пасады і неўзабаве памёр галоўны рэдактар ​​Уладзімір Тарапыгін за публікацыю вершаў Ніны Каралёвай, у якіх мімаходам згадваўся растрэл царскай сям’і: «І ў год, калі полымя кідалася на сцягу тонкім, у тым горадзе не ўсміхалася царыца з дзіцем…» У 1982 годзе страціў сваю пасаду галоўны рэдактар ​​Глеб Гарышын з-за таго, што ў часопісе на 75-й старонцы было надрукавана апавяданне Віктара Галяўкіна «Юбілейная прамова» (1981, № 12), у якой угледзелі намёк на 75-годдзе Брэжнева.
З 1982 года зведаў істотныя змены першапачатковы творчы склад рэдакцыі. Супрацоўнікі, якія стаялі ля вытокаў, казалі пра «нешчаслівы» трынаццаты год жыцця часопіса. Тым не менш, максімальны тыраж «Аўроры» пры апошнім «савецкім» галоўным рэдактары Эдуардзе Шэвелеве дасягаў 1 млн 90 тыс. экзэмпляраў. У другой палове 1980-х гадоў папулярнасцю карысталіся матэрыялы, прысвечаныя рок-культуры, пад эгідай часопіса праводзіліся конкурсы магнітаальбомаў, арганізоўваліся рок-фестывалі. У 1988 годзе ў часопісе была апублікавана скандальная па тых часах аповесць Уладзіміра Куніна «Інтэрдзевачка».
Умару Бангура
Умару Бангура (Umaru Bangura; нар., Фрытаўн, Сьера-Леонэ) — сьералеонскі футбаліст, абаронца нацыянальнай зборнай Сьера-Леонэ.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру на радзіме, пазней некаторы час выступаў за моладзевы склад англійскага «Уотфарда».
З 2006 года доўгі час выступаў у чэмпіянаце Нарвегіі. У сезоне 2013 разам з «Хаўгесунам» выйграў бронзавыя медалі.
У снежні 2013 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад мінскага «Дынама». У складзе мінскага клуба адразу замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага абаронцы. У кастрычніку 2014 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона. У сезоне 2015 вярнуўся ў склад і зноў стаў асноўным цэнтральным абаронцам. У кастрычніку 2015 года падоўжыў кантракт з дынамаўцамі.
4 жніўня 2016 года стала вядома аб пераходзе Бангуры ў швейцарскі «Цюрых». Па выніках сезона 2016/17 дапамог клубу перамагчы ў Чэлендж-лізе і вярнуцца ў Суперлігу, у 2018 годзе разам з «Цюрыхам» выйграў Кубак Швейцарыі. У сезоне 2020/21 перастаў з’яўляцца на полі. У студзені 2021 года перайшоў у «Неўшатэль Ксамакс» з другога дывізіёна Швейцарыі, дзе гуляў да канца сезона 2021/22.
Міжнародная кар’ера
З 2006 года выступае за зборную Сьера-Леонэ, дзе з’яўляецца трывалым іграком асновы.
Дзмітрый Цімафеевіч Язаў
Дзмі́трый Цімафе́евіч Я́заў (Дми́трий Тимофе́евич Я́зов;, Язава, Пакроўская воласць, Цюкалінскі павет, Омская губерня — , Масква) — савецкі военачальнік. Міністр абароны СССР (1987—1991). Маршал Савецкага Саюза (28 красавіка 1990).
Біяграфічныя звесткі
У сакавіку 2019 года Дз. Язава прызналі вінаватым у ваенных злачынствах па справе аб падзеях 13 студзеня 1991 года ў Вільнюсе. Яго завочна прысудзілі да 10 гадоў пазбаўлення волі.
Бяроста
Бяроста — пругкі і водаўстойлівы вонкавы слой кары бярозы.
З бяросты атрымліваюць дзёгаць (сухой перагонкай), смалу (апрацоўкай азотнай кіслатой або спірта-шчолачнай экстракцыяй), сажу (спальваннем пры няпоўным доступе паветра). Здаўна выкарыстоўвалася для вырабу асобных рэчаў хатняга ўжытку і як матэрыял для пісьма.
Шапчыцы
Назву Ша́пчыцы маюць:
Падгорнае (Ельнінскі раён)
Падгорнае (Подго́рное) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ельнінскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Юліх
Юліх (Jülich) — горад у Германіі, у рэгіёне Дзюрэн, федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Гістарычна — сталіца герцагства Юліхскага. Цяпер вядомы размешчаным непадалёк навукова-даследчым цэнтрам — Forschungszentrum Jülich.
Валянціна Геніеўна Антанюк
Валянціна Геніеўна Антанюк (Валенти́на Ге́ніївна Антоню́к; нар. г., сяло Новаекацярынаўка, Старабешаўскі раён, Сталінская вобласць) — украінская спявачка (сапрана), паэтэса, празаік, мастацтвазнаўца. Народная артыстка Украіны (2020).
Выкладала ў кіеўскім Універсітэце культуры. З 1995 асістэнт у класе М. К. Кандрацюка, пасля прафесар кафедры сольных спеваў Нацыянальнай музычнай акадэміі Украіны ім. П. І. Чайкоўскага Кіеў).
Прафесар, доктар культуралогіі, член Нацыянальных Саюзаў пісьменнікаў і тэатральных дзеячаў Украіны, а таксама Усеўкраінскага Музычнага Саюза.
Пінская шляхта (п’еса)
«Пінская шляхта» — п’еса класіка беларускай літаратуры, майстра камічнага жанру Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча (фарс-вадэвіль у адной дзеі ). Напісана ў 1866 годзе, першая публікацыя з’явілася ў 1918 годзе ў часопісе «Вольная Беларусь» (№ 30-31), у беларускім перакладзе Я. Лёсіка.
Гістарычны кантэкст
П’еса была напісана ў 1866 годзе. Дзеянне адбываецца ў часы жорсткай рэакцыі, якая наступіла ў Беларусі і Польшчы пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў, асноўнай рухальнай сілай якога была шляхта. Асобныя кіраўнікі і ўдзельнікі паўстання былі павешаны, расстраляны, дзясяткі тысяч трапілі ў турмы, на катаргу. Нават за спачуванне паўстанцам, спяванне гімнаў або чытанне паўстанцкіх пракламацый ссылалі ў Сібір, як гэта здарылася з дачкой Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча Камілай.
Рэзка павялічыўся клас царскіх чыноўнікаў. Іх патрэбна было ўтрымліваць у асноўным сялянскай працай. Чыноўніцтва зрабілася нахабным, стала займацца паборамі, не баялася адкрыта браць хабары. Рэпрэсіі закранулі і Заходняе Палессе, дзе адбываецца дзеянне п’есы. Гратэскна пісьменнік паказвае не столькі «цемнату» пінскай шляхты, колькі яе запалоханасць.
Жанравыя асаблівасці
Паводле вызначэння аўтара жанр п’есы вызначаецца як «фарс-вадэвіль у 1-й дзеі».
Вадэвіль — гэта аднаактовы лёгкі камедыйны твор з займальнай інтрыгай, анекдатычным парадаксальным сюжэтам, дынамічнымі дыялогамі, песнямі, часам танцамі і шчаслівай развязкай. Усё гэта прысутнічае ў «Пінскай шляхце».
Слова «фарс» паказвае, што ў вадэвілі вострая камедыйнасць павінна «напаўняцца» жыццёвай злабадзённасцю, рэалістычнай канкрэтнасцю, нават вальнадумствам. Многае з гэтага маецца і ў «Пінскай шляхце».
Відавочная сатырычная скіраванасць фарса-вадэвіля. Пісьменнік на першы погляд лёгка падсмейваўся з абмежаванасці, запалоханасці засцянковай шляхты, гратэскна, шаржыравана жартаваў з царскага чынавенства. Але за падсмейваннем і жартамі былі сатырычныя кпіны і выкрыццё тыповых з’яў тагачаснай рэчаіснасці. Нават вадэвільныя песні ў творы — не заўсёды любоўныя рамансы, але і сатырычныя куплеты.
Асобы
Пінская ваколічная шляхта
Сюжэт
«Пінская шляхта» — гэта гарэзлівая, смешная і, адначасова, пазнавальная гісторыя на тэму жыцця мясцовай беларускай шляхты. У ёй апавядаецца пра фанабэрыстых і пыхлівых дробных шляхцюкоў, якія па свайму матэрыяльнаму становішчу і ладу жыцця не нашмат адрозніваюцца ад сялян. Але, нягледзячы на тое, яны для сябе лічаць найвялікшай абразай, калі іх хтосьці называе «мужыкамі». І пры ўсёй іх фанабэрыстасці яны баяцца начальства, тых, хто мае над імі ўладу.
Два збяднелыя, але ганарыстыя шляхціцы з Піншчыны, Ціхон Пратасавіцкі і Іван Цюхай-Ліпскі, «п’яныя завяліся ды пабіліся з сабою за шляхецтва», бо другі назваў першага «мужыком». Сварка бацькоў пагражае шлюбу закаханых дзяцей — дачкі Пратасавіцкага Марысі і сына Цюхай-Ліпскага Грышкі. Куторга, шасцідзесяцігадовы «кавалер», хоча ўзяць замуж 17-гадовую Марысю, а за гэта гатоў «крыва» сведчыць на карысць Ціхона Пратасавіцкага. Але на разбор справы прыязджае станавы прыстаў Кручкоў, і ўсё канчаецца шчасліва: шляхціцы мірацца, дзяцей бласлаўляюць да шлюбу, і ўсе радасна танцуюць, спяваюць.
У п’есе В. Дунін-Марцінкевіч высмейвае царскі суд, бюракратызм і хабарніцтва чыноўнікаў, якія самі ж і парушаюць усе магчымыя законы, якія яны прадстаўляюць, і выносяць абсурдныя прыгаворы.
Кручкоў з дапамогай пісарчука Пісулькіна абсурднымі штрафамі абірае запалоханую пінскую шляхту да ніткі. Не толькі ўдзельнікам бойкі, але і яе сведкам, нават тым, хто бойкі не бачыў, прысуджаецца кара і вялікі штраф:
Дэталі «на голай зямлі без дывана» і «на дыване» — красамоўныя. Лічылася вялікай абразай, калі шляхціца каралі розгамі, паклаўшы яго на голую зямлю, без посцілкі. Маёмасны стан цяперашняй пінскай шляхты не адрозніваецца ад навакольных сялян, але фанабэрыя, ганарыстасць засталіся. «Даў бы сто рублёў, каб дыван падаслалі», — кажа Пратасавіцкі і просіць у пісарчука Пісулькіна парады, як «ад лазы пазбавіцца». Ведаючы тарбахвата і кручкатвора (адсюль — і прозвішча персанажа) Кручкова, той раіць: «Злажыце яму добры гасцінчык, авось паквапіцца?» Кручкоў, зразумела, на хабар «паквапіўся».
У «Пінскай шляхце» развязка супадае з завязкай наступнага дзеяння. Кручкоў, імкнучыся да нажывы, пры сваім ад’ездзе страўлівае яшчэ адну пару пінскай шляхты. Ён адводзіць убок Альпенскага і паведамляе, што Статкевіч адмаўляе яму ў праве называцца шляхціцам. Затым падыходзіць да Статкевіча і кажа: «Знаеш? Цябе Альпенскі аблаяў мужыком». Статкевіч раз’юшыўся: «Ён смеў назваць мяне мужыком?! Мне сам Юры Кабылінскі падпісаў грамату — дык я ж на шкуры яго выпішу сваё шляхецтва!». Зноў пачынаецца бойка. Калі ж Ліпскі просіць Кручкова разняць «дерущихся», «а то і з вас штраф будзе належыць», той адказвае: «Не ка мне, не ка мне, — няхай у суд падаюць, тагды прыеду на следства! Бывайце здаровы!» І з Пісулькіным пакідае пінскую шляхту ў надзеі на новы прыезд, на новы добры «ўлоў». Апрача іншага, у гэтай сцэне бачна, з чаго пачала разгортвацца інтрыга твора, як завязваўся яго сюжэт.
Музычныя ўстаўкі
У творы 9 песень. Гэта арыі Марысі (з’явы 1-я і 9-я), Куторгі (з’явы 4, 5, 6-я і апошняя), дуэты Марысі і Грышкі (з’ява 2-я), Марысі і Куторгі (з’ява 6-я).
Мова п’есы
Аўтэнтычны тэкст напісаны на рускай мове — прозвішчы дзеючых асоб, усе аўтарскія рэплікі і заўвагі — і заходнепалескім (пінскім) дыялекце — маналогі і дыялогі дзеючых асоб, радкі песень. Тым самым драматург адчувальна ўзмацніў рэалістычны пачатак твора.
На думку прафесара Лепешава, мова пінчукоў у пачатковым тэксце п’есы несапраўдная, скажоная аўтарам, каб наблізіць яе гучанне да ўкраінскай, што, у сваю чаргу, было патрэбна, каб абысці забарону Аляксандрам II друку па-беларуску; а друкаваны варыянт 1918 году гэта ўжо пераклад Язэпа Лёсіка.
В. Дунін-Марцінкевіч стылізаваў мову сваіх персанажаў пад вядомы яму пінскі дыялект. Літаратурную норму мове твора прыдаў на пачатку ХХ стагоддзя («апрацаваў») Янка Купала. Пры гэтым мова персанажаў індывідуалізавана. Так, Кручкоў гаворыць своеасаблівай «трасянкай», мешанінай мясцовых слоў і слоў рускай мовы. Мова Куторгі вызначаецца народным каларытам, багаццем ідыём, прыказак і прымавак («даганяючы не нацалавацца»; «здаровы, як рыжык баровы»; «калі абора цячэ — гаспадыня бліны пячэ, а калі гумно цячэ — гаспадар з хаты ўцячэ»; «млын меле — мука будзе, язык меле — бяда будзе» і г.д.).
Ацэнкі
Як заўважыў літаратуразнаўца Язэп Янушкевіч:
Публікацыі
П’еса «Пінская шляхта» В. Дуніным-Марцінкевічам была напісаная ў 1866 годзе. Пры жыцці аўтара яна не друкавалася. Нават калі ў канцы ХІХ стагоддзя М. Доўнар-Запольскі захацеў змясціць фарс-вадэвіль у сваім «Календаре Северо-Западного края» на 1890 год, ад царскага цэнзара ён атрымаў наступнае заключэнне: «По моему мнению, подобное произведение, в коем в неприглядном свете выставляется личность должностного лица, станового пристава, который к этому везде называется „найяснейшая корона“, вряд ли удобно помещать в каком-либо издании, а в особенности в таком, как календарь, который предназначается для распространения в среде местного населения».
Упершыню твор быў надрукаваны толькі ў 1918 годзе ў часопісе «Вольная Беларусь» (№ 30-31). Другое выданне «Пінскай шляхты» было здзейснена ў 1923 годзе.
У Беларускім дзяржаўным архіве-музее літаратуры і мастацтва захоўваецца выданне п’есы, выпушчанае ў Польшчы (Беласток, 1958).
Тэатральныя пастаноўкі
П’еса ставіцца на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы, рэжысёр М. Пінігін; у пастаноўцы гэтага рэжысёра спектакль у перакладзе на польскую мову ідзе і на варшаўскай сцэне.
Санта-Стэфана-Раера
Санта-Стэфана-Раера (Santo Stefano Roero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano protomartire.
Дзіўнасць
У фізіцы элементарных часціц дзіўнасць S — квантавы лік, неабходны для апісання пэўных кароткачасовых часціц. Дзіўнасць часціцы вызначаецца як: дзе
Прычына для такога незразумелага з першага погляду вызначэння у тым, што канцэпцыя дзіўнасці была вызначана да адкрыцця існавання кваркаў, і для захавання сэнсу першапачатковага вызначэння дзіўны кварк павінен мець дзіўнасць -1, а дзіўны антыкварк павінен мець дзіўнасць +1.
Людміла Генадзеўна Русава
Людміла Русава ( — ) — беларуская мастачка і перформерка. З 1990 года — член Беларускага саюза мастакоў.
Дзіўнасць
Для ўсіх водараў кваркаў (дзіўнасць, чароўнасць, хараство і сапраўднасць) правіла наступнае: значэнне водару і электрычны зарад кварка маюць аднолькавы знак. Па гэтаму правілу любы водар, пераносны зараджаным мезонам, мае той жа знак, што і яго зарад.
Людміла Генадзеўна Русава
Біяграфія
Нарадзілася ў 1954 годзе ў пасёлку Дашчанае Архангельскай вобласці, РСФСР.
Дзіўнасць
Захаванне дзіўнасці
Першапачаткова дзіўнасць была ўведзена для тлумачэння такога факта, што некаторыя часціцы, такія, як каоны ці некаторыя гіпероны, заўсёды нараджаюцца парамі. Меркавалася, што падчас такіх рэакцый захоўваецца нейкая велічыня — дзіўнасць.
Хамід Карзай
Хамід Карзай (пушту حامد کرزي, дары حامد کرزي — Hāmid Karzay, нар. ) — афганскі дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Афганістана (2001—2002), прэзідэнт Афганістана (2004—2014).
Дзіўнасць
Захаванне дзіўнасці
Дзіўнасць захоўваецца пры моцным і электрамагнітным узаемадзеянні, але не пры слабых узаемадзеяннях. Такім чынам, самыя лёгкія часціцы, якія змяшчаюць дзіўны кварк, не могуць распадацца пад дзеяннем моцнага ўзаемадзеяння, і іх анамальна доўгія у гэтым выпадку, дзіўныя часы жыцця прывялі да іх назвы. У большасці выпадкаў дзіўнасць змяняецца ў ходзе рэакцыі на 1. Аднак гэта неабавязкова выконваецца ў выпадку слабага ўзаемадзеяння другога парадку, дзе існуе сумесь з K^0 і мезонаў.
Прыклад
\eta^0-мезон складаецца з аднаго s-кварка і аднаго s-антыкварка, таму дзіўнасць гэтай часціцы роўная 0.
Карэта
Карэта — чатырохколы закрыты конны экіпаж на рысорах. На Беларусі была пашырана ў XVII — пачатку XX стагоддзяў (у дакументах эпізадычна ўпамінаецца з XVI стагоддзя). Спачатку бытавала пры дварах магнатаў. Мела раскошны і мудрагелісты аформлены паўзакрыты кузаў, падвешаны над колавай асновай на раменных пасах, завешаны з бакоў парцьерамі. У канцы XVIII стагоддзя ўдасканалена, стала больш зграбнай і лёгкай на хаду. Кузаў закрыты, больш просты і кампактны, з дзверцамі і зашклёнымі акенцамі на жалезных рысорах, знутры абабіты скурай і тканінамі; пляцоўка для вазніцы (козлы) адчлянялася ад кузава і ўзвышалася над пярэднім ходам. У дэкоры карэт адлюстроўваліся агульнаеўрапейскія мастацкія стылі — барока, класіцызм, ампір. Карэты фарбавалі ў цёмны, радзей папялісты, жоўты, белы колер, пакрывалі лакам, распісвалі, аздаблялі разьбой. Знешні выгляд у многім адлюстроўваў сацыяльнае і маёмаснае становішча іх уладальніка. Карэту везлі 2 — 6 коней, запрэжаных папарна цугам.
Хамід Карзай
Біяграфія
Хамід Карзай нарадзіўся 24 снежня 1957 года ў Кандагары ў арыстакратычнай сям’і аднаго караля Захір-шаха сенатара Абдул Ахада Карзая. Выхадзец з пуштунскага клана Папалзай ўплывовага племя Дурані, прадстаўнікі якога кіравалі Афганістанам на працягу двух стагоддзяў.
Вучыўся спачатку ў Кабуле, а калі яго сям’я эмігравала ў Пакістан пасля ўводу ў Афганістан савецкіх войскаў у канцы 1979 года, Хаміда паслалі на вучобу ў аспірантуру па спецыяльнасці паліталогія ў Хімачальскі ўніверсітэт (Сімла, Індыя). У час грамадзянскай вайны ў Афганістане разам з іншымі маджахедамі ўдзельнічаў ва ўзброенай барацьбе супраць улады Народна-дэмакратычнай партыі Афганістана (з 1978) і савецкіх войск (з 1979). Пасля прыходу муджахідаў да ўлады (красавік 1992) намеснік міністра замежных спраў. У гады праўлення талібаў (1996—2001) у эміграцыі, пасля іх выгнання з Кабула ў лістападзе 2001 года на Бонскай канферэнцыі выбраны старшынёй часовай Адміністрацыі Афганістана. У ліпені 2002 года на «Лоя Джырга» (Сходзе прадстаўнікоў народа Афганістана) выбраны прэзідэнтам Пераходнай Ісламскай Дзяржавы Афганістан.
NGC 4815
NGC 4815 (іншыя абазначэнні — OCL 893, ESO 96-SC1) — рассеянае скопішча ў сузор’і Муха.
Хамід Карзай
Біяграфія
Валодае некалькімі мовамі — пушту, дары, урду, хіндзі, англійскай і французскай.
NGC 4815
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хамід Карзай
Біяграфія
Жанаты (1998). Жонка — урач па адукацыі. Першы сын нарадзіўся ў 2007.
Людміла Генадзеўна Русава
Біяграфія
У 1973 годзе скончыла Мінскае мастацкае вучылішча імя А. Глебава, затым ў 1979 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут, аддзяленне манументальна-прыкладнога мастацтва.
Удзельніца творчых аб’яднанняў «Форма» і «Плюраліс».
Памёрла 30 мая 2010 ў Мінску.
Работы Людмілы Русавай знаходзяцца ў зборы Нацыянальнага мастацкага музея (Мінск, Беларусь), у Мастацкім музеі Цымерл (ЗША, Нью-Джэрсі), у муніцыпалітэце Бона, а таксама прыватных калекцыях у Мінску, Вільнюсе, Рызе, Гданьску, Варшаве, Стакгольме, Берліне і Бостане.
Творчая дзейнасць
У 1970 — 1980-я гады ў Мінску разам з Ігарам Кашкурэвічам стварыла нефармальную групу мастакоў «Плюраліс».
У 1980—1990 гадах была ўдзельніцай шматлікіх перфарматыўных групавых праектаў. Групавая выстава «Ажыўленне Казіміра» (Мінск, Палац мастацтва, 1989), «Супрэматычнае ўваскрашэнне Казіміра» (Масква, 1990), выставы мастацтва актуальнай пазіцыі «In-formation» (Віцебск, 1994, 1995, 1996), персанальны праект Людмілы Русавай «Т» (Мінск, галерэя «Шостая лінія», 1995).
У 1997 годзе Русава ўдзельнічае ў Тыдні перформансу, прысвечаным рэжысёру і рэфарматару сцэны Антанену Арто (Мінск, галерэя «Шостая лінія» ).
З 1999 года ў Мінску удзельнічала ў міжнародным фестывалі перформансу «Navinki».
У 2000 годзе выпусціла кнігу «Наскрозь». У яе ўвайшлі тэксты 1994—1999 гадоў, якія складаюць цэласны, структураваны аўтарскі тэкст, а таксама графічныя працы «Муміфікаваны знак», што неаднаразова дэманстраваліся раней на выставах у Беларусі і за мяжой.
У 2003 годзе ў галерэі «NOVA» праходзіў сінтэтычны праект Людмілы Русавай «Месца танцаў-2003».
Вольга Дзмітрыеўна Акімава
Вольга Дзмітрыеўна Акі́мава (, Полацкі павет, Віцебская губерня, Расійская імперыя — ) — беларусі вучоны-альголаг, адзін з першых даследчыкаў альгафлоры Беларусі.
Біяграфія
В. Д. Акімава нарадзілася ў Полацкім павеце Віцебскай губерні. У 1906—1912 гг. скончыла Вышэйшую школу, Вышэйшыя прыродазнаўчыя курсы ў Пецярбургу. У 1921—1924 гг. асістэнт у Віцебскім настаўніцкім інстытуце, у 1938—1941 гг. дацэнт Віцебскага педагагічнага інстытута.
У 1924—1938 і 1943—1956 гг. працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (дацэнт кафедры батанікі, у 1931—1932 і 1943—1948 гг. дэкан біялагічнага факультэта). В. Д. Акімава займалася даследаваннем альгафлоры, яе відавога складу, біямасы фітапланктону вадаёмаў Беларусі, у тым ліку, праводзіла гідрабіялагічныя даследаванні Заходняй Дзвіны ў раёне Віцебска. У гады пасля Вялікай Айчыннай вайны была арганізатарам аднаўлення біялагічнага факультэта БДУ. За гэту працу ў 1953 г. ўзнагароджана ордэнам Леніна.
Дундагскі край
Дундагский край (Dundagas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Латвіі, у гістарычным рэгіёне Курзэмэ. Край складаецца з двух валасцей; адміністрацыйны цэнтр края — сяло Дундага.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 4767 чалавек. Плошча края — 675,6 км².
Чарнушка эфіопка
Чарнушка эфіопка (Erebia aethiops) — матыль падсямейства аксамітніц (Satyrinae).
Арэал
Еўразія. У Прыбалтыцы рэдкі і лакальны. У Беларусі адзначаны ў Белавежскай пушчы, у наваколлі Жодзіна, у Навагрудскім раёне без дакладнай даты і месца адлову.
Жыве ў старых хвойных лясах і барах.
Асаблівасці біялогіі
Від аселы. Дае 1 пакаленне за год. Лёт матылёў у ліпені — пачатку жніўня на палянах, узлесках і пад полагам лесу. Кармавыя расліны вусеняў — дзікарослыя злакі (метлюжок, купкоўка, мятліца). Зімуюць вусені.
Мікалай Мікалаевіч Ляпешка
Мікалай Мікалаевіч Ляпешка (нар., ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (1975).
Працаваў лабарантам, перакладчыкам, настаўнікам. З 1983 года на дыпламатычнай службе. У 1993—1995 гадах быў другім сакратаром Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры ААН. У 1995—1997 гадах быў начальнікам розных упраўленняў Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Першы беларускі пасол у Турэцкай Рэспубліцы: прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным паслом Рэспублікі Беларусь 2 мая 1997 года. Вызвалены ад гэтай пасады 31 ліпеня 2002 года.
З 2002 па 2005 год працаваў кіраўніком кадравай службы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У лютым 2005 года прызначаны генеральным консулам Рэспублікі Беларусь у Нью-Ёрку. Пасля сыходу з дзяржаўнай службы ў 2008 годзе працуе ў сакратарыяце ААН у Нью-Ёрку.
Покуць
Покуць (чырвоны кут) — своеасаблівае сакральнае месца ў сялянскай хаце, дзе стаяў стол, а зверху вісеў абраз.
Покуць мела найбольшае значэнне ў рытуальнай сістэме жыцця сялянскай хаты, з’яўляючыся найбольш каштоўнай у абрадавым сэнсе часткай хаты. У гэтым куце знаходзіліся абразы, малельныя кнігі, свянцоныя свечкі. Тут на скрыжаванні лаў у многіх хатах ставілі хлебную дзяжу як сімвал дастатку і дабрабыту. У час абраду зажынак і дажынак першы і апошні снапы ставілі на пачэснае месца ў чырвоны кут.
Варсянка
Апісанне
Двухгадовыя, радзей шматгадовыя травяністыя расліны. Вышыня да 50—200 см. корань стрыжнёвы. Сцябло прамое, рабрыстае, шыпаватае, зверху галінастае. Прыкаранёвае лісце падоўжанае, адваротнаяйцападобнае, кароткачаранковае, сабранае ў разетку, сцябловае са зрослымі асновамі. Кветкі дробныя, у галоўчатых суквеццях. Плод — сямянка.
Пашырэнне
У родзе каля 20 відаў, пашыраных у Міжземнамор’і, Паўднёвай і Усходняй Азіі, Паўночнай Афрыцы. На тэрыторыі Беларусі як дэкаратыўныя расліны інтрадукаваны і.
Махмуд Ахмадзінежад
Махмуд Ахмадзінежад (перс. محمود احمدینژاد [mæhmu ː d æhmædi ː neʒɒ ː d]; нар. 28 кастрычніка 1956 г. Гармсары) — іранскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Шосты прэзідэнт Ісламскай Рэспублікі Іран. Быў абраны на гэты пост 24 чэрвеня 2005 г.. Перш чым стаць прэзідэнтам займаў пасаду губернатара правінцыі Ардэбіль і мэра Тэгерана.
У знешняй палітыцы Ахмадзінежад прытрымліваўся кансерватыўных поглядаў, жорстка крытыкаваў адміністрацыю Буша, неаднаразова выступаў з рэзкімі заявамі ў адрас Ізраіля. Адзін з вядомых адмоўшчыкаў халакосту.
Біяграфія
У студэнцкія гады Ахмадзінежад актыўна ўдзельнічаў у моладзевым антышахскага руху. Разам з аднакурснікі ён выпускаў студэнцкі часопіс рэлігійнага характару. Пасля звяржэння шаха Ахмадзінежад, будучы на ​​трэцім курсе, далучыўся да ультраконсервативной ісламскай «Арганізацыі за ўмацаванне адзінства універсітэтаў і духоўных вучэнняў», створанай блізкім паплечнікам Хамейні.
У 1980 Махмуд Ахмадзінежад адправіўся добраахвотнікам на ірана-іракскую вайну у складзе спецпадраздзялення Вартавых Ісламскай рэвалюцыі («Басідж»). Яго батальён быў размешчаны ў Керманшасе на захадзе Ірана і ўдзельнічаў у дыверсійных аперацыях у паўночным і ўсходнім Іраку.
Пасля звальнення з войска Ахмадзінежад пачаў палітычную кар’еру. У канцы 80-х ён узначальваў адміністрацыі гарадоў і шахрэстанаў Хой і Маку ў правінцыі Заходні Азербайджан. Пазней займаў пасаду дарадчыкам губернатара правінцыі Курдыстан. У 1993 абраны губернатарам (астандарам) Ардэбіля і займаў гэты пост да 1997. Па сумяшчальніцтве, ён з’яўляўся дарадчыкам міністра культуры і адукацыі Ірана. Выйшаў у адстаўку ў 1997 пасля перамогі на прэзідэнцкіх выбарах Махамада Хатамі і вярнуўся да выкладчыцкай дзейнасці ў альма-матэр.
Праз 6 гадоў Махмуд Ахмадзінежад ізноў вярнуўся ў палітыку. У 2003 муніцыпальны савет Тэгеран а выбраў яго мэрам сталіцы. Узначаліўшы адміністрацыю Тэгерана, Ахмадзінежад скруціў вялізную частку ліберальных рэформаў, якія праводзіліся яго папярэднікамі. Па яго ўказу былі зачыненыя ўсе заходнія ўстановы хуткага харчавання (фастфуда), месца якіх маментальна занялі іранскія кампаніі, мужчынам на дзяржаўнай службе было загадана не галіць бароды і насіць кашулі з доўгімі рукавамі.
У чэрвені 2005 Ахмадзінежад выйграў прэзідэнцкія выбары, набраўшы ў другім туры удвая больш галасоў, чым былы прэзідэнт Ірана Махамад Хатамі.
4 жніўня 2010 года на Махмуда Ахмадзінежада было здзейснена замах у горадзе Хамадан — картэж закідалі бомбамі, прэзідэнт не пацярпеў. Некалькі чалавек было паранена, нападнік затрыманы. Сам Ахмадзінежад заявіў, што «гэты выпадак абсалютна не заслугоўваў увагі».
Гэта быў не першы замах на Махмуда Ахмадзінежада. У снежні 2005 года ён ужо рабіўся мішэнню атакі падчас візіту ў правінцыях Сістан і Белуджыстан.
12 чэрвеня 2009 Махмуд Ахмадзінежад пераабраны прэзідэнтам на другі тэрмін.
На парламенцкіх выбарах вясной 2012 года каля трох чвэрцяў з 290 месцаў у парламенце атрымалі саюзнікі аяталы Хамені, што азначала паразу прыхільнікаў Ахмадзінежада.
У прэзідэнцкіх выбарах 2013 года Махмуд Ахмадзінежад прымаць удзел не мог, бо ўжо быў прэзідэнтам краіны два тэрміны. 15 чэрвеня 2013 года Хасан Рухані быў абраны ў якасці пераемніка Ахмадзінежада і ўступіў на пасаду 3 жніўня 2013 года.
У студзені 2018 г. быў затрыманы з санкцыі Вярхоўнага кіраўніка і духоўнага лідара Ісламскай Рэспублікі аяталы Алі Хаменеі за падтрымку антыўрадавых пратэстаў.
Мюльберг (Брандэнбург)
Мюльберг (Mühlberg) — горад у Германіі, у зямлі Брандэнбург.
Уваходзіць у склад раёна Эльба-Эльстэр. Займае плошчу 88,56 км². Афіцыйны код — 12 0 62 341. Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Дэкалог, восем
«Дэкало́г, восем» (Dekalog, osiem) — восьмая частка дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм зняты ў 1988 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 22 чэрвеня 1990 года.