cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алексантэры Ахола-Вало
Біяграфія
Па заканчэнні вайны атрымаў стыпендыю фінскага ўрада на стварэнне твора, які адлюстроўвае эпоху вікінгаў. Ён адправіўся вывучаць гісторыю эпохі вікінгаў у Швецыю і прабыў у Швецыі як прафесійны мастак амаль 40 гадоў. Вярнуўся ў Фінляндыю ў 1982 годзе.
Любоў Рыгораўна Палішчук
Любо́ў Рыго́раўна Палішчу́к (Любо́вь Григо́рьевна Полищу́к; 21 мая 1949, Омск — 28 лістапада 2006, Масква) — расійская.
Біяграфія
Нарадзілася ў Омску, у сям’і рабочых. Яшчэ падчас вучобы ў школе яна займалася спевамі. У 1967 годзе скончыла Усерасійскія творчыя майстэрні эстраднага мастацтва. Стала актрысай гутарковага жанру, некалькі гадоў вяла тэатралізаваныя праграмы, працавала ў Омскай філармоніі артысткай размоўнага жанру, выконвала маналогі, якія пісаў для яе Мар’ян Беленькі, потым была запрошаная ў Маскоўскі мюзік-хол. У пачатку 1980-х гадоў актрыса перайшла ў Маскоўскі тэатр мініяцюр. Пазней яна грала ў тэатры «Школа сучаснай п’есы» пад кіраўніцтвам Іосіфа Райхельгауза.
У кіно Любоў Палішчук дэбютавала ў 1974 годзе, сыграўшы эпізадычную ролю ў фільме Рыгора Аляксандрава «Шпак і Ліра».
У 1985 годзе завочна скончыла ГIТIС. З 1990 па 1997 год грала ў тэатры «Школа сучаснай п’есы».
Сын — Аляксей Валер’евіч Макараў
Калывыця
Калывыця (Каливиця) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Блахін
Блахін — прозвішча.
Вільгельм Майбах
Аўгуст Вільгельм Майбах (August Wilhelm Maybach; 9 лютага 1846, Хайльброн — 29 снежня 1929, Штутгарт) — нямецкі аўтаканструктар і прадпрымальнік.
Раян Лохтэ
Раян Стывен Лохтэ (Ryan Steven Lochte, 3 жніўня 1984, Канандайгуа, штат Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі плывец, чатырохразовы алімпійскі чэмпіён. Уладальнік 26 залатых медалёў чэмпіянатаў свету, 12 з якіх перамог у 50-метровых басейнах і 14 — на кароткай вадзе. Перамог у агульнай складанасці 58 медалёў на буйных міжнародных спаборніцтвах: 38 залатых, 11 срэбраных і 9 бронзавых, якія ахопліваюць Алімпійскія гульні, чэмпіянаты свету ў 50-метровых басейнах і на кароткай вадзе, панамерыканскія гульняў і чэмпіянат Pan Pacific.
Брайзах-ам-Райн
Брайзах-ам-Райн (Breisach am Rhein) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Брайсгау-Верхні Шварцвальд. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 54,58 км². Афіцыйны код — 08 3 15 015.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
IC 3497
IC 3497 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Майн
Майн (Main) — рака ў Германіі, правы прыток Рэйна. Працякае па тэрыторыі зямель Баварыя і Гесэн. Упадае ў Рэйн каля горада Майнц. Даўжыня 524 км. Каля горада Вертгейм на ўчастку даўжынёй 25 км па рацэ праходзіць мяжа паміж землямі Баварыя і Бадэн-Вюртэмберг.
Гарады на Майне: Вюрцбург, Афенбах, Франкфурт-на-Майне, Вісбадэн.
Кадранджанас
Кодранджанас (Codrongianos) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 1281 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 7040. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Павел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Марцін Шангаўэр
Марцін Шангаўэр (ням.: Martin Schongauer; 1450, Кальмар —, Брайзах-на-Рэйне) — нямецкі жывапісец, малявальшчык і гравёр перыяду Ранняга Адраджэння. Арыентаваўся на творчасць Рагіра ван дэр Вейдэна, наведаў Нідэрланды; гравюры Шангаўэра аказалі вялікі ўплыў на еўрапейскае мастацтва.
Біяграфія і творчасць
На творчасць Шонгаўэра моцны ўплыў аказалі Рогір ван дэр Вэйдэн і невядомы па імені гравёр Майстар E. S.. Карцін мастака да нас дайшло вельмі няшмат, самыя раннія з іх датуюцца не раней за 1469 год. Самая выдатная з іх, «Мадонна ў альтанцы з ружаў», была напісана для кальмарскай царквы св. Марціна. Шангаўэру належыць таксама складань, які захоўваецца ў кальмарскім музеі, на знешнім баку якога намалявана, у фігурах натуральнай велічыні, Дабравешчанне, а на ўнутраным баку Маці Божая, якая пакланяецца Немаўлю-Хрысту, і св. Антоній з заказчыкам гэтага абраза. Амаль з поўнай дакладнасцю прыпісваюцца яму два «Святыя Сямействы», адно ў мюнхенскай Старой пінакатэцы, а другое ў Венскім музеі. Усе гэтыя карціны моцна адклікаюцца кірункам фландрскай школы, але ў адносінах да далікатнасці выканання саступаюць працам яе галоўных прадстаўнікоў. Значна схаднейшае паняцце аб таленце Шангаўэра даюць яго гравюры, якіх налічваецца да 117. Яны сведчаць, што гэта быў першы ў Германіі значны майстар, які валодаў разцом з упэўненасцю і дзіўнай воляй, які ўмеў пераадольваць усе тэхнічныя цяжкасці і выразна перадаваў свае прачулыя, высакародныя, часам нават велічныя кампазіцыі; асабліва добрыя па тыпах і экспрэсіі яго ідэальныя галовы. У сваіх эстампах ён адлюстроўваў не адны толькі рэлігійныя сюжэты, але таксама жанравыя сцэны, жывёлы, арнаменты і г.д.
Ганна Яўхімія Радзівіл
Ганна Яўхімія Радзівіл, у шлюбе Дэнгаф ( — ) — дачка маршалка вялікага літоўскага Аляксандра Людвіка Радзівіла.
Паходжанне
Дачка Аляксандра Людвіка Радзівіла і яго першай жонкі Тэклі Ганны з Валовічаў. Мела сем братоў і чатыры сястры.
Сям'я
У 1642 годзе стала жонкай старосты велюньскага і радамскага Станіслава Адольфа Дэнгафа (1617/1620-1653)
У шлюбе нарадзіліся сыны Жыгімонт Віктар Дэнгаф — падкаморы велюньскі з 1683, падскарбі надворны літоўскі з 1693 і Аляксандр Каспер Дэнгаф.
У мастацтве
Захаваўся партрэт-медзярыт Ганны Яўхіміі Радзівіл, які цяпер захоўваецца ў варшаўскім Нацыянальным музеі.
Хаты
Хаты — народ, які насяляў краіну Хаці ў цэнтральнай і паўднёва-ўсходняй Анатоліі (сучасная Турцыя) ў перыяд 2500—2000/1700 да н.э. у эпоху ранняга і сярэдняга бронзавага веку. Назву краіны і народа пазней унаследавалі хеты, якія пакарылі хатаў, аднак абазначэнне хатаў як «протахетаў» — няправільнае: хеты адносіліся да іншай моўнай сям’і (хеты — індаеўрапейцы, хаты — верагодна, роднасныя халдзеям).
Таўнус
Таўнус (Taunus) — горны масіў на захадзе Германіі ў землях Гесэн і Рэйнланд-Пфальц. Найвышэйшым пунктам Таўнуса з’яўляецца гара Вялікі Фельдберг (881,5 м).
Быхіў (Любэшыўскі раён)
Быхіў (Би́хів) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Святлана Міхайлаўна Прохарава
Святлана Міхайлаўна Прохарава (, Мінск — ) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне рускага і беларускага мовазнаўства. Доктар філалагічных навук (1991), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1961).
Працавала ў Савеце Міністраў Беларускай ССР (1961—1967, рэдактар), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1970, філалагічны факультэт, кафедра прыкладной лінгвістыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: дыялекталогія; сінтаксіс; кагнітыўная лінгвістыка; балта-славянскія моўныя сувязі; спецыфіка беларускай і рускай моўнай і канцэптуальнай карціны свету; беларуская канцэптуальная журналістыка.
Аляксандра Яўгенаўна Дзятлава
Аляксандра Яўгенаўна Дзя́тлава (, Алматы) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2020).
Творчасць
Выканала дэкаратыўныя рэльефы «Поры года» (1980), «Мінск» (1981), гарэльеф «Дабравешчанне» (1984) для Мінскага епархіяльнага ўпраўлення, дэкаратыўную пластыку і свяцільні «Матылькі ўначы» (1995) для каледжа ў г. Ніжнявартаўск (Расія), для Наваполацкага Дома сямейных урачыстасцей (1997) і інш. Аўтар дэкаратыўнай пластыкі — трыпціх «Світанак», «Поўдзень», «Змярканне» (1978); «Капрычыо» (1981), «Рэха» (1983), «Гербарый» (1990), «Дутыя аўтарытэты» (1996), серый «Поўня» (1988—1996), «Фармацыя» (1991), серый дэкаратыўных ваз «Птушкі», «Архідэі» і інш. Творчасці ўласцівы сімвалізм, асацыяцыі; максімальная выразнасць дасягаецца за кошт выкарыстання прыроднай фактуры і якасцей пластычных матэрыялаў.
IC 3498
IC 3498 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шонгау
Шонгау (Schongau) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў федэральнай зямлі Баварыя. Горад падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Вайльгайм-Шонгау. Насельніцтва — (на 31 снежня 2017 года). Плошча — 21,35 км². Афіцыйны код — 09 1 90 148.
Уладзімір Пятровіч Алейнік
Уладзімір Пятровіч Алейнік (, Смалявічы) — беларускі савецкі скакун у ваду з 10-мятровага трампліну. Заслужаны майстар спорту СССР (1978). З 1974 інструктар Спартыўнага камітэта БССР. У 1976 годзе паступіў у Беларускі інстытут фізічнай культуры. Срэбны і бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў, двойчы чэмпіён Еўропы і двойчы чэмпіён СССР (1976, 1980). Пераможца і прызёр міжнародных і ўсесаюзных спаборніцтваў.
Біяграфія
Першы медаль (бронзу) атрымаў у 16-гадовым узросце на Летніх Алімпійскіх гульнях у Манрэалі, у наступным годзе атрымаў сваё адзінае золата на міжнародных спаборніцтвах — стаў чэмпіёнам Еўропы ў Ёнчэпінгу. Далейшыя выступы таксама былі даволі ўдалыя, хоць і не прыносілі больш першых месцаў.
У 1986 скончыў выступы з скачкамі ў ваду і заняўся лыжнай акрабатыкай. У 1987-м выйграў першы чэмпіянат і Кубак СССР па гэтаму віду. Выступаў на этапах Кубка свету ў Лэйк-Плэсідзе і Монт-Габрыэле, але з-за траўмы скончыў актыўную спартыўную кар'еру. У 89-м годзе Алейніка запрасілі трэнерам аўстрыйскай нацыянальнай каманды па фрыстайле. На гэтай пасадзе ён працаваў да 2002 года. Пасля стаў спартыўным чыноўнікам.
Сэрэдына-Будскі раён
Сэрэдына-Будскі раён (Середино-Будський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сэрэдына-Буда (Середина-Буда).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 16844 чалавекі, плошча — 1123 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 57 вёсак.
Царква Сен-Мартэн (Кальмар)
Царква Сен-Мартэн (Eglise St.Martin) — гатычная царква, прысвечаная св. Марціну Турскаму, знаходзіцца ў горадзе Кальмар у Францыі на Саборнай плошчы. Была пабудавана ў XIII—XIV стагоддзях. Доўгі час у ёй захоўвалася вядомая алтарная кампазіцыя «Мадонна ў альтанцы з ружаў» Марціна Шангаўэра, створаная спецыяльна для гэтай царквы.
Гісторыя
Царква Сен-Мартэн была пабудавана ў гатычным стылі ў XIII—XIV стагоддзях. Знаходзіцца на цэнтральнай Саборнай плошчы ў горадзе Кальмары. У 1473 годзе спецыяльна для царквы Сен-Мартэн была напісана алтарная кампазіцыя «Мадонна ў альтанцы з руж». Аўтарам працы стаў Марцін Шангаўэр. Карціна захавалася да нашага часу і з’яўляецца адзінай датаванай працай Шангаўэра, якая дайшла да нашага часу. На ёй намалявана закрытая альтанка, напоўненая ружамі, у якой знаходзяцца Мадона з немаўлём. Фон працы валодае залатым ззяннем. Галава Мадоны схілена ў бок. У канцы XVIII стагоддзя карціна знаходзілася не ў царкве Сен-Мартэн, а ў езуіцкім манастыры для захаванасці (у той час творы мастацтва, якія адлюстроўвалі святых і каралёў, падвяргаліся небяспецы). Цяпер яна знаходзіцца ў дамініканскай царкве Кальмара.
Царква Сен-Мартэн адрозніваецца ўнікальным шпілем, створаным у мангольскім стылі ў 1572 годзе і крытым меддзю. Дах царквы — двухсхільны, пакрыты дахоўкай. Званіца трох’ярусная, са спічастымі вокнамі, якія ўмацаваны контрфорсамі.
Малы Крывец (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Малы Крывец (Малый Кривец) — вёска ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старакрывецкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Бэрэзычы
Бэрэзычы (Бере́зичі) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Сасноўка (Віцебскі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Ноўкінскім сельсавеце Віцебскага раёна, у 14 км на поўдзень ад Віцебска. Прыпыначны пункт на чыгуначнай лініі Віцебск-Орша. Размешчана на беразе возера Гародна.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя на месцы вёскі знаходзіўся фальварак Горадня, які належаў двараніну Б. С. Магучаму. Фальварак уваходзіў у склад Шчарбінскай воласці Віцебскага павета, у ім было 5 двароў, 18 жыхароў. У Вялікую Айчынную вайну ў Сасноўцы размяшчаліся штабы нямецкіх войскаў. У студзені-красавіку 1942 года і ў 1943 годзе тут знаходзіўся штаб 3-й танкавай арміі немцаў. Летам-восенню 1942 гады ў вёсцы размяшчаліся штабы 59-га армейскага корпуса і аператыўнай групы «Шэвалеі». Таксама ў 1943 годзе ў Сасноўцы знаходзілася ГФП-703 (тайная палявая паліцыя) і Абвергрупа-210 (ваенная разведка і контрразведка).
Інфраструктура
У вёсцы знаходзяцца 2 крамы, бібліятэка, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт, сярэдняя школа. Каля вёскі размешчана Рэспубліканская туберкулёзная бальніца «Сасноўка».
IC 3499
IC 3499 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Вернер Шольц
Вернер Шольц (Werner Scholz;,  — , , Ціроль) — нямецка-аўстрыйскі жывапісец, прадстаўнік позняга экспрэсіянізму. Вучыўся ў Вышэйшай мастацкай школе ў Берліне, на творчасць зрабіў вялікі ўплыў Эміль Нольдэ. Творчасць Шольца прысвечана сацыяльнай тэматыцы, часам набывала патэтычнае гучанне («Ссыяльныя», 1933, Меркушэсмузеум, Вітэн). Нацысты аб’явілі яго дэгенератыўным творцам, ён быў пазбаўлены магчымасці працаваць і прымаць удзел у выставах. З 1939 года жыў у Ціролі. У канцы вайны звярнуўся да старазапаветных сюжэтаў.
Адам Ваньковіч (пам. 1636)
Адам Ваньковіч (? — 1636) — ураднік.
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў герба «Ліс». Сын Стэфана Ваньковіча, менскага войскага, і Алены са Скумін-Тышкевічаў.
Войскі менскі. Разам з братамі Аляксандрам і Рыгорам меў у застаўным валоданні маёнткі Косава і с. Жамойцкае Слонімскага павета (1582), валодаў маёнткам Пярэжыр Менскага павета, маёнткам Востраў Аршанскага павета і «дварком» у горадзе Менску (1635), адзін з фундатараў Мінскага Петрапаўлаўскага праваслаўнага манастыра (1612).
Памёр у 1636 годзе.
Сям’я
У шлюбе з Евай з Дуброўскіх (Дамброўскіх).
Сімрысхамн
Сімрысхамн (Simrishamn) — горад у Швецыі ў лене Сконэ.
Сімрысхамн уяўляе сабой маляўнічы прыморскі горад, групуецца вакол галоўнай вуліцы Стургатан (Storgatan). Насельніцтва Сімрысхамна — 6546 чалавек (па перапісу 2005 года).
У гістарычных крыніцах упершыню згадваецца ў 1161 годзе, але як горад толькі з 1361 года.
Кімберлі Роўд
Кімберлі Сьюзан Роўд (Kimberly Susan Rhode; 16 ліпеня 1979 г.) — амерыканская спартсменка, трохразовая алімпійская чэмпіёнка па стральбе. Шматразовая чэмпіёнка свету, уладальніца сусветнага і алімпійскага рэкордаў у скіце, апошні раз абнавіла рэкорд 29 ліпеня 2012 года на Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане. Стала першай амерыканскай спартсменкай, якая заваявала алімпійскія медалі на пяці алімпіядах запар.
Біркы (Любэшыўскі раён)
Біркы (Бі́рки) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Сардэчнік
Сардэчнік (Leonúrus) — род кветкавых раслін сямейства.
Апісанне
Шматгадовыя або двухгадовыя травы вышынёй 25—120 см. Сцёблы прамастойныя, 4-гранныя, апушаныя. Лісце 3—5-раздзельнае або лопасцевае. Кветкі ружовыя, у несапраўдных кальчаках, сабраных ў падоўжанае коласападобнае суквецце.
Плод — арэшак.
Арэал і экалогія
Пашыраны ва ўмераных шыротах Еўразіі. На тэрыторыі Беларусі трапляюцца 2 віды сардэчніка: і. Трапляюцца на пустках, у зарасніках хмызняку, уздоўж дарог.
Сцяг Літвы
Дзяржаўны (грамадзянскі) сцяг Літвы. Афіцыйны дзяржаўны сімвал Літоўскай Рэспублікі. Складаецца з трох роўных па велічыні гарызантальных палос: зверху жоўтай, пасярэдзіне зялёнай, а знізу чырвонай.
Жоўты колер сімвалізуе свет і сонца, зялёны — траву, чырвоны — кроў, пралітую за Літву.
Гісторыя
Вобраз літоўскага нацыянальнага сцяга фармаваўся ў 1917-1918 гадах з улікам традыцый геральдыкі і літоўскага народнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Камісію, якая працавала над праектам літоўскага сцяга, склалі навуковец і грамадскі дзеяч Ёнас Басанавічус, мастак Антанас Жмуйдзінавічус і археолаг, краязнаўца, мастак Тадас Даўгірдас. Ёнас Басанавічус прапанаваў выкарыстоўваць колеры,якія часцей за іншыя сустракаюцца ў літоўскім народным тэкстылі. Кіруючыся гэтай прапановай, мастак Антанас Жмуйдзінавічус падрыхтаваў праект з палосамі чырвонага і зялёнага колераў. Па прапанове Тадаса Даўгірдаса была ўведзена паласа жоўтага колеру, сімвалізуючага світанак. Жоўта-зялёна-чырвоны трыкалор быў зацверджаны Саветам Літвы 19 красавіка 1918 як часовы сцяг Літвы. У Канстытуцыях 1922 і 1928 гадоў Дзяржаўны сцяг спалучае жоўтую, зялёную, чырвоную паласы. Пасля акупацыі Літвы ў 1940 сцяг змяніла чырвонае палотнішча з назвай рэспублікі, сярпом і молатам. У 1953 годзе быў усталяваны сцяг з трох гарызантальна размешчаных каляровых палос чырвонага колеру (восем дванаццатых шырыні), белага (адна дванаццатая шырыні) і зялёнага (тры дванаццаты шырыні палотнішча) колераў з залатымі сярпом, молатам і пяціканцовай зоркай.
Жоўта-зялёны чырвоны трыкалор ў якасці нацыянальнага сцяга стаў шырока публічна выкарыстоўвацца летам 1988 года. Па ініцыятыве Саюдзіса 7 кастрычніка 1988 адбылася цырымонія ўзнімання нацыянальнага трыкалора на вежы Гедзіміна ў Вільні. Сцяг быў нанова узаконены і атрымаў афіцыйны статус у якасці сцяга Літоўскай ССР 18 лістапада 1988 папраўкамі, унесенымі ў Канстытуцыю Літоўскай ССР Вярхоўным Саветам Літоўскай ССР. 25 студзеня 1989 Прэзідыум Вярхоўнага Савета зацвердзіў яго колеры, якія абапіраюцца на ўзоры сцяга Літоўскай Рэспублікі перыяду паміж Першай і Другой сусветнымі войнамі.
У Вільні на вежы Гедыміна літоўскі сцяг ўпершыню быў узняты 1 студзеня 1919 невялікай групай добраахвотнікаў літоўскіх ваенных фармаванняў. У памяць аб гэтым у ліку іншых свят і памятных дзён усталяваны дзень Сцяга Літвы (літ. Lietuvos Vėliavos diena) 1 студзеня.
Качыныя гісторыі: Скарб чароўнай лямпы
«Качыныя гісторыі: Скарб чароўнай лямпы» (DuckTales the Movie: Treasure of the Lost Lamp) — поўнаметражны мультфільм, выпушчаны ў 1990 годзе кампаніяй Walt Disney па матывах серыяла «Качыныя гісторыі».
Сюжэт
Скрудж Мак-Дак са сваімі пляменнікамі Х’юі, Дзьюі і Луі, Вебі і Лончпадам шукае скарбы легендарнага злодзея Коллі-Бабы. У патрэбным месцы яны знаходзяць толькі куфар з лахманамі, але ў кішэні рабі аказваецца карта да сапраўднаму скарбу. Мясцовы злодзей Дыжон прапануе сваю дапамогу ў пошуках скарбу. Скрудж згаджаецца, не ведаючы, што злодзей служыць ведзьмару Мерлоку, які таксама шукае скарб. Яны знаходзяць засыпаную пяском піраміду, раскапаў якую ўваходзяць усярэдзіну. Пераадолеўшы пасткі, яны апыняюцца на платформе з скарбамі, акружанай велізарнымі скарпіёнамі. Пярынка заўважае лямпу і забірае яе сабе. Мерлок забірае скарбы, а платформу з падарожнікамі апускае да скарпіёнаў. Дзякуючы вынаходлівасці Лончпада, тыя ратуюцца з піраміды і вяртаюцца ў Дакбург. Мерлок выяўляе, што сярод скарбаў немае лямпы і пасылае Дыжона здабыць яе.
Х’юі выпадкова выпускае з лямпы джына-качара, які можа выконваць тры жаданні. Вебі жадае дамашняга слана, якога качанятам даводзіцца хаваць ад Скруджа і пані Біклі. Яны разумеюць, што разумна прасіць выканання простых задач, такіх як цацкі ці куча марожанага. Джын распавядае, што яго шукае вядзьмар Мерлок, які валодае магічным медальёнам, з якім джын будзе вымушаны выконваць мноства жаданняў. Мерлок пранікае ў асабняк Скруджа, ператвараючыся ў розных жывёлiн, але яму перашкаджаюць ажыўленыя на жаданне Вебі цацкі. Скрудж выкрывае джына і жадае каб той даставіў яму скарбы Коллі-Бабы. Мак-Дак абяцае абараняць джына, калі той залезе назад у лямпу.
Мерлок і Дыжон пераследуюць Мак-Дака, калі злодзей захоплівае лямпу, джын падгаворвае яго слухацца гаспадара. Той жадае заняць месца Скруджа і становіцца ўладальнікам ўсіх яго багаццяў, а самога Скруджа кідае ў краты. Х’юі, Дзьюі і Луі, Вебі і Лончпад, Біклі і дварэцкі Дакворт вызваляюць яго, заплаціўшы пад заклад свае грошы. Качаняты трапляюць у грошасховішча, каб вярнуць джына, і за імі ідзе Мерлок. Ператварыўшыся ў таракана, вядзьмар захоплівае лямпу, пасля чаго завалодвае джынам сілай свайго медальёна. Ён прымушае джына стварыць сабе замак, Дыжона ператварае ў свінню, а Скруджа скідае са сцен. Качаняты ў гэты момант выбіваюць лямпу з рук злодзея. Скрудж хапае лямпу і жадае каб усё вярнулася.
У Скруджа застаецца апошняе жаданне і ён жадае каб джын стаў звычайным качаром. Лямпа рассыпаецца, таму Дыжон становіцца назад пацуком. Скарыстаўшыся выпадкам, ён хапае кучу манет і ўцякае ад Мак-Дака.
Касойнэ
Касойнэ (Cossoine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 928 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Chiara.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Джон Сінгер Сарджэнт
Джон Сінгер Сарджэнт (John Singer Sargent, 12 студзеня 1856, Фларэнцыя - 15 красавіка 1925, Лондан) — амерыканскі мастак, стрыечны брат вядомага батаніка Чарльза Сарджэнта, адзін з найбольш паспяховых жывапісцаў выдатнай эпохі.
Біяграфія
Сын урача, вучыўся ў Італіі, Германіі і Францыі дзе яго настаўнікам у 1874—1878 быў Эміль Агюст Каралюс-Дзюран. Раннія працы мастака высока ацаніў Генры Джэймс. У Францыі Сарджэнт зблізіўся з імпрэсіяністамі, цясней усяго — з Клодам Манэ (вядомая карціна Сарджэнта Клод Манэ, які працуе на ўзлеску лесу). Таксама сябраваў c Раберам дэ Мантэскью, Полем Элё. Па большай частцы жыў у Францыі і Вялікабрытаніі, шмат падарожнічаў па Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Блізкаму Усходу, часта бываў у Італіі, не раз прыязджаў у ЗША. Пахаваны ў Бруквудзе, графства Сурэй.
Творчасць
Яго нярэдка прылічаюць да імпрэсіяністаў, хоць узорамі для яго заставаліся Веласкес, Гейнсбара, Ван Дэйк (Радэн нават назваў яго, не без іроніі, Ван Дэйкам нашага часу). Найбольш вядомы як майстар віртуозных свецкіх партрэтаў, сярод мадэляў якіх былі натуршчыцы Разіна Ферара, Кармела Бертанья, Віржыні Гатро (Партрэт мадам Ікс), актрысы Элен Тэры і Элеанора Дузэ, пісьменніца Жудзіт Гацье, мастачка і фатограф, мецэнатка і збіральніца жывапісу Сара Сірс. Сярод мужчынскіх партрэтаў — партрэты Тэадора Рузвельта, Вудра Вільсана, Генры Джэймса, Роберта Льюіса Стывенсана, Уільяма Батлера Ейтса. Пісаў эфектныя жанравыя карціны («Кітайскія ліхтарыкі», 1885—86), эцюды-сцэнкі парыжскага жыцця ў манеры, блізкай да імпрэсіяністаў («Халео», 1882; «Пол Хелью з жонкай на эцюдах», 1889). З 1890-х г. ствараў імпрэсіяністычныя акварэльныя пейзажы. Аўтар манументальных размалёвак у Публічнай бібліятэцыцы ў Бостане (1890—1919).
Спадчына
У адрас Сарджэнта нярэдка выказваліся скептычна мастакі-імпрэсіяністы (напрыклад, Каміль Пісаро), крытыкі з групы Блумсберы (Роджэр Фрай). Аднак у 1960-я гады да Сарджэнта прыйшло шырокае прызнанне, яго выстаўкі адбыліся ў буйных музеях Еўропы і ЗША, ён дасягнуў рангу нацыянальнага і сусветнага класіка.
У цэлым ад мастака засталося каля 900 прац маслам, 2000 акварэляў, мноства графічных прац. Шэраг яго твораў захоўваецца ў амерыканскіх музеях, першым чынам — у Бруклінскім музеі ў Нью-Ёрку. У 2003 у Нью-Ёрку з вялікім поспехам прайшла выстаўка «Жанчыны Джона Сарджэнта».
Скарабагатая Слабада
Скарабагатая Слабада (Скоробогатая Слобода) — вёска ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старакрывецкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Відынская вобласць
Відынская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Вобласць займае плошчу 3 032,9 км² і мае насельніцтва 99 016 тыс. жыхароў. Адміністрацыйны цэнтр горад Відын. Мяжуе з Сербіей і Румыніей.
Клімат
Клімат у рэгіёне ўмерана-кантынентальны. Сярэдняя тэмпература ліпеня каля 20 °C, а сярэдняя студзеня - каля 0 °C. Гадавая колькасць ападкаў складае 500-600 мм на раўнінах, да 1000-1200 мм у горнай частцы вобласці.
Насельніцтва
У вобласці пражывае 99 016 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 86 802 (91,25%), 7 282 (7,66%) — цыгане, і 1 042 (1,10%) жыхара іншых нацыянальнасцей.
IC 3500
IC 3500 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мельхіёр Аляксандравіч Ваньковіч
Мельхіёр Аляксандравіч Ваньковіч (1775—1842) — грамадскі дзеяч Расійскай імперыі, буйны землеўласнік на тэрыторыі сучаснай Беларусі. Бацька вядомага жывапісца Валенція Ваньковіча.
Паходжанне і сям’я
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў герба «Ліс». Сын Аляксандра Янавіча Ваньковіча, чашніка менскага, і Сафіі са шляхецкага роду Грэгаровічаў.
У шлюбе са Схаластыкай са шляхецкага роду Гарэцкіх меў чатырох дзяцей:
Службовая дзейнасць
Старшыня Ігуменскага павятовага земскага суда (1799—1802), старшыня галоўнага суда 2‑га Дэпартамента Галоўнага суда Мінскай губерні (1805—1808).
Маёнтак
Валодаў маёнткам Малая Сляпянка ў Мінскім павеце і маёнткам Калюжыцы ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні.
Размалёўка
Размалёўка — кніга або старонка з контурнымі малюнкамі для размалёўвання розных кампазіцый алоўкамі, фарбамі, фламастарамі ці іншымі мастацкімі сродкамі. Усе контуры малюнка ў кнізе ўжо надрукаваны, аднак малюнак, звычайна акрамя чорнага колеру, бескаляровы.
Гісторыя
Першыя размалёўкі з’явіліся ў 1880 годзе ў ЗША, з назвай «The Little Folks’ Painting Book» ад кампаніі McLoughlin Brothers. У 1907 годзе аўтар Richard F. Outcault апублікаваў сваю кнігу «Buster’s Paint Book» з коміксамі для дафарбоўвання, пасля гэтага размалёўкі сталі набіраць папулярнасць.
У 1960-я гады надышоў «Залаты час» размалёвак і яны зрабіліся вельмі папулярным таварам у дзіцячых магазінах. У размалёўках былі прадстаўлены ўсемагчымыя малюнкі — ад пыласосаў да аўтмабіляў і герояў розных коміксаў.
З 1980-х гадоў некалькі выдаўцоў выдалі адукацыйныя размалёўкі для дарослых, якія прызначаны для вывучэння прадметаў выпускнога ўзроўню, такія як анатомія і фізіялогія, дзе каляровае кадзіраванне і падобныя схемы выкарыстоўваюцца ў якасці дапамогі навучання. Прыклады ўключаюць «Анатамічная кніга размалёвак» (арыгінальная назва «The Anatomy Coloring Book») і наступную серыю кніг па Wynn Kapit і Lawrence Elson, ад выдавецтва HarperCollins (1990-я гады) і Benlamin Cummings (2000-я гады).
Карысныя ўласцівасці
Аднастайныя рухі алоўкам ці кісцю расслабляюць. Магчымасць самастойна выбіраць колеры і ўяўляць вынік у розных колерах развівае творчасць. Працэс стварэння каляровых малюнкаў вельмі просты, вось чаму размалёўванне папулярна не толькі паміж дзяцей, але і паміж дарослых.
Дзецям размалёўванне дапамагае асвоіць колеры, формы і больш пазнаць аб навакольнам свеце.
Размалёўкі для дарослых
Прыблізна з 2015 года сталі набіраць папулярнасць размалёўкі для дарослых. Напрыклад, у красавіку гэтага года дзве кнігі з размалёўкамі занялі вышэйшыя пазіцыі па продажах на сайце Amazon.
Размалёўкі для дарослых даступны ў друкаваным выглядзе: альбомы, кнігі, блакноты, штодзённікі. Аднак так жа яны прапаноўваюцца ў лічбавым выглядзе. Такія размалёўкі можна не толькі спампаваць і распячатаць, але і размалёўваць адразу ў электронным асяроддзі з дапамогай розных графічных інструментаў, прызначаных для гэтага. У пісьме для Washington Post Dominic Bulsuto прапанаваў, што тэндэнцыя распаўсюджвання размалёвак для дарослых у лічбавым выглядзе садзейнічае распаўсюджванню жанру, адзначыўшы, что адносна ананімны характар працэса дазваляе людзям адчуваць сябе больш упэўненымі і не адчуваць такой збянтэжанасці, як пры куплі ў рэальным жыцці.
Міхаіл Аркадзевіч Святлоў
Міхаіл Аркадзевіч Святлоў (Михаи́л Арка́дьевич Светло́в; сапраўднае прозвішча — Шэйнкман; 4 (17) чэрвеня 1903, Екацярынаслаў —, ) — савецкі паэт, драматург і журналіст, ваенны карэспандэнт. Лаўрэат Ленінскай прэміі (1967, пасмяротна).
Біяграфія
Міхаіл Святлоў нарадзіўся ў Екацярынаславе (цяпер Дняпро) у сям’і рамесніка Арона Барухавіча Шэйнкмана (1872 — да 1939), ураджэнца Чаркас, і Рахілі Ільеўны Шэйнкман (народжанай Геранімус, 1873—1949). У яго была сястра Лізавета (у замужжы Ліберзон, 1898—1969). Да 1922 года сям’я жыла ў доме Баранава на Гімнастычнай вуліцы (дом № 7, пасля рэвалюцыі — вуліца Шміта, дом № 23). Публікавацца пачаў у 1917 годзе ў екацярынаслаўскай газеце «Голос солдата». Псеўданім «Святлоў» з’явіўся ў 1919 годзе.
У 1919 годзе быў прызначаны загадчыкам аддзела друку Екацярынаслаўскага губкама камсамола. У 1920 годзе ўступіў добраахвотнікам у Чырвоную армію, прымаў актыўны ўдзел у Грамадзянскай вайне. Нядоўгі час жыў у Харкаве, адкуль у 1922 годзе пераехаў у Маскву. Першы зборнік вершаў «Рэйкі» выйшаў у 1923 годзе ў Харкаве. У 1927—1928 гадах вучыўся ў МДУ.
Згодна з дакументамі НКУС, падтрымліваў Левую апазіцыю, разам з паэтамі Міхаілам Галодным і Іосіфам Уткіным выдаваў нелегальную апазіцыйную газету «Коммунист», прымеркаваную да 7 лістапада 1927 года. Нелегальная друкарня, якая друкавала газету, размяшчалася ў доме ў Святлова. У 1927—1928 гадах, паводле звестак НКУС, Святлоў разам з Галодным ладзіў у Харкаве паэтычныя вечарыны, збор з якіх ішоў на патрэбы апазіцыйнага нелегальнага Чырвонага крыжа, і ў далейшым аказваў матэрыяльную падтрымку сем’ям арыштаваных апазіцыянераў. Знакаміты верш Міхаіла Святлова «Грэнада», напісаны ў 1926 годзе, паклалі на музыку каля 20 кампазітараў розных краін.
У 1931—1962 гадах Міхаіл Святлоў жыў у «Доме пісьменніцкага кааператыва» ў праездзе Мастацкага тэатра (цяпер Камергерскі завулак). На працягу некалькіх гадоў выкладаў у Літаратурным інстытуце.
Мікалай Аляксандравіч Крукоўскі
Мікала́й Алякса́ндравіч Крукоўскі (нар., в. Буйновічы Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр сувязі Рэспублікі Беларусь (2000-2001).
Біяграфія
Скончыў Мінскі электратэхнікум сувязі (1976), Маскоўскі інстытут сувязі (1989), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2004).
Пасля заканчэння Мінскага электратэхнікума сувязі працаваў старшым электрамеханікам ў Брагінскім лінейна-тэхнічным цэху Рэчыцкага эксплуатацыйна-тэхнічнага вузла сувязі, займаў пасады намесніка начальніка Брагінскага лінейна-тэхнічнага цэха, начальніка Брагінскага лінейна-тэхнічнага ўчастка Рэчыцкага эксплуатацыйна-тэхнічнага вузла сувязі.
1987-1995 — начальнік Кіраўскага раённага вузла сувязі Магілёўскага абласнога вытворча-тэхнічнага кіравання сувязі.
З ліпеня 1995 года — намеснік начальніка ўпраўлення электрасувязі Міністэрства сувязі і інфарматыкі Рэспублікі Беларусь.
Са жніўня 1995 года прызначаны першым намеснікам генеральнага дырэктара — дырэктарам па эксплуатацыі сетак РА «Белтэлекам».
Са студзеня 2000 года па люты 2001 — Міністр сувязі Рэспублікі Беларусь.
З сакавіка 2001 па жнівень 2005 года — генеральны дырэктар РА «Белтэлекам» (з ліпеня 2004 года РУП «Белтэлекам»).
З верасня 2005 года — генеральны дырэктар ААТ «Белсувязьбуд».
Бучын
Бучын (Бу́чин) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
48-ы батальён дапаможнай паліцыі
48-ы батальён дапаможнай паліцыі (палявы) (Schutzmannschaft-Bataillon F/48) — беларускае калабарацыйнае падраздзяленне мясцовай паліцыі.
Сфармаваны ў жніўні 1943 г. у Слоніме. У студзені 1944 г. адзінка налічвала 615 чал. . Увесну 1944 г. батальён браў удзел у «пацыфікацыйных» аперацыях і панёс значныя страты. Пазней яго рэшткі былі ўключаны ў склад іншых шумабатальёнаў. Афіцыйна расфармаваны ў верасні 1944 г.
Гельмут Аберландэр
Гельмут Аберландэр (Helmut Oberlander; 15 лютага, 1924, Малачанск, Запарожская вобласць, Украіна) — нямецкі ваенны злачынец.
Біяграфія
Паводле паходжання немец. Нарадзіўся ў наваколлі Запарожжа. З 1941 служыў перакладчыкам у нямецкім войску (SS Einsatz Kommandos). У яго абавязкі ўваходзілі слуханне і пераклад савецкіх радыётрансляцый, праца перакладчыкам у зносінах ваенных і мясцовых жыхароў, ахова ваенных складоў. У 1954 з жонкай Маргарэт іміграваў у Канаду, жыў у правінцыі Квебек, дзе працаваў у будаўнічай сферы. Пры іміграцыі не паведаміў пра сваю дзейнасць у вайну.
У 1995 распачалося следства па справе Аберландэра па абвінавачванні ў ваенных злачынствах. Аднак 28 лютага 2000 суддзя Эндру МакКей зняў з яго ўсе абвінавачванні. Тым не менш у 2001 Аберландэр быў пазбаўлены канадскага грамадзянства, аднак у 2004 яно было адноўленае. У маі 2007 ён зноў быў пазбаўлены канадскага грамадзянства. 27 кастрычніка 2008 суд пацвердзіў абгрунтаванасць гэтага рашэння.
Падтрымка
Яго абаронцы сцвярджаюць, што Аберландэр не ўдзельнічаў у аніводным з ваенных злачынстваў, не належыў да нацыскай партыі, не быў палітычным актывістам, ніколі не меў аніякага рангу, які б даваў яму магчымасць неяк уздзейнічаць на падначаленых. Яны заўважаюць, што на момант прызыву яму было толькі 17 гадоў. Яны ж цвердзяць, што прычынай непаведамлення ім пры іміграцыі ў Канаду дадзеных пра сваю дзейнасць у вайну было нежаданне сутыкацца са шматлікімі праблемамі, звязанымі з гэтым.
Крытыка
Праціўнікі Аберландэра сцвярджаюць, што яго ўдзел у злачынствах быў значным і таму заслугоўвае пакарання. Паводле дакументаў вайсковага часу, Гельмут Аберландэр, будучы этнічным немцам, служыў у гестапа і СД у перыяд ад 1941 да прынамсі 1944. Ён служыў ў Спецыяльным аддзяленні 10а Айнзацгрупы D, якое ўключала 100—120 чалавек, адказных за знішчэнне ў сваім раёне ўсіх «непажаданых» асоб, перш за ўсё яўрэяў і цыган. Згодна з дакументамі, прадстаўленымі на Нюрнбергскім працэсе, Айнзацгрупа D рапартавала ў красавіку 1942, што з моманту нападу на СССР у чэрвені 1941 ёй былі «выкананыя» 91,678 чалавек, сярод якіх, паводле іншых дакументаў, былі дзясяткі тысяч яўрэяў. Напрацягу лета 1942 Спецыяльнае аддзяленне 10а распачало ўжываць газенвагены для здзяйснення масавых забойстваў, замест расстрэлаў, як гэта было дагэтуль. У адным са сваіх рапартаў у Берлін, Айнзацгрупа D сцвярджала, што ў раёне адказнасці Спецыяльнага аддзялення 10а «яўрэйскае пытанне вырашана». У студзені 1943 Аберландэр быў узнагароджаны Ваенным крыжом 2-га класа за адметную службу ў Спецыяльным аддзяленні 10а, што паказвае на яго добраахвотны ўдзел у вайсковых злачынствах, здзейсненых яго аддзяленнем.
Ханс Леанхард Шойфелейн
Ханс Леанхард Шойфелейн (Hans (Leonhard) Schäufelin, таксама Schäufelein, Schäuffelein, Scheifelen, Scheuflin) (каля 1480/1485, верагодна, Нюрнберг — каля 1538 ці 1540, ) — нямецкі жывапісец, гравёр, ілюстратар кніг. Вядомы найперш сваімі ксілаграфіямі, у тым ліку, выкананымі для імператара Максіміліяна I: («Таерданк», «Вайскуніг»).
Біяграфія
Пра першыя два дзесяцігоддзі жыцця Ханса Шойфелейна звестак захавалася няшмат. У 1503—1507 гадах ён працаваў у Нюрнбергу ў майстэрні Альбрэхта Дзюрэра. Шойфелейн разам з Гансам Бальдунгам і Гансам фон Кульмбахам лічыцца адным з самых вядомых вучняў і паслядоўнікаў Дзюрэра. Яго першая самастойная праца, «Уцёкі ў Егіпет», датуецца 1504 годам і дэманструе моцны ўплыў на маладога мастака творчасці яго настаўніка. У 1505 годзе Шойфелейну, падчас адсутнасці гаспадара майстэрні (Дзюрэр з’ехаў у Венецыю), была даручана праца над алтаром Страсцей Хрыстовых для курфюрста Фрыдрыха III. У гэтым жа годзе мастак удзельнічаў у стварэнні ксілаграфій для кнігі Ульрыха Піндара «Der beschlossen gart des rosenkrantz mariae». Выданне мела поспех у тым ліку і дзякуючы гравюрам Шойфелейна. Яшчэ для аднаго твора Піндара «Люстэрка Мукі Пана нашага Езуса Хрыста» (лац.: Speculum passionis domini nostri Ihesu Christi) (1519) Шайфелін выканаў 29 ксілаграфій.
Мастак да 1515 года падарожнічаў па Ціролі, на некаторы час асеў у Аўгсбургу, дзе ў 1507—1508 гадах працаваў у Ганса Гальбейна (старэйшага). У 1515 годзе Шойфелейн згадваецца як грамадзянін Нёрдлінгена. У гэтым жа годзе ён стварыў вялікую фрэску для гарадской ратушы. У 1510—1516 гадах ён выканаў некалькі гравюр на дрэве для імператара Максіміліяна I, у тым ліку ілюстрацыі да «Таерданка», «Вайскунігу» (70 гравюр).
Значныя жывапісныя творы сталага перыяду творчасці мастака — «Таемная вячэра» (1515) для Мюнстэрскага манастыра, «Алтар Марыі і Страсцей» з царквы манастыра Аўхаўзен (1537), «Алтар Цыглера» і «Алтар Хрыстгартнера» (1522).
Каля 1535 года Шойфелейн выканаў гравюры для картачнай калоды, якая сёння лічыцца адным з выдатных узораў ігральных карт XVI стагоддзя.
Сцяг Грэцыі
Сцяг Грэцыі складаецца з дзевяці роўных гарызантальных палос сіняга (блакітнага) і белага колераў, якія чаргуюцца паміж сабой. Усярэдзіне сіняга квадрата ў левым верхнім куце размешчаны белы крыж.
Бясспрэчна, крыж сімвалізуе пераважную ў краіне праваслаўную хрысціянскую рэлігію (грэка-католікі, уніяты). Аднак сімвалізм сініх і белых колераў сцяга ніколі не быў усталяваны якім-небудзь урадавым рашэннем. Вызначана адно — рэвалюцыянеры 1821 года, выбіраючы колеры для грэчаскага сцяга ў 1822 годзе, выступілі супраць чырвонага і зялёных колераў, як звязаных з ісламскай сімволікай Асманскай Імперыі.
Некаторыя лічаць, што палосы азначаюць блакітнае неба і/або мора (сініх палос па ліку акіянаў) злучаныя з белымі аблокамі і/або хвалямі. Іншыя лічаць, што яны сімвалізуюць 9 складоў фразы «Ελευθερία ή θάνατος» («Воля або смерць», Э-леф-тыя-ры-я і Та-на-тос), як гавораць народныя падданні. Гэтак жа ёсць версія, што палосы сымбалізуюць 9 муз, багінь мастацтва і навук.
Першапачатковай формай сцяга быў проста белы крыж на сінім фоне. Ранейшая форма сцяга дагэтуль выкарыстоўваецца ў войску. Да таго, як сцяг стаў сучасным палітычным знакам, ён шмат дзесяцігоддзяў выкарыстоўваўся і працягвае выкарыстоўвацца ваенна-марскім флотам Грэцыі.
Каляровыя характарыстыкі
У грэчаскім заканадаўстве не даецца дакладных каляровых характарыстак для выраба сцягоў, гэта значыць для іх выраба можа быць скарыстаны любое адценне сіняга колеру — ад блакітнага, да цёмна-сіняга. У самой Грэцыі найбольш часта пры вырабе нацыянальнага сцяга выкарыстоўваецца спецыяльнае адценне сіняга колеру (тое ж адценне падаецца ў альбоме Французскага Таварыства Картаграфіі ад 2001 года):
Абацтва Святога Гала
Абацтва Святога Гала, таксама (ад назвы месца) Санкт-Га́ленскае абацтва (Fürstabtei St. Gallen) — бенедыкцінскі кляштар. Размешчаны ў швейцарскім горадзе Санкт-Галене. Санкт-Галенскае абацтва — найбуйнейшы навуковы і культурны цэнтр сярэдневяковай Еўропы. У 1983 годзе кляштарны комплекс унесены ў спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як «дасканалы ўзор вялікага кляштара эпохі Каралінгаў».
Гісторыя
Паводле падання, кляштар быў заснаваны ў 613 годзе ірландскім манахам Св. Галам, вучнем Св. Калумбана. Карл Мартэл прызначыў настаяцелем Отмара, які заснаваў у кляштары ўплывовую мастацкую школу. Рукапісы, выкананыя і праілюстраваныя санкт-галенскімі манахамі (многія з якіх былі родам з Брытаніі і Ірландыі), высока шанаваліся па ўсёй Еўропе.
Пры абаце Вальда з Райхенау (740—814 гады) была закладзена кляштарная бібліятэка, якая з часам стала адной з самых значных у Еўропе. У час нашэсця венграў у 924—933 гадах кнігі былі вывезены ў Райхенау. Паводле царкоўнага падання, па просьбе Карла Вялікага Папа Адрыян I накіраваў у Санкт-Гален лепшых рымскіх пеўчых (гл. Schola cantorum), якія навучылі мясцовых манахаў тэхніцы грыгарыянскага спеву. Паводле іншай версіі, у абацтве была заснавана і атрымала магутнае развіццё ўласная пеўчая школа, а рымскі пасланец займаўся ўдакладненнем/выпраўленнем санкт-галенскіх пеўчых кніг (гэтым тлумачацца дадатковыя адзнакі ў нотных рукапісах Санкт-Галена ). У IX—X стст. у кляштары працавалі паэты і музыканты Ноткер Заіка, (паўміфічны) Туотыла, крыху пазней — выдатны майстар славеснасці, адзін з родапачынальнікаў нямецкай літаратурнай мовы Ноткер Губаты.
У 1006 годзе брація зарэгістравала ўспышку звышновай SN 1006.
У X стагоддзі кляштар Св. Гала ўступіў у палітычнае суперніцтва з кляштаром у Райхенау. Да XIII стагоддзя абаты Санкт-Галена не толькі атрымалі перамогу ў гэтым супрацьстаянні, але і дамагліся прызнання ў якасці самастойных суверэнаў у складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У наступныя гады культурнае і палітычнае значэнне кляштара няўхільна падала, пакуль у 1712 годзе ў Санкт-Гален не ўвайшло швейцарскае апалчэнне, якое павезла з сабой значную частку кляштарных скарбаў.
Нягледзячы на страты, кляштарная бібліятэка сярэдневяковых рукапісаў цяпер налічвае 160 тыс. адзінак захоўвання і па-ранейшаму славіцца адной з самых поўных у Еўропе. Адным з самых цікавых экспанатаў з’яўляецца План Святога Гала, які быў складзены ў пачатку IX стагоддзя і прадстаўляе ідэалізаваную карціну сярэдневяковага кляштара (гэта адзіны архітэктурны план, які захаваўся ад ранняга Сярэднявечча).
Фёдар Цімафеевіч Блахін
Фёдар Цімафеевіч Блахін (, Раманаўка, цяпер Пільнінскі раён, Горкаўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і селяніна. Рускі. Член КПСС з 1944. Адукацыя сярэдняя. Працаваў загадчыкам аддзела Райхарчгандля, на будаўніцтве дарогі Горкі — Казань. У Савецкую Армію прызваны ў сакавіку 1943 года і накіраваны на фронт. Камандзір сапёрнага ўзвода 875-га стралковага палка (158-я стралковая дывізія, 39-я армія, Трэці Беларускі фронт) старшы сяржант Блахін з групай байцоў 26 чэрвеня 1944 года першым уварваўся на замініраваны мост праз Заходнюю Дзвіну, знішчыў ахову, перарэзаў бікфордаў шнур і ліквідаваў небяспеку падрыву. Дзякуючы яго мужнасці і знаходлівасці мост быў выратаваны, што стварыла ўмовы для далейшага паспяховага наступу і вызваленню г. Віцебска. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 24 сакавіка 1945 года. У 1945 годзе дэмабілізаваны, вярнуўся ў родныя мясціны, працаваў загадчыкам планавым аддзелам, затым старшынёй райвыканкама. Узнагароджаны ордэнам Леніна, Чырвонага Сцяга, медалямі. Ганаровы грамадзянін Віцебска. Пахаваны ў Горкім. Мемарыяльная дошка ўстаноўлена на выратаваным ім мосце ў Віцебску.
Рута Мейлуціце
Ру́та Мейлуці́це (Rūta Meilutytė, 19 сакавіка 1997, Каўнас, Літва) — літоўская плыўчыха, алімпійская чэмпіёнка 2012 года ў Лондане. На гульнях Рута стала ўладальнікам еўрапейскага рэкорду ў плаванні на 100 метраў брасам. З 13 гадоў Мейлуціце жыве і трэнеруецца ў Вялікабрытаніі, у марскім горадзе Плімут.
IC 3501
IC 3501 — галактыка тыпу dE ў сузор’і Валасы Веранікі.
Вэлыкы Курынь
Вэлыкы Курынь (Вели́кий Курі́нь) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
IC 3501
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крысцін Мутанен
Крысцін Мутанен (Christine Muttonen;, Філах, Аўстрыя) — аўстрыйскі палітычны дзеяч, старшыня Парламенцкай асамблея АБСЕ (з 2016 года).
Біяграфія
Нарадзілася 16 ліпеня 1954 года ў г. Філах (Аўстрыя). Вывучала гісторыю і англійскую мову ў Венскім універсітэце і атрымала ступень магістра. У перыяд з 1983 па 1999 гады выкладала ў тэхнічным каледжы г. Філлах. З 1997 па 1999 гады была членам гарадскога савета г. Філлах.
З 1999 года — дэпутат Нацыянальнага савета Аўстрыі. З 2000 года — член аўстрыйскай дэлегацыі ў Парламенцкай асамблеі АБСЕ. З 2003 года — член аўстрыйскай дэлегацыі ў Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы (у тым ліку намеснік старшыні падкамітэту па культурнай спадчыне; член Камітэта па палітычных пытаннях і дэмакратыі). У 2003—2009 гадах — старшыня Камітэта па справах культуры Нацыянальнай рады Аўстрыі. З 2009 года —спікер сацыял-дэмакратычнай фракцыі па міжнародных і еўрапейскіх справах; намеснік старшыні Камітэта Нацыянальнага савета па справах Еўрасаюза; член Нацыянальнага савета бяспекі. З 2014 года — сустаршыня Саюза парламентарыяў за нераспаўсюджванне ядзернай зброі і раззбраенне. З 2014 года — намеснік Старшыні Парламенцкай асамблеі АБСЕ, а таксама намеснік кіраўніка аўстрыйскай дэлегацыі ў ПА АБСЕ. З 2016 года — Старшыня Парламенцкай асамблеі АБСЕ.
Нёрдлінген
Нёрдлінген (Nördlingen) — горад у Германіі, у зямлі Баварыя. Раённы цэнтр. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Швабія. Уваходзіць у склад раёна Донаў-Рыс. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 68,10 км². Афіцыйны код — 09 7 79 194.
Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы ўдарнага кратара Нёрдлінгенскі Рыс. Адзін з трох гарадоў Германіі, які мае цалкам захаваныя гарадскія сцены (два іншыя — Ротэнбург-об-дэр-Таўбер і Дынкельсбюль).
Галоўны бяскідскі маршрут
Галоўны бяскідскі маршрут імя Казімежа Сасноўскага (поль. Główny Szlak Beskidzki imienia Kazimierza Sosnowskiego, "GSB") — пешаходны горны маршрут, маркіраваны чырвоным колерам, праходзячы aд Устроні ў Сілезскіх Бяскідах да Валасацега ў Бяшчадах.
Галоўны бяскідскі маршрут быў створаны ў міжваенны перыяд. Траса заходняй часткі (Устронь-Крыніца) была праектаваная Казімежам Сасноўскім і закончана ў 1929 году. Усходняя частка, згодна з праектам Мечыслава Арловіча была закончана ў 1935 г. і вяла да Чарнагоры, што ў гэты час знаходзілася ў межах Польшчы. Між 1935 і 1939 насіў імя Юзафа Пілсудскага. .
Рэкорды
Цяпер самы кароткі час пераадолення ўсяго маршруту належыць Мацею Венцэку (inov-8 team PL) - 114 гадзін і 50 хвілін (20 - 24 чэрвеня 2013 г.). Раней 7 гадоў гэты рэкорд належаў Пётру Класовічу, які ў верасні 2006 года пераадолеў маршрут за 168 гадзін. Абодва бегуны перайшлі ГСБ з усходу на захад. Пётр Класовіч зрабіў гэта без каманды падтрымкі, тады як Мацей Венцэк з падтрымкай.