cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сарочынскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года ў склад сельсавета з Сарочынскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Бутава, Жывалака, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Пілатоўшчына і Северыны). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў склад Сарочынскага сельсавета ўваходзілі 33 населеныя пункты. 18 чэрвеня 1985 года ў склад сельсавета з Лутаўскага сельсавета перададзены 14 населеных пунктаў (вёскі Арэхаўна, Ваўчо, Гарадок, Градзянец, Кавалеўшчына, Канцавыя, Крыскавічы, Кублішчына, Кулінава, Лутава, Слабодка, Ціханяты, Федаронкі і Шчарбёнкі). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мосарскага сельсавета (16 населеных пунктаў: вёскі Арцюшкі, Баравыя, Белае, Вялічкаўцы, Вярхоўе, Гара, Губінка, Завячэлле, Занавінне, Кісялёва, Мосар, Немірова, Рубанікі, Старынка, Урбанова і Шасцярні), у склад Вяркудскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Альшаны, Бутава, Гвазды, Жывалака, Забалацце, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Ляхі, Мажэйчына, Пілатоўшчына, Пяскі, Слабада і Чарсцвяды), у склад Ушацкага сельсавета перададзена вёска Градзянец. 23 чэрвеня 2005 года 15 населеных пунктаў (Альшаны, Бутава, Гвазды, Жывалака, Забалацце, Івахнава, Казьяне, Калужчына, Латышова, Ляхі, Мажэйчына, Пілатоўшчына, Пяскі, Слабада і Чарсцвяды) вернуты ў склад сельсавета з Вяркудскага сельсавета. У 2011 годзе скасавана вёска Гарадок (уключана ў склад Ушачаў).
Moon Landing
Першы сінгл з альбома Bonfire Heart дэбютаваў на 6-ым месцы ў UK Singles Chart, і здолеў падняцца да 4-га месца. У Германіі, Швейцарыі і Аўстрыі сінгл узначаліў чарты.
Сарочынскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2270 чалавек, з іх 96,3 % — беларусы, 3,0 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Moon Landing
15 верасня 2014 года было аб’яўлена, што альбом будзе перавыдадзены пад назвай Moon Landing: Apollo Edition, туды таксама войдуць 5 новых песень Бланта. Выхад яго плануецца на 3 лістапада 2014 года.
Прома-тур
У падтрымку альбома Джэймс Блант даў сусветны тур, падчас якога выступіў і ў Мінску.
Цуругі
Цуругі (剣) — японскае слова, што азначае прамы двухбаковавостры меч (часам з масіўным навершам). Па форме падобны на цуругі-но-таці (прамы аднабаковы меч). Лічыцца, што ён паходзіць ад кітайскага цзяня, але відазменены японцамі.
Прымяняўся як баявы ў VII—IX стагоддзях, да з’яўлення аднабаковых выгнутых мячоў таці, пазней — у цырыманіяльных і рэлігійных мэтах.
Адной з трох святых рэліквій сінтаізму з’яўляецца меч Кусанагі-но цуругі. Таксама вядомы іншы меч з міфалогіі сінтаізму — Тацука-но-Цуругі.
Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі
Асо́бны аддзел во́йскаў БНР у Ба́лтыі, таксама вядомы як Асо́бны атра́д БНР, Асо́бны атра́д Балахо́віча — атрад войскаў БНР, які дзейнічаў на тэрыторыі Эстоніі і Латвіі пад камандаваннем Станіслава Булак-Балаховіча ў канцы 1919 — пачатку 1920 гадоў.
Атрад меў уласныя знакі адрознення, узнагародную сістэму і палявую пошту (для яе быў створаны наклад марак «Асобны атрад БНР»). Праз недахоп фінансавання атрад праіснаваў нядоўга, перайшоўшы на польскі бок, некаторы час менаваўся проста групай Балаховіча, пасля займеў назву Руская народная дабраахвотная армія.
Перадумовы стварэння атрада
Да пераходу на бок Беларускай Народнай Рэспублікі атрад пад камандаваннем Станіслава Булак-Балаховіча ўваходзіў у склад расійскай (белай) Паўночна-Заходняй арміі, якая сумесна з эстонцамі вяла барацьбу з бальшавікамі ў раёне Пскова. Пасля паражэння Паўночна-Заходняй арміі пад Петраградам у лістападзе 1919 года сярод яе камандавання ўзмацніліся рознагалоссі. Яны абвастрыліся пасля адыходу Паўночна-Заходняй арміі на тэрыторыю Эстоніі і пачатку мірных перамоў паміж Савецкай Расіяй і Эстоніяй. Расійская Паўночна-Заходняя армія павінная была быць інтэрнаваная і падлягала ліквідацыі. У сувязі з гэтым Балаховіч шукаў магчымасць пераходу на іншы бок.
Стварэнне атрада
Рада БНР звярнула ўвагу на Булак-Балаховіча яшчэ восенню 1918 года, адразу пасля яго пераходу на бок белых. Усталяванне кантакту было немагчымым праз адсутнасць беларускага прадстаўніцтва ў Эстоніі. Акрамя гэтага, нямецкія акупацыйныя ўлады не пагаджаліся на арганізацыю беларускага войска. Праз год, 18 кастрычніка 1919 года, шэф Беларускай вайскова-дыпламатычнай місіі ў Латвіі і Эстоніі палкоўнік Кастусь Езавітаў устанавіў кантакт з Балаховічам. «Бачыўся з прадстаўнікамі Атрада Ген. Балаховіча. Балаховіч цяперака зусім вольны чалавек... Хацеў бы быць бліжэ да Бацькаўшчыны (Вільня). Лічыў адзін раз сябе літвіном, але цяпер даведаўся аб беларусах і сам ня ведае хто ён. Трэба, кажэ, добра пазнаёміцца з картай, рухам і гісторыяй.» — так адзначыў першую завочную сустрэчу Кастусь Езавітаў. Далей Езавітаў зазначыў: «Я прапанаваў запытаць яго: Ці ведае ён беларускую (простую) мову; ці ведае мову літоўскую; ці ведае што фамілія его зусім беларуская; па літоўску была б Балаховічунас; як ён адносіцца да нацыянальных пытанняў і ці прызнае ён незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі». Праз некалькі дзён прадстаўнікі генерала ізноў сустрэліся з Езавітавым. «Яны прыйшлі да мяне і паведамілі, што Балаховіч беларускую мову ведае і Беларускую Народную Рэспубліку прызнае і гатоў бараніць». Для свайго пераходу Балаховіч запрасіў 400 тысячаў марак, якія была патрэбныя на ўтрыманне атрада.
7 лістапада 1919 года Кастусь Езавітаў накіраваў запыт міністру фінансаў БНР Васілю Захарку аб выдзяленні неабходнай сумы на ўтрыманне атрада генерала Булак-Балаховіча да пачатку 1920 года. Дзяржаўны кантралёр БНР Лявон Заяц паставіў сваю рэзалюцыю 17 лістапада 1919 года, у якой пазначаецца: «Нічога німаючы проці ассыгновак на беларускія нацыянальныя атрады, лічу аднак абавязкова патрэбным назначэнне пры такіх атрадах спэцыяльного урадоўца Дзяржаўнага Кантролю дзеля ніадкладнай фактычнай праверкі і кантролю выдаткаў».
14 лістапада 1919 года Балаховіч падаў афіцыйную дэкларацыю аб беларускім грамадзянстве і прыняцці яго на беларускую службу. Кастусь Езавітаў, не дачакаўшыся адказу ад ураду БНР, узяў адказнасць на сябе і 15 лістапада 1919 года ў адказ на заяву Балаховіча паведаміў яму: «З гэтаго часу Вы з Вашым войскам лічыцесь на службе ў Арміі Беларускай Народнай Рэспублікі, як Камандзер Асобнага Атрада Беларускай Народнай Рэспублікі ў Эстіі». Атрад атрымаў афіцыйную назву «Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі». Не пазней за 24 лістапада Балаховіч атрымаў ад Клаўдзія Дуж-Душэўскага і Кастуся Езавітава беларускую форму, пячаткі і штамп Асобнага атрада.
Дзейнасць атрада
26 лістапада — «Асобны аддзел», паводле дамовы беларускіх дыпламатаў Клаўдзія Дуж-Душэўскага і Канстанціна Езавітава з эстонскім урадам, прыняты на часовае ўтрыманне Эстоніі, фінансавыя выдаткі залічаныя ў якасці дзяржаўнай пазыкі БНР. Не ўдалося дабіцца згоды эстонцаў на павялічэнне атрада шляхам мабілізацыі беларусаў, якія знаходзіліся на тэрыторыі Эстоніі, а таксама атрымаць дапамогу з боку дзяржаў Антанты. Амерыканская місія перадала балахоўцам палявы шпіталь і медыкаменты.
У лістападзе, пасля адступлення эстонцаў ад Пскова і паражэння Паўночнай-Заходняй арміі пад Петраградам эстонская армія, а разам з ёй Асобны атрад БНР у Балтыі перайшла да абарончых баёў у раёне паміж Пыталавам і Ізборскам, а штаб атраду быў пераведзены ў Марыенбург. Асобны аддзел знаходзіўся ў Латгаліі на стыку аператыўнага дзеяння 2-й і 3-й дывізій эстонскай арміі на поўначы былой Віцебскай губерні. 3-я дывізія займала пераважна Паўднёвы фронт эстонскай арміі, паступова перадавала пазіцыі латышам.
Іракскі Курдыстан
Курдыста́н (کردستان, трансл. Kurdistān; هه‌رێمی کوردستان, трансл. Herêmî Kurdistan) — аўтаномная адміністрацыйная адзінка ў складзе Ірака, знаходзіцца на паўночным усходзе краіны і мае чатыры правінцыі: Сулейманія, Дахук, Эрбіль і Халабджа, пад кантролем аўтаноміі таксама знаходзяцца часткі правінцый Найнава, Кіркук і Дыяла, якія разглядаюцца курдскім урадам як гістарычна курдскія тэрыторыі, але аспрэчваюцца цэнтральным урадам Ірака; апрача таго, курдскі ўрад прэтэндуе на некаторыя іншыя тэрыторыі, падкантрольныя непасрэдна ўраду Ірака. Сталіцай аўтаноміі з’яўляецца Эрбіль, які па-курдску мае назву Hewlêr.
Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі
Дзейнасць атрада
14 снежня Асобны аддзел БНР захапіў вёскі Паўлава, Тульцава і ўзяў у палон 10 чырвонаармейцаў. 19—20 снежня бальшавікі перайшлі ў наступленне на вёскі Паўлава, Тульцава і Вуглавыя. Паўлава было страчанае Асобным атрадам у няроўным баі, каманда атрада ў 14 чалавек загінула, за выключэннем трох жаўнераў, якія прарваліся праз аблогу чырвоных разам з кулямётам. Асобны атрад перайшоў у контрнаступленне і 20 снежня вызваліў вёску Паўлава, захапіў 1 кулямёт. 23 чырвонаармейцы загінулі ў баі.
20 снежня 1919 года Булак-Балаховіч сам знаходзіўся на перадавой лініі фронту. 19 снежня атрад адбіў 4 атакі чырвоных, было захоплена 17 палонных. Асобны атрад меў страты: было забіта 6 байцоў атрада, зніклі без вестак 5 жаўнераў, паранена 11, захварэла ад холаду 16 чалавек. Быў забіты прапаршчык Паўлаў, цяжка паранены прапаршчык Голубеў і Сердзеў, лёгка паранены карнет Шастакоў.
29 снежня 1919 года кіраўнік штаба Асобнага атрада рапартаваў генералу Булак-Балаховічу ў Рэвель, што пры нападзе на вёску Унціна было захоплена 74 чалавекі палонных, спраўны кулямёт і 48 вінтовак, вайсковы рыштунак. Гэта была апошняя ваенная аперацыя Асобнага аддзела БНР на эстонска-савецкім фронце, бо ўжо 31 снежня 1919 года паміж Эстоніяй і Савецкай Расіяй падпісанае пагадненне аб перамір'і.
Іракскі Курдыстан
Пасля вайны 2003 года і ўсталявання новай улады ў Іраку было падпісана новае пагадненне паміж Іракам і Курдыстанам. Новая канстытуцыя Ірака зацвердзіла існаванне курдскага рэгіянальнага ўрада, які мае поўную ўнутраную аўтаномію.
Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі
Дзейнасць атрада
З прычыны эстонска-савецкіх перамоў Езавітаў зрабіў у Рызе прапанову прыняць атрад Балаховіча пад латышскае камандаванне, на што атрымаў адмову. Магчыма, адной з прычын адмовы сталі беларускія прэтэнзіі на Дзвінск.
Іракскі Курдыстан
Эканоміка
Курдыстан — адзін з асноўных сельскагаспадарчых раёнаў Блізкага Усходу. Тут вырошчваецца да 75 % усёй іракскай пшаніцы, 40 % ячменю, 98 % тытуню, 30 % бавоўны, 50 % садавіны. Развіццё атрымала і жывёлагадоўля, у асноўным авечкі і козы.
Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі
Дзейнасць атрада
У пачатку студзеня 1920 года Латвія выказала згоду прыняць частку атрада на сваёй тэрыторыі, у населеным пункце Марыенбург, аднак адмовілася прыняць яго пад сваё камандаванне.
Іракскі Курдыстан
Эканоміка
Дзве гідраэлектрастанцыі ў Дакане і Дэрбендзі-Хане працуюць не на поўную магутнасць, пры правядзенні рэканструкцыі яны змогуць поўнасцю задаволіць патрэбы рэгіёна ў электраэнергіі. У раёне Сулейманіі размешчаныя два вялікіх цэментных заводы, якія зараз маюць вялікую колькасць замоў з-за адбудовы Ірака пасля вайны, плануецца будаўніцтва яшчэ аднаго завода ў Харыры. Ёсць буйныя прадпрыемствы тэкстыльнай і харчовай прамысловасцей, у Салах-эд-Дзіне пабудаваны трубапракатны завод. Плануецца будова нафтапераапрацоўчых заводаў у Эрбілі, Сулейманіі, Дахуку і Заху.
Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі
Дзейнасць атрада
Па стане на 19 студзеня атрад месціўся паміж вёскамі Бліны і Бярозкі, штаб месціўся ў вёсцы Кудзеп. За перыяд з 12 па 19 студзеня параненых, забітых ці зніклых не было.
Іракскі Курдыстан
Дэмаграфія
Насельніцтва аўтаноміі, курды, размаўляюць на двух розных дыялектах курдскай мовы: курманджы і сарані, якія часам лічацца дзвюма роднаснымі, але асобнымі мовамі. Маюць пераважна ісламскае веравызнанне. Таксама ёсць хрысціянскае насельніцтва — асірыйцы і халдзеі (халда-каталікі), у асноўным у раёне Дахука (30 000 і паступова павялічваецца за кошт міграцыі з арабскіх раёнаў), туркмены (таксама вядомыя пад назвай туркаманы) і арабы (значная колькасць якіх была наўмысна пераселеная на курдскія землі пад час кіравання Садама Хусейна — па веравызнанні ў асноўным мусульмане-суніты. Існуюць невялікія армянскія грамады (каля 10 000 чалавек). Да пачатку 50-х гг. жылі і яўрэі, але большасць з іх імігравала ў Ізраіль.
Палітыка
Прэзідэнт аўтаноміі — Масуд Барзані, зацверджаны парламентам у 2005 годзе, іншыя кіраўнічыя функцыі ўскладзеныя таксама на прэм'ер-міністра. Афіцыйныя мовы аўтаноміі — курдская і арабская.
Тэрыторыя аўтаноміі ў асноўным з’яўляецца няўзгодненай з цэнтральнымі ўладамі. Акрамя чатырох правінцый аўтаноміі, Сулейманія, Эрбіль, Кіркук і Халабджа, курдскі ўрад таксама кантралюе часткі правінцый Найнава, Кіркук і Дыяла, якія цэнтральным урадам лічацца тэрыторыямі, якія поўнасцю падначаленыя непасрэдна ўраду Ірака. Разам з тым, курдскі ўрад прэтэндуе на пэўныя тэрыторыі на поўдзень ад сваёй фактычнай тэрыторыі, падкантрольныя цэнтральнаму ўраду Ірака.
Асобны аддзел войскаў БНР у Балтыі
Дзейнасць атрада
У ноч на з 27 28 студзеня 1920 года Балаховіч арыштаваў галоўнакамандуючага Паўночна-Заходняй арміі Мікалая Юдзеніча. Арышт Юдзеніча быў здзейснены Булак-Балаховічам нібыта для «разлікаў» на ўтрыманне рэшткаў Паўночна-заходняй арміі. Юдзеніч быў вызвалены эстонскімі ўладамі.
У пачатку лютага 1920 года ў сувязі з адсутнасці сродкаў фінансавання атрада, новы старшыня Рады БНР Вацлаў Ластоўскі ў прысутнасці Езавітава пагадзіўся на пераход Балаховіча пад польскае камандаванне.
8 лютага 1920 года Езавітаў звярнуўся з лістом да Пілсудскага, у якім, спасылаючыся на ягоны дэкрэт аб фармаванні беларускага войска, прасіў выдзеліць атраду генерала Булак-Балаховіча ўчастак фронту на левым флангу польскіх войскаў. Гэты ліст прадстаўніку Польскай рэспублікі ў Рызе, Б. Боўфалу ўручыў сакратар беларускай місіі Янка Чарапук. Боўфал адмовіўся рабіць нейкія крокі ў гэтай справе, сцвярджаючы што Езавітава і Душэўскага адклікаў іх уласны ўрад, якога Польшча не прызнае.
Пераход на польскі бок
Палякамі былі распачатыя сакрэтныя перамовы з Балаховічам пры пасярэдніцтве яго брата Язэпа ў канцы студзеня 1920 года.
17 лютага 1920 года Балаховіч выказаў згоду на пераход пад польскае камандаванне (у дзень прыняцця ў склад беларускага войска ўрадам Антона Луцкевіча), адпаведнае пагадненне было падпісанае ў Рызе 23 лютага. Пад польскім камандаваннем восенню 1920 года Булак-Балаховіч назваў сваю групу Рускай народнай добраахвотніцкай арміяй, а над яго штабам лунаў расійскі сцяг. Паводле ўспамінаў Зінаіды Гіпіус, сам Булак-Балаховіч у канцы сакавіка 1920 года так тлумачыў абставіны пераходу свайго атрада з Эстоніі ў Польшчу:
26 лютага польскае камандаванне прыняло рашэнне аб перадыслакацыі атрада Балаховіча ў Брэст. Атрад быў падзелены на 2 часткі: першая група выйшла з Марыенбурга 5 сакавіка, другая на дзень пазней. Латвійцы далі для першай часткі 17 крытых вагонаў для жаўнераў, 5 платформаў для рыштунку, 6 вагонаў для коней і адзін для афіцэраў, для другой 17 вагонаў для жаўнераў, 7 для коней, 4 платформы і вагон для афіцэраў. 5 красавіка першы транспарт прыбыў у Дзвінск, адкуль рушыў у Вільню, праз 14 дзён падарожжа атрад прыбыў у Брэст.
Езавітаў пісаў настаяцелю Траецкай праваслаўнай царквы Марыенбурга ліст з просьбай усталяваць крыж на брацкай магіле жаўнераў Булак-Балаховіча і, па магчымасці, высветліць імёны беларускіх добраахвотнікаў. На гэта ён прасіў у міністра замежных спраў БНР 150 рублёў.
9 мая 1920 года былы агітатар пры Асобным аддзеле М. Сарока паводле даручэння Булак-Балаховіча вярнуў у Вайскова-дыпламатычную місію БНР у Рызе каўчукавую гербавую пячатку Асобнага атрада БНР у Балтыі.
Арганізацыя атрада, нацыянальны склад
Ад 15 лістапада 1919 года Асобны атрад БНР у Балтыі складаўся з чатырох рот, коннай брыгады, кулямётнай і працоўнай каманды, 2 каманд штаба, каманд пешай і коннай выведкі, сувязі, медычнага пункта. Усяго Асобны атрад налічваў 764 жаўнеры. У коннай батарэі атамана Булак-Балаховіча апроч іншых былі наступныя пасады: выведнік, медычны фельчар, ветэрынар, лабарант, арцельшчык, фурансір, назіральнік, тэлефаніст, прыбіральнік, абозны, пісар, кананір, шорнік, феерверкер. У штаб атрада таксама ўваходзіў справавод суда карнет Фартунатаў і скарбнік-квартмістр Сакалоўскі. Аналіз спісаў Асобнага атрада БНР за лістапад і снежань 1919 паказвае, што дадзенае вайсковае фармаванне мела добра арганізаваную структуру з кавалерыяй, ротамі пяхоты і дапаможнымі адзінкамі.
У лютым 1920 года Балаховіч паведаміў польскай інспекцыі колькасны стан атрада ў 898 чалавек. Ён наступным чынам паказаў нацыянальны склад жаўнераў: рускія (41%), украінцы (23%), беларусы (21%), палякі (8%), шведы і фіны (4%), прадстаўнікі народаў Каўказа (3%). Можна дапусціць завышэнне колькасці ўкраінцаў пэўным разлікам Балаховіча ў сувязі з планамі польскага камандавання выкарыстаць атрад на Падоллі.
Форма і знакі адрознення, узнагароды
Паводле рапарта Кастуся Езавітава форма была распрацаваная ў лютым 1919 года і зацверджаная Антонам Луцкевічам ужо 20 красавіка 1919 года. Праект формы быў перададзены генералу Булак-Балаховічу, які ўвёў яе ў Асобным атрадзе. Афіцыйна форма была ізноў зацверджаная старшынёй Рады Народных Міністраў БНР Антонам Луцкевічам толькі 26 студзеня 1920 года, але была даведзеная да ведама супрацоўнікаў місіі значна пазней — 16 лютага 1920.
Наплечныя знакі былі агульнымі як для афіцэраў, так і для вайсковых чыноў, без адрозненняў. Форма жаўнераў Асобнага аддзела войскаў БНР у Балтыі мела фуражкі звычайнага ўзору з брылём, на якім размешчаная Пагоня (на чырвоным полі скача вершнік у срэбных даспехах), на аколышках была кукарда ў форме роўнабаковага трохкутніка з нацыянальнымі колерамі: белым, чырвоным і белым. Шапка афіцэра артылерыі была з дзвюма кукардамі, афіцэры насілі замест шаблі цясак з цемляком у беларускіх колерах.
Роды войскаў у Асобным аддзеле адрозніваліся колерамі аколышка фуражкі. Зялёны колер азначаў пяхоту, сіні — конніцу, чорны — артылерыю, чырвоны — інжынерныя часткі, белы быў выдзелены для штаба.
Спачатку была прапанова прыбраць чыны. Аднак чыны былі пакінутыя на ўзор старой расійскай арміі, бо ўсе чыны Асобнага атрада раней служылі ў расійскай арміі і мелі расійскія чыны. Дзеля адрознення на вушах каўнера чыноў былі ўсталяваныя трохкутнікі адпаведнага колеру з нашытымі зорачкамі на чынах. 1 трохкутнік з 1 зорачкай — прапаршчык, з 2-м — падпаручнік, з 3-ма — паручнік, 4-ма — штабс-капітан. Для штаб-афіцэраў і генералаў былі прадугледжаныя два трохкутнікі: адзін — як у капітана, другі — з адной зорачкай — падпалкоўнік, з 2-ма — палкоўнік, з 3-ма — генерал-маёр.
Кастусь Езавітаў прапанаваў надзвычайнаму паслу БНР у Балтыі К. Дуж-Душэўскаму зацвердзіць палажэнне аб «Полацкім Беларускім Крыжы», як адзіным ордэне БНР, які «выдаецца як у ваенныя, там і ў мірныя часы за асобыя заслугі грамадзянам БНР перад Бацькаўшчынаю». Полацкі Беларускі Крыж меў пяць ступеняў з дзяленнем на дзве катэгорыі — ваенную і мірную. Ордэн меў шасціканцовую форму і быў пакрыты белай эмаллю з пазалочанымі кантамі.
У 1920-я гады форма і ордэн былі перададзеныя ў Беларускі дзяржаўны музей, дырэктарам якога на той час быў Вацлаў Ластоўскі.
Маркі і палявая пошта
У пошуках забеспячэння магчымасці грашовага ўтрымання Кастусь Езавітаў прасіў дазволу ўрада БНР на выпуск у Рызе Беларускай пазыкі для грамадзян БНР і прыхільных да Беларусі дзяржаў, а таксама крэдытных білетаў — паштовых марак. Вядома таксама пра падрыхтаваны праект грашовых асігнацый БНР.
Для забеспячэння сувязі асобных частак Асобнага атрада на тэрыторыі Латвіі і Эстоніі паміж сабой і з вайсковымі ці ўрадавымі структурамі гэтых краін была створана вайскова-палявая пошта. 19 студзеня 1920 года Езавітаў звярнуўся да міністра фінансаў Латвіі з просьбай даць дазвол на друк пяці наміналаў маркі (5 кап., 10 кап., 15 кап., 50 кап., 1 рубель) у колькасці 500 000 экзэмпляраў. Для дзейнасці палявой пошты не была патрэбная такая колькасць, але яна магла прынесці вялікі даход.
Праект маркі быў выкананы мастаком Рыхардам Зарыньшам, паводле меркавання гісторыкаў прататыпам была выкарыстаная гравюра У. дэ Гарнэка.
Першая партыя марак (500 000 штук па 15 кап.) была дастаўленая ў Вайскова-дыпламатычную місію БНР 14 лютага. Наступным днём Езавітаў прасіў міністра транспарту Латвіі выдаць загады, каб лісты, што былі аплачаныя маркай Асобнага атраду, прымаліся і перасылаліся латвійскай дзяржаўнай поштай, на што атрымаў станоўчы адказ. Другая партыя была надрукаваная ў канцы лютага, ужо пасля пераходу Балаховіча на бок палякаў.
Маркі Асобнага атраду выкарыстоўваліся палявой поштай, якая засталася на тэрыторыі Латвіі да красавіка 1920 года і гасіліся асобным штампам.
Бабруйскае жыццё
«Бабруйскае жыццё» — бабруйская гарадская грамадска-палітычная газета, орган Бабруйскага гарадскога выканаўчага камітэта. Выходзіць штотыднёва ў сераду аб’ёмам у 32 паласы. Падпісны індэкс на «Белпошце» 64100.
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну на акупаванай тэрыторыі выдавалася газета «Бабруйскі партызан». З ліпеня 1944 года выходзіла як гарадская газета. З утварэннем Бабруйскай вобласці на базе яе з кастрычніка 1944 да студзеня 1954 года выходзіла Бабруйская абласная газета «Савецкая радзіма». У 1954—1956 гадах пасля скасавання Бабруйскай вобласці «Камуніст» зноў орган гаркама КПБ і гарвыканкама, з 1956 года — аб’яднаная газета.
Са студзеня 1991 года – «Бабруйскае жыццё».
Сучаснасць
Выходзіць па-руску і па-беларуску штотыдзень у сераду. Змяшчае матэрыялы пра грамадска-палітычнае жыццё Бабруйска, афіцыйную інфармацыю, матэрыялы з гісторыі горада, праграму тэлебачання, рэкламу, мае забаўляльныя рубрыкі і г.д. Рэдакцыя месціцца на адрасе горад Бабруйск, вуліца Сацыялістычная, 103.
Мастэрс (снукер)
Мастэрс (The Masters) — прафесійны нярэйтынгавы снукерны турнір. Праходзіць штогод в 1975 года і з'яўляецца найстарэйшым снукерным турнірам пасля чэмпіянату свету. Мастэрс — адзін з турніраў «трайной кароны» і, хоць не з'яўляецца рэйтынгавым, лічыцца адным з самых прэстыжных снукерных першынстваў. Мастэрс штогод праходзіць у Лондане, з 2012 года — у Аляксандра-палацы. Дзеючы чэмпіён турніру — Марк Ален з Паўночнай Ірландыі, які ўпершыню выйграў турнір у 2018 годзе.
Ужо на першым турніры, у 1975 годзе, куды было запрошана 10 удзельнікаў, сабраліся лепшыя гульцы таго часу. З з'яўленнем сусветнага рэйтынгу ў 1976 годзе на турнір сталі запрашацца лідары, хоць большасць турніраў у той час не ўваходзілі ў склад рэйтынгавых. У далейшым колькасць удзельнікаў была павялічана да 12, а з 1983 года і па гэты дзень на Мастэрс удзельнічаюць 16 гульцоў, кожны з якіх пачынае барацьбу са стадыі 1/8 фіналу. У цяперашні час, у турніры прымаюць удзел 16 снукерыстаў, якія займаюць вышэйшыя пазіцыі ў сусветным рэйтынгу, а першы і другі нумары пасеву аддаюцца леташняму пераможцу і дзейнаму чэмпіёну свету адпаведна.
У 44 турнірах Мастэрс прынялі ўдзел 87 снукерыстаў, з якіх 22 атрымлівалі перамогу. Рэкардсменам па колькасці тытулаў Мастэрс з'яўляецца Роні О’Саліван з сямю выніковымі перамогамі (1995, 2005, 2007, 2009, 2014, 2016, 2017), а Стывен Хендры перамагаў шэсць разоў (1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1996). Па тры перамогі ў Кліфа Торбурна (1983, 1985, 1986), Стыва Дэвіса (1982, 1988, 1997), Пола Хантэра (2001, 2002, 2004) і Марка Сэлбі (2008, 2010, 2013). Двойчы на Мастэрс перамагалі Алекс Хігінс (1978, 1981), Марк Уільямс (1998, 2003) і Джон Хігінс (1999, 2006).
На дадзены момант, у рамках Мастэрс ўжо разыграна больш за £15 мільёнаў. Лідарам па прызавым за ўсе гады правядзення з'яўляецца Роні О’Саліван, які выйграў больш за £1,5 млн. З 1975 года на турніры было зроблена тры максімальныя серыі; іх аўтары — Кірк Стывенс у 1984, Дзін Дзюньхуэй у 2007 і Марка Фу у 2015. Часцей за ўсіх прыз за найвышэйшы брэйк турніру атрымліваў шасціразовы чэмпіён Стывен Хендры — 5 разоў (1989, 1990 (падзяліў), 1995, 1996, 2003). Чатыры разы яго атрымлівалі Джымі Уайт (1987, 1992, 1993, 2001 (падзяліў)) і Роні О’Саліван (2002, 2004, 2006, 2012).
Ян Аляшэўскі
Ян Аляшэўскі (Jan Oleszewski, Іван Олешевський, Берасцейскае ваяводства ? —, Быцень ) — дзеяч Грэка-Каталіцкай Царквы ў Рэчы Паспалітай, царкоўны гісторык, базыльянін.
Біяграфія
Паходзіў з шляхецкага роду. Займаў пасаду падсудка берасцейскага земскага суда. Страцііў правую руку падчас бойкі. У 1686 г. прыняў манаства ў ордэне базыльян. ) Пасвечаны на святара (1700). Займаў пасады пракуратара (1690—1706) і вікарыя (1704—1705) Віленскага манастыра Святой Тройцы. Ігумен базыльянскіх манастыроў у Мінску (1706—1709), Барунах (1709—1716), Тараканях (каля 1718—1721), Жыровіцах (1718—1719), кансультар (з 1709 г.), протакансультар (1717—1723) базыльянскага ордэна.
Творчасць
Даследаваў гісторыю базыльянскіх манастыроў Вялікага Княства Літоўскага. Пісаў на польскай мове.
У працы «Абвяржэнне інфармацыі Ксяндзоў полацкіх езуітаў аб маёмасці іх калегіума»(1699) змясціў дакументаваныя доказы незаконнасці перадачы каралём Стэфанам Баторыям Полацкаму езуіцкаму калегіму зямель і будынкаў праваслаўных манастыроў. У «Мемарыяле аб Віленскім манастыры царквы Найсвяцейшай Тройцы» (1701—1704) даў падрабязанае апісанне манастырскіх пабудоваў, нерухомуай маёмасці, фундушаў і архіва. З папярэднім творам звязана брашура «Абарона Віленскага манастыра царквы Найсвяцейшай Тройцы» (Вільня, 1702). У ёй аўтар адстойвае права манаскай супольнасці на самакіраванне, крытыкуе спробы свецкіх асобаў і уніяцкіх епіскапаў аслабіць ролю ордэна базыльян у кіраванні манастыром.
Барацьба паміж базыльянамі і уніяцкім епіскапатам за манастырскую маёмасць асвятляецца ў працы «Тлумачэнне некаторых ордэнскіх канстытуцый»(каля 1719). Тамжа змешчана важная інфармацыя аб шэрагу манастыроў Вялікага Княства Літоўскага. Ян Аляшэўскі — аўтар хронікі Барунскага базыльянскага кляштара
Займаўся палітычнай гісторыяй Рэчы Паспалітай. У гістарычнай хроніцы «Нарыс айчынных няшчасцяў» (1721) апісаў падзеі ў Вялікім Княстве Літоўскім з 1696 па 1721 гг., у тым ліку Грамадзянскую вайну (1696—1702)) і Вялікую Паўночную вайну (1700 −1721).
Джэйсан Кені (велагоншчык)
Джэйсан Фрэнсіс Кені (Jason Francis Kenny; нар., Болтан, Вялікабрытанія) — брытанскі прафесійны трэкавы велагоншчык, сяміразовы алімпійскі чэмпіён (самы тытулаваны велагоншчык у гісторыі Алімпійскіх гульняў), трохразовы чэмпіён свету. Камандор ордэна Брытанскай імперыі (CBE).
Філікі Этэрыя
«Філікі Этэрыя» (Φιλική Εταιρεία), альбо «Таварыства сяброў» ці «Таварыства паплечнікаў», — таемная арганізацыя 19 стагоддзя, мэтай якой было звяржэнне асманскага валадарства ў Грэцыі і стварэнне незалежнай грэчаскай дзяржавы. Таварыства было заснавана ў 1814 годзе ў Адэсе, а яго членамі, у асноўным, былі маладыя фанарыёты з Расійскай Імперыі, сербы і мясцовыя грэчаскія атаманы. Адным з лідараў арганізацыі быў Аляксандр Іпсіланці.
«Філікі Этэрыя» згуляла ключавую ролю ў падрыхтоўцы грэчаскай вайны за незалежнасць. Па яго ініцыятыве ўспыхнулі паўстанні ў Малдаўскім княстве, Валашскім княстве і на Пелапанесе. 1 студзеня (па юліянскім календары) 1822 года Нацыянальны сход у Эпідаўры абвясціў незалежнасць Грэцыі. Праз 15 дзён сцяг Гетэрыі быў заменены на бела-сіні грэчаскі сцяг, пасля чаго таварыства фактычна было распушчана.
Оламаўцкая архідыяцэзія
Оламаўцкая архідыяцэзія  ( Archidioecesis Olomucensis) — архідыяцэзія Рымска-Каталіцкай Царквы з цэнтрам у горадзе Оламаўц, Чэхія. У Оламаўцкую архідыяцэзію ўваходзяць Брненская і Остраўска-опаўская  дыяцэзіі. Кафедральным саборам Оламаўцкай архідыяцэзіі з'яўляецца сабор Святога Вацлава. У наш час архібіскупам оламаўцкім з'яўляецца Ян Граўбнер.
Гісторыя
У IX—X стст. Оламаўц быў важным цэнтрам Вялікай Маравіі. Пазней ён стаў сталіцай рэгіёна Маравіі. У X стагоддзі тэрыторыя Маравіі ўваходзіла ў склад Рэгенсбургскія дыяцэзіі, пазней яна ўвайшла ў склад Пражскай дыяцэзіі.
Оламаўцкая дыяцэзія была заснавана ў 1063 годзе. У 1182 годзе мараўскі маркграф стаў незалежным і атрымаў права прызначаць біскупаў для Оламаўцкай дыяцэзіі. У 1207 годзе Каталіцкая Царква ў Маравіі атрымала вызваленне ад падаткаў і права самастойна выбіраць біскупа. У XIII стагоддзі біскупы оламаўцкія мелі тытул князя-біскупа і Оламаўцкае біскупства з'яўлялася адным з царкоўных княстваў Свяшчэннай Рымскай імперыі. 30 красавіка 1344 года біскуп оламаўцкі стаў вікарным епіскапам Пражскай архідыяцэзіі.
У 1777 годзе дыяцэзія была павышана да архідыяцэзіі, а 5.12.1777 года оламаўцкая архідыяцэзія аддала частку сваёй тэрыторыі новай Брненскія дыяцэзіі.
Падчас таталітарнага рэжыму архібіскуп Ёсеф Матаха быў інтэрнаваны з 1950 года да сваёй смерці ў 1961 годзе. Новы архібіскуп Оламаўцкай архідыяцэзіі быў прызначаны Ватыканам у 1989 годзе.
30 мая 1996 года Оламаўцкая архідыяцэзія аддала частку сваёй тэрыторыі новай Остраўска-опаўскай дыяцэзіі.
Святыя архідыяцэзіі
30 красавіка 1620 года прыхадскі святар Ян Саркандэр быў закатаваны за абарону тайны споведзі. Ён быў беатыфікаваны ў 1859 годзе і кананізаваны ў 1995 годзе.
Болтан
Болтан (Bolton) — горад у Вялікабрытаніі, на паўночным захадзе Англіі, у графстве Вялікі Манчэстэр, адміністрацыйны цэнтр метрапольнага раёна Болтан (262 400 жыхароў). Знаходзіцца за 16 км на паўночны захад ад Манчэстэра. Болтанскі ўніверсітэт.
Віленскі Свята-Духаўскі манастыр
З 1609 года пры манастыры дзейнічала брацтва (да гэтага знаходзілася пры Троіцкім манастыры) з уласнай друкарняй.
Да 1686 года манастыр падпарадкоўваўся канстанцінопальскаму патрыярху, пазней маскоўскаму. З’яўляўся архімандрыяй, яму былі падначалены 17 мужчынскіх і 2 жаночыя манастыры на Беларусі і ў Літве, у т.л. Петрапаўлаўскі ў Мінску, Еўінскі ў Троцкім, Цеперскі ў Наваградскім, Купяціцкі і Навадворскі ў Берасцейскім ваяводствах.
Манастыр валодаў значнымі матэрыяльнымі сродкамі (маёнткамі, дамамі, млынамі), частка якіх складалася з ахвяраванняў членаў Святадухаўскага праваслаўнага брацтва.
У 1833 годзе манастыр быў прылічаны да манастыроў 1-га класа. Ад часу заснавання манастыр не перапыняў сваёй дзейнасці. Цяпер падпарадкоўваецца архіепіскапу віленскаму і літоўскаму. Сучасны архітэктурны ансамбль манастыра пабудаваны ў сярэдзіне 18 ст.
Гвен Ёргенсен
Гвен Размары Ёргенсен (Gwen Rosemary Jorgensen; нар., Уокеша, штат Вісконсін, ЗША) — амерыканская трыятланістка, алімпійская чэмпіёнка 2016 года, двухразовая пераможца Сусветны серыі, удзельніца летніх Алімпійскіх гульняў 2012 года, трохразовая чэмпіёнка ЗША, першы нумар сусветнага рэйтынгу сярод жанчын.
Дубраўскі сельсавет (Ушацкі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Усайскі сельсавет у складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Усая. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Ушацкага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Роўнае Поле. З 20 верасня 1944 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна Полацкай вобласці, з 9 верасня 1946 года — у складзе адноўленага Ульскага раёна Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дубраўка, сельсавет перайменаваны ў Дубраўскі. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Ушацкага раёна. 19 лютага 1958 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Зарачанскага сельсавета (19 населеных пунктаў: Антунова, Баброва, Баранава, Вострава, Горы, Гуські, Зарэчча, Калкі, Косаўшчына, Кугоні, пасёлак імя Леніна, Малінаўка, Навасёлкі, Падліпкі, Пола, Правады, Слабодка, Старыя Турасы і Турасполле) і частка скасаванага Усвейскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Бортнікі 1-я, Бортнікі 2-я, Зарэчча, Казейшчына, Стаі, Старына Вялікая і Цянюгі), у склад Глыбачанскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Асінаўка, Бярозава, Кавалеўшчына, Краснае, Красная Горка, Ляхава, Рацькава і Шалапечына). 1 красавіка 1960 года ў склад Сокараўскага сельсавета Бешанковіцкага раёна перададзены 3 населеныя пункты (Бортнікі 1-я, Бортнікі 2-я і Зарэчча). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дубраўскага сельсавета 25 населеных пунктаў. 18 чэрвеня 1985 года ў склад Вяркудскага сельсавета перададзена вёска Косаўшчына. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вяркудскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт: вёскі Баброва, Горы, Дубраўка, Залужэнне, Зарэчча, Калкі, Крывушчына, Кугоні, Любжына, Малінаўка, Навасёлкі, Пола, Салаўёўка, Слабодка, Стаі, Старына, Старыя Турасы, Турасполле, Усая, Цянюгі і Ягадкі.
S/2004 S 17
S/2004 S 17 — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем.
Гісторыя адкрыцця
S/2004 S 17 быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 13 снежня 2004 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 4 мая 2005 года.
Спаскі манастыр (Кобрын)
Спаскі манастыр — колішні манастыр у г. Кобрын, размешчаны па адрасе вул. 17-га Верасня, 11. Помнік архітэктуры барока.
Гісторыя
Упершыню ўпамінаецца ў 1465 г. у лісце княгіні кобрынскай Ульяны. У 1501 г. удава князя Івана княгіня Фядора (Тэадора) з Рагатынскіх адпісала манастыру сяло Корчыцы з людзьмі і ўсімі данінамі, 2 карчмы ў Кобрыне, 10-ю мерку жыта з млына на р. Кобрынка і 10-ю капу жыта і яравога збожжа з Кобрына. На пачатак XVI ст. манастыр ужо меў цагляныя жылыя і службовыя карпусы, капліцу. Пасля Брэсцкай уніі 1596 г. манастыр стаў уніяцкім. У XVII—XVIII стст. неаднаразова перабудоўваўся. У манастыры праходзіў Кобрынскі сабор 1626 г. У 1632—1633 гг. яго архімандрытам быў уніяцкі царкоўны дзеяч Р. Корсак.
Указам расійскага імператара 1828 г. у манастыры адкрыта духоўнае вучылішча. Пасля Полацкага сабору 1839 г., дзе была скасавана унія, манастыр быў закрыты. Пасля пажару ў другой палове ХІХ ст. не аднаўляўся. У 1920-я гады рэстаўрыраваны, у ім быў павятовы суд.
Архітэктура
У пачатку XVI ст. манастыр меў мураваныя жылы і службовыя карпусы, капліцу. Да нашага часу захаваўся мураваны двухпавярховы прамавугольныны ў плане, накрыты высокім ламаным дахам будынак (даўжыня 30 м, шырыня 10 м). Сіметрычны галоўны фасад вылучаны цэнтральным рызалітам, завершаным фігурным атыкавым франтонам. Фасады раскрапаваныя пілястрамі і фігурнымі філёнгамі вакол прамавугольных аконных праёмаў. Па верху сцен праходзіць развіты карніз. У інтэр'еры пры ўваходзе шырокая аднамаршавая лесвіца. Пачатковая планіроўка змененая. У інтэр'еры зберагліся элементы барочнага дэкору. Таўшчыня сцен 1,2 м, у сутарэннях больш за 2 м. Перакрыцці над паверхамі плоскія бэлечныя, над сутарэннямі — цыліндрычныя скляпенні. Пачатковая планіроўка змененая, у левым крыле частка акон замураваная.
Бісэнто
Бісэнто (眉尖刀) — японская халодная зброя з доўгай дзяржальняй, рэдкі разнавід нагінаты.
Бісэнто адрозніваецца ад нагінаты вялікім памерам і іншым стылем абыходжання. Гэтай зброяй працуюць абавязкова з шырокім хватам, задзейнічаючы абодва канцы, пры тым, што вядучая рука павінна знаходзіцца ля гарды.
Ёсць і перавагі стылю барацьбы з бісэнта над стылем барацьбы з нагінатай. У баі спінка клінка бісэнта, у адрозненне ад нагінаты, можа не толькі адбіваць і адводзіць удар, але і націскаць, і кантраляваць. Бісэнта цяжэй за нагінату, таму ягоныя сякучыя ўдары ў вялікай ступені праносныя, чым фіксаваныя. Яны наносяцца са значна большым размахам. Бісэнта можа з лёгкасцю адсекчы галаву як чалавеку, так і каню, што з нагінатай зрабіць не так проста. Вага мяча мае ролю як у прабіўной, так і ў штуршковай ўласцівасці.
Паўстанне Цёкёлі
Паўста́нне Цёкёлі — адно з венгерскіх паўстанняў куруцаў, якое мела месца ў 1678—1686 гадах падчас змагання венграў з дамінаваннем Габсбургаў.
Ход паўстання
Агульныя хваляванні сялян прывялі ў 1678 годзе да выбуху антыімператарскага паўстання, на чале якога стаў Эмерык Цёкёлі, малады венгерскі шляхціц з Кежмарка. У жніўні 1678 паўстанцы занялі ўсходнюю Славакію, перайшлі ў шахцёрскі рэгіён і ў Верхнюю Нітру, пасля чаго была абвешчана незалежна ад Сяміграддзя дзяржава са сталіцай у Кошыцах.
Пад ціскам поспехаў куруцкага паўстання імператар Леапольд I склікаў у Шопране сойм (1681), на якім змяніў венгерскую канстытуцыю, атрымаўшы яшчэ большую ўладу. Пастановы сойму датычна веравызнання не задаволілі Эмерыка Цёкёлі, які зноў распачаў узброенае змаганне. У 1682 князь абвясціў сябе каралём «Верхняй Венгрыі» і прызнаў вяршэнства Турцыі, з якой склаў саюз супраць імперыі.
Падчас выправы асманаў на Вену Цёкёлі пашырыў свае ўладанні на ўсходзе амаль на ўсю тэрыторыю сучаснай Славакіі, аднак параза туркаў пад Венай у 1683 азначала хуткі канец яго ўлады. У 1685 годзе ў выніку здрады туркі арыштавалі Імрэ Цёкёлі, з-за чаго на бок імператара перайшлі 17 000 куруцаў. Пасля вызвалення князь Цёкёлі не быў здольны пачаць новае змаганне, і ўвесь край занялі Габсбургі.
Нікола Шпірыг
Нікола Шпірыг (Nicola Spirig; нар. ) — швейцарская трыятланістка.
Трыятлонам пачала займацца ў 1992 годзе, да 15 гадоў яе трэніраваў бацька. З’яўляецца дыпламаваным юрыстам.
Дэбютавала ў ліпені 1998 года на чэмпіянаце Еўропы па трыятлоне сярод юніёраў, заняла 18-е месца. Праз месяц на чэмпіянаце свету сярод юніёраў была пятай, а ў 1999 годзе на чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў стала чэмпіёнкай. У 2001 годзе на юніёрскім першынстве Еўропы заваявала сярэбраны медаль, а на юніёрскім першынстве свету — залаты. У 2003 і 2005 гадах станавілася таксама медалісткай еўрапейскіх і сусветных моладзевых першынстваў (для спартсменаў не старэйшых за 23 гады).
На Алімпіядзе 2008 у Пекіне заняла 6-е месца. У 2009 і 2010 гадах перамагала на чэмпіянаце Еўропы, у агульным заліку першынства свету 2010 года заняла другое месца.
Алімпійская чэмпіёнка ў Лондане ў 2012 годзе. Найлепшая спартсменка Швейцарыі 2012 года («Sports Awards»).
Сярэбраны прызёр алімпійскіх гульняў 2016 года.
Пераможца I Еўрапейскіх гульняў.
Камемарацыйная марка
Камемарацыйная ма́рка ці камемаратыў (ад comme — як і memoria — памяць), таксама па́мятная ма́рка, юбіле́йная ма́рка , — памятная паштовая марка, якую выпускаюць у памяць падзеі, знамянальнай даты ці юбілею выбітнай асобы.
Апісанне
Памятныя (юбілейныя, камемарацыйныя) маркі прысвечаны тым ці іншым падзеям і ўшаноўваюць вядомых людзей. Яны ўваходзяць у групу маркі агульнага карыстання.
У адрозненне ад стандартных марак, у асаблівасці класічнага перыяду, з іх, як правіла, аднастайным афармленнем і строгай кампазіцыяй, камемарацыйныя маркі з’яўляюцца мастацкай мініяцюрай, якая адлюстроўвае падзею, у гонар якой яна надрукавана.
Эма Сноўсіл
Эма Лора Сноўсіл (Emma Laura Snowsill; нар., Голд-Кост, Аўстралія) — аўстралійская трыятланістка, алімпійская чэмпіёнка 2008 года, трохразовая пераможца сусветнай серыі.
У школьныя гады Эма Сноўсіл вельмі паспяхова займалася плаваннем, у 16 гадоў упершыню паспрабавала сябе ў трыятлоне. У 2000 годзе яна атрымала перамогу на чэмпіянаце свету Міжнароднага саюза трыятлона сярод юніёраў ва ўзросце 16-20 гадоў, у 2001 годзе — Сіднейскі юнацкі алімпійскі фестываль па трыятлоне. Сноўсіл была ўзнагароджана стыпендыяй Аўстралійскага інстытута спорту і названая аўстралійскай трыятлеткай года ва ўзроставай групе 16-19 гадоў.
У 2003 годзе ў новазеландскім Куінстаўне Сноўсіл упершыню стала пераможцай сусветнай серыі, а ў 2004 годзе выйграла Кубак свету па трыятлоне і скончыла сезон у статусе першага нумара сусветнага рэйтынгу. Нягледзячы на ​​гэта яна не ўвайшла ў заяўку каманды Аўстраліі для ўдзелу ў Алімпіядзе 2004.
У 2005 годзе ў японскім Гамагоры пры тэмпературы паветра 35 °C і 90%-най вільготнасці Сноўсіл у другі раз у сваёй кар’еры перамагла ў сусветнай серыі. Праз год яна заваявала золата на Гульнях Садружнасці, якія праходзілі ў Мельбурне.
Słowo (газета, Вільня)
«Słowo» — штотыднёвая польская газета, выходзіла ў Вільні ў 1922—1939 гадах. Была галоўнай газетай «віленскіх кансерватараў».
Галоўны рэдактар і выдавец — Станіслаў Цат-Мацкевіч. Агулам выйшла больш за 5,5 тысяч нумароў.
Сярод аўтараў «Słowo» былі Юзаф Мацкевіч, Чэслаў Янкоўскі, Тадэвуш Дамбоўскі, Станіслаў Ваньковіч, Марыян Здзяхоўскі, Аляксандр Хамінскі, Міхал Крыспін Паўлікоўскі, Мельхіёр Ваньковіч, Адольф Банчэўскі, Аляксандр Бахенскі, Альфонс Парчэўскі і інш.
Астроўкі (Нясвіжскі раён)
Астро́ўкі (, Островки) — аграгарадок у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гарадзейскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 24 км у напрамку на паўночны захад ад горада Нясвіж, за 114 км на паўднёвы захад ад Мінска, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзея, каля аўтамагістралі. Прыкладна за 1 км на паўднёвы захад ад аграгарадка працякае рака Уша.
Гісторыя
Згадваюцца ў 1530 годзе.
Апостальскі Экзархат Чэшскай Рэспублікі
Гісторыя
Пасля падзелу Чэхаславакіі ў 1993 годзе ў Чэхіі быў створаны апостальскі вікарыят для вернікаў грэкакаталіцкага абраду, які падпарадкоўваўся Прэшаўскай епархіі. 18 студзеня 1996 года апостальскі вікарыят быў ператвораны ў Апостальскі Экзархат Чэшскай Рэспублікі з падпарадкаваннем непасрэдна Святому Прастолу.
Крысціян Лубутэн
Крысціян Лубутэн (Christian Louboutin; нар., , Францыя) — французскі дызайнер абутку. У абутку Лубутэн заўсёды ўжывае чырвоныя лакавыя падэшвы, што сталі яго візітнай карткай. Мадэлі брэнда «Christian Louboutin» прызнаны найпрэстыжнейшым жаночым абуткам у 2007, 2008 і 2009 гадах. Да 2011 года «Christian Louboutin» стаў абутковым брэндам, мадэлі якога часцей за іншыя шукалі ў інтэрнэце.
Асабістае жыццё
З 1997 года партнёрам Лубутэна быў ландшафтны архітэктар Луі Бенеш. Партнёры жывуць паміж сваімі дамамі ў I акрузе Парыжа, рыбацкім катэджам у Лісабоне , дамамі ў партугальскіх Мелідэсе і Кампарце, палацам у Халебе, плавучым домам на Ніле, які называюць Дахабібі (лодка майго кахання), і домам у Луксоры. Дом у Луксоры — былая рамесніцкая майстэрня, пабудаваная з цэглы, з надбудаваным паверхам і бельведэрам на даху.
Апроч гэтага, Лубутэн разам са сваім бізнес-партнёрам Бруна Чэмберленам сумесна валодае замкам XIII ст. у Вандэі.
Сядзібны дом (Кобрын)
Сядзібны дом — будынак у Кобрыне, размешчаны па адрасе вул. Суворава, 16. Помнік архітэктуры класіцызму. У будынку размешчаны ваенна-гістарычны музей імя А. В. Суворава.
Гісторыя
Пабудаваны да 1794 г. у Кобрыне з дрэва. Аўтар праекта і першы гаспадар дома не вядомы. Верагодна, пасля задушэння паўстання 1794 г. пад кіраўніцтвам Т. Касцюшкі дом быў канфіскаваны ў яго гаспадароў, таму што ў канцы 1795 г. ён пуставаў ужо. З 1797 г. у ім жыў А. Сувораў. У 1860 г. у доме жыў адзін з кіраўнікоў нацыянальна-вызваленчага паўстання 1863 г. генерал Р. Траўгут. Разбураны ў гады Другой сусветнай вайны. Адноўлены ў 1948 г. і прыстасаваны пад ваенна-гістарычны музей. Рэстаўрыраваны ў 1980 г.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане аднапавярховы драўляны будынак накрыты гонтавым вальмавым дахам. Сіметрычна-восевая кампазіцыя галоўнага і дваровага фасадаў вылучаная ў цэнтры ганкамі (на чатырох слупах), завершанымі трохвугольнымі франтонамі. Сцены атынкаваныя, з прамавугольнымі вокнамі і акаванымі аканіцамі. Планіроўка анфіладная. Абапал галоўнага ўваходу дзве гарматы 1812 г. Перад домам у 1848 г. устаноўлены бронзавы бюст Суворава (скульптар П. Кюферле).
Ілона Зрыні
Ілона Зрыні, Алена Зрынская (Zrínyi Ilona, Jelena Zrinska;, Озаль, Харватыя — , Нікамедыя, Асманская імперыя) — фактычная кіраўніца венгерскага вызваленчага руху ў 1685—1703 гадах, маці Ферэнца II Ракацы і жонка Імрэ Цёкёлі (Імрэ Тэкея). Графіня. Кіравала абаронай Мукачаўскага замка ад аўстрыйскіх войскаў.
Астэраскапіа
Астэраскапіа (Αστεροσκοπείο — абсерваторыя) — раён Афін, утвораны вакол. Ахоплівае пагорак Астэраскапіа насупраць Акропаля.
Раён перасякае вуліца Святога Паўла (οδός Αποστόλου Παύλου), цяпер пешаходная, мяжуе з раёнам Тысіа. Забудова Астэраскапіа пачалася ў перадваенныя гады, і тут да гэтага часу захаваліся некалькі дзясяткаў дамоў у неакласічным стылі.
Кейт Ален
Кейт Ален (Katherine Jessie Jean Allen; нар., Джыланг, Вікторыя, Аўстралія) — аўстрыйская трыятланістка, чэмпіёнка летніх Алімпійскіх гульняў.
Пачала займацца трыятлонам у 1996 годзе. Пасля некалькіх гадоў трэніровак са сваім былым трэнерам Марыа Хайсам Ален атрымала аўстрыйскае грамадзянства ў 2002 годзе і пачала ўдзельнічаць у спаборніцтвах на чэмпіянаце свету. Яе першыя буйныя спартыўныя дасягненні пачаліся ў 2003 годзе. Яна выйграла чэмпіянат Аўстрыі на алімпійскай, доўгай і жалезнай дыстанцыях, а на этапах кубка свету тры разы ўваходзіла ў першую дзясятку. На чэмпіянаце свету 2003 яна стала 16-й.
У 2004 годзе Ален заняла другое месца на чэмпіянаце Еўропы, а затым перамагла на летніх Алімпійскіх гульнях 2004 у Афінах. За гэта дасягненне яна была прызнана Спартсменкай года Аўстрыі.
Пасля гэтага Ален двойчы выйгравала нацыянальны чэмпіянат, у 2007 годзе выйгравала сярэбраныя медалі чэмпіянату Еўропы ў індывідуальным і камандным заліках і заняла трэцяе месца на этапе кубка свету. 15 чэрвеня 2008 года яна кваліфікавалася на Алімпійскія гульні 2008 у Пекіне паводле рэйтынгу Міжнароднага саюза трыятлона.
Нарві (спадарожнік)
Гісторыя адкрыцця
Нарві быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 5 лютага 2003 г. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 14 верасня 2003 года. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2003 S 1.
Уласная назва была прысвоена 21 студзеня 2005 года.
Крывавы паклёп
Крывавы паклеп — неабгрунтаваныя сцвярджэнні аб тым, што якая-небудзь група людзей здзяйсняе чалавечыя ахвярапрынашэнні, есць людзей, выкарыстоўвае іх кроў у рытуальных мэтах і т. п. Меркаванымі часцяком ахвярамі з'яўляюцца дзеці.
Брыгіт Мак-Мэхан
Брыгіта Мак-Мэхан (нар., Бар, Швейцарыя) — швейцарская трыятланістка, Алімпійская чэмпіёнка 2000 года.
Першым буйным турнірам ў кар’еры Мак-Мэхан сталі Алімпійскія гульні 2000 года. Перадалімпійскі этап кубка свету паказаў, што Брыгіта знаходзіцца ў вельмі добрай форме. У суперніцтве з вядучымі спартсменкамі яна заняла другое месца. Алімпійскія спаборніцтвы пачаліся для швейцаркі не лепшым чынам. Пасля плавання і веласпорту Мак-Мэхан ішла толькі 13-ы, адстаючы ад аўстралійкі Мішэль Джонс на 10 секунд, але дзякуючы цудоўным выніку ў кросе, Брыгіта стала першай Алімпійскай чэмпіёнкай у трыятлоне.