cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксій I (Патрыярх Маскоўскі)
Біяграфія
Падчас блакады Ленінграда заставаўся ў горадзе. У 1943 удзельнічаў у сустрэчы вышэйшых іерархаў РПЦ са Сталіным. Удзельнічаў у выбранні на патрыяршы прастол Сергія (Старгародскага).
Пасля смерці Патрыярха Сергія стаў месцаахоўнікам Патрыяршага Прастола. 2 лютага 1945 года абраны Патрыярхам.
Памёр 17 красавіка 1970. Пахаваны ў Троіца-Сергіевай лаўры.
Аляксандр Вялікі (Мірскі замак)
Аляксандр Вялікі — шпалера ў калекцыі Мірскага замка, створаная ў майстрамі Абюсона (Францыя) у XVII ст.
Шпалера выканана ў стрыманай каларыстычнай гаме з дамінуючымі сінімі, зялёнымі і вохрыстымі колерамі. Сюжэт шпалеры, хутчэй за ўсё, звязаны з Індыйскім паходам Аляксандра Македонскага. У цэнтральным полі намаляваны Аляксандр Вялікі ў парадным даспеху на ўзнятым на дыбкі жарабцу і з аголеным кідаем у руцэ. У левым вугле на другім плане — архітэктурныя збудаванні. Справа — тры фігуры: мужчына ва ўсходніх адзеннях і два хлопчыка-паслугача на фоне пейзажу. Цэнтральнае поле апраўлена шырокім бардзюрам, запоўненым гірляндай з буйных кветак і лісця, перавітай стужкай.
Канстытуцыя Нарвегіі
Эйдсвольская канстытуцыя 1814 — канстытуцыя Нарвегіі. Прынята 17 мая Устаноўчым сходам у Эйдсволе (Eidsvoll) у становішчы, калі Нарвегія пасля адмовы дацкага караля ад нарвежскай кароны на карысць Швецыі (Кільскія мірныя дагаворы (1814)) рыхтавалася аказаць супраціў шведскім планам яе далучэння. Вызначала Нарвегію незалежнай дзяржавай, вышэйшым прадстаўнічым органам прызнаваўся парламент — Стортынг (абіраўся прамымі выбарамі, але з цэнзам — узроставым, маёмасным, аселасці), які меў шырокія правы ў галіне заканадаўства і фінансаў. Выканаўчая ўлада ў галіне кіравання краінай, абароны, знешняй палітыкі, кантролю над заканадаўствам прадастаўлялася каралю (апошні не мог распусціць Стортынг і меў толькі права адкладальнага вета). Уводзіліся свабода слова, друку, прадпрымальніцтва, недатыкальнасць асобы і інш. Па шведска-нарвежскай уніі (1814) Швецыя абавязалася прызнаваць нарвежскую канстытуцыю з папраўкамі, што вынікалі з факту уніі. Са зменамі і дапаўненнямі (у 1905, 1936, 1946 і інш.) эйдсвольская канстытуцыя дзейнічае ў Нарвегіі дагэтуль. 17 мая ў Нарвегіі адзначаецца як дзень незалежнасці.
Бартын (значэнні)
Назву Бартын маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Аляксей Вячаслававіч Сквярнюк
Аляксей Сквярнюк (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Улетку 2011 года перайшоў у «Спартак-Нальчык», але не змог замацавацца ў клубе і праз год пакінуў яго. У жніўні 2012 года падпісаў кантракт з мазырскай «Славіяй». У лютым 2013 года зноў адправіўся ў Расію, стаўшы іграком «Уфы», але ўжо ў маі пакінуў гэты клуб.
У другой палове 2013 года падтрымліваў форму з «Гарадзеяй», але не мог дапамагчы гэтай камандзе ў чэмпіянаце, бо лічыўся легіянерам. У красавіку 2014 года падпісаў кантракт са «Смаргонню», але ўжо ў чэрвені пакінуў гэты клуб. У ліпені 2014 года, не здолеўшы ўладкавацца ў іншых клубах, вярнуўся ў «Смаргонь».
У лютым 2015 года трэніраваўся разам з «Іслаччу». Пазней далучыўся да бабруйскай «Белшыны», у складзе якой пачаў сезон 2015. Здолеў замацавацца ў складзе «шыннікаў» на пазіцыі левага паўабаронцы. У лютым 2016 года падпісаў новы кантракт з бабруйскім клубам. У першай палове сезона 2016 часам выступаў на пазіцыі флангавага абаронцы. Улетку 2016 года, калі большасць ігракоў пакінула «Белшыну», застаўся ў клубе ў якасці асноўнага паўабаронцы, але не здолеў яе выратаваць ад вылету ў Першую лігу. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Бабруйск і завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
8 верасня 2007 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі. Усяго за зборную згуляў 7 матчаў.
Перамовы паміж Украінай і Расіяй (2022)
Перамовы Украіны з Расійскай Федэрацыяй — працэс дыпламатычнага ўрэгулявання расійска-ўкраінскага ваеннага канфлікту, які пачаўся 24 лютага 2022 года.
24 лютага
Пасля пачатку расійскага ўварвання ва Украіну, 24 лютага 2022 года расійскае кіраўніцтва паведаміла пра гатоўнасць правесці перамовы з украінскім, пры гэтым галоўным прадметам абмеркавання меў стаць «нейтральны статус» Украіны. Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі заявіў, што паспрабаваў звязацца з прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі, але не атрымаў адказу.
25 лютага
25 лютага Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі самастойна звярнуўся да прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Пуціна з прапановай правесці перамовы і гатоўнасці абмеркаваць «нейтральны статус» краіны. Прэзідэнт Расіі ў размове з лідарам Кітая Сі Цзіньпінам заявіў аб гатоўнасці да перамоўнага працэсу. Пляцоўкай для перамоваў першапачаткова быў абраны Мінск. Аднак пазней міністр замежных спраў РФ Сяргей Лаўроў паведаміў, што ён зможа пачацца, «як толькі Узброеныя Сілы Украіны адгукнуцца на заклік нашага прэзідэнта, спыняць супраціў, складуць зброю». У гэты ж дзень Зяленскі звярнуўся да прэм’ер-міністра Ізраіля Нафталі Бенету з просьбай выступіць пасярэднікам пры перамовах і правесці іх у Ерусаліме, пасля чаго прэм’ер-міністр стэлефанаваўся з прэзідэнтам Расіі і прапанаваў сваю кандыдатуру ў якасці пасярэдніка. Пазней Украіна адмовілася ад месца правядзення, прапанаваўшы Варшаву, і, па словах прэс-сакратара расійскага прэзідэнта Дзмітрыя Пяскова «сышла з сувязі».
26 лютага
26 лютага прэс-сакратар прэзідэнта Украіны Сяргей Нікіфараў заявіў, што краіна не адхіляе прапанову аб перамовах і заявіў аб кансультацыях па месцы і часе іх правядзення, а таксама што дзяржава не прыме ніякія ультыматумы. Дарадца кіраўніка Офіса прэзідэнта Украіны Міхаіл Падаляк заявіў, што на перамовах «свае ўмовы будзе дыктаваць Украіна». Пазней прэзідэнт Турцыі Рэджэп Таіп Эрдаган і азербайджанскі лідар Ільхам Аліеў прапанавалі ўкраінскаму прэзідэнту дапамогу ў арганізацыі перамоваў. Вечарам было паведамлена, што працэс ўзгаднення зацягваецца з-за «ультыматумаў з боку Масквы».
28 лютага
Бакі пачалі перамоўны працэс у 13:52.
Дэлегацыю з Масквы ўзначаліў памочнік прэзідэнта, былы міністр культуры Уладзімір Мядзінскі. У яе таксама ўвайшлі Леанід Слуцкі, намеснік міністра абароны Аляксандр Фамін, намеснік міністра замежных спраў Андрэй Рудэнка, пасол Расіі ў Беларусі Барыс Грызлоў. Украінскую групу склалі міністр абароны Аляксей Рэзнікаў, намеснік міністра замежных спраў Мікалай Тачынскі, саветнік кіраўніка Офіса прэзідэнта Украіны Міхаіл Падаляк.
Увечары завяршыўся першы раўнд перамоваў. Падаляк паведаміў, што бакі з’язджаюць у свае сталіцы для далейшых кансультацый. Па словах Мядзінскага, наступныя перамовы павінны адбыцца на беларуска-польскай мяжы ў бліжэйшыя дні.
Сакавік
Другі раўнд перамоваў быў намечаны на 2 сакавіка на беларускай мяжы ў Брэсцкай вобласці ў Белавежскай пушчы. Увечары таго ж дня расійская дэлегацыя паведаміла аб прыбыцці на месца правядзення перамоваў. Аднак прыбыццё ўкраінскай дэлегацыі чакалася толькі раніцай 3 сакавіка.
Перамовы пачаліся 3 сакавіка ўвечары прыкладна а 18:00. Па завяршэнні сустрэчы ўкраінскі бок «не атрымаў тых вынікаў, на якія разлічваў». Быў запланаваны трэці раўнд перамоваў.
Трэці раўнд перамоў планаваўся на 5—6 сакавіка, аднак быў перанесены на 7 сакавіка.
Незадоўга да перамоваў прэс-сакратар Уладзіміра Пуціна Дзмітрый Пяскоў у інтэрв’ю агенцтву Reuters пазначыў асноўныя патрабаванні да Украіны: спыненне ваенных дзеянняў, замацаванне нейтралітэту ў Канстытуцыі і адмова ад уступлення ў «які-небудзь блок», прызнанне незалежнасці ЛНР і ДНР, прызнанне Крыма расійскім.
Трэці раўнд перамоў прайшоў 7 сакавіка ў другой палове дня ў Белавежскай пушчы. Па завяршэнні перамоў Уладзімір Мядзінскі адзначыў, што «гаварыць аб чым-то пазітыўным пакуль рана». Міхаіл Падаляк паведаміў, што былі дасягнуты «некаторыя станоўчыя вынікі» адносна гуманітарных калідораў, аднак вынікаў, істотна паляпшаюць сітуацыю, няма.
Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі заявіў у эфіры тэлеканала ABC, што гатовы абмяркоўваць пытанні Крыма і Данбаса, але ў складзе Украіны.
10 сакавіка адбылася сустрэча кіраўнікоў МЗС РФ і Украіны Сяргея Лаўрова і Дзмітрыя Кулебы. Сустрэча адбылася ў рамках дыпламатычнага форуму ў Антальі (Турцыя) Па завяршэнні перамоў Дзмітрый Кулеба заявіў, што бакам не ўдалося дамовіцца аб спыненні агню. Сяргей Лаўроў, у сваю чаргу, заявіў, што не збіраўся дамаўляцца аб спыненні агню.
Дэлфцкая ратуша
Дэлфцкая ратуша — будынак гарадскога савета ў горадзе Дэлфт, правінцыя Паўднёвая Галандыя, Нідэрланды. Помнік архітэктуры стылю Адраджэння. Размешчана ў паўднёва-заходняй частцы Рыначнай плошчы Дэлфта, насупраць Новай царквы.
Першы будынак ратушы на Рыначнай плошчы Дэлфта быў пабудаваны яшчэ напачатку XIII стагоддзя. Гэта быў масіўны каменны будынак з вежай, якая служыла турмой. У 1536 годзе вежа ўпрыгожылася гадзіннікам з чатырма цыферблатамі. Менавіта тут у 1584 годзе чакаў прысуду Бальтазар Жэрар, забойца прынца Вільгельма Аранскага. Старая ратуша перажыла некалькі буйных гарадскіх пажараў, але ў пажары 1618 года будынак згарэў цалкам, захавалася толькі турэмная вежа.
Будаўніцтва новага будынка ратушы на старым падмураку было даручана архітэктару Хендрыку дэ Кейзеру, які кіраваў будаўніцтвам Новай царквы на процілеглым баку Рыначнай плошчы. Хендрык дэ Кейзер прыбудаваў да сярэднявечнай вежы новы двухпавярховы будынак у стылі Адраджэння з высокімі франтонамі, які спалучае манументальнасць з лёгкасцю. Будынак ратушы быў скончаны да 1620 годзе, якая ўвайшла ў яго сярэднявечная вежа застаецца сёння самай старой захаванай пабудовай Дэлфта.
Будынак дэлфцкай ратушы зведаў мноства змен і рэканструкцый, аднак у сярэдзіне XX стагоддзя яму было вернута першапачатковае рэнесанснае аблічча. Ратуша і цяпер выкарыстоўваецца па прызначэнні, тут праходзяць пасяджэнні гарадскога савета, цырымоніі шлюбу. У будынку ратушы захаваліся партрэты прынцаў Аранскіх-Насау пэндзля галандскага мастака Міхіля ван Мірэвельта. Тут размяшчаецца таксама невялікі музей, які экспануе сярэднявечныя прылады катаванняў.
Свята-Іаана-Прадцечанская царква (Вялікая Каўпеніца)
Свята-Іаана-Прадцечанская царква — колішні праваслаўны храм у вёсцы Вялікая Каўпеніца (Баранавіцкі раён), размяшчалася адасоблена ад яе, каля могілак і шашы Мінск — Баранавічы. Помнік народнага драўлянага дойлідства XVIII ст.
Гісторыя
Узведзена ў 1781 годзе за кошт Віленскага рымска-каталіцкага духавенства. Пры царкве царкве знаходзілася, пабудаваная асобна званіца з пяццю званамі. Станам на 1864 год пры царкве знаходзілася казённае вучылішча для дзяцей. Да яе належала прыпісная Сачыўская Праабражэнская драўляная царква. Настаяцелем прыхода ў 1879 годзе з’яўляўся протаіерэй Мікалай Савіч, высвечаны ў 1837 годзе.
Згарэла ў 1970-я гг. У пачатку XXI стагоддзя на месцы царквы быў усталяваны памятны крыж.
Архітэктура
Царква мела крыжовую форму плана — да асноўнага зруба далучаліся 3 прытворы і апсіда з бакавымі рызніцамі. На галоўным фасаде ўзвышалася чацверыковая званіца з макаўкай. Двухсхільны дах пераходзіў над апсідай у гранёны вальмавы і быў завершаны па цэнтры і над апсідай макаўкамі. Фасады крапаваліся вертыкальнымі брусамі-сцяжкамі, прамавугольнымі вокнамі, поясам цокаля, прафіляваным карнізам. У малітоўную залу шырокімі прасветамі расчыняліся бакавыя прыдзелы і апсіда.
Нагорнікі
Назву Наго́рнікі маюць:
П’ер Сулаж
П’ер Сулаж (Pierre Soulages;, , Францыя — ) — французскі мастак-абстракцыяніст.
У 1946 годзе прыехаў у Парыж, да гэтага быў сельскагаспадарчым рабочым. Вядомасць прыйшла да яго пасля першай выставы ў Салоне незалежных (1947). Вялікі ўплыў на творчасць П. Сулажа аказалі працы Ханса Хартунга. З 1987 па 1994 ён працаваў над вітражамі царквы ў Конке (Аверон). Скразная тэма яго прац — чорны колер.
У 1979 годзе быў абраны ганаровым чальцом Амерыканскай акадэміі мастацтва і літаратуры.
NGC 3752
NGC 3752 (іншыя абазначэнні — UGC 6515, MCG 13-8-64, ZWG 351.63, KARA 484, IRAS11293+7454, PGC 35608) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Байбурт (значэнні)
Назву Байбурт маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Надазер’е
Назву Надазе́р'е маюць:
Аліўе Дэбрэ
Аліўе Дэбрэ (фр.: Olivier Debré,,  — , там жа) — французскі мастак-абстракцыяніст.
Біяграфія
Вывучаў гісторыю і архітэктуру, у 1939 годзе стаў вучнем Ле Карбюзье. У 1943 годзе пад уплывам Пікаса пачаў займацца жывапісам. Пасля 1945 года зблізіўся з прадстаўнікамі нефігуратыўнага мастацтва Сержам Паляковым, Нікала дэ Сталем, П’ерам Сулажам. Глыбока ўспрыняў досвед амерыканскага абстрактнага экспрэсіянізму (Марк Ротка).
Займаўся вітражамі. Ілюстраваў кнігі такіх аўтараў, як Франсіс Понж, Жульен Грак, Бернар Ноэль. Вырабіў тэатральныя заслоны для Камеды Франсэз (1987), Ганконскага (1989) і Шанхайскага (1998) оперных тэатраў, тэатральная заслона і афармленне бакавых галерэй для парыжскага тэатра Дэз-Абес (адкрыўся ў 1996 годзе).
Барталамеа Франчэска Растрэлі
Граф Барталамеа Франчэска Растрэлі (Bartolomeo Francesco Rastrelli; таксама Франчэска Растрэлі, Варфаламей Варфаламеевіч Растрэлі;, Парыж — ) — расійскі архітэктар італьянскага паходжання, акадэмік архітэктуры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1771). Найбольш яскравы прадстаўнік так званага Лізавецінскага барока. Сын абруселага італьянца Б. К. Растрэлі (1675—1744).
Аліўе Дэбрэ
Біяграфія
У 1997 годзе ў садружнасці з харэографам Каралін Карлсан стварыў балет «Знакі» для Парыжскай Оперы (адноўлены ў 2000 і 2003 гадах у Опера Бастый). У 1998 годзе быў узнагароджаны прызам «Бенуа танца» за гэтую працу.
У 1995 годзе ў парыжскай «Зале для гульні ў мяч» адбылася вялікая рэтраспектыўная выстава мастака.
Мінеральныя Воды
Авіярамонтны завод, трубны, шкляны заводы, прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Мазырскі раён
Мазы́рскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Мазыр.
Геаграфія
Плошча раёна складае 1600 км² (13-е месца). Раён мяжуе з Ельскім, Лельчыцкім, Петрыкаўскім, Калінкавіцкім, Хойніцкім і Нараўлянскім раёнамі Гомельскай вобласці.
Асноўныя рэкі — Прыпяць і яе прытокі Трэмля, Іпа, Ненач, Тур, Мытва, Салакуча, Скалодзіна і Крапіўна, а таксама Чэрцень — прыток Славечны.
Гаспадарка
У 1904—1914 каля сяла Балажэвічы працаваў Балажэвіцкі дрэваапрацоўчы купецкі завод.
Падзявы (возера)
Падзя́вы — возера ў Мёрскім раёне. У басейне ракі Вята, за 15 км на паўночны захад ад горада Мёры, за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Падзявы.
Плошча паверхні возера складае 0,42 км². Даўжыня 0,98 км, найбольшая шырыня 0,73 км. Даўжыня берагавой лініі 3,08 км. Найбольшая глыбіня 2,7 м, сярэдняя 1,7 м. Аб’ём вады 0,7 млн. м³. Плошча вадазбору 6,28 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, круглаватай формы. Схілы катлавіны складзены з суглінкаў, у заходняй частцы стромкія (вышынёй 10—12 м), часткова разараныя, на ўсходзе спадзістыя (вышынёй 3—5 м), пад хмызняком. Берагі нізкія, вышынёй да 0,2—0,4 м, пад хмызняком. Паўднёвыя берагі сплавінныя. Пойма шырынёй да 400 м, забалочаная, парослая хмызняком. Дно выслана сапрапелем, уздоўж заходніх і ўсходніх берагоў пясчанае.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Цалкам зарастае (чарот, трыснёг, рдзесты, гарлачыкі, харавыя водарасці і інш.). У паўночна-ўсходняй частцы выцякае ручай (пратока) у возера Набіста.
Аскінскі раён
А́скінскі раён (Аскинский район; Асҡын районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Аскіна.
Геаграфія
Аскінскі раён мяжуе з Дуванскім, Караідэльскім, Балтачаўскім і Татышлінскім раёнамі, а таксама з Свярдлоўскай вобласцю і Пермскім краем. Плошча раёна складае 2542 км².
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 18867 чалавек. Паводле перапісу 2010 года большасць складаюць башкіры (68,9 %), далей ідуць татары (19,4 %), рускія (10,6 %).
Афанасій Лук’янавіч Дзедаў
Афана́сій Лук’я́навіч Дзе́даў ( — ) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Член УКП(б).
З 1939 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1939—1957 гадах — адказны інструктар Упраўлення кадраў ЦК ВКП(б), 2-гі сакратар Віцебскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, 2-гі сакратар Мінскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, намеснік загадчыка Аддзела Упраўлення кадраў ЦК УКП(б), намеснік загадчыка аддзела партыйных, прафсаюзных і камсамольскіх органаў ЦК УКП(б), загадчык Транспартнага аддзела ЦК УКП(б), загадчык аддзела адміністрацыйных і гандлёва-фінансавых органаў ЦК КПСС, загадчык аддзела адміністрацыйных органаў ЦК КПСС, міністр дзяржаўнага кантролю РСФСР.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 3-га склікання.
Надзежда
Назву Надзе́жда маюць:
Білагір’я
Білагір’я (Білогір’я) — пасёлак гарадскога тыпу ў Білагірскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны на рацэ Гарынь, раённы цэнтр. Да 1946 г. называўся Ляхіўці. Заснаваны ў 1441 г. Магдэбургскае права з 1583 г. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1960 г. Каля мястэчка здабываецца мінеральная вада "Білагірская".
Гірэсун (значэнні)
Назву Гірэсун маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Канстытуцыя Аўстрыі
Канстытуцыя Аўстрыі — сукупнасць заканадаўчых актаў Аўстрыі, якая замацоўвае асновы палітычнай сістэмы дзяржавы. Часта канстытуцыяй Аўстрыі называюць Федэральны канстытуцыйны закон (ням. Bundes-Verfassungsgesetz) Аўстрыі ад 10 лістапада 1920 года, якім рэгулююцца федэральны лад Аўстрыі, сістэма дзяржаўных органаў федэрацыі і федэральных зямель і некаторыя іншыя пытанні. Федэральны канстытуцыйны закон шматкроць змяняўся і дапаўняўся. У прыватнасці, быў уключаны буйны раздзел, які датычыцца адносін з Еўрапейскім саюзам. Усяго ў Аўстрыі дзейнічае звыш трохсот канстытуцыйных законаў і законаў, якія змяшчаюць канстытуцыйныя палажэнні.
У адрозненне ад многіх канстытуцый, Федэральны канстытуцыйны закон не ўтрымлівае падзелу, прысвечанага правах чалавека. Нормы аб правах чалавека прысутнічаюць у розных законах, частка з якіх была прынятая яшчэ ў XIX стагоддзі.
Леў Аляксандравіч Мей
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай дваранскай сям’і. Скончыў Царскасельскі ліцэй. Служыў у канцылярыі маскоўскага генерал-губернатара. Супрацоўнічаючы з 1841 у «Москвитянине» (вершы, пераклады, драма «Царская нявеста»). Мей зблізіўся з М. П. Пагодзіным і цесна сышоўся з гуртком маладой рэдакцыі «Москвитянина» (Ап. Грыгор’еў, Астроўскі і інш.) У 1853 Мей перасяліўся ў Пецярбург, прысвяціўшы сябе выключна літаратурнай працы.
Перакладаў Шылера, Генрыха Гейнэ, П’ера Жана Беранжэ, Джорджа Гордана Байрана, Адама Міцкевіча, Анакрэона, Тараса Шаўчэнку.
Гюмюшханэ (значэнні)
Назву Гюмюшханэ маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Champion of Champions 2017 (снукер)
Champion of Champions 2017 (таксама вядомы як 188BET Champion of Champions 2017 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 па 12 лістапада 2017 года на Рыка-Арэне, у Ковентры, Англія. Турнір стаў сёмым розыгрышам Champion of Champions, які быў заснаваны ў 1978 годзе. Кампанія 188BET у другі раз пасля розыгрышу 2015 года спансавала турнір Champion of Champions. Прызавы фонд турніру склаў £370,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Турнір
Champion of Champions 2016 года стаў шостым розыгрышам турніру Champion of Champions, які праходзіў у 1978 і 1980 гадах у Лондане, Англія і быў адноўлены ў 2013 годзе. З 2013 года спаборніцтва паміж пераможцамі найбуйнейшых снукерных турніраў праводзіцца на Рыка-Арэне ў Ковентры, Англія.
Champion of Champions 2017 праходзіў пад эгідай арганізацыі Матчрум Спорт (Matchroom Sport) і быў акрэдытаваны сусветнай асацыяцыяй прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association), а таксама ўваходзіў у каляндар мэйн-тура ў якасці аднаго з запрашальных турніраў снукернага сезона 2017/2018.
Матчы асноўнай стадыі турніру (15 паядынкаў) гуляліся за адным сталом на Рыка-Арэне.
Прызавыя грошы
Кампанія 188BET у другі раз спансавала Champion of Champions. Прызавы фонд турніру павысіўся ў параўнанні з мінулым годам на £70,000 і склаў £370,000. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £100,000, як і на Champion of Champions 2016.
Фармат турніру
На Champion of Champions 2017 прынялі ўдзел 16 гульцоў, якія перамагалі на рэйтынгавых турнірах з папярэдняга розыгрышу спаборніцтва, а таксама пераможцы кубку свету і Ганконг Мастэрс. 16 удзельнікаў былі фармальна разбіты на 4 групы па 4 снукерысты. На працягу першых чатырох дзён гуляліся па тры матчы кожнай групы (два паўфіналы і фінал), пераможцы якіх траплялі ў паўфінальную стадыю турніру, паядынкі якой гуляліся ў пяты і шосты гульнявыя дні, а фінал спаборніцтва праходзіў у сёмы апошні дзень Champion of Champions. Усе матчы праходзілі за адным сталом на Рыка-Арэне ў Ковентры, Англія.
Удзельнікі
На турнір Champion of Champions 2017 былі запрошаны пераможцы ўсіх рэйтынгавых турніраў з папярэдняга розыгрышу Champion of Champions, а таксама пераможцы кубку свету і Ганконг Мастэрс.
5 удзельнікаў спаборніцтва гулялі на Champion of Champions у пяты раз запар пасля таго, як спаборніцтва было адноўлена ў 2013 годзе: Джон Хігінс, Марк Сэлбі, Ніл Робертсан, Шон Мёрфі і Джад Трамп.
У 2017 годзе на Champion of Champions патрапілі 4 дэбютанты: Энтані Хэмілтан, Марк Кінг, Раян Дэй і Лука Брэсэль.
З усіх удзельнікаў Champion of Champions 2017 пераможцамі да гэтага станавіліся Роні О’Саліван у 2013 і 2014 гадах, Ніл Робертсан у 2015 годзе і Джон Хігінс, які гуляў у якасці дзеючага чэмпіёна.
Самым узроставым удзельнікам Champion of Champions 2017 года стаў 46-гадовы Энтані Хэмілтан. Марку Кінгу падчас турніру было 43 гады, а Джону Хігінсу — 42. Самым маладым гульцом, які патрапіў на чэмпіёнскі турнір 2017 года, стаў 22-гадовы Лука Брэсэль. Майклу Уайту і Энтані Мак-Гілу было па 26 гадоў, а Джаду Трампу — 28.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах Champion of Champions.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Вуліца Петруся Броўкі
Вуліца Петруся Броўкі:
Сан-Фернанда
Сан-Фернанда:
Андрэй Рыгоравіч Целешаў
Андрэй Рыгоравіч Це́лешаў (, вёска Калясянка,, Магілёўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У Чырвонай Арміі з 1932 года. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939-40 гадоў, камандзір матарызаванай роты разведвальнага батальёна 150-й стралковай дывізіі. А. Р. Целешаў вызначыўся ў час разведкі боем агнявой сістэмы праціўніка на мысе Патаніелі. У ноч на 14. 02. 1940 года пад агнём праціўніка байцы роты падышлі да драцяной загароды, зрабілі праход і пачалі атаку. Цяжкапаранены А. Р. Целешаў кіраваў боем. Загінуў у гэтым баі. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 7. 04. 1940 года.
Наркуны
Назву Нарку́ны маюць:
Карліс Гун
Карліс Гун (Kārlis Jēkabs Vilhelms Hūns; Karl Huhn, Карл Федорович Гун; —, , Швейцарыя) — латышскі жывапісец.
Біяграфія
Вучыўся ў Пецярбургскай АМ (1854-61) у П. В. Басіна. У 1863-71 жыў у Парыжы (у 1863-68 — пенсіянер АМ). Акадэмік (1868) і прафесар (1870) Пецярбургскай АМ. Член Таварыства перасоўных мастацкіх выстаў (з 1873). Аўтар сцэнак з гарадскога і вясковага жыцця Нармандыі («Хворае дзіця», 1869, Траццякоўская галерэя) і жанравых па характары гістарычных карцін («Сцэна з Варфаламееўскай ночы», 1870, Траццякоўская галерэя). Выконваў таксама партрэты. У сваіх малюнках і акварэлях Гун першым з прафесійных мастакоў звярнуўся да ўласна латышскай тэматыкі.
Кастаману (значэнні)
Назву Кастаману маюць: горад і правінцыя ў Турцыі.
Канстытуцыя Грузіі
Канстытуцыя Грузіі — асноўны закон Грузіі; адзіны, які мае вышэйшую юрыдычную сілу, прамое дзеянне і вяршэнства на ўсёй тэрыторыі Грузіі, палітыка-прававы акт, з дапамогай якога народ заснаваў асноўныя прынцыпы грамадскага ладу і дзяржавы, вызначыў суб'екты дзяржаўнай улады, механізм яе ажыццяўлення, замацаваў ахоўныя дзяржавай правы, свабоды і абавязкі чалавека і грамадзяніна. Грузінская канстытуцыя была прынятая 24 жніўня 1995 года і перагледжана 15 кастрычніка 2010.
Естая
Естая — сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Муткенаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553249500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 315 чалавек (153 мужчыны і 162 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 125 чалавек (60 мужчын і 65 жанчын).
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2022
22-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 22 кастрычніка 2022 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй 49-га Генцкага кінафестывалю.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў  і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
NGC 3753
NGC 3753 (іншыя абазначэнні — UGC 6602, VV 282, MCG 4-28-10, ARP 320, ZWG 127.12, HCG 57A, PGC 36016) — галактыка ў сузор’і Леў.
Майлар
Майлар (Mylar) — матэрыял, які складаецца з тонкай палімернай плёнкі, пакрытай вельмі тонкім слоем алюмінію.
Выкарыстанне
Майлар выкарыстоўваецца ў канструкцыі электрастатычных навушнікаў, забяспечвае дакладнае і нескажанае прайграванне гуку. Дапушчаны для кантакту з харчовымі прадуктамі; з’яўляецца святло, вода- і паветранепранікальным матэрыялам.
Выгнанне бесаў з мужчыны ў сінагозе Капернаума
Біблейскае апавяданне
Падзея апісана ў Евангеллі ад Марка 1:21-28 і Лукі 4:31-37.
Навіны аб гэтым цудзе хутка распаўсюдзіліся па ўсёй Галілеі.
Наруці
Назву Наруці маюць:
Рызе (значэнні)
Рызе:
Карл Май
Карл (Чарлі) Май (Karl (Charly) Mai;  — ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1954 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Біяграфія
Большую частку кар’еры Май выступаў за «Гройтэр Фюрт» — усяго правёў за гэту каманду 400 матчаў. У 1958—1961 гадах таксама выступаў за мюнхенскую «Баварыю», а завяршаў кар’еру футбаліста ў сціплых камандах Швейцарыі і Аўстрыі. У 1950 годзе разам з «Фюрт» выйграў чэмпіянат Оберлігі Зюд.
Карл Май быў гульцом асноўнага складу на пераможным для зборнай ФРГ чэмпіянаце свету ў Швейцарыі 1954 года. У фінале чэмпіянату свету Маю ўдалося нейтралізаваць дзеянні Шандора Кочыша, які забіў на турніры да таго моманту ўжо 11 галоў. Зеп Хербергер надзвычай цаніў гульнявы стыль Чарлі Мая, якога ён параўноўваў з гульцом зборнай Германіі 1930-х гадоў Андрэасам Купферам.
Свой адзіны гол за зборную Карл Май забіў 28 мая 1955 года. Гэта быў пераможны гол у таварыскім матчы супраць Ірландыі. Усяго за зборную ФРГ ён правёў 21 матч. У 1958 годзе выступаў таксама за другую зборную ФРГ.
Пасля заканчэння кар’еры футбаліста Карл Май стаў трэнерам. Ён узначальваў «Інгальштат» у сезоне 1963/1964 ў Рэгіянальнай лізе Зюд. Далей засяродзіўся на працы з аматарскімі камандамі: ESV Ingolstadt (1964/1965), MTV Ingolstadt (1965-1967), Wacker München (1969, фіналіст аматарскага чэмпіянату), FC Deisenhofen, SV 73 Nürnberg. Таксама працаваў школьным настаўнікам фізкультуры ў родным горадзе Фюрт.
Быў жанаты з 1952 года, шлюб быў бяздзетным. З 1975 перанёс 6 аперацый, у асноўным звязаных з страўнікава-кішачным трактам. У пачатку 1990-х яму выдалілі правае лёгкае. Памёр у 1993 годзе ад лейкеміі ва ўзросце 64 гадоў.
У 2004 годзе спартыўнаму комплексу яго роднага клуба «Гройтэр Фюрт» было нададзена імя Чарлі Мая.
Корыне
Корыне (Coryne) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1817 годзе.
Серж Палякоў
Серж Палякоў (фр. Serge Poliakoff, пры нараджэнні Сяргей Геаргіевіч Палякоў;,  — , ) — французскі жывапісец, графік, кераміст; выхадзец з Расіі.
Біяграфія
Сын кіргізскага конезаводчыка, быў трынаццатым з чатырнаццаці дзяцей. Вучыўся жывапісу ў Маскве, у Маскоўскім вучылішчы жывапісу, разьбярства і дойлідства. У 1918 годзе пакінуў Расію, у 1920 годзе прыбыў у Канстанцінопаль, у 1923 годзе — праз Сафію, Бялград, Вену і Берлін дабраўся да Парыжа. Іграў на гітары ў парыжскіх кабарэ. У 1929 годзе паступіў у акадэмію «Гранд-Шам’ер», у 1935—1937 гадах вучыўся ў Лондане ў Мастацкай школе Слейд.
Пазнаёміўся з В. В. Кандзінскім, Соняй і Раберам Дэланэ, Ота Фрэйндліхам, пад іх уплывам прыйшоў да нефігуратыўнага жывапісу. Першая персанальная выстава адбылася ў 1945 годзе. У 1947 годзе навучаўся ў Жана Дэроля. У тым жа годзе ўдастоены прэміі Кандзінскага. У 1962 годзе працам Палякова была адведзена зала на Венецыянскай біенале, у тым жа годзе атрымаў грамадзянства Францыі. Аказаў моцны ўплыў на працы Армана.
Памёр у Парыжы ў 1969 годзе.
Сіноп (значэнні)
Назву Сіноп маюць:
Дольск (Велікапольскае ваяводства)
Дольск (Dolsk) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Сьрэмскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Дольск.
Скэмпэ
Скэмпэ (Skępe) — горад у Польшчы, размешчаны за 140 км на паўночны захад ад Варшавы і за 60 км на ўсход ад Торуні. Уваходзіць у склад Ліпноўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Скэмпэ. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 7,48 км². Насельніцтва 3,6 тыс. чалавек.
Чэрвія
Чэ́рвія (Cervia, Zirvia) — горад і камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равена. Насельніцтва — чалавекі (на 2005 год), шчыльнасць насельніцтва — 315 чал./км². Плошча — 82 км². Паштовы індэкс — 48015. Тэлефонны код — 0544.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Патэрніян. Свята штогод святкуецца 13 лістапада.
Нарушова
Назву Нарушо́ва маюць:
Шумак
Шумак — прозвішча.
Ваўкавынці
Ваўкавынці (Вовковинці) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дэражнянскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Паблізу мястэчка праходзіць магістральная электрыфікаваная двухкалейная чыгунка. Курсуюць прыгарадныя электрацягнікі Жмэрынка — Хмяльніцкі. Таксама на станцыі спыняецца адзіны пасажырскі цягнік Запарожжа - Львоў.
Гунар Гунарсан
Гу́нар Гу́нарсан (Gunnar Gunnarsson;, Вальцьоўфстадур — ) — ісландскі пісьменнік.
Пісаў на ісландскай і дацкай мовах. Прадстаўнік неарамантызму ў ісландскай літаратуры. У 18 гадоў з’ехаў у Данію (вярнуўся ў 1939), дзе ў 1912-14 апублікаваў першы раман «Гісторыя роду з Борга». Падчас 1-й сусветнай вайны 1914-18 Гунарсан імкнуўся выратаваць сваю веру ў «дабро» і «чалавечнасць» (раманы «Адрынутыя», 1916, «Дабрашчасныя ўбогія духам», 1920). Жыццё без прыўкрасаў, блізкасаць да прыроды, — адзіная абарона ад супярэчнасцей эпохі — такая ідэя 5-томнага аўтабіяграфічнага рамана Гунарсана «Царква на гары» (1923-28). Гунарсан — аўтар цыкла раманаў на гістарычныя тэмы: «Пабрацімы​​» (1918), «Чорная птушка» (1929), «Ёўн Арасан» (1930), «Віківакі» (1932), «Смутак пустыні» (1940), «Памінальная імша» (1952) і інш. У 1954 напісаў псіхалагічную аповесць пра рыбакоў «Саната мора».
NGC 3754
NGC 3754 (іншыя абазначэнні — MCG 4-28-11, ARP 320, ZWG 127.12, HCG 57D, VV 282, IRAS11352+2216, PGC 36018) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Леў.
Араканскія горы
Араканскія горы, Ракхайн, Аракан-Йома (Arakan Yoma, Arakan Range, Rakhine Range, Rakhine Yoma, Arakan Yoma, Rakhine Roma, Arakan Roma) — горы на захадзе паўвостравава Індакітай, у М’янме, паміж узбярэжжам штата і Іравадзійскай раўнінай. Горная сістэма працягнуліся ад мыса на поўдні да штата Маніпур (Індыя) на поўначы, яна ўключае горы, ,  і.
Геалогія і рэльеф
Араканскія горы ўтварыліся ў выніку сутыкнення і Еўразійскай літасферных пліт. Яны ўяўляюць сабой сярэднявышынныя складкава-глыбавыя горы альпійскай складкавасці. Паралельныя мерыдыянальныя хрыбты з вострымі і стромкімі схіламі, падзеленыя эразійна-тэктанічнымі далінамі на поўначы, пераходзяць на поўдні ў нізкагорныя ланцугі спадзістых узвышшаў вышынёй 150—200 метраў. Складзены са сланцаў, кварцытаў, пясчаніку, па перыферыі — з асадкавых парод. Карысныя выкапні: волава, вальфрам, свінец, золата, срэбра, каштоўныя камяні.
Клімат і расліннасць
Араканскія горы з’яўляюцца бар’ерам на шляху паўднёва-заходніх мусоннаў, што робіць іх ўсходнія схілы сушэй.
Экалогія
У гарах размешчаны экарэгіён, якія з’яўляюцца домам для папуляцыі сланоў, а таксама чарапахі , якой пагражае знікненне.
Інфраструктура
Араканскія горы перасякаюць па маршруце Нгапэ (Ngape) — і дарозе з Таўнгап (Taungup) у  на Іравадзі.
Гісторыя
Паколькі Араканскія горы аддзяляюць Ракхайнскае ўзбярэжжа ад астатняй Бірмы, яны здаўна служылі бар’ерам паміж жыхарамі цэнтральнай Бірмы і тымі, хто жыў на Індыйскім субкантыненце. Гэта адыграла ролю ў адрозненні прамысловага і культурнага развіцця ад бірманцаў. Араканскія горы таксама служылі бар’ерам, які абцяжарваў бірманскія ўварванні, дазваляючы Аракану развівацца як асобнай палітычнай адзінцы. Прыбярэжныя гарады, такія як і, складалі ядро Араканскай цывілізацыі.
Міхаіл Пракопавіч Кавалёў
Міхаі́л Прако́павіч Кавалё́ў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік (1943).
Біяграфія
У арміі з 1915 года. Падчас Першай сусветнай вайны камандаваў ротай і батальёнам, капітан.
У РСЧА з 1918 года. Удзельнік Грамадзянскай вайны — камандзір палка і брыгады. Ваенную адукацыю атрымаў у ваеннай акадэміі імя Фрунзе, скончыў у 1924 годзе. З 1938 года намеснік камандуючага войскамі Кіеўскай, камандуючы войскамі Беларускай, а са снежня 1940 года Харкаўскай ваенных акругаў. Камандаваў Беларускім фронтам ў ходзе Польскага паходу РСЧА ў 1939 годзе. У ходзе Савецка-фінляндскай вайны камандуючы 15-й арміяй.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны быў на пасадзе камандуючага Забайкальскага фронта.
Франсіс Понж
Франсіс Понж (Francis Ponge, поўнае імя — Франсіс Жан Гастан Альфрэд Понж Francis Jean Gaston Alfred Ponge);,  — , Бар-сюр-Лу, дэпартамент Прыморскія Альпы) — французскі паэт і эсэіст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў старой пратэстанцкай сям’і, вучыўся на юрыста, потым перайшоў на філалагічны факультэт. Пачаў публікавацца з сярэдзіны 1920-х гадоў, у гэты час быў блізкі да сюррэалістаў. У 1937 годзе ўступіў у Камуністычную партыю Францыі, у 1947 годзе выйшаў з яе шэрагаў.
Творчасць
У найбольш вядомай і праграмнай для аўтара кнізе пазасуб’ектыўнай, антырамантычнай лірыкі апісанняў і азначэнняў «На боку рэчаў» (1942) шукаў слоўны выраз для перадачы паўсядзённых рэчаў і стыхій (вада, цыгарэта, свечка, пчала і інш.), развіваючы фенаменалагічныя і, роднасныя філасофіі Сартра і Камю. Адстойваў своеасаблівы варыянт паэтычнага неакласіцызму (кнігі вершаў «Вялікі зборнік», 1961; «Новы зборнік», 1967; эсэ «У абарону Малерба», 1965). Аўтар мноства эсэ пра мастакоў, пачынаючы з майстроў барока і канчаючы сучаснікамі і сябрамі.
Шакпар (Паўладарская вобласць)
Шакпар — былое сяло ў Актагайскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 31 сакавіка 2017 года. Уваходзіла ў склад Муткенаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553249600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 210 чалавек (103 мужчыны і 107 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 59 чалавек (31 мужчына і 28 жанчын).
Генадзь Бураўкін
Генадзь Мікалаевіч Бураўкін (, в. Шуляціна, цяпер в. Тродавічы, , Віцебская вобласць — , Мінск) — беларускі паэт, дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Гeнaдзь Бypaўкiн нapaдзiўcя 28 жнiўня 1936 года ў вёcцы Шyляцiнa, цяпep в. Тродавічы Расонскага раёна Віцебскай вобласці ў cям’i cлyжaчaгa iльнoзaвoдa. Бaцькa ягo, Мiкaлaй Сцяпaнaвiч, y гaды Вялікай Айчыннай вайны быў y пapтызaнax, пaзнeй пepaйшoў лiнiю фpoнтa, вaявaў y дзeючaй apмii, быў цяжкa пapaнeны пaд Ржэвам.
Вучыўся будучы паэт у Расонскай школе да восьмага класа, а потым у Полацку, куды пераехалі бацькі. Дзяцiнcтвa ягo былo цяжкiм i змpoчным, янo cyпaлa з пaчaткaм вaйны. Генадзь Бураўкін успамінае:
Сяpэднюю шкoлy зaкoнчыў y 1954 годзе ў Полацку. Пісаць вершы ён пачаў яшчэ ў школе, і некаторыя з іх нават былі надрукаваныя ў раённай газеце. Уce тыя гaды ў бyдyчaгa пaэтa былa пpaгa дa вyчoбы i вeдaў. Ён пacтyпiў y Бeлapycкi дзяpжaўны ўнiвepciтэт нa aддзялeннe жypнaлicтыкi фiлфaкa, якoe cкoнчыў y 1959 г. Свaю пpaцoўнyю дзeйнacць Гeнaдзь Бypaўкiн пaчaў y чacoпice «Кaмyнicт Бeлapyci», пoтым пepaйшoў нa paдыё, зaтым быў зaгaдчыкaм aддзeлa i нaмecнiкaм гaлoўнaгa pэдaктapa ў гaзeцe «Лiтapaтypa i мacтaцтвa». У 1968—1972 гг. пpaцaвaў yлacным кapэcпaндэнтaм пa Бeлapyci гaзeты «Пpaвдa», з 1972 пa 1973 гг. yзнaчaльвaў pэдaкцыю чacoпica «Маладосць». З «Мaлaдocцi» ён тpaпляe нa пacaдy cтapшынi Дзяpжкaмiтэтa БССР пa тэлeбaчaннi i paдыёвяшчaннi (1978—1990). Гэтaя пacaдa зaбpaлa шмaт ciл i здapoўя, aлe зaбяcпeчылa пaэтy выcoкi гpaмaдcкi i пapтыйны cтaтyc. Гeнaдзь Мiкaлaeвiч cтaў дэпyтaтaм Bяpxoўнaгa Сaвeтa БССР (1980—1990) i члeнaм ЦК КПБ (1981—1990). У КПСС ён ycтyпiў y 1964 гoдзe. З 1990 пa 1994 гады быў пacтaянным пpaдcтaўнiкoм Бeлapyci ў ААН. У 1994—1995 гг. быў нaмecнiкaм мiнicтpa кyльтypы і друку Беларусі. З 1995 пa 2001 гoд пpaцaвaў y чacoпice «Вожык».
Член Беларускага ПЭН-Цэнтра, Член Рады беларускай інтэлігенцыі.
З 2008 года з’яўляўся кіраўніком назіральнага савета спадарожнікавага тэлеканала Белсат, які вяшчае на беларускай мове.
Сябраваў з шэрагам вядомых беларускіх мастакоў свайго пакалення. Часта прамовай Генадзя Бураўкіна адкрываліся іх мастацкія выставы.
Знаходзячыся ў цяжкім стане і прадчуваючы свой немінучы сыход, ён за два тыдні да смерці назваў сваё галоўнае жаданне — убачыць выдадзенай кнігу вершаў апошняга часу «Нагаварыцца з зоркамі». Апошняя воля Генадзя Мікалаевіча была здзейсненая. Яго даўні сябар паэт Уладзімір Някляеў потым напісаў: ''«За тры дні да ягонай смерці мы прынеслі яму ягоную кнігу вершаў. Апошнюю. Ён проста прагнуў яе ўбачыць, бо разумеў, ведаў, што яна — развітальная… І трэба было бачыць ягоны твар, калі ён узяў кнігу ў рукі. Гэта было не шчасце ці радасць, цяжка шчасцю ці радасці выявіцца на мяжы жыцця і смерці, — гэта было Вялікае Супакаенне. Што жыццё пражыў, як належыць. Зрабіў у ім, што мог. Так сыходзяць паэты»''.
Памёр 30 мая 2014 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Паэзія
Творы Генадзя Бураўкіна вылучаюцца маштабнасцю вобразаў, дакладнасцю, прасветленасцю радка, гнуткасцю і мілагучнасцю слова.
Друкуецца з 1952. У зборніках «Майская просінь» (1960), «З любоўю і нянавісцю зямною» (1963), «Дыханне» (1966), «Жніво» (1971), «Выток» (1974), «Варта вернасці» (1978), «Пяшчота» (1985), «Гняздо для птушкі радасці» (1986), «Узмах крыла» (1995) і інш. раскрыў біяграфію пакалення, якое прайшло праз пакуты вайны, аднаўляла разбураны край, змагалася за справядлівасць, кахала. Паэзіі Генадзя Бураўкіна характэрна арганічная сувязь з роднай зямлёй і гісторыяй, любоў да чалавека, роздум над жыццём, грамадзянскі тэмперамент, высокая духоўнасць, публіцыстычнасць, усведамленне адказнасці за слова. Лірыка яго задушэўная, адкрытая, споведная. Аўтар са з’едлівай іроніяй выступае супраць мяшчанства, бездухоўнасці, раўнадушша.
Вершы канца 20 стагоддзя склалі зборнік паэта «Жураўліная пара» (2004). Надзвычай багатая і разнастайная інтымная лірыка паэта, яна ўключалася ва ўсе яго зборнікі, але асобна сабраная ў кнігах «Пяшчота» (1985) і «Чытаю тайнапіс вачэй» (2001).
На вершы Г. Бураўкіна напісана шмат папулярных песень («Белы снег», «Зачараваная», «Матылі», «Малітва» і інш.). У паэта ёсць зборнік песенных тэкстаў «Табе, Беларусь» (1984). «Калыханку» на словы Г. Бураўкіна кожны вечар у тэлеперадачы пяюць малым Беларусі.
Пераклады
Перакладаў на беларускую мову вершы рускіх, украінскіх, малдаўскіх, балгарскіх паэтаў. Аcoбнaя гaлiнa твopчaй paбoты пaэтa — пepaклaды з нaйбoльш вядoмыx ямy cлaвянcкix мoў.
Публіцыстыка
Аўтар дакументальных аповесцяў «Тры старонкі з легенды» (1971), выступаў ў друку з нарысамі, публіцыстычнымі і крытычнымі артыкуламі. Аўтар сцэнарыяў некалькіх дакументальных фільмаў, двухсерыйнага мастацкага фільма «» (1974, сумесна з У. Халіпам і Ф. Коневым).
Цікавыя артыкулы, кароткія нарысы, допісы паэта змешчаны ў «Праўдзе» пад час яго работы ў гэтай газеце на працягу 1968-1972-га гадоў карэспандэнтам па Беларусі. Заслугоўваюць увагі эсэ Бураўкіна, у якіх сродкамі публіцыстыкі ствараецца вобраз Беларусі. Адзін з іх «Калыска мая, гордасць мая — Беларусь» быў надрукаваны ў «Аганьке».
Крытыка
Нямала ўвагі аддае Генадзь Бураўкін і літаратурнай крытыцы, праяўляе шчырую зацікаўленнасць да работы сваіх равеснікаў і маладзейшых літэратараў. Аб гэтым сведчаць яго артыкулы пра Я. Янішчыц, А. Разанава і Ю. Голуба ў цэнтральным друку, а таксама рэцэнзія на зборнік І. Хадановіча «За акном». Патрабавальна і зычліва ставіцца ён да кнігі паэзіі Д. Бічэль-Загнетавай «Запалінкі», сцвяржае, што паэтэса мае свае сталае месца ў беларускай паэзіі. Паэтэса добра перадае псіхалогію жанчыны-беларускі. «Нацыянальнае і духам сваёй творчасці і блізкасцю да фальклору і самім характарам лірычнага героя… І філасофія і публіцыстыка ў яе вырастаюць з быту, з штодзённых турбот, клопатаў і трывог радной зямлi.» Адзін з любімых пісьменнікаў Г. Бураўкіна — В. Быкаў. Яму прысвечаны артыкул «Па доўгу і праву салдата», з яго відаць як удумліва прачытваецца Бураўкіным кожны твор празаіка, вылучаецца самае галоўнае. Талент В. Быкава, палемічныя героі, яны адстойваюць да апошняга не толькі агнявыя рубяжы, свае маральныя прынцыпы, свае ідэалы.
Не менш любімым пісьменнікам Бураўкіна з’яўляецца І. Мележ. З глыбокай павагай гаворыцца аб ім у артыкуле «Тры дні развітання з Крымам». Там у Крыме, у санаторыі «Беларусь» сустрэліся І. Мележ з Г. Бураўкіным. Гутарылі пра самае заветнае — пра літаратуру, наведвалі любімыя мясціны. Артыкул Бураўкіна пра Мележа напоўнены смуткам па выдатнаму сыну роднай зямлі, што так заўчасна адышоў ад нас, не здзейсніўшы да канца сваіх шырокіх задум. Асобнае крытычнае выступленне паэта выклікана жаданнем сказаць свае слова. Так было з рэцэнзіей на раман І. Мележа «Завеі, снежань», з паэмай Р. Барадуліна «Блакада». У актыве Бураўкіна-крытыка некалькі артыкулаў пра творчасць П. Панчанкі, пра яго выдатны, непаўторны талент і сярод іх артыкул пад назвай «Нібы салдат у баі», дзе расказваецца аб першым знаёмстве з паэзіей П. Панчанкі. Асабліва ўразілі яго вершы ваенных гадоў: «Сінія касачы», «Коні», «Вока снайпера». У іх праўда народнага жыцця і праўда пачуццяў паэта. Франтавыя вершы Панчанкі, лічыць Бураўкін — адна з вяршынь яго творчасці. Г. Бураўкін аддае належную ўвагу кожнаму і перш за ўсё новым творам А. Куляшова і П. Броўкі. Паэма «Далёка да акіяна» цікава аб’ектывізаваным падыходам да паказу жыцця. У зборніку «Калі ласка» П. Броўкі ён убачыў і роздум, і непасрэднасць пачуццяў, і шырокі погляд на сучасны свет. А таксама ў кнізе «Хай будзе святло» М. Танка. Добрыя словы былі сказаны пра А. Пысіна, Ю. Голуба. Патрабавальна і добразычліва разглядае Г. Бураўкін аднатомнік Н. Гілевіча «Лісце трыпутніку», у які ўвайшлі лепшыя творы за 2 дзесяцігоддзі, а значыць можна было гаварыць аб усёй творчасці паэта. У связі з 50-годдзем Н. Гілевіча Бураўкін выступіў з яркім і змястоўным артыкулам «Перазовы майстра». Па-глыбакаму ўнутранаму абавязку напісан Г. Бураўкіным артыкул пра кнігу «Крывёю сэрца» (1967), у якой сабраны вершы загінуўшых на вайне маладых беларускіх паэтаў: З. Астапенкі, Л. Гаўрылава, А. Дубровіча і іншых. Яны розныя — гаворыць аўтар артыкула, але ў кожнага ёсць штосьці адметнае, арыгінальнае, праўдзівае.
Укладальнік кнігі «Наш Быкаў» — першай кнігі ўспамінаў пра Васіля Быкава.
Кiнaдpaмaтypгiя
Генадзь Бураўкін напісаў сцэнарыі для кароткамятражных фільмаў: «Апалённая памяць» (1975) і «Падарожжа па Бeлapyci» (1976). У сааўтарстве з кінадраматургам Ф. Коневым і мастацтвазнаўцам У. Халіпам удзельнічаў у стварэнні кінасцэнарыя «Полымя» (1974), паводле якога быў пастаўлен двухсерыйны мастацкі фільм з той жа назвай (1974, рэж. Віталь Чацверыкоў).
Насавічы
Назву Насавічы маюць:
Дзмітрый Цімафеевіч Казлоў
Дзмі́трый Цімафе́евіч Казло́ў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1943).
Стшэльна
Стшэльна (Strzelno) — горад у Польшчы, размешчаны за 270 км на захад ад Варшавы і за 50 км на поўдзень ад Торуні. Уваходзіць у склад Магіленскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Стшэльна. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 4,46 км². Насельніцтва 5,7 тыс. чалавек.
Аляксандр Раманавіч Варанцоў
Аляксандр Раманавіч Варанцоў (1741—1805) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, граф, міністр замежных спраў з 1802 па 1804 год. У 1762-64 гадах паўнамоцны міністр у Англіі, у 1764-68 гадах — у Галандыі, у 1773-94 гадах — прэзідэнт Камерц-калегіі, у 1802-04 гадах — канцлер.
Катастрофа Boeing 737 пад Тэгеранам
Катастрофа Boeing 737 пад Тэгеранам — буйная авіяцыйная катастрофа, якая здарылася раніцай 8 студзеня 2020 года. Авіялайнер Boeing 737-8KV авіякампаніі Міжнародныя авіялініі Украіны (МАУ) выконваў міжнародны рэйс PS-752 па маршруце Тэгеран — Кіеў, але праз 6 хвілін пасля ўзлёту страціў вышыню і ўрэзаўся ў зямлю каля горада Паранд, за 20 км на паўночны ўсход ад аэрапорта Тэгерана. Пры гэтым загінулі ўсе, хто быў на яго борце: 176 чалавек — 167 пасажыраў і 9 членаў экіпажа.
Катастрофа рэйса 752 стала найбуйнейшай (па колькасці загінулых) за ўсю гісторыю ўкраінскай авіяцыі (уключаючы савецкі перыяд), перасягнуўшы катастрофу Ан-10 пад Харкавам (122 загінулых). Таксама гэта першая катастрофа ў гісторыі кампаніі МАУ за 28 гадоў існавання. На момант падзей займала 48-ы радок сярод найбуйнейшых авіяцыйных катастроф у свеце.
Прычынай крушэння стала трапленне ракеты, якую памылкова выпусціла сістэма СПА Ірана. На гэта паўплываў фактар напружанасці ваенных з-за амерыкана-іранскага канфлікту на Блізкім Усходзе.
Самалёт
Самалёт быў абсталяваны двума турбавентылятарнымі рухавікамі CFM International CFM56-7B24E. Эксплуатаваўся ў кампаноўцы салона на 186 месцаў эканом-класа (CY186). Апошняе тэхнічнае абслугоўванне праходзіў 6 студзеня 2020 года. Пры «ўзросце» 3 гады і 6 месяцаў дадзены самалёт быў адным з самых маладых прадстаўнікоў сямейства 737 Next Generation у флоце авіякампаніі.
Экіпаж і пасажыры
На борце знаходзіліся 176 чалавек, з якіх 167 — пасажыры.
Экіпаж складаўся з 9 чалавек :
Па даных СНБА Украіны, два чалавекі з 169, зарэгістраваных на рэйс, не селі ў самалёт.