cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бабынічы (Полацкі раён)
Гісторыя
1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з'езду КП(б) Беларусі Бабынічы ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 Бабынічы вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам сельсавета Ветрынскага раёна (з 1960 у Полацкім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1970 тут было 52 двары, на 1990 — 86 двароў.
Інфраструктура
У Бабынічах працуюць сярэдняя школа, фельчарска-акушэрскі пункт, клуб, бібліятэка, пошта.
Allium paradoxum
Allium paradoxum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны на Паўночным Каўказе, у Закаўказзі, у паўночным Іране і Туркменістане.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з цыбулінай і прамым сцяблом, вышынёй 15-30 см. Прыкаранёвае лісце ланцэтнае, ярка-зялёнае. Суквецце складаецца з адзінай кветкі і цыбулінак. Плод — каробачка. Лісткоў 1-2. Насенне сферычнае, злёгку пляскатае, 2.5-3 × 2.2-2.6 мм, паверхня злёгку бліскучая або цьмяная, чорная. 2n=16.
Ч’япас
Ч’япас (Estado Libre y Soberano de Chiapas) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 73 289 км². Насельніцтва — 4 796 580 чалавек (2010). Адміністрацыйны цэнтр — горад Тустла-Гут’ерэс.
Allium paradoxum
Распаўсюджанне
Радзімай віду з’яўляецца Паўночны Каўказ, Закаўказзе, паўночны Іран, Туркменістан; натуралізаваны ў Паўночнай і Цэнтральнай Еўропе.
Выкарыстанне
Лісце выкарыстоўваюць у кулінарыі.
Готня
Готня (Готня) — вузлавая чыгуначная станцыя Белгарадскага рэгіёну Паўднёва-Усходняй чыгункі РЖД, размешчана ў пасёлку Пралетарскі Ракіцянскага раёна Белгародскай вобласці. На станцыі размешчана вагоннае рамонтнае прадпрыемства, якое належыць ТАА «Трансвагонмаш».
На поўнач ад станцыі праходзіць мяжа з Маскоўскай чыгункай.
Гісторыя
Станцыя Готня была ўведзена ў эксплуатацыю ў 1903 годзе ў складзе дзеючай прыватнай Белгарад-Сумскай чыгункі. У канцы 1900-х станцыя была перададзена ў вядзенне акцыянернага таварыства Паўночна-Данецкай чыгункі, якое збудавала будынак чыгуначнага вакзалу і іншыя станцыйныя пабудовы, уключаючы паравознае дэпо. У 1911 годзе быў уведзены ў эксплуатацыю ўчастак Льгоў — Харкаў Паўночна-Данецкай чыгункі, станцыя Готня стала вузлавой.
2 студзеня 1913 года ў Указа Імператара Мікалая II пачалося будаўніцтва чыгункі да Ракіцянскага цукровабурачнага заводу.
Участак Сумы — Готня — Белгарад — Купянск ў савецкі час служыў паўночным абыходам Харкава. Пасля распаду СССР ён страціў сваё значэнне, як і лінія Вязьма — Бранск — Льгоў — Харкаў.
У 2003 годзе ў гонар 100-годдзя станцыі была праведзена рэканструкцыя чыгуначнага вакзала, платформаў і службовых будынкаў станцыі. У 2005 годзе вагоннае дэпо Готня было далучана да рамонтных вагоннага дэпо Белгарад. 17 верасня 2008 года маёмасць вагоннага рамонтнага дэпо Белгарад на станцыі Готня было прададзена ТАА «Трансвагонмаш».
Абслугоўванне пасажыраў
Па стане на 2020 год кожную нядзелю курсіруе 1 пара прыгарадных цягнікоў Белгарад — Готня
Антасіна
Антасі́на (, Антосино) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
1973 год у гісторыі літаратуры
1973 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Шніткі
Назву Шніткі маюць:
Баксёрскія каты (праф. Уэлтана)
«Баксёрскія каты (праф. Уэлтана)» (The Boxing Cats (Prof. Welton’s)) ― кароткаметражны нямы чорна-белы фільм амерыканскага рэжысёра, зняты ў 1894 годзе на студыі Эдысана. Цяпер захоўваецца ў.
Белатрыкс
Белатрыкс, γ Арыёна — зорка ў сузор’і Арыёна. Бачная зорная велічыня 1,6. Нябесныя каардынаты: прамое ўзыходжанне 5 гадз. 25 мін. 8 сек.; схіленне 6°20´59´´. Спектральны клас B2 III. Адлегласць ад Сонечнай сістэмы 360 светлавых гадоў.
Плябанцы (Мінскі раён)
Пляба́нцы (, Плебанцы) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Месціцца за 10 км на поўдзень ад Мінска, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Міханавічы.
Назва
Назва паходзіць ад слова «плябанія» — прыход каталіцкай царквы, месца жыхарства плябана (каталіцкага святара, ксяндза).
Гісторыя
У XVII стагоддзі сяло ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1791 годзе вёска, цэнтр маёнтка на 2 панскія двары, 41 дым, 2 карчмы, уласнасць каталіцкай царквы Менскай парафіі.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Мінскім павеце Мінскай губерні. У 1800 годзе ўласнасць каноніка Мінскай каталіцкай плябаніі Ваньковіча, ёсць панскі двор, капліца, вінакурня. У 1815 годзе вёска, уласнасць ксяндза Харэвіча. З 1858 года дзяржаўная ўласнасць.
У 1890 годзе адкрыта школа граматы, у якой вучыліся 16 хлопчыкаў. У 1897 годзе ёсць кузня, хлебазапасны магазін, царква, карчма, адносіцца да Самахвалавіцкай воласці. З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. З 20 жніўня 1924 года ў Дзяргайскім сельсавеце, з 1927 года ў Гатаўскім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). З 18 студзеня 1931 года ў падпарадкаванні гарадскога савета Менска. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. Спаленыя 53 двары, забітыя 38 жыхароў, 5 жыхароў вывезеныя на прымусовую працу ў Германію.
5 сакавіка 1959 года вёска перададзена са скасаванага Гатаўскага сельсавета ў склад Самахвалавіцкага сельсавета.
Кракаўскае ваяводства (1816—1837)
Кракаўскае ваяводства (Województwo krakowskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі ў 1816—1837 гадах. Сядзібай улад быў горад Кельцы.
Падзел
Ваяводства падзялялася на 4 вобласці (Кялецкая, Мяхоўская, Алькушская і Стапніцкая) і 10 паветаў:
1832 год у гісторыі літаратуры
1832 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
IC 313
IC 313 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Воласа Паўднёвы
Воласа Паўднёвы, Волас Паўднёвы — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 10,5 км на паўночны ўсход ад горада Браслаў ля вёскі Забор’е. Належыць да групы Браслаўскіх азёр і знаходзіцца ў межах былога Міжазёрнага ландшафтнага заказніка на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Апісанне
Воласа Паўднёвы з’яўляецца чацвёртым па глыбіні возерам Беларусі, саступаючы азёрам Доўгае, Рычы і Гінькава. Вадаём знаходзіцца ў басейне ракі Друйка. Плошча возера складае 1,21 км². Найбольшая глыбіня возера складае — 40,4 м, сярэдняя — 12,5 м. Даўжыня возера — 2,5 км, найбольшая шырыня — 0,7 км. Даўжыня берагавой лініі — 7 км. Аб’ём вады ў возеры складае 15,1 млн м³, плошча вадазбору возера — 6 км².
Катлавіна
Катлавіна возера выцягнутая з поўначы, з паўночнага ўсходу на поўдзень, паўднёвы захад. Схілы катлавіны возера маюць вышыню 5—8 метраў, знаходзяцца пад лесам, месцамі разараныя. На ўсходзе схілы стромкія. Берагі нізкія, ускладненыя трыма берагавымі валамі. Найбольш высокі бераг дасягае вышыні больш за 2 метры над урэзам вады. Мелкаводная зона возера вузкая і пясчаная, на большых глыбінях дно глеістае. Асаблівасці падводнай часткі возера вельмі моцна выражаныя. Вузкая пясчаная літараль на глыбіні 1 метр змяняецца крутым сублітаральным схілам. Рэчышча з глыбіні 20 метраў мае форму латакападобнай упадзіны. Літараль займае 18,2 % плошчы возера, сублітараль — 20 % плошчы.
Вада
Возера адносіцца да ліку слабапраточных. Водная маса ў возеры перамешваецца да глыбіні ўсяго 4—7 метраў. У гэтым пласце адзначаецца найбольшая колькасць кіслароду. Максімальная колькасць кіслароду прыходзіцца на зону тэмпературнага скачка, дзе тэмпература вады паніжаецца на 4—5 °C за кожны метр глыбіні. Глыбакаводная зона вылучаецца пастаяннай нізкай тэмпературай, якая каля паверхні дна складае да 5—4,8 °C, але не гледзячы на гэта ўтрыманне кіслароду ў глыбакаводных пластах застаецца параўнальна высокім. На глыбіні 40 метраў яго колькасць зніжаецца да 30—25 %. Для зімовага перыяду таксама характэрнае высокае ўтрыманне кіслароду і нізкія прыдонныя тэмпературы.
Сярэдняя мінералізацыя вады складае 180—200 мг/л, але гэты паказчык нязначна вагаецца як у вертыкальным разрэзе вады, так і на працягу года. Каляровасць вады невялікая (5—10°), празрыстасць — высокая — 7—13 метраў, а акісляльнасць — паніжаная — 6—7 мг O/л. Гэтыя фактары сведчаць пра чысціню вады, якая з’яўляецца прыдатнай да бытавых патрэбаў.
Флора і фаўна
Сярод беспазваночных, якія насяляюць возера, трапляюцца рэлікты ледавіковага перыяду —, мізіда рэліктавая, понтапарэя роднасная, бакаплаў Паласа. Усе пералічаныя віды занесеныя ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
Дзмітрый Леанідавіч Каспяровіч
Дзмітрый Леанідавіч Каспяровіч (, Мінск) — беларускі гімнаст.
Воласа Паўднёвы
Флора і фаўна
Іхтыёфаўна — рэліктавая, сінегова-снятковая. Апроч гэтага, возера таксама насялюць шчупак, акунь, плотка, укляя. Нягледзячы на гэта, рыбныя запасы невялікія.
Дзмітрый Леанідавіч Каспяровіч
Спартыўная кар'ера
Чэмпіён свету 2001 года (у камандзе), сярэбраны прызёр ЧС-2006 (апорны скок), сярэбраны прызёр ЧС-1997 (у камандзе), бронзавы прызёр ЧС-1999 (у камандзе), −2010 (апорны скок), чэмпіён Еўропы 2002 года (апорны скок), сярэбраны прызёр ЧЕ-2008 (апорны скок).
Воласа Паўднёвы
Злучэнне з іншымі вадаёмамі
У паўночнай частцы возера злучанае пратокай з возерам Воласа Паўночны. Таксама прыток у возера паступае па чатырох ручаінах, якія маюць вадасцёкі толькі ў вясновы час.
Дзмітрый Леанідавіч Каспяровіч
Спартыўная кар'ера
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі кваліфікацыя на асобных снарадах і ў шматборстве, дзе ў апорным скоку заняў 9-е месца.
Кальчыцы
Кальчы́цы (, Кальчицы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Дзеравянкі
Дзеравя́нкі (, Деревянки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Знаходзіцца каля ўсходняга берага возера Доўжа.
Гісторыя
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Высачаны
Назву Высача́ны маюць:
Кобрынскі павет
Назву Ко́брынскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
Марыенплац (Мюнхен)
Марыенплац (Marienplatz) — цэнтральная плошча Мюнхена, цэнтр пешаходнай зоны і адна з галоўных славутасцяў цэнтра горада.
На плошчы размешчаны Мюнхенскія ратушы — Новая і Старая, адсюль пачынаецца Каўфінгерштрасэ з мноствам крам. У раёне Марыенплац таксама знаходзяцца гістарычны рынак Віктуаліенмаркт, самы вялікі мюнхенскі сабор Фраўэнкірхэ і многія іншыя славутасці.
Пад плошчай знаходзіцца буйная вузлавая станцыя мюнхенскага грамадскага транспарту: тут перасякаюцца лініі U3 і U6 мюнхенскага метро з цэнтральнай лініяй мюнхенскай гарадской электрычкі.
NGC 564
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лаура Ашотаўна Геваркян
Лаура Ашотаўна Геваркян (Լաուրա Աշոտի Գևորգյան; нар. 28 студзеня 1939, Ерэван, Армянская ССР, цяпер Арменія) — армянская актрыса.
Сагадахок (акруга)
Акруга Сагадахок (Sagadahoc County, ) — акруга на паўднёвым захадзе штата Мэн, ЗША. Насельніцтва на 2020 год складала 36,699 чалавек. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бат.
Лаура Ашотаўна Геваркян
Біяграфія
У 1962 годзе скончыла акцёрскае аддзяленне Ерэванскага тэатральнага інстытута (курс Армена Гулакяна). Працавала ў тэатры імя Сундукяна. Дэбютавала ў кіно ў 1968 годзе («Новыя прыгоды няўлоўных»). Здымалася галоўным чынам у фільмах свайго мужа.
Была жонкай рэжысёра Эдмонда Кеасаяна, маці кінематаграфістаў Давіда Кеасаяна і Тыграна Кеасаяна.
Сагадахок (акруга)
Акруга Сагадахок была створана ў 1854 годзе, першапачаткова яна ўваходзіла ў склад акругі Ёрк, а потым у акругу Лінкальн. Назва паходзіць ад ракі Сагадахок, ранняй назвы ракі Кенэбек. З мовы абенакі яно перакладаецца як «вусьце вялікай ракі».
Геаграфія
Плошча акругі складае 958 км², з іх 657 км² (68 %) — суша, а 301 км² (30 %) — вада. Ён мае самую маленькую плошчу сярод усіх акруг штата і складаецца з прыбярэжнай вобласці, абмежаванай на паўднёвым захадзе рэкамі Андраскогін і Нью-Медоўз, на поўдні — Атлантычным акіянам, на паўднёвым усходзе — ракой Бэк-Рывер і залівам Шыпскот, і на паўночны ўсходзе — ракой Кенэбек.
Дэмаграфія
Паводле перапісу 2020 года ў акрузе Сагадахок жылі 36,699 чалавек. Сярэдні ўзрост насельніцтва — 46,8 год. Насельніцтва акругі па ўзроставым дыяпазоне размеркавалася наступным чынам: 18,8 % — жыхары маладзейшыя за 18 гадоў, 58,7 % — ад 18 да 65 гадоў і 22,5 % — ва ўзросце 65 гадоў і старэй. Расавы склад: белыя — 92,8 %, афраамерыканцы — 0,8 %, карэнныя амерыканцы — 0,3 % і азіяты — 0,7 %. 1,8 % насельніцтва — лацінаамерыканцы.
У 2020 годзе медыяны даход на сям’ю ацэньваўся ў 85,924 $, на хатнюю гаспадарку — у 73,343 $. 11,2 % насельніцтва пражываюць за рысай беднасці. 38,2 % маюць вышэйшую адукацыю. 63,4 % былі супрацоўнікамі прыватных кампаній, 3,4 % — самазанятыя работнікі, 8,2 % — супрацоўнікі прыватных некамерцыйных арганізацый, 13,7 % — дзяржаўныя служачыя, 11,3 % — самазанятыя ў уласным незарэгістраваным бізнэсе або хатняй гаспадарцы.
Лакота
Лако́та (саманазва: Lakȟóta, літаральна «аб’яднанне»), таксама вядомыя як паўднёвыя сіў (Southern Sioux) — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Невялікая група лакота жыве ў Канадзе. Агульная колькасць (2019 г.) — 55 500 чал.
Міграцыя на Вялікія раўніны
Лакота маюць агульнае паходжанне з астатнімі народамі сіў. У 1659 г., калі сіў усталявалі кантакты з французамі, яны жылі на захад ад Вялікіх азёр. Большасць лакота паходзяць ад тэрытарыяльнай групы Tetonwan («жыхары раўнін»). Мяркуюць, што ўжо да канца XVII ст. яны насялялі частку Вялікіх раўнін.
Канчаткова зыход на Вялікія раўніны з лясной зоны Мінесоты адбыўся ў XVIII ст., паколькі ў 1730—1750 гг. землі сіў падвергліся экспансіі ўзброеных агнястрэльнай зброяй аджыбвэ. Яны асвоілі конегадоўлю, што дазволіла ім весці коннае паляванне на бізонаў і іншых жывёл на тэрыторыі сучасных Ваёмінга, Небраскі і Мантаны. У канцы XVIII ст. яны нанеслі паражэнне шаенам, занялі частку зямель каёва.
Войны з ЗША
У 1876—1877 гг. адбылася так званая «Вялікая вайна з сіў» за Блэк-Хілс. 25 чэрвеня — 26 чэрвеня 1876 г. у бітве каля Літл-Бігхорн лакота нанеслі паражэнне атраду генерала Джорджа Амстронга Кастара. Нягледзячы на гэта, да канца 1877 г. амерыканскія ваенныя здолелі выціскнуць сіў з Блэк-Хілс і дамагліся афіцыйнай адмовы часткі правадыроў лакота ад свяшчэнных тэрыторый.
Ваенныя дзеянні супраць лакота і іх саюзнікаў працягваліся да 1890 г. і скончыліся паражэннем індзейцаў. У выніку лакота былі вымушаны рассяліцца ў адведзеных для іх рэзервацыях. Буйная група лакота перасялілася ў Канаду, дзе далучылася да суродзічаў-дакота.
Рух за правы
У другой палове XX ст. культурныя і палітычныя дзеячы лакота далучыліся да руху за правы індзейцаў у ЗША. У 1980 г. яны дамагліся выплаты 122 мільёнаў долараў кампенсацыі за страчаныя землі. У 2007 г. быў прапанаваны праект аб’яднання рэзервацый ў незалежную Рэспубліку Лакота.
Тэрытарыяльныя групы
У нашы дні падзел на тэрытарыяльныя групы працягвае мець важнасць, паколькі кожная група мае асабісты дагавор з урадам ЗША. Захоўваюцца асобныя дыялекты груп.
Таро Асо
Тара Аса ( года) — японскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Палітычная кар’ера
22 верасня 2008 года абраны старшынёй ЛДПЯ, замест прэм’ер-міністра Японіі Ясуа Фукуда. 24 верасня 2008 г. абраны прэм’ер-міністрам Японіі.
Пад кіраўніцтвам Тара Аса ЛДПЯ пацярпела поўнае паражэнне на ўсеагульных выбарах, якія адбыліся 30 жніўня 2009 года. Па выніках галасавання партыя ўпершыню за сваю гісторыю пайшла ў апазіцыю і не змагла прыняць ніякага ўдзелу ў фарміраванні ўрада. 31 жніўня 2009 г Тара Аса, прыняўшы на сябе ўсю адказнасць за няўдачы ЛДПЯ, выказаў намер пакінуць пасаду старшыні партыі.
26 снежня 2012 г. прызначаны намеснікам прэм’ера і міністрам фінансаў у другім кабінеце Сіндза Абэ.
Люблінскае ваяводства (1816—1837)
Люблінскае ваяводства (Województwo lubelskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Царстве Польскім у складзе Расійскай імперыі ў 1816—1837 гадах. Сядзібай улад быў горад Люблін.
Падзел
Ваяводства падзялялася на 4 вобласці (Грубяшоўская, Краснастаўская, Люблінская і Замойская) і 10 паветаў:
S-кварк
s-кварк, ці дзіўны кварк (strange) — кварк другога пакалення, мае электрычны зарад — (1/3)e і дзіўнасць −1. Ён — самы лёгкі сярод кваркаў пасля u-кварка і d-кварка: яго маса ляжыць у дыяпазоне 95 ± 25 МэВ. Першая дзіўная часціца (элементарная часціца, якая змяшчае дзіўны кварк) — каон — была адкрыта яшчэ ў 1947 годзе, але сам s-кварк не быў вядомы, пакуль Гел-Ман і Цвейг не распрацавалі кваркавую мадэль у 1964 годзе.
Адроны, якія змяшчаюць s-кварк
Некаторыя адроны змяшчаюць s-кварк, у тым ліку: У складзе ўсіх адронаў (у тым ліку і тых, якія не змяшчаюць валентных s-кваркаў) ёсць прымесь віртуальных (марскіх) пар, якія складаюцца з дзіўнага кварка і антыкварка.
1898 год у гісторыі літаратуры
1898 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Асінаўка (Вішнеўскі сельсавет)
Асі́наўка (, Осиновка) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Іван Сяргеевіч Аксакаў
Іван Сяргеевіч Аксакаў (Ива́н Серге́евич Акса́ков;, Арэнбургская губерня — , Масква) — рускі публіцыст, паэт, грамадскі дзеяч, адзін з лідараў славянафільскага руху. Сын С. Ц. Аксакава.
Скончыў Пецярбургскае вучылішча правазнаўства ў 1842 годзе. У 1840-60-я гады выступаў за адмену прыгоннага права і цялесных пакаранняў. Рэдагаваў славянафільскія часопісы і газеты «Русская беседа», «День», «Москва», «Русь». У 1858-78 гадах адзін з кіраўнікоў маскоўскага Славянскага камітэта. У Руска-турэцкую вайну 1877-78 гадоў арганізаваў кампанію ў падтрымку паўднёвых славян. Прытрымліваўся манархічных вялікадзяржаўных поглядаў, у тым ліку адмаўляў этнічную самастойнасць беларусаў, прапагандаваў ідэі панславізму.
Вусцечына
Вусцечына — возера каля в. Крэмнае.
Valley of the Shadow
«Valley of the Shadow» (Даліна Цені) — дэбютны студыйны альбом гурта «Doom Dance», выдадзены ў 2013 годзе.
Гісторыя стварэння
Праца над альбомам пачалася ў 2012 годзе. Яго прадвеснікам стаў сінгл «Play Merry Hell», які выйшаў у канцы 2012 года.
Багданаўскі сельсавет (Лунінецкі раён)
Багда́наўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета і адзіны населены пункт — аграгарадок (да 2009 года вёска) Багданаўка.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лагішынскага раёна Пінскай вобласці (з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай вобласці). Цэнтр — вёска Багданаўка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Загародскага сельсавета.
Пасля скасавання Лагішынскага раёна ў 1962 годзе вёска Багданаўка перададзена ў склад Лунінецкага раёна.
Зноў утвораны 11 жніўня 1980 года ў складзе Лунінецкага раёна шляхам вылучэння з Лунінскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1642 чалавекі, 99,4 % — беларусы.
Сцяг Моладава
Апісанне
Сцяг Моладава ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча жоўтага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у верхняй дрэўкавай частцы якога намаляваны герб вёскі Моладава.
IC 315
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Piper methysticum
Piper methysticum — паўхмызняковая расліна сямейства перачных. Распаўсюджаная назва ў многіх мовах кава або кава-кава (з танг. kava літаральна «барада» або kava malohi «напой» ).
Гісторыя
Piper methysticum паходзіць з Заходняй Акіяніі, адкуль шырока распаўсюдзілася дзякуючы чалавеку амаль па ўсіх астравах. Жыхары Акіяніі выкарыстоўвалі карані перца п'янлівага ў тым ліку для прыгатавання папулярнага напоя кавы (само слова паходзіць з Тонга або Маркізскіх астравоў — kava malohi «напой»). Еўрапейскія вучоныя ўпершыню далі навуковае апісанне і класіфікацыю ў 1777 г..
Знешні выгляд
Piper methysticum — паўхмызняковая расліна, якая ў дзікім выглядзе расце на камяністых глебах на вышыні 150—300 м над узроўнем мора. Дасягае ў вышыню 2 — 2,5 м, але пры спрыяльных тэмпературным рэжыме і вільготнасці можа дасягаць 6 м і ствараць шчыльны навес з лісця.
Карэнне дыяметрам ад 5 да 8 см. Пранікае ў глебу да 6 м. У старэйшых раслін утвараюцца шурпатыя каравыя нарасты, што асабліва шануюць спажыўцы.
Выкарыстанне
Сцябло, лісце і асабліва карэнне расліны ўтрымоўваюць кавалактоны, якія маюць галюцынагенныя, седататыўныя і анестэтычныя ўласцівасці.
У Палінезіі, Мікранезіі і некаторых раёнах Меланезіі карэнне жавалі ці дралі, настойвалі ў вадзе і ўжывалі ў якасці напою, які меў назву кава. У большасці выпадкаў прыём кавы меў рытуальны характар, прычым яго ўжыванне абмяжоўвалася сацыяльна, узростава і гендэрна. У Меланезіі і Аўстраліі драныя карані таксама заварочвалі ў лісце і жавалі. Злоўжыванне кавай прыводзіла да хранічных парушэнняў функцый нырак, сыпы, лёгачнай гіпертэнзіі, макрацытозу эрэтрацытаў, лімфацытапеніі і паніжэння колькасці трамбацытаў.
У заходняй медыцыне выцяжка кавы выкарыстоўваецца ў вытворчасці медыцынскіх прэпаратаў і біялагічна актыўных дадаткаў да ежы і напояў.
Станіслаў Горскі
Біяграфія
У 1820—1825 гадах вучыўся ў Віленскім універсітэце. У 1830 годзе — загадчык батанічнага сада Віленскага ўніверсітэта. Пасля закрыцця ўніверсітэта ў 1831 годзе ад'юнкт, прафесар Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі. У 1840 годзе, напярэдадні закрыцця акадэміі, выехаў у замежную камандзіроўку.
Пасля вяртання на Радзіму ў 1842—1847 жыў у Паставах, займаўся батанікай і энтамалогіяй. Потым жыў у Берліне, з 1851 — у маёнтку А. Кубліцкага ў Свянцянскім павеце.
У 1863 годзе па падазрэнні ў спачуванні нацыянальна-вызваленчаму руху высланы ў Сібір. У ссылцы скончыў жыццё самагубствам.
Навуковая дзейнасць
Быў адным з першых даследчыкаў Белавежскай пушчы. Аўтар прац па батаніцы і энтамалогіі. Публікаваў нататкі з падарожжаў па батанічных садах Еўропы. Арганізаваў шырокі абмен гербарыямі паміж вучонымі Еўропы. Многія адкрытыя ім віды раслін названы яго імем (напрыклад, Copaifera gorskiana).
1900 год у гісторыі літаратуры
1900 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
NGC 565
NGC 565 (іншыя абазначэнні — UGC 1052, MCG 0-4-158, ZWG 385.153, DRCG 7-47, PGC 5481) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Падляскае ваяводства (1816—1837)
Падзел
Ваяводства падзялялася на 4 вобласці (Бяльская, Лукоўская, Радзыньская і Сядлецкая) і 9 паветаў:
Златкі
Златкі (Buprestidae) — разгалінаванае і шматлікае сямейства атрада, якое ўключае ў сябе больш за 15 000 відаў, якія распаўсюджаны на ўсіх кантынентах і астравах, акрамя Арктыкі і Антарктыкі. На тэрыторыі Беларусі 23 віды. Найбольшая колькасць і відавая разнастайнасць златак назіраецца ў краінах з трапічным і субтрапічным кліматам, дзе засяроджана каля 80 % вядомых відаў.
Апісанне
Сямейства налічвае каля 9000 відаў. Цела жукоў клінападобнай формы, даўжынёй 2—40 мм, падоўжанае, звужанае на канцы, з металічнай афарбоўкай. Вусікі кароткія, пілаватыя. Даўжыня лічынак вагаецца ад 4—5 да 70 м. Лічынкі бязногія, белаватыя, з хіцінавай галавой.
Жывуць на ствалах дрэў, бярвенні, сцяблах і кветках раслін. Развіваюцца і зімуюць пад карой, у драўніне, пракладаючы звілістыя хады.
Дарослыя жукі кормяцца нектарам, пылком, і часткамі раслін.
1854 год у гісторыі літаратуры
1854 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Данііл (прарок)
Данііл (דָּנִיּאֵל, Δανιήλ) — адзін з чатырох вялікіх прарокаў, які яшчэ ў маладосці быў вывезены ў Вавілон у час першага захопу Іерусаліма Навухаданосарам II. Там пры двары гэтага цара ён выхаваўся ў халдзейскім духу і, паводле вавілонскага звычаю, быў перайменаваны ў Валтасара. За час навучання Данііл праявіў выключныя поспехі і здольнасці і быў прызначаны старшынёй вавілонскіх мудрацоў, што дало яму магчымасць адыгрываць важную ролю пры двары Навухаданосара і яго пераемнікаў на стальцы. Пасля падзення Вавілона ён карыстаўся выключнай павагай у намесніка персідскага цара Кіра II ў Вавілоне мідыйца Дарыя, які зрабіў яго адным са сваіх бліжэйшых памочнікаў. Такое выключнае становішча прыдворнага служкі Данііла выклікала зайздрасць туземных князёў, якія дамагаліся знішчэння яго, дзеля чаго прыдумвалі розныя прычыны. Але ва ўсіх неверагодных здарэннях яго, сцвярджаецца ў Бібліі, выратоўваў сам бог. Валодаючы вялікай сілай уздзеяння на цара Дарыя, Данііл правёў апошнія гады свайго жыцця ў прароцкіх сузіраннях будучых лёсаў свайго іудзейскага народа і, паводле біблейскага падання, нават вылічыў час вызвалення іудзеяў з вавілонскага палону, які адбыўся ў часы панавання Кіра ў 536 да н.э. У той жа год састарэлы прарок Данііл і памёр у Вавілоне.
Кулікі (Слуцкі раён)
Кулікі́ (, Кулики) — вёска ў Беларусі, у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Бібкі
Бі́бкі (, Бибки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Доўжа (Пастаўскі раён)
До́ўжа (, Должа) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Сям’я Рабінзонаў
«Востраў Надзеі» ці «Сям’я Рабінзонаў» (Stranded) — прыгодніцкая драма па рамане Ёхана Дэвіда Уіса «Швейцарская сям’я Рабінзонаў».
Сюжэт
Дэвід Рабінзон — глава вялікага сямейства, абвінавачаны ў злачынствах супраць кароны, прысуджаны да катаргі. Яго жонка і дзеці вырашаюць адправіцца з ім да месца адбывання пакарання, але карабель з усёй сям'ёй церпіць крушэнне. Рабінзоны трапляюць на незаселены астравок, дзе ім прыйдзецца навучыцца выжываць і прыстасавацца да новага жыцця. Але праз некалькі гадоў на востраве выяўляецца маўклівы абарыген, а на гарызонце з'яўляецца карабель з піратамі. Рабінзонаў ізноў атачае небяспека.
1821 год у гісторыі літаратуры
1821 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Дом Казлоўскага (Бабруйск)
Дом Казлоўскага — будынак у гістарычным цэнтры Бабруйска, размешчаны па адрасе вуліца Карла Лібкнехта, 39.
Гісторыя
Увосень 1910 г. бабруйскі чыноўнік Віктар Паўлавіч Казлоўскі набыў пляц (участак) зямлі на Паліцэйскай вуліцы. Увесну наступнага года тут пачалося будаўніцтва мураванага аднапавярховага дома. Гаспадар будынка пражываў тым часам у драўляным доме на Мікалаеўскай вуліцы.
В. П. Казлоўскі пачаў сваю кар’еру ў канцы XIX стагоддзя з пасады пісьмавода пры маршалку дваранства Бабруйскага павета. Атрымаў чын калежскага сакратара, стаў гласным гарадскім думы, членам і скарбнікам Гарадской управы, а ў 1910 г. — выконваючым абавязкі гарадскога галавы.
У 1917 годзе тут знаходзілася цырульня Адама Аўчарскага, адкрытая з 9 раніцы да 9 вечары. Увесну 1918 года, у перыяд нямецкай акупацыі горада, цырульні ўжо не было, затое была адкрыта тэхнічна-камісійная кантора «Святло», якая займалася праводкай і мантажом, абсталяваннем электратэатраў. Сферай яе дзейнасці была таксама купля і продаж прадметаў электрычнага абсталявання.
Астравыя
З каля 1100 родамі і больш за 20 тысячамі асобных відаў лічыцца другім па колькасці прадстаўнікоў сямейства у адзеле. Сістэматычная назва паходзіць ад Aster, што значыць зорка, гэтае слова выкарыстоўваецца для апісання формы кветак. У сямействе ў асноўным травы, але рэдка сустракаюцца хмызнякі і дрэвы.
Апісанне
У асноўнай масе гэта травяністыя расліны, пераважна шматгадовыя, радзей аднагадовыя, іншы раз паўзмызнякі, хмызнякі і нават дрэвы; ёсць таксама лазячыя расліны і сукуленты.
Узаемаразмяшчэнне і будова лісточкаў абгорткі разам з формай ніжняй часткі восі кошыка вызначае агульны выгляд ці форму абгорткі ў цэлым. Самыя ўнутраныя лісточкі абгорткі — крыючыя лісты крайніх (марфалагічна ніжніх) кветак кошыка. Астатнія кветкі таксама могуць мець крыючыя лісты, але плеўчатыя ці рассечаныя. У апошнім выпадку рассечанасць паверхні восі суквецця ўяўляецца проста валасістай. Паверхня восі кошыка бывае пакрыта невялікімі ямкамі, адпавядаючымі месцам прымацавання кветак. Іншы раз яна мае сеткаватую ці ячэістую будову. У некаторых выпадках кветкі размяшчаюцца на невялікіх бугарках, рэштках рэдукаваных кветаножак. Колькасць кветак у адным кошыку можа быць вялікай (у кошыку  — тысячы) ці наадварот — абмежаванай (кошык ). Вядомы нават аднакветкавыя кошыкі, сабраныя ў складанае суквецце, нагадваючае шарападобную галоўку ).
Кветкі двухполыя, але бываюць жаночыя, мужчынскія і нават бясплодныя, правільныя ці няправільныя. Звычайна цэнтральную частку кошыка займаюць кветкі правільныя, двухполыя, трубчастыя (сланечнік, піжма, рамонак і інш.). Плод — сямянка. На слупку песціка маюцца вымятальныя валаскі, якія выносяць пылок. У аснове слупка ёсць нектарнік.
Вяночак у складанакветных закладваецца заўсёды як актынаморфны трубчасты. Аднак ад гэтага зыходнага тыпу ёсць адхіленні, калі вяночак становіцца язычковым ці двухгуба-несапраўднаязычковым, несапраўднаязычковым, варонкападобным. Будова чашачкі складанакветных разнастайная, але ў іх ніколі не ўтвараюцца лістападобныя чашалісцікі. У антагенезе чашалісцікі закладваюцца ў выглядзе 5 бугаркоў. У далейшым чашачка або зусім не ўтвараецца, або ўтвараецца ў выглядзе зубчастай ускраіны, ці ў форме пяціасцюкаватых прыдаткаў, ці лускавінак, шчацінак, валаскоў, утвараючых чубок ці папус. Яны садзейнічаюць распаўсюджанню пладоў. Асноўная функцыя чашачкі — засцярога ўнутраных частак кветак — у астравых страчана. Такую функцыю ў іх выконвае абгортка.
Цеснае збліжэнне дробных шматлікіх кветак на агульным кветаложы робіць кошык прыкметным для насякомых-апыляльнікаў. Усё суквецце робіць уражанне адной кветкі — антодыя.
У многіх складанакветных у кожным кошыку кветкі дыферэнцыраваны на крайнія і сярэднія. Сярэднія кветкі звычайна захоўваюць актынаморфную (трубчастую) будову, а крайнія — зігаморфныя з больш буйным вяночкам. Крайнія кветкі звычайна несапраўднаязычковыя (рамонак, нівянік, пупок і інш.) ці варонкападобныя (васілёк). Часам крайнія кветкі маюць аднолькавы колер з колерам цэнтральных, сярэдніх кветак, але часта афарбоўка іх іншая (ліловая, белая, ружовая). Гэта яшчэ болей прываблівае насякомых. Такая спецыяльная функцыя крайніх кветак тлумачыць тое, што ў шэрагу складанакветных яны бясплодныя (васілёк). У іншых выпадках у іх развіваецца толькі гінецэй і яны жаночыя (нівянік, крываўнік). Радзей усе кветкі ў кошыку аднаполыя, напрыклад, у падбела (Tussilago farfara), сярэднія кветкі кошыка мужчынскія, а крайнія — жаночыя).
У рэдкіх выпадках назіраецца двухдомнасць.
Пашырэнне
Прадстаўнікі сямейства шырока распаўсюджаны па ўсяму свету, але большасць з іх сустракаюцца ў асноўным у паўпустынных абласцях трапічнай і субтрапічнай зон. У Беларусі — 70 родаў і каля 260 відаў.
Асаблівасці біялогіі
Кветкі астравых пратандрычныя. У першы (мужчынскі) перыяд цвіцення двухполых кветак слупок песціка яшчэ кароткі і яго верхавіна знаходзіцца прыкладна супраць асновы пыльнікавай трубкі. Пры раскрыванні інтрорзных пыльнікаў пылок высыпаецца ў трубачку, а падрастаючы слупок сваімі вымятальнымі валаскамі высоўвае пылок да выхаду з пыльнікавай трубачкі. Самаапыленне ў гэты час немагчыма, таму што лопасці рыльца песціка шчыльна прылягаюць адна да адной. Калі апыляльнікі не ўнясуць пылок, то пры агаленні лопасцей і іх разыходжанні ў бакі не адбываецца самаапылення, таму што ўспрымальная паверхня песціка не сутыкаецца з пылком.
У другі (жаночы) перыяд цвіцення, у яго канцы, калі не адбудзецца перакрыжаванае апыленне, то працэс самаапылення магчымы як запасны акт. Растучыя галінкі слупка ўсе мацней загінаюцца вонкі, закручваюцца спіральна і сутыкаюцца ўспрымальнай паверхняй з пылком на вымятальных валасках.
Энтамафілія — пануючы тып апылення ў складанакветных. Аднак сустракаюцца і анемафільныя расліны (палыны). Плады распаўсюджваюцца ветрам, жывёлай, рэдка — вадой. Плады маюць розныя прыстасаванні да распаўсюджвання: дробныя і лёгкія пераносяцца ветрам (палын), маюць спецыяльныя прыстасаванні — «парашут» (,, , ; вырасты на пладах — шчацінкі (ваўчкі трохраздзельныя); лісцікі абгорткі забяспечаны вастрыямі, кручочкамі, і ўвесь кошык разносіцца жывёламі (лопух — Arctium, дурнічнік — Xanthium strumarium).
Як прадукт харчавання
Віды і  з’яўляюцца перспектыўнымі каўчуканосамі.
Як кветкі
На клумбах вырошчваюць, , , , , , і іншыя.
Як лекавыя сродкі
Важнымі лекавымі травамі з’яўляюцца некаторыя віды, , ,, , , , , ,  і іншыя.
Пустазелле
Пустазеллем з’яўляюцца, , , , ,.
Выдра (возера)
Выдра — возера каля вёскі Новыя Залюцічы.
У тураўскіх гаворках выдра, вудра, вудрань — «навіна, новараспрацаванае поле», у іншых беларускіх гаворках выдранка — «поле сярод лесу на месцы аблогі». Можна меркаваць, што вакол возера Выдра ў мінулым выцерабілі лес і кусты пад сенажаць, поле. З другога боку, нельга не параўнаць гэту назву з найменнямі рэчак Выдрыжа, Выдраж, Ведрыч. У іх назвах выдзяляецца корань ведр-, выдр-, які існуе таксама ў форме одр- і мае значэнне «вада», «рака». Такім чынам, не выключна, што назва возера Выдра побач з Новымі Залюцічамі з'яўляецца вельмі старажытнай, «следам» старажытнарускай эпохі.
Сцяг Чарнаўчыцаў
Сцяг Чарнаўчыцаў — сцяг вёскі Чарнаўчыцы Брэсцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 101.
Апісанне
Сцяг Чарнаўчыцаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у верхняй дрэўкавай частцы якога намаляваны герб вёскі Чарнаўчыцы.
IC 316-1
IC 316-1 — галактыка тыпу S M (спіральна змяшаная галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алег Аляксандравіч Атрошчанка
Алег Аляксандравіч Атрошчанка (, Рэчыца, Гомельская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне лесаўпарадкавання. Доктар сельскагаспадарчых навук (1987), прафесар (1988). Ганаровы доктар Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай лесатэхнічнай акадэміі (2005), старшыня Беларускай асацыяцыі лясной сертыфікацыі (2005).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут (спецыяльнасць «Лясная гаспадарка», 1962; аспірантура, спецыяльнасць «Лесаўпарадкаванне і лясная таксацыя», 1967). Працаваў у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1967—2015, лесагаспадарчы факультэт, кафедра лесаўпарадкавання, прафесар, у 1991—2006 — загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: лесаўпарадкаванне; лясная таксацыя; інфармацыйныя тэхналогіі і аэракасмічныя метады; геаінфармацыйныя тэхналогіі ў лясной гаспадарцы; матэматычнае мадэляванне лесагаспадарчых вытворчасцей.
Узнагароды
Званне «Заслужаны лесавод Рэспублікі Беларусь» (1998), медаль «За працоўныя заслугі» (2005), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2000) і інш.
NGC 566
NGC 566 (іншыя абазначэнні — UGC 1058, MCG 5-4-62, ZWG 502.92, PGC 5545) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Курыльскія астравы
Курыльскія астравы — ланцуг астравоў паміж паўвостравам Камчатка і востравам Хакайда, крыху выпуклай дугой аддзяляе Ахоцкае мора ад Ціхага акіяна.
У сапраўдны момант на Курылах пражывае ўсяго 20 тыс. Расейцаў, і іх адзінай сувяззю са знешнім светам застаецца парай на востраў Сахалін, які адбывае раз на тыдзень, - авіярэйсы застаюцца занадта дарагімі. Пры гэтым у рэгіёне вельмі дрэнная сітуацыя з доступам да інтэрнэту і сотавай сувязі і маецца ўсяго 13 км асфальтаваных дарог. Урад РФ планавала развіваць на выспах турызм, аднак гэтаму перашкаджае адсутнасць інфраструктуры ў выглядзе дарог, гасцініц і сувязі.
Геаграфічнае становішча
Працягласць - каля 1200 км. Агульная плошча - 10,5 тыс. км². Уключаюць 30 вялікіх і шмат дробных астраўкоў і скал. Складаюцца з Вялікай (даўж. 1200 км) і Малой (даўж. 120 км) Курыльскіх град. Астравы падзелены Курыльскімі пралівамі. Глыбокія пралівы Крузенштэрна і Бусоль падзяляюць Вялікую граду на 3 групы астравоў: паўночную (востраў Шумшу, востраў Парамушыр, востраў Анекатан, востраў Шыяшкотан і інш.), сярэднюю (востраў Сімушыр, востраў Кетой, востраў Расшуа, востраў Райкоке і інш.), паўднёвую (Кунашыр, Ітуруп, Уруп і інш.). На ўсход ад в-ва Кунашыр за Паўднёва-Курыльскім пралівам Малая Курыльская града (в-аў Шыкотан і інш.).
Курыльскія астравы ўваходзяць у Сахалінскую вобласць Расіі. Паўднёвыя астравы архіпелага - Ітуруп, Кунашыр, Шыкотан і так званыя Хабамаі аспрэчваюцца Японіяй, якая ўключае іх у склад прэфектуры Хакайда.
Спіс астравоў плошчай болей за 1 км² у напрамку з поўначы на поўдзень:
Будова і рэльеф
Кожны востраў — вулкан, частка вулкана або ланцуг вулканаў (больш за 160 вулканаў, з іх каля 40 дзеючых), якія зліліся падножжамі або злучаны нізіннымі перашыйкамі. Астравы складзены пераважна з вулканагенных і вулканагенна-асадкавых парод. 3 карысных выкапняў ёсць сера і тэрмальныя воды. Бываюць землетрасенні і цунамі. Рэльеф гарысты, пераважаюць вышыні 500—1000 м, максімальная — 2339 м (вулкан Алаід на востраве Атласава).
Клімат
Клімат на астравах марскі, даволі суровы, з халоднай і працяглай зімой, прахалодным летам, высокай вільготнасцю паветра. На паўднёвай частцы Курыльскіх астравоў маразы ўзімку могуць дасягаць -25 °C, сярэдняя тэмпература лютага - -8 °C. На паўночнай жа частцы зіма мякчэйшая, з маразамі да -16 °C і -7 °C у лютым.
Узімку на астравы ўплывае Алеуцкі барычны мінімум, дзеянне якога слабее да чэрвеня.
Сярэдняя тэмпература жніўня на паўднёвай часткі Курыльскіх астравоў — 17 °C, на паўночнай — 10 °C.
Гідраграфія
На значных астравах густая сетка рэк і ручаёў. Шмат азёр, у т.л. кратэрных.
Глебы, расліннасць і жывёльны свет
Глебы пераважна дзярновыя, лугавыя і алювіяльныя, пад лесам — слабападзолістыя са значнымі дамешкамі вулканічнага матэрыялу. На паўночных астравах альхова-рабінавае крывалессе, кедравы сланік, нізкія кусцікі шыкшы (варанікі). На поўдні трапляецца крывалессе з каменнай бярозы, курыльскі бамбук, ялова-піхтавыя і шыракалістыя лясы з ліянамі і бамбукам, месцамі рэдкалессе з курыльскай лістоўніцы. Для наземнай фауны характэрны мядзведзь, гарнастай, чорна-буры і чырвоны лісы, бурундук. Шмат птушак, асабліва марскіх, на скалах птушыныя базары. Мора багатае рыбай, асабліва ласасевымі, крабамі, марскім зверам (нерпа, сівуч, марскі коцік, калан).
Гісторыя
Да сяр. ХХ ст. астравы насялялі айны. Першым з еўрапейцаў астравы наведаў галандскі мараплавец М. Г. дэ Фрыз у 1644 г.. На карце 1644 г. астравы пазначаны як тэрыторыя японскага клана Мацумаэ. У Расіі першыя звесткі пра Курыльскія астравы атрыманы ад землепраходца У. Атласава ў 1697 г.. У 1711 г. іх даследаваў, падрабязна апісаў і склаў іх чарцёж расійскі служылы беларускага паходжання І. Казырэўскі. У 1721 г. І. Яўрэінаў (таксама паходзіў з Беларусі) разам з Ф. Лужыным па заданні Пятра правёў геадэзічнае вывучэнне Курыльскіх астравоў і ўпершыню пазначыў іх на карце Расіі. У 1745 г. большая частка астравоў нанесена на «Генеральную карту Расійскай імперыі» ў Акадэмічным атласе. 3 канца XVIII ст. пачалася расійская і японская каланізацыя. Паводле расійска-японскага дагавора 1855 г. востраў Ітуруп і іншыя астравы на поўдзень ад яго адыходзілі да Японіі, астатнія Курыльскія астравы прызнаваліся ўладаннем Расіі. У 1875 г. у абмен на прызнанне Японіяй расійскага суверэнітэту над востравам Сахалін Расія перадала ёй сваю частку Курыльскіх астравоў, якія да 1945 г. знаходзіліся пад японскім кіраваннем. У час ІІ сусветнай вайны ў адпаведнасці з рашэннем Крымскай канферэнцыі 1945 г. (апублікавана ў лютым 1946 г.) Курыльскія астравы перададзены СССР і заняты савецкімі войскамі ў час Курыльскай дэсантнай аперацыі 1945 г.; японскае насельніцтва з іх было эвакуіравана і заменена савецкімі перасяленцамі. 3 1947 г. астравы ў складзе Сахалінскай вобласці Расіі. Японія не пагадзілася з перадачай Савецкаму Саюзу паўднёвых Курыльскіх астравоў (Ітуруп, Кунашыр, Шыкатан, града Хабамаі) і выказвае свае правы на іх, што стала прычынай нязгоды Японіі падпісаць Дагавор аб міры з СССР, а з 1991 г. - з Расіяй як яго правапераемніцай.
Пераважная рука
Пераважная рука - прызнак, які ўзнікае з-за неаднолькавага развіцця маторных навыкаў паміж левай і правай рукамі. Чалавека, які ў большай ступені валодае правай рукой, называюць праўшой, а таго, хто часцей выкарыстоўвае левую руку - ляўшой. Невялікая колькасць людзей аднолькава добра валодае абедзвюмя рукамі - іх называюць амбідэкстрами. Людзей, якім цяжка выкарыстоўваць абедзве рукі, называюць амбісіністрамі («ambisinister»). Рухавыя навыкі амбісіністраў ці людзей з менш развітым узроўнем спрытнасці могуць быць вынікам цяжкай фізічнай працы. Выдзяляюць чатыры асноўных тыпа перавагі:
Курыльскія астравы
Насельніцтва і гаспадарка
Вядзецца рыбалоўства, на поўдні лясная гаспадарка. Развіта рыбаперапрацоўчая і кансервавая прамысловасць. Гарады Курыльск (на в-ве Ітуруп), Севера-Курыльск (на в-ве Парамушыр).
Пераважная рука
Для тлумачэння факта перавагі праўшэй было прапанавана шмат тэорый.
Сацыялагічныя тэорыі
У ходзе эвалюцыі адбываецца натуральны адбор, які замацоўвае і развівае неабходныя здольнасці і адсейвае рэдкія (калі яны не звязаныя ў некаарым родзе з пажаданымі рысам). але, сярод чалавечай папуляцыі працягвае захоўвацца «папуляцыя ляўшэй». З гэтага магчыма зрабіць наступныя вывады:
Падзел працы паўшар'ямі мозга
Гэта сааая распаўсюджаная тэорыя развіцця пераважнай рукі. Сэнс гэтай тэорыі састаіць у тым, шото за працу моўнага і рухацельнага цэнтраў адказвае адно і тое ж паўшар'е мозга, у той час як падзел працы на абодва праўшар'я прывёў бы да памяньшэння эфектыўнасці працы. Да таго ж, калі б усе функцыі размяркоўваліся на абодва паўшар'я, то памер мозга і спажыванне ім энэргіі павялічыліся, што з'яўляецца немагчымым. Паколькі ў большасці людзей левае паўшар'е адказвае за мову, то, праўшэй болей. Таксама дадзеная тэорыя ўказвае на тое, што людзі, якія з'яўляюцца ляўшамі, мелі б зваротны (рэверсіўны) падзел цэнтраў у паўшар'ях. Нарэшце, паколькі іншыя прыматы не маюць моўнага цэнтра (прынамсі, у такой ступені, як людзі) няма ніякага сэнса ў перавазе сярод іх праўшэй, што і з'яўляецца такім на самой справе.
Абвяржэнні:
Дадзеная тэорыя можа служыць добрым тлумачэннем асобных прычын, але мае шмат недахопаў, каб патлумачыць усе прычыны леварукасці.
Біялягічныя тэорыі
Існуе шмат сведчанняў таго, што ўзровень тэстастэрона, які атрымлівае дзіця ва ўлонні маці, аказвае ўплыў на будову мозга. адна з тэорый сведчыць аб тым, што высокія дозы перадродаваг тэстасэрона прыводзяць да больш частага з'яўлення ляўшэй. Доказам дадзенай тэорыі служыць і тое, што сярод ляўшэй колькасць мужчын вышэй колькасці жанчын, таксама існуе большая верагоднасць нараджэння леварукіх мужчын-блізнят. Гл. Тэорыя Гешвінда-Галабурда.
Стрэс падчас нараджэння
Асноўная ідэя складаецца ў тым, што ляўша «з'яўляецца» з-за пашкоджання левага паўшар'я галавнога мозга падчас нараджэння. Цяжкія ці напружаныя роды здараюцца шмат часцей сярод немаўлят, якія далей растуць ляўшамі ці амбідэкстрамі. Стрэс падчас нараджэння таксама звязаны з мноствам прыроджаных ускладненняў, сярод якіх цэрэбральны параліч і аўтызм
Абвяржэнні
Дзюн’іціра Каідзумі
Дзюн'іціра Каідзумі (нар., Іакосука, Канагава) — лідар Ліберальна-дэмакратычнай партыі Японіі і прэм'ер-міністр Японіі з 2001 па 2006.
Біяграфія
З канца 1970-х на кіруючых пасадах у ЛДП: старшыня камітэта па фінансах (з 1980 года), намеснік генеральнага сакратара (з 1983 года),першы намеснік старшыні камітэта па па парламенцкіх пытаннях (з 1987 года), старшыня камісіі па палітыцы ў галіне медыцынскага забеспячэння (з 1989 года), першы намеснік генеральнага сакратара (1991-1992), а таксама ва ўрадзе Японіі: парламенцкі намеснік міністра фінансаў (1979-1980), міністр аховы здароўя (1988-1991 і 1996-2001), міністр пошты і тэлекамунікацый (1992-1996).
З красавіка 2001 года прэзідэнт ЛДП і прэм'ер-міністр Японіі. Урад Каідзумі ажыццяўляў праграму захадаў па вывадзе Японіі з эканамічнага крызісу; у знешняй палітыцы арыентаваўся на ЗША, у т.л. падтрымаў амерыкана-брытанскую ваенную аперацыю ў Іраку ў 2003 годзе.
Ва ўнутранай палітыцы прыхільнік рэформаў, змяншэння ўрадавага доўгу і прыватызацыі паштовай службы. Знешняя палітыка пры ім адзначылася пагаршэннем адносінаў з Кітаем, Паўднёвай Карэяй і Расіяй. Нягледзячы на пратэсты з боку краін, акупаваных Японіяй у перыяд Другой сусветнай вайны, неаднаразова наведваў вядомы сінтаісцкі Храм Ясукуні, у якім шануюцца духі загінулых падчас вайны японскіх салдат і ваенных дзеячаў, у тым ліку якія ўчынілі ваенныя злачынствы. Неаднаразова патрабаваў вяртання ад Расіі часткі Курыльскіх астравоў. Актыўна прапагандаваў адпраўку японскага кантынгенту ў Ірак. Выступаў за змяненне Канстытуцыі Японіі з мэтай зацвердзіць спадчыну імператарскага трона па жаночай лініі.
Віктар Аляксеевіч Казлоў
Ві́ктар Аляксе́евіч Казло́ў (, — ) — беларускі савецкі дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч, міністр сельскай гаспадаркі БССР (1972—1979).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1950).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1950 года сакратар Горацкага райкама ЛКСМБ, загадчык аддзелам ЦК ЛКСМБ, 1-ы сакратар Бабруйскага абкама камсамола, з 1953 года намеснік загадчыка аддзела ЦК УЛКСМ. У 1955—1958 гг. — старшыня калгаса «Гігант» Слуцкага раёна, пасля займаў пасаду 1-га сакратара Слуцкага райкама КПБ. З 1962 года на пасадзе намесніка старшыні Мінскага аблвыканкама. З 1969 года ў Міністэрстве сельскай гаспадаркі БССР, спачатку 1-ы намеснік, а з 1972 года — міністр сельскай гаспадаркі БССР. з 1979 па 1990 гг. — старшыня Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па ахове прыроды.
Кандыдат у члены ЦК КПБ (1960—1961), член ЦК КПБ (1976—1981), член Рэвізійнай камісіі КПБ (з 1981). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1959—63 і з 1971 года.
Венам 2
«Венам 2» (Venom: Let There Be Carnage) — амерыканскі фантастычны фільм 2021 года, заснаваны на коміксах выдавецтва Marvel Comics. З’яўляецца другой карцінай у «Сусвеце Чалавека-павука ад Sony».
Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 30 верасня 2021 года.
Сюжэт
Больш чым праз год пасля таго як у яго ўсяліўся іншапланетны сімбіёт Венам, журналіст Эдзі Брок спрабуе прыстасавацца да новага жыцця з суперздольнасцямі і пастаянным жаданнем Венама адкусваць людзям галовы. Брок спрабуе адрадзіць сваю кар’еру і бярэ інтэрв’ю ў серыйнага забойцы Клетус Касадзі, а той выпадкова становіцца гаспадаром сімбіёта Карнажа і збягае з турмы непасрэдна падчас уласнай кары.
Вядомыя асобы Гомеля
Вядомыя ўраджэнцы Гомеля.