cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Магнус III (кароль Нарвегіі)
Магнус III Галаногі, або Басаногі (стар.-сканд. Magnús berfœtt) ( — ) — кароль Нарвегіі (1093—1103), сын Олафа III Ціхага і наложніцы Торы. Праўленне Магнуса III азнаменавала сабой спробу адраджэння агрэсіўнай экспансіі вікінгаў і было накіравана на стварэнне нарвежскай імперыі ў Ірландскім моры і паўночнай часткі Брытанскіх астравоў. Пасля гібелі Магнуса ў Ольстэры, створаная ім імперыя развалілася. Існуе некалькі версій мянушкі Магнуса III. Самая распаўсюджаная і найбольш праўдападобная: за прыхільнасць да нашэння гэльскага адзення, правобраза кілта.
Праабражэнск (Смаленская вобласць)
Праабражэнск (Преображенск) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Райней (Ігналінскі раён)
Райне́й (Rainiai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Губавы. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Рыбшава-1
Рыбшава-1 (Рибшево-1) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сцяг Сінгапура
Існуе тлумачэнне, паводле якога сімволіка сцяга Сінгапура пазначае дзве асноўныя этнічныя групы, якія пражываюць у краіне: паўмесяц - малайцаў, пяць зорачак - кітайцаў.
Сям’я
Сям’я — аб’яднанне асоб, звязаных паміж сабой маральнай і матэрыяльнай агульнасцю і падтрымкай, вядзеннем агульнай гаспадаркі, правамі і абавязкамі, якія вынікаюць са шлюбу, блізкага сваяцтва, усынаўлення. Іншыя сваякі сужэнцаў, непрацаздольныя ўтрыманцы, а ў некаторых выпадках і іншыя асобы могуць быць таксама прызнаны членамі сям’і, калі яны пражываюць сумесна і вядуць агульную гаспадарку.
Цыкл развіцця сям’і
Стварэнню сям’і папярэднічае шлюб, які звычайна вызначае асаблівасці пабудовы сямейнай арганізацыі. Першай фазай развіцця сям’і з’яўляецца яе пашырэнне. Яно доўжыцца ад шлюбу да нараджэння дзяцей і дасягнення імі рэпрадукцыйнага ўзросту. У гэты перыяд нашчадкі вельмі залежаць ад бацькоў.
Другая фаза — падзел сям’і. Яна пачынаецца з моманту першага шлюбу аднаго з дзяцей і працягваецца пакуль усе дзеці не ажэняцца.
Трэцяя — замяшчэнне ў грамадскай структуры бацькоўскай сям’і сем’ямі дзяцей. Асаблівасць гэтай фазы адбываецца ў залежнасці ад традыцый таго ці іншага грамадства перадаваць сямейную спадчыну. У некаторых супольнасцях дамінуе прымагенетура (ад лац. primum «першы» і genuit «нараджэнне»), калі сямейная маёмасць і першынство перадаюцца толькі першаму дзіцяці (часцей мужчынскага полу). Астатнія дзеці застаюцца ў залежнасці ад яго або вымушаны шукаць самастойнасці за межамі сям’і. У іншых супольнасцях сустракаецца ўльтымагенетура (ад лац. ultimum «апошні» і genuit «нараджэнне») — перадача спадчыны апошняму нашчадку. Яна дазваляе адтэрмінаваць трэцюю фазу. Нашчадак клапоціцца аб састарэлых бацьках.
Тыпы сям’і
Звычайна ў адным грамадстве суіснуюць розныя тыпы сям’і.
Нуклеарная (лац. nucleus «ядро») — малая сям’я, якая звычайна складаецца з мужа, жонкі і дзяцей. Але ў залежнасці ад жыццёвых абставін у яе склад могуць уваходзіць толькі муж і жонка або адзін з бацькоў з дзецьмі. Акрамя таго, палігінныя шлюбы вядуць да фарміравання палігінных сем’яў з мужа, некалькіх жонак і іх дзяцей. У выніку паліандрычных шлюбаў ствараюцца паліандрычныя сямейныя групы з жонкі, яе некалькіх мужоў і сумесных дзяцей.
Пашыраная сям’я складаецца з некалькіх нуклеарных і можа набываць разнастайныя формы. Часцей сустракаюцца пашыраныя патрылакальныя сем’і з мужчыны, яго сыноў, іх жонак і дзяцей. Радзей фарміруюцца пашыраныя матрылакальныя сем’і з жанчыны, яе дочак, іх мужоў і дзяцей, а таксама пашыраныя авункулакальныя сем’і з мужчыны, сыноў яго сястры, іх жонак і дзяцей.
Тып сям’і залежыць ад розных прычын, у тым ліку асаблівасцей гаспадарчага побыту, фінансавых магчымасцей, наяўнасцю жылля і г. д.
Дзеці ў сям’і
Хоць можна сустрэць сем’і, якія не маюць дзяцей і не збіраюцца імі абзаводзіцца, аднак дзеці — гэта важны элемент сямейных груп, які вызначае іх форму і развіццё. Сям’я з’яўляецца натуральным асяроддзем дзіцяці, на яе ўскладаецца адказнасць за выхаванне і ўтрыманне дзяцей, іх абарону.
Колькасць дзяцей у сям’і часцей залежыць ад планавання, якое сустракаецца ўжо ў традыцыйных грамадствах. У патрыярхальных аграрных супольнасцях, дзе стала патрабуюцца танныя рабочыя рукі, і старыя бацькі маюць магчымасць атрымоўваць догляд і дапамогу ад нашчадкаў, сем’і звычайна былі вялікімі. Але недахоп сродкаў для існавання, вобраз жыцця ці іншыя прычыны часам выклікалі патрэбу ў абмежаванні колькасці дзяцей, што здаўна дасягалася шляхам забароны сексуальных зносін паміж бацькамі, абортаў, засцярогі ад цяжарнасці, інфантацыду, продажам дзяцей у іншыя сем’і ці нават гандлярам рабамі. Вялікі ўплыў на нараджальнасць і колькасць дзяцей у сям’і аказваюць узровень дзіцячай смяротнасці, магчымасць атрымоўваць медыцынскую дапамогу, клопат пра малодшых членах сям’і.
Сямейныя групы заводзяць дзяцей не заўсёды звыклым шляхам. Таксама існуе грамадская працэдура ўсынаўлення. У большасці сучасных краін усынаўленню падлягаюць сіроты ці кінутыя сапраўднымі бацькамі. Клопат пра пошук і выбар прыёмных бацькоў пры гэтым кладзецца на сваякоў, дзяржаўныя ўстановы, рэлігійныя і грамадскія арганізацыі. У некаторых народаў Цэнтральнай Азіі, астравоў Ціхага акіяна, Інданезіі раней было звычайным перадаваць дзяцей бяздзетным сваякам і сябрам. Прычым, такая перадача лічылася шчодрым падарункам ці актам падтрымкі. У гэтых і іншых групах вядомыя выпадкі, калі дзяцей захоплівалі сілком.
З іншага боку, сям’я праз выхаванне, адукацыю і абмен эмоцыямі аказвае непасрэдны ўплыў на дзяцей як будучых членаў грамадства.
Пятрас Клімас
Пятрас Клімас (Petras Klimas; 23 лютага 1891, Калваріе — 16 студзеня 1969) — літоўскі гісторык, дыпламат, адзін з падпісантаў Акту аб незалежнасці Літвы ад 1918 года.
Біяграфія
Вывучаў права ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце імя Ламаносава. Пизля заканчэння вучобы вярнуўся ў Літву, дзе займаўся грамадскай дапамогі. У 1917 годзе быў абраны ў тарыба. Стаў адным з дваццаці падпісантаў акту аб незалежнасці Літвы.
Пасля атрымання малады літоўскай дзяржавай незалежнасці яго накіравана на дыпламатычны фронт у Францыю, Бельгіі, Іспаніі, Партугаліі і Люксембурга. Акрамя дыпламатычнай дзейнасці займаўся напісаннем гістарычных кніг, выдаў, між іншым, «Russich Litauen» (Расійская Літва), вучэнне пра расійскага праўлення ў Літве з 1795 да 1915 года, «Der Werdegang des litauischen Staates» (Развіццё літоўскай дзяржавы), апісанне з'яўлення Літвы з 1915 да 1918 года, «Lietuvos žemės valdymo istorija» (Гісторыя землеўладання ў Літве).
У 1920—1923 гг. Быў выкладчыкам у Літоўскім універсітэце.
Анэксія Літвы Савецкім Саюзам у 1940 году адбылася ў той час, калі Петрас Климас быў дыпламатычным прадстаўніком у Парыжы. У 1942—1943 гадах быў вывезены нацыстамі ў канцэнтрацыйны лагер. У 1944 годзе яму ўдалося дабрацца Літвы, аднак ён быў арыштаваны НКВД і адпраўлены ў лагеры, дзе правёў 10 гадоў. Яго здароўе заўсёды было ў дрэнным стане да смерці ў 1969 годзе. Пахаваны на Петрашунському могілках.
Гаёла
Гаёла (Gaiola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 522 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 131 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 12010. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Варонежскі фронт
Варо́нежскі фронт — фронт, утвораны 7 ліпеня 1942 года з часткі войскаў Бранскага фронту, абараняў раён Варонежа. 20 кастрычніка 1943 года Варонежскі фронт перайменаваны ў 1-ы Украінскі фронт.
Склад фронту
Першапачаткова ў склад фронту ўваходзілі: у далейшым:
Дзеянні фронту
У ліпені 1942 года Варонежскі фронт прымаў удзел у Варонежска-Варашылаўградскай аперацыі, затым скоўваў супрацьстаячыя войскі праціўніка, зрываючы перакідку іх для ўзмацнення груповак, якія надыходзілі на Сталінград і Каўказ. У перыяд контрнаступлення пад Сталінградам войскі фронту сумесна з войскамі Паўднёва-Заходняга фронту ў другой палове снежня ў ходзе Сярэднедонскай аперацыі разграмілі 8-ю італьянскую армію.
У студзені 1943 года Варонежскі фронт паспяхова ажыццявіў Астрагожска-Расашанскую аперацыю, у студзені — лютым сумесна з Бранскім фронтам — Варонежска-Касторненскую аперацыю, у лютым — сакавіку — Харкаўскую наступальную аперацыю (гл. таксама Харкаўскую наступальную аперацыю 2.02.-3.03.1943 года), у ходзе якой вызваліў Курск, Харкаў, Льгоў. 16 сакавіка (па іншых дадзеных 14 сакавіка) войскі фронту пакінулі Харкаў (Харкаўская абарончая аперацыя) і, адышоўшы на мяжу на ўсход ад горада Сумы, на поўнач ад Белгарада, па рацэ Северскі Данец да Чугуева, спынілі нямецка-фашысцкія войскі.
Падчас Курскай бітвы Варонежскі фронт сумесна са Стэпавым фронтам разграміў ворага ў ходзе Белгарадска-Харкаўскай аперацыі. У верасні — кастрычніку войскі фронту, удзельнічаючы ў Бітве за Днепр, правялі Сумска-Прылуцкую аперацыю, фарсіравалі Днепр на поўнач і на поўдзень ад Кіева, захапілі важныя аператыўныя плацдармы на яго правым беразе, стварыўшы ўмовы для вызвалення Кіева і наступных дзеянняў на Правабярэжнай Украіне. 20 кастрычніка Варонежскі фронт быў перайменаваны ў 1-ы Украінскі фронт. Пад гэтым найменнем фронт завяршыў удзел у Вялікай Айчыннай вайне ўзяццем Берліна і вызваленне Прагі.
Стартап
Стартап (startup) (пускаць, пачынаць спачатку), стартап-кампанія — нядаўна створаная кампанія (магчыма, яшчэ не зарэгістраваная), якая будуе свой бізнес на аснове інавацый альбо інавацыйных тэхналогій і якая яшчэ не выйшла на рынак і мае абмежаваны набор рэсурсаў.
У асноўным тэрмін «стартап» выкарыстоўваецца ў дачыненні да інтэрнэт-кампаній і іншых фірм, якія працуюць у сферы IT, аднак, гэта паняцце распаўсюджваецца і на іншыя сферы дзейнасці.
Стадыі развіцця
У развіцці стартапаў выдзяляюць некалькі стадый.
Часцей за ўсё выкарыстоўваецца скарочаная класіфікацыя, згодна з якой стартап мінае ў сваім развіцці 5 стадый: задума, «сяйба» (seed stage), пуск (startup stage), рост (growth stage), пашырэнне (expansion stage) і спыненне, «выхад» (exit stage).
Час ад часу выкарыстоўваецца і больш пашыраная класіфікацыя стадый стартапа:
PRE — STARTUP стадыя
ПУСК
POST STARTUP стадыя
Генадзь Касцюк
Генадзь Касцюк (1922 г. — ?) — удзельнiк беларускага антысавецкага падполля, вайсковы падчас Другой Сусветнай Вайны, агент-разведчык у аперацыі амерыканскай разведкі па скідванню разведчыкаў на тэрыторыю БССР у жніўне 1952. Псеўданім «Бэн».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1922 г. ў Навагрудскім павеце, які ў той час быў перададзены Польшчы паводле ўмоў Рыжскага міру. Дакладная дата нараджэння невядомая.
На пачатку Другой Сусветнай Вайны працаваў сакратаром, а затым рахункаводам валасной управы ў Ждановічах. У 1943 г. пачаў службу ў Беларускай Краёвай Абароне пад камандаваннем Барыса Рагулі. Магчыма, што менавіта ў складзе БКА удзельнічаў у баях супраць савецкіх партызан. У 1944 г. апынуўся ў Германіі і на прыканцы таго ж года патрапіў у 30-ю грэнадзёрскую («1-ю беларускую») дывізію СС. Касцюк прабыў там нядоўга, бо ўжо ў снежні 1944 г. быў перадыслакаваны ў Польшчу, дзе служыў у чыне фельдфебеля ў 13-м батальёне Вафэн-СС. У студзені — сакавіку 1945 г. удзельнічаў у баях супраць Чырвонай Арміі. Таксама вядома, што на прыканцы вайны працаваў на будаўніцтве абарончых аб’ектаў на Рэйне. Пасля капітуляцыі Германіі ў 1945 г. да 1948 г. знаходзіўся ў Даніі ў лагеры для перамешчаных асобаў, пасля чаго яму удалося выехаць у Францыю. У Францыі Касцюк працаваў сакратаром Парыжскага аддзела ў Беларускай Незалежнай Арганізацыі Моладзі, якую стварыў Янка Філістовіч.
У лютым 1952 г. пры дапамозе Барыса Рагулі Касцюк навязаў кантакт з амерыканскай разведкай і ў запісаўся ў выведшколу у Каўфбейрэне, дзе артымаў псеўданім «Бэн». Жыў у Міндэльсгайме разам з Міхалам Арцюшэўскім, а на заняткі ў выведшколу яны дастаўляўся на аўтамабіле. У ноч з 26 на 27 жніўня 1952 г. у складзе Групы Вострыкава быў скінуты на парашуце над Налібоцкай пушчай каля в. Кляцішча амерыканскімі спецслужбамі. Касцюк павінен быў збіраць звесткі аб адносінах сялян да калектывізацыі і інфармацыю аб палітычнай сітуацыі ў БССР, а таксама мусіў наладзіць сувязь з антысавецкім падполлем у БССР, на што меў пісьмовыя паўнапоцствы ад прэзідэнта Рады БНР Міколы Абрамчыка. Пасля высадкі разам з Цімохам Вострыкавым накіраваўся ў Навагрудак, затым — сам да бацькоў у родную вёску. Група Вострыкава была хутка раскрытая, прычынай чаго камандзір групы называў здраду. У выніку адзін з удзельнікаў групы быў застрэлены супрацоўнікамі Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР, а Касцюк разам з іншымі арыштаваны 10 верасня 1952 г. у запланаваным месцы сустрэчы.
На судовым працэсе 10 — 14 лістапада 1955 г. разам з Цімохам Вострыкавым быў асуджаны на 25 гадоў пазбаўлення волі трыбуналам БВА. У 1997 г. пракуратура Рэспублікі Беларусь пераглядала справу Касцюка, але рашэнне камуністычных уладаў пакінула ў сіле і прызнала, што Генадзь Касцюк не падлягае рэабілітацыі.
Камандуючы
Камандуючы — тэрмін у ваеннай справе:
Катэгорыі
Ва Узброеных сілах існуюць наступныя катэгорыі камандуючых (прадстаўлены не ўсе):
Цярэсіна
Цярэ́сіна (, Тересино) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Аляксей Адамавіч Гусак
Аляксей Адамавіч Гусак (, вёска Іванкаўшчына,, Гомельская вобласць — ) — беларускі матэматык, прафесар, кандыдат фізіка-матэматычных навук, педагог.
Біяграфія
Скончыў фізіка-матэматычны факультэт Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, аспірантуру МДУ імя М. В. Ламаносава. З 1955 года працуе ў БДУ: асістэнт (1955—1957), старшы выкладчык (1957—1959), дацэнт (1959—1976), прафесар (з 1976 г.).
Рыбшава-2
Рыбшава-2 (Рибшево-2) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сацыяльная інжынерыя
Сацыяльная інжынерыя — метад несанкцыянаванага доступу да інфармацыйных рэсурсаў заснаваны на асаблівасцях псіхалогіі чалавека. Асноўнай мэтай сацыяльных інжынераў, як і іншых хакераў і узломшчыкаў, з'яўляецца атрыманне доступу да абароненых сістэмах з мэтай крадзяжу інфармацыі, пароляў, дадзеных аб крэдытных картах і да т. п. Асноўным адрозненнем ад стандартнай кібер-атакі з'яўляецца тое, што ў дадзеным выпадку ў ролі аб'екта атакі выбіраецца не машына, а яе аператар. Менавіта таму ўсе метады і тэхнікі сацыяльных інжынераў грунтуюцца на выкарыстанні слабасцяў чалавечага фактару, што лічыцца вельмі разбуральным, паколькі зламыснік атрымлівае інфармацыю, напрыклад, з дапамогай звычайнай тэлефоннай размовы або шляхам пранікнення ў арганізацыю пад выглядам яе служачага. Для абароны ад нападаў дадзенага выгляду варта ведаць пра найбольш распаўсюджаныя віды махлярства, разумець, што на самой справе хочуць узломшчыкі і своечасова арганізоўваць прыдатную палітыку бяспекі.
Сцяг Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў
Сцяг Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў быў прыняты 2 снежня 1971.
Сцяг выкананы ў пан-арабскіх колерах: чырвоным, зялёным, белым і чорным, сімвалізуючы ў цэлым арабскае адзінства.
Гандлёвыя судны часта выкарыстоўваюць чырвонае палотнішча з нацыянальным сцягам у крыжы.
Cat
cat — утыліта UNIX, друкуе паслядоўна паказаныя файлы (ці прылады), такім чынам, аб’ядноўваючы іх у адзіны струмень. Калі замест імя файла адзначана «-», то чытаецца стандартны увод.
Часам (у вучэбных прыкладах) ужываецца ў якасці першага элемента канвеера апрацоўкі тэксту ўтылітамі sed, awk і гэтак далей, хоць у большасці выпадкаў яе можна замяніць аператарам '<' альбо перадачай імя файла ў якасці аргумента, што дазваляе пазбегнуць стварэння асобнага працэсу. Можа ужывацца ў наступных выпадках:
Наўясіс Кампяліс
Наўя́сіс Кампя́ліс (Naujasis Kampelis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Касцянёўка
Касцянё́ўка — рака ў Шчучынскім і Лідскім раёнах Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Лебяда (басейн Нёмана). Даўжыня 21 км. Плошча вадазбору 98 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2‰. Пачынаецца каля вёскі Калечыцы, упадае ў Лебяду каля вёскі Бешанкі. На працягу 7 км каналізаваная (ад аграгарадка Гурнофель да вусця). На рацэ каля вёскі Вялікія Казлы і аграгарадка Гурнофель створаны сажалкі (плошчай 0,02 і 0,06 км² адпаведна).
Нівішчы (Бярозаўскі раён)
Ні́вішчы (, Нивищи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета. Размешчана за 12 км ад Бярозы, за 7,5 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядомы ў сярэдзіне XIX ст., калі 3 сакавіка 1861 года сяляне вёскі адмовіліся выконваць інвентарныя павіннасці і аб'явілі аб непадпарадкаванні ўладзе, частка сялян была арыштавана і змешчана ў Пружанскую турму. У 1864 годзе — пад назвай Нівішча ў Блудзенскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У 1890 годзе ў Картузскабярозаўскай воласці, вёска і маёнтак Павішчы.
У 1897 годзе дзейнічаў хлебазапасны магазін. Маёнтак ва ўладанні Сцяпана Сямашкі, непадалёку б. карчма (З двары, 4 жыхары). У 1905 годзе ў Бярозаўскай воласці. З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы (у ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы. У вёсцы дзейнічала ячэйка КПЗБ.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Кабакоўскім сельсавеце.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 1 жыхара вёскі, на фронце загінулі 7 воінаў-землякоў.
З 14 красавіка 1964 года ў Блудзенскім сельсавеце (1 жніўня 1964 перайменаваны ў Першамайскі). Паводле перапісу 1970 года ў саўгасе «Бярозаўскі».
Селішкі (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Тэракт у Ніцы
Тэрарыстычны акт у Ніцы адбыўся 14 ліпеня 2016 года. 31-гадовы выхадзец з Туніса на грузавіку ўразаўся ў натоўп людзей, якія назіралі на Англійскай набярэжнай за салютам у гонар Дня ўзяцця Бастыліі. Паводле папярэдніх звестак, загінулі 84 чалавекі, больш за 60 чалавек пацярпела , нападнік быў застрэлены паліцыяй.
Ход падзей
Увечар 14 ліпеня 2016 года на Англійскай набярэжнай Ніцы сабралося мноства людзей, каб панаглядаць за піратэхнічным шоу ў гонар Дня ўзяцця Бастыліі. Да 22:30 (UTC+2), калі салют завяршыўся, а частка гледачоў ужо пачынала разыходзіцца, на набярэжную з хуткасцю прыкладна 60-70 км/г выехаў белы грузавік, які з разгону ўрэзаўся ў натоўп. Паводле слоў сведак, машына рабіла зігзагі, каб задушыць як мага больш людзей.
Паліцэйскія, якія прыбылі на месца здарэння адкрылі па нападніку агонь, ён быў застрэлены. У кабіне грузавіка сілавікамі была выяўлена агнястрэльная зброя і гранаты.
Ахвяры
Сярод ахвяр і пацярпелых у выніку тэракта — не толькі французы, шмат грамадзян іншых краін.
Рэакцыя
Прэзідэнт Францыі Франсуа Аланд, даведаўшыся пра падзеі ў Ніцы, спыніў сваю паездку ў Авіньён і вярнуўся ў Парыж. У сваім звароце да нацыі ён назваў тое, што адбылося тэрактам. «Францыя смуткуе, Францыі нанеслі ўдар, але Францыя будзе моцнай. Яна будзе мацнейшай за тых катаў, што нанеслі ёй удар», — заявіў Аланд.
Пясочанка
Пясо́чанка, Песача́нка  — рака ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Дняпро.
Тэракт у Ніцы
Рэакцыя
Спачуванні ўладам і народа Францыі ў сувязі з трагедыяй выказалі кіраўнікі і прадстаўнікі шэрагу дзяржаў, у тым ліку Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін, федэральны канцлер Германіі Ангела Меркель, прэзідэнт ЗША Барак Абама, прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка, прэм'ер-міністр Японіі Сіндза Абэ. Савет бяспекі ААН прыняў заяву, у якім тэракт ахарактарызаваны як «варварскі і подлы напад».
Пясочанка
Даўжыня 36 (40 ) км. Плошча вадазбору 340 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Пачынаецца за 1,5 км на захад ад вёскі Міхалёўка, упадае ў старычнае возера Лутаўскае на пойме Дняпра за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Новая Лутава (працякае праз возера ). Вадазбор у межах Прыдняпроўскай нізіны. Рэчышча каналізаванае. Шырыня рэчышча 3—5 м у верхнім цячэнні, 10—18 м у ніжнім.
Лясная куніца ў Беларусі
Лясная куніца для Беларусі — абарыгенны від сысуноў, прадстаўнік сямейства.
Гісторыя
У мінулым звычайны звер беларускіх лясоў, важны аб’ект палявання, абмену і гандлю. У XIX стагоддзі колькасць значна паменшала і прадаўжала скарачацца. У 1982 годзе было каля 12 тысяч асобін.
Каштоўны аб’ект пушнога промыслу і спартыўнага палявання. У 1921—1975 гадах нарыхтоўчымі пунктамі закуплена больш як 80 тысяч шкурак (пераважна ў 1945—1975 гадах). У 1970—1975 гадах штогод у БССР здабывалі каля 1,5 тысяч куніц, у 1983 годзе нарыхтавана 756 шкурак.
У 1990-х гадах найбольшая шчыльнасць куніцы адзначана ў заходніх і паўночна-ўсходніх раёнах рэспублікі. У Віцебскай і Гродзенскай (па 3,3 асобін/1000 га лясной плошчы), далей па ступені змяншэння Магілёўская (2,6), Гомельская (2,2), Брэсцкая (2,0) і Мінская (1,9) вобласці.
Сучасная папуляцыя
У Беларусі сустракаецца на ўсёй тэрыторыі. Выключна лясны насельнік.
Колькасць лясной куніцы ў цяперашні час досыць вялікая і мае выяўленую тэндэнцыю да павелічэння. Пагалоўе за перыяд з 1995 па 2002 гады вырасла з 14 935 да 24 269 асобін (амаль у 2 разы).
Колькасць лясных куніц, якія жывуць у паляўнічых угоддзях Беларусі, на 2013 год складала 23 700 асобін.
Утрыманне ў няволі
Лясныя куніцы жывуць у Гродзенскім і Мінскім заапарках, у Магілёўскім заасадзе.
Антонаўка (Буда-Кашалёўскі раён)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рагінскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 23 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 53 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На захадзе меліярацыйны канал.
Транспартная сетка
Побач шаша Доўск — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой на поўдні пад прамым вуглом далучаецца кароткая прамалінейная вуліца. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
У 1918 годзе адкрыта школа, якая месцавалася ў наёмнай сялянскай хаце. У 1930 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 25 жыхароў. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Дзербічы» (цэнтр — вёска Дзербічы).
Волкаўскае (Карагандзінская вобласць)
Волкаўскае — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каражарскай сельскай акругі. Код КАТА — 354057300.
Уладзімір Тэадоравіч Співакоў
Уладзімір Тэадоравіч Співакоў (Владимир Теодорович Спиваков; нар., Чэрнікаўск, Башкірская АССР) — савецкі і расійскі дырыжор і скрыпач, мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Нацыянальнага філарманічнага аркестра Расіі і Дзяржаўнага камернага аркестра «Віртуозы Масквы», прэзідэнт Маскоўскага міжнароднага Дома музыкі. Народны артыст СССР (1990). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1989).
У верасні 2020 года падпісаў ліст у падтрымку акцый пратэсту ў Беларусі ў сувязі з фальсіфікацыяй прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года.
Ірад Вялікі
Ірад I Вялікі (каля 73 — 4 да н.э.) — цар Іўдзеі з 40 да н.э. (фактычна з 37 да н.э.).
Біяграфія
Тытул цара атрымаў ад рымскага сената, але ўнутры Іўдзеі карыстаўся амаль абсалютнай уладай. Пашырыў тэрыторыю свайго царства, падуладнага Рыму, да межаў былой дзяржавы Давіда. Ператварыў Іерусалім у крэпасць. Бязлітасна душыў народныя хваляванні і знішчаў усіх, каго лічыў супернікам, у т.л. уласных дзяцей. Паводле хрысціянскага падання, даведаўшыся пра нараджэнне Хрыста, загадаў забіць усіх немаўлят у г. Віфлеем.
Пазней імя Iрад набыло пераносны сэнс як назва вельмі жорсткага, бязлітаснага чалавека.
Жонкі і дзеці
Жонкі:
1) Дорыс 2) Марыямна I 3) Марыямна II 4) Мальфака 5) Клеапатра 6) Палас 7) Федра 8) Элпіс
Дзеці:
Аліфатычныя злучэнні
Аліфацтычныя злучэнні ў арганічнай хіміі — злучэнні, якія не змяшчаюць араматычных сувязяў. Аліфатычныя злучэнні могуць прадстаўляць сабой адкрытыя ланцугі (ацыклічныя злучэнні) або замкнёныя (аліцыклічныя або цыклааліфатычныя злучэнні). Часам да аліфатычных злучэнняў адносяць толькі ацыклічныя, а аліцыклічныя вылучаюць у асобны клас.
Ацыклічныя злучэнні
Ацыклічныя злучэнні — арганічныя злучэнні, у малекулах якіх адсутнічаюць цыклы і ўсе атамы вуглярода злучаныя паміж сабой у прамыя або разгалінаваныя (адкрытыя) ланцугі. Адрозніваюць дзве асноўныя групы ацыклічных злучэнняў - насычаныя(гранічныя) вуглевадароды, у якіх усе атамы вугляроду звязаныя паміж сабой толькі простымі сувязямі (напр., гамалагічны шэраг метана), і ненасычаныя вуглевадароды, у якіх паміж атамамі вугляроду маюцца, акрамя простых (адзінарных) сувязяў, таксама падвойныя, патройныя сувязі (напр., шэрагі этылена, ацэтылена).
Аліцыклічныя злучэнні
Аліцыклічныя злучэнні — злучэнні, малекулы якіх утрымоўваюць адзін ці некалькі цыклаў, за выключэннем араматычных злучэнняў. Тыповымі прадстаўнікамі аліцыклічных злучэнняў з'яўляюцца цыклаалканы.
Канстанцін Фёдаравіч Захараў
Канстанцін Фёдаравіч Захараў (1919-1944) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Да студзеня 1944 года капітан Канстанцін Захараў камандаваў эскадрылляй 233-га знішчальнага авіяпалка 234-й знішчальнай авіядывізіі 16-й паветранай арміі Беларускага фронту. Да таго часу ён здзейсніў 190 баявых вылетаў, прыняў удзел у 41 паветраным баі, збіў 15 варожых самалётаў асабіста і яшчэ 1 — у складзе групы. 13 студзеня 1944 года падчас штурмовки нямецкай аўтамабільнай калоны, калі самалёт Захарава быў падбіты, а лётчык накіраваў яго на згрупаванне войскаў праціўніка. Пахаваны ў Мазыры.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 2 жніўня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» капітан Канстанцін Захараў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені.
У гонар Захарава названа вуліца ў Іванава.
Леў Фёдаравіч Мазуркевіч
Леў Фёдаравіч Мазуркевіч — беларускі савецкі футбольны трэнер. Першы трэнер футбольнага клуба БАТЭ.
Аддзяленне аграрных навук НАН Беларусі
Аддзяленне аграрных навук НАН Беларусі створана ў 2002 годзе шляхам уключэння Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь у склад Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Ажыццяўляе каардынацыю навуковых даследаванняў і практычнага выкарыстання іх вынікаў па важнейшых напрамках навуковага забеспячэння аграпрамысловага комплексу: земляробства і раслінаводства, жывёлагадоўлі і ветэрынарнай медыцыны, механізацыі сельскай гаспадаркі, вытворчасці прадуктаў харчавання, эканомікі і арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці.
Нягледзячы на тое, што Аддзяленне Акадэміі створана апошнім па часе, інстытуцыяналізацыя акадэмічнай аграрнай навукі ў Беларусі адбылася нашмат раней і прайшла некалькі этапаў.
У складзе Інбекульта
У складзе Інстытута беларускай культуры пры непасрэдным удзеле яго кіраўніка У. М. Ігнатоўскага ў 1924 г. ствараецца глебава-геалагічная камісія, якую ўзначаліў правадзейны член Інстытута М. Ф. Бліадухо. Плённая праца камісіі, і ў прыватнасці, яе супрацоўнікаў — правадзейных членаў Інстытута Я. М. Афанасьева, А. Д. Дубаха, Н. К. Малюшыцкага, С. М. Вышалескага прывяла пры ператварэнні Інбелкульта ў Беларускую Акадэмію навук да з'яўлення ў складзе апошняй сельскагаспадарчых навукова-даследчых інстытутаў.
У складзе аддзяленняў АН БССР
3 1936 года сельскагаспадарчыя навуковыя ўстановы знаходзіліся ў складзе Аддзялення матэматычных і прыродазнаўчых навук АН БССР, з 1940 — у Аддзяленні прыродазнаўчых і сельскагаспадарчых навук, а з 1947 па люты 1956 былі размеркаваны па Аддзяленні фізіка-матэматычных і тэхнічных навук і Аддзяленні біялагічных, сельскагаспадарчых і медыцынскіх навук.
Аддзяленне сельскагаспадарчых навук АН БССР (1962—1963)
З мэтай прадухілення негатыўных тэндэнцый у развіцці кадравага патэнцыялу беларускай аграрнай навукі 7 сакавіка 1962 Аддзяленне біялагічных навук АН БССР было падзелена на Аддзяленне біялагічных і медыцынскіх навук і Аддзяленне сельскагаспадарчых навук. Апошняе не мела ў сваім складзе навукова-даследчых устаноў, а з'яўлялася каардынацыйным цэнтрам аграрнай навукі ў Акадэміі і рэспубліцы, аб'яднаннем буйнейшых вучоных-аграрыяў рэпублікі. Па падобным прынцыпе ў далейшым у 1990-я арганізоўваліcя акадэміі — грамадскія аб'яднанні вучоных, у прыватнасці, Беларуская інжынерная акадэмія. Аддзяленне было расфарміравана ў 1963 г.
Заходняе аддзяленне УАСГНІЛ (1972—1986)
Асноўнымі задачамі Аддзялення былі:
Заходняе рэгіянальнае аддзяленне УАСГНІЛ (1988—1991)
Было створана наноў пасля расфарміравання Аддзяленняў УАСГНІЛ у 1987 г. Старшынёй Аддзялення з'яўляўся член-карэспандэнт АН БССР Іван Мікалаевіч Нікітчанка. Пад яго кіраўніцтвам вялікія намаганні былі ўжыты для вывучэння наступстваў Чарнобыльскай аварыі, даследаванні былі таксама прысвечана праблемам вядзення сельскай гаспадаркі ў забруджаных радыяцыяй раёнах.
Расфарміравана Пастановай Савета Міністраў БССР № 330 ад 29 жніўня 1991 г.
Сучасны стан
У склад Аддзялення аграрных навук уваходзяць 5 навукова-практычных цэнтраў НАН Беларусі: па земляробстве, па жывёлагадоўлі, па бульбаводстве і плодаагародніцтве, па механізацыі сельскай гаспадаркі і па харчаванні (з падпарадкаванымі ім даччынымі прадпрыемствамі), а таксама Гродзенскі і Віцебскі занальныя інстытуты, Інстытут сістэмных даследаванняў у АПК, 4 абласныя сельскагаспадарчыя доследныя станцыі. Па стане на 1 студзеня 2009 г. у замацаваных за Аддзяленнем арганізацыях працавала больш за 6600 чалавек, у тым ліку 1872 даследчыкі, 95 дактароў і 524 кандыдаты навук, 12 акадэмікаў і 19 членаў-карэспандэнтаў НАН Беларусі.
Дзіджасаліс (Дукштаская сянюнія)
Дзіджа́саліс (Didžiasalis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана ў паўночнай частцы раёна, за 1 км на поўнач знаходзяцца возера Дукштас і.
Гамбаска
Гамбаска (Gambasca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 386 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Сяргееўка (Духаўшчынскі раён)
Сяргееўка (Сергеевка) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Карней Іванавіч Чукоўскі
Біяграфія
Мікалай Карнейчукоў нарадзіўся 19 (31) сакавіка 1882 года ў Санкт-Пецярбургу. Ён быў пазашлюбным сынам Эмануіла Левенсана і Кацярыны Карнейчуковай. Пасля таго як Э. Левенсан пакінуў сваю незаконную сям’ю і ажаніўся, яго маці з дзецьмі пераехала ў Адэсу. З гэтага часу будучы пісьменнік рос бязбацькавічам і бачыў свайго бацьку даволі рэдка. Пасля рэвалюцыі 1917 г. літаратурны псеўданім М. Карнейчукова — Карней Іванавіч Чукоўскі стаў яго пашпартным імем.
З 1901 г. Чукоўскі пісаў артыкулы для перыядычнага выдання «Адэскія навіны». 26 мая 1903 г. ажаніўся з Марыяй Гольдфельд. У гэтым жа годзе быў камандзіраваны ў Лондан, дзе пачалося яго доўгае сяброўства з англійскай літаратурай.
У 1905 г. пачаў выдаваць у Пецярбургу сатырычны часопіс «Сігнал», што прывяло яго да збліжэння з пецярбургскімі пісьменнікамі. З 1906 г. жыў у мястэчку Куокала (зараз Рэпіна) пад Пецярбургам.
Да рэвалюцыі 1917 г. і пасля яе пісаў аналітычныя артыкулы па творчасці рускіх і савецкіх пісьменнікаў: Някрасава, Чэхава, Караленкі, Блока, Ахматавай, Маякоўскага. Таксама публікаваў свае пераклады з англійскай У. Уітмена. У 1920-я гг. напісаў шэраг сваіх казак для дзяцей, якія сталі культавымі і зрабілі яму імя: «Мыйдадзір», «Тараканішча» і інш. У канцы 1920-х — 1930-я гг. К. Чукоўскі сутыкнуўся з моцнай апазіцыяй яго творчасці з боку ўплывовых асоб у літаратуры. У той час ішла барацьба за класавы падыход у літаратуры (напрыклад, стварэнне негатыўных вобразаў дзяцей непралетарскага паходжання і станоўчых герояў з дзяцей працоўных класаў), што было непрыемна К. І. Чукоўскаму, бо ён вельмі любіў дзяцей і праводзіў з імі шмат часу. Таксама літаратурныя крытыкі лічылі шкодным чытаць дзецям чароўныя казкі, таму што ў іх апісваліся нерэальныя падзеі. Нават узнік тэрмін «чукоўшчына». У 1931 г. ад цяжкай хваробы памерла дачка пісьменніка, Мурачка, якой ён прысвяціў шмат вершаў. А ў 1938 г. быў расстраляны зяць К. Чукоўскага Мацвей Бранштэйн.
У 1930-я гг. Чукоўскі займаўся распрацоўкай тэорыі мастацкага перакладу і перакладам англійскай і амерыканскай літаратуры на рускую: М. Твена, О. Уайльда, Р. Кіплінга.
Таксама, у 1933 г. выдаў свае філалагічнае даследаванне дзіцячай мовы «Ад двух да пяці», у якім ён сабраў дзіцячыя выказванні з усяго СССР на розныя тэмы, уключаючы такія сур’ёзныя як смерць і рэлігія, сістэматызаваў іх і правеў паралелі з рознымі дыялектамі рускай мовы. Апошнія гады свайго жыцця пісьменнік правеў на сваёй дачы ў Перадзелкіна. Сярод яго апошніх праектаў — спроба арганізаваць выданне пераказу біблейскіх апавяданняў для дзяцей. У 1968 г. быў апублікаваны збор «Вавілонская вежа і іншыя старажытныя легенды», але свайго чытача ён убачыў толькі ў 1990 г. Іншымі пасмертнымі выданнямі К. Чукоўскага стаў яго дзённік «Чукоккала», які ён вёў на працягу дзесяцігоддзяў.
Памер 28 кастрычніка 1969 г. ад віруснага гепатыту. Пахаваны на могілках у Перадзелкіна.
Творчасць
Аўтар казак у вершах «Кракадзіл» (1916), «Мыйдадзір» (1923), «Тараканішча» (1923), «Муха-цакатуха» (1924), «Бармалей» (1925), «Тэлефон», «Хвядорына гора» (абедзве 1926), «Айбаліт» (1929), «Лімпапо» (1935).
Галоўныя асаблівасці яго паэтычнага свету — багацце і зменлівасць зрокавых вобразаў, мілагучнасць паэтычнай мовы, рухомасць рытму, дакладнасць і лаканічнасць паэтычнага выказвання, гульнявы характар вершаваных твораў.
Карней Чукоўскі — адзін з заснавальнікаў савецкай школы тэорыі мастацкага перакладу («Прынцыпы мастацкага перакладу», 1919; «Высокае майстэрства», 1941), яму належаць выдатныя пераклады У. Уітмена (1907, «Мой Уітмен», 2-е выд. 1969).
Аўтар даследавання «Майстэрства Някрасава» (1952, Ленінская прэмія 1962), літаратурна-крытычнага эсэ пра пісьменнікаў і дзеячаў культуры (кніга «Сучаснікі», 1962).
Крытычная спадчына
Найбольш грунтоўна К. Чукоўскі даследаваў асобу і творчасць М. Някрасава. Яму ўдалося прасачыць сувязь асабістых трагедый паэта і яго даволі сумнай творчасці, у якой часта прысутнічалі вобразы смерці, магіл, трунаў. Чукоўскі апісвае Някрасава як шчырую двудушную асобу, якая асуджае ў сваіх творах свае ўласныя дзеянні; прычыну гэтага К. Чукоўскі бачыў у пераломным часе і барацьбе кансерватыўных і рэвалюцыйных плыняў у расійскім грамадстве часоў жыцця і дзейнасці гэтага паэта.
Грунтоўна, рознабакова Карней Чукоўскі аналізаваў творчасць і іншых пісьменнікаў дарэвалюцыйнай Расіі і СССР у наступных артыкулах: «Талстой, як мастацкі геній», «Уладзімір Караленка як публіцыст», «Ранні Бунін», «Ахматава і Маякоўскі», «Дзве душы М. Горкага», «Аляксандр Блок як чалавек і паэт». Цікавая яго заўвага наконт неалагізмаў, якія ўнеслі ў рускую мову Маякоўскі і некаторыя іншыя паэты: «гэтыя новаўвядзенні законны і каштоўны, але безумоўна столь жа законны і каштоўны тыя ганьба і праклёны, якімі іх сустракаюць раўніцелі старазапаветнага слова… разбушавалася слова, а будзе ўведзена ў берагі, усялякая рухлядзь і дрэнь пройдзе, а моцнае і патрэбнае застанецца». Пры гэтым ён у доказ гэтай думкі праводзіць паралелі з стварэннем у англійскай мове дзеясловаў ад уласных імён, напрыклад, to outherod Herod (пераірадзіць Ірада, быць больш жорсткім, чым Ірад, біблейскі цар, які загадаў забіць маленькіх дзяцей у Віфлееме)".
Нядзіва, што Чукоўскаму была крыўднай культавая папулярнасць яго твораў для дзяцей і малавядомасць яго навуковых літаратурных даследаванняў.
Адносіны з савецкай уладай
Напэўна, сярод савецкіх пісьменнікаў не было тых, хто быў згодны з усім, што рабілася ў краіне і ў савецкай літаратуры. Аднак не многія мелі мужнасць публічна выказаць сваю незадаволенасць. Некаторыя сучасныя даследчыкі творчасці К. Чукоўскага лічаць, што ён ненавідзеў савецкую ўладу. Аднак, на прыкладзе кнігі «Ад двух да пяці» можна заўважыць, што гэта было не зусім так. У гэтым творы аўтар вядзе палеміку з прыхільнікамі класавага падыходу ў літаратуры і прыводзіць доказы карыснага ўплыву казак на ўраўнаважанае развіццё асобы дзіцяці. Але з другога боку ён піша і пра дрэнны ўплыў пурытанскага рэлігійнага выхавання дзяцей у Англіі Новага часу, а таксама ўхваляе антырэлігійны светапогляд савецкіх дзяцей (на падставе такіх дзіцячых фраз: «бабуля, а чаму ў цябе над іконай стоп-сігнал свеціць?»)
З аднаго боку Чукоўскі пісаў адрачэнне ад казак у 1929 г., калі савецкія чыноўнікі ад літаратуры зацкавалі яго за ягоную творчасць, з другога боку ён, ужо прызнаны ў Савецкім саюзе і за яго межамі пісьменнік, маючы розныя ўзнагароды ад савецкай улады, у 1966 годзе падпісаў ліст 25-ці дзеячаў культуры і навук генеральнаму сакратару ЦК КПСС Л. І. Брэжневу супраць рэабілітацыі Сталіна і сябраваў з дысідэнтамі. Усе гэтыя факты падводзяць да высновы, што Чукоўскі не быў крывадушнікам у тым, аб чым пісаў. Ён як і большасць іншых пісьменнікаў СССР згаджаўся з аднымі з’явамі савецкай рэчаіснасці і не мог прымірыцца з іншымі. Таксама трэба памятаць, што яго творчасць была апалітычнай і таму ў яго працах не часта можна сустрэць тое, што можна трактаваць як прасавецкае, так і антысавецкае.
Беларускія пераклады
Па-беларуску выйшлі «Майдадзір» (Мн., 1953), «Казкі» (Мн., 1959). На беларускую мову творы К. Чукоўскага перакладалі Ю. Гаўрук, У. Дубоўка, А. 3арыцкі, А. Куляшоў, Я. Сіпакоў і інш. У 2022 годзе выйшла кніга «Добры доктар Будзь-Здароў» у перакладзе Андрэя Скурко.
Аляксандр Міхайлавіч Гоманаў
Аляксандр Міхайлавіч Гоманаў (нар., ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1971—1975 гг. вучыўся ў Мінскім архітэктурна-будаўнічым тэхнікуме, у 1980—1986 гг. — у Беларускім політэхнічным інстытуце на аддзяленні архітэктуры. У 1975—1978 гг. служыў у Савецкай Арміі.
З 1975 г. працаваў у Касцюковіцкім райвыканкаме Магілёўскай вобласці інжынерам-інспектарам дзяржаўнага архітэктурна-будаўнічага кантролю, архітэктарам у праектных інстытутах: Белкалгасбуд, Дзяржаўны праектны інстытут № 12, Ваенпраект.
Праекты
За гэты час быў аўтарам і сааўтарам шматлікіх будаўнічых аб'ектаў: Дом ваеннага аддзялення па вуліцы Я. Коласа, адміністрацыйна-бытавы корпус на вуліцы Лынькова, комплекс шматпавярховых жылых дамоў на вуліцы Сурганава і Бяды, гасцініца на вуліцы Трактарнай і інш. (г. Мінск), гасцініца (г. Рыга), 9-14-павярховыя жылыя дамы (г. Смаленск). Сумесна з турэцкай фірмай «Энка» прымаў удзел у праектаванні вайсковых жылых гарадкоў (г. Барысаў), з фінскай фірмай «Хакі» (г. Мар’іна Горка) і інш.
У сааўтарстве зрабіў іканастас у вёсцы Слабодка Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, рэстаўрацыю касцёла ў горадзе Дзяржынск і пабудаваў плябанію.
Dd
dd (dataset definition) — праграма UNIX, прызначаная як для капіравання, так і для канвертацыі файлаў. Назва ўспадкавана ад аператара DD (Dataset Definition) з мовы JCL.
Стараселле (Духаўшчынскі раён)
Стараселле (Староселье) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Dd
Уводзіны
Паколькі ў UNIX шматлікія аб’екты з’яўляюцца файламі, спектр ужывання <tt>dd</tt> значна шырэй, чым падаецца на першы погляд. Стала ўзнікае неабходнасць не проста скапіраваць файл ці некалькі файлаў (для чаго прызначана ўтыліта cp), а скапіраваць першыя n байтаў файла, прапусціць m байтаў ад пачатку, прачытаць файл з дэфектыўнага носьбіта, трансляваць змест файла ў ASCII, «павярнуць» парадак байтаў у файле (Little-Endian vs. Big-Endian), проста скапіраваць вельмі вялікі файл ці ўсё разам узятае. Для гэтай мэты і належыць <tt>dd</tt>.
Стараселле (Духаўшчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Dd
Уводзіны
Акрамя ўсяго іншага, дадзеная ўтыліта дазваляе скапіраваць рэгіёны з файлаў «сырых» прылад, напрыклад зрабіць рэзервовую копію загрузачнага сектара цвёрдага дыска, ці прачытаць фіксаваныя блокі даных з спецыяльных файлаў, такіх як /dev/zero ці /dev/random.
Некаторыя параметры
Пры напісанні артыкула былі ўжыты матэрыялы man dd, якія апісваюць версію dd ад GNU. Версіі dd на іншых аперацыйных сістэмах могуць адрознівацца.
Базавыя параметры
dd [--help] [--version] [if=файл] [of=файл] [ibs=байты] [obs=байты] [bs=байты] [cbs=байты] [skip=блокі] [seek=блокі] [count=блокі] [conv={ascii, ebcdic, ibm, block, unblock, lcase, ucase, swab, noerror, notrunc, sync}]
Работа з CD/DVD-дыскамі і вобразамі
Запісаць ISO-вобраз «image.iso» на прыладу sdb разам з яго загрузачным сектарам і фарматаваннем падзела ў файлавую сістэму вобраза (як правіла, ISO 9660 ці UDF):
Работа з файламі
Скапіраваць файл foo ў файл bar, прапусціўшы першыя 10 КБ з файла foo:
Парэзаць 10-мегабайтны файл foo на 2 па 5 МБ:
Склеіць чатыры 100-мегабайтных файлы ў адзін:
а можна і так:
альбо (для зборкі файла з вялікай колькасці кавалкаў):
Прыклады вышэй паказваюць магчымасці dd на практыцы, звычайна ўжываецца cat
Вывесці на экран (у /dev/stdout) першыя 256 байтаў файла foo:
ці:
Папярэдняя каманда годная толькі для прагляду тэкставага файла. Змест бінарнага файла варта глядзець так:
Рэзервовае капіраванне і выдаленне дадзеных
Скапіраваць адзін падзел цвёрдага дыска на другі цвёрды дыск, ігнаруючы памылкі ўводу-вываду:
Перагледзець змест галоўнага загрузачнага запісу (MBR) першага цвёрдага дыска:
HMS E44
HMS E44 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1916 гадах на верфі Swan Hunter у, дзе судна было спушчана 21 лютага 1916 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 18 ліпеня 1917 года.
Dd
Рэзервовае капіраванне і выдаленне дадзеных
Капіраваць усё, акрамя меткі, з дыска на магнітную стужку:
HMS E44
Падчас Першай сусветнай вайны была ўключана ў Дзесятую падводную флатылію, якая была размешчана на рацэ.
Наўяс Скліпас (Цэйкінейская сянюнія)
На́ўяс Склі́пас (Naujas Sklypas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Dd
Рэзервовае капіраванне і выдаленне дадзеных
Капіраваць усё, не перазапісваючы метку, з магнітнай стужкі на дыск:
Знішчыць змест прылады <tt>/dev/sdg</tt>, запоўніўшы яго «нулямі» з <tt>/dev/zero</tt>:
HMS E44
13 кастрычніка 1921 годзе лодка была прададзена на металалом.
Dd
Рэзервовае капіраванне і выдаленне дадзеных
Даведацца статус выканання аперацыі:
Варыянты dd, арыентаваныя на аднаўленне
Праграмы з адкрытым крынічным кодам для ўзнаўлення ўключаюць dd_rescue і dd_rhelp, што працуюць разам, savehd7 і GNU ddrescue.
Antonio Diaz Diaz (распрацоўшчык GNU ddrescue) параўноўвае варыянты dd для задач аднаўлення:
Стандартная ўтыліта dd ажыццяўляе лінейнае чытанне дыска, і гэта можа заняць шмат часу ці нават спаліць носьбіт без аднаўлення нечага, калі памылкі размешчаны ў пачатку цвёрдага дыску.
dd_rescue робіць тое ж самае, што і dd, толькі больш эфектыўна.
dd_rhelp — гэта складаны shell-скрыпт, які выконвае dd_rescue шмат разоў, імкнучыся стратэгічна капіраваць носьбіт, але гэта вельмі неэфектыўна.
Артур Аўверс
Артур Юліус Георг Фрыдрых фон Аўверс (Arthur Julius Georg Friedrich von Auwers;, Гётынген — , Берлін) — нямецкі астраном.
Адукацыю атрымаў у Гётынгенскім і Кёнігсбергскім універсітэтах, з 1866года працаваў у Гоцкай абсерваторыі. Навуковыя працы прысвечаны астраметрыі. У 1888 годзе выдаў новую апрацоўку 3000 брадлееўскіх зорак. На працягу многіх гадоў каталог Аўверса-Брадлея заставаўся асновай ўсіх даследаванняў аб руху зорак (да з’яўлення «Папярэдняга генеральнага каталога» Л.Боса, які ўтрымоўвалаў 6188 зорак). Вывучаў уплыў спадарожнікаў Сірыуса і Працыёна на рух галоўных зорак. Вызначыў паралакс Сонца па назіраннях малых планет і мінанняў Венеры па дыску Сонца ў 1874, 1882 гадах.
Ягадка
Я́гадка (, Ягодка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Прышчэпка
Прышчэпка, вакцынацыя — увядзенне антыгеннага матэрыялу з мэтай выклікаць імунітэт да хваробы, які прадухіліць заражэнне, або аслабіць яго наступствы. Антыгенным матэрыялам могуць служыць: жывыя, але саслабленыя штамы мікробаў; забітыя мікробы; вычышчаны матэрыял, такі як бялкі мікраарганізмаў; існуюць таксама сінтэтычныя вакцыны.
Гісторыя вакцынацыі
Дзейснасць вакцынацыі была ўпершыню выяўлена народнай медыцынай. Са старажытных часоў у Індыі і Кітаі практыкавалася інакуляцыя — прышчапленне вадкасцю з бурбалак хворых на лёгкую форму воспы. Недахопам інакуляцыі з'яўлялася тое, што нягледзячы на меншую патагеннасць віруса Variola minor, ён усё ж часам выклікаў смяротныя выпадкі. Акрамя таго, здаралася, што памылкова інакуліраваўся высока патагенны вірус.
Англійская аптэкар і хірург Джэнер вырашыў праверыць гэтую прыкмету строгімі назіраннямі, і яна пацвердзілася. Усталяваўшы гэта, 14 мая 1796 г. Джэнер прышчапіў каровіную воспу 8-гадоваму Джэймсу Фіпсу, а праз паўтары месяцы — чалавечую воспу — і хлопчык не захварэў. Так была эксперыментальна даказаная магчымасць адносна бяспечных прафілактычных прышчэпак.