cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Полацкі павет
Гісторыя
У студзені 1906 г. у асобных маёнтках павета прайшлі забастоўкі падзёншчыкаў, занятых абмалотам збожжа і лесанарыхтоўкамі.
У красавіку 1919 года павет быў абвешчаны прыфрантавой паласой. Пастановай рэўкама (ваенна-рэвалюцыйныя камітэты на тэрыторыі губерні былі створаны палітаддзеламі 15-й і 16-й арміі) горад Полацк і павет былі пераведзены на ваеннае становішча. У другой палове жніўня 1919 года фронт наблізіўся да Полацка. 20 верасня 1919 г. польскія войскі выйшлі да Полацка, да вечара занялі задзвінскую частку горада. Аднак, спроба захапіць увесь горад правалілася і пачалася пазіцыйная вайна, якая працягвалася 8 месяцаў. Польскія войскі кантралявалі 7 воласцяў павета (Нацкая, Арэхаўская, Ветрынская, Банонская, Гомельская, Варанецкая, Тураўлянская) і паўднёвую частку Полацка. Адначасова пачала павялічвацца колькасць дэзерціраў, якія, як адзначалася ў справаздачах, іншы раз здзяйснялі адкрытыя напады на грамадзян і ўстановы. Шматлікімі былі і выпадкі марадзёрства і гвалту з боку салдат Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. Так жахар Замшанскай воласці напісаў заяву, што «... верасні 1919 г. у яго адсутнасць чырвонаармейцы забралі адзінага каня, заявіўшы, што конь бярэцца па мабілізацыі. Затым ён яе знайшоў у іншай вёсцы, а не на фронце». Начальнік 3-га раёна Полацкай павятовай міліцыі ў пачатку красавіка 1920 г. прадставіў пратаколы аб парушэннях з боку прадстаўнікоў 11-й дывізіі, у якіх былі зафіксаваныя сведкавыя паказанні пра незаконныя дзеянні салдат на тэрыторыі падначаленых яму валасцей. Напрыклад, збіццё 15-гадовага хлопчыка, стральба над галавой жанчыны і г.д.
Арджэш (рака)
Арджэш (Râul Argeș) — рака ў Румыніі. Даўжыня — 350 км. Рака фарміруецца на масіве Фэгэраш, далей працякае пераважна ў паўднёва-ўсходнім напрамку, дзе ўпадае ў Дунай насупраць румына-балгарскай мяжы на тэрыторыі горада Алтэніца (жудзец Кэлэрашы).
Полацкі павет
Гісторыя
З 3 сакавіка 1924 г. — ў БССР. 17 ліпеня 1924 г. павет быў скасаваны, большасць яго тэрыторыі ўвайшла ў Полацкую акругу.
Насельніцтва
У 1873 г. у Полацкім павеце налічвалася каля 90 тысяч жыхароў, у тым ліку каля 17 тысяч у Полацку, 1,7 тысяч дваран, 53,6 тысяч сялян. Паводле перапісу 1897 г., насельніцтва павета складала каля 142 тысяч жыхароў. У тым ліку колькасць беларусаў складала 73%, яўрэяў - 12,1%, рускіх - 11,1%, палякаў - амаль 2%, латышоў - 1,2%.
Па стане 1906 года
У 1906 г. у склад павета ўваходзіла 15 валасцей :
Па стане 1923 года
У 1923 г. пасля ўзбуйнення воласцей у Полацкім павеце іх стала 13:
20 чэрвеня 1924 г. да павета былі далучаны Лепельская, Ушацкая, Хоцінская воласці Бачэйкаўскага павета.
IC 3473
IC 3473 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Людміла Рыгораўна Машчэнская
Людміла Рыгораўна Машчэнская (нар., в. Іванаўскае, Істрынскі раён, Маскоўская вобласць, Расія) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне рускага і беларускага мовазнаўства. Доктар філалагічных навук (1992), дацэнт (1984), прафесар.
Біяграфія
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (1960; аспірантура, 1968).
Працавала ў школах в. Ждановічы (Мінскі раён) і г. Мінска (з 1960, выхавацель, настаўнік), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1969, філалагічны факультэт, кафедра рускай мовы, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: сацыялінгвістыка; гісторыя беларускай і рускай моў; гісторыя іменнага словаўтварэння; сучасныя праблемы беларуска-рускага білінгвізму ў галіне марфалогіі; стылістыка і структура мастацкага тэксту.
Бушынка
Бушынка (Буши́нка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Райнхольд Меснер
Райнхольд Андрэас Меснер (Reinhold Andreas Messner; нар. 17 верасня 1944) — італьянскі альпініст, першым заваяваў усе 14 «васьмітысячнікаў» свету.
Біяграфія
Ён — адзін з самых знакамітых альпіністаў у сусветнай гісторыі, падарожнік, пісьменнік, у цяперашні час дэпутат Еўрапарламента і грамадскі дзеяч. Піянер спартыўнага падыходу да альпінізму, увёў у практыку хуткасныя солаўзыходжанні, спачатку ў Даламітавых Альпах, а затым і ў раёне Монблан. Стаў першым альпіністам, які пакарыў усе 14 васьмітысячнікаў свету, адным з першых дасягнуў сямі найвысокіх вяршыняў кантынентаў, двух палюсоў. Здзейсніў рэкордныя ўзыходжання ў розных рэгіёнах: Паўднёвая сцяна Аканкагуа, Брыч Уол на Кіліманджара, ПдЗ сцяна на Мак-Кінлі і інш.
Зарычча (Манэвыцкі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Кымпулунг
Кымпулунг (Câmpulung) — горад у Румыніі, у жудзецы Арджэш. Размешчаны на вышыні 580—600 м. Насельніцтва па стане на 2007 год складае 37581 чалавек.
Рапяхі
Назву Рапяхі́ маюць:
Сіні Калодзец
Сіні Калодзец (Синий Колодец) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Сядзіба Му­ха­навых у ХІХ ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. У сакавіку 1917 года створаны Навазыбкаўскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Тэрыторыя акупавана германскімі войскамі з сакавіка/красавіка 1918 года, а ў снежні 1918 за­нята Чырвонай Арміяй. 1 студзеня 1919 года пастановай І з’езда КП(б) Беларусі разам з часткай Чарнігаўскай губерні Навазыбкаўскі павет уключаўся ў Беларускую ССР, але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне.
Да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго ў Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Замішаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Славутасці
­Комплекс былой сядзібы Муханавых «Любін Хутар» (2-я пал. ХІХ ст.), адін з найцікавейшых у Бранскай вобласці паомнікаў архітэктуры і садова-паркавага мастацтва перыяду эклектыкі (захаваліся флігелі, карпусы служб, канюшня, пейзажна-рэгулярны парк).
Сархан Гуліеў
Сархан Гуліеў (Sərxan Quliyev, ) — азербайджанскі шахматыст, гросмайстар (1995).
У складзе зборнай Азербайджана ўдзельнік 2-х Алімпіяд (1994, 1998).
Анатоль Васільевіч Талкачоў
Анатоль Васільевіч Талкачоў (нар., Мінск) — беларускі ўрач, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Чыцімача
Чыцімача (саманазва: Čitimaaša) — індзейскі народ на поўдні ЗША. Агульная колькасць (2010 г.) — 1250 чалавек.
Анатоль Васільевіч Талкачоў
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач-лячэбнік.
Чыцімача
Гісторыя
Лічыцца, што продкі чыцімача першасна фарміраваліся на захад ад рэчышча Місісіпі, але каля 2500 гадоў таму перасяліліся ў дэльту ракі. У эпоху Місісіпскай культуры ў іх склалася сацыяльна распластаванае грамадства. У канцы XV ст. іх агульная колькасць магла дасягаць 20 тысяч чалавек, але да канца XVII ст. з-за эпідэмічных хвароб скарацілася да 4 тысяч чалавек.
Першыя кантакты з еўрапейцамі чыцімача ўсталявалі ў 1699 г., калі на паўночным узбярэжжы Мексіканскага заліва з'явіліся французскія перасяленцы. Яны ўступілі ў саюз з індзейцамі, якіх чыцімача ўспрымалі як ворагаў. Таму перыяд з 1700 г. да 1718 г. суправаджаўся сталымі ваеннымі сутычкамі, якія скончыліся разгромам усходніх паселішчаў чыцімача. Пад ціскам французаў выжылыя перасяліліся на поўнач раней занятых тэрыторый.
Анатоль Васільевіч Талкачоў
Біяграфія
Працаваў урачом-інтэрнам па хірургіі, урачом-хірургам 9-й клінічнай бальніцы горада Мінска, клінічным ардынатарам кафедры хірургічных хвароб Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. Быў старшынёй прафсаюзнага камітэта 9-й клінічнай бальніцы горада Мінска. Галоўны ўрач установы аховы здароўя «Мінскі кансультацыйна-дыягнастычны цэнтр».
Чыцімача
Гісторыя
На працягу XVIII ст. і XIX ст. колькасць чыцімача працягвала скарачацца, так што ў 1900 г. захавалася толькі 6 сем'яў заходняй часткі народа (55 чалавек). Яны вялі адносна ізаляваны лад жыцця і займаліся пераважна паляваннем і дробным гандлем. Выжылыя ўсходнія чыцімача былі асіміляваны каджунамі яшчэ ў пачатку XIX ст.
Нягледзячы на дэмаграфічную катастрофу, што нападкала гэты народ, фармальна ён захоўваў правы на валоданне значнымі тэрыторыямі на захадзе дэльты Місісіпі. Яна прадавалася па частках, паколькі ў чыцімача не было грошай для выплаты падаткаў. У 1915 г. была прададзена апошняя зямля, праз 2 гады выкупленая федэральным урадам і пераданая былым уладальнікам у якасці аўтаномнай рэзервацыі. Такім чынам, чыцімача сталі першым карэнным народам ніжняй плыні Місісіпі, прызнаным федэральнымі ўладамі.
Анатоль Васільевіч Талкачоў
Біяграфія
Быў член прэзідыума Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў. Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Чыцімача
Традыцыйная культура
Да кантактаў з еўрапейцамі чыцімача насялялі нізінныя землі з частымі паводкамі, дзе будаўніцтва вёсак і занятак земляробствам былі абмежаваны нешматлікімі пясчанымі ўзвышшамі. Тым не меней, яны распрацавалі дастаткова эфектыўную сістэму апрацоўкі сельскагаспадарчых культур, якая ўключала комплекснае вырошчванне кукурузы, гарбузоў і фасолі. Земляробствам займаліся жанчыны, а таму зямля перадавалася па спадчыне па жаночай лініі. Мужчыны лавілі рыбу, палявалі на птушак, аленяў і алігатараў. Рамяство цалкам не было аддзелена ад іншых заняткаў. Кераміка нагадвала традыцыйныя плеценыя кашы. Шматлікія рачныя пратокі з'яўляліся натуральнымі шляхамі, па якіх перамяшчаліся на вялікіх лодках, выдзеўбаных у цэльным ствале дрэва. Гандаль з паўночнымі плямёнамі дазваляў абменьваць апрацаваныя скуры, пер'е і кукурузнае збожжа на каменныя прылады і зброю.
Вёскі былі буйнымі, часам налічвалі да 500 жыхароў. Іх будавалі па плану, які ўключаў некалькі колаў з хацін, што апаясвалі цэнтральнае ўзвышша, часам ім была штучная тэраса. Мяркуюць, што на ўзвышшы ўзводзілі грамадскія будынкі, у тым ліку храм. Жытлы былі каркаснымі, абмазанымі глінай і крытымі саломай. Асноўная вопратка мужчын і жанчын уяўляла сабою скураную насцегнавую повязь. Чыцімача пакрывалі цела татуіроўкамі, дэфармавалі чэрапы ў раннім узросце так, каб лоб заставаўся шырокім і плякатым.
Войны, эпідэміі, рэзкія скарачэнні насельніцтва і перасяленні прывялі да разбурэння традыцыйнага грамадства і асіміляцыі. У 1940 г. памерла апошняя носьбіт мовы чыцімача. Тым не меней, сучасная нацыя чыцімача робіць захады для адраджэння некаторых традыцыйных рыс, у прыватнасці развівае выраб керамікі і пляценне.
Аляксандр Мікалаевіч Булыка
Аляксандр Мікалаевіч Булы́ка (нар., в. Селішча Навагрудскага р-на) — беларускі мовазнавец, доктар філалагічных навук (1981), прафесар, член-карэспандэнт АН Беларусі (1994 ).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1959). Настаўнік (з 1959), у Інстытуце мовазнаўства АН (з 1962), загадчык аддзелу. У КПСС з 1961.
Член Навуковага савету «Мова і грамадства» аддзялення мовы і літаратуры АН Расіі, навуковы сакратар Рэспубліканскай тэрміналагічнай камісіі пры АН Беларусі, член камітэту па Дзяржаўных прэміях Рэспублікі Беларусь за навукова-тэхнічныя дасягненні, член савету экспертаў Беларускага вышэйшага сертыфікацыйнага камітэту, член двух саветаў па абароне навуковых прац у галіне мовазнаўства. Член рэдакцыйнага савету бюлетэню АН «Беларуская лінгвістыка». .
Дачка Галіна Булыка — беларуская пісьменніца, перакладчык.
Навуковая дзейнасць
Галоўная тэма даследаванняў: гісторыя беларускай літаратурнай мовы. Таксама: аналіз мовы помнікаў старажытнай беларускай літаратуры (мастацкай, дзелавой, канфесіянальнай), даследаванні старабеларускай графікі, арфаграфіі, фанетыкі, марфалогіі, лексікалогіі, моўных кантактаў беларускай мовы з іншымі мовамі.
Васыліўка (Тыўрыўскі раён)
Васыліўка (Васи́лівка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Касара
Касара (Cassaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сіракуза.
Насельніцтва складае 907 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 96010. Тэлефонны код — 0931.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іосіф Абручнік.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Георг Шрымпф
Георг Шрымпф (ням.: Georg Schrimpf;, — , ) — нямецкі мастак, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў мастацкага напрамку «новая рэчыўнасць».
Біяграфія
Георг Шрымпф з юных гадоў праявіў мастацкі талент, што, зрэшты, не знайшло разумення ў бацькоў. Па патрабаванні айчыма Шрымпф з 1902 па 1905 год быў вучнем кандытара ў Пасау, пасля чаго адправіўся ў падарожжа па Германіі, Бельгіі і Францыі, зарабляючы грошы як афіцыянт, пекар і качагар. У 1913 годзе ён пазнаёміўся з пісьменнікам Оскарам Марыяй Графам, разам з якім адправіўся ў Швейцарыю і Італію. Некалькі месяцаў яны правялі ў калоніі анархістаў "Монтэ Верыта" у Асконе.
У 1915 годзе Шрымпф пасяліўся ў Берліне, дзе ўладкаваўся працоўным на шакаладную фабрыку. Адначасова ён займаўся жывапісам. Яго творы прыцягнулі ўвагу пісьменніка і мастацкага крытыка Хервата Вальдэна, які дапамог у 1916 годзе правесці выставу палотнаў Шрымпфа. Выстаўка прыцягнула істотную ўвагу мастацкай крытыкі, і Шрымпф быў прыняты супрацоўнікам у мастацкія часопісы "Die Aktion" і "Der Sturm". У 1917 годзе ён ажаніўся з мастачкай Марыяй Удэн, якая аказала вялікі ўплыў на яго творчасць. У тым жа годзе яны пераехалі ў Мюнхен, а ў жніўні 1918 года Марыя памерла пасля родаў сына Маркуса. Пасля 1918 года Шрымпф рэгулярна выстаўляўся ў Мюнхене, у 1919 годзе ён уваходзіў у Групу рэвалюцыйных мастакоў, якія прынялі ўдзел у дзейнасці Баварскай Савецкай рэспублікі. Затым ён уступіў у "Лістападаўскую групу", разам з якой рэгулярна выстаўляўся на працягу 1920-х гадоў. З 1921 года ён таксама фармальна быў членам групы "Новы Сэцэсіён". З 1926 па 1933 год Шрымпф выкладаў у Мюнхенскім рамесным вучылішчы (ням.: Königliche Kunstgewerbeschule München), адной з асноўных мастацкіх навучальных устаноў у Баварыі.
У 1933 годзе ён атрымаў месца ў Вышэйшай школе мастацкай адукацыі ў Берліне. У верасні 1937 года ён быў адтуль звольнены загадам міністра навукі, мастацтва і адукацыі Прусіі Бернхарда Руста пад фармальнай падставай датычнасці да падзей 1919 года ў Мюнхене і прыналежнасць са студзеня па красавік 1919 года да Камуністычнай партыі Германіі. Было абвешчана, што Шрымпф належыць да «выраджанага мастацтва». Сярод канфіскаваных па загадзе Гебельса з нямецкіх музеяў 16 тысяч твораў мастацтва былі 33 карціны Шрымпфа. У 1938 годзе мастак памёр у Берліне.
Белакорацкі сельсавет
Белако́рацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Белакорац.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Румскі сельсавет у складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Рум. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Белакорацкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Белакорац. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Маладзечанскага раёна. 25 чэрвеня 1976 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валожынскага (вёскі Белакорац, Дарагунь, Мазурка, Пералясанка, Пытань, Расолішкі, Рум, Цаюны) і Бабровіцкага (вёскі Баркі, Прыбарныя, Яцкава-Замосныя, Яцкава-Канчане, Яцкава-Карчомныя, Яцкава-Млынавыя, Яцкава-Падрэззе, Яцкава-Пяскі, пасёлак Першамайскі) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 17 населеных пунктаў.
Плоскаўскі сельсавет (Хойніцкі раён)
Пло́скаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Плоскае.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Рудакоўскага сельсавета.
Калыніўка (Манэвыцкі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Публій Сульпіцый Квірыній
Жыццядзейнасць
Публій Сульпіцый паходзіў з італійскага горада Ланувій. Сярод яго продкаў не было найвысокіх магістратаў Рымскай рэспублікі.
Пра раннія этапы кар’еры Квірынія нічога не вядома. У 15 году да н.э. ён быў праконсулам правінцыі Крыт і Кірэнаіка, дзе паспяхова змагаўся з племем гарамантаў. Вярнуўшыся ў Рым з рэпутацыяй удачлівага палкаводца, ён быў абраны консулам на 12 год да н.э.. Пазней Аўгуст прызначыў яго намеснікам Галатыі і Памфіліі (5 — 3 гады да н.э.), дзе Квірыній авалодаў крэпасцю гама­на­даў, народнасці Кілікіі.
Пасля — рымскі ўладар Сірыі (па каляндарным вылічэнні той эпохі 759—764 года ад заснавання Рыма).
Рымскі намеснік Сірыі
Пасля выгнання Ірада Архелая ў 6 годзе — дата, засведчаная Касіем Дыёнам , — Юдэя падпала пад наўпростае кіраванне Рыма і ўвайшла ў склад правінцыі Сірыі, і імператар Аўгуст прызначыў праконсула Квірынія ў Сірыю спаганяць падаткіІосіф Флавій. У той жа час Капоній быў пасланы пракуратарам у Юдэю, але Квірыній прыйшоў і туды, бо збор падаткаў ва ўсёй правінцыі быў яго адменным абавязкам. Для вызначэння падлеглай да спаганяння сумы быў зроблены па загадзе цэзара перапіс мясцовага насельніцтва: апроч ліку душ, кожны абавязаны быў паказаць свой стан і памер зямлі, якой валодаў.
Збор падаткаў з перапісам выклікаў вялікае незадавальненне сярод яўрэяў, і адкрыты мяцеж быў папярэджаны толькі стараннямі першасвятара Язара. І ўсё ж вынікам стала паўстанне Юды Галілеяніна і ўтварэнне партыі зелотаў. Іосіф Флавій кажа пра гэты збор таксама і ў іншым месцы.
Сарнэнскі раён
Сарнэнскі раён (Сарненський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сарны (Сарни).
Утвораны 20 студзеня 1940 года. Насельніцтва раёна на года складае 104068 чалавек, плошча — 1970 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 19 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 61 сяло.
Манюкі (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Манюкі (Манюки) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. У сакавіку 1917 года створаны Навазыбкаўскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Тэрыторыя акупавана германскімі войскамі з сакавіка/красавіка 1918 года, а ў снежні 1918 за­нята Чырвонай Арміяй. 1 студзеня 1919 года пастановай І з’езда КП(б) Беларусі разам з часткай Чарнігаўскай губерні Навазыбкаўскі павет уключаўся ў Беларускую ССР, але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне.
Да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго ў Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Замішаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Мікалаевічы
Назву Мікала́евічы маюць:
Плоскаўскі сельсавет
Назву Пло́скаўскі сельсавет маюць:
Анатоль Аляксандравіч Анікейчык
Анатоль Аляксандравіч Аніке́йчык (, Барысаў —, Мінск) — беларускі скульптар.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 ліпеня 1932 года ў Барысаве.
Вучыўся на кафедры скульптуры Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута ў 1953—1959 у А. А. Бембеля, А. К. Глебава. Выкладаў на кафедры скульптуры ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце (1959—1989).
Сярод вучняў А. Анікейчыка, вядомыя беларускія скульптары некалькіх пакаленняў: Леанід Давідзенка, Генадзь Буралкін, Галіна Гаравая, Уладзімір Слабодчыкаў, Аляксандр Фінскі, Аляксандр Мятліцкі, Сяргей Бандарэнка, Святлана Гарбунова, Уладзімір Жбанаў, Аляксандр Каструкоў, Уладзімір Панцялееў, Сяргей Гумілеўскі, Валер'ян Янушкевіч і інш.
Дацэнт (1977). Прафесар (1981). Сябра Саюза мастакоў БССР (з 1962).
Памёр 3 лютага 1989 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Кам’януха
Кам’януха (Кам'яну́ха) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Анатоль Аляксандравіч Анікейчык
Творчасць
Удзельнік выставак з 1958 г. Шырока вядомы пераважна як скульптар-манументаліст, прымаў удзел у стварэнні вядомых манументальных ансамбляў: помніка Янку Купалу ў Мінску, мемарыяльных комплексаў «Прарыў» на Ушаччыне і «Праклён фашызму» ў Докшыцкім раёне, помніка Мікалаю Гастэла і яго экіпажу ў Радашковічах, помніка А. М. Матросаву у Вялікіх Луках (1978, у сааўт.), помніка-бюста Янку Купалу ў Араў-парку ў ЗША і інш. Працаваў таксама са станковай скульптурай, значную ролю ў творчасці А. Анікейчыка адыгрываў жанр партрэта, дыяпазон якога вельмі шырокі: ад лірычных, камерных скульптур сучаснікаў і суайчыннікаў (партрэты Б. Вішкарова, Г. Паплаўскага, дачкі Вольгі) да выяў вядомых культурных і дзяржаўных дзеячаў (Фідэль Кастра, Чэ Гевара, П. Машэраў, Г. Ахматава, П. Чайкоўскі, А. Пушкін). Часам, імкненне скульптара паказаць чалавека як дзейсную асобу, праяўлялася ў набыцці партрэтамі гістарычных постацяў жанравага характару («Свет Міхайлаўскага», «За гонар музы»). Рамантычнасць светапогляду аўтара адлюстроўвалася у сімвалісцкай статуарнай пластыцы: «Папараць-кветка», «Вясна», «Бессмяротнасць», «Перамога, якая нясе мір». Творы А. Анікейчыка вылучаюцца ўсхваляванай патэтыкай, ўзнёсласцю вобразаў, выяўленнем духоўнай сілы і прыгажосці чалавека.
А. Анікейчык — адна з выдатных постацей беларускай скульптуры паваеннага часу, поруч з майстрамі айчыннай пластыкі — Аляксеем Глебавым, Андрэем Бембелем, Заірам Азгурам, Сяргеем Селіханавым.
Курт Тухольскі
Курт Тухольскі (ням. Kurt Tucholsky;, ,  — , ) — нямецкі журналіст і пісьменнік яўрэйскага паходжання. Ён таксама пісаў пад псеўданімамі Каспар Хаўзер, Петэр Пантэр, Тэабалда Тыгер і Ігнац Вробель.
Лічыцца адным з найбуйнейшых публіцыстаў часоў Ваймарскай рэспублікі. Займаўся палітычнай журналістыкай, пэўны час з'яўляўся адным з выдаўцоў штотыднёвіка «Сусветная трыбуна» (Die Weltbühne). Курт Тухольскі працаваў у галіне грамадскай крытыкі ў традыцыях Генрыха Гейнэ. У той жа час ён быў таленавітым сатырыкам, кабарэтыстам, паэтам-песеннікам і празаікам. Пасля прыходу да ўлады ў Германіі нацыстаў эміграваў у Швецыю. Скончыў жыццё самагубствам.
IC 3474
IC 3474 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Экстраліга 2020/2021
Экстраліга 2020/2021 (42-і жаночы чэмпіянат Польшчы па футболе) — чэмпіянат Польшчы па футболе сярод польскіх жаночых каманд у сезоне 2020/2021.
Вэлыка Вулыга
Вэлыка Вулыга (Вели́ка Вулига) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Варашыліўка
Варашыліўка (Вороши́лівка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Карасын (Манэвыцкі раён)
Карасын (Кара́син) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Марыя з дзіцем (Рось)
Марыя з дзіцем — познегатычная скульптура XVI стагоддзя, якая знаходзіцца ў Троіцкім касцёле ў г. п. Рось Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Існаванне у беларускіх храмах сведчыла аб тым, што развіццё беларускай скульптуры ішло ў агульным рэчышчы з еўрапейскай мастацкай культурай.
Апісанне
Па агульным выглядзе скульптура набліжаецца да кракаўскага тыпу выяў, у прыватнасці да мадонны з. Марыя трымае дзіця на адной руцэ, але цэнтр цяжару прыпадае на свабодную, а не на апорную нагу. настолькі лёгкае, што трымае Марыя яго без усякага напружання, і таму няма неабходнасці ў пераносе вагі цела. Поза губляе матывіроўку, але набывае дынаміку. У Марыі юны акруглы твар, высокі пукаты лоб, прыгожы малюнак вачэй. На вуснах лёгкая. Прапорцыі фігуры крыху падоўжаныя. Паверхня скульптуры апрацавана тонка і дэталёва, узбагачана складкамі рознай велічыні, нават рэльефным дэкаратыўным матывам спіралі па баках. Яны ствараюць вялікую колькасць заглыбленняў, што пластычна ўзбагачае скульптуру, падкрэслівае кантрасты. Адзенне хавае абрысы фігуры, робіць іх недакладнымі. Скульптура трактавана гарэльефна і разлічана на франтальны агляд. Заднік выдзеўбаны, што дазваляе прасачыць яе яўную сувязь з архітэктурай. Гэта падкрэсліваецца і позамі Марыі і Хрыста, так левае плячо Марыі і правае дзіцяці звернуты да гледача і трактаваны ў адной плоскасці, і бакавымі зігзагападобнымі складкамі адзенння. Але пры агульным падабенстве скульптур з Росі і з Бадзентына паміж імі ёсць і адрозненні. Мадонна з Бадзентына пазбаўлена жывых пачуццёвых адносін маці да дзіцяці, у той час як мадонна з Росі прасякнута пачуццём шчаслівага мацярынства. Такая трактоўка некалькі зніжала рэлігійнае гучанне вобраза і напаўняла яго лірычнымі пачуццямі. Яна адпавядала вобразнаму зместу «мяккага стылю», у традыцыях якога выканана мадонна з Росі. Але некаторыя фармальныя рысы, як, напрыклад, вырашэнне адзення, кое дадзена стромкімі ломкімі складкамі, сведчаць ужо аб уплыве «ламанага стылю», распаўсюджанага ў Цэнтральнай Еўропе з сярэдзіны XV стагоддзя.
Грыжынці
Грыжынці (Гри́жинці) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Казлынычы (Манэвыцкі раён)
Казлынычы (Козли́ничі) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Плянта
Назву Пля́нта маюць:
Маабіт
Маабіт (Moabit) — раён у цэнтры Берліна. З 2001 года ўваходзіць у склад акругі Мітэ, да адміністрацыйнай рэформы ўваходзіў у склад акругі Тыргартэн. Абмежаваны трыма воднымі струменямі — Шпрэе, суднаходным каналам Берлін-Шпандау і каналам Вестгафен, — праз якія перакінута 25 пешаходных, аўтамабільных і чыгуначных мастоў. Маабіт вядомы размешчанай на яго тэрыторыі турмой Маабіт.
IC 3475
IC 3475 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Грышыўці
Грышыўці (Гриші́вці) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Лакаматыўная каляска
Будова
Асноўныя вузлы лакаматыўнай каляскі: Можна ўбачыць, што ў цэлым лакаматыўная каляска па канструкцыі аналагічная вагон най, але мае і істотныя адрозненні, абумоўленыя тым, што ёй таксама даводзіцца ўспрымаць і высокія падоўжныя нагрузкі.
Вальтэр Банаці
Вальтэр Банаці (Walter Bonatti; 22 чэрвеня 1930, Бергама, Італія-) — знакаміты італьянскі альпініст.
Нарадзіўся ў Бергама, Ламбардыя. З'яўляецца родапачынальнікам новага стылю альпінізму, які характарызуецца праходжаннем складаных маршрутаў у гарах часцяком у адзіночку. Атрымаў неафіцыйнае званне «Альпініст № 1» ў пяцідзесятыя-шасцідзесятыя гады XX стагоддзя.
Каладзіі
Каладзіі (Колоді́ї) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Гута-Шэршніўска
Гута-Шэршніўска (Гута-Шершнівська) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
МегаФон
«МегаФон» — руская тэлекамунікацыйная кампанія, якая прадстаўляе паслугі сотавай (GSM, UMTS і LTE) сувязі, а таксама мясцовай тэлефоннай сувязі, шырокапалоснага доступу ў Інтэрнэт, кабельнага тэлебачання і шэраг спадарожных паслуг. «Мегафон» дзейнічае ва ўсіх 83 суб'ектах Расійскай Федэрацыі, ў Таджыкістане, а таксама у часткова прызнаных дзяржавах Абхазіі і Паўднёвай Асеціі. За дадзеных кампаніі, колькасць абанентаў кампаніі на 1 кастрычніка 2013 склала 66039040 чалавек.
Кампанія ўтворана ў маі 2002 года. Поўнае найменне — Адкрытае акцыянернае таварыства «Мегафон». Штаб-кватэра — у Маскве.
Лонданскі гарадскі ўніверсітэт
Гарадскі ўніверсітэт з'яўляецца членам AMBA, EQUIS і Universities UK.
Анела
Анела (Anela) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 817 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Cosma e Damiano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міхаіл Віктаравіч Бабіч
Міхаіл Віктаравіч Бабіч (,, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч. Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Прыволжскай федэральнай акрузе (2011—2018). Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Расійскай Федэрацыі ў Рэспубліцы Беларусь з 24 жніўня 2018 года па 30 красавіка 2019 года.
Біяграфія
З 1986 года па 1995 год праходзіў вайсковую службу ў ПДВ і войсках КДБ СССР. У 1990 годзе скончыў Разанскае вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча сувязі. З 1995 да 1998 года кіраваў ЗАТ «Карпарацыя „Антэй“» у Маскве. У 1998 годзе скончыў юрыдычны факультэт Маскоўскага інстытута эканомікі, менеджменту і права. З 1998 года па 1999 год — першы віцэ-прэзідэнт кампаніі «Росмясомолторг».
У 1999 годзе перайшоў на дзяржаўную службу. З 1999 года па студзень 2000 года з’яўляўся першым намеснікам генеральнага дырэктара ДУП «Федэральнае агенцтва па рэгуляванні харчовага рынку» пры Міністэрстве сельскай гаспадаркі і харчавання Расійскай Федэрацыі. У 2000 годзе скончыў Дзяржаўную акадэмію кіравання па спецыяльнасці «фінансавы менеджмент».
(205) Марфа
(205) Марфа (Martha) — даволі буйны астэроід галоўнага пояса, прыналежны да цёмных астэроідаў спектральнага класа C, багатых рознымі вугляроднымі злучэннямі, які валодае даволі павольным уласным кручэннем. Ён быў адкрыты 13 кастрычніка 1879 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула, Харватыя і названы ў гонар Марфы, жанчыны з Новага Запавету, якая была адной з сясцёр Лазара з Віфаніі.
Міхаіл Віктаравіч Бабіч
Біяграфія
З 2000 па 2001 год — першы намеснік старшыні Урада Маскоўскай вобласці. З 2001 года — першы намеснік главы адміністрацыі Іванаўскай вобласці і глава прадстаўніцтва вобласці ў Маскве і працаваў на гэтай пасадзе да 2002 года. З лістапада 2002 года па люты 2003 года — старшыня Урада Чачэнскай Рэспублікі. У 2003 годзе прызначаны памочнікам міністра эканамічнага развіцця і гандлю Расійскай Федэрацыі.
Варна (значэнні)
Варна:
Міхаіл Віктаравіч Бабіч
Біяграфія
7 снежня 2003 года быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі чацвёртага склікання па Кінешамской аднамандатнай выбарчай акрузе № 81 (Іванаўская вобласць). У 2005 годзе скончыў факультэт перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба Узброеных сіл Расійскай Федэрацыі.
2 снежня 2007 года зноў быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі пятага склікання па спісе партыі «Адзіная Расія» (Уладзімірская рэгіянальная група). У Дзяржаўнай думе з’яўляўся намеснікам старшыні Камітэта па абароне і членам Камісіі па разглядзе расходаў федэральнага бюджэту, накіраваных на забеспячэнне абароны і дзяржаўнай бяспекі Расійскай Федэрацыі.
4 снежня 2011 года быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі шостага склікання па спісе партыі «Адзіная Расія» (Уладзімірская рэгіянальная група). 15 снежня 2011 года Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 1626 прызначаны Паўнамоцным Прадстаўніком Прэзідэнта ў Прыволжскай федэральнай акрузе. 29 снежня 2011 года Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 1709 прызначаны Старшынёй Дзяржаўнай камісіі па хімічным раззбраенні. З 19 студзеня 2012 года з’яўляецца сапраўдным дзяржаўным саветнікам Расійскай Федэрацыі 1 класа.
Пасля звальнення 28 ліпеня 2016 года пасла Расіі ва Украіне Міхаіла Зурабава, у расійскай прэсе прэтэндэнтам на гэту пасаду быў названы Міхаіл Бабіч, што было публічна пацверджана прэс-сакратаром прэзідэнта РФ Уладзіміра Пуціна Дзмітрыем Пясковым. Былі праведзены папярэднія працэдуры ўзгаднення профільнымі камітэтамі ніжняй і верхняй палаты парламента. Дэпутаты Дзярждумы РФ узгаднілі кандыдатуру паўпрэда прэзідэнта РФ у Прыволжскай федэральнай акрузе Міхаіла Бабіча на прызначэнне паслом ва Украіне. Адпаведнае рашэнне было прынята на пасяджэнні камітэта па міжнародных справах 29 ліпеня 2016 года.
У сваю чаргу ўкраінская экспертная супольнасць выказала шэраг прычын, па якіх Міхаілу Бабічу можа быць адмоўлена ўкраінскім МЗС у атрыманні агрэмана. Адна з іх складалася ў тым, што быўшы членам Савета бяспекі Расійскай Федэрацыі, Міхаіл Бабіч у 2014 годзе браў удзел у рашэнні аб анексіі Крыма. Акрамя таго, украінскія палітолагі адзначалі тое, што Міхаіл Бабіч «раней быў ваенным дэсантнікам, у час Чачэнскай вайны кіраваў урадам рэспублікі, працаваў у ФСБ». Эксперты ў Кіеве заяўлялі, што "Бабіч, біяграфія якога звязана з савецкім КДБ і расійскім ФСБ, закліканы стаць «паслом вайны», з’яўляецца «прафесійным дыверсантам» і «класічным кандыдатам Крамля для ўзаемадзеяння з сепаратыстамі ў Данбасе для арганізацыі сілавых аперацый». Усе гэтыя «дэталі», па іх меркаванні, «маглі стаць безумоўнай прычынай адмовы ў агрэмане». Гучалі і меркаванні пра тое, што «ўкраінскі бок жорстка абмежаваны ў сваёй дзейнасці ў Расіі і няма неабходнасці ў знаходжанні на тэрыторыі Украіны расійскага пасла. Досыць проста часова паверанага». 4 жніўня 2016 года Кіеў адмовіўся ўзгадніць кандыдатуру Міхаіла Бабіча на пасаду пасла Расіі ва Украіне. Намеснік главы ўкраінскага МЗС Алена Зяркаль заявіла, што па іх ініцыятыве пытанне ў прынцыпе не будзе абмяркоўвацца. Прэс-сакратар Прэзідэнта Расіі Дзмітрый Пяскоў у сваю чаргу заявіў, што Расія па-ранейшаму выступае за прызначэнне новага главы дыпмісіі.
Пасол Расіі ў Беларусі
24 жніўня 2018 года прызначаны паслом Расіі ў Беларусі.
У канцы 2018 года адбылося рэзкае абвастрэнне беларуска-расійскіх адносін на фоне вакол падатковага манеўру Расіі, заявы расійскіх уладаў былі ўспрыняты ў Беларусі як пагроза суверэнітэту.
14 сакавіка 2019 года ў інтэрв’ю РІА Навіны Міхаіл Бабіч заявіў, што Расія гатова пры неабходнасці дапамагчы Беларусі абараніць яе суверэнітэт у выпадку адпаведных пагроз з боку Захаду, аналагічных «каляровых» рэвалюцый і дзяржпераваротаў, але «калі гэта намёкі на Расію, то гэта зусім не па-партнёрску». Таксама ён адзначыў, што Масква не прапаноўвала Беларусі ўступіць у склад Расіі, і заклікаў беларускі бок вызначыцца з прыярытэтным фарматам развіцця інтэграцыі, дадаўшы, што трэба выконваць гэтыя дамоўленасці, а не абменьвацца папрокамі ў эканамічнай сферы.
15 сакавіка 2019 года прэс-сакратар Міністэрства замежных спраў Беларусі Анатоль Глаз пракаментаваў інтэрв’ю пасла Расіі, назваўшы яго «рахункаводам альбо бухгалтарам, які падае надзеі» і парэкамендаваўшы больш часу прысвяціць таму, каб паглыбіцца ў спецыфіку краіны знаходжання, пазнаёміцца з яе гісторыяй і праявіць крыху павагі, бо за кароткі час працы ў Беларусі ён проста «не зразумеў розніцы паміж федэральнай акругай і незалежнай дзяржавай». Статс-сакратар, намеснік кіраўніка МЗС РФ Рыгор Карасін у адказ заявіў, што ў Маскве чакаюць большай павагі ў адносінах да расійскага пасла.
Паводле некаторых крыніц, беларускім дзяржаўным СМІ забаранілі 18 сакавіка прыходзіць на прэс-канферэнцыю пасла Расіі, якая была прысвечана пяцігоддзю анексіі Крыма Расіяй. Акрамя таго ім было забаронена пісаць пра інтэрв’ю Бабіча агенцтву РІА Навіны ад 14 сакавіка. Рэдакцыі беларускіх недзяржаўных СМІ прынялі рашэнне ўстрымацца ад удзелу ў прэс-канферэнцыі, заяву аб гэтым падпісалі галоўныя рэдактары ​​TUT.BY Марына Золатава, ​​«Еўрапейскага радыё для Беларусі» Павел Свярдлоў, ​​БелаПАН Ірына Леўшына, «Нашай Нівы» Ягор Марціновіч і «Народнай Волі» Іосіф Сярэдзіч.
Леў X
Леў X (Leo PP. X, свецкае імя: Джавані Медычы, Giovanni Medici; 11 снежня 1475, Фларэнцыя — 1 снежня 1521, Рым) — Папа Рымскі з 11 сакавіка 1513 года да 1 снежня 1521 года. Апошні Папа, які не меў святога сану на момант абрання.
Міхаіл Віктаравіч Бабіч
Пасол Расіі ў Беларусі
30 красавіка 2019 года Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін вызваліў Міхаіла Бабіча ад абавязкаў Пасла Расіі ў Беларусі, а таксама ад пасады спецыяльнага прадстаўніка Прэзідэнта Расіі па развіцці гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва з Рэспублікай Беларусь.
Леў X
Кардынал Медычы
Джавані дэ Медычы, нарадзіўся 11 снежня 1475 года ва Фларэнцыі, у знатнай сям’і Медычы. Быў другім сынам Ларэнца Цудоўнага, уладара Фларэнцыі. Ва ўзросце 13 гадоў Папа Інакенцій VIII прызначыў юнага Джавані кардыналам-парафіянінам. У часы Папы Аляксандра VI, які пераследваў Медычы, вярнуўся ў Фларэнцыю, а затым падарожнічаў па ўсёй Еўропе. Быў у Германіі, Нідэрландах і Францыі. У 1500 годзе вярнуўся ў Рым. Прыняў удзел у бітве з французскімі войскамі пад Равенай (1512) і патрапіў у палон, з якога яму атрымалася бегчы. У тым жа годзе пасля заканчэння тэрміна выгнання сям’і Медычы з Фларэнцыі вярнуўся ў родны горад і пачаў кіраваць рэспублікай разам са сваім братам.
Папа Леў X
Мецэнацкая дзейнасць Льва Х была скіраваная на развіццё мастацтва, ён з’яўляўся апекуном Рафаэля.
Міхаіл Вацлававіч Мішкевіч
Міхаіл Вацлававіч Мішкевіч (нар., в. Лубень, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне раманскага мовазнаўства, эканаміст. Кандыдат філалагічных навук (1986), дацэнт (1989). Член Міжнароднай акадэміі арганізацыйных і кіраўніцкіх навук (2000).
Біяграфія
Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (у 1989—1995 — загадчык кафедры замежных моў, 1995—2008 — дэкан факультэта міжнародных эканамічных адносін, з 2008 — прарэктар па вучэбна-выхаваўчай рабоце). Навуковыя інтарэсы: філалогія; замежныя мовы; эканоміка; кіраванне.
Узнагароды
Значок «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1998), ордэн Акадэмічных пальм (Ordre des Palmes académiques, Францыя, 2003), медаль Францыска Скарыны (2008), медаль імя А. І. Газулова (2011).
22.5 cm Minenwerfer M. 15
22.5 cm Minenwerfer M. 15 (22,5 cm мінамёт M. 15) — мінамёт, стаяў на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Быў распрацаваны на аснове нямецкага 25 cm schwerer Minenwerfer. Першыя мінамёты былі дастаўленыя ў воінскія часці Аўстра-Венгрыі ў чэрвені 1915 года. Мінамёт быў простай канструкцыі, дульназарадны, гладкаствольны і без якой-небудзь сістэмы аддачы. Ён мог ужываць як звычайныя, гэтак і газавыя снарады. Для транспарціроўкі выкарыстоўваліся два колы ад 10 cm Gebirgshaubitze M 99.
Любар Нідэрле
Лю́бар Ні́дэрле (Lubor Niederle;, г. Клатаві, Чэхія — ) — чэшскі археолаг, этнограф і гісторык-славіст. Член Чэшскай акадэміі навук. Сын чэшскага філолага Індржыха Нідэрле.
Біяграфія
У 1887 годзе скончыў філасофскі факультэт Пражскага ўніверсітэта. У 1889 годзе быў слухачом лекцый па антрапалогіі і археалогіі ў Мюнхене, у 1889—1890 гадах працаваў у лабараторыях антрапалагічнай школы ў Парыжы, у 1893 годзе вывучаў археалагічныя калекцыі ў Варшаве, Кіеве, Цвяры. Працаваў прафесарам дагістарычнай археалогіі і этнаграфіі Пражскага ўніверсітэта (1898—1929). Заснавальнік і першы дырэктар Археалагічнага інстытута у Празе (1919—1924). Акрамя таго, з 1928 быў першым кіраўніком Славянскага інстытута ў Празе.
У 1907—1908 гадах займаў пасаду дэкана філасофскага факультэта ўніверсітэта. У 1927—1928 гадах — рэктар Карлава ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Займаўся першабытнай і антычнай, потым славянскай археалогіяй. У 1893 годзе выдаў кнігу «Чалавецтва ў дагістарычныя часы», дзе пададзена археалогія Еўропы ад палеаліту да сярэдневякоўя. У 1902—1934 апублікаваў шматтомную працу «Славянскія старажытнасці» (т. 1—З, 1902—1919; 2-я частка пад назвай «Культура старажытных славян», т. 1—З, 1911—1934). У 1931 выйшла праца Нідэрле «Кіраўніцтва па славянскай археалогіі», дзе падагульнены вынікі яго археалагічным даследаванняў.
Чычыбабін
Чычыбабін — прозвішча.
Клюкаў Мох
Клюкаў Мох (Клюков Мох) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Вядомы з 1926 года. У 1941 годзе адзначана 19 двароў.
Тэрыторыя з 1926 года ўваходзіла ў Бранскую губерню. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Да 2009 года ў складзе Замішаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Франц Фердынанд
Франц Фердынанд Карл Людвіг Ёзэф фон Габсбург эрцгерцаг д'Эстэ (Franz Ferdinand von Österreich-Este; 18 снежня 1863, Грац, Аўстра-Венгрыя - 28 чэрвеня 1914, Сараева, Аўстра-Венгрыя) — эрцгерцаг аўстрыйскі, з 1896 спадчыннік прастола Аўстра-Венгрыі.
У палітычным плане Франц Фердынанд быў прыхільнікам ідэі надання часткам імперыі большай аўтаноміі (план Аўрэля Папавічы аб федэралізацыі Аўстра-Венгрыі). Прытрымліваўся мяккай лініі адносна Сербіі, каб не дапусціць адкрытага канфлікту з Расіяй, які зруйнуе абедзве імперыі. Падтрымліваў планы развіцця аўстра-венгерскіх ваенна-марскіх сіл, у той час як ваенна-марская моц увогуле не была прыярытэтам знешняй палітыкі імперыі і ВМС не атрымлівалі належнай падтрымкі ад ураду і грамадства.
Забойства Франца Фердынанда (Сараеўскага забойства) сербскім тэрарыстам Гаўрылам Прынцыпам зрабілася падставай для пачатку Першай сусветнай вайны.
Чэбаксарскае вадасховішча
Чэбаксарскае вадасховішча (Чебоксарское водохранилище) — адно з вадасховішчаў Волга-Камскага каскаду, размешчанае на рацэ Волзе, на тэрыторыях Чувашскай Рэспублікі, Рэспублікі Марый Эл і Ніжагародскай вобласці.
Утворана плацінай Чэбаксарскай ГЭС, размешчанай у горадзе Новачэбаксарску (Чувашыя). Запоўнена ў 1980—1982 гадах.
Плошча — 2190 км², даўжыня — 341 км, найбольшая шырыня — 16 км, глыбіня да 21 м.
Буйныя залівы па далінах рэк Кержанец, Сура, Вятлуга. Па вадасховішчы праходзяць цеплаходныя турыстычныя маршруты Масква — Астрахань, Масква — Растоў-на-Доне, Масква — Перм і інш.
Оскар Марыя Граф
Оскар Марыя Граф (Oskar Maria Graf;, Берг (ам-Штарнбергер-Зее), Германія —, , ЗША) — нямецкі баварскі.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў простай сям’і, бацька будучага пісьменніка быў пекар, маці — сялянка. У Мюнхене А. М. Граф вывучаў адначасова і пякарную справу, і літаратуру. У гады Першай сусветнай вайны паказаў сябе пацыфістам. Пасля 1918 года — актыўны прыхільнік Баварскай савецкай рэспублікі. Усё жыццё прытрымліваўся левых, сацыялістычных перакананняў. З прыходам нацыстаў да ўлады ў Германіі ў 1933 годзе ўсе кнігі Графа, акрамя «Wunderbare Menschen» і «Kalendergeschichten», былі спалены. Абураны тым, што не ўсе яго кнігі ўвайшлі ў спіс для спалення, ён звярнуўся да нацысцкіх уладаў Германіі з адкрытым лістом, азагалоўленым «Спаліце мяне», у якім гаварылася: «Я не заслужыў такой ганьбы! Усім сваім жыццём і ўсімі сваімі творамі я набыў права патрабаваць, каб мае кнігі былі адданыя чыстаму полымю вогнішча, а не патрапілі ў крывавыя рукі і сапсаваныя мазгі карычневай банды забойцаў». Пасля гэтага ён імігрыраваў у Вену, затым у Брно, адкуль у лютым 1934 года пераязджае ў Прагу. У тым жа годзе ён прысутнічае на Першым Усесаюзным з’ездзе савецкіх пісьменнікаў. У 1938 годзе праз Нідэрланды ён перабіраецца ў ЗША і селіцца ў Нью-Ёрку.
У сваіх апавяданнях — «Баварскі Дэкамерон» (Bayerisches Dekameron, 1927), «Каляндарныя гісторыі» (Kalendergeschichten, 1929), і ў раманах «Жорсткае дзеянне» (Der harte Handel, 1935), «Падзенне» (Der Abgrund, 19) «Антон Зіцінгер» (Anton Sittinger, 1937) А. М. Граф паказаў сябе адным з найталенавітых баварскіх празаікаў XX стагоддзя. Яго аўтабіяграфічныя сачыненні: «Мы — палонныя» (Wir sind Gefangene, 1920), з працягам «Выдатныя людзі» (Wunderbare Menschen, 1928), і лірычная манаграфія «Жыццё маёй маці» (Das Leben meiner Mutter, на англ. — 194) на ням. — 1947) забяспечылі «баварцу ў Нью-Ёрку» ў нямецкай літаратуры славу арыгінальнага і выдатнага апавядальніка.
Камаравэ (Манэвыцкі раён)
Кама́равэ (Кома́рове) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Чыяўрэлі
Чыяўрэлі — грузінскае прозвішча.
Дзваныха
Дзваныха (Дзвони́ха) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
ФК Краснаполле
«Краснаполле» — беларускі аматарскі футбольны клуб з гарадскога пасёлка Краснаполле Магілёўскай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Футбольны клуб з Краснаполля пачаў выступленне пад назвай «Камунальнік» яшчэ з 1990-х гадоў. Клуб прымаў удзел у чэмпіянаце Магілёўскай вобласці, дзе выступаў у ролі серадняка. Толькі ў 2018 і 2020 гадах клуб стаў чэмпіёнам вобласці.
У 2021 годзе «Краснаполле» заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі, а таксама прыняла ўдзел у розыгрышы Кубка Беларусі, дзе на стадыі папярэдняга раўнда саступіла «Горкам» з лікам 0:1.
Цукровая пудра
Цукровая пудра — тонка здробненыя крышталі цукровага пяску памерам не больш за 0,2 мм. Пудра выкарыстоўваецца ў падрыхтоўцы кандытарскіх вырабаў (напрыклад глазуры), для пасыпкі выпечкі. У хатніх умовах вырабляецца шляхам драбнення цукровага пяску ў кавамолцы ці расцірання яго ў ступцы.
Для прадухілення камякавання пудры, у яе склад дадаюць антызлежвальныя кампаненты: кукурузны крухмал (да 5 %), трыкальцыйфасфат, карбанат магнію, двухвокіс крэмнію, сілікат кальцыю, трысілікат магнію, алюмасілікат натрыю, алюмасілікат кальцыю (да 1,5 % аднаго ці некалькіх антызлежвальнікаў).
Даўгаполіўка (Тыўрыўскі раён)
Даўгаполіўка (Довгопо́лівка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ізлінгтан
Ізлінгтан, Islington,  — раён Вялікага Лондана. З'яўляецца цэнтральным раёнам у лонданскім бора Ізлінгтан. Межы раёна — ад Ізлінгтан-Хай-стрыт да Хайберы-Філдс. Па раёне праходзіць ажыўленая аўтамабільная дарога Апер-стрыт. У шырэйшым сэнсе тэрмін Ізлінгтан ахоплівае таксама суседнія раёны Барнсберы, Кэнанберы і Дэ-Бовуар-Таўн (да 16-17 стст. і Ізлінгтан, і гэтыя раёны былі звычайнымі аграрнымі памесцямі).
З канца 20 стагоддзя ў раёне пражывае буйная турэцкая абшчына.
Саксы, якія насялялі гэту мясцовасць, назвалі яе Гізелдан, Giseldone (1005), затым Gislandune (1062), што азначае «ўзгорак Гіслы» (Гісла — старадаўняе англасаксонскае імя, дун — умацаванае паселішча на ўзгорку). Пазней назва трансфармавалася ў Isledon, а прыкладна ў 17 стагоддзі прыняла сваю цяперашнюю форму.
Манюкі (пасёлак станцыі)
Манюкі (Манюки) — пасёлак станцыі ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі пасёлак у складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго быў перададзены ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Замішаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
IC 3476
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Капылля
Капылля (Копи́лля) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.