cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Ігнатавіч Басецкі
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1974), Кіеўская вышэйшая школа міліцыі МУС СССР (ад’юнктура, 1980). Служыў ў органах унутраных спраў БССР (1969—1977, участковы інспектар, інспектар АБКСУ Савецкага РАУС г. Мінска, інспектар УБКСУ МУС БССР), Беларускм аддзяленні Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі па эканоміка-прававых праблемах аховы сацыялістычнай уласнасці МУС СССР (з 1980, начальнік), Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь (з 1983, факультэт міліцыі, кафедра аператыўна-вышуковай дзейнасці, прафесар, у 1988—2005 — намеснік начальніка акадэміі).
Старынцы
Назву Старынцы маюць:
Замалічча
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Іван Ігнатавіч Басецкі
Біяграфія
Навуковыя інтарэы: праблемы крымінальнага права і працэсу; крыміналістыка; аператыўна-вышуковая дзейнасць; юрыдычная псіхалогія. Пазапрафесійная дзейнасць: літаратурная творчасць (паэт).
Узнагароды
Званне «Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь» (1995).
Косць
Косць, як орган жывога арганізма, складаецца з некалькіх тканак, найважнейшай з якіх з'яўляецца касцявая. Косць выконвае апорна-механічную функцыю і з'яўляецца састаўнай часткай эндашкілета жывога арганізма.
Хімічны састаў
Жывая костка змяшчае 50% вады, 12,5% арганічных рэчываў бялковай прыроды (оссеин і оссеомукоид), 21,8% неарганічных мінеральных рэчываў (галоўным чынам фасфат кальцыя) і 15,7% тлушчу. У высушанай косткі 2/3 складаюць неарганічныя рэчывы, ад якіх залежыць цвёрдасць косці, і 1/3 - арганічныя рэчывы, якія абумоўліваюць яе пругкасць. Утрыманне ў косці мінеральных (неарганічных) рэчываў з узростам паступова павялічваецца, у выніку чаго косці пажылых і старых людзей становяцца больш далікатнымі. Па гэтай прычыне нават нязначныя траўмы ў старых суправаджаюцца пераломамі касцей. Гнуткасць і пругкасць касцей у дзяцей залежаць ад адносна большага ўтрымання ў касцях арганічных рэчываў.
Трываласць
Касцяная тканіна валодае высокімі механічнымі ўласцівасцямі, яе трываласць можна параўнаць з трываласцю металу. Адносная шчыльнасць касцяной тканкі каля 2,0.
Клеткі і міжклетачнае рэчыва
Клеткі: Асцеагенныя (ствалавыя, паўствалавыя, остэабласты)
Асноўныя: Міжклетачнае рэчыва:
Касцявы мозг
Ўнутраныя паражніны косткі ўтрымліваюць мяккую, далікатную, багатую клеткамі і забяспечаную крывяноснымі сасудамі масу, званую касцявым мозгам (у птушак частка паражніны напоўнены паветрам). Адрозніваюць тры яго функцыяналныя станы: слізісты (желацінозны), чырвоны (або часта - міелоідны), і жоўты ці тлушчавы (найбольш распаўсюджаны). Асноўную форму складае чырвоны касцяны мозг, у ім назіраецца пяшчотная злучальна-тканая аснова, багатая сасудамі, вельмі падобныя на лейкацыты касцёвамазгавога або лімфатычныя клеткі, клеткі, афарбаваныя гемаглабінам і, якія лічацца пераходнымі да чырвоных крывяных цельцаў, бясколерныя клеткі, якія змяшчаюць ўнутры чырвоныя шарыкі, і шмат'ядравыя буйныя («гіганцкія») клеткі, так званыя міэлапласты.
Сторма ўтворана ратыкулярнай тканкай, асцеагеннымі, тучнымі, тлушчавымі, адвентіціальнымі, эндателіяльнымі клеткамі і міжклетачным рэчывам.
Жоўты (нядзейны) касцявы мозг - гэта тлушчавая тканка а з асобнымі астраўкамі (стромай) ратыкулярнай тканкі. Ён знаходзіцца ў касцёвамазговых каналах трубчастых костак і ў частках ячээк губчатага рэчыва касцей, у якіх замяшчае міелоідную тканку губчатага рэчыва. У дзяцей яшчэ няма жоутага касцявога мозгу, але ен паступова замяшчае чырвоны пасля надыходу 4 гадоў і заканчвае замяшчэнне ажно ў 12-18-гадовым узросце.
Слізісты касцяны мозг - халадцападобная, слізістая, бедная на клеткі кансістэнцыя. Ён утвараецца у чарапных і тварных касцях, якія развіваюцца.
Пры адкладзе ў страмальны кампанент асновы тлушчу і памяншэнні колькасці міелоідных элементаў чырвоны мозг пераходзіць у жоўты, а пры знікненні тлушчу і міелоідных элементаў ён набліжаецца да слізістага.
Касцяны мозг не мае нічога агульнага з галаўным і спінным мозгам. Ён не адносіцца да нервовай сістэмы і не мае нейронаў.
Касцяны мозг з'яўляецца найважнейшым крывятворных органам (гл. гемапоэз)
Асноўныя злучэнні касцей
Сіндэсмалогія — вучэнне аб злучэннях касцей.
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 1996/1997
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 1996/1997 — 5-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. Сезон пачаўся 14 сакавіка і скончыўся 28 сакавіка 1997 года. У турніры прынялі ўдзел 4 клубы з Беларусі.
Стафанова
Назву Стафано́ва маюць:
Ескара
Ескара — сяло ў Жалезінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Казахстанскай сельскай акругі. Код КАТА — 554247200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 314 чалавек (157 мужчын і 157 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 241 чалавек (120 мужчын і 121 жанчына).
Парламенцкія выбары ў Грузіі (2012)
Парламенцкія выбары ў Грузіі адбыліся 1 кастрычніка 2012 года. Абіралася 150 дэпутатаў Парламента на чатырохгадовы тэрмін. 73 дэпутата былі абраны па мажарытарнай сістэме ў аднамандатных акругах, яшчэ 77 — па прапарцыйнай сістэме па партыйных спісах. Выбары прайшлі па новым выбарчым кодэксе. Да двух відаў галасавання зарэгістравана 16 і 14 партый адпаведна. 19 партыям было адмоўлена ў рэгістрацыі. Да 24 верасня Цэнтравыбаркам зарэгістраваў 2806 кандыдатаў, на адно месца ў аднамандатных акругах прэтэндавалі ад 2 да 10 чалавек. Чакаецца, што новае скліканне парламента будзе засядаць ужо ў Кутаісі.
Па выніках выбараў, у парламент увайшлі прадстаўнікі толькі дзвюх палітычных сіл: «Грузінская мара — Дэмакратычная Грузія» (83 месцы) і «Адзіны нацыянальны рух» (67 месцаў).
Дзявочая вежа (Талін)
Дзявочая вежа (Neitsitorn, Megede torn) — вежа ў паўднёва-захадняй частцы Талінскай абарончай сцяны паміж надвратнай вежай Лююхіке Ялг і вежай Хар’ю на поўнач ад вуліцы Камандандзі.
Пазней імя перайначылася ў (Mägdethurm, Mädchenthurm), з якога ў перакладзе на эстонскі з’явілася — Neitsitorn.
Вежа была першапачаткова трохпавярховай і была адкрыта ў бок горада, вышыня яе складала 12,5 метраў. Вежа мае трапецападобную форму.
Вежа моцна пацярпела падчас аблогі Таліна рускімі войскамі падчас Лівонскай вайны ў 1577 г.. Пазней вежу перабудавалі і выкарысталі ў якасці турмы да 1626 года. З 1842 года вежу выкарыстоўвалі ў якасці жылога дома.
З канца XIX стагоддзя да 1960-х гадоў XX стагоддзя ў вежы размяшчаліся атэлье мастакоў, у тым ліку Крысц’яна і Паўля Раўдаў, пасля Другой сусветнай вайны ў вежы шмат гадоў жыў выдатны архітэктар Карл Бурман.
Вежу, якая развальвалася, сталі прыводзіць у парадак ў 1968 годзе, у істотна перабудаванай вежы ў 1980 годзе адкрылася кафэ Neitsitorni.
У цяперашні час вежа стаіць пустая і не выкарыстоўваецца.
NGC 4152
NGC 4152 (іншыя абазначэнні — UGC 7169, IRAS12080+1618, MCG 3-31-52, ZWG 98.77, MK 759, VCC 25, PGC 38749) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ікебана
Ікебана — традыцыйнае японскае мастацтва аранжыроўкі; стварэнне кампазіцый са зрэзаных кветак, пабегаў у спецыяльных сасудах і размяшчэнне іх у інтэр’еры. У аснову ікебаны пакладзены прынцып вытанчанай прастаты, дасягаецца выяўленнем натуральнай прыгажосці матэрыялу.
Сінт-Эстатыус
Сінт-Эстатыус (Sint Eustatius) — востраў у Карыбскім моры. Утварае спецыяльны муніцыпалітэт Нідэрландаў. Плошча — 21 км². Насельніцтва — 3791 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Араньестад.
Геаграфія і прырода
Востраў Сінт-Эстатыус уваходзіць у групу Паўночных Падветраных астравоў Малой Антыльскай грады. Мае вулканічнае паходжанне. Паўночна-заходняя частка сфарміравана 5 маладымі вулканамі, не старэйшымі за 1 млн гадоў. Яны захоўваюць частковую актыўнасць і ствараюць зону скал і ўзвышшаў. Найвышэйшы пункт — вулкан Квіл (602 м), які мае прасторны кратар. Паўднёвая частка складзена старажытнымі вапняковымі і пемзавымі адкладаннямі, даволі нізкая. Узбярэжжа атачае каралавы рыф.
Клімат трапічны пасатны. Тэмпературны рэжым мала змяняецца на працягу года (24 °C — 31 °C).
Флора і фаўна пацярпелі ад дзейнасці чалавека, але меней, чым на іншых малых астравах Карыбскага мора. На ўзбярэжжы растуць пальмы, алоэ, папараці. На ўзвышшах — трапічны лес, у якім захаваліся рэдкія дрэвы, у тым ліку махагонія ( Swietenia mahagoni), каштоўная дзякуючы сваёй чырвонай драўніне. Наземная фаўна прадстаўлена птушкамі, чарапахамі і яшчаркамі.
Для захавання далікатнай прыроды вострава створаны 2 нацыянальныя паркі і батанічны сад.
Гісторыя
У старажытнасці востраў маглі наведваць індзейцы аравакі і карыбы, але ў пісьмовых крыніцах звестак пра іх не захавалася. Першым еўрапейцам, які ўбачыў востраў у 1493 г., быў Хрыстафор Калумб.
У 1636 г. галандцы заснавалі на востраве калонію, стварылі на ім плантацыі тытуню і цукровага трыснёгу, аднак галоўны прыбытак даваў трансатлантычны гандаль. Нягледзячы на малыя памеры, Сінт-Эстатыус меў важнае стратэгічнае значэнне, быў лёгка дасягальным для караблёў з Еўропы і знаходзіўся ў непасрэднай блізкасці да брытанскіх, французскіх і дацкіх калоній у Карыбскім моры. Востраў шмат разоў захоплівалі французы і англічане, але ён нязменна вяртаўся да Нідэрландаў.
Аднак к канцу XVIII ст. з-за высокіх пошлін, уведзеных брытанцамі і французамі, а таксама канкурэнцыі з дацкімі калоніямі на Віргінскіх астравах, кароткі перыяд эканамічнага поспеху скончыўся. Многія пасяленцы пакінулі востраў, і ён ператварыўся ў глухую частку света.
У 1954 г. Сінт-Эстатыус увайшоў у склад Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў. Рэферэндум, які праходзіў на ім у 2005 г. выявіў, што большасць мясцовых выбаршчыкаў выступае за працяг існавання гэтага ўтварэння. Але ў 2010 г. Нідэрландскія Антылы перасталі існаваць, а Сінт-Эстатыус набыў статус спецыяльнага муніцыпалітэта Нідэрландаў.
Кіеўскі торт
Кіеўскі торт — торт, рэцэптура і тэхналогія якога распрацавана ў 1956 годзе на Кіеўскай кандытарскай фабрыцы імя Карла Маркса (цяпер Кіеўская кандытарская фабрыка Roshen).
Гісторыя
Кандытары забыліся пакласці ў халадзільную камеру партыю яечнага бялку, прызначанага для бісквіту. Наступнай раніцай начальнік бісквітнага цэха Канстанцін Мікітавіч Пятрэнка з 17-гадовай памочніцай кандытара Надзеяй Чарнагор, каб схаваць памылку калегаў, на свой страх і рызыку пераклаў застылыя бялковыя каржы масленым крэмам, пасыпаў ванільнай пудрай, упрыгожыў паверхню кветкавым арнаментам. Так з'явіўся папярэднік торта, які стаў візітнай карткай Кіева. Рэцэптура «Кіеўскага торта» з часам змянялася: у 1970-х гадах кандытары ўдасканалілі працэс падрыхтоўкі бялкова-арэхавай сумесі, затым у торт пачалі дадаваць фундук, эксперыментаваць з арахісам і кеш'ю. Аднак гэтыя дарагія арэхі падвышалі сабекошт торта, таму на фабрыцы вярнуліся да фундуку.
Рэцэпт
Сёння торт складаецца з двух паветрана-арэхавых каржоў безэ з праслойкамі крэму. Паверхня торта ўпрыгожана рознымі крэмамі, бакавая паверхня абсыпана арэхавай дробкай з фундуку. Патэнтам на гандлёвы знак, прамысловы ўзор і спосаб вырабу торта валодае Кандытарская карпарацыя Roshen.
Мовы свету
Ніжэй прыведзены спіс артыкулаў паводле моў і іх груп, якія ўжо ёсць у Вікіпедыі ці абавязкова павінны быць. Уключаны толькі чалавечыя мовы (уключаючы натуральныя мовы, штучныя, жэставыя і рэканструяваныя), не ўключаны мовы жывёл і фармальныя мовы (у тым ліку камп’ютарныя мовы і мовы праграміравання). Больш поўны спіс існых артыкулаў паводле моў і дыялектаў, гл. у катэгорыі.
Назвы моў і іх груп прыведзены дакладна ў той форме, як завецца артыкул. У двукоссях даюцца негенетычныя аб’яднанні моў (акрамя апошняга раздзела). Знакам † пазначаны мёртвыя мовы. Для цалкам мёртвых моўных груп гэтым знакам пазначана толькі назва групы.
Алтайскія мовы
У максімальным варыянце таксама:
Стокі
Назву Сто́кі маюць:
Сан-Вісэнтэ-дэ-Каньетэ
Сан-Вісэнтэ-дэ-Каньетэ (San Vicente de Cañete) — горад у Перу, сталіца раёна Каньетэ правінцыі Каньетэ дэпартамента Ліма. Знаходзіцца за 144 км на поўдзень ад Лімы. Насельніцтва 160 598 чалавек (2006 год).
Гісторыя
Горад Сан-Вісэнтэ-дэ-Каньетэ быў заснаваны пад назвай Каньетэ ў 1556 годзе на месцы індзейскага паселішча па загаду іспанскага караля Карла V віцэ-каралём Перу Андрэсам Уртада дэ Мендосай, 3-цім маркізам дэ Каньетэ.
У каланіяльныя часы ў раён горада было завезена шмат чарнаскурых рабоў, пасля адмены рабства ў 1854 годзе працаўнікі плантацый былі часткова замененыя на кітайцаў. У гарадскім раёне Сан-Луіс захаваўся пабудаваны кітайцамі квартал, які зараз носіць назву Каса-дэ-Калонія-Чын. У Каньетэ таксама знаходзіцца ўнікальны для Перу японскі храм.
Турызм
Каньетэ з’яўляецца папулярным месцам турызму сярод перуанцаў і замежнікаў. У горадзе знаходзіцца драўляная разная статуя Дзевы Марыі, кожны год на Пасху праводзіцца хрэсны ход са статуяй і выявай Страсцей Хрыстовых.
Непадалёк ад горада знаходзяцца даўнія, цікавыя для турыстаў пабудовы, напрыклад былая фазэнда Гомес, якая цяпер называецца Касцільё Унануэ, будынак быў пабудаваны Хасэ Унануе ў 1843 годзе, сынам нацыянальнага героя Перу Іпаліта Унануэ. Таксама паблізу знаходзіцца Каса Гасіенда Манталвана, дзе амаль да самой сваёй смерці жыў нацыянальны герой Чылі Бернарда О'Хігінс. Гасіенда Хуалькара з’яўляецца малай радзімай сусветнавядомага перуанскага футбаліста Теадора «Лола» Фернандэса Мэйсана.
Каньетэ таксама вядомы як месца вытворчасці добраякасных і папулярных у Перу віна, піска і чачыны.
У апошні тыдзень жніўня ў горадзе ладзіцца папулярны фестываль Чорнага мастацтва. У раёне Каньетэ дагэтуль жыве вялікая колькасць нашчадкаў афрыканскіх рабоў, іх багаты фальклор, прымаўкі, танцы, музыкальныя інструменты з’яўляюцца важным дапаўненнем перуанскай культуры.
Беларуска-літоўская граніца
Беларуска-літоўская граніца — дзяржаўная граніца працягласцю 678,819 км. Пачынаецца ад патройнага сутыку з Польшчай на паўночным захадзе і цягнецца да патройнага сутыку з Латвіяй на паўночным усходзе.
Сучасная граніца паўстала пасля распаду СССР, калі абедзве дзяржавы атрымалі незалежнасць.
Першая спроба стварэння граніцы адбылася згодна з Маскоўскім дагаворам ад 12 ліпеня 1920 года, калі Савецкая Расія празнала за Літвой землі з Вільняй, Гродна, Лідай і Ашмянамі.
Першая беларуска-літовіская граніца паўстала ў 1939 годзе, пасля аб’яднання Заходняй Беларусі з БССР. Яна супадала са старай літоўска-польскай граніцай. Паводле савецка-літоўскай угоды ад 10 кастрычніка 1939 года СССР перадаў Літве раён Вільні і Аранаў, а таксама вузкі пас зямлі ў бок Свянцянаў. Пасля абвяшчэння Літоўскай ССР, 6 лістапада 1940 года ЛітССР атрымала курорт Друскенікі, гарады Свянцяны і Салечнікі, а таксама чыгуначную станцыю Гадуцішкі з навакольнымі вёскамі.
На пачатку 1990-х паміж Беларуссю і Літвой разгарэлася тэрытарыяльная спрэчка за прыналежнасць чыгуначнай станцыі Адуцішкі. Станцыя хоць і знаходзілася ў савецкія часы на тэрыторыі ЛітССР, аднак адміністрацыйна падпарадкоўвалася Беларускай чыгунцы. Толькі ўвосень 1994 беларускі бок, які раней патрабаваў ад Літвы грашовую кампенсацыю за выкарыстанне станцыі, перадаў яе Літве бязвыплатна.
6 лютага 1995 года ў Вільні быў падпісаны дагавор аб беларуска-літоўскай мяжы, ратыфікаваны Беларуссю 26 кастрычніка 1996 года. Дагавор юрыдычна вызначыў і замацаваў дзяржаўную мяжу на аснове «савецкай» лініі 1940 года.
12 чэрвеня 1997 года ў раёне памежнага пераходу «Беняконі» ўстанавілі першы памежны знак. Устаноўку апошняга (1957-га) памежнага знака ажыццявілі 1 сакавіка 2006 года ў раёне возера Гілута ў Браслаўскім раёне. У чэрвені 2007 года дэмаркацыю завяршылі. Абмен канчатковымі дэмаркацыйнымі дакументамі адбыўся ў Вільні 19 чэрвеня 2008 года. Беларуска-літоўская дзяржаўная мяжа стала першай мяжой краіны ЕС з Беларуссю, на якой скончылі работы па дэмаркацыі.
На мяжы працуюць 6 міжнародных памежных пунктаў пропуску (2 чыгуначныя і 4 аўтадарожныя) і 11 аўтадарожных для мясцовага руху (спрошчаных).
Міхаіл Пятровіч Пятроў (генерал)
Міхаі́л Пятро́віч Пятро́ў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-маёр (1940).
Зімец
Зімец (Зимец) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Электрон
Звычайна электрон пазначаецца ў формулах літарай e-. Бэта-часціцы, якія з’яўляюцца высокаэнергетычнымі электронамі, якія ўтвараюцца пры бэта-распадзе атамных ядраў, пазначаюцца знакам β-.
Электрон адносіцца да сямейства лептонаў, мае зарад −1, спін 1 / 2. Антычасціца для электрона — пазітрон. кг — маса электрона.
Кл — зарад электрона.
Адкрыццё электрона як часціцы належыць Дж. Томсану, які ў 1897 устанавіў, што адносіны зарада да масы для катодных прамянёў не залежыць ад матэрыялу крыніцы. Хвалістую прыроду электрона адкрыў Луі дэ Бройль.
Электрон удзельнічае ў электрамагнітным, слабым і гравітацыйным узаемадзеяннях элементарных часціц. У класічнай электрадынаміцы электрон апісваецца ўраўненнямі Лорэнца—Максвела; у квантавай механіцы — ураўненнямі Шродынгера (для нерэлятывісцкіх з'яў) і ўраўненнямі Дзірака (для рэлятывісцкіх з'яў). Характар размяшчэння электронаў ў атамных абалонках і запаўнення імі энергетычных узроўняў абумоўлены іх спінам (г.зн. электроны падпарадкоўваюцца прынцыпу Паўлі), што вызначае электрычныя, хімічныя, аптычныя і іншыя ўласцівасці атамаў і малекул і вядзе да перыядычнага паўтарэння ўласцівасцей хімічных элементаў (гл. Перыядычная сістэма элементаў Мендзялеева). Характар руху электронаў і іх размеркаванне па энергіях вызначае электраправоднасць, цеплаправоднасць і іншыя ўласцівасці цвёрдых і вадкіх цел.
= Выкарыстанне = У большасці крыніц нізкаэнергетычных электронаў выкарыстоўваюцца з'явы тэрмаэлектроннай эмісіі і фотаэлектронных эмісіі. Высокаэнергетычных, з энергіяй ад некалькіх кэВ да некалькіх МЭВ, электроны выпраменьваюцца ў працэсах бэта-распаду і ўнутранай канверсіі радыеактыўных ядраў. Электроны, якія выпраменьваюцца ў бэта-распадзе, часам называюць бэта-часціцамі ці бэта-прамянямі. Крыніцамі электронаў з больш высокай энергіяй служаць паскаральнікі.
Рух электронаў у металах і паўправадніках дазваляе лёгка пераносіць энергію і кіраваць ёю. Гэта зʼява (электрычны ток) зʼяўляецца адной з асноў сучаснай цывілізацыі і выкарыстоўваецца практычна паўсюдна ў прамысловасці, сувязі, інфарматыцы, электроніцы, у побыце. Хуткасць дрэйфу электронаў у правадырах вельмі малая (~ 0,1-1 мм/с), аднак электрычнае поле распаўсюджваецца з хуткасцю святла. У сувязі з гэтым ток ва ўсёй ланцугу ўсталёўваецца практычна імгненна.
Электрон як квазічасціца
Калі электрон знаходзіцца ў перыядычным патэнцыяле, яго рух разглядаецца як рух квазічасціцы. Яго стану апісваюцца квазіволновым вектарам. Асноўны дынамічнай характарыстыкай у выпадку квадратычнага закона дысперсіі з’яўляецца эфектыўная маса, якая можа значна адрознівацца ад масы вольнага электрона і ў агульным выпадку з’яўляецца тэнзар.
Гермес, які завязвае сандалю
«Гермес, які завязвае сандалю» — некалькі мармуровых скульптур, скапіраваных майстрамі Рымскай імперыі са страчанага бронзавага арыгінала IV стагоддзя да н.э. (кола Лісіпа).
Першай з іх стала вядомая статуя з Луўра, набытая ў 1685 годзе Людовікам XIV для Версальскага палаца ў спадчыннікаў кардынала Перэці дзі Мантальта (пляменніка Сікста V). Другі варыянт таго ж сюжэту знайшоў на віле Адрыяна шатландзец Гэвін Гамільтан; гэта статуя знаходзіцца ў зборы Новай гліптатэкі Карлсберга. Яшчэ адна статуя з Цівалі была набыта першым каралём Баварыі для Мюнхенскай гліптатэкі.
Фігура, якая завязвае сандалі, традыцыйна інтэрпрэтуецца як Гермес, хоць з роўнай верагоднасцю яна можа адлюстроўваць Тэсея ці Ясона. Ва ўсякім разе, традыцыйныя атрыбуты Гермеса тут адсутнічаюць. У Францыі матывы гэтай скульптурнай кампазіцыі распрацоўвалі такія майстры, як Пігаль і Франсуа Руд.
Сакульскі павет
Сакульскі павет (Powiat sokólski) — павет у Падляскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе падчас адміністрацыйнай рэформы.
Сакульскі павет займае плошчу 2 054,42 км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Сакулка.
На 31 сакавіка 2014 у павеце пражывала 70 377 чалавек. Акрамя палякаў, тут у значнай колькасці жывуць беларусы і татары.
Адміністрацыйны падзел
У склад павета ўваходзіць 10 гмін:
Стралкі
Назву Стралкі́ маюць:
КВ Арэна
У склад арэны ўваходзяць сама шматфункцыянальная арэна, якая ўмяшчае да 7 500 гледачоў, і трэніровачная частка, маюцца сем буфетаў і рэстаран на 200 чалавек. Дзякуючы сучаснаму тэхнічнаму аснашчэнню, тут могуць праводзіцца канцэрты, грамадскія мерапрыемствы, тэлешоў, ярмаркі, кангрэсы і іншыя мерапрыемствы. Побач з арэнай знаходзіцца басейн.
Важнейшыя спартыўныя падзеі:
Гарнастай
Гарнастай (Mustela erminea) — млекакормячы звярок з каштоўным футрам сямейства куніцавых, атраду драпежныя. У Беларусі нешматлікі від, трапляецца ўсюды.
Знешні выгляд
Гарнастай — невялікі звярок тыповы прадстаўнік куніцавых з доўгім целам на кароткіх нагах, доўгай шыяй і трохкутнай галавой з невялікімі круглявымі вушамі. Даўжыня цела самца - 17-38 см. (самкі прыкладна ўдвая драбнейшыя), даўжыня хваста складае каля 35% ад даўжыні цела - 6-12 см.; маса цела - ад 70 да 260 г. Падобны да ласіцы, але крыху большы за яе па памерах.
Афарбоўка поўсці маскіравальная: узімку чыста белая, улетку двухколерная - верх цела буравата-рыжы, ніз жаўтлява-белы. Зімовая афарбоўка характэрная для раёнаў, дзе мінімум 40 дзён у годзе ляжыць снег. Кончык хваста чорны на працягу ўсяго года. Геаграфічная зменлівасць якасці зімовага, афарбоўка летняга футра і памераў цела дазваляе вылучыць парадку 26 падвідаў гарнастая.
Мона (востраў)
Геаграфія
Востраў Мона месціцца ў 67,5 км на захад ад вострава Пуэрта-Рыка, 66,9 км на ўсход ад вострава Гаіці, 8746 км на паўднёвы захад ад Мінска. Выцягнуты ў даўжыню на 10,7 км. Найбольшая шырыня — 7,37 км.
Паверхня сушы складаецца пераважна з вапнякоў. Большую частку вострава займае ўзгорыстае плато. Найвышэйшы пункт — 95 м. Берагі скалістыя, абароненыя колам каралавага рыфу. Толькі там-сям вылучаюцца вузкія палоскі пясчаных пляжаў. Востраў Мона знакаміты вялікай колькасцю карставых пячор. Яны займаюць прыкладна 2 % тэрыторыі, некаторыя дасягаюць 244 м у даўжыню.
Стральцы
Назву Стральцы́ маюць:
NGC 4155
NGC 4155 (іншыя абазначэнні — UGC 7172, MCG 3-31-58, ZWG 98.82, PGC 38761) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Екішэк
Екішэк — сяло ў Жалезінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Казахстанскай сельскай акругі. Код КАТА — 554247300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 251 чалавек (137 мужчын і 114 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 167 чалавек (90 мужчын і 77 жанчын).
Мона (востраў)
Геаграфія
Клімат засушлівы субтрапічны. Сярэдняя тэмпература на працягу года вагаецца ад 20,5° C да 32,7° C. Найбольш спякотны месяц — ліпень. Найбольш прахалодны — студзень. У зімовы перыяд сярэдняя колькасць ападкаў не перавышае 35 — 50 мм у месяц. Найбольш дажджлівыя месяцы — май (117 мм) і кастрычнік (117 мм).
Прырода
Востраў Мона фактычна з’яўляецца запаведнікам і знаходзіцца пад кантролем Дэпартамента прыродных рэсурсаў Пуэрта-Рыка. Большая частка паверхні пакрыта лесам. Флора прадстаўлена фікусамі, кактусамі, архіднымі раслінамі, лішайнікамі і г. д.
Фаўна не адрозніваецца вялікай разнастайнасцю. На востраве Мона шмат птушак, кажаноў і яшчарак, у тым ліку рэдкія эндэмічныя ігуаны. Востраў таксама насяляе невялікі статак здзічэлых коз. На прыбярэжных пляжах размножваюцца марскія чарапахі.
Гісторыя
Востраў Мона здаўна быў прытулкам для чалавека. Археолагамі знойдзены на ім стаянкі архаічных індзейцаў. У 1 тысячагоддзі н. э. ён быў населены народам таіна, які займаўся рыбалоўствам, ловам чарапах і малюскаў, вырошчвалі клубневыя культуры, дыні і бавоўну.
22 лістапада 1493 г. востраў Мона быў адкрыты Х. Калумбам. У 1508 г. іспанцы абавязалі мясцовае насельніцтва пастаўляць у Пуэрта-Рыка харчаванне і бавоўну, за што пазбавілі тубыльцаў ад здабычы золата. Прыбыткі ад эксплуатацыі астравіцян паступалі нашчадкам Х. Калумба. У 1517 г. на востраве Мона жыло ўсяго 30 сем’яў таіна (152 чал). Акрамя традыцыйных сельскагаспадарчых культур, яны асвоілі вырошчванне апельсінаў.
Каменка (Духаўшчынскі раён)
Каменка (Каменка) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мона (востраў)
Гісторыя
Востраў на доўгія гады быў закінуты іспанцамі, аднак сюды наведваліся піраты, якіх вабілі наяўнасць пітной вады і блізкасць іспанскіх калоній. У другой трэці XIX ст., калі век пірацтва скончыўся, Мона прыцягнула здабытчыкаў гуана. У 1856 г., калі губернатар Пуэрта-Рыка адправіў на востраў экспедыцыю для даследавання радовішчаў гуана, то даследчыкі заспелі некалькі амерыканскіх караблёў, што здабывалі гуана без усялякага дазволу. З 1871 г. востраў Мона здаваўся ў канцэсію прадпрымальнікам з розных краін, якія здабывалі на ім каштоўнае ўгнаенне. У 1883 г. штодзённа здабывалася каля 40 тон гуана. Трэба зазначыць, што здабытчыкі прыклалі шмат намаганняў для вывучэння прыроды і гісторыі Моны, увезлі какосавыя пальмы, пабудавалі маяк. Аднак здабыча канчаткова перарвалася ў 1927 г.
Мону таксама наведвалі шукальнікі пірацкіх скарбаў, прычым небеспаспяхова. Да пачатку XX стагоддзя з’явілася некалькі рапартаў аб знойдзеных каштоўнасцях. У 1888—1896 гг. дзейнічала сельскагаспадарчае прадпрыемства, заснаванае перасяленцам з Пуэрта-Рыка.
У 1899 г. востраў Мона перайшоў пад суверэнітэт ЗША. Амерыканскія грамадзяне неаднаразова спрабавалі каланізаваць далёкі кавалак сушы, але ўраганы і заканчэнне здабычы гуана перашкаджалі іх поспеху. У 1927 г. на Моне засталіся толькі супрацоўнікі маяка і тры сям’і рыбакоў. У 1937 г. адчынены лясны гадавальнік, пабудаваны прычал і авіяпаласа. У 1942 г. узбярэжжа вострава Мона было абстраляна з нямецкай падводнай лодкі. У 1953 г. востраў трапіў пад непасрэдны кантроль урада ЗША і выкарыстоўваўся ваенна-паветранымі сіламі для выпрабаванняў.
У 1962 г. востраў фактычна ператварыўся ў запаведнік, адкрыты для абмежаванай колькасці турыстаў.
Прэсная вада
Вада, салёнасць якой не перавышае 0,1 %, нават у форме пары ці лёду завецца прэснай. Ледзяныя масівы ў палярных рэгіёнах і ледавікі ўтрымліваюць у сабе найбольшую частку прэснай вады зямлі. Апроч гэтага, прэсная вада існуе ў рэках, ручаях, прэсных азёрах, а таксама ў аблоках. Па розных падліках, дзель прэснай вады ў агульнай колькасці вады на Зямлі складае 2,5—3 %.
Каля 85—90 % запасаў прэснай вады ўтрымліваецца ў выглядзе лёду.
У сувязі з пашырэннем забруджання крыніц вады, ростам насельніцтва, засваеннем новых тэрыторый паўстае задача штучнага атрымання прэснай вады. Гэтага дасягаюць: Апошні спосаб стварае велізарныя прыродныя запасы прэснай вады ў прыбярэжных раёнах шэрагу краін, якія былі выяўлены нядаўна. Пласты з прэснай вадой часам цягнуцца і пад марскім дном, а праз расколіны ў непранікальных пластах б'юць прэсныя ключы.
Sorbus luristanica
Sorbus luristanica — від раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэва, якое дасягае вышыні 10 метраў, з прамым сцяблом, на якім чаргова размешчаныя пласцінкі лісця на чаранках.
Белыя кветкі з актынаморфным 5-пялёсткавым калякветнікам сабраныя ў шчыткападобнае суквецце.
Плод — сакавіты круглявы яблык дыяметрам 25-30 см. Цвіце ў маі-чэрвені, пладаносіць у верасні.
Арэал
Натуральнымі абласцямі распаўсюджання з'яўляюцца Азербайджан, Турцыя, Іран і Цэнтральная Азія (Цянь-Шань, Паміра-Алай і Капетдаг).
Множанне
Мно́жанне  або памнажэ́нне (часта абазначаецца знакамі «\times», «\cdot» або «*». Апошні выкарыстоўваецца пераважна ў камп’ютарах) — арыфметычная аперацыя, якая двум лікам a і b (сумножнікам) ставіць па пэўных правілах трэці лік c (здабытак). Лік c роўны суме a (множыва) з самім сабой b (множнік) разоў. Складанне двух аднолькавых лікаў раўназначна памнажэнню на 2, складанне трох аднолькавых лікаў — памнажэнню на 3 і г.д.
Вынік памнажэння называецца здабыткам.
Прыклады запісу множання:
або – чытаецца «два памножыць на тры роўна шасці», або проста «два на тры ёсць шэсць».
Множанне лагічна ўзнікае там, дзе мае месца шматкратнае паўтарэнне чаго-небудзь. Напрыклад, да памнажэння зводзяцца наступныя задачы:
Множанне натуральных лікаў
Множанне шматзначных натуральных лікаў можна звесці да шэрагу множанняў адназначных лікаў з наступным складаннем вынікаў. У адрозненне ад складання, калі складаюцца толькі адпаведныя разрады (адзінкі з адзінкамі, дзесяткі з дзесяткамі і г.д.), пры памнажэнні кожны разрад перамнажаецца з кожным. Напрыклад,
26 * 75 = (20 + 6) * (70 + 5) = 20 * 70 + 20 * 5 + 6 * 70 + 6 * 5 = 2 * 7 * 100 + 2 * 5 * 10 + 6 * 7 * 10 + 6 * 5 =15
Для зручнасці пры ручным памнажэнні множыва і множнік запісваюць у слупок, адзін пад адным, і множаць іх па наступным алгарытме:
Напрыклад,
Множанне няроўнасцей
Пры множанні няроўнасцей аднолькавага знака, у якіх левыя і правыя часткі дадатныя, атрымліваецца няроўнасць таго ж знака:
калі ~a>c, ~ c>d і ~a,b,c,d — дадатныя лікі, то ~ac>bd.
Кіслава (Духаўшчынскі раён)
Кіслава (Кислово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Навасёлкі (Пачапаўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пачапаўскага сельсавета.
Пазітрон
Пазітро́н (ад positivus — дадатны + (элек)трон) — дадатна зараджаная элементарная часціца, антычасціца электрона. Абазначаецца
e
,
β
або
.
Мае аднолькавыя з электронам масу і спін, а магнітны момант і электрычны зарад роўныя па модулі і процілеглыя па знаку.
Пазітрон мае спін, роўны (ферміён), адносіцца да лептонаў, удзельнічае ў электрамагнітным, слабым і гравітацыйным узаемадзеяннях.
Існаванне пазітрона тэарэтычна вынікае з ураўнення Дзірака, эксперыментальна адкрыты К. Д. Андэрсанам (1932) у касмічных прамянях і стаў першым прыкладам антычасціц.
Пры пэўных умовах утварае з электронам вадародападобную сістэму (гл. пазітроній).
Узнікае пры ўзаемаператварэннях свабодных элементарных часціц, напрыклад, пры распадах мюонаў, а таксама пры бэта-распадзе некаторых ізатопаў.
Прадказаныя Дзіракам і эксперыментальна назіраныя працэсы анігіляцыі і нараджэння пар (пазітрон — электрон) былі першымі доказамі ўзаемапераўтварэнняў элементарных часціц, на аснове якіх распрацаваны метады нараджэння новых элементарных часціц у накапляльных кольцах паскаральнікаў.
Пазітроны выкарыстоўваецца пры даследаваннях размеркавання скарасцей электронаў праводнасці, дэфектаў крышталічнай рашоткі, кінетыкі некаторых хімічных рэакцый і іншага.
Мурманскі бераг
Му́рманскі бе́рег — скалісты і слаба расчлянёны бераг Баранцава мора ад Нарвежскай мяжы да мыса Святы Нос. Мае некалькі заліваў (Кольскі, Мотаўскі і іншыя), якія глыбока ўразаюцца ў бераг, уздоўж берага — шэраг астравоў (найбольш буйны — Кільдзін). Участкі мора, якія прылягаюць да берага, з'яўляюцца месцам рыбнай здабычы. Найважны порт — Мурманск. На Мурманскім беразе адзін з самых нізкіх атмасферных ціскаў на Зямлі (на ўзроўні мора) (750 міліметраў ртутнага слупа, або 99 990 Па).
Струкі
Назву Струкі́ маюць:
2-я Беларуская партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі (2-га складу)
'''2-я Беларуская партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі (2-га складу)''' — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бешанковіцкага, Талачынскага, Чашніцкага і Крупскага раёнаў. 27 чэрвеня 1944 года брыгада (394 партызаны, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары на шашэйных і грунтавых дарогах Бешанковічы — Лепель, Чашнікі — Бешанковічы, Чашнікі — Сянно, Коханава — Абольцы і іншых. У сакавіку 1944 года сумесна з 1-м атрадам брыгады М. П. Гудкова разграмілі нямецкі гарнізон у вёсцы Шэйка Крупскага раёна. У маі — чэрвені 1944 года ўдзельнічалі ў абароне Сенненска-Аршанскай партызанскай зоны і прарыве блакады; у час злучэння з часцямі Чырвонай Арміі рамантавалі дарогі, вылучылі праваднікоў у раён баявых дзеянняў, удзельнічалі ў ліквідацыі нямецкіх груп
Сядзіба Зэляў
Сядзіба Зэляў — рэшткі сядзібы ў Люціне, Валожынскі раён, Мінская вобласць.
Гісторыя
Першым гаспадаром быў Врольд Зэль, які сябраваў з нашчадкамі В. І. Дуніна-Марцінкевіча. Пасля яго смерці, з 1934 года кіравала гаспадаркай дачка Зося Зэль, якая любіла ездзіць вярхом на кані, трымала вялікую ферму, мела млячарню. У 1939 годзе Зося ўзяла шлюб з польскім афіцэрам, цырымонія адбывалася ў тупальскай капліцы. Малады муж неўзабаве апынуўся на польска-германскай вайне. А ў 1940 годзе ў «Зэлішкі» савецкая ўлада канфіскавала ўсю маёмасць, а ўладальніца са старэнькай маці выехалі ў Польшчу.
У 1943 годзе партызаны з Налібоцкай пушчы спалілі будынак, баючыся, што ён стане надзейнай крэпасцю для ворагаў.
У чэрвені 2018 года рэштак сцен сядзібы ўжо не было.
Бульвар
Бульвар (boulevard) — паласа дрэвавых або кустовых насаджэнняў уздоўж гарадскіх вуліц, праспектаў і набярэжных. Як форма зялёных насаджэнняў бульвары з'явіліся ў гарадах Заходняй Еўропы ў 17-18 ст. Прызначаюцца для дэкаратыўнага ўпрыгожвання вуліц і паляпшэння іх санітарна-гігіенічнага стану, аховы будынкаў ад пылу, газу і шуму, рэгулявання руху транспарту і пешаходаў. Ствараюцца пераважна ў буйных гарадах і прамысловых цэнтрах.
Бываюць бульвары закрытыя (для транспартных патокаў) і адкрытыя (для пешаходаў), размяшчаюцца абапал ці на адным (пры недастатковай шырыні) боку вуліцы. Для стварэння бульвараў выкарыстоўваюцца прысадныя і групавыя пасадкі дрэў, жывыя агароджы, кусты і кветнікі. Найбольш прыдатныя для бульвараў газаўстойлівыя, са шчыльнай кронай дрэвавыя і кустовыя расліны (каштан, ліпа, бяроза бародаўчатая, вяз шурпаты, акацыя жоўтая).
Ікітас
Ікітас (Iquitos) — горад у Перу, найбуйнейшы ў перуанскай Амазоніі. Адміністрацыйны цэнтр рэгіёну Ларэта і правінцыі Майнас. Маючы насельніцтва чалавек (2007), з’яўляецца найбуйнейшым горадам на Зямлі, якія не маюць сухапутнай сувязі з іншымі гарадамі (не лічачы дарогі даўжынёй 100 км у суседні горад Наута), і злучаецца толькі па рацэ ці самалётам. Размешчаны на рацэ Амазонка ў 150 км уніз па плыні ад яе з’яўлення ў выніку зліцця рэк Мараньён і Укаялі, на вышыні 106 м. У Ікітасе ёсць два ўніверсітэты і міжнародны аэрапорт.
Струнне
Назву Стру́нне маюць:
Дворнаўскі сельсавет
Дво́рнаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Дворнава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Стральцоўскі сельсавет у складзе Пліскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Стральцова. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дворнава, сельсавет перайменаваны ў Дворнаўскі. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 15 кастрычніка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Драбаўшчынскага сельсавета (24 населеныя пункты: Айчызна, Амелькава, Бортнікі, Воўкава, Ганчары, Гарані, Гінькі, Грышкава, Дамашы, Драбаўшчына, Закрэўшчына, Карчы I, Крукаўшчына, Лугавыя, Пагарэльшчына, Пратасы Кукроўскія, Серпуці, Сёмкава, Сіняўшчына, Соіна, Старынкі, Струі, Філіпава і Шэрсні) сельсаветаў. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мёрскага раёна, за выключэннем 24 населеных пунктаў (Айчызна, Амелькава, Бортнікі, Воўкава, Ганчары, Гарані, Гінькі, Грышкава, Дамашы, Драбаўшчына, Закрэўшчына, Карчы I, Крукаўшчына, Лугавыя, Пагарэльшчына, Пратасы Кукроўскія, Серпуці, Сёмкава, Сіняўшчына, Соіна, Старынкі, Струі, Філіпава і Шэрсні), якія былі перададзены ў склад Глыбоцкага раёна і 27 снежня 1962 года ўключаны ў склад Пліскага сельсавета Глыбоцкага раёна. 18 сакавіка 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лужкоўскага сельсавета.
Дзмітрый Іванавіч Рабышаў
Дзмі́трый Іва́навіч Ра́бышаў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1940).
Рон Уізлі
Рональд Біліус Уізлі (Ronald Bilius Weasley) — выдуманы персанаж серыі раманаў пра Гары Потэра. Лепшы сябар Гары Потэра і Герміёны Грэйнджэр, адзін з трох галоўных герояў рамана. Член вялікага сямейства Уізлі. Рон вучыўся ў школе Хогвартс у Доме Грыфіндор. Упершыню згадваецца ў кнізе «Гары Потэр і філасофскі камень».
У серыі фільмаў Рона сыграў Руперт Грынт.
Знешнасць і характар
Маці Рона часта ставіць старэйшых дзяцей у прыклад малодшым, і Рон — не выключэнне. З-за гэтага ў Рона выпрацаваўся комплекс «другасортнасці». Больш за ўсё Рон баіцца павукоў. У дзяцінстве адзін з блізнят ператварыў плюшавага мішку Рона ў павука, і з тых часоў Рон баіцца нават хатніх бяскрыўдных павукоў.
Як і ва ўсіх Візлі, у Рона рудыя валасы. Вочы ў Рона блакітныя, а нос доўгі. «Яна паказала на апошняга з чатырох хлопчыкаў. Ён быў доўгі, худы і нязрабны, з вялікімі рукамі і ступнямі, а твар яго было абсыпаны вяснушкамі.»
Першы год у Хогвартсе
Рон упершыню з'яўляецца ў рамане «Гары Потэр і філасофскі камень». Калі Гары страціўся на чыгуначнай станцыі Кінгс-Крос, ён заўважае сям'ю Візлі, якая накіроўваецца да бар'ера Платформы 9 ¾. Пазней Рон і Гары апыняюцца ў адным купэ Хогвартс-экспрэса. Хлопчыкі хутка знайшлі агульную мову і сталі лепшымі сябрамі. Затым у купэ з'яўляецца Герміёна Грэйнджэр, усяведа, з якой яны таксама нехаця становяцца знаёмымі.
Гары, Рон і Герміёна трапляюць у адзін Дом — Грыфіндор. Герміёна ўсё больш раздражняе хлопчыкаў сваім усяведствам. Неўзабаве, Гары і Рон выратоўваюць Герміёну ад троля, і яны становяцца лепшымі сябрамі.
Рон адыгрывае важную ролю пры пошуках філасофскага каменя. Пасля спуску ў падзямелле, у якім захоўваўся філасофскі камень, хлопчык становіцца галоўным стратэгам у шахматным паядынку з зачараванымі фігурамі, якія з'яўляюцца часткай аховы. Ён атрымлівае раненне і не можа ісці далей. Дзякуючы Рону, Дамблдор па заканчэнні навучальнага года прысвоіў Грыфіндору 50 ачкоў («за лепшую шахматную партыю ў гісторыі Хогвартса»).
Другі год у Хогвартсе
Рон з'яўляецца на старонках другой кнігі «Гары Потэр і патаемная зала», калі ён з блізнятамі забірае Гары ад Дурслі.
Адпраўляючыся ў Хогвартс з вакзала Кінгс-Крос, Гары і Рон не змаглі прайсці праз бар'ер платформы 9 ¾. Хлопчыкі вырашаюць узяць лятучы Ford Anglia і на ім адправіцца ў Хогвартс. Калі сябры ўжо далятаюць да тэрыторыі замка, машына страціў кіраванне і разбіваецца, трапляючы ў Лупцуючую вярбу. Палачка Рона ломіцца на дзве часткі. Аўтамабіль «крыўдзіцца» на пасажыраў і з'яжджае ў Забаронены лес. Рон атрымлівае лямантоўку ад сваёй маці, якая адчытвае яго за тое, што ён узяў машыну. Хлопчык беспаспяхова спрабуе адрамантаваць сваю палачку з дапамогай чароўнага скотчу.
На працягу ўсяго года Рон, Гары і Герміёна даведваюцца пра Спадкаемцу Слізерына, яго пакою і іншых тайнах заснавальніка. Аднойчы, адправіўшыся, па савеце Хагрыда (сябра тройцы), за павукамі, Рон і Гары заходзяць у самы гушчар Забароненага Лесу і знаходзяць там Арагога. Арагог — гіганцкі акрамантул, улюбёнец Хагрыда. Ад зграі павукоў дзяцей ратуе Ford Anglia.
Каб высвятліць, ці з'яўляецца Малфай спадкаемцам Слізерына, Рон разам з Гары выпівае Шматістотнае зелле, ператвараючыся ў Крэйба і Гойла адпаведна.
У патаемнай зале Гільдэрой Локхарт прадпрымае спробу сцерці хлопчыкам памяць, скарыстаўшыся палачкай-інвалідкай Рона. Дарма. Заклінанне спрацоўвае ў адваротны бок і Локхарт губляе памяць назаўжды. Утвараецца завала, якая аддзяліла Гары ад Рона і Локхарта. Гары адпраўляецца на пошукі Джыні адзін. Пасля перамогі над базіліскам і Томам Рэдлам усе чацвёра паспяхова выбіраюцца з патаемнай залі.
Трэці год у Хогвартсе
Улетку сям'я Візлі выйграе ў латарэю вялікую колькасць галеёнаў і адпраўляецца ў Егіпет. Пазней, па вяртанні ў Лондан, Рон сустракае Гары і Герміёну ў «Дзіравым Катле». Разам яны адпраўляюцца ў Хогвартс.
У Хогвартсе новы выкладчык — Рымус Люпін — выкладае вучням Абарону Ад Цёмных Мастацтваў. На адным з урокаў праходзяць богартаў. Перад Ронам богарт прымае форму гіганцкага павука, якога ён пасля паспяхова ператварае ў павука без лап (па кнізе)/ на роліках (па фільме) заклінаннем «Рыдыкулюс».
Доўгі час Рон сварыцца з Герміёнай з-за свайго пацука Скаберса. Кот Герміёны, як лічыць хлопчык, увесь час спрабуе з'есці яго гадаванца. Калі пацук знікае — Рон вінаваціць ката Герміёны — Крукшанса. Аднак абвінавачванні не апраўдаліся. Пацук знаходзіцца ў гарлачы ў хаціне Хагрыда.
Рон ганарыцца тым, што неяк уначы полаг яго ложку распароў беглы злачынец — Сірыюс Блэк. Нарэшце ўвага прыкавана да яго, а не да Гары.
Пазней на Рона нападае Сірыюс Блэк у абліччы сабакі, пры гэтым сам Рон застаецца амаль цэлым (зламаў шчыкалатку, зачапіўшыся ёю аб корань Лупцуючай вярбы, калі Сірыюс яго пацягнуў у нару). Затое ён даведваецца разам з сябрамі праўду пра «злачынца»
Пасля ўсіх прыгод Рон запрашае Гары на Чэмпіянат па квідычы летам.
Чацвёрты год у Хогвартсе
Улетку ўся сям'я Візлі, разам з Гары і Герміёнай адпраўляюцца на Чэмпіянат Свету па квідычы. Там яны становяцца сведкамі вызаву чорнай меткі.
У Хогвартсе вучні даведваюцца, што сёлета будзе праводзіцца Трывядзьмарскі Турнір.
Удзельнічаць у спаборніцтве можна толькі паўналетнім, таму, калі Келіх агню выбраў Гары для ўдзелу ў Трывядзьмарскім турніры, Рон узлаваўся на сябра. Нягледзячы на крыўду Рон спрабуе распавесці Гары праз Герміёну пра першае спаборніцтва (драконы). Пасля праходжання Гары першага выпрабавання Турніру Рон разумее, што Турнір вельмі небяспечны і Гары не жадаў у ім удзельнічаць. Рон просіць прабачэнні ў Гары.
На Калядны баль Рон ідзе ў пары з Падмай Паціл. Хоць перад гэтым ён запрашаў Герміёну. Аднак яна адмовілася. На балі хлопец сварыцца з дзяўчынай з-за таго, што яна пайшла сюды з «ворагам» Гары, з Віктарам Крумам, які таксама з'яўляецца ўдзельнікам Турніру.
Пяты год у Хогвартсе
Рон стаў старастай факультэта Грыфіндор. Ён адзін з нямногіх, хто верыць у вяртанне Вальдэморта. Быў членам Арміі Дамблдора, разам з пяццю іншымі членамі адправіўся ў Міністэрства магіі, удзельнічаў у бітве ў Аддзеле Таямніцаў.
Шосты год у Хогвартсе
Гары становіцца новым капітанам каманды па квідычы і выбірае Рона на месца брамніка. Галоўным канкурэнтам Рона становіцца Кормак МакЛаген.
Рон пачынае сустракацца з Лавендрай Браўн; праўда, праз некаторы час яны растаюцца: Рон з'ядае прасякнутыя Нагаворным зеллем цукеркі ад Рамільды Вэйн і Гары вядзе яго да Смоўждорфа. Там Рон выпівае атручаную Малфоем медавуху і трапляе ў бальнічнае крыло. Там ён у непрытомнасці вымаўляе імя Герміёны. У канцы Рон вырашае ісці з Гары і Герміёнай шукаць хоркруксы Валдэморта.
Сёмы год у Хогвартсе
Улетку Рон бярэ ўдзел у аперацыі «Сем Потэраў», выпіўшы Шматістотнае зелле. Рон згаджаецца пайсці з Гары на пошукі хоркруксаў Цёмнага лорда. Асцерагаючыся за здароўе сваіх родных, Рон распаўсюджвае навіну пра тое, што ён хворы абсыпным лішаем і ляжыць дома.
Дамблдор запаветвае Рону свой дэлюмінатар. Падчас вяселля Біла і Флёр, на Логавішча нападаюць смерцежэры. Гары, Рон і Герміёна апарыруюць у Лондан. У кавярні на іх нападаюць Роўлі і Долахаў. Сябры адпраўляюцца ў Міністэрства і крадуць медальён Слізерына. Спрабуючы ўцячы ад Якслі, Герміёна падчас апарацыі змяняе кірунак, і Рона расшчапляе ў вобласці пляча.
Рон носіць медальён Слізерына, які з'яўляецца хоркруксам, на сабе, што дрэнна ўплывае на яго. Ён сварыцца з сябрамі і пакідае іх. Пазней ён усёткі вырашаецца вярнуцца, ратуе Гары Потэра і знішчае медальён мячом Грыфіндора. Паведамляе сябрам пра табу, накладзенае на імя Вальдэморта. Пазней, трое разам з гоблінам Грыпхукам крадуць у банку Грынгатс яшчэ адзін хоркрукс — кілішак Хэльгі Хафлпаф.
Вярнуўшыся разам з Герміёнай і з кілішкам Хафлпаф у Хогвартс, Рон, пераймаючы парсэльтонг, адкрывае патаемную залу і Герміёна знішчае чару іклом базіліска. Пасля Рон упершыню цалуецца з Герміёнай. Бярэ ўдзел у Бітве за Хогвартс, дзе бачыць смерць Фрэда і разам з Нэвілам перамагае Грэйбэка.
Далейшы лёс
Пасля заканчэння школы Рон стаў працаваць разам з Джорджам у краме «Вядзьмарскія вычваркі Візлі», якая стала вельмі прыбытковай справай. Жаніўся на Герміёне Грэйнджэр. У іх нарадзілася двое дзяцей: Роза і Х'юга Візлі.
Кузніца (гміна)
Кузні́ца (Kuźnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кузніцы. Плошча гміны складае 133,41 км². Станам на 2013 год у гміне Кузніца пражывалі 4276 чалавек, шчыльнасць — 32,3 чал./км².
На тэрыторыі гміны размешчаны пагранічны пераход з Беларуссю Кузніца — Брузгі.
Самай вялікай ракой гміны з'яўляецца Ласасянка.
Клеўцы (Смаленская вобласць)
Клеўцы (Клевцы) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
NGC 4156
NGC 4156 (іншыя абазначэнні — UGC 7173, MCG 7-25-45, ZWG 215.47, KCPG 325, PGC 38773) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стрэльчыкі
Назву Стрэ́льчыкі маюць:
Рычард Оўэн
Сэр Рычард Оўэн (Richard Owen; 20 ліпеня 1804, Ланкастэр — 18 снежня 1892, Лондан) — англійскі заолаг і палеантолаг. Рыцар-камандор ордэна Лазні (1884). У 1888 годзе ўзнагароджаны ганаровым Медалём Карла Лінея за працяг лінееўскіх традыцый у сучаснай біялогіі.
Бібліяграфія
Найбольш буйныя працы Оўэна:
Значная частка пералічаных прац выдадзены асобным зборнікам, пад загалоўкам: «History of British fossil reptils» (Л., 1884).
Клячына (Смаленская вобласць)
Клячына (Клячино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бульба (танец)
Бульба — беларускі сцэнічны танец.
Апісанне
Музычны памер 2/4. Тэмп жвавы. Створаны на аснове аднайменнай народнай песні. Першы сцэнічны варыянт паставіў К. А. Алексютовіч у 1930-я гады (Ансамбль беларускай народнай песні і танца). Вялікае пашырэнне танец атрымаў пасля пастаноўкі, дзе ў жартоўнай форме паказваецца, як садзяць, вырошчваюць і капаюць бульбу. У балеце Я. Глебава «Мара», пастаўленым А. Андрэевым у 1961 годзе, танец «Бульба» ўпершыню з’яўляецца на прафесійнай сцэне. У класічным танцы «Бульба» ўдзельнічаюць толькі дзяўчаты. Танец у яго харэаграфічнай рэдакцыі (з рознымі адхіленнямі) увайшоў у народны танцавальны рэпертуар.