cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва за Хадзіту
Бой 1 жніўня
Раніцай 1 жніўня дзве пары снайпераў рэзервовых штабных груп USMC з трох чалавек на ўскраіне горада былі атакаваны невялікім паўстанцкім атрадам з групоўкі «Джамаат Ансар аль-Суна». У лічаныя хвіліны байцоў паланілі. Пяць членаў атрада былі забіты. Адзін з іх прапаў без вестак, і спачатку спадзяваліся, што яму ўдалося выратавацца. Пазней паведамлялася, што яго бачылі жывым, але параненым, і паўстанцы везлі яго па вуліцах Хадзіты ў кайданках.
Аперацыя «Хуткі ўдар»
Праз два дні пасля здарэння, каля 1000 байцоў КМП ЗША з палкавой групы 2, разам з іракскімі салдатамі, пачалі аперацыю «Хуткі ўдар». Асноўнай мэтай было спыніць акцыі баевікоў і ліквідаваць партызанскую зону ў Хадзіце. Аперацыя пачалася, калі марскія пяхотнікі і іракскія салдаты ўвайшлі ў Хаклінію, прыкладна за сем кіламетраў на паўднёвы-захад ад горада. У гэтым раёне амерыканцамі былі забітыя 40 паўстанцаў, у тым ліку чацвёра падчас атакі баявога верталёта Super Cobra.
У той жа час, невялікія суда кампаніі USMC аказвалі дапамогу ў выяўленні целаў забітых і былі задзейнічаны ў буйным баі на ўсходнім беразе ракі Еўфрат.
Пад ціскам праціўніка, баевікі ўжо 4 жніўня пакідаюць горад.
Наступствы
1 жніўня 2005 года рота Ліма 3/25 затрымала двух мужчын «ваеннага ўзросту» ў доме побач з месцам забойства снайпераў і выявіла ў доме вялікую колькасць крыві. Абодва гэтых іракскіх мужчыны былі дастаўлены на авіябазу Аль-Асад для допыту. У канцы жніўня байцы правялі ператрус у тым жа доме і затрымалі яшчэ семярых мужчын. За домам знойдзена вялікая схованка са стралковай зброяй і выбухоўкай. Гэтыя затрыманыя таксама былі дастаўлены на авіябазу Аль-Асад, дзе шасцёра з іх пасля прызналіся ў забойстве амерыканцаў.
У верасні 2005 года 3-і батальён 1-й марской пяхоты атачыў і напаў на Хадзіту. Пачалася ваенная аперацыя з цяжкімі баямі амаль за кожны дом. Байцы ўтрымлівалі ўвесь раён трыяды Хадзіта, Барвана і Хаклія да сакавіка 2006 года. Падчас разгортвання яны выявілі больш за 1000 схованак, затрымалі больш за 400 вядомых паўстанцаў і страцілі чатырох марскіх пяхотнікаў.
У пачатку 2006 года восем іракскіх мужчын, якія ўдзельнічалі ў інцыдэнце са снайперам, паўсталі перад іракскім судом у Багдадзе, былі прызнаны вінаватымі і пакараны смерцю. Гэты рэйд згадваецца ў дакументальным фільме A&E Combat Diary: the Marines of Lima Company, прэм’ера якога адбылася ў маі таго ж года.
S.N.U.F.F.
«S.N.U.F.F.» — дзясяты раман Віктара Пялевіна, выдадзены ў снежні 2011 года тыражом 150 000 экзэмпляраў.
Пялевін расшыфраваў слова SNUFF як Special Newsreel/Universal Feature Film, пасля чаго яго пачалі актыўна выкарыстоўваць паліттэхнолагі.
Анатацыя аўтара: «Раман-утøпія Віктара Пялевіна аб найглыбокіх таямніцах жаночага сэрца і вышэйшых сакрэтах лётнага майстэрства!»
Назва
Снаф-відэа (Snuff film) — кароткаметражны фільм, дзе паказваецца рэальнае забойства з папярэдняй знявагай ахвяры. Распаўсюджваюцца для забавы і дзеля грошай.
Сюжэт
Сюжэт рамана разгортваецца ў постапакаліптычным свеце вакол ўзаемаадносін дзвюх краін — Уркаіны (Уркаінскага Уркаганата), якую засяляюць «оркі», і Бізантыума (Big Byz), штучнага гіганцкага шара, які вісіць над ёй і населены «людзьмі».
Уркаіна з’яўляецца тэхналагічна адсталым грамадствам, дзе ў побыце размаўляюць на «верхнярускай» мове (дзяржаўная мова — верхне-сярэднясібірская), а Бізантыум, наадварот, з’яўляецца прасунутай тэхналагічна дзяржавай-«дэмакратурай», дзе пераважае царкоўнаанглійская мова, падобная на англійскую. Тым не менш, Бізантыум пакутуе ад недахопу фізічнай прасторы і ад законаў пра ўзрост згоды, якія забараняюць уступаць у публічны сэксуальны кантакт людзям, якія не дасягнулі 46 гадоў. Многія жыхары Бізантыума жывуць з лялькамі-робатамі («сурамі») рознай ступені прасунутасці.
Міхаіл Мікалаевіч Бадзяка
Міхаіл Мікалаевіч Бадзяка (, в. Пячары, Касцюковіцкі раён — ) — беларускі вучоны ў галіне металазнаўства. Член-карэспандэнт АН БССР (1974), доктар тэхнічных навук, прафесар (1968). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1981).
S.N.U.F.F.
Сюжэт
Аповед вядзецца ад асобы «чалавека» — Дзям’яна-Ландульфа Дамілолы Карпава, які працуе аператарам узброенай беспілотнай лятаючай кінакамеры. У грамадзянскім жыцці Карпаў жыве са ўзятай у крэдыт сурай па імі Кая, якая ўцягвае яго і двух «оркаў» у інтрыгу, завязаную на яе ўласныя інтарэсы ды інтарэсы элітаў. Кая маніпулюе Дамілолай, каб дамагчыся свайго.
Крытыка
Літаратурны крытык Г. Л. Юзэфовіч адзначае: «У „S.N.U.F.F.“ ёсць усё, за што чытач любіць пялевінскі брэнд: і жарты (якія па-ранейшаму хочацца зачытваць уголас), і парадаксальна дакладна злоўлены і зацукраваны „дух часу“ (многія пасажы, якія тычацца оркскіх „свяшчэнных войн“, злавесна пераклікаюцца з самымі апошнімі падзеямі ў Расіі) … А тое, што кожны наступны пялевінскі тэкст аказваецца нязменна больш сумны, пранізлівы і трагічны папярэдняга (у цяперашнім сэрца часам разрываецца, як у якой-небудзь „Каштанцы“) — так гэта, верагодна, уласцівасць самога пісьменніка, які з узростам мігрыруе ў бок усё большага песімізму і надрыву».
Міхаіл Мікалаевіч Бадзяка
Біяграфія
Скончыў ў 1941 годзе. З 1953 намеснік дырэктара, старшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі Фізіка-тэхнічнага інстытута АН БССР.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па даследаванні тэрмакінэтыкі структурных і фазавых ператварэнняў у металах і сплавах ва ўмовах высокіх і звышвысокіх хуткасцяў нагрэву, працэсам вяртання металаў і металаў, у якіх эксперыментальна усталяваны тэмпературны  рэкрышталізацыонных працэсаў пад уздзеяннем вялікіх хуткасцяў нагрэву. Распрацаваў тэарэтычныя асновы тэрмакінетыкі рэкрышталізацыі.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР 1988 за распрацоўку тэорыі, тэхналогіі і абсталявання для атрымання гетэрагенных матэрыялаў метадамі электратэрміі і арганізацыі серыйнай вытворчасці гэтых матэрыялаў.
Узнагароджаны медалямі.
Замацкі сельсавет
За́мацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Бельнякі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чарэйскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Замачак. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чарэйскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Чашніцкага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі. У 1935 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бельнякі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Старасельскага сельсавета.
Зубачы
Зубачы́ (, Зубачи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 21 км ад Бярозы, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1864 годзе — вёска ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У канцы XIX ст. — у Сялецкай воласці. Паводле перапісу 1897 года дзейнічаў хлебазапасны магазін.
У 1915 годзе акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 года ўстаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года — у складзе Польшчы, у 1924 годзе ў Сялецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 25 будынкаў.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска ў Сашыцкім сельсавеце.
З 16 ліпеня 1954 года вёска ў Сялецкім сельсавеце.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з кароткай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, да якой у цэнтры прымыкаюць 2 завулкі (з паўднёвага захаду і ўсходу).
Пялякас (Ігналінскі раён)
Пя́лякас (Pelekas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Палушэ. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Крысцін Ота
Крысцін Ота (нар. 7 лютага 1966 г., Лейпцыг, ГДР) — фенаменальная рэкардсменка з ГДР, шасціразовая алімпійская чэмпіёнка, легенда плавання.
Біяграфія
Пачала займацца плаваннем ў 10 год. Ва ўзросце 16 гадоў ўдзельнічала ў сваім першым чэмпіянаце ў Эквадоры, у 1982 годзе, дзе заваявала 1 залаты медаль у адзіночным плаванні, і 2 у складзе каманды.
2 долары ЗША
Два долары ЗША — другі па намінале федэральны рэзервовы білет ЗША. На пярэднім боку намаляваны Томас Джэферсан, на зваротнай — рэпрадукцыя карціны Джона Трамбула «Дэкларацыя незалежнасці».
Крысцін Ота
Біяграфія
У Чэмпіянаце Еўропы 1983 Ота фінішавала другой. У 1984 годзе ўстанавіла сусветны рэкорд на 200 м батэрфляем. Ёй прадказвалі шэраг перамог на будучых Алімпійскіх гульнях у Лос-Анджэлесе, аднак зборная ГДР не прымала ўдзелу ў гэтых спаборніцтвах. Шэраг няўдач дапоўніў зрушэнне пазваночніка, якое зрабіла немагчымым удзел Крысцін ў чэмпіянаце Еўропы 1985 года.
2 долары ЗША
Вытворчасць купюры была спынена ў 1966 годзе, аднак праз 10 гадоў да імпрэзы двухсотгоддзя незалежнасці ЗША адноўлена. У нашы дні новыя асобнікі практычна не ствараюцца (каля 1 % усіх выпушчаных банкнот), адпаведна яе рэдка можна ўбачыць у выкарыстанні. Гэта спарадзіла міф пра тое, што двухдоларавыя купюры вывелі са звароту, што дастаўляе праблемы людзям, якія жадаюць імі адплаціць.
Крысцін Ота
Біяграфія
Крысцін вярнулася ў спорт на Сусветным Чэмпіянаце 1986 года, які праходзіў у Мадрыдзе. Тут Ота заваявала 4 залатыя медалі (100 м. вольным стылем, 200 м. камбінаванае плаванне, 4х100 м. камбінаванае плаванне, і 4х100 м. вольным стылем) і 2 сярэбраныя медалі (50 м. вольным стылем і 100 м. батэрфляем). У чэмпіянаце Еўропы 1987 года, Ота дадала на свой рахунак яшчэ 5 залатых медалёў.
2 долары ЗША
Рэдкасць можна растлумачыць тым, што выпуск 1976 года быў незвычайна ўспрыняты насельніцтвам (і нават стаў прадметам калекцыянавання) і не быў запатрабаваны ў грашовых аперацыях. Да жніўня 1996 года, калі выпусцілі новую серыю, гэтыя банкноты ўжо амаль зніклі.
Крысцін Ота
Біяграфія
У Летніх Алімпійскіх гульнях 1988 года, якія праходзілі ў Сеуле, ёй зноў праракалі шэраг перамог. У гэты раз яна ажыццявіла сваю мару, заваяваўшы шэсць залатых медалёў. Пасля гэтага Крысцін заявіла аб заканчэнні спартыўнай кар'еры. Доўгі час працавала спартыўным каментатарам на тэлебачанні.
Шатун
Самае ранняе сведчанне ўжывання шатуноў датуецца канцом 3-га стагоддзі н. э., калі ў Рымскай імперыі на пільнях у Іераполе, Малая Азія, былі ўжыты механізмы, падобныя на сучасныя шатуны-пераўтваральнікі круцільнага руху вадзянога кола.
NGC 4738
NGC 4738 (іншыя абазначэнні — UGC 7999, MCG 5-30-103, ZWG 159.92, FGC 1510, PGC 43517) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бідайык (Бідайыкская сельская акруга)
Бідайык — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бідайыкскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 13 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Атасу. Код КАТА — 354445100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1094 чалавекі (547 мужчын і 547 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 988 чалавек (485 мужчын і 503 жанчыны).
Плантагенеты
Плантагенеты (Plantagenets) — каралеўская дынастыя французскага паходжання, адно з адгалінаванняў дома Гатынэ-Анжу, асноўныя ўладанні якой (графства Анжу) першапачаткова знаходзіліся ў Францыі, але пазней значна пашырыліся. У выніку Плантагенеты аказаліся кіраўнікамі Англіі (1154—1485), Нармандыі (1144—1204, 1346—1360 і 1415—1450), а таксама Гасконіі і Гіеніі (1153—1453). Аднак, у ходзе канфліктаў з французскімі каралямі Плантагенеты былі вымушаныя саступіць само графства Анжу Францыі ў 1206 г.
Імя «Плантагенет» паходзіць ад жаўтазелю (planta genista), кветкі, якая была эмблемай Жафруа V, графа Анжуйскага. Дзякуючы ўдачнаму шлюбу з Матыльдай, дачкой Генрыха I, караля Англіі, Жафруа атрымаў шанец атрымаць у спадчыну англійскую карону. Сын Жафруа і Матыльды Генрых II стаў першым каралём Англіі (1154—1189) і родапачынальнікам дынастыі.
Нікалаус Ота
Нікалаус Аўгуст Ота (ням.: Nicolaus August Otto, 10 чэрвеня 1832, Хольцхаўзен, Таўнус - 26 студзеня 1891, Кёльн) — нямецкі інжынер і вынаходнік-самавук, вынаходнік рухавіка ўнутранага згарання.
Каленчаты вал
Каленчаты вал — дэталь, ці вузел дэталяў, складанай формы, якая мае шыйкі для замацавання шатуноў, ад якіх атрымлівае сілавыя штуршкі і ператварае іх у круцельны момант. Састаўная частка крывашыпна-шатуннага механізму (КШМ).
Выкарыстоўваюцца ў рухавіках унутранага згарання, кампрэсарах, насосах і інш.
Вырабляюць каленчатыя валы з вуглеродных, хромамарганцэвых і іншых сталей, а таксама з спецыяльных моцных сплаваў. Найбольшае выкарыстане атрымалі сталі марак 45, 45Х, 45Г2, 50Г, а для дызельных рухавікоў - 40ХНМА, 18ХНВА і інш.
Малае Паўлава (Смаленская вобласць)
Малае Паўлава (Малое Павлово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Колас (Бярэзінскі раён)
Ко́лас (, Колос) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Сялібскага сельсавета.
Рэкламны шчыт
Рэкламны шчыт (інакш: шчыт ці білборд ад англійскага слова Billboard) — вялікі шчыт, размешчаны на будынках або на адмысловых, прыстасаваных для гэтага слупах. На ім размяшчаюцца рэкламныя матэрыялы. Рэкламныя шчыты часта абсталяваныя асвятленнем.
Беларусь
У 2012 годзе УП «Мінскрэклама» было адзіным у сталіцы выдаўцом пашпартоў знешняй рэкламы паводле Палажэння, зацверджанага Пастановай Савета міністраў Беларусі, і аформіла за год звыш 7000 такіх пашпартоў. На 2013 год у Мінску налічвалася звыш 20 000 рэкламных палёў, на якіх працавала звыш 40 прадпрыемстваў знешняй рэкламы.
Sol Invictus
Sol Invictus (Непераможнае Сонца) - афіцыйны рымскі бог сонца, створанага імператарам Аўрэліянам у 274 годзе н.э. сонечнага культа. Яго культ пераўзыходзіў іншыя ўсходнія культы па важнасці аж да адмены язычніцтва пры Феадосія I. З'яўляецца агульнапрызнаным, што самым раннім надпісам, які звязвае непераможнага імператара з сонцам, з'яўляецца легенда на бронзавым арнаменце, датуемы па свайму стылю другім стагоддзем: INVENTORI LUCIUS SOLI INVICTO AUGUSTO.
Раней лічылася, што рымляне праводзілі фестываль сонца 25 снежня, называемы таксама Dies Natalis Solis Invicti («дзень нараджэння непераможнага сонца»). 25 снежня быў першым днём пасля зімовага сонцастаяння, калі было заметна павялічэнне святлавога дня. Цяпер з розных крыніц, якімі валодае сучасная навука, дастаткова вядомы толькі сонечныя ўрачыстасці, якія адзначаліся ў жніўні. Sol Invictus быў пераіменаваны ў хрысціянскае свята Ражство Хрыстова ў IV стагоддзі н.э.
Назва Sol Invictus таксама прымянялася да некаторых іншых сонечных бажэств напрацягу гэтага перыяда. Назва Sol Invictus, якая не з'яўляецца пэўным імянем, з'яўляецца на манетах з часа ўзвышэння Сэпцімія Севера. На солідах, адчакакненых пры Канстанціне, таксама як і на залатым медальёне часоў яго праўлення, адлюстраваны імператарскі бюст, сдвоены з Sol Invictus. На медальёне зроблены надпіс: INVICTUS CONSTANTINUS.
Выкарыстанне тэрміна
Назва Sol Invictus («Непераможнае Сонца») прымянялася, прынамсі, да трох розных бажэств у часы позняй Імперыі: да Геліягабала, які веў паходжанне з сірыйскай Эмесы, няўдачна выстаўленаму у якасці галоўнага бога афіцыйнага пантэона аднаіменным імператарам; да Мітры; і да Солу.
Практыкаваўся больш ранні, аграрны культ Sol Indiges («роднае сонца» ці «выкліканае сонца» - этымалогія і значэнне слова «indiges» з'яўляюцца прадметам дыскусіі).
Мітра
Па-другое, эпітэт invictus прымяняўся да Мітры ў асабістых надпісах, зробленых яго паклоннікамі. Таксама ён выкарыстоўваўся адносна Марса.
Аўрэліян
Пасля перамог на ўсходзе імператар Аўрэліян увёў афіцыйны культ Sol Invictus, уводзячы бога сонца ў якасці галоўнага бажаства імперыі. Таксама Аўрэліян стаў насіць карону з сыходзячымі сонечнымі прамянямі. Ён заснаваў калегію пантыфікаў і прысвяціў Непераможнаму Сонцу храм у 274 годзе. Культ Непераможнага Сонца быў галоўным афіцыным культам пачатка чатвёртага стагоддзя.
У легіёнах, дзе палітыка індывідуальнай свабоды веравызнання засведчана асабістымі надпісамі на грабніцах і прынасімых клятвах ва ўсіх куточках Імперыі, акрамя ваенных лагераў, адзіным афіцыйна дапушчаным усходнім культам, верагодна з часоў праўлення Аўрэліяна і дакладна пры Канстанціне, быў культ Непераможнага Сонца.
Ваагн Гарнікавіч Хачатран
Ваагн Гарнікавіч Хачатран (Վահագն Գառնիկի Խաչատրյան, 22 красавіка 1959, Сісіян) — армянскі дзяржаўны дзеяч. Прэзідэнт Арменіі з 13 сакавіка 2022 года.
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў Ерэванскі Інстытут народнай гаспадаркі.
У 1981—1989 гадах працаваў эканамістам у ПА «Разданмаш».
З 1989 да 1992 года працаваў начальнікам аддзела, намеснікам генеральнага дырэктара дзяржпрадпрыемства «Марс».
У 1992—1996 гадах займаў пасаду мэра Ерэвана і саветніка прэзідэнта Арменіі.
З 2021 да 2022 года займаў пасаду міністра высокатэхналагічнай прамысловасці Рэспублікі Арменія.
На пазачарговых прэзідэнцкіх выбарах 3 сакавіка 2022 года абраны прэзідэнтам Арменіі. Заступіў на пасаду 13 сакавіка 2022 года.
Эдуарда Саенс дэ Буруага
Эдуарда Саенс дэ Буруага-і-Паланка (Eduardo Sáenz de Buruaga y Polanco; 15 красавіка 1893 — 17 лютага 1964) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік Рыфскай вайны і грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Порт-о-Прэнс у сям’і патомнага ваеннага. У 1910 годзе паступіў у пяхотную акадэмію Таледа. Праз тры гады, атрымаўшы ваенную адукацыю, накіраваўся ў Іспанскае Марока, дзе прайшла большая частка яго вайсковай кар’еры да пачатку грамадзянскай вайны.
У 1920-я гады прымае ўдзел у Рыфскай вайне. Двойчы быў паранены (25 кастрычніка 1921 і 18 ліпеня 1922).
У лютым 1939 года прызначаны кіраўніком Заходняй ваеннай зоны Іспанскага Марока. У жніўні таго ж года стаў ваенным губернатарам калоніі. З 1944 — генерал-губернатар Кампа-дэ-Гібралтар, з 1948 — генерал-капітан Балеарскіх астравоў, з 1952 — камандуючы II ваеннай акругай (Севілья), з 1957 — кіраўнік грамадзянскай гвардыі /
Эдуарда Саенс дэ Буруага памёр у дзевяць гадзін раніцы 17 лютага 1964 года ў сваім доме ў Мадрыдзе.
Мурэла
Мурэла (Murello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 939 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0172.
Гарохавішчанскі сельсавет
Гаро́хавішчанскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Гарохавішчы.
Утвораны 21 жніўня 1925 года як Гарохавішчанскі (Гарохавіцкі) сельсавет у складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе новаўтворанага Акцябрскага раёна Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Любанскага сельсавета.
Асвяя
Асвяя (Asveja альбо возера Дубінгяй, Dubingių ežeras) — возера, якое знаходзіцца на паўночным усходзе Літвы ў Малетайскім, Швянчоніскім і Вільнюскім раёнах.
Спартыўна-педагагічны факультэт спартыўных гульняў і адзінаборстваў БДУФК
Спартыўна-педагагічны факультэт спартыўных гульняў і адзінаборстваў БДУФК — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры.
Асвяя
Самае працяглае возера Літвы — 29,7 км з усімі адгалінаваннямі. Даўжыня ад паўночна-заходняга ўзбярэжжа да паўднёва-ўсходняга берага роўная 21,9 км. Трэцяе па глыбіні ў Літве — 50,2 м. Берагавая лінія звілістая, даўжыня 72,5 км. Берагі высокія, пясчаныя, зарослыя хвоямі. 6 астравоў плошчай 4,4 гектары.
Спартыўна-педагагічны факультэт спартыўных гульняў і адзінаборстваў БДУФК
Гісторыя
Факультэт быў утвораны ў 1974 годзе на базе педагагічнага факультэта ў звязку з нарастальнай патрэбай краіны ў трэнерскіх кадрах.
Малышаўка (Смаленская вобласць)
Малышаўка (Ма́лышевка) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Караль (старажытны горад)
Караль (таксама Караль-Супе) — руіны вялікага старажытнага паселішча ў даліне ракі Супе на тэрыторыі перуанскай правінцыі Баранка. Знаходзіцца прыкладна ў 150 км на паўночны ўсход ад Лімы. Адносіцца да культуры Нортэ-Чыка і лічыцца найстаражытнейшым вядомым горадам Амерыкі і найбольш вывучаным паселішчам названай цывілізацыі.
28 чэрвеня 2009 года занесены ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны як выключна добра захаваны прыклад архітэктуры і гарадскога планавання старажытнай перуанскай цывілізацыі позняга архаічнага перыяду.
Караль быў заселены ў перыяд прыблізна з 2600 па 2000 год да н. э. і займаў плошчу больш чым 60 га. Навукоўцы, якія працавалі на раскопках, разглядалі паселішча як найстарэйшы гарадскі цэнтр у Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, што пасля, па меры выяўлення ў дадзеным рэгіёне іншых старажытных паселішчаў, было пастаўлена пад сумненне.
Апісанне
Даліна ракі Супе цягнецца ва ўсходнім напрамку ад узбярэжжа Ціхага акіяна да Андаў. На працягу многіх гадоў найбольш вядомым археалагічным месцам у рэгіёне быў горад Аспера, размешчаны блізка да ўзбярэжжа. Датаванне Аспера была праведзена ў 1970-х гадах, і ён быў аднесены да трэцяга тысячагоддзя да н. э. З моманту адкрыцця археолагамі Караля ў 1949 годзе да 2001 года яго ўзрост заставаўся загадкай. Караль з'яўляецца адным з 18 археалагічных месцаў у гэтай даліне (на плошчы 90 км²), дзе былі знойдзены рэшткі манументальнай архітэктуры, г.зн. будынкі, большыя за жытло; усе яны маюць значнае падабенства з Каралем і ўтрымліваюць невялікія платформы або каменныя кругі. Звычайна падобныя структуры адносіліся да цывілізацый пасля 1500 года да н. э., аднак у 2001 годзе метадамі радыевугляроднага аналізу трысняговых валокнаў з плеценых сумак, знойдзеных пры раскопках, было даказана, што горад існаваў прыблізна ў перыяд паміж 2600 і 2000 гадамі да н. э. Тым не менш узрост найстарэйшых археалагічных знаходак яшчэ з дакладнасцю не ўстаноўлены, таму на справе горад можа аказацца яшчэ старэйшым. Агульная колькасць насельніцтва даліны Супе ў часы існавання Караля магло дасягаць 20000 чалавек.
Караль размешчаны на пустыннай тэрасе над зялёнай далінай ракі Супе ў 23 км ад узбярэжжа і займае плошчу больш чым 66 га. Меў насельніцтва, паводле ацэнак, каля 3000 чалавек. Даследаванні і раскопкі на тэрыторыі старажытнага горада вядуцца з пачатку XX стагоддзя і працягваюцца дагэтуль. Шырокі комплекс будынкаў уключае ў сябе 6 пірамід, якія стаяць вакол плошчы, рэшткі амфітэатра і жылыя раёны эліты. Гарадскі комплекс Караля мае плошчу 607 000 м² і ўключае ў сябе плошчы і жылыя будынкі. У Каралі знаходзяцца найбуйнейшыя будынкі сярод гарадоў даліны, такія як Пірамідэ-Маёр — будынак на платформе плошчай амаль з чатыры футбольныя полі і вышынёй у 18 м. Караль быў вялікім мегаполісам прыблізна ў тую ж эпоху, калі былі ўзведзены найбуйнейшыя егіпецкія піраміды; лічыцца, што Караль стаў свайго роду «мадэллю» гарадскога дызайну для ўсіх наступных андскіх цывілізацый, а яго вывучэнне можа даць адказы на мноства пытанняў, звязаных з заснаваннем і развіццём першых андскіх гарадоў.
Жыхары Караля з дапамогай ірыгацыі вырошчвалі розныя культуры, сярод якіх, праўда, не было злакаў. Аб'ём планавання і работ, неабходны для стварэння ірыгацыйных сістэм і горада, паказвае, што Караль быў дзяржавай з моцным урадам. Цікава, што ў Каралі не было выяўлена зброі або абарончых збудаванняў, што можа паказваць на адсутнасць войнаў.
Раскопкі
У 1905 годзе археолаг Макс Уле даследаваў старажытны горад Аспера, размешчаны бліжэй да ўзбярэжжа, прыкладна ў 23 км ад Караля. Хуліа Тэлья праводзіў раскопкі там жа ў 1937 годзе, аднак няма дакладных доказаў таго, што хто-небудзь з іх наведваў руіны Караля. У сувязі з гэтым датай яго адкрыцця лічыцца 1949 год, калі Караль быў выяўлены амерыканскім падарожнікам Паўлам Косакам і археолагам Рычардам Шэдэлем. У 1975 годзе руіны наведаў перуанскі архітэктар Карлас Уільямс, які праводзіў там даследаванні старажытнай архітэктуры і па выніках сваёй працы апублікаваў кнігу і некалькі артыкулаў. У 1979 годзе ў Каралі працаваў французскі археолаг Фрэдэрык Эндэль, які выказаў здагадку, што Караль быў пабудаваны да 1800 года да н.э. У 1994 і 1996 гадах раскопкі ў Каралі праводзіла археолаг Рут Шэйдзі.
Сярод археалагічных знаходак на яго тэрыторыі адсутнічаюць узоры зброі ці элементы фартыфікацыйных збудаванняў, затое выяўленыя кіпу і старажытныя музычныя інструменты: 32 флейты з касцей пеліканаў і кондараў, а таксама 37 ражкоў з касцей аленяў і лам. На тэрыторыі Караля таксама былі знойдзены вялікія плеценыя сумкі, з дапамогай якіх, як мяркуецца, перацягваліся камяні для будаўніцтва пірамід, і магіла дзіцяці з каралямі з каменных пацерак. Адносна кіпу ў навуковым асяроддзі да гэтага часу вядуцца спрэчкі, ці сапраўды знойдзеныя ў Каралі артэфакты з'яўляюцца імі, але калі гэта так, то будзе даказана намнога ранейшае існаванне гэтага вузлавога пісьма, чым лічылася раней.
Знойдзеныя ў Каралі артэфакты дазваляюць зрабіць вывады, што мясцовыя жыхары ўжывалі ў ежу авакада, зялёныя бабы, гарбуз, салодкую бульбу, чырвоны перац, кукурузу, а таксама марскую рыбу, якую атрымлівалі, верагодна, у выніку гандлёвых адносін. Яны таксама, як мяркуецца, вырошчвалі бавоўнік і, магчыма, ужывалі коку.
Дзяржаўны пераварот у Беларусі (1996)
Дзяржаўны пераварот у Беларусі -- захоп кантролю ўлады у Беларусі прэзідэнтам А. Лукашэнкам ў 1996 годзе.
Здзеснейны пры падтрымцы Расіі праз правядзенне пазазаконных рэферэндумаў 1995 і 1996 гадоў, у тым ліку па змене Канстытуцыі Беларусі, і разгон парламента -- Вярхоўнага Савета XIII склікання.
Графская вайна
Графская вайна (Grevens Fejde) — міжусобная вайна за трон Даніі ў 1534—1536 гадах, якая пераплялася з ахапіўшым Данію ў 1530-х гадах народным рухам і ўскладнілася ўмяшаннем Любека.
Гісторыя
Пасля смерці дацкага караля Фрэдэрыка I у 1533 годзе ўладу ў краіне захапіла шляхецкая алігархія на чале са спадчыннікам пасаду Шлезвіг-Гальштэйнскім герцагам Крысціянам. У той жа час разгарнулася паўстанне сялян і гарадоў, якое праходзіла пад лозунгамі Рэфармацыі. У Графскай звадзе мяшчане і сяляне выступалі за вяртанне скінутага ў 1523 годзе ў выніку арыстакратычнай змовы караля Крысціяна II. У ліку выступалых на баку Крысціяна II былі і шляхцічы, як графы Іаган фон Гоя і Крыстафер Ольдэнбургскі.
Бургамістры Капенгагена і Мальмё ўступілі ў саюз з бургамістрам Любека Юргенам Вуленвеверам, які прыйшоў да ўлады ў Любеку ў выніку перавароту. У чэрвені 1534 года войскі Крыстафера Альдэнбургскага, які выступаў як намеснік Крысціяна II, набраў на грошы Любека войска і высадзіўся ў Даніі на любекскіх караблях і разам з мяшчанамі і сялянамі, заняў Зеландыю і Сконэ.
Тым часам дацкае дваранства і духавенства абрала каралём герцага Крысціяна, пад імем Крысціяна III. У студзені 1535 года шведскі кароль Густаў Ваза, саюзнік Крысціяна III і праціўнік Любека, нанёс прыхільнікам Крысціяна II паражэнне пры Хельсінгбаргу, у чэрвені 1535 года дацкія каралеўскія войскі пад камандаваннем Іагана Рантцау атрымалі перамогу пры Экснеб'ергу на востраве Фюн, у ходзе вайны таксама пацярпеў шэраг паражэнняў любекскі флот.
У Любеку тым часам адбылося падзенне рэжыму Вуленвефера. Жыхары абложаных каралеўскімі войскамі Капенгагена і Мальмё супраціўляліся да 1536 года. Падавіўшы паўстанне, Крысціян III правёў у Даніі ў 1536 годзе Рэфармацыю.
Субрагацыя (страхаванне)
Субрагацыя (Subrogatio — замена) — пераход да страхоўшчыка, які выплаціў страхавое пакрыццё, права патрабаваць кампенсацыю з асобы, адказнай за шкоду, прычыненую страхавальніку ў межах кампенсаванага. Субрагацыяй завецца адзін з прыватных выпадкаў пазадамоўнай замены крэдытора ў абавязацельстве. З аднаго боку, субрагацыю варта адрозніваць ад замены крэдытора ў абавязацельстве паводле дамовы (цэсія, факторынг, індасамент), бо ў адрозненне ад дамоўных формаў замены крэдытора прававая падстава субрагацыя — не ў дамове, а ў законе. Інстытут субрагацыі здабыў шырокае ўвасабленне ў Кодэксе Напалеона.
Volkswagen Scirocco
Volkswagen Scirocco (Фольксваген Сірока) — спартыўны аўтамабіль канцэрна Volkswagen Group. Першае пакаленне з'явілася ў 1974 годзе ў якасці замены Volkswagen Karmann Ghia.
Назву «сірока» атрымаў ад аднайменнага вятра ў Італіі.
Першыя два пакаленні Volkswagen Scirocco вырабляліся ў 1974—1992 гг. Пасля доўгага перапынку ў жніўні 2008 годзе выйшла ў свет трэцяе пакаленне мадэлі.
Scirocco I (1974–1981)
Volkswagen Scirocco першага пакалення быў прадстаўлены на аўтасалоне ў Жэневе ў сакавіку 1974 года — на два месяцы раней, чым Volkswagen Golf, з якім ён падзяліў перэднепрывадную платформу: папярочна размешчаны карбюратарны рухавік з вадкасным астуджэннем, стойкі McPherson спераду і паўзалежную падвеску ззаду. Scirocco адрозніваўся толькі больш спартыўвымі наладамі шасі і арыгінальным трохдзверным кузавам з павялічанымі навісямі. Вытворчасць была наладжана на заводзе Karmann ў Аснабруку.
Машыны 1974 мадэльнага года знешне вылучаліся дзвюма прастакутнымі фарамі, якія ўсталёўваліся на ўсе мадыфікацыі, акрамя TS. На машынах камплектацыі TS, як і на ўсіх пазнейшых Scirocco 1975-81 гадоў, стаялі чатыры круглыя ​​фары.
На Scirocco ўсталёўвалі рухавікі 1,1 літра магутнасцю 48 к.с., 1,5 літра магутнасцю 65 к.с., 1,5 літра з двума карбюратарамі Zenith (70 к.с.). Пазней да мадэльнага шэрагу рухавікоў дадаўся рухавік аб'ёмам 1.6 літра з карбюратарам Pierburg (магутнасць – 85 к.с.), а ў 1976 годзе з'явілася топ-версія — Scirocco GTI з рухавіком 1.6 (110 к.с.), абсталяваным механічным упырскам паліва Bosch.
У гэтым жа годзе на ўсе аўтамабілі Scirocco сталі ўсталёўваць адзін ачышчальнік ветравога шкла і спартыўныя сядзенні з павялічанай бакавой падтрымкай.
У 1978 годзе быў праведзены фэйсліфтынг аўтамабіля: пярэднія паказальнікі павароту былі павялічаны ў памеры і наўзамен храмаваных бампераў сталі ўсталёўваць пластыкавыя, якія цяпер даходзілі да арак пярэдніх колаў.
З лютага 1974 па люты 1981 год было выпушчана 504.153 Scirocco першага пакалення.
Scirocco II (1981–1992)
Scirocco II дэбютаваў на Жэнеўскім аўтасалоне ў 1981 годзе і ўяўляў сабой глыбокую мадэрнізацыю Scirocco I.
У 1985 годзе з'явілася мадыфікацыя з 16-клапанным маторам 1.8 магутнасцю 139 к.с. Такі Scirocco разганяўся да 100 км / г за 8,1 с і развіваў 210 км / г.
У 1989 годзе продажы Scirrocо на паўночнаамерыканскім рынку спыніліся, бо быў прадстаўлены Corrado. Машына была падобная на Scirocco, але займала іншую цэнавую нішу і была накіраваная на больш багатых пакупнікоў.
Апошні Scirocco другога пакалення сышоў з канвеера 10 верасня 1992 года. Было пабудавана 291.497 аўтамабіля.
Scirocco III (2008–2017)
Машына была пабудавана на платформе Golf пятага пакалення і была даступная з бензінавымі і дызельнымі рухавікамі магутнасцю ад 140 да 200 конскіх сіл.
У 2009 годзе з'явілася «зараджаная» версія R з двухлітровым турбарухавіком, магутнасцю 265 к.с. і 350 Нм круцільнага моманту. У 2012 з'явілася мадыфікацыя GTS, якая знешне адрознівалася ад звычайнай версіі палоскамі на капоце і даху, чырвонымі тармазнымі супартамі, змененымі бамперамі і спойлерам ад R-версіі. Машына абсталёўвалася 210-моцным двухлітровым рухавіком.
Выпуск мадэлі завершаны ў кастрычніку 2017 года.
Фернанда Вергес Альсага
Фернанда Вергес Альсага (Fernando Vérgez Alzaga; нар., г. Саламанка, Іспані) — рымска-каталіцкі іерарх, арцыбіскуп. Старшыня Папскай камісіі па справах Дзяржавы Ватыкан і Старшыня ватыканскага Губернатарата. Належыць да Кангрэгацыі Легіянераў Хрыста.
Біяграфія
Пачаў працаваць у Святым Пасадзе 1 жніўня 1972 года: напачатку ў Кангрэгацыі інстытутаў кансэкраванага жыцця, а потым, у красавіку 1984 года, у Папскай радзе па справах свецкіх. У чэрвені 2004 года ён узначаліў адну з секцый Аддзела інтэрнэту Святога Пасаду, а 10 студзеня 2008 года быў прызначаны кіраўніком Ватыканскай дырэкцыі па электрасувязі — адной з некалькіх устаноў, што працуюць пры Губернатараце.
30 жніўня 2013 года Папа Францішак прызначыў Генеральным сакратаром Губернатарата Дзяржавы Ватыкан, а 15 кастрычніка ўзвёў у сан біскупа.
У верасні 2021 года Папа Францішак прызначыў яго новым кіраўніком Губернатарату Дзяржавы Ватыкан.
Фербіна
Фербіна́ — рака ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Каменка (прыток Усы, басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 39 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,3 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1 км у напрамку на ўсход ад вёскі Церабейнае. Вадазбор у межах Верхнянёманскай нізіны.
NGC 4739
NGC 4739 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-29, PGC 43571) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Мілеева (Ельнінскі раён)
Мілеева (Миле́ево) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Пяляней (Ігналінскі раён)
Пяля́ней (Peleniai), традыцыйная беларуская назва — Пеляны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 21 чал. (2001 г.).
Сезон 2019 ФК Рух Брэст
У 2019 годзе футбольны клуб «Рух» з г. Брэст прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на жнівень 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Куроўшчына
Куро́ўшчына (, Куровщина) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 9 км ад Бярозы, за 12,5 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1856 годзе вёска вядома ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні пад назвай Кураўшчызна, Алёне Ванзяловічавай у ёй належалі 12 рэвізскіх душ. Паводле перапісу 1897 года ў Сялецкай воласці, дзейнічаў хлебазапасны магазін. Вёска межавала з в. Лявошкі і маёнткамі Кураўшчызна, адзін з якіх знаходзіўся ва ўладанні Рамуальда Янішэўскага і яго сясцёр (2 двары, 10 жыхароў), другі — Аляксандра Карнацэвіча (1 двор, 7 жыхароў).
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Актайлак (Карагандзінская вобласць)
Актайлак — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бідайыкскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 10 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Атасу. Код КАТА — 354445200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 97 чалавек (50 мужчын і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 389 чалавек (188 мужчын і 201 жанчына).
Смерць
Смерць — незваротнае спыненне жыццядзейнасці арганізма. Для аднаклетачных жывых формаў, завяршэннем жыцця асобнага арганізма можа з’яўляцца як смерць, так і мітатычнае дзяленне клеткі. З’явы, якія звычайна выклікаюць смерць, уключаюць старасць, драпежніцтва, недаяданне, забойства, хваробы і няшчасныя выпадкі альбо значныя траўмы. Праз увесь час прырода смерці знаходзіцца ў цэнтры ўвагі рэлігійных традыцый свету і філасофскага даследавання, і вера ў нейкае замагільнае жыццё або адраджэнне з’яўляецца цэнтральным аспектам рэлігійнай веры.
У медыцыне вывучэннем смерці займаецца танаталогія. У псіхатэрапіі існуе кірунак танататэрапія.
Грамадства і культура
У грамадстве характар ​смерці і ўсведамленне чалавецтвам сваёй уласнай смяротнасці на працягу тысячагоддзяў цесна былі звязаны з рэлігійнымі традыцыямі і філасофскімі даследаваннямі. Паводле традыцыі некаторых рэлігій існуе вера ва ўваскрашэнне, як у аўраамічных рэлігіях, пераўвасабленне або перараджэнне, як у дгармічных рэлігіях, ці вера ў сканчэнне існавання свядомасці, вядомае як вечнае забыццё, як у плыні атэізму.
Пасля смерці чалавека ў большасці культур праводзяцца памінкі, якія ўключаюць у сябе жалобу ў рознай форме, практыку пахавання і абрады ў гонар памерлага. Фізічныя астанкі чалавека зазвычай хаваюць у зямлю цалкам або цераз працэс крэмацыі, хоць сярод сусветных культур існуе шмат практык на гэты конт.
Смерць з’яўляецца аб’ектам шматлікіх традыцый і звычаяў, якія існуюць па ўсім свеце і з’яўляюцца асаблівасцямі розных культур. Да такіх традыцый адносяцца клопат пра мёртвых, а таксама вера ў замагільнае жыццё. Пахаванне трупаў людзей у зямлю сустракаецца даволі шырока, але гэта не адзіная практыка. Так, напрыклад, у Тыбеце цела пакідаюць на вяршыні гары. Муміфікацыя і бальзамаванне цела, каб запаволіць хуткасць гніення, таксама досыць распаўсюджана ў некаторых культурах.
Прававыя аспекты смерці таксама з’яўляюцца часткай многіх культур, у прыватнасці, рэгуляванне прыналежнасці маёмасці памерлага і пытанні атрымання ў спадчыну і падаткаабкладанне спадчыны.
Смяротнае пакаранне таксама з’яўляецца культурным аспектам смерці. У большасці краін, дзе сёння мае месца смяротнае пакаранне, яно прымяняецца за наўмыснае забойства, шпіянаж, здраду, або як частка ваеннай юстыцыі. У некаторых краінах, сексуальныя злачынствы, як шлюбная нявернасць і садамія, нясуць смяротнае пакаранне, гэтак жа як і рэлігійныя злачынствы, як вераадступніцтва, фармальная адмова ад сваёй рэлігіі. У многіх краінах, якія захоўваюць смяротнае пакаранне, незаконны зварот наркотыкаў таксама з’яўляецца правапарушэннем. У Кітаі, гандаль людзьмі і сур’ёзныя выпадкі карупцыі, таксама караюцца смерцю. У вайскоўцаў па ўсім свеце ваенна-палявыя суды практыкуюць смяротнае пакаранне за шэраг злачынстваў, як баязлівасць, дэзерцірства, непадпарадкаванне і бунт.
Самагубства ў цэлым, і ў прыватнасці, эўтаназія, таксама варта разглядаць у рамках культурных аспектаў смерці. Абодва акты разумеюцца цалкам па-рознаму ў розных культурах. У Японіі, напрыклад, канчанне жыцця праз рытуал харакіры лічылася пажаданым у некаторых выпадках, у той час як у адпаведнасці з традыцыямі хрысціянскіх і ісламскіх культур, самагубства разглядаецца як смяротны грэх.
Мішукова (Смаленская вобласць)
Мішукова (Мишуко́во) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Жыццё
Жыццё́ — характарыстыка, якая адрознівае аб'екты, якія маюць самападтрымальныя працэсы, як жывыя арганізмы, ад тых, якія не маюць такіх працэсаў, альбо таму, што такія функцыі перасталі выконвацца з-за смерці, альбо таму што ў іх няма такіх функцый, і класіфікуюцца адпаведна як нежывыя арганізмы. Навукай, якая займаецца вывучэннем жыцця, з'яўляецца біялогія.
Жывыя арганізмы падвяргаюцца абмену рэчываў, падтрыманню гамеастазу, маюць вялікі патэнцыял для росту, рэагуюць на знешнія раздражняльнікі, з поспехам праходзяць натуральны адбор, здзяйсняюць адаптацыю да навакольнага асяроддзя ў наступных пакаленнях. Больш складаныя жывыя арганізмы могуць мець зносіны з дапамогай розных сродкаў. Разнастайныя жывыя арганізмы (жыццёвыя формы) існуюць у біясферы Зямлі, агульнай уласцівасцю для гэтых арганізмаў, як раслін, жывёл, грыбоў, прасцейшых, археяў і бактэрый з'яўляюцца тое, што ўсе яны ў сваёй аснове маюць вуглярод і воду, а таксама маюць атамарную будову і спадчынную генетычную інфармацыю.
У філасофіі і рэлігіі, разуменне жыцця і яго характар іншы. Абодва паняцця прапануюць інтэрпрэтацыі, як жыццё звязана з існаваннем і свядомасцю, і абодва датычацца многіх пытанняў, звязаных, у тым ліку з жыццёвай пазіцыяй, мэтамі, канцэпцыяй бога ці багоў, душы альбо замагільнага жыцця.
Змешаная рэальнасць
Змешаная рэальнасць (англ.: Mixed reality, MR) або гібрыдная рэальнасць - тэхналогія якая з дапамогай спецыялізаваных кампутарных прылад робіць магчымым зліцце рэальнага і віртуальнага светаў. Змешаная рэальнасць дазваляе ствараць прынцыпова новыя ўмовы для візуалізацыі, калі фізічныя і лічбавыя аб'екты суіснуюць і ўзаемадзейнічаюць у рэальным часе.
Адрозненні змешанай (MR) рэальнасці ад віртуальнай (VR) і дапоўненай (AR) рэальнасці
Многія эксперты спрабуюць увесь час удакладняць значэнне тэрмінаў і вылучаць межы пераходу ад рэальнага да віртуальнага свету. Не гледзячы на тое, што нейкіх агульных стандартаў пакуль не існуе, ўмоўна можна выкарыстоўваць наступнае раздзяленне:
Выкарыстанне
Змешаная рэальнасць выкарыстоўваецца ў мастацтве, індустрыі забаў і іншых галінах і сферах паўсядзённага жыцця. Напрыклад у гандлі, пры пераходзе статычных каталогаў тавараў да інтэрактыўных копій, для навучання вайскоўцаў (у тым ліку навучанне пілотаў самалетаў), у медыцыне (візуалізацыі прі аперацыях і інш.)
Андрэй Лявонцьевіч Бондараў
Андрэй Лявонцьевіч Бондараў (, хут. Бондараў, Расійская імперыя —, c. Барысава-Грынёва, СССР) — савецкі ваеначальнік, генерал-лейтэнант (1943), Герой Савецкага Саюза (16 кастрычніка 1943 года).
Біяграфія
Нарадзіўся на хутары Бондараў цяпер Новааскольскага раёна Белгарадскай вобласці ў сялянскай сям’і. Адукацыя пачатковая. Працаваў сакратаром Бондараўскага сельсавета.
У Чырвонай Арміі са студзеня 1921 года. У 1922 годзе па заканчэнні навучання на 52-х Крамянчугскіх камандных пяхотных курсах, накіраваны праходзіць службу ў 74-м стралковым палку. Займае пасады камандзіра аддзялення, памочніка камандзіра і камандзіра ўзвода. Удзельнічаў у баявых аперацыях супраць рэшткаў Рэвалюцыйнай паўстанцкай арміі Украіны Н. І. Махно.
У міжваенны перыяд са жніўня 1925 года на вучобе ў Кіеўскай аб’яднанай ваеннай школе, затым са жніўня 1927 года служыў у Ленінградскім ваеннай акрузе ў 166-м стралковым палку — камандзір узвода, палітрук, камандзір роты, начальнік штаба батальёна, памочнік начальніка штаба палка. З сакавіка 1934 года начальнік штаба і часова выконваючы пасаду камандзіра навучальнага батальёна 167-га стралковага палка, з лютага 1935 года начальнік штаба 12-га Туркестанскага стралковага палка, з ліпеня 1937 года камандзір 31-га стралковага палка. З красавіка 1938 года камандаваў спачатку 43-й, затым са жніўня 1939 года 168-й стралковымі дывізіямі. На гэтай пасадзе ўдзельнічаў у Савецка-фінскай вайне (1939—1940). З лістапада 1940 года на вучобе на курсах удасканалення вышэйшага кіруючага складу пры Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе.
У час Вялікай Айчыннай вайны
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны палкоўнік А. Л. Бондараў працягваў камандаваць 168-й стралковай дывізіяй, якая ўваходзіла ў склад 7-й, а ў жніўні 1941 года — 23-й армій Паўночнага фронту, дыслакавалася ў раёне горада Сартавала і прыняла на сябе асноўны ўдар фінскіх войскаў. 45-дзённыя баі дывізіі пад камандаваннем А. Л. Бондарава адзначыліся устойлівасцю і мужнасцю асабістага складу. Часткі дывізіі ва ўмовах лясіста-балоцістай і моцна перасечанай мясцовасці самааддана адлюстроўвалі атакі праўзыходных сіл суперніка і сталымі контратакамі наносілі яму значныя страты. У канцы жніўня 1941 дывізія апынулася ў паўакружэнні з прычыны адступлення 7-й, а затым і 23-й армій, і толькі рашучыя і граматныя дзеянні А. Л. Бондарава дазволілі часткам дывізіі арганізавана са ўсёй матэрыяльнай часткай фарсіраваць Ладажскае возера і засяродзіцца на востраве Валаам. 7 кастрычніка 1941 года А. Л. Бондараву было прысвоена званне генерал-маёр. У канцы кастрычніка 1941 г. дывізія была перакінутая да Неўскага плацдарму і ў складзе 8-й арміі Ленінградскага фронту вяла наступ на Сінявіна насустрач войскам 54-й арміі. Аднак пасля 10-дзённых баёў дывізія поспеху не мела і вымушана была перайсці да абароны. З лістапада 1941 г. генерал-маёр А. Л. Бондараў — камандуючы 8-й арміяй і на працягу месяца праводзіў дбайную падрыхтоўку войскаў арміі да наступу. А. Л. Бондараў асабіста знаходзіўся ў баявых парадках частак дывізіі, праводзіў рэкагнасцыроўку, выкрываў месца размяшчэння асноўных сродкаў праціўніка, вызначаў асноўныя шляхі падыходу танкаў на зыходныя пазіцыі. Аднак наступ войскаў арміі, пачаты 22 лістапада 1941 года з задачай фарсіраваць раку Няву па лёдзе і ва ўзаемадзеянні з іншымі часткамі фронту акружыць і знішчыць праціўніка ў раёне № 1 і № 2 Працоўных пасёлкаў, поспеху не мела. Беспаспяховыя наступальныя баі вяліся на Неўскім плацдарме на працягу ўсяго снежня, і ў канцы месяца войскі былі вымушаныя перайсці да абароны. У красавіку 1942 года быў вызвалены ад пасады як не здолеўшы справіцца. Затым, прызначаны камандуючым Неўскай аператыўнай групы войскаў Ленінградскага фронту і зноў вызвалены ад пасады за няўменне арганізаваць узаемадзеянне войскаў. Пасля гэтага А. Л. Бондараў быў накіраваны на вучобу ў Вышэйшую ваенную акадэмію ім. К. Я. Варашылава. Пасля заканчэння навучання 17 красавіка 1943 года прызначаны камандуючым 17-м гвардзейскім стралковым корпусам, якія ўваходзілі ў склад 1-й гвардзейскай, 13-й, 70-й, 60-й, 38-й армій Цэнтральнага, Варонежскага і 1-га Украінскага франтоў. 28 красавіка 1943 года А. Л. Бондараву было прысвоена званне генерал-лейтэнант. Корпус ўдзельнічаў у Курскай бітве. За паспяховае вядзенне корпусам абарончых баёў у перыяд Курскай бітвы А. Л. Бондараў быў узнагароджаны ордэнам Кутузава 2 ступені. У наступным корпус ўдзельнічаў у Чарнігаўска-Прыпяцкай, Кіеўскіх наступальнай і абарончай, Жытомірска-Бярдычаўскай наступальнай аперацыях. За паспяховае фарсіраванне корпусам рэк Дняпра і Прыпяці.
У ноч на 22 верасня 1943 года часткі корпуса пад агнём праціўніка на падручных сродках фарсіравалі Дняпро ля вёскі Верхнія Жары Брагінскага раёна, развіваючы наступленне, 23 верасня выйшлі да Прыпяці. А. Л. Бондараву 16 кастрычніка 1943 года было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Са снежня 1943 года па студзень 1944 года корпус пад камандаваннем А. Л. Бондарава вызваліў больш за 300 населеных пунктаў, за што ён быў узнагароджаны ордэнам Леніна. 28 мая 1944 прызначаны камандзірам 101-га стралковага корпуса 38-й арміі. Корпус удзельнічаў у вызваленні гарадоў Львоў, Бобрка у ходзе Львоўска-Сандамірскай аперацыі, гарадоў Ясла і Вадавіцэ у ходзе Заходне-Карпацкай аперацыі і чэхаславацкага горада Мараўска-Острава у ходзе Мараўска-Остраўскай наступальнай аперацыі. За паспяховыя баявыя дзеянні корпус быў узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга і Суворава 2 ступені.