cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гарэт Джонс
Журналісцкая кар’ера
У ЗША Джонс заставаўся да вясны 1932 года, калі ў выніку эканамічнага спаду, выкліканага Вялікай дэпрэсіяй, яго звольнілі, і Джонс вярнуўся да Лойд Джорджа. Былы прэм’ер-міністр быў заняты сваімі ваеннымі ўспамінамі, а Джонс для яго апрацоўваў шматлікія сакрэтныя дакументы часоў Першай сусветнай вайны.
Увосень 1932 года за мяжу пачалі даходзіць чуткі аб маштабным харчовым крызісе ва Украіне. У верасні Джонс у лісце Айві Лі паведаміў, што сустрэў знаёмага карэспандэнта, які сказаў яму: «Савецкі ўрад сутыкнуўся з самым жорсткім крызісам з 1921 года. Ураджай загінуў, і гэтай зімой мільёнам людзей пагражае голад. Ва Украіне голад ужо пачаўся». Гэтыя чуткі пацвярджалі і многія іншыя замежнікі, якія наведвалі СССР. Так, прафесар Менкен (Jules Menken) з Лонданскай школы эканомікі, расцэньваў убачанае ім у Савецкім Саюзе як «поўны крах марксізму» і прадказваў, што на працягу маючай адбыцца зімы мільёны жыхароў СССР могуць памерці ад голаду ў сувязі з правальнай палітыкай у галіне сельскай гаспадаркі і некампетэнтнасцю.
Трагічныя весткі з СССР заахвоцілі Джонса напісаць два артыкулы пад агульнай назвай «Ці будзе суп?» (Will there be Soup?), якімі ён паспрабаваў прыцягнуць увагу грамадскасці да пагрозы масавага голаду ў СССР. Матэрыялы былі апублікаваныя 15 і 17 кастрычніка ў Western Mail. Працуючы над гэтымі артыкуламі, Джонс абапіраўся на ўражанні ад ранейшых паездак і матэрыялы са свежых нумароў газеты «Весткі». Джонс стаў планаваць паездку ў СССР, каб на свае вочы ўбачыць тое, што адбываецца. Той жа восенню кіраўнік маскоўскага бюро New York Times Уолтар Дзюранці апублікаваў артыкул «Крызіс у абагульванні сельскай гаспадарцы» (The Crisis in the Socialisation of Agriculture), у якім прызнаў, што «Пяцігадовы план наткнуўся на нечаканую перашкоду — сур’ёзны і ўсё большы недахоп харчавання як у горадзе, так і ў вёсцы». У той жа самай артыкуле, аднак, ён заявіў: «Рэальнага голаду няма, і наўрад ці ён здарыцца».
У студзені 1933 года Джонс скончыў працу над «Ваеннымі мемуарамі» Лойда Джорджа. У канцы студзеня — пачатку лютага ён знаходзіўся ў веймарскай Германіі, асвятляючы для Western Mail прыход нацыстаў да ўлады. У прыватнасці, ён быў у Лейпцыгу у дзень, калі Адольф Гітлер быў прызначаны канцлерам. Некалькімі днямі пазней, 23 лютага, Джонс стаў першым замежным журналістам, які суправаджаў Гітлера і Гебельса ў паездцы на мітынг у Франкфурце, дзе Гітлера чакаў захоплены прыём прыхільнікаў. У Франкфурт нацысцкія лідары і журналісты ляцелі на 16-мясцовым Richthofen — самым хуткасным і самым магутным самалёце, пабудаваным у Германіі.
Паведамленне аб голадзе ў СССР
Ужо ў сакавіку, выехаўшы ў СССР, Джонс адправіўся ва Украіну, дзе ў раёне Харкава здолеў прабрацца ў сёлы, ахопленыя масавым голадам. Вярнуўшыся ў Берлін, Джонс, абапіраючыся на свае запісы, 29 мая зрабіў заяву для прэсы пра масавы голад у СССР, перадрукаваную многімі газетамі, уключаючы The Manchester Guardian і The New York Evening Post: "Я прайшоў па вуліцах вёсак і 12 калгасаў. Усюды было чуваць стогны: «У нас няма хлеба, мы паміраем!» Гэты стогн было чуваць па ўсёй Расіі: на Волзе, у Сібіры, Беларусі, на Паўночным Каўказе, у Сярэдняй Азіі. Я прайшоў праз Чарназёмную вобласць, таму што гэта калісьці быў самы багаты сельскагаспадарчы раён у Расіі і таму што карэспандэнтам забаранілі туды ездзіць, каб яны не змаглі на свае вочы ўбачыць, што там адбываецца." 13 красавіка 1933 года ў газеце «Financial Times» Джонс апублікаваў артыкул, у якім заявіў, што, на яго думку, асноўнай прычынай масавага голаду ўвесну 1933 года стала калектывізацыя сельскай гаспадаркі, якая прывяла да наступных наступстваў:
Большасць СМІ, аднак, праігнаравала прэс-рэліз Джонса. А кіраўнік маскоўскага бюро New York Times Уолтар Дзюранці нават апублікаваў у сваёй газеце абвяржэнне пад загалоўкам «Рускія недаядаюць, але не галадаюць», дзе спасылаўся на савецкія афіцыйныя крыніцы і рэзка крытыкаваў высновы Джонса і яго крыніцы.
Уолтар Дзюранці годам раней быў ганараваны прэстыжнай Пулітцэраўскай прэміі за свае вельмі кампліментарныя ў адносінах да сталінскага рэжыма рэпартажы з СССР.
Джонс уступіў у палеміку з Дзюранці, напісаўшы ў New York Times ліст: "Першыя доказы я атрымаў ад замежных назіральнікаў… Я абмяркоўваў сітуацыю ў Расіі з 20-30 консуламі і дыпламатычнымі прадстаўнікамі розных дзяржаў. Тое, што яны мне расказалі, пацвярджае мой пункт гледжання. Але ім не дазволена выказвацца для прэсы, таму яны маўчаць. Журналістам жа пісаць дазволена, але цэнзура ператварыла іх у майстроў эўфемізмаў і пераменшвання. Таму яны ветліва называюць «голад» «недахопам харчавання», а «смерць ад голаду» змякчаюць фармулёўкай «смяротнасць ад хвароб ад недаядання пачасцілася»." Праз некаторы час Дзюранці прызнаў, што «недахоп харчавання» закрануў многія збожжавыя раёны краіны — Украіну, Кубань і Паволжа. Аднак, настойваў ён, любыя паведамленні пра голад у Расіі — альбо перабольшанні, або прапаганда.
Неўзабаве пасля гэтай публікацыі сам Максім Літвінаў забараніў Гарэту Джонсу ўезд у СССР, а крыху пазней на падставе сфабрыкаваных паказанняў яго абвінавацілі ў шпіянажы супраць СССР. Гэта заахвоціла Джонса выступіць з новай крытыкай на адрас савецкага кіраўніцтва — у прыватнасці, у 1934 годзе ён апублікаваў артыкул з абвінавачваннямі Сталіна ў датычнасці да забойства Кірава.
Гібель
Атрымаўшы забарону на ўезд у Савецкі Саюз, Джонс звярнуў сваю ўвагу на Далёкі Усход і ў канцы 1934 года адправіўся ў кругасветнае падарожжа. Ён правёў каля шасці тыдняў у Японіі, сустракаючыся з ваеннымі і палітыкамі, пасля чаго выехаў у Пекін. Адсюль, у кампаніі нямецкага журналіста Герберта Мюлера, ён падаўся ва Унутраную Манголію і нядаўна акупаваную Японіяй Маньчжурыю. Журналістаў затрымалі японскія ваенныя ўлады і прапанавалі адправіцца назад, у кітайскі горад Кадган. Па дарозе назад журналісты трапілі ў рукі бандытаў, якія запатрабавалі выкуп у 100 000 срэбных мексіканскіх песа. Нямецкі журналіст быў вызвалены праз два дні, але Джонса не адпусцілі, а праз два тыдні застрэлілі пры загадкавых абставінах, напярэдадні 30-годдзя. Існуюць сур’ёзныя падазрэнні, што забойства Джонса было арганізавана НКУС у якасці помсты за непрыемнасці, якія Джонс даставіў савецкаму рэжыму.
26 жніўня 1935 года лонданская газета Evening Standard размясціла ліст Лойд Джорджа ў памяць аб Джонсе.
Бешанковіцкае выступленне рамеснікаў і сялян (1821—1822)
Паводле яго загаду пад пляцы для будоўляў было разбурана каля 100 двароў рамеснікаў і сялян, адабраны іх землі, яны самі абкладзены непасільнымі падаткамі і павіннасцямі, уведзены штодзенны прыгон, а графскія староста і аканом лупцавалі людзей. Не знайшоўшы паратунку ў беларускага ваеннага губернатара А. Вюртэмбергскага і віцебскага губернатара А. П. Бутовіча, рамеснікі і сяляне ў верасні 1821 г. падалі петыцыю цару Аляксандру I, у якой сцвярджалі, што паводле прывілея 1634 г., дадзенага Бешанковічам у часы Вялікага Княства Літоўскага каралём польскім і вялікім князем літоўскім Уладзіславам IV, жыхары мястэчка не аддаваліся Храптовічам у прыгон.
Нагорная пропаведзь
Нагорная пропаведзь — ўяўляе сабой зборнік выказванняў і вучэнняў Ісуса, якое падкрэслівае маральны аспект Яго вучэння і змяшчаецца ў Евангеллі ад Матфея (гл. 5, 6 і 7). Гэта першая з пяці прамоў Ісуса ў Евангеллі ад Матфея. Яна адбылася адносна рана ў Яго служэнні пасля таго, як ён быў ахрышчаны Янам Хрысціцелем і прапаведваў у Галілеі.
Пропаведзь з'яўляецца самай доўгай часткай навучання Ісуса ў Новым Запавеце, і з'яўляецца адным з найбольш шырока цытуемых элементаў кананічных Евангелляў. Яна ўключае ў сябе некаторыя з самых вядомых вучэнняў Ісуса, такія як Асалоды, і шырока чытаемая Малітва Гасподня. Для большасці вернікаў у Ісуса Нагорная пропаведзь ўтрымлівае цэнтральныя прынцыпы хрысціянскага вучэння.
Бешанковіцкае выступленне рамеснікаў і сялян (1821—1822)
Пратэстоўцы выбралі раду на чале з адстаўным паручнікам Б. Ступіным. Даведаўшыся пра петыцыю, граф таксама напісаў цару скаргу, што яго прыгонныя выйшлі з падпарадкавання, адмовіліся ад выканання ўсіх павіннасцей, паказваюць буянства і дзерзкасць. У выніку лепельскі павятовы земскі суд атрымаў прадпісанне губернскага начальства прывесці пратэстоўцаў у поўнае падпарадкаванне графу, а зачыншчыкаў аддаць пад суд. У Бешанковічы выехала камісія на чале з судовым спраўнікам Рылевічам. Але 730 бунтаўшчыкоў нават пад пагрозай экзекуцыі адхілілі ўсе заклікі камісіі падпарадкавацца графу і выконваць павіннасці. 3 работ у маёнтку былі зняты ўсе прыгонныя. Паліцыя арыштавала 9 кіраўнікоў і актыўных удзельнікаў выступлення. Дом, дзе іх трымалі, акружылі больш за 200 местачкоўцаў і сялян на чале з К. Станкевічам, і пад іх націскам паліцыя адпусціла арыштаваных. Ад прапанаванай графам харчовай дапамогі бунтаўшчыкі адмовіліся. Паводле прадпісання губернатара ў Бешанковічы прыбыў калежскі асэсар Мазурын, які разам з судовым спраўшкам угаворваў мяшчан і сялян выконваць павіннасці паводле інвентара, але тыя зноў адмовіліся. Выкліканая ваенная каманда арыштавала 4 кіраўнікоў і пад канвоем павяла іх у Лепель. Але ў выніку сутычкі паміж салдатамі і мяшчанамі арыштаваных адбілі. У Бешанковічы прыехаў сам губернатар, які загадаў самых непакорных аддаць пад суд. Павятовы суд, што адбыўся восенню 1822 г., стаў на абарону графа, не звярнуў увагі на шматлікія важкія доказы падсудных. 18 мяшчан і сялян прыгавораны да цялесных пакаранняў. Самыя актыўныя кіраўнікі выступлення I. Гілевіч, Я. Кісевіч, Л. Берасцень і Г. Журко засуджаны на пажыццёвую катаргу ў Табольскім астрозе.
Гарэт Джонс
Памяць
Памяць аб Гарэце Джонсе падтрымліваецца ва Украіне і Уэльсе, дзе eму прысвечаны помнікі і мемарыяльныя дошкі.
У лістападзе 2009 года дзённікі з запісамі пра голад у СССР 1932—1933 гадоў, упершыню былі выстаўлены ў Кембрыджскім універсітэце.
Хамхын
Хамхын  — другі па велічыні горад у КНДР, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Хамгён-Намдо на ўсходзе КНДР.
Геаграфія
Хамхын знаходзіцца на левым беразе ракі Санчхон, ва ўсходняй частцы раўніны Хамхын (함흥평야).
Гісторыя
Горад вядомы на Карэйскім паўвостраве з сярэдніх стагоддзяў. Гэта радзіма Лі Сон Ге (1335—1408), які вядомы ў гістарыяграфіі Карэі як кароль Тхэчжо — заснавальнік дынастыі Часон. Ён праславіўся ў другой палове XIV стагоддзя сваімі перамогамі над манголамі і японскімі піратамі, пасля чаго стварыў сваю дынастыю. Гэтая дынастыя праіснавала з канца XIV да пачатку ХХ стагоддзя.
Перад пачаткам Карэйскай вайны ў Хамхыне быў адкрыты медыцынскі інстытут (адзін з 15 першых вышэйшых навучальных устаноў краіны).
2 ліпеня 1950 года Дом культуры Усесаюзнага таварыства культурнай сувязі з замежжам, які знаходзіўся ў горадзе Хамхын, быў перададзены карэйскаму таварыству культурнай сувязі з СССР.
З 1960 па 1967 год з’яўляўся горадам прамога падпарадкавання.
У канцы 2005 года горад Хынам стаў адміністрацыйнай часткай Хамхына.
Насельніцтва
У 2008 годзе насельніцтва Хамхына складала 768 551 жыхароў.
Эканоміка
Пасля завяршэння будаўніцтва ў гэтым раёне двух каскадаў гідраэлектрастанцый (Чанджынган і Пуджонган) Хамхын разам з суседнім прыбярэжным горадам Хынам ператварыліся ў буйны прамысловы вузел.
У другой палове 1970-х гадоў Хамхын ўяўляў сабой найбуйнейшы ў КНДР цэнтр хімічнай прамысловасці (тут вырабляліся пластмаса, сінтэтычныя смолы і інш.), а таксама цяжкага машынабудавання (выпускалася металургічнае, горнаруднае, энергетычнае і хімічнае абсталяванне), сельгасмашынабудавання, электратэхнічнай прамысловасці, выплаўлення алюмінія, тэкстыльнай (шаўковая, ваўняная), абутковай, харчасмакавай, тытунёвай прамысловасці і вытворчасці будматэрыялаў.
У 1981 годзе колькасць насельніцтва горада складала 775 тыс. чалавек, асновай эканомікі ў гэты час з’яўляліся хімічная прамысловасць, каляровая металургія (выплаўленьне алюмінія і выраб вырабаў з яго), машынабудаванне, тэкстыльная прамысловасць і прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Сучасны Хамхын — важны цэнтр хімічнай прамысловасці КНДР, у першую чаргу дзякуючы буйному камбінату, дзе вырабляюцца ўгнаенні і іншыя неабходныя ў народнай гаспадарцы рэчывы. Горад таксама з’яўляецца буйным портам для знешняга гандлю. Прамысловасць прадстаўлена вытворчасцю тэкстыля (прынамсі, віналона), металаканструкцый, машынабудавання, харчовай прамысловасці.
У наваколлях горада маюцца сельскагаспадарчыя фермы і палі, дзе вырошчваюць розныя культуры.
Турызм
У горадзе развіты гастранамічны турызм.
У горадзе ёсць прыморская зона адпачынку Мачжон з пяшчаным пляжам, якая ўключае гатэль і вялікую колькасць катэджаў.
Транспарт
Дзейнічае тралейбусная лінія, якая злучае Хамхын з суседнім горадам Хынам.
У горадзе размешчаны порт з выхадам у Японскае мора.
Адукацыя
У горадзе дзейнічаюць больш за дзесятак ВНУ і тэхнікумаў.
Хацімодзі-ДНК
Хацімодзі-ДНК (Hachimoji DNA; ад яп. 八 «hachi» — восем і 文字 «moji» — літара) — дэзоксірыбануклеінавая кіслата (ДНК) з васьмю нуклеатыдамі, чатыры з якіх з'яўляюцца натуральнымі і чатыры — штучна сінтэзаванымі. Упершыню інфармацыя аб сінтэзе хацімодзі-ДНК з'явілася ў лютым 2019 года. Адкрыццё гэтага тыпу ДНК стала магчымым у выніку навуковых даследаванняў Фонду прыкладной малекулярнай эвалюцыі ЗША, які фінансуецца НАСА. Па будове і ўласцівасцях хацімодзі-ДНК падобная прыроднай ДНК і адрозніваецца колькасцю і тыпам пурынавых асноў.
Новыя азоцістыя асновы
У хацімодзі-ДНК: S спалучаецца з B, Z спалучаецца з P; dS выкарыстоўваецца ў ДНК, rS задзейнічана ў РНК.
Значэнне
Па словах хіміка Стывена Бенэра, аналіз хацімодзі-ДНК дапаможа зразумець, як жыццё за межамі Зямлі можа захоўваць інфармацыю. Гэтую структуру таксама плануюць выкарыстоўваць для захоўвання інфармацыі па-за клеткай і стварэння нанаструктур з зададзенымі ўласцівасцямі. Хімік Флойд Ромезберг адзначае, што адкрыццё хацімодзі-ДНК пацвярджае, што прыродныя асновы (А, Г, Ц, Т) не з'яўляюцца унікальнымі. Гэта адкрыццё мае важнае значэнне для даследавання працэсаў малекулярнай эвалюцыі. Таксама хацімодзі-ДНК могуць быць выкарыстаны для дыягностыкі некаторых хвароб чалавека.
Бакінскі заапарк
Бакінскі заапарк (Bakı Zooloji Parkı) — дзяржаўны заалагічны парк у Баку. Найстарэйшы ў Азербайджане. Адкрыты ў 1928 годзе. Падпарадкоўваецца Міністэрству культуры і турызму Азербайджана і выканаўчай улады горада Баку. Агульная плошча заапарка складае 4,25 гектара.
Гісторыя
Бакінскі заапарк быў адкрыты ў 1928 годзе на тэрыторыі парка імя Луначарскага (цяпер парк Нізамі).
У 1942 годзе, на аснове эвакуяванага растоўскага заапарка быў створаны новы заапарк, адкрыццё якога адбылося ўжо пасля заканчэння ДСВ, у 1945 годзе. Аж да 1958 гады заалагічны парк размяшчаўся ў невялікім скверы, каля чыгуначнага вакзала, які ў далейшым быў названы садам Ілліча.
У 1958 годзе заапарк быў перанесены ў пасёлак Баілава, на ўскраіне Баку, дзе размяшчаўся аж да сярэдзіны 70-х гадоў, калі адбыўся знакаміты баілаўскі апоўзень, падчас якога загінулі які ўцёк леў, а таксама мядзведзь раздушаны упалай клеткай. Гэта трагічнае падзея прымусіла гарадскія ўлады сур'ёзна задумацца аб новым, бяспечным месцы размяшчэння заапарка, але пакуль рашэнне не было прынята, заапарк часова перанеслі ў пасёлак Разіна (цяпер пасёлак Бакіханава), дзе ён знаходзіўся да 1985 года.
А ў гэты час экспертная група, якая складаецца з заолагаў, біёлагаў і іншых адмыслоўцаў, прыйшла да высновы, што найбольш прыдатным месцам для пражывання звяроў з'яўляецца парк на тэрыторыі Нарыманаўскага раёна Баку. На тэрыторыі каля дзіцячай чыгункі было пачата будаўніцтва новага заапарка, якому па плане адводзілася цэлых 45 гектараў. Каб паскорыць будаўніцтва, было прынята рашэнне часова асвоіць 2,25 га з усіх пакладзеных, а ў далейшым пашыраць тэрыторыю, пабудаваўшы кальцавую дзіцячую чыгунку вакол усяго заапарка.
У 1979 годзе выканкам Бакінскага савета вылучыў неабходную суму на будаўніцтва новага заапарка, якое працягвалася амаль пяць гадоў з-за недахопу фінансавання. І нарэшце 1 верасня 1985 Нарыманаўскім РСУ быў здадзены ў эксплуатацыю новы бакінскі заапарк, які зноў адкрыўся для наведвальнікаў, і дзе знаходзіцца па гэты дзень.
Да 2010 года, на тэрыторыях прылеглых да заапарку, пачаліся будаўнічыя працы, у выніку якіх кальцавая дзіцячая чыгунка было цалкам дэмантаваная. На парадак дня зноў паўстала пытанне аб пераносе месцазнаходжання заапарка.
Сімвал бакінскага заапарка
Сімвалам бакінскага заапарка з'яўляецца ружовы фламінга, які ўпершыню з'явіўся ў Баку ў пачатку 90-х гадоў ХХ стагоддзя. Жыхары горада прыносілі ў заапарк гэтых птушак, напаўжывых і параненых. Работнікі заапарка, на чале з галоўным ветэрынарам Чынгізам Султанавым даглядалі за імі, і, дзякуючы іх намаганням, сёння тут каля 28 фламінга.
Колькасць жывёл
У цяперашні час у заапарку жыве 160 відаў жывёл, агульная колькасць якіх дасягае 1200 галоў.
Дырэктары заапарка
Дырэктарам заапарка з'яўляецца Азер Гусейнаў.
IC 3082
IC 3082 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лантау
Лантау (таксама Ланьтхау; 大嶼山) — найбольшы востраў раёна Ганконг (амаль у 2 разы большы за востраў Ганконг ).
Прырода
Знаходзіцца ў вусці ракі Чжуцзян, за 2 кіламетры ад вострава Ганконг. На тэрыторыі Лантау знаходзяцца (найвышэйшая кропка вострава) і  па вышыні пікі Ганконга. Адно з найбольшых вадасховішчаў Ганконга знаходзіцца на Лантау.
На Лантау, як і ва ўсім раёне Ганконг, бываюць тайфуны.
Для абароны папуляцыі кітайскіх белых дэльфінаў плануецца стварыць марскую ахоўную тэрыторыю побач з востравам Лантау.
Транспарт
Таксама на Лантау ёсць канатная дарога, якая належыць ганконгскаму метрапалітэну.
Унутраныя аўтобусныя рэйсы здзяйсняюцца кампаніяй en:New Lantao Bus.
На Лантау ёсць таксі. Яны пафарбаваныя ў блакітны колер, у адрозненне ад таксі іншых Новых Тэрыторый (зялёны колер) і гарадскіх таксі (чырвоны колер).
Адметныя мясціны
На Лантау налічваецца каля 15 храмаў. Ёсць вядомы будысцкі манастыр По Лін, побач з якім размешчана гіганцкая бронзавая статуя Буды, якую ў ясны дзень можна бачыць нават з Макаа, за 60 км ад вострава.
У першай палове XIX стагоддзя на Лантау для абароны ад піратаў быў збудаваны форт, які займаў выгаднае стратэгічнае становішча. Пасля яго захопу брытанцамі ў 1898 годзе форт ужо не выкарыстоўваўся для вайсковых патрэб.
На востраве ёсць некалькі традыцыйных рыбацкіх селішчаў народа танка. Гэтыя селішчы ўзводзяцца на сваях. Буйнейшая з такіх вёсак на Лантау — Тай-О.
На Лантау знаходзіцца ганконгскі дыснейлэнд, да якога пракладзена лінія метро.
Адміністрацыйны падзел
Востраў Лантау адносіцца да Новых Тэрыторый.
Далейшае развіццё вострава Лантау
У 2016 годзе ганконгскія ўлады анансавалі грандыёзны праект развіцця Лантау, які ўключаў, сярод іншага, асушэнне прыбярэжных вод і будаўніцтва на гэтых тэрыторыях, пашырэнне дыснейлэнда, стварэнне турыстычных зон, развіццё транспартных сувязей, стварэнне штучных астравоў. Гэты праект быў раскрытыкаваны эколагамі: па іх думцы, Лантау трэба захаваць у першапачатковым выглядзе, каб зберагчы яго прыроду.
У студзені 2016 галоўны міністр Ганконга аб’явіў, што будзе створаны адмысловы офіс па развіцці вострава Лантау.
Umbilicariales
Umbilicariales — парадак ліхенізаваных грыбоў у класе Lecanoromycetes. Быў прапанаваны ў якасці новага парадку ў 2007 годзе.
Сямействы
Паводле базы даных Catalogue of Life на сакавік 2022 года парадак уключае наступныя сямействы:
Леў Юльянавіч Лазарэвіч-Шапялевіч
Біяграфія
Скончыў Віцебскую гімназію (1882). У 1882—1887 гадах вучыўся ў Харкаўскім і Новарасійскім (Адэса) універсітэтах. У 1887 годзе адпраўлены на стажыроўку за мяжу, у Мюнхене, Вене і Італіі займаўся германскімі і рымскімі надпісамі і літаратурамі. У 1892 годзе атрымаў ступень магістра ўсеагульнай літаратуры за дысертацыю «Видение св. Павла», у 1896 годзе — ступень доктара, за дысертацыю «Кудруна». Прафесар Харкаўскага ўніверсітэта.
Літаратуразнаўства
Аўтар даследаванняў «Наши современники» (СПб., 1899), «Жизнь Сервантеса» (1901), «Дон Кихот» (1903), «Немецкая повесть на славянской почве» (Valtharius manufortis, 1885), «Очерки из истории средневековой литературы и культуры» (1900 ), «Этюды о Данте» («Видение св. Павла»), «Дантовская трилогия» (1892 ), «Кудруна по Возрождению», «Первый публицист в Европе Эразм Роттердамский» («Северный Вестник», 1895); прадмоў да «Венецианского купца», «Короля Джона», «Генриха VIII» у выданні Шэкспіра пад рэдакцыяй Венгерава; артыкулаў пра сучасных яму пісьменнікаў у «Северном Вестнике», «Космополисе», «Неделе», «Харьковских Ведомостях», «Новостях», «Образовании» і іншых выданнях (частка іх увайшла ў зборнік «Наши современники»); «Лекции о Фаусте» (2 т.) і інш. Некалькі прац Л. Ю. Шапялевіч апублікаваў ў польскіх часопісах «Ateneum» і «Wisła», іспанскім «Rev. de los archivos etc.». Эцюд Л. Ю. Шапялевіча пра Гаўптмана перакладзены на нямецкую мову (у часопісе «Internationale Literaturberichte», 1897).
Краязнаўства
Пад уплывам М. Ф. Кусцінскага, А. П. Сапунова, Е. Р. Раманава пачаў вывучаць матэрыяльную і духоўную культуру Беларусі. Займаўся праблемай крывічоў.
З 1900 года вёў раскопкі курганоў у Гарадоцкім, Невельскім і Себежскім паветах Віцебскай губерні. Праводзіў раскопкі доўгіх, круглых (паўсферычных) курганоў, якія на яго думку, знешне не адрозніваюцца ад сінхронных насыпаў іншых усходнеславянскіх тэрыторый. Ім знойдзены багаты інвентар у жаночых пахаваннях. Каштоўныя знаходкі з крывіцкіх курганоў перадаваў у Пецярбургскі Эрмітаж, Маскоўскі і Харкаўскі гістарычныя музеі, музей Віцебскага статыстычнага камітэта.
Бог Докінза: Гены, мемы і сэнс жыцця
Змест кнігі
Кніга пачынаецца з агляду дарвінізму і тэорыі эвалюцыі. Затым аўтар прыводзіць ідэю Докінза аб тым, што дасягненні сучаснай навукі павінны пераканаць любога разважлівага чалавека ў неіснаванні Бога. У кнізе выказваюцца наступныя думкі:
У прыватнасці, Макграт сцвярджае, што заява Докінза аб тым, што рэлігія патрабуе сляпой, беспадстаўна веры, не адпавядае хрысціянскай пазіцыі. Больш таго, ён сцвярджае, што падобнай веры патрабуюць менавіта «атэістычныя тэорыі» Докінза — так як, на думку Макграта, ён і сам не падмацоўвае іх доказамі.
Адказ Докінза
У адказ на гэтую кнігу і на абвінавачванні ў некампетэнтнасці ў пытаннях рэлігіі Рычард Докінз пісаў:
Канешне, мне і раней сустракалась гэтая кропка гледжання. На першы погляд, яна прывабная. Але гэта кропка гледжання мае на ўвазе, што ў хрысціянскай тэалогіі ёсць рэчы, у якіх можна быць некампетэнтным. Аснова маіх перакананняў у тым, што хрысціянская тэалогія беспрадметная; яна бязладная, беззмястоўная; пазбаўлена логікі і сэнсу. Мяркую, што Макграт мог бы далучыцца да мяне ў маім нявер'і ў фей, астралогію ці молат Тора. Як бы ён адказаў, калі б казачнік, астролаг ці вікінг абвінавацілі б яго ў некампетэнтнасці?
Патрыяршы сабор у Піцундзе
Патрыяршы сабор у Піцундзе ў гонар Апостала Андрэя Першазванага — сабор, пабудаваны ў Піцундзе (Піцыунт) у пачатку X стагоддзя ў часы праўлення грузінскага цара Баграта III з дынастыі Баграціёнаў, які з'яўляўся пляменнікам апошняга абхазскага цара.
Гісторыя сабора
Піцундскі сабор быў кафедрай абхазскіх каталікосаў. Тут адбываліся выбары каталікосаў-патрыярхаў Абхазіі, пасвячэнне епіскапаў.
У XI — XV стагоддзях сабор неаднаразова абнаўляўся. У XVII стагоддзі, пад пагрозай нападу з боку туркаў, кафедра каталікоса Абхазіі пераносіцца ў Гелаці (Грузія), сабор быў закінуты.
У другой палове XIX стагоддзя сабор быў зноў адбудаваны і асвечаны ў гонар Успення Багародзіцы.
Пытанне аб пераносе з будынка сабора аргана, усталяванага ў 1975 годзе нямецкімі майстрамі, быў узняты ў ў 2009 годзе. 29 ліпеня 2014 года в. а. прэзідэнта Абхазіі падпісаў распараджэнне, у якім даручыў міністэрству культуры сумесна з дзяржкіраваннем па ахове гісторыі культурнай спадчыны адшукаць магчымасць пераносу органа з Піцундскага сабора ў іншае месца.
Архітэктурныя асаблівасці
Сабор адносіцца да тыпу крыжовакупальных, трохнефных і трохапсідных храмаў. Узведзены з каменя і цэглы. У размеркаванні гэтых матэрыялаў назіраецца пэўны парадак. Сцены храма ад цокаля складзеныя выключна каменнымі блокамі, затым мур набывае змяшаны характар: шэрагі каменя перамяжоўваюцца з цаглянымі праслойкамі. Чым вышэй, тым каменныя праслойкі танчэй, а цагляныя — таўшчэй. Верхняя частка сцен, барабан і ляжачы на ім купал, унутраныя апоры-слупы складзеныя цалкам з цэглы рознага памеру. На цэнтральнай алтарнай апсідзе звонку паміж вокнамі выкладзеныя тоўстай цэглай крыжы. Гладкія сцены пакрытыя тынкоўкай, у ранейшыя часы упрыгожанай фрэскамі, ад якіх захаваліся толькі пояс медальёнаў у алтары. Унутры сабора, у заходняй яго частцы знаходзіцца пахавальня, у якой знаходзяцца дзве магілы, прызначаныя апосталам Андрэю Першазванаму і Сымону Кананіту, аб чым сведчаць фрэскавыя выявы двух апосталаў унутры пахавальні.
Малье
Малье (Maglie) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nicola di Mira.
Тарутынэ
Таруціна ці Тарутынэ (Тарутине) — пасёлак гарадскога тыпу, цэнтр Тарутынскага раёна Адэскай вобласці Украіны. Пасёлак размешчаны за 7 км ад чыгуначнай станцыі Бэрэзынэ (на чыгуначнай лініі Бэрэзынэ — Арцыз — Адэса) і за 198 км ад Адэсы (чыгунка). Прамысловасць: харчкамбінат, масласыраробчы, вінаробны заводы, хлебзавод.
Малье
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ісландская мова
Ісландская мова — Германская мова, адна з заходне-скандынаўскіх моў.
Пашырэнне
Пашырана ў Ісландыі (афіцыйная мова), а таксама ў Канадзе і ЗША. Колькасць носьбітаў - прыкладна 300 000 чалавек.
Пісьменнасць
Ісландская мова пісьменная з канца ХІІ ст. на лацінскай аснове. Найбольш старажытныя помнікі датуюцца 2-й пал. ХІІ ст., першыя друкаваныя кнігі з'явіліся ў ХVI ст.
Ісландскі алфавіт складаецца з 32 літар:
Дыялекты
Дыялектных адрозненняў амаль няма.
Гісторыя
У ХІІ-ХІІІ ст. фаналагічная сістэма амаль не адрознівалася ад фаналагічнай сістэмы нарвежскай мовы. З таго часу ў ісландскай мове адбыліся значныя фанетычныя змены (страта насавых галосных, дыфтангізацыя доўгіх галосных, прысутнасць толькі глухіх выбухных і інш.) У 1584 годзе Гудбрандур Торлаксан ажыццявіў першае поўнае выданне на ісландскай мове.
Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі (І. І. Бандарэнка)
'''Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі''' — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1943 года на базе атрада «Смерць фашызму» (арганізаваны ў кастрычніку 1942 года). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Жлобінскага, Рэчыцкага, Стрэшынскага, Парыцкага, Васілевіцкага раёнаў. 21 лістапада 1943 года брыгада (938 партызан, тры атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны ў снежні 1942 года, студзені — красавіку, чэрвені, кастрычніку 1943 года ўдзельнічалі ў баях супраць карнікаў, у разгроме нямецкіх апорных пунктаў у вёсках Мормаль, Таўстыкі, гарадскім пасёлку Стрэшын Стрэшынскага, вёсцы Радуша Жлобінскага раёнаў, у баях каля вёскі Лубенікі, пасёлка Майскі Брагінскага, вёскі Пружынішчы Парыцкага, вёскі Новыя Маркавічы Стрэшынскага раёнаў. У жніўні 1943 года падарвалі каля 200 рэек. У лістападзе 1943 пры падыходзе часцей Чырвонай Арміі разам з брыгадай «Жалязняк» і 108-м партызанскім атрадам імя Р. І. Катоўскага перарэзалі дарогу Горваль — Шацілкі, вялі засадныя баі, у вёсцы Горваль захапілі больш за 100 аўтамашын (Горвальская аперацыя).
Памяць
У 1975 годзе каля вёскі Антонаўка Жлобінскага раёна ў гонар партызанскага атрада «Смерць фашызму» быў пастаўлены абеліск.
IC 3083
IC 3083 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куліш
Куліш — прозвішча.
Вязьма-Бранская
Вязьма-Бранская (Вя́зьма-Бря́нская) — сяло ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у Вязьма-Бранскае сельскае паселішча.
Падлессе (Драгічынскі раён)
Падле́ссе (, Подлесье) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Антопальскага сельсавета.
Прэзідэнт Арменіі
Прэзідэнт Арменіі, афіцыйна Прэзідэнт Рэспублікі Арменія (Հայաստանի Հանրապետության Նախագահ) — з’яўляцца кіраўніком дзяржавы, гарантам незалежнасці, тэрытарыяльнай цэласнасці і бяспекі Рэспублікі Арменія, сочыць за выкананнем Канстытуцыі.
Прэзідэнт Арменіі абіраецца Нацыянальным Сходам краіны тэрмінам на 7 гадоў. Адна і тая ж асоба можа быць абрана прэзідэнтам толькі адзін раз.
Паўнамоцтвы з 9 красавіка 2018 года
На Канстытуцыйным рэферэндуме, які прайшоў 6 снежня 2015 года, былі прынятыя змены Канстытуцыі. У прыватнасці, Арменія стала парламенцкай рэспублікай і паўнамоцтвы прэзідэнта значна скараціліся.
Тарасона
Тарасона (Tarazona) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Сарагоса, у складзе аўтаномнай супольнасці Арагон. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Тарасона-і-эль-Манкаё. Займае плошчу 244 км2. Насельніцтва — 11131 чалавек (на 2010 год). Адлегласць — 86 км да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Прэзідэнт Арменіі
Паўнамоцтвы з 9 красавіка 2018 года
Згодна новай рэдакцыі Канстытуцыі, прэзідэнт рэспублікі прызначае чарговыя і пазачарговыя выбары ў Нацыянальны сход, у 21-дзённы тэрмін падпісвае і абнародуе прынятыя парламентам законы. Кіраўнік дзяржавы больш не мае права распускаць Нацыянальны сход ва ўстаноўленых Канстытуцыяй выпадках і парадку, а таксама прызначаць пазачарговыя выбары.
Ва ўстаноўленых Канстытуцыяй выпадках прэзідэнт можа прыняць адстаўку ўрада і па прапанове прэм’ер-міністра унесці змены ў склад Кабінета міністраў.
Сфера знешняй палітыкі
Скарочаны паўнамоцтвы прэзідэнта Арменіі і па частцы знешняй палітыкі. Прэзідэнт рэспублікі ва ўстаноўленых законам выпадках і па прапанове Урада заключае Міжнародныя дагаворы, прызначае і адклікае па прапанове прэм’ер-міністра дыпламатычных прадстаўнікоў у замежных дзяржавах і міжнародных арганізацыях, прымае даверчыя і адзыўныя граматы дыпламатычных прадстаўнікоў замежных дзяржаў і міжнародных арганізацый.
Узброеныя сілы
Прэзідэнт, як і спікер парламента, не ўвойдзе ў склад новай Рады бяспекі.
Парадак абрання і спынення паўнамоцтваў
Прэзідэнтам Арменіі можа быць абрана асоба не маладзейшая за 35 гадоў, якая апошнія дзесяць гадоў з’яўляецца грамадзянінам Рэспублікі Арменія, якая не з’яўляецца грамадзянінам іншай краіны, пастаянна пражывае ў Рэспубліцы апошнія дзесяць гадоў і валодае выбарчым правам. Прэзідэнт абіраецца тэрмінам на сем гадоў. Адна і тая ж асоба не можа быць абрана на пасаду Прэзідэнта Рэспублікі больш чым два разы запар. Не праводзяцца выбары ў перыяд надзвычайнага або ваеннага становішча.
Прэзідэнтам Арменіі абіраецца той кандыдат, за якога прагаласавала больш за палову выбаршчыкаў. Калі ў першым туры пераможца не вызначаны, праводзіцца другі тур, у які выходзяць два кандыдаты, што набралі найбольшую колькасць галасоў. Пераможцам у гэтым выпадку з’яўляецца кандыдат, які набраў больш галасоў, чым яго супернік.
Паўнамоцтвы прэзідэнта спыняюцца ў выпадку яго добраахвотнай адстаўкі, смерці, адхілення ад пасады пры здзяйсненні ім дзяржаўнай здрады ці іншага цяжкага злачынства, немагчымасці выконваць абавязкі прэзідэнта пры яго цяжкай хваробе або іншых непераадольных перашкод.
Пастанова аб адхіленні ад пасады прымаецца Нацыянальным сходам на падставе станоўчага заключэння Канстытуцыйнага суда, калі станоўча прагаласуюць не менш за 2/3 дэпутатаў парламента. З адпаведным пазовам у Канстытуцыйны суд звяртаецца Нацыянальны сход на падставе сваёй пастановы, вынесенай, калі станоўча прагаласуюць больш за палову дэпутатаў парламента. Пастанова аб немагчымасці выканання прэзідэнтам сваіх абавязкаў прымаецца парламентам на падставе станоўчага заключэння Канстытуцыйнага суда, калі станоўча прагаласуюць не менш за 2/3 дэпутатаў парламента. З адпаведным пазовам у Канстытуцыйны суд звяртаецца ўрад. У абодвух выпадках пытанне здымаецца з абмеркавання Нацыянальнага сходу, калі заключэнне Канстытуцыйнага суда адмоўнае.
Ганна Мікалаеўна Курыловіч
Ганна Мікалаеўна Курыловіч (нар., в.Загор’е, , Гомельская вобласць) — беларускі этнограф. Кандыдат гістарычных навук (1979).
Біяграфія
Скончыла БДУ (1966). У 1957—1967 гадах артыстка Дзяржаўнага народнага хору БССР, з 1967 года — навуковы супрацоўнік Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН.
Навуковая дзейнасць
Даследуе матэрыяльную і духоўную культуру беларусаў, промыслы і рамёствы.
Аўтар кнігі «Беларускае народнае ткацтва» (1981), сааўтар прац «Беларускае народнае адзенне» (1975), «Змены ў побыце і культуры сельскага насельніцтва Беларусі» (1976), «Помнікі народнай архітэктуры і побыту Беларусі» (1979), «Грамадскі, сямейны побыт і духоўная культура Палесся» (1987), «Палессе. Матэрыяльная культура» (1988).
Старое Сяло
Назву Старо́е Сяло́ маюць:
Більмацкі раён
Більмацкі раён (Більмацький район), да 2016 года — Куйбышэўскі раён (Куйбишевський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Запарожскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Більмак (Більмак).
Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі
'''Партызанская брыгада імя П. К. Панамарэнкі''' — назва партызанскіх брыгад, якія існавалі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Більмацкі раён
Утвораны ў 1935 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 22712 чалавек, плошча — 1300 км².
12 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Куйбышэўскага раёна ў Більмацкі раён.
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 38 сёлаў.
IC 3084
IC 3084 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Готард Ян Тызенгаўз
Готард Ян Тызенгаўз (? — ) — канонік і суфраган віленскі з 1661 года, абат гебдоўскі, біскуп-намінант метонскі, біскуп смаленскі з 1667 года. Са шляхецкага роду Тызенгаўзаў.
Франц Кафка
Франц Ка́фка (Franz Kafka, 3 ліпеня 1883, Прага, Аўстра-Венгрыя —, Клостэрнойбург, Аўстрыя) — нямецкамоўны пісьменнік, навеліст, лічыцца адным з самых уплывовых літаратараў XX стагоддзя.
Жыццё
Франц Кафка нарадзіўся ў яўрэйскай нямецкамоўнай сям’і, якая жыла ў пражскім раёне Юзэфаў (былое гета горада Прагі – тады ў складзе Аўстра-Венгерскай Імперыі). Франц быў першым дзіцём у сям’і Германа і Юліі Кафкаў (у дзявоцтве Леві). Сям’я Кафкі належала да сярэдняга класа: бацька, сам будучы чацвёртым дзіцём у беднай правінцыйнай сям’і, пасля прыезду ў Прагу адкрыў галантарэйную краму, маці была родам з забяспечанай сям’і півавараў з Подзебрадаў. Сына, народжанага меней чым год пасля шлюбу, назвалі Францам у гонар Імператара Франца Іосіфа. Франц Кафка меў двух братоў, Георга і Гайнрыха – яны памерлі ў год пасля нараджэння, а таксама тры сястры: Элі, Валі і Отлу (загінулі ў часе Другой сусветнай вайны). Прозвішча «Кафка» па-чэшску (kavka) азначае літаральна птушку каўку. Выява гэтай птушкі была эмблемай фірмы Германа Кафкі.
Litesound
Litesound — беларускі поп-рок гурт, заснаваны братамі Дзмітрыем і Уладзімірам Каракінымі ў Мінску ў 2004 годзе.
Франц Кафка
Жыццё
З 1889 да 1893 года Франц наведваў нямецкую (Deutsche Knabenschule), а не чэшскую, пачатковую школу, што адлюстроўвала жаданне яго бацькі пасунуцца вышэй па сацыяльнай лесвіцы. Хаця большасць насельніцтва Прагі ў тыя часы размаўляла па-чэшску, мовай эліты была нямецкая. Франц свабодна валодаў чэшскай, а таксама няблага ведаў французскую (адным з яго ўлюбёных пісьменнікаў быў Гюстаў Флабер). Будучы яўрэем, ён аднак амаль не ведаў ідыш і стаў цікавіцца традыцыйнай культурай свайго народу толькі ў дваццаць гадоў, а іўрыт пачаў вывучаць толькі ў канцы жыцця.
У 1901 годзе Кафка скончыў гуманітарную гімназію (Altstädter Gymnasium). У жніўні таго ж года распачаў навучанне ў Карлавым універсітэце Прагі. Прысвяціўшы два тыдні хіміі, ён аднак перавёўся на факультэт права. У 1906 годзе атрымаў ступень доктара права і распачаў стажыроўку ў судзе. Менавіта ў часе навучання ва ўніверсітэце Кафка пазнаёміўся са сваім лепшым сябрам, вядомым тады пражскім пісьменнікам жыдоўскага паходжання, Максам Бродам. Дзякуючы Броду большасць твораў Кафкі і пабачыла свет.
З 1908 да 1922 года Кафка працаваў у страхавой фірме ў Празе і меў шмат службовых падарожжаў па Чэхіі. У час, калі ён сышоў з працы, ён займаў пасаду старэйшага інспектара з добрай аплатай.
Litesound
Гісторыя
У 2020 годзе гурт падтрымаў пратэсты супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, праз што пазбаўлены магчымасці канцэртаў у Беларусі. У час пратэстаў гурт запісаў беларускамоўную песню «Мы героі», версію песні, з якой яны выступалі на Еўрабачанні, пасля запісаў песню на словы Якуба Коласа «Беларускаму люду», граў у падтрымку палітычных вязняў. 13 кастрычніка 2022 года Дзмітрый і Уладзімір Каракіны затрыманы спецслужбай рэжыму Лукашэнкі — САХР, змешчаны ў СІЗА-1 Мінска і абвінавачаны паводле арт. 342 КК Беларусі ў актыўным ўдзеле ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак.
Дом па Піянерскай вуліцы, 18 (Магілёў)
Дом па Піянерскай вуліцы, 18 — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва.
Франц Кафка
Жыццё
Да 35 гадоў Кафка жыў разам з бацькамі. Ён меў складаныя адносіны са сваім дэспатычным айцом і да канца жыцця застаўся кавалерам. У перыяд паміж 1912 і 1917 годам ён заляцаўся да берлінскай сакратаркі Феліцыі Баўэр, двойчы быў з ёй заручаны і двойчы зрываў шлюб. Істотнай жанчынай у жыцці Кафкі была Мілена Есэнская – чэшская журналістка, пісьменніца і перакладчыца яго твораў. Апошняй жанчынай Кафкі была Дора Дымант, жыдоўка з артадаксальнай сям'і з Паб’яніцаў, якая зацікавіла яго вывучэннем Талмуда.
Litesound
Гісторыя
У сакавіку 2023 года браты Каракіны і іх бацькі былі прыгавораны да некалькіх гадоў «хатняй хіміі» за ўдзел у пратэстах 2020 года.
Дом па Піянерскай вуліцы, 18 (Магілёў)
Гісторыя
Будынак быў пашкоджаны падчас Вялікай Айчыннай вайны. У канцы 1940-х гг. падчас аднаўленчых работ былі атынкаваныя фасады. У далейшым дом належаў Гаржылкамунгасу і выкарыстоўваўся як камунальнае жытло (з частковымі камунальнымі выгодамі). У другой палове 1980-х гг. пасля адсялення жыхароў быў праведзены капітальны рамонт.
Франц Кафка
Жыццё
У 1922 годзе праз прагрэсуючыя сухоты Кафка быў вымушаны сысці з працы. У 1923 годзе ён перабраўся ў Берлін, каб жыць разам з Дорай Дымант. У той час ён імкнуўся займацца толькі творчасцю. Праз год Франц Кафка памёр у санаторыі Кірлінг каля Вены, верагодна праз знясіленне — болі ў горле не дазвалялі яму прымаць ежу, а ўнутраная тэрапія была ў той час дрэнна развітая. Яму было 40 гадоў.
Дом па Піянерскай вуліцы, 18 (Магілёў)
Гісторыя
Праводзіліся таксама археалагічныя даследаванні, у тым ліку прылеглай тэрыторыі. З 1996 г. у будынку размяшчаўся Магілёўскі рэгіянальны цэнтр занятасці насельніцтва. У 1998 г. была зроблена цагляная чатырохпавярховая прыбудова з боку вул. Піянерскай. З 2014 г. там месціцца ўпраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Магілёўскага гарвыканкама.
Франц Кафка
Творчасць
Першы зборнік апавяданняў і фрагментаў прозы Кафкі быў выдадзены ў 1913 годзе пад назвай Сузіранне (Betrachtung). У той жа час паўстала першая глава няскончанага рамана Амерыка. Агулам, у часе жыцця Кафка апублікаваў толькі чатыры зборнікі: вышэйзгаданае Сузіранне, Вясковы доктар, Кары і Мастак голаду. Галоўныя яго творы – Зніклы, Працэс і Замак – выйшлі з друку ўжо пасля яго смерці і насуперак апошняму жаданню (Кафка прасіў Макса Брода знішчыць рукапісы). Таксама пасля смерці былі выдадзеныя дзённікі і ліставанні Кафкі з Бродам, Феліцыяй Баўэр і некаторымі іншымі асобамі. Броду ўдалося папулярызаваць творчасць Кафкі на хвалі захаплення экзістэнцыялізмам у 1940-ых —1950-ых гадах.
У сваіх аповесцях Кафка стварыў мадэль сітуацыі, якую называюць кафкаўскай (у нямецкай мове існуе нават адмысловы прыметнік kafkaesk). Сутнасцю кафкаўскай сітуацыі ёсць канфлікт паняволенай самотнай адзінкі з вышэйшай інстанцыяй, ананімнай і недасяжнай.
Дом па Піянерскай вуліцы, 18 (Магілёў)
Архітэктура
Помнік архітэктуры ў стылі эклектызму. Двухпавярховы мураваны сіметрычны будынак, прамавугольны ў плане. Галоўным фасадам арыентаваны на чырвоную лінію вул. Піянерскай. Гладкія, атынкаваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі лучковымі аконнымі праёмамі з дугападобнымі сандрыкамі, на першым паверсе вокны з замковым каменем. Вокны другога паверха дэкарыраваны падаконнымі нішамі. На другім паверсе — прафіляваны гзымс. Унутраная планіроўка першапачаткова калідорнага тыпу. Сучасная планіроўка зменена. Дах двухсхільны.
Іван Лук’янавіч Саланевіч
Іва́н Лук’я́навіч Салане́віч (1 (14) лістапада 1891, сяло Руднікі Пружанскага павета Гродзенскай губерні —, Мантэвідэа, Уругвай) — рускі публіцыст, мысляр, журналіст і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка Лук’яна Міхайлавіча Саланевіча і Юліі Вікенцьеўны з Ярушкевічаў. Абодва дзяды былі святарамі. Вучыўся ў Гродзенскай і Віленскай гімназіях (да 1912 года). Падчас вучобы Іван выступаў з публіцыстычнымі артыкуламі ў газеце «Северо-Западная жизнь». Пры гэтым, як успамінаў сам Саланевіч, даводзілася некалькі разоў адстойваць з рэвальверам у руках сваю друкарню ад яўрэйскіх рэвалюцыянераў.
Пасля заканчэння гімназіі паступіў на юрыдычны факультэт Петраградскага ўніверсітэта, пасля заканчэння якога (1916) працаваў журналістам. Падчас грамадзянскай вайны ваяваў у Белай арміі. Быў асуджаны да смерці ў Адэскім УК (1920), але вызвалены таварышамі, якія знішчылі, да таго ж, усе дакументы. Пакінуць Расію ў 1920-х гадах не змог праз захворванне на тыф (па іншай версіі праз хваробу сына). Жыў у Маскве, працаваў журналістам.
Займаўся цяжкай атлетыкай. На лютаўскім Усерасійскім чэмпіянаце 1914 года ў Рызе, заявіўся ў цяжкай вазе (звыш 82,5 кг) пры ўласнай вазе 81 кг, заняў другое месца — 437,2 кг у пяцібор’і. Пазней стаў прафесійным барцом і цяжкаатлетам.
У 1933 года пры спробе ўцёкаў з СССР арыштаваны разам з братам (таксама спартсменам) і сынам. Усе трое былі асуджаны на 8 гадоў і адпраўленыя ў лагеры ў Карэлію на Салаўкі, адкуль неўзабаве здолелі збегчы ў Фінляндыю.
Пасля замаху Іван Лук’янавіч пераязджае ў Германію, дзе працягвае публіцыстычную і пісьменніцкую дзейнасць (тут ён піша кнігі «Дыктатура сволачы», «Дыктатура імпатэнтаў», «Вялікая фальшыўка Лютага», «Дыктатура пласта», «Белая імперыя»), выдае газеты «Наша газета» (1938—1940), «Радзіма» (1940).
На пачатку Вялікай Айчыннай вайны адмаўляецца выступіць у падтрымку Гітлера, за што некалькі разоў арыштаваны, а затым сасланы ў Тэмпельбург. У 1948 годзе пераязджае ў Аргенціну, дзе засноўвае газету «Наша страна» (выдаецца дасюль ), стварае Народна-Манархічны рух (дзейнічае дасюль ). У Аргенціне выдае кнігі «Народная Манархія» (асноўная праца яго жыцця, найбольш вядомы твор), «Дыктатура імпатэнтаў», «Дыктатура пласта», «Раман у Палацы Працы», «Гаспадары», «Што кажа Іван Саланевіч пра Цара і манархію, пра бальшавізм, пра рускую эміграцыю, пра „Штабс-капітанскі“ (Народна-Манархічным) Рух», «Вялікая фальшыўка Лютага» і іншыя артыкулы. Акрамя таго, выдаў працы сваіх аднадумцаў — Башылава, М. Спасоўскага, Н. Патоцкага, М. Зазыкіна, Б. Шыраева, Н. Былова і іншых.
У канцы жыцця пераязджае ва Уругвай. Памёр 27 красавіка 1953 года ў Мантэвідэа пасля аперацыі рака страўніка. Пахаваны ў Мантэвідэа на Англійскіх могілках.
Цытата
''«Ніякія меркі, рэцэпты, праграмы і ідэалогіі, запазычаныя адкуль бы то ні было звонку, — непрыдатныя для рускай дзяржаўнасці, рускай нацыянальнасці, рускай культуры… Палітычнай арганізацыяй Рускага народа на яго нізах было самакіраванне, а палітычнай арганізацыяй народа ў яго цэлым было Самадзяржаўе… Цар ёсць, найперш, грамадская раўнавага. Пры парушэнні гэтай раўнавагі прамыслоўцы створаць плутакратыю, ваенныя — мілітарызм, духоўныя — клерыкалізм, а інтэлігенцыя — які-небудзь „ізм“, які толькі будзе ў кніжнай модзе ў дадзены гістарычны момант». — (Саланевіч І. Л. Народная манархія'')
Алег Іванавіч Кот
Алег Іванавіч Кот (нар., в. Макаўчыцы Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі ваенны і палітык.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскае вышэйшае зенітна-ракетнае каманднае вучылішча, інжынер па эксплуатацыі радыётэхнічных сродкаў.
Праходзіў ваенную службу ў якасці начальніка зенітнага ракетнага разліку — намесніка камандзіра батарэі Прыкарпацкай ваеннай акругі. Быў памочнікам начальніка 3-га аддзялення Стаўбцоўскага раённага ваеннага камісарыята. Працаваў старшым памочнікам начальніка 1-га аддзялення Дзяржынскага аб’яднанага гарадскога ваеннага камісарыята, намеснікам ваеннага камісара — начальнікам мабілізацыйнага аддзялення, ваенным камісарам Дзяржынскага раённага ваеннага камісарыята.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Арамуны
Араму́ны (саманазвы Armãni, Aromâni, Βλάχοι) — карэнныя насельнікі Балканскага паўвострава. Жывуць у такіх краінах, як Грэцыя, Албанія, Паўночная Македонія, Румынія, Сербія, Чарнагорыя, Боснія і Герцагавіна. Малыя групы арамунаў таксама ёсць у ЗША, Канадзе, Францыі і г. д. Агульная колькасць (2022 г.) — 313 800 чалавек.
Паходжанне і гісторыя
Арамуны з'яўляюцца нашчадкамі старажытнага насельніцтва Балканскага паўвострава, раманізаванага ў эпоху Рымскай імперыі або пазней. Генетычныя даследаванні паказалі значныя адрозненні арамунаў розных балканскіх краін ад сваіх суседзяў, у тым ліку блізкіх па мове румынаў.
Арамуны насялялі землі на поўдзень ад Дуная. Яны не мелі сваёй дзяржаўнасці і адзінай сацыяльнай арганізацыі, называліся суседнімі народамі па-рознаму, аднак у эпоху асманскага панавання разглядаліся як адрозная ід іншых сацыяльна-прававая група. Пасля вызвалення Балканскага паўвострава і стварэння на яго тэрыторыі нацыянальных дзяржаў частка арамунаў адчула палітычны або моўны ўціск. Да таго ж існавалі старыя канфлікты паміж абшчынамі саміх арамунаў. Гэта прывяло да эміграцыі арамунаў у іншыя краіны, асабліва ў Румынію.
У міжваенны перыяд Румынія аказвала фінансавую дапамогу балканскім арамунам, садзейнічала іх адукацыі на румынскай мове і гуртаванню вакол нацыяналістычных румынскіх лозунгаў. У 1941 г. на поўначы акупаванай Грэцыі ўрадам Б. Мусаліні было створана арамунскае Піндскае княства, якое, аднак, не мела рэчаіснай самастойнасці. У пасляваенны перыяд у Грэцыі, Францыі, а потым і ў іншых краінах пачалі ўзнікаць культурныя аб'яднанні арамунаў. Аднак у нашы дні працэс захавання і адраджэння арамунскіх мовы і культуры вызначаецца значнымі праблемамі. Толькі ў Паўночнай Македоніі арамуны як этнічная меншасць маюць прадстаўніцтва ў парламенце.
Асаблівасці традыцыйнай культуры
Галоўным заняткам арамунаў здаўна была адгонная жывёлагадоўля. Улетку яны пераганялі статкі па тэрыторыі амаль усяго Балканскага паўвострава. Стала сяліліся ў ізаляванай горнай мясцовасці, звычайна на паўднёвых схілах. Паселішчы не мелі вулічнай планіроўкі. Жытлы каменныя, часам шматпавярховыя, дахі з 4 пахіламі. Улетку пастухі туліліся ў буданах або часовых драўляных хацінах, абмазаных глінай.