cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Вест Хэм Юнайтэд
XX стагоддзе
Да 1970-х гадоў сышлі некалькі вядучых гульцоў, а таксама і Грынвуд. Новым трэнерам стаў Джон Лаял. З камандай Лаял выйграў Кубак Англіі ў 1975 годзе. А ў 1976 годзе «Вест Хэм» мог паўтарыць свой еўрапейскі поспех і выйграць Кубак кубкаў у другі раз, але пацярпеў няўдачу, у фінале прайграўшы бельгійскаму «Андэрлехту». Далей становішча пагоршылася — каманда выляцела ў Другі Дывізіён у 1978 годзе.
У пачатку 1990-х да трэнера Білі Бондса далучыўся Гары Рэднап. Клуб адразу ж вярнуўся ў нядаўна створаную Прэм’ер-лігу. Неўзабаве Рэднап застаўся адзін. Пры ім каманда трымалася ў Прэм’ер-лізе, а ў 1999 годзе выйграла Кубак Інтэртота.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Нумар 6 назаўсёды замацаваны за Бобі Мурам
Занівачча
Зані́вачча (, Занивочье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Вуліца Вароўскага
Вуліца Вароўскага — назва вуліц у розных населеных пунктах дзяржаў былога СССР, прысвоеная ў памяць пра расійскага рэвалюцыянера, публіцыста і дыпламата Вацлава Вацлавіча Вароўскага (1871—1923).
Алег Ігаравіч Масліеў
Алег Ігаравіч Масліеў (,, Германія) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1996 г. закончыў Станькаўскую СШ, у 2003 г. Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт па спецыяльнасці архітэктар. У 2003 г. працаваў архітэктарам УПРП «Праектрэстаўрацыя» (Мінск). У 2003—2004 гг. вёў гурток «Творчая майстэрня» ў Станькаўскай СШ. У 2004 г. па сумяшчальніцтве архітэктар аддзела комплекснага праектавання будаўнічай дырэкцыі УП Беларускай праваслаўнай царквы «Дэпартамент знешніх сувязей Беларускага Экзархата».
Жыве ў Станькаве.
Дзейнасць
Вывучае гісторыю былога маёнтка Станькава графаў Чапскіх. У 1998—2002 гг. распрацаваў праект аднаўлення Свята-Мікалаеўскай царквы ў в. Станькаве, у 2000—2003 гг. — праект аднаўлення палаца Чапскіх у Станькаве. У 1999 г. распрацаваў праект рэстаўрацыі і аднаўлення палацава-паркавага ансамбля ў Станькаве. У 2004 г. адкрыў гісторыка-краязнаўчы музей у Станькаўскай СШ. З 2002 г. займаецца даследаваннем матэрыялаў па сядзібе ў в. Прылуках Мінскага раёна, з 2004 г. праектуе рэстаўрацыю царквы Раства Багародзіцы ў в. Прылуках і інш.
Шатой
Адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння «Шатойскае сельскае паселішча». Знаходзіцца ў паўднёвай частцы рэспублікі, на правым беразе ракі Аргун, у Аргунскай цясніне. За 57 км ад сталіцы — горада Грозны. Насельніцтва — 2953 чалавекі (2010).
Праспект Гагарына (станцыя метро)
Праспект Гагарына (Проспект Гагаріна, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Сант’Анджэла-ал’Эска
Сант'Анджэла-ал'Эска (Sant'Angelo all'Esca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 942 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 188 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 83050. Тэлефонны код — 0827.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Евангелічная царква чэшскіх братоў
Евангелічная царква чэшскіх братоў (Českobratrská církev evangelická) — найбуйнейшая кальвінісцка-лютэранская абшчына Чэхіі. Юрыдычна зарэгістравана ў 1918 годзе, пасля распаду Аўстра-Венгрыі, аднак чэшская Рэфармацыя вядзе сваю гісторыю з часоў Яна Гуса.
Гісторыя
Як і ў іншых славянскіх народаў, гісторыя хрысціянства ў Чэхіі пачынаецца з пропаведзі святых Кірыла і Мяфодзія. У XV стагоддзі Чэхія стала радзімай перад-Рэфармацыі, якая ўлілася ў агульны паток еўрапейскай Рэфармацыі XVI стагоддзя. У 1588 годзе чэшскія браты пераклалі Біблію на чэшскую мову. Моцны ўдар па чэшскім пратэстантызме быў нанесены ў гады Трыццацігадовай вайны. Калі ў XVIII стагоддзі пратэстанцтва было легалізавана, у яго засталася невялікая колькасць прыхільнікаў.
Пасля абвяшчэння незалежнай Чэхаславацкай рэспублікі ў 1918 годзе гэтыя плыні заключылі унію, што паклала пачатак Евангельскую царкву чэшскіх братоў. Акрамя аўгсбургскай і гельвецкай традыцый, новы саюз выкарыстоўваў таксама традыцыі чэшскай Рэфармацыі, гусіцкага руху, ультракўістаў і чэшскіх братоў.
Структура
Царква мае сходы на трох узроўнях:
Царква падзеленая на 14 сеньяратаў: Пражскі, Подэбрадскі, Паўднёвачэшскі, Заходнечэшскі, Усцецкі, Ліберацкі, Кралёўградскі, Хрудзімскі, Поліцкі, Горацкі, Брненскі, Усходнемараўскі, Мараўскасілезскі і Охранаўскі.
З'яўляецца членам Сусветнага савета цэркваў, Канферэнцыі еўрапейскіх цэркваў, Сусветнай лютэранскай федэрацыі, Сусветнага альянсу рэфармаваных цэркваў і Супольнасці евангельскіх цэркваў Еўропы.
Сулікаў (гміна)
Сулі́каў (Sulików) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сулікаве. Плошча гміны складае 95,22 км². Станам на 2004 год у гміне Сулікаў пражывалі 5971 чалавек, шчыльнасць — 62,7 чал./км².
Аксуат (Казалінскі раён)
Аксуат — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Майлыбаскай сельскай акругі. Код КАТА — 434449100.
Узброеныя сілы Расійскай Федэрацыі
Узброеныя сілы Расійскай Федэрацыі (УС Расіі) — дзяржаўная ваенная арганізацыя Расійскай Федэрацыі, прызначаная для адбіцця агрэсіі, накіраванай супраць Расійскай Федэрацыі, для ўзброенай абароны цэласнасці і недатыкальнасці яе тэрыторыі, а таксама для выканання задач у адпаведнасці з міжнароднымі дагаворамі Расіі.
У склад УС Расіі ўваходзяць віды УС: сухапутныя войскі, ваенна-паветраныя сілы, ваенна-марскі флот; асобныя роды войскаў — касмічныя, паветрана-дэсантныя войскі і РВСН; цэнтральныя органы ваеннага кіравання; тыл Узброеных сіл, а таксама войскі, якія не ўваходзяць у віды і роды войскаў.
Аксуат (Казалінскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1252 чалавекі (657 мужчын і 595 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1044 чалавекі (502 мужчыны і 542 жанчыны).
Узброеныя сілы Расійскай Федэрацыі
УС Расіі сфарміраваны 7 мая 1992 года. Гэта адны з найбуйнейшых УС свету, колькасць іх асабістага складу складае каля 1 000 000 чалавек. Узброеныя Сілы Расіі адрозніваюцца наяўнасцю найбуйнейшага ў свеце арсенала зброі масавага паражэння, у тым ліку ядзернай, і добра развітой сістэмай сродкаў яе дастаўкі.
Удзел ва ўзброеных канфліктах
Краіны, у якіх узброеныя сілы РФ вялі ваенныя дзеянні пасля свайго заснавання:
Турбаатам (станцыя метро)
Турбаатам (Турбоатом, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Вярблюдка
Вярблюдка (Corispermum) — род раслін сямейства, налічвае больш за 60 відаў. Распаўсюджаныя ў Паўночнай Амерыцы і Еўразіі, аднак дакладны арэал не апісаны.
Біялагічнае апісанне
Аднагадовыя невысокія травы з разгалінаваным сцяблом вышынёй 10—60 см і прамым тонкім лісцем з 1—3 падоўжнымі жылкамі. Кветкі дробныя, сабраныя ў вузкакаласападобнае суквецце. У некаторых відаў Corispermum ёсць толькі адна тычынка. Плод эліптычны, пляскаты з бакоў. Насенне мае кольцападобны сагнуты зародак і развіты эндасперм.
Кармавыя расліны. Некаторыя віды — пустазелле.
Віды
Паводле базы даных The Plant List (2013) род уключае 69 відаў
Рачныя вугры
Рачныя вугры (Anguillidae) — сямейства рыб атрада вугрападобных. Адзіны род налічвае 15 відаў.
Апісанне
Цела вельмі падоўжанае. Жаберная адтуліна серпападобная, размешчана латэральна. Спінны і анальны плаўнікі зліваюцца з хваставым. Грудны плаўнік добра развіты. Пазванкоў 100—119. Маецца вельмі дробная луска. Бакавая лінія поўная на целе і галаве.
Асаблівасці біялогіі
Дарослыя вугры жывуць у прэснай вадзе ці эстуарыях. Перастаюць харчавацца пры наступленні палавой спеласці, калі мігруюць з прэсных вод у моры. Паўночнаамерыканскі і еўрапейскі (Anguilla anguilla) прэснаводныя вугры нерастуюць у Саргасавым моры.
Лічынкі лептацэфалы вяртаюцца ў прыбярэжную зону, перажываюць метамарфоз і заходзяць у прэсныя воды на стадыі «шклянога вугра».
Промысел
Рачныя вугры — каштоўныя аб’екты промыслу.
IC 2315
IC 2315 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зароўе (Чашніцкі раён)
Заро́ўе (, Заровье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Павел Алегавіч Савіцкі
Павел Савіцкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца гродзенскага «Нёмана» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
«Нёман»
Выхаванец ДЮСШ «Белкард» (Гродна). Першы трэнер — Аляксандр Ярашэвіч.
Прафесійную кар’еру пачаў у «Нёмане» ў 2010 годзе, выступаў за дубль (чэмпіянат 2010 — 20 гульняў, 5 галоў; чэмпіянат 2011 — 5 гульняў). У сезоне 2011 дэбютаваў у чэмпіянаце Беларусі і замацаваўся ў асноўным складзе клуба: правёў 28 матчаў, забіў 5 галоў і аддаў 6 галявых перадач. Колькасць забітых мячоў і хет-трык у адным матчы — узроставыя рэкорды Вышэйшай лігі. 24 студзеня 2012 года падоўжыў кантракт з клубам яшчэ на 3 гады.
У чэмпіянаце 2012 правёў усе 30 матчаў, забіў 6 галоў. Па заканчэнні сезона цікавасць да Савіцкага сталі праяўляць нямецкія клубы, але ён застаўся ў «Нёмане».
У сезоне 2013 працягваў выступаць у аснове, звычайна на пазіцыі левага ўскрайняга нападніка. Стаў найлепшым бамбардзірам клуба, забіўшы 5 галоў.
Сезон 2014 распачынаў левым ускрайнім нападнікам, а ў сярэдзіне сезона быў перамешчаны на пазіцыю цэнтральнага нападніка. У выніку Павел здолеў забіць 11 мячоў у чэмпіянаце. У канцы сезона з’явілася інфармацыя аб інтарэсе да Савіцкага з боку англійскага «Саўтгемптана» і чэшскай «Спарты». Прадметны інтарэс да маладога нападніка праяўляла мінскае «Дынама», але потым адмовілася ад набыцця іграка.
«Ягелонія»
У канцы лістапада 2014 цікавасць да Савіцкага стала праяўляць польская «Ягелонія». У выніку 10 снежня 2014 года Павел падоўжыў кантракт з «Нёманам» і ў той жа дзень быў аддадзены ў паўгадавую арэнду польскаму клубу.
У складзе «Ягелоніі» Павел паспяхова гуляў у таварыскіх матчах падчас перапынку ў чэмпіянаце. Аднак, у лютым ён атрымаў траўму, з-за якой быў вымушаны прапусціць некалькі матчаў. 1 сакавіка 2015 года дэбютаваў за «Ягелонію» ў Экстраклясе, выйшаўшы на замену на 66-й хвіліне матча з «Каронай». Аднак, неўзабаве перастаў трапляць у склад, часам стаў выступаць за дубль. Галоўны трэнер беластоцкай каманды Міхал Пробеж выказваў незадаволенасць Савіцкім. У выніку, у маі Павел ужо не з’яўляўся ў асноўнай камандзе «Ягелоніі», а сам выказваў упэўненасць, што ў Беластоку не застанецца.
Вяртанне ў «Нёман»
1 чэрвеня 2015 года арэндны кантракт з «Ягелоніяй» быў скасаваны, і ўжо 3 чэрвеня Павел зноў апынуўся ў складзе «Нёмана». Аднак, з-а таго, што трансфернае акно ў Беларусі яшчэ не было адчынена, на працягу месяца толькі трэніраваўся з камандай, а дэбютаваў у чэмпіянаце толькі 12 ліпеня ў матчы супраць мінскага «Дынама» (выніковы лік 0:2). Здолеў адразу зноў замацавацца ў аснове «Нёмана», да канца сезона паспеў забіць 5 галоў у чэмпіянаце.
Па заканчэнні чэмпіянату 2015 цікавасць да Савіцкага праяўляў шэраг клубаў. На падпісанне паўабаронцы разлічваў салігорскі «Шахцёр», але не здолеў дамовіцца з «Нёманам» аб умовах пераходу. У выніку, у лютым 2016 года Савіцкі яшчэ на год падоўжыў пагадненне з гродзенцамі. Пачатак сезона 2016 прапусціў з-за траўмы, але потым вярнуўся ў склад, у канцы сезона стаў капітанам каманды. У міжсезонні 2016/17 Савіцкім зноў цікавіўся шэраг клубаў, аднак ён са студзеня 2017 года пачаў трэніравацца з «Нёманам» і ў лютым падпісаў новы гадавы кантракт. У сезоне 2017 заставаўся капітанам і лідарам гродзенскай каманды, з 15 галамі стаў другім бамбардзірам чэмпіянату Беларусі пасля Міхаіла Гардзейчука.
«Дынама» Брэст
У снежні 2017 года ў якасці свабоднага агента падпісаў трохгадовы кантракт з брэсцкім «Дынама». Пазней, аднак, «Нёман» выставіў прэтэнзіі на кампенсацыю падрыхтоўкі іграка, які ва ўзросце 23 гадоў па заканчэнні кантракта перайшоў у іншы клуб, у памеры 600 тысяч долараў, як гэта прадугледжвалі кодэксы УЕФА і Беларусі. У верасні 2018 года Дысцыплінарны камітэт АБФФ пастанавіў «Дынама» кампансаваць амаль 400 тысяч долараў на падрыхтоўку футбаліста на карысць «Нёмана», у кастрычніку Арбіртажны камітэт скараціў суму да 265 тысяч долараў.
У складзе ж брэсцкай каманды Павел стаў трывалым іграком асновы. У ліпені 2018 года здарыўся канфлікт з трэнерам дынамаўцаў Аляксеем Шпілеўскім, з-за якога каманду пакінулі лідары Арцём Мілеўскі і Аляксей Гаўрыловіч, Савіцкі па першапачатковай інфармацыі таксама быў выстаўлены на трансфер, аднак у выніку тыдзень трэніраваўся індывідуальна і пасля вярнуўся ў склад. У першым жа матчы пасля вяртання 26 ліпеня 2018 года аформіў хет-трык у браму грэчаскага «Атрамітаса» (4:3) у Лізе Еўропы. Па выніках сезона 2018 Павел з 15 галамі стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату, быў таксама прызнаны найлепшым нападнікам чэмпіянату.
У сезоне 2019 чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. Забіўшы 8 галоў у Вышэйшай лізе, дапамог брэсцкаму клубу стаць чэмпіёнам Беларусі. Сезон 2020 пачынаў у стартавым складзе, пасля стаў часцей выхадзіць на замену.
«Рух»
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з брэсцкім «Рухам» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. У сезоне 2021 быў іграком асновы, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, усяго правёў за «Рух» 28 матчаў (26 у чэмпіянаце Беларусі і 2 у Кубку Беларусі), адзначыўся 5 галамі і 5 галявымі перадачамі. У студзені 2022 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з брэсцкім клубам.
Другое вяртанне ў «Нёман»
У студзені 2022 года зноў стаў іграком «Нёмана», падпісаўшы кантракт да канца сезона. У сезоне 2022 з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў чэмпіянаце. У снежні 2022 года падоўжыў пагадненне з гродзенскім клубам на год.
Міжнародная кар’ера
У маі 2014 года быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі. Дэбютаваў у зборнай 18 мая 2014 года ў таварыскім матчы супраць Ірана. Ужо ў другім сваім матчы за зборную 21 мая 2014 года супраць Ліхтэнштэйна адзначыўся дублем.
Завод імя Малышава (станцыя метро)
Завод імя Малышава (Заво́д і́мені Ма́лишева, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Спартыўная (станцыя метро, Харкаў)
Спартыўная (Спортивна, ) — станцыя Халаднагірска-Заводскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Гісторыя Чэхіі
Гістарычная Чэхія (Багемія) — вобласць у Цэнтральнай Еўропе, якая ляжыць паміж Сілезіяй, Саксоніяй, Баварыяй, Аўстрыяй і Маравіяй, у міжрэччы Одэра і Дуная, на паўночны ўсход ад Альп.
Каменны век
У эпоху неаліту сюды з Балкан прыйшлі носьбіты земляробчай культуры лейкападобных кубкаў, якіх пазней змянілі індаеўрапейскія жывёлагадоўчыя народы культуры шнуравой керамікі.
Бронзавы век
У бронзавым веку на тэрыторыі Чэхіі існавалі ўнеціцкая, кновізская і шэраг іншых археалагічных культур, носьбіты якіх меркавана належалі да заходняй (кентум) галіны індаеўрапейскіх моў.
Рассяленне славян
Грунтуючыся на народных паданнях, напачатку XII стагоддзя ў «Чэшскай хроніцы» Казьма Пражскі «вынайшаў» для народаў, якія засялялі ў той час Багемію (Beheim, Bohemia, Beheimi, Behemani, Boemare) гераічнага эпоніма. У выкладзе Казьмы Пражскага, Багем (Bohemus) быў правадыром славян, якія прыйшлі ў зямлі бонў і маркаманаў і спыніліся першапачаткова каля гары Ржып, каля зліцця Молдавы (Влтавы), Эльбы (Лабы) і Огрэ — па імі якога нашчадкі славян, якія пасяліліся на новую тэрыторыю, і сталі звацца багемцамі. У рэчаіснасці славяне пранікалі ў краіну паступова, асядаючы радамі і плямёнамі.
Жэрар Ларшэ
Жэрар Ларшэ (Gérard Larcher, нар., Флёр, Орн) — французскі палітык, член кансерватыўнай партыі «Саюз за народны рух», з 1 кастрычніка 2008 па 1 кастрычнiка 2011 года і з 1 кастрычніка 2014 гады — старшыня Сената Францыі.
Гісторыя Чэхіі
Рассяленне славян
Этымалогія пазнейшага этноніма «чэх» дагэтуль складае праблему, не вырашаную гісторыкамі і філолагамі. Спалучэнне česky muži адзін раз сустракаецца ў легендзе пра Св. Вацлава (Венцэслава; крыніца датуецца 930-970 гг.), але там яна выкарыстоўваецца для пазначэння дружыны і асабістай аховы князя. Разам з тым, самы ранні выпадак ужывання як асновы імя ўласнага адзначаны ў Далімалавай хроніцы (пачатак XIV стагоддзя): выкарыстоўваючы «Chronica Boemorum» Казьмы Пражскага як адну са сваіх першакрыніц, аўтар замяніў у ёй Bohemus (Багем) на Čech (Чэх).
Пра племянны падзел чэшскіх славян захавалася мала звестак. Цэнтральную частку краіны насялялі чэхі, самае магутнае племя, якое паступова падпарадкоўвала сваёй уладзе ўсе іншыя плямёны і давала ім сваё імя. Усе астатнія плямёны — лучане, седлічане, літамерычы, дзечане, лемузы, пшоване, харваты, злічане, дулебы і інш. — займалі землі вакол тэрыторыі ўласна чэхаў. З гэтых плямёнаў найбольш моцнымі былі, пасля чэхаў, лучане, злічане і харваты. Лучане жылі па рацэ Огрэ і яе прытоках, на прасторы ад Рудных гор да гор Шумавы. Яшчэ напачатку XII стагоддзя захоўваўся ўспамін пра племянную дзяржаву лучан і падзеле яго на 5 акруг. Харваты і злічане займалі сваімі паселішчамі ўсходнюю частку краіны і заставаліся незалежнымі яшчэ ў X стагоддзі.
Аварскае нашэсце
Кожнае племя кіравалася сваімі старастамі ці князямі. Падзеленыя на дробныя плямёны, чэшскія славяне ў другой палове VI стагоддзя і напачатку наступнага стагоддзя знаходзіліся пад уладай авараў, якія пасяліліся каля 562 года ў Паноніі. Няўдалы паход на Канстанцінопаль (626) і напады хазараў і булгараў пахіснулі магутнасць авараў. Славянскія народы паспяшаліся пазбавіцца ад прыгнёту дзікай арды. Барацьба за незалежнасць прывяла да стварэння часовага саюза розных плямёнаў чэшскіх славян. Да гэтага саюза далучыліся і іншыя суседнія славянскія народы. Узнікшы такім чынам саюз апынуўся настолькі моцным, што спроба франкскага караля Дагаберта заваяваць землі чэшскіх славян скончылася поўнай няўдачай: франкскае войска было разбіта ў трохдзённай бітве пры Вагастысбургу (630).
Дзяржава Само (623—658)
Весткі пра ліквідавання аварскага прыгнёту і перамозе над франкамі захаваны ў той частцы хронікі так званага Фрэдэгара, якая напісана была каля 658 года невядомай асобай, якая пражывала, як мяркуюць, у Мецы. Паводле яго апавядання, на 40-м годзе валадаранні Хлотара II (623) адзін франкскі купец, па імі Само, явіўся ў зямлю славян, прыняў удзел у барацьбе супраць авараў, быў абраны славянамі вярхоўным правадыром ці каралём і шчасліва кіраваў імі на працягу 35 гадоў. Саюз чэшскіх і іншых славян, які ўзнік у сілу неабходнасці, распаўся са знікненнем небяспекі.
8-10 ст.
Да 796 г. на тэрыторыі сучаснай Чэхіі ўтварылася дзяржава Вялікая Маравія, якая ўключала ў сябе тэрыторыі Славакіі, Багеміі, а таксама асобныя раёны Польшчы і Венгрыі. Першым кіраўніком імперыі ў пачатку IX ст. стаў Маймір I.
Наступны кіраўнік Вялікай Маравіі Расціслаў (846—870) запрасіў двух місіянераў Кірылу і Мяфодзія. Дзякуючы працы легендарных братоў Візантыя неўзабаве падала маравянам прывілей набажэнства на стараславянскай мове і выкарыстання глагалічнага пісьма, распрацаванага Кірылам. Стараславянская мова стала трэцяй сусветнай мовай у Еўропе, разам з лацінскай і грэчаскай.
11-12 ст.
У XI-XII стст. Чэхія перажывае перыяд феадальнай раздробленасці.
13-14 ст.
У XIII ст. у кіруючай дынастыі Пршэмысловічаў склалася надзвычай спрыяльная палітычная сітуацыя для аднаўлення сваёй дзяржаўнай незалежнасці. У 1212 Пржамысл I (1198—1230) атрымаў Залатую буллу, у адпаведнасці з якой Чэшскае княства станавілася самастойным і набывала статус каралеўства.
У канцы XIII - пачатку XIV ст. чэшскія каралі Пржамысл II (1253 — 1278) і Вацлаў II (1278-1305) вялі актыўную заваявальную палітыку.
У XIV ст. чэшская карона перайшла да дынастыі Люксембургаў; яе першым прадстаўніком на чэшскім троне ў 1310 г. стаў Ян I. Народжаны ў германскіх землях і атрымаўшы адукацыю ў Францыі, новы кароль вялікую частку часу праводзіў у замежных паходах, не надаючы належнай увагі свайму каралеўству. Ён загінуў у бітве пры Крэсі ў 1346.
Падчас праўлення Карла IV (1346—1378) краіна перажыла свой залаты век. Галоўнай мэтай новага караля было ўмацаванне сілы і моцы чэшскай дзяржавы. У 1346 г. Карл стаў імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі. Неўзабаве сталіца гэтай магутнай дзяржавы па яго загадзе была перанесена ў Прагу. Чэшская мова была прыроўнена да афіцыйных у той час лацінскай і нямецкай, і ў 1348 г. у горадзе быў адкрыты ўніверсітэт.
15-17 ст.
Падчас праўлення сына Карла, караля Вацлава IV, Чэхія ўступае ў эпоху Рэфармацыі. Лідарам новага рэлігійнага руху стаў Ян Гус — рэктар Пражскага ўніверсітэта, у якім ён выкладаў тэалогію. У 1401 г. ён пачаў чытаць пропаведзі ў Віфлеемскай царкве ў Празе, дзе ў адрозненні ад большасці іншых цэркваў імшы праходзілі не на лацінскай, а на чэшскай мове. У сваіх прамовах Гус асуджаў празмернае багацце каталіцкай царквы, заклікаў да ўраўнення правоў свецкіх і духавенства, а таксама аспрэчваў некаторыя тэалагічныя пастулаты. У 1408 Гус быў выгнаны з універсітэта, але працягваў публічна адстойваць правасць сваіх перакананняў. У 1414 г. Гус быў абвінавачаны ў ерасі і прысуджаны да смяротнага пакарання: яго спалілі 6 ліпеня 1415 года на Старамесцкай плошчы ў Празе. У краіне пачаліся масавыя хваляванні, якія не сціхалі на працягу многіх гадоў. У 1419 прыхільнікі вучэння Гуса ўварваліся ў будынак гарадской ратушы і выкінулі з акна на дзіды некалькіх каталіцкіх службовых асоб. Імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Жыгімонт I (1419—1437) з блаславення папы ўзначаліў крыжовы паход супраць гусітаў, якія адмовіліся прызнаць яго на троне Чэхіі. Сярод апазіцыйных да каралеўскай і папскай улады сіл, якія выступалі сумесна на першых этапах гусіцкіх войнаў, не было адзінства. Апошняя бітва гусіцкіх войнаў адбылася ў 1434 г., калі імператар Жыгімонт I атрымаў канчатковую перамогу над паўстанцамі.
Час кіравання Рудольфа II (1576—1612) лічыцца ў гісторыі Чэхіі другім залатым векам. Сталіца Свяшчэннай Рымскай імперыі была зноў перанесена ў Прагу. У краіне была абвешчаная верацярпімасць, за якой рушыў услед эканамічны ўздым.
18-19 ст.
Падчас кіравання Марыі Тэрэзіі (1740—1780), у краіне пачалася эпоха Асветы. Сын імператрыцы Іосіф II (1780 — 1790) правёў у краіне шэраг сур'ёзных рэформ. У 1781 г. ён выпусціў эдыктам аб верацярпімасці, які паклаў канец манаполіі каталіцызму, якая доўжылася на працягу амаль 150 гадоў. Таксама імператар у 1791 надаў сялянам асабістую свабоду ад феадалаў.
З пачатку XIX ст. краіна ўступае ў эпоху прамысловага перавароту. У 1867 г. імператар Франц-Іосіф абвясціў аўтаномію Венгрыі, той час як дзяржаўны статус Чэхіі застаўся нязменным. Народны рух актывізаваўся з новай сілай. Яго лідарам становіцца прафесар Пражскага ўніверсітэта Томаш Масарык.
Першая сусветная вайна
Падчас Першай сусветнай вайны чэхі супраціўляліся свайму ўваходжанню ў войска Аўстра-Венгрыі, якая ваявала супраць славянскіх краін: Расіі і Сербіі. Вялікая колькасць чэшскіх салдат аб'яўлялі сябе добраахвотнымі ваеннапалоннымі і ў 1918 г. атрымалі ад Савецкай Расіі дазвол дабрацца да Уладзівастока, каб затым далучыцца да французскай арміі. Яны павінны былі перасекчы краіну не як баявое фарміраванне, а як група грамадзян, якая мела зброю. Аднак падчас іх прасоўвання пачасціліся канфлікты з мясцовымі ўладамі, і па распараджэнні Троцкага ў чэшскіх салдат спрабавалі канфіскаваць зброю, што выклікала актыўнае супраціўленне з іх боку. У выніку пад кантроль чэхаў патрапілі многія гарады ўздоўж Транссібірскай магістралі.
Чэхаславакія
Улетку 1918 г. у Чэхіі быў створаны часовы ўрад на чале з Томашам Масарыкам. У кастрычніку таго ж года адбыўся канчатковы распад Габсбургскай імперыі, і 28 кастрычніка 1918 г. было абвешчана стварэнне новай незалежнай дзяржавы - Чэхаславакіі.
З пачаткам сусветнага эканамічнага крызісу 1929 Чэхаславакія перажывае моцны эканамічны спад, які адбіўся і на палітычным жыцці краіны. У Славакіі пачаўся антычэшскі рух. У Судэцкай вобласці адрадзіўся нацыяналістычны рух немцаў.
У 1938 г. нямецкія войскі акупавалі Судэты. 15 сакавіка 1939 г. пачалася нямецкая акупацыя ўсёй тэрыторыі краіны, і прыбыўшы ў Прагу Гітлер абвясціў аб устанаўленні рэжыму фашысцкага пратэктарата над Багеміі і Маравіі.
У канцы 1944 аб'яднаныя чэшскія і савецкія войскі пачалі вызваленне краіны ад фашысцкіх захопнікаў. 5 мая 1945 г. пачалося Пражскае паўстанне, і 9 мая горад быў вызвалены савецкімі войскамі.
У 1947 г. у сувязі з пагаршэннем эканамічнай сітуацыі ў краіне камуністы пачалі губляць падтрымку ў шырокіх слаёў насельніцтва. У адказ імі была разгорнута кампанія барацьбы з антырэвалюцыйнымі змовамі, і ў якасці рашэння эканамічных пытанняў яны вылучылі прапанову аб поўнай нацыяналізацыі прамысловасці і правядзенні калгаснай зямельнай рэформы.
21 жніўня 1968 г. на падставе «братэрскай падтрымкі» ў правядзенні партыйнага форуму ў краіну былі ўведзены аб'яднаныя войскі краін Варшаўскага Дагавора. Новым першым сакратаром Кампартыі Чэхаславакіі стаў Густаў Гусак.
Пасля таго, як у ГДР 9 лістапада была разбурана Берлінская сцяна, чэшская апазіцыя пры масавай грамадскай падтрымцы пачала актыўныя дзеянні. 19 лістапада па ініцыятыве Гаўла ад грамадскай арганізацыі «Грамадзянскі форум», якую ён узначальваў, ўраду былі прад'яўленыя наступныя патрабаванні: адстаўка прэзідэнта і амністыя ўсім палітвязням. 27 лістапада камуністычная партыя дала сваю згоду на стварэнне шматпартыйнага кааліцыйнага ўрада. Пасля правядзення ўсенародных выбараў Вацлаў Гавел 29 снежня 1989 года быў абраны прэзідэнтам Чэхаславакіі.
Крыніца-Здруй
Крыніца-Здруй (Krynica-Zdrój) — горад на поўдні Польшчы, вядомы бальнеалагічны курорт. Размешчаны за 375 км на поўдзень ад Варшавы, за 120 км на паўднёвы ўсход ад Кракава і за 10 км ад мяжы са Славакіяй. Уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Крыніца-Здруй. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 39,68 км². Насельніцтва 10,8 тыс. чалавек.
Сант’Анджэла-а-Скала
Сант'Анджэла-а-Скала (Sant'Angelo a Scala) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 736 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 83010. Тэлефонны код — 0825.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Эспа
Эспа (Espoo, Esbo ) — горад у Фінляндыі, другі па велічыні горад краіны. Размешчаны на поўдні краіны, на беразе Фінскага заліва Балтыйскага мора, на захад ад Хельсінкі. З’яўляючыся горадам-спадарожнікам Хельсінкі, уваходзіць у склад так званага сталічнага рэгіёна (Хельсінкі, Эспа, Ванта і Каўніайнен).
Спорт
У горадзе размяшчаецца футбольны клуб «Хонка», які выступае ў вышэйшай лізе чэмпіянату Фінляндыі па футболе — Вейкаўслізе, а таксама хакейны клуб «Эспа Блюз», якая выступае ў фінскай СМ-Лізе. У Эспа нарадзіўся гоншчык Формулы-1 Кімі Райканен. Адсюль родам Лаўра Лепістэ, фігурыстка, якая атрымала першы ў гісторыі краіны залаты медаль чэмпіянату Еўропы ў адзіночным разрадзе.
Ізабела Партугальская
Інфанта Ізабела Партугальская (D. Isabel;, Лісабон — , Таледа) — дачка караля Партугаліі Мануэла I і Марыі Арагонскай. У шлюбе з імператарам Карлам V — імператрыца Свяшчэннай Рымскай Імперыі і каралева-кансорт Кастыліі і Арагона.
Біяграфія
Адразу па ўзыходжанні Жуана III, брата Ізабелы, на каралеўскі сталец Партугаліі ў 1521 годзе, пачаліся перамовы паміж партугальскім і іспанскім каралеўскімі дварамі, мэтай якіх быў шлюб Ізабелы з Карлам, які адначасова спалучаў стальцы Свяшчэннай Рымскай Імперыі і каралеўстваў Кастыліі і Арагона.
У выніку Ізабела і Карл завочна пабраліся шлюбам у 1525 годзе. Пасля цырымоніі Інфанта накіравалася ў Іспанію, дзе яна пабралася сапраўдным шлюбам з Карлам у Севільі 10 сакавіка 1526 года. Нягледзячы на тое, што іх вяселле было вынікам палітычных манеўраў, іх саюз спраўдзіўся як саюз кахання. Успаміны сведак кажуць, што «калі яны (Карл і Ізабела) разам, яны не заўважаюць нікога, нават калі навокал шмат людзей — яны смяюцца і размаўляюць, і нішто не можа іх патурбаваць».
Ізабела таксама спраўдзілася як вельмі кампетэнтны кансорт. Яна была рэгентам Іспаніі падчас адсутнасці свайго мужа ў 1529—1532 гг. і 1535—1539 гг. Яна ўслаўлена сучаснікамі за прыгажосць і розум.
Ізабела памерла заўчасна ў 1539 годзе пасля родаў. У гэты час імператар быў у ад’ездзе. Яе заўчасная смерць моцна ўплыла на яго — імператар не ажаніўся зноў і апранаўся ў чорнае астатняе жыццё.
Майлыбас
Майлыбас — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Майлыбаскай сельскай акругі. Код КАТА — 434449280.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 175 чалавек (90 мужчын і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 159 чалавек (86 мужчын і 73 жанчыны).
Слабада (Крупскі раён)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Гісторыя
Назва паходзіць ад пасялення, якое часова было вызвалена ад уплаты павіннасцей. Вядома з 1699 г. як "Чырвоная Слабада". Адносілася да Баброўскага маёнтка, уладанне Бенедыкта Сапегі. У 1772 г. ў вёсцы 4 двары, належала шляхціцу Рашкоўскаму. З 1793 г. ў складзе Абчугскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. У пачатку 20 ст. 36 двароў, 215 жыхароў. Пасля ўстанаўлення Савецкай улады ў складе Чарэйскага, з 1931 г. — Крупскага раёнаў. У 1930-я гады створаны калгас "Светлая зара". У 1941 г. ў вёсцы 54 двары, 286 жыхароў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 16 чалавек, вёска была часткова спалена, знішчаны 3 мірныя жыхары. Пасля вайны вёска — цэнтр саўгаса, потым — калгаса "Слабада". Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Абчугскага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Акцябрскага сельсавета , да 31 сакавіка 1977 года — у склад Бобрскага сельсавета , да 28 мая 2013 года — у склад Абчугскага сельсавета.
Насельніцтва
На 01.01.1998 г. 75 двароў, 190 жыхароў.
Нявежа
Няве́жа — рака ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Уша (басейн Нёмана).
Назва
Ад індаеўрапейскага *ṷegh- «рухацца, цягнуць, везці», адкуль літоўскае vežti «везці», važiuoti «ехаць».
Гідранімічныя аналагі — назва задзвінскага возера Нявежа, ракі Нявежа (рус. Невежа) на Павоччы (прыток Упы).
Назва ракі Нявежа значыць «Нехуткаплынная (рака)».
Чарняхоўск
Чарняхоўск (да 1946 года — Інстэрбург, Insterburg, Wystruć, Įsrutis, былая Усходняя Прусія) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чарняхоўскага раёна Калінінградскай вобласці.
Насельніцтва 42,2 тыс. жыхароў (2011), трэці па колькасці горад вобласці пасля Калінінграда і Савецка.
Ізгародзішча (Чашніцкі раён)
Ізгаро́дзішча (, Изгородище) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Сульмяжыцы (гміна)
Сульмяжы́цы (Sulmierzyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паянчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сульмяжыцах. Плошча гміны складае 82,74 км². Станам на 2007 год у гміне Сульмяжыцы пражывалі 4700 чалавек, шчыльнасць — 57 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Рэйчэл Портман
Рэ́йчэл Мэ́ры Бе́рклі По́ртман (Rachel Mary Berkeley Portman, нар. ) — англійская кампазітарка, найбольш вядомая сваімі працамі для кіно. У 1997 годзе яна стала першай жанчынай-кампазітарам, удастоенай прэміі «Оскар» у намінацыі Найлепшая музыка да фільма.
Артур Баур
Артур Баур (Arthur Baur; 19 лютага 1915 г., Цюрых — 17 верасня 2010, ) — швейцарскі журналіст, лінгвіст, даследчык і  дыялектаў нямецкай мовы,  і эсперанта.
Агульныя звесткі
Нарадзіўся 19 лютага 1915 года ў Цюрыху, сын прафесара хіміі. Вучыўся ў універсітэтах Цюрыха, Упсалы і Стакгольма, вывучаў англійскую, рэтараманскую і исландскую філалогіі. Працаваў журналістам, з 1967 па 1980 гады быў шэф-рэдактарам штодзённай газеты Der Landbote (Вінтэртур). У 1943 годзе ажаніўся з Хайдзі Баур-Заленбах, у шлюбе нарадзіліся двое дзяцей. Быў адным з вядучых спецыялістаў Швейцарыі па эсперанта, швейцарскаму і алеманскаму дыялектам нямецкай мовы і рэтараманскай мове.
IC 2316
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джыварлі
Джыварлі (цьівалі, джыварлі; Jivarli, Djwarli, Tjiwarli; ) - мёртвая мова сям'і пама-ньюга, на якой раней размаўлялі ў Заходняй Аўстраліі аўстралійскія абарыгены.
Апошнім чалавекам, для якога мова джылвары была роднай, гэта Джэк Батлер, які памёр у 1986 годзе. Прафесар Пітар К. Осцін (аддзел лінгвістыкі СОАС) сабраў матэрыялы аб мове джыварлі з Джэкам Батлерам у 1978-1985 гадах. Ён апублікаваў тэксты аб мове і джылвары-англійскі слоўнік, якія да гэтага часу былі надрукаваны.
Фаналогія
Словы ў джылвары могуць пачынацца толькі з аднаго з наступных гукаў: /p k j th ng nh w y/. Словы не могуць пачынацца галосных.
Усе словы канчаюцца на галосныя. Корань можа канчацца на зычны, але -pa дадаецца даўсіх каранёў, якія заканчваюцца на l rl rr i -ma дадаюцца да ўсіх каранёў, якія канчаюцца на насавыя зычныя.
Ковенская губерня
Ковенская губерня — губерня Расійскай імперыі ў 1842—1917 гадах. Цэнтрам быў горад Коўна (цяперашні горад Каўнас).
18 снежня 1842 г. са складу Віленскай губерні былі вылучаны паветы з пераважна балтамоўным сялянскім насельніцтвам губерні, з якіх была створана Ковенская губерня (1842—1917), атрымаўшая неафіцыйную назву «Самагіція» («Жамойць», «Жмудзь»).
Губерня ўваходзіла ў склад Віленскага генерал-губернатарства, а таму была складовай часткай Паўночна-Заходняга края Расійскай імперыі — з усімі наступствамі гэтай прыналежнасці.
У Коўна (бліжэй да губернскай адміністрацыі) на загад расійскіх улад у 1864 г. была пераведзена і рэзідэнцыя жамойцкага (цяльшайскага) біскупа.
Шаўкат Мірзіяеў
Шаўкат Мірамонавіч Мірзіяеў (Shavkat Miromonovich Mirziyoyev, нар., Джызакская вобласць, Узбекская ССР, СССР) — узбекскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан з 14 снежня 2016 года (выконваў абавязкі прэзідэнта з 8 верасня 2016 года).
Прэм’ер-міністр Узбекістана і кіраўнік Комплексу па пытаннях сельскай і воднай гаспадаркі, перапрацоўкі сельгаспрадукцыі і спажывецкіх тавараў з 12 снежня 2003 года.
Біяграфія
У большасці крыніц пра яго жыццё сцвярджалася, што ён нарадзіўся ў Замінскім раёне Джызацкай вобласці Узбекістана, але яго бацькі былі з ваколіцы Істараўшана, вёскі Яхтан Ганчынскага раёна Таджыкскай ССР.
З 1981 па 1992 год Мірзіяеў працаваў у ТІІСМГ — быў спачатку малодшым навуковым супрацоўнікам, сакратаром камсамольскай арганізацыі, пазней — парторгам інстытута. У тым жа ВНУ Мірзіяеў атрымаў ступень кандыдата тэхнічных навук.
Да прызначэння прэм’ер-міністрам, з верасня 2001 па 2003 год быў губернатарам Самаркандскай вобласці, раней з 1996 па 1999 гады займаў аналагічны пост у Джызакскай вобласці.
Дзяржаўная дзейнасць
У 1990 годзе Мірзіяеў быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Узбекістана, а ў 1994 годзе ён быў абраны і ў новы сабор краіны (Вярхоўны Меджліс). У 1992 годзе Мірзіяеў стаў кіраўніком Мірзаўлугбецкага раёна Ташкента.
У 1996 годзе Указам Прэзідэнта Узбекістана, Іслама Карымава, Мірзіяеў быў прызначаны кіраўніком Джызакскай вобласці Узбекістана. У 1999 годзе ён пераабіраўся ў Вярхоўны Меджліс другога склікання ад Джызакскай вобласці, і захоўваў мандат да 2004 года. У 2001 годзе Мірзіяеў стаў кіраўніком Самаркандскай вобласці Узбекістана. З 12 снежня 2003 года — прэм’ер-міністр Узбекістана.
14 снежня 2016 года абраны Прэзідэнтам Узбекістана пасля смерці Іслама Карымава (выконваў абавязкі Прэзідэнта з 8 верасня 2016 года ).
У кастрычніку 2021 года, а затым у ліпені 2023 года Шаўкат Мірзіёеў быў пераабраны прэзідэнтам Узбекістана.
Андэрсан Полга
Андэрсан Карэя Полга (Ânderson Corrêa Polga, нар. 9 лютага 1979, Сантыягу) — бразільскі прафесійны футбаліст.
Кар’ера
Большую частку кар’еры гуляў за клуб «Спортынг» Лісабон, у складзе якога згуляў 221 гульню. Скончыў кар’еру ў клубе «Карынтыянс». У складзе гэтага клуба браў удзел у пераможным для каманды Кубку свету сярод клубаў 2012, але не згуляў на турніры аніводнай хвіліны.
Нацыянальная зборная
Дэбютаваў у складзе зборнай Бразіліі ў 2002 годзе ў таварыскім матчы супраць Балівіі. Чэмпіён свету па футболе 2002 года (2 матча, 0 галоў).
Гістарычны музей (станцыя метро)
Гістарычны музей (Істори́чний музе́й, ) — канцавая станцыя Салціўскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Першамайскі сельсавет (Салігорскі раён)
Першама́йскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Першамайск (да 1964 г. мела назву Жываглодавічы).
Створаны 20 жніўня 1924 года як Жываглодавіцкі сельсавет у складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Жываглодавічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна з 8 жніўня 1959 года ў складзе Старобінскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Любанскага раёна. 28 жніўня 1964 года сельсавет перайменаваны ў Першамайскі, а цэнтр — у Першамайск. З 6 студзеня 1965 года ў Салігорскім раёне. Скасаваны 30 сакавіка 2006 года, тэрыторыя далучана да Чырвонаслабодскага пассавета.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі населеныя пункты Белае Балота, Вішнёўка, Вялікая Альшанка, Гарохаўцы, Дошнава, Дубраўка, Камсамольскі, Малая Альшанка, Навінкі, Падазернае, Першамайск, Язвіны.
Універсітэт (станцыя метро, Харкаў)
Універсітэт (Університе́т, ) — станцыя Салціўскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
2000 год у гісторыі астраноміі
Астранамічныя з’явы
2000 год — адзіны год XX стагоддзя, калі два сонечныя зацьменні адбыліся ў адным месяцы.
Суленцін (гміна)
Суле́нцін (Sulęcin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сулянцінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Суленціне. Плошча гміны складае 319,72 км². Станам на 2004 год у гміне Суленцін пражывалі 16 288 чалавек, шчыльнасць — 50,9 чал./км².
Анкаума
Анкаума — гара ў горнай сістэме Цэнтральных Андаў. Вышыня — 6427 м. Гэта трэцяя па вышыні гара ў Балівіі.
IC 2317
IC 2317 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пушкінская (станцыя метро, Харкаў)
Пушкінская (Пу́шкінська, ) — станцыя Салціўскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Краснаслабодскі сельсавет
Назву Краснаслабо́дскі сельсавет маюць:
Сант’Анджэла-дэй-Ламбардзі
Сант'Анджэла-дэй-Ламбардзі (Sant'Angelo dei Lombardi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 4472 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 54 км². Паштовы індэкс — 83054. Тэлефонны код — 0827.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Байкажа
Байкажа — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Майлыбаскай сельскай акругі. Код КАТА — 434449300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 215 чалавек (116 мужчын і 99 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 271 чалавек (133 мужчыны і 138 жанчын).
Высокая вуліца (Брэст)
Вуліца Высокая — вуліца ва ўсходняй частцы г. Брэста. Працягласць — 695 м, ад вуліцы Калініна да Піянерскай вуліцы. Сфарміравалася пасля Другой сусветнай вайны. Пераважае забудова сядзібнага тыпу. На вуліцы знаходзяцца дашкольныя ўстановы, школа, бібліятэка. У 1986 годзе пабудаваны 9-павярховы інтэрнат.
Эберхард (герцаг Баварыі)
Эберхард (ням. Eberhard, пам. 940) — герцаг Баварыі ў 937-938 гадах з дынастыі Луітпольдынгаў.
Біяграфія
Эбэрхард быў старэйшым сынам баварскага герцага Арнульфа Злога.
У 933 ці 934 годзе яму была прапанавана карона Італіі пасля смерці караля Рудольфа II, аднак паход Эбэрхарда ў Італію праваліўся.
У 937 годзе памёр Арнульф Злы і Эберхард атрымаў у спадчыну герцагства Баварыю. Скарыстаўшыся смерцю Арнульфа, германскі кароль Атон I Вялікі вырашыў аднавіць ўладу Германіі над Баварыяй, амаль цалкам ліквідаваную Арнульфам, і ў 938 годзе уварваўся ва ўладанні Эберхарда. У двух ваенных кампаніях Атон разграміў герцага і зрынуў яго з пасады. Замест Эберхарда герцагам быў пастаўлены яго дзядзька Бертольд, кіруючы да гэтага ў Карынціі. Далейшы лёс Эберхарда не вядомы: магчыма ён памёр каля 940 года або з'ехаў у Венгрыю (герцаг працягваў палітыку свайго бацькі па падтрыманні міру з венграмі).
Макс Брод
Макс Брод (Max Brod;, , тады Аўстра-Венгрыя — , ) — аўстрыйскі пісьменнік, філосаф, публіцыст і журналіст Пражскай школы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў нямецкамоўнай яўрэйскай сям'і. Скончыў нямецкі ўніверсітэт Карла-Фердынанда ў Празе. З 1912 далучыўся да сіянізму, пасля 1918 — віцэ-прэзідэнт Judischer Nationalrat (Яўрэйскага нацыянальнага савета). У 1902 пазнаёміўся і пасябраваў з Францам Кафкай, пазней стаў яго душапрыказчыкам і публікатарам яго сачыненняў, напісаў біяграфію Кафкі і некалькі кніг пра яго, манаграфію пра нямецкамоўную літаратуру Прагі. У 1939 разам з жонкай пераехаў у Палесціну. Пісаў для тэатра Габіма.
Творчасць
Аўтар некалькіх раманаў і зборнікаў навел, драматург. Прапагандыст творчасці Верфеля, Гашэка, Яначэка (пра які напісаў кнігу). Палемізаваў з К. Краусам, яго ўласную трактоўку творчасці Кафкі аспрэчваў Вальтэр Беньямін. Выступаў як музыкант і музычны крытык, пераклаў лібрэта опер Сметаны і Яначэка на нямецкую, напісаў манаграфію пра Малера, біяграфію Гейнэ.
Летнія Алімпійскія гульні
Летнія Алімпійскія гульні — найбуйнейшыя міжнародныя спаборніцтвы па летнім і ўсесезонным відах спорту, якія праводзяцца адзін раз у 4 гады пад эгідай Міжнароднага алімпійскага камітэта. Сучасная Летнія Алімпійскія гульні пачалі праводзіцца з 1896 г. Адраджэнне алімпійскага руху ў сучаснасці звязана з імем барона П'ера дэ Кубертэна.
Кіеўская (станцыя метро, Харкаў)
Кіеўская (Ки́ївська, ) — станцыя Салціўскай лініі Харкаўскага метрапалітэна.
Кажары
Кажа́ры (, Кажары) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Кветкаводства
Кветкаводства — галіна раслінаводства, якая займаецца селекцыяй і вырошчваннем раслін з дэкаратыўнымі мэтамі, для зрэзкі букетаў, стварэння аранжарэй і зялёных насаджэнняў на адкрытай глебе, а таксама ўпрыгожвання жылых і вытворчых памяшканняў.
Кветкаводства — адзін з кірункаў дэкаратыўнага садаводства. Яно мае справу з вырошчваннем раслін для ўпрыгожвання паркаў і сквераў. Людзі займаюцца кветкаводствам з глыбокай старажытнасці.
У Беларусі
Паводле «Апісанне Крычаўскага графства або былога староства» (1786) Андрэя Меера, пра кветкі ў гародах і садах сялян і мяшчан староства:
Антон Савіцкі
Антон Савіцкі (, Мінская губерня — ) — беларускі вучоны ў галіне анкалогіі. Доктар медыцыны (1812).
Біяграфія
Скончыў Віленскі ўніверсітэт (1812). З 1814 г. — ваенны ўрач, з 1818 г. — урач Вількамірскага павета Віленскай губерні. Адзін з першых на Беларусі і Літве напісаў дысертацыю па даследванні рака.
Вуліца Горкага (Брэст)
Вуліца Горкага (гістарычныя назвы: вуліца Карстаўская, генерала Бема) — вуліца ў цэнтральнай частцы г. Брэста. Названа ў 1940 годзе ў гонар Максіма Горкага. Працягласць — 470 м, ад вуліцы Шчадрына да вуліцы Пушкінскай. Сфарміравалася да пачатку 20 стагоддзя. Мела 1-павярховую забудову. З 1958 года забудоўвалася шматпавярховымі дамамі. Сярэдняя школа № 7.
Алесь Савіцкі
Біяграфія
Нарадзіўся 8 студзеня 1924 года ў Полацку ў сям’і кадравага афіцэра Чырвонай Арміі. З 1942 года — партызан атрада «Смерць фашызму», з 1943 года — камандзір падрыўной групы атрада «Бальшавік» брыгады імя Варашылава на Віцебшчыне. У 1944—1945 гадах — у Савецкай Арміі, удзельнічаў у вызваленні Літвы, Польшчы, у баях за ўзяцце Берліна. Быў тройчы паранены. Пасля дэмабілізацыі (1945) працаваў у рэдакцыі полацкай газеты «Бальшавіцкі сцяг» (пазней «Сцяг камунізму»). У 1958 годзе скончыў Літаратурны інстытут у Маскве, у 1961 годзе — аспірантуру пры ім. У 1961—1962 гадах — загадчык рэдакцыі выдавецтва «Ураджай», у 1962—1969 гадах — вучоны сакратар Літаратурнага музея Якуба Коласа. У 1969—1973 гадах загадваў сектарам мастацкай літаратуры аддзела культуры ЦК КПБ. Памёр 5 кастрычніка 2015 года.
Творы
Літаратурнай дзейнасцю займаецца з 1943 года (Ветрынскі раён, газета «Чырвоная звязда»). Першы празаічны твор апублікаваны ў 1948 годзе (полацкая абласная газета «Бальшавіцкі сцяг»). Аўтар мастацкіх і дакументальных кніг, аповесцяў для дзяцей. Шэраг твораў перакладзены на рускую, украінскую, узбекскую, грузінскую, славацкую мовы.
Лідзія Паўлаўна Скоблікава
Лідзія Паўлаўна Ско́блікава (Ли́дия Па́вловна Ско́бликова; нар., Златавуст, Чалябінская вобласць) — савецкая канькабежка, адзіная 6-разовая алімпійская чэмпіёнка ў гісторыі канькабежнага спорту, абсалютная чэмпіёнка Алімпіяды-1964 у Інсбруку. Заслужаны майстар спорту СССР (1960), кандыдат гістарычных навук (1982), прафесар.
Лідзія Паўлаўна — кавалер двух ордэнаў Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэна «Знак Пашаны» і ордэна «За заслугі перад Айчынай» III ступені.
Двухразовая алімпійская чэмпіёнка 1960 года (1500 і 3000 м). 4-разовая чэмпіёнка Алімпіяды-1964 (500, 1000, 1500 і 3000 м). Заняла 4-е месца ў 1960 годзе на дыстанцыі 1000 м, а ў 1968 годзе — 6-е на 3000 м і 11-е на 1500 м. Двухразовая абсалютная чэмпіёнка свету (1963, 1964). Рэкардсменка свету на дыстанцыях 1000 м (1963—1968), 1500 м (1960—1962) і 3000 м (1967).
Выступала за чалябінскі «Буравеснік», а ў канцы кар’еры — за маскоўскі «Лакаматыў».
Міністэрства гарадскога і сельскага будаўніцтва БССР
5 красавіка 1954 года пастановай Савета Міністраў БССР № 266 з Міністэрства сельскай гаспадаркі было выдзелена самастойнае Галоўнае ўпраўленне калгаснага будаўніцтва і перададзена ў падпарадкаванне Міністэрства гарадскога і сельскага будаўніцтва.
Было скасавана ў 1957 годзе, яго функцыі былі перададзеныя Міністэрству будаўніцтва БССР
IC 2318
IC 2318 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Артуа
Мясцовасць з адхоннымі ўзгоркамі і невысокімі гарамі ўяўляе сабой адну з багатых водамі абласцей Францыі. Рэкі Оці і Канш цякуць на захад, Аа, Ліс, Скарп і некалькі іншых маленькіх рэчак цякуць на поўнач і паўночны ўсход. Паўднёвая частка ляжыць вышэй і славіцца ўрадлівай глебай сваіх далін, а паўночная частка пакрыта балотамі. Дзеля запатрабаванняў у вадзяных шляхах, як і дзеля асушвання балот на паўночным усходзе пракапана мноства каналаў.
Артуа належыць да жытніц Францыі. Багатыя пашы спрыяюць жывёлагадоўлі і авечкагадоўлі. Хоць лесу там мала, затое ёсць торф, а на ўсход ад Ардэнаў — каменнавугальныя паклады. У канцы XIX стагоддзя на тэрыторыях графства вырошчваліся лён і каноплі, рэпнае насенне і хмель.