cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрыгійцы
Гісторыя
У 546 г. да н. э. Фрыгія ўвайшла ў склад дзяржавы Ахеменідаў. У 334 г. да н. э. яна была заваявана Аляксандрам Македонскім. У 133 г. да н. э. была далучана да Рымскай дзяржавы. З 395 г. н. э. у складзе Візантыі. Насельніцтва Малой Азіі, якое размаўляла на фрыгійскай мове, узгадвалася да V ст. н. э. Мяркуецца, што фрыгійцы былі асіміляваны суседзямі не раней за VII ст.
Культура
Фрыгійцы былі земляробчым народам, таксама займаліся здабычай металаў, гандлявалі лесам і г. д. Даследаванне памінальнага посуду паказала, што фрыгійцы ўжывалі алкагольныя напоі накшталт піва і віна, аліўкавы алей, смажанае на агні мяса, бабовыя, мёд, розныя травы і спецыі.
Археолагі таксама высветлілі, што большасць гарадскіх будынкаў фрыгійцы ўзводзілі з неабпаленай цэглы, крылі чарапічнымі дахамі, упрыгожвалі іх мазаікай. Акрамя таго яны рабілі курганныя магільні і пячорныя пахаванні. Цікава, што падобныя па структуры памінальныя пячорныя храмы таксама знаходзяць у Індыі.
Старажытная фрыгійская вопратка выразна адрознівалася так званымі фрыгійскімі каўпакамі, якія шырока выкарыстоўваліся ва ўсім Міжземнамор'і і захаваліся ў нацыянальнай вопратцы каталонцаў.
Старажытныя грэкі лічылі фрыгійцаў надзвычай мудрымі. У Грэцыі карысталіся папулярнасцю міфы, прысвечаныя розным фрыгійскім героям. Фрыгійскае паходжанне прыпісвалася Эзопу. Герадот апавядаў, што адзін з егіпецкіх фараонаў вырашыў высветліць, які народ самы старажытны на свеце. Ён быццам бы перадаў двух немаўлят для выхавання пастуху, якому было забаронена размаўляць з імі. Першае слова, пачутае пастухом ад падапечных было "бекас", што па-фрыгійску значыла хлеб. Такім чынам, фараон прыйшоў да высновы, што фрыгійцы — найстаражытнейшы народ на свеце.
Зорычы
Назву Зорычы маюць:
Šljach Da Dnja Adnaŭlieńnja Stomlienaj Maci
«Šljach Da Dnja Adnaŭlieńnja Stomlienaj Maci» (Шлях да Дня аднаўлення стомленай Маці) — дэбютны альбом праекта «Pragnavit», выдадзены ў 1997 годзе.
Альбом уяўляе сабой завяршэнне касмаганічнага Цыклу і яго адлюстраванне ў Традыцыі.
XXVII з’езд КПБ
Дваццать сёмы з’езд Камуністычнай партыі Беларусі. Адбыўся 22 — 24 лютага 1971 г. у Мінску. Прысутнічалі 753 дэлегаты з рашаючым і 41 з дарадчым голасам ад 434 527 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Праца з’езда
3’езд ухваліў дзейнасць ЦК КПБ па выкананні рашэнняў XXIII з’езда КПСС, 8-га пяцігадовага плана развіцця народнай гаспадаркі БССР. Адобрыў праект Дырэктыў XXIV з’езда КПСС па пяцігадоваму плану развіцця народнай гаспадаркі СССР на 1971—1975 гг. і даручыў ЦК КПБ і Савету Міністраў БССР на яго аснове распрацаваць 9-ы пяцігадовы план развіцця народнай гаспадаркі БССР.
Вынікі з’езда
Выбраў ЦК КПБ у складзе 135 членаў і 63 кандыдатаў у члены, Рэвізійную камісію КПБ з 41 члена.
Віленскі гаон
Эліяху бен Шлома Залман (, Сялец, Берасцейскае ваяводства, Вялікае Княства Літоўскае — 1797, Вільня, Расійская імперыя; вядомы як Віленскі гаон) — рабін, кабаліст і грамадскі дзеяч, адзін з выбітных духоўных аўтарытэтаў артадаксальнага яўрэйства, матэматык. Заснавальнік міснагедскага (або літоўскага) напрамку ў іўдаізме. Слова «Гаон» у перакладзе з іўрыта азначае «Геній».
Казацкэ
Казацкэ (Козацьке) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бэрыслаўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны на беразе Дняпра (адзін з дняпроўскіх рукавоў — Казак — і даў назву паселішчу).
S/2004 S 7
S/2004 S 7 — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем.
Гісторыя адкрыцця
S/2004 S 7 быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 12 снежня 2004 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 4 мая 2005 года.
Барыс Аляксеевіч Крэпак
Бары́с Аляксе́евіч Крэ́пак (нар., хутар Падгорны, Расашанскі раён, Варонежская вобласць, Расія) — беларускі мастацтвазнавец, арт-крытык, пісьменнік і публіцыст. Аўтар кніг па гісторыі мастацтва, артыкулаў ў друкаваных перыядычных выданнях.
Біяграфія
Паходзіць з сямьі чырвонаармейца А. У. Крэпака, які загінуў на фронце пад час Вялікай Айчыннай вайны. У 1950-х гадах разам з маці пераехаў жыць у Гродна, дзе яго айчымам стаў мастак Іван Дмухайла. Асяроддзе творчай інтэлігенцыі аказала ўплыў на выбар будучай прафесіі.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1970 года, Беларускага Саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў, Беларускага саюза журналістаў з 2001 года, Асацыяцыі мастацтвазнаўцаў — Міжнароднага расійскага творчага саюза гісторыкаў мастацтва і мастацкіх крытыкаў. Жыве і працуе ў Мінску.
Літаратурная дзейнасць
З’яўляецца аўтарам больш за 40 кніг, мастацкіх альбомаў, манаграфій, каталогаў выставак, мноства артыкулаў, крытычных рэцэнзій, творчых партрэтаў, нарысаў, публіцыстычных і навуковых даследаванняў па праблемах беларускага і сусветнага мастацтва. Друкуецца ў рэспубліканскай і замежнай прэсе. Асноўныя творы прысвечаны вядомым мастакам і скульптарам Беларусі, сярод якіх такія імёны, як Заір Азгур, Анатоль Анікейчык, Андрэй Бембель, Май Данцыг, Аляксандр Кішчанка, Віталь Цвірка, Леанід Шчамялёў. З’яўляецца аўтарам папулярнай рубрыцы «Мастыхін» у газеце «Культура».
У апошнія гады пачаў даследваць творчасць «забытых імёнаў» мастацтва Беларусі, такіх творцаў, як Іосіф Аляшкевіч, Мікалай Атрыганьеў, Казімір Ельскі, Вера Ермалаева, Рудольф Жукоўскі, Леў Зевін, Кандрат Карсалін, Міхаіл Кулеша, Яўсей Маісеенка, Зыгмунт Мінейка, Мікалай Пашкевіч, Вячаслаў Руцай, Савелій Сорын, Міхась Станюта, Януар Сухадольскі, Юльян Фалат, Міхась Філіповіч, Ілля Чашнік, Адам Шэмеш, Леў Юдзін і многія іншыя.
Лаўрын Гуцэвіч
Лаўрынас Гуцэвічус, Лаўрын Гуцэвіч, Ваўжынец Гуцэвіч, (Laurynas Gucevičius, Laurynas Stuoka-Gucevičius; Wawrzyniec Gucewicz; , с. , цяпер , Літва — 29 лістапада , Вільня) — архітэктар Рэчы Паспалітай, прадстаўнік класіцызму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і Шымона Масюліса, пра што сведчыць запіс пра хрышчэнне, пры гэтым суседзі, каб адрозніваць яго бацьку ад цёзак, называлі таго Гуцэвічам. Гэта пацвярджае запіс пра хрышчэнне яго дачкі, у якім ён названы Шымонам Гуцэвічам. Прозвішча Стуока Лаўрыну Гуцэвічу памылкова прыпісалі пазнейшыя гістарыёграфы.
У Вільню прыехаў ва ўзросце 20 год. У 1773 годзе ў Вільні ўступіў у місіянерскі манастыр.
Вучыўся ў школах у Купішках,, у піярскай школе ў Панявежы. У 1773—1775 гадах у Віленскім універсітэце (у той час Галоўная школа Вялікага княства Літоўскага), вывучаў матэматыку ў Францішка Нарвойша і архітэктуру ў Марціна Кнакфуса. У 1776—1777 гадах ён удасканальваў свае веды ў Рыме.
Па вяртанні з-за мяжы, выкладаў матэматыку ў Віленскай семінарыі. У 1778 годзе ўступіў у масонскую ложу «Руплівы літвін». Разам з біскупам Ігнацы Масальскім, падарожнічаў па гарадах Еўропы. Паўтара года ў Парыжы слухаў лекцыі па архітэктуры і  (1778—1780).
У 1789—1794 гадах выкладаў ваенную інжынерыю і картаграфію ў Літоўскай школе інжынернага корпуса пры Галоўнай школе.
У 1793—1794 і 1797—1798 гадах выкладаў у Галоўнай школе; з 1793 года прафесар. Удзельнічаў у паўстанні 1794 года пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі. Камандаваў арганізаванай ім жа грамадзянскай гвардыяй ў Вільні, быў паранены ў бітве пад Воранавым.
Пахаваны на могілках пры на вуліцы Гяляжынкяле (ля паўднёвай сцяны касцёла; з 1865 года могілкі закрыты). Месца пахавання было адзначана убогім драўляным крыжам з ледзь чытэльным тэкстам. На сцяне касцёла ў 1998 годзе ўстаноўлена мемарыяльная пліта з партрэтным барэльефам (скульптар Ёнас Норас Нарушавічус, архітэктар Вітаўтас Заранка ).
Па іншых звестках, пахаваны быў на могілках Роса, аднак звесткі аб месцазнаходжанні магілы страчаны.
Імя архітэктара носіць вуліца ў Вільні, што раней называлася Баніфратарская, і плошча ў Купішкісе, дзе ўсталяваны помнік скульптару (1984, арх. Vladas Vildžiunas), а таксама адзін з двароў ансамбля Віленскага ўніверсітэта.
Творчасць
Архітэктар тварыў у стылі класіцызму. Для яго характэрны строгасць кампазіцыйных рашэнняў і манументальных формаў.
Кафедральны сабор Святога Станіслава
Кафедральны сабор Святога Станіслава, Вільнюс ў Вільні пабудаваны ў 1777—1801 гадах.
Па праекце захоўваліся каштоўныя элементы архітэктуры сабора, будынак займеў формы класіцызму. Для сіметрыі з капэлай Святога Казіміра ў паўночна-ўсходнім куце прыбудавана новая рызніца з купалам. Радыкальна зменены галоўны заходні фасад: узведзены па кутах дзве новыя капэлы і порцік з шасцю калонамі дарычнага ордара. Старыя і новыя капэлы аб’яднаны новымі вонкавымі сценамі і агульным дахам. Калоны ўздоўж бакавых фасадаў звязваюць будынак у цэлае. У захаванай унутранай структуры зноўку дэкараваны скляпенні нефаў.
Ратуша ў Вільнюсе
Ратуша ў Вільнюсе пабудавана ў 1786—1799 гадах.
Па праекце ў новым будынку выкарыстоўваліся частка трывалых сцен і падвалы старога будынка. Параўнальна невысокі квадратны ў плане будынак са строгімі прапорцыямі і сіметрыяй класічных формаў. Галоўны фасад, які глядзіць на Ратушную плошчу, упрыгожвае значна выступаючы наперад порцік з шасцю калонамі дарычнага ордэра і невысокім трохкутным франтонам.
Іншыя праекты
Сярод іншых пабудоў Л. Гуцэвіча можна згадаць наступныя:
ХК Вена Кэпіталз
«Вена Кэпіталз» (Vienna Capitals) — аўстрыйскі прафесійны хакейны клуб з горада Вена.
=Гісторыя= Заснаваны ў 2000 годзе, пасля расфарміравання ХК «Wiener EV».
У сезоне 2000/2001 клуб дэбютаваў у Аўстрыйскай хакейнай лізе і дайшоў да чвэрцьфіналу.
У 2011 годзе «Кэпіталз» прынялі ўдзел у розыгрышы «European Trophy». Яны выйграюць толькі 1 гульню з 8 і фінішуюць апошнімі ў сваім дывізіёне.
У кастрычніку 2018 года мабільны аператар «spusu» стаў спонсарам клуба.
Хатнія матчы «Кэпіталз» праводзіць на ​​, які знаходзіцца ў раёне Вены Донауштадт і змяшчае 7022 гледача.
Дасягненні
Аўстрыйская хакейная ліга
=Галоўныя трэнеры=
=Спасылкі=
Хаці (спадарожнік)
Арбіта
Хаці здзяйсняе поўны абарот вакол Сатурна на адлегласці ў сярэднім 19 856 000 км за 1038,7 дзён. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,372, пры гэтым нахіл арбіты да экліптыкі складае 165,8 °.
Звязда (значэнні)
Звязда́ — назва каляднага рыштунку (шасці- ці васьміканцовай саламянай зоркі), з якім ходзяць шчадраваць. Іншыя значэнні:
Эпоха тэрору
Эпоха тэрору, таксама вядомая як «Тэрор» (la Terreur) — перыяд на працягу аднаго года і аднаго месяца пасля пачатку Вялікай французскай рэвалюцыі (з 5 верасня 1793 па 27 ліпеня 1794 года (9 тэрмідора II года)).
Эпоха тэрору ўяўляла сабой перыяд гвалту падчас канфлікту паміж палітычнымі групоўкамі жырандыстаў і якабінцаў, на працягу якога былі адбыліся масавыя пакаранні смерцю «ворагаў рэвалюцыі». Колькасць забітых налічвае ад 16 000 да 40 000, у шматлікіх выпадках запісы не захаваліся, або меліся недакладныя даныя. Пад лязом гільяціны (якая стала сімвалічнай «брытвай нацыі») скончылі свае жыцці Людовік XVI (пакараны смерцю яшчэ ў студзені 1793 года), Марыя Антуанэта, герцаг Арлеанскі (грамадзянін Філіп Эгалітэ), лідары жырандыстаў (Жак-П'ер Брысо, П'ер Верньё, мадам Ралан), фельянаў (Антуан Барнаў, Жан Сільвен Баі), вялікі хімік Антуан Лавуазье, паэт Андрэ Шэнье і шматлікія іншыя.
У 1794 годзе рэвалюцыйная Францыя была пагружана ў існыя і выдуманыя змовы з унутранымі і знешнімі ворагамі. На тэрыторыі Францыі рэвалюцыйны рух пазбавіў мясцовае дваранства іх спадчынных прывілеяў. Рымска-каталіцкая царква таксама выступала супраць рэвалюцыі, у выніку якой святары сталі дзяржаўнымі служачымі і давалі прысягу на вернасць нацыі (гл. Грамадзянскі лад духавенства). Апроч усяго першая французская рэспубліка ўдзельнічала ў серыі рэвалюцыйных войнаў з суседнімі дзяржавамі. Развіццё грамадзянскай вайны і ўварванне замежных войскаў на тэрыторыю краіны вылілася ў палітычны крызіс і павелічэнне суперніцтва паміж жырандыстамі і больш радыкальнымі якабінцамі. Апошнія пры падтрымцы парыжскага насельніцтва, у канчатковым выніку, згрупаваліся ў парламенцкую фракцыю «вярхоў». Французскі ўрад для прыгнечання ўнутранай контррэвалюцыйнай дзейнасці і прыцягнення дадатковых узброеных сіл стварыў Камітэт грамадскай бяспекі, які пад кіраўніцтвам Максіміліяна Рабесп'ера прыняў свой канчатковы выгляд 6 верасня 1793 года.
Пасродкам Рэвалюцыйнага трыбунала лідары Тэрору, маючы шырокія дыктатарскія паўнамоцтвы, выкарыстоўвалі іх для ўжывання масавых пакаранняў смерцю і палітычных рэпрэсій. Пасля павелічэння колькасці рэпрэсій у чэрвені і ліпені 1794 года (перыяд, званы «La Grande Terreur», «Вялікі тэрор»), іх дзейнасць скончылася ў выніку перавароту 9 тэрмідора II года (27 ліпеня 1794 года), падчас так званай «тэрмідарыянскай рэакцыі», пасля якога некалькі лідараў Эпохі Тэрору былі пакараны смерцю, у тым ліку Сен-Жуст і Рабесп'ер.
Адыры
Адыры — узгорыста-ўвалістыя перадгор’і, а таксама асобныя сопкі і ўвалы на раўнінах. Складзеныя лёсава-кангламератавымі адкладамі — прадуктамі разбурэння гор. Вышыні адносна прылеглых раўнін дасягаюць 400 м. Маюць ландшафт паўпустыняў і пустыняў з эфемеравай расліннасцю, моцна парэзаныя ярамі. Адыры характэрныя для Сярэдняй Азіі і Казахстана.
Баброўскі сельсавет
Бабро́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Баброва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Несінскі сельсавет у складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Несіна. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Прудкоўскага сельсавета. У 1965 годзе ў склад сельсавета з Каменскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Бароўка 2 і Слабодка). 3 ліпеня 1970 года ў склад сельсавета з Сушанскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Варапаеўшчына, Гарадзец, Залессе, Ладзеена і Падаліцы). 26 сакавіка 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Баброва, сельсавет перайменаваны ў Баброўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 29 населеных пунктаў. 4 сакавіка 1987 года ў склад Чэрскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёска Караевічы і хутар Мельніца). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сушанскага сельсавета (14 населеных пунктаў: вёскі Атокі, Батукалава, Варашкі, Гаравыя, Двор Суша, Заазёрная, Завадзіна, Загорцы, Замошша, Заслаўкі, Зямцы, Мішулькі, Суша і Хвашчова). 24 снежня 2009 года скасавана вёска Мішулькі, 29 снежня 2015 года — вёска Падаліца , 27 снежня 2018 года — вёска Пагарэлае.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1273 чалавекі, з іх 92,2 % — беларусы, 5,5 % — рускія, 1,3 % — украінцы.
Трум (спадарожнік)
Трум або Трым (анг. Thrymr) — пяцьдзесят першы па аддаленасці ад планеты спадарожнік Сатурна. Адкрыты 23 верасня 2000 года астраномамі Брэтам Глэдманам, Джонам Кавелаарсам і іншымі.
Названы ў гонар Трыма, ётуна са скандынаўскай міфалогіі, караля Ётунхейма, які скраў молат у Тора.
Увал
Увал (ставіцца да мезаформаў) — выцягнутае ўзвышша з плоскай, злёгку выпуклай або хвалістай вяршыняй і спадзістымі схіламі.
Адносная вышыня ўвала не перавышае 200 метраў. Увалы могуць утварыцца ў выніку раздзялення раўніны паралельнымі далінамі. Часам прычынай утварэння ўвалаў з'яўляюцца спадзістыя ўзняцці зямной кары.
Некаторыя ўвалы маюць уласныя імёны (напрыклад, Вяцкі Увал, Кіргішанскі увал).
Плошча Ламаносава (Санкт-Пецярбург)
Плошча Ламаносава (Пло́щадь Ломоно́сова; да 1948 года — плошча Чарнышова) — плошча паміж вуліцай Дойліда Росі і набярэжнай ракі Фантанкі. Назва ў гонар М. В. Ламаносава. Утварылася ў 1828 годзе. Ансамбль 6-граннай плошчы Ламаносава, злучаны вуліцай Дойліда Росі з архітэктурным ансамблем плошчы Астроўскага, склаўся ў 1834 годзе, калі былі завершаны дамы 1/3 (былы дом Міністэрства народнай асветы) і 2 (абодвы — архітэктар К. І. Росі) і дом Міністэрства ўнутраных спраў (набярэжная ракі Фантанкі, 57; ахітэктар Росі, І. І. Шалемань 1-ы). У 1877 годзе на плошчы заснаваны сквер (у 1892 годзе перапланіраваны), у яго цэнтры — бюст Ламаносава (1892, скульптар П. П. Забела, архітэктар А. С. Лыткін). У 1917 годзе ў доме 1/3 знаходзіўся Наркамат асветы.
S/2007 S 3
S/2007 S 3 — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем.
Гісторыя адкрыцця
S/2007 S 3 быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 18 студзеня 2007 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 11 мая 2007 года.
Прага (Варшава)
Пра́га (Praga) — гістарычны раён польскай сталіцы — першапачаткова прадмесце, цяпер частка Варшавы, размешчаны на правым, усходнім беразе Віслы. Статус горада прадмесце атрымала 10 лютага 1648 года ўказам караля Уладзіслава IV Вазы. 18 красавіка 1791 года горад Прага быў скасаваны, стаўшы адным з гістарычных раёнаў Варшавы. Цяпер яго тэрыторыя падзелена на дзельніцы Прага Паўночная і Прага Паўднёвая.
Гісторыя
Першы ўспамін пра Прагу датуецца 1432 годам. Этымалогія назвы азначае «месца раней занятае лесам, які спалілі, каб падрыхтаваць зямлю для пасеваў» (пар. польск. prażyć — пражыць). 10 лютага 1648 года кароль Уладзіслаў IV Ваза дараваў Празе статус горада. Цэнтр горада знаходзіўся ў раёне сучасных Пражскага парку і заапарка ў Варшаве. Ад старой ратушы захавалася толькі назва вуліцы, на якой некалі стаяў будынак. Адзіны ацалелы помнік таго часу — касцёл Маці Божай Ларэтанскай.
Горад Прага складаўся з трох юрыдык — Галяндзінаў (заснаваны ў 1764 годзе), Прага (заснавана ў 1648 годзе) і Скарышаў-Камен (заснаваны ў 1641 годзе). Па Законе аб гарадах ад 18 красавіка 1791 года, які адмяніў падзел на юрыдыкі, у тым жа годзе горад Прага быў скасаваны, а яго тэрыторыя ўключана ў склад Варшавы.
У 1794 годзе войскі Аляксандра Суворава штурмавалі Прагу, тады прыгарад Варшавы, і ў якасці помсты за знішчаны рускі гарнізон, пакінуты ў Варшаве, забілі вялікую колькасць яе жыхароў. У А. С. Пушкіна ёсць наступныя радкі пра гэту разню ў вершы «Графу Алізару»:
13 лютага 1831 годзе руская армія пад камандаваннем генерал-фельдмаршала Дыбіча-Забалканскага разбіўшы войскі паўстанцаў у бітве на полі пад Грохавам, заняла Прагу і задушыла Лістападаўскае паўстанне.
У 1823 годзе скончана збудаванне шашы Масква — Варшава. У 1862 годзе адкрыты рух на ўсім працягу Пецярбурга-Варшаўскай чыгункі, канцавую станцыю якой размясцілі на Празе. У 1858—1864 гадах пабудаваны Аляксандраўскі мост цераз Віслу. У 1873—1875 гадах пабудаваны чыгуначны мост цераз Віслу. Дарогі правага берага злучаны з Варшава-Венскай чыгункай
У перыяд Другой Рэчы Паспалітай на тэрыторыі гістарычнага раёна 5 ліпеня 1928 года было створана графства Варшава-Прага, якое ўключала ў сябе ўсю правабярэжную Варшаву. Яно было падзелена на акругі-дзельніцы, , , , Тарговак і.
У час Другой сусветнай вайны Прага засталася адносна не разбуранай. Пацярпелі, галоўным чынам, карпусы прамысловых прадпрыемстваў. У жніўні 1944 года Савецкая Армія спрабавала з ходу заняць гэты прыгарад Варшавы. Аднак 1 жніўня свежыя нямецкія часці контратакавалі савецкую 2-ю танкавую армію, якая моцна вырвалася наперад і набліжалася да варшаўскай Прагі, і вымусілі яе з вялікімі стратамі адысці. Савецкія войскі і 1-я армія Войска Польскага штурмам занялі Прагу 14 верасня 1944 года.
У 1961 годзе камуністычныя ўлады разабралі, цудам ацалелую падчас нацысцкай акупацыі, Пражскую сінагогу.
Ключ 81
Ключ 81 比 (піньінь bǐ) са значэннем «параўноўваць» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 21 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў двух чалавек, якія сядзяць.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Ояр Ваціетыс
Творчасць
Друкаваўся з 1950 года. Чалавек як стваральнік усіх каштоўнасцей, як частка прыроды і гегемон жыцця, яго адносіны да Сусвету, гісторыі, народа і часу — асноўнае ў кнігах паэзіі Ваціетыса «Вецер далёкіх вандраванняў» (1956), «Дыханне» (1966, Дзяржаўная прэмія Латвіі 1967), «Час зязюль» (1968), «Гама» (1976), «Антрацыт» (1978), «Правапіс маланкі» (1980). Аўтар аповесці «Вачыма тых дзён» (1958).
Асобныя вершы Ваціетыса у перакладзе Рыгора Барадуліна выйшлі на беларускай мове ў зборніку «Латышская савецкая паэзія».
Ключ 82
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў жменю футра нейкай жывёлы.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
S/2006 S 3
S/2006 S 3 — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем.
Гісторыя адкрыцця
S/2006 S 3 быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 5 студзеня 2006 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 30 чэрвеня 2006 года.
Зялёная сетка
Таварыства «Зялёная сетка» (англ.: Green Network) — аб'яднанне грамадскіх экалагічных арганізацый, экспертаў і актывістаў Беларусі.
Рэалізуе сваю місію праз партнёрства грамадскіх аб'яднанняў і ініцыятыў, асветніцкую дзейнасць, узаемадзеянне з дзяржаўнымі, камерцыйнымі, навукова-даследчымі, рэлігійнымі і грамадскімі арганізацыямі, правядзенне грамадскіх кампаній, удзел у міжнародных прыродаахоўных працэсах і мерапрыемствах.
Заснаванне і мэты таварыства
Таварыства «Зялёная сетка» было заснавана 6 лістапада 2007 года і аб'яднала буйныя беларускія грамадскія экаарганізацыі і ініцыятывы, экспертаў і актывістаў.
Стратэгічныя накірункі працы таварыства:
Дзейнасць «Зялёнай сеткі» абапіраецца на Хартыю Зямлі, прынцыпы устойлівага развіцця, справядлівасці, празрыстасці, дэмакратычнага ўдзелу, павагі да правоў чалавека і гендэрнай роўнасці. Арганізацыя супрацоўнічае з органамі грамадскага кіравання, акадэмічнай супольнасцю, грамадзянскай супольнасцю і бізнэсам.
Мэтай таварыства з'яўляецца вырашэнне канкрэтных экалагічных праблем Беларусі і паляпшэнне стану навакольнага асяроддзя ў цэлым.
На пачатак 2015 года ў «Зялёную сетку» ўваходзілі 44 члены: 12 экалагічных арганізацый і 32 індывідуальных ўдзельнікі. Арганізацыі і актывісты таварыства працуюць у Мінску, Гродне, Гомелі, Баранавічах, Брэсце і іншых гарадах Беларусі.
У 2018 годзе таварыства налічвае 19 арганізацый і 41 індывідуальных удзельнікаў і ўдзельніц.
Міжнароднае супрацоўніцтва
«Зялёная сетка» з'яўляецца ўдзельнікам Усходняга партнёрства (ФГС УП) і Беларускай нацыянальнай платформы ФГС УП, а таксама шэрагу міжнародных экалагічных сетак: Climate Action Network, Global Action Plan і інш.
Інфармацыйны партал таварыства
З 2007 года інфармацыйным інтэрнэт-рэсурсам таварыства з'яўляецца сайт «Беларускі Зялёны Партал», дзе акамулююцца актуальныя экалагічныя навіны Беларусі і ўсяго свету. Сайт з'яўляецца таксама пляцоўкай для камунікацыі — абмену інфармацыі, ідэй і экспертных меркаванняў.
Таварыства «Зялёная сетка» працуе над стварэннем некамерцыйных экалагічных пляцовак у розных рэгіёнах Беларусі. Так, у лістападзе 2014 года запрацаваў «Зялёны партал Гродзенскай вобласці». Таксама свае рэдакцыі партала ёсць ў Бярэсці, Віцебску і Гомелі
Спасылкі
‏‎
Данбас
Данбас — гісторыка-культурны і эканамічны рэгіён на паўднёвым усходзе Украіны. Часткі Данбаса ў выніку расійска-ўкраінскай вайны знаходзяцца пад кантролем сепаратысцкіх груповак: «Данецкай Народнай Рэспублікі» і «Луганскай Народнай Рэспублікі». Слова «Данбас» утворана ад «Дане́цкі басейн», скарачэння ад «Дане́цкі каменнаву́гальны басейн». Назва вугальнага басейна — адсылка да Данецкага кража; апошняя звязана з ракой Северскі Данец.
Каменнавугальны басейн утварыўся на залівах і ліманах даўно неіснуючага мора. Гэтае мора займала ўсю ўсходнюю палову Еўрапейскай Расіі і заходнюю Азіяцкай, падзяляўшыся паміж імі суцэльным масівам Уральскага хрыбта і ўразаючыся на захад вузкім, моцна выцягнутым Данецкім залівам у мацярык.
Данецкі вугальны басейн быў адкрыты ў 1720-я гады ў раёне цяперашняга горада Лісічанск Луганскай вобласці. Прамысловае асваенне пачалося з канца XIX стагоддзя. Плошча каля 60 тысяч км². Сумарныя запасы да глыбіні 1800 м — 140.800.000.000 тон.
Баляслаў V Сарамлівы
Баляслаў V Сарамлівы (Калішскі; Bolesław Wstydliwy;  — ) — польскі князь (1243—1279), прадстаўнік дынастыі Пястаў. Сын Лешка Белага і Гржыміславы Луцкай.
Біяграфія
У 13-гадовым узросце ажаніўся з 15-гадовай Кунігундай (Кінгай), дачкой венгерскага караля Белы IV. Кунігунда вылучалася надзвычайнай набожнасцю і ўстрымлівалася ад шлюбных адносін. Рэлігійныя перакананні Баляслава не дазвалялі яму мець па-за шлюбную сувязь, таму дзяцей у яго не было. Менавіта з гэтай прычыны Баляслаў атрымаў мянушку «Сарамлівы».
З 9-гадовага ўзросту валадар Малой Польшчы сярод дзяржавы, якая распалася на ўдзелы. Узыйшоў на прастол пад апекай князя Вялікай Польшчы (Гнезна) Генрыха Барадатага. У 1241 годзе пасля бітваў з манголамі пры Хмельніку і пры Легніцах і выгнання з Кракава свайго дзядзькі Конрада Мазавецкага стаў кракаўскім князем, гэта значыць заняў дамінуючую пазіцыю сярод удзельных князёў. Кракаў, разбураны татарамі, быў ізноў адбудаваны. У 1245 годзе Баляслаў V паслаў войскі на дапамогу венграм, але яны былі разбіты ў Яраслаўскай бітве. У 1259-60 гадах манголы на чале з Бурундаем ізноў уварваліся ў Польшчу разам з войскамі галіцка-валынскіх князёў, якія аддалі перавагу супраціўленню сумесны паход на захад.
Эпоха Баляслава V адзначылася не толькі вайной з манголамі, але і аддзяленнем Сілезіі ад Польшчы, унутранымі разладамі, у выніку якіх вельмі аслабела княжацкая ўлада, а ўплыў арыстакратыі і духавенства, наадварот, узмацніўся. У выніку ўнутранай бязладзіцы і знешняй пагрозы Баляславу V прыйшлося бегчы з краіны.
Сурт (спадарожнік)
Сурт (анг. Surtur) — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем. Названы імем Сурта, уладара вогненных волатаў у германа-скандынаўскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Сатурн XLVIII.
Гісторыя адкрыцця
Сурт быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 5 студзеня 2006 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 30 чэрвеня 2006 года. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2006 S 7. Уласная назва была прысвоена 5 красавіка 2007 г.
Траянскія спадарожнікі
Траянскія спадарожнікі — натуральныя спадарожнікі планеты, якія знаходзяцца каля двух траянскіх кропак Лагранжа L4 і L5 больш буйной месяца планеты. Кропкі размешчаны так, што адзін з траянскіх спадарожнікаў абганяе буйны спадарожнік на 60 °, а другі, адпаведна, адстае ад яго на 60 °. Становішча спадарожнікаў у кропках Лагранжа L4 і L5 устойлівае, пры слабых абурэннях спадарожнікі будуць спрабаваць вярнуцца да гэтай кропкі. З буйным месяцам спадарожнікі знаходзяцца ў арбітальным рэзанансе 1:1. Па прычыне, што яны знаходзяцца з ім на адной і той жа арбіце, яны таксама з'яўляюцца суарбітальнымі. Усе траянскія спадарожнікі, вядомыя сёння, знаходзяцца ў сістэме Сатурна.
Траянскія спадарожнікі называюцца па аналогіі з траянскімі астэроідамі, якія знаходзяцца ў кропках Лангранжа планет (і называюцца па імёнах герояў Траянскай вайны). Траянскія спадарожнікі абарачаюцца вакол планеты, у адрозненне ад траянскіх астэроідаў, якія абарачаюцца вакол сонца.
Сатурн
На сённяшні дзень вядомыя толькі 4 траянскія спадарожнікі, усе яны знаходзяцца ў сістэме Сатурна.
Адзін з найбуйнейшых месяцаў Сатурна, Тэфія (1060 км) суправаджаецца двума траянскімі спадарожнікамі - Тэлеста (24 км) і Каліпса (19 км). Суадносіны масы Тэфіі да масы Тэлеса і Каліпса прыблізна 170000: 2: 1.
Іншы буйны спадарожнік Дыёна (1118 км), суарбітальны з траянскімі спадарожнікамі Аленай (32 км) і Полідэўкам (4 км). Алену часам нават называюць «Дыёна B».
Ключ 83
Ключ 83 氏 (піньінь shì) са значэннем «сям'я» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 10 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў чалавека са скруткам у руках.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Арыярат II
Арыярат II (Aριαραθης; пам. 280 да н.э.) — цар Кападокіі, які кіраваў у 301—280 да н.э.
У 322 да н.э. пасля забойства свайго дзядзькі, Арыярата I македонцамі, Арыярат бег у Арменію і жыў там у выгнанні да 301 да н.э. Неўзабаве ён змог вярнуць сабе паўднёвую і цэнтральную частку Кападокіі, але быў вымушаны прызнаваць над сабой уладу Селеўкідаў. Пасля яго смерці, улада ў краіне перайшла да яго старэйшага сына Арыярамна.
Фенрыр (спадарожнік)
Фенрыр (анг. Fenrir) — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем. Названы імем Фенрыр, гіганцкага ваўка з германа-скандынаўскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Сатурн XLI.
Гісторыя адкрыцця
Фенрыр быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 13 снежня 2004 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 4 мая 2005 года. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2004 S 16. Уласная назва была прысвоена 5 красавіка 2007 г.
Іван Сямёнавіч Дмухайла
Іва́н Сямё́навіч Дмуха́йла ( — ) — беларускі мастак-пейзажыст, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі.
Змейка
Назву Зме́йка маюць:
Іван Сямёнавіч Дмухайла
Біяграфія
Нарадзіўся ў Украіне. Прадед быў іканапісцам, маці распісывала коміны.
Змейка
Рэкі
Змейка — тапонім:
Іван Сямёнавіч Дмухайла
Біяграфія
Працаваў у станковым жывапісе — у жанрах лірычнага пейзажа і нацюрморта. Яго творы хвалілі такія карыфеі жывапісу, як Вітольд Бялыніцкі-Біруля і Віталь Цвірка.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, фондах Саюза мастакоў Беларусі, Гродзенскім гісторыка-археалагічным музеі.
Удава мастака — Марыя Пятроўна Вейнер
Ключ 84
Ключ 84 气 (піньінь qì) са значэннем «пара, паветра» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 17 іерогліфа з 49,030 гэтым ключом.
Варыянты формы
Старажытны знак адлюстроўваў струменьчыкі цёплай пары ад гарачай крыніцы.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Андрыс Вэянс
А́ндрыс Вэ́янс (Andris Vejāns, сапраўднае імя Донат Геранімавіч Калнач;, , Латвія) — латышскі паэт. Заслужаны дзеяч культуты Латвіі (1965). Скончыў у 1950 годзе Рыжскі педагагічны  інстытут.
Творчасць
Друкуецца з 1946 года. Аўтар зборнікаў вершаў «Маладосць» (1953), «Сонца узнімаецца вышэй» (1957, Дзяржаўная прэмія Латвіі, 1957), «Гады і сляды» (1964), «За возерам высокія горы» (1977), «Экватар раздзяляе шлях» (1981), зборніка вершаў і прозы «Белы карабель у сініх водах» (1974) і інш. У творах узнімае праблемы развіцця асобы, яе грамадзянскай адказнасці, узаемасувязі лёсу чалавека і народа. Паэзіі Вэянса характэрны гарманічнасць пачуццяў, вобразнасць, музычнасць.
Пераклаў на латышскую мову зборнікі вершаў П. Панчанкі, асобныя творы Я. Купалы, Я. Коласа, П. Броўкі, М. Танка, П. Пестрака, Р. Барадуліна, B. Віткі, А. Зарыцкага, К. Кірэенкі, C. Шушкевіча.
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы Вэянса пераклалі Э. Агняцвет, Р. Барадулін, Е. Лось.
Віганд Альгердавіч
Віганд (каля 1372 — 28 чэрвеня 1392) — князь кернаўскі, сын вялікага князя літоўскага Альгерда Гедзімінавіча ад другой шлюбу з Ульянай Цвярской (пам. 1393), малодшы брат і паплечнік вялікага князя літоўскага Ягайлы.
Біяграфія
Паводле Л. Вайтовіча, пры нараджэнні Віганд быў хрышчоны па праваслаўным абрадзе пад імем Фёдар.
Віганд атрымаў ва ўдзельнае валоданне ад свайго старэйшага брата, вялікага князя літоўскага Ягайлы, гарады Кернава, Чачэрск і Біюцішкі. Таксама меў значныя ўладанні ў Польшчы — Быдгашч, Інаўроцлаў і інш.
У 1385 годзе князь кернаўскі Віганд падтрымаў свайго старэйшага брата Ягайлы пры падпісанні ў Крэве уніі паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каралеўствам Польскім. У 1386 годзе Віганд разам з іншымі братамі суправаджаў Ягайлу падчас яго паездкі ў Польшчу. У Кракаве Ягайла перайшоў ў каталіцтва і прыняў польскую карону. Большасць яго братоў, сваякоў і саноўнікаў таксама прынялі каталіцкае хрышчэнне. Пры хрышчэнні Віганд атрымаў імя Аляксандр. У 1390 годзе ён ажаніўся з Ядвігай Апольскай, дачкой сілезскага князя Уладзіслава Апольскага.
Спадчыннікі
Таксама літоўскае язычніцкае імя Вінгальт прыпісваецца брату Аляксандра Андрэю Альгердавічу, князю пскоўскаму і полацкаму, пачынаючы з прац Тэадора Нарбута, аднак па захаваных летапісах яно невядома. Аднак ад нейкага Вігунта выводзіць свой род княжацкі род Палубінскіх герба «Ястрабец».
Арыярат I
Арыярат I (Aριαραθης) — цар Кападокіі, які кіраваў у 350 да н.э. — 322 да н.э.
Біяграфія
Першапачаткова Арыярат быў персідскім сатрапам Кападокіі і супрацьстаяў войскам Аляксандра Вялікага. Пасля смерці цара Дарыя III і распаду Персідскай імперыі, Арыярат абвясціў незалежнасць Кападокіі.
Можна выказаць здагадку, Аляксандр дазволіў Арыярату кіраваць у сваім царстве. Аднак праз год пасля смерці Аляксандра, у 322 да н.э. Арыярат быў палонены і забіты дыядохам Пердыкам.
Шчомысліца
Шчо́мысліца (, Щомыслица) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Шчомысліцкага сельсавета.
Размешчана на скрыжаванні шашы з, за 2 км на паўднёвы захад ад МКАД. У аграгарадку знаходзіцца чыгуначная станцыя Памыслішча.
Гісторыя
Паводле адной з версій, назва паходзіць ад старажытнарускага імя Шчомысел, т.б. літаральна значыць "уласнасць Шчомысла", які тым часам кантраляваў тут участак транзітнага гандлю. Або ад патроніма з гэтага імя, Шчомыслічы, т.б. нашчадкі Шчомысла, а сучасная форма Шчомысліца магла быць вынікам паланізацыі. Імя Шчомысел можа быць спрашчэннем вядомага з летапісаў імя Гастамысел.
Упершыню згадваецца 6 мая 1645 года як вёска Шчомысліца з 19 двароў у складзе маёнтка Прылукі Менскага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць К. В. Статкевіча, старасты азярышчанскага і падкаморыя браслаўскага. Верагодна, у ліпені 1655 года вёска знішчана казацкім атрадам І. Залатарэнкі. Насельніцтва загінула, памерла ад эпідэміі і голаду ці разбеглася. Пасля вайны 1654—1667 гадоў існавала як дробнае паселішча маёнтка Прылукі.
У 1800 годзе вёска Мінскага павета Мінскай губерні, 2 двары, 11 жыхароў. У 1-й палове ХІХ ст. малая вёска прыгонных сялян - сем’яў Аляксейчыкаў, Бабуркаў і Крыштафовічаў, якія належылі памешчыкам Іваноўскім, Оштарпам, Горватам, Чапскім. У 2-й палове ХІХ ст. зямлю ў засценку Шчомысліца здавалі ў арэнду шляхецкім сем’ям Арцішэўскіх, Чартовічаў і іншым. У 1909 годзе згадваецца як аднаселле Самахвалавіцкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні, 3 двары, 24 жыхароў. У 1910-я гады паселішча пачало ўзбуйняцца праз распродаж памешчыцкай зямлі. Тым жа часам, у 1917 годзе ў раёне сучаснага перасячэння вуліц Керунікава і Жукоўскага, пры сядзібе графіні Ю. Чапскай, знаходзіўся фальварак, дзе жыло 78 чалавек.
Да рэвалюцыі праваслаўнае насельніцтва вёскі адносілася да прыходу Прылуцкай Георгіеўскай царквы, каталіцкае да парафіі Мінскага Кальварыйскага касцёла (у 2-й палове ХІХ ст. — пачатку ХХ ст.), да парафіі Воўчкавіцкага касцёла Сэрца Іісуса і Найсвяцейшай Марыі Дзевы (паміж 1906 і 1917 гг.).
З лістапада 1917 г. у складзе Падгайскага с/с Самахвалавіцкай воласці Мінскага павета (з 07.1924 Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі, з 07.1930 — Самахвалавіцкага раёна, з 07.1934 — Мінскага раёна, з 02.1938 — Мінскага раёна Мінскай вобласці). У 1925 г. урочышча Шчомысліца, галоўным чынам, складалася з «гістарычнага цэнтра» на месцы размяшчэння летняй рэзідэнцыі Ю. Чапскай, хутароў вакол ст. Памыслішча і хутароў, размешчаных за цяперашняй Брэсцкай шашой, пра што нагадвала вадапомпавая вежа для паліву зямлі (знесена летам 2006). У 1931 годзе пры стварэнні калгасу «Чырвоны партызан» вёска пачала змяняць межы — пачала фарміравацца цяперашняя вуліца Керунікава, якая злучыла гістарычны цэнтр — месца размяшчэння летняй рэзідэнцыі Ю. Чапскай — з чыгуначнай дарогай Мінск—Брэст. Восенню 1936 г. у Шчомысліцы заснавана цэнтральная сядзіба калгасу.
На хутары І. А. Аляшкевіча паблізу станцыі Памыслішча каля 1929 года заснавана першая школа, першым дырэктарам быў М. І. Русаловіч. Пасля яго знікнення ўвосень 1936 г. загадчыцай школы была В. П. Жукоўская. У 1938 г. у будынку графіні Ю. Чапскай была заснавана сямігадовая школа, дырэктарам якой быў брат загадчыцы С. П. Жукоўскі.
У чэрвені 1941 года суседняя чыгуначная станцыя Памыслішча падверглася нямецкай авіябамбардзіроўцы. Некаторыя жыхары Шчомысліцы загінулі ратуючыся ў сцёкавых трубах пад чыгункай. У парку пахавана больш за сотню чырвонаармейцаў, якія вялі абарончыя баі на падыходах да Мінска. У гады вайны ў вёсцы дзейнічала падпольная група Гвоздзева, у красавіку 1942 года трапілі ў рукі карных органаў муж і жонка І. А. і Н. І. Клочкі (растраляны ў маі таго ж года). На фронце загінула як мінімум 4 жыхары вёскі. 21 ліпеня 1944 года нямецкая бомба патрапіла ў грузавік, які ў раёне Шчомысліцы перавозіў савецкіх байцоў. У выніку прамога траплення загінуў дзясятак вайскоўцаў, у т.л. старшы сяржант 15-й брыгады хімабароны М. І. Керунікаў і лейтэнант 80-га батальёна хімабароны П. Л. Вераб’ёў, у гонар якіх названы дзве значныя вуліцы паселішча. Трэцяя названа ў памяць даваеннага настаўніка Шчомысліцкай школы С. П. Жукоўскага, які загінуў у 1942 годзе. Абеліск на брацкай магіле савецкіх воінаў пастаўлены ў 1975 г. (лічыцца, што агулам у парку пахавана 138 чалавек, у т.л. воіны 95-й стралковай дывізіі). На пліце прапісаны імёны загінулых у грузавіку 21.07.1944 г. З часам да спісу далучылі імя мясцовага жыхара В. І. Касцецкага (1872—1941), які памёр у канцы чэрвеня 1941 года і чыё пахаванне было на краі паселішча (цяпер прыватнае ўладанне па вул. Вараб’ёва).
З 8 красавіка 1957 года вёска з’яўляецца цэнтрам Шчомысліцкага сельсавета.
З 18 сакавіка 2008 года — аграгарадок Шчомысліцкага с/с Мінскага раёна Мінскай вобласці.
Горадабудаўнічыя планы
Плануецца, што вёска і тэрыторыя вакол стане новым жылым мікрараёнам Мінска, да ўзвядзення якога мусілі прыступіць у 2011 годзе. Раён-новабудоўля будзе разлічаны на 50 тыс. чалавек. У канцы 2013 года планавалася ўвесці ў эксплуатацыю новую станцыю Мінскага метрапалітэна — «Шчомысліца», якая будзе ісці за станцыяй «Малінаўка», але на 1 студзеня 2023 года станцыя яшчэ не была ўведзена ў эксплуатацыю. Акрамя станцыі запланавана ўзвядзенне дэпо метрапалітэна.
JQuery
jQuery (вымаўляецца джэй-кві́эры) — кросплатформавая JavaScript-бібліятэка, прызначаная для спрашчэння сцэнарыяў на баку кліента з HTML. Прадстаўлена ў студзені 2006 года ў Нью-Ёрку на канферэнцыі Баркемп Джонам Рэзігам. У цяперашні час паляпшаецца камандай распрацоўшчыкаў на чале з Дэйвам Метвінам. Выкарыстоўваецца больш чым на 80 % з 10 тысяч сайтаў з самай вялікай колькасцю наведванняў. jQuery з’яўляецца найбольш папулярнай бібліятэкай JavaScript, якая выкарыстоўваецца сёння.
jQuery з’яўляецца свабодным праграмным забеспячэннем з адкрытым зыходным кодам, пад ліцэнзіяй MIT License. Сінтаксіс jQuery распрацаваны, каб зрабіць яго больш арыентаваным на дакумент, выбарку элементаў DOM-мадэлі, стварэнне анімацыі, апрацоўку падзей і распрацоўку праграм Ajax. jQuery таксама дае магчымасці для распрацоўшчыкаў па стварэнні ўбудоў у бібліятэку JavaScript. Гэта дазваляе распрацоўшчыкам ствараць абстракцыі для нізкаўзроўневага ўзаемадзеяння і анімацыі, высакаякасных эфектаў. Модульны падыход бібліятэкі jQuery дазваляе ствараць магутныя дынамічныя вэб-старонкі і вэб-праграмы.
Microsoft і Nokia выкарыстоўваюць jQuery у сваім платформах. Microsoft уключыў бібліятэку ў сваё асяроддзе распрацоўкі Visual Studio для выкарыстання ў рамках сваіх фрэймворкаў Microsoft ASP.NET AJAX і ASP.NET MVC, у той час як Nokia інтэгравала бібліятэку jQuery у платформу распрацоўкі віджэтаў Web Run-Time. jQuery таксама выкарыстоўваецца ў MediaWiki, пачынаючы з версіі 1.16.
Хаджаабадскі раён
Хаджаабадскі раён (Хўжаобод тумани, Xo’jaobod tumani) — туман, размешчаны на паўднёвым усходзе Андыжанскай вобласці (Узбекістан). Утвораны 29 верасня 1926, у 1973 быў аддзелены Джалакудукскі раён, у 1992 — Булакбашынскі раён. Сталіца — горад Хаджаабад.
Склад
Раён складаецца з 1 горада (шахары), 4 сельсаветаў (кішлак-фукаралар-ігіні) (уключаюць 33 вёскі):
Еўрапейская валанцёрская служба
Еўрапейская валанцёрская служба (ЕВС, European Voluntary Service — EVS) — праект Еўрапейскай камісіі, які дазваляе маладым людзям (18-30 гадоў) стаць валанцёрам у іншай краіне на тэрмін ад 1 да 12 месяцаў. Звычайна ў праектах ЕВС валанцёры працуюць у такіх сферах, як культура, спорт, ахова навакольнага асяроддзя, або займаюцца дзецьмі ці людзьмі ў сталым узросце.
Хаджаабадскі раён
Характарыстыка
Рэльеф прадстаўлены гарамі Чылустун і Кіршанган, Алайскі хрыбет; а таксама адыры і раўніны. Клімат высокіх субтрапічных нагор'яў. Сярэдняя тэмпература ліпеня +26.7 З, лютага −3.5 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 300—350 мм. На тэрыторыі раёна размешчаны Шахрыхансай, Акбурасай, Паўднёвы Ферганскі канал; 5 помпавых станцый. Беражы рэк і саеў умацаваныя гранітам. Глебы пераважна ў адырах светлыя і тыповыя шэразёмы. Мінеральныя рэсурсы: нафта, прыродны газ, вапняк, друз і граніт.
Еўрапейская валанцёрская служба
Валанцёры ЕВС працуюць у розных НДА і прымаюць актыўны удзел ў супольным жыцці прымаючай арганізацыі. У той жа час яны атрымоўваюсь новы досвед і веды, якія могуць быць прыдатнымі для іх будучага.
Працэдура адбору ўдзельнікаў
Асоба, якая хоча прыняць удзел у адборы ў праект ЕВС, павінна прайсці наступныя крокі:
Зялёнка (значэнні)
Назву Зялёнка маюць:
Логі (спадарожнік)
Логі — нерэгулярны спадарожнік Сатурна, вядомы таксама як Сатурн XLVI.
Фелпс
Фелпс — прозвішча.
Логі (спадарожнік)
Адкрыццё
Быў выяўлены на фотаздымках ў перыяд з 5 студзеня па 30 красавіка 2006 года Скотам Шэпардам, Дэвідам Джуітам, Джэнам Кліна, Браянам Марсдэнам, апублікаваны 26 чэрвеня 2006 г.. Першапачаткова прысвоена часовае абазначэнне S/2006 S 5. У красавіку 2007 года афіцыйна прысвоена імя вогненнага гіганта са скандынаўскай міфалогіі.
Арбіта
Логі здзяйсняе поўны абарот вакол Сатурна на адлегласці ў сярэднім 23.065.000 км за 1312 дзён. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,187, пры гэтым нахіл арбіты да экліптыкі складае 167,9 °.
Кары (спадарожнік)
Кары — нерэгулярны спадарожнік Сатурна, вядомы таксама як Сатурн XLV.
Адкрыццё
Быў выяўлены на фотаздымках ў перыяд з 4 студзеня па 30 красавіка 2006 Скотам Шэпардам, Дэвідам Джуітам, Джэнам Кліна, Браянам Марсдэнам, апублікаваны 26 чэрвеня 2006 г.. Першапачаткова прысвоена часовае абазначэнне S/2006 S 2. У красавіку 2007 года афіцыйна прысвоена імя ўладара вятроў са скандынаўскай міфалогіі.
Зялёны Гай
Назву Зялёны Гай маюць:
Эдуард Вэйдэнбаўм
Эдуард Вэ́йдэнбаўм (Eduards Veidenbaums; 3 кастрычніка 1867, хутар Глазніекі, Прыекульская воласць, Вендэнскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя, цяпер Цэсіскі раён, Латвія — 24 мая 1892) — латышскі паэт.
У 1887—1892 гадах вучыўся ў Дэрпцкім (Тартускім) універсітэце. Памёр у час выпускных экзаменаў.
Творчасць
Адзін з найбольш папулярных паэтаў у асяроддзі па-рэвалюцыйнаму настроенай інтэлігенцыі і рабочых Латвіі 1890-х гадоў. У паэзіі Вэйдэнбаўм — крытыка буржузнай маралі і рэлігіі, рэакцыйных тэндэнцый латышскай літаратуры, думкі пра хуткацечны час і несправядлівасці жыцця, услаўленне дружбы, хараства прыроды.
Вершы Вэйдэнбаўма распаўсюджваліся ў рукапісах. У 1908 годзе пісьменнік Э. Трэйман-Зваргуліс выдаў зборнік яго твораў, за што быў зняволены ў турму.
Трэці сектар (грамадскае аб’яднанне)
Грамадскае аб’яднанне «Цэнтр інфармацыйнай падтрымкі грамадскіх ініцыятыў „Трэці сектар“» (Цэнтр «Трэці сектар») — грамадскае аб’яднанне, створанае ў Гродне ў 1997 г. групай грамадскіх актывістаў і журналістаў.
Грамадзянская адукацыя ў галіне журналістыкі
Адзін з галоўных накірункаў дзейнасці арганізацыі. З 1997 г. на яе базе працуе «Школа маладога журналіста», выпускнікамі якой з’яўляюцца больш за 350 чалавек. У 2007, 2010, 2012, 2014 гг. на базе арганізацыі праводзіліся «Фестывалі моладзевай журналістыкі „Твой стыль“». У 2007 г. быў створаны сайт «Твой стыль».
Інфармацыйная падтрымка грамадскіх ініцыятыў
Трэці сектар — сайт, на якім друкуецца інфармацыя пра дзейнасць грамадскіх ініцыятыў Гродзеншчыны. З красавіка 1999 г. выдавалася электронная рассылка «Кроніка грамадскага жыцця Гарадзеншчыны». З 1997 да 2006 г. выдаваўся бюлетэнь (пазней часопіс) «Трэці сектар».
Культура і спадчына
Праграма накіраваная на захаванне і папулярызацыю беларускай культурнай спадчыны. У межах праграмы выдаваліся кнігі «Песня пра зубра», «Традыцыйная кухня Беласточчыны і Гарадзеншчыны», «Легенды і міфы: ад Нёмана да Буга», «Гісторыя ХХ-га стагоддзя ва ўспамінах гарадзенцаў», відэапраект «Постаці».
Паляпшэнне якасці жыцця сталых людзей
«Універсітэт Залатога Веку» для сталых людзей працуе ў Гродне з 2010 г. Яе мэтай з’яўляецца павышэнне якасці жыцця сталых людзей праз іх інтэлектуальную, фізічную і сацыяльную актывізацыю. Універсітэт Залатога Веку прызнаны «Найлепшай адукацыйнай падзеяй года» ў Беларусі ў 2014 г.
Транспамежнае супрацоўніцтва
Арганізацыя ладзіць трансгранічныя праекты ў галіне культуры, адукацыі, моладзі. Міжнародныя летнікі «ПоЛіБелКа» ладзіліся ў 2003, 2006, 2010 г. для прадстаўнікоў арганізацый з Беларусі, Літвы, Польшчы і Калінінградскай вобласці Расіі. Форум грамадскіх арганізацый Еўрарэгіёна «Нёман» быў праведзены ў Гродне ў 2002 г.
Развіццё мясцовых супольнасцей
«Адкрытая школа мясцовых супольнасцей» ладзілася арганізацыяй у 2003—2011 гг.
Фестываль моладзевай журналістыкі «Твой стыль»
Фестываль заснаваны грамадскім аб’яднаннем «Цэнтр „Трэці Сектар“» у супрацоўніцтве з «Беларускай асацыяцыяй журналістаў» у 2007 годзе і быў задуманы як дадатковая пляцоўка для павышэння прафесійнага ўзроўню маладых журналістаў.
Упершыню Фестываль моладзевай журналістыкі «Твой Стыль» адбыўся 18-20 мая 2007 года.
Другі Фестываль адбыўся 21 мая 2009 г. і атрымаў званне Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці Асамблеяй дэмакратычных няўрадавых арганізацый Беларусі.
У трэцім фестывалі, які адбыўся 25-27 мая 2012 г. прынялі ўдзел больш за 150 чалавек. Чацвёрты Фестываль прайшоў 16-18 мая 2014 года і сабраў больш за 100 чалавек. У межах Фестываляў праводзяцца нацыянальны конкурс для журналістаў-пачаткоўцаў, майстар-класы ад журналістаў-прафесіяналаў, а таксама Фотабатл для фатографаў-аматараў з розных гарадоў краіны.
Зіновічы
Назву Зіно́вічы маюць: