cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Ігаравіч Аленскі
Біяграфія
Скончыў Чысцінскую сярэднюю школу. У 2001 годзе паступіў на аддзяленне па грэка-рымскай барацьбе ў вучылішча алімпійскага рэзерву г. Гродна.
Норыца
Но́рыца (, Норица) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Дзмітрый Ігаравіч Аленскі
Біяграфія
У 2004 год паступіў у БДУ на вочнае аддзяленне гістарычнага факультэта, пасля 3 курсу перавёўся на завочнае аддзяленне эканамічнага факультэта.
Чэмпіён Беларусі 2010 года ў вагавай катэгорыі да 60 кг.
Бронзавы прызёр Кубка Свету 2011 года. Сярэбраны прызёр Кубка Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан.
Чэмпіён Беларусі 2012 і 2013 гадоў у вагавай катэгорыі да 60 кг.
Пражывае п. Чысць.
Сеўт I
Сеўт I (Σεύθης Α) — цар Адрыскай дзяржавы ў Фракіі, кіраваў у 424—410 гадах да н.э.
Біяграфія
Сеўт быў сынам Спарадака, унукам Тэрэса, меркавана — бацькам Месада і пляменнікам Сіталка (кіраваў у 440—424 гадах да н.э.), прыёмнага сына афіняніна Ксенафонта. У 7-й частцы «Анабасіса» Ксенафонт паведамляе пра Сеўта I як пра цара, які заваяваў многія суседнія народы.
У 431 годзе да н.э. Сіталк, па просьбе саюзных яму Афін, адправіўся ў паход супраць Македоніі, сабраўшы войска ў 150 тысяч чалавек. Сеўт суправаджаў Сіталка ў гэтым паходзе і, паддаўшыся на абяцанкі македонскага цара Пердыкі II, які паабяцаў аддаць яму ў жонкі сваю сястру Стратаніку, параіў цару працягваць гэту вайну. Уплыў Сеўта, другога чалавека ў адрыскім войску пасля цара Сіталка, быў такім вялікім, што праз 30 дзён пасля яго пачатку паход на Македонію быў спынены. Пасля вяртання ў Фракію Сеўт ажаніўся з абяцанай яму Стратанікай.
Пасля таго, як Сеўт у 424 годзе да н.э. становіцца царом Адрыскага царства, ён удвая павялічвае даніну, якая выплачвалася яму залежнымі ад яго грэчаскімі гарадамі ўзбярэжжа Эгейскага мора. За гады яго кіравання магутнасць, сіла і багацце фракійскай дзяржавы значна выраслі. Фукідыд у сваім сачыненні «Пелапанеская вайна» піша, што штогадовы даход гэтага царства складаў каля 400 талентаў, і яшчэ столькі ж у золаце і срэбры яму прыносілі выплаты прыбярэжных гарадоў. Фукідыд таксама паведамляе, што Сеўт прытрымліваўся захавання дружалюбных адносін з Афінамі. Акрамя гэтага, старажытнагрэчаскі гісторык выказвае здагадку, што Сеўт быў замяшаны ў смерці свайго сваяка і папярэдніка на троне Сіталка, які загінуў у бітве з трыбаламі, магутным народам, які насялаў паўночны захад Фракіі і не падпарадкоўваўся Адрыскаму царству.
У 411 годзе Сеўт I пачынае вайну з Афінамі за ўладанне паўвостравам Галіпалі. Годам пазней ён цяжка захворвае і памірае. Пасля смерці Сеўта Адрыская дзяржава была падзелена на тры часткі і кіравалася адпаведна Амадакам I, Месадам і Эўрызельмам I
Звычаёвае права
Звычаёвае права — сукупнасць гістарычна выпрацаваных і прынятых грамадствам няпісаных норм, правілаў паводзін і ўзаемаадносін людзей у розных галінах вытворчага, грамадскага і сямейнага жыцця. Яно выступае як адна з форм грамадскай свядомасці, узнікла непасрэдна з грамадскіх адносін і санкцыянавана дзяржаўнай уладай.
Звычаёваму праву садзейнічаў бясспрэчны аўтарытэт грамадскай думкі, якая ў шматлікіх выпадках мела прэвентыўны характар, а таксама адчуванне чалавекам сваёй залежнасці ад калектыву.
Беларусь
На Беларусі панавала да XV ст. У XV — пачатку XVI ст. паступова замянялася пісаным правам, у якім побач з новымі нормамі захоўваліся нормы звычаёвага права ў форме закону. Пасля выдання Статута Вялікага Княства Літоўскага 1588 года звычаёваму праву адводзілася толькі дапаможная роля ў рэгуляванні тых, якія не былі прадугледжаны законам. Звычаёвае права рэгулявала ўсё праваадносіны ў грамадскім жыцці, дзейнасць службовых асоб, дзяржаўнай павіннасці насельніцтва, асноўныя грамадзянска-прававыя адносіны і інш. Найбольш доўга панавала ў шлюбна-сямейных адносінах. Асаблівае месца ў сістэме звычаёвага права займалі нормы копнага права, якія дзейнічалі на Беларусі з глыбокай старажытнасці да XVIII ст. Уплыў звычаёвага права адчуваўся і пазней, асабліва ў зямельным і сямейным праве.
6 мая
6 мая (6 траўня) — сто дваццаць шосты (сто дваццаць сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сядзіба Гутоўскіх (Малыя Зводы)
Сядзіба Гутоўскіх — колішняя сядзіба ў в. Малыя Зводы Брэсцкага раёна.
Гісторыя
У 1862 годзе мясцовы маёнтак перайшоў Браніславу Гутоўскаму. Зямельныя ўладанні маёнтка (Вялікія і Малыя Зводы) у 1890 годзе складалі 709 дзесяцін. Гутоўскія валодалі маёнткам да 1939 года. Апошнім уладальнікам быў Уладзіслаў.
Сядзібны дом
Палац меў арыгінальную архітэктуру, быў збудаваны ў нерэгулярным плане. Асіметрычная аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя двухпавярховага сядзібнага дома грунтуецца на Т-падобнай канфігурацыі плана. Галоўны фасад фланкіраваны рознавялікімі адна- і двухосевым рызалітамі. Паўднёва-ўсходні рызаліт завершаны зубчастым двухгранным шчыпцом (матыў гатычнай архітэктуры); процілеглы аднавосевы — пакатым чатырохсхільным дахам на фігурных кранштэйнах. Прамавугольныя і арачныя вокны дэкараваны плоскімі сандрыкамі. Цэнтральны ўваход аформлены тэрасай на 4 канеліраваных пілонах. Падобная тэраса на 2 слупах вылучае і бакавы службовы ўваход. Планіроўка першага паверху анфіладная. Цэнтральнае месца ў ім займае вестыбюль з трохмаршавай лесвіцай. Паверхі звязвала і вітая лесвіца дваровага пяціграннага эркера. На другім паверсе размяшчаліся парадная зала, гасціныя і кабінеты. Бакавое крыло мае калідорную планіроўку, тут знаходзіліся кухня і службовыя памяшканні.
Рэканструяваны ў 1971 годзе. Руіны будынка (сцены) разабраны ў 1995 г.
Гаспадарчыя пабудовы
Службовыя цагляныя пабудовы вырашаны ў формах архітэктуры сядзібнага дома. Карэтная — аднапавярховы прамавугольны (24×12 м) у плане аб’ём пад двухсхільным дахам з рытмічным чаргаваннем аконных праёмаў. Свіран двухпавярховы, фасады расчлянёныя буйнымі лапаткамі, вузкімі арачнымі аконнымі праёмамі ў руставанай ліштве і ўмацаваны вуглавымі контрфорсамі.
Парк
У 1890 годзе парк быў перапланаваны па праекце архітэктара. Яе пабудова, падобная да некаторых іншых эклектычных сядзіб, своеасаблівая. Сядзіба перасякаецца алеяй. Уздоўж яе з двух бакоў размяшчаецца невялікі пейзажны парк. Парк грунтоўна абследаваў і апісаў А. Т. Федарук. З усходняга боку да парку прылягае сад, акружаны прагулачным маршрутам. Сядзібны дом не з’яўляўся цэнтрам кампазіцыі. Будынак быў зрушаны з галоўнай восі і размяшчаўся з усходняга боку алеі, перад вадаёмам.
У парку добра праглядаюцца асноўныя элементы кампазіцыі. Найбольш цікавая маляўнічая паляна, абсаджаная экзатычнымі пародамі. З паляны адкрываецца перспектыва на вялікую сажалку з востравам. У якасці куліс выкарыстоўваюцца веймутавы хвоі з елкамі.
Захавалася цэнтральная ўязная алея, якая праходзіць паміж сажалкамі. За сядзібным домам размешчаны пейзажныя кампазіцыі. Аснову іх складае вялікі (да 50 м у дыяметры) круг з ліпавай абсадкай, які падкрэсліваўся кветкамі ў цэнтры.
Нягледзячы на даўнасць часу, добра захаваўся дрэвастой з клёну, ліпы, белай акацыі, рэдкіх экзотаў, якія растуць купамі альбо ў выглядзе салітэраў (хвоя чорная аўстрыйская, ліпа крымская, бук). Найбольш каштоўнымі з’яўляюцца два букі вышынёй да 22 м, якія мяняюць афарбоўку ад зялёнай вясной, да цёмна-чырвонай летам і да залаціста-бронзавай восенню. На тэрыторыі парку размешчана школа-інтэрнат.
Адзіночнымі асобінамі прадстаўлены лістоўніцы, хвоя чорная, ліпа крымская,. Разрасліся рабіннік,,. Асабліва каштоўнай раслінай парку з’яўляецца (два дрэвы). Дрэвы вылучаюцца добрымі таксацыйнымі паказчыкамі (вышыня 19—22 м, дыяметр ствала 85—102 см) і высокай дэкаратыўнасцю — у вяснова-летні перыяд лісце мае цёмна-пурпурна-чырвоную афарбоўку.
Частка парку на захад ад цэнтральнай алеі значна зменена ў сувязі з будаўніцтвам школы-інтэрната.
Да пейзажнай часткі далучаны сад з прагулачным маршрутам, які пачынаецца ад партэра ў выглядзе каштанавай алеі шырынёй 4 м. Затым дарога выходзіць на ліпавую алею паміж садам і паркам. Уздоўж каштанавай алеі на адлегласці 7 м цягнецца роў, а перад ім вал. Па вале ідзе засцерагальны рад дрэў. Падобны прыём адзначаўся ў невялікіх рэгулярных парках у Літвінках, Серкаўшчыне і інш. Алея атачае сад з трох бакоў. Агульная даўжыня алей больш за 600 м.
Па краі парку з боку ўезду спланавана невялікая водная сістэма. Два маляўнічыя вадаёмы рознай формы і велічыні размешчаны з двух бакоў алеі, фіксуючы ўезд. Вада ў іх паступала з сядзібы па неглыбокіх дрэнажных каналах. Сістэма разладжана, драўляны масіў, па якім яна праходзіць, здзічэў. У мінулым яго ўпрыгожвалі іншаземныя віды раслін. Адзіночна растуць хвоя веймутава, бук, язмін, снежнаягаднік, ясень з мудрагелістым галінаваннем ствала ў выглядзе сядушкі, старыя аднаметровыя ў дыяметры вербы ломкія.
Парк з якасным дрэвастоем, наборам рэдкіх іншаземных відаў з’яўляецца сядзібай школы-інтэрната.
Альхоўцы (Сычоўскі раён)
Альхоўцы (Ольховцы) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ландслаг
Ландслаг (Landslag, ад land - краіна і lag - закон) — збор законаў сярэднявечнай Швецыі. Выпрацаваны пры каралю Магнусе II Эрыксане (кіраваў у 1319-1363) у выніку кадыфікацыі звычайнага права розных абласцей Швецыі і каралеўскіх пастаноў і ўхвалены на з'ездзе духоўных і свецкіх феадалаў у Эрэбру ў 1347 годзе. Складаўся з 14 раздзелаў, ахопліваў пытанні дзяржаўнага ("каралеўскага"), грамадзянскага і крымінальнага права. Моцна абмяжоўваў каралеўскую ўладу. Прыняцце ландслагу было важным крокам у цэнтралізацыі краіны. У 1442 пры Крыстаферы Баварскім ландслаг быў дапоўнены і часткова перапрацаваны.
Септорыя
Больш за 1000 відаў. Пашыраны ўсюды, асабліва ў рэгіёнах з умераным, лагодным і вільготным кліматам. На Беларусі каля 200 відаў.
Дывановыя бамбардзіроўкі
Дывановыя бамбардзіроўкі — бесперапынная, інтэнсіўная, паслядоўная бамбардзіроўка на значных плошчах, як правіла, населеных пунктаў. Пры гэтым ўжываецца вялікая колькасць бомбаў (часта ў спалучэнні з запальнымі) для поўнага знішчэння абранага раёна, альбо знішчэння асабістага складу праціўніка і яго матэрыяльнай часткі, альбо для яго дэмаралізацыі.
Першапачаткова дывановыя бамбардзіроўкі ажыццяўляліся з дапамогай масіраваных авіяцыйных налётаў (авіяналётаў) бамбардзіроўшчыкаў. Па меры павелічэння грузападымальнасці стратэгічнай авіяцыі дывановае бамбакіданне стала магчыма праводзіць і адным стратэгічным бамбардзіроўшчыкам.
Падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі ў 1937 гоздзе пад бамбардзіроўку трапіў горад Герніка, калі падчас налётаў легіёну «Кондар» загінула не менш за 100 мірных жыхароў.
Японія шырока ўжывала дывановыя бамбардзіроўкі з 1938 году па 1943 год падчас агрэсіі супраць Кітая.
Дывановыя бамбардзіроўкі выкарыстоўваліся падчас Другой сусветнай вайны Каралеўскімі ВПС Вялікабрытаніі і Ваенна-паветранымі сіламі ЗША як спосаб правядзення стратэгічных бамбардзіровак Германіі. Налёты планаваліся некалькімі эшалонамі з розным бомбавым узбраеннем для стварэння эфекту вогненнага смерчу.
Ужываліся дывановыя бамбардзіроўкі ВПС ЗША і супраць Японіі.
Сярод вядомых нападаў на гарады, пры якіх былі вялікія ахвяры сярод грамадзянскіх асоб, можна назваць бамбардзіроўкі Дрэздэна, Гамбурга, Пфорцхайма, Токіё, Ратэрдама і Сталінграда.
Практыка дывановых бамбардзіровак выкарыстоўвалася Ваенна-паветранымі сіламі ЗША таксама ва В’етнамскай вайне. У снежні 1972 года ЗША разгарнулі самыя інтэнсіўныя за ўвесь час вайны авіяналёты на Паўночны В’етнам, вядомыя як аперацыя «Linebacker II». Амерыканскія стратэгічныя бамбардзіроўшчыкі Boeing B-52 Stratofortress вялі дывановыя бамбардзіроўкі раёнаў Ханоя і Хайфон, пры гэтым пераважна атака вялася не па жылых масіваў, а па сетцы подвозных дарог і лясным раёнах, дзе меліся партызанскія групы.
У 2000 годзе прэзідэнт ЗША Біл Клінтан прадаставіў В’етнаму поўную справаздачу пра бамбёжкі Індакітая, у прыватнасці на Камбоджу было скінута каля трох мільёнаў тон бомбаў — для тагачаснага насельніцтва гэта прыкладна паўтоны на аднаго жыхара.
ВПС СССР эпізадычна праводзілі дывановыя бамбардзіроўкі падчас Афганскай вайны. Па сведчанні былога міністра абароны Расіі і ўдзельніка Афганскай вайны Паўла Грачова, ініцыятарам і распрацоўшчыкам дывановага бамбакідання ва ўмовах Афганістана быў генерал Джахар Дудаеў. Трэба адзначыць, што эфектыўнасць дывановых бамбакіданняў у цяснінах Афганістана ацэньвалася як вельмі невысокая — самалёты амаль гарантавана засякаліся яшчэ на падлёце да мэты, а бомбы малога калібра ва ўмовах моцнаперасечанай мясцовасці не стваралі глабальнага эфекту, дазваляючы душманам лёгка хавацца ў пячорах і зморшчынах мясцовасці. Менавіта таму ў апошнія гады вайны перавага аддавалася кропкавым скідам бомбаў асабліва вялікага калібра, што дазваляла літаральна «схлопываюць» цясніны, не даючы праціўніку шанцаў схавацца.
Вусце (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Паланізацыя
Рэч Паспалітая
У 1569 годзе была заключаная унія Вялікага Княства Літоўскага з Польшчай у Любліне (напярэдадні ўкраінскія землі Вялікага Княства Літоўскага былі далучаныя да Польшчы). Паводле акту Люблінскай уніі Літвой і Польшчай правіў сумесна абіраны кароль, а дзяржаўныя справы вырашаліся ў агульным Сойме. Аднак прававыя сістэмы, войска і ўрады заставаліся асобнымі.
У XVI—XVIII стагоддзях у Вялікім Княстве Літоўскім панавала шляхецкая дэмакратыя, адбывалася паланізацыя літоўскай шляхты і яе збліжэнне з польскай. Вялікае Княства Літоўскае губляла свой нацыянальны характар, у ім развівалася польская культура.
Польская Рэспубліка
Увесну 1919 года Польшча стала ажыццяўляць ваенную акупацыю беларускіх земляў. Палякамі пачалі стварацца часовыя інстытуты польскай адміністрацыі для правядзення палітыкі паланізацыі і акаталічвання насельніцтва — спачатку ў выглядзе структур грамадзянскага кіравання ўсходніх земляў, пазней пад ваенным кантролем кіравання прыфрантавых тэрыторый. Масавымі сталі сістэматычныя рабаванні насельніцтва і вываз рознай маёмасці. Палітыка польскай адміністрацыі ў 1919—1920 гг. характарызавалася татальным тэрорам па стаўленні да мясцовага насельніцтва паводле нацыянальнай прыкметы; беларусам, яўрэям, украінцам, рускім. Да восені 1919 г. было арыштавана, а затым адпраўлена на прымусовую працу ў Польшчу каля 20 000 грамадзянскіх асоб. За чэрвень—лістапад 1919 г. з акупаваных земляў было адпраўлена ў Польшчу 5 894 вагоны.
У адпаведнасці з савецка-польскай мірнай дамоваю, а таксама з пагадненнем паміж Польшчай і краінамі Захаду ў 1919 г., Польшча абавязалася даць магчымасць нацыянальнага развіцця для беларусаў і іншых нацыянальных меншасцяў на сваёй тэрыторыі. На самай справе, гэтыя абавязальніцтвы Польшчай былі парушаныя.
Кіруючыся пануючым настроям у польскім грамадстве, улады распачалі жорсткую палітыку асіміляцыі беларускага насельніцтва. У беларускіх крыніцах прыводзіцца цытата высокапастаўленага польскага чыноўніка Леапольда Скульскага, прыхільніка палітыкі асіміляцыі, які ў сваім выступе з Сейме ў канцы 30-х гг. прамаўляў: «Запэўніваю вас, паны дэпутаты, што праз якіх-небудзь дзесяць гадоў вы са свечкай не знойдзеце [ў Заходняй Беларусі] ні аднаго беларуса».
Радыкальная паланізацыйная палітыка фармавалася пад уплывам нацыяналістычнага руху «Нацыянальная дэмакратыя» на чале з Раманам Дмоўскім. Дмоўскі адмаўляў беларусам і іншым народам рэгіёна ў праве на вольнае нацыянальнае развіццё і называў іх «горшым гатункам палякаў».
Уладыслаў Студніцкі, уплывовы польскі чыноўнік у адміністрацыі «Усходніх крэсаў» (назва, якой у міжваеннай Польшчы абазначаліся тэрыторыі Заходняй Беларусі і Заходняй Украіны), адкрыта заяўляў, што гэты рэгіён патрэбны Польшчы для мэтаў каланізацыі.
Масавы характар насіла дыскрымінацыя беларускай мовы. Было забароненае яе выкарыстанне ў органах дзяржаўнай улады.
Паводле гісторыка Пэра Андэрса Рудлінга, беларуская мова была выціснутая з школьнай адукацыі ў Заходняй Беларусі.
Да 1921 г. у Беларусі існавала 514 беларускіх школаў. У 1928 г. іх заставалася толькі 69, што складала толькі 3% ад усіх існуючых навучальных установаў у Заходняй Беларусі на той момант.
Усе яны былі закрытыя да 1939 г. Польскія чыноўнікі адкрыта супрацьстаялі альбо сабатажавалі адкрыццё беларускіх школаў, насаджалі польскамоўную адукацыю ў Заходняй Беларусі. Даходзіла да таго, што ўлады часта разглядалі любую беларускую грамадскую актыўнасць і любыя патрабаванні навучання на беларускай мове ў якасці выніку камуністычнай змовы.
Праваслаўныя таксама сутыкаліся з дыскрымінацыяй у міжваеннай Польшчы. Мэтаю палітыкі польскіх уладаў была асіміляцыя праваслаўных беларусаў. Улады насаджалі польскую мову ў жыцці праваслаўнай царквы, ініцыявалі стварэнне Польскіх праваслаўных таварыстваў у розных рэгіёнах Заходняй Беларусі (Слонім, Беласток, Ваўкавыск, Наваградак).
Беларускія каталіцкія святары, як а. Вінцэнт Гадлеўскі, якія прасоўвалі беларускую мову ў Касцёле і займаліся падтрыманнем беларускай нацыянальнай свядомасці, таксама былі пад моцным ціскам уладаў і кіраўніцтва Касцёла. Польская каталіцкая іерархія выдавала дакументы, якія забаранялі святарам выкарыстоўваць беларускую мову ў касцёлах і нядзельных школках у Заходняй Беларусі. У 1921 г. у Варшаве была выдадзеная брашура, у якой беларускія святары крытыкаваліся за выкарыстанне беларускае мовы: «Яны хочуць перайсці з багатай польскай мовы да мову, якую сам народ называе простай і ўбогай».
Грамадскасць міжваеннай Заходняй Беларусі чыніла супраціў паланізацыі і масаваму закрыццю беларускіх школаў. Асноўнай арганізацыяй, якая займалася развіццём беларускамоўнай асветы ў Заходняй Беларусі ў 1921 - 1937 гг., было Таварыства беларускай школы на чале з Браніславам Тарашкевічам і іншымі дзеячамі.
Найбольшая беларуская палітычная арганізацыя ў Заходняй Беларусі, Беларуская сялянска-работніцкая грамада, патрабавала спынення паланізацыі і прадстаўленне аўтаноміі Заходняй Беларусі.
Рудаўка (Свіслацкі раён)
Руда́ўка (, Рудавка) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Новы Арсенал (Вільнюс)
Новы Арсенал у Вільнюсе быў пабудаваны ў XVIII ст. па загаду гетмана вялікага літоўска Міхала Казіміра Агінскага на рэштках былых замкавых будынкаў. У XIX ст. у арсенале размяшчаліся казармы. Падчас Другой сусветнай вайны будынак быў пашкоджаны. Рамонт праводзілі ў 1987 і 1997 гадах.
У цяперашні час у арсенале размяшчаецца Літоўскі нацыянальны музей.
Іван Іванавіч Лявіцкі
Іван Іванавіч Лявіцкі (1830 — пасля 1894) — рускі, літоўскі і беларускі інжынер-архітэктар, які працаваў у напрамку гістарызму.
Прафесійная дзейнасць
У 1855 годзе прызначаны для вытворчасці вышуканняў і складання праектаў на пабудову, у распараджэнне інжынера генерал-маёра.
З 1857 года накіраваны на службу ў будаўнічым аддзяленні гродзенскага губернскага праўлення, пачынаючы з 1862 года — малодшы архітэктар пры будаўнічым аддзяленні віленскага губернскага праўлення.
У 1864—1868 гадах працаваў як фатограф. У Вільні дзейнічала яго фотаатэлье.
З 6 ліпеня 1872 па 1884 віленскі губернскі інжынер, адначасова архітэктар Віленскай навучальнай акругі. У Вільні 20 гадоў быў членам царкоўна-будаўнічай прысутнасці.
Эфект Сюняева — Зяльдовіча
Эфект Сюняева — Зяльдовіча — змена інтэнсіўнасці радыёвыпраменьвання рэліктавага фону з-за зваротнага эфекту Комптана на гарачых электронах міжзоркавага і міжгалактычнага газу. Эфект названы ў гонар навукоўцаў яго адкрылі: Р. А. Сюняева і Я. Б. Зяльдовіча.
Іван Іванавіч Лявіцкі
Прафесійная дзейнасць
У 1885 годзе І. Лявіцкі быў прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў з адкамандзіраваннем у распараджэнне Найвысока зацверджанай пры ваенным савеце камісіі па пабудове казармаў і прызначаны ў Тамбоў для іх збудавання.
Эфект Сюняева — Зяльдовіча
Змена радыёвыпраменьвання даецца наступным выразам:
дзе T_{cmb} — тэмпература рэліктавага выпраменьвання, а, g(x) — спектральная форма такога эфекту, y — параметр комптамізацыі.
Іван Іванавіч Лявіцкі
Прафесійная дзейнасць
з 1890 года астраханскі губернскі інжынер.
Эфект Сюняева — Зяльдовіча
дзе n_e і T_e — канцэнтрацыя і тэмпература электронаў, \sigma_t — томпсанаўскае сячэнне.
NGC 199
NGC 199 (іншыя абазначэнні — UGC 415, MCG 0-2-111, ZWG 383.58, PGC 2382) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юшына (Сычоўскі раён)
Юшына (Ю́шино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мальцаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Герб Поразава
Герб Поразава — герб гарадскога пасёлка Поразава Свіслацкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 279. Мастак Віктар Ляхар.
Гісторыя
У 1515 годзе кароль польскі Жыгімонт I Стары дараваў мястэчку Поразава магдэбургскае права, а праз год, 1 чэрвеня 1516 года горад атрымаў адзін з атрыбутаў гарадскога самакіравання — герб .: «у блакітным полі постаць Дзевы Марыі з дзіцём Ісусам на руках». Ён быў адноўлены па гарадскіх пячатках XVII—XVIII стагоддзяў, у прыватнасці, узору 1720 года.
Апісанне
Сучасны герб уяўляе сабой барочны шчыт, у блакітным полі якога на залатым паўмесяцы намалявана фігура Дзевы Марыі ў залатой кароне, чырвона-сініх адзеннях, на руках якой немаўля Ісус у залатой кароне, белым адзенні. Над іх галовамі — залатыя німбы.
Гожаў
Гожаў:
Плешкуны
Плешкуны́ (, Плешкуны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Валкалата Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Струцкага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Карла Буанапартэ
Карла Марыя Буанапартэ (Carlo Maria Bonaparte; 1746—1785) — правансальскі дваранін, адвакат і палітык, бацька Напалеона Банапарта.
Нарадзіўся ў Аяча. Малодшы з трох дзяцей юрыста Джузэпэ Буанапартэ. Карла першапачаткова пайшоў па слядах свайго бацькі, атрымаўшы юрыдычную адукацыю ў Пізанскім універсітэце. Калі Карла было 17 гадоў, сваякі зладзілі яго шлюб з 14-гадовай Летыцыяй Рамаліна.
У 1764 г. служыў памочнікам рэвалюцыйнага лідара Паскаль Паалі, які пасылаў яго з дыпламатычнымі даручэннямі ў Парыж (да Людовіка XVI) і ў Рым (для перамоў з папам Кліментам XIII). Ён жыў на шырокую нагу і быў гарачым гульцом. Памёр падчас паездкі на вады ў Манпелье, пакінуўшы сям’ю без сродкаў да існавання.
Юшына
Юшына:
Чэмпіянат свету па біятлоне 2013
48-ы чэмпіянат свету па біятлоне прайшоў у чэшскім горадзе Нове-Места з серады 6 лютага па нядзелю 17 лютага 2013 года. Было разгуляна 11 камплектаў медалёў, па 5 у мужчын і жанчын у спрынце, пераследванні, мас-старце, індывідуальнай гонцы, эстафеце і адзін камплект медалёў у змешанай эстафеце.
Расклад спаборніцтваў
Час пачатку спаборніцтваў паказаны CET.
Змешаная эстафета
Гонка прайшла 7 лютага 2013 года. Пачатак 17:30 CET. Канец 18:48 CET.
Жанчыны
Гонка прайшла 9 лютага 2013 года.
Дыскваліфікавана: Таня Карысік.
Не стартавала: Шардзін Слуф
Мужчыны
Гонка прайшла 9 лютага 2013 года.
Жанчыны
Гонка прайшла 10 лютага 2013 года.
Мужчыны
Гонка прайшла 10 лютага 2013 года.
Не стартавалі: Сяргей Седнеў,  Міхал Шлезінгр
Сышоў з дыстанцыі: Штэфан Гаўрыла
Жанчыны
Гонка прайшла 13 лютага 2013 года.
Не стартавалі: Інга Паскаўска,  Ені Юнсан
Сышлі з дыстанцыі: Анастасія Дубарэзава,
Шардзін Слуф, Наталля Качаргіна
Мужчыны
Гонка прайшла 14 лютага 2013 года.
Жанчыны
Гонка прайшла 15 лютага 2013 года.
Мужчыны
Гонка прайшла 16 лютага 2013 года.
прыняў удзел у гонцы, займаючы
62 месца ў заліку Кубка свету па біятлоне.
Жанчыны
Гонка прайшла 17 лютага 2013 года.
прыняла ўдзел у гонцы, займаючы
42 месца ў заліку Кубка свету па біятлоне. Валя Семярэнка не фінішавала.
Статыстыка стральбы мужчын на турніры (не менш за 90 выстралаў)
3-кратны чэмпіён Эміль Хегле Свендсен зрабіў 72 выстралы, закрыў 67 мішэняў, 93,1 % трапленні.
Спіс краін-удзельніц
У Чэмпіянаце свету бяруць удзел спартсмены з 43 краін:
Агульны залік
Тут і далей, курсівам вылучаны ачкі за гонкі, пасля якіх спартсмен ці зборная з’яўляліся лідарамі адпаведнага заліку.
Залік Кубка нацый
Разлічваецца па выніках індывідуальных гонак, спрынтарскіх гонак і эстафет.
6 сакавіка
6 сакавіка — 66-ы (67-ы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Архитектура и строительство
«Архитектура и строительство» — спецыялізаваны навукова-папулярны часопіс. Заснавальнік — Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь.
Выдаецца з 1970 года ў Мінску на беларускай і рускай мовах 1 раз у месяц. Да 1991 года выходзіў пад назвай «Строительство и архитектура Белоруссии».
Асвятляе актуальныя праблемы архітэктуры, будаўніцтва, горадабудаўніцтва, знаёміць чытачоў з падзеямі будаўнічага і архітэктурнага жыцця рэспублікі, праектамі беларускіх архітэктараў з новымі тэндэнцыямі і замежным вопытам. Асноўныя рубрыкі: «Энергаэфектыўнасць», «Горадабудаўніцтва», «Архітэктурная спадчына», «Архітэктурныя шэдэўры», «Будаўнічыя канструкцыі» і інш. На старонках часопіса выступаюць прафесійныя архітэктары, праекціроўшчыкі, будаўнікі, даследчыкі, навукоўцы. Часопіс прызнаны лепшым спецыялізаваным выданнем 2008 па выніках 5-га Нацыянальнага конкурсу друкаваных СМІ «Залатая літара».
Пердыка II
Пердыка II — македонскі цар, які кіраваў у 454 — 413 г. да н.э.. Прымаў актыўны ўдзел у Пелапанескай вайне паміж Афінамі і Спартай.
Пердыка быў сынам цара Аляксандра I, пасля смерці якога адняў уладу ў старэйшых братоў Філіпа і Алкета. Паводле сведчання Фукідыда, Пердыка быў спачатку сябрам і саюзнікам афінян, а потым пасварыўся з імі з-за таго, што яны заключылі саюзы з яго ворагамі — старэйшым братам Філіпам, якога ён адхіліў ад прастола і якога падтрымліваў адрыскі цар, і элімейскім князем Дэрдасам з Верхняй Македоніі. Па ходзе Пелапанескай вайны Пердыка неаднаразова мірыўся з афінянамі, але потым ізноў уступаў з імі ў вайну, калі гэта ўваходзіла ў яго планы.
Зрэшты, пасварыўся ён і са сваімі саюзнікамі — спартанцамі. Падчас сумеснага паходу супраць македонскага племя лінкестаў гопліты спартанскага палкаводца Брасіда, узлаваныя ўцёкамі войска Пердыкі, перабілі частку саюзных македонцаў і разрабавалі іх маёмасць.
Не зрабіўшы значных зямельных набыццяў, Пердыка II усё ж захаваў цэласнасць краіны пад пагрозай магутнага адрыскага царства ў Фракіі і паменшыў уплыў Афін на ўзбярэжжы, жыццёва важным для Македоніі. Паводле апісання Фукідыда пастаянная армія Пердыкі складалася з коннай дружыны, колькасцю не больш за адну тысячу вершнікаў, і наёмнай пяхоты з варвараў. Пердыка перамагаў больш з дапамогай войнаў, якія распальваліся ім паміж суседзямі і грэчаскімі дзяржавамі, чым сваёй уласнай зброяй.
Ад наложніцы Пердыка меў сына Архелая, які пазней захапіў уладу, і іншага сына ад жонкі Клеапатры, які загінуў, як лічылі ў Грэцыі, ад рук Архелая ў 7-гадовым узросце.
Джунта Пізана
Джунта Пізана або Джунта дзі Капіціна (іт. Giunta Pisano; дакументаваны з 1236 па 1266) — італьянскі мастак.
Сёння існуюць тры размаляваныя крыжы, на якіх стаіць подпіс Джунта: гэта «Крыж» з царквы Санта-Марыя-дэльі-Анджэлі, Асізі, «Крыж» з музея Сан-Матэа, Піза і самы знакаміты — «Крыж» з царквы Сан-Даменіка, Балоння. Па іх месцазнаходжанні можна вызначыць, што Джунта дзі Капіціна быў вядомым майстрам, і працаваў не толькі ў Пізе, але таксама атрымліваў замовы з іншых гарадоў. У архіўных дакументах захаваўся запіс ад 1239 аб тым, што ў Рым прыязджаў яго сын, святар Леапарда, з «Джавані Пізана, вучнем майстра Джунта», на падставе чаго даследчыкі мяркуюць, што майстэрня Джунта атрымлівала замовы і з Рыма. Апошні дакумент ад 1266 года, у якім згадваецца імя Джунта, паведамляе аб зямельным участку, які належыць мастаку.
Самая вядомая гісторыя, звязаная з яго імем, адносіцца да 1236 года і пра размаляваны крыж (не захаваўся), створанаму Джунта для Ніжняй царквы Сан-Франчэска ў Асізі па замове Іллі Картонскага — кіраўніка ордэна францысканцаў. Верагодна, гэта быў першы крыж Джунта з яскравым адлюстраваннем пакут Хрыста. Але акрамя таго, ля падножжа распяцця Джунта адлюстраваў самога Іллю Картонскага, што было ў той час нябачана і выклікала незадаволенасць браціі, якая і так не занадта паважала свайго кіраўніка, лічачы, што ён залішне схільны да раскошы, і т. п.
Акрамя падпісаных Джунта твораў, указаных вышэй, яго руцэ, або яго майстэрні даследчыкі прыпісваюць шэраг работ, якія захоўваюцца ў розных музеях свету: тры розныя алтарныя выявы з выявай Св. Францішка і сцэн з яго жыцця (Піза, музей Сан-Матэа; Асізі, скарбніца манастыра; Рым, Ватыканская пінакатэка), чатыры размаляваныя крыжы (два з іх — у Пізе, музей Сан-Матэа, затым, Венецыя, збор Чыні, і Нортгемптан, Музей мастацтва Каледжа Сміт), а таксама два фрагменты размаляванага крыжа з Нацыянальнай галерэі мастацтва, Вашынгтон, і дзве дошкі са сцэнамі з жыцця Хрыста з ДзМВМ імя Пушкіна, Масква (сёння іх прыпісваюць невядомаму майстру венецыянскай школы XIII стагоддзі). Усе творы Джунта не маюць дакладных дат.
Віктар Аляксандравіч Дзенісенка
Віктар Аляксандравіч Дзенісенка (нар. г., Красноўка, Нараўлянскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
У 1987 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры і спорту па спецыяльнасці «трэнер-выкладчык», у 1991 годзе — Інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання па спецыяльнасці «паліталогія», у 2003 годзе — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «правазнаўства».
Працоўную дзейнасць пачаў у 1978 годзе, служыў у Савецкай Арміі. Працаваў на вытворчасці, вызваленай камсамольскай рабоце на пасадзе загадчыка аддзела камсамольскіх арганізацый і першым сакратаром Нараўлянскага РК ЛКСМБ, другім першым сакратаром Гомельскага АК ЛКСМБ (СМБ). У 1997—1999 гг. — Начальнік аддзела па працы з дзяржаўнымі органамі і грамадскімі арганізацыямі Дзяржаўнага камітэта па справах моладзі Рэспублікі Беларусь.
У 1999—2001 гг. — Першы сакратар аддзела міжнародных прававых пытанняў двухбаковага супрацоўніцтва дагаворна-прававога ўпраўлення МЗС Рэспублікі Беларусь. У 2001—2006 гг. — Першы сакратар, саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь ва Украіне. У 2006—2010 гг. — Саветнік, намеснік начальніка ўпраўлення рэгіёнаў Расіі МЗС Рэспублікі Беларусь. 22 студзеня 2010 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Кыргызскай Рэспубліцы. Валодае нямецкай і ўкраінскай мовамі.
Жанаты, мае дачку і сына.
Світанак (суполка)
«Світанак» — суполка студэнтаў Беларускага тэхналагічнага інстытута, утвораная ў 1987 годзе.
Пінскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж імя А. Я. Кляшчова
'''Пінскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж імя А. Я. Кляшчова'''  — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Пінск Брэсцкай вобласці, размешчанная па адрасе вул. Іркуцка-Пінскай дывізіі, 25.
Гісторыя
Пасля Вялікай Айчыннай вайны востра адчуваўся недахоп кваліфікаваных кадраў у сельскай гаспадарцы. Пастановай Савета Міністраў БССР № 1659 ад 29 жніўня 1946 года быў створаны Пінскі сельскагаспадарчы тэхнікум Міністэрства земляробства БССР. Загадам па Міністэрству земляробства СССР № 810 ад 14 кастрычніка 1946 года замест сельскагаспадарчага тэхнікума быў арганізаваны Пінскі гідрамеліярацыйны тэхнікум.
Прыём навучэнцаў у тэхнікум у 1946 годзе быў усталяваны ў колькасці 120 чалавек па гідратэхнічнай, аграмеліярацыйнай і торфмейстарскай спецыяльнасцях. Узначаліў установу дырэктар Арцём Мінаевіч Дамаркаў.
У 1961 годзе адкрыты новыя спецыяльнасці: «Механізацыя меліярацыйных і водагаспадарчых работ», «Землеўпарадкаванне».
Савет Міністраў БССР пастановай № 122 ад 17 красавіка 1970 года прысвоіў тэхнікуму імя Героя Савецкага Саюза Аляксея Яфімавіча Кляшчова (1905—1968).
Загадам Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь № 253 ад 10 ліпеня 2002 года да ўстановы адукацыі «Пінскі дзяржаўны гідрамеліярацыйны тэхнікум імя А. Я. Кляшчова» далучана ўстанова адукацыі «Пінскі навучальны цэнтр Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання». Загадам Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь № 168 ад 28 мая 2003 года перайменаваны ва ўстанову адукацыі «Пінскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж імя А. Я. Кляшчова».
Для падрыхтоўкі спецыялістаў каледж валодае сучаснай вучэбна-матэрыяльнай базай: тры навучальныя корпусы, вучэбна-вытворчыя майстэрні, навучальны палігон для правядзення практычнага навучання на трактарах, аўтамабілях, будаўніча-меліярацыйных машынах і правядзення вучэбнай практыкі, два добраўпарадкаваныя інтэрнаты.
Сенненскі сельсавет
Се́нненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі. Цэнтр — горад Сянно.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Сенненскага гарсавета.
Пятровічы (Валкоўскі сельсавет)
Пятро́вічы (, Петровичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Аб’яднаны спіс
Аб’яднаны спіс (Apvienotais saraksts) — цэнтралісцкі і рэгіяналісцкі палітычны альянс у Латвіі, створаны дзеля ўдзелу ў парламенцкіх выбарах 2022 года. Спіс складаецца з Латвійскай зялёнай партыі (ЛЗП), Латвійскай асацыяцыі рэгіёнаў (ЛАР), Ліепайскай партыі (ЛП), а таксама Аб’яднанага спісу Латвіі на чале з ліепайскім будаўніком Улдысам Піленсам. Аб’яднанне было закладзенае 1 ліпеня 2022 года. Пазней лідары ЛАР і ЛЗП Эдвардс Смілценс і Эдгарс Таварс сталі сустаршынямі рады аб’яднання, а прадстаўнік альянсу Улдыс Піленс быў абраны кандыдатам на прэм’ер-міністра. Адным з каталізатараў з’яўлення Аб’яднанага спісу была адмова ЛЗП і ЛП працаваць з сваімі былымі партнёрамі Звязам зялёных і сялян, калі яны прасоўвалі асуджанага алігарха Айварса Лэмбергса ў якасці кандыдата ў прэм’ер-міністра.
Сістэма права
Сістэма права — гэты ўнутраны строй структурных элементаў права.
Складаецца з трох асноўных кампанентаў: нормы права, інстытуты права, галіны права. Могуць быць таксама вылучаны субінстытуты і падгаліны.
Галіна права з'яўляецца найбольш буйным элементам у сістэме права. Яе ўтварае сукупнасць нормаў права, якія рэгулююць якасна аднастайную групу грамадскіх адносін, яна характарызуецца своеасаблівасцю прадмета і метаду прававога рэгулявання. Калі прававы інстытут рэгулюе від грамадскіх адносін, то галіна — род грамадскіх адносін.
Такім чынам, для дзялення права на галіны выкарыстоўваюцца галоўным чынам два крытэрыі — прадмет і метад прававога рэгулявання. Па гэтых крытэрыях і адрозніваюць адну галіна права ад іншай.
Прававы інстытут увасабляе сабой адасобленую групу юрыдычных нормаў, якія рэгулююць якасна аднастайныя грамадскія адносіны ўнутры адной галіны права альбо на іх стыку. Некалькі блізкіх па характары рэгулявання прававых інстытутаў ўтвараюць падгаліну права. Напрыклад, у складзе грамадзянскага права вылучаюць аўтарскае, жыллёвае, патэнтнае права, у складзе фінансавага права вылучаецца падгаліна падатковага права.
Прадмет прававога рэгулявання
Прадметам прававога рэгулявання прынята лічыць грамадскія адносіны, якія рэгулююцца дадзенай сукупнасцю нормаў права. Кожнай галіне адпавядае свой ​​прадмет рэгулявання, інакш кажучы, кожная галіна адрозніваецца прадметнай своеасаблівасцю, спецыфікай рэгуляваных грамадскіх адносін. Прадмет рэгулявання складаецца аб'ектыўна і не залежыць ад меркавання заканадаўца. Не любыя грамадскія адносіны могуць выступаць прадметам прававога рэгулявання. Неабходна, каб гэтыя адносіны адрозніваліся, па-першае, устойлівасцю і паўтаральнасцю; па-другое, зацікаўленасцю грамадства і дзяржавы ў тым, каб гэтыя адносіны існавалі менавіта ў прававой форме і падлягалі прававой абароне з боку дзяржавы, па-трэцяе, здольнасцю да знешняга кантролю, напрыклад, з боку судовых, адміністрацыйных органаў. Так, унутраныя сямейныя адносіны, як правіла, не паддаюцца вонкаваму кантролю, таму іх цяжка ўрэгуляваць нормамі права.
Метад прававога рэгулявання
Метад прававога рэгулявання — гэта абумоўлены прадметам спосаб ўздзеяння права на грамадскія адносіны. Метады прававога рэгулявання характарызуюцца трыма акалічнасцямі: а) парадкам ўстанаўлення суб'ектыўных правоў і абавязкаў суб'ектаў грамадскіх адносін; б) сродкамі іх забеспячэння (санкцыямі); в) ступенню самастойнасці (меркавання) дзеянняў суб'ектаў. У адпаведнасці з гэтымі крытэрыямі ў юрыдычнай навуцы вылучаюць два галоўных метаду прававога рэгулявання: імператыўны і дыспазітыўны.
Імператыўны метад (яго яшчэ называюць аўтарытарным, уладным) заснаваны на падпарадкаванасці, субардынацыі ўдзельнікаў грамадскіх адносін. Гэтым метадам жорстка рэгулююцца паводзіны (дзеянні) суб'ектаў, яны, як правіла, ставяцца ў няроўнае становішча, напрыклад, — грамадзянін і адміністрацыйны орган. Гэты метад характэрны для крымінальнага, адміністрацыйнага, падатковага права.
Дыспазітыўны метад (аўтаномны), усталёўваючы правы і абавязкі суб'ектаў, адначасова дае ім магчымасць выбраць варыянт паводзін або дадаткова сваім пагадненнем ўрэгуляваць свае ўзаемаадносіны. Гэты метад ўласцівы грамадзянскай, сямейнаму, працоўнаму праву. Сярод галін права вылучаюць і комплексныя галіны, якія для рэгулявання грамадскіх адносін выкарыстоўваюць камбінаванне розных метадаў і маюць складаны, шматаспектны прадмет рэгулявання. Напрыклад, да комплексных галін адносяць у цяперашні час аграрнае права. У яго прадмет ўключаюцца зямельныя, маёмасныя, працоўныя, а таксама арганізацыйна-кіраўніцкія адносіны ў сферы сельскагаспадарчай дзейнасці. А паколькі прадмет ўключае разнастайныя грамадскія адносіны, то ў гэтай галіне прымяняецца як імператыўны, так і дыспазітыўны метады, а таксама дадатковы метад — каардынацыі ў арганізацыйна-кіраўніцкіх адносінах.
Класіфікацыі сістэмы права
Галіны матэрыяльнага і працэсуальнага права
У сістэме права вылучаюць таксама галіны матэрыяльнага і працэсуальнага права. Галіны матэрыяльнага права аказваюць непасрэднае ўздзеянне на грамадскія адносіны. Большасць галін ставіцца да катэгорыі матэрыяльнага права (крымінальнае, дзяржаўнае, прадпрымальніцкае, сямейнае і інш.) Працэсуальнае права рэгулюе парадак, працэдуру ажыццяўлення правоў і абавязкаў бакоў. У цяперашні час вылучаюць крымінальна-працэсуальнае, грамадзянскае працэсуальнае права, арбітражны працэс. Працэсуальныя нормы існуюць практычна ў любой галіне, але не ўсе з іх вылучаюцца ў самастойную галіну. Бліжэй за ўсё да выдзялення — нормы адміністрацыйнага працэсу. Абедзве сістэмы галін цесна звязаныя, хоць працэсуальнае абслугоўвае матэрыяльнае права.
Прыватнае і публічнае права
Сістэма права ўключае ў сябе галіны публічнага і прыватнага права. З часу дзеяння рымскага права было прынята адносіць да галін публічнага права тыя з іх, дзе прысутнічаюць інтарэсы дзяржавы, а да прыватнага — галіны, дзе пануюць інтарэсы прыватных асоб, грамадзян, асобнай асобы, аб'яднанняў людзей. Да галін публічнага права адносяць дзяржаўнае, адміністрацыйнае, фінансавае, крымінальнае і іншыя, а да прыватнага права — грамадзянскае, сямейнае, гандлёвае, працоўнае. Прыватнае права заклікана абслугоўваць патрэбы людзей, якія вынікаюць з маёмасных і асабістых немаёмасных адносін.
Унутрыдзяржаўнае права і міжнароднае права
Нарэшце, вылучаюць унутрыдзяржаўнае (альбо нацыянальнае) права і міжнароднае права. Да нацыянальнага праве прынята адносіць сукупны масіў галін, якія рэгулююць адносіны ўнутры гэтай дзяржавы і адрозніваюцца своеасаблівасцю нацыянальных, гістарычных, культурных асаблівасцяў пэўнага народа. Міжнароднае ж права канцэнтруе сукупны вопыт чалавечай цывілізацыі і з'яўляецца вынікам ўзгаднення волі суб'ектаў міжнароднага зносін галоўным чынам — дзяржаў.
Сакі (Свіслацкі раён)
Са́кі (, Саки) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
У 1976 годзе вёска перададзена з Вердаміцкага сельсавета ў Свіслацкі сельсавет.
Піца
Пі́ца (pizza) — італьянская нацыянальная страва, у выглядзе круглага адчыненага пірага, пакрытага памідорамі і расплаўленым сырам (як правіла, мацарэлай), куды могуць упякацца (у залежнасці ад рэцэпту і густу) розныя начынкі (мяса, вяндліна, салямі, морапрадукты, гародніна, садавіна, грыбы, зеляніна і інш.).
Саламон Аўгуст Андрэ
Саламон Аўгуст Андрэ́ (Salomon August Andrée,, Грэна — ) — шведскі інжынер, даследчык Арктыкі.
Біяграфія
Скончыў Каралеўскі тэхналагічны інстытут у Стакгольме.
11 ліпеня 1897 года разам з Н. Стынбергам і К. Фрэнкелем спрабаваў дасягнуць Паўночнага полюса на паветраным шары «Арол» уласнай канструкцыі, аднак загінуў на востраве Белы на ўсход ад Шпіцбергена. Рэшткі экспедыцыі знойдзены ў 1930 годзе.
Памяць
У гонар Андрэ названа паўночная частка вострава Заходні Шпіцберген — Зямля Андрэ.
NGC 201
NGC 201 (іншыя абазначэнні — UGC 419, MCG 0-2-115, ZWG 383.59, HCG 7C, IRAS00370+0035, PGC 2388) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асіповіцкі раённы цэнтр культуры
Асіповіцкі раённы цэнтр культуры — установа культуры ў г. Асіповічы Магілёўскай вобласці. Размешчаны па адрасе вул. Сумчанкі, 9, на скрыжаванні з вул. Ленінскай.
Створаны ў 1963 годзе ў г. Асіповічы на базе раённага Дома культуры (размяшчаўся ў розных будынках). 3 1996 года сучасная назва. Агульная плошча памяшканняў 1340 м², у тым ліку глядзельная зала на 300 месцаў, студыя гуказапісу. Пры цэнтры дзейнічаюць 23 фарміраванні, з іх 10 дзіцячых; 8 маюць званне «народны»: духавы і цымбальны аркестры, хор ветэранаў вайны і працы, ансамблі песні і музыкі «Люлечка» і «Дзівакі», эстр. танца «Капрыз», аматарскія тэатр і фота-клуб «Раніца»; званне «ўзорны» — ансамбль танца «Асарці».
Лукаш Мікалаевіч Дзекуць-Малей
Лукаш (Лука) Мікалаевіч Дзекуць-Малей (, Слонімскі павет Гродзенскай губерні — ) — пратэстанцкі прапаведнік, рэлігійны дзеяч, перакладчык, выдавец.
Біяграфія
3 1910 член баптысцкай царквы. На працягу двух гадоў наведваў рэлігійныя курсы ў Пецярбургу.
У 1918 у якасці камісара крэйза Крынкі—Лунна (раён на акупіраванай тэрыторыі Беларусі і Літвы) арганізоўваў валасныя камітэты і міліцыю з мэтай абароны ад польскіх легіянераў. Удзельнік Гродзенскага беларускага сялянскага з'езда (1918), на якім абраны ў Гродзенскую павятовую раду і Аргкамітэт па скліканні Краёвага Беларускага з'езда Гродзеншчыны. 13.2.1919 арыштаваны польскімі ўладамі за выступленні ад імя Літоўскай дзяржавы; выпушчаны. Удзельнічаў у стварэнні «Грамады беларускай моладзі ў Горадні», акцёр яе драматычнай секцыі. Летам 1919 ўзначаліў Гродзенскую цэнтральную беларускую вучыцельскую раду. Скончыў Віленскія беларускія настаўніцкія курсы (1919). У пач. 1920 адзін з кіраўнікоў Беларускага нацыянальнага камітэта і старшыня Беларускай школьнай рады ў Гродне, уваходзіў у склад прэзідыума Беларускай цэнтральнай школьнай рады. У ліпені—верасні 1920 камісар сацыяльнага забеспячэння Гродзенскага рэўкама, потым баптысцкі прапаведнік у Брэсце.
У 1920—24 пераклаў 17 рэлігійных брашур з польскай і рускай моў на беларускую. Разам з А. Луцкевічам пераклаў і выдаў «Новы Запавет і Псальмы» (Хельсінкі, 1931). Перад ІІ сусветнай вайной прапагандаваў ідэі баптысцкай абшчыны на тэрыторыі Заходняй Беларусі, асабліва сярод навучэнцаў гімназій Брэста, Вільні, Маладзечна, Навагрудка і інш., апекаваў бедных навучэнцаў. Рэдагаваў «Беларускую балонку» ў баптысцкім часопісе «Маяк». Займаўся дабрачыннай дзейнасцю. Арыштаваны 19.6.1941 у Брэсце савецкімі органамі бяспекі. У час вайны прэсвітар беларускіх баптыстаў на акупіраванай тэрыторыі. У 1942 ў Мінску выдаў малітоўнік на беларускай мове. У чэрвені 1944 удзельнічаў у ІІ Усебеларускім кангрэсе. У канцы вайны пакінуў Беларусь, з 1945 у Германіі, з 1946 у Польшчы — на Беласточчыне, з 2-й паловы 1940-х жыў у Гданьску, дзе быў акруговым прэсвітарам баптысцкай царквы. Памёр у Гданьску.
Люблінскае ваяводства (1944—1975)
Люблінскае ваяводства (Województwo lubelskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1945—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Люблін.
21 жніўня 1944 года, праз месяц пасля пачатку сваёй дзейнасці, Польскі камітэт нацыянальнага вызвалення выдаў пастанову аб парадку прызначэння органаў агульнага кіравання 1-й і 2-й ступені. Гэта пастанова адмяняла адміністрацыйны падзел, уведзены нацысцкай Германіяй, і аднаўляла даваенны падзел Польшчы на ваяводствы. У той час фронт праходзіў па лініях Віслы і Нарава, і толькі Люблінскае ваяводства было ў фармальным падпарадкаванні Польскага камітэта нацыянальнага вызвалення. 9 жніўня 1945 года фрагмент былога даваеннага Львоўскага ваяводства таксама быў уключаны ў Люблінскае ваяводства.
Булонская дэкларацыя
Булонская дэкларацыя (эспер. Bulonja Deklaracio) базавы канстытуцыйны дакумент, вызначаюшчы сутнасць эсперанта. напісаны Л. Л. Заменгофам, ён быў прыняты падчас першага Сусветнага кангрэса эсперантыстаў у французскім горадзе Булонь-сюр-Мэр 9 жніўня 1905 года. Дэкларацыя складаецца з пяці пунктаў: