cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ганна Саркісаўна Глазава
Творчасць
Перакладала вершы і прозу Франца Кафкі, Роберта Вальзера, Рыльке, Унікі Цюрн, Паўля Цэлана, Эрнста Яндля, Фрэдэрыкі Майрокер, Эльфрыдэ Елінек і іншых. Аўтар работ па паэтыцы Восіпа Мандэльштама, Паўля Цэлана, артыкулаў пра сучасных нямецкіх і расійскіх паэтаў.
Генадзь Кацаў падкрэслівае, што «часам прозвішча аўтара [Глазава] з’яўляецца сэнсатворным ў яе творчасці».
Замошша (Пружанскі раён)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Янапаль (Віцебск)
Янапаль (, Янополь) — былая вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бабініцкага сельсавета. З 2004 года ў складзе Віцебска.
Гісторыя
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
На тэрыторыі былога пасёлка вуліцы 1-я Янапальская вуліца і 1-ы Янапальскі завулак.
Сезон 2022 ЖФК Дынама-БДУФК
У 2022 годзе жаночы футбольны клуб «Дынама-БДУФК» з Мінска прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на сакавік 2022 года.
Queering the Map
Queering the Map - гэта супольная краўдсорсавая анлайн-платформа, на якой карыстальнікі выкладваюць свой асабісты квір вопыт у пэўных месцах на адной калектыўна зробленай мапе ў выглядзе шпілек з тэкстам. З моманту стварэння платформы карыстальнікі зрабілі больш за 80 000 запісаў на 23 мовах.
Гісторыя
У 2017 годзе канадскія мастак і дызайнер Лукас Ларашэль пачалі працаваць над Queering the Map для вучэбнага праекта ва Універсітэце Канкордыя ў Манрэалі. Праект стартаваў у маі таго ж года. У якасці галоўных ўплываў на свой праект Ларашэль называлі дзве рэчы: працяглы ўплыў асабістых успамінаў на ўспрыманне пэўных месцаў, і ідэі Сары Ахмед аб нетрадыцыйнай арыентацыі як прагнення космасу. Паводле Ларашэль, квір-прастора, створаная квір-людзьмі і агульная паміж імі, можа быць файным вопытам адносін. Ларашэль заявіў, што галоўнай мэтай ініцыявання праекта было архіваванне гэтых прастораў, якія выходзяць за рамкі традыцыйнага ўяўлення аб квір-прасторах як аб фіксаваных месцах (напрыклад, пэўных грамадскіх месцах або раёнах), на якія прэтэндуюць выразна акрэсленыя супольнасці. Згодна з іх думкай, квір-прасторай ці квір-месцам па сутнасці можна назваць любое месца, калі для кагосьці яно асацыюецца з асабістым квір-вопытам.
У лютым 2018 г. дыджэй з Манрэалю Frankie Teardrop падзяліўся Queering the Map на сваім Facebook, што значна павялічыла яе бачнасць. За той месяц колькасць шпілек на мапе вырасла з 600 да 6500 усяго за тры дні. У тым жа месяцы кібератака, у выніку якой былі створаныя шпількі з каментарамі ў падтрымку тагачаснага прэзідэнта ЗША Дональда Трампа, вымусіла Ларашэль закрыць сайт і звярнуцца па дапамогу дзеля ўзмацненні аховы URL сайта. На працягу наступных двух месяцаў 8 добраахвотнікаў распрацавалі больш бяспечную версію сайта на GitHub, і праект атрымаў права на бясплатны сэрвіс кібербяспекі Project Galileo ад Cloudflare. Адметна, у рамках гэтага працэсу для платформы была распрацавана свая сістэма мадэрацыі. У красавіку 2018 года Queering the Map быў перазапушчаны.
У 2019 годзе LaRochelle пачаў распрацоўку QT.bot, штучнай нейроннай сеткі, навучанай генераваць гіпатэтычныя квір-гісторыі з дапамогай дадзеных карыстальнікаў, прадстаўленых у Queering the Map.
Прыняццё
Queering the Map атрымаў асвятленне ў прэсе ў СМІ Аўстраліі, Бразіліі, Канады, Чэхіі, Францыі, Іспаніі, Швейцарыі, Вялікабрытаніі і ЗША, у тым ліку Autostraddle, CBC Arts, CityNews, Condé Nast Traveler, Fugues, Numerama, Paper, rabble.ca, The McGill Daily, The Skinny, VICE і VOGUE.
Падзякі
У 2018 годзе Queering the Map атрымаў ганаровае згадванне на Prix Ars Electronica і ўвайшоў у спецыяльныя доўгі спісы Kantar Information is Beautiful Awards і Lumen Prize for Digital Art.
Плошча Пікадзілі
Пікадзілі-сёркус (Piccadilly Circus) — плошча і транспартная развязка ў цэнтральным Лондане, раён Вэстмінстэр. Створана ў 1819 г. як развязка паміж Пікадзілі-стрыт і Рыджэнт-стрыт. Пасля да іх дадалася яшчэ адна вуліца, Шэфтсберы-авеню.
Часам слова circus памылкова перакладаюць як «цырк». У сапраўднасці гэта слова, якое таксама азначае «круг» — абазначэнне вельмі папулярнай ў Англіі практыкі арганізацыі кругавых развязак (праўда, некаторыя «сёркусы» ў Лондане з’яўляюцца звычайнымі скрыжаваннямі, напрыклад, Оксфард-сёркус) З 1906 пад плошчай размешчана аднаіменная станцыя дзвюх ліній метро.
Асноўныя выдатнасці плошчы Пікадзілі — вялізныя неонавыя рэкламы і статуя, усталяваная ў 1892 годзе ў памяць аб дабрачыннай дзейнасці лорда Шэфтсберы, вядомага філантропа Віктарыянскай эпохі. Створанная скульптарам сэрам Альфрэдам Гілбертам, статуя ўяўляе Антэраса і ўвасабляе «зрэлае і абдуманае каханне, у супрацьлегласць Эрасу — лёгкадумнаму і ветранаму тырану». Антэрас быў малодшым братам-блізнём Эраса.
Кубанскі дзяржаўны ўніверсітэт
Кубанскі дзяржаўны ўніверсітэт — вышэйшая навучальная ўстанова ў Краснадары, Расійская Федэрацыя. Гэта адзін з найбуйнейшых, найстарэйшых і самых прэстыжных універсітэтаў поўдня Расіі.
Навучальная структура Кубанскага дзяржаўнага ўніверсітэта ўключае ў сябе 15 факультэтаў і 3 інстытуты.
Гісторыя
Універсітэт быў створаны ў 1920 годзе ў Краснадары. Яго першым рэктарам быў абраны Нікандр Маркс, былы генерал Рускай імператарскай арміі, гісторык і спецыяліст па старажытнарускай палеаграфіі.
У 1957 годзе пры ўніверсітэце была заснавана Астрафізічная абсерваторыя.
У 1994 годзе ўніверсітэт быў прызнаны адной з вядучых вышэйшых навучальных устаноў Расіі.
У 2004 і 2005 гадах універсітэт уваходзіў у лік 100 найлепшых ВНУ Расіі і быў узнагароджаны залатым медалём за еўрапейскую якасць.
У 2008 годзе рэктарам універсітэта стаў Міхаіл Астапаў, які раней узначальваў Дэпартамент адукацыі Краснадарскага края.
Падрыхтоўка замежных спецыялістаў вядзецца ў Кубанскім дзяржаўным універсітэце з 1970 года. Сярод замежных выпускнікоў — прадстаўнікі больш чым 120 краін. У цяперашні час універсітэт працягвае навучаць студэнтаў з Азіі, Амерыкі, Афрыкі і Еўропы.
Казлы (Пружанскі раён)
Казлы́ (, Козлы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Авель (фільм)
Сюжэт
Антываенная прытча.
Ірына Аляксандраўна Еўса
Ірына Аляксандраўна Еўса (Ірина Олександрівна Євса;, Харкаў) — украінская паэтка, перакладчыца (піша на рускай мове).
Біяграфія
Нарадзілася 15 кастрычніка 1956 года ў Харкаве ў сям’і ваеннага. Вучылася на філалагічным факультэце Харкаўскага ўніверсітэта. У 1981 годзе скончыла Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага. Жыве ў Харкаве.
Член Саюза пісьменнікаў Украіны (з 1978), Саюза пісьменнікаў СССР (з 1979), Нацыянальнага саюза пісьменнікаў Украіны (з 1993), Сусветнага ПЭН-клуба.
Творчасць
Друкавалася ў альманаху «Стрелец», «Анталогіі рускіх паэтаў Украіны», расійскіх і ўкраінскіх літаратурных часопісах «Литературная учёба», «Радуга», «©оюз Писателей», «Византийский ангел», «Соты», «Крещатик», «Дружба», «Бурсацкий спуск», «Подъём».
Перакладала вершы Сапфо, «Залатыя вершы» Піфагора, рубаі Амара Хаяма, «Песню песень», творы ўкраінскіх, польскіх, армянскіх паэтаў. Вершы Ірыны Еўсы перакладаліся на азербайджанскую, армянскую, грузінскую, літоўскую, сербскую і ўкраінскую мовы.
Плошча Дзяржаўнага Сцяга (Баку)
Гісторыя
1 верасня 2010 года ў Баку адбылося ўрачыстае адкрыццё Плошчы дзяржаўнага сцяга, на якой быў узняты сцяг Азербайджана. Флагшток на плошчы дзяржаўнага сцяга і з моманту ўстаноўкі да мая 2011 года, калі ў Душанбэ дабудавалі 165-метровы сцягшток, лічыўся самым высокім у свеце і быў уключаны ў Кнігу рэкордаў Гінеса.
Апісанне
Плошча займае тэрыторыю 60 гектараў, а верхняя яе частка складае 31 тысячу квадратных метраў. Вышыня сцягштока — 162 метра, дыяметр у падножжа — 3,2 метра, а ў верхняй частцы — 1,09 метра. Агульная вага канструкцыі — 220 тон. Шырыня сцяга складае 35 метраў, даўжыня — 70 метраў, агульная плошча — 2450 квадратных метраў, а вага — прыкладна 350 кілаграмаў. Будаўніцтва плошчы абышлося прыкладна ў 32 мільёны долараў.
Дзякуючы прымяненню найноўшых тэхналогій, сцягшток можа вытрымліваць ўздзеянне ветру хуткасцю да 58 м/с (209 км/г). Аднак, у тыя дні, калі хуткасць ветру перавышае 20 м/с, сцяг мусіць быць спушчаны. Па разліках распрацоўшчыкаў, колькасць такіх дзён у Баку не перавышае 40—50 у год.
На плошчы таксама намаляваны дзяржаўныя сімвалы — герб, тэкст гімна і карта Азербайджана, якія выкананыя з пазалочанай бронзы, а таксама створаны Музей дзяржаўнага сцяга.
Колеравая мадэль Пантон
Колеравая мадэль Пантон, або сістэма PMS (ад Pantone Matching System) — стандартызаваная сістэма падбору колеру, распрацаваная амерыканскай фірмай Pantone Inc у сярэдзіне XX ст. Выкарыстоўвае лічбавую ідэнтыфікацыю колераў выявы для паліграфіі друку як сумесевымі, так і трыяднымі фарбамі. Эталонныя пранумараваныя колеры надрукаваны ў спецыяльнай кнізе, старонкі якой веерападобна раскладваюцца.
У жніўні 2007 года было абвешчана пра пагадненне аб куплі Pantone Inc кампаніяй X-Rite, адным з вядучых вытворцаў абсталявання і праграмнага забеспячэння для кіравання колераўзнаўленнем.
Наталля Сяргееўна Ганчарова
Наталля Сяргееўна Ганчарова (Ната́лья Серге́евна Гончаро́ва; 21 чэрвеня [3 ліпеня] 1881, сяло Ладыжына (па іншых звестках, сяло Нагаева), Тульская губерня —, ) — руская мастачка-авангардыст, графік, сцэнограф. Прадстаўніца прамянізму. Жонка Міхаіла Ларыёнава.
З 1906 года Ганчарова ўсё больш інтэнсіўна займалася жывапісам. У Парыжы яна наведвала рэтраспектыву Поля Гагена і захапляецца фавізмам, аддаляючыся ад імпрэсіянізму. Неўзабаве яна спрабуе сябе ў многіх іншых кірунках жывапісу: захапляецца кубізмам і прымітывізмам. Адначасова Ганчарова актыўна выстаўляе свае працы, прымаючы ўдзел ва ўсіх значных выставах сучаснага мастацтва ў Расіі, а таксама ў некаторых еўрапейскіх выставах:
З 1908 года Ганчарова жыве ў доме, пабудаваным па праекце яе бацькі (Трохпрудны завулак, 2а)[10].
Да 1909 года адносіцца першы досвед тэатральнай работы: Ганчарова падрыхтавала эскізы дэкарацый і касцюмаў для пастаноўкі «Вяселля Забеіды» Гуга фон Гофмансталя, ажыццёўленай у прыватнай студыі Канстанціна Крахта. Таксама спрабуе сябе ў дэкаратыўна-прыкладным мастацтве, аформіўшы скульптурныя фрызы некаторых маскоўскіх асабнякоў і распрацоўваючы малюнкі шпалер.
Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына»
Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына», ЗБС «Бацькаўшчына» — міжнароднае грамадскае аб’яднанне. Створана дзеля захавання беларускай прысутнасці ў свеце, яднання ў адзіную супольнасць усіх беларусаў, павышэння аўтарытэту беларускай нацыі на міжнародным узроўні.
Гісторыя
Устаноўчая канферэнцыя згуртавання прайшла ў 1990 годзе. Прэзідэнтам ЗБС «Бацькаўшчына» быў абраны Васіль Быкаў, старшынёй Рады — Яўген Лецка.
Chloephorinae
Chloephorinae — падсямейства лускакрылых сямейства Nolidae. Дзве трыбы (Chloephorini і Sarrothripini) паводле некаторых крыніц адносяць да падсямейства совак.
Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына»
Гісторыя
5—6 ліпеня 2001 года ў Мінску адбыўся III з’езд беларусаў свету. Прэзідэнтам ЗБС «Бацькаўшчына» абраны Анатоль Грыцкевіч, старшынёй Рады — Алена Макоўская.
IV з’езд беларусаў свету прайшоў 16-17 ліпеня 2005 ў Мiнску.
V з’езд беларусаў свету адбыўся 18-19 ліпеня 2009 ў Мінску. На з’ездзе абрана Вялікая Рада Міжнароднага грамадскага аб’яднання «Згуртаванне беларусаў свету „Бацькаўшчына“».
VI з’езд беларусаў свету адбыўся 23-24 ліпеня 2013 ў Мінску. Кіраўніком ЗБС «Бацькаўшчына» абрана Алена Макоўская, старшынёю Рады — Ніна Шыдлоўская.
15—16 ліпеня 2017 года ў Мінску прайшоў VII з’езд беларусаў свету. У ім прынялі ўдзел беларусы з 21 краіны. Да працы з’езда далучыліся кіраўнікі дзяржаўных структур Беларусі, у тым ліку міністр замежных справаў Уладзімір Макей, а таксама прадстаўнікі Міністэрства культуры і Міністэрства інфармацыі.
Пераслед з боку ўлад Беларусі
У чэрвені 2021 года павінен быў прайсці VIII з’езд, але праз распаўсюджванне COVID-19 у Беларусі Вялікая рада прагаласавала за перанос з’езда, у той час як кіраўніцтва згуртавання пракансультавалася з Міністэрствам юстыцыі, як не парушыць заканадаўства і статут арганізацыі. Аднак у рамках пагрому грамадскіх арганізацый у Беларусі Міністэрства юстыцыі выставіла прэтэнзіі да дзейнасці арганізацыі з нагоды пераносу з’езда.
Цягам пазапланавай праверкі згуртавання, распачатай Міністэрствам юстыцыі ў пачатку ліпеня, арганізацыя атрымала два папярэджанні: першае — за не выкладзеную на афіцыйны сайт, але дасланую ў міністэрства справаздачу аб дзейнасці, якую, паводле заканадаўства, пры такіх умовах размяшчаць на сайце і неабавязкова; другое — за тое, што ў перыяд з 14 да 22 ліпеня «Бацькаўшчына» не ліквідавала пералік устаноўленых міністэрствам парушэнняў, хоць 14 ліпеня ў офісе «Бацькаўшчыны» адбыўся ператрус, а памяшканне апячаталі. 15 ліпеня Міністэрства юстыцыі прызнала нелегітымнымі кіраўнічы і кантрольна-рэвізійны органы згуртавання, а 27 ліпеня выключыла інфармацыю пра кіраўніцтва арганізацыі з Адзінага дзяржаўнага рэгістру юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў.
20 жніўня 2021 года Следчы камітэт распачаў крымінальную справу па «прыкметах злачынства, прадугледжанага часткай 3 артыкула 361 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь» (заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь).
24 верасня Вярхоўны суд (суддзя — Рыма Філіпчык) прыняў рашэнне задаволіць позву Міністэрства юстыцыі і ліквідаваць згуртаванне.
Кіраўніцкія органы
ЗБС «Бацькаўшчына» аргнаізоўвае з’езды беларусаў свету раз на 4 гады, пачынаючы з 1993 г. На ім абіраецца Вялікая рада, а таксама старшыня грамадскага аб’яднання.
Касіншчына
Касі́ншчына (, Косинщина) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Таццяна Аляксандраўна Даговіч
Таццяна Аляксандраўна Даговіч (Татьяна Александровна Дагович;, Днепрапятроўск, Украінская ССР) — празаік, пісьменніца, паэтка, выкладчыца, піша на рускай мове.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1980 годзе ў Днепрапятроўску (Украінская ССР).
У 2016 годзе стала лаўрэатам «Рускай прэміі» за рукапіс аповесці «Працягваючы рух цягнікоў», якая у 2018 годзе выдадзена асобнай кнігай выдавецтвам «Время».
Клепачы (Мокраўскі сельсавет)
Клепачы́ (, Клепачи) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Нахічэванская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Нахічэванская Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (Нахчыван Мухтар Совет Сосиалист Республикасы) — аўтаномная рэспубліка ў складзе Азербайджанскай ССР, якая існавала 1924 па 1990 гады. Адміністрацыйны цэнтр — Нахічэвань.
Гісторыя
У 1920 годзе вобласць была занята часткамі Чырвонай Арміі. У ліпені 1920 года ўтворана Нахічэванская савецкая рэспубліка. У лютым 1923 года створаны Нахічэванскай аўтаномны край пад заступніцтвам Азербайджанскай ССР, ператвораны ў лютым 1924 года ў Нахічэванскую АССР. З лістапада 1990 года — Нахічэванская Аўтаномная Рэспубліка ў складзе Рэспублікі Азербайджан.
Выдавалася рэспубліканская газета «Шарг гапысы» (на азербайджанскай мове) і «Савецкая Нахічэвань» (на рускай мове).
Тузбіцкі сельсавет
Ту́збіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дунілавіцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Тузбіца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета ўвайшла ў склад новаўтворанага Белькаўскага сельсавета.
BMW F22
Нягледзячы на тое, што F22 з’яўляецца пераемнікам купэ 1-й серыі, ён выпускаецца менавіта ў 2-й серыі BMW. Назва, прысвоеная 2-й серыі, вынікае ў адпаведнасці з рацыянальнай сістэмай пазначэнняў мадэляў BMW — няцотныя лікі прысвойваюцца традыцыйным чатырохдзверным мадэлям, у той час, як цотныя — спартыўным купэ і кабрыялетам. Мадэльны шэраг складаўся з 218d, 220d, 220i, 225d, 228i і BMW M235i.
Гісторыя
Аўтамабіль быў прадстаўлены ў 2014 годзе на Паўночнаамерыканскім міжнародным аўтасалоне і затым на 13-м Пекінскім міжнародным аўтасалоне.
Першапачаткова мадэльны рад складаўся з мадэляў 220i, M235i (326 к. с.) і 220d. Мадэлі 218d (143 к. с.) і 225d (218 к. с.) былі дабаўлены ў сакавіку 2014 года. Мадэлі 228i (245 к. с.), M235i xDrive (326 к. с.) былі дададзеныя летам 2014 года. Першапачатковы мадэльны шэраг для паўночнаамерыканскага і канадскага рынкаў уключаў мадэлі 228i (243 к. с.) і M235i (324 к. с.).
Продаж у Вялікабрытаніі стартавалі ў сакавіку 2014 года. Першапачаткова мадэльны шэраг складаўся з 220i (184 к. с.), M235i (326 к. с.) і 220d (184 к. с.). Мадэль 228i была дабаўлена летам 2014 года.
Абсталяваны двух-турбінным 3,0-літровым радным шасці-цыліндравым маторам, M2 выдаваў 365 к. с. (272 кВт) пры 6500 аб/хв. з максімальнымі абаротамі да 7000 аб/хв. Момант склаў 465 Нм паміж 1400-5560 аб/хв.
У 2016 годзе было прадстаўлена купэ BMW M2, абсталяванае дапрацаваным шасціцыліндравым радным бензінавым маторам N55 аб'ёмам 3,0 літра з адным турбакампрэсарам. Магутнасць сілавога агрэгата складае 370 r. с. Таксама аўтамабіль адрозніваецца ад стандартнага купэ іншымі падвескамі, па канструкцыі аналагічнымі тым, якія прымяняюцца на мадэлях BMW M3 і BMW M4.
2015 BMW 228i
Пакет 2015 BMW 228i, які ўключае ў сябе адаптыўную M падвеску паменшаную на 10 мм, шыны Michelin Pilot Super Sport на унікальных літых 18-цалёвых дысках, з механічнай рулявой рэйкай BMW Variable Sport Steering і M спартыўнымі тармазамі (чатырох-поршневыя пярэднія супарты, двух-поршневыя заднія супарты, 13,4/13,6-цалёвыя пярэднія/заднія тармазныя дыскі, цёмна-сінія супарты з лагатыпам M), сталі даступнымі з ліпеня 2014 года (вытворчасць) для абодвух мадэляў купэ BMW 228i з 6-ступеньчатай механічнай і 8-ступеньчатай спартыўнай аўтаматычнай каробкамі перадач. 2015 BMW 228i з пакетам Track Handling Package была прадстаўлена ў 2014 годзе на Міжнародным аўтасалоне ў Нью-Ёрку.
BMW M235i Racing
M235i Racing з’яўляецца гоначная версія 2 серыі ад падраздзялення BMW Motorsport. Аўтамабіль мае 3,0-літровы радны шасці-цыліндравы рухавік з максімальнай магутнасцю 333 к. с. (245 кВт). Аўтамабіль мае антыблакіровачную сістэму тармазоў, кантроль цягі і дынамічны кантроль устойлівасці.
BMW M2 (F87)
У кастрычніку 2015 года, BMW прадставіў новы флагман 2 серыі, M2. Ён з’яўляецца ўскосным пераемнікам купэ 1 серыі M. Вытворчасць купэ M2 пачалося ў канцы 2015 года, а продаж ў Вялікабрытаніі з красавіка 2016 года, быў прадстаўлены на Паўночнаамерыканскім аўтасалоне ў Дэтройце. Аўтамабіль з рухавіком BMW N55 развівае магутнасць 370 к. с. (272 кВт). З 6-ступеньчатай механічнай каробкай перадач, M2 разганяецца да 100 км/г за 4,5 секунды, альбо за 4,3 секунды з 7-ступеньчатым DCT аўтаматам. Максімальная хуткасць абмежаваная электронікай на адзнацы 250 км/г, але абмежаванне, у якасці опцыі, можа быць павялічана да 270 км/г.
Маркетынг
У рамках рэкламнай кампаніі BMW ў ЗША, рэкламны ролік з BMW 2 серыі пад назвай «Факел» паказваўся да і падчас трансляцыі на канале NBC Зімовых Алімпійскіх гульняў у Сочы.
Душыца
Душы́ца (Acinos) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, зрэдку шматгадовыя травяністыя расліны з простымі адзіночнымі або шматлікімі сцёбламі. Лісце супраціўнае, дробнае, яйцападобнай або рамбічнай формы, звужанае ў кароткі чаранок. Кветкі дробныя, фіялетава-пурпуровага колеру, у несапраўдных кальчаках ў пазухах лісця. Плод — чатырохарэшак.
Распаўсюджанне
Род налічвае каля 10 відаў, па дадзеных The Plant List — 1 від:. Расліны роду распаўсюджаны ў Еўропе, Міжземнамор’і, Пярэдняй Азіі. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца. Растуць у сухіх сонечных месцах, на пясках, чыгуначных насыпах, каля дарог і інш.
Гаспадарчае значэнне
Меданосныя, эфіралейныя і лекавыя расліны.
Pseudoips prasinana
Pseudoips prasinana — від начных матылькоў з сямейства Nolidae. Згодна іншай класіфікацыі від разглядаецца ў складзе сямейства соўкі.
Апісанне
Размах крылаў 30-56 мм. Пярэднія крылы з завостранай вяршыняй, Афарбоўка крылаў зялёная, з 2-3 касымі бялёсымі паралельнымі лініямі.
Арэал
Еўропа і палеарктычная Азія, акрамя паўночных раёнаў, уключаючы цэнтральную, усходнюю і паўднёвую Расію, Украіну, еўрапейскую частку Турцыі.
Месцапражыванне
Насяляе шыракалістыя лясы, даліны рэк, лесапалосы, паркі, яры, сады.
Час лёту: першае пакаленне ў маі — чэрвені, другое пакаленне — з сярэдзіны ліпеня да канца жніўня.
Біялогія
Матылі актыўныя ноччу, часта могуць прылятаць на крыніцы святла. Вусені зялёныя, тоўстыя. Іх цела конусападобнае, звужанае да канца. Зімуе кукалка.
Кармавыя расліны вусеняў
Гусеніцы сілкуюцца лісцем дуба (Quercus), бярозы (Betula), бука, граба, таполі, а таксама іншых лісцяных дрэў.
Алькеніцкая канфедэрацыя
Алькеніцкая канфедэрацыя — канфедэрацыя шляхты ваяводств і паветаў Вялікага Княства Літоўскага сабраная на з’ездзе паспалітага рушэння 10 лістапада 1700 года ў мястэчку Алькенікі (цяпер Валькінінкай у Літве) супраць ружанскай лініі магнацкага роду Сапегаў.
Антысапегаўская кааліцыя выкарыстала сітуацыю, у якой апынулася Рэч Паспалітая перад пачаткам Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў. Выкарыстаўшы універсал Аўгуста Моцнага ад 1 ліпеня 1700 года, які склікаў шляхту для абароны паўночных межаў Вялікага Княства Літоўскага (фактычна, на вайну са Швецыяй), рэспубліканцы пачалі абвінавачваць Сапегаў у незаконнай вярбоўцы харугваў. 15 кастрычніка 1700 года паспалітае рушэнне ўсходніх (беларускіх) паветаў на чале з троцкім кашталянам М. К. Коцелам пры спробе захопу Ашмянаў пацярпела паражэнне ад вялікага падскарбія Б. П. Сапегі і адступіла да Ліпнішак, дзе ў канцы кастрычніка сабралася ашмянскае, віцебскае, аршанскае, пінскае і мсціслаўскае рушэнне. На пачатку лістапада да іх далучылася лідская, троцкая, слонімская, ваўкавыская, менская, полацкая шляхта, часткова браслаўская, упіцкая і гарадзенская. Частку сіл склалі прыватныя харугвы Вішнявецкіх (валашскія, казацкія, драгунскія, пешыя, усяго да 2 тыс. чал.), Радзівілаў (2 панцырныя, 1 татарская харугвы) і інш. магнатаў.
Генеральным палкоўнікам ваяводств і паветаў ВКЛ быў абраны Міхал Сервацы Вішнявецкі, які на чале войск канфедэратаў разграміў прыхільнікаў Сапегаў 18 лістапада 1700 года ў бітве пры Алькеніках. На з’езд 20 — 24 лістапада 1700 года ў Алькеніках пад дырэкцыяй мсціслаўскага ваяводы Міхала Сясіцкага была прынята Алькеніцкая пастанова. У адпаведнасці з ёю было арганізавана новае войска Вялікага Княства Літоўскага (7900 чал.), на ўтрыманне якога прызначаўся шэраг падаткаў і пабор з «нойбургскіх уладанняў» у памеры 300 тыс. злотых штогод. Войска на 2 гады перадавалася пад камандаванне генеральнага палкоўніка Міхала Сервацыя Вішнявецкага, улада над ім вялікага гетмана К. Я. Сапегі і польнага гетмана Я. Б. Слушкі касавалася. Збор мытных паступленняў на 2 гады перадаваўся ў арэнду троцкаму кашталяну М. К. Коцелу і жмудскаму старасту Р. А. Агінскаму. «Нойбургскія ўладанні» перадаваліся пад апеку К. С. Радзівіла, які абавязваўся не спрабаваць іх выкупіць.
Жан Альбер Гарэн
Жыццё і творчасць
Ж. А. Гарэн нарадзіўся ў 1899 годзе ў Сен-Эмільен-дэ-Блен (цяпер частка камуны Блен). Яго бацька быў шаўцом, а маці кіравала невялікім гатэлем з рэстаранам. Вучыўся жывапісу ў Школе прыгожых мастацтваў у Нанце ў 1914—1916 гадах. Таксама вучыўся ў Акадэміі Гранд-Шам’ер у Парыжы ў 1919—1922 гадах. Знаходзіўся пад творчым уплывам Поля Сезана, Анры Маціса і Вінцэнта Ван Гога.
У 1916 годзе быў прызваны ў армію, удзельнічаў у баях Першай сусветнай вайны. У 1924—1926 гадах захапляецца абстрактным жывапісам у стылі Азанфана і Мандрыяна. У 1927 годзе адбываецца асабістае знаёмства мастака з Пітам Мандрыянам. У гэты час цікавіцца мастацтвам неапластыцызму. Разам з Мандрыянам ён засноўвае невялікі мастацкая група Vouloir («Жаданне»), з якім у 1927 годзе ў Лілі ўпершыню выстаўляецца. У 1925 годзе Гарэн стварыў сваю першую абстрактную карціну. У тым жа годзе ён наведвае Сусветную выставу ў Парыжы. У 1930 годзе мастак стварае серыю рэльефаў на дрэве. У 1932 годзе наведвае СССР, дзе знаёміцца ​​з канструктывісцкай архітэктурай і жывапісам. Гарэн быў членам мастацкіх гуртоў «Cercle et Carré» (Кола і Квадрат, 1930) і «Abstraction-Création» (1932).
Валерыя Карачун
Валерыя Карачун (Шахрай; нар., Мінск, Беларусь) — беларуская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванка РЦАП-БДУ, першым трэнерам была Марына Аляксандраўна Ліс. Выступала за РДВАР «Іслач». У 2020 годзе падпісала кантрак з мінскім «Дынама».
У сезоне-2020 прыняла ўдзел у 12 матчах і адзначылася двума галамі. У 2021 годзе згуляла ў трох матчах і пакнула «Дынама».
Зміцер Кісель
Зміцер Уладзіміравіч Кісель (,  —, ) — беларускі публіцыст, журналіст, гісторык, грамадскі дзеяч Гарадзеншчыны, сын вядомага антысавецкага падпольшчыка Уладзіміра Кісяля.
Дзяцінства і юнацтва
Дзяцінства было няпростае. Яго бацькі пасля рэпрэсій за антысавецкую дзейнасць былі рэабілітаваныя толькі ў 1960 годзе. Уладзімір Кісель, бацька Зміцера, быў настаўнікам, удзельнікам антысавецкага падпольнага руху. Арыштаваны ў 1949 годзе ў Гродне, прайшоў канцлагеры і турму.
Зміцер Кісель атрымаў у сям’і беларускае выхаванне. Сям’я была адная з тых выпадкаў, дзе выхаваньне — Беларусь па-над усім. Скончыў сярэднюю школу, захапляўся ветразевым спортам. Пасля скончыў завочна на гістарычны факультэт Гарадзенскага дзяржаўнага ўніверсітэту імя Янкі Купалы. У студэнцкі час пасябраваў з Яўгенам Вапай, Міхалам Андрасюком, Янкай Морданям і іншымі прадстаўнікамі беларусаў Беласточчыны. Міхал Андрасюк не раз узгадваў, які добры час ён правёў са Зміцерам і што гэта былі за сустрэчы.
Дзейнасць
У канцы 80-х гадоў мінулага стагоддзя Зміцер Кісель пачынае актыўную грамадска-асветніцкую дзейнасць. Узначальваў навуковую суполку маладзі імя Максіма Багдановіча. Ідэя выдаваць уласную газету ў сяброў суполкі нарадзілася перад Калядамі 1988 года. У госці да іх прыехалі тады Янка Мордань, беларускі дзеяч з Беласточчыны і Надзея Артымовіч. Пра сваё выданне размова пайшла пад час сустрэчы ў музеі Багдановіча. Мінчукі тады ўжо мелі свае газеты і правінцыялы, вырашылі, што і ім час стварыць сваё выданне. Члены спрачаліся вакол назвы газеты: Зміцер прапаноўваў «Гараднічанка», хтосьці іншы -«Гарадніца», але ў рэшце перамагла прапанова мастака Міхася Баярчука — «Рэанімова». Першы наш нумар выйшаў на пачатку 1989 года. Яго адметнасцю было тое, што там упершыню ў беларускім друку з'явіліся словы і ноты «Магутнага Божа», перададзеныя гарадзенскім сябрам беластоцкімі беларусамі.
На той нумар сябры суполкі імя Максіма Багдановіча збіралі ўласныя грошы. Данута Бічэль-Загнетава звязвалася з Мінскам. Беларускія газеты друкаваліся тады ў Літве, у Літоўскім Доме друку. У адной з камуністычных газетаў у Вільні працаваў беларускі хлопец, які і дапамагаў. Літоўцы бралі з нашых патрыётаў вялізныя грошы, а менавіта 10 капеек за друкаваную старонку.
Нумары на машынцы набірала Данута Янаўна, затым рабілі макет і везлі ў Вільню, альбо перадавалі праз Мінск. З распаўсюджаннем праблем не было — увесь тыраж разлятаўся за некалькі гадзін.
У 1995 годзе на Свіслацкіх гарадскіх могілках была адшукана магіла Віктара Каліноўскага — ідэолага беларускага нацыянальнага руху і старэйшага брата Канстанціна Каліноўскага, які быў кіраўніком збройнага вызваленчага паўстання супраць расійскай імперыі. Аднаўленнем магілы і памятнага крыжа займаўся Зміцер Кісель, а таксама мясцовы грамадскі актывіст Віктар Трэшчановіч, Юрась Мацко з Гродна. Неўзабаве па прапанове Гродзенскіх філій партыі Грамада (БСДГ) і грамадскага аб'яднання «Фонд імя Льва Сапегі», якія былі першымі арганізатарамі масавага ўшанавання памяці загінуўшых змагароў, Дзень памяці паўстанцаў 1863-га года пераўтварыўся ў агульнанацыянальны фестываль.
Журналістыка
Акрамя грамадскай дзейнасці, свой след Зміцер Уладзіміравіч пакінуў і ў журналістыцы. З 90-х гадоў працаваў у тыднёвіку беларусаў у Беластоку «Ніва», Радыё Рацыя і гарадзенскай газеце «Пагоня».
Смерць
Апошнія 3 гады Зміцер Кісель вельмі хварэў, было слабое сэрца, а яшчэ большаю хваробаю стаў алкаголь. Менавіта ён замяняў адзіноту, тую жудасную адзіноту. Яго адзінота была ўнутры, яна як словы Леаніда Філатава «Гэта чалавек, якога ведаюць усе і не ведае аніхто». За суткі да смерці Зміцер Кісель павярнуўся з Беластоку, дзе быў у сяброў. Як стала вядомым, то прыехаўшы дамоў ён прылёг на канапу, дзе і сустрэў вечны сон. Цела Зміцера Уладзіміравіча знайшлі праз некалькі суткаў, бо жыў сам.
Памёр ва ўзросце 43-х год у сваёй кватэры (Гродна) 30 верасня 2005 года.
Сок
Сок — вадкасць, якая ўтрымліваецца ў садавіне, ягадах і гародніне (выключэнне – бярозавы сок). Звычайна, пасля выціскання, ужываецца ў якасці напою.
Перад выцісканнем, сыравіну для вырабу напою адбіраюць, выдаляючы хворыя, гнілыя і г.д. плады, потым, у залежнасці ад гатунку раслін, пазбаўляюць ад костак і лупіны, потым мыюць. Часта, перад выцісканнем, плады рэжуць на больш дробныя кавалкі і потым выціскаюць сок. Цвёрдую сыравіну, якая застаецца пасля выціскання соку (жмых), ужываюць у якасці ўгнаенняў, ці дадаткаў у корм жывёлам.
У сувязі з тым, што канцэнтраваны сок не захоўваецца доўга, да яго дадаюць ваду, кансерванты, фарбавальнікі. У прамысловасці, у залежнасці ад канцэнтрацыі натуральнага соку, напоі падзяляюць на “нектар” (меней 50% натуральнага соку) і “сок” (болей 50% натуральнага соку). Сок можна прыгатаваць і ў хатніх умовах.
Самымі распаўсюджанымі сокамі на Беларусі з'яўляюцца: яблычны, вінаградны, апельсінавы, таматны сокі.
Белькаўскі сельсавет
Бе́лькаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Белькі. Плошча сельсавета складала 11066,5 га.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Маладзечанскай вобласці шляхам аб’яднання скасаваных Тузбіцкага і Галбейскага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года ў склад сельсавета з Казлоўшчынскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Буда, Масты, Навінкі, Піскуны і Якімаўцы). 28 мая 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Жукоўшчынскага сельсавета былога Шаркаўшчынскага раёна (8 населеных пунктаў: Агальніца Малая, Алашкаўшчына, Асіннікі, Вінаграды, Крашнева, Навасёлкі, Полава, Пятровічы). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Пастаўскага раёна. У 1963 годзе ў склад сельсавета з Пяліцкага сельсавета Мёрскага раёна перададзены 11 населеных пунктаў (Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы і Халопаўшчына). 10 красавіка 1965 года ў склад Казлоўшчынскага сельсавета вернута вёска Навінкі. 7 чэрвеня 1966 года ў склад Пяліцкага сельсавета Мёрскага раёна вернуты 11 населеных пунктаў (Абалонь, Агальніца Вялікая, Алашкі Вялікія, Алашкі Малыя, Грыблы, Жукоўшчына, Зямцы, Мельніца, Слабада, Сямёнавічы і Халопаўшчына). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Белькаўскага сельсавета 35 населеных пунктаў. 7 жніўня 1979 года ў склад Казлоўшчынскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Буда, Залессе, Куніцкія, Масты, Піскуны і Якімаўцы). 18 снежня 2009 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Варапаеўскага пассавета (16 населеных пунктаў: Аліхверы, Альшнева, Барэйкі, Белькі, Вайцяхі, Галбея, Кеўлічы, Косаўшчына, Невядомшчына, Паўлюгі, Полава, Пятровічы, Рагоўскія, Рымкі, Стахоўскія, Трумпічы) і Курапольскага сельсавета (10 населеных пунктаў: Алашкаўшчына, Асіннікі, Балаі, Дубрава, Казімерцы, Крашнева, Мацейкі, Навасёлкі, Тузбіца, Шымукоўшчына).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 679 чалавек, з іх 94,4 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 1,2 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 26 населеных пунктаў.
Варыяцыі сонечнага выпраменьвання
Варыяцыі сонечнага выпраменьвання (сонечныя варыяцыі) — тэрмін, які характарызуе змены ў часе бягучага выпраменьвання Сонца, яго спектральнага размеркавання, і спадарожныя гэтым змяненням з'явы. Адрозніваюць перыядычныя кампаненты гэтых змяненняў, асноўным з якіх з'яўляецца адзінаццацігадовы сонечны цыкл, і аперыядычныя змены.
Змены свяцільнасці Сонца заставаліся на мяжы ці ніжэй мяжы адчувальнасці прыбораў ШСЗ, пачынаючы з пачатку эры касмічных палётаў і пачала рэгулярных назіранняў з космасу. Невялікая частка ультрафіялетавага дыяпазону змяняецца ў межах некалькіх адсоткаў. Агульная свяцільнасць Сонца змяняецца на 0,1%, або на 1,3 Вт/м² ў межах 11-гадовых цыклаў актыўнасці, што было вызначана ў ходзе назіранняў апошніх трох цыклаў з космасу. Поўная колькасць сонечнай радыяцыі, якую атрымліваюць на верхняй мяжы зямной атмасферы, складае ў сярэднім 1366 Вт/м².
Не існуе прамых вымярэнняў больш працяглых змен, а вымярэнні на падставе адчувальных да клімату радыеізатопных маркераў (proxy) даюць разняць вынікі — з аднаго боку існуюць сведчанні вельмі нязначных змен (~0.1%) на працягу апошніх 2000 гадоў, іншыя даследаванні паказваюць на павелічэнне свяцільнасці на ~ 0,2 % з пачатку XVII стагоддзя. На клімат аказвае ўплыў таксама вулканічная актыўнасць, як, напрыклад, у выпадку мінімуму Маундера. Акрамя змяненняў у яркасці Сонца, больш мяккі ўплыў на клімат аказвае таксама магнітная актыўнасць сонечнага ветру ў зямной магнітасферы і змены ў ўльтрафіялетавай частцы спектру Сонца, але мадэлі такога роду уздзеянняў на клімат слаба развітыя станам на 2009 год.
Ануфрый Вялікі
Ануфрый Вялікі (Ονούφριος) — раннехрысціянскі святы, егіпецкі пустэльнік IV стагоддзя. Шануецца ў ліку прападобных Праваслаўнай царквой 12(25) чэрвеня шасцярычным богаслужэннем, у Каталіцкай — 12 чэрвеня, і ў Старажытнаўсходніх праваслаўных цэрквах.
Шанаванне
І праваслаўная, і каталіцкая цэрквы традыцыйна адзначаюць яго свята 12 чэрвеня.
Легенда аб Святым Ануфрыі была намалявана на пізанскіх кампасанта (манументальных могілках), а ў Рыме ў яго гонар на ўзгорку Янікул у XV стагоддзі была пабудавана царква Сант-Анофрыа.
На мяжы XV і XVI стагоддзяў культ святога Ануфрыя атрымаў надзвычайную папулярнасць у Еўропе і пашырэнне на землях праваслаўнай Русі. У роспісах капліцы Святой Тройцы ў Любліне, выкананых у 1416—1418 гадах, знаходзім выяву святога Ануфрыя.
Мастацтва
Выявы Святога Ануфрыя атаясамліваліся з выявамі сярэднявечнага «дзікага чалавека». У мастацтве ён малюецца як дзікі чалавек, цалкам пакрыты валасамі, з поясам з лісця.
Ён намаляваны ў царкве Змея (Yilanlı Kilise) у Кападокіі (Турцыя).
Яшчэ на пачатку XX стагоддзя ў манастыры зберагаўся абраз з выявай сцэны яўлення святога пустэльніка Ануфрыя хлопчку, які моліцца ў лясным гушчары. Чорна-белы фотаздымак гэтага абраза быў апублікаваны ў 1912 годзе Уладзімірам Краснянскім, а на сённяшні дзень месца яго знаходжання невядома. Беларускі савецкі гісторык мастацтва Міхаіл Кацар датуе абраз пачаткам XV стагоддзя.
Фальклор
Існуе легенда, што аднойчы, гуляючы ў лесе, маленькі княжыч Юрый Лугвенавіч заблукаў. Ён не мог выйсці з гушчару 7 дзён, а калі ўжо выбіўся з сіл, стаў на калені і пачаў горача маліць Бога пра выратаванне. У гэты момант перад ім явіўся старац Ануфрый і паказаў дарогу. На месцы цудоўнага выратавання княжыча яго бацька, Лугвен Альгердавіч, заснаваў манастыр у гонар святога пустэльніка. Пазней Юрый прывёз з Афона абраз святога Ануфрыя, які разам з партрэтамі фундатараў манастыра Юрыя і яго жонкі Сафіі захоўваўся ў найстарэйшай пабудове комплексу — невялікай драўлянай Свята-Ануфрыеўскай царкве
Discodorididae
Віды гэтага сямейства здольныя ўцягваць жабры ў жаберную кішэню. Большасць з іх невялікія і іх цяжка вызначыць. Мяркуецца, што большасць харчуецца ноччу губкамі, а днём шукае цёмныя месцы або хаваецца пад камянямі.
Роды
Роды сямейства ўключаюць :
Шышкоў
Шышкоў — прозвішча.
Старадворскі сельсавет
Назву Старадво́рскі сельсавет маюць:
Спіс аб’ектаў PGC (1973001—1974000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1973001—1974000)
Наталля Мунцяну
Наталля Мунцяну (нар., Унгень, Малдова) — малдаўская футбалістка, брамнік. Выступала за зборную Малдовы.
Клубная кар’ера
Выхаванка ДЮСШ (Унгены), першым трэнерам быў Анатоль Пятровіч Бакалец. Выступала за «Нёман», «Надзея-Днепр», « Данчанка» (Азоў), «Універсітаця Галаць».
Котра (Пружанскі раён)
Ко́тра (, Котра) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Котранскага сельсавета, у 1954—1973 гадах у складзе Бакунскага сельсавета, з 1973 года ў Мокраўскім сельсавеце.
Пётр Уладзіміравіч Свентахоўскі
Пётр Уладзіміравіч Свентахоўскі (, цяпер в. Зубачы — 2006) — беларускі жывапісец, педагог.
Біяграфія
Пётр Свентахоўскі нарадзіўся ў вёсцы Зубачы сучаснага Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Першыя крокі ў мастацтве зрабіў пад кіраўніцтвам заслужанага дзеяча мастацтваў Пятра Данеліі ў мастацкай студыі Брэста. У 1950-я пачалі сцвярджацца новыя пластычныя прыёмы, з мінулага былі вернуты забытыя імёны. Данелія актыўна працаваў, асабліва ў жанры пейзажа. Выкладаў імпрэсіянізм, вучыў эксперыментаваць з колерам. Пётр Свентахоўскі скончыў Мінскае мастацкае вучылішча і аддзяленне жывапісу ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце. Пасля выкладаў — у Рэспубліканскай мастацкай школе-інтэрнаце, у Акадэміі мастацтваў, дзе вёў акадэмічны малюнак. Быў сакратаром па арганізацыйных пытаннях у Саюзе мастакоў. Вучні Петра Свентахоўскага — Уладзімір Вішнеўскі, Віктар Мікіта, Віктар Ціханаў, У. Панцялееў, Г. Асташонак ды іншыя.
Член КПСС з 1978 года.
Творчасць
Вайна, што прайшла праз дзяцінства мастака, натуральны для тых часоў пафас перамогі і павага да вайскоўцаў зрабілі адным з асноўных стрыжняў яго творчасці ваенную тэматыку. Яго першыя замалёўкі занатоўвалі выразныя твары і напружаныя паставы пагранічнікаў і танкістаў. Змаганню беларусаў ён прысвяціў грунтоўныя шматфігурныя кампазіцыі «Трывога» (1966), «На заданне» (1985), «Подзвіг беларуса І. Ю. Філідовіча» (1985). Гармонія светабачання, адчуванне Радзімы, успамін пра вясковае маленства вылучаюць многія работы Свентахоўскага. Мастак намаляваў разбураныя вежы Наваградскага замка і частку землянога валу. Мастацкая спадчына Свентахоўскага вельмі багатая і разнастайная. Мастак спрабаваў сябе і як партрэтыст (выявы Еўфрасінні Полацкай, Цішкі Гартнага, Леаніда Шчамялёва), пісаў нацюрморты.
Людвінова
Назву Людвіно́ва маюць:
Гл. таксама
Людзвінова
Людзвінова (возера)
Плошча паверхні 0,17 км². Даўжыня 0,51 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Найбольшая глыбіня 5 м. Даўжыня берагавой лініі 1,6 км.
Леякарпус
Леякарпус (Leocarpus) — род слізевікоў сямейства. Род мае касмапалітычнае распаўсюджанне.
Людзвінова (возера)
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, спадзістыя, параслі хмызняком, на захадзе і ўсходзе невыразныя. Пойма шырынёй да 50 м, забалочаная. У возера ўпадаюць 4 ручаі. Выцякае ручай у возера Чаймушка, што ў Літве.
Леякарпус
Віды
Наступныя віды прызнаны ў родзе Leocarpus :
Шчасця
Шчасце ці Шчасця (Ща́стя) — горад раённага значэння ў Луганскай вобласці Украіны, з 7 кастрычніка 2014 года ўваходзіць у склад Наваайдарскага раёна (да гэтага — у складзе Жоўтневага раёна Луганска). Насельніцтва — 12 629 чалавек (1 студзеня 2014 года). Размешчаны на рацэ Северскі Данец, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Агародняя. Горад з 1963 года. Галоўны прамысловы аб’ект — цеплавая электрастанцыя Луганская ЦЭС.
Штраўсберг
Займае плошчу 67,86 км². Афіцыйны код — 12 0 64472. Краязнаўчы музей. Гарадская ратуша (1819) і рэшткі гарадской крэпасці.
Навапскоў
Навапскоў (Новопсков) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Навапскоўскага раёна Луганскай вобласці Украіны. Размешчаны пры ўпадзенні ракі Каменкі ў раку Айдар (прыток Северскага Данца).
Самы высокі пункт — крэйдавая гара Прыстын.
Галбейскі сельсавет
Галбе́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дунілавіцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Галбея.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета ўвайшла ў склад новаўтворанага Белькаўскага сельсавета.
Краснае (Пружанскі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
У 1940—1962 гадах цэнтр Красненскага сельсавета.
Прынцэса Эстэль
Нараджэнне
У жніўні 2011 года Каралеўскі суд Швецыі абвясціў, што Кронпрынцэса Вікторыя і Прынц Даніэль чакаюць свайго першага дзіцяці. 23 лютага 2012 г. у 04:26 прынцэса Эстэль нарадзілася у бальніцы Каралінскага ўніверсітэта ў Сольне. Рост прынцэсы быў 51 сантыметр, а вага — 3280 грам. Нараджэнне атрымала шмат увагі СМІ — на працягу дня было апублікавана 2300 газетных артыкулаў у Швецыі, і яшчэ 3300 за мяжой.
24 лютага 2012 г. у замку Хага адбылося традыцыйнае пацверджанне сведкаў. Сведкамі былі спікер Рыксдага Пэр Вэстарберг, прэм’ер-міністр Фрэдрык Рэйнфельт, маршал Свантэ Ліндквіст і старшыня Аліса Троль-Вахтмайстэр. У 11:15 урад сабраўся ў Стакгольмскім замку, дзе кароль Карл XVI Густаў абвясціў імя прынцэсы і дараваў ёй герцагства Эстэрётланд. Пасля адбылася служба ў Замкавай царкве.
30 красавіка 2012 года прынцэса Эстэль упершыню з’явілася на публіцы. Гэта адбылося ў Стакгольмскім замку ў сувязі з 66-годдзем з дня нараджэння Карла XVI Густава.
Хрышчэнне
Прынцэса Эстель была ахрышчана 22 мая ў царкве Стакгольмскага замку. Пад час цэрэмоніі выкарыстоўвалася купель Карла XI. Затым было абвешчана, што яе хроснымі з’яўляюцца кронпрынц Вілем-Аляксандр з Нідэрландаў (цяпер кароль Вілем-Аляксандр), кронпрынц Хокан Магнус з Нарвегіі, кронпрынцэса Мэры з Даніі, дзядзька прынц Карл Філіп і цётка Ганна Вэстлінг Сёдэрстрэм. Пры хрышчэнні прынцэса была ўзнагароджана ордэнам Серафімаў.
Імёны
Імя Эстэль з’явілася ў сям’і дзякуючы Эстэль Бернадот, жонцы хроснага бацькі караля Карла XVI Густава Фолькі Бернадота. Эстэль — гэта таксама імя першай унучкі прынцэсы Дэзірэ, сястры караля Карла XVI Густава. Прынцэсу назвалі Сільвіяй і Евай у гонар бабуль каралевы Сільвіі і бабулі Евы Вэстлінг адпаведна. Мэры — імя хроснай маці, кронпрынцэсы Даніі Мэры.
Родавод
Сярод продкаў прынцэсы заснавальніца Іспаніі Ізабела I Кастыльская, шатландская каралева Марыя Сцюарт, дзве расійскія імператрыцы Кацярына I і Кацярына II, каралева Вялікабрытаніі Вікторыя.
Алена Віктараўна Сцяжкіна
Алена Віктараўна Сцяжкіна (Олена Вікторівна Стяжкіна;, Данецк, Украінская ССР) — украінская пісьменніца і гісторык.
Біяграфія
Нарадзілася 28 лютага 1968 года ў Данецку ў сям’і дактароў. У 1985 годзе з адзнакай скончыла данецкую школу № 2 і паступіла на гістарычны факультэт Данецкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля заканчэння універсітэта паступіла ў аспірантуру. У 1996 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Культурныя працэсы ў Данбасе ў 1960 — пачатку 1990-х гадоў» і пачала працаваць на кафедры гісторыі славян гістарычнага факультэта Данецкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Паралельна ў якасці журналісткі і копірайтэра супрацоўнічала з газетамі, а таксама забаўляльнымі часопісамі Данецка. Артыкулы Алены Сцяжкінай публікаваліся ў газетах «Экспресс», «Московский комсомолец в Донбассе», «Аэронет», «День и ночь». У гэты ж час яна захапляецца літаратурнай дзейнасцю, публікуючы свае першыя творы ў раздзеле «Самвыдат» анлайн-бібліятэкі. Свае першыя творы яна публікуе пад псеўданімам Алена Юрская. Друкавалася ў часопісах «Крещатый Яр», «Натали», «День и ночь», «Знамя».
У 2003 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Жанчыны ў гісторыі ўкраінскай культуры другой паловы XX стагоддзя».
У 2014 годзе ў сувязі з узброеным канфліктам на ўсходзе Украіны з’ехала з Данецка.
З 2014 года з’яўляецца членам выканаўчага савета Украінскага цэнтра Міжнароднага ПЭН-клуба, членам праўлення Украінскай асацыяцыі даследчыкаў гісторыі жанчын (з 2014 года), членам Украінскай асацыяцыі вуснай гісторыі. У 2014 годзе заснавала грамадскі рух «Дэакупацыя. Вяртанне. Адукацыя». Сузаснавальнік бюлетэня «Говорит Донбасс» (2014—2016).
Горан Іванішавіч
Горан Іванішавіч (Goran Ivanišević; ) — былы прафесійны харвацкі тэнісіст. Пераможца Уімблдана 2001 года. Член зборнай Харватыі, якая атрымала перамогу на Кубку Дэвіса 2005 года. Уладальнік двух бронзавых медалёў Алімпійскіх гульняў 1992 года (у адзіночным і парным разрадах з Горанам Прпічам). У 1994 годзе займаў другое месца ў сусветным рэйтынгу, якое стала найвышэйшым у яго кар'еры.
Пачаў прафесійную кар'еру ў 1988 годзе ў 16-гадовым узросце. За 16 гадоў выступаў выйграў 22 турніры ATP у адзіночным разрадзе і 9 — у парным, стаўшы самым паспяховым харвацкім тэнісістам у гісторыі. Апроч перамогі на Уімблдане ў 2001 годзе, тры разы гуляў у фіналах гэтага турніру (1992, 1994 і 1998) і два разы ў паўфіналах (1990 і 1995), а таксама ў паўфінале адкрытага чэмпіянату ЗША ў 1996 годзе. Абвясціў аб завяршэнні сваёй кар'еры пасля паразы ў трэцім крузе Уімблдана 2004 года. Пасля завяршэння кар'еры час ад часу выступаў у ветэранскім туры чэмпіёнаў ATP (ATP Champions Tour).
Застаецца адным з самых вядомых і папулярных харвацкіх спартсменаў у свеце. Гэтаму паспрыялі і яго часам нетрадыцыйныя паводзіны на прэс-канферэнцыях і шматлікіх мерапрыемствах за межамі тэніса, напрыклад удзел у таварыскім матчы футбольнай зборнай Харватыі з нагоды завяршэння кар'еры капітана зборнай Званіміра Бобана ў 2002 годзе. У 1992 годзе атрымаў дзяржаўную спартыўную ўзнагароду імя Франьі Бучара і пяць разоў станавіўся спартсменам года ў Харватыі па версіі папулярнай газеты «Sportske novosti».
Спасылкі
Профіль на сайте ATP
Леанід Аляксеевіч Філатаў
Леанід Аляксеевіч Філатаў (Леонид Алексеевич Филатов;  — ) — савецкі і расійскі акцёр, рэжысёр, паэт, публіцыст, вядучы серыі праграм «Каб памяталі» Народны артыст Расіі (1996), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі ў вобласці кіно і тэлебачання, лаўрэат прэміі «Трыўмф».
Біяграфія
Нарадзіўся 24 снежня 1946 года ў Казані. Бацька — Аляксей Ерамеевіч Філатаў (1914—1982). Маці — Клаўдзія Мікалаеўна Філатава (1923—2007). Сям’я часта пераязджала — бацька быў радыстам і шмат часу праводзіў у экспедыцыях. Калі хлопчыку споўнілася сем гадоў, Клаўдзія не вытрымала качавога жыцця, бацькі разыйшліся. Леанід застаўся з маці ў Ашхабадзе, там пайшоў у школу № 6 і пачаў друкавацца ў прэсе.