cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Урацлаўскае ваяводства (1946—1975)
Паводле звестак на 1950 год, каля 40 % тагачасных жыхароў ваяводства былі этнічнымі палякамі, вывезенымі з усходніх крэсаў.
У выніку рэформы 1975 года са складу ваяводства былі выдзелены дадаткова да Уроцлаўскага Еленягурскае, Лягніцкае і Валбжыхскае ваяводствы.
Віктар Чаховіч
Віктар Чаховіч (Wiktor Czechowicz; ? — пам. 1795 ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Чаховічаў герба «Астоя». Сын Томаша Міхала Чаховіча і Барбары з Сулістроўскіх.
Суддзя земскі і падстолі ашмянскі.
Алег Васілевіч Ляшук
Алег Васілевіч Ляшук (нар., ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў БПІ ў 1971 годзе. Працаваў у Брэсцкім будаўнічым тэхнікуме, з 1971 года ў інстытуце «Брэстграмадзянпраект». Да 2014 года працаваў галоўным архітэктарам Брэста.
Творчасць
Асноўныя працы ў Брэсце: будынкі дзіцячага сада-ясляў з плавальным басейнам на вуліцы Герояў абароны Брэсцкай крэпасці (1977), фізкультурна-аздараўленчага камбіната (1982, у сааўтарстве), дзіцячага кафэ «Казка» (1985), аблвыканкама (1991), аэравакзала (1986, у сааўтарстве), забудова Усходняга жылога раёна (1990, у сааўтарстве) і іншыя.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія БССР (1988).
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка (, Кіеўская вобласць, Украіна — ) — дэкан геаграфічнага факультэта БДУ (1936—1938), выканаўца абавязкаў рэктара БДУ (1937—1938). Навуковец-географ, працаваў у галіне глебазнаўства і геаграфіі глебаў, таксама займаўся гісторыяй геаграфічнай навукі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай сялянскай сям’і.
Мікола Трухан
Мікола Трухан (поўнае: Мікалай Мікалаевіч Трухан;, , Лагойскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі рэжысёр, акцёр.
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка
Біяграфія
Паводле камсамольскага набору паступіў у Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт, які скончыў у 1932 годзе. Здольнага Андрушчанку пакінулі ў аспірантуры, дзе ён праходзіў падрыхтоўку пад кіраўніцтвам акадэміка Барыса Барысавіча Палынава.
Мікола Трухан
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1969, курс Дз. Арлова), Вышэйшыя рэжысёрскія курсы ў тэатры на Малой Броннай у Маскве (1980, майстэрня А. Эфроса). У 1969—1971 гг. акцёр Беларускага тэатра імя Я. Коласа ў Віцебску. Пасля службы ў арміі працаваў акцёрам у Дзяржаўным рускім драматычным тэатры Беларусі (1973), Краснаярскім ТЮГу (1973—1974), Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача (1975—1978). Сярод лепшых работ: Пётр Бардзін («Салаўіная ноч» В. Яжова, 1971) у тэатры імя Я. Коласа; Трыгорын («Чайка» А. Чэхава, 1977) у тэатры юнага гледача.
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка
Біяграфія
Пасля заканчэння аспірантуры быў накіраваны ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.
Мікола Трухан
Біяграфія
У 1980—1984 гг. рэжысёр-пастаноўшчык у Гомельскім абласным (паставіў «Ладдзя Роспачы» паводле У. Караткевіча, 1982; «Прымакі» Я. Купалы, 1983; «Узлёт» А. Дударава, 1984), у 1985 г. ў Магілёўскім абласным і Рэспубліканскім маладзёжным, у 1986—1987 гг. у Брэсцкім абласным тэатрах [паставіў «Вечар» А. Дударава і «Патоп» («Дыхайце эканомна!..») А. Макаёнка, 1987].
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка
Біяграфія
У 1936—1938 гадах працаваў дэканам геаграфічнага факультэта БДУ. У 1937—1938 гадах выконваў абавязкі рэктара БДУ. У 1937 абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Умовы глебаўтварэння і глебава-меліяратыўная характарыстыка Ніжняга Заволжа» (арыг. рас. «Условия почвообразования и почвенно-мелиоративная характеристика Нижнего Заволжья»).
Мікола Трухан
Біяграфія
У 1987 г. разам з Віталём Баркоўскім стварыў Мінскі драматычны тэатр «Дзе-Я?», у 1992—1999 гг. яго мастацкі кіраўнік. Станаўленне тэатра «Дзе-Я?» у асноўным звязана са зваротам да беларускай драматургічнай спадчыны. Рэпертуар складалі творы беларускіх пісьменнікаў, арыгінальныя п'есы, створаныя ў тэатры, а таксама лепшыя творы сусветнай літаратуры. Пытанні «Хто Я?», «Дзе Я?», звязаныя з нацыянальнай свядомасцю і філасофіяй беларускага народа, — галоўныя для мастацкага стылю тэатра М. М. Трухана.
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка
Біяграфія
У 1938—1940 працаваў загадчыкам кафедры фізічнай геаграфіі ў Кіеўскім дзяржаўным педінстытуце імя Горкага.
Мікола Трухан
Біяграфія
Лепшымі спектаклямі сталі «Роспач» паводле У. Караткевіча (1989), «Рагнеда» Н. Рапа (1990), «Чорт і Баба» Ф. Аляхновіча (1992), «Гмжа» I. Кофты (1993), «Здань» паводле «Страхі жыцця» і «Цені» Аляхновіча (1995), «Круці…» паводле Аляхновіча (1996), «Распад» паводле розных п'ес У. Шэкспіра (1997), «Барановы кароль» М. М. Трухана, «Мёртвыя душы» паводле М. Гогаля (абодва (1998). У 1995 г. філасофская «Здань» у рэжысуры М. М. Трухана атрымала высокую ацэнку на прадстаўнічым міжнародным фестывалі ў Эдынбургу (Шатландыя).
Ануфрый Нестаравіч Андрушчанка
Біяграфія
У 1940 накіраваны ў Пінск. Там працуе намеснікам дырэктара па вучэбнай і навуковай частцы Пінскага дзяржаўнага настаўніцкага інстытута і загадчыкам кафедрай геаграфіі і прыродазнаўства.
У 1941—1942 у эвакуацыі ў Сяміпалацінску (Казахстан). Працаваў дэканам прыродазнаўча-геаграфічнага факультэта і дацэнтам кафедры фізічнай геаграфіі Сяміпалацінскага дзяржаўнага педінстытута імя Крупскай.
У 1942—1947 — дацэнт кафедры фізічнай геаграфіі Кіраўскага педінстытута імя Леніна.
У 1949—1952 — дацэнт і загадчык кафедрай фізічнай геаграфіі ва Уральскім дзяржаўным універсітэце (Свярдлоўск). Загадам ад 28 снежня 1955 Андрушчанка быў прызначаны дэканам геолага-геаграфічнага факультэта і прапрацаваў на гэтай пасадзе да 1958.
У 1959 ён трапляе на Далёкі Усход, дзе да 1962 ўзначальвае Далёкаўсходні ўніверсітэт (Уладзівасток).
Апошнія 30 гадоў жыцця А. Н. Андрушчанкі звязаныя з Беларуссю. Ён узначальваў кафедры геаграфіі Брэсцкага і Мінскага педінстытутаў.
The Sims (серыя гульняў)
The Sims — серыя камп’ютарных гульняў у жанры сімулятар жыцця, распрацаваная геймдызайнерам Уільямам Райтам і кампаніямі Maxis і The Sims Studio і выдадзеная кампаніяй Electronic Arts. Па стане на 2016 год па ўсім свеце было прададзена больш за 200 мільёнаў яе копій, што робіць «The Sims» адной з самых паспяховых і прадаваных серый гульняў у гісторыі.
Гульні серыі «The Sims» не маюць якіх-небудзь пэўных мэтаў (за выключэннем розных тэматычных дапаўненняў і пакетаў пашырэнняў, якія змяняюць геймплэй; а таксама кансольных версій). Гулец стварае персанажаў, селіць іх у дамы, сочыць за іх настроем, дапамагае ім задавальняць патрэбы і выконваць жаданні. Вы можаце стварыць свайго персанажа, пасяліць яго ў такі дом, які вам падабаецца. У далейшым вы можаце рабіць амаль усё, што хочаце. Кожнае дапаўненне павялічвае колькасць магчымасцяў у гульні.
Храналогія рэлізаў
The Sims Bustin’ Out The Sims Bustin’ Out (GBA) The Urbz: Sims in the City The Urbz: Sims in the City (GBA, NDS) The Sims 2 (PSP) The Sims 2 (GBA) The Sims 2 (DS) The Sims 2: Pets (GBA) The Sims 2: Pets (DS) The Sims 2 Mobile The Sims 2 Pets Mobile The Sims Pet Stories The Sims 2: Castaway The Sims Pool The Sims Carnival The Sims 2: Apartment Pets The Sims DJ The Sims 3 Mobile The Sims 3 (Wii) The Sims 3: World Adventures Mobile The Sims 3: Ambitions Mobile The Sims Social The Sims FreePlay
The Sims 2
Другая частка распрацоўвалася каля 3 гадоў і даволі добра прасунула франшызу як у тэхнічным, так і графічным плане. Супрацоўнікі Maxis стварылі новы графічны рухавічок для The Sims 2 які дазваляў раз і назаўжды забыцца пра 2D аб’екты акружэння і неабходнасці трымаць камеру як можна далей ад сімаў. Віртуальныя чалавечкі выглядалі і рухаліся як людзі і назіраць за імі стала яшчэ цікавей. Шмат у чым гэтаму паспрыяла развіццё псіхалагічнай мадэлі паводзін персанажаў, якую запазычылі з работ знакамітага псіхолага Карла Юнга. Таксама распрацоўшчыкі дадалі ў гульню сістэму жаданняў, страхаў і жыццёвых мэтаў, гэта надавала персанажам глыбіні і магчымасць генераваць цікавыя і заблытаныя гісторыі. У The Sims 2 быў як і ў першай частцы даволі павярхоўны сюжэт, якому прытрымлівацца зусім неабавязкова, але ўсё ж у гульні былі некаторыя гісторыі якія надалі таямнічасці гульні, успомніць тое ж знікненне Бэлы гот. Так як аўдыторыя з моманту выхаду падрасла ў The Sims 2 сталі з’яўляцца рамантычныя сюжэты, а так жа выдавецтва прыцягнула ў піяр кампаніі гульні вядомых музыкаў. Аднак распрацоўка самой гульні не прайшла без праблем. Распрацоўшчыкі доўгі час змагаліся з вялікай колькасцю багаў у новым рухавічку, а таксама спрабавалі навучыць сімаў сістэме узаемадзеянняў паміж рознымі прадметамі і дзеяннямі. Гэтак жа студыя адмовілася ад ідэі адкрытага свету, па словах распрацоўшчыкаў адначасовая праца над рухавічком і свабодай перамяшчэння прывяла да вострага недахопу часу і рэсурсаў. У выніку гульня выйшла 14 верасня 2004 года і пераадолела планку ў 5 мільёнаў копій за першы год продажаў, пазней 13 мільёнаў. Для гульні было выпушчана 8 дапаўненняў і 9 каталогаў.
З серыі зыйшоў яе стваральнік Уільям Райт.
The Sims 3
Распрацоўка The Sims 3 стартавала яшчэ ў 2006 годзе, але афіцыйна аб гэтым было заяўлена толькі праз год. Для пачатку EA запрасіла самых папулярных блогераў якія робяць кантэнт па «The Sims» у штаб кватэру распрацоўшчыкаў, каб пазнаёміць іх з нарыхтоўкай гульні і паўдзельнічаць у крэатыўным працэсе. На піяр-кампанію гульні траціліся даволі вялікія сумы, мабыць самым дарагім этапам рэкламнай кампаніі сталі запісы трэкаў папулярных музыкаў на мове Сімліш і купля сюжэтнай лініі ў серыяле, The Sims 3 стала важнай часткай мыльнай оперы «Пагорак аднаго дрэва» персанажы якой у плыні 1 эпізоду жылі ідэальным жыццём у свеце гульні. Усё гэта падмацоўвалася стандартнымі рэчамі, накшталт скрыншотаў і трэйлераў, апублікаваных у СМІ, а таксама рэкламных буклетаў якія давалі ў наборы з відэагульнёй Spore, якая была распрацавана студыяй Maxis. Градус чаканне гульні пасля ўсяго гэтага падняўся да нябёсаў. Каб прыцягнуць новую аўдыторыю ў гульню супрацоўнікі The Sims Studio заняліся не толькі тэхнічнымі аспектамі гульні, але і дадалі ў 3 частка мноства новых геймплэйных элементаў. Галоўнай навінай стаў адкрыты свет ўвесці які яшчэ хацелі ў 2 часткі. Зараз жыццё вашага сіма не абмяжоўвалася вашым домам і дваром. Замест гэтага гульцоў чакаў горад, поўны актыўнасцяў і іншых Сімаў якія жывуць сваім жыццём. Гэта стала сур’ёзным крокам наперад і дазволіла студыі зрабіць сімулятар жыцця яшчэ больш рэалістычным, жыццё стала больш разнастайнай дзякуючы таму, што распрацоўшчыкі дадалі ў гульню асаблівыя рысы характару, якіх магло быць да 5 на аднаго Сіма, некаторыя з іх былі станоўчыя (дабрыня, прыязны, душа кампаніі), а некаторыя наадварот (прагны, злараднасць, шкоднасць). Усё гэта дадавала віртуальным чалавечкам глыбіні і рабіла іх падобнымі на сапраўдных людзей, але не зусім. Справа ў тым, што рысы ўсё ж такі былі карыкатурнымі, т.к. іх спісвалі з папулярных медыя персанажаў з мультсерыяла, напрыклад сімпсаны. Такімі ж атрымаліся гаворка і рухі персанажаў. І калі з мовай сімлиш ня чаго асаблівага не адбылося, то анімацыі герояў ствараліся па пацешнай тэхналогіі. У працэсе супрацоўнікі The Sims Studio здымалі рэальных людзей якія выконваюць простыя бытавыя задачы максімальна смешным чынам, каб у наступстве перанесці іх рухі ў гульню. Не варта забываць аб палепшанай версіі гульнявога рухавічка які падняў графіку на больш высокі ўзровень. Выхад The Sims 3 адбыўся ў пачатку чэрвеня 2009 года, гульня пабіла рэкорды продажаў папярэдняй часткі.
Да гульні было выпушчана 11 дапаўненняў і 9 каталогаў.
The Sims 4
Распрацоўка The Sims 4 пачалася ў 2010 годзе. Адразу ж распрацоўнікам прыйшлося сутыкнуцца з праблемамі, адной з якіх был недахоп бюджэту. Гэта прывяло да таго што з гульні было выразана нямала кантэнту які быў у мінулых частках: адкрыты свет, машыны, рэдактар стылю і гарадка, немаўлят. Але каб гэта кампенсаваць быў зроблены акцэнт на эмоцыях, каб персанажы былі падобныя на рэальных людзей, а графіка атрымалася больш мульцяшнай і ня патрабавальнай, хоць і не ўсім яна падабалася. Таксама пашырыліся магчымасці кастамізацыі знешнасці вашага сіма і будаўніцтва будынкаў. У гульне з’явілася сістэма «SmartSim» дзякуючы якой персанажы абзавяліся самай сапраўднай шматзадачнасцю і рабілі некалькі спраў адначасова. На пачатковым этапе ў кампаніі было шмат ідэй, але рэалізацыя апынулася не заўсёды магчымай. Пасля мноства гэтых нерэалізаваных ідэй прыйшлося перанесці ў дапаўненні, гульнявыя наборы і каталогі.
The Sims 5
У студзені 2020 года, на прэс канферэнцыі EA, Эндру Уілсан генеральны дырэктар кампаніі абвясціў аб тым, што студыяй Maxis вядзецца актыўная распрацоўка The Sims наступнага пакалення, якая павінна будзе стаць кросплатформавай, у сімулятары таксама будзе рэалізаваная падтрымка шматкарыстальніцкага рэжыму, але таксама з поўным захаваннем адзіночнага рэжыму, як у папярэдніх гульнях The Sims. Уілсан таксама абвясціў, што акрамя традыцыйнага для папярэдніх частак геймплэя, у гульню таксама будуць дададзеныя элементы для суперніцтва і сацыяльнага ўзаемадзеяння, як гэта было рэалізавана калі то ў The Sims Online. Пры гэтым Уілсан заўважыў, што геймплэй будучай The Sims ствараецца з улікам магчымасці канкурэнцыі паміж гульцамі «не ў традыцыйным сэнсе, а хутчэй за тое, як гульцы параўноўваюць і супрацьпастаўляюць свае творы»
Увесну 2020 года стаў даступны спіс гульняў, у тым ліку і The Sims 5 для маючых адбыцца прыставак Xbox Series X і PlayStation 5, прыкладная дата выхаду паказвалася не раней восені 2021 года
The Sims Life Stories
У 2007 годзе адбыўся рэліз The Sims Life Stories. Яна мае падабенства з The Sims 2, але мае меншыя графічныя патрэбы. У ёй вядзецца аповяд аб розных людзях. У кожнай гісторыі вы будзеце гуляць персанажамі, дапамагаць пераадольваць іх праблемы, выконваць жаданні. Гісторыя Райлі распавядае пра малады дзяўчыне, якая пераязджае да цёткі, і знаходзіць сапраўдную любоў. Гісторыя Вінцэнта распавядае пра мільянера, які знаходзіцца ў пошуках сапраўднага кахання.
The Sims Pet Stories
Гульня заключаецца ў сыходзе і дрэсіроўцы хатніх улюбёнцаў, падобна The Sims 2: Pets. Як і папярэднік, The Sims Life Stories, гульня аптымізавана пад ноўтбук. Гульня мае два падвіда: першы, вы гуляеце свабодна, як у The Sims 2: Pets. Другі, вы гуляеце за дзве гісторыі. Першая называецца лепшы ў шоў (Best in Show), другая, Паўночны Маскарад (Midnight Masquerade). Першая гісторыя распавядае пра Алісу, якая сутыкаецца з фінансавымі складанасцямі. Праз гэта яна можа страціць свой дом. Яе сабака — Сэм, павінна выйграць спаборніцтва, каб ён і яго гаспадыня не апынуліся на вуліцы. У другой гісторыі, Стывен павінен ўжыцца з коткай, якая пераварочвае яго дом дагары нагамі.
The Sims Castaway Stories
У вас ёсць выбар, гуляць Дэвідам Бенетам, або Джэсікай Кнайт. Гэта значыць, мужчынам ці жанчынай. Дэвід, або Джэсіка, плывуць на судне. Як раптам карабель трапляе ў аварыю… Галоўны герой ці гераіня прачынаецца на беразе выспы, пасля ён знаходзіць яго куфар з рэчамі, з чыёй дапамогай і змог выжыць. Праз некаторы час Дэвід, або Джэсіка знаходзіць таварышаў па аварыі і знаёміцца з мясцовым насельніцтвам. У The Sims Castaway Stories вы можаце прайсці гісторыю адзіны і пацярпелы караблекрушэнне, або гуляць свабодна на востраве Ванмамі.
The Sims на тэлефонах
Пачынаючы з 2006 года, распрацоўшчыкі Maxis пачалі выпуск мабільных гульняў франшызы «The Sims». Першая з іх — двухмерная The Sims 2 Mobile адшукала поспех, стаўшы ў выніку адной з самых пампаваных гульняў для мабільных прылад.
У 2009 годзе адбыўся выпуск The Sims 3 Mobile для iOS якая з’яўляецца нелінейным сімулятарам жыцця. Гульня ў выніку стала самым папулярным платным дадаткам ў App Store у 2009 годзе
У маі 2017 года была выпушчана бясплатная гульня «The Sims Mobile», створаная на рухавічку «The Sims 4» і стылістычна падобная з ёй. Аднак яна не стала такой паспяховай як яе продак «The Sims FreePlay».
Піраты Карыбскага мора: На краі свету (саўндтрэк)
«Піраты Карыбскага мора: На краі свету» (Pirates of the Caribbean: At World's End) — саўндтрэк Ганса Цымера да аднайменнага фільма.
Васіль Сямёнавіч Асіпенка
Васіль Сямёнавіч Асіпенка (нар., в. Алісаўка Краснагорскага раёна Бранскай вобласці РСФСР) — беларускі палітык. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Курскі сельскагаспадарчы інстытут, інжынер-механік. Працоўную дзейнасць пачаў рабочым Гардзееўскага камбіната будаўнічых матэрыялаў Бранскай вобласці. Пасля заканчэння вучобы працаваў інжынерам па ахове працы і тэхніцы бяспекі Краснагорскага раённага вытворчага ўпраўлення сельскай гаспадаркі Бранскай вобласці. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі быў галоўным інжынерам-механікам калгаса «Зара камунізму» Краснагорскага раёна, кіраўніком Краснагорскага міжкалгаснага аб’яднання па арашэнню, галоўным інжынерам Краснагорскага транспартнага прадпрыемства «Транссельгастэхніка», галоўным інжынерам Краснагорскага раённага аб’яднання «Сельгастэхніка», старшынёй Краснагорскага раённага вытворчага аб’яднання па аграхімічнаму абслугоўванню сельскай гаспадаркі Бранскай вобласці. Працаваў старшым інжынерам па тэхналагічнаму абсталяванню, начальнікам комплекса — намеснікам дырэктара, намеснікам дырэктара саўгаса «Гарадоцкі» Гарадоцкага раёна, дырэктарам Гарадоцкага камбіната кааператыўнай прамысловасці, дырэктарам саўгаса «Гарадоцкі», дырэктарам саўгаса-камбіната «Паўночны» Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Дырэктар камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Паўночны» Гарадоцкага раёна.
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання.
Спіс кіраўнікоў каралеўства Повіс
Дом Вортыгерна
Пасля Кінгена ўлада ў Повісе пераходзіць да каралёў Гвінеда
Каралі Гвінеда (дом Манау)
Пасля Грыфіда ап Лівеліна ўлада ў Повіса вяртаецца да дому Матравала
Дом Матравала
Пасля смерці Мадага каралеўства падзелена на два: Повіс Вадаг і Повіс Венвінвін
Повіс Вадаг
Пасля паражэння Лівеліна Апошняга Повіс Вадаг скасаваны. Нашчадкі Грыфіда атрымліваюць тытул лордаў Гліндыўрдуі і Кінлайт-Оўайн.
Оўайн ап Грыфід, больш вядомы як Оўайн Гліндур, падняў паўстанне супраць англійскай кароны. У жывых застаўся прынамсі яго сын Марэдыд ап Оўайн Гліндур, апошняя згадка пра якога адносіцца да 1421 года. Далейшы яго лёс невядомы.
Повіс Гвенвінвін
Пасля смерці Грыфіта, астатняга бяздзетным, тытул пераходзіць да нашчадкаў сям'і Дэ Чэрлтан, праз Хаўіс, сястру Оўэна і Грыфіта. Сямейства дэ ла Поль атрымлівае тытул графаў Сафалк
Пратэсты ў ЗША (2020)
Пратэсты ў ЗША 2020 года былі выкліканы чарговым інцыдэнтам, калі ад дзеянняў белага паліцэйскага загінуў злачынец-афраамерыканец. Усяго ў пратэстных акцыях прынялі ўдзел 15—26 мільёнаў чалавек, закрануўшы 2000 гарадоў як у Амерыцы, так і ў 60 іншых дзяржавах, што робіць гэтую хвалю беспарадкаў самай буйнай у гісторыі Злучаных Штатах. Акрамя мірных акцый мітынгі суправаджаліся нападамі на сілавікоў, актамі рабаванняў і марадзёрства, якія прывялі да ўводу ў некаторых рэгіёнах каменданцкага часу і мабілізацыі ў дапамогу паліцыі Нацыянальнай гвардыі (рэзервовага кампанента Узброеных сіл). Адначасова на вуліцы выйшлі праціўнікі апазіцыі і грамадзяне, якія спрабавалі абаранніцца ад злачыннасці, што ўзрасла на фоне пратэстаў.
Як і ў некаторых іншых выпадках, тут падымалася тэма расізму і паліцкага гвалту. Аднак таксама вялікую ролю адыгралі эканамічныя цяжкасці і ўнутрыпалітычная барацьба напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў.
Прычыны і перадумовы
На працягу ўсёй гісторыі ў ЗША існавалі несправядлівыя адносіны да пэўнай частцы грамадзян. Афіцыйна ўзаконеная расавая сегрэгацыя існавала з прыняцця ў 1865 г. 13-й папраўкі да канстытуцыі ЗША, якая забараняла рабства. Тады негрыцянскае насельніцтва, большасць якога была нявольнікамі, атрымала асабістую свабоду, але не стала поўнацэннымі членамі грамадства. Яшчэ доўгі час існавалі дыскрымінацыйныя правілы, сярод якіх забарона і асуджэнне міжрасавых шлюбаў і адносін, асобныя навучальныя ўстановы, асобныя месцы ў грамадскім транспарце, асобныя кварталы для пражывання (гета), асобныя негрыцянскія воінскія падраздзяленні і гэтак далей. Усё гэта часам вылівалася ў стыхійныя бунты і хваляванні.
У той жа час існавала праблема паліцэйскага самавольства. Акты перавышэння паўнамоцтваў праваахоўнікамі пры выкананні, гвалту ці нават забойства грамадзян часта не атрымлівалі адэкватнай рэакцыі. Толькі ў 2020 годзе (па стане на 30 сакавіка), паліцыянты ЗША застрэлілі 228 чалавек. У сярэднім за год такіх забойстваў адбывалася каля тысячы. Пры гэтым статыстыка сведчыць, што белых людзей у такіх інцыдэнтах гіне куды больш, чым цемнаскурых ці прадстаўнікоў іншых рас. Пры гэтым статыстыка гібелі людзей, якія не аказвалі супраціву паліцыі пры затрыманні, дэманструе: паліцыянты забіваюць непрапарцыйна больш цемнаскурых людзей, чым белых — 39 % супраць 46 % (па даных 2012 года). Зрэшты, відавочна, далёка не ў кожным з гэтых выпадкаў меў месца фактар расавай нецярпімасці: няма статыстыкі, напрыклад, пра тое, якую колькасць цемнаскурых забілі паліцыянты-афраамерыканцы ці белыя — белых.
Каталізатар
25 мая 2020 года афраамерыканец Джордж Флойд загінуў ад дзеяння паліцэйскага з Мінеапаліса Дэрэка Шовіна, што прыціснуў яму каленам шыю і пратрымаў яго так больш за 7 хвілін, пакуль Джордж ляжаў на дарозе тварам уніз. Паліцыянты Томас Лейн і Дж. Аляксандар Куенг таксама дапамагалі трымаць Флойда, тады як паліцэйскі Ту Тао стаяў побач і глядзеў. Падзеі адбыліся падчас арышту Флойда па падазрэнні ў аплаце пакупак у краме падробленым чэкам, і былі запісаны некалькімі назіральнікамі на тэлефоны. Відэазапісы, на якіх Флойд неаднаразова казаў: «Я не магу дыхаць», хутка распаўсюджваліся ў сацыяльных медыя і трансляваліся СМІ. Чатыры датычных паліцэйскіх былі звольнены на наступны дзень. Федеральнае бюро расследаванняў пачало расследаванне інцыдэнту па просьбе аддзела паліцыі Мінеапаліса, тады як Бюро крымінальнага пераследу Мінесоты расследавала, ці былі дапушчаны парушэнні законаў Мінесоты. Забойства Флойда параўноўвалі з забойствам Эрыка Гарнера 2014 года, які паўтараў «Я не магу дыхаць», і якога задушылі афіцэры, што праводзілі арышт няўзброенага чарнаскурага мужчыны.
Май
26 мая аўтобусны прыпынак на месцы гібелі Флойда на Чыкагскім праспекце стаў імправізаваным помнікам яму з плакатамі і ўспамінамі руху Black Lives Matter. Шматтысячы натоўп прайшоў да трэцяй акругі паліцыі Мінеапаліса. Пратэст пачаўся мірна, але пасля перарос у сутыкненні, паліцэйскі ўчастак аблілі фарбай і закідалі камянямі. Затым невялікая група пратэстуючых пачала граміць 3-ці ўчастак паліцыі. Каля 20:00 паліцыянты ў экіпіроўцы спецназа абстралялі натоўп капсуламі з пяском і хімічнымі рэактывамі.
На наступны дзень пратэсты працягваліся, у тым ліку на Чыкагскім праспекце і каля 3-га ўчастка. З 18:00 паліцыя пачала ўжываць хімічныя газавыя бомбы і страляць па пратэстуючых гумовымі кулямі. Падчас пратэстаў адзін чалавек быў застрэлены, паліцыя затрымала аднаго падазраванага.
Шэлехава
Шэ́лехава (, Шелехово) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 23 км на поўдзень ад Мар’інай Горкі, 78 км ад Мінска, 14 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Пратэсты ў ЗША (2020)
Май
27—29 мая акцыі пратэсту таксама прайшлі ў Мемфісе (штат Тэнэсі), Сэнт-Поле (сталіца штата Мінесота), Нью-Ёрку, Дэнверы (штат Каларада), Альбукерку (штат Нью-Мексіка), Луісвілі (штат Кентукі), Фініксе (штат Арызона), Калумбусе (штат Агаё); былі затрыманы дзясяткі чалавек, некалькі чалавек атрымалі агнястрэльныя раненні.
Шэлехава
Гісторыя
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
Пратэсты ў ЗША (2020)
Май
У Мінесоце і Сэнт-Поле былі ўведзены рэжымы надзвычайнай сітуацыі тэрмінам на 72 гадзіны.
Шэлехава
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад акупацыяй Германіі.
Да 28 мая 2013 года Шэлехава ўваходзіла ў склад Суцінскага сельсавета. У снежні 2015 года пасёлак Шэлехава атрымаў статус вёскі.
Пратэсты ў ЗША (2020)
Май
На фоне пратэстаў губернатар Мінесоты Цім Уолз, у адпаведнасці з прашэннем мэра Мінеапаліса Джэйкаба Фрэя, прыцягнуў для падтрымання парадку ў Мінеапалісе, Сэнт-Поле і прылеглых раёнах больш за 500 байцоў Нацыянальнай гвардыі ЗША.
Як заявіў Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп ў Твітэры :30 мая ў акрузе Фултан (Атланта) быў уведзены рэжым надзвычайнага здарэння з-за пратэстаў. А ў Оклендзе, штат Каліфорнія, два супрацоўнікі Федэральнай службы аховы атрымалі агнястрэльныя раненні падчас масавых хваляванняў. Адзін з афіцэраў памёр ад атрыманых траўмаў. Напярэдадні каля 7500 чалавек выйшлі на вуліцы горада ў знак пратэсту супраць дзеянняў паліцэйскіх, якія прывялі да смерці афраамерыканца Джорджа Флойда. У гэты дзень праваахоўнікам паступалі паведамленні аб вандалізме, крадзяжах, падпалах і нападах на сілавікоў. Многім гарадам нанесена значная шкода. Дэманстранты грамілі крамы, падпальвалі паліцэйскія машыны. Пратэсты спрабавалі гасіць укаранёныя ў натоўп супрацоўнікі бяспекі са Сакрэтнай службы з белымі павязкамі на руках. Тым часам у Філадэльфіі ў выніку сутыкненняў пацярпелі як мінімум 13 паліцэйскіх. У Сіэтле праваахоўнікі ўжылі слёзатачывы газ і светлашумавыя гранаты. У Вашынгтоне тысячы чалавек спрабавалі прарвацца да Белага дома. У Лос-Анджэлесе для разгону мітынгоўцаў вартавыя парадку пусцілі ў ход слёзатачывы газ, святлошумавыя гранаты, гумовыя кулі і дубінкі. У Атланту, дзе напярэдадні разграмілі штаб-кватэру CNN, адправілі паўтары тысячы байцоў Нацгвардыі ЗША. У Нью-Ёрку, з-за вялікай агрэсіўнасці дэманстрантаў, паліцэйскім было забаронена праводзіць адзіночнае патруляванне вуліц.
Пратэсты разгарнуліся ў некалькіх раёнах Нью-Ёрка, дзе ў ноч на 31 мая бунтуючыя жыхары спалілі паліцэйскі грузавік. Раней паведамлялася, што раз’юшаныя паліцэйскія заехалі на двух аўтамабілях у натоўп дэманстрантаў.
Па стане на 31 мая ўжо каля 25 амерыканскіх гарадоў увялі каменданцкі час. Тым часам некаторыя паліцыянты нават праявілі салідарнасць з пратэстантамі. Так у Портлендзе праваахоўнікі ўсталі на калена і пачалі ціснуць рукі дэманстрантам. Таксама пратэстоўцы паспрабавалі спаліць царкву Святога Іаана (т. зв. «Царква прэзідэнтаў») на Лафает-сквер, непадалёк ад Белага дома.
Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп, які, як сцвярджала прэса ЗША, быў вымушаны каля сутак правесці ў адмысловым бункеры, выйшаў на брыфінг перад Белым домам. Яго выступ быў прысвечаны беспарадкам у краіне. Па словах прэзідэнта Трампа, тое, што ў гэтыя дні адбываецца ў Злучаных Штатах, з’яўляецца «ўнутраным тэрарызмам». Ён заявіў, што калі ўлады на месцах не справяцца з беспарадкамі і не ўціхамірыць натоўп, то ён прыме рашэнне аб задзейнічанні арміі.
Паведамлялася, што ў Вашынгтоне супрацоўнікі паліцыі абстралялі пратэстоўцаў капсуламі са слёзатачывым газам. Удзельнікі беспарадкаў сталі закідваць праваахоўнікаў бутэлькамі з вадой, а затым падышлі ўшчыльную да ачаплення. Пасля ўжывання спецсродкаў дэманстранты разбегліся, а прэзідэнт Трамп часова пакінуў сталіцу на верталёце.
Чэрвень
Па стане на 2 чэрвеня паведамлялася, што за час беспарадкаў у краіне загінула не менш за 11 чалавек. Верагодна, ахвяр у некалькі разоў больш, паколькі ў адным толькі Чыкага за апошнія дні забіта, як паведамлялася, каля 20 чалавек. Падчас сутыкненняў сур’ёзна пацярпелі і дзясяткі паліцэйскіх: сярод іх таксама ёсць некалькі загінуўшых. Нягледзячы на патрабаванне прэзідэнта Трампа, мэры і губернатары, якія прадстаўлялі Дэмакратычную партыю, ад дапамогі Нацыянальнай гвардыі адмаўляліся. Больш за тое, дэмакраты рыхтавалі парламенцкую рэзалюцыю з асуджэннем кіраўніка дзяржавы за жорсткасць мер, што прымаліся ім.
Разам з тым адзначалася, што на восьмыя суткі беспарадкаў пратэстныя настроі памяншаліся. Упершыню за ўвесь тыдзень амерыканскія СМІ змаглі перапыніць прамыя трансляцыі таго, што адбываецца, і вярнуцца да звычайнай сетцы перадач. Як адзначалася, у цэлым па краіне гвалт і марадзёрства пачылі ісці на спад. Аднак запушчаная ў Штатах хваля перакінулася на Еўропу — у Францыі прайшлі 20-тысячны дэманстрацыі ў падтрымку правоў чарнаскурых.
6 чэрвеня ў Вашынгтоне прайшла найбуйнейшая пратэстная акцыя за апошнія 12 гадоў. У сталіцы дэманстранты сабраліся каля Капітолія, Нацыянальнай алеі і Белага дома. На вуліцы хутка вывелі нацыянальную гвардыю. Ваенныя разам з праваахоўнікамі перакрылі значную частку цэнтра горада. У той жа час адзначалася, што да пратэстаў далучыліся феміністкі, трансгендэры і праціўнікі абортаў.
Па стане на 7 чэрвеня, пратэсты і беспарадкі ахапілі больш чым 500 амерыканскіх гарадоў.
У сваю чаргу пратэстоўцы Сіэта 8 чэрвеня на некаторы час ўвайшлі ў будынак мэрыі. Там жа абвясцілі частку горада «Аўтаномнай зонай Капіталійскага ўзгорка» («Capitol Hill Autonomous Zone», «CHAZ»). «Аўтаномная зона Капіталійскага ўзгорка» размяшчалася на тэрыторыі шасці гарадскіх кварталаў, у тым ліку пакінутага ўладамі паліцэйскага ўчастка.
Увечары 9 чэрвеня ў Рычмандзе натоўп незадаволеных знес і патапіў у рацэ помнік Хрыстафору Калумбу. Аднак апаганьвання помнікаў амерыканскіх і замежных дзеячаў назіраліся і да гэтага. Раней у ЗША на фоне пратэстаў было ўзнята пытанне аб зносе помнікаў прыхільнікам Канферэнцыі грамадзянскай вайны.
11 чэрвеня пратэсты ў Сіэтле, дзе паўстанцамі было захоплена шэсць кварталаў, у асноўным мелі мірны характар. Там яны праходзілі з танцамі і праглядам фільмаў. У Лос-Анджэлесе расследвалі паўсотні скаргаў на дзеянні паліцэйскіх, а ў Чыкага, наадварот, выкрылі вартавых парадку ў бяздзейнасці падчас пагромаў. Нягледзячы на тое, што пратэсты ў ЗША ўжо прыкметна аціхлі, некаторыя актывісты наўмысна стваралі канфліктныя сітуацыі.
13 чэрвеня ЗША ахапіла новая хваля пратэстаў, нагодай чаго стала гібель параненага паліцыянтам пры затрыманні афраамерыканца Рэйшарда Брукса ў Атланце. Паліцэйскі, які праводзіў затрыманне, звольнены, а начальнік паліцыі горада сышла ў адстаўку. Пратэстоўцы ў лютасці падпалілі кафэ, якое знаходзіцца побач з месцам здарэння. 14 чэрвеня на фоне гэтага інцыдэнту новая хваля пратэстаў супраць расізму ахапіла не толькі ЗША, але і Еўропу. У Марсэлі (Францыя) пратэстоўцы закідвалі паліцыю петардамі і камянямі, аналагічная карціна адбываецца ў Лондане. Незадаволеныя забойствам Рэйшарда Брукса прыйшлі пад Капітолій штата Джорджыя патрабаваць рэформаў і пратэставаць супраць паліцэйскай жорсткасці. Натоўп сабраўся на вуліцы Марціна Лютэра Кінга малодшага побач з яго статуяй.
15 чэрвеня ў горадзе Альбукерке (штат Нью-Мексіка) падчас пратэстаў адбыўся стрэл, у выніку якога адзін чалавек паранены. Акрамя гэтага, паведамлялася, што пасля таго, як адбыўся гэты інцыдэнт, супрацоўнікі паліцыі былі вымушаны для забеспячэння ўласнай бяспекі прымяніць хімічныя раздражняльнікі і светлашумавыя гранаты.
21 чэрвеня акцыі пратэсту ахапілі Камптан (штат Каліфорнія), якія адбыліся ў сувязі з забойствам паліцыяй лацінаамерыканца Андрэса Гуардада. Пазней яны перараслі ў сутыкненні з супрацоўнікамі праваахоўных органаў.
22 чэрвеня ў Вашынгтоне, падчас чарговага зносу помнікаў пратэстуючымі, адбылася сутычка паліцыі з дэманстрантамі. Інцыдэнт адбыўся калі праваахоўнікі выцяснялі людзей з плошчы Лафает, што спрабавалі знесці статую сёмага прэзідэнта ЗША Эндру Джэксана. Паліцыянты сфармавалі бар’ер вакол помніка, адганяючы незадаволеных перцовым спрэем.
24 чэрвеня адзін з лідараў пратэстнага руху ў Сіэтле рэпер Раз Сіман заявіў, што многія мірныя дэманстранты пацярпелі падчас беспарадкаў ад буянства аднадумцаў, у сувязі з чым яны прынялі рашэнне пакінуць захоплены квартал. Увечары таго ж дня «Камітэт салідарнасці» CHOP/CHAZ у Twitter падзякаваў удзельнікам за двухтыднёвую падтрымку і абвясціў аб тым, што «праект» скончаны. На апошнім маршы BlackLivesMatter (BLM) сабраўся толькі 71 чалавек, у той час як на першым часе ў самаабвешчанай 8 чэрвеня адукацыі знаходзіліся тысячы ўдзельнікаў.
Познім вечарам 27 чэрвеня на акцыі ў Луісвілі на плошчы Джэферсана адбылася стральба: адзін чалавек загінуў і яшчэ адзін паранены.
28 чэрвеня абвастрылася сітуацыя ў Мэрылендзе, дзе мітынг скончыўся сутыкненнем з вартавымі парадку. Натоўп кідаў у іх бутэлькі і камяні. Для стрымлівання сітуацыі сілавікі ўжылі сілу, затрымаўшы 16 чалавек.
Ліпень
1 ліпеня паліцыя пачала гвалтоўны разгон прыхільнікаў АЗКУ ў Сіэтле, якія ўсё яшчэ спадзяваліся на адраджэнне аўтаноміі.
4 ліпеня, пасля віншавальнай прамовы Трамп з нагоды дня незалежнасці ЗША, у Вашынгтоне пратэстоўцы спалілі дзяржаўны сцяг. Яны заявілі, што ЗША ніколі не былі вялікай дзяржавай. Менавіта гэтыя словы ўтрымліваліся ў прамове Дональда Трампа. Некаторыя амерыканцы спрабавалі перашкодзіць мітынгоўцаў спаліць сцяг, але прадухіліць гэта ім не ўдалося. Да гэтага ў цэнтры сталіцы прайшоў марш пратэсту, прысвечаны нябожчыку Джорджу Флойду. У ім прынялі ўдзел некалькі сотняў чалавек. Арганізатары мерапрыемства заявілі, што яны наўмысна вырашылі правесці яго ў дзень нацыянальнага свята.
6 ліпеня ў Атланце, цэнтры амерыканскага штата Джорджыя ўлады ўвялі рэжым надзвычайнага становішча і мабілізавалі падраздзяленні Нацгвардыі. Такое рашэнне было прынята пасля мінулых 4—5 ліпеня перастрэлак у горадзе. Паведамляецца, што ў выніку інцыдэнту пацярпелі 31 чалавек і пяцёра загінулі. Потым, у ноч з 6 па 7 ліпеня, пачаліся сутыкненні паліцыі з апазіцыяй у Портлендзе, дзе сілавікі прымянілі спецсродкі і слёзатачывы газ. Аднак пасля няўдалай спробы разагнаць акцыю пратэсту паліцыянты адступілі пад націскам радыкалаў. У Нью-Ёрку ў натоўп людзей, якія пратэставалі на Таймс-сквер, урэзаўся аўтамабіль, але ніхто не загінуў.
15 ліпеня маніфестантанты прайшлі праз Бруклінскі мост да мэрыі на Манхэтэне, заклікаючы спыніць гвалт і падтрымаць праваахоўныя органы ў такія цяжкія часы.
17 ліпеня сотні пратэстуючых горада Чыкага атачылі статую Калумба і спрабавалі яе знесці, але ім перашкодзілі паліцыянты. У ходзе сутыкненняў радыкалы кідалі ў іх розныя рэчы. У выніку пацярпелі 18 паліцэйскіх, некаторыя з іх былі шпіталізаваны. МУС паведаміла, што 12 парушальнікаў былі затрыманыя.
18 ліпеня ў Портлендзе (штат Арэгон) пратэстоўцы ўварваліся ў будынак асацыяцыі паліцыі і паставілі там пажар. Праваахоўнікі паведамілі, што натоўп сабраўся ў цэнтры горада, пратэстоўцы ўзводзілі барыкады ля будынка мясцовага федэральнага суда, падпальвалі смеццевыя бакі. Пазней некалькі чалавек уварваліся ў будынак прафсаюза і падпалілі яго. Агонь атрымалася патушыць.
21 ліпеня выканаўца абавязкаў міністра ўнутранай бяспекі ЗША Чэд Вулф паведаміў, што абвастрылася сітуацыя ў Портлендзе, дзе мітынгоўцы напалі на паліцыянтаў. У сваю чаргу прадстаўнікі органаў правапарадку для разгону натоўпу ўжылі слёзатачывы газ і дымавыя шашкі.
22 ліпеня каля 200 супрацоўнікаў федэральных праваахоўных органаў прыбылі ў Чыкага і Канзас-Сіці, а таксама яшчэ прыкладна 35 — у Альбукерке для аказання дапамогі ў барацьбе са злачыннасцю на фоне беспарадкаў.
25 ліпеня ўдзельнікі пратэстаў у Сіэтле падпалілі будаўнічы вагончык на тэрыторыі недабудаванага цэнтра заключэння непаўналетніх злачынцаў, а таксама спрабавалі падарваць сцены паліцэйскага ўчастка. Пасля гэтага гарадскія ўлады абвясцілі беспарадкі мецяжом. Праваахоўнікі прыступілі да рашучых мер, затрымаўшы 45 апазіцыянераў. У сваю чаргу, з боку прадстаўнікоў улады пацярпелі 25 паліцэйскіх.
У той жа час у Луісвілі, па заяве паліцыі, паміж членамі радыкальнага ўзброенага фармавання адбыўся канфлікт, які перарос у перастрэлку, у выніку чаго паранены трое. Вартавыя парадку вымушана ўзвялі барыкады, каб падзяліць мітынгоўцаў на меншыя групы. У Чыкага прайшлі дэманстрацыі супраць федэральных сілавікоў, якіх туды накіраваў Трамп. Паведамлялася аб стральбе і марадзёрстве на вуліцах. Таксама вядома аб стральбе на мітынгу ў Осціне, дзе загінуў адзін чалавек.
26 ліпеня ад паліцыі стала вядома, што некаторыя апазіцыянеры нават апранаюцца ў камізэлькі з надпісам «прэса», спрабуючы такім чынам не патрапіць пад гарачую руку сілавікоў. Аднак гэтых лёгка вылічаюць. У той жа час, разам з Портлендам, афіцыйнымі ўладамі мецяжом былі пазначаны беспарадкі ў Сіэтле. У дадзеных гарадах ужо каля 60 дзён не сціхаюць пратэсты і беспарадкі, у тым ліку агрэсія супраць паліцыі. На той момант, як паведамлялася, сітуацыя яшчэ больш пагоршылася з-за ўводу федэральных сіл МУБ.
У цэлым па стане на канец ліпеня беспарадкі не пагаслі. Прыхільнікі дэмакратычнай партыі заяўлялі выключна аб мірных пратэстах, тады як рэспубліканцы казалі пра сапраўдны бунт. Мірныя акцыі, якія праходзілі штодня, кожны раз перарасталі ў беспарадкі. Кожную ноч у такіх гарадах як Сіэтл і Портленд праходзілі пагромы і сутыкненні з паліцыяй. У абодвух была вельмі напружаная абстаноўка, пра што сведчыць таксама пастаянныя перастрэлкі, чыя частата павялічылася на 240 %. У Мінеапалісе, дзе скарацілі фінансаванне паліцыі, мясцовым жыхарам давялося арганізаваць уласныя патрулі і ўзводзіць барыкады.
Жнівень
7 жніўня каля 200 чалавек пайшлі на штурм аднаго з паліцэйскіх участкаў Портленда. Дэманстранты ўступілі ў супрацьстаянне з вартавымі правапарадку, пракалолі шыны патрульных машын, пашкодзілі камеры вонкавага назірання, аблілі сцены кіравання фарбай. Жанчыну, якая паспрабавала спыніць удзельнікаў бязладзіцы, таксама аблілі белай фарбай. Дзясяткі маніфестантаў затрыманыя, адзін паліцэйскі пацярпеў. Прыкладна ў 23:35 пратэстоўцы разбілі акно офіса Асацыяцыі паліцыі горада, праніклі туды і ўчынілі пажар. На месца беспарадкаў прыбылі паліцэйскія, але падвергліся ўздзеянню асляпляльнага лазера, які выкарыстоўвалі апазіцыянеры. Паведамлялася аб трох пацярпелых сярод праваахоўнікаў. Пажарныя змаглі патушыць агонь пасля сілавога выцяснення пратэстуючых з месца падзей. Да 02:00 па мясцовым часе большасць пратэстуючых разышліся. Паліцыя затрымала некалькі актыўных удзельнікаў беспарадкаў.
У цэнтры горада Чыкага 10 жніўня адбыліся масавыя беспарадкі і рабаванні. У выніку пацярпелі 15 чалавек, двое з іх атрымалі цяжкія агнястрэльныя раненні, больш за 100 чалавек затрыманыя. Кіраўнік гарадской паліцыі Дэвід Браўн на прэс-канферэнцыі заявіў, што сярод параненых ёсць 13 паліцэйскіх. Таксама ён распавёў, што вартавыя парадку знайшлі на месцы здарэння пяць пісталетаў. Са слоў Браўна, масавыя беспарадкі былі выкліканы стральбой на поўдні Чыкага, якая адбылася 9 жніўня.
15—16 жніўня паведамлялася, што натоўп напаў на жыхара Портленда і збіў яго да страты прытомнасці пад той падставай, што ён спрабаваў пратараніць пратэстуючых.
23 жніўня пачаліся пратэсты ў горадзе Лафает, штат Луізіяна, якія перараслі ноччу ў беспарадкі з-за забойства цемнаскурага мужчыны паліцэйскімі пры спробе яго затрымаць. Некалькі дзясяткаў людзей выйшлі на вуліцы горада ноччу ў знак пратэсту супраць смерці Трэйфорда Пелерына. Інцыдэнт адбыўся 22 жніўня ноччу, калі паліцыя прыехала па выкліку да крамы з-за мужчыны, у якога быў пры сабе нож. Пры затрыманні ён паспрабаваў збегчы, паліцыянты адкрылі стральбу. На відэа відавочцаў, якое разышлося ў сацсетках, не менш за шэсць паліцэйскіх атачаюць злачынца, калі ён спрабуе зайсці ў краму, і страляюць у яго з блізкай адлегласці блізу 10 разоў. Таксама беспарадкі сафіксаваны ў горадзе Кеноша, штат Вісконсін, дзе абвешчаны каменданцкі час. Па даных уладаў на 24 жніўня, пратэстоўцы спалілі тры прадпрыемствы, тры смеццеўборачныя машыны і павалілі макет дыназаўра непадалёк ад гарадскога палеанталагічнай музея. У будынку мясцовага суда выбілі шкляныя дзверы. Вітрыны ў Кеношы зачынены шчытамі — на іх ужо былі налеплены банеры руху Black Lives Matter. Да пратэстоўцаў выйшаў мэр горада, але дыялогу не атрымалася. Улады штата звярнуліся за дапамогай да федэральнага ўраду, які накіраваў ім 125 вайскоўцаў нацгвардыі. Пратэсты суправаджаліся марадзерствам і абрабаваны гандлёвых кропак. Аднак ужо на 27 жніўня абстаноўка ў горадзе некалькі стабілізавалася.
29 жніўня ў Портлендзе падчас пратэстных акцый апазіцыянеры паспрабавалі падпаліць будынак Асацыяцыі паліцыі горада. Праваахоўнікі спынілі дэманстрантаў, затрымаўшы дзевятнаццаць чалавек, у тым ліку аднаго непаўналетняга.
Верасень
1 верасня прэзідэнт Трамп наведаў горад Кеноша, ахоплены новай хваляй беспарадкаў. Ён назваў падзеі ўнутраным тэрарызмам, а таксама паабяцаў вылучыць на забеспячэнне бяспекі ва ўсім штаце Вісконсін сорак мільёнаў долараў. Разам з тым у горадзе некалькі сотняў чалавек выйшлі на мітынг са складонамі «Сыходзь» і «Далоў паліцэйскае самавольства». Да гэтага часу за ўвесь тыдзень беспарадкаў у Кеношы былі забіты два чалавекі, затрыманы каля двухсот. Іх абвінавацілі ў рабаванні, захоўванні наркотыкаў і парушэнні каменданцкага часу.
3—4 верасня ў Портлендзе паліцыя вылавіла 27 чалавек, якія ўдзельнічалі ў масавых пагромах. У той жа час у Рочысцеры, штат Нью-Ёрк, радыкалы з ліку дэманстрантаў напалі на рэстаран і пачалі граміць ўстанову, адначасна пракраўшыся на дах суседняга будынка. У выніку інцыдэнту ёсць пацярпелыя. У Нью-Ёрку ў натоўп маніфестантаў, якія пратэставалі супраць расізму, урэзаўся аўтамабіль. Лёгкія раненні атрымалі 3 чалавекі.
5 верасня ў Луісвілі адбыліся сутыкненні дэманстрантаў BLM з групай асоб, якія выступалі супраць руху.
6 верасня паведамлялася, што дэманстранты ў Портландзе ўжылі супраць паліцыі кактэйлі Молатава, падчас чаго як мінімум адзін чалавек быў паранены. Паліцыя ўжыла супраць апазіцыі слезацечны газ. Некалькі чалавек былі затрыманы.
18 верасня зноў абвастрылася сітуацыя ў Портлендзе, дзе з новай сілай успыхнулі беспарадкі. Паліцыянты адзначалі, што дэманстранты не былі настроены на мірны пратэст, нападаючы на праваахоўнікаў, выкарыстоўвая спецзабарону і нажы. Супраць іх паліцыя ўжыла слёзатачывы газ. Затрыманы каля 50 чалавек.
23 верасня адбылося чарговае абвастрэнне ўнутранага канфлікту. Паведамлялася аб сутыкненнях у Сіэтле і Портлендзе, дзе праходзіла інфармацыя аб выкарыстанні дэманстрантамі кактэйляў Молатава. У Лос-Анджэлесе і Сан-Дыега прайшлі мірныя акцыі без значных інцыдэнтаў.
Па паведамленнях на 25 верасня, беспарадкі аднавіліся ў штаце Арэгон, якія спыніліся на некалькі тыдняў з-за пагрозы лясных пажараў. Разам з тым, не сціхалі пратэсты ў Каліфорніі, дзе незадаволеныя выходзілі на вуліцы буйных гарадоў пасля таго, як у Сан-Клементэ паліцэйскі смяротна параніў бяздомнага афраамерыканца, што спрабаваў сілай вырваць у яго зброю.
Кастрычнік
11 кастрычніка пратэстоўцы ў Портлендзе знеслі статуі 16-га і 26-га прэзідэнтаў ЗША А. Лінкальна і Т. Рузвельта. Па звестках, абедзве статуі былі знесены каля 21:00 па мясцовым часе. Акрамя гэтага, пратэстоўцы аблілі статую Рузвельта чырвонай фарбай. Пасля звяржэння статуй дэманстранты разбілі шкло ў некалькіх будынках Портленда, а таксама размясцілі плакат з антырасісцкімі лозунгамі на будынку Арэгонскага Гістарычнага Таварыства, дзе таксама размешчаны музей горада. Затым натоўп рушыў па цэнтры горада, разбіўшы вокны і разбурыўшы шыльду ў офісе грамадскай бяспекі кампуса Портлендскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Каля 21:30 паліцыя пачала разганяць апазіцыянераў.
17—18 кастрычніка прыкладна 100 тыс. чалавек выйшлі на пратэсты супраць прэзідэнта Дональда Трампа. Акцыі прайшлі ва ўсіх штатах. У Вашынгтоне дэманстранты адправіліся ад Белага дома да Капітолія і будынка Вярхоўнага суда. У руках у прысутных былі плакаты з крытыкай у адрас прэзідэнта Дональда Трампа і віцэ-прэзідэнта Майкла Пэнса.
27 кастрычніка паўстала чарговае абвастрэння сітуацыя. Пратэстныя хваляванні і беспарадкі ахапілі Філадэльфію, Нью-Ёрк, Лос-Анджэле і Вашынгтон. Паведамлялася пра марадзёрства, напады на паліцэйскія ўстановы і вандалізм.
Зносы і апаганьвання помнікаў
Самымі першымі ад пратэстуючых пацярпелі статуі прыхільнікаў Канфедэрацыі, дзе ў свой час квітнела рабства, а таксама шэраг амерыканскіх і замежных дзеячаў, якія з’яўляліся рабаўладальнікамі ці ж рабагандлярамі. Асаблівую нянавісць пратэстоўцы адчувалі да прэзідэнта канфедэратаў Джэферсана Дэвіса і ваеначальніка Роберта Лі. Пад удар трапіў і першаадкрывальнік амерыканскага кантынента Хрыстафор Калумб, які, на думку пратэстуючых, з’яўляецца «сімвалам генацыду». Пратэстоўцы знішчалі іх помнікі, але пасля зносіць пачалі і іншыя манументы. Аналагічныя падзеі закранулі і Еўропу.
27 чэрвеня прэзідэнт ЗША Трамп падпісаў указ аб абароне помнікаў, які прадугледжвае дзесяцігадовы турэмны тэрмін за вандалізм у адносінах да аб’ектаў культурнай спадчыны, пасля чаго заявіў пра «поўнае спыненне» выпадкаў зносу. Тым не менш зносы працягваліся, а знішчэннне манументаў стала асновай для шырокай дыскусіі аб гістарычнай спадчыне і дэкаланізацыі. Вядома, што помнікі некаторым асобам былідэмантаваныя афіцыйна, напрыклад статуя генерала Лі ў Рычмандзе.
Тэлеканал NBC News паведамляў, што па стане на 19 чэрвеня ў 19 штатах ЗША знесена 28 помнікаў гістарычным персонам, так ці інакш звязаных з рабаўладальніцкім перыядам гісторыі краіны. Сярод іх помнікі прэзідэнтам Аўрааму Лінкальну і Джорджу Вашынгтону. Яшчэ дванаццаць манументаў намечаны да зносу, а яшчэ каля трыццаці помнікаў сталі аб’ектамі спрэчак «зносіць-не зносіць».
У ліпені пад удар трапілі нават выявы Ісуса Хрыста з-за таго, што, на думку чорнаскурых радыкалаў, ён з’яўляўся негроідам. Так, у каталіцкім храме, размешчаным у акрузе Маямі-Дэйд (штат Фларыда), удзельнікі беспарадкаў адбілі галаву ў статуі Хрыста, якая знаходзілася звонку. Пасля гэтага царкоўная абшчына была вымушана наняць начную ахову для абароны падворка. У саборы св. Стэфана ў горадзе Чатануга (штат Тэнэсі) невядомымі вандаламі была адбіта галава каля статуі Панны Марыі. Аналагічныя блюзнерства ўвайшлі ў паліцэйскія зводкі ў Нью-Ёрку і Бостане.
Па даных на 24 верасня, як паведамляў тэлеканал CBS, з пачатку хваляванняў у Штатах былі знесены 33 помніка Хрыстафора Калумба.