cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генадзь Казак
Біяграфія
Генадзь Казак быў арыштаваны 30 мая 1947 года, быў моцна катаваны на допытах у Баранавіцкай турме. У жніўні таго ж года асуджаны трыбуналам войск МДБ у Баранавічах. Трапіў у Карагадзінскі канцлагер МДБ Казахскай ССР у в. Долінка, дзе амаль адразу памёр. Не быў рэабілітаваны.
Канстанцін Піевіч Тышкевіч
Культурная і навуковая дзейнасць
На аснове ўласных калекцый разам з бацькам і братам стварыў Лагойскі музей старажытнасцей. Шмат вандраваў па Расійскай імперыі і замежжы, член навуковых таварыстваў Вільні, Кракава, Масквы, Прагі, Парыжа, Лондана. Адзін з заснавальнікаў Віленскага музея старажытнасцей, член Віленскай археалагічнай камісіі. Займаўся археалагічнымі раскопкамі — даследаваў каля 200 курганоў, гарадзішчаў і замчышчаў у Мінскай губерні, стварыў першыя тапаграфічныя планы гарадзішчаў. Лічыў курганы старадаўнімі пахаваннямі, а гарадзішчы месцамі, дзе выконваліся розныя абрады. Першы класіфікаваў знаходкі па тэхніцы і матэрыялах выканання і звёў іх у табліцы. У 1856 арганізаваў экспедыцыю па рацэ Віліі, у выніку якой сабраў багаты этнаграфічны матэрыял і напісаў краязнаўчую манаграфію «Вілія і яе берагі» («Wilja i jej brzegi», Дрэздэн, 1871; на польскай мове). Адзін з раздзелаў кнігі «Пра курганы ў Літве і Заходняй Русі» («O kurhanach na Litwie i Rusi Zachodniej», 1868; на польскай мове) прысвяціў знаходкам старажытнай пісьменнасці ятвягаў. Паклаў пачатак вывучэнню старажытных гарадоў Лагойска, Заслаўя, Астрашыцкага Гарадка і інш. Супрацоўнічаў разам з братам Яўстахам Тышкевічам з газетай «Kurier Wileński» («Виленский вестник»), якую рэдагаваў Адам-Ганорый Кіркор.
Багатыя зборы Канстанціна Тышкевіча ў значнай ступені разышліся за межы сучаснай Беларусі (Вільнюс, Варшава, Масква, Паланга і інш.).
Маёнткі
У 1850 годзе за графам Канстанцінам Тышкевічам лічылася ў Барысаўскім павеце 442 рэвізскія душы, а ў 1862 — 462 рэвізскія душы былых прыгонных.
Ушанаванне памяці
Штогод, пачынаючы ад 2007 года, з Вілейскага раёна бярэ старт водная экспедыцыя «Шляхам Тышкевіча». Першая экспедыцыя «Шляхам Тышкевіча» прайшла ў 2007 годзе. Яе прымеркавалі да 150-годдзя вядомага падарожжа па Віліі краязнаўцы Канстанціна Тышкевіча. Вандроўнікі прайшлі па слядах экспедыцыі Тышкевіча ад вытокаў Віліі да зліцця з Нёманам. Арганізатарамі і ўдзельнікамі першай воднай экспедыцыі сталі літоўскія і беларускія навукоўцы, краязнаўцы і турысты. Сёння яна набывае больш папулярызатарскі і турыстычны характар і заканчваецца на тэрыторыі Беларусі.
Эльжбета Таварніцка
Эльжбе́та Таварні́цка (Elżbieta Towarnicka, нар. 29 ліпеня 1950, Уроцлаў ) — польская оперная спявачка, сапрана.
Біяграфія
Эльжбета Таварніцка нарадзілася 29 ліпеня 1950 года ва Уроцлаве. Першыя крокі ў вакале здзейсніла пад кіраўніцтвам Леакадыі Кукаўскай (Leokadia Kukawska). У 1978 годзе скончыла Кракаўскую музычную акадэмію, клас вакалу Барбары Валчынскай (Barbara Walczyńska).
У 1979—1981 гадах была салісткай, дзе выконвала галоўныя партыі сапрана ў такіх операх, як «'» і «'» Джакама Пучыні, «'» Жоржа Бізэ, «Травіята» і «Рыгалета» Джузэпэ Вердзі, «'» Карла Марыі фон Вебера, «'» Караля Шыманоўскі, «'» , «» Крыстафа Вілібальда Глюка.
Шырокую вядомасць Эльжбеце Таварніцкай прынесла музыка Збігнева Прайснера да фільмаў Кшыштафа Кеслёўскага «Дэкалог» (1989—1990), «Падвойнае жыццё Веранікі» (1991) і «Тры колеры» (1993—1994).
Оле Клінт-Енсэн
Оле Клінт-Енсэн, (, Нествед —, Орхус) — дацкі археолаг, прафесар, доктар філасофіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў дацкім горадзе Нестведзе ў 1918 годзе, пераехаў у дзяцінстве з бацькамі на востраў Борнхальм, дзе ў 1936 годзе пачаў вучыцца ў мясцовай гімназіі. У 1936—1944 гадах ён вучыўся археалогіі ў Ёханеса Брондстэда і Кнуда Фрыса Ёхансена на кафедры археалогіі ва ўніверсітэце Капенгагена. У студэнцкія гады прымаў удзел у раскопках у Барэмосэ. У 1950 годзе апублікаваў сваю доктарскую дысертацыю «Замежныя ўплывы у Даніі ранняга жалезнага веку», як XX том часопіса «Acta Archaeologica». Дысертацыя (абараніўся 14 снежня 1950 года) вызвала вялікі міжнародны рэзананс, як і многія яго пазнейшыя творы.
Клінт-Енсэн пачаў сваю кар’еру ў Нацыянальным музеі ў Капенгагене, але ў 1960 годзе замяніў свайго старэйшага сябра і калегу, П. В. Глоба на пасадзе прафесара кафедры ў нядаўна заснаваным археалагічным інстытуце пры Універсітэце Орхуса.
У 1966 Клінт-Енсэн быў абраны генеральным сакратаром «».
Клінт-Енсэн загінуў у ДТЗ за дзень да пачатку сваёй працы ў якасці прафесара і дырэктара музея дагістарычнай Даніі. Наступнае ўскрыццё паказала, што ён быў у нецвярозым стане за рулём, калі адбылася аварыя.
Дыферэнцыйны ККД
Крывая, апісаная вышэй, з'яўляецца амаль лінейнай для магутнасцяў напампоўкі вышэй за парогавае значэнне ў выпадку, калі аптычныя страты ў рэзанаторы лазера застаюцца аднолькавымі для ўсіх ўваходных магутнасцяў. Часам крывая нелінейная, звычайна, з меншым нахілам пры высокіх уваходных магутнасцях. Гэта паказвае на павелічэнне страт, якія часта носяць тэрмічны характар, напрыклад, праз лінзаванне. Такая сітуацыя найчасцей сустракаецца ў магутных лазерах.
Незалежна ад формы крывой дыферэнцыйнага ККДз, заўсёды ёсць магчымасць пабудаваць лінію экстрапаляцыі, якая найлепей пасуе да гэтага выпадку, каб знайсці перасячэнне з воссю х. Такім чынам можна знайсці парогавую магутнасць напампоўкі для гэтага пэўнага лазера. Важнасць дыферэнцыйнага ККДз палягае ў тым, што гэты параметр дазваляе праводзіць параўнанне лазераў з рознымі канструкцыямі, схемамі напампоўкі і актыўнымі асяроддзямі. Таксама для наяўнага лазера карысна перыядычна вызначаць парог генерацыі з дапамогай графіка дыферэнцыйнага ККДз, што дапамагае вызначыць, калі лазер патрабуе юстыроўкі або рамонту, у выпадку значнага падзення дыферэнцыйнага ККДз з часам.
Медалі СССР
Медалі СССР
Спіс медалёў СССР :
Окленд (значэнні)
Назву Окленд маюць:
Міхаіл Рыгоравіч Баразна
Міхаіл Рыгоравіч Баразна (, Ракушава, Магілёўскай вобласці) — беларускі мастацтвазнавец, мастацкі крытык, фотамастак. Кандыдат мастацтвазнаўства (1998). Рэктар Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (з 2010). Ганаровы член Расійскай акадэміі мастацтваў. У якасці рэктара БДАМ удзельнічаў у рэпрэсіях супраць студэнтаў, якія пратэставалі супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года. У сувязі з гэтым з чэрвеня 2021 года знаходзіцца ў санкцыйных спісах Еўрасаюза.
Біяграфія
Скончыў Круглянскую сярэднюю школу, затым мастацка-прамысловы факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута (1985). У 1986—1992 гадах мастацкі рэдактар выдавецтва «Беларусь». З 1992 года выкладае ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, у 1996—1998 гадах в.а. загадчыка кафедры гісторыі і тэорыі мастацтваў, з 1999 — прарэктар па навукова-творчай рабоце, з 2010 — рэктар. Прафесар кафедры гісторыі і тэорыі мастацтваў.
Удзел у якасці куратара
Асноўныя праекты
Санкцыі ЕС, іншых краін
21 чэрвеня 2021 года Баразна быў унесены ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. Паводле рашэння ЕС Баразна «нясе адказнасць за рашэнне адміністрацыі ўніверсітэта адлічыць студэнтаў за ўдзел у мірных акцыях пратэсту», пастановы аб чым былі прыняты пасля закліку Аляксандра Лукашэнкі 27 кастрычніка 2020 года адлічаць студэнтаў універсітэтаў, якія ўдзельнічаюць у акцыях пратэсту і страйках, — рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці і падтрымку рэжыму Лукашэнкі. З той жа фармулёўкай 7 ліпеня 2021 года Баразна трапіў і ў санкцыйны спіс Швейцарыі. 6 ліпеня да чэрвеньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Ключ 39
Ключ 39 子 (孑, 孓, 孒) (піньінь zǐ) са значэннем «дзіця» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 83 іерогліфа з гэтым ключом (з 49,030).
Старажытны знак адлюстроўваў дзіця з узнятымі рукамі. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «сын, дачка, нашчадак, дзіця», «плод, семя, яйка, ікра».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 子.
Should’ve Said No (песня Тэйлар Свіфт)
«Should've Said No» (бел. «Павінны быў адмовіць»)  — пяты, апошні, сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе першага студыйнага альбома «Taylor Swift», выпушчаны 18 мая 2008 пад лэйблам Big Machine. Песня была напісана самой Тэйлар. У ЗША яна атрымала плацінавы статус.
Інфармацыя
Тэйлар напісала гэтую песню ў шаснаццаць гадоў, калі хлопец, з якім яна сустракалася, здрадзіў ёй. Пазней спявачка расказала, што ў той час яна сапраўды была вельмі злая і раз’юшаная з-за свайго каханага і бачыла рашэнне у музыцы, таму і пачала ствараць песню. Таксама Свіфт паведаміла, што ў час напісання кампазіцыі ў яе было сапраўднае натхненне, таму большую частку песні яна напісала за пяць хвілін. Акрамя таго, спявачка парўнала «Should've Said No» з іншай песняй з альбома «Taylor Swift» — « Picture to Burn».
Відэакліп на песню Тэйлар знімаць не стала.
Патаемнае пасланне — «Sam, Sam, Sam, Sam, Sam, Sam» (бел. «Сэм, Сэм, Сэм, Сэм, Сэм, Сэм») — імя каханага спявачкі.
Глікаліпіды
Глікаліпіды — складаныя ліпіды, якія ўтвараюцца ў выніку злучэння ліпідаў з вугляводамі. У малекулах глікаліпідаў ёсць палярныя «галовы» (вуглявод) і непалярныя «хвасты» (рэшткі тлустых кіслот). Дзякуючы гэтаму глікаліпіды (разам з фасфаліпідаамі) уваходзяць у склад клетачных мембран.
Глікаліпіды шырока прадстаўлены ў тканках, асабліва ў нервовай тканцы у прыватнасці ў тканцы мозгу. Яны лакалізаваны пераважна на вонкавай паверхні плазматычнай мембраны, дзе іх вугляводныя кампаненты ўваходзяць у лік іншых вугляводаў клетачнай паверхні.
Багдан Міхайлавіч Хмяльніцкі
Багдан Хмяльніцкі ( — ) — украінскі гетман, дзяржаўны дзеяч і дыпламат.
Мемарыяльны комплекс лётчыкам дальняй авіяцыі
Мемарыяльны комплекс лётчыкам дальняй авіяцыі — мемарыяльны комплекс у Баранавічах.
Багдан Міхайлавіч Хмяльніцкі
Біяграфія
Паходзіў з дробнай праваслаўнай шляхты. Служыў у войску рэестравых казакаў, у 1647 г. уцёк у Запарожскую Сеч і праз год узняў паўстанне супраць палякаў, якое перарасло ў вызваленчую вайну ўкраінскага народа. Армія Хмяльніцкага разбіла польскае войска ў 1648 годзе бітва пад Жоўтымі Водамі, пад Корсунем і пад Піляўцамі, у 1649 — пад Зборавам і пад Збаражам, у 1652 — пад Батогам; панесла паразу ў 1651 годзе пад Берастэчкам.
У 1654 г. па просьбе Хмяльніцкага Украіна была ўключана ў склад Маскоўскай дзяржавы. Пазней, пераканаўшыся, што пад царскай апекай нельга ўтварыць незалежнай дзяржавы, Хмяльніцкі шукаў пагаднення з Трансільваніяй і Швецыяй. Разам з казацкай старшынай разглядаў паўднёвы ўсход Беларусі як частку сваёй будучай дзяржавы.
Мемарыяльны комплекс лётчыкам дальняй авіяцыі
Гісторыя
У 1941 годзе па загаду Сталіна ў Падмаскоўным горадзе Моніна быў сфарміраваны 203-і гвардзейскі полк цяжкіх бамбардзіроўшчыкаў дальняй авіяцыі, які камплектаваўся найлепшымі лётчыкамі грамадзянскай і палярнай авіяцыі. Ужо ў пачатку жніўня 1941 года полк нанёс свой першы бомбавы ўдар на Берлін.
Апісанне
У цэнтры на невялікай гарызантальнай пляцоўцы, да якой вядуць ступені, усталявана вертыкальная ў плане частка сцяны, на якой зроблены выявы эмблемнага знака паветраных сіл і ордэнскай стужкі з лічбамі 1941—1991. Ад яе ўправа і ўлева адыходзяць стылізаваныя зубцы, падобныя да зубцоў Крамлёўскай сцяны, у якіх ва ўглубленнях пералічаны імёны Герояў Савецкага Саюза і загінуўшых лётчыкаў, якія змагаліся ў радах 203-га палка.
Баі ў даліне Я-Дранг
Баі ў даліне Я-Дранг/Ядранг/Дранг — агульнапрынятая назва двух бітваў, якія адбыліся паміж амерыканскай і паўночнав’етнамскай арміямі ў 1965 годзе падчас вайны ў В’етнаме. З’яўляецца адной з найбольш буйных, кровапралітных і часта згадваных бітваў В’етнамскай вайны.
Перадумовы
Вясной—летам 1965 года ЗША накіравалі ў Паўднёвы В’етнам, дзе ў гэты час ішла актыўна падтрымоўваная камуністычным Паўночным В’етнамам партызанская вайна, свае рэгулярныя воінскія падраздзяленні для падтрымкі ўрада краіны. У ліпені—верасні амерыканскія сілы правялі першыя наступальныя аперацыі супраць партызан Нацыянальнага фронту вызвалення Паўднёвага В’етнама. Аднак значную занепакоенасць у амерыканскага камандавання выклікалі часці рэгулярнай паўночнав’етнамскай арміі, якія яшчэ ўступалі ў бой з амерыканцамі. Яны, як лічылася, пераўзыходзілі партызанскія падраздзяленні па ўзроўні баяздольнасці за кошт лепшай арганізацыі і ўзбраення. Імкненне абодвух бакоў праверыць магчымасці свайго ворага ў баі вяло да непазбежнасці буйнога сутыкнення.
Перадгісторыя
У кастрычніку 1965 года паўночнав’етнамскія войскі сіламі каля дывізіі пачалі аперацыю на плато Тэйнгуен (Цэнтральнае сугор’е), аблажыўшы лагер амерыканскага спецназа Плэйме ў правінцыі Плейку (сучасная назва правінцыі — Зялай). Але паўднёвав’етнамская армія пры падтрымцы авіяцыі і артылерыі ЗША здолела зняць аблогу з лагера Плэйме. Атрымаўшы разведданыя аб адступленні праціўніка, амерыканскае камандаванне прыняло рашэнне пераследваць яго.
У канцы кастрычніка ў раён Плейку была перакінута 1-я брыгада нядаўна прыбылай у В’етнам 1-й кавалерыйскай (аэрамабільнай) дывізіі, перад якой была пастаўлена задача выяўляць і знішчаць разрозненыя групы ворага.
1 лістапада група верталётаў-разведчыкаў з 1-га эскадрону 9-га кавалерыйскага палка пад камандаваннем падпалкоўніка Джона Стоктана выявіла перамяшчэнне праціўніка ў 13 кіламетрах на захад ад Плэйме. Дэсант пасля кароткай сутычкі захапіў 33-і палявы шпіталь Народнай арміі. Пры падтрымцы 2-га батальёна 12-га кавалерыйскага палка контратакі праціўніка былі адбіты, амерыканцы страцілі 11 чалавек забітымі і 51 параненым. Страты праціўніка склалі прыкладна 250 чалавек. Акрамя іншых трафеяў, у захопленым шпіталі была знойдзена карта наваколляў ракі Дранг, на якой былі адзначаны сцежкі, што выкарыстоўваліся паўночнав’етнамскай арміяй. Падпалкоўнік Стоктан атрымаў загад зладзіць засаду на адной са сцежак. 3 лістапада былі арганізаваны тры засады (па 1 ўзводу) — адна непасрэдна на сцежцы ўздоўж ракі Дранг і дзве ў некалькіх кіламетрах на поўнач. Увечары таго ж дня ў засаду каля ракі трапіла ўзмоцненая рота 66-га палка Народнай арміі Паўночнага В’етнама. Пры падтрымцы роты А 1-га батальёна 8-га кавалерыйскага палка, перакінутай па паветры з Дуко, амерыканцы атрымалі перамогу.
Аднак амерыканскае камандаванне не скарысталася атрыманымі данымі. 6 лістапада 1-я брыгада 1-й кавалерыйскай дывізіі была выведзена з Плейку, а 10 лістапада ёй на змену была перакінута 3-я брыгада той жа дывізіі (камандзір палкоўнік Томас Браўн), у складзе 1-га батальёна 7-га кав. палка (камандзір падпалкоўнік Гаральд Мур), 2-га батальёна 7-га кав. палка (камандзір падпалкоўнік Роберт Макдэйд) і 2-га батальёна 5-га кав. палка (камандзір падпалкоўнік Роберт Тал).
План аперацыі
1-га батальёну 7-га кав. палка была пастаўлена задача правесці пошук у ваколіцах масіва Чу-Понг, дзе, па даных разведкі, былі сканцэнтраваны значныя сілы праціўніка. Пасля разведвальнага палёту для высадкі дэсанту была абраная зона «X-Ray». Агнявую падтрымку дэсанту павінны былі аказваць 12 105-мм гаўбіц батарэй A і C 1-га батальёна 21-га артылерыйскага палка (камандзіры капітан Роберт Баркер і капітан Дональд Дэвіс), агнявыя пазіцыі якіх знаходзіліся ў зоне высадкі «Falcon». Непасрэдную агнявую падтрымку з паветра батальёну павінны былі аказваць узброеныя НУРСамі верталёты батарэі C 2-га батальёна 20-га артылерыйскага палка (камандзір маёр Роджэр Барталамей). Перавозку асабовага складу і забеспячэнне падраздзяленняў павінна была ажыццяўляць рота A 229-га ўдарнага верталётнага батальёна (камандзір маёр Брус Крэндал) на няўзброеных верталётах Bell UH-1 Iroquois.
Сілы Паўночнага В’етнама і НФВПВ
Часці народнай арміі Паўночнага В’етнама і НФВПВ, якія ўдзельнічалі ў бітве, уваходзілі ў фронт B-3 пад камандаваннем брыгаднага генерала Цю Хюі Мана. Камандны пункт намесніка камандуючага фронтам, падпалкоўніка Нгуен Хыу Ана, быў размешчаны непасрэдна на схілах масіва Чу-Понг. Падраздзяленні 33-га палка Народнай арміі, сур’ёзна патрапанага падчас баёў у ваколіцах Плейку і выведзенага ў даліну Я-Дранг для адпачынку, былі выцягнуты ў тонкі ланцуг ўздоўж ўсходняга схілу Чу-Понг. 320-ы полк Народнай Арміі (камандзір маёр Ма Ван Мін), які таксама ўдзельнічаў у баях, але адышоў без страт, стаяў на мяжы з Камбоджай у 16 кіламетрах ад зоны высадкі «X-Ray». Тры батальёна 66-га палка Народнай Арміі (камандзір падпалкоўнік Ла Нгок Чау) былі размешчаны ў даліне Я-Дранг ў непасрэднай блізкасці ад зоны высадкі. Батальён В’етконга H-15 знаходзіўся ў васьмі гадзінах хады ад зоны высадкі.
14 лістапада
У 10 гадзін 48 хвілін раніцы 14 лістапада 1965 года, пасля паўгадзіннай агнявой падрыхтоўкі, камандная група батальёна і два ўзвода роты B (камандзір — капітан Джон Хэрэн) высадзіліся ў даліне Я-Дранг. Неўзабаве быў захоплены першы палонны, які паведаміў, што на схілах масіва Чу-Понг знаходзяцца тры батальёна рэгулярнай арміі Паўночнага В’етнама, што даўно шукаюць магчымасці ўступіць у бой з амерыканцамі. Пасля таго, як у 11:20 у зону высадкі былі перакінуты апошнія падраздзяленні роты B і частка роты A, уверх па схіле былі высланы патрулі. У 12:15 адбыўся першы агнявы кантакт патрулёў з праціўнікам. У 12:30 рота B, засяродзіўшыся ў сухім рэчышчы ракі, перайшла ў наступленне ўверх па схіле масіва. Каля 13:00 1-ы ўзвод роты B (камандзір-лейтэнант Эл Дэвні) быў атакаваны з флангаў групай з 30—40 салдат праціўніка і залёг пад агнём. 2-і ўзвод (камандзір лейтэнант Генры Хэрык) таксама быў атакаваны, але перайшоў у контратаку і стаў пераследваць ворага ўверх па схіле. Захапіўшыся пагоняй, узвод адарваўся ад роты і трапіў у акружэнне, пры гэтым загінулі лейтэнант Херык і амаль усе камандзіры аддзяленняў. Тыя, што засталіся ў жывых на чале з сяржантам Эрні Сэвэджам занялі кругавую абарону і адбівалі атакі пры падтрымцы артылерыі, карэктуючы агонь па радыё.
У 13:32 верталёты даставілі пакінуты асабісты склад роты A і галаўныя падраздзяленні роты C. Падпалкоўнік Мур загадаў роце A (камандзір — капітан Рамон Надал) вылучыцца на левы фланг вядучай бой роты B, утварыўшы заходні фронт абароны. Падраздзяленні роты C (камандзір — капітан Роберт Эдвардс) па меры высадкі займалі пазіцыі на левым флангу роты А, утвараючы паўднёвы фронт абароны і з ходу уступаючы ў бой. Падпалкоўнік Мур і яго камандная група занялі пазіцыю ў тыле роты B за вялікім мурашнікам. Каля 14 гадзін зенітным агнём праціўніка быў збіты штурмавік Douglas A-1 Skyraider, які аказваў наземным падраздзяленням агнявую падтрымку. Пілот, капітан Пол Маклелан з 1-га паветранага эскадрону камандас, загінуў.
Каля 14 гадзін в’етнамскі атрад, прасоўваючыся з поўдня ўздоўж сухога рэчышча ракі, наткнуўся на 3-і ўзвод роты A (камандзір — лейтэнант Роберт Тафт). Амерыканцы перайшлі ў атаку, але панеслі вялікія страты. Быў забіты камандзір, і ўзводу давялося адступіць. Перагрупаваўшыся, ён здолеў затрымаць наступленне праціўніка, в’етнамцы перанеслі ўдар на пазіцыі суседняга 2-га ўзвода (камандзір — лейтэнант Уільям Марм) на стыку з ротай B, але былі адбіты з вялікімі стратамі. Капітан Надал са сваім радыёаператарам пад агнём вынес целы загінулых амерыканцаў на пазіцыі роты.
У 14:30 прыбылі часці роты C і галаўныя падраздзяленні роты D (камандзір — капітан Луіс Лефевр). Высадка выраблялася пад моцным агнём і амерыканцы панеслі вялікія страты. Быў паранены капітан Лефевр. Праз некалькі хвілін з поўдня на пазіцыі роты C абрынуўся ўдар в’етнамцаў колькасцю каля 200 чалавек. Атака была адбіта агнём артылерыі. Адначасова былі атакаваны пазіцыі роты A, дзе праціўнік быў адбіты дзякуючы ўмелым дзеянням двух кулямётных разлікаў. Каля 15:00 атакі спыніліся, але зона высадкі ўсё яшчэ знаходзілася пад абстрэлам. Падчас пагрузкі параненых у верталёты быў смяротна паранены начальнік разведкі батальёна капітан Томас Метскер.
Да 15:45 увесь асабісты склад 1-га батальёна быў дастаўлены ў зону высадкі. Рота D (пад камандаваннем лейтэнанта Лэры Літана) заняла пазіцыі фронтам на ўсход. Каманды пасаджаных батальёну санітарных верталётаў адмовіліся садзіцца пад інтэнсіўным агнём праціўніка. Тады верталёты падтрымкі па ўласнай ініцыятыве пачалі дастаўляць боепрыпасы і вывозіць параненых і забітых у зону высадкі «Falcon». Да гэтага моманту супраць амерыканскага батальёна дзейнічалі ўжо тры батальёны в’етнамскай рэгулярнай арміі. Было відавочна, што амерыканцам спатрэбіцца падмацаванне, і камандзір 3-й брыгады загадаў рыхтавацца да пагрузкі рота B 2-га батальёна 7-га кав. палка, які вартаваў штаб брыгады ў Плейку. Атакі в’етнамцаў некалькі сціхлі і падпалкоўнік Мур вырашыў зрабіць спробу выратаваць акружаны ўзвод. Для гэтага роты A і B адцягнуліся да сухога рэчышчы ракі, каб адначасовым кідком прарвацца да месца, дзе абараняўся ўзвод лейтэнанта Хэрыка. Атака пачалася ў 16:20, але амаль адразу ж захлынулася, наткнуўшыся на інтэнсіўны агонь праціўніка. Усе ўзводныя камандзіры і многія сяржанты роты A выйшлі з ладу, а 1-ы ўзвод, які вырваўся наперад, ледзь не быў адрэзаны ад сваіх. У 17:40 падпалкоўнік Мур загадаў ротам адступіць на ранейшыя пазіцыі пад прыкрыццём агню артылерыі і мінамётаў. За недахопам дымавых боепрыпасаў артылерыя, па просьбе Мура, вяла агонь запальнымі снарадамі, начыненымі белым фосфарам.
Тым часам, у 17:00 у зону высадкі пачала дэсантавацца рота B 2-га батальёна (камандзір — капітан Майран Дзідурык), якая паступіла ў аператыўнае падпарадкаванне Мура. Два ўзводы занялі пазіцыі на паўночна-ўсходнім участку перыметра паміж ротамі B і D 1-га батальёна, а 2 — і ўзвод (камандзір-лейтэнант Джэймс Лэйн) размясціўся на правым флангу роты C 1-га батальёна, якая займала пазіцыі на паўднёвым і паўднёва-ўсходнім участках перыметра. Разам з гэтай хваляй дэсанту высадзіліся два кінааператары з армейскага спецыяльнага фатаграфічнага аддзела (DASPO) — сяржант Джэк Ямагучы і сяржант Томас Шыра.
Да цемры роты здолелі ўмацаваць перыметр, акапацца. Была раскінута палявая антэна RC-292, якая забяспечыла прамую сувязь са штабам брыгады, пасля чаго Мур адпусціў на базу верталёт, што раней вісеў над зонай высадкі, рэтранслюючы радыёсігналы. Быў дастаўлены запас вады і боепрыпасаў. Каля 9 гадзін вечара ў зону высадкі прыбылі група сігнальшчыкаў на чале з лейтэнантам Дыкам Тыфтам і рэпарцёр агенцтва UPI Джозефам Гэлауэй.
Усю ноч в’етнамцы вялі разведку боем на розных участках перыметра, за выключэннем пазіцый роты D. Тых адганялі агнём артылерыі і ручных гранатамётаў. Кулямётным разліках было забаронена адкрываць агонь без загаду, каб не выдаваць сваіх пазіцый. Акружаны ўзвод таксама быў тройчы атакаваны групамі прыкладна па 50 чалавек, але атакі адбілі агнём артылерыі і асабістай зброі.
За першы дзень бітвы 1-ы батальён 7-га кавалерыйскага палка страціў забітымі і параненымі каля 110 чалавек, захапіў шасцярых палонных.
15 лістапада
Каля 6:30 раніцы падпалкоўнік Мур сабраў камандзіраў рот на камандным пункце роты C, каб абмеркаваць план выратавання акружанага ўзвода. Атаку планавалася вырабіць сіламі трох рот, ад двух рот у напрамку атакі былі вылучаны дазоры (па адным узводзе). Аднак у 06:50 пасадачная зона была накрыта моцным агнём праціўніка, які значнымі сіламі (7-ы батальён 66-га палка, узмоцнены батальёнам H-15 В’етконга) перайшоў у наступленне на паўднёвы і паўднёва-ўсходні ўчасткі перыметра. Вылучаныя ў дазор ўзводы апынуліся ў аблозе праціўніка, а адсутнасць радыёсувязі не дазваляла аказаць ім агнявую падтрымку. Камандзір роты C капітан Эдвардс быў цяжка паранены, і камандаванне ротай прыняў яго намеснік лейтэнант Джон Арынгтан (таксама цяжка паранены).
У 07:15 значныя сілы праціўніка (дзве роты батальёна H-15) атакавалі кулямётныя і мінамётныя пазіцыі роты D. Жадаючы захаваць рэзерв (батальённы разведузвод пад камандаваннем лейтэнанта Рэкстроў), Мур загадаў узмацніць роту з адным узводам роты А. Камандзір роты капітан Надал адправіў 2-і ўзвод, якім пасля выхаду з ладу лейтэнанта Марма камандаваў сяржант Макалі.
У 7:55 па загадзе Мура атакаваныя роты пазначылі свой пярэдні край дымавымі шашкамі, пасля чаго камандзір батальёна запытаў падтрымку з паветра, перадаўшы ў эфір сігнал Broken Arrow (зламаная страла). Па гэтым сігнале ўсе змешчаныя ў паветры баявыя самалёты накіроўваліся на атакаваны ўчастак з мэтай аказаць падтрымку амерыканскаму падраздзяленню, якому пагражае небяспека прарыву. Імкнучыся палегчыць націск ворага на роту C, Мур загадаў разведузводу перайсці ў контратаку на левым флангу пазіцый роты. Адначасова ён загадаў капітану Дыдурыку адцягнуць свой камандны пункт і адзін з узводаў у тыл пазіцый роты C, каб пры неабходнасці закрыць прарыў у абароне.
У гэты момант над зонай высадкі з’явіліся два знішчальнікі North American F-100 Super Sabre, узброеныя бакамі з напалмам. Першы самалёт скінуў бакі на пазіцыі сапёрнай каманды, якая акапалася каля батальённага КП (два чалавекі атрымалі смяротныя апёкі), а другі немінуча накрыў бы ўдарам сам батальённы КП, калі б Мур не паспеў яго папярэдзіць.
У 9:10 пачала высадку рота A 2-га батальёна (камандзір — капітан Джоел Сугдыніс). Узвод, які высадзіўся першым, быў неадкладна накіраваны на ўзмацненне роты C 1-га батальёна. Неўзабаве атакі в’етнамцаў спыніліся, і яны адступілі, пакінуўшы зону высадкі пад агнём снайпераў. У 09:41 Мур загадаў капітану Дыдурыку ўзмацніць сваім узводам пазіцыі роты C і прыняць камандаванне над усімі сіламі, якія займалі гэты ўчастак. Рэшткі акружаных узводаў далучыліся да сваіх рот. Верталёты пачалі вывозіць параненых — для гэтага спецыяльна былі выкліканы транспартныя верталёты Boeing CH-47 Chinook. З пачатку баёў у даліне ракі Я-Дранг рота C страціла 42 чалавекі забітымі (у тым ліку двух лейтэнантаў і шаснаццаць сяржантаў) і 20 параненымі (у тым ліку камандзір роты, два лейтэнанта і два сяржанта). У страі засталося толькі 49 чалавек, сярод іх ніводнага афіцэра. Ва ўсім 1-м батальёне ў страі заставалася 8 афіцэраў і 260 радавых і сяржантаў.
У зону высадкі X-Ray верталётам прыбыў камандзір 3-й брыгады палкоўнік Томас Браўн з задачай праверыць неабходнасць стварэння перадавога брыгаднага каманднага паста. Аднак камандзіры батальёнаў не бачылі ў гэтым неабходнасці, да таго ж, унутры перыметра проста не было месца для яшчэ аднаго КП. Перад адлётам Браўн паабяцаў на наступны дзень вывезці рэшткі 1-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка назад на базу.
Пасля 12:00 18 стратэгічных бамбардзіроўшчыкаў Boeing B-52 Stratofortress з авіябазы Гуам нанеслі бомбавы ўдар па масіве Чу-Понг. Гэта было першае ў В’етнамскай вайне прымяненне стратэгічнай авіяцыі для тактычнай падтрымкі наземных войскаў.
На нарадзе камандзіраў было вырашана, што падпалкоўнік Тал пакіне ў зоне высадкі свае роты B і D і сіламі пакінутых двух рот, узмоцненых ротай B 1-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка, пасля артпадрыхтоўкі пяройдзе ў наступленне з мэтай дэблакаваць акружаны ўзвод. Атака пачалася ў 13:15. Папярэдне тэрыторыя падвергнулася ракетнаму ўдару з паветра. Роты A і C 2-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка (камандзіры — капітаны Лары Бенет і Эд Бойт) прасоўваліся павольна, амаль не сустрэўшы супраціву, і каля 15:00 дасягнулі адрэзанага ўзвода. З 29 чалавек, з якімі 2-і ўзвод роты B 1-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка ўступіў у бой 26 гадзін таму назад, 9 чалавек былі забіты, 13 паранены. Каля 16:00 атрад падпалкоўніка Тал вярнуўся ў зону высадкі X-Ray, куды ўжо былі выкліканы верталёты, каб забраць забітых і параненых.
Каля 23:30 в’етнамцы абстралялі ранейшыя пазіцыі роты з 1-га батальёна, якія цяпер займала рота B 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка.
16 лістапада
У 01:00 праціўнік сіламі пяці чалавек вырабіў разведку боем супраць роты B 1-га батальёна на заходнім перыметры абароны.
Каля 4:00 былі выяўлены падрыхтоўкі в’етнамцаў да атакі насупраць пазіцый роты B 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка на паўднёвым і паўднёва-ўсходнім фасе перыметра. У 4:22 узмоцнены 7-ы батальён 66-га палка пры падтрымцы батальёна H-15 перайшоў у атаку. Атакуючыя былі абстраляны агнём чатырох 105-мм гаўбіц, і першая хваля атакуючых, каля 300 чалавек, была адбіта. У 04:31 пачалася другая атака. Да гэтага моманту поле бою асвятлялася ракетамі з самалёта С-123, і на атакаваным участку быў засяроджаны агонь усіх батальённых мінамётаў і ўсіх 24 105-мм гаўбіц агнявой падтрымкі. У 05:03 пачалася трэцяя атака, якая таксама была адбіта. У 06:27, перад самым світаннем, пачалася чацвёртая атака, нацэленая прама на ротны КП, але агнём гаўбіц і мінамётаў атакуючыя зноў былі рассеяны.
У 6:55 падпалкоўнік Мур загадаў зладзіць «шалёную хвіліну» — 2 хвіліны інтэнсіўнай стральбы з ручной агнястрэльнай зброі па навакольнай тэрыторыі з мэтай справакаваць да нападу праціўніка на заўчаснае выяўленне сябе. У выніку была выяўлена група з 30—40 в’етнамскіх байцоў, якія вырабіліся да атакі на пазіцыі роты A 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка.
Наднырачнікі
Наднырачнікі, наднырачныя залозы — парныя залозы вышэйшых пазваночных жывёл і чалавека, якія размяшчаюцца каля верхніх полюсаў нырак.
Наднырачнікі чалавека масай каля 5 г. У наднырачніках вылучаюць вонкавы коркавы слой (90 % залозы) і ўнутраны — мазгавы. Гармоны коркавага слоя наднырачнікаў (картызон, альдастэрон і інш.) рэгулююць водна-салявы абмен, падтрымліваюць на высокім узроўні працаздольнасць, забяспечваюць хуткае ўзнаўленне сіл пасля фізічных нагрузак, валодаюць процізапаленчым дзеяннем. У коркавым слоі наднырачнікаў, акрамя таго, у нязначнай колькасці ўтвараюцца мужчынскія і жаночыя палавыя гармоны.
Баі ў даліне Я-Дранг
16 лістапада
У 9:30 у зону X-Ray з усходу пешым парадкам з зоны Columbus сталі прыбываць астатнія падраздзяленні (роты C і D і штабная рота) 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка пад камандаваннем падпалкоўніка Роберта Макдэйда, узмоцненыя ротай A 1-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка. Усе падраздзяленні прыбылі на месца да 12:00.
Наднырачнікі
У людзей з недастатковай прадукцыяй гармонаў кары наднырачнікаў развіваецца бронзавая хвароба (упершыню апісаная Т. Адысанам). Хворыя адчуваюць слабасць, хутка худнеюць; пры гэтым захворванні адбываецца пацямненне скуры да бронзавага адцення. Выпадкі росту вусоў і барады ў некаторых жанчын з'яўляецца вынікам залішняга выдзялення карой наднырачнікаў мужчынскіх палавых гармонаў.
Баі ў даліне Я-Дранг
16 лістапада
У 09:55 усе амерыканскія падраздзяленні выслалі дазоры для агляду тэрыторыі перад сваімі пазіцыямі на глыбіню да 450 метраў, але дазор роты B 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка наткнуўся на праціўніка, уступіўшы ў хуткаплынную перастрэлку, у выніку якой быў паранены камандзір 2-га ўзвода лейтэнант Джэймс Лэйн. Падпалкоўнік Мур загадаў падраздзяленням вярнуцца на пазіцыі. Звяно самалётаў A-1Е з 1-га эскадрону паветраных камандас пад камандаваннем капітана Бруса Уоласа засыпала тэрыторыю перад пазіцыямі батальёна фугаснымі і аскепкавымі бомбамі, каністрамі з напалмам і белым фосфарам і абстраляла ўсе заўважаныя мэты ракетамі і агнём бартавых 20-мм гармат. Пасля гэтага падраздзялення батальёна бесперашкодна прачасалі тэрыторыю.
Наднырачнікі
Гармоны мазгавой часткі наднырачнікаў — адрэналін і норадрэналін называюцца «гармонамі страху і гневу». Яны паскараюць рух крыві, пачашчаюць скарачэнні сэрца, пашыраюць бронхі, сасуды сэрца і мозга. Акрамя таго, гэтыя гармоны звужаюць сасуды скуры і кішэчніка, павялічваюць распад глікагену ў печані і выкід глюкозы ў кроў, узмацняюць скарачэнне мышцаў, зніжаюць ступень стомленасці. Усе гэтыя рэакцыі накіраваны на мабілізацыю рэсурсаў арганізма пры цяжкай фізічнай нагрузцы або псіхаэмацыянальным напружанні.
Баі ў даліне Я-Дранг
16 лістапада
У 10:40 ад палкоўніка Томаса Браўна паступіў загад 1-му батальёну 7-га кавалерыйскага палка рыхтавацца да эвакуацыі. Разам з ім павінны былі эвакуявацца рота B 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка і адзін узвод роты A таго ж батальёна.
Каля поўдня ў зоне X-Ray прызямліўся верталёт CH-47 з групай журналістаў, якія суправаджаліся капітанам Коулмэнам з дывізіённага аддзела зносін з грамадскасцю. У 11:55 пачалася эвакуацыя 1-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка. Першай была вывезена найбольш парадзелая рота C. Да гэтага моманту амерыканскія падраздзяленні ў цэлым страцілі 79 чалавек забітымі і 121 параненымі. Зніклых без вестак не было. Каля 15:00 зону X-Ray пакінула камандная група 1-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка, увесь асабісты склад якога да таго часу быў ужо эвакуіраваны.
Падраздзяленні, якія засталіся ў зоне высадкі X-Ray, атрымалі загад на наступную раніцу пакінуць пазіцыі, паколькі па масіве Чу-Понг будзе нанесены масіраваны бомбавы ўдар.
17 лістапада
Ноч у зоне высадкі прайшла спакойна. Выступленне было прызначана на 9:00. Першымі ў напрамку на паўночны ўсход павінны былі выйсці падраздзяленні 2-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка, мэтай якога была зона высадкі Columbus. За ёй павінны былі прытрымлівацца 2-і батальён 7-га кавалерыйскага палка і рота A 1-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка пад агульным камандаваннем падпалкоўніка Макдэйда, на паўдарогі яны павінны былі аддзяліцца і павярнуць на паўночны захад, у напрамку невялікай лясной паляны, якая атрымала абазначэнне Albany, і далей да зоны высадкі Crooks. Albany знаходзілася ў 4 кіламетрах ад зоны X-Ray. Асабісты склад роты капітана Судгініса быў настолькі знясілены, што перад выхадам ён загадаў усім падначаленым прыняць па дзве танізавальныя таблеткі з аптэчкі.
Калона падпалкоўніка Макдэйда рухалася наступным парадкам: наперадзе — батальённы разведузвод (камандзір — лейтэнант Патрык Пэйн), за ім роты A, D (камандзір — капітан Генры Торп), С (камандзір — капітан Джон Фесмір) і штабная рота 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка і ў ар’ергардзе — рота A 1-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка (камандзір — капітан Джордж Форэст). Калона расцягнулася прыкладна на 450—500 метраў.
У 11:38 2-і батальён 5-га кавалерыйскага палка дасягнуў зоны высадкі Columbus. Калона падпалкоўніка Макдэйда працягвала рухацца ў напрамку зоны Albany. У адсутнасць звестак разведкі амерыканскае камандаванне не ведала, што ў ваколіцах Albany размешчаны кадравыя в’етнамскія падраздзяленні: паўнакроўны 8-ы батальён 66-га палка (550 чалавек), знясілены папярэднімі баямі 1-ы батальён 33-га палка і штаб 3-га батальёна 33-га палка. Неўзабаве пасля павароту на паўночны захад разведузвод наткнуўся на в’етнамскіх салдат, двое з якіх былі ўзяты ў палон, аднак адзін в’етнамец здолеў схавацца і далажыць свайму камандзіру аб набліжэнні амерыканскай калоны.
Падпалкоўнік Макдэйд, якому далажылі аб захопе палонных, спыніў рух, высунуўся да разведкі і загадаў усім камандзірам рот прыбыць да яго ў галаву калоны. Асабісты склад падраздзяленняў размясціўся на прывал — ахову выставілі толькі рота C і ар’ергардная рота капітана Форэста. Затым галаўныя падраздзяленні (разведузвод, два ўзвода роты A і камандная група) рушылі наперад і ў 13:07 выйшлі ў зону высадкі Albany.
У 13:15 пры падтрымцы мінамётаў в’етнамцы з усходу атакавалі расцягнутыя падраздзяленні калоны Макдэйда, якія засталіся без камандзіраў, пачынаючы з галаўных. Да 13:26 галаўныя падраздзяленні, што абараняліся на лясістым кавалку зямлі пасярод зоны высадкі Albany, былі адрэзаны ад астатніх, радыёсувязь таксама была страчана. У першыя ж хвіліны бою ўвесь асабісты склад 2-га ўзвода роты A быў выведзены з ладу — самастойна перасоўвацца маглі толькі камандзір узвода лейтэнант Гордан Гроўв з двума байцамі. 1-ы ўзвод таксама панёс вялікія страты.
Штабная рота, роты D і C былі захоплены атакай знянацку і, не паспеўшы арганізаваць абарону, уступілі ў блізкі бой. Сітуацыя ў роце C пагоршылася тым, што яна засталася без камандзіраў, паколькі капітан Фесмір апынуўся адрэзаны ў зоне Albany, а яго намеснік лейтэнант Дональд Корнэт быў забіты ў самым пачатку бою, калі спрабаваў вывесці роту на злучэнне з галаўнымі падраздзяленнямі калоны ў абыход роты D. Рота C панесла самыя вялікія страты ў гэтым баі — з 112 чалавек 45 былі забіты і 55 паранены. Рота D, таксама рассечана на часткі, страціла забітымі 26 чалавек.
Пры першых жа стрэлах капітан Форэст, не пытаючыся дазволу, перапыніў размову з падпалкоўнікам Макдэйдам і кінуўся бегчы да сваёй роты. Ён прабег пад агнём каля 600 метраў, цудам застаўшыся цэлым, і паспеў паставіць сваіх падначаленых у кругавую абарону. Форэст здолеў звязацца па радыё са сваім батальёнам і далажыць аб тым, што адбылося.
Да гэтага часу над полем бою з’явіліся верталёты агнявой падтрымкі пад камандаваннем маёра Баталам’ю (яны не маглі аказаць сваім войскам падтрымкі, не ведаючы, дзе знаходзіцца праціўнік) і верталёт камандзіра 3-й брыгады 7-й кавалерыйскай дывізіі палкоўніка Томаса Браўна, які звязаўся па радыё з падпалкоўнікам Макдэйдам і спрабаваў разабрацца ў сітуацыі, аднак не мог атрымаць ад сваіх падначаленых ніякай змястоўнай інфармацыі. Вярнуўшыся для дазапраўкі ў тактычны аператыўны цэнтр на плантацыі Катэка, у 14:30 Браўн загадаў камандзіру 1-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка падпалкоўніку Фрэдэрыку Акерсану выслаць пешым парадкам з зоны высадкі Columbus адну роту на ўзмацненне роты капітана Форэста. У 14: 55 Акерсан адправіў роту B пад камандаваннем капітана Уолтара Тала.
Адначасова Браўн загадаў роце B 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка рыхтавацца да перакідцы па паветры ў зону высадкі Albany. Амерыканскія падраздзяленні пазначылі дымам свае пазіцыі, пасля чаго штурмавікі А-1E атакавалі названыя мэты напалмам, 250-фунтавымі бомбамі і агнём 20-мм бартавых гармат. Па прычыне дрэннай бачнасці пад удар трапілі і некалькі амерыканскіх салдат. Да 16:00 рота капітана Тала наблізілася да пазіцый роты капітана Форэста на 200 метраў і спынілася, каб перачакаць бамбардзіроўку. У 16:30 роты злучыліся. Да гэтага часу рота капітана Форэста панесла сур’ёзныя страты, сувязь з адным з узводаў была цалкам страчана. У перыметры абароны роты знаходзіліся асобныя байцы і афіцэры роты D і штабны роты 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка.
Да 17:00 рота капітана Тала зачысціла невялікую пасадачную пляцоўку, на якую змог прызямліцца санітарны верталёт. З перыметра, дзе абаранялася рота капітана Форэста, былі вывезены параненыя. Па меры паступлення новых параненых рэйсы санітарнага верталёта паўтараліся.
Пасля гэтага капітан Тал распачаў спробу дасягнуць зоны высадкі Albany, але праз 350—400 метраў апынуліся пад інтэнсіўным агнём праціўніка. Прасоўванне замарудзілася і ў 18:25 штаб брыгады загадаў Талу сфармаваць абарончы перыметр, перачакаць ноч і на досвітку распачаць яшчэ адну спробу дасягнуць зоны Albany.
Да 17:45 лейтэнант Рычард Рэскорла — адзіны пакінуты ў жывых камандзір узвода роты B 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка, раней эвакуіраванай ў зону Columbus — сабраў баяздольны асабісты склад роты. Праз гадзіну яны былі верталётамі перакінуты ў зону Albany, дзе пад агнём праціўніка высадзіліся і занялі абарону. За кошт ізноў прыбылых падраздзяленняў перыметр быў пашыраны. У зоне сабралася шмат цяжкапараненых і намеснік камандзіра батальёна маёр Фрэнк Хэнры папрасіў даслаць верталёты для іх эвакуацыі. У 21:50 чатыры верталёты з роты A 229-га ўдарнага верталётнага батальёна пад камандаваннем капітана Роберта Стынета вылецелі з зоны высадкі Columbus. Пасадка праходзіла пад агнём праціўніка, у цемры, па промні кішэннага ліхтара. Аднак верталёты не змаглі забраць усіх параненых і пакінутых 3—4 чалавекі па ўласнай ініцыятыве забраў камандзірскі верталёт 2-га батальёна пад камандаваннем старэйшага ўорэнт-афіцэра Хэнка Эйнсуорта.
18 лістапада
На працягу ночы групы в’етнамцаў прачэсвалі тэрыторыю, шукаючы і дабіваючы параненых амерыканцаў.
Апоўначы капітан Форэст адправіў атрад у колькасці 23 чалавек на чале з сяржантам Фрэдэрыкам Клюгэ на пошукі групы з 23—26 параненых амерыканцаў на чале з камандзірам узвода агнявой падтрымкі роты C другім лейтэнантам Робертам Жанэтам, якія выйшлі на сувязь па радыё пад пазыўным «Ghost 4-6». Група Клюгэ змагла вынесці толькі 13 параненых — з тымі, каго давялося пакінуць, застаўся санітар Дэніэл Торэс. На падыходзе да перыметра, які абараняўся ротай Форэста, група Клюгэ была абстраляна сваімі, тры чалавекі атрымалі раненні.
Ноччу дзве невялікія зводныя групы са складу штабной роты на чале з лейтэнантамі Джонам Ховардам і Бадам Аленам змаглі самастойна пакінуць поле бою і да раніцы дабрацца да зоны высадкі Columbus. Па дарозе групы назіралі рух ворага ў бок зоны Columbus, аб чым паведамілі начальніку разведкі брыгады.
Раніцай у зоне Albany пабываў фатограф агенцтва Associated Press Рычард Меран. Яго фатаграфіі ўпершыню дазволілі прэсе і камандаванню дывізіі ацаніць маштабы панесеных страт.
У 17:35 назіральнікі ў зоне Columbus заўважылі падраздзяленні батальёна 33-га палка Народнай арміі Паўночнага В’етнама, якія вылучаліся для атакі. Першапачаткова атака была прызначана на 14:00, аднак камандзір в’етнамскага батальёна не змог своечасова сабраць асабісты склад на мяжы атакі. Да 17:35 усе падраздзяленні 1-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка ўжо вярнуліся ў зону высадкі, і падпалкоўнік Акерсан паспеў арганізаваць абарону. Да 21:00 атака была адбіта пры падтрымцы артылерыі і верталётаў агнявой падтрымкі.
Да гэтага часу ўжо было прынята рашэнне змяніць батальёны 3-й брыгады батальёнамі 2-й брыгады (камандзір палкоўнік Рэй Лінч) і падраздзяленнямі паўднёвав’етнамскіх паветрана-дэсантных войскаў, базай якіх павінен быў стаць лагер у Дуко.
Наступныя дні
19 лістапада, скончыўшы прачэсваннем мясцовасці, амерыканскія падраздзяленні пешым парадкам прайшлі ў зону высадкі Crooks, размешчаную ў 10 кіламетрах ад зоны Albany. За мінулыя два дні амерыканцы страцілі 151 чалавекі забітымі, 4 прапаўшымі без вестак і 121 параненымі. В’етнамцы страцілі 403 чалавекі забітымі і 150 параненымі. Артылерыя з зоны Columbus была перамешчана ў зону Golf — у дванаццаці кіламетрах на паўночны захад. Пры гэтым на ранейшых пазіцыях засталося каля тысячы 105-мм снарадаў, якія былі захоплены в’етнамцамі. Адначасна ў пасадачную зону Columbus выйшаў спецыяліст 4-га класа Джэймс Янг з роты A 1-га батальёна 5-га кавалерыйскага палка. 24 лістапада экіпаж верталёта-разведчыка Bell 47 заўважыў у ваколіцах пасадачнай зоны Albany радавога 1-га класа Тобі Брэйвбоя з роты A 2-га батальёна 7-га кавалерыйскага палка. Брэйвбоя падабраў верталёт агнявой падтрымкі з 1-га эскадрону 9-га кавалерыйскага палка.
На наступны год летам наваколлі зоны Albany зноў былі прачасаны, і астанкі 4-х амерыканцаў, якія лічыліся прапаўшымі без вестак, знойдзены.
Вынік
Бітва пры Я-Дранг была першым буйным сутыкненнем паміж рэгулярнымі падраздзяленнямі ЗША і Паўночнага В’етнама. На той момант гэта была самая вялікая бітва В’етнамскай вайны. Абодва бакі бітвы лічаць, што атрымалі перамогу ў ёй. Пры гэтым варта адзначыць, што паўночнав’етнамскаму камандаванню не ўдалося ажыццявіць стратэгічную задуму свайго наступлення (узяцце Плэйме, Плейку і выхад у прыбярэжныя раёны). Страты бакоў былі вельмі цяжкімі.
Зноскі
Каментарыі
Крыніцы
Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння
Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння (Free Software Foundation, FSF) — некамерцыйная арганізацыя, заснаваная 4 кастрычніка 1985 Рычардам Столманам для падтрымкі руху свабодных праграм, і асабіста Праекта GNU (GNU Project).
Ад заснавання да сярэдзіны 1990-х гадоў сродкі FSF выкарыстоўваліся галоўным чынам для аплаты працы праграмістаў, якія пісалі свабодныя праграмы. Пачынаючы з сярэдзіны 1990-х гадоў, усё больш кампаній і прыватных асоб пішуць свабодныя праграмы, а працаўнікі і добраахвотнікі FSF пераважна працуюць над пытаннямі легальнасці і структуры руху свабоднага праграмнага забеспячэння і супольнасці.
Мармуровая арка
Мармуровая арка (Marble Arch) — трыўмфальная арка, якая стаіць каля Прамоўніцкага кутка ў Гайд-парку, на заходнім канцы Оксфард-стрыт у Лондане. Найбліжэйшая станцыя метро — Marble Arch па цэнтральнай лініі.
Арка была створана ў 1828 годзе вядомым архітэктарам Джонам Нэшам, які ўзяў за аснову знакамітую трыўмфальную арку Канстанціна ў Рыме. Арка пабудавана з карарскага мармуру. Унутры маюцца тры невялікія памяшканні, якія раней выкарыстоўваліся як пост паліцыі.
Арка была першапачаткова ўстаноўлена на вуліцы Мэл як парадная брама ў Бакінгемскі палац, але затым пры пабудове новага флігеля палаца ў 1851 годзе была перанесена на цяперашняе месца. Тады хадзілі чуткі, што яе пераносяць толькі таму, што вялікая залатая каралеўская карэта не можа пад ёй праехаць. Аднак падчас каранацыі Елізаветы II у 1953 г. мільёны гледачоў бачылі, як вялікая залатая карэта праехала пад аркай.
Мармуровая арка стаіць побач з месцам, дзе раней знаходзілася знакамітая шыбеніца Тайберн (Tyburn), месца публічных пакаранняў смерцю з 1388 па 1793. Ходзяць чуткі пра магчымы перанос аркі ўнутр Гайд-парку або ў іншае больш даступнае для турыстаў і гараджан месца, бо цяпер доступу да аркі перашкаджае ажыўлены транспартны паток.
Пяршайка
Пярша́йка, канал П-10 — рака ў Беларусі, у Валожынскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Іслач (басейн Нёмана).
Назва
Назва Пяршайка балцкага паходжання, адпачатная балцкая форма мела выгляд тыпу *Péršeja.
Корань Perš- у літоўскіх водных назвах Peršekė, Peršokšna, Peršaukštis, латышскіх Pērse, Pērsēja, прускіх Persante, Persink, у яцвяжскай (на тэрыторыі Літвы) Persas. Аснова Pars-, варыянт асновы Perš- / Pers- таксама ў літоўскім Parsvėtis, прускім Parse.
Звязана з літоўскім perša «незамерзлае месца ў лёдзе; крынічнае месца ў балоце», pro-perša «незамерзлае або расталае месца ў лёдзе на рацэ, на возеры ўзімку», pro-peršas «вір у рацэ ці ў возеры».
Гідраграфія
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 67 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 6,2 ‰.
Пачынаецца каля вёскі Шараі, цячэ па заходніх схілах Мінскага ўзвышша, упадае ў Іслач каля вёскі Яцкава-Карчомныя. Прытокі — Баранаўка, Літанка (справа).
За 1 км на захад ад аграгарадка Пяршаі на працягу 1,2 км уніз па цячэнні каналізаваная. У ніжнім цячэнні на левым беразе ад аграгарадка Пяршаі лясныя масівы, з правага боку прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Івянецкае партызанскае злучэнне
Івянецкае партызанскае злучэнне — было створана ў 1943 годзе паводле рашэння Баранавіцкага падпольнага абкома КП(б)Б. Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Валожынскага, Івянецкага, Стаўбцоўскага, Дзяржынскага, Мінскага, Заслаўскага, Радашковіцкага раёнаў, уваходзіла ў склад Баранавіцкага партызанскага злучэння.
Камандаванне
Камандзір — кіраўнік Івянецкага міжраённага партыйнага цэнтра Рыгор Аляксандравіч Сідарок (Дубаў), начальнік штаба — Рафаіл Людвігавіч Васілевіч, У. К. Курленка, Георгій Васілевіч Будай.
Склад
Аб'ядноўвала партызанскія брыгады: асобна дзейныя атрады:
У кастрычніку 1943 года брыгада імя Жукава і атрад Дзенісенкі былі перададзены для фарміравання Стаўбцоўскага партызанскага злучэння, у снежні 1943 — студзені 1944 гадоў партызанская брыгада імя Фрунзе была перадыслацыравана і ўключана ў склад Баранавіцкага партызанскага злучэння паўднёвай зоны.