cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дывізія СС «Галічына»
Фармаванне
У пачатку сакавіка 1943 года ў газетах дыстрыкта Галічына публікуецца «Маніфест да баяздольнай моладзі Галічыны» губернатара акругі Галічына Ота Вехтэра, у якім адзначалася адданая служба «ў славу рэйха» галіцыйскіх украінцаў і іх неаднаразовыя запыты к фюрэру аб удзеле ва ўзброеннай барацьбе, — і фюрэр, улічваючы ўсе поспехі галічан, дазволіў фарміраванне стралковай дывізіі СС «Галічына» (ням. SS-Schützendivision «Galizien»). Для каардынацыі садзейнічання фарміраванню дывізіі па дамове між губернатарам дыстрыкта «Галічына» і галавой Украінскага цэнтральнага камітэта ў Кракаве, бургамістрам Львова было створана Ваеннае ўпраўленне (ВУ) дывізіі.
15 красавіка адбылося першае паседжанне ВУ, на якім была вызначана яго структура: Уладзімір Кубіёвіч — старшыня, Восіп Наўроцкі — старшыня канцылярыі, Міхал Хронаўят — прызыўны аддзе, Любамір Макарушка — камандны склад, Сцяпан Валынец — аддзел прапаганды, Міхал Кушнір — аддзел адукацыі, Іван Рудніцкі — метадычны аддзел, Андрэй Палы — рэферэнт дапамогі сем’ям, Уладзімір Белазор — медыцынскі аддзел, айцец Васіль Лаба — галоўны вайсковы капелан, Юры Крахмалюк — ваенна-гістарычны аддзел, Зянон Зялёны — аддзел па рабоце з моладдзю.
Праз некаторы час губернатар дыстрыкта О. Вехтэр замяняе Кубіёвіча на галіцкага фольксдойчэ палкоўніка вермахта А. Бізанца, а ганаровым старшынёй ВУ прызначае былога генерала арміі УНР Віктара Курмановіча. Старшыня карцылярыі ВУ Восіп Наўроцкі стаў фактычна ланцужком між ВУ і УЦК.
28 красавіка 1943 года ў Львове ў будынку адміністрацыі дыстрыкта «Галічына» адбылася ўрачыстая цырымонія абвяшчэння акта аб стварэнні дывізіі, у цырымоніі прымалі ўдзел прадстаўнікі германскай акупацыйнай улады, НСДАП, вермахта, духавенства, прадстаўнікі УЦК і іншыя. На гэтай цырымоніі сябрам ВУ ўручылі граматы, якія падцвярджалі іх паўнамоцтвы, што ніякім чынам не паўплывала на фарміраванне чыста германскага органа пад кіраўніцтвам гауптштурмфюрэра СС Шульцэ па набору ў шэрагі войск СС — які, па сутнасці, маў больш паўнамоцтваў, чым ВУ.
Па стану на 3 чэрвеня 1943 года ў дывізію запісалася каля 80 тыс. дабравольцаў, з якіх было прынята 53 тыс. чалавек, з іх 13 тыс. былі залічаны адразу. У склад дывізіі таксама дазвалялася набіраць валанцёраў-украінцаў з іншых германскіх фарміраванняў — так, у яе склад увайшлі байцы 201-га батальёна паліцыі, а яго камандзір — Яўген Пабігушчы, пасля абучэння, узначаліў адзін з батальёнаў дывізіі. 18 ліпеня 1943 года ў трэніровачны лагер войск СС у Дэмбіцэ быў адпраўлены набор для фарміравання 4-8 валанцёрскіх палкоў войск СС і 204-га ахоўнага батальёна паліцыі.
30 ліпеня 1943 года выдаецца загад начальніка Галоўнага аператыўнага ўпраўлення СС аб фарміраванні валанцёрскай дывізіі СС «Галічына» (ням. SS Freiwilligen — Division «Galizien»). Хутка прызываюцца яшчэ каля 13 тыс. добраахвотнікаў для навучання, камандны склад украінцаў накіроўваецца нарозныя курсы ў Германію. Як і баснійская мусульманская дывізія СС «Ханджар», якая мала ў сваім складзе імамаў, дывізія «Галічына» мала ў сваім складзе ваенных грэкакаталіцкіх (уніяцкіх) капеланаў, якімі кіраваў айцец Васіль Лаба.
Навучанне
4 — 8-ы валанцёрскія палкі СС праходзілі навучанне разам з практыкай — частка з іх была размешчана ў раёне Беластока і Гдыні, частка ва ўсходняй і паўднёвай Францыі, шэраг фармаванняў «праходзілі практыку» ў Югаславіі. Паколькі дывізія першапачаткова фармавалася як паліцэйская, асноўны дасланы нямецкі афіцэрскі склад (каля 600 чалавек) паходзіліз паліцэйскіх фармаванняў СС і СД. Адзіным выхадзам з Вермахта быў начальнік штаба Вольф-Дытрых Хейке (ням. Wolf-Dietrich Heike). Асноўным цэнтрам падрыхтоўкі галіцкіх валанцёраў стаў трэніровачны лагер СС у Гейдлягеры/Дэмбіцэ. Абсалютная большасць валанцёраў другога набора — які фармаваў уласна дывізію — паходзіла з бедных сялянскіх сямей. Адзін з штабных афіцэраў-немцаў у сваіх успамінах пісаў, што дысцыпліна ў валанцёраў была далёкай ад нямецкага разумення — першапачаткова дывізія была падобнай на натоўп, а не на вайсковае фармаванне. 20 лістапада 1943 года прыбыў новы камандзір — оберфюрар СС Фрыц Фрайтаг, які кіраваў да гэтага 4-й паліцэйскай грэнадзёрскай дывізіяй СС, які здолеў жорсткімі мерамі палепшыць сітуацыю ў дывізіі. Дывізія мала зашмат шэраговага складу, і мала недахоп малодшых і сярэдніх камандзіраў. З мэтай паляпшэння сітуацыі быў арганізаваны шэраг курсаў для байцоў дывізіі — як немцаў, так і галічан. На пачатак 1944 года колькасць навучэнцаў у Гейдлагеры (разам з 204 батальёнам) налічвала каля 12 тыс. чалавек.
Сапраўднае баявое навучанне дывізія пачала толькі ўвесну 1944 года, калі дывізія была накіравана з трэніровачны лагер СС у Нойхамер, Сілезія (ням. SS-Übungsplatz Neuhammer). У траўні таго ж года яе асабіста праінспектаваў Гімлер, упершыню звярнуўшыся да байцоў дывізіі не як да галічан, а як да ўкраінцаў, і заклікаў іх на барацьбу з «жыда-бальшавісцкай навалай». 3 чэрвеня дывізія ўсім складам прымае ўдзел у манёўрах з баявой стральбою. Дывізіі быў нададзены № 14, а тром яе грэнадзёрскім палкам — 29, 30 і 31. Для папаўнення будучых страт пачаў фарміравацца вучэбны полк дывізіі.
Броды
З 25 чэрвеня 1944 года дывізія перакідваецца пад Броды ў падпарадкаванне 13-га армейскага корпуса, дзе яна заняла другую лінію абароны, якая знаходзілася ў 20 км ад лініі фронта. На 30-га чэрвеня 1944 года дывізія налічвала 15 299 салдат і афіцэраў. 13 ліпеня 38-я і 60-я арміі 1-га Украінскага фронта пачалі наступленне ў рамках Львоўска-Сандамірскай наступальнай аперацыі. Раніцай 15 ліпеня часткі дывізіі прынялі ўдзел у контрудары супраць савецкіх войскаў, але ўдары Чырвонай арміі разбілі дывізіі і контрудар на канец дня спыніўся.
Да 18 ліпеня бродаўскі кацёл зачыніўся. 20 ліпеня на кавалку фронта, які абараняла дывізія, здарылася некаалькі прарываў, пасля чаго камандзір дывізіі Фрайтаг прыняў рашэнне скласці з сябе свае паўнамоцтвы. Дывізія перайшла пад кіраўніцтва генерал-маёра Фрыца Ліндэмана. 22 ліпеня з катла здолела вырвацца не больш за 500 салдат і афіцэраў. У месце збору дывізіі да іх далучылася яшчэ каля 1200 не быўшых у акружэнні салдат і афіцэраў дапаможных фармаванняў дывізіі. Яшчэ нязначная колькасць здолела выйсці разам і іншымі часткамі.
Паўторнае фармаванне
Паўторнае фарміраванне пачалося з пераводам ў жніўні 1944 года на палігон Нойхамер, дзе знаходзіўся запасны полк дывізіі, які налічваў каля 7 тыс. чалавек на пачатак ліпеня 1944 года. У ліпені ад 1000 да 1300 байцоў было перададзена ў 5-ю дывізію СС «Вікінг» (з іх жывымі ў дывізію «Галічына» ў лістападзе 1944 года вернуцца каля 350 чалавек). Для папаўнення страт нямецкіх камандных кадраў у дывізію прыбыло каля 1 тыс. малодшых і сярэдніх камандзіраў. На 20 верасня 1944 года дывіія налічвала 12 901 салдат і афіцэраў.
Славацкае паўстанне
28 верасня 1944 года баяздольныя часткі дывізіі былі перакінуты для падаўлення Славацкага паўстання. К сярэдзіне кастрычніка 1944 года туды былі перакінуты ўсе баяздольныя часткі дывізіі, якія дзейнічалі ў складзе баявых груп Вітэмана (KG Wittenmayer) і Вільднэра (KG Wittenmayer). Часткі дывізіі дзейнічалі разам з брыгадай Дырлевагена (якая некаторы час была падпарадкавана дывізіі) і атрадам Усходняга легіёна СС. 17 кастрычніка 1944 года Гімлер змяніў назву дывізіі на «14-ю грэнадзёрскую дывізію Войскаў СС (украінскую № 1)» (14. Waffen-Grenadierdivsion der SS (Ukrainische Nr. 1). У Славакіі дывізія паралельна з антыпартызанскімі дзеяннямі працягвала папаўняцца і даўзбройвацца — ў тым ліку і за кошт захопленага ў славакаў узбраення. Набор валанцёраў праходзіў ужо і сярод працаваўшых у трудавых лагерах украінцаў. Узрасла колькасць дэзертыраў, частка з якіх далучылася да УПА.
Барацьба ў Югаславіі
У студзені 1945 года дывізію перакідваюць на Балканы ў раён Шцірыі і Карынціі (Краіны), дзе яна вядзе барацьбу з югаслаўскімі партызанамі. У той жа час дывізію папаўняюць каля 600 чалавек з 31-га батальёна паліцыі і СД, сфармаванага на базе Украінскага легіёна самааховы «Валынь». На пачатак сакавіка 1945 года дывізія з часткамі забеспячэння і абозам налічвала больш за 20 тыс. чалавек (самая вялікая па колькасці дывізія пры войсках СС).
«Расфарміраванне» дывізіі
У канцы сакавіка дывізіі прыходзіць загад здаць усё ўзбраенне для новаствараючыхся нямецкіх часцей, але наступаўшыя савецкія войскі, якія знаходзіліся ў 40-50 км ад месца дыслакацыі дывізіі, не далі здзейсніцца дадзенаму загаду. Негледзячы на гэта, 3-4 красавіка Гітлер выдае загад аб фарміраванні на аснове ўзбраення 14-й дывізіі 10-й парашутнай дывізіі з адступаючых з Італіі нямецкіх парашутных часцей. У пачатку красавіка з гэтай мэтай у дывізію прыбывае генерал і каля 1000 парашутыстаў. Але ужо 7 красавіка 1945 года фронт даходзіць да распалажэння дывізіі і расфарміраванне адмяняецца.
1-я украінская дывізія
У канцы красавіка 1945 года ў распалажэнні дывізіі прыбывае Паўло Шандрук — галоўнакамандуючы Украінскай нацыяналльнай арміі. Частка дывізіі прымае новую прысягу і з 24 красавіка 1945 года дывізія атрымала назву «1-я Украінская дывізія УНА (1 УД УНА)».
Здача ў палон
5 траўня 1945 года прадстаўнікі дывізіі адпраўляюцца ў бок саюзнікаў для перамоў аб здачы ў палон. 7 траўня пачалося адступленне часцей дывізіі, якое 8 траўня пераўтварылася ў агульнае бегства часцей СС з фронта. Часткі дывізіі пайшлі рознымі шляхамі, з-за чаго меншая частка дывізіі раней здалася ў палон амерыканцам, а большая частка патрапіла ў палон да англічан. 10 траўня 1945 года застраліўся камандзір дывізіі брыгадэнфюрэр Фрыц Фрайтаг.
Акцябрскае (Акцябрскі раён)
Акцябрскае (Октябрьское) — сяло ў Арэнбургскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Акцябрскага раёна і Акцябрскага сельсавета. Размешчана на беразе ракі Вялікі Юшатыр, за 2 км ад чыгуначнай станцыі 28 км на Сцерлітамакскім напрамку Паўднёва-Уральскай чыгункі.
Заснавана ў 1785 годзе сялянамі-перасяленцамі з Варонежскай, Тамбоўскай і Тульскай губерняў як Дзедава. У 1800 годзе аб’ядналася з сялом Ісаевым, стала Ісаева-Дзедавым. У 1923—1938 гадах мела статус горада і называлася Кашырынскам у гонар М. Д. Кашырына. У 1923—1927 гадах Кашырынск быў цэнтрам Кашырынскага павета Арэнбургскай губерні.
У 1938 годзе Кашырынск быў пазбаўлены статуса горада і перайменаваны ў сяло Акцябрскае ў гонар Акцябрскай рэвалюцыі 1917 года.
Мікалай Раманавіч Пракапчук
Мікалай Раманавіч Пракапчук (нар., Магілёў) — беларускі фізікахімік. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2004), доктар хімічных навук (1989), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут (1971).
З 1971 года ў Інстытуце фізіка-арганічнай хіміі АН БССР, з 1992 года ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце, з 1996 года загадчык кафедры тэхналогіі нафтахімічнага сінтэзу і перапрацоўкі палімерных матэрыялаў гэтага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Даследаванні ў галіне хіміі, фізікі і тэхналогіі высокамалекулярных злучэнняў. Тэарэтычна абгрунтаваў і эксперыментальна пацвердзіў суадносіны паміж энергіямі актывацыі дэструкцыі палімераў ў цвёрдым і вадкім станах; распрацаваў метад ацэнкі сумарных паміжмалекулярных узаемадзеянняў у аморфных абласцях палімерных матэрыялаў; заснаваў новы напрамак у прагназаванні дэфармацыйна-трывальных уласцівасцяў плёнак, валокнаў і пакрыццяў ва ўмовах уздзеяння на іх энергетычных палёў і хімічных рэагентаў; прапанаваў і ўкараніў у сістэму сертыфікацыйных выпрабаванняў экспрэс-метады прагназавання даўгавечнасці пластмасавых труб, ПВХ-профіляў для вокнаў і дзвярэй, чарапіцы з тэрмапласткампазітаў, пенаполіурэтанавай цеплаізаляцыі, гуматэхнічных вырабаў і інш. Прапанаваў спосабы атрымання супервалокнаў, плёнак і пакрыццяў мэтавага прызначэння для спецтэхнікі. Стварыў стабілізаваныя тэрмапластычныя і эластамерныя матэрыялы з падвышанай фота-і тэрмастабільнасцю, стомлестнай вынослівасцю, паніжанай таксічнасцю. Распрацоўвае экалагічныя, рэсурса- і энергазберагальныя напрамкі: рэцыклінг палімерных матэрыялаў; стварэнне рэцэптур сучасных лакафарбавых матэрыялаў.
Аўтар больш за 600 навуковых прац і вучэбных дапаможнікаў, у т.л. 2 манаграфій і 55 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў на вынаходствы.
Мёртвае (возера, Мядзельскі раён)
Мёртвае — невялікае возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Блакітных азёр. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Блакітныя азёры». Уваходзіць у Балдуцкую групу азёр.
Возера належыць да басейну ракі Страча.
Катлавіну возера ўтварае паласа верхавога балота, а таму ў ваду не трапляюць мінеральныя рэчывы. Мінералізацыя возера не перавышае 50—60 мг/л. Воднае люстэрка мае амаль чорны колер. На мелкаводдзі водныя расліны не распаўсюджаныя. Рыба ў возеры практычна адсутнічае. З гэтай прычыны возера атрымала сваю назву.
Уладзіміраўскі сельсавет
Уладзі́міраўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Дулебня.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Уладзіміраўка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР. 14 жніўня 1937 года да сельсавета далучана частка скасаванага Наталаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дулебня. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзмітраўскага сельсавета.
Ні-вануату
Ні-вануа́ту (біслама: Ni-Vanuatu, Née Vanuatu, абрэвіятура: NiVan) — меланезійскае насельніцтва Вануату. Складаюць прыкладна 98,5% ад усяго насельніцтва краіны. У больш шырокім сэнсе, усе карэнныя жыхары або палітычная нацыя Вануату.
Гісторыя
Першыя людзі з'явіліся на Новых Гебрыдах у сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. Мяркуецца, што тэрыторыя Вануату магла з'яўляцца месцам, дзе сфарміраваліся першасныя меланезійскія этнасы. Да прыходу еўрапейцаў меланезійцы Новых Гебрыдаў размаўлялі на мностве розных моў і падзяляліся на тэрытарыяльныя абшчынныя аб'яднанні са слабым інстытутам правадыроў. Вылучаліся асобныя роды, дзе адлік сваяцтва вёўся па жаночай лініі. Асноўнымі заняткамі здаўна былі земляробства і рыбалоўства. Меланезійцы Новых Гебрыдаў практыкавалі канібалізм.
У познім сярэднявеччы частка сучаснай тэрыторыі Вануату ўваходзіла ў склад імперыі танганцаў. На некаторых астравах сфарміраваліся знешнія палінезійскія этнасы. У 1606 г. Новыя Гебрыды былі адкрыты іспанскім мараплаўцам П. Ф. дэ Кірасам, аднак яго спроба заснаваць на востраве Эспірыту-Санта паселішча скончылася безвынікова. Сталыя кантакты паміж меланезійцамі і еўрапейцамі былі ўсталяваны толькі ў XIX ст. дзякуючы працы хрысціянскіх місіянераў і развіццю гандлю.
У 1906 г. быў абвешчаны кандамініум Вялікабрытаніі і Францыі, які вызначыў сучасную тэрыторыю Вануату. Пасля II Сусветнай вайны ў ім з'явіўся нацыяналістычны рух. У 1980 г. краіна атрымала незалежнасць і новую назву Вануату (літаральна "месца радзімы"). Хаця меланезійцы Вануату працягваюць падзяляцца на мноства тэрытарыяльных, моўных і родавых груп, мясцовае насельніцтва перажывае працэс культурнай інтэграцыі. Гэта асабліва заўважна на прыкладзе эмігрантаў, якія гуртуюцца вакол адзінай тоеснасці ні-вануату.
Мовы
Ні-вануату размаўляюць на 115 мовах. Асноўнай мовай зносінаў, асабліва ў гарадах, з'яўляецца біслама. Шырока распаўсюджаны англійская і французская мовы.
Дэвіс
Дэвіс — прозвішча англійскага паходжання.
Дамбараўскі
Дамбараўскі (Домба́ровский) — пасёлак у Арэнбургскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Дамбараўскага раёна (з 17 студзеня 1941 года) і Дамбараўскага пассавета. Чыгуначная станцыя Прафінтэрн. Заснаваны ў 1939 годзе пры Дамбараўскім вугальным басейне, 19 верасня 1939 года атрымаў статус рабочага пасёлка. У перыяд асваення цаліны пасёлак Дамбараўскі стаў перавалачным пунктам, які прымаў грузы для першацаліннікаў не толькі Дамбараўскага, але і Адамаўскага раёнаў, для большасці новаарганізаваных саўгасаў Паўночнага Казахстана.
Відзібор (станцыя)
Відзібо́р (, Видибор)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Відзібор.
IC 486
IC 486 — галактыка тыпу SBa (кампактная витягнута галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 788
NGC 788 (іншыя абазначэнні — MCG -1-6-25, PGC 7656) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сула (Шашкоўскі сельсавет)
Сула́ (, Сула) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 2 жыхары (2009).
Сквер імя І. С. Лазарэнкі
'''Сквер імя І. С. Лазарэнкі''' — сквер у гістарычным цэнтры Магілёва. Размешчаны па Першамайскай вуліцы, паміж Аркай Славы і кінатэатрам «Чырвоная Зорка». Плошча складае 0,5 га. Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза Івана Сідаравіча Лазарэнкі, які 28 чэрвеня 1944 года быў перапахаваны ў цэнтры сквера.
У 1965 годзе на магіле пастаўлены абеліск, на якім бронзавы барэльеф героя. Паводле некаторых звестак, абеліск быў перанесены з магілы марскога афіцэра на Успенскіх могілках.
Allium shatakiense
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Іране, Іраку, Турцыі.
Рупанка
Рупанка (Lago Rupanco) — возера ў правінцыі Асорна вобласці Лос-Лагас у паўднёвым Чылі.
Геаграфія
З’яўляецца сёмым па велічыні возерам Чылі (плошча возера складае 223 км²). Возера ляжыць у Падоўжанай даліне ля перадгор’яў Анд на вышыні 70 метраў, пры максімальнай глыбіні возера, роўнай 350 метраў, дно возера часткова ляжыць ніжэй за ўзровень акіяна. Каля возера ўзвышаецца пагаслы вулкан Пунтыягуда.
Свята-Мікалаеўская царква (Дружылавічы)
Мікалаеўская царква — драўляны праваслаўны храм у в. Дружылавічы, помнік народнага дойлідства.
Гісторыя
Мікалаеўская царква ў Дружылавічах была ўжо ў 1450-1460-я гады, калі атрымала наданні ад пінскага князя Юрыя Сямёнавіча.
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1777 годзе з дрэва на сродкі памешчыка Арэшкі.
Архітэктура
Будынак першапачаткова складаўся з прамавугольнага ў плане асноўнага зруба і апсіды з нізкімі рызніцамі. У пачатку XX ст. да асноўнага зруба прыбудавалі бакавыя памяшканні, у выніку чаго план набыў форму крыжа. На галоўным фасадзе — трох'ярусная чацверыковая званіца. Над званіцай і ў сярэдзіне даху васьмігранныя барабаны з галоўкамі. Сцены гарызантальна ашаляваны і прарэзаны прамавугольнымі, у прыбудовах крыжападобнымі аконнымі праёмамі. Асноўны аб'ём і апсіда маюць бэлечнае перакрыцце, прыбудовы — цыліндрычныя скляпенні. Над уваходам хоры на двух слупах.
Інтэр'ер
У інтэр'еры бэлечная столь пераходзіць у цыліндрычныя скляпенні ў бакавых прыдзелах. Над уваходам — хоры. Апсіда вылучана драўляным разным двух'ярусным іканастасам, выкананым у 1830-я гг. Набажэнства вядуцца па Евангеллях 1771 г. і 1863 г. На званіцы падпісны звон 1707 г.
Вялікая Мыса
Вялі́кая Мыса́ (, Великая Мыса) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Кансанансная рыфма
Кансана́нсная ры́фма — від недакладнай рыфмы, у якой супадаюць толькі зычныя гукі (дом — дым, долы — дула).
Светлы (Светлінскі раён)
Светлы (Све́тлый) — пасёлак (у 1960—1999 — пасёлак гарадскога тыпу) у Арэнбургскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Светлінскага раёна і Светлінскага пассавета. Заснаваны ў 1960 годзе як апорны пункт распрацоўкі Буруктальскага радовішча нікелевых руд. Найменне пасёлак атрымаў па колькасці светлых, сонечных дзён — Арэнбургская вобласць ненашмат саступае Крыму. У пасёлку размешчана чыгуначная станцыя Рудны Клад (на лініі Орск — Рудны Клад).
687
687 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 687 год нашай эры, 687 год 1 тысячагоддзя, 87 год VII стагоддзя, 7 год 9-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 8 год 680-х гадоў.
Лідзія Аляксандраўна Дурнаво
Лідзія Аляксандраўна Дурнаво (1 мая 1885, Смаленск — 7 студзеня 1963, Ерэван) — мастацтвазнавец, даследнік мастацтва сярэднявечнай Арменіі.
Атрымала вышэйшую адукацыю ў Акадэміі мастацтваў і ў Зубаўскім Інстытуце гісторыі мастацтваў. З 1918 года прыступіла да арганізацыі капіявальнай майстэрні ў Інстытуце і прыцягнула да штатнай і пазаштатнай працы больш дваццаці мастачак, заданнем якіх была навукова пастаўленая тэхніка ўзнаўлення фрэсак са старажытнарускіх храмаў. Майстэрня Л. А. Дурнаво капіявала фрэскі ў Ноўгарадзе, Кіеве, Чарнігаве, Яраслаўлі, Старой Ладазе, у Кірыла-Белазерскім і Ферапонтавым манастырах. Многія помнікі былі разбураны ў гады вайны і выкананыя ёю і яе вучаніцамі копіі з'яўляюцца зараз адзінымі маляўнічымі прайграваннямі згубленых сцен вопісаў.
9 кастрычніка 1933 года была арыштавана па справе «Расійскай нацыянальнай партыі». Асуджана на тры гады спасылкі ў Омскую вобласць. Вызвалена 3 лістапада 1936 г. Выехала ў Калугу.
У 1937 годзе пераехала з у Ерэван, дзе таксама займалася капіяваннем старажытных фрэсак і мініяцюр.
Генры Фонда
Генры Джэйнс Фонда (Henry Jaynes Fonda; 16 мая 1905 — 12 жніўня 1982) — амерыканскі акцёр тэатра і кіно, лаўрэат прэміі «Оскар», бацька акцёраў Пітэра і Джэйн Фонда.
Фонда стаў вядомы як акцёр Брадвея. Яго дэбют у Галівудзе адбыўся ў 1935 годзе. Кар'ера рэзка пайшла ў гару пасля атрымання намінацыі на прэмію Оскар у 1940 годзе за ролю Тома Джоада ў фільме «Гронкі гневу», пастаўленым паводле аднайменнага рамана Джона Стэйнбека аб фермерскай сям'і з Аклахомы, якая ў часы Вялікай Дэпрэсіі ў пошуках лепшага жыцця пераязджае на Захад, трапляючы ў Пыльны кацёл.
Усе шэсць дзесяцігоддзяў у Галівудзе Генры Фонда падтрымліваў свой ​​вобраз моцнага, абаяльнага мужчыны ў фільмах, якія сталі класікай Галівуда: «Выпадак у Окс-Боў», «Містэр Робертс», «Дванаццаць угневаных мужчын». Пазней ён здымаўся ў цяжкіх эпічных карцінах, як напрыклад, «Аднойчы на Дзікім Захадзе» (у ролі нягодніка-забойцы) рэжысёра Серджа Леонэ, а таксама ў такіх лёгкіх камедыях як «Тваё, маё і наша» з Люсіль Бол.
Уладзімір Уладзіміравіч Гіль-Радыёнаў
Уладзімір Уладзіміравіч Гіль-Радыёнаў (18 ліпеня 1906, Вілейка, Віленская губерня — 14 мая 1944, 	Глыбоцкі раён, Вілейская вобласць, БССР) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 ліпеня 1906 года ў Вілейцы.
Падчас Першай сусветнай вайны сям’я пераехала ў Бабруйск, а ў 1918 годзе — у в. Дараганава Бабруйскага павета Мінскай губерні (цяпер — Асіповіцкі раён Магілёўскай вобласці).
У 1939 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ, падпалкоўнік.
Навікі (Жлобінскі раён)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці, на рацэ Беліца. Уваходзіць у склад Малевіцкага сельсавета. Насельніцтва 64 чал. (2004). Знаходзіцца за 4 км на паўночны захад ад Жлобіна, за 2 км ад чыгуначнай станцыі Малевічы (лінія Бабруйск — Жлобін), за 97 км ад Гомеля.
Уладзімір Уладзіміравіч Гіль-Радыёнаў
Біяграфія
У 1941 годзе — начальнік штаба 229-й стралковай дывізіі, на фронце, быў паранены, трапіў у палон. З 1942 па 15 жніўня 1943 гадоў Гіль-Радыёнаў быў камандзірам «дружыны», палка, брыгады так званай «Рускай нацыянальнай народнай арміі» створанай з ліку ваеннапалонных. Гіль-Радыёнаў падрыхтаваў пераход 16 жніўня 1943 года гэтага фарміравання ў поўным складзе на бок партызан. фарміраванне атрымала назву 1-й антыфашысцкай партызанскай брыгады. 16 верасня 1943 года Гіль-Радыёнаў быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, яму прысвоена воінскае званне палкоўніка.
У красавіку — маі 1944 года ў баях пры адбіцці карнай аперацыі «Вясновае свята» ў ходзе Полацка-Лепельскай бітвы брыгада панесла вялікія страты (1024 чалавек). Гіль-Радыёнаў быў смяротна паранены і 14 мая 1944 года памёр.
Навікі (Жлобінскі раён)
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Планіроўка складаецца з прамавугольнай мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай двухбакова, няшчыльна драўлянымі сядзібнымі дамамі.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з пачатку XIX стагоддзя як вёска ў Лукаўскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Паводле рэвізіі 1816 г. ўладанне Жукоўскіх. Паводле перапісу 1897 г. знаходзіліся хлебазапасны магазін, вятрак. У 1909 г. 365 дзесяцін зямлі.
У 1930 г. арганізаваны калгас. Падчас 2-й сусветнай вайны у верасні 1943 г. нямецкія акупацыйныя ўлады цалкам спалілі вёску і забілі 13 жыхароў. 82 жыхара загінулі на фронце. У 1966 г. да вёскі далучаны мястэчка Прыдарожжа. У складзе саўгаса імя В.І. Казлова (цэнтр — вёска Малевічы).
Гандураская лемпіра
Гандураская лемпіра — грашовая адзінка Гандураса, роўная 100 сентава. Уведзена ў 1926 годзе наўзамен ранейшага срэбнага песа. Залатое ўтрыманне, заяўленае ў 1946 годзе Міжнароднаму валютнаму фонду, роўна 0,444335 г.
Паходжанне назвы
Бярэ сваю назву ад імя індзейскага правадыра Лемпіры (1497-1537), які ў 1536 разгарнуў барацьбу супраць іспанскіх каланізатараў. Лемпіра быў забіты ў выніку змовы, а яго атрад разгромлены.
Навінне
Наві́нне (, Новинье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Геаграфія
За 1 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Доўгае.
Віскіткі
Віскіткі (Wiskitki) — горад у Жырардоўскім павеце Мазавецкага ваяводства Польшчы, сядзіба аднайменнай гміны. У 2021 годзе горад налічваў 1 300 жыхароў.
Metroid Dread
«Metroid Dread» (メトロイド ドレッド) — камп’ютарная гульня ў жанры, распрацаваная студыямі «» і «» для гульнявой кансолі «Nintendo Switch». Гульня з’яўляецца працягам «» (2002); падчас «Metroid Dread» гульнявы ​​персанаж — паляўнічы за галовамі Самус Аран — наведвае планету пад назвай ЗДР, дзе сутыкаецца з новымі і небяспечнымі ворагамі-робатамі. У гульні захоўваецца, характэрная для класічных гульняў серыі «», а таксама дадаюцца элементы — Самус не можа лёгка справіцца з робатамі ў баі і павінна пазбягаць іх. Выпуск гульні адбыўся 8 кастрычніка 2021 года.
IC 488
IC 488 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 488
Базара
Базара (Bosaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1383 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 230 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 45033. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Росіна Паляна
Ро́сіна Паля́на (, Росина Поляна) — хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
688
688 — высакосны год, пачаўся ў сераду. 688 год нашай эры, 688 год 1 тысячагоддзя, 88 год VII стагоддзя, 8 год 9-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 9 год 680-х гадоў.
Люсіль Бол
Люсіль Дэзірэ Бол (Lucille Désirée Ball,  — ) — амерыканская камедыйная актрыса і зорка тэлесерыяла «Я кахаю Люсі», якая атрымала на радзіме мянушку «Каралева камедыі».
NGC 790
NGC 790 (іншыя абазначэнні — MCG −1-6-26, PGC 7677) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Гандураса
Герб Гандураса — адзін з сімвалаў незалежнай дзяржавы Гандурас. У цэнтры герба - роўнабаковы трохвугольнік, у аснаванні якога знаходзіцца вулкан, акружаны двума замкамі, на якіх знаходзіцца вясёлка. За і пад вулканам, узыходзіць сонца. Трохвугольнік сімвалізуе Ціхі і Атлантычны акіяны, якія абмываюць Гандурас. Іх атачае авал, на якім выгравіраваны літары з чыстага золата: "Рэспубліка Гандурас, Свабодная, суверэнная і незалежная. 15 верасня 1821 года".
Завяршаюць малюнак рог багацця і стрэлы, паміж лісцевымі дрэвамі і ўцёсамі з вапняку з масонскім вокам у цэнтры. Калчан са стрэламі рознакаляровага апярэння - сімвал адзінства сіл нацыі, а таксама напамін пра індзейскае (мая) мінулае краіны. Канчатковы выгляд герба ўсталяваўся ў 1825.
Наталаўскі нацыянальны польскі сельсавет
Ната́лаўскі нацыянальны польскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Наталава.
Яўген Паўлавіч Арабей
Яўген Паўлавіч Арабей (нар., в. Старажоўшчына, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі І. Д. Белагорцаў, А. Д. Кудзіненка, М. Д. Чураба, М. М. Суцягін). У 1977—1996 гадах працаваў у інстытуце «Сельгастэхпраект»; у 1996—2007 гадах у ТАА «КМК-2» (праектнае прадпрыемства); у 2007—2008 гадах у «Дом Парк»; з 2008 года  «ВендаБел БудКамплект».
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 2003 года.
Творчасць
Асноўныя працы: галерэя мэблі «DOMUS» з добраўпарадкаваннем тэрыторыі па вул. М. Багдановіча (1999, будаўніцтва ў 2000—2001; сааўтар А. Лобушкін), карэктоўка АБК з размяшчэннем у цокальным паверсе бара-рэстарана па вул. Варвашэні (2003, будаўніцтва ў 2003—2004; сааўтары Маргун,  Нікалаева), афтальмалагічны лячэбна-дыягнастычны цэнтр па вул. Клумава (2003, будаўніцтва ў 2004—2007; сааўтары Д. Мерзлякоў, А. Рыбак, І. Чангавая), рэканструкцыі комплексаў будынкаў, для размяшчэння бізнес-цэнтра па вул. Смаленскай (2004, будаўніцтва ў 2005—2007; сааўтары Д. Мерзлякоў, Т. Бандарэнка), адміністрацыйны будынак па вул. Альшэўскага, 20 (2004, будаўніцтва ў 2006—2008; сааўтары Д. Мерзлякоў, А. Рыбак, І. Чангавая), станцыя тэхнічнага абслугоўвання з мыйкай, крамай і адміністрацыйнымі памяшканнямі па вул. П. Панчанкі — усе ў Мінску.
IC 489
IC 489 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Рак.
Яўген Паўлавіч Арабей
Узнагароды
Пераможца Рэспубліканскага фестывалю архітэктуры (Брэст, 2001) у намінацыі «Інтэр’еры будынкаў і збудаванняў» за рэалізацыю праекта галерэі мэблі «DOMUS» з добраўпарадкаваннем тэрыторыі па вул. М. Багдановіча ў г. Мінску (сааўтар А. Лобушкін).
IC 489
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 489
Вялікая Гуменаўшчына
Вялі́кая Гуме́наўшчына (, Великая Гуменовщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 77 жыхароў (2009).
Вілейка (станцыя)
Віле́йка (, Вилейка)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Вілейка; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж пуцявым пастом Куранец і прыпыначным пунктам Зеніт.
Анатоль Васілевіч Жукаў
Анатоль Васілевіч Жукаў (, Ленінград, Расія — ) — спецыяліст у галіне машын і механізмаў лесанарыхтовак, лясной гаспадаркі і дрэваапрацоўчых вытворчасцей. Доктар тэхнічных навук (1980), прафесар (1981).
Біяграфія
Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут (1960). Працаваў у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1966, факультэт тэхналогіі і тэхнікі лясной прамысловасці, кафедра лясных машын і тэхналогіі лесанарыхтовак, прафесар, у 1978—1985 і 1996—2002 — загадчык кафедры, у 1986—1990 — загадчык ГНДЛ «Механізацыя лесапрамысловых працэсаў і спецыяльных транспартных сістэм»).
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка тэарэтычных асноў праектавання лесатранспартных машын, лесапрамысловага абсталявання.
689
689 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 689 год нашай эры, 689 год 1 тысячагоддзя, 89 год VII стагоддзя, 9 год 9-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 10 год 680-х гадоў.
Ігнаткава (Навадугінскі раён)
Ігнаткава (Игнатково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Голуэй
Голуэй (Gaillimh, Galway) — горад на захадзе Ірландыі. Адміністрацыйна складае асобнае графства, размешчанае на тэрыторыі гістарычнага рэгіëна Конахт.
Allium shelkovnikovii
Allium shelkovnikovii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночна-заходняга Ірана.
Чорны таракан
Чорны таракан (Blatta orientalis) — насякомае роду сямейства  атраду.
Апісанне
Адносна невялікае (дарослыя самцы 18-29 мм, дарослыя самкі — 20-27 мм) цёмна-карычневае альбо чорнае насякомае, цела мае глянцавы бляск. У самцоў карычневыя доўгія крылы (дзве трэці даўжыні цела), у самак кароткія крылы, якія цяжка заўважыць з першага погляду. Цела самкі больш шырокае. Нягледзячы на крылы, ні самка, ні самец не могуць лятаць (але хутка бегаюць).
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны на тэрыторыі Еўропы, сустракаецца ў Афрыцы і Азіі. Першапачаткова насяляў паўвостраў Крым і тэрыторыі, што прылягаюць да Чорнага і Каспійскага мораў, але зараз з'яўляецца касмапалітам. Тым не менш, пачынаючы з сярэдзіны XX стагоддзя, папуляцыя чорнага таракана змяншаецца з-за канкурэнцыі з прусаком і ўжывання сучасных інсектыцыдаў.
Новыя Замшаны
Но́выя Замша́ны (, Новые Замшаны) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Палтава
Палтава (Полтава) — горад на ўсходзе цэнтральнай часткі Украіны, на рацэ Ворскла. Адміністрацыйны цэнтр Палтаўскай вобласці і Палтаўскага раёна. Плошча 104,42 км². Насельніцтва 318 тыс. чал. (2008).
Раўф Дэнкташ
Раўф Дэнкташ (тур:Rauf Raif Denktaş нарадзіўся 27 кастрычніка 1924 года—13 кастрычніка 2012 года) — першы прэзідэнт Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра (1983—2005), да таго — кіраўнік тэрарыстычнай турэцкай арганізацыі абароны. Бацька Дэнкташа быў суддзёй, у 1930 годзе юнага Дэнкташа бацька адправіў у Стамбульскі ліцэй. Пасля Другой сусветнай вайны Раўф Денкташ вучыцца на юрыста ў Вялікабрытаніі і па вяртанні на радзіму працуе як адвакат.
Таццяна Козік
Таццяна Козік (нар., , Магілёўскай вобласці) — беларуская мастачка, мадэльер адзення, жонка пісьменніка Алеся Аркуша.
Біяграфія
Падчас вучобы ў школе-інтэрнаце ўдзельнічала ў дзейнасці маладзёжнага творчага згуртавання Беларуская спеўна-драматычная майстроўня.
Працуе ў галіне дэкаратыўна-ўжытковага мастацтва (габелен, батык), акварэлі, жывапісу і дызайна жаночага адзення з лёну. Самы вялікі габелен мастачкі «Крылы ператворацца ў карэнні» (1,5х6 м) быў выкананы мастачкай для офісу наваполацкага аддзялення Белпрамбудбанку. Аўтарка персанальных канцэптуальных выстаў «Птушыны рай» (Полацкі музей беларускага кнігадрукавання, 2000), «Роздум каля вялікай вады» (Наваполацкі гарадскі выставачны зал, 2006), «Каляровыя сны зімовага саду» (Полацкая карцінная галерэя, 2010),«Выспа» (Полацкая карцінная галерэя, 2015), ''«Малюнкі ў паветры» (Віцебскі мастацкі музей, 2016), «У гэтых вокнах жыве любоў» (Полацкая карцінная галерэя, 2017), «Лён. Лёс. Летуценні» (Віцебскі мастацкі музей, 2018), «У гэтых вокнах жыве любоў»'' (мінская галерэя «Мастацтва», 2018). У 2010 годзе мела персанальную выстаўку ў галерэі Lust auf Kunst нямецкага горада Rehburg-Loccum.
У 2005 годзе выканала габелен «Спаская святыня», які быў ад імя жыхароў горада Полацка падараваны мітрапаліту Мінскаму і Беларускаму Філарэту з нагоды яго 70-годдзя.
Жыве і працуе ў Полацку.
Сям’я
Мае двух сыноў — Антона (нар. у 1988 г.) і Даніла (нар. у 2002 г.).
Цэглаў
Цэглаў (Cegłów) — горад у Міньскім павеце Мазавецкага ваяводства Польшчы, сядзіба аднайменнай гміны. У 2021 годзе горад налічваў 2 200 жыхароў.
NGC 791
NGC 791 (іншыя абазначэнні — UGC 1511, MCG 1-6-31, ZWG 413.28, PGC 7702) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кальта
Кальта (Calto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 809 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 45030. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пітэр Фонда
Пітэр Фонда (Peter Fonda;, , ЗША — , , ЗША ) — акцёр, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар. Сын акцёра Генры Фонда, брат актрысы Джэйн Фонда і бацька актрысы Брыджыт Фонда.
Ханс-Георг Вік
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гамбургу, у 1953 годзе скончыў Гамбургскі ўніверсітэт, дзе вывучаў права і філасофію, атрымаў ступень PhD за працу «Паходжанне Хрысціянска-дэмакратычнага саюза і аднаўленне Цэнтрысцкай партыі, 1945—1947 гг.» З 1954 па 1993 гады працаваў у міністэрстве замежных спраў ФРГ, а ў перыяд 1966—1974 — у федэральнай міністэрстве абароны (1970—1974 — дырэктар па палітычнаму планаванню). У 1974—1977 гадах быў паслом ФРГ у Іране, у 1977—1980 — паслом ФРГ у СССР, у 1980—1985 — пастаянным прадстаўніком ФРГ у «Паўночнаатлантычным савеце» (НАТА) у Бруселі. У 1985—1990 гадах быў прэзідэнтам БНД. У 1990 годзе вярнуўся на дыпламатычную службу і ў 1990—1993 быў паслом ФРГ у Індыі. Пасля сыходу з дзяржаўнай службы вёў грамадскую працу: у 1993—1995 быў саветнікам прэзідэнта Грузіі Э.Шэварднадзэ, з 1996 па верасень 2008 года — старшыня інда-нямецкага таварыства, з 1998 па 2001 гады — кіраўніком Кансультатыўнай назіральнай групы АБСЕ ў Беларусі. Напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2001 года з’явіўся артыкул у «Советской Белоруссии» «Аперацыя «Белы бусел» (05.09.2001), дзе ў найлепшых традыцыях канспіралогіі газета намалявала Х.-Г. Віка як ворага, што пляце змовы, у якіх удзельнічае беларуская апазіцыя. З 2004 года Ханс-Георг Вік з’яўляецца старшынём Кансультатыўнага савета па разведцы (GKND)
IC 490
IC 490 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 490
Сухі Востраў (Смалявіцкі раён)
Сухі́ Во́страў (, Сухой Остров) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Малая Гуменаўшчына
Мала́я Гуме́наўшчына (, Малая Гуменовщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 62 жыхары (2009).
БПЛА «Формула»
Формула — беларускі беспілотны лятальны апарат, распрацаваны кампаніяй «Мідывісана».
Функцыянал
Дрон прызначаны для вядзення паветранай фота-, відэа- і інфрачырвонай здымкі мясцовасці ў ваенных і грамадзянскіх мэтах. Ён дазваляе выяўляць розныя аб’екты і вызначаць іх каардынаты ў рэжыме рэальнага часу, весці кантроль за тэрыторыяй, а таксама ствараць тапаграфічныя карты высокага дазволу, фотакарткі і электронныя карты мясцовасці. Каардынаты мэт, якія выдаюцца ў рэальным часе, могуць выкарыстоўвацца артылерыйскімі разлікамі, для хімразведкі і задач радыёэлектроннай барацьбы.
Аляксандр Генадзьевіч Мрочак
Аляксандр Генадзьевіч Мрочак (нар., Мінск) — беларускі ўрач-кардыёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009, чл.-кар. з 2004), член Прэзідыума НАНБ (з 2009), акадэмік-сакратар Аддзялення медыцынскіх навук НАНБ (2009—2011). Доктар медыцынскіх навук (1988), прафесар (1991). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2015), выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2000).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1976). Працаваў урачом-кардыёлагам у Мінскай абласной клінічнай бальніцы (1977—1978). Вучыўся ў аспірантуры і працаваў у БелДІУВ: аспірант кафедры кардыялогіі і фунцыянальнай дыягностыкі (1978—1981), асістэнт кафедры кардыялогіі (1981—1989), дацэнт (1989—1991), прафесар кафедры кардыялогіі (1991), прарэктар па атэстацыйнай, потым па вучэбнай рабоце (1991—1996), адначасова загадчык кафедры кардыялогіі Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (БМАПА) (1991—2008).
Дырэктар рэспубліканскага НДКІ радыяцыйнай медыцыны і эндакрыналогіі (1996—1998). Рэктар БМАПА (1998—2004). Дырэктар РНПЦ «Кардыялогія» (2008—2020), галоўны кардыёлаг Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
27 жніўня 2020 года звольнены па ініцыятыве наймальніка — Міністэрства аховы здароўя, згодна з рашэннем в.а. міністра Дзмітрыя Піневіча. Мрочака абвінавацілі ў тым, што ён «не змог утрымаць калектыў» і не забараніў супрацоўнікам выказваць сваю грамадзянскую пазіцыю ў час акцый пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.
Навуковая дзейнасць
У 1982 годзе абараніў кандыдацкую, у 1988 — доктарскую дысертацыю. Асноўныя навуковыя даследаванні прысвечаны вывучэнню патагенезу, распрацоўке і тэарэтычнаму абгрунтаванню метадаў лячэння каранарнай хваробы сэрца і парушэння сардэчнага рытму. Мрочакам абгрунтаваны і рэалізаваны арыгінальны падыход да праблемы стану першаснага гемастазу пры атэрасклерозе і яго ўскладненнях. Ім распрацаваны метады ранняй дыягностыкі каранарнай хваробы сэрца пры цукровым дыябеце і захворваннях шчытавіднай залозы. Устаноўлены карысныя эфекты ўздзеяння гальванічнага току і ультрагуку, распрацаваны метады іх выкарыстання пры лячэнні стэнакардыі і інфаркту міякарда.
Аўтар больш 565 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 27 аўтарскіх пасведчанняў і 18 патэнтаў на вынаходствы.
Вылок
Выло́к  (Вило́к) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Вынаградзіўскага раёна, аднайменны пункт пропуску на мяжы з Венгрыяй.
Агульная характарыстыка
Адлегласць да райцэнтра складае каля 16 км і праходзіць аўтадарогай М23 Бэрэгавэ — Сату-Марэ.
79 % насельніцтва — этнічныя венгры, 20,8 % украінцы і 0,2 % іншыя (рускія, цыганы і інш.). Таксама мела назву Уйлок. Паблізу пасёлка размешчаны пункт пропуску на мяжы з Венгрыяй. З венгерскага боку — пункт пропуску «Тысабеч», рэгіён Саболч-Сатмар-Бэрэг, аўтадарога 491 у напрамку Ньірэдзьхаза.
Сучасная ўкраінская назва пасёлка «Вылок» паходзіць ад венгерскай назвы "Тысаўйлок — «Новае паселішча на Цісе».
У цэнтры пасёлка размешчана адна з найстарэйшых пабудоў Закарпацця — Саляны дом. Як склад для солі яго аснова была ўзведзена ў 1417 г., з часам падвяргалася перабудовам. Да нядаўняга часу ў памяшканні была размешчана школа, цяпер будынак закрыты.
Animal Crossing: New Horizons
У дадзенай гульні кіраваны гульцом персанаж пераязджае на бязлюдны востраў пасля пакупкі пакета паслуг у. Даследуючы востраў у рэальным часе, гулец можа ўладкоўваць яго, здабываць прадметы, рэсурсы, лавіць жыўнасць, вырошчваць расліны, мець зносіны з антрапаморфнымі жывёламі, і іншае.
«New Horizons» стваралася яшчэ з 2012 года. Распрацоўшчыкі жадалі ўвесці шэраг інавацыйных элементаў, якія адсутнічалі раней у асноўных гульнях серыі «Animal Crossing», сярод іх, напрыклад, механіка крафта, якая дазваляе ствараць прадметы з розных матэрыялаў, ці інструменты, якія дазваляюць ствараць узвышшы і рэкі, змяняючы форму выспы. У той жа час базавы гульнявы ​​працэс, персанажы і мастацкая стылістыка засталіся ў цэлым падобнымі да папярэдніх гульняў серыі. Гульня распрацоўвалася так, каб даць гульцу найбольшую свабоду для творчага самавыяўлення. Музычнае суправаджэнне напісаў.
«New Horizons» стала камерцыйна паспяховай гульнёй і была высока ацэнена крытыкамі. Яна ўвайшла ў спісы бэстсэлераў у шэрагу краін Захаду і Далёкага Усходу і стала. Яе продажы штучна стрымліваліся ў Кітаі. Поспех гульні часта тлумачаць тым, што яе выхад прыйшоўся на пандэмію COVID-19, калі многія гульцы былі вымушаны заставацца дома з-за каранцінных мер. Асноўная гульнявая аўдыторыя «New Horizons» складаецца з жанчын і мужчын у роўнай ступені. Іх узрост часцей за ўсё вар’іруецца ад 20 да 30 гадоў, нягледзячы на ​​распаўсюджанае меркаванне, што дадзеная гульня прызначана для дзяцей.
Крытыкі хвалілі «New Horizons» за яе прыроду, разнастайны гульнявы ​​працэс, высокі ўзровень наладжвальнасці і прыемную графіку, хоць і заўважылі, што гульня патрабуе шмат часу і цярпення. «New Horizons» атрымала шэраг прэмій і ўзнагарод.
NGC 795
NGC 795 (іншыя абазначэнні — ESO 153-8, AM 0158-560, PGC 7552) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
692
692 — высакосны год, пачаўся ў панядзелак. 692 год нашай эры, 692 год 1-га тысячагоддзя, 92 год VII стагоддзя, 2 год 10-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 3 год 690-х гадоў.
IC 491
IC 491 — галактыка тыпу S M (спіральна змяшаная галактыка) у сузор’і Рак.
Спасылкі
IC 491
Джэйн Фонда
Джэйн Сеймур Фонда (Jane Seymour Fonda; нар., Нью-Ёрк) — амерыканская актрыса, мадэль, пісьменніца, прадзюсар, грамадская актывістка і філантроп, дачка акцёра Генры Фонды.
Гуаякіль
Гуаякі́ль (Guayaquil) — найбуйнейшы эквадорскі партовы горад пры ўпадзенні ракі Гуаяс у Ціхі акіян (Гуаякільскі заліў), цэнтр правінцыі Гуаяс. Закладзены 15 жніўня 1534 года пад назвай Сант'яга-дэ-Гуаякіль. Гуаякіль першым сярод эквадорскіх гарадоў атрымаў 9 кастрычніка 1820 года незалежнасць ад Іспаніі.
Allium sinaiticum
Allium sinaiticum — від травяністых раслін роду сямейства, распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.
Апісанне
Лісткі цэлыя, гладкія. Кветкі белыя.
Распаўсюджанне
Расце ў Заходняй Азіі — Сінай (Егіпет), Ізраіль-Іарданія, паўночна-заходняя Саудаўская Аравія.
Лістаеды
Лістаеды (Chrysomelidae) — адно з найбуйнейшых сямействаў цвердакрылых насякомых, якое налічвае да 35 000 відаў, апісаных ў 2500 родах. Патэнцыйная колькасць відаў можа быць значна больш: да 50 або 60 тысяч відаў.
Тачылішча
Тачы́лішча (, Точилище) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Лістаеды
Апісанне
Даўжыня да 20 мм. Цела круглае, авальнае або цыліндрычнае. Афарбоўка пераважна яркая, з металічным бляскам, бывае з плямамі і палосамі. Вусікі найчасцей 11-членікавыя, нітка- або ружанцападобныя. Крылы добра развітыя. Ногі бегальныя.
Тачылішча
Да 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Юр’еўскага сельсавета.
Лістаеды
Распаўсюджанне
Пашыраны ўсюды, акрамя Антарктыды, найбольш шматлікія ў тропіках. На тэрыторыі Беларусі больш за 300 відаў. Жывуць пераважна ў лясах, на лугах, балотах, па берагах вадаёмаў, некаторыя — пад вадой.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца лісцем (адсюль назва). Характэрны палавы дымарфізм. Адкладваюць яйкі, ёсць яйцажывародныя. Лічынкі валікападобныя, укрытыя бародаўкамі або валаскамі, з развітымі груднымі нагамі, праходзяць 3—5 узростаў. Кукалка свабодная, радзей у кокане.
Значэнне для чалавека
Большасць відаў — шкоднікі лясных, палявых, пладовых, агароднінных раслін. Найбольш вядомы, зерневым злакам шкодзяць хлебныя і агародныя блошкі , хлебныя ; буракам, лёну — бураковыя і ; дрэвам — , , лістаеды і інш. Некаторыя віды выкарыстоўваюць для біялагічныя барацьбы з пустазеллем.
Сяргей Пятровіч Сцельмашок
Сяргей Пятровіч Сцельмашок (нар., Рэчыца Гомельскай вобласці) — беларускі спецыяліст у галіне нафтагазаздабычы, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Вірскі
Ві́рскі (, Вирский)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана на ўсходняй ускраіне горада Жлобін; на лініі Гомель — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Металург і станцыяй Жлобін.
Сяргей Пятровіч Сцельмашок
Біяграфія
Скончыў Дзяржаўную акадэмію нафты і газу імя І. М. Губкіна па спецыяльнасці «Распрацоўка і эксплуатацыя нафтавых і газавых месцанараджэнняў», Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».