cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лакуцішкі
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Бэльск Дужы (гміна)
Бэльск Ду́жы (Belsk Duży) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Груецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэльску Дужым. Плошча гміны складае 107,84 км². Станам на 2004 год у гміне Бэльск Дужы пражывалі 6822 чалавекі, шчыльнасць — 63,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Майшулі
Майшу́лі (, Майшули) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Асоўшчына
Асо́ўшчына (, Осовщина) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Бэска (гміна)
Бэ́ска (Besko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Саноцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэска. Плошча гміны складае 27,6 км². Станам на 2004 год у гміне Бэска пражывалі 4250 чалавек, шчыльнасць — 154 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 3 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 2 населеныя пункты.
Марцінкавічы
Марці́нкавічы (, Мартинковичи) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Мар’янполле (Браслаўскі раён)
Мар’янпо́лле (, Марьянполье) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Мадонна Літа
«Мадонна Літа» (1490—1491) — карціна італьянскага мастака Леанарда да Вінчы.
Сюжэт
На карціне намалявана жанчына, якая трымае на руках немаўля, якога яна корміць груддзю.
Фон карціны — сцяна з дзвюма арачнымі вокнамі, святло з якіх падае на гледача і робіць сцяну больш цёмнай. У вокнах праглядаецца пейзаж у блакітных тонах. Сама ж фігура Мадонны нібы азорана святлом, што ідзе аднекуль спераду. Жанчына глядзіць на дзіця ласкава і задуменна. Твар Мадонны намаляваны ў профіль, на вуснах няма ўсмешкі, толькі ў кутках прытаіўся нейкі яе вобраз. Ледзь прыкметная ўсмешка дадае Мадоне яшчэ большай прывабнасці і прыгажосці. Немаўля безуважліва глядзіць на гледача, прытрымліваючы правай рукой адну з грудзей маці. У левай руцэ дзіця трымае шчыгла, які сімвалізуе пакуты Хрыста.
Святло рассеяна і не дае рэзкіх чорных ценяў. Гэта і ёсць знакамітае леанардаўскае сфумата. Горны пейзаж у блакітных танах таксама характэрная прыкмета работ майстра Высокага Адраджэння. Горы прысутнічаюць і ў іншых працах Леанарда — «», на фрэсцы «Тайная вячэра», у славутай «Джакондзе».
Яркая твора раскрываецца ў дробных дэталях, якія шмат чаго распавядаюць нам пра маці і дзіцяці. Мы бачым дзіця і маці ў драматычны момант адлучэння ад грудзей. На жанчыне чырвоная. У ёй зроблены спецыяльныя разрэзы, праз якія зручна, не здымаючы сукенку, карміць немаўля груддзю. Абодва разрэзы былі акуратна зашыты (гэта значыць было прынята рашэнне адлучыць дзіця ад грудзей). Але правы разрэз быў паспешліва разарваны — верхнія шыўкі і абрывак ніткі выразна бачныя. Маці па патрабаванні дзіцяці, змяніла сваё рашэнне і адклала гэты нялёгкі момант.
Гісторыя
Праца была напісана для кіраўнікоў Мілана, потым перайшла да сям'і, і некалькі стагоддзяў знаходзілася ў іх прыватнай калекцыі. Першапачатковая назва карціны — «Мадонна з немаўлём». Сучасная назва карціны паходзіць ад імя яе ўладальніка — графа Літа, уладальніка фамільнай карціннай галерэі ў Мілане. У 1864 годзе ён звярнуўся ў Эрмітаж з прапановай прадаць яе разам з некалькімі іншымі карцінамі. У 1865 годзе разам з іншымі трыма карцінамі «Мадонна Літа» была набыта Эрмітажам за 100 тысяч франкаў.
Атрыбуцыя
На аўтарства Леанарда паказвае эскіз галавы Мадонны, які захоўваецца ў Луўры. Тым не менш шматлікія мастацтвазнаўцы зважаюць на незвычайныя для аўтарскай манеры Леанарда элементы карціны, у прыватнасці, на ненатуральную позу немаўля. Мяркуецца, што прынамсі фігура немаўля належыць пэндзлю аднаго з вучняў Леанарда, хутчэй за ўсё,.
Найкраще (альбом)
У 2001 годзе кантракт з расійскім лэйблам "S.B.A. / GALA" Records скончыўся, і менеджэры фірмы вырашылі выдаць заключны зборнік лепшых песень, запісаных падчас сумеснага супрацоўніцтва. Альбом выйшаў толькі ў Расіі.
Бэствіна (гміна)
Бэстві́на (Bestwina) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэствіне. Плошча гміны складае 37,92 км². Станам на 2012 год у гміне Бэствіна пражывалі 11 074 чалавекі, шчыльнасць — 292 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 4 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 4 населеныя пункты.
Бэлхатаў (гміна)
Бэлха́таў (Bełchatów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бэлхатоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэлхатаве. Плошча гміны складае 180,37 км². Станам на 2007 год у гміне Бэлхатаў пражывалі 9631 чалавек, шчыльнасць — 53 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Бэлжац (гміна)
Бэ́лжац (Bełżec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэлжацы. Плошча гміны складае 33,55 км². Станам на 2007 год у гміне Бэлжац пражывалі 3477 чалавек, шчыльнасць — 104 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 3 населеныя пункты.
Мікалаюнцы
Мікалаю́нцы (, Миколаюнцы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Дубоўка (Быхаўскі раён)
Дубо́ўка (, Дубовка) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Мікалаюнцы
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Заячэнне
Заячэ́нне (, Заяченье) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Бяла (гміна, Апольскае ваяводства)
Бя́ла (Biała) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Прудніцкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяле. Плошча гміны складае 195,82 км². Станам на 2004 год у гміне Бяла пражывалі 11 730 чалавек, шчыльнасць — 59,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Міхалінка
Міхалі́нка (, Михалинка) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Ірдзіца
Ірдзі́ца (, Ирдица) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Пудакоў
Пудако́ў (, Пудаков) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Паселіцкага сельсавета.
Каралеўства Польскае ў Рэчы Паспалітай
Найранейшая на сёння згадка пра Пудакоў сустрэтая ў тарыфе падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства Каралеўства Польскага 1734 года. Паселішча належала да часткі Брагінскага маёнтка, якую трымалі ў заставе яшчэ ад серадзкага ваяводы пана Яна Канецпольскага паны Сілічы. У 1754 годзе з 6 двароў (×6 — прыкладна 36 жыхароў) хутара Пудакоў Брагінскага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 27 грошаў, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 3 злотых, 18 грошаў. У тым жа годзе маёнтак (у т. л. Пудакоў) быў куплены ў княгіні Эльжбеты Вішнявецкай Міхалавай Замойскай панам войскім ашмянскім Францам Антоніем Ракіцкім.
Расійская імперыя
У шляхецкіх рэвізіях 1811 і 1816 гадоў сказана, што фальварак Пудакоў з 12 прыгоннымі, дзедзічны графа Міхала Ракіцкага, але ў заставе ў стражніка Рафала Аскеркі быўшы, арандаваў пісар, потым суддзя рэчыцкі Пётр, сын Сымона, Бельскі, а эканомам у яго на 1811 год — Юзаф Шкарупскі. Згодна з «Фармулярнай ведамасцю» сяла Мікулічаў Богаяўленскай царквы 1822 года, вёска Пудакоў з 35 душамі мужчынскага і 33 душамі жаночага полу нібыта яшчэ належала пану Рафалу Аскерку, які спачыў, аднак, у 1818 годзе.
У парэформенны час вёска — у Мікуліцкай воласці. Паводле звестак на 1876 і 1879 гады, Пудакоў заставаўся ў прыходзе Мікуліцкай царквы. Перапіс 1897 года засведчыў у Пудакове наяўнасць 71 двара з 458 жыхарамі, капліцы, ветрака. У 1909 годзе ў вёсцы было 107 двароў, 660 жыхароў.
Найноўшая гісторыя
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага мірнага дагавора з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Пудакоў у складзе Мікуліцкай воласці Рэчыцкага павета, аднак, апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы».
1 студзеня 1919 згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР. З 8 снежня 1926 года да 30 снежня 1927 года вёска Пудакоў — цэнтр Пудакоўскага сельсавета Хойніцкага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акругі БССР. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны прамень», працавалі вятрак і кузня. 67 вяскоўцаў загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Паводле перапісу 1959 года ў Пудакове налічвалася 528 жыхароў.
Бяла (гміна, Лодзьскае ваяводства)
Бя́ла (Biała) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вялюньскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяле Другай. Плошча гміны складае 74,99 км². Станам на 2004 год у гміне Бяла пражывалі 5498 чалавек, шчыльнасць — 73,3 чал./км².
Міхалішкі (Браслаўскі раён)
Міха́лішкі (, Михалишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Бэлжыцы (гміна)
Бэлжы́цы (Bełżyce) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любэльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бэлжыцах. Плошча гміны складае 133,85 км². Станам на 2010 год у гміне Бэлжыцы пражывалі 13 790 чалавек, шчыльнасць — 103 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Камсамольскі (Быхаўскі раён)
Камсамо́льскі (, Комсомольский) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Бяла Піска (гміна)
Бя́ла Пі́ска (Biała Piska) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пішскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяле Піскай. Плошча гміны складае 420,14 км². Станам на 2004 год у гміне Бяла Піска пражывалі 12 287 чалавек, шчыльнасць — 29,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 47 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 66 населеных пунктаў.
Бяла Падляска (гміна)
Бя́ла Падля́ска (Biała Podlaska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяле Падляскай. Плошча гміны складае 324,76 км². Станам на 2011 год у гміне Бяла Падляска пражываў 13521 чалавек, шчыльнасць — 42 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 41 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 64 населеныя пункты.
Мякяны
Мякя́ны (, Мекяны) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Інфаструктура
Праз вёску праходзіць мясцовая аўтамабільная дарога (Урбаны — Крукі — Мякяны).
Мяжаны
Мяжа́ны (, Межаны) — аграгарадок у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на захад ад Браслава, за 240 км ад Віцебска.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Лісцвін
Лісцві́н (, Листвин) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Паселіцкага сельсавета.
Назва
Вёска паўстала ў раўніннай мясцовасці, пра якую князь Аляксандар Вішнявецкі 15 сакавіка 1574 года, дзелячы з братам Міхаілам «именя наши отчизные брягинские», пісаў: «''Што ся дотычет подданых моих села Листвина, иж они дубровы собе на поля розробили и вычертили первеи сего и тепер ново от острова его милости князя, брата моего, Рудакова, который ся его милости на делу от мене зостал, тогды вже болшь тое дубровы вычертивати роспахивати не мают над тые теперешние и старые поля и чертежи. Але тых всих своих пол, чертежов яко старых, так и новых вечне вживати мають.''». Ад тых дуброваў, разробленых альбо і некранутых, паходзіць назва паселішча. А на поўнач ад Лісцвіна — узвышша, парослае хвайнікамі, якія ў сваю чаргу «падказалі» назву для вёскі, ўзніклай яшчэ далей на поўнач ад іх, на ўскрайку балота — Хвойнікі/Хвайнікі.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню паселішча згадана пад назвай «село Листвин Брагинское» 7 сакавіка 1512 года ў акце абмежавання Брагінскай воласці, які на загад караля і вялікага князя Жыгімонта Старога складзены быў дваранінам Іванам Андрэевічам Кміцічам дзеля чалабітнай князя Міхаіла Васільевіча Збаражскага. Адміністрацыйна тая воласць належала да Кіеўскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Пасля М. В. Збаражскага Брагінская фартуна перайшла да яго сына князя Фёдара Вішнявецкага, а потым да другога сына князя Аляксандра Вішнявецкага. У 1559 годзе князі-браты Міхаіл, Максім і Аляксандр Аляксандравічы Вішнявецкія ізноў жа атрымалі каралеўскі прывілей на Брагін. Але князь Максім у 1565 годзе памёр без нашчадкаў.
Напярэдадні Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года Кіеўскае ваяводства, а разам і Брагінскі маёнтак з Лісцвіном, былі далучаны да Кароны Польскай.
Карона Каралеўства Польскага
Пры раздзеле «именя Брягин» у 1574 годзе цяпер ужо паміж двума братамі «Село Листвин з людми заседелыми и незаседелыми, з даню грошовою и медовою, з лесы, чертежами, полями, сеножатми и ловы зверинными» дасталося князю Аляксандру Аляксандравічу Вішнявецкаму. На 1581 год, калі яго часткай маёнтка валодала ўдава княгіня Аляксандра з роду Капустаў Вішнявецкая, у Лісцвіне налічвалася 30 дымоў сялян асадных, з якіх выбіралася па 15 грошаў, і 6 агароднікаў, з якіх — па 4-6 грошаў падатку.
У датаваным 13 сакавіка 1581 года дакуменце паведамляецца, што пан земскі пісар кіеўскі Дзмітрый Ялец надзелены паўнамоцтвамі ў справе размежавання Астраглядавіцкіх добраў пана падкаморага кіеўскага Шчаснага Харлінскага з уладаннямі княгіні Вішнявецкай і яе дзяцей «jmienia Brahina, Mikulic, Listwina y innych sioł do Brahinia nalezących».
Пазней, да 1622 года, у частцы Брагінскіх добраў ўключна з Лісцвіном гаспадарыў князь Адам Аляксандравіч Вішнявецкі. Ад 1641 года Лісцвін — уласнасць князя Іераміі Міхала Вішнявецкага, будучага ваяводы рускага і лідара барацьбы супраць «хмяльніччыны», які ізноў аб’яднаў у адных руках Брагінскую спадчыну малодшай галіны роду. Пасля спачыну ў 1672 годзе яго жонкі княгіні Грызельды Канстанцыі (з Замойскіх) Брагінскія ўладанні дасталіся яе пляменніку Станіславу Канецпольскаму. 22 жніўня 1682 года апошні склаў тэстамент, паводле якога ўсе добры пераходзілі ўсынаўлёнаму ім пану Яну Аляксандру Канецпольскаму. На 1683 год вядома, што двума дымамі ў вёсцы Лісцвін валодаў пан Сіліч.
У 1687 годзе Лісцвін названы сярод паселішчаў Брагінскага маёнтку пана ваяводзіча бэлзскага Яна Канецпольскага, якія моцна пацярпелі ад пабораў і гвалту казакоў палкоўніка Войска Запарожскага Паўла Апостала Шчуроўскага. Тут у дзесяці дварах на пастой размясціліся дваццаць пяць казакоў і двое коней. Пасля смерці ў 1719 годзе апошняга спадчыннага ўладальніка пана серадзкага ваяводы Яна Канецпольскага і шматгадовага знаходжання (яшчэ і пры жыцці нябожчыка) ў заставе ў паноў Войнаў, прыкладна ад 1733 года Лісцвін стаў уласнасцю князя Міхала Сервацыя са старэйшай галіны роду Вішнявецкіх, які менавіта ў тым годзе ці не ўпершыню падпісаўся «графам на Брагіне».
Самая ранняя у гэтай частцы Брагінскіх добраў царква з'явілася ў найбуйнейшым сяле Мікулічы, і ад пачатку Лісцвін мусіў быць у яе прыходзе. Наколькі ж памяталі самі лісцвінцы ў 1802 годзе, яны здаўна належалі да прыходу царквы Раства Багародзіцы ў Губарэвічах, а апошні заснаваны ў 1708 годзе адразу як уніяцкі. Паводле звестак на 1748 год ксяндза Караля Непамуцэна Арлоўскага, Лісцвін быў у ліку паселішчаў, сярод жыхароў якіх і парафіяне Астраглядавіцкага касцёла Оўруцкага дэканату Кіеўскай дыяцэзіі (верагодна, шляхта і яе служба).
У 1754 годзе з 45 двароў (×6 — каля 270 жыхароў) вёскі Лісцвін Брагінскага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 7 злотых, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 28 злотых. У тым жа годзе маёнтак быў куплены ў дачкі князя Міхала Сервацыя пані Эльжбеты Міхалавай Замойскай панам войскім ашмянскім Францам Антоніем Ракіцкім. Паводле запісаў у метрычных кнігах Астраглядаўскага касцёла 1759 і 1767 гадоў, у Лісцвіне пражывалі шляхетныя Марцін Станіслаў і Францішка Стравінскія, верагодна, пасэсары (часовыя ўладальнікі) вёскі. Пані Францішка ў 1768 годзе яшчэ прысутнічала пры хросце немаўляці ў Хойніцкай уніяцкай царкве, выкананым астраглядаўскім пробашчам, ксяндзом Мацеем Шэмяткоўскім.
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) — у межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У крыніцы, заснаванай на звестках рэвізіі 1795 года, сказана што сяло Лісцвін было ў заставе ад Людвіка Прозара ў пана суддзі оўруцкага Міхала Паўшы, хоць уласнікамі яго з’яўляліся графы Ракіцкія ; гэткая падвойная застава, надта пашыраная ў Рэчы Паспалітай і ў дарэформавай Расійскай імперыі. Яшчэ за часоў уніі асноўная частка жыхароў вёскі была далучана да прыходу Мікуліцкай Багаяўленскай царквы, у 1795 годзе павернутай да расійскага праваслаўя. Існавала і капліца Астраглядаўскай рыма-каталіцкай парафіі. Ёсць звесткі пра ксяндзоў-капэланаў лісцвінскіх — а. Яна Кладкевіча (1789 г.) і а. Гаспара Урбанскага (1798). 26 лютага 1802 года лісцвінцы, падданыя графаў Ракіцкіх, прасілі Рэчыцкую духоўную ўправу вярнуць іх да прыходу царквы Раства Багародзіцы ў Губарэвічах.
У парэформенны перыяд — у Мікуліцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1879 годзе вёска названа сярод паселішчаў прыходу Бабчынскай Крыжаўзвіжанскай царквы. Згодна з перапісам 1897 года, у Лісцвіне налічваўся 61 двор з 400 жыхарамі, існавалі школа граматы, вятрак; у аднаіменным фальварку было 2 двары і 17 жыхароў. На 1909 год у вёсцы 82 двары, у якіх 498 жыхароў; у фальваркавым двары 8 жыхароў. Побач месцілася аколіца Лісцвін.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага мірнага дагавора з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Лісцвін у складзе Мікуліцкай воласці Рэчыцкага павета, аднак, апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы».
1 студзеня 1919 згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР.
У 1930 годзе арганізаваны калгас імя В. М. Молатава, працаваў вятрак. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 54 вяскоўцы. Паводле перапісу 1959 года, у Лісцвіне налічвалася 684 жыхары. У складзе калгаса «Світанне» з цэнтрам у вёсцы Паселічы.
Паселічы
Пасе́лічы (, Поселичи) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Паселіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 8 км на паўднёвы ўсход ад Хойнікаў, за 111 км ад Гомеля, за 3 км ад аўтамабільнай дарогі.
Карона Каралеўства Польскага
27 снежня 1586 г. Шчасны Харлінскі выступіў з судовым пратэстам да ўдавы княгіні Аляксандравай Вішнявецкай за гвалтоўнае насланне людзей на добра Астраглядавічы, Хойнікі, Багушы, Паселічы, а падданых тамтэйшых дзедзічных з жонкамі і дзецьмі, з усімі хатнімі рэчамі забранне і ў добрах сваіх Брагінскіх пасяленне. 12 ліпеня 1594 г. пан падкаморы Ш. Харлінскі падаў скаргу ў суд на князя Вішнявецкага за напад узброеных людзей яго Брагінскай воласці на grunt własny Posielicki, за жорсткае збіццё пастуха пры статку быўшага, забранне да колькіх соцень галоў быдла і сена з сенажацяў.
26 чэрвеня 1600 г. пан падкаморы нарэшце адпісаў Астраглядаўскі двор з прыселкамі, 13 сёл, сярод якіх Паселічы (Poseliczy), 1 слабаду, частку пляцаў у Кіеве свайму сыну пану Мікалаю Харлінскаму. 12 чэрвеня 1618 года пан Мікалай Харлінскі паклікаў у суд панства Гальшку з Гулевічаў і Міхала Лозкаў за тое што іх падданыя з маёнтку Загалле забралі валоў з грунту Азярышча, што да вёскі Паселічы належаў, ды ўвялі іх да добраў Рожава. 7 чэрвеня 1623 года удава Гальшка Харлінская судзілася з панамі Станіславам, Юрыем і астатнімі Харлінскімі, родзічамі мужа Мікалая, за гвалтоўны наезд на замак і вёску Астраглядавічы, мястэчка Новы Харленж (Хойнікі), вёскі Хойнікі, Стралічаў, Паселічы, Малішаў (яшчэ названыя 18 паселішчаў, акрамя «іншых вёсак і прыселкаў»).
У 1627 годзе пані Гальшка (Гелена) Харлінская склала тэстамент, паводле якога добра Астраглядавічы пераходзілі да ваяводзіча смаленскага Мікалая Абрагамовіча, жанатага з яе дачкой Евай. У 1628 годзе пан М. Абрагамовіч z Posielicz, з шасці дымоў (×6 — каля 36 жыхароў) мусіў плаціць па тры злотыя.
Іншая сітуацыя склалася да канца XVII стагоддзя. Вельмі верагодна, што і жыхары Паселічаў былі ў ліку тых 77 дымоў (прыкладна 462 чалавекі) Хойніцкага маёнтка князя Канстанціна Яна Шуйскага, якія паводле звестак на восень 1686 года з-за гвалту як ад казакоў, так і ад жаўнераў урадавых войскаў, адыйшлі ў іншыя, больш спакойныя мясціны. Таму на 1698 год у былой вёсцы Паселічы існаваў адзін толькі двор; гаспадар яго, прыгонны Wasila Siniaka syn выплачваў дзедзічнаму ўладальніку князю Дамініку, сыну Канстанціна, Шуйскаму ў асобе адміністратара пана Зыгмунта Шукшты чынш у 5 злотых і дзякла. Паводле рэвізіі 1716 і інвентара 1721 года, калі добра вярталіся ад пасэсара (арандатара) ксяндза-біскупа Юзафата Парышэвіча сыну нябожчыка князя Дамініка князю Мікалаю Шуйскаму, зямлю на хутары Паселічы мелі пакуль яшчэ вольны селянін Лукіян і пан Віслаух, якія z gruntu плацілі ў тыя гады адпаведна па 20 і 25 злотых. Тарыф падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства на 1734 год засведчыў прыналежнасць Паселічаў да маёнтка Хойнікі князя Ігнацыя, сына Дамініка, Шуйскага. Паводле звестак на 1748 год ксяндза Караля Непамуцэна Арлоўскага, Паселічы былі сярод вёсак, частка жыхароў якіх (з ліку шляхты і яе службы) належала да Астраглядавіцкай парафіі Оўруцкага дэканату Кіеўскай дыяцэзіі. У 1754 годзе з 15 двароў (каля 90 жыхароў) вёскі Паселічы Хойніцкага маёнтка «do grodu» (Оўруцкага замка) выплачваліся 2 злотых і 9 з паловай грошаў, «na milicję» (на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства) 9 злотых і 8 грошаў. Працягваліся памежныя канфлікты. 14 ліпеня 1763 года пасэсар паселіцкі і рашаўскі пан Рафальскі засведчыў у Оўруцкім гродскім судзе, што людзі пана Міхала Ракіцкага, уладальніка маёнтка Брагін, і яго сваяка маршалка мазырскага Рафала Аскеркі збілі ды ўсяляк мардавалі падданага ўладальнікаў Хойніцкага маёнтка князёў Шуйскіх, які высякаў дрэвы «na wlasnym gruncie y lesie Posielickiem».
Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у Паселічах налічвалася адпаведна 7, 2 і 4 чалавекі (głowy), плацельшчыкі пагалоўшчыны, якія належалі да Хойніцкага кагала. Пэўна, на колькасць яўрэяў у вёсцы не магла не паўплываць Каліеўшчына 1768 года, што была апошнім і наймацнейшым уздымам гайдамацкага руху ва Украіне.
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Паселічы апынуліся ў межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 годзе ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У крыніцы, заснаванай на матэрыялах рэвізіі 1795 года, вёска Паселічы згаданая сярод уладанняў пана Людвіка Прозара, якія былі перайшлі «в казну», але потым «по высочайшему повелению» вернутыя пані Луізе (з князёў Шуйскіх) Прозаравай, спадчыннай іх уладальніцы.
2 лютага 1807 года фальварак Паселічы з вёскамі Паселічы і Малішаў аддадзены ў пажыццёвую арэнду пані Караліне Крушэўскай за штогадовую выплату 9 800 польскіх злотых пры ўмове, што ў выпадку смерці пані Людвікі Прозар тая арэнда будзе спынена.
Паводле інвентара, складзенага 10 снежня 1844 года, вёска і фальварак Паселічы былі ў складзе маёнтка Хойнікі пана Уладзіслава, сына Караля, Прозара. Згодна з энцыклапедыяй «Гарады і вёскі Беларусі», на 1850 год налічвалася 22 двары. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 154 жыхары абодвух полаў з вёскі Паселічы былі прыхаджанамі Хойніцкай Свята-Пакроўскай царквы, 2 асобы з фальварка з'яўляліся парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі.
У парэформенны час Паселічы ў Хойніцкай воласці. На пачатак 1870 года тут налічвалася 91 мужчынская душа з сялян-уласнікаў, прыпісаных да Паселіцкага сельскага таварыства, трое аднадворцаў, прыпісаных да воласці. Паводле звестак на 1876 і 1879 гады, Паселічы заставаліся ў прыходзе Хойніцкай царквы. Са снежня 1887 года тут працавала «школа грамотности», дзеля чаго сельскае таварыства пастанавіла ахвяраваць 30 рублёў і забяспечыць ацяпленне і асвятленне будынка. Перапіс 1897 года засведчыў наяўнасць 60 двароў, 396 жыхароў, капліцы, школы граматы, хлебазапаснай крамы. Працягваў існаваць і фальварак. У 1909 годзе ў вёсцы Паселічы налічвалася 58 двароў, 386 жыхароў, побач аднаіменны хутар (фальварак) з адным дваром і 32 жыхарамі.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Паселічы ў складзе Хойніцкай воласці Рэчыцкага павета, аднак, апынуліся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
1 студзеня 1919 згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Рэчыцкі павет увайшоў у склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, але 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі быў далучаны да РСФСР. Згодна з дакументам «Сведения о количестве учащихся школ Хойникской волости Речицкого уезда», на 15 красавіка 1921 года ў Паселічах працавала школа першай ступені (г. зн. пачатковая) з 85 вучнямі.
З 8 снежня 1926 года вёска — цэнтр Паселіцкага сельсавета Хойніцкага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акругі БССР. У 1929 годзе арганізаваны калгас «3-ці год пяцігодкі», працавала кузня. У 1930 годзе 119 двароў, 651 жыхар. З 20 лютага 1938 года ў Палескай (цэнтр у Мазыры) вобласці. 60 вяскоўцаў загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. З 8 студзеня 1954 года Паселічы — у складзе Гомельскай вобласці. На 1955/56 навучальны год (відавочна, ужо і раней) існавала беларускамоўная сярэдняя школа.
Паводле перапісу 1959 года, у вёсцы налічвалася 559 жыхароў. Цэнтральная сядзіба калгаса «Світанне».
Няраж
Няра́ж (, Нераж) — аграгарадок у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Надбярэжжа
Надбярэ́жжа (, Надбережье) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіў у склад Зарачскага сельсавета.
Савічаў Рог
Са́вічаў Рог (, Савичев Рог) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Бялэ Блота (гміна)
Бя́лэ Бло́та (Białe Błota) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялэ Блоце. Плошча гміны складае 122,1 км². Станам на 2011 год у гміне Бялэ Блота пражывалі 18 081 чалавек, шчыльнасць — 148 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Бялабжэгі (гміна, Мазавецкае ваяводства)
Бялабжэ́гі (Białobrzegi) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бялабжэгскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялабжэгах. Плошча гміны складае 78,93 км². Станам на 2004 год у гміне Бялабжэгі пражывалі 10 227 чалавек, шчыльнасць — 129,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Палуяны
Палуя́ны (, Полуяны) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Гісторыя
На 1 студзеня 1997 года вёска налічвала 13 двароў і 22 жыхары.
Смаленскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)
Смале́нскі паве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Сталіца — горад Смаленск.
Гарады: Белы, Дарагабуж, Красны, Масальск, Рослаў, Сярпейск.
Гісторыя
У 1633 са Смаленскага вылучыўся Невельскі павет, скасаваны аднак у 1634. Паводле ўмоў Палянаўскага міру (1634), у складзе Маскоўскай дзяржавы апынулася Сярпейская воласць. У 1638 Невельская, Себежская і Краснагорская воласці перайшлі да Полацкага ваяводства.
У Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) войскі Маскоўскай дзяржавы захапілі Смаленшчыну. Згодна з Андрусаўскім перамір’ем (1667) тэрыторыя павета апынулася пад уладай Масквы. Аднак у Вялікім Княстве Літоўскім працягвалі існаваць намінальныя павятовыя пасады, смаленская шляхта-выгнанцы збіралася на павятовыя соймікі ў Вільні.
Ураднікі
Мясцовая шляхта абірала двух паслоў на Вальны сойм і двух дэпутатаў на Галоўны Трыбунал.
Ян Згерскі
Ян Мікалай Згерскі (Jan Mikołaj Zgierski;  — )  — вялікалітоўскі рымска-каталіцкі дзеяч. Біскуп-суфраган віленскі з 1696, біскуп смаленскі з 1706, біскуп жамойцкі з 1710. Падчас феадальнай вайны 1697—1702 гадоў у Вялікім Княстве Літоўскім намагаўся прымірыць варагуючыя бакі.
Біяграфія
Належыць да герба «Дамброва». Рукапакладзены (пасвячоны) у сан святара 14 красавіка 1681 года.
Спачатку быў святаром у Наваградку і Вільні.
У 1698—1704 гадах займаў пасаду вялікага духоўнага сакратара літоўскага.
2 студзеня 1696 рукапаложаны ў біскупа-суфрагана віленскага. Адначасова быў рукапакладзены ў тытулярнага біскупа Мартыропаля (Martyropolis).
Быў удзельнікам Агульнай Рады ў Варшаве ў 1710 годзе.
Падчас феадальнай (грамадзянскай) вайны ў ВКЛ 1696—1702 гадоў выступаў пасярэднікам і прыхільнікам мірнага рашэння канфлікту.
У 1706—1710 гадах — біскуп смаленскі, з 21 ліпння 1710 года па 6 снежня 1713 года — біскуп жамойцкі.
Пахаваны ў Архікафедральным саборы Святога Станіслава (Вільнюс)
Гімн-Славень України (сінгл)
Гімн-Славень України — сінгл гурта «Воплі Відоплясова» выпушчаны ў 2008 годзе.
Высокае (Хойніцкі раён)
Высо́кае (, Высокое) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стралічаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Высоцкага сельсавета.
Бялабжэгі (гміна, Падкарпацкае ваяводства)
Бялабжэ́гі (Białobrzegi) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ланьцуцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялабжэгах. Плошча гміны складае 56,13 км². Станам на 2004 год у гміне Бялабжэгі пражывалі 7992 чалавекі, шчыльнасць — 142,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Новы Двор (Браслаўскі раён)
Но́вы Двор (, Новый Двор) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Станок (Быхаўскі раён)
Стано́к (, Станок) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Гнездзінка
Гне́здзінка (, Гнездинка) — былы пасёлак у Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Стралічаўскага сельсавета.
Да 1987 года Гнездзінка ўваходзіла ў склад Аравіцкага сельсавета.
Астафій Катовіч
Астафій Станіслаў Казімір Катовіч (1637, мястэчка Адэльск, Гарадзенскі павет — 1704) — рэлігійны і дзяржаўны дзеяч ВКЛ. Са шляхецкага роду Катовічаў, сын Яна Катовіча, брат Аляксандра Катовіча.
У 1661 прыняў капланскія пасвячэнні, да 1669 стаў канонікам віленскім. З 1673 ці 1674 да 1687 — рэферэндар духоўны літоўскі. У 1681 атрымаў прэпазітуру капліцы Св. Казіміра ў віленскай кафедры. З 1682 схаластык віленскі. Біскуп смаленскі з 1687. Быў вядомы як знаўца права, прапаведнік і тэолаг.
Бялогард (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 53 населеныя пункты.
Азярніцы
Апісанне
У Мядзельскім р-не, недалёка ад вёскі Брусы, у лесе, ёсць вельмі глыбокае возера - Чорнае. Дно топкае, глеістае, таму вада выглядае чорнаю, хаця яна даволі чыстая. Паводле фалькларыста А. У. Лукшы, апавяданні старажылаў вёскі сцвярджаюць, што "у возеры жылі і, мабыць, жывуць яшчэ і цяпер істоты, падобныя да маладых жанчын, — азярніцы. У іх доўгія зеленаватыя валасы, цёмная скура, ступні ў выглядзе плаўнікоў. I хоць знешне істоты нагадваюць людзей, замест крыві ў іх нібыта вада, і на дотык яны вельмі халодныя. Размаўляюць азярніцы на незразумелай, як бы птушынай мове. Сукні носяць сплеценыя з багавіння. Па начах, калі свеціць месяц, азярніцы выходзяць на бераг і спяваюць салоўкамі. Бывае, спяваюць яны і глыбока пад вадою. Тады іхнія спевы нагадваюць жабінае крактанне. Калі раптам які чалавек убачыць азярніц, ён не павінен сябе выдаць, бо азярніцы зацягнуць яго да сябе, у самую багну, і ўжо не адпусцяць. Гэта ж чакае і таго, хто асмеліцца выкупацца ў гэтым возеры".
Украінізм
Украіні́зм — словы, фразеалагізмы, а таксама сінтаксічныя і граматычныя канструкцыі ўкраінскай мовы, якія выкарыстоўваюцца ў іншай мове.
У беларускай мове
У беларускай мове ўкраінізмы вядомыя з XV ст. Рэалізаваліся ў змяшэнні и—ы (печаты |и|, влади |ы|-ка); ѣ—и (види(ѣ)ти, терпи(ѣ)ти).
Трапляюцца ў помніках старажытнага перыяду, што ўзніклі на аснове ўкраінскіх крыніц, напрыклад «Чэцця-мінея» (1489). Узбагачэнне беларускай лексікі найбольш інтэнсіўна адбывалася з 1-й паловы XVII ст. (пасля перамяшчэння цэнтру праваслаўнай культуры з Вільні ў Кіеў), праз помнікі, створаныя на суседняй з украінскімі землямі паўднёва-заходняй тэрыторыі сучаснай Беларусі, напрыклад, Мазырскі спіс «Александрыі» (1697), Маскоўскі (бел.) спіс «Дыярыуша» Афанасія Філіповіча (1638—1648).
Пранікненню ў беларускую мову ўкраінізмаў садзейнічалі пісьменнікі, якія паходзілі з Украіны, але стваралі свае творы на беларускіх землях, напрыклад «Евангелле вучыцельнае» (1616) і «Казанне пахвальнае» (1620) Мялеція Сматрыцкага. У некаторыя беларускія помнікі траплялі словы з украінскай агаласоўкай (котрий, що, сокіра), а таксама лексічныя і словаўтваральныя ўкраінізмы (бучный — раскошны, зволокати — адцягваць, марудзіць, прохати — прасіць, шадок — нашчадак).
Лудчыцы
Лу́дчыцы (, Лудчицы) — аграгарадок у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 10 км у напрамку на поўдзень ад горада Быхаў, за 54 км ад Магілёва, каля аўтамабільнай дарогі.
Гісторыя
Тэрыторыя каля вёскі была заселена 13—12,7 тысяч гадоў таму назад, аб чым сведчаць стаянкі грэнскай культуры.
Вядомы з сярэдзіны XVI стагоддзя як сяло Лугчычы ў Віцебскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. З канца XVI стагоддзя ў складзе маёнтка Новы Быхаў. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе ўвайшла ў склад Старабыхаўскага павета Магілёўскай губерні.
У 1897 годзе ў сяле працавала школа, 2 ветраныя млыны, хлебазапасны магазін, карчма, царква. Пры вёсцы існаваў фальварак (49 жыхароў). У пачатку XX стагоддзя працавалі вінакурны завод, царкоўна-прыходская школа (з 1900 года).
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 годзе савецкія партызаны Быхаўскай ваенна-аператыўнай групы разграмілі ў Лудчыцах нямецкі гарнізон. У чэрвені 1944 года нямецкія акупацыйныя ўлады спалілі 213 двароў, знішчылі 40 жыхароў.
Града (Хойніцкі раён)
Да 1987 года Града ўваходзіла ў склад Аравіцкага сельсавета.
Станцыя Лудчыцы
Ста́нцыя Лу́дчыцы (, Станция Лудчицы) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лудчыцкага сельсавета.
Нурвянцы
Нурвя́нцы (, Нурвянцы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Павялішкі
Павялі́шкі (, Павелишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Белавежа (гміна)
Белаве́жа (Бялаве́жа, Białowieża) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Белавежы. Плошча гміны складае 203,2 км². Станам на 2004 год у гміне Белавежа пражывалі 2671 чалавек, шчыльнасць — 13,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Вотня
Во́тня (, Вотня) — вёска ў Беларусі, у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Бялаполе (гміна)
Бялапо́ле (Białopole) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хэлмскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялаполі. Плошча гміны складае 103,57 км². Станам на 2013 год у гміне Бялаполе пражывалі 3171 чалавек, шчыльнасць — 30,61 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Бяласліве (гміна)
Бяласлі́ве (Białośliwie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяласліве. Плошча гміны складае 75,68 км². Станам на 2004 год у гміне Бяласліве пражывалі 4934 чалавекі, шчыльнасць — 65,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Плікішкі
Плі́кішкі (, Пликишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Адаменка (пасёлак)
Каля пас. Адаменка вядомы археалагічныя помнікі: 3 селішчы, бескурганны і курганны могільнікі.
Спіс аб’ектаў PGC (2131001—2132000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2131001—2132000)
Пашавічы
Па́шавічы (, Пашевичи) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Браслаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Дрысвяцкага сельсавета.
Бялы Бур (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 43 населеныя пункты.
Пляўшкеты
Пляўшке́ты (, Плявшкеты) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Дронькі
Дро́нькі (, Дроньки) — былая вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стралічаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Дронькаўскага сельсавета. У 1927—1987 гадах вёска ў складзе Аравіцкага сельсавета.
Райнольд Сухадольскі
Райнольд Сухадольскі (Rajnold Suchodolski, — , Варшава) — беларускі і польскі паэт, змагар за незалежнасць, удзельнік паўстання 1830 года.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Сухадольскіх герба «Слепаўрон». Сын Яна Сухадольскага і Тэклі з Даўнаровічаў. Брат вядомага мастака Януарыя. Вучыўся ў гімназіі ў Свіслачы. У гімназіі быў членам сакрэтнай арганізацыі блізкай да філарэтаў.
Прыняў удзел у лістападаўскім паўстанні, быў членам ганаровай гвардыі і потым салдатам 5 палка пешых стралкоў. Паранены ў бітве пад Астроленкай. Загінуў 8 верасня пры абароне Варшавы.
Усе яго браты, Януарый, Яцэк і Валянцін таксама прымалі ўдзел у гэтым паўстанні. Яцэк і Валянцін патрапілі ў палон. Валянціну ўдалося збегчы, ён памёр у галечы ў Парыжы. Яцэк вярнуўся дадому вар’ятам.
Райнольд Сухадольскі пісаў патрыятычныя вершы і песні. Найбольш вядомыя — Прывітанне, даліна досвітку (Witaj, majowa jutrzenko), Паланэз Касцюшкі (Polonez Kościuszki), Давайце, браты, да ятагана (Dalej bracia do bułata).
Калініна (Навабыхаўскі сельсавет)
Калі́ніна (, Калинино) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Лудчыцкага сельсавета.
Лазаравічы (Быхаўскі раён)
Ла́заравічы (, Лазаревичи) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Ладо (сінгл)
Ладо — сінгл гурта Воплі Відоплясова выпушчаны ў 2008 годзе.
Іванаўка (Хойніцкі раён)
Іва́наўка (, Ивановка) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стралічаўскага сельсавета.
Леніна (вёска, Быхаўскі раён)
Ле́ніна (, Ленино) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Лудчыцкага сельсавета.
Бялы Дунаец (гміна)
Бя́лы Дуна́ец (Biały Dunajec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Татшанскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялым Дунайцы. Плошча гміны складае 35,51 км². Станам на 2012 год у гміне Бялы Дунаец пражывалі 7073 чалавекі, шчыльнасць — 199,18 чал./км².
Беч (гміна)
Беч (Biecz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарліцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бечы. Плошча гміны складае 99,28 км². Станам на 2004 год у гміне Беч пражывалі 16 989 чалавек, шчыльнасць — 171,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 11 населеных пунктаў.
Пузыры (Браслаўскі раён)
Пузыры́ (, Пузыри) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Падольцава
Падо́льцава (, Подольцево) — былы пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Навабыхаўскага сельсавета. Ліквідаваны 24 чэрвеня 2008 года.
Да 11 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Лудчыцкага сельсавета.
Бяляны (гміна)
Бяля́ны (Bielany) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакалоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялянах. Плошча гміны складае 109,6 км². Станам на 2004 год у гміне Бяляны пражывалі 3919 чалавек, шчыльнасць — 35,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Пустаселле (Браслаўскі раён)
Пустасе́лле (, Пустоселье) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета.
Пакроўскі (Быхаўскі раён)
Пакро́ўскі (, Покровский) — пасёлак у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Новы Быхаў
Но́вы Бы́хаў (, Новый Быхов) — аграгарадок у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Навабыхаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вёска Новы Быхаў вядомая з XVI ст. як мястэчка. Належала Хадкевічам, пазней Слушкам. У 1685 г. Дамінік-Міхал Слушка прадаў маёнтак Новы Быхаў (інакш званае Тайманавам) Казіміру-Яну Сапегу, які, у сваю чаргу, у той жа год перадаў яго свайму старэйшаму сыну Ежы-Станіславу ў дзень ягонага вяселля. Новы Быхаў належаў Сапегам аж да 1820-х гг., калі быў прададзены Булгакам. У 1825 г. апошні ўладальнік Новага Быхава з роду Сапегаў Астах-Каэтан прымаў тут расейскага імператара Аляксандра I.
У 1858 г. жыло 435 жыхароў мужчынскага полу, была цагельня, млын, піцейны дом.
У 1864 г. у Новым Быхаве была адкрытая школа, пры якой у 1873 г. арганізаванае рамеснае аддзяленне.
Бялявы (гміна)
Бяля́вы (Bielawy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лавіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бялявах. Плошча гміны складае 163,91 км². Станам на 2007 год у гміне Бялявы пражывалі 5936 чалавек, шчыльнасць — 36 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 39 салецтваў.
Спіс аб’ектаў PGC (967001—968000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (967001—968000)
Пустошка (Браслаўскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Зарачскага сельсавета.
Бяліцы (гміна)
Бялі́цы (Bielice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пыжыцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бяліцах. Плошча гміны складае 84,12 км². Станам на 2007 год у гміне Бяліцы пражывалі 2952 чалавекі, шчыльнасць — 35,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Аравічы
Араві́чы (, Аровичи) — былая вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стралічаўскага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Ці не ўпершыню паселішча згаданае ў памятным запісе 1526 года ігумена Свята-Міхайлаўскага (Залатаверхага) манастыра ў Кіеве Макарыя – «купилъ есми у Марка [папраўдзе: Макара] Орменина Киевского две службе, у-въ Оревицкой волости Лысковщину а Погоны». Названыя Аравічы і ў пацвярджальнай грамаце манастыру караля Жыгімонта Старога, датаванай 30 снежня 1543 года: «Били намъ чоломъ игуменъ Филаретъ зо всими чернцы манастыря святого Михаила Золотоверхого, у Киеве, и поведили передъ нами, ижъ которыи две службе людей, на Припяти, у Воревичохъ, на имя Лысковщину и Погонную купилъ игуменъ святого Михаила небожчикъ Макарей...».
Напярэдадні падпісання акту Люблінскай уніі ўказам караля Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года Кіеўскае ваяводства (і Аравічы з прылегласцямі) было далучана да Кароны Польскай.
Карона Каралеўства Польскага
4 чэрвеня 1570 года каралём Жыгімонтам Аўгустам выдадзена чарговая пацвярджальная грамата манастыру на Лыскоўшчыну і Пагонную, у якой зноў згаданыя Аравічы, але воласць названая слушна, хоць і ў скарочаным выглядзе: «…ижъ две службы людей на Припяти у въ Оревичахъ… у волости Сороцкой игуменъ святого Михаила Золотоверхого, небожчикъ Макарей, купилъ…». Надалей урэшце крыніцы паведамілі і пра тое, хто валодаў самымі Аравічамі. У падатковым рэестры Кіеўскай зямлі, складзеным у 1581 годзе каралеўскім слугой і паборцам панам Мацеем Язерскім, Аравічы і яшчэ 15 сёл паказаныя прыналежнымі Кіева-Пячорскаму манастыру ў асобе яго архімандрыта, епіскапа ўладзімірскага Мялеція Храбтовіча. Уласнасцю Пячорскага манастыра сяло Аравічы (Orewicze) названа таксама ў вопісе рухомай і нерухомай маёмасці, калі на пасаду яго архімандрыта ў 1593 годзе заступаў Нікіфар Тур.
Ад мяжы сяла Аравічы пачыналіся ўгоддзі сяла Краснаселле пана Мікалая Харлінскага і сяла Лыскоўцаў Кіеўскага Свята-Міхайлаўскага Залатаверхага манастыра ў асобе яго ігумена Іосіфа Міроўскага, што засведчана ў іх дамове ад 20 снежня 1603 года.
25 сакавіка 1627 года праваслаўны мітрапаліт кіеўскі і галіцкі Іоў Барэцкі асвяціў антымінс на здзяйсненне боскай літургіі ў царкве Раства Найсвяцейшай Багародзіцы ў сяле Аравічах.