cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Неграмадзяне (Латвія)
Статус
Пітэр Ван Элсувеге, навуковец у галіне еўрапейскага права з Генцкага ўніверсітэта, заяўляе, што латвійскае заканадаўства грунтуецца на ўсталяваным прававым прынцыпе, згодна з якім асобы, якія пасяляюцца пад уладай акупацыйнай улады, не атрымліваюць аўтаматычнага права на грамадзянства. Па словах Ван Эльсувеге, гэта пацвярджаюць шэраг гістарычных прэцэдэнтаў, у першую чаргу выпадак з Эльзасам-Латарынгіяй, калі французы, вярнуўшы тэрыторыю ў 1918 годзе, не далі грамадзянства нямецкім пасяленцам, нягледзячы на тое, што Германія анексавала гэтую тэрыторыю 47 гадамі раней, у 1871 годзе
Натуралізацыя
Неграмадзяне могуць натуралізавацца пры ўмове, што яны пастаянна пражываюць у Латвіі не менш за 5 гадоў, прадэманстраюць валоданне латышскай мовай, правільна адказваюць на пытанні, якія тычацца Канстытуцыі і гісторыі Латвіі — у тым ліку таго, што яна была акупаваная Савецкім Саюзам і ведаць словы гімна Латвіі. Былыя вайскоўцы, асобы, асуджаныя за прапаганду фашысцкіх і камуністычных ідэй або распальванне міжнацыянальнай варожасці, а таксама асобы, якія лічацца варожымі да Латвійскай Рэспублікі, не могуць атрымаць грамадзянства. Урад можа адмовіць у натуралізацыі асобам, якія выканалі патрабаванні, калі яны будуць прызнаныя нелаяльнымі. Гэта было аспрэчана Petropavlovskis v. Латвіі ў Еўрапейскім судзе па правах чалавека, але ў 2015 годзе суд аднагалосна вырашыў, што такія адмовы законныя.
Па стане на 30 чэрвеня 2010 года натуралізавана 134 039 чалавек, у асноўным былыя неграмадзяне. Узровень натуралізацыі дасягнуў свайго піку ў 2004—2006 –, дасягнуўшы піку ў 2005 годзе (19 169 натуралізаваных), і з тых часоў значна знізіўся ва ўсіх этнічных катэгорыях (2080 натуралізаваных у 2009 годзе).
Апытанне, праведзенае і апублікаванае ў 2003 годзе Саветам па натуралізацыі, паказала, што найбольш схільныя да натуралізацыі катэгорыі неграмадзян: сацыяльна актыўныя, ва ўзросце ад 25 да 50 гадоў, жанчыны з вышэйшай адукацыяй, супрацоўнікі мясцовых або рэспубліканскіх органаў улады і ўсе, хто жыве ў Рызе і яго наваколлі.
Палітыка грамадзянства
Паводле даследаванняў SKDS, у 2005 годзе 45,9 % жыхароў (але толькі 38,4 % грамадзян) выказаліся за прадастаўленне права голасу неграмадзянам на муніцыпальных выбарах, супраць такіх паправак былі 35,6 % жыхароў (і 42,8 % грамадзян). Падтрыманне гэтай ідэі выказалі 74,6 % рускамоўных і 24,8 % этнічных латышоў, негатыўнае стаўленне да яе выказалі 7,8 % рускамоўных і 55,9 % этнічных латышоў.
У цяперашні час Партыя Згода выступае за тое, каб натуралізацыю і грамадзянства для некаторых катэгорый неграмадзян было прасцей атрымаць. Латвійска-расійскі саюз, які падтрымлівае гэтыя крокі, таксама падтрымлівае ідэю «нулявага варыянту», або безумоўнага надання грамадзянства ўсім «неграмадзянам». З іншага боку, Нацыянальны альянс заклікае спыніць натуралізацыю. Большасць кіруючых партый падтрымліваюць статус-кво. LPP і LC заявілі ў 2007 годзе, што яны падтрымліваюць права голасу для неграмадзян на мясцовых выбарах, але прапанавалі рэферэндум па гэтым пытанні ў 2009 годзе правесці адначасова з мясцовымі выбарамі і не падтрымліваюць адпаведнае прапановы ў парламенце зараз.
Савет Еўропы
Як паведамляе справаздача Еўракамісара па правах чалавека за 2007 год па Латвіі, у 2006 годзе налічвалася 411 054 неграмадзяніна, 66,5 % з якіх належалі да рускай меншасці (па § 30). У той час як заявы дзяцей, якія нарадзіліся пасля 21 жніўня 1991 г., разглядаюцца па спрошчанай працэдуры, «больш за 13 000 дзяцей па-ранейшаму з’яўляюцца неграмадзянамі, і дзеці па-ранейшаму нараджаюцца неграмадзянамі» (па § 37,38). Камісар адзначыў, што «выключэнне неграмадзян з палітычнага жыцця не спрыяе іх інтэграцыі» (§ 43). Як паведамлялася, «працяг існавання статусу неграмадзяніна», які ў асноўным маюць прадстаўнікі нацыянальных меншасцяў, з’яўляецца «глыбока праблематычным з пункту гледжання рэальнай або ўяўнай роўнасці і сацыяльнай згуртаванасці» (§ 29).
GNU General Public License
GNU General Public License (скарочана GNU GPL або проста GPL, Агульная грамадская ліцэнзія GNU) — гэта ліцэнзія на свабоднае праграмнае забеспячэнне, якая гарантуе карыстальнікам свабоду выкарыстання, вывучэння, распаўсюджвання і мадыфікацыі праграмнага забеспячэння. Ліцэнзія была напісана заснавальнікам Фонду свабоднага праграмнага забеспячэння Рычардам Столманам для праекта GNU. Ліцэнзія GNU GPL з’яўляецца капілефт-ліцэнзіяй, гэта азначае, што любая вытворная праца павінна распаўсюджвацца на тых жа або эквівалентных умовах. Існуе менш абмежавальная ліцэнзія Lesser General Public License. Яшчэ менш абмежаванняў накладаюць дазвольныя ліцэнзіі на праграмнае забеспячэнне, такія як ліцэнзіі BSD, MIT і Apache.
Гісторыя
Ліцэнзія GPL была напісана Рычардам Столманам у 1989 годзе для выкарыстання з праграмамі, выпушчанымі ў рамках праекта GNU. Першапачатковая GPL была заснавана на ліцэнзіях GNU Emacs, GNU Debugger і GNU C Compiler. Гэтыя ліцэнзіі ўтрымлівалі падобныя палажэнні да сучаснай GPL, аднак былі спецыфічнымі для кожнай праграмы, што рабіла іх несумяшчальнымі. Мэта Столмана складалася ў тым, каб стварыць адну ліцэнзію, якую можна было б выкарыстоўваць для любога праекта.
Другая версія ліцэнзіі (GPLv2) была выпушчана ў 1991 годзе. Аднак GPLv2 дазваляла выкарыстоўваць праграмнае забеспячэнне спосабамі, якія супярэчаць мэтам ліцэнзіі. Версія GPLv3 была распрацавана для вырашэння гэтай праблемы і была афіцыйна выпушчана 29 чэрвеня 2007 года.
Умовы ліцэнзіі
Умовы ліцэнзіі павінны быць даступныя кожнаму, хто атрымлівае копію твора, да якога прыменена GPL («ліцэнзіят»). Любы ліцэнзіят, які прытрымліваецца палажэнняў і ўмоў, атрымлівае дазвол на змяненне працы, а таксама на капіраванне і распаўсюджванне працы або любой вытворнай версіі. Ліцэнзіят мае права спаганяць плату за гэтую паслугу або рабіць гэта бясплатна. Гэты пункт адрознівае GPL ад ліцэнзій на праграмнае забеспячэнне, якія забараняюць камерцыйнае распаўсюджванне. Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння сцвярджае, што свабоднае праграмнае забеспячэнне не павінна накладваць абмежаванні на камерцыйнае выкарыстанне, а GPL прама сцвярджае, што творы GPL могуць быць прададзены любой цаной.
GPL дадаткова сцвярджае, што дыстрыб’ютар не можа накладаць далейшыя абмежаванні на правы, прадастаўленыя GPL. Гэта забараняе такія дзеянні, як распаўсюджванне праграмнага забеспячэння ў адпаведнасці з пагадненнем аб неразгалошванні або кантрактам.
Пры выключна прыватным выкарыстанні — без продажу і распаўсюджвання — код праграмнага забеспячэння можа быць зменены, а яго часткі выкарыстаны паўторна без неабходнасці публікацыі зыходнага кода. Для продажу або распаўсюджвання канчатковым карыстальнікам павінен быць даступны ўвесь зыходны код, у тым ліку любыя змены і дапаўненні кода — у такім выпадку ліцэнзія выкарыстоўваецца, каб гарантаваць, што канечныя карыстальнікі захаваюць свабоды GPL.
Ліцэнзія супраць кантракту
GPL была распрацавана як ліцэнзія, а не кантракт. Юрыдычнае адрозненне паміж ліцэнзіяй і кантрактам з’яўляецца важным у некаторых юрысдыкцыях агульнага права: кантракты рэгулююцца дагаворным правам, у той час як ліцэнзіі рэгулююцца законам аб аўтарскім праве. Аднак гэтае адрозненне не карысна ў многіх юрысдыкцыях, дзе няма адрозненняў паміж кантрактамі і ліцэнзіямі.
У красавіку 2017 года федэральны суд ЗША пастанавіў, што ліцэнзія на адкрыты зыходны код з’яўляецца кантрактам, які падлягае выкананню.
Прававы статус
Першае вядомае парушэнне GPL адбылося ў 1989 годзе, калі NeXT пашырыла кампілятар GCC для падтрымкі Objective-C, але не апублікавала змены. Пасля запыту яны стварылі публічны патч. Ніякіх прававых наступстваў за гэта парушэнне не адбылося.
У 2002 годзе MySQL AB падала ў акруговы суд ЗША на кампанію Progress NuSphere за парушэнне аўтарскіх правоў. NuSphere выкарыстала код MySQL, ліцэнзаваны GPL, у праграме NuSphere Gemini без захавання ліцэнзіі. Пасля папярэдняга слухання 27 лютага 2002 г. бакі правялі перамовы і ў выніку падпісалі пагадненне. Пасля слухання Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння пракаментаваў, што «суддзя дала зразумець, што лічыць GNU GPL ліцэнзіяй, якая мае законную сілу».
6 верасня 2006 г. праект gpl-violations.org перамог у судовым працэсе супраць D-Link Germany GmbH: D-Link выкарыстала часткі ядра Linux у іх прыладах захоўвання даных. У рашэнні гаварылася, што GPL з’яўляецца сапраўдным, юрыдычна абавязковым і мае сілу ў нямецкім судзе.
11 снежня 2008 года Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння падаў у суд на Cisco Systems, Inc. за парушэнне аўтарскіх правоў на праграмныя пакеты coreutils, readline, Parted, Wget, GNU Compiler Collection, binutils і GNU Debugger яе падраздзяленнем Linksys, якія Linksys распаўсюджвае ў сваіх бесправадных маршрутызатарах. Пасля шасці гадоў неаднаразовых скаргаў з боку фонду і адсутнасць дзеянняў з боку Linksys, Фонд свабоднага праграмнага забеспячэння прыцягнуў Cisco да суда. Cisco ўрэгулявала справу праз шэсць месяцаў, пагадзіўшыся прызначыць дырэктара па бясплатным праграмным забеспячэнні для Linksys, паведаміць атрымальнікам прадуктаў Linksys аб іх правах у адпаведнасці з GPL, зрабіць зыходны код праграм фонда свабодна даступным на вэб-сайце, а таксама зрабіць грашовы ўнёсак у фонд.
Сайран (станцыя метро)
«Сайран» (Сайран) — станцыя Алма-ацінскага метрапалітэна, размешчаная на першай лініі паміж станцыямі «Алатау» і «Масква». Адкрыццё станцыі адбылося 18 красавіка 2015 года ў складзе другога пускавога ўчастка Алма-ацінскага метрапалітэна «Алатау» — «Масква».
Рабочая гвардыя (Заходняя Беларусь)
Мэты і задачы
Ствараліся для навядзення рэвалюцыйнага парадку пасля прыходу Чырвонай Арміі ў верасні 1939 г. Арганізацыя атрадаў рабочай гвардыі прадугледжвалася дырэктывай № 1 Ваеннага савета Беларускага фронту ад 16 верасня 1939 г. Функцыі рабочай гвардыі канкрэтызаваны ў загадзе камандуючага Беларускім фронтам камандармам 2-га рангу М. П. Кавалёва ад 21 верасня 1939 г. Загад патрабаваў неадкладна «стварыць Рабочую гвардыю для барацьбы з бандыцкімі шайкамі і ачышчэння раёна ад бадзяжніцкіх афіцэрскіх груп, паліцэйска-жандарскіх і салдацкіх грабежніцкіх банд польскай арміі».
Прынцыпы стварэння
Рабочая гвардыя стваралася на прынцыпах добраахвотнасці, хаця на практыцы мелі месца і выключэнні. У яе склад найперш залічвалі рабочых, якія са зброяй у руках выступілі супраць польскіх улад яшчэ да прыходу Чырвонай Арміі. На такіх жа прынцыпах у сельскай мясцовасці фарміраваліся атрады сялянскай міліцыі, якія падпарадкоўвапіся валасным і вясковым сялянскім камітэтам. У вялікіх гарадах атрады рабочай гвардыі арганізоўваліся на буйных прадпрыемствах, у меншых — на агульнагарадскіх сходах рабочых. Кожная кандыдатура абмяркоўвалася. Як правіла, атрады рабочай гвардыі ўзначальвалі былыя члены КПЗБ, прафсаюзныя актывісты. Так, у Баранавічах рабочую гвардыю ўзначаліў былы член КПЗБ А. Ф. Рубенчык, які перад гэтым каля 6 гадоў правёў у польскіх турмах. У Ашмянах намеснікам начальніка рабочай гвардыі быў прызначаны М. А. Міцкевіч, які да гэтага таксама быў зняволены ў турму польскімі ўладамі.
Дзейнасць
Рабочая гвардыя і сялянская міліцыя карысталіся падтрымкай насельніцтва. У Беластоку за першы тыдзень існавання Рабочай гвардыі ў яе ўступіла 307 чал., у Кобрыне за некалькі дзён — 120 чал. На 1 кастрычніка 1939 г. у Пінску Рабочая гвардыя налічвала каля 400 байцоў. У атрады Рабочай гвардыі прымалі і жанчын. У Стоўбцах са 150 членаў Рабочай гвардыі 34 былі жанчыны, з іх быў сфарміраваны асобны ўзвод. Кіраўніцгва Рабочай гвардыі ажыццяўлялі штабы ў ваяводствах, паветах, гарадах. Яны падпарадкоўваліся непасрэдна Часовым упраўленням, ваенным камісарам і начальнікам аператыўных груп НКУС. Узбраенне і амуніцыю падраздзяленням Рабочай гвардыі прадастаўлялі часці Чырвонай Арміі. Байцы Рабочай гвардыі неслі каравульную службу, ахоўвалі масты, пераправы, фабрыкі і заводы, забяспечвалі ахову грамадскага парадку ў гарадах, разам з чырвонаармейцамі ўдзельнічалі ў аперацыях па ліквідацыі бандаў рабаўнікоў і інш. Рабочая гвардыя расфарміравана ў сувязі са стварэннем гарадскіх і раённых аддзелаў міліцыі.
Стаўбцоўская раўніна
Стаўбцо́ўская раўні́на — фізіка-геаграфічны раён у Беларусі, на паўднёвым захадзе Мінскай і ўсходзе Гродзенскай абласцей, у басейне верхняга цячэння ракі Нёман. Мяжуе з Мінскім узвышшам, Нёманскай нізінай, Цэнтральнабярэзінскай раўнінай, Капыльскай градой. Вышыня 150—200 м.
У тэктанічных адносінах Стаўбцоўская раўніна прымеркавана да цэнтральнай часткі Беларускай антэклізы, дзе Цэнтральнабеларускі масіў сучляняецца з Валожынскім грабенам. Складзена з ніжнепратэразойскіх гнейсаў, кварцытаў, верхнемелавых мергельна-мелавых моцна апясчаненых парод, антрапагенавых чырвона-бурых марэнных супескаў і суглінкаў, месцамі перакрытых водна-ледавіковымі розназярністымі пяскамі і супескамі. Магутнасць антрапагенавых асадкаў 100—150 м.
Раўніна фарміравалася ў зоне акумуляцыі сожскага ледавіка, пасля адступлння якога значна перапрацавана эразійна-дэнудацыйнымі працэсамі. Паверхня спадзіста-хвалістая, месцамі ўзгорыста-хвалістая. Адносная вышыня — 3—7 м. Трапляюцца забалочаныя і затарфаваныя лагчыны, часам з вадацёкамі; на водападзелах — тэрмакарставыя западзіны; прыдалінныя ўчасткі парэзаны лагамі, зрэдку ярамі. Карысныя выкапні: мел, пясчана-жвіровы матэрыял, будаўнічыя пяскі, лёгкаплаўкія гліны.
Асноўныя рэкі: Нёман, Уса, Ператуць, Лоша, Нёманец, Уздзянка, Тур’я.
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы, у паніжэннях — дзярнова-падзолістыя забалочаныя, у далінах рэк — дзярнова-глеістыя (поймавыя) з участкамі тарфяна-балотных.
Лясістасць 30 %. Вялікія масівы на поўначы раўніны. Пераважаюць хвойнікі і ельнікі верасовыя і імшыстыя. Трапляюцца дубровы і другасныя бярэзнікі, у паніжэннях — чорнаалешнікі са сфагнавымі балотамі. Паверхня моцна разараная.
На тэрыторыі раўніны Коласаўскі заказнік.
Орніка
Орніка (Ornica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 185 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ambrogio.
Свіраны (Баранавіцкі раён)
Свіра́ны (, Свираны) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жамчужненскага сельсавета. Размешчаны за 27 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Палонка на лініі Баранавічы — Ваўкавыск, за 3 км ад ракі Ісы.
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Люшнеўскай гміне Слонімскага павета.
З 1939 года ў складзе БССР.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 14 вяскоўцаў.
Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета, да 18 сакавіка 1985 года — у склад Перхавіцкага сельсавета.
Барыс Саламонавіч Мейлах
Барыс Саламонавіч Мейлах (, Лепель —, Ленінград) — літаратуразнавец, доктар філалагічных навук, пушкініст.
Біяграфія
У Туле скончыў сярэднюю школу. Вучыўся ва ўніверсітэце, і ўжо у 1930-х гадах стаў маладым супрацоўнікам Інстытута рускай літаратуры. У 1935 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Пушкін і рускі рамантызм», праз два гады на яе аснове выдаў грунтоўную кнігу.
Перад Вялікай Айчыннай вайной быў прызначаны выконваючым абавязкі дырэктара Інстытута рускай літаратуры. З блакаднага Ленінграда быў выпраўлены ў эвакуацыю ў Сярэднюю Азію. У Ташкенце абараніў доктарскую дысертацыю.
Навуковая дзейнасць
У 1958 годзе — манаграфія «Пушкін і яго эпоха», у 1962 годзе — «Мастацкае мысленне Пушкіна як творчы працэс», у 1969 годзе «Талент пісьменніка і праблемы творчасці». У сааўтарстве з Б. Гарадзецкім і М. Ізмайлавым падрыхтаваў важную для настаўнікаў кнігу «Пушкін. Вынікі і праблемы вывучэння» (1966).
Шырокі розгалас выклікала кніга «Сыход і смерць Льва Талстога» (1960, 2-е выданне — 1979).
Юзаф Галомбак
Юзаф Галомбак (Jόzef Gołąbek;, пад Кракавам — ) — польскі філолаг-славіст. Доктар філасофіі (1914) і філалогіі (1933).
Біяграфія
Скончыў Ягелонскі ўніверсітэт у Кракаве (1909). З 1926 года дацэнт Варшаўскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па славянскім літаратурам.
Даследаваў беларускую літаратуру, фальклор і этнаграфію. Аўтар прац па гісторыі беларускай драматургіі.
Масква (станцыя метро)
«Масква» (Мәскеу, Máskeý) — станцыя Алма-ацінскага метрапалітэна, размешчаная на першай лініі паміж станцыямі «Сайран» і «Сары-Арка». Адкрыццё станцыі адбылося 18 красавіка 2015 года ў складзе другога пускавога ўчастка Алма-ацінскага метрапалітэна «Алатау» — «Масква».
Сенацкая плошча Санкт-Пецярбурга
Сенацкая плошча (у 1923—2008 — Плошча Дзекабрыстаў) — адна з цэнтральных плошчаў Санкт-Пецярбурга. Знаходзiцца ля заходняй ускраіны Аляксандраўскага саду.
Гісторыя
Сенацкая плошча была названая так у 1763 годзе пасля размяшчэння на ёй ўрадавай установы Сената. Для патрэб дзяржавы быў прыстасаваны былы асабняк віцэ-канцлера Бястужава-Руміна. У цяперашні час — рэзідэнцыя Канстытуцыйнага Суда РФ.
Сенацкая плошча з'яўляецца адной з самых старых плошчаў Санкт-Пецярбурга. Яна пачала фармавацца ў 1704 годзе, першапачаткова як частка гласіса пры Адміралцействе. Адміралцейства задумвалася не толькі як верф, але і як крэпасць. Таму вакол спатрэбілася стварыць свабодную прастору.
У 1782 годзе на плошчы быў адкрыты помнік Пятру I («Медны коннік»). Пасля гэтай падзеі плошча атрымала новую назву — Пятроўская плошча. Аднак сярод пецябруржцаў гэта назва не прыжылася, плошча па-ранейшаму ва ўжытку называлі Сенацкай.
Сляза
Сляза (мн.л. — слёзы) — вадкасць, якую выпрацоўвае слёзная залоза вока млекакормячых. Празрыстая, злёгку апалесцыруе, мае слабашчолачную рэакцыю. Асноўную частку (да 99 %) складае вада, астатняе — неарганічныя рэчывы (хларыд натрыю, карбанат натрыю і магнію, а таксама сернакіслы і фосфарнакіслы кальцый). Бактэрыцыдныя ўласцівасці слязам надае фермент лізацым. У склад слёз уваходзіць 0,1 % іншых бялкоў.
Мікалай Барысавіч Фадзеечаў
Мікалай Барысавіч Фадзеечаў (Никола́й Бори́сович Фаде́ечев;,  — , там жа) — савецкі і расійскі артыст балета, педагог; народны артыст СССР (1976), лаўрэат прэміі імя Вацлава Ніжынскага (1958).
Біяграфія
Дзякуючы добрым прыродным дадзеным, выдатнай школе, прыроджанай далікатнасці і чуласці ў дуэтным танцы, высунуўся ў салісты і аказаўся незаменным партнёрам для ўсіх вядучых балерын свайго часу. У розныя гады ён танчыў з Г. С. Уланавай, М. М. Плісецкай (пастаянны партнёр усе 1960-я гады), Р. С. Стручковай, Н. У. Цімафеевай, М. В. Кандрацьевай, С. Дз. Адырхаевай, Н. І. Бяссмертнавай, К. С. Максімавай, Л. І. Семянякай.
У 1956 годзе быў удзельнікам першых гастроляў Вялікага тэатра ў Лондане, дзе дэбютаваў у балеце «Жызэль» А. Адана з Галінай Уланавай. Ангельскія рэцэнзенты назвалі яго «самым арыстакратычным камуністам». Паўтарыў поспех у Парыжы. У 1961 годзе быў удзельнікам першых гастроляў Вялікага тэатра ў ЗША, дзе быў партнёрам Маі Плісецкай.
Рукапісы Мёртвага мора
Ру́капісы Мёртвага мо́ра — пісьмовыя помнікі на іўрыце, арамейскай, грэчаскай і іншых мовах, знойдзеныя каля заходняга ўзбярэжжа Мёртвага мора.
Першыя рукапісы Мёртвага мора знайшлі пастухі-арабы ў 1947 годзе. У ходзе археалагічных раскопак у 1940—1960-х гадах адкрыты шматлікія сховішчы старажытных рукапісаў на папірусе, скуры, медзі і іншых матэрыялах.
Большая іх частка знойдзем ў Вадзі-Кумране ў 11 пячорах. Яны датуюцца 2 ст. да н.э. — 68 н.э.
Рэшткі рукапісаў складаюцца з больш чым 40 тысяч фрагментаў каля 800 твораў. Уключаюць дакананічныя спісы большай часткі кніг Старога Запавета, тлумачэнні біблейскіх тэкстаў, апакрыфічныя творы, а таксама дакументы гаспадарчай дзейнасці, якія належалі радыкальнай іудзейскай секце — верагодна, секце есеяў.
Найбольш вядомыя помнікі: Статут, гімны, Дамаскі дакумент, скрутак вайны.
Рукапісы пячор Іудзейскай пустыні (Вадзі-Мурабаат і іншыя) уяўляюць сабой дакументы гаспадарчай дзейнасці канца 1 — пач. 2 ст. н.э. і архівы паўстання Бар-Кохбы 132—135; рукапісы Масады — апошняга ўмацавання іудзейскіх паўстанцаў у час Іудзейскай вайны 66—73 гг. н.э. — уключаюць каля 800 надпісаў гаспадарчага характару на чарапках (астраконах) на іўрыце і грэчаскай мове.
Да рукапісаў Мёртвага мора адносяць таксама рад дакументаў ранневізантыйскага і арабскага перыядаў (4—8 ст.) на сірыйска-палесцінскай, грэчаскай і арабскай мовах. Фрагментарнасць рэштак рукапісаў перашкаджае аднаўленню першапачатковых тэкстаў, таму значная іх частка не апублікавана.
NGC 5863
NGC 5863 (іншыя абазначэнні — ESO 581-22, MCG -3-39-1, NPM1G -18.0484, PGC 54160) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рабочая партыя палітычнага вызвалення Расіі
Рабочая партыя палітычнага вызвалення Расіі (РППВР) — палітычная арганізацыя неанародніцкага кірунку ў 1899—1902 гг.
Гісторыя
Узнікла ў Мінску на базе нарадавольскіх гурткоў па ініцыятыве Я. Л. Гальперына і Л. М. Радзівонавай-Клячко. У яе стварэнні і кіраўніцтве ўдзельнічалі К. К. Брэшка-Брашкоўская і Р. А. Гершуні. Сацыялістычны склад партыі — рабочыя, рамеснікі і навучэнцы, сярод якіх было шмат яўрэйскай моладзі. У 2-й палове 1899 г. ад імя мінскай групы партыі была складзена адозва да навучэнскай моладзі з заклікам да ўсеагульнага пратэсту ў сувязі з увядзеннем часовых правіл аб аддачы студэнтаў на ваенную службу. Кіраўніцтва РППВР арганізавала некалькі друкарняў, значную частку іх абсталявання прадала маскоўскай і кіеўскай групам сацыялістаў-рэвалюцыянераў, Віленскай арганізацыі Бунда. Вясной 1900 г. у мінскай друкарні вьдадзена брашура «Свабода», у якой раскрываліся асноўныя праграмныя мэты партыі.
Значную частку дзейнасці займала прапагандысцкая работа сярод моладзі, інтэлігенцыі, рабочых і саддат шляхам стварэння гурткоў асветы, бібліятэк. РППВР выказалася за супрацоўніцтва з сацыял-дэмакратамі, аднак лічыла, што іх ідэі здольны атрымаць права грамадзянства ў Расіі пры наяўнасці палітычных свабод. Была распрацавана арганізацыйная структура партыі. Прадугледжвалася ствараць яе як арганізацыю аўтаномных мясцовых і нізавых груп, аб'яднаных на аснове агульнай праграмы. Мясцовыя камітэты павінны былі фарміраваць вышэйшы орган — савет партыі. У пачатку 1900 г. мінская група РППВР налічвала 60 чал. Партыйныя групы дзейнічалі таксама ў Дзвінску, Беластоку, Санкт-Пецярбургу, Екацярынаславе, Жытоміры, Бярдзічаве. Мінская група падтрымлівала сувязі з аднадумцамі ў Маскве, Кіеве, Адэсе, Севастопалі, Сімферопалі. У красавіку 1900 г. мінская група разгромлена паліцыяй, значная частка яе членаў арыштавана. Асобныя групы РППВР працягвалі сваю дзейнасць, аднак прыхільнікі яе ў 1902 г. увайшлі ў арганізацыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў.
Мэты і задачы
Галоўная мэта — утварэнне новага грамадства — сацыялізму. Аднак уяўленне пра яго ў аўтараў праграмных тэзісаў было вельмі расплывістае. Асноўным сродкам барацьбы за свабоду партыя лічыла тэрор супраць прадстаўнікоў царскай улады. Меркавалася, што толькі шляхам тэрору можна дасягнуць спачатку ліберальнай, а потым рабочай канстытуцыі.
Mine (песня Тэйлар Свіфт)
«Mine» (бел. «Мой») — лід-сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе трэцяга студыйнага альбома «Speak Now», выпушчаны 4 жніўня 2010 пад лэйблам Big Machine. Песня была напісана самой спявачкай, а сапрадзюсарам стаў Натан Чэпман.
Кампазіцыя і відэакліп мелі значную папулярнасць і станоўчыя водгукі. 8 чэрвеня 2011 года відэакліп песні атрымаў прэстыжную прэмію «Лепшае відэа года» на штогадовай цырымоніі «The 2011 CMT Music Awards» канала Country Music Television. 15 мая 2012 года спявачка за песню «Mine» была ўдастоена прэміі для аўтараў-песеннікаў BMI Pop Awards у намінацыі «Award-Winning Songs». Сінгл увайшоў у дзесятку лепшых хітоў у Аўстраліі, Канадзе, ЗША, Японіі, заняў № 1 у Adult Contemporary і № 2 у Country Songs, стаў плацінавым у Канадзе і тройчы плацінавым — у ЗША.
Інфармацыя
«Mine», як і ўсе 14 трэкаў з альбома «Speak Now», Тэйлар Свіфт напісала самастойна. Яна таксама стала сапрадзюсарам разам з Натанам Чэпманам. Першапачаткова рэліз планаваўся на 16 жніўня 2010. Аднак, пасля ўцечкі несанкцыянаванага нізкаякаснага файла ў Інтэрнэт, кіраўніцтва лэйбла Big Machine Records вырашыла паскорыць гэты працэс і выпусціла песню на кантры-радыё і на iTunes на 12 дзён раней запланаванага тэрміну, 4 жніўня 2010 года.
У ЗША яшчэ за два дні да афіцыйнага рэлізу стала зразумела, што «Mine» выйдзе накладам каля 350,000 лічбавых загрузак і, магчыма, дэбютуе ў лепшай тройцы "Billboard" Hot 100. У тыдзень, які сканчываўся 21 жніўня 2010, песня дэбютавала на № 1 у Hot Digital Songs з накладам у 297,000 лічбавых загрузак, якія і вывелі яе на трэцяе месца у асноўным агульнанацыянальным хіт-парадзе ЗША "Billboard" Hot 100. Гэта зрабіла Тэйлар Свіфт другой ў гісторыі хіт-парада спявачкай з некалькімі трэкамі, што дэбютавалі у топ-5 за адзін каляндарны год (першай была Мэрая Кэры).
З загрузкамі 297,000 «Mine» стаў 8-м у спісе лічбавых бэстсэлераў-дэбютантаў у гісторыі і 4-м лепшым у 2010 годзе .«Mine» таксама стала № 1 у Adult Contemporary, № 7 у Adult Pop Songs і № 12 у Pop Songs. 29 лістапада 2011 песня атрымала другую плацінавую сертыфікацыю RIAA. Да жніўня 2012 «Mine» мела наклад 2,081,000 копій у ЗША, стаўшы 5-м самым паспяховым сінглам Тэйлар Свіфт на той момант. На цяперашні час трэкс стаў тройчы плацінавым у Амерыцы.
«Mine» мела параўнальна нядрэнны поспех і за межамі ЗША. Яна дасягнула № 7 у Канадскім чарце з накладам 15,000 лічбавых загрузак. Пазней капмпазіцыя была сертыфікавана ў плацінавым статусе ў гэтай краіне. 22 жніўня 2010 года песня ўвайшла ў хіт-парад Аўстраліі, дайшоўшы ў ім да № 9. На зялёным кантыненце сінгл атрымаў залаты статус за тыраж, які перавысіў 35,000 копій. 9 жніўня 2010 года трэк дэбютаваў на № 30 у Новай Зеландыі, праз тыдзень дасягнуўшы месца № 16. 30 кастрычніка 2010 года сінгл дасягнуў № 30 у Вялікабрытаніі. У Ірландыі ён дасягнуў № 38. У кантынентальнай Еўропе «Mine» меў такія паказчыкі: № 70 у аб'яднаным еўрапейскім хіт-парадзе Eurochart Hot 100 Singles, № 48 у Бельгіі і № 48 у Швецыі.
Патаемнае пасланне — «Toby» (бел. «Тобі» — імя каханага спявачкі).
Відэакліп
Відэакліп быў зняты рэжысёрам Раманам Уайтам, які раней ужо працаваў над папярэднімі кліпамі спявачкі: «You Belong With Me» і «Fifteen». Музычнае відэа было знята ў невялікім пасёлку Кеннебанкпарт у акрузе Ёрк штат Мэн, ЗША. Адну з асноўных роляў у кліпе сыграў брытанскі акцёр Тобі Хэмінгуэй. Прэм'ера кліпа адбылася 27 жніўня 2010 на кантры-канале Country Music Television у спецыяльнай паўгадзіннай перадачы з паказам закулісных сцэн працэсу стварэння відэа.
Тэйлар Свіфт потым вярнулася ў Кеннебанкпарт для прэм'еры кліпа і каб сустрэнецца з мясцовым насельніцтвам. У сустрэчы ўдзельнічала каля 800 чалавек, у тым ліку былы 41-шы прэзідэнта ЗША Джорджа Буша-старэйшага, прывезенага сваім унукам паглядзець на спявачку.
Вадзім Уладзіміравіч Заранкін
Вадзім Уладзіміравіч Заранкін (, в. Бель,, Віцебская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыня Віцебскага гарвыканкама ў 2020-2021 гадах.
Біяграфія
У 1985 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію; працаваў старшым эканамістам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Лёзненскага райвыканкама. З 1986 па 1992 гады працаваў на розных пасадах у Лёзненскім раёнам і Віцебскім абласным камітэтах ЛКСМБ. З 1992 па 1995 гады займаў пасаду галоўнага эканаміста саўгаса «Віцебскі» (Віцебскі раён). З 1995 па 1997 гады працаваў юрысконсультам, загадчыкам прававым сектарам, загадчыкам аддзела інфармацыі Віцебскага райвыканкама. З ліпеня па снежань 1997 года займаў пасаду намесніка дырэктара па эканоміцы і прававых пытаннях ІПММП «Энергакамплект». Са снежня 1997 па 2002 гады працаваў спецыялістам, кіраўніком спраў, намеснікам старшыні па эканоміцы Віцебскага раённага выканаўчага камітэта.
30 студзеня 2020 года прэзідэнт А. Лукашэнка ўзгадніў прызначэнне Вадзіма Заранкіна на пасаду старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. З0 студзеня 2021 года сышоў у адстаўку.
Парцаніка
Парцаніка (Parzanica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 373 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Івонцавічы (Вілейскі раён)
Іво́нцавічы (, Ивонцевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Куранецкага сельсавета.
End Game (песня Тэйлар Свіфт)
«End Game»  (бел. «Апошняя гульня») — песня амерыканскай спявачкі Тэйлар Свіфт з яе шостага студыйнага альбома «Reputation». Кампазіцыя была запісаная разам з брытанскім выканаўцам Эдам Шыранам і амерыканскім рэперам Future. Трэк быў выпушчаны ў якасці сінгла 14 лістапада 2017 года на лэйбле Big Machine Records. 12 студзеня 2018 года адбыўся рэліз відэакліпа на песню.
Крытычныя водгукі
Песня атрымала рознабаковыя, але ў большасці станоўчыя водгукі ад экспертаў.
Эфект Мёсбаўэра
Эфе́кт Мёсба́ўэра — рэзананснае выпрамяненне і паглынанне гама-квантаў атамнымі ядрамі.
Адкрыты ў 1958 годзе Р. Л. Мёсбаўэрам.
Выкарыстоўваецца пры вывучэнні ўнутраных электрычных і магнітных палёў у крышталях, ваганняў атамаў крышталічнай рашоткі, пры правядзенні хімічнага аналізу і іншым. З'яўляецца самым дакладным метадам вымярэння энергіі электрамагнітнага выпрамянення, напрыклад, з дапамогай эфекта Мёсбаўэра вызначана гравітацыйнае чырвонае зрушэнне частаты фатонаў, прадказанае тэорыяй адноснасці.
Назіраецца для ядраў з малымі (да 150 кэВ) энергіямі ўзбуджэння, напрыклад, для жалеза-57, волава-119, цынку-67, ірыдыю-191; адпаведныя лініі выпрамянення маюць амаль натуральную шырыню.
Пры выпрамяненні (ці паглынанні) гама-кванта свабоднае ядро набывае пэўны імпульс і адпаведную энергію аддачы. Значэнне гэтай энергіі істотна перавышае шырыню лініі выпрамянення, а імавернасць рэзананснага паглынання малая. Эфект Мёсбаўэра ўзнікае, калі імпульс аддачы перадаецца ўсяму крышталю як цэламу, у выніку чаго энергія на аддачу не выдаткоўваецца і энергетычны спектр выпрамянення (паглынання) мае вузкую лінію, энергія якой роўная энергіі адпаведнага пераходу.
Аляксей Рыгоравіч Махнеў
Аляксей Рыгоравіч Махнеў (, п. Кудзелька (зараз Асбест) —, Асбест) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Пасля заканчэння сямі класаў працаваў слесарам на адным з прадпрыемстваў горада. Напярэдадні вайны, у 1940 годзе быў прызваны на службу ў рады Рабоча-Сялянскай Чырвонай арміі. У Вялікай Айчыннай вайне ўдзельнічаў, пачынаючы з чэрвеня 1943 года і да канца баявых дзеянняў. Быў наводчыкам гарматы 1-й батарэі 1330-га знішчальна-супрацьтанкавага артылерыйскага палка Рэзерва Галоўнага Камандавання, пазней — камандзірам гарматы і камандзірам аддзялення артылерыйскіх разведчыкаў.
Вызначыўся ў час вызвалення Віцебскай вобласці 17 лістапада 1943 года ў баях ў раёне вёскі Казьяны Дубровенскага раёна. У 1944 годзе было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза, уручаны медаль «Золотая Звезда» і ордэн Леніна.
Пасля заканчэння вайны быў дэмабілізаваны і вярнуўся на родны Урал, працаваў слесарам на камбінаце «Ураласбест».
Памёр 10 снежня 1984 года, пахаваны на гарадскіх могілках.
Памяць
У школе № 8 горада Асбеста абсталяваны музей, які носіць імя А. Р. Махнева. Тут захоўваюцца фотаздымкі, асабістыя рэчы Героя, копія ўзнагароднага ліста, у якім падрабязна апісаны подзвіг адважнага артылерыста.
Адна з вуліц у горадзе Асбест носіць яго імя, а 22 чэрвеня 2011 года на доме, дзе жыў А. Р. Махнёў, была ўстаноўлена мемарыяльная дошка. Урачыстая місія адкрыцця гэтага памятнага знака была даручана праўнуку Героя — дзевяцікласніку Івану Філенкову.
Спіс аб’ектаў PGC (1908001—1909000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1908001—1909000)
Маладзечанская вобласць
Маладзечанская вобласць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе БССР у 1944—1960 гадах.
Утворана 20 верасня 1944 года, калі ў Маладзечанскую была перайменавана Вілейская вобласць, а цэнтр вобласці перанесены ў Маладзечна. 24 ліпеня 1957 года скасаваны Ільянскі раён, 31 жніўня 1959 года — Свірскі раён, 3 кастрычніка 1959 года — Дзісенскі раён. Скасавана 20 студзеня 1960 года, раёны перададзеныя ў Віцебскую (9 раёнаў: Браслаўскі, Відзаўскі, Глыбоцкі, Докшыцкі, Дунілавіцкі, Мёрскі, Пастаўскі, Пліскі і Шаркаўшчынскі), Гродзенскую (4 раёны: Астравецкі, Ашмянскі, Смаргонскі, Юрацішкаўскі і Багданаўскі сельсавет Валожынскага раёна) і Мінскую (7 раёнаў: Валожынскі (за выключэннем Багданаўскага сельсавета), Вілейскі, Івянецкі, Крывіцкі, Маладзечанскі, Мядзельскі, Радашковіцкі і гарады Вілейка і Маладзечна) вобласці.
Заблоцкі
Заблоцкі — прозвішча.
Тэатр македонскай оперы і балета
Тэатр македонскай оперы і балета (Македонска опера и балет, МОБ) — дзяржаўны тэатр оперы і балета ў сталіцы Македоніі Скоп’е.
Варсанофій (Грыневіч)
Епіскап Варсанофій (свецкае імя Канстанцін Грыневіч;  —, Цвер) — праваслаўны дзеяч, епіскап.
Тэатр македонскай оперы і балета
Гісторыя
Оперныя і балетныя трупы пачалі працаваць пад дахам Македонскага нацыянальнага тэатра ў канцы 1940-х гадоў. Першая оперная прэм’ера «Сельскі гонар» П. Масканьі адбылася 9 мая 1947 года, а балетная прэм’ера «Вальпургіева ноч» — 27 студзеня 1949 года.
Пасля разбуральнага землятрусу ў 1963 годзе оперныя і балетныя спектаклі праходзілі ў тэатральным цэнтры, а з 1980-х гадоў — у будынку Нацыянальнага тэатра. Пасля раздзялення калектыву оперная і балетная трупы засталіся ў будынку Нацыянальнага тэатра, а драматычная атрымала новыя памяшканні.
Лыпа (Турыйскі раён)
Лыпа (Ли́па) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Літын (вёска)
Літын (Лі́тин) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Выбранніца (балет)
Выбранніца — балет у 3-х дзеяннях Яўгена Глебава па матывах паэм Янкі Купалы «Магіла льва», «Сон на кургане», «Драматычная паэма», «Курган». Лібрэта А. Вярцінскага і А. Дадышкіліяні.
Гісторыя пастановак
Быў пастаўлены Беларускім дзяржаўным тэатрам оперы і балета. Прэм’ера адбылася ў Мінску 28 мая 1969 года. Дырыжор — Т. Каламійцава, балетмайстар-пастаноўшчык — А. Дадышкіліяні, мастак — Я. Чамадураў. Наталька — А. А. Карзянкова, Машэка — М. Г. Грышчанка, Князь — Л. С. Чэхаўскі, Няўзіра — К. М. Малышава.
Універсітэт Буэнас-Айрэса
Універсітэт Буэнас-Айрэса (ісп. Universidad de Buenos Aires, UBA) — найбуйнейшы універсітэт Аргентыны, заснаваны 12 жніўня 1821 года ў горадзе Буэнас-Айрэс; складаецца з 13 факультэтаў, шасці клінік і 10 музеяў, звязаны з трыма вышэйшымі школамі: «Нацыянальны каледж Буэнас-Айрэса», «Вышэйшая школа камерцыі Карласа Пелегрыні» і «Інстытут вольнай другой адукацыі».
Універсітэт лічыцца самым прэстыжным ва ўсёй Лацінскай Амерыцы. Як усе астатнія нацыянальныя аргентынскія універсітэты, фінансава залежыць ад дзяржавы, тым не менш ён лічыцца незалежным, аўтаномным, свецкім і бясплатным (у тым ліку і для замежнікаў). З прычыны, што ўніверсітэт з’яўляецца аўтаномным, ён мае сваю сістэму кіравання, створаную з часоў універсітэцкай рэформы ў 1918 годзе прадстаўнікамі настаўнікаў, студэнтаў і выпускнікоў.
NGC 5864
NGC 5864 (іншыя абазначэнні — UGC 9740, MCG 1-39-2, ZWG 49.15, PGC 54111) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Вілейская вобласць
Віле́йская во́бласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе БССР, утвораная ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 снежня 1939 года, пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР у лістападзе 1939 года. Адміністрацыйны цэнтр — горад Вілейка. Першапачаткова ўключала 7 паветаў. У 1940 годзе Вілейская вобласць складалася з 22 раёнаў:
20 верасня 1944 года вобласць была перайменаваная ў Маладзечанскую вобласць, адміністрацыйны цэнтр вобласці быў перанесены ў Маладзечна.
Цвер
Цвер (у 1931—1990 гадах — Калінін) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Цвярской вобласці. Знаходзіцца на рацэ Волга.
Гісторыя
Горад Цвер узнік у XII ст. і спачатку належаў Ноўгараду, а затым перайшоў пад уладу Уладзіміра-Суздальскага княства. Яго росквіт прыпадае на XIII—XV стагоддзі, калі ён быў цэнтрам Вялікага княства Цвярскога. З 1485 года ў складзе Маскоўскай дзяржавы.
Геаграфія
Цвер знаходзіцца на заходняй ускраіне Верхневолжскай нізіны, на яе заходняй ускраіне і на поўначы ад Цвярской марэннай грады. Горад размешчаны на скрыжаванні чыгуначнай і аўтамабільнай магістраляў, якія злучаюць Маскву і Санкт-Пецярбург, з Волгай у яе верхнім цячэнні, знаходзіцца за 168 км на паўночны захад ад Масквы і за 484 км на паўднёвы ўсход ад Санкт-Пецярбурга. Горад размешчаны на вышыні ад 124 м (зрэз Волгі) да 174 м над узроўнем мора (самы высокі пункт горада на паўднёва-ўсходняй ускраіне, недалёка ад перасячэння галоўнага ходу Кастрычніцкай чыгункі з Цвярской акруговай дарогай).
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Таня Вуйсыч-Тадароўская (Тања Вујисиќ-Тодоровска, Tanja Vujisić-Todorovska, нар. ) — македонская балерына, балетная прыма тэатра македонскай оперы і балета, лаўрэат прэміі імя А. Ф. Шэкеры ў галіне харэаграфічнага мастацтва (2006).
Сяргей Міхайлавіч Канопліч
Сяргей Міхайлавіч Канопліч (, в. Дзярбінкі,, Гомельская вобласць) — беларускі аграном і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Біяграфія
Таня Вуйсыч-Тадароўская нарадзілася 28 жніўня 1961 года.
У 1979 годзе скончыла сярэднюю школу, пасля чаго вучылася ў вучылішчы музыкі і балета «Ілля Нікалоўскі-Луй» у Скоп’е (педагог Лізавета Кушоўская).
Сяргей Міхайлавіч Канопліч
Біяграфія
Працаваў брыгадзірам, галоўным аграномам, намеснікам старшыні, старшынёй калгаса «Рэвалюцыя» Ельскага раёна Гомельскай вобласці; першым намеснікам старшыні — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй Ельскага раённага выканаўчага камітэта.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Біяграфія
Таксама скончыла Кіеўскае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча (клас Галіны Кірылавай), прайшла стажыроўку як балетмайстар ва (клас вядомага педагога Элеаноры Сцябляк) і ў 2006 годзе атрымала дыплом педагога-рэпетытара класічнага балета. Стажыравалася ў Нацыянальнай оперы Украіны, а таксама прайшла спецыялізацыю ў Парыжы.
Пасля завяршэння балетнай кар’еры Таня пачала плённую выкладчыцкую і навуковую працу.
Сяргей Міхайлавіч Канопліч
Біяграфія
З'яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, быў старшынёй Пастаяннай камісіі па праблемах чарнобыльскай катастрофы, экалогіі і прыродакарыстанні.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Павел Рыгоравіч Шарамет (Павел Шеремет,,  — , ) — беларускі журналіст, працаваў у Беларусі, Расіі і Украіне, былы супрацоўнік Першага канала расійскага тэлебачання (ОРТ), адзін з заснавальнікаў вэб-сайта «Беларускі партызан», аўтар (сумесна з Святланай Калінкінай) кнігі «Случайный президент». Аўтар дакументальных фільмаў «Чачэнскі дзённік», «Дзікае паляванне», «1991 — Апошні год імперыі», «Апошняя вышыня генерала Лебедзя», «Карэйскі капкан», «Споведзь ката», «СНІД. Смерць з адкрытай датай».
Біяграфія
Вольна валодаў англійскай мовай.
Беларускі перыяд
Да 1992 г. працаваў у аддзеле валютных апэрацый у адным з банкаў.
Сяргей Міхайлавіч Канопліч
Біяграфія
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
У 1994—1995 г.г. быў аўтарам і вядучым штотыднёвай аналітычнай праграмы «Праспект» на Беларускім тэлебачанні. Атрымаў у 1995 г. прэмію Беларускага ПЭН-цэнтра імя Алеся Адамовіча як найлепшы тэлевізійны журналіст Беларусі.
Сяргей Міхайлавіч Канопліч
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі».
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Біяграфія
У 2010 годзе абараніла магістарскую дысертацыю ва ўніверсітэце св. Кірыла і Мяфодзія.
Сяргей Міхайлавіч Канопліч
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дваіх дзяцей.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Біяграфія
У 2016 годзе выйшла манаграфія «Мадэляванне педагагічнай працы балетных рэпетытараў», якая з’яўляецца першай навуковай працай, прысвечанай комплекснай праблеме мадэлявання педагагічнай працы балетных рэпетытараў у Македоніі.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
У жніўні 1995 г. -жніўні 1996 г. — галоўны рэдактар «Белорусской деловой газеты».
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Біяграфія
У цяперашні час працуе галоўным педагогам-рэпетытарам тэатра македонскай оперы і балета, а таксама загадчыкам кафедры балетнай педагогікі, прафесарам методыкі класічнага балета ў музычнай школе ўніверсітэта Св. Кірыла і Мяфодзія у Скоп’е.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
7 ліпеня 1997 г. П. Шарамет разам з іншымі карэспандэнтамі расійскіх тэлекампаніяў, Аляксандрам Ступнікавым, Леанідам Свірыдавым, быў пазбаўлены акрэдытацыі. 22 ліпеня 1997 г. кіраўнік здымачнай групы ОРТ П. Шарамет, кінааператар Дзмітрый Завадскі, кіроўца службовай машыны Яраслаў Аўчыннікаў былі затрыманыя беларускімі памежнікамі. У адносінах да іх быў складзены пратакол па факту незаконнага ўезду ў памежную зону, затым здымачную групу адпусцілі. 23 ліпеня 1997 г. у праграме «Время» па ОРТ быў паказаны сюжэт П. Шарамета пра ненадзейную ахову беларуска-літоўскай мяжы, праз якую лёгка могуць прайсці парушальнікі.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Творчасць
Вуйсыч-Тадароўскую называюць вучаніцай Анатоля Фёдаравіча Шэкеры. Яна танцавала ў яго балетах, пастаўленых у Скоп’е — «Распуцін», «Спартак», «Легенда пра каханне».
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
26 ліпеня 1997 г. П. Шарамет вяртаўся з паездкі ў Балгарыю, быў затрыманы ў аэрапорце Мінск-2 і абвінавачаны ў незаконным пераходзе мяжы.
Адыр (востраў)
Адыр (Adır Adası), або Лім (Լիմ) — востраў на поўначы возера Ван на ўсходзе Турцыі. Плошча — 1,066 км². У нашы дні сталага насельніцтва няма.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Творчасць
Яе творчая кар’ера балерыны праходзіла ў родным Скоп’е, дзе ў якасці прыма-балерыны тэатра македонскай оперы і балета яна танцавала больш чым у 300 балетах, выканаўшы больш за 40 галоўных роляў у такіх пастаноўках, як «Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева, «Жызель» А. Адана, «Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага, «Карсар», «Македонская гісторыя», «Дуброўніцкая легенда», «Мірта».
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
Адначасова былі затрыманыя ягоныя супрацоўнікі Дз. Завадскі і Я. Аўчыннікаў. Напачатку яны былі дастаўленыя ў памежную камендатуру г. Ашмяны, затым змешчаны пад варту ў турму СІЗА г. Гродна. Неўзабаве Я. Аўчыннікаў быў вызвалены пад падпіску аб нявыездзе.
Адыр (востраў)
Геаграфія
Востраў Адыр месціцца ў 40 км на поўнач ад горада Ван. Выцягнуты з захаду на ўсход. Рэльеф пагорысты. Характэрны рэзкі кантынентальны клімат з прахалоднай зімой і спякотным летам. Частыя вятры. На востраве гняздуюць гарбаткі. Каля берагоў вядзецца лоў рыбы.
Гісторыя
У XI ст. армянскія манахі заснавалі на востраве Адыр абшчыну, якая з цягам часу была пераўтворана ў манастыр Святога Георгія. Захаваліся паўночна-заходні кут царквы XVI ст. і прытвор другой паловы XVIII ст.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
29 ліпеня 1997 г. БАЖ выступіла з патрабаваннем вызваліць журналістаў. Расійскі саюз журналістаў звярнуўся да прэзідэнта Расіі Б. Ельцына з прозьбай дабіцца вызвалення П. Шарамета і Дз. Завадскага.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Творчасць
Выступала на сцэнах Скоп’е, Кіева, Лондана, Парыжа, Пекіна, Таронта, Любляны, Падгорыцы і інш.
П’яніка
П'яніка (Pianico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
Б. Ельцын, публічна запатрабаваў вызвалення П. Шарамета.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Прызнанне
Таня з’яўляецца лаўрэатам шматлікіх нацыянальных македонскіх і міжнародных прэмій, яе імя ўнесена ў Брытанскую энцыклапедыю ў раздзел «Асобы з Македоніі».
У 2002 годзе рэжысёр Саша Паўлоўскі зняў для македонскага тэлебачання дакументальны фільм «Партрэт балерыны Тані Вуйсыч-Тадароўскай».
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
31 ліпеня 1997 г. некалькі дзясяткаў беларускіх журналістаў правялі акцыю пратэсту. Яны прайшлі з закладзенымі за галаву рукамі каля будынку МЗС, КДБ і адміністрацыі прэзідэнта. Міліцыя затрымала 15 чалавек, якія былі асуджаныя і аштрафаваныя.
Таня Вуйсыч-Тадароўская
Прызнанне
У 2006 годзе стала лаўрэатам прэстыжнай украінскай прэміі імя А. Ф. Шэкеры ў галіне харэаграфічнага мастацтва.
П’яніка
Насельніцтва складае 1429 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 545 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Zeno.
Ялізава
Ялі́зава (, Елизово) — рабочы пасёлак у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі.
Геаграфія
Знаходзіцца на рацэ Бярэзіна. За 28 км на паўночны ўсход ад Асіповічаў, за 106 км ад Магілёва. Чыгуначная станцыя Ялізава на лініі Асіповічы—Магілёў. Насельніцтва 2484 чал. (2017).
Гісторыя
У XIX стагоддзі быў пабудаваны палац, і закладзены маёнтак, які атрымаў назву Ялізава ад імя ўладальніцы Лізаветы Велікапольскай. У 1900 годзе сфарміраваўся пасёлак. У 1901—1916 гадах ва ўрочышчы Ялізава дзейнічаў Ялізаўскі лесапільны завод.
У пачатку XX стагоддзя ў Свіслацкай воласці Бабруйскага павета. З 1924 года ў Свіслацкім, з 1931 года ў Асіповіцкім раёнах. З 27 верасня 1938 года — рабочы пасёлак. У час Вялікай Айчыннай вайны акупіравана захопнікамі з чэрвеня 1941 года да 29 чэрвеня 1944 года. З 1962 года ў Бабруйскім, з 1965 года ў Асіповіцкім раёнах.
Павел Рыгоравіч Шарамет
Біяграфія
30 жніўня 1997 г. у Мінску адбыўся гэтак званы «Марш у турэмных робах» — адная з самых яркіх акцыяў пратэста журналістаў супраць абмежавання свабоды слова і ў знак салідарнасці са зняволенымі журналістамі П. Шараметам і Дз. Завадскім. Трынаццаць журналістаў прайшлі ў турэмных робах, з шыльдамі "Я — «нячэсны журналіст», «Я плохо говорил о нашем президенте», «I’m a journalist» па мінскіх вуліцах і зладзілі мітынг у парку Дружбы народаў на плошчы Бангалор.
Паэт і нядаўні палітычны зняволены Славамір Адамовіч падчас мітынгу публічна зашыў сабе рот, сімвалізуючы ўдушэнне свабоды слова.
30 верасня 1997 г. было завершана следства па крымінальнай справе. У адносінах да Я. Аўчыннікава абвінавачванне было знятае.
Падчас зняволення журналістаў быў аказаны ціск на іх адвакатаў. Адвакат П. Шарамета Гары Паганяйла быў вымушаны падаць заяву аб выхадзе з Мінскай гарадской калегіі адвакатаў. Другому адвакату П. Шарамета Міхаілу Волчаку міністэрства юстыцыі прыпыніла ліцэнзію. Аднак улады дазволілі адвакатам удзельнічаць у крымінальным працэсе.
П. Шарамет і Дз. Завадскі  былі вызваленыя 7 кастрычніка 1997 г. пад падпіску аб нявыездзе і ў суправаджэнні канвоя былі завезены ў Мінск.