cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Воцатная кіслата
Уласцівасці
Бясколерная празрыстая вадкасць з рэзкім пахам. Валодае ўсімі ўласцівасцямі карбонавых кіслот. Добра раствараецца ў вадзе, змешваецца з многім растваральнікамі. Утварае азеатропныя сумесі, у т.л. трайныя з вадой і бензолам і з вадой і бутылацэтатам.
Атрыманне
У прамысловасці воцатную кіслату атрымліваюць каталітычным акісленнем ацэтальдэгіду і бутану кіслародам, узаемадзеяннем метанолу з, драўніны. Воцатная кіслата таксама ўтвараецца ў выніку воцатнакіслага браджэння вадкасцей, змяшчаючых этанол (харчовая воцатная кіслата).
Выкарыстанне
Воцатная кіслата выкарыстоўваецца ў вытворчасці воцатнага ангідрыду, ацэтылхларыду, вінілацэтату, ацэтатаў цэлюлозы, ацэтону, у вытворчасці фарбавальнікаў, растваральнікаў, інсекіыцыдаў, лекавых сродкаў, у харчовай прамысловасці.
Сурагатка
Сурагатка (Сурога́тка) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Валянцін Васільевіч Герасімаў
Валянці́н Васі́льевіч Гера́сімаў (, г. Варонеж, Расія — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, 1-ы міністр паліва і энергетыкі Рэспублікі Беларусь (1992—1997), кандыдат тэхнічных навук (1993).
Біяграфія
16 студзеня 1992 года быў прызначаны Міністрам энергетыкі Рэспублікі Беларусь. 14 сакавіка 1994 Міністэрства было скасавана і на яго базе было ўтворана Міністэрства паліва і энергетыкі Рэспублікі Беларусь.
3 снежня 1994 года быў зацверджаны на пасадзе Міністра паліва і энергетыкі Рэспублікі Беларусь.
11 чэрвеня 1997 года быў вызвалены ад пасады Міністра і прызначаны выконваючым абавязкі прэзідэнта Беларускага дзяржаўнага энергетычнага канцэрна, а 20 снежня 1997 года быў зацверджаны на гэтай пасадзе.
4 мая 2000 года выйшаў на пенсію.
Заслужаны энергетык БССР.
Ваенная акадэмія Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі
Ваенная акадэмія Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі (Военная академия Генерального штаба Вооружённых сил Российской Федерации) — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова ў Расійскай імперыі, СССР і Расійскай Федэрацыі. Задачай акадэміі была падрыхтоўка афіцэраў з вышэйшай ваеннай і вышэйшай ваенна-спецыяльнай адукацыяй.
Спіс назваў
На працягу свайго існавання акадэмія мела наступныя назвы :
Гаспар-Гюстаў дэ Карыяліс
Гаспар-Гюстаў дэ Карыялі́с (Gaspard-Gustave de Coriolis; — ) — французскі матэматык, інжынер і навуковец. Больш за ўсё вядомы працай, прысвечанай вывучэнню эфекту Карыяліса. Таксама вядомы тэарэмай аб паскарэннях у абсалютным і адносным рухах, званай тэарэма Карыяліса.
Біяграфія
Скончыўшы Політэхнічную школу (1808), а затым (1812) Школу мастоў і дарог ,ён некаторы час працаваў на будоўлях. З 1816 года пачаў выкладаць у Політэхнічнай школе, дзе неўзабаве стаў прафесарам, а затым дырэктарам вучэбнай часткі школы. У 1829 годзе Гаспар-Гюстаў Карыяліс стаў прафесарам Школы мастацтваў.
28 студзеня 1836 года становіцца членам Парыжскай Акадэміі Навук.
Публікацыі
З яго твораў найбольш вядомыя:
Трумэн Капотэ
Дэбютаваў раманам «Іншыя галасы, іншыя пакоі» (1948). Адзінота і чалавек, мара і рэальнасць амерыканскага жыцця, злачыннасць грамадства — асноўныя тэмы яго твораў (зборнік апавяданняў «Дрэва ночы», 1949; аповесці «Лугавая арфа», 1953; «Сняданне ў Тыфані», 1958; «Самаробныя дамавінкі», 1980; дакументальны раман «Звычайнае забойства», 1965). Аўтар аўтабіяграфічных апавяданняў (зборнік «Музыка для хамелеонаў», 1980), эсэ, нарысаў, дарожных нататак. У творах выкарыстоўваў гатычныя матывы, гратэск і фантасмагорыю, яны адметныя лірызмам, высокім стылістычным майстэрствам і камерным псіхалагізмам.
Фендрык
Фендрык, (ад Fähnrich - сцяганосец) — вайсковы чын XIV класа ў пяхоце, артылерыі і інжынерных войсках у Расіі і XII класа ў гвардыі. Заменены ў 1730 г. на чын прапаршчыка. Даваў права на нашчадкавае дваранства (у грамадзянскай службе нашчадкавае дваранства набывалася чынам VIII класа - калежскі асесар, а чын калежскага рэгістратара - XIV клас, даваў права толькі на асабістае дваранства).
Вяркейскі рэгіянальны парк
Вяркейскі рэгіянальны парк (Verkių regioninis parkas) — адзін з рэгіянальных паркаў Літвы, амаль поўнасцю размешчаны ў межах Вільнюскага раёна.
Гісторыя
Вяркейскі рэгіянальны парк быў створаны ў 1992 годзе з мэтай аховы Зялёных азёр, Вяркейскага палаца, ландшафтнага парка, рэлігійна-архітэктурнага комплексу «Вільнюская кальварыя» і каталіцкага кляштара «Трынаполіс». Рэгіянальны парк размешчаны на плошчы 2,673 га. Лес займае 76,5 %, ахоўныя тэрыторыі складаюць 52,7 %,  23,9 % ад агульнай плошчы тэрыторыі займаюць месцы адпачынку.
Прырода
На тэрыторыі парка размешчаны Зялёныя азёры, якія маюць незвычайны ярка-зялёны колер, які злучаны з высокім зместам карбанату ў падземных крыніцах.
У парку растуць наўкола 870 відаў раслін, 33 з якіх занесены ў Чырвоную кнігу Літвы.
У парку робяцца арніталагічныя назіранні.
Культурная спадчына
На тэрыторыі рэгіянальнага парка знаходзіцца заснаваны ў XVII стагоддзі цэнтр каталіцкай пілігрымкі «Вільнюская кальварыя» з касцёлам Здабыцця Святога Крыжа, былы кляштар трынітарыяў з касцёлам Найсвяцейшай Тройцы (трынапольскі касцёл, «Трынаполіс»).
Міжнародная рэакцыя на грамадзянскую вайну ў Іспаніі
Міжнародная рэакцыя на грамадзянскую вайну ў Іспаніі — пазіцыя сусветнай супольнасці, замежных дзяржаў і грамадскасці адносна ваенных падзей 1936—1939 гадоў у Іспаніі. Некаторыя краіны занялі нейтральную пазіцыю і заклікалі не ўмешвацца ў іспанскі канфлікт. Іншыя падтрымалі адзін з бакоў (рэспубліканцаў альбо нацыяналістаў) і нават таемна ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях.
Падтрымка нейтралітэту
Прыхільнікі нейтралітэту намагаліся спыніць паток ваеннай прадукцыі ў Іспанію, але іх спробы былі ў асноўным беспаспяховымі з-за замежнага ўмяшання ў грамадзянскую вайну, якое істотна паўплывала на яе вынік. Германія, Італія і Савецкі Саюз паслядоўна парушалі пагадненне аб неўмяшанні, часам гэта рабіла Францыя. Вялікабрытанія ў асноўным заставалася вернай дагавору.
Падтрымка рэспубліканцаў
Адзінай краінай, якая, дзякуючы аддаленасці ад Еўропы, у адкрытую дапамагала рэспубліканцам, была Мексіка. Прэзідэнт Ласара Кардэнас казаў у сакавіку 1937 года: «нам няма чаго хаваць нашу дапамогу Іспаніі, мы будзем працягваць забяспечваць яе зброяй». Тым не менш сучаснай на той момант зброі Мексіка не вырабляла, але яна магла быць толькі фармальным пасярэднікам для таемных паставак зброі з СССР.
Апошні аказаў велізарную дапамогу рэспубліканскаму ўраду. У рамках «аперацыі Х» з верасня 1936 да канца 1938 года ў краіну на караблях паступалі ваенная тэхніка, зброя, рыштунак. Паводле даных ваеннага аташэ Германіі ў Іспаніі, Савецкі Саюз і Камінтэрн паставілі за ўвесь час вайны 242 адз. самалётаў, 703 адз. артылерыйскіх гармат, 731 адз. танкаў, 1386 адз. грузавікоў, 300 адз. браневікоў, 15 000 адз. буйнакаліберных кулямётаў, 500 000 адз. вінтовак, 30 000 адз. аўтаматаў, 4 000 000 адз. артылерыйскіх снарадаў, 1 000 000 000 адз. кулямётных патронаў, больш за 69 000 тон ваеннай тэхнікі і больш за 29 000 тон боепрыпасаў.
У сваю чаргу французскі ўрад паставіў у краіну 70 ваенных самалётаў.
Значную ролю ў падтрыманні баяздольнасці арміі Рэспублікі згулялі савецкія ваенныя спецыялісты. Усяго ў канфлікце, па розных ацэнках, прынялі ўдзел ад 2 да 3 тысяч вайскоўцаў і яшчэ 1 тысяча грамадзянскіх кадраў з СССР.
Падтрымка нацыяналістаў
Са снежня 1936 па красавік 1939 года ў Іспанію італьянцамі было пастаўлена 3 400 кулямётаў, 1 400 мінамётаў, 1 800 гармат, 6 800 машын, 160 танкаў і 760 самалётаў. Агульны кошт італьянскай ваеннай дапамогі склаў ад 6 да 8,5 млн лір. У сваю чаргу Германія, за першыя два гады вайны, накіравала генералу Франка 650 самалётаў, 200 танкаў, 700 артылерыйскіх гармат. Фінансвая дапамога паступала ад Ватыкана.
Пазіцыі асобных грамадзян
У падтрымку нацыяналістаў выказваліся асобы з правымі поглядамі, у той час як рэспубліканцаў — левымі. Тысячы замежных валанцёраў змагаліся на франтах грамадзянскай вайны. Звыш за 11 тысяч падтрымалі нацыяналістаў. 32 тысячы далучыліся да рэспубліканцаў.
Зброевы гандаль
Некаторыя краіны адначасна пастаўлялі зброю адразу і рэспубліканцам, і нацыяналістам, альбо пэўнаму боку, але не з-за ідэалагічных, а эканамічных меркаванняў. Сярод іх Польшча, Грэцыя , Чэхаславакія і Эстонія.
Стрыльныкы (Шаргарадскі раён)
Стрыльныкы (Стрі́льники) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3788
IC 3788 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чарнігаўскі раён
Чарнігаўскі раён (Чернігівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Чарнігаў (Чернігів).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 52213 чалавек, плошча — 2547 км².
Да 17 ліпеня 2020 года тэрыторыя раёна складалася з 4 пасялковых і 42 сельскіх саветаў. На тэрыторыі раёна размяшчаліся 4 пасёлкі гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 117 вёскак
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна складаецца з 3 гарадскіх, 11 пасялковых і 6 вясковых грамад.
Дзедава (возера)
Дзе́дава — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 41 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 0,4 км на ўсход ад вёскі Задрачча, у басейне ракі Ловаць.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,26 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,6 км.
Схілы катлавіны вышынёй 6—8 м, пад лугам, з паўночнага боку — хмызняк. На поўначы праз канал злучана з сеткай меліярацыйных каналаў.
Трэцяя дынастыя Ура
Трэцяя дынастыя Ура, Ур III, шумера-акадскае царства — буйная старажытная дзяржава ў Месапатаміі ў канцы 3 тысячагоддзя да н. э.
Дынастыі Ура
Хаця горад Ур ужо ў 4 тысячагоддзі да н. э. з'яўляўся дастаткова буйным паселішчам сярод іншых шумерскіх гарадоў, асабістая манархічная дынастыя тут узнікла толькі каля 2600 г. да н. э. Першым вядомым валадаром, які меў тытул лугаль, быў Мескаламдуг. Яго імя не ўваходзіла ў спіс валадароў Шумера, аднак было знойдзена на археалагічных артэфактах і надпісах на магільнях Ура. Яго нашчадак Мешанепада, што першым увайшоў у спіс лугаляў і кіраваў 80 гадоў, быў названы валадаром таксама Кіша і пераможцам Урука. Апошні прадстаўнік першай дынастыі Балулу кіраваў 36 гадоў і быў пераможаны эламітамі.
З прадстаўнікоў другой дынастыі Ура (сярэдзіна 3 тысячагоддзя да н. э.) вядомы лугалі Нані і Мешкіангнана. Апошні быў пераможаны валадаром Адаба, які на некаторы час ператварыўся ў палітычны цэнтр паўднёвай Месапатаміі.
Трэцяя дынастыя Ура была заснавана пры невядомых абставінах у перыяд пасля заняпаду Акадскай імперыі. Некаторы час Шумер знаходзіўся пад кіраваннем дзяржавы гутыяў, але яна разглядалася як вельмі цяжкая і суправаджалася крызісам гаспадаркі. Відавочна, Ур, Урук і Лагаш, абароненыя забалочанымі землямі, пацярпелі ад нападаў гутыяў найменей за астатнія шумерскія гарады.
Каля 2109 г. да н. э. Утухегаль з Урука перамог апошняга валадара гутыяў і вызваліў Шумер ад іх улады. Утухегаль кіраваў 7,5 гадоў (з 2112 да н. э.). Пасля яго смерці ўлада перайшла да шагану (ваеннага адміністратара) Ур-Наму з Ура. Менавіта ён разглядаецца як заснавальнік трэцяй дынастыі. У спісе лугаляў кажацца, што Урук пры гэтым быў зрынуты, але ў іншых крыніцах апавядаецца толькі пра перамогі Ур-Наму над гутыямі і Лагашам. Важнай для існавання моцнай дзяржавы аказалася заканадаўчая дзейнасць Ур-Наму. Ён вядомы як стваральнік аднаго з першых вядомых кодэксаў законаў.
Перыяд кіравання трэцяй дынастыі Ура адзначыў часавае адраджэнне ўплыву шумерскай культуры ў Месапатаміі і папярэднічаў узвышэнню Вавілона.
Гісторыя
Ужо Ур-Наму, заснавальнік трэцяй дынастыі Ура, кантраляваў землі не толькі ў Шумеры, але і ў суседніх рэгіёнах. Ён меў афіцыйныя тытулы валадара Ура, валадара Шумера і валадара Акада. На самой справе, на поўначы яго ўлада распаўсюджвалася на частку тэрыторыі сучаснай Сірыі, а на ўсходзе — уздоўж рэчышча Дыялы. Ур-Наму вёў надзвычай актыўную дзейнасць ва ўзнаўленні і будаўніцтве новых храмаў, каналаў, абарончых збудаванняў, пра што апавядаюць запісы самога валадара і яго пераемнікаў. Ён пачаў будаўніцтва знакамітага урскага зікурата. Кодэкс законаў Ур-Наму ўселяк падкрэсліваў справядлівасць лугаля. Аднак да самага канца яго кіравання знешняе становішча створанай ім дзяржавы заставалася няўстойлівым. Заснавальнік трэцяй дынастыі загінуў на 18 год свайго кіравання ў бітве, відавочна з гутыямі.
Наступным лугалем Ура, Шумера і Акада стаў Шульгі (2094 — 2046 гг. да н. э.), сын Ур-Наму і дачкі Утухегаля. Пра першыя гады яго валадарства амаль нічога не вядома, акрамя яго дзейнасці па ўмацаванню культаў багоў і іх храмаў у Ніпуры і Уры. Аднак на 19 год свайго кіравання ён рэфармаваў войска, пасля чаго пачаў заваёўніцкую палітыку на поўначы Месапатаміі, дзе захапіў Ашур і умацаваў мяжу з Субарту, а таксама на ўсходзе ад Шумера, дзе скарыў Элам. Сузы былі акупаваны шумерамі. Шульгі ад свайго імя клапаціўся пра мясцовыя храмы. Астатнія эламскія землі апынуліся пад уладай мясцовых дробных князёў, якія прынялі тытулы энсі — намеснікаў лугаля. Заключаліся шлюбныя дамовы з больш далёкімі дзяржавамі Іранскага нагор’я. Каб спыніць напады амарэяў на поўнач ад Акада паміж Тыграм і Еўфратам быў пабудаваны доўгі мур (каля 250 км).
Для нармальнага функцыянавання адзінай дзяржавы Шульгі пашырыў сетку дарог. Уздоўж іх былі адчынены дзяржаўныя заезныя двары для вандроўникаў. Адбылася стандартызацыя мер і вагі. Для падрыхтоўкі штата чыноўнікаў-пісцоў з'явіліся спецыяльныя школы эдуба. У канцы жыцця або ўжо пасля смерці Шульгі быў абагаўлёны. Яму будаваліся храмы, яго імя было замацавана ў месапатамскай міфалогіі.
Наступныя прадстаўнікі трэцяй дынастыі Амар-Суэн (2046 — 2037 гг. да н. э.), Шу-Суэн (2037 — 2028 гг. да н. э.) і Ібі-Суэн (2028 — 2004 гг. да н. э.) імкнуліся працягваць палітыку сваіх папярэднікаў. Аднак яна ўжо не была паспяховай. Пацяпленне клімату ў канцы 3 тысячагоддзя да н. э. выклікала засуху і падзенне ўзроўню Персідскага заліва, ад чаго Тыгр і Еўфрат змянілі рэчышчы. Гэтыя змены мелі кастрафічныя наступствы. У Шумеры пачаліся неўраджаі і голад. З усходу ўсё болей адчуваўся ціск качавых амарэяў, і Шу-Суэн быў вымушаны пабудаваць новы доўгі мур. Але амарэі перапраўляліся праз Тыгр, рухаліся ўздоўж яго ўсходняга берага і зноў перапраўляліся ўжо з усходу на поўдні, каб рабіць напады на паселішчы земляробаў. На 5 год кіравання Ібі-Суэна яны прараваліся праз мур і паралізавалі дастаўку збожжа ў Ур. На ўсходзе адбывалася актывізацыя раней заваяваных эламітаў. У выніку лугалі былі вымушаны траціць значныя рэсурсы на несупынныя войны. Тым часам, у Шумеры і Акадзе пачаліся паўстанні і адпадзенне пэўных частак дзяржавы. Асабліва неспрыяльная сітуацыя склалася ў 2022 — 2018 гг. да н. э., калі падчас голаду, нападаў амарэяў і вайны ў Эламе Ібі-Суэну перасталі падпарадкоўвацца Эшнуна, Лагаш, Ларса, Ума і Ісін. Нягледзячы на гэта, лугаль здолеў умацаваць муры Ура і Ніпура і адтэрмінаваць заняпад дзяржавы.
У 2004 г. да н. э. валадар Элама з дынастыі Шымашкі стварыў моцную ваенную кааліцыю, узяў у аблогу Ур і захапіў яго. У шумерскай «Жалобнай песне аб Шумеры і Уры» паведамляецца, што большасць гараджан не здолелі пакінуць горад і выратавацца ад ворагаў. Эламіты разрабавалі яго, вывезлі статую бога Сіна, што лічыўся заступнікам Ура, і ўзялі ў палон лугаля. Яго далейшы лёс невядомы. На некаторы час гегемонія ў Шумеры перайшла да Ісіна, чый уладар вярнуў статую Сіна з Элама і, відавочна, далучыў Ур да сваіх валоданняў, а потым да валадароў Ларсы. У XVIII ст. да н. э. галоўным палітычным цэнтрам Месапатаміі стаў Вавілон.
Дзяржава
Шумер і Акад эпохі трэцяй дынастыі Ура з'яўляўся спадчыннай манархіяй на чале аддзінага валадара з шумерскім традыцыйным тытулам луга́ль. Заснавальнік трэцяй дынастыі Ур-Наму называў сябе першапачаткова лугалям Ура, пасля смерці Утухегаля — лугалям Ура, Шумера і Акада. Шульгі і яго пераемнікі дадалі да тытула фармулёўку «валадар чатырох бакоў свету», як гэта калісьці рабілі манархі Акада, акрамя таго яны абагаўляліся пры жыцці. Фармальна пры валадары мелася толькі адна валадарка — жонка або маці лугаля. У рэчаіснасці, у валадара было шмат наложніц рознага рангу. Адзін з іх лукур прыраўноўваў такіх жанчын да жрыц. Дзеці лугаля таксама мелі пэўны ранг, так што спадчыннік трона быў вядомы да яго смерці. Частка дзяцей магла заняць пасады жрацоў найбольш важных храмаў. Напрыклад, старэйшая дачка лугаля па звычаю, заведзенаму яшчэ ў Акадскай імперыі, станавілася жрыцай у урскім храме Сіна. Астатнія займалі розныя дзяржаўныя пасады. Шульгі і яго нашчадкі імкнуліся заручыцца шлюбнымі дамовамі з кіраўнікамі найбольш важных правінцый і суседніх краін.
Шумер і Акад складалі аснову дзяржавы. Яны былі падзелены на 20 правінцый з адміністрацыйнымі цэнтрамі ў старажытных гарадах. У іх кіравалі мясцовыя цывільныя адміністрацыі на чале спадчынных валадароў энсі. Дзякуючы шлюбам з сям'ёй лугаля энсі звычайна былі яго сваякамі. Найбольш важнымі гарадамі былі Ур, Урук і Ніпур. Ур з'яўляўся сталіцай. Ніпур — рэлігійным і судовым цэнтрам, дзе лугаль у пачатку свайго кіравання шукаў прызнанне ў храме Энліля. Асаблівы статус Урука тлумачыцца тым, што трэцяя дынастыя вызначала свой пачатак як ад Ур-Наму, так і ад Утухегаля. Кожная правінцыя выплочвала цэнтральным уладам натуральны падатак бала. Памежныя правінцыі ўзначальвалі прызначаныя лугалям ваенныя намеснікі шагін.
Для кантролю мясцовых адміністрацый быў створаны штат вандроўных чыноўнікаў сукал, якія выступалі ў якасці рэвізораў або пасланцаў цэнтра. Пасада сукалма, старшыні такіх чыноўнікаў, была адной з самых важных. Пры Шу-Суэне сукалма Арад-Нана выконваў функцыі прэм'ер-міністра, меў тытул энсі Лагаша і з'яўляўся другім чалавекам у дзяржаве. К канцу існавання дзяржавы трэцяй дынастыі цэнтральны апарат моцна разросся, але не здолеў цалкам замяніць мясцовыя кіраўнічыя органы. Прычына пашырэння цэнтральнага апарата толькі часткова тлумачыцца імкненнем лугаля кантраляваць унутраны лад. Дзяржаўныя пасады ў Уры перадаваліся па спадчыне, таму рост сем'яў адміністратараў і чыноўнікаў прыводзіў да ўсё новых прызначэнняў.
Ужо пры Ур-Наму адбылася першасная кадыфікацыя дзяржаўнага заканадаўства. Збор законаў заснавальніка трэцяй дынастыі дайшоў да нашага часу ў няпоўным выглядзе дзякуючы больш познім перапісчыкам. У прадмове да яго казалася, што Ур-Наму прымае законы для ўсталявання міру і справядлівасці. Галоўным суддзёй з'яўляўся сам лугаль. Судовымі справамі таксама займаліся энсі і шагін. Але меліся і прафесійныя суддзі ды-куд або часовыя суддзі машкім. Некаторыя злачынствы, напрыклад забойства, кодэкс Ур-Наму караў смерцю, але ў большасці выпадкаў прадпісваліся штрафы і кампенсаванні.
Аснову арміі трэцяй дынастыі Ура складала пяхота, ўзброеная дзідамі. У шумераў практыкавалася стандартызацыя ўзбраення. Армія камплектавалася пераважна з жыхароў цэнтральных правінцый. Служба лічылася іх абавязкам. У некаторых выпадках да дзяржаўнай арміі далучаліся прыватныя ваенныя атрады. Для аховы гарадоў і памежжа будаваліся шматлікія ваенныя ўмацаванні. Іх аховай займаліся сталыя гарнізоны наёмнікаў, часам амарэяў і хурытаў, якія атрымоўвалі за службу харчовую выплату.
Эканоміка
Асновай эканомікі дзяржавы трэцяй дынастыі Ура, як і іншых старажытных дзяржаў, з'яўлялася сельская гаспадарка. Прычым, з-за асаблівасцей экалогіі і геаграфіі рэгіёна, найважнейшым было земляробства. У цэнтральных правінцыях жывёлагадоўля адыгрывала толькі дадатковы характар. Адгонная жывёлагадоўля развівалася пераважна на ўскраінах, у мясцовасцях, дзе пераважалі стэп, паўпустыні і балоты. Там існаваў спецыяльны падатак свойскай жывёлай, які выплочваўся як падатак на зброю для ваенных.
Галоўным прадуктам земляробства быў ячмень, што мог даваць паўнавартыя ўраджаі нават на часткова засоленых з-за памылак у ірыгацыі землях. Яшчэ да ўсталявання трэцяй дынастыі ўлады шумерскіх гарадоў імкнуліся ўрэгуляваць кошты. З-за адсутнасці манет, мерай разлікаў былі зліткі срэбра і іншых металаў. Нават такой простай металічнай валюты не хапала, і кошты вызначаліся ў аб'ёмах ячменя. У гады кіравання Ур-Наму вытворчасць збожжа ўзрасла, што прывяло да сапраўднай «інфляцыі» і рэзкаму ўздыму коштаў на мяса, якое выкарыстоўвалася для ахвярапрынашэнняў у храмах. У далейшым дзяржава рэгулявала эканоміку праз вытворчасць у буйных гаспадарках. Пры гэтым, заўважна надзвычайная бюракратызацыя, выяўленая даследчыкамі ў шматлікіх справаздачах, што дайшлі да нашага часу.
Гаспадарчыя ўстановы дзяржавы трэцяй дынастыі можна ўмоўна падзяліць на палацавыя, храмавыя і прыватныя. Першыя і другія займалі вялікія абшары і, відавочна, былі асноўнымі вытворцамі сельскагаспадарчай прадукцыі. Пры іх таксама меліся рамесныя майстэрні, склады і пункты размеркавання. У іх вёўся падрабязны ўлік таго, што вытваралася, захоўвалася ці адпраўлялася ў іншыя месцы. Храмы валодалі буйнымі маёнткамі, аднак самі храмы кантраляваліся дзяржавай, таму іх маёнткі выконвалі дзяржаўныя функцыі. Персанал, які працаваў у маёнтках, меў дастаткова складаную іерархію. На чале стаялі адміністратары га́нігена. На ніжэйшай прыступцы — простыя рабочыя гуру (мужчыны) і гемэ (жанчыны). Яны аб'ядноўваліся ў атрады, падобныя ваенным, нават званні тых, хто іх узначальваў, нагадвалі ваенныя. Звычайна, рабочыя выконвалі пэўныя абавязкі, але ў залежнасці ад сітуацыі маглі быць накіраваны на іншую працу. За гэта яны атрымоўвалі паёк у выглядзе збожжа і воўны, часам — алею, масла, фінікаў, піва і г. д. Работнікі і іншыя сяляне маглі арандаваць частку зямлі, за што аддавалі ўладальніку траціну ўраджаю.
У гарадах таксама меліся буйныя храмавыя і палацавыя прадпрыемствы. Так, у Уры дзяржаўны палац кантраляваў вытворчасць тканін. Дзяржава абмяжоўвала рух рамеснікаў з горада ў горад. На буйных прадпрыемствах і будоўлях часцяком працавалі жанчыны. Іх заробак быў істотна меньшым, чым у мужчын (напрыклад, у архіве Гаршаны дзённы заробак жанчын на будоўле пазначаны як 3 л ячменю, а мужчын — 5 л ), аднак яны мелі магчымасць займаць пасады адміністратараў груп рабочых.
Палацы, храмы і прыватныя асобы эксплуатавалі не толькі наёмных рабочых, але і рабоў. У перыяд кіравання Шульгі паспяховыя ваенныя кампаніі дазвалялі ператвараць у рабоў палонных нам-ра-ак («здабычу»). Іх працай карысталіся на будоўлях, абслугоўванні ірыгацыйных сістэм, трымалі як хатніх служак і выкарыстоўвалі ў ваеннай справе. У сярэдзіне кіравання Амар-Суэна прыток палонных зменьшыўся, аднак рабства працягвала існаваць. Рабамі станавіліся дзеці рабоў і беднякі, што прадавалі сябе ў рабства з-за запазычанасці. Іх унёсак у эканоміку застаецца малавядомым. Асаблівасцю рабства ў Шумеры і Акадзе было тое, што рабы разглядаліся як малодшыя чальцы роду рабаўладальнікаў, а таму маглі займаць важныя пасады, вышэйшыя за пасады асабіста вольных людзей. Часцяком рабы працавалі за межамі гаспадаркі рабаўладальніка. У архіве Гаршаны ўзгадваюцца 175 рабоў прыдворнай сям'і Шу-Кабта, прыцягнутых для будоўлі далёка ад Ура. Сярод іх былі кваліфікаваныя муляры і нават адміністратары. Яны атрымоўвалі паёк і заробак нароўні з наёмнымі рабочымі. Відавочна, потым увесь заробак або яго частка перадаваліся ўладальнікам. Тое, што рабы маглі займацца самастойнай дзейнасцю і накапліваць пэўную маёмасць, падвярджаецца фактамі выкупу рабамі саміх сябе з рабскага стану.
Эканоміка Месапатаміі перыяда трэцяй дынастыі не была замкнёнай, паколькі для яе развіцця патрабаваліся дадатковыя рэсурсы — драўніна, металы, будаўнічыя матэрыялы, каштоўныя камяні, араматычныя рэчывы і інш. Міжнародны гандаль знаходзіўся ў руках прафесійных гандляроў дамкара, якія з'яўляліся прыватнымі асобамі, самастойна карысталіся крэдытам і пазыкай, аднак былі шчыльна звязаны з буйнымі палацавымі і храмавымі гаспадаркамі. Гандляры, што вялі гандаль з паўночнымі і заходнімі краінамі, вандравалі на рачных суднах па Еўфрату аж да Эмара, потым арганізоўвалі наземныя караваны з аслоў. Доступ рэсурсаў з Іранскага нагор’я стаў магчымым дзякуючы дынастычным сувязям з мясцовымі манархамі. Яшчэ адным важным гандлёвым шляхам быў марскі праз Персідскі заліў у краіны Маган (сучасны паўночны Аман) і Дыльмун. З Магана прывозілі медзь і дыярыт. Дыльмун з'яўляўся вызначальным пасрэдніцкім цэнтрам у сувязях з багатай краінай Мелуха (магчыма, Індскай цывілізацыяй). Для плаванняў на ўсход майстры з Ура будавалі вялікія караблі. Некаторыя з іх дасягалі водазмяшчэння 90 т. Пашыраным таварам, што вывозілі з Месапатаміі, было збожжа. Другім важным таварам маглі быць тканіны, што тлумачыць хуткае развіццё ткацтва і авечкагадоўлі, якія стымуляваліся і кантраляваліся з боку дзяржавы.
Культура
У адрозненні ад эпохі Акадскай імперыі, калі валадары імкнуліся замацаваць свой ваяўнічы вобраз, прадстаўнікі трэцяй дынастыі Ура паказвалі сябе як надзвычай набожныя стваральнікі, заўгодныя вышэйшым сілам. Таму яны актыўна займаліся будаўніцтвам, рэстаўрацыяй і ўзвядзеннем новых будынкаў. Пра гэта сведчаць як запісы, зробленыя ў гады іх кіравання і пазней, так і археалагічныя знаходкі. У першую чаргу, узводзіліся і ўзнаўляліся абарончыя збудаванні і храмы. Так, Ур-Наму клапаціўся пра муры Ура. Па загаду Шульгі і Шу-Суэна будаваўся доўгі мур паміж Тыграм і Еўфратам для стрымлівання амарэяў. Нават у гады заняпаду Ібі-Суэн узнаўляў абарончыя збудаванні Ура і Ніпура.
Будаўніцтва храмаў мела не толькі рэлігійны, але і ідэалагічны сэнс. Найбольш знакаміты Этэменігуру — рэлігійны комплекс у Уры, прысвечаны яго заступніку богу Сіну, узведзены на штучным узвышэнні ў форме замкнёнага чатырохкутніка з 2 унутранымі дварамі і велічным зікуратам, што першапачаткова меў 64 м у даўжыню, 45 у шырыню, ад 20 м да 30 м у вышыню. На поўдзень ад яго знаходзіліся Гіпару — комплекс з храма Нінгал і дома вялікай жрыцы, Ганунма (меркавана комплекс сховішчаў), Эхурсаг (храм і палац лугаля), вялікая магільня («маўзалей») Шульгі і яго нашчадкаў.
У перыяд трэцяй дынастыі адбыўся росквіт Ніпура — галоўнага рэлігійнага і судовага цэнтра Шумера. Яго плошча пашырылася да 135 га, а насельніцтва павялічылася прыкладна да 40 000 чалавек. Канал падзяліў горад на выразна вызначаныя ўсходні і заходні сектары. Самыя вялікія грамадскія будынкі размяшчаліся на ўсходнім боку ў раёне, які звалі «злучэннем неба і землі». Пры Ур-Наму былі канчаткова вызначаны архітэктурныя формы Экур — храма, дзе па меркаванню шумераў жыў вярхоўны бог Энліль. Яго насыпны фундамент займаў прастору каля 2 262 м². Акрамя таго, у горадзе знаходзіліся зікурат, храмавыя комплексы багоў Інаны, Гулы і Нінурты. Храмы і зікураты будаваліся і ў іншых гарадах. Адзінае вялікае свецкае збудаванне, якое адносна добра захавалася да нашага часу, — палац Іль-Шуіліі, лугаля Эшнуны.
Матывы блізкасці валадароў да багоў і стварэння дзеля росквіту таксама адлюстраваны ў прыкладах тагачаснага мастацтва — рэлігійных статуэтках, барэльефах на сценах храмаў і каменных стэлах, выявах на цыліндрычных пячатках. Так, на стэле Ур-Наму лугаль паказаны разам з багамі і рабочымі-будаўнікамі, паўтараныя матывы — яго сувязь з вадой, магчыма ўказанне на ўзнаўленне каналаў, закінутых пры гутыях.
Перыяд трэцяй дынастыі стаў росквітам пісьмовасці і літаратуры на шумерскай мове. У наш час вядома болей за 120 000 дакументаў таго часу, і толькі каля 100 зроблены на акадскай мове, астатнія на шумерскай. Гэты матэрыял складае самы вялікі корпус клінапісных тэкстаў у параўнанні з любым перыядам гісторыі паўднёвай Месапатаміі. Большасць тэкстаў захоўваліся ў цэнтральных або правінцыйных архівах і належылі да адміністрацыйных спраў.
Узнікненне такой колькасці пісьмовых крыніц стала магчымым дзякуючы пашырэнню адукацыі, якое адбылося пры Ур-Наму або Шульгі і павінна было забяспечыць дзяржаўны апарат, храмы і буйныя гаспадаркі пісьменнымі адміністратарамі. Што сабой уяўляла шумерская школа-эдуба ў эпоху трэцяй дынастыі, дакладна не вядома. Захаваліся прыклады болей позняга перыяду 2 тысячагоддзя да н. э., калі эдуба існавала часцей як прыватная ўстанова, дзе вывучалі клінапіс, шумерскую мову і матэматыку. Праграма адукацыі была дастаткова складанай, у школе давалася болей ведаў, чым патрабавалася звычайнаму пісцу. Шумерскія школьнікі былі вымушаны браць частку заняткаў на дом у якасці хатніх заданняў.
Літаратура эпохі трэцяй дынастыі прадстаўлена рознымі па жанру творамі: эпічнымі казаннямі, складзенымі ў вуснай форме ў папярэднія перыяды, рэлігійнымі спевамі, разважаннямі, казкамі і г. д. Многія з іх адлюстроўвалі ідэалогію лугаляў Ура, якія імкнуліся злучыць сябе з прадстаўнікамі мінулых вядомых дынастый буйных шумерскіх гарадоў. Напрыклад, у спеве пра смерць Ур-Наму паведамлялася, што ён сустракаецца ў замагільным свеце з Гільгамешам. У песне, прысвечанай Шульгі, гаворыцца: «Хай мае гімны будуць ва ўсіх на вуснах; хай песні аб мне не сыходзяць з памяці». Амерыканскі ўсходазнавец Пётр Міхалоўскі нават высоўвае гіпотэзу пра тое, што пісцы трэцяй дынастыі наўмысна знішчылі літаратурныя творы Акадскай імперыі і перазапісалі старыя легенды на новы лад. Пад уплывам новых літаратурных твораў шумерская пісьмовая мова зведала некаторыя змены. У прыватнасці з'явілася вытанчаная літаратурная мова эмэ-сал, на якой пісалі тэксты ад імя жанчын-гераінь.
Зарэчка
Назву Зарэ́чка маюць:
Міранда
Міранда (Miranda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 1080 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 86080. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дынама
Дынама (, cіла) — неадназначны тэрмін.
Слабада-Шаргарадска
Слабада-Шаргарадска (Слобода-Шаргородська) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жана-Турмыс (Акмолінская вобласць)
Жана-Турмыс — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кызылжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 113645100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1173 чалавекі (565 мужчын і 608 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1016 чалавек (499 мужчын і 517 жанчын).
Дэнеш Карамзаі
Біяграфія
Скончыў будапешцкую Музычную акадэмію імя Ліста як скрыпач, аднак у 1935 годзе пры падставе Новага Вянгерскага квартэта увайшоў у яго склад як альтыст і заставаўся ў гэтай якасці на працягу ўсіх 37 гадоў існавання ансамбля. За гэты час разам з квартэтам пераехаў спачатку ў Нідэрланды (1937), а затым у ЗША (1950). Акрамя выступаў у складзе квартэта Карамзаі спарадычна выступаў як саліст з рознымі аркестрамі, у тым ліку ўдзельнічаў у запісу саўндтрэка да фільму «Бен-Гур» (1959), музыку да якога напісаў іншы амерыканскі венгр. З 1962 года ён выкладаў у Каларадскім універсітэце, у 1973—1979 гадах змяніў яго на Аберлінскі каледж, а ў 1980 годзе вярнуўся назад і зноў выкладаў у Боўлдэры да 1996 года, шмат зрабіўшы для прапаганды ў ЗША венгерскіх выканаўцаў постсацыялістычнай эпохі (у прыватнасці, па ініцыятыве Карамзаі ў 1982 годзе ў Боўлдэр упершыню прыехаў, а з 1986 года тут асталяваўся Квартэт Такача).
Эма (тэлефільм, 1948)
«Э́ма» (Emma) — брытанскі тэлефільм 1948 года, экранізацыя аднайменнага рамана англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін.
Зялёны Луг
Назву Зялёны Луг маюць:
Сэмэніўка (Шаргарадскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сэмэніўка (Лысянскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Лысянскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны.
IC 3789
IC 3789 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маляшы
Маляшы́ (Malesze, па-падляску: Malisế ) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Вышкі.
Вёска знаходзіцца на заходняй мяжы этнічнай тэрыторыі беларусаў.
Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход святых Пятра і Паўла на месцы). Невялікую частку насельніцтва складаюць палякі-каталікі (парафія Ўнебаўзяцця Найсвяцейшай Марыі Панны ў Лубіне Касцельным ).
Гісторыя
Маляшы былі заснаваныя ў час валочнай памеры ў бранскім старастве. З самога пачатку былі заселеныя беларускімі мужыкамі пасярод ранейшых вёскаў, у якіх пражывала польская дробная шляхта. Тутэйшыя мужыкі працавалі ў фальварку ў Буйнове. . Вёска аддвалася бранскімі старастамі ў арэнду акалічнай шляхце. Здаўна існавала тут царква, якой належалі 2 валокі зямлі. Амаль поўнасцю была зруйнаваная ў час шведcкіх войнаў паловы 17 ст. (засталіся тут толькі 3 сям’і), але паспяхова адбудоўвалася і ў 1740 г. былі тут 41 хаты. У другой палове 19 ст. царскімі ўладамі была заснаваная маляшоўская воласць, якая праіснавала да 1915 г. . У міжваенны перыяд Маляшы належалі да гміны Тапчэва Бельскага павета Беластоцкага ваяводства. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 285 жыхары (76 каталікоў, 195 праваслаўных і 14 юдэяў; палякамі лічыліся 71 жыхар, беларусамі 198, 14 жыдамі і 2 рускімі . У 1944 г. тутэйшая царква (пабудаваная ў 1870 г.) была знішчаная немцамі, новая царква была пабудаваная прыхажанамі толькі ў 1954 г. Пасля вайны каля 20 сем’яў выехала з Маляшоў у Савецкі Саюз.
Ульсан
Ульсан — прозвішча, тапонім.
Закон аб трох каласках
Закон «аб трох каласках» («Аб пяці каласках», «Аб каласках», «Сем восьмых» або проста «Каласкі») — народная назва рэпрэсіўнага савецкага закона часоў Галадамору. Поўная назва: Пастанова ЦВК і РНК СССР «Аб ахове маёмасці дзяржаўных прадпрыемстваў, калгасаў і кааперацый і ўмацаванні грамадскай (сацыялістычнай) уласнасці» ад 7 жніўня 1932 года.
Акрамя ўласна самога закона існавала таксама тайная інструкцыя па яго ўжыванні. Закон моцна ўдарыў па дабрабыту сялянаў ва Украіне, а таксама закрануў і беларускіх сялянаў, што стала вынікам масавага голаду.
Закон прадугледжваў у якасці меры судовай рэпрэсіі за крадзеж калгаснай і кааператыўнай маёмасці «расстрэл з канфіскацыяй усёй маёмасці і с заменай пры змякчальных абставінах пазбаўленнем волі на тэрмін не ніжэй за 10 гадоў з канфіскацыяй усёй маёмасці». Амністыя ў гэтых выпадках забаранялася. На лета 1933 года па гэтым законе было асуджана 150 000 чалавек. У прыватнасці, асуджалі дзяцей, якія спрабавалі знайсці хоць нейкую ежу.
Гісторыя
На пачатку вясны 1932 г. улады паспрабавалі стварыць матэрыяльныя стымулы для працаўнікоў сельскай гаспадаркі шляхам увядзення здзельнай аплаты працы, прыняцця пастановаў аб забеспячэнні маламаёмных калгаснікаў жывёлай і дазволе гандлю па свабодных цэнах на калгасным рынку, але адкрыццё калгасных рынкаў стала адной з прычынаў змяншэння нарыхтовак. Сталін быў перакананы, што сяляне хаваюць хлеб, каб пасля яго прадаць, а мясцовым партыйным кіраўнікам не хапае рашучасці яго адабраць.
З сакавіка 1932 г. райвыканкамам было дазволена заносіць на «чорную дошку» з усімі наступствамі асобныя вёскі. Калгасы, прызнаныя сабатажнікамі, заносіліся на «чорную дошку», што фактычна азначала галодную смерць. У такіх калгасах гандаль забараняўся, з магазінаў забіраліся ўсе тавары, датэрмінова спаганяліся крэдыты і пазыкі, склады з зернем для спажывання апячатваліся, насенны фонд размяркоўваўся паміж іншымі калгасамі, зачыняліся млыны, вялася рашучая барацьба і з памолам на ручных жорнах. ОГПУ прапаноўвалася правесці чыстку гэтых калгасаў ад чужых і контррэвалюцыйных элементаў, партыйныя ячэйкі падлягалі роспуску. Калі і пасля гэтага калгас не выпраўляўся, яго распускалі і ўсю маёмасць канфіскоўвалі.
4 жніўня 1932 г. Іосіф Сталін накіраваў ліст да Лазара Кагановіча, дзе паведамлялася аб вяртанні праекта дэкрэта аб ахове грамадскай маёмасці з папраўкамі і дапаўненнямі, дадзена ўказанне выдаць яго як мага хутчэй. У пункце трэцім прапанавана ОГПУ прыцягваць ўзброеных асоб для аховы чыгуначных грузаў (эшалоны з збожжам) і даць ім права расстрэльваць на месцы асоб, якія замахнуліся на крадзеж чыгуначных грузаў.
7 жніўня 1932 г. з'явілася пастанова УЦВК і СНК СССР «Аб ахове маёмасці дзяржаўных вядомая пад назвай «Закон аб пяці каласках». Крадзеж маёмасці калгасаў каралася расстрэлам, за «змякчальных абставінаў» — пазбаўленнем волі на тэрмін не менш за 10 гадоў. «Законам аб пяці каласках» фактычна людзям было забаронена валоданне ежай.
Ствараюцца палітаддзелы МТС, наладжваецца жорсткі кантроль за фондам заработнай платы і дысцыплінай на прадпрыемствах, праводзіцца партыйная чыстка; масавымі рэпрэсіямі суправаджаецца працэс пашпартызацыі, узмацняецца барацьба з продажам збожжа, мукі або вялікай колькасці хлеба (больш як пуд) калгаснікамі або аднаасобнікамі да выканання плана нарыхтовак. Сяляне, баючыся канфіскацыі хлеба на рынках, перанеслі гандаль на прыватныя кватэры і вялі яго падпольна. Разгортваецца рашучая барацьба «з спекулянцкімі элементамі і сабатажнікамі хлебанарыхтовак» «аж да высялення іх з межаў Беларусі, не спыняючыся перад ужываннем расстрэлаў у дачыненні да больш злосных». Камуністы, якія не забяспечылі выкананне заданняў партыі, падлягалі дэпартацыі разам з кулакамі, хаўруснікамі якіх яны аб’яўляліся, «сабатажнікі, перараджэнцы, якія прыкрываліся партбілетам», падлягалі арышту на 5-10 гадоў турэмнага заняволення і нават расстрэлу.
11 жніўня 1932 Сталін у лісце да Кагановіча патрабаваў накіраваць адмысловы ліст ЦК ВКП(б) да партыйных і судова-карных органаў аб прымяненні закона аб ахове грамадскай уласнасці і барацьбе супраць спекулянтаў. Там ён падкрэсліваў, што «самае галоўнае цяпер — Украіна», паколькі справы ва Украіне вельмі кепскія.
Па стане на 14 верасня пасля прыняцця закона ад 7 жніўня Наркамюст УССР дакладной запісцы канстатаваў пра 250 расстрэльных выракаў. Улады ўтойвалі сапраўдную карціну пра голад. Факты жабрацтва кваліфікаваліся бальшавікамі як дыверсіі класавага ворагу і агентаў Польшчы з мэтай агітацыі супраць савецкай улады.
З лета 1933 г. сігналы з месцаў у Мінск пра голад сталі масавымі. Ва Уздзенскім раёне па 8 калгасах налічвалася 1290 чалавек, якім патрабавалася дапамога хлебам. Аналагічнае становічша склалася ў Ушацкім раёне, дзе «многія калгаснікі ўжо зараз не маюць хлеба і сілкуюцца рознымі сурагатамі». У цяжкім становішчы, адпаведна дакладной з Жыткавіцкага раёна, знаходзіліся 33 калгасы, альбо каля 4,5 тыс. чалавек. Па 68 калгасах зоны Клімавіцкай МТС з 4200 сем’яў 3000 не мелі ўвогуле ніякіх прадуктаў. Пачаліся першыя даклады аб асобных выпадках канібалізма.
На 25 красавіка 1934 г. абсалютную бальшыню з З500 справаў, якія знаходзіліся на разглядзе ў Жыткавіцкім нарсудзе складалі справы аб крадзяжы жывёлы і прадуктаў харчавання.
У лістападзе 1934 года пленум партыі прыняў рашэнне аб адмене з 1 студзеня 1935 г. карткавай сістэмы на хлеб і некаторыя прадукты. Становішча ў беларускай вёсцы па-ранейшаму заставалася складаным. А ў 1936 г. краіна зноў была на мяжы масавага голаду.
У ліпені 1936 г. генпракурор СССР А. Я. Вышынскі падрыхтаваў дакладную запіску: пракуратура СССР праверыла 115 тысяч прысудаў, вынесеных па «указу 7-8», і больш чым у 91 тыс. выпадкаў прымяненне гэтага ўказа было прызнана няправільным і злачынным. На падставе гэтых праверак Вышынскі ў 1936 г. прапаноўваў рэабілітаваць 37 тысяч незаконна расстраляных чалавек (усяго па гэтым законе ў 1932-1939 гг. было асуджана 183 тысяч чалавек). Пра рэабілітацыю было загадана забыць, а следчыя і суддзі, якія дапусцілі «перагібы», самі былі рэпрэсаваныя.
Вынікі
Аналіз 20000 спраў паказвае, што сярод асуджаных было 83% калгаснікаў і сялян-аднаасобнікаў і толькі 15% - «кулацкіх-заможных элементаў». Такім чынам, гэты закон быў накіраваны супраць сялян, якія, ратуючы дзяцей ад галоднай смерці, вымушаныя былі несці дадому з гумна або поля кілаграм або два збожжа, імі ж выгадаванага.
Паводле падлікаў украінскага навукоўца Віктара Гудзя, кандыдата гістарычных навук і дацэнта Мелітопальскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэту імя Багдана Хмяльніцкага, у 1932—1934 гг. у Беларусі голадам і рэпрэсіямі было знішчана ад 100 да 500 тысяч чалавек. Так, паводле навукоўца, напрыклад, у адным толькі Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці, якая найбольш пацярпела ад Галадамору, за 1932—1933 ёсць дадзеныя пра загібель тысячы сялян.
Яраслаўская слабада
Яраслаўская слабада — жылы комплекс па вуліцы Яраслаўскай у Савецкім раёне Гомеля. Збудаваны ў 2013 г.
Складаецца з 3 асобных жылых будынкаў (16 таўнхаўсаў). Выкананыя ў адзіным архітэктурным стылі будынкі месцяцца на ізаляванай тэрыторыі. Плошча замкнёнага перыметра — 5900 м2.
Таўнхаўсы — двухпавярховыя, з індывідуальнай планіроўкай. У кожным — асобны ўваход з прысядзібнай тэрыторыі (парадны) і з адваротнага боку будынку (унутраны). Плошча таўнхаўсаў — ад 172 да 205 м2.
Гаражы прадугледжаны толькі ў адным з будынкаў. Ёсць гасцявая паркоўка. Агароджаная тэрыторыя комплекса забяспечваецца кругласутачным рэжымам аховы і назірання.
Заяўляецца магчымасць «выбару суседзяў з аднаго сацыяльнага асяроддзя, прыдатных па духу і інтарэсах».
Знаходзіцца ў сектары індывідуальнай забудовы колішняй Залініі.
Забудоўшчык — ТАА «УКС-Дронга».
Вэ
Вэ (Wé) — адміністрацыйны цэтр і адзінае паселішча, якое мае статус горада, на астравах Луаятэ ў Новай Каледоніі. Знаходзіцца на востраве Ліфу. Насельніцтва - 10320 чал. (2004 г.).
Асноўныя галіны эканомікі — гандаль, турызм. Вэ знакаміты сваімі пясчанымі пляжамі. На поўдзень ад горада знаходзіцца аэрапорт.
Сняданне ў Тыфані (фільм)
«Сняданне ў Тыфані» (Breakfast at Tiffany's) — рамантычная камедыя 1961 года, знятая рэжысёрам Блейкам Эдвардсам з удзелам Одры Хепбёрн і Джорджа Пепарда. Экранізацыя аднайменнай аповесці Трумэна Капотэ.
Одры Хепбёрн выканала ў фільме ролю Холі Голайтлі, наіўнай і эксцэнтрычнай дзяўчыны, якая шукае багатага кавалера, якая з’явілася, па прызнанні Хепбёрн, самай яркай роляй у яе кар’еры і адной з самых складаных, бо актрысе-інтраверту трэба было сыграць эксцэнтрычнага экстраверта. Выкананая ёю ў фільме песня «Moon River» прынесла кампазітару Генры Манчыні і аўтару тэксту Джоні Мерсеру прэмію «Оскар» у 1962 годзе. Манчыні таксама атрымаў прэмію «Оскар» за лепшы саўндтрэк — «Breakfast at Tiffany’s: Music from the Motion Picture». У фільме таксама выканаў самую прыкметную ролю на піку сваёй кар’еры акцёр Джордж Пепард.
Кунаса
Назву Ку́наса маюць:
Сэмэніўка (Кахоўскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Кахоўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны.
Сэмэніўскі раён (Палтаўская вобласць)
Сэмэніўскі раён (Семенівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сэмэніўка (Семенівка).
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 67 сёлаў.
Eristalinus
Eristalinus — род двухкрылых з сямейства журчалак.
Турэц (возера)
Турэ́ц — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 38 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 2,5 км на ўсход ад вёскі Каверзы, у басейне ракі Ловаць.
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня 0,88 км, найбольшая шырыня 0,18 км. Даўжыня берагавой лініі 1,85 км.
Схілы катлавіны вышынёй 4 м, пад хмызняком.
Лучынскі сельсавет
Лучы́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Лучын.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 808 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 3,1 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты: вёска Лучын і пасёлкі Альсагорка і Сверкаў.
Блейк Эдвардс
Блейк Эдвардс (Blake Edwards, сапраўднае імя Уільям Блейк Крамп (William Blake Crump),  — ) — амерыканскі кінарэжысёр і сцэнарыст. Муж актрысы Джулі Эндрус.
Блейк Эдвардс набыў вядомасць у асноўным дзякуючы папулярным камедыям 1960-х і 1970-х гадоў з цыкла «Ружовая пантэра», з іх галоўным героем — няўдачлівым інспектарам Клуза ў выкананні цудоўнага коміка Пітэра Селерса, каскадам трукаў і каскадам трукаў. Аднак творчасць Эдвардса мае нашмат шырэйшы дыяпазон.
Уладальнік ганаровага «Оскара» 2004 года, а таксама прэмій «Сатурн», «Сезар», Сан-Себасцьянскага МКФ і інш.
Артыстона
Артыстона (, па-эламску: Ir-taš-du-na, Ir-da-iš-du-na, Aρгνσгωη; каля 535 да н.э. — пасля 506 да н.э.) — прадстаўніца дынастыі Ахеменідаў, дачка Кіра II і, верагодна, Касанданы; жонка караля Дарыя І.
Разам са сваёй сястрой Атосай і пляменніцай Парміс стала жонкай Дарыя I як задатак прызнання апошняга каралём Персіі. Паколькі была яшчэ цнатлівай, можна меркаваць, што нарадзілася каля 535 да н.э. Паводле Герадота, была ўлюбёнай жонкай. Узгадваецца таксама ў персепальскіх таблічках, адкуль вядома, што была дастаткова незалежнай ад свайго мужа: уласнаручна выдавала загады па забеспячэнні сваіх падначаленых у сваіх уласных мястэчках Міранду, Кукнака, Матанан.
Нарадзіла Дарыю прынамсі двух сыноў Арсама і Гобрыя і дачку Артазостру.
Мантакуйла
Мантакуйла (Montaquila) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 2471 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 99 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 86070. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кара (біялогія)
Кар́а — знешняя частка сцябла і кораня раслін, аддзеленая ад цэнтральнай часткі утваральнай тканкай (камбіем). Па кары ад лісця да каранёў і пладоў перамяшчаюцца пластычныя рэчывы. Кара абараняе расліну ад шкодных уздзеянняў навакольнага асяроддзя, у ёй адкладваюцца розныя пажыўныя рэчывы. Кару многіх раслін выкарыстоўваюць як лекавую сыравіну.