cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мірскі замак
Архітэктура ўязной вежы
Існавала цікавая сістэма блакавання ўваходу: праезд на ўязную вежу быў падняты на 1,5 м вышэй навакольнай тэрыторыі. Адзіны праезд у замак праразаў увесь першы паверх вежы, ён меў двое дубовых варот. Акрамя таго, створ варот быў дадаткова абаронены герсай (якая, аднак, не ўпамінаецца ў пісьмовых крыніцах, таму некаторыя даследчыкі выказваюць сумненні ў яе існаванні) ). Яна апускалася з другога паверха і дазваляла імгненна зачыніць уваход у замак . Для прадухілення спроб знішчэння сістэмы замыкання над уездам быў зроблен машыкуль — адтуліна, праз якую на нападаючых зліваўся кіпень, смала або скідваліся камяні.
У канцы XVI ст. вароты былі дадаткова ўмацаваны, да іх прыбудавалі барбакан. Па цэнтры яго праразаў варотны праём на два палатны. Тут таксама была баявая галерэя — памост для стралкоў. У сярэдзіне барбакана выкапалі катлаван глыбінёй 2 м, які закрываўся адмысловым пад'ёмным мостам. Барбакан існаваў да канца XIX ст..
У вежы паводле апісання інвентароў 1681 і 1688 гадоў знаходзілася вязніца, яна складалася з двух памяшканняў: першае пры ўваходзе называлася Верхняя турма, другое — «склеп пад брамай» (Ніжняя турма). Такі падзел адпавядаў нормам пакарання Статута 1588 года. Ніжняя турма лічылася значна больш цяжкім пакараннем і знаходзілася ў пограбе памерамі 6x4,5 м і 2,7 м вышынёй на глыбіні 4 м ад узроўню праезду.
У канцы XVI ст. ў надбрамным памяшканні была зроблена капліца, да якой праз галерэю на паўночным фрагменце заходняй сцяны быў зроблены ход у ізноў збудаваны паўночны палацавы корпус. Ва ўсходняй нішы малельнай залы ў стылі маньерызму быў устаноўлены алтар св. Хрыстафора.
На трэцім паверсе брамы меўся вялікі гадзіннік з боем, цыферблат гадзінніка са стрэлкай размяшчаўся на вонкавай сцяне вежы.
Паводле дадзеных інвентара замка 1688 г., каля варотнай вежы стаялі тры жалезныя гарматы.
Архітэктура паўднёва-заходняй вежы
З усіх вуглавых веж, збудаваных у XVI ст., амаль цалкам захавалася паўднёва-заходняя, якая дазваляе вывучыць сістэму планіроўкі і арганізацыю бою ўсіх паверхаў. Падмурак вежы з'яўляецца некалькі перакошаным квадратам памерам 10x10 м з глыбінёй залажэння 4 м, складзены з валуноў даўжынёй да 1,5 м. Вышыня вежы 23 м.
Усярэдзіне вежа падзелена на пяць ярусаў. На першым паверсе размяшчалася сем гарматных байніц, якія фланкавалі агнём замкавыя вароты, заходнюю і паўднёвую сцены. На другі паверх, дзе стаяла шэсць гармат, вялі стромкія вузкія каменныя ўсходы. У XX ст. на месцы некаторых байніц зрабілі вялікія вокны. Перакрыцце другога паверху вежы — скляпеністае, а астатніх трох — па бэльках. На верхніх паверхах былі байніцы, разлічаныя на агонь, які вялі з гармат і ручной агнястрэльнай зброі. На ўзроўні чацвёртага паверха сцяны вежы пераходзяць у «васьмярык». На самым верху вежавай сцяны месцамі захаваліся паўзакладзеныя цэглай «варавыя вокны».
Для зручнасці пад'ёму наверх ваеннага рыштунку і амуніцыі ў вежы быў спраектаваны так званы «замкавы ліфт». З самага верху вежы з цэнтра ўніз да каменнага перакрыцця трэцяга яруса апускаўся перакінуты праз бэльку ці жалезны каток шнур-вяроўка. У драўляных перакрыццях былі зроблены адмысловыя адтуліны, якія закрываліся адкіднымі дзверцамі. З замкавага двара ў сваю чаргу мелася прыстасаванне для дастаўкі грузаў на трэці ярус. «Замкавы ліфт» захаваўся да нашага часу і экспануецца ў вежы.
Астатнія вежы адрозніваюцца ад паўднёва-заходняй памерамі асноў, аб'ёмам памяшканняў і некаторымі дэталямі. Усе яны вельмі падобныя паміж сабой унутранай планіроўкай, аб'ёмна-прасторавым рашэннем і прызначэннем памяшканняў.
Архітэктура палацавага комплексу
Лічыцца, што архітэктурныя і канструктыўныя рашэнні акон запазычаны з Італіі. Вокны ўяўлялі сабою адну нітку аднакаляровага вітража ў металічнай раме, устаўленай у каменнае апраўленне. Механічнае іх выкарыстанне ў кліматычных умовах Беларусі стварала дадатковыя праблемы ацяплення памяшканняў, асабліва ў верхніх пакоях. Вялізныя памеры акон выклікалі значныя страты цяпла, кампенсаваць якія спрабавалі ўсталяваннем вялікай колькасці вялікіх пячэй. У велізарных парадных памяшканнях дадатковыя печы нетыповай для рэнесанснага перыяду канструкцыі з размяшчэннем топкі знізу ўсталёўвалі ля вонкавых сцен.
У палацы была створана сістэма зручных прыбіралень (туалетаў), размешчаных на трэцім і другім паверхах. Нечыстоты вымываліся з іх па ўладкованых у сценах вертыкальных каналах і скідаліся для фільтравання ў падземную выграбную яму. У сувязі з гэтым участкі паміж паўночнай і ўсходняй сценамі замка і адпаведнымі ўчасткамі землянога вала для прагулак не выкарыстоўваліся. У палацы быў пабудаваны пешаходны масток, які праходзіў з другога паверху паўночнага крыла палаца на валавы ход.
Для асвятлення палаца выкарыстоўваліся падвесныя і насценныя свяцільнікі, вялікія і малыя падсвечнікі, якія ўстанаўліваліся на падлогу і на мэблю. Расстаноўка і развешванне свяцільнікаў не былі пастаяннымі, для прадухілення крадзяжоў яны захоўваліся ў адмысловых памяшканнях і ўстанаўліваліся ці развешваліся пры пэўнай патрэбе.
Бастыёны
Напачатку XVII ст. вакол Мірскага замка былі насыпаны бастыённыя ўмацаванні з гліны, буйнага пяску і землі. Яны мелі выгляд магутнага чатырохкутніка памерамі 170x150 м так званага галандскага тыпу, і сталі першай лініяй абароны замка. Існуе меркаванне, што па вуглах былі не класічныя бастыёны, а своеасаблівыя платформы, на якія ставіліся драўляныя вежы.
Да нашага часу захаваліся паўночна ўсходні бастыён, паўночная і часткова заходняя ўсходняя курціны вышынёй 4 м. Раней земляныя валы былі вышынёй да 9 м, перад імі меўся роў, які напаўняўся вадой пры дапамозе сістэмы ставоў. Адным з асноўных недахопаў бастыённых умацаванняў Мірскага замка была невялікая вышыня вала, што не дазваляла закрыць палац ад варожага абстрэлу. На версе вала не захавалася рэшткаў землянога бруствера. Яго ролю мог выконваць драўляны паркан ці рады кашоў-габіёваў з байніцамі для стралкоў і амбразурамі для гармат.
Фартыфікацыя і ўзбраенне Мірскага замка
Мірскі замак быў пабудаваны на невялікім узвышшы ля сутокі рэчак Міранкі і Замкавай. Раўнінны характар мясцовасці абумовіў залажэнне ўмацавання правільнай формы: праслы абарончых сцен даўжынёй 55—60 метраў утвараюць блізкі да квадрата ўнутраны двор-дзядзінец. Па вуглах замка цалкам выступаюць за перыметр сцен чатыры фланкіруючыя вежы, пятая вежа-брама пабудавана пасярэдзіне заходняй сцяны. Правільная канфігурацыя муроў стварала найлепшыя ўмовы для абароны сцен з вуглавых веж. Агульны рысунак фартыфікацыі першапачатковага замка меў наступны выгляд. На далёкай адлегласці ворага стрымлівала артылерыя, размешчаная на трох вуглавых вежах; падыходы да сцен закрывалі востраколы і сухі ці напоўнены вадою роў. Каля саміх замкавых сцен агонь вёўся з рушніц і гакаўніц з вуглавых веж, машыкуляў і з байнічнага пояса ў праслах сцен. Абарона замка была сканцэнтравана ў вежах, якія былі сапраўднымі цэнтрамі абароны замка. Першы, чацвёрты і пяты паверхі прызначаліся для стралкоў з ручной агнястрэльнай зброяй, другі для ўстаноўкі цяжкіх гакаўніц і гармат-фоглераў, а трэці — для вядзення агню на далёкую адлегласць. Для размяшчэння гармат на трэцім паверсе былі патрэбны вялікія байніцы, таму да гэтага ўзроўню вежы захоўваюць чатырохгранную форму. Далей вежа ператвараецца ў васьміграннік, што стварала магчымасць пашырыць вобласць абстрэлу вакол вежы, пакрываючы «мёртвыя зоны» перад вугламі чатырохгранніка.
Адрозніваецца ад іншых паўночна-усходняя вежа, у ёй пераход з чатырохгранніка ў васьміграннік адбываецца на ўзроўні трэцяга паверха. Гэты факт і яе надзвычай багатае дэкаратыўнае афармленне тлумачыцца тым, што вежу маглі выкарыстоўваць як жылую. У вежы-браме першы паверх займае праезд брамы, а на другім паверсе знаходзіцца капліца, пачынаючы з трэцяга паверха вежа пераходзіць у васьміграннік. У вежы ўсе баявыя ўзроўні прызначаліся для стралкоў з ручной агнястрэльнай зброяй. Абарончыя элементы Мірскага замка акрамя свайго прамога прызначэння займалі значную ролю ў дэкаратыўным аздабленні збудавання, яны надавалі архітэктуры замка святочнасць, урачыстасць.
Звесткі пра гарматы ў Міры вельмі скупыя. Даследчыкі лічаць, што гарматы маглі знаходзіцца ў байніцах, а ў брамнай вежы меліся «3 жалезныя гарматы, неапраўленыя». У «Апісанні рэчаў у мірскім скарбцы» 1636 года ўпамінаецца невялікая гармата «спіжовая дзялка» з 30 ядрамі, якая знаходзілася ў паўднева-ўсходняй вежы. Вядома, што ў арсенале мелася 56 гакаўніц, 20 «меншых» гакаўніц, 8 гакаўнічных і 15 паўгакаўнічных ствалоў, 15 «кабыл», альбо «старасвецкіх пулгакаў» (паўгакаўніц). Большасць зброі трапіпа ў замак яшчэ пры Мікалаю Радзівілу Сіротку, аднак некаторая зброя магла захоўвацца ў замку яшчэ з першай паловы XVI ст. Гакаўніцы заставаліся асноўнай зброяй для абароны замка яшчэ ў першай палове XVII ст. У 1660 годзе ў замку засталося 11 гакаўніц, 12 неапраўленых кнотавых мушкетаў, 4 самапалы з 55 мушкетамі. У хуткім часе значная частка зброі была адпраўлена ў Нясвіж, а ў Мірскім замку засталося 35 мушкетаў і 1 гакаўніца. Паводле рэестра замка 1681 года згадваецца толькі 16 стрэльбаў і 3 мушкетныя ствалы.
Капліца-пахавальня Святаполк-Мірскіх
Капліца-пахавальня была пабудавана як радавая пахавальня князёў Святаполк-Мірскіх у стылі ампіру. Знаходзіцца за паўкіламетра на ўсход ад Мірскага замка ў англійскім парку, добра праглядалася з сядзібнага дома.
Праект царквы-пахавальні быў распрацаваны пецярбургскім архітэктарам Робертам Робертавічам Марфельдам па заказу Клеапатры Міхайлаўны Святаполк-Мірскай. Будаўніцтва магільнага склепа пачалося ў 1904 годзе і працягвалася да 1910 года (па іншых звестках да 1911 года), была асвячона ў гонар Святога Мікалая — ў памяць пра мужа княгіні Клеапатры — Мікалая Іванавіча.
Асноўны аб'ём будынка прамавугольны ў плане, са зрэзанымі з паўночным баку вугламі і 5-граннай апсідай. Галоўны фасад мае асіметрычна-дынамічную аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю, дамінантай якой з'яўляецца вежа-званіца (3-ярусная, 4-гранная завершана купалам). Галоўны фасад раскрапаваны рызалітам і аздоблены вялікім шматколерным (сіні, вохрысты, залацісты колеры) мазаічным пано — «Хрыстос Уседзяржыцель» і аб'ёмным чаканным гербам-картушам князёў Святаполк-Мірскіх з гербамі двух гарадоў: Кіева і Масквы. Царква складалася з нартэкса, храма і алтарнай часткі. Крыпта храма была разлічана на дваццаць пахаванняў. .
У магільным склепе шэсць пахаванняў: труны князя Мікалая Святаполк-Мірскага, першапачаткова пахаванага ля сцен Нікалаеўскай царквы, княгіні Клеапатры Міхайлаўны, іх унучкі Сонечкі (дачкі сына Івана), дваіх сыноў Івана і Міхаіла.
У 1939 годзе царква была разрабавана, пакінутая царкоўная маёмасць вывезена ў Свята-Георгіеўскую царкву, а памяшканні царквы былі перададзены пад збожжасховішча спіртавога завода. 1 снежня 2008 года царква-пахавальня адкрыла свае дзверы для наведвальнікаў.
Прыдарожная капліца
Прыдарожная капліца ў Міры была пабудавана на пачатку XX стагоддзя (пасля 1909 года) на месцы драўлянай капліцы па заказу мясцовай мяшчанкі Францішкі Заслаўскай. Захаваўся ўваходны надпіс: «Капліца гэта пабудавана Францішкаю Заслаўскай за спачын сына яе Уладзіміра Францавіча Заслаўскага 1909 г.»
Капліца ўяўляе невялікі па сваіх памерах будынак, квадратны ў плане. Будынак атынкаваны і пабелены, пакрыты медным дахам, над якім знаходзіцца крыж. У заходняй сцяне маюцца драўляныя дзверы, у паўднёвай і паўночнай — па аднаму акну. У 30-я гады 20 ст. усярэдзіне капліцы знаходзілася Галгофа — крыж з распяццем на падстаўцы.
Капліца пабудавана дзеля ўшанавання імені Уладзіміра Францавіча Заслаўскага, які памёр 28 сакавіка 1909 года ва ўзросце 37 гадоў. За тры гады да гэтага ён быў моцна збіты п'янымі казакамі Кубанскага войска княгіні Клеапатрай Святаполк-Мірскай. Магчыма, што Уладзіміра Заслаўскага пахавалі ля сцен Свята-Мікалаеўскага касцёла.
Прыдарожная капліца лічыцца помнікам архітэктуры, якая захавала памяць пра прадстаўнікоў роду Заслаўскіх, якія жылі ў Міры ў XIX — першай палове XX стагоддзя.
Італьянскі сад. Паркавы комплекс
Італьянскі сад быў закладзены ў XVII ст. на поўдзень за замкавымі валамі як рэгулярны парк італьянскага тыпу з сістэмай алей і баскетаў, аранжарэямі і вадаёмамі. Сад — адзін з самых старых рэгулярных паркаў Беларусі. У 1654 годзе італьянскі сад быў знішчаны, у Інвентары за 1686 год упамінаюцца толькі 8 сажалак. Спустошаны Італьянскі сад упамінаецца ў чарговым Інвентары за 1688 год, у 1692 годзе садоўнікам у ім працаваў нейкі Пятроўскі. Няма звестак пра сад у дзённіку стольніка Пятра Талстога, які наведаў Мір у 1697 годзе, упамінаецца толькі «звярынец — хваёвы гай абгароджаны». Паводле Інвентара за 1722 год Італьянскі сад быў «абгароджаны ад варот замка і да фігарні», і пачаў выконваць у большай ступені эканамічнае, чым дэкаратыўнае значэнне. Дэталёвае апісанне парку вядома па інвентару 1746 г. Парк складаўся з 25 квадратаў, у якіх знаходзіліся адзінкавыя пладовыя дрэвы, гадаваліся прышчэпы і гародніна, адзін квадрат служыў агародам для лекавай травы, а некаторыя квадраты ўвогуле пуставалі. За паркам мясціліся: дом садоўніка з аранжарэяй, гаспадарчыя пабудовы, цяпліцы, а за імі — агарод. Лічыцца, што да 1746 г. парк страціў сваё барочнае прызначэнне. У 1805 годзе Італьянскі сад займаў плошчу каля 4,62 га. Вуліцы-алеі былі аформлены абапал радамі ліп, некаторыя з якіх захавалася да нашага часу. У 1830 памеры саду паменшыліся, пракладзенай дарогай на Стоўбцы парк быў асуджаны на павольнае згасанне.
Пасля вяртання князя Мікалая Іванавіча Святаполк-Мірскага ў Мір у 1930-я гады закладваецца новы пейзажны парк на месцы поля, паміж фальваркам і замкам. У 1934 годзе пераносіцца дарога на захад, пракладзеная прыкладна сто гадоў таму. Сам парк ствараўся ў духу пейзажных натуралістычных паркаў таго часу стылю эклектыкі. Аснову насаджэнняў складалі мясцовыя віды:, , ,. З відаў іншаземнай флоры найбольш часта выкарыстоўваўся. У групах у выглядзе салітэраў раслі, , ,, ,. Мелася шмат квяцістых кустоў: розныя сарты, , ,. Асабістая ўвага надавалася афармленню царквы-пахавальні, якая служыла своеасаблівай малой архітэктурнай формай парку .Усяго ў паркавых насаджэннях было выкарыстана каля 70 відаў садовых форм і гібрыдаў. Да нашага часу захавалася няшмат з раслін: частка іх вымерзла ў суровую зіму 1939—1940 гадоў, частка была высечана ў гады вайны ці былі загублена ў пасляваенны час.
У гады Другой сусветнай вайны ў глыбіні былога італьянскага саду было расстраляна некалькі тысяч яўрэяў. У пасляваенны час на гэтым месцы быў усталяваны мемарыяльны знак.
Археалагічныя даследаванні замка
Археалагічныя даследаванні на тэрыторыі замка праводзілі Ю. Ядкоўскі (1912), М. Ткачоў (1972), А. Трусаў (1980—84, 1991; у 1982 з І. Чарняўскім).
Першыя раскопкі ў Мірскім замку ажыццявіў Ю. Ядкоўскі. Знайшоўшы фрагменты каляровых шкельцаў і паліхромнай кафлі, ён зрабіў выснову аб наяўнасці ў замку XVI ст. вітражоў і шматколерных кафляных пячэй. Ядкоўскі адзначаў, што замак быў цалкам накрыты лускавай дахоўкай. Каля палаца з поўначы на поўдзень была выкапана траншэя, але рэштак пабудоў не знайшлі. Каля галоўнай брамы быў знойдзены калодзеж.
Падчас раскопак М. Ткачова 1972 года былі вывучаны рэшткі мураванага барбакана канца XVI — пач. XVII ст., які знаходзіўся перад галоўнай брамай. Было высветлена, што падковападобная цагляная сцяна ў плане мела таўшчыню 1,25 м. Рэшткі гэтага мура захаваліся на той час на вышыні месцамі да 1,35 м. Спачатку М. Ткачоў датаваў гэту пабудову не пазней сярэдзіны XVI ст., але пасля пагадзіўся з даціроўкай канец XVI — пачатак XVII ст. .
У выніку далейшых раскопак была ўскрыта плошча каля 4000 м2. Культурны пласт мае таўшчыню ад 0,2—0,3 каля м каля замкавых сцен да 1 м у паўднёва-заходняй частцы двара. Высветлена, што на месцы мураванага замка ў другой палове 15 ст. існавала паселішча, якое загінула ў выніку моцнага пажару, пра што сведчыць вялікая колькасць вуглёў. Былі знойдзены развал глінабітнай сцяны, складзенай з гаршковай кафлі, шмат непаліванай керамікі XV — пач. XVI стст. На месцы паселішча ў пач. XVI ст. будаўнікі зрабілі насып з пяску і гліны таўшчынёй ад 0,2 да 1 м і на ім збудавалі замак, падмуркі якога заглыблены на 4—5 м. Земляныя валы і бастыёны вакол замка былі насыпаны ў больш познія часы з гліны, пяску і культурнага пласта 16 ст.
У 1981—84 гг. былі адкрыты падмуркі і рэшткі сцен аднапавярховых прыбудоў канца XVI — пач. XVII стст. каля паўднёвай і заходняй замкавых муроў. На поўнач ад замка прасочаны рэшткі цагляных слупоў апор мастка XVII ст., што вёў з парадных дзвярэй другога паверха паўднёвага корпуса ў італьянскі парк.
Знойдзеныя археалагічныя знаходкі размешчаны ў музейнай экспазіцыі Мірскага замка, а таксама Гродзенскага гісторыка-археалагічнага музея і музея старажытнабеларускай культуры НАН Беларусь. Асобныя знаходкі шмат разоў друкаваліся ў літаратуры, нават трапілі на грашовую купюру Рэспублікі Беларусь вартасцю 50000 рублёў. Знаходкі мелі вялікае значэнне пры распрацоўцы праекта рэстаўрацыі замка.
Васіліны
Васілі́ны (, Василины) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Курапольскага сельсавета, да 26 верасня 2002 года — у склад Юнькаўскага сельсавета.
Сахалінскі заліў
Сахалі́нскі залі́ў (Сахалинский залив) — заліў Ахоцкага мора паміж узбярэжжам Азіі на поўнач ад вусця ракі Амур і паўночным ускрайкам вострава Сахалін.
Заліў шырока адчынены на поўнач, а на поўдні звужаецца і пераходзіць у Амурскі ліман. Пралівам Невяльскога злучаецца з Татарскім пралівам і Японскім морам. Шырыня заліва дасягае 160 км, глыбіні да 50 м. Прылівы няправільныя, сутачныя, вышынёй да 2—3 м. Ад лістапада да чэрвеня заліў укрыты лёдам.
ТЭП70БС
Усяго пабудавана - 171 цеплавозаў.
БЧ
Парк новых цеплавозаў папаўняе Беларуская чыгунка (БЧ), якой належаць 25 цеплавозаў (на верасень 2012 года).
006, 007, 008, 009, 010, 048, 049, 080, 081, 082, 083, 084, 106, 107, 111, 113, 115, 117, 120, 145, 147, 150, 172, 175 - Мінск-сарт. (БЧ).
Расійская чыгунка
Прыпіска на жніўня 2012 ААТ "РЖД":
050, 051, 052, 053, 054, 105 - Іванава (СевЖД).
022, 055, 056, 057, 058, 059, 060, 061, 062, 063, 064, 135 - Войновка (СврдЖД).
075, 076, 077 - Белогорск (ЗабЖД).
011, 012, 024, 025, 026, 027, 028, 029, 030, 031, 032, 033, 034, 035, 036, 037, 038, 039, 078, 100, 104 - Тында (ДВостЖД).
001, 020, 021, 023, 085, 089, 090, 093, 165, 166, 167, 176, 177 - СПб-Варшаўскі (ОктЖД).
013, 014, 015, 016, 017, 018, 019, 094, 095, 096, 097, 102, 118, 119, 121, 122, 123, 139, 141, 144, 146, 149, 162, 163, 164 - Ртищево (ЮВостЖД).
040, 041, 042, 043, 044, 045, 124, 125, 128, 129, 130, 148, 151, 153, 154, 155, 157, 156, 158, 159 - Саратов (ПривЖД).
098, 099 - Арэхава (МскЖД).
039, 079 - Камсамольск (ДвЖД).
086, 087, 088, 091, 092, 109, 110, 112, 114, 116, 136, 137, 138, 142, 143, 168, 169, 170, 171, 173, 174, - Краснадар (СКавЖД).
Літоўская чыгунка (LG)
закупіла ў 2006 годзе 4 машыны. Усе прыпіскі ТЧ-1 Вільнюс.
002, 003, 004, 005 - Вільнюс (LG).
Узбекская чыгунка
Набыла 8 машын.
Сяргей Дзмітрыевіч Прытула
Сяргей Дзмітрыевіч Прытула (нар., Збараж, Цярнопальская вобласць, Украіна) — украінскі тэлевядучы, шоумен, грамадскі і палітычны дзеяч, валанцёр.
Біяграфія
У 1997 годзе заняў другое месца па абароне навуковых прац у Малой акадэміі навук Украіны. Школу скончыў з залатым медалём. У 1998 годзе паступіў у Цярнопальскую акадэмію народнай гаспадаркі. На працягу навучання ў акадэміі быў актыўным удзельнікам шэрагу моладзевых арганізацый, разам з аднадумцамі стварыў нефармальны саюз «Митці» выдавецтва «Сліна». Паралельна з навучаннем гуляў у КВЗ, прымаў удзел у конкурсах мастацкай самадзейнасці. У 2023 годзе таксама скончыў праграму магістратуры Украінскага каталіцкага ўніверсітэта ў Львове ў галіне публічнага кіравання і адміністравання.
З першай жонкай Юліяй Андрыйчук пазнаёміўся ў 2007 годзе ў Цярнопалі, пасля яны развяліся. Сяргей выхоўвае з Юліяй сына Дзмітрыя (нар. 2008), якога назваў у гонар памерлага бацькі.
Летам 2015 года Сяргей ажаніўся другі раз, яго жонкай стала Кацярына Сапельнік з Данецка. Яны пазнаёміліся падчас працы на тэлебачанні. 27 ліпеня 2017 года ў пары нарадзілася дачка Саламея.
Займаецца спортам, лічыць спартзалу месцам для падтрымання добрага настрою. Раней актыўна займаўся страйкболам, але пасля быў вымушаны пакінуць хобі, таму што лічыць, што падчас вайны такая забава з’яўляецца недарэчнай.
Ад часу расійска-ўкраінскай вайны стаў валанцёрам, дапамагаючы ўкраінскім вайскоўцам.
Радыё
У 1998 годзе прайшоў кастынг на пасаду радыёвядучага і пасля працяглай падрыхтоўкі ў студзені наступнага года з’явіўся ў эфіры «Радыё Цярнопаль 106.1 FM» пад псеўданімам «Сірий». Вярнуўшыся ў Цярнопаль з Лондана, займаў пасаду студэнцкага дэкана свайго ВНУ і аднавіў працу на «Радыё Цярнопаль». У 2002 годзе ўзначаліў студэнцкую забастоўку ва ўніверсітэце, абараніў дыплом і застаўся працаваць на пасадзе дырэктара Цэнтра моладзевых ініцыятыў, вучыўся ў магістратуры. Нягледзячы на гэта, актыўна займаўся прома-акцыямі, арганізацыяй канцэртаў, гастраляваў з камандамі КВЗ.
У 2004 годзе прайшоў кастынг на пасаду вядучага праграмы «Было ваша, стала наша» і неўзабаве з’явіўся ў эфіры аднаго з агульнанацыянальных каналаў. Атрымаўшы запрашэнне ад сталічнай радыёстанцыі «Music-радыё», у лістападзе 2005 года пераехаў у Кіеў і прыступіў да працы ў эфіры.
Паралельна з працай на Новым канале Сяргей працаваў над праектамі на радыё: «Вішнёвая 20-ка» на Люкс FM, і «Файна Юкрайна» на «Наша радыё».
Comedy Club UA
У 2006—2009 гадах Сяргей працуе рэзідэнтам «Comedy Club UA», прымае ўдзел у штотыднёвых вечарынах і тэлездымках. У рамках праекта стварае ўедлівы саркастычны вобраз, рэзка выказваецца пра ўкраінскіх знакамітасцяў і прысутных у зале.
Пад’ём
У 2008 годзе разам са сваім калегам па «Камедзі клаб» Аляксандрам Педанам і Вольгай Фрэймут узначальвае ранішні эфір Новага канала — становіцца вядучым тэлешоу «Пад’ём». Працаваў над шоу да 27 мая 2011 года.
Файна Юкрайна
Ад жніўня 2008 года быў акцёрам, аўтарам і сапрадзюсэрам Народнага скетч-шоу «Файна Юкрайна» на Новым канале. Яго партнёрам па шоу быў Андрэй Малочны. Усяго было знята 100 выпускаў «Файнай Юкрайны», што стала найлепшым паказчыкам сярод усіх скетч-шоу постсавецкай прасторы.
Педан-Прытула шоу
3 лютага 2013 года на тэлеэкранах Украіны з’явілася «Педан-Прытула шоу», у якім прымаў удзел Сяргей Прытула са сваім сябрам Аляксандрам Педанам. Праект трываў два сезоны.
Вар’яты
Вядучы і творчы кіраўнік гумарыстычнага шоу «Вар’яты». Праект з’явіўся ў 2009 годзе, першае выступленне прайшло 28 мая 2010 года ў Цярнопалі пад назвай «Першае украінскамоўнае гумар-шоу „Вар’яты“».
Грамадская дзейнасць
Актыўна займаецца валанцёрскай дзейнасцю, збірае матэрыяльную дапамогу ад неабыякавых грамадзян. Разам з тэлевядучым Генадзем Папенка не раз асабіста наведваў прыфрантавыя зоны АТА, дапамагаючы ўкраінскім вайскоўцам.
Кожны тыдзень з пачатку 2014 года збірае ў холе Новага канала рэчы для дапамогі ўдзельнікам АТА. Тут збіраюць салдатам ежу, вопратку, іншае. На сабраныя грошы купляе для ваенных патрэб аўтамабілі, лекі, прыборы начнога бачання і іншае вайсковае абсталяванне.
Частку грошай, заробленых выступамі, таксама вытрачае на дапамогу арміі. У Цярнопалі ўтрымлівае рэабілітацыйны цэнтр для пацярпелых ад вайны. Таксама арганізуе збор кніг для дзяцей, у снежні 2015 года, у Дзень святога Мікалая, першую частку кніг было адпраўлена маленькім жыхарам акупаванага Крыма — 100 асобнікаў. Сяргей хоча, каб дзеці чыталі на ўкраінскай мове і не забывалі яе. Для гэтага ён працуе над стварэннем рэсурсу для назапашвання заявак з Крыма і пастаўкі літаратуры да акупаванага паўвострава.
У 2022 годзе за 3 месяцы вайны яго фонд сабраў 700 мільёнаў грыўняў на патрэбы арміі.
22 чэрвеня 2022 года ад імя уласнага фонду пачаў збор сродкаў на 3 байрактары для ўкраінскага войска.
Віцебскі манетны скарб
Віцебскі манетны скарб — манетны скарб, знойдзены ў Віцебску ў 1926 г. на тэрыторыі саду імя У. І. Леніна (сучасны Парк Партызанскай славы імя Міная Шмырова) ў час правядзення будаўнічых работ па ўмацаванні берага Заходняй Дзвіны. З’яўляецца адным з буйнейшых скарбаў XV стагоддзя, знойдзеных на тэрыторыі Беларусі.
У гліняным гаршку змяшчаліся 792 грошы пражскія сярэдзіны XIV — XV стст. Сярод манет Вацлава IV (1378—1419 гг.) 2 экз. з кантрамаркай г. Аўсбурга, 1 — Рэгенсбурга. Грош часоў кіравання Іржы з Подзебрадаў (1458—1471 гг.) — адзіная знаходка на тэрыторыі Беларусі. Большая частка скарбу (767 манет, 2000 г.) захоўвалася ў Віцебскім аддзяленні Беларускага дзяржаўнага музея, астатняя — у Беларускім дзяржаўным музеі (Мінск). Пасля 1941 г. лёс скарбу невядомы.
Хімічная зброя
Хімічная зброя — від зброі масавага знішчэння, дзеянне якой заснавана на выкарыстанні атрутных рэчываў (напрыклад, фасген, зарын і іншыя), таксінаў, фітатаксінаў. Уключае хімічныя боепрыпасы аднаразовага выкарыстання (артылерыйскія снарады, авіяцыйныя бомбы, міны, шашкі і іншыя) і шматразовага (так званыя хімічныя баявыя прылады — выліўныя авіяцыйныя прылады, тэрмамеханічныя і механічныя генератары і іншае).
Сродкі дастаўкі хімічнай зброі: авіяцыя, ракеты, артылерыя. Паражальная дзейнасць хімічнай зброі заснавана на таксічных уласцівасцях хімічных злучэнняў, якія знаходзяцца ў парападобным, вадкім або арэазольным стане, могуць пранікаць у арганізм цераз органы дыхання, скурнае покрыва, слізістыя абалонкі, страўнікавы тракт. Хімічная зброя можа быць выкарыстана для паражэння жывой сілы, заражэння мясцовасці, узбраення, баявой тэхнікі і розных тылавых аб'ектаў. Ад іншых відаў зброі адрозніваецца: высокай таксічнасцю, што дазваляе малымі дозамі выклікаць значныя страты ў стане праціўніка; вялікай пранікальнасцю ў розныя збудаванні, ваенную тэхніку; складанасцю своечасовага выяўлення наяўнасці выкарыстання атрутных рэчываў, распазнання іх тыпу, вызначэння тэрміну дзеяння.
IC 140
IC 140 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Малая Падзер (Бокшыцкі сельсавет)
Мала́я Падзе́р (, Малая Падерь) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Да 10 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вясейскага сельсавета.
Плаванне на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 – 50 метраў вольным стылем (мужчыны)
Мужчынскія спаборніцтвы па плаванні 50 метраў вольным стылем на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся на Алімпійскім водным стадыёне ў Рыа-дэ-Жанейра з 11 па 12 жніўня 2016 года.
Луітпольд Баварскі
Луітпольд Карл Іосіф Вільгельм (Luitpold Karl Joseph Wilhelm;, Вюрцбургская рэзідэнцыя — , Мюнхен) — прынц-рэгент Баварыі з 10 чэрвеня 1886 года, трэці сын караля Людвіга I і брат караля Максіміліяна II, прадстаўнік дынастыі Вітэльсбахаў. Фактычна з’яўляўся кіраўніком Баварыі ў часы валадарства сыноў апошняга — Людвіга II і Ота I. Яго сын стаў апошнім каралём Баварыі — Людвігам III.
Біяграфія
Меркавалася, што Луітпольд і яго нашчадкі атрымаюць у спадчыну грэчаскі трон, які займаў яго брат Атон. Аднак грэчаскі закон патрабаваў ад прэтэндэнта на прастол пераходу ў праваслаўе, а Луітпольд не жадаў гэтага рабіць. У 1862 годзе Атон быў зрынуты. Ён завяшчаў свае правы на прастол брату, аднак Луітпольд ніколі не ўспамінаў пра гэта.
Луітпольд браў удзел у Франка-прускай вайне.
Рэгенцтва
У 1886 годзе Луітпольд стаў рэгентам свайго псіхічнахворага пляменніка Людвіга II і застаўся рэгентам і пасля смерці апошняга з прычыны душэўнай хваробы караля Ота I. Таямнічая смерць Людвіга II спрыяла з’яўленню чутак пра тое, што за гэтым стаіць Луітпольд, аднак дзякуючы сваім асабістым якасцям ён стаў адным з самых папулярных кіраўнікоў Баварыі. Адным з яго першых дзеянняў у новым статусе стала адкрыццё для публікі 1 жніўня 1886 года некалькіх палацаў Людвіга II.
Гады рэгенцтва Луітпольда былі адзначаны велізарнай мастацкай і культурнай актыўнасцю ў Баварыі, дзе яны вядомыя як «Prinzregentenjahre» ці «Prinzregentenzeit». Баварыя квітнела пры ліберальным урадзе, а Мюнхен ператварыўся ў культурны цэнтр Еўропы. Томас Ман у 1902 годзе напісаў пра гэты перыяд «Мюнхен, які ззяў» (Gladius Dei).
У гонар Луітпольда мноства вуліц у баварскіх гарадах называюцца Prinzregentenstraße або Luitpoldstraße. Яго імя носяць многія ўстановы культуры, уключаючы Prinzregententheater у Мюнхене і Luitpoldarena і Luitpoldhalle у Нюрнбергу. Існуе нават асобная кулінарная страва — «Торт прынц-рэгента» (Prinzregententorte) — шматслаёны пірог з вяршкамі і шакаладам, названы ў яго гонар.
Трэба заўважыць, што падчас рэгенцтва Луітпольда адносіны паміж баварцамі і прусакамі знаходзіліся на пункце замярзання антыкаталіцкай кампаніі «Культуркампф», якую праводзіў Бісмарк у Прусіі. Таксама Баварыю не зусім задавольвала стратэгічнае лідарства Прусіі ў імперыі.
Луітпольд пахаваны ў Мюнхене ў цэрквы тэацінцаў.
Сям’я
Луітпольд быў у шлюбе з эрцгерцагіняй Аўгустай Фердынандай Аўстрыйскай, другой дачкой вялікага герцага Тасканы Леапольда II. У мужоў нарадзілася чацвёра дзяцей:
У наш час главой дому Вітэльсбахаў з’яўляецца прапраўнук Луітпольда і праўнук Людвіга III Франц (з 1996 года).
Анатоль Васільевіч Насеня
Анатоль Васільевіч Насеня (нар., Любань Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі эканаміст, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію (Фінансы і крэдыт у АПК), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве прамысловасці). Атрымаў дыплом бізнес-адукацыі ў рамках сумеснага праекта Controller Akademie AG (Германія) і Бізнес-школы ІПМ «Акадэмія кантролінгу» (Беларусь).
Працаваў бухгалтарам, эканамістам па аналізе гаспадарчай дзейнасці, галоўным эканамістам ААТ «Спецжалезабетон».
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны граматай Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь.
Украінскі вольны ўніверсітэт
Украінскі вольны ўніверсітэт (Ukrainische Freie Universität, Український вільний університет) — вышэйшая навучальная ўстанова з украінскай мовай навучання і з сядзібай у горадзе Мюнхен.
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны 17 студзеня 1921 года ў Вене па ініцыятыве ўкраінскіх інтэлектуальных колаў у складзе двух факультэтаў - філасофіі, а таксама права і грамадскіх навук. Ініцыятары яго стварэння - украінскія прафесары ўніверсітэтаў былой Аўстра-Венгерскай і Расійскай імперый, саюз пісьменнікаў і журналістаў, студэнты, якія пасля Першай сусветнай вайны і ўкраінскай вызваленчай барацьбы апынуліся ў эміграцыі. Ва ўніверсітэце першапачаткова працавала 12 прафесараў і 3 дацэнты, колькасць слухачоў - 90.
Аднак улічваючы тое, што Вена пераставала быць цэнтрам украінскага эміграцыйнага жыцця, то ўжо пасля заканчэння першага семестра восенню 1921 года ўніверсітэт пераехаў у Прагу, дзе кіпела палітычнае, культурнае і адукацыйнае жыццё ўкраінскай студэнцкай моладзі. У Празе ўніверсітэт атрымаў памяшканне і фінансавую падтрымку ад чэхаславацкага ўрада, які ўзначаліў прэзыдэнт Томаш Масарык, а таксама з боку навуковай грамадскасці рэспублікі, у прыватнасці кіраўніцтва Карлава ўніверсітэта, якім былі нададзены памяшканні для заняткаў. Менавіта тады на першы семестр паступіла больш за 700 слухачоў.
На працягу свайго існавання ў Празе ўніверсітэт разгарнуў шматгранную педагагічную, навукова-даследчую і выдавецкую дзейнасць, прызнаную ў тагачаснай Чэхаславацкай Рэспубліцы і за яе межамі. Універсітэт хутка стаў на шлях нармальнага функцыянавання як паўнавартасны і навукова здольны асяродак распаўсюджвання і паглыблення ведаў накшталт заходнееўрапейскіх універсітэтаў. У першыя гады існавання ўніверсітэт налічваў 500 студэнтаў. У сярэднім кожны семестр у ім навучалася больш за 250 студэнтаў, поўны курс навучання (4 або 8 семестраў) за перыяд 1921-1945 гадоў скончылі каля 3 тысяч чалавек, каля 150 з іх атрымалі ступені доктара права або філасофіі. Навучанне вялося толькі на двух факультэтах - філасофскім і юрыдычным. На канец пражскага перыяду дзейнасці ў яго прафесарска-выкладчыцкім складзе налічвалася 20 прафесараў, 10 дацэнтаў і 3 выкладчыкі.
Падчас Другой сусветнай вайны і нацыстскай акупацыі Чэхаславакіі ўніверсітэт быў значна абмежаваны ў правах і дзейнасці і падпарадкаваны назначанаму немцамі рэктару Карлава ўніверсітэта. Падчас баявых дзеянняў у памяшканне бібліятэкі і архіва трапіла бомба, але матэрыялы ацалелі і былі захаваныя. З уступленнем савецкіх войскаў у Прагу вясной 1945 года маёмасць, бібліятэка і архівы венскага і пражскага перыядаў універсітэта былі часткова знішчаныя, часткова, разам з матэрыяламі музея вызваленчай барацьбы Украіны, вывезеныя ў Савецкі Саюз. Каб захаваць універсітэт, тагачасны рэктар Андрэй Якаўлеў настойваў на пераездзе ў Заходнюю Германію, аднак Аўгусцін Валошын настойваў на тым, каб застацца ў Празе і знайсці агульную мову з камуністамі. Усё ж Якаўлеў з некаторымі прафесарамі пераехаў, а Валошын узяў на сябе паўнамоцтвы рэктара. У выніку яго і іншых супрацоўнікаў, якія засталіся ў Празе, арыштавалі савецкія спецслужбы.
У выніку ваенных падзей 1945 года большасць прафесараў і студэнтаў былі вымушаныя пакінуць Прагу і перасяліцца на Захад, у Баварыю. У Мюнхене восенню 1945 года пачынаецца трэці перыяд (пасля венскага і пражскага) існавання ўстановы. Першым рэктарам універсітэта ў Мюнхене стаў прафесар Вадзім Шчарбакоўскі, дэканамі філасофскага і юрыдычнага факультэтаў - адпаведна прафесары Івана Мірчук і Леў Акіншэвіч. Нягледзячы на цяжкае матэрыяльнае становішча, ва ўніверсітэт паступалі як былыя пражскія студэнты, так і нямала моладзі з ваенных лагераў, якія не вярнуліся ў СССР. Універсітэт матэрыяльна абапіраўся выключна на ўласныя сілы. На абодвух факультэтах у 1947 годзе колькасць выкладчыкаў даходзіла да 80.
Пасля эміграцыі значнай колькасці прафесарска-выкладчыцкага складу ў канцы 1940-х гадоў універсітэт спазнаў крызіс. Аўдыторныя лекцыі былі заменены семінарамі з малымі групамі студэнтаў і кансультацыямі з імі. У 1950 годзе ўрад Баварыі прызнаў за ўкраінскім свабодным універсітэтам права надаваць навуковыя ступені магістра і доктара права. Дасягненні ўніверсітэта былі прызнаныя пры увядзенні новага закона ФРГ аб вышэйшай адукацыі, калі асобным дадаткам да яго ад 28 чэрвеня 1978 года пацверджана права прамоцый і хабілітацый Украінскага вольнага ўніверсітэта, гэта значыць права надаваць ступені магістра, доктара і хабілітаванага доктара.
Узмацнілася навуковая і выдавецкая дзейнасць універсітэта. У 1960-х гадах было створана Нямецкае таварыства садзейнічання ўкраінскай навуцы, якое ўзяло апеку над вучэльняй, было адноўлена аўдытарнае навучанне на працягу двух месяцаў летам, праграма лекцыйных заняткаў для дактарантаў. У 1970 годзе ўжо налічвалася 50 фактычных слухачоў, 12 чалавек атрымалі доктарскія ступені. На цяперашні час універсітэт прадаставіў больш за 50 ганаровых дактарантаў вядомым навукоўцам і грамадска-палітычным дзеячам свету.
Універсітэт падтрымлівае сёння навукова-адукацыйныя адносіны з многімі ВНУ Украіны і свету. 12 лістапада 1992 года Міністэрства адукацыі і навукі Украіны прызнала правамоцнасць дыпломаў універсітэта. У 2021 годзе Украінскі свабодны ўніверсітэт адзначыў 100-гадовы юбілей свайго існавання і 75-годдзе функцыянавання на тэрыторыі Германіі.
NGC 395
NGC 395 (іншае абазначэнне — ESO 51-SC16) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бульвар Капуцынак
Бульвар Капуцынак (Boulevard des Capucines), таксама памылкова Бульвар Капуцынаў — бульвар у II-й акрузе Парыжа, названы ад жаночага манастыра капуцынак.
Зянковіч
Зянковіч — беларускае прозвішча.
Карл Петэр Тунберг
Карл Петэр Тунберг (Carl Peter Thunberg, — ) — шведскі вучоны-натураліст, за ўклад у навуку яго называюць «бацькам паўднёваафрыканскай батанікі» і «японскім Лінеем».
Карл Петэр Тунберг нарадзіўся ў горадзе Ёнчэпінг, Швецыя і, паступіўшы ва ўніверсітэт горада Упсала, стаў вучнем Карла Лінея ў год, калі выдатнаму навукоўцу быў прысвоены рыцарскі тытул за навуковыя дасягненні. Ва ўніверсітэце Тунберг вывучаў натурфіласофію і медыцыну, атрымаўшы ў 1767 годзе навуковую ступень, абараніўшы дысертацыю на тэму «De venis resorbentibus».
У 1770 Тунберг пакінуў Швецыю, пераехаўшы ў Парыж, дзе працягваў вывучаць медыцыну і прыродазнаўства. 1771 Тунберг жыў у Амстэрдаме і Лейдэне, вывучаючы батанічныя сады і музеі Галандыі. Там, Джон Бурман, па рэкамендацыі Карла Лінея, прапанаваў яму наведаць галандскія калоніі ў Японіі, каб сабраць асобнікі для галандскіх батанічных садоў.
У 1772 годзе па даручэнні Галандскай Ост-Індскай кампаніі ён адправіўся ў якасці ўрача на мыс Добрай Надзеі, дзе прабыў тры гады. Тунберг, ведаючы пра тое, што ў тыя часы Японія дазваляла ўезд у сваю краіну толькі галандскім гандлярам, вывучыў галандскую мову, каб мець магчымасць выдаваць сябе за галандца. Акрамя таго ў Кейптаўне Тунберг атрымлівае ступень доктара медыцыны, а таксама здзяйсняе тры вельмі небяспечныя экспедыцыі ўнутр мацерыка, сабраўшы вялікую колькасць асобнікаў флоры і фаўны паўднёвай Афрыкі.
У сакавіку 1775 года Тунберг пераязджае на Яву, затым два месяцы праводзіць у Батавіі, наведвае Самаранг і Буітэнзорг і, затым, адпраўляецца ў Японію.
Добрушская ГЭС
Добрушская ГЭС — колішняя малая гідраэлектрастанцыя па рацэ Іпуць у межах г. Добруш. Вызначаная магутнасць — 400 кВт.
Эксплуатавалася ў 1-й пал. 20 ст., забяспечвала электрычнасцю папяровую фабрыку «Герой працы». У 2007 г. планавалася разгледзець пытанне пра яе аднаўленне для забеспячэння электрычнасцю мясцовай папяровай вытворчасці.
У лютым 2018 г. ААТ «ДобГідраІнвест» пачало будауніцтва Добрушскай міні-ГЭС у створы вуліцы Луначарскага. Вызначаная магутнасць — 406,8 кВт, будуць усталяваны 3 агрэгаты па 135,6 кВт. У 2019 г. міні-ГЭС павінна пачаць выпрацоўку электраэнергіі.
Дзеткава
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Следства вялі…
«Следства вялі…» (Следствие вели…) — цыкл дакументальных перадач пра самыя «гучныя» злачынствы, здзейсненыя ў СССР. Разам з тым у іранічным ключы ў перадачах распавядалася пра звычайнае жыццё савецкіх грамадзян. Перадачы транслююцца на тэлеканале НТВ пачынаючы з 20 студзеня 2006 года. Агулам выйшла 372 выпускі.
Малоткава
Мало́ткава (, Молотково) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Апракас
Апракас (ἄπρακτος — які не робіць, святочны) — разнавіднасць Евангелля або Апостала, інакш названая «Тыднёвым Евангеллем (Апосталам)» або «Богаслужбовым Евангеллем (Апосталам)», у якой тэкст арганізаваны не ў кананічным парадку, устаноўленым на Лаадыкійскім саборы, а каляндарна, згодна з тыднёвымі царкоўнымі чытаннямі, пачынаючы з Велікоднага тыдня. Апракосами з'яўляюцца многія старажытныя славянскія евангельскія рукапісы: Савіна кніга, Астрамірава евангелле, Архангельскае евангелле і іншыя.
У найноўшай літаратуры часам супрацьпастаўляюцца праваслаўныя і каталіцкія варыянты падобных кніг; пры гэтым назва «евангелле-апракас» захоўваецца за тэкстамі праваслаўнай традыцыі, а каталіцкія кнігі называюць евангеліярыямі або евангелістарыямі (для евангельскіх тэкстаў) і лекцыянарыямі (для зборнікаў ўсіх біблейскіх чытанняў).
Парадак чытанняў
У цэлым парадак чытанняў у евангеллях-апракасах адпавядае парадку чытанняў грэчаскай праваслаўнай царквы (гл. спасылку), за рэдкімі выключэннямі.
Прыкладна парадак чытанняў можна выкласці наступным чынам:
Пічынча (правінцыя)
Пічы́нча (ісп.: Pichincha) — адна з 22-х правінцый Эквадора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кіта.
Апечкі (Стаўбцоўскі раён)
Апе́чкі (, Опечки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета.
Славутасці
У вёсцы захавалася брама-званіца пачатку XX стагоддзя — адзінае, што засталося ад знішчанай царквы.
SMAR-100BPM
SMAR-100BPM — мадэрнізаваны варыянт беларускага аўтамата серыі VSK-100 пад патрон 7,62-мм з кампаноўкай «Бул-пап». Распрацаваны вытворча-тэхнічным кластарам «Вусце».
Прыцэльная далёкасць SMAR-100BPM складае 500 метраў, эфектыўная далёкасць стральбы — да 400 метраў. У залежнасці ад перавагі стрэлка крама можа выкарыстоўвацца на 30 або 40 патронаў. Аўтамат абсталяваны прыборам беспламеннай і малашумнай стральбы новага тыпу, у зброі палепшана кучнасць і дакладнасць бою. Вага SMAR-100BPM складае 4,3 кілаграма.
Мадэрнізацыя VSK-100 дазволіла павысіць яго тактыка-тэхнічныя характарыстыкі. Змены, ўнесеныя ў лінейныя параметры цаўя і верхняй накладкі, нязначна павялічылі яго даўжыню. Таксама палепшылі цэнтроўку аўтамата. Пры гэтым вага зброі не павялічылася і ў стралка захавалася магчымасць весці прыцэльную стральбу, трымаючы аўтамат адной рукой. У той жа час з’явілася магчымасць усталёўваць на зброю рознага тыпу сошкі. Стала зручней ажыццяўляць замену магазіна дзякуючы вынасу вонкі цягі спускавога механізму і пакарочвання рычага змены магазіна. За кошт гэтага ўдвая скарочаны час яго замены. Паднятая лінія прыцэльвання дазволіла скараціць час дакладнага навядзення зброі на мэту. Павялічаная вышыня верхняй накладкі абважвання дазваляе ўсталяваць новыя механічныя прыцэльныя прыстасаванні, здольныя працаваць асобна або сумесна з аптычнымі або каліматарнымі прыцэламі. У сваю чаргу адсутнасць прыклада забяспечыла эфектыўнае прымяненне аўтамата ў памяшканнях, у тэхніцы або выкананні задач ва ўмовах шчыльнай забудовы населенага пункта.
Мяцявіцкі сельсавет
Мяця́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Старобінскага раёна (з 1962 года — Любанскага раёна) Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Мяцявічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі, з 1927 года — Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы ў 1930 годзе ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога дзялення ў 1938 годзе ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета перададзена частка тэрыторыі скасаванага Лістападавіцкага сельсавета (вёскі Язавінь і Саковічы). Пасля ўзбуйнення раёнаў з 25 снежня 1962 года ў складзе Любанскага раёна.
Скасаваны 31 ліпеня 1964 года, тэрыторыя далучана да Зажэвіцкага і Пагосцкага сельсаветаў.
Мерш
Мерш (люксемб. Miersch, фр. Mersch) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Мерш з'яўляецца часткай кантона Мерш. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 7557 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 3138 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 49,74 км ² (па займаемай плошчы 5 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 428 м. (36 месца з 116 камун), найменшая 208 м. (31 месца з 116 камун).
NGC 396
NGC 396 (іншае абазначэнне — PGC 99944) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Коласава (Слонімскі раён)
Ко́ласава (, Колосово) (да 30 ліпеня 1964 года Сучкі́ ) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Лаадыкійскі сабор
Лаадыкійскі сабор (Σύνοδος ἐν Λαοδικείᾳ τῆς Φρυγίας) — памесны сабор хрысціянскай царквы, які адбыўся каля 360 году ў горадзе Лаадыкія (Малая Азія).
Па іншай версіі, сабор праходзіў не пазней 343 года, паколькі ў другім правіле Шостага Сусветнага сабору Лаадыкійскі сабор згадваецца раней Сардыкійскага, які адбыўся у 343 годзе. У прыватнасці, у іншых крыніцах пазначана, што ён збіраўся за некалькі гадоў да Першага Усяленскага Сабора.
Рэгенсбургскі ўніверсітэт
Рэгенсбургскі ўніверсітэт (Universität Regensburg) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэгенсбург.
Агульная характарыстыка
Рэгенсбургскі універсітэт — гэта класічны ўніверсітэт з 11 факультэтамі, 199 кафедрамі і шырокім спектрам праграм навучання. Першапачаткова планаваўся як рэгіянальны каледж у 1960-х гадах, сёння ён ператварыўся ў шырока вядомы ў Германіі цэнтр даследаванняў і выкладання. Размешчаны ў сярэднявечным горадзе Рэгенсбург, Баварыя, — у горадзе, які ўваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Універсітэт быў заснаваны 18 ліпеня 1962 года. У параўнанні з іншымі універсітэтамі Германіі, Рэгенсбургскі ўніверсітэт лічыцца даволі кансерватыўным.
IC 141
IC 141 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксей Анатолевіч Халецкі
Аляксей Халецкі (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай футбольнай школы, доўгі час гуляў за БАТЭ, але не здолеў замацавацца ў аснове. Пазней выступаў за розныя беларускія клубы, гуляў ва Узбекістане.
У студзені 2011 года падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай». Большую частку сезона 2012 прапусціў з-за траўмы.
У красавіку 2013 года перайшоў у «Віцебск», але ў жніўні 2013 года пакінуў віцебскі клуб і стаў іграком «Слуцка». Дапамог слуцкаму клубу атрымаць перамогу ў Першай лізе.
У сакавіку 2014 года падпісаў кантракт з мікашэвіцкім «Гранітам». У якасці асноўнага абаронцы прывёў мікашэвіцкі клуб да перамогі ў Першай лізе 2014. У лютым 2015 года перайшоў у «Гарадзею». У снежні 2015 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на наступны сезон, але на полі ў сезоне 2016 з’яўляўся рэдка.
Міжнародная кар’ера
Згуляў адзін матч за моладзевую зборную Беларусі.
Трэнерская кар’ера
У студзені 2017 года перайшоў на трэнерскую працу ў «Гарадзеі». Заставаўся трэнерам «Гарадзеі» да студзеня 2021 года, калі разам з усім трэнерскім штабам пакінуў клуб, а неўзабаве «Гарадзея» спыніла існаванне. Пазней стаў працаваць з дзіцячымі камандамі ў Польшчы.