cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 4288
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзмітрый Вячаслававіч Віцько
Біяграфія
У 2007—2010 гадах працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце. З 2010 года вучоны сакратар Беларускага навукова-даследчага цэнтра электроннай дакументацыі. Рэдактар часопіса «Arche. Пачатак», кніжнага выдавецтва ТАА «Гайсак».
Навуковая дзейнасць
Выдавец навуковай спадчыны гісторыка Мікалая Улашчыка.
Сонечнае зацьменне 18 красавіка 1977 года
Зацьменне мела велічыню 0,9449 і дасягнула свайго максімуму ў 10:31:30 UTC у пункце з каардынатамі 12° пд. ш. 28° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 4 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 220 км.
Замак Хаўер
Гісторыя
Замак быў пабудаваны ў X стагоддзі і затым значна перабудоўваўся ў XII, XIII і XV стагоддзях. У 1516 годзе ён быў практычна разбураны па загаду кардынала Сіснераса, у той час рэгента Кастыліі. З 1223 года замак належаў каралю Арагона, а ў 1236 годзе перайшоў ва ўласнасць караля Навары.
Сонечнае зацьменне 18 красавіка 1977 года
Зацьменне 18 красавіка 1977 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1977 годзе і 176-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 кастрычніка 1976 года, наступнае — 12 кастрычніка 1977 года.
Замак Хаўер
Гісторыя
У XVI стагоддзі замкам валодаў бацька Францыска Ксаверыя, хрысціянскага місіянера і заснавацеля ордэна езуітаў. Францыска нарадзіўся ў замку Хаўер 7 красавіка 1506 года, але неўзабаве, пасля канфлікту Кастыліі з Наварай, землі яго сям'і былі канфіскаваны.
NGC 1640
NGC 1640 (іншыя абазначэнні — ESO 551-27, MCG -3-12-18, IRAS04400-2031, PGC 15850) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Музей горада Лодзі
Музей горада Лодзі (Muzeum Miasta Łodzi) — дзяржаўны музей, прысвечаны гісторыі, найбольш знакамітым асобам і развіццю горада Лодзь на розных этапах свайго існавання. Сам музей знаходзіцца ў адным з самых прыхожых будынкаў горада — колішнім палацы заможнага фабрыканта Ізраіля Пазнаньскага. Экспазіцыя ўключае імправізаваныя кабінеты найбольш выбітных жыхароў горада — Марка Эдэльмана, Яна Карскага, Артура Рубінштэйна, Юліяна Тувіма.
Будынак
Першапачаткова быў пабудаваны як частка велізарнага фабрычна-жылога комплексу, характэрнага для гарадской прамысловай архітэктуры XIX стагоддзя. Развітая інфраструктура з уласнымі крамамі і бальніцай ўтварыла фактычна горад у горадзе.
У 1877 г. Пазнаньскі купіў двухпавярховы мураваны дом з асобнымі будынкам. Пазней комплекс быў пашыраны, а сам палац мадэрнізаваны падчас трох капітальных рэканструкцый. Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, ён не быў створаны як жылая рэзідэнцыя, галоўным яго прызначэннем была прадстаўнічая і камерцыйная функцыя. Рэзідэнцыя была акружана вялікім садам.
Цяперашні выгляд палац набыў у выніку некалькіх перабудоў. Першая рэканструкцыя адбылася ў 1898 годзе па праекце Юліюша Юнга і Давіда Разенталя. Наступнае рашэнне аб чарговай мадэрнізацыі было прынята ў 1901 г. пасля смерці Ізраіля Пазнаньскага (1900). Ініцыятыва пашырэння і аздаблення інтэр’еру палаца лягла на плечы яго сыноў — Ігнація, Марыса, Караля і Германа. Праект рэканструкцыі, якая надала палацу стыль неабарока, зрабіў Адольф Зелінгсан. Работы былі завершаны ў 1903 годзе. Тады рэзідэнцыя атрымала архітэктурную форму, падобную на сённяшнюю.
Рэзідэнцыя павінна была падкрэсліць статус і фінансавыя магчымасці сям’і Пазнаньскіх. У будынку пераважаюць купалы, якія хаваюць прадстаўнічую барочную сталовую і бальную залу. Скульптуры, якія вянчаюць фрыз фасада палаца, натхнёныя іканалогіяй італьянскага гуманіста Рэнесанса Чэзарэ Рыпа, які ў сваёй кнізе апісаў найбольш важныя сімвалы эпохі. Дызайнераў таксама натхнілі падобныя рэзідэнцыі фінансавай буржуазіі тагачаснай Заходняй Еўропы. Трыццаць шэсць фігур на даху палаца сімвалізуюць магутнасць прамысловасці, гандлю, мудрасць і поспех. Яны трымаюць у руках прылады цяжкай працы: шасцярні, ланцугі, малаткі. Сярод іх мы можам знайсці старажытных багоў. Напрыклад, Гермеса — бога гандлю; і Афіну — багіню мудрасці.
Першая сусветная вайна і яе эканамічныя наступствы, у прыватнасці закрыццё рынкаў збыту, а таксама палітыка кіраўніцтва і ўладаў кампаніі ў адроджанай польскай дзяржаве перапынілі перыяд поспехаў сям’і Пазнаньскіх.
У верасні 1939 г. Палац быў заняты нямецкай грамадзянскай адміністрацыяй. Пасля вайны палац зноў стаў месцам кіравання ваяводствам. У канцы 1940-х бакавое крыло палаца было пашырана. У канцы 1950-х гадоў было прыбудавана новае крыло, дзе па сённяшні дзень знаходзіцца падатковая інспекцыя. Гэтая новая частка прывяла да памяншэння першапачатковай плошчы саду.
З 1975 г. у частцы палаца сям’і Пазнаньскіх знаходзіцца музей горада Лодзь.
Віба-Валентыя (правінцыя)
Віба-Валентыя (Provincia di Vibo Valentia) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Калабрыя. Правінцыя знаходзіцца на беразе Тырэнскага мора і мяжуе з правінцыямі Катандзара на поўначы і Рэджа-Калабрыя на поўдні. Берагавая лінія працягнулася ад заліва Сент-Эфемія на поўначы да заліва Джоя-Таўра на поўдні, яе даўжыня складае 75 км. У добрае надвор’е з берага можна ўбачыць Ліпарскія астравы і вулкан Этна на Сіцыліі. Ад пясчаных пляжаў пачынаюцца скалы, за якімі ідуць пакрытыя лясамі горы Серы.
Сталіцай правінцыі з’яўляецца Віба-Валентыя.
Правінцыя была ўтворана ў 1996 годзе, аддзяліўшыся ад правінцыі Катандзара (па іншых даных аддзяленне адбылося ў 1992 годзе). Гістарычна на тэрыторыі правінцыі да 192 года н.э. была размешчана грэчаская калонія Іпаніён.
Дэніс Джонсан
Дэніс Хэйл Джонсан (1 ліпеня 1949 - 24 мая 2017) - амерыканскі пісьменнік, найбольш вядомы дзякуючы зборніку апавяданняў "Сын Ісуса" (1992) і раману " Дрэва дыму" (2007), які стаў лаўрэатам Нацыянальнай кніжнай прэміі за мастацкую літаратуру. Таксама ён пісаў п'есы, вершы, публіцыстыку і нон-фікшн.
Волта-Рэдонда
Волта-Рэдонда (Volta Redonda) — горад і муніцыпалітэт у Бразіліі, уваходзіць у штат Рыа-дэ-Жанэйра. Складовая частка мезарэгіёна Поўдзень штата Рыа-дэ-Жанэйра. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Валі-ду-Параіба-Флуміненсі. Насельніцтва складае 255653 чалавека на 2007 год. Займае плошчу 182,317 км ². Шчыльнасць насельніцтва — 1402,2 чал./км².
Дэніс Джонсан
Раннія гады
Дэніс Джонсан нарадзіўся 1 ліпеня 1949 года ў Мюнхене, Заходняя Германія. Сталенне прайшло у розных кутках света: ён жыў на Філіпінах, Японіі, і ў прыгарадах Вашынгтона, акруга Калумбія Яго бацька Альфрэд Джонсан працаваў у Дзярждэпартаменце ЗША сувязным звяном паміж УСІА і ЦРУ. Яго маці, Вера Луіза Чайлдрэс, была хатняй гаспадыняй. Ён атрымаў ступень бакалаўра на англельскай мове (у 1971 г.) ў Універсітэце Аёвы і ступень МВС (у 1974 г.) у Аёўскай майстэрні пісьменнікаў куды таксама вярнуўся выкладаць. Знаходзячыся ў Майстэрні пісьменнікаў, Джонсан хадзіў на заняткі ў Рэйманда Карвера.
Кар'ера
Джонсан апублікаваў сваю першую кнігу, зборнік паэзіі " Чалавек сярод цюленяў", у 1969 годзе, ва ўзросце 19 гадоў Ён атрымаў вядомасць дзякуючы публікацыі свайго першага рамана          "Анёлы" ў 1983 годзе. У 1992 годзе выйшаў зборнік апавяданняў "Сын Ісуса", які ўключаў віньеткі, першапачаткова выдадзеныя ў " The New Yorker" натхнёныя кнігай Ісаака Бабеля " Чырвоная кавалерыя". У апытанні New York Times Book Review 2006 года Сын Ісуса быў прызнаны адным з лепшых твораў амерыканскай фантастыкі, выдадзеных за апошнія 25 гадоў. Яго па-рознаму апісвалі як: галоўны, легендарны, трансцэндэнтны, класічны і шэдэўр. Ён быў адаптаваны да аднайменнага фільма 1999 года, у якім зняўся Білі Крудп. Джонсан сыграў у фільме эпізадычную ролю ,камео ,ў фільме - мужчына, які быў паранены ў вока сваёй жонкай.
Асабістае жыццё
Джонсан двойчы разводзіўся і на момант смерці жыў са сваёй трэцяй жонкай Сіндзі Лі ў Фініксе, штат Арызона. У Джонсана было трое дзяцей, двое з якіх вучыліся дома; ў кастрычніку 1997 года ён напісаў артыкул для сайта " Салон" у абарону хатняга навучання.
На працягу большай часткі сваіх дваццаці гадоў Джонсан быў наркаманам і алкаголікам, але і часам пісаў. У 1978 годзе ён вырашыў вярнуцца дадому, да бацькоў, у Скотсдэйл, штат Арызона, каб працверазець і знайсці свой шлях. Ужо ў 1978 годзе ён спыніў ужыванне алкаголю, а праз 5 годоў канчаткова спыніў ўжываць наркотыкі.
Смерць
Джонсан памёр 24 мая 2017 года ад раку печані ў сваім доме ў Сі- Ранч, штат Каліфорнія, ва ўзросце 67 гадоў
NGC 1189
NGC 1189 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-61, HCG 22C, PGC 11503) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Будыгалаш
Будыгалаш (Будиголо́ш) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Каэльё
Каэ́лью або Каэ́льё (порт. Coelho) — партугальскае прозвішча.
Мехаўка
Ме́хаўка (, Меховка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Мезенцаў
Мезенцаў — прозвішча.
Рагнеда Анатолеўна Аляхновіч
Рагнеда Анатолеўна Аляхновіч (нар., г. Мінск) — беларускі гісторык, спецыяліст па гісторыі сямейных адносін у Вялікім Княстве Літоўскім у XIV — першай палове XVII стагоддзяў.
Біяграфія
Атрымала стыпендыю Польскага камітэта па справах ЮНЕСКА.
Навуковая дзейнасць
Даследуе гісторыю Вялікага Княства Літоўскага, гендарную гісторыю XIV—XVII стагоддзяў, гістарычную геаграфію і картаграфію XV—XVII стагоддзяў.
Джэйсан Мраз
Джэйсан Мраз` (Jason Mraz`, нар. 23 чэрвеня 1977 г.) — амерыканскі музыкант. Нарадзіўся і вырас у штаце Віргінія.
Мраз выпусціў свой дэбютны альбом Waiting for My Rocket to Come, у які ўваходзіў хітовы сінгл The Remedy (I Won't Worry) у 2002 годзе. Але ў магазінах ён не прадаваўся, пакуль не выйшаў яго другі альбом Mr. A-Z у 2005 годзе, які прынёс яму сусветны поспех. Альбом апынуўся на пятым радку ў спісе Billboard Hot 200 і ў Амерыцы быў прададзены тыражом 100 тысяч копій. У 2008 годзе, Мраз выпусціў свой трэці студыйны альбом We Sing. We Dance. We Steal Things.. Альбом дэбютаваў на трэцім радку ў тым жа спісе.
Біяграфія
Джэйсан Мраз амерыканскі спявак і аўтар песень, які змешвае самыя розныя жанры - поп, рок, фолк, джаз, кантры і хіп-хоп. Хвалюючы скорагаворшчык, каламбуршчык і пры гэтым немагчымы рамантык. Ён нарадзіўся 23 чэрвеня 1977 у прыгарадзе Рычманда (штат Віргінія, ЗША). У Джэйсана чэшскія карані (яго дзядуля па бацьку эмігрыраваў з Чэхіі ў ЗША), прозвішча Мраз перакладаецца з чэшскага як "мароз". У школе Мраз быў актыўным удзельнікам групы падтрымкі, што дарэчы можна заўважыць на яго канцэртах - ён цудоўна заводзіць публіку з першай жа песні.
Пасля школы Мраз вывучаў мастацтва музычнага тэатра ў Амерыканскай Акадэміі Музычнага і Драматычнага мастацтва ў Нью-Ёрку. А затым з'ехаў у Сан-Дыега. У 2002 годзе ён падпісаў кантракт з Electra Records і разам з прадзюсарам Джонам Алагія выпусціў свой дэбютны альбом Waiting for My Rocket, які стаў плацінавым у ліпені 2004 года. Затым гастролі, розныя прэміі і ў 2005 годзе Мраз выпускае другі альбом «Mr. A-Z» разам з прадзюсарам Стывам Лілівайтам (якія атрымалі пасля гэтага Грэмі Прадзюсар Года). Затым доўгі і вельмі паспяховы тур у падтрымку альбома.
2007 год Мраз пачаў з прэзентацыі свайго новага сінгла «The Beauty in Ugly» уласна для амерыканскага серыяла Ugly Betty. Першапачатковы чарнавы варыянт песні зваўся «Прасцячка Джэйн» (Plain Jane)
У наш час Мраз прасоўвае свой новы студыйны, на рэдкасць светлы і цудоўны, альбом We Sing, We Dance, We Steal Things, выпушчаны 13 мая 2008 года. Заручаны з Трыстан Прэцімен - аўтарам і выканаўцам песень. Пара заявіла, што іх вяселле адбудзецца толькі пасля таго, як у Каліфорніі будуць дазволены аднаполыя шлюбы.
Аўгусцінас Вальдзямарас
Аўгусці́нас Вальдзяма́рас (Augustinas Voldemaras,, вёска Дзісна, цяпер Ігналінскі раён Літвы — , ) — літоўскі навуковы, палітычны дзеяч, заснавальнік літоўскага фашысцкага руху «Жалезны воўк». Прафесар гісторыка-філалагічнага факультэта Пермскага ўніверсітэта (1916—1919), першы прэм'ер-міністр Літоўскай Рэспублікі ў 1918 і ў 1926—1929 гадах.
Біяграфія
З дваранскай сям'і. Скончыў гімназію ў Санкт-Пецярбургу з залатым медалём (1904) і гісторыка-філалагічны факультэт Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта (1909). Здаў магістарскі экзамен (1910), у 1911—1914 прыват-дацэнт універсітэта. Стажыраваўся ў Італіі і Швецыі (1914—1915).
У верасні 1916 года разам з групай маладых таленавітых навукоўцаў А. Вальдзямарас быў залічаны ў штат гісторыка-філалагічнага факультэта Пермскага аддзялення Імператарскага Петраградскага ўніверсітэта (пазней — Пермскага ўніверсітэта) у якасці экстраардынарнага прафесара.
У 1916—1917 навучальным годзе выкладаў на кафедры ўсеагульнай гісторыі, вёў заняткі па старажытных мовах на кафедры класічнай філалогіі, а таксама па англійскай мове. За «выдатную руплівую службу» А. І. Вальдзямарас у студзені 1917 г. быў узнагароджаны ордэнам Св. Станіслава III ступені, а ў жніўні таго ж года быў зацверджаны прафесарам Пермскага ўніверсітэта.
Быў паліглотам, валодаў многіімі мовамі (нямецкай, англійскай, рускай, шведскай, італьянскай, польскай, французскай і дp.).
Быў адным з заснавальнікаў (Lietuvių tautos pažangos partija, 1916). Удзельнічаў у Пецярбургскім літоўскім сойме (май — чэрвень 1917), прылягаў да яго правага крыла. У верасні 1917 г. удзельнічаў кангрэсе народаў Расіі ў Кіеве. Удзельнічаў у мірных перамовах з Германіяй і яе саюзнікамі ў Брэсце ў студзені 1918 г., фармальна ўваходзячы ў якасці саветніка ў склад дэлегацыі Украінскай Народнай Рэспублікі, пасля чаго з'ехаў у Германію.
Кіраўнік урада
У канцы 1918 года вярнуўся ў Літву і быў кааптаваны ў Літоўскую Дзяржаўную Тарыбу (Lietuvos Valstybės Taryba). Прэзідыум Дзяржаўнага Савета 11 лістапада 1918 года зацвердзіў першы часовы ўрад Літвы з шасці міністраў пад кіраўніцтвам Вальдзямараса. Кіраваў I кабінетам міністраў да 26 снежня 1918 г., адначасова выконваючы абавязкі міністра замежных спраў, некаторы час таксама міністра абароны. У сувязі з наступам на Вільню чырвоных часцей з'ехаў у Германію.
Ва ўрадзе Мікаласа Сляжавічуса (26 снежня 1918 — 12 сакавіка 1919), Пранаса Давідайціса (12 сакавіка 1919 — 12 красавіка 1919), затым у IV і V урадах (12 красавіка 1919) — 19 чэрвеня 1920) быў міністрам замежных спраў.
Быў старшынёй дэлегацыі Літвы на Парыжскай мірнай канферэнцыі (1919).
З 1920 г. выкладаў на Вышэйшых курсах у Коўне, на аснове якіх неўзабаве быў адкрыты Літоўскі ўніверсітэт (пасля Універсітэт Вітаўтаса Вялікага). Прафесар Літоўскага ўніверсітэта (1922—1926). У 1923 г. за артыкул палітычнага зместу быў на месяц заключаны ў Варнейскі працоўны лагер.
Стаў адным з заснавальнікаў партыі таўцінінкаў — нацыяналістычнай партыі Саюз літоўскіх нацыяналістаў (Lietuvių tautininkų sąjunga, 1924). Абіраўся ад гэтай партыі ў III Сойм (1926; распушчаны 12 красавіка 1927 г.).
У 1927 засноўвае літоўскі фашысцкі рух «Жалезны воўк».
Ваенны пераварот у Літве
Адзін з ініцыятараў дзяржаўнага перавароту (паводле савецкай гістарыяграфіі, фашысцкага) і стаў прэм'ер-міністрам XIV урада (17 снежня 1926 — 23 верасня 1929), адначасова міністрам замежных спраў і з 22 лістапада 1928 г. часова выконваючым абавязкі міністра абароны. 6 мая 1929 года на яго быў здзейснены замах. З-за рознагалоссяў з іншымі лідарамі літоўскіх нацыяналістаў у 1929 г. быў выведзены з урада. У канцы 1929 года быў высланы ў Плацялей і затым жыў пад наглядам паліцыі ў Зарасай.
Познія гады
Удзельнік путчу 7—8 чэрвеня 1934 года, прадпрынятай арганізацыяй «Жалезны воўк»; пасля правалу быў прысуджаны да дванаццаці гадоў турэмнага зняволення. У 1938 годзе ў сувязі з дваццацігоддзем літоўскай дзяржавы быў амніставаны і высланы за мяжу.
Вярнуўся ў чэрвені 1940 года ў Літву, ужо занятую савецкімі войскамі. Быў арыштаваны літоўскімі савецкімі органамі. Жыў у Арджанікідзэ як ссыльны, затым быў арыштаваны і кінуты ў турму ў Маскве. Няясныя акалічнасці вяртання і жыцця ў СССР дазвалялі некаторым даследчыкам, якія абапіраліся да таго ж на лісты Вальдзямараса, выказваць здагадку пра яго даўняе супрацоўніцтва з савецкай разведкай. У прыватнасці, былы супрацоўнік НКДБ А. Славінас пісаў: «Аўгусцінас Вальдзямарас — жыў у Парыжы на пенсію ад урада Літвы. Прыцягнуты рэзідэнтурай Замежнага аддзела НКУС да супрацоўніцтва з савецкай разведкай»
Памёр 16 снежня 1942 года ў маскоўскай Бутырскай турме.
Сент-Пол
Сент-Пол (Saint Paul) — горад на поўначы ЗША, сталіца штата Мінесота, адміністрацыйны цэнтр акругі Рэмсі. Насельніцтва 275,1 тыс. чалавек (2005; другі па велічыні горад Мінесоты). Утварае агламерацыю з Мінеапалісам, найбуйнейшым па колькасці насельніцтва горадам штата.
Размешчаны на левым беразе ракі Місісіпі, насупраць горада Мінеапаліса.
Сент-Пол заснаваны ў 1838 (1841) годзе, статус горада мае з 1854 года. У першай палове XIX стагоддзя быў крайнім аванпостам амерыканскага Дзікага Захаду, дзе еўрапейскія пасяленцы (пераважна немцы-каталікі і ірландцы), амерыканскія салдаты (з размешчанага крыху вышэй па плыні Місісіпі форта Снелінг) жылі ў цесным суседстве. Да XX стагоддзя ператварыўся ў буйны транспартны вузел.
У горадзе развіта машынабудаванне: вытворчасць аўтамабіляў (на заводзе «Форд»), ЭВМ, пыласосаў, пад’ёмных кранаў, медыцынскага абсталявання і інш. Хімічная (лакафарбавая), дрэваапрацоўчая, мясная, мукамольная прамысловасць. Грузавы порт на Місісіпі.
Аб’ектна-арыентаванае праграмаванне
Аб’ектна-арыентаванае праграмаванне (ААП) — метадалогія праграмавання, заснаваная на прадстаўленні праграмы ў выглядзе сукупнасці аб’ектаў, кожны з якіх з’яўляецца асобнікам (экзэмплярам) пэўнага класа, а класы арганізаваны іерархічна.
Сент-Пол
Выходзяць газеты «Twin Cities Reader» і «City Pages».
Аб’ектна-арыентаванае праграмаванне
Аб’ектна-арыентаванае праграмаванне выкарыстоўвае ў якасці базавых элементаў аб’екты, а не алгарытмы.
Структураванне праграмы здзяйсняецца разбіваннем яе на спецыяльныя модулі, якія аб’ядноўваюць даныя і працэдуры іх апрацоўкі. Аб’ектна-арыентаванае праграмаванне базіруецца на паняцці абстрактных тыпаў даных. Любы доступ да іх можа быць атрыманы толькі шляхам выкарыстання модуля.
Сент-Пол
Ёсць універсітэт.
Алгебраічнае лікавае поле
Алгебраі́чнае лі́кавае по́ле (ці проста лікавае поле) — гэта канечнае (і як вынік — алгебраічнае) пашырэнне поля рацыянальных лікаў \mathbb Q. Такім чынам, лікавае поле — гэта поле, якое ўтрымлівае \mathbb Q і з’яўляецца канечнамернаю вектарнаю прастораю над ім.
Баршчэўская
Баршчэўская — прозвішча.
Алгебраічнае лікавае поле
Лікавыя палі і, больш агульна, алгебраічныя пашырэнні поля рацыянальных лікаў з’яўляюцца асноўным аб'ектам вывучэння алгебраічнай тэорыі лікаў.
Кальцо цэлых лікавага поля
Паколькі лікавае поле з’яўляецца алгебраічным пашырэннем поля \mathbb Q, любы яго элемент з’яўляецца коранем некаторага мнагачлена з рацыянальнымі каэфіцыентамі (г. зн. з’яўляецца алгебраічным). Больш таго, кожны элемент з’яўляецца коранем мнагачлена з цэлымі каэфіцыентамі, бо можна дамножыць усе рацыянальныя каэфіцыенты на здабытак назоўнікаў. Калі ж дадзены элемент з’яўляецца коранем некаторага прыведзенага (унітарнага) мнагачлена з цэлымі каэфіцыентамі, ён называецца цэлым элементам (ці алгебраічным цэлым лікам). Не ўсе элементы лікавага поля цэлыя: напрыклад, лёгка паказаць, што цэлыя элементы поля рацыянальных лікаў \mathbb Q — гэта звычайныя цэлыя лікі і толькі яны.
Можна даказаць, што сума і здабытак двух алгебраічных цэлых лікаў — ізноў алгебраічны цэлы лік, таму цэлыя элеманты ўтвараюць падкальцо лікавага поля K, якое называецца кальцом цэлых поля K і абазначаецца. Поле не ўтрымлівае дзельнікаў нуля і гэтая ўласцівасць наследуецца пры пераходзе да падкальца, таму кальцо цэлых цэластнае; поле дзелей кальца — гэта само поле K. Кальцо цэлых любога лікавага поля валодае наступнымі трыма ўласцівасцямі: яно цэлазамкнутае, нётэрава і аднамернае. Камутатыўнае кальцо з такімі ўласцівасцямі называецца дэдэкіндавым у гонар Рыхарда Дэдэкінда.
Раскладанне на простыя і група класаў
У адвольным дэдэкіндавым кальцы існуе адно і толькі адно раскладанне ненулявых ідэалаў у здабытак простых. Аднак не любое кальцо цэлых мае ўласцівасць фактарыяльнасці: ужо для кальца цэлых квадратычнага поля раскладанне не адзінае:
Увёўшы на гэтым кальцы норму, можна паказаць, што гэтыя раскладанні сапраўды розныя, г.зн. адно нельга атрымаць з другога дамнажэннем на абарачальны элемент.
Ступень парушэння ўласцівасці фактарыяльнасці вымяраюць пры дапамозе групы класаў ідэалаў, гэтая група для кальца цэлых заўсёды канечная і яе парадак называюць лікам класаў.
Цэлы базіс
Цэлы базіс лікавага поля F ступені n — гэта мноства з n элементаў кальца цэлых поля F, такое што любы элемент кальца цэлых OF поля F можна толькі адным спосабам запісаць як Z-лінейную камбінацыю элементаў B; г.зн. для любога x з OF існуе адзінае раскладанне дзе mi — звычайныя (рацыянальныя) цэлыя лікі. У гэтым выпадку любы элемент F можна запісаць як дзе mi — рацыянальныя лікі. Пры такім базісе цэлыя элементы F вылучаюцца тою ўласцівасцю, што гэта дакладна тыя элементы, для якіх усе mi цэлыя.
Храналогія Візантыі
Храналогія Візантыі ад заснавання да падзення:
Алгебраічнае лікавае поле
Цэлы базіс
Выкарыстоўваючы такія працэдуры як лакалізацыя і эндамарфізм Фрабеніуса, можна пабудаваць такі базіс для любога лікавага поля. Его пабудова з’яўляецца ўбудаванаю функцыяй у многіх сістэмах камп'ютарнай алгебры.
Ступенны базіс
Няхай F — лікавае поле ступені n. Сярод усіх магчымых базісаў F (як Q-вектарнай прасторы), існуюць ступенныя базісы, г.зн. базісы віду для некаторага x ∈ F. Згодна з тэарэмаю аб прымітыўным элеменце, такі x заўсёды існуе, яго называюць прымітыўным элементам дадзенага пашырэння.
Норма і след
Алгебраічнае лікавае поле з’яўляецца канечнамернаю вектарнаю прастораю над \mathbb Q (абазначым яе размернасць праз n), і дамнажэнне на адвольны элемент поля з’яўляецца лінейным пераўтварэннем гэтае прасторы. Няхай — які-небудзь базіс поля F, тады пераўтварэнню  адпавядае матрыца A=(a_{ij}), вызначаная ўмовай
Элементы гэтай матрыцы залежаць ад выбару базіса, аднак ад яго не залежаць усе інварыянты матрыцы, такія як вызначнік і след. У кантэксце алгебраічных пашырэнняў, вызначнік матрыцы дамнажэння на элемент называецца нормай гэтага элемента (абазначаецца N(x)); след матрыцы — следам элемента (абазначаецца ).
След элемента з’яўляецца лінейным функцыяналам на F:
Норма з’яўляецца мультыплікатыўнай і аднароднай функцыяй:
У якасці зыходнага базіса можна выбраць цэлы базіс, дамнажэнню на цэлы алгебраічны лік (г.зн. на элемент кальца цэлых) у гэтым базісе будзе адпавядаць матрыца з цэлымі элементамі. Такім чынам, след і норма любога элемента кальца цэлых з’яўляюцца цэлымі лікамі.
Прыклад выкарыстання нормы
Хай d — натуральны лік, свабодны ад квадратаў, тады — квадратычнае поле (і такім чынам, лікавае поле). Выберам у гэтым полі цэлы базіс (\sqrt d — цэлы элемент, бо ён з’яўляецца коранем прыведзенага мнагачлена x^2-d). У гэтым базісе дамнажэнню на адпавядае матрыца
Такім чынам,. На элементах кальца гэтая норма прымае цэлыя значэнні. Норма з’яўляецца гомамарфізмам мультыплікатыўнай групы на мультыплікатыўную групу \mathbb Z, таму норма абарачальных элементаў кальца можа быць роўная толькі 1 або -1. Для таго, каб рашыць ураўненне Пеля, дастаткова знайсці ўсе абарачальныя элементы кальца цэлых (так званыя адзінкі кальца) і вылучыць сярод іх тыя, што маюць норму 1. Згодна з, усе абарачальныя элементы дадзенага кальца з’яўляюцца ступенямі аднаго элемента (з дакладнасцю да множання на -1), таму для знаходжання ўсіх рашэнняў ураўнення Пеля дастаткова знайсці адно фундаментальнае рашэнне.
NGC 1641
NGC 1641 (іншае абазначэнне — ESO 84-SC24) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4289
IC 4289 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 23 кастрычніка 1976 года
Сонечнае зацьменне 23 кастрычніка 1976 года — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0572 і дасягнула свайго максімуму ў 05:13:45 UTC у пункце з каардынатамі 30° пд. ш. 92° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 46 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 199 км.
Зацьменне 23 кастрычніка 1976 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1976 годзе і 175-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 красавіка 1976 года, наступнае — 18 красавіка 1977 года.
Валыця-Дэрэўлянска
Валыця-Дэрэўлянска (Волиця-Деревлянська) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Авеліна (правінцыя)
Плошча правінцыі — 2792 км², насельніцтва —.
Сталіцай правінцыі з’яўляецца горад Авеліна. Мяжуе на паўночным захадзе з правінцыяй Беневента, на паўночным усходзе з Апуліяй (правінцыя Фоджа), на паўднёвым усходзе з Базілікатай (правінцыя Патэнца), на поўдні з правінцыяй Салерна, на захадзе з правінцыяй Неапаль.
Сонечны сарас 131
Сонечны сарас 131 — серыя з 70 сонечных зацьменняў, якая пачалася 1 жніўня 1125 года і будзе працягвацца да 2 верасня 2369 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Дзітва (значэнні)
Назву Дзітва́ маюць:
Авеліна (значэнні)
Авеліна — шматзначны тэрмін.
Каржанеўская
Каржанеўская — прозвішча
Санкт-Пецярбургская філармонія
'''Санкт-Пецярбургская акадэмічная філармонія імя Д. Д. Шастаковіча''' — дзяржаўная ўстанова культуры ў Санкт-Пецярбургу, найстарэйшая філармонія Расіі. Пастаянная пляцоўка для выступаў і рэпетыцый сімфанічнага аркестра Санкт-Пецярбургскай філармоніі.
Вялікая зала філармоніі мае больш за 1500 месцаў і размешчаны ў былым доме дваранскага сходу па адрасе: Міхайлаўская вуліца, д. 2. Малая зала філармоніі знаходзіцца ў доме Энгельгарта па адрасе: Неўскі праспект, д. 30.
Папярэднікам філармоніі, адкрытай 12 чэрвеня 1921 года, лічыцца заснаванае ў 1803 годзе філарманічнае таварыства — першае ў Еўропе і ў свеце. Палажэнне аб Дзяржаўнай філармоніі Петраграда было зацверджана 13 мая 1921 года наркамам асветы РСФСР А. В. Луначарскім.
Цяперашная Вялікая зала была пабудавана ў 1839 годзе архітэктарам Полем Жако для Дваранскага сходу Пецярбурга. Фасад будынка спраектаваны К. Росі. З канца 1840-х гадоў гэтая зала стаў цэнтрам музычнага жыцця сталіцы. Тут выступалі Ф. Ліст, А. Рубінштэйн, К. Шуман, Р. Вагнер, П. Віярдо, П. І. Чайкоўскі, М. П. Мусаргскі, М. А. Рымскі-Корсакаў і інш. Менавіта на гэтай сцэне ўпершыню з’явілася у вобразе лебедзя Ганна Паўлава. У 1922 годзе ў будынку праходзіў працэс па справе мітрапаліта Веньяміна.
Урачыстае адкрыццё Петраградскай філармоніі адбылося 12 чэрвеня 1921 г. Праграма першага сімфанічнага канцэрта была прысвечана творчасці Чайкоўскага, а дырыжыраваў першы дырэктар філармоніі Э. Купер. Аркестр філармоніі першым выканаў многія творы Дзмітрыя Шастаковіча, уключаючы Першую сімфонію (12 мая 1926 года); па гэтай прычыне ў 1975 г. Ленінградскай філармоніі было прысвоена імя гэтага кампазітара. У розны час установай кіравалі М. Э. Красцін, Ю. А. Шварцкопф, Ю. М. Мендэльсон.
Філармонія вядзе канцэртную, музычна-лекцыйную і выдавецкую дзейнасць. Мае шырокую бібліятэку.
Асноўны выканальніцкі калектыў — сімфанічны аркестр філармоніі, прызнаны заслужаным калектывам Расіі. На працягу паўстагоддзя (з 1938 па 1988 г.) аркестрам кіраваў Яўген Аляксандравіч Мравінскі; яго змяніў на гэтай пасадзе Юрый Хатуевіч Цемірканаў.
Школа імя 10-годдзя Кастрычніка
Школа імя 10-годдзя Кастрычніка — першая школа, пабудаваная ў Ленінградзе ў савецкі перыяд па праекце архітэктараў А. С. Мікольскага і А. В. Крэсціна на рагу праспекта Стачак і вуліцы Гладкова (пр. Стачак, 11/5). Адкрыццё 7 лістапада 1927 года — у дзясятую гадавіну Кастрычніцкай рэвалюцыі. У цяперашні момант носіць назву ліцэя № 384 Кіраўскага раёна Санкт-Пецярбурга.
Будынак школы на 1000 вучняў узводзіўся адначасова з жыллёвым масівам на Трактарнай вуліцы, школа замыкала перспектыву вуліцы з процілеглага боку праспекта Стачак. Школу можна лічыць самым раннім ажыццёўленым праектам канструктывізму. Кампазіцыя пабудавана на кантрасце прама- і крывавуглавых рознавысокіх аб’ёмаў, будынак выразна функцыянальны, але нясе і адбітак экспрэсіянізму, адлюстроўваючы рэвалюцыйную сімволіку — план школы падобны да серпа і молата. Праект быў распрацаваны з улікам новага лабараторна-брыгаднага метаду навучання (з падзелам класаў на малыя групы), які павінен быў стымуляваць актыўнасць і самастойнасць школьнікаў. Былі абсталяваны розныя кабінеты, лабараторыі, майстэрні і нават абсерваторыя. Чатырохпавярховы дугападобны корпус прызначаўся для старэйшых класаў, трохпавярховы прамавугольны ўздоўж праспекта Стачак — для малодшых, а ў пяціпавярховым корпусе з закругленым тарцом уздоўж вуліцы Гладкова размясціліся буйныя памяшканні: сталовая, актавая і чытальная залы. Спартыўную залу вынеслі ў невялікі блок з асобным уваходам з тыльнага боку будынка. Блізкі варыянт планіроўкі быў ужыты пры пабудове яшчэ адной школы — на праспекце Металістаў, 119 (1935, архітэктар У. І. Пячнеў).
Можджар
Можджар — прозвішча.
Беларусь на Алімпійскіх гульнях
Беларусь упершыню ўдзельнічала на Алімпійскіх гульнях як незалежная дзяржава ў 1994 на зімовай Алімпіядзе ў Лілехамеры. У 1992 беларускія спартсмены ўваходзілі ў склад Аб'яднанай каманды.
Нацыянальны алімпійскі камітэт Рэспублікі Беларусь заснаваны ў 1991, 9 сакавіка 1992 — прызнаны часовым членам, 21 верасня 1993 — прызнаны афіцыйна.
Валуйкы
Валуйкы (Волу́йки) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Галадок аднагадовы
Галадо́к аднагадовы, Галадок , Муравец (Scleranthus annuus) — від кветкавых раслін з роду  сямейства.
Распаўсюджанне
Родным арэалам віду з’яўляецца ўмераная і субтрапічная зона Еўропы, Азіі і Паўночнай Афрыкі. Аднак від з’яўляецца інвазійным і цяпер інтрадуцыраваны ва ўсім свеце. Гэта досыць распаўсюджанае пустазелле, расце на палях, пералогах, у агародах, на пустках і аддае перавагу лёгкім грунтам.
Апісанне
Дробныя, пратэандрычныя, несамастойныя, зеленаватыя кветкі на вельмі кароткіх кветаножках сабраны ў складаныя плеяхазіі з дыхазій і манахазій. Чашачка зрослалістая, званочкавая, пры продзе цвярдзеючая, з 10 тупымі рабрынкамі і 5 вострымі, трохкутнымі, па краі перапончатымі нязрослымі верхавінамі чашалісцікаў, якія спачатку тырчаць уверх, пазней адхілены ў бок. Сценка чашачкі, на верхавіне трубкі з унутранага боку моцна патоўшчаная. Пялёсткі часам абартаваныя. Фертыльных тычынак 1—2, рэдка па 5, тычынкавыя ніткі кароткія, шылападобныя; пылавікі дробныя, круглявыя. У 5—9 рэдукаваных стэрыльных тычынак пылавікі неразвітыя, часам іх няма. Песцік з яйцападобнай завяззю і двума стылодыямі.
Цвіце з мая да восені. Насенны зачатак адзін, вялікі, запаўняе амаль усю паражніну завязі. Плод — лізікарпны арэшак, пагружаны ў чашачку. Насенне гладкае, лінзападобнае, на доўгай насеннай ножцы.
Ворагі (фільм)
«Ворагі» (Враги) ― савецкі нямы мастацкі фільм, зняты на «» ў 1924 годзе.
Сюжэт
Гісторыя аб распадзе сям’і палкоўніка царскай арміі пад уплывам рэвалюцыйных падзей.
NGC 1190
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Крымер
Крымер — прозвішча.
Павел Врба
Павел Врба (Pavel Vrba; нар., ) — былы чэхаславацкі футбаліст, пазней — чэшскі футбольны трэнер. У цяперашні час з’яўляецца галоўным трэнерам остраўскага «Баніка». У 2014—2016 гадах — галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Чэхіі.
Прэміа
Прэмія (Premia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 591 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 89 км². Паштовы індэкс — 28866. Тэлефонны код — 0324.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Новы Будкаў
Но́вы Бу́дкаў (, Новый Будков) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Гаіўскэ (Бускі раён)
Гаіўскэ (Гаї́вське) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 29 красавіка 1976 года
Сонечнае зацьменне 29 красавіка 1976 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 128 сараса.
Зацьменне 29 красавіка 1976 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1976 годзе і 174-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 лістапада 1975 года, наступнае — 23 кастрычніка 1976 года.
Жыганск
Жыга́нск — пасёлак у Якуціі, адміністрацыйны цэнтр Жыганскага улуса Якуціі. Насельніцтва 4,7 тыс. жыхароў (1998). Размешчаны на левым беразе ракі Лена па абедзвюх баках ракі Стракалаўкі, якая ўпадае ў Лену, за 610 км ад Якуцка (паветраным шляхам).
Заснаваны ў 1632 годзе рускімі казакамі пад правадырствам Бекетава, у 1783 годзе ператвораны ў павятовы горад Якуцкай вобласці Іркуцкага намесніцтва, у 1805 годзе пакінуты за штатам, з 1917 года — сельскае паселішча.
Асноўны занятак жыхароў: рыбалоўства (асётр, нельма, таймень), аленегадоўля, зверагадоўля (блакітны пясец), паляванне (пясец, собаль, дзікі паўночны алень, лось, мядзведзь, воўк).
Дзве агульнаадукацыйныя школы. Цэнтральная улусная бальніца. Паштовае аддзяленне. Бібліятэка. Дом культуры. Прыстань. Аэрапорт.
Дзітрыкі (Тарноўскі сельсавет)
Дзі́трыкі — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 20 км на поўдзень ад горада Ліда, на шашы Парачаны — Навагрудак.
Рэльеф раўнінны. На поўнач і захад мясцовасць забалочана, на ўсходзе праходзяць меліярацыйныя каналы, на паўднёвым захадзе знаходзіцца сажалка. З захаду цячэ Чарняўка (прыток Дзітвы), на поўначы рака Дзітва.
Гісторыя
Назва вёскі звязана з ракой Дзітва і мае, праўдападобна, старажытныя, балцкія карані.
Людзі жылі ў гэтай мясцовасці з глыбокай старажытнасці. На хутары Ерэмеевічы знойдзена каменная свідраваная сякера эпохі бронзы, а таксама крамянёвыя прылады працы. На супрацьлеглым беразе Дзітвы — у вёсцы Ольжава — знаходзіцца гарадзішча другой паловы І тыс. н.э. (мясцовая назва «Шведская гара»), рэшткі селішча. У вёсцы Любары — курганападобныя насыпы.
Вядомы з XVI стагоддзя. У 1567 годзе маёнтак шляхецкая ўласнасць у Лідскім павеце Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Паводле вопісу парафій Лідскага дэканата 1784 года Дзітрыкі належаць да Няцецкай парафіі, уласнасць Тубелевіча. У вопісе згадваецца малы стаў (сажалка) пані Барымоўскай пры фальварку Дзітрыкі і малы стаў Тубелевіча каля таго ж месца.
З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У першай палове XIX стагоддзя маёнтак Дзітрыкі належаў Эдварду Макрэцкаму. У 1834 годзе колькасць душ мужчынскага насельніцтва ў маёнтку складала 61 (не лічачы ўласніка). Да 1866 года вёска належала да Голдаўскай воласці, у пачатку XX стагоддзя Дзітрыкі ў Тарноўскай воласці Лідскага павета. У вёсцы было 243 жыхары, 231 дзесяціна зямлі. Побач знаходзіўся маёнтак (двор) Макрэцкіх, 28 жыхароў, 300 дзесяцін зямлі. Каля маёнтка размяшчалася маляўнічая сажалка, сад.
З 1921 года Дзітрыкі ў складзе Польшчы. Вёска Тарноўскай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства, паводле перапісу насельніцтва 1921 налічвала 36 жылых пабудоў, 211 жыхароў.
З 1939 года ў БССР. Пасля прыходу бальшавіцкай улады маёнтак разрабаваны, на месцы панскага дома заложаны будынак школы.
Насельніцтва
Дынаміка насельніцтва:
Гаспадарка
У вёсцы знаходзяцца аб’екты сельскагаспадарчага прадпрыемства «Мажэйкава», размяшчаецца Фалькавіцкае лясніцтва.
IC 4290
IC 4290 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1642
NGC 1642 (іншыя абазначэнні — UGC 3140, MCG 0-12-72, ZWG 393.73, IRAS04403+0031, PGC 15867) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шэрыя акулы
Шэрыя акулы (Carcharhinidae) — адно з самых шматлікіх сямействаў акул. Да яго належаць такія віды, як тыгровая акула, блакітная акула, Carcharhinus longimanus і акула-бык. Усе гэтыя акулы карыстаюцца славай людажэраў не ў меншай ступені, чым мегаладон. Пры гэтым яны яшчэ і больш шматлікія. Блакітная і тыгровая акулы дасягаюць шасці метраў даўжыні. Тупарылая акула маленькая — да трох — чатырох метраў. Але гэта не робіць яе менш небяспечнай.
Грабына
Грабына (Гра́бина) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Канскі кінафестываль 1970
23-і Канскі кінафестываль праходзіў з 3 па 18 мая 1970 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду — Гран-пры Міжнароднага кінафестывалю — атрымаў фільм «» рэжысёра Роберта Олтмена.
Гарыцыя (правінцыя)
Гары́цыя (Provincia di Gorizia, Provincia de Gorizsia, Provincie di Gurize, Goriška pokrajina) — скасаваная правінцыя ў складзе вобласці Фрыулі-Венецыя-Джулія ў Італіі. Існавала да 30 верасня 2017 года. Цэнтрам правінцыі быў горад Гарыцыя. Правінцыя знаходзілася на паўднёвым усходзе вобласці і мела плошчу 466 км². Мела берагавую лінію працягласцю 47,6 км. Колькасць насельніцтва правінцыі складала (2017 год). Каля 11 % насельніцтва правінцыі з’яўляліся этнічнымі славенцамі, большасць з іх пражывала ў сталіцы правінцыі.
Scythris fuscopterella
Scythris fuscopterella - від матылькоў сямейства Scythrididae. Ён быў апісаны ў 1997 годзе.
Апісанне
Размах крылаў складае 13-14 мм.
Вусені, магчыма, харчуюцца відамі Верасовых.
Арэал
Сустракаецца ў Беларусі, Малдове, Украіне, Усходняй Сібіры, Францыі, Фінляндыі і Швецыі.
NGC 1191
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Георг Хойзер
Георг Вільгельм Альберт Хойзер (Georg Heuser; 27 лютага 1913,, Германская імперыя — 30 студзеня 1989, , ФРГ) — оберштурмфюрэру СС, ваенны злачынец, кіраўнік гестапа ў Мінску. Пасля вайны стаў пачаў начальнікам зямельнага крымінальнага кіраўніцтва ў Рэйнланд-Пфальц.
Дзейнасць у СССР і Славакіі
У 1941 годзе ўступіў у СС. Па сцвярджэнню самога Хойзера ён ніколі не быў членам нацысцкай партыі. У верасні 1941 павышаны да оберштурмфюрара, пасля чаго быў пераведзены ў зондэркаманду 1b пад кіраўніцтвам Эрыха Эрлінгера. Пасля заканчэння фарміравання паліцыі бяспекі і СД у Мінску, Хойзер IV узначаліў аддзел (гестапа). На гэтай пасадзе кіраваў шырокамасштабным знішчэннем менскіх яўрэяў, а таксама адказваў за функцыянаванне лагера Малы Трасцянец. У жніўні 1944 г. узначаліў айнзатцкаманду 14, якая займалася падаўленнем паўстання ў Славакіі. У сакавіку 1945 ўзначаліў баявую групу ў Крэмсе-ан-дэр-Дона.
Вяртанне ў паліцыю
1 мая 1954 г. ён паступіў на службу ў паліцэйскі штаб у Людвігсхафене ў якасці старэйшага крымінальнага камісара. Ён мог прад'явіць пахвальны ліст ад Ёханэса Хоссбаха дарадцы па крымінальных справах і асабістага дарадцы прэзідэнта федэральнага ўпраўлення крымінальнай паліцыі Ганса Йесса. Хоссбах ведаў Хойзера як калегу ў 14 айнзатцкамандзе. 22 кастрычніка 1954 ён уладкаваўся на працу ў паліцэйскі ўчастак у Кайзерслаўтэрне. Часова займаў пасаду начальніка паліцэйскага кіраўніцтва ў Кайзерслаўтэрне. 15 ліпеня 1956 г. быў адкамандзіраваны ў зямельнае ўпраўленне крымінальнай паліцыі(LKA) у Рэйнланд-Пфальц. Пазней стаў кіраўніком LKA у Рэйнланд-Пфальц. У яго абавязкі ўваходзіў і вышук нацысцких злачынцаў.
Асуджэнне
15 ліпеня 1958 г. быў арыштаваны па дарозе ў спа-салон. Падчас папярэдняга зняволення калегі пасылалі яму букеты кветак. 15 кастрычніка 1962 над ім і іншымі супрацоўнікамі СД і гестапа ў Мінску пачаўся судовы працэс. У выніку ён быў прызнаны вінаватым у саўдзельніцтве забойства 11 103 чалавек і прысуджаны да 15 гадоў турэмнага зняволення. У сярэдзіне 1969 Хойзер звярнуўся ў пракуратуру з мэтай прыпынення астатняй часткі прысуду. 12 снежня 1969 суд Кобленца загадаў яго вызваліць. Таксама яму былі прад'яўлены абвінавачванні па яго дзеянням у якасці кіраўніка айнзатцкаманды 14 і ён некалькі разоў дапытваўся з чэрвеня 1979 года па студзень 1980. 29 лютага 1980 пракурор пастанавіў спыніць расследаванне супраць яго. Да сваёй смерці ў 1989 пражываў у Кобленцы.
Сонечнае зацьменне 3 лістапада 1975 года
Сонечнае зацьменне 3 лістапада 1975 года — частковае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9588 і дасягнула свайго максімуму ў 13:15:54 UTC у пункце з каардынатамі 70° пд. ш. 162° з. д..
Зацьменне 3 лістапада 1975 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1975 годзе і 173-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 мая 1975 года, наступнае — 29 красавіка 1976 года.
Філосаф пры святле каганца
«Філосаф пры святле лямпы» (A Philosopher by Lamplight, таксама вядомая як A Hermit studying anatomy — «Пустэльнік, які вывучае анатомію») — карціна англійскага мастака Джозефа Райта, завершаная ў 1769 годзе. Дакладна не вядома, калі была напісана карціна, але ўпершыню яна была выстаўлена ў 1769 годзе ў Лондане ў Таварыстве мастакоў. Гэта адна з першых карцін Райта са штучным асвятленнем, стылем, які пазней стаў знакамітым.
Апісанне
Карціна апісана ў каталогу тавараў 1801 як спадарожнік карціны «Алхімік, які адкрывае фосфар». На абедзвюх карцінах намалявана галоўная фігура на пярэднім плане і дзве ў боку, абедзве карціны з'яўляюцца начнымі сцэнамі і на абедзвюх стары чалавек удзельнічае ў навуковым даследаванні.
На карціне намаляваны стары, які, верагодна, з'яўляецца філосафам або пілігрымам, які сядзіць у асветленай лямпай пячоры і глядзіць на калекцыю чалавечых касцей. Два меншых чалавека, або хлапчукі, апранутыя як пілігрымы (што вызначаецца па марскіх грабяшках на іх капелюшах, эмблемай святога Якава), набліжаюцца да яго з хваляваннем. Памер гэтых фігур меншы, чым выява галоўнага персанажа карціны. Пейзаж па-за пячоры цёмны, і толькі злёгку асвятляецца прабіваюцца скрозь аблокі месяцавым святлом. Грабеньчыкі з'яўляюцца знакам пілігрымаў, але яны ж былі эмблемай сям'і Дарвінам, у якую ўваходзіў Эразм Дарвін — член Месяцавага таварыства і адна з ключавых фігур эпохі Асветы.
Згодна з сцвярджэннях экспертаў, гэтая карціна заснаваная на «Медытуючым Дэмакрыце» (Democritus in Meditation) Сальватора Ружы. Сябар Райта Джон Хамільтон Морцімер быў паслядоўнікам Ружы, так што, магчыма, Райт бачыў працу Ружы або яе гравіроўку.
Філосаф Райта даследуе частку шкілета, але гэта, як відаць, не з'яўляецца сур'ёзным анатамічным даследаваннем. Ён акружаны знакамі эфемернасці чалавечага існавання, якія ўключаюць шкілет, лямпу са згаральных палівам, месяц і пясочныя гадзіннікі. Месяц таксама быў сімвалам Месяцавага грамадства, з якім Райт быў цесна звязаны, хоць і не быў яго сябрам.
Заклапочаны выраз філосафа і трапятанне двух пілігрымаў можа быць адлюстраваннем турботы з нагоды новых навуковых ведаў і адкрыццяў таго часу, у якім жыў Райт.
Копцкі крыж
Копцкі крыж — крыж, які выкарыстоўваецца Копцкай праваслаўнай царквой і Копцкай каталіцкай царквой у Егіпце. Уяўляе сабой дзве перасечаныя лініі пад прамым вуглом з размножанымі канцамі. Тры лукавіны канца абазначаюць Святую Тройцу: Айца і Сына, і Духа Святога. А ўсе канцы разам сімвалізуюць дванаццаць апосталаў. З-за мудрагелістага афармлення копцкія крыжы купляюць турысты. У некаторых коптаў на ўнутранай частцы правай рукі ёсць татуіроўка ў форме крыжа. Стары копцкі крыж часта ўключае кола, якое ўспадкаваны ад анха, дзе кола абазначала бога сонца.
Мегаладон
Мегаладон, кархарадон мегаладон (Carcharodon megalodon), з грэчаскай «вялікі зуб» μέγας і ὀδούς — выкапнёвая акула, выкапнёвыя парэшткі якой знаходзяць у адкладах ад перыяду алігацэна (прыкладна 25 мільёнаў гадоў таму) да перыяду плейстацэна (1,5 мільёна гадоў таму). (Carcharodon carcharias).
Грабава (Львоўская вобласць)
Грабава (Грабова́) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пардэнонэ (правінцыя)
Пардэно́нэ (Provincia di Pordenone, Provincia de Pordenon, provincie di Pordenon) — скасаваная правінцыя Італіі, у вобласці Фрыулі-Венецыя-Джулія. Існавала да 30 верасня 2017 года.
Цэнтрам правінцыі быў горад Пардэнонэ.
Ігар Якаўлевіч Герасіменка
Ігар Якаўлевіч Герасіменка  — беларускі архітэктар, дызайнер, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 красавіка 1939 года ў горадзе Смаленску ў сям’і чыгуначніка. Бацька родам з Украіны, з сяла Лебядзіна Кіеўскай вобласці. Маці напалову руская. Бацькі партыйныя. Ваенныя гады сям’я правяла ў Маскве, куды бацька быў накіраваны на працу. Ён быў падпалкоўнікам чыгуначнай службы. Пасля вызвалення сям’я вярнулася ў Смаленск. У 1953 годзе бацька быў пераведзены на мінскую чыгунку і сям’я пераехала.
Ігар Герасіменка ў 1962 годзе скончыў архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута. У 1962—1967 гг. працаваў у Беларускім дзяржаўным інстытуце праектавання сельскага будаўніцтва, на заводзе імя Кірава, Канструктарскім бюро дакладнага электроннага машынабудавання (КБДЭМ).
У 1967 г. у Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце была створана кафедра прамысловага мастацтва. І. Я. Герасіменка быў прызначаны на пасаду загадчыка кафедры прамысловага мастацтва (кафедры дызайну) і стварыў унікальны калектыў выкладчыкаў, у які ўваходзілі А. В. Чарнышоў, В. Я. Баклагіна, П. А. Семчанка. І. Я. Герасіменка распрацаваў унікальную методыку навучання дызайну, якую потым падтрымалі і развілі яго вучні і аднадумцы. У аснове гэтай методыкі былі пакладзены ўзаемадзеянне прынцыпаў навуковай, мастацкай і тэхнічнай творчасці. Яго школа дызайна прадугледжвала ўніверсальны, канцептуальна-абагульнены падыход да мастацкага канструявання. Гэтая методыка дала моцны імпульс развіццю прафесіі мастака-канструктара (дызайнера) у БССР. Дызайн першапачаткова меў сацыяльны напрамак. Студэнтаў вучылі творчасці думкі, але з улікам рэальнасці ды ўзроўню стану прамысловасці. Студэнты кафедры вывучалі тэхналогію матэрыялаў і дысцыпліны звязаныя з тэхнічным канструяваннем прамысловых вырабаў. У гэтыя гады атрымалі свае дыпломы вядомыя выпускнікі кафедры і выбітныя дызайнеры Беларусі: Л. Агібалаў, У. Цэслер, С. Паланевіч. Пакінуў пасаду ў 1984 годзе.
У 1982 годзе атрымаў ступень кандыдата мастацтвазнаўства ў Маскоўскім тэхналагічным універсітэце (УНДІТЭ). У 1984 годзе арганізаваў там выстаўку.
З 1985 года кіраўнік дызайн-цэнтра інстытута «Мінскграмадзянпраект». Загадчык кафедры дызайну ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце, прафесар кафедры дызайну Інстытута сучасных ведаў імя Шырокага, выкладчык у «Лятучым універсітэце»