cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 127
IC 127 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дубляны (горад)
Дубляны (Дубляни) — горад у Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкаваны Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Гісторыя
Першая гістарычная згадка пра Дубляны датуецца 1468 г. Назва паходзіць ад дубовых лясоў, якіх тады было шмат у гэтай мясцовасці.
Гістарычна паселішча належала да Львоўскага павета. У ім ў 1880 г. было 95 дамоў і 655 жыхароў. Былі аднакласная школа, сельскагаспадарчая школа і рэгіянальная практычная школа гаспадарчых наглядчыкаў (эканомаў). Дубляны былі ўласнасцю Галіцкага гаспадарчага таварыства.
Адміністратыўнае падпарадкаванне Дублянаў неаднаразова змянялася. Так, пасля Другой сусветнай вайны Дубляны належалі да Львоўскага сельскага раёна, пасля да Бруховіцкага раёна, у 1958—1960 гадах — да Кулікоўскага, далей да Несцераўскага, Каменка-Бугскага, зноў Несцераўскага раёна.
Сучаснасць
З 1991 г. горад Дубляны належыць да Жоўкіўскага раёна Львоўскай вобласці. Аднак, спецыялісты ў сферы кіравання і навукоўцы ўжо неаднаразова адзначалі мэтазгоднасць уключэння Дублянаў у склад тэрыторыі, падпарадкаванай Львоўскаму гарадскому савету, што неабходна для далейшага развіцця.
Па дадзеных Дзяржаўнай службы статыстыкі Украіны, па стане на 1 студзеня 2017 г. насельніцтва горада склала 10 209 чалавек. Падчас апошняга перапісу насельніцтва, які прайшоў у 2001 годзе, насельніцтва складала 8,5 тысяч жыхароў.
Штогод у Дублянах рэгіструецца каля 57 шлюбаў і адбываецца прыкладна 13 разводаў. Каэфіцыент шлюбнасці на 1000 чалавек насельніцтва складае 5,4, а каэфіцыент разводаў на 1000 чалавек насельніцтва — 1,2.
У Дублянах дзейнічае адна дашкольная навучальная ўстанова — Дублянскі дзіцячы сад № 1, адна сярэдняя навучальная ўстанова — Дублянская сярэдняя агульнаадукацыйная школа № 1. У горадзе таксама працуе Дзіцячая школа мастацтваў імя С. Турчака. У Дублянах размешчаны Львоўскі нацыянальны аграрны ўніверсітэт — адзін з самых старажытных і самых прэстыжных у краіне ў сферы аграрнай адукацыі.
Кантынентальны клімат
Кантынентальны клімат тропікаў
У тропіках гадавыя ваганні тэмпературы паветра не такія вялікія, як ва ўмераных шыротах, а ападкаў выпадае больш, чым пры марскім клімаце.
Кантынентальны клімат палярных шырот
У палярных шыротах, для кантынентальнага клімату характэрныя вялікія гадавыя ваганні тэмпературы паветра і вельмі зімнае лета.
Сувязь з іншымі тыпамі клімату
Кантынентальны клімат можа ў саслабелым выглядзе распаўсюджвацца і на найбліжэйшыя да мацерыкоў часткі акіянаў, пры паступленні паветраных масаў з мацерыка на тэрыторыю над акіянам на працягу ўсяго года. Кантынентальны клімат адрозніваецца ад мусоннага клімату, які фарміруецца пераважна дзякуючы ўплыву кантынентальных паветраных масаў узімку і марскіх паветраных мас — улетку. Паміж марскім і кантынентальным кліматам існуюць паступовыя пераходы, напрыклад клімат Заходняй Еўропы пераважна марскі, Еўрапейскай часткі Расіі — умерана-кантынентальны, Усходняй Сібіры — рэзка кантынентальны, Далёкага Усходу — мусонны.
Азербайджанскі дзяржаўны ўніверсітэт нафты і прамысловасці
Азербайджанскі дзяржаўны ўніверсітэт нафты і прамысловасці (Azərbaycan Dövlət Neft və Sənaye Universiteti) — азербайджанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Баку.
Гісторыя
Папярэднікам універсітэта была тэхнічная школа, заснаваная ў Баку ў 1887 годзе. У 1920 годзе, пасля акупацыі СССР Закаўказзя і стварэння Азербайджанскай ССР на базе школы быў створаны політэхнічны інстытут. Інстытут навучаў інжынераў у галінах сельскай гаспадаркі, эканомікі, тэхналогій (у тым ліку электратэхнікі і нафтахіміі) і будаўніцтва.
У 1929 годзе факультэт сельскай гаспадаркі быў аддзелены ад ВНУ і ператвораны ў самастойны інстытут сельскай гаспадаркі. У 1930 годзе універсітэт быў перайменаваны ў Азербайджанскі інстытут нафты. Пазней перайменаваны ў Азербайджанскі інстытут прамысловасці, а ў 1959 годзе - у Азербайджанскі інстытут нафты і хіміі. У 1959 годзе быў створаны філіял інстытута ў Сумгаіце, які ў 1992 годзе быў ператвораны ў Сумгаіцкі дзяржаўны ўніверсітэт.
У 1992 годзе, пасля здабыцця Азербайджанам незалежнасці, універсітэт перайменаваны ў Азербайджанскую дзяржаўную акадэмію нафты, а ў 2015 ВНУ атрымала статус універсітэта і была перайменавана ў Азербайджанскі дзяржаўны ўніверсітэт нафты і прамысловасці.
Арамеі
Араме́і, араме́йцы — старажытны семіцкі народ.
У 1 тысячагоддзі да н. э. — першай палове 1 тысячагоддзя н. э. арамейская мова з'яўлялася пашыраным сродкам міжнародных зносін і літаратурнай мовай народаў Блізкага Усходу і Месапатаміі.
Паходжанне
Лінгвістычна арамеі належылі да заходняй семіцкай групы моў і былі блізкімі да іншых семіцкіх народаў старажытнага Блізкага Усходу — хананеяў, старажытных яўрэяў, амарэяў і інш. Аднак назва арамеяў упершыню сустракаецца з 2 тысячагоддзя да н. э. у надпісах на ўсходніх семіцкіх мовах з Эблы, Угарыта, Мары і Асірыі. Асірыйскі валадар Тыглатпаласар I (1115 — 1076 гг. да н.э.) узгадваў іх як насельнікаў мясцовасці паміж заходнім берагам Еўфрата і Ліванскімі гарамі, супраць якіх ён арганізаваў паспяховыя ваенныя кампаніі. Такім чынам, першасным вядомым месцам, населеным арамеямі, была тэрыторыя сучаснай Сірыіі.
Гісторыя
З 911 г. да н. э. пачалося ўзнаўленне Асірыйскай імперыі. У VIII ст. асірыйцы заваявалі вобласць Эбер-Нары на захад ад Еўфрата. У выніку прымусовай і свабоднай міграцыі знутры імперыі арамеі з Сірыі апынуліся ў Месапатаміі, там шырока распаўсюдзілася гутарковая старажытная арамейская мова. Тыглатпаласар III, заваёўнік Дамаска і Ізраіля, надаў арамейскай мове афіцыйны характар у сваёй дзяржаве. Пасля заняпаду імперыі ў 605 г. да н. э. Эбер-Нары была далучана да Вавілоніі. Халдзейская дынастыя таксама прыняла адзін з дыялектаў арамейскіх моў у якасці афіцыйнага ў Вавілоне. У старажытнаперсідскай дзяржаве арамейская мова выкарыстоўвалася ў якасці афіцыйнай пісьмовай у Сірыі, Палестыне і Месапатаміі. Яна пашырылася ў тым ліку на групы насельніцтва, якія не мелі арамейскага паходжання.
Паміж I ст. і IV ст. арамеі прынялі хрысціянства. Арамейская мова да нашых дзён выкарыстоўваецца шэрагам усходніх хрысціянскіх цэркваў, лічыцца роднай мовай асірыйцаў. Аднак у VII ст. у выніку арабскага заваявання большасць насельніцтва Сірыі і Месапатаміі прыняла арабскую мову ў якасці роднай.
Грамадства і культура
Большасць даследчыкаў лічаць, што ў 2 тысячагоддзі да н. э. асноўным заняткам арамеяў была качавая жывёлагадоўля. У асірыйскіх крыніцах канца 2 тысячагоддзя да н. э. арамеі ўзгадваюцца як ахламу́. Так на акадскай мове пазначаліся вандроўныя плямёны, што рабілі рабаўнічыя рэйды на земляробчыя паселішчы. Аднак археолагі і лінгвісты не здолелі вылучыць арамеяў як асобную групу сярод заходнесеміцкага насельніцтва тагачаснай Сірыі. Відавочна, да катастрофы бронзавага веку і адразу пасля яе арамеі захоўвалі падзел на плямёны. Так, у Бібліі пералічаны 12 арамейскіх плямён. У асірыйскай перапісцы IX ст. да н. э. узгадваецца памежнае арамейскае племя Біт-Адзіні. У валоданні былі не толькі пэўныя тэрыторыі, але і гарады. Адным з «людзей Біт-Адзіні» быў Ахуні. У пазнейшых крыніцах Ахуні ўжо названы як валадар горада Тыль-Барсіб.
Мяркуецца, што пасля разбурэння магутнай Хецкай імперыі арамейскія плямёны выкарысталі сітуацыю заняпаду для ўсталявання сваёй улады, аднак выступалі не толькі ў якасці захопнікаў, але і аднаўленцаў мінулых традыцый. Так, у паселішчах, што раней належылі хетам, арамеі рэканструявалі і пашыралі ранейшыя будынкі, працягвалі карыстацца пісьмовай лувійскай мовай. Прычым, гэты звычай існаваў да асірыйскага заваявання VIII ст. да н. э. За гады кантролю над старажытнымі гарадамі з племянных ваенных правадыроў вылучыліся валадарскія і высакародныя дынастыі, сфарміраваўся штат дзяржаўных пісцоў і службоўцаў. Пасля далучэння да Асірыі многія з іх захавалі свае пасады і такім чынам — родную пісьмовую мову, якая стала афіцыйнай у Асірыі і пазней у Вавілоніі.
Арамеі абапіраліся на політэістычныя рэлігійныя традыцыі. Пантэон багоў быў у значнай ступені запазычаны ў Месапатаміі. Яны шанавалі Нергала, Астарту, Шамаша. З Ханаану і Палестыны было запазычана шанаванне Анат, магчыма — Яхвэ.
Першыя вядомыя запісы на арамейскай мове былі зроблены з дапамогай фінікійскага пісьма. У далейшым карысталіся асобным арамейскім пісьмом.
Эль-Ора (правінцыя)
Эль-О́ра (ісп.: El Oro) — адна з 22-х правінцый Эквадора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Мачала.
Кевін Лаланд
Кевін Лаланд (, Кінгстан, Канада) — беларускі хакеіст канадскага паходжання, варатар расійскай каманды «ЦСКА» (Масква), якая выступае ў КХЛ. Удзельнік Чэмпіянату свету па хакеі з шайбай 2014 года ў складзе зборнай Беларусі.
Кар’ера
Кевін Лаланд пачаў сваю прафесійную кар’еру ў 2003 годзе. У 2005 годзе на драфце НХЛ ён быў абраны ў 5 раўндзе пад агульным 128-м нумарам клубам «Калгары Флэймз». Да 2010 года Кевін працягваў выступаць у ніжэйшых лігах паўночнаамерыканскага хакею. У ліпені 2010 года Лаланд падпісаў кантракт з чэхаўскім «Віцязем», у складзе якога ў сезоне 2010—2011 гадоў правёў на пляцоўцы 45 матчаў з каэфіцыентам надзейнасці 2,96.
26 ліпеня 2011 года Кевін падпісаў двухбаковы кантракт з мінскім «Дынама». 16 лютага 2012 года ён прыняў беларускае грамадзянства, пасля чаго атрымаў права выступаў за нацыянальную зборную Беларусі.
Балтыйскі шлях
Акцыя прадэманстравала растучую ўпэўненасць сіл, якія змагаліся за незалежнасць прыбалтыйскіх краін. Арганізатарамі сталі Народны фронт Эстоніі, Народны фронт Латвіі і Саюдзіс у Літве. Балтыйскі шлях дазволіў прадэманстраваць усяму свету жаданне народаў Прыбалтыкі аддзяліцца ад СССР, іхнюю салідарнасць у гэтым памкненні. Сепаратысцкія арганізацыі скарысталіся акцыяй, каб сказаць, што акупацыя СССР Прыбалтыйскіх краін пытанне не толькі палітычнае, але і маральнае. Улады СССР адрэагавалі на акцыю толькі рыторыкай, не зрабіўшы ніякіх рэальных крокаў для ўмацавання адносін паміж рэспублікамі, у выніку чаго праз 6 месяцаў пасля правядзення Балтыйскага шляху Літва першай з рэспублік Савецкага Саюза аб'явіла пра выхад з яго складу.
У 2009 годзе арганізацыя ЮНЕСКА прызнала гэту акцыю феноменам негвалтоўнага супраціўлення і прыняла рашэнне ўключыць дакументальныя матэрыялы пра яе ў міжнародны рэгістр праграмы «Памяць Свету».
У 2019 годзе ў межах Месяца фатаграфіі ў Мінску праходзіла выстаўка, прысвечаная Балтыйскаму шляху.
Аталезскі сельсавет
Атале́зскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Аталезь. Плошча сельсавета складала 108 км².
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Аталезаўскі сельсавет у складзе Стаўбцоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Аталез. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Апечкаўскага сельсавета. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Аталезь. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шашкоўскага сельсавета
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: аграгарадок Аталезь, вёскі Апечкі (Стаўбцоўскі раён), Жаўнеркавічы, Жукаў Барок, Кругліца, Лапкі, Семенчыцы, Тулёнка і хутар Хутар-Барок.
На тэрыторыі сельсавета працавалі два калгасы: «Вясёлка» і «Чырвоны партызан», у 1980 г. яны аб’ядналіся пад агульнай назвай апошняга, а ў 2004 г. калгас «Чырвоны партызан» быў рэфармаваны ў СВК «Жоўты бераг».
NGC 383
NGC 383 (іншыя абазначэнні — UGC 689, ARP 331, MCG 5-3-53, VV 193, ZWG 501.87, 3C 31, KCPG 23B, Z 0104.7+3209, 4ZW 38, PGC 3982) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кахоўка
Кахоўка  — горад абласнога значэння ў Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Кахоўскага раёна. За 88 км па аўтадарозе, 117 км па чыгунцы ад Херсона. Кахоўка знаходзіцца на левым беразе Кахоўскага вадасховішча ракі Дняпро, вышэй Кахоўскай ГЭС.
Дон Кіхот (раман)
«Хітры ідальга Дон Кіхот Ламанчскі» (El ingenioso hidalgo Don Quijote de la Mancha) — раман іспанскага пісьменніка Мігеля дэ Сервантэса Сааведры (1547—1616) пра прыгоды аднайменнага героя. Імя Дон Кіхота стала назыўным для абазначэння высакародных, але не ўсім зразумелых імкненняў.
Змест
Задуманы як пародыя на рыцарскія раманы, твор выйшаў за межы літаратурнай сатыры, стаў энцыклапедыяй іспанскага жыцця мяжы 16—17 ст. У ім намаляваны прыгоды Дон Кіхота — збяднелага двараніна, які прагнуў сцвердзіць на зямлі гуманістычныя ідэалы. Не здольны адрозніваць у жыцці сапраўднае ад выдуманага, ён выбіраў дзіўныя шляхі здзяйснення мэраў. У вобразе Санча Паясы, збраяносца Дон Кіхота, увасоблены народны розум, кемлівасць, гумар.
Бокшыцы
Бо́кшыцы (, Бокшицы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Вяценеўка
Вяце́неўка (, Ветеневка) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
IC 128
IC 128 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 384
NGC 384 (іншыя абазначэнні — UGC 686, ARP 331, MCG 5-3-55, VV 193, ZWG 501.84, ARAK 26, Z 0104.7+3201, 4ZW 38, PGC 3983) — эліптычная галактыка (E3) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Добрыца Чосіч
Добрыца Чосіч (Добрица Ћосић,, Веліка-Дрэнава, Сербія) — сербскі пісьменнік, грамадскі дзеяч.
Скончыў Школу журналістыкі і Вышэйшую палітычную школу. У 2-ю сусветную вайну ўдзельнічаў югаслаўскага партызанскага руху. Акадэмік Сербскай акадэміі навук і мастацтваў (1982). У 1992-93 прэзідэнт Саюзнай Рэспублікі Югаславіі.
Друкуецца з 1943. Вядомасць прынёс першы раман «Сонца далёка» (1951), які ўвасобіў пераадоленне ідэалагізацыі і схематызму, азначыў новыя тэндэнцыі ў развіцці літаратур народаў Югаславіі. У творчасці, выяўляючы на кожным этапе наватарскія рысы, сцвердзіўся як раманіст эпічнага складу, здольны глыбока асэнсоўваць і дэміфалагізаваць гісторыю народа і чалавецтва, ствараць універсальныя метафары і тыпы: раманы «Карані» (1954), «Казка» (1966), «Грэшнік» (1984), «Адступнік» (1986), «Вернік» (1990) і гісторыка-панарамныя творы «Падзелы» (1961), «Час смерці» (1975), «Час улады» (1995), «Час ліха» (1996). Аўтар кніг публіцыстыкі і эсэістыкі, у т.л. «Перамены» (1992).
Васілінкі
Васілі́нкі (, Василинки) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Перыяд Эда
Перыяд Эда (江戸時代, えどじだい) — перыяд у гісторыі Японіі з 1603 па 1867 год. Працягваўся з моманту заснавання сёгуната Такугава да яго ліквідацыі і рэстаўрацыі прамога імператарскага праўлення.
Назва перыяду паходзіць ад горада Эда, галоўнай рэзідэнцыі сёгунаў і палітычна-адміністрацыйнага цэнтра Японіі 17 — сярэдзіны 19 стагоддзя. Гэты перыяд часам называюць перыядам Такугава — ад імя сям'і сёгунаў.
Перыяд Эда характарызаваўся адносна стабільным і мірным жыццём японцаў на працягу 250 гадоў, росквітам самурайскай і гарадской культур, забаронай хрысціянства і кантактаў з Заходнім светам.
IC 129
IC 129 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ларс Хёрмандэр
Ларс Вальтэр Хёрмандэр (, М’ельбю —, Мальмё) — шведскі матэматык, лаўрэат Філдсаўскай прэміі (1962) і прэміі Вольфа (1988) за працы па тэорыі ўраўненняў у частковых вытворных. Член Шведскай каралеўскай акадэміі навук (з 1968). Віцэ-прэзідэнт Міжнароднага матэматычнага саюза (1987—1990). Быў прафесарам Лундскага ўніверсітэта.
Лінтген
Лінтген (люксемб. Lëntgen, фр. Lintgen) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Лінтген з'яўляецца часткай кантона Мерш. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 2524 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 954 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 15,25 км² (па займаемай плошчы 80 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 414 м (47 месца з 116 камун), найменшая 216 м. (36 месца з 116 камун).
Мачала
Мачала (ісп.: Machala) — горад у Эквадоры.
Геаграфія і эканоміка
Горад Мачала знаходзіцца на паўднёвым захадзе Эквадора, на яго ціхаакіянскім узбярэжжы. Горад і яго порт Пуэрта-Балівар з'яўляюцца найбуйнейшым гандлёва-транспартным, а таксама банкаўскім цэнтрам паўднёвага Эквадора. Праз порт ажыццяўляецца экспарт з краіны бананаў, кавы, какава і крэветак; Пуэрта-Балівар з'яўляецца найбуйнейшым портам па вывазу эквадорскіх бананаў, а Мачала называецца «бананавай сталіцай». У горадзе і яго наваколлях размяшчаюцца таксама шматлікія прадпрыемствы па перапрацоўцы сельскагаспадарчай прадукцыі. Мачала мае невялікі аэрапорт (Aeropuerto General Manuel Serrano).
Колькасць насельніцтва Мачалы складае 228.351 чалавек (на 2005 год). Гэты горад з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Эль-Ора.
Докшыцы (гміна)
Гміна Докшыцы (Gmina Dokszyce) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве, Віленскай зямлі, Віленскім ваяводстве Польскай Рэспублікі. Сядзіба размяшчалася ў Докшыцах (3004 жых. у 1921 годзе ), якія з’яўляліся асобнай гарадской гмінай.
Першапачаткова тэрыторыя гміны ўваходзіла ў склад Барысаўскага павета. 7 лістапада 1920 года была ўключана ў склад новаўтворанага Дунілавіцкага павета пад Упраўленнем прыфрантавых і этапных тэрыторый. 19 лютага 1921 года разам з астатнім паветам увайшла ў склад новаўтворанага Навагрудскага ваяводства. 13 красавіка 1922 года гміна разам з астатнім Дунілавіцкім паветам была ўключана ў склад Віленскай зямлі, ператворанай 20 студзеня 1926 года ў Віленскае ваяводства. 1 студзеня 1926 года гміна з Дунілавіцкага павета (які адначасова змяніў назву на Пастаўскі павет) перададзена ў склад Дзісенскага павета таго ж ваяводства.
11 красавіка 1929 года ў склад гміны Глыбокае перададзены часткі гмін Параф’янава, Порплішча і скасаванай гміны Тумілавічы, у той час як часткі гміны Докшыцы перададзены ў склад гмін Глыбокае і Порплішча, а з часткі гміны створана новая гміна Галубічы.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Дэмаграфія
Паводле перапісу насельніцтва Польшчы 1921 года ў гміне пражывала 7 762 асобы, 1 692 вызнавалі каталіцтва, 5 948 праваслаўе, 2 евангельскую веру, 98 іўдаізм, 1 стараверства, 14 іслам і 7 баптызм. Таксама 1 752 жых. назвалі сябе палякамі, 5 985 — беларусамі, 10— літоўцамі, 8 — рускімі, 5 — латышамі, 1 — фінамі i 1 — украінцамі. Мелася 1 348 жылых будынкаў.
Андроны
Андро́ны (, Андроны) — аграгарадок у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Брыгада дапаможнай паліцыі «Зіглінг»
Брыгада дапаможнай паліцыі «Зіглінг» (Schutzmannschaft-Brigade Siegling) — падраздзяленне беларускай дапаможнай паліцыі на службе Германіі падчас Другой сусветнай вайны.
Фармаванне
Пасля адступлення з тэрыторыі Беларусі ў распараджэнні нямецкага камандавання аказаліся тысячы жаўнераў, якія належалі да розных калабарцыянісцкіх структураў. Для выкарыстання гэтых рэсурсаў была створаная так званая Блакавальная брыгада (Sperr-Brigade), створаная ў тыле групы армій «Цэнтр», паводле загаду групенфюрара СС Курта фон Готберга, дадзеным у канцы чэрвеня 1944 года.
Брыгада мела задачай стрымліваць наступ савецкіх войскаў, пакуль немцамі не будзе адноўлены суцэльны фронт. Брыгаду сфармавалі ў раёне Лангры (Польшча). Афіцыйная назва — Брыгада шуцманшафта «Зіглінг» (Schutzmannschaft-Brigade "Siegling") — была атрыманая 20 чэрвеня 1944 года. Камандоўцам быў прызначаны оберштурмбанфюрар СС і падпалкоўнік ахоўнай паліцыі Ганс Зіглінг.
Асабовы склад налічваў тады 1500—2000 асобаў. Адначасова з фармаваннем брыгада была паспяхова выкарыстаная ў антыпартызанскіх дзеяннях на тэрыторыі Польшчы. Да, прынамсі, 10 жніўня падраздзяленне кватаравалася у акрузе Остэродэ ўва Усходняй Прусіі. Колькасць жаўнераў ацэньваецца на ўзроўні каля 11600 чалавек. Ад 65 да 70 % (каля 7 тысяч) жаўнераў паходзілі з Беларусі, большасць была этнічнымі беларусамі. У брыгадзе таксама былі немцы, украінцы, рускія, палякі і нязначная колькасць татараў ды армян.
У ваколіцах Остэрбурга-Макэйм адбылася сустрэча жаўнераў з абозам сем’яў. 6 жніўня брыгада атрымала загад накіравацца ў Варшаву, каб узяць удзел у ліквідацыі паўстання. Дакументы, аднак, не пацвярджаюць знаходжання злучэння ў Варшаве. Падчас знаходжання брыгады ў Польшчы пачасціліся выпадкі масавага дэзерцірства цэлых суполак узброеных вайскоўцаў і пераходу іх на бок польскіх партызанаў. Прыкладам можа паслужыць суполка беларусаў з 60-га шума-батальёна, якая пасля ўцёкаў удзельнічала ў нападзе польскіх партызанаў на абоз адной з нямецкіх дывізій на шашы Бабіцы — Забораў.
Перафармаванне
Неўзабаве брыгаду вырашылі перафармаваць у дывізію, падрыхтоўка да гэтага пачынаецца з пачатку жніўня 1944 года. 18 жніўня брыгада атрымала статус дывізіі СС — 30-я грэнадзёрская дывізія СС (2-я руская). Пазней яна была перафармаваная ў Вафэн-грэнадзёрскую брыгаду СС (1-ю беларускую), а пад канец — у 30-ю вафэн-грэнадзёрскую дывізію СС (1-ю беларускую).
Аснада
Захаваліся фрагментарныя ўзгадкі пра маральны і матэрыяльны стан беларускіх аддзелаў, якія ўвайшлі ў склад брыгады Зіглінга. У прыватнасці, частка жаўнераў 23-га батальёна БКА (налічваў каля 300 чал.) не мела абутку, а сярод асабовага складу панавалі ўпадніцкія настроі.
IC 130
IC 130 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Аляксандр Аляксандравіч Шагойка
Аляксандр Шагойка (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў Мінску, потым гуляў у Бабруйску і Гомелі, правёў два сезона на Украіне.
З 2010 года выступаў за бабруйскую «Белшыну», з 2011 года з’яўляўся яе капітанам. У камандзе звычайна выступаў на пазіцыі правага абаронцы. У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з «Белшынай» на два гады. Выдатна правёў сезон 2015, у якім адгуляў ад пачатку да канца ўсе матчы чэмпіянату, дапамог «Белшыне» заняць высокае чацвёртае месца, а сам з 8 галявымі перадачамі стаў адным з найлепшых асістэнтаў чэмпіянату.
У студзені 2016 года стала вядома, што новае кіраўніцтва «Белшыны» плануе развітацца з большай часткай ігракоў, у тым ліку і Шагойкам. 4 лютага было абвешчана аб пераходзе абаронцы ў «Іслач». У складзе «Іслачы» стаў асноўным апорным паўабаронцам, па выніках сезона быў прызнаны найлепшым іграком каманды. У студзені 2017 года цікавасць да Шагойкі праяўляў «Слуцк», аднак абаронца падоўжыў кантракт з «Іслаччу». У сезоне 2017 заставаўся іграком асновы, спачатку ў якасці апорнага паўабаронцы, пазней стаў гуляць у абароне. У студзені 2018 года падоўжыў пагадненне з клубам яшчэ на год. Сезон 2019 пачынаў у стартавым складзе, а са жніўня часцей стаў заставацца на лаўцы запасных. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».
Міжнародная кар’ера
Правёў чатыры гульні ў складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.
Трэнерская кар’ера
У лютым 2020 года завяршыў кар’еру і стаў трэнерам у юнацкай (U-14) зборнай Беларусі. Пазней узначальваў таксама каманду 2005 года нарадэжння ў Акадэміі АБФФ.
У ліпені 2022 года ўвайшоў у трэнерскі штаб асноўнай каманды «Іслачы», дзе працаваў да снежня 2022 года.
У студзені 2023 года стаў трэнерам у дзяржынскім «Арсенале». У ліпені 2023 года разам з усім трэнерскім штабам пакінуў клуб.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Ружаны)
Касцё́л Найсвяце́йшай Тро́йцы — каталіцкі храм у Ружанах Пінскай дыяцэзіі, збудаваны на пачатку XVII стагоддзя па фундацыі Льва Сапегі.
Гісторыя
На прыканцы XVI ст. быў заснаваны касцёл Святой Троіцы, меркавана, што ён уваходзіў у кляштарны комплекс кармелітаў. У 1615—1617 гадах перабудаваны ў камяні, пасля неаднаразова быў рэканструяваны і рамантаваны. У 1768 і 1787 гадах да храма былі дабудаваныя дзве капліцы: Св. Крыжа і Св. Барбары. У 1780-я храм быў перабудаваны паводле праекту запрошанага з Саксоніі архітэктара Яна Самуэля Бекера, набыўшы рысы «барочнага класіцызму». У 1850 і 1891 адбываліся рамонты. За савецкім часам набажэнствы ў касцёле не перапыняліся.
Архітэктура
Аднанефавы храм з паўкруглай апсідай і 4-яруснай вежай пры ўваходзе. Ніжні ярус вежы — васьмярык на чацверыку, астатнія васьмігранныя, танчэйшыя да верху, пакрытыя стромкім шатром. Ярусы аддзелены прафіляванымі карнізамі, дэкараваныя плоскімі нішамі і скразнымі арачнымі праёмамі.
Масіўныя сцены нефа знадворку ўмацаваныя контрфорсамі, па яго баках знаходзяцца капліцы. Неф перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі з распалубкамі, капліцы і сакрысціі — крыжовымі скляпеннямі, апсіда — конхавым з падпружнай аркай. Скляпенне прэсбітэрыя ўмацаванае падпружнымі аркамі.
Інтэр'ер
Над уваходам у інтэр’еры размешчаныя хоры. У апсідзе галоўны алтар, у вырашэнні якога яскрава выяўленае прысвячэнне Святой Тройцы. Алтарная карціна, аформленая чатырохкалонным архітэктурным порцікам са штучнага мармуру, прадстаўляе Укрыжаванне Хрыста, над ёю — Усёбачнае вока Бога-Айца, у консе апсіды — фрэскавая выява Святога Духа ў выглядзе голуба. Раскрапаваны лучковы франтон упрыгожваюць скульптуры анёлаў і герб Сапегаў. Абапал калонаў — драўляныя паліхромныя выявы апосталаў Пятра і Паўла.
Інтэр’ер храма багата ўпрыгожаны архітэктурнай пластыкай, скульптурай і жывапісам. Скляпенні ўпрыгожаныя сюжэтнымі і дэкаратыўнымі кампазіцыямі на евангельскія тэмы. Прэсбітэрый ад нефа аддзяляе каваная рашотка, прывезеная з колішняга касцёла ў Юдзінавічах. Акрамя звіваў, валют і кветак, яе кампазіцыя змяшчае таксама манаграмы фундатара касцёла Льва Сапегі.
Неглюбка
Не́глюбка (, Неглюбка) — аграгарадок у Неглюбскім сельсавеце Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці.
Геаграфія
За 38 км на паўночны-ўсход ад Веткі, за 60 км ад Гомеля, за 48 км ад чыгуначнай станцыі Добруш (на лініі Гомель — Вышкаў).
Брэсцкі дзяржаўны музычны каледж імя Рыгора Шырмы
Брэсцкі дзяржаўны музычны каледж імя Рыгора Шырмы (БДМК) — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Брэсце. Размешчаны па вул. Гогаля, 7.
Неглюбка
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як паселішча ў Суражскім павеце Чарнігаўскай губерні. У 1765 годзе пабудаваная Свята-Мікалаеўская царква. З сярэдзіны XIX стагоддзя вядомая як цэнтр мастацкага ручнога ткацтва. Асаблівую вядомасць набылі тканыя ручнікі з старажытнымі геаметрычнымі і геаметрычна-расліннымі арнаментамі. Ад Неглюбкі праз вёскі Свяцілавічы, Покаць, Мяркулавічы, Гадзілавічы праходзіла паштовая дарога ў Рагачоў. Падчас акупацыі нямецкімі войскамі ў 1918 годзе ў ваколіцах вёскі дзейнічаў партызанскі атрад. У 1926 годзе працавалі хата-чытальня, паштовы пункт, пачатковая школа.
Брэсцкі дзяржаўны музычны каледж імя Рыгора Шырмы
Гісторыя
Рашэнне пра адкрыццё ў Брэсце музычнага вучылішча было прынята ў снежні 1939 года. Гэта была першая музычная сярэдняя навучальная ўстанова ў Заходняй Беларусі.
Неглюбка
Гісторыя
З 8 снежня 1926 года цэнтр Неглюбскага сельсавета Свяцілавіцкага, з 4 жніўня 1927 года Веткаўскага, з 12 лютага 1935 года Свяцілавіцкага, з 17 снежня 1956 года Веткаўскага, з 25 снежня 1962 года Гомельскага, з 6 студзеня 1965 года Веткаўскага раёнаў Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці.
Брэсцкі дзяржаўны музычны каледж імя Рыгора Шырмы
Гісторыя
Сярод тых, хто спрычыніўся да заснавання вучылішча былі такія вядомыя музыканты і педагогі, як Шубік І. Я., Дземчанка М. А., Дабратворская Я. М., Арэнская М. І., Мінстэр М. Я., Жукоўская В. Г., Русін М. А., Бубен Т. Г. і іншыя. У гады Другой сусветнай вайны будынак вучылішча быў разбураны, у агні загінулі музычныя інструменты і бібліятэка. Пасля вызвалення Брэста ад гітлераўскіх захопнікаў ужо 1 верасня 1944 года аднавіліся заняткі ў вучылішчы. Першы выпуск (усяго 3 чалавекі) адбыўся ў 1948 годзе.
Неглюбка
Гісторыя
У 1929 годзе арганізаваныя саўгас «Неглюбка» і калгас «Хваля», працавалі 2 кузні, 3 ветраныя млыны (з 1926 па 1932 гады), дрэваапрацоўчая майстэрня, ваўначоска. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты ў верасні 1943 гады спалілі 50 двароў. Вызваленая 28 верасня 1943 года. У баях за вёску загінулі 5 савецкіх салдатаў 287-й стралковай дывізіі (пахаваныя ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). 463 жыхары загінулі на франтах. У 1963 годзе ў памяць аб загінулых жыхарах Неглюбскага сельсавета ўсталяваны абеліск. У 1959 годзе цэнтр саўгаса «Дружба». Дзейнічаюць камбінат бытавога абслугоўвання, лесапілка, сярэдняя школа. Дом культуры, дзіцячы сад, бібліятэка, амбулаторыя, аптэка, аддзяленне сувязі, сталовая, 3 крамы.
Брэсцкі дзяржаўны музычны каледж імя Рыгора Шырмы
Гісторыя
У лістападзе 1993 года рашэннем Брэсцкага аблвыканкаму вучылішча была пераўтворана ў сярэднюю спецыяльную навучальную ўстанову новага тыпу — музычны каледж, а 12 жніўня 1994 года пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь каледжу было прысвоена імя Рыгора Шырмы.
З 1 верасня 1994 года пры каледжы адкрыта дзіцячая музычная школа прафесійнай арыентацыі.
Спецыяльнасці
У цяперашні час па 6 спецыяльнасцях у каледжы навучаюцца 298 навучэнцаў, калектыў каледжу складаюць 127 выкладчыкаў і канцэртмайстраў, з іх 90 % — выпускнікі вучылішча (каледжа). Навучанне ў каледжы дзённае па спецыяльнасцях: музыказнаўства, дырыжыраванне, інструментальнае выкананне, спевы (акадэмічныя), мастацтва эстрады, акцёрскае мастацтва. У каледжы больш за 10 розных творчых калектываў (аркестраў, хароў, ансамбляў), шэрагу з іх прысвоена высокае званне народны.
Дырэктары
У розныя гады музычнае вучылішча ўзначальвалі: Міхаіл Рыгоравіч Солапаў, Леанід Яфімавіч Школьнікаў, Канстанцін Леанідавіч Манучараў, Аляксандр Аляксандравіч Мартыненка, а з 1988 года — Жанна Савіна. Цяпер дырэктарам Брэсцкага дзяржаўнага музычнага каледжу імя Рыгора Шырмы з'яўляецца Рамуальд Адольфавіч Жабінскі.
NGC 385
NGC 385 (іншыя абазначэнні — UGC 687, ARP 331, MCG 5-3-56, VV 193, ZWG 501.85, 4ZW 38, Z 0104.7+3203, PGC 3984) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анатоль Кірылавіч Цітоў
Анатоль Кірылавіч Цітоў (,, Германія — , Мінск) — беларускі гісторык, геральдык, сфрагіст.
Біяграфія
Скончыў у 1975 годзе гістарычны факультэт БДУ. У 1975—1983 гадах навуковы супрацоўнік, старэйшы палеограф Цэнтральнага гістарычнага архіва БССР у Мінску. У 1983—1994 гадах выкладчык Мінскага інстытута культуры. У 1994—1998 гадах старшы навуковы супрацоўнік Беларускага навукова-даследчага інстытута справаводства і архіўнай справы. У 1989—2002 гадах выкладчык Гуманітарна-эканамічнага ўніверсітэта, выкладчык БДУ.
Член геральдычных таварыстваў Украіны, Польшчы, ганаровы член Усерасійскага геральдычнага таварыства. Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў.
На пачатку 1990-х уваходзіў у камісію Вярхоўнага Савета Беларусі, якая распрацавала эталоны выкарыстання бела-чырвона-белага сцяга.
Памёр 5 студзеня 2021 года, пахаваны ў Мінску на Чыжоўскіх могілках.
Працы
Аўтар шматлікіх кніг, навуковых прац па геральдыцы, генеалогіі, гісторыі рамёстваў, гістарычнай геаграфіі.
XXII стагоддзе
XXII стагоддзе (дваццаць другое стагоддзе) — прамежак часу паміж 1 студзеня 2101 года і 31 снежня 2200 года (па грыгарыянскім каляндары).
Гарадзішча (Слуцкі раён)
Гарадзі́шча (, Городище) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Іракскі дынар
Іра́кскі дына́р (دينار, міжнародны код — IQD) — афіцыйная валюта Ірака. Кантралюецца Цэнтральным банкам Ірака, дзеліцца на 1000 філаў (فلس), але ў выніку інфляцыі філы ўжо не выкарыстоўваюцца.
Гісторыя
Дынар быў уведзены ў абарачэнне ў 1931 годзе, замяніўшы індыйскую рупію (па курсе 1 дынар = 13⅓ рупіі), якая была афіцыйнай валютай краіны з пачатку брытанскай акупацыі пад час Першай сусветнай вайны. Да 1959 года дынар быў прывязаны па намінале да брытанскага фунта, пасля, без змены вартасці, арыентыр быў перанакіраваны на долар ЗША па курсе 1 дынар = 2,8 долара. Але дэвальвацыя долара ў 1971—1973 гадах узняла афіцыйны курс да 3,3778, які потым знізіўся да 3,2169. Гэты курс заставаўся нязменным да першай Вайны ў Затоцы, пасля якой курс на чорным рынку да долару адрозніваўся ад афіцыйнага ў 5—6 разоў (курс чорнага рынку: 1,86 дынара = 1 долар ЗША). Пасля Вайны ў Затоцы (1991), і ў выніку эканамічнай блакады, друк дынараў на швейцарскім абсталяванні стаў немагчымым. Новыя банкноты былі значна ніжэйшай якасці. Папярэднія банкноты, вядомыя як «швейцарскі дынар», былі ў абарачэнні толькі ў Курдскай аўтаноміі. Новыя банкноты, у выніку некантраляванай эмісіі, і лёгкасці падробкі, хутка трацілі сваю вартасць і ў 1995 годзе за 1 долар давалі 3000 дынараў.
Ван Шу
Ван Шу (王澍; нар. 4 лістапада 1963 года) — кітайскі архітэктар, дэкан Інстытута архітэктуры Кітайскай акадэміі мастацтваў у Ханчжоу. У 2012 годзе стаў першым кітайскім грамадзянінам — уладальнікам Прытцкераўскай прэміі.
Іракскі дынар
Гісторыя
Пасля звяржэння Садама Хусейна Кіруючая Савет Ірака вырашыў узнавіць падтрымку дынара да ўвядзення новай валюты.
Ван Шу
Дзяцінства і адукацыя
Ван Шу нарадзіўся 4 лістапада 1963 года ва Урумчы, адміністрацыйным цэнтры Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна на паўночным захадзе КНР. Ван пачаў маляваць яшчэ дзіцем, без якой-небудзь мастацкай адукацыі. У якасці кампрамісу паміж уласнымі захапленнямі і жаданнем бацькоў Ван Шу паступае ў Нанкінскі тэхналагічны інстытут (цяпер Паўднёва-Усходні ўніверсітэт) у Нанкіне, Цзянсу, дзе ў 1985 годзе атрымаў ступень бакалаўра, а ў 1988 годзе — магістра.
Іракскі дынар
манеты
Пасля ўсталявання Іракскай рэспублікі, была ўведзеная новая серыя манет вартасцю 1, 5, 10, 25, 50 і 100 філаў (да 1969 года 25, 50, 100 філавыя манеты вырабляліся са срэбра). У 1970 годзе былі ўведзеныя манеты вартасцю 250 філаў, 500 філаў і 1 дынар. У 2004 — 25 і 100 дынараў.
Банкноты
У 1931 годзе былі ўведзеныя ў абарачэнне банкноты вартасцю ¼, ½, 1, 5, 10 і 100 дынараў. Яны друкаваліся ў Вялікабрытаніі.
Ван Шу
Кар’ера
У 1997 годзе Ван Шу і яго жонка Лу Вэньюй, таксама архітэктар, заснавалі ў Ханчжоу студыю Amateur Architects, у перакладзе «Аматарскае бюро». Яны выбралі гэтую назву як папрок «прафесійнай, бяздушнай архітэктуры», што практыкуецца ў Кітаі, якая, як яны лічаць, спрыяла буйнамаштабнаму зносу многіх старадаўніх гарадскіх кварталаў.
Іракскі дынар
Банкноты
Банкноты вартасцю 100 дынараў былі выведзены з абарачэння ў 1940-х гадах. 25 дынаравыя банкноты былі ўведзены ў 1978 годзе. У 1991 годзе 50 і 100 дынараў былі ўведзены ў абарачэнне, а ў 1995 і 2002 гадах, у выніку інфляцыі быў уведзены 250 і 10 000 дынараў.
Банкноты, якія друкаваліся паміж 1990 і кастрычнікам 2003 года мелі выяву дзеючага на той час прэзідэнта Ірака Садама Хусейна.
Раўбічы
Ра́ўбічы (, Равбичи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрашыцкагарадоцкага сельсавета.
Ван Шу
Кар’ера
Ван Шу ўступае ў Кітайскую акадэмію мастацтваў у 2000 годзе як прафесар, У 2003 годзе ён становіцца кіраўніком дэпартамента архітэктуры, у 2007 — дэканам школы архітэктуры.
Раўбічы
Вёска размешчана за 17 км на паўночны ўсход ад Мінска на беразе Дубраўскага вадасховішча на рацэ Усяжа, на шашы. 114 гаспадарак, 266 жыхароў (2010).
Ван Шу
Кар’ера
У 2000 годзе Ван распрацоўвае праект бібліятэкі каледжа Вэньчжэн універсітэта Сучжоу, які выйграе першую прэмію архітэктурнага мастацтва Кітая ў 2004 годзе. Яго «пяць рассыпаных дамоў» у Нінбо выйгралі прэмію Холчым «у інтарэсах устойлівага будаўніцтва ў Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне» ў 2005 годзе. У 2008 годзе яго «вертыкальныя двары» ў Ханчжоу былі намінаваныя на міжнародную ўзнагароду High Rise Award.
Раўбічы
Назва
Пры першым узгадванні 1597 года назва фігуруе як «Ровбичи», што адпавядае народнаму вымаўленню «Роўбічы». Назва адыменнага (антрапанімічнага) паходжання.
Gentleman (альбом)
«Gentleman» («Джэнтльмен») — першы студыйны альбом беларускага інды-рок і паўэр-поп гурта «Hair Peace Salon», выпушчаны 21 сакавіка 2012 года. Кампакт-дыск змяшчае 10 трэкаў, запісаных у перыяд 2009—2012 гадоў. Усе песні былі напісаны Алегам Вялем і Канстанцінам Карманам.
Раўбічы
Назва
Балцка-літоўскае мужчынскае імя «Роўб» вядомае з Перапісу войска Вялікага Княства Літоўскага 1528 года, дзе засведчаны ваўкавыскі баярын «Ровбъ Остеиковичъ». Балцкае і імя яго бацькі *Остейко (< *Asteika), у ім пашыральнік -eik- пашырае старабалцкі корань Ast-, семантыка якога такая ж, як і ў больш папулярнага But- («быць, жыць»). Таго ж кораня імя Осцік (< Astikas / Asteika) у сына кернаўскага баярына Сірпуця і бацькі Радзівіла, пачынальніка роду Радзівілаў.
Gentleman (альбом)
Пачатак працы. Happy for a While
Пад канец 2009 года падчас прэзентацыі кліпа «In Tune» на «Experty.by» было абвешчана, што гурт «Hair Peace Salon» пасля пературбацый у складзе пачаў працу над новым альбомам. Вясной 2010 года ў інтэрв’ю кітайскаму часопісу «我爱摇滚乐» («Я люблю рок-н-рол») удзельнікі гурта патлумачылі свой падыход да грунтоўнай працы: «Да нядаўняга моманту мы проста не лічылі патрэбным запісваць поўнафарматную кружэлку, але цяпер упарта працуем у гэтым кірунку».
Мінскі гарадскі тэатр
Мінскі гарадскі тэатр — першы тэатральны будынак Мінску, унікальны помнік культуры і архітэктуры Беларусі. Знаходзіўся на Валоцкай вуліцы, злева ад гатэля «Еўропа» (зруйнаваны ў вайну гатэль адбудавалі акурат на месцы тэатра ў 2000-я гады).
Gentleman (альбом)
Пачатак працы. Happy for a While
Першы сінгл з будучага альбома пад назвай «Happy for a While» («Шчасліў на імгненне») быў выпушчаны спачатку на кітайскім рынку з асаблівай для рэгіёна вокладкай 5 красавіка 2010 года. Рэліз свайго новага EP на радзіме ж гурт вырашыў прымеркаваць да Дня касманаўтыкі, бо, як паяснілі выбар даты для «Тузіна Гітоў» музыкі, «нашы новыя песні якраз аб’ядноўвае адвечнае імкненне чалавека да новага, да заваявання нязведаных абшараў» ''. «Мэта такіх падарожжаў — гэта доўгачаканае імгненне шчасця, пасля якога зноў трэба рухацца наперад, каб паспець больш, хоць часу ўсё менш...» — пісаў пра «Happy for a While» «Ultra-music.com».
Раўбічы
Назва
Ад імя «Роўб» шэраг назваў на правым, «літоўскім» беразе Нёмана: Раўбоўшчына ля Шчучына, Роўбы паміж Шчучынам і Лідай, Роўбавічы каля Іўя. Далей у «літоўскі» бок на поўнач ад Нёмана — Роўбішкі каля Эйшышак.
Мінскі гарадскі тэатр
Гісторыя
У XVII стагоддзі на гэтым месцы існаваў мінскі палац Радзівілаў, які пад канец XVIII ст. быў прададзены мінскаму бурмістру Яну Байкову. У 1825 года адбылася рэканструкцыя будынка, па якой у ім размясціўся гарадскі тэатр. Глядзельная зала знаходзілася на другім паверсе. Меў месцаў: у верхнім ярусе 15 ложаў, у ніжнім ярусе 13 ложаў і 56 крэслаў, 151 месца ў партэры, 40 — на гаўбцы і 92 — у райку. 30 мая 1835 года тэатр згарэў, але быў адбудаваны. У памяшканнях Мінскага гарадскага тэатра, акрамя спектакляў, давалі балі і маскарады, наладжвалі аматарскія канцэрты.
Gentleman (альбом)
Пачатак працы. Happy for a While
Сінгл змясціў дзве новыя песні «Happy for a While» і «Out of Time», і яго можна было бясплатна спампаваць з сайта гурта. Выпуск азнаменаваў музычны зрух гурта ад меланхоліі брытанскага рока ў бок паўэр-попа, і, як увесну паведаміў «Experty.by» вакаліст-клавішнік Канстанцін Карман, суцэльны музычны альбом павінен быў выйсці ўжо наступнай восенню. Бубнач Уладзімір Агаян падчас працы над новымі фанаграмамі выказаў думку, што магчыма ў запісе будуць прымаць удзел і запрошаныя музыкі, таму што ўчатырох «не заўсёды атрымліваецца рэалізаваць усе задумкі».
Мінскі гарадскі тэатр
Гісторыя
Выдатнай з'явай у культурным жыцці Мінску стала прэм'ера першай беларускай камічная оперы «Сялянка» («Ідылія») на музыку С. Манюшкі і К. Крыжаноўскага, лібрэта напісаў В. Дунін-Марцінкевіч. Нягледзячы на тое, што расійскія ўлады забаранілі пастаноўку оперы на беларускай мове, 9 лютага 1852 года спектакль усё адно адбыўся і меў вялізны поспех.
Gentleman (альбом)
Пачатак працы. Happy for a While
Песні з сінгла, як і зменены дрэс-код музыкаў, былі прадстаўлены 10 красавіка ў клубе «Broadway» у рамках прэм’ернага шоу пры падтрымцы «Drum Ecstasy», «Кассиопеи», «The Stampletons» ды іншых артыстаў. Карэспандэнт «Ultra-music.com» Андрэй Пятакоў стаў сведкам новага вобраза гурта, акрэсленага «піжамнай чацвёркай», а таксама адным з першых пачуў свежы рэмікс, які трапіць на тэматычны самотнік да альбома восенню. Шырокай публіцы новыя аблічча і больш жвавыя свежыя творы былі прадстаўлены ў чэрвені падчас удзелу ў музычным шоу канала СТБ «Зорны рынг».
Раўбічы
Назва
Таго ж паходжання тапонімы і на поўдні і ўсходзе ад ядравай старалітоўскай тэрыторыі. На поўдні — Роўбіцк ля Пружанаў і Роўбаўшчына паміж запрыпяцкімі Оўручам і Чарнобылем. На ўсходзе — Роўбы ля Ушачаў і Роўбічы ля Лагойска.
Размеркаванне гэтых тапонімаў (асабліва аддаленых ад ядравай старалітоўскай тэрыторыі) дазваляе датаваць іх першай паловай XV стагоддзя, калі на поўдні і ўсходзе рассялялася (надзялялася землямі) літоўскае баярства з мэтай умацавання вялікалітоўскай дзяржавы. «Роўбавы» вёскі маглі належаць аднаму і таму ж Роўбу, які жыў прыблізна за стагоддзе да ваўкавыскага Роўба Асцейкавіча.
Аляксандр Ягоравіч Андрыенка
Біяграфія
Нарадзіўся 7 студзеня 1923 года ў вёсцы Радзеева, Буда-Кашалёўскім раёне, Гомельскай вобласці ў сялянскай сям’і. Беларус, Скончыў 6 класаў школы. Працаваў у калгасе.
Ван Шу
Кар’ера
Сярод іншых буйных праектаў Вана варта адзначыць Музей мастацтваў у Нінбо (2005), Сяньшанскі кампус Кітайскай акадэміі мастацтваў (Ханчжоу, 2007) і Стары горад на вуліцы Чжуншань (вуліца Сунь Ятсена), Ханчжоу (2009).
Мінскі гарадскі тэатр
Гісторыя
У 1884 годзе гарадскі тэатр згарэў. Ад 1895 года ў ім знаходзілася мінскае аддзяленне Пецярбургска-Азоўскага банка, якое з 1901 года змяніла філіял Паўночнага банка, а ў 1913 годзе тут размясцілася аддзяленне Расійска-Азіяцкага банка, што «праглынуў» Паўночны. У 1920—1930-х гадах да будынка надбудавалі чацверты паверх.
Аляксандр Ягоравіч Андрыенка
Біяграфія
Пасля акупацыі гітлераўцамі Гомельскай вобласці быў партызанскім сувязным. У Чырвонай арміі з лістапада 1943 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з лістапада 1943 года на пасадзе стралка роты аўтаматчыкаў 1086-га стралковага палка.
Ван Шу
Кар’ера
Яго архітэктура апісваецца як тая, што «адкрывае новыя гарызонты, адначасова рэзаніруючы з месцам і ўспамінамі», эксперыментальная і як рэдкі прыклад крытычнага рэгіяналізму ў Кітаі.
Аляксандр Ягоравіч Андрыенка
Біяграфія
У складзе сапёрнага аддзялення ноччу 24 чэрвеня 1944 года на паўночным захадзе ад горада Рагачоў пад моцным агнём зрабіў праходы ў драцяной загардзе і мінным полі, чым спрыяў паспяховаму прасоўванню савецкай пяхоты. 28 чэрвеня 1944 года загадам камандзіра 323-й стралковай дывізіі ўзнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Мінскі гарадскі тэатр
Гісторыя
Мінскі гарадскі тэатр не быў пашкоджаны ў часы Другой сусветнай вайны, аднак у 1984 годзе, нягледзячы на пратэсты грамадскасці, савецкая ўлада зруйнавала ўнікальны помнік культуры і архітэктуры.
Раўбічы
Назва
Сучасны літоўскі антрапонім Rauba ставяць у адзін шэраг з Riauba, звязваючы іх з літоўскім riauba «крыкун», riaubti «крычаць, рыкаць». Ад індаеўрапейскага кораня *reu- «рыкаць, хрыпець».
Мінскі гарадскі тэатр
Гісторыя
У 2004—2007 гадах на месцы знішчанага тэатра быў пабудаваны новы будынак, які ў агульных рысах паўтарае існы да Другой Сусветнай вайны гатэль Еўропа, што насамрэч размяшчаўся справа.
Ван Шу
Кар’ера
Ван Шу стварае сучасныя будынкі, выкарыстоўваючы традыцыйныя матэрыялы і ўжываючы старыя тэхналогіі. Музей Нінбо быў пабудаваны з цэглы ад знесеных будынкаў. Ван з’яўляецца прыхільнікам архітэктурнай спадчыны, ён лічыць, што глабалізацыя пазбаўляе гарады іх уласнага, асаблівага аблічча.
Аляксандр Ягоравіч Андрыенка
Біяграфія
Падчас бою 26 жніўня 1944 года ў наваколлях населенага пункта Ломжа, у складзе групы аўтаматчыкаў блакаваў і штурмаваў дот ворага, знішчыўшы пры гэтым 2 салдатаў і захапіў кулямёт. Падчас адбівання контратакі быў паранены, але поля бою не пакінуў і працягваў выконаваць баявую задачу. 30 верасня 1944 года загадам па 3-й арміі ўзнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Раўбічы
Гісторыя
У 1597 годзе сяло маёнтка Прылепы, уласнасць праваслаўнай царквы ў Менскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Ван Шу
Узнагароды
У 2010 годзе Ван і яго жонка Лу Вэньюй сталі лаўрэатамі нямецкай Шэлінгаўскай прэміі, у 2011 годзе ён становіцца ўладальнікам залатога медаля Французскай акадэміі архітэктуры.
Мінскі гарадскі тэатр
Архітэктура
Мінскі гарадскі тэатр — помнік архітэктуры класіцызму. Будынак быў двухпавярховы, меў сіметрычную кампазіцыю з рызалітам (выступам) і трохвугольным франтонам пасярэдзіне галоўнага фасада.
Gentleman (альбом)
Rolz'n'Rulz і HPS Remixed
Другі сінгл з альбома «Rolz'n'Rulz» («Ролі і правілы»), у якім пяецца пра прыродазнаўчыя і надуманыя ўмоўнасці, якія абмяжоўваюць або надзяляюць людзей правамі, быў выдадзены 15 верасня 2010 года. Рэцэнзент «Experty.by» Антон Серанкоў учуў у спеве больш рок-н-ролавых матываў, чым зыходна задуманых паўэр-попаўскіх, і заключыў: «Гэта страшна бадзёрая, заразліва радасная песня з яснай мелодыяй і энергічнымі гітарамі, зробленая наколькі проста, настолькі і са шчырым энтузіязмам». Крытык ej.by Зміцер Падбярэзскі, які прыйшоў да высновы, што музыкі вельмі моцна пераасэнсавалі паняцце рок-н-ролу ў сваім сінгле, напісаў: «„Rolz'n'Rulz“ — адна з тых песень, у якіх гурт з гэтак няпростай назвай цалкам пераканаўча дэманструе сваё ўменне выразна арганізаваць музычны матэрыял і ці ледзь не ў першую чаргу — вакальныя партыі і падаць яго адпаведным чынам».
Мінскі гарадскі тэатр
Архітэктура
Ад XVIII ст. у будынку заставаліся падмуркі, сходы са скляпеннямі і ніжнія дзялянкі сценаў. Падчас рэстаўрацыі дома ў 1982 годзе пад слоем тынкоўкі быў выяўлены руст сярэдзіны XIX ст., якраз таго часу, калі тут адбылася пастаноўка «Сялянкі».
Gentleman (альбом)
Rolz'n'Rulz і HPS Remixed
Выпуск сінгла быў падтрыманы эксперыментальным самотнікам «HPS Remixed» («HPS у апрацоўцы»), на які трапілі 6 песень з дзвюх апошніх сінглаў у транс, драм-н-бэйс, даўнтэмпа ды іншых стылёвых апрацоўках ад шэрагу дыджэяў мінскай электроннай сцэны, да якіх звярнуліся ў выніку пройгрышу ў конкурсу «». Як успаміналі музыкі для «Kyky.org», слухачы даследавалі старонку гурта на «Last.fm», выявілі «заскробленыя» біркі і сталі пісаць лісты і пытацца пра рэміксы. «''Гітарныя партыі ў „Hair Peace Salon“ мне прыйшліся даспадобы, таму я пайшоў на эксперымент з ламанымі рытмамі. Атрымаўся дынамічны рэмікс, які вельмі розніцца па канцэпцыі ад арыгіналу''», — казаў аўтар аднаго з рэміксаў DJ Rog. «Супрацоўніцтва атрымалася цікавым, — апавёў «Тузіну Гітоў» Алег Вяль, лідар гурта. — Вобразнае бачанне гэтых людзей аказалася вельмі блізкім нашаму».
У прэс-рэлізе ў падтрымку сінгла і EP для «Experty.by» гурт адзначыў, што праца над маючым адбыцца дэбютным альбомам будзе завершана да пачатку зімы 2010 года. Гурт невылазна засеў у студыі дзеля запісу альбома. Як прызналіся ўдзельнікі 3 снежня 2010 года падчас анлайн-канцэрта на самым вялікім беларускім партале «TUT.BY», дзе яны выканалі ў тым ліку некалькі песень з апошніх сінглаў, важная праца над алічбаваннем твораў у студыі гуказапісу вымусіла моцна скараціць колькасць жывых выступленняў.