cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гістарычнае таварыства
Гісторыя
Да 1861 г. асноўным кірункам гістарычных таварыств была археалогія і «аматарства старажытнасцямі». Першапачаткова дзейнасць гістарычных таварыств рэгламентавалася дзяржаўнымі ўладамі, існавалі ў асноўным на членскія ўзносы, ахвяраванні аматараў і субсідыі мясцовых улад, а таксама на дзяржаўныя сродкі. У гістарычных таварыствах супрацоўнічалі прафесійныя гісторыкі, краязнаўцы, прадстаўнікі духавенства, настаўнікі, аматары і інш.
Пад уладай Расійскай імперыі
На Беларусі нефармальнае аб’яднанне гісторыкаў узнікла ў 1803 г. пры Віленскім універсітэце. Паведамлялася пра знаходкі старадрукаў, манускрыптаў, пра помнікі археалогіі і інш. Сярод удзельнікаў гісторыкі І. С. Анацэвіч, М. К. Баброўскі, І. М. Даніловіч. 3 1880-х гадоў да 1826 г. у Санкт-Пецярбургу існаваў Румянцаўскі гурток, члены якога зрабілі значны ўклад у працу па зборы, вывучэнні і публікацыі дакументаў па гісторыі Беларусі. Закрыццё Віленскага універсітэта ў 1832 г. адмоўна адбілася на фарміраванні творчай інтэлігенцыі, яшчэ раней разагнаны таварыствы філаматаў і філарэтаў, якія таксама рабілі спробы вывучэння гісторыі роднага краю. Афіцыйная навука Расійскай імперыі вяла палітыку на канцэнтрацыю творчых сіл у Санкт-Пецярбургу і Маскве, на вываз туды нацыянальных каштоўнасцей. Гэтым займаліся Імператарскае Рускае археалагічнае таварыства (1846 г.), Імператарскае Рускае гістарычнае таварыства (1866 г.) і інш., дзейнасць якіх рэгламентавалася дзяржаўнай уладай. Беларускія гісторыкі супрацоўнічалі з гэтымі тарыствамі: друкаваліся ў навуковых выданнях, выступалі на канферэнцыях і з’ездах. Вялікі навуковы рэзананс мела Віленская археалагінная камісія (1855—1865 гг.). Згуртаванню гісторыкаў, краязнаўцаў садзейнічалі архівы, створаныя ў Вільні, Віцебску, музеі ў Віцебску, Горках, Гродне, Магілёве, Паставах, Полацку і інш. 3 пачатку XX ст. на Беларусі дзейнічалі Мінскі царкоўны гісторыка-археалагічны камітэт, Таварыства вывучэння Беларускага краю, Таварыства вывучэння Магілёўскай губерні, Віцебская вучоная архіўная камісія, Мінскае таварыства аматараў прыродазнаўства, этнаграфіі і археалогіі, Віцебскае царкоўнае гісторыка-археалагічнае таварыства, Віленскае таварыства сяброў навук і інш.
Савецкі перыяд
У 1919 г. пры Мінскім настаўніцкім інстытуце ўзнікла Таварыства гісторыі і старажытнасцей, якое ў 1921 г. арганізавала раскопкі курганоў у Заслаўі пад Мінскам. У савецкі час вывучэнне гістарычнага мінулага Беларусі сканцэнтравалася ў Інстытуце беларускай культуры (з 1929 г. у АН БССР), а таксама ў цэнтральных і мясцовых краязнаўчых музеях. Вывучэнне гісторыі вёсак, раёнаў, мястэчак, заводаў і інш. пашырылася ў 1920-я—пачатку 1930-х гадоў у сувязі з дзейнасцю Цэнтральнага бюро краязнаўства, якое мела акруговыя і раённыя таварыствы, у 1925—1930 гг. выдавала часопіс «Наш край». Склікаліся краязнаўчыя з’езды, канферэнцыі. У 1927—1933 гг. працавала Таварыства гісторыкаў-марксістаў БССР. 3 сярэдзіны 1930-х гадоў гісторыка-краязнаўчыя таварыствы спынілі дзейнасць, навукова-даследчая праца набыла вульгарна-сацыялагічны характар, сканцэнтравалася ў інстытутах, музеях, архівах. Толькі ў Заходняйц Беларусі, нягледзячы на ўзмоцненую паланізацыю, ствараліся згуртаванні гісторыкаў і краязнаўцаў вакол Віленскага універсітэта, Віленскай беларускай гімназіі, Беларускага музея ў Вільні, пры музеях у Ваўкавыску, Гродне, Слоніме. 3 1960-х гадоў пачалося вывучэнне мінулага на месцах у сувязі з утварэннем у 1966 г. Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры. 3 сярэдзіны 1980-х гадоў актывізуецца дзейнасць гісторыкаў, краязнаўцаў, пачынаецца вызваленне ад ідэалагічных путаў мінулага. Яны аб’ядноўваюцца вакол Інстытута гісторыі АН Беларусі, кафедраў гісторыі ВНУ, выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя», гістарычнага профілю архіваў і музеяў. 3 1989 г. дзейнічае Беларускае краязнаўчае таварыства, у 1986 г. у Гродне па ініцыятыве супрацоўнікаў Інстытута біяхіміі АН БССР, быў створаны клуб «Паходня», які ў 1991 г. быў пераўтвораны ў гісторыка-культурнае таварыства.
Таварыствы суверэнай Беларусі
У 1993 г. была створана Усебеларуская асацыяцыя гісторыкаў. У 1997 г. было заснавана рэгіянальнае гістарычнае таварыства «Тадэвуш Рэйтан», мэтай якога з’яўляецца вывучэнне гісторыі Ляхавіцкага раёна і Беларусі у цэлым.
За межамі Беларусі, у Беластоку (Польшча) з 1993 г. дзейнічае Беларускае гістарычнае таварыства, якое займаецца выдавецкай дзейнасцю, арганізацыяй навуковых канферэнцый, перадач для радыё і тэлебачання, выставак і моладзевых лагераў. Таварыства выдае паўгадавік «Białoruskie Zeszyty Historyczne».
Анкарскі метрапалітэн
Анкарскі метрапалітэн (Ankara Metrosu), сістэма грамадскага пасажырскага рэйкавага транспарту ў горадзе Анкара (Турцыя). Спалучае падземныя і наземныя ўчасткі і складаецца з дзвюх ліній — Анкарай (Ankaray) і Метро (Ankara Metrosu). Яшчэ тры лініі будуюцца.
Анкарай
Тэрмінам Анкарай абазначаецца сістэма "лёгкага метро", якая была першай стадыяй будаўніцтва сучаснай грамадскай транспартнай сістэмы турэцкай сталіцы. Будаваў кансорцыюм на чале з Siemens на працягу 1992-1996. Лінія звязвае AŞTİ (Ankara Şehirlerarası Terminal İşletmesi - Анкарскі міжгародні аўтавакзал) і Дыкімеві (Dikimevi). Працягласць 8,7 км, з якіх 8 км — падземныя тунэлі. На лініі 11 станцый, сістэма абслугоўваецца 11 трохвагоннымі цягнікамі вытворчасці Siemens-Adtranz-Ansaldobreda, S.P.A.
Метро
Працуе з 1997, звязвае цэнтр горада (плошча Кызылай) з прыгарадам Анкары Батыкентам. Працягласць лініі 14,7 км (у тым ліку 6,5 км пад зямлёй), 12 станцый. На лініі працуюць 36 трохвагонных цягнікоў Bombardier Transportation, у гадзіну пік колькасць вагонаў павялічваецца да пяці.
Будуюцца тры лініі метро:
У далейшым плануецца пашырэнне сістэмы на поўдзень горада.
Бельгійскі рабочы конь
Бельгійскі рабочы конь (Brabants Trekpaard, Belgisch Trekpaard, Cheval de trait belge) — парода канёў-цяжкавозаў, шырока распаўсюджаная ў еўрапейскіх і амерыканскіх краінах.
Выведзена шляхам сістэматычнага адбору і падбору мясцовых бельгійскіх канёў. Да кан. XIX ст. у Бельгіі адрознівалі фламандскую, брабантскую і ардэнскую пароды. Пазней яны былі аб'яднаны ў адну. У ЗША была завезена у 1880-ых гг.
Бельгійскі рабочы конь буйны, масіўны і камлюкаваты. Масць рудая або дарашаватая. У нашы дні таксама сустракаюцца з шэрым колерам. Вышыня да карку — 160 - 167 см, абхоп грудзей — 200 - 220 см, абхоп пясткі — 23 - 26 см, даўжыня тулава — 170 - 177 см.
Самы вялікі ў свеце конь належыць да гэтай пароды. Конь па мянушцы Радар важыць 1088 кг, а яго рост — 183 см.
Mamihlapinatapai
Mamihlapinatapai (зрэдку пішуць mamihlapinatapei, звычайна чытаецца як маміхлапінатапай) — слова з яганскай мовы племені яганаў (Вогненная Зямля), азначана ў кнізе рэкордаў Гінэса ў якасці «найбольш ёмістага слова» і лічыцца адным з самых цяжкіх для пераклада слоў. Яно азначае «Погляд паміж двумя людзьмі, у якім адлюстроўваецца жаданне кожнага, што іншы стане ініцыятарам таго, чаго жадаюць абодва, але ні адзін не жадае быць першым».
22-і Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»
XXII Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» — міжнародны кінафестываль, які праходзіў з 6 па 13 лістапада 2015 года ў Мінску.
Mamihlapinatapai
Слова складаецца з рэфлексіўнага/пасіўнага прэфікса ma- (перад галосным — mam-), корня ihlapi, што значыць «быць у непаразуменні, што рабіць далей», суфікса -n (указвае на статычнасць), суфікса -ate- (азначае дасягненне), і падвоенага суфікса -apai-, які разам з рэфлексіўным mam- абазначае ўзаемнасць.
Акрамя таго, гэта назва песні амерыканскага паэта-спевака Роні Кокса.
Аляксандр Север
Север Аляксандр — Марк Аўрэлій Север Аляксандр (208—235) — рымскі імператар (222—235).
Сын Гесія Марцыяна і Юліі Мамеі, заняў трон 13-гадовым хлопцам (быў тады жрацом бога сонца ў Эмесе) пасля таго, як быў забіты Элагабал. Мяркуецца, што трапіў на трон у выніку шматгадовых інтрыг яго маці, Юліі Мамеі, і бабулі, Юліі Месы, і што жанчыны кіравалі за яго. Быў забіты, разам з маці, салдатамі каля Майнца.
Сучаснікі апісваюць яго сімпатычным, сціплым і справядлівым. У ларарыях яго дому стаялі партрэты паважаных ім людзей: Вергілія, Цыцэрона, Аляксандра Македонскага, Апалонія Тыянскага, Хрыста, Аўрама, Арфея і іншых «добрых людзей» мінулага, партрэты яго продкаў і наогул «добрых імператараў».
Кампаніла
Кампані́ла (campanile – «званіца») — у італьянскай архітэктуры Сярэднявечча і Адраджэння квадратная (радзей круглая) у заснаванні званіца, якая стаіць як правіла асобна ад асноўнага будынка храма. Правобразам кампанілы паслужылі сярэднявечныя гарадскія вежы. Кампанілы мелі ў вышыню 4, 5 і больш паверхаў; пры гэтым вышыня паверхаў, а таксама велічыня або колькасць аконных праёмаў звычайна ўзрасталі знізу ўгару (ніжнія паверхі часта наогул былі глухімі), што стварала своеасаблівы эфект накіраванасці ўвысь.
Найбольш вядомай кампанілай з'яўляецца круглая ў плане Пізанская вежа. Таксама добра вядомая кампаніла Сабора св. Марка ў Венецыі. Кампанілы пабудаваны побач са шматлікімі цэрквамі Равены. Як прыклад кампанілы можна разглядаць гадзіннікавую вежу будынка Парламента ў Лондане, (знакаміты Біг Бен), аформленую ў стылі віктарыянскай готыкі. У XX стагоддзі некалькі неагатычных кампаніл было збудавана ў ЗША і Аўстраліі, пераважна на тэрыторыі ўніверсітэцкіх кампусаў.
Глінец
Глі́нец — возера ў Беларусі, у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, за 37 км на паўночны ўсход ад горада Гродна, за 6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Новая Руда, у басейне ракі Бярвенка.
Валовік
Валовік — шматзначны тэрмін.
Глінец
Плошча паверхні 0,14 км². Даўжыня 0,52 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Найбольшая глыбіня 1,7 м, сярэдняя — 0,9 м. Даўжыня берагавой лініі 1,52 км. Аб’ём вады ў возеры 0,13 млн м³.
Размешчана сярод ляснога масіву. Схілы катлавіны невыразныя. Берагі забалочаныя, на поўначы сплавінныя.
Дафна дзю Мар’е
Дама Дафна дзю Мар’е (Daphne du Maurier, лэдзі Дафна Браўнінг, 13 мая 1907, Лондан —, Корнуал) — англійская пісьменніца і біёграф, якая пісала ў жанры псіхалагічнага трылера. Творчасць пісьменніцы вядомая ў першую чаргу такімі творамі, як раман «Рэбека» і апавяданне «Птушкі», экранізаваныя Альфрэдам Хічкокам. Дафна дзю Мар’е з’яўлялася членам Каралеўскага літаратурнага таварыства з 1952 года, у 1977 годзе была ўзнагароджана «Амерыканскай прэміяй за майстэрства ў дэтэктыўнай літаратуры». Узнагароджана ордэнам Брытанскай імперыі. У 1938 годзе атрымала Нацыянальную кніжную прэмію ЗША.
Дафна дзю Мар’е з’яўляецца адной з найбольш вядомых брытанскіх пісьменніц XX стагоддзя. Большасць твораў пісьменніцы ляглі ў аснову кінафільмаў, а раман «Рэбека» быў экранізаваны 11 разоў.
NGC 3068
NGC 3068 (іншыя абазначэнні — NGC 3068A, ZWG 153.6, UGC 5353, NPM1G +29.0180, MCG 5-24-6, ARP 174, PGC 28815) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3068, NGC 3068A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Белавостраў
Белавостраў (Белоо́стров, Valkeasaari) — пасёлак у Расіі, унутрыгарадское муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Курортнага раёна горада федэральнага значэння Санкт-Пецярбурга. Да 1940 года Белавостраў быў памежным пунктам на мяжы з Фінляндыяй. Пасёлак знаходзіцца на поўначы Санкт-Пецярбурга.
На захад ад Белавострава праходзіць федэральная траса E 18 «Скандынавія». У паўночна-ўсходняй частцы Белавострава праходзіць мяжа паміж Курортным і Усевалажскім раёнамі.
Анціфарава (Сафонаўскі раён)
Анціфарава (Анцифорово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 7 жыхароў (2007).
Ямб
Ямб (ἴαμβος — íambos — імя старажытнагрэчаскай багіні непрыстойнага, распуснага вершавання) — 1) трохдольная антычная стапа з двух складоў — кароткага і доўгага, 2) двухскладовая стапа з другім націскным складам, якая ляжыць у аснове аднаго з пяці (ямбічнага) метраў сілаба-танічнай сістэмы вершаскладання. Cамы пашыраны ў сучаснай паэзіі від стапы.
Анціфарава (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 39 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 23 км на поўнач ад аўтадарогі. За 27 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя 286 км на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Ямб
Выкарыстанне ў беларускай паэзіі
Упершыню тэрмін «ямб» у беларускай літаратуры ўзгадваецца ў кнізе Л. Зізаній «Грамматіка словенска совершенного искусства осми частиі слова…» (Вільня, 1596). З’яўленне вершаў, напісаных ямбам, выклікана зараджэннем і развіццём у беларускай паэзіі сілаба-тонікі («Энеіда навыварат», «Тарас на Парнасе»).
Анціфарава (Сафонаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Ямб
Выкарыстанне ў беларускай паэзіі
Самы пашыраны ў беларускай паэзіі — чатырохстопны ямб: Ад пра|дзедаў| спакон| вякоў
Мне зас|тала|ся спад|чына;
Анціфарава (Сафонаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ямб
Выкарыстанне ў беларускай паэзіі
Памiж| сваiх| i чу|жакоў
Яна| мне лас|кай мат|чынай.
Ямбам напісаныя паэма Я. Купалы «Магіла льва», вершы «Ворагам Беларушчыны», «Паэтам», «Песня вольнага чалавека», «Песня жней», «Разлад», «Там», «Для Бацькаўшчыны», «Свайму народу», «Госці» і інш.
Ткачыкавыя
Ткачыкавыя (Ploceidae) — самая буйная па колькасці формаў сямейства птушак, у якое ўваходзяць да 272 відаў. Афрыка з'яўляецца цэнтрам паходжання гэтага сямейства. Але распаўсюджаны ткачыкі і ў Еўропе, і ў Азіі, і ў Аўстраліі. Даўжыня цела ткачыкаў 7,6-30 см. Афарбоўка прадстаўнікоў гэтага сямейства птушак залежыць ад месцаў пражывання.
Класіфікацыя
Сямейства налічвае 17 родаў:
Гай Салюсцій Крысп
Салюсцій — Гай Салюсцій Крысп (Gaius Sallustius Crispus, 86, Амітэрн (Сабін) — 34 да н.э.) — рымскі палітычны дзеяч і гісторык.
Удзельнічаў у грамадзянскіх войнах 49-45 да н.э. на баку Ю. Цэзара. З 46 г. да н.э. праконсул рымскай правінцыі Новая Афрыка. Прысвяціў сябе гісторыі пасля краху палітычнай кар’еры — ён быў выключаны з пераліку сенатараў (50 да н.э.), а за падтрымку Цэзара быў прызначаны праконсулам правінцыі Новая Афрыка.
Захаваліся інвектыва (выступленне) Салюстыя супраць Цыцэрона (54 да н.э.), лісты да Цэзара (каля 50 — 46 да н.э.) з прапановамі рэфармавання дзяржаўнага ладу, 2 кнігі «Пра змову Катыліны» і «Югурцінская вайна», адметныя глыбокім псіхалагічным аналізам, дакладнасцю ацэнак падзей, напружанай дынамікай апавядання, невялікія фрагменты твора «Гісторыя» (36 — 35 да н.э.). Выявы на кантарніятах 4 ст., якія прыпісваюцца «пісьменніку Салюсцію», відаць, не ствараліся паводле аўтэнтычных іканаграфічных даных.
Глабулярыя
Глабулярыя (Globularia) — род, які ўключае каля 22 відаў кветкавых раслін у сямействе родам з Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропы, Макаранезіі, Паўночна-Заходняй Афрыкі і Паўднёва-Заходняй Азіі.
Апісанне
Прадстаўнікі роду шчыльна нізкарослыя вечназялёныя мнагалетнікі або паўкусты, якія маюць скураное авальнае лісце 1-10  см даўжыні. Кветкі сабраныя ў густыя суквецці, якія ўзвышаюцца над раслінай на сцябле даўжынёй 1-30; галоўка суквецця 1-3 см у дыяметры, са шматлікімі шчыльна спакаванымі фіялетавымі, бэзавымі, ружовымі або белымі кветкамі.
Экалогія
Віды глабулярыі выкарыстоўваюцца ў якасці харчовых раслін лічынкамі некаторых відаў матылёў, у тым ліку.
Некалькі прадстаўнікоў роду, такія як і , культывуюцца і прадаюцца для садовага выкарыстання.
Таксаномія
У адпаведнасці са старой сістэмай класіфікацыі раслін, яны выдзяляліся ва ўласнае сямейства Globulariaceae, але генетычныя дадзеныя паказалі, што род належыць да сямейства.
Віды
Некаторыя віды:
Электрычная дуга
Электры́чная дуга́, вольтава дуга — фізічная з'ява, адзін з відаў самастойнага дугавога разраду ў газах, пры якім разрад сканцэнтраваны ў вузкім плазменным шнуры, які ярка свеціцца. Пры гарызантальным размяшчэнні электродаў плазменны шнур пад уздзеяннем узыходзячага патоку нагрэтага газу набывае форму дугі.
Электрычную дугу ў паветры паміж вугальнымі стрыжнямі назіраў у 1802 годзе рускі электратэхнік В. У. Пятроў. У 1808—1809 гг. яе апісаў англійскі вучоны Гемфры Дэві і даў ёй назву вольтавай дугі. Развіццю тэорыі электрычнай дугі прысвяцілі свае работы рускія вучоныя М. М. Бернардос і М. Г. Славянаў, распрацаваўшы метады зваркі з выкарыстаннем вугальных электродаў, зваркі на пераменным току і зваркі з выкарыстаннем металічных электродаў.
Электрычная дуга можа існаваць у любым газе пры ціску, блізкім да атмасфернага і больш высокім. Тэмпература плазмы ў шнуры электрычнай дугі ад 5000 К (пры атмасферным ціску і сіле току ў некалькі ампер) да 12 000 К. Пры абдзьмухванні шнура дугі моцным патокам газу тэмпература можа дасягаць 50 000 К. Шчыльнасць току каля катода можа пры пэўных умовах дасягаць 107 А/см². Электрычнай дузе ўласціва спадальная вольтамперная характарыстыка — з павелічэннем сілы току памяншаецца напружанне паміж электродамі.
Выкарыстанне
Электрычная дуга выкарыстоўваецца ў металургіі (атрыманне асабліва чыстых і тугаплаўкіх металаў і сплаваў), святлатэхніцы (дугавая лямпа), у тэхналагічных працэсах зваркі.
Адмоўнае ўздзеянне
У некаторых галінах тэхнікі электрычная дуга — шкодная з'ява (напрыклад, пры разрыве электрычных ланцугоў высокага напружання). У мэтах барацьбы выкарыстоўваюцца адмысловыя высакавольтныя выключальнікі з разнастайнымі дугагасільнымі прыстасаваннямі — масляныя выключальнікі, дугагасільныя камеры, з гашэннем дугі магнітным полем і інш.
Уладзімір Мікалаевіч Тычынін
Уладзімір Мікалаевіч Тычынін (1862, Арлоўская губерня, Расійская імперыя — ?) — беларускі дзяржаўны дзеяч, педагог.
Біяграфія
Па заканчэнню курса Арлоўскай духоўнай семінарыі ў 1883 годзе са званнем студэнта пачаў сваю працу на ніве адукацыі 19 жніўня 1883 года ў Прадцечаўскай земскай школе Арлоўскай губерні. Працаваў настаўнікам крыху больш за год па 26 верасня 1884 года. Затым працягнуў сваю адукацыю ў Маскоўскай духоўнай акадэміі. Па заканчэнню курса акадэміі ў 1888 годзе са ступенню кандыдата багаслоўя паступіў на службу выкладчыкам славеснасці і грамадзянскай гісторыі Арлоўскага епархіяльнага жаночага вучьшішча 14 студзеня 1889 года. У наступным навучальным годзе з 8 верасня ён выкладаў рускую і царкоўна-славянскую мовы. Адпрацаваўшы два з паловай гады ў жаночай навучальнай установе, ён развітаўся з Арлоўшчынай і ў 1891 годзе пераехаў на беларускія землі. 17 кастрычніка ён быў прызначаны настаўнікам лацінскай мовы ў Віцебскае мужчынскае духоўнае вучылішча. У вучылішчы яму давялося выкладаць таксама геаграфію, рускую і царкоўнаславянскую мову, быць членам камісіі па прыёмцы ў эксплуатацыю і рамонту будынка вучылішча, з лета 1894 па 1895 год выконваць абавязкі памочніка наглядчыка вучылішча. У 1895/96 навучальным годзе выкладаў славеснасць і рускую літаратуру ў Полацкім жаночым духоўным вучылішчы. У 1896/97 навучальным годзе выкладаў грамадзянскую гісторыю і педагогіку, а таксама назіраў выкладанне гадаванкамі старшага класа вучылішча ва ўзорнай царкоўнапрыходскай школе пры тым жа вучылішчы.
29 чэрвеня 1892 года ажаніўся з Любоўю Фёдараўнай Паповай (1865 года нараджэння).
31 студзеня 1897 года быў прызначаны наглядчыкам Віцебскага духоўнага вучылішча. Акрамя выканання абавязкаў па кіраўніцтву ўсёй навучальна-выхаваўчай і гаспадарча-адміністрацыйнай працай духоўнага вучылішча, дырэктар выкладаў мовы ды іншыя прадметы, актыўна працаваў у епархіяльных органах. Быў членам і справаводам з 1893 па 1898 год Віцебскага аддзялення Полацкага епархіяльнага вучылішчнага савета, членам ягонага школьнага камітэта з 1903 года, членам камісіі па пабудове будынка Полацкага жаночага духоўнага вучылішча.
Паралельна з працай у вучылішчы Тычынін вёў актыўную грамадскую дзейнасць. Абіраўся і зацвярджаўся членам савета і членам рэвізійнай камісіі па праверцы грашовых сум Віцебскага Святога Уладзіміраўскага брацтва з 1 сакавіка 1897 па 20 студзеня 1910 года, членам рэвізійнага камітэта па праверцы грашовай справаздачнасці Таварыства ўзаемадапамогі настаўнікаў і настаўніц народных школ Віцебскай губерні, заснаваў і быў скарбнікам «Таварыства дапамогі навучэнцам Віцебскага духоўнага вучылішча, якім патрэбна дапамога», членам рэвізійнай камісіі па праверцы грашовай справаздачнасці Віцебскага аддзялення Місіянерскага таварыства.
Актыўна ўдзельнічаў у дзейнасці Імператарскага праваслаўнага палесцінскага таварыства. Стаў пажыццёвым супрацоўнікам і скарбнікам Віцебскага аддзялення Імператарскага Праваслаўнага Палесцінскага Таварыства. Паступова ён стаў вядомым па Беларусі педагогам, рэгулярна друкаваўся ў газетах, педагагічных часопісах, лічыўся прадстаўніком «прагрэсіўнай педагогікі».
У 1911 годзе быў прызначаны дырэктарам Свіслачскай семінарыі.
Туюг
Тую́г — верш, напісаны чатырохрадкоўямі з рыфмоўкай ааба i рыфмамі-амонімамі. Вельмі рэдкі ў  еўрапейскай  паэзіi,  куды  прыйшоў  з цюркамоўнай вершатворчасці (Лутфі, Наваі, Бабур i інш.). Першыя беларускія туюгі напісаў Р. Крушына.
Гідраксільная група
Атам кіслароду абумаўляе палярызацыю малекулы спіртоў. Адносная рухомасць атама вадароду прыводзіць да таго, што ніжэйшыя спірты ўступаюць у рэакцыі замяшчэння са шчолачнымі металамі. У неарганічнай хіміі ўваходзяць у склад асноў, у тым ліку, шчолачаў.
Сезон 2017 ФК Нёман Гродна
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Нёман» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку)
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды ** У арэнду
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Эры (возера)
Эры (Erie, Érié) — возера ў Канадзе і ЗША, чацвёртае зверху ў сістэме Вялікіх азёр. Маючы плошчу 25700 км², Эры займае па гэтым параметры 13 месца сярод азёр свету (улічваючы Каспійскае і Аральскае мора). Возера выцягнутае з захад-паўднёвага захаду на ўсход-паўночны ўсход на 388 км пры шырыні да 92 км. Возера абмывае берагі амерыканскіх штатаў Агая, Пенсільванія і Нью-Ёрк і канадскай правінцыі Антарыа. Абсалютная адзнака люстэрка вод 173,8 м. Шматлікія астравы ў паўднёва-заходняй частцы возера. Тэмпература вады змяняецца ад 0-2 °C зімой да 24 °C летам. Прыбярэжная частка замярзае са снежня па сакавік-красавік. Упадаюць р. Дэтройт, Гранд, Рейзін, Гурон, Момі, Сандаскі, Куяхога; выцякае р. Ніягара, праз якую воз. Эры злучаецца з воз. Антарыа. На беразе воз. Эры знаходзяцца гарады Бафала, Эры, Таледа, Порт-Стэнлі, Манро, Кліўленд. Тапонім Эры паходзіць ад назвы племя эрыелхонан (літар. «доўгі хвост», назва пумы).
Геаграфія і гідраграфія
Сярэдняя глыбіня 19 м, максімальная — 64 м.
Баўгауз
Ба́ўгауз (Bauhaus; Staatliche Hochschule für Bau und Gestaltung — Дзяржаўная вышэйшая школа будаўніцтва і формаўтварэння) — мастацкая школа ў Германіі, якая дзейнічала з 1919 па 1933 год і спалучала рамёствы з выяўленчым мастацтвам. Школа праславілася сваім падыходам да дызайну, які спрабаваў аб’яднаць прынцыпы масавай вытворчасці з індывідуальным мастацкім бачаннем і імкнуўся злучыць эстэтыку з штодзённай функцыяй.
Баўгауз быў закладзены архітэктарам Вальтэрам Гропіусам у Веймары. Ён грунтаваўся на ідэі стварэння Gesamtkunstwerk (суцэльны мастацкі твор), у якім вынікам былі б аб’яднаныя ўсе віды мастацтва. Пазней стыль Баўгауз стаў адной з самых уплывовых плыняў сучаснага дызайну, мадэрнісцкай архітэктуры і мастацтва, дызайну і архітэктурнай адукацыі. Рух Баўгауз аказаў вялікі ўплыў на будучыню мастацтва, архітэктуры, графічнага дызайну, дызайну інтэр’ераў, прамысловага дызайну і тыпаграфікі. Супрацоўнікамі Баўгауза ў розны час былі такія вядомыя мастакі як Паўль Клее, Васіль Кандзінскі і Ласла Мохай-Надзь.
Школа існавала ў трох гарадах Германіі — Веймары (1919—1925), Дэсау (1925—1932), Берлін (1932—1933) пад кіраўніцтвам трох розных архітэктараў-дырэктараў: Вальтэра Гропіуса (1919—1928), Ханеса Мэера (1928—1930), Людвіга Міса ван дэр Роэ (1930—1933), далей школа была закрытая яе ўласным кіраўніцтвам праз ціск нацысцкага рэжыму ў Германіі, бо яна была выстаўленая нацыстамі як цэнтр камуністычнага інтэлектуалізму. Нягледзячы на закрыццё школы, супрацоўнікі, якія з’ехалі ў эміграцыю, працягвалі распаўсюджваць ідэалістычныя задумы за мяжой.
Баўгауз абапіраўся на эстэтыку функцыяналізму, адыграў важную ролю ў сцвярджэнні прынцыпаў рацыяналізму ў архітэктуры XX ст. і станаўленні сучаснага мастацкага канструявання.
NGC 3068B
NGC 3068B (іншыя абазначэнні — NPM1G +29.0179, ARP 174, PGC 87670) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Антрацэн
Антрацэн — араматычны вуглевадарод С14Н10. Малекулярная маса 178,24.
Жоўтыя крышталі з блакітнай флуарэсцэнцыяй, t<SUB>пл</SUB> 218°C; растваральны ў спірце, эфіры, ацэтоне, нерастваральны ў вадзе. У высакачыстым стане — паўправаднік. Уступае ў рэакцыі далучэння з дыенафіламі, галагенамі, кіслародам, шчолачнымі металамі і інш.
Атрымліваюць з каменнавугальнай смалы. Выкарыстоўваюць для вытворчасці антрахінонавых фарбавальнікаў, монакрышталі — для сцынтыляцыйных лічыльнікаў. Антрацэн раздражняе скуру і слізістыя абалонкі дыхальных шляхоў і вачэй.
Мічыган (возера)
Мічыган (Lake Michigan) — возера ў ЗША, адно з паўночнаамерыканскіх Вялікіх азёр. Адзінае з Вялікіх азёр, цалкам знаходзіцца на тэрыторыі ЗША. Размешчана на поўдзень ад возера Верхняе, злучана з возерам Гурон пралівам Макінак, з сістэмай ракі Місісіпі — каналам Чыкага — Лакпорт. З пункту гледжання гідраграфіі Мічыган і Гурон утвараюць адзіную сістэму, але геаграфічна іх прынята лічыць асобнымі азёрамі.
Сенека
Сенека — Луцый Аней Сенека ( — ) — рымскі палітык, філосаф і паэт.
Філасофскія творы Сенекі атрымалі новае прызнанне ў XVI—XVIII ст., але ён быў прызнаным і пры жыцці; яго маёмасць часам дасягала вялікіх памераў. Агрыпіна Малодшая даверыла яму выхаванне свайго 11-гадовага сына Нерона. Пасля таго, як Сенека высмеяў памерлага Клаўдзія ў саркастычным творы «Апакалакінтосіс», ён атрымаў ласку і новага імператара. Быў западозраны ў змове супраць Нерона, і быў змушаны скончыць жыццё самагубствам.
Сын Луцыя Анея Сенекі і Гельвіі. З XVI стагоддзя лічылася, што вядомы яго партрэт (ідэнтыфікацыя Урсіна (1598)), але пазней (Вінкельман (1764) і знаходка гермы з выявамі Сакрата і Сенекі (на Цэліевым пагорку ў Рыме (1813), у Берліне з 1878) гэты партрэт быў прызнаны падробленым, і стаў называцца «Псеўда-Сенека». Такім чынам, верагодным партрэтам Сенекі ў наш час прызнаецца герма з выявамі Сакрата і Сенекі.
Андрэй Яўгенавіч Белагруд
Андрэй Яўгенавіч Белагруд (, —, ) — рускі і савецкі архітэктар, рэстаўратар, прафесар, рэктар Акадэміі Мастацтваў (1922 год), дэкан (1922—1928) архітэктурнага факультэта акадэміі, член праўлення Таварыства архітэктур Ленінградскага саюза савецкіх архітэктараў.
Біяграфія
Скончыў курс Вышэйшага мастацкага вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1901—1910). Атрымаў званне мастака за праект Дзяржаўнай Думы (23.05.1910). Выкладаў у розных інстытутах: у Жаночым Політэхнічным (1912—1925), політэхнічным (1926—1930), у акадэміі, дзе быў рэктарам і дэканам архітэктурнага факультэта.
Пахаваны на Новадзявочых могілках у Ленінградзе (Санкт-Пецярбургу).
Кэн’іці Фукуі
Кэн’іці Фукуі (福井 謙; нар., Нара, Японія — , Кіёта, Японія) — японскі хімік , вядомы як першы азіят, які атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі.
Ранні перыяд жыцця
Фукуі быў старэйшым з трох сыноў Рокіці Фукуі і Ціэ Фукуі. Ён нарадзіўся ў Нары, Японія. У студэнцкія гады з 1938 па 1941 год цікавасць Фукуі стымулявала квантавая механіка і знакамітае раўнанне Эрвіна Шродзінгера. Ён таксама выпрацаваў перакананне, што прарыў у навуцы адбываецца праз нечаканае зліццё аддалена сумежных абласцей.
У інтэрв’ю The Chemical Intelligencer Кэн’іці распавядае пра свой шлях да хіміі, пачынаючы з сярэдняй школы."«Прычыну выбару хіміі няпроста растлумачыць, бо хімія ніколі не была маім любімым напрамкам у сярэдніх і старэйшых школьных гадах. Насамрэч, тое, што мой паважаны Фабр быў геніем у хіміі, схавана захапіла маё сэрца, самае вырашальнае здарэнне ў маёй адукацыйнай кар’еры адбылося, калі мой бацька папрасіў парады ў прафесара Гэн-іцу Кіта з Кіёцкага Імператарскага ўніверсітэта адносна справы, якую я павінен быў узяць»."Па радзе Кіта, асабістага сябра старэйшага Фукуі, маладога Кэн’іці накіравалі на кафедру прамысловай хіміі, з якой затым быў звязаны Кіта. Ён таксама тлумачыць, што хімія была для яго складанай, таму што для яе вывучэння, здавалася, патрабавалася запамінанне, і што ён аддаваў перавагу больш лагічнаму характару ў хіміі. Ён прытрымліваўся парады настаўніка, якога добра паважаў сам Кэн’іці, і ніколі не азіраўся назад. Ён таксама пайшоў па гэтых слядах, наведваючы Кіёцкі ўніверсітэт у Японіі. Падчас таго ж інтэрв’ю Кэн’іці таксама абмеркаваў прычыну таго, што аддаў перавагу тэарэтычнай хіміі, а не эксперыментальнай. Нягледзячы на тое, што ён далучыўся да тэарэтычнай навукі, ён на самай справе правёў вялікую частку сваіх ранніх даследаванняў на эксперыментальных. Кэн’іці хутка выканаў больш за 100 эксперыментальных праектаў і прац, і яму хутчэй падабаліся эксперыментальныя з’явы хіміі. Насамрэч, пазней, падчас выкладання, ён будзе рэкамендаваць сваім студэнтам эксперыментальныя дыпломныя праекты, каб збалансаваць іх, тэарэтычная навука стала больш натуральнай для студэнтаў, але, прапаноўваючы або прызначаючы эксперыментальныя праекты, яго студэнты маглі зразумець канцэпцыю абодвух, як і павінен быў бы кожны навуковец. Пасля заканчэння Кіёцкага імператарскага ўніверсітэта ў 1941 годзе Фукуі працаваў у армейскай паліўнай лабараторыі Японіі падчас Другой сусветнай вайны. У 1943 годзе ён быў прызначаны выкладчыкам хіміі паліва ў Кіёцкім імператарскім універсітэце і пачаў сваю кар’еру ў якасці эксперыментальнага хіміка-арганіка.
Даследаванне
Ён быў прафесарам фізічнай хіміі ў Кіёцкім універсітэце з 1951 па 1982 год, прэзідэнтам Кіёцкага тэхналагічнага інстытута з 1982 па 1988 год, а таксама членам Міжнароднай акадэміі квантавых малекулярных навук і ганаровым членам Міжнароднай акадэміі навук у Мюнхене. Ён таксама быў дырэктарам Інстытута фундаментальнай хіміі з 1988 года да сваёй смерці. А таксама прэзідэнтам Хімічнага таварыства Японіі ў 1983—1984 гадах, атрымаў мноства ўзнагарод, акрамя Нобелеўскай прэміі, напрыклад: Прэмія Японскай акадэміі ў 1962 годзе, Чалавек культурных заслуг у 1981 годзе, Імператарская ўзнагарода Вялікага Кардона ордэна Узыходзячага сонца ў 1988 годзе, а таксама мноства іншых узнагарод, не такіх прэстыжных.
У 1952 годзе Фукуі разам са сваімі маладымі супрацоўнікамі Т. Ёнезава і Х. Шынгу прадставіў сваю малекулярную арбітальную тэорыю рэакцыйнай здольнасці ў араматычных вуглевадародах, якая з’явілася ў часопісе хімічнай фізікі. У той час яго канцэпцыя не змагла прыцягнуць належнай увагі сярод хімікаў. Фукуі заўважыў у сваёй Нобелеўскай лекцыі ў 1981 годзе, што яго арыгінальная праца «атрымала шэраг спрэчных каментарыяў. Гэта было ў пэўным сэнсе зразумела, таму што з-за адсутнасці майго вопыту тэарэтычная аснова для гэтага прыкметнага выніку была цьмянай ці, хутчэй, няправільна пададзена».
Канцэпцыя памежных арбіталяў стала прызнаная пасля публікацыі ў 1965 годзе Робертам Вудвардам і Роалдам Хофманам правілаў стэрэаадбору Вудварда-Хофмана, якія маглі прадказаць хуткасць рэакцыі паміж двума рэагентамі. Гэтыя правілы, адлюстраваныя на дыяграмах, тлумачаць, чаму некаторыя пары рэагуюць лёгка, а іншыя не. Аснова гэтых правілаў ляжыць ва ўласцівасцях сіметрыі малекул і асабліва ў размяшчэнні іх электронаў. Фукуі прызнаў у сваёй Нобелеўскай лекцыі, што «толькі пасля выдатнага з’яўлення бліскучай працы Вудварда і Хофмана я цалкам зразумеў, што не толькі размеркаванне шчыльнасці, але і вузлавая ўласцівасць канкрэтных арбіталяў маюць значэнне ў такім шырокім спектры хімічных рэакцый».
Што было дзіўным у значным укладзе Фукуі, дык гэта тое, што ён распрацаваў свае ідэі яшчэ да таго, як хімікі атрымалі доступ да вялікіх камп’ютараў для мадэлявання. Акрамя вывучэння тэорыі хімічных рэакцый, унёсак Фукуі ў хімію таксама ўключае статыстычную тэорыю гелеўтварэння, арганічны сінтэз з дапамогай неарганічных соляў і кінэтыку полімерызацыі.
У інтэрв’ю часопісу «New Scientist» у 1985 годзе Фукуі вельмі крытычна выказаўся ў дачыненні да метадаў развіцця навукі ў японскіх універсітэтах і прадпрыемствах. Ён адзначыў: «У японскіх універсітэтах ёсць сістэма кафедраў, якая ўяўляе сабой фіксаваную іерархію. У гэтым ёсць свае плюсы, калі спрабуюць працаваць у якасці лабараторыі па адной тэме. Але калі хочаш займацца арыгінальнай працай, трэба пачынаць маладым, а моладзь абмежаваная сістэмай крэсла. Нават калі студэнты не могуць стаць дацэнтамі ў раннім узросце, іх трэба заахвочваць да арыгінальнай працы». Фукуі таксама рэкамендаваў японскія прамысловыя даследаванні, заявіўшы: «Прамысловасць, хутчэй за ўсё, будзе прыкладаць свае даследчыя намаганні ў паўсядзённым бізнэсе. Яму вельмі цяжка ўцягнуцца ў чыстую хімію. Неабходна заахвочваць працяглыя даследаванні, нават калі мы не ведаем іх мэты і калі іх прымяненне невядома». У іншым інтэрв’ю The Chemical Intelligencer ён удакладняе сваю крытыку, кажучы: «Як вядома ва ўсім свеце, Японія з пачатку гэтага стагоддзя спрабавала дагнаць заходнія краіны, імпартуючы з іх навуку». Японія, у пэўным сэнсе, адносна новая для фундаментальнай навукі як часткі свайго грамадства, і адсутнасць здольнасці да арыгінальнасці, а таксама фінансаванне, якое заходнія краіны маюць больш пераваг, шкодзяць краіне ў фундаментальнай навуцы. Хаця ён таксама заявіў, што ў Японіі ён паляпшаецца, асабліва фінансаванне фундаментальнай навукі, паколькі яно пастаянна расце на працягу гадоў.
Прызнанне
Фукуі быў ганараваны Нобелеўскай прэміі за разуменне таго, што добрае набліжэнне рэактыўнасці можна знайсці, гледзячы на памежныя арбіталі (ВЗМА/НВМА). Гэта было заснавана на трох асноўных назіраннях тэорыі малекулярных арбіт, як дзве малекулы ўзаемадзейнічаюць.
З гэтых назіранняў, тэорыя памежнай малекулярнай арбіталі (ПМА) спрашчае рэактыўнасць да ўзаемадзеяння паміж ВЗМА аднаго віду і НВМА іншага. Гэта дапамагае растлумачыць прадказанні правілаў Вудварда-Хофмана для цеплавых перыцыклічных рэакцый, якія абагульнены ў наступным сцвярджэнні: «Перыцыклічнае змяненне ў асноўным стане дапускаецца сіметрыяй, калі агульная колькасць (4q+2)s і (4r)а кампаненты няцотныя».
Фукуі быў абраны замежным членам Лонданскага каралеўскага таварыства ў 1989 годзе.
Арафіна (Сафонаўскі раён)
Арафіна (Арефино) — вёска ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Насельніцтва — 5 жыхароў (2007 год).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 20 км на ўсход ад горада Сафонава, у аўтадарогі. У 6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Іздзешкава на лініі Масква—Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Помнік Сталіну (Лінія Сталіна)
У 2006 годзе, напярэдадні візіту ў Беларусь прэзідэнта Венесуэлы Уга Чавеса, бюст быў устаноўлены на «Лініі Сталіна». Помнік трапіў на «Лінію Сталіна» з пашкоджаннямі — у гранітнай галавы статуі адбіты вушы. Паводле жыхароў Івянца, гэта зрабіў былы рэпрэсаваны пасля свайго вяртання з ГУЛАГа.
Уладзімір Канстанцінавіч Савіцкі
Біяграфія
У 1981 годзе скончыў Беларускі інстытут культуры. Працаваў акцёрам Магілёўскага абласнога тэатра (г. Бабруйск) (1981—1987). У 1991 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. З 1991 года арганізатар (разам з А. Маркевічам) і рэжысёр тэатра-студыі «Абзац». У 1993—2010 гадах рэжысёр Купалаўскага тэатра. З 2010 года — мастацкі кіраўнік Беларускага тэатра юнага гледача.
Творчасць
У розных тэатрах паставіў больш за 30 спектакляў паводле класічнай і сучаснай драматургіі, сярод якіх адзначаныя «Смерць Талеркіна» А. Сухава-Кабыліна, «Вечны Фама» Ф.Дастаеўскага, «Свае людзі — паладзім» А. Астроўскага, «Пігмаліён» Б.Шоў, «Крэслы» Э.Іянескі, «Восеньская саната» І.Бергмана.
У 1999 г. стажыраваўся ў Тэатры драмы і камедыі на Таганцы пад кіраўніцтвам Юрыя Любімава. У 2008 г. стажыраваўся ў МХТ імя А. П. Чэхава пад кіраўніцтвам Алега Табакова.
На сцэне Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Якуба Коласа ў Віцебску паставіў «Ветрагоны» У. Галубка і «Апошнія сведкі» С. Алексіевіч.
На сцэне Беларускага тэатра юнага гледача паставіў спектаклі: «Крыху пяшчоты», «Міхалава зямля», «Пан міністар», «Майго юнацтва крылы».
Бярвенка
Бярве́нка — рака ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Пыранка (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 25 км. Плошча вадазбору 110 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Пачынаецца з возера Доўгае, упадае ў Пыранку за 0,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Пруды. На ўсім працягу каналізаваная. У басейне ракі знаходзяцца азёры Глінец, Шчучае, Суботняе, Можнева, Лакно.
Белгародскі раён
Геаграфія
Цэнтр раёна — пасёлак Майскі — мае толькі аўтобусную сувязь з абласным цэнтрам Белгарадам. З 1986 года да 15 ліпеня 2014 года меў таксама і тралейбусную сувязь з Белгарадам. У 1986 годзе быў запушчаны прыгарадны маршрут № 15 «Стадыён — пасёлак Майскі», які злучыў з горадам не толькі пасёлак маладых навукоўцаў і сельскагаспадарчых студэнтаў, але і некалькі сёлаў Белгародскага раёна — Краснае, Балхавец, Рэпнае і Бруднае і стаў другім па даўжыні прыгарадным маршрутам у Расіі. Але ж пастановаю адміністрацыі горада Белгарада ад 14 мая 2014 года маршрут быў скасаваны.
Гісторыя
Раён утвораны 30 ліпеня 1928 года з цэнтрам у Белгарадзе ў складзе Белгародскай акругі Цэнтральна-чарназёмнай вобласці. З 13 чэрвеня 1934 года — у складзе Курскай вобласці, з 6 студзеня 1954 года — у складзе Белгародскай вобласці. Калі горад Белгарад стаў абласным цэнтрам, яго вывелі са складу Белгародскага раёна. У 1963 годзе ў яго абшар уключылі тэрыторыю скасаванага Акцябрскага раёна. 1 лютага 1963 года быў утвораны Белгародскі сельскі раён.
Am9080
Am9080 — працэсар, выпушчаны фірмай AMD. Першапачаткова ён выпускаўся без ліцэнзіі як клон Intel 8080. Пазней на яго выпуск было падпісана дамова з Intel. Першыя версіі Am9080 з’явіліся ў красавіку 1974 года. Гэты працэсар працаваў на частаце 2 МГц.
Увасабленне
Увасабле́нне (персаніфікацыя) — разнавіднасць метафары, якая заключаецца ў наданні чалавечых уласцівасцей рэчам, прадметам, з'явам прыроды. Такое «ачалавечванне» навакольнай рэчаіснасці было ўласціва людзям у старажытнасці на пачатковых стадыях іх развіцця. Гэта знайшло адлюстраванне ў фальклорных творах — казках, легендах, байках і г. д. У сённяшняй паэзіі ўвасабленне — адзін з самых распаўсюджаных тропаў.
Рэчыцкі павет (Вялікае Княства Літоўскае)
Рэ́чыцкі паве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага ў XVI—XVIII стст. Павет займаў 30 тыс. км² і з’яўляўся найбольшым у ваяводстве. Сталіца знаходзілася ў горадзе Рэчыца. У складз павета ўваходзілі староствы: Бабруйскае, Гомельскае, Прапойскае, Рагачоўскае, Рэчыцкае, Чачэрскае.
На поўначы межаваў з Менскім паветам і Мсціслаўскім ваяводствам, на ўсходзе — з Мціслаўскім ваяводствам і Старадубскім паветам Смаленскага ваяводства і Чарнігаўскім княствам (пазней з Расійскай дзяржавай), на поўдні — з Кіеўскім ваяводствам, на захадзе — з Мазырскім паветам і Слуцкім княствам Новагародскага ваяводства. Ахопліваў тэрыторыю ўсходняй часткі сучаснай Гомельскае вобласці, паўднёвай і паўднёва-заходняй Магілёўскай вобласці, а таксама прылеглыя часткі Бранскай вобласці Расіі і Чарнігаўскай Украіны.
Меў павятовую харугву чырвонага колеру з выявай «Пагоні». Мундзір павятовых урадоўцаў складаўся з малінавага кунтуша, белых адваротаў і жупана.
Ваеннае ліхалецце (сярэдзіна XVII ст.) прычыніла павету моцнае спусташэнне. Колькасць дымаў скарацілася на 58 %.
Усеагульная канфедэрацыя працы (Францыя)
Усеагульная канфедэрацыя працы (: УКТ, Confédération générale du travail, CGT) — найбуйнейшае французскае прафсаюзнае аб’яднанне, створанае ў 1895 годзе. Гістарычна было звязана з Французскай камуністычнай партыяй, была ў Сусветнай арганізацыі прафсаюзаў.
Гісторыя
УКП была створана на ўстаноўчым з’ездзе ў Ліможы, які праходзілі з 23 па 28 верасня 1895 года.
Напярэдадні Першай сусветнай вайны УКП актыўна змагалася супраць мілітарызму і каланіяльных войн французскага імперыялізму, аднак з пачаткам вайны ўстала на бок французскага ўрада. Гэта выклікала раскол у шэрагах арганізацыі, і антываенна настроеныя сябры арганізацыі ў 1922 годзе пакінулі шэрагі УКП і стварылі Унітарную ўсеагульную канфедэрацыю працы. Аднак ужо ў 1936 годзе дзве арганізацыі аб’ядналіся і ўвайшлі ў склад Народнага фронту. З пачаткам Другой сусветнай вайны і пасля паражэння Францыі ў 1940 годзе УКП была забаронена ўрадам Вішы і аднавіла дзейнасць у 1944 годзе.
УКП на працягу многіх гадоў уваходзіць у лік найбольш уплывовых прафаб’яднанняў Францыі, з’яўлялася адным з заснавальнікаў і членам Сусветнай арганізацыі прафсаюзаў. У 1999 годзе УКП увайшла ў Еўрапейскую канфедэрацыю прафсаюзаў.
Мазырскі павет (Вялікае Княства Літоўскае)
Мазы́рскі паве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіеўскага, пазней Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Сталіца — Мазыр.
У Мазырскі павет уваходзіла тэрыторыя Мазырскага гродавага і Бчыцкага (Пціцкага) старостваў (дзяржаўных валасцей) і прылеглыя прыватнаўласніцкія маёнткі.
Найбольш значныя мястэчкі — Капаткевічы, Каралін, Лельчыцы, Ленін, Нароўля, Петрыкаў, Скрыгалаў
Андрэй Мікалаевіч Бекетаў (батанік)
Андрэй Мікалаевіч Бекетаў (26 лістапада [8 снежня] 1825, Алфер’еўка, Саратаўская губерня — 1 [14] ліпеня 1902, Шахматава, Маскоўская губерня) — расійскі батанік, педагог, арганізатар і папулярызатар навукі, грамадскі дзеяч, батанік (марфолаг, сістэматык, батанік-географ). Заснавальнік геаграфіі расліннасці ў Расіі. Заслужаны прафесар, ардынарны прафесар і рэктар Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Член-карэспандэнт (1891) і ганаровы член (1895) Пецярбургскай акадэміі навук. Таемны саветнік (з 1879 года).
Бацька паэтэсы, пісьменніцы і перакладчыцы К. А. Красновай, паэткі і перакладчыцы М. А. Бекетавай, перакладчыцы А. А. Кубліцкай-Піётух. Дзед паэта А. А. Блока, брат М. М. Бекетава.
П’ячэнца (правінцыя)
П’ячэнца (італ. Provincia di Piacenza) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Эмілія-Раманья.
NGC 3069
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялікі бацька, маленькі бацька і іншыя гісторыі
«Вялікі бацька, маленькі бацька і іншыя гісторыі» (Cha và con và) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 22-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Сайгон, пачатак XXI стагоддзя. Ву, студэнт-фатограф, толькі што прыехаў у горад. Ён адразу ж пасябраваў з выхвальным суседам па пакоі Тангам, дробным гандляром наркотыкамі, і стаў суправаджаць яго ў начных эскападах, адкрыўшы для сябе новы свет. Пазнаёміўся ён і з танцоркай Ван, якая калі-нікалі падтрымлiвае адносіны з Ву. Паступова сяброўства герояў набывае ўсё больш і больш неадназначны характар. Аднойчы пасля начной бойкі яны вымушаны збегчы ў родную вёску Ву. Бацька рады іх з’яўленню і хоча пазнаемiць Ву з нявестай, якую знайшоў для яго.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 8 намінацыямі.
Ізапрэн
Ізапрэн СН2=С(СН3)-СН=СН2, 2-метылбутадыен-1, 3 — ненасычаны вуглевадарод дыенавага шэрагу (CnH2n−2). У нармальных умовах бясколерная вадкасць. З'яўляецца монамерам для натуральнага каўчуку і структурнай адзінкай для мноства малекул іншых прыродных злучэнняў - ізапрэноідаў, або тэрпеноідаў. Растваральны ў спірце. Ізапрэн палімерызуецца, даючы ізапрэнавыя каўчукі. Ізапрэн таксама ўступае ў рэакцыю полімерызацыі са злучэннямі вінілавага шэрагу.
Афанаськава
Афанаськава (Афанаськово) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 1 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 14 км на поўнач ад горада Сафонава, за 16 км на поўнач ад аўтадарогі. За 5 км на ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Вадзіна на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча. Вёска знаходзіцца на тэрыторыі Сафонаўскага дзяржаўнага заалагічнага заказніка.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. У 1941 годзе ў вёсцы размяшчаўся штаб 45-й кавалерыйскай дывізіі.
Маннік наплываючы
Маннік наплываючы, Манна  (Glyceria fluitans) — шматгадовая расліна сямейства.
Батанічнае апісанне
Мае паўзучае карэнішча, тоўстае сцябло, якое вырастае да аднаго метра. Лісце доўгае, вузкае, бледна-зялёнае.
Арэал
Сустракаецца ў Еўропе, Міжземнамор’і і Заходняй Азіі. Расце на вільготных глебах, такіх як канавы, берагі рэк і сажалак.
П’ячэнца
П'ячэ́нца (італ. Piacenza) — горад у Італіі ў рэгіёне Эмілія-Раманья, адміністрацыйны цэнтр правінцыі П'ячэнца. Насельніцтва складае 99.150 чалавек.Размешчаны на паўднёвым беразе ракі По побач з упадзеннем у яе Трэбіі, на паўднёвы ўсход ад Мілана.
Славутасці
Гарадская планіроўка П’ячэнцы ў значнай ступені прытрымлівацца той, што была прынятая яшчэ старажытнымі рымлянамі. Цэнтральнае збудаванне горада — цагляны сабор у ламбардска-раманскім стылі (1122—1253). Фасад сабора Сан-Антоніа адносіцца да XI стагоддзя, але большая частка царквы была пазней перабудавана. Сярод іншых значных храмаў — цэрквы Сан-Савіна (асвечана ў 1107 г., рэдкія падлогавыя мазаікі XII ст.); Сан-Франчэска (закладзена ў 1278 г.); Санта-Марыя-дзі-Кампанья (1522—1528, фрэскі Пардэнонэ); Сан-Сіста (1499—1511; для гэтага храма Рафаэль напісаў «Сіксцінскую Мадону»). Велізарнае палацца Фарнезэ пачалі будаваць у 1558 г. для Маргарыты Аўстрыйскай, ды так і не скончылі. Палацца Камунале — сярэднявечная пабудова XIII—XIV стст.
Паўднёва-Заходняя (станцыя метро, Масква)
«Паўднёва-заходняя» — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Праспект Вярнадскага» і «Трапарова». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Трапарова-Нікуліна Заходняй адміністрацыйнай акругі Масквы.