cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Махнёва (Свярдлоўская вобласць)
Махнёва (Махнёво) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алапаеўскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Махнёўскага муніцыпальнага ўтварэння і Махнёўскай пасялковай адміністрацыі. Насельніцтва — 2732 чалавекі (2021). Махнёва размешчана ў ніжнім цячэнні ракі Тагіл, па абодвух берагах, за 230 км на паўночны ўсход ад Екацярынбурга. На ўсход ад пасёлка размешчана чыгуначная станцыя Ерзаўка на лініі Усходне-Уральскай ракады Свярдлоўскай чыгункі.
Барок (Дзямідаўскі раён)
Барок (Борок) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бачэшніцкі сельсавет
Бачэ́шніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юрацішкаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Бачэшнікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лаздунскага сельсавета.
Тадэвуш Чудоўскі
Тадэвуш Рыгор Удальрык Чудоўскі (Tadeusz Czudowski; 5 ліпеня 1824—1863) — адзін кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў на Магілёўшчыне.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Чудоўскіх. Сын Тадэвуша Міхайлавіча Чудоўскага, чэрыкаўскага павятовага маршалка, і Юстыны Іванаўны з Галынскіх. Нарадзіўся 5 ліпеня 1824 г., паводле мемуараў Якуба Гейштара — ў бацькоўскім маёнтку Нізкі. Ахрышчаны спачатку адной вадой у Вародзькаве. Хрост быў закончаны ў Маляцічах.
У 1857 г. Чудоўскі зноў прызначаны ганаровым наглядчыкам Мсціслаўскага дваранскага павятовага вучылішча з абавязкам уносіць штогод на патрэбы гэтай установы па 150 рублёў.
У гэты час Чудоўскі ліставаўся з Адамам Кіркорам, які плануе выданне «Віленскага літаратурнага весніка». У сваім лісце ён прапануе карэспандэнтам гэтага выдання ксяндза Кеўліча, а таксама піша :
Чудоўскі таксама прасіў прыслаць рэкамендацыйнае пісьмо ў Санкт-Пецярбург да знакамітага літаратара Фадзея Булгарына, спадзяваўся, што ўплывовы зямляк дапаможа ў сталічных клопатах.
Сурын апісвае Чудоўскага эксцэнтрыкам і ідэалістам, які свята верыў у сваю адметную місію.
Чудоўскі дапамог адкрыць у Горках падпольную народную школу, дзе навучанне вялося паводле беларускіх кніг, друкаваных лацінкай. Падтрымліваў здольную моладзь таксама і матэрыяльна, не шкадуючы на гэта ўласных сродкаў. Напрыклад, за яго кошт вучыўся ў інстытуце зямляк з Чэрыкаўскага павета Станіслаў Віскоўскі, які ў 1863 г. стаў адным з кіраўнікоў паўстання горацкіх студэнтаў.
Чудоўскі, які вітаў адмену прыгоннага права ў 1861 годзе, задоўга да гэтага даў сваім сялянам волю.
Паўстанне 1863—1864 гадоў
Роля Чудоўскага ў падрыхтоўцы паўстання на Магілёўшчыне была вельмі значнай. Удзельнік паўстання З. Міткевіч на допытах паказваў :
З Вільні Міткевіч прывёз Чудоўскаму два пакеты, у якіх былі рэвалюцыйныя паперы. Вельмі інфармаваны расійскі генерал, які хутка пасля падаўлення паўстання напісаў апісанне падзеі 1863 г., лічыў Чудоўскага галоўным арганізатарам магілёўскага паўстання. Ратч паведамляў, што Чудоўскі раздаваў мандаты на рэвалюцыйныя пасады па паветах. У прыватнасці, ад яго ў сакавіку 1863 г. атрымаў свой мандат на начальніка Горак Віскоўскі.
Узброенае паўстанне на Магілёўшчыне планавалася на 23—24 красавіка 1863 года. Вайсковым начальнікам (ваяводам) быў прызначаны Людвік Звяждоўскі (псеўданім «Тапор»), які служыў тады ў Маскве, у штабе грэнадзёрскага корпуса. У ноч на 24 красавіка з дапамогай студэнтаў, якімі кіраваў Станіслаў Віскоўскі, Тапор-Звяждоўскі захапіў Горкі. Потым яго атрад, які павялічыўся за кошт студэнтаў, накіраваўся ў Чэрыкаўскі павет.
На Чэрыкаўшчыне фарміраваў атрад паручнік Ян Жукоўскі (Каса). Паводле дыспазіцыі, ён павінен быў захапіць гарматы ў Крычаве, але ўлады даведаліся пра гэты планы. Паўстанцкі атрад быў рассеяны. З рэшткамі Жукоўскі накіраваўся ў Краснае насустрач Звяждоўскаму. З Жукоўскім быў і ўладальнік Краснага Чудоўскі. У ваколіцах Краснага інсургенты правялі безвыніковую агітацыю сярод сялян з мэтай далучыць іх да паўстання.
Сітуацыя для паўстанцаў склалася адчайная. Звяждоўскі з маёнтка Чудоўскага накіраваўся праз увесь Чэрыкаўскі павет на захад і пераправіўся праз Проню, спаліўшы за сабой паромную пераправу. 30 красавіка ён распусціў сваё войска. Значная частка паўстанцаў здалася ўладам у Прапойску, частку вылавілі па лясах сяляне. Чудоўскі ж адбіўся ад асноўнага атрада і накіраваўся таксама да ракі Проня, каб далучыцца да Звяждоўскага. Шукаючы броду, наткнуліся на вайсковую каманду з сялянамі. Салдаты абшукалі фурманку, на якой ехаў Чудоўскі, і знайшлі зброю. Салдаты і сяляне кінуліся на паўстанца і яго спадарожнікаў. Чудоўскі бараніўся і быў забіты.
У нарысе «Куток паўстання» в «Историческом вестнике» за 1902 год, напісанага журналістам, які ўдзельнічаў у паўстанні, але пасля карэнным чынам адышоў ад сваіх ідэалаў, Чудоўскі называецца Чудзіноўскім, а Магілёўская губерня іншасказальна называецца Дняпроўскай. У гэтым матэрыяле гаворыцца, што Чудзіноўскі ўвосень 1862 г. паехаў у Варшаву і вярнуўся адтуль з мандатам (намінацыяй) на званне камісара Дняпроўскага ваяводства. Характарыстыку Чудзіноўскаму-Чудоўскаму аўтар дае не вельмі паважлівую :
Сувязь з Вінцэнтам Дуніным-Марцінкевічам
Беларускі пісьменнік Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч гасцяваў маёнтку Шчаўры Сенненскага павета, якім валодаў аматар беларушчыны Юлій Рашкоўскі, брат чэрыкаўскіга павятовага маршалка. Пра сваё гасцяванне паэт напісаў у вершаваным апавяданні «Літаратурныя клопаты» :
Ёсць дакументальнае сведчанне стасункаў Чудоўскага з Дуніным-Марцінкевічам. У 1858 г., аддаючы ў цэнзуру сваю вершаваную аповесць «Быліцы, расказы Навума», пісьменнік зрабіў іранічнае прысвячэнне: «Вяльможнаму Тадэвушу Чудоўскаму ў знак глыбокай пашаны гэты слабы твор ахвяруе аўтар». Чудоўскі ў адказ напісаў на цэнзурным рукапісе: ''«На ахвяраваную мне дэдыкацыю твора згаджаюся і з падзякаю прымаю. Тадэвуш Чудоўскі»''.
Міжац (гміна)
Мі́жац (Mirzec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старахавіцкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Міжцы. Плошча гміны складае 110,98 км². Станам на 2004 год у гміне Міжац пражывалі 8430 чалавек, шчыльнасць — 76 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Crivia Aeterna
Арганізатар: часопіс «STIGMATA». Таксама ў розны час фестывалю дапамагалі: Цэнтр этнакасмалогіі «Крыўя», Белая Воля, музычны лэйбл Crivia Records.
Crivia Aeterna
Дата: 29 сакавіка 2006 года.
Удзельнікі:
Crivia Aeterna II
Дата: 23 жніўня 2007 года.
Удзельнікі:
Crivia Aeterna III
Дата: 5 красавіка 2008 года.
Удзельнікі:
Crivia Aeterna IV
Дата: 12 красавіка 2009 года.
Удзельнікі:
Crivia Aeterna V
Дата: 25 верасня 2010 года.
Удзельнікі:
Crivia Aeterna 2012
Дата: 21 кастрычніка 2012 года.
Удзельнікі:
==Crivia Aeterna MMXIII ==
Дата: 12 верасня 2013 года.
Натальінск
Натальінск (Ната́льинск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаўфімскай акрузе Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адзіны населены пункт тэрытарыяльнай адміністрацыі пасёлка Натальінск. Натальінск размешчаны на правым беразе ракі Калінкін Лог, за 21 км на паўднёвы ўсход ад адміністрацыйнага цэнтра акругі і раёна — горада Краснаўфімска. Насельніцтва — 1494 чалавекі (2021).
Albatrossia pectoralis
Albatrossia pectoralis — глыбакаводная прамысловая рыба, шырока распаўсюджаная ў паўночнай частцы Ціхага акіяна. Належыць да атрада траскападобныя і з’яўляецца адзіным прадстаўніком роду Albatrossia.
Сікамін
Сікамін (συκαμίνῳσυκαμίνῳ, sykaminō) — дрэва, якое згадваецца толькі ў Евангеллі ад Лукі 17:6 у Бібліі.
Лютэр суадносіў гэту расліну з шаўкоўніцай, і, верагодна, меў у гэтым рацыю. Два віды роду, і, распаўсюджаныя ў Палестыне. Пры гэтым некаторыя навукоўцы лічаць, што гэта назва мае на ўвазе сікамор (συκομορέαν, sykomorean), згаданы ў Евангеллі ад Лукі 19:4.
Піянерскі
Піянерскі:
Спіс дыпламатычных місій Беларусі
Спіс дыпламатычных місій Беларусі — Беларусь падтрымлівае дыпламатычныя адносіны са 174 дзяржавамі свету і на сённяшні дзень прадстаўлена замежнымі ўстановамі ў 56 дзяржавах свету. У 2014 годзе адкрыты пасольствы Рэспублікі Беларусь ў Аўстраліі, Катары, Манголіі, Пакістане, Эквадоры і генеральнае консульства ў Мілане (Італія).
Баяршчына (Дуброўскае сельскае паселішча)
Баяршчына (Боярщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Навасады (Неманіцкі сельсавет)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
Піянерскі (Ірбіцкае муніцыпальнае ўтварэнне)
Піянерскі (Пионе́рский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ірбіцкім раёне (муніцыпальным утварэнні) Свярдлоўскай вобласці Расіі, прыгарад Ірбіта. Выконвае частку функцый адміністрацыйнага цэнтра. Насельніцтва — 3150 чалавек (2021). Пасёлак Піянерскі размешчаны на правым беразе ракі Ірбіт, у ніжнім цячэнні, на паўночны захад ад Екацярынбурга і на ўсход ад Ніжняга Тагіла. Пасёлак з’яўляецца заходнім прыгарадам горада Ірбіта. Мяжа паміж Піянерскім і Ірбітам праходзіць па Камышлоўскім тракце да аўтамабільнага моста, затым па рацэ Гразнусе.
Варанцэвічы (вёска)
Варанцэ́вічы (, Воронцевичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Грабаўскі сельсавет (Петрыкаўскі раён)
Гра́баўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Грабаў.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Петрыкаўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці.
28 снежня 2007 года скасавана вёска Церабень.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 651 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы.
Баяршчына (Полуянаўскае сельскае паселішча)
Баяршчына (Боярщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Брэсцкія гарадскія ўмацаванні
Брэсцкія гарадскія ўмацаванні — гарадскія умацаванні г. Берасце (Брэста). Існавалі ў XIV—XVIII стст. Размяшчаліся па перыметры тэрыторыі, абмежаванай 2 рукавамі р. Мухавец. Агульная даўжыня 2,5 км. Іх аснову складалі земляны вал з парканам і абарончы роў, запоўнены вадою (быў толькі з усходняга боку, на астатніх участках вал абмываўся рукавамі ракі). Паводле пісьмовых звестак XVI—XVII стст. і планаў XVII—XIX стст., структура абароны Берасця вызначалася як стабільная. Зыходзячы з іх, можна меркаваць, што ў лініі гарадскіх умацаванняў было як мінімум 4 брамы. Ва ўсходняй частцы горада знаходзілася «брама от улицы Заугринки», якая выводзіла на Віленскі гасцінец, дарогу ў Кобрын і далей у паўднёвыя і ўсходнія раёны Беларусі. У розных дакументах яна называецца то «брама Виленская», то «брама Завгрынецкая». Другая брама — Пясочная — запірала «улицу Песок» і адчыняла шлях да «гостинца Краковского» ў Забужжа; трэцяя — Рынкавая — адчыняла дарогу з гарадскога рынку ў Берасцейскі замак; чацвертая — Замухавецкая — выводзіла ў Замухавечча (за р. Мухавец) і далей на Ковель, у Валынь. Не выключана, што ў лініі ўмацаванняў стаяла і 5-я брама. Відаць, гэта была невялікая традыцыйная «фортка» — выхад на гарадскія сенажаці, размешчаныя на поўнач і паўночны захад ад «места», дзе пазней пабудавалі касцел брыгітак.
Перад кожнай з брам былі масты. Мост перад Віленскай брамай меў 9—10 м даўжыні, астатнія былі ў некалькі дзесяткаў метраў, бо перакрывалі Заходні Буг і Мухавец.
Абарончы вал праходзіў па краі астраўной тэрыторыі горада. У адным з дакументаў 1580 года сказана, што «вал сам в собе цалый и до обороны местское пожиточный и городнями вколо ку обороне местской паркан на нем обудован». Параметры яго дакладна невядомы, хоць вал у раене «брамы Завгрынецкой так был широкий за городнями, яко через 2 сажни вшыр на ров ку воде для хоженья и обороны вшелякое, а з другой стороны от места межи домы местскими, а межи тымя ж городнями вколо тот же вал так был широкий, яко 2 возы великих скарбных оменутисе могли».
Абарону Берасця ажыццяўлялі самі гараджане. Рамеснікі, аб’яднаныя ў цэхавыя ваенныя фарміраванні (мечнікі, слесары, кавалі, рэзчыкі, сталяры, шынкары, краўцы, пекары і інш), паводле статутаў сваіх цэхаў абавязаны былі мець «супольную армату, …бубен и хоругву… для обороны места». Кожны цэх са сваей зброяй удзельнічаў у ваенных аглядах — «пописах» — і ва ўсіх «потребах местских». Яны прымалі абавязковы ўдзел у рамонце ўмацаванняў, асобныя ўчасткі якіх былі замацаваны за кожным цэхам.
Сейм адзначаў стратэгічную важнасць берасцейскіх гарадскіх умацаванняў у як «брамы Вялікага Княства Літоўскага ў Карону», на якой трымалася «сіла ўсяе Рэчы Паспалітай». Нездарма адзін з гербаў Берасця меў выяву шчыта з лукам і напятай стралой, а на гербе XVI ст. была выява вежы-брамы ў сутоках дзвюх рэк.
3 канца XIII ст. Берасце трапіла ў зону ваенных сутыкненняў паміж літоўскімі князямі і польскімі каралямі. Пасля вялікана пажару 1525 года гараджане прасілі караля перадаць ім у рукі права «у месте Берестейском мыто брати с купцов», абавязваючыся за гэтыя прыбыткі «ку обороне паркану гаковницы и порохи и иные потребы бронные справовати и к тому мосты мостити на Муховцы, на Угринце, на Струзе, у бронах и по улицам своим, где перед тым мащивали». Кароль даў дазвол на 10 гадоў, пры гэтым ен нагадаў, каб неадкладна, у першую чаргу пачалі будаваць «паркан как наши мещане, так и князские, и паньские, и духовные тыи вси маюць делницы свои заробити потому, как и перед тым всим местом робили». Для хутчэйшага аднаўлення ўмацаванняў горад вызвалілі на 10 гадоў ад усіх падаткаў, што станоўча адбілася на аднаўленні гарадскіх умацаванняў.
Паводле апісання Берасцейскага староства за 1566 год, тут быў нанава адбудаваны замак, «место в паркане», «место за парканом» і новы раен Замухавечча. Рамонт умацаванняў праводзіўся паэтапна, для выканання «валавай работы» дробныя рамесніцкія цэхі аб’ядноўваліся.
Вайна, у якую ўключалася Швецыя, тармазіла аднаўленне ўмацаванняў. Да 1657 года новыя ўмацаванні ў былі ў значнай ступені пабудаваны і даволі ўдала вытрымлівалі аблогу аб’яднаных войск шведскага караля Карла X і сяміградскага князя Ракацы, аднак наемная нямецкая пяхота здала горад праціўніку. У 1658 годзе Берасце вызвалена войскамі Рэчы Паспалітай і работы па ўзвядзеніі бастыеннай фартэцыі аднавіліся. Сейм Рэчы Паспалітай прыняў пастанову аб тэрміновым выдзяленні Берасцю 10 тыс. злотых, пастаўцы патрэбнай колькасці пораху, ядзер і інш амуніцыі. Гетман вялікі літоўскі атрымаў наказ трымаць тут столькі пяхоты, колькі будуць патрабаваць а6ставіны. У 1659 годзе гэта пастанова сейма прадубліравана. Асабліва падкрэслівалася, што «моц усей Рэчы Паспалітай залежыць ад моцы фартэцыі Брэсцкай, якая з’яўляецца варотамі ў Карону і ў Вялікае княства Літоўскае».
8 лютага 1660 года войскі маскоўскага ваяводы I. А. Хаванскага захапілі і разбурылі горад, але ў сакавіку вымушаны былі пакінуць Берасце, хоць яно яшчэ двойчы пераходзіла з рук у рукі. Пры гэтым руйнаваліся яго ўмацаванні. Паслы ад Берасцейскага ваяводства неаднаразова нагадвалі сейму Рэчы Паспалітай пра неабходнасць аднаўлення фартэцыі. Пасля Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў гарадскія ўмацаванні ў былі адноўлены, праіснавалі да канца XVII ст., калі зніклі пад гарадской забудовай.
Сёмкава
Назва
Назва Сёмкава ўтвораная ад імя Сёмка (Сямён).
Гісторыя
Даўней Сёмкаў падзяляўся на Сёмкаў Заслаўскі (Саламярэцкі) і Сёмкаў Стары (Стэцкевічаўскі).
У 1567 годзе сяло Сёмкава, уласнасць Станіслававічаў у Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1582 годзе сяло, цэнтр маёнтка, двор, уласнасць князёў Івана Саламярэцкага, Ганны Янавай Глябовічаўны, князя Багдана Іванавіча Саламярэцкага і Яна Рэкуця. У 1600 годзе сяло, панскі двор, уласнасць Рэкуцяў. У 1640 годзе як пасаг маёнтак перайшоў да Багдана Стэцкевіча, пазней уласнасць Сапегаў. У 1667 годзе маёнтак, 5 дымоў. У 1755 годзе Міхал Сапега падараваў маёнтак Адаму Хмару. У 1791 годзе маёнтак Сёмкаў, у склад якога ўваходзілі 14 вёсак, 128 дымоў, 7 корчмаў, у Заслаўскай парафіі. Сядзібна-паркавы комплекс Хмараў пачаў будавацца ў 1775 годзе. Доўгі час палац, які атрымаўся зграбным і шыкоўным, служыў рэзідэнцыяй шляхецкага роду. Акрамя галоўнага будынка італьянскі архітэктар Карла Сампані стварыў два сіметрычныя флігелі, аранжарэю, браму, тэрасы і парк у французскім стылі. Адам Хмара — мінскі ваявода, нават прыняў у ім караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе вёска, каля малага ручая побач з «вялікай віленскай дарогай», 30 двароў, 216 жыхароў, вадзяны млын, мураваны панскі дом, цагельня, драўляная каталіцкая капліца, уласнасць Адама Хмары, у Мінскім павеце. У 1815 годзе 141 душа мужчынскага полу, уласнасць Г. Хмары. У 1897 годзе вёска і маёнтак у Сёмкава-Гарадоцкай воласці Мінскага павета. У пачатку XX ст. было народнае вучылішча.
У 1917 годзе комплекс нацыяналізавалі, разграбілі і праз нейкі час зрабілі там дзіцячы інтэрнат.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У ліпені 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
У 1922 годзе створаны саўгас «Сёмкава», працаваў млын. З 20 жніўня 1924 года вёска ў Сёмкаў-Гарадоцкім сельсавеце Заслаўскага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці. У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска акупаваная нацысцкай Германіяй. Ёсць звесткі, што тут быў арганізаваны канцлагер і ў дзіцячым інтэрнаце праводзіліся доследы над дзецьмі. Партызанская брыгада «Штурмавая» выратавала дзяцей у 1944 годзе.
З 8 лютага 1959 года ў Мінскім раёне. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Заслаўскага сельсавета, з 9 жніўня 1979 года ў складзе Папярнянскага сельсавета. У 1989 годзе да вёскі далучаны пасёлак Сёмкава.
Альберта Фухіморы
Альберта Кэн'я Фухіморы (Фудзіморы) (Alberto Ken'ya Fujimori, 藤森 謙也, Fujimori Ken'ya, アルベルト・ケンヤ・フジモリ; нар. 28 ліпеня 1938) — прэзідэнт Перу з 28 ліпеня 1990 года да 17 лістапада 2000. У час свайго прэзідэнцтва Фухіморы правёў шэраг эканамічных пераўтварэнняў у духу неакансерватызма. Яго праўленне суправаджалася усталяваннем аўтарытарнага рэжыму, парушэннямі правоў чалавека і арганізацыяй «эскадронаў смерці» для барацьбы з леварадыкальнымі рухамі.
Перамога Перу над Эквадорам у пагранічным канфлікце 1995 года падняла папулярнасць Фухіморы і забяспечыла яго перавыбранне прэзідэнтам на другі тэрмін. У пачатку 2000 года выявіліся шматлікія злоўжыванні Фухіморы і яго паплечнікаў. У лістападзе таго ж года ён уцёк у Японію.
У 2005 Фухіморы прыбыў у Чылі з мэтай прыняць удзел у прэзтдэнцкіх выбарах у Перу 2006 года. Ён быў арыштаваны і 21 верасня 2007 экстрадзіраваны ў Перу. Спецыяльны трыбунал прызнаў яго вінаватым у арганізацыі «эскадронаў смерці», што забілі 25 чалавек у пачатку 1990-х і асудзіў на 25 гадоў зняволення. Пазней дабавіліся абвінавачанні ў дачы хабару (+7,5 гадоў) і незаконных падслухоўваннях тэлефонных перагавораў (+6 гадоў).
24 снежня 2017 года прэзідэнт Перу Педра Пабла Кучынскі памілаваў Альберта Фухіморы, які адбываў 25-гадовае зняволенне за карупцыю і іншыя злачынствы. 3 кастрычніка 2018 года па рашэнні суда памілаванне Фухіморы было адменена, яму было загадана вярнуцца ў турму для адбыцця пакарання. Неўзабаве пасля гэтага перуанскі Кангрэс прыняў закон, паводле якога састарэлым зняволеным, што адбылі не менш за траціну тэрміну, дазваляецца перайсці пад хатні арышт пры ўмове нашэння электроннага бранзалета. Ініцыятарам законапраекта была фухімарысцкая Народная сіла, якая кантралюе значную колькасць месцаў у Кангрэсе. Законапраект быў раскрытыкаваны многімі іншымі палітычнымі сіламі за, на іх думку, відавочную накіраванасць на карысць Альберта Фухіморы, несумяшчальнасць з нацыянальным заканадаўствам і працэдурныя парушэнні пры разглядзе.
Дачка — Кейка Фухіморы — уплывовы перуанскі палітык, кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2011 (2-е месца, саступіла Альянта Умала) і 2016 (2-е месца, саступіла Педра Пабла Кучынскі).
IC 1835-2
IC 1835-2 — галактыка тыпу C+C у сузор’і Авен.
Клімонтаў
Клімонтаў (Klimontów) — горад у Польшчы, размешчаны за 210 км на поўдзень ад Варшавы і за 150 км на паўночны ўсход ад Кракава. Уваходзіць у склад Сандамежскага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Клімонтаў. Насельніцтва 2 тыс. чалавек (2011).
Луга (Сенегал)
Луга (Louga, Luga) — горад на паўночным-захадзе Сенегала. Сталіца вобласці Луга. За 203 км ад Дакара.
Беларуская Служба Бацькаўшчыне
Беларуская Служба Бацькаўшчыне (БСБ) — беларуская грамадская моладзевая арганізацыя, якая была арганізаваная ў акупаванай немцамі Беларусі падчас Другой Сусветнай Вайны з мэтай фізічнага, працоўнага, і патрыятычнага ўзгадавання беларускай моладзі ўзростам з 18 да 20 год. Колькасць сяброў — каля 250 чалавек.
Гісторыя
У 1943 г. дзейнасць савецкіх партызанаў у Беларусі дайшла да надзвычай вялікіх памераў, таму немцы пачалі рабіць больш актыўныя захады да супрацоўніцтва з мясцовымі беларускімі арганізацыямі і на больш гуманных умовах. Адным з такіх захадаў была пастанова Камісарыяту для Беларусі ў Мінску зарганізаваць Беларускую Службу Бацькаўшчыне (БСБ). Беларуская Служба Бацькаўшчыне была ўтвораная восенню 1943 г. па ініцыятыве Вацлава Іваноўскага, старшыні Беларускай Цэнтральнай Рады. Яны была змадэлявана з нямецкай Імперскай службы працы (Reichsarbeitsdienst, RAD).
У кастрычніку 1943 г. да латвійскай Мітавы пераехала 15-асабовая група актывістаў БСБ баранавіцкага раёну на 3-месячны курс для кіраўнікоў, арганізаваны пры VIII акрузе RAD. Пасля вяртання ў Беларусь гэтыя актывісты склалі каманду кіравання БСБ. Наступны курс адбываўся з лютага па чэрвень 1944 г. ў Кёнігсберзе, сярод удзельнікаў былі беларусы з мінскага і маладзецкага раёну. Пасля завяршэння курса, каб азнаёміцца з дзейнасцю мясцовых структур RAD, удзельнікі курса наведалі некалькі гарадоў Усходняй Прусіі. Моладзь у БСБ вучылі працаваць кіркамі, рыдлёўкамі і іншымі прыладамі, а таксама муштравалі па вайсковаму. У праграму заняткаў уваходзілі лекцыі на тэмы гісторыі і палітыкі Германіі, былі вызначаныя гадзіны для беларускіх тэмаў. Сіламі ўдзельнікаў курсу чыталіся творы беларускіх паэтаў, рабіліся разборы, аналізы.
Перад пачаткам савецкай акупацыі быў арганізаваны батальён БСБ у Слоніме пад кіраўніцтвам афіцэра беларускай самапомачы Уладзіміра Лазара. Падчас эвакуацыі да Германіі немцы першапачаткова наказалі БСБ ехаць ва Усходнюю Прусію каб прыняць удзел у абароне супраць наступаючых савецкіх войскаў, але кіраўніцтва БСБ пераканала немцаў змяніць гэтыя планы. Большасць сябраў БСБ засталася ў Беларусі, а да Германіі эвакуявалася каля 120 чалавек, якія прыбылі ў горад Эгер у пратэктарат Багеміі і Маравіі. Значная частка эвакуяваных сябраў БСБ была накіравана на абарону мясцовых авіябаз. Некаторыя сябры БСБ трапілі да 30 грэнадзёрскай (1-й беларускай) дывізіі СС і ўдзельнічалі ў бітве пад Монтэ-Касына, а таксама ў 75-ы грэнадзёрскі полк СС (1-ы беларускі) Частка сяброў БСБ была накіравана ў Памеранію.
Рангі і ўніформа БСБ
У шэрагах БСБ былі прынятыя наступныя пасады і рангі:
На пачатку фармавання ў Слоніме ў 1943 г. сябры БСБ атрымалі курткі пашытыя з сабранага Беларускай народнай самапомачу белага палатна. Пазней, прыехаўшы ў Эгер, аддзелы БСБ пачалі атрымліваць нямецкія шэра-сінія курткі Люфтвафэ і дзягі з спражкамі люфтвафэ. На левым рукаве павінна была насіцца бел-чырвона-белая нарукаўка з бел-чырвона-белым трыкутнікам з напісам «БCБ».
БСБ мела ўласны гімн, які пачынаўся словамі «Край наш, Табе свае сілы, здольнасці і працу даём мы...».
Міраў (гміна)
Мі́раў (Mirów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шыдлавецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Міраве Старым. Плошча гміны складае 53,05 км². Станам на 2011 год у гміне Міраў пражывалі 3894 чалавекі, шчыльнасць — 71,84 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Баяршчына (Цітоўшчынскае сельскае паселішча)
Баяршчына (Боярщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Свольна (станцыя)
Сво́льна (, Свольно)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Свольна; на лініі Полацк — Бігосава, паміж прыпыначным пунктам Беніслаўскага і станцыяй Верхнядзвінск. У снежні 2020 года пачаліся работы па кансервацыі станцыйнага будынку.
Гары
Гары — тапонім.
IC 1836
IC 1836 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сёмкаў Гарадок
Назва
Тапонім «Сёмкаў Гарадок» складаецца з дзвюх частак: азначэнне «Сёмкаў» паказвае на блізкасць да вёскі Сёмкава, назва «Гарадок» сведчыць пра існаванне тут невялікага замка (горада, замчышча ёсць каля вёскі Чучаны).
Вялікае Княства Літоўскае
Вядомы з сярэдзіны XVI ст. пад назвай Гарадок Саламярэцкі як уласнасць князёў Саламярэцкіх, з 1595 года у складзе маёнтка Сёмкаў Менскага павета. Князёўна Алена Саламярэцкая, узяўшы шлюб з Багданам Сцяцкевічам, пераводзіць Сёмкаў ў валоданне гэтаму праваслаўнаму роду. 3 1755 годзе маёнтак перайшоў «вечны дарунак» Адама Хмары за службу ў падканцлера літоўскага Міхала Сапегі. Пры Адаме Хмару тут быў збудаваны касцёл (у 1866 годзе ператвораны ў царкву). У 1791 годзе вёска Гродэк у Заслаўскай парафіі. У 1792 годзе Адам Хмара падпісвае ад імя жыхароў Менскага ваяводства акт Таргавіцкай канфедэрацыі, якая па сутнасці прывяла да другога падзелу Рэчы Паспалітай.
У складзе Расійскай імперыі
3 1793 года ў Расійскай імперыі, мястэчка, цэнтр воласці. У 1800 годзе ў Хмарыным Гарадку млын, корчмы, уніяцкая царква Раства Багародзіцы, дзе ў 1880-я гады вянчаліся бацькі Максіма Багдановіча. У 1861 годзе ў мястэчку валасная ўправа, медаварня, піваварня, бровар, цагельны завод, млын, царква, сінагога; у 1897 годзе — народнае вучылішча (адкрытае ў 1865 г.), царкоўна-прыходская школа, карчма. У 1905—1906 гадах у маёнтку працаваў Янка Купала на смалакурні, а у красавіку — траўні 1922 года — Якуб Колас, бухгалтарам вучэбнай фермы «Сёмкава».
Найноўшы час
У лютым 1918 года Сёмкаў Гарадок занялі войскі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Сёмкавагарадоцкай воласці атрымалі Пасведчанні Народнага Сакратарыята БНР. У снежні 1918 года тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну 27 чэрвеня 1941 года на рубяжы Сёмкава Гарадка адбыліся жорсткія баі. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваны нацысцкай Германіяй.
3 8 жніўня 1959 года вёска ў Мінскім раёне. З 20 студзеня 1960 года ў Папярнянскім сельсавеце. У верасні 1989 года на магіле Таццяны Зенчык, быў усталяваны помнік ахвярам рэ­прэсій сям’і Зенчык.
Брукаўшчына
Брукаўшчына (Брюковщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Горнаўральскі
Горнаўральскі (Горноура́льский) — пасёлак гарадскога тыпу ў складзе Горнаўральскай гарадской акругі і Прыгараднага раёна Свярдлоўскай вобласці Расіі. Спадарожнік Ніжняга Тагіла. Знаходзіцца побач з сялом Лая, непадалёку ад пасёлка Лая пры аднайменнай чыгуначнай станцыі. Горнаўральскі размешчаны на адкрытай раўніннай мясцовасці, за 20 км на паўночны захад ад Ніжняга Тагіла, каля ракі Лаі, на заходнім беразе Верняй Лайскай сажалкі. Пасёлак Горнаўральскі пачаў будавацца ў 1961 годзе. Статус рабочага пасёлка (пасёлка гарадскога тыпу) прысвоены ў 1977 годзе.
Фучэк’ё
Фучэк'ё (Fucecchio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 22297 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 348 чал./км². Займае плошчу 65 км². Паштовы індэкс — 50054. Тэлефонны код — 0571.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Candido.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Малышава (Свярдлоўская вобласць)
Малышава (Ма́лышева) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Малышаўскай гарадской акругі. Насельніцтва — 8490 чалавек (2021). Размешчаны на паўночны ўсход ад Екацярынбурга і на паўночны захад ад Асбеста. У ваколіцах пасёлка пачынаюцца некалькі малых рэк, якія з’яўляюцца левымі прытокамі Вялікага Рэфта. Рака Вялікі Рэфт працякае на аддаленні каля 5-10 кіламетраў ад пасёлка Малышава спачатку на паўднёвы захад, затым на поўдзень і паўднёвы ўсход, агінаючы пасёлак і гарадскую акругу.
Прамысловая зона знаходзіцца ва ўсходняй частцы пасёлка Малышава.
Морта Заўнюце
Морта Заўнюце ( г. у Ракайчай, непадалёк ад Пакальне ва Усходняй Прусіі — 10 студзеня 1945 г. (?) у Германіі) — дзеяч літоўскай культуры ва Усходняй Прусіі, паэтэса.
Біяграфія
У 1902 г. адкрыла ў Тыльзіце літоўскую кнігарню, у якой забяспечваліся літоўскія кніганошы, якія перакідвалі забароненую літоўскую літаратуру ў Расійскую імперыю. Падтрымлівала дзейнасць Літоўскай сацыял-дэмакратычнай партыі, арганізавала транспартаванне сацыял-дэмакратычных і камуністычных выданняў.
У 1930 г., калі, у адпаведнасці з нацысцкай ідэалогіяй, узмацніўся ўціск нацыянальных меншасцяў у нямецкай Усходняй Прусіі, яна разам з сястрой пераехала ў Клайпеду.
Воўкавічы (Талачынскі раён)
Во́ўкавічы (, Волковичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці, на рацэ Крывая. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета. За 12 км на ўсход ад г.Талачын, 129 км ад Віцебска, 9 км ад чыгуначнай станцыі Талачын.
Памятныя мясціны
Каля вёскі 3 старажытныя могільнікі, у т.л. 1 крывічоў (11 стагоддзе).
Глен Тэадор Сібарг
Глен Тэадор Сі́барг (Glenn Theodore Seaborg, Glenn Teodor Sjöberg;  — ) — амерыканскі хімік і фізік-ядзершчык. Дзякуючы яго працам канчаткова сфарміравалася новая навука — ядзерная хімія.
Працы
Сумесна з Э. Макміланам сінтэзаваў плутоній (1940—1941), сумесна з іншымі вучонымі адкрыў амерыцый, кюрый (1944), берклій (1949), каліфорній (1950), эйнштэйній (1952), фермій (1953), мендзялевій (1955). У наступныя гады прымаў удзел у сінтэзаванні больш цяжкіх элементаў.
Спадчына
У 1951 годзе Сібарг сумесна з Макміланам атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі. У 1997 годзе ў гонар Сібарга назвалі 106-й элемент перыядычнай табліцы Мендзялеева — сіборгій.
Мёнчын (гміна)
Мё́нчын (Miączyn) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мёнчыне. Плошча гміны складае 155,91 км². Станам на 2015 год у гміне Мёнчын пражывалі 6308 чалавек, шчыльнасць — 40,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Бурлыгіна (Смаленская вобласць)
Бурлыгіна (Бурлыгино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Неманіца
Немані́ца (, Неманица) — аграгарадок (да 2008 г. вёска ) у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета. Знаходзіцца за 8 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Барысаў, за 84 км ад Мінска.
Сеўрукі (прыпыначны пункт)
Сеўрукі́ (, Севрюки)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 2,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Сеўрукі; на лініі Баранавічы — Ваўкавыск, паміж п.п. Прыазёрны і ст. Палонка.
Канец (Кардымаўскі раён)
Канец (Конец) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лаздунскі сельсавет (значэнні)
Назву Лазду́нскі сельсавет маюць:
Верхняе Дуброва
Верхняе Дуброва — тапонім.
Лаздунскі сельсавет
Лазду́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Лаздуны 1.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Бобравіцкага і Бачэшніцкага сельсаветаў, цэнтр — вёска Лаздуны. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. У 2003 годзе цэнтр сельсавета перайменаваны ў Лаздуны 1.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1470 чалавек, з іх 89,9 % — беларусы, 6,9 % — палякі, 2,6 % — рускія.
Гары (Свярдлоўская вобласць)
Га́ры (Га́ри) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гарынскай гарадской акругі. Насельніцтва — 1989 жыхароў (2021 г.). Пасёлак Гары размешчаны на паўночным усходзе Свярдлоўскай вобласці, на правым беразе ракі Сосьвы, у ніжнім цячэнні, і злучаны аўтадарогай з пасёлкам Сосьва і горадам Сяровым. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Сосьва Новая — 55 кіламетраў.
Вера Валер’еўна Лапко
Ве́ра Вале́р’еўна Лапко́ (нар. 29 верасня 1998 года, Мінск, Беларусь) — беларуская тэнісістка. Пераможца юніёрскага адкрытага чэмпіянату Аўстраліі (2016).
Кар’ера
У 2014 годзе Лапко выйшла ў фінал Адкрытага чэмпіянату ЗША сярод дзяўчын, гуляючы ў пары са славачкай Тэрэзай Мігалікавай. 30 студзеня 2016 года ў фінале юніёрскага адкрытага чэмпіянату Аўстраліі перамагла Тэрэзу Мігалікаву.
У Кубку Федэрацыі Вера Лапко мае паказнік перамог/паражэнняў 3-0.
На Адкрытым чэмпіянаце Францыі 2018 года Лапко ўпершыню згуляла ў асноўнай сетцы Вялікага шлема ў парным разрадзе. Праз месяц на Уімблдане адбыўся яе дэбют ў адзіночным разрадзе, дзе беларуска выйшла ў другі раунд дзякуючы перамозе над амерыканкай Крысцінай Макхейл, але потым прайграла Юліі Гёргес з Германіі. На US Open-2018 яна таксама выйшла ў другі раунд пасля перамогі над Кацярынай Бандарэнка, але не здолела перамагчы бельгійку Эліз Мертэнс у наступным раундзе.
IC 1838-1
IC 1838-1 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мяндзыбуж (гміна)
Мяндзы́буж (Międzybórz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мяндзыбужы. Плошча гміны складае 88,62 км². Станам на 2004 год у гміне Мяндзыбуж пражывалі 5091 чалавек, шчыльнасць — 56,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Міхаіл Навумавіч Герчык
Міхаіл Навумавіч (Майсей Беньямінавіч) Герчык (,  —, ) — беларускі савецкі пісьменнік і паэт, сцэнарыст.
Біяграфія
Бацька загінуў у 1942 пры абароне Масквы. Скончыў 15-ю сярэднюю школу ў Бабруйску. У 1953 скончыў педагагічнае вучылішча ў Мінску і ў 1958 — факультэт журналістыкі БДУ. Працаваў у рэдакцыі газет Беларусі і на радыё. Аўтар сцэнарыю да фільма «Навучыся танчыць». Узнагароджаны граматай Вярхоўнага Савета Беларусі. З 1964 года — сябар Саюза пісьменнікаў СССР.
Творчасць
Пісаў на рускай і на беларускай мовах. Перакладаўся на польскую, балгарскую, румынскую, латышскую, украінскую, узбекскую і іншыя мовы.
Гарэлікі (Талачынскі раён)
Гарэ́лікі (, Горелики) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Верхняе Дуброва (Свярдлоўская вобласць)
Верхняе Дуброва (Ве́рхнее Дубро́во) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 4663 чалавекі (2021). Пасёлак Верхняе Дуброва знаходзіцца на ўсход ад абласнога горада Екацярынбурга і на захад ад раённага пасёлка Белаярскага. У паўднёвай частцы пасёлка праходзіць чыгуначная ветка Екацярынбург — Цюмень.
Mycoplasma
Mycoplasma — род бактэрый класу, якія не маюць клетачнай сценкі. Прадстаўнікі віду могуць быць паразітарнымі або сапратрофнымі. Некалькі відаў патагены для людзей, у тым ліку Mycoplasma pneumoniae, якая з'яўляецца адной з прычын атыповай пнеўманіі і іншых рэспіраторных захворванняў, і Mycoplasma genitalium, якая, як лічыцца, удзельнічае ў з'яўленні тазавых запаленчых захворванняў.
Верхнія Сяргі
Верхнія Сяргі (Ве́рхние Серги́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі. Верхнія Сяргі размешчаны на рацэ Сярга, пры ўпадзенні ў яе ракі Козя. Насельніцтва — 5492 чалавекі (2021). Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Аціг — 10 км.
Гамбасі-Тэрмэ
Гамбасі-Тэрмэ (Gambassi Terme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 4838 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 82 км². Паштовы індэкс — 50050. Тэлефонны код — 0571.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Варнавіна (Смаленская вобласць)
Варнавіна (Варнавино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Луга (правінцыя)
Луга  — правінцыя на паўночным захадзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Галісіі. Адміністрацыйны цэнтр — Луга.
Геаграфія
Тэрыторыя 9856 км ² (25-е месца сярод правінцый краіны). Асноўная рака — Міньё.
Луга (рака)
Па дадзеных дзяржаўнага воднага рэестра Расіі адносіцца да Балтыйскай басейнавай акругі, водагаспадарчы ўчастак ракі — Луга, рачны падбасейн ракі адсутнічае. Адносіцца да рачнога басейна ракі Нарва (расійская частка басейна). Даўжыня ракі 353 км. Плошча вадазбору 13 200 км². Сярэдні расход вады за 60 км ад вусця складае 93 м³/с, у вусці — 112 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 3,535 км³/год. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,15 м/км. Жыўленне ракі змяшанае, з перавагай снегавога. Суднаходная на асобных участках агульнай працягласцю 156 км. На рацэ Сабскія і Кінгісепскія парогі. Прытокі Лугі: Чорная, Трэсна, Удрайка, Перавалока (Перавалок), Орадзеж, Каменка, Кемка, Губенка, Саба, Лубенка, Верца, Хрэвіца, Азіка, Славянка (Пята), Мяртвіца і інш.
Седча (прыпыначны пункт)
Се́дча (, Седча)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Седча; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Зазерка і станцыяй Міханавічы.
Васькаўшчына (Смаленская вобласць)
Васькаўшчына (Васьковщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Востраўскі пасад
Востраўскі пасад або проста Востраў — гістарычная мясцовасць у Полацку, якая размяшчаецца насупраць Верхняга замка, на левым беразе Заходняй Дзвіны, на натуральным востраве (адсюль і назва пасаду), утвораным рукавом ракі.
Тэрыторыя Вострава заселена з канца X—XI стст. На Востраве ў XI—XVI стст. існаваў манастыр Іаана Прадцечы, які ўпершыню згадваецца ў скандынаўскай сазе пра Торвальда Вандроўніка. У пісьмовых крыніцах, граматах манастыр вядомы з XIV ст. , апошні раз упамінаецца ў рэвізіі 1618 года. Запіс 1540 года называе старосту Востраўскага пасада Радыёна Клочнева. Востраўскі пасад згадваецца ў рэвізіі 1552 года разам са Слабадскім, Крыўцовым і Экіманскім задзвінскімі пасадамі. На Востраве меўся 151 двор, вядомая Праезжая вуліца. Найбольш шчыльна была заселена ўсходняя частка вострава. Пасад з’яўляўся разам з Экіманню найбуйнейшай юрыдыкай езуіцкага калегіума. У 1632—1633 гадах Слабадскі і Востраўскі пасады ўвайшлі ў склад Крыўцовага.
На плане Полацка першай паловы ХІХ ст. і плане 1910 года пазначаны два ручаі, якія ўпадаюць у Чорную рэчку (рукаў Дзвіны): Саловін (насупраць заходняй часткі Вострава) і Свінец (насупраць усходняй часткі).
Аэралогія
Аэралогія — раздзел метэаралогіі, які вывучае фізічныя працэсы і з’явы ў свабоднай атмасферы (вышэй за прыземны слой) і распрацоўвае метады іх даследавання. Даследуе склад і будову атмасферы Зямлі, утварэнне воблакаў і ападкаў, паветранныя плыні, узаемадзеянне паветраных мас і інш. Выкарыстоўвае метады зандзіравання атмасферы, электронную апаратуру, радыёлакацыю, спадарожнікавую тэхніку. Назіранні праводзяцца на аэралагічных станцыях і ў абсерваторыях.
Пагадзіца
Пагадзі́ца (, Погодица) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
IC 1838-2
IC 1838-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Мяндзыхуд (гміна)
Мяндзы́худ (Międzychód) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мендзыходскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мяндзыхудзе. Плошча гміны складае 307,24 км². Станам на 2008 год у гміне Мяндзыхуд пражывалі 18 366 чалавек, шчыльнасць — 59,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 43 населеныя пункты.
Петра-Славянка
Петра-Славянка (Пе́тро-Славя́нка) — пасёлак у Расіі, унутрыгарадское муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Колпінскага раёна горада федэральнага значэння Санкт-Пецярбурга. Насельніцтва — 1390 чал. (2021). Пасёлак названы ў гонар ракі Славянка, прытока Нявы. У пасёлку размешчана станцыя Славянка маскоўскага кірунку Акцябрскай чыгункі.
Байкал (Іркуцкая вобласць)
Байкал (Байка́л) — пасёлак (у 1948—2014 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) у Слюдзянскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1897 годзе ў сувязі з будаўніцтвам заходняга ўчастка КБЧ.
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1948 года.
Васіль Васілевіч Мяркур’еў
Васіль Васілевіч Мяркур’еў (24 сакавіка (6 красавіка) 1904, Остраў, Расійская імперыя —, , СССР) — савецкі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, педагог; народны артыст СССР (1960). Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій II ступені (1947, 1949, 1952) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя К. С. Станіслаўскага (1979, пасмяротна), кавалер ордэна Леніна (1974).
Бівертан (Арэгон)
Бівертан (Beaverton) — горад на паўночным захадзе ЗША (штат Арэгон), у даліне ракі Цюэлецін, за 11 км ад Портленда. Насельніцтва — 89 803 чалавека (перапіс 2010 года), шосты па колькасці горад у штаце.
Лаздунскі сельсавет (Юрацішкаўскі раён, 1940—1954)
Лазду́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юрацішкаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Лаздуны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Лежневіцкага сельсавета.
Мсціжскае евангелле
Мсціжскае евангелле ― рукапіснае Евангелле XIV стагоддзя, выдатны прыклад рукапіснай кнігі ў Беларусі сярэдневяковага часу.
Назва ― па в. Мсціж (Барысаўскі раён, Мінская вобласць). На першай старонцы кнігі ёсць надпіс XVI стагоддзя пра тое, што мінскі бурмістр Васіль Лах ахвяраваў гэты экзэмпляр царкве Св. Юрыя ў Мсціжы.
Знойдзена ў Мінску ў другой палове XIX стагоддзя, у 1869 г. перададзена ў Віленскую публічную бібліятэку. Цяпер захоўваецца ў Бібліятэцы АН Літвы імя Ўрублеўскіх.
Змест
Напісана царкоўнаславянскай мовай паўуставам у дзве калонкі па 24 радкі ў кожнай на 187 пергаментных старонках. Утрымлівае пачаткі тэкстаў евангелляў ад Іаана, Мацвея, Лукі, саборнік ― паказальнік евангельскіх чытанняў па святах.
Мастацкае афармленне
У Евангеллі адна застаўка і каля 350 ініцыялаў у тэраталагічным стылі. На адным з ініцыялаў (літара В) намаляваны селянін з лапатай. Упрыгожванні выкананы ў чатырох колерах: сіні, чырвоны, зялёны і жоўты.
Брэсцкая жаночая гімназія
Брэсцкая жаночая гімназія — сярэдняя агульнаадукацыйная навучальная ўстанова ў Брэсце, якая існавала ў 1904—1915 гадах. Размяшчалася ў будынку па адрасе вуліца Савецкай, 29/Пушкінская, 21.
Гісторыя
Заснавана 1 ліпеня 1904 года. Складалася з 6 асноўных і падрыхтоўчага класаў. У 1905 годзе адкрыты 7-ы, у 1907 — 8-ы дадатковы педагагічны клас. У пачатку 1911/12 навучальнага года адкрыты паралельныя 3-і і 6-ы класы. Колькасць навучэнцаў вагалася ад 400—500 у 1906—1907 да 340 у 1915. Вывучаліся руская, французская, нямецкая, польская мовы, Закон Божы, гісторыя, матэматыка, фізіка, чыстапісанне, маляванне, геаграфія, рукадзелле, славеснасць, гігіена і інш. Плата за навучанне ў падрыхтоўчым класе складала каля 60 руб. у год, у 1—7-м класах — 75 руб., у 8-м—100 руб. Дадатковая плата бралася за навучанне лацінскай мове (10 руб.), догматам іўдзейскай веры (4 руб.), танцам (4 руб. ў год). На ўтрыманне гімназіі з дзяржаўнай казны, органаў мясцовага гарадскога самакіравання і збору за навучанне выдаткоўвалася ў год (у залежнасці ад колькасці навучэнак) ад 20 да 40 тыс. руб.
Верацея (Смаленская вобласць)
Верацея (Веретея) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сякераўшчына (прыпыначны пункт)
Сяке́раўшчына (, Секеровщина)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Сякераўшчына; на лініі Алёшча — Полацк, паміж прыпыначным пунктам Пазнякова і станцыяй Грамы.