cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыгор Якаўлевіч Кобец
Біяграфія
Друкавацца пачаў у елісаветградскіх газетах з 1917 г. (пісаў вершы, апавяданні, артыкулы, фельетоны). У час грамадзянскай вайны быў анархістам ва Украіне, у 1920 г. служыў у чырвоных (1-й Конная Армія Будзённага), удзельнічаў у мяцяжы з мэтай аддзяліць Украіну ад Расіі. З 1921 года жыў у Мінску, дзе, апасаючыся арышту за «контррэвалюцыйную дзейнасць», памяняў прозвішча Сандыга на Кобец. Працаваў качагарам, пазней, у канцы 1920-х гадоў, — у рэдакцыі газеты «Рабочий». З 1925 г. член рускай секцыі «Маладняка» — «Звенья», з 1929 — БелАППа. Член СП БССР з 1935 года.
У 1931—1937 гг. на кінастудыі «Савецкая Беларусь» у Ленінградзе (загадчык сцэнарнага аддзела з 1932), пазней на студыі кінахронікі на Далёкім Усходзе. Аўтар папулярнай у свой час п’есы «Гута» (1929), паэмы «Палестына» (1933), сцэнарыяў фільмаў: «Двойчы народжаны» (1933), «Шукальнікі шчасця» (1936), «Дняпро ў агні» (1937).
Арыштаваны 15 ліпеня 1938; высланы ў Хабараўск. Зноў арыштаваны 5.12.1941; пастановай Асобай нарады атрымаў 10 гадоў лагераў. Будаваў чыгункі Тайшэт-Лена, ад станцыі Наушка да Улан-Батара; потым знаходзіўся ў лагеры ў Заярску. З 1951 г. на пажыццёвым пасяленні ў кыргызскіх стэпах (с. Кара-Балты Фрунзенскай вобласці) без права пражывання ў сталічных і абласных гарадах. У 1958 годзе дазволена вярнуцца ў Мінск; цалкам рэабілітаваны ў 1960 годзе. У 1967 г. па просьбе Кіраваградскага гісторыка-краязнаўчага музея напісаў успаміны (у тым ліку пра лагернае жыццё) «Аўтабіяграфія» (друкавалася ў Беларусі ў 1973 г. са скарачэннямі). Аўтабіяграфічная тэма гучыць таксама ў аповесці пра сталінскія лагеры «Ноеў каўчэг» (1964; у поўным варыянце апублікавана ў 1989). Член Саюза кінематаграфістаў Беларусі з 1967 г. Пахаваны на Паўночных могілках Мінска.
П’еса «Гута» перакладалася на ідыш Даніэлем Маршаком (асобнае выданне — Мінск, 1933). Пераклад на беларускую паэмы «Палестына» выканаў Сяргей Грахоўскі (першая публікацыя — часопіс «Полымя рэволюцыі», № 6, 1935).
У 2009 г. у Мінску выйшаў аднатомнік «Выбраныя творы» Рыгора Кобеца, у які былі ўключаны яго п’еса «Гута», кінасцэнарыі, проза, лісты і інш. Укладальніцай кнігі выступіла дачка пісьменніка Алена Кобец-Філімонава, якая ў 2006 г. выдала кнігу пра свайго бацьку «Калі ўцякала сонца».
Франсіска Баеу
Нарадзіўся ў Сарагосе, Арагон, атрымаў добрую адукацыю. Яго першымі настаўнікамі ў мастацтве былі мясцовыя майстры, Хасэ Лузан і Антоніа Гансалес Веласкес. У пачатку 1763 года ён адабраны з ліку самых таленавітых мастакоў тагачаснай Іспаніі і пакліканы для аказання дапамогі Менгсу, першаму прыдворнаму жывапісцу. Высокая пратэкцыя дазволіла Франсіска тут жа патрапіць у Акадэмію Сан-Фернанда ў Мадрыдзе. Пасля смерці бацькоў клопат аб братах прымусіў яго вярнуцца ў Сарагосу.
У наступныя гады адным з яго калегаў быў Франсіска Гоя, які ажаніўся з яго сястрой, Хасеф Баеу. Ён быў прызначаны прафесарам Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў Сан-Фернанда ў 1765 годзе і дырэктарам у 1788 годзе. Баеу ўпрыгожыў картэзіянскі манастыр каля Сарагосы (Cartuja de Aula Dei). У 1767 годзе ён быў прызначаны прыдворным жывапісцам караля Іспаніі Карла ІІІ. Ён прымаў удзел у афармленні розных каралеўскіх палацаў каля Мадрыда. Ён распрацоўваў дызайн габеленаў. Ён таксама напісаў для Калегіі Сан-Ільдэфонса, Каралеўскага манастыра Увасаблення (Мадрыд), базілікі Дзевы Марыі дэль Пілар у Сарагосе, і Таледскага сабора.
Валынскае ваяводства (1921—1939)
Валынскае ваяво́дства (Województwo wołyńskie) — адміністрацыйная адзінка ў міжваеннай Польскай Рэспубліцы. Цэнтр — Луцк.
Ваяводства створана 19 лютага 1921 года з зямель, якія ўваходзілі ў заходнюю частку Валынскай губерні Расійскай імперыі. Найбольшай тэрытарыяльнай зменай за час існавання ваяводства стала перадача яму Сарненскага павета са складу Палескага ваяводства 16 снежня 1930 года. У 1938 годзе плошча ваяводства складала 35 754 км². Акрамя Луцка, асноўнымі гарадамі былі Роўна (найбуйнейшы горад), Ковель, Крэменец, Астрог, Уладзімір і Дубна.
Насельніцтва
Канфесійны склад:
Шэрая кугакаўка
Шэрая кугакаўка (Strix aluco) — птушка сярэдняй велічыні з сямейства савіныя, распаўсюджаная на большай частцы тэрыторыі Еўропы, а таксама ва Усходняй Азіі.
Знешні выгляд
Шэрая кугакаўка дасягае велічыні да 38 см і важыць ад 400 да 640 г. У яе цёмныя вочы і круглая галава, якой яна можа круціць на 270°. Вушныя пучкі адсутнічаюць. Апярэнне афарбавана ў маскіровачны шэры колер або колер кары дрэў, а крылы ў параўнанні з іншымі відамі соў кароткія, шырокія і акругленыя. Пары з рознай афарбоўкай могуць мець розных дзіцянятаў.
Пашырэнне
Арэал разарваны: Еўропа (акрамя поўначы), цэнтральна-заходняя і Малая Азія, паўночна-заходняя Афрыка, а таксама ад Алтайскіх гор і Гіндукуша да Карэйскага п-ва і ўсходу Кітая ўключна. На Беларусі звычайны на гнездаванні аселы від.
Засяляе краі старых дрэвастояў (ахвотней змяшаных ці лісцевых) па суседству з палямі і лугамі, групы дрэў, а таксама паркі і алеі са старых лісцевых дрэў; часам забудовы, і нават паселішчы і гарады. Звычайна жыве ў нізінах, але ў Альпах даходзіць да 1600 м, а ў Турцыі — да 2350 м над у.м.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо робіць у вялікім дупле, шчылінах скал і руін, а таксама ў пабудовах; часам займае старыя гнёзды сарок, варон і нават вавёрак, у выключных выпадках — у земляных норах або паміж каранямі дрэў. Занімае гнездавыя скрынкі.
Яйкі (2-4, часам 1-6) звычайна авальныя, уздутыя з тупым вузейшым канцом, белыя (часам з жаўтаватым адценнем), бліскучыя, з крыху шурпатай паверхняй.
Рыгор Сцяпанавіч Маракуца
Рыгор Сцяпанавіч Маракуца ( года, сяло Тэя, Грыгарыёпальскі раён МССР) — прыднястроўскі дзяржаўны дзеяч, старшыня Вярхоўнага Савета ПМР (1991—2005).
Біяграфія
Скончыў Цэлінаградскі сельскагаспадарчы інстытут (1968), працаваў у Каменскай РЭС, інструктарам райкама кампартыі Малдавіі (1971—1981), намеснікам старшыні Каменскага райсавета народных дэпутатаў, першым сакратаром Каменскага райкама партыі (1981—1991).
З 1990 года — дэпутат Вярхоўнага Савета ПМР. У студзені 1991 года абраны старшынём парламента. На гэты жа пост абіраўся таксама ў 1995 і 2000 гадах. На парламенцкіх выбарах 2005 года большасць у Вярхоўным Савеце атрымала партыя «Абнаўленне» і саюзныя ёй сілы, таму на пост старшыні Вярхоўнага Савета быў абраны лідар «Абнаўлення» Яўген Шаўчук. Маракуца быў абраны на пасаду Спецыяльнага Прадстаўніка Вярхоўнай Рады па міжпарламенцкіх сувязях.
Антон Сцяпанавіч Карпешын
Анто́н Сця́панавіч Карпе́шын (, станіца Канстанцінаўская, Данская вобласць — ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
З 1917 года член РКП(б).
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года на савецкай і гаспадарчай рабоце.
26 верасня 1937 года быў арыштаваны органамі НКУС СССР. Расстраляны 1 красавіка 1938 года. Рэабілітаваны пасмяротна ў студзені 1958 года.
Харанеў
Харане́ў (, Хоронев) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Назва
Назва паходзіць ад слова хараніць, «хаваць». Паводле падання, тут людзі схараніліся «ад француза».
Гісторыя
На карце 1777 года разам з паселішчам пазначаны і вадзяны млын. У 1873 годзе ўласнасць двараніна Русінава, які валодаў 237,5 дзесяцінамі зямлі і вадзяным млынам. У 1912 годзе існавала аднакласная царкоўнапрыходская школа. Дзейнічала чатырохкласная школа.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічае дом сацыяльных паслуг.
Іван Васілевіч Козел
Іван Васілевіч Козел (, вёска Канчаны, Маладзечанскі раён, Мінская вобласць-) — беларускі драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў Маладзечанскую сярэднюю школу №1 у 1949 г. Настаўнічаў у Віткаўшчынскай пачатковай (1949-1959), Ермакоўскай сямігадовай (1959-1960) і Красненскай сярэдняй (1960-1963) школах Маладзечанскага раёна. Адначасова завочна скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1955). Член КПСС з 1959 года. Быў навуковым супрацоўнікам Інстытута педагогікі Міністэрства асветы БССР (1963-1964), у 1964-1966 гг. - рэдактар Мінскай студыі навукова-папулярных і хранікальна-дакументальных фільмаў, затым старшы рэдактар Камітэта па друку пры Савеце Міністраў БССР. У 1969 г. скончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве.
Выступаў як драматург з 1957 г. Аўтар п'ес «Папараць-кветка» (1958, пастаўлена ў 1957, асобнае выданне ў 1959), прысвечанай барацьбе працоўных Заходняй Беларусі за сацыяльнае і нацыянальнае вызваленне, і «Канчане - суседзі мае» (апублікавана і пастаўлена пад назваю «Над хвалямі Серабранкі» ў 1961, асобнае выданне ў 1963), тыма якой - жыццё беларускай вёскі канца 1950-х гадоў, барацьба супраць уласніцтва.
Памёр года. Пахаваны ў Мінску на Чыжоўскіх могілках.
NGC 3442
NGC 3442 (іншыя абазначэнні — UGC 6001, MK 418, ZWG 184.34, KUG 1050+341, IRAS10503+3410, PGC 32679) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Друшляк
Друшляк шырока выкарыстоўваецца на кухні пры падрыхтоўцы страў. Ён прызначаны для аддзялення вадкасці ад цвёрдых рэчываў, напрыклад, пасля варэння макаронаў, круп, бульбы і інш. Таксама друшляк выкарыстоўваецца для мыцця і прамывання ягад, грыбоў, дробнай садавіны і агародніны, а таксама аддзялення тварогавай сыроваткі.
Часцей за ўсё друшляк вырабляюць з лёгкага металу, напрыклад, алюмінія. Таксама ёсць стальныя друшлякі, пакрытыя эмаллю, і друшлякі з нержавеючай сталі. Часам выкарыстоўваецца і пластмаса, але такія друшлякі не рэкамендуецца ўжываць для працэджвання гарачай прадукцыі.
Часта друшлякі вырабляюцца з адной доўгай ножкай або двума кароткімі вушкамі, размешчанымі на процілеглых баках.
Машына пастаяннага току
Машына пастаяннага току (рухавік пастаяннага току, генератар пастаяннага току, МПТ, РПТ, ГПТ) — гэта электрамеханічны ператваральнік энергіі (механічнай у электрычную). Усе электрычныя машыны МПТ зварачальныя.
Машына пастаяннаго току ствараецца з сінхронна звернутай канструкцыі, калі яё якар забяспечыць калектарам, які ў генератарным рэжыме грае ролю выпрамніка, а ў рухавіковым — пераўтваральніка частаты. Дзякуючы наяўнасці калектара па абмотцы якара праходзіць пераменны ток, а ў знешнім контуры, звязанным з якарам, — пастаянны.
Віды
МПТ можна падзяліць на наступныя віды:
Па спосабу ўзбуджэння
Па віду камутацыі
Іванава
Іва́нава (афіц. транс.: Ivanava; да 1940 года — Я́наў) — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Іванаўскага раёна, на р. Самароўка. За 132 км ад Брэста. Чыгуначная станцыя Янаў-Палескі на лініі Брэст—Пінск. Насельніцтва 16 465 чал. (2017).
Вялікае Княства Літоўскае
У XVII ст. Янаў меў статус мястэчка ў Пінскім павеце Берасцейскага ваяводства. У Трынаццацігадовую вайну 16 мая 1657 паселішча захапілі казакі, якія пасля працяглых катаванняў забілі тут каталіцкага місіянера Андрэя Баболі. У 1678 Ян Кароль Копаць заснаваў у мястэчку езуіцкую місію, якая належала да Пінскага калегіума. У 1694 Янаў перайшоў у валоданне Ганны, дачкі Я. К. Копаця і жонкі князя Канстанціна Яна Шуйскага, пазней мястэчкам валодаў яе сын Апалоніуш Аляксандр Шуйскі (пам. 1763 г.) і ўнук Ян Непамуцэн Шуйскі. Пасля смерці Яна Непамуцэна Янаў перайшоў да яго сястры Ганны, якая ў 1781 годзе выйшла замуж за Яна Тадэвуша Арэшку.
У складзе Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Янава апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе ўвайшло ў Кобрынскі павет Гродзенскай губерні. Цягам XIX ст. мясцовасць знаходзілася ва ўладанні Арэшкаў.
У 1861 расійскія ўлады раскватаравалі ў Янаве казакоў 31-га Данскога палка для задушэння сялянскіх хваляванняў у мястэчку і ваколіцах. У 1884 за 1 км ад Янава прайшла Палеская чыгунка, адкрылася невялікая станцыя (цяпер Янаў-Палескі) з драўляным вакзалам, складскімі памяшканнямі, рамонтнымі майстэрнямі. Станам на 1869 у Янаве існавалі драўляная праваслаўная царква, мураваны рымска-каталіцкі касцёл, капліца ў гонар Св. Андрэя Баболі, станавая кватэра, валасная ўправа, аптэка. Па выніках перапісу (1897) у мястэчку было 724 будынкі, працавалі народнае вучылішча і царкоўнапрыходская школа, сукнавальная фабрыка, гарбарны і цагельны заводы, маслабойня, 4 млыны.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР.
У складзе Польскай Рэспублікі
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Янава апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Пінскім павеце Палескага ваяводства. Станам на 1935 тут знаходзіліся гміннае кіраванне, паштова-тэлеграфнае кіраванне, паліцэйскі пастарунак, некалькі прыватных гасцініц, лесапільня «Горбур», паравы млын «Горбур»; дзейнічала польская школа.
Другая сусветная вайна
У 1939 Янава ўвайшло ў БССР, бальшавікі змянілі гістарычную назву паселішча на рускі лад на Іванава. На 1940 тут працавалі бальніца (на 50 ложкаў), радзільны дом (на 20 месцаў), паліклініка з 4 кабінетамі, пошта, 20 тэлефонаў, 3 тэлеграфныя апараты; дзейнічалі 7-гадовая беларуская, расійская і яўрэйская школы. 15 студзеня 1940 Іванава атрымала афіцыйны статус гарадскога пасёлка і стала цэнтрам раёна.
Вялікая Айчынная вайна
У гады Вялікай Айчыннай вайны з 27 чэрвеня 1941 да 16 ліпеня 1944 мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. Некаторы час у горадзе дзейнічаў зборны пункт па адпраўцы мірных жыхароў на працу ў нацысцкую Германію
Савецкі перыяд
11 сакавіка 1971 года Іванава атрымала статус горада.
Сучаснасць
У 1997 адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка мастаку і кампазітару Напалеону Ордзе, ураджэнцу в. Варацэвічы. 11 сакавіка 2011 адбылося афіцыйнае зацвярджэнне гарадскіх сцяга і герба.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай, будаўнічых матэрыялаў, дрэваапрацоўчай прамысловасці. Гасцініца «Пад ліпамі».
Адукацыя
У Іванаве працуюць гімназія, 3 сярэднія, музычная, дзіцяча-юнацкая спартыўная школы, 6 дашкольных устаноў. Менавіта ў Іванаве знаходзіцца адзіная ў Брэсцкай вобласці гарадская беларускамоўная школа, яна ж з музычным ухілам.
Медыцына
Медыцынскія паслугі аказвае гарадская паліклініка.
Турыстычная інфармацыя
Праз места праходзіць турыстычны маршрут «Россып талентаў палескіх». Працуе Іванаўскі музей гісторыі ўтварэння раёна. Спыніцца можна ў гасцініцы «Пад ліпамі».
У Іванаве дзейнічае адзіная ў Беларусі школа бондарства.
Рубцоўск
Рубцо́ўск (Рубцовск) — горад (з 1892 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Рубцоўскага раёна Алтайскага края. Насельніцтва 160,4 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1886 годзе.
Размешчаны ў стэпавай зоне на поўдні Алтайскага края, на беразе ракі Алей (прыток Обі), за 318 км ад Барнаула. Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −17,5 °C, ліпеня +20,5 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 370 мм.
Аўгуст (тытул)
А́ўгуст (augustus — свяшчэнны, вялікі) — тытул рымскіх імператараў. Для імператрыц ужываўся тытул «аўгу́ста».
Упершыню тэрмін «аўгуст» быў выкарыстаны ў якасці ганаровай часткі кагномена імператара Цэзара Аўгуста. Затым фармальны тытул аўгустаў насілі наступныя рымскія імператары аж да імператара Дыяклетыяна. Пры Дыяклетыяне тытул «аўгуст» стаў больш фармальным, пазначаючы аднаасобнага кіраўніка імперыі, у руках якога была сканцэнтравана ўся паўната ўлады, у адрозненне ад цэзараў — малодшых суправіцелей з абмежаванымі паўнамоцтвамі.
Дзіяна Уладзіміраўна Стэльмах
Дзіяна Уладзіміраўна Стэ́льмах (нар., Менск) — беларускі тэатразнавец. Кандыдат мастацтвазнаўства (1984).
Біяграфія
Дачка тэатральнага дзеяча і пісьменніка Уладзіміра Стэльмаха. Скончыла ў 1961 годзе БДУ, у 1967 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. У 1962—1967 гадах працавала ў БТА, у 1981—1986 гадах у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі, у 1968—1981 і 1986—1994 гадах у выдавецтве «Беларуская Энцыклапедыя».
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1965 года.
Харыет Бакер
Харыет (Гарыет) Бакер (нарв. Harriet Backer;, Холместран — , Осла) — нарвежская мастачка, адна з першых прафесійных жанчын-мастачак Скандынавіі.
Жыццё і творчасць
У 1857 годзе, ва ўзросце 12 гадоў, Харыет з бацькамі пераехала ў Хрысціянію. Вывучаў жывапіс і графіку ў Яахіма Калмеера і Ю. Ф. Экерсберга. Шмат падарожнічала па Еўропе разам са сваёй сястрой, вядомай піяністкай і кампазітарам Агатай Бакер-Грэндаль, працягвала вывучэнне жывапісу ў Мюнхене (1874—1878) і ў Парыжы, дзе яна жыла з 1878 па 1888 год, у Леона Бана. У 1888 годзе яна назаўжды вярнулася ў Нарвегію. З 1889 па 1912 год яна працавала ў мастацкай школе і аказала ўплыў на шэраг маладых мастакоў, сярод якіх быў Хенрык Лунд.
Сама мастачка не суадносіла сваю творчасць ні да адной з плыняў мастацтва, якія існавалі ў яе час, аднак яе творы створаны ў большасці сваёй у рэалістычнай манеры. Пасля знаходжання ў Парыжы і знаёмства з працамі французскіх майстроў у яе палотнах адчуваецца ўплыў імпрэсіянізму. Знаходзілася таксама пад творчым уплывам свайго блізкага сябра, мастака Эйліфа Петэрсена.
Работы Х. Бакер былі ўдастоены сярэбранага медаля на Сусветнай выставе ў Парыжы ў 1889 годзе. У 1908 ёй быў прысуджаны Залаты каралеўскі медаль за заслугі. Работы мастачкі можна ўбачыць у найбуйнейшых мастацкіх музеях Нарвегіі.
Ратка Младзіч
Ратка Младзіч (Ратко Младић;, сяло Бажынавічы, Боснія і Герцагавіна, Югаславія) — сербскі ваенны дзеяч, генерал, начальнік штаба Войска Рэспублікі Сербскай (1992—1995). У 2017 Гаагскім трыбуналам па ваенных злачынствах у былой Югаславіі прызнаны вінаватым у генацыдзе і злачынствах супраць чалавечнасці і прысуджаны да пажыццёвага зняволення.
Біяграфія
Скончыў Ваенна-індустрыяльнае вучылішча ў Земуне, вядомае тым, што яго сканчалі элітныя ваенныя спецыялісты. Пазней Младзіч скончыў з адзнакай Ваеннае вучылішча сухапутных войскаў (1965) і Камандна-штабную Акадэмію (1978).
У 1991 — памочнік камандуючага Прышцінскім корпусам (Косава). Неўзабаве пасля прызначэння, на фоне рэзка пагаршаючагася становішча ў Харватыі і распачатых баявых дзеянняў паміж харвацкімі сіламі і часткамі югаслаўскай арміі, быў пераведзены ў Кнін (Харватыя) камандуючым 9 корпусам Югаслаўскай народнай арміі (ЮНА).
4 кастрычніка 1991 Ратку Младзічу прысвоена пазачарговае званне генерал-маёра, а 24 красавіка 1992 г. — пазачарговае званне генерал-лейтэнанта (генерал-падпалкоўніка). 2 мая 1992, праз месяц пасля абвяшчэння незалежнасці Баснійскай рэспублікі, Младзіч паводле загаду з Бялграда ўсталёўвае транспартную блакаду сталіцы Босніі — гарады Сараева, адначасова адключыўшы падачу вады і электраэнергіі.
9 мая 1992 г. Младзіч быў прызначаны начальнікам штаба і намеснікам камандуючага Другой ваенныай акругі ЮНА ў Сараева, а ўжо 10 мая стаў камандуючым акругай.
12 мая 1992 г. сербскі парламент Босніі пастанавіў стварыць Войска Рэспублікі Сербскай на тэрыторыі Босніі. Генерал Младзіч прызначаецца начальнікам Галоўнага штаба Войска Рэспублікі Сербскай, займаючы гэты пост аж да снежня 1996 г. У маі 1992, пасля вываду сіл ЮНА з Босніі, былая Другая ваенная акруга ЮНА становіцца ядром Войска Рэспублікі Сербскай. 24 чэрвеня 1994 Младзіч становіцца генерал-палкоўнікам. У яго падначаленні знаходзіцца да 80 тыс. ваенных.
Галоўнае са злачынстваў, учыненых па загадзе Ратка Младзіча — разня ў Срэбраніцы, дзе ў 1995 годзе былі забітыя больш за сем тысяч мусульман, мужчын і хлопчыкаў. Младзіча таксама абвінавачваюць у злачынствах, якія здзейснілі ваенныя фарміраванні сербаў пад яго камандаваннем, якія асаджалі Сараева. Аблога працягвалася каля трох з паловай гадоў, за гэты час у горадзе загінулі больш за 10 тысяч чалавек.
Пад націскам міжнароднай грамадскасці і Гаагскага трыбунала, 8 лістапада 1996 г. указам прэзідэнта Рэспублікі Сербскай Біляны Плаўшыч генерал Ратка Младзіч быў зняты з пасад камандуючага Галоўным штабам ВРС і начальніка Генеральнага штаба. Неўзабаве ён быў звольнены.
Вышукваўся Гаагскім трыбуналам. Затрыманы і аддадзены пад суд у 2011.
Ратка Младзіч абвінавачваўся па адзінаццаці эпізодах, у тым ліку па двух эпізодах генацыду і пяці эпізодах, якія абвінавачванне кваліфікавала як злачынствы супраць чалавечнасці. Усе гэтыя злачынствы былі здзейсненыя з мая 1992 па лістапад 1995 года. У снежні 2016 года пракурор папрасіў пакараць Младзіча да пажыццёвага зняволення. 22 лістапада 2017 Ратка Младзіч прысуджаны да пажыццёвага зняволення за генацыд.
Яравое
Яравое (Яровое) — горад (з 1993) у Расіі, у складзе Алтайскага края. Насельніцтва 20,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1943 годзе. Размешчаны ў Кунлундзінскім стэпе на беразе возера Вялікае Яравое.
Бакер
Бакер — прозвішча.
Дэвід Лінч
Дэвід Кіт Лінч (David Keith Lynch; нар. ) — амерыканскі, , мастак, прадстаўнік амерыканскага незалежнага кінематографа. Лаўрэат прэміі «Залатая пальмавая галіна» (1990) і прыза за рэжысуру (2001) Канскага кінафестывалю, а таксама «Залатога льва» за ўнёсак у сусветны кінематограф (2006).
Дзяцінства
Нарадзіўся 20 студзеня 1946 года ў амерыканскім горадзе Місула, штат Мантана. Бацька — навуковец, працаваў у Міністэрстве сельскай гаспадаркі ЗША. З маленства Лінч цікавіўся незвычайнымі рэчамі.
Адукацыя. Пачатак творчай кар’еры
Праз бацькаву работу сям’я часта змяняла месца жыхарства, маленькі Лінч вымушаны быў вучыцца ў розных школах. Каб стаць мастаком, у 1965 г. паступае ў Карконскую школу мастацтваў у Вашынгтоне. Яго мастацкія погляды ў значнай ступені сфармаваліся пад уплывам аўстрыйца Оскара Какошкі, захапленне якім на кароткі час прыводзіць мастака-пачаткоўца ў Аўстрыю. Сярод іншых настаўнікаў Лінч называў Ф. Бэкана і Э. Хопера.
У пачатку 1966 г. ён апынуўся ў Філадэльфіі, дзе пачаў займацца ў Пенсільванскай акадэміі прыгожых мастацтваў. Ходзячы на курсы эксперыментальнага мастацтва, ён адкрывае для сябе анімацыю і здымае сваю першую стужку — «Шэсць хворых мужчын». У 1967 г. ён набывае відэакамеру і стварае свой першы фільм «Алфавіт», у якім сумяшчае мультыплікацыю і кінакадры. Фільм заснаваны на начных жахах, якія перажыла Пэгі, пляменніца Лінчавай жонкі. Сама Пэгі выканала ў фільме ролю дзяўчынкі. Гэтая праца ўвайшла ў адзін з альманахаў авангарднага кіно. У 1970 г. ён зрабіў анімацыйную карціну «Бабка», якая доўжылася 35 хвілін, адрознівалася праніклівым зместам і вельмі прадуманай лініяй апавядання.
Мурад IV
Мурад IV ( — ) — султан Асманскай імперыі ў 1623—1640 гадах.
Дэвід Лінч
«Галава-гумка»
У 1971 годзе Дэвід Лінч узяўся за працу над сваім першым поўнаметражным фільмам «Галава-гумка». Сябар з маленства Джэк Фікс аказаў яму фінансавую падтрымку. Праца ішла, што называецца, прыхваткамі і з вялікімі цяжкасцямі, але была завершана ў 1976 годзе. Фільм адразу зрабіўся культавым. Фільм яўляе сабой падарожжа ў чалавечую свядомасць, поўную яскравых, заварожвальных вобразаў. Стэнлі Кубрык пазней назваў гэты фільм адным з сваіх любімых і нават прымушаў сваіх акцёраў глядзець яго перад здымкаю фільма «Ззянне» (1980), каб прывесці іх у пэўны псіхалагічны стан.
Мурад IV
Султан Мурад IV прыйшоў да ўлады ў 1623 г. Ад самага пачатку кіравання выдаў указ на забарону дзеяння кавярнь, дамоў адпачынку, крамаў у якіх продалі алкаголь і опіум.
Дэвід Лінч
Набыццё вядомасці
Маладога рэжысёра заўважыў Мэл Брукс, на студыі якогда Лінч у 1980 г. паставіў фільм «Чалавек-слон» з удзелам Энтані Хопкінса, Джона Херта, Энн Бэнкрофт і Джона Гілгуда. Новы фільм уганаравалі васьмю намінацыямі на прэмію Оскар, але ён не атрымаў ніводнай, затое яму дастаўся «Сезар» як найлепшаму замежнаму фільму. Галоўны герой, надзвычай брыдкі, паказаны ў фільме больш чалавечным і добрым, чым «нармальныя людзі».
Мурад IV
Захаваў мірныя адносіны з еўрапейскімі дзяржавамі. У 1635 і 1638 г. правёў шэраг ваенных кампаній у Персіі і Месапатаміі, якія ўвянчаліся поспехам, быў захоплены Багдад. Таксама адзначыўся масавымі пакаранямі смерцю меркаваных злачынцаў і ваеннапалонных.
Дэвід Лінч
Набыццё вядомасці
Пасля гэтага Лінчу прапанавалі зняць трэцюю частку эпапеі «Зорныя войны», але ён адмовіўся і пачаў працаваць з новым праектам — экранізацыяй рамана «Дзюна». На жаль, прадзюсары не далі Лінчу самастойна правесці мантаж фільма і кантралявалі працэс здымкі. Фільм, які быў выпушчаны ў 1984 г., не меў поспеху, і пры велізарным на тую пару бюджэце 45 мільёнаў долараў прынёс толькі 27 мільёнаў у пракаце. У гэтай карціне дэбютаваў акцёр Кайл Мак-Лахлен, які вельми ўпадабаўся Лінчу і потым паяўляўся не ў адной ягонай істужцы. Адну з роляў «Дзюны» сыграў музыка Стынг, пасля чаго Лінч пачаў запрашаць рок-зорак на ролі ў сваіх фільмах. Пазней у Лінча зняліся Дэвід Боўі і Мэрылін Мэнсан.
У пачатку 1990-х зняты Лінчам серыял «Твін Пікс» выклікаў сярод гледачоў гэтак званую «піксаманію», але поўнаметражны псіхадэлічны прыквэл да серыяла («Твін Пікс: Агонь, ідзі за мною», 1992 г.) атрымаў досыць нізкія ацэнкі, збольшага таму (паводле меркавання самога Лінча), што стылістычна ён быў мала звязаны з серыялам.
Фільмы 1990—2000 гг.
«Загубленая шаша» (1997) падзяліла крытыкаў на два лагеры, першы прыняў кінастужку станощча, а другі назваў яе заняпадам Лінчавай кар’еры. Фільм апавядае нам пра забойцу-шызафрэніка, якога прысудзілі да смяротнага пакарання. Перад смерцю яму здалося, што ён нібыта апынуўся на волі, дзе неўзабаве яго ўцягваюць ў шэраг захапляльных, надзвычайных прыгод.
У вачах крытыкаў з мэйнстрыму Лінча рэабілітаваў фільм «Простая гісторыя» (1999), заснаваны на рэальных падзеях. Праца «Малхоланд Драйв» (2000) адразу зрабілася культавай, і часопіс «Кае дзю Сінэма» назваў яе «найлепшым фільмам дзесяцігоддзя». Сам Лінч растлумачыў змест фільма як «каханне у горадзе сноў». Стужка расказвае пра дзвюх кабет, гісторыя якіх не мае ні пачатку, ні канца. У фільме не зразумела, дзе сон, а дзе рэчаіснасць; не зразумела, хто з герояў сніць гэты сон, а хто толькі сніцца і каго сапраўды не існуе.
Наступны фільм «Унутраная імперыя» зняты на ручную лічбавую камеру даволі прымітыўнай мадэлі. Здымка вялася без гатовага сцэнарыя, збольшага прайшла ў Польшчы.
Апошнімі часамі Д. Лінч здымае шмат кароткіх рэкламных ролікаў, а таксама анімацыйныя карціны.
NGC 3443
NGC 3443 (іншыя абазначэнні — UGC 6000, MCG 3-28-25, ZWG 95.56, PGC 32671) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рэцэнзія
Рэцэнзія (recensio — разгляд) — даследаванне адлюстраванай рэчаіснасці, у якім ацэньваюцца вартасці і хібы зместу і формы твора. Заключаецца ў ацэнцы важкасці аўтарскага разумення і слушнасці меркавання, высновы і парады. Паказвае значнасць новай думкі, грамадскага ўзору і прыладнай навінкі з падмацаваннем высновы спалучэннем довадаў і тэкставых вытрымак. Уключае логіка-вобразную карціну ўспрымання твора, спалучэнне ўспрымання і пазнання навакольнай рэчаіснасці, заснаванага на ўласным досведзе. Выкарыстоўвае аўтарскае разуменне выкладу і думку, таму не мае поўнай самастойнасці.
Гара Кука
Гара Кука, Ааракі (Mount Cook, ) — гара ў Паўднёвых Альпах на в. Паўднёвым Новай Зеландыі. Вышыня 3764 м.
Чыкаўка
Чы́каўка (, Чиковка) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Гісторыя
У гістарычных крыніцах вёска згадваецца ў 1675 годзе Прапойскім старостве, мела 7 дымоў. У 1750 8 дымоў, млын. Паводле рэвізіі 1772 года, 116 жыхароў (беглых 1 чал.). У 1835 уладанне памешчыцы Цеханавецкай.
NGC 3444
NGC 3444 (іншыя абазначэнні — UGC 6004, ZWG 66.55, FGC 1148, PGC 32670) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даламітавыя Альпы
Даламітавыя Альпы (Dolomiti, Dolomiten) — горны масіў ва Усходніх Альпах, на паўночным усходзе Італіі. Даўжыня 120 км. Вышыня 3342 м (гара Мармалада). Характэрны зубчастыя грабяні і стромкія схілы. Складзены з даламітаў і вапнякоў. Снежнікі і ледавікі. Некалькі рэзерватаў. Курорты (Корціна-д'Ампеца). Турызм. Зімовыя віды спорту.
Якаб Адрыянсзан Бакер
Якаб Адрыянзан Бакер (нідэрл. Jacob Adriaenszoon Backer;, Харлінген — , ) — галандскі мастак эпохі барока.
Жыццё і творчасць
Якаб А. Бакер нарадзіўся ў сям’і пекара. У 1611 годзе ўся яго сям’я пераязджае ў Амстэрдам. У 1627 годзе Якаб адпраўляецца ў Леўвардэн, у навучанне да мастака Ламберта Якабса, які пісаў палотны гістарычнага жанру. У 1633 ён, разам з іншым вучнем Якабса, Гавертам Флінкам, вяртаецца ў Амстэрдам. Знаходзіўся пад уплывам такіх жывапісцаў як Рубенс, Вібранд дэ Гіст і Абрахам Блумарт. У тым жа годзе ён піша па замове амстэрдамскага Дома сірот серыю партрэтаў. Пасля Я. Бакер становіцца аўтарытэтам у галіне партрэтнага жывапісу; працы яго заваявалі вялікую папулярнасць у сталіцы Галандыі. Яго працы таксама былі прызнаны ў Францыі; карціна Паядальнік вустрыц, якая рэалістычна адлюстроўвае «перапоўненага жыццём» едака вустрыц, прадстаўлена ў пастаяннай экспазіцыі музея Мандэ ў авернскім Рыёме.
Акрамя партрэтнага жывапісу, майстар пісаў таксама гістарычныя, а на канчатковым этапе сваёй творчасці — таксама рэлігійныя палотны і карціны на міфалагічную тэматыку. Адной з самых вядомых работ мастака з’яўляецца «Партрэт хлопчыка ў шэрым» (1632).
Францішак Бруздовіч
Францішак Бруздовіч (Franciszek Bruzdowicz; 1861, в. Бродніца, Кобрынскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Іванаўскі раён — 1912) — беларускі мастак у галіне станковага і дэкаратыўна-пракладнога жывапісу, аўтар роспісаў касцёлаў у Польшчы і Беларусі
Біяграфія
Францішак Бруздовіч нарадзіўся ў 1861 годзе ў вёсцы Бродніца Кобрынскага павета Гродзенскай губерні (цяпер Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці). Вучыўся ў Варшаве (1880—1883), у Кракаўскай школе мастацтваў у Яна Матэйкі (1883—1887). Пасля атрымання адукацыі працаваў у Польшчы.
Аўтар манументальных і станковых твораў. У 1898 годзе ўдзельнічаў у размалёўцы касцёла ў Кельцах (Польшча). Пераможца конкурсу на праект размалёўкі кафедральнага сабора ў Плоцку (1900). У 1901 годзе Фрашцішак Бруздовіч стаў ініцыятарам стварэння і актыўным членам Таварыства польскага прыкладнога мастацтва.
У пачатку XX стагоддзя мастак вярнуўся на радзіму.
У 1906 годзе Вайніловічамі, у значнай ступені на грошы якіх перад тым быў адрамантаваны драўляны касцёл святога Міхаіла ў Цімкавічах (цяпер у Капыльскім раёне), Францішак Бруздовіч быў запрошаны распісаць інтэр’ер касцёла. Работу завяршылі ў 1908 годзе. Галоўным матывам дэкору храма быў раслінны арнамент, які складаўся са шматлікіх кветак мясцовай флоры, пераплеценых з галінкамі і лісцем. Геаметрычны арнамент, аснова якога — ромб і яго варыянты, мастак выкарыстаў пры размалёўцы бэлек, нефавых слупоў, вушакоў дзвярэй.
Беларуская народная творчасць аказала моцны ўплыў на творачасць Францішка Бруздовіча: падчас выканання насценных размалёвак у касцёлах Нясвіжыа і Цімкавічаў мастак выкарыстоўваў народныя матывы ўзорыстага ткацтва, вышыўкі, мастацкай размалёўкі сялянскай мэблі. Мастацтвазнаўцамі яго жывапіс да гэтага часу ацэньваецца як адзін з лепшых узораў народнай традыцыі ў манументальна-дэкаратыўным мастацтве Беларусі.
Пазней тыя ж Вайніловічы запрасілі мастака аздобіць узведзены імі ў Мінску касцёл Святых Сымона і Алены. Да 1911 года Ф. Бруздовіч зрабіў эскізы вітражоў і роспісаў, але сам рэалізаваць задумку ў матэрыяле паспеў толькі часткова.
Францішак Бруздовіч заўчасна памёр у 1912 годзе.
Памяць
20-27 жніўня 2018 г. у г. Іванаве праходзіў XV абласны пленэр разьбяроў манументальнай скульптуры, прысвечаны знакамітым пісьменнікам і мастакам, чый лёс меў дачыненне да іванаўскай зямлі. Па выніках пленэру 1 верасня 2018 г. падчас Дня беларускага пісьменства ў гарадскім парку была ўрачыста адкрыта «Алея знакамітых землякоў». Вобраз мастака Францішка Бруздовіча ажыў у дрэве, дзякуючы народнаму майстру Беларусі Анатолю Савельевічу Туркову з Каменца.
Жаночая логіка 4
«Жано́чая ло́гіка 4» (Женская логика 4) — расійскі дэтэктыўны фільм 2004 года, чацвёртая частка гісторыі пра Вольгу Пятроўну Туманаву. Галоўную ролю ў фільме выканала Аліса Фрэйндліх.
Сюжэт
Прыватны дэтэктыў, ужо прызнаная раённым аддзяленнем міліцыі, пенсіянерка Вольга Пятроўна, ідзе ў цырульню, прыхапіўшы з сабой дэтэктыў з брутальнай назвай «Крывавае вяселле ката». Па дарозе яна сустракае сваю даўнюю прыяцельку Святлану, якая прыходзіла да сваіх знаёмых, але іх кватэра апынулася закрытай, што само па сабе дзіўна, бо яны дамовіліся аб сустрэчы. У рэшце рэшт, абедзве дамы, дзякуючы дапамозе суседзяў, трапляюць у гэтую кватэру, а там — два трупы…
Высокія раўніны
Высокія раўніны (High Plains) — плато ў цэнтральнай частцы ЗША. Размешчана ў сярэдняй частцы Вялікіх раўнін, паміж рэкамі Уайт-Рывер (прыток Місуры) і Канейдыян (прыток Арканзаса).
Паверхня Высокіх раўнін плоская, вышыні зніжаюцца з захаду на ўсход ад 1700 да 500 м. Ад суседніх участкаў Вялікіх раўнін плато аддзяляецца ўступамі. Высокія раўніны ўтвораны вапнякамі і пясчанікамі палеазойскага ўзросту, якія перакрываюцца лёсападобнымі суглінкамі (радзей пяскамі).
Паверхня плато прарэзаная далінамі рэк (Плат, Арканзас і інш), паблізу якіх яна глыбока раздзеленая густой рачной сеткай. На тэрыторыі плато пераважае рознатраўна-кавыльны стэп на каштанавых глебах. Раён выкарыстоўваецца для пашавай жывёлагадоўлі, у далінах рэк займаюцца ірыгацыйным земляробствам.
Рудольф Маркус
Рудольф «Рудзі» Артур Маркус (Rudolph «Rudy» Arthur Marcus;, Манрэаль, Канада) — амерыканскі хімік канадскага паходжання, заснавальнік тэорыі пераносу электрона ў растворах (тэорыя Маркуса), лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1992). («За ўклад у тэорыю рэакцый пераносу электрона ў хімічных сістэмах»).
Махмуд II
Махмуд II ( — ) — султан Асманскай імперыі ў 1808—1839.
Уступіў на пасаду султана 28 ліпеня 1808 у выніку дзяржаўнага перавароту. Праводзіў палітыку цэнтралізацыі дзяржавы, ажыццявіў шэраг рэформ. У 1826 выдаў загад пра фарміраванне рэгулярнага войска і распусціў янычарскі корпус. У 1834 ліквідаваў ваенна-ленную сістэму. У 1836—1838 стварыў на еўрапейскі лад міністэрствы ўнутраных і замежных спраў, міністэрства фінансаў.
Пры Махмудзе II значна ўзмацнілася нацыянальна-вызваленчая барацьба балканскіх народаў, якая прывяла да атрымання незалежнасці Грэцыі (1830) і атрымання аўтаноміі Сербіі, Малдавіі і Валахіі. Падчас кіравання Махмуда II Асманская імперыя пацярпела паражэнне ад Егіпта.
Таццяна Сяргееўна Марозкіна
Таццяна Сяргееўна Марозкіна (Татьяна Сергеевна Морозкина;  — ) — беларуская вучоная-біяхімік, спецыяліст у галіне эксперыментальнай анкалогіі. Кандыдат медыцынскіх навук (1967). Доктар біялагічных навук (1978), прафесар (1983). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусi (1998). Адзіная жанчына ў Беларусі — член прэзідыума ВАК.
Біяграфія
Скончыла Мінскі медыцынскі інстытут (1963), дзе і выкладала; прафесар кафедры біялагічнай хіміі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы і тэматыка публікацый: анкалогія; радыебіялогія; выбіральная хіміярадыеахова нармальных (незлаякасных) тканак пры тэрапіі хворых на рак; праблемы харчавання і інш.
Узнагароды
За цыкл прац «Распрацоўка і вынікі ўкаранення ў клінічную практыку новых высокаэфектыўных спосабаў дыстанцыйнай прамянёвай тэрапіі анкахворых» прафесар Т. С. Марозкіна ў складзе творчага калектыву НДІ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі МЗ РБ у 1997 годзе была ўдастоена Дзяржаўнай прэміі РБ.
Грамадская дзейнасць
Невымерны ўклад Т. Марозкінай у справу абароны жывёл. Яна была ўдзельніцай першага ў Беларусі міжнароднага кангрэса па абароне жывёл, нястомным прапагандыстам этыкі ў адносінах да жывёл у сродках масавай інфармацыі. БДМУ была першай медыцынскай ВНУ ў былым Савецкім Саюзе, дзе адмовіліся ад вопытаў над такімі высокаарганізаванымі жывёламі, як сабакі. Т. С. Марозкіна была першапраходцам у гэтай этычнай праблеме. Таццяна Сяргееўна член Каралеўскага таварыства абароны жывёл (Вялікабрытанія).
Сезон 2019 ФК НФК Мінск
Склад каманды
Станам на жнівень 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Марыя дэ Куртэнэ
Марыя дэ Куртэнэ (Marie de Courtenay;  — ) — нікейская імператрыца, рэгентка Лацінскай імперыі ў 1228 годзе.
Дачка лацінскага імператара П’ера дэ Куртэнэ і імператрыцы Іаланды дэ Эно. У 1217 ці 1218 годзе выдадзена замуж за нікейскага імператара Феадора I Ласкарыса. Шлюб гэты меў на мэце ўмацаваць мірныя адносіны паміж дзвюма дзяржавамі. Пасля смерці Іаланды дэ Эно Феадор Ласкарыс, лічачы, што жаніцьба на лацінскай прынцэсе дае яму некаторыя правы на Канстанцінопаль, пачаў падрыхтоўку да захопу горада (1220). Рэгент Лацінскай імперыі Конан Бецюнскі неадкладна адрэагаваў на пагрозу, накіраваўшы войскі ў Малую Азію. Справа ледзь не дайшла да новай вайны, але пры дзейным удзеле Марыі дэ Куртэнэ канфлікт атрымалася завяршыць мірам у 1221 годзе.
Дзятлавічы
Назву Дзя́тлавічы маюць:
Луі Дзюрэй
Луі Дзюрэй (Louis Durey; 27 мая 1888 — 3 ліпеня 1979) — французскі кампазітар першай паловы XX стагоддзя, які атрымаў вядомасць галоўным чынам у якасці аднаго з удзельнікаў гурта «Шасці». Таксама быў вядомы, як член французскай камуністычнай партыі (ФКП) і Прэзідэнт Народнай музычнай федэрацыі Францыі.
Яўген Васільевіч Шаўчук
Яўге́ній Васі́льевіч Шаўчу́к (Евгений Васильевич Шевчук, Evgheni Vasilievici Șevciuk, Евге́ний Васи́льевич Шевчу́к, Євге́н Васи́льович Шевчу́к; нар., г. Рыбніца МССР) — прыднястроўскі дзяржаўны дзеяч, старшыня Вярхоўнага Савета ПМР (з 2005), лідар партыі «Абнаўленне» (да 2009 г.). Прэзідэнт ПМР з 2011 да 2016 гг.
У 1992—1998 гг. працаваў у органах МУС Прыднястроўя па барацьбе з эканамічнымі злачынствамі. У 2000 г. абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета і намеснікам старшыні ВС. У 2005 г. партыя «Абнаўленне» і саюзныя ёй сілы заваявалі большасць у Вярхоўным Савеце, і Шаўчук быў абраны старшынёй ВС. У 2011 г. быў абраны прэзідэнтам ПМР.
Летам 2017 г. Шаўчук збег ў Малдову, патлумачыўшы гэта тым, што яго «замовілі» і пераследуюць.
У 2018 г. экс-прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі Яўгеній Шаўчук быў завочна прысуджаны да 16 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі строгага рэжыму і штрафу ў памеры 600 мільёнаў прыднястроўскіх рублёў (каля $36 мільёнаў). Суд прызнаў яго вінаватым у двух эпізодах атрымання хабару ў буйным памеры і трох эпізодах перавышэння службовых паўнамоцтваў. Шаўчук быў таксама пазбаўлены дзяржаўных узнагарод.
Зерэндзінскі раён
Зерэндзінскі раён (Зеренді ауданы) — адміністрацыйная адзінка Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Зерэнда.
Высокі Таўэрн
Высокі Таўэрн (Hohe Tauern) — горны хрыбет у Аўстрыі, у сістэме Цэнтральных Усходніх Альпаў.
Хрыбет распасціраецца з захаду на ўсход больш чым на 100 км. Складаецца з некалькіх масіваў вышынёй да 3798 м (гара Гросглокнер) з альпійскімі формамі рэльефу. У заходняй частцы шматлікія каравыя і далінныя ледавікі. З паўночных схілаў хрыбта бяруць пачатак многія правыя прытокі ракі Зальцах, з паўднёвых — левыя прытокі Дравы. Восевую зону хрыбта складаюць старажытныя граніты і гнейсы. Да вышыні 1800—2000 м — хваёвыя лясы, вышэй — зараснікі кустоў і лугі. Праз Высокі Таўэрн на вышыні каля 1200 м пракладзены чыгуначны тунэль Зальцбург — Клагенфурт.
NGC 3445
NGC 3445 (іншыя абазначэнні — UGC 6021, IRAS10515+5715, MCG 10-16-23, VV 14, ZWG 291.11, Arp 24, KCPG 256A, PGC 32772) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Lenovo
Lenovo Group Limited (联想集团有限公司) — кітайская камп'ютарная кампанія, на другі квартал 2014 займае першае месца ў пяцёрцы найбуйнейшых сусветных вытворцаў персанальных камп'ютараў (акрамя Lenovo ў пяцёрцы Hewlett-Packard, Dell, Acer, Asus).
Зарэгістраваная ў Сінгапуры. Штаб-кватэра кампаніі Lenovo размешчана ў Перчэйзе (штат Нью-Ёрк, ЗША), а асноўныя аперацыйныя офісы — у Пекіне (КНР) і Рэйлі (ЗША, штат Паўночная Караліна). Асноўныя даследчыя цэнтры кампаніі размешчаны ў Ямата (Японія), у Пекіне, Шанхаі і Шэньчжэне (КНР), а таксама ў Рэйлі (штат Паўночная Караліна, ЗША).
На 2014 год у калектыве кампаніі больш 46000 супрацоўнікаў (з улікам сумесных прадпрыемстваў) з больш чым 60 краін. Кампанія абслугоўвае кліентаў у больш чым 160 краінах свету.
Капіс Сільвій
Капіс Сільвій — міфічны цар Альба-Лонгі.
Яго папярэднікам і бацькам паводле Ціта Лівія быў Аціс Сільвій. У «Метамарфозах» Авідзія ён з'яўляецца пад імем Эпіт, а ў Дзіянісія Галікарнаскага згадваецца як Капет. Капіс кіраваў на працягу 28 гадоў. З сачынення Дзіянісія Галікарнаскага атрымліваецца, што гэта быў перыяд 965—937 гадоў да н.э. Пераемнікам Капіса быў яго сын Капет Сільвій.
Піраты (фільм, 1986)
«Піраты» (Pirates) — прыгодніцкі камедыйны фільм 1986 года рэжысёра Рамана Паланскага, адзінаццаты поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Аўтарамі сцэнарыя выступілі, і Раман Паланскі. Галоўныя ролі выканалі, і.
Сюжэт
Два піраты: стары марскі воўк Рэд і юнга Жан-Батыст па мянушцы Жабяня апынуліся на плыце пасярод акіяна. Іх падбірае іспанскі карабель, на борце якога знаходзіцца скарб — залаты трон правадыра. Піраты не могуць выпусціць рэдкі выпадак разбагацець, і вядома ж, падбіваюць каманду да бунту. А тым часам малады Жан-Батыст улюбляецца ў пляменніцу іспанскага губернатара, якая выпадкова апынулася на борце.
Дыкцыя
Дыкцыя (dictio - вымаўленне) — яснае, выразнае вымаўленне; адзін з важных элементаў культуры мовы. Асабліва вялікае значэнне мае для прамоўцы, лектара, спевака, акцёра.
Цікавыя факты
Выбітны старажытнарымскі аратар Марк Тулій Цыцэрон браў у рот каменьчыкі і так чытаў на памяць урыўкі з твораў паэтаў, каб зрабіць вымаўленне выразней.
Уладзімір Уладзіміравіч Парфяновіч
Уладзімір Уладзіміравіч Парфяновіч (нар, Мінск) — беларускі спартсмен (веславанне на байдарках і каноэ), палітык. Трохразовы Алімпійскі чэмпіён (1980), шматразовы чэмпіён свету і Еўропы.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Беларускі інстытут фізічнай культуры (1981). З 1977 года інструктар Спартыўнага камітэта пры Савеце Міністраў Беларусі. Заслужаны майстар спорту СССР (1979). З 1995 года ў прадпрымальніцкіх і грамадскіх структурах.
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі. У чэрвені 2004 года ён з іншымі прадстаўнікамі парламенцкай групы «Рэспубліка» зладзіў галадоўку, каб дамагчыся разгляду ў парламенце змяненняў у Выбарчы кодэкс. Галадоўка доўжылася 18 дзён, аднак галоўнай мэты не дасягнула.
У 2013—2015 гадах працаваў галоўным трэнерам нацыянальных зборных Расійскай Федэрацыі па веславанні на байдарках і каноэ. Станам на 2020 год Уладзімір Парфяновіч працуе дзіцячым трэнерам.
Спартыўныя дасягненні
Чэмпіён XXII Алімпійскіх гульняў (1980, Масква) на байдарцы-адзіночцы (к-1) на дыстанцыі 500 м, на байдарцы-двойцы (к-2) на дыстанцыях 500 і 1000 м. Чэмпіён свету і Еўропы — 1979, 1981, 1982 (к-1, к-2) на дыстанцыі 500 м; 1981, 1982 (к-2) на дыстанцыі 1000 м; 1983 (к-1) на дыстанцыі 500 м. Сярэбраны прызёр чэмпіянатаў свету і Еўропы — 1978 (к-1) на дыстанцыі 500 м; 1983 (к-2) на дыстанцыях 500 і 1000 м. 17-разовы чэмпіён СССР. Чэмпіён Спартакіяды народаў СССР 1979 года.
Муса Хілаль
Муса Хілаль (موسى هلال Mūsa Hilāl) — саветнік міністра ўнутраных спраў Судана і меркаваны лідар праўрадавага апалчэння «Джанджавід», якое прымала актыўны ўдзел у Дарфурскім канфлікце, змагаючыся супраць паўстанцаў.
Біяграфія
Муса Хілаль нарадзіўся ў 1961 годзе, дакладная дата невядома. Яго клан Ум-Джалул ажыццяўляў кіраўніцтва арабскага племя махамідаў у Дарфуры. Махаміды з’яўляюцца часткай больш буйной канфедэрацыі плямёнаў жывёлагадоўцаў (абала) племя Рызейгат. Хілаль стаў лідарам апалчэння «Джанджавід», якое адказна за шэраг ваенных злачынстваў супраць грамадзянскага насельніцтва ў 2003 годзе ў рамках дзеянняў па барацьбе з паўстанцамі. 21 студзеня 2008 года федэральны ўрад Судана абвясціў аб прызначэнні Муса Хілаля на пасаду галоўнага саветніка ў МУС. Гэтая пасада дазволіла яму каардынаваць свае дзеянні з рэгіянальнымі лідарамі Дарфура.
У студзені 2014 года Хілаль пакінуў кіруючую Партыю нацыянальнага кангрэса Судана і заснаваў новы рух, вядомы як Суданскі рэвалюцыйны савет абуджэння. Па стане на канец сакавіка таго ж года ён кіраваў уласнай адміністрацыяй у Паўночным Дарфуры, а яго войскі кантралявалі гарады Сараф-Умра, Кутум, Кабкабія і раён Эль-Ваха.
Хілаль быў арыштаваны ў лістападзе 2017 года і асуджаны за ваенныя злачынствы ў адносінах да мірных жыхароў.
Зыходзячы са слоў самога Муса Хілаля, ён займаўся наборам навабранцаў для «Джанджавід», хоць пастаянна адмаўляў прыналежнасць да Вярхоўнага камандавання джанджавідаў, і толькі з’яўляўся ўплывовым шэйхам у Дарфуры. Хілаль таксама сцвярджаў, што дзеянні джанджавідаў арганізаваны і накіраваны федэральным урадам у Хартуме пад кіраўніцтвам прэзідэнта Судана Амара Хасана аль-Башыра. Як заявіў ён у відэаінтэрв’ю з Human Rights Watch, усе напады апалчэнцаў непасрэдна падрыхтаваны суданскім урадам.
11 сакавіка 2021 года Муса Хілаль вызвалены. Памілаванне прадастаўлена Суверэнным саветам, установай, адказнай за пераходны перыяд у Судане. Аднак Хілаль застаўся пад санкцыямі ААН.
Бернхард Кульман
Бе́рнхард Ку́льман (Bernhard Cullmann; нар. ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Кар’ера
Пачаў сваю футбольную кар’еру ў 1969 годзе з камандай «Порц», пакуль не падпісаў кантракт з клубам «Кёльн» у 1970 годзе. Згуляў у 341 матчы Бундэслігі, пакуль не завяршыў кар’еру па стане здароўя. Паміж 1973 і 1980 гадамі ён гуляў у 40 матчах за нацыянальную зборную Германіі, забіўшы шэсць галоў. Прымаў удзел у чэмпіянаце свету 1974, чэмпіянаце свету 1978 і ў чэмпіянаце Еўропы 1980.
З 1999 года яго сын, Карстэн Кульман, таксама пачаў гуляць за «Кёльн».
Таццяна Іванаўна Сініца
Таццяна Іванаўна Сініца (нар., Брэст) — беларускі псіхолаг, педагог. Кандыдат псіхалагчных навук.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў 1976 годзе ў Брэсце. Тут у 1993 годзе скончыла Ліцэй № 1, затым паступіла ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на аддзяленне псіхалогіі.
У 1998 годзе скончыла ВНУ з адзнакай (спецыялізацыя медыцынская псіхалогія). У 1998 г. паступіла ў аспірантуру Акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Пасля заканчэння аспірантуры ў 2002 г. прынятая на пасаду старшага выкладчыка кафедры прыкладной псіхалогіі факультэта псіхалогіі БДПУ імя М. Танка. У 2003 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці «Карэкцыйная псіхалогія». З 2007 па 2009 г. працавала на пасадзе дацэнта кафедры клінічнай і кансультатыўнай псіхалогіі факультэта псіхалогіі. У 2010 г. прысвоена вучонае званне дацэнта. З 2009 па 2014 займала пасаду загадчыка кафедры клінічнай псіхалогіі факультэта псіхалогіі БДПУ імя. М. Танка.