cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стандартная бібліятэка C
Агульная падтрымка бібліятэк
Пакуль не стандартызавана, але праграмы на мове Сі могуць залежыць ад бібліятэк падпраграм, якія змяшчаюць код, ужываны кампілятарам падчас працы. Код, што ініцыялізуе працэс для аперацыйнай сістэмы перад выклікам, рэалізаваны ў бібліятэцы "падчас выканання" мовы Сі (C Run-Time Library, CRT) для бягучай версіі кампілятара. Код бібліятэкі CRT можа дапамагчы з рэалізацыяй іншых асаблівасцяў мовы, як напрыклад апрацоўка неперахопленых выключэнняў або рэалізация працы з лікамі з рухомай коскай.
Стандартная бібліятэка мовы Сі толькі рэгламентуе наяўнасць вышэйзгаданых падпраграм і іх паводзіны. Так як рэалізацыя кампілятара можа залежыць ад наяўнасці гэтых дадатковых функцый, то ўсё залежыць ад таго, якіе падпраграмы змешчаны ў Стандартную бібліятэку мовы Сі, такім чыгам любая праграма, што распрацавана з іх дапамогай, будзе залежыць мець у іх патрэбу.
Убудавагыя функцыі кампілятара
Некаторыя кампілятары (напрыклад, GCC ) падтрымліваюць унутраныя версіі мноства функцый Стандартнай бібліятэкі мовы Сі; то бок, рэалізацыі функцый запісваюцца ў кампіляваны аб'ектны модуль, а праграма выклікае ўнутраныя версіі замест функцый агульнай бібліятэкі Сі. Гэто змяньшае накладные выдаткі на выклік функцыі, асабліва калі выклік функцыі замяняецца ўбудаванымі варыянтамі, і дазваляецца выкарыстанне іншых форм аптымізацыі (калі кампілятар падтрымлівае кіраванне характарыстыкамі ўнутраных варыянтаў), але можа прыводзіць да праблемаў пры адладцы (унутраныя версіі не могуцб быць замененыя інструментальнымі версіямі для праверкі).
Стандартная бібліятэка POSIX
POSIX (і SUS) вызначае колькасць падпраграм, якія могуць быць даступныя апроч вызначаных у Стандартнай бібліятэцы мовы Сі; яны часта рэалізуюць аналагічную функцыянальнасць са Стандартнай бібліятэкай з рознай ступенню падабенства. Напрыклад, glibc рэалізуе такія функцыі як fork у libc.so, аде перад выклікам бібліятэкі патокаў яднаюцца ў glibc, хоцб гэта заяўлена як асобная бібліятэка з уласным флагам лінкавальніка. Зачастую, такая POSIX-сумяшчальная функцыянальнасць разглядаецца як частка бібліятэкі; адпаведная бібліятэка Сі можа быць ідэнтыфікавана як ANSI ці ISO бібліятэка мовы Сі.
Рэалізацыі
Існуе мноства рэалізацый, што пастаўляюцца як з рознымі аперацыйнымі сістэмамі, так і з кампілятарамі мовы Сі. На BSD сістэмах сістэманя бібліятэка ўбудавана ў аперацыйную сістэму і падтрымліваецца агульным рэпазітарам коду. На большасці сістэм бібліятэка можа быць знойдзена пад імём « ».
Хоць існуе вельмі шмат рэалізацый, вомь невялікі спіс самых папулярных бібліятэк:
Голдэн Стэйт Уорыярз у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 73-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Голдэн Стэйт Уорыярз.
Склад
Склад каманды станам на 7 лютага 2019 года.
Байт
Байт (byte) — адзінка захоўвання і апрацоўкі лічбавай інфармацыі; сукупнасць бітаў, якая апрацоўваецца камп’ютарам аднамомантна. У сучасных вылічальных сістэмах байт лічыцца роўным васьмі бітам, у гэтым выпадку ён можа прымаць адно з 256 (28) розных значэнняў (станаў, кодаў). Аднак у гісторыі камп’ютараў вядомыя вырашэнні з іншым памерам байта (напрыклад, 6 бітаў, 32 біта, 36 бітаў), таму часам у камп’ютарных стандартах і афіцыйных дакументах для пазначэння 8-бітнага слова ўжываецца тэрмін «актэт».
У большасці вылічальных архітэктур байт — гэта мінімальны незалеэна адрасавальны набор даных.
Гісторыя
Назва «байт» (слова byte уяўляе сабой скарачэнне словазлучэнне BinarY TErm — «двайковы тэрм») было ўпершыню выкарыстана ў 1956 годзе падчас праектавання першага суперкамп’ютара  дзеля жмуту перадавальных адначасова ў прыладах уводу-вываду шасці бітаў. Пазней у межах таго ж праекта, байт быў пашыраны да васьмі біт.
Шэраг ЭВМ 1950-х і 1960-х гадоў (БЭСМ-6, М-220) выкарыстоўвалі 6-бітавыя сімвалы ў 48-бітавых ці 60-юітавых машынных словах. У некаторых мадэлях ЭВМ вытворчасці (зараз Unisys) памер сімвала быў роўны 9 бітам. У савецкай ЭВМ Мінск-32 выкарыстоўваўся 7-бітны байт.
Байтавая адрасацыя памяці была ўпершыню ўжыта ў сістэме IBM System/360. У ранейшых камп’ютарах адрасаваць можна было толькі цалкам машыннае слова, якое складалася з некалькіх байтаў, што ўскладняла апрацоўку тэкставых даных.
8-бітныя байты былі прыняты ў System/360, верагодна, з-за ўжывання BCD-фармата ўяўлення лікаў: адна дзесятковая лічба (0-9) патрабуе 4 біта (тэтраду) для захоўвання; адзін 8-бітны байт можа ўяўляць дзве дзесятковея лічбы. 6-ббітныя байты могуць захоўваць толькі па адной дзесятковай лічбе, два біта застаюцца незадзейнічаныя.
Аляксандр Аляксандравіч Лухвіч
Аляксандр Аляксандравіч Лухвіч (, вёска Суцін, Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці — ) — беларускі фізік. Доктар тэхнічных навук (1968), прафесар (1989).
Байт
Гісторыя
Па другой версіі, 8-бітны памер байта звязаны з 8-бітным лікавым уяўленнем сімвалаў у кадыроўцы EBCDIC.
Аляксандр Аляксандравіч Лухвіч
Біяграфія
Скончыў Талькаўскую сярэднюю школу з залатым медалём (1955). Пасля сканчэння фізічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1960 годзе працаваў у Фізіка-тэхнічным інстытуце.
Байт
Гісторыя
Па трэцяй версіі, з-за двайковай сістэмы кадавання у камп’ютарах найбольш выгоднымі для апаратнай рэалізацыі і зручнымі для апрацоўкі даных з’яўляюцца даўжыні словаў кратныя спупеням 2, у тым ліку і 1 байт = 2³ = 8 бітаў, сістэмы і камп’ютары з даўжынямі словаў не кратнымі спуменям 2 адпалі з-за нявыгаднасці і нязручнасцяў.
Аляксандр Аляксандравіч Лухвіч
Біяграфія
З 1963 года працягнуў працоўную дзейнасць у Інстытуце прыкладной фізікі НАН Беларусі (навуковым супрацоўнікам, загадчыкам лабароторыі).
Байт
Гісторыя
Паступова 8-бітныя байты сталі стандартам дэ-факта і з пачатка 1970-х у большасці камп’ютараў байты скаладаюцца з 8 біт і памер машыннага слова кратны 8 бітам.
Аляксандр Аляксандравіч Лухвіч
Біяграфія
Аўтар больш 300 навуковых прац і каля 100 аўтарскіх сведчанняў і патэнтаў на вынаходствы. Ім падрыхтавана 8 кандыдатаў навук.
Лаўрэат прэміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2007).
Камуністычная вуліца (Брэст)
Вуліца Камуністычная — вуліца ў цэнтральнай частцы Брэста. Сфармавалася ў 1930-я гады. Працягласць — 700 метраў, ад вуліцы Энгельса да праспекта Машэрава. У пасляваенныя гады забудавана 2- і 3-х павярховымі дамамі. На рагу з вуліцай Маскоўскай пабудаваны 13-павярховы будынак. З захаду вуліцы знаходзіцца стадыён «Дынама», з усходу — сквер Іконнікава. Перспектыву вуліцы з поўдня і поўначы завяршаюць скверы.
Байт
Гісторыя
З меркаванняў зручнасці адзінкі нетэкставых тыпаў даных таксама робяць кратнымі 8 бітам, напрыклад:
Колькасць станаў (кодаў) у байце
Колькасць станаў (кодаў, значэнныў), якое можа прымаць 1 васьмібайтны байт з пазіцыйным кадаваннем, вызначаецца ў камбінаторыцы, роўнае колькасці размяшчэнняў з паўтарэннем і вылічаецца па формуле:
Вытворныя адзінкі
Кратныя прыстаўкі для стварэння вытворных адзінак для байта ўжываюцца не як звычайна: памяньшальныя прыстаўкі не ўжываюцца зусім, а адзінкі вымярэння інфармацыі менш за байт завуцца спецыяльнымі словамі (ніббл і біт); павелічальныя прыстаўкі кратныя 1024=210, гэта значыць кілабайт роўны 1024 байтам, мегабайт — 1024 кілабайтам ці 1 048 576 байтам і г. д. для гіга-, тера- і петабайтаў. Розніца паміж ёмістасцямі (аб’ёмамі), якія ўяўлены ў кіла = 10³ = 1000 і ўяўлены ў Кіла = 210 = 1024, павялічваецца з ростам вагі прыстаўкі. МЭК раіць ужываць двайковыя прыстаўкі, але на практыцы яны пакуль не ўжываюцца, магчыма, з-за неблалагучнасці — кібібайт, мебібайт, йобібайт і г. д.
Дзева (знак задыяка)
Дзева - шосты знак задыяка, адпаведны сектару экліптыкі ад 150 ° да 180 °, лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства; мутабельны знак трыгона Зямля.
Пра грацыю і годнасць
Пра гра́цыю і го́днасць (Ueber Anmuth und Würde) — філасофскі ліст Фрыдрыха Шылера, апублікаваны ў сярэдзіне чэрвеня 1793 году ў часопісе «Новая талія». У гэтым творы Шылер упершыню рознабакова прааналізаваў філасофію Імануіла Канта.
Байт
Вытворныя адзінкі
Часам дзесятковыя прыстаўкі ўжываюцца і ў прамым сэнсе, напрыклад, пры вызначэнні ёмкасці цвёрдых дыскаў: у іх гігабайт можа пазначаць не 1 073 741 824=1024³ байтаў, а мільён кілабайтаў (роўнае 1 024 000 000 байтаў), а то і наўпрост мільярд байтаў.
Пра грацыю і годнасць
Погляды
Паэт выступаў супраць суровага і адарванага кантаўскага аскетызму ў вобласці маралі. Ён разглядаў патрабаванні Канта аб падаўленні ўсіх пачуццёвых імкненняў дзеля абстрактнага маральнага абавязку ў якасці пурытанскай варожасці зямным уцехам жыцця.
Ганцавіцкі час
«Ганцавіцкі час» — грамадска-палітычная газета. У друкаваным фармаце выдавалася 20 гадоў у Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці (Беларусь).
Пра грацыю і годнасць
Погляды
У супрацвагу гэтаму Шылер абараняў пачуццёвую прыроду чалавека і імкнуўся абгрунтаваць ідэал вольнага, гарманічнага развіцця чалавечай асобы. Гэты ідэал ён характарызаваў пры дапамозе паняццяў «грацыі» і «прыгожай душы», супрацьпастаўляючы іх выключна фізічнае прыгажосці, з аднаго боку, і ідэі абстрактнага аскетычнага абавязка, з іншага.
Па Шылеру, гармонію паміж «грацыяй» і «годнасцю» павінна аднавіць «прыгожая душа», якая апрыёрна надзелена маральнымі якасцямі.
Ганцавіцкі час
Першы нумар выйшаў 24 мая 2002 года. Выданне было пераемнікам газеты «Спадарожнік», што ўпершыню на Ганцаўшчыне выйшла 14 снежня 2001 года. З першага нумара да апошняга, ад карэспандэнта да галоўнага рэдактара ў газеце працаваў Пётр Гузаеўскі, які выдаваў сваю калонку.
З 1 студзеня 2022 года газета «Ганцавіцкі час» спыніла выхад. Брэсцкая друкарня адмовілася друкаваць «Ганцавіцкі час». Адмовіліся друкаваць выданне і іншыя друкарні ў Брэсцкай вобласці (Пінская друкарня), а таксама друкарні г. Мінска і Гродзенскай вобласці. Рэдакцыя «Ганцавіцкага часа» працягнула працу ў анлайн.
Дзева (знак задыяка)
У заходняй астралогіі лічыцца, што Сонца знаходзіцца ў знаку Дзевы прыблізна з 24 жніўня па 23 верасня, у ведыйскай - з 16 верасня па 15 кастрычніка. Не трэба блытаць знак Дзевы з сузор'ем Дзевы, у якім Сонца знаходзіцца з 16 верасня па 30 кастрычніка.
Антонаўка (Гарбавіцкі сельсавет)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Лыжны спорт у Беларусі
Лыжны спорт у Беларусі.
Антонаўка (Гарбавіцкі сельсавет)
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 9 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Чавусы, за 50 км ад Магілёва, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Чавусы.
Лыжны спорт у Беларусі
Гісторыя лыжнага спорту ў Беларусі
У Беларусі пачаў развівацца з пачатку ХХ стагоддзя. Першыя аматарскія гурткі лыжнікаў былі арганізаваны ў 1920—21 годах у г. Віцебску. У 1921 годзе чыгуначнікі Мінска правялі першыя лыжныя спаборніцтвы на дыстанцыі 5 вёрст. У 1926 годзе ў г.Магілёве праведзены першы чэмпіянат Беларусі па лыжным спорце. У гэтым жа годзе праведзена Усебеларуская лыжная эстафета па беларускіх гарадах. Нацыянальная федэрацыя лыжнага спорту створана ў 1992 годзе. Галоўная база падрыхтоўкі — Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі па зімовых відах спорту «Раўбічы». У 2003—04 гадах пабудавана і абсталяваная 600-метровая гарналыжная траса ў Сілічах.
У Рэспубліцы Беларусь працуе Беларуская федэрацыя гарналыжнага спорту і сноўборда (БФГСС) — грамадская арганізацыя, якая аб’ядноўвае спартсменаў, трэнераў, спартыўных суддзяў, спецыялістаў гарналыжнага спорту, сноўборда, а таксама ўсіх аматараў гэтых відаў спорту. Створана ў 1992 годзе як Федэрацыя гарналыжнага спорту, з 1999 года — сучасная назва. Прайшла перарэгістрацыі ў 1995, 1999, 2003.
Аляксандр Ігаравіч Кучараў
Клубная кар’ера
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, у 2011 годзе перайшоў у мінскае «Дынама», стаў выступаць за дубль клуба. Ужо на наступны сезон трывала замацаваўся ў рэзервовай камандзе.
Перад сезонам 2015 быў пераведзены ў асноўную каманду дынамаўцаў, разам з ёй адпраўляўся на перадсезонныя зборы ў Турцыю. 4 мая 2015 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 82-й хвіліне матчу супраць «Тарпеда-БелАЗ» (4:0), аднак больш у сезоне не з’яўляўся ў складзе асноўнай каманды, выступаючы за дубль. 22 ліпеня 2015 года быў адпраўлены ў арэнду ў «Бярозу-2010», дзе ў асноўным выхадзіў на замену ў канцы матчу.
У студзені 2016 года, пакінуўшы «Дынама», перайшоў у «Віцебск». У складзе «Віцебска» таксама гуляў у асноўным за дубль. У ліпені 2016 года на правах арэнды далучыўся да «Оршы», дзе стаў іграком асновы, у 14 матчах забіў 5 галоў. Па заканчэнні сезону вярнуўся ў «Віцебск». Разам з віцебскай камандай пачынаў падрыхтоўку да сезону 2017, але ў сакавіку кантракт з паўабаронцам быў разарваны.
Пасля зыходу з «Віцебска» далучыўся да мінскага «Тарпеда», з якім у выніку падпісаў трохгадовы кантракт. У сезоне 2017 у асноўным толькі выхадзіў на замену. У снежні 2017 года па пагадненні бакоў пакінуў «Тарпеда».
У пачатку 2018 года праходзіў прагляд у наваполацкім «Нафтане», аднак сезон 2018 пачаў у складзе светлагорскага «Хіміка». У лютым 2019 года стаў іграком «Оршы», дзе замацаваўся ў якасці аднаго з асноўных ігракоў.
У студзені 2020 года папоўніў склад «Нафтана». Рэгулярна гуляў за каманду, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену.
У лютым 2023 года далучыўся да «Оршы». Пакінуў клуб у ліпені 2023 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя да 17 і 19 гадоў. 13 жніўня 2014 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць зборнай Малдовы, усяго правёў за зборную два матчы ў 2014 годзе.
Ушача
Назва
Назва Ушача балцкага паходжання.
Назвы Уша і Уса канцэнтруюцца ў адным рэгіёне, паабапал лініі нёманска-дняпроўскага водападзелу. На ўсходзе — Уса і Уша выцякаюць і працякаюць адна побач з адной паміж Мінскам і Беразіном. На захадзе — дзве Усы і дзве Ушы сканцэнтраваныя паміж Маладзечнам і Нясвіжам.
Корань Us- у водных назвах Уса (два прытокі Нёмана, прыток Бярэзіны), Усія (прыток Угры), Усая, Усвятка (рака ў верхнім цячэнні Дняпра), Усвяж (прыток бярэзінскай Гайны), Усвят (возера на Задзвінні).
Водныя назвы з коранем Us- / Uš- матываваныя блішчастасцю воднай паверхні.
Назва Ушача значыць «Блішчастая (рака)».
Асноўныя прытокі
Справа: Крашанка. Злева: Ідута, Альзініца, Нежлеўка.
На рацэ
Гарадскія пасёлкі: Ушачы.
Агульнае
Пачынаецца на вышыні 169,7 м над узроўнем мора ў Докшыцкім раёне, за 5 км на паўднёвы захад ад вёскі Пуцілкавічы Ушацкага раёна. Вадазбор у межах Ушацка-Лепельскага ўзвышша, у ніжнім цячэнні па Полацкай нізіне, праз азёры Мурагі, Тартак, Царкавішча, Замошша, Вялікае Існа і Варонічы, Бароды. Вусце насупраць вёскі Цюлькі Полацкага раёна, якая размешчаная на правым беразе Заходняй Дзвіны. Разводдзе пачынаецца ў канцы 2-й дэкады сакавіка і доўжыцца да канца мая, сярэдняя працягласць каля 60 сутак. Сярэдняе перавышэнне вышэйшага ўзроўню над межанню да 1,5 м. Замярзае ў 1-й дэкадзе снежня, крыгалом у пачатку красавіка.
Даліна да вёскі Пуцілкавічы невыразная, ніжэй трапецападобная; шырыня яе да вусця ракі Альзініца да 1 км, ніжэй 300—400 м, месцамі звужаецца да 200 м. Пойма двухбаковая, шырынёй 0,4—0,6 км, на асобных участках да 1,5 км, ніжэй упадзення ракі Альзініца звужаецца да 30—50 м. Рэчышча моцназвілістае, у верхнім цячэнні шырынёй 3—10 м, ніжэй возера Вялікае Існа 30—40 м.
Кіфара
Кіфа́ра (κιθάρα, ) — старажытнагрэчаскі струнны шчыпковы музычны інструмент; самая важная ў антычнасці разнавіднасць ліры.
Кіфара — адзін з самых распаўсюджаных музычных інструментаў у Старажытнай Грэцыі. На кіфары ігралі толькі мужчыны, здабываючы гукі касцяным плектрам (мацаваўся да інструмента шнурком). Кіфара мела плоскі цяжкі драўляны корпус з прамымі ці фігурнымі абрысамі; да корпуса мацаваліся струны. У класічнай кіфары VI–V стагоддзяў да н. э. (зрэшты, як і на ўсякай іншай ліры таго часу) было сем струн, пазней у «эксперыментальных» інструментах іх колькасць павялічылася да 11–12 (гл. Цімафей Мілецкі). Ужывалася як сольна, так і ў якасці акампаніроўкі. Спевака, які акампанаваў сабе на кіфары, звалі кіфарэдам; музыканта, які іграў на кіфары (без спеву),— кіфарыстам.
Кіфара лічылася інструментам Апалона; у адрозненне ад аўласа — інструмента Дыяніса.
Аляксандр Рыгоравіч Бясчастнаў
Аляксандр Рыгоравіч Бясчастнаў (, с. Раздорскае, Міхайлаўскі раён, Сталінградская вобласць, РСФСР — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі хлебапякарнай вытворчасці. Кандыдат тэхнічных навук (1962).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі тэхналагічны інстытут харчовай прамысловасці (кваліфікацыя «Інжынер-тэхнолаг харчовай прамысловасці», 1951).
Працаваў у Мінскі тэхнікум харчовай прамысловасці (1951—1960, выкладчык), Беларускім навукова-даследчым інстытуце прамысловасці харчовых тавараў (1960—1964, загадчык аддзела, намеснік дырэктара), Магілёўскім тэхналагічным інстытуце (1973—1979, рэктар), Беларускім аграрным тэхнічным універсітэце (1964—1973, 1979—1998, кафедра агульнай хіміі, дацэнт, загадчык кафедры, прафесар кафедры, у 1979—1986 — дэкан інжынерна-педагагічнага факультэта).
Дом па Савецкай вуліцы, 4 (Мінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 4 — будынак у Мінску.
Гісторыя
Тэрыторыя квартала, у якім размешчаны будынак № 4, пачала інтэнсіўна асвойвацца ў другой палове 19 ст. У першую чаргу, гэтаму паспрыяла будаўніцтва ў 1871 г. Маскоўска-Брэсцкай і ў 1873 г. Лібава-Роменскай чыгункі. Паводле адміністрацыйна-паліцэйскага падзелу г. Мінска ў пачатку 20 ст. квартал атрымаў № 167. Архітэктурна-планіровачная структура квартала сфарміравалася ў канцы 19 — пачатку 20 ст. Участак, на якім узведзены будынак № 4, у пачатку 20 ст. меў парадкавы № 10. Тагачасным яго ўладальнікам у пачатку 20 ст. была Бэйля Натанаўна Багацін. Плошча пляца складала 435,5 кв. саж. Паводле архіўных дакументаў забудова пляца была здзейснена ў канцы 1880-х — пачатку 1890-х гг. Па вул. Захар’еўскай (сучаснай вул. Савецкай) з паўночнага боку ўчастка стаяў драўляны жылы дом з такой жа прыбудовай. У доме была трохпакаёвая кватэра, у прыбудове — аднапакаёвая кватэра і сталярная майстэрня. З паўднёвага боку ўчастка па лініі вуліцы ў 1910 г. была пабудавана мураваная бакалейная лаўка. Паміж прыбудовай да жылога дома і лаўкай існаваў праезд у двор. У двары размяшчаліся гаспадарчыя пабудовы (стайня, бандарная майстэрня, хлеў).
У 1922 г. у Менску была праведзена муніцыпалізацыя. У 1920-я — 1930-я гг. у сувязі з будаўніцтвам БДУ і Дома ўрада гэты раён Мінска падвергся значнай рэканструкцыі. Хутчэй за ўсё, у гэты перыяд на месцы драўляных дамоў на былым пляцы Багацін быў узведзены мураваны будынак. Сведчаннем таго, што дом пабудаваны ў даваенны перыяд, служаць дакументы па аднаўленні і забудове г. Мінска ў першыя пасляваенныя гады. У спісе будынкаў, адноўленых і капітальна адрамантаваных на 1 красавіка 1946 г., названы адміністрацыйна-жылы дом УШАСДАР БССР па вул. Савецкая, 4 і будынак Упраўлення Заходняй чыгункі па вул. Савецкай, 6. Указаны ў тэхпашпарце год будаўніцтва дома — 1945, несумненна, з’яўляецца годам аднаўлення. На дэталёвым плане г. Мінска 1948 г. (здымка 1947 г.) будынак пазначаны як чатырохпавярховы жылы дом.
Архітэктура
Будынак з’яўляецца прыкладам шэраговай забудовы 1940-х гг. Дом № 4 па архітэктурным рашэнні мае даволі блізкае падабенства з будынкам № 6, да таго ж міжпаверхавая цяга і карнізы дамоў выведзены на адным узроўні, што можа сведчыць пра іх адначасовае аднаўленне пасля вайны. Фасады будынкаў вырашаны спрошчана, у архітэктурным афармленні выкарыстаны руст, прафіляваная ліштва дзвярнога праёма галоўнага ўвахода, развіты карніз на дэкаратыўных кранштэйнах. Аналіз планаў дома № 4 паказаў, што ў выніку пераноса лесвічнай клеткі ў тарэц будынка, была істотна зменена яго ўнутраная планіроўка.
Тынгсрыд (камуна)
Камуна Тынгсрыд (Tingsryds kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Крунуберг у цэнтральнай Швецыі.
Тынгсрыд 95-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Тынгсрыд.
27 чэрвеня
27 чэрвеня — сто семдзесят восьмы (сто семдзесят дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Тынгсрыд (камуна)
Насельніцтва
Насельніцтва складае 12 168 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 8 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Уладзімір Андрэевіч Котаў
Уладзімір Андрэевіч Котаў (нар., Доўжа, Віцебская вобласць) — лёгкаатлет, прафесійны бягун, займаецца бегам на доўгія дыстанцыі. Майстар спорту міжнароднага класа.
Рудзо Сімідзу
(清水 隆三; нар. — ?) — былы японскі футбаліст. У 1923 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Уладзімір Андрэевіч Котаў
Біаграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Доўжа Віцебскага раёна. 25 мая 1980 года на чэмпіянаце СССР ён устанавіў рэкорд у 02:10:58, за якія прабег 42 кіламетры. На Алімпійскіх гульнях 1980 года заняў 4-е месца ў марафоне.
Пераможца марафону ў Эйндхавене (1991), Бялградзе (1995); паўднёваафрыканскага марафону «The Comrades» (2000, 2002, 2004), маршрут якога складае 87 кіламетраў па гарыстай мясцовасці.
Зараз жыве ў ПАР.
Софія Лапыцька
Сафія Лапыцька (Лапіцкая) (нар. 25 лістапада 1931) — сябра мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, належала да смаргонскай групы арганізацыі.
Біяграфія
Нарадзілася 25 лістапада 1931 года ў Смаргоні. У час Першай сусветнай вайны сям’я бацькі была ў бежанстве ў Сімбірску, потым вярнулася ў родны Алянец каля Залесся. Калі нарадзілася Сафія Лапыцька, месцам нараджэння запісалі вёску Алянец дзеля захавання спадчыннага права на частку дзедавай зямлі. Бацька працаваў у гарадской камунальнай службе.
Пачынала вучыцца ў польскай школе, а ў час савецкай акупацыі ў 1939 г. хадзіла ў 4-ы клас. Па прыходзе нацысцкіх акупантаў хадзіла ў літоўскую школу, а пасля Другой сусветнай вайны зноў пайшла ў савецкую Смаргонскую сярэднюю школу. У 1949 г. далучылася да мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падпольнага вучнёўскага руху праз сяброўку Тамару Юшкевіч. Моладзевая арганізацыя Расціслава Лапіцкага у асноўным займалася распаўсюджваннем антысавецкіх улётак, але планавала перайсці да больш актыўных дзеянняў. Сафія Лапыцька распаўсюджвала ўлёткі ў Смаргоні і трымала сувязь з арганізацыяй праз сваю сяброўку Тамару Юшкевіч, але пра іншых удзельнікаў арганізацыі на той момант нічога не ведала праз канспірацыю.
У 3 лютага 1950 г. арыштаваная органамі МДБ удома, хворая на прастуду. Некалькі дзён была трыманая ў Смаргоні, у лёхах пад будынкам раённай міліцыі, у цёмным закутку, дзе нельга было нават сагнуцца і прысесці. Потым была перевезеная ў Маладзечна, дзе доўга трымалі і ўвесь час клікалі на допыты. Пра гэта ва ўспамінах Сафія Лапыцька казала так: «Не білі, але страшылі рознымі жахамі, у тым ліку і расстрэлам». Летам таго ж года па справе мядзельска-смаргонскай падпольнай арганізацыі асуджаная ваенным трыбуналам Беларускай Вайсковай Акругі на 25 гадоў зняволення ў канцлагерах з канфіскацыяй маёмасці і паражэннем у правах на 5 год. Па прысудзе ў сям’і забралі стадолу і новы хлеў.
Пакаранне адбывала спачатку ў Іркуцкай вобласці, каля Тайшэта на лесанарыхтоўках. Пазней была перавезеная на будаўніцтва чыгункі Абакан-Тайшэт, дзе тачкамі вазіла зямлю на насып дарогі. Далей працавала на заводзе па перапрацоўцы слюды, дзе спаткала іншую сяброўку мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля — Леакадзію Цыбоўскую. У гэтых і іншых лагерах часта хварэла і змагалася за выжыванне. Пасля смерці Сталіна быў перагляд справы і з тэрміну знялі 15 гадоў. Пад канец зняволення пераведзеная ў Кемераўскую вобласць, дзе клімат быў яшчэ горшы. Там працавала ў сельскай гаспадарцы, касіла сена і коньмі цягала дрэва з лесу.
8 ліпеня 1956 г. атрымала рашэнне камісіі Вярхоўнага Савета СССР аб вызваленні, але адразу выехаць не змагла. У канцы лета 1956 г. вярнулася ў Смаргонь, дзе пайшла ў вячэрнюю сярэднюю школу. У 1958 г. скончыла 10-ы клас школы. У горадзе не бралі на працу, таму ў чэрвені 1958 г. пераехала ў Казахстан на запрашэнне Алега Лапіцкага — брата Расціслава Лапіцкага, былога палітвязня, асуджанага за ўдзел у падпольнай беларускай арганізацыі вучняў Віленскай беларускай гімназіі і Віленскай духоўнай семінарыі, з якім пазнаёмілася праз маці Расціслава і Алега. У дзень прыезду выйшла замуж за Алега Лапіцкага. У 1960 г. сям’я перавезла Алегаву маці да сябе ў Казахстан. 27 студзеня 1960 г. нарадзілася дачка Вікторыя. 23 красавіка 1963 г. нарадзіўся сын Алег. У 1977 г. маці Алега памерла.
У 1979 г. муж Алег Лапіцкі быў забіты. Пасля забойства мужа выехала з дзецьмі ў Польшчу да старэйшага брата Лапіцкіх Вадзіма (у Польшчы пісаўся Уладзіславам), які таксама быў удзельнікам беларускага патрыятычнага руху. 1 студзеня 1988 г. памёр Вадзім Лапіцкі.
Семяшкіна (Цёмкінскі раён)
Семяшкіна (Семешкино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Аносаўскага сельскага паселішча.
Чалябінск
Чалябінск (Челябинск) — горад (з 1787) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чалябінскай вобласці. Насельніцтва 1 093 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1736 годзе.
Чалябінск размешчаны на ўсходнім схіле Уральскіх гор, за 201 км на поўдзень ад Екацярынбурга. Вышыня над узроўнем мора — каля 200—250 м. Геалагічнае размяшчэнне — заходняя частка — Урал (граніты), усходняя частка — Заходняя Сібір (асадкавыя пароды). Горад знаходзіцца на рацэ Міяс, тэрыторыю горада абмываюць Шаршнеўскае вадасховішча і тры возеры: Смоліна, Сінеглазава, Першае. Рэльеф горада слаба ўзгорысты на захадзе з паступовым паніжэннем да ўсходу і «разразаецца» далінай р. Міас і латочынамі з азёрамі і балотамі. Берагі Міаса пакрытыя месцамі лесам і хмызняком. Клімат — кантынентальны.
Буйны транспартны вузел (чыгунка і шашэйныя дарогі; Транссібірская магістраль). Аэрапорт «Баландзіна». Буйны цэнтр металургіі, машынабудавання і металаапрацоўкі, лёгкай і харчовай прамысловасці.
Гісторыя
Заснаваны ў 1736 годзе як руская крэпасць на месцы башкірскага пасёлка Сяляба (Чаляба). З 1743 года Чалябінск — горад, цэнтр Ісецкай правінцыі. У пачатку 1774 года яго займалі атрады Е. І. Пугачова. З 1781 года Чалябінск — павятовы горад Екацярынбургскай правінцыі (Пермскага, затым Уфімскага намесніцтва), з 1796 года — Арэнбургскай губерні. У 90-я гады 19 стагоддзя з будаўніцтвам Вялікай Сібірскай магістралі і чыгункі на Екацярынбург стаў буйным транспартным і гандлёвым (вываз хлеба з Заходняй Сібіры) цэнтрам, у якім хутка развівалася прамысловасць.
У 1933 годзе пабудаваны Чалябінскі трактарны завод (ЧТЗ). З 1934 года Чалябінск — абласны цэнтр. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны ў Чалябінск было эвакуіравана каля 60 прамысловых прадпрыемстваў СССР.
Мілушава
Мі́лушава (, Милушево) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нягневіцкага сельсавета.
У XV ст. вёскай валодалі Сенка Хмарыч, Васіль Храбтовіч і яго брат Іван Літавар Храбтовіч, падскарбій вялікі літоўскі. Упершыню Мілушава згадваецца 16 мая 1492 года ў дакуменце абмену цяглай службы на дзесяціну, якую Ян Літавар Храбтовіч сплочваў Лаўрышаўскаму манастыру з маёнтка Дзераўная
Шалі (знак задыяка)
Шалі (лац. libra) — сёмы знак задыяка, адпаведны сектару экліптыкі ад 180 ° да 210 °, лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства. Планетай-заступніцай знака лічыцца Венера і Сатурн; кардынальны знак. Стыхія — Паветра.
У заходняй астралогіі лічыцца, што Сонца знаходзіцца ў знаку прыблізна з 24 верасня па 23 кастрычніка, у ведыйскай — з 16 кастрычніка па 15 лістапада. Не трэба блытаць знак з сузор'ем, у якім Сонца знаходзіцца з 31 кастрычніка па 22 лістапада.
Тры чарапахі (песня)
Тры чарапахі (Try čarapachi) — песня беларускага гурта N.R.M. з аднайменнага альбома, адна з агульнапрызнаных вяршынь айчыннага року. Самая пазнавальная песня гурта N.R.M. і Лявона Вольскага, які, пасля расколу гурта, працягвае выконваць песню як асобны музыка. Пазыўныя «Трох чарапах» адразу ж абуджаюць свядомае беларускае сэрца.
Сюжэт
Сюжэт песні будуецца вакол міфа аб трох чарапахах (ці трох кітах са сланамі), якія, згодна з верваннямі старажытных, трымаюць Зямлю. У першым куплеце пра гэты міф аўтара прымушаюць узгадаць як прыкрыя з’явы паўсядзённага жыцця — камунальныя пахі, горад, людзі, жыццё; так і даволі ўзвышаныя рэчы — горы. У другім куплеце цвёрда і эклектычна адмаўляецца гісторыя чалавецтва — культурная, навуковая, палітычная. Паслядоўна называюцца Галілеа Галілей, Боб Марлі, Сальвадор Далі, Уладзімір Ільіч Ленін, Джон Ленан і Карл Ліней, якіх не існавала — бадай, уся цывілізаваная гісторыя, бо, адчуваецца, што, калі б было месца, Вольскі ўставіў бы ў свой тэкст увогуле ўсіх — ад Гамера да самога сябе. Трэці куплет выглядае патрыятрычным пастскрыптумам з фактычна даслоўным цытаваннем радкоў Алеся Ставера «Каб любіць Беларусь нашу мілую [маму], трэба ў розных краях пабываць.»
Пасля 2006
Падчас рэвалюцыйных падзей сакавіка 2006 года замест традыцыйных «сюрпрызаў не будзе» у фінальным прыпеве Лявон Вольскі прыдумаў спяваць «чаканне дастала». З таго часу гэтак і спявае на канцэртах, што ўхваляюць слухачы, аднак чаканне не хоча слухаць Лявона Артуравіча.
Бобруйский курьер
Бобруйский курьер (Бабруйскі кур'ер) — бабруйская гарадзкая грамадска-палітычная газета. Выходзіць па-руску й па-беларуску адзін раз на тыдзень — у сераду. Змяшчае матэрыялы пра грамадска-палітычнае й культурнае жыццё Бабруйска й Беларусі, крымінальную хроніку, спартыўныя навіны, абвесткі, праграму тэлевізіі, рэкламу, мае забаўляльныя рубрыкі і г.д. Раней мела штомесячны дадатак «Православный вестник». Рэдакцыя месціцца на адрасе г. Бабруйск, вуліца Маскоўская, 38/93.
Галоўны рэдактар: Анатоль Санаценка.
Гісторыя
Газета заснаваная 1 жніўня 1914. Першым выдаўцом і рэдактарам газеты быў Гілер Фававіч Фрыдлянд, уладальнік друкарні, тэатру й цырку ў горадзе. Ад пачатку «Бобруйский курьер» выходзіў на рускай мове, пазыцыянаваў сябе як штодзённае беспартыйнае выданне. Быў ён таго ж фармату, што й сёння, але выдаваўся на чатырох старонках. У газеце шырока асвятляліся як мясцовыя, так і міжнародныя падзеі, давалася крымінальная хроніка, публікаваліся вершы, проза, фэльетоны. Было мноства рэклямных аб’яваў, якім падавалася практычна ўся першая паласа. Заснаваная адначасова з пачаткам Першае сусветнае вайны, газета імкнулася інфармаваць свайго чытача аб ваенных падзеях. У газеце выходзіла сталая рубрыка «''Война. Сообщение ставки» («Вайна. Паведамленьне стаўкі''»), у якой зьмяшчаліся кароткія інфармацыі аб ходзе баёў з немцамі, рэгулярна друкаваліся тэлеграмы Штабу Вярхоўнага Галоўнакамандуючага, Петраградскае Тэлеграфнае агенцыі, міжнародных тэлеграфных агенцыяў. Ад 1916 пры газеце нават выдаваўся дадатак — "Телеграммы «Бобруйского курьера» ("Тэлеграмы «Бабруйскага кур’ера»). «Бобруйский курьер» выходзіў з перапынкам на нямецкую акупацыю (люты — лістапад 1918), да ліпеня 1920, калі з адыходам польскіх войскаў і з канчатковым прыходам савецкай улады, быў зачынены, як і ўсе недзяржаўныя газеты. Выхад газеты быў адноўлены ў 1991, спачатку як бабруйскі дадатак да абласное газеты «Могилевская правда», затым як самастойны праект.
280
280 — высакосны год, пачаўся ў чацвер. 280 год нашай эры, 280 год 1 тысячагоддзя, 80 год III стагоддзя, 10 год 8-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 1 год 280-х гадоў.
Вузлавы аэрапорт
Вузлавы аэрапорт — аэрапорт, які выкарыстоўваецца авіякампаніяй ці некалькімі авіякампаній як пункт перасадкі пасажыраў і мае высокі працэнт стыковачных рэйсаў. Вузлавы аэрапорт з'яўляецца элементам так званай зоркападобнай (веернай) сеткі маршрутаў, у якой пасажыры, падарожнічаючы паміж аэрапортамі, не злучанымі прамымі авіярэйсамі, могуць дасягнуць пункта прызначэння, здзейсніўшы перасадку з аднаго рэйса на іншы.
Авіякампаніі могуць выкарыстоўваць як адзін, так і некалькі вузлавых аэрапортаў. Яны выкарыстоўваюцца і ў пасажырскіх, і ў грузавых перавозках.
У многіх выпадках вузлавым аэрапортам авіякампаніі з'яўляецца найбуйнейшы аэрапорт краіны (напрыклад, аэрапорт Мінск-2 для авіякампаніі «Белавія»).
Коньске
Коньске (Końskie) — горад у Польшчы, размешчаны за 135 км на поўдзень ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Коньске. Займае плошчу 34,7 км². Насельніцтва 20 тыс. чалавек.
281
281 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 281 год нашай эры, 281 год 1 тысячагоддзя, 81 год III стагоддзя, 1 год 9-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 2 год 280-х гадоў.
Іньянгані
Іньянгані (Mount Nyangani) — гара ў Зімбабвэ. Гара Іньянгані з’яўляецца найвышэйшай кропкай Зімбабвэ. Вышыня яе дасягае 2592 метраў. Іньянгані знаходзіцца на тэрыторыі правінцыі Манікаленд, на крайнім усходзе краіны, у высакагор’і, на поўнач ад горада Мутарэ, у зоне Нацыянальнага парка Ньянга. На схілах Іньянгані знаходзяцца вытокі некалькіх рэк Паўднёвай Афрыкі, у тым ліку Пунгвэ і Одзі.
Скарпіён (знак задыяка)
Скарпіён — восьмы знак задыяка, адпаведны сектар у экліптыцы ад 210 ° да 240 °, лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства; пастаянны знак. Стыхія — Вада.
Аптэка-музей (Львоў)
Аптэка-музей «Пад чорным арлом» — да гэтага часу дзеючая аптэка і музей у Львове. Знаходзіцца на плошчы Рынак у вуглавым доме, з якога пачынаюцца вуліцы Друкарская і Стаўрапігійская. У аптэчным музейным комплексе дэманструюцца больш 3000 экспанатаў, якія сабраны навукоўцамі, фармацэўтамі і калекцыянерамі-энтузіястамі.
Гісторыя
10 кастрычніка 1774 года ваенны фармацэўт Франц Вільгельм Наторп купляе будынак у Ганны Гумянецкай за 22000 злотых. Яго саўладальнікам быў Карл Шэрф. У гэтым жа годзе Карл Шэфр заказвае праект для будаўніцтва новага будынку ў архітэктара Пятра Паляёўскага. Двухпавярховы дом з аптэкай быў пабудаваны ў 1775 годзе. Аптэка ў гэты час называелася ваеннай.
27 красавіка 1795 года Наторп прадаў аптэку магістру Антону Пецу і яго жонцы Ганне; кіраўніком аптэкі быў магістр Караль Шэрф. Пачынаючы з 1807 года аптэку здымаў Антон Саламон.
19 студзеня 1808 года Антон Пец прадае дом графіні Канстанцыі Стажынскай, а ў 1819 года Сафія (з Стажынскіх) з мужам Адамам Азаркевічам прадала аптэку Францысцы, удаве Антона Саламона, і яго сыну Францыску.
У 1857 годзе аптэку набыў Антон Скляпінскі. Скляпінскі адрамантаваў аптэку і ўпрыгожыў гандлёвую залу. У 1875 годзе надбудаваны трэці паверх і адноўлены фасад будаўніком Войцехам Гаарам. Пры сям'і Скляпінскіх аптэка атрымала назву «Пад чорным арлом» і была акруговай.
З 1927 па 1944 год уладальнікам аптэкі быў украінец Міхаіл Цярлецкі.
У пасляваенны час інтэр'ер аптэкі захавала памочніца Міхаіла Цярлецкага, загадчыца аптэкі ў 1944—1971 гадах правізар Сафія Гургула і яе муж Аляксандр Павенцкі.
У 1985 годзе па праектах Андрэя і Ганны Навакіўскіх і Любарта Ляшчынскага была праведзена рэстаўрацыя.
Бахацец
Бахаце́ц (, Бахотец) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1696 годзе як сяло з царквой у складзе Магілёўскай эканоміі ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 16 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Хацкавіцкага сельсавета, да 23 снежня 2009 года — у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Марыя Дамброўская
Марыя Дамбро́ўская (Maria Dąbrowska;, г. , Польшча — ) — польская пісьменніца.
Біяграфія
У 1907—1914 гадах вучылася ў Лазанскім і Брусельскім універсітэтах.
Літаратурную дзейнасць пачала ў 1910-я гады.
Першыя зборнікі апавяданняў «Дзеці радзімы» (1918), «Галінка чарэшні» (1922) і «Усмешка дзяцінства» (1923) прысвечаны дзецям з іх своеасаблівым успрыманнем свету.
У зборніку навел «Людзі адтуль» (1926) паказаны жыццё і ўнутраны свет вясковай беднаты ў пачатку XX стагоддзя, у зборніку «Прыкмета жыцця» (1938) — нялёгкае існаванне чалавека ў грамадстве.
Самы вядомы твор Дамброўскай — эпічная тэтралогія «Ночы і дні» (1932—1934), у якой намалявана гісторыя жыцця адной сям’і з 1860-х гадоў да Першай сусветнай вайны.
Аўтар гістарычных драм «Геній-сірата» (1939) і «Станіслаў і Багуміл» (1945), рамана-эпапеі «Прыгоды думаючага чалавека» (незакончаны, выданы ў 1970), «Дзённікаў» (1 — 5, выд. 1988), літаратурна-крытычных артыкулаў (зборнік «Думкі аб падзеях і людзях», 1956).
Еўрапейскі інвестыцыйны банк
Еўрапейскі інвестыцыйны банк — дзяржаўная фінансава-крэдытная ўстанова Еўрапейскага саюза для фінансавання развіцця адсталых еўрапейскіх рэгіёнаў у форме доўгатэрміновых крэдытаў. Створаны ў 1958 годзе з мэтай прадастаўлення крэдытаў для будаўніцтва і рэканструкцыі аб'ектаў, якія ўяўляюць цікавасць для краін ЕС. Статутны капітал фарміруецца з узносаў краін-удзельніц і складае 232.393.000.000 еўра. ЕІБ з'яўляецца юрыдычнай асобай. Яго членамі з'яўляюцца дзяржавы - члены Супольнасці. Заданне ЕІБ складаецца ў спрыянні "пастаяннаму і збалансаванаму развіццю агульнага рынку ў інтарэсах Супольнасці". Для дасягнення гэтай мэты ён выкарыстоўвае як рэсурсы рынку капіталаў, да якіх мае доступ, так і ўласныя рэсурсы. Банк прадастаўляе крэдыты і гарантыі для рэалізацыі такіх праектаў:
Кіруючыя органы Еўрапейскага інвестыцыйнага банка — Савет кіраўнікоў, Дырэктарат і Кіраванне. У Савет кіраўнікоў уваходзяць міністры фінансаў краін ЕС. Ён вызначае агульную крэдытную палітыку, разглядае і зацвярджае гадавыя балансы, уносіць змены ва ўстаўны капітал. Дырэктарат прымае рашэнне пра падаванне крэдытаў і гарантый пры прыцягненні сродкаў, вызначэнні адсоткавых ставак. Аператыўнае кіраўніцтва ажыццяўляюць прэзідэнт і пяць яго намеснікаў. Месцазнаходжанне Еўрапейскага інвестыцыйнага банка — Еўрапейскі квартал Люксембурга.
Бахмут
Бахмут (у 1924—2016 гадах — Арцёмаўск) — горад абласнога значэння ў Данецкай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Бахмуцкага гарадскога савета і Бахмуцкага раёна. Чыгуначны вузел. Колькасць жыхароў у 1959 годзе: 61 тыс., у 2001 годзе — 82916, у 2015 годзе — 77 177 чалавек.
Падчас уварвання Расіі ва Украіну горад разбураны.
282
282 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 282 год нашай эры, 282 год 1 тысячагоддзя, 82 год III стагоддзя, 2 год 9-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 3 год 280-х гадоў.
Воласаўскі раён
Воласаўскі муніцыпальны раён (Во́лосовский муниципа́льный райо́н) — муніцыпальнае ўтварэнне ў паўднёва-заходняй частцы Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Воласава. Утвораны ў верасні 1927 года. З 1963 па 1965 год уваходзіў у склад Кінгісепскага сельскага раёна. Плошча раёна — 2,73 тыс.км² (3,65 % плошчы вобласці). З поўначы на ​​поўдзень раён выцягнуты на 65 км, з захаду на ўсход — на 55 км.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы — з Ламаносаўскім муніцыпальным раёнам; на ўсходзе — з Гатчынскім муніцыпальным раёнам; на поўдні — з Лужскім муніцыпальным раёнам; на паўднёвым захадзе — са Сланцаўскім муніцыпальным раёнам; на захадзе — з Кінгісепскім муніцыпальным раёнам. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 85 км. Рэльеф раўнінны, часткова забалочаны, на поўначы раёна прысутнічаюць асобныя пагоркі. Большая частка раёна знаходзіцца на Іжорскім узвышшы. Больш за 60 % плошчы займаюць лясы. Па тэрыторыі раёна працякае 34 ракі агульнай працягласцю 535 км. Найбуйнейшымі з’яўляюцца Луга, яе прыток Уруда (60 км) і Орадзеж (на ўсходзе раёна).
Царква Святой Маргарыты Антыяхійскай (Копчаны)
Царква Святой Маргарыты Антыяхійскай (Kostol svätej Margity Antiochijskej) — адзіны помнік архітэктуры, які, як мяркуецца, захаваўся з часоў Вялікай Маравіі. Размешчаны недалёка ад славацкай вёскі Копчаны.
Царква пабудавана ў IX або X стагоддзі, першае ўпамінанне ў 1392 годзе. Вакол царквы было размешчана некалькі маленькіх вёсак; пачынаючы з XIII стагоддзя людзі паступова пакідаюць гэтыя месцы. Царква працягвала працаваць аж да XVIII стагоддзя, у той час у Копчанах пачала будавацца новая царква.
Царква пабудавана ў раманскім стылі, у XIII стагоддзі была перабудавана з элементамі готыкі. Яна мае даволі шмат нетыповых для таго часу дэталей, такіх, напрыклад, як арыгінальныя аконныя праёмы, знакі, высечаныя на каменным фасадзе, і шэраг іншых.
У 1995 годзе царква была абвешчана нацыянальным культурным помнікам і прапанавана на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны.
Даследаванні царквы
Першыя археалагічныя раскопкі царквы і яе наваколля пачаліся ў 1964 годзе. У ходзе даследаванняў у 2004 годзе каля царквы былі выяўлены ювелірныя вырабы і тры магілы часоў Вялікай Маравіі, якія і дапамаглі вызначыць час будаўніцтва царквы. Магілы былі зроблены ўжо з улікам размяшчэння царквы, але пры гэтым утрымлівалі засохлыя кавалачкі будаўнічага раствора з царквы, прычым іх памер і колькасць сведчылі, што трапіць яны туды маглі іменна ў час будаўніцтва, а не пазнейшых перабудоў. На той час царква лічылася адзіным захаваным помнікам сакральнага дойлідства вялікамараўскіх часоў на тэрыторыі былой Чэхаславакіі. Аднак пры датаванні трэба ўлічваць і магчымасць другаснага забруджвання магіл будаўнічым матэрыялам. У 2013 годзе калектыў даследчыкаў прааналізаваў кавалак дрэва з будынка дэндрахраналагічнымі метадамі і датаваў яго 951 годам, такім чынам аднёсшы будаўніцтва царквы да 2-й палавіны 10 ст. Блізкае датаванне (год 925 ± 60) даў таксама радыевугляродны аналіз. Тым не менш, сярод навукоўцаў няма поўнай згоды адносна дакладнага часу ўзвядзення царквы.
У апошні час археалагічныя даследаванні ў Копчанах прысвечаны гістарычнай рэканструкцыі краіны і яе насельніцтва, асабліва ў IX—X стагоддзях.
Верашчакі (Мёрскі раён)
Верашча́кі (, Верещаки) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Туркоўскага сельсавета.
Гісторыя
З 16 верасня 1960 года да 26 сакавіка 1973 года хутар знаходзіўся ў складзе Узменскага сельсавета.
Пабрэззе
Пабрэ́ззе (, Побрезье) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нягневіцкага сельсавета.
Хумус
Хумус — яўрэйская закуска з нутавага (гарохавага) пюрэ. У склад хумуса звычайна ўваходзіць таксама аліўкавы алей, часнок, папрыка, лімонны сок і тахіні (кунжутная паста). Разам з ім могуць падавацца разнастайныя саленні, а таксама аладкі і піты. Лыжка і відэлец, як правіла, да хумуса не падаюцца.
Распаўсюджванне
Хумус асабліва папулярны на Кіпры і ў краінах Блізкага Усходу, такіх як Ізраіль, Іарданія, Ліван, Сірыя, Турцыя. У ЗША з'яўленне шырокага асартыменту хумуса паўплывала на папулярызацыю гэтага прадукта.
Хумус таксама папулярны ва ўсім свеце сярод вегетарыянцаў і людзей, якія не могуць ужываць у ежу глютэн і прадукты, якія змяшчаюць яго.
Прыгатаванне
Гатуюць хумус з аднайменнай бабовай расліны, якую ў Еўропе пераважна называюць нутам — турэцкім гарохам, а ў Турцыі — проста гарохам. Сыры хумус вараць, а потым дробна-дробна сціраюць. Занятак традыцыйна жаночы, але патрабуе немалой сілы, цярпення і вопыту.
Хумус гатуюць у розных кутках свету па-рознаму. Існуе вялікая колькасць відаў хумуса: з часнаком, лімонам, з зелянінай, з вострымі ноткамі.
Гэтую карысную страву можна мазаць на хлеб, дадаваць у фалафель, у рыс, выкарыстоўваць у якасці падліўкі да печанай бульбы або ўжываць проста так.
Змеяносец (знак задыяка)
Змееносец (лац. Ophiuchus, 30 лістапада - 17 снежня) - трынаццаты знак задыяка, які выкарыстоўваецца рэдка. Сімвалічна адпаведны задыякальнаму сузор'ю Змеяносец.
Трэба адзначыць, што большасць прафесійных астролагаў лічаць гэтую адпаведнасць некарэктнай, уводзячы вызначэнне "знак Змеяносца» толькі ў некаторых асаблівых выпадках (звычайна маюць акультнае/эзатэрычнае, а не практычнае значэнне).
Чытунгвіза
Чытунгвіза (Chitungwiza) — горад у Зімбабвэ, размешчаны ў правінцыі Усходні Машоналенд.
283
283 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 283 год нашай эры, 283 год 1 тысячагоддзя, 83 год III стагоддзя, 3 год 9-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 4 год 280-х гадоў.
Упвідынгэ (камуна)
Камуна Упвідынгэ (Uppvidinge kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Крунуберг у цэнтральнай Швецыі.
Уппвідінге 90-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Оседа.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 277 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Шэсценка
Даўжыня ракі 12 км. сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Плошча вадазбору 41 км². Вадазбор у паўднёвай частцы Гарадоцкага ўзвышша. Пачынаецца з сеткі каналаў у напрамку на ўсход ад возера Шэсцена. Упадае ў Храпаўлянку каля вёскі Бараўляны. Рэчышча часткова каналізаванае.
Вялікія Амхінічы
Вялі́кія Амхі́нічы (, Великие Амхиничи) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска Мхінічы ў складзе Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
З 1924 года і да вайны цэнтр Амхініцкага сельсавета. З 16 ліпеня 1954 года да 16 мая 1960 года вёска ў складзе Гарбавіцкага сельсавета, да 1964 года — у складзе Благавіцкага сельсавета.
Астэрызм (астраномія)
Паняцце астэрызм не з’яўляецца строга навуковым. Спіс астэрызмаў афіцыйна не вядзецца. З развіццём аматарскай астраноміі энтузіястамі фармуюцца каталогі астэрызмаў, якія складаюцца з зор, якія назіраюцца у непрафесійную оптыку.
Рыгор Піліпавіч Клікушын
Рыгор Піліпавіч Клікушын (, сяло Сладкова, Цюменская губерня, РСФСР — ) — беларускі мастак-графік, член Саюза мастакоў Беларусі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1939 па 1941 год выкладаў маляванне ў родным сяле. У 1941 годзе пайшоў на фронт. Пасля заканчэння курсаў тэлеграфістаў служыў у Новасібірскім зенітным палку тэлеграфістам і картографам пры штабе. У 1946 годзе пераехаў у Віцебск і паступіў у педагагічны інстытут на гістарычны факультэт. У 1950 годзе пачаў выкладаць гісторыю ў мастацка-графічным педагагічным вучылішчы Віцебска (пазней ператворанага ў мастацка-графічны факультэт).
Памёр 12 лютага 2014 года.
Творчасць
Г. П. Клікушын — аўтар каля 10 гравюр, 40 творчых малюнкаў. Ім аформлена больш за 70 кніг, сярод якіх кнігі твораў К. Крапівы, К. Паўстоўскага, А. Дзюма, Ч. Дзікенса і іншыя.
Падлесная вуліца (Мінск)
Вуліца Падлесная — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска. На вуліцы размешчана чыгуначная станцыя Сцяпянка.
Размяшчэнне
Вуліца Падлесная пачынаецца ад скрыжавання з Геалагічнай вуліцай, перасякае чыгунку па пуцеправодзе, Парніковую вуліцу і пераходзіць у вуліцу Анаева. Даўжыня — 1,6 км.
Лучын
Лучы́н — старажытны горад, які ўпершыню згадваецца пад 1138 г. у Статуце смаленскага князя Расціслава Мсціславіча, потым пад 1173 г. у Іпацьеўскім летапісе як месца нараджэння ў князя Рамана Расціславіча сына, у гонар якога ў Лучыне быў пабудаваны храм Св. Міхаіла, у грамаце «Аб пагароддзі і пачэсці» пад 1211—1218 гг. згадваецца ў ліку гарадоў, што плацілі даніну смаленскаму епіскапу. Месцазнаходжанне горада дакладна не вызначана. Адзіным месцам магчымай лакалізацыі летапіснага Лучына, дзе тапанімічныя і археалагічныя звесткі супадаюць з пісьмовым сведчаннем Іпацьеўскага летапісу, з’яўляецца гарадзішча каля в. Лучын у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці.
Шарль Адольф Вюрц
Шарль Адольф Вюрц (фр. Charles Adolphe Würtz; 26 лістапада 1817, Страсбург - 12 мая 1884, Парыж) — французскі хімік, член Парыжскай акадэміі навук (1867) і яе прэзідэнт з 1881 г.