cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Санта-Марыя-дэі-Міраколі (Венецыя)
Фасад і інтэр’ер упрыгожаны разьбой і мазаікай з рознакаляровага мармуру, паводле падання, пакінутага ад будаўніцтва Сабора Святога Марка.
Царква Санта-Марыя дэі Міраколі часта параўноўваюць з скрыначкай, аздобленай разьбой. Гэтаму спрыяе купальны люнет на фасадзе царквы. Папулярнае месца шлюбаў.
Чэва
Чэва (Cevo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 969 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 25040. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Вігілій Трэнцкі.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2012
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2012 — 7-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
NGC 5936
NGC 5936 (іншыя абазначэнні — UGC 9867, MCG 2-39-30, ZWG 78.1, ZWG 77.137, IRAS15276+1309, PGC 55255) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Змяя.
Антыінтэлектуалізм
Антыінтэлектуалізм — варожасць і недавер да, і , што звычайна выяўляецца як непрыняцце адукацыі і філасофіі і адмаўленне мастацтва, літаратуры і навукі як непрактычных, палітычна матываваных і нават вартых пагарды заняткаў чалавека. Антыінтэлектуалы прадстаўляюць сябе і ўспрымаюцца як абаронцы простых людзей — папулісты супраць палітычнага і акадэмічнага элітызму — і схільныя бачыць у адукаваных людзях, які дамінуе ў палітычным дыскурсе і вышэйшай адукацыі, тым жа часам адарваны ад клопатаў простых людзей.
Таталітарныя ўрады маніпулююць і ўжываюць антыінтэлектуалізм для падаўлення палітычнага іншадумства. Падчас Грамадзянскай вайны ў Іспаніі (1936—1939) і наступнай дыктатуры (1939—1975) генерала Франсіска Франка рэакцыйныя рэпрэсіі супраць белага тэрору (1936—1945) былі заўважна антыінтэлектуальныя — большасць з забітых 200 000 мірных жыхароў былі прадстаўнікі іспанскай інтэлігенцыі, палітычна актыўныя выкладчыкі і навукоўцы, мастакі і пісьменнікі звергнутай (1931—1939). Падчас (1975—1979) камуністычны рэжым Камбоджы амаль знішчыў усё адукаванае насельніцтва.
Ідэйны антыінтэлектуалізм
У XX стагоддзі грамадства сістэматычна адхіляла інтэлектуалаў ад улады, каб пакласці канец публічнаму палітычнаму іншадумству. Падчас халоднай вайны (1945—1991) (1948—1990) падвяргала астракізму філосафа Вацлава Гавела як палітычна ненадзейнага чалавека, нявартага даверу простых чэхаў; посткамуністычная аксамітная рэвалюцыя (17 лістапада — 29 снежня 1989 г.) выбрала Гавела прэзідэнтам на дзесяць гадоў. Ідэалагічна экстрэмальныя дыктатуры, якія маюць намер узнавіць грамадства, такія як урад (1975—1979), прэвентыўна знішчалі патэнцыйных палітычных апанентаў, асабліва адукаваны сярэдні клас і інтэлігенцыю. Каб ажыццявіць гісторыі Камбоджы,  чырвоных кхмераў рэструктурызавала эканоміку шляхам дэіндустрыялізацыі і забівала некамуністычных камбоджыйцаў, падазраваных ва «ўдзеле ў дзейнасці свабоднага рынку», такіх як гарадскія прафесіяналы грамадства (медыкі, адвакаты, інжынеры і падобнае) і людзей, якія маюць палітычныя сувязі з замежнымі ўрадамі. Дактрына Пол Пота вызначыла фермераў як сапраўдны пралетарыят Камбоджы і сапраўдных прадстаўнікоў рабочага класа, якія маюць права ўтрымліваць дзяржаўную ўладу, адсюль і антыінтэлектуальныя чысткі.
У 1966 годзе антыкамуністычная аргентынская ваенная дыктатура генерала (1966—1970) уварвалася ва Універсітэт Буэнас-Айрэса, каб фізічна выцесніць палітычна небяспечных навукоўцаў з пяці факультэтаў універсітэта. Гэтая высылка акадэмічнай інтэлігенцыі ў эміграцыю стала нагодай для нацыянальнай для грамадства і эканомікі Аргенціны. Выступаючы супраць вайсковых рэпрэсій свабоды слова, біяхімік Сезар Мільштэйн іранічна сказаў: «У нашай краіне будзе наведзены парадак, як толькі будуць выгнаныя ўсе інтэлектуалы, якія ўмешваліся ў рэгіён».
Злучаныя Штаты
У сваёй публікацыі «Кампусная вайна» (1971) філосаф сказаў:
У сваёй працы «Сацыяльныя навукі як вядзьмарства» (1972) сацыёлаг раіў свецкім людзям не давяраць, калі яны робяць сумнеўныя заявы аб вырашэнні праблем свайго грамадства: «''Не ўражвайцеся адбіткамі вядомага выдавецтва, або аб’ёмам публікацый аўтара. . . . Памятайце, што выдаўцы хочуць, каб друкарні былі занятыя, і не пярэчаць супраць глупства, калі яго можна прадаць''».
S Club
S Club (першапачаткова S Club 7) — брытанскі поп-грурт, які існаваў ў канцы 1990-х — пачатку 2000-х гадоў.
Гурт быў створаны Сайманам Фулерам у 1998 годзе. Ен атрымаў вядомасць дзякуючы прысвечанаму яму самому тэлесерыялу «Маямі 7». Пасля гурт зняўся яшчэ ў некалькіх серыялах і тэлестужках. Яго сінглы чатырохразова ўзначальвалі брытанскі хіт-парад, таксама ён меў пэўны міжнародны поспех. Гурт спыніў існаванне ў 2003 годзе, пасля чаго яго былыя ўдзельнікі пачалі сольныя кар'еры.
Антыінтэлектуалізм
Недавер да інтэлігенцыі
У ЗША амерыканскі кансерватар і эканаміст выступаў за адрозненне паміж неразумнай і разумнай насцярожанасцю інтэлектуалаў у іх уплыве на інстытуты грамадства. У вызначэнні інтэлектуалаў як «людзей, чый занятак у асноўным звязаны з ідэямі», яны адрозніваюцца ад людзей, чыя праца заключаецца ў практычным прымяненні ідэй. Прычына недаверу абывацеляў заключаецца ў некампетэнтнасці інтэлектуалаў па-за межамі сваёй сферы ведаў. Нягледзячы на тое, што інтэлектуалы грамадства валодаюць вялікімі працоўнымі ведамі ў сваіх спецыяльных галінах, у параўнанні з іншымі прафесіямі і заняткамі, яны мала бянтэжацца выказвацца аўтарытэтна за межамі сваёй фармальнай сферы ведаў і, такім чынам, наўрад ці нясуць адказнасць за сацыяльныя і практычныя наступствы сваёй памылкі. Такім чынам, урач лічыцца кампетэнтным па эфектыўным лячэнні хваробы пацыента, але можа сутыкнуцца з пазовам аб медыцынскай, калі лячэнне нашкодзіць пацыенту. Наадварот, ўніверсітэта наўрад ці прызнаюць кампетэнтным або некампетэнтным паводле эфектыўнасці яго ці яе інтэлектуалізму (ідэй) і, такім чынам, ён не будзе несці адказнасць за сацыяльныя і практычныя наступствы рэалізацыі ідэй.
S Club
З S Club была звязана падлеткавая поп-група S Club 8 (яна ж S Club Juniors).
Антыінтэлектуалізм
Недавер да інтэлігенцыі
У Вялікабрытаніі антыінтэлектуалізм пісьменніка вынікае з яго ўважлівага вывучэння гісторыі XX стагоддзя, якое адкрыла яму, што інтэлектуалы ўвесь час выступалі за катастрафічную дзяржаўную палітыку ў галіне  і, і папярэдзіла непрафесіяналаў «''сцерагчыся [інтэлектуалаў]. Іх трэба не толькі трымаць далей ад рычагоў улады, яны таксама павінны быць аб’ектамі падазрэнняў, калі імкнуцца даць калектыўныя парады''». У гэтым ключы ў выданні «У краіне марксістаў ракако» (2000) амерыканскі пісьменнік ахарактарызаваў інтэлектуала як «чалавека, дасведчанага ў адной галіне, які выказваецца толькі ў іншых». У 2000 годзе брытанскае выдавецтва Imprint Academic выпусціла зборнік «Dumbing Down», падборку эсэ пад рэдакцыяй, унука брытанскага фашыста , якая ўключала ў сябе эсэ пра ўяўны шырока распаўсюджаны антыінтэлектуалізм , Раві Шанкара, Роберта Брастайна, сярод іншых.
XVII стагоддзе
У «Выпырхванні сямі флаконаў» (1642) пурытанін дэманізаваў інтэлектуальных мужчын і жанчын, кажучы, што «''чым больш вучоным і дасціпным вы будзеце, тым больш прыдатнымі вы будзеце дзейнічаць на карысць сатаны … Зніміце любоў да вучонасці езуітаў, славы епіскапату і адважных статусаў прэлатаў. Я кажу, каб вас не падманвалі гэтымі пышнасцямі, пустымі паказамі і прыгожымі ўяўленнямі аб добрым стане перад вачыма з плоці і крыві, не будзьце захоплены ўхвалой гэтых людзей''». Тым не менш, не кожны пурытанін згаджаўся з рэлігійнай пагардай Котана да свецкай адукацыі, напрыклад,, які заснаваў універсітэт, што цяпер носіць яго імя.
У «Пошуках касмічнай справядлівасці» (2001) эканаміст сказаў, што антыінтэлектуалізм у ЗША пачаўся ў раннюю каланіяльную эпоху як зразумелая насцярожанасць адукаваных вышэйшых класаў, таму што краіна ў асноўным была пабудавана людзьмі, якія ўцяклі ад палітычных і рэлігійных ганенняў з боку грамадскай сістэмы адукаваных вярхоў. Больш за тое, было некалькі інтэлектуалаў, якія валодалі практычнымі навыкамі, неабходнымі для выжывання ў Новым Свеце Паўночнай Амерыкі, адсутнасць якіх у грамадстве прывяло да глыбока ўкаранёнага, папулісцкага падазрэння ў адносінах да мужчын і жанчын, якія спецыялізуюцца на «вербальнай віртуознасці», а не на матэрыяльных, вымерных прадуктах і паслугах :"З самага свайго каланіяльнага пачатку амерыканскае грамадства было «абезгалоўленым» грамадствам — у значнай ступені пазбаўленым самых высокіх сацыяльных слаёў еўрапейскага грамадства. Вышэйшыя эліты і тытулаваныя арыстакратыі не мелі прычын рызыкаваць жыццём, перасякаючы Атлантыку, а потым сутыкаючыся з небяспекамі наватарства. Большая частка белага насельніцтва каланіяльнай Амерыкі прыбыла ў якасці, а чорнае насельніцтва — у якасці рабоў . Пазнейшыя хвалі імігрантаў былі непрапарцыйна сялянамі і пралетарыямі, нават калі яны прыбылі з Заходняй Еўропы… Уздым амерыканскага грамадства да перавагі як эканамічнай, палітычнай і ваеннай сілы быў, такім чынам, трыумфам простага чалавека і аплявухай саманадзейным асобам, няхай гэта будзе эліта крыві ці кніг."
XIX стагоддзе
У гісторыі ЗША прапаганда і прыняцце антыінтэлектуалізму адрозніваліся, таму што ў XIX стагоддзі большасць людзей жыла вясковым жыццём і сельскагаспадарчай працы, таму акадэмічная адукацыя ў грэка-рымскай класіцы ўспрымалася як непрактычная каштоўнасць; кніжны чалавек нявыгадны. Тым не менш, у цэлым амерыканцы былі пісьменнымі людзьмі, якія чыталі Шэкспіра для інтэлектуальнага задавальнення і хрысціянскую Біблію для эмацыйнай дапамогі; такім чынам, ідэальны амерыканец быў пісьменным і тэхнічна дасведчаным чалавекам, паспяховым у сваёй справе, такім чынам, прадукцыйным членам грамадства. У культурным плане ідэальным амерыканцам быў, чые веды атрыманы з жыццёвага вопыту, а не чалавек-інтэлектуал, чые веды аб рэальным свеце атрыманы з кніг, фармальнай адукацыі і акадэмічных даследаванняў; такім чынам, апраўданы антыінтэлектуалізм, пра які паведамляецца ў працы «Новая купля, або Сем з паловай гадоў на Далёкім Захадзе» (1843) сказаў пра памежную Індыяну :"Мы заўсёды аддавалі перавагу невуку, кепскаму чалавеку перад таленавітым, і таму звычайна рабіліся спробы сапсаваць маральнае аблічча разумнага кандыдата; бо, на жаль, кемлівасць і бязбожнасць звычайна павінны былі спалучацца, а [таксама] некампетэнтнасць і дабрыня."Тым не менш, у грамадстве ЗША «рэальнае» адкупленне  інтэлектуала было магчыма, калі б ён прыняў  асноўнага грамадства; такім чынам, у фантастыцы О. Генры герой адзначыў, што як толькі выпускнік універсітэта  «пераадольвае» сваю інтэлектуальную марнасць — ён больш не лічыць сябе лепшым за іншых людзей — з яго атрымліваецца такі ж добры каўбой, як і з любога іншага маладога чалавека, нягледзячы на тое, што яго звычайны аналаг — маладушны наіў з добрым сэрцам, стэрэатып поп-культуры са сцэнічных шоу.
XX—XXI стагоддзі
У 1912 годзе губернатар Нью-Джэрсі Вудра Вільсан апісаў барацьбу :"Я баюся ўрада экспертаў. Не дай Бог, каб у дэмакратычнай краіне мы знялі гэтую задачу і аддалі кіраванне экспертам. Для чаго мы, калі пра нас будзе навукова клапаціцца невялікая колькасць джэнтльменаў, якія з’яўляюцца адзінымі людзьмі, якія разумеюць гэтую працу?"У сваёй працы «» (1963) гісторык  сказаў, што антыінтэлектуалізм — рэакцыя сацыяльнага класу, «натоўпу» сярэдняга класу, супраць прывілеяў палітычнай эліты. Калі сярэдні клас развіваў палітычную ўладу, ён пераканаўся ў тым, што ідэальным кандыдатам на пасаду з’яўляецца «чалавек, які зрабіў сябе сам», а не добра адукаваны чалавек, які нарадзіўся ў багацці. Чалавеку, які стаў самадзейным, з сярэдняга класа, можна было давяраць, што ён будзе дзейнічаць у інтарэсах сваіх суграмадзян. Доказам гэтага меркавання Рычард Хофстадтэр паказаў насмешкі з як з «». У працы «Амерыканцы і кітайцы: шляхі да адрозненняў» (1980) сказаў, што амерыканскі эгалітарызм мацнейшы ў ЗША, чым у Еўропе, напрыклад, у Англіі ."Англійскі індывідуалізм развіваўся рука аб руку з юрыдычнай роўнасцю. Амерыканская самадастатковасць, з іншага боку, была неаддзельная ад настойвання на эканамічнай і сацыяльнай, а таксама палітычнай роўнасці. У выніку ў Англіі панаваў кваліфікаваны індывідуалізм з кваліфікаванай роўнасцю, але тое, што лічылася неад’емным правам кожнага амерыканца, — гэта неабмежаваная апора на сябе і, прынамсі ў ідэале, неабмежаваная роўнасць. Такім чынам, англічане схільныя паважаць класавыя адрозненні ў нараджэнні, багацці, статусе, манерах і гаворцы, у той час як амерыканцы абураюцца імі."Такі сацыяльны  характарызуе сучасныя палітычныя дыскусіі аб сацыяльна-палітычных функцыях сродкаў масавай камунікацыі і навукі; гэта значыць, што навуковыя факты, агульнапрынятыя адукаванымі людзьмі ва ўсім свеце, у ЗША няправільна падаюцца як меркаванні, у прыватнасці пра кліматычную навуку і глабальнае пацяпленне.
Адукацыя і веды
Якасць адукацыі ў ЗША сярэдняга ўзроўню ў параўнанні з іншымі краінамі і амерыканцам часта не хапае базавых ведаў і навыкаў. Розныя апытанні паказалі, сярод іншага: што 77 % амерыканскіх вучняў дзяржаўных школ не могуць ідэнтыфікаваць Джорджа Вашынгтона як першага прэзідэнта Злучаных Штатаў; што прыкладна 1 з 5 амерыканцаў верыць, што Сонца круціцца вакол Зямлі; і што каля 50 % амерыканскіх выпускнікоў сярэдняй школы не падрыхтаваныя да чытання на ўзроўні каледжа. з Тэхаскага ўніверсітэта звязвае гэта з культурай антыінтэлектуалізму, адзначаючы, што батанікі і іншыя інтэлектуалы часта падвяргаюцца стыгматызацыі ў амерыканскіх школах і масавай культуры. Ва ўніверсітэтах студэнцкі антыінтэлектуалізм прывёў да сацыяльнай прымальнасці падману ў школьных заданняў, асабліва ў бізнес-школах, праявы этычна мэтазгоднага, а не акадэмічнага.
заявіў, што адмаўленне фактаў навукі пра клімат і змены клімату скажае правяраныя даныя і інфармацыю як палітычную думку. Антыінтэлектуалізм ставіць навукоўцаў у поле зроку грамадскасці і прымушае іх прытрымлівацца альбо ліберальнай, альбо кансерватыўнай палітычнай пазіцыі. Больш за тое, 53 % рэспубліканскіх прадстаўнікоў у ЗША і 74 % рэспубліканскіх сенатараў адмаўляюць навуковыя факты аб прычынах змены клімату.
У сельскай мясцовасці ЗША антыінтэлектуалізм з’яўляецца істотнай рысай рэлігійнай культуры. і Рымска-каталіцкая царква наўпрост апублікавалі сваю калектыўную падтрымку палітычных дзеянняў па супрацьдзеянню змене клімату, у той час як і евангелісты асудзілі веру як у эвалюцыю, так і ў змяненне клімату як грэх, і адхілілі навукоўцаў як інтэлектуалаў, якія спрабуюць стварыць «Неанатурнае паганства». Людзі з фундаменталісцкімі рэлігійнымі перакананнямі схільныя паведамляць, што не бачаць доказаў глабальнага пацяплення.
Забалаць (Кардымаўскі раён)
Забалаць (Заболоть) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Антыінтэлектуалізм
Карпаратыўныя СМІ
Рэпартажы карпаратыўных сродкаў масавай інфармацыі звярталіся да грамадскага антыінтэлектуалізму, скажаючы універсітэцкае жыццё ў ЗША, дзе імкненне студэнтаў да вывучэння кніг (інтэлектуалізм) было другасным у параўнанні з грамадскім жыццём пасля школы. Гэта рэакцыйная ідэалогія, якая распаўсюджвалася ў СМІ, скажала прадстаўленне ліберальнай палітычнай актыўнасці і сацыяльнага пратэсту студэнтаў і выстаўляла іх як несур’ёзныя, грамадскія мерапрыемствы, тэматычна не звязаныя з вучэбнай праграмай, што з’яўляецца мэтай наведвання універсітэта. У сваёй кнізе «Антыінтэлектуалізм у амерыканскіх СМІ» (2004) Дэйн Клаўсэн вызначыў сучасную антыінтэлектуалісцкую схільнасць да, уласцівай інфармацыі :"Уплыў сродкаў масавай інфармацыі на стаўленне да інтэлекту, безумоўна, шматлікі і неадназначны. З аднаго боку, масавыя камунікацыі значна пашыраюць аб’ём інфармацыі, даступнай для грамадскага спажывання. З іншага боку, вялікая частка гэтай інфармацыі паступае ў папярэдняй інтэрпрэтацыі для палягчэння пераварвання і напоўнена схаванымі здагадкамі, пазбаўляючы спажыўцоў ад неабходнасці яе самастойна. Камадыфікаваная інфармацыя, натуральна, мае тэндэнцыю адлюстроўваць здагадкі і інтарэсы тых, хто яе стварае, і яе вытворцы не кіруюцца цалкам жаданнем спрыяць крытычнай рэфлексіі."Рэдакцыйная перспектыва карпаратыўных СМІ скажала інтэлектуалізм як прафесію, адасобленую ад працоўных месцаў і заняткаў звычайных людзей. Прадстаўляючы паспяховых студэнтаў у вучобе як сацыяльных няўдачнікаў, якія маюць непажаданы сацыяльны статус для сярэднестатыстычнага маладога мужчыны і дзяўчыны, карпаратыўныя СМІ ўсталявалі ў асноўнай плыні ЗША сваё меркаванне, што інтэлектуалізм кніжнага навучання з’яўляецца формай псіхічнага адхілення, такім чынам, большасць людзей цураецца інтэлектуалаў як сяброў, каб паменьшыць рызыку кпінаў і астракізму. Такім чынам, папулярнае прызнанне антыінтэлектуалізму вядзе да папулісцкага непрыняцця інтэлігенцыі для вырашэння праблем грамадства. Больш за тое, у кнізе «Inventing the Egghead: The Battle over Brainpower in American Culture» (2013) Аарон Леклайдэр адзначыў, што сучаснае ідэалагічнае ігнараванне інтэлігенцыі вынікае з рэакцыйных ілжывых уяўленняў карпаратыўных СМІ пра інтэлектуальных мужчын і жанчын як пра пазбаўленых здаровага сэнсу звычайных людзей.
Забалаць (Кардымаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Антыінтэлектуалізм
Камунізм
У першае дзесяцігоддзе пасля рускай рэвалюцыі 1917 года бальшавікі падазравалі царскую інтэлігенцыю ў здольнасці здрадзіць пралетарыяту. Такім чынам, першапачатковы савецкі ўрад складаўся з мужчын і жанчын без асаблівай фармальнай адукацыі. Больш за тое, зрынутыя заможныя саслоўі называліся («беспраўнымі»), а іх дзеці былі выключаны з адукацыі. У рэшце рэшт, каля 200 царскіх інтэлектуалаў, такіх як пісьменнікі, філосафы, навукоўцы і інжынеры, былі дэпартаваны ў Германію на так званых у 1922 годзе, а іншыя былі дэпартаваны ў Латвію і Турцыю ў 1923 годзе.
У рэвалюцыйны перыяд прагматычныя бальшавікі наймалі «буржуазных спецыялістаў» для кіравання эканомікай, прамысловасцю і сельскай гаспадаркай і таму вучыліся ў іх. Пасля Грамадзянскай вайны ў Расіі (1917—1922) для дасягнення сацыялізму Савецкі Саюз (1922—91) зрабіў акцэнт на пісьменнасці і адукацыі ў службе мадэрнізацыі краіны праз адукаваную інтэлігенцыю рабочага класа, а не інтэлігенцыю. На працягу 1930-х і 1950-х гадоў Іосіф Сталін замяніў інтэлігенцыю Уладзіміра Леніна на інтэлігенцыю, якая была лаяльная да яго і верыла ў спецыфічна савецкі светапогляд, тым самым стварыўшы псеўданавуковыя тэорыі і.
У ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 года ў сутарэннях мінскай унутранай турмы НКУС (т. зв. «амерыканкі») расстраляны больш за 100 дзеячаў культуры, мастацтва і навукі, а таксама грамадскіх дзеячаў БССР. У ліку расстраляных былі 22 беларускія пісьменнікi. Гэты выпадак быў не адзінкавы, энцыклапедычны даведнік «Рэпрэсаваныя літаратары, навукоўцы, работнікі асветы, грамадскія і культурныя дзеячы Беларусі» налічвае дзесяць тамоў страчаных беларускіх інтэлектуалаў.
На пачатку Другой сусветнай вайны савецкая тайная паліцыя правяла масавыя расстрэлы польскай інтэлігенцыі і ваеннага кіраўніцтва ў Катынскім расстрэле 1940 году.
Фашызм
Філосаф- заклаў інтэлектуальную аснову фашысцкай ідэалогіі з дапамогай autoctisi (самарэалізацыі), якая адрознівала добрага (актыўнага) інтэлектуала ад дрэннага (пасіўнага) інтэлектуала:Каб супрацьстаяць «пасіўнаму інтэлектуалу», які абстрактна карыстаўся сваім інтэлектам і таму быў «дэкадэнтам», ён прапанаваў «канкрэтнае мысленне» актыўнага інтэлектуала, які ўжывае інтэлект як практыку — «чалавека дзеяння», як фашыст Беніта Мусаліні супраць дэкадэнцкага камуністычнага  Антоніа Грамшы. Пасіўны інтэлектуал спыняе інтэлект, аб’ектывізуючы ідэі, такім чынам усталёўваючы іх як аб’екты. Адсюль вынікае адмова фашыстаў ад матэрыялістычнай логікі, таму што яна абапіраецца на прынцыпы, неналежным чынам замененыя на апастэрыорныя, якія не маюць дачынення да справы пры прыняцці рашэння аб тым, дзейнічаць ці не.
У практыцы канкрэтных крытэрыяў мыслення Джэнтыле такі разгляд апрыёрнага ў напрамку належнага апастэрыёрнага складае непрактычны, дэкадэнцкі інтэлектуалізм. Больш за тое, гэтая фашысцкая філасофія ўзнікла паралельна з, яго філасофскай сістэмай; ён выступаў супраць за тое, што ён адарваны ад актыўнага інтэлекту, які выконвае задачы, г. зн. думка забіваецца, калі яе складовыя часткі пазначаюцца, і такім чынам выяўляюцца як асобныя сутнасці.
З гэтым звязана супрацьстаянне паміж іспанскім генералам-франкістам і пісьменнікам  падчас святкавання Дня Калумба ва ўніверсітэце Саламанкі ў 1936 годзе падчас Грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Генерал усклікнуў: ¡Muera la inteligencia! ¡Viva la Muerte! («Смерць інтэлігенцыі! Няхай жыве смерць!») — фалангісты апладзіравалі.
Імперскі Кітай
Цынь Шы Хуан (246—210 да н. э.), першы імператар аб’яднанага Кітая, умацаваў палітычную думку і ўладу, падаўляючы свабоду слова па прапанове канцлера, які апраўдваў такі антыінтэлектуалізм, абвінавачваючы інтэлігенцыю ў ілжывым усхваленні імператара і нязгодзе праз. З 213 па 206 г. да н. э. звычайна лічылася, што творы былі спалены, асабліва «Шы цзін» (Класіка паэзіі, каля 1000 г. да н. э.) і «Шу Цзін» (Класіка гісторыі, каля 6 ст. да н. э.). Выключэнне складалі кнігі гісторыкаў і кнігі, ранняга тыпу таталітарызму — і філасофскай школы канцлера (гл. ). Аднак пры далейшым вывучэнні кітайскіх гістарычных аналаў, такіх як  і , было ўстаноўлена, што гэта не так. Імперыя Цынь прыватна захоўвала адзін асобнік кожнай з гэтых кніг у Імператарскай бібліятэцы, але яна публічна загадала забараніць гэтыя кнігі. Тым, хто валодаў асобнікамі, было загадана здаць кнігі на спаленне; тых, хто адмовіўся, пакаралі смерцю. У рэшце рэшт гэта прывяло да страты большасці старажытных твораў літаратуры і філасофіі, калі спаліў палац  у 208 г. да н.
Кітайская Народная Рэспубліка
Культурная рэвалюцыя (1966—1976) была дзесяцігоддзем палітычнага гвалту, якое адзначыла шырокамаштабную па ўсёй Кітайскай Народнай Рэспубліцы яе лідэрам Маа Цзэдунам. Пасля некалькіх нацыянальных палітычных крызісаў, падчас якіх ён кіраваўся жаданнем аднавіць грамадскі прэстыж і кантроль над, 16 мая 1966 года Маа абвясціў, што Камуністычная партыя Кітая (КПК) і кітайскае грамадства прасякнуты ліберальнымі буржуазнымі элементамі, якія жадаюць аднавіць капіталізм у Кітаі, і ён таксама абвясціў, што людзей можна выгнаць толькі пасля таго, як супраць іх будзе развязана. З гэтай мэтай кітайская моладзь нацыянальна арганізавалася ў Чырвоную гвардыю і палявала на «ліберальных буржуазных» элементаў, якія нібыта падрывалі КПК і кітайскае грамадства. Чырвоная гвардыя дзейнічала на нацыянальным узроўні, ачышчаючы краіну, ваенных, гарадскіх рабочых і кіраўнікоў КПК. Чырвоная гвардыя была асабліва агрэсіўнай, калі яны нападалі на сваіх настаўнікаў і выкладчыкаў, што прывяло да закрыцця большасці школ і універсітэтаў пасля пачатку Культурнай рэвалюцыі. Праз тры гады, у 1969 годзе, Маа абвясціў, што культурная рэвалюцыя скончылася, але палітычныя інтрыгі працягваліся да 1976 года, іх завяршыў арышт, які стаў фактычным канцом культурнай рэвалюцыі.
Свяцільнасць
Свяцільнасць — шчыльнасць патоку светлавой энергіі у гэтым напрамку.
Антыінтэлектуалізм
Дэмакратычная Кампучыя
Калі і чырвоныя кхмеры (1951—1981) усталявалі свой рэжым пад назвай  (1975—1979) у Камбоджы, іх антыінтэлектуалізм, які ідэалізаваў сельскую мясцовасць і дэманізаваў гарады, быў неадкладна навязаны краіне, усталяваўшы. Такім чынам яны спустошылі гарады, каб ачысціць кхмерскую нацыю ад усіх здраднікаў, і, сімвалам якіх часта з’яўляюцца акуляры.
Асманская імперыя
На ранніх этапах генацыду армян у 1915 годзе каля 2300 армянскіх інтэлектуалаў былі з Канстанцінопаля (Стамбула), і большасць з іх пасля былі забіты асманскім урадам. Падзея была ахарактарызавана гісторыкамі як , мэта якога заключалася ў тым, каб пазбавіць армянскае насельніцтва інтэлектуальнага лідарства і магчымасці супраціўляцца.
Свяцільнасць
Свяцільнасць — стаўленне светлавога патоку, выходнага ад разгляданага малога ўчастка паверхні, да плошчы гэтага ўчастка:
дзе dΦ — светлавы паток, які выпускаецца участкам паверхні плошчай dS.
У эксперыментальнай фізіцы элементарных часціц свяцільнасцю называюць параметр паскаральніка або калайдэра, які характарызуе інтэнсіўнасць сутыкнення сустрэчных пучкоў.
Адрозніваюць поўную свяцільнасць і свяцільнасць у пэўным спектральным інтэрвале, напр., візуальную свяцільнасць (святлоаддача ў бачнай частцы спектру), фатаграфічную свяцільнасць (у інтэрвале 0,33 — 0,49 мкм) і інш.
Звычайна значэнне свяцільнасці зоркі азначаюць L, а свяцільнасць Сонца — L☉.
Свяцільнасць — адна з найважнейшых зорных характарыстык, якая дазваляе параўноўваць паміж сабой розныя тыпы зорак на дыяграмах «спектр — свяцільнасць», «маса — свяцільнасць».
Сінскі сельсавет
Сі́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Сінск.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Бывалькаўскага сельсавета.
Аляксандр Пятровіч Мякіннік
Аляксандр Пятровіч Мякіннік (, в. Хмелеўка,, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 ліпеня 1968 года ў в. Хмелеўка Мінскага раёна Мінскай вобласці.
Скончыў Акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Працоўную дзейнасць пачаў тынкоўшчыкам-абліцоўшчыкам-плітачнікам у БМУ № 5 г. Мінска. Служыў у войсках МУС СССР. Працаваў у органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь на розных пасадах, выбіраўся дэпутатам Пятрышкаўскага сельскага Савета дэпутатаў і Мінскага раённага Савета дэпутатаў, працаваў намеснікам старшыні Мінскага раённага Савета дэпутатаў, старшынёй Пятрышкаўскага сельскага Савета дэпутатаў.
З'яўляецца членам савета Мінскай раённай арганізацыі рэспубліканскага грамадскага аб'яднання «Белая Русь». Выбіраўся дэлегатам трэцяга і чацвёртага Усебеларускіх народных сходаў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына.
Тэлесерыял
Тэлевізійны серыял (скарочана — тэлесерыял) — мастацкі ці дакументальны кінатвор, які складаецца са мноства серый і прызначаны для дэманстрацыі па тэлебачанні. Да з’яўлення тэлесерыялаў існавалі кінасерыялы, якія дэманстраваліся ў кінатэатрах. Існуе (вельмі ўмоўны) падзел на «класічныя» серыялы і шматсерыйныя тэлестужкі. Крытэрыі падзелу выразна не вызначаны, таму трапленне пэўнага серыяла ў тую ці іншую катэгорыю залежыць, галоўным чынам, ад суб’ектыўных прыхільнасцяў прадзюсара, тэлекрытыка і г. д.
Старт Люблін
«Старт» (Start) — польскі прафесійны баскетбольны клуб з горада Люблін. Клуб быў створаны ў 1953 годзе.
Дасягненні
Чэмпіянат Польшчы:
Кубак Польшчы:
Dactylorhiza iberica
Dactylorhiza iberica — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўднёвай Еўропе і Заходняй Азіі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна (20) 25-55 см вышынёй. Сцеблы пры аснове з кароткімі паўзучымі парасткамі. Кветкі ружовыя; усе лісточкі вонкавага круга калякветніка ўтвараюць шлем. Ніжнія прыкветкі амаль роўныя кветкам, верхнія — карацейшыя за кветкі. Лісце скучанае пры аснове сцябла, лінейна-ланцэтнае, зялёнае, без плям. Суквецце доўгае (да 20 см даўжынёй), коласападобнае, цыліндрычнае, негустое.
Цвіце ў чэрвені-ліпені, плоданасіць у жніўні-верасні.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе (Грэцыя, Крым, поўдзень еўрапейскай часткі Расіі) і Азіі (Турцыя, Кіпр, Ізраіль-Іарданія, Ліван-Сірыя, Іран, Закаўказзе (Азербайджан, Арменія і Грузія)).
Значэнне
Дэкаратыўная, лекавая расліна.
Пагрозы і ахова
Вузкі экалагічны арэал гэтага віду паддаецца шматлікім пагрозам, асабліва зменам гідралогіі за кошт здабычы грунтавых вод, канкурэнцыі з боку іншых відаў, гібрыдызацыі і рэкрэацыйнай дзейнасці. Дадатковымі пагрозамі з’яўляюцца развіццё турызму, урбанізацыя, вытоптванне і збор раслін.
Падазроны
Падазроны — асоба, затрыманая па падазрэнні ва ўчыненні злачынства, а таксама асоба, якой абрана мера стрымання да прад'яўлення абвінавачання.
Паводле крымінальна-працэсуальнага заканадаўства Рэспублікі Беларусь, падазроны з'яўляецца ўдзельнікам крымінальнага працэсу, які уступае ў працэсуальныя адносіны на стадыі і. У працэсуальным становішчы ён можа знаходзіцца толькі на працягу вельмі кароткага тэрміну (не больш за 3 сутак), пасля чаго павінна быць вырашана пытанне пра прад'яўленне яму абвінавачання і меры стрымання, калі для гэтага будуць законныя падставы.
К’яры
К'яры (Chiari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Faustino.
Залесава (Цюшынскае сельскае паселішча)
Залесава (Залесово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Талуць
Та́луць (, Талуть) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Назва
Назва паходзіць ад балцка-літоўскага імя Talutis. Раней магла мець форму «Талуці», як тапонімы Мілуці, Рымуці (ад Milutis, Rimutis) і інш. Тое ж імя ў нямецкім «Апісанні літоўскіх дарог» XIV ст. фігуруе ў назве не лакалізаванай вёскі «Taluttendorfe» (Талуцева вёска, «Талуцішкі») каля Крэва. Простага паходжання «чалавек» на імя «Талутевичъ» у сярэдзіне XV ст. згаданы ў апісанні Сядзельнікаў (цяпер Ваўкавыскі раён).
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска і фальварак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Іжа, пазней у складзе гміны Куранец.
У 1940—1954 гадах цэнтр Талуцкага сельсавета.
Маргарыта Дзешук
Маргарыта Дзешук (нар., г. Мінск, Беларусь) — беларуская кёрлінгістка. Кандыдат у майстра спорту Беларусі.
Кар’ера
Займаецца кёрлінгам з 2014 года, гуляе на пазіцыі першага.
Член нацыянальных жаночай і змяшанай зборных камандаў Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Адкрыты Кубак Беларусі па кёрлінгу
World Wide Web
З дапамогай вэб-браўзера, можна праглядаць старонкі Сеціва, якія могуць утрымліваць тэкст, выявы, відэа і іншае, і перамяшчацца паміж імі з дапамогай гіперспасылак. Выкарыстоўваючы канцэпцыі ранніх сістэм гіпэртэксту, англійскі інжынер і навуковец Цім Бернерс-Лі, у цяперашні час дырэктар World Wide Web Consortium, у сакавіку 1989 напісаў прапанову таго, што з цягам часу стала сусветным павуціннем. У 1990 годзе ў CERN у Жэневе, Швейцарыя, Бернерс-Лі і бельгійскі вучоны Роберт Кайо прапанавалі да выкарыстання «гіпэртэкст […] для спасылання і доступу да інфармацыі розных відаў у выглядзе вэб-вузлоў, якія карыстальнік можа праглядаць па жаданні», і публічна прадставілі праект у снежні таго ж года.
«World-Wide Web (W3) быў распрацаваны, каб быць сховішчам чалавечых ведаў, і чалавечай культуры, якое дазволіць супрацоўнікам у аддаленых раёнах дзяліцца сваімі ідэямі і ўсімі аспектамі агульнага праекта».
Пашпарт грамадзяніна Расіі
Пашпарт грамадзяніна Расіі — асноўны дакумент, які выдаецца грамадзяніну для пасведчання яго асобы на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі. Пашпарт абавязаны мець усе грамадзяне, якія дасягнулі 14-гадовага ўзросту. Для выездаў за межы Расіі (за выключэннем шэрагу краін СНД, а таксама тэрыторый Абхазіі і Паўднёвай Асеціі) грамадзянам Расіі выдаецца замежны пашпарт.
Харыс (акруга, Тэхас)
Акруга Харыс (Harris county) — акруга штата Тэхас Злучаных Штатаў Амерыкі. Па дадзеных перапісу 2020 года насельніцтва акругі складала 4731145 чалавек. Такім чынам акруга Харыс займае першае месца па колькасці насельніцтва сярод акруг Тэхаса, а таксама трэцяе сярод усіх акруг ЗША. Акруговы цэнтр — горад Х’юстан, самы вялікі горад штата і чацвёрты па велічыні горад у Злучаных Штатах. Акруга была заснавана ў 1836 годзе. Названа ў гонар, аднаго з ранніх пасяленцаў на тэрыторыі акругі, які заснаваў горад Гарысберг на ў 1826 годзе. Паводле перапісу насельніцтва ад ліпеня 2021 года, насельніцтва акругі Харыс павялічылася да 4728030 чалавек, што складае больш за 16 % насельніцтва Тэхаса. Акруга Харыс уваходзіць у склад  з дзевяццю акругамі, які з’яўляецца пятым па колькасці насельніцтва метрапалітэнскім статыстычным арэалам у Злучаных Штатах.
Судзукі Харунобу
Судзукі Харунобу (яп. 鈴木春信, 1724, Эда — ) — японскі мастак, адзін з лепшых прадстаўнікоў жывапісу укіё-э, піянер каляровай гравюры (яп. 錦絵).
Біяграфія
Сапраўднае імя мастака — Хадзумі Дзірабэй. Ён нарадзіўся ў Эда (сучасны Токіа), вывучаў жывапіс у школе Кано. Потым пад уплывам Сігэнага Нісімура і Торыі Кіёміцу захапіўся ксілаграфіяй. Уласны стыль у мастака сфармаваўся даволі позна, але за кароткі перыяд (каля 6 гадоў) ён стварыў больш за 800 работ і каля 20 ілюстраваных кніг.
NGC 5937
NGC 5937 (іншыя абазначэнні — MCG 0-40-1, ZWG 22.2, IRAS15281-0239, PGC 55281) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аліна Рыгораўна Фаміна
Аліна Рыгораўна Фаміна (нар. года, Шастакова, Смаленская вобласць) — мастак тэатра лялек, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыла Мінскае мастацкае вучылішча (1962), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1968). Прафесійную творчую дзейнасць пачала ў якасці мастака-пастаноўшчыка Дзяржаўнага тэатра лялек БССР (1962). У 1967—1998 гг. — галоўны мастак тэатра. Вяла педагагічную дзейнасць у якасці мастацкага кіраўніка курса мастакоў тэатра лялек у Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў‎ з 1965 года.
Творчасць
Творчасць Фамінай азначае цэлы этап у развіцці сцэнаграфіі беларускага тэатра лялек 1960-х — 1980-х гг. Дзякуючы яе таленту беларускі тэатр лялек канчаткова адышоў ад прынцыпаў натуралізму. Фаміна вялікую ўвагу надае стылізацыі народных мастацкіх форм і пошуку новых выразных сродкаў тэатра лялек для дзяцей і дарослых. Сярод лепшых работ мастака «Цыгрэнак Петрык» (1966), «Залаты конь» (1972), «Боская камедыя» (1971), «Дзед і Жораў» (1973), «Дзякуй, вялікі дзякуй!» (1974), «Скажы сваё імя, салдат» (1975), «Зорны хлопчык» (1978), «Салавей» (1980), «Зорка і смерць Хаакіна Мур’еты» (1981), «Сымон-музыка» (1982, 1990)), «Жаваранак» (1984), «Прыгоды шавалье д’Артаньяна» (1985), «Чырвоная шапачка» (1986), «Майстар і Маргарыта» (1987), «Цар Ірад» (1993), «Гісторыя Снежнай каралевы, расказаная ёю самой» (1996), «Ганнеле» (1998) і інш. У Магілёўскім абласным тэатры лялек ёю былі створаны спектаклі «Трыстан і Ізольда» (1983), «Віні-Пух і ўсе, усе, усе…» (1982), у Люблянскім тэатр лялек — «Рыгорка — Ясная Зорачка» (1989).
Узнагароды
Лаўрэат прэміі імя Л. Мазалеўскай (1992). Узнагароджана прызам «Крыштальны анёлак» Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
Вуліца Лізы Чайкінай (Гродна)
Вуліца Лізы Чайкінай – вуліца ў паўднёва-заходняй частцы горада Гродна, адна з галоўных магістраляў горада. Пачала забудоўвацца ў 1960 годзе, названа ў гонар удзельніцы партызанскага падполля Лізы Чайкінай. Працягласць каля 900 метраў ад вуліцы Соламавай да плошчы Дзекабрыстаў. З 1975 года будаваліся пераважна 5-9 павярховыя дамы, навокал якіх сфарміраваўся мікрараён. Па вуліцы ходзіць грамадскі транспарт: аўтобус (№3, 7, 23, 28), тралейбус (№1, 4, 10).
Верхняя Марна
Марна Верхняя (Haute-Marne) — дэпартамент на паўночным усходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Шампань — Ардэны. Парадкавы нумар — 52. Адміністрацыйны цэнтр — Шамон. Насельніцтва — 194,9 тыс. чалавек (87-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 6211 км². Праз дэпартамент працякае рака Марна,.
Дэпартамент уключае 3 акругі, 32 кантона і 432 камуны.
Марна Верхняя — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Шампань. Назва паходзіць ад ракі Марна.
Міягава Цёсюн
Міягава Цёсюн (яп. 宮川長春; 1682 — ) — мастак укіё-э, праславіўся ў жанрах бідзінга і фудзоку-га, заснавальнік школы Міягава. Працаваў пад уплывам Хісікавы Маранобу.
Нарадзіўся ў правінцыі Авары, цяпер гэта прэфектура Айты. У падлеткавым узросце перабраўся ў Эда. Там ён пачаў вучыцца жывапісу ў школах Ямата-Таса і Кано. Цёсюн Міягава на скрутках адлюстроўваў выдатных жанчын, а таксама жанравыя сцэны з жыцця. Пры гэтым ён ніколі не звяртаўся да выкарыстання тэхнікі ксілаграфіі ў сваіх працах.
У Цёсюна было мноства вучняў, у тым ліку яго сын Міягава Сюнсуй, Міягава Ісё, Міягава Сюнтэй і Кацукава Сюнсё.
Зааўражжа (Кардымаўскі раён)
Зааўражжа (Заовражье) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тураўшчына (Вілейскі раён)
Ту́раўшчына (, Туровщина) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Палуэ
Палуэ (Palue) — вулканічны востраў у складзе архіпелага Малыя Зондскія астравы. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Усходняя Нуса-Тэнгара. Плошча — 40,27 км². Насельніцтва (2020 г.) — 9 497 чалавек.
Геаграфія
Востраў Палуэ месціцца за 15 км ад паўночага ўзбярэжжа Флорэса. Уяўляе сабою актыўны стратавулкан, падножжа якога знаходзіцца на глыбіні каля 2500 м ніжэй за ўзровень акіяну. Вяршыня дасягае 875 м. Апошні раз вывяргаўся ў лютым 2013 г.
Гісторыя
Востраў быў адкрыты партугальскімі мараплаўцамі ў канцы 1511 г. або ў 1512 г. падчас вандроўкі з Малакі на Малукскія астравы. У XVII ст. належаў султанам Гова з Сулавесі. Відавочна, назва вострава паходзіць ад наймення традыцыйнага макасарскага капялюшыка пола, форму якога нагадвае. У пазнейшы час астравіцяне захоўвалі незалежнасць і нават займаліся пірацтвам у моры Флорэс.
У 1906 г. быў падпарадкаваны раджамі Сікі. Прадстаўнік раджаў меў пасаду капітана, займаўся зборам падаткаў і арганізацыяй бязвыплатнай працы. З 1907 г. Палуэ ўваходзіў у склад Галандскай Ост-Індыі. Спроба каланіяльных чыноўнікаў наладзіць здабычу падземнай пітной вады была перарвана вывяржэннем вулкана ў 1928 г. У 1938 г. была адчынена сталая каталіцкая місія.
У выніку вывяржэння 2013 г. загінула 6 чалавек, аднак астравіцяне адмовіліся эвакуявацца на Флорэс.
Культура
Карэнныя насельнікі Палуэ складаюць асобную этнічную групу Nua Lu’a, якая размаўзляе на мове аўстранезійскага паходжання. Яны лічаць, што іх продкі з Вялікіх Зондскіх астравоў, адкуль перасяліліся на Палуэ праз суседні востраў Флорэс. Астравіцяне жывуць у 40 вёсках nata, кожная з якіх мае ад 30 да 400 жыхароў. Вылучаюцца асобныя 12 валоданняў tana з галоўнай вёскай-цэнтрам. Такія вёскі звычайна ўзведзены на вяршыні пагорка, умацаваны, хаціны ў іх узводзяцца вакол цэнтральнай пляцоўкі. Традыцыйныя жытлы ўяўляюць сабою чатырохкутныя пабудовы на п́алях з востраканечным дахам.
Асноўныя заняткі тубыльцаў — сельская гаспадарка і рыбалоўства, аднак з-за высокай шчыльнасці насельніцтва, недахопу зямлі і пітной вады, яны накіраваны толькі на ўнутранае спажыванне. У мінулым Nua Lu’a будавалі на продаж лодкі, займаліся пірацтвам. У нашы дні развіта адыходніцтва, калі мужчыны пераязджаюць на паўночнае ўзбярэжжа Флорэса для рыбалоўства або найму на працу. Грамадства стратыфікавана. Вышэйшы сацыяльны статус маюць высакародныя сем'і, іх чальцоў прынята называць «бацькамі». Ніжэйшыя ступені займаюць сем'і «дзяцей» і былых рабоў. У некаторых выпадках, калі тая ці іншая «дзіцячая» сям'я падвышае статус дзякуючы шлюбам з высакароднымі, яна завецца «матчынай». У мінулым межы tana не былі ясна вызначанымі, паміж іх прадстаўнікамі часта ўспыхвалі ваенныя канфлікты.
Хаця большасць вернікаў спавядае каталіцызм, захоўваюцца многія старажытныя міфы, рытуалы і вераванні, у тым ліку культ продкаў, ахвярапрынашэнне буйвалаў, вера ў чарадзеяў hata nutu.
Кары Рунальфсан
Кары Рунальфсан (Kári Runólfsson; ? — 1187) — абат кляштара Тынгейрар у Ісландыі.
Біяграфія
Сын Рунальфа Кетыльсана, скальда і святара кляштара Мёрувелір (Эйяф’ёрдур), а пазней манаха кляштара Гельгафель, і ўнук Кеціла Орстэйнсана, біскупа Хоўлара.
Стаў абатам Тынгейрара ў 1181 годзе і замяніў Карла Ёнсана, які пэўны час заставаўся ў кляштары, але потым з'ехаў у Нарвегію. Памёр у 1187 годзе. Да таго часу Карл вярнуўся ў Ісландыю і зноў заняў пасаду.
Канарэджа
Канарэджа (італ. Cannaregio) — адзін з шасці гістарычных раёнаў Венецыі. Знаходзіцца ў паўночнай частцы горада.
Назва раёна паходзіць ад італьянскага пераймання Cannaregio з латыні canaliculus «Малы канал » (або канава).
Раён размяшчаецца ў паўночнай частцы горада і з’яўляецца самым аддаленым. Канарэджа — самая населеная частка Венецыі, у раёне пражывае больш за 20 000 чалавек.
Раён мала прывабны для турыстаў, за выключэннем вакзала і двух ажыўленых вуліц у паўднёвай частцы.
Галоўнымі славутасцямі раёна з’яўляецца Гета і гатычная царква Мадонна дэл'Орта.
Грохаўскі сельсавет
Гро́хаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Грохаў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Ручаёўскага сельсавета.
Сапіндавыя
Сапі́ндавыя (Sapindáceae) — сямейства двухдольных кветкавых раслін, якое ўваходзіць у парадак і складаецца з 140—150 родаў і 1400—2000 відаў.
Віды сямейства растуць у трапічных і ўмераных абласцях планеты.
Класіфікацыя
Часам з сямейства Сапіндавыя вылучаюць сямействы (роды  і ) і  (роды, , ).
Сямейства дзеліцца на чатыры падсямействы і налічвае 140—150 родаў:
NGC 5938
NGC 5938 (іншыя абазначэнні — ESO 99-7, AM 1531-664, IRAS15317-6641, PGC 55582) — галактыка ў сузор’і Паўднёвы Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свіслач (Пухавіцкі раён)
Сві́слач (, Свислочь) — гарадскі пасёлак у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета. Насельніцтва 3 886 чал. (2017).
Басава гара
Басава гара — мясцовасць у Савецкім раёне Гомеля, узвышанная частка гістарычнага раёна Манастырок. Знаходзіцца паміж вуліцай Талстога, вуліцай і завулкам Фрыдрыха Энгельса.
Пераважае індывідуальная забудова сядзібнага тыпу. Верхняя частка – месца колішніх стараверскіх могілак – цалкам не забудавана. Каля дома №4 па вуліцы Фрыдрыха Энгельса захаваліся дзве магілы пачатку ХХ ст. з помнікамі.
Свіслач (Пухавіцкі раён)
Гідраграфія
Побач рака Свіслач, вадасховішча Земснарад і возера Мацярынскае.
Басава гара
Народная традыцыя звязвае назву з вулічнай мянушкай заможнага купца Шаўцова, перасяленца з Веткі, чый дом нібыта стаяў у гэтай мясцовасці на пачатку ХІХ ст. Мовазнавец А. Ф. Рогалеў тракуте паходжанне фарманты «Басава» у сувязі з рускімі дыялектнымі словамі «басый», «баский» («прыгожы»), «баса» («краса», «прыгажосць», «хараство»), што можа выглядаць праўдападобна з улікам факту перашапачатковага пражывання ў Манастырку старавераў.
Увосень 1941 г. нямецкая жандармерыя і гомельская гарадская паліцыя (3-ці ўчастак) з Басавай гары пачалі высяленне (для далейшага знішчэння) яўрэяў са зладжанага раней у Манастырку гета.
Свіслач (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
1950-х гадах на заводзе «Горнага Воску» было атрымана першае вядро тарфянога воску.
Заснаваны ў 1960-я гады як пасёлак работнікаў абарончага прадпрыемства «Завод „Горнага Воску“». Быў пабудаваны каля вёскі Засвятое, на мейсцу аднайменнага калгаса і былога фальварка Акрэспаль (Okrespol). Вёска Засвятое зараз з’яўляецца мікрараёнам пасёлка.
24 студзеня 1986 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР населены пункт Свіслач атрымаў статус гарадскога пасёлка.
У пачатку 1980-х гадоў у час будаўніцтва АЭС пасёлак значна пашыраўся, быў пабудаваны новы пасёлак Дружны. Пасля 1986 года планы будаўніцтва АЭС былі перагледжаны і на яе фундаменце была ўзведзена Мінская ЦЭЦ-5.
У 2007—2009 гадах жыхары Свіслачы праводзілі грамадскую кампанію супраць будаўніцтва завода пестыцыдаў.
У 2014 годзе з’явіліся планы пра стварэнне вакол Мінска шасці гарадоў-спадарожнікаў. У снежні 2016 года быў зацверджаны генплан, дзе Свіслач планавалася дабудаваць да 2030 года і аб’яднаць з Рудзенскам і Дружным ў паўнацэнны горад з суперсучаснай інфраструктурай.
Дынаміка
Пасёлак Свіслач, як і пасёлак Дружны з 1998 года маюць станоўчы натуральны прырост насельніцтва.
Рэлігія
На 1 студзеня 2017 года ў Свіслачы налічваецца 2 рэлігійныя грамады, якія зарэгістраваны ў Мінскам абласным выканаўчым камітэце і пастаўлены на ўлік у Пухавіцкім райвыканкаме. З якіх адна праваслаўныя грамада і адна грамада евангельскіх хрысціянаў баптыстаў.
Эканоміка
Свіслацкі пасялковы Савет прамысловы цэнтр Пухавіцкага раёна, яго паступленні ў бюджэт складаюць каля 40 % ад усіх паступленняў Пухавіцкага раёна. Тымчасова, у пасялковым Савеце пражывае толькі каля 17 % ад колькасці насельніцтва Пухавіцкага раёна. У пасёлке ёсць аддзяленне сувязі і ашчадная кася.
Прадпрыемствы:
Медыцына
Медыцынскія паслугі надае пасялковая бальніца. Бальніца была збудавана ў 1983 годзе. Бальніца разлічана на 60 тэрапеўтычных ложкаў. Колькасць абслугоўваных пацыентаў складае — 20 чалавек у змену. . У пасёлке ёсць аптэка.
Стасіс Лазарайціс
Стасіс Лазарайціс (Stasys Lozoraitis;,  — ,  ) — літоўскі грамадскі і палітычны дзеяч, дыпламат. У 1934—1938 г. — міністр замежных спраў Літоўскай Рэспублікі. Ад 1940 г. — шэф літоўскіх дыпламатычных прадстаўніцтваў, якія засталіся ў замежжы.
Біяграфія
У 1918 годзе — служыў у міністэрстве ўнутраных спраў Літвы. З 1919 года па 1923 год — начальнік Канцылярыі Кабінета Міністраў Літвы. З 1923 года на дыпламатычнай службе. Працаваў у пасольстве ў Германіі. З 1929 года па 1932 год — працаваў у пасольстве пры Святым Прастоле. З 1932 года па 1934 год — дырэктар Палітычнага дэпартамента Міністэрства замежных спраў Літвы.
З 12 чэрвеня 1934 года па 5 снежня 1938 года — Міністр замежных спраў Літоўскай Рэспублікі. У 1934 годзе, па ініцыятыве краін Балтыі, было падпісана Жэнеўскае мірнае пагадненне. У 1935 годзе — выбраны членам Міжнароднай дыпламатычнай акадэміі (Парыж, Францыя).
З 1939 года — надзвычайны пасланец і паўнамоцны міністр Літвы ў Італіі.
У 1940 годзе, пасля далучэння Літвы да СССР, у адпаведнасці з дырэктывай Міністра замежных спраў Ю. Урбшыса быў прызначаны главой (шэфам) дыпламатычнай службы Літвы. Гэту пасаду ён займаў да сваёй смерці ў 1983 годзе. На гэтай пасадзе займаўся пытаннямі абароны правоў Літоўскіх грамадзян па-за межамі СССР і займаўся пытаннямі аднаўлення дзяржаўнага суверэнітэту Літвы.
19 верасня 1940 года па ініцыятыве Лазарайціса быў створаны «Літоўскі нацыянальны камітэт» (ці Калегія літоўскіх дыпламатаў), які аб'яднаў літоўскіх дыпламатаў, якія не прызналі савецкую ўладу і адмовіліся вярнуцца. Лазарайціс быў выбраны віцэ-прэзідэнтам гэтай арганізацыі (прэзідэнтам быў выбраны былы прэм'ер-міністр Эрнястас Галванаўскас).
10 лістапада 1998 года перапахаваны ў Каўнасе.