cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Він Дызель
Працяг кар’еры
Наступнай работай Віна Дызеля стаў фільм «Адзіночка», які выйшаў на экраны 4 красавіка 2003 года. Акцёр сыграў Шона Ветэра, аднаго з агентаў аддзела па барацьбе з наркотыкамі, а таксама выступіў як выканаўчы прадзюсар карціны. У Віна Дызеля нават была дамоўленасць з прадпрыемствам, што здымала карціну аб тым, што калі карціна апраўдае сябе ў пракаце, то ён возьме ўдзел у працягу карціны. Але фільм не сабраў нават 54 мільёнаў долараў, выдаткаваных на яго вытворчасць.
У кастрычніку 2003 года стала вядома аб тым, што Він Дызель не будзе здымацца ў працягу фільма «Тры іксы». Яго месца заняў Айс К’юбі, а рэжысёрам другой часткі быў прызначаны Лі Тамахоры. Сам жа Він Дызель хацеў зняцца ў фільме «Хронікі Рыдыка» рэжысёра Дэвіда Туі — працягу фантастычнага баевіка «Ліхая цемра». Здымкі некалькі разоў пачыналіся на працягу 2002 года, але па некаторых прычынах зрываліся. Таму яны пачаліся 9 чэрвеня 2003 года ў Ванкуверы і скончыліся ў кастрычніку таго ж года. Фільм першапачаткова меў некалькі працоўных назваў, сярод якіх былі «Рыдык» і «Ліхая цемра 2: Хронікі Рыдыка». Він Дызель таксама стаў прадзюсарам карціны, як і многіх іншых фільмаў, дзе ён здымаўся. «Хронікі Рыдыка» выйшлі ў пракат 11 чэрвеня 2004 года. Пракат фільма быў не занадта паспяховым, фільм здолеў толькі адбіць сродкі, затрачаныя на вытворчасць. Меркаванні крытыкаў і гледачоў з нагоды фільма падзяліліся прыкладна пароўну: адны лічылі яго вартым працягам «Ліхая цемра», а іншыя — няўдалым. Тым не менш у 2005 годзе Він Дызель атрымаў намінацыю «Горшая мужчынская роля» на прэмію «Залатая маліна».
Таксама ў 2004 годзе адначасова з карцінай «Хронікі Рыдыка» выйшлі мультфільм «Хронікі Рыдыка: Цёмная лютасць» і гульня на прыстаўцы, дзе Він Дызель прыняў удзел у агучцы постаці Рычарда Б. Рыдыка. У 2005 годзе гульня ганаравалася прэміі канала «Эмціві» у намінацыі «Найлепшая відэагульня па матывах кінафільма».
У 2005 годзе Він Дызель сыграў у фільме неўласцівага яму жанру — сямейнай камедыі «Лысы нянька: Спецзаданне». Акцёр выканаў ролю Шэйн Вулфа — былога марскога пяхотніка, які ахоўваў (які працуе на ўрад ЗША) навукоўца і пецярых яго дзяцей. Пракат фільма быў паспяховым: яму ўдалося пераадолець выдаткі на вытворчасць і сабраць каля 200 мільёнаў долараў.
У 2006 годзе выходзяць дзве карціны з удзелам акцёра. У першай з іх — камедыйнай драме «Прызнайце мяне вінаватым» Сідні Люмета, паказанай на міжнародным Берлінскім кінафестывалі 16 лютага 2006 года, Він Дызель сыграў ролю гангстара Джэкі Дзі Норшыя. А 16 чэрвеня ў ЗША адбылася доўгачаканая прэм’ера трэцяй часткі фарсажу — «Трайны фарсаж: Такійскі візг». Да гэтага прайшлі чуткі пра тое, што Він Дызель зноў выканае адну з галоўных роляў. Але якое было здзіўленне гледачоў, калі ў цэнтры сюжэта апынуўся Шон Босуэлл, якога сыграў Лукас Блэк. Він Дызель з’явіўся толькі ў самым канцы фільма ў эпізадычнай ролі. Ён не быў нават пазначаны ў тытрах.
У 2007 годзе Він Дызель узяў перапынак у сваёй акцёрскай кар’еры. Хоць яшчэ ў чэрвені 2005 года было абвешчана аб тым, што акцёр выканае ролю Хітмена ў аднайменным фільме па папулярнай камп’ютарнай гульні. Але ў канцы 2006 года Він Дызель адмовіўся ад удзелу ў праекце, і яго месца заняў Цімаці Оліфант. Фільм выйшаў на экраны 21 лістапада 2007 года. Рэжысёрам стаў Ксаверыя Хэнс, а Він Дызель выступіў у якасці выканаўчага прадзюсара.
Адной з прычын, па якой Він Дызель адмовіўся ад ролі Хітмена, бо яна так падыходзіць яму па марах шматлікіх гледачоў, з’яўляецца тое, што ён быў заняты здымкамі ў буйнабюджэтным фантастычным баявіку «Вавілон нашай эры» рэжысёра Мацьё Касовіца, знятага сумесна ЗША і Францыяй. Акцёр выканаў ролю Туропа — найміта, нанятага для суправаджэння маладой жанчыны з Расіі ў ЗША і ён не здагадваецца, што яна не чалавек, а штучна ўзгадаваная істота са штучным інтэлектам і пры тым цяжарнай двума зародкамі новага віду чалавека, якіх хоча займець да сябе кіраўнік буйной карпарацыі. Прэм’ера фільма ў ЗША была прызначаная на 29 жніўня 2008 года. Фільм стаў сур’ёзным камерцыйным правалам, не акупіліся і палова расходаў на кіно.
9 красавіка 2009 года выйшаў крымінальны баявік «Фарсаж 4» рэжысёра Джастына Ліна, дзе галоўныя ролі выканалі Він Дызель, Пол Вокер і Джордана Брустар. Здымкі пачаліся 21 лістапада 2007 года. Яны праходзілі ў Лос-Анджэлесе, Мексіцы і Дамініканскай Рэспубліцы. Він Дызель выступіў таксама прадзюсарам карціны. Да гэтага на экраны выходзіць драма «Бандыты» — перадгісторыя фільма «Фарсаж 4». Здымкі фільма таксама праходзілі ў Дамініканскай рэспубліцы, такім чынам Він ўнёс уклад у кінематограф гэтай краіны. Гэты кароткаметражны баявік быў зняты самім Вінам Дызелем, як свайго роду рэкламны ход, для славы фільмаў «Фарсаж». Гэты кароткаметражны фільм распавядае пра тое, як галоўныя героі пазнаёміліся і аб пачатку іх крымінальнай кар’еры па вырабніцтву аўтацыстэрн, якія перавозяць гаруча-змазачныя матэрыялы.
Праз 2 гады выйшаў наступны фільм — «Фарсаж 6», які стаў працягам «Фарсажу 5». Здымкі праходзілі ў асноўным на тэрыторыі Вялікабрытаніі, а таксама ў Лос-Анджэлесе, Глазга і на Канарскіх астравах. Він Дызель зноў сыграў адну з галоўных роляў, а таксама выступіў адным з прадзюсараў.
Він Дызель з’яўляецца ўладальнікам зоркі на Галівудскай алеі славы.
Асабістае жыццё
На здымках фільма «Фарсаж» у 2001 годзе Він Дызель зблізіўся з актрысай Мішэль Радрыгес, якая таксама брала ўдзел у карціне. Яны закахаліся адзін у аднаго і на працягу некалькіх месяцаў іх раман быў бездакорным. Неўзабаве іх адносіны былі разарваныя па прычынах, у асноўным якія зыходзілі ад Мішэль Радрыгес, якая лічыла, што яны не падыходзяць адзін аднаму. Він Дызель знешне спакойна перанёс разрыў.
Наступнай дзяўчынай акцёра стала чэшская мадэль Паўла Харбкова, якая выканала эпізадычную ролю ў баявіку «Тры іксы». Іх адносіны завязаліся ўжо пасля выхаду фільма ў 2002 годзе. Але, як і мінулы раман, гэты аказаўся таксама нядоўгім для Віна Дызеля. Прычынай разрыву паслужылі частыя паездкі акцёра на здымкі.
2 красавіка 2008 года Він Дызель стаў бацькам. Яго сяброўка, мексіканская фотамадэль Палома Хіменес нарадзіла яму дачку Ханію Райлі. У верасні 2010 года ў Паломы і Віна нарадзіўся сын Вінцэнт Сінклер. 16 сакавіка 2015 года нарадзілася другая дачка, якую назвалі Палін, у гонар загінулага Пола Уокера.
Мунц
Мунц — прозвішча.
Вінцэнт Ферэр
Вінцэнт Ферэр (валенс.: Vicent Ferrer;  — ), дамініканскі манах з Валенсіі, прапаведнік, каталіцкі святы.
Кананізаваны 3 чэрвеня 1455 папай Калікстам III. Памяць адзначаецца 5 красавіка. Ягонае імя носіць Брацтва святога Вінцэнта Ферэра.
Біяграфія
Вінцэнт Ферэр нарадзіўся ў 1350 годзе ў Валенсіі, у дваранскай сям'і, атрымаў добрую адукацыю. У 18-гадовым узросце ўступіў у лік дамініканаў. У 1370-1372 гадах выкладаў філасофію і логіку ў Лерыдзе, у гэты перыяд ён напісаў першыя філасофскія творы — De suppositionibus (Аб супазіцыях) і De vita spirituali (Аб духоўнам жыцці). У 1373 пераехаў у Барселону, дзе прайшоў навучанне ў дамініканскай школе арабістыкы і гебраістыкы.
У 1379 быў пасвечаны ў святары кардыналам Пэдра дэ Месяц (будучы антыпапай Бенедыкт XIII). З 1385 па 1390 жыў у родным горадзе, дзе ўзначальваў багаслоўскую школу пры кафедральным саборы. У Вялікім заходнім расколе, які адбыўся ў гэтыя гады Ферэр, як і большасць прадстаўнікоў паўднёваеўрапейскіх краін, выступаў у падтрымку Авіньёнскай партыі і антыпапы Клімента VII, апублікаваўшы складанне De moderno Ecclesiae schismate (Аб цяперашнім расколе ў Царквы).
У 1391 кароль Арагона і Валенсіі Хуан I прызначыў Вінцэнта сваім духоўнікам. Пасля таго, як у Авіньёне антыпапу Клімента VII змяніў добра знаёмы Вінцэнту Пэдра дэ Луна, які прыняў імя Бенедыкт XIII, ён прапаноўваў Вінцэнту кардынальскае званне, але той адмовіўся. Нягледзячы на падтрымку, якую Ферэр аказваў Бенедыкту XIII, ён неаднаразова заклікаў яго адмовіцца ад дамаганняў на папскі прастол у імя аднаўлення свету і пераадолення расколу ў царкве.
Вінцэнт Ферэр добраахвотна практыкаваў суровыя аскетычныя практыкі, круглы год выконваў строгі пост, спаў на голай зямлі, перасоўваўся толькі пешшу.
Пачынаючы з 1401 Ферэр прысвячае сябе місіянерскай дзейнасці сярод катараў і вальдэнсаў. Яго пропаведзі на поўдні Францыі, у Швейцарыі і Савоі былі паспяховымі, вялікі лік ерэтыкоў вярнуўся ў каталіцызм.
Святой Вінцэнт памёр у 1419 годзе ў Францыі, дзе правёў апошнія гады жыцця.
Шанаванне
Вінцэнт Ферэр быў кананізаваны папам Калікстам III ў 1455 годзе. Дзень святога ў Каталіцкай царкве адзначаецца 5 красавіка. Карціны, прысвечаныя святому, стварылі Тыцыян, Фра Беата Анджэліка, Беліні, Франчэска дэль Коса, Гірландая і іншыя. Святой Вінцэнт Ферэр лічыцца заступнікам Валенсіі і ўсяго валенсіянскага рэгіёну. У яго гонар названы два бразільскіх муніцыпалітэта — Сан-Вісэнтэ-Ферэр і Сан-Вісэнтэ-Ферэр (Мараньян).
Дракс Разбуральнік
Дракс Разбуральнік (Drax the Destroyer) — персанаж з коміксаў кампаніі Marvel. Быў прыдуманы Майкам Фрыдрыхам і Джымам Старлінам, і ўпершыню з'явіўся ў выпуску Iron Man #55, лютым 1973 года.
Артур Дуглас быў звычайным чалавекам, да таго як суперзлодей Танас напаў на яго сям'ю. Маючы патрэбу ў чэмпіёне, які б пазмагаўся з Танасам, Кронас узяў душу Артура і змясціў у новую абалонку, так з'явіўся Дракс. Яго ўменні ўлучалі: павялічаную сілу і пругкасць, здольнасць праектаваць энергетычны выбух ад яго рук. Ён часта змагаўся супраць Танаса, разам з Капітанам Марвелам і Адамам Уорлакам.
Дракс Разбуральнік стаў адным з членаў каманды Вартавыя Галактыкі, якую аднавілі ў 2008 годзе. У 2014 годзе ён таксама з'явіўся ў фільме «Вартавыя Галактыкі», яго сыграў прафесійны рэстлер Дэйв Батыста.
Мост цераз Прыпяць (Жыткавіцкі раён)
Мост цераз Прыпяць — аўтамабільны мост цераз раку Прыпяць у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Па трасе праходзіць аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння, якая злучае Жыткавічы з Туравам, Давыд-Гарадком і Столінам, таксама каля моста ад яе адгаліноўваецца дарога , якая вядзе да Лельчыцаў.
Мост узведзены ў 1985 годзе. Складзены з жалезабетонных балак каробчатага сячэння. Даўжыня моста складае 888 метраў. У 2016 годзе, незадоўга да «Дажынак», быў рэканструяваны.
Закрыццё і рэканструкцыя
10 снежня быў узведзены пантонны мост даўжынёй 146,7 метраў, які мог вытрымаць усе віды транспарту. З прычыны рэзкага змянення ўмоваў надвор’я па рацэ пайшоў лёд, напорам яго былі сарваны ўмацаванні моста.
Генеральны дырэктар РУП «Гомельаўтадар» Ігар Матвяцоў паведаміў, што часовы аб’язны мост цераз Прыпяць у Жыткавіцкім раёне будзе ўзведзены да сярэдзіны сакавіка 2018 года. Часовы мост будзе ўяўляць сабой металічную зборна-разборную канструкцыю. Раку перакінуць у старое рэчышча, пасля чаго займуцца рамонтам моста. Канструкцыі, на якіх з’явіліся расколіны, будуць заменены на металічныя.
14 студзеня 2018 года пашкоджана мацаванне пантоннага моста. Пантонная пераправа часова разведзена. 1 лютага рэканструкцыя моста праз Прыпяць у Жыткавіцкім раёне ўключана ў Дзяржаўную інвестыцыйную праграму на 2018 год. 1 сакавіка Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка даручыў у 2018 годзе пабудаваць новы мост паміж Жыткавічамі і Туравам. 2 сакавіка адноўлены рух па пантонным мосце на новым месцы. 21 сакавіка на Пінскім суднабудаўніча-суднарамонтным заводзе паспяхова выпрабавалі і падрыхтавалі да адпраўкі паромную пераправу. 27 сакавіка з Пінска да месца пераправы ў Жыткавіцкім раёне прыбыў паром. Паромная пераправа праз Прыпяць працуе па рэгулярным графіку з 6.00 да 20.00. . Грузападымальнасць парома складае тысяча тон, даўжыня — 70 метраў, шырыня — дзесяць. За адзін рэйс ён можа перавозіць 50 пасажыраў, 6 фур і 20 легкавых аўтамабіляў.
25 мая 2018 года ўзарваны 190-метровы аварыйны пралёт моста. Для дэмантажу гэтага пралёта запатрабавалася больш за 1 тыс. кг узрыўчаткі. Жалезабетонная канструкцыя абвалілася на спецыяльна падрыхтаваную пясчаную пляцоўку, для стварэння якой было зменена рэчышча ракі.
На месцы ўзарванага пралёта будзе пастаўлена металічная пралётная канструкцыя. Першы намеснік міністра транспарту і камунікацый Аляксей Аўраменка адзначыў, што да 7 лістапада па новым мосце неабходна адкрыць рух. Рамонт абыйдзецца ў 50 млн. беларускіх рублёў.
Міжнародная акадэмія навук Сан-Марына
Міжнародная акадэмія навук Сан-Марына (L′ Accademia Internazionale delle Scienze San-Marino, Akademio Internacia de la Sciencoj San-Marino) — міжнародная павукова-адукацыйная арганізацыя са штаб-кватэрай у славацкім горадзе Комарна. Рабочымі мовамі акадэміі з’яўляюцца нямецкая, англійская, французская, італьянская і эсперанта.
Гісторыя
Гельмар Франк, які потым стаў першым прэзідэнтам акадэміі, пасля паспяховага выступлення на кангрэсе па пытанням адукацыі (Сан-Марына, 1979 год) звярнуўся да кіраўніцтва Рэспублікі Сан-Марына з прапановай аб стварэнні ўніверсітэта для тых хто жадае атрымаць ступень доктара ў розных галінах прымянення кібернэтыкі. Першая сустрэча па гэтаму пытанню з Міністрам адукацыі і культуры Сан-Марына Фаўстай Марганці (Fausta Morganti) абылась 25 лістапада 1981 года. Была сфармулявана сустрэчная прапанова аб стварэнні не ўніверсітэта а акадэміі, якая сумяшчае адукацыйную і навуковую работу. Праект МАН быў зацвержаны Дзяржаўным кангрэсам Сан-Марына (пастанова № 58 ад 19 мая 1983 года), а з 28 снежня таго ж года МАН адкрыла сваю першую ўніверсітэтскую сесію ў Сан-Марына. Афіцыйны пачатак дзейнасці МАН датуецца 13 верасня 1985 года, калі адвакат паставіў свой подпіс пад статутам акадэміі.
Думанічы
Думанічы (Думаничи) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Думанічы абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. На паўночнай ўскрайне вёскі працякае рака Стомяць.
Кісялі (Шчучынскі раён)
Кісялі́ (, Кисели) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Коласава (станцыя)
Ко́ласава (, Колосово)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Коласава.
Дабраселле (Пачынкаўскі раён)
Дабраселле (Доброселье) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дабраселле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Кашкар (Атыраўская вобласць)
Кашкар — сяло ў Макацкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кашкарскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 395 чалавек (196 мужчын і 199 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 428 чалавек (207 мужчын і 221 жанчына).
Шыбын
Шыбын (Ши́бин) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барэмэльскай вясковай абшчыны.
Бельфортэ-ал’ізаўра
Бельфортэ-ал'ізаўра (Belforte all'Isauro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 784 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 61020. Тэлефонны код — 0722.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 972
IC 972 — галактыка тыпу PN (Планетарная туманнасць) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Балансамер
Балансамер (net radiometer) — тып актынометра, які выкарыстоўваецца для вымярэння рознасці паміж прыходам і расходам прамяністай энергіі (гэта значыць балансу радыяцыі).
Разнавіднасці
Найбольш распаўсюджаным тыпам прыбора з’яўляецца тэрмаэлектрычны балансамер Янішэўскага. Таксама існуюць абсалютны піргеометр Міхельсона, балансамер Лютэрштэйна-Скварцова і балансамер Альбрэхта.
Балаклія
Балаклія ці Балаклея (Балаклія) — горад у Харкаўскай вобласці Украіны, да адміністратыўнай рэформы 2020 г. — цэнтр Балаклійскага раёна. Плошча 16,3 км². Насельніцтва 29 623 чал. (1 студзеня 2012). Падчас расійскага ўварвання ва Украіну знаходзіўся пад расійскай акупацыяй з 3 сакавіка да 8 верасня 2022.
Пінюг
Пінюг (Пи́нюг) — пасёлак гарадскога тыпу ў Падасінаўскім раёне Кіраўскай вобласці Расіі. Утварае Пінюгскае гарадское паселішча. За 242 км ад абласнога цэнтра горада Кірава. Заснаваны ў 1895 годзе пры будаўніцтве Перм-Котласкай чыгункі як станцыя Пінюг, размешчаная ў паўночна-ўсходняй частцы Нікольскага павета Валагодскай губерні. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1964 года.
Кордава (Аргенціна)
Кордава (Córdoba) — горад у Аргенціне, сталіца аднайменнай правінцыі. Цэнтр Апостальскга экзархата ў Аргенціне.
Горад размяшчаецца на вышыні 360-480 м над узроўнем мора (вялікая частка - на вышыні 390-400 м) у 700 км на паўночны захад ад Буэнас-Айрэса каля ракі Сікуя.
Насельніцтва складае 1,2 млн. чалавек (2001), гэта другі па колькасці горад Аргенціны. У агламерацыі (Гран-Кордава (ісп. Gran Córdoba)) пражывае да 1,7 млн чалавек.
Водны шлях E40
Водны шлях E40 — судаходны транспартны шлях, які праектуецца з мэтай злучыць Балтыйскае і Чорнае мора.
Даўжыня прыкладна 2000 км. Згодна з праектам, маршрут праходзіць ад горада Гданськ у Польшчы праз тэрыторыю Рэспублікі Беларусь (па рэчышчы ракі Прыпяць) і да горада Херсон ва Украіне.
Украінская частка воднага шляху Е40 павінна прайсці рэчышчам ракі Прыпяць праз Чарнобыльскую зону адчужэння і ракі Дняпро да горада Херсон і выхаду ў Чорнае мора. Агульная плошча рэгіёнаў, праз якія павінен прайсці E40, складае каля 392949 км2, у якіх пражывае 28690834 чалавек.
Афіцыйна планаванне воднага шляху E40 знаходзіцца яшчэ на ранняй стадыі, але ва Украіне ўжо адбываецца падрыхтоўка стратэгічных дакументаў і рэалізуюцца асобныя блокі праекта. У прыватнасці, у 2020 годзе было праведзена днопаглыбленне ракі Прыпяць у межах зоны адчужэння.
Рэалізацыя праекта Е40 выклікае значную крытыку міжнародных і мясцовых грамадскіх арганізацый ва ўсіх трох краінах, а таксама экспертаў біялагічнага і экалагічнага напрамкаў. Створана міжнародная кампанія супраць рэалізацыі праекта воднага шляху «STOP E40».
На думку экспертаў навуковых устаноў Рэспублікі Беларусь, будаўніцтва воднага шляху будзе мець значны негатыўны ўплыў на прыродную і культурную спадчыну Палесся, на дабрабыт насельніцтва Палесся, а таксама на Сусветны баланс вугляроду, гідралагічную і радыяцыйную сітуацыі, эканоміку , развіццё транспарту. Існуюць альтэрнатыўныя будаўніцтву Е40 сцэнары развіцця Палесся і транспартных зносін Украіны, Польшчы і Беларусі. Перш за ўсё гаворка ідзе аб пераарыентацыі рэгіёна Палесся на галіну экалагічнага турызму. Гэта пацвердзіла даследаванне, якое правёў Aivar Ruukel, член савета Глабальнай экатурыстычнай сеткі (Global Ecotourism Network) і тураператар у нацыянальным прыродным парку Саамаа (Soomaa National Park), Эстонія.
У прэсе неаднаразова фігуравалі выказванні аб тым, што водны шлях E40 з’яўляецца аднаўленнем старажытнага транспартнага шляху «з варагаў у грэкі» , але гэтыя сцвярджэнні не маюць навуковага абгрунтавання.
Гісторыя праекта
У 1996 годзе ў Жэневе было падпісана Еўрапейскае пагадненне аб найважнейшых унутраных водных шляхах міжнароднага значэння (European Agreement on Main Inland Waterways of International Importance (AGN). Geneva, 19 January 1996). Туды ўвайшоў і Е40 («Е» — гэта катэгорыя унутраных водных шляхоў міжнароднага значэння. Нумары 10, 20, 30, 40 і 50 прысвоены магістральным шляхам, у асноўным паўночна-паўднёвага кірунку, якія злучаюць адзін марскі басейн з іншым).
Мапа шляху Е40 упершыню з’явілася ў дакуменце (белай кнізе) Еўрапейскай эканамічнай каміссіі ААН (UNECE) «White Paper on the progress, accomplishment and future of sustainable inland water transport» і была апублікаваная асобна на рэсурсах UNECE.
У пачатку 2010-х гадоў быў створаны польска-беларуска-ўкраінскі бізнес-кансорцыум, у які ад Украіны ўвайшлі не цэнтральныя дзяржаўныя органы, адказныя за пытанні транспарту або навакольнага асяроддзя, а Валынскае абласное ўпраўленне водных рэсурсаў і ГА «Валынская асацыяцыя навукоўцаў і інаватараў». Хоць маршрут праекта не будзе праходзіць па тэрыторыі Валынскай вобласці, ён залежыць ад водных рэсурсаў гэтай вобласці і будзе ўплываць на тамтэйшую гідралагічную сітуацыю. Таксама запрашэнне ўдзельнікаў менавіта з гэтай вобласці тлумачыцца намерамі атрымаць фінансавую падтрымку па праграме памежнага супрацоўніцтва Польшча-Беларусь-Украіна, фінансаванага Еўрасаюзам.
Хоць некаторыя адрэзкі суднавага ходу ўжо існуюць, маштаб прапанаванай новай распрацоўкі настолькі глабальны, што, на думку экспертаў, пагражае экалагічнай катастрофай у рэгіёне.
Сёння міжнародныя і еўрапейскія фінансавыя ўстановы не далі згоды на крэдытаванне Е40, паколькі маюць даволі жорсткія патрабаванні да экалагічнасці праектаў, якія яны падтрымліваюць.
Рэалізацыя праекта ва Украіне
4 кастрычніка 2019 года ў рамках удзелу ў Другім форуме рэгіёнаў Украіны і Беларусі Прэзідэнт Украіны  Уладзімір Зяленскі і Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка заключылі дамоўленасці, згодна з якімі ў 2020 годзе ўкраінскі бок павінен быў правесці днопаглыбленне на рэках Прыпяць і Днепр, неабходнае для аднаўлення паўнавартаснага суднавага руху.
6 лютага 2020 міністр інфраструктуры Украіны Уладзіслаў Крыклій заявіў, што "«праект па аднаўленні рачнога шляху Е40 выйшаў на стадыю практычнай рэалізацыі» .
Летам-восенню 2020 года на рацэ Прыпяць было праведзена днопаглыбленне ў васьмі пунктах. Ацэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе гэтых работ не праводзілася.
30 верасня 2020 года Кабінет Міністраў Украіны прыняў пастанову «Аб унясенні змяненняў у пералік унутраных водных шляхоў, якія адносяцца да катэгорыі суднаходных». Гэтая пастанова таксама ўключае Е40. .
25 лістапада 2020 года Кабінет Міністраў Украіны сваім распараджэннем ухваліў праект пагаднення паміж КМУ і ўрадам Кітайскай Народнай Рэспублікі па ўмацаванні супрацоўніцтва ў галіне будаўніцтва інфраструктуры і ўпаўнаважыў міністра інфраструктуры Уладзіслава Крыклія падпісаць азначанае Пагадненне. Гэта адкрывае лабістам праекта шлях да атрымання кітайскіх крэдытаў на будаўніцтва Е40 і павялічвае рызыкі грэбавання экалагічнымі прынцыпамі пры разглядзе пагаднення аб фінансаванні Е40.
11 снежня 2020 года на сайце Дзяржаўнага агенцтва па кіраванні зонай адчужэння было размешчана паведамленне аб апублікаванні стратэгіі развіцця зоны адчужэння ў 2021—2030 гг. Праект Стратэгіі змяшчае раздзел 5.9. Развіццё транспартнай інфраструктуры, які цалкам прысвечаны лабіяванню будаўніцтва Е40 праз зону адчужэння. Пасля крытычных заяў грамадскіх арганізацый кіраўніцтва агенцтва паабяцала выключыць гэты раздзел са стратэгіі.
Міжнародная грамадская кампанія «Захаваем Палессе» (Save Polesia)
«Захаваем Палессе» — частка міжнароднай кааліцыі Save Polesia, якая аб’ядноўвае грамадскія арганізацыі з Беларусі, Украіны, Польшчы і Германіі. Мэта кампаніі — папулярызаваць Палессе як унікальны прыродны запаведнік з высокай прыродаахоўнай і культурнай значнасцю, у тым ліку для атрымання статуса аб’екта Сусветнай спадчыны і скасавання будаўніцтва воднага шляху Е40. Да 2020 года грамадская кампанія супраць будаўніцтва воднага шляху Е40, які можа прайсці па рэках Польшчы, Беларусі і Украіны, называлася «Стоп Е40». Кааліцыя лічыць, што праект Е40 дрэнна прадуманы і эканамічна немэтазгодны, а само будаўніцтва Е40 стане катастрофай як для ўнікальнага рэгіёна беларускага Палесся, так і для шэрагу каштоўных прыродных тэрыторый Польшчы і Украіны. Кампанія па-ранейшаму выкарыстоўвае ў сацсетках хэштэг #stop_E40.
Грамадская кампанія «Захаваем Палессе» хоча прыцягнуць увагу ўрадаў Беларусі, Польшчы, Украіны і Еўрапарламента да пагрозы каштоўным прыродным тэрыторыям Палесся і прадэманстраваць, што любыя рашэнні па праекце будаўніцтва воднага шляху Е40 павінны прымацца пры актыўным удзеле грамадскасці і незалежных экспертаў. На думку членаў кааліцыі, праект воднага шляху Е40 мае сумнеўную эканамічную каштоўнасць і адназначна нясе сур’ёзную пагрозу прыродзе. Пры гэтым тэрыторыя Палесся мае вялікі патэнцыял для прасоўвання экатурызму, узмацнення мясцовага бізнесу і ўстойлівага развіцця ўсяго рэгіёна.
У верасні 2020 года вядучыя еўрапейскія экалагічныя арганізацыі адправілі адкрыты ліст Прэзідэнту Украіны Уладзіміру Зяленскаму. У сваім звароце яны выказалі сур’ёзную занепакоенасць пачаткам будаўніцтва мегаканала Балтыка — Чорнае мора.
Офіс Прэзідэнта даручыў сакратарыяту Кабінета Міністраў Украіны адказаць на ліст, які ў сваю чаргу даручыў гэта Міністэрству абароны навакольнага асяроддзя. У лісце-адказе ведамства ад 29.12.2020 № 25/8-12/12524-20 пазначана: «у сувязі з намерамі правядзення работ па днопаглыбленні на ўкраінскім участку ракі Прыпяць Міністэрства неаднаразова ў сваіх зваротах у бок Міністэрства інфраструктуры акцэнтавала ўвагу на высокай імавернасці пагаршэння якасці вады пры правядзенні работ па днопаглыбленні праз наяўнасць там радыёактыўных седыментаў. Асабліва на ўчастку ракі Прыпяць у межах тэрыторыі зоны адчужэння, зоны безумоўнага (абавязковага) адсялення і ў вярхоўі Кіеўскага вадасховішча. Пытанне аб правядзенні работ па днопаглыбленні на Прыпяці патрабуе першачарговага грунтоўнага навуковага вывучэння цяперашняга стану донных адкладаў, аналізу ўплыву работ на прыродныя экасістэмы, якія маюць асаблівае прыродаахоўнае значэнне, у прыватнасці тых, якія знаходзяцца ў межах аб’ектаў прыродна-запаведнага фонду Украіны ці на некаторых участках у непасрэднай блізкасці ад гэтых тэрыторый». Адначасова міністр Крыклій ў сваім лісце з гэтай жа нагоды ніяк не пракаментаваў адсутнасць высноў Стратэгічнай экалагічнай ацэнкі і Ацэнкі ўздзеяння на навакольнае асяроддзе работ на Прыпяці і пачатку будаўніцтва Е40.
Эканамічныя паказчыкі праекта па разліках распрацоўшчыкаў
Кошт будаўніцтва канала — 12 млрд даляраў. Па падліках лабістаў праекта, Стварэнне E40 дазволіць перавозіць да 4 млн тон грузаў штогод. Гэта ажывіць гандаль паміж Польшчай, Беларуссю і Украінай, агульны аб’ём рынкаў якіх складае амаль 100 мільёнаў чалавек.
Паводле дадзеных feasibility study, рачны транспарт дае магчымасць перавозіць вялікія аб’ёмы грузаў. Так, баржа-пляцоўка грузападымальнасцю 900 тон замяняе 18 вагонаў або 45 дваццацітонных грузавікоў. Каналам Е40 плануецца перавозіць мільёны тон грузаў, якія паплывуць з краін праекта (вугаль, руда, метал, калійныя ўгнаенні, соль, цукар, друз, торф, лесаматэрыялы, сапрапелі і г. д.) ў ЕС і далей па свеце. Акрамя таго, E40 забяспечыць істотную эканомію часу для перавозчыкаў, якія працуюць у рэгіёнах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы. Зараз для дастаўкі грузаў у гэтым кірунку выкарыстоўваецца злучэнне Рэйн-Майн-Дунай (3100 км). Аднак E40 карацейшы за гэтае злучэнне амаль на 1000 кіламетраў (2205 км). Гэта азначае скарачэнне шляху на 2-4 сутак пры сярэдняй хуткасці грузавых рачных судоў у 10-20 км/г.
У актыў запісаныя і патэнцыйныя трансгранічныя рачныя круізы.
Эканамічныя паказчыкі праекта па падліках іншых эканамістаў
Feasibility study праекта Е40 было прааналізавана беларускімі спецыялістамі трох прафесійных аб’яднанняў: «Бізнес-саюз прадпрымальнікаў і наймальнікаў імя М. С. Куняўскага», «Рэспубліканскі саюз прамыслоўцаў і прадпрымальнікаў», «Беларуская навукова-прамысловая асацыяцыя». Гэты аналіз паказаў шматлікія памылкі аўтараў ТЭА. У прыватнасці, намеснік дырэктара Саюза прадпрымальнікаў і наймальнікаў імя прафесара М. С. Куняўскага Алесь Герасіменка адзначыў, што гэты водны шлях будзе неканкурэнтаздольным з аўтамабільным і чыгуначным транспартам, калі не будзе субсідыявацца.
Эксперты пастанавілі, што эканамічны аналіз у тэхніка-эканамічным абгрунтаванні быў недастаткова падрабязным, каб зрабіць адназначныя высновы. Ён змяшчае розныя метадалагічныя і фактычныя памылкі і не адпавядае міжнародным стандартам, у прыватнасці, стандартам  Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па прамысловым развіцці (ЮНИДО). Feasibility study не ўтрымлівае выразнага значэння агульнай сумы інвестыцыйных выдаткаў і разбіўкі па катэгорыях выдаткаў. У апісанні некаторых кампанентаў праекта прыведзены лічбы, агульная сума якіх складае крыху больш за 12 млрд еўра. Але асобныя артыкулы выдаткаў у гэтую суму не ўключаны, а іншыя артыкулы выдаткаў істотна недаацэненыя. Напрыклад, дакумент не ўтрымлівае ацэнку кошту стварэння дадатковай партовай інфраструктуры або рэканструкцыі мастоў. Хоць эксперты Бізнес-саюза прадпрымальнікаў і наймальнікаў імя Куняўскага лічаць, што інвестыцыйныя выдаткі на развіццё ўкраінскага адрэзка ў частцы рэчышча Дняпра — нават без рэканструкцыі мастоў — заніжаныя амаль на 100 млн еўра.
Яны таксама сцвярджаюць, што інвестыцыйныя выдаткі на беларускім участку, верагодна, заніжаныя як мінімум на 900 млн еўра. Гэта дазваляе выказаць здагадку, што рэальны кошт праекта перавысіць 13 млрд еўра. Кошт днопаглыблення толькі ракі Дняпро можа дасягаць аднаго млрд. грыўняў штогод.
Іншыя крытыкі праекта выказваюць перасцярогу, што праект Е40 па аб’ёмах грузаабароту цяпер з’яўляецца бесперспектыўным і не акупіцца, а той грузаабарот, які сёння можа быць (Беларусь-Украіна), вельмі лёгка можа быць перавезены чыгуначнымі шляхамі. Гэты маршрут значна лепш абслугоўваць чыгуначным транспартам. Няма ніякага сэнсу ўкладваць грошы, калі ўжо пабудавана структура, якая можа забяспечыць грузаабарот з поўначы на поўдзень у 20 разоў большы за цяперашні "(2017 год) .  Перавозка тавару водным шляхам Е40 працягнецца больш за 14 дзён, гэта даўжэй, чым аўтамабільным або чыгуначным транспартам. Ідэя воднага шляху E40 вельмі небяспечная для навакольнага асяроддзя і будучыні Еўропы, а сам праект воднага шляху E40 неабгрунтаваны з эканамічнага пункту гледжання.
На думку экспертаў, асноўныя недахопы праекта:
Гідралагічныя праблемы / засуха
Ужо сёння функцыянаванне Дняпроўска-Бугскага канала, які павінен стаць часткай Е40, правакуе значныя гідралагічныя праблемы. Слабое звяно воднай сістэмы Дняпро-Буг — нераўнамернасць размеркавання водных рэсурсаў на працягу года на водападзеле (Дняпро-Буг): вялікая колькасць вясной і дэфіцыт у малаводны перыяд. Большая частка вады на працягу года паступае з вяршыні Прыпяці і каскаду азёр: Святое, Валянскае і Белае, размешчаных уздоўж вярхоўя Прыпяці на тэрыторыі Украіны. Трансгранічная праблема напаўнення воднай сістэмы Дняпро-Буг можа выклікаць дэградацыю рэчышча ракі Прыпяць, азёр Святое, Валянскае і Белае праз працу сістэмы водазабеспячэння.
Уплыў на біяразнастайнасць
Будаўніцтва і эксплуатацыя воднага шляху прадугледжвае змяненне гідрамарфалагічных умоў ўсяго рэгіёна Палесся, што прывядзе да дэградацыі каштоўных тэрыторый водна-балотных угоддзяў, якія знаходзяцца пад нацыянальнай і міжнароднай абаронай як арэал пасялення каштоўных відаў, і шэрагу уразлівых прыродных тэрыторый Украіны. Многія часткі Палесся маюць міжнароднае значэнне як выключныя помнікі прыроды, якія атрымалі статус біясферных запаведнікаў ЮНЕСКА, аб’ектаў, якія знаходзяцца пад абаронай Рамсарскай канвенцыі. У сувязі з тым, што водны шлях E40 — трансгранічны праект, на яго распаўсюджваюцца міжнародныя канвенцыі, ратыфікаваныя Украінай (у прыватнасці Канвенцыя Эспа, Орхуская канвенцыя), у адпаведнасці з якімі Ацэнка ўздзеяння на навакольнае асяроддзе (АУНА) павінна праводзіцца ў адзіным пакеце ва ўсіх трох краінах.
Радыяцыйная і хімічная небяспека
Участак новага суднаходнага маршрута пройдзе па тэрыторыі, якая пацярпела ад Чарнобыльскай катастрофы 1986 года. Вусце ракі Прыпяць было значна забруджана, частка радыёактыўных рэчываў асела як на дне ракі, так і на дне Кіеўскага вадасховішча. Пры правядзенні работ па днопаглыбленні ў рэчышчы ракі на тэрыторыях, прылеглых да Чарнобыльскай зоны адчужэння, і ў верхняй вобласці Кіеўскага вадасховішча магчыма пагаршэнне якасці вады, узнікненне радыеактыўнай пагрозы для мільёнаў грамадзян Украіны праз забруджванне радыеактыўнымі седыментамі. Акрамя таго, толькі адна транспартная хімічная аварыя на шляху Е40 можа разбурыць сістэму водазабеспячэння Кіева і мець негатыўны ўплыў на водазабеспячэнне іншых гарадоў ніжэй па плыні ракі Дняпро. .
Кітаеўская сінагога
Кітаеўская сінагога, таксама вядома як Сінагога хасідаў з Койданава — колішняя хасідская сінагога ў Мінску. Дзейнічала ў канцы XIX — пачатку XX ст. Размешчана ў глыбіні квартала Траецкага прадмесця па вул. Аляксандраўскай (цяперашні адрас вул. Максіма Багдановіча, 9А). Цяпер у будынку размяшчаецца Дом прыроды.
Гісторыя
«Кітаеўцамі» (а таксама «скакунамі» і «кар[а]лінцамі») называлі хасідаў, у адрозненне ад літвакоў, і «кітаеўскія» сінагогі былі ў многіх гарадах цяперашняй Беларусі. Паводле ж мінскай гарадской легенды назва сінагогі паходзіць ад імя купца Баруха Кітаеўскага, які ёю валодаў, і гэты міф вельмі распаўсюджаны.
Пабудавана ў пачатку 19 ст. (паводле іншых звестак у 1874) хасідамі з Койданава. Была асноўным малельным домам для хасідаў старога горада, вельмі папулярным сваёй музыкай для набажэнстваў, найперш вядомымі спевамі Янкеля Тэлеханера (Целеханера).
У суседнім будынку, які выходзіў фасадам на вул. Аляксандраўскую (цяперашні адрас вул. Максіма Багдановіча, 9), размяшчалася хасідская («кітаеўская») ешыва.
У 1970-я гады будынак сінагогі адрамантаваны і перададзены Дому прыроды.
Архітэктура
Аднапавярховы прамавугольны ў плане цагляны будынак на высокім цокалі, накрыты двухсхільным дахам. Сцены фасадаў расчлянёны лапаткамі, прарэзаны высокімі лучковымі вузкімі вокнамі. Тарцовыя фасады завершаны трохвугольнымі франтонамі, у тымпанах якіх неглыбокія паўкруглыя нішы з дэкаратыўнымі калонамі.
Емяльянаўка (Пачынкаўскі раён)
Емяльянаўка (Емельяновка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Емельянаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Лівія Друзіла
Лі́вія Друзі́ла, пасля 14 года Ю́лія Аўгу́ста ці Лі́вія Аўгу́ста (.) (30 студзеня 58 да н.э., Рым — 29, Рым) — жонка Актавіяна Аўгуста (38 да н.э. — 14), маці імператара Тыберыя, прабабка імператара Калігулы, бабка імператара Клаўдзія, і прапрабабка імператара Нерона. Была абагаўлёна імператарам Клаўдзіем.
Да Аўгуста
Лівія нарадзілася 30 студзеня 58 года да н.э. у сям’і Марка Лівія Друза Клаўдзіяна, які ўзыходзіў каранямі да Апія Клаўдзія Цэка і яго жонкі Аўфіды, дачкі Аўфідыя Луркана з плебейскага саслоўя, трыбуна 61 года да н.э. Хутчэй за ўсё яна была другой дачкой у сям’і.
У 42 годзе да н.э. яе выдаюць замуж за Тыберыя Клаўдзія Нерона, яе стрыечнага брата па бацьку, якому на той момант споўнілася 43 гады. Яе бацька і муж падтрымлівалі бок забойцаў Цэзара, Брута і Касія, і ваявалі супраць Актавіяна ў час Філіпійскай вайны. Пасля бітвы пры Філіпах яе бацька быў вымушаны скончыць жыццё самагубствам.
Яе муж працягвае выступаць супраць Актавіяна, спачатку на баку Секста Пампея, потым Марка Антонія і яго брата Луцыя Антонія. У 40 годзе да н.э. сям’я вымушана бегчы з Рыма, асцерагаючыся праскрыпцый і праследаванняў з боку Актавіяна. Спачатку Тыберый і Лівія накіраваліся на Сіцылію, а потым вымушаны былі шукаць выратавання ў Грэцыі, прычым на руках у іх ужо быў маленькі Тыберый. У 39 годзе да н.э. Актавіян абвясціў амністыю і Лівія з мужам змаглі вярнуцца ў Рым. У той час Лівія была цяжарная другім сынам, Друзам, які нарадзіўся ў самым пачатку 38 года да н.э. Хадзілі чуткі, што ён быў сынам Актавіяна, а не Тыберыя Клаўдзія.
У шлюбе з Аўгустам
Паколькі ў шлюбе з Аўгустам дзяцей у іх не было, а адзіным родным дзіцем імператара была Юлія Старэйшая, Лівія таксама імкнулася забяспечыць уладай сваіх дзяцей. Тыберый стаў трэцім мужам сваёй зводнай сястры Юліі (у 11 годзе да н.э.), а за Друза выдалі любімую пляменніцу імператара Антонію Малодшую. У 4|4 годзе Аўгуст прызнаў Тыберыя як свайго спадчынніка.
Дамогшыся вышэйшых дзяржаўных пасад і бліскучай будучыні для сваіх дзяцей, Лівія імкнулася ўсімі сіламі забяспечыць непахіснасць іх пазіцый. Яна агароджвала пазіцыі Тыберыя ад любога вагання. Так, пачынаючы з 23 года да н.э. адзін за адным сканалі ці былі пакараны смерцю ўсё, хто мог прэтэндаваць на прастол:
Дыян жа ў сваіх падазрэннях ідзе яшчэ далей, і сцвярджае што Лівія атруціла самага Аўгуста ў 14 годзе пры дапамозе прамочаных ядам фігаў. Аднак гэтага не пацвярджаюць ні Светоній, ні Тацыт.
У сямейным жыцці шлюб Лівіі і Аўгуста можна лічыць шчаслівым. Яна была яго каханым саветнікам, да слоў яе ён прыслухоўваўся, а да саветаў адносіўся з вялікай павагай. Практычна ўвесь свой час яна знаходзілася побач з ім, да самых апошнік гадзін яго жыцця. Ён памёр 19 жніўня 14 года ў Ноле, на руках у яе і Тыберыя. На момант смерці яму было 77 гадоў, а ёй 72 гады. Разам яны пражылі 52 гады.
Жыццё пасля Аўгуста
Пасля смерці Аўгуст быў абагаўлёны сенатам. Паводле яго завяшчання траціну свайго стану ён пакінуў Лівіі, а дзве траціны — Тыберыю. Таксама сваім завяшчаннем ён прылічаў Лівію да патрыцыянскага роду Юліяў і даваў ёй імя Юлія Аўгуста, якое замацоўвала за ёй яе высокі статус.
Тыберый, цяпер імператар, спачатку вельмі часта з’яўляўся з ёй на людзях. З 20 года выказванні супраць яе лічыліся дзяржаўным злачынствам. У 24 годзе яна была ўдастоена гонару сядзець на гульнях ці ў тэатры разам з вясталкамі. У сутнасці, яна з’яўлялася таемным кіраўніком дзяржавы.
За ўвесь час, што Тыберый адсутнічаў у Рыме, яны бачыліся ўсяго толькі адзін раз. Аўгуста працягвала карыстацца амаль неабмежаванай уладай, аж да таго, што заступалася перад суддзямі за сваіх давераных асоб (Ургуланія, якая казала, што сяброўства з Аўгустай паставіла яе па-над законам; Планцына, якая падазравалася ў забойстве і была апраўданая па заступніцтве Аўгусты). У давяршэнне ўсяго яна ўзвяла ў Рыме статую Аўгуста, прысвечаную Юліям, на якой сваё імя напісала вышэй за імя Тыберыя.
У 29 годзе яна памерла. Тыберый не паехаў на пахаванне, паслаўшы распараджацца пахавальнымі цырымоніямі Калігулу. Яе завяшчанне ён абвясціў несапраўдным, а сенату забараніў якім б там ні было чынам ушаноўваць яе.
Толькі ў 42 годзе Клаўдзій аднавіў яе памяць, даў ёй належныя ўшанаванні і абагавіў яе, прысвоіўшы ёй тытул «Боская Аўгуста». У яе гонар праводзіліся гульні, на якіх яе статую везлі ў калясніцы, запрэжанай сланамі, яе статуі ўзводзіліся побач са статуямі Аўгуста, а жанчыны прыносілі зарокі ў яе імя.
Дакудаўскі сельсавет (Крупскі раён)
Даку́даўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Дакудава.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 583 чалавекі, з іх 95,2 % — беларусы, 2,7 % — рускія, 0,9 % — цыганы, 0,5 % — украінцы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: аграгарадок Дакудава, вёскі Брышча, Вялікае Восава, Вялікія Жаберычы, Клён, Крыстопаўшчына, Малыя Жаберычы, Нявераўшчына, Прыклёнак і Шыялоўка.
ФК Тулуза
«Тулуза» знаходзіцца ва ўладанні французскага бізнесмена Аліўе Садрана, які выкупіў клуб пасля яго банкруцтва ў 2001 годзе, у выніку якога «Тулуза» была пераведзена ў Нацыянальны чэмпіянат. «Тулуза» паслужыла трамплінам у больш моцныя клубы для такіх ігракоў, як Фаб’ен Бартэз, Седрык Карасо, Ашыль Эмана, Жэрэмі Мацьё і Андрэ-П’ер Жыньяк. Бартэз зарэкамендаваў сябе выступамі ў клубе, перад тым як пераехаў у «Манака» і «Манчэстэр Юнайтэд», дзе атрымаў некалькі трафеяў. У 1998 годзе Фаб’ен быў прадстаўніком клуба ў нацыянальнай зборнай Францыі на хатнім чэмпіянаце свету, дзе тая дабілася перамогі.
Гісторыя
Папярэднік сучаснага клуба «Тулуза» быў заснаваны ў 1937 годзе, але прадаў сваіх ігракоў і месца ў чэмпіянаце іншаму клубу «Рэд Стар Парыж» у 1967 годзе.
Аднак праз некаторы час асацыяцыя была зноў рэфундавана як Union Sportive Toulouse 25 мая 1970 года, узяўшы да сябе каманды юніёраў Гасконі і клуба ACE Mermoz-Bonnefoy для таго, каб стварыць трывалую базу ігракоў. Чэмпіянат новая каманда пачала ў другім французскім дывізіёне ў сезоне 1970/71, гуляючы ў чырвона-белай колерах. У 1977 годзе клуб абвясціў пра сваё непасрэднае датычанне да старога першапачатковага клуба і змяніў колеры клуба на гістарычныя фіялетавы і белы. Каманда хутка палепшыла вынікі і ў 1982 годзе атрымала павышэнне ў Лігу 1, пасля чаго ў хуткім часе прабілася да выступаў у кваліфікацыі для ўдзелу ў Кубку УЕФА ў 1984 годзе. Іхным лепшым вынікам на сённяшні дзень з’яўляюцца трэцяе выніковае месца ў чэмпіянаце Францыі сезона 1986/87 і добрыя выступы на наступны год у спаборніцтвах на Кубак УЕФА, калі каманды атрымала добразапамінальную перамогу па пенальці над клубам «Напалі», у якім гуляў на той час Дыега Марадона.
Стадыён
Свае хатнія матчы клуб праводзіць на Муніцыпальным стадыёне, які быў пабудаваны ў 1937 годзе. Пляцоўка здольна змясціць 33 150 гледача. У 1998 годзе на стадыёне праходзілі матчы чэмпіянату свету.
Помнік Аляксандру II (Мінск)
Помнік Аляксандру II — помнік расійскаму імператару Аляксандру II. Першы скульптурны помнік, усталяваны ў Мінску ў студзені 1901 г. Знаходзіўся ў скверы на Саборнай плошчы (цяпер плошча Свабоды), каля мінскай ратушы. Дэмантаваны ў 1917 годзе.
Апісанне
Пастамент уяўляў сабой чатырохкантовую прызму з чорнага граніту. Сам бюст імператара выкананы з бронзы. Надпіс на помніку: «Імператару Аляксандру II. Удзячныя грамадзяне горада Мінска. 1900 год». Ля падножжа помніка стаялі мармуровыя слупкі, злучаныя ланцугом. У цёмны час сутак ён асвятляўся двума электрычнымі ліхтарамі, якія стаялі абапал.
Гісторыя
Помнік Аляксандру II быў першым менавіта скульптурным помнікам, усталяваным у Мінску. Урачыстае адкрыццё помніка, як новай славутасці горада, сабрала вялізную колькасць мінчукоў і гасцей горада. Перад іх позіркамі паўстаў бронзавы бюст цара-вызваліцеля ўсталяваны на чатырохкантовай прызме. Вызваліцелем Аляксандра II называлі таму, што ён адмяніў прыгоннае права. Хоць у самой Беларусі стаўленне да яго было неадназначным, і ад беларусаў ён нават атрымаў мянушку «крывавы» — у памяць пра жорстка падушанае царскімі войскамі вызваленчае паўстанні 1863-1864 гг. пад правадырствам Кастуся Каліноўскага. Тым не менш, шмат у чым дзякуючы гэтаму манументу Яго Вялікасці сквер стаў элітарным.
У адпаведнасці з прадпісаннем гарадскога савета ў парк было забаронена ўпускаць асоб «непрыстойна і брудна апранутых: гандляроў, чорнарабочых і майстравых».
Пасля рэвалюцыі 1917 года, помнік новай уладай быў дэмантаваны. Замест яго быў усталяваны помнік «Салдат-рэвалюцыянер» па праекце мінскага архітэктара і скульптара А. Краснапольскага. Ён уяўляў сабой фігуру байца (хутчэй за ўсё з гіпсу) у салдацкім шынялі з вінтоўкай у руках. Але гэты помнік прастаяў нядоўга — да германскай акупацыі 1918 г. Ён быў разбураны — у лютым 1918 г., кайзераўскія салдаты, якія ўвайшлі ў Мінск, разбілі скульптуру прыкладамі вінтовак.
Дадатковая інфармацыя
У красавіку 1918 года Ленін падпісаў у Маскве дэкрэт: «Пра знішчэнне помнікаў, пастаўленых у гонар цароў, якія не маюць мастацкай каштоўнасці, і распрацоўцы праектаў помнікаў Расійскай сацыялістычнай рэвалюцыі». На падставе гэтай пастановы, усе манументы часоў Расійскай імперыі ў Беларусі, за выключэннем некалькіх ваенных мемарыялаў, былі знішчаны на працягу двух гадоў.
Армянская евангелісцкая царква
Армянская евангелісцкая царква АЕЦ (Հայ Ավետարանական Եկեղեցի, ՀԱԵ) — адна з армянскіх цэркваў, заснаваная ў Канстанцінопалі у 1846 годзе.
Гісторыя
У XIX стагоддзі Канстанцінопаль перажываў рэзкі ўздым духоўнага і інтэлектуальнага жыцця. Гэта падпіхнула многіх да вывучэння Бібліі. Пад патранажам Канстанцінопальскага патрыярхату ААЦ прадстаўніком гарадской інтэлігенцыі Грэгарам Пешдзімалджанам была адкрыта школа, асноўная мэта якой складалася ў падрыхтоўці кваліфікаваны святароў для Армянскай апостальскай царквы.
У выніку гэтага ў канстанцінопальскім грамадстве быў сфармаваны «Піетысцкі саюз», члены якога праводзілі сустрэчы для вывучэння Бібліі. Падчас такіх сустрэч былі падняты пытанні пра традыцыі і звычаі Армянскай апостальскай царквы, якія, паводле іх думкі, не адпавядалі Бібліі.
Такая думка пра навуку і практыку ААЦ стыкнулася з яе цвёрдым адказам, у выніку чаго новыя евангелісты выйшлі з Армянскай апостальскай царквы і ў 1846 годзе афіцыйна зарэгістравалі сваю Армянскую евангелісцкую царкву.