cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рамуальд Багамолец
Біяграфія
Памёр 9 красавіка 1840 года ў Віцебску. Паводле акта ад 2 мая 1840 года яго маёмасць была падзелена паміж сынамі.
Узнагароды
Узнагароджаны ў 1817 годзе ордэнам Св. Ганны II ступені.
Сям’я
У шлюбе з 1811 года з баранесай Тэрэзіяй фон Фёлькерзам (1786/1787?, Камянец-Інфлянцкі — 10 студзеня 1862, Віцебск), дачкой Антонія Юзафа Фёлькерзама і Ксаверы з Вейсенгофаў. Тэрэзія была роднай сястрой Даратэі, жонкі рамуальдавага брата Станіслава.
Жонка валодала 490 душамі сялян у маёнтках Віцебскага і Рэжыцкага паветаў Віцебскай губерні. Пахавана на могілках Разентаўскага Крыжаўзвіжанскага рыма-каталіцкага прыходу (пас. Малта, Латвія).
У шлюбе дзеці:
Праўнукам Рамуальда Багамольца быў вядомы польскі ваенны, падарожнік і пісьменнік, кавалер ордэна Ганаровага Легіёна Анджэй Багамолец (1900—1988).
Царква Усіх Святых (Пірэвічы)
Царква Усіх Святых — праваслаўны храм у вёсцы Пірэвічы Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Герб Шры-Ланкі
Герб Шры-Ланкі — у цэнтры круглага поля залаты леў (сінгальскі леў), які ідзе з паднятай правай пярэдняй лапай у якой трымае меч (такой самы леў на сцягу Шры-Ланкі). Герб сучаснага выгляду прыняты ў 1952 годзе.
Царква Усіх Святых (Пірэвічы)
Гісторыя
Пабудавана ў 1902 годзе з цэглы паводле праекта П. І. Калніна на сродкі памешчыка Раговіча.
Герб Шры-Ланкі
Перш, чым атрымаць незалежнасць, Шры-Ланка (вядомая тады як Востраў Цэйлон) выкарыстоўвала герб Вялікабрытаніі як нацыянальную эмблему. Калі ў 1948 Шры-Ланка атрымала незалежнасць ад брытанцаў, узнікла патрэбнасць у нацыянальным гербе. Быў скліканы адмысловы камітэт. Паводле яго рэкамендацыі, у 1952 быў прыняты новы нацыянальны герб: усё засталося як і раней, толькі карону замянілі на Кола Дгармы (адлюстроўвала ў сімвалічнай форме, што Шры-Ланка была царствам Садружнасці Нацый).
Царква Усіх Святых (Пірэвічы)
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Падоўжна-восевая крыжападобная ў плане кампазіцыя храма складаецца з выцягнутага па папярочнай восі прытвора, прамавугольнай трапезнай, кубападобнай малітоўнай залы з бакавымі прыдзеламі, паўкруглай апсіды з бакавымі рызніцамі такога ж абрысу. У сілуэце будынка дамінуе асноўны кубападобны аб’ём, апяразаны па перыметры какошнікавым парапетам, завершаны пакатым шатровым дахам з двух’ярусным (цыліндры на васьмерыку) купальным барабанам. Галоўны ўваход аформлены магутным ганкам-рундуком з арачнымі прасветамі, вуглавыя ўваходы (паміж трапезнай і малітоўнай залай) — ганкамі пад навісямі. Сцены прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў фігурных з кілепадобнымі сандрыкамі ліштвах. Архітэктура будынка мае насычанае пластыка-дэкаратыўнае і колеравае рашэнне. Са старажытнарускай царкоўнай архітэктуры пазычаны вуглавыя ўразныя калонкі, маёлікавыя паліхромныя шырынкі і круглыя разеткі, закамары і какошнікі, аркатурныя і гарадковыя фрызы.
Інтэр’ер
У інтэр'еры сяродкрыжжа перакрыта сферычным купалам з ліхтаром, падтрыманым магутнымі аркамі і вуглавымі парусамі, трапезная і прыдзелы — цыліндрычнымі скляпеннямі. Цокальная частка сцен абліцавана керамічнай пліткай.
ФК Вялес-2020 Віцебск
«Вялес-2020» — беларускі аматарскі футбольны клуб з горада Віцебск. У 2022 годзе выступаў у Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Клуб прымаў удзел у чэмпіянаце Віцебскай вобласці ў 2019 годзе пад назвай «Славянскі Вялес».
У 2021 годзе клуб, са слоў галоўнага трэнера Вячаслава Акшаева, не падаваў заяўку ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі, бо змяніўся рэгламент чэмпіянату, які перашкаджаў развіццю і папулярызацыі футбола ў Беларусі.
У 2022 годзе клуб заявіўся ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі. У ліпені 2022 года клуб пакінуў галоўны трэнер Вячаслаў Акшаеў. Па выніках сезона 2022 клуб перамог у дывізіёне Віцебскай вобласці, аднак у плэй-оф саступіў ужо ў 1/8 фіналу.
У пачатку 2023 года разглядалася магчымасць запрашэння «Вялеса-2020» у лік удзельнікаў Першай лігі, аднак віцебская каманда не трапіла ў канчатковы склад. У сакавіку 2023 года «Вялес-2020» быў у папярэднім спісе ўдзельнікаў Другой лігі новага сезона, аднак у красавіку зняўся з розыгрышу.
Старжынскі
Старжынскі — прозвішча.
Алекс Салманд
Аляксандр Эліят Андэрсан Салманд (Alexander Elliot Anderson Salmond, больш вядомы як Алекс Салманд, Alex Salmond, Ailig Salmond; нар. 31 снежня 1954, Лінлітгау) — шатландскі палітык, першы міністр Шатландыі з 16 мая 2007 года да 18 да лістапада 2014 года, лідар Шатландскай нацыянальнай партыі з 22 верасня 1990 года да 26 верасня 2000 года і з 3 верасня 2004 года.
Скончыў Сент-Эндрускі ўніверсітэт. З 1980 па 1987 гады служыў у Каралеўскім банку Шатландыі. Салманд ператварыў Шатландскую нацыянальную партыю ў другую па значэнні партыю рэгіёна. Незвычайна тое, што Салманд быў дэпутатам Палаты абшчын і не мог кіраваць фракцыяй нацыяналістаў у Галірудзе. Гэта пасада перайшла да яго намесніка. Пасля свайго перавыбрання, ён паставіў сабе мэту — заняць першае месца на рэгіянальных выбарах у 2007 года. І яму гэта ўдалося.
18 верасня 2014 года быў праведзены рэферэндум па пытанні аб незалежнасці Шатландыі ад Вялікабрытаніі, па выніках якога 55,3 % выбаршчакаў выступілі супраць незалежнасці. Пасля гэтага Салманд падаў у адстаўку з пасады першага міністра.
Эмблема Паўднёвай Карэі
Эмблема Паўднёвай Карэі была зацверджана ў 1963 годзе, складаецца з традыцыйна карэйскага сімвала, які таксама прысутнічае на нацыянальным сцягу, і пяці стылізаваных пялёстак і стужкі з надпісам «Рэспубліка Карэя» (대한민국) — афіцыйнай назвай краіны на хангылі, што атачаюць яго. Інь і ян сімвалізуюць мір і гармонію. Гэтыя пяць пялёсткаў маюць значэнне і звязаны з нацыянальнай кветкай Карэі (Hibiscus syriacus ці Ружы Шарона).
NGC 7395
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рашэн
«Рашэн» (Рошен, Roshen) — адзін з найбуйнейшых вытворцаў кандытарскіх вырабаў ва Украіне і Усходняй Еўропе. Галоўны офіс кампаніі размешчаны ў Кіеве.
Рашэн вырабляе каля 200 відаў кандытарскіх вырабаў. Агульны аб'ём вытворчасці прадукцыі складае больш за 450000 тон у год. У склад карпарацыі ўваходзяць чатыры ўкраінскія фабрыкі (Кіеўская, дзве вытворчыя пляцоўкі ў Вінніцы, Марыупальская, Крэмэнчуцкая), дзве вытворчыя пляцоўкі Ліпецкай кандытарскай фабрыкі (Расія), Клайпедская кандытарская фабрыка (Літва), Bonbonetti Choco Kft (Будапешт, Венгрыя), а таксама малочна камбінат у Вінніцы і масла-малочны камбінат «Бершадьмолоко», які забяспечвае фабрыкі карпарацыі натуральнай высакаякаснай малочнай сыравінай.
Назва кампаніі была створана аж прозвішча яе заснавальніка - Пятра Парашэнкі (Петро Порошенко) шляхам выдалення першага і апошняга складоў.
Навасёлкі (Шумілінскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Троіца (гурт)
«Тро́іца» — беларускае этна-трыа, заснаванае ў 1996 годзе.
Удзел у фестывалях
Партугалія
NGC 7396
NGC 7396 (іншыя абазначэнні — PGC 69889, UGC 12220, MCG 0-58-7, ZWG 379.10, IRAS22498+0049) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларуская народная песня
Беларуская народная песня — фальклорны паэтычны твор, які пяецца на агульнавядомы матыў і перадаецца ў вуснай форме наступным пакаленням.
Як правіла, народная песня не мае аднаго аўтара, хаця вядомыя прыклады, калі аўтарскія песні або аўтарскія апрацоўкі спеваў атрымоўвалі шырокую вядомасць і станавіліся народнымі (напрыклад, песні «Купалінка» або «Бывайце здаровы!»).
Беларускія народныя песні спяваюцца акапэла, часам пад акампанемент музычнага інструмента (найчасцей гармонік, баян). Выконваюцца жаночыя, мужчынскія і змешаныя спевы, у аднагалоссе, двухгалоссе і шматгалоссе, з прыёмамі падводу, ўтораў, і інш.
Тыпалогія беларускай народнай песні
Беларускім народным песням уласцівы мясцовыя, дыялектныя адметнасці. Так, Беларускі дзяржаўны інстытут праблем культуры выдае анталогію «Культура Беларусі: Лепшыя старонкі», якая змяшчае наступныя тамы, прысвечаныя народным спевам (дакладна вядома пра выдадзеныя два першыя тамы):
Жанры беларускай народнай песні:
Каляндарна-абрадавыя народныя песні:
Сямейна-абрадавыя народныя песні:
Пазаабрадавыя народныя песні:
Асаблівасці беларускай народнай песні
Яўхім Карскі ў сваім выданні «Беларусы» адзначыў цікавыя факты пра беларускія народныя спевы:
«…гэтыя песні, паводле ўяўлення простага народа, з’яўляюцца неабходнымі спадарожнікамі розных з’яваў у жыцці чалавека, сямейных і грамадскіх. Да іх адносяцца нават з некаторым трымценнем. Розныя збіральнікі народных твораў вымушаны сутыкацца з тым фактам, што многія пявунні адмаўляліся спяваць тыя ці іншыя песні ня ў час, бо бачылі ў гэтым ледзь ня грэх.» (ст. 203)
Яўхім Карскі адзначыў пераплеценасць паганскіх і хрысціянскіх светаўяўленняў. «Галоўным наступствам хрысціянскага ўплыву было прымеркаванне паганскіх святкаванняў да адметных хрысціянскіх святаў: каляды — да Раства Хрыстова, купалле — да дня Іаана Хрысціцеля (24 чэрвеня), вясенніх святкаванняў — да Вялікадня, Троіцы…»
Далей, адзначае даследчык, варта памятаць, што святкаванне новага году пераносілася тройчы (сакавік, верасень, студзень), і таму некаторыя песні з пажаданнямі новага году, перанесеныя з аднаго часу на іншы, маглі не адпавядаць па абстаноўцы папярэдняму. Гэта адбілася і на традыцыі рэлігійных абрадаў і пастоў. «Так, вялікарускім „святкам“ на Раство ў Маларосіі і Беларусіі адпавядаюць „зялёныя святкі“ на Троіцу» (г.зн. русальныя святкаванні на Сёмуху) (ст. 205).
Вядомыя збіральнікі народных песень
У савецкі перыяд адбывалася інстытуцыялізацыя і стварэнне анталогій народных песень.
Генадзь Іванавіч Цітовіч сабраў больш за 3 тыс. народных песень, пераважная большасць з якіх былі беларускія. Аўтар прац «Беларускія народныя песні» (двухгалосыя, 1948), «Песні, беларускага народа» (1959), «Анталогія беларускай народнай песні» (1968, 2-е выд. 1975), «Аб беларускім песенным фальклоры: Выбраныя нарысы» (1976). Ён жа заснаваў Беларускі народны хор, пазней вядомы як Нацыянальны акадэмічны народны хор Рэспублікі Беларусь імя Г. І. Цітовіча, якім кіраваў да 1974 года.
Сцэнічнае выкананне фальклорных спеваў
У 1996 годзе ўзнік нью-фолк гурт KRIWI са спявачкай Веранікай Кругловай.
У гэтым жа годзе ўзнік этна-трыа гурт «Троіца» са збіральнікам фальклору Іванам Кірчуком.
У 2015 — 2020-ых гадах ладзілася ініцыятыва правядзення Спеўных сходаў, дзе выпадковыя людзі збіраліся, развучвалі народныя песні і спявалі.
У верасні 2019 года ў дворыку гістарычнага музея ў Мінску адбыўся фольк-фестываль традыцыйнай музыкі «Раёк», дзе можна было паслухаць аўтэнтычныя спеўныя калектывы. Да такіх адносяцца гурт мужчынскіх спеваў «Рада», полацкі гурт «Варган», гурт «Мярэжа», палескія спевакі «Хатовічы», «Церабяначка», «Вытокі», і іншыя.
Дыскі беларускіх народных песень
Песні матчыны з Вушаччыны, 2017 г. Народныя песні з малой радзімы Рыгора Барадуліна.
Мужчынская традыцыя спеву, 2018 г.
Жорсткі раманс. Вясковая лірыка, 2015 г.
Кінастужкі пра беларускія народныя песні
Песні старой Еўропы, прадусар і рэжысёр Вольга Дземка, 2016 г.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Пліса)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — праваслаўны храм у в. Пліса Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1877 годзе з цэглы.
Раймон Кено
Раймон Кено (Raymond Queneau;, Гаўр, Францыя — , Парыж) — французскі пісьменнік, эсэіст, перакладчык. Удзельнік сюррэалістычнага руху, адзін з заснавальнікаў «УЛІПО — Майстэрні патэнцыйнай літаратуры» (фр. Oulipo — Ouvroir de littérature potentielle), Трансцэндэнтальны Сатрап Каледжа Патафізікі, створанага як пародыя на навуковыя супольнасці са сваімі секцыямі, падсекцыямі, пасадамі і г.д.
Амаль усё жыццё працаваў у выдавецкім доме «Галімар», быў дырэктарам «Энцыклапедыі Плеяды». Вядомасць атрымаў дзякуючы раману «Зазі ў метро» (Zazie dans le métro, 1959), дзе даследуецца паўсядзённае маўленне ў супрацьстаўленні літаратурнай норме французскай мовы. У разнастайных па жанрах творах — ад матэматычных шарадаў да філасофскіх эсэ — часта эксперыментаваў, выкарыстоўваў фанетычную, т.зв. «новафранцузскую» мову, размоўную і жаргонную лексіку, распрацаваў цэлую сістэму «літаратурных пратэзаў» — фармальных абмежаванняў (паліндромы, ліпаграмы, анаграмы, г.д.), якія стымулююць уяўленне аўтара і дазваляюць пазбягаць штампаў і стэрэатыпаў. На беларускую мову вершы Раймона Кено перакладаў Зміцер Колас.
Астроўскі
Астроўскі — прозвішча і тапонім.
Ясень (Пружанскі раён)
Я́сень (, Ясень) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шарашэўскага сельсавета.
Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Шчэрчаўскага сельсавета, да 26 лютага 2002 года — у склад Крыніцкага сельсавета, да 29 мая 2015 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Шарашоўскага пассавета.
Міхась Калінін
Міхась Калінін (, г. Люцын, Віцебская губерня — ) — беларускі мастак, педагог, грамадскі і культурны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Люцыне Віцебскай губерні (цяпер Лудза, Латвія). Вучыўся ў 1922—1925 гадах у Люцынскай беларускай гімназіі, а пасля яе закрыцця — у Дзвінскай дзяржаўнай беларускай гімназіі, якую скончыў у 1926 г. У гэтых навучальных установах па-сапраўднаму раскрыўся яго мастацкі талент. Уваходзіў у склад рэдкалегіі вучнёўскага часопіса «Ластаўка» (1923—1924), а потым быў мастаком-ілюстратарам «Школьнай працы» (1926).
Творчасць
Творчая спадчына Міхася Калініна — малюнкі, акварэлі, карціны алеем, сярод якіх найбольш дасканалыя краявіды роднага прыдзвіскага краю, партрэт Уладзіміра Пігулеўскага (захоўваюцца ў Рызе ў дачкі Святланы, у прыватных зборах Беларусі і Латвіі). У 1944—1945 гг. напісаў «Дзённік салдата», які ўяўляе сабой разгорнутае мастацкае палатно штодзённага жыцця савецкіх штабістаў. Напісаны сакавіта, вобразна, з добрым веданнем рэалій ваеннага быт. Адчуваецца самацэнзура, страх, на ягоных старонках зусім не згадваюцца сябры па беларускай культурнай працы, і ўвогуле, амаль цалкам замоўчваецца міжваенны перыяд.
Мая Аляксандраўна Кучэрская
Мая Аляксандраўна Кучэрская (Ма́йя Алекса́ндровна Куче́рская;, Масква) — руская пісьменніца, літаратуразнаўца і літаратурны крытык, калумніст, педагог.
Біяграфія
Нарадзілася 8 кастрычніка 1976 года ў Маскве.
У 1987 годзе скончыла маскоўскую школу № 1567 ў гуманітарным профілі. У 1992 годзе скончыла рускае аддзяленне філалагічнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава (МДУ) па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура». Затым вучылася на аддзяленні славянскіх моў і літаратуры Каліфарнійскага універсітэта ў Лос-Анджэлесе, якое скончыла ў 1995 годзе.
У 1997 годзе абараніла ў МДУ кандыдацкую дысертацыю на тэму «Рускае каляднае апавяданне і праблема канона ў літаратуры новага часу». Другую дысертацыю абараніла ў 1999 годзе ў Каліфарнійскім універсітэце на тэму «Вялікі князь Канстанцін Паўлавіч Раманаў ў рускай культурнай міфалогіі».
Выкладае ў Вышэйшай школе эканомікі ў Маскве, прафесар факультэта філалогіі, дзе вядзе курсы «Сістэма заходняй славеснасці», «Руская літаратура другой паловы XIX стагоддзя» і іншыя. Калумніст газеты «Ведомости».
У 2014 годзе прыняла ўдзел у тэатралізаваных анлайн-чытаннях «Карэніна. Жывое выданне».
Творчасць
Публікуецца як крытык з 1990 года (часопіс «Детская литература»), як празаік з канца 1990-х (часопісы «Волга», «Постскриптум»). У 1998 годзе часопіс «Волга» апублікаваў аповесць «Гісторыя аднаго знаёмства» пра каханне прыхаджанкі да свайго духоўніка, якая пазней лягла ў аснову рамана «Бог дажджу».
Значны рэзананс выклікала першая кніга прозы Кучэрскай «Сучасны патэрык. Чытанне для ўпалых у роспач» — зборнік гісторый, апавяданняў і анекдотаў, прысвечаных сучаснаму жыццю Рускай праваслаўнай царквы. Апублікаваная ўпершыню ў часопісе «Знамя» ў 2004 годзе, у наступным годзе яна выйшла асобным выданнем у выдавецтве «Время», затым неаднаразова перавыдавалася і была ўдастоена Бунінскай прэміі ў 2006 годзе.
У 2005 годзе ў серыі ЖЗЛ таксама была апублікаваная кніга «Канстанцін Паўлавіч», напісаная па матэрыялах дысертацыі.
Перапісаўшы сваю юнацкую аповесць 1996 года, Кучэрская ў 2006 годзе заканчвае раман «Бог дажджу», які выйшаў у 2007 годзе ў выдавецтве «Время» і адзначаны прэміяй «Студэнцкі Букер».
Майя Кучэрская — аўтар шматлікіх навуковых, навукова-папулярных і крытычных артыкулаў у розных выданнях. У яе прафесійныя інтарэсы ўваходзяць масавая культура і літаратура XIX і пачатку XX стагоддзя, міфалогія масавай свядомасьці, сярэднявечная літаратура, еўрапейская літаратура ХХ стагоддзя, сучасная руская проза, творчасць Мікалая Ляскова.
Тамара Уладзіміраўна Шаўлюкевіч
Тамара Уладзіміраўна Шаўлюкевіч (нар., г. Мінск)  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1972 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі А. А. Воінаў, Н. М. Макляцова). У 1986—1989 гадах архітэктар на шклозаводзе «Нёман»; з 1989 года працавала архітэктарам, старэйшым архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у праектным інстытуце «Белдзіпрагандаль». З 1999 года кіраўнік групы архітэктараў, галоўны спецыяліст у ААТ «Аргбуд».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1984 года, пасля член Саюза архітэктараў Беларусі.
Творчасць
Асноўныя працы ў складзе аўтарскага калектыва: сталовая камбіната сілікатных вырабаў у г. Мінску (1972); тыпавыя праекты: сталовая для прамысловых прадпрыемстваў, камбінат харчавання будаўнікоў, сталовыя на 150, 300, 450 пасадачных месцаў (1973—1980); спецыялізаванае канструктарска-тэхналагічнае бюро Мінгандлю БССР па вул. Платонава (1982; А. Я. Красоўскі, Р. Завяруха); гандлёва-грамадскі цэнтр у мікрараёне Курасоўшчына-3 (1981; А. Я. Красоўскі, Р.  Завяруха); жылы квартал у раёне вуліц Ясеніна — Касманаўтаў у г. Мінску (2000—2008; А. Я. Красоўскі, Р. Завяруха); жылыя дамы ў квартале вуліц Ясеніна — Касманаўтаў (2005—2009; А. Я. Красоўскі, Р.  Завяруха) — усе ў Мінску.
Галавахордавыя
Галавахордавыя (Cephalochordata) — адзіны падтып бесчарапных хордавых жывёл. Маюць прымітыўную будову, хоць усе прыкметы хордавых у іх выразныя.
Апісанне
Дробныя (4—8 см даўжынёй) рыбападобныя марскія жывёлы. Галавы няма, цела складаецца з тулава і хваста.
Шкілет прадстаўлены хордай, якая пачынаецца ў пярэдняй частцы цела, перад мозгам. Косці адсутнічаюць. Сэрца прадстаўлена скарачальным сасудам. Дыханне шчэлепнае. Мускулатура сегментаваная, эпідэрміс аднаслойны. Мозг адсутнічае, але маюцца дзве пары цэрэбральных долей і цэнтральная нервовая сістэма.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца планктонам.
Раздзельнаполыя.
Пётр Тамашавіч Мірановіч
Пётр (Пётра) Тамашавіч Мірано́віч (, в. Стрэмкі Піедруйская воласць Краслаўскі павет, Латвія — 20 снежня 1990, Бруклін, Нью-Ёрк, ЗША) — беларускі мастак.
Біяграфія
У 1922 годзе скончыў Краслаўскую латышскую асноўную школу, у 1926 годзе Дзвінскую дзяржаўную беларускую гімназію. У 1926 годзе паступіў у Латвійскую акадэмію мастацтваў. З 1928 па 1933 гады навучаўся ў майстэрні дэкаратыўнага жывапісу ў прафесара Яніса Кугі, а з 1933 года да 1937 года — у майстэрні фігуральнага жывапісу ў прафесара Гедэрта Эліяса. У 1937 годзе скончыў акадэмію, дыпломнай працай была карціна «У сялянскай хаце».
Са жніўня 1941 года намеснік Беларускага камітэта (у сакавіку 1942 года пераназваны ў «аб’яднанне»), які заснаваў у Рызе Канстанцін Езавітаў.
У 1944—1945 гадах Мірановіч вучыўся ў Венскай акадэміі мастацтваў у Аўстрыі. З 1950 года разам з сям’ёй жыў у Брукліне, (Нью-Ёрк, ЗША).
Памёр 20 снежня 1990 года ў Брукліне. Пахаваны на могілках на Статэн-Айлендзе.
Праца
Творчасць мастака ў ранні перыяд была прысвечана пейзажам Латгаліі, рацэ Даўгаве, а таксама тэматыцы вясковага жыцця латгальскіх беларусаў, партрэтам беларускай інтэлігенцыі. Пётрам Мірановічам быў намаляваны абраз Божай Маці для алтара Піедруйскага касцёла. На 4-ай мастацкай выставе Фонда культуры Латвіі ў 1937 яго карціны «Латгалачка», «Вяртанне дамоў», «Вандраванне», «Адліга» і «Рака Айвіекстэ» экспанаваліся разам з працамі вядомых латышскіх мастакоў Я. Кугі, Г. Эліяса, В. Пурвіта, Я. Тылберга і інш. Паўстала і цэльная партрэтная галерэя створаных ім вобразаў — Ф. Скарына, Сапега, К. Каліноўскі, Я. Купала, якая пазней была падоўжана выявамі выдатных асоб нашага часу: Н. Арсеннева, Салавей, У. Сядура, С. Сахараў.
У амерыканскі перыяд жыцця Мірановічам было напісана шмат партрэтаў беларускіх эмігрантаў, пейзажаў Латгаліі, намаляваных па накідах і фатаздымках, прывезеных мастаком, а таксама карціна «Беларускія эмігранты», якая экспанавалася на розных амерыканскіх выставах і атрымала вялікую папулярнасць. Да апошніх дзён свайго жыцця мастак удзельнічаў у шматлікіх мастацкіх выставах, чытаў лекцыі, пісаў артыкулы пра беларускую культуру і асвету, афармляў розныя выстаўкі. У 1964 у Нью-Ёрку адбылася яго персанальная мастацкая выстаўка, якую арганізаваў Беларускі інстытут навукі і мастацтва. На гэтай выставе экспанаваліся 63 працы мастака.
У 1952 годзе Уладзімір Сядура так пісаў пра карціны Мірановіча ў «Запісах» :
Populus usbekistanica
Populus usbekistanica — від лісцевых дрэў з роду сямейства, сярэднеазіяцкі від, які адносіцца да секцыі.
Распаўсюджанне
Сустракаецца на камяністых схілах, аддае перавагу далінам горных рэк, ля вады.
Батанічнае апісанне
Дрэвы сярэдняй велічыні без апушэння. Маладыя галіны жаўтлявыя, пазней становяцца светла-шэрымі.
Пупышкі дробныя, авальнай формы, сухія і матавыя.
Лісце сядзіць на гнуткіх і доўгіх пляскатых хвосціках, даўжыня якіх ад 2 да 6,8 см. Хвосцікі злёгку пакрыты валаскамі, часам верхні бок хвосціка мае слаба прыкметны жалабок.
Кветкі сядзяць на вельмі кароткіх ножках, з гарызантальна распасцёртымі злёгку вуглаватымі калякветнікамі. Тычынкі, якія захоўваюцца пры плодзе, у ліку 10, размяшчаюцца правільным кольцам вакол асновы завязі.
Плады каробачкі авальнай формы. каля 7 мм у даўжыню, з чубком з рыжаватых валасінак.
Значэнне
Малавывучаны від, практычна невядомы дэндролагам. У культуры верагодней за ўсё адсутнічае. Культывацыя яго ў Польшчы не ўвянчалася поспехам, саджанцы не змаглі перажыць зіму.
Таксанамія
, Ботанический журнал СССР 19 5: 509 (1934)
Typus: «Prov. Ferghana, decliv. lapidosae loco dicto Jordan vallis ad. Fl. Schachimardan. 26.V.1913. J.Dolenko N 505. ♀» (LE!).
Узоры сабраны ў раёне ракі.
Сінонімы
Па дадзеных POWO, калі няма зноскі.
Сістэматыка
Ад блізкароднаснага віду Populus nigra адрозніваецца формай лісця, больш кароткімі пладаножкамі, больш шырокімі лопасцямі адкрытай каробачкі, і колерам чубка.
Міхаэль Шумахер
Міхаэль Шумахер (Michael Schumacher;, Гюрт-Гермольгайм, Паўночны Рэйн-Вестфалія, ФРГ) — гоншчык Формулы-1, сяміразовы чэмпіён свету, уладальнік шматлікіх рэкордаў Формулы-1, самы паспяховы пілот за ўсю гісторыю аўтаспорту.
У прэсе яго часта называюць «Сонечным хлопчыкам», «Чырвоным баронам» або «Шумі». У Першую сусветную вайну «Чырвоным баронам» клікалі лепшага аса вайны — барона Манфрэда фон Рыхтгофена, які лётаў на аэраплане чырвонага колеру. Шумахер жа атрымаў мянушку «Чырвоны барон» з-за аддаленага вонкавага падабенства, чырвонага колеру баліда Ferrari, чырвонай спартыўнай формы і сваёй непераможнасці.
Былы спартсмен трапіў у кому ў канцы снежня 2013 пасля няшчаснага выпадку на гарналыжным курорце ў французскіх Альпах. Міхаэль Шумахер катаўся на лыжах і зваліўся, а затым стукнуўся галавой аб камень. Знаходзіўся без прытомнасці і перанёс некалькі аперацый.
Кар'ера ў «Формуле-1»
Першая гонка ў кар’еры адбылася на гран-пры Бельгіі 1991 года за каманду Jordan. Шумахер замяніў Бертрана Гашо, які трапіў пад варту пасля спрэчкі з таксістам. Ужо падчас кваліфікацыі Шумахер паказаў, што ён можа быць вельмі хуткім: паказаў сёмы вынік, але гонку не змог скончыць з-за праблемы са счапленнем.
Эканоміка Намібіі
Аснову эканомікі Намібіі складаюць горназдабыўная прамысловасць (здабыча алмазаў, урану і і каляровых металаў), жывёлагадоўля і рыбалоўства, турызм. У 2018 годзе ВУП Намібіі склаў каля 28 млрд долараў. Доля сельскай гаспадаркі і рыбалоўства ў ВУП склала 6,7 %, прамысловасці — 26 %, сферы паслуг — 67 %. . Намібійская гаспадарка цесна знітаваная з эканомікай ПАР. Намібія мае на высокі па афрыканскіх мерках ВУП на душу насельніцтва. У 2013 годзе Bloomberg назваў эканоміку Намібіі лепшай рынкавай у Афрыцы і 13-й сярод эканомік краін, што развіваюцца. Вялікай праблемай з'яўляецца беспрацоўе, якое трымаецца на ўзроўні 25 - 35 %. З беспрацоўем звязана і жахлівае маёмаснае расслаенне — у Намібіі і ПАР найвышэйшыя ў свеце значэнні каэфіцыента Джыні.
Прамысловасць
Асноўнай галіной гаспадаркі з'яўляецца здабыўная прамысловасць (да 20 % ВУП!), якая атрымала развіццё дзякуючы наяўнасці багатых мінеральных рэсурсаў. Яе аснову складае здабыча алмазаў і ўрану. Ужо болей за стагоддзе спраўна даюць алмазы жылы ў ваколіцах Людэрыца. Недалёка ад Свакапмунда знаходзіцца адзін з найбуйнейшых у свеце кар'ераў па здабычы ўрану (Росінг). Распрацоўваюцца паклады свінцу, медзі, цынку, волава, серабра, вальфраму. Маюцца заводы па выплаўцы чарнавой медзі.
Сельская гаспадарка і рыбалоўства
У сельскай гаспадарцы пераважае жывёлагадоўля мяснога накірунку і качавога характару. Маецца значнае пагалоўе каракулевых авечак. Халодныя воды Бенгельскага цячэння багатыя на рыбу (патэнцыяльна могуць даваць 1,5 млн тон рыбы ў год), што спрыяе развіццю рыбалоўства. Аснову ўлова складаюць сардзіны, анчоўсы, хек, скумбрыя.
Сфера паслуг
Намібія мае развіты і вельмі сучасны банкаўскі сектар.
Транспарт
Нягледзячы на слабую заселенасць, у Намібіі створана добрая транспартная інфраструктура, што ўключае шашы, вузкакалейныя чыгункі, аэрапорты, а таксама марскі порт рэгіянальнага значэння Уолфіш-Бэй, па сумяшчальніцтве, галоўны рыбалавецкі порт. Намібія прэтэндуе стаць рэгіянальным хабам і транспартным правадніком для суседзяў, што не маюць выхаду да мора (Батсваны, Замбіі). З гэтай мэтай будуюцца новыя шашы праз Калахары і паласу Капрыві
Турызм
Новай важнай галіной гаспадаркі стаў турызм. Сёння турысты прыносяць 14 % ВУП і ствараюць 18 % працоўных месцаў. З падзеннем рэжыму апартэіду Намібія становіцца ўсё папулярней сярод турыстаў. У краіне развітая інфраструктура як для «цывілізаванага» адпачынку (напрыклад, у Віндхуку; або Свакапмундзе, дзе захоўваюць атмасферу старога каланіяльнага гарадка), так і для актыўнага турызму (асабліва папулярныя нацыянальныя паркі Этоша і Бераг шкілетаў, а таксама Сасусфлей і Дамараленд).
Астравок (Пружанскі раён)
Астраво́к (, Островок) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Варанілавіцкага сельсавета.
NGC 7397
NGC 7397 (іншыя абазначэнні — PGC 69904, MCG 0-58-8, ZWG 379.11) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сесілія Рот
Сесілія Рот (ісп.: Cecilia Roth; поўнае імя Сесілія Ротэнберг Рот (ісп.: Cecilia Rotenberg Rot); нар., Буэнас-Айрэс) — аргенцінская і іспанская кінаактрыса.
Біяграфія
Яе бацька, Абраша Ратэнберг, які эміграваў у Аргенціну з Савецкага Саюза ў 1930-х гадах, — рэдактар і журналіст; маці, Дзіна Рот (народжаная Гуткіна, нар. 1933) — спявачка, выканаўца яўрэйскіх песень на ладзіна чылійскага сефардскага паходжання.
У 1976 годзе разам з братам і бацькам, якога пераследвалі ўзброеныя атрады мантанерас, пераехала з Аргенціны ў Іспанію, дзе пачала здымацца ў кіно. У 1979 годзе з’явілася ў фільме Івана Сулуэты «Успышка», які хутка стаў культавым. Шырокую вядомасць атрымала пасля роляў у фільмах Педра Альмадовара, Рот знялася ў шасці яго фільмах, уключаючы першую поўнаметражную стужку рэжысёра, «Пепі, Люсі, Бом і астатнія дзяўчыны» (1980). У 1995 годзе Рот вярнулася ў Аргенціну, здымалася ў аргенцінскіх, іспанскіх і мексіканскіх фільмах і тэлесерыялах, іграла ў тэатры. Здымалася ў Марсело Піньейра, Даніэля Бурмана, Алехандра Агрэсці і інш. Двойчы, у 1998 і 2000 гадах, была ўдастоена прэміі «Гоя» за лепшую жаночую ролю ў фільмах Арыстарайна і Альмадовара. У 2001 годзе была членам журы Венецыянскага кінафестывалю.
У 1999—2003 гадах была замужам за аргентынскім рок-музыкам, кампазітарам і кінарэжысёрам Фіта Паесам. Яе брат, Арыель Рот (Ariel Eduardo Rotenberg Gutkin, нар. 1960), таксама вядомы рок-музыкант, былы ўдзельнік гуртоў Tequila і Los Rodríguez.
Капліца (Княгінін)
Капліца у в. Княгінін Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана на мяжы 19 — 20 ст. з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры цаглянага кірунку стылю мадэрн. Вырашана цэнтрычнай чатырохграннай пабудовай пад шатровым гонтавым дахам. Архітэктурны дэкор (броўкі лучковых праёмаў, гарадковыя фрызы, руставаныя вуглавыя грані) выкананы сродкамі цаглянай муроўкі.
Уладзіслаў Гарбацкі
Уладзісла́ў Гарба́цкі, сапраўднае імя Уладзіслаў Іваноў (нар. 1978, Віцебск) — беларускі сацыялінгвіст, палітолаг, пісьменнік і перакладчык. Адзін з першых у Беларусі даследчыкаў і публіцыстаў на тэмы, звязаныя з жыццём і гісторыяй ЛГБТК+ супольнасці. Спецыяліст у галіне гендарных і ЛГБТК+ даследаванняў, гендарнай сацыялінгвістыкі, палітычнага фемінізму і гісторыі культуры стараверства Беларусі.
Выдаў зборнік апавяданняў «Песні тралейбусных рагуляў» (2016), шэраг даследаванняў па фемінізацыі беларускай мовы і кнігу твораў Палуты Бадуновай (2018).
Біяграфія
У 2001 годзе атрымаў магістарскую ступень у паліталогіі ў ў Страсбуры. У 2002 годзе навучаўся ў Рэймскім універсітэце на адной з першых у Францыі гендарных магістратур па спецыяльнасці радца/медыятр у пытаннях полу і сексуальнасці.
З 2007 года выкладае ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце (ЕГУ) у Вільні, лектар паліталогіі Дэпартамента сацыяльных навук. З 2014 года жыве і працуе ў Вільні.
У 2017 годзе пад кіраўніцтвам прафесаркі Ніны Баршчэўскай абараніў доктарскую дысертацыю «Фемінізацыя беларускай мовы (сацыялінгвістычны аналіз жаночых Nomina agentis у старабеларускай і сучаснай беларускай мове)» на кафедры беларусістыкі Варшаўскага ўніверсітэта.
З 2019 года адказны за дзейнасць Цэнтру гендарных даследаванняў пры ЕГУ.
У сакавіку-жніўні 2020 года — стыпендыянт праграмы «Пісьменнікі ў выгнанні» Літаратурнай рэзідэнцыі ў Грацы (Аўстрыя). У лістападзе 2020 стажыраваўся ў пісьменніцкай рэзідэнцыі ў Малятах (Літва).
Сацыялінгвістыка
У мовазнаўстве працуе ў сацыялінгвістычным кірунку: даследуе і аналізуе сацыяльнае і палітычнае вымярэнне мовы і ўплыву на яе экстралінгвістычных, перадусім сацыяльна-палітычных, прычын. Асаблівы інтарэс даследчык праяўляе да пытанняў:
Культура старавераў Беларусі
У 2002—2005 гадах разам з Інстытутам мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя К. Крапівы пры Акадэміі навук Беларусі, а потым — з польскім праектам OBTA даследаваў стараверскую культуру Беларусі, найперш Віцебшчыны. У 2002—2016 гадах ажыццявіў шэраг этналагічных экспедыцый па Віцебшчыне: Віцебск, Полацк, Лёзеншчына, Аршаншчына, Шуміліншчына, Браслаўшчына, Пастаўшчына, Мёршчына, — з мэтай даследавання культуры беларускіх старавераў. Вынікі экспедыцый часткова прадстаўлены ў артыкулах у перыядычных выданнях і зборніках: «Мясцовыя назвы віцебскіх старавераў» (2006), «Пра беларускі ўплыў на віцебскіх старавераў» (2008) , «Эвалюцыя тоеснасці і культуры старавераў паўночнай Беларусі, канец XIX — пачатак XXI стагоддзя» (2010) , «Аб кабетах, якія „папуюць“: аб ролі і месцы жанчын у рэлігійным жыцці стараверства Віцебшчыны» (2013) , «Двухсэнсоўныя вобраз і роля стараверства Беларусі ў паўстанні 1863-64 гг. і ў беларускім нацыятворчым працэсе другой паловы 19-га ст. (спроба гістарычнай і этналагічнай рэканструкцыі)» (2014), «Стараверы і злябы» (2018).
Гісторыя франкамоўнай беларусістыкі
Інтарэс да тэмы франкамоўнай беларусікі праявіўся падчас навучання ў Францыі. Штуршком да даследчай дзейнасці ў гэтай сферы стала праца ў Скарынаўскай бібліятэцы, дзе захаваліся рэдкія франкамоўныя матэрыялы па беларусіцы пачатку XX ст. і друкапіс першага беларускага рамана, напісанага па-французску невядомым аўтарам. Уладзіслаў Гарбацкі апісаў таксама ўнёсак ранніх французскіх і франкамоўных даследчыкаў, якія цікавіліся беларускімі тэмамі: Рэнэ Мартэль, Антуан Мартэль, Амбруаз Жабер,  — і беларускай дыяспары ў Францыі, Бельгіі і Англіі.
Фемінісцкія і ЛГБТК+ даследаванні
Да гендарных, фемінісцкіх і ЛГБТК+ даследаванняў далучыўся падчас навучання ў гендарнай магістратуры ў Францыі. Першыя артыкулы на тэму гей- і лесбі- даследаванняў апублікаваў у ARCHE на пачатку 2000-х гадоў: «Развагі аб гейскім пытанні» і «Пераадоленне гамафобіі». Рэгулярна публікуе артыкулы і агляды на фемінісцкую і гендарную тэмы ў іншых беларускіх СМІ: Радыё Свабода, «Новы час», Makeout.
Літаратурная творчасць
Першыя літаратурныя творы апублікаваны ў «Нашай Ніве» і ARCHE. Пазней — у газеце «Новы час» і інтэрнэт-часопісе «ПрайдзіСвет».
Пісьменнік збольшага працуе ў стылі аўтабіяграфічнай сацыяльнай ці сацыялагічнай прозы: робіць акцэнт на прыватнай, інтымнай гісторыі, якая дапамагае выкрываць калектыўную гісторыю і памяць.
Першы зборнік прозы выдаў у 2016 годзе — «Песні тралейбусных рагуляў». Ён быў названы першым у беларускай літаратуры творам гей-прозы. Брытанскі даследчык беларускай літаратуры Арнольд Макмілін так ахарактарызаваў зборнік:"«Гэты смелы і вельмі чытэльны дэбютны зборнік прозы пераказвае ў розных формах і інтымных дэталях досведы Адрознага ў варожым яму асяроддзі. Пра тры плыні, што ахопліваюць дарослае жыццё аўтара, ён апавядае мовай казачных гісторый: глыбокую веру ў беларускую мову, усведамленне і гонар за сваю гейскасць, і перакананасць у тым, што рэлігія — толькі міф. Элегантна напісаная сучаснай беларускай мовай і шчодра запраўленая дыялектызмамі, гэтая кніга паўстае як песня і свята роднаму Віцебску. Кранальныя, захапляльныя і, часта, брутальна-рэалістычныя тэксты атрымаліся цудоўным, глыбока асабістым дэбютам»."
Пераклады
Уладзіслаў Гарбацкі перакладае навуковыя і мастацкія тэксты з французскай, украінскай, літоўскай, рускай і славенскай моў. Спецыялізуецца на перакладах франкамоўных аўтараў і аўтарак: Жорж Экгаўт, Сімона дэ Бавуар, Анні Эрно, Рэймон Арон , Эрык Нёвё , Маргерыт Юрсенар, Вілье дэ ліль-Адан. Таксама перакладае паэзію з літоўскай (Гедрэ Казлаўскайце, Нерынга Дангвідзе) і славенскай (Ураш Прах) моў.
Лая Маруль
Лая Мару́ль (ісп.: Laia Marull; нар., ) — іспанская актрыса. Двойчы лаўрэат іспанскай нацыянальнай кінапрэміі «Гоя».
Біяграфія
Навучалася драматычнаму мастацтву і спевам, а таксама класічнаму і сучаснаму танцу. Упершыню выйшла на тэатральныя падмосткі ў 1993 годзе і да 1995 года заваявала прызнанне тэатральных крытыкаў. Шырокай публіцы актрыса стала вядомая пасля сваёй ролі ў іспанскім тэлесерыяле Estació d’enllaç (1994—1998).
Кар’ера ў іспанскім кінематографе пачалася для Лаі Маруль у 1996 годзе. Толькі за чатыры гады яна знялася ў дзевяці фільмах і атрымала шматлікія кінематаграфічныя ўзнагароды. Галоўная сярод іх — прэмія «Гоя» 2004 года за лепшае выкананне жаночай ролі ў фільме «Вазьмі мае вочы». У 2010 годзе актрыса ўдастоілася прэміі «Гоя» за лепшую жаночую ролю другога плана ў фільме «Чорны хлеб» Агусці Вільяронгі.
Лаўрэат прэміі «Сярэбраная ракавіна лепшай актрысе» (ісп.: Concha de Plata a la mejor actriz) Міжнароднага кінафестывалю ў Сан-Себасцьяне 2003 года за лепшае выкананне жаночай ролі ў фільме «Вазьмі мае вочы».
Троіцкая царква (Княгінін)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у в. Княгінін Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Акружана бутавай агароджай з арачнай брамай пад кілепадобным франтонам. Пабудавана каля 1772 года з дрэва на месцы ўніяцкага храма, вядомага з 1713 года. Храм драўляны, ніколі не зачыняўся і не перабудоўваўся. Тыповы вясковы прыход, з скарачальнай колькасцю вернікаў. Дзякуючы пастаянным рамонтам храм падтрымліваецца ў належным стане.
У 2010 годзе значна актывізавалася парафіяльнае жыццё з прызначэннем новага пробашча-іерэя Канстанціна Мікалаевіча Яромчыка. Ён актыўна працуе з насельніцтвам, у храме ў 2010 годзе правёў сур’ёзныя рамонтныя работы — замянілі купалы і вокны.
У 2011 годзе намаганнямі настаяцеля зроблены капітальны рамонт даху, з заменай дахавага матэрыялу, а таксама сцен храма. Праца праведзена вялікая, храм набыў зусім новы выгляд. У 2012 годзе былі канчаткова завершаны работы па рэканструкцыі ўнутранай прасторы храма. Уладкаваны новы пасад, набыта новае царкоўнае начынне. 29 верасня 2012 г. храм пасля рэстаўрацыі быў урачыста асвечаны вікарыем Мінскай епархіі Праасвяшчэнным Веніямінам. Пробашч парафіі ўзведзены ў сан протаіерэя.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Будынак царквы чатырохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі: нізкі прытвор, прамавугольны ў плане бабінец з двух’яруснай (нізкі васьмярык на чацверыку) шатровай званіцай, кубападобная малітоўная зала, прамавугольная апсіда з рызніцай. Шацёр званіцы і двухсхільны дах апсіды завершаны цыбулепадобнымі макаўкамі. Асноўны аб’ём накрыты двухсхільным дахам, яго бакавыя фасады расчлянёны вертыкальнымі брусамі-сцяжкамі і лучковымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах у форме какошнікаў. Гарызантальна ашаляваныя сцены апяразаны аркатурнымі фрызамі. Пазбаўлены дэкору інтэр’ер мае выразную прасторавую арганізацыю за кошт узаемасувязі рознавялікіх памяшканняў.
Анатоль Андрэевіч Шабалін
Анатоль Андрэевіч Шабалін (нар., Мінск) — беларускі архітэктар, шашачны кампазітар.
Біяграфія
Скончыў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1970 годзе архітэктурны факультэт БПІ. Працаваў архітэктарам, галоўным архітэктарам праектаў у інстытутах «Мінскграмадзянпраект», «Мінскпраект». З 1982 — галоўны архітэктар праектаў, галоўны архітэктар інстытута «Белдзяржпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Член КПСС з 1976 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя (усё ў суаўтарстве): будынак навучальна-трэніровачнага атрада Беларускага ўпраўлення грамадзянскай авіяцыі ў Мінску (1974), дзіцячы санаторый на возеры Нарач (1976), спальныя карпусы піянерлагераў у раёне Ракава (1977), гасцініца на 200 месцаў у Маладзечне (1981), Палац Рэспублікі на Кастрычніцкай плошчы (1983-97), будынак Мінскэнерга (1994), жылы комплекс Расійскага пасольства (2005), , рэстаўрацыя і рэканструкцыя Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета (2004—2009), культурна-спартыўны комплекс «Мінск-Арэна» (2006-09) у Мінску; будынак аддзела запісу актаў грамадзянскага стану (1996), Спаса-Праабражэнская царква ў Смаргоні (1998).
Спартыўная кар’ера
Быў чэмпіёнам Беларусі па шашках сярод піянераў, пасля сярод юнакоў, затым захапіўся складаннем шашачных кампазіцый. Першая пазіцыя апублікавана ў 1955 годзе ў газеце «Зорка». Разам з братам Аляксандрам займаліся складаннем ва ўсіх жанрах кампазіцыі, гэтыя пазіцыі займалі прызавыя месцы ў рэспубліканскіх спаборніцтвах. Пасля перайшоў да складання толькі ў жанры задач, пасля толькі да задач-100. З’яўляецца 10-і разовым чэмпіён Беларусі ў гэтым жанры.
Прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі за стварэнне шматпрофільнага культурна-спартыўнага комплексу «Мінск-Арэна» (2012).
2-я прэмія на Усесаюзным конкурсе за праект Беларускага тэатра імя Я. Купалы ў Мінску (1975, у аўтарскім калектыве), 2-я прэмія на рэспубліканскім конкурсе за добраўпарадкаванне Кастрычніцкай плошчы ў Мінску (1988).
Populus maximowiczii
Populus maximowiczii — від раслін роду  сямейства. Людзі выкарыстоўваюць драўніну гэтай таполі для будынкаў, у будаўніцтве караблёў і для вырабу запалкавых саломак.
Апісанне
Дрэва да 30 метраў у вышыню. Кара шаравата-зялёная або жаўтлява-шэрая; у маладога дрэва кара гладкая, у старых дрэў — пакрыта глыбокімі бароздамі. Новыя галінкі чырванаватыя, затым становяцца шэрымі; цыліндрычныя, трывалыя, густа пакрыты валаскамі. Пупышкі светла афарбаваныя, канічныя, ліпкія. Лісце на пладаносных галінках з цыліндрычным хвосцікам, 1-4-сантыметровае, шарсцістае.
Від названы ў гонар Карла Іванавіча Максімовіча (1827—1891), расійскага батаніка, акадэміка Імператарскай Санкт-Пецярбургскай Акадэміі Навук, даследчыка флоры Далёкага Усходу і Японіі.
Экалогія
У кары і драўніне віду могуць развівацца лічынкі, найбуйнейшага жука-вусача Расіі.
NGC 7398
NGC 7398 (іншыя абазначэнні — PGC 69905, UGC 12225, MCG 0-58-9, ZWG 379.12, NPM1G +00.0612) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фернанда Алонса
Фернанда Алонса Дыяс (ісп. Fernando Alonso Díaz) — іспанскі аўтагоншчык, двухразовы чэмпіён свету серыі Формула-1 — 2005 і 2006 гадоў, двухразовы пераможца «24 гадзіны Ле-Мана» (2018, 2019).
Фернанда Алонса пражывае ў Оксфардзе, Вялікабрытанія, мае дом у Мон-сюр-Рола, ля Жэнеўскага возера, Швейцарыя.
NGC 7399
NGC 7399 (іншыя абазначэнні — PGC 69902, MCG -2-58-6) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марыям Сяргееўна Петрасян
Марыям Сяргееўна Петрасян (Մարիամ Պետրոսյան;, Ерэван) — армянская пісьменніца і мастачка, якая піша на рускай мове.
Біяграфія
Нарадзілася 10 жніўня 1969 года ў Ерэване.
У 1988 годзе скончыла мастацкае вучылішча па спецыяльнасці «Мастак-афарміцель». Кар’еру пачала на студыі «Арменфільм», дзе з 1989 года працавала ў аддзеле мультыплікацыі.
Замужам за Арташэсам Стамбалцянам (1971 г. н.), мае дваіх сыноў — Сяргея (2000 г.н.) і Міхаіла. Праўнучка мастака Марціроса Сар’яна.
Творчасць
«Дом, у якім…» — першая кніга пісьменніцы. З моманту пачатку працы над ёй у 1991 годзе, да публікацыі кнігі ў 2009 годзе прайшло каля 18 гадоў. Пра яе загаварылі адразу пасля таго як кніга ўбачыла свет і неўзабаве ў красавіку 2010 года раман прынёс аўтару «Рускую прэмію», галоўную ўзнагароду для рускамоўных пісьменнікаў, якія жывуць за межамі Расіі.
Хоць пісьменніца і заяўляла, што новых кніг чакаць ад яе не варта, у 2014 годзе свет убачыла «Казка пра сабаку, якая ўмела лётаць».
Верчыцы
Ве́рчыцы (, Верчицы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Буцькі
Буцькі́ (, Бутьки) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Да 18 чэрвеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Калазубскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Варанілавіцкага сельсавета.
Славутасці
У 1986 на курганным могільніку ля вёскі знойдзены каменны ідал. Захоўваецца на тэрыторыі Пружанскага палацыка
Ніна Барысаўна Ватацы
Ніна Барысаўна Вата́цы (, Цэсіс — ) — беларускі бібліёграф. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1963).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Вендэн Ліфляндскай губерні (сучасны Цэсіс у Латвіі). Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт ў 1930 годзе. З 1930 года працавала ў Дзяржаўнай бібліятэцы БССР (з 1945 года — галоўны бібліёграф).
Навуковая дзейнасць
Друкавалася з 1932 года. Асноўныя працы па беларускай літаратуры і літаратуразнаўстве. Адшукала і апублікавала невядомыя тэксты, аўтографы і фотаздымкі М. Багдановіча, склала літаратурны альбом пра яго жыццё і творчасць (сумесна з А. Лойка, 1968) і зборнік успамінаў і біяграфічных матэрыялаў «Шлях паэта» (1975), бібліяграфічны паказальнік твораў, аўтографаў і крытычнай літаратуры «Максім Багдановіч» (1977).
Міхаіл Шэйтэльман
Міхаіл Шэйтэльман (нар. 2 снежня 1968 года ў Ленінградзе) — ізраільскі паліттэхнолаг, публіцыст, пісьменнік, бізнес-кансультант і блогер. Жыве ў Кіеве.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1968 годзе ў Ленінградзе. Бацька — яўрэй, маці — латышка. У 1989 годзе, вярнуўшыся з савецкай арміі, заняўся бізнэсам. У 1991 годзе скончыў аэрадынамічны факультэт Ленінградскага політэхнічнага інстытута. У тым жа годзе эміграваў у Ізраіль, жыў у кібуцы, вучыўся ва ўніверсітэце імя Бар-Ілана на аддзяленні матэматыкі.
Некаторы час потым жыў у Латвіі, ў горадзе Сігулда. Потым пераехаў ва Украіну, цяпер жыве ў Кіеве.
Станіслаў Казімір Зыберг-Плятэр
Станіслаў Казімір Зыберг-Плятэр (Stanisław Kazimierz Plater-Zyberk; 6 снежня 1823, Шлосберг, Штырыя — 11 кастрычніка 1895, Вена) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Зыберг-Плятэраў. Нарадзіўся ў сям’і Міхала Плятэра (1777—1862) і Ізабэлы Гэлены з Зыбергаў (1785—1849).
Міхаіл Шэйтэльман
Біяграфія
Пазбягае размоў пра сям'ю. У 2014 годзе ў адным з інтэрв'ю ён толькі адзначыў, што яго бацькі, сястра і сын жывуць у Ізраілі.
Станіслаў Казімір Зыберг-Плятэр
Біяграфія
Маршалак шляхты Дынабургскага павета ў 1857—1859 гадах.
Міхаіл Шэйтэльман
Кар'ера
Яго шырокі і разнастайны вопыт уключае больш за 20 гадоў працы ў якасці стратэгічнага кансультанта і старэйшага менеджара ў розных міжнародных праектах, уключаючы палітычныя кампаніі, кіраванне СМІ, сацыяльныя і экалагічныя ініцыятывы.
Станіслаў Казімір Зыберг-Плятэр
Сям’я
У шлюбе з Марыяй з Борхаў, дачкой Юзафа Казіміра Борха і Эмы з Галынскіх.
Міхаіл Шэйтэльман
Кар'ера
З 1996 года займаецца паліттэхналогіямі. Быў дарадцам Барыса Беразоўскага.
Кансультаваў выбарчыя кампаніі ў Ізраілі, Расіі, Латвіі і Кыргызстане, а таксама няўрадавыя арганізацыі, такія як Расійскі яўрэйскі кангрэс і інш.
У 2015 годзе быў стратэгічным дарадцам перадвыбарчага штаба партыі «Наш дом Ізраіль», у выніку чаго лідар партыі Авігдор Ліберман быў прызначаны міністрам абароны Ізраіля.