cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыгор Маркавіч Трухноў
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы Р. М. Трухнова па пытаннях гісторыі Германіі і савецка-германскіх адносінах першай паловы XX стагоддзя, гісторыі міжнародных адносін і рабочага руху.
Сярод апублікаванага:
Вітаўтас Лукша
Вітаўтас Лукша (Vytautas Lukša, нар., ) — літоўскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Літвы (2008—2017).
Клубная кар’ера
Першыя крокі ў футболе рабіў у Алітусе, потым гуляў у розных літоўскіх клубах, пакуль у 2009 годзе не перабраўся ў беларускі МТЗ-РІПА, дзе быў трывалым іграком асновы. Пасля выступаў ва Украіне, у Літве і Польшчы.
У ліпені 2013 года перайшоў у «Гомель». У гомельскім клубе не здолеў замацавацца ў асноўным складзе, рэдка з’яўляўся на полі. У выніку ў студзені 2014 года кантракт з «Гомелем» быў разарваны.
Неўзабаве стаў іграком дэбютанта літоўскай A Лігі — футбольнага клуба «Тракай». У студзені 2015 года перайшоў у стан дзейнага чэмпіёна Літвы — вільнюскага «Жальгірыса». У лютым 2018 года далучыўся да «Ёнавы», а ў жніўні 2018 года перайшоў у «Тракай».
У лютым 2019 года стаў іграком клайпедскага «Атлантаса». Гуляў там да канца сезона 2019, пасля чаго клуб быў адпраўлены ў Другую лігу. У 2020 годзе выступаў у чацвёртым дывізіёне за вільнюскія каманды «Навігатарэй» і «A Каманда», а ў сакавіку 2021 года вярнуўся ў A Лігу, папоўніўшы склад алітускай «Дайнавы». У 2022 годзе не з’яўляўся на полі, па заканчэнні сезона пакінуў клуб.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Літвы. З 2008 года выступае за нацыянальную зборную Літвы.
NGC 6721
NGC 6721 (іншыя абазначэнні — PGC 62680, ESO 141-19) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каір (мухафаза)
Каір — мухафаза ў Арабскай Рэспубліцы Егіпет. Адміністрацыйны цэнтр - горад Каір. Размешчана на поўначы краіны, у паўднёвай частцы дэльты Ніла, на паўночны ўсход ад мухафазы Эль-Гіза, на захад ад мухафазы Суэц і на поўдзень ад мухафаз Кальюбія і Шаркія. Мухафаза аб'ядноўвае ўсяго адзін горад Каір. Тут размешчаны дзяржаўныя ўстановы, офісы буйнейшых нацыянальных і міжнародных кампаній і арганізацый, у тым ліку штаб-кватэра Лігі арабскіх дзяржаў, рэгіянальны офіс Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, банкаўскія ўстановы і г.д. Ёсць некалькі прамысловых зон: Міср-эль-Гедыда, Эль-Уайлі, Медынат-Наср.
Мікалай Віктаравіч Кучук
Мікалай Віктаравіч Кучук (нар. 5 лютага 1958, Дрыбін, Магілёўская вобласць) — вучоны-генетык, доктар біялагічных навук, прафесар, акадэмік НАН Украіны, дырэктар Інстытута клетачнай біялогі і генетычнай інжынерыі НАН Украіны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Дрыбіне Магілёўскай вобласці ў сям’і Віктара Фёдаравіча Кучука (1927—2011), які працаваў будаўніком-прарабам. Маці — Надзея Сцяпанаўна (1933—2005) працавала фельчарам-акушэркай, яна родам з вёскі Бір Дрыбінскага раёна.
Скончыў у 1975 г. Мсціслаўскую СШ № 1 у г. Мсціславе Магілёўскай вобласці, Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «біялогія» ў 1980 годзе. З 1980 па 1985 гг. працаваў у Беларускім НДІ земляробства (г. Жодзіна).
У 1985 годзе паступіў у аспірантуру Інстытута батанікі АН УССР. У 1990 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата біялагічных навук па спецыяльнасці «генетыка» на тэму «Получение и анализ трансгенных и трансгеномных растений в семье „Fabaceae“». Гэта дысертацыя ў той час была адной з першых у галіне генетычнай інжынерыі раслін у СССР.
З 1990 г. працуе ў Інстытуце клетачнай біялогіі і генетычнай інжынерыі, дзе М. В. Кучук прайшоў шлях ад старэйшага інжынера да дырэктара інстытута. У 1998 г. абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара біялагічных навук на тэму «Использование приемов генетической инженерии и клеточной биологии для получения новых форм у видов из семейства бобовых и у некоторых других растений».
З 2006 г. — прафесар, з 2009 г. — член-карэспандэнт НАН Украіны, з 2021 г. — акадэмік НАН Украіны па аддзяленню агульнай біялогіі.
Навуковая дзейнасць
Мікалай Кучук распрацаваў метады генетычнай трансфармацыі шляхам электрапарацыі пратапласт і атрымаў трансгенныя расліны люцэрны і соі. Ён прапанаваў і выпрабаваў метад, які павышае рэгенерацыйную здольнасць люцэрны і гароха за кошт увядзення генаў біясінтэзу ў фітагармоны шляхам генетычнай трансфармацыі мутантам «shooty» аграбактэрыі («Agrobacterium tumefaciens»).
Прымаў актыўны ўдзел у арганізацыі праграмы па скрынінгу на біялагічную актыўнасць сярод відаў раслін розных рэгіёнаў свету з мэтай стварэння высокаэфектыўных фармацэўтычных і сельскагаспадарчых прэпаратаў (усяго было даследавана больш за 12 тыс. відаў, што складае 3 % сусветнай флоры). Збіраў віды ў многіх краінах свету, у тым ліку ў Гане.
Пад яго кіраўніцтвам быў створаны Нацыянальны банк зародкавай плазмы ў выглядзе культур тканін рэдкіх відаў раслін і відаў, якія маюць каштоўнасць для біятэхналагічных даследаванняў (больш за 2 тыс. відаў). Гэты банк быў прызнаны нацыянальным здабыткам Пастановай Кабінета Міністраў Украіны № 527 ад 1.04.1999 г.
Мікалай Кучук — аўтар больш за 260 навуковых прац, у тым ліку манаграфіі па генетычнай інжынерыі раслін, сааўтар раздзелаў у 2-х навучальных кнігах, выдадзеных за мяжой.
Зігфрыд Рамуальдавіч Цвірко
Зігфрыд Рамуальдавіч Цвірко (нар. ; в. Цвіркі, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Мікалай Віктаравіч Кучук
Навуковая дзейнасць
Мае 3 міжнародных патэнта, аўтарскія пасведчання СССР і патэнты Украіны.
Зігфрыд Рамуальдавіч Цвірко
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе БПІ. У 1974—1980 гадах архітэктар, вядучы архітэктар інстытута «Белпрампраект»; у 1960—1992 гадах кіраўнік групы, галоўны архітэктар праекта, галоўны архітэктар інстытута «Белсельбудпраект»; у 1992—1995 гадах кіраўнік творчай майстэрні пры Саюзе архітэктараў БССР; у 1995—1996 гадах начальнік упраўлення архітэктуры і горадабудаўніцтва Маладзечанскага гарвыканкама; у 1996—1997 гадах намеснік дырэктара па архітэктуры «АРК»; у 1997 годзе начальнік  ААТ «Забудова», у 1997—2004 гадах галоўны архітэктар праекта  «Белжылпраект», у 2004—2006 гадах галоўны архітэктар праекта ЗАТ «БудаФТ»; у 2006—2007 гадах намеснік дырэктара па архітэктуры ТАА «Белграндпраект»; у 2007—2009 гадах намеснік дырэктара па архітэктуры «Творчай майстэрні Корбута А І.»; у 2010—2011 гадах галоўны архітэктар праектаў ППУП «Сапоюр»; з 2012 года намеснік дырэктара па праектаванні ТАА «Берліс».
Мікалай Віктаравіч Кучук
Навуковая школа
Пад яго кіраўніцтвам абаранілі дысертацыі два доктара навук і 13 кандыдатаў навук. Зараз кіруе дактарантамі і аспірантамі.
Зігфрыд Рамуальдавіч Цвірко
Біяграфія
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1978 года.
Мікалай Віктаравіч Кучук
Грамадская дзейнасць
Мікалай Кучук абіраўся віцэ-прэзідэнтам Украінскага таварыства генетыкаў і селекцыянераў, зараз — намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Цитология и генетика», член рэдкалегіі часопісаў «Физиология и биохимия культурных растений», «Вестник Украинского общества генетиков и селекционеров» і «Biotechnologia Acta».
Зігфрыд Рамуальдавіч Цвірко
Біяграфія
Пражывае ў Мінску па вуліцы Кахоўскай, 23.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскіх калектывах): праект прамысловага вузла ў г. Стоўбцы; схемы ўпарадкавання забудовы прамраёнаў «Чэпіна» і «Лучоса» ў г. Віцебску, прамраёна «Ласосна» ў г. Гродна (1974-1980); праект завода ЖБВ і ККД у п. Краснае Мінскай вобласці, праекты жылых сядзібных дамоў з маналітнага бетону для будаўніцтва ў сельскай мясцовасці, праект пасёлка вучгаса Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі (1980-86); праекты для капрамонту і рэканструкцыі жылых і грамадскіх будынкаў (1997—2004); праект шмат’яруснай аўтастаянкі з убудаванымі адміністрацыйна-гандлёвымі памяшканнямі па вул. Алібегава ў з Мінску (2007—2009); праект вытворчых будынкаў завода ПУП «ADANI» у г Мінску, праект завода рэнтгенатэхнічнай тэхнікі ЗАТ «АДАНІ Тэхноладжыс» у Мінскім раёне (2012-13).
Узнагароды
Узнагароджаны бронзавым (1986) за праект аднакватэрнага трохпакаёвага мансарднага жылога дому і сярэбраным (1988) медалямі ВДНГ СССР.
Пераходны ўрад Тыграя
Часовы (пераходны) ўрад Тыграя — часовая адміністрацыя, якая была афіцыйна створана Палатай Федэрацыі Эфіопіі 7 лістапада 2020 года ў кантэксце канфлікту з Народна-вызваленчым фронтам Тыграя (НВФТ), які знаходзіўся ва ўладзе ў рэгіёне Тыграй, і федэральным урадам Эфіопіі. Станам на 28 лістапада 2020 года адміністрацыя на чале з Мулу Нега планаваў грамадскія кансультацыі і ўдзел у выбары новых лідараў на рэгіянальным узроўні. 6 мая 2021 кіраўніком пераходнага ўрада Тыграя замест яго стаў заменены Абрахам Белай. 23 сакавіка 2023 года, ужо пасля завяршэння баявых дзеянняў, замест пераходнага ўрада створаны новы орган — Часовая рэгіянальная адміністрацыя Тыграя.
Ляхаў
Ляхаў — прозвішча.
Крысціна Піпер
Графіня Крысціна Піпер (Christina Piper, народжаная Торне; 1 студзеня 1673, Стакгольм, Швецыя — 25 сакавіка 1752, замак Крагехольм, Сконэ, Швецыя) — шведскі палітык і прадпрымальніца.
Сям’я
Нарадзілася ў 1673 годзе ў Стакгольме і была старэйшым дзіцем Маргарэты Андэрсан (Margareta Andersen) і багатага камерсанта.
Сам Улаф Хансан Торнфлайхт да 1698 года меў прозвішча Торне, нар. 5 красавіка 1640 года ў Кепінге, Швецыя — пам. 9 красавіка 1713 года ў Стакгольме. Ён быў шведскім бізнесменам.
Яе бабуля належала да сямейства Хісінг і была нашчадкам сямейнага круга арцыбіскупа Петруса Кенісіуса. Маці мела таксама высакародныя шатландскія карані. Браты Крысціны, Улаф і Міхаэль, сталі масонамі ў 1719 і ў 1731 годзе адпаведна.
Крысціне Торне было семнаццаць гадоў, калі яна 13 лютага 1690 года выйшла замуж за графа Карла Піпера, які быў на 26 гадоў старэйшы за яе, стаўшы родапачынальніцай ўсёй наступнай лініі прозвішча Піпер:
У пары было пяцёра дзяцей:
Дзейнасць
Крысціна наведвала свайго мужа на вайне два разы. Увесну 1705 года, калі Карл XII меў сваю базу ў Равічы ў Польшчы, яна наведала яго там і, як і іншыя шведскія дваранкі, удзельнічала ў цюках, маскарадзе і прыёме з польскім каралём. Падчас свайго першага візіту яна была прынята польскай каралевай Кацярынай Апалінскай і наведала Рыдзынскі замак. Яна прывезла сваю сястру Інгу, якую змагла выдаць замуж за прадстаўніка шляхты, Арвіда Хорна. Калі Карл Піпер ў гэты час вырашыў вярнуцца ў Швецыю з-за хваробы, яна пераканала яго застацца дзеля сваёй кар’еры. У другі раз яна наведала яго ў каралеўскім лагеры у Альтранштаце у лютым — жніўні 1707 года. Яна таксама прывезла іншую сястру Ганну Марыю, якую таксама змагла выдаць замуж за двараніна Ёхана Аўгуста Мэерфельдта.
У гэты час Карла Піпера абвінавацілі ў тым, яго падкупіў Брытанскі пасланнік Джон Чэрчыль, 1-ы герцаг Мальбара, каб пераканаць Карла XII напасці на Расію. Карлу Піперу прапанавалі хабар, але ён адмовіўся яго прыняць, аднак ён дазволіў перадаць Крысціне, пару каштоўных завушніц. Яна таксама атрымала ў падарунак пару коней ад караля Даніі. Па дарозе дадому яе суправаджаў прынц Вюртэмберг і група з дзесяці чалавек па шляху ў Лейпцыг, Штэцін, Берлін, Грайфсвальд і Штральзунд. У Берліне яна была прынятая прускім каралём Фрэдрыкам I які падарыў ёй бранзалет, і статуэтку, якая дэманстравала перамогу Прусіі над шведамі ў бітве пры Фербелінам у 1675 годзе, але яна адмовілася ад статуэткі. Яе старанна наведвалі не толькі дыпламаты і звычайныя просьбіты, але і члены каралеўскай сям’і.
У тым жа 1707 годзе пасля вяртання з Альтранштата яна ледзь паспявала апрануцца, як у яе спальні ўжо было поўна суіскальнікаў. Тагачасны сведка напісаў: «Ні адна кіруючая каралева ніколі не была больш славутай і запатрабаванай, чым графіня Піпер па вяртанні з штаб-кватэры, у сталіцу Стакгольма. У першыя дні яна думала аб сваіх уласных справах значнай важнасці. Колькасць няспання была настолькі вялікая, што яе дом быў абложаны з самае раніцы да позняга вечара, часам да дваццаці за адзін раз».
Карл Піпер быў захоплены ў палон пасля Палтаўскай бітвы ў 1709 годзе і гэта выклікала паніку ў Стакгольме, дзе Рыксбанк быў спустошаны кліентамі. Карла Піпера абвінавацілі ў тым, што ён угаварыў караля нанесці ўдар па Расіі і па словах паслоў Даніі і Францыі, Крысціна Піпер была атакаваная раз’юшаным натоўпам і вымушана бегчы з Стакгольма. Пасля таго, як яе муж быў узяты ў палон, Крысціна Піпер страціла ўвесь свой уплыў пры двары.
Калі Карл Піпер стаў расійскім ваеннапалонным у 1709 годзе, яна стала займацца рахункамі, якія Карл адпраўляў для аплаты сваіх выдаткаў, і выдаткаў іншых шведскіх ваеннапалонных у Расіі. Яна таксама была адным з найбуйнейшых фінансістаў Вялікай Паўночнай вайны, калі яе неаднаразова прымушалі рабіць ваенныя гранты. У 1710 годзе яна паспрабавала адмовіцца ад гэтага, што прынізіла яе ў вачах каралеўскага двара і арыстакратыі. У 1714 годзе яна пагражала распачаць справу супраць прэста Іаганеса Экендаля, які ў пропаведзі сказаў, што яе муж пераканаў Карла XII напасці на Расію, пасля атрыманага хабару ад герцага Мальбара ў 1707 годзе. Гэта скончылася тым, што Экендаль быў вымушаны забраць свае словы назад.
Юнань (чай)
Юнань: рэгіянальны гатунак чорнага чаю. Добрыя тыпы маюць вельмі салодкі і далікатны водар з выклікалым залатым варывам, але без усякай даўкасці.
Крысціна Піпер
Дзейнасць
Падчас знаходжання ў палоне свайго мужа яна дзейнічала як яго агент на перамовах па яго вызваленню і ўдзельнічала ў перамовах і абмене рускіх ваеннапалонных для вызвалення свайго мужа. У 1714 годзе Карла Піпера на абмене, замянілі на цёзку — Густава Абрахама Піпера, які паведаміў Крысціне, што з-за голаду рускія вымагаюць у яе мужа грошы і патрабуюць каб ён адправіў ёй рахунак, які яна павінна была аплаціць Расіі: ён папрасіў яе не плаціць і папрасіў Карла XII, каб ён забараніў ёй плаціць. Кароль зрабіў так, як яго прасілі, і Крысціна адмовілася аплаціць менавіта гэты рахунак. Гэта спарадзіла слых аб тым, што Крысціна адмовілася забраць Карла Піпера з палону і яна не хацела губляць незалежнасць, якой магла б карыстацца ў яго адсутнасць. Пасля гэтага выпадку Карла Піпера перавезлі з Масквы ў крэпасць Шлісельбург, дзе ўмовы былі настолькі дрэннымі, што гэта прывяло да яго смерці 29 мая 1716. У адказ на шантаж Карл XII не адпусціў шведскага ваеннапалоннага генерала Івана Юр’евіча Трубяцкога і яго сям’ю і перавёў яго ў цэнтр зняволення ў Ёнчэпінге (у палон ён трапіў пад Нарвай у 1700 годзе, у рэшце рэшт яго абмянялі ў 1718 на палоннага шведскага фельдмаршала Рэншэльда).
У 1725 годзе Крысціна набыла зямлю ў Андраруме і арганізавала тут буйную вытворчасць алюмінія і будаўнічых матэрыялаў на аснове мясцовага гліназёму і сланцавага галыну. Яна пабудавала ў Андраруме для сваіх працоўных школу, дом састарэлых, турму і бальніцу. Выбудавала ў 1740 годзе ў сваім маёнтку новы замак Крысцінехоф і нават выпускала ўласныя манеты з ініцыяламі «CP», якія можна было выкарыстоўваць толькі ў крамах маёнтка.
Памерла Крысціна ў 1752 годзе ў замку Крагехольмс у правінцыі Сконэ.
Удод
Удод (Upupa epops) — невялікага памеру птушка з пер’ем стракатай афарбоўкі і вялікай вузкай (4—5 см) дзюбай. Прадстаўнік сямейства, атраду.
Апісанне
Даўжыня цела — 25—29 см, размах крылаў — да 48 см. На галаве — характэрны нараст у выглядзе доўгіх пёраў — чуб. Звычайна пёры чубу шчыльна прыціснутыя адно да аднаго, але часам птушка раскрывае іх, нібы веер. Пер’е на крылах і хвасце — чорнае і белае, утварае выразна акрэсленыя палосы. Афарбоўка пер’я галавы, шыі і грудной часткі — ружаватая, вохрыстая ці нават рудавата-карычневая (у залежнасці ад месца пражывання і падвіду). Чуб аранжава-рудога колеру, пёры ў чубе маюць чорнае наверша. Крылы афарбаваныя чорнымі і жаўтаватымі барвамі, таксама ў выглядзе палос. Хвост сярэдняй даўжыні, чорны з шырокаю белаю паласою пасярэдзіне.
Асаблівасці біялогіі
Удод — птушка не палахлівая, але вельмі асцярожная. Птушаняты удода маюць адмысловую абарону ад магчымых ворагаў: у небяспечнай сітуацыі яны апырскваюць іх струменем смуроднай вадкасці. Тое ж уласціва і дарослым птушкам.
Манагам. Гняздо удод ладзіць у дупле (таксама ў гнездавых скрынках), пад пнямі або ў пакінутых пабудовах, у земляных норах, шчылінах скал, камяністых восыпах. Высцілка адсутнічае, або скупая з сухой травы і лісця, ігліцы і валосся. Пад час выкормлівання паблізу гнязда адчуваецца непрыемны пах абароннай вадкасці птушанят.
Яйкі (звычайна 5—8) моцна падоўжаныя з тупым вузейшым канцом, шэрыя, светла-жоўта-шэрыя, светла-аліўкавыя з шэрым адценнем, часам карычнева-шэрыя, карычневыя або цёмна-блакітна-зялёныя, без плям і мазкоў.
Ахова
Колькасць удодаў у свеце апошнім часам змяншаецца. У Міжнароднай Чырвонай кнізе удоду нададзены статус таксона мінімальнай рызыкі (катэгорыя LC).
У міфалогіі
Паводле беларускага міфа, удод быў некалі царом птушак. Але яму захацелася стаць птушыным богам. За такое зухвальства Бог пакараў яго, сказаўшы: «Не быць табе богам, быць табе смярдзючым удодам». Ад колішняга царскага ўбору застаўся ў удода толькі чуб — напамінак пра карону.
Саланоўка (Барадуліхінскі раён)
Саланоўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Навашульбінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 39 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633873600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 165 чалавек (82 мужчыны і 83 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 139 чалавек (71 мужчына і 68 жанчын).
Рода (востраў)
Рода (Руда) (ар. الروضة) — востраў на рацэ Ніл, размешчаны на тэрыторыі Каіра. Рода адміністрацыйна адносіцца да раёна Аль-Маніял. На востраве захаваліся самыя старыя ў краіне мусульманскія пабудовы. На паўднёвай ускрайку вострава размешчаны Ніламер, па якім маюцца дадзеныя назіранняў з 621 года нашай эры, лічыцца, што гэта самы доўгі ў свеце шэраг сістэматычных вымярэнняў. Таксама на востраве размешчаны Палац Маніял і некалькі карпусоў, якія належалі шпіталю Каірскага ўніверсітэта.
Чорны чай
Чорны чай (у кітайскай класіфікацыі — чырвоны чай) — гатунак чаю (гарбаты), які вырабляецца шляхам поўнай ферментацыі (акіслення) чайнага ліста на працягу ад двух тыдняў да месяца (у традыцыйнай тэхналогіі).
Бывае байхавым, грануляваным, пакетаваным і пліткавым. Можа быць араматызаваным, напрыклад, бергамотавым алеем (гарбата «Граф Грэй»). Смак чорнай гарбаты пазбаўлены гаркаты, настой мае аранжавы або чырвоны колер. Гарбата валодае складаным дзеяннем, адначасова танізавальным і заспакаяльным. Пітво, папулярнае ў Еўропе. Падаецца звычайна без дадаткаў або з цукрам, цытрынай, малаком або вяршкамі, часта дапаўняе дэсерт. Шляхам доўгага выварвання чорнай гарбаты атрымліваюць чыфір.
Да катэгорыі чырвоных адносяцца гарбаты, ступень ферментацыі якіх досыць высокая (па ступені ферментацыі чырвоная гарбата саступае толькі чорнай гарбаце). Гарбатны настой пры заварцы гэтай гарбаты набывае насычаны чырвоны колер.
Чырвоная гарбата атрымала шырокае распаўсюджанне сярод еўрапейцаў, таму што гэты гатунак не паддаецца вялікім зменам і не псуецца пры перавозцы. І менавіта гэты гатунак гарбаты еўрапейцы (напрыклад, англійцы) пачалі культываваць у сваіх калоніях пасля страты Кітая, як крыніцы гарбаты. У Еўропе гэты гатунак таксама называюць чорным, што трохі адрозніваецца ад традыцыйнай кітайскай класіфікацыі.
Чыгрын
Чыгрын — прозвішча.
Даўгапяты
Даўгапяты (Tarsius) — род прыматаў, утварае самастойнае сямейства (Tarsiidae) і інфраатрад (Tarsiiformes). Род даўгапятаў дзеліцца як мінімум на тры віды.
Апісанне
Даўгапяты — невялікія звяркі, іх рост складае ад 9 да 16 см. У дадатак у іх ёсць голы хвост, з пэндзлікам на канцы, даўжынёй ад 13 да 28 см. Маса вагаецца ад 80 да 160 грамаў. Іх асабліва вылучаюць доўгія заднія канечнасці, буйная круглявая галава, якая сядзіць на пазваночніку больш вертыкальна, чым у астатніх прадстаўнікоў роду малпаў, і здольная паварочвацца на 180° і якая дае агляд на 360°, параўнальна вялікі мозг, а таксама добры слых. Зубная формула: разцоў 2/1, іклаў 1/1, перадкарэнных 3/3, карэнных 3/3, усяго 34 зуба. Пальцы надзвычай доўгія, забяспечаныя на канцах патаўшчэннямі, як бы прысоскамі, якія палягчаюць лажанне па дрэвах, вушы круглыя і голыя. Мяккая поўсць мае карычневае або шараватае адценне. Аднак найбольш прыкметнымі з’яўляюцца вялікія вочы дыяметрам да 16 мм, якія звернутыя наперад больш, чым у астатніх прыматаў. У праекцыі на чалавечы рост вочы даўгопятаў адпавядаюць памеру яблыка. Акрамя ўсяго, велізарныя жоўтыя вочы даўгапятаў свецяцца ў цемры.
Пашырэнне
Пашыраны на Вялікіх Зондскіх астравах (акрамя Явы) і ў паўднёвай час­тцы Філіпінскіх астравоў. Жывуць у трапічных лясах на дрэвах.
Усе віды зане­се­ны ў Чырвоную кнігу МСАП.
Асаблівасці біялогіі
Ак­тыўныя ўначы. Здольныя далёка пе­раскокваць з дрэва на дрэва; рухаючыся па зямлі, робяць скачкі да 170 см у даўжыню і да 160 см у вы­шыню. Трымаюцца паасобку ці не­вялікімі група­мі (да 4 асобін).
У рацыёне пераважаюць казуркі, прысутнічаюць так­сама яй­кі птушак і дробныя хрыбетныя.
У прыплодзе 1 дзіцяня.
Волчын
Волчын (Wołczyn, Konstadt) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 280 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўнач ад Аполе. Уваходзіць у склад Ключборкскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Волчын. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 7,36 км². Насельніцтва 5,9 тыс. чалавек.
Пераменаўка
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 931 чалавек (479 мужчын і 452 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 758 чалавек (384 мужчыны і 374 жанчыны).
NGC 6722
NGC 6722 (іншыя абазначэнні — PGC 62722, ESO 104-33) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Антоній (Крацевіч)
Біяграфія
Скончыў 2-ю Кіеўскую класічную гімназію, вучыўся ў Кіеўскай духоўнай акадэміі. У 1914 годзе рукапаложаны ў іерэя. Служыў у Крыжаўздзвіжанскай царкве с. Пірагова Кіеўскай епархіі. З 1917 года настаяцель Екацярынінскага храма на Лук’янаўскіх могілках Кіева, з 1919 года — на Байкавых; благачынны цэркваў 3-й акругі Кіева. Узнагароджаны санам протаіерэя.
У 1931 годзе служыў у Сафійскім храме ў Маскве, у 1932 годзе ў Раства-Багародзіцкім саборы ў Каўрове, благачынны Каўроўскай акругі Уладзімірскай епархіі. У лістападзе 1932 года за працу «История Страстной седмицы до образования Студийского устава» прысвоена ступень кандыдата багаслоўя. З 1933 года настаяцель Увядзенскага храма ў Іванаве, з 1934 года — сабора ў Арэхава-Зуеве Маскоўскай епархіі, з 1937 года — у Пярова, благачынны цэркваў Раменскага і Ухтомскага раёнаў Маскоўскай вобласці.
Быў арыштаваны і абвінавачваўся ў «правядзенні антысавецкай прапаганды». Асуджаны да 5 гадоў ППК. Вызвалены ў 1942 годзе. У першай палове 1944 года благачынны цэркваў Жытомірскай епархіі. 11 жніўня 1944 года прыняў манашаскі пострыг з імем Антоній. 14 жніўня 1944 года ў Кіеве хіратанізаваны ў епіскапа Жытомірскага. З чэрвеня 1946 года епіскап Кастрамскі і Галіцкі, часова кіруючы Яраслаўскай епархіяй. 25 лютага 1952 года ўзведзены ў сан архіепіскапа. 16 лістапада 1953 года згодна з прашэннем звольнены на пакой.
9 лютага 1954 года вярнуўся на кафедру, прызначаны архіепіскапам Тульскім і Бялёўскім. З верасня 1958 года часовы кіруючы Растоўскай і Новачаркаскай епархіяй. 25 лютага 1959 года ўзнагароджаны крыжам на клобуку. 16 сакавіка 1961 года ўзведзены ў сан мітрапаліта і прызначаны мітрапалітам Мінскім і Беларускім. 5 ліпеня 1961 года звольнены на пакой.
З 12 студзеня 1962 года мітрапаліт Арлоўскі і Бранскі. 28 мая 1963 года зноў звольнены на пакой. З 30 мая 1964 мітрапаліт Іванаўскі і Кінешамскі, са студзеня 1966 года мітрапаліт Тульскі і Бялёўскі, з лістапада 1968 года — Тамбоўскі і Мічурынскі. Па ўспамінах сучаснікаў у апошнія гады жыцця пакутаваў ад нярвовага захворвання.
Кімынь (чай)
Кімун — чорная гарбата з правінцыі Аньхой у Кітаі. Мае лёгкі прысмак віна, садавіны і хвоі. Кімун — малады чай — ён быў выведзены ў 1875 гaду і атрымаў папулярнасць у Англіі. Утрымоўвае менш кафеіну, чым, напрыклад, асамскі чай. Кімун часта ўжываецца з малаком або цукрам. Шырока выкарыстоўваецца ў складзе гарбатных купажоў у Еўропе.
Фёдар Аляксандравіч Ляхаў
Фё́дар Алякса́ндравіч Ля́хаў (студзень, в. Моргавічы Віленскай губерні (цяпер Іўеўскі раён Гродзенскай вобласці), Расійская імперыя — ) — савецкі беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта (1948—1951)
Біяграфія
У тры гады застаўся без бацькі. Маці працавала чорнарабочай на чыгунцы. Працоўную дзейнасць пачаў у 1923 годзе чорнарабочым, затым слесарам майстэрняў дэпо чыгуначнай станцыі ў г. Віцебску.
У 1929 годзе быў абраны другім сакратаром Віцебскага райкама ЛКСМБ, а праз год накіраваны на вучобу ў Камвуз горада Мінска. У маі 1931 года абраны другім сакратаром ЦК ЛКСМБ.
Па рашэнні ЦК ВЛКСМ камандзіраваны ў Таджыкскую ССР, займаў пасаду памочніка начальніка палітсектара Наркамзема рэспублікі. У 1938—1939 гадах працаваў сакратаром Ленінабадскага акружкама партыі.
У перыяд вайны працаваў начальнікам палітаддзела Радзішчаўскай МТС Куйбышаўскай вобласці, сакратаром Маінскага райкама партыі Ульянаўскай вобласці.
У студзені 1944 года прызначаны сакратаром Лёзненскага райкама партыі Віцебскай вобласці, у ліпені 1944 года абраны сакратаром Аршанскага райкама партыі. З гэтай пасады ў студзені 1948 года быў накіраваны для працы старшынёй выканаўчага камітэта Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных.
Сяргей Міхайлавіч Уладзіслаўлеў
Сяргей Міхайлавіч Уладзіслаўлеў — рускі архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў Пецяргбургу 1858 годзе ў сям’і артыста, што дало яму магчымасць карыстацца правамі спадчыннага ганаровага грамадзяніна. Скончыў Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства ў 1881 годзе са званнем некласнага мастака архітэктуры.
Прафесійная дзейнасць
Пасля заканчэння вучылішча працаваў у Маскве і Тыфлісе.
Напады на базы УС Эфіопіі (2020)
4 лістапада 2020 года эфіопскія ўлады заявілі, што Народны фронт вызвалення Тыграя здзейсніў серыю нападаў на часці ўрадавай арміі ў Мэкэле і на мяжы з рэгіёнам Амхара. У выніку загінулі некалькі салдат, пашкоджанні атрымала бранятэхніка. У той жа дзень федэральны парламент прапанаваў прызнаць Народны фронт вызвалення Тыграя тэрарыстычнай арганізацыяй. Пасля ў рэгіёне Тыграй ўведзена надзвычайнае становішча, да яго межаў пачалі сцягвацца падраздзяленні Узброеных сіл Эфіопіі. Згодна з заявай урада, асноўнымі задачамі цяперашніх дзеянняў федэральных уладаў у Тыгрі сталі падтрыманне законнасці і прыцягненне да адказнасці асоб, якія дэстабілізуюць сітуацыю ў краіне. Адначасова з гэтым, лідар рэгіёну Тыграй і старшыня НФВТ Дэбрэцыан Гебрэмікаэль прывёў апалчэнне, ваенізаваныя фарміравання аўтаноміі і Народны фронт вызвалення ў поўную боегатоўнасць.
Сяргей Міхайлавіч Уладзіслаўлеў
Прафесійная дзейнасць
Са студзеня 1890 да верасня 1894 гарадскі архітэктар Томска, адначасова з мая 1894 года па май 1895 года займаў пасады архітэктара Томскага ўніверсітэта і. Пазней працаваў у Віцебску (з 1895), Сяміпалацінску (з 1902).
У Томску
Па яго праекце пабудаваны гандлёвы корпус на (1892—1894), у 1894-м складзены праект новага  праз. У 1891 годзе ім быў складзены праект на пабудову двухпавярховага мураванага дома для купца К. М. Калацілава на рагу вул. Дваранскай і зав. Падгорнага (цяпер вул. Гагарына і вул. А. Беленца). Таксама з’яўляецца аўтарам праекта дома купца А. І. Чэрэмісінава.
Зялёны чай
Прыклады: Бі Лоў Чунь, Месяцаў Цзінь, Раставай Пін Хоў Куй, Мао Фэн, Люань Гуа Пянь.
Зялёная гарбата і здароўе
Ёсць археалагічныя сведчанні, якія паказваюць, што чай ужываўся на працягу амаль 5000 гадоў у Індыі і Кітаі, якія з'яўляюцца дзвюма першымі краінамі, у якіх пачалі вырошчваць гарбату. Зялёная гарбата выкарыстоўвалася як традыцыйныя лекі ў Індыі, Кітаі, Японіі і Тайландзе, каб спыніць крывацёк, для рэгулявання тэмпературы цела і колькасці цукру ў крыві.
Зялёная гарбата мае антыаксідатныя ўласцівасці. У цяперашні час даследуецца дзеянне яго кампанента галату эпігалакатэхіну пры анкалагічных захворваннях, безуважлівым склерозе, ВІЧ-інфекцыі, на дзейнасць галаўнога мозгу, стан скуры і г.д.
Залаты глобус
«Залаты глобус» (Golden Globe Award) — амерыканская кінапрэмія, прысуджаецца Галівудскай асацыяцыяй замежнай прэсы з 1944 года за кінафільмы і тэлевізійныя карціны.
Гісторыя
Гісторыя кінапрэміі «Залаты глобус» бярэ пачатак у 1944 годзе, калі многія зоркі кіно пацягнуліся на студыю Fox, дзе невялікая колькасць замежных журналістаў вызначалі найлепшых за 1943 год. Спрыяльны зыход правядзення першай цырымоніі прадвызначыў далейшае развіццё прэміі ў якасці незалежнай альтэрнатывы рэспектабельнай прэміі Амерыканскай кінаакадэміі.
Уязд
Уязд (Ujazd, Ujest) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 330 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы ўсход ад Аполе. Уваходзіць у склад Стшэлецкага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Уязд. Займае плошчу 14,69 км². Насельніцтва 1,8 тыс. чалавек.
Мікалай Іосіфавіч Ратэль
{{Ваенны дзеяч |імя    = Мікалай Іосіфавіч Ратэль |арыгінал імя = {{lang-ru|Николай Иосифович Раттэль}} |дата нараджэння = 15.12.1875 (3) |месца нараджэння = {{МН|Стары Аскол|у Старым Асколе}}, Расійская імперыя |дата смерці   = 3.3.1939 |месца смерці  = Камунарка, Маскоўская вобласць,  РСФСР, СССР |выява = |шырыня = |апісанне выявы       = |прыналежнасць = {{Расійская імперыя}} {{Сцягафікацыя|РСФСР|1920}}  {{USSR}} |гады службы   = {{Сцяг|Расійская імперыя}} 1893—1917   {{Сцяг|РСФСР|1920}} 1918—1922  {{Сцяг|СССР}} 1922—1925 |званне        = {{Сцяг|Расійская імперыя}} {{РІА, Генерал-маёр}}{{Сцяг|РСФСР|1920}} Ваенспец  {{Сцяг|СССР}} Пач. аддзела АДПУ |род войскаў     = пяхота |камандаваў    = |частка         = |бітвы      = Руска-японская вайна  Першая сусветная вайна Грамадзянская вайна ў Расіі |узнагароды       = {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Ордэн Святога Уладзіміра 3 ступені}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Святога Уладзіміра 4 ступені з мячамі і бантам}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Святой Ганны 2 ступені}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Святога Станіслава 2 ступені}} {{!}}- {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{!}} {{Ордэн Святой Ганны 3 ступені з мячамі і бантам}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Святога Станіслава 3 ступені}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Святой Ганны 4 ступені з надпісам «За адвагу»}} {{!}}} |вікісклад     = |сувязі         = |у адстаўцы    = Працаваў у народнай гаспадарцы; рэпрэсаваны |роспіс       = }}
Мікалай Іосіфавіч Ратэль (3(15) снежня 1875, Стары Аскол — 3 сакавіка 1939, Маскоўская вобласць) — рускі генерал, савецкі палкаводзец, удзельнік руска-японскай, першай сусветнай і грамадзянскай войн.
Малышы (Кобрынскі раён)
Ма́лышы (, Малыши) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
NGC 6723
NGC 6723 (іншыя абазначэнні — GCL 106, ESO 396-SC10) — шаравое скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Культ асобы
Культ асобы — празмернае ўзвялічванне якога-небудзь дзеяча. Культ асобы вядзе свае карані з рэлігійнай сферы. Так, напрыклад, шанаванне памерлых і пакланенне ім было шырока распаўсюджана ў Старажытнай Грэцыі, Старажытным Рыме, Індыі, Кітаі, у славянскіх народаў у форме культу продкаў. Культ асобы Ісуса Хрыста, Магамета, Буды садзейнічаў узнікненню і развіццю рэлігійных культаў, якія адпавядалі тром найбуйнейшым сусветным рэлігіям. Абагаўленне і фетышызацыя цароў, каралёў, імператараў былі характэрныя для перыядаў рабаўладання і феадалізму. Напрыклад, рымскія цэзары валодалі неабмежаванай уладай.
Культ асобы на тэрыторыі Беларусі найбольш поўна выявіўся ў кульце асобы Сталіна, які існаваў з 1930-х гадоў па 1956 года. Культ асобы Сталіна быў выкрыты на XX з’ездзе КПСС, на якім быў прадстаўлены даклад Мікіты Хрушчова «Аб кульце асобы і яго наступствах».
Андронаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Андронаўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Пераменаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 26 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633875200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 606 чалавек (297 мужчын і 309 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 478 чалавек (232 мужчыны і 246 жанчын).
Андрэй Якаўлевіч Сяргееў
Андрэй Якаўлевіч Сяргееў (Андре́й Я́ковлевич Серге́ев;, Масква — , Масква) — рускі паэт, празаік, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 чэрвеня 1933 года ў Маскве.
У 1958 годзе скончыў Маскоўскі педагагічны інстытут замежных моў. Як перакладчык паэзіі з англійскай мовы публікаваўся з 1959 года, набыўшы рэпутацыю аднаго з найбуйнейшых майстроў вершаванага перакладу, вядучага спецыяліста па англамоўнай паэзіі XX стагоддзя. Класічнымі з’яўляюцца пераклады Сяргеева паэзіі Роберта Фроста, Карла Сэндберга, Джэймса Джойса, Уільяма Батлера Ейтса, Томаса Эліята, Дылана Томаса.
Як паэт уваходзіў у першую паэтычную групу непадцэнзурных маскоўскіх аўтараў 1950-х — «групу Чарткова». У паэтычнай спадчыне Сяргеева вылучаюцца невялікія паэмы «Шварц» і «Ружы», якія апярэджваць плённую працу ў гэтым жанры Алены Шварц (супадзенне прозвішчаў выпадкова). Першая публікацыя вершаў Сяргеева адбылася ў 1993 годзе ў часопісах «Новый мир» і «Новое литературное обозрение».
Проза Сяргеева (першая публікацыя ў 1990 годзе) распадаецца на дзве асноўныя часткі: празаічныя мініяцюры іранічна-абсурдысцкага плана (сам Сяргееў называў гэтыя тэксты «аповедамі») і мемуарная проза, часткова прысвечаная буйным літаратарам, з якімі Сяргееў цесна кантактаваў (Мікалаю Забалоцкаму, Ганне Ахматавай, Іосіфу Бродскаму, які прысвяціў Сяргееву некалькі значных вершаў, і іншым), але галоўным чынам якая расказвае пра побыт і норавы ў 1930-1950-х гадах. З мемуарных раздзелаў, якія адрозніваюцца вялікай назіральнасцю і скрупулёзнай дакладнасцю, Сяргееў склаў мазаічны па кампазіцыі тэкст «Альбом для марак» (1995), адзначаны літаратурнай прэміяй «Рускі Букер» нягледзячы на ​​тое, што ад раманнага жанру ён досыць далёкі.
Загінуў 27 лістапада 1998 года ў Маскве, калі пераходзіў вуліцу па дарозе дадому з літаратурнай вечарыны, — быў збіты джыпам. Пахаваны ў Маскве на Шчэрбінскіх могілках.
Адукацыя ў Пухавіцкім раёне
У 2017/2018 навучальным годзе сетка адукацыйных устаноў Пухавіцкага раёна складала 51 установай адукацыі (26 устаноў агульнай сярэдняй адукацыі, 18 устаноў дашкольнай адукацыі, 3 установы дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі, 1 дапаможная школа-інтэрнат, 1 цэнтр карэкцыйна-развівальнага навучання і рэабілітацыі, 1 сацыяльна-педагагічны цэнтр, 1 аздараўленчы летнік «Лясная казка»), а таксама ДУ «Пухавіцкая спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая спартыўная школа алімпійскага рэзерву», ДУ «Фізкультурна-аздараўленчы цэнтр „Вікторыя“», ДУ «Фізкультурна-аздараўленчы комплекс „Энергія“».
Каірская цытадэль
Каірская цытадэль, Крэпасць Саладзіна (араб. قلعة صلاح الدين) — крэпасць у Каіры, адна са славутасцей сталіцы Егіпта. Пабудаваная, як мяркуецца, у 1176—1183 гг. Салах ад-Дзін меў намер зрабіць з Каірскай цытадэлі своеасаблівы горад ўнутры горада, аднак, гэта яму не ўдалося. Паводле задумы, ад Цытадэлі да Ніла, ахопліваючы горад з двух бакоў, павінны былі ісці магутныя сцены. Пераемнік Салах ад-Дзіна, яго пляменнік Султан аль Каміль ўпершыню перанёс у цытадэль афіцыйную рэзідэнцыю кіраўніка дзяржавы.
NGC 6724
NGC 6724 — группа звёзд ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усходнееўрапейскі ўніверсітэт імя Рауфа Аблязава
Усходнееўрапейскі ўніверсітэт імя Рауфа Аблязава — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Чаркасах.
Агульная характарыстыка
Усходнееўрапейскі ўніверсітэт сваі вытокі выводзіць з пачатку 1990-х гадоў і з’яўляецца правапераемнікам такіх устаноў вышэйшай адукацыі, як Інстытут упраўлення бізнесам (1992), Чаркаскі інстытут упраўлення (1998), Чаркаская акадэмія менеджменту (2002), Усходнееўрапейскі ўніверсітэт эканомікі і менеджменту (2004).
Універсітэт мае свой кампус, дзе размешчаны вучэбны корпус, цэнтры інфармацыйных тэхналогій і дыстанцыйна-завочнага навучання, лабараторыі інфарматыкі і камп’ютарнай тэхнікі, лабараторыі, абсталяваныя пад вучэбна-навукова-вытворчыя цэнтры, навуковая бібліятэка з чытальнай залай, абанементам, залай перыядычнай літаратуры, аддзяленнем электронных падручнікаў, метадычным кабінетам, уласны студэнцкі інтэрнат, трэнажорная зала, кафэ, буфет, медыцынскі цэнтр, цэнтр культуры і вольнага часу з актавай залай на 400 месцаў, творчыя майстэрні для падрыхтоўкі спецыялістаў па дызайне, зала канферэнц-сувязі, зала сінхроннага перакладу, навучальны зала судовых пасяджэнняў, уласны выдавецкі комплекс і інш.
Універсітэт ажыццяўляе падрыхтоўку спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй на ўзроўнях:
Дзейнічае праграма падвойнага дыплому з польскай Вышэйшай школай фінансаў і кіравання ў Беластоку. Універсітэт выдае ўласны навуковы часопіс, які ўваходзіць у Пералік навуковых прафесійных выданняў Украіны па эканамічных навуках.
Сезар
«Сезар» (César — Цэзар) — нацыянальная кінаўзнагарода Францыі. Уручаецца з 1976 года Акадэміяй мастацтваў і тэхналогій кінематографа (Académie des arts et techniques du cinéma) па выніках галасавання.
Назву прэмія атрымала ў гонар французскага скульптара Сезара Бальдачыні.
Цырымонія ўручэння ўзнагарод праходзіць штогод у лютым у парыжскім тэатры «Шатле».
Найбольшая колькасць прэмій «Сезар» (па 10) атрымлівалі 2 фільма ў гісторыі — «Апошняе метро» (1980) рэжысёра Франсуа Труфо і «Сірано дэ Бержерак» (1990) рэжысёра Жан-Поля Рапно.
Мацы
Ма́цы (, Мацы) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Арлоўка (Пераменаўская сельская акруга)
Арлоўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Пераменаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 42 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633875300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 644 чалавекі (316 мужчын і 328 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 941 чалавек (505 мужчын і 436 жанчын).
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Rosa 'Centenaire de Lourdes' — сорт руж, адносіцца да класу Фларыбунда.
Сусветны кангрэс ружаводаў 1994 года ўключыў 'Centenaire de Lourdes' у лік 10 лепшых руж у свеце.
Хрэн звычайны
Хрэн звычайны (Armoracia rusticana) — кветкавая расліна роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з тоўстым вераценападобным галінастым карэнішчам. Сцёблы вышынёй да 1 м, прамастойныя, галінастыя. Лісце ў прыкаранёвай разетцы, даўжыня 30—100 см, чаранковае, каля асновы звужанае, ніжняе сцябловае на кароткіх чаранках, рассечанае або перыста-раздзельнае, верхняе — сядзячае, падоўжанае. Кветкі белыя, духмяныя. Плод — стручочак. Насенне звычайна не ўтвараецца, размнажэнне вегетатыўнае.
Багаты мінеральнымі солямі. Карані маюць у сабе 79 мг% натрыю, 579 мг% калію, 119 мг% кальцыю, 35,3 мг% магнію, 2 мг% жалеза, 0,14 мг% медзі, 70 мг% фосфару, 212 мг% серы, 18,8 мг% хлору, да 200 мг% вітаміну С, а таксама фітанцыды.
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Біялагічнае апісанне
Лісце круглявае, цёмна-зялёнае, скурыстае, бліскучае.
Хрэн звычайны
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Еўразіі, на тэрыторыі Беларусі трапляецца ўздоўж дарог, на берагах рэк і азёр, каля жылля. Культывуецца.
Гурый (Ягораў)
Біяграфія
Скончыў Санкт-Пецярбургскае Пятроўскае камерцыйнае вучылішча (1911), Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1917). З 1914 года па 1915 год служыў на фронце братам міласэрнасці. Пастрыжаны ў манашаскі сан (1915), рукапаложаны ў іерадыякана, іераманаха. Прыняты ў брацію Аляксандра-Неўскай лаўры. Узведзены ў сан архімандрыта (1922).
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Біялагічнае апісанне
Пялёсткаў 9-16.
Кірыл (Дзмітрыеў)
Кірыл, свецкае імя Барыс Міхайлавіч Дзмітрыеў (нар., Сан-Францыска, ЗША) — епіскап Рускай праваслаўнай царквы за мяжой, архіепіскап Заходне-Амерыканскі і Сан-Францыскі.
Хрэн звычайны
Агратэхніка
У культуры — аднагадовыя і двухгадовыя расліны.
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Біялагічнае апісанне
Водар сярэдняй інтэнсіўнасці.
Гурый (Ягораў)
Біяграфія
Хіратанісаны ў Маскве 25 жніўня 1946 года ў епіскапа Ташкенцкага і Сярэднеазіяцкага. 25 лютага 1952 года ўзнагароджаны санам архіепіскапа. З 26 студзеня 1953 года архіепіскап Саратаўскі і Сталінградскі, часова кіруючы Астраханскай епархіяй. З 31 ліпеня 1954 года архіепіскап Чарнігаўскі і Нежынскі, з 19 кастрычніка 1955 года Днепрапятроўскі і Запарожскі. 21 мая 1959 года ўзведзены ў сан мітрапаліта і прызначаны на Мінска-Беларускую кафедру. З 19 верасня 1960 года мітрапаліт Ленінградскі і Ладажскі, пастаянны член Свяшчэннага Сінода. З лістапада 1961 года мітрапаліт Сімферопальскі і Крымскі.
Кірыл (Дзмітрыеў)
Біяграфія
Нарадзіўся ў рускай праваслаўнай сям'і. У 1981 годзе пастрыжаны ў манахі і ўзведзены ў сан іерадзякана, а затым іераманаха. У 1981 годзе прызначаны клірыкам Рускай духоўнай місіі ў Іерусаліме. У 1982 годзе пераведзены ў Заходне-Амерыканскую і Сан-Францыскую епархію, у 1987 годзе ўзведзены ў сан ігумена.
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Біялагічнае апісанне
Плады аранжавыя, грушападобнай формы.
Кірыл (Дзмітрыеў)
Біяграфія
У 1992 годзе хіратанісан у епіскапа Сіэтлійскага, вікарыя Заходне-Амерыканскай і Сан-Францыскай епархіі. У 2000 годзе пасля смерці папярэдняга епіскапа гэтай епархіі Антонія становіцца правячым архіерэем епархіі. У 2003 годзе ўзведзены ў сан архіепіскапа.
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
У культуры
Цвіценне бесперарыўнае.
Зоны марозаўстойлівасці (USDA-зоны): ад 6b да 9b.
Хрэн звычайны
Агратэхніка
Хрэн — холадаўстойлівая расліна, патрабавальная да вільгаці. Аднак на ўчастках з высокім узроўнем грунтавых водаў садзіць яго не трэба. Найбольш прыдатныя супясчаныя і сугліністыя дзярнова-падзолістыя глебы, а таксама чарназёмы і асушаныя тарфянікі. Лепшыя папярэднікі — прапашныя культуры, вырашчаныя на арганічных угнаеннях. Карані, што застаюцца ў зямлі, засмечваюць глебу, таму хрэн вырошчваюць на пазасевазваротных участках. Размнажаюць хрэн каранёвымі чаранкамі гадавога прыросту. Высаджваюць чаранкі рана вясной нахілена пад вуглом 45° на адлегласці 25—30 см, шырыня міжрадкоўяў 70—80 см. Зямлю вакол чаранка шчыльна абціскаюць, пасля чаго ўчастак паліваюць і засыпаюць перагноем.
Ледавік Бірдмара
Ледавік Бірдмара (Beardmore Glacier) — адзін з найбуйнейшых далінавых ледавікоў у свеце. Яго даўжыня складае больш за 160 кіламетраў. Ледавік знаходзіцца ў Антарктыдзе і з'яўляецца адным з галоўных праходаў праз Трансантарктычныя горы ад шэльфавага ледніка Роса да Палярнага плато. З заходняга боку ледавік абмежаваны хрыбтом каралевы Аляксандры, а з усходняга — хрыбтом Садружнасці і ледавіком Кілці.
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Хваробы і шкоднікі
Устойлівасць да хвароб высокая.
Хрэн звычайны
Агратэхніка
Убіраюць хрэн позна ўвосень, калі пачынае адміраць лісце, падкопваючы карэнішчы. Бакавое карэнне абразаюць, пакідаюць чаранкі даўжынёй 25—40 см і таўшчынёй 1 см. Захоўваюць у падвалах або прыкопваюць у зямлю.
Rosa 'Centenaire de Lourdes'
Паходжанне
Паводле сайта HelpMeFind.com.
Сфера (значэнні)
Сфера (ад грэч. σφαῖρα - мяч) - шматзначны тэрмін.
Хрэн звычайны
Агратэхніка
Для ачысткі ўчастка ад хрэну рэкамендуецца пасля яго высаджваць кармавыя або сталовыя буракі, потым капусту. Пасля капусты неабходна сеяць траву.
Ледавік Бірдмара
Лёд з Усходне-Антарктычнага ледавіковага шчыта некалькімі ледавікамі сцякае праз Трансантарктычныя горы ў бок мора Роса і Заходне-Антарктычнага ледавіковага шчыта, упадаючы ў шэльфавы ледавік Роса ў паўднёва-заходняй частцы Берага Шэклтана. Гэтыя ледавікі ў асноўным цякуць перпендыкулярна восі хрыбта і падзяляюць яго на горныя сістэмы. Мяркуецца, што многія з такіх леднікоў размешчаны ўздоўж буйных геалагічных разломаў.
Праз ледавік Бірдмара пракладваліся раннія маршруты да Паўднёвага полюса. Першаадкрывальнікам быў Эрнэст Шэклтан падчас сваёй антарктычнай экспедыцыі 1908-1909 гадоў на судне «Німрод». Даследчык са сваёй групай разлічваў дабрацца да Паўднёвага полюса, але дасягнуў толькі шыраты 88°23". Група Шэклтана стала першай, хто ступіў на вялікае палярнае плато. Праход праз Трансантарктычныя горы быў ажыццёўлены па ледавіку, якому экспедыцыя дала імя сэра Уільяма Бірдмара (William Beardmore), шатландскага прамыслоўца і спонсара экспедыцыі, які нарадзіўся ў 1856 годзе.
Экспедыцыя 1911-1913 гадоў Роберта Скота скарысталася тым жа праходам у 1911 годзе пры спробе дасягнуць полюса. Каманда Скота паспяхова дасягнула мэты 18 студзеня 1912 года, аднак незалежная група Руаля Амундсена, якая дзейнічала незалежна, апярэдзіла іх на 35 дзён, скарыстаўшыся пры пераходзе праз горы раней невядомым ледавіком Акселя Хейберга.
Індол
Індол (бенза[b]пірол) — бясколерныя крышталі з пахам, якія нагадваюць нафталін. З'яўляецца родапачынальнікам шырокага класа прыродных злучэнняў. Змяшчаецца ў каменнавугальнай смале, у некаторых эфірных алеях (напрыклад, у алеі язміну).
Xanthorhoe fluctuata
Xanthorhoe fluctuata — матылёк з сямейства пядзенікаў.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў 27-31 мм. Крылы шаравата-белыя з трыма няправільнымі чорнымі плямамі ўздоўж краю пярэдняга крыла, найбуйнейшая ў сярэдзіне. Часам сустракаюцца больш цёмныя (меланістычныя) формы.
Лічынка шэрага або зялёнага колеру з бледным, ромбападобным узорам уздоўж спіны. Яна, як правіла, харчуецца кветкавымі раслінамі сямейства крыжакветныя. Апісаны выпадак харчавання лісця настуркі.
Арэал
Від досыць звычайны і распаўсюджаны. Яго арэал займае велізарную тэрыторыю ад Ірландыі да Японіі. Засяляе таксама Паўночную Афрыку і Блізкі Усход.
Рамкі (сяло)
Рамкі — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Пераменаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633875400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 158 чалавек (81 мужчына і 77 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 89 чалавек (50 мужчын і 39 жанчын).
Аперацыя «Дзіцячы пад’ёмнік»
Аперацыя «Дзіцячы пад’ёмнік» (Babylift) — аперацыя ВПС ЗША па эвакуацыі бездаглядных дзяцей з Паўднёвага В’етнама ў іншыя краіны ў апошнія дні вайны ў В’етнаме.
Да пачатку красавіка 1975 года ў Паўднёвым В’етнаме склалася катастрафічная сітуацыя. Паўночнав’етнамская армія ўжо месяц працягвала шырокамаштабнае наступленне, у выніку якога паўднёвав’етнамскі ўрад цалкам страціў кантроль над паўднёвай часткай краіны. У гэты час ЗША, якія ўжо практычна не прымалі ўдзелу ў вайне, заявілі пра намер эвакуіраваць з Паўднёвага В’етнама ў краіны Захаду больш за 2000 бездаглядных дзяцей.
Аперацыя «Babylift» працягвалася з 4 па 14 красавіка 1975 года. Эвакуацыя праводзілася з сайгонскага аэрапорта Таншанят ваенна-транспартнымі самалётамі «Lockheed C-5 Galaxy» («Гэлэксі»).