cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маастрыхцкі дагавор
Дамова аб Еўрапейскім Саюзе, падпісаная 7 лютага 1992 года ў Маастрыхце прадстаўнікамі кожнай з 12 дзяржаў-удзельніцаў Еўрапейскай супольнасці. За кожную з дзяржаў подпіс ставілі па 2 упаўнаважаныя міністры. Дамова ўступіла ў сілу 1 лістапада 1993 пасля зацверджання згодна патрабаванням Статутаў усіх 12 дзяржаў.
Прадстаўнікі краін
Марк Эйскенс, міністр замежных спраў
Філіп Мейстат, міністр фінансаў
Дуглас Хурд, міністр замежных спраў
Антоніас Рамарас, міністр замежных спраў
Эфтыміас Хрыстадулу, міністр гаспадарчых спраў
Андэрс Фог Расмусен, міністр гаспадарчых спраў
Джэрард Колінз, міністр замежных спраў
Берці Ахерн, міністр фінансаў
Карлас Солчага, міністр гаспадарчых спраў і фінансаў
Джыані Мікеліс, міністр замежных спраў
Гуіда Карлі, міністр фінансаў
Жак По, міністр замежных спраў
Жан-Клод Юнкер, міністр фінансаў
Ганс Брук, міністр замежных спраў
Ганс-Дзітрых Геншар, міністр замежных спраў
Тэадор Вайгель, міністр фінансаў
Жуаў Пінейру, міністр замежных спраў
Брага Маседу, міністр фінансаў
Ралан Дзюма, міністр замежных спраў
П'ер Берагавой, міністр гаспадаркі, фінансаў ды каштарысу
Канстанцін Канстанцінавіч Шараў
Канстанцін Канстанцінавіч Шараў (,  — ) — беларускі арганіст, у 1983—2017 гадах — саліст Беларускай дзяржаўнай філармоніі.
Нарадзіўся ў Мінску. Музычную адукацыю атрымліваў спачатку ў ССМШ пры БДК (1962—1972), потым (1973—1977) — у Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі па класе фартэпіяна ў праф. І. Цвятаевай. У 1977—1981 гадах навучаўся ў класе аргана Латвійскай дзяржаўнай кансерваторыі ў прафесара Мікалая Ванадзіньша. Пасля вяртання ў Мінск прыняты салістам у БДФ, прыйшоўшы на змену Аляксандру Фісейскаму.
Пасля заканчэння кансерваторыі Канстанцін Шараў двойчы стажыраваўся ў Цурыху ў Жана Гію, удзельнічаў у міжнародных фестывалях і конкурсах, у тым ліку ў 1982 г. атрымаў Гран-Пры на Міжнародным фестывалі «Musica Sacra» у Лодзі (Польшча).
За гады працы салістам Канстанцін Шараў рэалізаваў шмат канцэртных праграм, выканаўшы сотні манаграфічных канцэртаў. Асаблівай увагай К. Шараў дарыў французскую барочную і рамантычную музыку (Л.-Н. Клерамбо, Ж.-А. Гілен, Л. Маршан, С. Франк, А. Гільман, Ш.-М. Відор, К. Сен-Санс, Л. В’ерн). Пакуль у падпарадкаванні філармоніі быў касцёл св. Роха, дзе ў 1984 годзе быў усталяваны механічны орган фірмы Рыгер-Клос, гэта было асноўнае месца выступленняў артыста. Пасля перадачы будынка касцёла каталіцкай царкве (2006), Канстанцін Шараў стаў рэгулярна выступаць ў Вялікай зале БДФ, а таксама ў касцёле Св. Сымона і Алены, дзе з’явіўся электронны арган.
Акрамя Мінску, Канстанцін Шараў канцэртаваў ва ўсіх канцэртных залах Беларусі (Полацкі Сафійскі сабор, Гродзенскі кафедральны касцёл, Віцебская філармонія, канцэртная зала і кафедральны касцёл у Пінску, касцёлы ў Магілёве, Брэсце, Паставах і іншых населеных пунктах), а таксама праводзіў замежныя гастролі (Германія, Польшча, Украіна, Малдова, Расія). Арганіст творча супрацоўнічаў з многімі вядомымі выканаўцамі: дырыжорамі, вакалістамі, інструменталістамі. Сярод іх — Аляксандр Анісімаў, Юрый Яфімаў, Юрый Цырук, Марыя Біешу, Святлана Данілюк, Таццяна Грындэнка і іншыя.
Шмат гадоў Канстанцін Шараў быў членам (клавесіністам і арганістам) ансамбля старадаўняй музыкі Кантабіле, з якім гастраляваў па Беларусі і за мяжой. Для патрэб ансамблевага музыкавання Канстанцін Шараў выканаў мноства транскрыпцый, адаптацый і рэдакцый старадаўняй музыкі. Пад яго рэдакцыяй ужо ў незалежнай Беларусі выйшла пэўная колькасць музычных твораў, якія паўсталі ў XVII—XVIII стагоддзі на тэрыторыі цяперашняй Беларусі.
Канстанціну Шараву належаць шматлікія запісы на беларускім радыё і тэлебачанні.
Дэжавю
Дэжавю або дэжа вю (déjà vu, МПА (фр.):  — «ужо бачанае») — псіхічны стан, пры якім чалавек адчувае, што калісьці ўжо быў у падобнай сітуацыі або ў падобным месцы, аднак, адчуваючы такое пачуццё, звычайна не можа, нягледзячы на яго сілу, звязаць гэты «успамін» з канкрэтным момантам у мінулым. Навука распазнае два тыпу дэжавю: паталагічны, звычайна асацыюецца з эпілепсіяй, і непаталагічны тып, характэрны для здаровых людзей, з якіх прыкладна дзве траціны мелі вопыт дэжавю. Людзі, якія больш падарожнічаюць або часта глядзяць фільмы, адчуваюць дэжавю часцей, чым іншыя. Частата ўзнікнення дэжавю памяншаецца з узростам.
Тэрмін упершыню выкарыстаны псіхолагам Эмілем Буаракам у 1876 годзе ў кнізе «Будучыня псіхічных навук» (L’Avenir des sciences psychiques) (у англійскім перакладзе — The psychology of the future, «Псіхалогія будучыні»).
Праявы дэжавю
Дэжавю нагадвае стан, які ўзнікае пры перачытванні даўно прачытанай кнігі ці паўторным праглядзе фільма, які вы раней глядзелі, але ўжо зусім забыліся, пра што ён. Чалавек, які знаходзіцца ў такім стане, не можа ўспомніць, што адбудзецца ў наступнае імгненне, але па ходзе падзей разумее, што ў дэталях бачыў гэтыя некалькі секунд у якасці рэакцыі на некалькі паслядоўных падзей. Уся сіла перажывання дэжавю складаецца ў адчуванні, нібы былі сотні варыянтаў, як мог прайсці гэты момант, аднак чалавек які знаходзіцца ў стане дэжавю палічыў за лепшае ўсе папярэднія дзеянні (правільныя або няправільныя для яго), у выніку якіх яму было «наканавана» апынуцца менавіта ў гэтай сітуацыі і ў гэтым месцы.
Уражанне ад дэжавю часам бывае такім моцным, што ўспаміны аб ім могуць захоўвацца гадамі. Аднак, як правіла, чалавеку не ўдаецца аднавіць у памяці ніякіх падрабязнасцяў аб тых падзеях, аб якіх, як яму здаецца, ён памятаў, калі адчуваў дэжавю.
Паколькі дэжавю не атрымоўваецца выклікаць штучна, яго навуковы даследаванні абцяжараныя.
Навуковыя тлумачэнні
Для тлумачэння феномену дэжавю навукоўцы вылучалі розныя гіпотэзы, некаторыя з іх адхілены, але ні адна яшчэ не даказаная.
Расшчапленне ўспрымання
Адчуванне дэжавю можа паўстаць пры двайной спробе мозгу апрацаваць ўваходныя сігналы ад органаў пачуццяў. Першае ўспрыманне не дэталізавана, рассеяна або пагоршана, закрыта для свядомасці. Другая спроба, наступная адразу ж пасля першай, і выклікае пачуццё пазнавання, паколькі мозгам імгненне таму ўжо часткова атрыманы гэты кавалак інфармацыі.
Памылка кадавання
Існуе меркаванне, што магчымай прычынай з’явы дэжавю можа быць змена спосабу кадавання часу галаўным мозгам. Пры гэтым працэс прасцей за ўсё ўявіць у выглядзе адначасовага кадавання інфармацыі як «сучаснасці» і як «мінулага» з адначасовым перажываннем гэтых працэсаў. У выніку адчуваецца адрыў ад рэчаіснасці.
Дэжавю — гэта памылка мозгу, які перабудоўвае кароткачасовую памяць у доўгатэрміновую і з-за гэтага прайгравае момант, які вы толькі што бачылі, у момант, які быў калісьці. Але ў рэальнасці гэты момант быў цяпер, і вы не ведаеце, што будзе далей.
Сны
Сном таксама можна растлумачыць тое, што адбываецца з чалавекам падчас дэжавю; сувязь паміж гэтымі станамі мае тры адрозныя паміж сабой аспекты. Па-першае, у некаторых адчуванні падчас дэжавю прайграваюць сітуацыю, якая адбывалася ў сне, а не ў стане няспання. Так, 20 % рэспандэнтаў паведамілі, што іх вопыт дэжавю звязаны са снамі, а 40 % — пра сувязь як з сітуацыяй са сноў, так і з гіпатэтычнага мінулага. Па-другое, людзі могуць адчуваць дэжавю, таму што ім сустрэліся некаторыя элементы з іх сноў. Па-трэцяе, людзі могуць адчуваць дэжавю падчас сну, што звязвае дэжавю з яго частатой.
Сувязь з захворваннямі
Дэжавю — досыць распаўсюджаная з’ява; даследаванні паказваюць, што да 97 % здаровых людзей адчувалі гэты стан па крайняй меры адзін раз у жыцці. У псіхічна здаровых людзей дэжавю з’яўляецца даволі рэдка (ад 2 да 4 разоў за шмат гадоў) і гэты стан мімалётны — доўжыцца лічаныя секунды.
Стан «дэжавю» найбольш моцна асацыяваны з скроневай эпілепсіяй. Гэты працэс уяўляе неўралагічную анамалію, звязаную з эпілептычным электрычным разрадам у галаўным мозгу, які выклікае моцнае адчуванне, што перажываная ў цяперашні час падзея або вопыт ужо былі перажытыя ў мінулым. Пры хваравітым варыянце дэжавю яно з’яўляецца нашмат часцей і доўжыцца на працягу некалькіх секунд, хвілін і, радзей, гадзін. Пры гэтым суіснуюць два патоку свядомасці, з якіх адзін з’яўляецца хваравітым уяўленнем аб тым, што тое, што адбываецца — гэта ўспамін аб мінулым, а другі адлюстроўвае рэчаіснасць. Дэжавю некаторымі даследчыкамі разглядаецца як сімптом парушэння самаўсведамлення.
У ранніх даследаваннях прадпрымаліся спробы ўсталяваць сувязь паміж дэжавю і псіхічнымі засмучэннямі, такімі як трывожнае засмучэнне, дысацыяцыйнае засмучэнне ідэнтычнасці і шызафрэнія, аднак даследчыкам не атрымалася выявіць якіх-небудзь карэляцый, якія з’яўляюцца каштоўнмі для дыягностыкі. Ніякай асаблівай сувязі паміж дэжавю і шызафрэніяй выяўлена не было. Даследаванне 2008 года паказала, што эпізоды дэжавю наўрад ці будуць з’яўляцца прычынай паталагічна-дысацыяцыйных праяў у будучыні.
Некаторыя даследаванні вывучалі генетычныя фактары пры разглядзе дэжавю. І хоць няма гена, звязанага з дэжавю, ген LGII на 10-я храмасоме вывучаецца на наяўнасць магчымай сувязі. Пэўныя разнавіднасці гена звязаны з лёгкай формай эпілепсіі і, з пэўнай верагоднасцю, дэжавю, нароўні з жамэвю, сустракаецца досыць часта падчас эпілептычнага прыступаў (такіх, як простыя парцыяльныя прыступы); такім чынам, у даследчыкаў ёсць падставы падазраваць наяўнасць сувязі.
Балючы варыянт дэжавю
Прыкметы хваравітага, паталагічнага варыянту дэжавю апісаны І. С. Сумбаевым у 1945 годзе:
Фармакалогія
Некаторыя лекі павялічваюць верагоднасць ўзнікнення дэжавю. У прыватнасці, такі эфект можа назірацца пры сумесным прыёме амантадына і фенілпрапаналаміна (лекі ад прастуды). У ходзе даследаванняў навукоўцы прыйшлі да высновы, што такое магчыма дзякуючы гіпер-дафамінэргічнаму ўздзеянню ў медыяльных скроневых абласцях мозгу.
Есенгельды (Акмолінская вобласць)
Есенгельды — аул у Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Есенгельдынскай аульнай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 93 км на поўдзень ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113865100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1336 чалавек (651 мужчына і 685 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 806 чалавек (420 мужчын і 386 жанчын).
Алкадыены
Алкадыены, Дыены (дыенавыя вуглевадароды) — арганічныя злучэнні, якія змяшчаюць 2 двайныя сувязі вуглярод-вуглярод.
У залежнасці ад узаемнага размяшчэння падвойных сувязяў дыены падпадзяляюцца на тры групы: спалучаныя дыены, у якіх двайныя сувязі падзеленыя адзінарнай (1,3-дыены), алены з кумуліраванымі падвойнымі сувязямі (1,2-дыены) і дыены з ізаляванымі падвойнымі сувязямі, у якіх двайныя сувязі падзеленыя некалькімі адзінарнымі. Гетэрааналагі дыенаў, у якіх адзін з ненасычаных вугляродных атамаў замешчаны гетэраатамам, завуцца гетэрадыенамі.
Звычайна да дыенаў адносяць ацыклічныя і цыклічныя 1,3-дыены, якія ўтвараюць гамалагічныя шэрагі агульных формул і  адпаведна, ацыклічныя дыены з'яўляюцца структурнымі ізамерамі алкінаў.
Фізічныя ўласцівасці
Ніжэйшыя дыены - бясколерныя лёгказакіпальныя вадкасці (тэмпературы кіпення ізапрэна - 34°C, 2,2-дыметыл-1,3-бутадыен - 68.78°C, 1,3-цыклапентадыена - 41.5°C). 1,3-бутадыен і ален (1,2-прападыен) - газы (Tкіп -4,5°C і -34°C адпаведна).
Спалучаныя дыены існуюць у выглядзе двух канфармацый - цысоідный (s-цыс-форма) і трансоіднай (s-транс-форма), здольных пераходзіць адзін у аднаго, больш устойлівай з'яўляецца s-транс -форма:
Брэсцкае раённае благачынне
Брэсцкае раённае благачынне, Брэсцкая раённая благачынная акруга — акруга ў Брэсцкай і Кобрынскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Уладзімір Карнялюк.
Антыяпонскі рух у Маньчжоу-го
Антыяпонскі рух у Маньчжоу-го — партызанская вайна кітайцаў Маньчжурыі супраць Японскай імперыі і дзяржавы Маньчжоу-го, якая адбывалася ў 1931—1941-м гадах.
Уварванне і самаахвотніцкае войска (1931—1933)
Пасля Мукдэнскага інцыдэнту Квантунская армія без супраціву прасоўвалася ўглыб Маньчжурыі. Японскія агенты імкнуліся перавабіць на свой бок кітайскую адміністрацыю і генералаў, якія на ўскраіне краіны адчувалі некаторую свабоду ад абавязанняў перад цэнтральнай уладай. Маньчжурыі была абяцана аўтаномія пад абаронай Імператарскай арміі. На дамаўленні паддаўся генерал Сі Ця, перайшоўшы са сваімі войскамі на бок японцаў і стварылы Часовы ўрад правінцыі Гірын. 4-га лістапада 1931-га генерал Ма Чжаньшань парушыў загад Чана Кайшы пра несупраціў і ўступіў у бой з японцамі. Узімку ён адыходзіў пасля параз, пасля чаго таксама перайшоў на бок Японіі.
Бандыты, якія з пачатку стагоддзя рабавалі цягнікі КУЧ, актывізаваліся падчас баявых дзеянняў, і японцы былі змушаны правесці супраць іх некалькі экспедыцый. Вялікая частка бандытаў была злоўлена, але іх напады на дарогі ўсё ж сустракаліся і пасля. Таксама супраць японскіх войскаў і войска Маньчжоу-го дзеяла народная міліцыя (братэрствы), якая гістарычна бараніла дробныя і сярэднія землеўладанні. Акцыі братэрстваў «Чырвоная страла» і «Вялікі меч» працягваліся аж да восені 1933-га, хоць рэлігійная схільнасць да веры ў загаворы, якія бароняць іх ад куль, рабілі ратнікаў не вельмі грознай сілай.
Галоўную антыяпонскую сілу ўяўлялі войскі самаахвотнікаў, створаныя падчас уварвання вернымі Гаміньдану генераламі Дзін Чаа і Ван Дэлінем: Армія самаабароны Цзіліня і Кітайская народная армія нацыянальнага выратавання (АНВ). У лютым заваяванне Маньчжурыі завяршылася, у пачатку сакавіка была створана Маньчжоу-го. Ван Дэлінь знішчыў 18 мастоў, а 20-га лютага яго сілы (1 000 чалавек) захапілі горад Дуньхуа. Пасланыя супраць іх японскія войскі трапілі ў засады і з вялікімі стратамі адступілі. Поспех Ван Дэліня непрыемна здзівіў Японію, што тым часам пераконвала прыбылую дэлегацыю Лігі Нацый у мірным існаванні Маньчжоу-го. Таксама сотні салдат арміі новай дзяржавы перайшлі на бок АНВ, павялічыўшы яе колькасць да 10 000—15 000.
Пасля сканчэння зімы 1932-га пачаліся карныя экспедыцыі ў маланаселеныя краі, захопленыя партызанамі. Пакуль на поўначы японцы пераследавалі ў глухмені Сунгары адыходзілых добраахвотнікаў, на поўдні гаміньданаўскі генерал Лі Хайцзін захапіў горад Нун'ань блізка Сіньцзіна і напаў на канвой, што скіроўваўся ў арсенал Гірына. Было захоплена 200 000 вінтовачных патронаў і 50 000 мінамётных снарадаў. Пазбытыя боепрыпасаў калабарацыяністы і японскія атрады адступілі і выклікалі па радыё падтрымку. Праз некалькі дзён надышлі сілы Квантунскай арміі і з дапамогай бамбардзіроўшчыкаў выбілі Лі Хайцзіна з Нангана.
Ма Чжаньшань, які стаў міністрам абароны Маньчжоу-го і губернатарам Хэйлунцзяна, з незадавальненнем адчуваў недавер і кантроль японцаў, ён быў павінен па ўсіх пытаннях дамагацца ўхвалы японскіх кансультантаў. Ён пачаў ствараць асабістую армію, выкарыстоўваючы жаўнерні і арсеналы сваёй правінцыі. Ма Чжаньшань прывёў свае войскі ў Хэйхэ, нібы для вучэнняў, дзе 7-га красавіка абвясціў пра незалежнасць Хэйлунцзяна ад Маньчжоу-го. Ён мабілізаваў да пачатку мая яшчэ 9 брыгад, у іншых гарадах таксама былі арганізаваны 11 падраздзяленняў. Гэтыя войскі сталі Паўночна-ўсходняй антыяпонскай арміяй нацыянальнага выратавання. Адправіўшы частку войскаў на дапамогу Ціну Чаа, Ма Чжаньшань 6-ю палкамі пяхоты і кавалерыі пры падтрымкі 20-і гармат і сямі самалётаў рушыў на Харбін. Калі праціўнік заблакаваў выйсце да Харбіна, ён павярнуў на Цыцыкар. У чэрвені арміі Ма Чжаньшаня былі аточаны японскім арміяй, пасля чаго ён абвясціў пра змену тактыкі на партызанскую. 1 000 чалавек, якія вырваліся з катла, сталі яго атрадам.
Увесну атрады Лі Хайцзіна і Ван Дэліня нападалі на чыгуначныя станцыі і неслі страты ад пераследнікаў. Улетку буйныя атрады (па 10 000—20 000 чалавек) распачыналі наступы, захопліваючы гарады, з якіх іх пазней выбівала Квантунская армія. У жніўні мангольскія бандфармаванні нападалі на чыгунку Сыпін — Таанань, адступіўшы дахаты пасля паразы. 2-га верасня арміі добраахвотнікаў генерала Фэна Чжаньхая былі аточаны калабарацыяністамі, аднак большая іх частка змагла вырвацца ў Жэхэ.
У кастрычніку пачаўся наступ на Гірын і Фэнцянь, захопленыя Ван Дэлінем і Ма Чжаньшанем. 30-тысячны японскі корпус наступаў шырокім фронтам, атачаючы і прымушаючы адыходзіць усіх партызан. Да канца лютага 1933-га арганізаваны супраціў быў падаўлены, некаторыя атрады засталіся ў падполле, іншыя збеглі ў СССР. Лідары паўстання камандавалі кітайскімі войскамі ва Другой япона-кітайскай вайне.
Камуністы і Паўночна-ўсходняе антыяпонская аб'яднаная армія (1934—1941)
У 1931-м годзе, пасля японскага ўварвання ў Маньчжурыю, камуністычная партыя Кітая арганізавала шэраг невялікіх партызанскіх атрадаў, што дзейнічалі як супраць японцаў, гэтак і супраць гаміньданаўцаў. Іх унёсак у супраціў быў мізэрным, галоўным чынам камуністы прапагандавалі сярод добраахвотнікаў забойства іх лідараў і пераход пад сцягі КПК. Нягледзячы на неўхваленне партыі, некаторыя яе члены дапамагалі АНВ, у войскі Вана Дэліня яго саветнікамі былі камуністы Лі Яньлу і Чжоу Баачжун. У 1934-м камінтэрн вырашыў адкласці планы сусветнай рэвалюцыі дзеля стварэння Адзінага фронту і выгнання японцаў з Кітая. КПК пагадзілася і рэарганізавала свае маньчжурскія сілы ў Паўночна-ўсходнюю антыяпонскую аб'яднаную армію пад камандаваннем Чжаа Шаньчжы, якая абвясціла гатовасць да саюзу з іншымі антыяпонскімі сіламі і прыём у свае шэрагі рознапартыйных.
У 1935-м Аб'яднаная армія разгарнула сваю дзейнасць у Маньчжурыю, прыняўшы ў свае шэрагі большасць партызан атрадаў, пабітых у 1932—33 і карэйскіх паўстанцаў (у тым ліку Кім Ір Сена). Лік паўстанцаў склаў каля 40 000 чалавек, падзеленых на тры арміі, у правінцыях Фэнцянь (1-я), Гірын (2-я) і Хэйлунцзян (3-я). Заданнем войскаў было стварэнне агменяў супраціўлення і запалохванне новай адміністрацыі, што сур'ёзна ўплывала на стабільнасць Маньчжоу-го ў 1936-37-м гадах. З кастрычніка 1936-га па сакавік 1937-га 16-тысячны корпус арміі Маньчжоу-го правёў аперацыю супраць 1-ай арміі, знішчыўшы 2 000 паўстанцаў і яшчэ большы лік разагнаўшы. Пасля пачатку ў 1937-м поўнамаштабнай вайны цэллю Аб'яднанай арміі стала таксама скоўванне японскіх часткі. З лістапада 1937-га па сакавік 1939-га 24-тысячны корпус Маньчжоу-го вёў барацьбу супраць 2-а арміі ў басейне Амура, Сунгары і Усуры. У другой палове 1938-га японскія войскі былі сканцэнтраваны ў Фэнцяне, каб скончыць з самымі небяспечнымі партызанамі генерала Яна Цзін'юя. Нягледзячы на тое, што пастаўкі 1-ай арміі атрымалася спыніць, яна працягвала выконваць заданне, здзяйсняючы напады і выклікаючы на сябе карныя экспедыцыі.
Да верасня 1938-га колькасць паўстанцаў скарацілася прыкладна да 10 000 ваяроў. Квантунская армія атрымала падмацаванні для апошняга ўдару, і да пачатку 1940-га армія Ян Дзін'юя была аточана, а сам ён забіты 23-га лютага афіцэрам-здраднікам. Галоўныя сілы партызан былі ўціхаміраны, рэшткі пад канец 1941-га пайшлі на тэрыторыю Савецкага Саюза. Нарэшце, 12 лютага 1942-га японскай ваеннай паліцыяй быў арыштаваны Чжаа Шаньчжы, памерлы ў зняволенні.
Барэц (Шумілінскі раён)
Барэ́ц (, Борец) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета.
Нурэчы
Нурэчы (Nureci) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 1142
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1142, NGC 1144.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Малала Юсуфзай
Малала Юсуфзай (нар., Мінгора) — пакістанская праваабаронца, выступае за даступнасць адукацыі для жанчын ва ўсім свеце. 9 кастрычніка 2012 г. была цяжка паранена баявікамі з тэрарыстычнага руху Тэхрык-і-Талібан Пакістан за сваю праваабарончую дзейнасць. У 2014 годзе стала лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру (разам з Кайлашам Сацьяртхі) «за іх барацьбу супраць падаўлення дзяцей і маладых людзей і за права ўсіх дзяцей на адукацыю». Станам на 2017 год, самы малады лаўрэат Нобелеўскай прэміі за ўсю гісторыю. 12 ліпеня 2015 года Малала адкрыла ў Ліване школу для дзяўчынак-бежанак з Сірыі.
IC 3868
IC 3868 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пабожаеўка
Пабожаеўка (Побожеевка) — вёска ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лакамабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
Пасля вайны да вёскі далучылі пасёлкі: Перваймайскі і Красны Акцябр.
Архаічны перыяд у Паўночнай Амерыцы
Архаічны перыяд (Archaic period), часам мезаіндзейскі перыяд (Meso-Indian period) — стадыя развіцця археалагічных культур ў дакалумбавую эпоху Паўночнай Амерыкі на поўнач ад Мексікі на працягу прыкладна 8 тысячагоддзя да н. э. — пачатку 1 тысячагоддзя да н. э.
Вылучэнне
Архаічны перыяд быў упершыню вылучаны ў 1958 г. амерыканскімі археолагамі Філіпам Філіпсам і Горданам Уілі на падставе папярэдніх даследаванняў паўднёвага ўсходу ЗША. За пачатак быў прыняты час знікнення Берынгіі і канец міграцыі палеаіндзейцаў у Паўночную Амерыку. Заканчэннем першапачаткова лічылі ўзнікненне курганных культур, з'яўленне земляробства і керамікі. Такім чынам у агульнасусветнай перыядызацыі архаічны перыяд супадаў з эпохамі мезаліту — ранняга неаліту.
Параўнальнае даследаванне з Месаамерыкай і пазнейшыя раскопкі культур Поверці-Пойнт і Уотсан-Брэйк паказалі, што курганыя культуры ўзніклі значна раней за распаўсюджанне земляробства і керамікі. У гэтай сувязі некаторыя археолагі сталі вылучаць самастойную стваральную стадыю (Formative stage), якую датавалі ніжнімі межамі ад сярэдзіны 4 тысячагоддзя да н. э. да канца 2 тысячагоддзя да н. э. і верхнімі — каля сярэдзіны 1 тысячагоддзя н. э.
Перыядызацыя
Архаічны перыяд прынята падзяляць на некалькі стадый:
Уладзімір Дубоўка
Уладзімір Мікалаевіч Дубоўка (, в. Агароднікі, Вілейскі павет, Віленская губерня, цяпер , Віцебская вобласць — , ) — беларускі паэт, празаік, перакладчык, крытык. Старэйшы брат Язэпа Дубоўкі.
Псеўданімы і крыптанімы
Выкарыстоўваў псеўданімы і крыптанімы (1921—1927): Ганна Аршыца; ''У. Гайдукевіч; У. Гайдуковіч; Ул. Гайдуковіч; Уладзімір Гайдуковіч; Б-сь Дубоўка; Бладысь Дубоўка; Уладзік Павадыр; Тупяец; В. Туянец; У. Д-ка; У. Д-на''.
Біяграфічныя звесткі
Згодна метрычнага запісу Манькавіцкай праваслаўнай царквы, да якой адносілася вёска Агароднікі, Уладзімір Дубоўка нарадзіўся 2 (15) ліпеня 1901 года; бацькі: селянін Мікалай Фёдаравіч Дубоўка і Анастасія Іванаўна.
Паводле ўспамінаў («пялёсткаў») Дубоўкі, свой першы верш ён напісаў, калі яму не было і чатырох гадоў. Маці сказала яму памаліцца, і ён паслухаўся:
Як заўважыў літаратар Альгерд Бахарэвіч, «каб перасягнуць такое, некаторым і цэлага жыцця не хопіць — не кажучы пра тое, каб дапісаць».
У 1915 годзе сям’я пераехала на пастаяннае месца жыхарства ў Маскву. У 1918 годзе скончыў Нова-Вілейскую настаўніцкую семінарыю; у 1924 годзе — Вышэйшы літаратурна-мастацкі інстытут імя В. Брусава.
Першы верш апублікаваў у 1921 годзе. У 1920-я гады — адзін з вядучых беларускіх паэтаў незалежніцкай арыентацыі. У 1922—1925 рэдактар беларускага выдання «Весніка ЦВК, СНК і СПА Саюза ССР», адначасова адказны сакратар прадстаўніцтва БССР пры Урадзе СССР. У 1924—1927 выкладчык беларускай мовы ў Камуністычным універсітэце народаў Захаду. У 1926—1930 рэдактар «Збору законаў і загадаў Рабоча-Сялянскага ўрада Саюза ССР». Нягледзячы на тое, што пастаянна жыў у Маскве, браў актыўны ўдзел у беларускім літаратурным руху, стаў членам літаб’яднання «Маладняк», быў першым рэдактар часопіса «Беларускі піянер».
Ён уваходзіў у Цэнтральнае бюро «Маладняка», выязджаў для падтрымкі творчай працы ў філіі (у Магілёў і іншыя гарады), друкаваўся ў заснаваным пры згуртаванні часопісе «Маладняк», выдаў у серыі "Кніжыца «Маладняка» некалькі сваіх паэтычных зборнікаў.
Адметным у біяграфіі Уладзіміра Дубоўкі быў 1926 год. Вясной гэтага года ён разам з іншымі сябрамі па пяры (Адамам Бабарэкам, Кузьмой Чорным, Язэпам Пушчам, Кандратам Крапівой) выходзіць з «Маладняка» і стварае новае літаратурнае згуртаванне «Узвышша» (існавала да 1931 г.). Значнай грамадскай і навуковай падзеяй у лістападзе 1926 г. таксама стала Акадэмічная канферэнцыя па рэформе беларускага правапісу і азбукі, у якой У. Дубоўка браў чынны ўдзел. Ён быў ініцыятарам стварэння адмысловых літар для перадачы на пісьме ўнікальных гукаў беларускай мовы: «дж», «дз» і іншых, апублікаваўшы ў часопісе «Узвышша» некалькі артыкулаў на гэтую тэму («Узвышша», 1928, №. 4-5), якія выйшлі пазней адбіткам з часопіса.
Каб пазбегнуць цэнзуры, некаторыя вершы друкаваў у заходнебеларускім часопісе «Беларуская культура», што выдаваўся ў Вільні. У 1926 г. напісаў востры палітычны верш «За ўсе краі, за ўсе народы свету…» («На ўшанаванне новага падзелу беларускай зямлі»), які быў надрукаваны ананімна (пад псеўданімам Янка Крывічанін у часопісе «Беларуская культура» 1927, № 1). У далейшым спецслужбамі ДПУ было выяўлена аўтарства У. Дубоўкі, і верш быў выкарыстаны для абвінавачвання паэта па справе «Саюза вызвалення Беларусі» ў 1930 г.
Арыштаваны АДПУ СССР 20 ліпеня 1930 года ў Крамлі, 10 красавіка 1931 года асуджаны на 5 гадоў высылкі ў Яранск. У ліпені 1935 года тэрмін высылкі падоўжаны на 2 гады. У лістападзе 1937 года асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі. Пакаранне адбываў у Кіраўскай вобласці, Чувашыі, на Далёкім Усходзе на будоўлях у Бірабіджане.
Вызваліўшыся ў 1947 годзе з лагера, У. Дубоўка выбірае сабе за месца жыхарства Грузію, бо быў пазбаўлены права вярнуцца ў Беларусь або ў Маскву. Ён пасяляецца са сваёй жонкай Марыяй Пятроўнай (у дзявоцтве Кляўс; адзінага сына Аліка на той час ужо не было ў жывых) у горадзе Зугдзідзі, уладкоўваецца на працу ў саўгасную кантору рахункаводам.
Зноў арыштаваны 16 лютага 1949 года ў Грузіі. Асобай нарадай МДБ СССР у красавіку 1949 года асуджаны на 25 гадоў зняволення. Ізноў, разам з жонкай, апынуўся ў выгнанні — у Краснаярскім краі.
У зняволенні літаратурнай працай не займаўся.
Канчаткова рэабілітаваны 15 лістапада 1957 года. Пасля рэабілітацыі з 1958 г. жыў у Маскве. Часта прыязджаў у Беларусь, займаючыся тут выданнем сваіх кніг, дзе былі папраўленыя многія вершы 1920-х гадоў. Ён пісаў новыя творы, шмат перакладаў, напісаў казкі і аповесці для дзяцей.
Творчасць
Творы Уладзіміра Дубоўкі вабяць хараством і дасканаласцю мастацкай формы, нечаканасцю вобразных асацыяцый, глыбіннай сувяззю з традыцыяй і здольнасцю да смелых авангардных эксперыментаў. Яны маюць свой эстэтычны код і выяўляюць няпросты — палемічны і сімвалічны — дыялог паэта са сваёй эпохай.
Першы верш надрукаваў у 1921 годзе ў газеце «Савецкая Беларусь». Паэзія У. Дубоўкі вырасла на здабытках беларускага фальклору, традыцыях Я. Купалы, М. Багдановіча, Т. Шаўчэнкі, А. Блока, В. Брусава і інш. Яна вызначаецца ўслаўленнем чалавека працы, патрыятычным пафасам, увагай да гераічных старонак нацыянальнай гісторыі, актыўнасцю мастацкіх пошукаў, высокай творчай культурай (вобразная асацыятыўнасць, глыбіня падтэксту, дасканаласць гукавой інструментоўкі, рытмічная гнуткасць, багацце рыфмы, моўная вынаходлівасць). Яго паэзія пашырыла выяўленчыя магчымасці беларускага вершаванага слова, узбагаціла рамантычную стылявую плынь у літаратуры свайго часу. Можна сцвярджаць, што паэзія Дубоўкі фарміравала, па сутнасці, новы эстэтычны дыскурс у беларускай літаратуры 1920-х гадоў, узбагачаючы яго рысамі мадэрну і авангарду, якія арганічна спалучаліся з класічнымі традыцыямі, закладзенымі ў нацыянальным прыгожым пісьменстве папярэднікамі, а таксама з вопытам сусветнай мастацкай літаратуры.
Народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін заўважыў:
Вядомыя асобы Асіповічаў
Вядомыя ўраджэнцы Асіповічаў:
Уладзімір Дубоўка
Творчасць
Выйшлі зборнікі вершаў «Строма» (Вільня, 1923), «Трысцё» (1925), «Credo» (1926), «Наля» (Масква, 1927). Паэма «Там, дзе кіпарысы» (1925) сведчыла пра пошук новых тэм і вобразна-асацыятыўных сродкаў, новай арыгінальнасці. Адчувалася ўстаноўка на нязвыклае, экзатычнае; паўднёвы крымскі паэтычны краявід выклікае міцкевічаўскія асацыяцыі, блізкасць да «Крымскіх санетаў». Твор быў прысвечаны Кастусю Станкевічу, аднаму з сяброў маладосці паэта.
Філасофская заглыбленасць, складаная сюжэтна-кампазіцыйная структура ўласцівы яго трылогіі (паэмы «Кругі», 1927; «І пурпуровых ветразей узвівы», 1929; «Штурмуйце будучыні аванпосты!», нап. 1929, апубл. 1965) — маштабнаму твору, паэтычнаму эпасу аб часе, лёсе мастацтва і шляхах яго развіцця, аб індустрыялізацыі краіны і калектывізацыі сельскай гаспадаркі.
У 1929 годзе Уладзімір Дубоўка рыхтаваў да выдання ў Дзяржаўным выдавецтве Беларусі поўны збор сваіх паэтычных твораў «Дэпешы без адрасу», што так і не быў выдадзены з-за арышту паэта і застаўся ў машынапіснай копіі, якая захоўваецца зараз у Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва. Вершы і паэмы Дубоўкі гэтага перыяду былі ўвасабленнем на практыцы эстэтычнай платформы «Узвышша», апублікаванай у першым нумары часопіса. Асноўнай была ўстаноўка на дасканаласць мастацкай формы, якую дапамагалі ствараць «культура беларускай мовы; жыццёвая сымболіка мастацкая твора; яго канцэнтрацыйная вобразнасць; дынамічнасць кампазіцыі; беларуская жанравасць; адзінства творча-мастацкай ідэі; разнастайнасць фармальных рэальнасцей; аквітызм — як тая імклівасць, якою прасякаецца мастацкі твор у сваім ідэале» («Узвышша», 1927, № 1).
Узорам, які задаваў тон і на які арыентаваліся ўзвышаўцы, выпрацоўваючы гэтыя тэзісы, была паэзія «чыстай красы» Максіма Багдановіча. Сціплы васілёк быў сімвалам радзімы, сімвалам паэта ў М. Багдановіча. Сціплая кветка шыпшыны, якая традыцыйна ўпрыгожвала беларускія вясковыя і прыгарадныя сядзібы, стала сімвалам айчыны ў паэтыцы У. Дубоўкі:
У стылі багдановічаўскай паэтыкі з’явіўся пазней і вобраз сціплага, але дарагога сэрцу вераса. У вершы «Ты ляжыш на руцэ маёй, верас» (1958) развіваецца матыў сціплай кветкі-вераса як сімвала роднага краю:
Выйшлі з друку паэма «Палеская рапсодыя» (1961), «Вершы» (1970). З высокім майстэрствам У. Дубоўка рабіў апрацоўкі фальклорных сюжэтаў (кніжкі вершаваных казак для дзяцей «Цудоўная знаходка», 1960; «Кветкі — сонцавы дзеткі», 1963; «Казкі», 1968; «Залатыя зярняты», 1975). Таксама выдаў казкі «Як сінячок да сонца лётаў» (1961), «Дзівосныя прыгоды» (1963), «Мілавіца» (1964).
Аўтар навукова-прыгодніцкіх аповесцей для дзяцей «Жоўтая акацыя» (1967) і «Ганна Апенька» (1969), «Як Алік у тайзе заблудзіўся» (1974), якія займальна папулярызуюць доследніцтва, вучаць па-гаспадарску ставіцца да прыроды. Аўтабіяграфічныя апавяданні-абразкі склалі кнігу «Пялёсткі» (1973).
Выступаў з крытычнымі, публіцыстычнымі і навуковымі артыкуламі па пытаннях беларускай мовы, літаратуры, культуры.
Вядомы і як перакладчык твораў У. Шэкспіра («Санеты», 1964), Дж. Байрана (паэмы «», «Бронзавы век», містэрыя «Каін» у зборніку «Выбранае», 1963), вершаў В. Брусава, А. Пракоф’ева, П. Тычыны, Ю. Яноніса,, , К. Каладзэ, Е. Чарэнца, У. Бранеўскага, Ю. Славацкага, У. Сыракомлі, Ду Фу і інш.
Прызнанне
Член СП БССР з 1958. Лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Я. Купалы (1962) за кнігу паэзіі «Палеская рапсодыя».
Дысплей
Дыспле́й (display «паказваць» ад displicare «рассейваць, раскідваць») — электронная прылада, прызначаная для візуальнага адлюстравання інфармацыі. Дысплеем у большасці выпадкаў можна назваць частку закончанай прылады, якая выкарыстоўваецца для адлюстравання лічбавай, лічба-літарнай або графічнай інфармацыі электронным спосабам.
Дысплеі і індыкатары
Раней на тэхнічным жаргоне дысплеямі называлі толькі растравыя прылады (якія адлюстроўваюць адвольную інфармацыю з набору пікселаў сваёй матрыцы), а індыкатарамі — толькі сегментныя прылады (напрыклад, сямісегментны індыкатар), але цяпер сучасныя шматфункцыянальныя індыкатары таксама называюць дысплеямі.
Сенсарныя дысплеі
У цяперашні час атрымалі распаўсюд сенсарныя дысплеі, яны бываюць некалькіх відаў:
Тэсей
Тэсе́й, Тэзе́й (Θησεύς, Theseus) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі сын афінскага цара Эгея (ці бога Пасейдона) і Эфры, 10-ы цар Афін. Цэнтральная фігура атычнай міфалогіі і адзін з самых вядомых персанажаў усёй грэчаскай міфалогіі. Згаданы ўжо ў «Іліядзе» (I 265) і «Адысеі» (XI 323, 631). У мікенскіх тэкстах сустракаецца імя te-se-u (Фесей).
Паходжанне Тэсея
Быўшы бяздзетным, Эгей адправіўся да аракула, але не мог разгадаць яго адказ. Затое аракул быў разгаданы трэзенским царом Пітфеям, які зразумеў, што ўлада ў Афінах будзе належаць нашчадкам Эгея, і, напаіўшы госця, паклаў яго спаць разам са сваёй дачкой Эфрай. У тую ж ноч з ёй зблізіўся Пасейдон ці ж спалучаўся з ёй напярэдадні на востраве Сферас. Такім чынам, сын, народжаны Эфрай, меў (як належыць вялікаму герою) двух бацькоў — зямнога Эгея і боскага Пасейдона. Нарадзіўся ў мястэчку Генетлій у гавані Келендэрыс.
Шанаванне ў Атыцы
Культ Тэзея, як героя-продка, існаваў у Атыцы. Асаблівы ўсплёск яго ў гістарычную эпоху адбыўся пасля з’явы ценю цара на Марафонскай бітве, што, як лічыцца, дапамагло грэкам атрымаць перамогу.
Сачкавічы (Клімаўскі раён)
Сачкавічы (Сачковичи) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Сачкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
Сяло згадваецца ў пісьмовых крыніцах не пазней за XV ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Цімашоўка (Акмолінская вобласць)
Цімашоўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Яраслаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 14 км на поўдзень ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113867100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 925 чалавек (463 мужчыны і 462 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 738 чалавек (371 мужчына і 367 жанчын).
Англійская Вікіпедыя
Англійская Вікіпедыя мае перавагу перад іншымі моўнымі раздзеламі за кошт магчымасці выкарыстоўваць матэрыялы 11 выдання Encyclopædia Britannica.
Планкты
Планкты — у старажытнагрэчаскай міфалогіі плывучыя скалы, якія былі сур'ёзнай перашкодай караблям.
Праз Планкты штодня павінны былі пралятаць сем галубоў, у якія былі ператвораны Плеяды, каб дастаўляць амброзію Зеўсу. Шасцёра паспявалі праляцець, а сёмы гінуў, і Зеўс замяняў яго новым (варыянт — ажыўляў).
Арганаўтаў паміж Планктаў правяла Фетыда, а Адысей абыйшоў іх, абраўшы шлях паміж Сцылай і Харыбдай.
Тургенеўка (Іркуцкая вобласць)
Тургенеўка (Тургеневка) — вёска ў Баяндаеўскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння «Тургенеўка». Знаходзіцца прыкладна за 12 км на ўсход ад раённага цэнтра.
Насельніцтва
Па дадзеных Усерасійскага перапісу, у 2010 годзе ў вёсцы пражывала 505 чалавек (251 мужчына і 254 жанчын). Населены пункт заснаваны перасяленцамі з Беларусі, аднак у перапісах насельніцтва большасць беларусаў паказваюць сваю нацыянальнасць як рускія. Некалькі дзясяткаў чалавек ведаюць беларускую мову і прытрымліваюцца беларускіх традыцый.
Гісторыя
Вёска была заснавана ў 1909 годзе перасяленцамі з Пружанскага павета Гродзенскай губерні. З 1909 па 1911 пасельшча называлі Буда, а першыя перасяленцы жылі ў часовых намётах. Вёска аформілася і атрымала назву ў 1911 годзе.
У 2002 годзе ў вёсцы адкрыты гісторыка-этнаграфічны музей, у экспазіцыі якога прадсталены быт беларускіх перасяленцаў у пачатку мінулага стагоддзя.
Лясы Ісландыі
Лясныя масівы ў Ісландыі займаюць менш за 2 % тэрыторыі краіны, дрэвы ў лясах невялікія. З гэтай нагоды лясы ахоўваюцца дзяржавай.
Гісторыя ляснога масіву
Першыя вікінгі, якія прыбылі ў Ісландыю больш за тысячу гадоў таму, выявілі незаселеную мясцовасць, поўную пераважна бярозавых лясоў на 25—40% тэрыторыі вострава. Вікінгі пачалі высякаць і спальваць ісландскія лясы дзеля драўніны і з мэтай ачышчэння прасторы для сельскагаспадарчай зямлі і выганаў. Яны таксама прывезлі авечак, з-за якіх маладыя дрэўцы ісландскіх лясоў не маглі аднавіцца. Пахаладанне, малы ледавіковы перыяд і вулканічныя вывяржэнні таксама сталі прычынай спаду колькасці лясоў.
Праблемы лясоў
Ісландыя працуе над аднаўленнем лясоў. Гэта дапаможа вырашыць праблему эрозіі глебы, знізіць інтэнсіўнасць пылавых бур і павялічыць аб’ёмы сельскай гаспадаркі. Лясы палепшаць якасць вады і скароцяць Ісландыі. Аднак, у такім халодным клімаце лягчэй захаваць старыя лясы, чым аднавіць іх. Краіна працуе над аднаўленнем ляснога покрыва больш за 100 гадоў, саджаючы мільёны елак, хвояў, лістоўніц і бяроз. Ісландыя высаджвала сотні тысяч саджанцаў у год на працягу большай часткі XX стагоддзя, дасягнуўшы 4 мільёны саджанцаў штогод у 1990-х гадах і 6 мільёнаў у год у пачатку 2000 года. Бюджэт на лясную гаспадарку быў рэзка скарочаны пасля, але Ісландыя працягнула саджаць 3 мільёны новых дрэў штогод у апошнія гады. Гэта дапамагло выратаваць некалькі апошніх натуральных лясоў Ісландыі і павялічыць іх плошчу, аднак гэта павольны працэс. Лясное покрыва Ісландыі ўпала ніжэй за 1 % у сярэдзіне XX стагоддзя. Бярозавыя лясы зараз пакрываюць 1,5 % вострава, культываваныя лесапасадкі — 0,4 %. Да 2100 года краіна мае на мэце павялічыць лясное покрыва з 2 да 12%.
Лясная флора
У лясах Ісландыі растуць касцяніцы, чарніцы. Некаторыя дрэвы пазначаныя адмысловымі слупкамі, дзе напісана назва і год высадкі, таксама існуюць «імянныя» дрэвы. Часта ў лясах Ісландыі ёсць трэкінгавыя сцежкі для турыстаў.
IC 3869
IC 3869 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Палацавы парк (Штутгарт)
Палацавы парк — 600 летні паркавы ландшафт у Штутгарце. Ён пачынаецца ў цэнтры горада і распасціраецца ўздоўж цячэння Незенбахa да Некара. У рамках праекта Штутгарт 21 запланаваны вялікія перайначванні парку звязаныя з будаўнічымі працамі і даданнем тэрыторый, занятых у гэты момант чыгуначнымі паведамленнямі.
Дырэктыва 2006/54/EC
Дырэктыва 2006/54/ЕС — Дырэктыва Еўрапейскага парламента па рэалізацыі прынцыпу роўнасці магчымасцяў і роўнасці мужчын і жанчын у пытаннях працы і занятасці. З’яўляецца правілам Еўрапейскага саюза аб палавой роўнасці ў Еўрапейскім саюзе.
NGC 1245
NGC 1245 (іншае абазначэнне — OCL 389) — рассеянае скопішча ў сузор’і Персей.
Дырэктыва 2006/54/EC
Дырэктыва 2006/54/EC, як і ўсе іншыя еўрапейскія дырэктывы — адрасавана дзяржавам-сябрам, і таму яна павінна быць рэалізавана асобнымі дзяржавамі-сябрамі ў Нацыянальным праве.
Дырэктыва 2006/54/EC сумуе прыведзеныя ніжэй дырэктывы або іх змяненні (2002/73/EC, 96/97/EC, 98/52/EC) з улікам атрыманай юрысдыкцыі Еўрапейскага саюза ў адну дырэктыву і адмяняе на 15 жніўня 2009 года:
NGC 1245
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бокішава
Бо́кішава (, Бокишево) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Пётр Аляксандравіч Ламан
Пётр Аляксандравіч Ламан (таксама Пятро Ламан) (, вёска Маласельцы, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі акцёр, паэт, празаік.
Біяграфія
У 1966 годзе скончыў Ярэміцкую школу. У 1967 годзе паступіў у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З 1971 года працуе ў Беларускім нацыянальным драматычным акадэмічным тэатры імя Якуба Коласа.
Магілёўцы (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
Белорусская лесная газета
«Белорусская лесная газета» (Беларуская лясная газета) — беларуская газета па лясной гаспадарцы. Заснавана Міністэрствам лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь. Выдаецца з 1994 года. Выходзіць штотыдзень у чацвер.
Выдаецца на 16-ці палосах фармату А-3, а двойчы на месяц — на 24 поўнакаляровых палосах. Тыраж газеты — больш за 28 тысяч асобнікаў. З’яўляецца адзіным у краіне перыядычным штотыднёвым выданнем, якое працуе па ўсёй праблематыцы лесагаспадарчага і дрэваапрацоўчага комплексаў Беларусі.
Сярод пастаянных падпісчыкаў «Белорусской лесной газеты» — усе без выключэння прадпрыемствы і ўстановы сістэмы Міністэрства лясной гаспадаркі краіны, лесапрамысловыя, дрэваапрацоўчыя вытворчасці, гандлёва-закупачныя арганізацыі, мэблевыя фабрыкі і іншыя прадпрыемствы розных формаў уласнасці. Значнае месца ў яе публікацыях адводзіцца Беларускаму вытворча-гандлёваму канцэрну лясной, дрэваапрацоўчай і цэлюлозна-папяровай прамысловасці «Беллеспаперапрам».
Белыя Берагі
Белыя Берагі (Бе́лые Берега́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бранскай вобласці Расіі, у складзе гарадскога акругі горад Бранск (Фокінскі раён). Насельніцтва — 8768 чалавек (2018). Найбуйнейшы з населеных пунктаў Бранскай вобласці, якія не маюць уласных органаў мясцовага самакіравання. Размешчаны за 15 км ад усходняй ускраіны абласнога цэнтра, на рацэ Снежаць, плаціна на якой ўтварае Белабярэжскае возера — найбуйнейшае штучнае возера Бранскай вобласці. Чыгуначная станцыя на лініі Бранск — Арол.
Сямён Барысавіч Ліўшыц
Сямён Барысавіч Ліўшыц (нар., г. Асіповічы Магілёўскай вобласці) — беларускі інжынер і палітык. Старшыня канфедэрацыі таваравытворцаў Беларусі.
IC 3870
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сямён Барысавіч Ліўшыц
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы № 3 паступіў завочна на аўтатранспартны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута па спецыяльнасці «інжынер-механік».
Працаваў кіраўніком мастацкай самадзейнасці ў СШ-4 г. Асіповічы, майстрам, інжынерам-тэхнолагам, галоўным інжынерам аўтабазы № 19. Пасля службы ў арміі працаваў на Асіповіцкім заводзе аўтамабільных агрэгатаў інжынерам, старшым інжынерам, намеснікам галоўнага механіка, старшынёй прафкама, намеснікам галоўнага інжынера. 12 мая 1988 года выбраны дырэктарам завода.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання, дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.
NGC 1261
NGC 1261 (іншыя абазначэнні — GCL 5, ESO 155-SC11) — шаравое скопішча ў сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аластра
Аластра (Ollastra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 9084. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Калінаўка (Акмолінская вобласць)
Калінаўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Яраслаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 18 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113867300.
Нюля
Ню́ля — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ула.
Калінаўка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 306 чалавек (156 мужчын і 150 жанчын).
Нюля
Плошча паверхні возера 0,2 км². Даўжыня 0,85 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 6,7 м, сярэдняя каля 3 м. Даўжыня берагавой лініі 2,08 км. Плошча вадазбору 3,15 км².
Возера Нюля эўтрофнае, слабапраточнае. На захадзе ўпадае ручай з возера Бораўна, на паўночным захадзе выцякае ручай у раку Ула. Расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 2 м на адлегласці да 20 м ад берага.
У возеры водзяцца акунь, шчупак, лешч, карась, карп, краснапёрка, плотка і іншыя віды рыб.
Пліса (прыток Нёмана)
Пліса́ — рака ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Нёман.
Назва
Назва Пліса балцкага паходжання.
Найбліжэйшы аналаг — прускі тапонім Plissinges, у якім корань Plis- пашыраны пашыральнікам -ing-. Гэты ж пашыральнік у назве прытоку Пцічы ракі Аражня < Аряжня < Ar-ing-in-.
Сваёй структурай назва Пліса блізкая да балцкай назвы дзвінскай ракі Дрыса, у якім корань Dris- так жа сама дакладна не вытлумачваецца. Іх адносяць да групы гідронімаў з канчаткам -(с)са: Исса, Лисса, Ус(с)а, Эсса, Дрисса, Плис(с)а,, Труса, Таса, Ресса/Реса, Исса/Иса, Лисса/Лиса, Высса/Выса, Васса, Уса (на Падзвінні, Панёманні, Павісленні, Павоччы).
З іх некаторыя этымалагізуюцца больш-менш надзейна: Уса ад *aus-/*us- «блішчэць», Іса ад *eis-/*is- «імкнуцца». Балцкае паходжанне вызначаецца і калі корань пашыраецца з дапамогай вядомых балцкіх гідранімічных пашыральнікаў: Іса — *Ісла (< Іслач < Is-l-, ak-), Уса — Усія (Us-ij-), Неса — Несла, Нясета (Nes-, -l-, -et-), Дрыса — Дрысела (Dris-, -el-), Рэса — (Res-, -et-).
Гідраграфія
Даўжыня ракі 25 км, плошча вадазбору 121 км², сярэдні нахіл воднай паверхні 3,2 м/км.