cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рада Народных Міністраў БНР
У эміграцыі
11 кастрычніка 1922 года быў створаны сёмы ўрад БНР — Дзяржаўная калегія на чале з Пётрам Крачэўскім. 20 красавіка 1923 года Вацлаў Ластоўскі і Клаўдзій Дуж-Душэўскі выйшлі з гэтага органа. 20 жніўня 1923 года сфармаваны восьмы ўрад. У новую Раду Народных Міністраў БНР увайшлі Аляксандр Цвікевіч (старшыня, міністр замежных спраў), Язэп Варонка (міністр асветы, неўзабаве выехаў у ЗША), Васіль Захарка (в. а. міністра фінансаў), Лявон Заяц (дзяржаўны кантралёр) і Уладзімір Пракулевіч (дзяржаўны пісар). Аднак гэты кабінет не лічыцца паўнамоцным, паколькі ў пратаколе аб’яднанага сходу Прэзідыума Рады БНР і ўрада адсутнічаюць подпісы сябраў Прэзідыума Палуты Бадуновай, Язэпа Мамонькі, і Навума Козіча. Рада Народных Міністраў была сфармаваная не пастановай Прэзідыума Рады БНР, яе склад прыняты «да ведама».
У сувязі з пагаршэннем адносін паміж беларускай палітычнай эміграцыяй і ўрадам Літвы 11 лістапада 1923 года Прэзідыум Рады БНР і ўрад пераехалі ў Прагу. Параза партызанскага руху ў Заходняй Беларусі, які падтрымлівалі ўрады Ластоўскага і Цвікевіча, з аднаго боку, пэўныя поспехі новай эканамічнай палітыкі, беларусізацыі і ўзбуйненне БССР, з другога, нарадзілі ў асяроддзі беларускай палітычнай эміграцыі прасавецкія настроі. Аляксандр Цвікевіч выношваў ідэю стварэння альтэрнатыўнага Радзе БНР цэнтра эміграцыі. Пра ягоныя планы стала вядома ў савецкім Менску. Кіраўніцтва КП(б)Б, якое мела на мэце раздрабніць палітычную эміграцыю, уступіла ў кантакт з «групай Цвікевіча» і схіліла яго да роспуску ўрада БНР. Дзеля гэтага была запланаваная Другая Усебеларуская канферэнцыя ў Берліне. Перад канферэнцыяй Рада Народных Міністраў абвясціла ўрад БНР «зліквідаваным і спыніўшым сваю дзейнасць». Такім чынам, Рада Народных Міністраў перастала існаваць. Аднак Пётра Крачэўскі і Васіль Захарка не прызналі правамоцнымі акты Рады Народных Міністраў БНР.
Пасля канферэнцыі ў Берліне старшынёй Рады Народных Міністраў БНР стаў Васіль Захарка. У 1928—1943 гадах ён спалучаў гэтую пасаду з выкананнем абавязкаў старшыні Рады БНР. З сакавіка 1943 года да сакавіка 1946 года старшынёй Рады БНР і Рады Народных Міністраў БНР быў Мікола Абрамчык. З 21 чэрвеня 1948 года Рада Народных Міністраў БНР не фарміравалася.
Касачоўка (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Касачоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Касачоўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5035
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раманш
Рама́нш — глыбакаводны жолаб у экватарыяльнай частцы Атлантычнага акіяна.
Цягнецца ў напрамку з захаду на ўсход і дзеліць папалам Сярэдзінна-Атлантычны хрыбет у самай вузкай частцы акіяна паміж Бразіліяй і Заходняй Афрыкай. Даўжыня складае 270 (300 ) км, сярэдняя шырыня 9 (19 ) км. Найбольшая глыбіня 7856 (7758 ) м. Агульная плошча жолаба — 6000 км².
Уяўляе сабой упадзіну тыпу «акіянічны трог», буйны грабен, адзін з элементай аднайменнай зоны разломаў. У жолабе выяўлены выхады ультраасноўных горных парод.
Названы ў гонар французскага судна «Раманш», якое вымерала тут найбольшыя глыбіні ў 1883 годзе.
The Hollywood Reporter
«The Hollywood Reporter» (Галівудскі рэпарцёр) — вядучы амерыканскі часопіс і вэб-сайт, прысвечаны галівудскаму кіно, тэлебачанню і індустрыі забаў. Выходзіць раз на тыдзень. Разам з выданнем «Variety» на працягу апошняга дзесяцігоддзя быў адным з двух найбуйнейшых амерыканскіх часопісаў пра кіно. Выдаецца пад слоганам: «The Definitive Voice of Entertainment News». Часопіс з’яўляецца афіцыйным веснікам такіх прэстыжных амерыканскіх цырымоній уручэння ўзнагарод прадстаўнікам кінаіндустрыі, сцэны і шоу-бізнесу, як «Оскар» і «Эмі». Цэнтральны офіс знаходзіцца ў Лос-Анджэлесе.
Гісторыя
Часопіс быў заснаваны як штодзённая газета, першы нумар выйшаў у верасні 1930 года. Газета выходзіла з панядзелка па суботу на працягу першых 10 гадоў, за выключэннем кароткага перыяду, затым з панядзелка па пятніцу з 1940 года. Уілкерсан кіраваў газетай да сваёй смерці ў верасні 1962 года, хоць яго апошняя калонка з’явілася за 18 месяцаў да гэтага. Жонка Уілкерсана,, заняла пасаду выдаўца і галоўнага рэдактара пасля смерці мужа.
У 2010 годзе перайшоў на штотыднёвы шырокафарматны друкаваны часопіс з абноўленым вэб-сайтам.
Часопіс з’яўляецца часткай «Billboard-Hollywood Reporter Media Group», і належыць «MRC», яго штаб-кватэра знаходзіцца ў Лос-Анджэлесе.
Апісанне
Найбольш значныя раздзелы часопіса: Cover Stories (асноўныя навіны), International (навіны сусветнай кінаіндустрыі), Business (кінаіндустрыя як бізнес), Movies (навіны кінаіндустрыі Галівуда), Movie Reviews (агляды і рэцэнзіі на фільмы), Television (тэлебачанне), Television Review (агляды тэлеперадач, тэлесерыялаў), Tech (тэхналогіі ў кіно), Awards (усе аб узнагароджаннях, фестывалях, намінацыях, прагнозах), Live Feed (стужка навінаў), Style (стыль).
Ёсыпіўка (Радэхіўскі раён)
Ёсыпіўка (Йосипі́вка) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бодзячыў (Ківэрцаўскі раён)
Бодзячыў (Бо́дячів) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ківэрцаўскай гарадской абшчыны.
Вацлаў Агрыпа
Вацлаў (Венцлаў) Іван Агрыпа (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Вялікі пісар літоўскі (з 1575), кашталян менскі (1586—1590) і смаленскі (з 1590).
Біяграфія
Сын гаспадарскага пісара Венцлава Мікалаевіча. Вучыўся ў Кракаўскім i Вітэнбергскім універсітэтах, пазней вярнуўся ў Вялікае Княства Літоўскае.
Служыў каралеўскім сакратаром, быў з пасольствам у Вене, займаў урады пісара польнага інфлянцкага, маршалка сойма (у 1574 годзе), быў дзяржаўцам неманойцкім. На Попіс 1567 года ставіў 5 «коней» узброеных па-кашубску.
Удзельнічаў у паходах Стэфана Баторыя падчас Лівонскай вайны. Прыхільнік партыі Радзівілаў, лютэранін. Прымаў удзел у рэдакцыі Статута ВКЛ (1588). Верагодна, з'яўляецца аўтарам рэлігійна-палемічнай паэмы «Апалагетык, гэта ёсць Абарона канфедарацыі» (1582).
Корчын (Радэхіўскі раён)
Корчын (Ко́рчин) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Высокая Грыва (Марозавіцкі сельсавет)
Высокая Грыва — пасёлак у Марозавіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Размяшчэнне
У 3 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 47 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
20 000 лье пад вадой (фільм, 1954)
«20 000 лье пад вадой» (20,000 Leagues Under the Sea) — амерыканскі фантастычны фільм 1954 года рэжысёра Рычарда Флейшэра, зняты па матывах аднайменнага рамана пісьменніка Жуля Верна. Прызнаны адным з лепшых дасягненняў студыі Disney у жанры прыгодніцкага ігравога кіно і стымпанка. Першы ігравы фільм студыі Walt Disney, зняты ў новым анамарфіраваным фармаце CinemaScope. Стужка атрымала дзве прэміі Оскар за найлепшую працу мастака-пастаноўшчыка і найлепшыя візуальныя эфекты.
Сюжэт
На календары 1868 год і ўвесь Сан-Францыска ўзрушаны паведамленнямі аб велізарнай пачвары, што плыве пад вадой і можа зжэрці любое судна, калі яно да яго наблізіцца. Многія плаванні адмененыя, і ўрад вымушаны паслаць ваенны карабель даследаваць і ачысціць мора ад «пачвар».
Карабель гэты быў затоплены невядомай «істотай», і толькі траім цудам атрымалася выратавацца: прафесійнаму гарпуністу, прафесару з Марскога музея ў Парыжы і яго памагатаму. Іх выцягваюць з вады на падводную лодку Капітана Нэма: вучонага, вынаходніка і радыкальнага змагара за мір. Ён топіць караблі з высакароднай мэтай скончыць войны на бязмежных водах сусветнага акіяна...
Цеплаправоднасць
Цеплаправо́днасць — перадача (перанос) цеплыні з адной часткі цела ў іншую. Прычынай цеплаправоднасці з'яўляецца ўзаемадзеянне малекул цела і абмен кінетычнай энергіяй між імі.
Колькасць цяпла, якая пераносіцца праз паверхню dS за час dt, вызначаецца законам Фур'е:
дзе \lambda — каэфіцыент цеплаправоднасці;  — градыент тэмпературы (у напрамку пераносу).
Закон цеплаправоднасці Фур'е
Закон цеплаправоднасці Фур'е вызначае колькасць цяпла, якое праходзіць пры цеплаправоднасці праз дадзеную плошчу паверхні за дадзены час. Закон вызначае, што гэтая колькасць цяпла проста прапарцыянальная рознасці тэмператур між часткамі цела (градыенту тэмпературы), а таксама каэфіцыенту цеплаправоднасці, які з'яўляецца ўласцівасцю рэчыва.
У дыферэнцыяльнай форме закон Фур'е запісваецца наступным чынам:
дзе q — паток цяпла — колькасць цяпла, якая праходзіць праз адзінку плошчы за адзінку часу; T — тэмпература; \lambda — каэфіцыент цеплаправоднасці.
Каэфіцыент цеплаправоднасці
Каэфіцыент цеплаправоднасці з'яўляецца фізічнай уласцівасцью рэчыва і характарызуе яго здольнасць праводзіць цеплыню.
Каэфіцыент цеплаправоднасці роўны колькасці цеплыні, якая праходзіць у адзінку часу праз азінку плошчы ізатэрмічнай паверхні пры тэмпературным градыенце, роўнаму 1.
Абазначаецца як \lambda, адзінка вымэрэння — Вт/(м·К).
Для розных рэчываў каэфіцыент цеплаправоднасці розны і ў агульным выпадку залежыць ад структуры, тэмпературы, ціску, вільготнасці, шчыльнасці. Для многіх матэр'ялаў залежнасць каэфіцыента цеплаправоднасці ад тэмпературы мае лінейны характар: (дзе \lambda_0 — каэфіцыента цеплаправоднасці матэр'яла пры тэмпературы T_{0}, b — пастаянная, якая розная для розных рэчываў).
Каэфіцыент цеплаправоднасці газаў
Каэфіцыент цеплаправоднасці газаў знаходзіцца ў межах 0,005-0,5 Вт/(м·К). Для ідэальных газаў ён вызначаецца суадносінай: (дзе — сярэдняя хуткасць малекул газа; — сярэдняя дліна свабоднага прабегу малекул газа паміж дзвюмя сутыкненнямі; — цеплаёмістасць газа пры пастаянным аб'ёме; — шчыльнасць газа).
Пры павышэнні тэмпературы каэфіцыент цеплаправоднасці газаў таксама павялічваецца, бо з павышэннем тэмпературы павялічваеца хуткасць малекул і цеплаёмкасць газаў.
Пералічаныя вышэй залежнасці не маюць месца пры малых і вялікіх цісках. У першым выпадку газ трэба разглядаць як сістэму цел, а замест працэса цеплаправоднасці ў ім трэба разглядаць цеплаабмен паміж асобнымі молекуламі. У другім — газ з'яўляецца рэальным і залежнасць каэфіцыенту цеплаправоднасці ад ціску і тэмпературы ўяўляе сабою складаную функцыю (пры гэтым \lambda ўзрастае з ростам p і T).
Дзідовычы (Ківэрцаўскі раён)
Дзідовычы (Дідо́вичі) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ківэрцаўскай гарадской абшчыны.
Хелена (каралева Швецыі)
Каралева Хелена (таксама Алена або Элін) — каралева-кансорт Швецыі, жонка караля Інгэ I Старэйшага. Меркавана сястра Блот-Свена.
Біяграфія
Паходжанне каралевы Хелены невядома. Лічыцца, што яна была з Эстэргётланда. Магчыма яна была з роду Інглінгаў, старой Шведскай каралеўскай сям’і і была сястрой Блот-Свена. Кароль Інгэ, які быў каралём Швецыі некалькі разоў, вядомы тым, што перамог паганцаў у рэлігійных войнах, якія адбываліся ў Швецыі паміж 1022 і 1088 гадамі, і адмяніў свабоду веравызнання, патрабуючы ад усіх вызнаваць хрысціянства. Яго самым вялікім праціўнікам у гэтым быў паганскі кароль Блот-Свен.
Генеалогію старых сем’яў вікінгаў вельмі цяжка адсачыць, нягледзячы на шматлікія песні, якія пра іх спяваюцца. Як сястра Блот-Свена, яна, магчыма, была дачкой шведскага прынца Інгвара Вандроўніка, сына караля Швецыі Эймунда Старога; такім чынам яна магла быць стрыечнай сястрой свайго мужа. Шлюб, верагодна, быў заключаны па палітычных прычынах, каб аб’яднаць паганскія і хрысціянскія фракцыі. Мяркуецца, што рунічны камень, узведзены чалавекам па імі Сігторн ў гонар дачкі Mö і сына Sven, быў усталяваны бацькам каралевы Хелены і Блот-Свена. Поўнае імя Хелены ў гэтым выпадку было б Хеленай Сігторнсдотэр.
Мала што можна пэўна сказаць пра каралеву Хелену, але яна хутчэй за ўсё была паганкай падобна свайму брату. На момант заключэння шлюбу яе альбо пераканалі, альбо прымусілі перайсці ў хрысціянскую веру. Магчыма, яна атрымала імя Хелена пасля хрышчэння, паколькі яе дочкам таксама далі імёны з хрысціянскай Еўропы: Хрысціна, Маргарэт і Катарына. Невядома, падтрымлівала яна паганцаў або хрысціян. У 1087—1088 гадах яна была сведкай вайны паміж яе мужам-хрысціянінам і братам-язычнікам і ўбачыла трыумф мужа. Магчыма, яна аплаквала смерць свайго брата і паганства ў 1087—1088 гадах, але да канца свайго жыцця яна была ці прыкідвалася хрысціянкай. Пасля паразы паганцаў яна разам са сваім мужам у перыяд паміж 1090 і 1100 гадамі заснавала першы вядомы жаночы манастыр у Швецыі — бенедыкцінскае абацтва Урэта ў Эстэргётландзе. Яна падарыла манастыру дваццаць маёнткаў у Эстэргётландзе. Маёнткі меркавана належалі каралеве: былі пасагам або спадчынай ад брата Свена. Пасля смерці мужа прыкладна ў 1105 годзе, каралева-ўдава Хелена стала манашкай у абацтве Урэта.
Блытаніна з Аленай з Шоўдэ
Каралева Хелена ў гісторыі была доўга час зблытана са святой Аленай з Шоўдэ (пам. 1135), якая жыла ў Швецыі ў той жа перыяд. Гэта зман не падтрымліваюць сучасныя гісторыкі.
Гарона
Гаро́на (Garonne, Garumna, Garona) — рака ў Францыі і Іспаніі (вытокі).
Гіпускааская аперацыя
Гіпускааская аперацыя — аперацыя грамадзянскай вайны ў Іспаніі, у выніку якой армія іспанскіх нацыяналістаў захапіла паўночную правінцыю Гіпускаа.
Перадумовы
У канцы ліпеня войскі Эміліа Мола сталі адчуваць недахоп ваеннага рыштунку (мелася толькі 26 000 патронаў). Тады Франсіска Франка арганізаваў ім пастаўку італьянскага і нямецкага ўзбраення і патронаў. 13 жніўня Мола сустрэўся з Франка ў Севільі. Генералы прынялі рашэнне аб захопе Сан-Себасцьяна і Іруна з мэтай адрэзаць Краіну Баскаў ад Францыі.
Ход аперацыі
Першапачаткова план аперацыі Гіпускаа быў распрацаваны з мэтай захопу Іруна і, такім чынам, адрэзаць войскі рэспубліканцаў на поўначы ад Францыі, а таксама злучыцца з гарнізонам нацыяналістаў у Сан-Себасцьяне, што дазволіла б ім цалкам падпарадкаваць горад. Аперацыя пачалася 20 ліпеня.
Першапачаткова нацыяналістам не атрымалася ўзяць Ірун, але яны аднавілі наступленне, адрэзаўшы паўночныя правінцыі Гіпускаа, Біская, Сантандэр і Астурыю ад Францыі, якая пастаўляла ім узбраенне. У канчатковым выніку Ірун быў захоплены.
Вынікі
У ходзе аперацыі нацыяналісты захапілі тэрыторыю, працягласцю 2500 квадратных кіламетраў.
Забалаць (Валожынскі раён)
За́балаць (, Заболоть) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Эратасфен
Эратасфен Кірэнскі (Ἐρατοσθένης; 276 да н.э.—194 да н.э.) — грэчаскі матэматык, астраном, географ і паэт.
Біяграфія
Заснавальнік навуковай храналогіі, спрабаваў устанавіць даты, звязаныя з гісторыяй Элады.
Доўгі час жыў у Александрыі, з 235 да н.э. — кіраўнік Александрыйскай бібліятэкі. Вызначыў даўжыню зямнога мерыдыяна.
Карчыўка (Радэхіўскі раён)
Карчыўка (Корчі́вка) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Артау
Артау — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Артаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 113 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, сяла Аксу-Аюлы. Код КАТА — 356475100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 342 чалавекі (185 мужчын і 157 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 312 чалавек (170 мужчын і 142 жанчыны).
Красілаўка (Хіславіцкі раён)
Красілаўка (Красиловка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага селішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007 год).
Акварыум
Аква́рыум (ад aquarium — вадаём) — пасудзіна, у якой трымаюць і разводзяць акварыумных рыб, водных жывёл і расліны. Бываюць рознай канструкцыі, формы і памераў (суцэльна шкляныя або з металічным каркасам і шклянымі сценкамі, часам з арганічнага шкла;, прамавугольныя, са скошанай пярэдняй сценкай, якія звычайна падвешваюць на сцяне, і інш.). Мая адпаведны аб’ём (у залежнасці ад відаў і памераў жывёл) і ўмовы існавання (грунт, расліны, і цепларэгулявальная апаратура, аэратары і інш.). У якасці грунту выкарыстоўваюць прамыты рачны пясок.
У акварыуме трымаюць расліны, якія плаваюць на паверхні ці ў тоўшчы вады, і тыя, што ўкараняюцца ў грунце (вядома каля 70 відаў, у т.л. сальвінія, эладэя, вадзяная салата, валіснерыя, крыптакарына і інш.). З мясцовай флоры Беларусі могуць быць выкарыстаны харавыя водарасці, раскі, рагаліснік, стрэлкаліст,, палушнік азёрны, рычыя плаваючая і інш. водныя расліны. Таксама акварыумам называюць спецыяльную навуковую ўстанову, якая вывучае і дэманструе прадстаўнікоў марской і прэснаводнай фаўны і флоры. Існуюць у многіх краінах свету. Буйныя акварыумы ў заапарках Масквы, Таліна, Ташкента, Рыгі. Акварыум для марскіх жывёл звычайна размяшчаюць на беразе мора (першыя створаны ў Севастопалі ў 1871, у ў 1872), некаторыя з іх называюцца акіянарыум.
Красілаўка (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Красілаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Красілаўку не вярнулі БССР.
NGC 5036
NGC 5036 (іншыя абазначэнні — NPM1G -03.0451, PGC 46057) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чачора (прыток Хорапуці)
Чачо́ра — рака ў Беларусі, у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Хорапуць (басейн Іпуці).
Назва
Назва Чачора балцкага паходжання.
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рэкі Kek-upys, Keklys. Рэкі з назвамі Чачора (Kek-, -r-) ёсць таксама на Падзесенні, Верхнім Павоччы, Верхнім Паволжы. У іншых балцкіх гідронімах корань Kek- пашыраны іншымі пашыральнікамі, як у назвах Чэчэна, Чэчэта або Чэчэль (-n-, -t-, -l-).
Усе гэтыя назвы, уключна з назвай Чачоры, звязваюць з літоўскім kekė «гронка (арэхаў, ягадаў, кветак)», kekulas «камяк», прускім kekars «гарох» (у гарохавым струку шмат гарошынак). Яны маюць шырокія індаеўрапейскія адпаведнікі.
Ва ўсіх гэтых выпадках рачныя назвы матываваныя семантыкай ушчыльнення ў выніку сціснутасці. У балцкай гідраніміі нярэдка ёсць, калі водныя назвы нясуць значэнне «сціскання» (Жлобін, Горадзен і інш.). Мяркуецца, што назвы з семантыкай «сціскання» адлюстроўваюць канфігурацыйныя асаблівасці адпаведнай ракі ці возера.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 8,8 км. Пачынаецца за 1 км на поўнач ад аграгарадка Перарост, вусце за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Агародня Кузьмініцкая. Рэчышча ад вытоку на працягу 4 км каналізаванае.
Заброды (Ківэрцаўскі раён)
Заброды (Забро́ди) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ківэрцаўскай гарадской абшчыны.
Флавій Зянон
Зянон Ісаўр (Зінон, першапачатковае імя Тарасікадыса, каля 435—491) — візантыйскі імператар (474—475, 476—491). У яго валадаранне была скасавана Заходняя Рымская імперыя (476—480), пасля чаго Візантыя засталася адзінай пераемніцай Рыма.
Біяграфія
Родам са знатнай сям'і ў Ісаўрыі, у 468 ажаніўся з Арыяднай, дачкой імператара Льва I і змяніў сваё першапачатковае імя Тарасікадыса (Ταρασικοδίσσα у Кандзіда Ісаўра, варыянты — Ἀρικμήσιος, Κοδισσέος, Κοδισσεύς, Τρασκαλισσαῖος, Στρακωδίσσεος) на Зянон. Леў I жадаў супрацьпаставіць яго магутнаму вайскаводу Аспару, якому сам быў абавязаны прастолам. Зянон быў прызначаны патрыцыем, начальнікам імператарскай гвардыі і галоўным военачальнікам малаазіяцкага войска. Аспар склаў змову з мэтай забіць Зянона падчас Фракійскай вайны, але задума не ўдалася, і Зянон, вярнуўшыся ў сталіцу, абвінаваціў Аспара ў здрадзе і загадаў яго забіць, разам з яго сынам Ардавурыем, якому раней была абяцана Арыядна.
Непрыгожы, баязлівы і распусны Зянон выклікаў у Арыядны агіду, але тым не менш яна са славалюбства дапамагала яму ва ўсіх яго планах. У 474 годзе Леў I памёр, прызначыўшы спадчыннікам сына Зянона і Арыядны, Льва II. Зянону было даручана рэгенцтва, і, дзякуючы інтрыгам яго цешчы, Верыны, карона была ўскладзена і на яго. Малалетні Леў пражыў толькі некалькі месяцаў пасля смерці дзеда; у яго смерці падазравалі яго бацькоў, тым больш, што Зянон абвясціў сябе імператарам.
У той час як новы імператар аддаваўся оргіям, Верына склала план узвядзення на прастол свайго брата Васіліска, і Зянон у 475 годзе вымушаны быў бегчы з Канстанцінопаля ў Ісаўрыю, пры гэтым яго пераследвалі вайскаводы Васіліска. Рэшткі арміі Зянона пацярпелі паражэнне, і ён вымушаны быў хавацца ў адным з умацаваных месцаў Ісаўрыі, разам з Арыяднай.
Васіліск, атрымаўшы ўладу, паводзіў сябе яшчэ горш за Зянона, які часткова зброяй, а часткова інтрыгамі ў 477 годзе зноў дамогся прастола. Васіліск разам з членамі сваёй сям'і быў сасланы ў Фрыгію і там неўзабаве памёр. У Імперыю з усіх бакоў урываліся варвары, але частыя змовы і ўнутраныя разлады не давалі Зянону магчымасці звярнуць супраць іх зброю. Каб пазбавіцца ад остготаў, якія пасяліліся ў Мёзіі, ён дазволіў Тэадорыху заняць Італію і пазбавіць прастола Адаакра, следствам чаго стала заснаванне тут Остгоцкага каралеўства.
У 484 годзе ў Палесціне ўспыхнула паўстанне самарыцян, узначаленае Юстам, якое было падушана толькі ў 486 годзе.
Пасля смерці Зянона Арыядна аддала сваю руку Анастасію, каранаванаму ў 491 годзе. У царкоўнай гісторыі Зянон вядомы сваім указам «Энатыкон», выдадзеным у 482 годзе.
Тушачніца
Тушачніца, або чарнільны камень (硯臺) — інструмент, які выкарыстоўваецца ў далёкаўсходняй каліграфіі і жывапісе для змешвання тушы (чарніла) з вадой; палітра, ступка для драбнення і ўтрымання чарнілаў або тушы.
Гісторыя прымянення чарнільных камянёў, якія выкарыстоўваюцца для расцірання фарбавальнікаў, налічвае каля 6000-7000 гадоў.
Чарнільны камень лічыцца вельмі важным, паколькі ад яго збольшага залежыць якасць чарнілаў (тушы), што вельмі важна для каліграфіі.
рыхтуюць расціраннем бруска тушы з невялікай колькасцю вады на спецыяльнай пляцоўцы — тушачніцы. Найбольш распаўсюджаны матэрыял, з якога робяць тушачніцу — камень. Таксама вырабляецца з гліны, бронзы, жалеза і фарфору.
Тушачніца разам з, , лічыцца адной з  — сімвалаў асвечанага чалавека, якія былі абавязковымі прадметамі ў яго працоўным кабінеце.
Цэнтр Пяцідзясятніцкага Руху
«Цэнтр Пяцідзясятніцкага Руху» — беларуская евангельская арганізацыя, якая дзейнічала ў 1944—1950 гадах.
Дзейнасць
У ліпені 1944 года на Беларусь прыйшлі савецкія войскі, разам з вызваленнем ад немцаў прыйшоў новы рэлігійны прыгнёт.
Разам з найбліжэйшымі памочнікамі (сакратаром духоўнай кансысторыі Сяргеем Вашкевічам і дзяканам Нічыпарам Касніковічам) Іван Панько стварыў Нелегальны кіраўнічы «Цэнтр Пяцідзясятніцкага Руху», які сам і ўзначаліў. Зыходзячы з царкоўных дагматаў, Цэнтр ставіў сваёй мэтай вызваленне прэсвітарскага актыву ад мабілізацыі ў войска. У 1945 г.одзе быў праведзены нелегальны сход прэсвітараў, на якім былі вызначаныя формы дзейнасці і збіраліся грошы на далейшую дзейнасць. За 1945—1947 годы ад мабілізацыі ў войска былі вызваленыя каля 100 чалавек.
Другая палова 1940-х гадоў характарызавалася ростам актыўнасці пратэстанцкіх цэркваў. У кастрычніку 1944 года адбылося аб'яднанне баптыстаў з евангельскімі хрысьціянамі. Аб'яднаннем царквы заняўся «Усесаюзны савет евангельскіх хрысціянаў-баптыстаў» (УСЭХБ), які меў сядзібу ў Маскве. У 1945 годзе кіраўнічы цэнтр баптыстаў стаў выдаваць часопіс «Брацкі веснік».
У жніўні 1945 года кіраўнікі хрысціянаў веры евангельскай з Беларусі Іван Панько і Сяргей Вашкевіч разам з украінскімі пяцідзясятнікамі звярнуліся з просьбай абмеркаваць магчымасці і ўмовы іх уваходжання ў Саюз хрысціянаў веры евангельскай. 29 жніўня 1945 года быў прыняты адпаведны дакумент, вядомы як Жнівеньскае пагадненне. Пасля яго падпісання пачалася кампанія аб’яднання. Аднак незадаволеныя былі як з аднаго, так і з другога боку. Супраць выступалі прэсвітары евангельскіх хрысціянаў-баптыстаў Р. Барушка (в. Глудня Бярозаўскага раёну), І. Саковіч (в. Голкава Антопальскага раёну), І. Кірылюк (в. Матвеевічы Жабінкаўскага раёну). Былі праціўнікі і з боку пяцідзясятнікаў (хрысціяне веры евангельскай). Яны адмовіліся праходзіць перарэгістрацыю, не прызнавалі кіраўніцтва УСЭХБ, абвінавачвалі яго ў тым, што яно прадалося Антыхрысту. Пяцідзясятнікі адмаўляліся падпарадкоўвацца кіраўніцтву, праводзілі «па-старому» абрады.
Крывэ (Радэхіўскі раён)
Крывэ (Криве́) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Красная Плошчадзь (Хіславіцкі раён)
Красная Плошчадзь (Красная Площадь) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 21 жыхар (2007 год).
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лукшы (гарадзішча)
Лукшы — археалагічны помнік каля вёскі Лукшы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 0,8 км на захад ад вёскі.
Апісанне
Пляцоўка памерам 36×17 м узвышаецца на 5-6 м над наваколлем. Земляных умацаванняў не мае. Адкрылі ў 1930-я гады Хэлена Цэгак-Галубовіч і Уладзімір Галубовіч, у 1977 годзе абследавала Л. У. Дучыц. Культурны пласт 0,7 м, выяўлены на схілах. Знойдзены фрагменты ляпнога посуду і косці жывёл. Адносіцца да днепра-дзвінскай культуры. Датуецца V ст. да н. э. — III ст. н. э.
Фрасінета-По
Фрасінета-По (Frassineto Po) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1455 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 15040. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кулыкіў (Радэхіўскі раён)
Кулыкіў (Куликі́в) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Звозы (Ківэрцаўскі раён)
Звозы (Зво́зи) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ківэрцаўскай гарадской абшчыны.
Аркадзь Фядосавіч Рылюк
Аркадзь Фядосавіч Рылю́к ( г., в. Ліпнікі, Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі хірург, вучоны, доктар медыцынскіх навук (1992), прафесар (1995).
Біяграфія
Пасля заканчэння сямігадовай школы студэнт Пінскага медыцынскага вучылішча (1950—1953 гг.). Фельчар медыцынскага ўчастка ў вёсцы Валавель Драгічынскага раёна з 1953 па 1954 год. У 1954 годзе паступіў у Мінскі медыцынскі інстытут, які скончыў з адзнакай у 1960 годзе.
Навуковая дзейнасць
Аўтар 3 манаграфій, 4 вынаходстваў, 80 рацыяналізатарскіх прапаноў, 200 друкаваных прац па розных праблемах аператыўнай хірургіі органаў брушной поласці і таза.
Кацярына Інгесдотэр Шведская
Кацярына Інгесдотэр (Katarina Ingesdotter) ― шведская прынцэса, жонка дацкага прынца Б’ёрна Харальдсена Жалезнабокага.
Біяграфія
Кацярына была дачкой караля Швецыі Інгэ I Старэйшага і каралевы Хелены. Прыходзілася малодшай сястрой Хрысціны Інгесдотэр і Маргарэт Фредкулы:  Хрысціна выйшла замуж у 1090-х гадах, а Маргарэт ― у 1101 годзе. Кацярына, як мяркуецца, была прыкладна такога ж узросту, што і яе будучы муж, і, такім чынам, нарадзілася каля 1100 года.
Бацька Кацярыны памёр у 1110 годзе і яго змяніў на шведскім троне адзін з яго пляменнікаў. Да моманту смерці бацькі, Кацярына па-ранейшаму была дзіцем. Яе маці, аўдавеўшы, сышла ў абацтва Урэта. Старэйшая сястра, Хрысціна, жыла на Русі, і таму ў Швецыі лічылі, што яна знаходзіцца занадта далёка для таго, каб атрымаць долю ў спадчыне свайго бацькі. Іх сястра Маргарэт была на момант смерці бацькі каралевай Даніі. Вядома, што Маргарэт падзялілася часткай належанай ёй спадчыны з яе пляменніцай Інгрыд у Нарвегіі і пляменніцай Інгеборгай у Даніі. Імя Кацярыны ў гэтых дагаворах не згадваецца, хоць будучы адзінай незамужняй дачкой, якая пражывала ў Швецыі, яна лічылася адной з спадчынніц.
Згодна Сазе пра нашчадкаў Кнута, Кацярына выйшла замуж за дацкага прынца Харалдсена Б’ёрна Жалезнабокага. Вядома толькі адно дзіця, якое нарадзілася ў гэтым шлюбе: гэта была дачка Крысціна, будучая каралева Швецыі, якая нарадзілася прыблізна ў 1122 годзе.
Жыронда (эстуарый)
Жыронда (Gironde) — эстуарый рэк Гарона і Дардонь, у Францыі. Адкрываецца ў Біскайскі заліў. Даўжыня 75 км, найменшая глыбіня на фарватэры 8 м. Порт Ле-Вердон.
На поўдзень ад Жыронды размяшчаецца Срэбны бераг.
Жыронда была выкарыстаная ў «аперацыі "Франктон"» накіраванай супраць нямецкіх суднаў — парушальнікаў блакады, правозіць у акупаваную Францыю каштоўную стратэгічную сыравіну з нейтральных дзяржаў і Японіі. У атацы на байдарках прынялі ўдзел 10 камандас, якія падпарадкоўваліся англійскай марской пяхоце пад кіраўніцтвам маёра Хаслера. Двое камандас патанулі ў хуткіх плынях вусця Жыронды.
Высокая Грыва (Уваравіцкі сельсавет)
Высокая Грыва — пасёлак у Уваравіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Размяшчэнне
У 9 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 43 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні і ўсходзе меліярацыйныя каналы
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Васіліск (візантыйскі імператар)
Быў зрынуты пасля дваццаці месяцаў валадарання, калі Зянон шляхам інтрыг і без кровапраліцця здолеў ізноў заняць прастол у 476 г. Васіліск разам са сваім сямействам быў зняволены ў адной з крэпасцей у Кападокіі, дзе яны ўсе памерлі галоднай смерцю. Падчас яго валадарання, з прычыны падпалу, згарэла публічная бібліятэка ў Канстанцінопалі, якая налічвала больш за 120 000 рукапісаў.
Грудзінаўскі 2-гі нацыянальны латышскі сельсавет
Грудзінаўскі 2-гі нацыянальны латышскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Грудзінаўка 2-я.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Грудзінаўскі 2-гі сельсавет у складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года рэарганізаваны ў нацыянальны латышскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 24 верасня 1939 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Красніцкага сельсавета.
NGC 5037
NGC 5037 (іншыя абазначэнні — MCG -3-34-29, IRAS13123-1619, PGC 46078) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Супрасльскі Дабравешчанскі манастыр
Супрасльскі Дабравешчанскі манастыр (Monaster Zwiastowania Najświętszej Marii Panny w Supraślu) — праваслаўны манастыр у горадзе Супраслі на Падляшшы на ўсходзе Польшчы. Цяпер знаходзіцца ў юрысдыкцыі Польскае праваслаўнае царквы. У свой час манастыр быў адным з цэнтраў (стара)беларускага праваслаўя і пісьменства.
Заснаванне
Супрасльскі манастыр быў заснаваны ў 1498 годзе маршалкам Вялікага Княства Літоўскага і ваяводам наваградскім Аляксандрам Хадкевічам у Гарадку. Новы манастыр засялілі манахі кіеўскіх манастыроў.
XVI стагоддзе: будаўніцтва храмаў і збіранне бібліятэкі
У 1500 годзе, жадаючы знайсці больш зацішнае месца для манастыра, брація перасялілася на бераг ракі Супраслянкі. У тым жа годзе быў узведзен першы драўляны храм Св. апостала Іаана Багаслова. Каля храма пабудавалі манаскі корпус.
З 1503 па 1511 год адбудоўваецца каменны Дабравешчанскі сабор, які спалучае ў сваім абліччы візантыйскі і гатычны стылі. Два прыдзелы сабора былі асвечаны ў гонар рускіх святых — Феадосія Пячэрскага і Барыса і Глеба. Мітрапаліт Іосіф, які свяціў сабор, падарыў манастыру спіс цудатворнае іконы Божай Маці Смаленскай, які пазней атрымаў назву Супрасльскай іконы Божай Маці. У 1557 годзе арцель іканапісцаў на чале з сербам Нектарыем распісала храм Дабравешчання фрэскамі ў стылі балканскай школы.
У сярэдзіне XVI стагоддзя пабудаваны каменны Уваскрасенскі храм.
К XVI стагоддзю ў манастыры была сабрана вялікая бібліятэка: у 1557 годзе ў ёй было звыш 200 рукапісаў і друкаваных кніг, а ў 1645 годзе іх лік павялічыўся да 587. Сярод асабліва каштоўных кніг манастыра былі Супрасльскі кодэкс (мінея XI стагоддзя), «Касмаграфія» Космы Індыкаплова, Супрасльскі летапіс, у якім апісана гісторыя Велікага Княства Літоўскага, жыццяпісы святых мучанікаў Віленскіх Антонія, Іаана і Яўстафія, Кодэкс дыякана Мацвея з горада Корца з жыціямі святых Фёдара Яраслаўскага, Варлаама Хутынскага і мітрапаліта Маскоўскага Пятра, пахвальныя словы ў гонар Святога Клімента Охрыдскага, жыццяпіс Святога Савы Сербскага, пропаведзі і пісьмы мітрапаліта Рыгора Цамблака.
У 1593 годзе кніжнік Іван Праскура напісаў у манастыры «Жыціе Святога Сергія Раданежскага». Дзякуючы старанням браціі было створана і перапісана мноства твораў у абарону праваслаўнай веры на землях Польскай дзяржавы, сярод якіх «Пасланне да венгерскага караля Іаана Запальяі ад манахаў Святой Гары Афон», «Пасланне да лацінян», «Размова хрысціяніна з юдзеем пра веру і іконы», «На богапраціўную, на паганую лаціну, якую папежы, што ў іх, вымыслілі ў іх паганай веры», а таксама «Спісанне проці лютраў», якое з’явілася ў 1570 годзе стараннямі супрасльскага кніжніка Яўстохія.
З часу намесніцтва архімандрыта Сергія (Кінбара) Супрасльскі манастыр некаторы час называўся лаўрай.
XVII—XVIII стст.: пераход да ўніятаў
Сярод настаяцеляў Супрасльскага манастыра асаблівае месца належыць архімандрыту Іларыёну Масальскаму — актыўнаму праціўніку Берасцейскай уніі. Нягледзячы на заклікі ўніяцкага Кіеўскага мітрапаліта Міхаіла Рагозы, які асабіста прыбыў у манастыр, перайсці ва ўніяцтва, брація засталася вернаю праваслаўю. Стойкасць браціі настолькі пераканала мітрапаліта Міхаіла, што да самае свае смерці ён больш не падымаў пытання аб пераходзе Супрасльскага манастыра ў унію.
Скора пасля смерці мітрапаліта Міхаіла (1598) наступны ўніяцкі мітрапаліт Іпацій (Пацей) знарок прыбыў у Супрасльскі манастыр, каб аб'вясціць насельнікам аб пераходзе манастыра ў унію. Брація манастыра ў адказ аб’явіла новага мітрапаліта ерэтыком і адмовілася яму падпарадкоўвацца. Гэта процістаянне закончылася адхіленнем архімандрыта Іларыёна ад кіравання манастыром асобай граматай караля Жыгімонта Вазы ад 19 студзеня 1602 года. Іларыён змог вярнуцца на ранейшую пасаду толькі праз чатыры гады — пасля скасавання каралём свайго ўказа ў выніку хадайніцтва Іераніма Хадкевіча. У 1609 годзе Іларыён памёр.
Новы настаяцель манастыра архімандрыт Герасім таксама заставаўся верны праваслаўю (яшчэ ў 1603 годзе ён злажыў з сябе прысягу ўніяцкаму мітрапаліту).
На ўступкі ўніятам пайшоў наступны архімандрыт — Самуіл (Сечанка). У 1631 годзе манастыр становіцца базыльянскім, у сакавіку 1635 года быў прыняты новы манастырскі статут.
У першай палове XVII ст. манастырская бібліятэка налічвала каля 600 кніг, пры гэтым каля 200 з іх былі на лацінскай мове, каля 150 на польскай, некалькі на грэчаскай і чэшскай мовах і 234 кнігі былі «рускімі», г.зн. кірылічнымі, пераважна рукапіснымі. Такім чынам, к сярэдзіне XVII ст. каля 60 % кніг манастырскай бібліятэкі было напісана лацініцай.
У другой палове XVIII ст. у Дабравешчанскім саборы будуецца новы іканастас у стылі барока — работа гданьскага рэзчыка Андрэя Мадзялеўскага. Мяняецца і ўсё ўнутранае ўбранне галоўнага манастырскага храма (так, фрэскі XVI ст. былі забелены белаю фарбай).
У 1645—1652 гадах пабудаваны пакоі архімандрыта. У 1695—1697 гг. была ўзведзена манастырская званіца, якая ў 1702 годзе згарэла і была адбудавана нанова ў першай палове XVIII ст.
На рубяжы XVIII ст. манастыр ізноў становіцца значным культурным цэнтрам. У 1695 годзе пры манастыры адкрылася друкарня, дзе друкаваліся пераважна богаслужэбныя кнігі. У 1709—1728 гадах друкарня была значна пашырана.
XIX ст.: пад юрысдыкцыяй Рускай праваслаўнай царквы
У сувязі з падзелам Рэчы Паспалітай манастыр некаторы час знаходзіўся на тэрыторыі Прускага каралеўства.
Пасля Тыльзіцкага дагавора 1807 года збяднелы Супрасльскі манастыр апынуўся на землях Расійскай імперыі.
У 1824 годзе манахі Супрасльскага манастыра выказалі дабравольнае жаданне перайсці ў праваслаўе. Афіцыйны пераход у праваслаўе быў замацаваны Полацкім саборам 1839 года.
У 1887 годзе сцены Дабравешчанскага сабора былі ачышчаны ад пабелкі, і храму часткова вярнулі былы выгляд.
У 1889—1890 гадах у манастыры была пабудавана Царква Іаана Багаслова.
XX ст.
У 1901 годзе ў манастыры былі ўладкаваны новыя праваслаўныя могілкі, на якіх была ўзведзена Георгіеўская царква.
У 1915 годзе ў сувязі з разгортваннем вайны быў выдадзены ўказ аб эвакуацыі жыхароў горада Супрасля ўглыб Расіі. Ад'язджаючы з Дабравешчанскага манастыра, манахі ўзялі з сабой Супрасльскую ікону і некаторае царкоўнае начынне.
Пасля ўтварэння самастойнай Польскай дзяржавы тэрыторыя манастыра не была перададзена царкве. У 1919 годзе Дабравешчанская царква была закрыта і апячатана, а манастыр перайшоў у распараджэнне дзяржаўнага казначэйства. У 1922 годзе ў былых будынках манастыра размясцілася школа. Праваслаўны прыход у горадзе Супраслі таксама спыніў існаванне. Храм Іаана Багаслова аддалі католікам. У 1935 годзе некаторыя будынкі манастыра атрымалі ў арэнду салезіяне, якія прыстасавалі Іаана-Багаслоўскі храм пад гімнастычны зал.
У 1939 годзе манастыр аказваецца ў складзе Беластоцкай вобласці БССР. У Дабравешчанскай царкве былі ўстроены майстэрні і кузня, у Багаслоўскай царкве — сталовая і кухня.
Пасля акупацыі гэтай мясцовасці нямецкімі войскамі праваслаўнае духавенства атрымлівае дазвол праводзіць службы ў Храме Іаана Багаслова. Царква была асвечана ў 1942 годзе. У манастыр на некаторы час вярнуліся праваслаўныя манахі. 21 ліпеня 1944 года адступаючы немцы ўзарвалі Дабравешчанскі сабор.
Пасля заканчэння вайны горад Супрасль разам з манастыром савецкімі ўладамі перададзены Польшчы. Праваслаўных манахаў выгналі з манастыра, дзе зноў размясціліся салезіяне і школа.
У 1955 годзе было прынята рашэнне знесці храм Іаана Багаслова, але пасля пратэстаў веруючых у 1958 годзе храм зноў вярнулі праваслаўным.
У 1989 годзе манаская абшчына была афіцыйна абвешчана Мужчынскім манастыром Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы. Намеснікам манастыра застаўся ігумен Мірон (Хадакоўскі).
Пад юрысдыкцыяй Польскай праваслаўнай царквы
У пачатку 1990-х гадоў з просьбаю вярнуць увесь комплекс Дабравешчанскага манастыра праваслаўным веруючым выступіла Польская праваслаўная царква. У 1993 годзе рашэннем Савета Міністраў манастыру афіцыйна вярнулі ўсе ранейшыя будынкі, але з-за шматлікіх пратэстаў з боку католікаў выкананне гэтага рашэння зацягнулася да 1996 года.
У 1998 годзе па рашэнню Святога Сабора Польскай праваслаўнай царквы тры манахі Супрасльскага манастыра былі ўзведзены ў сан епіскапаў: Мірон (Хадакоўскі) стаў епіскапам Гайнаўскім, Іакаў (Касцючук) — епіскапам Супрасльскім, а Рыгор (Харкевіч) — епіскапам Бельскім.
З 1 ліпеня 1999 года ў манастыры зноў пачала дзейнічаць друкарня.
Беларуска-кітайскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Кітайскай Народнай Рэспублікай былі ўсталяваныя ў студзені 1992 года.
Палітычнае супрацоўніцтва
11 студзеня 1993 года ў Пекіне была падпісана сумесная беларуска-кітайская заява аб супрацоўніцтве.
У сваёй знешняй палітыцы абедзве дзяржавы выказваюцца ў падтрымку стварэння шматпалярнай сістэмы міжнародных адносін і ў цэлым імкнуцца падтрымліваць адзін аднаго на міжнароднай арэне. У прыватнасці, беларускі МЗС падтрымаў КНР у сувязі з беспарадкамі ў Сіньцзян-Уйгурскім аўтаномным раёне летам 2009 г. Цяперашні стан адносін дзвюх дзяржаў афіцыйна ацэньваецца як стратэгічнае ўзаемадзеянне.
У час свайго візіту ў Кітай у 2005 годзе Аляксандр Лукашэнка заявіў аб двухбаковых адносінах наступнае: «У нас абсалютна адзіныя пазіцыі на міжнароднай арэне, адзіныя канцэптуальныя погляды на светаўладкаванне. У нас няма абсалютна ніякіх праблем ва ўзаемаадносінах. Нашы адносіны — гэта сапраўды адносіны сяброў.» На кастрычнік 2010 года запланаваны афіцыйны візіт беларускага прэзідэнта ў Кітай.
Эканамічнае супрацоўніцтва
Дзякуючы экспартнай арыентаванасці беларускай эканомікі і вельмі вялікаму ўнутранаму рынку КНР няўхільна павялічваецца беларускі экспарт. У сваю чаргу, Кітай забяспечвае беларускую эканоміку параўнальна таннай складанай тэхнікай, а таксама таварамі масавага спажывання. Дзякуючы гэтаму эканамічнае супрацоўніцтва з Кітаем актыўна развіваецца.
У сваю чаргу, дзякуючы імпарту прамысловага абсталявання з КНР плануецца мадэрнізацыя некалькіх электрастанцый Беларусі. Таксама Кітай паставіў неабходнае абсталяванне для аператара мабільнай сувязі БеСТ.
Па выніках 2008 года знешнегандлёвы абарот дзвюх краін складаў больш за 2 мільярды долааў, з прыкметным перавышэннем аб’ёму імпарту над экспартам. Пры гэтым беларускі экспарт яшчэ недастаткова дыверсіфікаваны.
Візіты кіраўнікоў дзяржаў
Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка неаднаразова наведваў Кітай. Другі візіт адбыўся ў 2001 годзе. У тым жа 2001 годзе Беларусь наведаў старшыня КНР Цзян Цзэмінь.
У снежні 2005 года Аляксандр Лукашэнка наведаў КНР, дзе сустрэўся з кітайскім кіраўніцтвам і падпісаў шэраг кантрактаў. Прэзідэнт станоўча ахарактарызаваў вынікі візіту і развіццё адносін з КНР. Аляксандр Лукашэнка таксама прысутнічаў на адкрыцці Алімпійскіх гульняў 2008 года ў Пекіне, сумясціўшы сваю паездку з рабочым візітам.
Ху Цзіньтаа не наведваў Беларусь як кіраўнік дзяржавы. У той жа час, Ху Цзіньтаа наведваў Мінск з візітам, але ў 2000 годзе, будучы намеснікам старшыні КНР.
Кустын (Радэхіўскі раён)
Кустын (Ку́стин) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беларуска-ўзбекістанскія адносіны
Беларуска-ўзбекістанскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Узбекістан. Дыпламатычныя адносіны ўрады ўстанавілі 21 студзеня 1993 г. У лютым 1994 г. было адкрыта пасольства Беларусі ў Ташкенце.
Гісторыя
Узаемаадносіны прэзідэнтаў Карымава і Лукашэнкі былі няпростымі, што пасля смерці першага і адзначыў прэзідэнт Беларусі: ''«як я часта кажу свайму сябру Шаўкату, мы ў беларуска-узбекскіх адносінах зрабілі значна больш, чым за 20 папярэдніх гадоў. Маёй заслугі тут мінімум. Заслуга вашага прэзідэнта.»''. Толькі ў красавіку 2018 г., пры новым прэзідэнце Узбекістана Ш. Мірзіяеве, было адчынена Пасольства Узбекістана ў Мінску.
У сакавіку 2018 г. Узбекістан наведаў міністр абароны Беларусі А. Раўкоў. Беларускі бок выказаў гатоўнасць адрамантаваць і мадэрнізаваць узбекскую бронетэхніку і лятальныя апараты.
Эканамічнае супрацоўніцтва
У ходзе вераснёўскага візіту А. Лукашэнкі ў Ташкенце адбыўся бізнес-форум, падчас якога бакі падпісалі 82 экспартна-імпартных пагадненняў.
Ядвіга Іосіфаўна Будай
З 1937 года ў калгасе «Чырвоны агароднік», у 1952—1977 гадах даярка калгаса «Савецкая Беларусь», з 1972 года — саўгаса «Азёрны» Мінскага раёна. Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена за поспехі ў развіцці вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі і ўкараненне дасягненняў навукі і перадавога вопыту.
Куты (Радэхіўскі раён)
Куты (Кути́) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Канапэлька
Канапэлька (Конопе́лька) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ківэрцаўскай гарадской абшчыны.
Забор’е (Валожынскі раён)
Забо́р'е (, Заборье) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Тытунёвая прамысловасць
Тытунёвая прамысловасць — галіна прамысловай вытворчасці па вырабе тытунёвых вырабаў.
Тытунёвы рынак
Размеркаванне рынку паміж кампаніямі: CNTC (Кітай) 33,7 %, Altria (ЗША) 17,6 %, BAT (British American Tobacco) (ЗША) 15,1 %, Imperial Tobacco (Вялікабрытанія) 3,6 %, іншыя кампаніі 30 %.
Гандаль тытунёвымі вырабамі звычайна адбываецца ў спецыялізаваных аддзелах магазінаў або крамах (але таксама распаўсюджана выдача пачкаў цыгарэт і на касах супермаркетаў).
Тытунёвая прамысловасць Беларусі
У 2014 годзе паводле афіцыйнай статыстыкі экспарт беларускіх тытунёвых вырабаў склаў 10 197 млн штук. З 2015 года дадзеныя аб экспарце тытунёвых вырабаў знікаюць з адкрытага доступу, адначасова з’яўляюцца сігналы аб бурным росце нелегальнага гандлю беларускімі цыгарэтамі за мяжой.