cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нэтбук
Для большасці карыстальнікаў найбольш відавочнымі адрозненнямі ад «звычайных» субноўтбукаў будуць: меньшыя габарыты, адсутнасць аптычнага прываду (амаль заўсёды) і наяўнасць вэб-камеры з мікрафонам.
Гісторыя
У 2005 годзе стартаваў праект OLPC, адной з мэтаў якога было стварэнне таннага ноўтбука XO-1 для дзяцей з краін у стадыі развіцця. Згодна гэтаму праекту, кошт ноўтбука з дыяганаллю 7,5 цалі не павінен перавышаць 100 долараў, пры гэтым прылада павінна забяспечваць доступ у Інтэрнэт праз бесправадны інтэрфейс Wi-Fi і працу з тэкставымі дакументамі. У 2007 годзе праект быў амаль завершаны, аднак кошт прылады склаў каля 188 долараў. У цяперашні час вядуцца працы дзеля змяньшэння сабеконта да заяўленага і распрацоўваецца другая версія ноўтбука.
Вясной 2007 года на выставе COMPUTEX Taipei 2007 кампанія ASUS прэзентавала новы субноўтбук Eee PC на базе працэсара Intel Celeron M з дыяганаллю экрана 7 цаляў і заяўленым контам ад 199 долараў. Пастаўкі прылад пачаліся ў кастрычніку 2007 года. Рэальны кошт прылады ў мінімальнай камплектацыі склаў 250 долараў і знізіўся да намінальнага толькі пад канец вытворчасці мадэлі.
15 кастрычніка 2007 года Intel заявіла аб распрацоўцы новага працэсара для мабільных выкарыстанняў, у прыватнасці для прылад тыпу OLPC, — Atom.
У лютым 2008 года, пасля выхаду кампаніі з праекту OLPC, тэрмін нэтбук быў зноў уведзены кампаніяй Intel, для пазначэння звыштанных ноўтбукаў з невялікай дыяганаллю экрана. Такім чынам, з катэгорыі субноўтбукаў была вылучана новая катэгорыя партатыўных прылад — «нэтбукі» (з дыяганаллю экрана ад 7 да 11 цаляў). Intel прыступілп да рэалізацыі ўласнага праекта звыштаннага камп’ютара для дзяцей з краін у стадыі развіцця — Classmate PC.
3 чэрвеня 2008 года кампанія Intel прэзентавала працэсары Atom, аснованыя на ядры Diamondville, прызначаныя для выкарыстання ў нэтбуках і неттопах. На працягу лета і восені 2008 года большасць буйных вытворцаў камп’ютараў прэзентавалі ўласныя нэтбукі на базе працэсараў Intel Atom. Кошт цэлага шэрагу нэтбукаў перавышае 500 долараў і яны наўпрост канкуруюць з бюджэтнымі ноўтбукамі з памерам дыяганалі экрану 14,1—15,4 цаляў (35,8—39,1 см). Некаторыя нэтбукі пазіцыянуююцца як іміджавыя мадэлі, іх кошт набліжаецца да малодшых мадэляў субноўтбукаў.
Акрамя таго, восенню 2008 года некаторымі кітайскімі вытворцамі былі прэзентаваны партатыўныя прылады з дыяганаллю экрану 7 цаляў на базе працэсараў ARM пад кіраваннем АС Windows CE і Linux. Выкарыстанне ARM-працэсара і адпаведных АС класіфікуе гэтыя прылады хутчэй як клас Handheld PC, аднак памеры дазваляюць класіфікаваць іх як нэтбукі. Кошт падобных нэтбукаў не перавышае 100 долараў.
У трэцім квартале 2008 года сусветныя пастаўкі партатыўных камп’ютараў упершыню ў гісторыі пераўзышлі аналагічны паказчык для настольных ПК. Гадавы прырост у 40 % ноўтбукам забяспечылі ноўтбукі, якія імкліва набіраюць папулярнасць.
У студзені 2010 года на IT-выставе CES 2010 былі прэзентаваны нэтбукі на энергаэфектыўнай платформе Intel Pine Trail, якая ўключае ў сябе працэсары Intel Atom N450.
У студзені 2011 года кампаніяй AMD былі прэзентаваны нэтбукі на энергаэфектыўнай платформе AMD Brazos, якая ўключае ў сябе працэсары AMD C-50, E-350 і інш. на ядры Bobcat і відэапрацэсар Radeon HD серыі 6000.
Пад канец 2012 года вядучыя вытворцы (ASUS і Acer) заявілі аб сканчэнні вытворчасці мадэляў катэгорыі нэтбук.
Апаратнае забеспячэнне
У нэтбуках выкарыстоўваюцца экнамічныя працэсары (ULV) і наборы сістэмнай логікі. Амаль усе нэтбукі абсталяваны модулямі бесправадных сетак Wi-Fi, некаторыя — WiMAX, часта ёсць інтэрфейс Bluetooth. Звычайна маецца мультыфарматны (MS Pro, SD/MMC, XD-Picture Card) кардрыдар. За рэдкім выключэннем (напрыклад, Kohjinsha EX6, ASUS Eee PC 1004DN і ў нейкай меры HP Pavilion dv2) аптычныя прывады адсутнічаюць.
Першыя лінейкі нэтбукаў былі абсталяваны толькі SSD-носьбітамі малога аб’ёму, аднак большасць сучасных мадэляў выкарыстоўваюць механічныя HDD, як і ноўтбукі.
Для дадзенай катэгорыі прылад карпарацыяй Intel былі распрацаваны адмысловыя працэсары Intel Atom, якія ўжываюцца ў большасці нэтбукаў. Таксама кампанія AMD распрацавала платформу AMD Brazos з серыі Fusion адмыслова для ўжывання ў мабільных камп’ютарах, уключаючы нэтбукі. Акрамя Intel Atom і AMD Fusion, у нэтбуках маюць папулярнасць працэсары Intel Celeron M ULV (Asus EeePC 701 4G, Asus EeePc 900, Asus EeePc 1000 HD), VIA C7-M (HP 2133 Mini-Note), VIA Nano, AMD Geode (Roverbook NEO U800), а таксама Athlon Neo (Packard Bell DOT M/A).
Існуюць мадэлі нэтбукаў з сэнсарнымі экранамі, напрыклад, Lenovo S10-3T, ASUS EEE PC T91MT, ASUS EEE PC T101MT, Medion Akoya Mini 1315.
Праграмнае забеспячэнне
У нэтбуках выкарыстоўваюцца разнастайныя АС на базе GNU/Linux (напрыклад, Eeebuntu, Ubuntu, Chrome OS), Windows XP Home Edition і Windows Vista Home Basic (у некаторых выпадках — Windows Vista Business), а з нядаўніх пор і Windows 7 Starter Edition, хоць карыстальнік можа сам усталяваць любую зручную для яго АС. Таксама ўжо маецца падтрымка многіх нэтбукаў аперацыйнай сістэмай Android.
Аэрапорт Стакгольм-Скаўста
Аэрапорт Стакгольм-Скаўста (Stockholm-Skavsta flygplats, Stockholm-Skavsta Airport) — міжнародны аэрапорт побач з горадам Нючэпінг, Швецыя, за 106 км на паўднёвы захад ад цэнтральнай чыгуначнай станцыі Стакгольма. Абслугоўвае лоў-кост і грузавыя авіякампаніі. Стакгольм-Скаўста — трэці паводле пасажыраабароту аэрапорт Швецыі (пасля Арланды і Ландветэра). Яго пасажырапаток склаў у 2011 годзе 2 581 639 чалавек.
Блакітніца ікар
Блакітніца ікар (Polyommatus icarus) — дзённы матылёк з сямейства блакітніц.
Даўжыня пярэдняга крыла імага — 13-17 мм.
Біялогія
У залежнасці ад шыраты, развіваецца ў двух-трох пакаленнях. На крайнім поўдні, напрыклад, у стэпавай зоне Украіны і на паўднёвым беразе Крыма магчыма развіццё чацвёртага. На поўдні Усходняй Еўропы імага сустракаюцца практычна бесперапынна з пачатку красавіка па кастрычнік. Самкі адкладаюць на верхні бок лісця розных травяністых раслін па 1 яйку, часам ля хвосцікаў маладога лісця, у вяршыні сцябла або ў похву лісця. Самкі часта адкладаюць яйкі на расліны каля мурашнікаў. Маладыя вусені перамяшчаюцца на ніжні бок ліста, аб'ядаюць лісце з краёў, затым знішчаюць ліставыя пласцінкі цалкам, кантактуюць з мурашкамі, , , , , , ,. Зімуе вусень апошняй генерацыі, радзей кукалка. Зімуе на сцябле, ля аснавання расліны або ў падсцілцы. Акукліваецца ў раслінным ападзе або ў верхнім пласце глебы, акружаючы сябе друзлай сеткай з шаўкавіны. Часта мурашы заносяць кукалак у розныя расколіны або іншыя хованкі ў зямлі.
Кармавыя расліны
, віды, , , віды , , віды , , , , , ,.
Час лёту
Красавік — 2-3 дэкады, май, чэрвень, ліпень, жнівень, верасень, кастрычнік — 1 дэкада.
Месца пражывання
Эўрыбіёнт. Лугі розных тыпаў, паляны, прасекі, ускрайкі лясоў, поласы адчужэння чыгунак і шашэйных дарог, пусткі, сады, паркі, урбанізаваныя тэрыторыі і г. д. На поўдні з'яўляецца масавым відам на люцэрнавых палях. На Кольскім паўвостраве назіраецца на лугавых супольнасцях каля населеных пунктаў.
Заўвагі па сістэматыцы
Ва Усходняй Еўропе прадстаўлены намінатыўным падвідам. Разам з тыпавой сустракаецца форма icarinus, у якой на пярэднім крыле ў прыкаранёвай вобласці адсутнічаюць вочкі або кропкі. У 1999 годзе Б. В. Страдомскім і Ю. Г. Арзанавым былі апісаны «двайнікі» Polyommatus icarus — Polyommatus neglectus і Polyommatus elena. У якасці аснавання былі прапанаваны адрозненні ў будове геніталій абодвух палоў. У геніталіях самца elena лопасці ункуса падоўжаныя і звужаныя ў параўнанні з icarus, дарсальны край вінкулума выразна больш выпуклы. Эдэагус у elena слаба склератызаваны, сплясканы з бакоў, не мае перагіну ў базальнай чвэрці. Вяршыня поствагінальнай пласцінкі ў геніталіях самкі elena мае характэрныя ўчасткі склератызацыі, у той час як для icarus характэрна бязладнае размяшчэнне склератызаваных кропак. Наступныя малекулярна-генетычныя даследаванні таксама паказалі значнае адрозненне паміж icarus і elena (больш за 6, 5 %) у такой ядзернай паслядоўнасці ДНК, як internal transcribed spacer 2 — ITS 2. Што тычыцца neglectus, то гэты таксон быў зведзены ў сінонім да Polyommatus icarus.
А ў вас неграў лінчуюць
«А ў вас неграў лінчуюць» — крылатая фраза, якая выкарыстоўваецца ва ўсходнееўрапейскіх краінах для абазначэння выкарыстання, як правіла, у палітыцы, рытарычнага прыёму, вядомага як tu quoque («сам такі»). У літаральным сэнсе гэта фраза, якая з'яўляецца адным з прыкладаў дэгуманізацыі ворага, прыводзіць у якасці аргументу выпадкі лінчавання неграў у ЗША у доказ таго, што разавыя ўспышкі расізму на тэрыторыі палітычнага праціўніка горшыя, чым усе і любыя недахопы, якія ставяцца ў віну сацыялістычнаму ладу (усяго ў Злучаных Штатах у перыяд з 1882 па 1968 год лінчаванню падвергліся прыкладна 3500 чарнаскурых ). У агульным сэнсе фраза абазначае сітуацыю, калі нехта ў адказ на крытычныя заўвагі ў свой адрас паказвае на значна больш сур'ёзныя, па яго меркаванні, недахопы таго, хто крытыкуе, замест таго, каб адказваць непасрэдна на саму крытыку.
Выкарыстанне гэтай фразы ўзыходзіць да савецкага анекдота хрушчоўскіх часоў пра гутарку паміж амерыканцам і рускім. Ёсць некалькі версій гэтага анекдота, і ўсе яны тычацца актаў гвалту супраць неграў, пра якія паведамлялі СМІ ў часы Руху за цывільныя правы 1955—1968 гадоў. У адной з версій:
«Голас Амерыкі» пытаецца ў армянскага радыё: «А праўда, што зарплата савецкага інжынера 120 рублёў?», на што армянскае радыё пасля трохдзённай паўзы адказвае: «А ў вас неграў лінчуюць».
Оўлавюр Рагнар Грымсан
Оўлавюр Рагнар Грымсан (Ólafur Ragnar Grímsson;, ) — пяты прэзідэнт Ісландыі (1 жніўня 1996 — 1 жніўня 2016).
Біяграфія
Нарадзіўся 14 мая 1943 года ў Ісафіёрдуры, у сям'і цырульніка. Бацька — Грымур Крыстгейрсан (ісл. Grímur Kristgeirsson), маці — Сванхільдзюр Оўлафсдоўтыр Х'яртар (ісл.: Svanhildur Ólafsdóttir Hjartar).
З 1970 года — доктар паліталогіі, у 1971—1988 гадах — выкладаў у Ісландскім універсітэце.
У 1987—1995 гадах — лідар Партыі Народны Саюз.
Прэзідэнцтва
26 чэрвеня 1996 Оўлавюр Рагнар Грымсан быў абраны пятым прэзідэнтам Рэспублікі і заняў пасаду 1 жніўня. На выбарах ён прадстаўляў партыю «Народны саюз». За яго прагаласавалі 40,9 % выбаршчыкаў.
Стаў першым у гісторыі Ісландыі прэзідэнтам, які ўсклаў вета на закон, які прыняў Альтынг.
Жаночая дуэль
«Жаночая дуэль» — карціна Хасэ дэ Рыберы. Захоўваецца ў музеі Прада ў Мадрыдзе.
Карціна, датаваная і падпісаная Рыберам, створана ў Неапалі ў 1636 годзе, як частка цыкла з больш як трыццаці карцін на тэму гісторыі Рыма, заказаных Рыберы, Джавані Ланфранка, Даменікіна і іншым мастакам.
На карціне намалявана кульмінацыя легендарнага эпізоду з гісторыі Неапаля, які здарыўся ў 1552 годзе, калі дзве сіньёры — Ізабела дэ Карацы і Дыямбра дэ Пацінела — біліся на дуэлі за каханне мужчыны па імі Фабіа Дзерэсола ў прысутнасці маркіза Альфонса д'Аваласа. Сюжэт карціны таксама інтэрпрэтаваўся, як алегорыя барацьбы паміж распустай і дабрадзейнасцю.
Міхаіл Васілевіч Кавалёў
Міхаі́л Васі́левіч Кавалё́ў (, в. Дубравіца  Магілёўскай вобласці —, ) — савецкі і беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч. Дэпутат Савета Нацыянальнасцей Вярхоўнага Савета СССР 11 склікання (1984—1989) ад Беларускай ССР. Член ЦК КПСС (1986—1990). Член КПСС з 1962 года.
Біяграфія
У 1954 годзе скончыў Ленінградскі горны інстытут. Заслужаны будаўнік БССР (1964).
Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне, быў двойчы паранены. 3 ліпеня 1944 года ўвайшоў у Мінск. З 1948 года працаваў на Мінскім маторарамонтным заводзе. У 1954—1962 — майстар, прараб, начальнік будаўнічага ўпраўлення, кіраўнік будаўнічага трэста №1 ў Мінску. У 1962—1966 начальнік будаўнічага ўпраўлення і кіраўнік будаўнічага трэста № 3 у Салігорску.
З 1966 года — намеснік міністра будаўніцтва БССР.
У 1967 — 1977 гадах — старшыня Мінскага гарвыканкама.
У 1977 — 1978 — гадах першы намеснік старшыні Дзяржплана БССР.
З 1978 года — намеснік, з 1983 года — першы намеснік старшыні Савета Міністраў БССР.
У 1986 — 1990 гадах — Старшыня Савета Міністраў БССР.
З 1990 года — персанальны пенсіянер саюзнага значэння.
Член ЦК КПСС у 1986—1990 гадах. Член ЦК КПБ у 1971—1990 гадах. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1984—1991, Вярхоўнага Савета БССР у 1970—1990 гадах. Памёр у 2007 годзе, пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Ушанаванне памяці
У Мінску ў доме па адрасе перавулак Бранявы, 4, дзе жыў М. Кавалёў, усталявана мемарыяльная дошка ва ўшанаванне памяці славутага дзяржаўнага дзеяча. Згодна надпісу на дошцы: «у гэтым доме жыў дзяржаўны і палітычны дзеяч Беларусі Міхаіл Васілевіч Кавалёў».
Залужжа (Уладзімір-Валынскі раён)
Залужжа (Залу́жжя) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Луіза Буржуа
Луіза Буржуа (Louise Bourgeois,, — ,  ) — амерыканскі скульптар, жывапісец і графік французскага паходжання.
Біяграфія
У 1932 Буржуа паступіла ў Сарбону, дзе вывучала матэматыку, ад начартальнай геаметрыі перайшла да геаметрычнага кубізму, пакінула вучобу, вывучала мастацтвазнаўства ў Школе Луўра і ў Школе прыгожых мастацтваў, асісціравала Фернану Лежэ, захапілася левымі ідэямі, сюррэалізмам, канструктывізмам і камунізмам. Наведала Савецкі Саюз. Пачала вывучаць мастацтва ў 1936. У 1938 выйшла замуж за амерыканскага мастацтвазнаўцы Роберта Галдуотэра, эксперта па першабытнаму мастацтву, які стаў першым дырэктарам нью-ёркскага музея першабытнага мастацтва ў 1957. У 1939 разам з мужам пераехала ў Нью-Ёрк. У Амерыцы яна звярнулася да скульптуры. У 1947 Буржуа зрабіла першую вертыкальную скульптуру з дрэва, першая выстаўка яе скульптур прайшла ў 1949 годзе. У 1951 годзе памёр бацька мастачкі, Луіза Буржуа атрымала амерыканскае грамадзянства. З 1966 года стала ўдзельніцай феміністычнага руху. У 1967 годзе Буржуа пачала выкарыстоўваць мармур і бронзу пры стварэнні скульптур. З 1972 мастачка рэгулярна наведвае Італію. У 1973 годзе памёр муж. У 1977 годзе мастачка атрымала ганаровую ступень доктара вытанчаных мастацтваў Ельскага ўніверсітэта. У 1980 годзе Буржуа купляе вялікую студыю ў Брукліне. У 1982 годзе прайшла першая рэтраспектыва мастачкі - у Музеі сучаснага мастацтва ў Нью-Ёрку. У 1985 годзе адбылася першая персанальная выстаўка мастачкі ў Францыі. У 1992 годзе Буржуа паказвае першы скульптурны энвайранмент. У 1993 годзе прадстаўляе ЗША на Венецыянскай біенале. У 2001-2002 ў Эрмітажы прайшла выстаўка работ Буржуа (скульптур, прадметаў і літаграфій).
Монькі (Валожынскі раён)
Мо́нькі (, Моньки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Зара (Уладзімір-Валынскі раён)
Зара (Зоря́) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Запясце
Запясце (Carpus) — аддзел верхняй канечнасці паміж касцямі перадплечча (прамянёвай і локцевай касцямі) і пястнымі касцямі, створаныя васьмю касцямі. Косці запясця размешчаны ў два шэрагі; косці дыстальнага шэрагу злучаюцца з пястнымі касцямі, косці праксімальнага — з прамянёвай косцю.
У адрозненне ад астатніх структур кісці, запясце не мае прамянёвай будовы.
NGC 5269
NGC 5269 (іншае абазначэнне — ESO 97-SC4) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
1609 год у гісторыі астраноміі
1609 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы і кляштар францысканцаў (Сянно)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы і кляштар францысканцаў — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у горадзе Сянне Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У 1609 годзе для канвентуальных францысканцаў Яўстафіем Курчам у Сянне быў пабудаваны касцёл. Ён насіў імя Францыска Асізскага, заснавальніка ордэна. Архітэктарам з’яўляўся Іаган Вільгельм Фрэзер.
У 1772 годзе пры актыўным удзеле новых уладароў горада, прадстаўнікоў княжацкага роду Агінскіх Тадэвуша і яго жонкі Ядвігі Залускай, драўляны будынак касцёла быў заменены на цагляны і асвечаны ў гонар Святой Тройцы. У гэтым жа годзе з Рыма сюды былі перанесены мошчы Святога Фартуната. Дазвол на гэта быў атрыманы ад папы Рымскага Клімента XIV.
Пасля паўстання 1863—1864 гадоў кляштар францысканцаў быў скасаваны, касцёл перайшоў да епархіяльнага духавенства ў складзе Магілеўскай рымска-каталіцкай архідыяцэзіі.
Касцёл працаваў да 1937 года. Будынак быў моцна пашкоджаны ў часы Другой сусветнай вайны, а пасля выкарыстоўваўся як склад. 17 верасня 1962 года быў знішчаны.
Архітэктура
Аснову кампазіцыі складалі тры ярусы: першы з іх з галоўным нефам (зала на шырыню амаль усяго касцёла) пераходзіў у больш вузкі, своеасаблівы атык, над якім узвышалася арыгінальная вежа, завершаная шлемам з крыжам. Ствараемае такім чынам уражанне імкнення ў вышыню падкрэслівалася групамі калон першага і другога ярусаў. Апошні быў абрамлены валютамі, размешчанымі над верхам да яго плоскасці і завяршаўся крывалінейным разарваным франтонам, што рабіла сілуэт усяго будынка асабліва выразным і дынамічным.
Кампазіцыйны і ідэйны цэнтр складаў размешчаны над высокім лучковым аконным праёмам першага яруса трохвугольны паўразарваны франтон з сімвалам Святой Тройцы. Вокам Апекі Боскай у трохвугольніку ў абрамленні промняў з’яўляўся маляваны вобраз з выявай Хрыста пасярэдзіне атыка.
Своесаблівым кантрастам гэтай узнёсласці і тыпова барочнай патэтыкі былі строгія і простыя бакавыя фасады, тарцы трансепта і прэсбітэрыі. Карнізы і аконныя праёмы аднолькавай формы з тымі элементамі галоўнага фасада, а таксама звязкі і групы пілястраў, што былі адпаведнікамі калон, аб’ядноўвалі іх стылістычна.
Невялічкая званіца над алтарнай часткай і завяршэнні тарцоў трансепта, увенчаныя крыжамі, падкрэслівалі гэтае адзінства.
Інтэр’ер касцёла быў падзелены чатырма слупамі на тры нефы. Галоўны неф у цэнтры плана перасякаўся з трансептамі і пераходзіў у доўгі прэсбітэрый. На перакрыжаванні іх скляпенняў знаходзіўся вялікі купал, схаваны пад дахам. Утвораная такім чынам прастора напаўнялася святлом праз высока размешчаныя вокны.
Уражанне ўзмацнялася роспісам купала, фігурамі анёлаў на слупах, скульптурай у алтарах. Прыцягвалі ўвагу жырандоль, упрыгожванні з каштоўных матэрыялаў і амвон з правага боку прэсбітэрыя.
Сэрацк
Сэрацк (Serock) — горад у Польшчы, за 40 км на поўнач ад цэнтра Варшавы, на рацэ Нараў каля вусця Заходняга Буга. Уваходзіць у склад Легіяноўскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сэрацк. Плошча 13,43 км². Насельніцтва 4,3 тыс. чалавек (на 2018).
Ла-Магдэлен
Ла-Магдэлен (La Magdeleine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 100 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0166.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кафедральны сабор Рэйк’явіка
Кафедральны сабор Рэйк’явіка (Dómkirkjan í Reykjavík) — галоўная царква Рэйк’явіка, у якой знаходзіцца кафедра епіскапа Царквы Ісландыі. Будынак знаходзіцца ў самым цэнтры ісландскай сталіцы. Царква была пабудавана ў 1787 годзе. У 1847 годзе сабор быў перабудаваны, тут была ўсталявана хрысцільная купель работы скульптара Бертэля Торвальдсэна.
Ізоў
Ізоў (Ізо́в) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Лук’янаўка (Клінцоўскі раён)
Лук’янаўка (Лукьяновка) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каржовагалубоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікае ў канцы XIX ст. Да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.
Зеленагурскае ваяводства
Зеленагурскае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя часы:
Георгій Мікалаевіч Барздоў
Георгій Мiкалаевіч Барздоў (нар., Баранавічы) — беларускі фізік-тэарэтык і оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, 1971). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1972, фізічны факультэт, кафедра тэарэтычнай фізікі і астрафізікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: аператарныя метады ў электрадынаміцы і акустыцы анізатропных асяроддзяў; гіратропныя і біанізатропныя матэрыялы; прамыя і адваротныя гранічныя задачы ў электрадынаміцы суцэльных асяроддзяў.
Карына Аляксандраўна Ёжыкава
Карына Ёжыкава (нар., Гомель, Гомельская вобласць, БССР, СССР) — беларуская гандбалістка. Правы паўсярэдні клуба «DVSC-TVP» (Венгрыя) і зборнай Беларусі па гандболе.
Храм Хрыста Збавіцеля
Кафедральны саборны храм Хрыста Збавіцеля (сабор Ражства Хрыстова) у Маскве — кафедральны сабор Рускай Праваслаўнай Царквы недалёка ад Крамля на левым беразе Масквы-ракі, на месцы, якое раней называлася Чартоллем (вуліца Валхонка, 15-17). Сённяшняе збудаванне — ажыццёўленае ў 1990-х гадах знешняе аднаўленне аднайменнага храма, створанага ў XIX стагоддзі.
Храм з’яўляецца калектыўным кенатафам воінаў Рускай імператарскай арміі, якія загінулі ў вайне з Напалеонам — на сценах храма напісаны імёны афіцэраў, якія загінулі ў Айчыннай вайне 1812 года і замежных паходах 1797—1806 і 1814—1815 гадоў.
Кладніў
Кладніў (Кла́днів) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Храм Хрыста Збавіцеля
Храм мае статус Патрыяршага падвор’я.
Шыбека
Шыбе́ка — беларускае прозвішча, утворанае ад дзеяслова шыбаць, што значыць хутка, шпарка хадзіць, ступаць доўгім крокам.
Бобіа-Пелічэ
Бобіа-Пелічэ (Bobbio Pellice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1996 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 143 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 10012. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eusebio di Vercelli
NGC 5270
NGC 5270 (іншыя абазначэнні — UGC 8673, MCG 1-35-31, ZWG 45.75, PGC 48527) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дзева.
Adobe
Adobe Incorporated (вымаўляецца, Эдо́ўбі) — амерыканская сафтверная кампанія, найбольш вядомая ў Беларусі як распрацоўнік магутнага графічнага рэдактара Photoshop і ўладальнік тэхналогіі Flash.
Adobe была заснаваная ў снежні 1982 года.
Салім Ідрыс
Салім Ідрыс (سلیم ادریس‎; нар. 1957, аль-Мубаракія, Сірыя) — былы генерал сірыйскай арміі. У ліпені 2012 года ў ходзе ўзброенага канфлікту ў краіне перайшоў на бок паўстанцаў і паўтара года ўзначальваў Сірыйскую свабодную армію (ССА) — адну з груповак ўзброенай апазіцыі, крыло Нацыянальнай кааліцыі апазіцыйных і рэвалюцыйных сіл Сірыі (НКАРСС). У снежні 2013 года пакінуў Сірыю.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1957 годзе ў беднай сялянскай сям’і ў мястэчку аль-Мубаракія, на поўдзень ад Хомса. У маладосці паступіў на службу ў сірыйскую армію. Навучаўся электратэхніцы ў Дрэздэне (ГДР) з 1977 па 1990 гады. Атрымаў ступень магістра ў 1984 годзе і доктарскую ступень у 1990 годзе. Больш за 20 гадоў выкладаў у Ваенна-інжынернай акадэміі (Алепа).
Даслужыўся да звання брыгаднага генерала сірыйскай арміі, у ліпені 2012 года дэзерціраваў і перайшоў на бок Сірыйскай свабодай арміі. ССА складалася ў асноўным з салдат і афіцэраў, дэзертыраваўшых з урадавай арміі Сірыі, і знаходзілася пад камандаваннем былога палкоўніка сірыйскіх ВПС Рыяда Асада. Пасля стварэння 15 снежня 2012 года Вышэйшага ваеннага савета паўстанцкіх сіл заняў пасаду начальніка штаба гэтага аб’яднанага органа.
У маі 2013 года Ідрыс прызнаў, што паўстанцкія атрады раздроблены і Вышэйшы ваенны савет не ў стане кантраляваць іх дзеянні.
Уцёкі лідара ўзброенай апазіцыі сталі самым відавочным на той перыяд сведчаннем таго, што Сірыйская свабодная армія церпіць паражэнне пад націскам баевікоў-ісламістаў.
Водна-балотныя ўгоддзі
Водна-балотныя ўгоддзі, або вільготныя землі (Wetlands) — участкі мясцовасці, глеба якіх з'яўляецца аквіферам з пастаяннай або сезоннай вільготнасцю. Такія ўчасткі мясцовасці могуць быць часткова або цалкам занятыя вадаёмамі .Водна-балотнымі ўгоддзямі з'яўляюцца мелкаводныя азёры і ўчасткі марскіх узбярэжжаў, верхавыя і нізавыя балоты, таксама некаторыя іншыя. Вада ў водна-балотных угоддзях можа быць прэснай, марской і саланаватай. Найбуйнейшыя водна-балотныя ўгоддзі ў свеце — Пантанал, яны размешчаны ў Бразіліі, Балівіі і Парагваі.
У 1971 годзе прынятая міжнародная Канвенцыя аб водна-балотных угоддзях, якія маюць міжнароднае значэнне галоўным чынам у якасці месцапражыванняў вадаплаўных птушак — Рамсарская канвенцыя.
1964 год у гісторыі астраноміі
1964 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Карытныця (Уладзімір-Валынскі раён)
Карытныця (Кори́тниця) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Бярозаўка (прыток Дняпра)
Бяро́заўка — рака ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток Дняпра.
Даўжыня ракі 26 км. Плошча вадазбору 230 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,98 м/км. Пачынаецца паміж урочышчамі Забор’е і Бярозаўка, вусце каля вёскі Слабодка. Вадазбор на Аршанска-Магілёўскай раўніне.
Палачанка
Палача́нка (, Полочанка) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Бярозаўка (прыток Дняпра)
Каля ракі населеныя пункты Стараселле, Гарадок, Троіца, Карзуны, Слабодка і інш. Каля вёскі Троіца на рацэ вадасховішча Троіца.
Іван Арцёмавіч Шыбека
Іва́н Арцё́мавіч Шыбе́ка (, в. Стэцава Сенненскага раёна Віцебскай вобласці, БССР — ) — беларускі палітычны і дзяржаўны дзеяч, старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (1977—1984).
Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь — верхняя палата парламента Рэспублікі Беларусь, створанага па выніках усенароднага рэферэндуму ў лістападзе 1996. Пачаў сваю працу 13 студзеня 1997 года.
Іван Арцёмавіч Шыбека
Біяграфія
Скончыў Смальянскі сельскагаспадарчы тэхнікум (1950), Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС (1963).
Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Савет Рэспублікі з’яўляецца палатай тэрытарыяльнага прадстаўніцтва. Ад кожнай вобласці і горада Мінска абіраюцца на пасяджэннях дэпутатаў мясцовых саветаў па восем членаў Савета Рэспублікі. У дадатак да іх восем членаў Савета Рэспублікі прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
Іван Арцёмавіч Шыбека
Біяграфія
Працаваў у Багушэўскім райкаме ЛКСМБ, Віцебскім абкаме ЛКСМБ, Талачынскім, Дубровенскім райкамах КПБ, Віцебскім абкаме КПБ, начальнікам Полацкага тэрытарыяльнага вытворчага калгасна-саўгаснага ўпраўлення.
Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Правілы фарміравання
Выбары новага складу Савета Рэспублікі прызначаюцца не пазней за чатыры месяцы і праводзяцца не пазней за 30 дзён да канчатку паўнамоцтваў дзейснага склікання.
Іван Арцёмавіч Шыбека
Біяграфія
З 28 снежня 1977 па 24 снежня 1984 года быў старшынёй Віцебскага аблвыканкама.
Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь
Правілы фарміравання
Пазачарговыя выбары Савета Рэспублікі праводзяцца на працягу трох месяцаў са дня датэрміновага спынення яго паўнамоцтваў.
Крытэрыі для вылучэння кандыдатур
Членам Савета Рэспублікі можа быць грамадзянін Рэспублікі Беларусь, які дасягнуў 30 гадоў і пражыў на тэрыторыі адпавядаючай вобласці або горада Мінска не менш пяці гадоў.
Адна і тая ж асоба не можа адначасова з’яўляцца членам двух палат Парламента. Член Савета Рэспублікі не можа быць адначасова членам Урада. Не дапушчаецца сумяшчэнне абавязкаў члена Савета Рэспублікі з адначасовым заняццем пасады прэзідэнта або суддзі.
Тэрміны паўнамоцтваў
Тэрмін паўнамоцтваў — пяць гадоў. Паўнамоцтвы могуць быць падоўжаныя на падставе закона толькі ў выпадку вайны.
У выпадках і ў парадку, прадугледжаных Канстытуцыяй, паўнамоцтвы Савета Рэспублікі могуць быць спыненыя датэрмінова. Паўнамоцтвы Савета Рэспублікі могуць быць датэрмінова спыненыя на падставе зняволення Канстытуцыйнага Суда ў выпадку сістэматычнага або грубіянскага парушэння Саветам Рэспублікі Канстытуцыі.
Савет Рэспублікі не можа быць распушчаны ў перыяд надзвычайнага або ваеннага становішча, у апошнія шэсць месяцаў паўнамоцтваў Прэзідэнта, у перыяд рашэння пытання аб датэрміновым вызваленні або зрушэнні Прэзідэнта з пасады.
Не дапушчаецца роспуск Савета Рэспублікі на працягу года са дня першага пасяджэння.
Сесіі
Першая пасля выбараў сесія Савета Рэспублікі склікаецца Цэнтральнай камісіяй па выбарах і правядзенню рэспубліканскіх рэферэндумаў і пачынае сваю працу не пазней чым праз 30 дзён пасля выбараў. Адлік трыццацідзённага тэрміна для склікання і пачатку працы першай сесіі Савета Рэспублікі ажыццяўляецца са дня першага пасяджэння дэпутатаў мясцовых Саветаў дэпутатаў базавага ўзроўню па выбарах членаў Савета Рэспублікі ад вобласці або горада Мінска.
Савет Рэспублікі збіраецца на дзве чарговыя сесіі ў год. Першая сесія адкрываецца 2 кастрычніка; яе працягласць не можа быць больш васьмідзесяці дзён. Другая сесія адкрываецца 2 красавіка; яе працягласць не можа быць больш дзевяноста дзён.
Савет Рэспублікі ў выпадку адмысловай неабходнасці склікаецца на пазачарговую сесію па ініцыятыве Прэзідэнта, а таксама па патрабаванні большасці не менш двух трацін галасоў ад поўнага складу Савета Рэспублікі па вызначанай позве дня.
Пазачарговыя сесіі склікаюцца ўказамі Прэзідэнта.
Структура
Савет Рэспублікі абірае са свайго складу Старшыню і яго намесніка.
Савет Рэспублікі са свайго складу абірае пастаянныя камісіі і іншыя органы для вядзення законапраектнай працы, папярэдняга разгляду і падрыхтоўкі пытанняў, якія адносяцца да вядзення палаты.
Паўнамоцтвы
Савет Рэспублікі:
Савет Рэспублікі можа прымаць рашэнні па іншых пытаннях, калі гэта прадугледжана Канстытуцыяй.
Недатыкальнасць сенатараў
Члены Савета Рэспублікі карыстаюцца недатыкальнасцю пры выразе сваіх меркаванняў і ажыццяўленні сваіх паўнамоцтваў. Гэта не адносіцца да абвінавачвання іх у паклёпе і абразе.
На працягу тэрміна сваіх паўнамоцтваў члены Савета Рэспублікі могуць быць арыштаваныя, іншым чынам пазбаўленыя асабістай свабоды толькі з папярэдняй згоды палаты, за выключэннем здзяйснення дзяржаўнай здрады або іншага цяжкага злачынства, а таксама затрымання на месцы здзяйснення злачынства.
Пасяджэнні
Пасяджэнні Савета Рэспублікі з’яўляюцца адкрытымі. Савет Рэспублікі, калі гэтага патрабуюць інтарэсы дзяржавы, можа прыняць рашэнне аб правядзенні закрытага пасяджэння большасцю галасоў ад поўнага складу.
Адно пасяджэнне ў месяц рэзярвуецца для пытанняў членаў Савета Рэспублікі і адказаў Урада.
Член Савета Рэспублікі мае права звярнуцца з запытам да Прэм’ера-міністра, членаў Урада, кіраўнікоў дзяржаўных органаў, утвораных або абраных Парламентам. Запыт павінен быць уключаны ў позву дня палаты. Адказ на запыт належыць даць на працягу дваццаці сесійных дзён.
Пасяджэнне палаты лічыцца правамоцным пры ўмове, што на ім прысутнічае не менш двух трацін членаў Савета Рэспублікі ад поўнага складу палаты.
Галасаванні
Галасаванне ў Савеце Рэспублікі адкрытае і ажыццяўляецца асабіста членам Савета Рэспублікі шляхам падачы голасу «за» або «супраць». Таемнае галасаванне праводзіцца толькі пры рашэнні кадравых пытанняў.
Рашэнні
Рашэнні Савета Рэспублікі прымаюцца ў форме пастаноў. Яны лічацца прынятымі пры ўмове, што за іх прагаласавала большасць ад поўнага складу палаты, калі іншае не прадугледжана Канстытуцыяй.
ТТ
Пісталет узору 1933 г. (ТТ, Тульскі, Токарава) — першы армейскі самазарадны пісталет СССР, распрацаваны ў 1930 годзе савецкім канструктарам Фёдарам Васільевічам Токаравым.
Ігар Аляксандравіч Бокі
І́гар Алякса́ндравіч Бо́кі (нар., Бабруйск) — беларускі плывец-паралімпіец, які выступае сярод спартсменаў з парушэннем зроку. Самы тытулаваны беларускі паралімпіец, шаснаццаціразовы паралімпійскі чэмпіён, шматразовы прызёр чэмпіянатаў Еўропы і свету, уладальнік 11 дзейных сусветных рэкордаў. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2022).
Двойчы прызнаваўся «» па версіі амерыканскага часопіса «». За выбітныя спартыўныя дасягненні Ігара Бокага называюць «беларускім Майклам Фелпсам».
Біяграфія
Бацькі Ігара Бокага — Аляксандр Антонавіч і Алена Валянцінаўна — не мелі дачынення да прафесійнага спорту. У шасцігадовым узросце маці аддала Ігара ў секцыю плавання Бабруйскай ДЮСШ № 4, дзе ён трэніраваўся пад кіраўніцтвам трэнера Наталлі Паздняковай. Выступаў на міжнародных юніёрскіх спаборніцтвах. Выканаў нарматыў майстра спорту Рэспублікі Беларусь.
У 2008 годзе спрабаваў паступіць у Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі па плаванні, але не прайшоў медыцынскую камісію. У 2009 годзе паступіў у Бабруйскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву, і ўжо праз месяц яго запрасіў у Мінск трэнер паралімпійскай зборнай па плаванні Генадзь Вішнякоў. Ва ўзросце 15 гадоў Ігар Бокі перайшоў у паралімпійскі спорт.
Скончыў Мiнскае абласное вучылішча алімпійскага рэзерву (2012) і юрыдычны факультэт БДУ па спецыяльнасці «правазнаўства» (завочна, 2018).
З 2010 года трэніруецца ў Рэспубліканскім цэнтры алімпійскай падрыхтоўкі па паралімпійскіх і дэфлімпійскіх відах спорту пад кіраўніцтвам заслужанага трэнера Беларусі Генадзя Вішнякова. Уваходзіць у склад нацыянальнай каманды Рэспублікі Беларусь па інваспорце.
Спартыўная кар’ера
Прымае ўдзел у спартыўных турнірах сярод інвалідаў з 2009 года, дзе спаборнічае ў катэгорыях S13, SB13 і SM13 (сярод інвалідаў з мінімальнымі парушэннямі зроку). Выступае ў паралімпійскім плаванні брасам, батэрфляем, вольным стылем, на спіне і комплексным плаванні ў 50-метровым басейне.
У 2009 годзе — чэмпіён Беларусі сярод інвалідаў на дыстанцыі 200 м на спіне і прызёр зімовага і летняга Чэмпіянатаў Беларусі на кароткай вадзе.
У 2010 годзе стаў трохразовым прызёрам адкрытага Чэмпіяната Германіі па інваспорце. На першым у кар’еры чэмпіянаце свету ў Эйндхавене ў тым жа годзе ўзяў 4 залатыя медалі на дыстанцыях 200 м — комплекснае плаванне, 100 м — на спіне, 400 м — вольным стылем, 100 м — батэрфляй, прытым на двух апошніх дыстанцыях усталяваў новыя сусветныя рэкорды.
На Чэмпіянаце Еўропы сярод інвалідаў 2011 года ў Берліне перамог на дыстанцыях 100 м — на спіне, 400 м — вольным стылем, 100 м — батэрфляй і стаў бронзавым прызёрам на дыстанцыі 100 м — вольным стылем. Па выніках чэмпіянату абнавіў сусветныя рэкорды ў катэгорыях 100 м — батэрфляй і 100 м — вольным стылем.
Бронзавы прызёр Чэмпіяната Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 100 м комплексным плаваннем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м. У 2011 годзе Ігару Бокаму прысвоена спартыўнае званне «Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа». Выступаючы за Беларусь на летніх Паралімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане, выйграў шэсць медалёў: пяць залатых — на дыстанцыях 100 м батэрфляем, вольным стылем і на спіне, 200 м комплексным плаваннем і адзін срэбны — на 50-мятровай дыстанцыі вольным стылем, а таксама ўсталяваў тры сусветныя рэкорды. Стаў адным з самых тытулаваных спартсменаў паралімпіяды.
У 2013 годзе на Чэмпіянаце свету ў Манрэалі здабыў пяць залатых медалёў на дыстанцыях 100 м — на спіне, 100 м — батэрфляй, 100 м — вольны стыль, 200 м — комплекснае плаванне і 400 м — вольны стыль. На апошніх двух дыстанцыях усталяваў новыя сусветныя рэкорды.
Пераможца Кубка Беларусі па плаванні 2013 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
У 2014 годзе заваяваў два залатыя медалі на Кантынентальным форуме ў Эйндхавене на дыстанцыях 50 і 100 м вольным стылем.
На Чэмпіянаце свету 2015 года ў Глазга стаў шасціразовым залатым прызёрам у катэгорыях 50, 100 і 400 м вольным стылем, 100 м на спіне, 100 м батэрфляем і 200 м комплексным плаваннем, а таксама срэбным прызёрам на дыстанцыі 100 м брасам. Па выніках чэмпіяната атрымаў паралімпійскую ліцэнзію на гульні ў Рыа.
Выйграў шэсць залатых медалёў на Кантынентальным форуме ў Фуншале ў 2016 годзе. Ён перамог на фінальных заплывах 50 і 100 м вольным стылем, 100 м на спіне, 100 м батэрфляем, 200 м комплексным плаваннем і 400 м вольным стылем, а таксама ўзяў бронзавы медаль на дыстанцыі 100 м брасам.
Па выніках Чэмпіяната свету 2017 года ў Мехіка заваяваў 7 залатых медалёў на дыстанцыях 50, 100 і 400 м вольным стылем, 100 м на спіне, батэрфляем і брасам і 200 м комплексным плаваннем.
У 2018 годзе на Чэмпіянаце Еўропы ў Дубліне перамог на дыстанцыях 100 м — батэрфляй, 100 м — брас, 200 м — комплекснае плаванне, 100 м — на спіне, 50, 100 і 400 м — вольны стыль.
Шасціразовы чэмпіён свету 2019 года ў Лондане на дыстанцыях 50, 100 і 400 м вольным стылем, 100 м на спіне, 100 м батэрфляем, 200 м комплексным плаваннем і бронзавы прызёр у плаванні 100 м брасам. Атрымаў імянную ліцэнзію на Паралімпійскія гульні ў Токіа.
На адкрытым Чэмпіянаце Еўропы 2021 года ў Фуншале перамог на дыстанцыях 100 м — батэрфляй, 200 м — комплекснае плаванне, 100 м — на спіне, 50, 100 і 400 м — вольны стыль, стаў срэбным прызёрам на дыстанцыі 100 м — брас.
Паспяхова выступіў на XVI Паралімпійскіх гульнях 2020 года ў Токіа, заваяваўшы пяць залатых медалёў і абнавіўшы сусветныя дасягненні на дыстанцыі 100 м батэрфляем і на аналагічнай дыстанцыі ў плаванні на спіне, 200 м комплексным плаваннем, а таксама на 50 м і 400 м вольным стылем.
Рэкорды
Ігару Бокаму належаць 11 ў катэгорыі S13 на дыстанцыях 50, 100, 200, 400 і 800 м вольным стылем, 50, 100 і 200 м на спіне, 100 і 200 м батэрфляем і 200 м комплексным плаваннем :
Уладальнік 6 у катэгорыі S13 на дыстанцыях 50, 100 і 400 м вольным стылем, 100 м на спіне, 100 м батэрфляем і 200 м комплексным плаваннем (усталяваны на летніх Паралімпійскіх гульнях 2016 года).
Усталяваў 12 еўрапейскіх рэкордаў у катэгорыі S13 на дыстанцыях 50, 100, 200, 400 і 800 м вольным стылем, 50, 100 і 200 м на спіне, 50, 100 і 200 м батэрфляем і 200 м комплексным плаваннем.
Дзеючы на дыстанцыі 400 м вольным стылем у 50-метровым басейне з вынікам 3:52.78 с. Рэкорд пастаўлены на Чэмпіянаце Беларусі 2013 года ў Брэсце.
Дасягненні
У 2017 годзе намінаваны на міжнародную прэмію «» у катэгорыі «Спартсмен года з абмежаванымі магчымасцямі». У 2015 і 2018 гадах амерыканскі часопіс «» прызнаў Ігара Бокага «».
У 2012 і 2017 гадах удастоены прыза «За волю да перамогі» конкурса «Трыумф. Героям спорта», арганізаванага Прэзідэнцкім спартыўным клубам, Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніяй, Нацыянальным алімпійскім камітэтам і Міністэрствам спорту і турызму Беларусі.
Дзяржаўныя ўзнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыны III ступені (2016), Ганаровай граматай Магілёўскага аблвыканкама (2021) , нагрудным знакам «За развіццё фізічнай культуры і спорту ў Рэспубліцы Беларусь» (2017). Ганаровы грамадзянін Бабруйска (2013). Удастоены ганаровага звання «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь» (2022), прэміі Магілёўскага аблвыканкама «Чалавек года Магілёўшчыны-2012» , спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «Беларускі спартыўны Алімп» (2021).
Лілія Мікалаеўна Арцюховіч
Лілія Мікалаеўна Арцюховіч (нар. ) — беларуская гандбалістка. Майстар спорту Беларусі. Левы паўсярэдні клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
Ла-Саль (Вале-д’Аоста)
Насельніцтва складае 2018 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 83 км². Паштовы індэкс — 11015. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cassiano.
La Salle
Адзёр
Адзёр — заражэнне дыхальных шляхоў вірусам ад хворага чалавека пры размове, чханні і кашлі. Ускладненне хваробы выклікае паражэнне дыхальных шляхоў, органаў слыху і цэнтральнай нервовай сістэмы, гаймарыт, фарынгіт, ларынгіт, трахеіт, бранхіт, пнеўманію, серозны менінгіт, менінгаэнцэфаліт, энцэфалапатыю, полінеўрыт і, што ўяўляе смяротную пагрозу.
Папярэджанне
Адзіным спосабам прадухілення заражэння ёсць вакцынаванне. Насельніцтва Беларусі атрымлівае 2 прышчэпкі ў 1 і 6 год.
Праявы
Хвароба пачынаецца ўздымам тэмпературы да +39 °C. З'яўляецца рэзкі сухі кашаль, закладзенасць носа, пачырваненне і разрыхленне слізістай задняй сценкі глоткі. Праз 2 дні ўзмацняецца кашаль, развіваецца кан'юнктывіт і святлабоязь, на слізістай шчок з'яўляецца плямістая экзантэма. Першы сып з'яўляецца за вушамі, на пераноссі. Цягам сутак сып распаўсюджваецца на ўвесь твар, шыю, верхнюю частку грудзіны, на другія суткі — на тулава і рукі, на трэція — на ногі. Сып мае выгляд дробных плям і пухіркоў ружовага або чырвонага колеру, якія на працягу некалькіх гадзін павялічваюцца ў памерах і зліваюцца. Праз 3-4 дні сып пачынае цямнець і знікае праз 7-19 дзён, што суправаджаецца вотруб'епадобным лушчэннем скуры.
Баленга
Насельніцтва складае 1996 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 143 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 10012. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eusebio di Vercelli.
Лудын
Лудын (Лу́дин) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
NGC 5271
NGC 5271 (іншыя абазначэнні — MCG 5-32-65, ZWG 161.120, PGC 48477) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тарнабжэгскае ваяводства
Тарнабжэгскае ваяводства (Województwo tarnobrzeskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Тарнобжаг. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад Падкарпацкага, Люблінскага і Свентакшыскага ваяводстваў.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Мізірычы
Мізірычы (Мизиричи) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каржовагалубоўскага сельскага паселішча.
Новаяленскі
Новаяленскі (Новоеленский) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каржовагалубоўскага сельскага паселішча.
Мізірычы
Гісторыя
Заснаваны ў 1832 годзе ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
Новаяленскі
Гісторыя
Пасёлак узнікае ў 1920-х гадах.
Мізірычы
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
Новаяленскі
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Мізірычы
Гісторыя
З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшоў у склад Бранскай вобласці.
Новаяленскі
Гісторыя
З 2000-х гадоў не мае насельніцтва.
Луіс Ваэс дэ Торэс
Луіс Ваэс дэ Торэс (ісп.: Luis Váez de Torres; 1560-1614?) — іспанскі мараплавец. Аб раннім жыцці даследчыка, як і аб месцы яго нараджэння, нічога невядома. Першая згадка ў гістарычных дакументах адносіцца да 1605, калі Торэс у якасці камандзіра аднаго з трох караблёў экспедыцыі Педра Фернандэса дэ Кіраса, а менавіта «Сан-Педра», адправіўся на пошукі «Невядомай паўднёвай зямлі». Караблі выплылі з перуанскага горада Кальяа ў снежні 1605, і ў маі 1606 яны дасягнулі астравоў, якія Кірас назваў «Austrialia de Espiritu Santo» (цяпер Новыя Гебрыды). Падчас плавання караблі Кіраса і Торэса разышліся. Пасля беспаспяховых спроб Луіса знайсці абломкі карабля Кіраса, мараплавец разам з камандзірам трэцяга карабля экспедыцыі Дыега дэ Прада-і-Тавар вырашыў працягнуць марское плаванне. Падчас яго былі адкрыты паўднёвае ўзбярэжжа вострава Новая Гвінея, а таксама праліў, які аддзяляе гэты востраў ад Аўстраліі. 27 кастрычніка 1606 г. Торэс дасягнуў заходняй аканечнасці Новай Гвінеі, а 22 мая прыбыў у Манілу, дзе, верагодна, правёў рэшту свайго жыцця. У гонар гэтага іспанскага мараплаўца названы некаторыя геаграфічныя аб'екты: праліў Торэса (праліў паміж Аўстраліяй і Новай Гвінеяй, які названы ў гонар мараплаўца ў 1769 годзе), астравы Торэсава праліва (група астравоў у гэтым праліве), астравы Торэс (група астравоў у паўночнай частцы архіпелага Новыя Гебрыды).
Бярозаўка (прыток Друці)
Бяро́заўка, Бяро́зка — рака ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці і Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Друць (басейн Дняпра).
Даўжыня 14 км. Плошча вадазбору 76 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,9 ‰. Пачынаецца каля вёскі Панькавічы Талачынскага раёна, каля вёскі Малая Арава Круглянскага раёна ўпадае ў Друць. Вадазбор на паўднёвых схілах Аршанскага ўзвышша.