cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пагадненне аб асацыяцыі паміж Украінай і Еўрапейскім Саюзам
Пагадненне абавязвае Украіны да эканамічнай судовай і фінансавай рэформаў, набліжаючы сваю палітыка і заканадаўства да краін Еўрапейскага Саюза. Украіна імкнецца паступова адпавядаць тэхнічным і спажывецкім стандартам ЕС. ЕС пагаджаецца даць Украіне палітычную і фінансавую падтрымку, доступ да навуковых даследаванняў і ведаў, а таксама прэферэнцыйны доступ на рынкі ЕС. Пагадненне абавязвае абодва бакі садзйнічаць паступоваму набліжэнню Украіны да агульнай палітыкі бяспекі і абароны Еўрасаюза.
Пагадненне ўступае пасля двух дзясяцігоддзяў, падчас якіх бакі імкнуліся ўсталяваць больш цесныя сувязі адзін з адным. Еўрапейскі Саюз хоча забяспечыць, каб імпарту збожжа і прыроднага газу з Украіну, а таксама экспарту тавараў ва Украіну не пагражала нестабільнасць у рэгіёне, мяркуючы, што нестабільнасць у канчатковым рахунку можа быць зніжаша за кошт сацыяльных і палітычных рэформаў у краіне. Украіна хоча павялічыць сваю выгпду ад экспарту, дзякуючы свабоднаму гандлю з Еўрапейскім Саюзам, а таксама прыцягнуць знешнія інвестыцыі. Насельніцтва Заходняй Украіны ўспрымае сяброўства ў ЕС з большым энтузіязмам, чым Усходняя Украіна.
Палітычныя палажэнні дамовы былі падпісаны 21 сакавіка 2014 года, пасля таго, як серыя падзей, з-за якіх застапарылася ратыфікацыя пагаднення, а таксама адмова тагачаснага прэзідэнта Віктара Януковіча ад яго падпісання, завяршыліся рэвалюцыяй ва Украіне і звяржэннем Януковіча. Расія, другі па велічыні гандлёвы партнёр, прадставіла ў якасці альтэрнатывы асацыяцыя з Мытным саюзам Расіі, Беларусі і Казахстана. Новы ўкраінскі прэзідэнт Пётр Парашэнка, які быў абраны 25 мая 2014 года, падпісаў эканамічную частку пагаднення аб асацыяцыі 27 чэрвеня 2014 года і апісаў гэта як «першым, але найбольш вырашальным крокам» Украіны на шляху сяброўства ў ЕС.
Пагадненне павінна афіцыйна ўступіць у сілу пасля яго ратыфікацыі ўсімі падпісантамі.
Руслан Віктаравіч Федаценка
Руслан Федаценка (Руслан Федотенко; ) — украінскі прафесійны хакеіст на пазіцыі крайняга нападніка. У цяперашні час гуляе ў Аёве Уайлд Амерыканскай хакейнай лігі (АХЛ), а па кантракце належыць Мінесоце Уайлд Нацыянальнай хакейнай лігі (НХЛ).
У кар'еры НХЛ гуляў за каманды Філадэльфія Флаерз, Тампа Бэй Лайтнінг, Нью-Ёрк Айлендэрс, Пітсбург Пінгвінз і Нью-Ёрк Рэйнджэрс, два разы выйграўшы Кубак Стэнлі. На міжнародным узроўні гуляў за зборную Украіны на зімовых Алімпійскіх гульнях 2002 года.
Рыа-дзі-Пустэрыя
Рыа-дзі-Пустэрыя (Rio di Pusteria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 2737 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 84 км². Паштовы індэкс — 39037. Тэлефонны код — 0472.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Аляксандр Віктаравіч Аліфанаў
Аляксандр Віктаравіч Аліфанаў (, г. Краснакамск, Пермская вобласць, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне высокаэнергетычных метадаў умацавання стальных вырабаў. Доктар тэхнічных навук (2001), cтаршы навуковы супрацоўнік (1988), прафесар (2013). Паэт.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава (спецыяльнасць «Машыны і механізмы лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці», кваліфікацыя «Інжынер-механік», 1971), Фізіка-тэхнічны інстытут АН БССР (аспірантура, 1983), Фізіка-тэхнічны інстытут НАН Беларусі (дактарантура, 2001).
Працаваў у СКБ-3 Мінаўтапрама СССР (1964—1967, старшы тэхнік, інжынер-канструктар), Паўднёва-Заходнем ўпраўленне трэста «Аргхарчпром» (1967—1968, інжынер), Беларускім тэхналагічным інстытуце імя С. М. Кірава (1968—1973, загадчык лабараторыі), Фізіка-тэхнічным інстытуце НАН Беларусі (1973—2008, малодшы навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар, загадчык лабараторыі, загадчык аддзела), Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце (з 2008, інжынерны факультэт, кафедра абсталявання і аўтаматызацыі вытворчасці, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: апрацоўка металаў ціскам; атрыманне танных і высокатрывалых рэжучых элементаў з аксідна-субаксіднай керамікі і з мадыфікаваных чыгуноў; магнітна-імпульсная ўмацоўваючая апрацоўка стальных вырабаў, як не загартаваных, так і загартаваных.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія Беларускай ССР (1988), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2014), Ганаровая грамата Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь (2018).
Гарэнаўка
Гарэ́наўка (, Гореновка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рубілкаўскага сельсавета.
Калгуты
Калгуты — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акшатаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633443400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 114 чалавек (57 мужчын і 57 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 96 чалавек (47 мужчын і 49 жанчын).
Бастунскі сельсавет
Басту́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Бастуны.
Дом па вуліцы Суворава, 34/23 (Віцебск)
3-і камунальны дом — жылы дом у Віцебску, размешчаны на Узгорскай слабадзе, на рагу вуліц Суворава (№ 34) і Савецкай (№ 23). Пабудаваны ў 1927—1932 гадах з цэглы і дрэва па праекце Васіля Вукалава.
Бастунскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Тракельскі сельсавет у складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Тракелі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 3 красавіка 1959 года сельсавет перададзены Воранаўскаму раёну, у склад сельсавета з Бердаўскага сельсавета Лідскага раёна перададзены населеныя пункты Кадаўбы, Левашы, Меляшы, Пашкі, Сліжы, Сугайлы, Такары і Цвермы, да сельсавета далучана частка скасаванага Гервянікаўскага сельсавета Лідскага раёна. 11 студзеня 1966 года да сельсавета далучана частка скасаванага Пажыжмаўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Абрамаўшчызна, Вайцяшуны, Дайноўка, Лаўцуны, Малыя Германішкі, Маркаўшчызна, Мікянцы, Поліпніца), у склад новаўтворанага Дварышчанскага сельсавета перададзены 25 населеных пунктаў (Бянейкі, Гервянікі, Гімбуты, Гурыны, Дворышча, Крыніцы, Левашы, Лясныя Дворышчы, Марысева, Мар’янова, Меляшы, Мігуны, Мяйлуны, Мяргенцы, Пашкі, Пашунцы, Сангайлы, Сліжы, Суцькі, Такары, Уладзіславова, Цвермы, Эйтуны, Юравічы і Ячанцы). 11 лютага 1972 года ў склад Пераганцаўскага сельсавета перададзены населеныя пункты Вайцяшуны, Малыя Германішкі, Маркаўшчызна і Поліпніца, вёска Дайноўка перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Воранаўскаму пассавету. 19 красавіка 1973 года ў склад сельсавета з Пагародненскага сельсавета перададзены населеныя пункты Балотнікі, Бальсі, Бастуны, Вяканцы, Занюны, Лапацішкі, Рачкуны, Сакалы і Цёмны Дол, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бастуны, а сельсавет перайменаваны ў Бастунскі сельсавет. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Бастунскага сельсавета 21 населены пункт.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1446 чалавек, з іх 80,0 % — палякі, 15,4 % — беларусы, 3,5 % — рускія.
Дом па вуліцы Суворава, 34/23 (Віцебск)
Архітэктура
Чатырохпавярховы П-падобны ў плане будынак. Камунальны дом прызначаўся для маласямейных і адзінокіх. Складаецца з 6 двухкватэрных секцый з лесвічнымі клеткамі і адной секцыі з калідорнай планіроўкай. Кватэры маюць па 3 і 4 пакоі, плошча якіх ад 10 да 24 м², кухню плошчай ад 7 да 10 м², санітарны вузел. У секцыі з калідорнай планіроўкай на кожным паверсе 11 жылых пакояў, 2 агульныя кухні, умывальні, пакой для заняткаў і адпачынку. У цокальным паверсе камунальна-бытавыя памяшканні. У працэсе эксплуатацыі дома праведзена некалькі рэканструкцый кватэр, якія закранулі ўнутраную планіроўку. Архітэктурнае аблічча будынка стрыманае, без дэкаратыўных дэталей. Выразнасць фасадаў дасягаецца рытмічнай групоўкай акон, падзеленых вертыкальным чляненнем паўлоджый, заглыбленых на таўшчыню сцен.
Спіс вуліц Старых Дарог
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Старыя Дарогі
Новаялчанскі сельсавет
Новаялча́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Краснае.
Геаграфія
Сельсавет знаходзіцца на паўднёвым усходзе раёна. Па тэрыторыі сельсавета праходзіць чыгунка Чарнігаў — Прыпяць.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1255 чалавек, з іх 92,9 % — беларусы, 4,9 % — украінцы, 1,8 % — рускія.
NGC 6313
NGC 6313 (іншыя абазначэнні — UGC 10742, MCG 8-31-25, ZWG 252.22, IRAS17090+4823, PGC 59739) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Барыс Аляксандравіч Турганаў
Барыс Аляксандравіч Турганаў (Борис Александрович Турганов;, , Расійская імперыя — , , Украінская ССР) — рускі паэт, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 (21) кастрычніка 1901 года ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і служачага.
Друкавацца пачаў з 1921 года. У 1923 годзе скончыў Кіеўскі інстытут замежных зносінаў.
Увесну 1923 года гурт маладых расійскіх пісьменнікаў Кіева (Мікалай Ушакоў, Барыс Турганаў, Леў Длігач, Анатоль Валковіч, Сяргей Сац, Мікалай Барабасенка, Аляксандр Нольдэн, Яўген Няжынцаў, Ігар Юркоў, Вольга Юркова і іншыя) арганізавалі пры газеце «Пралетарская праўда» літаратурную групу «Маёмасці» (з 1924 года — «Цэнтрастыль»). Група сістэматычна выпускала «жывую газету» «Цэнтрастыль».
У гады Вялікай Айчыннай вайны ў Башкартастан было эвакуявана шмат прадпрыемстваў, навуковых устаноў і дзеячаў культуры з Украінскай ССР. Б. А. Турганаў жыў у час вайны ва Уфе, пазнаёміўся з гісторыяй краю, у 1942 годзе напісаў вершы «Па слядах Чапаева. Марш башкірскай дывізіі», «Худайбердзін» (перапрацаваныя ў 1966). Пераклаў на рускую мову вершы башкірскіх паэтаў Акрама Валі, Мажыта Гафуры, Салавата Юлаева і інш. На рускую мову пераклаў паэмы Янкі Купалы «Курган», «Тарасова доля», паасобныя вершы Якуба Коласа, паэму Петруся Броўкі «Беларусь».
Радэнга
Радэнга (Rodengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Анатоль Уладзіміравіч Рубанаў
Біяграфія
Нарадзіўся 17 лютага 1958 года ў горадзе Мінску.
Радэнга
Насельніцтва складае 1162 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 39037. Тэлефонны код — 0472.
Анатоль Уладзіміравіч Рубанаў
Біяграфія
Выпускнік гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля заканчэння Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1981 годзе некаторы час займаўся выкладчыцкай дзейнасцю ва ўніверсітэце, адкуль быў прызваны для праходжання тэрміновай вайсковай службы ў Ваенна-марскі флот СССР.
Радэнга
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Анатоль Уладзіміравіч Рубанаў
Біяграфія
З 1985 года з’яўляўся навуковым супрацоўнікам Мінскага інстытута культуры. З 1988 года працаваў у Акадэміі навук Беларусі: спачатку Інстытуце філасофіі і права, потым — у Інстытуце сацыялогіі Акадэміі навук Беларусі, з 1995 — вядучы навуковы супрацоўнік гэтага інстытута. У 1988 годзе абараніў дысертацыю на суісканне навуковай ступені кандыдата філасофскіх навук на тэму «Творчая актыўнасць маладога інжынера ва ўмовах навукова-тэхнічнага прагрэсу», у 1994 годзе — дысертацыю на суісканне навуковай ступені доктара сацыялагічных навук на тэму «Сацыяльны суб’ект: матывы і дзейнасць». З 1999 па 2006 гады — першы намеснік дырэктара Мінскага НДІ сацыяльна-эканамічных і палітычных праблем. З лютага 2006 года па студзень 2016 года працаваў дэканам факультэта філасофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Са студзеня 2016 года — прафесар кафедры сацыялогіі ФФСН Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Адначасова з 2007 года — галоўны рэдактар ​​часопіса «Філасофія і сацыяльныя навукі». Аўтар больш за 130 навуковых публікацый.
Беняконскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Воранаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ромуцеўскага сельсавета. 29 красавіка 1960 года ў склад Воранаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Бялюнцы, Дайнава, Забалаць, Кмітаўшчызна, Рэмізава, Станішы і Тусуманцы). 11 студзеня 1966 года ў склад сельсавета з Воранаўскага пассавета вернуты вёскі Забалаць і Рамізава. 11 лютага 1972 года ў склад сельсавета з Воранаўскага пассавета перададзены 8 населеных пунктаў: Бялюнцы, Вараноўка, Дайнава, Малыя Навасады, Мілюнцы, Станішы, Тусуманцы і Цеслюкішкі. У 1978 годзе ў склад сельсавета з Паляцкішскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёска Любарты, хутары Жальвідоры, Кодзі і Кужы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2953 чалавекі, з іх 83,7 % — палякі, 12,0 % — беларусы, 3,3 % — рускія.
Лаўровыя
Ла́ўро́выя (Lauraceae) — сямейства кветкавых раслін парадку.
Прадстаўнікі сямейства распаўсюджаныя паўсюдна, пераважна ў вільготных трапічных і субтрапічных абласцях Старога і Новага Свету.
Яўка выбаршчыкаў
Яўка выбаршчыкаў — гэта адносіны (выражаныя, як след, у працэнтах) колькасці выбаршчыкаў, якія прынялі ўдзел у выбарах, да агульнай колькасці грамадзян, што маюць права на ўдзел у гэтых выбарах. Заканадаўствам шэрагу краін усталяваны ніжні парог яўкі выбаршчыкаў, пры не дасягненні якога выбары прызнаюцца не адбыўшыміся. З 1960 года існуе тэндэнцыя да зніжэння паказчыкаў яўкі выбаршчыкаў. Высокая яўка лічыцца пазітыўным фактарам і доказам легітымнасці існай сістэмы.
У некаторых краінах пры падліку яўкі выбаршчыкаў улічваюць несапраўдныя бюлетэні.
Гарадзішча (Камянецкі раён)
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.
Церахоўка (Слаўгарадскі раён)
Церахо́ўка (, Тереховка) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці, у 20 км ад Слаўгарада. Уваходзіць у склад Свенскага сельсавета. Насельніцтва 105 чалавек у 55 дварах. Побач з вёскай пачынаецца рака Пацэя.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Васькавіцкага сельсавета.
Назва
Назва паселішча паходзіць ад імя Церах. Паводле падання, вёска атрымала назву ад імя панскага арандатара (рандаціля), які арандаваў у пана зямлю з вёскай.
Гісторыя
У 1884 у Бычанскай воласці Быхаўскага павета, 65 двароў, у тым ліку 1 кавальскі, 261 жыхар, жыхары 3 двароў у адыходніцтве, хлебазапасны магазін. У 1910 належала Церахоўскаму сельскаму таварыству, 95 двароў, 672 жыхары. Адносілася да Гайшынскага праваслаўнага прыхода. У 1912 існавала аднакласная царкоўна-прыходская школа. У 1926 — 825 жыхароў. У 1961 у складзе Гайшынскага сельсавета.
Градыентная оптыка
Градыентная оптыка  — гэта падзел оптыцы, які вывучае аптычныя ўласцівасці матэрыялаў, паказчык праламлення якіх змяняецца ў залежнасці ад каардынат.
Прыкладам градыентнай оптыкі з'яўляецца міраж лужыны на дарозе ў спякотны дзень. У рэчаіснасці гэта лужына малюнак неба, так як прамяні святла праламляюцца. Гэта адбываецца з-за змены паказчыка праламлення паміж цёплым і менш шчыльным паветрам у паверхні дарогі і больш шчыльным і халодным паветрам над ёй. Ваганне тэмпературы (і адпаведна шчыльнасці) паветра служыць прычынай узнікнення градыенту ў паказчыку пераламлення паветра, які павялічваецца ў залежнасці ад вышыні,з-за чаго і ўзнікае міраж.
Гэта ўласцівасць выкарыстоўваецца ў градыентных лінзах (Грінах (GRIN) — ад gradient-index).Гэтыя лінзы з радыяльна паказчыкам праламлення які змяншаецца. Яны звычайна выкарыстоўваюцца там дзе неабходна ўсталяваць вельмі шмат маленькіх лінзаў побач, напрыклад капіявальныя прылады і сканеры малюнкаў. Таксама крышталік вочы чалавека выкарыстоўвае радыяльна паказчык праламлення які змяншаецца для факусоўкі святла.
Адно з самых важных пераваг градыентных лінз пры параўнанні з класічнымі лінзамі заключаецца ў тым, што аптычныя паверхні могуць быць плоскімі.
Бастуны
Басту́ны (, Бастуны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Бастунскага сельсавета.
У вёсцы жыве 2270 чалавек.
19 красавіка 1973 года вёска перададзена з Пагародненскага сельсавета ў склад Тракельскага сельсавета, дзе стала яго цэнтрам, адначасова Тракельскі сельсавет быў перайменаваны ў Бастунскі.
Чапараль
Чапараль (чапарэль, chaparral, ад chaparro — «зараснікі хмызняковага дуба») — тып субтрапічнай жорсткалістай кустовай расліннасці. Распаўсюджаны ў вузкай паласе Ціхаакіянскага ўзбярэжжа Каліфорніі і на Поўначы Мексіканскага нагор'я, на вышыні 600—2400 м.
Падобныя біёмы знаходзяцца і ў чатырох іншых рэгіёнах Міжземнаморскага клімату ва ўсім свеце, у тым ліку Міжземнаморскага басейна (дзе ён вядомы як маквіс, макі, maquis), цэнтральнай частцы Чылі (дзе ён называецца Matorral), у Капскай вобласці ПАР (мыс Добрай Надзеі) (вядомы там як фінбош) і на паўднёвым усходзе і паўднёвым захадзе Аўстраліі.
Адсутнасць дрэў не звязана з дзейнасцю чалавека, хоць шэраг даследчыкаў разглядае чапараль, падобна маквісу, як стадыю дэградацыі дубовых вечназялёных лясоў. Зараснікі чапараля дасягаюць у вышыню 3-4 м.
Найбольш тыповай для чапараля з'яўляецца Adenostoma fasciculatum, якая ўтварае чыстыя натуральныя насаджэнні. Шырока распаўсюджаны зараснікі хмызняковых вечназялёных дубоў, талакнянак (18 відаў), прадстаўнікоў родаў сумах, Ceanothus (25 відаў) і іншыя. Ля верхняй мяжы чапараля павялічваецца доля лістападных відаў дуба, іргі, Cercis.
Psiphon
Psiphon — бясплатны інструмент для абыходу цэнзуры ў Інтэрнэце з адкрытым зыходным кодам, у якім выкарыстоўваецца спалучэнне тэхналогій абароненай сувязі і абфускацыі (VPN, SSH і HTTP-проксі). Psiphon — гэта цэнтралізавана кіруемая і геаграфічна разнастайная сетка з тысяч проксі-сервераў, якая выкарыстоўвае арыентаваную на прадукцыйнасць архітэктуру з адным або некалькімі пераходамі.
Psiphon спецыяльна распрацаваны для падтрымкі карыстальнікаў у краінах, якія лічацца «ворагамі Інтэрнэту». Кодавая база распрацавана і падтрымліваецца карпарацыяй Psiphon, Inc., якая кіруе сістэмамі і тэхналогіямі, распрацаванымі для таго, каб дапамагчы карыстальнікам Інтэрнэту бяспечна абыходзіць сістэмы фільтрацыі кантэнту, якія выкарыстоўваюцца ўрадамі для ўвядзення цэнзуры ў Інтэрнэце.
Першапачатковая канцэпцыя Psiphon (1.0) была распрацавана кампаніяй Citizen Lab ва Універсітэце Таронта на аснове папярэдніх пакаленняў праграмных сістэм вэб-проксі, такіх як сістэмы «Бяспечная сетка» («Safe Web») і «Ананімайзер» («Anonymizer»), у якіх маюцца свае недахопы.
У 2007 годзе ў Антарыа была заснавана незалежная карпарацыя Psiphon, Inc., якая распрацоўвае перадавыя сістэмы і тэхналогіі абыходу цэнзуры. Psiphon, Inc. часам супрацоўнічае з у навукова-даследчых праектах, праз партнёрства з Psi-Lab.
Каныртау
Каныртау — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акшатаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633443500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 213 чалавек (109 мужчын і 104 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 174 чалавекі (97 мужчын і 77 жанчын).
Даўнары (Дзяржынскі раён)
Даўнары́ (, Довнары) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рубілкаўскага сельсавета.
NGC 6314
NGC 6314 (іншыя абазначэнні — UGC 10752, MCG 4-40-22, ZWG 139.44, NPM1G +23.0443, IRAS17105+2319, PGC 59838) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дашэвічы
Дашэ́вічы (, Дашевичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Салорна
Салорна (Salorno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Верхняя Сона
Сона Верхняя (Haute-Saone) — дэпартамент на ўсходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Франш-Кантэ. Парадкавы нумар 70. Адміністрацыйны цэнтр — Везуль. Насельніцтва 229,7 тыс. чалавек (82-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 5360 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Сона і Аньён.
Дэпартамент уключае 2 акругі, 32 кантона і 545 камун.
Сона Верхняя — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Франш-Кантэ.
Асгіліят
Асгіліят (Osgiliath) — у свеце Толкіна сталіца Гондара ў часы да 1640 г. Трэцяй Эпохі.
Значэнне ў Міжзем'і
У часы Трэцяй Эпохі — сталіца Гондара і галоўны абарончы замак, які ўвесь час супрацьстаяў Мордару.
Гісторыя
У 1640 г. Трэцяй Эпохі з прычыны вялікай эпідэміі чумы ў Асгіліяце (пры гэтым і смерці караля) сталіца аўтаматычна перайшла ў Мінас Тырыт.
У 3019 г. Трэцяй Эпохі калі і адбываліся падзеі Валадара пярсцёнкаў, горад быў абложаны арміямі Мордара і інш.
Руслан Барысавіч Гагуа
Руслан Барысавіч Гагуа (нар., Гродна) — беларускі гісторык, музыкант. Кандыдат гістарычных навук (2008), дацэнт (2009).
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы ў 2001 г. і аспірантуру ў 2007 г. Абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па тэме «Крыніцы і гістарыяграфія (XIX — пачатку XXI ст.) Вялікай вайны з Тэўтонскім ордэнам».
Удзельнік руху гістарычнай рэканструкцыі. З 2007 года заснавальнік і кіраўнік рыцарскага клуба гістарычнай рэканструкцыі і мадэлявання эпохі Сярэднявечча «Панцырны Шыхт».
Творчасць
Р. Б. Гагуа з’яўляецца кіраўніком, аўтарам песень і гітарыстам музычнага калектыву «Red Cat» (Чырвоны кот). Пінская група ўзнікла ў снежні 2005 г. і выступае, у асноўным, у стылі Hard’n’heavy. Выконвае ўласныя і чужыя песні. У 2009 г. быў запісаны свой дэбютны студыйны альбом, які ў гэтым жа годзе быў выдадзены пад назвай «The Rat`s Hole of a Sad Rose».
Навуковая дзейнасць
Асноўны напрамак навуковых даследаванняў — еўрапейская сярэднявечная ваенная гісторыя. З’яўляецца буйным спецыялістам па гісторыі ваенных канфліктаў Польшчы і Літвы з Тэўтонскім ордэнам, у прыватнасці, па Вялікай вайне і Грунвальдскай бітве.
Меркаванне аб манаграфіі «Грунвальд у крыніцах» (2009 г.)
Яна з’яўляецца адной з асноўных крыніц да даследавання падзеяў Грунвальдскай бітвы. Гэта першае манаграфічнае выданне ў Беларусі пра Грунвальд, яно выйшла накладам 200 асобнікаў.
Грунвальдскай бітве прысвечана шмат матэр’ялаў розных аўтараў, але дакладнага грунтоўнага аналізу, хронікі, па словах аўтара кнігі, не рабілася дагэтуль ні ў Беларусі, ні за яе межамі.
Руслан Гагуа скарыстаўся нямецкімі і польскімі хронікамі XV стагоддзя на лацінскай і старагерманскай мовах. Ён па-новаму спрабуе інтэрпрэтаваць падзеі, якія адбываліся. Па словах гісторыка, яны вельмі адрозніваюцца ад кропкі гледжання беларускай гістарычнай навукі. Па-іншаму разглядаецца роля смаленскіх палкоў, структура войскаў, што прымалі ўдзел у бітве, па іншаму страты і г.д.
Уладзімір Вячаслававіч Пухальскі
Уладзімір Вячаслававіч (таксама ― Вацлававіч) Пухальскі (21 сакавіка (2 красавіка) 1848 года, Мінск, Расійская імперыя ― 23 лютага 1933, Кіеў, СССР) ― расійскі і украінскі піяніст, кампазітар, педагог.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкай сям’і. Сын Вацлава Пухальскага і Ганны з Валатоўскіх.
Займаўся ў Мінску з дзіцячых гадоў на скрыпцы і фартэпіяна. Падчас прыезду ў горад С. Манюшка быў праслуханы ім і уганараваны пахвалою. У сваіх мемуарах (Дом-музей П. І. Чайкоўскага) успамінае, што знакаміты кампазітар прадказаў яму вялікую музычную будучыню.
Вучыўся ў Пецярбургскай кансерваторыі па класах фартэпіяна Тэадора Лешаціцкага, тэорыі музыкі і кампазіцыі — у Ю. Ёгансена і М. Зарэмбы. Скончыўшы кансерваторыю ў 1874 годзе, два гады выкладаў у ёй жа.
У 1876—1933 працуе ў Кіеўскім музычным вучылішчы, пераўтвораным у 1913 годзе пры яго актыўным удзеле ў кансерваторыю, у якой першы год быў дырэктарам, а затым загадчыкам кафедры спецыяльнага фартэпіяна. У 1877—1888 уваходзіў у склад дырэкцыі Кіеўскага музычнага таварыства, адказваючы за музычныя праграмы сімфанічных і камерных вечароў. 18 траўня 1909 г. быў абраны ганаровым членам Кіеўскага аддзялення Рускага музыкальнага таварыства. Зрабіў значны ўклад у развіццё ўкраінскай музычнай культуры і адукацыі.
Пухальскі выступаў як піяніст на працягу больш за трыццаць гадоў. Выступаў з канцэртамі ў Санкт-Пецярбургу, Адэсе і Кіеве. Быў вядомы як выбітны выканаўца Шапена.
Як грамадскі дзеяч, шмат зрабіў для станаўлення і развіцця музычнага жыцця Кіева. Па сутнасці, толькі з яго прыездам канцэртная жыццё горада набыла ўстойлівасць і рэгулярнасць. За перыяд яго дырэктарства (1876—1913) Кіеўскае музычнае вучылішча стала адной з вядучых прафесійных музычных навучальных устаноў.
Першы камунальны дом (Віцебск)
Першы камунальны дом — жылы дом у Віцебску, размешчаны на Узгорскай слабадзе, на рагу вуліц Суворава (№ 17) і Савецкай (№ 21).
Уладзімір Вячаслававіч Пухальскі
Біяграфія
У сваёй педагагічнай дзейнасці Пухальскі развіваў традыцыі Г. Лешаціцкага, выхаваў шэраг буйных піяністаў, сярод якіх Уладзімір Горавіц, яго сястра Рэгіна Горавіц, Г. М. Коган, Л. В. Нікалаеў, А. Браілоўская, К. М. Міхайлаў, Юлій Ісерліс, Ганна Артабалеўская, Неаніла Скарабагацька, Абрагам Сатаноўскі, Баляслаў Яворскі, Арнольд Альшванг, Сігізмунд Лісіцкі, Мікалай Туткоўскі і іншыя. Правільна было б сказаць, што Пухальскі быў стваральнікам Кіеўскай фартэпіяннай школы.
Першы камунальны дом (Віцебск)
Гісторыя
Першы камунальны дом для рабочых прамысловых прадпрыемстваў пачалі будаваць сакавіку 1926 года па праекце гарадскога архітэктара Васіля Вукалава. Для яго ўзвядзення быў знесены стары дом на рагу сучасных вуліц Савецкай і Суворава. 14 студзеня 1928 года віцебская газета «Зара Захаду» паведаміла пра падрыхтоўку да засялення дома, але з прычыны недаробак першыя жыхары ўсяліліся сюды толькі праз некалькі месяцаў.
Уладзімір Вячаслававіч Пухальскі
Біяграфія
Заслужаны прафесар Украіны (1928).
Першы камунальны дом (Віцебск)
Гісторыя
Дом стаў першым буйным жылым будынкам у Віцебску, пабудаваным у гады савецкай улады. Фактычна з яго пачалася гісторыя сучаснага жыллёвага будаўніцтва.
Меў незвычайную для таго часу планіроўку. У крыле, якое выходзіла на Савецкую вуліцу, былі спраектаваны асобныя пакоі для адзінокіх і маласямейных з агульным калідорам. Крыло, звернутае да вуліцы Суворава, уяўляла сабой шматкватэрны дом з кватэрамі на 2-3 пакоі, абсталяванымі германскімі кухнямі і ваннымі. На першым паверсе мелася зала для сумеснага адпачынку жыхароў і сходаў.
У гады Вялікай Айчыннай вайны дом быў пашкоджаны, у 1948 годзе адноўлены. 1 студзеня 1949 года ў палове будынка, якая прызначалася для маласямейных, адкрылася гасцініца «Савецкая» (з 1990 года — «Эрыдан»), іншая палова на 24 кватэры засталася жылой. У зале для сходаў размясціўся рэстаран.
NGC 6315
NGC 6315 (іншыя абазначэнні — MCG 4-40-23, ZWG 139.45, PGC 59843) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свяцілішча Святога Ігнація Лаёлы
Свяцілішча ў Лаёле — велізарны барочны храмавы комплекс у горадзе Аспейція (Краіна Баскаў), пабудаваны ў XVII—XVIII стагоддзях на месцы нараджэння св. Ігнація Лаёлы, заснавальніка ордэна езуітаў. Асабняк, у якім св. Ігнацій зведаў «прасвятленне», цалкам убудаваны ў базіліку; яго асабісты пакой павернуты ў капелу.
Дом Лаёлы заставаўся ўласнасцю яго сям'і да 1682 года, калі па патрабаванні каралевы Марыяны сям'я была вымушана саступіць уладанне памесцем езуітам. Праект базілікі распрацаваў італьянскі архітэктар Карла Фантана. Будаўнічыя працы былі галоўным чынам завершаны ў 1708 годзе, аднак асвячэнне базілікі адбылося толькі 30 гадоў праз.
У 1767 годзе, калі будаўніцтва паўночнага крыла царкоўнага комплексу было ў самым разгары, іспанская карона выгнала езуітаў з краіны. На працягу XIX стагоддзя ўладанне свяцілішчам пяць разоў пераходзіла ад свецкіх улад да духоўных. Езуіты змаглі завершыць пабудову 150-мятровага фасада толькі да 1888 года. У наш час пры базіліцы працуюць духоўны цэнтр, шырокая бібліятэка, радыёстанцыя і багадзельня.
Сан-Джэнезіа-Атэзіна
Сан-Джэнезіа-Атэзіна (San Genesio Atesino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 2843 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 39050. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пётр Дзмітрыевіч Кухарчык
Пётр Дзмітрыевіч Кухарчык (, Арда, Клецкі раён —, Мінск) — беларускі вучоны-радыёфізік, грамадскі дзеяч, педагог. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1990), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1994). Аўтар звыш 170 навуковых прац, у тым ліку 1 манаграфіі і 42 вынаходніцтваў.
Біяграфія
Скончыў Мінскі электратэхнікум сувязі (1965), затым служыў у войску. У 1967 паступіў на аддзяленне радыёфізікі фізічнага факультэта БДУ, скончыў у 1972. З 1972 па 1990 працаваў у Навукова-даследчым інстытуце прыкладных фізічных праблем імя А. Н. Сеўчанкі пры БДУ. З 1990 быў прарэктарам БДУ, загадчыкам кафедры. У 2001 намеснік міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь, з лістапада 2001 да сакавіка 2003 — рэктар Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. З сакавіка 2003 па сакавік 2014 — рэктар БДПУ імя М.Танка.
Навуковы і практычны ўклад
Даследаванні ў галіне радыёгалаграфіі. Распрацаваў фізічныя асновы новага навуковага напрамка, звязанага з даследаваннем і распрацоўкай галаграфічных метадаў у радыё- і інфрачырвоных дыяпазонах электрамагнітных хваль. Распрацаваў метады і стварыў сістэмы для пераўтварэння выяў інфрачырвонага і звышвысокага дыяпазонаў ў бачныя. Прапанаваў новы падыход па фарміраванні і візуалізацыі радыёвыяў. Выканаў шэраг работ па тэарэтычным і эксперыментальным даследаванні нетрадыцыйных метадаў фарміравання галаграм. Прапанаваў і рэалізаваў галаграфічныя схемы з часткова запоўненымі апертурамі, якія забяспечваюць высокую адрознівальную здольнасць і нізкі ўзровень шуму, а таксама метады рэгістрацыі інфрачырвонага выпраменьвання і павелічэння адчувальнасці рэгіструючых асяроддзяў. Распрацаваў тэарэтычныя асновы ўзаемадзеяння электрамагнітных хваль з штучнымі асяроддзямі, метады і алгарытмы запісу і апрацоўкі біямедыцынскіх і маўленчых сігналаў, створаны новыя радыёпаглынальныя матэрыялы. Пад яго навуковым кіраўніцтвам распрацаваны метады і створаны прыборы для вызначэння вільготнасці і масы дыэлектрычных матэрыялаў, укаранёныя на прадпрыемствах Беларусі і Расіі.
Аўтар больш за 170 навуковых прац, у тым ліку манаграфіі, 42 вынаходніцтваў.
Спіс вуліц Юрацішкаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Юрацішкі
Рохан
Рохан (Rohan) — у свеце Толкіна краіна людзей ва «Уладары Пярсцёнкаў».
Значэнне ў Міжзем'і
Вялікая краіна, знаходзіцца (на ЗАХ). Сталіца (ў часы Трэцяй Эпохі) — Эдарас.
Краіна
На Рохан у часы Трэцяй Эпохі абрушвалася асноўная частка атак Ізенгарда. Каралём падчас Вайны за Пярсцёнак з'яўляўся Тэадэн.
Вадуц (графства)
Графства Вадуц — гістарычная тэрыторыя Княства Ліхтэнштэйн. Яно было аддзелена ў 1342 годзе ад графства Вердэнберг.
Сона і Луара
Сона і Луара (Saône-et-Loire) — дэпартамент на ўсходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Бургундыя. Парадкавы нумар 71. Адміністрацыйны цэнтр — Макон. Насельніцтва 544,9 тыс. чалавек (42-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 8575 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Сона і Луара.
Дэпартамент уключае 2 акругі, 54 кантон і 293 камун.
Сона і Луара — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былых правінцый Бургундыя і Брэс.
Кульшычы (Слаўгарадскі раён)
Ку́льшычы (, Кульшичи) — былая вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Васькавіцкага сельсавета.
Вёска была выселена пасля Чарнобыльскай аварыі, на момант рассялення ў 1986 годзе ў ім налічвалася ўсяго 400 жыхароў. На 2011 год пражывае 1 чалавек. Ліквідавана ў 2014 годзе.
Геаграфія
Геаграфічна вёска знаходзіцца на ўсходзе Слаўгарадскага раёна. Побач з вёскай знаходзіцца найвышэйшы пункт Слаўгарадскага раёна (189 метраў над узроўнем мора) і Кульшыцкае возера. Ля Кульшыч змешчана братэрская магіла 1943—44 гадоў, якая з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска Кульшыцы ва ўладанні ў Якуба Тарабеша ў Рэчыцкім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У 1751 годзе згадваецца пра пабудову новай царквы Раства Багародзіцы кульшыцкімі старостамі Мікалаем і Кацярынай (з Хелхоўскіх) Курганскімі.
У 1924—1992 гадах цэнтр Кульшыцкага сельсавета.
Францішак Рысінскі
Францішак Рысінкі ( — каля 1830) — паэт-сатырык.
Творчасць
Пісаў на польскай і, паводле сучаснікаў, беларускай і рускай мовах. Аўтар эпіграм, іранічна-філасофскіх і гумарыстычных вершаў, вельмі папулярных у свой час, у т.л. прысвечаныя пэўным асобам, але пры жыцці аўтара яны не друкаваліся. Творы вылучаюцца дасціпнасцю, камізмам, грубаватым гумарам. Сярод папулярных яго вершаў «Хіба прашу я дажджу…», «Пан Дамінік…», «Роздум пасля страты закладзенага маёнтка».
Творы Ф. Рысінскага распаўсюджваліся на Віцебшчыне ў спісах, завучваліся на памяць. Некаторыя з гэтых запісаў трапілі ў архіў Ф. Карпінскага, частку сабраў маршалак Полацкага павета С. Грабніцкі. Верагодна, аўтарству Ф. Рысінскага належаць шырокавядомыя ў Падзвінні беларуска-польскія макаранічныя вершаваныя мініяцюры «Лямант закаханага» («Залёты аднаго гайдука да прачкі», «Плач пакінутага каханай») і «За пекнай паненкай аж душа сумуе», якія ўзнавіў па памяці і выдаў у кнізе «Беларусь» (Парыж, 1840) А. Рыпінскі.
Буракі
Буракі (Beta) — род кветкавых раслін падсямейства лебядовых.
Апісанне
Адна-, двух- і шматгадовыя травяністыя расліны.
Арэал
Адрозніваецца 6 відаў (па іншых звестках 15). Пашыраны ў Заходняй Еўропе, Міжземнамор’і, Заходняй Азіі, Індыі, вырошчваюць таксама ў Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, Паўночнай Афрыцы, Аўстраліі. У культуры буракі звычайныя караняплодныя, да якіх належаць групы разнавіднасцей цукровых, сталовых і кармавых буракоў.
Значэнне
Пачалі спажываць карані буракоў у III—I ст. да н.э. У канцы XII ст. з’явіліся ў культуры кармавыя формы, у XVIII—XIX ст. — цукровыя. На Беларусі буракі ў культуры з 1830-х гадоў. На бураках паразітуе.
1813 (кніга)
«1813» — кніга беларускага пісьменніка Уладзіміра Садоўскага, у якую ўвайшлі навэла «1813» у жанры зомбі-хорар і пяць фантастычных апавяданняў.
Сюжэт
Дзеянне навэлы «1813» адбываецца ў апошнія дні зімы 1813 года. У раз­бу­ранае Вялікай вайной мястэчка Маладэчна на ўскрайку Мін­скай губерні на­ведваецца ў госці да свайго дзядзькі Міхал Клеафас Агін­скі — дыпламат, кампазітар, а зараз сенатар Расійскай імперыі. З на­ды­ходам адлігі ў на­ваколлях мястэчка пачынаюць адбывацца не­зразумелыя рэчы: забі­тыя жаўнеры паўстаюць з поля мінулай бітвы і напа­даюць на жыхароў паселішча. Хутка замак Агінскіх апынаецца ў аблозе ха­дзячых мерцвякоў. Міхалу Клеафасу не застаецца нічога іншага як узяць у рукі зброю і змагацца за свабоду роднага края.
У кнігу ўключана таксама пяць фантастычных апавяданняў аўтара.
Узнагароды
У сакавіку 2017 года кніга «1813» трапіла ў тройку фіналістаў у намінацыі «Проза» літаратурнай прэміі «Дэбют-2017». У жніўні 2017 года кніга «1813» трапіла у лонг-ліст літаратурнай прэміі імя Ежы Гедройца 2017.
Спіс правераных самых нізкіх людзей
У гэты спіс увайшлі самыя нізкія калі-небудзь правераныя людзі ў іх жыцці або прафесіі. Запісы ніжэй разбітыя на розныя катэгорыі, якія вар’іруюцца ад полу да ўзроставай групы і прафесій. Большая частка пошуку ажыццяўляецца Кнігай рэкордаў Гінэса, якая за апошняе дзесяцігоддзе дадала новыя катэгорыі для «мабільных» і «немабільных» мужчын і жанчын. — самы нізкарослы мужчына ў свеце, у той час як сярод жанчын рэкорд належыць.
Дзежкі
Дзе́жкі (, Дежки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рубілкаўскага сельсавета.
Дэкалог, пяць
«Дэкало́г, пяць» (Dekalog, pięć) — пятая частка дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм зняты ў 1988 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 1 чэрвеня 1990 года.
Фільм «Дэкалог, пяць» адпавядае пятай з Дзесяці запаведзяў: «Не забівай».
Поўнаметражная версія была выпушчана асобным фільмам у 1988 годзе пад назвай «Кароткі фільм пра забойства».
Сюжэт
Варшава, 16 сакавіка 1987 года.
Пётр Баліцкі (Кшыштаф Глобіш) здае экзамен на права займацца адвакацкай практыкай. Ён малады і поўны ідэалістычных ідэй. Падчас экзамена ён выказвае думку, што пакаранне — гэта не толькі ўздзеянне на абвінавачанага, але і акт запужвання іншых. Аднак з часоў Каіна яшчэ не адно пакаранне не выправіла свет і не адпужвала яго ад здзяйснення злачынстваў.
Яцэк Лазар (Мірослаў Бака) — дваццацігадовы вясковы хлопец. Ён бессэнсоўна швэндаецца па вуліцах Варшавы. Яцэк распытвае, дзе бліжэйшая стаянка таксі. Прыйшоўшы на месца, ён знаходзіць, што там чакае шмат людзей.
Вальдэмар Рэкоўскі (Ян Тэсаж) — грузны чалавек сярэдніх гадоў, кіроўца таксі. Ён карыстаецца свабодай, якую дае яму яго прафесія. Ён груба абыходзіцца з непрыемнымі яму людзьмі і адмаўляецца іх падвозіць, клапоціцца аб сваім таксі і знаёмым сабаку, заігрывае з дзяўчатамі.
Бадзяючыся па горадзе, Яцэк чыніць зламысныя і бессэнсоўныя рэчы. Ён з абыякавасцю назірае, як два чалавекі даганяюць і збіваюць іншага, у грамадскім туалеце спіхвае чалавека ў пісуар, скідвае камень з моста на праязджаючыя аўтамабілі, ганяе галубоў, якіх корміць старая жанчына. Дарогай Яцэку на вочы не раз трапляюцца малыя дзяўчынкі. У Яцэка і самога ёсць з сабой крыху прымяты фотаздымак з дзяўчынкай, убранай у белае. Ён заходзіць у фотаатэлье і пакідае там фотаздымак, каб яго павялічылі. Ён цікавіцца ў работніцы фотаатэлье, ці можна па фотаздымку вызначыць, жывы чалавек ці не.
Таксіст ездзіць па горадзе, шукаючы кліента. Яцэк заходзіць у кафэ, купляе каву і пірожнае. Седзячы ў кафэ, Яцэк намотвае на руку вяроўку, але спыняецца, калі бачыць, як дзве дзяўчынкі гуляюць за акном кафэ. Ён жартуе з імі. Затым ідзе да стаянкі і ловіць таксі. На таксі спяшаюцца яшчэ некалькі чалавек, але Яцэк адмаўляецца саступіць ім, хлусячы, што яму з імі не па дарозе. Таксі належыць Вальдэмару. Яцэк называе яму аддалены раён горада. У бязлюдным месцы ён накідвае вяроўку на шыю Вальдэмара і цягам доўгага часу жорстка душыць яго. Калі задушыць Вальдэмара не атрымоўваецца, Яцэк праломвае яму галаву кавалкам арматуры, але і гэтага аказваецца недастаткова. Вальдэмар стогне, з апошніх сіл просячы аб літасці, але Яцэк не слухае. Ён дабівае таксіста, скрышыўшы яму галаву цяжкім каменем. Затым скідвае цела ў раку. Вярнуўшыся ў таксі, Яцэк дастае бутэрброд, зроблены жонкай таксіста, і ўключае радыё. Па радыё гучыць дзіцячая песенька, у якой малады леў вучыцца быць адважным. Узлаваны Яцэк выдзірае аўтамагнітолу і шпурляе яе ў раку.
Суд прыгаворвае Яцэка да смерці, нягледзячы на пранікнёную прамову Пятра супраць смяротнага пакарання. Для Пятра гэта першая справа, і пасля працэсу ён гутарыць з дасведчаным суддзёй, які гэтую справу вёў. Пётр пытаецца, ці магло б нешта змяніцца, калі б замест яго быў больш вопытны адвакат. Суддзя адказвае, што Пётр зрабіў усё, што можна было зрабіць у такой сітуацыі, і што гэта была найлепшая на яго памяці прамова супраць смяротнага пакарання, але прысуд не мог быць іншым.
У дзень, на які назначана смяротнае пакаранне, Яцэк просіць аб размове з Пятром, бо Пётр адзіны, па яго словах, не быў супраць яго. Пётр спрабуе патлумачыць, што людзі не супраць яго, але супраць яго ўчынку; аднак Яцэк не знаходзіць розніцы. У размове Яцэк распавядае, што пяць гадоў таму памерла яго ўлюбёная малодшая сястра. Гэта было ў вёсцы. Яе пераехаў на трактары сябра Яцэка, з якім Яцэк перад гэтым піў. Яцэк да гэтага часу вінаваціць сябе. Ён гаворыць, што ўсё магло б быць іначай, калі б гэтага не здарылася. Яцэк просіць перадаць яго бацькам просьбу, каб маці саступіла яму месца на могілках побач з сястрой і бацькам. Яшчэ ён просіць Пятра забраць у фотаатэлье здымак, дзе яго сястра выяўлена ў сукенцы для Першага Прычасця, і перадаць здымак маці.
Набліжаецца час выканання прысуду. Ахоўнік пытаецца ў Пятра, ці скончылі яны гутарку, Пётр жа адказвае, што ён ніколі не згодзіцца яе скончыць па сваёй волі. Тады Яцэка сілай адводзяць і з захаваннем усіх працэдур — абвяшчэння прысуду, апошняй цыгарэты, наказаў святара — вешаюць. У апошні момант Яцэк у адчаі спрабуе вырвацца з рук турэмшчыкаў. Пётр, прысутны пры гэтым, ледзь стаіць на нагах.
У апошняй сцэне Пётр сядзіць у машыне ў сельскай мясцовасці і ў бяссільнай злосці паўтарае «''Ненавіджу! Ненавіджу!''»
Акцёрскі склад
<br style="clear: both" />
Саўндтрэк
Музыка, што гучыць у фільме «Дэкалог, пяць» увайшла ў склад першага альбома Збігнева Прайснера — «Дэкалог» (1991), у якім прадстаўлена музыка са ўсяго тэлецыкла. Пазней музыка з фільма «Дэкалог, пяць» з’яўлялася ў канцэртных альбомах Прайснера «Музыка Прайснера» (1995), «Чатыры колеры Лодзі» (2014) , а таксама ў альбоме «Кеслёўскі» (2003) , які ўяўляе сабой кампіляцыю твораў Прайснера да фільмаў кінарэжысёра.
Апроч таго, музыка з фільма «Дэкалог, пяць» была выкарыстана ў фільме Вонга Карвая «2046».
Выхад
Прэм’ера фільма адбылася 9 верасня 1989 года на Венецыянскім кінафестывалі. Пазней фільм дэманстраваўся на Кінафестывалі ў Чыкага 20 кастрычніка 1989 года. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 1 чэрвеня 1990 года.
Акшаўлі
Акшаўлі — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акшаўлінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633445100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1768 чалавек (880 мужчын і 888 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1127 чалавек (572 мужчыны і 555 жанчын).
NGC 6316
NGC 6316 (іншыя абазначэнні — GCL 57, ESO 454-SC4) — шаравое скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баяры (значэнні)
Назву Баяры маюць:
Trybunał
«Trybunał» — шосты студыйны альбом Лявона Вольскага, выдадзены ў 2021 годзе.
Крытыка
Паводле меркавання пісьменніка Віктара Марціновіча творы з альбома не гімны пратэсту, а менавіта глыбокі мастацкі водгук на траўму, якую перажыла краіна.
Сан-Леанарда-ін-Пасірыя
Сан-Леанарда-ін-Пасірыя (San Leonardo in Passiria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 3411 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 88 км². Паштовы індэкс — 39015. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Chondrostereum
Chondrostereum — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1959 годзе.
Заходняя дывізія
Заходняя дывізія — планаваная вайсковая адзінка ў складзе Добраахвотніцкай арміі.
Гісторыя
Фарміраванне пачалося па ініцыятыве Аляксандра Бахановіча, які называў сябе старшынёй Часовага краёвага ўраду Беларусі і звярнуўся з такой прапановай да Дзянікіна. Як вынікае з мемарандума віцэ-старшыні Беларускага нацыянальнага цэнтра Сцяпана Некрашэвіча ад 13 студзеня 1919 года да камандуючага саюзнымі войскамі генерала Бертло, планавалася стварыць Заходняю армію Расійскай дзяржавы (як былі створаны Паўночна-заходняя армія і Узброеныя сілы на Поўдні Расіі) і накіраваць яе на вызваленне у Беларусі, акупаванай палякамі і бальшавікамі. Некрашэвіч бачыў гэтую армію беларускай, Дзянікін блага ставіўся да Некрашэвіча, як да прадстаўнікоў усіх нацыянальных рухаў былой Расійскай імперыі, якіх лічыў сепаратыстамі. Як і Аляксандр Бахановіч, Дзянікін бачыў гэтую армію інтэрнацыянальнай.
Фарміраванне планавалася ў ваколіцах Адэсы. Камандуючым арміяй і адказным за яе фарміраванне ў пачатку 1919 года Дзянікін прызначыў генерала (але ў студзені 1919 года Гальфтэр падаў у адстаўку). Праз брак сродкаў было вырашана фарміраваць не асобную армію, а дывізію з беларусаў, палякаў, рускіх і літоўцаў у складзе Добраахвотніцкай арміі. Дывізія так і не была сфарміравана, рассеялася падчас эвакуацыі саюзнікаў з Адэсы і яе заняцця бальшавікамі ў красавіку 1919 года.
Напэўна, такі ход падзей не задавальняў С. Некрашэвіча, бо ў лютым 1919 года ён зноў звярнуўся да Бертло ў справе стварэння беларускіх узброеных фарміраванняў і атрымаў дазвол на фарміраванне беларускай дывізіі.
Агент уайт
Агент уайт, «эйджэнт уайт» (Agent White, белы рэагент) — кодавая назва гербіцыда і дэфаліянта, які амерыканскія вайскоўцы выкарыстоўвалі ў экалагічнай вайне супраць В’етнама. Назва паходзіць ад белай паласы, намаляванай на бочках з гэтым прэпаратам. Шмат у чым натхнёны выкарыстаннем гербіцыдаў і дэфаліянтаў падчас брытанскай вайны ў Малаі, ён быў адным з так званых «вясёлкавых гербіцыдаў», куды таксама ставіцца шырока вядомы агент оранж.
Агент уайт ўяўляе сабой сумесь гербіцыдаў 2,4-Д і пікларама ў суадносінах 4:1. У адрозненне ад больш вядомага агента оранж, агент уайт не ўтрымлівае атрутных дыяксінаў, якімі былі забруджаны ўсе дэфаліянты, што змяшчалі 2,4,5-трыхлорфенаксіуксусну. кіслату, па прычыне недасканаласці тэхналогіі сінтэзу апошняй. Агент уайт быў распрацаваны кампаніяй «Dow Chemical», якая і стала яго галоўным вытворцам па замове Міністэрства абароны ЗША, сумесна з некалькімі іншымі буйнымі падрадчыкамі, а менавіта «Union Carbide» і Monsanto Company.
Агент уайт выкарыстоўваўся, калі агент оранж быў недаступны, у тым ліку на працягу некалькіх месяцаў пасля прыпынення яго выкарыстання ў красавіку 1970 года. У В’етнаме ў перыяд паміж 1966 і 1971 годам было выкарыстана прыкладна 5,4 мільёнаў галонаў ЗША (20 000 м³) гэтай гербіцыднай сумесі. Акрамя таго, амерыканскія вайскоўцы пратэставалі агент уайт, Tordon 101 і пікларам у розных канцэнтрацыях на палігонах у ЗША і Пуэрта-Рыка ў 1960-х гадах.
Пад маркай Tordon 101 Dow AgroSciences наладзіўся серыйны выпуск падобнага прадукту, які змяшчае сумесь 2,4-Д і пікларама.
Аляксей Юр’евіч Лень
Аляксей Лень (Олексій Лень; нар. ) — украінскі прафесійны баскетбалсіт, цэнтравы клуба «Атланта Хокс» Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (НБА).
Сарта (дэпартамент)
Плошча тэрыторыі 6206 км².
Дэпартамент уключае 3 акругі, 40 кантонаў і 375 камун.
Сарта — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Мен.
Станіслаў Вацлававіч Суднік
Станіслаў Вацлававіч Суднік (, в. Сейлавічы, ) — беларускі пісьменнік, журналіст.