cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прагон
Праго́н (, Прогон) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нястанавіцкага сельсавета.
Ямамота Гомбэй
Ямамота Гомбэй (山本権兵衛, Yamamoto Gonnohyoe;  — ) — японскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, адмірал Імператарскага флоту Японіі. 8-ы і 22-і прэм’ер-міністр Японіі, 5-ы міністр флоту Японіі, часова выконваючы абавязкі міністра замежных спраў. «Бацька японскага флоту» новага часу.
Навальніца-О
Мяркуецца ўзаемадзеянне комплексу з іншымі сістэмамі серыі, напрыклад «Навальніца-С», у кампетэнцыю якой уваходзіць выяўленне беспілотніка і, пры неабходнасці, яго перахоп і пасадка. Толькі пасля гэтага ў дзеянне ўступае выраб «О». Першапачаткова вырабляецца ўзлёт кіраванай лятучай платформы на вышыню 50—100 м, пошук і пеленгаванне сігналаў пульта кіравання мультыкоптарам. Пошук аператара вырабляецца ў два этапы. На першым лятаючая платформа вырабляе пеленгаванне пульта кіравання з двух кропак прастора. У кропку перасячэння пеленгаў (месца размяшчэння аператара) накіроўваецца група захопу. На другім лятаючая платформа ажыццяўляе аўтаматызаваны палёт з пастаянным пеленгаваннем пульта, візуальным пошукам, відэарэгістрацыяй дзеянняў аператара.
Яніна Уладзіміраўна Мелехава
Яніна Уладзіміраўна Мелехава (народж. Буйко); (нар., Барысаў) — беларуская і расійская актрыса тэатра і кіно, тэатральны педагог.
Біяграфія
Нарадзілася ў Барысаве. Бацька — тэатральны рэжысёр, маці — балетмайстар. У 2006 годзе скончыла тэатральны факультэт Беларускай Дзяржаўнай акадэміі мастацтваў па спецыяльнасці «акцёр тэатра і кіно», майстэрня Ф. С. Варанецкага.
У 2006—2007 актрыса ў «Тэатры на Пакроўцы». З 2008 года — актрыса Маскоўскага музычнага тэатра для дзяцей і моладзі «Экспромт».
Аўтар тэатральных асветніцкіх праектаў.
Аб цяперашняй акцёрскай прафесіі выказваецца так
Зараз на кастынгу чакаюць ужо гатовага артыста: вось зойдзе чалавек, і адразу будзе зразумела, што гэта «наш герой». А нешта спецыяльна выцягваць з артыста ніхто не будзе. Ёсць акцёры, у якіх настолькі яркая індывідуальнасць і знешнасць, што ім цяжка мяняцца. Нават калі яны згуляюць не ўласцівую ім ролю, гэта не стане глабальным пераўвасабленнем. У мяне, на шчасце, атрымліваецца. Гэта і плюс, і мінус. Для гэтага і ёсць самопробы, якія я люблю… Для развіцця кіно ўсё ж такі вельмі важная прадзюсарская думка, масавасць, акупнасць. Таму што кіно — гэта ў прынцыпе вельмі дорага. І, на жаль, тэатр таксама пераходзіць на гэтыя прынцыпы. У выніку ў тэатр ужо пачалі трапляць, скажам так, слабаватыя акцёры, і нават без акцёрскай адукацыі. Вядома, гэта вельмі дзіўна, калі клічуць якога-небудзь акцёра, кіруючыся тым, колькі ў яго падпісчыкаў у сацсецях. У мяне, напрыклад, было нават два выпадкі, калі за адну і тую ж ролю з-за колькасці падпісчыкаў у «Инстаграме» я атрымлівала ганарар у шэсць разоў менш, чым іншая актрыса.{канец цытаты|
Сям’я
Муж — бізнэсмэн Максім Гарачаў. Дачка Ганна-Марыя.
Тэатр
Тэатр на Пакроўцы:
Маскоўскі музычны тэатр для дзяцей і моладзі «Экспромт»:
Язэп Якаўлевіч Варонка
Язэ́п (Іо́сіф Я́каўлевіч) Варо́нка (16 красавіка 1891, Кузніца, Сакольскі павет —, Чыкага, ЗША) — беларускі палітычны дзеяч, журналіст, публіцыст. Першы старшыня Народнага сакратарыята Беларускай Народнай Рэспублікі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кузніца Сакольскага павета Гродзенскай губерні (цяпер у Падляскім ваяводстве Польшчы) у праваслаўнай сям’і. Быў вольным слухачом юрыдычнага факультэта Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта, выключаны праз нясплату за навучанне (1914). Удзельнічаў у другім «Усерасійскім студэнцкім зборніку» (1911). Быў супрацоўнікам пецярбургскай газеты «Воскресная вечерняя газета» (Нядзельная вячэрняя газета), часопісаў «Зритель» (Глядач), «Театральное обозрение» (Тэатральны агляд), быў сакратаром рэдакцыі газеты «Столичные вести» (Сталічныя весткі). Свае вершы ў рускамоўных выданнях падпісваў псеўданімам Юрий Вегов.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ўступіў у Беларускую сацыялістычную грамаду, з чэрвеня 1917 член яе ЦК. Прадстаўляў беларускія арганізацыі ў Асобай нарадзе для выпрацоўкі палажэння аб выбарах ва Усерасійскі Устаноўчы сход, удзельнічаў у рабоце Дзяржаўнай нарады (жнівень 1917, Масква). У прамове на Усерасійскай дэмакратычнай нарадзе (верасень 1917, Петраград) ад імя Цэнтральнай рады беларускіх арганізацый выказаўся супраць урадавай кааліцыі сацыялістычных партый з буржуазнымі. Уваходзіў у склад Часовага савета Расійскай рэспублікі (Перадпарламента).
Да снежня 1917 года ўзначальваў камітэт Беларускага таварыства ў Петраградзе па аказанні дапамогі пацярпелым ад вайны. На II сесіі Цэнтральнай рады беларускіх арганізацый (кастрычнік 1917, Мінск) падтрымаў прапановы аб увядзенні аўтаноміі Беларусі явачным парадкам; выбраны камісарам юстыцыі і ўнутраных спраў Вялікай беларускай рады. Дэлегат Усебеларускага з’езда ад Беларускага выканаўчага камітэта Петраградскага гарнізона, па разгоне старшыня Выканаўчага камітэта Рады Усебеларускага з’езда.
У 1923 з’ехаў у ЗША, жыў у Чыкага. Узначальваў Беларуска-амерыканскую нацыянальную асацыяцыю, быў адным з кіраўнікоў Беларуска-амерыканскай нацыянальнай рады, выдаваў газету «Белорусская трибуна» (Беларуская трыбуна), вёў беларускія і рускія праграмы на чыкагскім радыё. У 1932 годзе ажаніўся з Марыяй Пятроўскай.
Пахаваны на у, прыгарадзе Чыкага, побач з ім пахаваная жонка Марыя (1902—1991).
Выдавецкая дзейнасць, публіцыстыка
Займаўся выдавецкай і публіцыстычнай дзейнасцю. Быў рэдактарам газеты «Беларускі народ». Адначасова рэдактар беларускага часопіса «Часопісь» (Коўна, 1919—1920) і рэдактар-выдавец рускамоўнай штодзённай газеты «Вольная Литва» (Вольная Літва) (чэрвень 1921 — люты 1922, з перапынкамі) і яе дадатку — часопіса «Зеркало» (Люстэрка) (1921).
Палянінавіцкі сельсавет
Паляні́навіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Палянінавічы.
Язэп Якаўлевіч Варонка
Выдавецкая дзейнасць, публіцыстыка
Аўтар брашур «Белорусский вопрос к моменту Версальской мирной конференции. Историко-политический очерк» (Беларускае пытанне на момант Версальскай мірнай канферэнцыі. Гістарычна-палітычны нарыс) (Коўна, 1919), «Беларускі рух ад 1917 да 1920 году. Кароткі агляд. 2 выд.» (Коўна, 1920), «Gudų klausimas».
Рыбак
Рыбак — чалавек, які займаецца рыбалоўствам. Дзейнасць рыбака з'яўляецца адным з найбольш старажытных заняткаў чалавецтва, якія сыходзяць у эпоху палявання і збіральніцтва.
Палянінавіцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Ісканскі сельсавет у складзе Журавіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Іскань. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Журавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Быхаўскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе Доўскага раёна, які 5 красавіка 1935 года быў перайменаваны ў Журавіцкі раён. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Палянінавічы, сельсавет перайменаваны ў Палянінавіцкі. З 17 снежня 1956 года ў складзе Быхаўскага раёна. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Абідавіцкага сельсавета.
Язэп Якаўлевіч Варонка
Выдавецкая дзейнасць, публіцыстыка
У гісторыка-публіцыстычных працах абагульняў асноўныя факты з гісторыі беларускага нацыянальнага руху ў гады рэвалюцыі ў Расіі і грамадзянскай вайны, аналізаваў тагачаснае палітычнае становішча. Прытрымліваўся канцэпцыі «двух ворагаў» беларускага адраджэння — Расіі і Польшчы. Адмоўна ацэньваў палітыку ў нацыянальным пытанні як Часовага ўрада Расіі, так і Савета Народных Камісараў. У яго інтэрпрэтацыі Першы Усебеларускі з’езд — гэта Устаноўчы з’езд, які ўвёў у межах Беларусі рэспубліканскі лад, замацаваў права народа на зямлю і інш. Ухваляў абвяшчэнне БНР, а ўтварэнне БССР разглядаў як палітычны манеўр, з дапамогай якога бальшавікі імкнуліся «авалодаць розумамі элементаў, што нацыянальна адрадзіліся». Адначасова асуджаў захоп Беларусі войскамі Польшчы, паказваў крывадушнасць палітыкі польскіх акупантаў, выкрываў іх бясчынствы ў дачыненні да мясцовага насельніцтва.
Рыбак
Прафесія рыбака даволі распаўсюджаная ў грамадствах з нізкім узроўнем размеркавання працы. У такіх грамадствах асноўныя прафесіі як каваль, урач ці рыбак ўтвараюць своеасаблівую асобную касту альбо выконваюцца пэўнай этнічнай групай. У Заходняй Афрыцы на рацэ Нігер жыве рыбацкі народ боза. Рыбацкія касты або этнічныя групы існуюць таксама ў Індыі.
Іцэнкіў
Іцэнкіў (І́ценків) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Азых
Азых (Azıx), Азох (Ազոխ) — сяло ў Хаджавендскім раёне Азербайджана.
У перыяд з 1992 па 2020 год кантралявалася непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай. З лістапада 2020 года населены пункт вярнуўся пад кантроль Азербайджана, аднак НКР працягвае прэтэндаваць на гэты населены пункт і прылеглую тэрыторыю.
Гісторыя
У савецкія часы сяло Азых ўваходзіла ў склад Азыхскага сельсавета Гадруцкага раёна Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці Азербайджанскай ССР.
У выніку Карабахскай вайны ў жніўні 1993 года перайшло пад кантроль непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі і згодна з яе адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам увайшло ў склад Гадруцкага раёна.
9 лістапада 2020 года прэзідэнт Азербайджана Ільхам Аліеў абвясціў аб узяцці азербайджанскай арміяй пад кантроль вёскі Азых. 12 лістапада Міністэрства абароны Азербайджана апублікавала кадры, на якіх, як сцвярджае, захавана сяло Азых пад кантролем Азербайджана.
Лешак Чорны
Лешак Чорны (Leszek Czarny; каля  — ) — прадстаўнік дынастыі Пястаў, адзін з польскіх князёў перыяду феадальнай раздробненасці.
У 1265 годзе Лешак Чорны ажаніўся з Агрыпінай Расціслаўнай (пам. 1305), дачкой Расціслава Славанскага і Ганны Венгерскай. У 1271 Агрыпіна падала на развод, абвінаваціўшы мужа ў імпатэнцыі. Дзяцей у іх не было.
У 1287 ва ўладанні Лешак ўварваліся нагайцы пад правадырствам Кара-Нагай-хана, аднак узяць Кракаў не змаглі. Сам князь тым часам хаваўся ў Венгрыі.
Лешак Чорны сканаў у Кракаве, дзе і быў пахаваны.
Вуліца Жыгіманту
Вуліца Жыгі́манту (традыцыйная беларуская назва — Жыгімо́нцкая ву́ліца ; Žygimantų gatvė) — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільнюса, у Старым Горадзе. Працягвае Арсенальную вуліцу. Праходзіць узбярэжжам ракі Віліі і звязвае масты караля Міндоўга і Зялёны. Працягваецца вуліцай Альберта Гаштольда.
Гісторыя
Сфарміравалася ў другой палове XIX ст. пры ўпарадкаванні набярэжнай Віліі. Актыўна забудоўвалася ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў пераважна 3-х і 4-павярховымі дамамі.
Назву Жыгімонцкай атрымала ў міжваенны перыяд у гонар каралёў і вялікіх князёў з адпаведным імём (Жыгімонт Стары, Жыгімонт Аўгуст, Жыгімонт Ваза). За савецкім часам вуліцу перайменавалі ў імя К. Пажэлы.
Агульныя звесткі
Даўжыня вуліцы каля 700 м. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Тадэвуша Урублеўскага. Ёсць веласіпедная дарожка.
З левага боку адыходзіць вуліца Радзівілаў. Сканчаецца на скрыжаванні з Віленскай вуліцай.
Ульян Аляксандравіч Рыбак
Ульян Аляксандравіч Рыба́к (, вёска Яўсеевічы, Гомельская губерня —, вёска Завалочыцы, ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945). Удзельнік Парада Перамогі ў Маскве.
Біяграфія
У. А. Рыбак нарадзіўся ў вёсцы Яўсеевічы Гомельскай губерні (зараз у Глускім раёне Магілёўскай вобласці). Да 1935 г. працаваў на шклозаводзе «Камінтэрн» ў Бабруйскім раёне, потым на Завалочыцкім спіртзаводзе. У 1940 г. прызваны ў Чырвоную Армію. Службу праходзіў у Карэліі. З 1941 г. на Ленінградскім, Варонежскім, Цэнтральным, 1-м і 4-м Украінскім франтах. Памочнік камандзіра разведвальнага ўзвода старшына У. А. Рыбак вызначыўся ў снежні 1944 г. у час разведкі сіл праціўніка ў Карпатах. З разведчыкамі ўзвода знішчыў 75 і ўзяў у палон 40 гітлераўцаў, здабыў каштоўныя звесткі пра ворага. За вайну захапіў 57 «языкоў», знішчыў 10 танкаў і больш за 200 гітлераўцаў.
Пасля вайны жыў у вёсцы Завалочыцы. Да 1979 г. працаваў на Завалочыцкім спіртзаводзе. Памёр 14 жніўня 2009 г. Пахаваны на могілках у вёсцы Завалочыцы.
Узнагароды
і інш.
Памяць
Імем Героя названа вуліца ў гарадскім пасёлку Глуск.
Катастрофа Іл-76 у Магадыша (23 сакавіка 2007)
Катастрофа Іл-76 у Магадыша (23 сакавіка 2007) у Самалі — катастрофа, збіты самалёт Іл-76 беларускай авіякампаніі «ТрансАвіяЭкспарт». Загінулі 11 лётчыкаў і авіятэхнікаў, якія дэмантыравалі авіяцыйнае абсталяванне Іл-76, абстралянага 9 сакавіка.
Катастрофа
9 сакавіка іншы Ід-76 кампаніі выконваў рэйс у рамках міратворчай місіі Афрыканскага саюза — перавозіў два бронетранспарцёры з Уганды ў Самалі. Пры заходзе на пасадку ў Магадзіша, калі самалёт знаходзіўся на вышыні 150 метраў, ён быў абстраляны з ПЗРК з борта катэры. На борце паўстаў моцны пажар, аднак пілотам удалося пасадзіць самалёт і пазбегнуць ахвяр. Самалёт атрымаў сур’ёзныя пашкоджанні. На борце самалёта знаходзіліся дзевяць беларускіх грамадзян разам з шасцю салдатамі угандыйскай арміі. Усе яны засталіся цэлымі і цэлымі.
Борт, які пацярпеў крушэнне 23 сакавіка, перавозіў абсталяванне, дэмантаванае з пацярпелага 9 сакавіка самалёта. Па больш познім дадзеных да тэхнічнай мэты кампаніі забраць абсталяванне камандзіроўка экіпажа дачынення не мела. У выніку катастрофы загінулі 11 чалавек: 4 тэхніка і 7 членаў экіпажа
Целы загінулых пры катастрофе 23 сакавіка дастаўлены 30 сакавіка ў Мінск спецыяльным рэйсам Ан-12 з Фуджэйра.
Расследаванне
Адразу пасля катастрофы КДБ РБ і пракуратура пачалі расследаванне абставінаў здарэння. У ходзе працяглых разглядаў было ўстаноўлена, што самалёт быў збіты ў выніку тэракту. Пра гэта паведаміў 16 студзеня генеральны пракурор Беларусі Пётр Міклашэвіч на прэс-канферэнцыі ў Мінску. Па яго словах, пры расследаванні справы дапамогу беларускаму боку аказвала ААН.
Рэакцыі і наступствы
Самалійскія ўлады заявілі, што аварыя адбылася ў выніку няшчаснага выпадку, адмаўляючы інфармацыю аб атацы з боку радыкалаў. Тым часам беларускія чыноўнікі пацвердзілі, што самалёт быў збіты. Самалійскія салдаты сталі ахоўваць тэрыторыю, дзе адбылася катастрофа. Кампанія «Трансавіяэкспарт» прыпыніла ўсе рэйсы ў Самалі.
Генрых IV Пробус
Ге́нрых IV Про́бус (Henryk IV Probus; каля 1258 — ) — прадстаўнік дынастыі Пястаў, адзін з польскіх князёў перыяду феадальнай раздробненасці.
Сын Генрыха III Белага і Юдыты Мазавецкай, князь уроцлаўскі (з 1270 года) і кракаўскі (з 1288 года).
У першыя гады свайго кіравання выступаў саюзнікам чэшскіх каралёў. У 1271 годзе прыняў удзел у паходзе супраць Венгрыі, вынікам чаго стаў напад на яго князёў вялікапольскіх і малапольскіх. Нягледзячы на гэта, Генрых застаўся саюзнікам Чэхіі (нават тады, калі імператар Рудольф Габсбург дараваў яму тытул герцага Свяшчэннай Рымскай імперыі, каб той здрадзіў). У 1277 годзе Генрых быў узяты ў палон князем Баляславам Рагаткай (да 1278, калі аддаў яму горад Сьрода-Слёнска). У 1278 уварваўся ў Чэхію, паколькі прэтэндаваў на рэгенцтва ў гэтай краіне. Прэтэнзіі Генрыха апынуліся дарэмнымі; аднак, у якасці кампенсацыі ён атрымаў ад Рудольфа Габсбурга Клодзкскую зямлю. У 1280 годзе далучыў да сваіх уладанняў Велюнь, а ў 1284 — Олабак. Пасля смерці Лешака Чорнага заняў Кракаў і стаў князем кракаўскім (з невялікім перапынкам, калі горадам авалодаў Уладзіслаў Лакатак).
Уроцлаўскае княства завяшчаў Генрыху Глогаўскаму, аднак яго падпарадкаваў сабе Генрых V Пузаты. Кракаўскае княства адпісаў Пшэмыслу II.
Ямагата Арытома
— японскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Японіі ў 1889—1891 і 1898—1900, князь (1907).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Хагі — галоўным горадзе княства Цёсю (цяпер прэфектура Ямагуты), у сям’і самурая. У 1869 годзе быў пасланы вывучаць арганізацыю ваеннай справы ў Еўропе. У 1873 годзе атрымаў пасаду міністра абароны і заняўся перабудовай японскай арміі па прускім узоры. Здушыў паўстанне Сайго Такаморы (Сацумскае паўстанне 1877). Пераканаў імператара Мэйдзі ў неабходнасці стварэння Генеральнага штаба, падпарадкаванага непасрэдна імператару. З 1878 года — начальнік Генеральнага штаба.
У 1883 годзе быў прызначаны міністрам унутраных спраў. З 24 снежня 1889 года — прэм’ер-міністр Японіі; сышоў у адстаўку 6 мая 1891 года з-за канфлікту з першым японскім парламентам. Неўзабаве пасля адстаўкі стаў адным з саветнікаў імператара (гэнро). Камандуючы Першай японскай арміяй у япона-кітайскай вайне 1894—1895 гадоў.
У 1896 годзе падпісаў пратакол Пратакол Лабанава — Ямагаты аб Карэі.
Другі раз стаў прэм’ер-міністрам у 1898 і знаходзіўся на чале ўрада да кастрычніка 1900 года. У маі 1900 года правёў праз парламент закон, па якім міністры арміі і ваенна-марскога флоту маглі прызначацца толькі з ліку ваенных, размешчаных на абавязковай службе. Такім чынам, з гэтага часу ваенныя міністры падпарадкоўваліся не прэм’ер-міністру, а непасрэдна імператару як вярхоўнаму галоўнакамандуючаму. Гэтым законам армія забяспечыла сабе амаль поўную аўтаномію ад грамадзянскага кіраўніцтва краіны.
На працягу руска-японскай вайны 1904—1905 гадоў зноў быў начальнікам Генеральнага штаба. Пасля заканчэння войны Ямагата адышоў ад актыўнай палітычнай дзейнасці, але заставаўся ўплывовай фігурай да самай сваёй смерці ў 1922 годзе.
Фішэр
Фішэр — прозвішча англійскага (Fisher), нямецкага (Fischer) альбо яўрэйскага (פישער) паходжання, у перакладзе азначае «рыбак».
Байрамалі
Байрамалі (Baýramaly) — горад у Марыйскім вілаяце Туркменістана. Размешчаны ў Мургабскім аазісе, у 375 км на ўсход ад Ашгабада і ў 27 км ад горада Мары. Насельніцтва - 88,5 тыс. жыхароў (2009) Чыгуначная станцыя. Кліматычны курорт: лячэнне хранічных захворванняў нырак. Лета гарачае, сухое (тэмпература больш 30°С), сонечных дзён у годзе каля 290. Зіма мяккая. Сярэдняя гадавая вільготнасць 50% (летам 25%). Ападкаў у год 130 мм.
Кыкалы
Кыкалы (Ки́коли) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Айгестан (Гадрут)
Айгестан (Այգեստան) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Пятроліна
Пятро́ліна (, Петролино) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайскага сельсавета.
Сала (камуна)
Камуна Сала (Sala kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестманланд у цэнтральнай Швецыі.
Сала 96-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Сала.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 21 613 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 7 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Ян III (Папа Рымскі)
Ян III (Johannes PP. III, свецкае імя Джаванні Каталіна (Giovanni Catalino); памёр 13 ліпеня 574) — Папа Рымскі з 17 ліпеня 561 года па 13 ліпеня 574 года.
Ян III быў народжаным рымлянінам, вёў барацьбу супраць гальскіх біскупаў, якія адмаўлялі права Папы аднаўляць зрынутага імі біскупа. Завяршыў будаўніцтва базілікі апосталаў Філіпа і Якаба, якая была прысвечана вызваленню Італіі ад готаў і арыянскай ерасі. Усе матэрыяльныя дасягненні яго папства загінулі падчас уварвання лангабардаў, падчас якога Папскі Прастол больш за год не займаўся.
Магчыма Ян можа супадаць з іпадыяканам Янам, які сабраў калекцыю ўрыўкаў з «Грэчаскіх Бацькоў» і завяршыў пераклад «Vitae Patrum» на лацінскую мову, якую пачаў перакладаць яшчэ Папа Пелагій I.
Байсунтау
Байсунтау (Boysuntov tizmasi) — горны хрыбет ва Узбекістане, паўднёва-заходняе адгор'е Гісарскага хрыбта.
Працягласць хрыбта складае каля 150 км, найбольшая вышыня — 4424 м. Хрыбет складзены вапнякамі, пясчанікамі, глінамі. На схілах хрыбта бярэ пачатак рака Акдар'я. Ніжнія часткі схілаў пакрытыя паўпустыннай расліннасцю, вышэй — лясы з арчы і альпійскія лугі. Распаўсюджаныя карставыя з'явы.
Ян I (Папа Рымскі)
Святы Ян I мучанік (Ioannes I), Папа Рымскі (523—526).
Быў неспадобны каралю остготаў Тэадорыху, таму атрымаў ад таго даручэнне дабіцца ў Канстанцінопалі палёгкі для арыян прыдунайскіх краін. Не дабіўся поспеху ў гэтай місіі, і быў кінуты Тэадорыхам у турму, дзе і памёр праз колькі месяцаў.
Айкаван (Гадрут)
Айкава́н (Հայկավան) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Камарыўка (Ічнянскі раён)
Камаро́ўка ці Камарыўка (Комарі́вка) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Мара (балет)
Мара — балет Яўгена Глебава ў 3 дзеях, 9 карцінах, з пралогам. Лібрэта Яўгена Рамановіча. Пастаўлены ў Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі ў 1961 годзе. Балет вылучаўся навізной стылю, яркасцю вобразаў, нацыянальна-жанравай спецыфікай танца. Першы беларускі балет на сучасную тэматыку.
Сюжэт
Асновай сюжэту балета «Мара» стала тэма рэпатрыяцыі беларусаў з Лацінскай Амерыкі, якія некалі ўцякалі і цяпер вярталіся на радзіму. Галоўная гераіня, балерына, вяртаецца на радзіму, уладкоўваецца ў тэатр, дзе і разгортваюцца асноўныя падзеі.
Харэаграфія і пастаноўка
Лібрэта — Я. Рамановіч.
Дырыжор — Л. Любімаў.
Балетмайстры-пастаноўшчыкі — А. Андрэеў, Н. Стукалкіна.
Мастак — Я. Чамадураў.
Прытчы Ісуса Хрыста
Прытчы Ісуса Хрыста ці Прыпавесці Ісуса Хрыста - прытчы і прыпавесці, кароткія апавяданні, якія былі сказаны Ісусам Хрыстом і запісаны на старонках Новага Запавета. Прытчы можна знайсці ва ўсіх кананічных Евангеллях, і ў некаторых з некананічных Евангелляў, але размешчаны ў асноўным у трох сінаптычных Евангеллях.
Прытчы ўяўляюць сабой ключавую частку вучэння Ісуса, утвараючы прыкладна трэцюю частку з Яго запісаных вучэнняў. Хрысціяне ўдзяляюць вялікую ўвагу гэтым прытчам, таму што яны з'яўляюцца словами самаго Ісуса, і яны, як лічацца, з'яўляюцца тымі словамі, якімі згодна з Ян. 8:28 і 14:10 Айцец навучыў Ісуса.
Прытчы Ісуса з'яўляюцца простымі і запамінальнымі апавяданнямі, часта з вобразамі, аднак усе перадаюць нейкае паведамленне. Даследчыкі адзначаюць, што хоць гэтыя апавяданні і здаюцца простымі, яны перадаюць вельмі глыбокі змест і займаюць цэнтральнае месца ў вучэнні Ісуса. Хрысціянскія аўтары разглядаюць іх не як простыя апавяданні, якія служаць у якасці ілюстрацый, але ў якасці ўнутраных аналогій, у якіх выяўляецца сэнс духоўнага свету.
Многія з прыттчаў Ісуса апісваюць простыя паўсядзённыя рэчы, такія, як выпечка хлеба жанчынай (прытча пра закваску), стук чалавека ў дзверы свайго суседа ў начны час (прытча пра чалавека, які просіць хлеба ў поўнач), або рабаванне на бязлюднай дарозе (прытча аб добрым Самараніне); тым не менш прытчы маюць справу са значнымі рэлігійнымі тэмамі, такімі як прыход Божага Валадарства, важнасці малітвы, і сэнсу любові.
У сучасны час прытчы Ісуса Хрыста сфарміравалі прататып для тэрміна прытча, і нават сярод тых, хто мала ведае пра Біблію, прытчы Ісуса застаюцца аднымі з самых вядомых гісторый ў свеце.
Вяліказімніцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Вяліказімніцкі (Зімніцкі, Малазімніцкі) сельсавет у складзе Журавіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Журавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Быхаўскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе Доўскага раёна, які 5 красавіка 1935 года перайменаваны ў Журавіцкі раён. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. 29 чэрвеня 1957 года ў склад Журавіцкага сельсавета Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці перададзены 4 населеныя пункты (Блюеў, Драгунск, Міхалаўка і Прылепаўка). З 31 сакавіка 1958 года ў складзе Слаўгарадскага раёна. 30 лістапада 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Баханскага сельсавета.
Бай-Тайга
Бай-Тайга (богатая тайга) — горны масіў у Туве, частка Алашскага плато. Вышыня да 3128 м (гара Бай-Тайга). На схілах — тундра і лістоўнічная тайга. Бай-Тайга — адзін з раёнаў Рэспублікі Тыва. Бай-Тайгінскі раён размешчаны на захадзе рэспублікі, мяжуе з Рэспублікай Алтай. Цэнтрам Бай-Тайгінскага раёна з’яўляецца с. Тээлі.
Сурагамар (камуна)
Камуна Сурагамар (Surahammars kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестманланд у цэнтральнай Швецыі.
Сурагамар 223-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Сурагамар.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 874 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Стрый (Лагойскі раён)
Стрый (, Стрий) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайскага сельсавета.
Крупычполе
Крупычполе (Крупичпо́ле) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Міранка (рака)
Міра́нка — рака ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Уша (басейн Нёмана). Даўжыня 22 км. Плошча вадазбору 85 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7‰. Пачынаецца за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Сімакава, цячэ праз гарадскі пасёлак Мір, упадае ва Ушу за 2 км ад вёскі Загор'е. На працягу 7,2 км каналізаваная (выток — 2 км на паўночны ўсход ад аграгарадка Аюцавічы). На рацэ ў г.п. Мір знаходзяцца архітэктурныя помнікі: Мікалаеўскі касцёл, Мірскі замак, Троіцкая царква.
Анатоль Васілевіч Эфрас
Анатоль Васілевіч Эфрас (сапраўднае імя — Натан Ісаевіч Эфрас;,  — , ) — савецкі рэжысёр тэатра і кіно, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1976).
Дотэр
Ёхана Марыя Янсан (швед. Johanna Maria Jansson; нар. 10 чэрвеня 1987, больш вядомая пад сваім сцэнічным імем Дотэр, швед. Dotter) — шведская спявачка і аўтар песень. Яна заняла другое месца на Мелодыфестываліне 2020 са сваёй песняй «Bulletproof», адстаўшы ад The Mamas. На Мелодыфестываліне 2021 яна заняла чацвёртае месца, набраўшы 105 ачкоў.
Анатоль Васілевіч Эфрас
Біяграфія
У 1943 годзе паступіў у акцёрскую студыю Ю. А. Завадскага пры Тэатры імя Массавета, які знаходзіўся ў той час у эвакуацыі; ў 1944 годзе паступіў на рэжысёрскі факультэт ГІТІСа, які скончыў ў 1950 годзе (майстэрня М. В. Пятрова і М. В. Кнебель). У 1951—1953 гадах Анатоль Эфрас набіраўся вопыту ў Разанскім драматычным тэатры. У 1954 годзе ён быў накіраваны ў якасці рэжысёра-пастаноўшчыка ў Цэнтральны дзіцячы тэатр, дзе сустрэўся са сваім інстытуцкім педагогам — звольненай з МХАТа Марыяй Кнебель, у 1963 годзе Эфрасу прапанавалі ўзначаліць Маскоўскі тэатр імя Ленінскага камсамола.
Акрамя тэатра, Анатоль Эфрас шмат працаваў на тэлебачанні, паставіў шэраг спектакляў, зняў некалькі тэлевізійных і нетэлевізійных фільмаў, у тым ліку «У чацвер і больш ніколі», які ўвайшоў у лік лепшых стужак савецкага інтэлектуальнага кіно. Самыя вядомыя тэлевізійныя спектаклі Эфраса — «Усяго некалькі слоў у гонар спадара дэ Мальера», з Юрыем Любімавым у ролі Мальера, і «Старонкі часопіса Пячорына» з Алегам Далем у галоўнай ролі.
Дотэр
Кар’ера
Дотэр нарадзілася 10 чэрвеня 1987 у Арвіцы. Пазней яна пераехала ў Стакгольм і вучылася ў музычнай школе Культурама. Яна абрала сабе псеўданім «Dotter» (дачка), таму што яна лічыць сябе «дачкой Маці Зямлі» з-за яе веганскага лада жыцця. Яна лічыць, што на яе музыку паўплывалі: Джэферсан Эрплэйн, Джоні Мітчэл, First Aid Kit і Florence and the Machine. Яе дэбютны сінгл «My Flower» выйшаў у 2014 годзе, а пазней яна выступіла ў Musikhjälpen, які трансляваўся на SVT.
Дотэр сааўтарка песні «A Million Years» з Марыэтай Хансан для Мелодыфестываліна 2017. Якая заняла чацвёртае месца ў фінале. У наступным годзе Дотэр выступала ў якасці саліста на Мелодыфестываліне 2018 з песняй «Cry». Нягледзячы на тое, што яна была фаварытам на перамогу ў спаборніцтве, яна заняла шостае месца ў паўфінале і выбыла.
Праз год яна вярнулася ў якасці выканаўцы, удзельнічаючы ў Мелодыфестываліне 2020 з песняй «Bulletproof». Яна заняла другое месца, набраўшы ў агульнай складанасці 136 ачкоў, адстаючы пераможцы на адзін бал.
Яна зноў прыняла ўдзел у Мелодыфестываліне 2021 з песняй «Little Tot». Яна прайшла непасрэдна ў фінал з другога паўфіналу разам з Антонам Эвальдам. Нягледзячы на тое, што яна была раннім фаварытам перамогі ў конкурсе, у фінале яна заняла чацвёртае месца.
Асабістае жыццё
Дотэр — веган і змагар за правы жывёл. Яна валодае пяццю мовамі: шведскай, англійскай, нарвежскай, іспанскай і баснійскай. Яна заручана з баснійскім музыкам Дзінам Меданходзічам.
Акнахбюр (Гадрут)
Акнахбюр (Ակնաղբյուր) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Лучкіўка
Лучкіўка (Лучкі́вка) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Студзянец (Лагойскі раён)
Студзяне́ц (, Студенец) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нястанавіцкага сельсавета.
Араджамух
Араджамух (Առաջամուղ) — сяло ў Гадруцкім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Манастырышчэ (Ічнянскі раён)
Манастырышчэ (Монастири́ще) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Анніка Тор
Анніка Тор (швед. Annika Thor, нар. года,, Швецыя) — шведская пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася ў яўрэйскай сям’і. Працавала сакратаром, бібліятэкарам і кінакрытыкам. Піша раманы, п’есы, кінасцэнарыі, пераважна для дзяцей і падлеткаў. Жыве ў Стакгольме.
У 1999 годзе атрымала нямецкую прэмію ў галіне дзіцячай і юнацкай літаратуры за аповесць «Востраў у моры». За тую ж аповесць ў 2000 годзе была ўдастоена Міжнароднай літаратурнай прэміі імя Януша Корчака, стаўшы яе апошнім лаўрэатам.
Аксана Пятроўна Бязлепкіна
Аксана Пятроўна Чарнякевіч (дзявочае прозвішча Бязлепкіна;, ) — беларуская пісьменніца, літаратуразнаўца, крытык. Скончыла філалагічны факультэт БДУ (2003), кандыдат філалагічных навук (2006). Кірункі навуковай дзейнасці: беларуская літаратура 19—20 ст., параўнальнае літаратуразнаўства. Даследчыца і аўтар беларускага дэтэктыва. Выкладае беларускую літаратуру на факультэце журналістыкі БДУ.
Лаўрэат прэміі «Залатая літара—2003» (за манаграфію «Разам і паасобку: Таварыства „Тутэйшыя“»).
Байхэ
Байхэ́ (白河) — рака ў паўночнай частцы Кітая, адзін з прытокаў ракі Хайхэ, якая ўпадае ў заліў Бахайвань Жоўтага мора.
Даўжыня ракі 560 км, плошча вадазборнага басейна 280 тыс. км². У ніжнім цячэнні працякае па Вялікай Кітайскай раўніне ў шырокай тэрасаванай даліне. Суднаходства да горада Тунсянь. Вада з ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
Глушко
Глушко — прозвішча.
Ян XVII
Ян XVII (Ioannes PP. XVII; свецкае імя Джавані Сіконэ Giovanni Siccone ці Ян Сіконій, Ioannes Sicconius; ? — 6 лістапада 1003) — Папа Рымскі з 16 мая па 6 лістапада 1003 года.
Біяграфія
Яго абранне 16 мая 1003 года на папскі прастол падтрымалі рымскія арыстакраты Крэсцэнціі, якія знаходзіліся ў апазіцыі да імператара Атона III.
Адзіны захаваны афіцыйны дакумент Яна XVII — гэта ліст ад польскага місіянера Бенедыкта, вучня Бруна Кверфурцкага, і яго паплечнікаў, які тычыцца хрысціянізацыі славян.
Здаецца, што Ян імкнуўся наладзіць адносіны з новым нямецкім каралём Генрыхам II, але Джавані Крэсцэнціі III гэтаму перашкаджаў.
Нова Альшана
Нова Альшана (Нова Ольшана) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Траянец
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нястанавіцкага сельсавета.
Марыя Восіпаўна Кнебель
Марыя Восіпаўна (Іосіфаўна) Кнебель (6 (18) мая 1898,  —, там жа) — савецкая і , , доктар мастацтвазнаўства, народная артыстка РСФСР (1958).
Біяграфія
Марыя Кнебель нарадзілася ў Маскве ў сям’і кнігавыдаўца Восіпа Кнебеля. З 1918 года вучылася ў студыі М. А. Чэхава, у 1921 годзе паступіла ў школу пры 2-й студыі МХАТа (педагог М. В. Дзямідаў), дзе выконвала пераважна вострахарактарныя ролі. Па заканчэнні школы, у 1924 годзе была прынята ў трупу Мастацкага тэатра, дзе служыла да 1950 года.
Рэжысёрскую дзейнасць Марыя Кнебель пачала ў 1935 годзе ў студыі імя М. М. Ярмолавай (у далейшым — у Маскоўскім тэатры імя М. М. Ярмолавай), паставіўшы сумесна з М. А. Церашковіч п’есу Э. Скрыба «Мастацтва інтрыгі». У другой палове 1930-х гадоў ажыццявіла ў тэатры шэраг самастойных пастановак.
У 1940-х гадах у якасці рэжысёра прымала ўдзел у пастаноўцы спектакляў МХАТа «Крамлёўскія куранты» М. Ф. Пагодзіна (1942) і «Рускія людзі» К. М. Сіманава (1943, разам з В. Я. Станіцыным). Разам з А. Д. Паповым Кнебель паставіла спектакль «Цяжкія гады» А. М. Талстога з М. П. Хмялёвым у ролі Івана Грознага. У 1957 годзе самастойна паставіла спектакль «Безназоўная зорка» па п’есе М. Себасцьяна.
З 1950 года — рэжысёр, а ў 1955—1960 гадах — галоўны рэжысёр Цэнтральнага дзіцячага тэатра.
Новы Падзіл
Новы Падзіл (Новий Поділ) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
SCART
SCART (Syndicat des Constructeurs d'Appareils, Radiorecepteurs et Televiseurs — «Аб'яднанне вытворцаў радыёпрыёмнікаў і тэлевізараў») — еўрапейскі стандарт для далучэння мультымедыйных прылад, такіх як тэлевізар, відэамагнітафон, DVD-прайгравальнік. Іншыя назвы: Peritel, еўрараздым, Euro-AV.
Ужыванне
Стандарт не дазваляе далучыць штэкер памылкова. Невялікім абмежаваннем з'яўляецца тое, што патрэбна ўжыць фізічную сілу для злучэння ці адлучэння гнязда і штэкера.
Распрацоўка
Да з'яўлення стандарта SCART ужывалася вялікая колькасць разнастайных раздымаў, што часта ўскладняла злучэнне прылад, створаных разнастайнымі фірмамі. Адрозненні меліся як у фізічным выкананні раздымаў, так і ў спецыфікацыях сігналаў.
У 1978 годзе ў Францыі быў распрацаваны стандарт SCART. З 1981 году ў Францыі было забаронена прадаваць тэлевізары, не абсталяваныя раздымам SCART. Ужо з 1984 году SCART стаў стандартам у еўрапейскіх краінах.
Эрых фон Дрыгальскі
Эр́ых Дага́берт фон Дрыга́льскі (Erich Dagobert von Drygalski); нар. , Кёнігсберг — пам. , Мюнхен) — нямецкі географ, геафізік, падарожнік і палярны даследчык.
Біяграфія
У 1882—1887 гадах вывучаў матэматыку і натуральныя навукі ва ўніверсітэтах Кёнігсберга, Бона, Берліна і Лейпцыга. Абараніў доктарскую дысертацыю пра прыроду лядовых шчытоў у паўночных раёнах планеты.
У 1888—1891 гадах — асістэнт геадэзічнага інстытута і Цэнтральнага бюро Міжнароднай геадэзіі ў Берліне.
У 1891 і 1892—1893 Э. Дрыгальскі ўзначаліў дзве экспедыцыі Геаграфічнага таварыства ў Берліне да берагоў Грэнландыі для даследавання мацерыковага лёду. Падчас другой экспедыцыі правёў зіму 1892—1893 гадоў у заходняй Грэнландыі.
У 1889 годзе, выкарыстоўваючы сабраныя ў экспедыцыях навуковыя дадзеныя, Э. Дрыгальскі прайшоў хабілітацыю па геаграфіі і геафізіцы. У 1898 годзе стаў дацэнтам кафедры геаграфіі і геафізікі, а ў 1899 — экстраардынарным прафесарам Берлінскага ўніверсітэта.
Экспедыцыя «Гауса»
У 1901—1903 гадах прафесар Эрых фон Дрыгальскі ўзначаліў першую нямецкую экспедыцыю ў Антарктыду, адправіліся да Паўднёвага полюса на спецыяльна пабудаваным навукова-даследчым судне «Гаус», названым у гонар матэматыка, астранома і фізіка Карла Фрыдрыха Гауса.
Экіпаж складаўся з 32 чалавек, з іх: 22 пастаянныя члены экіпажа судна, 5 марскіх афіцэраў і 5 вучоных (уключаючы самога Эрыха фон Дрыгальскага). Экспедыцыя адправілася з Кіля летам 1901 года. Мэтай яе правядзення было вывучэнне невядомых абласцей Антарктыды, якія ляжаць на поўдзень ад архіпелага Кергелен. 2 студзеня 1902 года яны дасягнулі астравоў архіпелага Кергелен.
Э. Дрыгальскі падзяліў невялікі атрад экспедыцыі на 2 групы, меншая з якіх засталася на астравах Кергелен, у той час як галоўная — працягнула прасоўванне далей на поўдзень. За час кароткага знаходжання тут, прафесар змог грунтоўна вывучыць востраў Херд, правёў першае ўсёабдымнае навуковае даследаванне геалогіі, флоры і фаўны вострава. Па шляху да Антарктыкі палярны даследчык заснаваў на востраве Кергелен метэаралагічна-магнітную станцыю.
Час вымушанай нерухомасці ў ільдах быў выкарыстаны для інтэнсіўнай навукова-даследчай дзейнасці. Да завяршэння экспедыцыі была сабрана велізарная колькасць метэаралагічных і біёлага-заалагічных дадзеных і вынікаў назіранняў.
Дрыгальскі стаў першым паветраплавальнікам у Антарктыцы, падняўшыся на паветраным шары на вышыню 1600 футаў.
Экспедыцыя вярнулася ў Кіль 23 лістапада 1903 года.
Экспедыцыя «Гауса» прынесла шмат новых навуковых адкрыццяў у практычна недаследаванай датуль вобласці Зямлі.
Пасля Эрых фон Дрыгальскі інтэнсіўна працаваў над апісальнай часткай экспедыцыі і адрэдагаваў вялікі аб’ём сабраных навуковых дадзеных. На працягу 1905—1931 гадоў ім было апублікавана 20 тамоў дакументаў антарктычнай экспедыцыі, выдадзена 2 атласы. Грунтуючыся на матэрыялах, атрыманых у ходзе сваіх палярных падарожжаў, Дрыгальскі развіў тэорыю льдоў, якія рухаюцца, якая захоўвае сваё значэнне і дагэтуль.
Наступныя гады жыцця
З кастрычніка 1906 года да сыходу на пенсію Дрыгальскі быў прафесарам універсітэта ў Мюнхене, дзе ён таксама ўзначальваў да сваёй смерці заснаваны ім геаграфічны інстытут.
У 1910—1912 гадах Эрых фон Дрыгальскі быў членам экспедыцыі графа Фердынанда фон Цэпеліна на Шпіцберген для вывучэння магчымасці прымянення дырыжабляў у Арктыцы. Прымаў удзел у шэрагу іншых экспедыцый у Паўночную Амерыку і паўночна-ўсходнюю Азію.
Памяць
Імя знакамітага палярнага даследчыка прысвоена гарам на Зямлі Каралевы Мод, шэльфаваму ледавіку на Зямлі Вікторыі, востраву ў моры Дэйвіса, кратару на Месяцы.
У гонар яго названа адна з алей у паўднёвай частцы Мюнхена.
Акрамя таго, на аснове матэрыялаў, сабраных у экспедыцыі «Гауса» ў яго гонар названы адзін з відаў паўднёваафрыканскага павука Araneus drygalskii (Strand, 1909).
Паводле дадзеных Спіса батанікаў-сістэматыкаў стандартная абрэвіятура Dryg выкарыстоўваецца для абазначэння Эрыха фон Дрыгальскага ў якасці аўтара, калі спасылаюцца на батанічную назву.
Гігабайт
Гігаба́йт (скар. Гбайт, Гб ; міжнароднае скар.: Gbyte, GB)  — адзінка вымярэння колькасці інфармацыі; можа абазначаць 109 або 230  байт.
Браўні (дэсерт)
Браўні (Chocolate brownie) — шакаладны дэсерт карычневага колеру (brown — «карычневы», адсюль і назва) у выглядзе квадрата або пліткі, вядомы ў ЗША з канца 19 стагоддзя. Папулярны у ЗША і Канадзе на працягу першай паловы 20 стагоддзя. Браўні — па структуры нешта сярэдняе паміж тортам і печывам. Браўні бываюць рознай формы ў залежнасці ад шчыльнасці цеста і могуць ўключаць арэхі, глазур, узбітыя вяршкі, шакаладную стружку або іншыя інгрэдыенты. Браўні, які зроблены з карычневага цукра і без шакаладу, называецца Blondie.
Гігабайт
У міжнароднай сістэме адзінак
Міжнародная сістэма адзінак адказвае за метрычную сістэму мер, да якой гігабайт не адносіцца. Тым не менш у дакуменце «Брашура СІ» паказана, што не рэкамендуецца выкарыстоўваць прыстаўку «гіга-» для абазначэння двайковых велічынь (230), а ў выпадку неабходнасці рэкамендуецца выкарыстоўваць найменне гібібайт.
Браўні (дэсерт)
Браўні звычайна ядуць рукамі і часта з малаком ці кавай. Браўні часам падаецца цёплым з марожаным і ўзбітымі вяршкамі або марцыпанамі, або пасыпаным цукровай пудрай. Яны асабліва папулярныя ў рэстаранах, дзе могуць быць знойдзены ў шматлікіх варыяцыях.
Гігабайт
У міжнароднай сістэме адзінак
Міжнародная камісія электрасувязі вызначыла паняцце гігабайт у 1998 годзе, пазначыўшы яго як 109. Пры гэтым у выпадку неабходнасці абазначэння 230 байт МКЭ зацвердзіла, што трэба выкарыстоўваць гібібайт за выключэннем выпадкаў, калі двайковая памернасць паказана відавочна.
Гісторыя і іншыя стандарты
Гістарычна, а ў шэрагу сфер і дагэтуль (пераважна для ўказання аб’ёму памяці з двайковым адрасаваннем, такіх як аператыўная памяць і флэш-памяць); у аперацыйных сістэмах сямейства Windows; у стандарце ужываецца ў значэнні 230  байт. Такое ж пагадненне раней дзейнічала ў расійскім «Палажэнні аб адзінках велічынь» 2009 года. З кастрычніка 2016 года ў Расіі дзейнічае нацыянальны стандарт ''ДАСТ IEC 60027-2-2015 «Абазначэнні літарныя, якія прымяняюцца ў электратэхніцы. Частка 2. Электрасувязь і электроніка»'', ідэнтычны міжнароднаму стандарту IEС 60027-2:2005. Згодна з ім, для байт варта выкарыстоўваць найменне не "гігабайт", а "гібібайт" (ГіБ).
Самія Сулуху
Самія Хасан Сулуху (Samia Hassan Suluhu; нар. 27 студзеня 1960) — танзанійскі палітык, якая прадстаўляе партыю Чама Ча Мапіндузі. Яна стала першай у гісторыі Танзаніі жанчынай, што заняла пасаду віцэ-прэзідэнта — пасля ўсеагульных выбараў 2015 года пры прэзідэнце Джоне Магуфулі.
Была дэпутатам парламента з 2010 па 2015 год і дзяржаўным міністрам у кабінеце віцэ-прэзідэнта па пытаннях Саюза з 2010 года. Да гэтага яна займала пасаду міністра ў напалову аўтаномным рэгіёне Занзібар у адміністрацыі прэзідэнта Аману Каруме. У 2014 годзе была абрананамеснікам старшыні Устаноўчага сходу, якому даручана было падрыхтаваць праект новай Канстытуцыі краіны.
Біяграфія
Сулуху нарадзілася ў Султанаце Занзібар. Пасля завяршэння вучобы ў 1977 годзе была прынятая на працу клеркам у Міністэрства планавання і развіцця. У 1986 годзе скончыла інстытут развіцця менеджменту (цяпер Універсітэт Мзумбе) з дыпломам у вобласці дзяржаўнага кіравання.
Затым яна працавала на праекце, фінансаваным Сусветнай харчовай праграмай. Паміж 1992 і 1994 гадамі яна вучылася ў Універсітэце Манчэстэра, выпусціўшыся са ступенню магістра ў галіне эканомікі. У 2015 годзе атрымала ступень магістра ў галіне эканамічнага развіцця з дапамогай сумеснай праграмы Адкрытага універсітэта Танзаніі і Універсітэта Паўднёвага Нью-Гэмпшыра.
Палітыкай занялася ў 2000 годзе. Была абрана ў Палату прадстаўнікоў Занзібара і атрымала міністэрскі партфель ад прэзідэнта Амані Каруме, стаўшы адзінай высокапастаўленай жанчынай у яго кабінеце. Пасля перавыбрання ў 2005 годзе зноў была прызначаная міністрам, але ўжо на іншую пасаду.
У 2010 годзе была абрана ў Нацыянальны сход ад акругі Макундучы, атрымаўшы больш за 80 % галасоў. Прэзідэнт Джакая Кікветэ прызначыў яе міністрам па справах Саюза.
У ліпені 2015 года кандыдат у прэзідэнты ад кіруючай сацыялістычнай партыі Чама Ча Мапіндузі Джон Магуфулі назваў яе сваім напарнікам на выбарах 2015 года. Іх тандэм перамог на прэзідэнцкіх выбарах.
18 сакавіка 2021 года пасля смерці Джона Магуфулі стала новым прэзідэнтам.
У верасні 2021 года Самія Сулуху пацвердзіла, што мае намер балатавацца ў прэзідэнты ў 2025 годзе і такім чынам стаць першай абранай жанчынай-прэзідэнтам краіны, калі яна пераможа.
Фагерста (камуна)
Камуна Фагерста (Fagersta kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестманланд у цэнтральнай Швецыі.
Фагерста 235-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Фагерста.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 12 614 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 1 гарадское пасяленне (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Тэрабайт
Тэраба́йт (скар. Тбайт, Тб; міжнароднае скар.: Tbyte, TB) — адзінка вымярэння колькасці інфармацыі; можа абазначаць 1012(трыльён) або 240 байт.
У міжнароднай сістэме адзінак
Асноўны дакумент Міжнароднай сістэмы адзінак «Брашура СІ» рэкамендуе выкарыстоўваць прыстаўку «тэра-» толькі для абазначэння 1012, а для 240 ужываць найменне тэбібайт, уведзенае Міжнароднай камісіяй электрасувязі. Вытворцы запамінальных прылад не з двайковым адрасаваннем (напрыклад, цвёрдых дыскаў), таксама завуць тэрабайтам трыльён байт.
Гістарычна, а ў шэрагу сфер і дагэтуль (пераважна для ўказання аб’ёму памяці з двайковым адрасаваннем, такі, як аператыўная памяць і флэш-памяць); у аперацыйных сістэмах сямейства Windows; у стандарце выкарыстоўваецца ў значэнні 240  байт. Згодна з ДАСТ IEC 60027-2-2015, для 240 байт варта выкарыстоўваць найменне не "тэрабайт" а "тэбібайт" (ТіБ).
Пэлюхіўка
Пэлюхіўка (Пелю́хівка) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ічнянскай гарадской абшчыны.
Эолія
Эо́лія або Эалі́да (Αἰολίς) — гістарычная вобласць Старажытнай Грэцыі на тэрыторыі заходняй Малой Азіі, населеная пераважна грэкамі-эалійцамі. У шырокім сэнсе, Эоліяй можа звацца уся Грэцыя, населеная эалійцамі.
Гісторыя
Згодна паданням, эалійцы перасяліліся на захад Малой Азіі і суседнія эгейскія астравы ў XII - XI стст. да н. э. Археолагі выявілі, што найстаражытнейшыя грэчаскія паселішчы на ўсходнім беразе Эгейскага мора ўзніклі не раней за VIII ст. да н. э. Герадот паведамляў, што ў склад Эоліі першапачаткова ўваходзіла 12 полісаў, аднак у 650 г. да н. э. поліс Смірна ўвайшоў у склад Іанійскага саюза. Такім чынам, засталося 11 гарадоў-дзяржаў. Акрамя таго, па суседству на востраве Лесбас існавала яшчэ 5 гарадоў.
У VI ст. да н. э. Эолія трапіла пад уладу Лідыі, а потым дзяржавы Ахеменідаў. У выніку войнаў паміж Ахеменідамі і балканскай Грэцыяй Эолія часова набыла незалежнасць, хаця знаходзілася пад уплывам Афінаў. У 428 - 427 гг. да н. э. афіняне пакаралі лесбасцаў за спробу выйсці з палітычнага саюза з імі і разбурылі Мітылену. У канцы V ст. да н. э. Эолія зноў перайшла пад кантроль персаў. У 334 г. да н. э. Эолія была далучана да Македоніі. Пасля смерці Аляксандра Македонскага ўваходзіла ў склад эліністычных малаазіяцкіх дзяржаў. У 133 г. да н. э. стала часткай Рымскай дзяржавы.
Эалійскія аб'яднанні
У складзе Рымскай імперыі ўзгадваўся Эалійскі саюз полісаў, які меў важную эканамічную і рэлігійную ролю. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што саюз паміж эалійскімі полісамі існаваў і ў больш старажытныя часы.
Ціхонавічы
Ціхо́навічы (, Тихоновичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нястанавіцкага сельсавета.
Знаходзіцца на рацэ Крайшчанка.
Карын Тыдбек
Біяграфія
Карын Тыдбек нарадзілася 6 красавіка 1977 года ў Стакгольме. У 2010 годзе дэбютавала як пісьменніца, напісаўшы зборнік навел «Vem är Arvid Pekon?». У 2012 годзе выйшаў яе раман «Amatka». У 2012 годзе выдавецтва Cheeky Frawg апублікавала зборнік апавяданняў «Jagannath», які стаў яе першай працай на англійскай мове і атрымаў станоўчыя рэцэнзіі.
Амерыканскі літаратурны крытык Геры К. Вулф назваў Тыдбек «адным з самых выразных новых галасоў у кароткай мастацкай прозе з часоў Марго Ленеген». У 2012 годзе зборнік увайшоў у спіс прэміі Джэймса Тыптры-малодшага і быў намінаваны на Сусветную прэмію фэнтэзі. Апавяданні «Augusta Prima», першапачаткова напісаныя на шведскай мове, Тыдбек пераклала на англійскую і атрымала прэмію за пераклад навуковай фантастыкі і фэнтэзі (2013 года) у катэгорыі «Кароткая проза».