cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Агнешка Бругер
Палітычная кар’ера
З 2005 па 2007 год Бругер была членам Цюбінгенскага ўніверсітэта. З 2007 па 2009 год кіравала «», моладзевай арганізацыяй Саюзу 90/Зялёных, у Бадэн-Вюртэмбергу.
Бругер была абрана дэпутатам Бундэстага на выбарах 2009 года. З таго часу яна займае пасаду прэс-сакратара сваёй парламенцкай групы ў Камітэце абароны і Падкамітэце па раззбраенні, кантролю над узбраеннямі і нераспаўсюджанні зброі.
У якасці члена Камітэта па абароне Бругер шмат падарожнічала, каб наведаць войскі Бундэсверу ў іх місіях за мяжой, у тым ліку ў рамках (2015 год) і Германскай інтэрвенцыі супраць Ісламскай дзяржавы на авіябазе  (2016 год).
У выніку беспаспяховых перамоваў аб стварэнні кааліцыйнага ўрада як з хрысціянскімі дэмакратамі (Хрысціянска-дэмакратычным саюзам і Хрысціянска-сацыяльным саюзам у Баварыі), так і са Свабоднай дэмакратычнай партыяй па выніках парламенцкіх выбараў 2017 года Бругер уваходзіла ў францыю Саюзу 90/Зялёных з 14 чалавек. У пачатку 2018 года яна стала часткай кіраўніцтва сваёй парламенцкай групы вакол сустаршыняў Катрын Гёрынг-Экарт і. У гэтай якасці яна курыруе ініцыятывы групы па замежных справах, абароне і палітыцы развіцця.
Палітычныя пазіцыі
У мінулым Бругер галасавала за ўдзел Германіі ў міратворчых місіях Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, а таксама ў міратворчых і ваенных місіях Еўрапейскага Саюза, замацаваных Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый на афрыканскім кантыненце, напрыклад, у Малі ( (2013, 2014, 2015, 2016 і 2017 годы) і (2013, 2014, 2015, 2016, 2017 і 2018 годы), ЦАР (2014) і Ліберыі (2015).
Па Лівіі, Судану, Паўднёваму Судану і Самалі Бругер мае змешаную гісторыю галасавання. Яна выступала супраць удзелу Германіі ў, устрымалася ад галасавання наконт місій у Дарфуры (Судан) (2017), Паўднёвым Судане (2017) пасля таго, як раней галасавала за абедзве місіі (2010, 2011, 2012, 2013, 2014 і 2015 годы). З 2009 года рэгулярна ўстрымлівалася ад галасавання наконт падаўжэння мандата місіі. Яна таксама галасавала супраць удзелу Германіі ў (2016 і 2017) або ўстрымалася (2015).
23 лістапада 2020 года ўзяла шэфства над Марфай Рабковай, актывісткай праваабарончага цэнтра «Вясна» і беларускай палітычнай зняволенай.
Вялікае Гальцава
Вялі́кае Га́льцава (, Великое Гальцево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
У 1924—1939 гадах цэнтр Гальцаўскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алёнавіцкага сельсавета.
У канцы XV ст. сяло Гальцова належала кн. Дзмітрыю Фёдаравічу Адзінцэвічу, які зваўся князем гальцоўскім і памёр да 1507 года. Гальцова перайшло да сыноў, якія падчас мецяжа Глінскага з'ехалі ў Маскву, пасля за сяло ішлі судовыя спрэчкі сваякоў кн. Дзмітрыя Фёдаравіча.
Чарадзейныя казкі
Чарадзе́йныя ка́зкі — жанравая разнавіднасць казачнага эпасу; казкі з тыповымі сюжэтамі, матывамі, будовай, дзе прысутнічаюць чарадзейства, незвычайныя героі, змагаюцца сілы дабра і зла, але заўсёды перамагае справядлівасць. адносяць чарадзейныя казкі да «ўласна казак». У іх аснове міфічнае светаўспрыманне, адметная сістэма вобразаў, у якой звычайна супрацьпастаўлены асілкі, іх памочнікі і іх ворагі, што увасабляюць варожыя людзям сілы.
Існуюць розныя схемы класіфікацыі і падзелу чарадзейных казак на сюжэтна-тэматычныя групы. Першая група аб'ядноўвае казкі героіка-фантастычнага зместу, творы маштабныя, прасякнутыя пафасам барацьбы з варожымі народу сіламі (Цмок, Кашч і інш). Іх галоўныя героі асілкі — змагары за праўду, справядлівасць, абаронцы пакрыўджаных (Кацігарошак, Івашка Мядзведжае Вушка, Іван Удовін сын). У другую групу ўваходзяць чарадзейныя казкі, пабудаваныя на сямейных калізіях. Яны маюць шмат агульных рыс у змесце, сістэме вобразаў, паэтыцы. Важнае месца ў гэтых казках займае матыў здабывання чарадзейнай жонкі, з дапамогай якой герой пазбаўляецца галечы і помсціць свайму крыўдзіцелю («Няшчасны егер», «Іван Васілевіч стралок» і інш.). Да гэтай групы адносяцца казкі, у якіх мастацкія вобразы звязаны з татэмістычнымі вераваннямі («Царэўна-жаба», «Сястрыца Алёнушка і брацец Іванушка», «Рак-царэвіч»), а таксама казкі пра бязвінна пакрыўджаных сірот. Да трэцяй групы адносяцца чарадзейныя казкі, што адлюстравалі народныя ўяўленні аб праўдзе, крыўдзе, горы, лёсе, смерці, якія персаніфікуюцца, дапамагаюць раскрыць іх глыбінны сэнс.
Узніклі ў дакласавы і раннекласавы перыяд грамадства, што характарызуецца моцнай залежнасцю чалавека ад навакольнай прыроды, розныя з'явы якой ён адухаўляў, надзяляў уласнымі гіпербалізаванымі якасцямі. На гэтай ступені развіцця грамадскай свядомасці розным народам уласціва міфалагізаваны, г.зн. бессвядома-мастацкая перапрацоўка прыроды і грамадскіх адносін у фантазіі і пры дапамозе фантазіі. Міфалогія склала светапоглядную аснову чарадзейных казак, фантастыка якіх адпавядала агульнаму ўзроўню грамадскай свядомасці, таму абапіралася на элементы татэмізму, анімізму, фетышызму і інш. вераванняў старажытнасці. Мастацкая выдумка казак не адрывалася ад жыцця. У многіх з іх увасоблены малюнкі сялянскай працы, якую героі самі або з дапамогай цудоўных памочнікаў робяць вельмі хутка, прыгожа і вынікова. Аднак сувязь працоўнага пачатку і мастацтва не з'яўляецца непасрэднай і прамалінейнай, і чым больш казка аддаляецца ад сваіх вытокаў, тым больш апасродкаваны характар яна набывае.
Беларускія казкі
У беларускіх чарадзейных казках сюжэтны склад налічвае каля 220 сюжэтных тыпаў і падтыпаў. Большасць з іх міжнародныя, аднак ёсць сюжэты, выяўленыя толькі ў беларускім фальклоры: «Рука-невідзімка і тры сястры», «Меч-самасек і жана-ведзьма» і інш. Найбольш пашыраны чарадзейныя казкі «Тры царствы», «Бой на калінавым мосце», «Дзівосныя дзеці» і інш. Часта ў адным творы аб'ядноўваюцца 2 і больш сюжэтаў, утвараючы адзінае мастацкае цэлае. Напрыклад, асноўны сюжэт пра асілкаў-змеяборцаў часам ускладняецца сюжэтамі «Цудоўныя памочнікі», «Сіўка-Бурка» і інш.
Зазакі
Зазакі, дзімлі — мова заза, належыць да групы іранскіх моў, некаторымі даследчыкамі лічыцца за субдыялект заза. Налічвае каля 3 млн. носьбітаў у асноўным у Турцыі і краінах Еўропы.
Прыазёрны (прыпыначны пункт)
Прыазё́рны (, Приозёрный)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 2,8 км на захад ад вёскі Прыазёрная.
Віленская духоўная семінарыя
Назву Віленская духоўная семінарыя маюць:
Чэхаславакія на летніх Алімпійскіх гульнях 1924
Чэхаславакія брала ўдзел у Летніх Алімпійскіх гульнях 1924 года ў Парыжы (Францыя) у другі раз за сваю гісторыю, і заваявала адзін залаты, чатыры сярэбраных і пяць бронзавых медаляў.
НТБ
НТБ (Незалежнае ТэлеБачанне; Независимое Телевидение) — агульнарасійскі тэлеканал, які пачаў вяшчанне ў 1993 годзе. Вяшчае кругласутачна з Масквы, з тэлецэнтра «Астанкіна».
Тэлеканал НТБ уваходзіць у першы мультыплекс лічбавага тэлебачання Расіі. Ён мае часовыя дублі для трансляцыі на рэгіёны Расіі праз спадарожнік.
Маргарыта Мсціславаўна Цапенка
Маргарыта Мсціславаўна Цапе́нка (,  —, ) — беларускі геолаг. Доктар геолага-мінералагічных навук (1967).
Біяграфія
Скончыла у 1935 годзе. Загадчык сектара геалогіі (з 1939 года), чацвярцічнай геалогіі (з 1955 года) Інстытута геалагічных навук АН БССР. Выкладала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце і Беларускім політэхнічным інстытуце.
Навуковая дзейнасць
Вывучала геалогію мелавых, палеагенавых, неагенавых і антрапагенавых адкладаў Беларусі. Заснавальнік беларускай школы геолагаў-чацвярцічнікаў і напрамку ў вывучэнні кайназойскіх адкладаў. Асноўныя працы па антрапагенавых утварэннях і геамарфалогіі.
Сярод апублікаванага:
Венецыянскі кінафестываль 1983
40-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 31 жніўня па 11 верасня 1983 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Жан-Люка Гадара.
Грыднева (Дарагабужскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1722
IC 1722 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мані (прапаведнік)
Мані (—273(276)) — персідскі прапаведнік, заснавальнік маніхейства. Нарадзіўся ў Вавілоніі, дзяцінства і юнацтва правёў у манастыры элкасітаў, дзе атрымаў рэлігійную адукацыю. Ва ўзросце 24 гадоў пачаў прапаведаваць новую рэлігію, якая, як ён лічыў, аб’яднае ўсе папярэднія рэлігіі. Шмат падарожнічаў па Персіі і яе ваколіцах (Індыі і Сярэдняй Азіі). Быў пісьменны, самастойна пісаў свае кнігі і ўпрыгожваў іх сваімі малюнкамі, за гэта атрымаўшы мянушку «Мастак». Забіты па ініцыятыве святароў афіцыйнай зараастрыйскай царквы. Дзень смерці Мані з’яўляецца галоўным маніхейскім святам (Бема).
Люцец
Лю́цец (, Лютец) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Віды роду Дуднік
Спіс складзены на аснове дадзеных сайтаў The Plant List і GRIN :
Y
Род, які вылучалі раней асобна, у цяперашні час уключаны ў род Дуднік. Віды роду і адпаведныя ім віды роду :
Кураціна
Кураціна — мяса курыц, гэты від птушынага мяса з’яўляецца самым распаўсюджаным у свеце.
Мяса курыц змяшчае 2,5-13,1 % тлушчаў, 20,3 — 22,4 % бялкоў. З курэй гатуюць разнастайныя першыя і другія стравы, халодныя і гарачыя закускі; курынае мяса выкарыстоўваюць таксама для прыгатавання розных салатаў. Узрост курэй вызначаецца па колеры скуры і выгляду ножак. У маладой птушкі скура белая, далікатная, на ёй выразна (асабліва пад крылцамі) бачныя прожылкі, ножкі пакрываюць дробныя лускавінкі. У старой курыцы скура грубая, жаўтлявага адцення. Ножкі старой курыцы цвёрдыя, іх пакрывае грубая буйная луска. Узрост пеўняў можна вызначыць па велічыні шпор: у маладых пеўняў (да 6 месяцаў) замест шпор мяккія невялікія грудкі; у дарослых — буйныя закасцянелыя шпоры, якія дасягаюць 2 см і больш. Узрост курэй і пеўняў можна вызначыць таксама па кончыку грудной косткі: у старой птушкі ён нерухомы, амаль не згінаецца, у маладой — эластычны і гнуткі.
Юрый Дзмітрыевіч Лібераў
Юрый Дзмітрыевіч Лібераў (, в. Хмялевіцы, Ніжагародская губерня — ) — рускі мастак, пейзажыст і патрэтыст. Выдатнік народнай асветы РСФСР. Лаўрэат прэміі Ніжняга Ноўгарада (2002).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 лютага 1921 года ў в. Хмялевіцы Ніжагародскай губерні. Вучыўся ў Горкаўскім мастацкім вучылішчы на ​​працягу 1939—1951 гадоў. Член Саюза мастакоў Расіі з 1967 года. Жыў і працаваў у г. Горкі. Выкладаў у школе № 3 Заволжа (1955—1970).
Асноўная спецыялізацыя: пейзажы і партрэты.
З 1951 года — пастаянны ўдзельнік абласных выстаў. Экспанент занальных («Вялікая Волга», 1967, 1985, 1991, 2003), рэспубліканскай (Тула, 1977) мастацкіх выстаў. Персанальныя выставы: Горкі, Ніжні Ноўгарад: 1971, 1981, 1982, 1987, 1996, 2001, 2002; Заволжа, 1982).
Асноўныя працы: «Белая рэчка. Рыбакі» (1962), «Плошча Леніна» (1975), «Горкаўская ГЭС 2 лістапада 1955 года ў дзень пуску першага агрэгата» (1975), «Аблокі над Волгай» (1994), «Вясна на Вялікай Пакроўцы» (1994), «Парасоны каля банка» (1994), «Брамка» (1994).
Памёр у 2008 годзе.
Святлана Васільеўна Тарабарава
Святлана Васільеўна Тарабарава (Світлана Василівна Тарабарова; нар. 26 ліпеня 1990, Херсон, Украінская ССР) — украінская спявачка, кампазітар і аўтар песень, музычны прадзюсар, актрыса, уладальніца Нацыянальнай музычнай прэміі «Песня года 2014», намінант нацыянальных музычных прэмій. Былая салістка поп-гурта Real O.
Біяграфія
Нарадзілася ў Херсоне. Бацька працаваў на заводзе, маці была выхавальнікам у садочку. У дзяцінстве мела мару стаць кіроўцам, але цяга да музыкі ўсё ж перамагла, таму, скончыўшы школу, Святлана пераехала ў Кіеў вучыцца ў Кіеўскую муніцыпальную акадэмію эстрадных і цыркавых мастацтваў. З 13 гадоў Тарабарава выступала ў танцавальным калектыве «Аазіс».
Асабістае жыццё
Муж — Аляксей Бондар. Пазнаёміліся ў 2011 годзе ў Адэсе на Дзерыбасаўскай, праз 5 гадоў у кастрычніку выйшла за яго замуж.
9 верасня 2018 нарадзіла сына, якога назвала Іван.
23 верасня 2020 года нарадзіла дачку Марыю.
Кар’ера
У 2008 годзе стала ўдзельніцай «Фабрыкі зорак» пад псеўданімам Аліса Тарабарава, дзе стала адной з самых яркіх і таленавітых удзельнікаў праекта. Святлана стала адной з улюбёнак Наталлі Магілёўскай, бо менавіта яна аддала дзяўчыне свой танцавальны сольны нумар, калі Аліса пасля аперацыі прапусціла адзін канцэрт.
Заняўшы на праекце другое месца, Тарабарава стала ўдзельніцай новага жаночага гурта Real O, у якім прабыла чатыры гады.
У 2012 годзе Тарабарава пачала сольную кар’еру, адмовіўшыся ад псеўданіма Аліса на карысць сапраўднага імя.
У 2016 годзе прымала ўдзел у паўфінале нацыянальнага адбору песеннага конкурсу «Еўрабачанне 2016».
Любіч (гміна)
Лю́біч (Lubicz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Таруньскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любічы Дольным. Плошча гміны складае 106,03 км². Станам на 2014 год у гміне Любіч пражывалі 18 856 чалавек, шчыльнасць — 177,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Аляксандр Дзмітрыевіч Кротаў
Аляксандр Кротаў (нар., , Пухавіцкі раён) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у родным пасёлку Дружны Пухавіцкага раёна. Пазней трапіў у барысаўскае вучылішча алімпійскага рэзерву, адтуль — у юнацкую каманду БАТЭ. Адначасова гуляў у аматарскіх лігах у Мінску, дзе быў заўважаны трэнерам «Іслачы» Уладзімірам Макоўскім і запрошаны ў каманду з Мінскага раёна, за якую пачаў выступаць з 2014 года. У 2014—2015 гадах правёў за «Іслач» 33 матчы ў Першай лізе, дапамог камандзе ў сезоне 2015 атрымаць перамогу ў другім дывізіёне і выйсці ў Вышэйшую лігу.
Да сезона 2016 рыхтаваўся разам з «Іслаччу», а ў сакавіку 2016 года быў аддадзены ў арэнду ў мінскае «Тарпеда». У ліпені таго ж года быў адкліканы з арэнды ў «Іслач». 30 ліпеня 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча супраць «Нафтана» (2:0). У далейшым працягваў з’яўляцца на полі за асноўную каманду, звычайна выходзячы на замену.
У першай палове сезона 2017 выступаў пераважна за дубль, у асноўнай камандзе толькі аднойчы з’явіўся на полі. У ліпені 2017 года быў аддадзены ў арэнду бабруйскай «Белшыне». У складзе бабруйскага клуба стаў у асноўным выхадзіць на замену. Па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года вярнуўся ў «Іслач», аднак у студзені 2018 года пачаў зноў трэніравацца з «Белшынай» і ў выніку быў паўторна арандаваны бабруйчанамі. Сезон 2018 пачынаў у аснове бабаруйскага клуба, аднак улетку атрымаў траўму, з-за якой прапусціў амаль усю другую палову сезона. У лістападзе 2018 года вярнуўся з арэнды ў «Іслач», а ў снежні па заканчэнні кантракта пакінуў клуб.
У студзені 2019 года падпісаў аднагадовы кантракт з брэсцкім «Рухам», аднак ужо ў ліпені 2019 года пакінуў каманду , а ў жніўні папоўніў склад «Андэрдога». У пачатку 2020 года рыхтаваўся да новага сезона з «Андэрдогам», аднак клуб не быў дапушчаны да Першай лігі, пасля чаго ў сакавіку нападнік папоўніў склад «Ашмянаў-БДУФК», дзе замацаваўся ў стартавым складзе.
У пачатку 2021 года далучыўся да наваполацкага «Нафтана», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У пачатку 2022 года праходзіў прагляд у рагачоўскім «Макслайне», а пазней стаў трэніравацца з «Лідай» і ў красавіку афіцыйна папоўніў склад клуба. Рэгулярна з’яўляўся ў стартавым складзе лідскай каманды. Пакінуў «Ліду» па заканчэнні сезона 2022.
У лютым 2023 года стаў іграком «Маладзечна».
Сібірскія татары
Сібірскія татары (саманазва: себер татарлар) — цюркамоўны народ у Заходняй Сібіры. Арэал рассялення Заходняя Сібір. Мяжуюць з землямі цюркскіх плямёнаў — чулымцаў на ўсходзе, шорцаў на поўдні, і з землямі фінскіх плямёнаў селькупаў на поўначы. Мова эуштынцаў самастойная і насамрэч не паходзіць на мову казанскіх татараў, яна бліжэй да мовы чулымцаў і шорцаў. Эуштынцы працягваюць жыць у даліне Томі, але паступова забываюць сваю родную мову і культуру.
Венецыянскі кінафестываль 1982
39-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 28 жніўня па 2 верасня 1982 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «Становішча рэчаў» рэжысёра Віма Вендэрса.
Ян Касцюшка
Ян Касцюшка (Jan Kościuszko; ? — да 1715) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Іванавічаў) герба «Рох III».
Войскі чырвонагародскі.
Вялікія Міхінічы
Вялі́кія Міхі́нічы (, Великие Михиничи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска Вялікія Мхінічы ў складзе маёнтка Гарбачэва ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алёнавіцкага сельсавета.
Тулаўскі сельсавет
Назву Ту́лаўскі сельсавет маюць:
Громава (Смаленская вобласць)
Громава (Громово) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
IC 1723
IC 1723 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Люблінскі сойм (1569)
Люблінскі сойм (10 студзеня —… 1569).
Пасяджэнні Люблінскага сойма пачаліся 10 студзеня 1569 г. Буйныя польскія феадалы і каталіцкія біскупы трымаліся прыхаванай і вераломнай тактыцы нацкоўваць польскую шляхту на прадстаўнікоў Вялікага княства, каб потым заяўляць, што ліквідацыі яго дабіваюцца не яны, а польская шляхта, якая нібыта робіць гэта ў інтарэсах польскага народа. Так, напрыклад, ленчыцкі ваявода даў распараджэнне паслам ад шляхты патрабаваць далучэння да Польшчы Валынскай зямлі, аб чым захаваўся запіс у дзённіку Люблінскага сойма.
Такім чынам, прадстаўнікі княства звярталіся да польскіх феадалаў, спадзяючыся на дапамогу, а тыя думалі, як лепей абрабаваць і знішчыць сваіх сяброў і саюзнікаў. Планы польскіх феадалаў трымаліся ў тайне ад прадстаўнікоў княства — Жыгімонт неаднойчы напамінаў польскім паслам, каб трымалі ў тайне характар сваіх нарад.
У першыя дні польскія феадалы заявілі, што яны жадаюць поўнай ліквідацыі княства, аб чым падрыхтавалі спецыяльны дакумант і запатрабаванні, каб прадстаўнікі княства падпісалі яго без ніякага абмеркавання толькі на той падставе, што ў ім ёсць такія запісы, якія былі ў многіх актах.
15 лютага прадстаўнікі Вялікага княства адмовіліся падпісаць прапанаваны ім дакумант, заявіўшы, што «калі ж… вы, паны, не пажадаеце з намі ўвайсці ў братэрства і па-братэрску злучыцца так, як мы прапаноўваем… але пажадаеце настойваць на вашай запісцы, у якой вы шырока распісалі, як будзеце цягнуць нас да інкарпарацыі і старых дагавораў… дык нам не будзе патрэбы тут болей заставацца; давядзецца не скончыўшы справы паехаць адсюль». Польскія прадстаўнікі звярнуліся да Жыгімонта, каб ён прымусіў другі бок згадзіцца на прапанаваныя ўмовы «сваею каралеўскаю ўладаю», на што ён 21 лютага даў адказ, што Вялікаму княству не будзе прапанавана нічога іншага, апроч таго, чаго дабіваюцца палякі. Далей ён запатрабаваў толькі, каб было ў тайне ўсё, што адбываецца паміж імі.
У наступныя дні прадстаўнікоў княства спрабавалі прымусіць падпісаць прапанаваны акт, а калі не ўдалося гэтага дабіцца, 28 лютага «было абвешчана ад імя караля, што яго вялікасць загадвае Вялікаму княству прыйсці і сесці ў пасяджэнне» сойма, што павінна было сведчыць пра фактычна здзейсненую унію насуперак волі прадстаўнікоў княства. I гэта ўсё прапаноўвалася трымаць у сакрэце. Даведаўшыся пра такое рашэнне Жыгімонта, які зноў парушыў свае клятвы, абяцанні і прысягі, прадстаўнікі княства 1 сакавіка пакінулі Люблін. Тады Жыгімонт самачынна перадаў частку земляў ВКЛ Польшчы.
1 ліпеня 1569 пастановай Сойму быў зацверджаны акт Люблінскай уніі, аформлены ў выглядзе прывілею-дагавору.
Асабняк Румянцава
Асабняк Румянцава — асабняк у Санкт-Пецярбург, размешчаны па адрасе Англійская набярэжная, дом 44. Цяпер аддзел (філіял) Дзяржаўнага музея гісторыі Санкт-Пецярбурга. Помнік архітэктуры ампіру. Перабудаваны са старога дома, які прыдбаў М. П. Румянцаў у 1826—1827 гадах (архітэктар В. А. Глінка). Вылучаецца магутным 12-калонным порцікам (на франтоне гарэльеф «Апалон на Парнасе», скульптар І. П. Мартас).
Дуброўка (Дарагабужскі раён)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Прыпяць (станцыя)
Пры́пяць (, Припять)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана за 7,1 км на паўночны ўсход ад вёскі Стахава; на лініі Бухлічы — Лунінец, паміж станцыяй Відзібор і прыпыначным пунктам Журавінка.
Першая Усебеларуская выстаўка
Першая Усебеларуская выстаўка — мастацкая выстаўка, прысвечаная юбілею рэвалюцыі 1905 года і 400-годдзю беларускага кнігадрукавання.
Апісанне
Адкрылася 6 снежня 1925 года. Сярод розных відаў мастацкіх твораў экспанавалася таксама 8 экслібрысаў, выкананых чатырма мастакамі. Экспазіцыя была размешчана ў Мінску, у будынку Камуністычнага універсітэта па вул. Універсітэцкай, 27 (цяпер — вул. Кірава, 21) і ўключала больш за 1000 твораў. У памяшканні БДМ (будынак царкоўна-археалагічнага музея, потым — Дом мастацтваў) экспанаваліся ўзоры старажытнага мастацтва: крыж Ефрасінні Полацкай, копіі фрэсак полацкіх цэркваў, кніжныя выданні і інш. Таксама дэманстраваўся абраз XVII стагоддзя «Ушэсце Гасподне», які належыць беларускай школе іканапісу, вывезены этнаграфічнай экспедыцыяй у 1921 годзе са Стэфанаўскай царквы XVII стагоддзя ў Слуцку. Ён увайшоў у каталог выстаўкі, у частку старажытнага мастацтва. Рэдактар каталога — Мікола Шчакаціхін. 1926, №12, с. 16. Зараз знаходзіцца ў зборах Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі.
Вядомыя ўдзельнікі выстаўкі
Сярод удзельнікаў выстаўкі — Леў Зевін, Абрам Бразер, Уладзімір Кудрэвіч, Леў Альпяровіч, Міхась Філіповіч, Гаўрыла Віер, Валянцін Волкаў, Генадзь Змудзінскі і іншыя.
Анатоль Аляксандравіч Цімашчук
Анатоль Цімашчук (Анатолій Тимощук; нар., ) — украінскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2000—2016).
Кар’ера
У 2007 годзе за 20 млн долараў (рэкордная сума на постсавецкай прасторы) перайшоў у расійскі «Зеніт», дзе адразу стаў капітанам. У 2009 годзе стаў іграком мюнхенскай «Баварыі». У «Баварыі» стаў часцяком выкарыстоўвацца на пазіцыі абаронцы. Разам з мюнхенскім клубам стаў пераможцам Лігі чэмпіёнаў у 2013 годзе. Адразу пасля перамогі пакінуў «Баварыю» і, нягледзячы на шматлікія прапановы іншых клубаў, вярнуўся ў «Зеніт».
Па заканчэнні тэрміну пагаднення з «Зенітам», 5 ліпеня 2015 года Цімашчук у якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з казахстанскім «Кайратам» тэрмінам на 1,5 гады. З «Кайратам» стаў двухразовым віцэ-чэмпіёнам Казахстана, уладальнікам Кубка і Суперкубка краіны. У лістападзе 2016 па заканчэнні кантракта пакінуў «Кайрат», а ў лютым 2017 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міхал Касцюшка
Міхал Касцюшка (Michał Kościuszko; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Іванавічаў) герба «Рох III».
Стольнік оўруцкі, войт кобрынскі і гарадзецкі (1691, 1699, 1703, 1704).
Цаатан
Цаата́н (саманазва духаа; цаатан, літаральна "аленегадоўцы") — цюркскі народ на поўначы Манголіі. Агульная колькасць (2010 г.) - 282 чал.
Па паходжанню цаатан блізкія да саётаў і таджынцаў. У навуковай літаратуры часам называюцца субэтнічнай групай тувінцаў. У Манголіі разглядаюцца як нашчадкі старажытных уйгураў. Цюркская мова цаатан вельмі блізкая да мовы саётаў. У нашы дні большасць размаўляе на мангольскай мове.
Традыцыйныя заняткі — качавая жывёлагадоўля (пераважна трымаюць аленяў) і паляванне, у тым ліку з дапамогай драпежных птушак. Жывёлагадоўляй займаюцца пераважна жанчыны, паляванем — мужчыны. У апошнія гады развіваецца абслугоўванне турыстаў. Традыцыйнае жытло — скураны чум урц.
Традыцыйная рэлігія — шаманізм, заснаваны на тэнгрыянстве. Таксама распаўсюджаны будызм.
Макегуа (рэгіён)
Маке́гуа (Moquegua, на кечуа: Muqiwa suyu) — адзін з 24-х рэгіёнаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — Макегуа.
Мікалай Іванавіч Аверчанка
Мікалай Іванавіч Аве́рчанка — (, Маісеенкі —, Кунда, Эстонская ССР, СССР ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір гарматы 823-га артылерыйскага палка 301-ай стралковай Сталінскай ордэна Суворава 2-й ступені дывізіі 9-га Чырванасцяжнага стралковага корпуса 5-й ударнай арміі 1-га Беларускага фронту, Герой Савецкага Саюза (1946), старэйшы сяржант.
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з мая 1941 года. Скончыў Тыфліскае артылерыйскае ваеннае вучылішча. З чэрвеня 1942 года на фронце. Ваяваў на Паўднёва-Заходнім, Закаўказскім, Паўночна-Каўказскім, 3-м і 4-м Украінскіх, 1-м Беларускім франтах.
24 красавіка 1945 агнём прамой наводкай старэйшы сяржант Аверчанка забяспечыў фарсіраванне ракі Шпрэе стралковым узводам.
Пакінуўшы наводчыка ля прылады, ён з астатнімі ваярамі артылерыйскага разліку ўварваўся ў дом і ў рукапашнай сутычцы ўнутры дома знішчыў дзесяцярых і паланіў дваццаць варожых салдат і афіцэраў. У гэтай сутычцы адважны камандзір гарматы быў цяжка паранены, але не пакідаў свой баявы разлік да канца дзённага бою.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм старэйшаму сяржанту Аверчанку Мікалаю Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 2866).
Пасля вайны М. І. Аверчанка працягваў службу ў арміі. У 1954 годзе ён дэмабілізаваны. Жыў і працаваў у горадзе Кунда ў Эстоніі. Памёр 3 ліпеня 1960 года.
Вольга Паўлаўна Шутава
Вольга Паўлаўна Шу́тава (, в. Загародная, Камянецкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларуская спявачка (альт). Заслужаная артыстка Беларускай ССР (1973).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1944 годзе. Скончыла ў 1972 годзе Усерасійскую творчую майстэрню эстраднага мастацтва ў Маскве. Творчы шлях пачала ў мастацкай самадзейнасці. У 1968—1996 гадах салістка Беларускай філармоніі. Яе творчасці ўласцівы задушэўнасць у перадачы эмацыянальнага зместу песень, у т.л. народных. У рэпертуары пераважалі творы беларускіх і расійскіх кампазітараў, беларускія народныя песні.
Быдгашцкая каталіцкая духоўная семінарыя
Быдгашцкая каталіцкая духоўная семінарыя (Wyższe Seminarium Duchowne w Bydgoszczy) — вышэйшая каталіцкая спецыяльная навучальная ўстанова для падрыхтоўкі святароў у Быдгашчы.
Гісторыя
Рашэннем Папы Рымскага Яна Паўла II 25 сакавіка 2004 года была заснавана Быдгашчская дыяцэзія. Семінарыя была створаны 1 жніўня 2004 года для падрыхтоўкі святароў Быдгашчскай дыяцэзіі.
Першы навучальны год 2004/2005 пачаўся ў памяшканнях, прадастаўленых Кангрэгацыяй Святога Духа ў Быдгашчы. У 2007 годзе будынак па вул. Гродска 18-22 стаў пастаяннай сядзібай універсітэта.
Венецыянскі кінафестываль 1981
38-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 2 па 12 верасня 1981 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёркі.
Вулкан Карпінскага
Вулкан Карпі́нскага (Вулкан Карпи́нского ) — дзеючы вулкан у Вялікай Курыльскай градзе, у паўднёвай частцы вострава Парамушыр. Названы ў гонар рускага геолага А. П. Карпінскага.
Вулкан знаходзіцца ў паўднёвай частцы хрыбта Карпінскага, за 80 км на паўднёвы захад ад горада Севера-Курыльск. Складаецца з двух пакатых вулканічных конусаў і двух кратараў. Вышыня 1345 (1326 ) м. Кальдэра вулкана мае дыяметр каля 5 км і глыбіню каля 700 м. Складзены з андэзітавых лаваў.
Апошняе вывяржэнне вулкана адбылося ў 1952 годзе. Сальфатарная актыўнасць адзначалася ў 1946, 1953, 1973, 2004 гг.
Праламленне
Праламленне, рэфракцыя — з'ява змены напрамку светлавога промня або іншых хваль, якая ўзнікае на мяжы падзелу двух празрыстых, пранікальных для гэтых хваль, асяроддзяў або ў тоўшчы асяроддзя з непарыўна зменнымі ўласцівасцямі. Пераламленне ўласціва для шматлікіх відаў выпраменьвання рознай прыроды, напрыклад, электрамагнітных і гукавых хваль.
Пераламленне ўзнікае, напрыклад, калі скорасць руху хваль у сумежных асяроддзях адрозніваецца. У гэтым выпадку складнік скорасці, паралельны мяжы падзелу, павінен быць аднолькавым да і пасля яе мінання, а сумарнае значэнне скорасці павінна змяніцца ў адпаведнасці з паказчыкам пераламлення. У выніку вугал падзення зыходнага промня і пераломленага промня будуць адрознівацца адзін ад аднаго.
Маісееўшчына
Маісе́еўшчына (, Моисеевщина) — аграгарадок у Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 37 км у напрамку на поўнач ад горада Барысаў, за 113 км ад Мінска.
Алег Анатолевіч Дулуб
Алег Анатолевіч Дулуб (нар., , Беларуская ССР) — беларускі футбаліст і трэнер.
Клубная кар’ера
Выхаванец мазырскай СДЮШАР-3, гуляў у розных беларускіх клубах, а таксама ў Польшчы, Расіі, Латвіі, Чэхіі, Кітаі і Фінляндыі.
Алег Дулуб стаў першым у чэмпіянатах Латвіі, хто забіў пяць мячоў у адной гульні.
Трэнерская кар’ера
Трэнерскую кар’еру пачаў у 2002 годзе, калі стаў галоўным трэнерам дзяржынскай «Лівадыі», якая ў той час выступала ў чэмпіянаце Мінскай вобласці. Пазней быў трэнерам у дублі «Дарыды» і другой камандзе «Мінска». З 2007 па 2014 года працаваў асістэнтам галоўнага трэнера ў розных клубах беларускай Вышэйшай лігі.
У маі 2015 года ўзначаліў клуб Першай лігі «Крумкачы», які вывеў у Вышэйшую лігу. У кастрычніку 2016 года стаў галоўным трэнерам украінскага «Карпаты», але па заканчэнні сезона 2016/17 у чэрвені 2017 года пакінуў пасаду па сямейных абставінах.
У верасні 2017 года ўзначаліў адэскі «Чарнаморац», але пакінуў пасаду галоўнага трэнера ў снежні таго ж года. У студзені 2018 года стаў новым галоўным трэнерам барысаўскага БАТЭ. Пачаў сезон у Вышэйшай лізе з 8 перамог запар, аднак прайграў у Суперкубку і Кубку Беларусі брэсцкаму «Дынама». 3 чэрвеня 2018 года, на наступны дзень пасля паражэння ў чэмпіянаце Беларусі ад «Гарадзеі», Дулуб быў адпраўлены ў адстаўку з пасады галоўнага трэнера барысаўчан.
У сакавіку 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам юніёрскай зборнай Беларусі U-19, а ў маі таго ж года ўзначаліў казахстанскі клуб «Атырау». У верасні 2019 года, пасля пяці запар паражэнняў у чэмпіянаце Казахстана, кантракт спецыяліста з клубам быў разарваны.
Святлана Аляксандраўна Шутава
Святлана Аляксандраўна Шутава (, Магілёў) — беларуская журналістка, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання.
Алег Анатолевіч Дулуб
Трэнерская кар’ера
У студзені 2021 года зноў стаў галоўным трэнерам «Крумкачоў». Пакінуў пасаду ў чэрвені 2021 года.
У верасні 2021 года быў прадстаўлены ў якасці галоўнага трэнера ўкраінскага «Львова». Быў звольнены з пасады ў сакавіку 2023 года.
Святлана Аляксандраўна Шутава
Біяграфія
Нарадзілася 12 сакавіка 1971 года ў Магілёве.
Cкончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Журналістыка».
Працавала рэдактарам, загадчыкам аддзела інфармацыі, галоўным рэдактарам Магілёўскага абласнога радыё рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства радыётэлецэнтр "Тэлекампанія «Магілёў»; галоўным рэдактарам абласной газеты «Магілёўскія ведамасці»; галоўным рэдактарам камунальнага выдавецкага ўнітарнага прадпрыемства "Інфармацыйнае агенцтва «Магілёўскія ведамасці».
17 лістапада 2019 года абрана дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання. З’яўляецца членам Пастаяннай камісіі Палата прадстаўнікоў па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце. Уваходзіць у склад рабочай групы Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па супрацоўніцтве з Парламентам Фінляндскай Рэспублікі.
Абіралася дэпутатам, намеснікам старшыні Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання. Старшыня Магілёўскай абласной арганізацыі грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз журналістаў».
Замужам, мае дваіх сыноў.
Любева (гміна)
Любе́ва (Lubiewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тухольскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любеве. Плошча гміны складае 162,8 км². Станам на 2004 год у гміне Любева пражывалі 5651 чалавек, шчыльнасць — 34,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Дзмітрый Канстанцінавіч Лыцін
Дзмітрый Канстанцінавіч Лыцін (8 лістапада 1920, Малыя Жаберычы, Барысаўскі павет, Мінская губерня — 11 лістапада 1954, Іркуцк) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза, гвардыі старшына ў адстаўцы.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 лістапада 1920 года ў вёсцы Малыя Жаберычы Барысаўскага павета Мінскай губерні (цяпер — Крупскага раёна Мінскай вобласці) у сялянскай сям’і.
Са студзеня 1942 года — у дзеючай арміі, ваяваў на Бранскім, Варонежскім, 2-м Украінскім франтах. Служыў сувязістам, наводчыкам супрацьтанкавай стрэльбы, разведчыкам. У маі 1944 года стаў камандзірам аддзялення разведроты 1-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі.
Подзвіг
У ноч на 5 лістапада 1944 года фарсіраваў з аддзяленнем Цісу, захапіў плацдарм і адбіў да 15 контратак праціўніка, пашыраючы плацдарм, з групай байцоў знішчыў артылерыйскую батарэю.
За праяўленую мужнасць Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года Лыціну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Рудакоў
Рудакоў — прозвішча, тапонім.
Дзмітрый Канстанцінавіч Лыцін
Пасля Вялікай Айчыннай вайны
Летам 1945 года 1-я гвардзейская паветраная дывізія была пераведзена на Далёкі Усход і ў складзе 18-га стралковага корпуса 53-й арміі Забайкальскага фронта вяла баявыя дзеянні на тэрыторыі Маньчжурыі ў вайне з Японіяй. Д. К. Лыцін прыймаў удзел у ваенных дзеяннях у складзе спецыяльнага разведвальна-дыверсійнага атрада. Пасля заканчэння баяаых дзеянняў застаўся на звыштэрміновую службу.
У 1950 годзе дэмабілізаваўся, працаваў фізруком і ваенруком у школе вёскі Нікольск Іркуцкага раёна Іркуцкай вобласці.
Памёр 11 лістапада 1954 года ў Іркуцку. Пахаваны ў Іркуцку на Лісіхінскіх могілках.
IC 1724
IC 1724 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тулаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
Ту́лаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Тулава.
Глог адагнутачашалісцікавы
Глог адагнутачашалісцікавы, Глог калючы (Crataegus rhipidophylla) — від раслін роду.
Тулаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 813 чалавек, з іх 60,1 % — беларусы, 30,6 % — палякі, 7,1 % — рускія.
Глог адагнутачашалісцікавы
Апісанне
Дрэва 1-4 м вышынёй або куст сямейства ружавых. Галіны — з пазухавымі калючкамі да 1 см даўжынёй. Лісце знізу прыкметна святлей, з рассеянакароткаваласістай пласцінкай. Ніжнія лісты пладаносных парасткаў суцэльныя, наступныя за імі цьмяна трохлопасцевыя, вышэй — з добра выяўленымі трыма лопасцямі, а верхнія — 5-7-лопасцевыя, шырокаяйкападобныя да акруглена-ромбічных. На бясплодных парастках лісце лопасцевае да паасобных, з двухлопасцевымі ніжнімі сегментамі.
Тулаўскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: аграгарадок Міжэрычы, вёскі Дзергілі, Задвор’е, Калінаўка, Клепачы, Крэсла, Мештавічы, Пузікі, Талалайкі, Тулава, Шэйкі, Янаўшчына.
Глог адагнутачашалісцікавы
Апісанне
Кветкі правільныя, абодваполыя, аднапесцікавыя, 5-пялёсткавыя, бледна-ружовыя ці амаль белыя, сабраны ў складаны шчыток. Плады яблыкападобныя, падоўжана-эліпсападобныя ці амаль цыліндрычныя, трохі апушаныя, спачатку жаўтлява-бурыя, пазней — чырванаватыя, з адной костачкай. Цвіце ў маі — чэрвені.
Распаўсюджанне
У Беларусі па высокіх берагавых схілах, галоўным чынам у паўднёвай частцы краіны, па берагах рэк Прыпяці, Дняпра і ў іншых месцах сустракаюцца зараснікі глога адагнутачашалісцікавага. Расце на ўзлесках па ўсёй тэрыторыі Украіны, акрамя паўднёва-стэпавых раёнаў, у Крыму — у гарах.
Ялоўка (Смаленская вобласць)
Ялоўка (Еловка) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гарбачэва (Талачынскі раён)
Гарбачэ́ва (, Горбачево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алёнавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як цэнтр маёнтка ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Фема Нікопаліс
Фема Нікопаліс (θέμα Νικοπόλεως) — візантыйская фема (адміністрацыйна-прававое ўтварэнне), размешчаная на тэрыторыі заходняй Грэцыі, якая ўключала ў свой склад Этолію і Акарнанію, а таксама паўднёвы Эпір. Заснаваная ў другой палове IX стагоддзя, яна праіснавала аж да падзелу Візантыйскай імперыі ў 1204 годзе ўдзельнікамі Чацвёртага крыжовага паходу.
Гісторыя
У VII стагоддзі Эпір засялілі славяне, але неўзабаве візантыйцы зноў элінізавалі гэту вобласць.
Дакладная дата заснавання фемы невядомая, верагодна яна з'явілася ў перыяд паміж 843 і 899 гадамі, калі яна ўпершыню згадваецца ў Клітаралогіі Філафея. Найбольш магчымым часам з'яўлення Нікопаліса лічыцца кіраванне Льва VI Мудрага (кір. 886—912). Каля 930 года фема была часова захоплена балгарамі, якія зноў напалі ў 980 годзе, і захапілі яе большую частку. Васіль II змог вярнуць аднятыя ўладанні, але Охрыдская архіепархія стала падпарадкоўвацца Балгарскаму патрыярхату. Імператар таксама заснаваў некалькі невялікіх фемы ў раёне Каланеі і Дропула. У 1040 годзе з-за карупцыі і высокіх падаткаў мясцовае насельніцтва далучылася да паўстання Петара Дэляна.
У канцы XI стагоддзя фема пацярпела ад нарманаў: Арта падверглася аблозе, а Яніна была захоплена Раберам Гвіскарам.
Пасля захопу Канстанцінопаля ў 1204 годзе, фема Нікопаліс і большая частка Эпіра адышлі да Венецыянскай рэспублікі, але тая не паспела зацвердзіць тут сваю ўладу. Незаконнанароджаны сын севастакратара Іаана Дукі Міхаіл Камнін Дука ажаніўся з дачкой намесніка Нікопаліса, і да 1214 года заснаваў Эпірскае царства.
Геаграфія і кіраванне
Да канца IX стагоддзя фема знаходзілася на тэрыторый сучаснага грэчаскага нома Этолія і Акарнанія і большая частка Эпіра да Бутрынці. На захадзе Нікопаліс межаваў з фемай Элада, магчыма па рацэ Морнас і заходнім хрыбтам гор Пінда, а на поўначы — з фемай Дырахій.
Сталіцай фемы быў не разбураны падчас славянскіх і арабскіх набегаў Нікопаліс, а Наўпакт, а сама яна была падзелена на турмы. Нікопаліс быў асноўнай базай на Адрыятычным моры, і ў тут знаходзіліся атрады марской пяхоты са сваім катэпанам. У IX—X стст. узброеныя сілы рэгіёна складалі 1 000 пехацінцаў.
Венецыянскі кінафестываль 1980
37-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 28 жніўня па 8 верасня 1980 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра Луі Маля і «» рэжысёра.
Укаялі (рэгіён)
Укая́лі (Ucayali, на кечуа: Ukayali suyu) — адзін з 24-х рэгіёнаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пукальпа.
Міхал Станіслаў Мацкевіч
Міхал Станіслаў Мацкевіч (Michał Stanisław Mackiewicz; 1755—1824) — палітычны дзеяч, паэт, драматург, масон.
Біяграфія
У 1810 г. — харунжы. У 1818 г. — віцэ-маршалак, у 1819 г. — маршалак шляхты Наваградскага павета. З 1820 г. у адстаўцы, памешчык.
Леў Уладзіміравіч Руднеў
Леў Уладзіміравіч Руднеў (Лев Владимирович Ру́днев; -) — савецкі архітэктар, вядучы практык сталінскай архітэктуры. Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1949). Педагог і арганізатар буйных архітэктурна-праектных арганізацый. Аўтар значных збудаванняў у Савецкім Саюзе і Варшаве.
Антоній Касцюшка
Антоній Касцюшка (Antoni Kościuszko; ? — да 1756) — вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Іванавічаў) герба «Рох III».
Капітан войска ВКЛ.
Фабрыкэ-дзі-Валіка
Насельніцтва складае 526 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 55020. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ключы
Назвы Ключы маюць:
Маячнае
Мая́чнае (, Маячное, да 1964 года — Парася́тнікі) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года вёска Парасятнікі была перайменавана ў вёску Маячная.
Венецыянскі кінафестываль 1979
36-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 24 жніўня па 5 верасня 1979 года. На фестывалі не было журы, бо з 1969 па 1979 год фестываль не з’яўляўся конкурсным.
Харальд I Хорфагер
Харальд I Хорфагер (Haraldr hárfagri, Harald I Hårfagre; каля 850 — каля 933) — Хальвдана Чорнага, конунг Вестфальда, першы кароль Нарвегіі. Прадстаўнік роду Інглінгаў, родапачынальнік дынастычнай галіны Хорфагераў, якая кіравала Нарвегіяй да XIV стагоддзя. Сын дробнага конунга з роду Інглінгаў. Згодна з сагамі, чарада перамог Харальда над мясцовымі хеўдынгамі ўвянчалася вялікай бітвай пад Хафрсфіёрдам (каля 872 года), пасля якой ён стаў называць сябе «кіраўніком нарвежцаў». Менавіта тады ўвайшоў ва ўжытак тапонім «Нарвегія» (што значыць «паўночны шлях»).
Княшчына (Смаленская вобласць)
Княшчына (Княщина) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вядомая як мінімум з 1634 года.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Аляксандр Пятровіч Карпінскі
Аляксандр Пятровіч Карпінскі (Алекса́ндр Петро́вич Карпи́нский,  — ) — расійскі і савецкі геолаг, грамадскі дзеяч, ардынарны акадэмік Пецярбургскай Акадэміі Навук (1896).
Біяграфія
Скончыў Горны інстытут у Пецярбургу (1866). З 1869 года — ад’юнкт, у 1877—1896 гадах — прафесар Горнага інстытута. Удзельнічаў (1882) у арганізацыі Геалагічнага камітэта (з 1885 — дырэктар, з 1903 — ганаровы дырэктар). З 1916 года выконваў абавязкі віцэ-прэзідэнта, у 1917—1936 гадах першы выбарны прэзідэнт Акадэміі Навук СССР. У 1899—1936 гадах — дырэктар і прэзідэнт Усесаюзнага мінералагічнага таварыства. У 1935—1936 гадах — член ЦВК СССР.
Карпінскі — адзін з заснавальнікаў расійскіх навуковых школ: рэгіянальнай геалогіі, геалагічнай картаграфіі і тэктонікі, палеанталогіі і стратыграфіі, петраграфіі, геалогіі рудных і нярудных радовішчаў. Вылучыў арцінскі ярус пермскай сістэмы (1874). Упершыню абгрунтаваў двух’ярусную будову Рускай платформы (1880, 1887) і заканамернасці яе геалагічнай гісторыі (1919). Агульнагеалагічныя працы паслужылі асновай прац, прысвечаных карысным выкапням Урала (1881), заканамернасцям размяшчэння радовішчаў руд плаціны, золата, нікелю, жалеза, а таксама каменнага вугалю, каменнай солі і інш. Карпінскі распачаў даследаванні Вялікага Данбаса (1883). Распрацаваў навуковыя метады тэктанічнага аналізу пры дапамозе палеагеаграфічных рэканструкцый (1887, 1894), палеагеаграфічных і фацыяльнага аналізу.
Распрацаваў шэраг петраграфічных метадаў, прынцыпы наменклатуры і класіфікацыі горных парод (1900).
IC 1725
IC 1725 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Рыбы.
Любень (гміна)
Лю́бень (Lubień) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любені. Плошча гміны складае 75,01 км². Станам на 2004 год у гміне Любень пражывалі 9882 чалавекі, шчыльнасць — 131,76 чал./км².
Юн Фосэ
Юн Фосэ (Jon Fosse; нар. года, Хёўгесун, Ругалан) — нарвежскі празаік, паэт, драматург.
Біяграфія
Дэбютаваў ў 1983 раманам «Чырвонае, чорнае», як драматычны пісьменнік — п'есай «І мы ніколі не расстанемся» (1994). Выкладаў літаратуру, займаўся журналістыкай. Аўтар некалькіх вершаваных зборнікаў, кніг для дзяцей.
Марцін Касцюшка
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Іванавічаў) герба «Рох III».
Крайчы берасцейскі.
Сям’я
Другі раз быў жанаты з Барбарай з Глеўскіх Касцюшкай, бабуляй Тадэвуша Касцюшкі па бацьку.
Канстанцін Іванавіч Рудакоў
Канстанцін Іванавіч Рудакоў (Константин Иванович Рудаков; 26 сакавіка 1891,  —, ) — савецкі мастак-графік і педагог, член Ленінградскага Саюза мастакоў.
Вольга Сысоеўна Аўраменка
Вольга Сысоеўна Аўраменка (, г. п. Уваравічы) — Народны настаўнік СССР (1979). Заслужаны настаўнік БССР (1973).
Прыяміна (станцыя)
Прыя́міна (, Приямино)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў станцыі Прыяміна; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Беражок і прыпыначным пунктам Замужанне.
Канстанцін Іванавіч Рудакоў
Біяграфія
Займаўся ў прыватных студыях у П. Чысцякова і В. Савінскага, у «Новай мастацкай майстэрні» у М. Дабужынскага, Я. Лансерэ, Б. Кустодзіева. У 1918—1922 гадах вучыўся ў Акадэміі мастацтваў у Петраградзе (ПГСХУМ-ВХУТЕИН) на архітэктурным і маляўнічым факультэтах. Скончыў інстытут па майстэрні Д. Кардоўскага з прысваеннем звання мастака жывапісу.
Вольга Сысоеўна Аўраменка
Біяграфія
Скончыла Гомельскі педагагічны інстытут імя Чкалава ў 1956 годзе. З 1956 года — настаўніца рускай мовы і літаратуры Уваравіцкай сярэдняй школы Буда-Кашалёўскага раёна. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР з 1980 года.
Канстанцін Іванавіч Рудакоў
Біяграфія
З 1918 года ўдзельнічаў у выставах, быў сябрам «Свету мастацтва», «Абшчыны мастакоў», АХРР, член-заснавальнік «Таварыства жывапісцаў» (1928—1930). З 1932 года член Ленінградскага Саюза мастакоў. У 1920-я шмат працаваў у галіне сатырычнай графікі для часопісаў «Чыж», «Вожык», «Бегемот», «Смехач», «Кракадзіл». Пазней займаўся станкавай графікай, стварыўшы ў 1930-я гады серыі «нэпман», «Захад», «Аголеныя натуршчыцы». Вядомасць і прызнанне атрымаў як ілюстратар твораў рускай і еўрапейскай класікі: «Яўген Анегін» А. Пушкіна (1934), «Нана» Э. Заля (1935—1937), «Мілы сябар» Г. дэ Мапасана (1935—1937), «Шчаўкунок» А. Гофмана (1937), «Ганна Карэніна» (1942—1945) і «Вайна і мір» (1941—1948) Л. Талстога, «Рэвізор» М.Гогаля (1948), «Манон Леско» А. Прэво (1948) і іншых.
Вольга Сысоеўна Аўраменка
Біяграфія
В. С. Аўраменка стала адной з першых, хто атрымаў ганаровае званне «Народны настаўнік СССР».