cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фабіян Гіляравіч Шантыр
Біяграфічныя звесткі
У 1914 мабілізаваны ў войска, служыў наглядчыкам палявога шпіталя ў Бабруйску. У 1916—1917 удзельнічаў у рабоце клуба «Беларуская хатка», куды прыязджаў з Бабруйска.
У 1917 стаў адным з лідараў левага крыла Беларускай сацыялістычнай грамады. На З’ездзе беларускіх нацыянальных арганізацый (Мінск, 25—27.3.1917) абраны ў БНК; у ліпені 1917 — у Цэнтральную раду беларускіх арганізацый і партый. Удзельнічаў у 1-м Усебеларускім з’ездзе (снежань 1917). На пераломе красавіка і мая 1918 года, у выніку расколу ў БСГ увайшоў у склад кіраўніцтва Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў.
З 1918 года ў Чырвонай Арміі, супрацоўнік Слуцкага павятовага ваеннага камісарыята, загадчык Смаленскага аддзялення Белнацкама. Адзін з аўтараў зборніка «Зажынкі» (Масква, 1918). У тым жа годзе арыштаваны. У 1918 годзе ён знаходзіўся ў Бабруйску. Служыў наглядчыкам палявога шпіталя ў Бабруйскай крэпасці. Падчас працы ў крэпасці яго наведвала Зоська Верас.
У пачатку 1919 камісар па нацыянальных справах Часовага ўрада БССР. Пасля — супрацоўнік Мінскага губернскага ваеннага камісарыята і Асобай харчовай камісіі Заходняга фронту. Удзельнічаў у выданні газеты «Савецкая Беларусь». У 1920 годзе пайшоў у адстаўку ў знак пратэсту супраць тэрытарыяльнага падзелу БССР.
У лютым 1920 мабілізаваны ў Чырвоную Армію. Неўзабаве арыштаваны і 29 мая 1920 года расстраляны. Гісторык Віталь Скалабан расказвае аб гэтым наступнае:
У культуры
Людміла Рублеўская сумесна з гісторыкам Віталём Скалабанам напісала паэму «Людвіка і Фабіян», прысвечаную каханню Людвікі Сівіцкай (Зоські Верас) і Фабіяна Шантыра.
Eudonia truncicolella
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў 18—23 мм. Звонку від вельмі падобны на. Вусені жывуць у сплеценых імі шаўковых тунэлях у мхах, якія растуць на зямлі, камянях або вываратнях Матылі сустракаюцца летам, актыўныя ў змярканні, у начны час ляцяць на штучныя крыніцы святла.
IC 3247
IC 3247 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антрацытаўскі раён
Антрацытаўскі раён (Антрацитівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Антрацыт (Антрацит).
Утвораны ў 1938 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 30 492 чалавекі, плошча — 1700 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 6 пасялковых і 8 сельскіх саветаў.
Фі
Φ, φ (назва: фі, грэч. Φι) — 21-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 500.
У малой літары напісанне дваякае: φ і φ; арфаграфічнага значэння адрозненне не нясе.
Хі
Χ, χ (назва: хі, грэч. Χι) — 22-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 600. У найстаражытных варыянтах грэчаскага алфавіту гэтай літары не было.
Украінцы (значэнні)
Украінцы:
Жак Бекер
Жак Бекер (фр. Jacques Becker;,  — , там жа) — французскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
У 1930-х працаваў асістэнтам Жана Рэнуара. Першы поўнаметражны фільм зняў у 1942 годзе. У 1943 годзе, падчас нацысцкай акупацыі, правёў год у турме.
Быў жанаты з актрысай Франсуазай Фабіян. Яго сын, Жан Бекер, таксама стаў кінарэжысёрам.
Македонская антыфашысцкая арганізацыя
Македонская антыфашысцкая арганізацыя (МАА) (Македонска антифашистичка организација) — македонская палітычная арганізацыя, якая была створана ў 1941 годзе ў раёне Эдэса па ініцыятыве Камуністычнай партыі Грэцыі. Узначальваў арганізацыю Вангел Аяноўскі-Ачэ. Мэтай арганізацыі была сумесная барацьба з ЭАМ—ЭЛАС з фашысцкімі сіламі. Расфарміравана ў 1943 годзе
Беларускі свет (1971)
«Беларускі свет» — навуковы, культурна-асветны і літаратурны часопіс, заснаваны беларускай эміграцыяй. Выдаваўся нерэгулярна на беларускай мове ў ЗША (з 1971). Рэдактар-выдавец Мікола Прускі.
Рэзідэнцыя мітрапалітаў Букавіны і Далмацыі
Рэзідэнцыя праваслаўных мітрапалітаў Букавіны і Далмацыі — архітэктурная славутасць горада Чарнаўцы, Украіна.
28 чэрвеня 2011 года на 35-й сесіі камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны.
Гісторыя
Рэзідэнцыя пабудавана на месцы старога епіскапскага палаца ў 1864—1882 гадах дзякуючы намаганням епіскапа Яўгена Гакмана. У 1863 г. ён дабіўся ад аўстрыйскага імператара дазволу на ўзвядзенне новай прасторнай рэзідэнцыі, годнай для сталіцы Букавіны.
У цяперашні час тут размяшчаюцца цэнтральныя карпусы Чарнавецкага нацыянальнага ўніверсітэта імя Юрыя Фядзьковіча.
Ціхае
Ціхае (Тихое, ) — сяло ў Сахалінскай вобласці Расіі, уваходзіць у склад Макараўскага раёна. Знаходзіцца недалёка ад аднайменнай бухты на беразе Ахоцкага мора Ціхага акіяна. 93% насельніцтва сяла складаюць рускія.
Рэзідэнцыя мітрапалітаў Букавіны і Далмацыі
Гісторыя
У 1993 годзе было адноўлена тэалагічнае аддзяленне ў складзе філасофска-тэалагічнага факультэта Чарнавецкага ўніверсітэта, а ў семінарскай царкве аднавіліся богаслужэнні.
Архітэктура
Кампазіцыя ансамбля досыць складаная, але адзначаецца дакладнасцю планіроўкі. Яна складаецца з трох манументальных будынкаў-карпусоў: галоўнага, духоўнай семінарыі разам з царквой Трох Свяціцеляў, прэзбітэрыі.
У корпусе, дзе цяпер знаходзіцца IV корпус універсітэта, размяшчаліся дыяканская школа, архіепархіяльны музей і фабрыка свечак. Пасярэдзіне будынка над галоўным уваходам узвышаецца вежа з гадзіннікам і купалам, аздобленым па коле зоркамі Давіда. Такім чынам увекавечана памяць пра фінансавую дапамогу, якую надала букавінскай праваслаўнай мітраполіі яўрэйская абшчына горада.
Зара Рутэрфорд
Зара Рутэрфорд (Zara Rutherford; нар. 5 ліпеня 2002) — бельгійская лётчыца.
Ва ўзросце 19 гадоў стала самай маладой жанчынай-пілотам, якая ажыццявіла адзіночны кругасветны пералёт. Свой пералёт, які падоўжыўся пяць месяцаў, яна пачала 18 жніўня 2021 года ў бельгійскім горадзе Кортрэйк і там жа завяршыла 20 студзеня 2022 года. Зара Рутэрфорд таксама з’яўляецца першым чалавекам, які здзейсніў кругасветнае падарожжа на звышлёгкіх самалёце.
Ранні перыяд жыцця
Нарадзілася ў Брусэлі, у сям’і брытанскага прафесійнага пілота Сэма Рутэрфорда і бельгійскай лётчыцы-аматара і юрысткі Беатрыс дэ Сміт У дзяцінстве Зара суправаджала бацьку, часам сама пілатуючы частку шляху. Ва ўзросце 14 гадоў пачала навучанне на пілота і атрымала ліцэнзію ў 2020 годзе. Завяршыла A-Level па матэматыцы, вышэйшай матэматыцы, эканоміцы і фізіцы ў школе St. Swithun’s School, школе для дзяўчынак, размешчанай ва Уінчэстэры, Хэмпшыр, Англія.
Адзіночны палёт вакол свету
26 ліпеня 2021 года на прэс-канферэнцыі на аэрадроме Пофэм недалёка ад Уінчэстэра Рутэрфорд абвясціла аб сваім імкненні стаць самай маладой жанчынай-пілотам, якая здзейсніла адзіночны кругасветны палёт ва ўзросце 19 гадоў. Яна імкнулася пабіць рэкорд, раней усталяваны амерыканскім пілотам Шаестай Вайз у 2017 годзе ва ўзросце 30 гадоў. Акрамя гэтага рэкорду, яна таксама паспрабавала пабіць два іншыя рэкорды — стаць першай жанчынай, якая здзейсніла кругасветнае падарожжа на звышлёгкім самалёце, і першай бельгійкай, якая здзейсніла кругасветнае падарожжа ў адзіночку на аднаматорным самалёце. Рэкордная спроба таксама была накіравана на павышэнне дасведчанасці аб гендэрным разрыве ў такіх галінах, як навука, тэхналогіі, інжынерыя і матэматыка (STEM) і Авіяцыя, а таксама на тое, каб натхніць больш жанчын і дзяўчынак на ранні ўдзел у абласцях STEM. Яе спробу падтрымалі галоўны спонсар ICDSoft (служба вэб-хостынгу), Virgin Group Рычарда Брэнсана , бельгійскі стартап SafeSky і галандская кадравая кампанія TMC Group. Яна таксама супрацоўнічала з дабрачыннымі арганізацыямі Girls Who Code і Dreams Soar, якія імкнуцца натхняць і дапамагаць жанчынам і дзяўчынкам займацца ў абласцях STEM.
Рутерфорд пачала сваю спробу з аэрапорта Кортрэйк-Вевелгем ў Бельгіі 18 жніўня 2021 года на борце самалёта Shark UL, прадастаўленага ёй славацкім вытворцам Shark. Aero. З Кортрэйка яна вылецела на аэрадром Попэм, дзе правяла гадзіну, перш чым вылецець у Вік у Шатландыі праз Абердзін. На наступны дзень яна прызямлілася ў Рэйк’явіку, Ісландыя, пасля пяцігадзіннага пералёту.
Пачаўшы сваё падарожжа, Рутэрфорд зрабіла прыпынку ў Грэнландыі, Канадзе, на ўсходнім узбярэжжы Злучаных Штатаў, на Багамах, астравах Цёркс і Кайкас, на Брытанскіх Віргінскіх выспах, у Калумбіі, Панаме, Коста-Рыцы, Мексіцы, на заходнім узбярэжжы Злучаных Штатаў і на Алясцы. Пасля прыбыцця ў Ном, Аляска, 30 верасня 2021 года, яна была вымушана тыдзень чакаць падаўжэння расійскай візы. Да таго часу, калі яе пашпарт вярнуўся з расійскага консульства ў Х’юстане, штат Тэхас, надвор’е сапсавалася, і ёй прыйшлося чакаць яшчэ тры тыдні, перш чым яна змагла перасекчы Берынгаў праліў, частка часу пайшла на тэхнічнае абслугоўванне. 1 лістапада 2021 года яна нарэшце дабралася да Анадыра, Расія — пераадолеўшы палову свайго шляху. На наступны дзень з Анадыра яна вылецела ў Магадан, а 9 лістапада спынілася ў Аяне — Сяле з насельніцтвам усяго 800 чалавек, ніхто з якіх не гаварыў па-англійску і ў якім не было Wi-Fi — дзе яна зноў затрымалася з-за бурана. Нарэшце, 30 лістапада яна дасягнула Хабараўску, а 2 снежня — Уладзівастоку.
Пасля вылету з Расіі 11 снежня Рутэрфорд мела намер зрабіць прыпынку ў Кітаі, але з-за строгіх абмежаванняў па COVID-19 была вымушана зрабіць крук над Японскім морам і замест гэтага вылецець у Паўднёвую Карэю. Падчас шасцігадзіннага пералёту ёй было цяжка звязацца з авіядыспетчарамі ў Сеуле, і яна звярнулася па дапамогу да авіякампаніі KLM, якая перасылала яе паведамленні ў авіядыспетчарскую службу і дапамагала ёй знайсці правільныя частоты. У той жа дзень яна прызямлілася ў Кімпхо. 13 снежня яна вылецела з прыпынкам у Муане, а на наступны дзень зноў вылецела ў Тайбэй, Тайвань. 16 снежня Рутерфорд прызямлілася ў Кларке, Пампанга, на Філіпінах. Яна мела намер зрабіць Другі прыпынак у Думагетэ, але на наступны дзень павінна была вылецець у Ката-Кінабалу, Малайзія, каб пазбегнуць надыходзячага тайфуну «Раі».
Пасля Ката-Кінабалу яна зрабіла прыпынку ў Кетапанге і Джакарце ў Інданэзіі і Селетары ў Сінгапуре. Падчас палёту ў Банда-Ачэх 27 снежня яна праляцела вельмі блізка да навальнічных аблокаў і ўбачыла маланкі прыкладна ў 3 кіламетрах ад самалёта. Пасля Банда-Ачэха яна зрабіла прыпынку ў Каломба, Шры-Ланка, і Каімбатур, Індыя. Пасля прыпынку на Новы год ў Мумбаі Рутэрфорд пачала 2022 год з прыпынкаў у Эль-Айн у Аб’яднаных Арабскіх Эміратах і ў Эр-Рыядзе і Табуке ў Саудаўскай Аравіі, дзе яе вітаў саудаўскі прынц, былы пілот і астранаўт Султан бін Салман Аль Сауд. Пасля прыпынку ў Александрыі ў Егіпце 8 студзеня 2022 года яна прыбыла ў Іракліян на грэцкім востраве Крыт.
Рутэрфорд зрабіла прыпынку ў Сафіі, Балгарыя, 14 студзеня 2022 года, і ў Сеніцы, Славакія, перш чым прызямліцца ў Бенешове, Чэшская Рэспубліка, 16 студзеня. Яна прызямлілася ў аэрапорце Франкфурта-Эгельсбах, Германія, 19 студзеня і прыбыла ў Кортрэйк, Бельгія, 20 студзеня 2022 года, завяршыўшы сваё кругасветнае падарожжа.
(198) Ампелія
(198) Ампелія (ἄμπελος) — гэта астэроід галоўнага пояса, прыналежны да спектральнага класа S. Астэроід быў адкрыты 13 чэрвеня 1879 года Альфонсам Барэлі і названы ў гонар Ампела, у старажытнагрэчаскай міфалогіі сын сатыра і німфы, спадарожнік і ўмілаваны Дыяніса.
Псі (літара)
Ψ, ψ (назва: псі, грэч. Ψι) — 23-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 700. У найстаражытных варыянтах грэчаскага алфавіту літары Ψ не было.
Цюрыхскі ўніверсітэт мастацтваў
Цюрыхскі ўніверсітэт мастацтваў (Zürcher Hochschule der Künste) — швейцарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Цюрых. З’яўляецца часткай аднайменнай групы ВНУ.
Агульная характарыстыка
ВНУ прапануе праграмы для будучых бакалаўраў і магістраў, праграмы дадатковай адукацыі ў галіне мастацтва, дызайну, музыкі, мастацкай адукацыі, тэатра, кіно, танцаў, междысцыплінарных даследаванняў, а таксама праграмы для атрымання ступені доктара філасофіі ў супрацоўніцтве з рознымі замежнымі ўніверсітэтамі.
У склад установы ўваходзяць таксама музей дызайну, тэатр мастацтваў, музычны клуб і медыя-інфармацыйны цэнтр.
Тарговак Мешканёвы (станцыя метро)
Тарговак Мешканёвы (Targówek Mieszkaniowy) — станцыя лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта для пасажырскага руху 15 верасня 2019 года.
Фізарум паніклы
Фізарум паніклы (Physarum nutans) — від слізевікоў.
Апісанне
Адрозніваецца белым або жаўтавата-шэрым плазмодыем, паніклымі куле- ці лінзападобнымі, скучанымі спарангіямі, якія маюць шэрую, жаўтаватую, аліўкавую або чорную ножку. Споры светла-карычневыя ці фіялетавыя.
Вожык Сонік
Вожык Сонік (ソニック・ザ・ヘッジホッグ) — персанаж відэагульняў кампаніі Sega. Зараз Сонік з'яўляецца талісманам карпарацыі Sega, якая выпусціла серыю гульняў, прысвечаных Соніку. Вожык Сонік — сіні антрапаморфны вожык, што жыве дзесьцi на астравах на Мобіусе (за версіі коміксаў і некаторых мультфільмаў). Ён валодае здольнасцю бегаць на звышгукавых хуткасцях, таму і атрымаў сваю імя (sonic — гукавы/тое, што мае хуткасць гуку). Варта зазначыць, што паводле версіі коміксаў Sonic the Hedgehog выдавецтва Archie, сапраўднае імя Соніка — Вожык О́лджылві Морыс (Olgilvie Maurice The Hedgehog).
Сонік замяніў Алекса Кіда, што быў талісманам «Sega» да 1990 года.
Прысмара (вёска)
Прысмара (Присмара) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Прысмара абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Вёска стаіць на рэчцы Прысмара.
Бацвіннік
Бацвіннік — халодны суп, прыгатаваны з бурачнага бацвіння.
Можа гатавацца на вадзе, квасе або кіслай заквасцы. Страва вядомая па ўсёй Беларусі.
Складнікі
Для прыгатавання выкарыстоўваюць маладыя буракі з бацвіннем (1-2), бульбу (3), рэпчатую цыбулю (1), моркву, таматы (2-4), агуркі (2-3) і зеляніну. Пры гатаванні на квасе (3 літры) выкарыстоўваюць бацвінне (1 пучок) без буракоў, свежыя агуркі (4-6), зялёную цыбулю і кроп. Таксама бывае бацьвіньнік з рыбай, у якім выкарыстоўваюць: шпінат і шчаўе — па 250 грамаў, хлебны квас — 1 літр, свежыя агуркі — 2, адварную рыбу — 250 грамаў, лімонную цэдру — 1 чайная лыжка, зялёную цыбулю — 75 грамаў, корань хрэна — 50 грамаў і кроп.
Прыгатаванне
Буракі падзяляюць на 3 часткі: карняплод, хвосцікі і ліст. Карняплод, моркву, бульбу і цыбулю чысцяць і наразаюць саломкай. Хвосцікі і ліст (бацвінне) — малымі кавалкамі па 2 см. Ваду ў каструлі даводзяць да закіпання, пасля чаго дадаюць бульбу. Праз 5 хвілін у каструлю дадаюць хвосцікі буракоў (бацвінне). Адначасна ў патэльні на алеі тушаць цыбулю, моркву і буракі да мяккасці. Тады ў патэльню дадаюць нарэзаныя кубікамі таматы і агуркі. Праз 5-10 хвілін тушаную гародніну кладуць у каструлю, куды таксама дадаюць ліст буракоў (бацвінне) і вараць да гатоўнасці. Такі бацвіннік можна падаваць у астуджаным або цёплым выглядзе. Таксама ў яго можна дадаць зеляніну і адварное яйцо.
У выпадку гатавання на квасе бацвінне спачатку адварваюць у вадзе цягам 15 хвілінаў. Затым ваду зліваюць, бацвінне астуджаюць і наразаюць дробнымі кавалкамі. Нарэзаныя дробнымі кубікамі агуркі змешваюць з бацвіннем і апускаюць у квас, куды дадаюць зеляніну. Такую страву падаюць да стала астуджанай.
Пры гатаванні бацвінніка з рыбай шчаўе і шпінат добра прамываюць, прыпускаюць у гарачай вадзе і прапускаюць праз сіта. Атрыманую зялёную масу астуджаюць, пасьля чаго ў яе дадаюць лімонную цэдру і квас, нарэзаныя кубікамі агуркі, зялёную цыбулю і кроп. Пасля гэтага бацвіннік падаюць разам з адварной рыбай (акунь, ласось, сёмга, омуль і нельма) і коранем хрэна.
Група савецкіх войск у Германіі
Група савецкіх войскаў у Германіі, ГСВГ (Gruppe der Sowjetischen Streitkräfte in Deutschland, GSSD) — кантынгент Узброеных Сіл СССР на тэрыторыі ГДР.
Стыгма (літара)
Стыгма (Ϛ, ς) — лігатура грэчаскіх літар сігма і тау, часам выкарыстоўвалася ў новы час для абазначэння грэчаскай лічбы 6. Аднак, сёння літары στ (ΣΤ) шырэй выкарыстоўваюцца для прадстаўлення лічбы 6 ці 6-га парадку.
Група савецкіх войск у Германіі
Гісторыя
Кантынгент утвораны 9 чэрвеня 1945 года як Група савецкіх акупацыйных войск у Германіі (ГСАВГ) для кантролю за выкананнем патрабаванняў Акта аб безагаворачнай капітуляцыі УС Германіі ў савецкай зоне акупацыі. Упраўленне, сфармаванае на базе палявога ўпраўлення 1-га Беларускага фронту, першапачаткова размяшчалася ў г. Патсдаме, алетў 1946 пераведзена ў г. Вюнсдорф. У 1949-м у сувязі з утвсрэннем ГДР ГСАВГ ператворана ў ГСВГ. У 1957 ахова дзяржаўнай мяжы перададзена пагранвойскам ГДР, а за групай захавана права кантролю праезду ў Заходні Берлін ваеннаслужачых ЗША, Вялікабрытаніі, Францыі і іншыя кантрольныя функцыі згодна Патсдамскай дэкларацыі.
Лашанскі сельсавет (Смаргонскі раён)
Лаша́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Лашаны.
Група савецкіх войск у Германіі
Гісторыя
У чэрвені 1989 года ГСВГ пераіменавана ў Заходнюю групу войск.
Лашанскі сельсавет (Смаргонскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Рамцэльскі сельсавет у складзе Смаргонскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Рамцэлі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лашаны, сельсавет перайменаваны ў Лашанскі, у склад Беніцкага сельсавета Маладзечанскага раёна перададзены вёскі Юраўшчына і Дзедаўшчына. 31 сакавіка 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ракавецкага (2 населеныя пункты: Драздзішкі і Кунцаўшчына) і Сінькоўскага (11 населеных пунктаў: Дахны, Казароўшчына, Карачоўшчына, Лашаны, Леанполле, Ленкаўшчына, Мілідаўшчына, Місіншчына, Рымцэлі, Серадзі і Шлямкі) сельсаветаў.
Група савецкіх войск у Германіі
Гісторыя
У 1990 годзе кіраўнікамі СССР і ФРГ заключаны дагавор, які прадугледжваў, што ўсе савецкія войскі на тэрыторыі Германіі павінны былі пакінуць яе з канца 1990 па 1994 год. 31 жніўня 1994 вывад войск завершаны.
Лашанскі сельсавет (Смаргонскі раён)
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.
Група савецкіх войск у Германіі
Склад
На перыяд васьмідзесятых і пачатку дзевяностых гадоў у ГДР знаходзіліся :
Статус
Прававы статус савецкіх войск на тэрыторыі ГДР вызначаўся пагадненнем 1957 года.
Украіна (значэнні)
Украіна:
IC 3248
IC 3248 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Швэдзка
Швэдзка (Szwedzka) — станцыя лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта для пасажырскага руху 15 верасня 2019 года.
Альбі (Калабрыя)
Альбі (Albi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катандзара.
Насельніцтва складае 1105 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 88055. Тэлефонны код — 0961.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola da Tolentino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міхал Карвоўскі
Міхал Карвоўскі (Michał Karwowski; 27 верасня 1652, Прусія – 24 студзеня 1706, Нясвіж ) – езуіцкі святар і педагог.
Павел Якаўлевіч Пятроўскі
Павел Якаўлевіч Пятро́ўскі ( — ) — вучоны ў галіне геабатанікі, кандыдат сельскагаспадарчых навук (1964), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1972 года.
Міхал Карвоўскі
Уступіў у Таварыства Ісуса 20 жніўня 1671 г. у Вільні. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце (1671–1673), выкладаў у Полацкім езуіцкім калегіуме ў класах інфімы, паэтыкі і рыторыкі (1673–1676). Вывучаў філасофію (1676–1679) і тэалогію (1680–1684) у Віленскай акадэміі. У Вільні быў высвечаны на ксяндза.
Павел Якаўлевіч Пятроўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кулікі (Слуцкі раён Мінскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу ў Вясеі. У час Вялікай Айчыннай вайны ў партызанах, пасля вызвалення Беларусі — на фронце. У 1959 (1952) годзе скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут. З 1962 года працаваў у Інстытуце эксперыментальнай батанікі Акадэміі навук БССР. У 1969—1984 гадах вучоны сакратар Цэнтральнага-батанічнага сада.
Міхал Карвоўскі
Прафесар рыторыкі для экстэрнаў (1685–1687) і этыкі (1687–1688) у Віленскай акадэміі, прафесар філасофіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1688–1691). У 1687 г. атрымаў у Віленскай акадэміі ступень магістра філасофіі і вольных навук, роўную доктарскай ступені.
Павел Якаўлевіч Пятроўскі
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па геабатаніцы і інтрадукцыі раслін.
Міхал Карвоўскі
Прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі і адначасова прэфектам школ у Пінску (1691–1693) і ў Крожах (1693–1694). Прафесар этыкі і прэфект сярэдніх школ у Нясвіжы (1697–1699), прафесар маральнай тэалогіі і прэфект сярэдніх школ у Віленскай кадэміі (1699–1700). З 1700 па 1703 гг. – рэктар Пултускага езуіцкага калегіума. У Качыцах, маёнтку, які належаў калегіуму, пабудаваў касцёл Св. Станіслава Косткі. Апошнім месцам працы Міхала Карвоўскага стаў Нясвіж, дзе ў 1705–1706 гг. ён займаў пасаду прэфекта сярэдніх школ.
Згодна з некралогам меў намер выдаць ўласныя панегірычныя творы у гонар каралёў і магнатаў. У віленскіх бібліятэках захоўваюцца рукапісы лекцый па рыторыцы (Віленская акадэмія, 1685/1686 навучальны год; настаўніцкая семінарыя ў Пінску, 1691/1692), а таксама па логіцы і фізіцы (Полацкі езуіцкі калегіум, 1688/1689 і 1689/1690).
Павел Якаўлевіч Пятроўскі
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Дыгама
Ϝ ϝ, Ͷ ͷ (дыгама, вав стар.-грэч. Δίγαμμα, ϝ αυ) — шостая літара архаічнага грэчаскага алфавіту. Як і і псілон (Υ, υ), паходзіць ад фінікійскай літары - «вав». Азначала гук [w], які да VIII стагоддзя да н. э. выпаў з грэчаскага вымаўлення і перастаў адлюстроўвацца на пісьме; па гэтай прычыне літара ў класічны 24-літарны старажытнагрэчаскі алфавіт не ўваходзіць.
Беларускі студэнт (1923)
«Белару́скі студэ́нт» — грамадска-палітычны і літаратурны часопіс нацыянальна-адраджэнскага кірунку. Выдаваўся на беларускай мове ў Празе ў 1923 годзе. Выйшла 7 нумароў. Друкаваліся матэрыялы пра палітычныя і грамадскія падзеі ў Польшчы (перадусім з Заходняй Беларусі) і СССР, пра жыццё беларускай эміграцыі, пра беларускую культуру і філалогію. Меў рубрыкі «З газет», «Кнігапіс», «Хроніка». Сярод аўтараў быў Янка Станкевіч, які публікаваў артыкулы пад псеўданімам Брачыслаў Скарыніч.
Як стаць тыранам
«Як стаць тыранам» (How to Become a Tyrant) — амерыканскі дакументальны, гістарычна-біяграфічны міні-серыял. Рэжысёр: Джона Бекор, Ёнас Бэл Пашт, Пол Дэктар.
Апісанне
Дакументальны серыял расказвае пра дыктатараў, якія ўвайшлі ў гісторыю, а таксама пра тое, на што гатовы пайсці такія людзі, каб утрымаць уладу ў сваіх руках.
Усяго ў серыяла 6 эпізодаў: «Захапіце ўладу» — пра гісторыю Адольфа Гітлера, «Знішчыце супернікаў» — аб Садаме Хусейне, «Кіруйце пры дапамозе страху» — пра Ідзі Аміна, «Кантралюйце праўду» — пра Іосіфа Сталіна, «Стварыце новае грамадства» — пра гісторыю Муамара Кадафі, «Кіруйце вечна» — аб дынастыі Кім у Паўночнай Карэі.
Міхаіл Васілевіч Тараткевіч
Міхаіл Васілевіч Таратке́віч (нар., в. Чарсцвяды, Ушацкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі філосаф, сацыёлаг і публіцыст. Доктар філасофскіх навук (1977), прафесар (1978). Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларусі (1985).
Біяграфія
Скончыў у 1953 годзе Віцебскі педагагічны інстытут, у 1961 годзе Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. З 1961 галоўны рэдактар грамадска-палітычнага вяшчання Беларускага радыё. З 1965 года дырэктар Мінскай студыі навукова-папулярных і хранікальна-дакументальных фільмаў. У 1969—1991 гадах у Мінскай вышэйшай партыйнай школе, адначасова ў 1972—1979 гадах намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Коммунист Белоруссии».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па сацыяльнай філасофіі, праблемах сацыялогіі працы, фарміравання і дэмакратызацыі кіраўніцкіх адносін, выхавання і патрэбнасцей чалавека, па пытаннях гісторыі грамадзянскай вайны 1918—1922 гадоў і Вялікай Айчыннай вайны.
Беларускі студэнт (1942)
«Беларускі студэнт» (тагач. «Biełaruski student») — рукапісны часопіс, орган студэнцкай секцыі пры Берлінскім аддзеле Беларускай культурнай суполкі ў Германіі. Выдаваўся на беларускай мове лацінкай у Берліне (1942). Выйшла 2 нумары. Змяшчаў матэрыялы пра дзейнасць беларускага эміграцыйнага студэнцтва, праблемы развіцця беларускай культуры.
Анжэла Пятроўна Атрошчанка
Анжэла Пятроўна Атрошчанка (нар., Рэчыца, Гомельская вобласць) — беларуская спартсменка (лёгкая атлетыка, сямібор'е). Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа (1992).
Уладальніца Кубка Еўропы ў камандным (1993, 1994) і асабістым (1994) заліках, сярэбраны прызёр у камандным (1998) і асабістым (1993) заліках, бронзавы прызёр (1995) у асабістым заліку. Сярэбраны прызёр чэмпіяната СССР (1992) у асабістым заліку.
У 1997 годзе скончыла Акадэмію фізічнага выхавання і спорту.
Марыа
Марыа (マリオ, Mario) — гэта выдуманы персанаж аднайменнай відэагульнявой франшызы кампаніі Nintendo, распрацаваны Сігеру Міямота. Марыа з’яўляецца маскотам Nintendo і пратаганістам усёй серыі гульняў. Гэта нізкі, мажны італьянскі сантэхнік, які жыве ў Грыбным Каралеўстве (Mushroom Kingdom). Яго галоўная мэта ў большасці гульняў — выратаваць з палону прынцэсу, адолеўшы ліхадзея Баўзера і яго паслугачоў. У Марыа ёсць малодшы брат і напарнік Луіджы (Luigi).
І псілон
Υ, υ (назва: і псілон, таксама іпсілон, грэч. Ύψιλον) — 20-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 400. Паходзіць ад фінікійскі літары — вав. Ад літары «і псілон» паходзяць лацінскія літары U, V, W і Y, кірылічная іжыца (Ѵ) (ўскосным чынам, праз ды- і трыграфы, таксама У і З) і разнастайныя іх мадыфікацыі.
Адраджэнне (помнік)
Гісторыя
Помнік быў урачыста адкрыты 18 красавіка 2000 года. Гэта дата, магчыма, прымеркавана да 75-годдзя аўтара кампазіцыі Э. І. Неізвеснага. З-за таго, што тэрыторыя, на якой знаходзіцца манумент, прыватная, гледачы назіралі за адкрыццём праз рашоткі плота. На цырымоніі былі сапраўдны член РАСХН і акадэмік РАН Я. С. Строеў, старшыня Савета Федэрацыі Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі В. І. Мацвіенка, навуковы кіраўнік факультэта Вышэйшай школы культурнай палітыкі і ўпраўлення ў гуманітарнай сферы Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта М. Я. Швыдкой і іншыя. На адкрыццё быў таксама дапушчаны тэлеаператар.
Апісанне
Пяцімятровы помнік «Адраджэнне» — адмысловае сімвалічнае ўвасабленне новай Расіі як квітнеючай дзяржавы. Цэнтральным элементам кампазіцыі з'яўляецца вылітая з бронзы выява Арханёла Міхала, які выступае кіраўніком святога ваярства анёлаў, якія стаяць на вартавым Боскага закона, і прысутнага ўжо пачынальна з апостальскіх часоў. Адраджэнне апынаецца досыць цяжкім выпрабаваннем для Арханёла: ён вядзе бой са злом, што паўстане ў выглядзе Змея, які выпаўзае ад падножжа, адначасна спрабуючы вызваліцца ад кайданаў. Пры гэтым святы паказвае гледачу на парастак жыцця, які прабіваецца праз старажытную сцяну з іерусалімскага каменя.
Крытыка
На манумент «Адраджэнне» абрынуўся цэлы шэраг крытыкі. На думку некаторых гледачоў, Змей, з якім ваюе Арханёл, больш падобен на ручай, паўкруглая ніша-акно з шаром у цэнтры, напэўна, сімвалізуючая ўзыход Сонца, дзіўная і зусім не ўпісваецца ў кампазіцыю, неадназначная думка склалася пра завяршэнне кампазіцыі ў выглядзе пладоў дрэў і лоз вінаграда, а таксама пра колас, увасабляючым прарослае зерне або сонца і месяц.
Барыс (князь друцкі)
Барыс (канец XII ст.) — князь друцкі (згадв. 1196).
Даследчыкі выводзяць кн. Барыса з Ізяславічаў Полацкіх, адны лічаць яго сынам Рагвалода Барысавіча, другія — сынам Усяслава Рагвалодавіча, трэція — самім Усяславам Рагвалодавічам, чацвёртыя — сынам Глеба Рагвалодавіча.
Паводле М. Ермаловіча, тое, што Барыс дзейнічаў у саюзе з палачанамі, сведчыць пра вяртанне Друцка ў 1180 годзе пад уплыў Полацка.
Білаводскі раён
Білаводскі раён (Біловодський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Білаводск (Біловодськ).
Скандынавістыка
Скандынавістыка або скандынавазнаўства (Scandinavian studies) — гэта міждысцыплінарная акадэмічная вобласць рэгіёназнаўства, галоўным чынам у ЗША і Германіі, якая ў першую чаргу факусуецца на даследаванні скандынаўскіх моў (таксама вядомых як паўночнагерманскія мовы) і культуры, якая адносіцца да Скандынавіі, а таксама на даследаванні скандынаўскай мовы і культуры ў іншых краінах Паўночнай Еўропы. Нярэдка ў якасці сіноніма да скандынавістыкі выкарыстоўваецца тэрмін «нардыстыка».
Білаводскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 24 160 чалавек, плошча — 1597 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Скандынавістыка
Праблема вызначэння
Скандынавістыка не існуе як асобная вобласць навуковых даследаванняў у самой Скандынавіі або ў краінах Паўночнай Еўропы, паколькі яе аб’ект і прадмет будуць успрымацца празмерна шырока, каб іх можна было асэнсавана разглядаць у рамках адной навуковай дысцыпліны. Бліжэйшай па сэнсу сумежнай вобласцю навукі ў Скандынавіі з’яўляецца больш вузкая дысцыпліна нардычнай лінгвістыкі, якая ахоплівае паўночнагерманскія мовы. Асноўным напрамкам скандынавістыкі з’яўляецца даследаванне скандынаўскіх моў, асабліва трох буйнейшых моў — дацкай, нарвежскай і шведскай.
Скандынавістыка ва ўніверсітэтах свету
Універсітэты, якія прапануюць адукацыйныя праграмы і праводзяць даследаванні ў сферы скандынавістыкі, размешчаны ў Паўночнай Амерыцы і Еўропе. Аддзяленні скандынавістыкі у ЗША маюцца ў Каліфарнійскім універсітэце, Універсітэце Берклі, Вашынгтонскім універсітэце і Універсітэце Вісконсін-Мэдысан. Універсітэцкі каледж Лондана і Эдынбургскі ўніверсітэт з’яўляюцца базай для адзіных кафедраў скандынавістыкі ў Вялікабрытаніі, у той час як іншыя інстытуты, такія як Універсітэт Абердзіна, маюць адпаведныя спецыялізаваныя даследчыя інстытуты.
У некаторых універсітэтах ЗША скандынавістыка змяшчаецца ў той жа аддзел, што і балтазнаўства (Baltic studies), хоць краіны Балтыі, іх культура і мова гэтак жа не звязаныя са Скандынавіяй і скандынаўскімі мовамі, як і з англійскай. Наадварот, балтыйскія даследаванні звычайна групуюцца разам са славянскімі або ўсходнееўрапейскімі даследаваннямі ў скандынаўскіх універсітэтах, такіх як Універсітэт Осла, і лічацца зусім не звязанымі са скандынавістыкай.
Цэнтральны парк культуры і адпачынку (Валгаград)
Цэнтральны парк культуры і адпачынку Валгаграда размешчаны ў Цэнтральным раёне горада Валгаграда на беразе ракі Волгі.
Гісторыя парка
З канца XIX стагоддзя на тэрыторыі парка знаходзіўся Нобелеўскі пасёлак. Цэнтральны парк культуры і адпачынку Валгаграда пачынаў сваю гісторыю ў 1960-я гады, калі ў цэнтральнай частцы горада былі пачаты актыўныя будаўнічыя працы. Першы праект парка быў падрыхтаваны ў 1967 годзе. Надалей яго некалькі раз карэктавалі і змянялі. 11 чэрвеня 1996 года цэнтральны парк атрымаў афіцыйны статус «муніцыпальнай установы культуры» Валгаграда.
У апошнія гады тэрыторыя парка, агульным плошчай у 26 га, прыйшла ў запусценне. У красавіку 2013 года, падчас афіцыйнага візіту азербайджанскай дэлегацыі ў Валгаград, была дасягнута дамоўленасць пра будаванне на частцы тэрыторыі Цэнтральнага парка культуры і адпачынку — парка «Баку».
Інфраструктура
У наш час плошча парка, размешчанага ў маляўнічым месцы Валгаграда на беразе ракі Волга, складае 29 га, дзе расце каля 10 тысяч дрэў 50 назваў. На тэрыторыі парка функцыянуюць больш 20 атракцыёнаў, з якіх 16 механічных, у тым ліку 2 атракцыёна адменнай складанасці — «Кола агляду» і карусель «Арбіта». Агульная працягласць алей парка складае больш 6 км. . Па стане на 11 ліпеня 2013 года ў дадзеным парку няма ніводнага пазначанага вышэй атракцыёна. Уся тэрыторыя да агіднасці запушчана, што недаравальна для ўлад горада такой велічыні.
Будаванне на тэрыторыі парка
На тэрыторыі ЦПКіА было збудавана шэсць вышынных жылых будынкаў. Па стане на чэрвень 2013 года вядзецца будаванне яшчэ аднаго дома.
У рамках падрыхтоўкі да чэмпіянату свету 2018 года плануецца будаванне на тэрыторыі парка гасцініц.
Пётр Клінгер
Пётр Клінгер (Piotr Klinger; каля 1582, Прусія (Вармія ) — ліпень 1619, Бранева ) — езуіцкі святар і педагог.
Па сканчэнні класа рыторыкі ў бранеўскай гімназіі ўступіў у Рызе ў Таварыства Ісуса 28 верасня 1598 г. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце (1598—1600), авалодваў педагагічным майстэрствам пад кіраўніцтвам прафесара Ларэнція Боера ў настаўніцкай семінарыі пры Дэрпцкім езуіцкім калегіуме (1600—1601). Вывучаў філасофію ў Браневе (1676—1679), а тэалогію ў Віленскай акадэміі (1605—1609). У 1608 г. быў высвечаны ў Вільні на ксяндза.
Прафесар рыторыкі ў настаўніцкай семінарыі пры Полацкім езуіцкім калегіуме (1610—1612). Выкладаў палемічную тэалогію (1612—1615, 1617—1619) і займаў пасаду прэфекта музычнай бурсы (1618—1619) ў Бранеўскім езуіцкім калегіуме. Прафесар Св. Пісання ў Віленскай акадэміі (1615—1616), прэфект штудый для семінарыстаў-езуітаў і дырэктар Папскай семінарыі ў Браневе (1618—1619).
Пакінуў у рукапісах лекцыі па Св. Пісанні, якія чытаў у Віленскай акадэміі ў 1616 г.
Ϡ
Ϡ ϡ (назва: сампі, грэч. σαμπί) — літара грэчаскага алфавіту, якая выйшла з ужытку. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 900.
Верагодна, паходзіць ад больш ранняй літары сан (ϻ).
Цюрыхскі ўніверсітэт прыкладных педагагічных навук
Цюрыхскі ўніверсітэт прыкладных педагагічных навук (Pädagogische Hochschule Zürich) — швейцарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Цюрых. З’яўляецца часткай аднайменнай групы ВНУ.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны восенню 2002 года шляхам аб’яднання адзінаццаці папярэдніх навучальных устаноў па падрыхтоўцы настаўнікаў.
Установа забяспечвае наступныя функцыянальныя вобласці:
Больш за 4 000 студэнтаў і каля 21 500 удзельнікаў праграм дадатковай адукацыі кожны год праходзяць навучанне ва ўніверсітэце. Ва ўніверсітэце працуюць 627 выкладчыкаў, навуковых супрацоўнікаў і асістэнтаў, а таксама каля 260 супрацоўнікаў у адміністрацыйных і тэхнічных службах на поўны або няпоўны працоўны дзень.
IC 3249
IC 3249 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тайвань пад кіраваннем Японіі
Тайвань знаходзіўся пад кіраваннем Японіі з 1895 па 1945 год. У 1895 годзе востраў стала японскай калоніяй па ўмовах Сіманасекскага мірнага дагавора. Цягам наступных 50 гадоў выспай кіравала японская каланіяльная адміністрацыя. Пасля паразы Японіі ў Другой сусветнай вайне ён увайшоў у склад Кітайскай Рэспублікі.
Перадгісторыя
Японія стала разглядаць магчымасць заваёвы Тайваня з канца XVI стагоддзя, калі Таётомі Хідэёсі пачаў палітыку заморскай экспансіі. З-за хвароб і ўзброенага супраціву першабытнікаў некалькі спроб уварвання на востраў скончыліся няўдала. У 1609 годзе Сёгунат Такугава адправіў на востраў Харуна Арыма для даследавання тэрыторыі. У 1616 годзе Мураяма Тоан узначаліў няўдалае ўварванне на востраў.
У лістападзе 1871 года 69 чалавек на борце судна з Каралеўства Рукю былі выкінуты на бераг моцным ветрам на паўднёвым ускрайку вострава Тайвань. У пацярпелых крушэнне паўстаў канфлікт з людзьмі з племя паіван, у выніку чаго многія рукюсцы былі забіты. У кастрычніку 1872 года Японія запатрабавала кампенсацыі ад Цынскага ўрада, матывуючы гэта тым, што рукюсцы з'яўляюцца падданымі Японіі. У маі 1873 года японскія дыпламаты прыбылі ў Пекін і падалі свае вымогі, але цынскі ўрад неадкладна іх адпрэчыў, матывуючы гэта тым, што Каралеўства Рукю з'яўляецца незалежнай дзяржавай. Японцы адмовіліся ісці і запатрабавалі, каб цынскі ўрад пакараў «варвараў з Тайваня». Ім было растлумачана, што на Тайвані ёсць два віды першабытнікаў: тыя, якія непасрэдна кіруюцца ўрадавымі службоўцамі, і «дзікія варвары, якія знаходзяцца па-за ўплывам кітайскай культуры, якімі немагчыма кіраваць непасрэдна». Цынскія ўлады ясна далі зразумець японцам, што Тайвань знаходзіцца пад уладай імперыі Цын, нават калі асобныя насялялыя там плямёны і не схільныя ўплыву кітайскай культуры. Таксама японцам былі прыведзены прыклады выпадкаў з розных краін свету, калі першабытнікі, якія жывуць на тэрыторыі, што фармальна ўваходзіць у склад якой-небудзь дзяржавы, не адпавядаюць паноўнай культуры краіны.
У красавіку 1874 года японскі ўрад адправіў больш за 3 тысячы чалавек на Тайвань у складзе карнай экспедыцыі пад кіраўніцтвам Сайго Цугуміці. Даведаўшыся пра наяўнасць на востраве японцаў і іх баях з першабытнікамі (было забіта 30 першабытнікаў і 12 японцаў, яшчэ 531 японскі салдат памёр ад хвароб), цынскі ўрад з мая 1874 года пачаў перапраўляць на Тайвань войскі для ўзмацнення мясцовага гарнізона. У лістападзе 1874 года, усвядоміўшы сваю негатовасць да вайны з Кітаем, і атрымаўшы кампенсацыю ў памеры 500'000 лянаў срэбра, Японія вывела войскі.
Аддзяленне Тайваня
У 1895 годзе, пасля Япона-кітайскай вайны, у адпаведнасці з Сіманасекскім дагаворам Тайвань быў перададзены Японіі. Адразу пасля падпісання дагавора абодва ўрады паслалі на Тайвань сваіх прадстаўнікоў для ажыццяўлення працэдуры перадачы, увесь працэс павінен быў заняць не больш за два месяцы. Цырымонія перадачы адбывалася на борце японскага карабля, бо кітайскія прадстаўнікі асцерагаліся варожых дзеянняў з боку жыхароў Тайваня. Новая японская каланіяльная адміністрацыя дала насельнікам Тайваня два гады для таго, каб тыя маглі прыняць рашэнне: застацца пад японскім кіраваннем ці пакінуць востраў.
Першы перыяд японскага кіравання (1895—1919)
Першы перыяд японскага кіравання характарызуецца высокім узроўнем партызанскага змагання з боку мясцовых жыхароў. У выніку на сесіі Парламента Японіі ў 1897 годзе нават абмяркоўвалася пытанне пра тое, ці не прадаць Тайвань Францыі. У гэты перыяд пост генерал-губернатара Тайваня звычайна быў заняты прадстаўніком вайсковых колаў. У 1898 годзе генерал-губернатарам Тайваня быў прызначаны генерал Кадама Гэнтаро, з якім прыбыў таленавіты палітык Гота Сімпэй, які ўзначаліў грамадзянскую каланіяльную адміністрацыю. У той час разглядалася два варыянты кіравання Тайванем. Першы падыход, якога прытрымліваўся Гота, сцвярджаў, што з пункту гледжання біялогіі асіміляцыя тубыльцаў немагчыма, таму Японіі трэба выкарыстоўваць брытанскія прынцыпы кіравання калоніямі; іншымі словамі, для Тайваня трэба распрацаваць абсалютна новы збор законаў, ім няможна кіраваць таксама, як уласна Японіяй. Процілеглы падыход, прыхільнікам якога быў будучы прэм'ер-міністр Хара Такасі, разглядаў тайванцаў і карэйцаў як «амаль японцаў», здольных інтэгравацца ў японскае грамадства і, такім чынам, меркаваў магчымым прымяненне да іх тых жа законаў і правілаў, што і да іншых японцаў. З 1898 па 1906 год, пакуль тайванскую адміністрацыю ўзначальваў Гота, быў папулярны першы падыход, і так было, пакуль у 1918 годзе Хара Такасі не стаў прэм'ер-міністрам.
Перыяд «інтэграцыі» (1919—1937)
Сярэдзіна 1910-х — кіраванне пад дэвізам «Тайсё» — гэта перыяд дэмакратызацыі ў жыцці Японіі. У 1919 годзе генерал-губернатарам Тайваня ўпершыню стаў грамадзянскі чалавек — Дэн Кэндзіро. Перад адбыццём на Тайвань ён сустрэўся з прэм'ер-міністрам Харам, які даў «добра» на правядзенне палітыкі «До:ка» («інтэграцыі»), фармальна абвешчанай у кастрычніку 1919 года. У адпаведнасці з гэтай палітыкай, Тайвань разглядаўся як працяг уласна японскіх астравоў, і яго насельнікі павінны былі ўсвядоміць сваё месца і абавязкі ў якасці падданых Японскай імперыі.
У рамках гэтай палітыкі, што праводзілася наступныя 20 гадоў, былі створаны мясцовыя органы ўлады, заснавана школьная сістэма, забаронены целавыя кары, стымулявалася выкарыстанне японскай мовы. Гэта рэзка кантраставала з дачыненнем ранейшай адміністрацыі да мясцовых патрэб, калі ўсе клопаты зводзіліся да «чыгунак, вакцынацыі і вадавода».
Перыяд «убудавання ў імперыю» (1937—1945)
Пасля пачатку войны з Кітаем Тайванем ізноў сталі кіраваць вайскоўцы, а тайванскія рэсурсы пачалі выкарыстоўвацца ў вайсковых цэлях. Для гэтага была патрэбна супраца з боку тайванцаў, якіх трэба было цалкам убудаваць у японскае грамадства. Таму каланіяльная адміністрацыя кінула ўсе сілы на правядзенне палітыкі «Да:мінка ундо:» («Рух інтэграцыі ў імперыю»), накіраванай на поўную япанізацыю тайванцаў. Мясцовых жыхароў сталі прымушаць выкарыстоўваць японскую мову, насіць японскае адзенне, жыць у японскіх дамах і звяртацца ў сінтаізм. З 1942 года, пасля пачатку баявых дзеянняў на Ціхім акіяне, тайванцаў сталі заклікаць уступаць у Японскую імператарскую армію і Японскі імператарскі флот; у 1945 годзе быў уведзены паўнаварты заклік у армію.
Двожац Віленскі (станцыя метро)
Двожац Віленскі (Dworzec Wileński) — станцыя лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта для пасажырскага руху 8 сакавіка 2015 года.
Утрэхт
Утрэхт (Utrecht) — горад у цэнтры Нідэрландаў, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад таксама з'яўляецца сталіцай нідэрландскай Рымска-каталіцкай царкоўнай правінцыі, тут размяшчаецца кафедра архібіскупа.
Гісторыя
У сярэдзіне I стагоддзя н.э. рымскі военачальнік Карбулон (Corbulo) пабудаваў крэпасць Траектум (Traiectum) з дрэва і зямлі на беразе Рэйна, які ў той час меў рэчышча ў гэтым месцы (цяпер рэчышча значна зрушылася). У крэпасці магло знаходзіцца да 600 салдат. Цяпер на гэтым месцы знаходзіцца плошча Дамплейн (Domplein) і Домскі сабор.
Крэпасць была адным з умацаванняў на мяжы Рымскай імперыі. Для такіх крэпасцей існаваў загад, як іх будаваць. Гэта была тэрыторыя 150х200 метраў, акружаная завостраным зверху і ашчаціненым знізу пікамі або калючкамі частаколам. Па-за крэпасцю знаходзілася невялікая вёска. Адметнай асаблівасцю крэпасці Траектум быў храм, які знаходзіўся ўсярэдзіне крэпасці.
Хрусталёў, машыну!
«Хрусталёў, машыну!» (Khroustaliov, ma voiture!) — — мастацкі фільм рэжысёра Аляксея Германа. «Хрусталёў, машыну!» рэальная рэпліка, кінутая Лаўрэнціем Берыям, калі той пакідаў цела Сталіна, які памёр у сябе на лецішчы ў самым пачатку вясны 1953 года.
Апісанне
Іван Хрусталёў — гэбіст, які дзяжурыў на дачы ў той дзень. Але галоўны герой гісторыі, канешне, не ён. І не Берыя. І нават не Сталін, які памірае.
У цэнтры апавядання — генерал-лекар Кленскі, якому на працягу некалькіх дзён даводзіцца трапіць у няласку партыі (ён праходзіць па так званай «справе лекараў» — сфабрыкаваным абвінавачванням у адрас вядучых савецкіх дактароў, якія нібыта атруцілі партыйных лідараў), перажыць жорсткае згвалтаванне бандай нібыта ўцёклых зэкаў па загадзе ўсё тых жа вярхоў і нарэшце назад упасці ў літасць і ўдастоіцца «гонару» выратаваць жыццё, паміраючага правадыра, што яму не ўдаецца.
Dumbarton Oaks Papers
Dumbarton Oaks Paper (DOP) — навукова-тэхнічны часопіс, заснаваны ў 1941 годзе для публікацый артыкулаў, якія тычацца цывілізацыі познеантычнага, раннесярэднявечнага і візантыйскага перыядаў.
Публікацыя была прыпыненая падчас Другой Сусветнай Вайны, аднавіліся ў 1946 спачатку нерэгулярна, і ў рэшце рэшт штогодна з сярэдзіны 1950-х гадоў.
Шэйн Лонг
Шэйн Патрык Лонг (Shane Patrick Long; нар., Гортнаху, Ірландыя) — ірландскі футбаліст, нападнік англійскага клуба «Рэдынг» і нацыянальнай зборнай Ірландыі.
Раннія гады
У дзяцінстве быў талінавітым хёрлерам, і ў складзе каманды «Тыперэры GAA» удзельнічаў у двух паўфіналах моладзевага чэмпіянату Ірландыі па хёрлінгу.
«Корк Сіці»
Лонг быў заўважаны футбольным трэнерам «Корк Сіці» Петам Доланам, і, з 1 ліпеня 2004 года Шэйн пачаў трэніравацца ў дублюючым складзе каманды. У асноўны склад трапіў да пачатку сезона 2005 года, у сувязі з тым, што месца зрушанага з пасады Долана заняў Даміен Рычардсан. Новы трэнер заўважыў талент маладога нападніка і дазволіў яму дэбютаваць у чэмпіянаце Ірландыі ў сакавіку 2005 года.
«Рэдынг»
У «Рэдынгу» Лонг выступаў з 2005 года. Першая яго гульня за англійскі клуб адбылася 17 красавіка 2006 года ў хатнім матчы са «Сток Сіці» (3:1).
«Вест Бромвіч Альбіён»
У жніўні 2011 года Лонг падпісаў кантракт на 3 гады з клубам «Вест Бромвіч Альбіён», дзе выступаў у кашулі з нумарам 9. Дэбютаваў за «драздоў» 14 жніўня 2011 года ў матчы супраць «Манчэстэр Юнайтэд», дзе адразу ж забіў гол.
«Хал Сіці»
17 студзеня 2014 года Лонг падпісаў кантракт з клубам «Хал Сіці» на тры з паловай гады, сума кантракт не была аб’яўлена. Дэбютаваў за новы клуб 28 студзеня ў матчы з «Крыстал Пэлас», дзе ігракі «Хала» трывалі паражэнне з лікам 1:0. У сваім наступным матчы супраць «Тотэнхэма» 1 лютага Шэйн адкрыў лік гульні, якая скончылася ўнічыю 1:1.
«Саўтгемптан»
Сезон 2014/15 пачаў разам з «Хал Сіці» ў матчах Лігі Еўропы, аднак 14 жніўня 2014 года было аб’яўлена пра пераход іграка ў склад «Саўтгемптана», з якім Шэйн падпісаў 4-гадовы кантракт. Лічыцца, што ігрок павінен замяніць Рыкі Ламберта, які ўлетку таго ж года прыяднаўся да складу «Ліверпула».
У лютым 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Борнмут» да канца сезона, пасля вярнуўся ў «Саўтгемптан». Пакінуў клуб па заканчэнні кантракта ў чэрвені 2022 года.
Вяртанне ў «Рэдынг»
У ліпені 2022 года вярнуўся ў У «Рэдынг», падпісаўшы аднагадовы кантракт.
Міжнародная кар’ера
Пачаўшы гуляць за «Рэдынг» ў Англіі ў сезоне 2005/06, прыняў першы ўдзел у міжнародных матчах, патрапіўшы ў заяўку моладзевай зборнай Ірландыі. З-за траўмаў яго таварышча па «Рэдынгу» Кевіна Дойла і іграка «Сандэрленда» Стывена Эліята, Лонг атрымаў шанц выступіць у складзе асноўнай зборнай. Дэбют адбыўся 7 лютага 2007 года ў матчы супраць зборнай Сан-Марына (2:1).
Забіць дракона
«Забіць дракона» (Убить дракона) — кінастужка-прыпавесць рэжысёра Марка Захарава, яго апошняя рэжысёрская кінапраца.
Наньчжаа
Наньчжаа (南诏) — старажытная дзяржава ва Усходняй Азіі (738 — 902 гг.), палітычны цэнтр якой месціўся на захадзе сучаснай кітайскай правінцыі Юньнань.
Заснаванне
У канцы VII — першай палове VIII ст. вакол возера Эрхай на захадзе Юньнані склалася некалькі дзяржаўных утварэнняў чжаа. Да 738 г. Пілоўгэ, правадыр чжаа з паўднёвага берага Эрхай, аб'яднаў іх у адзіную дзяржаву і атрымаў ад дынастыі Тан тытул князя (гонг), а яго дзяржава пачала звацца Наньчжаа (літаральна «паўднёвае чжаа»). Яе сталіцай стаў горад Тайхэ на паўднёва-заходнім беразе.