cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скірмантава
Гісторыя
Вядома з другой паловы XVI стагоддзя, у Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княтсва Літоўскага. У 1588 годзе ўпамінаецца грунт Скірмантаўскі ў інвентары маёнтка Койданава, да якога ён адносіўся.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у Расійскай імперыі. У 1800 г. вёска, 9 двароў, 71 жыхар, уладанне Радзівілаў, у Мінскага павета. У сярэдзіне XIX стагоддзя належала памешчыкам Язвінскім, уладальнікам маёнтка Скірмантава. У 1858 годзе ў вёсцы 35 рэвізскіх душ. У 1897 годзе ў Койданаўскай воласці, 20 двароў, 130 жыхароў, хлебазапасны магазін, пастаялы двор (2 двары, 8 жыхароў) і маёнтак (27 жыхароў). У 1916 годзе пачала дзейнічаць школа (1-класнае народнае вучылішча). У 1917 годзе ў вёсцы было 35 двароў, 195 жыхароў, у маёнтку — 4 жыхары.
З 20 жніўня 1924 года ў Нарэйкаўскім 2-м (18 снежня 1925 года перайменаваны ў Нарэйкаўскі) сельсавеце (з 25 ліпеня 1931 года да 14 мая 1936 года Нарэйкаўскі нацыянальны польскі сельсавет) Койданаўскага (29 чэрвеня 1932 года перайменаваны ў Дзяржынскі) раёна Мінскай акругі, з 31 ліпеня 1937 года Заслаўскага, з 4 лютага 1939 года зноў Дзяржынскага раёнаў, з 20 лютага 1938 года ў Мінскай вобласці. У 1926 годзе ў вёсцы — 34 двары, 159 жыхароў, у аднайменным пасёлку — 12 двароў, 50 жыхароў. У 1930-я г. арганізаваны калгас.
Падчас Другой Сусветнай вайны з 28 жніўня 1941 года да 6 ліпеня 1944 года акупіравана нацыстамі. Трагедыя здарылася тут 30 (па іншых звестках — 29) ліпеня 1943 года. Па дарозе ў вёску Каўшова гітлераўцы сустрэлі групу людзей. Гэта былі яўрэі, уцекачы з Мінскага гета, якія некаторы час хаваліся ў жыхароў Скірмантава. Вяскоўцы далі ім прытулак, апранулі, накармілі і з сабой паклалі хлеба. Бежанцам не ўдалося дайсці ў партызанскі атрад, хлеб у іх карнікі забралі, перад гэтым выпытаўшы, дзе яны яго ўзялі.
Вярнуўшыся ў Скірмантава, нацысты загадалі людзям збірацца ў калгасных гумнах і хляве — сказалі, што будуць правяраць дакументы. Як толькі жыхары прыйшлі, пабудовы падпалілі. У тых, хто спрабаваў уцякаць, стралялі. Хаты абрабавалі, скаціну павыганялі з хлявоў. Адна за адной пачалі ўспыхваць жылыя хаты і гаспадарчыя пабудовы, неўзабаве ад вёскі нічога не засталося. Усе 38 двароў пераўтварыліся ў пажарышча, а людзі загінулі. Раіса Паўлаўна Куніцкая цудам выжыла — здолела ўцячы ў лес і расказаць пра трагедыю вёскі.
Дакладная колькасць загінулых не высветлена. На помніку, устаноўленым на брацкай магіле, пазначана, што «тут пахаваны 144 мірных грамадзян в. Скірмантава». Па ўспамінах сведак, якія ўдзельнічалі ў пахаванні гэтых бедных людзей, ахвяр было больш. У многіх сем’ях жылі сваякі, якія з-за вайны пазбавіліся свайго жылля, некаторыя хавалі ў сябе бежанцаў, таму арыентавацца толькі на мясцовых жыхароў, кажучы пра колькасць загінулых, няправільна. Па звестках партызан, у Скірмантаве загінула не менш як 180 чалавек.
Пасля вайны вёска адноўлена. Вёску адраджалі чужыя. У 1956 годзе на магіле ахвяр фашызму ў цэнтры в. Скірмантава пастаўлены абеліск. Каля Дома культуры ў цэнтры вёскі пастаўлены абеліск на ўшанаванне памяці аднавяскоўцаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. Вёска ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе «Хатынь».
Да 8 красавіка 1957 года вёска ў складзе Вертнікаўскага сельсавета.
Інфраструктура
У 2009 г. дзейнічалі сярэдняя школа, фельчарска-акушэрскі пункт, Дом культуры, бібліятэка, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, магазін. З 1984 г. працуе краязнаўчы музей.
Нова-Левантэ
Нова-Левантэ (Nova Levante) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 1825 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 39056. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Цісавыя
Цісавыя (Taxáceae) — сямейства хвойных раслін, кустоў або дрэў, з якіх большасць вечназялёныя і толькі нешматлікія губляюць на зіму лісце.
Па стане на 2013 год, уключае ў сябе шэсць родаў і 31 від, распаўсюджаных пераважна ў абласцях з мяккім, умераным або субтрапічным кліматам.
Прадстаўнікі сямейства — двухдомныя, рэдка аднадомныя вечназялёныя дрэвы або кусты.
Батанічнае апісанне
Лісце прадстаўлена ў выглядзе вузкай (цісы) або шырокай (Torreya) ігліцы. Лісце жорсткае, лінейнае або ланцэтнае, размешчана чаргова, сядзіць на кароткіх (1-2 мм) хвосціках.
Шышкі (шышкаягады) дробныя, аднаполыя. Мікрастробілы ў выглядзе невялікіх каласкоў на канцах галін або па баках іх; мікраспарафіл больш ці менш шчыткападобны з двума—васьмю даўгаватымі або амаль шарападобнымі мікраспарангіямі; мегаспарафіл вельмі рэдукаваны і складаецца часам (цісы) толькі з адной (ці двух) семязавязяў.
Забашавіцкі сельсавет
Заба́шавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2000 года) вёска Забашавічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Забашавіцкі (Забашаўскі) сельсавет у складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. 23 жніўня 1937 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лозінскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Глівінскага сельсавета.
Цісавыя
Батанічнае апісанне
Пры насеніне часам развіваецца мясістае яркае ўтварэнне — арылус (цісы).
Карла Калодзі
Карла Калодзі, сапраўднае Карла Лорэнцыні (Carlo Collodi;, Фларэнцыя — ) — італьянскі пісьменнік, класік дзіцячай літаратуры.
Біяграфія
Першынец у шматдзетнай сям’і, аднак з 10 дзяцей шасцёра памерлі малымі. Карла скончыў пачатковую школу ў пасёлку Калодзі (адкуль паходзіла яго маці). Пасля бацькі — слугі ў багатым доме — накіравалі сына вучыцца ў семінарыю. Але кар’ера святара не прывабіла маладога Карла, і ён стаў працаваць у кніжным магазіне.
Падчас Першай вайны за незалежнасць Італіі ў 1848 г. пайшоў служыць добраахвотнікам у войска Тасканы. У тым жа годзе заснаваў газету палітычнай сатыры Il Lampione («Ліхтар»), забароненую ў хуткім часе цэнзурай, але адноўленую праз адзінаццаць гадоў. У гэты час асноўную ўвагу Калодзі аддае тэатральнаму выданню.
У 1856 годзе Калодзі піша іранічны раман-эсэ «Раман у паравозе» (Un romanzo in vapore), які зрабіў яго вядомым. Ад таго часу пісьменнік актыўна супрацоўнічае з рознымі выданнямі.
У 1859 годзе ўдзельнічае ў Другой вайне за незалежнасць Італіі. Актыўна займаўся палітыкай, удзельнічаў у Рысарджымета.
Да 1875 года Калодзі супрацоўнічае са шматлікімі часопісамі, піша раманы і тэатральныя п’есы. Першай яго кнігай для дзяцей стала кніга перакладаў французскіх казак Шарля Перо, апублікаваная ў 1876 годзе. З таго часу літаратура для дзяцей робіцца для Калодзі галоўнай, шмат часу ён прысвячае тэкстам для школ аб’яднанай Італіі.
Сапраўдную вядомасць пісьменніку прынесла аповесць «Прыгоды Пінокіа: гісторыя драўлянай лялькі» (Le avventure di Pinocchio: storia di un burattino), якая ў 1881 годзе друкавалася часткамі на старонках дзіцячага часопіса Il Giornale dei Bambini, а ў 1883 годзе выйшла асобным выданнем. Галоўны герой − зробленая з дрэва лялька Пінокіа. Самая вядомая асаблівасць Пінокіа − нос яго расце, калі той хлусіць. Кнігу пераклалі больш чым на 80 моў.
Памёр Калодзі 26 кастрычніка 1890 у Фларэнцыі, дзе і быў пахаваны на могілках царквы Сан-Мініята-аль-Монтэ.
Чаплыгінскі раён
Чаплыгінскі раён (Чаплыгинский район) — адміністрацыйная адзінка на паўночным усходзе Ліпецкай вобласці Расіі. Раённая ўправа — горад Чаплыгін.
Размяшчэнне
Плошча раёна 1490 км². Раён мяжуе з Разанскай і Тамбоўскай абласцямі, а таксама з Леў-талстоўскай і Даброўскі раёнамі Ліпецкай вобласці. Асноўныя рэкі - Станавая раса, Ранава.
Гісторыя
Раненбургскі раён утвораны 30 ліпеня 1928 года ў складзе Цэнтральна-Чернозёмнай вобласці (да 1930 уваходзіў у Казлоўскую акругу). Пасля падзела вобласці 31 снежня 1934 года ўвайшоў у склад Варонежскай. 20 кастрычніка 1933 года Прэзідыум УЦВК пастанавіў «Пералічыць Люблінскі і Зыкоўскі сельсаветы Леў-талстоўскага раёна ў Раненбургскі раён» 26 верасня 1937 года — уключаны ў ізноў створаную Разанскую вобласць. У 1948 годзе перайменаваны ў Чаплыгінскі раён. Пасля стварэння 6 студзеня 1954 года Ліпецкай вобласці уключаны ў яе склад. 4 ліпеня 1956 года ў склад Чаплыгінскага раёна ўключана частка скасаванага Калыбельскага раёна. 1 лютага 1963 таксама скасаваны Траекураўскі раён увайшоў у Чаплыгінскі.
Гаспадарка
30 снежня 2006 года на тэрыторыі раёна створана спецыяльная эканамічная зона рэгіянальнага ўзроўню прамыслова-вытворчага тыпу «Чаплыгінская», у сувязі з чым у Чаплыгінскім раёне чакаўся прамысловы бум. Вялікія надзеі раёна былі звязаны з унікальным горна-абагачальным камбінатам, які быў пабудаваны каля вёскі Урусава. Аднак, на момант пачатку 2015г., практычна не функцыянуе (каля трох гадоў). Сумесна з аўстрыйскай фірмай "HAWLE" быў пабудаваны невялікі цэх па вытворчасці запорных канструкцый. Іншая новабудоўля - маленькі кітайскі заводзік па вытворчасці поліэтыленавых шлангаў для кропельнага паліву.
Транспарт
Праз раён праходзяць шашы, а таксама магістраль, якая выходзіць на магістраль Масква - Валгаград. У Чаплыгіне знаходзіцца буйны чыгуначны вузел — зупынка Раненбург.
Спіс аб’ектаў PGC (897001—898000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (897001—898000)
Пагадненне аб партнёрстве і супрацоўніцтве паміж Еўрапейскімі супольнасцямі і Украінай
Пагадненне аб партнёрстве і супрацоўніцтве паміж Еўрапейскімі супольнасцямі і Украінай (ППС, Partnership and co-operation agreement between the European communities and their member states, and Ukraine ) — пагадненне паміж Еўрапейскімі супольнасцямі і іх дзяржавамі-членамі з аднаго боку і Украінай, з іншага боку. Падпісанае 16 чэрвеня 1994 і ратыфікавана законам Украіны N 237/94-ВР ад 10 лістапада 1994.
Гэта было першае пагадненне, падпісанае ЕС з краінамі былога Савецкага Саюза. Паколькі ППС тычыцца спраў Супольнасці, пытанняў як выключнай, так і сумеснай кампетэнцыі дзяржаў-членаў ЕС, яна з боку ЕС павінна быць ратыфікавана трыма Еўрапейскімі Супольніцтвамі, але таксама і ўсімі краінамі-ўдзельніцамі. Працяглы працэс ратыфікацыі Пагаднення дзяржавамі-членамі скончыўся толькі ў пачатку 1998 года; такім чынам, СПС ўступіла у сілу 1 сакавіка 1998 года. Для вырашэння праблемы, абумоўленай павелічэннем з 1 студзеня 1995 г. колькасці дзяржаў-членаў ЕС да 15, быў падпісаны Дадатковы пратакол з Украінай ад 10 красавіка 1997 года, па якім Аўстрыя, Фінляндыя і Швецыя сталі членамі ППС разам з першымі дванаццаццю краінамі-ўдзельніцамі. Пасля таго як Украіна і краіны-члены ЕС ратыфікавалі ППС, Савет і Камісія на сумесным пасяджэнні 26 студзені 1998 дамовіліся аб часовым ужыванні Дадатковага пратакола аб афіцыйным ўступленні ў сілу.
Афіцыйны тэкст Пагаднення складаецца з:
Прыаршанская монакліналь
Прыаршанская монакліналь — тэктанічная структура, схіл Беларускай антэклізы, павернуты да Аршанскай упадзіны; у Глускім, Асіповіцкім, Слуцкім, Пухавіцкім, Мінскім, Смалявіцкім, Барысаўскім, Крупскім, Чашніцкім, Сенненскім, Бешанковіцкім раёнах.
Прыаршанскую монакліналь ускладняе Смілавіцкае падняцце.
Таццяна Уладзіміраўна Троіна
Біяграфія
Нарадзілася 30 чэрвеня 1981 года ў Мінску. Баскетболам пачала займацца ў 1991 годзе ў мінскім «Гарызонце». Першы трэнер — Аляксандр Лазоўскі. Пасля вучылася ў Рэспубліканскім вучылішчы алімпійскага резерву ў Мінску. Разам са зборнай стала 4-й на Чэмпіянаце Еўропы сярод кадэтак 1997 года. У 1998 годзе паехала вучыцца ў баскетбольны каледж у ЗША. Пасля каледжа навучалася ва ўніверсітэце Паўднёвай Караліны па спецыяльнасці гасцінічна-рэстаранны бізнэс.
Выступала за польскі клуб «Лотас Гдыня».
Дэбютавала за дарослую зборную Беларусі па баскетболе 20 лістапада 2002 г. у гульні супраць Славакіі. Удзельніца Алімпійскіх гульняў у Пекіне і Рыа-дэ-Жанэйра, чэмпіянатаў свету 2010 і 2014, а таксама чэмпіянатаў Еўропы 2007, 2009, 2011 і 2015. За нацыянальную зборную гуляла пад нумарам 13.
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісала адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Беларускі батальён чыгуначнай аховы
Беларускі батальён чыгуначнай аховы — беларускае калабарацыйнае падраздзяленне аховы чыгункі.
Перадумовы
Напрыканцы верасня 1942 г. дырэкцыя чыгункі ў Менску звярнулася да Ермачэнкі, як да кіраўніка БСА, па стварэнне батальёна, які б абараняў чыгунку. Спачатку на пасаду камандоўца быў пастаўлены Францішак Кушаль.
Пазней былі таксама перамовы Кушаля і Ермачэнкі з двума нямецкімі прадстаўнікамі аховы чыгункі. На перамовах немцы былі даволі ўступлівыя. У выніку перамоваў са Штрымке (адзін з прадстаўнікоў) было ўстаноўлена, што:
Шлях батальёна
Да вясны 1943 года было набрана ў батальён разам з тымі, што былі перашколеныя і нясьлі службу на чыгунках з навабранцамі ў Баранавічах і Менску – каля 1000 чалавек. Усе чыгункі на Беларусі ад Арла да Берасця й ад Полацка да Калінкавіч ахоўвалася беларусамі.
Малдоўскі купон
Малдоўскі купон (Cupon moldovenesc) — часовая грашовая адзінка ў Малдове з 1992 па 1993 год.
Першыя купоны былі выпушчаны ў абарот Нацыянальным банкам Малдовы 10 чэрвеня 1992 года. Яны выкарыстоўваліся ў наяўна-грашовым звароце паралельна з рублём у суадносінах 1:1. З моманту ўводзін у зварот расійскага рубля 9 жніўня 1993 года Нацыянальны банк Малдавіі пачаў самастойна катыраваць купон у адносінах да іншых валют. 29 лістапада 1993 пачаўся памен купонаў на малдаўскі лей па курсе 1000:1, які працягваўся да 2 снежня.
На аверсе намаляваны герб Малдовы, эмблема і назва цэнтральнага банка, намінал, год выпуску і папярэджанне пра падробку, на рэверсе — від на Сарокскую крэпасць, намінал і эмблема НБМ. Вадзяны знак у выглядзе геаметрычнага арнаменту з ромбаў і ламаных ліній.
Серыйныя нумары выгляду А.1234 123456.
Ольбернгау
Ольбернгау (Olbernhau) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Хемніц. Уваходзіць у склад раёна Рудныя Горы. Знаходзіцца на рацэ Флёа прыкладна за 25 км на ўсход ад горада Аннаберг-Бухгольц. Ёсць чыгуначная станцыя.
Упершыню згадваецца ў 1434 годзе. Насельніцтва — 9233 чалавек (на 31 снежня 2015 года). Плошча — 70,41 км². Афіцыйны код раёна 14 1 81280.
У горадзе нарадзіўся музыказнавец і дырыжор Герман Крэчмар (1848—1924).
Феліксова
Феліксо́ва (, Феликсово) — пасёлак у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Ласла I Святы
Ласла I Святы (I. Szent László, Ladislav I, Ladislav I, Władysław I Święty; 1046-) — венгерскі кароль з дынастыі Арпадаў з 25 красавіка 1077 года па 29 ліпеня 1095 г, адзін з самых вядомых і ўшанаваных каралёў краіны. Прылічаны да ліку святых 27 чэрвеня 1192 г. У 1091—1095 гадах — фактычны кіраўнік большай часткі Харватыі.
Малая Апака
Мала́я Апа́ка (, Малая Опака) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Rhododendron ambiguum
Rhododendron ambiguum — кветкавая расліна роду сямейства.
Аляксандр Уладзіміравіч Французаў
Аляксандр Французаў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік барысаўскага БАТЭ.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у Полацкай ДЮСШ, а ў юнацкім узросце далучыўся да барысаўскага БАТЭ, з 2020 года пачаў выступаць за дубль, а на наступны год стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у асноўнай камандзе БАТЭ 22 чэрвеня 2021 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Баранавічаў» (6:1), выйшаўшы на замену ў другім тайме. 20 сакавіка 2022 года ўпершыню згуляў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з мазырскай «Славіяй» (3:0).
Rhododendron ambiguum
Батанічнае апісанне
Цвіце ў красавіку-маі.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная, тэхнічная, лекавая расліна.
Жан-Жорж Навер
Жан-Жорж Наве́р (Jean-Georges Noverre,,  — , Сен-Жэрмен-ан-Ле) — французскі балетны танцор, харэограф і тэарэтык балета, стваральнік балетных рэформаў. Лічыцца заснавальнікам сучаснага балета. Дзень яго нараджэння 29 красавіка па рашэнні ЮНЕСКА з 1982 года адзначаецца як.
Біяграфія
Вучыўся ў Ж. Д. Дзюпрэ і Л. Дзюпрэ.
У 1743 годзе Ж.-Ж. Навер атрымаў першы ангажэмент у парыжскім тэатры Апера-Камік.
У 1745—1747 гадах выступаў у прыдворнай оперы ў Берліне, затым у Марселі, у 1750 — у Ліёне (у 1751—1752 гадах узначальваў балетную трупу як балетмайстар).
У 1754 годзе паставіў у парыжскай Апера-Камік свой першы вядомы балет «Кітайскае свята» (музыка страчана). У гэтым і ў наступных балетах — «Крыніца юнацтва» (1754) і «Фламандскія забавы» (1755) (музыка неввядомая), Навер прытрымваўся прынцыпу маляўнічасці, беручы за ўзор станковыя карціны, габелены, вырабы з фарфору.
У 1755—1757 гадах Навер гастраляваў у Лондане па запрашэнні знакамітага акцёра Д. Гарыка. Знаёмствам з Гарыкам Навер тлумачыў пералом у сваіх эстэтычных поглядах — адмова ад выяўленчасці дзеля дзейснасці харэаграфіі. Аднак сутнасць яго рэформы, якая выявілася ў зацвярджэнні дзейснага балета, перш за ўсё звязана з росквітам асветніцкай думкі напярэдадні Вялікай французскай рэвалюцыі. У 1757 годзе Навер паставіў у Ліёне балет «Рэўнасць, або Святкаванні ў сералі» (музыка, верагодна, ), у якім выразна праступілі дзейсныя матывы, азначыліся драматычныя характары.
У 1760 годзе Навер запрашаецца ў Штутгарт, дзе правёў сем гадоў і дзе яго вучнем стаў выбітны танцор і харэограф, будучы прапагандыст творчасці і ідэй Навера. У Штутгарце герцаг Карл II Вюртэмбергскі, вялікі знаўца і аматар тэатра, стварыў для служыцеляў мастацтваў свабоднае творчае становішча, што прыцягнула шмат таленавітых людзей: музыкаў, артыстаў, мастакоў. 11 лютага 1763 года да дня нараджэння герцага Навер паставіў балет на музыку, які таксама жыў у Штутгарце, «», дзе ўвасобіў свае асноўныя балетныя рэформы. Адмовіўшыся ад недарэчных вялікіх парыкоў і масак, якія закрывалі твар, Навер упершыню ўвёў у балет пантаміму. У прэм’ерным спектаклі сярод асноўных выканаўцаў былі заняты: Нэнсі Леўер (Медэя), Гаэтана Вестрыс (Ясон), Анджыёла Вестрыс (Крэон), (Ээн),  (Крэуза). Гэтая пастаноўка стала рэвалюцыйнай у харэаграфіі і мела такі вялікі поспех, што ў Еўропе пачалося паступовае засваенне рэформ Навера. Да яго накіраваліся вучні і прыхільнікі, якія жадалі з ім працаваць. Да 1764 года Навер кіраваў трупай з пятнаццаці салістаў і кардэбалетам з дваццаці трох мужчын і дваццаці адной жанчыны.
У 1767 годзе Навер заключыў кантракт з оперным тэатрам Вены, дзе супрацоўнічаў з К. В. Глюкам (балеты ў операх «Парыс і Алена» і «Арфей і Эўрыдыка»). Як прадстаўнік венскага тэатра Навер працаваў у Нойштаце і Мілане (1770—1771). У Вене супрацоўнічаў таксама з кампазітарамі і. На музыку Ё. Старцэра Навер склаў балеты «Дон Кіхот» (1768), «Роджэр і Брадаманта», «Пяць султанш» (1772), «Адэль дэ Понцье» і «Пакінутая Дыдона» (абодва — 1773), «Гарацыі і Курыяцыі» — па трагедыі П. Карнеля (1775). На музыку Аспельмайра — «Аціс і Галатэя», «Помшчаны Агамемнан» (абодва — 1772), «Іфігенія ў Таўрыдзе» (1773), «Апелес і Кампаспа» (1774) і інш. У іх Навер творча адгукаўся на кліч перадавой думкі свайго часу.
У 1776—1781 гадах Навер узначальваў балетную трупу Парыжскай оперы, аднак яго задумы сустрэлі супраціў з боку кансерватыўнай трупы і заўсёднікаў тэатра, якія не жадалі нічога мяняць. У 1781 годзе Новер напісаў свае распрацоўкі па будаўніцтве новай залы Парыжскай Оперы «Каментар па будаўніцтве залы» (Observations sur la construction d’une nouvelle salle de l’Opéra). Супрацьстаянне з трупай, не жадаючай прызнаваць новыя павевы ў балеце, адымала шмат сіл і часу; заняты працай, Навер пакінуў пасаду ў Парыжскай Оперы (гэтую пасаду заняў яго вучань і паплечнік ) і наступнае дзесяцігоддзе праводзіў пераважна ў Лондане, узначальваючы балетную трупу ў тэатры «».
Навер вярнуўся ў Францыю, дзе займаўся ўжо толькі тэарэтычнай працай. Памёр 19 кастрычніка 1810 года ў Сен-Жэрмен-ан-Ле.
Творчасць
Як харэограф сцвярджаў дзейсны танец, зрабіў балет самастойным відам сцэнічнага мастацтва.
Схіляючыся перад аўтарытэтамі Вальтэра, Дзідро, Навер насаджаў на балетнай сцэне ідэі высокага абавязку і глыбокіх пачуццяў. Але ён прызнаваў за балетам права парушаць класіцысцкія адзінствы месца, часу і дзеянні і ажыццяўляў гэта ў пастаўленых ім спектаклях у інтарэсах галоўнага — логікі пантамімнага дзеяння, падпарадкаванай законам музыкі. На глебе музыкі Навер упарадкаваў і развіў структурныя формы акадэмічнага балетнага танца — сольнага і ансамблевага.
Аўтар кнігі «Пісьмы пра танец і балеты» (1760), дзе выклаў свае погляды на балет як самастойны спектакль з моцнай сюжэтнай інтрыгай, лагічна і паслядоўна развітым дзеяннем, з героямі — носьбітамі моцнага запалу. Кніга выйшла ў Ліёне і Штутгарце (1760) і неаднаразова перавыдавалася. Метад Навера-харэографа быў працягнуты яго непасрэднымі спадчыннікамі —, ,.
Творчасць Навера значна паўплывала на развіццё сучаснага балета.
Іна Сцяпанаўна Шаўчэнка
Іна Сцяпанаўна Шаўчэнка (Інна Шевченко, нар. г., ) — украінская феміністка, актывістка. Адна з лідараў міжнароднага жаночага руху FEMEN, якія часта з’яўляюцца топлес на сваіх пратэстных акцыях супраць патрыярхата, дыктатуры, рэлігіі і сэкс-індустрыі. Яна была лідарам групы з трох актывістак FEMEN, якіх, паводле заяваў СМІ, выкраў і пагражаў КДБ Беларусі ў 2011 годзе, звярнула на сябе ўвагу ва Украіне, калі спілавала бензапілой чатырохметровы крыж у цэнтры Кіева ў 2012 годзе.
У 2013 годзе Шаўчэнка атрымала прытулак у Францыі, у цяперашні час працягвае сваю пратэстную дзейнасць, узначальваючы FEMEN France, якую яна стварыла ў Парыжы.
Гусявіцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 30 снежня 1927 года ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР шляхам аб’яднання скасаваных Новагусявіцкага і Старагусявіцкага сельсаветаў. Цэнтр — вёска Новая Гусявіца. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пянчынскага сельсавета. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна. 27 верасня 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Старая Гусявіца. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Гусявіцкага сельсавета 17 населеных пунктаў.
Склад
У склад Гусявіцкага сельсавета ўваходзілі населеныя пункты, якія зараз не існуюць: да 1934 года — пасёлак Шульскае, да 1947 года — пасёлак Вараі, да 1979 года — пасёлак Новае Жыццё, да 1982 года — пасёлак Івашкаў, да 1983 года — пасёлак Бярозавае Балота, да 1984 года — пасёлак Чырвоная Хачэмля.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1578 чалавек, з іх 96,3 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Я з вогненнай вёскі…
«Я з во́гненнай вёскі…» — дакументальны зборнік успамінаў, кніга-памяць пра вынішчэнне нацыстамі беларускіх вёсак падчас Вялікай Айчыннай вайны. Успаміны збіралі беларускія пісьменнікі Алесь Адамовіч, Уладзімір Калеснік і Янка Брыль. У кнігу ўвайшлі сведчанні тых людзей, якія асабіста перажылі трагедыю знішчэння іх вёскі, родных і аднавяскоўцаў.
Пісьменнікі аб’ездзілі на працягу 1970—1973 гадоў 147 вёсак у трыццаці пяці раёнах Беларусі і сабралі ўспаміны больш як трохсот непасрэдных сведкаў, якія цудам ацалелі.
Кніга была выдадзена ў 1975 годзе на беларускай мове, у 1977 годзе — на рускай мове ў перакладзе Д. Кавалёва. У 1978 годзе кніга перакладзена на польскую мову. У 1983 годзе кніга была перавыдадзена па-беларуску.
NGC 6297
NGC 6297 (іншыя абазначэнні — NGC 6298, UGC 10690, ZWG 299.50, NPM1G +62.0208, PGC 59525) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6297, NGC 6298.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аягозскі раён
Аягозскі раён (Аягөз ауданы) — раён на паўднёвым захадзе Усходне-Казахстанскай вобласці ў Казахстанё. Адміністрацыйны цэнтр раёна — горад Аягоз.
Ален Дэлон
Ален Фабьен Морыс Марсель Дэлон (Alain Fabien Maurice Marcel Delon;, Са, Францыя), больш вядомы як Ален Дэлон (Alain Delon) — французскі кінаакцёр, акцёр тэатра, рэжысёр, прадзюсар, сцэнарыст. Кіназорка і секс-сімвал 1960-х — 1980-х гадоў.
Гары Потэр
Гары Джэймс Потэр (англ.: Harry James Potter; нар. 31 ліпеня 1980 года) — выдуманы персанаж, галоўны герой серыі раманаў англійскай пісьменніцы Дж. К. Роўлінг. Калі яму было адзіннадцаць, высветлілася, што ён чараўнік, і будзе займацца магіяй у Школе Чарадзейства і Магіі Хогвартс пад кіраўніцтвам дырэктара Альбуса Дамблдора. Двойчы перамог Цёмнага Лорда Валдэморта, забойцу яго бацькоў. Муж Джыні Уізлі ў эпілогу серыі кніг. У рэальнасці персанаж набыў вялікую папулярнасць ува ўсім свеце.
Здольнасці і якасці
Гары Потэр быў магічна абаронены дзякуючы самаахвяраванню сваёй маці. Абарона дзейнічала з таго моманту, калі маці ахвяравала сабой, каб уратаваць Гары, да моманту, калі ён назаўсёды пакінуў дом яе сястры. Калі б Гары Потэр застаўся жыць у гэтым доме, абарона трывала б да яго паўналецця.
Гары Потэр быў горкруксам Валдэморта. Ён стаў ім у той момант, калі Валдэморт першы раз атакаваў яго заклёнам Авада Кедаўра ў Годрыкавай Лагчыне (самому Гары тады было крыху больш за год). Другую атаку гэта жа замовай Валдэморт вырабіў у Забароненым лесе, падчас бойкі за Хогвартс. Гэта прывяло да таго, што частка душы Цёмнага Лорда пакінула Гары, і той перастаў быць горкруксам.
Гары Потэр быў бліскучым гульцом у квідыч. Ужо на першым курсе ён гуляў за свой факультэт як лавец, стаўшы наймаладзейшым лаўцом за апошняе стагоддзе. У агульнай складанасці ён злавіў сніч і прынёс перамогу сваёй камандзе ў 7 з 9 гульняў. У дзвюх астатніх ён прайграў толькі таму, што самлеў: у адным выпадку праз з’яўленне дэментараў, у другім — цераз тое, што адзін з гульцоў яго каманды (Маклаген) ненаўмысна стукнуў Гары бладжэрам у галаву. Яго здольнасць да палётаў на мятле спатрэбіліся не толькі ў квідытчы: у першай кнізе Гары злавіў птушку-ключ, у чацвёртай — перамог цмока ў Трывядзьмарскім Турніры, а ў сёмай — выратаваў Драка Малфоя ад пякельнага полымя.
Характарыстыка
Паводле меркавання Альбуса Дамблдора, дырэктара Хогвартса і персанажа той жа серыі кніг, Гары Потэр — чалавек, цалкам пазбаўлены эгаізму.
Прататып
Шмат у чым вобраз Гары зборны. Яго выгляд Роўлінг збольшага запазычыла ў свайго сябра Яна Потэра (Ian Potter), з якім гуляла ва ўзросце 2-7 гадоў у чараўнікоў, калі жыла ва Уінтэрбурне. Як і Гары, Ян у дзяцінстве насіў круглыя ​​акуляры. Пасля выхаду кнігі маці хлопчыка Рубі, якая ў часы іх дзяцінства блізка сябравала з маці Джаан, напісала аўтарцы віншаванне з творчымі поспехамі. У лісце ў адказ Джаан падзякавала Рубі і пры гэтым запэўніла яе, што прататыпам Гары быў зусім не Ян. Хоць сама Роўлінг не адмаўляе таго факту, што Гары атрымаў сваё прозвішча менавіта ад Яна Потэра, Шон Сміт, які напісаў у 2002 годзе біяграфію пісьменніцы, выказвае здагадку, што прозвішча Джаан магла ўзяць ад пісьменніка Дэніса Потэра, што жыве ў Дзінскім Лесе, куды сям’я Роўлінг пераехала ў 1974 годзе. .
Нова-Панентэ
Нова-Панентэ (Nova Ponente) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 3566 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 112 км². Паштовы індэкс — 39050. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сісак
Сісак (Sisak, Sissek, Sziszek, Siscia) — горад у цэнтральнай частцы Харватыі. Размешчаны ў 57 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы краіны - Заграба на месцы зліцця рэк Одра, Купа і Сава. Насельніцтва 36.785 чал. (2001). Сісак - адміністрацыйны цэнтр жупаніі Сісак-Маславіна.
Агульная інфармацыя
Горад размешчаны на аўтатрасе Заграб - Сісак - Петрын'я і на чыгунцы Заграб - Сісак - Сун'я. Звязаны рэгулярным аўтобусным і чыгуначным транспартам з найбуйнейшымі гарадамі Харватыі. Сісак - найбуйнейшы ў Харватыі рачны порт, пачынаючы ад яго Сава становіцца суднаходнай, і караблі па ёй дасягаюць Дуная. У горадзе размешчаны прадпрыемствы металургіі, лёгкай, харчовай і хімічнай прамысловасці, суднабудавання. Сісак - горад-курорт з вялікай колькасцю мінеральных крыніц з тэмпературай ад 42 да 54 °C. Недалёка ад горада ўздоўж левага берага ракі Сава размяшчаецца прыродны парк Лоньска поле (Lonjsko polje).
Цюхаі
Цюхаі́ (, Тюхаи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Бытантай
Бытанта́й (Бытантай)— рака ў Азіяцкай часты Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), левы прыток ракі Яна (басейн мора Лапцевых).
Даўжыня ракі 586 км. Плошча вадазбору 40 200 км². Сярэдні расход вады 152 м³/с (за 20 км ад вусця), аб’ём сцёку 4,797 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на вышыні 1200 м, на ўсходнім схіле Арулганскага хрыбта. Большая частка цячэння ракі на адгор’ях Верхаянскага хрыбта. Даліна ракі шырынёй да 2 км, каля вусця пашыраецца да 20 км. Рэчышча меандруючае. Яго шырыня да 100 м. Замярзае ў сярэдзіне кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў канцы мая. У зімовы перыяд рака перамярзае. Суднаходная на адлегласці 120 км (ад вусця да сяла Кубалах). Прытокі: Еўрашкалаах, Мастах, Нюэле, Більлях, Ханах, Белене, Тэнкі, Лабыткання, Лыбалах, Кімпічэ, Аччыгый-Саккырыр, Улахан-Саккырыр, Харыя, Мандыя, Селябір, Кулгага-Суох, Ааллаах, Халбы, Атыкачан і інш.
NGC 6299
NGC 6299 (іншыя абазначэнні — MCG 10-24-97, ZWG 299.51, NPM1G +62.0209, PGC 59561) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Верхняя Луара
Луара Верхняя (Haute-Loire) — дэпартамент на поўдні Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Авернь. Парадкавы нумар 43. Адміністрацыйны цэнтр — Ле-Пюі-ан-Веле. Насельніцтва 209,1 тыс. чалавек (85-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 4977 км². Праз дэпартамент працякае рака Луара.
Дэпартамент уключае 3 акругі, 35 кантонаў і 260 камун.
Луара Верхняя — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі у сакавіку 1790 г. Паўстала на тэрыторыі былых правінцый Авернь, Лангедок і Ліёнэ. Назва паходзіць ад ракі Луары.
Зачысцкі сельсавет
Зачы́сцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Зачысце.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Зачысцкі (Зачысценскі) сельсавет у складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Бродаўскага сельсавета (2 населеныя пункты: вёскі Кастрыца і Міхайлова). 30 сакавіка 2016 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Прыгараднага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) складала 649 чалавек, з іх 92,9 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 1,2 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: аграгарадок Зачысце, вёскі Белае, Боркі, Бутэлеўшчына, Казлы 2, Карнюшкаў Засценак, Кастрыца, Крынічкі, Міхайлова, Новае Сяло, Новае Янчына і Узнацкі Вугал.
Павел Сяргеевіч Сацук
Клубная кар’ера
У 2021 годзе пачаў выступаць за дубль брэсцкага «Дынама», з 10 галамі стаў найлепшым бамбардзірам сваёй каманды. 19 сакавіка 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы супраць салігорскага «Шахцёра» (1:1). У далейшым працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, а з лета 2022 года гуляў толькі за дубль. У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў «Дынама».
У жніўні 2023 года далучыўся да другалігавага «Фармата» з Пагранічнай.
Вараждзін
Вараждзін (Varaždin, Warasdin, Varasdinum, Varasd) — горад на паўночным захадзе Харватыі. Размешчаны за 81 км на поўнач ад Заграба, на рацэ Драва. Адміністрацыйны цэнтр Вараждзінскай жупаніі. Паводле даных на 2011 год насельніцтва горада складае ; паводле даных на 2001 год яно налічвала.
Эканоміка
У цяперашні час Вараждзін — буйны культурны і прамысловы цэнтр Харватыі. Тут размешчаны буйны малаказавод «Віндыя», вядомая тэкстыльная фабрыка «Вартэкс», якая дала назву і аднайменнай футбольнай камандзе першай лігі.
Валянціна Аркадзеўна Куляшова
Валянціна Аркадзеўна Куляшова (нар., Мінск — 14 кастрычніка 2018 ) — беларускі літаратуразнавец, перакладчыца. Дачка Аркадзя Куляшова.
Біяграфія
У 1958 годзе скончыла філалагічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працавала ў Беларускім таварыстве дружбы і культурных сувязей з замежнымі краінамі, у Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа АН БССР. З 1960 года жыла ў Сафіі (Балгарыя), працавала настаўніцай сярэдняй школы, вучылася ў аспірантуры (па беларускай мове і літаратуры) Сафійскага ўніверсітэта, была рэдактарам-перакладчыкам на Балгарскім радыё.
У 1967 годзе вярнулася ў Мінск. У 1967—1982 гг. — выкладчык кафедры рускай мовы БДУ, старшы рэдактар на Беларускім тэлебачанні, загадчык творчага аддзела Рэспубліканскага Дома работнікаў мастацтва.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1989 года.
Torreya
Род названы ў гонар Джона Торы (John Torrey, 1796—1873), амерыканскага батаніка, лекара і хіміка, даследчыка флоры ЗША, першага прафесійнага батаніка Новага света.
Батанічнае апісанне
Невялікія або сярэднія дрэвы, якія дасягаюць 5-20 (рэдка 25) м у вышыню.
Лісце лінейнае, 2-8 см даўжынёй і 3-4 мм шырынёй, жорсткае, з вострым канцом.
Расліны могуць быць як аднадомнымі, так і двухдомнымі. Мужчынскія шышкі 5-8 мм даўжынёй, растуць скапленнямі, жаночыя растуць адзінкава або скапленнямі з 2-8.
Насенне 2-4 см даўжынёй, пакрыта мясістай абалонкай; насенне некаторых відаў, напрыклад, Torreya nucifera, ядомае.
Усе часткі расліны маюць дастаткова непрыемны пах.
Распаўсюджанне і экалогія
Тры віды растуць ва Усходняй Азіі, два — у Паўночнай Амерыцы.
Віды
Згодна з The Plant List, на 2013 год род уключае шэсць відаў :
Кудраўцаў
Кудраўцаў — прозвішча.
Раіса Уладзіміраўна Кудрэвіч
Раі́са Уладзі́міраўна Кудрэ́віч (, Мінск —, Мінск) — беларускі жывапісец і графік. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1968). Народны мастак Беларусі (1999). Дачка Уладзіміра Мікалаевіча Кудрэвіча.
Біяграфія
Скончыла Віцебскае мастацкае вучылішча (1941). Удзельніца мастацкіх выставак з 1941 года. Сябра Саюза мастакоў БССР з 1946 года.
Працавала ў станковым жывапісе ў жанрах карціны, партрэта, пейзажу, нацюрморта. Асноўныя творы: палотны «Майскі дожджык», «Рудабельская рэспубліка», «Палеская маладзіца»; шэраг нацюрмортаў; у суаўтарстве з А. С. Гугелем — «Кастусь Каліноўскі», «Вечная слава» і інш. Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондах Беларускага саюза мастакоў, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Магілёўскім абласным музеі імя П. Масленікава і шэрагу рэгіянальных музеяў.
Памяць
У 2019 годзе, да 100 — годдзя з дня нараджэння мастака, РУП «Белпошта» выпусціла памятны мастацкі канверт з арыгінальнай маркай
Каралеўства ўзыходзячага месяца
«Каралеўства ўзыходзячага месяца» (Moonrise Kingdom) — кінафільм амерыканскага рэжысёра Уэса Андэрсана, які выйшаў на экраны ў 2012 годзе. Сцэнар стужкі напісаны самім Андэрсанам сумесна з. Галоўныя ролі выконваюць акцёры-пачаткоўцы і. У ролях другога плана зняліся зоркі сусветнага кіно Брус Уіліс, Біл Мюрэй і. Сусветная прэм’ера адбылася 16 мая на Канскім кінафестывалі 2012 года. У ЗША фільм выйшаў у абмежаваны пракат 25 мая 2012 года.
Ора (правінцыя Бальцана)
Ора (Ora) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Помнік Марату Казею
Помнік Марату Казею — помнік у Мінску, размешчаны ў цэнтры парку Марата Казея (Піянерскім парку). Прысвечаны юнаму партызану-разведчыку Марату Казею, які ў час Вялікай Айчыннай вайны, ажыццяўляючы аперацыю ў варожым тылу, апынуўся ў коле нямецкіх салдатаў і падарваў сябе і іх гранатай. Помнік пастаўлены ў 1959 годзе на сродкі піянераў рэспублікі. Аўтары помніка: скульптар С. І. Селіханаў і архітэктар В. М. Волчак.
Апісанне
Бронзавая трохметровая фігура юнака ўзвышаецца на шырокім пастаменце ў форме ўсечанай піраміды, абліцаванай гранітам. Герой паказаны ў час апошняга бою з паднятай перад кідком гранатай. Ва ўсёй постаці, у рысах твару — рашучасць і мужнасць, перакананасць у непазбежнай перамозе.
Ора (правінцыя Бальцана)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ora
Сушкі (Камянецкі раён)
Су́шкі (, Сушки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Атлантычная Луара
Луара Атлантычная (Loire-Atlantique) — дэпартамент на захадзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Пеі-дэ-ла-Луар. Дэпартамент быў створаны ў 1790 г. і атрымаў назву Унутраная Луара, якое і насіў да 1957 г. Парадкавы нумар 44. Адміністрацыйны цэнтр — Нант. Насельніцтва 1,134 млн чалавек (13-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 6815 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Эрдр, Шэзін, Луара.
Дэпартамент уключае 4 акругі, 59 кантонаў і 221 камуну.
Атлантычная Луара — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстала на тэрыторыі былой правінцыі Брэтань.
Aceria ilicis
Aceria ilicis — від галавых кляшчоў з сямейства Eriophyidae.
Біялагічнае апісанне
Распаўсюджаны ў краінах Еўропы (у Італіі, Іспаніі, на Кіпры, Нідэрландах, Партугаліі, Іспаніі і Францыі), дзе расце дрэва-гаспадар Quercus ilex, але часам могуць паражаць лісце і іншых дубоў, у тым ліку дуб звычайны, Quercus coccifera, Quercus ithaburensis і Quercus macrolepis.
Кляшчоў можна лёгка пазнаць па характэрным мяшочкам (галам), утвораным імі на адваротным баку ліста расліны-гаспадара. Унутры галаў кляшчы харчуюцца і множацца.
Луарэ
Луарэ (Loiret) — дэпартамент Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Цэнтр. Парадкавы нумар 45. Адміністрацыйны цэнтр — Арлеан. Насельніцтва 618 тыс. чалавек (1999).
Плошча тэрыторыі 6775 км2
Луарэ быў адным з першых дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былой правінцыі Арлеане.
Rhododendron forrestii
Rhododendron forrestii — кветкавая расліна сямейства верасовых.
Батанічнае апісанне
Мае чырвоныя кветкі і з'яўляецца адной з самых раннеквтнеючых азалій. Мае невялікую вышыню, за 10 гадоў дасягае да 1 м у вышыню. Вырошчваецца ў невялікіх садках і альпінарыях
Арэал
Арэал ахоплівае паўднёвы усход Тыбету, Паўночна-заходні Юньнань і М'янму.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Вядомыя сарты :
Вальдэмар Ільіч Калінін
Вальдэмар Ільіч Калінін (нар. ; Віцебск) — цыганска-беларускі паэт, перакладчык, грамадскі дзеяч, віцэ-прэзідэнт Рады цыганоў Брытаніі, скарбнік беларускіх арганізацый («Belarus Trust Office» і «Згуртаванне беларусаў Вялікай Брытаніі»).
Біяграфія
У 1964 скончыў сярэднюю школу № 2, з'ехаў у Расію ў Цвер, паступіў у Калінінскі педагагічны інстытут. Атрымаў дыплом настаўніка англійскай мовы, працаваў у г. Вышні Валачок. У 1969 годзе быў прызваны ў армію ў дэсантную роту, у 1970 быў дэмабілізаваны і вярнуўся на Беларусь. Працаваў настаўнікам англійскай і нямецкай моў, перакладаў літаратуру. У 1972 годзе пачаў працаваць метадыстам, а пазней загадчыкам кабінету замежных моў у Віцебскім абласным інстытуце ўдасканалення настаўнікаў да 1991 года. Адначасова навучаўся ў Санкт-Пецярбургу «Інстытуце агульнай адукацыі дарослых Акадэміі педагагічных навук». У 1993 годзе выехаў працаваць у г. Лондан. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з мая 2008 года.
Першы верш быў надрукаваны ў газеце «Піянер Беларусі» ў 1957 годзе. Піша на цыганскай, беларускай і англійскай мовах. Пераклаў Біблію на цыганскую мову.
Айгыржал (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 188 чалавек (99 мужчын і 89 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 105 чалавек (52 мужчыны і 53 жанчыны).
Капоранка
Капоранка — былая вёска ў Новаялчанскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (70 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. У 2005 годзе вёска была выключана са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Водная сістэма
На поўдні меліярацыйныя каналы.
Транспартная сістэма
Планоўка складаецца з выгнутай мерыдыянальнай вуліцы, перасякаемай на поўдні чыгункай. Хаты драўляныя, сядзібнага тыпу. У сувязі з высокім узроўнем радыяцыйнага забруджвання ўсе пабудовы разбураны і пахаваны пад пластом зямлі.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя Па інвентары 1784 года 15 дымоў, 46 валоў, 36 кароў. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1811 годзе валоданне Ракіцкіх. У 1850 годзе валоданне абшарніка Прозара. Паводле перапісу 1897 года знаходзіўся хлебазапасны магазін. У 1908 годзе ў Ёлчанскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Капоранскага сельсавета Камарынскага раёна Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. З 1920-х гадоў дзейнічала школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Савецкая Беларусь», працавала гамарня. Паводле перапісу 1959 года ўваходзіла ў склад саўгаса «Краснае» (цэнтр — вёска Краснае).
Шыталеўшчына
Шы́талеўшчына (, Шитолевщина) — хутар у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
NGC 6300
NGC 6300 (іншыя абазначэнні — ESO 101-25, VV 734, IRAS17123-6245, PGC 60001) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калініна (Узоўскі сельсавет)
Калі́ніна (да 1924 года Сямёнаўка) — вёска ва Узоўскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Размяшчэнне
У 27 км на паўднёвы ўсход ад Буда-Кашалёва, 14 км ад Гомеля, 4 км ад чыгуначнай станцыі Уза (на лініі Жлобін — Гомель).
Гідраграфія
На ўсходзе меліярацыйныя каналы, злучаныя з ракой Белічанка (прыток ракі Уза).
Транспартная сетка
Шаша Доўск — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад (па абодва бакі шашы), да якой на захадзе далучаецца выгнутая вуліца з завулкам. Забудова двухбаковая, пераважна драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана ў 1848 годзе. Па рэвізіі 1858 года ў валоданні памешчыка Сенажэцкага. З 1876 года працавала крупарушка. У 1883 годзе знаходзіліся карчма, хлебазапасны магазін. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: школа граматы, 2 крамы, 3 вятракі, крупарушка, гамарня, карчма. У 1909 годзе — 2361 дзесяціна зямлі, школа, вінная крама, млын, у Рудзянецкай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні. Побач была аднайменная сядзіба.
У 1926 годзе працавалі крама, паштовае аддзяленне, школа. З 8 снежня 1926 года цэнтр Калінінскага сельсавета Уваравіцкага, з 17 красавіка 1962 года Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці. У 1930 годзе арганізаваны калгас.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў жніўні 1941 года разам з часткамі Чырвонай Арміі каля вёскі трымалі абарону гомельскія апалчэнцы. З лістапада 1941 года да чэрвеня 1942 года дзейнічала патрыятычнае падполле (кіраўнікі І. Ф. Канцавы і Л. М. Кавальскі). У верасні 1943 года акупанты спалілі 35 двароў. У баях за вёску ў лістападзе 1943 года загінулі 6 савецкіх салдатаў і 3 партызана (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). На франтах загінулі 76 жыхароў вёскі.
У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Праўда» (цэнтр — вёска Уза). Змесцаваны аддзяленне сувязі, базавая школа, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт.
У склад Калінінскага сельсавета ўваходзілі да 1973 года пасёлак Новы, да 1990 года вёска Рассветная і пасёлак Гудок (не існуюць).
Спіс узнагарод і намінацый Aespa
Паўднёвакарэйскі дзявочы гурт Aespa атрымаў мноства ўзнагарод, у тым ліку тры Korean Music Awards, чатыры Melon Music Awards, чатыры Golden Disc Awards, дзве MAMA Awards і дзве Seoul Music Awards.
Нататкі
<references group="upper-alpha" />
Холмеч
Хо́лмеч (, Холмеч) — аграгарадок у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Холмецкага сельсавета. Насельніцтва 1232 чал. (2004). Знаходзіцца за 29 км на паўднёвы ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Рэчыца (лінія Гомель — Калінкавічы), за 2 км на ўсход ад шашы (Лоеў — Рэчыца).
Вялікае Княства Літоўскае
Выяўленыя археолагамі курганы XI ст. сведчаць пра засяленне гэтай мясцовасці з даўніх часоў. Упершыню Холмеч упамінаецца ў XVI ст. як паселішча Рэчыцкага павета Менскага ваяводства. Паводле попісу войска літоўскага за 1567 мясцовасць знаходзілася ў валоданні Халецкіх. Пад 1583 Холмеч упамінаецца як прыватнае мястэчка на гасцінцы Бабруйск — Чарнігаў. Паселішча значыцца ў архіўных матэрыялах пад 1598 і на карце Вялікага Княства Літоўскага (1613).
У XVI—XVII стст. Холмеч знаходзілася ў валоданні Валовічаў. Тут існавалі ўмацаванні, пра якія згадваецца ў сувязі з падзеямі 1649 і бітвай загонаў казакоў Падабайлы і Крычэўскага з войскамі гетмана Януша Радзівіла. 4 ліпеня 1775 у мястэчку падпісалі акт размежавання земляў па першым падзеле Рэчы Паспалітай.
Пад уладай Расійскай імперыі
Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання (1863—1864) расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі тутэйшы касцёл у царкву Маскоўскага патрыярхату. У 1864 адкрылася народнае вучылішча. Дзейнічалі прыстань і паромная пераправа праз раку Дняпро. На 1885 — 95 двароў, 2 крамы. З 1888 працавала паштова-тэлеграфная кантора. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 284 двары, 2 цэрквы, капліца, 3 іўдзейскія малітоўныя дамы, народнае вучылішча, паштовая станцыя, прыстань, хлебазапасны магазін, 60 крамаў, 3 гандлёвыя рады, 2 заезныя дамы, 3 харчэўні, карчма. Побач існавала сядзіба Холмеч (яна ж Дубровіна); меліся пільня (паравы рухавік, 18 рабочых) і аптэка.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 згодна з Трэцяй Устаўной граматай Холмеч абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1926 Холмеч вярнулі БССР, дзе яна стала цэнтрам сельсавета. У 1930 у вёсцы працавалі пачатковая школа, хата-чытальня, бальніца, аддзяленне спажывецкай кааперацыі, сельскагаспадарчае крэдытнае таварыства, паравы млын і цагельня. На 1930 тут было 293 двары, на 2004 — 500 гаспадарак.