cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Такійскі нацыянальны музей
Гісторыя
У цяперашні час у калекцыі Такійскага Нацыянальнага музея налічваецца каля сто дваццаць тысяч адзінак захоўвання. Сярод іх творы розных відаў выяўленчага і прыкладнога мастацтва, а таксама вырабы з металу, зброя, ваенныя даспехі, кераміка, лакавыя вырабы, тканіны, макеты архітэктурных помнікаў, археалагічныя знаходкі, гістарычны і этнаграфічны матэрыял, мноства тэматычных выданняў і фотаматэрыялаў.
Акадэмія Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
На базе МВШ МУС СССР у красавіку 1992 года была створана Акадэмія міліцыі, якая з верасня 1995 года мае статус Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь.
Школа Кано
Школа Кано (狩野派) — адна з самых вядомых мастацкіх школ у японскім жывапісе.
Гісторыя і асаблівасці
Школа была заснавана мастаком Кано Масанобу (1434—1530), сучаснікам Сэсю і вучнем майстра Сюбуна. Творчасць Масанобу ўвабрала ў сябе ў гады яго вучнёўства як элементы кітайскага жывапісу, так і асаблівасці мастацкага стылю Сюбуна, яго вынаходлівасць і арыгінальнасць. Пасля Кано Масанобу становіцца прыдворным мастаком сёгуна.
Школа Кано фарміравалася з мастакоў, якія належалі да роду Кано. У Перыяд Адзуці-Мамаяма гэта школа дасягае свайго росквіту. Яе мастакі ствараюць карціны на розную тэматыку — пейзажы, выявы птушак і жывёл, бытавыя сцэнкі; яны ўпрыгожвалі малюнкам дзверы рассоўных шырмаў. Найбольш выдатныя з гэтых прац захоўваюцца ў замку Нідзё ў Кіёта.
Майстры Кано вядомыя таксама сваімі выдатнымі манахромнымі роспісамі па шоўку. Для іх прац характэрны камбінацыі з рэальных прадметаў і істот (напрыклад, жывёл), якія выступаюць на першым плане карціны, і з абстрактных, зусім адцягненых элементаў задняга плана (напрыклад, воблакаў). Найбольшага развіцця ў школе Кано дасягае ўдасканаленне намаляваных у кітайскім стылі неба, воблакаў, мора, тумана і г.д.
Каст’ёнс-дзі-Страда
Каст'ёнс-дзі-Страда (Castions di Strada) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 3858 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 116 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 33050. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Верхнія Марозы
Ве́рхнія Маро́зы (, Верхние Морозы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шпакоўшчынскага сельсавета.
Наўмбург (Заале)
Наўмбург (Naumburg) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Саксонія-Ангальт.
Уваходзіць у склад раёна Бургенланд. Насельніцтва складае 29359 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 76,04 км². Афіцыйны код — 15 2 56 062.
Пацічова
Пацічо́ва (, Потичёво) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
791
791 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 791 год нашай эры, 791 год 1-га тысячагоддзя, 91 год VIII стагоддзя, 1 год 10-га дзесяцігоддзя VIII стагоддзя, 2 год 790-х гадоў.
Сучкі
Назву Сучкі маюць:
Котава (Навадугінскі раён)
Котава (Котово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Allium suaveolens
Allium suaveolens — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе.
Апісанне
Кветканос вышынёй 60-70 см, цыліндрычны нават пад суквеццем. Кветкі светлыя або цёмна-ружовыя, у залежнасці ад розных участкаў, на якіх расце гэты від.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе (Аўстрыя, Германія, Венгрыя, Швейцарыя, Албанія, Балканскі паўвостраў, поўнач Італіі, Францыя).
Анатоль Іванавіч Рацько
Анатоль Іванавіч Рацько (, в. Доўгае, Салігорскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі хімік. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), доктар хімічных навук (1993).
Біяграфія
Скончыў Белдзяржуніверсітэт (1972).
У 1975—1993 гадах — малодшы, старшы, вядучы навуковы супрацоўнік, з 1993 года — загадчык лабараторыі Інстытута агульнай і неарганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Узнагароды
Прэмія НАН Беларусі і Сібірскага аддзялення РАН імя акадэміка В. А. Капцюга (2005).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне калоіднай хіміі, вывучэння сарбентаў і сарбцыйных працэсаў. Распрацаваў калоідна-хімічныя асновы сінтэзу саасаджаных адсарбентаў, якія валодаюць развітой кіпрай структурай і высокай тэрмічнай стабільнасцю. Прапанаваў метады фарміравання кіпрай структуры цвёрдых целаў у прысутнасці арганічных і неарганічных мадыфікатараў. Развіў ўяўленні аб механізме структураўтварэння паўсінтэтычных адсарбентаў са слаіста-столбчатой структурай і ажыццявіў накіраванае мадыфікаванне слаістай алюмасілікаты полігідраксакомплексамі металаў і іх сумесямі, даследаваў уплыў прыроды і колькасці гідраксакомплексаў, тэмпературы гартавання на адсарбцыйна-структурныя, фізіка-хімічныя і каталітычныя ўласцівасці сінтэзаваных матэрыялаў. Выяўленыя заканамернасці фарміравання кіпрай структуры цвёрдых целаў у прысутнасці мадыфікатараў арганічнай і неарганічнай прыроды дазволілі выкарыстоўваць на практыцы склады для вырабу паўправадніковых і термакаталітычных газаадчувальных сэнсараў ў прыборах індыкацыі і вымярэння канцэнтрацыі розных газаў, адсарбенты для ачысткі вадкіх харчовых прадуктаў і вады ад радыёнуклідаў, цяжкіх металаў і інш.
Аўтар больш за 220 навуковых прац, у тым ліку манаграфіі, 53 вынаходстваў.
Бібліяграфія
Адсорбенты: получение, структура, свойства. Мн.: Беларуская навука, 2009 (совм. с В. С. Комаровым).
Гаравыя (Смаргонскі раён)
Гаравы́я (, Горовые) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Стрыпунскага сельсавета.
Герб Бягомля
Герб Бягомля — герб гарадскога пасёлка Бягомль Докшыцкага раёна.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, у залатым полі якога на зялёным ускрайку ў выглядзе патройнай гары намалявана хвоя натуральнага колеру з зялёнай кронай.
Гісторыя
Герб і сцяг Бягомля зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 2011 года № 86.
Дзмітрый Іванавіч Данцоў
Дзмітрый Іванавіч Данцоў (Донцов Дмитро Іванович,, Мелітопаль — , Канада) — украінскі літаратурны крытык, публіцыст, палітычны дзеяч, тэарэтык інтэгральнага ўкраінскага нацыяналізму.
Біяграфія
Дзмітрый Іванавіч Данцоў нарадзіўся 30 жніўня 1883 года. У 1900 годзе, пасля заканчэння Мелітопальскага рэальнага вучылішча, пакідае родны горад і пераязджае ў Царскае сяло каля Пецярбурга, дзе працягвае адукацыю на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта, які канчае ў 1907 годзе.
Студэнтам пачынае інтэнсіўную палітычную дзейнасць і ў 1905 годзе ўступае ва Украінскую сацыял-дэмакратычную рабочую партыю (УСДРП). Двойчы арыштоўваўся (у 1905 г. у Пецярбургу і ў 1908 г. у Кіеве), пасля другога арышту і васьмі месяцаў за кратамі, захадамі сваякоў яго выпускаюць на парукі, і ў тым жа годзе ён выязджае ў Галіцыю.
У 1909—1911 гадах Дзмітрый Данцоў вучыцца ў Венскім універсітэце, там жа ажаніўся з украінскай студэнткай Марыяй Бачынскай. Правучыўшыся тры семестры ў Вене, у 1911 годзе пераязджае да Львова, дзе працягвае навучанне. У 1917 годзе атрымлівае ступень доктара юрыдычных навук.
У 1913 годзе Данцоў праз канфлікт на нацыянальным грунце выходзіць з УСДРП. Робіцца першым старшынёй Саюза вызвалення Украіны, заснавананага 4 жніўня 1914 года.
З 1914 г. жыве ў Вене і Берліне, а з 1916 г. — у Швейцарыі, актыўна ўключаецца ў работу Саюза вызвалення Украіны, на чале якога становіцца. У пачатку 1918 г. вяртаецца ў Кіеў, дзе працуе ў гетманскіх урадавых структурах, робіцца дырэктарам Украінскага тэлеграфнага агенцтва (УТА) пры ўрадзе гетмана Паўла Скарападскага. Быў адным з заснавальнікаў Партыі хлебаробаў-дэмакратаў.
Напрацягу 1919—1921 гг. — шэф Украінскага прэс-бюро пры пасольстве УНР у Берне (Швейцарыя).
З 1922 г. — зноў у Львове, рэдагуе часопісы «Літературно-науковий вісник», «Заграва», «Вісник», друкуецца ў нямецкай, швейцарскай і польскай перыёдыцы.
У 1926 г. піша сваю работу «Націоналізм».
У 1939 г. эміграваў за мяжу (Бухарэст, Прага, Германія, Парыж, ЗША, Канада), з 1947 г. да смерці жыве ў Манрэалі (Канада), там жа ў 1948—53 гг. выкладаў украінскую літаратуру ў мясцовым універсітэце.
Памёр 30 сакавіка 1973 года ў Канадзе. Пахаваны ў Амерыцы на ўкраінскіх могілках у Саўт-Баўнд-Брук.
Закон аб ленд-лізе ў абарону дэмакратыі ва Украіне ад 2022 года
Закон аб ленд-лізе ў абарону дэмакратыі ва Украіне ад 2022 года (Ukraine Democracy Defense Lend-Lease Act of 2022) — акт Кангрэса Злучаных Штатаў Амерыкі, згодна з якім прэзідэнту ЗША надаюцца пашыраныя паўнамоцтвы па перадачы або прадастаўленні ў арэнду Украіне абаронных сродкаў для «абароны цывільнага насельніцтва ад расійскага ваеннага ўварвання» і іншых мэтаў.
Гісторыя
У красавіку 2022 года Палата прадстаўнікоў Кангрэса Злучаных Штатаў Амерыкі адобрыла законапраект, паводле якога будзе пастаўляцца ўзбраенне па ленд-лізе ва Украіну. 9 мая Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн падпісаў закон.
Змест
Прыняцце закона дасць магчымасць значна паскорыць пастаўкі ўзбраення, транспарту, харчавання і іншай дапамогі ў арэнду або бязвыплатна з ЗША ва Украіну.
Падобны закон прыняты ў ЗША першы раз з часоў Другой сусветнай вайны. Тады пры яго дапамозе падтрымліваўся СССР, і гэтая дапамога стала адной з фактараў ягонай перамогі над нацысцкай Германіяй.
«За» прагаласавала 220 членаў Палаты прадстаўнікоў, 205 — «супраць». Пасля прыняцця закона кіраўнік Белага дома абавязаны на працягу 60 дзён усталяваць паскораныя працэдуры дастаўкі прадукцыі.
Закон аб ленд-лізе дазваляе значна паскорыць пастаўкі Украіне ўзбраення, транспарту, харчавання і дапамогі з ЗША.
Ацэнкі
Украінская ўлада лічыць такі крок поўнасцю апраўданым і адпаведным нормам і стандартам дэмакратыі ў Еўропе і свеце.
Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі падзякаваў уладзе Злучаных Штатаў Амерыкі за прыняцце праграмы ленд-лізу, якая прадугледжвае спрашчэнне ваеннай дапамогі Украіне. Ён назваў праграмы замежнай падтрымкі Украіны доказам таго, што "свабода і цяпер умее абараняцца ад тыраніі".
Прэфектуры Японіі
Прэфектуры Японіі — 47 адміністрацыйных адзінак Японіі вышэйшага ўзроўню. Яны аб'яднаны ў сістэму тадафукэн (都道府県). Па гэтай сістэме краіна складаецца з адной сталічнай прэфектуры то (都) — Токіа, аднаго губернатарства до: (道) — Хакайда, двух гарадоў фу (府), якія маюць статус прэфектур, — Кіёта і Осака — і сарака трох прэфектур кэн (県). Для зручнасці ў заходнім японазнаўстве прынята зваць вышэйназваныя адзінкі «прэфектурамі».
Кожная прэфектура кіруецца прэфектам (у выпадку Хакайда — губернатарам) і ў яе ёсць свае заканадаўчы і адміністрацыйны апараты. Для зручнасці прэфектуры часта групуюцца ў рэгіёны, якія не з'яўляюцца адміністрацыйнымі адзінкамі.
Прэфектуры падзяляюцца на меншыя адміністрацыйныя адзінкі. Гэта акруга Хакайда, адмысловыя гарады, вызначаныя ўказамі ўрада, і паветы. Акругі, якіх налічваецца 14, існуюць толькі ў прэфектуры Хакайда. Для астатніх прэфектур адзінкай падзелу з'яўляецца павет. Да адмысловых гарадоў, вызначаным указамі ўрада, належаць гарады, насельніцтва якіх перавышае 500 тысяч чалавек. Сталіца Токіа да ліку падобных гарадоў не належыць, з прычыны таго, што з'яўляецца гарадскім кангламератам, а не горадам.
Сучасная сістэма адміністрацыйнага падзелу была ўкаранёная ў перыяд Мэйдзі ў 1871, у выніку чаго былі ліквідаваны феоды хан і створаны прэфектуры. Гэта падзея носіць назву хайхан тыкэн (廃藩置県). Напачатку колькасць прэфектур адпавядала колькасці хан — звыш за 300 адзінак. З часам іх скарацілі да 72, а ў 1888 г. — да 47. Закон аб мясцовай аўтаноміі даў прэфектурам больш уладных паўнамоцтваў. Нарэшце, улічваючы імклівае развіццё ўрбанізацыі ў Японіі, японскі ўрад разглядае праект рэфармавання прэфектур у 10 вялікіх адміністрацыйных адзінак.
Акрамя прэфектур і паветаў, у краіне існуюць адміністрацыйныя адзінкі муніцыпальнага ўзроўню, якія карыстаюцца шырокай аўтаноміяй. Гэта цэнтральныя гарады прэфектур, адмысловыя гарады, уласна гарады, 23 спецыяльныя раёны Токіа, а таксама пасёлкі і вёскі.
Гісторыя тыпаў прэфектур
Да адмысловых прэфектур можна аднесці Токіа, Кіёта, Осаку і Хакайда. У перыяд Эда (1603—1867), сёгунат усталяваў 9 гарадскіх раёнаў, якімі кіравалі чыноўнікі з цэнтра (奉行支配地), і 302 раённых гарады, якімі кіравалі гарадскія чыноўнікі (郡代支配地). З надыходам эпохі Мэйдзі 9 гарадскіх цэнтраў былі пераўтвораны ў акругі фу, а 302 раённых гарады — у прэфектуры кэн. У 1871 г., пасля адміністрацыйнай рэформы, у Японіі былі ўсталяваны 3 гарадскія прэфектуры фу — Токіа, Кіёта і Осака. У 1943 г. гарадская прэфектура Токіа была перайменавана ў сталіцу то (хоць закон аб сталіцы зацверджаны не быў).
Спіс прэфектур
Прэфектуры часта для выгоды групуюць у рэгіёны (вобласці) тыхо: (地方). Гэтыя рэгіёны склаліся гістарычна, яны не маюць адміністрацыйнага апарата і не з'яўляюцца адміністрацыйнымі адзінкамі. Ніжэй прадстаўлены спіс прэфектур у парадку ISO 3166-2:JP, згрупаваных паводле рэгіёнаў.
Спіс прэфектур паводле алфавіту:
Тэрытарыяльныя спрэчкі
Паміж Японіяй і Расіяй існуе неўрэгуляваная тэрытарыяльная спрэчка аб прыналежнасці паўднёвых Курыльскіх астравоў, якія перайшлі пад кантроль савецкіх войскаў у апошнія дні Другой сусветнай вайны і ўключаны ў 1946 годзе Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР у склад Хабараўскага края РСФСР разам з іншымі Курыльскімі астравамі і Паўднёвым Сахалінам. Прыналежнасць астравоў Ітуруп, Кунашыр, Шыкатан і групы астравоў Хабамаі аспрэчваецца Японіяй. У Расіі спрэчныя тэрыторыі ўваходзяць у склад Курыльскай і Паўднёва-Курыльскай гарадскіх акруг Сахалінскай вобласці, у Японіі ўключаюцца ў склад паветаў Этарофу, Сікатан, Кунасіры, Сяна і Сібэтора акруга Немура губернатарства Хакайда.
Таксама Японія аспрэчвае прыналежнасць астравоў Ліянкур, кантраляваных Рэспублікай Карэяй.
Прыналежнасць астравоў Сэнкаку, размешчаных пад кантролем Японіі, аспрэчваецца Кітайскай Народнай Рэспублікай і Кітайскай Рэспублікай.
792
792 — высакосны год, пачаўся ў нядзелю. 792 год нашай эры, 792 год 1 тысячагоддзя, 92 год VIII стагоддзя, 2 год 10-га дзесяцігоддзя VIII стагоддзя, 3 год 790-х гадоў.
Наўмбург (Гесэн)
Наўмбург (Naumburg) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Уваходзіць у склад раёна Касель. Насельніцтва складае 5394 чалавека (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 66,29 км². Афіцыйны код 06 6 33 018.
Горад падпадзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Горавід
Го́равід (Горэвід) — нерасшыфраваны псеўданім беларускага сялянскага паэта другой паловы XIX ст. Біяграфічныя звесткі адсутнічаюць.
IC 540
IC 540 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Кулігіна (Навадугінскі раён)
Кулігіна (Кулигино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Праспект Газеты Звязда (Мінск)
Праспект Газеты «Звязда» — магістральная вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Ідзе ад вуліцы Алібегава да вуліцы Бялецкага, перасякае вуліцу Голубева і праспект Любімава. Названа ў гонар штодзённай беларускай грамадска-палітычнай газеты «Звязда».
Былая назва
Першапачаткова праспект меў назву Праспект Газеты «Известия». Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 216 ад 7 мая 2005 назва была змененая на сучасную.
Дваранская гвардыя
Дваранская Гвардыя (Guardia Nobile) - адна з трох гвардый Ватыкана. Дваранская гвардыя была сфарміравана Папай Рымскім Піем VII у 1801 як полк цяжкай конніцы. Першапачаткова, полк быў абавязаны забяспечваць эскорт для Папы Рымскага і іншых старэйшых князёў Царквы, і місій у межах Папскай вобласці па волі Папы Рымскага. Адной з іх першых галоўных абавязкаў павінна было быць суправаджэнне Пія VII у Парыж на каранацыю Напалеона Банапарта. З аб'яднаннем Італіі і ліквідацыяй Папскай вобласці ў 1870, дваранская гвардыя стала корпусам прыдворнай гвардыі.
Корпус быў добраахвотніцкім — яго членам не плацілі за іх службу, і яны павінны былі самі аплачваць экіпіроўку. Камандуючы корпуса зваўся капітанам, ранг якога быў эквівалентны генералу ў італьянскай арміі. Адна са значных пазіцый у межах корпуса была пасада Спадчыннага Сцяганосца, які быў адказны несці штандар Рымска-каталіцкай царквы.
Дваранская гвардыя з'яўлялася на публіцы толькі, калі Папа Рымскі браў удзел у публічных дзействах; калі Папа Рымскі аддаляўся, яго суправаджала дваранская гвардыя. У перыяд вакансіі Святога Прастола, корпус знаходзіўся на службе Калегіі кардыналаў.
Дваранская гвардыя была скасавана Папай Рымскім Паўлам VI у 1970 як частка царкоўных рэформаў пасля Другога Ватыканскага Сабора.
NGC 854
NGC 854 (іншыя абазначэнні — ESO 354-47, MCG -6-5-38, AM 0209-360, IRAS02093-3604, PGC 8388) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Алегавіч Брэдзелеў
Мікалай Алегавіч Брэдзелеў (нар. ) — кіраўнік упраўлення грамадскіх сувязяў і ESG кампаніі A1, палітычны зняволены.
Біяграфія
Маці — Таццяна. Бацька Алег — удзельнік ліквідацыі пажару пасля аварыі на ЧАЭС у 1986, дзе атрымаў вялікую дозу радыяцыі.
Мікалай атрымаў вышэйшую адукацыю на факультэце філасофіі і сацыяльных навук БДУ, спецыяльнасць «інфармацыя і камунікацыя» (зараз «сацыяльныя камунікацыі»), пасля працаваў PR-спецыялістам у інфармацыйным агенцтве «Інтэрфакс-Захад», з 2013 года ў камандзе карпаратыўных камунікацый A1 (раней Velcom), дзе пазней стаў кіраўніком.
Як супрацоўнік і пазней кіраўнік упраўлення грамадскіх сувязяў кампаніі А1, займаўся распрацоўкай ды падтрымкай шматлікіх культурных і асветніцкіх праектаў, у тым ліку, скіраваных на пашырэнне беларускай культуры і мовы.
Пры падтрымцы кампаніі Velcom і з удзелам Брэдзелева ў 2016 быў створаны сямейны інклюзіўны тэатр «і», дзе разам навучаліся розныя дзеці, у тым ліку дзеці з аўтызмам. 28-29 ліпеня 2018 у межах гарадскога мінскага фестывалю FSP прайшлі прэм’ерныя паказы спектакля «Букашкеада». «Спадзяюся, што сумеснымі намаганнямі мы працягнем прасоўваць ідэю інклюзіўнага, роўнага грамадства ў Беларусі», — пракаментаваў прэм’еру Брэдзелеў.
Дзякуючы яго ўдзелу, у 2017 годзе кампанія Velcom далучылася як партнёр да праекта «Беларускія ўікэнды» (створаны ў 2016 годзе кампаніяй «Кінаконг», кіраўнік Андрэй Кім), у межах якога вядомыя акцёры і дзеячы шоу-бізнесу агучвалі па-беларуску хіты і навінкі сусветнага кінематографа, частку з якіх пасля можна было пабачыць у кінатэатрах Мінска і іншых гарадоў Беларусі. Да розных прэм’ер Мікалай Брэдзелеў з камандай рыхтавалі і праводзілі заўважныя прома-актыўнасці. Да прэм’еры фільма «Таемнае жыццё Уолтэра Міці» каманда праекта выпусціла кліп на беларускую версію песні Дэвіда Боўі Space Oddity, у запісе ўзялі ўдзел Пётр Клюеў (басіст гурта ЛСП) і спявачка Валерыя Яскевіч, а над відэаролікам працавала творчая група рэжысёра Мітрыя Сямёнава-Алейнікава. На паказе анімацыйнага фільма Хаяо Міядзакі «Рыбка Поньё» з удзелам гледачоў быў устаноўлены рэкорд па складанні рыбак-арыгамі, 506 гледачоў склалі 560 рыбак і ўпісалі праект «Беларускія ўікэнды» ў Кнігу рэкордаў краін СНД і Балтыі «Дзіва», пазней рыбкі былі сабраны і накіраваныя ў падарунак выхаванцам Дзіцячага дома-інтэрната для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця.
У 2018—2019 гадах Брэдзелеў зладзіў праект супрацоўніцтва паміж Купалаўскім тэатрам і кампаніяй А1, у межах якога быў пастаўлены спектакль «Радзіва „Прудок“» пастаноўкі рэжысёра Рамана Падалякі па аднайменнай кнізе Андрэя Горвата, таксама былі арганізаваны гастролі спектакля па гарадам Беларусі, экскурсіі па Мінску «Горад Горвата».
З 2018 кампанія А1 пры падтрымцы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, а таксама арганізатараў канферэнцый TEDxMinsk, распачала сацыяльна-адукацыйны праект «Першыя», дзе Мікалай Брэдзелеў выступаў у якасці арганізатара праекта і члена журы конкурснай часткі праекта. Праект быў цалкам рэалізаваны на беларускай мове, усе майстар-класы і публічныя выступы фіналістаў праходзілі па-беларуску, што было пазначана як адна з мэт ініцыятывы — пашырэнне выкарыстання беларускай мовы і яе вядомасці ў сусветнай прасторы з дапамогай супольнасці TED. Удзел у праекце ўзялі больш за 1000 школьнікаў, якія прынялі ўдзел у адукацыйных воркшопах у Мінску і крэатонах у Гомелі, Віцебску, Магілёве і Гродне, больш за 100 з іх даслалі відэапрэзентацыі сваіх ідэй для ўдзелу ў конкурснай частцы. Таксама ў межах праекту была вылучана важнасць гендарнай тэмы, што выявілася ў падборы спікераў: у межах адукацыйнай часткі выступалі Ульрыка Хаслаўэр, уладальніца і кіруючы дырэктар Compact Electric (кампаніі, якая спецыялізуецца на вырабе тэхнікі для галіны бяспекі працы, а таксама прамысловасці і гандлю); Сільвія Ага-Шантль, бізнес-трэнер, спецыяліст і коўч па камунікацыях, Прэзідэнт Асацыяцыі нямецкамоўных спікераў; Габрыэла Домшыц, топ-менеджар і юрыст, якая шмат гадоў кіравала кампаніяй Wiener Stadtwerke, што адказвае за развіццё інфраструктуры Вены, а ў цяперашні час прэзідэнт найбуйнейшай венскай грамадскай валанцёрскай арганізацыі. Брэдзелеў пракаментаваў выбар спікераў наступным чынам: «Гэтым разам мы вырашылі падкрэсліць важнасць тэмы гендарнай роўнасці на сусветнай сцэне, таму невыпадкова нашы госці — гэта тры вядомыя і паспяховыя жанчыны, якія прынялі наша запрашэнне падзяліцца сакрэтамі поспеху з беларускай аўдыторыяй».
21 лютага 2020, у міжнародны дзень роднай мовы, кампанія А1 у межах ініцыятывы «Веліч роднай мовы» распачала праект па ўстаноўцы ў Мінску і абласных цэнтрах манументальных тэкставых інсталяцыі, якія разам утвараюць слова «МОВА», вырабленых з дрэва і металу беларускім скульптарам Паўлам Вайніцкім. Ідэя праекта грунтавалася на канцэпцыі нацыянальных колеравых упадабанняў дызайнера, мастака і паэта Міхала Анемпадыстава (апісана ім у кнізе «Колер Беларусі»), а таксама рэканструкцыях народных строяў этнографа Міхаіла Раманюка. «З дапамогай арт-інсталяцый мы хацелі б падкрэсліць, што родная мова — гэта прыгожа і камфортна, а яе прысутнасць змяняе да лепшага ўсё вакол нас»,  — пракаментаваў праект Мікалай Брэдзелеў. Аб паспяховым завяршэнні праекта кампанія паведаміла ў сваіх сацыяльных сетках у снежні 2020.
У межах сваёй працы Брэдзелеў займаўся папулярызацыяй культуры ўсвядомленага спажывання і цыркулярнай эканомікі, што выявілася, у тым ліку, у прасоўванні экалагічных рашэнняў. Пры яго ўдзеле кампанія А1 правяла даследаванне, па выніках якога было прынята рашэнне паступова скарачаць выкарыстанне сумак з палімераў і папяровых пакетаў і пераходзіць на тэкстыльныя шоперы ; у супрацы з «Аховай птушак Бацькаўшчыны» у маі 2021 быў праведзены праект «Выйдзі на сувязь з прыродай», дзе ў птушак з’явіліся персанальныя нумары тэлефонаў ; ладзіла акцыі «100 гадзін з А1», у межах якой у 2021 годзе ў SOS-Дзіцячай вёсцы ў Магілёве былі ўсталяваны сонечныя панэлі і паветраная цеплавая помпа, якія забяспечваюць жыхароў электраэнергіяй.
Палітычны пераслед
Брэдзелеў быў затрыманы 10 снежня 2021 года. Неўзабаве на неафіцыйным канале ГУБАЗіКа ў Telegram з’явілася «пакаяннае» відэа з яго ўдзел, дзе Брэдзелеў пад ціскам казаў, што нібыта перадаваў блогеру Антону Матольку інфармацыю, «звязаную з яго прафесійнай дзейнасцю», паведаміў памер свайго заробку, а таксама быў вымушаны прызнаць сваю гомасексуальнасць. У праўладных тэлеграм-каналах былі выкладзены фотаздымкі з кватэры Брэдзелева пасля вобшуку і з пагрозамі, што «». Справа Мікалая стала адным з самых гучных выпадкаў цкавання на падставе гамафобіі. Пасольства Аўстрыі ў Беларусі і Міністэрства замежных спраў Аўстрыі адрэагавалі на інцыдэнт з затрыманнем Брэдзелева, назвалі «парушэннем асабістых правоў» апублікаванае відэа з ягоным удзелам. У кампаніі А1 асудзілі відэа з удзелам Мікалая як «зневажальнае» і заявілі, што не атрымлівалі афіцыйных прэтэнзій ад беларускіх уладаў і што Брэдзелеў не меў доступу да персанальных даных кліентаў. Пазней гэты допіс быў выдалены з сайта і твітара кампаніі.
Пазней маці Мікалая паведаміла, што ён быў асуджаны на 15 сутак арышту, пасля якіх на свабоду не выйшаў.
Насалі
Насалі́ (, Носали) — хутар у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Мікалай Алегавіч Брэдзелеў
Палітычны пераслед
30 снежня 2021 года супольнай заявай 8 беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларуская асацыяцыя журналістаў і Беларускі ПЭН-цэнтр, Брэдзелеў быў прызнаны палітычным зняволенным.
У студзені 2022 стала вядома, што Брэдзелеў быў пераведзены ў СІЗА № 1 на Валадарскага, гэта значыць, што ў яго дачыненні распачата крымінальная справа, але падрабязнасці яго справы ці артыкул, па якім ён абвінавачаны, дагэтуль пэўна невядомы.
У кастрычніку 2022 года Брэдзелеву прысудзілі чатыры гады калоніі.
Discogs
Discogs (чытаецца Дыско́гс; скарачэнне ад «Discographies») — сайт з адной з найбуйнейшых баз даных музычных выканаўцаў і іх выданняў ад розных музычных кампаній. Напаўняецца ў большай ступені добраахвотнікамі. Уся інфармацыя знаходзіцца ў бясплатным доступе. Зарэгістраваныя карыстальнікі рэсурса маюць магчымасць прадаваць/купляць музычныя выданні, выкарыстоўваючы краму сайта.
Статыстыка
28 сакавіка 2019 года колькасць выданняў, прадстаўленых на сайце Discogs дасягнула 11 мільёнаў. На гэтую дату сайт змяшчаў інфармацыю пра:
Сэндзі (ураган)
Ураган «Сэндзі» (Sandy) — магутны трапічны цыклон, які ўтварыўся ў канцы сезона 2012 года і закрануў Ямайку, Кубу, Багамскія астравы, Гаіці і ўзбярэжжа Фларыды. У наш час бушуе на ўсходнім узбярэжжы ЗША і Канады. У 2012 годзе гэта 18-ы трапічны цыклон, які атрымаў уласнае імя, і дзясяты такі цыклон у Атлантыцы. Ён узнік 22 кастрычніка і за 6 гадзін ператварыўся ў трапічны шторм. Затым ён стаў павольна прасоўвацца на поўнач да Вялікіх Антыльскіх астравоў, працягваючы набіраць сілу.
Гісторыя развіцця падзей
29 кастрычніка прэзідэнт ЗША Барак Абама ў прамым эфіры заклікаў амерыканцаў сур’ёзна падрыхтавацца да пагрозы, якую можа несці ўраган Сэндзі.
30 кастрычніка — набліжаючыся да тэрыторыі ЗША ўраган дасягнуў максімальнай магутнасці і ператварыўся ў супершторм, парывы спадарожных вятроў дасягалі 150 км/г.
Па прагнозах метэаролагаў, 30 кастрычніка ўраган злучыцца з халодным штармавым ветрам з захаду краіны і істотна ўзмоцніцца. Ураган таксама супадзе па часе з поўняй, падчас якой адбудзецца прыліў. Аднак дасягнуўшы ўзбярэжжа, ураган некалькі страціць у магутнасці. З 30 кастрычніка ён будзе класіфікавацца як трапічны шторм, хоць усё роўна застанецца небяспечным.
Змітро Іванавіч Вішнявецкі
Князь Дзмі́трый Іва́навіч Вішняве́цкі, або Змітро Іванавіч Вішнявецкі (Ба́йда-Вишневе́цький; каля 1517 —, паводле іншых звестак 1563 ), Канстанцінопаль) — валынскі праваслаўны магнат з роду Вішнявецкіх . Валодаў шырокімі землямі ў  павеце, у тым ліку  у мястэчку Вішнявец. З 1547 г. — дзяржаўца ванячыцкі. З 1551 г. — староста чаркаскі і канеўскі Вялікага Княства Літоўскага.
Адзін з кіраўнікоў барацьбы запарожскіх казакоў супраць крымскіх татар, туркаў і малдаўскіх гаспадароў, бараніў межы Вялікага Княства Літоўскага на поўдні.
Біяграфія
Нарадзіўся каля 1517 года, імаверна напярэдадні 8 лістапада — дня, быў старэйшым з чатырох сыноў князя Івана Міхайлавіча Вішнявецкага (каля 1490—1542 гг.) ад яго першай жонкі Настассі з Алізараў — дачкі Сямёна Алізаровіча і княгіні Астрожскай, сястры князя Канстанціна Астрожскага. Дзед Дзмітрыя —  — разам са сваім бацькам і дзядзькамі і  удзельнічаў у Вішнявецкай баталіі.
Род князёў Вішнявецкіх належаў да ліку найбуйнейшых землеўладальнікаў Літвы (іх уладанні былі пераважна ў Заходняй Валыні). Дзмітрый валодаў некалькімі маёнткамі ў Крамянецкім павеце, сярод якіх былі Падгайцы, Окнін, Кумнін, Лапушна,, , і г. д.
Гарадок каля вострава Хорціцы
Нягледзячы на папярэджанне Жыгімонта II, для абароны ад турэцка-татарскіх набегаў Вішнявецкі, аб’яднаўшы казакоў, на ўласныя сродкі распачаў будаўніцтва на дняпроўскім востраве , які гісторыкі лічаць прататыпам Запарожскай Сечы. Малая Хорціца па выніках археалагічных і гідра-археалагічных даследаванняў 1990-2000-х гадоў атаясамліваецца з востравам, размешчаным на захад ад вострава Хорціца.
Знаходжанне ў Турцыі
Летам 1553 года Дзмітрый Вішнявецкі нечакана пакінуў Малую Хорціцу і з усім сваім войскам адправіўся ў Стамбул, дзе служыў султану Сулейману I паўгода. Матывы гэтага ўчынку незразумелыя: не маючы дастатковай падтрымкі ад ўрада, Вішнявецкі спрабаваў стварыць у султана адпаведнае ўражанне і тым самым наладзіць з ім добрыя адносіны, каб праз яго мець уплыў на Крымскага хана. Па іншай версіі, Дзмітрый Вішнявецкі хацеў вызваліць з палону сваякоў загінулага (у прыватнасці, яго ўдаву — княгіню Марыю ). Верагодна, бяспечнаму знаходжанню ў Стамбуле спрыяла жонка султана Раксалана. Уплыў на ўрад Вялікага княства (і Польскага каралеўства ) ён набыў: дваровыя колы былі ўстрывожаныя, баяліся, што Вішнявецкі навядзе туркаў на Украіну. Пасля вяртання з Турцыі ў пачатку 1554 года Вішнявецкі ў таварыстве свайго старога сябра ў сутычках супраць арды, які ўзяў на сябе місію апраўдваць «Байду» перад каралём і соймам, адправіўся ў Варшаву; тлумачэнні адносна знаходжання ў Порце былі прыняты. Вішнявецкі атрымаў фармальнае даручэнне трымаць абарону супраць татар у закладзенай ім крэпасці. У далейшым ён мог разлічваць толькі на ўласныя сілы. Будаўніцтва Хорціцкай крэпасці ён здзейсніў, мабілізаваўшы казакоў, сялян Канеўскага і Чаркаскага старостваў.
Барацьба з татарамі і туркамі
Маскоўска-казацкае войска ў 1556 годзе рушыла пад Аслам-горад (або Іслам-Кермен, які быў цвярдыняй ісламу, паблізу цяперашняй Кахоўка і Ачакава). Гэты паход быў часткай вялікай аперацыі рускіх войскаў, узначаленай дзякам, супраць Крымскага ханства.
Паход працягваўся да пачатку лета і быў паспяховым: гэтыя гарады былі здабыты. Казакі захапілі табуны коней, статкі жывёл, а таксама шмат палонных і рушылі назад. Адбіўшы агнём са стрэльбаў пагоню, якую ўзначальваў, яны бяспечна дабраліся да Чаркас. Жыгімонт II апраўдваўся перад ханам за той паход тым, што гэта была нібыта справа маскоўскіх казакоў, а Вішнявецкі тут ні пры чым. Ён нават спрабаваў запэўніць хана, што Хорціцкая крэпасць будзе карыснай для Крыма супраць маскоўскай экспансіі і Вішнявецкаму даручана гэта справа — трымаць варту на Дняпры — іменна таму, што Вішнявецкі меў добрыя адносіны з султанам і ханам.
Але ўвосень таго ж 1556 года казакі Вішнявецкага зноў напалі на Аслам-горад — ужо ўласнымі сіламі. Замак быў узяты, гарматы з яго былі перавезеныя ў Хорціцкую крэпасць. Даўлет-Гірэй спачатку паспрабаваў дамовіцца з Вішнявецкім, запрашаючы яго да сябе на службу. Згоды ён не атрымаў і ў студзені 1557 года сабраў усю арду і паспрабаваў захапіць Хорціцкую крэпасць. Аблога працягвалася 24 дні, пасля чаго татары з вялікімі стратамі адступілі. Вішнявецкі паведаміў Жыгімонту II аб сваёй перамозе і запэўніў яго, што татары не змогуць нападаць на Украіну, пакуль стаіць яго крэпасць. Пры гэтым ён прасіў «узмацніць замак людзьмі і стральбой», але атрымаў ад вялікага князя толькі хвалу, абяцанне даравання і рэкамендацыю не абвастраць адносіны з татарамі.
Пераканаўшыся ў няздольнасці кіруючых колаў Вялікага Княства да рашучых дзеянняў, Дзмітрый ізноў звярнуўся ў Маскву, але яму прыслалі толькі грошы, пры гэтым запрашалі на царскую службу.
Летам 1557 года Даўлет-Гірэй сабраўся з новымі сіламі ў паход на дняпроўскі замак, з ім ішлі турэцкае войска на лодках і малдаўская дапамога. Крэпасць на востраве была ўзята ў поўную, пасля працяглай аблогі Вішнявецкі вымушаны быў яе пакінуць праз недахоп правіянту. Казакі невялікімі групамі пракраліся скрозь турэцка-татарскія заслоны і адправіліся ўверх па Дняпры да Чаркас. Закінутая крэпасць была разбурана.
На Маскоўскай службе
У 1558 годзе Вішнявецкі ў знак пратэсту супраць загаду вялікага князя ВКЛ Жыгімонта Аўгуста спыніць наезды на Крым і Турцыю ў 1557 са сваімі казакамі перайшоў на службу да цара Івана IV Васільевіча. Яму былі падараваныя «ў вотчыну» горад Бялёў (цяпер у Тульскай вобласці) і землі ў ваколіцах Масквы. Змітру было даручана камандаваць атрадам на паўднёвай мяжы рускай дзяржавы.
Перад маскоўскімі палітыкамі Д. Вішнявецкі выклаў свой план барацьбы з татарамі ў саюзе з Літвой, адарваўшы яе ад саюза з Крымам. Гэтая ідэя была ўспрынята са спачуваннем, у пачатку 1558 года была распачата падрыхтоўка да кампаніі супраць Крыма і да перагавораў з Вялікім Княствам Літоўскім. Вішнявецкі з маскоўскім войскам рушыў шляхам папярэдняга паходу (1556 г.), па дарозе збіраючы казакоў. Быў запланаваны паход углыб Крыма. Хан адцягнуў усё войска з і падрыхтаваўся да абароны.
Дзмітрый Вішнявецкі пад Перакопам атрымаў падмацаванне з Масквы на чале з Ржэўскім і планаваў паход на Казлоў (або Гезлеве, цяперашняя Еўпаторыя). Раптам быў адкліканы ў Маскву: былі даручаныя другарадныя аперацыі на Доне, затым на Каўказе, падчас якіх, у 1560 годзе, была заснавана крэпасць Чаркаск (цяпер Старачаркаск — сталіца Войска Данскога). Паход углыб Крыма быў ажыццёўлены ў 1559 годзе пад кіраўніцтвам ваяводы, роля Дзмітрыя Вішнявецкага была нязначнай.
Гэта было не тое, чаго чакаў Вішнявецкі; у знешняй палітыцы Масквы ў 1558 годзе першачарговай стала задача выхаду да Балтыйскага мора, справа барацьбы супраць татар была закінута. Іван IV распачаў Лівонскую вайну, што абвастрыла маскоўска-літоўскія адносіны, у 1561 Літва ўступіла ў вайну супраць Масквы. Дзмітрый Вішнявецкі апынуўся ў ілжывым становішчы здрадніка, што яго не задавальняла. Разам са сваімі казакамі ён накіраваўся да Дняпра і, спыніўшыся на востраве Манастырскім (у 30 мілях ніжэй ад Чаркас), з дапамогай стрыечнага брата — тагачаснага старосты Чаркаскага, дамогся ад вялікага князя для сябе і сваіх спадарожнікаў  — пісьмовых гарантый бяспечнага знаходжання на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага. Жыгімонт II ахвотна прыняў Дзмітрыя Вішнявецкага «ў сваю ласку гаспадарскую». Пазней паслаў Івану IV запыт аб паводзінах Дзмітрыя і атрымаў адказ: «Прыйшоў, як сабака, і ўцёк, як сабака, а шкоды ад яго мне, гасудару, і маёй краіне не было». На сойме Дзмітрыя Вішнявецкага прымалі, віталі, шануючы, як і раней, вельмі высока. Але крах усіх планаў падарваў яго сілы — ён цяжка захварэў (думаў, што атручаны). Лячылі яго асабістыя лекары Вялікага Князя.
Пакаранне смерцю
У храніста Марціна Бельскага апісана гібель Вішнявецкага
Другія валахі, каторыя Томжы [на сталец] не дапускалі, ў той самы час, калі іншыя Томжу на панства ўзводзілі, па Дзмітра Вішнявецкага паслалі; які — калі яму валахі прысягай абавязаліся, што яго за гаспадара возьмуць, толькі каб ён, аднак, сябе ім паказаў — з казакамі да валахаў прыйшоў, але тыя, што па яго прыслалі, на падмогу яму не прыйшлі; ад Томжыных людзей [Вішнявецкі] быў пагромлены. А сам праз слабае здароўе на возе ехаў, не могучы конна выехаць, у капе сена закрыцца хацеў, але халоп, што прыехаў па сена, яго выдаў; і там жа [Вішнявецкі] быў злоўлены з іншымі некаторымі палякамі, якім сам Томжа вушы і насы рэзаў і, нямала жорсткасцей над імі ўчыніўшы, у Польшчу іх адпусціў, а самога Вішнявецкага з Янам Пясецкім Падольцам герба Забава цару турэцкаму ў Царград паслаў — там яны абодва на круку падвешаныя былі над марскім залівам, што к Галаціі ідзе. Пясецкі лягчэй памёр, бо павіс галавою ўніз, і так яго быстра кроў заліла. А Вішнявецкі зачапіўся рабром і так вачыма [у сэнсе, галавою] абярнуўся ўгору, праз тое быў жывы да трэцяга дня, пакуль яго туркі не застрэлілі з лука, калі ён праклінаў іхняга Магамета.
.
Уласнасць
У 1545 годзе каралеўскі камісар (бацька мітрапаліта Іпація Пацея ) праводзіў люстрацыю Валынскага ваяводства, Дзмітрый Іванавіч Вішнявецкі прыбыў у Крамянец, дзе знаходзілася камісія. З прадстаўленых дакументаў вынікала, што князь валодаў маёнткі ў (або Кушцах ), Падгайцах, Окніне, Таражы,, ,  (а таксама  і  ). М. С. Грушэўскі высветліў агульны памер маёнткаў Вішнявецкага — 250 тысяч моргаў зямлі.
Паданні пра Дзмітрыя Вішнявецкага
Вакол жыцця Дзмітрыя Вішнявецкага, яго смерці створана шмат легенд. У польскіх, літвінскіх, украінскіх колах легенды пачалі стварацца адразу пасля яго трагічнай гібелі.
Ва ўкраінскай народнай творчасці гэтая легенда ператварылася ў шырока вядомую, аднак невядома, ці была гэта апрацоўка адных чутак, ці сапраўды сам Змітро стаў правобразам казака. Ва ўсякім выпадку, Байда, як гістарычная асоба, з тагачасных крыніц невядомы, і ні ў адным дакуменце таго часу Вішнявецкі не называецца Байдам.
Гістарычнае значэнне дзейнасці Дзмітрыя Вішнявецкага
Дзмітрый Вішнявецкі вядомы як першы арганізатар казацкіх войскаў. Яго папярэднікі —, , прыцягваючы атрады ў свае ваенныя аперацыі, выкарыстоўвалі іх як сілу другарадную. Вішнявецкі абапіраўся на казацтва як на галоўную сілу, якою ён падпіраў ўласныя палітычныя амбіцыі. Казацкі летапісец XVIII ст. называў яго нават казацкім гетманам, у крыніцах XVI стагоддзя такі тытул «Байды» не сустракаецца. Не пацверджаны крыніцамі сцвярджэнні аб тым, што ён заснаваў Запарожскую Сеч. Сувязь крэпасці Змітра з была толькі ідэйнаю.
Дзейнасць Вішнявецкага толькі паказала кірунак, у якім пайшло далейшае развіццё ўкраінскага казацтва i дала яму магутны штуршок у гэтым кірунку. Гэта прасоўванне казацтва на нізоўі Дняпра і ў канцы каланізацыя прыдняпроўскіх стэпаў, утварэнне арганізацыі не толькі ваеннай, але і палітычнай з міжнароднымі сувязямі, заснаванне казацкіх крэпасцей — сапраўднай ў Запарожжы. Нават яго апошні паход, які скончыўся катастрофай у Малдавіі, стаў пралогам шэрагу малдаўскіх паходаў, учыненых казакамі ў наступныя некалькі дзесяцігоддзяў; самымі вядомымі з іх былі паходы (1577 г.) і  (1653 г.).
Ушанаванне памяці
Названы туркамі «найвялікшым ворагам бліскучай Порты», Дзмітрый Вішнявецкі заслужыў добрую памяць нашчадкаў.
13 верасня 1997 года Пошта Украіны выпусціла паштовую марку наміналам 20 капеек з выявай Дзмітрыя Вішнявецкага.
31 сакавіка 1999 года Нацыянальным банкам Украіны выпушчана сярэбраная памятная манета наміналам у 10 грывен, прысвечаную князю і казацкаму атаману Дзмітрыю Вішнявецкаму.
Ва ўкраінскіх гарадах Цярнопаль,, , Ківерцах у гонар Вішнявецкага названы вуліцы, у Бучы — вуліца і завулак.
Помнікі Вішнявецкаму ёсць ў Запарожжы на востраве Хорціца і ў горада.
Дзмітрыю Вішнявецкаму ўсталяваны барэльеф на доме Чаркаскага музычнага вучылішча
Імем Вішнявецкага планавалася назваць вартавы карабель ПСКР праекта 1135.1 «Гетьман Вишневецкий» (былы «Красный вымпел»). У 1992—1993 гадах былі сабраны толькі 5-ы і 6-ы адсекі на стапелі, затым з-за адсутнасці фінансавання ў 1995 годзе карабель быў разабраны на метал.
Мічыган (значэнні)
Мічыган:
Суракарта
Суракарта (індан. Suracarta, неафіцыйная назва Сола) — інданезійскі горад у правінцыі Цэнтральная Ява. Знаходзіцца ў 60 мілях ад Джакарты. Суракарта яшчэ вядомы як «горад, які ніколі не спіць», таму што асаблівасць мясцовых прадуктовых шапікаў і гандлёвых фургончыкаў - кругласутачная праца.
Гамоўшчына
Гамо́ўшчына (, Гамовщина) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шпакоўшчынскага сельсавета.
Вулька Антопальская (прыпыначны пункт)
Ву́лька Ант́опальская (, Вулька Антопольская)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Вулька.
Кавацца-Карніка
Кавацца-Карніка (Cavazzo Carnico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1105 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Куркіна (Навадугінскі раён)
Куркіна (Куркино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Кавацца-Карніка
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Куркіна (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кавацца-Карніка
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Універсітэт Васэда
Універсітэт Васэда — адзін з двух найбольш прэстыжных прыватных універсітэтаў Японіі (другі - Універсітэт Кэё). Размешчаны ў паўночнай частцы такійскага раёна Сіндзюку.
Гісторыя
Сярод найбольш знакамітых факультэтаў Універсітэта Васэда - філалагічны. Сярод яго выпускнікоў знакамітыя аўтары Харукі Муракамі і Маці Тавара.
Сем японскіх прэм'ер-міністраў пасляваеннага перыяду скончылі менавіта Універсітэт Васэда: Тандзан Ісібасі (1956-1957), Набору Такэсіта (1987-1989), Тосікі Кайфу (1989-1991), Кэйдза Абуці (1998-2000), Ёсіра Моры (2000-2001 ), Ясуа Фукуда (2007-2008) і Ёсіхіка Нода (2011 -).
Пеліка (Курганскі сельсавет)
Пе́ліка (, Пелика) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Верхменскага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Курганскага сельсавета , да 10 лютага 1977 года — у склад Верхменскага сельсавета.
Тараканаўка
Тараканаўка:
Зуі (Стаўбцоўскі раён)
Зуі́ (, Зуи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 49 жыхароў (2009).
Тадэвуш Валянскі
Афіцэр напалеонаўскай арміі, удзельнічаў у кампаніі 1812 года, кавалер Ганаровага Легіёну. Пазней жыў у Рыбітвах пад Пакосцяй (Вялікая Польшча).
У навуцы
Займаўся гісторыяй, археалогіяй; быў вядомым калекцыянерам твораў мастацтва, асабліва манет і медалёў, асабліва грэчаскіх і рымскіх, збіраў г.зв. «старажытнасці» тутэйшыя і іншаземныя, мінералы, ракавіны, насякомых (абшырная калекцыя матылёў), птушак. Вядомая была яго вялікая бібліятэка.
Прапагандыст усебаковай падтрымкі для ўсіх польскіх археалагічных збораў.
Пасля яго смерці частку збораў атрымала Кракаўскае навуковае таварыства, а яго «егіпецкія фігуркі» (быццам з па-над Балтыкі), трапілі ў зборы Кракаўскага ўніверсітэта.
Аўтар гіпотэзы пра старажытнае славянскае засяленне земляў ад Балтыйскага да Чорнага мораў, ад Палярнага кругу да Карпатаў, пра славянскае паходжанне помнікаў культуры Персіі, Этрускіі, Егіпту (лучна з клінапісам і тэкстамі зараастрызму), пра славянскае паходжанне этрускаў, пра замацаванне гэтай старажытнай цывілізацыі ў тэкстах, пісаных г.зв. славянскімі рунамі.
Ацэнкі
Частка навуковых поглядаў Валянскага ацэньвалася яшчэ пры яго жыцці як фантастычная, а сам Валянскі — як алхімік, масон, славянафіл, шукальнік філасофскага каменю і эліксіру вечнай маладосці. Разам з тым ужо сучаснікамі адзначаліся шматбаковасць яго навуковых заняткаў, яго шчырая захопленасць археалогіяй.
Сям’я
Сын Яна Валянскага, раднага пры двары Станіслава Аўгуста, вядомага даследніка прыроды і алхіміка, і Яны дэ Бух. Хроснік Т. Касцюшкі. Жанаты з Вільгельмінай Шрэтар.
Дахны
Да 31 сакавіка 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета, да 1978 года — у склад Сінькоўскага сельсавета.
Allium subhirsutum
Allium subhirsutum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Міжземнамор’і і паўднёва-ўсходняй трапічнай Афрыцы.
Апісанне
Цыбуліна паўшарападобная, дыяметрам да 1.5 см; вонкавыя абалонкі перапонкавыя, шараватыя. Сцябло 7-30 см, круглае ў сячэнні. Лісткоў 2-3, лінейныя, 2-10 мм шырынёй, з доўгімі вейкамі на краі, а часам таксама зверху і ўнізе. Парасонік 2-7 см дыяметрам, няшчыльны. Лісточкі калякветніка белыя, эліптычныя або даўгаватыя, 7-9 мм, ад тупых да вострых. Пылавікі звычайна бурыя. Каробачка 3 мм. 2n = 14.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Паўднёвай Еўропе ад Іспаніі да Грэцыі, Заходняй Азіі (Турцыя, Кіпр, Ліван, Сірыя, Ізраіль), Паўночнай Афрыцы, Паўночна-Усходняй трапічнай Афрыцы; неабходныя далейшыя даследаванні для збору інфармацыі аб дакладным распаўсюджанні гэтага віду па ўсім яго арэале.
Расце ў скалістых або пясчаных месцах.
Пагрозы
Пагрозай, верагодна, з’яўляецца прыбярэжнае развіццё.
Алабама (значэнні)
Алабама:
Карбанарый
Карбанарыі (carbonaro) — члены строга заканспіраванага таварыства ў Італіі ў 1807—1832 гадоў.
Карбанарый па-італьянску «вугальшчык», ад аднаго з абрадаў таварыства — спалення драўнянага вугалю, што сімвалізавала духоўнае ачышчэнне яго членаў.
Палітычная праграма карбанарыяў уключала барацьбу за канстытуцыйныя пераўтварэнні. Найважнейшым пунктам гэтай праграмы было патрабаванне нацыянальнай незалежнасці і адзінства Італіі. Выразнай праграмы аб’яднання краіны ў карбанарыяў не было. Адны з іх намерваліся захапіць уладу ваенным пераваротам. Іншыя бачылі асноўную перашкоду аб’яднанню краіны ў аўстрыйскім панаванні і прапанавалі засяродзіць намаганні на барацьбе з ім. У гады напалеонаўскага панавання карбанарыям дапамагалі англічане, якія забяспечвалі іх зброяй. Аднак у першы час рух карбанарыяў не меў шырокай падтрымкі насельніцтва. Рух карбанарыяў актывізаваўся ў 1820-я гады. Карбанарыі ўзначальвалі рэвалюцыю 1820—1821 гадоў, у паўстанні праславіліся Браты Капацолі ў Каралеўстве абедзвюх Сіцылій і П’емонце. Удзельнічалі ў рэвалюцыі 1831 года ў дзяржавах Цэнтральнай Італіі.
Арганізацыі карбанарыяў (са сваімі спецыфічнымі мэтамі) былі таксама у Францыі, Швейцарыі і на Балканах.
Цікавыя факты
У 1820 годзе, па лжывым абвінавачванні ва ўдзеле ў змове карбанарыяў, у турме на востраве Мурана сем месяцаў быў зняволены будучы італьянскі сенатар Джавані Арывабенэ.
IC 541
IC 541 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Гідра.