cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Мікалаеўская царква (Чарасы)
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Шмат’ярусная аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з шатровай званіцы (2 васьмерыкі на чацверыку), трапезнай, кубападобнай малітоўнай залы, 5-граннай апсіды з бакавымі рызніцамі. Асноўны аб’ём завершаны цыбулепадобным купалам на 8-гранным барабане, шацёр званіцы — макаўкай. У дэкаратыўнай апрацоўцы фасадаў выкарыстаны формы старажытнарускага культавага дойлідства — какошнікі, кілепадобныя аркі. Уваход вырашаны магутным арачным парталам на пілонах, акаймаваным кілепадобнай ліштвай.
Інтэр’ер
Абразы мяжы 18 — 19 ст. «Мікалай Цудатворац» і «Цуд Георгія аб змеі».
Юзаф Эмануэль Працлаўскі
Юзаф Эмануэль Працлаўскі (Восіп Антонавіч Пржэцлаўскі) (Józef Emmanuel Przecławski; 1799 ці, Ружаны Слонімскага павета Літоўскай губерні — , ) — журналіст, дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, польска-расійскі публіцыст, мемуарыст, выдавец штотыднёвіка «Tygodnik Petersburski», цэнзар, член Савета Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі па справах кнігадрукавання. Сябра Адама Міцкевіча.
Біяграфія
Нарадзіўся года (паводле іншай інфармацыі — у 1799 годзе) ў Ружанах Слонімскага павета тагачаснай Літоўскай губерні (цяпер — Пружанскі раён Брэсцкай вобласці) ў сям’і старажытнага шляхецкага роду герба «Глаўбіч».
У 1815—1817 гадах навучаўся на фізіка-матэматычным аддзяленні Віленскага ўніверсітэта, слухаў лекцыі разам з паэтам Адамам Міцкевічам. У 19 гадоў скончыў універсітэт з ступенню кандыдата філасофіі і ў 1818 годзе паступіў на пасаду сакратара пры Слонімскім павятовым маршалку шляхты. Праслужыў на гэтай пасадзе больш за тры з паловай гады і ў 1822 падаў у адстаўку. Належаў да масонскай ложы.
З лютага 1824 года служыў у Санкт-Пецярбургу ў канцылярыі Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі. Выконваў абавязкі дзяжурнага па ўваходнай карэспандэнцыі пры кіраўніку міністэрствам В. Ланскім, даўнім знаёмым яго бацькі Антона Працлаўскага, калі Ланской быў Гродзенскім губернатарам у 1803—1813 гадах.
У 1829 годзе пакінуў службу і перайшоў «на ўласнае ўтрыманне» (гэта значыць бяз жалавання) у камісію па пабудове Ісакіеўскага сабора пад кіраўніцтвам Ланскога. Тады ж атрымаў дазвол выдаваць у Санкт-Пецярбургу газету на польскай мове «Tygodnik Petersburski».
У 1833 годзе на просьбу М. Сперанскага быў пераведзены ў Камісію для рэвізіі і складання законаў Царства Польскага і неўзабаве атрымаў пасаду «галоўнага перакладчыка рускай мовы». З 1839 (1840) года з'яўляўся кіраўніком канцылярыі гэтай камісіі да яе ліквідацыі ў 1863 годзе.
З 1853 года таксама з'яўляўся сябрам Галоўнага ўпраўлення цэнзуры ад Царства Польскага. у 1860—1865 гадах быў членам Савета Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі.
Юзаф Працлаўскі таксама ўваходзіў у склад Віленскай археалагічнай камісіі.
З пачатку 1820-х гадоў змяшчаў вершы на польскай мове ў віленскай газеце «Tygodnik Wileński». У духу польска-расійскага прымірэння з 1829 года да 1858 года выдаваў у Санкт-Пецярбургу газету на польскай мове «Tygodnik Petersburski».
Куасола
Куасола (Quassolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 364 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 121 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Фурэсё (камуна)
Фурэсё (Furesø Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 56,68 км², што складае 0,13 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 37667 чал. (мужчыны — 18284, жанчыны — 19383; іншаземныя грамадзяне — 2337).
Краіны-кандыдаты ў Еўрапейскі Саюз
Членам Саюза можа быць толькі вольная, незалежная, суверэнная, дэмакратычная дзяржава, еўрапейскія, паслядоўнікі міжнароднага права, аб развітой эканоміцы рынкавага кошту, здольнай канкураваць на адзіным, агульным рынку ўнутраным. Гэтыя патрабаванні былі напісаныя кіраўнікамі тагачаснай ўяўляе падчас саміту Еўрапейскага Савета ў Капенгагене ў 1993 годзе і вядомыя сення як крытэрыі kopenhaskie. Акрамя таго, у Мадрыдзе ў 1995 годзе Еўрапейскі Савет прадпісана прыняць цалкам і безумоўна acquis communautaire, а таксама мець спраўна дзеючую адміністрацыю і судовыя органы, здольныя правесці ў жыццё ез і супольнасці прававыя акты (крытэрыі мадрыдскі).
Восем дзяржаў мае афіцыйна статус кандыдата: Албанія (з 2014 г.), Чарнагорыя (з 2010), Ісландыя (з 2010), Паўночная Македонія (з 2005), Сербія (з 2012), Турцыя (з 1999), Украіна і Малдова (з 2022). Усе гэтыя дзяржавы, акрамя Албаніі і Паўночнай Македоніі пачалі перамовы ws. членства. У 2013 годзе Ісландыя прыпыніла перамовы да 2017 года.
У стратэгічным дакуменце, прынятым еўрапейскай Камісіяй 5 лістапада 2008 года гаворыцца: ''Пашырэнне служыць рэалізацыі стратэгічных інтарэсаў ЕС аб стабільнасці, бяспекі і прадухілення канфліктаў. Спрыяе яна павышэнню дабрабыту і магчымасці эканамічнага росту, для паляпшэння злучэння з важнымі транспартнымі шляхамі і энергетычнымі, а таксама для ўмацавання пазіцый ЕС у свеце. У святле праблем, звязаных са стабільнасцю, перад якімі паўсталі нядаўна краіны ўсходняй частцы ЕС, паслядоўная рэалізацыя палітыкі пашырэння становіцца важней, чым калі-небудзь раней. Бягучая праграма пашырэння ўключае ў сябе Заходнія Балканы і Турцыю''.
Албанія
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў НАТА, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, уступленне ў СГА, сяброўства ў CEFTA, размяшчэнне на еўрапейскім кантыненце, цесная сувязь і атаясненне сябе з культурай еўрапейскай.
Аргументы праціўнікаў: адна з самых бедных краін Еўропы, слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі свабоднага адзінага рынку, палітычная нестабільнасць, высокая злачыннасць, карупцыя, моцная структура банды.
Дзяржавы ў падтрымку інтэграцыі Албаніі ў ЕС: Польшча<sup title="Te informacje wymagają podania przypisów bibliograficznych od 2014-04">[патрэбна зноска].
У чэрвені 2014 года. Еўрапейскі савет прысудзіў Албаніі статус афіцыйнага кандыдата ў ЕС. Пры ўмове далейшай інтэграцыі з ЕС з’яўляецца эфектыўная рэалізацыя рэформаў, асабліва ў сферы дзяржаўнага кіравання і судовай сістэмы, паляпшэнне барацьбы з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй, паляпшэнне абароны правоў чалавека і правоў меншасцяў, а таксама захаванне правоў уласнасці.
Чарнагорыя
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, сяброўства ў CEFTA, размяшчэнне на еўрапейскім кантыненце, цесная сувязь і атаясненне сябе з культурай ЕС, членства ў зоне еўра.
Аргументы праціўнікаў: слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, адсутнасць членства ў СГА, высокая злачыннасць, карупцыя, дыскрымінацыя, адсутнасць поўнай свабоды прэсы.
9 снежня 2011 г. Еўрапейскі Савет прыняў рашэнне аб пачатку перамоў аб далучэнні з Чарнагорыяй у чэрвені 2012 года. Да гэтага часу ўдалося закрыць часова ў двух раздзелах (25 — навука і даследаванні, 26 — адукацыя і культура), і яны працягваюцца ў наступных дзесяці раздзелах (у чэрвені 2014 года. адкрылі перамовы ў раздзелах: 3 — свабода руху капіталу, 31 — знешняй палітыкі, бяспекі і абароны, 32 — фінансавы кантроль).
Паўночная Македонія
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіёну, добрая (стабільная) эканамічная сітуацыя, вялікія эканамічныя рэформы і дэмакратызацыя, рашэнне праблемы албанскага меншасці, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, уступленне ў СГА, сяброўства ў CEFTA, становішча на кантыненце еўропы, цесная сувязь і атаясненне сябе з культурай еўрапейскай.
Еўрапейская камісія зарэкамендавала прызначэнне даты пачатку перамоваў з-за прагрэсу Паўночнай Македоніі на шляху да сяброўства. З-за пярэчанняў Грэцыі не было прынята рашэнне аб прызначэнні канкрэтнай даты пачатку перамоваў.
Аргументы праціўнікаў: пытанне аб перайменаванні дзяржавы — Грэцыя і Кіпр заявілі, што дазволяць заблакаваць уступленне Македоніі ў ЕС, калі тая будзе стаяць побач з імем «Рэспубліка Македонія», Грэцыя не сумняваецца гэта зрабіць падчас саміту NATO ў пытанні сяброўства Македоніі ў той жа арганізацыі, у мінулым Балгарыя называлася Македонію «заходняй Балгарыяй», Сербія «паўдневай Сербіяй»; меншасць албанская — пад пагрозу адзінства краіны, нізкі натуральны прырост, паводле дадзеных даследавання ААН прыкладна за 40 гадоў македонцы становяцца меншасцю ў сваей краіне, высокая злачыннасць, карупцыя, моцныя структуры мафіі, эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, праблема з палітычным дыялогам, ні рэформы міліцыі, ні барацьбы з карупцыяй, ні рэформы судовай сістэмы і публічнай адміністрацыі, няправільная палітыка дзяржавы ў галіне занятасці, выпадкі парушэння закону падчас выбараў, на заселеных тэрыторыях на працягу албанская меншасць.
Дзяржавы ў падтрымку еўрапейскіх памкненняў: Польшча.
У кастрычніку 2013 года. ЕК у пяты раз рэкамэндавала пачаць перамовы з Македоніяй, якая мае ад снежня 2005 года статус кандыдата. Спрэчку з Грэцыяй аб назве дзяржавы македонскага, аднак, застаецца асноўным фактарам, блакавальным поспехі інтэграцыі Македоніі. На гэта ўплываюць таксама раздражнення з Балгарыяй на фоне праекта дагавора міждзяржаўнага авіяцыйнага, а таксама запаволенне тэмпаў унутраных рэформаў.
Сербія
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, сяброўства ў CEFTA, размяшчэнне на еўрапейскім кантыненце, цесная сувязь і атаясненне сябе з еўрапейскай культурай, наладжванне супрацоўніцтва з Міжнародным Крымінальным Трыбуналам для былой Югаславіі, наладжванне супрацоўніцтва з НАТА.
Аргументы праціўнікаў: слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, унікальныя беднасць яе паўдневай частцы Аўтаномнай Правінцыі Косава і Metochia, пагаршэнне адносін з краінамі, якія прызналі незалежнасць Косава і патрабаванне ад ЕС выразнай пазіцыі, калі прызнае Сербію ў яе ранейшых, пацверджаных на міжнародным узроўні межах з Косава, адсутнасць членства ў СГА.
ЕС 3 мая 2006 года прыпыніў перамовы асацыяцыі яшчэ тады з Сербіяй і Чарнагорыяй з-за невыканання ею ўмоў, як гэта было арышт да канца красавіка Ратка Младзіча. Сербія з’яўляецца каардынатарам Сербіі і Чарнагорыі. Аднак у траўні 2007 года Еўрапейскі Саюз адзначыла, што бачыць падзеі, якія адбываюцца ў Сербіі змены, якія дазваляюць на аднаўленне перамоваў узнагарод. 23 снежня 2009 года ў Стакгольме, сербскі прэзідэнт Барыс Tadić падаў афіцыйную заяўку на сяброўства ў Еўрапейскім Саюзе. 1 сакавіка 2012 года Сербія атрымала статус дзяржавы кандыдата да сяброўства ў Еўрапейскім Саюзе
Сербія пачала перамовы 21.01.2014 года. Доўжыцца фаза screeningu. У значнай ступені іх тарыф залежыць ад прагрэсу ў працэсе нармалізацыі паміж Сербіяй і Косава — заключэнне пагаднення па гэтым пытанні 19.04.2013 года ў Брусэлі і яго рэалізацыя з’яўляецца фактарам przesądzającym аб прагрэсе Сербіі.
Турцыя
Аргументы прыхільнікаў: краіна, якая даўжэй за ўсіх чакае на рашэнне Еўропы адносна сяброўства (з 1963 года — калі ў Сістэме Stowarzyszeniowym анансавалі яе ўваход у тагачаснай ЕЭС), да 85 % насельніцтва падтрымлівае інтэграцыю Турцыі ў ЕС, моцная westernizacja мадэлі жыцця і laicyzacja палітычнай жыцця, шанец на дэмакратызацыю гэтай краіны, як і шанец на дэмакратызацыю Саюза, шанец на выхад за круг хрысціянскай цывілізацыі і пабудаваць згоды хрысціянска-мусульманскай, так што Саюз будзе шанец стварыць вялікую, разнастайную культурна прастора, таксама спрыяюць стабілізацыі ў зоне басейна мораў: Міжземнага і Чорнага і ў Закаўказзе, добрая фізпадрыхтоўка эканамічная, эканамічныя рэформы, вялікая колькасць насельніцтва — вялізны рынак збыту, вялікую колькасць туркаў у еўрапейскіх краінах — гэта моцныя і доўгія культурныя адносіны з Захадам, зварот да візантыйскай традыцыі, і для злучэння абедзвюх частак былой рымскай Імперыі, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы (ад 9 жніўня 1949 г.), сяброўства ў АЭСР, сяброўства ў АБСЭ, уступленне ў СГА, сяброўства ў НАТА (з 1952 года) — вайсковы саюзнік многіх краін-членаў, другая па велічыні войска НАТА — магчымасць прыцягнення велізарнага патэнцыялу для дасягнення ваеннай ЕС, асацыяванае сяброўства ў Заходнееўрапейскага Саюза, сяброўства ў G20 — жаданне гуляць больш важную ролю на міжнароднай арэне, імкнення стаць рэгіянальнай дзяржавай<sup title="Te informacje wymagają podania przypisów bibliograficznych od 2014-04">[патрэбна зноска], важна становішча геастратэгічнае становішча (што ўмацаванне geostrategicznego становішча Еўрапейскага Саюза) — у прыватнасці, у энергетычных праектах, звязаных з паўдневым Каўказам і на Блізкім Усходзе і ў працэсах па падтрыманні міру ў гэтым рэгіене свету, прыняцце закона аб фондах, рэформа крымінальнага кодэкса ў дачыненні да свабоды выказвання меркаванняў, захаванне ў новай турэцкай канстытуцыі, поўнага павагі правоў чалавека і асноўных свабод, забеспячэння размеркавання уладаў і дэмакратычнага і свецкага характару Турэцкага Дзяржавы.
Аргументы праціўнікаў: спрэчка з Арменіяй (непрызнанне генацыду Армян і падтрыманне эмбарга, эканамічнай, закрыцце мяжы і прымяненне пагроз у дачыненні да суседзяў), нестабільныя адносіны з Грэцыяй — непрызнанне генацыду Грэкаў у пачатку ХХ стагоддзя<sup title="Te informacje wymagają podania przypisów bibliograficznych od 2014-04">[патрэбна зноска], пытанне меншасцяў курдскай, спрэчка з Кіпрам аб Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра (непрызнанне Кіпра, аднаго з чальцоў ЕЗ), дэ-юрэ Турцыя займае частку тэрыторыі ЕС, толькі крыху больш за 3 % тэрыторыі ляжыць на еўрапейскім кантыненце, большую частку сваей гісторыі Турцыя была ў апазіцыі да Еўропе, вялікі ўплыў арміі і экстрэмальных умоў ісламскія нізкі ўзровень эканамічнага развіцця — няздольнасць справіцца на ўнутраным рынку, вялікая колькасць насельніцтва — магчымая вялікая хваля эміграцыі ў пошуках працы, Турцыя атрымлівае велізарную магчымасць блакавання прыняцця рашэнняў, будзе другой краінай па колькасці насельніцтва (пасля Германіі) — практычна ні адно рашэнне не будзе прынята без яе згоды, вялікая колькасць туркаў у еўрапейскіх краінах — цяжкасці ў пошуку сябе ў заходнім свеце, прыняцце Турцыі можа прывесці да расхіствання культурных сувязяў і запаволення інтэграцыйных працэсаў (страхі для адмены інтэграцыі ў зону свабоднага гандлю, недавер (нежаданне) арабскіх краін звязана з мінулым і панавання Osmanów, незавершаныя праблемы, звязаныя з рэлігійнай свабодзе веравызнанняў niemuzułmańskich, умяшанне ў дзеянні Ўсяленскага Патрыярхату, парушэнне правоў жанчын (у тым ліку права здзяйсняць так званыя «забойствы гонару), вельмі нізкі працэнт жанчын, прысутных на рынку працы, парушэнні правоў прафсаюзаў, папярэджана судова доступ да вэб-парталаў.
Прыхільнікі патэнцыйнага сяброўства Турцыі: Вялікабрытанія, Швецыя, Польшча (у асобе былога прэзідэнта Леха Качыньскага і прэм’ер-міністра Дональда Туска). Праціўнікі: Аўстрыя.
Турцыя пачала перамовы ў кастрычніку 2005 года і да гэтага часу яны адкрыты ў 13 раздзелах перамоваў (апошні з іх: 22 — рэгіянальная палітыка і каардынацыя рэгіянальных інструментаў быў адкрыты ў лістападзе 2013 года). Часова ўдалося закрыць перамовы толькі ў чале 25 (навука і даследаванні). Адкрыцце перамоваў у васьмі раздзелах, ен заблакаваны Кіпр у сувязі з niewypełnianiem праз Турцыю запісаў так званага пратаколу ankarskiego па пагадненні аб асацыяцыі, што мае свае карані ў працягваецца падзеле Кіпра на Рэспубліку Кіпр і так званую Турэцкую Рэспубліку Паўночнага Кіпра. Акрамя таго, Францыя блакуе адкрыцце чатырох кіраўнікоў перамоваў. На шляху прагрэсу перамоваў Турцыі варта таксама палітычная сітуацыя ў гэтай дзяржаве і падаўленне ўнутраных рэформаў. Турцыя прыкладае намаганні аб адкрыцці перамоваў у раздзелах 23 (правасуддзе і асноўныя правы) і 24 (правасуддзе, свабода, бяспека).
Боснія і Герцагавіна
Аргументы праціўнікаў: палітычная нестабільнасць, пагроза адзінства краіны (сепаратызм часткі сербскай), глыбокія парывы этнічныя высокая злачыннасць, карупцыя, моцная структура банды, слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, адсутнасць членства ў СГА, 121 месца ў індэксе эканамічнай свабоды.
У 2005 годзе пачаліся перамовы аб асацыяцыі. У чэрвені 2008 года было падпісана пагадненне аб стабілізацыі і асацыяцыі. Еўрапейскі Саюз, па ўзгадненні з Саветам па Рэалізацыі ў Пакой, збіраецца ўзяць на сябе галоўную адказнасць за стабілізацыю ў Босніі. Боснія і Герцагавіна разлічвае на атрыманне статусу кандыдата, што будзе магчыма, абапіраючыся на станоўчую ацэнку ступені іх стабілізацыі ўнутранай і складанасці якія праводзяцца рэформаў. Дзяржавы ў падтрымку імкнення інтэграцыі: Польшча.
Косава
Іспанія, Кіпр, Славакія, Грэцыя і Румынія не прызналі аднабаковага абвяшчэння незалежнасці і zawetują любыя формы супрацоўніцтва ЕС з Косава. Гэтая краіна з’яўляецца адным з самых бедных рэгіенаў свету з czterdziestoprocentowym беспрацоўем, вельмі слабой эканомікай і моцнымі структурамі мафіі. Абвінавачванні ў ваенных злачынствах, а што за гэтым ідзе поўная адсутнасць кантролю і абароны меншасцяў сербаў і рома, разбурэнне помнікаў праваслаўнай культуры. Адзінае, што пераважвае ў плюс, гэта выкарыстанне валюты еўра і быць свайго роду пратэктаратам Еўрапейскага Саюза. ЕС wyeksportowała там структуры дзяржаўнай адміністрацыі, судовай сістэмы і паліцыі — EULEX (аднак, з улікам нейтральнасці гэтай місіі адносна статусу Косава). З іншага боку, гэта нагода на няма, так як членам ЕС, не можа быць краіна, якая не мае моцнай адміністрацыі і судовай сістэмы. Звязана гэта з тым, праваахоўныя органы супольнасці, якія ляжыць менавіта на судовай сістэме і адміністрацыі дзяржаў-членаў. Як ні парадаксальна, у цяперашні час Сербія можа ўвайсці ў ЕС раней, чым Косава. Не ў карысць Косава (як самастойнай дзяржавы) кажа таксама адсутнасць членства ў ААН, Радзе Эўропы, АБСЭ, СГА. У карысць кажа — асобнае ад Сербіі — сяброўства ў CEFTA — але гэта сяброўства як Косава-ІНШЫЯ. Першым і асноўным аргументам супраць парталу гэта не афіцыйнае прызнанне еўрасаюзам незалежнасці Косава. Еўрапейская камісія прызнае Косава толькі і выключна як вобласць адміністрацыйны Сербіі пад міжнародным наглядам.
У выніку пагаднення сербска-kosowskiego і станоўчага для Косава справаздачы ЕК, 28 кастрычніка 2013 года было прынята перамовы ws. заключэння Пагаднення аб стабілізацыі і асацыяцыі з Косава (формула EU-only), якія скончыліся ў траўні 2014 года. Пагадненне было падпісана 27 кастрычніка 2015 года.
Украіна
Імкненне Украіны да еўраінтэграцыі выявілася ў знешняй палітыцы краіны да канца 2004 года з прыходам да ўлады Віктара Юшчанкі, які зрабіў праграмныя заявы аб пастаноўцы чатырох галоўных задач: атрыманні статусу краіны з рынкавай эканомікай, уступленні ў СГА, атрыманне статусу асацыяванага члена ЕС, а затым — паўнапраўнага. Прызнанне Украіны краінай з рынкавай эканомікай адбылося 1 снежня 2005 года, а 16 мая 2008 года краіна стала 152-м членам СГА. Разам з тым, нягледзячы на пастаянную падтрымку членства Украіны з боку еўрапарламентарыяў, тон рэзалюцый Еўрапарламента адлюстроўвае ацэнкі палітычнай сітуацыі і развіцця дэмакратыі ў краіне: калі рэзалюцыя 2005 года заклікае даць краіне выразную перспектыву з магчымасцю ўступлення ў ЕС, а ў рэзалюцыі лютага 2010 года, акрамя прызнання правы краіны падаць заяўку аб членстве, прапануецца даць Еўракамісіі мандат на распрацоўку плана дзеянняў па адмене візавага рэжыму для Украіны, то рэзалюцыя ад 25 лістапада 2010 года (пасля ўступлення на пасаду Прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча) крытыкуе апошнія мясцовыя выбары, праблемы са СМІ, парушэнне правоў і свабод, а таксама ўмяшанне СБУ ў дэмакратычны працэс.
У лютым 2011 года пасол ЕС ва Украіне Жазэ Мануэль Тэйшэйра заявіў, што ў цяперашні час Украіна не адпавядае мінімальным умовам для абмеркавання пытання ўваходжання ў склад у ЕС.
У канцы сакавіка 2012 года Украіна і ЕС парафіравалі пагадненне аб асацыяцыі, якое ўключае палажэнні аб стварэнні паглыбленай і ўсёабдымнай зоны свабоднага гандлю.
У пачатку чэрвеня 2012 года пасол ЕС ва Украіне Жазэ Мануэль Тэйшэйра заявіў, што Еўрапейскі саюз не пярэчыць супраць сяброўства Украіны ў арганізацыі.
23 ліпеня 2012 года Украіна і ЕС пашырылі дагавор аб спрашчэнні візавага рэжыму.
Пра падтрымку еўраінтэграцыі Украіны сваімі краінамі заявілі прадстаўнікі Польшчы, Эстоніі, Літвы, Грэцыі, Вялікабрытаніі, Ірландыі, Іспаніі, Партугаліі, Бельгіі, Румыніі, Венгрыі, Італіі, Люксембурга, Фінляндыі, Аўстрыі, Швецыі, Кіпра, Латвіі, Мальты, Славакіі, Славеніі, Балгарыі.
21 лістапада 2013 года Кабінет міністраў Мікалая Азарава заявіў аб прыпыненні падрыхтоўкі да заключэння пагаднення аб асацыяцыі з ЕС з мэтай „забеспячэння нацыянальнай бяспекі Украіны“ і аднаўлення страчаных аб’ёмаў вытворчасці і гандлёва-эканамічных адносін з Расійскай Федэрацыяй». 28 лістапада 2013 года падпісанне пагаднення аб асацыяцыі і зоне свабоднага гандлю на саміце Усходняга партнёрства ў Вільні не адбылося, што паслужыла адной з прычын масавых пратэстаў насельніцтва і наступнай змене ўлады ва Украіне.
21 сакавіка 2014 года новы Прэм’ер-міністр Украіны Арсеній Яцанюк падпісаў палітычную частку пагаднення. 27 чэрвеня 2014 года ў Брусэлі адбылося падпісанне эканамічнай часткі пагаднення з удзелам абранага 25 траўня 2014 года Прэзідэнта Украіны Пятра Парашэнкі. 16 верасня 2014 года Вярхоўная рада Украіны і Еўрапейскі парламент адначасова ратыфікавалі пагадненні аб асацыяцыі, у гэты ж дзень Пётр Парашэнка падпісаў закон аб ратыфікацыі гэтага пагаднення. У цяперашні час ідзе працэс ратыфікацыі пагаднення парламентамі 28 краін ЕС.
16 верасня 2014 Вярхоўная рада Украіны прыняла пастанову «аб еўрапейскім выбары Украіны». У ім, у прыватнасці, было адзначана, што Вярхоўная Рада Украіны разглядае ратыфікацыю пагаднення аб асацыяцыі не толькі як стымулюючы фактар для ажыццяўлення далейшых рэформаў ва Украіне, але таксама як чарговы крок на шляху да дасягнення канчатковай мэты еўрапейскай інтэграцыі — набыццё паўнапраўнага сяброўства ў Еўрапейскім Саюзе.
8 верасня 2014 Еўрапейскі парламент рэзалюцыяй «сітуацыя ва Украіне і стан спраў у адносінах ЕС-Расія» пацвердзіў, што, у адпаведнасці з артыкулам 49 Пагаднення аб ЕС, Украіна, як і любая іншая еўрапейская краіна, мае еўрапейскую перспектыву і можа стаць сябрам ЕС пры ўмове, што будзе прытрымлівацца прынцыпаў дэмакратыі, паважаць асноўныя свабоды, правы чалавека, правы меншасцяў і забяспечваць вяршэнства права. 25 лютага 2015 года Вярхоўны прадстаўнік ЕЗ у замежных справах і палітыцы бяспекі Федэрыка Магерыні ў эфіры брытанскага тэлеканала Sky News, адказваючы на пытанне, аб планах ЕЗ прыняць Украіну ў свой склад, заявіла:
«Кожная краіна на еўрапейскай тэрыторыі мае права або магчымасць рана ці позна падаць заяўку аб уступленні. Гэта не было ў парадку дня ў апошнія гады, гэта не стаіць на парадку дня цяпер…».
1 верасня 2017 года пагадненне цалкам уступіла ў сілу.
1 сакавіка 2022 года Еўрапарламент падтрымаў рэзалюцыю аб прадастаўленні Украіне статуса краіны-кандыдата на ўступленне ў Еўрапейскі Саюз. Еўрапейскі савет 23 чэрвеня 2022 года ўхваліў статус кандыдата для Украіны.
Малдова
Пагадненне паміж Малдовай і Еўрапейскім Саюзам аб партнёрстве і супрацоўніцтве было падпісана 28 лістапада 1994 года і ўступіла ў сілу 1 ліпеня 1998 года. Кіраўніцтва непрызнанай Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі не падтрымлівае імкненне Малдовы ўступіць у Еўрасаюз. І хоць Малдова не ўваходзіць у афіцыйную праграму пашырэння, у лістападзе 2010 года прэм’ер-міністр краіны Улад Філат заявіў, што Малдова падасць заяўку на ўступленне ў Еўрасаюз у 2011 годзе.
27 чэрвеня 2014 года адбылася цырымонія падпісання новага пагаднення аб асацыяцыі. 1 ліпеня 2016 года пагадненне ўступіла ў сілу.
Прэзідэнт Малдовы Ігар Дадон у 2017 годзе заяўляў аб тым, што мае намер ануляваць Пагадненне з Еўрапейскім саюзам пасля чарговых парламенцкіх выбараў у выпадку, калі Партыя сацыялістаў атрымае большасць месцаў у парламенце.
Пасля таго, як на чале краіне стала Мая Санду, Еўрапейскі савет 23 чэрвеня 2022 года ўхваліў статус кандыдата для Малдовы.
Азербайджан
З 1993 года Азербайджан заявіў аб сваёй зацікаўленасці ў адносінах з ЕС і прыступіў да планавання сувязяў з ім у розных галінах. У 1996 года прэзідэнт Азербайджанскай Рэспублікі Г. Аліеў падпісаў пагадненне аб партнёрстве і супрацоўніцтве і ўсталяваў афіцыйныя сувязі.
Арменія
Арменія раней заяўляла пра намеры ў дачыненні да еўрапейскай інтэграцыі і нават дэкларавала ўступленне ў ЕЗ доўгатэрміновай мэтай, удзельнічаючы ў праграме «Еўрапейскай палітыкі суседства» з 2004 года, а ва «Усходнім партнёрстве» — з моманту яго стварэння ў 2009 годзе. Праведзенае ў 2005 годзе апытанне насельніцтва паказала, што амаль дзве траціны насельніцтва краіны жадалі бы бачыць краіну ў ЕС.
Арменія доўгія гады мае цесныя адносіны з Расіяй, заяўляючы, як у 2006, так і ў 2010 годзе, што альтэрнатывы ім няма. У 2013 годзе Прэзідэнт Арменіі Серж Саргсян заявіў аб адмове ад курсу на еўраінтэграцыю. 10 кастрычніка 2014 года Арменія ўступіла ў Мытны саюз ЕАЭС. 2 студзеня 2015 года Арменія афіцыйна ўступіла ў Еўразійскі эканамічны саюз (ЕАЭС).
24 лістапада 2017 года Арменія і Еўрапейскі Саюз падпісалі Дагавор аб усёабдымнай і пашыраным партнёрстве, якое прадугледжвае шырокі спектр палітыка-эканамічных, фінансавых, гуманітарных пытанняў.
Беларусь
Еўрасаюз неаднаразова асуджаў беларускі ўрад за аўтарытарнасць дзяржаўнага кіравання, неадпаведнасць выбараў агульнаеўрапейскім дэмакратычным нормам і цалкам рэальныя парушэнні правоў чалавека і грамадзяніна ў Рэспубліцы і нават уводзіў санкцыі ў дачыненні да краіны, з прычыны чаго Беларусь мае напружаныя адносіны з ЕС. Акрамя таго, урад Беларусі выбралў курс на інтэграцыю з Расіяй у рамках Саюзнай дзяржавы.
Тым не менш, у маі 2009 года Еўрасаюз запрасіў Беларусь у праграму «Усходняе партнёрства». Аднак пасля прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 года, не прызнаныя АБСЭ, Эўразьвязам і краінамі Паўночнай Амерыкі дэмакратычнымі, і якія рушылі за выбарамі арыштам удзельнікаў апазыцыйнага мітынгу, міністры замежных спраў Швецыі, Чэхіі, Польшчы і Германіі ў сумеснай артыкуле заявілі, што працяг супрацоўніцтва з Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам «у сапраўдны момант выглядае пустой тратай сіл і часу».
6 ліпеня 2010 года Беларусь уступіла ў Мытны саюз ЕАЭС. 1 студзеня 2015 года Беларусь увайшла ў Еўразійскі эканамічны саюз, з’яўляючыся, разам з Казахстанам і Расеяй, краінай-заснавальнікам гэтай арганізацыі.
Аднак за актыўную інтэграцыю з Еўрапейскім Саюзам выказваецца пераважная большасць палітыкаў і палітычных партый, якія пазіцыянуюць сябе як апазіцыя дзейнаму ўраду Аляксандру Лукашэнку, канчатковай мэтай сваіх праграм дэкларуючы ўступленне Беларусі ў ЕЗ. У выпадку змены палітычнага рэжыму і прыходу да ўлады ў Беларусі цяпер апазіцыйных рухаў, падача заяўкі на ўступленне Беларусі ў ЕС уяўляецца цалкам верагоднай. Паводле апытання, праведзенага незалежным інстытутам сацыяльна-эканамічных і палітычных даследаванняў у снежні 2012 года, сярод грамадзян Беларусі больш папулярнай з’яўляецца інтэграцыя з ЕЗ (43,4 % апытаных), чым з Расеяй (37,7 %).
Акрамя таго, Расія і Беларусь, якія падпісалі дагавор аб стварэнні Саюзнай дзяржавы, не могуць у прынцыпе пачаць ніякія дзеянні па самастойным уступлення ў ЕС, не разарваўшы гэты дагавор.
Грузія
Аб сваім намеры ўступіць у ЕС неаднаразова заяўляла кіраўніцтва Грузіі, але ніякіх канкрэтных дакументаў, якія забяспечвалі пачатак перамоўнага працэсу па гэтым пытанні, пакуль яшчэ не падпісана і, хутчэй за ўсё, не будзе падпісана да таго часу, пакуль не будзе ўрэгуляваны канфлікт з Паўднёвай Асеціяй і Абхазіяй.
У маі 2010 года кіраўнік прадстаўніцтва Еўрасаюза ў Расіі Фернанда Валенсуэла заявіў, што ў агляднай перспектыве далучэння Грузіі да Еўрасаюза не будзе.
У ліпені 2010 года ў Батумі стартавалі перамовы прадстаўнікоў ЕС і Грузіі з нагоды заключэння двухбаковага пагаднення аб асацыяцыі.
25 лютага 2013 года Грузія атрымала план дзеянняў па лібералізацыі візавага рэжыму з ЕС.
На Віленскім саміце 29 лістапада 2013 года адбылася цырымонія парафіравання пагаднення аб асацыяцыі паміж Грузіяй і Еўрасаюзам. Акрамя таго, грузінскі бок падпісаў другое пагадненне, якое прадугледжвае ўцягванне краіны ў аперацыі па кіраванню крызісамі.
27 чэрвеня 2014 года адбылася цырымонія падпісання Пагаднення аб асацыяцыі. Цяпер ідзе працэс ратыфікацыі гэтага дагавора.
Ісландыя
Ісландыя падала заяўку на ўваход ў саюз з прычыны эканамічнага спаду. Дадзены крок ідзе насуперак з традыцыйным скептыцызмам Ісландыі з нагоды далучэння да ЕС, і зыход рэферэндуму залежыць у вялікай ступені ад таго, ці зможа ўрад пераканаць сваіх грамадзян у неабходнасці далучэння. Да гэтага адносіны Ісландыі з ЕС вызначаліся яе ўваходжаннем у склад Еўрапейскай эканамічнай зоны, якія прадстаўляюць доступ да агульнага рынку ЕС і Шэнгенскім пагадненнем. Як вынік, ісландскае права ўжо ўключае значную частку гандлёвага права ЕС і чакаецца, што перамовы аб далучэнні завершацца хутка (аднак, даследаванне, праведзенае ў 2005 годзе Сакратарыятам ЕАСГ, паказала, што дакладны працэнт уключэння заканадаўства ЕС складае толькі 6,5 %).
Новы ісландскі ўрад у траўні 2013 года прыняў рашэнне аб замарожванні перамоваў аб уступленні краіны ў ЕС. 13 чэрвеня міністр замежных спраў Гунар Брагі Свенсан праінфармаваў Еўракамісію аб тым што ўрад Ісландыі адклікае сваю заяўку на ўступленне ў Еўрапейскі Саюз. На чэрвень 2013 года, паводле апытанняў, уступленне Ісландыі ў Еўрапейскі Саюз падтрымлівае менш за чвэрць насельніцтва краіны.
5 студзеня 2015 года прэм’ер-міністр Ісландыі Сігмундзюр Давід Гунлаугсан заявіў, што мае намер у пачатку таго ж года адклікаць заяўку на уваход у склад яго краіны ў Еўрасаюз, што было зроблена 12 сакавіка 2015 года.
Карлікавыя дзяржавы
У Заходняй Еўропе размешчана пяць карлікавых дзяржаў: Андора, Ватыкан, Ліхтэнштэйн, Манака і Сан-Марына. Ліхтэнштэйн з’яўляецца членам ЕАСГ. Андора, Ватыкан, Манака і Сан-Марына падпісалі пагадненні, якія дазваляюць ім не толькі выкарыстоўваць еўра, але і чаканіць уласныя манеты. Усе яны таксама дэ-факта ўдзельнічаюць у Шэнгенскім пагадненні альбо маюць амаль цалкам адкрытую мяжу з ЕС і цесныя адносіны з мяжуюць дзяржавамі. Напрыклад, Манака ў поўнай меры з’яўляецца часткай мытнай тэрыторыі ЕС праз Францыю і выкарыстоўвае вялікую частку правы ЕС у дачыненні да ПДВ і акцызаў.
Ліхтэнштэйн уваходзіць у Еўрапейскую эканамічную зону разам з Ісландыяй і Нарвегіяй і, такім чынам, цесна інтэграваны з Еўрасаюзам. Знаходзячыся пры гэтым у Мытным і валютным саюзе са Швейцарыяй, краіна можа адпаведна разгледзець магчымасць далучыцца да ЕС, калі такое рашэнне прыме Швейцарыя. Напрыклад, Ліхтэнштэйн падпісаў Шэнгенскае пагадненне ўслед за Швейцарыяй.
Нарвегія
Насельніцтва Нарвегіі двойчы на нацыянальных рэферэндумах (у 1972 і 1994 гадах) адпрэчвала прапанову аб уступленні ў ЕС, краіна засталася ў ЕАСГ.
Расія
Пытанне аб разглядзе Расіі ў кантэксце пашырэння ЕС падымалася разам з іншымі постсавецкімі дзяржавамі, уключаючы Казахстан, заходняя частка тэрыторыі якога размешчана ва Усходняй Еўропе. Расія неаднаразова аб’яўляла аб нежаданні і немагчымасці ўступлення ў Еўрасаюз, прапаноўваючы замест гэтага рэалізаваць канцэпцыю «чатырох агульных прастор», якія суправаджаюцца «дарожнымі картамі» і палягчаюць трансгранічнае перамяшчэнне грамадзян, эканамічную інтэграцыю і супрацоўніцтва ў шэрагу іншых абласцей. У кастрычніку 2005 года Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін заявіў аб тым, што ён «быў бы шчаслівы», калі б Расія атрымала запрашэнне ўступіць у ЕС, аднак, гэтая заява была суправаджаная агаворкай аб тым, што сам ён не будзе выступаць з просьбай аб прыняцці ў ЕС.
Падчас падрыхтоўчай стадыі Еўрапейскай палітыкі суседства (ЕПС) Расія настаяла на стварэнні чатырох агульных прастор ЕС — Расіі замест удзелу ў ЕПС, так як бачыла яго «няроўным» пагадненнем з Еўрасаюзам у дамінуючай ролі апошняга. У маі 2005 года ў рамках агульных прастор быў прыняты план дзеянняў, блізкі па зместу да плану дзеянняў ЕПС. Як ЕПС, так і агульныя прасторы ЕС-Расіі рэалізаваны праз Еўрапейскі інструмент суседства і супрацоўніцтва.
Акрамя таго, Расія і Беларусь, якія падпісалі дагавор аб стварэнні Саюзнай дзяржавы, не могуць у прынцыпе пачаць ніякія дзеянні па самастойным уступленні ў ЕС, не разарваўшы гэты дагавор.
The Patrician IV
«Негацыянт 4» (Patrician IV) — эканамічная стратэгія ў рэальным часе, дзеянне якой разгортваецца ў часы Сярэднявечча, калі Ганза знаходзілася ў зеніце сваёй магутнасці.
Апісанне
Пачаўшы з невялікага гандлёвага прадпрыемства ў родным горадзе, гулец павінен стаць самым паспяховым магнатам ад Лондана да Ноўгарада. Канкурыраваць з гульцом будуць восем гандлёвых кампаній, якія кіруюцца штучным інтэлектам. Каб абыйсці іх, недастаткова проста лавіраваць паміж попытам і прапановай — палітыка стала неад’емнай часткай гульні. Але акрамя гандлю і палітыкі прыйдзецца ўваходзіць у давер да жыхароў, ладу і развіваючы горада. Справа не абыдзецца без марскіх і сухапутных бітваў, захопаў гарадоў і партоў, а таксама пірацкага здабычы.
Свет Patrician 4 папоўніцца васьмю новымі гарадамі, распасціраюцца на землях чатырох розных рэгіёнаў, а таксама дазваляюць пракласці гандлёвыя шляхі па сушы і зарабляць грошы яшчэ бойче. У труме адзіночнай кампаніі стамляюцца шэсць новых сцэнарыяў, якія можна пераадолець як сваімі сіламі, так і з дапамогай кааператыва для чацвярых купцоў. Разам квартэту наканавана ўзначаліць Ганзейскі гандлёвую арганізацыю і аповесці яе да светлай будучыні, складаючы выгадныя здзелкі і змагаючыся з дапякаюць піратамі. А заадно — выконваючы новыя даручэнні і місіі, адна з якіх адправіць нас на пошукі карты скарбаў. З графічнай боку ад «росквіту дынастыі» мы атрымаем больш прапрацаваныя ўнутраныя часткі будынкаў ды новую анімацыю і паводзіны ў абывацеляў, ад якіх можна даведацца, у чым мае патрэбу народ.
Ацэнкі
Нямецкі часопіс «» адзначыў, што некалі вялікі нямецкі паджанр бізнес-сімулятараў вярнуўся да старой славы з выхадам чацвёртай часткі гульні. Паводле меркавання выдання, гульня забяспечвае такія ж захапляльныя і складаныя ўражанні, што і яе папярэднікі, мае таксама сучасную графіку і паляпшэнні. Гульня аднак мае некалькі недахопаў у дызайне, і кампанія занадта простая, але, выданне падсумоўвае, што дынамічная сістэма гандлю, разнастайныя магчымасці камерцыі і палітыкі і дэталёвае адлюстраванне сярэднявечнага бізнесу ствараюць забаўляльную гульню, якая з’яўляецца лепшай сімуляцыяй чыстага бізнесу на сённяшні дзень.
Аглядальнік камп’ютарнага часопіса «» адзначыў, што у кожнай гульні ён дасягае моманту, калі пачынае задумвацца, чаму ён усё яшчэ гуляе: у свеце гульні ён мае літаральна больш грошай, чым ведае, што з імі рабіць. З паспяховым і здаровым бізнесам здаецца, што галоўная мэта гульні дасягнута, але, працягвае аглядальнік, у канчатковым рахунку, «The Patrician IV» менш пра грошы, чым пра канвергенцыю багацця, улады і ўплыву.
NGC 4267
NGC 4267 (іншыя абазначэнні — UGC 7373, MCG 2-32-4, ZWG 70.13, VCC 369, PGC 39710) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кіцель
Кіцель (Kittel — «блуза») — частка паўсядзённай і часам параднай і палявой формы адзення ва Узброеных сілах, праваахоўных органах і іншых сілавых структурах большасці краін, ваеннага ўзору.
У Расійскай імперыі прадмет адзення з такой назвай паўстаў у XVIII стагоддзі ў выглядзе доўгай з грубага палатна — рабочага адзення ніжніх чыноў кавалерыі, які прызначаўся разам з фуражнай шапкай (прататып ) для гаспадарчых работ.
Шчэлепы
Шчэ́лепы, або жабры — органы дыхання водных жывёл. Уяўляюць сабой вырасты цела, праз сценкі якіх у кроў або поласцевую вадкасць з вады ўсмоктваецца кісларод, а ў ваду выдзяляецца вуглякіслы газ.
Характэрныя для рыб, лічынак амфібій, малюскаў, ракападобных, кольчатых чарвей, лічынак насякомых і інш.
У беспазваночных жывёл — перыстыя, грабеньчатыя, ніткападобныя вырасты на розных частках цела. У рыб — шчэлепныя пялёсткі на перагародках паміж шчэлепнымі шчылінамі (акулы) або на шчэлепных дужках (касцістыя рыбы).
Земнаводныя ў стадыі лічынкі маюць вонкавыя галінастыя шчэлепы (знікаюць пасля ўтварэння лёгкіх). У пратэеў і сірэн шчэлепы захоўваюцца да сканчэння жыцця. Некаторыя земнаводныя маюць шчэлепы і лёгкія адначасова.
Просмыцкі сельсавет
Про́смыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Просмычы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Хракавіцкага (Старахракавіцкага) сельсавета.
Манфрэд Стараста
Манфрэд Стараста (Manfred Starosta, 20 чэрвеня 1941, вёска Яншойцы, Ніжняя Лужыца, Германія) — ніжнялужыцкі філолаг, сарабіст і перакладчык. Аўтар «Ніжнялужыцка-нямецкага слоўніка» (Dolnoserbsko-nimski słownik), які называецца яго імем («Слоўнік Старасты»). Член Ніжнялужыцкай моўнай камісіі. Лаўрэат нацыянальнай сербалужыцкай прэміі імя Якуба Чышынскага (2001).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1941 годзе ў ніжнялужыцкай вёсцы Яншойцы. Яго бацька загінуў падчас Другой сусветнай вайны ў Расіі.
У 1956 годзе пасля атрымання няпоўнай сярэдняй адукацыі працягнуў сваё навучанне ў Вышэйшай сербалужыцкай школе (у наш час — Ніжнялужыцкая гімназія) у Котбусе, якую скончыў у 1960 годзе. Вывучаў славістыку, грамадазнаўства і сацыялогію ў Лейпцыгскім універсітэце. З 1965 па 1966 гады — студэнт Пазнаньскага ўніверсітэта. У 1966—1968 гадах вывучаў у Лейпцыгу рускую мову.
З 1968 года па 1992 гады — супрацоўнік Сербалужыцкага інстытута сербалужыцкага народазнаўства (сёння — Сербалужыцкі інстытут). З 1992 па 2006 гады — навуковы супрацоўнік Сербалужыцкага дома ў Котбусе. Вывучаў ніжнялужыцкую лексікаграфію, тэрміналогію, граматыку і арфаграфію.
Займаўся складаннем «Ніжнялужыцка-нямецкага слоўніка», які выйшаў у 1999 годзе ў выдавецтве «Домавіна». Слоўнік змяшчае каля 45 тысяч слоў. Кіраваў складаннем анлайн-слоўніка «Nimsko-dolnoserbski słownik — DNW», якім акрамя яго таксама займаліся Гаўке Бартэльс і Эрвін Гануш. Першапачатковая версія ў 20 тысяч слоў была пашырана да 40 тысяч у 2004 годзе, да 60 тысяч у 2007 годзе і да 80 тысяч слоў у 2015 годзе.
У 2001 годзе ўдастоены нацыянальнай прэміі імя Якуба Чышынскага «за яго лінгвістычныя даследаванні і захаванне мовы».
У 2005 годзе выйшаў на пенсію.
Nocturno Culto
Nocturno Culto (Накцюрна Культа), сапраўднае імя Тэд Арвід Ск'елум (нарв. Ted Arvid Skjellum; нарадзіўся 4 сакавіка 1972 года) — нарвежскі музыкант, найбольш вядомы як вакаліст, гітарыст і басіст блэк-метал-гурта Darkthrone.
Цецеры (Гагарынскі раён)
Цецеры (Тетери) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Франц Тэабальд Хорні
Франц Тэабальд Хорні (Franz Horny;, — ) — нямецкі жывапісец і акварэліст кола назарэйцаў. У 1816 годзе разам з баронам дэ Руморам адправіўся ў Рым, дзе вучыўся ў Іозефа Антона Коха. У 1817—1818 гадах Хорні пасяліўся ў Алевана пад Рымам, дзе маляваў акварэллю. Ствараў таксама графічныя партрэты сваіх сяброў.
Кіцель (значэнні)
Кіцель — шматзначны тэрмін.
Камуністычная партыя Кітая
Камуністычная партыя Кітая  (КПК)   — вядучая і кіруючая палітычная партыя Кітайскай Народнай Рэспублікі і самая вялікая палітычная партыя ў свеце. Заснавана ў 1921 годзе і прыйшла да ўлады пасля паражэння Кітайскай Нацыянальнай Народнай партыі (Гаміньдан) у Грамадзянскай вайне ў Кітаі.
Канчатковая мэта партыі — ажыццяўленне камуністычнага грамадскага ладу. Камуністычная партыя Кітая кіруецца ў сваёй дзейнасці марксізмам-ленінізмам, ідэямі Маа Цзэдуна, тэорыяй Дэн Сяапіна і «тэорыяй трох прадстаўніцтваў» Цзян Цзэміня.
Камуністычная партыя Кітая мае афіцыйныя (абраныя шляхам нутрапартыйных выбараў) і неафіцыйныя (прызначаныя вышэйстаячымі партыйнымі арганізацыямі) арганізацыі на ўсіх ступенях кітайскага ўрада і ў розных абласцях таварыства.
Гісторыя
Камуністычная партыя Кітая была заснавана ў 1921 годзе пры садзейнічанні Камінтэрна падчас уздыму нацыянальна-рэвалюцыйнага руху і распаўсюджванні ідэй марксізму-ленінізму ў Кітаі, выкліканага ўплывам Кастрычніцкай рэвалюцыі. Партыя была заснавана групай інтэлігентаў на чале з Чэнь Дусю, які быў лідарам партыі ў перыяд з 1921 па 1927 г., і Лі Лісанем, якія ўзначальвалі партыю з 1927 да 1930 г. Бачную ролю ў стварэнні КПК згуляў Лі Дачжаа, які арганізаваў першыя марксісцкія кружкі ў Паўночным Кітаі.
I з'езд КПК адбыўся нелегальна ў канцы чэрвеня—пачатку ліпеня 1921 года ў Шанхаі. Ён абвясціў канчатковай мэтай партыі пабудову ў Кітаі сацыялізму. Партыя з «кружка», што складаўся з прадстаўнікоў левай інтэлігенцыі Кітая, ператварылася ў самую вялікую палітычную партыю ў свеце. З таго часу было арганізавана 19 з’ездаў партыі. Апошні з’езд партыі прайшоў у кастрычніку 2017 года.
Гісторыя партыі падзяляецца на наступныя перыяды:
Рыбаводства
Рыбаводства — развядзенне і гадоўля рыбы праз павелічэнне і паляпшэнне якасці рыбных запасаў у прыродных і штучных вадаёмах. Бывае сажалкавае, садковае і прамысловае. Кірункі: меліярацыя і ўгнаенне сажалак для ўзмацнення іх прыроднай асновы, удасканаленне спосабаў кармлення рыбы, адбор высокапрадукцыйных парод, вырошчванне полікультур рыб. Найбольшае развіццё атрымала ў краінах з выхадам да мора і акіяна і буйнымі ўнутранымі вадаёмамі і сажалкамі (Японія, Кітай, ЗША, Расія, Данія, Канада, Швецыя, Нарвегія і Брытанія — сумарная гадавая вытворчасць звыш 10 млн. тонаў).
Ардышэва
Ардышэ́ва — возера ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лучоса.
Гірджунай (Ігналінскі раён)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Гірдзюны ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ардышэва
У возеры водзяцца шчупак, лешч, карась, плотка, карп, акунь і іншыя віды рыб.
Бліжэйшы населены пункт — вёска Сафіёўка Аршанскага раёна (за 2,5 км на паўднёвы захад ад возера). На беразе возера паляўніча-рыбалоўная база.
Paper Mario
Paper Mario, у Японіі вядомая як Mario Story (マリオ ストーリー) — відэагульня выпушчаная Nintendo ў 2000 годзе для прыстаўкі Nintendo 64. Гульня з’яўляецца першай у сваёй серыі (Paper Mario). У 2004 быў выпушчаны сіквел да гэтай гульні Paper Mario: The Thousand-Year Door. У 2007 годзе выйшла яшчэ адна гульня ў серыі Paper Mario, Super Paper Mario для Nintendo Wii.
Сюжэт
Боузер зноў узяўся за старое. На гэты раз ён выкраў ў зоркі-Хейвен зоркі Род. Ён плануе выкарыстаць іх для дасягнення сваіх мэтаў а пасля іх выкарыстання, знішчыць Марыа. Неўзабаве ён зноў выкрадае Піч (ужо які раз). У гэты раз місія Марыа такая: выратаваць прынцэсу, адабраць зоркі Род і нанесці чарговае паражэнне Боўзеру.
Чыжоўка (Мінск)
Чыжо́ўка — колішняя вёска на правым беразе ракі Свіслач, з 1967 года ў складзе Мінска.
Квінчынета
Квінчынета (Quincinetto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1054 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santissimo Salvatore.
NGC 4268
NGC 4268 (іншыя абазначэнні — UGC 7371, MCG 1-32-4, ZWG 42.23, VCC 371, NPM1G +05.0339, PGC 39712) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Партрэт Янкі Купалы (карціна Полазава, 1923)
Партрэт Янкі Купалы — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1923 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску.
NGC 4268
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Партрэт Янкі Купалы (карціна Полазава, 1923)
Апісанне
Паэт-рамантык Янка Купала паказаны на фоне шырокіх беларускіх зялёных палеткаў і воблачнага блакітнага неба. У правай вытанчанай руцэ — кніга ў чырвонай вокладцы, левая, нервова-напружаная, ляжыць на каленях. Пакутліва выгнуты бровы, напружаны лоб, насцярожаны погляд, расшпілены элегантны шэры пінжак. Свежы ветрык кранае валасы Песняра і гойдае адзінокую бярозку, якая ледзь бачыцца ў глыбіні поля на фоне згусцелых аблокаў.
Пахаванне
Пахава́нне — спосаб хаваць нябожчыка.
З мусцьерскага часу (палеаліт) вядомы пахаванні ў пячорах і іншых жытлах, пазней у вадзе, на дрэвах і інш. Пры пераходзе да бронзавага веку ўзніклі абрады трупаспалення, трупапалажэння, потым муміфікацыі. Часта ў магілу клалі ежу, прылады працы, зброю, упрыгожанні. З усталяваннем маёмасных адносін у некаторых народаў з нябожчыкам клалі забітых жонак, рабоў, жывёлу. Рабілі дальмены, скляпы, будавалі піраміды, маўзалеі, калумбарыі, храмы, пахавальні.
Беларусь
На Беларусі вядомы курганныя і бескурганныя могільнікі. У раннім жалезным веку на поўдні шмат пахаванняў у урнах. З канца X — пачатку XI ст. ўсталявалася хрысціянскае пахаванне ў зямлі ў дашчанай дамавіне, з царкоўным адпяваннем, якое суправаджалася галашэннямі, памінкамі. Для пахаванняў адводзяцца спецыяльныя месцы — могілкі, на магілах ставяць помнікі. Пашыранай з’явай перыяду Вялікай Айчыннай вайны сталі брацкія магілы: пахаванне ў адным доле да некалькіх соцень воінаў, жыхароў, якія загінулі ў баях, ад рук нямецкіх захопнікаў. У наш час хаваюць пераважна ў зямлі або крэміруюць.