cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Старажытнаісландская мова
Галосныя
Даўгата ў большасці галосных мае сэнсаадрознівальнае значэнне, супрацьпастаўлены кароткія і доўгія галосныя. У арфаграфіі доўгія галосныя пазначаюць знакам акута.
Згодныя
Старажытнаісландская мова мае шэсць глухіх фанем. З іх фанема выкарыстоўваецца рэдка, а фанемы  і  не выкарыстоўваюцца паміж галоснымі з-за фрыкатыўных алафонаў прагерманскай мовы. Фанема выступае як велярны зычны гук  акрамя пачатку слова і выпадкаў, калі ён здвоены. Фанемы,  — узрыўныя глухі і звонкі адпаведна.
Арфаграфія
Стандарт правапісу старажытнаісландскай мовы, які галоўным чынам прытрымліваецца фанемнага прынцыпу, з'явіўся ў XIX стагоддзі. Самай значнай яго асаблівасцю стала тое, што было адзначана нефанематычнае адрозненне паміж звонкімі і глухімі зубнымі фрыкатыўнымі. Як адзначана вышэй, доўгія галосныя пазначаны знакам акута. Большасць іншых літар пішацца тымі ж сімваламі, што і ў алфавіце МФА, за выключэннем ніжэйзгаданых:
Граматыка
Старажытнаісландскі з'яўлялася высока флектыўнай мовай. Большасць складаных граматычных формаў захавана ў сучаснай ісландскай мове.
Старажытнаісландскія назоўнікі маюць тры граматычных роды — мужчынскі, жаночы і сярэдні. Назоўнікі, прыметнікі і займеннікі маюць чатыры склоны: назоўны, родны, давальны і вінавальны, а таксама адзіночны і множны лік. Некаторыя займеннікі (першая і другая асоба) могуць мець парны лік ў дадатак да адзіночнага і множнага.
Існуе некалькі класаў назоўнікаў у кожным родзе, ніжэй прадстаўлены прыклады тыповых парадыгмаў:
Вызначаны артыкль быў выяўлены як суфікс, напрыклад troll (нявызн.) — trollit (вызн.), hll (нявызн.) — hllin (вызн.), armr (нявызн.) — armrinn (вызн.).
Дзеясловы спрагаліся ў адзіным і множным ліку, у цяперашнім і будучым часе, у ўказальным, абавязковым і ўмоўным ладзе.
Тэксты
Самыя раннія рукапісы на старажытнаісландскай мове, пачынаючы з VIII стагоддзя, былі напісаны рунамі. Руны шырока выкарыстоўваліся ў Скандынавіі аж да XV стагоддзя (праўда, у самой Ісландыі рунічных помнікаў вельмі мала), а з прыняццем хрысціянства ў XI стагоддзі стаў выкарыстоўвацца лацінскі алфавіт. Самыя старыя захаваныя тэксты з выкарыстаннем лацінскага шрыфта адносяцца да XII стагоддзя. Пазней на старажытнаісландскай мове была створана ўнікальная ў сярэдневяковай Еўропе народная літаратура. Больш за ўсё атрымалі вядомасць ісландскія сагі, але акрамя іх захавалася вялікая колькасць рэлігійнай літаратуры, перакладаў рыцарскіх раманаў, класічнай міфалогіі, Старога Запавету, а таксама навучальных матэрыялаў, граматычных трактатаў і афіцыйных дакументаў і лістоў.
Прыклад тэксту
Ніжэйзгаданы тэкст з'яўляецца ўрыўкам з «Сагі пра Эгіла». Рукапіс, з якога ўзяты гэты ўрывак, з'яўляецца самым старым захаваным спісам гэтай сагі, гэта так званы «θ-fragment» XIII стагоддзя. Тэкст выразна паказвае, як малаважна змянілася мова ў бок сучаснай ісландскай мовы. Апошняя версія сагі была напісана на сучаснай ісландскай мове. Тэкст, аднак, дэманструе, з якімі цяжкасцямі перакладу можа сутыкнуцца сучасны чытач.
Будка Жалезнай Дарогі 34 км
Будка Жалезнай Дарогі 34 км (Будка железной дороги 34 км) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Кікінскага сельскага паселішча.
Пераходная Ісламская Дзяржава Афганістан
Пераходная Ісламская Дзяржава Афганістан, таксама вядомая як Афганская пераходная ўлада — так называлася часовая адміністрацыя Афганістана, створаная Лоя-Джырга ў чэрвені 2002 года. Яна прышла на змену першапачатковай Ісламскай дзяржаве Афганістан, потым яе змяніла Ісламская Рэспубліка Афганістан (2004—2021).
Гісторыя
Пасля ўварвання ў Афганістане, на арганізаванай ААН канферэнцыі афганскіх лідараў у Боне, Германія, была прызначана часовая адміністрацыя Афганістана пад старшынствам Хаміда Карзая. Аднак гэтая Часовая адміністрацыя, якая не была ў цэлым рэпрэзентатыўнай, павінна была праслужыць усяго шэсць месяцаў, перш чым яе зменіць Пераходная адміністрацыя. Для пераходу на гэты другі этап спатрэбіцца скліканне традыцыйнага афганскага «вялікага сходу», які называецца Лоя-Джырга. Гэтая Надзвычайная Лоя-Джырга абрала новага кіраўніка дзяржавы і прызначыла Пераходную адміністрацыю, якая, у сваю чаргу, будзе кіраваць краінай максімум яшчэ два гады, пакуль праз свабодныя і сумленныя выбары не будзе абраны «цалкам прадстаўнічы ўрад».
Выбары кіраўніка дзяржавы
Па прыбыцці ў Кабул больш за 800 дэлегатаў падпісалі петыцыю з заклікам вылучыць Захіра Шаха кіраўніком дзяржавы, хаця б у якасці намінальнага кіраўніка. З улікам спекуляцый, якія выклікала петыцыя, прадстаўнікі ЗША і Арганізацыі Аб’яднаных Нацый націснулі на былога караля адклікаць сваё вылучэнне. Пачатак Лоя-Джыргі быў адкладзены з 10 на 11 чэрвеня з-за «лагістычных і падрыхтоўчых праблем». 10 чэрвеня амерыканскі прадстаўнік Залмай Халілзад даў прэс-канферэнцыю, на якой заявіў, што Захір Шах не з’яўляецца кандыдатам. У той жа дзень на прэс-канферэнцыі Захір Шаха былы кароль пацвердзіў гэта і сказаў: «Я не маю намеру аднаўляць манархію. Я не прэтэндую на любую пасаду ў Лоя-Джырзе». Хамід Карзай, які сядзеў побач з Захір Шахам на прэс-канферэнцыі, назваў Захір Шаха «бацькам нацыі» і падзякаваў яму за «давер, якім яго вялікасць аказала мне». На наступны дзень былы прэзідэнт Бурханудзін Рабані зняў сваю кандыдатуру на пасаду кіраўніка дзяржавы на карысць Хаміда Карзая «дзеля нацыянальнага адзінства».
Такім чынам, выглядала, што Карзай бярэ ўдзел у гонцы за кіраўніка ўрада без альтэрнатывы, але з’явіліся яшчэ два кандыдаты. Каб быць у бюлетэнях для галасавання ў Лоя-Джырзе, кандыдат павінен быў падаць 150 подпісаў за сваю кандыдатуру. Глам Фарэк Маджыдзі сабраў усяго 101 подпіс, таму яго дыскваліфікавалі як кандыдата. Былы баец маджахедаў Махамед Асеф Мохсоні прадставіў спіс з 1050 імёнамі за Карзая, таксама ў бюлютэнь была ўключана Масуд Джалал, жанчына-урач, якая працуе ў Сусветнай харчовай праграме, і Махфоз Надай, афіцэр узбекскай арміі, паэта і намесніка міністра ўрада, які сабраў дастаткова подпісаў каб з’явіцца на бюлетэні.
Выбары на пасаду прэзідэнта пераходнай адміністрацыі адбыліся тайным галасаваннем 13 чэрвеня 2002 года. Хамід Карзай быў абраны пераважнай большасцю галасоў 83 % і застаўся на пасадзе прэзідэнта.
Прызначэнне міністраў урада
19 чэрвеня, у апошні дзень Лоя-Джыргі, Карзай назваў імёны 14 міністраў будучай пераходнай адміністрацыі Афганістана, у тым ліку трох віцэ-прэзідэнтаў. Ён таксама прызначыў галоўнага суддзю. «Вы прымаеце гэты кабінет міністраў», — спытаў Карзай у Лоя-Джыргі. Пасля таго, як рукі падняліся ў падтрымку, ён сказаў: «Усе прынялі гэта, і я рады гэтаму». Гэта выклікала пэўныя супярэчнасці, паколькі дэлегаты заявілі, што не было належнага галасавання і што кабінет міністраў не быў абраны дэмакратычным шляхам, а стаў вынікам паралельных палітычных перамоваў у Лоя-Джызе.
Усе тры пасады віцэ-прэзідэнта Карзая былі заняты камандзірамі Паўночнага альянсу, хоць Карзай уважліва сачыў, каб ніхто з віцэ-прэзідэнтаў не быў аднаго этнічнага паходжання. Пасля «Лоя Джыргі» адбыліся спрэчкі наконт урада, які прызначыў Карзай, і некалькі імёнаў былі дададзены ў спіс да прысягі сапраўднага кабінета міністраў 24 чэрвеня, каб супакоіць некаторыя групоўкі ў Афганістане. 22 чэрвеня Карзай прадставіў больш членаў кабінета міністраў, агульная колькасць міністраў склала 29 чалавек. Гэты кабінет быў усталяваны 24 чэрвеня 2002 года. Але з-за спрэчак вакол пасады міністра па справах жанчын гэтая пасада засталася пустой. Да канца чэрвеня Карзай прызначыў саветніка па дзяржаўных пытаннях Міністэрства па справах жанчын, а пазней і афіцыйнага міністра па справах жанчын. У гэтыя апошнія дні чэрвеня Карзай таксама дадаў яшчэ двух віцэ-прэзідэнтаў і яшчэ аднаго саветніка па нацыянальнай бяспецы.
Больш пуштунскае прадстаўніцтва
Часовым урадам у значнай ступені кіравалі таджыкскія ваеначальнікі з Паўночнага альянсу, таму пуштунская большасць хацела, каб наступная пераходная адміністрацыя была больш прадстаўнічай. У першапачатковай адміністрацыі 9 з 29 міністраў былі пуштунскага этнічнага паходжання, у новай адміністрацыі сярод 30 міністраў было 13 пуштунскіх міністраў. Астатнюю частку кабінета складалі 7 таджыкаў, 3 узбекі, 2 хазары, 2 не-хазарскія шыіты і 1 туркмен.
Кабінет ваеначальнікаў
Паштуны ў пераходнай адміністрацыі былі мацнейшыя, чым у часовай адміністрацыі, і Лоя-Джырга часткова павінна была павялічыць грамадзянскі ўплыў на ўрад. Аднак шмат у чым вайсковыя групоўкі і ваеначальнікі Афганістана павялічылі і яшчэ больш узаконілі сваю ўладу падчас Лоя-Джыргі. Падчас і пасля Лоя-Джыргі чыноўнікі арміі і паліцыі пагражалі, саджалі ў турмы і нават забівалі кандыдатаў, каб перашкодзіць ім балатавацца або запалохаць іх ад незалежных дзеянняў. Паўночны альянс па -ранейшаму дамінаваў ва ўрадзе. Трох віцэ-прэзідэнтаў Карзай абвясціў на Лоя-Джырзе, Халілі, Кадзір і Фахім — усе камандзіры Паўночнага альянсу, хоць ні адзін з іх не меў аднолькавага этнічнага паходжання. Магутнае таджыкскае трыа з Джаміят-е ісламі: Фахім, Кануні і Абдула захавалі важныя пасады ў новым кабінеце міністраў.
Буйны ваеначальнік Ісмаіл Хан не ўваходзіў у адміністрацыю, але яго прадстаўляў яго сын Мір Вайс Садык. Аднак Садзік быў забіты ў 2004 годзе, знаходзячыся на пасадзе міністра. Іншы буйны ваеначальнік, узбек Абдул-Рашыд Достум, таксама не ўваходзіў у кабінет міністраў, аднак у пераходнай адміністрацыі было на адзнаго узбека больш, чым у часовай адміністрацыі.
У гады пасля ўтварэння ўрада прэзідэнт Карзай прыклаў некаторыя намаганні, каб абмежаваць найгоршыя наступствы панавання ваеначальнікаў, напрыклад, замяніўшы адносна слабага пуштуна, які кіраваў міністэрствам унутраных спраў, больш настроеным да рэформаў Алі Ахмадам Джалалі.
Даданне манархістаў
На Лоя-Джырзе Карзай назваў былога караля Захір Шаха Бацькам нацыі. Аднак некаторыя прыхільнікі караля лічылі, што ганаровага звання каралю недастаткова, і яны хутчэй бачылі яго на афіцыйнай пасадзе прэзідэнта, а Карзая на пасадзе прэм’ер-міністра. Акрамя таго, два лаяліста караля Хедаят Амін Арсала і Абдул Расул Амін страцілі пасады, якія яны займалі ў часовым урадзе. Паколькі члены, лаяльныя Захіру Шаху, аб’яднаныя ў «Рымскую групу», лічылі, што ў іх менш ўплыву, Карзай дадаў у канцы чэрвеня Залмая Расула у якасці саветніка па бяспецы і Аміна Арсалу ў якасці пятага віцэ-прэзідэнта.
Інтэлегенцыя з заходняй адукацыяй
На Карзая таксама аказваўся ціск з мэтай прыцягнуць да адміністрацыі некаторых высокаадукаваных афганцаў, якія сталі бежанцамі падчас камуністычнай улады або панавання талібаў у Афганістане і навучаліся ў заходніх універсітэтах. Самым выдатным чалавекам, якога Карзай паставіў у сваю адміністрацыю, быў Ашраф Гані, які працаваў у Сусветным банку на пасадзе міністра фінансаў. Джума Махамедзі, які стаў міністрам горнай прамысловасці, таксама быў супрацоўнікам Сусветнага банка. Новы міністр унутраных спраў Тадж Махамад Вардак меў амерыканскае грамадзянства, як і Алі Ахмад Джалалі, які змяніў яго на пасадзе міністра ўнутраных спраў у студзені 2003 года.
Апазіцыя з боку Юнуса Кануні
З-за пытання прадстаўніцтва пуштунаў, Юнус Кануні, адзін з важных лідараў Паўночнага альянсу, заявіў на адкрыцці сесіі, што сыдзе ў адстаўку з пасады міністра ўнутраных спраў, каб Карзай мог умацаваць нацыянальны ўрад, пашырыўшы яго разнымі этнічнасцямі. Былы міністр унутраных спраў Юнус Кануні быў незадаволены прызначанай яму пасадай міністра адукацыі, паколькі чакаў, што стане чымсці накшталт прэм’ер-міністра. Кануні заявіў, што разглядае магчымасць зусім не ўваходзіць у склад урада. Радавыя войскі Панджышыры, якія дамінуюць у МУС, часова перакрылі дарогі вакол комплексу будынкаў МУС у Кабуле 20 і 21 чэрвеня і размахвалі зброяй, каб прадэманстраваць сваю вернасць Кануні. Яны адмовілі новаму міністру ўнутраных спраў, 80-гадоваму Тадж Махамаду Вардаку ў доступе да Міністэрства ўнутраных спраў. Пасля таго, як Карзай прызначыў Кануні спецыяльным дарадцам па бяспецы, дзякуючы якому ён захаваў неафіцыйны кантроль над апаратам афганскай выведкі і стаў фактычным кіраўніком Вардака, ён усё ж вырашыў далучыцца да адміністрацыі, але таксама стварыў партыю па-за межамі ўрада і балатавацца на пасаду прэзідэнта на наступных выбарах.
Міністр па справах жанчын
Былі таксама спрэчкі вакол пасады міністра па справах жанчын: часовы міністр па справах жанчын Сіма Самар была вельмі адкрытай, ёй пагражалі, і скаргі на яе былі пададзеныя вярхоўным судом, які ў выніку вырашыў не абвінавачваць яе ў блюзнерстве. Паколькі ў Лоя-Джырга Самар не было ў спісе, першапачаткова не быў прызначаны міністр па справах жанчын. Пазней Карзай прызначыў ва ўрад Махбубу Хукукмаль дзяржаўным прадстаўніком у Міністэрстве па справах жанчын, а пасля Хабібу Сарабі афіцыйным міністрам па справах жанчын.
Забойства Абдула Кадзіра
Віцэ-прэзідэнтам пуштунаў быў Абдул Кадыр, адзін з нешматлікіх камандзіраў Паўночнага альянсу пуштунскага этнічнага паходжання. 6 ліпеня 2002 года Кадзір і яго зяць былі забітыя ўзброенымі людзьмі ў выніку нечаканай атакі з невядомым матывам. У 2004 годзе за забойства аднаго чалавека асудзілі да смяротнага пакарання, а двух — да турэмнага зняволення.
Сцяг Швецыі
Дакладная дата з'яўлення шведскага сцяга невядомая, аднак найбольш раннія малюнкі жоўтага крыжа на сінім фоне датуюцца 16 стагоддзем. Прапарцыйнасць, магчыма, узятая з дацкага сцяга, а блакітны і жоўты колеры верагодна дайшлі з гербу.
З 1916 года дзень 6 чэрвеня адзначаецца як Дзень Шведскага Сцягу. У 1983 годзе гэты дзень быў таксама абвешчаны Нацыянальным Днём Швецыі. Гэты дзень быў абраны паводле двух чыннікаў: 6 чэрвеня 1523 года Густаў Ваза быў абраны каралём Швецыі, і гэта паклала пачатак Швецыі як незалежнай дзяржавы, а ў той жа дзень у 1809 годзе Швецыя прыняла новую канстытуцыю, якая ўсталёўвала правы грамадзян і надзяляла іх значнай воляй.
Колеры і прапорцыі
Згодна з заканадаўствам Каралеўства Швецыя:
Суадносіны бакоў сцяга: 10:16;
Шырыня сініх палёў: 4/10 шырыні сцяга;
Даўжыня сініх палёў у левай частцы сцяга: 5/16 даўжыні сцяга;
Даўжыня сініх палёў у правай частцы сцяга: 9/16 даўжыні сцяга;
Таўшчыня гарызантальнага ашэстка крыжа: 2/10 шырыні сцяга;
Таўшчыня вертыкальнага ашэстка крыжа: 2/16 даўжыні сцяга.
Стэпаві Хутары
Стэпаві Хутары (Степові́ Хутори́) — вёска ў Носіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Магістраль М3
Магістраль М3 злучае Мінск з Віцебскам. Дарога пачынаецца ад скрыжавання Лагойскага тракту з Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогай і ідзе на паўночны ўсход, абыходзячы Сілічы, Лагойск, Плешчаніцы, Бягомль, Лепель, Бешанковічы да Віцебска, злучаючыся з Зеленагурскай вуліцай.
Працягласць трасы складае каля 253 км.
NGC 7811
NGC 7811 (іншыя абазначэнні — PGC 168, MCG 0-1-20, MK 543, ZWG 382.19, 3ZW 127) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
23 лютага
23 лютага — пяцьдзясят чацвёрты дзень года па Грыгарыянскім календары
Петрапаўлаўск-Камчацкі
Петрапаўлаўск-Камчацкі — горад (з 1812) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Камчацкага края. Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Камчацкага паўвострава, на берагах Авачынскай бухты Ціхага акіяна. Непадалёк ад горада знаходзяцца вулканы Каракская Сопка і Авачынская Сопка. Насельніцтва 181 015 чалавек (2015). Месца дыслакацыі базы Ціхаакіянскага флоту Расіі.
Гісторыя
Упершыню рускія дабраліся да Камчаткі і, у тым ліку, да Авачынскай бухты, у 1697 г. — гэта былі казакі на чале з Уладзімірам Атласавым, якія заснавалі там астрог. 17 кастрычніка 1740 сюды прычалілі два пакетботы Другой Камчацкай экспедыцыі, якая мела месца ў 1733—1743 гадах, на чале з Вітусам Берынгам і Аляксеем Чырыкавым — дата, якая лічыцца днём заснавання горада. Але заснавальнікам гораду з'яўляецца штурман мічманскага рангу Іван Ялагін, які па загадзе Берынга прыбыў у Авачынскую бухту 10 чэрвеня 1739 і заснаваў там расійскае пасяленне. Назву Петрапаўлаўскі астрог атрымаў пазней ад імёнаў караблёў-пакетботаў «Святы апостал Пётр» і «Святы апостал Павел».
У 1924 горад быў пераназваны ў Петрапаўлаўск-Камчацкі, каб адрозніваць яго ад Петрапаўлаўску ў Казахстане. 1 ліпеня 2007 горад становіцца адміністрацыйным цэнтрам Камчацкага края. 3 лістапада 2011 гораду прысвоена званне Горад воінскай славы.
Насельніцтва
Станам на 1 студзеня 2015 насельніцтва Петрапаўлаўску-Камчацкага складала 181 015 чалавек — 104 месца сярод 1114 гарадоў Расіі. Найбольшая колькасць насельніцтва ў горадзе была зафіксавана ў 1989 годзе — 268 743 чалавек, пасля чаго да 2010 года насельніцтва горада пастаянна памяншалася, і толькі з 2011 зноў назіраўся невялічкі прырост (179800 чал.), які аднак, усё яшчэ чаргуецца з памяншэннем.
Паводле перапісу 2010 г., найбольш прадстаўнічымі нацыяльнасцямі сярод жыхароў гораду з'яўляюцца рускія — 142 361 чал. (79,19 %), украінцы — 6 399 чел. (3,56 %), татары — 1 341 чел. (0,75 %) і беларусы — 1 064 чел. (0,59 %). Пражываюць у горадзе і прадстаўнікі шэрагу іншых нацыянальнасцей: азербайджанцы, карэйцы, армяне, каракі, ітэльмены, немцы і інш.
Новыя сем цудаў свету
Новыя сем цудаў свету - праект, мэтай якога стаў пошук сучасных сямі цудаў свету. Арганізаваны некамерцыйнай арганізацыяй New Open World Corporation (NOWC) па ініцыятыве швейцарца Бернара Вербера. Выбары новых сямі «цудаў свету» з вядомых архітэктурных збудаванняў свету адбываліся праз SMS, тэлефон або інтэрнэт. Вынік быў абвешчаны 7 ліпеня 2007 года.
Фарнак II Фрыгійскі
Фарнак II Фрыгійскі (элам. Парнака; ? — ?) — дзяржаўны дзеяч Персідскай імперыі. З роду Фарнакідаў, адгалінавання каралеўскага роду Ахеменідаў, сын Фарнабаза I.
Новыя сем цудаў свету
Новыя сем цудаў свету
7 ліпеня 2007 года, у дзень «трох сямёрак», у сталіцы Партугаліі Лісабоне былі названыя новыя сем цудаў свету. Імі сталі :
Фарнак II Фрыгійскі
Узгадваецца ў 430 да н.э. як спадчыннік свайго бацькі Фарнабаза I на пасадзе сатрапа Фрыгіі. Паводле Фукідыда, удзельнічаў у перамовах паміж Спартай і каралём Артаксерксам I. Апошні раз узгадваецца ў 422 да н.э. У 413 да н.э. яго сын Фарнабаз II ужо займаў пасаду бацькі. Дата смерці Фарнака невядомая.
Новая Жызнь (Забялышынскі сельсавет)
Но́вая Жызнь (, Новая Жизнь) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забялышынскага сельсавета.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Алякса́ндр Ві́ктаравіч Аге́еў (нар., в. Трылесіна, Горацкі раён (цяпер — ), Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр энергетыкі Рэспублікі Беларусь (2004—2006).
Сурынамскі мукаед
Сурынамскі мукаед (Oryzaephilus surinamensis) — жук сямейства Silvanidae.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Біяграфія
Нарадзіўся 31 студзеня 1952 года ў в. Трылесіна Горацкага раёна Магілёўскай вобласці Беларускай ССР.
Сурынамскі мукаед
Апісанне
Цела даўжынёй 3—3,5 мм, ад жоўта- да цёмна-бурага колеру. Па баках пярэднегрудзей па 6 зубцоў. Надкрылы з барозначкамі, крылы развітыя.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Біяграфія
У 1971 годзе скончыў Магілёўскі політэхнічны тэхнікум, у 1979 — Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «інжынер-механік».
Сурынамскі мукаед
Апісанне
Лічынка даўжынёй да 4 мм, жаўтавата-белая, укрытая рэдкімі валаскамі.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Біяграфія
З 1971 года працаваў тэхнікам-механікам Аршанскага гархарчгандлю.
Сурынамскі мукаед
Пашырэнне
Трапляецца паўсюдна. Корміцца крупамі, мукой, вотруб'ем, сухой садавінай, зернем і іншымі прадуктамі расліннага паходжання.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Біяграфія
У 1971—1973 — служба ў Савецкай арміі.
Сурынамскі мукаед
Асаблівасці біялогіі
Самка адкладвае ў сярэднім да 300 яец, праз некалькі сутак паяўляюцца рухомыя лічынкі. Працягласць развіцця ад яйца да імага ад 22 да 240 сутак, залежыць ад тэмпературы. Аптымальная тэмпература развіцця 25—27°C, пры тэмпературы ніжэй за 16°C развіццё спыняецца. У цёплых памяшканнях за год можа быць да 7 пакаленняў.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Біяграфія
У 1979—1981 — старшы інжынер-кантралёр станцыі тэхнічнага абслугоўвання, намеснік кіраўніка Бялыніцкай райсельгастэхнікі Магілёўскага вобласці.
Сурынамскі мукаед
Значэнне для чалавека
Шкоднік харчовых запасаў. Знішчаюць хімічным метадам, праграваннем да тэмпературы 60—70°C.
Аляксандр Віктаравіч Агееў
Біяграфія
У 1981—1992 — інструктар аргаддзела Бялыніцкага РК КПБ, старшыня райсельгасхіміі, намеснік старшыні Бялыніцкага аграпрамысловага аб'яднання, намеснік начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Бялыніцкага райвыканкама.
З 1992 — старшыня Бялыніцкага райвыканкама.
27 красавіка 2000 года ўказам Прэзідэнта прызначаны памочнікам Прэзідэнта — галоўным інспектарам па Брэсцкай вобласці.
6 жніўня 2004 года ўказам Прэзідэнта № 384 прызначаны Міністрам энергетыкі Рэспублікі Беларусь.
5 мая 2006 года ў сувязі з пераходам на іншую працу быў вызвалены з пасады міністра.
16 мая 2006 года быў прызначаны намеснікам Старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, а 23 кастрычніка 2012 года быў адпраўлены ў адстаўку.
Выбарчая дзейнасць
У 1991—1994 — дэпутат Бялыніцкага раённага Савета.
У 1992—1994 — дэпутат Магілёўскага абласнога Савета.
З 1996 года — член Савета рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, намеснік старшыні Пастаяннай камісіі па рэгіянальнай палітыцы.
Асабістае жыццё
У Аляксандра Агеева ёсць катэдж ў элітным мінскім раёне Дразды, дзе жывуць у асноўным прадстаўнікі ўлады і людзі блізка звязаныя з Аляксандрам Лукашэнкам.
Джозеф Генры
Джозеф Генры (Joseph Henry; 17 снежня 1797 - 13 мая 1878) — амерыканскі фізік, першы сакратар Смітсанаўскага інстытута. Генры лічыўся адным з найвялікшых амерыканскіх навукоўцаў з часоў Бенджаміна Франкліна. Ствараючы магніты, Генры адкрыў новую з'яву ў электрамагнетызме - самаіндукцыю. Незалежна ад Фарадэя Генры выявіў узаемаіндукцыю, але Фарадэй раней апублікаваў свае вынікі. Яго працы па электрамагнітных рэле былі асновай для электрычнага тэлеграфа, вынайдзенага Сэмюэлем Морзэ і Чарльзам Уітстанам незалежна ад Генры.
Генры уваходзіў у лік першых 50 выбітных навукоўцаў, уключаных прэзідэнтам Лінкальнам ў склад Нацыянальнай Акадэміі навук ЗША (1863г.), і з 1868 г. да канца жыцця быў ​​яе нязменным прэзідэнтам. У гонар Джозефа Генры названая адзінка індуктыўнасці ў сістэме СІ - «генры».
Рутка 2
Ру́тка 2 (, Рутка 2) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Брольніцкага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Ваўковіцкага сельсавета.
Гі Верхофстат
Гі Верхофстат (,, Фландрыя, Бельгія) — бельгійскі палітычны дзеяч, прэм'ер-міністр Бельгіі з 12 ліпеня 1999 па 20 сакавіка 2008.
Біяграфія
Пачаў палітычную дзейнасць у ранняй маладосці. У 1972 годзе ўзначаліў Фламандскі ліберальны студэнцкі саюз. У 1982 годзе стаў кіраўніком Фламандскай ліберальнай партыі (PVV). У 1985 годзе стаў намеснікам прэм’ер-міністра і міністрам па бюджэту, навуковай палітыкі і планавання ў 6-м ўрадзе Вільфрыда Мартэнс. У гэты перыяд за свой ​​малады ўзрост і эканамічныя погляды атрымаў мянушку «Бэбі Тэтчэр».
У 1991 годзе ўпершыню атрымаў магчымасць сфарміраваць урад, але пацярпеў няўдачу, пасля чаго часова сышоў з палітычнай сцэны.
У 1997 годзе ўзначаліў партыю Фламандскія лібералы і дэмакраты (VLD) змяніўшы погляды на больш цэнтрысцкія У 1999 годзе, выйграўшы выбары ў Фландрыі і, увайшоўшы ў кааліцыю з фламандскімі і валонскімі сацыялістамі і зялёнымі, стаў кіраўніком урада.
Пасля парламенцкіх выбараў 2003 года сфармаваў новы ўрад, без удзелу зялёных. Другі прэм’ерскі тэрмін характарызуецца частымі крызісамі. Парламенцкія выбары 2007 года сталі сур’ёзным выпрабаваннем для Верхофстадта і ўсёй сістэмы дзяржаўнай улады Бельгіі. Зацяжны ўрадавы крызіс прывёў да фарміравання часовага кабінета міністраў на чале з Верхофстадтам. 20 сакавіка 2008 года ён пакінуў свой ​​пост, згодна з папярэдняй дамоўленасцю.
Кніга Верхофстадта Злучаныя Штаты Еўропы (2006) атрымала Еўрапейскую кніжную прэмію 2007.
Сцяг Фарэрскіх астравоў
Сцяг Фарэрскіх астравоў (Merkið) — адзін са сімвалаў Фарэрскіх астравоў.
Як і сцяг большасці паўночнаеўрапейскіх краін, на сцягу Фарэраў намаляваны скандынаўскі крыж, які ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 8:11 з чырвоным крыжам з сіняй аблямоўкай на белым фону. На Фарэрах сцяг карыстаецца адмысловай пашанай і завецца «Мэркід» (Merkið).
Сцяг Фарэрскіх астравоў з'яўляецца афіцыйным з 23 сакавіка 1948 года.
Рыўчак-Стэпаніўка
Рыўчак-Стэпаніўка (Рівча́к-Степа́нівка) — вёска ў Носіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Васіліса Аляксандраўна Марзалюк
Васілі́са Алякса́ндраўна Марзалю́к (нар. 23 чэрвеня 1987, Лагойск, Мінская вобласць, БССР) — беларуская барчыха вольнага стылю, двухразовая чэмпіёнка Еўрапейскіх гульняў (2015, 2019), шматразовая прызёрка чэмпіянатаў свету і Еўропы, двухразовая ўдзельніца Алімпійскіх гульняў. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2012).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1987 годзе ў Лагойску. Займаецца барацьбой з 1999 года. У 2005 годзе заваявала бронзавы медаль чэмпіянату Еўропы. У 2006 годзе была дыскваліфікавана на два гады за выкарыстанне забароненых прэпаратаў. У 2011 годзе стала сярэбранай прызёркай чэмпіянату Еўропы і бронзавай прызёркай чэмпіянату свету. У 2012 годзе заваявала бронзавы медаль чэмпіянату свету, але на Алімпійскіх гульнях у Лондане стала толькі 5-й. У 2013 годзе заваявала бронзавы медаль чэмпіянату Еўропы. У 2015 годзе стала чэмпіёнкай Еўрапейскіх гульняў. У верасні 2015 года стала бронзавай прызёркай чэмпіянату свету ў Лас-Вегасе, і заваявала ліцэнзію для Беларусі на Алімпійскія гульні 2016. У сакавіку 2016 года на чэмпіянаце Еўропы ў Рызе заваявала бронзу, але ў жніўні 2016 года на Алімпійскіх гульнях у Рыа-дэ-Жанэйра зноў стала толькі 5-й. На чэмпіянаце свету 2017 года стала срэбнай медалісткай у вазе да 75 кг. У 2018 годзе здабыла бронзавы медаль чэмпіяната Еўропы.
На хатніх Еўрапейскіх гульнях 2019 года ў Мінску стала пераможцай у вазе да 76 кг.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Уванокер (камуна)
Камуна Уванокер (Ovanåkers kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Еўлебарг. Уванокер 46-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Эдсбін.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 11 386 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Ключ 86
Ключ 86 火 (灬, піньінь huǒ) са значэннем «полымя» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 639 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Чжоу
Заходняя Чжоу
Першапачаткова старажытна-кітайскае племя Чжоу залежала ад дзяржавы Інь. У 1122 да н.э. (паводле сучаснай гістарыяграфіі 1137—911 да н.э.) правадыр Чжоу У-Ван разграміў Інь, аб’яднаў усе плямёны і стварыў дзяржаву на тэрыторыі басейна рэк Хуанхэ і Янцзы.
Заходняя Чжоу была нетрывалым дзяржаўным утварэннем. Яе правіцелі раздавалі ўдзелы сваякам, прыхільнікам і саюзнікам вана (цара). Удзелы мелі аўтаномію, а вярхоўнаму правіцелю плацілі даніну і аказвалі ваенную дапамогу. Барацьба удзелаў з цэнтральнай уладай і паміж сабою прывяла ў 8 ст. да н.э. да распаду дзяржавы.
Усходняя Чжоу
Усходняя Чжоу дзялілася на перыяды: У перыяд Чуньцю улада ванаў была аслаблена барацьбой за гегемонію паміж асобнымі ўладарамі (чжухоў), якія толькі намінальна прызнавалі вяршэнства цара. У перыяд Чжаньго ўзнікла некалькі буйных царстваў, якія змагаліся за панаванне над усім Кітаем.
Апошні цар Чжоу пазбаўлены ўлады ў 256/255 г. да н.э., але фактычна перыяд Чжоу завяршыўся ў 221 г. да н.э., калі краіна была аб’яднана пад уладай дынастыі Цынь.
Масквіч-408
Масквіч-408 — савецкі заднепрывадны аўтамабіль II групы малога класа з кузавам тыпу «чатырохдзверны седан». Існавалі звязаныя мадэлі з кузавамі «пяцідзверны ўніверсал» — «Масквіч-426», і фургон — «Масквіч-433», а таксама шматлікія мадыфікацыі.
Выпускаўся ў Маскве на заводзе МЗМА (пазней АЗЛК) са жніўня-верасня 1964 года па снежань 1975 года. З 1964 па 1967 год ён быў асноўнай мадэллю завода, пасля чаго яго змяніў у гэтай ролі «Масквіч-412», хоць і пасля гэтага яны яшчэ доўга выпускаліся паралельна. Таксама ён выпускаўся ў Іжэўску з 1966 па 1967 год, там было сабрана толькі каля 4000 аўтамабіляў гэтай мадэлі, пасля чаго Іжэўскі завод, у адрозненне ад МЗМА-АЗЛК, цалкам перайшоў на выпуск мадэрнізаванай мадэлі «Масквіч-412».
Базавай мадэлі
Акрамя таго, да 1969 года існавалі два варыянты афармлення перадка аўтамабіля: з двума круглымі фарамі вялікага дыяметра або з чатырма меншага. Апошні часцей сустракаўся на аўтамабілях, якія пастаўляліся на экспарт, але выкарыстоўваўся не толькі на іх.
Пасля 1969 года таксама існавалі два варыянты афармлення перадка - з рашоткай у дробную і ў буйную клетку, прычым другі таксама часцей сустракаўся на экспартных аўтамабілях, чым на выпушчаных для ўнутранага рынку.
Biblia Hebraica Stuttgartensia
Biblia Hebraica Stuttgartensia (Біблія Гебраіка Штутгартэнзія — Штутгарцкая яўрэйская Біблія), скарочана  — крытычная рэдакцыя масарэцкага тэксту Іўдзейскай Бібліі паводле Ленінградскага кодэксу, дапоўненая масарэцкімі і тэксталагічна-крытычнымі заўвагамі. Выдадзена Deutsche Bibelgesellschaft (нямецкім Біблейскім таварыствам) у Штутгарце.
Гісторыя
— выпраўленае Нямецкім Біблейскім таварыствам трэцяе выданне Biblia Hebraica, адрэдагаванае. Першая друкаваная Біблія, заснаваная на Ленінградскім кодэксе. Цалкам перагледжана крытычная частка. Выдавалася часткамі ў 1968—1976 годах; у 1977 выйшла поўнае аднатомнае выданне, якое пасля перавыдавалася ў 1983, 1987, 1990. Чацвёртае выданне было перагледжана і пераразмеркавана ў 1997.
Асноўныя адрозненні Biblia Hebraica і :
У 2004 годзе Deutsche Bibelgesellschaft пачало працу над стварэннем цалкам перапрацаванага і пашыранага выдання ў 20 тамах пад назвай Biblia Hebraica Quinta (Пятая яўрэйская Біблія), якая таксама ўключае спасылкі і параўнанні з апошнімі тэкстамі Кумрану. Заканчэнне праекта запланавана на 2020 год.
Змест
Тэкст «дакладная» (глядзіце ніжэй) копія масарэцкага тэксту, які захаваўся ў Ленінградскім кодэксе. Аднак Хронікі былі перанесеныя ў канец, як гэта сустракаецца ва ўсіх іўдзейскіх Бібліях, у той час калі ў кодэксе пасля гэтай кнігі ідуць яшчэ Псалмы.
традыцыйна падзяляецца на тры раздзелы: Тору (תורה «інструкцыя»), Невіім (נבאים «прарокі») і Кетувім (כתבים «пісанні»).
На палях размешчаны масарэцкія нататкі. Яны ўзяты з кодэксу, аднак былі значна выпраўлены дзеля дакладнейшага дапасавання і лепшага разумення. Больш за тое, дзеля тлумачэння гэтых нататак створаны асобныя кнігі. Некаторыя з нататак, пазначаныя Sub loco, азначаюць, што тут паўстала праблема з разуменнем, частка гэтых нататкаў нават супярэчаць тэксту.
Зноскі пазначаюць магчымыя выпраўленні ў іўдзейскім тэксце. Многія заснаваны на Самарытанскім Пяцікніжжы, Скрутках Мёртвага мора і на ранніх перакладах Бібліі — Септуагінце, Вульгаце і Пешыце. Астатнія —.
Парадак кніг
Парадак размяшчэння кніг адпавядае Ленінградскаму кодэксу, у тым ліку ў Кетувіме, дзе ён адрозніваецца ад традыцыйных яўрэйскіх Біблій. Так, кніга Ёва стаіць паміж Псалмамі і Прытчамі, а Пяць скруткаў размешчаны ў парадку: Руф, Песня песень, Эклезіяст, Плач Ераміі, Эсфір. Зменена размяшчэнне толькі Хронік.
Літаратура
Выданні :
Крытыка
Хаапсалу (станцыя)
Будаўніцтва ўчастка Кейла — Хаапсалу
Пасля выкупу прыватнай Балтыйскай чыгункі і яе зліцця з Рыга-Пскоўскай чыгункай у 1893 годзе чыгуначная адміністрацыя Расійскай імперыі пачала разглядаць магчымасць будаўніцтва новага чыгуначнага ўчастка Кейла — Хаапсалу. Гэты ўчастак чыгункі не меў асаблівага эканамічнага, стратэгічнага і ваеннага значэння, ён быў у асноўным распрацаваны спецыяльна для пасажырскіх перавозак, асабліва з улікам таго, што Хаапсалу стаў галоўным курортным горадам у XIX стагоддзі, які наведвалі: сям’я расійскага імператара, заможная грамадскасць Пецярбурга, расійскі кампазітар Пётр Чайкоўскі.
Падрыхтоўчыя працы па будаўніцтве 77,5 км участка чыгункі пачаліся ў 1901 годзе, але фактычнае будаўніцтва пачалося ў 1904 годзе. 15 снежня таго ж года ў нядаўна пабудаваным аддзяленні чыгункі ўжо пачаўся часовы грузавы і пасажырскі рух. Чыгуначная лінія Кегель-Гапсальскaя чыгунка (Кегель-Гапсальскaя железнaя дорогa) была афіцыйна ўведзена ў эксплуатацыю 15 лістапада 1905 года.
Эксплуатацыя
Першапачаткова на чыгуначным участку было толькі чатыры станцыі — станцыя III класа Рыйзіперэ, станцыя III класа Рысці, станцыя V класа Паліверэ і станцыя II класа Хаапсалу. Да 1917 года на чыгуначным участку Кейла — Хаапсалу былі адкрыты яшчэ тры новыя прыпынкі — Вазалема, і Таэбла.
У той жа час ад станцыі Хаапсалу было пабудавана 8-кіламетровае чыгуначнае адгалінаванне да порта.
У 1935 годзе ўпершыню ў гісторыі Эстоніі дызель-цягнік «Lendav Läänlane» паехаў па маршруце Талін — Хаапсалу замест паравозаў. У другой палове XX стагоддзя гэты маршрут абслугоўваўся дызельнымі цягнікамі рыжскага вагонабудаўнічага завода.
У 1960-я гады пачалася электрыфікацыя чыгунак на ўчастку Кейла — Хаапсалу. Першы электрыфікаваны ўчастак Кейла — Вазалема быў уведзены ў эксплуатацыю 15 ліпеня 1965 года, а Вазалема — Рыйзіперэ 4 верасня 1981 года.
Закрыццё ўчастка
У 1980-я гады тры пасажырскія цягнікі рухаліся паміж Хаапсалу і Талінам у сярэднім па 2 гадзіны складаў маршрут, але ўжо ў пачатку 1990-х гадоў, у сувязі з хуткім знясіленнем чыгуначнай інфраструктуры, на 105 км у шляху паміж Талінам і Хаапсалу час руху павялічаўся да 3 гадзін.
У той жа час грузаабарот чыгуначнага транспарту рэзка скараціўся, але пасажыры выбралі аўтобусны рух замест неэфектыўнага чыгуначнага. Утрыманне чыгуначнай часткі пачало патрабаваць павелічэння страт з боку дзяржавы, у выніку чаго ў 1995 годзе было прынята рашэнне аб закрыцці руху пасажырскіх цягнікоў на чыгуначным участку Рыйзіперэ — Хаапсалу. 21 верасня 1995 года, упрыгожаны галінкамі яловых галінак і надпісам — «Развітанне Хаапсалу» (Hüvasti Haapsalu), апошні пасажырскі дызель-цягнік адправіўся са станцыі Хаапсалу ў Талін.
Участак чыгункі быў прыватызаваны і стаў уласнасцю AS Haapsalu Raudtee. Пагадненне аб паступленні ўчастка чыгункі прадугледжвала, што грузавыя перавозкі ААТ Haapsalu Raudtee павінны быць забяспечаны на працягу 5 гадоў. Haapsalu Raudtee, у сваю чаргу, абавязаўся аднавіць рух пасажырскіх цягнікоў у бліжэйшы час.
Аднак грузаабарот чыгуначных перавозак працягваў рэзка зніжацца, і Haapsalu Raudtee таксама не змог знайсці інвестара для рэканструкцыі ўчастка чыгункі. У выніку, пачынаючы з 2000 года, грузаабарот на гэтым участку фактычна скончыўся. Haapsalu Raudtee прапанаваў дзяржаве зноў узяць на сябе разбураны чыгуначны ўчастак, на што дзяржава адмовілася.
Па словах Haapsalu Raudtee, дэмантаж і продаж чыгунак і камутатараў пачаўся ў 2004 годзе, каб прадухіліць крадзеж чыгуначнай лініі.
Пазней лінія была заменена веладарожкай, часткова фінансуемай Еўрапейскім структурным фондам.
Вакзал
Дызайн будынка станцыі Хаапсалу, распрацаваны архітэктарам Карлам Верхаймам і інжынерам Вестфаліяй, быў зацверджаны 19 кастрычніка 1904 года, а крыху пазней, 28 чэрвеня 1905 года, быў зацверджаны імператарам.
Будынак станцыі Хаапсалу быў пабудаваны за два гады на ўскраіне горада Хаапсалу побач з могілкамі і ўведзены ў эксплуатацыю ў 1906 годзе. Будынак захаваў свой першапачатковы выгляд і дагэтуль, як у плане арыгінальнай планіроўкі, так і структуры памяшкання, а таксама знешняй і ўнутранай абстаноўцы памяшканняў.
У будынку вакзала ўваходзілі Імператарскі салон, зала чаканняў II класа, жаночая пакой, фуршэт, касы, кабінет кіраўніка станцыі і іншыя памяшканні. Пазней гатэль размяшчаўся ў салоне імператара, сёння ў ім размешчана экспазіцыя Эстонскага чыгуначнага музея.
Архітэктура станцыі захоўвалася ў стылі эклектыкі з выкарыстаннем сродкаў стылістычнага і тэктанічнага выражэння марскіх курортных павільёнаў. На фасадзе будынка пазначана асіметрычнае размяшчэнне розных матэрыялаў і рытмаў. Кампазіцыя будынка складаецца з цэнтральнага мураванага двухпавярховага мура, аднапавярховых драўляных крылаў — памяшкання імператара, драўлянай стаялай галерэі на 39 метраў і маленькага аднапавярховага драўлянага павільёна — пасажырскай чакальні з вежай.
Адзін з самых значных аб’ёмаў будаўніцтва станцыі Хаапсалу — гэта 216-метровая крытая пасажырская платформа — менавіта такая доўгая платформа патрэбна была для прыёму цягніка расійскага імператара на станцыю. Цэнтральная частка крытай платформы з боку горада была створана шырокімі зашклёнымі арачнымі вокнамі.
Фасады станцыі выкананы з выкарыстаннем багатага асартыменту дэкаратыўных аздабленняў — карнізы, дэкаратыўныя разрэзы бэлек і канцоў крокваў, драўляныя сілуэты, дэкаратыўныя заціскі для даху, кованыя металічныя дэкаратыўныя балюстрады. Усе аб’ёмы будынка пакрыты плоскім двухсхільным дахам, абкладзеным ацынкаваным ліставым металам.
Прыбудовы станцыі былі пракладзены ў 1908 годзе.
У 1998 годзе будынак станцыі Хаапсалу і іншыя будынкі вакзальнага комплексу былі ўключаны ў Эстонскі рэестр помнікаў культуры.
Перспектывы аднаўлення
З моманту знікнення рэгулярнага руху пасажырскіх цягнікоў у 1995 годзе гаворка ішла пра аднаўленне руху Талін — Хаапсалу.
13 лютага 2014 года была ўтворана група дэпутатаў з 15 членаў, якія падтрымліваюць аднаўленне чыгункі Хаапсалу пад старшынствам Лаўры Луіка.
Магістраль М4
Магістраль М4 злучае Мінск з Магілёвам. Дарога пачынаецца ад скрыжавання Партызанскага праспекта з Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогай і ідзе на паўднёвы ўсход і ўсход, абыходзячы Смілавічы, Чэрвень, Беразіно, Бялынічы, да Магілёва. Працягласць трасы складае каля 182 км.
Сезон 2019 ЖФК Іслач-РДВАР
У 2019 годзе жаночы футбольны клуб «Іслач-РДВАР» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Аляксей Зіноўевіч Пятроў
Аляксей Зіноўевіч Пятро́ў (Алексей Зиновьевич Петров;  — ) — фізік-тэарэтык і матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар, акадэмік Акадэміі навук УССР (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Кошкі (Самарскай губерні). У 1926 годзе скончыў сямігадовую школу ў горадзе Мелекес, паступіў і педагагічны тэхнікум, але пакінуў вучобу і працаваў у Саратаве маслатопам. З 1931 года жыў у Казані, працаваў на будаўніцтве ДРЭС. У 1932 годзе экстэрнам здаў экзамены за сярэднюю школу і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Казанскага ўніверсітэта. Універсітэт скончыў у 1937 годзе выкладаў у розных навучальных установах Казані. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1941 годзе пайшоў на фронт, камандаваў узводам мінамётчыкаў. У 1943 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. Пасля цяжкага ранення і дэмабілізацыі па стану здароўя ў 1943 годзе займаў пасаду дацэнта ў Казанскім авіяцыйным інстытуце. У 1945—1965 гадах у Казанскім універсітэце. З 1956 года — прафесар кафедры геаметрыі, з 1960 года — загадчык кафедры тэорыі адноснасці і гравітацыі фізічнага факультэта. З 1970 года А. З. Пятроў у Інстытуце тэарэтычнай фізікі Акадэміі навук Украінскай ССР на пасадзе загадчыка аддзела.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па матэматычнай фізіцы, тэорыі адноснасці і тэорыі гравітацыі. Распрацаваў новыя метады вывучэння гравітацыйнай радыяцыі, энергіі гравітацыйнага поля, мадэлявання палёў прыцягнення. Выявіў існаванне трох тыпаў гравітацыйных палёў (класіфікацыя Пятрова). Выказаў ідэю апісання тэорыі гравітацыі Альберта Эйнштэйна ў тэрмінах плоскай прасторы.
Сярод апублікаваных прац:
Узнагароды
У 1973 годзе за цыкл прац «Инвариантно-групповые методы в теории гравитации» А. З. Пятрову прысуджана Ленінская прэмія.
Сафііўка (Носіўскі раён)
Сафііўка (Софі́ївка) — вёска ў Носіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Прудок (Хоцімскі раён)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забялышынскага сельсавета.
Савецкая зона акупацыі Германіі
Савецкая зона акупацыі Германіі (Sowjetische Besatzungszone, Ostzone) — частка тэрыторыі Германіі, якая ў адпаведнасці з рашэннямі Ялцінскай канферэнцыі адышла пасля Другой сусветнай вайны ў сферу ўплыву СССР і была акупавана савецкімі войскамі.
Для кіравання ёю была створана Савецкая ваенная адміністрацыя ў Германіі.
У адказ на сепаратнае абвяшчэнне на тэрыторыі Трызоніі 23 мая 1949 г. Федэратыўнай Рэспублікі Германія (ФРГ), у савецкай зоне 7 кастрычніка 1949 года была абвешчана Германская Дэмакратычная Рэспубліка (ГДР).
NGC 7813
NGC 7813 (іншыя абазначэнні — IC 5384, PGC 287, MCG -2-1-16, MK 936, IRAS00015-1215) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акунёва (Павяцкі сельсавет)
Акунёва (, Окунёво) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Друя, пазней у складзе гміны Лявонпаль Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Гематыт
Гематыт, чырвоны жалязняк — шырока распаўсюджаны мінерал жалеза Fe2O3, адна з найгалоўных жалезных руд. У прыродзе сустракаецца некалькі марфалагічных разнавіднасцяў гематыта: жалезная слюда, чырвоная шкляная галава, жалезная ружа.
Крышталізуецца ў трыганальнай сінгоніі. Утварае пласцінчатыя, таблітчастыя крышталі, часта ліставатых і лускаватых агламератах. Колер ад жалезна-чорнага, вішнёва-чырвонага. Шчыльнасць каля 5300 кг/м³. Цвёрдасць 6—6,8 па шкале Моаса. Раствараецца ў канцэнтраванай салянай кіслаце.
Старажытнашведская мова
Старажытнашведская мова (fornsvenska) — перыяд у гісторыі шведскай мовы, які традыцыйна дзеляць на рунічную шведскую (каля 800—1225 гг.), класічную старажытнашведскую (каля 1225—1375 гг.) і познюю старажытнашведскую (каля 1375—1526 гг.).
Старажытнашведская мова развілася з усходнескандынаўскіх дыялектаў старажытнаскандынаўскай мовы. Самыя раннія формы шведскай і дацкай моў, на якіх размаўлялі ў перыяд паміж 800 і 1100 гг., былі дыялектамі ўсходнескандынаўскай мовы і называюцца рунічная шведская і рунічная дацкая адпаведна, таму што ў той час усе тэксты былі напісаны рунамі. Але іх адрозненні былі малаважнымі, і гэтыя дыялекты пачалі сапраўды разыходзіцца прыкладна ў XII стагоддзі, стаўшы старажытнашведскай і старажытнадацкай у XIII стагоддзі.
Класічная старажытнашведская значна адрознівалася ад сучаснай шведскай мовы: у яе была больш складаная склонавая структура і яна яшчэ не зведала скарачэнне катэгорыі роду. Назоўнікі, прыметнікі, займеннікі і пэўныя лічэбнікі скланяліся па чатырох склонах: назоўным, родным, давальным і вінавальным.
Класічная старажытнашведская
Напісанне Вестгоцкага закона паклала пачатак класічнай старажытнашведскай (1225—1375 гг.). Гэта быў першы старажытнашведскі дакумент, напісаны лацінкай, яго найбольш старажытны фрагмент датуецца 1225 годам.
Старажытнашведская была адносна стабільнай на працягу гэтага перыяду. Фаналагічная і граматычная сістэмы, атрыманыя ў спадчыну ад старажытнаскандынаўскай мовы, былі даволі добра захаваны і не зведалі значных змен. Большасць тэкстаў гэтага перыяду напісана на латыні, таму што гэта была мова навукі і царквы. Аднак старажытнашведская мова таксама выкарыстоўваўся як кніжная, галоўным чынам на ёй пісалі законы; з 28 захаваных рукапісаў гэтага перыяду, 24 — тэксты законаў. Большая частка звестак пра старажытнашведскую мову бярэцца з гэтых законаў. У дадатак да законаў, на старажытнашведскай мове таксама было напісана некалькі рэлігійных і паэтычных тэкстаў.
Позняя старажытнашведская
У адрозненне ад стабільнага класічнага старажытнашведскага перыяду, позняя старажытнашведская (1375—1526 гг.) падвергся шматлікім зменам, уключаючы спрашчэнне граматычнай сістэмы і зрух галосных, так што ў XVI стагоддзі мова мала чым адрознівалася ад сучаснай. Надрукаваны ў 1526 годзе Новы Запавет паклаў пачатак сучаснай шведскай мове.
Арфаграфія
У старажытнашведскай выкарыстоўваліся літары, якіх няма ў сучаснай шведскай: æ і ø выкарыстоўваліся замест сучасных ä і ö адпаведна, а знак þ пазначаў /ð/ (напрыклад, riþa — «ехаць») і /θ/ (напрыклад, þing — «рэч»). Каля 1375 года ён быў заменены на th і dh. Спалучэнне gh пазначала фрыкатыўны гук (напрыклад, øgha — «вока»).
Камбінацыі літар aa і oe часта пісаліся так, што адна літара знаходзілася над іншай і была меншага памеру, што прывяло да развіцця сучасных літар å, ä і ö.
Фаналогія
У старажытнашведскай мове каранёвы склад мог быць кароткім (VC), доўгім (V:C, VC:) або звышдоўгім (V:C:). На працягу позняга старажытнашведскага перыяду кароткія каранёвыя склады (VC) былі падоўжаны, а звышдоўгія (V:C:) — скарочаны.
У ранняй старажытнашведскай было восем галосных:  /iː, yː, uː, oː, eː, aː, øː, ɛː/. Зрух галосных (stora vokaldansen) адбыўся ў позні старажытнашведскі перыяд і меў наступныя наступствы: Кансанантызм быў практычна такім жа, як і ў сучаснай шведскай мове, аднак існавалі таксама зычныя /ð/ і /θ/, якія адсутнічаюць у сучаснай мове.
Старыя Лагадкі
Стары́я Ла́гадкі (, Старые Лагодки) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалеўскага сельсавета.
Да 2017 года ўваходзіла ў склад Ваўковіцкага сельсавета.
Зерняед гарохавы
Апісанне
Цела жукоў даўжынёй каля 5 мм, пукатае, круглаватае, вусікі 11-членікавыя, тонкія, пілаватыя. Надкрылы ўкарочаныя, не прыкрываюць брушка.
Лічынкі першага ўзросту рухомыя, з трыма парамі ног, якія рэдукаваны ў тоўстых, мясістых лічынак наступных узростаў. Развіваюцца ў насенні гароху.
Пашырэнне
Сустракаецца ў Еўропе і ўмеранай Азіі (за выключэннем Кітая), Паўночнай Амерыцы.