cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шкодныя праграмы для Unix-падобных сістэм
Шкодныя праграмы пад Linux
Unix-падобныя сістэмы лічацца добра абароненымі ад камп’ютарных вірусаў. Да гэтай пары не было ні аднаго шырока распаўсюджанага віруса для Linux, у адрозненне ад сістэм тыпу Microsoft Windows, што звязана ў тым ліку з сістэмай правоў доступу, адсутнасцю (у большасці дыстрыбутываў) прадусталяваных сеткавых сэрвісаў, якія прымаюць уваходныя злучэнні і скорым выпраўленнем уразлівасцей Linux. Нягледзячы на гэта, вірусы патэнцыйна могуць пранікаць у неабароненыя сістэмы на Linux і ажыццяўляць шкодную дзейнасць, і магчыма распаўсюджвацца на іншыя сістэмы. У Linux-сістэмах існуе шматкарыстальніцкае асяроддзе, у якім карыстальнікам даюцца некаторыя правы, а таксама выкарыстоўваецца некаторая сістэма размежавання доступу. Для таго каб нанесці істотную шкоду сістэме, шкодная праграма спрабуе атрымаць root-доступ да яе. Аднак, пакуль карыстальнік не пачне працу з root-прывілеямі ці з адміністратарскім уліковым запісам, сістэма размежавання правоў не дасць вірусу такой магчымасці. Без атрымання правоў суперкарыстальніка шкодная дзейнасць вірусаў зводзіцца да сачэння за дзеяннямі карыстальніка (перахопу ўводу з клавіятуры пароляў, звестак аб крэдытных картках і інш.), крадзяжу карыстальніцкіх файлаў, рассылцы спаму і ўдзелу ў DDoS-атаках. Для атрымання прывілей суперкарыстальніка, як правіла, патрабуецца альбо ўжыванне эксплойтаў, якія дзейнічаюць праз незакрытыя ўразлівасці ў ядры Linux ці ў сэрвісах, якія маюць root-прывілей для ўласнай дзейнасці, альбо метады сацыяльнай інжынерыі (напрыклад, спроба выдаць вірус за легальную праграму, якая патрабуе адміністрацыйных паўнамоцтваў). Эксплуатацыя ўразлівасцей ускладняецца хуткім закрыццём вядомых уразлівасцей, у выніку чаго распаўсюджванне віруса спыняецца неўзабаве пасля выхаду абнаўленняў бяспекі, а метад сацыяльнай інжынерыі малаэфектыўны з-за звычайна высокага тэхнічнага ўзроўню карыстальнікаў, якія маюць адміністрацыйныя паўнамоцтвы. Гэта, у сукупнасці з разнастайнымі спосабамі запуску праграм пры запуску аперацыйнай сістэмы ў розных варыянтах (дыстрыбутывах) Linux, прыводзіць да таго, што знайсці з вядомых вірусаў такі, каб ён мог быць паспяхова запушчаны і мог ажыццявіць сваю шкодніцкую дзейнасць на сучасных дыстрыбутывах — задача нетрывіяльная. Знайсці сярод іх вірус, здольны да самастойнага распаўсюджвання — амаль немагчыма.
Першы вірус для Linux (Bliss) з’явіўся ў канцы верасня 1996 года: заражаны файл быў змешчаны ў навінавую групу alt.comp.virus і яшчэ некаторыя. У лютым наступнага года выйшла выпраўленая версія. У кастрычніку 1996 года ў электронным часопісе, прысвечаным вірусам VLAD, быў апублікаваны зыходны тэкст віруса Staog. Раней, у 1995 годзе, была апублікавана кніга Марка Людвіга «The Giant Black Book of Computer Viruses», у якой прыведзены зыходныя тэксты вірусаў Snoopy для FreeBSD. Snoopy і Bliss напісаны на мове C і могуць быць перанесены амаль у любую UNIX-падобную аперацыйную сістэму з мінімальнымі зменамі.
Колькасць шкодніцкіх праграм пад Linux павялічылась у апошнія гады. У прыватнасці, за 2005 год адбылося падваенне колькасці linux вірусаў з 422 да 863. Былі рэдкія выпадкі выяўлення ўставак шкодніцкіх праграм (траянскіх праграм) у афіцыйных сеціўных рэпазітарах ці папулярных сайтах дадаткаў. Як правіла, колькасці інсталяцый такіх траянаў вымяралася сотнямі ці тысячамі, пасля чаго траян выдаляецца, а пацярпелым карыстальнікам патрабуецца выканаць інструкцыі для выдалення траяна на сваіх камп'ютарах, пасле чаго траян сыходзіць у гісторыю.
Вірусныя сканеры даступныя для Linux-сістэм. Асноўнае іх прызначэнне — выяўленне вірусаў і іншага шкодніцкага ПЗ для аперацыйных сістэм Windows. Яны здольныя правяраць мінаючую праз іх электронную пошту, напрыклад, каб абараніць камп’ютарны з сістэмамі Microsoft Windows, якія атрымліваюць пошту праз карпаратыўны паштовы сервер. Выпадкі выяўлення антывірусамі шкоднікаў для Linux «ужывую» («in the wild») альбо не адбываліся, альбо аб іх невядома.
Пералічым некаторыя спосабы заражэння. Бінарныя файлы і зыходныя коды, атрыманыя ад пабочных рэпазіторыяў ці карыстальнікаў, могуць змяшчаць вірус. Скрыпты абалонкі (shell scripts) пасля запуску могуць выконваць праграма і мець доступ да файлаў. Замест спецыфічнай версіі бібліятэкі можа быць падстаўлена падробленая бібліятэка. З дапамогай Wine могуць працаваць вірусы, прызначаныя для Microsoft Windows (з прычыны ўжывання многімі вірусамі недакументаваных сістэмных выклікаў Windows, якія вельмі кепска рэалізаваны ў Wine, рызыка заражэння менш). Як правіла, праз Wine вірусы здольныя жыць толькі да перазапуску аперацыйнай сістэмы, бо стандартныя метады аўтазапуску праграм у Windows не працуюць у Wine. Выключэнне — файлавыя вірусы, то бок тыя, што заражаюць выканальныя файлы легітымных праграм. Вірус зноў запусціцца, калі карыстальнік запусціць заражаную праграму. Варта заўважыць, што клас файлавых вірусаў амаль скончыў існаванне, саступіўшы месца траянам і бэкдорам, якія існуюць у адным (радзей у двух) экзэмпляры (файле) на дыску, і запускаюцца праз стандартныя (ці не вельмі) механізмы аўтазапуску ў Windows.
Вось спіс найвядомейшых вірусаў для Linux:
Чарвяк Морыса
У 1988 годзе Робертам Морысам-малодшым быў створаны першы масавы сеціўны чарвяк. 60 000-байтная праграма распрацоўвалася з разлікам на паражэнне аперацыйных сістэм UNIX Berkeley 4.3. Вірус першапачаткова распрацоўваўся як бясшкодны і меў мэту толькі ўпотай пранікнуць у вылічальныя сістэмы, звязаныя сецівам ARPANET, і застацца там нявыяўленым. Вірусная праграма ўключала кампаненты, здольныя раскрываць паролі ў інфіцыраванай сістэме, што ў сваю чаргу дазваляла праграме маскіравацца пад задачу легальных карыстальнікаў сістэмы, на самой справе займаючыся размнажэннем і рассыланнем копій. Вірус не застаўся схаваным і цалкам бяспечным, як задумваў аўтар, з-за нязначных памылак, дапушчаных пры распрацоўцы, якія прывялі да імклівага і некіруемага самаразмнажэння віруса.
Паводле самых сціплых ацэнак інцыдэнт з чарвяком Морыса каштаваў звыш 8 мільёнаў гадзін страт доступу і звыш мільёна гадзін яўных затрат на ўзнаўленне працаздольнасці сістэм. Агульны кошт гэтых выдаткаў ацэньваецца ў 96 мільёнаў долараў (у гэтую суму таксама не зусім абгрунтавана ўключаны затраты для дапрацоўкі аперацыйнай сістэмы). Урон быў бы значна большы, калі б першапачаткова ствараўся з разбуральнымі мэтамі.
Чарвяк Морыса паразіў звыш 6200 камп'ютараў. У выніку віруснай атакі большасць сетак выйшла са строю на тэрмін да пяці сутак. Камп'ютары, які выконвалі камутацыйныя функцыі, якія працавалі ў якасці файл-сервераў ці выконвалі іншыя функцыі забеспячэння працы сеткі, таксама выйшлі са строю.
Гульня ненапраўду
Гульня ненапраўду, таксама вядомая як гульня як быццам, не папраўдзе  — форма гульні, якая звычайна ўключае ў сябе ролевую гульню, падмену аб’ектаў і нелітаральныя паводзіны. Ад іншых паўсядзённых заняткаў такую гульню адрознівае тое, што яна мае кампанент творчасці і вясёласці, а не з’яўляецца дзеяннем, якое выконваецца дзеля выжывання альбо неабходнасці. Дзеці ўдзельнічаюць у дзеяннях ненапраўду па шэрагу прычын. Гэта забяспечвае дзіцяці бяспечную ўстаноўку для выказвання страхаў і жаданняў. Калі дзеці ўдзельнічаюць у гульнявой форме, яны інтэгруюць і ўмацоўваюць раней набытыя веды. Дзеці, якія маюць большую фантазію, таксама пазней праяўляюць лепшую сацыяльную кампетэнтнасць, пазнавальныя здольнасці і здольнасць прымаць перспектыву іншых. Для таго, каб дзейнасць называлася гульнёй ненапраўду, чалавек павінен наўмысна адыйсці ад рэальнасці. Асоба павінна ўсведамляць кантраст паміж рэальнай сітуацыяй і сітуацыяй ненапраўду. Калі дзіця лічыць, што сітуацыя ненапраўду рэальная, ён няправільна інтэрпрэтуе сітуацыю, а не робіць выгляд. Гульня як быццам можа і не ўключаць дзеянні, у залежнасці ад таго, ці вырашыць дзіця праектаваць сваю фантазію на рэальнасць, ці не.
Гісторыя
Цікавасць да гульні як быццам прасоўвалася праз тры значныя этапы. Першапачатковы этап быў у 1920-я і 1930-я гады, калі даследаванні гульняў набылі папулярнасць. На працягу гэтага часу было мала ці ўвогуле не было ніякіх эмпірычных высноў аб гульні ненапраўду. Адраджэнне цікавасці, якое пачалося ў канцы 1940-х гадоў, азначала другі этап. Новая місія заключалася ў тым, каб даведацца, як такая гульня звязана з развіццём асобы дзіцяці. Распаўсюджанай гіпотэзай гэтага перыяду было тое, што паводзіны ненапраўду праецыруюць унутраныя пачуцці дзіцяці і адлюстроўваюць яго вопыт у паўсядзённым жыцці. Самы апошні этап, які захоўваецца да сённяшняга дня, пачаўся ў 1970-я гады. На даследаванні на гэтай стадыі вялікі ўплыў аказваюць даследаванні і тэорыі Жана Піяжэ, альбо з пункту гледжання пошуку доказаў яго думак або для іх аправяржэння.
Крытычны перыяд
Лічыцца, што дзеянне ненапраўду з’яўляецца прыроджаным, таму што яно адбываецца паўсюдна і пачынаецца спантанна ва ўзросце 18-24 месяцаў (Lillard, Pinkham & Smith, 2011). Распаўсюджанасць і частата гульняў ненапраўду ўзрастае паміж годам з паловай і двумя з паловай гадамі. Першы этап гульні як быцца звычайна пачынаецца з падстаноўкі прадмета. Да 3 гадоў дзіця лёгка адрознівае рэальныя падзеі жыцця і прыдумку. Дзеці ва ўзросце ад 3 да 6 гадоў, якія прызвычаіліся гуляць ненапраўду, паказваюць павелічэнне інтэрактыўнай гульні. Гэта азначае, што ў забавах адзін з адным яны даюць ляльцы больш актыўную ролю (напрыклад, кіроўцы за рулём аўтамабіля) замест пасіўнай ролі (напрыклад, аб’екта кармлення) У трохгадовым узросце дзіцячая фантазія застаецца блізкай да іх рэальных жыццёвых перажыванняў. Трохгадовая дзяўчынка можа зрабіць выгляд, што яны з маці ходзяць па краме. У гэтым выпадку як яе роля ў адносінах, так і дзейнасць, у якой яна ўдзельнічае, літаральныя. Затым адбываецца павелічэнне майстэрства ролевай гульні ва ўзросце 4 і 5 гадоў. На пятым годзе дзіця праяўляе здольнасць ўключаць формы адносін у сваю гульню. Яны больш не абмяжоўваюцца роляй дзіцяці, замест гэтага яны могуць стаць бацькам або мужам ці жонкай альбо пайсці далей, прымаючы ролю членаў грамадства, такіх як паліцыянты, лекары і гэтак далей.
Ролевая гульня
Калі дзеці ўдзельнічаюць у прыняцці сацыяльных роляў або ролевай гульні, яны адлюстроўваюць асобу ці пэўныя рысы іншага чалавека. Сюды ўваходзіць прадстаўленне як знешніх, так і ўнутраных якасцей. Калі дзіця грае ролю побач з адным ці некалькімі іншымі людзьмі, ён / яна ўдзельнічае ў дзейнасці, званай сацыядраматычнай гульнёй. Сацыядраматычная гульня ўзнікае прыблізна ў тры гады, а часам і раней для дзяцей, якія маюць старэйшых братоў і сясцёр. На раннім этапе яна вынікае з вельмі строгага сцэнарыя, цесна прытрымліваецца існуючых роляў і ўключае ў сябе больш, чым інтэрактыўную гульню. Да 5-гадовага ўзросту дзеці пачынаюць адыходзіць ад строгіх роляў і сцэнарыяў. Яны пачынаюць інтэграваць вялікую фантазію ў свае ролі і будуюць ролі для партнёра.
Ролевая гульня існуе ў трох формах. Рэляцыйная ролевая гульня, якая звычайна з’яўляецца першай, заснавана на адносінах, якія дзіця назірае або перажывае. Да такіх адносін адносяцца адносіны маці і дзіця, бацька і дзіця, муж і жонка і г.д. Функцыянальная ролевая гульня падкрэслівае працу і дзеянні, якія персанаж звычайна выконвае. Ролевая гульня характару адлюстроўвае стэрэатыпныя рысы характару, якія звычайна вызначаюцца прадстаўленнем грамадства пра іх.
Гульня як быццам дазваляе дзецям з нізкім сацыяльна-эканамічным станам не прапускаць важныя вехі развіцця, бо ўсё, што трэба зрабіць дзіцяці — гэта рабіць выгляд. Навыкі, якія ў адваротным выпадку запатрабуюць навучальных цацак, могуць развівацца пры дапамозе гульні, бо гэта не абмяжоўваецца фінансавымі магчымасцямі дзіцяці.
Складаныя формы ролевай гульні прадугледжваюць здольнасць дзіцяці прадстаўляць псіхічнае ўяўленне іншага чалавека. Гэты навык з’яўляецца, калі ва ўзросце каля 5 гадоў. Гэта ўзмацняе сацыяльную здольнасць дзіцяці, дазваляючы яму прыняць перспектыву іншага чалавека і таму мець магчымасць разумець і супрацоўнічаць з іншымі.
Нелітаральныя дзеянні
Важна, каб дзіця заўсёды разумела, што гульня ненапраўду ізалявана ад рэальнага свету. Гэта азначае, што дзіця павінна разумець нелінейны аспект гульні як быццам і разумець, што змены, унесеныя падчас гульні, робяць выгляд, носяць часовы характар. Дзеці павінны ведаць, што пасля таго, як гульнявы сеанс скончыцца, нелітэральныя аспекты гульні прыкідвання, такія як ролевыя і замененыя аб’екты, таксама перастаюць існаваць. Адна з формаў гульні ненапраўду — гэта стварэнне ўяўных сяброў. Уяўныя кампаньёны могуць быць цалкам у дзіцячай фантазіі, альбо яны могуць абапірацца на ляльку ці мяккую цацку, якая адлюстроўвае анімацыйныя якасці. Каля адной-другой траціны дзяцей да 7 гадоў маюць уяўных сяброў, але гэтая дзеля змяншаецца з вырастаннем дзяцей. Значнасць гэтай формы гульні як быццам яшчэ не вызначана, аднак былі пэўныя здагадкі, што яна падтрымлівае сацыяльныя навыкі дзяцей.
Цацкі і рэквізіт
У даследаванні Welsch, дзеці, забяспечаныя рэквізітам, паказалі складаны ўзровень гульні. У гульнявой форме любы прадмет у навакольным асяроддзі дзіцяці можа быць выкарыстаны ў якасці апоры.
Замена
Любы аб’ект можа быць інтэграваны ў гульню ненапраўду як прадстаўленне іншага аб’екта. Такога роду прадстаўніцтва называюць падстаноўкай. Магчымасць замяняць адзін прадмет іншым выяўляецца, калі дзіцяці спаўняецца каля 2 гадоў. У ранніх выпадках падстаноўкі дзеці здольныя замяняць толькі прадметы, якія альбо маюць падобную структуру, альбо падобную функцыю. Напрыклад, дзіця можа зрабіць выгляд, што ручка — гэта зубная шчотка альбо што тэлевізар пульта — гэта тэлефон. Ручка мае прыблізна тую ж форму, што і зубная шчотка, у той час як пульт мае кнопкі, якія функцыянуюць аналагічна тэлефону. Каля 3-гадовага ўзросту дзіця пачынае асвойваць падмену і больш не мае патрэбы ў фізічным і функцыянальным падабенстве паміж фактычным аб’ектам і заменнікам. Дзіця таксама становіцца здольным да замены без выкарыстання канкрэтнага прадмета, такім чынам, усё залежыць выключна ад фантазіі (напрыклад, прыкласці далонь да вуха і весці размову нібы падчас тэлефоннага званка). Магчымасць праводзіць некалькі замен адначасова таксама павялічваецца, гэта значыць, што дзіця можа зрабіць выгляд, што размаўляе па тэлефоне, выгульвае сабаку і пацягвае сок адразу.
Існуе два віды замен. Сімвалічная падмена — гэта калі адзін аб’ект выкарыстоўваецца для прадстаўлення іншага, напрыклад, калі трэнер выкарыстоўвае палачкі для прадстаўлення гульцоў на гульнявым плане. Гіпатэтычная падмена — гэта калі адзін аб’ект выкарыстоўваецца «як быццам», гэта фактычна іншы аб’ект, напрыклад, у папярэднім прыкладзе пяро працуе як зубная шчотка.
Лялечная гульня
Гульня з лялькамі пачынаецца тады, калі дзіця працягвае рабіць выгляд самастойных дзеянняў ляльцы. Дзіця можа пачаць, робячы выгляд, што карміць сябе, потым працягнуць руку і зрабіць выгляд, што корміць ляльку. Гэта развіваецца тады, калі дзіця пачынае аддаваць ляльцы больш актыўную ролю, а не пасіўную. Напрыклад, лялька не проста есць, калі яе корміць дзіцяці, замест гэтага дзіця робіць выгляд, што лялька цягнецца за лыжкай і корміцца сама. Пасля таго, як ляльцы адводзіцца актыўная роля, дзіця пачынае надзяляць яе пачуццёвымі і эмацыйнымі прыкметамі, такімі як адчуванне суму, шчасця ці крыўды. Вышэйшая форма гульні з лялькай з’яўляецца ў дзіцяці, калі яно ва ўзросце 3 з паловай гадоў. У гэты момант дзіця здольнае надаць ляльцы пазнавальныя здольнасці.
Адметнай рысай паміж лялечнай і сацыяльнай гульнёй, якая ўключае некалькі дзяцей, з’яўляецца ступень кантролю, якім дзіця валодае. Пры ўдзеле ў лялечнай гульні дзіця мае поўны кантроль над сітуацыяй.
Фактары ўздзеяння
Гульня ненапраўду ўніверсальная, таму што яна з’яўляецца ў многіх альбо ва ўсіх культурах. Аднак некаторыя культуры імкнуцца не ўхваляць яе і лічаць, што гэта форма зносін з духамі ці д’ябламі. Гэтыя розныя погляды, як правіла, уплываюць на колькасць часу, адведзенага на падобныя гульні і тэмы, з якімі дзеці ўзаемадзейнічаюць. Тым не менш, хаця многія культуры перашкаджаюць гульні ненапраўду, яе непазбежнае ўзнікненне сведчыць аб тым, што яна развіваецца з унутраных пазнавальных здольнасцей, а не са знешняга асяроддзя ці назірання.
Гендэрныя ролі
Гендэрныя асаблівасці гульні, як правіла, усталёўваюцца ва ўзросце ад 4 да 9 гадоў. У гэтым узросце дзяўчынкі выконваюць побытавыя і рэалістычныя ролі, а хлопчыкі тым часам больш схіляюцца да фантастычных і фізічна актыўных роляў. Ступень выяўлення гэтых роляў была звязана з поглядамі бацькоў. Дзеці бацькоў, якія заахвочваюць гендэрныя ролі і не ўхваляюць кросгендэрныя адсылкі, паказваюць усё больш выпадкаў гульні, якая тыпізавана гендэрам. Хоць адносіны бацькоў найбольш уплывовыя, іншыя дарослыя мадэлі, такія як настаўнікі і члены сям’і, таксама могуць узмацніць гендэрную гульню.
Структура сям’і
Узровень фантазіі цесна звязаны з сямейным асяроддзем дзіцяці. Такія пытанні, як шлюбны канфлікт і фізічная форма дысцыпліны, ствараюць непакой і напружанасць у жыцці дзіцяці. Яны былі звязаны са зніжэннем узроўню гульнявых паводзін і нізкім узроўнем уяўлення.
З іншага боку, трывалыя і абнадзейлівыя адносіны паміж дзецьмі і іх бацькамі, у прыватнасці з татамі, звязаны з больш высокай хуткасцю гульні і вобразнай фантазійнасцю. Калі ў раннім узросце бацькі ўводзяць гульні ненапраўду, дзеці пачынаюць пераймаць свае дзеянні і ствараюць свае ўласныя сцэнарыі фантазіі. Дзеці таксама становяцца больш здольнымі ідэнтыфікаваць сацыяльныя сігналы, такія як кантакт вачыма і на што-небудзь.
Сцэнарыі
Удзельнікаў гульняў ненапраўду могуць натхніцца шматлікімі крыніцамі. Уэльш апісвае кнігу, звязаную з гульнёй, пры якой дзеці малююць тэксты, каб ініцыяваць гульні. Дзеці, здаецца, найбольш цікавяцца тэкстамі, напрыклад, са значным узроўнем напружанасці. Дзеці, якія выкарыстоўваюць больш фантастычныя вычварныя тэмы, як правіла, разумеюць паняцце прытворства на больш раннім этапе. Хоць сюжэты і акцёрская творчасць натхняюць на крэатыўнасць у гульнявой форме, вялікая працягласць уздзеяння тэлебачання была звязаны з больш нізкім узроўнем фантазіі.
Сацыяльнае і кагнітыўнае развіццё
Наяўнасць узаемасувязі паміж гульнёй ненапраўду і наступнымі кагнітыўнымі і сацыяльнымі навыкамі дазваляе выказаць здагадку, што гульня як быццам можа мець прычыннае ўздзеянне. У сучасных даследаваннях робіцца спроба высветліць, як гульня ненапраўду выкарыстоўваецца для развіцця і паляпшэння характарыстык у задачах, уменні разважаць і таксама яе можна выкарыстоўваць у якасці метаду ўмяшання, асабліва для дзяцей з аўтызмам. Большасць даследаванняў акцэнтуе ўвагу на дашкольным перыядзе, бо гэтая ўзроставая група паказвае найбольшае ўзнікненне і развіццё ў гульнявой форме наступных сацыяльна-пазнавальных навыкаў. Даследаванне дзяцей дашкольнага ўзросту таксама імкнецца ўключыць гульні ненапраўду як метад навучання.
Тэорыя розуму
Гульня ненапраўду ўключае некалькі асаблівасцяў, якія супадаюць з. Першыя дзве здольнасці звязаны з прадстаўленнем аб’екта. У дзіцяці ёсць здольнасць у думках прадстаўляць адзін прадмет як іншы. У дзіцяці таксама ёсць магчымасць разумець парадокс, пры якім аб’ект можа прадстаўляць іншы, але па сутнасці застаецца тым жа аб’ектам. Гэта азначае, што дзіцяці трэба трымаць два супярэчлівых разумовых уяўленняў пра адзін і той жа аб’ект. У трохгадовых дзяцей гэтая пазнавальная здольнасць выяўляецца ў гульні ненапраўду, але не ў іншых відах дзейнасці. Напрыклад, дзіця можа зрабіць выгляд, што ручка — гэта зубная шчотка, але калі паказана мыла ў форме яблыка, дзіця не ў стане зразумець сапраўдныя і відавочныя асаблівасці прадмета. Тым не менш, было выяўлена, што развіццё гульні ненапраўду карэлюе з дзеяннямі ў папярэднім прыкладзе, нароўні з дзеяннямі ў задачы фальшывага пераканання, якая таксама правярае разуменне дзіцем разумовых уяўленняў. Дзеці пачынаюць праходзіць заданне фальшывага пераканання ва ўзросце каля 4 гадоў. Трэцяя здольнасць звязана з сацыяльным уяўленнем, пры якім дзіця здольнае прадстаўляць псіхічныя ўяўленні іншага чалавека, такія як жаданні, думкі і пачуцці. Гэтая здольнасць праяўляецца, калі дзіцяці спаўняецца каля 5 гадоў. Гэта дазваляе дзіцяці ўспрымаць перспектыву іншых людзей і ўзмацняе іх разуменне чужых думак і перакананняў. Да гэтага ўзросту дзеці ведаюць аб суб’ектыўнасці прытворства. Здольнасць перспектывы займае таксама галоўнае ў здольнасці чалавека да супрацоўніцтва і працы з іншымі. Гэта складаны навык прадстаўлення, таму што ён патрабуе, каб у дзіцяці было прадстаўленне аб прадстаўленні. Дзіця таксама павінна памятаць, што прадстаўніцтва, якое яны займаюць, не з’яўляецца іх уласным. Калі дзіця ўдзельнічае ў ролевай гульні, яно займаецца мадэляваннем, у якім ён прыводзіць сябе ў псіхічны стан персанажа.
Яшчэ адна здольнасць,, звязана з сацыяльным рэферыраваннем. І тэорыя розуму, і фантазія патрабуюць пэўнай ступені ўзаемадзеяння і зносін з іншымі. Сумесная ўвага ўключае ў сябе магчымасць прытрымлівацца рэферэнтнага іншага чалавека, погляду вачэй або пункту гледжання. Калі дзеці ўдзельнічаюць у гульні ненапраўду з іншымі асобамі, яны абавязаны дзяліцца тымі ж здагадкамі аб аб’екце і сітуацыі, што і ў іншых. Напрыклад, пры гульні ў падарожжа абодва дзіцяці павінны ведаць, што крэслы, на якіх яны сядзяць, уяўляюць сабой аўтамабільныя сядзенні. Дзеці дэманструюць больш выпадкаў сумеснай увагі ў гульні як быццам, чым у іншых не сімвалічных гульнявых мерапрыемствах.
Контрфактыўныя развагі
— гэта здольнасць канцэптуалізаваць альтэрнатыўныя вынікі той жа сітуацыі. Даследаванні пацвярджаюць, што дзеці ва ўзросце ад 4 да 6 гадоў больш здольныя асэнсаваць альтэрнатыўныя вынікі, калі сітуацыя нерэальная або ненапраўду. Дзеці таксама працуюць лепш, калі сітуацыя мае адкрытае заканчэнне. Калі сітуацыя ўжо скончылася, дзіцяці цяжка асэнсаваць альтэрнатыву. Аналогія паміж контрфактыўнымі развагамі і гульнёй ненапраўду ў тым, што яны абодва маюць справу з сітуацыямі, якія адцягваюць ад рэальных падзей.
Парушэнне аўтыстычнага спектру
У людзей з аўтызмам значныя затрымкі ў гульні ненапраўду. Гэтая затрымка карэлюе з іх няздольнасцю рашыць задачу на разуменне ілжывых перакананняў ў 4-гадовым узросце. Яшчэ адна затрымка ў дзяцей з аўтызмам — моўная. Гэтая затрымка мовы была асацыявана з гульнёй ненапраўду, так што дзеці з аўтызмам, якія ўдзельнічаюць у такой гульні, маюць больш дасканалыя моўныя навыкі.
Выканаўчая функцыя
ставяцца да пэўнага набору аперацый, які ахоплівае,  і. Кантроль тармажэння быў асабліва звязаны з гульнёй ненапраўду, асабліва падчас гульні, якая прадугледжвае падмену прадметаў, напрыклад, калі палка з’яўляецца мячом. Звычайна здольнасць дзіцяці падаўляць рэальную ідэнтычнасць аб’екта для таго, каб ставіцца да яго з яго фальшывай ідэнтычнасцю, змяняецца з узростам У цэлым папярэднія даследаванні паказалі, што гульнявыя дзеянні ненапраўду могуць палепшыць выканаўчыя функцыі дзіцяці, але пытанне аб тым, што акт прыкідвання альбо нейкая іншая частка дзейнасці, напрыклад, практыка вынаходства гісторыі ці пабудова крэпасці, з’яўляецца адказным за гэта, застаецца адкрытым.
Навучанне і набыццё ведаў
Гульня ненапраўду звязана не толькі з развіццём агульных кагнітыўных здольнасцей і ўмацаваннем існуючых ведаў, але нядаўнімі даследаваннямі было паказана, што дзеці вучацца новым ведам падчас гульні. У той час як дзеці не прыдумваюць новыя веды самастойна, калі гуляюць з іншымі, дзеці робяць меркаванні аб абагульненасці невядомай інфармацыі, уведзенай іншымі ў кантэксце прыдумкі. Гэтыя меркаванні ўплываюць на ступень, да якой дзеці лічаць, што інфармацыя прыдатная і адлюстроўвае рэальны свет. Вядомы шэраг фактараў, якія ўплываюць на гэтыя меркаванні, у тым ліку фантастычныя тэмы, якія выкарыстоўваюцца ў выдуманым свеце, а таксама аўтарытэт іншых удзельнікаў спектакля.
Эмоцыі
Да трохгадовага ўзросту дзеці звычайна могуць адрозніць фантазію і прыдумку ад рэчаіснасці, але ёсць шэраг прычын, па якіх дзеці могуць зблытаць іх. У некаторых выпадках падобна, што дзеці не ў стане рэгуляваць свае эмоцыі, асабліва страх, і гэта прыводзіць да таго, што можа здацца блытанінай паміж рэчаіснасцю і прыдумкай, напрыклад, вера ў монстраў, якія хаваюцца ў сметніцы. Такія негатыўныя эмоцыі, як страх і гнеў, таксама негатыўна адбіваюцца на схільнасці дзяцей верыць у тое, што падзея можа быць рэальнай альбо фантазіяй.
Папярэднія веды
Дзеці ўжо ва ўзросце 15 месяцаў дзеці дэманструюць як разуменне прытворства, так і чаканні рэчаіснасці, якія адлюстроўваюцца ў прытворстве. Часам гульня ненапраўду можа датычыць жывёл, прадметаў ці месцаў, пра якія дзіця мала або зусім нічога не ведае, і любая інфармацыя пра гэтыя прадметы, якая ўводзіцца падчас гульні, робіцца лёгка звязанай з прадметам. Аднак, калі дзіця валодае некаторымі ведамі пра прадмет, напрыклад знаёма з паводзінамі львоў, і ўводзіцца новая інфармацыя, якая супярэчыць іх ведам, напрыклад, львы ядуць толькі крэкеры, яны менш схільныя гэтаму вучыцца. На самай справе, ступень, у якой кантэкст прыкідвання больш-менш звязаны з рэчаіснасцю, напрыклад, наколькі рэалістычнай з’яўляецца задача або ці могуць людзі сутыкацца з дзіцем, уплывае на тое, наколькі верагодна, што дзіця навучыцца абагульненням ад гульні ненапраўду.
Праўдападобнасць і давер
Дзеці не адносяцца да ўсёй новай інфармацыі аднолькава, і на самой справе шэраг сітуатыўных і крыніцазнаўчых фактараў уплывае на тое, наколькі верагодна, што дзеці вераць, што інфармацыя праўдзівая ці дастасавальная да рэальнасці, як гэта адбываецца ў гульнявой форме. Гуляючы з дарослым, дзеці выяўляюць агульную тэндэнцыю даверыцца праўдзівасці інфармацыі, хаця ступень, у якой яна супярэчыць таму, што яны ўжо ведаюць ці вераць, усё яшчэ паўплывае на тое, наколькі яны абагульняюць інфармацыю ў рэчаіснасці. Аднак пры правядзенні некалькіх гульняў з чалавекам, факт таго, наколькі надзейныя і дакладныя звесткі ў яго былі ў мінулым, будуць прапарцыйна ўплываць на тое, наколькі верагодна, што дзіця паверыць новай інфармацыі. Таксама іншыя меркаванні дарослага ці аднагодкаў могуць паўплываць на меркаванні дзіцяці. Было паказана, што дзеці адчувальныя да сацыяльна-эканамічных сігналаў і адрозненняў. Дзеці таксама глядзяць на пазіцыю інфарматара адносна ўспрыманай групы, няхай гэта будзе група, якая ўдзельнічае ў гульні, альбо большая сацыяльная група, з якой дзіця атаясамлівае сябе, і пакажа прадузятасць да інфармацыі, якая паступае з менш супярэчлівай пазіцыі з большасцю. У цэлым дзеці, хоць і ўхіляюцца ад даверу дарослым, усё ж прымяняюць рацыянальныя меркаванні да новай інфармацыі, прадстаўленай падчас гульні ненапраўду, што ўплывае на іх схільнасць верыць, наколькі гэтая інфармацыя абагульняецца на самай справе.
Пінігішке
Пінігі́шке (Pinigiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Наўясіс Даўгелішкіса.
Карнэль Пялікша
Карнэль Ігнатавіч Пялікша (1823, в. Сталовічы — 12 ліпеня (12 сакавіка?) 1872) — адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў.
Біяграфія
Навучаўся ў Слуцку, пасля ў дваранскім універсітэце ў Вільні. Меў маёнтак Апчак-Горкі каля Мінска, дзе захоўваў багатую бібліятэку. Заснаваў там школу і шпіталь.
Пад час паўстання з вясны да восені 1863 — грамадзянскі начальнік Менскага ваяводства. Са згоды Кастуся Каліноўскага пасля з’ехаў за мяжу. Царскімі ўладамі завочна прысуджаны да смерці. Маёнтак і ўласнасць канфіскаваная.
Жыў у Францыі, Італіі, Румыніі, Галіцыі.
У 1872 падараваў музею князёў Любамірскіх у Львове габелен Карэліцкай мануфактуры 18 стагоддзя «Бітва пад Славечна», якая цяпер захоўваецца ў гістарычным музеі Львова.
Лічыцца, што яго вобраз скарыстаў Крашэўскі ў сваёй аповесці «Дзівакі» 1853.
Скокава (Ельнінскі раён)
Скокава (Ско́ково) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Кезен (сяло)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 221 чалавек (127 мужчын і 94 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 122 чалавекі (56 мужчын і 66 жанчын).
Бяроза-Картузскі канцэнтрацыйны лагер
Бяроза-Картузскі канцэнтрацыйны лагер (афіцыйная назва: Obóz odosobnienia w Berezie Kartuskiej, літаральны пераклад: Ізаляцыйны лагер у Бярозе-Картузскай) — канцэнтрацыйны лагер, створаны польскімі ўладамі 17 жнiўня 1934 года ў горадзе Бяроза-Картузская (у адміністрацыйным падзеле Польскай Рэспублікі: Пружанскім павеце Палескага ваяводства; цяпер г. Бяроза ў Брэсцкай вобласці, Рэспубліка Беларусь) у якасці месца пазасудовага інтэрнавання «асобаў, якія ствараюць пагрозу бяспецы, спакою і грамадскаму парадку». З 1934 па 1939 гады ў ім утрымліваліся па абвінавачванні ў «антыдзяржаўнай дзейнасці» праціўнікі ўлады: палітычныя апаненты Юзафа Пілсудскага, у тым ліку польскія радыкальныя нацыяналісты і камуністы, дзеячы яўрэйскага, украінскага і беларускага нацыянальных рухаў. У верасні 1939 гады пасля пачатку вайны з Германіяй у лагеры ўтрымліваліся нямецкія ваеннапалонныя.
Гісторыя лагера
У 1934 годзе польскі ўрад афіцыйна з трыбуны Лігі Нацый, афіцыйна адмовіўся ад трактата «Аб нацыянальных меншасцях», прынятага ім у 1919 годзе. У гэтым жа годзе санацыйныя ўлады прынялі закон «Аб ізаляцыі грамадска-небяспечных элементаў». Палітычная апазіцыя пераследвалася прававымі сродкамі і сілавымі метадамі. У адносінах да нацыянальных меншасцей праводзілася палітыка «культурнага падаўлення», якая яшчэ восенню 1930 года перарасла ў масавыя рэпрэсіі супраць украінскага насельніцтва Галіцыі і Валыні («Пацыфікацыя»). Нацыянальна-радыкальны лагер (1934)Падставай для «Пацыфікацыі» (прымірэння) паслужылі шматлікія антыпольскія акцыі АУН (падпалы сядзібаў польскіх каланістаў — «асаднікаў», разбурэнне ліній сувязі і г. д.). У ходзе «Пацыфікацыі» прымяняўся прынцып калектыўнай адказнасці. Падраздзяленні і  былі ўведзеныя ў больш чым 800 сёлаў, было арыштавана больш за 2 тысячы чалавек, былі ліквідаваныя ўкраінскія арганізацыі, спалена каля 500 дамоў. Украінскія дэпутаты сейма, каб не дапусціць іх удзелу ў выбарах, былі змешчаныя пад хатні арышт. Складовай часткай «Пацыфікацыі» сталі ўкраінскія пагромы з боку польскіх шавіністычных груповак. Справа дайшла да таго, што ў 1932 годзе Ліга Нацый асудзіла дзеянні польскага ўрада ў адносінах да ўкраінскага насельніцтва.
Актам помсты за «Пацыфікацыю» было 15 чэрвеня 1934 у цэнтры Варшавы баевіком АУН  міністра ўнутраных спраў Браніслава Пярацкага, а таксама намесніка кіраўніка арганізацыі «BBWR» (польск. Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem — Беспартыйны блок супрацоўніцтва з урадам — непалітычная арганізацыя, цесна звязаная з Пілсудскім і яго рухам «санацыі», існавала з 1928 па 1935).
Праз два дні, 17 чэрвеня, прэзідэнт Польшчы Ігнацы Масціцкі выдаў распараджэнне аб стварэнні лагера ў Бярозе-Картузскай. Праз гэты лагер прайшлі сотні ўкраінцаў, у тым ліку членаў Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў. У прыватнасці, у 1934 у Бярозе-Картузскай знаходзілася 200 зняволеных, у тым ліку 120 украінскіх нацыяналістаў, 40 членаў вельмі правай польскай партыі «ONR» (Нацыянальна-радыкальны лагер — польск. Obóz Narodowo-Radykalny) і каля 40 членаў Камуністычнай партыі Заходняй Украіны.
У лагеры Бяроза-Картузская (гэтак жа, як і ў лагеры Бяла-Падляска) дазвалялася ўтрымліваць людзей да трох месяцаў без суда, выключна па адміністрацыйным рашэнні паліцыі або кіраўніка ваяводства. Адміністрацыя лагера мела права дадаць тэрмін (гэта значыць пакінуць зняволенага на паўторныя тры месяцы), чым даволі часта карысталася. Вязня маглі вызваліць датэрмінова пры адмове ад «антыдзяржаўнай дзейнасці» і падпісанні спецыяльнага абавязацельства.
Нягледзячы на пратэсты палітычных сіл, якія выступалі супраць рэжыму «санацыі», лагер працягваў існаваць, стаўшы месцам зняволення прадстаўнікоў левых арганізацый і актывістаў этнічных меншасцей — украінцаў, беларусаў, рускіх, яўрэяў. З моманту заснавання да 1 снежня 1934 года камендантам лагера быў Баляслаў Грэфнер, затым да яго закрыцця — Іозеф Камала-Курганскі. У савецкіх крыніцах лагер называўся «канцэнтрацыйным», а яго існаванне лічылася сведчаннем «фашысцкай» сутнасці санацыйнага рэжыму. Колькасць зняволеных вагалася ад 100 да 900 чалавек. Да 1 верасня 1939 г. лагер прайшло каля 3000 чалавек (дакументы гэтых зняволеных захаваліся і знаходзяцца ў Брэсцкім абласным архіве). Пасля нападу Германіі на Польшчу (дакладней, першыя арышты пачаліся ўжо 30 жніўня) польскія ўлады пачалі масавую ізаляцыю «нядобранадзейных элементаў»: польскіх грамадзян нямецкай нацыянальнасці, членаў украінскіх і беларускіх нацыянальных арганізацый, былых членаў Кампартыі Польшчы, Кампартыі Заходняй Беларусі і Кампартыі Заходняй Украіны.
Арганізацыя лагера
У канцлагеры разам утрымлівалася ад 100 да 800 чалавек. Нумары, якія атрымлівалі змешчаныя туды ў 1939, набліжаліся да 3000. У 1936 было 369 вязняў, з іх 342 камуністаў. У апошні тэрмін дзейнасці прывозілі сюды немцаў.
Да Бярозы траплялі тыя, хто з-за браку доказаў віны не маглі паўстаць перад судом. Пагроза трапіць у Бярозу была таксама формай ціску на арыштантаў.
Будынкі
Лагер складаўся з трох будынкаў былых царскіх кашараў. Адзін з будынкаў, дзе размяшчаліся камендант і яго памочнікі, заставаўся за плотам. У другім будынку была вартоўня, паліцэйскія кашары, пякарня, склады з харчамі і зброяй. У трэцім змяшчаліся вязні. На першым паверсе знаходзіліся кухня і сталовая. На другім і трэцім змяшчаліся камеры падзеленыя па ўсёй даўжыні калідору. Акрамя гэтых будынкаў, у лагеры былі склады, лазня, памяшканне для паліва, карцар — восем сырых бетонных камер у склепе сярод поля.
Ахова
На час стварэння лагера ахова складалася з прыкладна 60 паліцэйскіх. Павінны былі служыць асобы ўзростам 25-35 год.
Змяшчэнне ў лагер
Новапрыбылых, пасля афармлення, пад час якога іх моўна зневажалі, накіроўвалі на 3 дні ў карантын. Там не было мэблі, вокны да паловы былі забіты фанерай, а верхнія былі адчыненыя, таму зімою панавала тэмпература ніжэй за нуль. Падлога была бетоннай.
На працягу дня вязні вымушаныя былі стаяць тварам да сцяны. У ночы маглі пакласціся без накрывання на падлогу, але кожныя паўгадзіны паліцэйскія будзілі вязняў, загадваючы ім узняцца, пашыхтавацца ў шэрагі ля сцяны, пералічыцца, бегаць, падаць, скакаць. Пасля гэтага вязні маглі ізноў легчы на падлогу на паўгадзіны. Любое адхіленне ад загаду, а гэта вызначаў паліцэйскі, каралася біцццём палкай. Зрэшты ў карантыне вязняў білі ўвесь час, катуючы іх да крыві.
Гімнастыка
Гімнастыку праводзілі паліцэйскія, ці «інструктары», прызначаныя з крымінальнікаў. Апошнія ў жаданні выслужыцца былі нашмат больш лютыя за паліцэйскіх. Гімнастыка была найцяжкім здзекам як па працягласці (семь гадзін без перапынкаў для тых, каго не накіравалі на працу), як і па правядзенні яе згодна з карнай сістэмай ваенных вучэнняў: падай, паўзі, бег на працягу некалькіх гадзінаў. Мэтай гэткіх практыкаванняў было як найбольш фізічна і маральна змучыць вязня.
Сярод удзельнікаў «вучэнняў» набірался група, якую іранічна называлі «падхарунжаўка». Накіроўвалі туды тых, каго паліцэйскія лічылі ўпартымі. Гэтая група займалася альбо ў будынку, які служыў летам для вырабу бетону (кожны рух уздымаў з падлогі хмары пылу з бетону, які ляжаў грубым слоем у 5 см і не даваў дыхаць), ці за рогам жылога блоку, у месцы, дзе з трубы выплывала мача, ствараючы невялікія лужыны. Пад час адлігі там праводзілся практыкаванні па поўзанні.
Вязні былі вымушаны ўсё выконваць бегма. Было забаронена размаўляць між сабой. Паліцэйскія звярталіся да іх праз «курвін сын», «курва маць», «свінячая сцерва». Паленне было забаронена.
Прыбіральня
Здзекі праводзіліся нават пад час наведвання прыбіральні. Гэта можна было рабіць толькі раз на суткі, ранкам: 20 чалавек ставілі ў пакоі з бетоннай падлогай, і па загадзе кожны з іх павінен быў зняць порткі, залатвіць справы і апрануцца. На ўсё адводзілася некалькі секунд, пасля чаго людзі хадзілі неспаражнёныя, што было пакутліва, асабліва падчас шматгадзіннай гімнастыкі.
Праца
Пад час працы трэба было чысціць прыбіральні маленькай шчоткай, ці практычна голымі рукамі. Перад харчаваннем не дазвалялася мыць рукі, забруджаныя калам.
Самай цяжкай працай лічылася пампаванне вады, для чаго трэба было круціць замест каня кола. Яно было змайстравана гэдак, што вязні мусілі працаваць нізка пахіліўшыся. Выконвалася і цалкам бессэнсоўная праца, як выкопванне і засыпанне равоў, перанос цяжкіх камянёў з месца на месца.
За ўхіленне ад працы вязні атрымлівалі лупцоўку ад 5 да 50 удараў у твар.
Рэвізія
У ночы праводзіліся ператрусы, пад час якіх усе вязні мусілі распрануцца да гала і прабегчы калідорам да адной з залаў. Пад час гэтага іх збівалі палкамі.
Расклад дня
Пабудка была а 4 раніцы, паўгадзіны пазней — сняданак (несалоджаная кава са збожжа ці жур і 400 грамаў чорнага хлеба на цэлы дзень). А 6.30 распачыналіся «праца» ці «гімнастыка», якія працягваліся да 11.
Абед падавалі а 12, ён складаўся з гарачай вадкасці без тлушчу і порцыі бульбы.
Па абедзе заняткі працягваліся.
Вячэру падавалі а 17 гадзіне. Складалася яна з несалоджанай кавы са збожжа ці журу. Падрыхтоўка да сну пачыналася а 18.30.
Харчаванне было замалое, вязні заставаліся галоднымі, а пакункі ад блізкіх былі забароненымі.
Вязні насілі ў канцлагеры ўласную вопратку, якая вельмі хутка псавалася. Пранне было забаронена, і гэта таксама стварала дадатковы дыскамфорт.
Вязні хварэлі найперш на хранічныя запаленні і артрытый.
Жыццё пасля канцлагера
Вызваленыя з Бярозы мусілі спыняць ранейшую палітычную дзейнасць і не маглі анікому расказваць пра ўмовы ў канцлагеры пад пагрозай новай высылкі ў Бярозу-Картузскую. Пасля вызвалення з лагера шмат людзей мела шэраг хвароб фізічных (хранічныя запаленні) і псіхічных (шызафрэнія і дэпрэсія). Крымінальнікі, да якіх адміністрацыя ставілася лепей, казалі, што лепей год адседзець у жахлівай камеры, чым дзень у Бярозе.
NGC 4750
NGC 4750 (іншыя абазначэнні — UGC 7994, MCG 12-12-19, ZWG 335.25, IRAS12483+7308, PGC 43426) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паньё
Насельніцтва складае 579 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Colombano.
Даброміна
Даброміна (Добромино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Дабромінскага сельскага паселішча.
Ля вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Даброміна.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Чынц
Чынц (chintz, ад chīnt — стракаты, плямісты) — індыйская тканіна з лёну або бавоўны, упрыгожаная малюнкам, звычайна з кветкавымі і расліннымі матывамі на светлым фоне. З XIX стагоддзя ў англамоўных краінах тэрмін ужываецца для абазначэння адпаведнага дэкаратыўнага стылю.
Таксама чынцам называецца набіваная глянцаваная баваўняная тканіна, паверхня якой робіць уражанне нацёртай воскам. Мае асаблівае пакрыццё, якое надае характэрны бляск і супрацьстаіць забруджванню, не пэцкаецца і не змочваецца вадой.
Гісторыя
Тэкстыль з нанесеным уручную мудрагелістым малюнкам вырабляўся ў Індыя задоўга да з’яўлення тут еўрапейцаў. Тканіна выраблялася як для мясцовых патрэб, так і для экспарту ў Галконду, Паўднёва-Усходнюю Азію і іншыя азіяцкія рэгіёны, аж да Тайланд. Першыя ўзоры чинца патрапілі ў Еўропу ў самым пачатку XVII стагоддзя і хутка заваявалі рынак. Тканіна стала асабліва папулярнай у Англіі і Галандыі, яе шырока выкарыстоўвалі ў вопратцы і ў афармленні інтэр’еру на працягу XVII і XVIII стагоддзяў, аж да пачатку XIX стагоддзя.
Асноўным месцам вытворчасці чынцу было паўднёва-ўсходняе ўзбярэжжа Індыі, так званы Карамандэльскі бераг. Таксама чынц вырабляўся ў такіх гарадах цэнтральнай Індыі, як і, але лепшыя ўзоры паходзяць з поўначы Карамандэля. Акрамя якасці працы, гэта звязана і з тым, што расліна, з якой здабываўся чырвоны фарбавальнік найлепшай якасці, шырока культывавалася на ўзбярэжжы, у першую чаргу, на ўрадлівых землях дэльты Крышны.
Контуры малюнка наносілі на тканіну ўручную, з дапамогай бамбукавай палачкі з тупым канцом (т. зв. каламам), афарбоўка выраблялася з дапамогай і, калі тканіну паслядоўна апускалі ў чаны з сінім і чырвоным фарбавальнікамі. Жоўты і (сустракаецца радзей) наносілі пэндзлем прама на тканіну. Пазней сталі з’яўляцца ўзоры, якія злучаюць у сабе контурны малюнак, нанесены каламам і наступны (т. зв. kalamkari).
Асноўныя этапы стварэння паліхромнага малюнка:
Для дасягнення спецыфічнага бляску тканіну паліравалі з дапамогай ракавін ці ж адбівалі драўлянымі малаткамі (гэты эфект знікае з часам і практычна не захаваўся на ўзорах, якія дайшлі да нашага часу).
У другой палове XVIII стагоддзя больш даступнай заменай дарагога чынцу стала, пераважна , туаль-дэ-жуі, якая выраблялася на , заснаванай у 1760 годзе у  каля Версалю. Да пачатку XIX стагоддзя шырокае распаўсюджванне тканін з набіўным друкам паклала канец ручной і карпатлівай вытворчасці чынцу.
Кубак Беларусі па футболе 2000/2001
Кубак Беларусі па футболе 2000/2001 — 10-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка стаў футбольны клуб «Белшына» з Бабруйска (трэці раз у гісторыі), які ў фінале ў дадатковы час дзякуючы "залатому голу" перамог мазырскую «Славію» з лікам 1:0.
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 27 клубаў:
Клубы Другой лігі супрацьстаялі клубам Першай лігі. Па жараб'ёўцы клуб «Хімік» (Светлагорск) аўтаматычна прайшоў у наступны раўнд.
Гульні прайшлі 14 чэрвеня 2000.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 30 клубаў:
Клубы ніжэйшых ліг супрацьстаялі клубам Вышэйшай лігі. Па жараб'ёўцы 2 клубы Вышэйшай лігі аўтаматычна прайшлі ў наступны раўнд.
Гульні прайшлі 8 і 12 ліпеня 2000.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Гульні прайшлі 2 кастрычніка 2000.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 2 мая 2001.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 10 мая 2001.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 18 мая 2001.
Міхаіл Міхайлавіч Мустыгін
Клубная кар’ера
Пасля заканчэння гульнявой кар’еры доўгія гады працаваў трэнерам дзіцяча-юнацкіх футбольных школ Мінска. Сярод яго выхаванцаў нямала вядомых футбалістаў, у ліку якіх і цяперашні галоўны трэнер брэсцкага «Дынама» Ігар Крывушэнка, які раней узначальваў нацыянальную зборную Беларусі, а таксама барысаўскі БАТЭ і мінскае «Дынама».
Срэдні Пачынак
Срэдні Пачынак (Сре́дний Почи́нок) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Чумыш
Чумы́ш (Чумы́ш ) — рака ў Кемераўскай вобласці і Алтайскім краі Расіі, правы прыток ракі Об.
Даўжыня ракі 644 км, плошча вадазборнага басейна 23 900 км². Бярэ пачатак на Салаірскім кражы ў Кемераўскай вобласці двума вытокамі: Кара-Чумыш і Том-Чумыш. У вярхоўях з парогамі, каля вусця разбіваецца на 2 рукавы. Упадае ў Об за 88 км ніжэй горада Барнаул. Пераважна працякае па Бійска-Чумышскім узвышшы. Правабярэжную частку басейна (68 % плошчы) займае паўднёва-заходняя частка Салаірскага кража і Перадсалаірская раўніна. Жыўленне пераважна снегавое. Расход вады за 74 км ад вусця складае 146 м³/с. Замярзае ў 1-й палове лістапада.
Смаленская дыяцэзія
Смаленская дыяцэзія — царкоўна адміністрацыйная адзінка рымска-каталіцкай царквы ў Вялікім княстве Літоўскім.
Гісторыя
У 1652 годзе ў дыяцізіі налічвалась 20 парафій. У 1678 годзе ў дыяцізіі налічвалась 3 парафіі.
У 1745 годзе біскупам стаў Ежы Гільзен, у яго часы ў Невелі дзейнічала біскупская курыя. У 1763 годзе біскупам дыяцэзіі стаў Габрыэль Вадзінскі.
Калі пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай ў 1775 годзе літоўская частка дыяцэзіі перайшла пад панаванне Расіі, на гэтай тэрыторыі было 7 тыс. каталікоў (галоўным чынам шляхта).
У 1783 годзе тэрыторыя дыяцэзі была далучана да новаўтворанай Магілеўскай архідыяцэзіі.
Сусветнае антыдопінгавае агенцтва
Сусветнае антыдопінгавае агенцтва (CАДА, World Anti-Doping Agency, WADA, Agence mondiale antidopage, AMA) — незалежная арганізацыя, якая ажыццяўляе каардынацыю барацьбы з ужываннем допінгу ў спорце, створаная пры падтрымцы Міжнароднага алімпійскага камітэта (МАК).
Асноўным дакументам САДА з’яўляецца Сусветны антыдопінгавы кодэкс, які штогадова абнаўляецца.
Ford Motor Company
Ford Motor Company (Форд Мотар Компані) — амерыканская аўтамабілебудаўнічая кампанія, вытворца аўтамабіляў маркі «Форд». Займае 7 месца ў спісе найбуйнейшых публічных амерыканскіх кампаній Fortune 1000 2007 года і 12 месца ў спісе найбуйнейшых сусветных карпарацый Fortune Global 500 2007 года (спісы складаліся ад памеру выручкі 2006 года). Штаб-кватэра — у горадзе Дырбарн (прыгарад Дэтройт, штат Мічыган).
Гісторыя
Першая мадэль, якую кампанія Ford пачала вырабляць серыйна — Ford Model A. Аўтамабіль вырабляўся на невялікім заводзе . У канцы 1904 года кампанія пераехала на большы завод .
У пачатку 1914 года на фоне высокага ўзроўню беспрацоўя і ўзмацнення працоўных хваляванняў Форд абвясціў, што будзе плаціць працаўнікам-мужчынам мінімальны заробак ў памеры $5 за васьмігадзінны дзень, павялічыўшы ад папярэдняй стаўкі 2,34 долара за дзевяць гадзін. У 1916 годзе гэтая палітыка была прынята і для жанчын.
1 мая 1926 года кампанія стала адной з першых у ЗША, што ўвяла пяцідзённы 40-гадзінны тыдзень для рабочых на сваіх аўтамабільных заводах. У жніўні палітыка распаўсюджана таксама на офісных супрацоўнікаў Ford.