cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геаграфія Беларусі
Расліннасць
Прыроднае расліннае покрыва Беларусі займае прыблізна 70 % тэрыторыі. Колькасць відаў раслін сягае 12000. Больш за 200 відаў раслін ахоўваецца дзяржавай.
Жывёльны свет, ахова прыроды
Жывёльны свет Беларусі налічвае 457 відаў пазваночных (у тым ліку 73 віды млекакормячых, 290 відаў птушак, прыблізна 60 відаў рыб) і больш за 20 тысяч беспазваночных жывёл. Важнае гаспадарчае значэнне маюць промыслава-паляўнічыя віды жывёл — лісіца, куніца, заяц, выдра, тхор, гарнастай, а таксама лось і дзік. Больш за 180 відаў жывёл ахоўваецца дзяржавай.
Заканадаўства Беларусі вызначае асноўныя кірункі палітыкі краіны ў галіне экалогіі і аховы прыроды (законы «Аб ахове навакольнага асяроддзя», «Аб ахове і выкарыстанні жывёльнага свету» і іншыя). Беларусь далучылася да канвенцыі аб біяразнастайнасці, згодна з якой краіна абавязалася стварыць сістэму ахоўваемых раёнаў і актыўна ўдзельнічаць у вырашэнні пытання аб захаванні біялагічнай разнастайнасці.
Ахоўваемыя прыродныя тэрыторыі:
Насельніцтва
У 2007 нараджальнасць склала (у разліку на тыс. жыхароў) 10,7, а смяротнасць 13,7. У 2008 нараджальнасць (у разліку на тыс. жыхароў) 11,1, смяротнасць 13,9, натуральная ўбыль насельніцтва −2,8.
Больш за 70 % насельніцтва Беларусі жыве ў гарадах. Колькасць насельніцтва ў 14 гарадах Беларусі перасягае 100 тыс. чалавек. У Мінску на 1 студзеня 2009 года налічвалася 1 млн 829,1 тыс. жыхароў. На другім месцы — Гомель (488,1 тыс.), на трэцім — Магілёў (372,0 тыс.). Далей ідуць іншыя абласныя цэнтры: Віцебск (347,5 тыс.), Гродна (338,2 тыс.) i Брэст (318,0 тыс.). У Бабруйску на 1 студзеня 2009 пражывалі 219,0 тыс. чал., Баранавічах — 168,9 тыс., Барысаве — 150,0 тыс., Пінску — 131,2 тыс., Оршы — 122,2 тыс., Мазыры — 112,2 тыс., Салігорску — 101,4 тыс., Наваполацку — 101,0 тыс. чалавек.
Прамысловасць
Асноўныя галіны прамысловасці Беларусі: машынабудаванне, металаапрацоўка, хімічная і нафтахімічная прамысловасць. Таксама развіты паліўная прамысловасць і электраэнергетыка, лёгкая, харчовая, лясная і дрэваапрацоўчая галіны прамысловасці, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Прыблізна 100 буйных прадпрыемстваў складаюць аснову беларускай прамысловасці. Сярод іх Мінскі трактарны завод, Мінскі аўтамабільны завод, завод па вытворчасці халадзільнікаў «Атлант», завод па вытворчасці тэлевізараў «Гарызонт», Наваполацкі і Мазырскі нафтаперапрацоўчыя заводы, «Беларуськалій» — найбуйнейшы ў свеце вытворца калійных угнаенняў і іншыя.
Сельская гаспадарка
У Беларусі вырошчавюцца збожжавыя (ячмень, жыта, авёс, пшаніца, трыцікале, кукуруза), кармавыя культуры, цукровыя буракі, лён, рапс, бульба.
Жывёлагадоўля мае малочна-мясны кірунак.
Транспарт
На Беларусі найбольшае значэнне мае чыгуначны, аўтамабільны, трубаправодны транспарт. На асобных рэках існуе суднаходства. Дзейнічае Нацыянальны аэрапорт Мінск і інш.
Працягласць чыгуначных пуцей — 5511 км, у т.л. электрыфікаваных — 897 км. Аўтамабільных дарог — 85,7 тыс. км, у т.л. з цвёрдым пакрыццём — 74,3 тыс. км. Агульная працягласць нафтаправодаў — 2984 км, нафтапрадуктаправодаў — 1107 км, газаправодаў — 7421 км (2008).
Знешнія эканамічныя сувязі
Асноўнымі знешнегандлёвымі партнёрамі Беларусі з’яўляюцца Расія і ЕС.
Па выніках 2006 у краіны ЕС было экспартавана 45,5 % прадукцыі, у Расію — 43,6 %. Акрамя Расіі экспарт у вялікіх аб’ёмах адбываўся ў Нідэрланды — 17,7 %, Вялікабрытанію — 7,5 %, Украіну — 6,3 %, Польшчу — 5,2 %, Германію — 3,8 %.
Большая частка імпарту (58,6 %) ажыццяўлялася з Расіі; іншыя важнеёшыя партнёры: Германія — 7,5 %, Украіна — 6,3 %, Польшча — 3,4 %, Кітай — 2,5 %. У імпарце пераважалі: паліва і мінеральная сыравіна (33,4 %), машыны і абсталяванне (16,1 %), металы і вырабы з іх (11,7 %).
Увогуле, тавараабарот адбываўся больш як са 130 краінамі. Аб’ём імпарту быў большы за аб’ём экспарту.
Даследванне
На першым этапе геаграфічных даследаванняў тэрыторыя сучаснай Беларусі знаходзілася ў складзе ВКЛ, Рэчы Паспалітай, а потым Расіі. Даследаванні насілі эпізадычны характар і звычайна не ахоплівалі ўсю тэрыторыю Беларусі. Недасканалымі былі прылады і абсталяванне. Аднак ужо на першым этапе з’явіліся карты тэрыторыі, былі адкрыты радовішчы карысных выкапняў, растлумачана ўтварэнне рэльефу, апісаны глебы і расліннасць. Былі сабраны статыстычныя звесткі аб насельніцтве і гаспадарцы Беларусі, яе прыродных рэсурсах. З’явіліся першыя метэаралагічныя і гідралагічныя станцыі.
З 1919 года актывізавалася вывучэнне прыродных умоў і гаспадаркі Беларусі як самастойнай рэспублікі (у складзе СССР). З’явіліся нацыянальныя навучальныя і навуковыя ўстановы, былі заснаваны Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт і Акадэмія навук Беларусі. Даследаванні пачалі праводзіцца планамерна і ахопліваць усю тэрыторыю рэспублікі. Найбольш вялікі ўклад у станаўленне геаграфічнай навукі ў Беларусі на дадзеным этапе ўнёс Аркадзь Смоліч.
Сучасны этап геаграфічных даследаванняў Беларусі пачаўся пасля Вялікай Айчыннай вайны і мае шэраг адметных рыс. Даследаванні грунтуюцца на вялікім фактычным матэрыяле, сабраным на папярэдніх этапах. Вылучылася шмат новых напрамкаў у сістэме геаграфічных навук: меліярацыйная геаграфія, геаграфія турызму, геаэкалогія і інш. Дэталёвыя глебавыя, геалагічныя, геамарфалагічныя і іншыя здымкі тэрыторыі Беларусі дазволілі скласці буйнамаштабныя тэматычныя карты. Паспяхова развіваецца прагназаванне, мадэліраванне, ствараюцца геаінфармацыйныя сістэмы. Удасканальваюцца тэхналогіі і методыкі правядзення даследчых прац. Створаны галіновыя навукова-даследчыя інстытуты і лабараторыі.
Фактычны матэрыял, сабраны вучонымі, абагульнены ў шматлікіх манаграфіях, даведніках, галіновых картах і атласах. Асобна можна вылучыць энцыклапедыі «Прырода Беларусі» (1986—1989 гг. і 2009—2011 гг.). Адным з найбольш поўных навукова-даведачных выданняў, прысвечаных геаграфіі Беларусі, з’яўляецца Нацыянальны атлас Беларусі.
У апошні час у геаграфічных даследаваннях павялічылася роля экалагічнай тэматыкі. Перш за ўсё, дзякуючы даследаванням вучоных БДУ з’явілася новая галіна геаграфічнай навукі — геаэкалогія.
Бандурыўка (Нэмірыўскі раён)
Бандурыўка (Бондурі́вка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кіннэ (Лыманскі раён)
Кіннэ (Кі́нне) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фраган’яна
Насельніцтва складае 5543 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 257 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 74022. Тэлефонны код — 099.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
5-я асобная брыгада спецыяльнага прызначэння
5-я асо́бная брыга́да спецыя́льнага прызначэ́ння (5-я абрспп) — ваеннае фарміраванне УС СССР і Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь.
Фарміраванне часці
Падставай для фарміравання брыгады стала дырэктыва Генштаба УС СССР № 140547 ад 19 ліпеня 1962 года. Згодна з ёй у складзе Беларускай вайсковай акругі трэба было сфармаваць 5-ю брыгаду спецыяльнага прызначэння.
Месцам дыслакацыі брыгады выбралі горад Мар’іна Горка Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларускай ССР.
Аснову афіцэрскага складу фарміруючайся брыгады склалі афіцэры, якія скончылі гадавыя курсы Ваенна-дыпламатычнай акадэміі і афіцэры, што служылі ў разведвальных падраздзяленнях Беларускай ваеннай акругі. Таксама для камплектацыі радавога складу былі адпраўленыя радавыя тэрміновай службы, якія адслужылі ў падраздзяленнях спецыяльнага прызначэння не менш двух гадоў.
Усяго ў першапачатковы склад зноў сфармаванай брыгады ўвайшло 137 чалавек.
Днём заснавання часткі лічыцца 1 студзеня 1963 года.
Станаўленне і развіццё брыгады
З вясны 1963 года асабісты склад брыгады асвойвае паветрана-дэсантную падрыхтоўку і здзяйсняе парашутныя скачкі з самалётаў Ан-2, Ан-12 і Лі-2.
19 лістапада 1964 года начальнік штаба Беларускай ваеннай акругі генерал-лейтэнант Мікалай Агаркаў уручыў камандзіру брыгады палкоўніку Кавалеўскаму Баявы Сцяг.
Да 1965 годзе брыгада была ўкамплектавана па штаце мірнага часу і прызнана адказваючай патрабаванням баявой гатоўнасці.
У маі 1968 года ў штаце брыгады сфарміравана спецыяльная рота мініравання.
У перыяд з 1975 па 1982 гады брыгада атрымлівала ад камандавання на ўсіх выніковых праверках і вучэннях ацэнку «выдатна».
У 1978 годзе брыгада атрымала статус «асобнай». Поўнае яе імя стала: 5-я асобная брыгада спецыяльнага прызначэння.
У 70-я і 80-я гады на базе 5-й абрспп праходзілі выпрабаванні найноўшага ўзбраення і рыштунку для падраздзяленняў спецыяльнага прызначэння.
У складзе 5-й абрспп упершыню сярод аднатыпных брыгад з’явілася унікальнае падраздзяленне — асобная рота спецыяльнага прызначэння. Асабісты склад дадзенай роты складаўся выключна з афіцэраў і прапаршчыкаў. Асноўнай задачай роты ў выпадку поўнамаштабных баявых дзеянняў была дастаўка і ўстаноўка партатыўных ядзерных зарадаў на стратэгічныя аб’екты праціўніка.
У 1989 годзе з асабістага дазволу Міністра абароны СССР ваеннаслужачым асобнай роты спецыяльнага прызначэння дазволена мець нарукаўны знак — чорная ліса і нагрудны знак, што з’яўлялася для УС СССР унікальнай з’явай. Лічылася, што ўзровень падрыхтоўкі дадзенай роты адпавядаў падрыхтоўцы атрада спецыяльнага прызначэння «Вымпел» КДБ СССР.
334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння
Да пачатку 1984 года ваеннае кіраўніцтва СССР прымае рашэнне аб ліквідацыі каналаў пастаўкі ўзбраенняў і боепрыпасаў групоўкам афганскіх маджахедаў. Варта было ўзяць пад кантроль караванныя дарогі і сцежкі, якія злучаюць Афганістан і Пакістан. Разведвальныя падраздзяленні 40-й Арміі не спраўляліся з функцыямі па знішчэнні караванаў якія забяспечвалі маджахедаў, паколькі яны не адпавядалі колькасці разведвальных падраздзяленняў і аддаленасці многіх караванных сцежак ад гарнізонаў, да якіх яны прыпісваліся. Таксама разведвальныя падраздзяленні 40-й Арміі павінны былі ажыццяўляць разведку для сваіх палкоў і брыгад.
З’явіўся план стварэння так званай прыгранічнай зоны «Заслона», па лініі Джалалабад — Газні — Кандагар. З дапамогай гэтай памежнай зоны камандаванне 40-й арміі планавала перакрыць каля 200 караванных маршрутаў, па якіх мяцежнікі вазілі з Пакістана зброю і боепрыпасы.
Выхадам са стварыўшайся сітуацыі ваеннае кіраўніцтва СССР палічыла адпраўку ў лютым двух наяўных на тэрыторыі Афганістана атрадаў спецыяльнага прызначэння (154-ы ааспп і 177-ы ааспп) на прыгранічныя да Пакістану ўчасткі. 154-ы ааспп быў перадыслакаваны ў Джалалабад. 177-ы ааспп у Газні.
Па выніках гадавой дзейнасці гэтых атрадаў выявілася неабходнасць ва ўвядзенні дадатковых спецпадраздзяленняў.
15-й абрспп у лютым трэба было ўвайсці ў Афганістан і ўстаць штабам у г. Джалалабад правінцыі Нангархар. Перадыслакацыя скончылася да сакавіка 1985 года.
У сувязі з тым, што 15-я абрспп, як і астатнія злучэння спецыяльнага прызначэння на тэрыторыі СССР, былі кадрыраванымі (няпоўнага складу), у яго склад увайшлі атрады сфармаваныя ў розных брыгадах.
Кіраўніцтвам УС СССР было прынята рашэнне аб фарміраванні на базе 5-й абрспп 334-га асобнага атрада спецыяльнага прызначэння (334-й ааспп), які ў далейшым павінен быў увайсці ў склад 15-й абрспп.
Дырэктыва Генштаба УС СССР аб фармаванні атрада выйшла 7 снежня 1984 года. Фарміраванне атрада адбылося ў перыяд з 12 снежня 1984 года па 13 студзеня 1985 года. Для камплектавання 334-га ааспп акрамя ваеннаслужачых самай 5-й абрспп былі прыцягнутыя ваеннаслужачыя з іншых фармаванняў спецыяльнага прызначэння:2-й абрспп, 4-й абрспп, 8-й абрспп, 14-й абрспп, 22-й абрспп і 1071-га вучэбнага палка.
У перыяд з 17 па 29 сакавіка атрад здзейсніў марш з г. Чырчык Узбекскай ССР у г. Асадабад, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Кунар на ўсходзе Аўганістану.
29 сакавіка 1985 года 334-й ааспп (вайсковая часць 83506) увайшоў у склад 15-й абрспп. Атрад атрымаў умоўную назва 5-ы асобны мотастралковы батальён і пазыўны «Тарыф».
Праз тры тыдні, 21 красавіка 334-й ааспп удзельнічаў у першым самастойным рэйдзе, у ходзе якога з-за неспрактыкаванасці камандзіраў падраздзяленняў і грубых памылак, дапушчаных камандаваннем атрада панёс цяжкія страты.
У перыяд з сакавіка 1985 па май 1988 года 334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння здзейсніў 250 баявых выхадаў, у якіх было знішчана каля 3000 маджахедаў.
Удзел 5-й абрспп у лакальных канфліктах на тэрыторыі СССР
У перыяд з 24 студзеня па 3 сакавіка 1990 года брыгада практычна ў поўным складзе (805 чалавек) удзельнічала ў баявых дзеяннях па нейтралізацыі членаў незаконных узброеных фарміраванняў у Армянскай ССР падчас Нагорна-Карабахскага канфлікту.
Злучэнне ў Узброеных Сілах Беларусі
31 снежня 1992 года 5-я асобная брыгада спецыяльнага прызначэння перайшла пад юрысдыкцыю Рэспублікі Беларусь і ўвайшла ў склад яе узброеных сіл.
12 верасня 2002 года Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь уручыў камандзіру 5-й абрспп новы Баявы Сцяг наўзамен савецкага.
У 2008—2011 гадах байцы венесуэльскага камандас DISIP неаднаразова наведвалі Беларусь, дзе прайшлі курс падрыхтоўкі ад БФСТ «Дынама» і 5-й брыгады спецназа.
Па некаторых даных, у 2011 годзе былыя ваеннаслужачыя 334-га асобнага атрада 5-й брыгады прымалі ўдзел у лівійскім канфлікце.
У 2013 годзе брыгада ўдзельнічала ў сумесным з УС РФ ваенным вучэнні «Захад‑2013».
Падаўленне пратэстаў 2020 года і забойства Генадзя Шутава
У жніўні і восенню 2020 года ваеннаслужачыя 5-й брыгады ўдзельнічалі ў сілавых разгонах мірных дэманстрантаў, якія пратэставалі пасля прэзідэнцкіх выбараў у Рэспубліцы Беларусь. Удзел ваеннаслужачых 5-й брыгады быў афіцыйна пацверджаны ў лютым 2021 года на судзе над двума пратэстуючымі. Капітан Раман Гаўрылаў і прапаршчык Арсень Галіцын разам з прыкладна 20 іншымі вайскоўцамі ССА УС РБ ўдзельнічалі ў падаўленні пратэстаў у Брэсце ў жніўні 2020 года і застрэлілі Генадзя Шутава, прычым на судзе Гаўрылаў сцвярджаў, што цэліўся Шутаву ў левае перадплечча.
Камандзіры 5-й абрспп
Спіс камандзіраў 5-й абрспп :
Галерэя
Былая вайсковая частка, некалькі будынкаў якой было перададзенна 5-й брыгадзе.
Бугакіў
Бугакіў (Бугакі́в) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Касяны (Лыманскі раён)
Касяны (Касяни́) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Папуа — Новай Гвінеі
На гэты момант у Папуа - Новая Гвінея налічваецца адзін помнік Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс аб’ектаў PGC (842001—843000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (842001—843000)
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Папуа — Новай Гвінеі
Спіс
У гэтай табліцы аб'екты размешчаны ў храналагічным парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У гэтай табліцы аб'екты размешчаны ў храналагічным парадку іх дадання ў папярэдні спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Жан Кальвін
Жан Кальвін (Jean Calvin; 10 ліпеня 1509 — 27 мая 1564) — дзеяч Рэфармацыі, заснавальнік кальвінізму — кірунку пратэстанцтва.
Біяграфія
Быў французам, нарадзіўся ў Наён у Пікардыі. Вучыўся ў Арлеане і ва ўніверсітэце ў Парыжы. У Парыжы малады Кальвін сутыкнуўся з навучаннем Марціна Лютэра. Выйшаў з каталіцтва, пакінуў Францыю і пасяліўся як выгнаннік у Базэлі. Тут пачаў фармуляваць сваю ўласную тэалогію. У 1536 годзе скончыў трактат «Institutio christianae religionis» (лац. «Навука хрысціянскай рэлігіі»), пазней зрабіў яго пераклад на французскую мову, які ў будучыні станецца адным з класічных тэкстаў маладой французскай мовы.
У 1537 годзе разам з Д. Фарэлям заклікаў жыхароў Жэневы прысягнуць на вернасць пратэстанцкаму вызнанню веры. Гараджане аднесліся да гэтага адмоўна. Калвін вымушаны быў выехаць у Страсбург, дзе Марцін Буцэр, мясцовы кіраўнік рэфармацыі, заахвоціў яго да далейшай дзейнасці. У 1539 годзе Кальвін пачынае публікаваць каментары да некаторых кніг Бібліі.
У верасні 1541 года Яна Кальвіна зноў запрашаюць да Жэневы. Тут, карыстаючы з падтрымкі грамадскай улады, ён засноўвае свой уласны Касцёл. Вернікі ў ім самі выбіраюць сваіх пастыраў, рэлігійны культ мае просты характар і скіраваны выключна да Бога. Кальвін становіцца фактычным кіраўніком Жэневы. Пад яго ўплывам у горадзе былі адменены ўсе святы, забаронена гульня ў карты, танцы, адведванне тэатру, нашэнне шыкоўных вопратак і інш. Людзей, што не вялі жыццё згоднае з дактрынай кальвінізму і тых, хто яе актыўна асуджаў, выдавалі грамадскім уладам. Ад 1541 да 1546 года ў Жэневе было выдадзена 56 смяротных прысудаў і 78 загадаў на выгнанне. У 1553 годзе Мігель Сервет, актыўны крытык поглядаў Кальвіна, быў арыштаваны ў Жэневе і жывым спалены.
У 1549 годзе Кальвін і Г. Булінгер, спадкаемца Ульрыха Цвінглі, падпісалі Consensus Tigurinus, які прычыніўся да з’яднання швейцарскіх рэфармаваных Касцёлаў.
У 1559 годзе Кальвін засноўвае Жэнеўскую акадэмію да якой прыбываюць вучыцца студэнты з розных краін Еўропы.
У Швейцарыі ў тыя гады заставаліся моцнымі пазіцыі цвінгліянства, што абмяжоўвала распаўсюджванне кальвінізму. У іншых краінах (Нідэрланды, Францыя) колькасць прыхільнікаў Жана Кальвіна пачынае моцна ўзрастаць.
Погляды
На погляды Жана Кальвіна вялікі ўплыў аказала лютэранства. Паводле Кальвіна ўсе чалавечыя веды пра Бога паходзяць выключна з Бібліі. Можна пазнаць Бога толькі калі Ён дасць сябе пазнаць чалавеку. Прабачэнне заганаў і збаўленне чалавека магчыма толькі праз пасрэдніцтва Божае ласкі. Яшчэ да нараджэння чалавеку прызначана, незалежна ад яго будучага жыцця, трапіць пасля смерці ў Рай або ў Пекла. Кальвін лічыў, што Касцёл не можа абмяжоўвацца дзяржаўнай уладай.
Творы
«Навука хрысціянскай рэлігіі» 1536 год — зборны твор, які змяшчае перажытае Жанам Кальвінам на ўласным досведзе. У ім выказаў тэорыю прэдыстынацыі (прадвызначэнне Богам чалавечага лёсу). Паводле яго, таямніца прадвызначэння вынікае з усёмагутнасці Бога. У «Навуцы хрысціянскай рэлігіі» выказаны грамадскі характар кальвінісцкай пабожнасці.
Вуліца Урублеўскага (Гродна)
Вуліца Урублеўскага — вуліца ў Гродна ў мікрараёне Фарты.
Названа ў гонар Валерыя Урублеўскага — дзеяча польскага, беларускага і міжнароднага рэвалюцыйнага руху.
Будкы (Нэмірыўскі раён)
Будкы (Будки́) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вуліца Урублеўскага (Гродна)
Гісторыя
Вуліца ўзнікла ў савецкі час, носіць назву ад часу стварэння.
IC 2955
IC 2955 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Асыкавэ (Макарыўскі раён)
Асыкавэ (Оси́кове) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Альберта Аквілані
«Рома»
Займаўся ў школе «Спес Мантэсакра», дзе быў заўважаны скаўтамі «Ромы». Выступаў за «Рому» на юнацкім узроўні. У сакавіку 2001 года перспектыўнага іграка спрабавалі набыць «Чэлсі» і «Арсенал», але ён аддаў перавагу застацца ў «Роме». 17 снежня 2002 года Аквілані правёў свой першы матч за асноўную каманду «Ромы» — адказны матч Кубка Італіі супраць «Трыесціна» (1:1; 4:1 пен.). 10 мая 2003 года дэбютаваў у Серыі A ў матчы супраць «Тарына» (3:1). Сезон 2003/04 Аквілані правёў у арэндзе ў «Трыесціне», якая з’яўлялася серадняком Серыі B, там ён быў ігракоі асноўнага складу (41 гульня, 4 галы), і яго гульня за гэтую каманду была высока ацэненая спецыялістамі. Пасля вяртання ў «Рому» ён пачаў рэгулярна выходзіць на поле і паказваў нядрэнную гульню, аднак прапусціў нямала гульняў з-за траўмаў. Выйграў з клубам два Кубкі Італіі, змагаўся за высокія месцы ў Серыі A, гуляў у еўракубках. Правёў за каманду 147 матчаў (з іх 102 у Серыі A), забіў 15 галоў (9 у Серыі A).
«Ліверпул»
Улетку 2009 года ў прэсе з’явіліся паведамленні аб тым, што Аквілані можа перайсці з «Ромы» ў «Ліверпул», які шукаў замену Хабі Алонса, які быў блізкі да пераходу ў мадрыдскі «Рэал». 6 жніўня было апублікавана афіцыйнае паведамленне аб тым, што прынцыповае пагадненне паміж клубамі пра трансфер дасягнута, пасля чаго «чырвоныя» атрымалі магчымасць весці перамовы з самім Альберта. 7 жніўня «Ліверпул» пацвердзіў, што ігрок паспяхова прайшоў медагляд, і кантракт з ім падпісаны. 13 жніўня было абвешчана, што ў новай камандзе Альберта атрымаў чацвёрты нумар, які да яго насіў Самі Хююпія. Аднак, з-за траўм Аквілані не здолеў замацавацца ў Англіі. Улетку 2010 года новы трэнер «Ліверпула» Рой Ходжсан заявіў, што Аквілані можа вярнуцца на радзіму на правах арэнды.
«Ювентус»
21 жніўня 2010 года «Ліверпул» і «Ювентус» дасягнулі пагаднення аб гадавой арэндзе іграка. 25 жніўня Аквілані падпісаў кантракт з «б’янканеры» на год з магчымасцю прыярытэтнага права выкупу футбаліста па заканчэнні сезона 2010/11 за € 16 млн. 24 чэрвеня 2011 года агент іграка заявіў, што Аквілані вернецца ў «Ліверпул», таму што «Ювентус» не будзе выкупляць яго кантракт у англічан.
«Мілан»
24 жніўня 2011 года Аквілані на правах арэнды перайшоў з «Ліверпула» ў «Мілан» з магчымасцю выкупу правоў на іграка за € 6 млн.
«Фіярэнціна»
3 жніўня 2012 года ігрок падпісаў кантракт з «Фіярэнцінай» тэрмінам на 3 гады. 26 студзеня 2014 аформіў свой першы ў кар’еры хет-трык (у браму «Джэноа», выніковы лік 3:3). Па заканчэнні тэрміну кантракта ўлетку 2015 года не стаў яго падаўжаць і пакінуў клуб у статусе свабоднага агента.
«Спортынг»
У жніўні 2015 года падпісаў трохгадовы кантракт з партугальскім «Спортынгам».
«Пескара»
У жніўні 2016 года вярнуўся ў Італію, стаўшы іграком «Пескары». У снежні 2016 года быў аддадзены ў арэнду ў «Сасуола». Па заканчэнні сезона 2016/17, пакінуў «Пескару» у якасці свабоднага агента.
«Лас-Пальмас»
У жніўні 2017 года стаў іграком іспанскага клуба «Лас-Пальмас». Па выніках сезона 2017/18 «Лас-Пальмас» страціў месца Ла Лізе, і ў ліпені 2018 года кантракт з паўабаронцам быў разарваны.
У чэрвені 2019 года, пасля года без клуба, абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Альберта мае вялікі досвед выступаў за юнацкія зборныя Італіі розных узростаў. У 2003 годзе выйграў чэмпіянат Еўропы да 19 гадоў, правёў усе пяць матчаў фінальнай стадыі турніру, забіў адзін гол, быў адным з вядучых ігракоў каманды.
15 лістапада 2006 года правёў свой першы матч за дарослую зборную краіны, супраць Турцыі (1:1). Быў іграком асноўнага складу моладзевай зборнай на моладзевым чэмпіянаце Еўропы 2007, забіў 2 галы на турніры. Удзельнічаў у складзе зборнай Італіі ў чэмпіянаце Еўропы 2008, правёў два матчы з чатырох. 15 кастрычніка 2008 года адкрыў лік сваім галам за нацыянальную зборную, зрабіўшы дубль у матчы адборачнага турніру чэмпіянату свету 2010 з чарнагорцамі (2:1).
Дасягненні
Рома:
Італія (да 19):
Ансамбль народнага танца Грузіі
Ансамбль народнага танца Грузіі — харэаграфічны калектыў, заснаваны ў Тбілісі (Грузінская ССР) у 1945 годзе. Першымі кіраўнікамі ансамбля, а таксама яго салістамі сталі муж і жонка Ніна Рамішвілі (танцавала да 1972 года) і Ілля Сухішвілі (танцаваў да 1954 года).
У ансамблі працавалі заслужаныя артысты Грузінскай ССР. М. Мхеідзэ, В. Купарадзэ, Г. Сурвіладзэ, Н. Лордкіпанідзэ, Ш. Барамідзэ, В. Каландадзэ, З.Білаловіч
У яго рэпертуары — народныя танцы розных народнасцяў Грузіі, Асеціі, а таксама тэатралізаваныя сюжэтныя пастаноўкі з музычным суправаджэннем на грузінскіх народных інструментах. Сярод танцаў, выкананых артыстамі ансамбля — «Картулі» (ქართული), жаночы танец «Самаія» (სამაია), «Кінтауры», «Даўлуры», аджарскія танцы «Гандаган» і «Харумі», азербайджанская танец «Джэйрані», асяцінскія «Сімд» і «Жартоўны танец», «Ілауры», танец Хонга, «Хеўсурскі танец» і іншыя нумары.
Пачынаючы з 1948 года ансамбль пачаў гастраляваць па гарадах СССР, затым таксама выязджаў на гастролі ў Польшчу, Румынію, ЗША, Фінляндыю, Францыю, Чэхаславакію, Аўстрыю, Балгарыю, Венгрыю, Данію, Венесуэлу, Калумбію, на Кубу.
У 1967 годзе ансабль выступаў у Ітаіі, на сцэне міланскага тэатра «Ла Скала». Газеты пісалі аб гэтым выступленні:
«Грузінскія артысты балета — сама дасканаласць. Гэта не танец — гэта палёт. Бура на сцэне! Іх танец кідае выклік законам гравітацыі. Саюз мужчынскай бравады і жаночай грацыёзнасці. Феерыя танцораў, якія ўзлятаюць ў паветра з калейдаскапічнай геаметрыяй і ваеннай дакладнасцю.»
Да 2007 года ансамблем кіраваў сын першых мастацкіх кіраўнікоў Тэнгіз Сухішвілі. Пасля яго смерці кіраўнікамі ансамбля сталі яго дзеці Ніно і Ілля Сухішвілі (малодшы) — ўнукі Ніно Раміашвілі і Іллі Сухішвілі.
Канцэпты
«Канцэ́пты» (сoncept; задума; сучаснае: кулінарны канцэпт) — іранічная зборная назва кулінарных выбрыкаў, папулярных у асяродку магнатэрыі Рэчы Паспалітай у XVIII ст., у эпоху позняга барока.
Канцэпты былі разлічаныя не так на задавальненне гастранамічных ды дыетычных прыхільнасцяў, як на вонкавы эфект, які мусіў сведчыць пра заможнасць, дасціпнасць і таварыскасць гаспадароў-замоўцаў “канцэпту”, а таксама дэманстраваць тэхнічнае майстэрства кухара. Каплуноў, напрыклад, спрабавалі запячы жывымі, напаіўшы гарэлкай і ахалоджваючы мозг вільготнымі кампрэсамі, каб яны маглі квахтаць, калі ад іх адразалі запечаныя кавалкі. Дасціпным штукарствам лічылася прыгатаванне фаршыраванага каплуна ўнутры шклянай фляшы. У паштэты (пірагі) пад скарынку імкнуліся змясціць жывых птушак, а часам і слуг-карузлікаў. Вельмі папулярнай пацехай была апісаная Адамам Міцкевічам «рыбіна, старанна з канца падсмажана, а далей запякана, а пры хвасце, як заліўная, згатавана». У апошнія гады Рэчы Паспалітай, пры Станіславе Аўгусце Панятоўскім, грамадская думка зрабілася менш прыхільнай да многіх марнатраўных а часам жорсткіх забаў, але ў некаторых заможных дамах яны пратрывалі яшчэ першую трэць XIX ст.
Вэлыка Бушынка
Вэлыка Бушынка (Вели́ка Буши́нка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вайна ў Карэі
Карэйская вайна 1950—1953 — баявыя дзеянні на Карэйскім паўвостраве паміж узброенымі сіламі Паўночнай Карэі пры падтрымцы СССР і КНР з аднаго боку і войскамі Паўднёвай Карэі пры падтрымцы ЗША і амерыканскіх саюзнікаў пад эгідай Савета Бяспекі ААН з другога.
У Паўднёвай і Паўночнай Карэі выкарыстоўваецца як нейтральная назва Карэйская вайна (паўдн. 한국 전쟁, паўн. 조선 전쟁), так і назвы Вайна 25 чэрвеня (6·25 전쟁, на Поўдні) і Айчынная вызваленчая вайна (조국해방전쟁, на Поўначы).
Сілы бакоў перад вайной
Да 1950 акупацыйныя сілы СССР і ЗША, якія ўдзельнічалі ў разгроме японскіх войск у Карэі, былі ў асноўным выведзены з гэтай краіны. Аднак для падтрымання рэжымаў Паўночнай і Паўднёвай Карэі на паўвостраве і ў непасрэднай блізкасці заставаліся дастаткова значныя савецкія і амерыканскія сілы.
З савецкага боку — сілы Далёкаўсходняй ваеннай акругі і Ціхаакіянскага флота, кантынгент у паўночна-ўсходнім Кітаі, група ваенных саветнікаў у КНДР (246 чал. па штаце, фактычна — 148), звыш 4000 ваенных спецыялістаў. Карэйская народная армія налічвала дзесяць пяхотных дывізій, адну танкавую брыгаду, матацыклетны полк. Народна-вызваленчая армія Кітая была звязана вайной з гаміньданаўскімі сіламі ў Кітаі і не магла прыняць удзел у Карэйскай вайне на першым этапе.
З амерыканскага боку — 7-мы флот (каля 300 караблёў), дзве паветраныя арміі на авіябазах у Японіі і Філіпінах — тактычная 5-я і стратэгічная 20-я, на базах у непасрэднай блізкасці ад Карэі — тры пяхотныя дывізіі і адна бранятанкавая армія. У Паўднёвай Карэі працавала амерыканская саветніцкая група з 500 чал. Армія Паўднёвай Карэі мела восем пяхотных дывізій, мясцовыя аборончыя і памежныя часці.
Былыя саюзнікі па Другой сусветнай вайне знаходзіліся ў стане неафіцыйнага ваеннага супрацьстаяння, якое магло ў любы час прывесці да прамога сутыкнення. Да лета 1950 напружанне па лініі міжкарэйскага размежавання вырасла максімальна.
Ход ваенных дзеянняў
25 чэрвеня 1950 бясконцыя памежныя канфлікты ўздоўж 38-й паралелі перераслі ў вайну. У перадсвітальныя гадзіны паўночнакарэйскія войскі пад прыкрыццём артылерыі перайшлі мяжу з паўднёвым суседам. Колькасць сухапутнай групоўкі, навучанай савецкімі вайскоўцамі, складала 175 тысяч чалавек, у яе складзе было 150 танкаў Т-34, у ваенна-паветраных сілах мелася 172 баявых самалёта. З боку Паўднёвай Карэі колькасць сухапутнай групоўкі, навучанай амерыканскімі спецыялістамі і ўзброенай амерыканскім зброяй, да пачатку вайны складала 93 тысячы чалавек ; паўднёвакарэйская армія амаль не мела бранятэхнікі і мела ўсяго тузінам лёгкіх вучэбна-баявых самалётаў. Прасоўванне паўночнакарэйскай арміі ў першыя дні вайны было вельмі паспяховым. Ужо 28 чэрвеня была захоплена сталіца Паўднёвай Карэі — горад Сеул. Галоўныя напрамкі ўдару ўключалі таксама Кэсон, Чхунчхон, Ыйджанбу і Анджын. Быў цалкам разбураны сеульскі аэрапорт Кімпхо. Аднак галоўная мэта не была дасягнута — маланкавай перамогі не атрымалася, Лі Сын Ману і значнай часткі паўднёвакарэйскага кіраўніцтва атрымалася выратавацца і пакінуць горад. Масавага паўстання, на якое разлічвала паўночнакарэйскае кіраўніцтва, таксама не адбылося. Тым не менш, да сярэдзіны жніўня да 90 % тэрыторыі Паўднёвай Карэі занята войскам КНДР.
У пачатку ліпеня ЗША правялі праз Савет Бяспекі ААН рашэнне аб стварэнні камандавання войск ААН для абароны свайго паўднёвакарэйскага саюзніка. Рашэнне Савета Бяспекі падтрымалі (а пазней накіравалі свае войскі ў Карэю) Вялікабрытанія, Францыя, Бельгія, Нідэрланды, Грэцыя, Новая Зеландыя, Аўстралія, Канада, Індыя, Тайланд, Эфіопія, Калумбія, Філіпіны, Японія.
Сілам саюзнікаў, якія былі замкнёны ў Пусанскім перыметры, атрымалася да восені перайсці ў наступленне.
Да сярэдзіны кастрычніка пытанне аб уступленні кітайскіх сіл у вайну была вырашаны і ўзгоднена з Масквой. Наступленне 270-тысячнай кітайскай арміі пад камандаваннем генерала Пэн Дэхуая пачалося 25 кастрычніка 1950 года. Карыстаючыся эфектам нечаканасці, кітайская армія змяла абарону войскаў ААН, аднак затым адышла ў горы. 8-я амерыканская армія вымушана была заняць абарону ўздоўж паўднёвага берага ракі Хангай. Войскі ААН, нягледзячы на ​​гэты ўдар, працягнулі наступленне ў бок ракі Ялуцзян. Пры гэтым, у пазбяганне фармальных канфліктаў, кітайскія часці ў Карэі называліся «кітайскімі народнымі добраахвотнікамі».
У канцы лістапада кітайцы пачалі другое наступленне. Каб выцягнуць амерыканцаў з трывалых абарончых пазіцый паміж Ханганам і Пхеньянам, Пэн даў загад сваім падраздзяленням імітаваць паніку. 24 лістапада Макартур накіраваў дывізіі Поўдня прама ў пастку. Абыйдучы войскі ААН з захаду, кітайцы акружылі іх 420-тысячным войскам і нанеслі флангавы ўдар па 8-й амерыканскай арміі. На ўсходзе ў бітве каля Чхасінскага вадасховішча (26 лістапада — 13 снежня) быў разбіты полк 7-й пяхотнай дывізіі ЗША.
4 студзеня 1951 года войскі КНДР у саюзе з Кітаем захапілі Сеул. 8-я амерыканская армія (у складзе якой было створана партызанскае злучэнне з паўночнакарэйскіх антыкамуністаў) і 10-ы корпус былі вымушаны адступіць. Затым наступленне карэйска-кітайскіх сіл затухла.
З канца 1950 у вайне ўдзельнічаў пад выглядам авіяцыі КНР 64 знішчальны авіяцыйны корпус Ваенна-паветраных Сіл СССР (35 лётчыкам, у тым ліку беларусам Я. М. Стэльмаху, Л. К. Шчукіну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза). Усяго з савецкага боку прыняло ўдзел у вайне каля 40 тыс. чал. Загінула больш за 300 ваеннаслужачых.
Да чэрвеня 1951 года вайна дасягнула крытычнай кропкі. Нягледзячы на ​​цяжкія страты, бакі мелі арміі каля мільёна чалавек. Нягледзячы на ​​перавагу ў тэхнічных сродках, ЗША і саюзнікі не ў стане былі дамагчыся рашучага перавагі. Усім бакам канфлікту стала зразумела, што дасягнуць ваеннай перамогі разумнай коштам будзе немагчыма, і што неабходны перамовы аб заключэнні перамір’я. Упершыню бакі селі за стол перамоваў у Кэсоне 8 ліпеня 1951 гады, аднак нават падчас дыскусій баявыя дзеянні працягваліся.
Мэтай сіл ААН было аднаўленне Паўднёвай Карэі ў даваенных межах. Кітайскае камандаванне вылучала падобныя ўмовы. Абодва бакі свае патрабаванні падмацоўвалі кровапралітнымі наступальнымі аперацыямі. Нягледзячы на ​​кровапралітныя ваенныя дзеянні, фінальны перыяд вайны характарызаваўся толькі адносна невялікімі зменамі лініі фронту і доўгімі перыядамі дыскусій аб магчымым завяршэнні канфлікту. У наступныя месяцы вайны фронт стабілізаваўся па лініі 38-й паралелі. 27 ліпеня 1953 падпісана пагадненне аб перамір’і.
Вынікі вайны
У асноўным захавалася даваенная дэмаркацыйная лінія, да КНДР адышоў горад Кэсон, а да Паўднёвай Карэі некалькі невялікіх населеных пунктаў.
За маштаб супрацьстаяння, у які былі ўцягнуты мацнейшыя краіны свету, вайна часам афарыстычна называецца «Трэцяй сусветнай карэйскай вайной». Як першы вялікі ўзброены канфлікт з пачатку Халоднай вайны, Карэйская вайна стала мадэллю лакальнай вайны, у якой дзве звышдзяржавы ваююць паміж сабой на абмежаванай тэрыторыі без прымянення ядзернай зброі.
Мірны дагавор не быў падпісаны, і час ад часу паміж краінамі ўзнікае жорсткае супрацьстаянне.
Барыўка (Макарыўскі раён)
Барыўка (Борі́вка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Выгнанка (Нэмірыўскі раён)
Выгнанка (Ви́гнанка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Капітаніўка (Лыманскі раён)
Капітаніўка (Капіта́нівка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вышкіўці
Вышкіўці (Ви́шківці) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 2956
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кардон (Лыманскі раён)
Кардон (Кордо́н) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Парк культуры і адпачынку імя 30-годдзя УЛКСМ (Баранавічы)
Парк культуры і адпачынку імя 30-годдзя УЛКСМ — парк у г. Баранавічы Брэсцкай вобласці Беларусі. Закладзены ў 1948 годзе ў цэнтры горада. Плошча парку складае 8,3 га (2009). Тэрыторыя абмежавана вуліцамі Камсамольскай, Прытыцкага, Горкага і Гагарына. На тэрыторыі парку растуць розныя пароды дрэваў і хмызняку, у цэнтры — фантан. Перад галоўным уваходам — помнік двойчы Герою Савецкага Саюза С. І. Грыцаўцу.
У парку праводзяцца святы горада, гарадскія гулянні, дні моладзі, дзейнічаюць атракцыёны.
Вэлыкы Карашын
Вэлыкы Карашын (Вели́кий Кара́шин) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Аляксей Сяргеевіч Шалашнікаў
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскай школы «Белкард», пазней навучаўся ў Акадэміі АБФФ. Пасля заканчэння акадэміі ў 2019 годзе далучыўся да барысаўскага БАТЭ, што выклікала незадаволенасць гродзенскага «Нёмана», які меў першачарговае права на іграка. У БАТЭ стаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе.
Да сезона 2021 рыхтаваўся з асноўнай камандай БАТЭ, а ў лютым быў аддадзены ў арэнду ў «Іслач». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 12 сакавіка 2021 года ў матчы першага тура супраць мазырскай «Славіі» (1:0), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым працягваў з’яўляцца ў стартавым складзе, часам заставаўся на лаўцы запасных.
У лістападзе 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Іслач», аднак у студзені 2022 года зноў стаў трэніравацца з камандай, а ў лютым арэнда была падоўжана да канца 2022 года. Але, у сакавіку 2022 года па пагадненні бакоў арэнднае пагадненне было прыпынена і неўзабаве абаронца далучыўся да гродзенскага «Нёмана». У гродзенскім клубе выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі, за сезон 2022 правёў 10 матчаў у чэмпіянаце і адзін у Кубку Беларусі.
У снежні 2022 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца з БАТЭ, а ў студзені 2023 года на правах арэнды стаў іграком мазырскай «Славіі». Не замацаваўся ў складзе мазырскага клуба, правёў толькі адзін матч, і ў ліпені 2023 года пакінуў «Славію».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2018 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.
Джыноза
Джыноза (Ginosa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Насельніцтва складае 22421 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 118 чал./км². Займае плошчу 187 км². Паштовы індэкс — 74013. Тэлефонны код — 099.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS.ma del Rosariocopatroni: SS. Medici Cosma e Damiano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Русафобія
Русафо́бія — неадчэпны страх, непрыязнасць, нянавісць, варожасць або іншыя негатыўныя пачуцці ў дачыненні да Расіі, рускіх або іх мовы. З’яўляецца варыянтам ксенафобіі. Русафобія мае як вонкавы (негатыўныя меркаванні, фармаваныя аб Расіі замежнікамі), так і ўнутраны (меркаванні саміх рускіх, асобных груп пасярод Расіі) кампаненты. Процілеглым паняццем з’яўляецца русафілія.
Вышча Крапыўна
Вышча Крапыўна (Вища Кропи́вна) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бібліятэка Лаўрэнціяна
Бібліятэка Медычы Лаўрэнціяна (коратка Лаўрэнціяна, Biblioteca Medicea Laurenziana) — знакамітая сваімі манускрыптамі дзяржаўная бібліятэка Італіі, знаходзіцца ва Фларэнцыі. Бібліятэка з'явілася яшчэ ў часы кіравання Медычы. Сваю назву «Лаўрэнціяна» бібліятэка атрымала ў гонар Ларэнца I Медычы, які значна ўзбагаціў фонды бібліятэкі свайго дзеда Козіма Медычы Старэйшага.
Гісторыя збору
Козіма Медычы Старэйшы заснаваў хатнюю бібліятэку ў 1444 годзе на аснове свайго шырокага збору рукапісаў. Пасля смерці свайго сябра Нікола Ніколі ў 1437 годзе, таксама які захапляўся старажытнымі рукапісамі, Козіма атрымаў у спадчыну яго збор, які ён часткова перадаў у манастыр Сан-Марка. Калі ў 1497 годзе Медычы былі выгнаны з Фларэнцыі, бібліятэка перайшла ў рукі горада і была адпраўлена ў Сан-Марка. Пасля вяртання ў Фларэнцыю ў 1512 годзе Медычы не толькі вярнулі сабе ўладу ў горадзе, але і сваю калекцыю кніг.
Гісторыя будынка
У наступныя тры дзесяцігоддзі да 1560 года па праекце Мікеланджэла аздабленнем будынка займаліся іншыя дойліды, у тым ліку, Джорджа Вазары і Барталамеа Аманаці. Бібліятэка адкрылася ў 1571 годзе Будынак аб'яднаў у сабе рысы маньерызму, позняга італьянскага Адраджэння, што прывяло да дзіўных эфектаў. Унікальная па форме манументальная лесвіца, якая вядзе ў бібліятэку, збудаваная па праекце Мікеланджэла, уяўляе сабою складанае збудаванне, што робіць уздым у бібліятэку даўжэй і вышэй, чым у рэчаіснасці. Кожная дэталь у бібліятэцы — вокны, столь, пол і лавы ў чытальнай зале — прадумана Мікеланджэла, які паспрабаваў стварыць у ёй практычную навучальную атмасферу.
Фонды
Фонды Бібліятэкі Медычы Лаўрэнціяна складаюць каля 150 000 кніг, сярод якіх знаходзяцца інкунабулы XV ст. і выданні XVI ст., а таксама каля 11 000 рукапісаў і 2 500 папірусаў.
Антоніўка (Любашыўскі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Любашыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Нікалас Бурдыса
Нікалас Андрэс Бурдыса (Nicolás Andrés Burdisso; нар., Альтас-дэ-Чыпіён, правінцыя Кордава, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (2003—2011).
«Інтэрнацыянале»
У 2004 годзе за 3,5 млн еўра Бурдыса перайшоў у склад італьянскага клуба «Інтэрнацыянале», заключыўшы кантракт да 30 чэрвеня 2008 года.
«Рома»
28 жніўня 2010 года ігрок падпісаў 4-гадовы кантракт з «Ромай». У лістападзе 2011 года Бурдыса атрымаў разрыў звязак левага калена і выбыў са строю на 6 месяцаў. Толькі 29 красавіка футбаліст прыступіў да трэніровак з асноўным складам клуба.
«Джэноа»
У студзені 2014 года перайшоў у «Джэноа». Пазней стаў капітанам каманды. Пакінуў «Джэноа» ўлетку 2017 года.
«Тарына»
31 жніўня ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з «Тарына» да лета 2018 года. Па заканчэнні сезона 2017/18 пакінуў турынскі клуб. 10 кастрычніка абвясціў пра завяршэнне кар’еры.
Міжнародная кар’ера
15 мая 2006 года Нікалас упершыню з’явіўся ў складзе нацыянальнай зборнай на чэмпіянаце свету 2006 года, згуляўшы ва ўсіх трох матчах групы.
Пасля заканчэння кар’еры
У 2018—2019 гадах быў спартыўным дырэктарам «Бока Хуніярс». У ліпені 2021 года быў прызначаны тэхнічным дырэктарам «Фіярэнціны».
Клубныя
Бока Хуніярс
Інтэрнацыянале
Міжнародныя
Аргенціна
Валаводзіўка
Валаводзіўка (Волово́дівка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Русафілія
Русафі́лія (ад rossos — «рускі» і philos — «сябар») — любоў да ўсяго рускага і Расіі. Тэрмін можа ўжывацца ў культурным, палітычным або лінгвістычным кантэксце.
Вэсэла Слабідка
Вэсэла Слабідка (Весела́ Слобі́дка) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 2957
IC 2957 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барталамеа Аманаці
Барталамеа Аманаці (Bartolomeo Ammanati;  — ) — адзін з самых пладавітых фларэнційскіх скульптараў і архітэктараў эпохі маньерызму. Муж паэтэсы Лауры Баціферы.
Вучыўся ў Бача Бандзінелі і Якопа Сансавіна (якому асісціраваў пры будаўніцтве бібліятэкі Сан-Марка). Як скульптар пераймаў Мікеланджэла. Яго статуі ствараюць уражанне не столькі велічнасці, колькі масіўнасці. На фларэнційскай плошчы Сіньёрыі ўзвышаецца самая вядомая з іх — фантан Нептуна. Ён працаваў над ёй дзесяць гадоў разам з вучнямі, сярод якіх быў Джамбалонья.
У гісторыі Аманаці застаўся першым чынам як дойлід. У Фларэнцыі ён пабудаваў мост Санта-Трыніта праз Арно і давёў да канца найбуйнейшы будаўнічы праект чынквечэнта — палацца Піці. Менавіта яму ажыцявіць прапанаваны Мікеланджэла праект лесвіцы ў Лаўрэнціяне. Слава Аманаці дасягнула Папы Юлія III, які запрасіў яго будаваць сваю рымскую вілу разам з Вазары і Віньёла.
У апошнія дзесяцігоддзі жыцця Аманаці кінуўся ў рэлігію і заклеймаваў репрадукцыю ў камені голых целаў як злачынства супраць маральнасці. У сувязі з гэтым яго прадуктыўнасць пайшла на змяншэнне. Сваю маёмасць ён завяшчаў езуітам.
Аляксандр Фаміч Адамовіч
Аляксандр (Алесь) Фаміч Адамовіч (, в. Васюлькі, цяпер у складзе Княгініна, Мінская вобласць, Беларусь —, ст. Сегежа, Карэльская АССР, НКУС) — беларускі савецкі палітычны дзеяч. Намеснік наркама земляробства БССР у 1928—1929 гадах.
Біяграфія
У часе Першай сусветнай вайны ў бежанстве ў Екацярынаслаўскай губерні, працаваў на рудніках. У 1916 годзе вярнуўся ў Беларусь. Працаваў канторшчыкам на будаўніцтве вайсковай чыгункі. У снежні 1916 года пераведзены ў Адэсу ва Упраўленне дарожных работ Бесарабскага раёна. З канца 1917 года сябра беларускай нацыянальна-культурнай арганізацыі «Беларускі гай».
У 1918 годзе ўступіў у Беларускую сацыялістычную грамаду. З 1919 года сябра ВКП(б). Працаваў у Адэсе пры Беларускім клубе і ў беларускай секцыі губернскага аддзела народнай асветы. У час акупацыі Адэсы белагвардзейцамі і замежнымі інтэрвентамі на нелегальным становішчы. Пасля накіраваны ЦК РКП(б) у Смаленск, адтуль па партыйнай мабілізацыі накіраваны ў армію. Два месяцы інструктар Рэвалюцыйнага камітэта 4-й арміі.
З 1920 года сакратар Дзісенскага павятовага камітэта РКП(б). У пачатку 1921 года быў дэлегатам Усебеларускай партканферэнцыі ад Барысаўскага павета, на нарадзе дэлегатаў у менскай гасцініцы «Еўропа» паставіў пытанне: «аб далучэнні да беларускіх тэрыторый Віцебшчыны, Магілёўшчыны і Смаленшчыны». Разам з Алесем Бурбісам складае тэкст «Заявы 32-х», але яе не падпісвае. У 1921 годзе працаваў у Бабруйскім павятовым аддзеле народнай асветы, затым інструктарам і загадчыкам аддзела Бабруйскага павятовага камітэта КП(б)Б, пасля праца на вёсцы ў якасці ўпаўнаважанага Паліткамісіі па барацьбе з бандытамі. У снежні 1921 годзе па партыйнай мабілізацыі накіраваны ў Чырвоную Армію (тры месяцы ў 11 брыгадзе 4 дывізіі, захварэў на тыф і быў дэмабілізаваны праз 3 месяцы).
Рэпрэсіі. Смерць
Арыштаваны 19 ліпеня 1930 года па сфабрыкаванай справе «Саюза вызвалення Беларусі» у Менску па адрасе: вуліца Новасерпухаўская, д. 11, кв. 2. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 18 сакавіка 1931 года як «удзельнік контррэвалюцыйнай арганізацыі» да 10 гадоў папраўча-працоўных работ. Пакаранне адбываў спачатку ў Салавецкім, затым у Беламорска-Балтыйскім лагерах НКУС Карэла-Фінскай АССР. 24 сакавіка 1935 года, калі знаходзіўся ў Беламорска-Балтыйскім канцлагеры, узяты пад варту, і 11 ліпеня 1935 года асуджаны Ленінградскім абласным судом да 7 гадоў папраўча-працоўных работ. 9 верасня 1937 года «тройкай» НКУС Карэльскай АССР прыгавораны за «антысавецкую агітацыю» да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны каля станцыі Сягежа.
Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 14 чэрвеня 1988 года. Асабовая справа А. № 20950-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Сям’я
Быў жанаты, гадаваў двух сыноў. Жонка — Марыя Адамовіч.
Філіп Араб
Марк Ю́лій Філі́п (Marcus Iulius Philippus), у гістарыяграфіі вядомы як Філі́п I Ара́б, — рымскі імператар у 244—249 гадах.