cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юрый Міхайлавіч Музычэнка
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Гомель», з лета 2017 года пачаў выступаць за дубль, дзе хутка замацаваўся ў складзе. У лютым 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў рэчыцкі «Спадарожнік» з Першай лігі, дзе таксама стаў адным з асноўных ігракоў, за сезон адзначыўся 3 галамі і 10 галявымі перадачамі. У студзені 2020 года ў якасці свабоднага агента перайшоў у «Смалявічы», якія выйшлі ў Вышэйшую лігу, аднак ужо ў сакавіку пакінуў каманду і вярнуўся ў «Гомель». Спачатку звычайна выхадзіў на замену, а пазней стаў з’яўляцца і ў стартавым складзе, у выніку дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У пачатку 2021 года трэніраваўся з асноўнай камандай «Гомеля», але сезон пачаў у дублі.
У ліпені 2021 года, так і не згуляўшы за аснову ў сезоне, пакінуў «Гомель» і неўзабаве папоўніў склад «Віцебска». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 24 ліпеня 2021 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з мінскім «Дынама» (1:3). У далейшым пераважна гуляў за дубль, зрэдку выходзячы на замену ў асноўнай камандзе. У студзені 2022 года стала вядома, што нападнік пакідае віцебскі клуб.
У лютым 2022 года трэніраваўся з мазырскай «Славіяй», а ў сакавіку стаў іграком гомельскага «Лакаматыва». Замаваўся ў стартавым складзе каманды. У сакавіку 2023 года падоўжыў кантракт з «Лакаматывам».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2016 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2017 года ў элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.
Юрка Гаўрук
Юрка (Юрый Паўлавіч) Гаўрук (, Мінскай губерні, цяпер Мінскай вобласці —, ; псеўданім: С. Дробуш) — беларускі , ,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. З 1915 года сям’я Ю. Гаўрука ў бежанстве ў Пскове. Скончыў слуцкую школу 2-ой ступені (1921), ў Маскве ў 1925 годзе. З 1924 года запісваў на Случчыне беларускі фальклор. Член «Маладняка». Восенню 1925 года абраны дацэнтам кафедры беларускай мовы і літаратуры ў Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, пераехаў у Горкі (1925—1931). У 1931—1935 гадах дацэнт кафедры літаратуры Магілёўскага педінстытута, чытаў курс зарубежнай літаратуры і літаратур народаў СССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1934).
Арыштаваны 8 лютага 1935 года ў Магілёве. Асуджаны 28 красавіка 1935 года асобай нарадай пры НКУС за «антысавецкую агітацыю» да 8 гадоў пазбаўлення волі; высланы з Беларусі; больш за 20 гадоў працаваў на розных работах у Карэліі, Усходняй Сібіры, Комі АССР. Рэабілітаваны Вярхоўным судом БССР 27 лютага 1958 года. Пераехаў у Мінск. У 1957—1967 гадах працаваў памочнікам галоўнага рэжысёра па літаратурнай частцы Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. У гэтым тэатры, а таксама ў тэатры імя Я. Коласа пастаўлены ў яго перакладзе п’есы з сусветнай класікі.
Асабовая справа Ю. Гаўрука № 15523 захоўваецца ў архіве УКДБ Магілёўскай вобласці.
Творчасць
Працаваў у галіне перакладу з французскай, англійскай, нямецкай, польскай, рускай, украінскай на беларускую мову. Дэбютаваў перакладам у 1925 (верш Г. Гейнэ «»). Свае творы друкаваў у часопісах «Аршанскі маладняк», «Маладняк», «Полымя» і іншых.
У 1926 годзе выйшла першая кніга Ю Гаўрука «Вясковыя рыскі». У кнігу ўвайшлі байкі, жарты, песні, расказы сялян, апісанні «няпышнага» вяселля і «вальцаў» у вясковым «магазыне», якія Гаўрук запісваў на Случчыне «каб даведацца годаў і нягодаў гэтага жыцьця, і як гэта ўсё адбіваецца ў сялянскай песьні».
Аўтар першага на Беларусі зборніка паэтычных перакладаў «Кветкі з чужых палёў» (1928).
У 1969 годзе выйшаў зборнік арыгінальных вершаў і перакладаў «Іскры з крэменя», у 1975 годзе — зборнік выбраных перакладаў паэзіі «Агні ў прасторах». У 1990 годзе быў выдадзены паэтычны зборнік «Узвіхраны ветразь» (вершы, паэма, пераклады).
Пераклаў п’есы У. Шэкспіра «Сон у летнюю ноч» (1925, пастаўлена ў 1926), «Гамлет» (1935, 1964, пастаўлена ў 1946), «» (1954), «» (пастаўлена ў 1964), «Кароль Лір» (1974), «» (1982). У яго перакладзе ставіліся п’есы «Прыніжаныя і зняважаныя» паводле Ф. Дастаеўскага (1957), «Ліса і вінаград» Г. Фігейрэду (1957), «Забыты ўсімі» (1958), «Тысяча франкаў узнагароды» В. Гюго (1962), «Мяцеліца»  (1965), «» А. Чэхава (1965), «» Мальера (1967), «» Л. Талстога (1969), «Залатая карэта» Л. Лявонава (1971), «» А. Астроўскага (1972), «Доктар філасофіі» Б. Нушыча (1972), «» О. Голдсміта, «Выбух».
Пераклаў асобныя творы А. Пушкіна, Ф. Шылера, А. Міцкевіча, Дж. Байрана, Лесі Украінкі, У. Сасюры,, асобнымі выданнямі выйшлі раман А. Сціля «Любіць будзем заўтра» (1960), зборнік А. Маруа «Падарожжа ў нябыт і яшчэ 24 навелы» (1974), раманы Э. Хемінгуэя «І ўзыходзіць сонца» (1976) і «Дачка ўрагану» (1977). Пераклаў таксама творы Ж.-Б. Мальера, Я. Шварца («»), вершы (1976),  (1977), апавяданне «» Л. Талстога і балада «» Ф. Шылера (1978), навелы А. Маруа і апавяданні, Г. Гогічайшвілі (пераклаў з грузінскай мовы разам з Т. Цулукідзэ, 1979).
На рускую мову пераклаў аповесць «Люба Лук’янская» (1965) і раманы «Пошукі будучыні» (1968) К. Чорнага і «Серадзібор» (1966) П. Пестрака.
Аўтар артыкулаў па тэорыі і практыцы мастацкага перакладу, эсэ, якія ўвайшлі ў кнігу «Ступень адказнасці» (1986).
Гімн Венесуэлы
Песня ісп.. Gloria al Bravo Pueblo («Слава смеламу народу») была зацверджана ў якасці гімна Венесуэлы прэзідэнтам Антоніа Гусманам Бланка 25 мая 1881 года. Вершы былі напісаныя ўрачом і журналістам Вісэнтэ Саліясам у 1810. Неўзабаве кампазітар Хуан Хасэ Ландаэта напісаў да гэтых вершаў музыку, але абодва аўтары загінулі пасля падаўлення іспанцамі Першай рэспублікі. Варта адзначыць, што ўжо з 1840 мелодыя здабыла папулярнасць як «Венесуэльская Марсельеза» (La Marsellesa Venezolana), з-за падабенства з французскім гімнам.
Словы гімна
Gloria al bravo pueblo Que el yugo lanzó, La Ley respetando La virtud y honor.
A este santo nombre, A este santo nombre Tembló de pavor, El vil egoismo Que otra vez triunfó, El vil egoismo Que otra vez triunfó.
Gritemos con brío: Muera la opresión! Compatriotas fieles, La fuerza es la unión. Y desde el Empíreo, El supremo Autor, Un sublime aliento Al pueblo infundió.
Беларускі пераклад
Скіньце кайданы! Скіньце кайданы! Прызваў Усявышні; Прызваў Усявышні. І бядняк у сваёй хаціне Свабоду папрасіў. Перад гэтым імем святым Трымцеў ад страху І падлючы эгаізм Які зноў перамог;
Дык крыкніце сэрцам: Смерць прыгнёту! Адданых патрыётаў Сіла саюза. І ад сілаў Нябесных Сам Усявышні Аўтар Узвышаны дух У людзей удыхнуў.
У цеснай повязі, Створанай Небам, Уся Амерыка існуе як нацыя. І калі дэспатызму Уздымецца голас Рабі па прыкладзе, Што даў Каракас.
Ігар Уладзіміравіч Завалей
Ігар Уладзіміравіч Завалей (нар., Сургуце Цюменскай вобласці Расійскай Федэрацыі) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Кандыдат у майстры спорту па лёгкай атлетыцы.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Allium protensum
Allium protensum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане, Узбекістане, Афганістане, Таджыкістане.
Апісанне
Кветкавая галоўка вялікая, рэдка калі менш 15 см. Кветкі зоркавыя, незвычайнага бледна-карычневага колеру. Кожны пялёстак мае цэнтральную зялёную палоску, унутры і звонку. Кветканосы значна адрозніваюцца па даўжыні. Пасля апылення яны выцягваюцца. Від батанічна блізкі да.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане, Узбекістане, Афганістане, Таджыкістане.
Уладзімір Міхайлавіч Карачэўскі
Уладзімір Міхайлавіч Карачэўскі (, Крычаў) — беларускі дзяржаўны дзеяч, першы намеснік Міністра культуры Рэспублікі Беларусь (2010—2014), дырэктар Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» (2018—2023).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 чэрвеня 1970 года ў Крычаве. У 1989 годзе скончыў Магілёўскае музычнае вучылішча імя Мікалая Рымскага-Корсакава, у 1999 годзе — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў, у 2011 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў настаўнікам музыкі і спеваў, культарганізатарам, інструктарам па арганізацыйна-масавай рабоце. Займаў пасаду начальніка аддзела культуры адміністрацыі Савецкага раёна Мінска (2001—2008), начальніка ўпраўлення культуры Мінгарвыканкама (2008—2010).
З 8 чэрвеня 2010 года па 2014 год працаваў першым намеснікам Міністра культуры Рэспублікі Беларусь. З мая 2014 года па 5 сакавіка 2018 года ўзначальваў Рэспубліканскі тэатр беларускай драматургіі.
З 5 сакавіка 2018 года да 28 ліпеня 2023 года займаў пасаду генеральнага дырэктара Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм».
Сям’я
Ад першага шлюбу мае дачку Жану (1992 г.н.).
Другая жонка — Наталля Радзіна, вядучая тэлеканала АНТ. Ад другога шлюбу мае сына Арцёма (2014 г.н.).
Бібл
Бібл (βύβλος, Біблас) — біблейскі горад Гебал (Губл), старажытны фінікійскі горад, размешчаны на беразе Міжземнага мора, у 32 км ад Бейрута — цяперашняй сталіцы Лівана. У наш час на месцы старажытнага Бібла знаходзіцца арабскі горад Джэбейль.
З’яўляўся адным з найбуйнейшых портаў старажытнасці, праз які, у прыватнасці, у Грэцыю экспартаваўся папірус, таксама вядомы ў Старажытнай Грэцыі пад назвай біблас (βύβλος), і абавязаны гораду Бібл сваёй назвай.
Старажытнаегіпецкі перыяд
Бібл ператварыўся з неалітычнай рыбацкай вёскі ў сваю ранейшую гарадскую форму каля 3000 г. да н.э. У фрагментах, якія прыпісваюцца паўлегендарнаму фінікійскаму святару Санхуніатону, сцвярджаецца, што Бібл быў першым горадам, узведзеным у Фінікіі і заснаваным богам Кронасам. Кронас лічыўся бліжэйшым эквівалентам ханаанскага Ваала або Ваал Хамона ў сінкрэтычнай сістэме, якую выкарыстоўвалі старажытныя грэкі і рымляне.
Багаты гандлёвы горад быў саюзнікам (сярод «тых, хто на яго водах») Егіпта на працягу многіх стагоддзяў. У грабніцах Першай дынастыі выкарыстоўвалі драўніну з Бібла. Адным з самых старажытных егіпецкіх словаў для лодкі было «карабель Бібласа».
На месцы раскопак Бібла выяўлены прысвячальныя надпісы і шматлікія дары егіпецкіх фараонаў пачынаючы з IV дынастыі (Хеопс, Хефрэн, Мікерын і інш.), адрасаваныя мясцовым храмам або кіраўнікам горада. У перыяд VI дынастыі колькасць дарункаў фараонаў прыкметна павялічваецца. На захаваных фрагментах Пепі I заве сябе сынам бога Ра і ўлюбёнцам Хатхор, ён жа (ці Пепі II) упершыню тытулуе сябе
Эба Юханна Ліндквіст
Эба Юханна Ліндквіст (Ebba Johanna Bergman Lindkvist,  — ) — шведская актрыса і кінарэжысёр.
Біяграфія
Эба Юханна нарадзілася ў Стакгольме. Яе бацькамі былі Густаў Эдвард Бергман і Эма Аўгуста Шарлота Бробек. Эба была другой з чацвярых дзяцей. Яна вывучала спевы і драму ў Берты Тамелін і Эміля Хільберга. Па заканчэнні навучання пачала выступаць у перасоўных і муніцыпальных тэатрах, у прыватнасці з трупай Sydsvenska Skådebanan.
Бібл
Старажытнаегіпецкі перыяд
«Сонцам сугор’я». У самім Егіпце пісьмовыя згадкі аб імпарце кедравага і іншага лесу з фінікійскага ўзбярэжжа ўтрымоўваюцца на Палермскім камені, аб шматлікіх паездках чыноўніка Хнумхатэпа ў Бібл напісана на сценах яго магільніцы ў Асуане. На малюнках з магільні фараона Сахура намаляваны судны, якія даставілі ў Егіпет лес, палонных, посуд левантыйскага тыпу з маслам ці віном, мядзведзяў.
Эба Юханна Ліндквіст
Біяграфія
У 1907 годзе Эба Юханна выйшла замуж за Віктара Ліндквіста. У гэтым шлюбе нарадзіўся сын Рудольф. Разам з мужам Эба ў 1910 г адкрыла школу спеваў і драмы ў Мальмё. 27 кастрычніка 1910 года яна выпусціла кінаверсію п’есы Фрэдэрыка Дальгрэна Värmlänningarna і сама знялася ў ім. Тым самым Эба Ліндквіст стала першай шведкай-кінарэжысёрам, на год апярэдзіўшы Ганну Удгрэн, якой першынство прыпісвалася да 2016 г. Супрацоўнічала з фатографам Эрнстам Дзітмерам, які ўдзельнічаў у стварэнні дэкарацый для яе фільма. Усяго Эба знялася ў двух кінафільмах.
Бібл
Старажытнаегіпецкі перыяд
«Лісты Амарны» (каля 1350 г. да н. э.) уключаюць 60 лістоў ад Рыб-Хады і яго пераемніка Ілі-Рапіха, якія былі кіраўнікамі Бібла, якія пісалі ўраду Егіпта. У асноўным гэта звязана з пастаяннымі просьбамі Рыб-Хадды да Эхнатона аб ваеннай дапамозе.
Эба Юханна Ліндквіст
Біяграфія
Амаль усё жыццё пражыла ў Сконе. Памерла ад пнеўманіі ў 1942 годзе ў Векшэ.
Бібл
Старажытнаегіпецкі перыяд
Падобна на тое, што егіпецкія кантакты дасягнулі піка падчас ХІХ дынастыі, толькі каб знізіцца падчас ХХ і ХХІ дынастый. Акрамя таго, калі Новае Царства развалілася ў XI стагоддзі да н.э., Бібл перастаў быць калоніяй і стаў галоўным горадам Фінікіі. Нягледзячы на тое, што археалагічныя дадзеныя паказваюць на кароткае адраджэнне кантактаў падчас ХХІІ і ХХІІІ дынастый, відавочна, што пасля Трэцяга прамежкавага перыяду егіпцяне пачалі аддаваць перавагу Тыру і Сідону замест Бібла.
Археалагічныя сведчанні ў Бібле, у прыватнасці, пяць біблійскіх каралеўскіх надпісаў, датаваных прыкладна 1200—1000 гадамі да н.э., паказваюць існаванне фінікійскага алфавіту з дваццаці двух знакаў; важным прыкладам з’яўляецца саркафаг Ахірама. Выкарыстанне алфавіту было распаўсюджана фінікійскімі купцамі праз іх марскі гандаль у частцы Паўночнай Афрыкі і Еўропы. Адным з найважнейшых помнікаў гэтага перыяду з’яўляецца Храм Абеліскаў, прысвечаны ханаанскаму богу вайны Рэшэфу, але да часу Аляксандра Вялікага ён быў разбураны.
Эба Юханна Ліндквіст
Біяграфія
У 2016 годзе ў гонар Эбы Юханны Ліндквіст быў заснаваны медаль, якім узнагароджваюць выбітных жанчын-рэжысёраў, фатографаў, сцэнарыстаў і рэдактараў з Сконэ.
Бібл
Антычны перыяд
Бібл быў заваяваны асірыйцамі яшчэ да падпарадкавання іншых фінікійскіх гарадоў падчас самых ранніх набегаў Ашурбаніпала II у 877 г. да н.э. Магчыма, таксама па гэтай прычыне панаванне над фінікійскім узбярэжжам перайшло да самых паўднёвых гарадоў Сідон і Тыр, якія заставаліся незалежнымі прынамсі яшчэ стагоддзе да заваёвы Сінахерыбам (701 г. да н.э.), які таксама падпарадкаваў Бібл пасля бунту. У дамове паміж асірыйскім каралём Асархадонам (681—669 гг. да н.э.) і Ваалам, царом Тыра, Бібл відавочна быў падпарадкаваны Тыру
Падчас панавання персідскіх Ахеменідаў (539—333 гг. да н.э.) Бібл быў перабудаваны ў манументальных формах, а ва ўсходнім сектары горада была ўзведзена платформа. Стэла караля Егаўмілка (V стагоддзе да н.э.), якая сёння знаходзіцца ў Луўры, паказвае нам суверэна, апранутага як персідскі чыноўнік, які ўшаноўвае «Бібласкую даму», якая сядзіць на троне, упрыгожаным сфінксамі і падшыпнікам. Упісаны тэкст адзначае перабудову яе храма.
У II стагоддзі да н.э. горад быў домам Філона, эрудзіраванага і грэкамоўнага пісьменніка, які перадаў важныя дакументы па культуры і гісторыі Фінікіі.
Эліністычнае панаванне прыйшло з прыходам Аляксандра Македонскага ў гэты раён у 332 г. да н. Выкарыстоўвалася чаканка манет, і ёсць мноства сведчанняў працяглага гандлю з іншымі краінамі Міжземнамор’я.
У грэка-рымскі перыяд храм Рэшэфа быў старанна перабудаваны, і горад, хаця і меншы за сваіх суседзяў, такіх як Тыр і Сідон, быў цэнтрам культу Аданіса. У III стагоддзі быў пабудаваны невялікі, але ўражлівы тэатр. З прыходам хрысціянства ў Бібле было створана біскупства, і горад хутка рос. Пасля мусульманскіх заваяванняў гандаль з Еўропай фактычна спыніўся, і толькі ў пачатку Першага крыжовага паходу ў 1098 годзе росквіт вярнуўся ў Бібл, вядомы тады як Гібелет або Гіблет.
Крыжакі, мамлюкі, асманскі перыяд
У 12-м і 13-м стагоддзях Бібл стаў часткай графства Трыпалі, дзяржавы крыжакоў, звязанай з Іерусалімскім каралеўствам крыжакоў, але ў значнай ступені незалежнай ад яго.
Як Гібелет або Гіблет, ён перайшоў пад уладу генуэзскай сям’і Эмбрыяка, якая стварыла для сябе лордства Гібелет, спачатку ў якасці адміністратараў горада ад імя Рэспублікі Генуя, а затым як спадчынны феод, абавязаўшыся плаціць штогадовы збор у Геную і царкву Сан-Ларэнца.
Рэзідэнцыя сям’і Эмбрыяка, крыжацкі замак Гібелет, разам з умацаваным горадам служылі важнай ваеннай базай для крыжакоў. Рэшткі замка з’яўляюцца аднымі з самых уражлівых архітэктурных збудаванняў, якія цяпер бачныя ў цэнтры горада. Горад быў узяты Саладзінам у 1187 годзе, зноў узяты крыжакамі і заваяваны Байбарсам у 1266 годзе, але ён заставаўся ў валоданні рода Эмбрыяка прыкладна да 1300 года.
Добраахвотна здаўшыся мамлюкам, горад быў адносна пазбаўлены ад рабавання пасля яго захопу. З 1516 па 1918 год горад і ўвесь рэгіён увайшлі ў склад Асманскай імперыі.
Дэмаграфія
Жыхары Бібла пераважна хрысціяне, у асноўным мараніты, з меншасцю армян-апосталаў, грэка-праваслаўных і грэка-каталікоў. Існуе таксама меншасць мусульман-шыітаў. Кажуць, што горад Бінт Джбейль («Дачка Бібла») на поўдні Лівана быў заснаваны гэтымі мусульманамі-шыітамі. Бібл мае трох прадстаўнікоў у парламенце Лівана: двух маранітаў і аднаго шыіта.
Археалагічны комплекс Бібла
Крыніца глыбінёй каля 20 м, уяўляе сабой вялікі калодзеж, да якой можна дабрацца па вінтавой лесвіцы. Некалі яна забяспечвала горад вадой. Згодна з версіяй егіпецкага міфа пра Асірыса, прыведзенай Плутархам, царскія слугі сустрэлі Ісіду на лесвіцы крыніцы і адвезлі яе ў каралеўскі палац, дзе яна знайшла цела свайго мужа Асірыса, умураванае ў адну з палацавых калон.
Узведзены прыкладна ў 2700 годзе да нашай эры.
Храм абеліскаў, першапачаткова пабудаваны ў 1600—1200 гадах да н.э. на вяршыні «L-падобнага храма», быў перанесены археолагамі на яго сучаснае месца. Шмат невялікіх абеліскаў, знойдзеных у гэтым храме, выкарыстоўваліся ў якасці рэлігійных ахвяраванняў. У свяцілішчы знаходзілася вялікая колькасць чалавечых статуэтак з бронзы, пакрытай сусальным золатам, якія цяпер дэманструюцца ў Нацыянальным музеі Бейрута.
Датуецца другім тысячагоддзем да нашай эры і змяшчае грабніцы цароў Бібла, у тым ліку цара Ахірама.
Пабудаваны прыкладна ў 218 годзе нашай эры.
Сайда
Са́йда (صيدا, Сайда — літар. «рыбная здабыча»), у старажытнасці Сідо́н (фінікійск. 𐤑𐤃𐤍, Сідон) — трэці па велічыні горад Лівана. Размешчаны на ўзбярэжжа Міжземнага мора, за 25 міль на поўнач ад Ціра і за 30 міль на поўдзень ад сталіцы Лівана Бейрута.
Таксама — адзін з найстаражытнейшых гарадоў Фінікіі. Найбуйнейшы гандлёвы цэнтр старажытнага свету ў X — IX стагоддзях да н.э.
Жабнік звычайны
Жабнік звычайны, Парэз (Hydrocharis morsus-ranae) — від водных раслін роду сямейства.
Назва
Навуковая назва роду, Hydrocharis паходзіць ад ὕδωρ «вада» і «упрыгожванне, хараство», гэта значыць назва расліны перакладаецца як «упрыгожванне вод».
Відавы эпітэт утвораны ад morsus — укус і  — жаба, гэта значыць «укус жабы».
Батанічнае апісанне
Кожны парастак пачынаецца двума кароткімі ніжнімі лістамі, за якімі ідуць да пяці доўгачарашковых лістоў з круглявымі пласцінкамі, ля аснавання сэрцападобныя (як у гарлачыка), каля 2,5 см у папярочніку; з кутоў лісця выходзяць бакавыя плёткападобныя парасткі, якія развіваюць на канцах новае лісце і даданыя карані. Пасля адгнівання ці адарвання ад першапачатковай расліны, такія парасткі становяцца самастойнымі. Гэта адзін са спосабаў размнажэння жабніку звычайнага. Увосень лісце адмірае.
NGC 649
NGC 649 (іншыя абазначэнні — MCG -2-5-34, PGC 6169) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Жабнік звычайны
Батанічнае апісанне
Расліна двухдомная: на адных раслінах толькі тычынкавыя (мужчынскія) кветкі, на іншых — плодавыя (жаночыя); выходзяць на доўгіх ножках з кутоў лісця, у пачатку цвіцення зусім закрытыя адным ці двума напаўпразрыстымі крыючымі лісткамі; мужчынскіх кветак адна ці две, рэдка больш, на кожнай ножцы, з 12-15 зрослымі пры аснаванні тычынкамі і трыма белымі пялёсткамі; жаночых — две з шасцю неразвітымі тычынкамі, шматгнёздавым плодзікам і таксама трыма пялёсткамі. Рыльцы двухлопасцевыя.
NGC 649
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жабнік звычайны
Батанічнае апісанне
Плады не раскрываюцца.
У жабніку звычайным утвараюцца зімовыя (якія спачываюць) пупышкі, доўгія і шчыльныя, якія падаюць на дно і прарастаюць вясною.
Лік храмасом 2n = 28.
Арэал
Жабнік звычайны шырока распаўсюджаны ў прыродзе, сустракаецца ад тундравай да субтрапічнай зоны (Заходняя і Усходняя Еўропа, Каўказ, Заходняя Сібір, захад Усходняй Сібіры, Усходні Казахстан, Заходні Кітай). Прадстаўнік флоры сярэдняй паласы еўрапейскай часткі Расіі.
Натуралізаваўся паўсюль у свеце.
Часцей за ўсё расце на прыбярэжнай паверхні сажалак, азёр, рачных старыц, у ціхіх затоках.
Экалогія
Жабнік звычайны ставіцца да раслін, якія плаваюць на паверхні вады. Шматлікія галінаваныя карані жабніку пагружаныя ў ваду і здабываюць пажыўныя рэчывы непасрэдна з яе. Асвятлення патрабуе светлага, тэмпературу — 18-20 °C, а ўлетку да 28 °C.
Значэнне і ўжыванне
Жабнік — непатрабавальная расліна, якую выкарыстоўваюць для ўпрыгожвання сажалак і вадаёмаў.
У мастацтве
На гербе беларускага горада Жабінка — стылізаваная выява жабніка звычайнага.
Ігар Волкаў
Ігар Волкаў:
Шарль Амлен
Шарль Амлен (Charles Hamelin; нар. г.) — канадскі шорт-трэкіст, трохразовы алімпійскі чэмпіён 2010 года і шматразовы чэмпіён свету. Амлен — пяціразовы чэмпіён свету, прычым як на самай кароткай (500 метраў), так і на самай доўгай (3000 метраў) дыстанцыях. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2006 у Турыне ён выйграў сярэбраны медаль у эстафеце, а ў індывідуальных спаборніцтвах яго лепшым вынікам стала чацвёртае месца на 1500 метрах. На наступных зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 у роднай Канадзе выйграў два залатыя медалі, стаўшы лепшым на дыстанцыі 500 метраў і ў эстафеце.
Юлія Львоўна Дазорац
Юлія Львоўна Дазорац (, г. Умань, Чаркаская вобласць, Украіна — ) — урач-тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1968), прафесар (1969).
Біяграфія
Скончыла Адэскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1938). Працавала ў Паўночна-Асяцінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1942), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1954—1973, кафедра шпітальнай тэрапіі, у 1958—1973 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: праблемы эндакрыналогіі і гепаталогіі; новыя метады функцыянальнай дыягностыкі.
К’ес-д’Альпага
К'ес-д'Альпага (Chies d'Alpago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 1569 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 44 км². Паштовы індэкс — 32010. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
IC 388-1
IC 388-1 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дашкі (Юнькаўскі сельсавет)
Да́шкі (, Дашки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Бакуны (прыпыначны пункт)
Бакуны́ (, Бокуны, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны на паўднёвай ускраіне вёскі Бакуны; на лініі Гродна — Брузгі, паміж п.п. Немяйшчына і Клачкі.
Фёдар Міхайлавіч Юркевіч
Клубная кар’ера
Выступаў за юнацкія каманды магілёўскага «Дняпра», у 2020 годзе пачаў прыцягвацца да трэніровак асноўнай каманды, тады ж падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам. У 2021 годзе, пасля выхаду «Дняпра» ў Першую лігу, стаў выступаць у Другой лізе ў складзе рэзервовай каманды «Дняпро-Юні», дзе замацаваўся ў складзе.
Забалацце (Смаргонскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
TriStar Pictures
TriStar Pictures — амерыканская кінакампанія, даччынае таварыства Columbia Pictures, падраздзяленне кампаніі Sony Pictures Motion Picture Group, якая належыць Sony Pictures Entertainment. Кінакампанія была заснавана ў 1982 годзе.
Таётомі Хідэёсі
Таётомі Хідэёсі (, правінцыя Авары (цяпер — прэфектура, Японія) — , , Японія) — японскі ваенны і палітычны дзеяч, аб’яднальнік Японіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў правінцыі Овары (сучасная прэфектура Айці). У маладыя гады, жадаючы стаць самураем, ён наймаўся на службу да некалькіх военачальнікаў, пакуль канчаткова не далучыўся да Ода Набунага (1554). Апошні ўзвысіў Хідэёсі да рангу генерала за яго бліскучы розум. Сярод подзвігаў, якія зрабілі былога сялянскага сына папулярным у асяроддзі салдат, называюць фарсіраванае («за адну ноч») будаўніцтва замка Суномата (1566), прыкрыццё тылоў ў бітве пры Канагасакі (1570), «водны штурм» замка Такамацу (1582). У 1583 годзе, пасля гібелі Ода Набунага ў храме Ханодзі ад рук мяцежніка Акэці Міцухідэ, Хідэёсі фактычна ўзурпаваў ўсю паўнату ўлады свайго гаспадара. Атрымаўшы ад імператара пасаду рэгента-кампаку (1585) і «вялікага міністра» (дайдзё-дайдзін, 1586), а таксама прозвішча арыстакратычнага роду Таётомі, ён аб’яднаў раздробленыя «дзяржавы» Японіі пад сваёй уладай (1591). Хідэёсі склаў агульнаяпонскі зямельны кадастр, які стаў падставай для падаткаабкладання насельніцтва на працягу наступных трох стагоддзяў, а таксама правёў канфіскацыю ўсёй наяўнай у сялян і мяшчан зброі, падзяліўшы японскае грамадства на адміністратараў з асяроддзя вайскоўцаў і грамадзянскіх падначаленых. Яго праўленне адзначылася забаронай хрысціянства ў Японіі (1587) і агрэсіяй супраць Карэі і Кітая (1592—1598).
Габрыэла Піхлер
Габрыэла Піхлер (швед. Gabriela Pichler; нар., Худынгэ) — шведскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Габрыэла Піхлер нарадзілася 11 сакавіка 1980 года ў Худынгэ. Яе бацькі — эмігранты: маці, баснійка, працавала пакаёўкай; бацька, аўстрыец, працаваў будаўніком і дальнабойшчыкам. Габрыэла скончыла ў Акадэмію кіно ў Гётэбаргу і Эландскую школу дакументальнага кіно.
Кар’ера
Пачала кар’еру ў кінаіндустрыі ў 2004 годзе. Яшчэ падчас вучобы ў акадэміі зняла два кароткаметражных фільма — «Калі-небудзь» (2004) і «Леда» (2007). У 2007 годзе таксама стала прадзюсарам фільма «Чэрвень».
У 2008 годзе зняла дыпломны кароткаметражны фільм «Драпіны», за які атрымала прэмію «Залаты жук 2010» у катэгорыі «Лепшы кароткаметражны фільм».
У 2012 годзе выйшаў дэбютны поўнаметражны фільм Піхлер «Еш, спі, памры», які прынёс ёй дзве прэміі «Залаты жук 2013» у катэгорыях «Лепшы рэжысёр» і «Лепшы сцэнар», прэмію Венецыянскага кінафестывалю, намінацыю на «Прэмію Еўрапейскай кінаакадэміі» і шэраг іншых.
У 2014 годзе адбыўся тэатральны дэбют Піхлер — яна стала адным з рэжысёраў спектакля «Чырвоная картка», прэм’ера якога прайшла ў «Тэатры Бака» у Гётэбаргу, а затым — у Стакгольмскім гарадскім тэатры.
У 2018 годзе выйшаў другі яе поўнаметражны фільм — «Аматары», які атрымаў прэмію «Гётебаргскага кінафестывалю» і дзве намінацыі на «Залаты жук» у катэгорыях «Лепшы рэжысёр» і «Лепшы сцэнарый».
Ходараўскі сельсавет (Лідскі раён)
Хо́дараўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Ходараўцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Ходаравецкі сельсавет у складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Лідскага раёна. 20 верасня 2002 года перайменаваны ў Ходараўскі сельсавет. 18 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Голдаўскага сельсавета (10 населеных пунктаў: аграгарадок Голдава, вёскі Бабры, Вялікае Сяло, Зіновічы, Ігнаткаўцы, Леснікі, Малышы, Семашкі, Хадзюкі, Цвербуты).
Герб Венесуэлы
Сучасны герб Венесуэлы быў упершыню зацверджаны Кангрэсам 18 красавіка 1836 г. і з ходам часу адбыліся пэўныя змены.
Элементы герба
Згодна з прынятым 17 лютага 1954 Законам аб дзяржаўным сцягу, гербе і гімне, шчыт герба дзеліцца на палі, афарбаваныя ў колеры нацыянальнага сцяга. Сноп жыта, размешчаны ў пунсовым поле, сімвалізуе сельскую гаспадарку краіны, урадлівасць яе глеб, багацце народа і нацыянальнае адзінства Венесуэлы, а яго 20 каласоў адпавядаюць колькасці штатаў. У жоўтым полі размешчана зброя (меч, шабля і тры дзіды) і два нацыянальныя сцягі, звязаныя галіной лаўра, нагадваюць аб слаўных перамогах у вызваленчай барацьбе і пра дасягненні незалежнасці. У аснаванні, у цёмна-сінім полі белы конь, які скача па бязмежных прасторах (па адной версіі — гэта дзікі конь, па іншай — асабісты конь Сімона Балівара), увасабляе свабоду.
Над шчытом — два перакрыжаваныя рогі багацця, уяўляюць прыродныя багацці Венесуэлы і яе росквіт. Шчыт апраўляюць аліўкавая і пальмавая галіны, перавязаныя стужкай ў колеры нацыянальнага сцяга (жоўты — багацце нацыі, сіні — акіян, які аддзяляе Венесуэлу ад Іспаніі, пунсовы — кроў і адвагу народа). Залатымі літарамі на сіняй паласе нанесеныя наступныя словы:
Таксама да гербу былі дададзена мачэтэ (сімвал сялянскага руху ў час барацьбы за незалежнасць) і лук са стрэламі.
Варкавічы
Варкаві́чы (, Варковичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
DreamWorks
DreamWorks — амерыканская кінакампанія, якая займаецца распрацоўкай, прадзюсаваннем і пракатам фільмаў, мультфільмаў, відэагульняў і тэлепраграм. Яна дапамог запісаць больш за дзесятак фільмаў, чые касавыя зборы перавысілі адзнаку ў 100 мільёнаў долараў. Найбольш прыбытковым праектам з’яўляецца «Шрэк».
Аляксандр Андрэевіч Бунгэ
Аляксандр Андрэевіч Бунгэ (24.9 (6.10).1803 — 6 (18).7.1890) — расійскі фларыст-сістэматык.
Біяграфія
У 1825 скончыў Дэрпцкі (цяпер Тартускі) універсітэт. Прафесар Казанскага (1833-36) і Дэрпцкага (1836-67) універсітэтаў. Вывучаў флору Алтая. У 1830-32 гадах падарожнічаў па Манголіі і Кітаі. У 1857-59 гадах удзельнічаў у экспедыцыях Рускага геаграфічнага таварыства ў Персію. З 1867 года апрацоўваў сабраны ім матэрыял. Аўтар манаграфій па сістэматыцы шэрагу родаў кветкавых раслін; апісаў шмат новых відаў. Бунгэ — адзін з заснавальнікаў географа-марфалагічнага метаду ў сістэматыцы раслін.
Свяценскае
Свяценскае — возера ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, за 18 км на паўночны захад ад горада Мар’іна Горка, за 6 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Рудзенск. Адносіцца да басейна ракі Свіслач.
Возера размешчана сярод асушанага балотнага масіва, на якім вядуцца торфараспрацоўкі. З-за гэтага памеры возера і ўзровень вады ў ім значна вагаюцца.
Новы урбанізм
Новы урбанізм (New Urbanism) — рух у гарадскім праектаванні, скіраваны на адраджэнне кампактных «пешаходных» гарадоў і раёнаў і адмову ад фармату прыгарадаў. Рух узнік у 1980-х гадах у ЗША, першым прыкладам стаў невялікі горад Сісайд у Фларыдзе.
Насуперак канцэпцыі выключна жылога прыгарада, адкуль насельнікі выбіраюцца на працу аўтамабілямі, новы урбанізм імкнецца збіраць у рамках аднага раёна жытло розных тыпаў, офісы і крамы, арганізуючы іх у паселішча традыцыйнай планіроўкі з ясна вылучаным цэнтрам. Сярод транспартных сродкаў асобная ўвага надаецца цягнікам. Для новага урбанізму характэрная таксама арыентацыя на тыповую для краіны і мясцовасці архітэктуру.
Нацыянальны медаль ЗША ў галіне тэхналогій і інавацый
Нацыянальны медаль у галіне тэхналогій і інавацый (National Medal of Technology and Innovation; да 2007 года звалася National Medal of Technology — Нацыянальны медаль у галіне тэхналогій ) — амерыканская дзяржаўная ўзнагарода за выбітны ўклад у нацыянальны эканамічны, экалагічны і грамадскі дабрабыт за кошт развіцця і камерцыялізацыі тэхналагічнай прадукцыі, тэхналагічных працэсаў і канцэпцый, за кошт тэхналагічных інавацый і развіцця нацыянальнай тэхналагічнай працоўнай сілы. Медаль можа ўручацца пэўнаму чалавеку, групе людзей (не больш за 4 чалавек), кампаніі ці аддзелу кампаніі. Медаль прысуджаецца толькі амерыканскім грамадзянам і амерыканскім кампаніям (гэта значыць кампаніям, не менш за 50 % акцый ці актываў якіх належаць грамадзянам ЗША). Медаль прысуджаецца прэзідэнтам ЗША па рэкамендацыі адмысловага камітэта і Сакратара Міністэрства гандлю ЗША і з'яўляецца вышэйшай амерыканскай узнагародай за ўклад у тэхналагічны прагрэс. За 1985—2008 гады медаль атрымалі 161 чалавек і 26 кампаній і аддзелаў, гэта значыць выдаецца ў сярэднім каля 8 медалёў у год.
Гісторыя
Нацыянальны медаль у вобласці тэхналогій была заснавана ў 1980 годзе Законам аб тэхналагічнай інавацыі Стывенсана-Уайдлера (Stevenson-Wydler Technology Innovation Act). Законапраект падтрымалі абедзве партыі; ён быў накіраваны на падтрымку тэхналагічнай інавацыі і на павышэнне тэхналагічнай канкурэнтаздольнасці ЗША на сусветнай арэне. Медаль упершыню была прысуджана ў 1985 годзе, прэзідэнт Рональд Рэйган узнагародзіў ёй 12 чалавек і адну кампанію. Сярод першых лаўрэатаў былі даследчы цэнтр Bell Labs і заснавальнікі Apple Стыў Джобс і Стывен Вазняк. З тых часоў медаль прысуджаецца штогод. З 1991 года медаль падтрымліваецца сумесна фондам The National Science & Technology Medals Foundation (Нацыянальны фонд па медалях у галіны навукі і тэхналогій) і Міністэрствам гандлю ЗША. 9 жніўня 2007 года прэзідэнт Джордж Буш падпісаў закон America COMPETES (Creating Opportunities to Meaningfully Promote Excellence in Technology, Education, and Science), які, сярод іншага, пераназваў узнагароду ў «Нацыянальны медаль у вобласці тэхналогій і інавацый».
Від медалю
Від медалю быў распрацаваны скульптарам і дызайнерам медалёў Міка Каўфманам (Mico Kaufman) з горада, штат Масачусетс, і быў абраны з некалькіх прапанаваных прац у 1984 годзе. Медаль бронзавая, круглая, дыяметрам у 3 цалі (7,62 см). На асабовым боку намаляваны «тэхнолаг-чараўнік», на далонь якога валіцца прамень святла і адлюстроўваецца ад яе, што сімвалізуе «ўваход» і «выхад» тэхналогіі і інавацыйнага працэсу. Вакол — надпіс «NATIONAL MEDAL OF TECHNOLOGY AND INNOVATION» (да 2007 года — «NATIONAL MEDAL OF TECHNOLOGY»). На зваротным боку медаля адлюстраваны амерыканскі арол, вакол — словы «AWARDED BY THE PRESIDENT OF THE UNITED STATES OF AMERICA TO», за якімі стаіць імя лаўрэата.
Працэс узнагароджання
Міністэрства гандлю ЗША штогод прымае намінацыі на медаль. Намінацыя павінна ўтрымліваць рэкамендацыі не менш чым шасці чалавек, асабіста знаёмых з дасягненнямі кандыдата. Для адбору фіналістаў існуе адмысловы камітэт — National Medal of Technology and Innovation Evaluation Committee, — члены якога прызначаюцца прэзідэнтам на 3 года. Фіналісты павінны таксама прайсці праверку ФБР на прадмет бяспекі. Нарэшце, Сакратар Міністэрства гандлю рэкамендуе прэзідэнту тых фіналістаў, якія годныя медалі. Цырымонія ўзнагароджання адбываецца ў Белым доме.
Аляксандр Францавіч Базевіч
Аляксандр Францавіч Базе́віч (нар., в. Жодзішкі, Смаргонскі раён ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў 1990 годзе архітэктурны факультэт БДПА. З 1990 года архітэктар БелНДІдзіпрасельбуда. З 1995 г. — кіраўнік персанальнай «Творчай майстэрні архітэктара Базевіча А. Ф.». Выкладаў на архітэктурным факультэце БДПА.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1994 года.
Творчасць
З 2000 г. А. Базевічам запраектаваны 7 праваслаўных і 11 каталіцкіх храмаў у Беларусі: цэрквы Св. мучаніка Валянціна ў Наваспаску (2001) і Св. Алены і Канстанціна ў Жодзішках (2003) Смаргонскага раёна, Богаяўленская царква ў Барысаве (2005), каталіцкі цэнтр касцёла Св. Міхаіла ў Смаргоні (2003), касцёлы Св. Яна ў Волме Дзяржынскага раёна (2003), Св. Яна ў Клецку (2003), св. Ісуса і Марыі ў Фаніпалі (2005), Св. Казіміра ў Стоўбцах (2007); Рэканструкцыя грамадскіх цэнтраў пасёлкаў Жодзішкі (1991) і Мір Карэліцкага раёна (2002, у сааўт.), рэканструкцыя аб’ектаў горада да юбілею «Смаргоні — 500 гадоў» (2003). Бізнес-цэнтр у Гродне (1994), грамадска-дзелавы цэнтр у г. Салігорску (1995), мікрараён № 116 у г. Навазыбкаў Бранскай вобласці (1995), бізнес-цэнтр «Багіра» ў Краснадарскім краі (1996), мікрараён «Пскоўскі» ў Ноўгарадзе (1997), адміністрацыйныя будынкі ТАА ГД «Ждановічы» (1998, 2003, 2005), гасцініца, офісы, прыдарожны сэрвіс па трасе  у Смаленскай вобласці (2006), аб’екты гандлю і абслугоўвання гісторыка-культурнага комплексу «Лінія Сталіна» (2006), гасцініца на пагранпераходзе «Пясчатка» Камянецкага раёна (2008), рэканструкцыя гандлёвага дома «Сорыя» ў Бабруйску (2008), аўтацэнтр ГАЗ на МКАД, забаўляльны сямейны цэнтр у Смаргоні (2010, уведзены ў эксплуатацыю ў 2015), офісы, СТА ў свабоднай эканамічнай зоне «Мінск» (2009—2011) і інш.
Індывідуальныя жылыя дамы ў Мінску, в. Валяр’янава і в. Зацань, катэдж у п. Аксакаўшчына, жылы дом з офіснымі памяшканнямі ў Берліне (2007, 2009 гг.) і інш.
У сферы экаагратурызму запраектавана каля 20 аб’ектаў, у тым ліку міні-гасцініца ў г. Джубга на чарнаморскім ўзбярэжжы Расіі, сямейны турыстычны комплекс у Заслаўі, турыстычны комплекс пад Мсціславам Магілёўскай вобласці, карчма-заезны двор у музеі «Дудуткі» (2000, 2-я чарга), турбаза, цэнтр адпачынку на Браслаўскіх азёрах, экасядзіба «Налібоцкая пушча», аздараўленчы, гасцінічны комплекс ААТ «Мінскпрамбуд», прыватная гасцініца ў п. Нарач, комплекс «Крэўскі маентак» на трасе Мінск — Вільнюс, прыдарожны сэрвіс (гасцініца, рэстаран, офісы) на МКАД, беларускі падворак «Паляны» ў Гродзенскай вобласці, база адпачынку (комплекс) ТАА ГД «Ждановічы» ў Мінскім раёне (2008), «Беларускі фальварак «Вяча» ў в. Дафарэнцыя Мінскага раёна.
Узнагароды
Дыпломы Саюза архітэктараў СССР і Беларускага саюза архітэктараў на міжнародных конкурсах і нацыянальных фестывалях архітэктуры за праекты і рэалізацыі.
Паўднёвы Ліван
Паўднёвы Ліван ці Поўдзень (الجنوب — el-Jenūb) — адна з правінцый Лівана.
Сталіца правінцыі — Сідон (Сайда). Іншыя гарады: Эн-Накура. Насельніцтва складае каля 360 000 чалавек.
Раёны
Правінцыя падзелена на 3 раёна.
1923 год у гісторыі літаратуры
1923 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
IC 388-2
IC 388-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Касцёл Святога Тадэвуша (Вішнева)
Касцёл Святога Тадэвуша — рымска-каталіцкі храм у заходняй частцы в. Вішнева (Смаргонскі раён). Мураваны з цэглы. Помнік архітэктуры класіцызму. Дзейнічае.
Гісторыя
Дзеючы і сёння мураваны касцёл у стылі класіцызму пад тытулам св. апостала Юды Тадэвуша быў закладзены тут у 1811 г. Будоўля, якая вялася таксама на сродкі Брыгіты Сулістроўскай, скончылася ў 1820 г., і 12 верасня святыню кансэкраваў біскуп Тадэвуш Кундзіч, суфраган троцкі.
У 1866 годзе на хвалі рэпрэсій пасля паўстання К. Каліноўскага касцёл быў зачынены і перададзены ў праваслаўнае ведамства. Пры перабудове пад царкву ў тым жа годзе над алтаром з’явілася вежа, квадратная ў сячэнні, пад шатровым перакрыццем з галоўкай. Пробашч кс. Жук быў сасланы ў Кастраму, дзе і памёр.
Пашкоджаны ў час Першай сусветнай вайны быў і стары храм, які на той час дзейнічаў як царква. Нарэшце, у 1919 годзе святыня была вернута католікам. Пасля рэканструкцыі, у 1935 г., касцёл асвяціў віленскі арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі. Да вішнеўскай парафіі, лічба вернікаў якой у тыя гады складала больш за 3300 чалавек, былі прыпісаны капліцы ў Выгалянентах і Дубаве. А на месцы драўлянага касцёла, за могілкамі, пабудаваны драўляны дом Сясцёр Беззаганага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі. Сёстры непакалянкі працавалі (у 1934-47 гадах) ў мясцовых школах, дапамагалі ксяндзам. Падчас Другой сусветнай вайны ксяндза Тадэвуша Вайнаранскага расстралялі партызаны. З прыходам савецкай улады, у 1947 годзе, кляштар непакалянак быў зачынены, а будынак у хуткім часе згарэў. Такім чынам, менавіта вішнеўскія непакалянкі апошнімі пакінулі Беларусь.
З 1970-х гадоў касцёл мае статус помніка архітэктуры.
Архітэктура
Касцёл уяўляе сабой прамавугольны ў плане, безапсідны зальны храм накрыты двухсхільным бляшаным дахам. Галоўны фасад вырашаны чатырохкалонным дарычным порцікам. Над квадратнай у плане алтарнай часткай — надбудаваная ў 1866 г. вежа з шатровым пакрыццём, завершаны чатырохкалонным порцікам з трохвугольным франтонам. На тымпане франтона і над уваходам паўцыркульныя аконныя праёмы.
Інтэр’ер
У інтэр’еры бакавыя сцены расчлянёныя з узроўню падлогі глыбокімі нішамі, у якіх прамавугольныя аконныя праёмы. Алтарная частка на ⅓ вышэй зальнай, асвятляецца 3 прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў вежы і адным паўцыркульным над алтаром. Дзве паўкалоны дарычнага ордара аддзяляюць алтарную прастору ад зальнай. Абапал алтарнай часткі вылучаны дзве сакрысціі. Вітая лесвіца вядзе на хоры, якія падтрымліваюцца чатырма калонамі дарычнага ордара. Па перыметры залы праходзіць карнізны пояс з сухарыкамі. Столь плоская, падшыўная, з падугамі.
У касцёле 3 алтары, усе зроблены ў адзінай тэктоніцы ў класіцыстычным стылі. У галоўным алтары змешчана разьбянае Укрыжаванне ў акружэнні падвоеных калон дарычнага ордэру. Бакавы левы дзвюхкалонны алтар прысвечаны Маці Божай Люрдскай, правы — св. Яну Хрысціцелю.
Пад касцёлам знаходзіцца крыпта-пахавальня Сулістроўскіх, фун­да­тараў святыні.
Вежа-званіца
Асобна ад касцёла пастаўлена двухярусная чацверыковая вежа-званіца пад шатровым гонтавым дахам. Першы ярус выкладзены з бутавага каменю, другі адмежаваны гонтавым сцёкам.
Туманнасць Маленькая Гантэль
Туманнасць Маленькая Гантэль (M 76, PK 130-10.1, NGC 650/651) — планетарная туманнасць у сузор’і Персей. Адкрыта ў 1780 годзе. Спачатку лічылася, што яна складаецца з дзвюх асобных туманнасцей і таму ёй далі два нумары ў каталозе NGC, 650 і 651. Гэта адзін з найболей цьмяных аб’ектаў у спісе Месье.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пагарэлае (Стаўбцоўскі раён)
Пагарэ́лае (, Погорелое) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці на рацэ Гавязнянцы. Уваходзіць у склад Мікалаеўшчынскага сельсавета. 137 жыхароў (2009).
На пачатку XX стагоддзя ў вёсцы быў пабудаваны вадзяны млын, разабраны ў 2010-х гадах дзеля ацяплення мясцовай фермы.
У 1940—1954 гадах цэнтр Пагарэлецкага сельсавета.
Вуліца Сяргея Ясеніна (Мінск)
Названа ў гонар паэта Сяргея Ясеніна.
Allium psebaicum
Allium psebaicum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік.
Апісанне
Тычынкавыя ніткі пурпураватыя. Лісточкі калякветніка раўнамерна ружовыя. Маладыя сцёблы спіральна выгнутыя.
Распаўсюджанне
Эндэмік Заходняга Каўказа (Краснадарскі край, Абхазія).
Закрочча
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Чыб’яна-дзі-Кадорэ
Чыб’яна-дзі-Кадорэ (Cibiana di Cadore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 483 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 32040. Тэлефонны код — 0435.
Качалава
Кача́лава (, Качалово) — пасёлак у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
Бальніца (прыпыначны пункт)
Бальні́ца (, Больница)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Жлобін; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж станцыяй Жлобін-Паўночны і станцыяй Жлобін.
Надзея Мікалаеўна Барабанава
Надзея Мікалаеўна Бараба́нава (, с. Тропіна, Новасібірская вобласць, РСФСР) — беларускі і расійскі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1982 годзе архітэктурны факультэт Новасібірскага інжынерна-будаўнічага інстытута (выкладчыкі, А. А. Праваторава).
У 1982—1988 архітэктар інстытута «Кемеравааграпрампраект»; у 1989—2003 гадах архітэктар, начальнік групы архітэктараў Інстытута «Гомельпраект»; у 2003—2005 гадах старэйшы выкладчык кафедры «Архітэктура прамысловых і грамадзянскіх збудаванняў» БелДУТ; з 2005 года галоўны архітэктар праектаў ТДА «Прынт».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2000 года.
Творчасць
Асноўныя працы: распрацоўка серыі занальных тыпавых двухкватэрных хат для Кемераўскай вобласці (1984—1985); праект забудовы п. Навагорск у Маскоўскай вобласці (1996—1999, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым, В. У. Бельцюковым); праект рэканструкцыі (у сааўтарстве з С. І. Ковыравым) і інтэр’еры памяшканняў адміністрацыйна-бытавога корпуса УПСР на галаўных збудаваннях у г. Рэчыца (у сааўтарстве з С. І. Ковыравым); магазін харчовых тавараў у 52 мікрараёне г. Гомеля (2003, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым); праект жылой забудовы ў г. Бранску (2001, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым, У. В. Свідуновічам); добраўпарадкаванне сквера з размяшчэннем помніка І. І. Паскевіч у г. Гомелі (2003, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым); цыкл прац па распрацоўцы МАФ для г. Гомеля (2003—2008, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым); рэканструкцыя гандлёвага комплексу «Ластаўка» па пр. Кастрычніка ў г. Гомелі (2005, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым); рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка з надбудовай 3-х паверхаў па вул. Скакавая ў г. Масква (2005, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым); магазін кветак па вул. Леніна ў г. Гомелі (2008, у сааўтарстве з С. І. Ковыравым).
Хрусталёва
Хрусталёва:
Медэльін
Медэльін (Medellín) — другі па значнасці горад Калумбіі. Сталіца дэпартамента Антыёкія, быў заснаваны ў 1616 годзе на беразе аднайменнай ракі як шахцёрскі гарадок Сан-Ларэнса-дэ-Абура, з 1675 г. — Вілья-дэ-Нуэстра-Сеньёра-дэ-ла-Кандэларыя-дэ-Медэльін.
Глухое (возера, Пухавіцкі раён)
Глухое — возера ў Беларусі, у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, за 17 км на паўночны захад ад горада Мар’іна Горка, за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Свіслач. Адносіцца да басейна ракі Свіслач.
Медэльін
Вышыня над узроўнем мора — 1538 м.
Глухое (возера, Пухавіцкі раён)
Даўжыня 0,31 км, найбольшая шырыня 0,17 км. Даўжыня берагавой лініі 0,78 км.
Возера размешчана сярод асушанага балотнага масіва, на якім вядуцца торфараспрацоўкі. З-за гэтага катлавіна возера амаль поўнасцю асушана, асобныя невялікія азёрцы захаваліся ў заходняй частцы катлавіны.
Медэльін
Насельніцтва — 2,4 млн чалавек.
Асноўная прамысловасць — чорная металургія, тэкстыльная.
Медэльін называюць «Прамысловай сталіцай Калумбіі», акрамя таго горад носіць мянушкі «Горад Вечнай Вясны», «Сталіца гор», «Горад кветак», «Сталіца архідэі», «Выдатная Вёска», «Срэбраны Кубачак».
NGC 652
NGC 652 (іншыя абазначэнні — UGC 1184, MCG 1-5-17, ZWG 412.14, NPM1G +07.0048, IRAS01380+0743, PGC 6208) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
IC 389
IC 389 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шклоўскае благачынне
Шклоўскае благачынне, Шклоўская благачынная акруга — акруга ў Магілёўскай і Мсціслаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Шклоўскага, Бялыніцкага і Круглянскага раёнаў Магілёўскай вобласці.
Замасце
За́масце (, Замостье) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.