cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fsck
Апісанне
Калі файлавая сістэма не пазначана і не ўказана опцыя -A, то <tt>fsck</tt> па чарзе праверыць файлавыя сістэмы, пазначаныя ў /etc/fstab. Гэтыя паводзіны эквівалентны опцыі -As. Код, які вяртае <tt>fsck</tt>, з’яўляецца сумай наступных умоў:
Код, які вяртае <tt>fsck</tt> пасля праверкі некалькіх файлавых сістэм, атрымліваецца праз ужыванне пабітавай аперацыі OR да кодаў, які атрымліваюцца пасля кожнай праверкі.
Фактычна <tt>fsck</tt> з’яўляецца абалонкай для розных сродкаў праверкі файлавай сістэмы. На Linux праграма для праверкі пэўнай сістэмы шукаецца (<tt>fsck</tt>.fstype) паслядоўна ў /sbin, /etc/fs, /etc і ў каталогах, пазначаных у зменных асяроддзя $PATH. На Solaris праграма для праверкі пэўных сістэм (<tt>fsck</tt>) шукаецца ў каталогах <tt>/etc/fs/ /</tt> і <tt>/usr/lib/fs/ /</tt>, напрыклад <tt>/usr/lib/fs/ufs/fsck</tt>.
Сакаліўка (Крыжопільскі раён)
Сакаліўка (Соколі́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Нава Украінка (Ровенскі раён)
Нава Украінка (Нова́ Украї́нка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Таэбла (станцыя)
Гісторыя
Станцыя адкрыта ў 1920-х гадах. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
Іван Канстанцінавіч Слесараў
Іван Канстанцінавіч Сле́сараў (Иван Константинович Слесарев;  — ) — вучоны ў галіне жывёлагадоўлі, доктар біялагічных навук (1972), прафесар (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Ілек Ілекскага павета Уральскай губерні Казакскай АССР (сучаснае сяло, адміністрацыйны цэнтр Ілекскага раёна Арэнбургскай вобласці Расіі). Скончыў 7 класаў школы і ў 1942 годзе паступіў вучыцца ў Ілекскі заатэхнічны тэхнікум. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З лістапада 1943 года па май 1944 года праходзіў ваенную падрыхтоўку, скончыў школу снайпераў у Бузулуку і праходзіў службу ў складзе 417-й стралковай Чырванасцяжнай Сівашскай дывізіі 1-а Прыбалтыйскага фронту. Удзельнік вызвалення Прыбалтыкі і Беларусі.
Наважукіў
Наважукіў (Новожуків) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Іван Канстанцінавіч Слесараў
Біяграфія
У 1947 годзе скончыў Ілекскі заатэхнічны тэхнікум, у 1952 годзе — Арэнбургскі сельскагаспадарчы інстытут (сучасны Арэнбургскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт). У 1956 годзе скончыў аспірантуру і ў 1956—1961 гадах працаваў старшым навуковым супрацоўнікам на Аграбіялагічнай станцыі Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З 1961 года І. К Слесараў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце жывёлагадоўлі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па па бялковым кармленні сельскагаспадарчай жывёлы з выкарыстаннем сінтэтычных азоцістых рэчываў, арганічных кіслот, смакавых дабавак хімічнага і мікрабіялагічнага сінтэзу.
Аўтар больш за 160 навуковых прац. Адзін з аўтараў патэнта «Кормовая добавка для животных».
Пад кіраўніцтвам І. К. Слесарава абаронены 34 кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый.
Сярод апублікаваных прац:
Узнагароды
Узнагароджаны шэрагам медалёў за баявыя і працоўныя заслугі, ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, НДІ жывёлагадоўлі, Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
Колін Фёрт
Колін Эндру Фёрт, CBE (Colin Andrew Firth;, Грэйшот, Хэмпшыр) — брытанскі акцёр тэатра, кіно і тэлебачання. Лаўрэат прэмій «Оскар», «Залаты глобус» і BAFTA у намінацыі «Найлепшая мужчынская роля» за фільм «Прамова караля».
Біяграфія
У 1984 годзе ён зняўся ў тэлевізійным фільме «Дама з камеліямі» з удзелам Грэты Скакі і Бена Кінгслі. У 1989 ён зняўся ў галоўнай ролі ў фільме Мілаша Формана «Вальмон», экранізацыі эпісталярнага рамана «Небяспечныя сувязі» П’ера Амбруаза Франсуа Шадэрло дэ Лакло.
У шасцісерыйным тэлевізійным фільме вытворчасці ВПС «Пыха і перадузятасць» па матывах аднайменнага рамана Джэйн Осцін Фёрт сыграў галоўную мужчынскую ролю — містара Дарсі. Персанажа з такім жа імем ён сыграў у сучасным фільме пра пыху і перадузятасць — «Дзённіку Брыджыт Джонс».
Колін Фёрт жыве ў Італіі і Лондане. У 1997 г. ён жаніўся на Лівіі Гіджыёлі — італьянскім рэжысёры-дакументалісце, у іх двое сыноў. У Фёрта ёсць старэйшы сын Уіл ад актрысы Мэг Цілі, які пражывае са сваёй маці ў Канадзе і ЗША. У Коліна Фёрта ёсць сястра Кейт і малодшы брат Джонатан, які таксама стаў акцёрам.
З 2002 года Фёрт з’яўляецца паслом арганізацыі, якая аказвае дапамогу краінам у стадыі развіцця «Oxfam». 1 снежня 2007 года, Колін Фёрт з жонкай Лівіяй адкрыў у Лондане магазін экалагічных тавараў ECO-AGE.
У чацвер 13 студзеня 2011 года на Алеі славы ў Галівудзе была адкрыта «зорка» з яго імем, а 16 студзеня Фёрт стаў лаўрэатам прэміі «Залаты глобус» у намінацыі «Лепшы драматычны акцёр» за ролю ў фільме «Прамова караля». За гэту кінапрацу ён ужо атрымаў мноства ўзнагарод, а 18 студзеня Брытанская кінаакадэмія назвала яго імя ў ліку намінантаў на прэмію BAFTA у катэгорыі «Лепшы акцёр», і 13 лютага ён, як і ў папярэднім годзе, атрымаў узнагароду BAFTA за найлепшую мужчынскую ролю. 27 лютага 2011 года стаў лаўрэатам прэміі «Оскар» у намінацыі «Лепшы акцёр».
У красавіку 2011 года Колін Фёрт быў уключаны ў спіс 100 найбольш уплывовых людзей свету па версіі часопіса «Time».
Пасля ён з’явіўся ў вобразе агента MI6 Біла Хэйдана ў фільме «Шпіён, выйдзі вон!», а таксама выканаў ролю сакрэтнага агента Гары Харта ў фільме «Кінгсман: Сакрэтная служба» (2014). Праз некалькі год зняўся ў працягу фільма «Кінгсман: Залаты пярсцёнак» (2017). У 2018 годзе Фёрт зняўся ў музычным фэнтэзійным фільме «Мэры Попінс вяртаецца», а ў наступным годзе зняўся ў ваенным фільме «1917», які атрымаў прэмію «Залаты Глобус» як найлепшы драматычны фільм. Фільмы Фёрта сабралі больш за 3 мільярды долараў па ўсім свеце. У 2011 годзе ён атрымаў зорку на Галівудскай алеі славы, а таксама быў абраны адным з самых уплывовых людзей паводле версіі газеты Time.
Асабістае жыццё
У 1989 годзе Фёрт пачаў сустракацца з Мег Цілі, сваёй партнёркай па фільме Вальмон. У 1990 годзе ў іх з'явіўся сын, Уільям Джозеф Фёрт. Колін і цяпер падтрымлівае сувязь са сваім сынам і з астатнімі дзецьмі Цілі, для якіх ён з'яўляўся айчымам. У 1994 годзе, пасля разрыву з Цілі, у Фёрта пачаліся адносіны з партнёркай па фільме «Пыха і перадузятасць», Джэніфер Эль. Іх раман доўжыўся год. Цяпер Колін Фёрт жанаты на Лівіі Джыўджыёлі, італьянскім прадзюсары і рэжысёры. У іх двое сыноў, Лука і Матэа.
Сучжоў
Сучжоў — гарадская акруга ў правінцыі Цзянсу КНР, размешчана ў нізоўях ракі Янцзы каля возера Тайху. Займае пятае месца ў Кітаі па ВУП на душу насельніцтва ($ 7249 долараў ЗША ў 2005 г.).
DRY (праграмаванне)
Don’t repeat yourself, DRY (не паўтарайся) — гэта прынцып распрацоўкі праграмнага забеспячэння, накіраваны на скарачэнне рознага роду дубліравання, напрыклад дубліраванне праграмнага кода або дубліраванне адных і тых жа даных у розных частках сістэмы. Прынцып DRY фармулюецца як: «Кожны фрагмент ведаў павінен мець адзінае, адназначнае, аўтарытэтнае прадстаўленне ў сістэме». Ён быў сфармуляваны Эндзі Хантам і Дэйвам Томасам у іх кнізе The Pragmatic Programmer. Яны ўжываюць яго ў даволі шырокім сэнсе і прымяняюць да схем баз даных, планаў тэсціравання, сістэм зборкі і нават дакументацыі. Пры правільнай рэалізацыя прынцыпу DRY, мадыфікацыя любога асобнага элемента сістэмы не патрабуе змены іншых лагічна не звязаных паміж сабой элементаў. Пры гэтым усе элементы, якія лагічна звязаны, змяняюцца прадказальна і аднастайна і, такім чынам, застаюцца сінхранізаванымі. Каб прынцып DRY выконваўся на ўсіх узроўнях сістэмы, Томас і Хант, акрамя метадаў і функцый у кодзе, таксама выкарыстоўваюць генератары кода, сістэмы аўтаматычнай зборкі і мовы сцэнарыяў.
Ужыванне прынцыпу DRY
Прынцып DRY, вядомы таксама як Single Source of Truth (Адзіная крыніца праўды), пераважае ў сістэмах з кіруемай мадэлямі архітэктурай, у якіх артэфакты праграмы здабываюцца з галоўнай мадэлі аб'екта і выяўляюцца ў такой форме, як UML. Код, напісаны па прынцыпу DRY, ствараецца з дапамогай канвертацыі даных і генератараў кода, якія дазваляюць распрацоўшчыкам ПЗ пазбегнуць аперацый выразання, капіравання і ўстаўкі. Звычайна код, напісаны па гэтаму прынцыпу, дазваляе лягчэй кіраваць вялікімі інфармацыйнымі сістэмамі. Такія інструменты, як XDoclet і XSLT з'яўляюцца прыкладамі тэхнік праграмавання DRY. Прыкладамі сістэм, якія патрабуюць дубліраванні інфармацыі, з'яўляецца Enterprise Java Beans версіі 2, якая патрабуе не толькі дубліравання ў кодзе Java, але і ў файлах канфігурацыі.
Сонячнэ (Крыжопільскі раён)
Сонячнэ (Со́нячне) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
DRY (праграмаванне)
Ужыванне прынцыпу DRY
Прыкладамі сістэм, у якіх зроблена спроба ліквідаваць дубліраванне інфармацыі, з'яўляюцца фрэймворкі Symfony, web2py, Yii, Django, Ruby on Rails, Phalcon, а таксама асяроддзі распрацоўкі Visual Studio LightSwitch і Enterprise Java Beans версіі 3.
Мусаб Амар Алі аль-Мудвані
Мусаб Амар Алі аль-Мудвані (нар. 1980 ) — грамадзянін Емена, які па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці ўтрымліваўся ў сакрэтных турмах ЦРУ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Хадэйдзе.
DRY (праграмаванне)
DRY і WET
Парушэнні прынцыпу DRY называюць WET — «Write Everything Twice» (Пішы ўсё па два разы) ці «We enjoy typing» (Нам падабаецца друкаваць). Гэта гульня англійскіх слоў «dry» (сухі) і «wet» (вільготны).
Мусаб Амар Алі аль-Мудвані
Біяграфія
11 верасня 2002 года, у час атакі на Сусветны гандлёвы цэнтр, арыштаваны амерыканскімі і пакістанскімі спецслужбамі ў Карачы. Разам з Мудвані затрыманы яшчэ пяцёра. Групу абвясцілі спячай ячэйкай Аль-Каіды. Сярод прадстаўнікоў спецслужбаў яны сталі вядомы як «шасцёрка Карачы» (Karachi Six). Першапачаткова група ўтрымлівалася ў турме Солт-Піт (Афганістан), але потым пераведзена ў Гуантанама (Куба) .
У зняволенні Мудвані стаў ахвярай катаванняў.
У 2016 годзе на слуханнях у Савеце перыядычнай праверкі абвінавачванні з яго былі зняты, а 16 студзеня 2017 года вязня перавялі ў Аман.
Кадэцкі гай (Кіеў)
Кадэцкі гай (Кадетський гай) — гістарычная мясцовасць у Саламянскім раёне Кіева, праз якую працякае ручай з такім жа назвай (правы прыток ракі Лыбядзь).
Вядомы з канца XVIII стагоддзя як Шуляўскі гай, а пасля пабудовы тут ў 1857 году Уладзімірскага Кіеўскага кадэцкага корпуса (Паветрафлоцкім праспекце № 6) — кадэцкі гай. Распасціралася паміж Шуляўкай, Саломянкай і Чокалаўкай, захопліваючы частку сучаснага Паветрафлоцкага праспекта і Першатраўневага жылога масіва.
Навастаў (Ровенскі раён)
Навастаў (Новоста́в) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Крыначка
Падобны тып пладоў сустракаецца ў раслін з роду, , а таксама ў.
Кабеле Вельке (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 32 населеныя пункты.
Dry
Dry (сухі):
IC 1236
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паліверэ (станцыя)
Паліверэ (Palivere) — былая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Ляэнэмаа. Знаходзілася ў мястэчку Паліверэ на лініі Талін — Хаапсалу.
Гісторыя
Станцыя адкрыта ў 1905 годзе. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
Прудзінка
Прудзінка (па-руску: Прудинка) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Мароські (прыпыначны пункт)
Маро́ські (, Мороськи)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны на паўночнай ускраіне вёскі Мароські; на лініі Маладзечна — Гудагай, паміж прыпыначным пунктам Асанаўскі і станцыяй Пруды.
Сан-Джынезіа
Сан-Джынезіа (San Ginesio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 3805 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 49 чал./км². Займае плошчу 78 км². Паштовы індэкс — 62026. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Ginesio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Баркі (Веткаўскі раён)
Баркі́ (, Борки) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Тажэн
Тажэн (Тәжен) — аул у Бейнеускім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Тажэнскай сельскай акругі.
Насельніцтва
По данным 1999 года, в ауле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перепісу 2009 года, в ауле пражывалі 299 чалавек (154 мужчыны і 145 жанчын).
Навастаў-Дальній
Навастаў-Дальній (Новостав-Дальній) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Горын
Горын — прозвішча.
Генрых Рудольф Герц
Ге́нрых Герц (Heinrich Rudolf Hertz; 1857 — 1894), нямецкі вучоны-фізік.
Адзінка вымярэння частаты Герц названая ў яго гонар.
Тэрніўка (Крыжопільскі раён)
Тэрніўка (Терні́вка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Галоўск
Гало́ўск (, Головск) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Клімаўшчына (Шчучынскі раён)
Клі́маўшчына (, Климовщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Да 25 лютага 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Шчучынскага сельсавета.
Гапанава (Пачынкаўскі раён)
Гапанава (Гапоново) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Гапанава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Шарапаніўка
Шарапаніўка (Шарапа́нівка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Обарыў
Обарыў (О́барів) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Малы Шпакіў
Малы Шпакіў (Ма́лий Шпакі́в) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Шумы (Крыжопільскі раён)
Шумы (Шуми́) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кабяжыцы (гміна)
Кабяжы́цы (Kobierzyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Урацлаўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кабяжыцах. Плошча гміны складае 149,11 км². Станам на 2012 год у гміне Кабяжыцы пражывалі 17 268 чалавек, шчыльнасць — 116 чал./км².
IC 1237
IC 1237 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Дракон.
Маладзечанская епархія
Маладзечанская епархія — епархія Беларускага экзархата Рускай праваслаўнай царквы, якая аб’ядноўвае прыходы на тэрыторыі Вілейскага, Валожынскага, Дзяржынскага, Маладзечанскага, Мядзельскага, Стаўбцоўскага і Уздзенскага раёнаў Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мінскай мітраполіі.
Гісторыя
На паседжанні 22 верасня 2014 года Сінод Беларускага экзархата пастанавіў прасіць Патрыярха і Свяшчэнны Сінод утварыць новыя епархіі ў межах Мінскай вобласці, у тым ліку Маладзечанскую.
23 кастрычніка 2014 года рашэннем Свяшчэннага Сінода Рускай праваслаўнай царквы была ўтворана самастойная Маладзечанская епархія.
Альда Анараці
Альда Анараці (Aldo Onorati; нар., Альбана-Лацыяле) — італьянскі паэт, празаік, даследчык літаратуры.
Біяграфія
Выкладаў італьянскую мову і літаратуру, супрацоўнічаў з газетай «L’Osservatore Romano» і іншымі італьянскімі перыядычнымі выданнямі.
Аўтар кніг паэзіі і прозы, паасобныя творы перакладзены на 20 моў, у т. л. на беларускую (у перакладзе Аксаны Данільчык) і рускую.
Рысці (станцыя)
Рысці (Risti) — былая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Ляэнэмаа. Знаходзілася ў мястэчку Рысці на лініі Талін — Хаапсалу.
Альда Анараці
Біяграфія
Даследчык літаратуры, у прыватнасці творчасці Дантэ, актыўна супрацоўнічае з Таварыствам «Дантэ Аліг’еры» (італ.: Società Dante Alighieri). Бярэ актыўны ўдзел у папулярызацыі італьянскай літаратуры, шмат выступае з лекцыямі. Супрацоўнічаў з італьянскім тэлебачаннем (перадачы на тэму школы і выхавання), займаўся выдавецкай дзейнасцю.
Рысці (станцыя)
Гісторыя
Станцыя адкрыта ў 1905 годзе. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
На станцыі ў 1999 годзе адкрыты помнік ахвярам савецкіх рэпрэсій і дэпартаваным эстонцам ў Сібір, якія адпраўляліся з гэтай станцыі.
Зара (Ровенскі раён)
Зара (Зоря́) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Суцін (Пухавіцкі раён)
Су́цін (, Сутин) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 19 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 74 км ад Мінска, 10 км ад чыгуначнай станцыі Талька, на рацэ Суцінка.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Суцін ўпамінаецца ў інвентарным апісанні маёнтка Свіслач ад 1560 года. Пазней Суцін двойчы прыгадваецца ў дакуменце інвентары маёнтка Арэшкавічы ад 27 верасня 1599 года:У той час Суцін уваходзіў у склад Менскага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць віленскага біскупства і шляхты.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У пачатку XIX стагоддзя ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні. Шляхта Суціна прымала актыўны ўдзел у паўстанні 1863 года. У 1863 годзе каля вёскі Суцін быў бой паўстанцкага атрада Станіслава Ляскоўскага (псеўданім Собэк) з царскімі войскамі. Камандзір казацкай сотні 26 красавіка даносіў свайму начальству:
5 траўня 1864 года часовы ваенны губернатар і камандуючы войскамі Мінскай губерні прапанаваў начальніку Мінскай губерні выселіць з аколіцы Суцін 43 шляхецкія двары, але атрымаў дазвол на высяленне ў Томскую губерню толькі 22 двароў найменш дабранадзейных, на астатніх данесці. Маёмасць тых, каго высялялі, загадана прадаць, акрамя дамоў і сельскагаспадарчых прылад, якія атрымаюць тыя, хто будзе паселены на іх месца.
У 1888 годзе адкрыта школа граматы (у 1890 годзе ў ёй вучыліся 24 хлопчыкі. У 1897 годзе ў Амельнянскай воласці Ігуменскага павета, у вёсцы быў піцейны дом і 3 лаўкі, у аколіцы 2 лаўкі. У 1912 годзе адкрыта 1-класнае народнае вучылішча.
Найноўшы час
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. У 1922 годзе працавала школа 1-й ступені, было 30 вучняў.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Суцінскага сельсавета Пухавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930). У пачатку 1930-х прайшла прымусовая калектывізацыя, створаны калгас імя Сталіна, працавала кузня. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. У верасні 1941 года 280 талькаўскіх і суцінскіх яўрэяў былі расстраляныя і пахаваныя ў агульнай магіле ў лесе за рэчкай. У ваколіцах вёскі дзейнічалі савецкія партызанскія брыгады «Полымя», імя М. І. Калініна і «Буравеснік».
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Суцінскага сельсавета.
Ravon R2
Ravon R2 — субкампактны хэтчбек, які выпускаецца на сумесным прадпрыемстве GM-Uzbekistan з 2016 года. Узбекская лакалізацыя мадэлі Chevrolet Spark.
Гарадзец (Сенненскі раён)
Гарадзе́ц (, Городец) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Дзмітрый Уладзіміравіч Гомза
Дзмітрый Гомза (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец баранавіцкага футбола, спачатку гуляў у клубах ніжэйшых ліг. У сезоне 2011 стаў найлепшым бамбардзірам «Белтрансгаза» ў Другой лізе.
У пачатку 2012 года перайшоў у «Гомель», за які не згуляў ніводнага матча ў аснове (тым не менш стаў пераможцам Суперкубка Беларусі 2012) і хутка быў аддадзены ў арэнду «Віцебску». У «Віцебску» стаў найлепшым бамбардзірам клуба ў сезоне 2012.
Пасля сезона 2012 пакінуў гомельскі клуб і ў лютым 2013 года перайшоў у «Тарпеда-БелАЗ». У жодзінскім клубе, аднак, не замацаваўся і ў ліпені 2013 года стаў іграком «Гарадзеі», дзе замацаваўся ў аснове.
У студзені 2014 года пакінуў «Гарадзею» і ў лютым падпісаў кантракт з «Віцебскам». Але на гэты раз ужо не здолеў прадэманстраваць бамбардзірскіх паказчыкаў двухгадовай даўніны, за палову сезона забіў 4 галы. У жніўні 2014 года пакінуў віцебскі клуб і перайшоў у «Гомельчыгунтранс», дзе стаў асноўным нападнікам.
У сакавіку 2016 года зноў апынуўся ў складзе «Гомеля». У сезоне 2016 быў асноўным нападнікам гамяльчан і дапамог клубу перамагчы ў Першай лізе, а сам быў прызнаны аматарамі найлепшым іграком каманды ў сезоне. У сезоне 2017 страціў месца ў аснове і згуляў толькі ў сямі матчах Вышэйшай лігі, звычайна выходзячы на замену. У ліпені 2017 года кантракт нападніка з «Гомелем» па пагадненні бакоў быў разарваны, і Дзмітрый стаў іграком «Белшыны». У сезоне 2018 з 17 галамі стаў другім бамбардзірам Першай лігі.
У студзені 2019 года стаў іграком «Смалявічаў». У якасці асноўнага нападніка дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У снежні 2019 года падпісаў кантракт з «Гомелем». У сезоне 2020 дапамог «Гомелю» вярнуцца ў Вышэйшую лігу, з 14 галамі стаў другім бамбардзірам каманды. У 2021 годзе заставаўся іграком гомельскай каманды ў Вышэйшай лізе, дзе рэгулярна гуляў у аснове, адзначыўся 8 галамі за сезон.
У студзені 2022 года трэніраваўся з мазырскай «Славіяй», а пазней далучыўся да бабруйскай «Белшыны», з якой у лютым падпісаў кантракт. Спачатку чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, з лета замацаваўся ў стартавым складзе. Па выніках сезона з 6 галамі стаў другім бамбардзірам каманды. У лютым 2023 года папоўніў склад гомельскага «Паперпрама». У маі 2023 года па выніках справы аб дагаварных матчах быў абвешчаны АБФФ персонай нон-грата ў беларускім футболе, пасля чаго па пагадненні бакоў пакінуў «Паперпрам» і неўзабаве далучыўся да каманды «Спарк» у аматарскай лізе Гомеля.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Разэта
Разэ́та (, Розета) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 123 чалавекі ў 30 дварах. У кастрычніку 1943 года гітлераўцамі было спалена 30 дамоў.
Еўрапейская кінапрэмія
Еўрапейская кінапрэмія (European Film Awards) — кінаўзнагарода, якую штогадова пачынаючы з 1988 года прысуджае Еўрапейская кінаакадэмія за асаблівыя дасягненні ў еўрапейскім кінематографе. Узнагароды прысуджаюцца больш чым у дзесяці намінацыях, найважнейшай з якіх з'яўляецца Лепшы фільм. На прэмію можа прэтэндаваць толькі еўрапейскае кіно, а таксама еўрапейскія прадзюсары, рэжысёры, акцёры і іншыя прадстаўнікі кінавытворчасці.
Да 1997 года Еўрапейская кінапрэмія мела іншую афіцыйную назву — «Прэмія Фелікс» — па назве статуэткі, якая ўручалася з 1988 па 1996 і пазней была заменена на жаночую статуэтку.
Сушы
Сушы — страва традыцыйнай японскай кухні, прыгатаваная з рысу з воцатнай прыправай і розных морапрадуктаў, а таксама іншых інгрэдыентаў. З пачатку 1980-х гадоў сушы атрымалі шырокую папулярнасць у свеце.
Еўрапейская кінапрэмія
Кожны другі год цырымонія ўзнагароджання праходзіць у Берліне, у астатнія ж гады цырымонія праводзіцца ў іншых еўрапейскіх гарадах.
Працэдура ўзнагароджання
Фільмы, якія прэтэндуюць на Еўрапейскую кінапрэмію, павінны быць еўрапейскімі поўнаметражнымі мастацкімі фільмамі, прызначанымі для нармальнага кінапраката, першы афіцыйны паказ якіх (будзь то на кінафестывалі ці ў звычайным кінатэатры) адбыўся пасля 1 ліпеня папярэдняга года. На аснове выбаркі з прыблізна 40 фільмаў, рэкамендаваных на намінацыю, члены Еўрапейскай кінаакадэміі галасуюць за выдзвіжэнне фільмаў на намінацыі ў асноўных катэгорыях. Спісы намінантаў абвяшчаюцца ў пачатку лістапада на Севільскім еўрапейскім кінафестывалі. Затым на падставе намінацый члены Еўрапейскай кінаакадэміі галасуюць за пераможцу ў кожнай з катэгорый. Пераможцы абвяшчаюцца на цырымоніі ўзнагароджання ў пачатку снежня.
Права на ўдзел
Крытэрыі, па якіх фільм можна кваліфікаваць як еўрапейскі засноўваюцца на Дадатку II Еўрапейскай канвенцыі аб сумеснай кінематаграфічнай вытворчасці, выдадзенай Саветам Еўропы. Гэта вызначэнне можа быць пашырана на працы кінематаграфістаў ізраільскай і палестынскай нацыянальнасцяў.
Кінематаграфічны твор кваліфікуецца як еўрапейскі, калі ён дасягае прынамсі 15 ачкоў па наступнай табліцы:
Прымаючыя гарады
= Намінацыі = Галоўнай намінацыяй Еўрапейскай кінапрэміі з’яўляецца прыз за Лепшы еўрапейскі фільм. Агульная ж колькасць намінацый за ўвесь час існавання прэміі вагалася ад 15 да 25. Лаўрэатаў Еўрапейскай кінапрэміі вызначаюць галасаваннем яе членаў, аднак адну з прэмій вызначаюць гледачы (у некаторыя гады колькасць глядацкіх прызоў дасягала пяці), і яшчэ адну — кінакрытыкі (прыз ФІПРЭСІ).
Сучасныя намінацыі
Спіс намінацый на Еўрапейскую кінапрэмію на 2016 год.
Пружанка (Салігорскі раён)
Пружа́нка (, Пружанка) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
IC 1238
IC 1238 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іванычы (Ровенскі раён)
Іванычы (Іва́ничі) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Турыш
Турыш (Тұрыш) — сяло ў Бейнеускім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Турышскай сельскай акругі.
Гута (Пачынкаўскі раён)
Гу́та (Гу́та) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Турыш
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 518 чалавек (268 мужчын і 250 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 636 чалавек (326 мужчын і 310 жанчын).
Гута (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Гута абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Крупялі (Ражанкаўскі сельсавет)
Крупялі́ (, Крупели) — былая вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Ражанкаўскага сельсавета.
Суша (рака)
Су́ша — рака ў Беларусі, у Клічаўскім і Кіраўскім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Ольса (басейн Дняпра).
Пачынаецца за 2 км на ўсход ад вёскі Рагі Клічаўскага раёна, вусце за 0,7 км на поўдзень ад вёскі Ваевічы Клічаўскага раёна. Цячэ ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны, на вялікім працягу праз лясныя масівы. Асноўны прыток — Перасопенка (справа). Даліна невыразная, у ніжнім цячэнні зліваецца з далінай Ольсы, шырыня ад 0,5 км да 1 км. Пойма перарывістая, чаргуецца па берагах, шырыня ад 0,1—0,2 км у верхнім і сярэднім цячэнні да 0,4—0,6 км ніжэй упадзення Перасопенкі. Рэчышча ад вытоку (шырыня 5—7 м), на працягу 7,5 км каналізаванае, ніжэй свабодна меандруе, моцназвілістае. Берагі спадзістыя. Прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Каля ракі населеныя пункты Гарадзец, Рудня, Перасопня.
Кобюр (гміна)
Ко́бюр (Kobiór) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пшчынскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кобюры. Плошча гміны складае 49,5 км². Станам на 2006 год у гміне Кобюр пражывалі 4609 чалавек, шчыльнасць — 93,1 чал./км².
Карпыліўка (Ровенскі раён)
Карпыліўка (Карпи́лівка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мінская мітраполія
Мінская мітраполія — мітраполія Беларускага экзархата Рускай Праваслаўнай Царквы на тэрыторыі Мінскай вобласці Беларусі. Аб’ядноўвае Мінскую, Барысаўскую, Маладзечанскую і Слуцкую епархіі. Утворана пастановай Свяшчэннага Сінода ад 23 кастрычніка 2014 года.
Глава Мінскай мітраполіі мае тытул мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі, Патрыяршы экзарх усяе Беларусі. З моманту стварэння мітраполіі да 25 жніўня 2020 года кіруючым архірэем з’яўляўся мітрапаліт Павел (Панамароў). З 25 жніўня 2020 года пасаду кіруючага архірэя займае мітрапаліт Веніямін (Тупека).
Мілявіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мастоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Ваўкавыскага раёна. 26 жніўня 1974 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Курылавіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 вёсак: Вайнілавічы, Дарагляны, Ланцавічы, Мілявічы, Монькавічы, Родзішкі.
Крывасмок (род раслін)
Крывасмо́к (Sanguisórba) — род шматгадовых травяністых карэнішчавых раслін сямейства. Арэал роду ахоплівае амаль усе рэгіёны Паўночнага паўшар’я з умераным кліматам.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны, зрэдку кусты і паўкусты. Сцёблы прамастойныя. Лісце чаргаванае, перыстае, на чаранках. Кветкі дробныя, сабраныя ў галоўчатыя ці коласападобныя суквецці. Плод — арэшак.
Віды
Колькасць відаў — каля дваццаці (9 ). Некаторыя з іх:
Мікелеўшчынскі сельсавет
Мі́келеўшчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Мікелеўшчына.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мастоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 18 сакавіка 1960 года ў склад сельсавета са Скоржыцкага сельсавета Шчучынскага раёна перададзены вёскі Алешавічы і Крывулькі. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Шчучынскага раёна. У 1978 годзе ў склад сельсавета з Мастоўскага сельсавета перададзена вёска Дашкаўцы. 28 жніўня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мастоўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 687 чалавек, з іх 56,2 % — палякі, 41,2 % — беларусы, 2,2 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: аграгарадок Мікелеўшчына, вёскі Алешавічы, Баяры, Галынка, Дашкаўцы, Крывулькі, Лапацічы, Цельмукі, Шэўчыкі.
Касцёл Святога Гіяцынта (Выбарг)
Касцёл Гіяцынта (Рыцарскі дом) — гатычны каменны будынак у Выбаргу на вуліцы Воднай Заставы.
Гісторыя
Самая старая частка цяперашняга комплексу, будынак манастырскай школы, быў пабудаваны напачатку XVI стагоддзя да перапланіроўкі горада ў сярэдзіне XVII стагоддзя.
Рыцарскі дом
У сярэдзіне XVII стагоддзя будынак быў перабудаваны. З таго перыяду выкарыстоўвалася як дваранскі сход горада і звалася Рыцарскім домам.
У 1710 годзе горад быў узяты рускімі войскамі. У 1721 годзе горад і суседнія землі былі далучаны да Расійскай імперыі.
Прыход Св. Гіяцынта
У 1799 годзе братам Мальтыйскага ордэна, заступнікам якога стаў імператар Павел I, было прадпісана прыняць на сябе акармленне прыходу Св. Гіяцынта ў Выбаргу. Будынак быў перададзены прыходу і з 1802 года ў ім размяшчаўся касцёл Святога Гіяцынта. Пасля ўсталявання расійскай улады ў 1809 годзе на ўсёй тэрыторыі Фінляндыі і ўтварэння Вялікага Княства Фінляндскага ў распараджэнні святароў выбаргскага прыходу апынуліся ўсе каталікі Фінляндыі. Да 1860 года ў Выбаргу служылі святары дамініканскага ордэна з Літвы. Пасля паражэння Фінляндыі ў Савецка-фінскай вайне (1939—1940) прыход спыніў сваё існаванне.
Паваенны перыяд
У 1970 годзе была праведзена рэстаўрацыя будынка, арыентаваная на вяртанне знешняга выгляду Рыцарскага дому (дваранскага сходу) і ліквідацыю пазнейшых перабудоў культавага збудавання. У ім размясцілася заснаваная ў 1969 годзе Дзіцячая мастацкая школа, якая з 2003 года перамешчана ў будынак музейнага цэнтра Эрмітаж-Выбарг. У наш час — карцінная галерэя.
У 1995 годзе будынак атрымаў статус аб'екта культурнай спадчыны РФ федэральнага значэння.
IC 1240
IC 1240 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Самарскі метрапалітэн
Самарскі метрапалітэн — пяты па ўводу ў эксплуатацыю ў Расіі, другі ў Прыволжскай федэральнай акрузе, дванаццаты на постсавецкай прасторы. Адзін з відаў гарадскога пасажырскага транспарту Самары.
Да 1992 года - Куйбышаўскі метрапалітэн, з кастрычніка 2013 года мае імя А. А. Расоўскага.
Самарскі метрапалітен складаецца з 1-й лініі і 10-ці станцый
Гісторыя
Куйбышаўскі аблвыканкам упершыню выдаў інстытуту «Метрагіпратранс» заданне на распрацоўку тэхніка-эканамічнага абгрунтавання мэтазгоднасці будаўніцтва метрапалітэна ў горадзе Куйбышаве ў верасні 1968 года. У 1977 годзе Міністэрства шляхоў зносін СССР зацвердзіла тэхніка-эканамічнае абгрунтаванне на праектаванне і будаўніцтва першай чаргі метрапалітэна ў Куйбышаве. Савет Міністраў СССР таксама дазволіў прыступіць да распрацоўкі тэхнічнага праекта Куйбышаўскага метрапалітэна. Складанне было даручана «Метрагіпратрансу», а распрацоўка працоўнай дакументацыі - яго філіялу - «Горькаўметрапраекту».
У 1978 годзе, Куйбышаўскі трэст інжынерна-будаўнічых пошукаў вырабіў неабходныя для праектавання інжынерна-геалагічныя пошукі на трасе першай чаргі метро. Было прасвідравана ў агульнай складанасці 6700 пагонных метраў разведачных свідравін. У гэтым жа годзе Савет Міністраў СССР сваім распараджэннем дазволіў прыступіць да падрыхтоўчых работ па будаўніцтве метрапалітэна і вылучыў на гэта сродкі. 9 студзеня 1979 года Міністэрствам шляхоў зносін СССР выдадзены загад № 101 «Аб арганізацыі Дырэкцыі па будаўніцтве Куйбышаўскага метрапалітэна». Начальнікам Дырэкцыі прызначаны Карпуленка Ф. Н., галоўным інжынерам Нахрын В. Ф., якая да 1987 года самастойна ажыццяўляла функцыі заказчыка, а пасля арганізацыі Упраўлення метрапалітэна ўвайшла ў яго склад як структурнае падраздзяленне.
23 мая 1980 года Савет Міністраў СССР зацвердзіў тэхнічны праект будаўніцтва першай чаргі метро працягласцю 17,32 кіламетраў. Для будаўніцтва метрапалітэна загадам у Куйбышаве быў арганізаваны тунэльны атрад № 30. Забітая першая паля на будаўніцтве станцыі «Кіраўская», на трасе метро выняты першы кубаметр грунта. Пачаты работы па будаўніцтве перагона па вул. Нова-Садовая, у раёне скрыжавання з пр. Леніна, затым гэтыя тунэлі былі закансерваваны.
У 1981 годзе быў змантаваны першы праходчы шчыт, брыгадай праходчыкаў пройдзены першыя метры тунэлю на перагоне паміж станцыямі «Безымянка» і «Кіраўская». У наступным годзе пачалосб будаўніцтва станцыі «Безымянка». Таксама ў 1982 годзе ў адпаведнасці з рашэннем бюро абкама КПСС і аблвыканкама створаны штаб па будаўніцтве комплексу аб'ектаў метрапалітэна.
У 1986 годзе ўведзены ў эксплуатацыю шпаломонтажный цэх, і пачалася кладка пастаянных чыгуначных шляхоў у тунэлі паміж станцыямі «Безымянка» і «Перамога», а таксама разгарнулася будаўніцтва станцыі «Юнгарадок».
У лістападзе 1987 года па пускавому участку метро прайшоў першы цягнік. 25 снежня быў адпісаны Акт дзяржаўнай камісіі аб прыёме ў эксплуатацыю першага ўчастка Куйбышаўскага метрапалітэна працягласцю 4,5 кіламетра ў складзе 4 станцый, электрадэпо і іншых аб'ектаў. Першы цягнік з удзельнікамі будаўніцтва метро правялі машыністы-інструктары В. Каюкоў, С. Пісарэнка (г. Мінск), машыніст В. Уланаў.
У 1987 годзе пачалося будаўніцтва станцыі «Савецкая», а на станцыі «Спартыўная» быў завершаны мантаж жалезабетонных канструкцый аднаго з вестыбюляў, прыступілі да праходцы тунэляў паміж станцыямі «Праспект Гагарына» і «Спартыўная» і ў напрамку ад станцыі «Праспект Гагарына» да станцыі «Праспект К.Маркса» (пасля - «Маскоўская»).
У 1989 годзе была завершана праходка тунэляў другога пускавога ўчастка да станцыі «Гагарынскай». Падрыхтавана пад аздабленне станцыя «Спартыўная». Таксама у гэтым годзе здадзена пад мантаж абсталявання трансфарматарная падстанцыя на станцыі «Савецкая».
У ліпені 1990 пачаліся работы па абсталяванні пляцовак, вынасу камунікацый з месца будаўніцтва станцый «Маскоўская» і «Расійская».
У 1991 годзе пасля распаду СССР Куйбашаўскі метрапалітэн быў пераіменаваны ў Самарскі метрапалітэн. Да канца года быў адкапаны катлаван станцыі «Маскоўская», пачаты работы па ўзвядзенню станцыі.
25 сакавіка 1993 года ўведзена ў эксплуатацыю станцыя «Спартыўная» з перагонам да станцыі «Савецкая». Рух на ўчастку паміж станцыямі «Перамога» і «Спартыўная» ажыццяўлялася адным складам «чоўнавым» спосабам па 2-му шляху. Працягласць дзеючай лініі павялічылася на 1,44 км, пасажырапаток узрос на 12-15 тыс. чалавек у дзень. 30 снежня была ўведзена ў эксплуатацыю станцыя «Гагарынская». З уводам станцыі пачаўся рух па схеме на ўсім участку «Юнгарадок-Гагарынская».
У 2002 годзе адноўлена будаўніцтва станцыі «Расійская». 27 снежня ўведзена ў эксплуатацыю станцыя «Маскоўская». Яна будавалася 12 гадоў.
У лютым 2007 года аачалася праходка тунэляў да станцыі «Алабінская». 26 снежня адкрыта 9-я станцыя метрапалітэна «Расейская». Будаўніцтва прызнана спецыялістамі Падліковай палаты РФ самым эканамічным у краіне.
У траўні 2008 года пачалася праходка тунэля да станцыі «Алабінская». Завершана у жніўні.
Козлын
Козлын (Ко́злин) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Турба (прыпыначны пункт)
Турба (Turba) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ў вёсцы Турба на лініі Талін — Хаапсалу.
Самарскі метрапалітэн
Гісторыя
1 лютага 2015 года ўведзена ў эксплуатацыю станцыя метрапалітэна «Алабінская».
Турба (прыпыначны пункт)
Гісторыя
Прыпыначны пункт адкрыты 18 снежня 1924 года. Будынак станцыі Турба быў завершаны ў пачатку XX стагоддзя і, верагодна, быў распрацаваны Леонам Ёхансанам. Сёння будынак станцыі Турба знаходзіцца ў прыватнай уласнасці і адрамантаваны. 21 верасня 1995 года праехаў апошні пасажырскі дызель-цягнік са станцыі Хаапсалу ў Талін. Грузавы рух спыніўся праз 5 гадоў. У 2004 годзе лінія разабрана.
У маі 2017 года ўрад прыняў рашэнне выдзяліць 8 мільёнаў еўра на першы этап рэабілітацыі чыгункі Хаапсалу, гэта значыць на ўчастку Рыйзіперэ — Турба.
У студзені 2019 года пачаліся будаўнічыя работы на чыгунцы.
Гарывец (Сенненскі раён)
Гары́вец (, Горивец) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
У 1924—1971 гадах цэнтр Гарывецкага сельсавета.
Данілавічы (Веткаўскі раён)
Дані́лавічы (, Даниловичи) — аграгарадок у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 20 км у напрамку на паўночны захад ад горада Ветка, за 25 км ад Гомеля , за 13 км ад чыгуначнай станцыі Камунары.
Мовы Славеніі
Дзяржаўнай і гутарковай мовай Славеніі з'яўляецца славенская мова. На ёй гаворыць 91,1 % насельніцтва (па даных перапісу 2002 г.). Таксама большая частка насельніцтва гаворыць на англійскай, венгерскай і італьянскай мовах.
Славенская мова
Паводле 11 артыкулу Канстытуцыі Славеніі, славенская мова з'яўляецца адзінай дзяржаўнай мовай на тэрыторыі ўсёй краіны. Тэлебачанне, радыё, газеты, рэкламныя ролікі, інструкцыі да ўжывання і іншыя СМІ могуць быць толькі на славенскай мове, замежныя мовы дапушчаюцца толькі з субцітрамі і/або з перакладам. Пасля далучэння Славеніі да Еўрасаюза 1 мая 2004 года, славенская мова стала адной з яго афіцыйных моў.
Італьянская мова
Італьянская мова прызнаецца афіцыйнай у славенскай Істрыі каля славенска-італьянскай мяжы і на славенскім узбярэжжы.
Прэкмурска-славенская мова
Афіцыйна не прызнаная рэгіянальная мова. Яна адпавядае палажэнням Еўрапейскай хартыі рэгіянальных моў, аднак Славенія пакуль не далучылася да краін, якія падпісалі Хартыю.
Замежныя мовы
Гістарычна склалася так, што нямецкая мова была лінгва-франка Цэнтральнай Еўропы. Яна была мовай гандлю, навукі і літаратуры ў Славеніі. Нямецкая мова выкладалася ў якасці асноўнай замежнай мовы ў школах. У наш час яе замяніла англійская, аднак нямецкая застаецца важнай замежнай мовай у Славеніі. Іншымі асноўнымі замежнымі мовамі Славеніі з'яўляюцца іспанская, французская і венгерская.
Сан-Северына-Маркэ
Сан-Северына-Маркэ (San Severino Marche) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Severino di Settempeda.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дольнік
До́льнік — від танічнага верша, своеасаблівая пераходная форма ад сілаба-танічнай да танічнай сістэмы вершаскладання. У дольніку звычайна ўрэгулявана колькасць моцных месцаў (іктаў) у радках, аднак міжіктавыя інтэрвалы не аднолькавыя, як правіла, займаюць адзін-два склады. Часам могуць быць пропускі апорных (моцных) націскаў. У выніку ў дольніку выяўляецца чаргаванне не аднолькавых стопаў, як у сілаба-танічным вершы, а няроўнаскладовых рытмічных доляў (адсюль і назва верша). Гэта павышае рытмастваральную моц апорных націскаў, а таксама значэнне словаў, на якіх стаяць такія націскі, і словазлучэнняў, аб'яднаных вакол гэтых словаў. У той жа час у дольніку так ці інакш адчуваецца метрычная аснова трохскладовых (радзей — двухскладовых) памераў, што не ўласціва, напрыклад, чыста танічнаму, або акцэнтнаму, вершу. Калі колькасць г. зв. адступленняў ад памеру не асабліва значная, дольнік набліжаецца да сілаба-танічнага верша. І наадварот, калі колькасць адступленняў павялічваецца, ён далей адходзіць ад сілаба-тонікі, набліжаецца да танічнага верша.
Гарадзенская вежа
Гісторыя
Упершыню вежа ўзгадваецца ў Іпацьеўскім летапісе (1277) годзе пры апісанні паходу галіцка-валынкіх князёў на Горадзен. Летапіс паведамляе аб вежы :
Гэты слуп захоўваўся яшчэ ў XVI ст., увайшоў у склад знешніх умацаванняў Старога замка і адлюстраваны на гравюры Адэльгаўзера-Цюнта 1568 г.
Архітэктура
Ён меў выгляд цыліндрычнага высокага будынка, увенчанага зубцамі і востраканечным дахам. Тут было не менш за чатыры абарончыя ярусы, у ніжняй частцы вежа ўмацоўвалася контрфорсам.
Праблема лакалізацыі
Досыць цікавай уяўляецца праблема размяшчэння ў сістэме замкавых умацаванняў Горадзенскага «стаўпа». Большасць даследчыкаў лічыць, што ён знаходзіўся на пляцоўцы Старога замка, непадалёк ад увахода і ў структуры сцен, — там, дзе паказана высокая круглая вежа на гравюры Цюнта канца XVI ст. Аднак, уважліва прааналізаваўшы паведамленне Іпацьеўскага летапісу за 1277, польскія даследчыкі Ю. Вайцяхоўскі і С. Александровіч, а таксама іх беларускія калегі Ю. Заяц і М. Макараў прыйшлі да высновы, што «стоўп» мог размяшчацца на суседнім пагорку Ніжняга замка і быў злучаны з брамай Старога замка мостам. Такое размяшчэнне вежы стварала магчымасць поўнага кантролю над уваходам у замак, аднак яе захоп не азначаў падзення ўсяго «града», як гэта і апісана ў летапісе. Прыкладна такога ж меркавання прытрымліваўся М. Варонін, які лічыў, што мураваная вежа знаходзілася не літаральна перад замкавай брамай, а побач з ёй, выступаючы за лінію абарончых умацаванняў так, што з вежы можна было абараніць і сцены, і замкавую браму. Даследчык выказаў слушную думку аб тым, што «стоўп» XIII ст. быў уключаны ў склад больш позняга мураванага замка Вітаўта з высокай круглай вежай, якая стаяла на павароце ўсходняй сцяны замка і моцна выступала ўперад.
Крывасоскі
Крывасоскі (Hippoboscidae Samouelle, 1819) — сямейства двукрылых насякомых. Распаўсюджаныя паўсюль (у Беларусі 6 відаў). Спецыялізаваныя крывасмактальныя паразіты цеплакроўных. Каля 200 відаў.
Біялогія
У палаваспелай фазе паразітуюць на птушках і млекакормячых. Самкі «жывародзячыя»: нараджаюць некалькі дарослых для акуклівання лічынак. паразітуе на стрыжы. У родзе на конях і мулах паразітуе, на карове — , на вярблюдах — , на сабаках —. Паразіты свойскіх жывёл моцна шкодзяць ім.
Рудава (Браслаўскі раён)
Руда́ва (, Рудава) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Каладэнка (Ровенскі раён)
Каладэнка (Колоде́нка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Рыйзіперэ (станцыя)
Рыйзіперэ (Riisipere) — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ў мястэчку Рыйзіперэ на лініі Талін — Хаапсалу.
Рудава (Браслаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Насельніцтва
Перад вайной у вёсцы жыло 235 чалавек у 40 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў 1941—1944 гадах гітлераўцамі было спалена 40 дамоў, забіта 12 чалавек.
Тэадор Аліўе
Тэадор Аліўе (Théodore Ollivier,, Ліён, Францыя  — , там жа) — французскі матэматык і механік. Адзін з заснавальнікаў тэорыі зубчастых зачапленняў.
Біяграфія
Тэадор Аліўе нарадзіўся ў Ліёне. Скончыў Політэхнічную школу ў Парыжы і Артылерыйскую школу ў Метцы. Служыў у войскі артылерыйскім афіцэрам.
У 1821 запрошаны ў Швецыю для ўдзелу ў арганізацыі Політэхнічнай школы. Выкладаў у Ваеннай акадэміі ў Марыенбургу. Пасля вяртання ў Францыю прыняў актыўны ўдзел у арганізацыі ў Парыжы Цэнтральнай школы мастацтваў і рамёстваў.
Навука
Даследаванні вучонага тычацца начартальнай і дыферэнцыяльнай геаметрыі. Тэадор лічыцца адным з заснавальнікаў тэорыі зубчастых зачапленняў. Распрацаваў геаметрычную тэорыю зубчастых зачапленняў: у якасці агульнага спосабу атрымання любых зачапленняў прапанаваў спосаб абгінаючых паверхняў.
Кубак Беларусі па міні-футболе 1992
Кубак Беларусі па міні-футболе 1992 — 2-і розыгрыш Кубка Беларусі па міні-футболе.
Склад Атланта
Юрый Баранаў, Аляксандр Сабіла; Сяргей Дробыш, Мікалай Вайцяхоўскі, Алег Альховік, Ігар Зартайскі, Андрэй Брызінскі, Ігар Драбовіч, Уладзімір Ражкоў, Юрый Шэлег, Сяргей Расолька. Трэнер — Сяргей Сафонаў.