cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арэшкавічы (археалагічныя помнікі)
Даследаванні
Археалагічныя раскопкі былі праведзены летам 2002 г. Інстытутам гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Кіравала раскопкамі навуковы супрацоўнік аддзела археалогіі жалезнага веку Інстытута гісторыі А. У. Ільюцік. Культурны пласт 0,4 м, даследавана 40 м² (10х4).
Знойдзена 818 кавалкаў ганчарнай керамікі, 60 кавалкаў крэменю. Быў знойдзены грузік гліняны для рыбнай лоўлі бачонкападобнай формы, фаянсавая люлька, гліняная фігурка, пакрытая карычневай эмаллю, жалезны каваны цвік. Кругавая кераміка раскопа датуецца X-XV стст. Да бронзавага веку (ІІ тысячагоддзе да н. э.) адносяцца абломкі крэмню і фрагменты ляпнога арнаментаванага посуду.
Кераміка датуецца: адзін венчык – канец Х – першая палова ХІ ст., адзінкі – XIII-XIV стст., шмат венчыкаў XVI-XVIII ст.
Апісанне
Селішча-2 у вёсцы, на 1-й надпоймавай тэрасе левага берага р. Свіслач, злева ад дарогі ў в. Малінаўка.
Даследаванні
Археалагічныя раскопкі былі праведзены летам 2002 г. Інстытутам гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Кіравала раскопкамі навуковы супрацоўнік аддзела археалогіі жалезнага веку Інстытута гісторыі А. У. Ільюцік. Культурны пласт 0,4 м, даследавана 12 м² (6х2 м).
Знойдзена 389 фрагментаў ганчарнай керамікі, 33 кавалкі кафлі з раслінным арнаментам, 1 кавалак крэмню, шкляны посуд з пацінай, аконнае круглае шкло з загнутым краем, каваныя цвікі, медны гузік. Датуецца 13-18 ст. Такая вялікая колькасць кафлі сведчыць, што тут быў шляхецкі фальварак, бо печы кафляю абкладвалі толькі ў шляхецкіх маёнтках. Кафля ўпрыгожана раслінным арнаментам у выглядзе лісця, кветак і галінак. Знойдзеныя кавалкі керамікі прадстаўлены гаршкамі, накрыўкамі, талеркамі, 2 ручкі-пятлі. Кераміка ўпрыгожана лінейным арнаментам, хваляй.
Яўген Міхайлавіч Ладноў
Яўген Міхайлавіч Ладноў (, Дзвінск — пасля 1932) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Віцебскай губерні. У 1905 член ваеннай арганізацыі эсэраў у Адэсе, удзельнік рэвалюцыі 1905—1907 у Расіі. У гады першай сусветнай вайны на фронце. Удзельнічаў у Дзяржаўнай нарадзе ў Маскве, якая адбылася 12—15 жніўня 1917. Прысутнічаў на Першым Усебеларускім кангрэсе, быў абраны ў склад яго выканкама. Пасля Кастрычнiцкай рэвалюцыі за антысавецкую дзейнасць звольнены з вайсковай службы. У 1918 ваенны міністр ва ўрадзе БНР, са снежня 1919 міністр замежных спраў. У лютым 1919 прызначаны ўрадам БНР членам, пазней старшынёй беларускай дэлегацыі на Парыжскую мірную канферэнцыю.
У 1921 Я. Ладноў увайшоў у склад Беларускага камітэта ў Варшаве (віцэ-старшыня). Выкарыстаўшы ад’езд старшыні камітэта Л. Дубейкаўскага на жыхарства ў Вільню і палітычны разрыў апошняга з А. Луцкевічам, Я. Ладноў фактычна прысвоіў кіраўніцтва ў камітэце і пры падтрымцы часткі членаў разгарнуў дзейнасць арганізацыі ў паланафільным кірунку. Публічна выступаў «за саюз усіх славян праз Варшаву, Прагу, Бялград і Сафію». У 1923-24 Я. Ладноў склаў некалькі адозваў, у якіх абвінаваціў членаў Беларускага пасольскага клуба і большасць віленскіх беларускіх арганізацый у сувязях з сусветным масонствам і бальшавіцкай Масквой. 10 мая 1923 Беларускае прэс-бюро распаўсюдзіла інфармацыю пра тое, што Ладноў з’яўляецца правакатарам і рэкамендавала ўсім беларускім арганізацыям і дзеячам «пазбягаць блізкага знаёмства з ім».
Пазней жыў у Берліне. Сабраў вялікую колькасць матэрыялаў аб масонстве, звязваў яго дзейнасць з сусветным сіянізмам. Частка матэрыялаў адлюстроўвала палітычную дзейнасць расійскага масонства ў перыяд Лютаўскай і Кастрычніцкай рэвалюцый, грамадзянскай вайны і эміграцыі. У 1932 падрыхтаваў на імя прэзідэнта Германіі Гіндэнбурга шэраг дакументаў пра падрыўную дзейнасць масонскіх лож у Еўропе. Верагодна, частка сабраных матэрыялаў увайшла ў яго кнігу «Агнём і мячом, голадам і хваробамі» (Варшава, 1922). Некаторыя матэрыялы Я. Ладнова (дзённік, запісныя кніжкі, артыкулы, перапіска) захоўваюцца ў Дзяржаўным архіве Расійскай Федэрацыі.
NGC 5628
NGC 5628 (іншыя абазначэнні — UGC 9278, MCG 3-37-19, ZWG 104.33, NPM1G +18.0412, PGC 51699) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лельчыцы
Лельчыцы  — гарадскі пасёлак у Гомельскай вобласці Беларусі, цэнтр Лельчыцкага раёна, на рацэ Убарці. За 215 км ад Гомеля, 67 км ад чыгуначнай станцыі Ельск на лініі Калінкавічы — Оўруч (Украіна), аўтамабільнымі дарогамі злучаны з Мазыром, Туравам, Глушкавічамі. Насельніцтва 11 393 чал. (2017).
Айконім
Існуе некалькі тлумачэнняў паходжання назвы паселішча. «Нашы продкі-палешукі калісьці з’яўляліся ўласнасцю графа Чыцкага. Граф быў багатым. Дзесяткі тысяч дзесяцін зямлі меў ён на Украіне і Беларусі. Тысячы сялян працавалі на яго. Славіўся граф і сваёй жорсткасцю: за малейшую правіннасць караў сялян розгамі, ссылаў у аддаленыя, глухія месцы, аддаваў у рэкруты. Быў гэты граф жорсткі не толькі да сялян, але і сваёй роднай дачкі. Аднойчы да графа ў госці прыехаў ваявода з Брэста. Папрасіў ён у графа рукі дачкі. Граф быў не супраць парадніцца з ваяводай. Але супрацівілася дзяўчына. Раззлаваўся бацька і аддаў загад адвесці яе на Палессе, у глухую вёску Балотнае. Маўляў, няхай пажыве там, розуму набярэцца. Алена, так звалі дачку графа, заплакала. Але ўпрошваць яго не стала. Ведала нораў бацькі. Праз два дні яна з няняй Васілісай Капітонаўнай выехала з Кіева ў вёску. Ехалі доўга. Калі прыехалі, барадаты аканом Архіп Назарыч ветліва запрасіў гасцей у дом. Ён прывёў Алену з няняй у пакой, усланы дыванамі і мядзведжымі скурамі. На другі дзень Алена пазнаёмілася з вёскай, людзьмі. Прыйшоўшы дамоў, сказала няні адно слова: глухамань. I вось аднойчы ў вёску прыехаў граф, а з ім і ваявода. Гэты дзень стаў ракавым у жыцці дзяўчыны: бацька з ваяводам пілі многа, да поўначы. Затым, уваліўшыся ў пакой дзяўчыны, бацька абвясціў: „З сённяшняга дня ваявода твой муж“. Ваявода прыблізіўся да дзяўчыны, хацеў абняць і пацалаваць. Дзяўчына вырвалася, выбегла ў суседні пакой і горка заплакала. Што рабіць, думала яна, заліваючыся слязьмі. Бацька з ваяводам усё настойлівей і настойлівей стукалі ў дзверы. Алена рэзка ўзнялася, абвяла позіркам рэчы, якія знаходзіліся ў пакоі, і выскачыла ў вакно. Да самай раніцы шукалі дзяўчыну па вёсцы. Але безвынікова. І толькі, калі развіднела, Архіп Назарыч заўважыў на беразе ракі, дзе любіла лавіць рыбу Алена, белую хусцінку. Выцягнулі дзяўчынку з рэчкі на другі дзень. Граф загадаў упраўляючаму маёнтка пабудаваць царкву на тым месцы, дзе стаяў дом, а вёску перайменаваць у памяць дачкі Ленчыцамі. …Дзяўчына вельмі любіла жыхароў вёскі, заўсёды аказвала дапамогу простаму чалавеку ў бядзе. Гэтым жа плацілі і сяляне. І часта называлі яе не Ленай, а Лялькай. Вось адсюль і пайшло — Лельчыцы».
Паводле іншага падання, некалі ўладарыў у гэтых мясцінах польскі пан Чыцкі. І была ў яго тут уласная смалакурня і рудаплаўня. Неяк вясною прыехаў пан на Палессе не адзін, а з 12-гадовай дачкой Аленай. Аднойчы раніцай пабегла Алена гуляць да рэчкі. Ды так і не вярнулася дамоў. Ніхто не заўважыў, як яна ўтапілася ў рэчцы. Пан вельмі любіў сваю адзіную дачку. Таму ў памяць аб ёй пабудаваў на беразе ракі капліцу, у якой пахаваў Алену. Месца гэтае сталі называць у народзе Лены Чыцкай, у выніку моўных змен атрымалася назва Ленчыцы. І сапраўды, ёсць глыбокае месца на Убарці (каля 400 м ніжэй моста на злучэнні дзвюх праток ракі), дзе нібыта ўтапілася Лена, якое і цяпер яшчэ завецца Панскім кадаўбам. Мястэчка ж сталі зваць Ленчычы. З часам назва трансфармавалася: Ленчыцы — Лельчыцы. Пісьмовых звестак пра пана Чыцкага не знойдзена. Гэта мог быць аканом ці іншы адміністратар маён. Убарць. Такая легенда існуе і ў адносінах да іншых месцаў. Гэтак, напрыклад, абгрунтоўваецца назва Хоцімска, з тым толькі адрозненнем, што загінулую ў дзень свайго вяселля панскую дачку звалі Хацімой.
Згодна з яшчэ адной версіяй, паходжанне айконіма звязана з міграцыйнымі працэсамі і этнічнымі сувязямі, якія існавалі паміж рознымі родамі і плямёнамі. Інакш кажучы, многія геаграфічныя назвы маюць падабенства з этнічнымі найменнямі гэтых родаў ці плямёнаў. Прыкладаў можна прывесці шмат. Так, этнонім ленчычане цікава параўнаць з тапонімам Лельчыцы, які ў ранейшых мясцовых гаворках гучаў як Ленчыцы (ад першапачатковага Ленчычы).
Паводле слоўніка Уладзіміра Даля, Лель, Лялько — назва язычніцкага старажытнаславянскага бажаства (бога) шлюбу, падобнага да Купідона; у паданнях іншы раз ён падаецца ў выглядзе белага бусла. З гэтым імем звязаны і дзеяслоў лялеяць — песціць, ашчаджаць, як немаўля. А. Ф. Рогалеў лічыць: буслы (лелі), адлятаючы ў вырай, збіраліся купна ў гэтай мясціне, таму і назва мястэчку дадзена Лельчыцы. Паводле энцыклапедычнага слоўніка Ф. А. Брокгаўза і І. А. Ефрона, Лель — імя прыдуманага польскімі міфолагамі славянскага язычніцкага бога, які нібыта памінаецца ў вясельных песнях. Корань Лель сустракаецца і ў іншых назвах: Лелікава, Лелюкі, Лелюгі, Лялюшаўцы (вёскі адпаведна Кобрынскага, Іўеўскага, Шумілінскага і Шчучынскага р-наў Беларусі). Прыведзеныя назвы па сваёй структуры і будове нагадваюць тыя геаграфічныя імёны, якія паходзяць ад прозвішчаў і мянушак.
Цікавая легенда прыведзена ў аповесці Эдуарда Скобелева: «Захватив Киев, стали баскаки мучить русских людей, мстить за то, что они сражались храбро и побили находников неисчислимо. Одним ломали кости, других жгли каленым железом, третьих варили в котлах. И вот кто-то из князей, не вытерпев пыток, проговорился, будто негде в лесах сховали волхвы еще при князе Владимире золотой лик Леля, лесного бога, ростом в четыре аршина. Изумились баскаки, велели своим воинам разыскать сокровище. Близкой казалась лакомая пожива. А вышли дальние дороги… Три года кружили вороги по лесам, заглядывали в каждую вёску, в каждое посельце, подсылали лазутчиков — выведать, где спрятано золото. И вот что-то, верно, нанюхали. Подступили зимою с огромною ратью, потому что летом не пройти не проехать было в полешские пределы. Откуда, однако, что взялось: не было русских воинов и появились — будто грибы наросли. Преградили путь вражьему войску. И хоть сами пали, но и ворогов положили немало, смутив уцелевших своей доблестью. Но все же добрались баскаки до заветного острова и уже похвалялись удачей, и уже ладили сани, чтобы везти добычу ханам, да вот докука: болота вокруг острова не замерзали, горячие ключи там или что, но темнели бездонные хляби, и через них было не перескочить. Погнали баскаки воинов вплавь, но те потонули в ледяной воде. И отступили баскаки, лопоча: „Лельчи, Лельчи“… Повторяли, знать, по-своему в страхе имя нашего бога. Так вот и стало прозываться место, где остановилось поредевшее вражье войско, — Лельчицы…»
Айконім Лельчыцы можна звязаць са словам лен — зямельным ўладаннем, якое давалася каралём у пажыццёвае карыстанне. Акрамя таго, гэтым словам у Еўропе называлася адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, а таксама падатак, які збіраўся з аднайменнага зямельнага ўладання.
Гісторыя
Ёсць падставы лічыць, што паселішча існавала ўжо ў XV ст. Так, 31 мая 1412 г. вялікі князь літоўскі Вітаўт падараваў свой удзел Убарць з усімі сёламі (без іх пераліку) віленскаму біскупу Мікалаю і яго пераемнікам. Паводле рэестра падымнага з Убарці «ў Кіеўскім павеце» за 1581 г., у ёй было 10 сёлаў, якія цалкам пералічаны ў інвентары маёнка Убарць 1763 г., і сярод іх — с. «Лейчыцы». Акрамя гэтага, 8 жніўня 1567 г. кароль польскі і вялікі князь літоўскі Жыгімонт Аўгуст сваім прывілеем дазволіў віленскаму біскупу Валяр’яну на яго просьбу заснаваць у маёнтку Убарць мястэчка, пасяліць там людзей, арганізаваць штотыднёвыя таргі ў чацвер і вольныя кірмашы адзін раз на год у дзень Трох Каралёў, а таксама мець корчмы. Прывілей не змяшчае назвы мястэчка, але, верагодна, яно ў той час было заснавана каля панскага двара Лельчыцы, які ўпершыню ўпамінаецца ў 1622 годзе.
Эканоміка
Прадпрыемствы будаўнічых матэрыялаў і харчовай прамысловасці. Гасцініца.
Культура
Лельчыцкі краязнаўчы музей.
Добрая Надзея
До́брая Надзе́я (, Добрая Надея) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 17 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Чабатовічы — Уваравічы. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны ў XIX стагоддзі як памешчыцкі маёнтак. У 1846 годзе 2 фальварка, гаспадар аднаго з іх меў 891 дзесяціну, другога - 149 дзесяцін зямлі. У 1857 годзе адкрыта мылаварня (5 работнікаў). Па перапісу 1897 года працавала невялікая фанерная фабрыка, у Чабатовіцкай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні.
У 1926 годзе ва Уваравіцкім раёне Гомельскай акругі. У 1929 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса "Чырвоны шлях" (цэнтр -—вёска Бацунь).
Ліквідаваны ў 2013 годзе.
Футбольная Бундэсліга Германіі 2022/2023
Турнірная табліца
Станам на 28 мая 2023 года.
Стыкавыя матчы
Штутгарт - Гамбург - 3:0
Штутгарт - Гамбург - 3:1
У выніку стыкавых матчаў Штутгарт захаваў са сабой месца ў Бундэслізе ў сезоне 2023/2024.
Бамбардзіры
дадзеныя на 28.05.2023
Парадокс Архімеда
Названы ў гонар вядомага Архімеда з Сіракуз, які адкрыў знакаміты закон Архімеда. Паводле гэтага закона сіла, якая дзейнічае на цела, пагружанае ў вадкасць, роўная вазе аб'ёму вадкасці, што выцясняецца ім. У выпадку судна сіла Архімеда роўная вазе вады ў аб'ёме той частцы судна, якая пагружаная ў ваду. Калі гэтая сіла больш, чым вага судна, то яно будзе плаваць.
Парадокс Архімеда сцвярджае, што цела можа плаваць у аб'ёме вады меншым, чым аб'ём самога цела, калі яго сярэдняя шчыльнасць менш, чым шчыльнасць вады. Такім чынам, масіўнае цела (напрыклад, карабель) можа плаваць у аб'ёме вады нашмат меншым, чым аб'ём самога цела, пры ўмове, што вада акружае цела з усіх бакоў.
Наталля Іванаўна Гарбачова
Наталля Іванаўна Гарбачова (нар., Мінск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Майстар спорту Беларусь.
Біяграфія
У чэрвені 2022 года падпісала кантракт з маскоўскім «Дынама».
Вольга Сямёнаўна Дзерваед
Вольга Сямёнаўна Дзерваед (, в. Межава, Гомельская губерния — ) — даярка эксперыментальнай базы «Межава». Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
З 1937 года працавала ў саўгасе «Межава» Аршанскага раёна. У 1944—1970 гадах працавала даяркай эксперыментальнай базы «Межава» Віцебскай абласной сельскагаспадарчай вопытнай станцыі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 лютага 1966 года Дзерваед Вольга Сямёнаўна ўдастоена звання Героя Сацыялістычнай Працы за дасягнутыя поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса, малака, яек, воўны і іншай прадукцыі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1962—1966 гг.
Мікалай Аляксеевіч Шацілаў
Мікалай Аляксеевіч Шацілаў ( — ) — архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1838 годзе.
У 1852 годзе паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча. Выпушчаны ў 1861 годзе, скончыўшы курс з чынам калежскага сакратара.
Прафесійная дзейнасць
Быў прызначаны ў курскую будаўнічую і дарожную камісію. У 1866 годзе прызначаны малодшым інжынерам уладзімірскага будаўнічага аддзялення. Праз два гады прылічыўся да Тэхнічна-будаўнічага камітэта, а ў 1870 годзе прызначаны малодшым інжынерам наўгародскага будаўнічага аддзялення. У 1878 годзе М. Шацілаў заняў пасаду губернскага архітэктара ў Мінску, у наступным годзе пераведзены ў г. Тулу, дзе служыў да канца жыцця.
Hypoderma
Hypoderma — шматзначны тэрмін.
Няміраў (Падляскае ваяводства)
Нямі́раў (Niemirów, падляск.: Nymyróvo ) — вёска ва ўсходняй Польшчы. Уваходзіць у склад гміны Мельнік Семятыцкага павета Падляскага ваяводства. Насельніцтва на 2006 год — 240 чалавек. Размешчана на рацэ Буг, за 8 км на паўднёвы ўсход ад Мельніка, за 25 км ад Сямяцічаў, каля беларуска-польскай граніцы.
Паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каралеўствам Польскім
Відаць, у XI—XV стагоддзях у вёсцы сучаснага Нямірава існавала заселенае гарадзішча. Першы пісьмовы ўспамін пра паселішча пад назвай Нівічы датуецца 1495 годам. У 1496 годзе ўладальнікам вёскі быў Хведзька Храптовіч, пазнейшы падскарбі вялікі літоўскі. У 1548 годзе кароль і вялікі князь Жыгімонт Аўгуст надаў Нівічы Станіславу Няміры, які збудаваў тут каля даўняга гарадзішча ўмацаваную сядзібу роду Няміраў.
У 1569 годзе згодна з умовамі Люблінскай уніі Нівічы перайшлі да Каралеўства Польскага. У 1616 годзе кашталян падляшскі Станіслаў Няміра надаў Нівічам статус мястэчка і змяніў іх назву ў гонар свайго дзеда — С. Няміры. У 1620 годзе тут збудавалі драўляны касцёл. Першы пісьмовы ўспамін пра яўрэйскае насельніцтва Нямірава датуецца 1708 годам, але яно ніколі не было вялікім. Па пажары 1775 года, у якім згарэў драўляны касцёл, у 1780—1790 гадах у мястэчку збудавалі новы мураваны касцёл. Уладальнікам Нямірава ў той час быў Міхал Чартарыйскі, а самое мястэчка налічвала 19 мяшчанскіх дамоў і 64 сялянскія.
Пад уладай Прусіі і Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе і да падпісання Тыльзіцкага дагавора 1807 года каля сучаснага Нямірава праходзіла граніца між прускім, аўстрыйскім і расійскім падзеламі, мястэчка апынулася ў Бельскім павеце Беластоцкай вобласці Расійскай імперыі. У час паўстання 1863 года жыхары Нямірава падтрымалі дзеянні паўстанцаў, за што ў 1866 годзе расійскія ўлады ліквідавалі тутэйшую парафію. На 1894 год у мястэчку было 106 будынкаў.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Няміраў занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Няміраў абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года мястэчка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у гміне Радзівілаўцы Бельскага павета Беластоцкага ваяводства. У гэты час тут было 120 жылых дамоў.
З пачаткам Другой сусветнай вайны 15 верасня 1939 года Няміраў акупавалі войскі Трэцяга Рэйха, але праз тыдзень мястэчка перадалі СССР згодна з пактам Молатава-Рыбентропа. У лістападзе 1939 года Няміраў увайшоў у склад БССР, у Брэсцкую вобласць. Савецкія ўлады выселілі жыхароў мястэчка з прычыны яго размяшчэння ў пагранічнай зоне з Трэцім Рэйхам. З чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года Няміраў зноў знаходзіўся пад акупацыяй нацысцкай Германіі, жыхары вярнуліся ў свае дамы. У 1944 годзе статус Нямірава панізілі да вёскі. 16 жніўня 1945 года ўлады СССР перадалі вёску Польскай Народнай Рэспубліцы.
Нясцёркі (Вязынскі сельсавет)
Нясцёркі (, Нестёрки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Казліна-д’Эрба
Казліна-д'Эрба (Caslino d'Erba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1714 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 245 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ambrogio.
Мурацан
Мураца́н (Մուրացան, сапр. Грыгор Тэр-Аванесян, Գրիգոր Տէր-Յովհաննիսեան;, г. Шуша, Нагорны Карабах — ) — армянскі пісьменнік.
Біяграфія
Скончыў епархіяльную школу (1873, г. Шуша). З 1878 года ў Тбілісі. Друкаваўся з пачатку 1880-х гадоў. У ранніх творах прапагандаваў хрысціянскую мараль. У аповесцях «Ноеў воран» (1899), «Апостал» (1902) і інш. — складанасць сацыяльнага становішча армянскага сялянства, у шматлікіх апавяданнях і рамане «Цэнтр адукацыі» (1892) — побыт і норавы гарадской буржуазіі. Аўтар гістарычнага рамана «Геворг Марзпетуні» (1896, выд. 1912) пра драматычны лёс армянскага народа ў X стагоддзі, п’есы «Рузан» (паст. 1882, выд. 1900).
Сыны старадаўняй Літвы
«Сыны́ старада́ўняй Літвы́» ― студыйны альбом беларускага гурта «Ceilidh Ceol», які быў выдадзены ў 2013 годзе. Канцэпцыяй альбома з’яўляецца выкананне ірландскіх гістарычных песень, якія Алесь Чумакоў пераклаў на беларускую мову.
Водгукі крытыкаў
Музычны журналіст Сяргей Будкін адзначыў, што альбом «атрымаўся сапраўды вельмі сьветлы, нават наіўны».
Miitopia
«Miitopia» ―, распрацаваная і выдадзеная «Nintendo» для «Nintendo 3DS». Гульня была выпушчана ў Японіі 8 снежня 2016 года і ва ўсім свеце 28 ліпеня 2017 года. Рэмастэрынгавая версія для «Nintendo Switch», распрацаваная «», была выпушчана 21 мая 2021 года.
Гульнявы працэс
Miitopia — ролевая відэагульня з элементамі мадэлявання жыцця, пачынаючы са стандартных класаў персанажаў альбо «працоўных месцаў», такіх як «Воіны і чараўнікі»; па меры праходжання гульні з’яўляецца больш класаў. Гульняныя персанажы ствараюцца з аватарам MII і маюць пэўныя рысы асобы, якія ўплываюць на іх ролю ў барацьбе. Падобна да жыцця Tomodachi, адносіны паміж MII па-за барацьбой уплываюць на гульню: напрыклад, MII, якія не ладзяць адзін з адным, могуць ускладніць барацьбу. Miitopia падтрымлівае здольнасць імпартаваць MII і іх рысы з жыцця Tomodachi, а таксама са спісу сяброў гульца.
Спадчына
Два музычныя трэкі з Miitopia «Time Battle Battle» і «Boss: The Dark Ford» былі прадстаўлены ў Crossover Fighting Game Super Smash Bros. Ultimate. Порт гульні Nintendo Switch, распрацаваны Grezzo, быў выпушчаны 21 мая 2021 года.
Балачанка (гарадзішча)
Балачанка — археалагічны помнік, гарадзішча пачатак 1-га тысячагоддзя н.э. каля в. Балачанкі Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Апісанне
За 2,5 км на паўднёвы усход ад вёскі Балачанка, на правым беразе ракі Балачанка за 2 км ад яе ўпадзення ў раку Свіслач, у лесе, ва ўрочышчы Дубы. Вышыня над летнім межанным узроўням вады ў рацэ 8—10 м. Пляцоўка амаль прамавугольная, памерам 64 х 35 м, выцягнута з паўночы на поўдзень. Умацавана 3 валамі і равамі. Унутраны вал з паўночнага боку вышынёй да 1 м, з паўднёвага — 0,5 м, сярэдні адпаведна 3 і 2 м, вонкавы — 2 і 0,5 м. Глыбіня равоў 0,5—3,5 м. З паўднёвага боку прасочаны ўваход шырынёй 2 м. Пляцоўка, равы і валы пашкоджаны траншэямі і зямлянкамі часоў 2-й сусветнай вайны, гарадзішча і яго схілы параслі хмызняком і дрэвамі.
Спроба ваеннага перавароту ў Арменіі (2021)
Спроба ваеннага перавароту ў Арменіі была здзейснена 25 лютага 2021 года на чале з начальнікам Генеральнага Штаба Узброеных сіл Арменіі О. Гаспарянам супраць прэм'ер-міністра Арменіі Н. Пашыняна і яго ўрада.
Перадгіторыя
Восенню 2020 года адбываецца чарговае абвастрэнне сітуацыі ў Нагорным Карабаху, дзе Арменія і непрызнаная Нагорна-Карабахская Рэспубліка пацярпелі ваеннае паражэнне ад Азербайджана. Паводле заключаных па выніках канфлікту пагаднення, НКР страціла Агдамскі, Газахскі, Кельбаджарскі і Лачынскі раёны, якія вярнуліся ў склад Азербайджана. У самой Арменіі значная частка грамадзян была незадаволеная саступкамі на карысць азербайджанскага боку, і ў краіне пачаліся масавыя пратэсты. Пратэстуючыя патрабавалі анулявання падпісанага пагаднення і адстаўкі дзеючага прэм’ер-міністра Нікола Пашыняна
Падзеі
Увечары 24 лютага 2021 года прэм’еер-міністр Нікол Пашынян звольніў намесніка кіраўніка Генштаба Тырана Хачатрана. Апошні дазволіў сабе не пагадзіцца з прэм‘ерам датычна эфектыўнасці расійскіх ракетных комплексаў «Іскандэр», якія ёсць на ўзбраенні армянскай арміі. Сам Пашынян у інтэрв’ю 1in.am заявіў, што падчас канфлікту ў Нагорным Карабаху восенню 2020 года «Іскандэры», якія былі ў Арменіі, «не ўзарваліся або ўзарваліся толькі на 10%». Саму дыскусію пачаў былы прэзідэнт Арменіі Серж Саргсян, пры якім Ерэван і атрымаў «Іскандэры». У адным з інтэрв'ю экс-кіраўнік дзяржавы заявіў, што здзіўлены тым фактам, што войска не выкарыстоўвала «Іскандэры» ўжо на трэці дзень канфлікту ў Нагорным Карабаху.
У гэты ж час генеральны штаб выказаў рашучы пратэст звальненню Хачатрана. 25 лютага начальнік Генеральнага Штаба Узброеных сіл Арменіі Онік Гаспарян агучыў заяву, якую падпісалі яшчэ 40 вышэйшых службовых асоб, што прэм’ер-міністр Пашынян і яго ўрад «больш не могуць прымаць правільныя рашэнні ў гэты фатальны для армянскага народа момант крызісу». У гэта жа дзень, у Ерэване, прайшлі мітынгі як ў падтрымку перавароту, так і ў падтрымку дзеючага ўрада Н. Пашыняна. Сам прэм'ер-міністр Нікол Пашынян назваў заяву спробай дзяржаўнага перавароту, і заклікаў сваіх саюзнікаў падтрымаць яго. Некаторыя апазіцыйныя партыі краіны падтрымалі вайскоўцаў і таксама запатрабавалі адстаўкі ўрада.
Milliarium Aureum
Milliarium Aureum (Залаты мільны камень) — некалі калона з пазалочанай бронзы на рымскім форуме.
Калона была збудавана па загаду імператара Аўгуста ў 20 годзе да н.э. Перш на калоне былі адзначаны назвы сталіц правінцый Рымскай імперыі і адлегласці ад Рыма да іх. Ад каменя пачыналіся ўсе асноўныя дарогі імперыі. Да нашых дзён захаваліся часткі падножжа калоны.
Рыгор Мікалаевіч Чысценка
Рыгор Мікалаевіч Чысценка (нар. 1948) — беларускі вучоны ў галіне эпідэміялогіі і паразіталогіі. Доктар медыцынскіх навук (1996), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў санітарна-гігіенічны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1974). З 1974 года выкладае ў Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце, з 1985 года — загадчык кафедры эпідэміялогіі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: эпідэміялогія, эпідэміялагічны нагляд і прафілактыка аэразольных, кішачных інфекцый і паразітарных хвароб; клінічная эпідэміялогія і доказная медыцына.
Мегаламанія
Мегаламанія (Манія велічы ад д μεγαλο — «вельмі вялікі» ці «перабольшаны») — гістарычны тэрмін, які азначае паводзіны, што характарызуюцца вар'яцкімі фантазіямі аб багацці, магутнасці, геніяльнасці і чароўнай усемагутнасці, таксама часта завецца маніяй вялікасці. Паходзіць ад грэчаскіх слоў "megalo" (вельмі вялікі, вялікі) і "mania" (вар'яцтва).
Закон Архімеда
Закон Архімеда — адзін з галоўных законаў гідрастатыкі і статыкі газаў.
Фармулёўка і тлумачэнні
Закон Архімеда фармулюецца наступным чынам : '''на цела, пагружанае ў вадкасць, дзейнічае сіла, якая выштурхвае яго, роўная вазе выцесненай гэтым целам вадкасці (або газу). Сіла называецца сілай Архімеда''':
дзе \rho — шчыльнасць вадкасці (газу), {g} — паскарэнне свабоднага падзення, а V — аб'ём пагружанага цела (або частка аб'ёму цела, якая знаходзіцца ніжэй паверхні). Калі цела плавае на паверхні або раўнамерна рухаецца уверх ці ўніз, то сіла (званая таксама архімедавай сілай) роўная па модулю (і процілеглая па напрамку) сіле цяжару, якая дзейнічала на выцеснены целам аб'ём вадкасці (газу), і прыкладзеная да цэнтра мас гэтага аб'ёму.
Варта заўважыць, што цела павінна быць цалкам акружана вадкасцю (альбо перасякацца з паверхняй вадкасці). Так, напрыклад, закон Архімеда нельга прымяніць да кубіка, які ляжыць на дне рэзервуара, герметычна дакранаючыся дна.
Закон Архімеда можна растлумачыць пры дапамозе рознасці гідрастатычнага ціску на прыкладзе прастакутнага цела.
дзе PA, PB — ціскі ў пунктах A і B, ρ — шчыльнасць вадкасці, h — розніца узроўняў паміж пунктамі A і B, S — плошча гарызантальнага папярочнага сячэння цела, V — аб'ём пагружанай часткі цела.
У тэарэтычнай фізіцы таксама ўжываюць закон Архімеда ў інтэгральнай форме:
дзе S — плошча паверхні, p — ціск у адвольным пункце, інтэграванне вырабляецца па ўсёй паверхні цела.
У адсутнасць гравітацыйнага поля, гэта значыць у стане бязважкасці, закон Архімеда не працуе. Касманаўты з гэтай з'явай знаёмыя дастаткова добра. У прыватнасці, у бязважкасці адсутнічае з'ява (натуральнай) канвекцыі, таму, напрыклад, паветранае астуджэнне і вентыляцыя жылых адсекаў касмічных апаратаў вырабляюцца прымусова, вентылятарамі.
Абагульненні
Нейкі аналаг закона Архімеда справядлівы таксама ў любым поле сіл, якое па-рознаму дзейнічаюць на цела і на вадкасць (газ), альбо ў неаднастайным полі. Напрыклад, гэта адносіцца да поля сіл інерцыі (напрыклад, цэнтрабежнай сілы) — на гэтым заснавана цэнтрыфугаванне. Прыклад для поля немеханічнай прыроды: діамагнетык ў вакууме выцясняецца з вобласці магнітнага поля большай інтэнсіўнасці ў вобласць з меншай.
Вывад закона Архімеда для цела адвольнай формы
Гідрастатычны ціск вадкасці на глыбіні h ёсць. Пры гэтым лічым шчыльнасць вадкасці і напружанасць гравітацыйнага поля сталымі велічынямі, а h — параметрам. Возьмем цела адвольнай формы, якое мае ненулявы аб'ём. Увядзем правую ортанарміраваную сістэму каардынатаў Oxyz, прычым абярэм кірунак восі z супадальным з кірункам вектару \vec{g}. Нуль па восі z ўсталюем на паверхні вадкасці. Вылучым на паверхні цела элементарную пляцоўку dS. На яе будзе дзейнічаць сіла ціску вадкасці? накіраваная ўнутр цела,. Каб атрымаць сілу, якая будзе дзейнічаць на цела, возьмем інтэграл па паверхні:
Пры пераходзе ад інтэграла па паверхні да інтэгралу па аб'ёму карыстаемся абагульненай тэарэмай Астраградскага-Гауса.
Атрымліваем, што модуль сілы Архімеда роўны \rho g V, а накіравана яна ў бок, процілеглы кірунку вектара напружанасці гравітацыйнага поля.
Умова плавання цел
Паводзіны цела, якое знаходзіцца ў вадкасці або газе, залежыць ад суадносін паміж модулямі сілы цяжару і сілы Архімеда, якія дзейнічаюць на гэтае цела. Магчымыя наступныя тры выпадкі:
Іншая фармулёўка (дзе — шчыльнасць цела,  — шчыльнасць асяроддзя, у якую яно пагружана):
NGC 5629
NGC 5629 (іншыя абазначэнні — UGC 9281, MCG 4-34-34, ZWG 133.65, PGC 51681) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бабруйскае выступленне салдатаў (1905)
Бабруйскае выступленне салдатаў 1905 - рэвалюцыйнае выступленне салдатаў дысцыплінарнага батальёна ў Бабруйскай крэпасці, дзе за рэвалюцыйную дзейнасць трымалі на суровым рэжыме 900 салдатаў (4 роты), у тым ліку 300 матросаў Балтыйскага флоту. 5 снежня салдаты 3 рот адмовіліся ісці на страявыя заняткі, захапілі зорою і запатрабавалі ў 5-дзённы тэрмін вырашыць пытанне аб іх вызваленні. На мітынгу выпрацаваны дадатковыя патабаванні: неадкладная мабілізацыя прызваных у армію з запасу, скарачэнне тэрміну службы, адмена цялесных пакаанняў, ліквідацыя дысцыплінарных батальёнаў і штрафных рот, вызваленне палітычных зняволенных, перадача зямлі сялянам, 8-гадзінны рабочы дзень і іншае. Віленскі генерал-губернатар накіраваў у Бабруйск карную экспедыцыю на чале з генералам Арловым, якая прымусіла паўстанцаў здацца. Па справе аб паўстанні было засуджана 28 чалавек.
Эжэн Віяле-ле-Дзюк
Эжэн Эмануэль Віяле́-ле-Дзюк (Eugène Viollet-le-Duc; ( — ) — французскі архітэктар, тэарэтык архітэктуры, рэстаўратар сярэднявечных пабудоў, найбуйнейшы прадстаўнік неаготыкі ва Францыі.
Ляскавічы (Іванаўскі раён)
Ля́скавічы (, Лясковичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ляскавіцкага сельсавета. Размешчана за 3 км на поўнач ад Іванава, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Янаў-Палескі на лініі Брэст—Пінск.
Кардынал
Кардынал (Cardinalis, ад cardo — галоўная акалічнасць, стрыжань) — вышэйшая (пасля Папы) духоўная асоба Каталіцкай царквы, якая належыць да любой з трох ступеняў святарства. Па-лацінску: Cardinalis sanctæ romanæ Ecclesiæ (Кардынал Свяшчэннай Рымскай Царквы). У адпаведнасці з Кодэксам Кананічнага Права 1983 у функцыі кардыналаў уваходзіць абранне Папы Рымскага на канклаве і дапамога ў кіраўніцтве Рымска-каталіцкай царквы, якую яны аказваюць калегіяльна, выконваючы дарадчыя функцыі пры Папе Рымскім падчас кансісторый, і індывідуальна, узначальваючы ведамствы і іншыя пастаянныя службы Рымскай курыі і дзяржавы-граду Ватыкан. У сукупнасці кардыналы складаюць Свяшчэнную калегію кардыналаў (хоць тэрмін Свяшчэнная скасаваны ў 1983, яе часам так завуць), узначаленую дэканам.
Рангі кардыналаў
Гістарычна склаліся тры рангі кардыналаў :
Прызначэнне кардыналаў
Кан. 351 Кодэкса кананічнага права 1983 г. гаворыць, што кардыналаў прызначае свабодна Біскуп Рыма, выбіраючы іх сярод мужчын, якія маюць па меншай меры прэзбітэрскае пасвячэнне (з’яўляюцца святарамі), адзначаюцца добрымі норавамі, пабожнасцю, добрымі ведамі і разважлівасцю, а тыя, хто не мае біскупскага пасвячэння, павінны яго атрымаць. У Кодэксе 1917 г. былі выключэнні – кардыналам не маглі стаць тыя, у каго ёсць дзеці і ўнукі – гэта значыць тыя, хто прыняў святарскае пасвячэнне, будучы ўдаўцамі, а таксама тыя, хто з’яўляецца роднымі ў першай ці ў другой ступені іншага жывога кардынала.
Існуе таксама паняцце reservatio in pectore. Гэта адбываецца тады, калі Рымскі Біскуп аб’явіў аб выбары кардынала, але па нейкіх прычынах не назваў імя абранага. Прычыны гэтага могуць быць розныя, але часцей за ўсё так адбываецца тады, калі мае месца пераслед Царквы ў пэўным месцы і кардынальская намінацыя можа прынесці яшчэ больш праблем. Такі кардынал да моманту яго абвяшчэння не мае ніякіх кардынальскіх правоў, абавязкаў і прывілеяў, ён можа пачаць імі карыстацца толькі ад моманту абвяшчэння, але дата надання кардынальскай годнасці лічыцца ад таго дня, калі Біскуп Рыма аб’явіў аб існаванні кардынала in pectore.
Вербны тыдзень
Вербны тыдзень — перадапошні тыдзень перад Вялікаднем (шосты тыдзень Вялікага паста). Яго завяршае Вербная нядзеля.
Лазарава субота
У вербную суботу (нядзелю Лазара) ламаюць вярбы. У суботу рыхтуюць брагу, грачаныя бліны, кашу, рыбны Курнікаў. Апоўначы моладзь абыходзіла дома з песнямі. Ля варот крычалі: «Адчыні, адчыні, маладая, вербешкою ​​біць, здароўем больш ранейшага надзяліць!» Увайшоўшы ў хату, злёгку білі галінкамі вярбы спячых са словамі: «Верба хлёст, бей до слёз!», «Вставай рано, бей барана!», «Бьём, чтобы быть здоровыми» (Городищевский уезд Пензенскай губерні).
У гагаузаў ў Лазараву суботу напярэдадні Вербнай нядзелі выконвалі вясновы дзявочы абрад лазарования (Lazari), які захаваўся да нашых дзён. Лазаровали дзяўчынкі 7-10 гадоў, якіх называлі «лазарки». Яны хадзілі па дамах па трое з спевам лазарских песень. Адна з лазарок адлюстроўвала «нявесту». Яе твар звычайна было зачынена белай кароценькай вэлюмам або хусткай. Удзельніц адорвалі сырымі яйкамі і дробнай манетай.
Вербная нядзеля, Вербніца
У гэтую нядзелю святкуюць дзень Уваходу Гасподняга ў Іерусалім і адзначаюць пачатак Тыдня мук Гасподніх, які прысвячаюць ўспаміну пра апошнія дні зямнога жыцця Збавіцеля, смерць і пахаванне яго. Па велічыні важнасці гэтых падзей кожны дзень тыдня называецца святым і вялікім. Вернікі праводзяць іх у строгім устрыманні, шчырай малітве, у подзвігах дабрыні і міласэрнасці.
У некаторых мясцінах Гродзенскай губерні яшчэ ў XIX ст. на Вербніцу прывозілі ў цэрквы вярбу цэлымі дрэвамі з карэннем і пасля асвячэння ламалі з яе галіны. Гістарычныя вытокі Вербніцы верагодна паходзяць ад паганскіх часоў, калі продкі ўшаноўвалі культ зеляніны, што звязвалася з прыходам вясны і распусканнем першага дрэва. У хрысціянстве гэты дзень прымяркоўваецца да Уваходу Ісуса Хрыста ў Іерусалім, дзе народ сустракаў яго пальмавымі галінкамі.
Пасля асвячэння прынята было сцябаць вербкамі адзін аднаго з прыгаворкамі і пажаданнямі: «Не я б'ю — вярба б'е. За тыдзень — Вялікдзень», «Хвароба ў лес, здароўе ў косці». Верылі, што, б'ючы галінкамі, можна перадаць чалавеку здароўе, жыццёвую моц, хараство гэтага дрэва, якое першым абуджаецца ад зімовага сну: «Будзь здароў увесь год, як калядны лёд», «Будзь здароў, як вада, а расці, як вярба». Выкарыстоўвалася вербачка і ў народнай медыцыне: ад зубнога болю і ад ліхаманкі трэба было з'есці 9 вербных пупышак; давалі дзецям ад глістоў. Падпальвалі галінку і дымам абкурвалі хворага, гняздо квактухі, попелам яе пасыпалі месца вакол калыскі нованароджанага дзіцяці. 3 дапамогаю вербачкі дзяўчаты праводзілі варажбу: сцебануўшы незнаёмага хлопца, пыталі ў яго імя, спадзеючыся даведацца пра імя свайго суджанага. Асвечанай вярбе надаваліся магічныя ўласцівасці, таму яна, як хрышчэнская вада і грамнічныя свечкі, доўга захоўвалася ў доме і ўжывалася пры розных патрэбах. Яе бралі з сабой перад ворывам, калі збіраліся на праведкі нівы; на Юр'е, калі ішлі ў поле «расу таптаць» і ўторквалі ў зямлю, каб збожжа было тоўстае і вялікае, як вярба; на зажынкі.
Асвячэнне вярбы ўспрымалася ў народзе як выгнанне з яе нячыстага духу. Паводле народных вераванняў, чэрці ўцякаюць з вады пасля Вадохрышча і пасяляюцца на вярбе, ажно пакуль тую не асвецяць на Вербніцу, пасля чаго ўцякаюць у траву да яе асвячэння на Яна (Купалле). Згодна з народнымі назіраннямі, ларазы-«вербічы» на перадвелікодным тыдні неабходны менавіта ў гэты час, каб не было больш позніх маразоў, якія могуць пашкодзіць сяўбе і ўсходам ярыны.
Том Круз
Том Круз (Tom Cruise, поўнае імя Томас Круз Мэйпотэр IV (Thomas Cruise Mapother IV, нар. 3 ліпеня 1962, Сірак’юс, штат Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі, , ,.
Oryx (сайт)
Oryx, або Oryxspioenkop — нідэрландскі сайт ваеннай аналітыкі і даследавання ваенных дзеянняў, які збірае інфармацыю з адкрытых крыніц.
Орыкс створаны ў 2013 годзе і спачатку вывучаў баявыя дзеянні ў Сірыі, пазней ў Нагорным Карабаху. Мітцэр і Оліманс таксама выдалі кнігу пра паўночнакарэйскія Узброеныя сілы.
Стаў стаў міжнародна вядомы падчас расійскага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе, падлікам і адсочваннем матэрыяльных страт на аснове візуальных доказаў і даных з адкрытых крыніц (OSINT) і сацыяльных сетак. Oryx рэгулярна цытуюць вядучыя СМІ, у тым ліку Forbes,, The Wall Street Journal , CNN, Reuters, The Guardian, Newsweek , CBS News , National Interest , а таксама расійскія і рускамоўныя выданні Радыё «Свабода» , Руская служба BBC , Голас Амерыкі  , DW , Новая газета , Российская газета.
Таксама даныя сайта выкарыстоўваюць у сваіх працах ваенныя аналітычныя цэнтры і даследчыя інстытуты, у тым ліку IISS, RUSI , , FOI.
Forbes назваў Oryx «найнадзейнешай крыніцай па канфлікце на дадзены момант», а яго працу «выбітнай». У сувязі з тым, што Oryx улічвае толькі візуальна пацверджаныя страты, яго лічбы часта лічаць самымі мінімальнымі зыходнымі данымі для ацэнак страт.
Кастэльмартэ
Кастэльмартэ (Castelmarte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Пачаевіцкі касцёл
Пачаевіцкі касцёл — колішні касцёл у вёсцы Пачаевічы Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Пазней вядомы як праваслаўная царква Покрыва святой Багародзіцы. Размяшчаецца на ўсходняй ускраіне вёскі.
Кастэльмартэ
Насельніцтва складае 1247 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1247 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Пачаевіцкі касцёл
Архітэктура
Твор архітэктуры позняга барока — двухвежавая аднанефавая базіліка. Фасад фланкіравалі пастаўленыя вуглом чатырохгранныя ярусныя вежы; па цэнтры вылучаўся авальна-арачнымі ўваходным і аконным праёмамі. Выкарыстана крапоўка арачнымі нішамі.
Кастэльмартэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Evangelista.
Фрэнк Брэнгвін
Фрэнк Уільям Брэнгвін (Frank William Brangwyn;,  — , Дзітчлінг, Заходні Сусэкс) — брытанскі мастак, каларыст і дызайнер.
Біяграфія
Калі ў 1874 годзе сям’я пераехала назад у Англію, Брэнгвін прыцягнуў увагу Уільяма Морыса, які пачаў навучаць яго маляванню ў Паўднёвым Кенсінгтанскім музеі. Ён некаторы час працаваў у студыі Морыса, малюючы ў асноўным карціны на тэму мора і сучаснага гарадскога жыцця, а затым некалькі разоў адпраўляўся ў падарожжы на Усход (Брэнгвін пабываў у многіх краінах Азіі і Афрыкі), што істотна паўплывала на яго пачуццё колеру і ўсё далейшае. развіццё яго творчасці. Лічыцца, што ён больш, чым хто-небудзь іншы з еўрапейскіх майстроў, адбіў у сваёй творчасці ўплыў усходняга дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, які ўключаў малюнкі на плітках і дыванкацтва. Яго працы былі высока ацэнены сучаснікамі, сталі экспанатамі шматлікіх музеяў, ён быў абраны асацыяваным чальцом Каралеўскай Акадэміі ў 1904 годзе.
У час Першай сусветнай вайны стварыў больш за 80 плакатаў на ваенную тэматыку, у 1925—1926 гадах займаў пасаду прэзідэнта Каралеўскага таварыства мастакоў Бірмінгема.
Калекцыя палотнаў Брэнгвіна выстаўлена ў Музеі Грунінгэ (Бругэ), карціна «Міласэрнасць» (1890) захоўваецца ў Санкт-Пецярбургу ў Дзяржаўным Эрмітажы.
Абарона Бабруйска (1649)
Бабруйская абарона 1649 — абарона Бабруйска казакамі і гараджанамі ад урадавых войскаў Вялікага Княства Літоўскага падчас казацкага паўстання 1648 – 1651 гг. на чале з Б. Хмяльніцкім. У кастрычніку 1648 г. паўстаўшыя жыхары Бабруйска разам з казацкім атрадам Паддубскага перабілі заможную шляхту, утапілі ў р. Бярэзіна гарадскога старасту і занялі горад. Каля сцен горада быў разбіты пасланы на задушэнне паўстання атрад харужага Паца. У пачатку студзеня 1649 да Бабруйска падышоў атрад колькасцю ў 1500 чалавек шляхты і наёмнікаў Януша Кішкі, якімі ў адсутнасць вялікага гетмана камандаваў польны пісар ВКЛ У. Валовічам. Чатыры тыдні паўстанцы адбівалі атакі. На дапамогу Валовічу 20 лютага падышоў атрад польнага гетмана ВКЛ Я. Радзівіла пасля 5-дзённага пераходу. Скарыстаўшы рознагалоссямі сярод паўстанцаў, Радзівіл схіліў на свой бок багатых мяшчан, гандляроў, рамеснікаў, духавенства. Застрашаныя лёсам Пінску і Мазыра, упэўніўшыся, што пад мурамі стаіць сам Радзівіл, ноччу 21 лютага 1649 г. яны адчынілі гарадскія вароты і горад быў узяты. ''«Аднак казакі адступілі ва ўмацаваныя вежы, у якіх маглі абараняцца; некаторых там забілі, іншыя падпалілі вежы, у якіх знаходзіліся, яшчэ іншыя наставілі на сябе мушкеты і застрэліліся. Сам палкоўнік Паддубскі ня вытрамаў жару і, калі агонь падступіўся бліжэй, выскачыў з вежы і трапіў проста ў рукі князя»''.
Падчас аблогі было забіта некалькі тысяч гараджан і казакоў. Войскі Радзівіла ўчынілі расправу над паўстанцамі, былі забіта некалькі тысяч гараджан і казакоў. Кіраўнік абаронай Паддубскі і яшчэ дзевяць чалавек былі пасаджаны на кол. Сорак пакаралі смерцю, а 270 казакам была адсечана правая рука, трымаўшую зброю, каб застрашыць іншых. За гэта Б. Хмяльніцкі ў адказ пакляўся пакараць смерцю 4000 палонных. Пасля капітуляцыі гетман стрымаў слова і не дазволіў рабаваць горад. «Пахолка аднаго за адну хустку, якую быў узяў, ... загадаў на браме павесіць, хустку пры ім паклаўшы».
Пратэсты ў Празе (2019)
23 чэрвеня 2019 года ў Празе прайшла масавая акцыя пратэсту з патрабаваннем адстаўкі прэм’ер-міністра Андрэя Бабіша. У ёй, па розных звестках, прынялі ўдзел ад 200 да 250 тысяч чалавек. У акцыі прынялі ўдзел людзі з усёй Чэхіі. Многія спецыяльна прыехалі ў Прагу з аддаленых раёнаў. Квіткі на цягнікі і аўтобусы да Прагі былі выкупленыя яшчэ ў пачатку тыдня.
Акцыі пратэсту
Галоўным патрабаваннем пратэстоўцаў была адстаўка прэм’ер-міністра Бабіша. Удзельнікі акцыі неслі ў руках плакаты з патрабаваннямі адстаўкі палітыка. Акцыі праходзілі пад лозунгамі «Ганьба Бабішу» і «Усё залежыць ад нас». Пратэстоўцы абвінавацілі прэм’ер-міністра краіны ў розных злачынствах і запатрабавалі яго адстаўкі. У парламенце Чэхіі планавалася галасаванне аб недаверы Бабішу.
Гэта не першы пратэст супраць прэм’ера Бабіша. Так, у красавіку 2018 года больш чым у 20 гарадах Чэхіі праходзілі мітынгі супраць прызначэння Андрэя Бабіша прэм’ер-міністрам Чэшскай Рэспублікі. У ходзе пратэстаў удзельнікі падпісвалі петыцыі за недапушчэнне Бабіша да ўдзелу ва ўрадзе, якія затым перададуць у Пражскі град.
Раней Бабіш неаднаразова крытыкаваўся СМІ і апазіцыйнымі партыямі як алігарх, чый высокі ўрадавы пост цягне за сабой канфлікт інтарэсаў з яго камерцыйнымі матывамі. Па гэтай прычыне яго параўноўвалі з Сільвіё Берлусконі: напрыклад, часопіс Foreign Policy назваў яго «Бабісконі», у адказ на што Бабіш пагражаў падаць у суд.
Гэта найбуйнейшая за 30 гадоў акцыя пратэсту ў Чэхіі з часоў Аксамітнай рэвалюцыі 1989 году. Сваю падтрымку пратэстаў выказалі розныя чэшскія знакамітасці, да прыкладу Здэнек Сверак і Томаш Клус. Крытычна да пратэстаў паставіўся былы прэзідэнт Чэхіі Вацлаў Клаўс. Замежныя аглядчыкі адзначалі спакойную і прыязную атмасферу дэманстрацый, называючы іх «вялікім пікніком».
Снукерны сезон 2018/2019
Снукерны сезон 2018/2019 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзяць у часовым прамежку паміж 8 мая 2018 года і 7 мая 2019 года.
Снукерысты, якія патрапілі ў мэйн-тур
Усе снукерысты, пералічыныя ніжэй, атрымалі прафесійныя карткі на два сезоны.
Аляксей Васільевіч Звераў
Аляксей Васільевіч Звераў (, в. Ольша, РСФСР — ) — будаўнік-мантажнік электрычных ліній. Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1928 годзе электраманцёрам на станцыі Орша, затым 1930—1941 гадах на Беларускай ДРЭС.
У гады Вялікай Айчыннай вайны апынуўся на часова акупаванай тэрыторыі. Удзельнічаў у партызанскім руху на тэрыторыі Смаленшчыны і Беларусі. У пачатку ліпеня 1941 года працаваў электраманцёрам у брыгадзе па лініі электраперадач сеткавага аддзела «Беларусэнэрга».
У 1944—1972 гадах — брыгадзір, майстар службы лініі электраперадач, у 1979—1984 гадах — электраманцёр Аршанскага прадпрыемства электрасетак.
За поспехі ў выкананні планаў 7-й пяцігодкі і развіцці энергетыкі Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Звераву Аляксею Васільевічу ў 1966 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы.
NGC 5630
NGC 5630 (іншыя абазначэнні — UGC 9270, MCG 7-30-14, ZWG 220.18, IRAS14256+4128, PGC 51635) — спіральная галактыка (Sd) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Chionoecetes angulatus
Апісанне
Даўжыня карапакса 98, а шырыня 95 см. Жыве ў паўночна-ўсходняй частцы Ціхага акіяна ад Камандорскіх астравоў да цэнтральнай частцы Ахоцкага мора, і ад астравоў Прыбылова да Арэгона. На глыбіні ад 90 да 2600 м. Ахоўны статус віду не ацэнены.
Уільям Піт Малодшы
Уільям Піт (малодшы) ( — ) — 16-ы, 18-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі, быў брытанскім палітыкам у канцы 18 і пачатку 19 стагоддзяў. Належаў да партыі Торы.
Біяграфія
Першы тэрмін па пасадзе прем’ер-міністра Піта прыпаў на час праўлення Георга III, калі ў Еўропе адбываліся буйныя падзеі, такія як Французская рэвалюцыя і напалеонаўскія войны. Піт, хоць часта згадваецца як торы, або «новым торы», называў сябе «незалежным вігам» і наогул быў супраць развіцця строгай партыйнай палітычнай сістэмы.
Іван Мацвеевіч Старавойтаў
Іван Мацвеевіч Стараво́йтаў ( — ) — вучоны ў галіне акушэрства і гінекалогіі, доктар медыцынскіх навук (1958), прафесар (1960), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1966).
Біяграфія
Памёр 24 мая 2002 года. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковая дзейнасць І. М. Старавайтава звязана з пытаннямі прафілактыкі пупочнага сепсісу ў нованароджаных, родаў пры папярочным размяшчэнні плода, прафілактыцы і лячэнні пасляродавых хвароб, арганізацыі акушэрска-гінекалагічнай дапамогі і інш.
Аўтар больш за 100 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій, 2 вучэбных дапаможнікаў, артыкулаў у Беларускай Савецкай Энцыклапедыі. Пад яго кіраўніцтвам 3 доктарскія і больш за 30 кандыдацкіх дысертацый.