cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яблычная кіслата
Атрыманне
L-яблычную кіслату вылучаюць з прыроднай сыравіны.
Залужжа (Бярозаўскі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 г. ў складзе Расійскай імперыі, падаравана Кацярынай II нашчадкам генерала-фельдмаршала графа П. А. Румянцава-Задунайскага. У 1864 годзе ў Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года дзейнічалі царкоўна-прыходская школа, хлебазапасны магазін.
Найноўшы час
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года  — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 на кароткі час была ўстаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Малецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 32 будынкі.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года вёска ў Малецкім сельсавеце Пружанскага раёна. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 20 воінаў-землякоў.
У ліпеня 1949 года ў вёсцы створаны калгас імя Дзяржынскага, які ў студзені 1951 года ўвайшоў у калгас імя Панамарэнкі, у 1958 годзе перайменаваны ў калгас «Рассвет». З 14 красавіка 1960 года ў Бярозаўскім раёне. Паводле перапісу 1970 года ў саўгасе «Прагрэс».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, якая паўночнай часткай прымыкае да сярэдзіны другой, больш кароткай вуліцы.
Ынтымак (Іртышскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 232 чалавекі (118 мужчын і 114 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 174 чалавекі (89 мужчын і 85 жанчын).
Лімасол
Лімасол (Λεμεσός, Leymosun)— горад на поўдні Кіпра, другі па велічыні горад краіны, буйны эканамічны, культурны і фінансавы цэнтр. Насельніцтва — 280 тыс. чалавек (2010 г.).
Геаграфія
Лімасол знаходзіцца на беразе заліва Акратіры між старажытнымі гарадамі Курыён і Аматус, пагэтаму візантыйцы называлі яго Неапаліс («новы горад»). Ад Аматуса да цэнтра сучаснага Лімасола ўздоўж набярэжнай цягнецца турыстычна-курортная зона.
Гісторыя
Найбольш старажытныя магілы датуюцца 2000 гг. да нашай эры. Старажытныя гісторыкі не пакінулі згадак пра год заснавання горада.
У 327 годзе Алена Роўнаапостальная прыняла рашэнне пабудаваць недалёка ад Лімасола царкву.
У 1221 годзе горад пагрузіўся пад зямлю пасля разбуральнага землятрусу.
Насельніцтва
Традыцыйна ў Лімасоле пражывалі як грэкі-кіпрыёты, так і туркі-кіпрыёты. Пасля 1974 годя большасць туркаў-кіпрыётаў выехалі на Паўночны Кіпр. У 1990-ых частка з іх вярнулася, пасяліўшысь у турэцкім квартале Лімасола. У горадзе пражывае шмат экспатаў (грэкаў з Грэцыі), англічан, балгар, філіпінцаў, а таксама рускіх*, маецца невялікая армянская дыяспара (каля 1250 чалавек), якая мае ўласную царкву.
Культура
У Лімасоле дзейнічае гістарычны музей, які знаходзіцца ў сярэднявечным замку. Ёсць таксама археялагічны музей, мастацкая галерэя а таксама руіны старога гораду Лімосо.
Гімн Лівіі
Алах вялікі (араб. الله أكبر) — дзяржаўны гімн Лівіі, прыняты ў 1969 г. з прыходам да ўлады Муамара Кадафі.
Напісаны ў 1956 г. як егіпецкі ваенны марш у перыяд Суэцкага крызісу.
Арабскі тэкст гімна
الله أكبر الله أكبر
الله أكبر فوق كيد المعتدي
والله للمظلوم خير مؤيد
Герб Маўрыкія
Герб Маўрыкія ўяўляе сабой падзелены на чвэрці шчыт залатога і блакітнага колераў. У правай верхняй чвэрці намаляваны старажытны карабель залатога колеру на блакітным фоне. Гэта сімвал каланізацыі астравоў еўрапейцамі. У левай верхняй чвэрці намаляваны тры пальмы на залатым фоне. Яны адлюстроўваюць трапічную прыроду астравоў. У ніжняй частцы герба намаляваны чырвоны ключ на залатым фоне і серабрыстая зорка над гарой на блакітным фоне. Яны ўвасабляюць сабой дэвіз герба: Stella Clavisque Maris Indici (па-лацінску: Зорка і ключ Індыйскага акіяна). Шчыт апраўляюць два сцябла цукровага трыснёга, які з'яўляецца галоўнай сельскагаспадарчай культурай Маўрыкія. Шчытатрымальнікі герба з'яўляюцца дронт і алень. Дронт - буйная нялётная птушка, вымерлая ў XVII стагоддзі, сімвал вострава Маўрыкій. Алень сімвалізуе замбараў, завезеных галандцамі з Явы.
Гімн Лівіі
Арабскі тэкст гімна
الله الله الله أكبر
الله فوق المعتدي
يا هذه الدنيا أطِّلي واسمعي
جيش الأعادي جاء يبغي مصرعي
بالحق سوف أرده وبمدفعي
قولوا معي قولوا معي
قولوا معى الويل للمستعمر
والله فوق الغادر المتكبر
الله أكبر يا بلادى كبري
وخذى بناصية المغير ودمري
Хуан Сяньфань
Хуан Сяньфань (кіт.黄現璠/ 黄现璠 ; — ), кітайскі гісторык, антраполаг i прафесар. Названы сучаснікамі «бацькам чжуанлогія».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай Чуанскай сям'і. У 1922—1926 вучыўся ў сярэдняй школе Гуансі. У 1926—1935 вывучаў гісторыю і палеаграфію ў Пекінскім педагагічнага ўніверсітэце. У 1935—1937 вучыўся на гістарычным факультэце універсітэта Токіа. Прафесар гісторыі i антрапалогіі ўніверсітэта Гуансі (1943—1953), прафесар гісторыі i антрапалогіі педагагічнага ўніверсітэта Гуансі (1954—1982).
Гімн Лівіі
Арабскі тэкст гімна
قولوا معى قولوا معي
الله فوق المعتدي.
Асірыс
Асірыс (Азірыс) (wsjr, Ὄσιρις, Osiris) — бог адраджэння, цар замагільнага свету ў старажытнаегіпецкай міфалогіі, муж Ісіды. Само імя «Асірыс» — грэкізаваны варыянт егіпецкага «Усір» (ws'ĩr).
У егіпецкай міфалогіі
Згадваецца ў старажытнаегіпецкіх тэкстах як старэйшы сын бога неба Геба і багіні зямлі Нут, а таксама брат і муж багіні Ісіды. Быў адным з чатырох багоў, якія ў першапачатковыя часы пачаргова жылі на зямлі, сярод людзей, і кіравалі Егіптам, як фараоны. Узначальваючы Егіпет, ён адвучыў людзей ад дзікага ладу жыцця, канібалізму, навучыў сеяць культурныя расліны (полбу і ячмень), садзіць вінаграднікі, гатаваць віно і піва, а таксама здабываць медную і залатую руду. Ён навучыў людзей медыцыне, будаўніцтву гарадоў, усталяваў культ. Амбіцыёзны і зайздрослівы бог пустыні Сэт — малодшы брат Асірыса — пажадаў кіраваць замест яго і прыдумаў спосаб знішчыць брата. Сэт наведаўся разам з 72 зламыснікамі на пір, які спраўляў Асірыс, загадаў унесці прыгожую скрыню (відавочна, саркафаг) і абвясціў, што гэтая рэч будзе падаравана таму, каму падыйдзе паводле памераў. Калі Асірыс лёг у скрыню, служкі Сэта закрылі яе, залілі свінцом і кінулі і Ніл. Плынь прыцягнула саркафаг да берага, і куст верасу, які там рос, ахапіў яе сваімі галінамі.
Багіня Ісіда, жонка Асірыса, знайшла труну з целам мужа. Яна цудоўным чынам выцягнула з яго схаваную жыццёвую сілу і зачала ад мёртвага мужа сына — бога Гора. Пахаваўшы цела Асірыса, яна пасялілася ў балотах дэльты Ніла і там выхавала свайго сына. Калі Гор падрос, ён пачаў змагацца з Сэтам. Спачатку ён пацярпеў паразу і нават згубіў адно вока — чароўнае Вока Гора, але затым поспех перайшоў на яго бок. Ён перамог Сэта, адабраў згубленае вока, якое даў праглынуць мёртваму бацьку. Асірыс ажыў, але не пажадаў заставацца на зямлі і пакінуў трон Гору, а сам стаў кіраваць замагільным светам.
Паводле іншай версіі міфа Сэт не замкнуў Асірыса ў скрыні, а рассек на 14 частак і раскідаў па ўсяму Егіпту. Ісіда сабрала ўсе часткі і пахавала. Плутарх у трактаце «Аб Ісідзе і Асірысе» спалучае абедзве версіі: Сэт нібыта распраўляецца з Асірысам двойчы. Паводле некаторых версій, Асірыса ажывіў не Гор, а Ісіда (сама, або з дапамогаю сястры Нефтыды). Пахаванне Асірыса прыпісвалася то Ісідзе, то Анубісу.
Інтэрпрэтацыя міфаў
Матыў рассячэння цела Асірыса на 14 частак, верагодна, узнік каб растлумачыць наяўнасць магіл Асірыса ў розных частках Егіпта. У сусветнай практыцы наогул бог мёртвых адначасова з'яўляецца богам ураджаю, бо ўраджай «прыходзіць» з-пад зямлі, куды хаваюць памерлых. Сюжэт са смерцю Асірыса і яго ажыўленнем перадае цыкл жыцця культурнай расліны, якую найперш «хаваюць» у зямлю ў выглядзе насення, а потым яна «ажывае» (прарастае).
Фарміраванне і развіццё культу Асірыса
Культ Асірыса узнік у эпоху першабытнародавага ладу; ён успрымаўся як бог творчых сіл прыроды. Сувязь Асірыса з прыродай захавалася на працягу ўсёй гісторыі Егіпта. Звычайна яго малявалі сярод дрэў, з вінаграднай галінкай, якая часам абвівала яго постаць. Яго цела заўсёды фарбавалі ў зялёны колер. Лічылася, быццам, як і ўвесь раслінны свет, Асірыс штогод памірае і адраджаецца да новага жыцця, жыццёвая сіла ў ім заўсёды захоўваецца, нават у мёртвым. На выявах скрозь труну Асірыса прарастае дрэва, або з Асірыса-муміі вырастаюць сцёблы злакаў, якія палівае жрэц. У пахаваннях часта размяшчалася нацягнутая на раму тканіна, на якой з зямлі ляпілі ляжачую постаць Асірыса, якую засявалі насеннем полбы і ячменю: калі зеляніна прарасце, то ажыве і мёртвы. Спачатку Асірыса атаяснялі з памерлым царом. У «Тэкстах пірамід» фараон пасля смерці прыпадабняецца Асірысу. Пачынаючы з эпохі Сярэдняга Царства, кожнага памерлага егіпцяніна атаяснялі з Асірысам (лічылася, быццам пасля смерці памерлы ажывае, як Асірыс, і ва ўсіх болей позніх задушных тэкстах імя Асірыса згадваецца перад імем памерлага).
Як бог памерлых і цар замагільнага свету, Асірыс успрымаецца як суддзя свету мёртвых. Лічылася, што кожны памерлы паўстае перад ім, і сэрца мёртвага ўзважваецца на шалях адносна каменнай выявы багіні Маат. Калі чаша, на якой стаіць гэтая выява, аказвалася цяжэйшай, а сэрца — лягчэйшым, чалавек трапляў у «райскія палі» Іару, дзе атрымліваў асалоду ад вечнага жыцця. Калі сэрца аказвалася цяжэйшым — азначала, што пры жыцці памерлы быў грэшнікам, і яго аддавалі з'ядзенне пачвары.
Першапачаткова Асірыс, верагодна, быў мясцовым богам у Джэду, ва ўсходняй частцы дэльты Ніла. Атоеснены з іншым богам горада — Аджэці — яго сталі выяўляць з атрыбутамі гэтага боства (кіем і бізуном альбо покаўкай), якія трывала замацаваліся за Асірысам. Заняўшы цэнтральнае месца ў царскім кульце, Асірыс стаў шанавацца ў Абідосе — месцы пахавання фараонаў, дзе ён замяніў бога памерлых Анубіса — апошні зрабіўся яго спадарожнікам і памочнікам. Як сын бога зямлі Геба — сын, які сыходзіў пасля смерці пад зямлю, Асірыс стаў шанавацца богам зямных глыбінь, на чыіх плячах спачывала Зямля, з поту чыіх рук выцякае Ніл.
З канцом Новага царства Асірыса звязвалі з богам Ра і выяўлялі з сонечным дыскам на галаве. У эліністычны перыяд культ Асірыса зліўся з культам свяшчэннага быка Апіса і новы (элінізаваны) вобраз бога, які атрымаў імя Серапіса (Асірыса — Апіса), набывае папулярнасць далёка за межамі Егіпта. Раней культ Асірыса распаўсюдзіўся ў захопленым Егіптам Кушы і іншых краінах. У грэка-рымскі перыяд культ Асірыса (у адным шэрагу з грэка-ўсходнімі культамі багоў паміраючай і ажываючай прырода — Атыса, Адоніса, Тамуха) шырока распаўсюдзіўся ў Заходняй Азіі і Еўропе, уключаючы ўсё Прычарнамор'е.
Брыга-Альта
Брыга-Альта (Briga Alta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 52 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 18025. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Народ Мордара
Мордарцы — народ Мордара, оркаў, троляў і іншых пачвараў у свеце Толкіна. Ідуць пад кіраўніцтвам Саўрана.
Гісторыя народа
У 3019г. Трэцяй Эпохі, Мордар атакаваў Міжзем’е, з надзеяй захапіць яго.
Пасля правалу (знішчэння Пярсцёнка), оркі і інш. згубілі гаспадара, і разбегліся….
Куаныш (Карагандзінская вобласць)
Куаныш — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Карамендэ. Код КАТА — 353647200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 295 чалавек (151 мужчына і 144 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 290 чалавек (152 мужчыны і 138 жанчын).
Айсіньгёро Сушунь
Айсіньгёро Сушунь (26 лістапада 1816 — 8 лістапада 1861) — палітычны і ваенны дзеяч перыяду імперыі Цын.
Біяграфія
Паходзіў з маньчжурскага клана Айсінь Гёро. З-за вялікай колькасці дзяцей у сям’і не атрымаў, нягледзячы на шляхетнае паходжанне, паўнавартаснай адукацыі. Паступіў на ваенную службу і прасунуўся па ёй у апошнія гады кіравання імператара Даагуана. Неўзабаве стаў бліжэйшым дарадцам і пратэжэ імператара Айсіньгёро Ічжу. Быў таксама камандзірам, канцлерам, начальнікам Галоўнага ўпраўлення па падатках і зборах і намеснікам вялікага сакратара. Ён таксама меў права на свабодны доступ да імперскіх пакояў. Падчас Другой опіумнай вайны быў фактычным архітэктарам палітыкі цынскай імперыі, дэнансаваўшы, у прыватнасці, многія дагаворы, заключаныя Кітаем у 1850-х гадах, у тым ліку з Расійскай імперыяй.
Выкарыстоўваючы сваё службовае становішча, назапасіў велізарнае багацце. Пасля смерці імператара ў жніўні 1861 года стаў членам рэгенцкага савета з васьмі чалавек, які выносіў пастановы ад імя непаўналетняга імператара Тунчжы; у савет увайшлі таксама два яго браты. У гэтым органе ён адыгрываў вырашальную ролю, аказваючы магутны ўплыў на палітыку дзяржавы. Вынікамі яго палітыкі былі змены, накіраваныя на ўзмацненне бюракратычнага апарата, а таксама працяг ізаляцыянісцкай палітыкі папярэдняга манарха. Гэты савет, аднак, не мог прымаць рашэнні без адабрэння двух удовых імператрыц, Цыань і Цысі, што прыводзіла да сур’ёзных палітычных трэнняў.
Яго палітыка турбавала імператрыцу Цысі, якая баялася сваёй маргіналізацыі. Яна арганізавала змову з мэтай звяржэння чыноўніка, што ўмацаваўся ва ўладзе. Сушунь быў арыштаваны ў Пекіне ў пачатку лістапада 1861 года па абвінавачванні ў дзяржаўнай здрадзе і быў пакараны на Заходнім рынку ў Пекіне праз некалькі дзён.
Адэлаіда
Адэлаіда (Adelaide) — сталіца і самы вялікі горад штата Паўднёвая Аўстралія, пяты па велічыні горад краіны, з насельніцтвам больш 1,1 мільёна чалавек у 2004. Горад размешчаны на беразе заліва Святога Вінсента, на Адэлаідскіх раўнінах, на поўнач ад паўвострава Фларо, у падножжа хрыбта Маўнт Лофці.
Названы ў гонар каралевы Адэлаіды, жонкі караля Вільгельма IV, горад быў заснаваны 28 снежня 1836 у якасці сталіцы адзінага свабоднага брытанскага паселішча ў Аўстраліі. Палкоўнік Уільям Лайт, адзін з айцоў-заснавальнікаў горада, распрацаваў гарадскі план і выбраў месца размяшчэння горада на беразе ракі Торэнс. Пад уплывам Уільяма Пена, Лайт надаў вуліцам горада форму рашоткі, у якой перасякаюцца шырокія бульвары і прасторныя плошчы. Цэнтр горада цалкам акружаны паркавай зонай. Ранняя Адэлаіда стала цытадэллю рэлігійнай свабоды, прагрэсіўнай палітыкі і грамадзянскіх правоў, якія прывялі да правядзення ўнікальных сацыяльных рэформ. Сёння Адэлаіда знакамітая сваімі фэстамі, а таксама віном, мастацтвам і спартыўнымі дасягненнямі.
Як урадавы і камерцыйны цэнтр Паўднёвай Аўстраліі, Адэлаіда размяшчае вялікай колькасцю дзяржаўных і фінансавых устаноў. Большасць з іх размешчаны ў цэнтры горада, а таксама ў прыгарадах.
Геаграфія
Адэлаіда размешчана на поўнач ад паўвострава Фларо, на Адэлаідскіх раўнінах паміж залівам Святога Вінсента і невысокім хрыбтом Маўнт Лофці. Горад расцягнуўся на 20 км ад узбярэжжа да падножжа Адэлаідскіх узгоркаў, і на 90 км ад Гоўлера на поўначы да Селікс-Біч на поўдні. Па звестках Аўстралійскага бюро статыстыкі, агульная плошча гарадской тэрыторыі Адэлаіды складае 870 км², і ў сярэднім размешчана на вышыні 50 метраў над узроўнем мора. Гара Лофці размешчана на ўсход ад горада ў пагорыстай мясцовасці, яе вышыня складае 727 метраў. Гэта самая высокая кропка ў горадзе і ў частцы штата Паўднёвая Аўстралія, размешчанай на поўдзень ад Буры.
Вялікая частка сучаснай тэрыторыі Адэлаіды да брытанскага засялення ўяўляла сабою буш, толькі на ўзбярэжжы размяшчаліся багністыя глебы. Аднак значныя тэрыторыі, пакрытыя натуральнай расліннасцю, былі расчышчаны, за выключэннем тэрыторый запаведнікаў, такіх як Запаведнік Клеланд і Нацыянальны парк Белэйр. Праз рэгіён працякае некалькі рэк і ручаёў. Самымі буйнымі з іх з'яўляюцца рэкі Торэнс і Анкапарынга. Прэсную ваду горад атрымлівае з некалькіх вадасховішчаў, найбуйнейшыя з якіх — Маўнт Болд і Хэпі Уэлі — забяспечваюць больш паловы запатрабавання горада ў вадзе.
Народ Ізенгарда
Ізенгардцы — народ Ізенгарда, оркаў (Урук-хаі), варгаў і інш. у свеце Толкіна. Ідуць пад кіраўніцтвам Сарумана.
Гісторыя народа
У 3019г. Трэцяй Эпохі, Ізенгард атакаваў у першую чаргу Рохан.
Пасля правалу ў бітве за Хельмаву Падзь, і нападзення Энтаў на Ізенгард, народ Ізенгарда (калі так яго можна назваць) перастаў існаваць…
NGC 4620
NGC 4620 (іншыя абазначэнні — UGC 7859, MCG 2-32-182, ZWG 70.224, VCC 1902, NPM1G +13.0317, PGC 42619) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касагаш (Паўладарская вобласць)
Касагаш — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Касагашскай сельскай акругі. Код КАТА — 554647100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1063 чалавекі (525 мужчын і 538 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 831 чалавек (419 мужчын і 412 жанчын).
Індыйскі замбар
Індыйскі замбар (Cervus unicolor) — млекакормячае сямейства аленевых.
Знешні выгляд
Індыйскі замбар — самы буйны індыйскі алень. Сярэдняя вышыня ў карку каля 140 см. Самцы важаць да 320 кг. Самыя буйныя рогі замбара былі даўжынёй 129,2 см.
Лад жыцця
Замбар жыве ля вады і ў вадзе. Пасецца ён па начах, днём хаваецца ў чашчобах. Нягледзячы на сваю вагу і памеры замбары перасоўваюцца па лесе бясшумна.
Харчаванне
Замбары сілкуюцца травой, лісцем і разнастайнымі пладамі.
Цікавыя факты
Выява замбара прысутнічае на гербе Маўрыкія.
Лукомер
Луко́мер (, Лукомер) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета. Размешчана за 26 км ад Бярозы, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядома пад назвай Лукомер у 1563 годзе ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Кабацкага. У 1716 годзе ў складзе войтаўства Блудзенскага Блудзенскага староства.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1856 годзе ў Малечы і Лукомеры памешчыку Іосіфу Здзітоўскаму належалі 387 рэвізскіх душ, у вёсцы жыў 1 вольны жыхар. У 1864 годзе ў Малецкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У 1865 годзе маёнтак пад назвай Лукомеж за ўдзел гаспадара Аляксандра Жукоўскага ў паўстанні падлягаў абавязковаму продажу з таргоў. У той час у маёнтку знаходзілася карчма, цагельны завод, кузня, памешчыку належалі 188 дзесяцін пашы, 86 дзесяцін сенакоснай, 4 дзесяцін сядзібнай зямлі. У 1890 годзе вёска і маёнтак Лукомер, памешчыцы Соф'і Здзіхоўскай належалі 346 дзесяцін. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы дзейнічалі дзейнічалі хлебазапасны магазін і кузня. Маёнтак (запісаны як Лукомір) ва ўладанні Соф'і Грамніцкай, таксама былая карчма ў яе ж уладанні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Малевіцкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр Лукамірскага сельсавета Пружанскага раёна.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 4 жыхароў, на фронце загінулі 19 воінаў-землякоў.
16 ліпеня 1954 года Лукамірскі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Малецкага сельсавета. З 1960 года ў Бярозаўскім раёне. Паводле перапісу 1970 года ў саўгасе «Малеч» (у 1979—90 імя 60-годдзя Кампартыі Беларусі), дзейнічала пачатковая школа.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, якую ў паўночнай частцы перасякае з поўначы на поўдзень кароткая вуліца, ад гэтага скрыжавання на ўсход адыходзіць кароткі правулак.
Магункас
Магу́нкас (Magunkos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Рымшэ. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Герб Радуні
Герб Радуні — герб гарадскога пасёлка Радунь Воранаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 279.
Гістарычны герб пацверджаны гораду каралём польскім і вялікім князем літоўскім С. А. Панятоўскім 23 чэрвеня 1792: «у сярэбраным полі чырвоны рак».
Аляксандр Цімафеевіч Пракапенка
Аляксандр Цімафеевіч Пракапенка (,  —, ) — беларускі савецкі футбаліст, выступаў на пазіцыі паўабаронцы.
Герб Радуні
Апісанне
Сучасны герб уяўляе сабой барочны шчыт, у сярэбраным полі якога намаляваны рак чырвонага колеру. У герб Радуні закладзены адзін найбольш распаўсюджаных у геральдыцы гербавых сюжэтаў — ідэя прыроднага багацця ў агульнадаступнай для ўсіх форме адлюстравання.
Аляксандр Цімафеевіч Пракапенка
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу № 18 горада горада Бабруйска. У пачатку 1960-х гадоў зборная па футболе гэтай школы пяць гадоў запар выйгравала Кубак дружбы для зборных школ Беларусі і Прыбалтыкі. Пачаў гуляць у 1962 у Бабруйску ў дзіцячай камандзе, затым у клубнай камандзе «Будаўнік» (Бабруйск) — 1971/72 (па чэрвень).
Скончыў Беларускі інстытут фізічнай культуры.
Лепшыя гады футбольнай кар’еры прайшлі ў складзе «Дынама» (Мінск) (1972 (з ліпеня) — 1983). У яе складзе стаў чэмпіёнам СССР (1982). У 1983-м адлічаны з каманды за сістэматычнае парушэнне рэжыму. У канцы 1984 года Аляксандра з яго згоды змесцяць у Мазырскі ЛПП, дзе ён правёў год.
Спрабаваў вярнуцца ў «вялікі футбол». Гуляў за «Дняпро» (Магілёў) (1986, па чэрвень), «Нефтчы» (Баку) — 1987 (па красавік).
Жыццё пасля футбола
У студзені 1989 года зноў адпраўлены ў Мазырскі Лячэбна-працоўны прафілакторый, дзе правёў 2 месяцы. Увечары 29 сакавіка 1989 года калі прыйшоў паесці ў рэстаран гасцініцы «Мінск», адчуў сябе дрэнна і раптоўна памёр.
Ніно Суцідзэ
Біяграфія
Улетку 2008 года перайшла ў асноўную каманду ЖФК «Норчы Дынамаелі» (Тбілісі). Праз два сезоны перайшла ў «Бая» (Зугдзідзі), дзе ў другі раз у кар'еры выйграла чэмпіянат Грузіі.
Аляксандр Цімафеевіч Пракапенка
Жыццё пасля футбола
Пахаваны на могілках у вёсцы Такары, Бабруйскі раён.
Ніно Суцідзэ
Біяграфія
2 снежня 2011 года перайшла ў турэцкі клуб «Канак Беледыеспор». З камандай з Ізміра выйграла Першую лігу Турцыі ў 2013 годзе.
Выступала ў WU-17 (2007—2009) і WU-19 (2009—2010). У 2009 годзе дэбютавала за зборную Грузіі.
Помнік Янку Купалу (Мінск)
Помнік Янку Купалу — помнік у Мінску, размешчаны на галоўнай алеі аднайменнага парку. Складаецца з манументальнай скульптуры — статуі Я. Купалы і фантана «Вянок», размешчанага недалёка.
Пастаўлены ў 1972 г. да 90-годдзя з дня нараджэння паэта (скульптары А. Анікейчык, А. Заспіцкі, Л. Гумілеўскі, Дзяржаўная прэмія БССР 1974 г.; архітэктары Ю. Градаў, Л. Левін).
Апісанне
На гарызантальным пастаменце — гранітнай глыбе — устаноўлена бронзавая фігура паэта. Вышыня скульптуры складае 7 м. Пясняр у накінутым па плечы паліто апіраецца на посах. Ва ўсёй яго постаці, у выразе твару падкрэслены рамантычная ўзнёсласць, скіраванасць у будучыню, высакароднасць і чалавечая абаяльнасць. Каля ног паэта прабіваецца крыніца, а побач з ёй раскінула цяжкае бронзавае лісце казачная папараць-кветка.
Арыель (спадарожнік Урана)
Арыель — чацвёрты па велічыне спадарожнік Урана. Адкрыты 24 кастрычніка 1851 года брытанскім астраномам У.Ласелам. Названы ў гонар гераіні паэмы Аляксандра Поўпа.
Даследванне
У першыню (адзіны раз) насупраць Арыеля праляцеў КА Вояджэр-2, 24.01.1986 ён прайшоў каля спадарожніка на адлегласці 127 000 км. На жаль даследваць тады ўдалося толькі паўднёвую частку Арыеля (асветленную сонечным святлом).
Аляксандр Яўсеевіч Хінштэйн
Аляксандр Яўсеевіч Хінштэйн (нар. 26 кастрычніка 1974, Масква, РСФСР, СССР) — расійскі журналіст і палітычны дзеяч. Саветнік дырэктара Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі Расійскай Федэрацыі з 24 кастрычніка 2016 года.
У мінулым — дэпутат Дзяржаўнай Думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі IV — VI скліканняў, член фракцыі «Адзіная Расія» (2003—2016).
Сям'я
У 1991 годзе скончыў сярэднюю школу № 193 г. Масквы. У 1996 годзе паступіў на факультэт журналістыкі МДУ. У 2007 годзе скончыў Маскоўскі ўніверсітэт МУС Расіі.
Пачаў працаваць пазаштатным карэспандэнтам у газеце «Маскоўскі камсамолец» у 1991 годзе, у наступным годзе быў улучаны ў штат. Пачынаў карэспандэнтам, пазней стаў агляднікам пры галоўным рэдактары. У 1990-х гадах апублікаваў шэраг скандальных журналісцкіх расследаванняў, на падставе якіх узбуджаліся крымінальныя справы, што краналі высокапастаўленых службоўцаў.
Дзяржаўная Дума
7 снежня 2003 года быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай Думы ад Сямёнаўскай аднамандатнай выбарчай акругі № 122, Ніжагародскай вобласці. Старшыня Камісіі па барацьбе з карупцыяй пры Адміністрацыі губернатара Ніжагародскай вобласці.
Член фракцыі «Адзіная Расія», намеснік старшыні думскага камітэта па прамысловасці, будаванні і навукаёмістых тэхналогіях, член думскіх камісій па супраціве карупцыі, па пытаннях ужываннем выбарчага заканадаўства РФ; сустаршыня працоўнай групы па вывучэнні практыкі выдаткавання бюджэтных сродкаў, што скіроўваюцца на фінансаванне дарожнага будавання і інвестыцый у дарожнае будаванне. Член міжфракцыйнага дэпутацкага аб'яднання «Авіяцыя і касманаўтыка Расіі».
Намеснік старшыні Камісіі Парламенцкага Сходу Саюза Беларусі і Расіі па інфармацыйнай палітыцы і ўзаемадзеянні з грамадскімі аб'яднаннямі.
У 2007 годзе быў паўторна абраны ў Дзярждуму па спісах «Адзінай Расіі» па Ніжагародскай вобласці. У Дзяржаўнай Думе 5 склікання быў членам Камітэта па прамысловасці, старшынём падкамітэта па аўтамабільнай прамысловасці, членам Камісіі па заканадаўчым забеспячэнні супраціву карупцыі.
З 2006 года актыўна займаўся праблемай «ашуканых дольнікаў», ініцыяваў шэраг законаў у гэтым кірунку. Узначальваў працоўную групу партыі «Адзіная Расія» па абароне праў укладнікаў і дольнікаў. Займаўся каардынацыяй працы па рашэнні праблем пацярпелых грамадзян.
Адмовіўся ад удзелу ў праймерыз Адзінай Расіі перад выбарамі ў Дзярждуму 2016 года з-за сваркі з уладамі рэгіёнаў. Адзначалася, што ў Хінштэйна склаліся нацягнутыя адносіны з рэгіянальнымі элітамі Самарскай і Ніжагародскай абласцей, а таксама паўсталі нязгоды з кіраўніцтвам «Адзінай Расіі». У маі 2016 года перайшоў на пасаду саветніка па СМІ сакратара генрады партыі «Адзіная Расія» Сяргея Няверава.
Расгвардыя
24 кастрычніка 2016 года прызначаны саветнікам дырэктара Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі Расійскай Федэрацыі Віктара Золатава ў якасці федэральнага дзяржаўнага грамадзянскага службоўца. Надглядае пытанні нарматыўна-прававога рэгулявання, ідэалагічнай, прапагандысцкай і інфармацыйнай працы. З-за новага прызначэння Хінштэйн прыпыніў членства ў партыі «Адзіная Расія».
Адкрыццё крымінальнай справы, здарэнні і скандалы
15 мая 1999 года ў дачыненні Хінштэйна было ўзбуджана крымінальная справа па факце выкарыстання свядома падробленых дакументаў (артыкул 327 ч. 3 УК РФ). 14 мая Хінштэйн пры парушэнні правілаў дарожнага руху падаў супрацоўнікам ДІБДР пасведчанне капітана МУРА Мацвеева. Расследаванне паказала, што пасведчанне Хінштэйну выдаў супрацоўнік Маскоўскага мытнага кіравання Алег Судакоў «за шэраг станоўчых публікацый у газеце „Маскоўскі камсамолец“», прысвечаных гэтаму ўпраўленню. Сам Хінштэйн казаў, што справа з'явілася помстай з боку кіраўніцтва МУС за яго крытычныя выступы. У 2000 годзе справа была спынена Следчым камітэтам МУС РФ у сувязі з тым, што «здзейсненыя Хінштэйнам дзеянні не ўяўляюць вялікай грамадскай небяспекі і не пацягнулі цяжкіх наступстваў». У звязку з дадзенай крымінальнай справай у шэрагу сродках масавай інфармацыі з'явілася інфармацыя пра сувязі Хінштэйна са спецслужбамі.
18 жніўня 2001 года ў Хінштэйна са Строгінскага бульвара, дзе ён жыў, быў сагнаны аўтамабіль Audi A6. Сума шкоды склала каля 600 тысяч рублёў.
У 2014 годзе ў партыі абмяркоўвалася пытанне пра членства Хінштэйна ў прэзідыуме генсавета пасля майскага інцыдэнту на борце самалёта, што здзяйсняў рэйс па маршруце Мінеральныя Воды — Масква. Следчы камітэт звінаваціў яго ў дробным хуліганстве і невыкананні вымог экіпажа. Следчыя ўбачылі ў дзеяннях Хінштэйна прыкметы адміністрацыйнага парушэння і звярнуліся ў Дзярждуму з просьбай пазбавіць яго дэпутацкай недатыкальнасці, але Генпракуратура адмовілася скіраваць адпаведны запыт.
Брандэла
Брандэла (Brondello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 324 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Ваеннае прымяненне БПЛА
Беспілотныя лятальныя апараты (БПЛА) могуць вырашаць наступныя ваенныя задачы:
Ударныя БПЛА
Ударныя БПЛА выкарыстоўваюцца для мэтавых забойстваў некалькімі краінамі.
Упершыню яны ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях у 1991 годзе падчас вайны ў Персідскім заліве, але прымяняліся выключна для назірання. Аналагічныя задачы БПЛА выконвалі падчас Югаслаўскіх войн. Прымяненне дронаў для атак пачалося толькі пасля 2001 года ў ходзе вайны з тэрарызмам. Так, напрыклад, ЗША ўдарныя БПЛА ўжываліся ў Афганістане і Пакістане. Пры адміністрацыі Барака Абамы іх прымяненне павілічылася. Яшчэ большы рост адзначаны падчас прэзідэнцтва Дональда Трампа; колькасць удараў БПЛА павялічана на 400 %. Удзел ударнай беспілотнай авіяцыі выклікаў асцярогу з боку ААН, паколькі ад дзеянняў дронаў перыядычна пакутавала мірнае насельніцтва. У прыватнасці, падчас удараў амерыканскіх БПЛА ў Пакістане станам на 2017 год загінулі ад 158 да 965 цывільных асоб.
Невялікія беспілотнікі і квадракоптары меліся таксама ў ІДІЛ. Яны прызначаліся для нанясення ўдараў у Іраку і Сірыі.
Падчас канфлікту ў Нагорным Карабаху ў 2020 годзе беспілотнікі шырока выкарыстоўваліся азербайджанскай арміяй супраць армянскіх войск. Сярод азербайджанскіх дронаў былі ізраільскія IAI Harops і турэцкія Bayraktar TB2.
Згодна з дакладам групы экспертаў Савета Бяспекі ААН па Лівіі, апублікаваным у сакавіку 2021 года, у 2020 годзе беспілотнік турэцкай вытворчасці Kargu, напоўнены выбухоўкай, выявіў і атакаваў сілы Хафтара ў Лівіі з дапамогай уласнага штучнага інтэлекту без каманды аператара. Гэта лічыцца першай атакай, ажыццёўленай беспілотнікамі па ўласнай ініцыятыве.
Эфектыўнасць
Меркаванні навукоўцаў адносна эфектыўнасці ўдараў беспілотнікаў неадназначныя. Некаторыя даследаванні пацвярджаюць, што ўдары з мэтай знішчэння кіраўніцтва тэрарыстычнай або паўстанцкай групы абмяжоўваюць магчымасці гэтых арганізацый у будучыні, у той час як іншыя даследаванні абвяргаюць гэта. Аперацыі дронаў паспяхова душаць дзейнась баевікоў. Даныя сумесных намаганняў ЗША і Пакістана па барацьбе з тэрарызмам паказваюць, што радыкалы спыняюць зносіны і планаванне нападаў, каб пазбегнуць выяўлення і прыцэльнага ўдару.
Прыхільнікі дронавых атак сцвярджаюць, што ўдары БПЛА ў значнай ступені эфектыўныя для паразы канкрэтных баевікоў. Яны таксама памяншаюць колькасць ахвяр сярод грамадзянскага насельніцтва і тэрытарыяльную шкоду ў параўнанні з іншымі відамі ваеннай сілы, такімі як буйныя бомбы. Ваенныя альтэрнатывы ўдарам беспілотнікаў, такія, як рэйды і допыты, могуць быць надзвычай рызыкоўнымі, працяглымі і патэнцыйна неэфектыўнымі. Стаўка на БПЛА не абыходзіцца без рызыкі, паколькі выкарыстанне амерыканскіх апаратаў стварае міжнародны прэцэдэнт у дачыненні да экстэрытарыяльных і пазасудовых забойстваў.
Тэхнічныя недахопы
Праблемай БПЛА з’яўляецца ўразлівасць каналаў сувязі-сігналы GPS-навігатараў, так як іх можна глушыць, перахопліваць і падмяняць. Для кіравання дронам патрабуюцца каналы сувязі высокай прапускной здольнасці. Гэта складана арганізаваць, асабліва для загарызонтнай (у тым ліку спадарожнікавай) сувязі. Так, падчас кампаніі ЗША ў Афганістане адначасова ў паветры маглі знаходзіцца не больш за два БПЛА, а для эканоміі прапускной здольнасці канала спадарожнікавай сувязі аператары былі вымушаныя адключаць некаторыя датчыкі.
Сур’ёзнай праблемай для оптыка-электронных сістэм ўдарных апаратаў з’яўляюцца ўмовы надвор’я: у выпадку нізкай воблачнасці ўдарным БПЛА даводзіцца зніжацца ніжэй мяжы воблачнасці, тады яны трапляюць у зоны паразы ПЗРК і нізкавышынных ЗРК. Таму дроны найбольш эфектыўныя ў пустынных рэгіёнах Блізкага Усходу, дзе звычайна яснае неба і можна дзейнічаць з вялікай вышыні (як адзначалі эксперты Мінабароны ЗША, падчас грамадзянскай вайны ў Емене ў мясцовых дзяцей з’явілася прыказка «калі яснае неба — чакай беспілотніка» ).
Барацьба з БПЛА
У сучаснасці многія дзяржавы займаюцца распрацоўкай сістэмы абароны ад ваенных дронаў. Звычайна для выяўлення выкарыстоўваюць РЛС, аптычныя і акустычныя сродкі, сродкі перахопу радыёсігналаў перадачы інфармацыі і іх аналізу. Комплекс РЭБ можа запеленгаваць месцазнаходжанне БПЛА, а таксама станцыі кіравання, адвесці апарат з курсу за кошт падмены сігналу GPS (такімі магчымасцямі, напрыклад, валодаюць беларуская сістэма РЭБ «Навальніца» і расійская «Рэпелент»). Праблема ў тым, што радыус уздзеяння такіх сістэм РЭБ абмежаваны і часцяком не перавышае 10 км. Для знішчэння могуць выкарыстоўвацца як звычайныя зенітныя ракетна-артылерыйскія комплексы і сродкі РЭБ (у прыватнасці, шляхам глушэння сігналаў кіравання), так і стралковая зброя (малаэфектыўна).
Спіс вуліц Кіраўска
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Кіраўск
Цэнтральная нервовая сістэма
Цэнтральная нервовая сістэма (ЦНС) — асноўная частка нервовай сістэмы жывёл і чалавека, якая складаецца з вялікай колькасці нервовых клетак (нейронаў) і іх атожылкаў; прадстаўлена ў беспазваночных сістэмай цесна звязаных паміж сабой нервовых вузлоў (гангліеў), у пазваночных жывёл і чалавека — спінным і галаўным мозгам.
Кашкар (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 969 чалавек (491 мужчына і 478 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 630 чалавек (328 мужчын і 302 жанчыны).
Таскудук (Паўладарская вобласць)
Таскудук — былое сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіла ў склад Касагашскай сельскай акругі. Код КАТА — 554647300. Скасавана 10 снежня 2015 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 148 чалавек (72 мужчыны і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 20 чалавек (13 мужчын і 7 жанчын).
NGC 4622
NGC 4622 (іншыя абазначэнні — ESO 322-57, MCG -7-26-31, AM 1239-402, DCL 142, PGC 42701) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Цэнтаўр. Знаходзіцца ад нас на адлегласці 200 мільёнаў светлавых гадоў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анатоль Мікалаевіч Еўтушэнкаў
Анатоль Мікалаевіч Еўтушэнкаў (нар., Рыжыкава, Смаленская вобласць) — беларускі вучоны, доктар біялагічных навук (1997), прафесар (2006) і загадчык кафедры малекулярнай біялогіі біялагічнага факультэта БДУ.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 сакавіка 1953 года ў в. Рыжыкова Смаленскай вобласці.
У 1975 годзе скончыў біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта са спецыялізацыяй па мікрабіялогіі і паступіў у аспірантуру БДУ.
У 1978 годзе скончыў аспірантуру БДУ і пачаў навуковую дзейнасць у Праблемнай НДЛ эксперыментальнай біялогіі БДУ пад кіраўніцтвам прафесара Ю. К. Фамічова. Навуковую працу сумяшчаў з выкладчыцкай на кафедры мікрабіялогіі. Працаваў на пасадах малодшага навуковага, старэйшага навуковага, вядучага навуковага супрацоўніка, а таксама на выкладчыцкіх пасадах, прайшоўшы шлях ад асістэнта да прафесара і загадчыка кафедры малекулярнай біялогіі, у арганізацыі якой прымаў самы актыўны ўдзел (кафедра адкрыта ў 2002 годзе).
Кандыдат навук — з 1981 года (спецыяльнасць «Мікрабіялогія»), доктар біялагічных навук з 1997 года (спецыяльнасць «Мікрабіялогія і біятэхналогія»). У 2006 годзе прысвоена навуковае званне прафесара.
Навуковая дзейнасць
А. М. Еўтушэнкаў з’яўляецца спецыялістам у галіне малекулярнай генетыкі фітапатагенных мікраарганізмаў і генетычнай інжынерыі біялагічных аб’ектаў. Асноўным аб’ектам даследавання Еўтушэнкава А. М. з’яўляліся фітапатагенныя бактэрыі родаў, Pectobacterium. Ён правёў генетычны аналіз механізмаў вірулентнасці бактэрый шляхам кланавання структурных генаў пектатліяз і даказаў адрозненне ізаферментнага складу пектатліяз у розных відаў фітапатагенных пектабактэрый. Упершыню выяўлены механізм відаспецыфічнасці сістэм сакрэцыі пазаклеткавай ферментаў, г.зн. пры увядзенні ў клеткі бактэрый P. carotovorum пектатліяз іншых фітапатагенных пектабактэрый ферменты не сакрэтаваць і наадварот.
Вывучэнне механізмаў вірулентнасці Pectobacterium carotovorum дазволіла выявіць сістэму сакрэцыі III тыпу, ўцягнутасць ва ўзаемадзеянне бактэрый з расліннай клеткі. У выніку вывучэння генаў сістэмы сакрэцыі III тыпу выяўлены гены, якія могуць выкарыстоўвацца для стварэння трансгенных раслін, ўстойлівых да патагенаў. Адзін з генаў, hrpN, выкарыстаны для атрымання трансгенных раслін рапсу і бульбы. Атрыманыя расліны характарызаваліся высокай рэзістэнтнасцю да грыбных патагенаў. Метадалогія генетычнай інжынерыі выкарыстаная А. М. Еўтушэнкавым для атрымання прадуцэнтаў іншых прамысловых ферментаў. У сумесных праектах з Інстытут мікрабіялогіі АН Беларусі атрыманы бактэрыяльныя прадуцэнты ферментаў глюкозаізамеразы і фітазы. Прадуцэнты α-амілазы сканструяваны на аснове бактэрый B.subtilis кланаваных і мадыфікаваных шляхам сайт-спецыфічнага мутагенеза структурнага гена амілазы, дэтэрмінуецца сінтэз термастабільнага фермента з унікальнымі ўласцівасцямі. Актыўнасць прадуцэнтаў павышана шляхам інсерцыі ў храмасому множных копій гена амілаза.
Новым напрамкам даследаванняў кафедры пад кіраўніцтвам А. М. Еўтушэнкава з’яўляецца стварэнне трансгенных раслін з гаспадарча-каштоўнымі адзнакамі. На кафедры створаны унікальныя вектары для трансфармацыі раслін з генамі фітапатагенных бактэрый роду Pеctobacterium: aroA (мадыфікаваны ген 5-енолпірувілшыкімат-3-фасфатсінтазы з бактэрый, вызначае ўстойлівасць да гліфасату), hrpN (ген бактэрый, ўстойлівасць да грыбных патагенаў). У сумесных даследаваннях з Інстытутам генетыкі НАН Беларусі гэтыя генетычныя канструкцыі выкарыстаны для атрымання трансгенных раслін рапсу, лёну і бульбы, якія характарызуюцца каштоўнымі прыкметамі.
На аснове геномных даследаванняў распрацаваны малекулярныя метады дыягностыкі найважнейшых фітопатагенных бактэрый, што дазволіла выявіць у Беларусі найбольш небяспечны патаген пладовых дрэў Erwinia amylovora і сумесна з інстытутамі пладаводства і аховы раслін распрацаваць рэкамендацыі па дыягностыцы патагена, метадам барацьбы і паспяховай лакалізацыі інфекцыі. Вынікі навуковых даследаванняў адлюстраваны ў 235 публікацыях. Атрыманы 5 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы, 2 патэнты Расійскай Федэрацыі і 1 патэнт Рэспублікі Беларусь.
А. М. Еўтушэнкаў у 1993—1995 гадах атрымаў Міжнародны навуковы грант для даследаванняў у Інстытуце біяхіміі і біяфізікі Польскай акадэміі навук у лабараторыі бактэрыяльнай генетыкі (кіраўнік — T. Klopotowski), у 1994—1995 гадах — двухгадовы даследчы грант фонду Сораса.
Еўтушэнкаў А. М. актыўна ўдзельнічае ў падрыхтоўцы навуковых работнікаў. Ён падрыхтаваў 9 кандыдатаў біялагічных навук, у тым ліку 6 па спецыяльнасці «Малекулярная генетыка».
З’яўляецца членам рэдкалегіі часопіса «Весцi НАН Беларусi. Сер. біял. навук». А. М. Еўтушэнкаў — член экспертных саветаў па дзяржаўных праграмах «Генетычная інжынерыя», «Новыя біятэхналогіі», «Фундаментальныя асновы біятэхналогіі».
Брасаска
Насельніцтва складае 1111 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Neve.
Культура (Пухавіцкі раён)
Назва
Сімвалічная савецкая назва у супрацьлегласць старым, якія, паводле савецкай ідэалогіі, характарызуюць галечу і бескультурнасць вёскі за царскім часам.
Гісторыя
Заснаваная ў 1920-я гады.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. У ваколіцах вёскі дзейнічала савецкая партызанская брыгада «Беларусь». У 1943 годзе нацысцкія войскі спалілі вёску і загубілі 6 жыхароў. Пасля вайны вёска адноўленая.
У 1960 годзе пасёлак.
Эканоміка
У 2013 годзе вёска на тэрыторыі СВК «Агра-Абярэг».
Маканішке
Макані́шке (Makaniškė), традыцыйная беларуская назва — Маканішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Рымшэная. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.).
Белая Калітва
Белая Калітва (Белая Калитва) — горад (з 1958 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белакалітвінскага раёна Растоўскай вобласці. Насельніцтва 47,3 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1703 годзе.
Міньскі павет
Міньскі павет (Powiat miński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства, часткова адносіцца да Варшаўскай агламерацыі. Цэнтр павета — горад Міньск Мазавецкі. Займае плошчу 1163,72 км². Насельніцтва павета складае 151,8 тыс. чалавек (на 2018 год).
Белая Калітва
Горад размешчаны ў месцы ўпадзення ракі Калітва ў Северскі Данец, за 168 км ад Растова-на-Доне.
Металургічны завод.
Круглыя чэрві
Круглыя чэрві, нематоды (Nematoda) — тып свабоднажывучых і паразітуючых першаснаполасцевых чарвей. Паводле колькасці асобін — самыя шматлікія з шматклетачных жывёл.
Апісанне
Даўжыня звычайна 0,05-10 мм, радзей да 50 мм; некаторыя паразітычныя формы дасягаюць у даўжыню 20-40 см і нават больш за 8 м (Placentonema gigantissima з плацэнты кашалота). Цела цыліндрычнае, верацёна- ці ніткападобнае, завостранае на канцах, нерасчлянёнае, на папярочным разрэзе круглае.
Шчыльная кутыкула цалкам укрывае цела, мае складаную паслойную будову, валодае выбіральнай пранікальнасцю для розных рэчываў, выконвае механічную абарону цела і з'яўляецца часткай апорна-рухальнай сістэмы. Скурна-мускульны мяшок складаецца з кутыкулы, скурнага эпітэлію і аднаго слоя падоўжных мышцаў. Пад кутыкулай эпідэрміс утварае падоўжаныя патаўшчэнні, т. зв. хорды; самыя шырокія з іх (бакавыя) раздзяляюць спінную і брушную стужкі падоўжанай коса зчэрчанай мускулатуры (кольцавыя мышцы адсутнічаюць). Пры перамяшчэнні пачаргова скарачаюцца спінныя і брушныя мышцы, цела змеепадобна выгінаецца ў спінна-брушной плоскасці.
Поласць цела запоўнена вадкасцю. Стрававальная сістэма ў выглядзе скразной кішэчнай трубкі, якая ўключае рот, глотку, сярэдні і задні аддзелы кішэчніка. Рот знаходзіцца на пярэднім канцы цела. Мышачная помпавая глотка мае ўнутраны кутыкулярны трохвугольны прасвет. У сярэдняй кішцы мышачны слой адсутнічае, яна адмежавана ад суседніх аддзелаў кішэчніка клапанамі; задняя кішка пакрыта кутыкулай. Падоўжаныя нервовыя ствалы размешчаны ў тоўшчы эпідэрміса і звязаны каляглотачным нервовым кольцам.
Органы пачуццяў (сенсілы з нерухомымі рэцэптарнымі раснічкамі) пераважна ў выглядзе хема- і механарэцэптараў, размешчаных у тры кругі на пярэднім канцы цела і ўздоўж бакоў. Выдзяляльная сістэма прадстаўлена выдзяляльнымі каналамі. Нервовая сістэма ўключае каляглотачнае нервовае кольца, нервовыя ствалы і нервовыя перамычкі, якія іх злучаюць. Дыхальнай і крывяноснай сістэм няма.
Большасць раздзельнаполыя жывёлы з выразным палавым дымарфізмам. Палавая сістэма самцоў прадстаўлена адным ці двума семяннікамі, семяпровадам (адкрываецца ў клааку), двума капулятыўнымі кутыкулярнымі спікуламі, прыдатачнымі залозамі і інш. У самак адрозніваюць яечнік, семяпрыёмнік і матку.
Пашырэнне
Вядомы з верхняга карбону. Апісана каля 20 тыс. відаў, агульная колькасць відаў па розных ацэнках ад 100 тыс. да 1 млн. Пашыраны ўсюды.
Жывуць у морах і прэснай вадзе, у глебе. Свабоднажывучыя сустракаюцца ў грунце вадаёмаў любой салёнасці і ва ўсім дыяпазоне глыбінь, у абрастаннях падводных цвёрдых паверхняў. Нематодам належыць важная роля ў экасістэмах глебы і грунта вадаёмаў, дзе іх колькасць можа дасягаць некалькіх мільёнаў асобін на 1 м².
Найбольш вядомыя, , , , , , і інш.
Асаблівасці біялогіі
Свабоднажывучыя формы кормяцца бактэрыямі, водарасцямі, дэтрытам, ёсць драпежнікі. Сярод круглых чарвей маюцца віды, якія паразітуюць у тканках раслін. Аднак большасць відаў круглых чарвей — мікраскапічныя насельнікі дна вадаёмаў і глебы, якія жывяцца мёртвымі арганічнымі рэчывамі.
Апладненне ўнутранае. Адкладваюць яйцы, ёсць жывародныя. Развіццё прамое, жыццёвы цыкл звычайна складаецца з чатырох ювенільных (лічынкавых) і дарослай стадый.
Некаторыя здольныя да анаэрабіёзу і анабіёзу.
Значэнне
Нематоды адыгрываюць важную ролю ў кругавароце рэчываў у прыродзе і працэсах глебаўтварэння.
Многія паразіты выклікаюць хваробы: аскарыдоз, гельмінтозы, нематадозы, нематодныя хваробы раслін, трыхінелёз і інш.
Паола Руфіні
Паола Руфіні (Paolo Ruffini; 1765—1822) — італьянскі матэматык, доктар медыцыны; першы даказаў немагчымасць рашэння ў радыкалах алгебраічных ураўненняў вышэйшых ступеней, пачынаючы з 5-й. Гэты доказ, які стаў вяхой у гісторыі алгебры, быў выкладзены аўтарам у творы «Teoria generale delle equazioni, in cui si dimostra impossibile la soluzione algebraica delle equazioni generali di grado superiore al quarto» (Балоння, 1798).
Доказ Руфіні значна прасцейшы чым пазнейшы доказ Абеля. Памылковасць знойдзенага Вроньскім «агульнага рашэння ўраўненняў усіх ступеней» выклікала з боку Руфіні абвяржэнне ў форме мемуара: «Intorno al metodo generale, proposto dal Sig. Hoene Wronski onde risolvere le equazioni di tutti i gradi» (1816, «Memorie della Società Italiana», XVIII, 1820).
Працы па алгебры
З твораў Руфіні, прысвечаных ураўненням вышэйшых ступеней, варта назваць наступныя: і некаторыя інш.
Калонія Монтвіла
Калонія Монтвіла (літ.: Montvilos kolonija) — гістарычны раён у Вільні, жылы квартал пачатку ХХ стагоддзя ў эксперыментальным эклектычным стылі. Пабудаваны ў 1911-1913 гадах па праекце архітэктараў А. Клейна і В. Міхневіча, складаецца з 22 дамоў. Лічыцца найстарэйшым дамовым таварыствам у горадзе: дамы перажылі як Першую, так і Другую сусветную вайну без вялікіх пашкоджанняў.