cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пельтыгера гарызантальная
Апісанне
Слаявіна ліставатая, буйналопасцевая, даўжынёй да 150 мм, часам утварае акруглыя разеткі. Лопасці шырынёй 10—30 мм, з закругленымі канцамі і прыўзнятымі роўнымі, хвалістымі краямі. Слаявіна зверху гладкая, бліскучая, блакітнавата- або карычнявата-шэрая, к цэнтру звычайна стракатая ад сеткі шырокіх карычняватых звіслых жылак, якія зліваюцца ў амаль суцэльны лямец. Рызіны размешчаны пучкамі, радзей у выглядзе шчотачак або вузкіх косак. Апатэцыі шырокаэліптычныя, гарызантальныя, размешчаны на канцах лопасцей
Распаўсюджанне
Звычайна сустракаецца на глебе, сярод імхоў і лішайнікаў у вільготных месцах.
Вецярэвіцкі сельсавет
Вецярэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Вецярэвічы 2.
Утвораны 4 студзеня 1964 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Селецкага і Слабадскога сельсаветаў. 29 лютага 1968 года з часткі сельсавета зноў утвораны Селецкі сельсавет. 15 чэрвеня 1972 года скасавана вёска Варонічы. 29 чэрвеня 2006 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Селецкага сельсавета (22 населеныя пункты: Борцы, Бярэзнікі, Выемка, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Медзенае, Міжылішча, Мірная, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Рудзіца, Селецк, Селішча і Ямнае). 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шацкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета станам на 1999 год складала 846 чалавек, паводле перапісу 2009 года — 954 чалавекі, з іх 95,5 % — беларусы, 2,9 % — рускія, 0,5 % — палякі, 0,5 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 31 населены пункт: Антанова, Борцы, Бярэзнікі, Вецярэвічы, Вецярэвічы 2, Выемка, Вяркалы, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Лучкі, Медзенае, Міжылішча, Мірная, Міхалова, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Пратасаўшчына, Пруцк, Рудзіца, Селецк, Селішча, Слабада і Ямнае.
Знішчыць горад, каб выратаваць яго
Знішчыць горад, каб выратаваць яго (іншы варыянт: «знішчыць вёску, каб выратаваць яе») — адна з самых знакамітых фраз перыяду вайны ў В’етнаме (1965—1973). Падчас вайны шырока выкарыстоўвалася амерыканскімі журналістамі ў самых розных кантэкстах. З-за частага цытавання арыгінальны варыянт гэтай фразы і яе крыніца досыць складана вызначыць.
Паходжанне
30—31 студзеня 1968 Нацыянальны фронт вызвалення Паўднёвага В’етнама пачаў сваё першае стратэгічнае наступленне, атакаваўшы гарады і стратэгічныя аб’екты на ўсёй тэрыторыі краіны. У гісторыю В’етнамскай вайны гэта падзея ўвайшла як Тэцкае наступленне.
Адным з аб’ектаў атакі стаў невялікі горад Бенчэ (цяпер сталіца аднайменнай правінцыі Бенчэ), размешчаны ў дэльце Меконга на поўдзень ад Сайгона. У выніку нападу горад у той ці іншай ступені перайшоў пад кантроль НФВПВ. Сілы 9-й пяхотнай дывізіі ЗША пры падтрымцы авіяцыі і артылерыі ўступілі з праціўнікам у вулічныя баі, у канчатковым рахунку выбіўшы яго адсюль. У ходзе баявых дзеянняў многія дамы ў Бенчэ былі пашкоджаны або разбураны.
7 лютага 1968 года карэспандэнт «Асашыэйтэд Прэс» Пітэр Арнэт (які пасля атрымаў шырокую вядомасць сваім асвятленне баявых дзеянняў у Іраку ў 1991 і 2003 гадах) адправіў у сайгонскі офіс агенцтва нататку аб бітве за Бенчэ. У нататцы, у прыватнасці, згадвалася аб тым, што нейкі амерыканскі маёр, імя якога Арнэт катэгарычна адмовіўся выдаваць, заявіў: «Было неабходна знішчыць горад, каб выратаваць яго» (It became necessary to destroy the town to save it). Фраза зрабіла сапраўдную сенсацыю ў ЗША, была падхоплена іншымі сродкамі масавай інфармацыі і шматкроць цытавалася, у тым ліку ў кантэксце абсурднасці амерыканскай палітыкі ў В’етнаме.
Праўдападобнасць
Некаторыя крыніцы ставілі пад сумнеў праўдападобнасць фразы, у прыватнасці, з-за таго, што Арнэт не выдаваў імя аўтара. Газета «Нью Рыпаблік» прыпісала аўтарства маёру Чэстэру Браўну, які адказваў падчас бітвы за артылерыйскую і авіяцыйную падтрымку. Аднак, як сведчыць былы капітан Майкл Мілер, які служыў у інжынерным корпусе арміі ЗША і падчас Тэцкага наступлення знаходзіўся ў іншым горадзе, фраза з’яўляецца дакладнай, але была сказана зусім іншым чалавекам. Паводле Мілера, пасля бітвы за Бенчэ ў 3-м батальёне 39-га пяхотнага палка 9-й пяхотнай дывізіі быў дадзены брыфінг для журналістаў. Гэты брыфінг праводзіў начальнік аддзела батальёна па сувязях з грамадскасцю маёр Бурыс (Booris). Мілер успамінаў, што прысутныя журналісты пастаянна ўздымалі тэму разбурэнняў у горадзе ў кантэксце суразмернасці прымянення сіламі ЗША агнявой моцы. Спрабуючы стрымаць напор журналістаў, Бурыс у рэшце рэшт неасцярожна заявіў: «Нам давялося знішчыць Бенчэ, каб выратаваць яго». У ход брыфінгу тут жа ўмяшаўся камандзір батальёна падпалкоўнік Дэлюка (Deluca) і паспяхова давёў яго да канца.
Цікава адзначыць, што карэспандэнт «Лос-Анджэлес Таймс» Уільям Тоўхі праз некалькі тыдняў пасля бітвы пісаў, што ў выніку баёў горад быў разбураны на 25%, а не на 80%, як паведамлялася раней.
Палац Ліхтэнштэйнаў (Вена)
Палац Ліхтэнштэйнаў — палац у стылі барока, які належыць ліхтэнштэйнскай княжацкай сям'і. Размешчаны ў Альзергрундзе — 9-м раёне Вены.
З XIX стагоддзя частку яго тэрыторыі займае парк «Новы летні палац».
Гісторыя
У 1687 годзе ліхтэнштэйнскі князь Ганс Адам I купіў у графа Вейкхард фон Аўэрсперга сад у Разау. У паўднёвай частцы зямлі князь пабудаваў палац, на поўначы ён стварыў бровар і памешчыцкія землі, якія сталі асновай для раёна Ліхтэнталь. У 1688 годзе было зладжана спаборніцтва на будаўніцтва палаца, сярод удзельнікаў гэтага спаборніцтва быў малады архітэктар Ёган Бернхард Фішэр фон Эрлах. Аднак яго малафункцыянальны «пранікальны» (durchlässiges) праект палаца быў адхілены князем.
Конкурс выйграў Даменіка Эджыдзіа Росі, але ўжо ў 1692 яго праект быў заменены праектам Даменіка Марцінелі. Будаўніцтва было завершанае ў 1700 годзе.
З 1805 па 1938 гады ў гэтым палацы размяшчалася сямейная калекцыя, адкрытая для публічнага прагляду.
У 80-х і 90-х гадах XX стагоддзея палац здаваўся ў арэнду музею сучаснага мастацтва, які ў 2001 годзе пераехаў у новае памяшканне.
29 сакавіка 2004 года ў палацы адкрыўся музей Ліхтэнштэйнаў, чыя калекцыя ўключае карціны і скульптуры чатырох стагоддзяў.
Адукацыя ў Докшыцкім раёне
У сістэму адукацыі Докшыцкага раёна ўваходзяць 37 устаноў рознага тыпу: сярэднія агульнаадукацыйныя школы — 8, базавыя — 1, сацыяльна-педагагічныя комплексы «школа-сад» — 3, дашкольныя ўстановы — 19, а таксама ўстановы спецыяльнай адукацыі і пазашкольнага навучання і выхавання: Бягомльская дапаможная школа-інтэрнат, Цэнтр карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі, раённы Цэнтр дзяцей і моладзі, сацыяльна-педагагічны цэнтр.
Фармігара
Формігара (Formigara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1138 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 26020. Тэлефонны код — 0374.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Eurosia di Jaca.
Фантан Трытона
Гэты фантан размешчаны на П'яцца Барберыні, недалёка ад Палацца Барберыні. Фантан быў зроблены ў 1642 годзе па замове папы Урбана VIII (Барберыні) неўзабаве пасля завяршэння будаўніцтва палацца.
Пастамент фантана ўтвараюць 4 дэльфіна, на кончыках хвастоў якіх размяшчаецца велізарная ракавіна. На расчыненых створках гэтай ракавіны знаходзіцца статуя Трытона, сына бога Пасейдона. Трытон выдувае з ракавіны струмень вады, якая напаўняе чару фантана. Між дэльфінамі размешчаны выявы герба сям'і Барберыні, папскай тыяры.
На гэтай жа плошчы знаходзіцца іншая праца Берніні - Фантан пчол.
NGC 6158
NGC 6158 (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-41, ZWG 224.31, PGC 58198) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Луі Дзюпрэ (танцоўшчык)
Луі Максіміліян Дзюпрэ́ (Louis Dupré, (1697, паміж 1690 і 1697 —1774, Парыж) — французскі танцоўшчык, балетмайстар і педагог 18 стагоддзя. Адзін з заснавальнікаў мужчынскага сцэнічнага танца.
Біяграфія
У 1722—1730 гадах працаваў у Варшаве, гастраліраваў у Лондане, Дрэздэне, Вене. Танцаваў у лірычных трагедыях, балетах, операх-балетах, а таксама чыконы і паскаллі. Яго танец вылучаўся грандыёзнасцю, пластычнасцю, высакароднай манерай выканання.
У 1756 годзе запрошаны Г. Ф. Радзівілам у яго прыдворны тэатр у Слуцку, разам з А. Пуціні стаў стваральнікам мясцовага балета, у 1756—1758 гадах выкладаў у Слуцкай балетнай школе, выступаў у Слуцку і ў Белай (Бяла-Падляска, Польшча).
У сакавіку 1758 года пераехаў у Нясвіж, дзе паводле дагавору з М. К. Радзівілам Рыбанькай павінен быў да 1761 года не толькі выступаць на сцэне, пісаць лібрэта і ставіць балеты, але і падрыхтаваць для тэатра 8 дзяцей і вучыць танцам усіх, каго яму дадуць.
Сярод яго вучняў Ж. Ж. Навер, Г. Вестрыс, М. Гардэль.
Вайсковая камісія Вялікага Княства Літоўскага
Вайсковая камісія Вялікага Княства Літоўскага — абраны соймам калегіяльны орган, які сканцэнтраваў у сваіх руках усе пытанні арганізацыі і забяспячэння войска.
Вайсковая камісія Вялікага Княства Літоўскага пачала дзейнічаць 24 лютага 1765 года ў Гародні.
Склад камісіі
У Кароне дзейнічала свая камісія.
Функцыі
Камісіі займаліся пытаннямі забеспячэння і ўзбраення войска, кантралявалі вайсковыя фінансы, абучэнне жаўнераў, іх дысцыпліну, дыслакацыі вайсковых частак, вайсковы суд.
У 1767 годзе камісіі выдалі Рэгулямін-вайсковы статут для кавалерыі.
Тактамыс (Усходне-Казахстанская вобласць)
Тактамыс — сяло ва Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Тактамыскай сельскай акругі. Код КАТА — 633249100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1161 чалавек (572 мужчыны і 589 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 777 чалавек (399 мужчын і 378 жанчын).
Технология (гурт)
«Технология» (Тэхналогія) — сінт-поп-гурт з Масквы. Пік папулярнасці прыпаў на 1991—1993 гг. У розных складах існуе з 1990 года да гэтага часу. Для стварэння музыкі гурт выкарыстоўвае электронныя інструменты - сінтэзатары, сэмплеры і сучасныя камп'ютарныя тэхналогіі. "Тэхналогія" заснаваная ўдзельнікамі гурта "Біяканструктар" Леанідам Велічкоўскім, Андрээм Кахаевым і Раманам Рабцавым. Імідж і гучанне гурта давалі нагоду для параўнання з брытанскім калектывам "Depeche Mode".
Гісторыя
У 1990 годзе гурт займаецца запісам дэманстрацыйнага матэрыяла, здымае малабюджэтныя відэакліпы на чатыры песні. У якасці вакаліста ў гурт быў запрошаны Уладзімір Нечытайла, які працаваў да гэтага з гуртам «Биоконструктор» у якасці тэхніка. У 1991 годзе быў запісаны дэбютны альбом «Усё, што ты хочаш», ён выходзіць  на аўдыякасетах і вініле. Група здымае відэакліпы на песні «Націсні на кнопку" і "Дзіўныя танцы». З красавіка таго ж года гурт пачынае супрацоўнічаць з вядомым прадзюсарам Юрыем Айзеншпісам. У 1992 годзе гурт, пасля музычнага фестывалю ў Таліне, выпускае альбом рэміксаў «Мне не патрэбная інфармацыя» і пачынае запіс свайго новага поўнафарматнага альбома «Рана ці позна». Увосень 1992 года «Тэхналогія» спыняе сваё супрацоўніцтва з Айзеншпісам. Леанід Велічкоўскі сыходзіць з канцэртнага складу, на яго месца прыходзіць Валерый Васько, таксама былы ўдзельнік гурта «Биоконструктор». У 1993 годзе Раман Рабцаў атрымлівае кантракт з кампаніяй Radio France Internationale і з'язджае ў Францыю запісваць сольны альбом, а ў верасні 1993 года аб'яўляе пра свой сыход. Праз некалькі месяцаў гурт пакідае і Андрэй Кахаеў.
У 1996 годзе гурт з'яўляецца ў абноўленым складзе: Уладзімір Нечытайла і Леанід Велічкоўскі запісалі альбом «Гэта вайна». Максім Велічкоўскі (клавішныя), Віктар Бурко (клавішныя, бэк-вакал) і Кірыл Міхайлаў (барабаны) акампануе Уладзіміру Нечытайлу падчас канцэртаў.
У 2003 годзе адбываецца ўз'яднанне двух асноўных вакалістаў групы, Рамана Рабцава і Уладзіміра Нечытайлы. Да гурта далучаюцца два маладыя музыкі Раман Лямцаў (сінтэзатары, вакал), Аляксей Савосцін (сінтэзатары, камп'ютар) - удзельнікі гурта «Модуль». Адначасова з гэтым, кампанія гуказапісу «Джэм» перавыдала 4 афіцыйныя альбомы музыкантаў у новым афармленні, з бонус-трэкамі і адмайстараваным гучаннем.
У красавіку 2005 года ў складзе гурту адбыліся некаторыя змены: Раман Лямцаў пакінуў гурт і вырашыў засяродзіць свае намаганні на гурце «Модуль», які падпісаў кантракт з прадзюсарам Сяргеем Піменавым, былым удзельнікам гурту «ППК». На месца Рамана Лямцава быў запрошаны новы музыка - Мацвей Юдаў (babyMax), які да гэтага моманту амаль год працаваў з «Тэхналогіяй» у якасці гукарэжысёра і адначасова быў музыкам у складзе «Модулю». Пад канец 2005 года ў «Тэхналогію» вяртаецца адзін з яе заснавальнікаў - барабаншчык Андрэй Кахаеў. У сакавіку 2006 года гурт выпускае самотнік «Дайце агню» - c кавер-версіяй песні гурту "Альянс». 17 чэрвеня 2006 года ў СДК МАІ група ладзіць прэзентацыю новай канцэртнай праграмы «Немагчымыя сувязі» напярэдадні выпуску новага альбома. Гурт «Тэхналогія» выступаў сумесна з Camouflage падчас іх гастроляў у Расіі ў снежні 2006 года.
4 красавіка 2007 г. адбылася прэм'ера фільма «Адно каханне на мільён», для здымак у якім «Тэхналогія» сабралася ў сваім першапачатковым складзе і выйшла на сцэну, каб зняцца ў ролі саміх сябе ўзору 1993 года. У красавіку 2009 года група выпускае самотнік «Цудоўны новы свет», а таксама яго англамоўную версію «Brave New World», запісаную сумесна з вакалістам шведскага гурту Elegant Machinery Робертам Энфарсэнам. 22 мая 2009 года ў пецярбургскім клубе «Орландина» адбылася прэзентацыя новага альбома, які атрымаў назву «Носьбіт ідэй». У жніўні 2009 года гурт абмежаваным тыражом выпускае EP «Латэкс» - пласцінку, у якую ўвайшлі некалькі арыгінальных версій (сярод іх джазавы варыянт у выкананні Р. Рабцава) загалоўнай песні, арыгінал якой выйшаў на альбоме «Носьбіт ідэй», пара інструментальных кампазіцый і дзве не выдаваныя раней песні.
У 2010 годзе «Тэхналогія» працягвае актыўна выступаць у Расіі, прымаючы ўдзел на рок-фесце «Завея» ў Новакузнецку на адной пляцоўцы з «The Matrixx» Глеба Самойлава, «Сэнсавымі галюцынацыямі" і мясцовымі выканаўцамі, а таксама выступаючы на ​​разагрэве перад канцэртам праекта Алана Уайлдэра «Recoil» у Екацярынбургу. У тым жа годзе ўдзельнікі калектыву прымаюць удзел у здымках мастацкага фільма «Здаецца нядорага», згуляўшы ў адным з 7 эпізодаў сакрэтных агентаў, што высочваюць маньякаў і тэрарыстаў пад прыкрыццём музычнай дзейнасці «Тэхналогіі». Прэм'ера фільма адбылася ў маі 2010 года, а ўвесну 2011-га яго можна было ўбачыць у Інтэрнэце. Адмыслова для фільма была напісана песня «У інтарэсах следства», канцэртнае выкананне якой у клубе «Пастаяннае месца жыхарства» ўвайшло ў фільм.
У 2010-2011 гг. гурт удзельнічае ў праектах канала НТВ — «Суперстар», прысвечаны Ю. Айзеншпісу, і «Музычны рынг НТВ». У лютым 2011 года ў гурце ў чарговы раз адбываюцца змены складу: клавішнік і аранжыроўшчык Аляксей Савосцін і барабаншчык Андрэй Кахаеў - удзельнік першапачатковага складу - пакідаюць гурт. А. Савосцін засяродзіўся на сваіх праектах «Модуль» і «Unisex», у якіх з'яўляецца клавішнікам і адным з аўтараў песень. У чэрвені 2011 года гурт «Тэхналогія» выпускае новы дыск, прысвечаны 50-годдзю палёту чалавека ў космас, «Начальнік Сусвету», на якім прысутнічае загалоўны самотнік, яго рэміксы, а таксама некалькі інструментальных кампазіцый. Выпуск новага дыска адзначаны канцэртам 3 чэрвеня ў маскоўскім клубе Story.
Pumhart von Steyr
Pumhart von Steyr — аўстрыйская бамбарда, створаная ў пачатку XV стагоддзя ў Ліцэне і якая з’яўляецца найбуйнай па калібру бамбардай, зробленай з каваных чыгунных палос.
Гармата захавалася да нашых дзён і цяпер захоўваецца ў Ваенна-гістарычным музеі Вены, знаходзячыся ў адкрытым доступе з сакавікаа па кастрычніка.
Свята-Духаўская царква (Вярховічы)
Свята-Духаўская царква — праваслаўны храм у гонар Святога Духа ў вёсцы Вярховічы Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана на могілках у 1840 г. з дрэва. Храм прыпісны да Свята-Мікалаеўскага прыхода вёскі Вярховічы.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана спалучэннем прамавугольных зрубаў залы і апсіды, над якой асноўны двухсхільны дах пераходзіць у вальмавае пакрыццё. На франтальным фасадзе вылучаецца двух'ярусная шатровая званіца. Гарызантальна ашаляваныя фасады рытмічна расчлянёны аконнымі праёмамі.
Петрыцкае
Пе́трыцкае (, Петрицкое) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малейкаўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 17 км на паўночны ўсход ад Брагіна, 43 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 114 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога, якая злучае Брагін з дарагой Лоеў — Рэчыца.
Гісторыя
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Петрыцкага сельсавета Лоеўскага, з 4 жніўня 1927 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
У 1931 годзе арганізаваны калгас імя А. Г. Чарвякова, працавалі вятрак (з 1920 года), паравы млын (з 1928 года), гамарня і поўсцечасальня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны у ліпені 1943 года фашысты спалілі 158 двароў і забілі 6 жыхароў. Пры вызваленні ў кастрычніку 1943 года вёскі і наваколляў загінулі 36 салдат 81-й стралковай дывізіі 89-го стралковага корпуса 61-й арміі (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). У 1959 годзе ў складзе калгасу імя Э. Тэльмана (цэнтр — вёска Тэльман). Ёсць ляснікоўства, фельчарска-акушэрскі пункт.
Голацкі сельсавет
Го́лацкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Голацк.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смілавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смілавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Пухавіцкага раёна, з 12 лютага 1935 года — Рудзенскага раёна, з 6 ліпеня 1935 года — Смілавіцкага раёна, з 11 лютага 1938 года — Рудзенскага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна. 28 мая 2013 года ў склад сельсавета перададзеныя населеныя пункты Зазер’е, Лешніца, Такарня і Яснаўка, якія ўваходзілі ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (11 населеных пунктаў) — 1430 чалавек, з іх 88,2 % — беларусы, 6,0 % — рускія, 1,7 % — украінцы, 1,3 % — азербайджанцы, 1,3 % — грузіны.
Комі Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Комі Аўтаномная Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (Комі АССР, Коми Автономнӧй Сӧветскӧй Социалистическӧй Республика) — аўтаномная рэспубліка на паўночным захадзе РСФСР, утворана 22 жніўня 1921 года як Аўтаномная вобласць Комі (Зыран), у 1936 годзе ператвораная ў рэспубліку. Сталіцай Комі АССР быў горад Сыктыўкар.
Гісторыя
22 жніўня 1921 года з усходніх частак Архангельскай і Паўночна-Дзвінскай губерняў РСФСР была створана аўтаномная вобласць Комі (Зыран).
5 снежня 1936 па новай Канстытуцыі СССР АТ Комі (Зыран) была ператворана ў Комі АССР.
30 снежня 1978 года на поўначы Комі АССР маразы дасягалі −45…−51 °C.
29 жніўня 1990 года Вярхоўны Савет аўтаноміі абвясціў яе суверэнітэт у якасці Комі ССР ; 24 мая 1991 года З’езд народных дэпутатаў РСФСР унёс новую назву ў арт. 71 канстытуцыі РСФСР.
26 мая 1992 года Вярхоўны Савет Комі прыняў закон аб перайменаванні Комі ССР у Рэспубліку Комі. 9 снежня 1992 года новая назва была ўнесена З’ездам народных дэпутатаў у Канстытуцыю Расійскай Федэрацыі. Даная папраўка набыла моц з моманту апублікавання ў «Расійскай газеце» 12 студзеня 1993 года.
Адміністрацыйны падзел
Пры адукацыі Комі АССР у яе склад уваходзілі:
Дэмаграфія
Паводле перапісу 1939 года, 72,5 % насельніцтва Комі АССР (231 301 чал.) складалі прадстаўнікі народа комі. У далейшым іх абсалютная колькасць трохі ўзрастала, аднак працэнтная доля ў агульным складзе насельніцтва памяншалася за кошт павелічэння колькасці прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцей СССР і да 1989 года складала толькі 23,3 %.
Вядомыя асобы Севастопаля
Вядомыя ўраджэнцы Севастопаля:
NGC 6159
NGC 6159 (іншыя абазначэнні — UGC 10397, MCG 7-34-38, ZWG 224.29, NPM1G +42.0441, PGC 58185) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларуская сацыяльна-спартыўная партыя
Беларуская сацыяльна-спартыўная партыя (БССП), праўрадавая палітычная партыя дэмакратычнага кірунку. Створана 6 лістапада 1994. Кіруючы орган паміж з'ездамі — Савет партыі. Старшыня партыі — Уладзімір Аляксандравіч Александровіч. Колькасць членаў на 1 лютага 2002 складала 1060; у 2003 — 1448 чал.
Гісторыя
6 лістапада 1994 г. адбыўся Устаноўчы сход партыі, якая была зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Беларусь 9 снежня 1994 г.(рэгістрацыйнае пасведчанне № 003), перарэгістраваная 13 верасня 1999 (рэгістрацыйнае сведчанне № 012).
На парламенцкіх выбарах у Вярхоўны Савет 13-га склікання партыя атрымала адзін дэпутацкі мандат. На парламенцкіх выбарах у Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь II-га склікання ад БССП выйграў выбары толькі старшыня партыі У. А. Александровіч, які быў абраны ў першым туры 15 кастрычніка 2000 г. ад Мендзялееўскай выбарчай акругі г. Мінск.
У 2015 г. намеснік старшыні партыі Алена Клюйкова пацвердзіла, што партыя свядома не вылучае кандыдатаў на парламенцкіх выбарах, бо «праца ў парламенце прадугледжвае адмову ад асноўнай дзейнасці».
Габ’ёнета-Бінануова
Габ'ёонета-Бінануова (Gabbioneta-Binanuova) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Халуйскі сельсавет
Халу́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Бабруйскай акругі. Цэнтр — вёска Халуі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Свіслацкага раёна Бабруйскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Яноўскага нацыянальнага польскага сельсавета.
Габ’ёнета-Бінануова
Насельніцтва складае 976(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 26030. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Лука Лявонцьевіч Чарвінскі
Лука Лявонцьевіч Чарвінскі (нар. 19 верасня 1904, в. Вялікае Бахава, цяпер Дубровенскі раён) — беларускі ўрач эпідэміёлаг, арганізатар аховы здароўя.
Біяграфія
Скончыў фельчарска-акушэрскую школу (1925), Мінскі медыцынскі інстытут (1934). Старшы інспектар эпідаўпраўлення Народнага камісарыята аховы здароўя БССР (1935—1938), начальнік (1938—1940). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Начальнік супрацьэпідэмічнага ўпраўлення Народнага камісарыята аховы здароўя БССР (1943—1944). Загадчык Гродзенскім абласным аддзелам аховы здароўя (1944—1949), галоўны ўрач (1949—1957), урач Гродзенскай гарадской санітарна-эпідэміялагічнай станцыі з 1957 года.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі (1943), медалём «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», медалём «За доблесную працу» (1946), ордэнам «Знак Пашаны» (1948), знакам «Выдатнік аховы здароўя».
NGC 6160
NGC 6160 (іншыя абазначэнні — UGC 10400, MCG 7-34-42, ZWG 224.32, PGC 58199) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сарыжал (Усходне-Казахстанская вобласць)
Сарыжал — сяло ва Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Сарыжалскай сельскай акругі. Код КАТА — 633253100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2167 чалавек (1100 мужчын і 1067 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1972 чалавекі (1015 мужчын і 957 жанчын).
Медуза Ранданіні
Медуза Ранданіні — мармуровая галава гаргоны Медузы, ці гарганеён, вылепленая на мяжы нашай эры на аснове згубленага грэчаскага арыгінала V ці IV стст. да н.э. (круг Фідзія, магчымы прататып — гарганеён на шчыце Афіны Парфенас).
Гэта праца ілюструе ператварэнне гаргоны з агіднай істоты нявызначанага полу ў прыгожую жанчыну. Змеі ранніх гарганеёнаў вытлумачаны аўтарам скульптуры як непаслухмяныя кучары, аб традыцыйнай апатрапічнай іканаграфіі нагадваюць таксама стылізаваныя рожкі гаргоны.
Напачатку XIX стагоддзі гэта «Медуза» зрабілася прадметам захапленняў рамантыкаў, і ў прыватнасці Гётэ, а Антоніа Канова адштурхваўся ад яе пры стварэнні галавы Медузы, якую трымае ў выцягнутай руцэ яго знакаміты «Персей». Кароль Людвіг Баварскі ўбачыў гарганеён у палацы маркіза Ранданіні на Корса і набыў яго для сваёй гліптатэкі, дзе ён экспануецца і дагэтуль.
Малыя Навасёлкі
Малы́я Навасёлкі (, Малые Новосёлки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Герб Шчучына
Герб Шчучына — адзін з сімвалаў горада Шчучын Шчучынскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455. Мастак В. А. Ляхор.
Гісторыя
Гістарычны герб быў нададзены гораду каралём Рэчы Паспалітай Станіславам Аўгустам Панятоўскім 12 кастрычніка 1761 г., але выява таго герба не захавалася, вядома, што герб прадстаўляў сабою пячатку з манаграмай, якая складалася з першых літар імя і прозвішча яго тагачаснага ўладальніка мястэчка Ігната Сцыпіёна. Гэтая манаграма, упершыню прадстаўленая даследчыкам А. Цітовым, была пакладзена за аснову сучаснага герба.
Апісанне
Сучасны герб уяўляе сабой барочны шчыт, у блакітным полі намалявана залатая карона, пад ёй — сярэбраная манаграма Сцыпіёнаў, якая складаецца з дзвюх лацінскіх літар «I» і «S».
Дом Ваньковічаў
Дом Ваньковічаў — помнік палацава-сядзібнай архітэктуры, былы дом прадстаўнікоў беларускага шляхецкага роду Ваньковічаў. Гэтак жа дом звязаны з жыццём і творчасцю беларускага мастака Валенція Ваньковіча (1800—1842). Месца размяшчэння — РБ, г. Мінск, вул. Інтэрнацыянальная, 33А.
Гісторыя
Тэрыторыя сучаснага комплексу пачала засяляцца яшчэ ў канцы ХVI ст., а ў другой палове XVII ст. тут быў пабудаваны каменны будынак, скляпы якога ў цяперашні час знаходзяцца пад паўночнай часткай сядзібнага дома.
Мінская гарадская сядзіба, якая знаходзілася на рагу вуліц Валоцкай і Зыбіцкай, упершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах канца XVIII — пачатку XIX стагоддзя як рэзідэнцыя князёў Друцкіх-Любецкіх. Гэтая сядзіба была пазначана на праектным плане Мінска, які ў 1797 годзе падрыхтаваў мінскі губернскі архітэктар Фёдар (Тэадор) Крамер, як новы аб’ект, прапанаваны для забудовы. Відаць, архітэктар Крамер і з’яўляецца аўтарам праекта гэтага сядзібнага комплексу, таму што ўсе астатнія новыя будынкі, якія планавалася пабудаваць згодна гэтага плана, былі спраектаваны менавіта ім. На іншых, больш позніх, планах горада канца XVIII — пачатку XIX стагоддзяў гэтая сядзіба ўжо зафіксавана як існуючая. 12 верасня 1811 года князь Ануфрый Друцкі-Любецкі прадаў за 1 тысячу рублёў серабром свой дом з пляцам у горадзе Мінску па вуліцы Валоцкай пад № 131, які з даўніх часоў належыў яго продкам, вядомаму мінскаму літаратару, гісторыку і грамадскаму дзеячу Яну Ходзьку. У дакументах на продаж сядзібы згадваецца не толькі галоўны сядзібны дом, але вялікая афіцына і розныя гаспадарчыя пабудовы.
У гэты ж час мастак Юзаф Пешка выканаў акварэльную замалёўку, на якой зафіксаваў амаль увесь сядзібны комплекс па вуліцы Валоцкай. Паводле гэтай акварэлі цэнтрам кампазіцыі сядзібы з’яўляўся вялікі аднапавярховы сядзібны дом у стылі класіцызму. Перад домам знаходзіўся парадны двор — курданёр, арганізаваны галоўным сядзібным будынкам і дзвюма афіцынамі, якія непасрэдна выходзілі на Валоцкую вуліцу. Збоку вуліцы была пабудавана каменная агароджа з вялікай уязной брамай. Архітэктурны комплекс сядзібы, які ў той час належаў Яну Ходьзку, добра праглядаўся з розных куткоў горада і адыгрываў значную ролю ў сілуэце гістарычнага цэнтра Мінска.
Эдвард Ваньковіч прыклаў шмат намаганняў па рэканструкцыі ўсяго сядзібнага комплексу. У гэты ж час мінская сядзіба Ваньковічаў ператварылася ў своеасаблівы культурны цэнтр, дзе часта збіраліся прадстаўнікі мінскай дэмакратычнай інтэлігенцыі — пісьменнікі, мастакі, музыканты. У доме неаднаразова спыняўся яго блізкі сваяк Эдварда кампазітар Станіслаў Манюшка. Сюды часта заходзіў пісьменнік Дунін-Марцінкевіч. Бацька Станіслава Манюшкі — мастак аматар Чэслаў Манюшка таксама любіў бываць у сваіх мінскіх сваякоў. Ён нават зрабіў тут некалькі мінскіх пейзажных замалёвак. Пасля смерці Эдварда Ваньковіча ў 1872 годзе сядзіба перайшла ў пажыццёвае валоданне да яго ўдавы Міхаліны з роду Манюшкаў. У другой палове ХІХ стагоддзя сядзіба належала сынам Эдварда Ваньковіча — спачатку Уладзіславу, а пасля яго смерці — Сігізмунду. Апошнім уладальнікам мінскай сядзібы Ваньковічаў, амаль да 1920 года, з’яўляўся Пётр Ваньковіч, сын Сігізмунда. У пачатку 1920-х гадоў усе будынкі сядзібы былі нацыяналізаваны, большасць памяшканняў прыстасавана пад камунальныя кватэры.
У 1947 годзе мінскай сядзібе Ваньковічаў быў нададзены статус помніка архітэктуры рэспубліканскага значэння. У 1980 годзе прынята рашэнне аб музеефікацыі сядзібнага комплексу.
Аднаўленне сядзібы
Археалагічныя раскопкі, якія праводзіліся ў 1983 годзе на тэрыторыі дома на Інтэрнацыянальнай, пацвердзілі час яго заснавання — канец XVIII ст. Пад будынкам знаходзяцца каменныя падзямеллі XVII стагоддзя, якія прыстасаваны пад склеп. Гэтак жа тут былі знойдзеныя: чарапіца канца XVIII ст., якой быў пакрыты дом, асколкі керамічных, жалезных і шкляных рэчаў таго часу.
Для рэстаўрацыі архітэктурна-планіровачнае рашэнне выканана ў 1979—1980 гг. Спецыялізаваным навукова-рэстаўрацыйным аб’яднаннем «Белрэстаўрацыя» Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (аўтары І. М. Дорахава і А. Я. Кандратаў), сама рэстаўрацыя здзяйснялася ў 1980—1997 гг. Спецыяльнымі навукова-рэстаўрацыйнымі вытворчымі майстэрнямі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Аўтары праекта ставілі сабе мэтай зрабіць гэту сядзібу, як і ў XIX ст., цэнтрам музычнага і культурнага жыцця, аднавіўшы флігель упраўляючага, дзе меркавалася праводзіць літаратурна-мастацкія выстаўкі і вечары камернай музыкі, а таксама зрабіць агароджу з уязной брамай.
У 2000 годзе да 200-годдзя з дня нараджэння мастака Валенція Ваньковіча быў адкрыты філіял Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь музей ''«Дом Ваньковічаў. Культура і мастацтва першай паловы XIX стагоддзя»''. План экспазіцыі задуманы і выкананы супрацоўнікамі Нацыянальнага мастацкага музея на чале з І. М. Паньшынай, тагачаснай намесніцы дырэктара па навуковай рабоце. Меркавалася аднавіць некаторыя інтэр’еры, размясціць сядзібныя партрэты асобнай галерэяй і стварыць мемарыяльныя залы, прысвечаныя жыццю і творчасці мастака Валенція Ваньковіча.
Флігель упраўляючага, ад якога да моманту работы над праектам заставаўся толькі стары падмурак, адноўлены ў 2008 годзе. Цяпер ім знаходзіцца офіс турыстычнай фірмы, тады ж адноўлена брама з агароджай, праведзена добраўпарадкаванне. У 2010 годзе ў двары сядзібы ўстаноўлена скульптурная кампазіцыя «Раніца мастака» работы скульптара У. І. Слабодчыкава  — выкананая ў бронзе фігура Валенція Ваньковіча, які з палітрай і пэндзлем выйшаў насустрач сябрам.
У 2016 годзе завяршылася рэстаўрацыя гаспадарчага корпуса (дом № 33), у якім спачатку знаходзіліся стайні і карэтная (цяпер рэстаран «Грай»). Такім чынам архітэктурнае аблічча старадаўняй гарадской шляхецкай сядзібы было цалкам адноўлена.
Архітэктура
Комплекс уключае сядзібны дом у стылі класіцызму, две афіцыны, гаспадарчыя пабудовы, фруктовы сад. Сядзібны дом (вул. Інтэрнацыянальная, 33) — аднапавярховы прамавугольны ў плане драўляны будынак (у пачатку XIX ст. частка паўночна-заходняй сцяны была мураванай) пастаўлены на каменны падмурак і накрыты высокім вальмавым дахам, сцены атынкаваны. Сіметрычны па кампазіцыі галоўны паўднёва-ўсходні фасад вылучаў васьмікалонны порцік з цэнтральным уваходам, завершаны трохвугольным франтонам з паўцыркульным акном. Аналагічны порцік меў і паўночна-заходні фасад. Рытм фасадаў ствараецца прамавугольнымі вокнамі ў абрамленні простых ліштваў і лапатак. Планіроўка анфіладна-калідорная. У інтэр’еры былі печы, дэкарыраваныя кафляй. Сядзібны дом і дзве афіцыны ўтваралі парадны двор-курданёр. Паўднёва-заходняя афіцына (№ 33) — гаспадарчы корпус, у якім спачатку знаходзіліся стайні і карэтная, уяўляе сабой мураваны, двухпавярховы, прамавугольны ў плане будынак, накрыты аднасхільным дахам.
Паўночна-ўсходняя афіцына — флігель упраўляючага — аднапавярховы з мезанінам, прамавугольны ў плане будынак, накрытая вальмавым дахам. У цэнтры яе паўночна-ўсходняга фасада знаходзіцца пяцігранны эркер з вежападобным завяршэннем. Афіцына была зруйнава, адноўлена ў пачатку XXI ст. Захавалася шырокая праезная брама.
Экспазіцыі музея
У мемарыяльных залах музея экспануюцца ксеракопіі архіўных дакументаў пра Валенція Ваньковіча і яго род, фотаздымкі і каляровыя рэпрадукцыі партрэтаў яго пэндзля, падораныя філіялу цяперашнімі іх уладальнікамі: Нацыянальным музеем у Варшаве (праз Польскі Інстытут у Мінску), Літоўскім мастацкім музеем і Міністэрствам замежных спраў Беларусі (здымкі зроблены ў Парыжы), а таксама жывапісныя копіі (напрыклад, «Аўтапартрэт» Ваньковіча, каля 1840, польскага мастака Рышарда Прымке). Акрамя гэтага экспануюцца сапраўдныя жывапісныя творы іншых мастакоў першай паловы XIX стагоддзя, сучаснікаў Ваньковіча: партрэты «Аляксандра Манюшкі» (1816) Яна Рустэма, «Марыі Міцкевіч» (1856) Тадэвуша Гарэцкага, «Зінаіды Дзівавай» (1841) Ксаверыя Канеўскага; нацюрморты 1830-х гг. Івана Хруцкага, карціны «Вербная нядзеля» (1847) Канута Русецкага, «Павел I вызваляе Тадэвуша Касцюшку» (1820-я) Яна Дамеля і прадметы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (кніжная шафа, люстра і мармуровы гадзіннік ХVIII — пачатку ХIХ ст.). У дадатак да экскурсійнага рада ў 1990 г. А. М. Кашкурэвічам створаны дзве гравюры — «Наваколлі Вільні. Сніпішкі» (з хромалітаграфіі І. Ф. Хруцкага) і «Парыж. Опера» (з афорта Эрнста Лефеўра).
Наступная тэматычная экскурсія праводзіцца па інтэр’ерах музея. Адноўлена першапачатковая калідорна-анфіладная сістэма будынка і інтэр’еры некаторых памяшканняў. Грунтуючыся на выяўленчым і літаратурным матэрыяле, атрымалася ўзнавіць абсталяванне кабінета і параднай гасцінай, «чайнага» пакоя. Самы вялікі пакой у сядзібе служыў параднай гасцінай. Ваньковічы і іх шматлікія сябры калекцыяніравалі творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, жывапіс еўрапейскіх і мясцовых мастакоў. У адноўленым інтэр’еры гасцінай  гарнітур арэхавага дрэва 1830-х гг., люстэрка, якое дазваляе пашырыць прастору залы, наборнага дрэва камод і авальны столік, лямпа ХIХ ст., мармуровыя скульптуры «Дантэ Аліг’еры» працы італьянскага майстра пачатку ХIХ стагоддзя і «Пацалунак Амура», вольная рэпліка французскага скульптара сярэдзіны ХIХ ст. са знакамітага твора Антоніа Кановы. Гэтая скульптурная група мае непасрэднае дачыненне да ўбрання дома Ваньковічаў, бо яна была выяўлена ў 1950-я гады ў зямлі на тэрыторыі сядзібы.
У астатніх пакоях панскага дома, і мемарыяльных і тых, у якіх дэманструюцца сядзібныя партрэты, таксама прысутнічаюць прадметы ўбрання: сапраўдныя люстры, кандэлябры, творы з фарфору, мэбля XVIII — першай паловы XIX стагоддзя. У трох залах жылой часткі панскага дома размясцілася партрэтная галерэя, якая ўключае 20 сядзібных партрэтаў розных слаёў шляхты, прызначаных выключна для родных, для сваіх нашчадкаў. Партрэты лагічна дапаўняюць уяўленне пра касцюм, прычоскі, побыт канца ХVIII — першай паловы ХIХ ст.
Сёгі ў Беларусі
— папулярны від інтэлектуальных гульняў і від спорту ў свеце і ў Беларусі.
Гісторыя
Гісторыя сёгі ў Беларусі непараўна звязана з асобай аднаго з вядучых выкладчыкаў сёгі ў Еўропе. З 2005 па 2010 год пры БДПУ імя М. Танка дзейнічаў клуб сёгі пад яго кіраўніцтвам, а ў 2010 годзе ён стаў кіраўніком секцыі сёгі пры мінскім Палацы дзяцей і моладзі.
З 2016 года С. Лысенка з’яўляецца старшынёй грамадскага аб’яднання «Федэрацыя японскіх шахмат сёгі», а ў 2017 годзе стаў сузаснавальнікам мінскага сёгі-клуба «Гінкамуры».
Першым міжнародным спаборніцтвам па сёгі, якое было праведзена на тэрыторыі Беларусі, стала Адкрытае першынство БДПУ імя М. Танка ў 2007 годзе. Таксама ў Мінску праводзіліся Чэмпіянат свету і Чэмпіянат Еўропы 2013 года, апошні сабраў рэкордную на той момант колькасць удзельнікаў з Еўропы, Азіі і Паўднёвай Амерыкі. Чэмпіянат Еўропы 2020 года таксама планаваўся ў Мінску, але быў адменены з прычыны пандэміі каранавіруса.
Вядомыя гульцы
На жнівень 2020 года ў топ-10 еўрапейскага спісу для сёгістаў уваходзяць пяць гульцоў, якія выступаюць за Беларусь :
Беларусь займае другое месца ў свеце па сярэднім рэйтынгу пяці найлепшых гульцоў краіны пасля Японіі і мае самую высокую колькасць актыўных гульцоў з усіх краін топ-20 гэтага рэйтынгу — 304 чалавекі.
Джэнівольта
Джэнівольта (Genivolta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1086 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 26020. Тэлефонны код — 0374.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Валянціна Аляксееўна Александровіч
Валянціна Аляксееўна Александровіч — беларуская ўрач і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач Беларускай ССР (1964).
Біяграфія
З 1957 па 1974 гады кіравала.
Дзякуючы Аляксандровіч В. А. у 1972 годзе пабудаваны першы ў рэспубліцы тыпавы комплекс будынкаў абласной санэпідстанцыі агульнай плошчай 2,7 тысячы квадратных метраў.
Узнагароды
Узнагароджана 12 баявымі ўзнагародамі як удзельніца Вялікай Айчыннай вайны, 6 працоўнымі ўзнагародамі, у тым ліку ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
Засценкі (Дубровенскі раён)
Засце́нкі (, Застенки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінторфскага сельсавета. Знаходзіцца на правым беразе Дняпра, каля аўтадарогі Масква-Брэст, за 27 км на паўночны ўсход ад Дуброўны, за 110 км ад Віцебска, паблізу мяжы з Расіяй.
Паралельна трасы Масква-Брэст ідзе грунтавая дарога да расійскай вёскі Краснае, адкуль ходзіць электрычка да Смаленска.
Да 2017 года была цэнтрам Засценкаўскага сельсавета.
NGC 6161
NGC 6161 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-46, ZWG 168.13, HCG 82C, KUG 1626+329B, IRAS16264+3255, PGC 58235) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фатаграфічны затвор
Затвор фатаграфічны — прылада, якая выкарыстоўваецца для перакрыцця светлавога патоку, які праецыруецца аб'ектывам на фотаматэрыял (напрыклад, фотастужку) або фотаматрыцу (у лічбавай фатаграфіі). Шляхам адкрыцця засаўкі на пэўны час вытрымкі дазуецца колькасць святла, якое трапляе на адчувальную паверхню і тым самым рэгулюецца экспазіцыя.
Касцёл Святой Ганны (Лысэ)
Касцёл Святой Ганны — драўляны каталіцкі храм у в. Лысэ, Мазавецкае ваяводства, Польшча. З’яўляецца адным з 11 аб’ектаў на «Шляху драўлянага дойлідзтва» на тэрыторыі Астралэнцкага павета.
Гісторыя
У 1789 годзе парафіяй у Мышынцы ў вёсцы была пабудаваная драўляная капліца Святой Ганны. Аднак набажэнствы служылі ў ёй толькі пры нагодзе найважнейшых святаў. З 1870 года ў Лысэ стаў жыць і служыць вікарый з мышынскай парафіі.
Дзякуючы намаганням аднаго з чарговых мясцовых святароў і будучага першага пробашча ксяндза Юзэфа Гадомскага, у 1882 годзе ў вёсцы быў пабудаваны драўляны касцёл. Двума гадамі пазней была заснаваная мясцовая парафія. На працягу наступных 116 гадоў драўляны касцёл выконваў функцыю парафіяльнага храма.
Архітэктура
Галоўны алтар у стылі нэабарока з канца XIX стагоддзя з абразом Маці Божай Чэнстахоўскай і выявай Хрыста Валадара. Вышэй размешчаны абраз Святой Ганны з 1789 года.
Два нэабарочныя бакавыя алтары з канца XIX стагоддзя. Нэабарочная катэдра таксама з канца XIX стагоддзя.
Пляцоўка для хору, якая абапіраецца на дзьвух калонах, і арган з 1902 года, пабудаваны майстрам Янам Шрайбэртам з Улацлавака.
На паўночны ўсход ад касцёла стаіць высокая драўляная званіца з канца XIX стагоддзя, узведзеная на квадратным пляне. Гэта самы высокі з усіх такога роду аб’ектаў на тэрыторыі гістарычнай Мазовіі. На могілках, якія з поўдня даходзяць да касцёла, захавалася драўляная капліца, якая цяпер выконвае ролю гаспадарчага памяшкання.
Прыдворная капэла (Вена)
Прыдворная капэла — найстарэйшы будынак у сучаснай Вене. Калісьці яна была часткай першага замка. Акрамя архітэктурнай каштоўнасці, яна мае унікальныя акустычныя характарыстыкі. Па нядзелях і ў дні царкоўных святаў у капэле можна праслухаць вялікую імшу ў выкананні хору Прыдворнай капэлы, у склад якой уваходзяць Венскі хор хлопчыкаў і хор Венскай дзяржаўнай Оперы.
Спасылкі
Афіцыйны сайт
Марыядзіні
Марыядзíнi (Mariodini) — танцоўшчык і балетмайстар 2-й паловы 18 стагоддзя.
Біяграфія
Па паходжанні італьянец.
У 1780-я гады працаваў балетмайстрам Шклоўскага тэатра Зорыча і педагогам яго балетнай школы (падрыхтаваў 20 прыгонных танцоўшчыц, сярод якіх Пелагея і Кацярына Азарэвічы; вучыў таксама К. Буткевіча).
Выкладаў сцэнічныя танцы ў Шклоўскім кадэцкім корпусе.
Сярод пантамім, у якіх удзельнічалі вучні Марыядзiнi, — «Двайная жаніцьба Арлекіна, або Арлекін, шчаслівы ў магіі».
Міжнародны эсперанта-музей
Міжнародны эсперанта-музей — музей мовы эсперанта, размешчаны ў Вене і які належыць Аўстрыйскай нацыянальнай бібліятэцы.
Заснаваны ў 1927 годзе; заснавальнік — Hugo Steiner. У 1928 музей увайшоў ў склад Аўстрыйскай нацыянальнай бібліятэкі і быў размешчаны ў палацы Хофбург, былой рэзідэнцыі аўстрыйскіх імператараў. У 2005 годзе калекцыя музея была перанесена ў Palais Mollard-Clary. У лік збораў музея ўваходзяць 35 тысяч тамоў, 2,5 тысячы перыядычных выданняў, 3 тысячы музейных экспанатаў, 2 тысячы рукапісаў, 23 тысячы фатаграфій, 1,1 тысячы афіш, 40 тысяч лістовак. Электронны каталог для пошуку экспанатаў музея таксама даступны ў Інтэрнэце.
Джэрэ-дэ’-Капрыёлі
Джэрэ-дэ'-Капрыёлі (Gerre de' Caprioli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1252(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 112 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 26040. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6162
NGC 6162 (іншыя абазначэнні — UGC 10403, KUG 1626+329C, MCG 6-36-47, HCG 82A, ZWG 168.14, NPM1G +32.0473, PGC 58238) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марс (Дзяржынскі раён)
Марс (, Марс) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Азарэвічы
Азарэвічы (Азарэвічавы) — сям’я беларускіх і рускіх акцёраў 18-19 стагоддзяў.
Марс (Дзяржынскі раён)
Да мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Станькаўскага сельсавета.
Азарэвічы
Прадстаўнікі сям’і
Пазашлюбныя дачкі Кацярыны Лук’янаўны і дырэктара Імператарскіх тэатраў А. А. Майкава:
Анатоль Мітрафанавіч Мазурэнка
Анатоль Мітрафанавіч Мазурэ́нка (, Гарадок, Буда-Кашалёўскі раён — ) — вучоны ў галіне фізікі цвёрдага цела. Доктар тэхнічных навук (1984), прафесар (1987). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (1992).
Біяграфія
А. М. Мазурэнка нарадзіўся ў пасёлку Гарадок, Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. У 1961 годзе скончыў Гомельскі педагагічны інстытут. З 1963 г. у Інстытуце фізікі цвёрдага цела АН БССР (сучасны Аб’яднаны інстытут фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў НАН Беларусі). Займаў пасаду загадчыка Лабараторыі сінтэзу звышцвёрдых матэрыялаў.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па фізіцы і тэхніцы высокага ціску. Займаўся даследаваннямі фазавых пераўтварэнняў у нітрыдзе бору і вугляродзе, сінтэзе звышцвёрдых полікрышталічных матэрыялаў.
Сярод апублікаванага:
Уладзімір Іванавіч Кірылаў
Уладзімір Іванавіч Кірылаў (нар., Севастопаль, Украіна) — беларускі вучоны ў галіне тэлекамунікацый. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1994). Акадэмік Міжнароднай акадэміі інфармацыйных тэхналогій (2003).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут імя У. І. Ульянава (Леніна) (спецыяльнасць «Радыётэхніка», 1963). Працаваў на Мінскім прыборабудаўнічым заводзе імя У. І. Леніна, пазней Заводзе паўправадніковых прыбораў імя Ф. Э. Дзяржынскага (з 1963); Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1966; старшы выкладчык, дацэнт кафедры радыёпрыёмных устройстваў, з 1992 — прафесар кафедры многаканальнай сувязі, у 1996 загадчык кафедры, прафесар кафедры аховы інфармацыі).
Навуковыя інтарэсы: павышэнне эфектыўнасці многаканальных сістэм перадачы па кабельных і валаконна-аптычных лініях сувязі; праектаванне і распрацоўка сістэм інфармацыйнага абмену для размеркаваных тэлевізійных комплексаў; распрацоўка і аптымізацыя тэлекамунікацыйных сістэм. Больш за 30 вынаходніцтваў.
Узнагароды
Медалі ВДНГ СССР (сярэбраны, 1985; бронзавы,1982), знакі «Почетный радист СССР» (1991), «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1999) и др.
Затрыманне
Затрыманне — кароткачасовае пазбаўленне волі асобы, якая падазраецца ў здзяйсненні злачынства. Паводле заканадаўства Рэспублікі Беларусь тэрмін затрымання не можа перавышаць 72 гадзін. Орган дазнання або следчы абавязаны на працягу 24 гадзін паведаміць пракурору, а апошні на працягу 48 гадзін з моманту атрымання паведамлення даць санкцыю на арышт падазронага або вызваліць яго.
Браткі
Бра́ткі (Viola tricolor) — адна- і двухгадовая травяністая расліна сямейства фіялкавых.
Назва
Народныя назвы: фіялка трохколерная, братачкі, брат з сястрою, браткі, трава трыцветная , анюціны глазкі, , фіялка, браткі лясныя, іван-ды-мар’я, трайцвет , брат з сястрой, брат і сястра, браткі-махвіцы, залатуха, крупенька, махвіцы , званочкі.