cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Люсеберт
Біяграфія
Люсеберт імкнуўся да абнаўлення нідэрландскай паэзіі. Тэмамі многіх з яго вершаў з’яўляецца сама паэзія, асоба паэта і канфлікт паміж пакаленнямі літаратараў.
Гямыш
Гямы́ш (Gamış dağı), Гамшаса́р (Գոմշասար; «гара буйвала») — самая высокая вяршыня Малога Каўказа, на хрыбце Мураўдаг (Нагорны Карабах). Вышыня 3724 м, складзена вывергнутымі пародамі.
Джэмаль Гюрсель
Джэмаль Гюрсель (Cemal Gürsel;, Эрзурум — , Анкара) — турэцкі ваенны і грамадскі дзеяч, прэзідэнт Турэцкай рэспублікі.
Памёр на пасадзе прэзідэнта ў 1966 годзе.
Аляксандр Міхайлавіч Бутлераў
Аляксандр Міха́йлавіч Бутлераў (Алекса́ндр Миха́йлович Бу́тлеров; 3 [15] верасня 1828,, Казанская губерня, Расійская імперыя — 5 [17] жніўня 1886, Бутлераўка, Казанская губерня, Расійская імперыя) — рускі хімік, заслужаны прафесар, стваральнік тэорыі хімічнай будовы арганічных рэчываў, родапачынальнік «бутлераўскай школы» рускіх хімікаў, вучоны-пчаляр і лепідаптэролаг, грамадскі дзеяч, рэктар Імператарскага Казанскага ўніверсітэта ў 1860—1863 гадах.
Жан Люрса
Жан-Мары Агюст Люрса (Jean Lurçat;, Бруер, дэпартамент Вагезы — , Сен-Поль-дэ-Ванс) — французскі мастак, кераміст, мастак тэкстылю, рэфарматар шпалернага мастацтва. Брат архітэктара Андрэ Люрса.
Біяграфія
Сын работніка пошты, Жан Люрса скончыў агульнаадукацыйную школу ў Эпіналі, паступіў на медыцынскі факультэт Універсітэта Нансі, здзейсніў падарожжа ў Швейцарыю і Германію (Мюнхен). Пакінуў вучобу ва ўніверсітэце, паступіў у майстэрню Віктора Прувэ, кіраўніка мастацкай школы Нансі. У 1912 годзе разам з братам Андрэ пераехаў у Парыж і вучыўся ў Школе прыгожых мастацтваў і ў акадэміі Каларосі. Люрса пазнаёміўся Мацісам, Сезанам, Рэнуарам, завязаў блізкія адносіны з Рыльке, Бурдэлем, Элі Форам: з імі ён заснаваў мастацкі часопіс Feuilles de mai. Люрса вучыўся ў мастака-фрэскіста Жана-Поля Лафіта, разам з ім у 1914 годзе ён выканаў свой першы твор у манументальным жывапісе — афармленне La faculté des sciences de Marseille. Першая паездка Люрса ў Італію ў 1914 годзе была спынена з-за пачатку вайны. Ён вярнуўся ў Францыю, быў залічаны ў пяхоту, але па хваробе эвакуіраваны 15 лістапада. Падчас лячэння ў Сансе, у 1915 годзе, займаўся жывапісам і асвойваў літаграфію. Напісаў некалькі антываенных артыкулаў для газеты, якая выдавалася ў Швецыі, быў арыштаваны за свае пацыфісцкія погляды. Вярнуўся на фронт у ліпені 1916 года, удзельнічаў у бітве пры Вердэне, быў паранены, пасля гэтага не ваяваў.
У верасні 1916 года Люрса выставіў свае працы ў Цюрыху. У 1928 годзе быў удзельнікам выстаўкі «Сучаснае французскае мастацтва» ў Маскве. У гэтым жа годзе, выказваючы свае сімпатыі да СССР, мастак прынёс у дар Дзяржаўнаму музею новага заходняга мастацтва (ДМНЗМ) шэраг сваіх твораў. У 1934 годзе ў Маскве адбылася ягоная персанальная выстаўка. Люрса таксама наведаў Харкаў і Ленінград. У 1935 годзе Люрса, стаўшы сакратаром ізасекцыі таварыства «Новая Расія», займаўся арганізацыяй выстаўкі французскіх мастакоў у Маскве.
Каспійская пугалаўка
Каспійская пугалаўка (Benthophilus macrocephalus) — від рыб з сямейства.
Арэал
Распаўсюджаны ў басейне Каспійскага мора, а менавіта ў прээстуарных зонах рэк і ў маленькіх бухтах. З’яўляецца звычайным відам у дэльце Волгі ў Астрахані, вядомы ў дэльтах рэк Церак, Урал, Самур. Раней адзначаўся для Азоўскага мора, але цяпер пацверджана, што ў апошнім насяляюць іншыя прадстаўнікі дадзенага роду.
NGC 6948
NGC 6948 (іншыя абазначэнні — PGC 65256, ESO 187-9, AM 2039-533, IRAS20397-5332) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міжнародная асацыяцыя паветранага транспарту
Міжнародная асацыяцыя паветранага транспарту, ІАТА (англ. International Air Transport Association, скар. IATA) — гандлёвая асацыяцыя сусветных авіякампаній, якая была заснавана ў 1945 годзе. ІАТА была створана як картэль, бо, акрамя ўстанаўлення тэхнічных стандартаў для авіякампаній, ІАТА таксама арганізоўвала канферэнцыі па пошлінам, якія служылі форумам для вызначэння цэн.
У 2016 годзе 290 авіякампаній, у першую чаргу буйных перавозчыкаў, якія прадстаўляюць 117 краін, якія ўваходзяць у ІАТА займалі прыблізна 82 % ад агульнай колькасці паветраных перавозак. ІАТА падтрымлівае дзейнасць авіякампаній і дапамагае сфармуляваць галіновую палітыку і стандарты. Штаб-кватэра арганізацыі знаходзіцца ў Канадзе ў горадзе Манрэаль, выканаўчыя офісы знаходзяцца ў Жэневе, Швейцарыя.
Гісторыя
ІАТА была створана ў красавіку 1945 года ў Гаване на Кубе. Гэта правапераемнік Міжнароднай асацыяцыі паветранага руху, якая была створана ў 1919 годзе ў Гаазе, Нідэрланды. На момант заснавання ІАТА складалася з 57 авіякампаній з 31 краіны. Большая частка ранніх работ ІАТА была тэхнічнай, і ІАТА ўнесла свой уклад у нядаўна створаную Міжнародную арганізацыю грамадзянскай авіяцыі (ICAO), што знайшло сваё адлюстраванне ў дадатках Чыкагаскай канвенцыі — міжнароднага дагавора, які і сёння рэгулюе тэхніку міжнародных паветраных перавозак.
Чыкагская канвенцыя не прывяла да адзінага меркавання наконт эканамічнага рэгулявання авіякампаній. Па словах Уорэна Кофлера, ІАТА была сфарміравана для запаўнення ўзніклай пустаты і забеспячэння міжнародных авіяперавозчыкаў механізмам фіксацыі цэн.
У канцы 1940-х гадоў ІАТА пачала праводзіць канферэнцыі, каб вызначыць цэны на міжнародныя авіяпералёты. Сакратар ІАТА Джуліян Газдзік заявіў, што арганізацыя імкнецца фіксаваць цэны на разумным узроўні з улікам кошту аперацый, каб забяспечыць авіякампаніям разумны прыбытак.
У 1947 годзе, у той час, калі шмат авіякампаній былі дзяржаўнымі і прыносілі страты, ІАТА дзейнічала ў якасці картэля, якому ўрады даручылі ўсталяваць фіксаваную структуру тарыфаў, якая пазбягала канкурэнцыі па цэнах. Першая канферэнцыя па транспарце была праведзена ў 1947 годзе ў Рыа-дэ-Жанейра, дзе была дасягнута адзінагалосная згода па каля 400 рэзалюцыях. Генеральны дырэктар ІАТА Уільям Хілдрэд распавёў, што каля 200 рэзалюцый на канферэнцыі ў Рыа-дэ-Жанейра былі звязаны са стварэннем адзінай структуры тарыфаў, якія спаганяюцца пры міжнародных паветраных перавозках.
Амерыканскі Савет па грамадзянскай авіяцыі не ўмяшаўся, каб спыніць фіксацыю цэн ІАТА, і ў 1954 годзе прафесар права Луіс Браўн Шварц асудзіў бяздзейнасць калегіі як «адмаўленне ад судовай адказнасці».
У пачатку 1950-х гадоў рэжым фіксацыі коштаў ІАТА прымусіў авіякампаніі паспрабаваць дыферэнцавацца па якасці свайго пасажырскага досведу. ІАТА адказала накладаннем строгіх абмежаванняў на якасць авіякампаніі. У 1958 годзе ІАТА выдала афіцыйную пастанову, якая забараняе авіякампаніям падаваць пасажырам эканом-класа бутэрброды з «раскошнымі» інгрэдыентамі. Эканаміст Вальтэр Адамс заўважыў, што абмежаваная канкурэнцыя ў сферы паслуг, дазволеная ІАТА, як правіла, скіроўвае трафік ад аднаго авіяперавозчыка да іншага, нераўнамерна павялічваючы агульны рынак паветранага транспарту.
З 1956 па 1975 год пастановы ІАТА абмяжоўвалі камісіі турагента ў памеры 7 % ад кошту авіябілета. Юрыст Кенэт Элзінга сцвярджаў, што ліміт камісій ІАТА наносіць шкоду спажыўцам, памяншаючы стымул для турагентаў прапаноўваць палепшаныя паслугі для спажыўцоў.
У 1982 годзе ІАТА была апісана як «сусветны авіяцыйны картэль». ІАТА карысталася імунітэтам ад антыманапольнага заканадаўства ў некалькіх краінах.
У 2006 годзе Міністэрства юстыцыі ЗША прыняло загад аб зняцці антыманапольнага імунітэту з тарыфных канферэнцый ІАТА.
У перыяд са студзеня 2007 года па чэрвень 2008 года цана на нафту амаль утрая была павялічана ў сувязі са спекуляцыямі на рынку. З-за такога незвычайнага росту цэн авіяцыйная прамысловасць моцна пацярпела, і ў выніку дзевяць авіякампаній збанкрутавалі, адбылося амаль 14 000 звальненняў. Асацыяцыя паветранага транспарту прызначыла Дэвіда Фускуса для кіравання крызісам і правядзення кампаній з мэтай пераарыентацыі коштаў на паліва і спекуляцый на нафце, што ў выніку прывяло да зніжэння кошту нафты на 35 %.
У першы тыдзень сакавіка 2021 года Мухамад Алі Альбакры быў прызначаны старэйшым віцэ-прэзідэнтам па кліенцкіх, фінансавых і лічбавых паслугах ІАТА, замяніўшы Алекса Паповіча. У сувязі з пандэміяй COVID-19 ІАТА абвясціла аб сваім мабільным дадатку ІАТА Travel Pass, каб дапамагчы падарожнікам выконваць розныя патрабаванні змененай палітыкі палётаў розных урадаў.
Бяспека
ІАТА заяўляе, што бяспека з’яўляецца прыярытэтам нумар адзін. Асноўным інструментам бяспекі з’яўляецца Аудыт аператыўнай бяспекі ІАТА (англ. ІАТА Operational Safety Audit, скар. IOSA). IOSA таксама была санкцыянаваная на дзяржаўным узроўні некалькімі краінамі. У 2017 годзе ў авіяцыі быў адзначаны самы бяспечны год у гісторыі, перасягнуўшы папярэдні рэкорд, усталяваны ў 2012 годзе. Колькасць авіяцыйных здарэнняў з новымі самалётамі заходняй вытворчасці па ўсім свеце складае адной аварыі на кожныя 7,36 мільёна рэйсаў. У чэрвені 2014 года ІАТА стварыла спецыяльную камісію для вывучэння мер па адсочванні самалётаў у палёце ў рэжыме рэальнага часу. Гэты крок быў адказам на бясследнае знікненне рэйса Malaysia Airlines 370 8 сакавіка 2014 года.
Спрашчэнне вядзення бізнесу
Спрашчэнне вядзення бізнесу было запушчана ў 2004 годзе. Гэтая ініцыятыва ўвяла шэраг найважнейшых канцэпцый у пасажырскія перавозкі, уключаючы электронны білет і пасадачны талон са штрых-кодам. У рамках ініцыятывы Fast Travel ўкараняецца мноства іншых інавацый, у тым ліку шэраг варыянтаў багажу з самаабслугоўваннем.
У 2012 годзе была запушчана інавацыйная праграма — New Distribution Capability. Яна заменіць стандарт абмену паведамленнямі EDIFACT, які яшчэ існаваў да Інтэрнэта, і па-ранейшаму з’яўляецца асноўным каналам турагенцтваў, і заменіць яго стандартам XML. Гэта дазволіць прапаноўваць пакупнікам высокіх вуліц той самы выбар, што і тым, хто бранюе квіткі непасрэдна праз сайты авіякампаній.
Навакольнае асяроддзе
Члены ІАТА і ўсе зацікаўленыя бакі галіны дамовіліся аб трох паслядоўных экалагічных мэтах:
На штогадовым агульным сходзе ІАТА ў Кейптаўне, Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка 2013 года члены пераважнай большасцю ўхвалілі рэзалюцыю «Рэалізацыя стратэгіі авіяцыйнага вугляродна-нейтральнага росту (CNG2020)». Прадстаўнік Еўрапейскай федэрацыі транспарту і навакольнага асяроддзя раскрытыкаваў рэзалюцыю за тое, што яна разлічвае на кампенсацыю вугляроду замест прамога скарачэння выкідаў вугляроду ў авіяцыі.
Паслугі
ІАТА прадастаўляе кансультацыйныя і навучальныя паслугі ў розных галінах.
Публікацыі і стандарты
Шэраг стандартаў вызначаны пад эгідай ІАТА. Адным з найбольш важных з’яўляецца ІАТА DGR для перавозкі небяспечных грузаў (HAZMAT) па паветры.
Каласаўшчына
Каласаўшчы́на (, Колосовщина) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Ягор Аляксандравіч Додалеў
Ягор Аляксандравіч Додалеў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2009 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыях 50 м, 100 м і 200 м батэрфляем. Срэбраны прызёр у камбінаванай эстафеце 4 × 50 м, бронзавы прызёр у эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2013 года на дыстанцыі 50 м батэрфляем.
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 50 м батэрфляем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2015 года на дыстанцыі 50 м батэрфляем.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 м. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 50 м батэрфляем. Бронзавы прызёр у эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Гайнін
Гайні́н (, Гайнин) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куршынавіцкага сельсавета.
Дзмітрый Ігаравіч Домніч
Дзмітрый Ігаравіч Домніч (нар. ) — беларускі плывец. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2014 года на дыстанцыі 200 м комплексным плаваннем.
Срэбраны прызёр Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Страдубскі сельсавет
Стра́дубскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Страдубка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Старадубкаўскі (Старадубскі) сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Старадубка. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Чаплінскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Рэчыцкага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Лоеўскага раёна. 4 ліпеня 1967 года да сельсавета далучана частка скасаванага Першамайскага сельсавета (з вёскай Рудня-Каменева), таксама ў склад сельсавета з Пярэдзелкаўскага сельсавета перададзена вёска Рэкорд. 14 снежня 1981 года ў склад сельсавета з Уборкаўскага сельсавета перададзена вёска Бушацін. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пярэдзелкаўскага сельсавета (12 населеных пунктаў: аграгарадок Пярэдзелка, вёскі Васход, Грамыкі, Казіміраўка, Первамайск, пасёлкі Барэц, Гарадок, Кашовае, Пабядзіцель, Падрачыцкае, Прагрэс і Суткова). 23 верасня 2011 года скасавана вёска Грамыкі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (7 населеных пунктаў) — 676 чалавек, з іх 90,7 % — беларусы, 5,9 % — рускія, 1,8 % — украінцы, 0,7 % — немцы.
Японскі дзявочы бычок
Японскі дзявочы бычок (Pterogobius virgo) — від рыб з сямейства.
Пашырэнне
Гэта прыдонная марская рыба, якая жыве ва ўмераным клімаце.
Сустракаецца ля берагоў Японіі і Карэйскага паўвострава.
Чырванавостраўскі сельсавет
Чырванаво́страўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Чырвоны Востраў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Маладушскага сельсавета.
Раз’езд 15 (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 68 чалавек (39 мужчын і 29 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 52 чалавекі (28 мужчын і 24 жанчыны).
Бродніцкі сельсавет (Іванаўскі раён)
Бро́дніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2010 года вёска) Бродніца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабчыцкага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Яечкавіцкага сельсавета. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Іванаўскага раёна. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пінскага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў Іванаўскім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Бродніцкага сельсавета было 13 населеных пунктаў. 26 чэрвеня 2013 года ў склад Махроўскага сельсавета перададзена вёска Завышша.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3175 чалавек. Нацыянальны склад: 89,4 % — беларусы, 6,8 % — украінцы, 1,8 % — рускія.
NGC 6949
NGC 6949 (іншыя абазначэнні — PGC 65010, UGC 11600, MCG 11-25-1, ZWG 325.2, IRAS20343+6437) — галактыка ў сузор’і Цэфей.
Аб’яднаныя правінцыі Цэнтральнай Італіі
Аб'яднаныя правінцыі Цэнтральнай Італіі (Province Unite del Centroitalia) — дзяржаўнае ўтварэнне ў Цэнтральнай Італіі, залежная дзяржава Сардзінскага каралеўства.
У 1859 годзе ў выніку народных рэвалюцый было зрынута манархічнае кіраванне ў Таскане, Парме, Модэне і Папскай вобласці. Урады, якія прыйшлі на гэтых тэрыторыях да ўлады, арыентаваліся на Сардзінскае каралеўства і склалі паміж сабой ваенныя дагаворы, а 7 лістапада 1859 года абралі Яўгена Эмануіла Савой-Карыньянскага ў якасці свайго рэгента. Аднак сардзінскі кароль Віктор Эмануіл II не зацвердзіў гэты выбар, і замест гэтага прызначыў Карла Банкампаньі генерал-губернатарам Цэнтральнай Італіі, які павінен быў адказваць за ваенныя і дыпламатычныя справы ў гэтых дзяржавах.
8 снежня 1859 года Парма, Модэна і тэрыторыя Папскай вобласці былі ўключаны ў каралеўскія правінцыі Эміліі. Пасля плебісцытаў сакавіка 1860 года цэнтральнаітальянскія дзяржавы былі афіцыйна ўключаны ў склад Сардзінскага каралеўства, праз год ператворанага ў Каралеўства Італія.
Херцэг-Нові
Херцэг-Нові — горад Чарнагорыі. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта. Размешчаны на беразе Котарскага заліва Адрыятычнага мора. Горад ляжыць у даліне ля падножжа гары Ар’ен. З-за ўзгорыстага рэльефу ў Херцэг-Нові шмат крутых сцяжынак і лесвіц, з-за гэтага яго называюць «горадам тысячы прыступак».
Клімат
Клімат — міжземнаморскі, адрозніваецца цёплым сухім летам і мяккай вільготнай зімой. Херцэг-Нові з-за асаблівасцяў месцазнаходжання мае асаблівы мікраклімат. Тут каля 200 сонечных дзён за год. У ліпені і жніўні — прыблізна 11 сонечных гадзін у дзень. Сярэднегадавая тэмпература — 16,2 °C. Частыя малаважныя ваганні тэмпературы, якія могуць дасягаць 4 °C на працягу дня. Сярэдняя тэмпература з мая па верасень — 25 °C. Купальны сезон можа працягвацца да пяці месяцаў, сярэдняя тэмпература мора тым часам складае 22—26 °C. За год выпадае ў сярэднім 1930 мм ападкаў. Адносная вільготнасць паветра — ад 63 % летам і да 80 % восенню.
Хаткаўскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Ха́ткаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Хаткі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Рудня-Бурыцкага і Удалёўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 29 студзеня 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вышамірскага (3 населеныя пункты: Белы Калодзеж, Вышкаў-Бурыцкае, Рудня-Бурыцкае) і Новабаршчоўскага (7 населеных пунктаў: Вулкан, Карпаўка, Лесуны, Малінаўка, Рудня Удалёўская, Удалёўка і Хаткі) сельсаветаў.
Палітыка аднаго Кітая
Палітыка адзінага Кітая адрозніваецца ад «прынцыпу аднаго Кітая», які заключаецца ў тым, што і Тайвань, і мацерыковы Кітай з'яўляюцца нябачнымі часткамі адзінага «Кітая». Прынцып адзінага Кітая ў форме, устаноўленай «кансенсусам 1992 года», у цяперашні час з'яўляецца афіцыйнай пазіцыяй урада Кітайскай Народнай Рэспублікі, але ў розны час прызнаваўся Кітайскай Рэспублікай у залежнасці ад таго, якая палітычная партыя была ў партыяй улады. Паводле гэтага «кансэнсусу», абодва ўрады прызналі існаванне толькі адной суверэннай дзяржавы, якая ўключае ў сябе тэрыторыі мацерыковага Кітая і Тайваня, але не вырашылі, які з двух урадаў з'яўляецца законным урадам гэтай дзяржавы. Аналагічная сітуацыя ў Карэі.
Прынцып адзінага Кітая падвяргаецца крытыцы з боку прыхільнікаў руху за незалежнасць Тайваня, які настойвае на абвяшчэнні «Рэспублікі Тайвань» і развіцці асобнага віду мацерыковай кітайскай ідэнтычнасці праз «тайванізацыю». Уплыў гэтага руху на ўрад Кітайскай Рэспублікі выклікае палітычную нестабільнасць: пасля таго, як Камуністычная партыя Кітая выгнала Гаміньдан з мацерыковага Кітая падчас грамадзянскай вайны ў Кітаі ў 1949 годзе і стварыла Кітайскую Народную Рэспубліку, нацыяналістычны ўрад Кітайскай Рэспублікі, працягваў сцвярджаць, што з'яўляецца адзіным законным урадам Кітая. У перыяд прэзідэнцтва Лі Дэн Хуэя ў канстытуцыю Кітайскай Рэспублікі былі ўключаны дадатковыя артыкулы, паводле якіх дадзеная канстытуцыя можа прымяняцца толькі на тэрыторыі Тайваня да аб'яднання дзяржавы. Аднак 8 кастрычніка 2008 года 6-ы прэзідэнт Кітайская Рэспублікі Іньцзю Ма зноў пацвердзіў свае прэтэнзіі на мацерыковы Кітай.
Sciota
Sciota — род агнёвак. Ён быў апісаны Джорджам Дзюр'е Хальстам у 1888 годзе.
Пуэбла (індзейцы)
Пуэбла (ад Pueblo «людзі») — некалькі груп індзейскіх народаў на паўднёвым захадзе ЗША, аб'яднанных агульнымі культурнымі рысамі.
Культура пуэбла фарміравалася ў засушлівым рэгіёне з рачнымі аазісамі і гарамі, дзе нават у летні сезон захоўваецца вільгаць, растуць лясы. У канцы 3 тысячагоддзя да н. э. мясцовае насельніцтва запазычыла ў месаамерыканцаў вопыт вырошчвання кукурузы. Яно асвоіла меліярацыю і пачало будаўніцтва каналаў для абрашэння палеткаў. У другой палове 1 тысячагоддзя н. э. пачалося будаўніцтва паселішчаў тыпу пуэбла.
Пармскае герцагства
Пармскае герцагства ці Герцагства Парма, П'ячэнца і Гвастала (Ducato di Parma e Piacenza) было створана ў 1545 годзе з часткі Міланскага герцагства, што размяшчалася да поўдня ад ракі По, як феадальнае ўладанне для незаконнанароджанага сына Папы Рымскага Паўла III, П’ер Луіджы Фарнезэ, з цэнтрам у горадзе Парма.
Пуэбла (індзейцы)
Першы росквіт культуры пуэбла адбыўся паміж 900 г. і 1300 г., калі ў горных раёнах узводзіліся буйныя паселішчы, што маглі ўмяшчаць да некалькі тысяч чалавек. Іх заняпад тлумачаць парушэннем экалагічнай раўнавагі. Блізкімі да іх былі прадстаўнікі суседніх археалагічных культур магаён, хахокам, патаян, сінагуа. Магчыма, ужо у сярэднявечны перыяд узнік культ качына.
Пармскае герцагства
Гісторыя герцагства
Сямейства Фарнезэ працягнула кіраваць герцагствам да спынення іх роду ў 1731 годзе, пасля чаго герцагства атрымаў у спадчыну малодшы сын караля Іспаніі, дон Карлас, чыя маці Ізабеле (Елізавета) Фарнезэ была спадчынніцай Фарнезэ і апошняй прадстаўніцай гэтага роду. Ён кіраваў ім да канца вайны за польскую спадчыну ў 1735 годзе, калі Парму саступілі імператару Карлу VI у абмен на Каралеўства Абедзвюх Сіцылій.
Габсбургі, аднак, кіравалі ім толькі да складання Другога Аахенскага міру ў 1748 годзе, калі яно было вернута назад Бурбонам у асобе дона Філіпа, малодшага брата дона Карласа. Як герцаг, Філіп стаў заснавальнікам Бурбон-Пармскага дому.
Пуэбла (індзейцы)
Прынята адрозніваць гістарычных і сучасных пуэбла. Да гістарычных адносяцца анасазі, або старажытныя пуэбла.
Сучасныя пуэбла лінгвістычна падзяляюцца на некалькі груп. Першая адносіцца да танаанскай галіны каёва-танаанскай сям'і моў. Яе прадстаўляюць народы:
Пармскае герцагства
Гісторыя герцагства
У 1796 годзе герцагства было занята французскімі войскамі пад камандаваннем Напалеона Банапарта. Паводле Аранхуэскага дагавора 1801 года герцаг Фердынанд фармальна пагадзіўся саступіць герцагства Напалеону. Тэрыторыі былі аб'яднаны ў Цызальпінскую рэспубліку да 1802 года, Італьянскую Рэспубліку, з 1802 па 1805 гады, і каралеўства Італію, з 1805 па 1808 гады. У 1808 годзе французская імперыя анексавала і сфармавала з іх дэпартамент Тара.
Пуэбла (індзейцы)
Другая група прадстаўлена носьбітамі юта-ацтэкскіх моў — хопі і піма.
Пармскае герцагства
Гісторыя герцагства
У 1814 годзе герцагства было адноўлена пад уладай жонкі Напалеона, Марыі-Луізы, якая кіравала ім да сваёй смерці. Герцагства было пераназвана ў герцагства Парма, П'ячэнца і Гвастала, назва, якую яно захавала да канца.
Пуэбла (індзейцы)
Трэцяя група ўключае прадстаўнікоў моў-ізалятаў керэс і зуні.
Пармскае герцагства
Гісторыя герцагства
Пасля смерці Марыі-Луізы Аўстрыйскай у 1847 годзе, герцагства было перададзена лініі Пармскіх Бурбонаў, што кіравала ў малюсенькім герцагстве Лука. Бурбоны кіравалі ў Парме да 1859 года, калі яны былі зрынуты рэвалюцыяй пасля перамогі Сардзініі ў вайне супраць Аўстрыі.
Герцагства Парма, П'ячэнца і Гвастала і герцагства Лука былі аб'яднаны з вялікім герцагствам Тасканскім і герцагствам Модэнскім у снежні 1859 года, сфармаваўшы Аб’яднаныя правінцыі Цэнтральнай Італіі, далучаныя Сардзінскім каралеўствам у сакавіку 1860 года.
Дом Пармскіх Бурбонаў працягвае прад'яўляць правы на герцагства і дагэтуль. Карлас-Уга (карлісцкі прэтэндэнт на іспанскі трон у 1970-х) — глава Дому Пармскіх Бурбонаў з 1977 года.
NGC 6950
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Роханская мова
Ро́ханская ці рохі́ррык (Rohirrik) - мова, прыдуманая Дж. Р. Р. Толкінам для народа Рохіррым у рамане Уладар пярсцёнкаў. Але Толкін не займаўся грунтоўна распрацоўкай мовы, таму вядома толькі невялікая колькасць словаў:
Тое, што Толкін перадаваў роханскія словы англасаксонскай мовай прывяло да памылковага інтэрпрэтавання роханскай мовы як старажытнаанглійскай. Пераклад на старажытнаанглійскую ажыццяўляўся Толкінам з мэтай захаваць пераемнасць у адносінах да вестрана, які пераводзіўся аўтарам на сучасную англійскую мову. Паколькі роханская мова з'яўлялася продкам вестрана, то Толкін выкарыстаў продка англійскай мовы - старажытнаанглійскую.
Рохіррык, рохірыйская ці роханская мова?
Абазначаючы мову рохіррым, Толкін абапіраецца на перыфраз "Мова Рохана", не называючы мову відавочна. Тэрмін "рохіррык" (Rohirrik), у асноўным выкарыстоўваецца англафонамі і быў распрацаваны Робертам Фостэрам у яго даведніку "Поўнае настаўленне па Міжзем'ю". У тэксце, апублікаваным пасмяротна, Толкін адзін раз выкарыстоўвае "rohanesse", што магчыма было перакласці як "роханская". У сваім слоўніку мовы хобітаў, гномаў, оркаў (і гэтак далей), Эдуард Клачко захоўвае "роханская" і "рохіррык" як магчымыя імёны, пераважаючы апошняе (стар. 153, §137). "Рахірыйская мова" (Rohirian) - з'яўляецца альтэрнатыўнай формай, якую выкарыстоўваў Толкін.
Спасылкі
Various Mannish Tongues - the sadness of Mortal Men?
Гайнінец
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куршынавіцкага сельсавета.
Жарык (Жармінскі раён)
Жарык — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 634465100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1353 чалавекі (685 мужчын і 668 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 908 чалавек (495 мужчын і 413 жанчын).
Сельма Лагерлёф
Сельма Атылія Луіза Лагерлёф (Selma Ottiliana Lovisa Lagerlöf;, Морбака, Швецыя — , там жа) — шведская пісьменніца, першая жанчына, якая атрымала Нобелеўскую прэмію па літаратуры (1909) і трэцяя наогул жанчына, якая атрымала Нобелеўскую прэмію (пасля Марыі Кюры і Берты фон Зутнер). Прэмія прысуджана «за прызнанне высакароднага ідэалізму, палымянага ўяўлення і духоўнасці, якія характарызуюць яе творы».
Біяграфічныя звесткі
У раннім маленстве цяжка хварэла, была прыкаваная да ложка. У гэты час яна моцна прывязалася да бабулі і цёткі, якія баялі ёй казкі, апавядалі розныя паданні. У 1867 годзе Сельма пераязджае на лячэнне ў Стакгольм. Цяпер яна зноў можа рухацца. Яна ўжо тады пачала марыць пра заняткі літаратурай, але сям'я збяднела, і трэба было думаць, як зарабіць. У 1881 годзе Лагерлёф паступіла ў ліцэй у Стакгольме, у 1882 — у Вышэйшую настаўніцкую семінарыю, якую скончыла ў 1884 годзе. Тады ж яна пачала працаваць настаўніцай у школе для дзяўчат на поўдні Швецыі. Родавы маёнтак, дзе нарадзілася Сельма, быў прададзены.
У 1895 годзе Сельма пакідае службу і цалкам прысвячае сябе літаратуры. Самая вядомая яе кніга — «Дзіўнае падарожжа Нільса Хольгерсана па Швецыі».
У 1907 годзе Лагерлёф абралі ганаровым доктарам Упсальскага ўніверсітэта. У 1914 годзе яна стала сябрам Шведскай акадэміі.
Нобелеўская прэмія, якую Лагерлёф атрымала ў 1909 годзе, дазволіла ёй выкупіць родную Марбаку — фамільны маёнтак. Сельма пераязджае туды, дзе і жыве да самага скону. Там яна працягвае пісаць творы, якія выдаваліся зборнікамі і асобнымі кнігамі.
Перад пачаткам Другой сусветнай вайны Лагерлёф дапамагала нямецкім пісьменнікам і іншым прадстаўнікам інтэлігенцыі ратавацца ад пераследу нацыстаў, чым выклікала незадаволенасць нямецкага ўраду. Пачатак сусветнай і савецка-фінскай войнаў былі для Лагерлёф вялікім узрушэннем. Яна ахвяравала свой залаты нобелеўскі медаль Шведскаму нацыянальнаму фонду дапамогі Фінляндыі. Урад вярнуў яго пісьменніцы, бо здолеў адшукаць іншыя сродкі.
Ва ўзросце 81 году Сельма Лагерлёф памерла ў сваім доме ад доўгай хваробы.
Творчасць
Першы раман пісьменніцы «Сага пра Ёста Берлінга» (Gösta Berlings saga), поўны рамантыкі і казачных прыгодаў, быў прасякнуты патрыятычнымі пачуццямі, любоўю да зямлі і павагай традыцый. Выданы гэты раман быў у 1891 годзе і сустрэў прызнанне чытачоў. Кніга «Дзіўнае падарожжа Нільса Хольгерсана па Швецыі» (Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige, 1906—1907) мусіла быць пэўнага кшталту «падручнікам» па геаграфіі, гісторыі і культуры Швецыі, які выхоўвае чалавека сумленнага і спагадлівага. Гэтая кніга атрымала вядомасць ва ўсім свеце.
Казачная манера апавядання з ужываннем фальклорнага матэрыялу стваралі своеасаблівы стыль навелаў і раманаў Лагерлёф. Дабро і любоў там перамагаюць зло і чэрствасць душы.
Ушанаванне памяці
У доме, дзе жыла пісьменніца, створаны музей.
Гродзенскія губернскія маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Гродзенскай губерні.
Кольнік чорны
Кольнік чорны (Phyteuma nigrum) — кветкавая травяністая расліна сямейства званочкавых.
Апісанне
Шматгадовая расліна з простым голым сцяблом вышынёй 40-75 см і тоўстым мясістым карэнішчам. Лісце прыкаранёвае і ніжняе сцябловае чаранковае або акругла-яйкападобнае, голае; верхняе — сядзячае, лінейна-ланцэтнае, падоўжанае да верхавінкі. Кветкі сабраны ў галоўчатае або яйкападобнае суквецце, якое моцна расце ўгору пасля цвіцення. Вяночак цёмна-фіялетавы. Плод — 2-3-гнёздавая адваротнаканічная ці амаль шарападобная каробачка.
Пашырэнне
Рэліктавы сярэднееўрапейскі горны від. На Беларусі, на значным аддаленні ад усходняй мяжы арэала, вядома адна папуляцыя з некалькіх асобін.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені. У культуры скрыжоўваецца з кольнікам каласістым. Размнажаецца насеннем. Зацвітае на другі год.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Калюга (Бабаўнянскі сельсавет)
Калю́га (, Калюга) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Дар’я Паўлаўна Доўгаль
Дар'я Паўлаўна Доўгаль (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2013 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2014 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Пераможца Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Аб’яднанне хрысціян поўнага Евангелля ў Рэспубліцы Беларусь
Аб’яднанне хрысціян поўнага Евангелля ў Рэспубліцы Беларусь (ХПЕ) — рэлігійнае аб’яднанне пяцідзясятніцкіх цэркваў, на тэрыторыі Беларусі. Першая грамада ў Беларусі была зарэгістравана ў 1993 годзе.
Апісанне
ХПЕ ўзніклі ў Беларусі ў пачатку 1990-х гадоў з актыўным удзелам місіянерскіх груп з ЗША, Канады, Швецыі. Іх членамі сталі пераважна маладыя вернікі з ХВЕ ў Мінску, Брэсце, Баранавічах і Мікашэвічах.
На 2009 год аб’яднанне налічвала 54 прыходы.
Філіпінска-В’етнамская епархія
Філіпінска-В’етнамская епархія — епархія Рускай праваслаўнай царквы, што аб’ядноўвае прыходы на тэрыторыі Рэспублікі Філіпіны і Сацыялістычнай Рэспублікі В’етнам. Уваходзіць у склад Патрыяршага экзархату ў Паўднёва-Усходняй Азіі.
Гісторыя
26 лютага 2019 года Свяшчэнны сінод утварыў Філіпінска-В’етнамскую епархію на тэрыторыі Філіпінаў і В’етнама, з тытулам епархіяльнага архірэя «Манільскі і Ханойскі».
22 лютага 2020 года мітрапаліт Манільскі і Ханойскі Павел здзейсніў чын вялікага асвячэння храма прападобнага Серафіма Сароўскага ў горадзе Макалангоце на востраве Мінданаа, які стаў першым паўнавартасным храмам епархіі. У той жа дзень там жа адбыўся епархіяльны сход духавенства і свецкіх Філіпінска-В'етнамскай епархіі, якая да таго часу налічвала 33 парафіі (30 на Філіпінах і 3 у В'етнаме) і 11 малітоўных памяшканняў. У складзе епархіі было ўтворана пяць дабрачынняў — Манильскае, Даваавскае, Генерал-Сантаўскае, В'етнамскае і Даваа-дэль-Сурскае.
Канскі кінафестываль 1969
22-і Канскі кінафестываль праходзіў з 8 па 23 мая 1969 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду — Гран-пры Міжнароднага кінафестывалю — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Гашчын
Гашчы́н (, Гащин) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куршынавіцкага сельсавета.
NGC 6951
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6951, NGC 6952.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джэлам
Джэ́лам — рака ў Індыі і Пакістане, прыток ракі Чынаб (басейн Інда).
Даўжыня ракі 774 (810 ) км, плошча басейна 55,3 тыс. км². Вытокі на схілах хрыбта Пір-Панджал (Цэнтральныя Гімалаі). У вярхоўях перасякае Кашмірскую даліну, працякае праз возера Вулар. Мае спакойнае цячэнне. Суднаходная. Ніжэй глыбокай цяснінай прарываецца праз перадавы хрыбет Гімалаяў і выходзіць на Інда-Гангскую раўніну, дзе зноў становіцца суднаходнай. Сярэдні расход вады 895 м³/сек, падчас летніх мусонаў - звыш 20 тыс. м³/сек. Жывіць шырокую сетку арашальных каналаў. На Джэламе гарады Срынагары, Джэлам, Бхера, Хушаб.
Кызылкайын (Жармінскі раён)
Кызылкайын — былое сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Скасавана ў 2013 годзе. Уваходзіла ў склад Жарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 634465200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 159 чалавек (100 мужчын і 59 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 81 чалавек (41 мужчына і 40 жанчын).
Гістарычныя Нідэрланды
Гістарычныя Нідэрланды (de Nederlanden), таксама вядомыя як Ніжнія землі — тэрмін для пазначэння сукупнасці гістарычных абласцей у раўнінным цячэнні і ў дэльтах еўрапейскіх рэк Рэйн, Шэльда і Маас: Фландрыі, Галандыі, Брабанта, Эно і іншых. Межы палітычных утварэнняў на тэрыторыі гістарычных Нідэрландаў на працягу стагоддзяў неаднаразова змяняліся. Традыцыйна прылічаныя да гістарычных Нідэрландаў вобласці ў розны час належалі Бургундскаму герцагству, Свяшчэннай Рымскай імперыі (баварцам, аўстрыйцам, Ватыкану і інш.), французскім і іспанскім каралям і г.д. Межы сучаснай дзяржавы Нідэрланды захопліваюць арэал гістарычных Нідэрландаў толькі часткова.
Тэрмін «Ніжнія землі» (англ. Low Countries) не варта выкарыстоўваць замест тэрміна «Гістарычныя Нідэрланды», паколькі першым таксама пазначаюць тэрыторыю трох сучасных краін, Бельгіі, Нідэрландаў і Люксембурга, інакш Бенілюкс.
NGC 6953
NGC 6953 — група зорак сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аварыя Лі-2 у Мінску
20 лютага 1946 г. самалёт Лі-2 рабіў вылет з аэрапорта «Мінск» у Маскву з грузам. Узлёт адбываўся пры сустрэчна-бакавым ветры і актыўным пілатаванні другога пілота. Самалёт павольна набіраў хуткасць. Пасля прабегу 900—950 м, у канцы паласы, камандзір карабля ўмяшаўся ў кіраванне і падарваў самалёт, які на хуткасці 120—125 км/г адарваўся ад паласы ў 100 м ад мяжы аэрадрома. Камандзір карабля даў каманду бортмеханіку прыбраць шасі. Бортмеханік вырашыў, што самалёт не ўзляціць з-за малой хуткасці, каманду прыбраць шасі не выканаў, а прыбраў газ. Самалёт прызямліўся і пакаціўся пад ухіл за мяжой аэрадрома. Убачыўшы ў 100 м па кірунку руху перашкоду (разбураны каменны будынак), бортмеханік даў поўны газ абодвум матораў, спадзеючыся яго пераскочыць. Камандзір карабля паспеў трохі прыбраць газ левага матора. Самалёт урэзаўся ў цагляныя руіны і быў разбіты. Экіпаж не пацярпеў цялесных пашкоджанняў. Паводле дадзеных камісіі, расследаваўшай гэта здарэнне, прычыны аварыі былі такія:
Касьян Яраслававіч Галяйзоўскі
Касьян Яраслававіч Галяйзо́ўскі (,  —, ) — артыст балета і балетмайстар. Заслужаны артыст БССР (1940), заслужаны дзеяч мастацтваў Літвы (1945).
Біяграфія
У 1909 годзе скончыў Пецярбургскае тэатральнае вучылішча.
З 1909 года артыст балета Марыінскага тэатра, у 1910—1918 гадах працаваў у Вялікім тэатры ў Маскве.
У 1919—1925 гадах кіраваў студыяй (з 1922 года «Камерны балет») у Маскве.
Творчасць
Сцвярджаючы свой стыль, шмат працаваў над харэаграфічнымі мініяцюрамі і аднаактовымі балетамі на музыку А.Скрабіна, С. Рахманінава, С. Пракоф’ева, Ф. Шапена, К. Дэбюсі ў пошуках эквіваленту эмацыянальна-пластычнай выразнасці музыкі. Музыкальнасць і багатая фантазія ў галіне харэаграфічных формаў, выкрыстанне ў класічным танцы сучаснай пластыкі, характарнасці і гратэску вызначалі самабытнасць яго творчасці.
Сярод найлепшых пастановак: «Бахчысарайскі фантан» Б. Асаф’ева на сцэне Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР (1939), «Іосіф Прыгожы» С. Васіленкі і «Тэалінда» на музыку Ф. Шуберта (1925), «Лейлі і Меджнун» С. Баласаняна (1964), «Палавецкія танцы» ў оперы «Князь Ігар» А.Барадзіна (1944 і 1953) у Вялікім тэатры, «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага (1935, Харкаў).
Аўтар кнігі «Вобразы рускай народнай харэаграфіі» (1964).
Чэрвоны Садок
Чэрвоны Садок (Червоний Садок) — вёска ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Клецішча
Кле́цішча (, Клетище) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Чувылынэ
Чувылынэ (Чувилине) — вёска ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Малай (Казахстан)
Малай — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 634465300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 348 чалавек (166 мужчын і 182 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 245 чалавек (121 мужчына і 124 жанчыны).
Іван Андрэевіч Жукаў
Іван Андрэевіч Жукаў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2014 года на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 400 м комплексным плаваннем.
Яйцажыванараджэнне
Пры яйкажыванараджэнні зародак развіваецца толькі за кошт пажыўных рэчываў яйка. Такі тып размнажэння характэрны для звычайнай гадзюкі, жывароднай яшчаркі, вераценніцы ломкай, мядзянкі і інш. У час адкладкі яек з іх адразу ж з'яўляюцца поўнасцю сфармаваныя і жыццяздольныя маляўкі. Змейкі гадзюкі, што толькі з'явіліся на свет, адразу ж распаўзаюцца і ўжо праз некалькі дзён пачынаюць самастойна карміцца насякомымі.
Пераход рэптылій ад адкладкі яек да яйкажыванараджэння звязаны з пашырэннем гэтай групы ў паўночных шыротах, дзе суровы клімат перашкаджае інкубацыі яек у навакольным асяроддзі. Актыўны выбар самкай больш цёплых участкаў забяспечвае ўсяму патомству аптымальны тэмпературны рэжым развіцця.
Куляні
Куляні́ (, Кулени) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куршынавіцкага сельсавета.
Чумакы (Дніпроўскі раён)
Чумакы (Чумаки) — вёска ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Калоцэра
Калоцэра (Calocera) — род базідыяльных грыбоў сямейства дакрыміцэвых.
Апісанне
Пладовае цела вышынёй 2—3 см, каралападобна разгалінаванае або простае, з завостранымі верхавінкамі, ярка-жоўтае, часам аранжавае, слізістае. Мякаць шчыльнастудзяністая, пругкахрасткаватая або рогападобная. Базідыі вілаватыя з падоўжанымі стэрыгмамі. Споры акругла-цыліндрычныя, сагнутыя, гладкія, амаль бясколерныя, потым з папярочнай перагародкай.
Пашырэнне
Адзнаана 15 відаў. Пашыраны ў Еўропе, Паўночнай Амерыцы, Азіі. На Беларусі найчасцей у лясах на рэштках драўніны, пераважна хвойных парод дрэў, расце, пладаносіць у чэрвені-кастрычніку.
Алэксандрыўка (Дніпроўскі раён)
Алэксандрыўка (Олександрівка) — вёска ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Македонцы
Македо́нцы (Македонци) — славянскі народ, карэнныя насельнікі Балканскага паўвострава. Жывуць у Паўночнай Македоніі, у суседніх рэгіёнах Грэцыі, Албаніі. У выніку эміграцыі склаліся буйныя македонскія абшчыны ў іншых еўрапейскіх краінах, Аўстраліі, ЗША, Канадзе. Агульная колькасць — 2 115 тыс. чал. .
Паходжанне і гісторыя
У старажытнасці тэрыторыя Балканскага паўвострава, населенага сучаснымі македонцамі, была занята ілірыйскімі, фракійскімі і грэчаскімі плямёнамі. Само найменне Македоніі паходзіць ад назвы старажытных македонцаў, якія маглі належыць як да фракійцаў, так і да грэкаў. Да 148 г. н. э. існавала буйная Македонская дзяржава, пазней заваяваная Рымам. Да сярэдзіны 1 тысячагоддзя н. э. яе насельніцтва было значна элінізавана або раманізавана, толькі ў заходняй горнай частцы захаваліся нашчадкі ілірыйцаў і фракійцаў — продкі сучасных албанцаў. Таксама захавалася назва Македоніі як гістарычнай вобласці.
У V — VI стст. на Балканскі паўвостраў з поўначы прыйшлі славяне. Непасрэдна на тэрыторыі Македоніі рассяліліся плямёны другавітаў, струменцаў, берзічаў і інш. Яны ў значнай ступені асімілявалі тубыльцаў. Сучасныя македонцы з’яўляюцца непасрэднымі нашчадкамі старажытнага балканскага і прышлага славянскага насельніцтва.
У 681 г. на поўдзень ад Дуная было заснавана Балгарскае царства, у склад якой трапіла частка Македоніі (у тым ліку тэрыторыя сучаснай Паўночнай Македоніі). Паўднёвыя землі (тэрыторыя сучаснай грэчаскай Македоніі) у большым кантралявалася Візантыяй. Булгары і візантыйцы праводзілі палітыку перасялення славян, што прывяло да распаду традыцыйных племянных саюзаў і некаторым зменам на этнічнай карце Балканскага паўвострава. Значную ролю ў захаванні славянскай мовы і культуры адыгралі візантыйскія місіянеры Кірыл і Мяфодзій, якія з дапамогай вучняў стварылі царкоўнаславянскую мову на аснове дыялектаў македонскіх славян, а таксама славянскае пісьмо (кірыліца, глаголіца). У 865 г. балгарскі цар Барыс I прыняў праваслаўнае хрысціянства. Старажытная Балгарыя стала своеасаблівым пасрэднікам у перадачы хрысціянства і кніжнай культуры іншым славянскім народам. Адным з галоўных культурных цэнтраў Балгарыі стаў горад Скоп'е. У 970 г., калі ўсходняя частка Балгарыі была занята спачатку кіеўскім князем Святаславам, а потым Візантыяй, у Скоп’е была перанесена балгарская сталіца.
У часы панавання першага і другога Балгарскіх царстваў славянскае насельніцтва Македоніі звычайна называлася ў пісьмовых крыніцах або балгарамі або проста славянамі. Відавочна істотных адрозненняў у культуры славян Македоніі і Балгарыі сапраўды не было. Сучасныя грэчаскія гісторыкі заўважаюць, што ў розныя гістарычныя перыяды ў Македоніі ўзрастала або памяншалася колькасць грэчаскага насельніцтва. Асманскі ўрад праводзіў палітыку каланізацыі зямель мусульманамі. Некаторыя з іх былі мясцовага паходжання, але таксама прыцягваліся перасяленцы з Малой Азіі і Албаніі. Усе праваслаўныя жыхары Македоніі звычайна называліся ў асманскіх дакументах па канфесійнай прыкмеце грэкамі. Хаця выхадцы з Македоніі прымалі ўдзел у барацьбе паўднёвых славян і грэкаў супраць асманаў, асобны нацыянальны рух македонцаў вылучыўся даволі позна.
У 1870 г. султан Абдул-Азіз заснаваў Балгарскі экзархат праваслаўнай царквы, у склад якой увайшлі землі Усходняй і Заходняй Македоніі. Яшчэ раней узніклі свецкія балгарскія школы. Былі створаны неабходныя перадумовы для ўваходжання славян-македонцаў у склад балгарскай нацыі. У 1878 г. узнікла аўтаномная Балгарская дзяржава, якая афіцыйна прэтэндавала на ўсе землі Македоніі. Супраць гэтага выступілі Сербія і Грэцыя. Было вырашана пачаць працэс надання аўтаноміі самой Македоніі, дзе акрамя славян жыло шмат мусульман і грэкаў. Аднак праект македонскай аўтаноміі быў адхілены асманскімі ўладамі ў 1880 г.
У гэтых умовах Балгарыя і Сербія імкнуліся прыцягнуць славян Македоніі да сябе і сцвярджалі, што яны з’яўляюцца або балгарамі, або сербамі. Найбольшага поспеху дасягнула Балгарыя. У 1878—1879 гг. македонскія славяне нават адкрыта выступілі на баку Балгарскай дзяржавы. У Сафіі навучаліся многія выхадцы з Македоніі. Грэчаскія царкоўныя інтэлектуалы таксама імкнуліся сцвердзіць правы Грэцыі на гэтыя землі, таму стварылі міф аб прамым паходжанні ўсяго македонскага насельніцтва ад старажытных македонцаў, а значыцца іх блізкасці да грэкаў. Цікава, што пазней македонскія нацыяналісты выкарысталі гэты міф для сцверджання сваёй нацыянальнай ідэалогіі і абаснавання прэтэнзій славян-македонцаў на грэчаскую Македонію. У канцы XIX — пачатку XX ст. балгарскія і грэчаскія ідэі адкрыта прапагандаваліся праз царкву і школы.
У 1913 г. Македонія фактычна апынулася падзеленай паміж Грэцыяй, Балгарыяй і Сербіяй. Грэцыя атрымала так званую Паўднёвую Македонію (зараз рэгіён у Грэцыі). Балгарыя — усходнюю частку, Сербія — заходнюю. У 1929 г. у складзе Югаславіі вылучылася Вардарская бановіна, на аснове якой у 1945 г. была створана Народная Рэспубліка Македонія (з 1963 — Сацыялістычная Рэспубліка Македонія). У 1946 г. Народная Рэспубліка Македонія ўвайшла ў склад Югаславіі на правах раўнапраўнага чальца. Македонская мова атрымала дзяржаўны статус як у самой рэспубліцы, так і ва ўсёй Югаславіі.
У 1992 г. Рэспубліка Македонія атрымала поўную незалежнасць. Прычым, першай яе прызнала Балгарыя. Аднак з-за таго, што Грэцыя адмаўляе македонцам у праве карыстацца старажытнай назвай усяго гістарычнага рэгіёну, паміж дзвюма дзяржавамі ўзніклі спрэчкі. Прычым, яны адбываюцца не толькі на эканамічным і дыпламатычным, але таксама культурным і навуковым ўзроўнях. Балгарыя таксама не прызнае існавання самастойнай македонскай мовы (а, значыцца, не разглядае македонцаў як моўную і нацыянальную меншасць), што было зафіксавана ў сумесных дыпламатычных дакументах, дзе македонская мова вызначана як «македонская мова з пункту гледжання Канстытуцыі Рэспублікі Македонія» (1999 г.). Спроба пераназвання македонскай мовы прадпрымалася нават у Аўстраліі.