cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мітра (аблачэнне)
У Каталіцкай Царкве рымскага абраду
Першае дакладнае сведчанне аб дарэнні мітры адносіцца да 1049 года, калі Папа Леў IX уручыў яе епіскапу Трыера Эберхарду. Першае вядомае дарэнне мітры абату адносіцца да 1063 года. Паступова яе ўжыванне пашыралася, і ў 2-й палове XII стагоддзя. мітра стала абавязковым элементам аблачэння епіскапаў незалежна ад дазволу Папы. Часам мітра ўручалася і прадстаўнікам свецкай улады. Так, Папа Мікалай II падараваў мітру герцагу Багеміі, а Папа Луцый II — каралю Сіцыліі. З цягам часу выгляд мітры мяняўся. Напрыклад, у VI стагоддзі мітру сталі ўпрыгожваць вышыўкай (гафтам). Для ўпрыгожання сталі прымяняць жэмчуг і каштоўныя камяні. Гістарычна форма мітры зведала істотныя змены: у X стагоддзі яна мела выгляд канічнай шапачкі з вострым завяршэннем, да XII стагоддзя яна набыла выгляд кароны з двума завастрэннямі з скроневых частак галавы. На пачатку XII стагоддзя канічны наканечнік акругляецца, а затым мітра апускаецца па цэнтральнай частцы, утвараючы па баках кольныя часткі, якія ў шматлікіх экземпляраў скончваюцца кончыкам, а з канца XII стагоддзя — з боку лба і патыліцы, якія з'яўляюцца сімвалам сілы, прысвячэння Боскасці і яго адданасці Старому і Новаму Запавету. У XIV стагоддзі мітра набывае вялікую вышыню з завастрэннем наканечнікаў, выраўноўваючы вышыню і шырыню ў канцы. Вышыня мітры працягвае расці ў наступныя стагоддзі, пакуль не дасягне вышыні амаль у два разы больш, чым шырыня ў XVII і XVIII стагоддзях. Да XVII стагоддзя мітра набыла сучасную форму, якія з'яўляецца сімвалам сілы, прысвячэння боскасці і яго адданасці інтэрпрэтацыі старога і Новага Запаветаў.
У гісторыі ў каталікоў рымскага абраду было тры тыпа мітр:
Мітра не суадносіцца з колерамі літургічнага адзення. Па ходу літургічнай рэформы, якая ажыццяўлялася пасля II Ватыканскага Сабору (XXI Сусветны Сабор у каталіцкай традыцыі), у богаслужэнні захавалася выкарыстанне 2-х тыпаў мітры:
З уступленнем на пасаду Папы Бенедыкта XVI, ён супыніў традыцыю і замяніў Папскую тыяру нават на сваім папскім гербе Папскай мітрай (якая змяшчае ўсё яшчэ тры ўзроўню «карон», якія прадстаўляюць уладу Папы ў спрошчанай форме) і паліем. Да Бенедыкта XVI герб кожнага Папы заўсёды утрымліваў выяву Папскай тыяры і скрыжаваных ключэў Святога Пятра, хоць тыяра выйшла з ужытку, асабліва пры Папе Яне Паўле I і Яне Паўле II. Папа Павел VI быў апошнім Папам, які пачаў сваё папскае кіраванне з афіцыйнай каранацыі з тыярай у чэрвені 1963 года. Аднак у знак большага спрашчэння папскіх абрадаў, а таксама змены характару самога папства, ён адмовіўся ад выкарыстання сваёй тыяры на цырымоніі ў базіліцы Святога Пятра падчас другой сэсіі XXI Сусветнага Сабора ў лістападзе 1963 года. Аднак яго Апостальская канстытуцыя 1975 года ясна дала зразумець, што тыяра не была адменена: у Канстытуцыі ён прадугледзеў, што яго пераемнік можа атрымаць каранацыю тыярай. Папа Ян Павел I, аднак, адмовіўся прытрымлівацца Канстытуцыі Паўла VI і абраў больш простую папскую інтранізацыю, што і рабілі яго пераемнікі. Апостальская канстытуцыя Папы Яна Паўла II 1996 года пакінула адкрытымі некалькі варыянтаў, не ўдакладніўшы, якая цырымонія павінна была выкарыстоўвацца, акрамя таго, што нейкая цырымонія будзе праведзеная для адкрыцця новага пантыфікату.
Папа Павел VI ахвяраваў сваю тыяру (падарунак ад сваёй былой Міланскай Архідыяцэзіі) «на барацьбу з беднасцю ў свеце». Пазней кардынал Фрэнсіс Спэлман з Нью-Ёрка атрымаў тыяру і ўзяў яе з сабой у турнэ па Злучаных Штатах, каб сабраць сродкі для бедных. Ён увесь час знаходзіцца ў крыпце царквы ў базыліцы Нацыянальнага храма Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Вашынгтоне, акруга Калумбія.
У англікан мітра выйшла з ужывання пасля расколу, але была адноўлена ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў у выніку Оксфардскага руху і цяпер носіць большасць епіскапаў Англіканскай супольнасці, а таксама англа-каталікі.
Саламанка
Салама́нка — горад у Іспаніі, аўтаномная супольнасць Кастылія і Леон, сталіца аднайменнай правінцыі. Заснаваны ў дарымскую эпоху. Згадваецца як вакійскі горад Гелмантыка пры захопе яго ў 220 да н. э. Ганібалам. У 1218 заснаваны сусветна вядомы ўніверсітэт. У 1985 годзе стары горад аб’яўлены ЮНЕСКА часткай сусветнай спадчыны чалавецтва. Насельніцтва — 160 тыс. чалавек, маецца чыгуначны вакзал і аэрапорт, дзяржаўны і каталіцкі ўніверсітэт.
Мітра (аблачэнне)
У Каталіцкай Царкве рымскага абраду
Пад час пасвячэння рыма-каталіцкіх епіскапаў, мітру апранае на яго той архіерэй, які здзяйсняе Хіратонію са словамі: «''Accipe mitram, et clarescat in te splendor sanctitatis, ut, cum apparuerit princeps pastorum, immarcescibilem gloriæ coronam percipere merearis ℟. Amen»'' (Прымі мітру і хай ззяе ў табе ззянне святасці, бо, калі зявіцца князь пастыраў, ты заслужыш нятленны вянок славы. Амэн).
Саламанка
Гісторыя
Горад быў заснаваны ў дарымскую эпоху як кельцкае паселішча, дзеля абароны тэрыторыі на беразе ракі Дуэра. У III стагоддзі да н.э. Бэта аблажыў горад. З падзеннем карфагенян горад пачаў прымаць большае значэнне як камерцыйны цэнтр у рымскай Іспаніі дзякуючы свайму ўдаламу размяшчэнню. Праз Саламанку праходзіла рымская дарога, вядомая як Віа-дэ-ла-Плата, якая злучала яго з горадам Эмерыта Аўгуста (цяпер Мерыда) на поўдні і Астурыка Аўгуста (цяпер Асторга) на поўначы. Захаваны рымскі мост, які быў часткай гэтай дарогі, датуецца I стагоддзем.
Мітра (аблачэнне)
У Каталіцкай Царкве рымскага абраду
Да літургічнай рэформы пасля II Ватыканскага Сабора, формулу з ускладаннем мітры на навапасвячанага епіскапа была: «''Imponimus, Domine, capiti hujus Antistitis et Agonistæ tui galeam munitionis et salutis, quatenus decorata facie et armato capite, cornibus utriusque Testamenti terribilis appareat adversariis veritatis: et te ei largiente gratiam, impugnator eorum robustus existat: qui Moysi famuli tui faciem, ex tui sermonis consortio decoratam, lucidissimis tuæ claritatis ac veritatis cornibus insignisti, et capiti Aaron Pontificis tui tiaram imponi jussisti. Per Christum Dominum nostrum. ℟. Amen»'' (Мы ўскладаем, о Гаспадзі, на галаву гэтага твайго свяціцеля і ваяра шалом абароны і выратавання, каб, упрыгожваючы яго лоб і ахоўваючы яго галаву сілай абодвух Запаветаў, ён мог вытрымліваць жахлівых супернікаў Ісціны і выступаць наперад, як доблесны абаронца супраць іх, праз багатую ласку, падараваную яму Табою; які ўпрыгожыў твар раба Твайго Майсея, які зрабіўся выдатным у гутарцы з Табою і самымі яскравымі прамянямі Твайго Ззяння і Ісціны; і хто загадаў ускласці дыядэму на галаву Аарона, Твайго Першасвятара: Праз Хрыста, Госпада нашага. Амэн).
Падчас Святой Імшы мітра апранаецца толькі ў наступных момантах:
Саламанка
Гісторыя
Саламанка здалася маўрам на чале з Муса бін Нусаірам у 712 годзе. На працягу многіх гадоў гэтая вобласць, паміж поўднем ад ракі Дуэра і да поўначы ад ракі Тормес, стала галоўным тэатрам ваенных дзеянняў паміж хрысціянскімі каралеўствамі і мусульманскімі кіраўнікамі аль-Андалуса. Сталая барацьба каралеўства Леон а потым і каралеўства Кастыліі і Леона супраць Халіфата спустошыла Саламанку і звяла яе да няважнага стану. Пасля бітвы пры Сіманкасе (939) хрысціяне пасяліліся ў гэтым месцы. Пасля ўзяцця Таледа Альфонсам VI Кастыльскім у 1085 годзе адбылося канчатковае перасяленне хрысціян у горад. Раймунд Бургундскі ўзначаліў групу пасяленцаў рознага паходжання ў 1102 годзе.
Мітра (аблачэнне)
У Каталіцкай Царкве рымскага абраду
У царкоўнай геральдыцы мітра змяшчалася над шчытом усіх асоб, якія мелі права насіць мітру, уключаючы абатаў. Яна замяніў шалом, але таксама з’явіўся ў выглядзе герба, змешчанага над шаломам, як гэта было прынята ў нямецкай геральдыцы. У Рыма-Каталіцкай Царкве выкарыстанне мітры над шчытом на асабістым гербе духавенства было забаронена ў 1969 годзе і ў цяперашні час сустракаецца толькі на некаторых дыяцэзіяльных гербах. Раней мітра часта ўваходзіла пад капялюш. У геральдыцы мітра заўсёды малюецца ў золаце, а лапеты (infulæ) таго ж колеру. Сцвярджалася, што да пратэстанцкага расколу паміж мітрай епіскапа і настаяцелем праводзілася адрозненне па адсутнасці лапетаў у настаяцеля. У Англіі і Францыі было прынята змяшчаць мітру абата злёгку ў профіль.
У Праваслаўнай і Каталіцкай Царкве візантыйскага абраду
Мітра — багата ўпрыгожаны залатым шыццём, бісерам, каштоўнымі камянямі і іконамі галаўны ўбор сферычнай формы. У цэнтры і па баках мітры змяшчаюцца 4 мініяцюрныя іконы Ісуса Хрыста, Багародзіцы, Іаана Хрысціцеля і якога-небудзь Святога або Святой, а зверху малая ікона Тройцы, выява Серафіма або мініяцюрны крыж. Мітра адносіцца да аблачэння архіерэяў, архімандрытаў, таксама святароў, якім права нашэння мітры даецца ў якасці ўзнагароды. Мітра святара ўвенчваецца іконай, мітра архіерэя — крыжам.
Саламанка
Гісторыя
Адзін з самых важных момантаў у гісторыі Саламанкі быў 1218 год, калі Альфонса IX Леонскі дараваў Каралеўскую хартыю ўніверсітэту Саламанкі, хоць фармальна навучанне тут існавала па меншай меры з 1130 года. Неўзабаве ён стаў адным з найбольш значных і прэстыжных акадэмічных цэнтраў у Еўропе.
Славутасці
У 1985 годзе стары горад Саламанкі быў абвешчаны ЮНЕСКА часткай Сусветнай спадчыны чалавецтва. Галоўная гарадская плошча, Пласа-Маёр, якая была пабудавана ў 1729—1733 гадах, аформлена ў стылі радыкальнага барока яго найбуйнейшым прадстаўніком, Чурыгерай. На плошчы, акружанай аркадамі з выявамі іспанскіх каралёў і генерала Франка (у гады грамадзянскай вайны, які выбраў сваёй рэзідэнцыяй біскупскі палац у Саламанцы), высіцца ратуша ў стылі чурыгерэска, перад якой калісьці праводзілі карыду.
Мітра (аблачэнне)
У Праваслаўнай і Каталіцкай Царкве візантыйскага абраду
У старажытных грэкаў мітра была адным з відаў галаўной павязкі ў выглядзе шырокай ленты, аблегаюшчая вакол галавы і маючая вузел з доўгімі канцамі. Са з’яўленнем хрысціянства на грэчаскіх тэрыторыях, менавіта гэтае адзенне сталая павязка стала галаўным уборам епіскапа па падабенству галаўнога ўбору жыдоўскіх першасвятароў. Такой павязкай у выглядзе пазалочанага ліста карыстаўся Святы Марк і Ян Багаслоў. Пазней, ужо як павязка епіскапа яна стала называцца каронай ці дыядэмай.
Саламанка
Славутасці
У значнай ступені захаваўся старажытнарымскі мост праз раку Тормес, які даў пачатак сучаснаму гораду. Ад знесеных сценаў сярэднявечнага горада ацалела толькі гваздзіковая вежа канца XV стагоддзя. З захавалых гатычных асабнякоў праслаўлены Дом з ракавінкамі, які пабудаваў у XVI стагоддзі канцлер найбагацейшага ордэна Св. Якава. Каса Ліс — адзін з лепшых на захадзе Іспаніі прыкладаў стылю мадэрн.
Мітра (аблачэнне)
У Праваслаўнай і Каталіцкай Царкве візантыйскага абраду
У VI стагоддзі патрыярх Канстанцінопальскі стаў рабіць на мітры ўпрыгожванні з гафту розных малюнкаў. Гэтую ідэю таксама перанялі ўжо рыма-каталіцкія епіскапы на Захадзе. Калі ў ХІ стагоддзі на Захадзе мітры пачалі насіць абаты манастыроў, на візантыйскім Усходзе мітра заставалася толькі адзеннем епіскапаў і было разуменне, што мітра — царкоўны аналаг імператарскай кароны. Мітры таксама прыпісваўся сімвалізм аб кідары ў жыдоўскіх першасвятароў, аб залатых вянцах 24 старцаў з Адкрыцця Яна Багаслова (Ад. 4:4), а таксама аб цярновым вянке Ісуса Хрыста.
Да XIV стагоддзя ў візантыйскім абрадзе мітра не выкарыстоўвалася ў якасці літургічнага адзення. Толькі патрыярх Александрыйскі, пачынаючы з Х стагоддзя, пачаў выкарыстоўваць мітру літургічна.
У XVI стагоддзі на тэрыторыі Беларусі мітры ўжо моцна замацаваліся як літургічнае адзенне епіскапа, асабліва пасля Берасцейскага Сабора 1596 года. У Расіі з Вялікага маскоўскага сабора ў 1667 годзе маскоўскімі залатымі ці срэбнымі шапкамі (падобныя да мітр) пачалі ўзнагароджваць архімандрытаў, а таксама прадстаўнікам белага духавенства, напрыклад протапрэсвітарам. У РПЦ да 1917 года выпадкі ўзнагароджвання белага духавенства былі вельмі рэдкія. У РПЦ да 1786 года мітра была часткай богаслужбовага ўбору архімандрытаў і епіскапаў. 29 лістапада 1786 года адбыўся першы выпадак узнагароджання мітрай прадстаўніка белага духавенства ў праваслаўных. Тады імператрыца Кацярына II узнагарадзіла мітрай свайго духаўніка Івана Іванавіча Памфілава. У Грэка-Каталіцкіх Цэквах такая практыка з’явілася раней, але няма магчымасці сказаць, калі гэта дакладна першы раз адбылося.
Сёння каталікі і праваслаўныя ўвенчваюць архіерэйскія мітры крыжыкам зверху, якога няма на мітрах архімандрытаў, протапрэсвітараў і інш. Гэтую мітру на Вялікім Уваходзе дыякан нясе наперадзе ўрачыстай працэсіі і праз Царскія вароты ўносіць у алтар. Калі мітру здымаюць з архіерэя, то пасля гэтага яе ставяць на святы прастол на далёкім правым (паўднёва-заходнім) куце. У РПЦ 1989 года мітры, увянчаныя крыжам, насілі толькі патрыярх і мітрапаліты; у канцы снежня 1988 года сінод РПЦ усталяваў звычай нашэння мітры, увянчанай крыжам, для ўсяго епіскапату.
Часта блытаюць з мітрай каўпак, які часта носяць украінскія грэка-каталіцкія святары, аднак ён з’яўляецца толькі адным з варыянтам скуф’і. Такі каўпак насілі ў Аўстрыйскай імперыі грэка-каталіцкія святары, жыдоўскія равіны і іншыя.
У Армянскай Апостальскай і Армянскай Каталіцкай Царкве
У Армянскай Апостальскай і Каталіцкай Царкве мітры падобныя да грэчаскіх і блізкія ім па форме, носяць святары і архімандрыты; у адрознанні ад грэчаскіх мітр, армянскія прэсвітарскія мітры маюць больш цыліндрычную форму. Мітра абавязкова ўвянчаная крыжам і спераду ўпрыгожана выявай Пастыра з ягнём ці абліччам Збавіцеля.
Епіскапы і каталікосы носяць мітры, падобныя да рыма-каталіцкіх, аднак усё ж-такі адрозніваюцца ад сучасных заходніх варыянтаў. Звычайная армянская мітра больш паходзіць на рыма-каталіцкую мітру да ІІ Ватыканскага Сабору і звычайна яны ў два разы больш за галаву епіскапа.
Часта на каталіцкіх і міафізіцкіх іконах робяць выяву заснавальніка Армянскай Царквы — Грыгора Асветніка з, падобнай да сучаснай, мітрай, якая прыкладна ў 2-2,5 разы менш за сучасную епіскапскую мітру.
У Копцкай Старажытнаправаслаўнай і Каталіцкай Царкве
Копцкая Каталіцкая Царква і Копцкая Старажытнаправаслаўная Царква маюць адзін абрад (копцкі) адной літургічнай традыцыі (александрыйскай), а іх богаслужбы практычна нічым не адрозніваюцца. Галаўныя ўборы ў іх не аднолькавыя, аднак мітры наадварот практычна ідэнтычныя.
У копцкай традыцыі мітру можа апранаць прэсвітар, але яго мітра адрозніваецца ад мітры епіскапа. У прэсвітараў мітра мае форму, падобную да лацінскай, з больш роўнымі краямі і трохі меньшай па памерах. Копта-каталіцкія іераманахі часта апранаюць замест мітры клабукі грэчаскай формы. У першую чаргу гэта звязана з гісторыяй, калі на тэрыторыі Егіпта панавала Асманская імперыя, якая забараніла копта-каталікам і копта-міафізітам насіць аднолькавае адзенне (да гэтай забароны таксама адносіліся і традыцыйныя сірыйскія і копцкія галаўныя рушнікі з крыжыкамі). З таго моманту нават копта-катіцкія епіскапы пачалі часта насіць галаўныя ўборы грэчаскіх форм, напрыклад клабукі. Пасля распаду Асманскай імперыі, копта-каталікі, пад уплывам лацінізацыі вырашылі не вяртацца да традыцыйных галаўных убораў, аднак пазней, калі Копцкая Царква праводзіла дэлацінізацыю, аргументацыя за пакідання мітр была такая, што за такую вялікую колькасць стагоддзяў, стварылася свая традыцыя, якая таксама з’яўляецца традыцыйнай для копта-каталікоў.
Такім чынам, копта-каталікі вырашылі не вяртацца да той традыцыі і пакінуць ужо такую практыку, якая пачала шмат кім лічыцца ўжо традыцыйнай для каталіцтва копцкага абраду.
У епіскапаў ж мітра больш нагадвае грэчаскую, прычым не толькі ў каталікоў, але і ў міафізітаў. Аднак трэба ўзгадаць, што раней копта-каталіцкія епіскапы карысталіся мітрамі, якія па формах і памерах вельмі нагадваюць дарэфармаваныя рыма-каталіцкія мітры. Яны былі шырэйшыя за рыма-каталіцкія і трохі вышэйшыя (прыкладна ў 2 разы вышэй галавы).
Старажытнаправаслаўная і Каталіцкая Царква эфіопскага абраду
Эрытрэйцы маюць такую ж самую традыцыю, што і эфіопы, бо раней яны былі адной Царквой, але з-за Эфіопа-Эрытрэйскага канфлікту, Папа Францыск быў вымушаны вылучыць 4 епархіі на тэрыторыі Эрытрэі ў асобную мітраполію sui iuris, тады, 19 студзеня 2015 года, была створана Эрытрэйская Каталіцкая Царква, анадагічная сітуацыя адбылася і з міафізітамі.
Не гледзячы на тое, што каталіцкая і міафізіцкая эфіопская традыцыі моцна адрозніваюцца літургічна і па адзенню, мітры яны выкарыстоўваюць аднолькавыя. Так, мітры носяць толькі епіскапы, але дастаткова рэдка. Часцей мітру носіць пад час богаслужбаў міафізіцкі патрыярх і каталіцкі мітрапаліт.
Эфіопская мітра мае грэчаскі стыль і практычна нічым ад грэчаскай мітры не адрозніваецца, акрамя стыля крыжыка на мітры і таго, што іконы могуць быць напісаны ў александрыйскім стыле.
Сірыйская Каталіцкая Царква
Сірыйская Каталіцкая Царква, як і Сірыйская Старажытнаправаслаўная Царква, прытрымліваецца заходне-сірыйскага абраду (антыяхійскага), але, у адрознанні ад Сірыйскай Каталіцкай Царквы, Сірыйская Старажытнаправаслаўная Царква не ўжывае мітры.
Замест мітр, сіра-міафізіцкія епіскапы выкарыстоўваюць традыцыйны калаўны ўбор у форме шара з завастрэннем зверху, што нагадваве зефір і выраблена звычайна з тканіны. Сёння ў Каталіцкай Царкве звычайна не ўжываецца, аднак сіра-каталіцкія патрыярхі пад час і пасля заключэння Уніі 1662 года выкарыстоўвалі гэтыя капялюшы як ў якасці літургічнага галаўнога ўбора, так і па-забошаслужбовага.
За конт таго, што тэрыторыі, на якіх распаўсюджвалі сваю юрысдыкцыю Сірыйская Каталіцкая Царква і Сірыйская Старажытнаправаслаўная Царква, зноходзіліся на тэрыторыі Асманскай імперыі, з’явіўся канфлікт на конт таго, якія галаўныя ўборы выкарыстоўвалі розныя канфесіі аднаго абрада. Асманскія ўлады забаранілі сіра-каталікам выкарыстоўваць традыцыйны сірыйскі капялюш (да гэтага таксама адносяцца і традыцыйныя сірыйскія манаскія галаўныя рушнікі з крыжыкамі), каб ім можна было візуальна адрозніць ад міафізітаў. З таго моманту, сіра-каталікі перасталі насіць манаскія рушнікі і традыцыйны капялюш, а замест гэтага пачалі карыстацца мітрамі, падобнымі да рыма-каталіцкіх.
Пасля распаду Асманскай імперыі, сіра-каталікі, пад уплывам лацінізацыі вырашылі не вяртацца да традыцыйных галаўных убораў, аднак пазней, калі Сірыйская Царква праводзіла дэлацінізацыю, аргументацыя за пакідання мітр была такая, што за такую вялікую колькасць стагоддзяў, стварылася свая традыцыя, якая таксама з’яўляецца традыцыйнай для сіра-каталікоў.
У Сірыйскай Царкве існуе 2 тыпа мітр, якія не адрозніваюцца па спецыялізацыі, але проста з’яўляюцца даступнай варыяцыяй:
Сёння большасць сіра-каталіцкіх епіскапаў (у тым ліку і патрыярх) карыстаюцца такімі мітрамі.
Маланкарскія і Малабарскія Цэрквы
Да прыхода партугальскіх місіянераў на тэрыторыю Індыі, на Малабарскім узбярэжжы ўжо былі хрысціяне, якія звязвалі сабе з Апосталам Фамой. Епіскапаў малабарцы атрымлівалі ад асірыйцаў-нестарыян, таму яны перанялі іх абрад — усходне-сірыйскі (халдзейскі). Пры кантакце з партугальцамі, малабарцы вырашылі заключыць Унію з Каталіцкай Царквой, кіруючысь аргументацыяй, што яны заўсёды знаходзіліся ў складзе Каталіцкай (Сусветнай) Царквы, але, па геаграфічных прычынах, не маглі мець кантакты з астатняй часткай Царквы.
Пазней, па прычыне лацінізацыі, якую намагаліся рабіць партугальскія місіянеры, адбыўся раскол у Сіра-Малабарскай Каталіцкай Царкве. Часта малабарцаў не хацела страчвацб свой абрад і зышлі ў раскол, з’яўляючысь сучаснай Маланкарскай Сіра-Якавіцкай Старажытнаправаслаўнай Царквой. Але ім была патрэбна чыя-небудзь падтрымка, таму яны былі вымушаны заключыць унію з сіра-якавітамі, прыняць іх абрад (заходне-сірыйскі) і іх хрысталогію.
Мітра каталікоса Маланкарскай Сірыйскай Старажытнаправаслаўнай Царквы прыкладна ў 2 вышэй галавы чалавека і складаецца з 2 часцін: зялёнай кароны знізу і чырвоным узвышшам 3 сірыйскімі крыжамі і маленькім крыжыкам зверху.
Малабарцы наадварот, носяць мітры. Епіскапы Сіра-Малабарскай Каталіцкай Царквы носяць чырвоныя ці белыя мітры ў выглядзе сэрца, звычайна з малюнкам горліцы, які таксама знаходзіцца на спіне літургічнага адзення ўсяго малабарскага духавенства.
Мараніцкая Каталіцкая Царква
Мараніцкая Царква на працягу шматстагоддзяў паступова лацінізавалася і сёння ўжо ўсе мараніты карыстаюцца мітрамі на падабенства дарэфармаванымі рыма-каталіцкімі, але са сваімі малюнкамі і асабістай традыцыяй упрыгожвання.
Гістарычна мараніта-каталікі, яшчэ з 1 тысячагоддзя, мараніты выкарыстоўвалі мітры, якія былі падобныя да залатых высокіх капялюшыкаў і трохі нагадвалі рускія скуф’і, але мелі, як і рыма-каталіцкія мітры, 2 ленты ззаду.
Асірыйскія Цэрквы
На сённяшні час існуе 3 асірыйскія Царквы: Халдзейская Каталіцкая Царква, Асірыйская Царква Усходу і Старажытная Асірыйская Царква Усходу.
Усі гэтыя Цэрквы маюць розныя мітры. Раней ва ўсіх асірыйцаў была адзіная традыцыя мітры, але ў другой палове XX — другой палове XXI стагоддзяў сітуацыя змянілася. На пачатку, у сярэдзіне XVI стагоддзя, у так званнай Царкве Усходу адбыўся раскол (Асірыйская Царква Усходу, Старажытная Асірыйская Царква Усходу і Халдзейская Каталіцкая Царква лічаць, што Царква Усходу — гэта менавіта яны, але свецкае релігіязнаўства не прытрымліваецца ні да воднай з пазіцый і кажа пра Царкву Усхода, як пра інстытут, які быў да гэтага раскола), калі большая частка духавенства і вернікаў Асірыйскай Царквы Усходу вырашылі падпісаць Унію з Каталіцкай Царквой, аргументуючы гэта навяртаннем да Сусветнай Царквы пасля схізмы ў IV стагоддзі. Да гэтага часу, Халдзейская Каталіцкая Царква аб’ядноўвае большую частку асірыйцаў света.
У 1968 годзе, па прычыне традыцыяй перадачы патрыяршага прастола Асірыйскай Царквы Усходу, адбыўся раскол у АЦУ. Тая частка, якая зрабіла раскол, назвалі сабе Старажытнай Асірыйскай Царквой Усходу. Такім чынам, каб знешне больш адрознівацца ад АЦУ САЦУ пачала выкарыстоўваць іншыя мітры.
на пачатку XXІ стагоддзя, Халдзейская Царква распачала працэс аб’яднання ўсіх асірыйцаў у лона Каталіцкай Царквы. Усе асірыйскія Цэрквы згадзіліся ўдзельнічаць у гэтым. Было вырашана, аб’яднанне павінна прайсці па прынцыпу невыбара новага патрыярха ў выпадку яго смерць, патрыярх АЦУ павінен стаць патрыярхам аб’яднаннай Асірыйскай (Халдзейскай) Каталіцкай Царквы (халдзейскі каталіцкі патрыярх становіцца епіскапам ці архіепіскапам) шляхам прыяднання ўсіх епархій, духавенства і вернікаў АЦУ і САЦУ да ХКЦ і станаўленнем патрыярха АЦУ патрыярхам ужо Асірыйскай Каталіцкай Царквы. Халдзейскае духавенства на чале з патрыярхам у сімвал згоды, перасталі абранаць традыцыйнае літургічнае адзенне, такое як мітра.
Такім чынам, сёння сітуацыя выглядае наступным чынам:
Лютэране, англікане і іншыя пратэстанцкія хрысціянскія грамады
У большасці пратэстанцкіх хрысціянскіх грамад ужываюць рыма-каталіцкія дарэфармаваныя мітры.
А англиканскіх грамад ёсць шмат адгалінаванняў. У Вялікабрытаніі мітры, як і ўсё літургічнае аблачэнне, выглядае больш урачыста і традыцыйна, чым у афрыканскіх адгалінаванняў; усё больш падобна да калсічных дарэфармаваных лацінскіх мітр. У афрыканскіх адгалінаванняў сустракаюцца пёстрыя, розных колераў мітры.
У лютэран таксама ёсць розныя адгалінаванні (канферэнцыі): ёсць кансерватыўныя, ёсць ліберальныя, а ёсць ліберальныя, але з традыцыйным адзеннем. То бок, у кансератыўных суполках епіскапы больш падобныя да класічных рыма-каталіцкіх епіскапаў, у ліберальных могуць быць рознакаляровыя і з незвычайнымі малюнкамі, такімі як сцяг ЛГБТ, нагадваючыя постмадэрністычныя малюнкі і нават левыя палітычныя лозунгі і іншае. А ў некаторых традыцыйных суполак, такіх як шведскія лютэране, можа быць такое, што епіскапамі з’яўляюцца жанчыны, лесбіянкі, трансгендары і іншыя, але літургічнае адзенне будзе традыцыйным, што сустракаецца ў тых ж самых шведаў, ці датчан.
Ваенная ўніформа
На працягу XVIII стагоддзя (а ў некаторых выпадках і XIX) жаўнеры, прызначаныя грэнадзёрамі ў розных паўночнаеўрапейскіх войсках (Дацкае каралеўства, Прусія, Брытанская імперыя), насілі мітру (звычайна званую «мітранай шапкай»), падобную па абрысах на тыя, якія насілі заходнія епіскапы. Як упершыню было прынята ў 1680-х гадах, гэты капялюш насілі замест звычайных шыракаполых капялюшаў, каб пазбегнуць таго, што галаўны ўбор будзе збіты, калі салдат кідае гранату. Ручная граната ў яе прымітыўнай форме састарэла да сярэдзіны XVIII стагоддзя, але грэнадзёры працягвалі заставацца элітнымі войскамі ў большасці еўрапейскіх армій, звычайна захоўваючы мітру ў якасці сімвала гэтай элітнасці.
У ваеннай справе гэты галаўны ўбор выпускаўся ў розных стылях. Прускі стыль меў конусападобную латуневую або белую металічную пярэднюю частку з тканкавай задняй часткай і з карункавай аплёткай; рускі стыль першапачаткова складаўся з высокай латуневай пласціны па-над скураной шапкі з брылём ззаду, хаця пазней была прынятая нямецкая мадэль. Брытанскі стыль (звычайна яго называлі проста «грэнадзёрская фуражка» замест мітры — меў высокі суконны фасад з мудрагелістай палкавай вышыўкай спераду і пакатую чырвоную спінку на белай падкладцы. Некаторыя нямецкія і рускія фузілёрные палкі таксама насілі мітру з меншай меднай пярэдняй пласцінай.
Да канца XVIII стагоддзя, з-за змяненняў у ваеннай модзе, мітра, як правіла, саступала месца мядзведжай шкуры або замянялася стандартнай пяхотнай трохвуголкай або двухвуголкай. Брытанская армія зрабіла гэтую змену ў 1765 годзе, а пруская — у 1790 годзе. Аднак усе расійскія грэнадзёры працягвалі насіць мітравыя капялюшы да 1805 года.
Ваенная мітра, ў яе класічнай металічнай форме XVIII стагоддзя, захавалася як прадмет параднага шалаўнога ўбора ў прускім лейб-грэнадзёрскім палку № 1 і 1-м гвардзейскім палку цу Фус, а таксама ў расійскім Паўлаўскім палку да Першай сусветнай вайны.
Іншае выкарыстоўванне
Шахматная фігура афіцэр, у адрознанні ад беларусаў і балгар (у рускіх — слон), у англамоўных і партугаламоўных народаў называецца «епіскап» (bishop; bispo), таму часта можна сустрэць фігуру афіцэра з мітрай зверху.
Кароны манархаў Аўстрыйскай і Расійскай імперыі ўключалі ў свой дызайн мітру з каштоўных металаў і каштоўных камянёў. Аўстрыйская імператарская карона першапачаткова была асабістай каронай імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Рудольфа II. Паводле абрада іх каранацыі Папа апранаў ім на галаву мітру, перш чым ускласці на яе карону. Жонкі імператараў таксама атрымлівалі мітру і карону ад Кардынала-епіскапа на той жа цырымоніі. Форма расійскай імператарскай кароны ўзыходзіць да часоў першых спроб Пятра I вестэрнізаваць Расію і, верагодна, была натхнёна каронамі, якія насілі імператары Габсбургі Свяшчэннай Рымскай імперыі, а таксама, магчыма, грэка-каталіцкай мітрай.
Мітральны клапан чалавечага сэрца, размешчаны паміж левым перадсэрдзем і левым страўнікам, названы так з-за яго падабенства да мітры. Андрэас Везалій — айцец анатоміі, адзначыў дзіўнае падабенства паміж імі, выконваючы анатамічныя роспалаці ў XVI стагоддзі.
Зямбіцы
Зямбіцы (Ziębice, Münsterberg — Мюнстэрберг, ) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 390 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 60 км на поўдзень ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Замбкавіцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Зямбіцы. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 15,07 км². Насельніцтва 9 тыс. чалавек.
Правапарушэнне
Правапарушэнне — у шырокім сэнсе гэтым тэрмінам пазначаюць любое антыграмадскае дзеянне, якое наносіць шкоду грамадству і караецца ў адпаведнасці з законам. Правапарушэнні падзяляюцца на цывільныя (нанясенне шкоды асобе, маёмасці грамадзяніна або арганізацыі, распаўсюджванне звестак, што ганьбяць гонар і годнасць грамадзяніна ці арганізацыі, і да т.п.), адміністрацыйныя (дробнае хуліганства, парушэнні правіл дарожнага руху і інш.), дысцыплінарныя правіннасці (прагул, спазненне на працу і інш.). Найбольш небяспечным відам правапарушэння з'яўляецца злачынства. За правапарушэнні законам прадугледжана адпаведная цывільная, адміністрацыйная, дысцыплінарная, крымінальная адказнасць.
Уладзімір Сяргеевіч Салдатаў
Уладзімір Сяргеевіч Салда́таў (нар., г. Смаленск) — беларускі фізікахімік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1984; член-карэспандэнт з 1977), доктар хімічных навук (1970), прафесар (1972). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2002).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Смаленску. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1959). З 1959 года старшы лабарант у Інстытуце агульнай і неарганічнай хіміі АН БССР, з 1962 года выконваючы абавязкі загадчыка Салігорскага філіяла, з 1966 года загадчык лабараторыі, адначасова ў 1988—1992 гадах віцэ-прэзідэнт Акадэміі навук БССР. З 1981 года дырэктар, з 2004 года загадчык аддзела Інстытута фізіка-арганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Кардыфскі ўніверсітэт
Кардыфскі ўніверсітэт (Cardiff University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кардыф.
Уладзімір Сяргеевіч Салдатаў
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне іоннага абмену, сінтэзу і вывучэння палімерных сарбентаў, іонаабменных экстрагентаў, па ўзаемадзеянні поліэлектралітаў са складанымі арганічнымі рэчывамі. Даследаваў іонаабменныя працэсы ў многаіонных сістэмах, на аснове якіх распрацаваў агульныя прынцыпы і тэхналогію атрымання і рэгенерацыі іанітных глеб. Распрацаваў тэорыю раўнаваг, якія наступаюць пры кантакце слабых сеткаватых электралітаў, а таксама тэарэтычныя асновы атрымання і рацыянальнага прымянення палімерных мембран зададзенай структуры для ачысткі газаў і вадкасцей ад мікрачасціц і бактэрый. Стварыў мікрафільтры для тонкай ачысткі тэхналагічных асяроддзяў, што дазволіла атрымаць мікрасхемы высокай ступені інтэграцыі. Распрацаваў навуковыя асновы і тэхналогію атрымання хімічна актыўных тэкстыльных матэрыялаў (іанітаў, камплексонаў, каталізатараў), якія знайшлі выкарыстанне ў ачыстцы вады і паветра і ў якасці індывідуальных сродкаў аховы чалавека ад таксічных рэчываў. Правёў эксперыментальныя і тэарэтычныя даследаванні ўзаемадзеяння іанізаваных арганічных і неарганічных рэчываў з іонаабменнымі экстрагентамі, на аснове якіх распрацавана новая тэхналогія атрымання высокаачышчаных амінакіслот, рэалізаваная на Гродзенскім заводзе медыцынскіх прэпаратаў.
Кардыфскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Вучэльня была створана ў 1883 годзе як Універсітэцкі каледж Паўднёвага Уэльса і Монмутшыра і стаў заснавальнікам федэратыўнага Уэльскага ўніверсітэта ў 1893 годзе. Ён аб'яднаўся з Інстытутам навукі і тэхналогій Уэльскага ўніверсітэта ў 1988 годзе як каледж Уэльскага ўніверсітэта. У 1997 годзе ён атрымаў паўнамоцтвы па прысуджэнні дыпломаў аб вышэйшай адукацыі. У 1999 годзе ён прыняў назву "Кардыфскі ўніверсітэт", якая стала яго юрыдычнай назвай у 2005 годзе, калі ён стаў незалежным універсітэтам, які прысуджае ўласныя ступені і кваліфікацыі.
Уладзімір Сяргеевіч Салдатаў
Навуковая дзейнасць
Аўтар звыш 650 навуковых прац, у т.л. 4 манаграфій, каля 160 патэнтаў і аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы.
Кардыфскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца адзіным валійскім членам Расэлаўскай групы брытанскіх універсітэтаў з інтэнсіўнымі даследаваннямі. Сярод навукоўцаў і выпускнікоў універсітэта былі тры кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў, два лаўрэаты Нобелеўскай прэміі, 15 членаў Каралеўскага таварыства, 11 членаў Каралеўскай інжынернай акадэміі, сем членаў Брытанскай акадэміі, 21 член Медыцынскай акадэміі навук і 34 супрацоўнікі Акадэміі грамадскіх навук Вялікабрытаніі.
Казань
Казань (Казань, Казан, Qazan) — горад (з 1391) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Татарстана, порт на Волзе. Адзін з найбуйных эканамічных, палітычных, навуковых і культурных цэнтраў Расіі. Насельніцтва 1120 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1005 годзе.
Казань — буйны прамысловы і гандлёвы цэнтр. Буйных і сярэдніх прадпрыемстваў у горадзе — 151, з іх 98 — акцыянерныя прадпрыемствы. Галоўнымі галінамі прамысловасці горада з'яўляюцца машынабудаванне, хімічная і нафтахімічная прамысловасць, лёгкая і харчовая прамысловасць. Сярод асноўных вытворчых прадпрыемстваў горада: Казанскі дзяржаўны казённы парахавы завод, Казанскае авіяцыйнае вытворчае аб'яднанне імя Гарбунова, Казанскі верталётны завод, «Казаньаргсінтэз», Казанскі оптыка-механічны завод, Казанскае маторабудаўнічае вытворчае аб'яднанне, Казанскі мылаварны завод, Казанскі піваварны завод («Чырвоны Усход»), Казанскі завод гумаватэхнічных вырабаў, Казанскі завод цеплапрыбораў, булачна-кандытарскі камбінат, Казанскі медыка-інструментальны завод. У 1924 годзе ў горадзе дзейнічала Беларускае студэнцкае зямляцтва.
Трансфобія
Шматлікія транссексуальныя людзі таксама адчуваюць на сабе гамафобію з боку асоб, якія некарэктна асацыююць медыцынскі паталагічны стан — расстройства гендарнай ідэнтычнасці — з гомасексуальнасцью.
Падобна іншым формам дыскрымінацыі і ксенафобіі, дыскрымінацыйныя ці інталерантныя паводзіны могуць выражацца непасрэдна (у форме праследавання, нападу ці забойства) або ўскосна (у форме адмовы ўспрымаць транссексуальных людзей на роўных з не-транссексуальнымі). Аднак формы трансфобіі, якія праяўляюцца непасрэдна, могуць праяўляцца і шляхамі, якія не звязаны са злачынствамі.
Грыгараўка
Гры́гараўка (, Григоровка) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусявіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 24 км на паўднёвы ўсход ад Буда-Кашалёва, 9 км ад Гомеля, 9 км ад чыгуначнай станцыі Уза (на лініі Жлобін — Гомель).
Гідраграфія
На захадзе меліярацыйны канал.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 28 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя В. І. Леніна (цэнтр — вёска Старая Гусявіца).
Людвіг Мінкус
Лю́двіг Мі́нкус (Ludwig Minkus, поўнае імя Алаізій Людвіг Мінкус;,  — , ) — аўстрыйскі , , і скрыпач.
Ранні перыяд жыцця
Людвіг Мінкус нарадзіўся 23 сакавіка 1826 года ва Унутранным раёне Вены, сталіцы Аўстрыйскай імперыі, пры нараджэнні меў імя Алойзіус Бернхард Філіп. Яго бацька, Тэадор Іаган Мінкус, нарадзіўся ў 1795 годзе ў Грос-Мезерычы, Маравія (сёння вядомы як Вельке-Мезіржычы каля Брно, Маравія, на тэрыторыі цяперашняй Чэхіі), а маці, Марыя Францішка Хайман, нарадзілася ў 1807 годзе ў Пешце, Венгрыя. Мінкус меў яўрэйскае паходжанне  — яго бацькі прынялі каталіцтва незадоўга да пераезду ў Вену і пажаніліся на наступны дзень.
Публічны дэбют Мінкуса адбыўся на канцэрце ў Вене ва ўзросце васьмі гадоў. 18 кастрычніка 1845 года венскі часопіс «Der Humorist» пракаментаваў выступленні папярэдняга сезона і адзначыла, што «… (у выкананні Мінкуса спалучаецца) кансерватыўны стыль з бліскучым выкананнем». Неўзабаве малады Мінкус выступіў у розных канцэртных залах як саліст, які быў абвешчаны публікай і крытыкамі вундэркіндам.
Мінкус пачаў пісаць для свайго інструмента яшчэ ў студэнцкія гады. Пяць твораў для скрыпкі былі надрукаваны ў 1846 годзе. У гэты час Мінкус пачаў спрабаваць свае сілы ў дырыжыраванні. Некаторы час ён быў пастаянным дырыжорам аркестра, які канкурыраваў з іншым аркестрам з маладым Іаганам Штраусам II у якасці дырыжора (пазней Штраус пазнаёміўся з братам Мінкуса Ойгенам, дырэктарам банка ў Вене).
Жыццё Мінкуса з 1842 года па 1852 год дрэнна дакументавана — захоўваюцца заяўкі на падарожжы, якія паказваюць просьбы наведаць Германію, Францыю і Англію. У 1852 годзе Мінкус прыняў пасаду галоўнага скрыпача ў Венскай прыдворнай оперы, але паколькі гэта азначала, што яму таксама трэба было выконваць звычайныя абавязкі, якія патрабавала гэтая пасада, у тым жа годзе ён падаў у адстаўку, каб прыняць важнае музычнае назначэнне за мяжой, якое зменіць яго жыццё назаўжды.
Жыццё ў Расіі
У 1853 годзе Людвіг Мінкус пераехаў у Санкт-Пецярбург. У 1853—1855 гадах займаў пасаду капельмайстра хатняга аркестра князя М. Б. Юсупава. У тым жа годзе Мінкус ажаніўся з Марыяй Антуанетай Шварц у каталіцкай царкве Святой Кацярыны ў Санкт-Пецярбургу. Шварц таксама была ўраджэнкай Аўстрыі, нарадзілася ў Вене ў 1838 годзе.
У 1861—1872 гадах быў салістам ў Маскве, з 1862 года адначасова інспектар балетнай музыкі маскоўскіх тэатраў, у 1872—1890 гадах кампазітар балетнай музыкі пры Дырэкцыі імператарскіх тэатраў у Пецярбургу. У 1866—1872 гадах прафесар Маскоўскай кансерваторыі.
Менавіта для прыватных спектакляў у палацы Юсупавых Мінкус стварыў, магчыма, сваю першую партытуру для балета — міфалагічны балет «Саюз Фетыды і Пелея» (L′Union de Thétis et Pélée), упершыню выкананага ў 1857 годзе. Падчас супрацоўніцтва з Імператарскім Вялікім тэатрам у Маскве Мінкус стварыў яшчэ адну партытуру для аданаактавага балета «Два дні ў Венецыі» (Deux jours en Venise), пастаўленага ў 1862 годзе.
Супрацоўніцтва з Артурам Сен-Леонам
У канцы 1862 года Мінкус быў запрошаны стварыць антракт з сола для скрыпкі, які быў устаўлены ў партытуру Адольфа Адана для балета Жана Каралі «Орфа». Балет паставіў для Імператарскага Вялікага тэатра Масквы Артур Сен-Леон, які на той час быў адным з самых вядомых майстроў балета ў Еўропе. З 1860 года А. Сен-Леон займаў пасаду першага балетмайстра Санкт-Пецярбургскіх імператарскіх тэатраў, што таксама патрабавала ад яго перыядычнай працы для балетнай трупы Масквы. Менавіта Артур Сен-Леон замовіў першую партытуру Мінкусу для вялікага балета «Полымя кахання, або Саламандра» (La Flamme d’amour, ou La Salamandre) у трох дзеях, які балетмайстар паставіў спецыяльна для вядомай расійскай прыма-балерыны Марфы Мураўёвай. Прэм’ера адбылася 24 лістапада (ст. ст. 12 лістапада) 1863 года і мела вялікі поспех для балетнай трупы Вялікага тэатра. Пасля А. Сен-Леон паставіў гэты балет у Санкт-Пецярбургу для Імператарскага балета ў пашыранай пастаноўцы для бенефіса М. Мураўёвай пад назвай «Фіямета, або Каханне д’ябла» (Fiametta, ou L′amour du Diable). Гэтую версію ўпершыню выканалі 25 лютага (ст. ст. 13 лютага) 1864 года ў Імператарскім Вялікім Каменным тэатры. Пазней Мінкус суправаджаў А. Сен-Леона, каб зладзіць гэты балет у новай пастаноўцы для балерыны М. Мураўёвай у Імператарскім оперным тэатры ў Парыжы. Для гэтай пастаноўкі назву балета зноў змянілі на «Немея, або Адпомшчаны Амур» (Néméa, ou L′Amour vengé). У той час балеты выконваліся ў Парыжскай оперы толькі ў якасці забавы падчас антрактаў поўнаметражных опер, і таму балет Сен-Леона быў скарочаны да дзвюх дзеяў. Першы спектакль адбыўся 11 ліпеня 1864 года ў прысутнасці імператрыцы Яўгеніі. Разам з Марфай Мураўёвай у галоўнай ролі Немеі былі таксама знакаміты танцор прэм’ер Луі Мерант у ролі графа Малдэра і балерына Эжэні Фіёкр у ролі Амура. Партытура Мінкуса атрымала высокую ацэнку крытыкаў таго часу. «Немея, або Адпомшчаны Амур» (Néméa, ou L′Amour vengé) захоўвалася на працягу пяцідзесяці трох спектакляў у рэпертуары оперы да 1871 года.
Восенню 1866 года А. Сен-Леон быў запрошаны на пастаноўку новага твора для Імператарскага опернага тэатра ў Парыжы. Гэта быў «Ручай» (La Source), напісаны Л. Мінкусам у супрацоўніцтве з кампазітарам Леа Дэлібам. Падзел працы быў наступным: Мінкус напісаў дзею I і другую сцэну дзеі III, а Леа Дэліб напісаў дзею II і першую сцэну дзеі III. Дакументы і сведчанні сучаснікаў не даюць тлумачэння, чаму партытура была падзеленая паміж двума кампазітарамі. Прэм’ера балета «Ручай» (La Source) адбылася 12 лістапада 1866 года. Балет захоўваўся на сцэне на працягу сямідзесяці трох спектакляў да 1876 года.
Артур Сен-Леон працягваў супрацоўнічаць з Мінкусам на працягу 1860-х гадоў. 1 снежня (ст. ст. 20 лістапада) 1866 года А. Сен-Леон прадставіў свой аднаактовы балет «Залатая рыбка» (Le Poisson doré), які быў пастаўлены ў Пецяргофе ў гонар вяселля царэвіча Аляксандра Аляксандравіча з прынцэсай Дагмар Дацкай. А. Сен-Леон абраў для гэтага твора рускую тэму, выведзеную з паэмы Аляксандра Пушкіна 1835 года «Казка пра рыбака і рыбку». У сезоне 1867—1868 імперскага балета А. Сен-Леон пашырыў «Залатую рыбку» ў вялікі балет на тры дзеі, упершыню прадстаўлены 20 лістапада (ст. ст. 8 лістапада) 1867 года з італьянскай балерынай Гульельмінай Сальвіёні ў галоўнай ролі Галіі. У партытуры Мінкуса былі прадстаўлены некалькі традыцыйных рускіх народных мелодый, а таксама віртуозныя ўрыўкі для сола флейты, напісаныя спецыяльна для вядомага італьянскага флейтыста.
У наступным сезоне Мінкус і Сен-Леон паставілі балет «Лілія» (Le Lys), заснаваны на кітайскай легендзе «Тры стралы». У балеце была прадстаўлена партытура Мінкуса, атрыманая з яго працы над балетам «Ручай» (La Source). Прэм’ера балета адбылася ў Імператарскім Вялікім Каменным тэатры 2 лістапада (ст. ст. 21 кастрычніка) 1869 года для бенефіса балерыны Адэлі Гранцавай. Нягледзячы на намаганні, і «Лілія», і пашыраная «Залатая рыбка» апынуліся катастрафічнымі няўдачамі для А. Сен-Леона. У сувязі з гэтым дырэкцыя Санкт-Пецярбургскіх імператарскіх тэатраў не працягнула кантракт з балетмайстрам, і неўзабаве ён пераехаў у Парыж, дзе памёр у 1870 годзе.
Супрацоўніцтва з Марыусам Петыпа
Дзякуючы супрацоўніцтву з А. Сен-Леонам і Санкт-Пецярбургскім Імператарскім балетам, Мінкус прыцягнуў увагу вядомага харэографа Марыуса Петыпа. Супрацоўніцтва Мінкуса і Марыуса Петыпа пачалося ў 1869 годзе з «Дон Кіхота» для Маскоўскага Вялікага балета, які карыстаецца поспехам і па гэты дзень. Прэм’ера адбылася 26 снежня (ст. ст. 14 снежня) 1869 года і мела вялікі поспех. Гэта прынесла Мінкусу пасаду афіцыйнага кампазітара Імператарскага рускага балета, які змяніў італьянца Ц. Пуні, які памёр у 1870 годзе ва ўзросце 68 гадоў. Працягам прадуктыўнага супрацоўніцтва Мінкуса і Петыпа сталі балет «Камарго» (La Camargo) у 1872, пашыраная пастаноўка балета ў чатырох дзеях «Матылёк» (Le Papillon) Жака Афенбаха ў 1874, балеты «Бандыты» (Les Brigands) у 1875, «Прыгоды Пелея» (Les Aventures de Pélée), «Сон у летнюю ноч» (Le Songe d’une nuit d'été, заснаваны на музыцы Фелікса Мендэльсона) у 1876 годзе, і, нарэшце, балет «Баядэрка» (La Bayadère) у 1877 годзе, які лічыцца шэдэўрам Мінкуса.
Увесь гэты час Мінкус працягваў прафесійна працаваць скрыпачом, напрыклад, ён граў партыю 2-й скрыпкі ў маскоўскай прэм’еры струннага квартэта Чайкоўскага № 1 рэ мажор (28 сакавіка 1871 г.). У партытуру Мінкуса ўвайшлі скрыпічныя кадэнцыі, напісаныя спецыяльна для Леапольда Аўэра.
Па просьбе Петыпа Мінкус таксама напісаў дапаўненні да ўжо існай балетнай музыкі, такія як «Жызэль» Адольфа Адана і «Пахіта» Дэльдэвеса (1881).
Мінкус напісаў музыку для «Ноч і дзень» (Nuit et Jour) М. Петыпа, раскошнай п’есы, пастаўленай спецыяльна да ўрачыстасцяў у Імператарскім Вялікім тэатры Масквы ў гонар каранацыі імператара Аляксандра III ў 1883 годзе. Імператар, фанатычны балетаман, узнагародзіў Людвіга Мінкуса за яго партытуру ордэнам Святога Станіслава. Да адкрыцця Марыінскага тэатра 21 лютага (ст. ст. 9 лютага) 1886 года адбылася прэм’ера «Чароўныя пілюлі» (Les Pilules magiques), сумесь балета, камедыі і спеваў у стылі вадэвіля. Мінкус напісаў музыку да трох балетных карцін Петыпа з нацыянальнымі танцамі ў бельгійскім, англійскім, іспанскім і рускім стылях. Усё гэта выклікала захапленне публікі і крытыкаў.
Наступная партытура Мінкуса была для балета М. Петыпа ў адну дзею «Ахвяры Амуру» (L'Offrandes à l'Amour), пастаўленага 3 жніўня (ст. ст. 22 ліпеня) 1886 года спецыяльна для бенефісу балерыны Яўгеніі Сакаловай. Музыка Мінкуса была прызнана сучаснымі крытыкамі шэдэўрам балетнай музыкі. Гэта была апошняя вядомая балетная партытура Мінкуса для М. Петыпа.
Пенсія
У 1886 годзе тэрмін дзеяння кантракта Мінкуса з Пецярбургскімі імператарскімі тэатрамі закончыўся. Дырэктар Імператарскіх тэатраў Іван Усевалажскі палічыў, што прыйшоў час скасаваць пасаду афіцыйнага балетнага кампазітара, якую Мінкус займаў доўгі час, каб разнастаіць музыку для балета. Неўзабаве Мінкус афіцыйна выйшаў на пенсію, а 21 лістапада (ст. ст. 9 лістапада) 1886 года адбыўся яго развітальны бенефіс. У тым жа годзе капельмайстар Санкт-Пецярбургскага імператарскага тэатра таксама выйшаў на пенсію. У сувязі з сыходам Мінкуса і Папкова Іван Усевалажскі скасаваў балетны аркестр і наняў італьянца Рыкарда Дрыга на нядаўна створаную пасаду музычнага дырэктара Імператарскага балета. Дрыга павінен быў выконваць функцыі дырыжора аркестра падчас выканання балетных спектакляў і дырыжыравання італьянскай оперы, а таксама ў любой музычнай праўцы або даданні твораў, неабходных балетмайстру.
Малаверагодна, што Мінкус яшчэ працаваў у Імператарскіх тэатрах афіцыйна. Розныя звесткі захаваліся з сучасных крыніц, якія тычацца ўдзелу Мінкуса як кампазітара ў апошніх дзвюх пастаноўках у Расіі. Гэтыя творы былі ўпершыню прадстаўлены паміж выхадам Мінкуса на пенсію ў 1886 годзе і канчатковым ад’ездам з Расіі ў 1891 годзе. Першая пастаноўка была адраджэннем Марыусам Петыпа «Фіяметы» А. Сен-Леона, арыгінальную партытуру якой зрабіў Мінкус. Петыпа аднавіў гэты твор спецыяльна для італьянскай балерыны, першае выступленне адбылося 18 снежня (ст. ст. 6 снежня) 1887 года. Вельмі малаверагодна, што Мінкус удзельнічаў у гэтым адраджэнні з-за таго, што Рыкарда Дрыга паставіў амаль усю дадатковую музыку для выступаў А. Карнальбы ў ужо існых балетах у яе сезон з Імператарскім балетам. 25 лютага (ст. ст. 13 лютага) 1891 года адбылася прэм’ера «Калкабрына» М. Петыпы — твора, які гістарычна прыпісваецца Мінкусу, для яшчэ адной італьянкі Карлоты Брыянцы, якая ў папярэднім годзе выканала ролю прынцэсы Аўроры ў балеце «Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага, пастаўленага М. Петыпа. Нягледзячы на тое, што партытура «Калкабрына» была залічана выключна Мінкусу, не вядома, ці ўдзельнічаў кампазітар у яе стварэнні, якое, як сцвярджаюць расійскія гісторыкі, было партытурай з мноства твораў, якія Мінкус стварыў для Імператарскага балета падчас доўгай кар’еры ў Санкт-Пецярбургу. Цалкам верагодна, што гэтая партытура магла быць напісана за некалькі гадоў да твора, які так і не адбыўся.