cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрыда Кало
Біяграфія
У дзяцінстве хварэла поліяміэлітам, з-за чаго ў яе на ўсё жыццё засталіся крыху дэфармаваныя ногі. Хаваючы гэта, да канца жыцця яна насіла доўгія спадніцы. Гэты ранні вопыт барацьбы за права паўнавартаснага жыцця ўмацаваў характар Фрыды.
Фрыда займалася боксам і іншымі відамі спорту. У 15 гадоў яна паступіла ў «Прэпараторыю» (Нацыянальную падрыхтоўчую школу), адну з найлепшых школ Мексікі, з мэтай вывучаць медыцыну. З 2000 вучняў у гэтай школе было толькі 35 дзяўчын. Фрыда адразу зарабіла аўтарытэт, стварыўшы з 8 іншымі вучнямі закрытую групу «Качучас». Яе паводзіны часта называлі эпатажнымі.
У Прэпараторыі адбылася яе першая сустрэча з будучым мужам, вядомым мексіканскім мастаком Дыега Рыверай, які з 1921 па 1923 працаваў у Падрыхтоўчай школе над роспісам «Стварэнне».
У 18 гадоў, 17 верасня 1925 году, Кало трапіла ў сур’ёзную аварыю. Аўтобус, на якім яна ехала, сутыкнуўся з трамваем. Фрыда атрымала сур’ёзныя траўмы: трайны пералом пазваночніку (у паяснічнай вобласці), пералом ключыцы, зламаныя рэбры, трайны пералом тазу, адзінаццаць пераломаў касцей правай нагі, раструшчаную і вывіхнутую ступню, вывіхнутае плячо. Акрамя таго, яе жывот і матка былі праткнутыя металічным поручням, што сур’ёзна пашкодзіла яе рэпрадуктыўную функцыю. Яна была прыкаваная да ложка, а праблемы са здароўем засталіся на ўсё жыццё. У далейшым, Фрыда перанесла некалькі дзясяткаў аперацый, напрацягу месяцаў не выходзячы з бальніц. Яна, нягледзячы на вялікае жаданне, так і не здолела стаць маці.
Менавіта пасля трагедыі яна ўпершыню папрасіла ў бацькі пэндзлі і фарбы. Для Фрыды зрабілі адмысловы падрамнік, які дазваляў маляваць лежучы. Пад балдахінам ложка прымацавалі вялікае люстэрка, каб яна магла бачыць сябе. Першай карцінай стаў аўтапратрэт, што назаўсёды вызначыла асноўны кірунак творчасці: «Я малюю сябе, таму што шмат часу баўлю ў адзіноце і таму што з’яўляюся той тэмай, якую ведаю лепей за ўсё ».
У 1928 годзе яна стала сябрам Мексіканскай камуністычнай партыі. У 1929 годзе Фрыда Кало стала жонкай Дыега Рыверы. Яму было 43 гады, ёй 22. Набліжала двух мастакоў не толькі мастацтва, але і агульныя палітычныя перакананні — камуністычныя. Іх бурнае асабітае жыццё стала легендай. Праз шмат гадоў Фрыда казала: «У маім жыцці было дзве аварыі; першая — калі аўтобус сутыкнуўся з трамваем, другая — гэта Дыега». У 1930 годзе ў Фрыды здарыўся выкідыш. У наступным годзе, яна пазнаёмілася з доктарам Леа Элаэсарам, які стаў яе сябрам. Стан здароўя Кало стаў пагаршацца. У 1932 годзе, яна разам з мужам пераехала ў Дэтройт, ЗША. У гэты час памерла яе маці, а ў самой Фрыды адбыўся чарговы выкідыш. Пад уплывам гэтых здарэнняў Кало малюе карціну для Шпіталю Генры Форда. Муж Фрыды у гэты час меў раман з яе сястрой. Гэте вымушанае знаходжанне за мяжой, у развітай індустрыяльнай краіне, прымусіла яе вастрэй адчуць нацыянальныя адрозненні.
З таго часу Фрыда з асаблівым замілаваннем адносілася да мексіканскай культуры, калекцыянавала старажытныя творы нацыянальнага мастацтва, нават у паўсядзённым жыцці насіла нацыянальныя касцюмы.
У 1937 годзе Фрыда Кало прымала ў сваім доме Льва Троцкага з жонкай, з якім ў Кало быў раман. Лічыцца, што з’ехаць Троцкага вымусіла занадта моцнае захапленне тэмпераментнай мексіканкай. У 1940 годзе Троцкі быў забіты. У 1938 годзе правяла сваю першую выстаўку ў Нью-Ёрку, якая прайшла вельмі паспяхова. У гэты час Фрыда мела блізкія адносіны з фатографам Нікаласам Мюрэем. Наступная выстаўка ў Парыжы прайшла таксама з вялікім поспехам, адну яе карціну нават набыў Луўр, што ўзмацніла яе патрыятычныя пачуцці. Некаторы час Кало цікавілася сюррэалізмам, але хутка расчаравалася.
Бацька Фрыды памёр ад сардэчнага прыступу ў 1941 годзе. У 1950 годзе Кало мела сем аперацый на пазваночніку, які яна пашкодзіла яшчэ ў маладосці. Агулам яна правяла ў шпіталі дзевяць месяцаў. Пасля гэтага Фрыда магла рухацца толькі з дапамогай інваліднага крэсла, яна прымала моцныя болеспатольныя сродкі, што паўплывала на яе творчасць.
У 1953 годзе адбылася яе першая асабістая выстава на радзіме. Да таго часу Фрыда ўжо была няздольнай самастойна рухацца, і на адкрыццё выставы яе прынеслі на бальнічным ложку. Неўзабаве з-за пачаўшайся гангрэны ёй ампутавалі правую нагу ніжэй за калена.
Памерла Фрыда Кало 13 ліпеня 1954 года ад запалення лёгкіх. Незадоўга да сваёй смерці яна пакінула апошні запіс у сваім дзённіку: «Спадзяюся, што сыход будзе удалым, і я больш не вярнуся». Асобныя сябры Фрыды Кало меркавалі, што яна памерла з-за перадазіроўкі і яе смерць была невыпадковай. Тым не менш, доказаў гэтай версіі не існуе, анатаміраванне трупа не рабілася.
Развітанне з Фрыдай Кало адбывалася ў Палацы выяўленчых мастацтваў. На цырымоніі, акрамя Дыега Рыверы, прыстунічаў прэзідэнт Мексікі Ласара Кардэнас і шматлікія дзеячы мастацтва. Урна з яе прахам знаходзіцца ў яе былым доме La Casa Azul (Блакітны дом) у Кояакане. Сам дом зараз з’яўляецца музеем.
Характар
Нягледзячы на прасякнутую болем і пакутамі жыццё, Фрыда Кало мела жывы і разняволены экстраверсіўны характар і яе гутарка была ўсеяна лаянкай. З’яўляючыся гарэзай у юнацтве, яна не страціла свой імпэт і ў сталым ўзросце. Кало шмат паліла, празмерна ўжывала спіртныя напоі (асабліва тэкілу), з’яўлялася адкрытай бісексуалкай, пела непрыстойныя песні і распавядала гасцям сваіх дзікіх вечарынак настолькі ж непрыстойныя жарты.
Творчасць
У працах Фрыды Кало прысутнічае моцны ўплыў народнага мексіканскага мастацтва, культуры дакалумбавых цывілізацый Амерыкі. Яе творчасць насычана сімваламі і фецішамі. Але ў ім прыкметны і ўплыў еўрапейскага жывапісу — у ранніх працах выразна праявілася захапленне Фрыды, напрыклад, Бацічэлі. У творчасці прысутнічае стылістыка наіўнага мастацтва. Значна паўплываў на стыль Фрыды Кало яе муж, мастак Дыега Рывера.
Спецыялісты мяркуюць, што 1940-я гады — гэта эпоха росквіту мастачкі, час яе самых цікавых і сталых твораў.
Жанр аўтапартрэту пераважае ў творчасці Фрыды Кало. У гэтых творах мастачка метафарычна адлюстроўвае падзеі свайго жыцця («Шпіталь Генры Форда», 1932, прыватны збор, Мехіка; «Аўтапартрэт з прысвячэннем Льву Троцкаму», 1937, Нацыянальны музей «Жанчыны ў мастацтве», Вашынгтон; «Две фрыды», 1939, Музей сучаснага мастацтва, Мехіка; «Марксізм ацаляе хворую», 1954, Дом-музей Фрыды Кало, Мехіка)
Яе творчасць, арыентаваная на жаночую тэматыку, стала сімвалам феміністычнага руху ў апошнія гады XX стагоддзя
Выставы
У 2003 годзе выстава работ Фрыды Кало і яе фатаграфій прайшла ў Маскве.
Карціна «Карані» выстаўлялася ў 2005 годзе ў лонданскай галерэі «Tate», а персанальная выстава Кала у гэтым музеі стала адной з самых удалых у гісторыі галерэі: яе наведалі каля 370 тысяч чалавек.
Кошт карцін
У пачатку 2006 года аўтапартрэт Фрыды «Карані» («Raices») эксперты ацанілі ў 7 міліёнаў долараў (першапачатковы кошт на аўкцыёне — 4 млн. фунтаў стэрлінгаў). Карціна была намалявана алеем на металічным лісце ў 1943 годзе (пасля паўторнага шлюбу з Дыега Рыверай). У гэтым жа годзе гэтая карціна была праданая за 5,6 міліёнаў долараў ЗША, што стала рэкордам сярод лацінаамерыканскіх твораў.
Рэкордам кошту карцін Кало застаецца яшчэ адзін аўтапартрэт 1929 году, прададзены ў 2000 годзе за 4,9 міліёнаў долараў (пры першапачатковай ацэнцы — 3 — 3,8 млн.).
Дом-музей
Дом у Каяакане быў пабудаваны за тры гады да нараджэння Фрыды на невялікім кавалку зямлі. Тоўстыя сцены знешняга фасаду, плоскі дах, адзін жылы паверх, планіроўка, пры якой пакоі заўсёды заставаліся халаднаватымі і ўсе адкрываліся ва ўнутраны дворык, — амаль ўзор дому ў каланіяльным стыле. Ён знаходзіўся ўсяго ў некалькіх кварталах ад цэнтральнай гарадской плошчы. Звонку дом на рагу вуліц Лондрэс і Альендэ выглядаў так, як і іншыя ў Кайяакане, старым жылым раёне на паўднёва-заходнім ускрайку прыгарада Мехіка. Напрацягу 30 гадоў выгляд дома не змяняўся, але Дыега і Фрыда зрабілі яго такім, якім ведаем яго мы: дом у пераважна сінім колеры з убранымі высокімі вокнамі, упрыгожаны ў традыцыйным індзейскім стыле, дом, напоўнены страсцю.
Уваход у дом ахоўваюць два гіганцкіх Юды. Іх фігуры ў дваццаць футаў вышынёй з папье-машэ робяць жэсты, як-бы запрашаючы адзін аднаго да размовы.
Унутры на працоўным стале Фрыды ляжаць палітры і пэндзлі так, быццам яна толькі што сама іх там пакінула. Каля ложка Дыега Рыверы ляжыць капялюш, яго працоўны халат і стаяць велічэзныя чаравікі. У вялікай вуглавой спальне знаходзіцца шкляная вітрына. Над ёю напісана: «Тут 7 ліпеня 1910 году нарадзілася Фрыда Кало». Надпіс з’явіўся праз чатыры гады пасля смерці мастачкі, калі яе дом стаў музеям. На жаль, надпіс недакладны. Як напісана ў пасведчанні аб нараджэнні Фрыды, яна нарадзілася 6 ліпеня 1907. Але абраўшы нешта больш значнае, чым нікчэмныя факты, яна вырашыла, што нарадзілася не 1907 годзе, а ў 1910, у год пачатку Мексіканскай рэвалюцыі. Паколькі ў гады рэвалюцыйнага дзесяцігоддзя яна была дзіцём і жыла сярод хаасу і залітых крывёй вуліц Мехіка, то вырашыла, што нарадзілася разам з гэтай рэвалюцыяй.
Камерцыялізацыя імя
У пачатку XXI стагоддзя венесуэльскі прадпрымальнік Карлас Дарада стварыў фонд Frida Kahlo corporation, якому родзічы вялікай мастачкі перадалі правы на камерцыйнае выкарыстанне імя Фрыды. На працягу некалькіх гадоў з’явіліся лінія касметыкі, марка тэкілы, ювелірныя вырабы, кераміка, карсэты і ніжняя бялізна, а таксама піва з імянем Фрыды Кало.
У мастацтве
Яскравая і неардынарная асоба Фрыды Кало знайшла сваё адлюстраванне ў творах літаратуры і кінематографа :
Спадчына
30 жніўня 2010 году Банк Мексікі выпусціў новую банкноту ў 500 песа, на адваротным баку якой знаходзілася выява Фрыды і яе карціна 1949 года, Love’s Embrace of the Universe, Earth, (Mexico), I, Diego, and Mr. Xólotl, а на вонкавым баку быў выяўлены яе муж Дыега. 6 ліпеня 2010 года, у гадавіну з дня нараджэння Фрыды ў яе гонар быў выпушчаны дудл.
21 сакавіка 2001 года Фрыда Кало стала першай мексіканскай жанчынай, чыя выява была размешчана на марцы ЗША.
У 1994 годзе амерыканскі джаз-флейціст і кампазітар Джэймс Ньютан выпусціў альбом, натхнёны Кало, пад назвай Suite for Frida Kahlo, на AudioQuest Music.
Джэнералі Арэна
Generali Арэна — футбольны стадыён у Празе, хатні для пражскай «Спарты», таксама тут часта праводзяцца хатнія матчы зборнай Чэхіі па футболе. Раней вядомы як Стадыён Летна (Letná Stadium), Таёта Арэна (2003—2007), AXA Арэна (2007—2009), з 2009 года пераназваны ў гонар фундатара ў Generali Арэна.
Першы стадыён на гэтым месцы быў пабудаваны ў 1921 годзе і быў цалкам драўляным. У 1934 годзе арэна перажыла моцны пажар і была перабудавана нанова. Такім чынам, да 1937 годзе з'явілася жалезабетонная канструкцыя галоўнай трыбуны. У 1969 годзе пачалася рэканструкцыя стадыёна, і да 1973 годзе ён прыняў сучасны выгляд, умяшчаючы 35 880 чалавек. Апошні капітальны рамонт быў праведзены ў 1994 годзе. Агульная ёмістасць стадыёна пасля рэканструкцыі склала 20 854 чалавека.
Па праве лічыцца лепшым футбольным стадыёнам горада. Зручны, кампактны, ціхі стадыён размясціўся непадалёк ад станцый метро Градчанска (Hradcanska) і Влтаўска (Vltavska) (на шляху да стадыёна ад другой станцыі сустракаецца шмат бараў). Фанаты «Спарты» збіраюцца за паўднёвымі варотамі.
Паркоўка на тэрыторыі стадыёна ўмяшчае 8 доўгапамерных грузавікоў, 2 аўтобуса і 50 легкавых аўтамабіляў. За межамі стадыёна маецца больш ёмістая паркоўка для 120 аўтобусаў і 1 200 легкавых аўтамабіляў.
Уанука (рэгіён)
Уа́нука (ісп.: Huánuco, на кечуа: Wanuku suyu) — адзін з 24-х дэпартаментаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — горад Уанука.
Аляксандра Ануфрыеўна Паслядовіч
Біяграфія
Нарадзілася 23 красавіка 1918 года ў Мінску ў сям’і чыгуначніка. Наведвала прыватную студыю Валянціна Волкава. У 1938 годзе скончыла 9 класаў школы і паступіла на другі курс Віцебскага мастацкага вучылішча. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны А. Паслядовіч эвакуіравалася ў Куйбышаўскую вобласць, дзе працавала ў калгасе. У 1942 годзе пераехала ў Казань і працавала на авіяцыйным заводзе, потым жыла ва Уфе, дзе некаторы час працавала экскурсаводам у Мастацкім музеі. У 1943 годзе паступіла на першы курс жывапіснага факультэта Ленінградскага інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Рэпіна, які ў гэты час знаходзіўся ў эвакуацыі ў Самаркандзе. У 1944 годзе працягвала вучобу ў інстытуце, які ўжо быў вернуты ў Ленінград. Сярод яе настаўнікаў былі А. А. Асмёркін і Г. А. Савінаў, С. Л. Абуга, К. І. Рудакоў, У. М. Канашэвіч, Г. Д. Епіфанаў. У час вучобы захапілася графікай і на чацвёртым курсе перайшла на аддзяленне графікі. Інстытут скончыла ў 1950 годзе. Яе дыпломнай работай сталі ілюстрацыі да рамана Веры Кетлінскай «Мужнасць» і па выніках абароны дыплома Аляксандра Паслядовіч атрымала адзнаку «добра» і званне мастака-графіка. Засталася жыць у Ленінградзе, працавала ў выдавецтвах «Молодая гвардия», «Лениздат», «Госиздат», афармляла і ілюстравала кнігі. У 1954 годзе стала членам Ленінградскага Саюза савецкіх мастакоў.
У 1957 годзе вярнулася ў Мінск і з гэтага часу назаўсёды звязала лёс і творчасць з Беларуссю.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1957 года.
Творчасць
Браць удзел у мастацкіх выстаўках пачала ў 1953 годзе. Працавала ў розных тэхніках станковай графікі, спрабавала свае сілы ў так званых вольных тэхніках: пастэлі, гуашы, вугалі. Аўтар акварэляў, шэрагу прац у кніжнай графіцы. Аўтар ілюстрацый да кніг «Сымон-музыка» і «Рабакова хата» Якуба Коласа, «Кацярына» Тараса Шаўчэнкі (у сааўтарстве з В. І. Сахненкам), збора твораў індыйскіх пісьменнікаў «Дрэва вады», да твораў да твораў Д. Грыгаровіча і І. Ганчарова і інш. Сярод іншых работ Аляксандры Паслядовіч: «Партрэт Марыі Касавец» (1960) і «Беларуска» (1961) з цыкла «Па родным краі», цыклы станковых прац «Па Балгарыі», «Па Італіі», «На Палессі», серыі літаграфій «Беларускія народныя святы», «Беларускія жанчыны» (1971), «Беларускія песні», нацюрморты «Рыба і сеці» (1976), «Нацюрморт са званочкамі» і «Нацюрморт са снапом» (1977), «Нацюрморт з макамі» (1980)).
Працы Аляксандры Паслядовіч знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондах Беларускага саюза мастакоў і Міністэрства культуры Расійскай Федэрацыі, Дзяржаўным музеі выяўленчых мастацтваў імя А. С. Пушкіна ў Маскве і інш.
Ушанаванне памяці
9 красавіка 2018 года Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь выпусціла ў абарачэнне паштовы канверт з арыгінальнай маркай «Жывапіс. А. А. Паслядовіч».
М’ёлья
М'ёлья (Mioglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 545 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 17040. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Андрэй Першазваны.
Станок
Станок (тэхніка) — машына для апрацоўкі матэрыялаў у розных вытворчасцях. Для апрацоўкі металаў выкарыстоўваюць металарэзныя станкі, у тэкстыльнай вытворчасці — ткацкія станкі, механічную апрацоўку драўніны выконваюць на дрэварэзальных станках.
Ёсць станкі для апрацоўкі каменю (дыскавыя, рамныя, канатныя станкі ў каменаапрацоўцы), платмас і інш.
Часам станком называюць таксама падтрымнае прыстасаванне (напрыклад, для замацавання гарматы, кулямёта, калясачнага кузава), прыстасаванне для чарцёжных і фатаграфавальных работ.
Луіс Бараса
Луіс Бараса (Lluís Borrassà; каля 1360,  —, ) — каталанскі мастак. Ствараў у гатычным стылі.
Станок
Станок (мастацтва) — 1) у скульптуры — прыстасаванне для работы скульптара; стол на 3-4 ножках (вышыню можна мяняць) з круглым або квадратным шчытом, які верціцца на вертыкальнай восі або роліках. 2) у жывапісе — сінонім мальберта.
Мензялінск
Мензялінск (Мензелинск, Минзәлә) — горад (з 1781) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мензялінскага раёна Татарстана. Насельніцтва 16,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1586 годзе.
У 1652—1656 гадах быў заснаваны рускі горад — крэпасць, якая ахоўвала ўсходнія межы Расіі ў канцы XVII стагоддзя ад набегаў нагайцаў, калмыкаў і ўзбунтаваўшыхся башкір. Астрог быў самым шырокім умацаваннем на Закамской чарце, і яго жыхарам не аднойчы прыходзілася адбіваць набегі. Першымі пасяленцамі былі 100 рускіх конных стральцоў, а затым і 124 сям’і смаленскай шляхты.
Размешчаны на левым беразе ракі Мензялі (у месцы яе ўпадзення ў Каму), за 292 км на ўсход ад Казані.
Рамонтна-механічны завод, харчовая прамысловасць.
Станіслаў Далмат-Ісайкоўскі
Станіслаў Далмат-Ісайкоўскі (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Далматаў-Ісайкоўскіх герба «Прус I», сын смаленскага кашталяна Яна Далмата-Ісайкоўскага і Яанны Тэадоры з Нарушэвічаў (у другім шлюбе з Янам Агінскім).
Гарадзенскі харунжы.
У 1682 годзе склаў тэстамент, прасіў пахаваць яго ў Індурскім касцёле. У дакуменце былі зроблены запісы на розныя касцёлы Горадні. Жонцы адпісаў маёнтак Кайраны, які яна разам з другім мужам Мікалаем Тарлам прадала ў 1689 годзе.
Сям’я
У шлюбе з Аленай Яаннай з Агінскіх, дачкой Яна Агінскага ад першага шлюбу з Ганнай з Сямашкаў. Шлюб паміж быў нетыповы, бо іх бацькі былі жанаты, і паводле кананічнага права іх дзеці лічыліся сваякамі. На такі шлюб патрабаваўся спецыяльны дазвол.
Руская пліта
Руская пліта — буйнейшая тэктанічная структура Усходне-Еўрапейскай платформы, ахоплівае амаль усю тэрыторыю Беларусі, працягваецца ў сумежных краінах.
На захадзе Рускай пліты ў скляпенневых частках Беларускай антэклізы і Варонежскай антэклізы фундамент залягае каля паверхні Зямлі, часам утварае агаленні. На ўсходзе пліты найбольш буйная Волга-Уральская антэкліза. Цэнтральную частку Рускай пліты займае Маскоўская сінекліза, якая на паўночным усходзе пераходзіць у Мезенскую. На ўсходняй ускраіне пліты Камска-Бельскі перыкратонны прагін, на заходняй — Балтыйска-Прыднястроўская зона перыкратонных прагінаў, у складзе якой Балтыйская сінекліза, Падляска-Брэсцкая ўпадзіна. На паўднёвым усходзе платформы Прыкаспійская ўпадзіна (найбольш глыбокая). Паміж антэклізамі шэраг позніх (палеазойскіх) аўлакагенаў: Прыпяцка-Данецкі, Вяцкі, Дона-Мядзведзіцкі. У мезазоі і раннім кайназоі над Прыпяцка-Данецкім аўлакагенам утварылася Прыпяцка-Дняпроўская сінекліза. Перад горнымі збудаваннямі Урала і Карпат утварыліся Перадуральскі і Перадкарпацкі краявыя прагіны.
На тэрыторыі Беларусі пліта ўключае наступныя структурныя элементы:
Мешка III Стары
Мешка III Стары (Mieszko III Stary (Wielkopolski)) (1126/27 — 13 сакавіка 1202) — князь вялікапольскі, прадстаўнік дынастыі Пястаў. Трэці сын Баляслава Крывавустага і Саламеі фон Берг-Шэльклінген.
Біяграфія
Пасля смерці бацькі атрымлівае ў спадчыну Вялікую Польшчу і Памор'е, у 1173 годзе пасля смерці старэйшага брата Баляслава IV атрымаў Кракаў і прастол старэйшага князя ў Польшчы. Абапіраючыся на моцныя роднасныя сувязі з нямецкімі, паморскімі і чэшскімі князямі і на шматлікіх чыноўнікаў, Мешка кіраваў сурова (менавіта суровым норавам гэтага князя і тлумачыць аўтар «Велікапольскай хронікі» яго мянушку «Стары» ). Пазнейшыя гісторыкі прыпісвалі Мешку дзяржаўныя дабрадзейнасці: ён не даваў волі шляхце і духавенству, абараняў яўрэяў ад праследаванняў, не дапушчаў у край фальшывай манеты. Раннія храністы гавораць, аднак, толькі пра злоўжыванні прызначаных ім чыноўнікаў і пра падкопы князя супраць кракаўскай знаці ). Кракаўскі біскуп Гедка стаў душой змовы супраць Мешкі, якому супрацьпаставілі яго малодшага брата, сандамірскага князя Казіміра. У 1177 годзе Мешка быў выгнаны, а Казімір трыўмфальна ўехаў у Кракаў.
Ленчыцкі сойм 1180 года, рашэнне якога было зацверджана Папам, прызнаў звяржэнне Мешка законным, але той не жадаў змірыцца і некалькі разоў спрабаваў авалодаць Кракавам. Пазіцыі Мешкі ўзмацніліся пасля заўчаснай смерці ў 1194 годзе Казіміра II, сыны якога былі малалетнімі і няздольнымі да самастойнага кіравання. Аднак на боку Казіміравічаў выступіў іх стрыечны брат, валынскі князь Раман Мсціславіч (сын сястры Мешкі і Казіміра, Агнешкі). 13 верасня 1195 года Раман Мсціславіч ваяваў на боку Казіміравічаў у кровапралітнай бітве на рацэ Мозгаве, дзе былі сур'ёзна паранены абодва галоўныя праціўнікі, Раман і Мешка, а старэйшы сын апошняга, Баляслаў, быў забіты. Бітва не прынесла вырашальнага поспеху ніводнаму з бакоў, аднак дапамога Рамана ўсёткі дапамагла Казіміравічам пазбегнуць разгрому і захаваць Кракаў. У наступным 1196 годзе Мешка змог вярнуць Кракаў дыпламатычным шляхам, прызнаўшы сваім спадчыннікам старэйшага з Казіміравічаў — Лешака, які на пэўны час выдаліўся ў Сандамір. Аднак Мешка «стаў будаваць падкопы ў дачыненні да маёмасці і здабытку іншых», г.зн. кракаўскай знаці, і быў выгнаны (дакладная дата невядомая: не пазней за1199 года). Зрэшты, у хуткім часе Мешка здолеў прыцягнуць на свой бок кракаўскага палаціна Мікалая і дзякуючы яго ўплыву ў чарговы раз вярнуўся ў Кракаў (меркавана ў 1200 годзе), на ўмовах 1196года. Такім чынам, у канцы жыцця Мешка здолеў аб'яднаць пад сваёй уладай значныя тэрыторыі Польшчы: Вялікую Польшчу, Куявію і Малую Польшчу (без Сандамірскай зямлі). Памёр Мешка ў 1202 годзе ў Калішы, пахаваны ў ім жа заснаваным касцёле Св. Паўла.
Мужы
Мешка двойчы браў шлюб:
Дзеці
Ад першага шлюбу:
Ад другога шлюбу:
Андрэй Валер’евіч Хадановіч
Біяграфія
Навучаўся ў школе № 113, потым у школе № 162. Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1995) і аспірантуру БДУ па спецыяльнасці замежная літаратура (1999). Выкладае ў БДУ гісторыю французскай літаратуры. Выкладаў у Беларускім гуманітарным ліцэі імя Якуба Коласа. Вядзе заняткі ў «Перакладчыцкай Майстэрні» пры Беларускім ПЭН-цэнтры і ў Школе маладога літаратара пры Саюзе беларускіх пісьменнікаў. Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў і Беларускага ПЭН-цэнтра. З 10 снежня 2008 да 5 лістапада 2017 года узначальваў Беларускі ПЭН-цэнтр, цяпер — сябра рады арганізацыі.
Творчасць
Друкуецца ў часопісах «Arche», «Дзеяслоў», газеце «Наша Ніва». Ягоныя вершы перакладаліся на рускую, польскую, англійскую, латышскую, літоўскую, нямецкую, славацкую, украінскую мовы.
Перакладае на беларускую мову з англійскай, польскай, рускай, украінскай, французскай. Піша вершы, лімерыкі.
Яйка (Бейрут)
«Яйка» (або «Купал») ― недабудаваны будынак кінатэатра ў Бейруце, Ліван. Яго будаўніцтва пачалося ў 1965 годзе, але было спынена з пачаткам ў 1975 годзе, і купал у форме падковы, які захаваўся сёння, з’яўляецца арыенцірам у Бейруце. Ён быў часткай камерцыйнага і жылога праекта пад назвай «Beirut City Center» архітэктара.
NGC 5427
NGC 5427 (іншыя абазначэнні — MCG -1-36-3, UGCA 381, VV 21, ARP 271, IRAS14008-0547, PGC 50084) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сямён Пятровіч Герус
Сямён Пятровіч Герус (, в. Кунічна, цяпер Навагрудскі раён — ) — беларускі мастак-графік.
Біяграфія
Скончыў Навагрудскае педагагічнае вучылішча (1945), Вільнюскі мастацкі інстытут (1952). У 1953 годзе па запрашэнні Беларускага тэатральна-мастацкага інстытуту пераехаў з Вільнюса ў Мінск для стварэння кафедры графікі і эстампнай майстэрні. С. Герус быў першым выкладчыкам графічнага аддзялення мастацкага факультэта, навучаў тэхнікам графічнага мастацтва — лінарыту, дрэварыту, літаграфіі, афорту, сухой іголцы, акватынце і інш., заахвочваў звяртацца да гістарычнай тэматыкі. Працаваў у інстытуце да 1967 года. Сярод вучняў Сямёна Геруса — Арлен Кашкурэвіч, Людвіг Асецкі, Рыгор Віткоўскі і інш.
Калі ў 1991 годзе пры Саюзе мастакоў Беларусі стваралася мастацкая суполка «Пагоня», С. Герус адным з першых падаў заяву на ўступленне. Аднак, таксама графік, Яўген Кулік прапанаваў не прымаць яго ў суполку, матывацыі не даў, але прапанову прынялі аднагалосна.
Творчасць
Працаваў у станковай графіцы. Першым сярод беларускіх мастакоў у паваенныя гады ўзняў гістарычную тэматыку ў выяўленчым мастацтве. Цыкл графічных твораў С. Геруса, прысвечаных К. Каліноўскаму і Ф. Скарыну, быў заўважаны. Графічны твор «Кастусь Каліноўскі» (1953), выкананы вуглём, адзін з найбольш удалых і лепшых у гэтай серыі. Постаць Каліноўскага паказана на фоне паўстанцаў-касінераў, у вобразе падкрэслены моц, воля, рашучасць і мужнасць. Удала выкарыстаны на аркушы эфект асвятлення, які надае малюнку трывожны настрой. У 1965 годзе С. Герус паўтарае гэтую работу з адпаведнымі дапаўненнямі і перапрацоўкай у лінагравюры, а ў 1985 — у аўталітаграфіі. Графічны партрэт Ф. Скарыны, створаны вуглём у 1954 годзе вылучаецца дакладнасцю перадачы і глыбінёй псіхалагічнага вобраза асветніка, паказвае яго засяроджаным у час працы ў друкарні. У другім партрэце Ф. Скарыны (1967), зробленым у той жа тэхніцы, мастак хаця і засяроджвае ўвагу на іканаграфічным падабенстве, але стварае свой вобраз друкара.
У розных тэхніках (лінагравюра, літаграфія, афорт, малюнак) выканаў партрэты К. Каліноўскага (1953), Ф. Скарыны (1954), Я. Цікоцкага (1957), П. Броўкі (1967), А. Русака (1971), М. Танка (1975), А. Міцкевіча (1977), М. Багдановіча (1981), Я. Коласа (1982), А. Бембеля (1983), Н. Арсенневай, Л. Геніюш, С. Грахоўскага (усе 1996), дэлегатаў 6-га Сусветнага фестывалю студэнтаў і моладзі ў Маскве (1957, серыя), пейзажы «Плошча Перамогі» (1972), «Стары Мінск» (1995-96, серыя), тэматычныя кампазіцыі «Мы — беларусы» (1968), «Янка Купала ў Вязынцы» (1982) і інш.
Кутна
Кутна (Kutno) — горад у цэнтральнай Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Кутна. Размешчаны ў паўночнай частцы Лодзьскага ваяводства, за 20 км ад геаграфічнага цэнтра Польшчы. На 1 студзеня 2009 года плошча складала 33,59 км².
Іка (рэгіён)
І́ка (Ica, на кечуа: Ika suyu) — адзін з 24-х дэпартаментаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — Іка.
Мамбела-дзі-Тарына
Мамбела-дзі-Тарына (Mombello di Torino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 374 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 93 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10020. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Anna.
Шветцынген
Шветцынген (Schwetzingen, ) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Райн-Некар. Насельніцтва — 21 789 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 21,62 км². Афіцыйны код — 08 2 26 084.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў. У горадзе знаходзіцца Шветцынгенскі палац (Schloss Schwetzingen), былая летняя рэзідэнцыя пфальцкіх курфюрстаў.
Эмаўскі кляштар
Э́маўскі кляштар, ці кляштар на Словенах (Emauzský klášter или Klášter na Slovanech) — кляштар у Празе. Размешчаны на Слованех у Нове-Места, Прага 2.
Архітэктура
У інтэр'еры цікавы фрэскавы жывапіс і мазаіка.
Кляштар моцна пацярпеў ад бамбёжак нацысцкай авіяцыі. Запамінальнай дэталлю касцёла Дзевы Марыі з'яўляецца жалезабетонны дах, выкананы ў выглядзе двух пікаў-ветразяў, якія перасякаюцца. Дах створаны пасля Другой сусветнай вайны, бо ранейшы быў знішчаны.
Гасціна
Гасціна (Gościno, Groß Jestin — Грос Естын) — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 530 км на паўночны захад ад Варшавы, за 130 км на паўночны ўсход ад Шчэціна. Уваходзіць у склад Калабжэгскага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гасціна. Займае плошчу 5,7 км². Насельніцтва 2,4 тыс. чалавек.
Набярэжныя Чаўны
Набярэжныя Чаўны (Набережные Челны, Яр Чаллы) — горад (з 1930) у Расіі, у складзе Татарстана. Насельніцтва 507,2 тыс. чал. (2006). Заснаваны ў 1626 годзе. Размешчаны у паўночна-ўсходняй частцы Татарстана, на левым беразе ракі Камы, за 279 км на паўднёвы ўсход ад Казані.
Прамысловасць
Аб’ём прамысловай прадукцыі прадпрыемстваў горада складае 20 % ад агульнага аб’ёму выпуску Татарстана. Асноўныя галіны — машынабудаванне, электраэнергетыка, будаўнічая індустрыя, перапрацоўчая прамысловасць, харчовая прамысловасць. Прадпрыемствы — ААТ «КамАЗ», АТ «Татэлектрамаш», «Кардонна-папяровы камбінат», АТ «Камгэсэнергабуд», карпарацыя «РАССТАЛ», ААТ «ЗЯБ», Ніжнекамская ГЭС магутнасцю 1248 Мвт, Наберажначаўнінская ЦЭЦ, а таксама размешчаная непадалёку Заінская ГРЭС.
Вылячэнне сляпога ад нараджэння
Вылячэнне сляпога ад нараджэння — евангельская падзея, адзін з цудаў Ісуса Хрыста. Цуд запісаны ў Евангеллі паводле Яна, 9 раздзел.
Евангельскае апавяданне
Паводле Евангелля, Ісус убачыў чалавека, сляпога ад нараджэння. Яго вучні спыталіся ў яго: «Равві, хто зграшыў, ён ці бацькі ягоныя, што нарадзіўся сляпым?»
Ісус адказаў: «Ні гэты чалавек, ні яго бацькі не зграшылі», — сказаў Ісус, «але гэта на тое, каб на ім выявіліся дзеі Божыя. Мне належыць чыніць дзеі Таго, Хто паслаў Мяне, пакуль ёсць дзень; прыйдзе ноч, калі ніхто не можа чыніць. Пакуль Я ў свеце, Я — святло свету».
Сказаўшы гэта, Ісус ​​плюнуў на зямлю, зрабіў гразь са сліной, і паклаў на вачы мужчыны. Сляпому ж сказаў: «Ідзі і умыйся ў купальні Сілоам» (гэта слова азначае «Пасланы»). Той пайшоў і ўмыўся, і вярнуўся відушчы.
Яго суседзі і тыя, хто раней бачыў яго слепату пыталіся: «Хіба гэта не той жа самы чалавек, які сядзеў і прасіў?» Некаторыя сцвярджалі, што гэта быў той сляпы, а іншыя казалі, што мужчына толькі падобны на яго, сам жа вылячоны казаў, што гэта ён.
«Як жа тады адкрыліся ў цябе вочы?» — пыталі яны. Ён адказаў : «Чалавек, Якога завуць Ісус, зрабіў гразь, памазаў вочы мае і сказаў мне: „Ідзі ў купальню Сілоам і ўмыйся“. Я пайшоў, умыўся і зрабіўся відушчы».
« Дзе гэты чалавек?» спыталіся яны ў яго. «Я не ведаю», — сказаў вылячоны.
Пасля гэтага прывялі святары і фарысеі паклікалі бацькоў жабрака, бо дзень, у які адбылося вылячэнне, быў субота. На пытанне: «Ці гэта сын ваш, пра якога вы кажаце, што нарадзіўся сляпы?», бацькі адказалі, што гэта сапраўды іх сын і ён нарадзіўся сляпым, але што вылячыў яго яны не ведаюць. Яны так казалі, бо былі запалоханыя фарысеямі, бо тыя згаварыліся, каб кожны, хто спавядае Ісуса Месіяй, быў выключаны з сінагогі.
Тады фарысеі і святары сталі зноў распытваць вылячонага жабрака, жадаючы, каб той сказаў на Ісуса нешта благое. Аднак былы сляпец працягваў сцвярджаць, што такі цуд мог зрабіць толькі чалавек, пасланы Богам. Рассержаныя фарысеі выгналі вылячонага.
Пасля гэтага Ісус знаходзіць яго і пытае, ці верыць той у Божага Сына? Калі Хрыстос абвяшчае. што Ён і ёсць Божы Сын, вылячоны з верай прыпадае да Ісуса.
Ключавая фраза падзеі: «на суд прыйшоў Я ў свет гэты, каб нявідушчыя бачылі, а відушчыя аслеплі», — паказвае духоўную сляпату кіраўнікоў народа, якія ў сваёй нянавісці не змаглі ўбачыць крыніцу духоўнага святла.
Таксама гэты ўрывак паказвае, што не заўсёды хвароба з'яўляецца праявай граху.
Хоць яго імя і не было названа ў Евангеллі, згодна з хрысціянскай традыцыяй, імя гэтага вылячонага чалавека было Целідоній.
Пачаевіцкае
Пачае́віцкае — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лукомка, за 6 км у напрамку на поўдзень ад Чашнікаў, каля аграгарадка Пачаевічы.
Плошча паверхні возера 0,11 км². Даўжыня 0,57 км, найбольшая шырыня 0,28 км, даўжыня берагавой лініі 1,56 км. Найбольшая глыбіня 11 м, сярэдняя 4,3 м. Аб'ём вады ў возеры 0,47 млн м³. Плошча вадазбору каля 1 км².
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, гусцяра, плотка, краснапёрка, лінь і іншыя віды рыб.
Царква Раства Багародзіцы (Палачаны)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Палачаны Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 2-й палавіне 19 ст. з бутавага каменю. Да 1990-х гг. не дзейнічала.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя будынка 4-часткавая: кубападобны асноўны аб’ём, паўкруглая апсіда, нізкая трапезная, 3-ярусная шатровая званіца (васьмярык на 2 чацверыках). Пакаты 4-схільны дах асноўнага аб’ёму і шацёр званіцы завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі на барабанах. На фоне бутавай муроўкі вылучаюцца атынкаваныя элементы дэкору: руставаныя ліштвы арачных аконных праёмаў і прамавугольнага ўваходнага праёма, вуглавыя лапаткі, аркатурныя фрызы, карнізы. Верхні ярус званіцы, атынкаваны, прарэзаны арачнымі праёмамі з кілепадобнымі броўкамі.
Корнберг
Корнберг — прозвішча.
Севільскі свавольнік, ці Каменны госць
Севільскі свавольнік, ці Каменны госць (El burlador de Sevilla y convidado de piedra) — п’еса іспанскага драматурга Цірса дэ Маліна. Упершыню апублікаваная ў Іспаніі каля 1630. Створаная ў XIV стагоддзі, п’еса з’яўляецца самым раннім цалкам распрацаваным драматычным творам паводле легенды пра.
NGC 5428
NGC 5428 — падвойная зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Будынак гасцініцы Суціна
Будынак гасцініцы Суціна — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, па адрасе вуліца Інтэрнацыянальная, 11. Пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. з цэглы.
Гісторыя
У XVII—XVIII стагоддзях па тэрыторыі гэтага пляца праходзіў невялікі ручай, які з’яўляўся правым прытокам ракі Нямігі. Менавіта яго канфігурацыя абумовіла першапачатковую трасіроўку так званага Нямігскага завулка, які ў XIX стагоддзі атрымаў назву вуліца Феліцыянаўская, а пасля 1866 года — Багадзельная.
У дакументах XIX стагоддзя гэты ручай згадваецца як «канава Суціна». У XIX стагоддзі на гэтым зямельным пляцы існавала драўляная забудова, якая была знішчана падчас вялікага пажару 1881 года.
Пасля пажару ў 1887 годзе з дазволу Мінскай гарадской управы на гэтым пляцы па адрасе вул. Праабражэнская, 7 быў пабудаваны вялікі мураваны трохпавярховы дом з мезанінам у стылі эклектыкі, і мураваны двухпавярховы флігель з печкавым ацяпленнем, якія належалі купцу Берку Нахімаву Суціну. На першым паверсе былі дзве праязныя аркі, перакрытыя скляпеннямі. Пад паўночна-ўсходняй аркай праходзіў ручай, які быў закрыты драўляным насцілам. Сіметрычны па кампазіцыі галоўны фасад быў багата аздоблены ляпным дэкорам, на другім і трэцім паверхах знаходзілася некалькі балконаў, упрыгожаных фігурнымі металічнымі кратамі.
Паводле інвентарызацыі 1910 года большую частку будынка займала гасцініца «Суціна», у якой было 43 нумары. Галоўны ўваход у гасцініцу знаходзіўся з боку вуліцы Праабражэнскай, а некалькі службовых уваходаў — збоку двара. Значная частка падвальных памяшканняў была занята пральняй, якая абслугоўвала гасцініцу. Значную частку першага паверха і падвальных памяшканняў займаў рэстаран Берыловіча. Акрамя таго, на першым паверсе знаходзіліся банкірская кантора Берыловіча, а таксама вялікая кнігарня, якія мелі асобныя ўваходы з боку вуліцы.
У 1917 годзе ў будынку гасцініцы размяшчалася канцылярыя начальніка паведамленняў армій Заходняга фронту.
Пасля 1920 года будынак нацыяналізаваны і да 1941 года выкарыстоўваўся як гасцініца.
У час Вялікай Айчыннай вайны будынак амаль не пацярпеў. У 1960-я перабудаваны, зніклі балконы і большая частка архітэктурнага дэкору, з’явілася ўязная арка. У савецкія часы ў будынку размяшчаліся культасветвучылішча і кафэ.
У 1950—1980-я гады ў былым доме Суціна знаходзіліся Мінскае музычнае вучылішча, а таксама музычная бібліятэка. У канцы XX стагоддзя сюды быў пераведзены Беларускі рэстаўрацыйна-праектны інстытут.
У пачатку 2010-х гадоў «Мінгатэль», якому належаў будынак, вырашыў вярнуць яму першапачатковую функцыю. Пры рэстаўрацыі будынка за аснову былі ўзяты некалькі захаваных гістарычных фотаздымкаў, на якіх бачна, якім быў дах і дзе размяшчаліся балконы. У час рэстаўрацыі будынку вернуты гістарычны выгляд. Унутры будынка адноўлены інтэр’еры ў стылі XIX стагоддзя. Каб павялічыць колькасць нумароў у новым гатэлі, была створана мансарда. З дваровага боку створаны ліфты. Пасля завяршэння работ у будынку ў маі 2012 года адкрылася гасцініца «Гарні» (гасцініца з такой назвай раней існавала ў Мінску, але зусім у іншым месцы), разлічаная на 48 нумароў.
Архітэктура
Трохпавярховы, прамавугольны ў плане будынак, накрыты ламаным двухсхільным дахам. Мае сіметрычную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фасада. Галоўны фасад члянёны пілястрамі дарычнага ордара і карнізнымі паясамі. Аконныя праёмы лучковыя і больш высокія паўцыркульныя з ліштвамі. Лучковыя вокны на другім паверсе дэкарыраваны фігурнымі сандрыкамі, на трэцім — прамымі. Сцены першага паверха руставаны. Завершаны карнізам з поясам буйных сухарыкаў, а таксама атыкамі, якія аздоблены ляпнінай, круглымі і паўцыркульнымі вокнамі. У бакавых частках будынка — лучковыя арачныя праезды. Планіроўка калідорная.
Начніца сажалкавая
Апісанне
Даўжыня цела 51-73, перадплечча 44-49 мм. Афарбоўка зменлівая — ад цёмна-бурай да шаравата-палевай. Трапляюцца асобіны, у якіх спіна палева-буравата-карычневая з шаўкавістым бляскам, брушка брудна-шаравата-бялёсае. Вушы і лятальная перапонка цёмна-бурыя. Вушы невялікія (сагнутыя наперад, не дасягаюць кончыка носа), на вонкавым краі ніжэй сярэдзіны маюць невялікую выразку. Казялок амаль увесь аднолькавай шырыні, толькі адхіленая ўнутр верхавіна трохі звужаная і закругленая.
Пашырэнне
Арэал сажалкавай начніцы ў выглядзе вузкай палосы паміж 49° і 63° пн.ш. цягнецца ад паўночнай Францыі, Бельгіі, Галандыі праз Усходнюю Еўропу і Заходнюю Сібір да Енісея. Месцы пражывання: гарышчы, вышкі і нішы драўляных будынкаў, купалы цэркваў, радзей дуплы дрэў. На паляванне вылятае позна ўвечары, лятае вельмі нізка над сажалкамі, азёрамі, старарэччамі. Корміцца камарамі, шыцікамі і больш буйнымі лускакрылымі і цвердакрылымі.
Асаблівасці біялогіі
Летнія сховішчы засяляе ў канцы красавіка — першай палове траўня. Самцы і халастыя самкі трымаюцца паасобку або невялікімі групамі, часта разам з іншымі відамі рукакрылых. У большасці самак у сярэдзіне чэрвеня нараджаецца 1 дзіцяня. У канцы верасня-кастрычніку з'яўляецца ў зімовых сховішчах — пячорах, штольнях
Кахамарка (рэгіён)
Кахама́рка (Cajamarca, на кечуа: Kashamarka suyu) — адзін з 24-х дэпартаментаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кахамарка.
Сяргей Уладзіміравіч Русецкі
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Зорка-БДУ», за які ў 2006—2007 гадах выступаў у Першай лізе.
У лютым 2008 года разам з шэрагам іншых беларускіх ігракоў перайшоў у чэшскі клуб «Мост». З цягам часу стаў адным з асноўных футбалістаў каманды. У пачатку 2012 года з-за траўмы вярнуўся ў «Зорку-БДУ», за якую гуляў у Другой лізе. Другую палове сезона 2012 правёў у другім дывізіёне Швецыі ў клубе «Брагэ».
У пачатку 2013 года зноў стаў іграком «Зоркі-БДУ», аднак неўзабаве быў арандаваны клубам Вышэйшай лігі «Мінск». У складзе «Мінска» правёў толькі адзін матч і ўлетку пакінуў каманду з-за траўмы, да канца сезона больш не з’яўляўся на полі. У сезоне 2014 стаў выступаць за «Зорку-БДУ» ў Першай лізе, дзе стаў адным з лідараў каманды. У жніўні 2014 года разам з таварышам па «Зорцы» Аляксеем Хадневічам на правах арэнды далучыўся да магілёўскага «Дняпра», аднак не здолеў замацавацца ў аснове, а каманда па выніках сезона выбыла ў Першую лігу.
З 2015 года зноў стаў гуляць за «Зорку-БДУ». Большую частку сезона 2016 прапусціў з-за траўмы. У сакавіку 2018 года перайшоў ва ўзбекскі клуб «Бухара», аднак ужо ў чэрвені таго ж года пакінуў яго.
У ліпені 2018 года вярнуўся ў Беларусь, папоўніўшы склад «Смалявічаў». Спачатку звычайна выхадзіў на замену, пазней стаў з’яўляцца ў стартавым складзе.
У студзені 2019 года перайшоў у мінскі НФК. Пакінуў каманду ў жніўні 2019 года.
Міжнародная кар’ера
У студзені 2009 года выступаў за малодшую моладзевую зборную Беларусі (да 20 гадоў) на турніры ў Досе, дзе ў трох матчах забіў тры галы. 25 сакавіка 2011 года згуляў за моладзевую зборную Беларусі ў таварыскім матчы супраць Чэхіі (0:2).
У кастрычніку 2011 года быў запрошаны ў алімпійскую зборную Беларусі, у стартавым складзе якой выйшаў у матчы супраць другой зборнай Расіі (2:3), аднак быў заменены ўжо ў першым тайме.
Трэнерская кар’ера
У лютым 2020 года быў прызначаны галоўным трэнерам жаночай каманды «Зорка-БДУ».
Ёханес Босбам
Ёханес Босбам (Johannes Bosboom,, , Паўднёвая Галандыя, Нідэрланды — , , Паўднёвая Галандыя, Нідэрланды) — галандскі мастак і акварэліст гаагскай школы, вядомы асабліва сваімі карцінамі царкоўных інтэр’ераў.
Уладзімір Пятровіч Платонаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1961). У 1963—1971 гадах старшы выкладчык, дацэнт, прафесар, загадчык кафедры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1971 года загадчык лабараторыі Інстытута матэматыкі АН БССР, у 1977—1992 гадах дырэктар гэтага інстытута. У 1987—1992 гадах прэзідэнт Акадэміі навук Беларусі, у 1992—1996 гг. галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута матэматыкі НАН Беларусі. У цяперашні час галоўны навуковы супрацоўнік Навукова-даследчага інстытута сістэмных даследаванняў Расійскай АН і Матэматычнага інстытута імя В. А. Сцяклова РАН. Старшыня Камітэта па Дзяржаўных прэміях БССР (1988—1991), галоўны рэдактар часопіса Даклады АН БССР (1987—1992). Член Прэзідыума АН СССР (1989—1991). У 1989—1991 гг. дэпутат Вярхоўнага Савета СССР. У 1985—1990 гадах дэпутат Вярхоўнага Савета БССР.
Навуковая дзейнасць
Даследаванні па алгебры, алгебраічнай геаметрыі, алгебраічнай тэорыі лікаў, групах Лі, лінейных групах і тапалагічнай алгебры, прыкладной алгебры і крыптаграфіі. Вырашыў праблему моцнай апраксімацыі ў алгебраічных групах і праблему Кнезера-Тытса. Распрацаваў прыведзеную К-тэорыю і вырашыў на гэтай аснове праблему Танака-Артына. Вырашыў праблему рацыянальнасці спінорных многаўтварэнняў. Даследаваў лакальна-глабальны прынцып, згодна з якім будова груп, зададзеных над арыфметычнымі палямі, вызначаецца будовай іх лакалізацый над адпаведнымі папаўненнямі. Даказаў асноўную апраксімацыйную тэарэму для лінейных груп з канечным лікам утваральных. Адкрыў новы лакальна-глабальны прынцып для функцыянальных гіперэліптычных палёў, акрэсленых над полем алгебраічных лікаў. Сумесна з вучнямі вырашыў праблему рацыянальнасці для групавых алгебраічных разнастайнасцей над лакальнымі і глабальнымі палямі; пабудаваў тэорыю канечнамерных гензеленых цел; рашыў праблему Гротэндыка аб праканечных папаўненнях груп і праблему цвёрдасці для арыфметычных падгруп алгебраічных груп з радыкалам; развіў мультыплікатыўную тэорыю канечнамерных цел; рашыў праблему арыфметычнасці для поліцыклічных груп; развіў новы падыход да кангруэнц-праблемы, заснаваны на аналізе камбінаторных уласцівасцей арыфметычных груп.
Скамарахы (Сакальскі раён)
Скамарахы (Скоморохи́) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ахіменес
Ахіме́нес (Achimenes) — род шматгадовых кветкавых травяністых раслін сямейства.
Апісанне
Расліны вышынёй 35—50 см з лускаватымі карэнішчамі. Лісце круглае або прадаўгавата-яйцападобнае, зубчастае. Сцяблы і лісце апушаныя. Сцяблы палягаюць. Кветкі трубчастыя з шырокім адгінам.
Пашырэнне
Радзіма — трапічная Амерыка. У культуры ў пакоях і аранжарэях культывуюць прыгожа квітнеючыя віды.
Святлалюбныя, але не пераносяць яркіх сонечных прамянёў. Размнажаюцца насеннем, чаранкамі.
Універсітэт імя Кім Ір Сена
Універсітэт імя Кім Ір Сена  — найбуйнейшая ўстанова вышэйшай адукацыі Паўночнай Карэі, «вышэйшы храм чучхэйскай адукацыі і магутная база для падрыхтоўкі нацыянальных кадраў краіны».
Універсітэцкі гарадок размешчаны ў Тэсонскім раёне Пхеньяна і займае плошчу 1,56 мільёна квадратных метраў.
З гісторыі
Заснаваны 1 кастрычніка 1946 года па асабістым указанні Кім Ір Сена і названы ў яго гонар. На базе факультэтаў, якія вылучыліся з універсітэта, пазней быў створаны шэраг іншых вышэйшых устаноў — Політэхнічны ўніверсітэт імя Кім Чхэка, Пхеньянскі медінстытут, Вансанскі сельскагаспадарчы інстытут.
Ва ўніверсітэце навучаліся многія прадстаўнікі партыйна-дзяржаўнай эліты КНДР, уключаючы кіраўнікоў краіны Кім Чэн Іра і Кім Чэн Ына. Універсітэт двойчы ўзнагароджаны Ордэнам Кім Ір Сена.
Сучасны стан
У наш час універсітэт аб’ядноўвае 3 інстытуты (юрыдычны, літаратурны і камп’ютарны), 13 факультэтаў (эканамічны, гістарычны, філасофскі, замежных моў і літаратуры, фізічны, механіка-матэматычны, хімічны, навукі жыцця, навукі навакольнага асяроддзя Зямлі, геалагічны, атамнай энергіі, фізкультуры, перападрыхтоўкі кадраў), больш за 10 НДІ і навуковых цэнтраў.
Таксама ў складзе ўніверсітэта знаходзяцца прыродазнаўчанавуковы музей, бібліятэка, выдавецтва, друкарня, Дом спорту, інтэрнаты і г.д.
У сілу закрытага характару паўночнакарэйскага грамадства міжнародныя сувязі ўніверсітэта развіты слаба, аднак ажыццяўляецца ўзаемадзеянне з некаторымі ўніверсітэтамі Кітая і Расіі.
Мурыяльда
Мурыяльда (Murialdo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 873 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 37 км². Паштовы індэкс — 17010. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Шандар Бортнік
Шандар Бортнік (венг. Sándor Bortnyik;, , Трансільванія, Аўстра-Венгрыя (цяпер Румынія) — , ) — венгерскі мастак, графік і плакатыст, педагог. Рэктар Будапешцкай акадэміі выяўленчых мастацтваў (1949—1956, з 2001 г. — Венгерскі ўніверсітэт выяўленчых мастацтваў). Лаўрэат Нацыянальнай прэміі імя Кошута (1973).
Біяграфія
Скончыў вучылішча ў родным горадзе. Пачаў займацца плакатным мастацтвам. У 1910 годзе быў запрошаны на працу мастаком-афарміцелем (графічным дызайнерам) на парфумерную кампанію ў Будапешце. З 1913 года вучыўся ў школе жывапісу ў Ёжэфа Рыпль-Ранаі, пазней у Янаш Васары. Пасля 1919 года эміграваў у Вену, а ў 1922 годзе пераехаў у Веймар, быў звязаны з Баухаусам. Па вяртанні ў Венгрыю заснаваў мастацкую школу, якая працягвала традыцыі Баухауса.
У 1930 годзе быў адным з заснавальнікаў Венгерскага таварыства кніжных мастакоў-ілюстратараў. З 1948 года — прафесар Акадэміі мастацтваў у Будапешце. У 1949—1956 гадах быў рэктарам Венгерскай Акадэміі выяўленчых мастацтваў мастацтваў.