cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Міхалішкі)
Інтэр’ер
У інтэр’еры асноўны аб’ём мае цыліндрычнае перакрыцце з распалубкамі на папружных арках, якія пераходзяць у магутныя пілястры. Алтарная частка з паўцыркульнымі арачнымі праёмамі. Пад хорамі размешчаны два ўваходы ў ніжнія ярусы вежаў, дзе знаходзяцца капліцы. Сцены паўкруглага аб’ёму члянёны шасцю паўцыркульнымі нішамі для скульптур. У аздабленні касцёла ў 1684—1700 гг. прымала ўдзел група замежных дэкаратараў у складзе Джаванні Марыя Галі, Андрэа Капонэ, сына архітэктара Яна Пенса пад кіраўніцтвам прыдворнага мастака Яна Казіміра Сапегі — П’етра Перці з удзелам мясцовага майстра Мікалая Жылевіча. У дэкаратыўным убранні, сканцэнтраваным на паверхні сцен цэнтральнага аб’ёму, дамінуюць бела-блакітныя стукавыя барэльефы з выявамі святых і пышны раслінны арнамент, які аб’ядноўвае ўвесь дэкор у адзінае пластычнае цэлае.
Алтар
Асаблівым багаццем вылучаецца аздоба двух’яруснага галоўнага алтара з вітымі калонкамі. Па карнізе першага трохчасткавага яруса фігуры ўкленчаных епіскапаў, у цэнтры фігуры двух анёлаў. У навершы алтара рэльеф «Новазапаветная Тройца». Галоўны алтар, як і восем іншых, абрамлены акантам, з завіткоў якога нібы вырастаюць галовы дракона, сірэн і іншых фантастычных істот. На шырокіх сценавых пілонах гарэльефы 12 апосталаў. Пастаўленыя на квадратныя кансолі з маскаронамі розных тыпаў і памераў, яны амаль поўнасцю аддзелены ад сцен і ствараюць эфект руху. У прасценках паміж пілонамі знаходзяцца стукавыя алтары ў пышных барочных абрамленнях. Два бакавыя алтары з вітымі калонкамі і пілястрамі, якія падтрымліваюць папружную арку. У ляпных рамах алтарныя карціны: «Святая Сям’я» ў сярэбраным з пазалотай абкладзе пачатку XVIII ст., «Маці Божая Ружанцавая» (пачатак XIX ст.). Побач з карцінамі сюжэтныя барэльефы. Амбон, упрыгожаны пазалочаным раслінным арнаментам, падтрымліваецца ўнізе разным арлом, які трымае ў кіпцюрах картуш з гербам Бжастоўскіх. Балдахін драўляны, разны, у выглядзе кароны.
Агароджа
Каваная жалезная агароджа ў капліцах Св. Іосіфа (XVIII ст.) і Хрыста (XIX ст.).
Пустошка (горад)
Пустошка (Пустошка) — горад (з 1925 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пустошкінскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 4,2 тыс. чалавек (2016). Заснаваны ў 1901 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Крупея, на Вялікарэцкай раўніне за 191 км на паўднёвы ўсход ад Пскова. Чыгуначная станцыя.
Гуадалупе
Гуадалупе (Guadalupe) — востраў на паўночным захадзе Ціхага акіяна. Адміністрацыйна належыць да мексіканскага штата Ніжняя Каліфорнія. Плошча - 244 км². Насельніцтва (2008 г.) - 150 чал.
Востраў Гуадалупе месціцца ў Ціхім акіяне ў 256 км на захад ад берагоў Каліфарнійскага паўвострава. Даўжыня з поўначы на поўдзень - 34,6 км. Найбольшая шырыня - 11,7 км. Мае вулканічнае паходжанне. Рэльеф гарысты, са стромкімі скалістымі ўзвышэннямі. Гара Аўгуста дасягае 1297,5 м.
З-за засушлівага трапічнага клімата з сярэднегадавой колькасцю ападкаў 108,5 мм паўднёвая частка пустынная. На поўначы высокія горы затрымліваюць вільготныя атмасферныя масы, і колькасць ападкаў перавышае норму. Тут захаваліся невялікія па плошчы кіпарысавыя лясы, на крайнім паўночным беразе — пальмавы гай. Эндэмічная прырода вострава моцна пацярпела ад коз і катоў, увезеных кітабоямі ў XIX ст. У 2005 г. Гуадалупе быў ачышчаны ад коз, аднак здзічэлыя каты працягваюць аказваць уздзеянне. Захаваліся калоніі марскіх птушак. На берагах спыняюцца ластаногія. Воды каля вострава лічацца адным з найлепшых месц у свеце для назірання за вялікай белай акулай.
На поўдні вострава дзейнічае метэаралагічная станцыя, ёсць паселішча мексіканскіх рыбакоў. З 2005 г. Гуадалупе з'яўляецца біясферным запаведнікам.
Флора
Флора (Flora — багіня кветак і вясны) — сукупнасць відаў раслін, якая склалася гістарычна, на дадзенай тэрыторыі.
Флора Зямлі налічвае каля 375 тыс. відаў раслін. Даследаванне флоры — прадмет раздзела батанікі — фларыстыкі.
Шуйскае (Валагодская вобласць)
Шу́йскае (Шу́йское) — сяло ў Валагодскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Міжрэчанскага раёна і Суханскага сельскага паселішча. Заснавана ў XIII стагоддзі, першыя згадкі датуюцца 1627 годам. Размешчана на правым беразе ракі Суханы, паміж вусцямі двух яе прытокаў — Шуі і Шэйбухты. Плошча в. Шуйскае — 767,5 га. За 94 км ад Волагды.
Стайкі (станцыя)
Ста́йкі (, Стайки)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Стайкі.
Віль (Паўночны Рэйн-Вестфалія)
Віль (Wiehl) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Обербергіш. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 53,27 км². Афіцыйны код — 05 3 74048.
Нябылец (гміна)
Нябы́лец (Niebylec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшыжоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нябыльцы. Плошча гміны складае 104,37 км². Станам на 2004 год у гміне Нябылец пражывалі 10 624 чалавекі, шчыльнасць — 101,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
IC 1917
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мядзведзіца (прыток Волгі)
Мядзведзіца (Медве́дица) — рака ў Цвярской вобласці Расіі, левы прыток Волгі (упадае ва Угліцкае вадасховішча). Даўжыня 259 км, плошча басейна 5570 км². Жыўленне змяшанае. Сярэдні расход за 71 км ад вусця 25,2 м³/с. Замярзае ў лістападзе, адкрываецца ў красавіку. Сплавінная. Суднаходная ў нізоўях.
Нарцызава
Нарцы́зава (, Нарцызово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Свяцілавіцкі раён
Свяці́лавіцкі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Беларускай ССР, якая існавала ў 1926—1927 і 1935—1956 гадах. Цэнтр — вёска Свяцілавічы.
Гісторыя
Раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Свяцілавічы. У склад раёна былі ўключаны 39 сельсаветаў: Акшынкаўскі (Акшынскі, Якшынскі), Бабіцкі, Будзішчанскі (Будзішча-Палескі), Будзішча-Стаўбунскі, Вяліканямкоўскі, Глухаўскі, Глыбаўскі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі (Балсунскі), Коўбаўскі, Маланямкоўскі, Малкаванесцераўскі, Навілаўскі, Неглюбскі, Нісімкавіцкі, Новаграмыцкі (Новастараграмыцкі), Падасоўскі, Пацёскі, Пералёўскі, Петрапольскі, Покацкі, Рудня-Гулеўскі, Рудня-Нісімкавіцкі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Скачок-Габраўскі, Стаўбунскі, Сяліцкі, Утонька-Хутарскі, Ухоўскі (Ухова-Рыслаўскі), Фёдараўскі, Хізава-Гарыстаўскі, Хізава-Гуцкі, Хлусоўскі, Шалухоўскі, Шэйкагуткаўскі, Яноўскі. 4 жніўня 1927 года раён скасаваны: Акшынкаўскі (Акшынскі, Якшынскі), Будзішча-Стаўбунскі, Вяліканямкоўскі, Глухаўскі, Глыбаўскі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі (Балсунскі), Коўбаўскі, Маланямкоўскі, Малкаванесцераўскі, Неглюбскі, Новаграмыцкі (Новастараграмыцкі), Пацёскі, Пералёўскі, Рудня-Гулеўскі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Скачок-Габраўскі, Стаўбунскі, Утонька-Хутарскі, Ухоўскі (Ухова-Рыслаўскі), Хізава-Гарыстаўскі, Хізава-Гуцкі, Хлусоўскі, Шалухоўскі, Шэйкагуткаўскі, Яноўскі сельсаветы перададзены Веткаўскаму раёну; Бабіцкі, Будзішчанскі (Будзішча-Палескі), Навілаўскі, Нісімкавіцкі, Падасоўскі, Петрапольскі, Покацкі, Рудня-Нісімкавіцкі, Сяліцкі, Фёдараўскі — Чачэрскаму раёну.
12 лютага 1935 года Свяцілавіцкі раён адноўлены ў прамым падначаленні БССР, у яго склад уключаны 17 сельсаветаў: Акшынкаўскі (Акшынскі, Якшынскі), Вяліканямкоўскі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі, Маланямкоўскі, Неглюбскі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Стаўбунскі, Ухоўскі (Ухова-Рыслаўскі), Хізоўскі, Яноўскі сельсаветы перададзены з Веткаўскага раёна; Бабіцкі, Навілаўскі, Покацкі — з Чачэрскага раёна. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Бабіцкі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Ухоўскі сельсаветы. 17 снежня 1956 года раён скасаваны, Акшынкаўскі, Маланямкоўскі, Неглюбскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Стаўбунскі, Хізоўскі, Яноўскі сельсаветы перададзены Веткаўскаму раёну, Вяліканямкоўскі, Навілаўскі, Покацкі сельсаветы — Чачэрскаму раёну.
Па дадзеных на 1 студзеня 1947 года раён меў плошчу 0,9 тыс. км².
Мяжа Еўропа-Азія
Мяжа паміж часткамі свету Еўропай і Азіяй часцей за ўсё праводзіцца па ўсходняй падэшве Уральскіх гор і Мугаджарах, рацэ Эмбе, затым па паўночным беразе Каспійскага мора, па Кума-Манычскай ўпадзіне і Керчанскім праліве. Агульная працягласць мяжы па тэрыторыі Расіі складае 5524 км (з іх уздоўж Уральскага хрыбта 2000 км, па Каспійскім моры 990 км).
Некаторыя крыніцы выкарыстоўваюць іншы варыянт вызначэння мяжы Еўропы — па водападзелу Уральскага хрыбта, рацэ Урал і водападзелу Каўказскага хрыбта.
Сам факт вылучэння Еўропы — вынік не столькі логікі і геаграфічнай абумоўленасці, колькі гісторыі.
Геаграфія
Лінія мяжы Еўропа — Азія праходзіць ад узбярэжжа Карскага мора па ўсходняй падэшве Уральскага хрыбта, прыблізна паралельна мяжы паміж Ненецкай аўтаномнай акругай і Рэспублікай Комі з захаду і Ямала-Ненецкай і Ханты-Мансійскай акругай з усходу.
Далей мяжа праходзіць некалькі ўсходней адміністрацыйных межаў паміж Пермскім краем з захаду і Свярдлоўскай вобласцю з усходу, пры гэтым паўднёва-заходнія раёны Свярдлоўскай вобласці застаюцца ў Еўропе. З праходжаннем мяжы Еўропа-Азія ў дадзеным рэгіёне звязана найменне «Азіяцкая» чыгуначнай станцыі і пасёлка пры ёй.
У Чэлябінскай вобласці мяжа пакідае ў Еўропе Башкартастан. У Арэнбургскай вобласці мяжа пакідае ў Еўропе большую частку тэрыторыі, акрамя ўсходніх раёнаў. Далей на поўдзень мяжа працягваецца па тэрыторыі Акцюбінскай вобласці Казахстана, дзе праходзіць па ўсходнім падножжа Мугаджарыям (працяг Уральскіх гор на тэрыторыі Казахстана) і па рацэ Эмбе выходзіць да Прыкаспійскай нізіны, праз Каспійскае мора выходзіць вусця ракі Кумы, далей па Кума-Манычской западзіне праходзіць да нізавых Дона, далей па паўднёвым беразе Азоўскага мора.
На поўдзень ад мяжа паміж Еўропай і Азіяй праходзіць па Керчанскаму праліву, паміж Крымскім (Еўропа) і Таманскім (Азія) паўвостравамі, пакідаючы востраў Тузла ў Азіі.
Узнікненне канцэпцыі Еўропы
Нягледзячы на старажытнагрэчаскую міфалогію, здаецца, слова за еўрапейскі кантынент павінен быць бліжэй да больш старажытным семіцкімі словам (Ereb) усталёўка якія азначаюць. Акрамя таго, фінікійскі прынцэсы Еўропы акцыю на захад выкрадзенага Зеўсам.
Першапачаткова катэгорыя Еўропа/Азія выкарыстоўваецца, каб адрозніваць два бакі мора, населенай грэкамі. Для грэкаў, якія затым азначылі Эгейскае мора як унутранае мора, Еўропа з’яўляецца Грэцыя, у адрозненне ад Азіі, а гэта значыць, па-першае, толькі ў Малой Азіі. Разрэз паміж Еўропай і Азіяй і нараджаецца як адрозненне паміж заходняй і ўсходняй Грэцыяй, Еўропы і Азіі з’яўляюцца два асноўныя рэгіёны, складнікі Грэцыі і падзялілі сябе на некалькі гістарычных абласцей. Каб старажытных грэкаў і іх пераемнікаў.
Гэтае слова запознена прыходзіць пазначыць Балканы за межы Пелапанеса, «і тым, што ніжэй» поўнач і захад. Ён выступае супраць Азіі, якая пачынаецца ў Малой Азіі, і выходзіць за рамкі. Гэты праект з’яўляецца толькі мясцовым, аддаленыя раёны невядома Пталямея. Тым не менш, гэта дае першае вызначэнне геаграфічнага межаў Еўропы: Праліў Басфор.
Грэкі заснавалі калоніі вакол Чорнага мора, і плавалі звычайна да Таўрычны і Крым (Херсонес, Хвядоса) на поўначы і ўсходзе ў Калхідзе. Але еўразійская мяжа ніколі не было ясна, у той час. Грэкі часам вагаліся іншую мяжу паміж Еўропай і Азіяй ў Калхідзе, у кропцы самай далёкай Чорнага мора ад Басфора. Гэтая мяжа адбываецца ў той час у даліне (такім чынам, далей на поўдзень Каўказа, у цяперашні час там праходзіць мяжа) на рацэ Рыоні ў Грузіі да восі пранікнення ва Кура, Азербайджан, на Каспійскае мора. У іншых выпадках (напрыклад, у геаграфіі Пталямея, яны праходзілі пагранічны на поўнач ад Чорнага мора, Азоўскага мора, і за яе межамі ўздоўж Дона. Легенда аб Персе, сына Геліяса адлюстроўвае і, магчыма, першы міфалагічны спрэчка з нагоды становішча гэтай мяжы.
Гістарычнае ўтварэнне
Еўропа фармавалася паступова на працягу гісторыі.
Першае гістарычнае згадка пра Еўропу як сацыяльнай супольнасці знаходзіцца ў апісанні бітвы пад Турам, у якім гісторык апісаў як «еўрапейскія войскі» адкрываюць для сябе мусульманскія палаткі. Першая палітычная Еўропа нарадзілася неўзабаве пасля таго, з імперыяй Карла Вялікага, які аб’яднаў частку Лацінскай Еўропы і большасць германскай Еўропы. Гэта палітычнае адзінства было нядоўгім, але ідэя еўрапейскага сацыяльнага супольнасці закаранёныя. Розныя еўрапейскія кампаненты роднасці яго паступова на працягу ўсёй гісторыі.
Усходняя Еўропа
Кампанент «Славянскай культуры» гістарычна сканцэнтраваны на Заходняй Беларусі, Украіны (у трэцім стагоддзі) і распаўсюджаны на поўдні (на Балканы), захад (цяпер Польшча) і паўночны (рускія княства прымітыўна). Ўвязка гэтых славянскіх кампанентаў з наступным розныя гісторыі, адзначаны двума асноўнымі культурнымі ўзрушэннямі. На поўнач ад Чорнага мора, нашэсця стэпавых народаў і іх паступовае зніжэнне, у тым, што, як уяўляецца, «мяккае падбрушша Еўропы». Поўдзень, пасля распаду Візантыйскай імперыі, заваёвы Асманскай імперыі на Балканах, і яе паступовае зніжэнне.
Скандынавія
Першапачаткова самастойна з культурай вікінгаў, скандынаўскія краіны вярнуліся, натуральна, у еўрапейскай сферы, шляхам простага ўмацавання эканамічных, культурных і рэлігійных сувязяў з германскімі і славянскімі абласцях.
Максімаўка (Барысаўскі раён)
Максі́маўка (, Максимовка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Фошня (Смаленская вобласць)
Фошня (Фошня) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Грамадскае аб’яднанне
Гісторыя
Грамадскія аб’яднанні існавалі са Старажытнасці: Платона ў Старажытнай Грэцыі (Афіны, 387—83 гады да н. э.), пахавальныя  ў Старажытным Рыме, раннія хрысціянскія брацтвы. У Новы час адбыўся іх колькасны рост. Іх дзейнасць зазнала найбольшае ажыўленне падчас грамадскіх пераваротаў у Заходняй Еўропе. Прастору для ўзнікнення яшчэ большай колькасці грамадскіх аб’яднанняў стварыла замацаванне ў заканадаўстве. На падставе ўтварэння ў заходнім грамадстве трох грамадзянскіх плыняў (лібералізм, кансерватызм, сацыялізм) пачалі ўзнікаць гаспадарчыя аб’яднанні і палітычныя партыі. У 2-ой палове 20-га стагоддзя прафесійныя саюзы сталі аказваць пастаянны ўплыў на заканадаўства. Пры канцы XX стагоддзя вырас уплыў мясцовых і прыродаахоўных аб’яднанняў. Пашырэнню міжнароднай супрацы грамадскіх аб’яднанняў паспрыяла зацвярджэнне ў рамках ААН большасцю дзяржаў свету, у тым ліку Беларуссю, Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека 1948 года (Артыкул 20) і 1966 года (Артыкул 22). Адпаведную ўмову замацавалі ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 года (Артыкул 36).
Беларусь
З постсавецкага часу ў Беларусі засталіся Беларускі саюз архітэктараў (1935), Беларускі саюз кампазітараў (1938), Беларускі саюз мастакоў (1938) і Саюз беларускіх пісьменнікаў (1934). У даваеннай Заходняй Беларусі дзейнічалі Беларускае навуковае таварыства (Вільня, 1918—1939), Таварыства беларускай школы (Радашковічы, 1921—1937) і Беларуская сялянска-работніцкая грамада (Вільня, 1925—1938). Яшчэ да аднаўлення незалежнасці Беларусі 25 жніўня 1991 года ўтварыўся Беларускі народны фронт «Адраджэнне» (1989) і Беларускі фонд культуры (1987). Адразу пасля ўзнікла Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына». Замест распушчанай Камуністычнай партыі Беларусі, што была адзінай у краіне, у 1-й палове 1990-х гадоў утварылася звыш 20 новых партый. Пашырылася дзейнасць рэлігійных аб’яднанняў. Патрэба ў пераадоленні наступстваў Чарнобыльскай катастрофы 1986 года прывяла да ўзнікнення адпаведных аб’яднанняў «Ахвяры Чарнобыля» і «Дзецям Чарнобыля». На 1 кастрычніка 1997 года ў Беларусі на дзяржаўным уліку стаялі 2002 грамадскія аб’яднанні (1 на 5041 жыхара): 952 (48%) мясцовыя, 855 (44%) агульнакраёвых і 119 (6%) міжнародных.
На люты 2011 года налічвалася 2274 грамадскія аб’яднанні.
Пагром грамадскіх арганізацый у Беларусі (2021) здзяйсняўся ўладамі пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і наступных масавых пратэстаў.
Месаамерыканская гульня ў мяч
Месаамерыканская гульня ў мяч — сумешчаная з рытуаламі спартыўная гульня, распаўсюджаная сярод народаў дакалумбавай Месаамерыкі. У розных месцах у гульню гулялі па-рознаму, прычым амерыканскія індзейцы і цяпер гуляюць у сучасны варыянт, які называецца улама.
Дакалумбаўскія стадыёны для гульні ў мяч былі знойдзены на тэрыторыі ўсёй Месаамерыкі ад Нікарагуа на поўдні да штата Арызона на поўначы. Выяўленыя стадыёны моцна адрозніваюцца ў памерах, але ўсе маюць доўгія вузкія палі, абмежаваныя сценамі, ад якіх можа адскокваць мяч.
Правілы гульні невядомыя, аднак калі судзіць па вытворных гульнях (такіх, як улама), то яны былі падобныя на правілы ракетбола або валейбола, дзе мэтай з'яўляецца ўтрыманне мяча ў гульні. Каменныя кольцы на сценах з'яўляюцца познім дадаткам да гульні.
У найбольш распаўсюджанай версіі гульні ігракі павінны былі біць па мячы сцёгнамі, хоць у некаторых версіях таксама дазвалялася выкарыстоўваць локці, ракеткі, біты і камяні. Мяч быў зроблены з суцэльнага кавалка гумы і важыў 4 і больш кг. Памер мяча моцна залежаў ад часу і версіі гульні.
Вялікія гульні ў мяч праводзіліся ў якасці рытуальных падзей, часцяком сумяшчаліся з чалавечымі ахвярапрынашэннямі. Аднак звычайна ў гульню гулялі проста для забавы, у тым ліку дзеці і часам нават жанчыны.
Інда-сарацынскі стыль
Інда-сарацынскі стыль (Indo-Saracenic architecture) — адзін з рэтраспектыўных стыляў эпохі архітэктурнай эклектыкі, які распаўсюдзіўся ў Брытанскай Індыі ў эпоху кіравання каралевы Вікторыі. Фактычна адыграваў у Індыі тую ж ролю нацыянальнай альтэрнатывы ўніверсальнаму класіцызму і, што і неаготыка ў Еўропе і англійскіх калоніях або неарускі стыль у Расійскай імперыі.
На прыкладзе такіх бамбейскіх збудаванняў, як і вароты ў Індыю, можна вылучыць асноўныя рысы інда-сарацынскага стылю. На будынкі, еўрапейскія па функцыянальным прызначэнні і агульным сілуэце, накладваўся мудрагелісты дэкор, запазычаны з рэпертуару мусульманскай архітэктуры Індыі — пераважна магольскай. Адраджаючы архітэктурную спадчыну Вялікіх Маголаў, брытанскі ўрад імкнуўся паказаць пераемнасць свайго праўлення.
Ледзь ці не з большым размахам, чым самі брытанцы, будавалі ў інда-сарацынскім стылі мясцовыя князі — фармальныя кіраўнікі, якія склалі Індыйскі Саюз. У перыяд паміж сусветнымі войнамі раскошныя княжацкія рэзідэнцыі ў інда-сарацынскім стылі з элементамі мадэрна і ар-дэко былі спраектаваны еўрапейскімі архітэктарамі ў Майсуры, Джодхпуры, Біканеры і іншых гарадах.
Міжнародны праект «Дзецям Чарнобыля»
Міжнародны праект «Дзецям Чарнобыля» (Chernobyl Children International (Ірландыя), Chernobyl Children's Project International (ЗША)) — міжнародная (ірландска-амерыканская) няўрадавая гуманітарная арганізацыя, якая дапамагае дзецям і сем’ям з Беларусі, а таксама з паўночых раёнаў Украіны і захаду Расіі, што пацярпелі ў выніку чарнобыльскай катастрофы. Міжнародна прызнаная як найбуйнейшы дастаўнік гуманітарнай дапамогі ў Беларусь. У 2004 годзе атрымала кансультатыўны статус як няўрадавая арганізацыя пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. Адзіная арганізацыя, якая мае такі статус, з ліку тых, што працуюць у чарнобыльскім рэгіёне.
Партнёры
У Беларусі: За межамі Беларусі:
Віперфюрт
Віперфюрт (Wipperfürth) — горад у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Віперфюрт размешчаны на ўсход ад Кёльна і на поўнач ад Ліндлара на рацэ Вупер. Насельніцтва — чалавек. Упершыню згадваецца ў 1131 годзе.
Аляксандр Канстанцінавіч Шыдлоўскі
Біяграфія
У час Першай сусветнай вайны сям’я Шыдлоўскіх у бежанстве ў Сімбірску. Пасля вяртання, у 1921 годзе А. Шыдлоўскі паступіў у Віленскую беларускую гімназію, дзе пазнаёміўся з беларускімі дзеячамі міжваеннага часу — Р. Шырмам, С. Паўловічам, М. Гарэцкім, А. Станкевічам. У гімназіі далучыўся да падпольнага беларускага камуністычнага руху, за што быў з гімназіі выключаны. Удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі, за што неаднаразова арыштаваны польскімі ўладамі. У 1928 годзе стаў інструктарам беларускага парламенцкага клуба ў польскім Сейме «Змаганне». Пасля выключэння з Віленскай беларускай гімназіі перавёўся ў Клецкую беларускую гімназію, дзе вучыўся ў 1929—1930 гадах. Праз нейкі час быў арыштаваны і прыгавораны да 5 гадоў турмы.
Пасля вызвалення А. Шыдлоўскі жыў і працаваў рабочым у Варшаве. У 1938 годзе А. Шыдлоўскі разам са сваім братам Язэпам Урбановічам ствараюць апошнюю ў Польшчы легальную беларускую арганізацыю — Беларускае культурнае таварыства ў Варшаве. Праца арганізацыі была скіравана да беларускіх рабочых у Варшаве. Тымчасам А. Шыдлоўскі пасябраваў з паэтам-падпольшчыкам М. Танкам. У гэты ж час А. Шыдлоўскі збіраў беларускія народныя песні, апрацоўваў іх, спяваў у беларускіх хорах.
З 1940 г. — артыст Беларускага ансамбля песні і танца. У час Вялікай Айчыннай вайны А. Шыдлоўскі быў артыстам хору Рыгора Шырмы, выступаў перад параненымі ў шпіталях, работнікамі тылу, ездзіў па франтах. З 1950 года А. Шыдлоўскі жыў у Гродне, з 1951 настаўнік, з 1960 — дырэктар, у 1972—1996 — вядучы спецыяліст Гродзенскага абласнога Дома народнай творчасці (з 1991 — метадычны цэнтр).
Аўтар вядомых песень «Ой, ты, Нёман родны», «Песня пра Гродна», «Колькі ў небе зор». Выйшаў асобны зборнік «Песні» (1964). Таксама А. К. Шыдлоўскі стварыў некалькі песенных калектываў.
Памяць
У 2011 годзе на будынку Гродзенскага абласнога Дома народнай творчасці па Савецкай вуліцы, 8, у якім Шыдлоўскі працаваў у 1960—1995 гг., устаноўлена мемарыяльная дошка (скульптар У. Панцялееў).
Фаўна
Фа́ўна (Fauna – багіня лясоў і палёў, апякунка жывёльных статкаў у рымскай міфалогіі), сукупнасць усіх відаў жывёл, якія жывуць на пэўнай тэрыторыі. Тэрмін прымяняецца да жывёл розных сістэматычных катэгорый, аб'яднаных агульнасцю месца пражывання і спосабу жыцця.
Фаўна Зямлі налічвае не менш за 1,5 млн. відаў, пры гэтым штогод адкрываюцца і апісваюцца тысячы новых відаў.
Ліпін Бор
Лі́пін Бор (Ли́пин Бор) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Вашкінскага раёна Валагодскай вобласці і Ліпінаборскага сельскага паселішча. Размешчана на беразе Белага возера, у сасновым бары. Назва «Ліпін» адна з версій паддання звязвае з імем уласным Ліпа (Алімпіяда) — так звалі дачку мясцовага памешчыка, які падарыў ёй гэтыя мясціны. Бліжэйшыя населеныя пункты — Зарэчны, Васільеўская, Лук’янава.
Па перапісе 2002 года насельніцтва — 3845 чалавек (1777 мужчын, 2068 жанчын). Пераважная нацыянальнасць — рускія (98 %). Паводле перапісу 2010 года — 3672 чалавекі (1670 мужчын, 2002 жанчыны).
Галіна Сяргееўна Калпакова
Аўтар прац аб ранніх абразах, ансамблі Кіеўскай Сафіі, наўгародскіх роспісах XIII—XIV стагоддзяў, мазаіках манастыра Святой Кацярыны на Сінаі і інш.
IC 1918
IC 1918 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Часночніца звычайная
Часночніца звычайная (Pelobates fuscus) — земнаводнае сямейства часночніц.
Апісанне
Даўжыня цела 4-6 см, маса 6-20 г. Цела авальнае, злёгку пляскатае. Морда круглаватая, лоб пукаты. Канечнасці адносна кароткія. Скура гладкая. Адметнай прыкметай з'яўляецца вертыкальна пастаўленая шчылінападобная зрэнка і вельмі вялікі лапатападобны цвёрды жаўтаваты пятачны бугарок. Афарбоўка няяркая, верх светла-шэры, іншы раз цёмна-шэры, з жаўтаватым або бурым адценнем, на гэтым фоне вызначаюцца цёмна-аліўкавыя, цёмна-карычневыя або чорныя з чырвонымі кропкамі плямы рознай формы і велічыні; ніз светлы (шаравата-белы) з невялікай жаўцізной, з цёмнымі плямкамі, іншы раз і без іх. Шматлікія скурныя залозы выдзяляюць ядавіты сакрэт, які мае пах часнаку (адсюль і назва). Лічынкі (апалонікі) часночніц вельмі буйныя: даўжыня разам з хвастом дасягае 10 см і больш.
Распаўсюджанне
Арэал часночніцы звычайнай знаходзіцца ў межах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, Заходняй Азіі. У еўрапейскай частцы Расіі на поўначы дасягае прыкладна да 60° пн.ш. У Беларусі часночніца — даволі звычайны від, пашыраны на ўсёй тэрыторыі.
Экалогія
Часночніца звычайная — наземны від, трымаецца мясцін з лёгкімі і рыхлымі глебамі. На злёгку вільготным пяску паспявае за 2-3 хвіліны цалкам закапацца ў зямлю, разграбаючы для гэтага глебу заднімі канечнасцямі. Звычайна закопваецца на дзённы час. На зімоўку зарываецца ў глебу на глыбіню не менш як на 30-50 см або выкарыстоўвае іншыя сховішчы (норы грызуноў, падвалы).
Часцей за ўсё часночніцу можна сустрэць у поймах рэк і азёр, асабліва на ўчастках лугоў, якія мяжуюць з пясчанымі глебамі, а таксама ў мяшаных і шыракалістых лясах, на палях, у садах, агародах, лесапалосах, парках. Часночніца добра прыстасавана да існавання ва ўмовах, створаных або відазмененых дзейнасцю чалавека. Найбольш характэрным для яе кормам з'яўляюцца наземныя беспазваночныя (жукі, вусені, павукі, дажджавыя чарвякі). Найлепшыя ўмовы назірання — у прыцемках.
Спіс кіраўнікоў Ціроля
Цірольскае графства з'яўлялася адным з тэрытарыяльных княстваў Свяшчэннай Рымскай імперыі, якое было ўтворана ў сярэдзіне XI стагоддзя і праіснавала да 1806 гг. З 1363 г. Ціроль трапіў пад уладу Габсбургаў і да 1918 г. з'яўляўся адной са спадчынных каронных зямель Аўстрыйскай манархіі.
Графы Ціроля
У 1665 годзе Ціроль быў канчаткова аб'яднаны з астатнімі ўладаннямі аўстрыйскіх Габсбургаў. Пра далейшых кіраўнікоў Ціроля гл. спіс кіраўнікоў Аўстрыі
Холм (Цітоўшчынскае сельскае паселішча)
Холм (Холм) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Алена Станіславаўна Патапава
Алена Станіславаўна Патапава (, Скідзель, Гродзенская вобласць) — беларускі прафсаюзны дзеяч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, член Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце.
Біяграфія
Нарадзілася 27 сакавіка 1978 года ў г. Скідзелі Гродзенскай вобласці.
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы па спецыяльнасцях «Філалогія» і «Правазнаўства».
Працавала настаўніцай рускай мовы і літаратуры ў сярэдняй школе №28 г. Гродна; старшынёй пярвічнай прафсаюзнай арганізацыі ТАА «ЗОВ», намеснікам генеральнага дырэктара таварыства з абмежаванай адказнасцю «Будаўніча-мэблевае аб’яднанне «ЗОВ».
Выбіралася дэпутатам Гродзенскага гарадскога Совета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў.
З’яўляецца членам Нацыянальнага савета па працоўных і сацыяльных пытаннях.
Радэрформвальд
Радэформвальд (Radevormwald) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Обербергіш. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 53,77 км². Афіцыйны код — 05 3 74 036.
Станькава (прыпыначны пункт)
Ста́нькава (, Станьково)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1,3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Шацілы, за 5,9 км на поўнач ад вёскі Станькава; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Пяцігор’е і станцыяй Койданава.
З канца XIX ст. называўся «Платформа Чапскага», «Платформа графаў Чапскіх».
Портафераё
Портафераё (Portoferraio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cristino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Домік Чэхава
Домік Чэхава — дзяржаўны мемарыяльны музей, знаходзіцца ў Таганрогу ў невялікім флігелі (вул. Чэхава, 69), у якім нарадзіўся А. П. Чэхаў.
Гісторыя
Пабудова флігеля адносіцца да 1850 года. Пабудаваны з глінабітнай цэглы, атынкаваны, выбелены. Плошча будынка складае 30,5 м². Змесцаваны на тэрыторыі былога домаўласніцтва таганрогскага купца А. Д. Гнутава. У тыя часы тут знаходзіліся 3 невялікія флігелі, карэтная адрына і дзяржбудынкі. Купец 3 гільдыі П. Е. Чэхаў жыў з сям'ёй у гэтым флігелі з канца 1859 па сакавік 1861 года. Па ўсёй бачнасці, Паўла Ягоравіча Чэхава прыцягнуў да гэтага флігеля сходны кошт за арэнду, а таксама — блізкасць да Пятроўскай плошчы, дзе яму прыналежала бакалейная крама. Менавіта тут 29 студзеня 1860 года нарадзіўся трэці сын Чэхавых, Антон, будучы вялікі пісьменнік.
Гісторыя стварэння музея
У студзені 1910 года М. М. Андрэеў-Туркін дакладаў на пасяджэнні Чэхаўскага гуртка, што горад вырашыў пачакаць з купляй з прычыны надмерна высокай цаны, пытанай уладальніцай сп. Каваленка. Па ацэнцы горада месца гэта каштавала 4500-5000 рублёў, а Каваленка запытвала 10000 рублёў.
Рашэнне пра куплю быў прынята ў 1916 годзе, але потам яшчэ цэлых чатыры гады, лічачыся на гарадскім балансе як будучы музей, будынак здаваўся для жыцця прыватных асоб.
У 1921 годзе над спусцелым флігелем на грамадскіх пачатках узялі шэфства два таганрогскія настаўнікі, Алена Фёдараўна Кузьменка і Фёдар Цімафеевіч Губа. Алена Фёдараўна Кузьменка, пасяліўшыся летам 1921 года ў гэтым двары, выявіла на запушчаным флігелі мемарыяльную дошку. Кузьменка і Губа абшмаравалі хатку глінай, пабялілі сцены, падфарбавалі аканіцы. Пазнаўшы пра задумку стварыць музей, пацягнуліся ў двор людзі, чые лёсы нейкім чынам перасякаліся з сям'ёй Чэхава. Перадалі ў сход дзівам захаваны гімназічны табель з адзнакамі Чэхава, яго складанні, карціну напісаную братам Мікалаем. Вырабілі нават копію посуднага начыння, каб запоўніць пусты кухонны закутак.
У 1926 годзе каля будынка ўпершыню заквітнелі флянсы вішнёвых дрэў, высаджаных на грошы гарсавета. Тады ж адкрылася першая музейная экспазіцыя, што ілюструе таганрогскі перыяд жыцця Антона Паўлавіча. Губа і Кузьменка сумяшчалі абавязкі экскурсаводаў і нагляднікаў музея.
Ордэн Дракона
Ордэн Дракона (лац: Societas Draconistrarum; ням: Drachenorden) — рыцарскі ордэн заснаваны ў 1408 імператарам Свяшчэннай рымскай імперыі Жыгімонтам, дзеля абароны хрысціянства і барацьбы супраць Асманскай імперыі.
Ордэн дзейнічаў пад эгідай папы рымскага і найперш ставіў мэту выгнання турак з Еўропы і захавання Канстанцінопаля ў складзе еўрапейскай цывілізацыі, але паражэнне рыцараў пад Варнай заставіла гэтую мэту нерэалізаванай.
Членства ў ордэне з'яўлялася вялікай павагай, таму што ў склад яго ўваходзіла толькі 24 рыцары. Адметнай рысай ордэна быў медальён у выглядзе дракона, які меў форму полумесяца, з выявай крыжа.
Членамі ордэна былі Ян Хуньядзі, Улад Цепеш і іншыя выбітныя барацьбіты за захаванне хрысціянства на Балканскім паўвостраве.
Масцішча (Барысаўскі раён)
Масці́шча (, Мостище) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Неханова (гміна)
Нехано́ва (Niechanowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гнязненскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Неханове. Плошча гміны складае 105,31 км². Станам на 2004 год у гміне Неханова пражывалі 5337 чалавек, шчыльнасць — 50,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 24 населеныя пункты.
Марыя Партугальская
Марыя Партугальская (, Каімбра —, Вальядалід) — партугальская прынцэса, першая жонка караля Іспаніі Філіпа II.
Біяграфія
Бацькамі Марыі былі кароль Партугаліі Жуан III і Кацярына Аўстрыйская.
Шлюбная цырымонія паміж Марыяй і Філіпам адбылася ў 1543 годзе. Паколькі яны былі блізкімі сваякамі, Філіп быў кузенам Марыі, для іх шлюбу патрабаваўся папскі дыспенс, які і быў без ускладненняў атрыманы. Яна нарадзіла спадкаемца прастола дона Карласа, які аднак быў фізічна і душэўна хворым, што магчыма з'яўлялася следствам блізкага сваяцтва з мужам. Марыя памерла неўзабаве пасля нараджэння сына.
Аполле
Апо́лле — назва шэрагу рэгіёнаў і населеных пунктаў у Беларусі, Польшчы, Расіі і Украіне, дзе натуральна спалучаліся бязлесныя ўчасткі ворных зямель разам з засаджанымі дрэвамі і травяністымі плошчамі з шэрымі ляснымі глебамі і умерана-кантынентальнымі кліматычнымі ўмовамі.
Сазонава (Чагадошчанскі раён)
Сазо́нава — рабочы пасёлак у Чагадошчанскім раёне Валагодскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 2706 чал. (2021). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра 12 км. Адлегласць ад цэнтра пасёлка да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі 2 км.
Размешчаны на рацэ Песь (басейн Волгі), на захадзе вобласці, каля чыгуначнай станцыі Агарова на лініі Кабожа — Падбароўе.
Утварае гарадское паселішча «Пасёлак Сазонава». Код АКТМА — 19654162.
Гісторыя
Гісторыя пасёлка цесна звязана з функцыянаваннем гуты, пабудаванай у 1860 годзе памешчыкам М. А. Бакуніным побач з вёскай Белыя Крыжы і сядзібай Пакроўскае. Завод некалькі разоў мяняў уладальнікаў, з 1893 года ім валодаў граф Міхаіл Паўлавіч Талстой; спецыялізаваўся пераважна на вытворчасці бутэлек. Сядзіба Пакроўскае пасля смерці графа Міхаіла Паўлавіча Талстога перайшла да яго сына — графа Віктара Міхайлавіча Талстога (1888—1944).
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1947 года. Да 1923 года пасёлак насіў назву Белыя Крыжы (перайменаваны ў гонар трагічна загінулага пры рамонце шкловарнай печы работніка шклозавода Дзяніса Сазонава).
Васіль Аляксеевіч Дзяменцьеў
Васіль Аляксеевіч Дзяме́нцьеў (Василий Алексеевич Дементьев;  — ) — вучоны, географ, кандыдат геаграфічных навук (1938), прафесар (1961).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Судбішча Тульскай губерні (зараз у Новадзеравянькаўскім раёне Арлоўскай вобласці Расіі). У 1917 годзе разам з бацькамі пераехаў у Краснаярск, дзе скончыў сярэднюю школу і працаваў лабарантам у Краязнаўчым музеі Прыенісейскага краю. У 1926 годзе паступіў на геаграфічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта, які скончыў у 1930 годзе. Працаваў у Цэнтральным навукова-даследчым геолага-разведвальным інстытуце ў Ленінградзе. З 1937 года В. А. Дзяменцьеў у Беларускім дзяржаўным універсітэце. У 1938 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Геология и геоморфология центральной части Западно-Сибирской низменности». З 1938 года на пасадзе загадчыка кафедрай фізічнай геаграфіі, у 1943—1946 гг. — дэкан геаграфічнага факультэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковую дзейнасць В. А. Дзяменцьеў пачаў у час вучобы ў Пецярбургскім універсітэце пад кіраўніцтвам вядомага геамарфолага Я. С. Эдельмана. Займаўся вывучэннем антрапагенных адкладаў і геамарфалогіі Заходняй Сібіры, удзельнічаў у экспедыцыях па вывучэнню Пай-Хоя, Пячорскай нізіны і цэнтральнай Карэліі, геамарфалогіі Беларусі. Аўтар сістэмы фізіка-геаграфічнага і геамарфалагічнага раянавання тэрыторыі БССР, прац па ландшафту Беларусі, праблемах Беларускага Палесся. Удзельнічаў у складанні Атласа БССР, праекта прыгараднай зоны Мінска і яго ландшафтнага абгрунтавання. У 1959 годзе разам з А. Х. Шклярам і В. П. Якушка апублікаваў манаграфію «Прырода Беларусі».
Аўтар 110 навуковых прац, у т.л. 7 падручнікаў, вучэбных дапаможнікаў і манаграфій. Сярод апублікаванага:
Пад кіраўніцтвам В. А. Дзяменцьева падрыхтавана 5 кандыдатаў геаграфічных навук.
У 1962—1974 гг. быў прэзідэнтам Геаграфічнага таварыства БССР.
Хацеева (Дзямідаўскі раён)
Хацеева (Хотеево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Іжора
Іжора (іжорцы) — фіна-вугорскі народ, у старажытнасці — асноўнае (разам з воддзю) насельніцтва Іжорскай зямлі. Да сярэдзіны XX стагоддзя захоўвалі сваю мову і некаторыя своеасаблівыя рысы матэрыяльнай і духоўнай культуры (у адзежы, ежы, жытле і інш.) У адрозненні ад лютэран-інгерманландцаў, якія пражывалі на тых жа землях, вызнавалі праваслаўе. Да цяперашняга часу амаль цалкам асіміляваны, колькасць носбітаў роднай мовы — некалькі сотняў чалавек.
Фальклор
Фальклор іжоры вядомы нам па вуснай народнай творчасці — песнях-рунах казачнікаў-рунапеўцаў. Дзіўна, што гэты невялікі па колькасці народ захаваў у сваёй памяці агульны з карэламі і фінамі эпас (вядомы шырокаму чытачу як «Калевала»), асобныя часткі якога (паданне пра Кулерва) апынуліся вядомыя толькі іжорскім рунапеўцам. За паўтара стагоддзя даследаванняў (пачынаючы з 1847 года) фалькларыстам удалося запісаць звыш 120 тыс. старажытных іжорскіх песень так званай «калевальскай» метрыкі ў больш чым 2 тыс. выканаўцаў.
Адна з самых вядомых іжорскіх казальніц — Ларын Параске (Праскоўя Нікіціна), якая пражывала на мяжы XIX і XX стагоддзяў на Карэльскім перашыйку і захавала ў сваёй памяці 1343 песні. Таксама славіўся выкананнем рун Антропа Мельнікаў.
Сазонава
Сазонава — жаночая форма прозвішча Сазонаў, таксама тапонім.
Новая Яблынка
Но́вая Я́блынка (, Новая Яблынка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Вонхацк
Вонхацк (Wąchock) — горад у Польшчы, размешчаны за 150 км на поўдзень ад Варшавы і за 160 км на паўночны ўсход ад Кракава. Уваходзіць у склад Старахавіцкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Вонхацк. Плошча 16,02 км². Насельніцтва 2,8 тыс. чалавек.
Піл (Востраў Мэн)
Піл (Peel, Purt ny hInshey, у літаральным перакладзе мэнская назва значыць «Порт вострава») — горад на востраве Мэн. Насельніцтва — 3785 жыхароў (паводле перапісу 2001 года). Асноўныя галіны эканомікі — турызм, рыбалоўства і харчовая прамысловасць (перапрацоўка морапрадуктаў).
У Піле размешчаны адзіны на востраве кафедральны сабор. Тут размешчаны цэнтр епархіі Содара і Мэна.
IC 1919
IC 1919 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Юрый Казіміравіч Кавалёнак
Юрый Казіміравіч Кавалёнак (нар., в. Ёды, Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі ўрач-тэрапеўт ветэрынарнай медыцыны. Доктар ветэрынарных навук (2013), прафесар (2014). Член Расійскай акадэміі прыродазнаўства (2012).
Біяграфія
Скончыў Віцебскую дзяржаўную акадэмію ветэрынарнай медыцыны (спецыяльнасць «Ветэрынарная медыцына», 1995; аспірантура, спецыяльнасць «Дыягностыка хвароб і тэрапія жывёл», 1998), Санкт-Пецярбурскую дзяржаўную акадэмію ветэрынарнай медыцыны (дактарантура, спецыяльнасць «Дыягностыка хвароб і тэрапія жывёл, паталогія, анкалогія і марфалогія жывёл», 2012).
Выкладаў у Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны (з 1999 года, факультэт ветэрынарнай медыцыны, дацэнт кафедры ўнутраных незаразных хвароб жывёл, з 2007 года загадчык кафедры клінічнай дыягностыкі, адначасова ў 2004—2010 года дэкан факультэта даістытуцкай падрыхтоўкі, сумежных і грамадскіх прафесій).
Узнагароды
Ганаровыя граматы адміністрацыі Кастрычніцкага раёна г. Віцебска (2008, 2011, 2012).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка новых і ўдасканаленне існуючых метадаў дыягностыкі, лячэння і прафілактыкі незаразных хвароб жывёл; інавацыйнае развіццё Віцебскай вобласці.
Піл
Піл — прозвішча, тапонім.
Цэнтральная Усадзьба
Цэнтральная Усадзьба (Центральная Усадьба) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Воласава
Воласава — горад (з 1999 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Воласаўскага гарадскога паселішча і Воласаўскага муніцыпальнага раёна Ленінградскай вобласці. Размешчаны ў цэнтральнай частцы раёна, за 43 км на паўднёвы захад ад Санкт-Пецярбурга. Колькасць насельніцтва на 14 кастрычніка 2010 года — 12162 чалавека, найбуйнейшы населены пункт Воласаўскага муніцыпальнага раёна.
Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2011 года ў Воласаўскім гарадскім паселішчы (уключаючы вёску Лагонава), складае 12 240 чалавек.
Старая Весь
Стара́я Весь (, Старая Весь)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,2 км на захад ад вёскі Варонічы; на лініі Лакаматыўнае дэпо — Ваўкавыск-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Плецянічы і станцыяй Зэльва.
IC 1920
IC 1920 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вырыца
Вырыца (Вы́рица) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гатчынскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Размешчаны пры перасячэнні р. Орадзеж (прыток Лугі) з чыгункай Санкт-Пецярбург-Вялікія Лукі, за 60 км на поўдзень ад Санкт-Пецярбурга. 12,4 тыс. жыхароў (2017). Заводы: доследна-механічны, металавырабаў, цагляны; лесамэблевы камбінат.
Тварны чэрап
Тварны чэрап, або вісцэральны чэрап (шкілет) (viscerocranium, splanchnocranium) — шкілет рота і пярэдняга аддзела кішэчніка (глоткі) у пазваночных. У іх агульных продкаў тварны чэрап складаўся з апорных элементаў міжальвеалярных перагародак — тварных дуг. Пярэднія тварныя дугі злучыліся з восевым (мазгавым) чэрапам. У кругларотых пярэднія вісцэральная дугі ператвараюцца ў шкілет языка, заднія ўтвараюць жабравыя краты. У рыб пярэднія дугі ператвораныя ў сківіцы і падвесак, астатнія прадстаўленыя жабравымі дугамі, якіх звычайна бывае 5 (у акул да 7). У наземных пазваночных падвесак ператвараецца ў слыхавую костачку, а жабравыя дугі — у пад'язычны апарат і часткова ў храсткі гартані. У адрозненне ад мазгавога чэрапа, тварны, або вісцэральны чэрап, развіваецца не з мезадэрмы самітаў, а з мезэктадэрмы (эктамезенхімы), якая з'яўляецца вытворнай нервовага грэбня.
Нехлеў (гміна)
Не́хлеў (Niechlów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гуроўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нехлеве. Плошча гміны складае 151,98 км². Станам на 2004 год у гміне Нехлеў пражывалі 5212 чалавек, шчыльнасць — 34,3 чал./км².
Ірына Іванаўна Гаркуша
Ірына Іванаўна Гаркуша (,, Магілёўская вобласць — , ) — беларуская артыстка тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Івана Федасеевіча і Фаіны Аляксееўны Гаркушы. Яе бацька — доктар сельскагаспадарчых навук, прафесар, акадэмік АН БССР, у пасляваенны час быў прарэктарам, а затым рэктарам Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. У 1964 годзе скончыла Горацкую СШ № 2. Вучылася добра, удзельнічала ў мастацкай самадзейнасці школы. У 1965 годзе паступіла на акцёрскі факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута ў Мінску, які скончыла ў 1969 годзе.
Вобразы, якія ствараюцца артысткай, былі заўсёды праўдзівыя і неардынарныя. Пры гэтым, дыяпазон яе артыстычных магчымасцяў быў незвычайна шырокі. Яна з поспехам выконвала як характэрныя ролі, такія як Амелія ў спектаклі Федэрыка Гарсія Лоркі «Дом Бернарды Альбы», так і героіка-драматычныя, напрыклад, ролю Галіны Чацвяртак ў знакамітым спектаклі Барыса Васільева «А зоры тут тихие» (рэжысёр-пастаноўшчык — заслужаны артыст РСФСР Юрый Любімаў). У гэтым спектаклі Ірына паспяхова выступала разам з народнай артысткай БССР Аннай Абуховіч, заслужанымі артыстамі БССР Ю. Ступаковым, Л. Былінскай і іншымі.
У 1966 годзе, яшчэ студэнткай, Ірына знялася ў фільме «Саша-Сашенька». Затым, калі ўжо працавала ў Мінску, Ірыну запрашалі здымацца ў фільмах «Улица без конца», «Купальская ночь». Пасля яна перайшла на працу ў кінастудыю «Беларусьфільм», дзе працавала асістэнтам рэжысёра і здымалася ў некалькіх фільмах.
Міхееўка (Барысаўскі раён)
Міхе́еўка (, Михеевка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Ключ 4
Ключ 4 丿 са значэннем «выгіб, адкідная налева», чацвёрты па парадку з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адна з 6 рыс, якія складаюцца з аднаго штрыха.
У слоўніку Кансі налічваецца 33 знака з 49 030 з гэтым ключом.
У каліграфіі
Адкідная налева рыса завецца 撇 piě у аснове кітайскай каліграфіі. Яна прымае дзве формы ў Восьмі прынцыпаў іерогліфа юн (永字八法 Yǒngzì Bāfǎ ), 掠 lüè and 啄 zhuó.
Шалуганава
Шалуганава (Шелуганово) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Іміджборд
Іміджбо́рд (imageboard, «дошка выяў», разм. іміджбо́рда, бо́рда, дошка) — разнавіднасць вэб-форуму з магчымасцю прымацоўваць да паведамленняў графічныя файлы. Першыя іміджборды былі створаны на тэрыторыі Японіі, а англамоўныя адпаведнікі пабудаваны вакол японскай культуры. Іміджборды засанваны на канцэпцыі Тэкстбо́рд, якія адрозніваюца толькі адсутнасцю магчымасці прымацоўваць графічныя файлы. У цэлым на іміджбордах пануе нефармальная атмасфера з-за магчымасці ананімнай публікацыі паведамленняў.
Рыа-Марына
Насельніцтва складае 2192 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 57038. Тэлефонны код — 0565.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Barbara, San Rocco (patrono delle miniere).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іміджборд
Іміджборды адрозніваюцца ад іншых тыпаў форумаў паводле некалькіх параметраў:
Выкарыстоўвамае праграмнае забеспячэнне
Першы форумны рухавічок для іміджборда Futaba выкарыстоўваецца у Futaba channel, напісаны на PHP. У 2003 году з’явіўся англамоўны форк Futaba пад назвай Futallaby.
У цяперашні час папулярныя форумныя рухавічкі Wakaba, напісаны на Perl, і заснаваныя на Kusaba, напісаныя на PHP. Kusaba — напісаны на PHP форумны рухавічок (першапачаткавая назва скрыпта Trevorchan), мэтай распрацоўкі якога з’яўлялася павышэнне прадукцыйнасці работы скрыпта і стварэнне агульнага кансалідаванага ўпраўлення ўсімі дошкамі іміджборда.
31 жніўня 2007 года стваральнік Kusaba спыніў распрацоўку скрыпта. Апошняй версіяй Kusaba стаў SVN r193. Цяпер стваральнік Kusaba займаецца аналагічным скрыптом PyIB (напісаны на Python). Работу над скрыптом Kusaba працягнулі тры незалежныя групы распрацоўнікаў: Kusaba X, Kusaba 2 і Serissa. На дадзены момант, работу працягваюць толькі распрацоўшчыкі Kusaba X.