cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фёдар Яфімавіч Агейчанка
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 40 навуковых прац. Пад яго кіраўніцтвам іншыя супрацоўнікі абаранілі 8 кандыдацкіх дысертацый. Памяці настаўніка прысвечана выдадзеная вучнямі кніга «Патоморфология нервной системы при туберкулезе» (1958).
Вяцера
Вя́цера (, Вятеро) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах вёска ўваходзіла ў склад Вяцерскага сельсавета, дзе ў 1924—1939 гадах з’яўлялася яго цэнтрам. Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска Вяцер у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Элісан Фелікс
Элісан Мішэль Фелікс (Allyson Michelle Felix, нар., ) — амерыканская бягунка на кароткія дыстанцыі (100, 200 і 400 метраў). 6-разовая алімпійская чэмпіёнка і 13-разовая чэмпіёнка свету. Самая тытулаваная лёгкаатлетка ў гісторыі Алімпійскіх гульняў і чэмпіянатаў свету. Адзіная ўладальніца 6 залатых алімпійскіх узнагарод у гісторыі жаночай лёгкай атлетыкі, па колькасці медалёў у суме дзеліць рэкорд з Мерлін Оці (па 9).
Па колькасці ўзнагарод чэмпіянатаў свету па лёгкай атлетыцы (13 залатых медалёў) у 2019 годзе Фелікс апярэдзіла Усэйна Болта (11 залатых медалёў), стаўшы самай тытулаванай спартсменкай гэтых спаборніцтваў.
Гістыдын
Гістыдын — амінакіслата, незаменная для многіх жывёл; арганізм чалавека здольны да абмежаванага сінтэзу гістыдыну. Уваходзіць у склад актыўных цэнтраў многіх ферментаў, у прыватнасці рыбануклеазы, транскеталазы. Пачатковая стадыя ферментатыўнага разбурэння гістыдына ў арганізме - адшчапленне аміяку з утварэннем ураканінавай кіслаты, якая выводзіцца з мачой. Рэакцыя дэзамініравання гістыдыну незваротная, каталізуе яе фермент гістыдын-аміяк-ліяза (гістыдын-a-дэзаміназа), выяўлены ў печані жывёл і ў бактэрый. Недахоп гістыдыну прыводзіць да шматлікіх парушэнняў абмену рэчываў, у тым ліку да тармажэння сінтэзу гемаглабіну. Гістыдын - папярэднік спецыфічных дыпептыдаў шкілетнай мускулатуры - карназіну і анзерыну. Дэкарбаксілаванне гістыдыну вядзе да ўтварэння біялагічна актыўнага аміна - гістаміна; гэты працэс каталізуе гістыдын-дэкарбаксілаза - фермент, які адносіцца да класа ліяз. Фермент дзейнічае толькі на L-ізамер (прыродную форму) гістыдыну. Рэакцыя зварачальна тармозіцца інгібітарамі дыхання - цыянідам, гідраксіламінам, семікарбазідам.
Фетвайс
Фетвайс (Vettweiß) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Дзюрэн. Насельніцтва — 8975 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 83,14 км². Афіцыйны код — 05 3 58 060.
Роберт Рычардс
Роберт Рычардс (Robert Eugene Richards;, Шампейн, Ілінойс — ) — амерыканскі скакун з шастом і дзесяціборац, чэмпіён і прызёр Панамерыканскіх і Алімпійскіх гульняў, алімпійскі рэкардсмен.
На летняй Алімпіядзе 1948 года ў Лондане Рычардс заваяваў алімпійскую бронзу з вынікам 420 см, саступіўшы фіну Эркі Катая, які паказаў такі ж вынік, па ліку спробаў. А чэмпіёнам Алімпіяды стаў амерыканец Гуін Сміт, які пераадолеў 430 см.
На наступнай Алімпіядзе ў Хельсінкі Рычардс стаў чэмпіёнам з алімпійскім рэкордам — ​​455 см. Яшчэ праз чатыры гады ў Мельбурне Рычардс зноў падняўся на вышэйшую прыступку п’едэстала, зноў усталяваўшы алімпійскі рэкорд — 456 см.
Старэ Чарнова (гміна)
Ста́рэ Чарно́ва (Stare Czarnowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грыфінскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старэ Чарнова. Плошча гміны складае 153,17 км². Станам на 2005 год у гміне Старэ Чарнова пражывалі 3,867 чалавек, шчыльнасць — 25,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Ловецкая вобласць
Ловецкая вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў ОВ. Вобласць займае плошчу 4 128,8 км² і мае насельніцтва 167 931 тыс. жыхароў. Адміністрацыйны цэнтр Ловеч.
Абшчыны
У складзе вобласці налічваецца 8 абшчыны:
Жалезная пагада
Жалезная пагада (Тета) — васьмігранная трынаццаціярусная цагляная пагада будыйскага храма Ю Го ў кітайскім горадзе Кайфэн. Пабудавана ў 1049 г., мае вышыню 56,88 метраў і з'яўляецца адным з цэнтральных помнікаў архітэктуры дынастыі Сун, сталіцай якой быў Кайфэн.
Пабудова збудавана на месцы 120-мятровай драўлянай пагады, якая абрынулася ад удару маланкі. Пры будаўніцтве выкарыстоўвалася да 50 разнавіднасцяў паліванай цэглы, якая мае спецыфічны металічны адліў, адкуль і пайшла назва. Сцены пакрыты разьбой, якая адлюстроўвае Буду, манахаў, спевакоў, танцораў і драконаў. Пад карнізамі падвешаны 104 званы, якія пазвоньваюць пры наймалым павеве ветра. Унутры пабудовы — шрубавая лесвіца і фрэскі з ілюстрацыямі да класічнага рамана «Падарожжа на Захад».
Пагада вытрымала 38 землетрасенняў і 6 паводак Жоўтай ракі, адна з якіх разбурыла ў 1847 г. усе прылеглыя храмавыя пабудовы.
Гістагенез
Гістагенез (ад ἱστός — тканка +  — адукацыя, развіццё) — развіццё тканак, сукупнасць заканамерных працэсаў, якія забяспечваюць ўзнікненне, існаванне і аднаўленне тканак жывёл арганізмаў з іх спецыфічнымі ў розных органах уласцівасцямі. Вывучэнне гістагенезу розных тканак і яго заканамернасцяў — адна з задач гісталогіі. Тэрмінам гістагенез прынята пазначаць развіццё тканак у антагенезе. Аднак заканамернасці гістагенезу не могуць разглядацца ў адрыве ад эвалюцыйнага развіцця тканак (філагістагенеза). У аснове гістагенезу ляжыць клеткавая дыферэнцоўка, якая пачынаецца з самых ранніх стадый эмбрыягенезу — развіццё нарастальных морфа-функцыянальных адрозненняў паміж спецыялізаванымі клеткамі. Размнажэнне клетак, іх узаемаперасоўванні і іншыя працэсы прыводзяць да фарміравання эмбрыянальных зародкаў, якія ўяўляюць сабой групы клетак, заканамерна размешчаныя ў целе зародка. У выніку тканкавага дыферэнцыявання эмбрыянальных зародкаў узнікае разнастайнасць тканак розных органаў цела. У постзародкавым перыядзе працэсы гістагенезу падзяляюць на 3 асноўных тыпы: у тканках, клеткі якіх не размнажаюцца (напрыклад, нервовая тканка); у тканках, размнажэнне клетак якіх звязана перш за ўсё з ростам органа (напрыклад, парэнхіма стрававальных залоз, нырак), у тканках, якія характарызуюцца пастаянным абнаўленнем клетак (напрыклад, крывятворная тканка, многія покрыўныя эпітэліі).
Паала Сарэнціна
Па́ала Сарэнці́на (Paolo Sorrentino, ; нар., , Італія) — італьянскі і. Шматразовы ўдзельнік Канскага кінафестывалю. Яго карціны двойчы былі адзначаны Еўрапейскай кінапрэміяй у катэгорыі «Найлепшы еўрапейскі фільм».
Калгансыр (Кызылардзінская вобласць)
Калгансыр — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кандозскай сельскай акругі. Код КАТА — 434047300.
Княжацкі палац у Манака
Княжацкі палац у Манака (Palais de Monaco) — афіцыйная рэзідэнцыя кіраўнікоў Манака з роду Грымальдзі. Палац заснаваны як генуэзская крэпасць у 1191 годзе, затым многа пашыраўся і перабудоўваўся. Пачынальна з канца XIII стагоддзя палац належыць генуэзскаму роду Грымальдзі.
Гісторыя палаца
Спачатку княства кіравалася ў якасці феадальнага ўладання, з XVII стагоддзі Грымальдзі сталі кіраваць у якасці суверэнных кіраўнікоў Манака, аднак ім прыпадала ўвесь час знаходзіцца ў ненадзейных дыпламатычных дамовах са сваімі мацнейшымі суседзямі. У той час, як іншыя еўрапейскія суверэны будавалі раскошныя палацы ў барочным стылі, развага патрабавала таго, каб палац быў надзейна ўмацаваны. Гэта ўнікальнае патрабаванне для еўрапейскіх палацаў таго часу зрабіла княжацкі палац унікальным архітэктурным аб’ектам для свайго часу. Аднак гэта не перашкодзіла на 20 лет заняць палац французам у канцы XVIII стагоддзя.
Цікавыя факты
Унікальнасць палаца складаецца яшчэ і ў тым, што ў адрозненне ад астатніх еўрапейскіх палацаў, ён з’яўляўся адзінай рэзідэнцыяй князёў Манака на працягу больш чым сямі стагоддзяў, у сувязі з чым фінансавае і палітычнае становішча дому Грымальдзі непасрэдна адлюстравана ў архітэктуры.
У 1997 Грымальдзі адсвяткавалі ў палацы 700 гадоў свайго кіравання ў Манака. У наш час палац па ранейшаму з’яўляецца княжацкай рэзідэнцыяй.
Грэнобль
Грэнобль (Grenoble) — горад і камуна на паўднёвым-усходзе Францыі. Цэнтр дэпартамента Ізер і гістарычнай вобласці Дафінэ. Буйны прамысловы, навуковы і універсітэцкі цэнтр французскіх Альп. Насельніцтва 155100 чалавек (2005).
Фізіка-геаграфічная характарыстыка
Клімат горада умерана-кантынентальны, з невялікім уплывам міжземнаморскага. Максімальныя зімовыя тэмпературы дасягаюць −10 °C, а летнія 35 °C.
Гісторыя
У III стагоддзі алаброгі пабудавалі на месцы цяперашняга горада ўмацаванае паселішча пад назвай Куляро. У 380 годзе, пры рымскім імператары Грацыяне, горад атрымаў назву Грацыянопаль. Пасля распаду Рымскай імперыі горад знаходзіўся на тэрыторыі бургундскіх каралеўстваў аж да 1032 года, калі ён увайшоў у склад Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У 1349 годзе гэтыя землі былі прададзеныя Францыі. Пры старым парадку Грэнобль лічыўся цэнтрам правінцыі Дафінэ. Дзякуючы свайму геаграфічнаму становішчу Грэнобль стаў памежнай крэпасцю і пляцоўкай для войн французаў з Савойскім гарцагствам. Падчас Італьянскіх войн вакол Грэнобля была раскватараваная французская армія, у якой размяшчалася мясцовая арыстакратыя, як, напрыклад, Баярд. У сувязі з баявымі дзеяннямі горад часта наведвалі каралі Карл VIII, Людовік XII і Францыск I. У пачатку XVII стагоддзя Грэноблем кіраваў маршал Франсуа дэ Бон Ледзіг’ер.
У 1968 годзе ў Грэноблі прайшлі X зімовыя Алімпійскія гульні.
Васіль Раманавіч Брайцаў
Васіль Раманавіч Брайцаў (, в. Забялышын, цяпер Хоцімскі раён Магілёўскай вобласці — ) — савецкі хірург. Брат І. Р. Брайцава і Я. Брайцава. Акадэмік АМН СССР (1945). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1946).
Біяграфія
Скончыў у 1906 годзе Маскоўскі ўніверсітэт. У 1911—1913 гадах земскі ўрач у Пінску. 3 1919 г. ў Вышэйшай медыцынскай школе, Цэнтральнай клінічнай бальніцы імя М. А. Сямашкі, з 1937 г. адначасова ў Цэнтральным інстытуце ўдасканалення ўрачоў у Маскве.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па праблемах раку прамой кішкі, лячэнні язвавай хваробы страўніка і дванаццаціперснай кішкі, пластыцы стрававода, метадах лячэння раненняў крывяносных сасудаў і перыферычных нервовых ствалоў.
Фані Бланкерс-Кун
Франсіна Элсье «Фані» Бланкерс-Кун (Francina Elsje (Fanny) Blankers-Koen; вёска Лагэ-Вюрсэ, правінцыя Утрэхт, Нідэрланды —, Хофдарп, Паўночная Галандыя, Нідэрланды) — нідэрландская легенда сусветнай лёгкай атлетыкі, чатырохразовая алімпійская чэмпіёнка 1948 года і пяціразовая чэмпіёнка Еўропы.
Бланкерс-Кун унікальная тым, што паспяхова выступала практычна ва ўсіх відах сучаснай ёй лёгкай атлетыкі — за кар’еру яна ўсталявала (па звестках МАК) 16 сусветных рэкордаў у васьмі розных дысцыплінах: бег на 100 ярдаў, 100 метраў, 200 метраў, 80 метраў з бар’ерамі, эстафета 4 × 110 ярдаў, скачкі ў вышыню, скачкі ў даўжыню і пяцібор’е.
Чэмпіёнкай Нідэрландаў у 1937—1955 гадах Бланкерс-Кун была ў агульнай складанасці 58 разоў практычна ва ўсіх дысцыплінах, уключаючы штурханне ядра, трайны скачок і г. д.
Муж Фані Ян Бланкерс (Jan Blankers, 1904—1977) таксама займаўся лёгкай атлетыкай і выступаў за Нідэрланды ў трайным скачку на Алімпійскіх гульнях 1928 года ў Амстэрдаме.
IC 2240
IC 2240 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гюртгенвальд
Гюртгенвальд (Hürtgenwald) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Дзюрэн. Насельніцтва — 8668 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 88,05 км². Афіцыйны код — 05 3 58 016.
Камуна падзяляецца на 13 сельскіх акруг.
Зажэвіцкі сельсавет
Зажэ́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. — вёска) Зажэвічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 23 сакавіка 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Новацярушскага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Абідземля, Загор’е, Красны Бераг, Крываль, Лесаўня, Новая Грамата, Новыя Цярушкі і пасёлак Крываль). 6 верасня 2007 года ўтвораны пасёлак Заазёрны. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Пагосцкага сельсавета з вёскай Цясова, вёскі Саковічы і Язавінь перададзены ў склад Старобінскага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 2508 чалавек, з іх 93,0 % — беларусы.
Капліца Святых Апосталаў Пятра і Андрэя (Дабраўляны)
Гісторыя
Пабудавана ў 1826 годзе, або ў канцы XIX ст. ў былым сядзібна-паркавым комплексе Гюнтараў. Помнік архітэктуры неакласіцызму.
У пачатку 1990-х гадоў адноўлена мясцовымі вернікамі разам з тагачасным свірскім пробашчам ксяндзом Войцехам Ляманскім. Капліца была асвячана ў гонар святых апосталаў Пятра і Андрэя архібіскупам Мінска-Магілёўскім Казімірам Свёнткам у свята св. Андрэя Апостала, 30 лістапада 1993 г.
Архітэктура
Вырашана кампактным кубападобным цагляным аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Плоскасныя фасады падзелены на 2 ярусы: 1-ы крапаваны прамавугольнымі нішамі, 2-і — вуглавымі і прасценачнымі лапаткамі, апяразаны прафіляваным карнізам. Над прамавугольным уваходным праёмам размешчаны «ляжачы» аконны праём. Тарцовыя фасады завершаны трохвугольнымі франтонамі. Зала асветлена 2 квадратнымі вокнамі на алтарнай сцяне.
Лужыцкі вал
Лужыцкі вал ці Сорбская марка (Limes Sorabicus, Sorbenmark) — раён славянска-нямецкага памежжа, умацаваны імператарам Карлам Вялікім для абароны ад славянскіх набегаў.
Вал пачынаўся на ўзбярэжжа Адрыятыкі, даходзіў да сучаснага Лінца, далей берагам Дуная да Рэгенсбурга, a затым да Нюрнберга. Ад Нюрнберга вал ішоў да Бамберга, Эрфурта, далей берагам Заале і Лабы да яе вусця.
Медаль «Ветэран Узброеных Сіл СССР»
Меда́ль «Ветэра́н Узбро́еных Сіл СССР» — дзяржаўная ўзнагарода СССР. Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 мая 1976 года.
Аўтар малюнка медаля — мастак Р. М. Пылыпів.
Статут медаля
Медалём «Ветэран Узброеных Сіл СССР» узнагароджваюцца ваеннаслужачыя Савецкай Арміі, Ваенна-Марскога Флота, пагранічных і ўнутраных войскаў, якія бездакорна праслужылі ў Узброеных Сілах СССР 25 і больш каляндарных гадоў.
Медаль «Ветэран Узброеных Сіл СССР» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля медаля «Ветэран працы».
Медалём «Ветэран Узброеных Сіл СССР» было ажыццёўлена каля 800 000 узнагароджанняў.
Апісанне медаля
На адным боку медаля ў верхняй частцы змешчана пяціканцовая рубінава-чырвоная эмалевая зорка, накладзеная на рэльефную выяву сярпа і молата. Пад выявай сярпа і молата размешчаны выпуклы надпіс «СССР» і рэльефная выява лаўровай галіны. У ніжняй частцы медаля па акружнасці на малюнку стужкі размешчаны надпіс «ВЕТЕРАН ВООРУЖЕННЫХ СИЛ». Аверс медаля аксідзіраваны, абрамлены борцікам.
Рэверс медаля матавы.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з пяцівугольнай калодкай, пакрытай шаўковай шэрай муаравай стужкай шырынёй 24 мм з чатырма аранжавымі і трыма чаргуючыміся чорнымі палоскамі ўздоўж правага края стужкі і двума чырвонымі палоскамі ўздоўж яе левага края. Шырыня аранжавых і чорных палосак 1 мм, чырвоных — 3 мм і 1 мм.
Народны фальклор
У вайсковым асяроддзі СССР дадзены медаль называлі «чорным» або «магільным», так як яго атрыманне пасля трох медалёў «За бездакорную службу» («пясочных медалёў») азначала заканчэнне ваеннай службы і выхад у запас.
Аэрапорт Брно-Туржаны
Туржаны (Tuřany / Letiště Brno-Tuřany) — міжнародны аэрапорт чэшскага гарады Брно. Аэрапорт належыць Паўднёвамараўскаму краю і знаходзіцца ў кіраванні кампаніі Letiště Brno, a.s. Аэрапорт здольны прымаць самалёты тыпу Boeing 767 і Airbus 330/340.
Дзейнасць
У 2009 годзе самымі папулярнымі кірункамі былі: Лондан (101 тыс., -15 %), Прага (42 842, +18 %), і Масква (21 520, +5 %).
Пасажыразварот паводле гадоў :
У аэрапорту таксама размяшчаецца камерцыйная паветраная служба выратавання Alfa Helicopter.
Вяціцераўка
Вяці́цераўка (, Вятитеровка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як маёнтак у Аршанскім павеце ВКЛ.
Энтані Эшлі Купер Шэфтсберы
Энтані (Антані) Эшлі Купер Шэ́фтсберы (Anthony Ashley Cooper, 3rd Earl of Shaftesbury;, Лондан — , Неапаль) — англійскі філосаф, пісьменнік і палітык, дзеяч асветы. Трэці граф Шэфтсберы. Аўтар прац, сабраных у трох тамах «Характарыстыка людзей, нораваў, думак, часоў», прысвечаных этычным, эстэтычным, рэлігійным і палітычным праблемам.
Светапогляд
Вучань Дж. Лока. Выказаў асноўныя ідэі, уласцівыя ранняму Асветніцтву, напісаў шэраг прац па этыцы, сабраных пад агульнай назвай «Характарыстыка людзей, нораваў, думак, часоў», т. 1—3, 1711). Зыходны пункт яго светапогляду — ідэі кембрыджскай школы платонікаў. Аднак Э. Шэфтсберы звяртаўся непасрэдна да прац Платона, Плаціна і іншых старажытнагрэчаскіх філосафаў, дзякуючы чаму яго платанізм пазбавіўся сярэдневяковай трансцэндэнтнай тэалагічнай формы і набыў больш натуральны выгляд. Імкнуўся распрацаваць эстэтычную канцэпцыю навакольнага свету і лічыў, што толькі яна дазваляе зразумець рэчаіснасць у якасці жывога, арган. і гарманічнага цэлага, а не атаясамлівае прыроду з мёртвым ме-ханізмам. Эстэтызацыя космасу ў філасофіі Э. Шэфтсберы служыць перадумовай эстэтычнага падыходу да чалавека, сцвярджэшыў аб непарыўным адзінстве прыгажосці і маральнасці, эстэтычным характары дасканаласці.
Філасофскія разважанні Э. Шэфтсберы канцэнтруюцца ў яго вучэнні аб аўтаномнай этыцы, цэнтральны момант якога — палажэнне ара самастойнасць маралі і яе незалежнасць ад рэлігіі і сацыяльных умоў. Крытэрый маральнага характару чалавечых учынкаў Э. Шэфтсберы бачыў у іх матывах, а не ў наступствах; адсюль маральнасць выстунае побач з прыгажосцю і гармоніяй, якія ўключаюцца ў сістэму маральных каштоўнасцей. Ідэалам сваёй маральнай філасофіі і яе задачай лічыў выхаванне дасканалай, гарманічна развітой асобы, якая разумее сэнс прыгажосці і дабрачыннасці; каб падтрымліваць сувязі з космасам, такая асоба павінна кіравацца не толькі розумам, але і яго процілегласцю — энтузіязмам.
Жураўлёва
Жураўлёва — жаночая форма прозвішча Жураўлёў, тапонім.
Эвакуацыя
Эвакуацыя (evacuatio, ад evacuare - спаражняць, выдаляць) — комплекс мерапрыемстваў па арганізаваным вывазе (вывадзе) з гарадоў персаналу аб'ектаў эканомікі, што спынілі сваю працу ва ўмовах надзвычайнай сітуацыі, а таксама астатняга насельніцтва. Эвакуяваныя людзі пастаянна пражываюць у загараднай зоне да асобага распараджэння. Эвакуацыю варта адрозніваць ад разгрупавання і адсялення.
Згодна з ваеннай дактрынай баяздольных дзяржаў, на першым месцы стаіць эвакуацыя ваенных частак, на другім ваеннай маёмасці, дакументаў і г. д., і ў апошнюю чаргу грамадзянскага насельніцтва.
Страматапараідэі
Страматапараідэ́і (Stromatoporoidea) — група выкапнёвых каланіяльных марскіх беспазваночных. Сістэматычнае становішча дакладна не вызначана. Умоўна адносяць да ; раней іх прылічалі да. Налічваецца некалькі сямействаў і каля 70 (больш за 70 ) родаў. Вядомыя з ардовіка. Зніклі ў карбоне, зноў з’явіліся ў трыясе. У мелавым перыядзе набылі новы росквіт і канчаткова вымерлі ў яго канцы. Жылі ў цёплай мелкаводнай зоне мораў. Памеры складалі ад некалькіх міліметраў да двух і больш метраў у папярочніку. Мелі вапнавы шкілет рознай формы, які складаўся з гарызантальных пласцінак, злучаных вертыкальнымі слупкамі. На паверхні — сістэма каналаў (астрарыз), якая складалася з аднаго вертыкальнага і адыходзячых ад яго на розных узроўнях гарызантальных галінастых каналаў. У сілуры і дэвоне з’яўляліся асноўнымі ўтваральнікамі каралавых рыфаў. Маюць значэнне для стратыграфіі сілурыйскіх і дэвонскіх адкладаў.
На тэрыторыі Беларусі рэшткі выяўлены ў адкладах сілуру і дэвону.
Дзіна Іванаўна Жураўлёва
Дзіна Іванаўна Жураўлёва (нар., с. Соф’е-Кандрацьеўка, Арджанікідзеўскі раён, Данецкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1968 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працавала ў Белкалгаспраекце ў Гомелі, з 1971 года — старшы, вядучы архітэктар у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): карэктура генплана Мінска (1971), ПДП жылых раёнаў Паўднёвы захад (1973), па вул. Савецкіх пагранічнікаў (1976), Лошыца (1980), Дворышча (1983), Сухарава (1986), праект забудовы мікрараёна Паўднёвы Захад-1 (1975), генплан Мінска (1982), ПДП цэнтра Мінска (1983).
IC 2241
IC 2241 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Горны (Краснапартызанскі раён)
Горны (Го́рный) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Краснапартызанскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Таксама адміністрацыйны цэнтр Горнаўскага муніцыпальнага ўтварэння.
Насельніцтва — 4336 чал. (2021). Пасёлак размешчаны на рэчцы Сакма (левы прыток Вялікага Іргіза). Чыгуначная станцыя Савельеўка на тупіковай чыгуначнай лініі ад лініі Пугачоў — Яршоў.
Іван Адамавіч Лявіцкі
Іван Адамавіч Лявіцкі ( в. Бортнікі Мядзельскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі вучоны ў галіне матэрыялазнаўства, тэхналогій вырабу сілікатаў і фізічнай хіміі. Доктар тэхнічных навук (2000). Прафесар (2003). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2010).
Біяграфія
Іван Адамавіч Лявіцкі нарадзіўся 2 ліпеня 1945 г. у вёсцы Бортнікі Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. У 1963 г. скончыў сярэднюю школу г.п. Свір Мядзельскага раёна Мінскай вобласці, у 1968 г. — Беларускі політэхнічны інстытут (БПІ), затым аспірантуру, дактарантуру.
Пратэстанцтва
Пратэстантызм (ад protestantem (наз. склон protestans), дзеепрыметнік цяп. часу ад protestari — дэклараваць публічна) — адзін з трох, нароўні з каталіцтвам і праваслаўем, галоўных кірункаў хрысціянства, які ўяўляе сабой сукупнасць шматлікіх і самастойных цэркваў і дэнамінацый, звязаных сваім паходжаннем з рэфармацыяй — шырокім антыкаталіцкім рухам XVI ст. у Еўропе.
Іван Адамавіч Лявіцкі
Біяграфія
У 1968—1969 гг. — інжынер, старшы інжынер, у 1969—1971 гг. — начальнік канструктарскага аддзела, у 1972—1973 гг. — загадчык тэхналагічнага аддзела Праектна-канструктарскага бюро Гомельскага абласнога ўпраўлення мясцовай прамысловасці. У 1971—1972 гг. — служба ў радах Савецкай Арміі.
Пратэстанцтва
Назва
У 1526 г. Шпаерскі рэйхстаг на патрабаванне нямецкіх князёў-лютэран прыпыніў дзеянне Вормскага эдыкта супраць Марціна Лютэра. Аднак 2-гі Шпаерскі рэйхстаг 1529 г. адмяніў гэтую пастанову. У адказ ад 5 князёў і шэрагу імперскіх гарадоў Германіі рушыў услед пратэст, ад чаго і ўтварыўся тэрмін «пратэстантызм».
Іван Адамавіч Лявіцкі
Біяграфія
У 1973—1974 гг. — старшы інжынер, у 1974—1976 гг. — кіраўнік групы, у 1976—1979 гг. — галоўны спецыяліст тэхналагічнага аддзела Праектна-тэхналагічнага інстытута «Белмясцпрампраект».
Пратэстанцтва
Гісторыя
Першапачатковымі формамі пратэстанцызму былі лютэранства, цвінгліянства, кальвінізм, анабаптызм, менанітства, англіканства. Пасля ўзнікае шэраг іншых плыняў — баптысты, адвентысты, метадысты, квакеры, пяцідзясятнікі, Армія збаўлення і шэраг іншых. Фарміраванне большасці гэтых плыняў праходзіла пад знакам «рэлігійнага адраджэння», звароту да ідэалаў ранняга хрысціянства і Рэфармацыі. Усе яны адрозніваюцца ад старога або літургічнага пратэстанцызму перавагай свабоднай пропаведзі і актыўнай евангелізатарскай місіянерскай дзейнасцю.
Іван Адамавіч Лявіцкі
Біяграфія
У 1979—1986 гг. — намеснік загадчыка, у 1986—1987 гг. — загадчык канструктарска-тэхналагічнага аддзела будматэрыялаў, у 1987—1990 гг. — намеснік галоўнага інжынера Беларускага канструктарска-тэхналагічнага інстытута навукова-вытворчага аб’яднання сродкаў механізацыі і аснасткі «Прагрэс» (г. Мінск).
Пратэстанцтва
Дактрыны
Пратэстанцызм падзяляе агульнахрысціянскія паданні аб быцці Бога, яго трыадзінстве, аб неўміручасці душы, раю і пекле (аспрэчваючы пры гэтым каталіцкае вучэнне аб чысцілішчы). Разам з тым, пратэстанцызм вызначыў прынцыповымі тры палажэнні: збаўленне асабістай верай, святарства ўсіх вернікаў, выключны аўтарытэт Святога Пісання (Бібліі).
Іван Адамавіч Лявіцкі
Біяграфія
У 1990—1991 гг. — старшы выкладчык, у 1991—1996 гг. — дацэнт кафедры тэхналогіі сілікатаў Беларускага тэхналагічнага універсітэта. З 1996 г. па сённяшні дзень — загадчык кафедры тэхналогіі шкла і керамікі Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага універсітэта (БДТУ).
Пратэстанцтва
Дактрыны
Пісанне абвешчана адзінай крыніцай веравучэння. Біблія была перакладзеная на нацыянальныя мовы, яе вывучэнне і ўжыванне ва ўласным жыцці стала важнай задачай кожнага верніка. Стаўленне да Святога падання неадназначнае — ад непрыняцця, з аднаго боку, да прыняцця і шанавання, але, у любым выпадку, з абмоўкай — Паданне (як, зрэшты, і любыя іншыя веранавучальныя меркаванні, у тым ліку з уласнымі) аўтарытэтна ў выпадку, калі яно заснавана на Пісанні, і ў той меры, наколькі яно заснавана на Пісанні. Менавіта гэтая абмоўка (а не імкненне да спрашчэння і патаннення культу) з’яўляецца ключом да адмовы шэрагу пратэстанцкіх цэркваў і дэнамінацый ад таго або іншага вучэння або практыкі.
Іван Адамавіч Лявіцкі
Біяграфія
У 1983 г. І. А. Лявіцкаму прысвоена вучоная ступень кандыдата тэхнічных навук, ў 1993 г. — званне дацэнта па кафедры тэхналогіі сілікатаў, у 2000 г. — доктара тэхнічных навук, у 2003 г. — вучонае званне прафесара.
Пратэстанцтва
Абрады
Пратэстанцызм абмежаваў колькасць сакраментаў, пакінуўшы толькі хрышчэнне і еўхарыстыю. Акрамя таго, пратэстанты не бачаць адмысловага сэнсу ў малітвах за памерлых, у малітвах святым і шматлікіх святах у іх гонар. У той жа час павага да святых бывае прыкладам праведнага жыцця. Глыбокая пашана мошчам, як правіла, не практыкуецца, як неадпавядалая Пісанню. Стаўленне да шанавання выяў неадназначна: ад адрыньвання як ідалапаклонства, да вучэння, што гонар, які даецца выяве, узыходзіць да першаўзору. Малітоўны дом пратэстантаў, як правіла, свабодны ад пышнага строя, выяў і статуй; што, зрэшты, не сама мэта, і адбываецца ад пераканання, што ў падобным дэкоры няма неабходнасці. Будынкам царквы можа служыць любы будынак, у тым ліку які бярэцца ў арэнду або набываецца на роўных са свецкімі арганізацыямі ўмовах. Богаслужэнне пратэстантаў засяроджана на пропаведзі, малітве і спевах гімнаў на родных мовах. Некаторыя цэрквы, напрыклад, лютэранская, шмат увагі надаюць прычасцю, для допуску да якога можа патрабавацца канфірмацыя.
Іван Адамавіч Лявіцкі
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў — тэхналогія сілікатаў, вывучэнне працэсаў фізікахіміі і тэхналогіі сілікатаў. Распрацаваў асновы атрымання керамічных і шклопадобных матэрыялаў з зададзенымі ўласцівасцямі, арганізаваў тэхналогію вытворчасці керамікі, керамічнай пліткі і абліцовачных матэрыялаў.
Узнагароды
І. А. Лявіцкі ўзнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2005 г.), нагрудным знакам «Выдатнік адукацыі» (2009 г.), Ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2005 г.), Ганаровымі граматамі Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь (1995 і 2000 гг.), срэбным (1979) і бронзавым (1987 г.) медалём ВДНГ СССР, Ганаровай граматай ЦК КПСС, Савета Міністраў СССР, УЦСПС і ЦК УЛКСМ (1987 г.), Ганаровымі граматамі БДТУ (2004, 2005, 2007 гг .). У 2010 г. прысвоена званне Заслужанага дзеяча навукі Рэспублікі Беларусь.
Па выніках конкурсу на лепшую арганізацыйную і вынаходніцкую працу па патэнтаванні распрацовак універсітэта, прысвечанага 80-годдзю БДТУ, доктар тэхнічных навук Іван Адамавіч Лявіцкі — загадчык кафедры тэхналогіі шкла і керамікі, узнагароджаны дыпломам I ступені з прысваеннем звання «Лепшы вынаходнік 2009 года». Па выніках конкурсу кафедра тэхналогіі шкла і керамікі БДТУ ўзнагароджана Дыпломам 1 ступені з прысваеннем звання «Лепшая кафедра па арганізацыі вынаходніцкай працы 2009 года».
Варанёўскі сельсавет
Варанё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Варані.
Сан-Марка-дэй-Кавоці
Сан-Марка-дэй-Кавоці (San Marco dei Cavoti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 3638 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 82029. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал і евангеліст Марк.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Варанёўскі сельсавет
Гісторыя
Створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Столінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Рэчыцкага сельсавета.
Чулышман
Чулышман — рака ў Рэспубліцы Алтай (Расія).
Выцякае з высакагорнага возера Джулукуль на вышыні 2200 м і ўпадае ў Цялецкае возера, з’яўляецца найбуйнейшым яго прытокам. Даўжыня — 241 км, плошча басейна — 16 800 км². Шырыня ў сярэднім цячэнні — 30—50 м, глыбіня — каля метра. Працякае па маланаселеных мясцінах. На Чулышмане размешчаны вёскі Као і Балыкча. Уздоўж ракі, праз гэтыя вёскі, праходзіць аўтамабільная дарога ад вусця Чулышмана да перавала Кату-Ярык і далей — праз сёлы Балыктуюль і Улаган у Акташ, з выхадам на аўтадарогу М-52 «Чуйскі тракт».
Вада халодная, мутная, з блакітным або зялёным адценнем.
Рака выкарыстоўваецца турыстамі для сплаваў, катэгорыя складанасці V-VI. На рацэ Чулышман, паблізу перавала Кату-Ярык, размяшчаецца некалькі турыстычных баз. У гэтым жа раёне ёсць пешаходны падвесны мост праз Чулышман. Стары мост, пабудаваны ў 1980 годзе, быў знішчаны паводкай вясной 2014 года. Новы мост здадзены ў эксплуатацыю восенню 2015 года.
Дзергачы (Саратаўская вобласць)
Дзергачы (Дергачи) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Дзергачоўскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Пасёлак размешчаны за 230 км на ўсход ад Саратава і за 44 км на паўднёвы ўсход ад Яршова на берагах ракі Алтата ў месцы ўпадзення ў яе прытокаў Камышоўка і Камышлейка (басейн Вялікага Узеня).
Ржэў
Ржэў (Ржев) — горад (з 1216) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ржэўскага раёна Цвярской вобласці (у склад раёна не ўваходзіць). «Горад воінскай славы» (2007), узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені (1978). Насельніцтва 60141 чалавек (2010), плошча горада — 56,17 км². Горад размешчаны на абодвух берагах Волгі, з'яўляецца першым па цячэнні горадам на Волзе (знаходзіцца за 200 км ад яе вытока), за 130 км ад Цверы.
Аск і Эмбла
Аск і Эмбла (Askr ok Embla, «ясень» і «вярба»), у скандынаўскай міфалогіі першыя людзі, якіх яшчэ ў выглядзе драўняных правобразаў, нежывых і «пазбаўленых лёсу», знайшлі на беразе мора багі (у «Старэйшай Эдзе» — у песні «Прадраканне вёльвы» — гэта тры асы — Одзін (даў душу), Лодур (даў пачуцці), Хёнір (даў розум), а ў «Малодшай Эдзе» — «сыны Бора», то бок Одзін, Вілі і Ве). У «Малодшай Эдзе» Сноры Стурлусана замест Хёніра і Лодура з Одзінам падарожнічаюць Вілі і Ве. На марскім беразе яны сустракаюць не людзей, а два дрэвы, з якіх ствараюць дзве «нарыхтоўкі». Асы надзяляюць іх формай, якая ўласцівая людскаму роду з тых часоў, потым ўдыхаюць у іх жыццё, даюць ім «рух і розум», а затым успрыманне — маўленне, слых і зрок. Далей людзі атрымліваюць вопратку і імёны — Аск і Эмбла. Яны селяцца ў Мідгардзе і даюць пачатак чалавечага роду.
Пернікская вобласць
Пернікская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў РК. Вобласць займае плошчу 2390,5 км² і мае насельніцтва 149 832 тыс. жыхароў. Адміністрацыйны цэнтр Пернік
Насельніцтва
У вобласці пражывае 149 832 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 145 642, туркі 108, 3 035 цыгане, і 1 047 жыхароў іншых нацыянальнасцей.
Абшчыны
У складзе вобласці налічваецца 6 абшчыны:
Гіфу (горад)
Гіфу — цэнтральны горад Японіі, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Гіфу. Перш чым стаць горадам, ён быў часткай былой акругі Ацумі, але ўжо першапачаткова лічыўся асноўным горадам у дадзеным рэгіёне. Плошча горада складае 202,89 км², насельніцтва — 410,094 чалавекі (1 мая 2010), шчыльнасць насельніцтва — 2021,26 чал./км². Эканамічны інстытут Нава (заснаваны ў 1896 годзе). Горад адноўлены пасля землятрасення ў 1891 годзе.
Джэймс Мак-Клейн
Джэймс Мак-Клейн (James McClean; нар., , Паўночная Ірландыя) — ірландскі футбаліст, паўабаронца валійскага клуба «Рэксем» і нацыянальнай зборнай Ірландыі. Раней выступаў за моладзевую зборную Паўночнай Ірландыі, аднак абвясціў аб сваім жаданні выступаць за нацыянальную зборную Ірландыі.
«Дэры Сіці»
Джэймс пачаў кар’еру ў клубе свайго роднага горада Дэры, «Дэры Сіці». Галоўны трэнер «Дэры Сіці» Стывен Кені назваў маладога футбаліста «шматабяцальным талентам на перспектыву».
«Сандэрленд»
9 жніўня 2011 года Мак-Клейн перайшоў у англійскі «Сандэрленд» за 350 тысяч фунтаў стэрлінгаў, падпісаўшы з клубам трохгадовы кантракт. Пасля падпісання кантракта з іграком, Стыў Брус заявіў, што «гэта набыццё на будучыню», а таксама намякнуў, што да калядаў футбаліст будзе выступаць за рэзервовы склад. Мак-Клейн добра сябе праявіў у матчах рэзервістаў, у прыватнасці, забіўшы гол у матчы з «Ньюкаслам», пасля чаго быў уключаны ў заяўку асноўнага складу каманды. 11 снежня ён дэбютаваў за асноўны склад «чорных катоў» у матчы супраць «Блэкберн Роверс», у якім «Сандэрленд» атрымаў перамогу з лікам 2:1. 3 студзеня 2012 года забіў свой ​​першы гол у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць «Уіган Атлетык».
«Уіган Атлетык»
8 жніўня 2013 года Мак-Клейн падпісаў трохгадовы кантракт з клубам Чэмпіёншыпа «Уіган Атлетык». Праз тры дні дэбютаваў за новую каманду ў матчы Кубка лігі супраць «Манчэстэр Юнайтэд» (0:2). Свой першы гол за «Уіган» забіў 26 студзеня 2014 года, калі ў матчы Куба Англіі дапамог перамагчы «Крыстал Пэлас» з лікам 2:1.
«Вест Бромвіч Альбіён»
Па выніках сезона 2014/15 «Уіган» вылецеў у Першы дывізіён Футбольнай лігі, і Мак-Клейн 22 чэрвеня 2015 года падпісаў трохгадовы кантракт з клубам Прэм’ер-лігі «Вест Бромвіч Альбіён».
«Сток Сіці»
У ліпені 2018 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з клубам «Сток Сіці», які заплаціў за трансфер 5 млн фунтаў.
Вяртанне ва «Уіган Атлетык»
У жніўні 2021 года вярнуўся ва «Уіган Атлетык», падпісаўшы аднагадовы кантракт. Па выніках сезона 2021/22 дапамог клубу выйсці ў Чэмпіёншып.
«Рэксем»
У жніўні 2023 года перайшоў у «Рэксем».
Міжнародная кар’ера
Джэймс згуляў 7 матчаў за моладзевую зборную Паўночнай Ірландыі. 26 ліпеня 2011 года ён быў выкліканы ў асноўную зборную Паўночнай Ірландыі, аднак Мак-Клейн адмовіўся ад прапановы згуляць за Паўночную Ірландыю, заявіўшы, што аддае перавагу выступаць за зборную Ірландыі. 29 лютага 2012 года дэбютаваў за зборную Ірландыі ў матчы супраць зборнай Чэхіі.
Акіянаграфічны музей Манака
Акіянаграфічны музей Манака (Musée océanographique de Monaco) — аб'ядноўвае ўласна музей і акіянаграфічны інстытут у Манака. Музей быў заснаваны ў 1889 годзе князем Манака Альбертам I, акіянаграфічны інстытут адкрыўся ў 1906 годзе. З 1957 года дырэктарам музея быў Жак Іў Кусто. У сакавіку 2010 музей адзначаў стагоддзе з дня нараджэння навукоўца.
Старэ Юхы (гміна)
Ста́рэ Ю́хы (Stare Juchy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Элцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старэ Юхы. Плошча гміны складае 196,55 км². Станам на 2004 год у гміне Старэ Юхы пражывалі 4023 чалавекі, шчыльнасць — 20,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Акіянаграфічны музей Манака
Калекцыя
Музей мае выдатную калекцыю розных відаў марской фаўны ў форме пудзілаў і шкілетаў. Музейныя зборы таксама складаюцца з вялікай колькасці разнастайных аб'ектаў, якія адносяцца да мора і марской справы, такіх як мадэлі караблёў, марскія прылады, зброя і гэтак далей.
Акварыум размешчаны ў сутарэннай частцы будынка і дазваляе наведвальнікам азнаёміцца з жывымі экзэмплярамі каля 4000 відаў рыб і каля 200 відаў бесхрыбтовых. Галоўным чынам прадстаўлены марскія экасістэмы тропікаў і Міжземнага мора.
Старэ Юхы (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Кашканколь
Кашканколь — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кандозскай сельскай акругі. Код КАТА — 434047400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 195 чалавек (98 мужчын і 97 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 185 чалавек (98 мужчын і 87 жанчын).
Народны дом
Народны дом — у дарэвалюцыйнай Расіі агульнадаступная культурна-асветніцкая ўстанова. Большасць народных дамоў да 1914 года былі дзяржаўнымі (напрыклад, земскія і муніцыпальныя дамы папячыцельства аб народнай цвярозасці), аднак сустракаліся і недзяржаўныя народныя дамы, пабудаваныя і фінансіруемыя прыватнымі дабрачынцамі. Ствараліся пачынальна з канца 1880-х гадоў, асабліва шырока — пасля Рэвалюцыі 1905 года. Аналаг народных дамоў у Савецкі час — дамы культуры, палацы культуры і клубы прадпрыемстваў.
Гісторыя
Першыя народныя дамы створаны ў пачатку 1880-х гадоў пры падтрымцы ўрада на сродкі гарадскога самакіравання, земстваў і прыватных асоб. Пры народных дамах звычайна меліся бібліятэка з чытальняй, гандлёвая крама, тэатральна-лекцыйная зала, чайная, пры некаторых —. Тэатральныя дзеячы імкнуліся прапагандаваць у народных дамах класічны рэпертуар, прыцягвалі да ўдзелу ў спектаклях вядомых акцёраў; з лекцыямі ў народных дамах выступалі многія прадстаўнікі інтэлігенцыі.
Адным з першых у 1882 годзе быў пабудаваны дом догляду працоўных (, 39; інжынер, пашыраны да пачатку 1890-х гадоў, архітэктар А. Яцэнка, , Г. Г. Голі. (цяпер навучальны комплекс ).
Праектаваннем народных дамоў займаліся Ф. В. Шэхтэль,, П. П. Рудаўскі і інш. У 1910—1914 гадах і І. П. Кандакоў сумесна выканалі серыю праектаў тыпавых народных дамоў (не рэалізаваны). Найбуйнейшым народным домам па-за Пецярбургам быў ва Уфе, пачаты ў 1909 з залай на 600 месцаў, пасля пашыраным.
У 1905—1917 гадах будаўніцтва народных дамоў атрымала афіцыйную падтрымку як мінімум муніцыпальных, гарадскіх уладаў — у надзеі звязаць рэвалюцыйную актыўнасць насельніцтва, заняць справай рабочую моладзь і супрацьдзейнічаць масаваму п’янству (сузаснавальнікамі народных дамоў часта выступаюць таварыствы цвярозасці). У студзені 1915 года Маскоўская гарадская дума пастанавіла адкрыць да 1 верасня 1915 года дванаццаць народных дамоў і адкрываць штогод па тры новыя (да 1919 года ўключна). Аднак да кастрычніка 1917 года былі адкрыты толькі дзве ўстановы. У Маскве народныя дамы так і не сталі буйнымі асветніцкімі цэнтрамі, не змаглі прыцягнуць вялікую колькасць наведвальнікаў, нягледзячы на нізкія расцэнкі і бясплатныя праграмы.
Украіна
Першы Народны Дом у Львове быў збудаваны ў 1851—1854 гг. і меў назву «Руський Народный Дом». Усяго ў Галіцыі да Першай сусветнай вайны было пабудавана больш за 500 Народных Дамоў. Да гэтага часу захаваліся Каламыйскі, Стрыйскі, Явараўскі, Перамышльскі (цяпер тэрыторыя Польшчы), Баршчэўскі і некаторыя іншыя Народныя Дамы. У Львоўскім Народным Доме, пабудаваным на руінах кляштара трынітарыяў, знаходзяцца воінскія ўстановы.
Мікалай Цярэнцьевіч Волкаў
Мікалай Цярэнцьевіч Волкаў (1913—1956) — падпалкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Мікалай Волкаў нарадзіўся 5 мая 1913 года ў пасёлку Змяінагорск (цяпер — горад у Алтайскім краі) у сялянскай сям'і. Скончыў восем класаў школы, затым рабфак.
У 1934 годзе Воўкаў скончыў Краснаярскі 1-ы лесатэхнічны інстытут, пасля чаго працаваў спачатку настаўнікам, а з 1939 года — інспектарам Змяінагорскага раённага аддзела народнай адукацыі.
12 студзеня 1940 года Волкаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію, служыў у горадзе Чырчык Ташкенцкай вобласці Узбекскай ССР на пасадзе старшыны палкавой роты 470-га стралковага палка 194-й стралковай дывізіі. Са жніўня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прайшоў шлях ад камандзіра кулямётнага ўзвода да камандзіра стралковага палка. Прымаў удзел у баях на Рэзервовым, Бранскім, Заходнім, Цэнтральным, 1-м Беларускім, 1-м і 3-м Прыбалтыйскіх франтах. Тры разы быў паранены. Удзельнічаў ў Смаленскам бітве, бітве за Маскву, на Курскай бітве, бітве за Дняпро, вызваленні Беларускай ССР, Прыбалтыкі, Польшчы, Вісла-Одэрскай аперацыі, баях у Германіі.
Да верасня 1943 года гвардыі маёр Мікалай Волкаў быў намеснікам камандзіра 32-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
29 верасня 1943 года, разведав месца пераправы праз Днепр, Волкаў арганізаваў падрыхтоўку падручных сродкаў і фарсіраванне ракі ў раёне вёскі Глушэц Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Пад яго непасрэдным камандаваннем падраздзяленні палка адбілі некалькі варожых контратак, утрымаўшы захоплены плацдарм на заходнім беразе Дняпра.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі маёр Мікалай Волкаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2936.
У Ваенную акадэмію імя Фрунзе. Камандаваў палком у ГСВГ, затым у 28-й арміі Беларускай ваеннай акругі.
З сакавіка 1954 года Волкаў быў выкладчыкам на Курсах удасканалення афіцэрскага складу акругі.
31 жніўня 1956 года ён быў вызвалены ад выкладчыцкай працы на курсах і пераведзены старшым выкладчыкам ваеннай кафедры Беларускага інстытута фізічнай культуры і спорту, аднак на той працы ён ні разу не з'явіўся.
Быў таксама узнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, а таксама шэрагам медалёў. У гонар Волкава названая вуліца ў Змяінагорске, на цэнтральнай плошчы горада усталяваны яго бюст.
Жоўтагаловая сітаўка
Жоўтагало́вая сі́таўка (Motacilla citreola) — невялікая птушка з сямейства сітаўкавых.
Апісанне
Стройная птушка даўжынёй ад 15 да 19 см з доўгім хвастом, размах крылаў 24-27 см. Верх цела ад папялiстага да амаль чорнага. Уся галава i нiз цела жоўтыя. У самкi i маладых колеры не такiя кантрастныя, верх галавы алiўкавы. Спеў — кароткае шчабятанне.
Пашырэнне
Арэал разарваны. Да яго належаць Фiнляндыя, Эстонiя, Латвiя, Польшча, на ўсход птушка трапляецца да вярхоўяў р. Амур, сустракаецца на поўдні да Афганiстана i Гiмалаяў. Iзаляваныя папуляцыi вядомы ў Турцыi i ад Кольскага п-ва на ўсход да Таймыра, на подні — да мяжы тайгi.
На поўначы жыве ў тундры, насяляе вербнiкi па берагах i астравах вялiкiх рэк i iх дэльт, берагi азёр сярод нiзiнных балот, трапляецца ў падмоклых частках горнай тундры i ў зарасніках вярбы на горных лугах. На поўдні селіцца каля паўночнай мяжы ляснога пояса i ў гарах часта ў вiльготных мясцiнах: забалочаныя лугi паблiзу балот, а таксама асаковыя зараснікі з групамi кустоў, рачныя далiны з тарфянiкамi. На Памiры даходзiць да 4500 м, на Алтаi — 1500 м, у Манголii — да 2000 м над у.м. У паслягнездавы перыяд засяляе забалочаныя берагi вадаёмаў (сустракаецца на ворных землях), балоты, тарфянiкi, рысавыя палi, далiны рэк, каналы, сажалкi. Заўсёды трымаецца паблiзу вады.
Паўднёвыя папуляцыi аселыя, паўночныя — пералётныя. Залятае ў Заходнюю Еўропу (у Фiнляндыю, Польшчу, Германію, Аўстрыю, Шатландыю). Пашырае свой арэал на захадзе (Украiна, Чэхiя, Беларусь, Фiнляндыя, Латвiя, Эстонiя, Лiтва, Польшча, Германiя). Месца зiмовак часткова ў межах гнездавога арэала, а таксама ў паўночнай Iндыi i Бiрме. На Беларусі рэдкі на гнездаванні пералётны і транзітна мігрыруючы від.
Асаблівасці біялогіі
Насякомаедная птушка, жыве паблізу вадаёмаў.
Гняздо асобнае або ў дыфузнай калонii; пад густым навесам травянiстай раслiннасцiў ямцы або пад каменнем у нары. Аснова часта вiльготная. Знешняя частка з сухой травянiстай раслiннасцi, моху, лiсця iсцёблаў; высцiлка з дробнага лiсця, шэрсцiiкасмыкоў воўны.
Яйкi (4-6, часам 3-7) авальныя, матавыя, светла-шэрыя, пясчана-шэрыя з густымi дробнымi светла-карычневымi размытымi плямкамi(часам адсутнiчаюць).
Хрэнавы грыб
Хрэнавы грыб, валуй несапраўдны, гебелома корачкападобная (Hebeloma crustuliniforme) — ядавіты шапкавы базідыяльны грыб сямейства (раней адносіўся да павуціннікавых (Cortinariaceae)).
Шапка пукатая, потым распасцёртая, слізістая, гліністая, бледная, дыяметрам 3—8 см. Пласцінкі прырослыя, частыя, вузкія, з няроўным краем і кроплямі вадкасці, брудна-бурыя. Ножка амаль роўная, злёгку патоўшчаная ўнізе, белаватая, даўжынёю 4—7 см. Мякаць вадзяністая, белая, горкая, з пахам рэдзькі або хрэну (адсюль назва). Споры эліпсоідныя, жаўтаватыя.
Пашыраны ў Паўночным паўшар’і. На тэрыторыі Беларусі трапляецца ў лясах і парках з ліпеня па верасень.
Ядавіты грыб.
Гарывец (Чашніцкі раён)
Гары́вец (, Горивец) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
IC 2242
IC 2242 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Ахрэмавіч Барадаўкін
Біяграфія
У верасні 1927 года Іван Барадаўкін быў прызваны ў Чырвоную Армію і накіраваны на вучобу ў Барысаглебска-Ленінградскую кавалерыйскую школу, пасля заканчэння якой у 1930 годзе быў прызначаны на пасаду камандзіра ўзвода 4-га конна-артылерыйскага дывізіёна, які дыслацыраваўся ў Паўлаўске.
У чэрвені 1931 года быў прызначаны на пасаду камандзіра асобнага зенітнага ўзвода 19-га кавалерыйскага палка ў Пецяргофе. Потым 4-я Ленінградская кавалерыйская дывізія была перадыслацыравана ў Беларускую ваенную акругу.
З красавіка 1936 года служыў у 29-й кавалерыйскай дывізіі (Беларуская ваенная акруга) на пасадах камандзіра кулямётнага эскадрона і часова выконваючага абавязкі начальніка штаба 114-га кавалерыйскага палка. У снежні быў прызначаны на пасаду памочніка начальніка штаба 2-га кавалерыйскага палка, са студзеня 1938 года — на пасаду памочніка начальніка 1-га аддзялення штаба, у жніўні — на пасаду начальніка 5-й часткі штаба 29-й кавалерыйскай дывізіі, а ў снежні 1938 года — на пасаду начальніка 2-й часткі штаба 6-й казачай дывізіі (Беларуская ваенная акруга).
У ліпені 1939 года быў накіраваны на вучобу ў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе.