cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хросны бацька 2
Крытыка
Першапачаткова «Хросны бацька 2» атрымаў вельмі рознабаковыя водгукі, частка кінакрытыкаў негатыўна ўспрынялі твор, у той час як іншыя прызналі яго лепшым за першы фільм. Не зважаючы на тое, што рэжысура і акцёрскае майстэрства адразу ж былі ўхваленымі, многія крытыкі скардзіліся і адзначалі, што ён ёсць занадта павольным і заблытаным. Аднак, фільм хутка стаў прадметам крытычнае пераацэнкі. Незалежна ад таго, твор разглядаецца асобна альбо ў сувязі з папярэднікам як адная праца, «Хросны бацька 2» цяпер шырока лічыцца адным з найвялікшых фільмаў сусветнага кіно. На Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг ухвалення 98%, заснаваны на 85 аглядах, з сярэдняй адзнакай 9,70/10. Паводле кінакрытыкаў фільм, грунтуючыся на цудоўнае працы Аль Пачына і Роберта Дэ Ніра, ўсталяваў новыя стандарты для сіквелаў, якія яшчэ не сапсавалі першую частку. Metacritic, у якім выкарыстоўваецца сярэдняўзважаны рэйтынг, ацаніў фільм на 90 балаў з 100 магчымых на аснове 18 крытычных аглядаў, паказваючы ўсеагульнае ўхваленне.
Яўген Канстанцінавіч Сантрапінскіх
Яўген Сантрапінскіх (нар., Ільічоўск (зараз Чарнаморск), Адэская вобласць, УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Бэрэзынэ».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў родным горадзе Ільічоўску. З 2005 года выступаў за дубль запарожскага «Металурга», за аснову гэтага клуба згуляў усяго ў 7 матчах. Сезон 2009/10 зноў правёў у Ільічоўску, а пасля на працягу трох сезонаў выступаў у Першай лізе за «Букавіну». У першай палове 2014 выступаў за сімферопальскую «Таўрыю», якая па заканчэнні чэмпіянату ў маі 2014 года спыніла існаванне.
У ліпені года 2014 праходзіў прагляд у салігорскім «Шахцёры», але ў выніку ў жніўні 2014 года далучыўся да наваполацкага «Нафтана». У складзе наваполацкага клуба ў сезоне 2014 пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2015 года пакінуў «Нафтан».
У сакавіку 2015 года перайшоў у клуб украінскай Першай лігі — днепрадзяржынскую «Сталь». Пазней гуляў за іншыя клуба Першай лігі — «Гарняк», «Мікалаеў» і «Сумы». У жніўні 2017 года стаў іграком сімферопальскай «ТСК-Таўрыі». У пачатку 2018 года пакінуў крымскую каманду, і ў жніўні 2018 года зноў далучыўся да «Гарняка», які ўжо стаў выступаць у Другой лізе.
У ліпені 2019 года перайшоў у чарнавіцкую «Букавіну». У 2020 годзе перастаў трапляць у склад каманды і ў красавіку пакінуў клуб, пасля чаго стаў выступаць у чэмпіянаце Адэскай вобласці за «Чарнаморск» і «Бэрэзынэ».
Казімір Глаcко
Казімір Глаcко (Kazimierz Hłasko, Casimirus Hlasko, Casimir Hlasko; 2 сакавіка 1784 — 27 студзеня 1831, Клонгоўз, Ірландыя ) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў; доктар тэалогіі, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі і Клонгоўз Вуд каледжа (Ірландыя).
12 жніўня 1799 г. уступіў у Таварыства Ісуса і на працягу двух гадоў праходзіў выпрабаванні ў Полацкім навіцыяце. Вывучаў нямецкую мову ў Дынабургу (1801—1802) і філасофію ў Полацку (1802—1804). Выкладчык у класе інфімы і нямецкай мовы (1804—1805), а потым — рыторыкі, паэтыкі, геаметрыі, алгебры і нямецкай мовы (1805—1806) у Віцебску. У 1806—1807 гг. — выкладчык рыторыкі, паэтыкі, алгебры і нямецкай мовы у Дынабургу, у 1807—1808 гг. — намеснік рэгента канвікта і выкладчык нямецкай мовы ў Мсціславе, а ў 1808—1809 гг. — выкладчык рыторыкі, паэтыкі, алгебры, геаметрыі і нямецкай мовы ў Оршы. У 1811 г. высвечаны на ксяндза.
Скончыўшы чатырохгадовы курс тэалогіі ў Полацкай езуіцкай акадэміі (1813) працаваў у сваёй альма-матэр як прафесар логікі, метафізікі і матэматыкі (1814—1817), логікі метафізікі і заалогіі (1818—1819), логікі, дыялектыкі, метафізікі і этыкі (1819—1820). Таксама выкладаў грамадзянскае права. 15 жніўня 1817 г. склаў апошнія зарокі.
Пасля забароны дзейнасці Таварыства Ісуса ў Расійскай імперыі (1820) разам з двума іншымі полацкімі езуітамі — Францішкам Ксаверыям Стахоўскім і Адамам Пятрышчам — быў накіраваны ў Ірландыю. Працуючы са снежня 1820 г. як прафесар дагматычнай і маральнай тэалогіі Клонгоўз Вуд каледжа (Clongowes Wood College, Collegium Cluense; знаходзіцца каля горада Клэйн, графства Кілдэр), зрабіў значны ўнёсак у развіццё адукацыйнай праграмы гэтай на той час буйнейшай ірландскай навучальнай установы езуітаў. (З верасня 1888 г. па чэрвень 1891 г. у гэтым прэстыжным каледжы, пакуль бацька мог аплаціць яго адукацыю, вучыўся знакаміты пісьменнік і паэт Джэймс Джойс ).
Казімір Глаcко памёр у Клонгоўз 27 студзеня 1831 г. і пахаваны на мясцовых могілках побач з іншымі айцамі езуітамі.
Барынга
Бары́нга (Baringo) — возера ў Вялікай Рыфтавай даліне Кеніі. Найбольшая глыбіня — 3,5 м. Плошча вадазбору — 6820 км².
Геаграфія
Возера Барынга месціцца ў цэнтральнай частцы Кеніі ў 219,74 км на паўночны захад ад Найробі, 5971,2 км на паўднёвы ўсход ад Мінска.
Клімат дадзенай мясцовасці вызначаецца значнымі ваганнямі, што абумоўлівае сталыя змены ўзроўню вады і воднай паверхні. У 2003 г. у выніку засухі да пачатку сезона дажджоў сярэдняя глыбіня Барынга знізілася да 1,7 м. Але ў жніўні 2012 г. возера выйшла з берагоў і затапіла бліжэйшыя пабудовы.
Рэкі, якія ўпадаюць у Барынга, не маюць сталага характару. У спякотныя месяцы перасыхаюць. Вада ў возеры каламутная, з асадкам.
На возеры маецца некалькі астравоў вулканічнага паходжання.
Прырода
Самая вялікая жывёліна, што насяляе возера Барынга — бегемот. Распаўсюджаныя нільскія кракадзілы (Crocodylus niloticus). Яно багатае рыбай. На астравах і ўзбярэжжы гняздуюць шматлікія птушкі.
Для аховы прыроды возера на яго тэрыторыі створаны нацыянальны парк.
Андрыіўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ахмат Абдулхамідавіч Кадыраў
Ахмат Абдулхамідавіч Кадыраў (, Караганда —, Грозны) — чачэнскі рэлігійны і дзяржаўны дзеяч. Некалькі гадоў займаў пасаду муфтыя непрызнанай Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя. Пасля пачатку Другой чачэнскай вайны перайшоў на бок расійскіх улад. Першы прэзідэнт Чачэнскай Рэспублікі. Загінуў у выніку замаху з боку сепаратыстаў.
Райсіа
Райсіа (Raisio) — горад у правінцыі Спрадвечная Фінляндыя на захадзе Фінляндыі, у непасрэднай блізкасці ад гарадоў Турку і Наанталі, з якімі складае адзіны муніцыпалітэт (з 2015). У гістарычных дакументах Райсіа ўпершыню згадваецца ў 1292 годзе.
Шыфра Шлёмаўна Нясвіжская-Аталеская
Шыфра Шлёмаўна Нясвіжская-Аталеская (, Мінск — ) — беларуская тэрапеўт, доктар медыцынскіх навук (1957, кандыдат медыцынскіх навук 1940), прафесар (1962).
Вільготныя трапічныя лясы
Вільготныя трапічныя лясы, трапічныя дажджавыя лясы — лясы ў трапічных, субтрапічных, субэкватарыяльных і экватарыяльных шыротах з вільготным кліматам (2000—7000 мм ападкаў за год).
Шыфра Шлёмаўна Нясвіжская-Аталеская
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і рабочага. Скончыла медыцынскі факультэт 2-га Маскоўскага ўніверсітэта ў 1925 г. З 1925 па 1928 год — урач Смалявіцкай раённай бальніцы, з 1928 па 1933 год — урач паліклінікі горада Мінска, па сумяшчальніцтве ардынатар кафедры факультэцкай тэрапіі Мінскага медінстытута, а затым да 1941 года — асістэнт гэтай жа кафедры, з 1941 па 1943 год — галоўны ўрач Кляўлінскай раённай бальніцы Куйбышаўскай вобласці; з 1943 па 1945 год — асістэнт Беларускага дзяржаўнага медыцынскага інстытута ў Яраслаўлі, затым — у Мінску. З 1945 года дацэнт кафедры факультэцкай тэрапіі Мінскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта; з 1960 па 1969 год — загадчык 2-й кафедры тэрапіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў. З 1969 года — пенсіянерка.
Вільготныя трапічныя лясы
Для іх характэрна бесперапынная вегетацыя, багаты фларыстычны састаў, складаная вертыкальная структура (больш за 5 ярусаў), дрэвы малагалінастыя, з дошкападобнымі і паветранымі каранямі, мноства эпіфітаў і ліян. Вышыня дрэў больш за 60 м.
Вільготныя трапічныя лясы называюць таксама гілеяй або сельвай (у Паўднёвай Амерыцы), джунглямі (у Паўднёвай Азіі).
Шыфра Шлёмаўна Нясвіжская-Аталеская
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1967).
Пюхяярві
Пюхяярві (Pyhäjärvi) — фінскі горад і муніцыпалітэт у Паўночнай Астработніі на поўдні ляні Оўлу. Муніцыпалітэт таксама мяжуе з правінцыямі Усходняя і Заходняя Фінляндыя. Заснаваны ў 1866 годзе і атрымаў назву па возеры Пюхяярві, на паўночным беразе якога размешчаны. У 1993 атрымаў статус горада. Праз горад праходзіць траса E 75, нацыянальная дарога 27 і чыгуначная лінія Юлівіеска — Ісалмі.
Андрыіўка (Падзільскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Падзільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Рыма Лазараўна Тафпянец
Рыма Лазараўна Тафпянец (, Барысаў, Мінская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне металазнаўства і тэрмічнай апрацоўкі металаў. Доктар тэхнічных навук (1981), прафесар (1983).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Тэхналогія машынабудавання», 1950), Фізіка-тэхнічны інстытут АН БССР (аспірантура, 1957). Працаваў на Мінскім трактарным заводзе (1950—1953), Фізіка-тэхнічным інстытуце АН Беларусі (1957—1992, лабараторыя металазнаўства, вядучы навуковы супрацоўнік), адначасова Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1954—2008, механіка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Машыны і тэхналогія ліцейнай вытворчасці», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: фізіка металаў; металазнаўства сплаваў чорных і каляровых металаў.
Дабрахотаўка
Дабрахотаўка (Доброхотовка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
У 1859 годзе вёска з 12 дварамі і 104 жыхарамі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дабрахотаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Дабрахотаўку не вярнулі БССР.
Багдановіч (горад)
Багдановіч (Богданович) — горад (з 1947) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Багдановіцкага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 32,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1885 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Кунара (правы прыток Пышмы), за 99 км на ўсход ад Екацярынбурга.
Чыгуначны вузел. Завод вогнетрывалых вырабаў, шпалапрапітачны завод, харчовая прамысловасць.
Cercozoa
Cercozoa — тып пратыстаў. Не маюць агульных марфалагічных асаблівасцяў на мікраскапічным узроўні, таму вызначэнне ажыццяўляецца пры дапамозе малекулярнай філагеніі на аснове рРНК, будовы акціну або поліубіквіціну.
Характарыстыкі
Група складаецца пераважна з амёбоідаў і жгуціканосцаў, якія харчуюцца з дапамогай ніткападобных ретыкулаподый. Яны могуць утварацца часткай паверхні клеткі, але ў клетак ніколі не бывае сапраўднага цытастома, як у многіх іншых прасцейшых. Дэманструюць разнастайнасць формаў, што робіць складаным іх вызначэнне і класіфікацыю з пункту гледжання структурных характарыстык, хоць іх адзінства пацвярджаецца генетычнымі даследаваннямі. Cercozoa цесна звязаны з фарамініферамі і прамянёвікамі, так званымі ракавінавымі амёбамі, і разам з імі ўтвараюць групу пад назвай рызарыі.
Падтыпы
Часам Cercozoa групуюць па таму, ці з’яўляюцца яны «ніткападобнымі» або «сеткаватымі».
Ніткападобныя (падтып Filosa)
Самымі вядомымі Cercozoa з гэтай групы з’яўляюцца Euglyphida, ніткападобныя амёбы з ракавінамі з лускавінак або пласцін, якія змяшчаюць крэмній, што звычайна сустракаюцца ў багатых пажыўнымі рэчывамі глебах, у вадзе і на водных раслінах. Некаторыя іншыя ніткападобныя амёбы будуюць знешні шкілет з арганічных лускавінак, у тым ліку Tectofilosida і Gromia. Раней іх адносілі да Euglyphida пад імем Testaceafilosia. Гэта не монафілетычная група, але амаль усе таксоны, якія адносяцца сюды, трапляюць у Cercozoa. Да іншых прыкметных ніткападобным Cercozoa ставяцца Cercomonadida, звычайныя глебавыя жгуціканосцы.
Сеткаватыя (падтып Endomyxa)
Важная група, якая адносіцца да гэтага падтыпу— Chlorarachnea, дзіўныя амёбоіды, якія ўтвараюць сеткаваты плазмодый з пераплеценых псеўдаподый (мераплазмодый). Яны адрозніваюцца наяўнасцю хларапластаў, якія, хутчэй за ўсё, утварыліся ў выніку сімбіезу з зяленымі водарасцямі. Хларапласты акружаны чатырма мембранамі, у перыпластыднай прасторы якіх знаходзіцца нуклеаморф, — рэдукаванае ядро эндасімбіятычнага эўкарыёта. Па гэтай прычыне яны ўяўляюць вялікую цікавасць для даследчыкаў як жывы доказ эндасімбіятычнага паходжання арганел.
Chlorarachnea часам адносяць да Filosa, а не Endomyxa, і наадварот, такія групы, як Gromia адносяць да Endomyxa. Filosa, магчыма, з’яўляюцца монафілетычнай групай, а Endomyxa — парафілетычнай.
Не класіфікаваныя
Акрамя таго, у тып уваходзяць тры групы, раней якія лічыліся Heliozoa: Heliomonadida, Desmothoracida і Gymnosphaerida, якія нядаўна былі аб’яднаны ў новы клас Granofilosea.
Раахэ
Раахэ, Рахе (Raahe) — горад у Фінляндыі, у ляні Оўлу, на беразе Батнічнага заліва. Насельніцтва 22,4 тыс. жыхароў (2007). Заснаваны ў 1649 годзе графам Перам Брагэ Малодшым, шведскім генерал-губернатарам Фінляндыі.
Cercozoa
Класіфікацыя
Дакладны склад і класіфікацыя Cercozoa яшчэ прапрацоўваюцца. Агульная схема такая: Акрамя таго дзве групы паразітаў, Phytomyxea і Ascetosporea, і ракавінавыя амёбы Gromia могуць апынуцца самымі базальнымі з групы Cercozoa, хоць некаторыя філагенетычныя дрэвы змяшчаюць іх бліжэй да фарамініфераў.
Сюды ж былі аднесены і Spongomonadea, якія яшчэ зусім нядаўна лічыліся Amoebozoa.
Некаторыя іншыя невялікія групы прасцейшых з незразумелым таксанамічным становішчам лічаць верагоднымі Cercozoa і цалкам магчыма, многія роды пасля далейшага вывучэння будуць прылічаныя да гэтай групе.
Гімнаспарангій казацкаядлоўцавы
Гімнаспарангій казацкаядлоўцавы (Gymnosporangium sabinae) — від паразітычных грыбоў, якія пасяляюцца на лісці.
Апісанне
Gymnosporangium sabinae разам з Gymnosporangium tremelloides развівае тэлейтаспоры на. Гэта паражэнне носіць хранічны характар​​, і таму ядловец служыць пастаяннай крыніцай інфекцыі для яблыні і грушы. Гэтыя пладовыя расліны адыгрываюць ролю прамежкавага гаспадара, бо яны заражаюцца базідыяспорамі з ядлоўца.
Прыкладна ў ліпені на верхнім боку лісця яблыневых з’яўляюцца круглявыя чырванавата-аранжавыя плямы з дробнымі цёмнымі кропкамі. Гэтыя кропкі — спермагоніі грыба. Пазней на ніжнім боку лісця развіваюцца эцыдзіі ў выглядзе даўгаватых, конусападобных ці сасцападобных вырастаў, якія размяшчаюцца групамі. Пасля паспявання эцыдзіі разрываюцца зоркападобнымі расколінамі і з іх выкідаюцца эцыдзіаспоры.
У некаторыя гады пры моцным развіцці захворвання могуць пашкоджвацца не толькі лісце, але і парасткі з пладамі. На цэлым дрэве бывае цяжка выявіць непашкоджаныя лісці. Такое захворванне прыносіць істотную шкоду: дрэвы не даюць прыросту, плады не могуць развівацца і ападаюць раней часу.
Барацьба ў сельскай гаспадарцы
Каб не дапусціць масавага развіцця хваробы, трэба знішчаць зараснікі ядлоўцу побач з пладовымі садамі, а таксама апрыскваць дрэвы спецыяльнымі хімічнымі прэпаратамі.
Азааспермія
Азааспермі́я (ад ἀ- — адсутнасць,  — жывёла і  — семя) — адсутнасць у сперме сперматазоідаў пры наяўнасці іх папярэдніх формаў (клетак сперматагенезу, прадуктаў сакрэцыі прастаты і ); адна з прычын бясплоддзя ў мужчын. Азааспермія могуць выклікаць прыроджаныя (генетычныя) парушэнні, таксічныя ўздзеянні радыеактыўных і хімічных рэчываў, хваробы палавых органаў.
Дэнічэ
Дэнічэ (Denice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 202 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 15010. Тэлефонны код — 0144.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Мішэль Бачэлет
Веро́ніка Мішэль Башле́ Хе́ра (Verónica Michelle Bachelet Jeria ;, , Чылі) — прэзідэнт Чылі з 11 сакавіка 2006 г. да 11 сакавіка 2010 года ад Сацыялістычнай партыі Чылі. Першая ў гісторыі Чылі жанчына, абраная на пасаду кіраўніка дзяржавы. Дыпламаваны медык-хірург і эпідэміёлаг, у свой час яна таксама вывучала ваенную стратэгію.
На прэзідэнцкіх выбарах прадстаўляла кіруючую левацэнтрысцкую кааліцыю «Дэмакратычная згода». У першым туры, які прайшоў у снежні 2004, набрала 45,95 % галасоў з пакладзеных па Канстытуцыі 50 % плюс адзін голас. У другім туры, які адбыўся 15 студзеня 2006 года, дзе ёй супрацьстаяў кандыдат ад апазіцыйнага кансерватыўнага блока «Нацыянальнае абнаўленне», мільярдэр Себасцьян Піньера, атрымала 53,5 % галасоў выбаршчыкаў. Інаўгурацыя Мішэль Бачэлет адбылася 11 сакавіка 2006 г.
Рамзан Ахматавіч Кадыраў
Рамза́н Ахма́тавіч Кады́раў (КъадиргӀеран Ахьмад-Хьаьжин Рамзан) (нар., Цэнтара-Юрт (Цэнтарой), Чачэна-Інгушская АССР, РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Герой Расійскай Федэрацыі (2004), генерал-маёр міліцыі. З 2007 года ўзначальвае Чачэнскую Рэспубліку. Член бюро вышэйшай рады партыі «Адзіная Расія». Раней — прэм’ер-міністр Чачэнскай Рэспублікі, кіраўнік службы бяспекі прэзідэнта Чачэнскай Рэспублікі. Сын Ахмата Кадырава, першага прэзідэнта Чачэнскай Рэспублікі.
Падчас Першай чачэнскай вайны ваяваў на баку чачэнцаў супраць Расіі. Падчас Другой чачэнскай вайны падтрымаў свайго бацьку і перайшоў на бок Расіі.
Сям’я
Рамзан Кадыраў жанаты з Медняй Мусаеўнай Айдаміравай (нар. 7 верасня 1978), якая кіруе домам моды, дзе шыюць ісламскае адзенне. Яны маюць дзяцей: тры сыны — Ахмат (нар. 8 лістапада 2005), Зелімхан (нар. 14 снежня 2006), Адам (нар. 24 лістапада 2007) і пяць дачок — Айшат (нар. 31 снежня 1998), Карына (нар. 17 студзеня 2000), Хедзі (нар. 21 верасня 2002), Табарык (нар. 13 ліпеня 2004), Ашура (нар. студзень 2012).
Маці Рамзана Кадырава Аймані Нясіеўна Кадырава займае пасады ва ўрадзе Чачэнскай рэспублікі.
Дзяцінства
Рамзан Кадыраў нарадзіўся 5 кастрычніка 1976 года ў вёсцы Цэнтара-Юрт (Цэнтарой) у Чачэна-Інгушскай АССР. Меў старэйшага брата Зелімхана, які памёр у 2004 годзе. Мае сясцёр: Зарган (нар. 1976), Зулай (нар. 1972). Кадыраў вучыўся ў звычайнай сярэдняй школе. Дзе працягнуў навучанне, невядома. Афіцыйна атрымаў дыплом толькі ў 2004 годзе, скончыўшы ўніверсітэт у Махачкале па спецыяльнасці юрыста.
Першая чачэнская вайна (1994—1996)
Падчас Першай чачэнскай вайны разам з бацькам падтрымліваў чачэнскі бок. Ёсць чуткі, што прымаў асабісты ўдзел у баях.
Міжваенны час (1996—1999)
У міжваенны час знаходзіўся ўвесь час пры бацьку.
Музейная плошча (Львоў)
Музейная плошча — плошча ў Галіцкім раёне Львова (Украіна), размешчана ў Старым горадзе ў зоне Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Абмежавана вуліцамі Івана Фёдарава і Падвальнай і размешчана паміж дамініканскім Касцёлам Божага Цела (цяпер храм Найсвяцейшай Эўхарыстыі) і Стаўрапігійскім інстытутам. Мае спалучэнне з плошчай Рынак праз вуліцу Стаўрапігійскую.
Яшчэ ў XIII—XIV стагоддзях на сучаснай плошчы існаваў дамініканскі кляштар з касцёлам Божага Цела, збудаваны ў сярэдзіне XVIII стагоддзя. З тых часоў плошча называлася Дамініканскай, і гэта назва захавалася да 1945 года.
Рамзан Ахматавіч Кадыраў
Кіраўнік Чачэнскай рэспублікі
15 лютага 2007 года Алханаў абвясціў аб адстаўцы. Тады ж Пуцін падпісаў указ аб прызначэнні Р. Кадырава выканаўцам абавязкаў кіраўніка Чачэнскай рэспублікі. 5 красавіка Р. Кадыраў стаў кіраўніком Чачэнскай рэспублікі. Аднак варожасць гэта не спыніла. У красавіку 2008 года паміж кадыраўскімі людзьмі і старымі чачэнскімі людзьмі, не звязанымі з Рамзанам, адбылася бойка. 15 красавіка ў Гудэрмесе пачаліся баі з прыхільнікамі Суліма Ямадаева. Пуцін зноў падтрымаў Рамзана. Усе аддзелы, не падпарадкаваныя Рамзану, былі распушчаныя. 10 лістапада 2009 года Дзмітрый Мядзведзеў даў Р. Кадыраву званне генерал-маёра міліцыі. 28 лютага 2011 года Дзмітрый Мядзведзеў падоўжыў тэрмін кіравання Р. Кадырава ў Чачэнскай рэспубліцы. У студзені 2015 года Р. Кадыраў заявіў, што карыкатуры на прарока Мухамеда з’яўляюцца недапушчальнымі. У гэты час у Францыі былі забітыя людзі, якія раней забілі некалькі чалавек, што працавалі ў часопісе «Шарлі Эбдо», які надрукаваў карыкатуры на Мухамеда.
Музейная плошча (Львоў)
З кастрычніка 1945 года - гэта плошча Максіма Залізняка - у гонар кіраўніка паўстання гайдамакаў 1768-1769 гадоў, вядомага як Каліёўшчына. У снежні таго ж года плошчы вернута гістарычная назва — плошча Дамініканская. На працягу 1946-1993 гадоў - плошча Стаўрапігійская, у гонар Стаўрапігійскага інстытута, размешчанага побач. Сучасная назва з 1993 года - Музейная плошча - абгрунтавана тым, што побач з саборам у памяшканнях келляў былога дамініканскага манастыра размешчаны музей гісторыі рэлігіі (у савецкі час — музей гісторыі рэлігіі і атэізму).
Рамзан Ахматавіч Кадыраў
Вуліцы і паркі, названыя ў гонар Рамзана Кадырава
Вуліцы Рамзана Кадырава:
Музейная плошча (Львоў)
У 2006 годзе на плошчы ўсталявалі помнік лемкаўскаму мастаку Нікіфару Драўняку.
Новае Жыццё (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Заснавана пасля рэвалюцыі як пасёлак.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Кашкарбай (Карагандзінская вобласць)
Кашкарбай — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Нураталдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356473100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 918 чалавек (455 мужчын і 463 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 819 чалавек (410 мужчын і 409 жанчын).
NGC 5029
NGC 5029 (іншыя абазначэнні — UGC 8293, MCG 8-24-87, ZWG 245.32, PGC 45880) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жан Аляксандравіч Рабянок
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочых. Сярэднюю школу скончыў у 1948 годзе і паступіў у Мінскі медыцынскі інстытут. У 1953 годзе пераведзены слухачом ваенна-медыцынскага факультэта пры Куйбышаўскім медыцынскім інстытуце, які скончыў у 1955 годзе.
З 1955 па 1958 год служыў на пасадзе ўрача ў частках групы Савецкіх войскаў у Германіі.
У 1958 годзе паступіў у аспірантуру пры кафедры інфекцыйных хвароб Мінскага медыцынскага інстытута, якую скончыў у 1962 годзе. Залічаны з 1 верасня 1962 года на пасаду асістэнта кафедры інфекцыйных хвароб Беларускага дзяржаўнага інстытута удасканалення ўрачоў.
У 1964 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Даследаванне ўтрымання ў крыві медыятараў-гармонаў і некаторых ферментаў пры інфекцыйным гепатыце». У 1975 годзе абраны і ў 1976 годзе зацверджаны на пасадзе дацэнта. У 1986 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Клінічная і патагенетычным характарыстыка харчовых токсікаінфекцый». 27 мая 1987 года абраны на пасаду прафесара кафедры, з 17 лютага 1988 па 1998 год загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Удасканальваў метады дыягностыкі і лячэння кішачных інфекцый, вывучаў механізмы патагенезу, асаблівасці дыягностыкі і лячэння ВІЧ-інфекцыі, арганізаваны супрацьсептычны Цэнтр, адпрацоўваліся метады лячэння хворых сепсісам і асновы антыбіётыкатэрапіі пры інфекцыйнай паталогіі.
Апублікаваў звыш 120 артыкулаў.
Дуброўка (Хіславіцкі раён)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 29 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дуброўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Дуброўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Літоўскі спартыўны ўніверсітэт
Літоўскі спартыўны ўніверсітэт (Lietuvos sporto universitetas) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова спартыўна-педагагічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Каўнасе.
Агульная характарыстыка
Установа вядзе сваё паходжанне з 1934 года, калі прэзідэнт Антанас Смятона заснаваў Вышэйшыя курсы фізічнага выхавання, якія надавалі вышэйшую адукацыю. Курсы былі заснаваныя з ідэяй аб’яднання фізічных практыкаванняў і ваеннай падрыхтоўкі, каб выпускнікі маглі выкладаць гэтыя прадметы ў гімназіях. У 1938 годзе курсы былі закрытыя, і іх функцыі былі перададзены кафедры фізічнага выхавання, створанай у Літоўскім універсітэце.
У 1945 годзе Літоўскі дзяржаўны інстытут фізічнага выхавання быў заснаваны як самастойная навучальная ўстанова. Ён размяшчаўся ў былым палацы фізкультуры і абзавёўся стадыёнам з парай футбольных палёў, спартыўнай залай, тэніснай і баскетбольнай пляцоўкамі. У першы год навучання ў інстытуце навучалася 100 студэнтаў. У 1999 годзе інстытут быў перайменаваны ў Літоўскую акадэмію фізічнага выхавання. У 2012 годзе Сейм Літвы аднагалосна ўхваліў змену назвы Літоўскай акадэміі фізічнага выхавання на Літоўскі спартыўны ўніверсітэт.
З моманту свайго заснавання ўніверсітэт падрыхтаваў каля 16 000 настаўнікаў фізічнай культуры, спартыўных трэнераў, спецыялістаў па фізіятэрапіі, менеджараў па турызме і спорце і інш. Універсітэт скончылі многія вядомыя навукоўцы, трэнеры і вядомыя грамадскія дзеячы. Вялікая колькасць выпускнікоў сталі чэмпіёнамі і прызёрамі Алімпійскіх гульняў, чэмпіянатаў свету і Еўропы, сярод іх двухразовы чэмпіён Еўропы па боксе Альгірдас Шоцыкас, уладальнік залатога алімпійскага медаля і чэмпіён свету па баскетболе Мадэстас Паўлаўскас, уладальнікі залатых алімпійскіх медалёў Вальдэмарас Хомічус, Рымантас Курцінайціс, Віргіліюс Алекна і інш.
Яцэнка
Яцэнка — украінскае прозвішча.
Дагестан
Рэспубліка Дагестан — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны ва ўсходняй частцы Паўночнага Каўказа. Сталіца — горад Махачкала. З усходу абмываецца водамі Каспійскага мора. Мяжуе з Грузіяй, Азербайджанам, Чачнёй, Стаўрапольскім краем і Калмыкіяй. На тэрыторыі Дагестана знаходзіцца самы паўднёвы пункт Расіі — гара Базардзюзю. Абмежаваны на паўночным сходзе Гімрынскім хрыбтом.
Поўдзень рэспублікі займаюць горы і перадгор’і Каўказа, на поўначы — пачынаецца Прыкаспійская нізіна. Плошча складае 50,3 тыс. км².
Геаграфія
Дагестан размешчаны ва ўсходняй частцы Паўночнага Каўказа, на ўсходзе абмываецца Каспійскім морам. Берагавая лінія (530 км) слаба раздзеленая. На поўначы — Аграханскі і Кізлярскі залівы і Аграханскі паўвостраў. Дагестан ўключае астравы Чэчэнь, Цюленевы і інш. Паверхні тэрыторыя Дагестана дзеліцца на 4 часткі. Нізінная (значная частка тэрыторыі ляжыць ніжэй за ўзровень мора) — паўднёвы захад Прыкаспійскай нізіны, падзяляецца на Церска-Кумскую, Церска-Сулакскую і Прыморскую нізіны. Перадгор’і складаюцца з асобных хрыбтоў паўночна-заходняга і паўночна-ўсходняга распасцірання, падзеленыя шырокімі далінамі і катлавінамі. Унутраны горны Дагестан характарызуецца спалучэннем шырокіх плато (Арактаў, Гунібскае, Хунзахскага і інш.) і вузкіх монаклінальных грабянёў (хрыбет Салатаў, Гімрынскі і інш.). Вышыня да 2500 м. Горныя хрыбты ў многіх месцах прарэзаны глыбокімі цяснінамі-каньёнамі, сярод якіх па сваёй глыбіні (да 1800 м) вылучаецца Галоўны каньён ракі Сулак. Высакагорны Дагестан уключае 2 асноўныя ланцугі гор — Галоўны, або Водападзельны, хрыбет Вялікага Каўказа (Дагестану належыць паўночны схіл) і яго Бакавы хрыбет. Вышэйшы пункт Дагестана — гара Базардзюзю, 4466 м (на мяжы з Азербайджанам).
З карысных выкапняў прамысловае значэнне маюць радовішча нафты, гаручых газаў, каменнага вугалю, серы, мергеляў, кварцавых пяскоў. Мінеральныя крыніцы.
Клімат у цэлым характарызуецца багаццем цяпла і сухасцю. Сярэдняя тэмпература студзеня на нізіне ад + 1,4 °C да −3 °C (у гарах ад — 5 °C да — 11 °C), ліпеня да + 24 °C. Ападкаў выпадае ў сярэднім за год 200—300 мм на паўночна-усходняй нізіне і 600—800 мм у гарах (максімум у вясенне-летні перыяд). Безмарозны перыяд на нізіне ад 160—180 дзён на поўначы да 235—250 дзён на поўдні.
Рачная сетка Дагестана адрозніваецца значнай гушчынёй. Жыўленне рэк пераважна дажджавое і снегавое. Галоўныя рэкі: Церак, Сулак з Аварскім Койсу, Андыйскім Койсу, Казікумухскім Койсу і Каракойсу, Самур. Рэкі выкарыстоўваюцца для гідраэнергетыкі, меліярацыі, водазабеспячэння, часткова для сплаву лесу. Звыш 100 невялікіх азёр з агульнай плошчай каля 150 км², найбольшая колькасць іх у нізоўях Церака і Сулака.
Глебы на нізіне каштанавыя, лугавыя, саланчакі. У перадгор’ях сустракаюцца каштанавыя і горна-лясныя глебы. На спадзістых паўночна-ўсходніх схілах перадгор’яў, а таксама на плато ўнутраных горных частак развіты горныя чарназёмы. Для гор характэрныя таксама горна-стэпавыя, горныя бурыя лясныя і горна-лугавыя глебы. Расліннасць на нізіне і ў ніжніх частках схілаў гор пераважна пустынная палынова-салянкавая і паўпустынная палынова-злакавая. Вышэй 500—600 м да 1500—1600 м — лясныя масівы пераважна з дуба, граба, бука, а ва ўнутраным і высакагорным Дагестана — з бярозы, хвоі і інш.
Насельніцтва
Насельніцтва 2 576 531 чалавек (2002). З іх у гарадах жывуць 42,7 %. Нацыянальны склад:
Дагестан падзяляецца на 38 адміністрацыйных раёнаў. Сёлы: Ахты, Чынар.
Кніга пасольская Метрыкі Вялікага Княства Літоўскага
«Кніга пасольская метрыкі Вялікага княства Літоўскага» («Книга Посольская Метрики Великого Княжества Литовского…») — выданне кніг-копій Метрыкі Вялікага Княства ЛІтоўскага дыпламатычнага зместу. Выдадзена ў Маскве ў 1843 г. у 2 тамах (на тытульных лістах нумарацыя тамоў не пазначана). Падрыхтавана паводле даручэння Маскоўскага таварыства гісторыі і старажытнасцей расійскіх М. А. Абаленскім, І. М. Даніловічам (Т. 1), М. П. Пагодзіным, Дз. М. Дубенскім (Т. 2). У 1-м томе апублікавана кніга Метрыкі, якая змяшчае дыпламатычную перапіску вялікага князя літоўскага і караля польскага Жыгімонта II Аўгуста з Крымскім ханствам, Асманскай імперыяй, Вялікім княствам Маскоўскім, Прусіяй, Валахіяй і іншымі за 1545—1572 гг. (усяго 195 дакументаў). У прадмове да тома выкладзена гісторыя Метрыкі ВКЛ і Кароннай Метрыкі, у дадатках змешчаны вопіс кніг Метрык, мірны дагавор Альгерда і Казіміра III 1366 г., факіміле старонкі апублікаванай пасольскай кнігі, табліца філіграней. У 2-м томе апублікавана кніга Метрыкі з дакументамі дыпламатычнага характару вялікага князя літоўскага і караля польскага Стафана Баторыя за 1576—1583 гг. (усяго 104 дакументы). У асноўным дакументы датычаць адносін Рэчы Паспалітай з Вялікім княствам Маскоўскім. Змешчаны таксама некаторыя больш раннія акты, факсіміле старонкі пасольскай кнігі, табліца філіграней.
Рыйхімякі
Рыйхімякі (Riihimäki) — горад і муніцыпалітэт у Паўднёвай Фінляндыі ў правінцыі Канта-Хямэ, знаходзіцца за 69 км на поўнач ад Хельсінкі і за 109 км на паўднёвы ўсход ад Тамперэ. Вузлавая чыгуначная станцыя.
Вялік
Вя́лік (, Вялик) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Вянява (герб)
«Вяня́ва» (Wieniawa) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з пачатку XIV стагоддзя. Гербам карысталіся каля 80 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Белазоры, Длугашы, Ляшчынскія, Мэнжыкі. У час знаходжання на троне Станіслава Ляшчынскага (1704—1709, 1733) герб «Вянява» выкарыстоўваўся як элемент у дзяржаўнай сімволіцы Рэчы Паспалітай.
Паходжанне
Пра ўзнікненне гэтага герба ў Польшчы дакладных звестак няма. Лічыцца, што ён прывезены ў польскія землі з Германіі або Венгрыі. Паводле іншых звестак, род Вяняваў (ród Wieniawów) прыбыў у Польшчу разам з чэшскай князёўнай Дамброўкай (Dąbrówką), якая стала жонкай польскага караля Мешкі I, што адносіць яго да 1027 г. Першыя дакладная згадкі пра герб датуюцца 1382 г.
Існуе легенда пра з’яўленне «Вянявы», паводле якой падчас палявання князь Маравіі апынуўся перад пагрозай быць паднятым зубрам на рогі. Адзін з яго спадарожнікаў, рыцар Ластак (Łastek), схапіў зубра за рогі і адцягнуў яго ў бок ад князя, затым скарыстаўшыся дубцом з маладога дуба ў якасці насавога кольца, павёў зубра назад да князя, але той выкрыкнуў па-мараўску «Wien haw» («Падыдзі адзін»). Пазней, калі зубра перадалі ў рукі аднаго з прыдворных, бык вырваўся на волю, пасля чаго Ластак забіў яго мячом. Князь узнагародзіў Ластака маёнткам і дараваў герб «Wien haw», які стаў «Вянявай».
Апісанне
У залатым полі чорная галава зубра з залатым кальцом у ноздрах; клейнод — над прылбіцай з каронай палова залатога каранаванага льва з мячом у правай лапе.
Дзягцярск
Дзягцярск (Дегтярск) — горад (з 1914) у Свярдлоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва 15,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1954 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Вязаўка. Здабыча і ўзбагачэнне меднай руды.
Тузін. Перазагрузка
'''Тузін. Перазагрузка''' – альбом-складанка 12 беларускіх англамоўных, рускамоўных і італьянамоўных гуртоў і сольных выканаўцаў, якія зрабілі каверы на сваі песні на беларускай мове. Кампакт-дыск выдадзены грамадскай кампаніяй Будзьма беларусамі! сумесна з музычным парталам Тузін Гітоў пры падтрымцы Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына» і Беларускага Радыё Рацыя ў снежні 2009 года. Ідэя Сяргея Будкіна.
Прыём крытыкаў
Дзмітрый Калдун вызначаў для Тузін Гітоў сярод найлепшых песен складанкі «Чароўны кролік» Юрыя Дземідовіча і «Студзень» «Hair Peace Salon». Эксперт Тузін Гітоў Севярын Квяткоўскі падтрымаў усе спробы артыстаў заспяваць па-беларуску. Таццяна Заміроўская на старонках «БелГазеты» адзначала, што «беларускамоўныя песні „Atlantica“ і „“ на адным зборніку з „Серебряной свадьбой“ і „Tanin Jazz“» уражваюць.
Алег Міхалевіч, кіраўнік радыё «Сталіца», у лісце да Будзьма беларусамі! асабліва адзначыў зборнік, бо «ідэя цудоўная» ! Галоўны дырэктар радыёстанцыі «Беларусь» Навум Гальпяровіч таксама падзякаваў за дыск, матэрыялы з якога, «безумоўна, выклікаюць цікавасць». Дырэктар радыёканала «Культура» Кацярына Агеева паведаміла, што музычныя рэдактары яе радыё адзначылі выдатную якасць гуказапісаў і з задавальненнем прапануюць кампазіцыі слухачам.
У 2018 годзе музычны партал Тузін Гітоў разам з Letapis.by уключыў песню «Бяжы» Анастасіі Шпакоўскай і Naka ў топ «60 беларускамоўных гітоў сучаснасці» (спіс найлепшых песен, выдадзеных з 1988 года).
Тамара Аляксандраўна Яцэнка
Тамара Аляксандраўна Яцэнка (Тамара Олександрівна Яценко;, в. Горэнка, Кіева-Святошынскі раён, Кіеўская вобласць) — украінская актрыса тэатра і кіно. Народная артыстка Украіны (1992).
Біяграфія
З 1979 года — актрыса Кіеўскага маладзёжнага тэатра, прыма тэатра.
У 1990 годзе скончыла Расійскую акадэмію тэатральнага мастацтва (майстэрня Д. Г. Ліўнева).
З 2003 па 2005 год — дырэктар і мастацкі кіраўнік Кіеўскага каледжа тэатра і кіно.
Удзельнічала ў гумарыстычных тэлешоу «Шоу далганосікаў», «Мамаду», «Вясёлая хата».
У цяперашні час працуе ў Кіеўскім драматычным тэатры «Брава».
Павільён Германіі (Барселона)
Павільён Германіі ў Барселоне — выставачны павільён Веймарскай рэспублікі на міжнароднай выставе, якая праходзіла ў сталіцы Каталоніі Барселоне з 20 мая 1929 года па 15 студзеня 1930 года, распрацаваны пад кіраўніцтвам выбітнага нямецкага архітэктара-мадэрніста Людвіга Міс ван дэр Роэ. Павільён размяшчаўся ля падножжа гары Манжуік на галоўнай восі выставы, справа ад вялікага фантана і параднай лесвіцы, якая вяла да павільёну Іспаніі. Архітэктар паставіў павільён на цокаль з травертына з двума басейнамі, якія былі абліцаваныя чорным шклом. Дах абапіраўся на асіметрычныя сцены з оніксу, травертыну, зялёнага мармуру і на два шэрагі сталёвых, крыжападобных ў перасеку, храміраваных стоек. Інтэр'ер падзялялі празрыстыя дымчата-шэрыя і бутэлькавага колеру шкляныя перагародкі. Светлую сцяну ўтваралі падсветленыя знутры дзве плоскасці з шкла. Залацісты онікс, чорны дыван і чырвоная заслона сімвалізавалі колеры германскага сцяга. На чорным дыване размяшчалася мэблевая кампазіцыя, якая складалася з абцягнутых белай скурай крэслаў, кушэткі і празрыстага стала. У павільёне не было ні замкнёных памяшканняў, ні дзвярэй. Цэнтрам усёй кампазіцыі стала высечаная з зялёнага мармуру «Танцорка» скульптара Георга Кольбэ. Па патрабаванні Міса ван дэр Роэ ў павільёне не размяшчалася ніякіх выставачных экспанатаў, а экспанатам з'яўляўся сам павільён. Пасля закрыцця выставы ў 1930 годзе павільён быў дэмантаваны і адпраўлены ў Германію, дзе бясследна знік. У 1980 годзе ўлады Барселоны прынялі рашэнні аднавіць павільён у яго першапачатковым выглядзе. Работы па аднаўленні павільёна доўжыліся з 1983 па 1986 гады па захаваных фатаграфіях і арыгінальным чарцяжах Міса ван дэр Роэ. У цяперашні час будынак павільёна з'яўляецца музеем.
Дэрнічэ
Дэрнічэ (Dernice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 236 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 15056. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Donnino (santo.
Улвіла
Улвіла (Ulvila) — горад у правінцыі Сатакунта ў ляні Заходняя Фінляндыя ў непасрэднай блізкасці ад горада Поры. Адзін з шасці сярэднявечных гарадоў Фінляндыі. Заснаваны ў 1365 годзе і з’яўляўся другім па значнасці гандлёвым цэнтрам у Заходняй Фінляндыі пасля Турку. З моманту заснавання г. Поры ў 1558 годзе Улвіла паступова губляе сваё значэнне. Царква св. Олафа.
Плошча Стары Рынак (Львоў)
Плошча Стары Рынак — плошча ў Галіцкім раёне Львова (Украіна), размешчана ў Старым горадзе ў зоне Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Размешчана ўздоўж вуліцы Багдана Хмяльніцкага паміж вуліц Сянскай, Падгорнай, Пыльныкарскай, Ужгарадскай, Князя Льва, Чарнаморскай і Рыбнай.
Паводле археалагічных раскопак, раён плошчы быў заселены яшчэ ў ХІІ стагоддзі. Лічыцца, што менавіта на аснове гэтага паселішча ля падножжа Замкавай гары кароль Даніла ў сярэдзіне ХІІІ стагоддзя заснаваў горад Львоў. Гісторыкі мяркуюць, што на месцы сучаснай плошчы быў цэнтр гарадскога жыцця - рынкавы пляц. Да перабудовы раёна ў XVIII стагоддзі арыгінальная плошча знаходзілася на месцы дамоў № 1 і 2 па вул. Пыльныкарскай і была ў тры разы менш цяперашняй. Менавіта з такім размяшчэннем былой плошчы звязаны кірунак фасада храма Іаана Хрысціцеля.
Пасля заваёвы Львова ў 1349 годзе польскім каралём Казімірам III тэрыторыя плошчы была выведзена са складу горада і новых фартыфікацый, так што раён плошчы апынуўся за гарадскімі сценамі і ўвайшоў пасля да Жоўкаўскага прадмесця. Раён быў заселены пераважна ўкраінцамі і армянамі, толькі невялікай частцы якіх было дазволена пражываць у межах гарадскіх сцен.
Пасля плошча стала заходняй ускраінай месца кампактнага пражывання адной з габрэйскіх грамадаў Львова. У 1846 годзе на плошчы была ўзведзена рэфармісцкая сінагога Тэмпль. У 1942 годзе яна была разбурана нацыстамі.
У 1950-х гадах на плошчы размяшчалася гарадская аўтобусная станцыя прыгараднага спалучэння.
Дзятлаўка (Хіславіцкі раён)
Дзятлаўка (Дятловка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дзятлаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Дзятлаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Астрыд Ньяльсдоцір
Астрыд Ньяльсдоцір (Ньяльсдотэр; Astrid Njalsdotter, Ástríðr Njálsdóttir, таксама Aestrith Astrid Njalsdotter, Ástríðr Njálsdóttir, таксама Aestrith ) ― жонка Рагнвальда Старога і прамаці шведскай дынастыі Стэнкіляў. Часам называецца каралевай Швецыі, хоць дадзенае сцвярджэнне з’яўляецца спрэчным.
Біяграфія
Адзіная першакрыніца, якая апавядае пра жыццё Астрыд ― Сага аб Хервёр, у якой гаворыцца, што яна была дачкой Ньяла Фінсана з Халугаланда. Як вынікае з іншых крыніц, Ньял Фінсан быў сынам Гунхільды Хальвдансдоцер з сям’і Ск’яльга і нашчадкам па жаночай лініі Харальда Хорфагера, першага караля Нарвегіі і меркаванага прадстаўніка дынастыі Інглінгаў. Згодна сазе аб Хервёр, Астрыд нарадзіла Стэнкіля (пам. 1066), які стаў ярлам у Швецыі і пазней атрымаў у спадчыну Каралеўства каля 1060 года. Яе ўнукі, шведскія каралі Хальстэн і Інгэ I Старэйшы, нарадзіліся прыкладна ў 1050―1060 гадах, яе шлюб, верагодна, адбыўся ў 1020―1030 гадах. Нічога не вядома пра той час, калі яна памерла.
Магчымая каралева Швецыі
Нямецкі царкоўны гісторык Адам Брэменскі піша, што Стэнкіль быў пасынкам (privignus) або пляменнікам (nepos) папярэдняга шведскага кіраўніка Эйдмунда Старога (каля 1050 ― каля 1060). Зыходзячы з гэтага, можна выказаць здагадку, што Астрыд спачатку была ў шлюбе з Рагнвальдам, а затым выйшла замуж за Эйдмунда, чыя жонка наогул невядомая. Гэта здагадка тлумачыць логіку атрымання ў спадчыну каралеўства каля 1060 года, калі дынастыя Мунсё вымерла па мужчынскай лініі. Аднак, Сага аб Хервёр абвяшчае, што Стэнкіль атрымаў у спадчыну трон праз яго жонку, якая была дачкой Эйдмунда. Таму сучасныя гісторыкі схільныя сумнявацца ў гэтай гіпотэзе.
Царква Усіх Святых (Пражскі Град)
Царква Усіх Святых Kostel Všech svatých — каталіцкая царква, якая знаходзіцца ў Пражскім Градзе ў сталіцы Чэхіі.
Гісторыя
Царква Усіх Святых стаіць на месцы капліцы ў раманскім стылі 12-га стагоддзя, перабудаванай у 1263—1264 гады. Дзеючая царква была пабудавана дзесьці з 1356 да 1383 у адпаведнасці з планамі Пятра Парлера. Хоць першапачаткова царква стаяла асобна, яна пацярпела падчас пажару 1541, які паглынуў палац і яе. Наступныя дабудоўка і пашырэнне прывялі да таго, што царква далучылася да палаца і Зале Уладзіслава. Унутры знаходзіцца магіла св. Пракопа, а роспісы на сцэнах распавядаюць пра яго жыццё. Увайсці ўнутр можна з Залы Уладзіслава, але час для наведвання абраць лепш тады, калі ідзе служба ці святкаванне.
УННВ
«УННВ», часта пашыраецца як «Забітыя, Але Не Вамі» («Убиты, Но Не Вами») — рускамоўная андэрграўнд рэп-група з Мінска. Удзельнікі калектыву хаваюць сваю асобу, дакладна невядомы іх сапраўдныя імёны, прозвішчы або ўзрост.
Біяграфія
Гурт быў створаны ў 2010-ым годзе ў Мінске пасля стварэння аднайменнага пабліка ва Укантакце. Праз пару тыдняў у ёй з'явіўся дэбютны альбом гурта «Чернь».
У 2012 годзе выйшаў альбом «О'дно», у 2015 годзе «Вонючие рифмы», у 2019 годзе «Чёрная кассета», а ў 2021 годзе выйшаў зборнік з нявыдадзеных трэкаў «Неизданное».
У сваёй музыцы гурт надае ўвагу тэме наркотыкаў, нарказалежнасці, а таксама ўсялякімі спосабамі ўсхваляюць розныя забароненыя рэчывы.
Калектыў доўгі час не выпускаў кліпы на свае кампазіцыі, тлумачачы гэта тым, што ім хапае грошай з канцэртаў.
21 студзеня 2020 года бітмэйкер гурта Арцём Artty у сваім пабліку ва Вконтакте абвясціў, што пакідае калектыў:
Склад
На сваіх выступах хлопцы выступаюць у масках, капюшонах, акулярах, панамках і гэтак далей, каб схаваць сваю асобу. Лідэрам гурта лічыцца MarikMarakesh, таксама вядома, што ён самы малодшы з калектыву.
Караганда
Па насельніцтве горад займае першае месца ў Карагандзінскай вобласці — 457,1 тыс. чал. і з’яўляецца чацвёртым па колькасці насельніцтва ў Казахстане (пасля Алматы, Шымкента і Астаны).
Плошча горада — каля 550 квадратных кіламетраў.
Аляксандр Іванавіч Лабанаў-Растоўскі (акольнічы)
Аляксандр Іванавіч Лабанаў-Растоўскі (Александр Иванович Лобанов-Ростовский) (? — ) — расійскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, князь, удзельнік вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гг. Брат І. І. Лабанава-Растоўскага.
Флавій Аэцый
Флавій Аэцый (Flavius Aëtius; пам. ) — палкаводзец Заходняй Рымскай імперыі, трохразовы консул (432, 437 і 446 гг.), атрымаў ад гісторыкаў эпітэт «апошні з рымлян». Гоцкі гісторык Іардан так адзначыў заслугі рымскага палкаводца Флавія Аэцыя ў складаны перыяд для імперыі, атакаванай ў 1-й палове V стагоддзя з розных бакоў германцамі і гунамі: «цягавітасцю ў воінскіх справах, асабліва [ўдала] нарадзіўся ён для Рымскай імперыі». Аэцый узначаліў войска імперыі ў 429 годзе. На працягу 25 гадоў Аэцый ўдала адбіваў абмежаванымі сіламі набегі варвараў на ўладанні Заходняй Рымскай імперыі, выступаючы ў ролі не столькі военачальніка, колькі фактычнага кіраўніка імперыі пры слабым імператары Валентыніяне. Аэцый найбольш вядомы ў гістарыяграфіі сваёй перамогай над Атылам у бітве на Каталаўнскіх палях у 451 годзе. У 454 годзе імператар Валентыніян III забіў свайго лепшага палкаводца і дыпламата Аэцыя, а ўжо ў наступным годзе Рым быў разрабаваны вандаламі.
Аляксей Васілевіч Ярмаш
Аляксей Васілевіч Ярмаш (, в. Строкты,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У 1944—1954 гг. на савецкай і партыйнай працы.
NGC 5030
NGC 5030 (іншыя абазначэнні — MCG -3-34-23, PGC 45991) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікрагравітацыя
Мікрагравітацыя — стан, у якім паскарэнне, выкліканае гравітацыяй, вельмі нязначна, сама сіла гравітацыі не змяняецца. Існуюць тры спосабы дасягнуць гэтага стану — такія ж, як і для дасягнення бязважкасці: Напрыклад, на Міжнароднай касмічнай станцыі усё целы знаходзяцца ў стане мікрагравітацыі, таму што неаднароднасць гравітацыйнага поля Зямлі і іншыя з'явы ствараюць паскарэнні, якія дасягаюць значэнняў 10-3...10-1 g.
Стан чыстай бязважкасці, калі вага цела (адсутнасць перагрузкі) у дакладнасці раўна нулю, цяжка дасягнуць, таму што складана кампенсаваць такія з'явы, як ўдары мікраметэарытаў, перамяшчэння паветра і паліва ўнутры касмічнага карабля, неаднароднае прыцягненне ўласна касмічнага карабля.
Адажыа
Адажыа (Adagio — павольна, спакойна) — у музыцы павольны тэмп, музычная п'еса (альбо яе частка), выкананая ў павольным тэмпе.
Адажыа складае другую ступень галоўных музычных рухаў і азначае больш хуткі рух, чым largo («Ларго» — самае павольнае), але павольней andante («Андантэ» — больш рухомае).
У балеце адажыа — павольная сольная або дуэтная кампазіцыя, таксама асноўная частка складаных танцавальных формаў (па-дэ-дэ, гран па і інш.) або комплекс рухаў каля станка і на сярэдзіне залы, які выпрацоўвае ўстойлівасць, уменне спалучаць рухі ног, рук, корпуса.
Юлівіеска
Юлівіеска (Ylivieska) — горад у правінцыі Паўночная Астработнія на захадзе цэнтральнай часткі Фінляндыі. Размешчаны за 130 км на паўднёвы захад ад горада Оўлу і за 79 км на паўночны ўсход ад Кокала. Агульная плошча муніцыпалітэта — 573,14 км², з якіх плошча воднай паверхні — 4,56 км².