cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorians
Dorians — рок-гурт з Ерэвана, Арменія, створаны ў чэрвені 2008 года Ваагнам Геваргянам, які з’яўляецца прадзюсарам гурта.
Біяграфія
У лютым 2009 года гурт удзельнічаў у адборы для ўдзелу ў конкурсе Еўрабачанне. У красавіку 2009 года гурт выйграў узнагароду «Лепшы дэбют» на армянскай музычнай прэміі Ташыр ў Маскве.
У 2011 годзе Dorians заваявалі адразу 3 прэміі Армянскай нацыянальнай музычнай прэміі ў намінацыях «Лепшы рок-гурт», «Лепшае відэа» і «Лепшы вакал».
У красавіку 2011 года гурт выпусціў свой першы студыйны альбом «Fly», які быў запісаны на студыі «IPS» у Бруселі і выпушчаны студыяй «Translab» у Парыжы.
У жніўні 2011 года гурт выступіў у якасці разагрэву падчас канцэрту Сержа Танкяна ў Ерэване.
13 снежня 2011 Dorians перамаглі ў намінацыях «Rock!» і «Лепшы вакал» на VAN Music Awards 2011.
10 верасня ў спартыўна-канцэртным комплексе імя. К. Дземірчана і 13 верасня ў Нагорным Карабаху адбыліся гала-канцэрты гурта Dorians сумесна з клавішнікам Дэрэкам Шэрынянпм. Спецыяльным госцем канцэрту быў Глен Х'юз.
Гурт з песняй «Lonely Planet» прадставіў Арменію на конкурсе песні Еўрабачанне 2013,  заняўшы ў фінале 18-е месца.
Скарпіёны
Скарпіёны (Scorpiones) — атрад класа, падтыпа , тыпу.
Прыналежныя да гэтага атрада жывёлы — выключна наземныя формы, якія сустракаюцца толькі ў гарачых краінах. Усяго вядома каля 1200 відаў скарпіёнаў. Сярод іх і самыя вялікія павукападобныя, такія як гвінейскі імператарскі скарпіён, які дасягае ў даўжыню 180 мм, і самыя маленькія — даўжынёй усяго 13 мм. Слова скарпіён паходзіць са σκορπιός — скорпіёс.
Вядомы з сілуру. Пашыраны ў трапічных і субтрапічных паясах, на поўдні ўмеранага пояса. Жывуць у камяністых мясцінах, у гарах, пустынях, вільготных лясах, на марскіх узбярэжжах.
Даўжыня звычайна 5—10 см. Галавагрудзі ўкрыты суцэльным панцырам з парай сярэдзінных і некалькімі парамі бакавых вачэй. Членістая гібкая метасома («хвост») мае на апошнім членіку брушка парную ядавітую залозу, якая адкрываецца на канцы выгнутага джала. Хеліцэры невялікія, клюшнепадобныя. Клюшні масіўныя. Дыхаюць лёгкімі. Апладненне сперамтафораміЮ вонкава-ўнутранае. Жывародныя, некаторыя адкладваюць яйцы. Начныя драпежнікі.
Укол балючы для чалавека, а некаторых трапічных — смяротны.
Свабода (газета, 1990)
Пачаткам газэты стаў падрыхтаваны ў сакавіку 1990 С. Дубаўцом, П. Жуком і А. Гурковым выпуск «Дзень Волі-90». У красавіку 1990 выйшаў першы нумар «Свабоды». Рэдакцыя лічыла сваю газету пераемніцай выдання «Свабода», адзіны нумар якога быў падрыхтаваны ў 1902.
Заснавальнік П. Жук, галоўны рэдактар І. Гермянчук (з 1991). З 1993 па 1997 гады рэдакцыя знаходзілася на вул. Іванаўскай, 56 у Мінску.
Газета асвятляла пытанні грамадска-палітычнага, эканамічнага, культурнага і духоўнага жыцця Беларусі, знаёміла чытачоў з міжнароднымі падзеямі, друкавала матэрыялы па гісторыі Беларусі. Рэдакцыя выдання стаяла на нацыянальна-дэмакратычных пазіцыях, крытычна адносілася да дзеючых на Беларусі органаў улады.
«Свабода» забароненая 24.11.1997. З 16.1.1998 газета пачала выходзіць пад назваю «Навіны», з 25 лютага 2000 — «Наша Свабода».
Маргарыта Брабанцкая
Маргарыта Брабанцкая (Marguerite de Brabant, Margaretha van Brabant), (1323—1380 .) — дачка герцага Брабанта Жана III і Марыі д’Эўро, жонка графа Фландрыі Луі II Мальскага.
Біяграфія
Маргарыта нарадзілася 9 лютага 1323 года. Яна была другой дачкой брабанцкага герцага Жана III і Марыі д’Эўро. Дынастычны шлюб яе бацькоў быў заключаны ў 1311 годзе, калі тыя былі яшчэ дзецьмі. Іх першае дзіця, Жанна, нарадзілася ў 1322. Пасля нараджэння Маргарыты ў сям’і з’явілася яшчэ чацвёра дзяцей: Марыя, Жан, Генрых і Готфрыд. Сыны памерлі яшчэ пры жыцці бацькі. Спадчынніцай герцага стала старэйшая з дочак — Жанна.
Калі ў 1337 годзе кароль Англіі Эдуард III прад’явіў свае прэтэнзіі на французскую карону, Жан III, які даводзіўся яму кузенам, стаў яго саюзнікам. У ліпені 1338 года Эдуард III высадзіўся ў Антверпене, а ў ліпені 1339, атрымаўшы папярэдне абяцаныя льгота і ўзнагароду за падтрымку, Жан III даў згоду на заручыны Маргарыты з Эдуардам, старэйшым сынам Эдуарда III. Пасля двух гадоў беспаспяховых ваенных дзеянняў на поўначы Францыі Эдуард III, нягледзячы на перамогу пры Слёйсе, вымушаны быў вярнуцца на радзіму праз адсутнасць сродкаў.
Хоць Жан III прасіў у 1343 годзе папскага дазволу на шлюб сваёй дачкі Маргарыты і прынца Эдуарда, як было абумоўлена загадзя, Эдуарда III саюз з Ніжнімі краінамі ўжо не цікавіў. Яго казна была пустой, і маштабныя ваенныя аперацыі не прыцягвалі яго ўвагу.
1 ліпеня 1347 года ў Сен-Кантэне адбылося вяселле Маргарыты Брабанцкай і Луі Мальскага, графа Фландрыі. Яго бацька загінуў за год да гэтага ў бітве пры Крэсі, пакінуўшы сыну графства Фландрыю, Невер і Рэтэль. К моманту шлюбу нявесце было 24 гады, а жаніху споўнілася 16. У пары нарадзілася трое дзяцей:
У 1355 годзе памёр бацька Маргарыты, Жан III, завяшчаўшы Брабант старэйшай дачцы Жанне. Людовік Мальскі, лічачы сябе спадчыннікам свайго цесця па праве жонкі, уварваўся ў межы герцагства. У жніўні 1356 Жанна і яе муж Венцаслаў Люксембургскі звярнуліся па дапамогу да імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла IV. Карл сустрэўся ў Маастрыхце з прадстаўнікамі ўсіх зацікаўленых бакоў, уключаючы прадстаўнікоў гарадоў. Жанне ўдалося захаваць за сабой тытул і ўладанні, але, не маючы спадчыннікаў, у 1404 годзе яна завяшчала Брабант унуку Луі Мальскага і Маргарыты, дваццацігадоваму Антуану Бургундскаму.
У 1357 годзе адбылося вяселле сямігадовай Маргарыты Фландрскай, дачкі Луі і Маргарыты, і дзевяцігадовага Філіпа Руўрскага, сына каралевы Францыі Жанны Авернскай ад першага шлюбу, які ўжо насіў тытулы графа Бургундскага і Артуа і герцага Бургундыі. Праз тры гады Філіп атрымаў таксама ад маці графства Авернь і Булонь. Але ў 1361 годзе ён памёр ад чумы, не пакінуўшы нашчадства. Графствы Бургундыю і Артуа атрымала ў спадчыну свякруха Маргарыты Брабанцкай Маргарыта Французская, якой Філіп даводзіўся траюрадным пляменнікам. Герцагства Бургундскае кароль Францыі Іаан II Добры праз два гады перадаў свайму сыну Філіпу II Смеламу, за якога Маргарыта Фландрская выйшла замуж у 1369 годзе, праз дзевяць гадоў пасля смерці першага мужа.
Лучайка
Лучайка — тапонім:
Маргарыта Брабанцкая
Біяграфія
Памерла Маргарыта Брабанцкая ў 1380 годзе.
Ліўэлін Вялікі
Ліўэлін Вялікі (Llywelyn Fawr; каля 1173–) — князь Гвінеда і фактычны правіцель большай часткі Уэльса.
У час дзяцінства Ліўэліна Гвінедам кіравалі два яго дзядзькі, якія падзялілі каралеўства паміж сабой пасля смерці свайго бацькі Оўайна Гвінеда. Ліўэлін уступіў з імі ў барацьбу і стаў аднаасобным уладаром, а пазней захапіў і частку Повіса, зрабіўшыся такім чынам самаю уплывоваю фігураю Уэльса.
Заключыў угоду з каралём Англіі Джонам Беззямельным і ў 1205 ажаніўся з яго незаконнаю дачкой Джаанай. Пазней адносіны паміж правіцелямі сапсаваліся; у 1211 Джон нападаў на Гвінед, пазней Ліўэлін падтрымліваў англійскіх баронаў у барацьбе з каралём за Вялікую хартыю.
Дом па Савецкай вуліцы, 2 (Пінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 2 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, на рагу з вуліцай Кулікова.
Францішак Копечны
Францішак Копечны (4 кастрычніка 1909, Урчыцы — 27 сакавіка 1990, Врагавіцы) — чэшскі славіст і багеміст. Займаўся этымалогіяй і дыялекталогіяй.
Біяграфія
Нарадзіўся ва Урчыцах, у кастрычніку 1909 года, праз некалькі гадоў перабраўся з бацькамі ў Врагавіцы. Вучыўся ў гімназіі, а потым на філасофскім факультэце Масарыкава ўніверсітэта ў Брно па спецыяльнасці «чэшская і нямецкая мовы». Доктарскую ступень атрымаў у 1935 годзе. Атрымаў прапанову працаваць над стварэннем чэшскай мовы, але не прыняў яе.
Дом па Савецкай вуліцы, 2 (Пінск)
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны дом вузкім тарцовым фасадам выходзіць на вул. Савецкую. Сіметрычна-восевая кампазіцыя фасада падкрэслена ў цэнтры ўваходным рызалітам, завершаным фігурным атыкам з пінаклямі. Уваход вылучаны лучковым франтонам. Пластыка фасада ствараецца вуглавымі лапаткамі, лучковымі клінападобнымі аркамі аконных праёмаў, прафіляваным карнізам з аркатурным фрызам. Уваход на 2-і паверх з боку двара праз самастойную лесвічную клетку. У архітэктуры выкарыстаны пластыка-арнаментальныя якасці цаглянай муроўкі.
Францішак Копечны
Біяграфія
З 1945 года прафесар славістыкі Оламаўцкага ўніверсітэта. У 1952 годзе пераходзіць у Інстытут славістыкі Чэшскай акадэміі навук. У лістападзе 1970 года атрымаў медаль І. Добраўскага, а праз шэсць гадоў выйшаў на пенсію.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне этымалогіі, сінтаксісу, дыялекталогіі славянскіх моў, культуры і філасофіі мовы: «Асновы чэшскага сінтаксісу» (1958). «Трыванне дзеяслова ў чэшскай мове» (1962). Галоўны рэдактар і адзін з аўтараў «Этымалагічнага слоўніка славянскіх моў» (т. 1—2, 1973—1980), у якім спалучаны сінтаксічны і этымалагічны аналізы. Складальнік «Этымалагічнага слоўніка чэшскай мовы» (1952), «Асноў агульнаславянскага слоўнікавага саставу» (1981, у сааўтарстве) і інш. Галоўны рэдактар «Слоўніка стараславянскай мовы» (вып. 1, 1958).
I Форум рэгіёнаў Беларусі і Украіны
I Форум рэгіёнаў Беларусі і Украіны — міжнародны форум, які прайшоў у Гомелі 25—26 кастрычніка 2018 года.
IC 3
IC 3 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэзар Аўату
Фларын Чэзарэ Аўату (Cezar Florin Ouatu; нар. Плаешці, Румынія) — румынскі спявак, які быў абраны прадставіць Румынію на конкурсе песні «Еўрабачанне 2013», з песняй «It's My Life».
Еўрабачанне-2013
16 мая 2013 года спявак прадстаўляў Румынію на конкурсе песні Еўрабачанне 2013 у шведскім горадзе Мальмё і выступаў у другім паўфінале. Па выніках галасавання ў Чэзарэ быў сямнаццаты нумар выступлення, пасля швейцарскай групы «Takasa». Па выніках галасавання другога паўфіналу журы і тэлегледачоў спявак прайшоў у фінал конкурсу, які адбыўся 18 мая 2013 года. Выступаў у фінале Чэзарэ пад нумарам - 14.
Зосімавічы
Зо́сімавічы (, Зосимовичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міжэвіцкага сельсавета.
Валерый Мікалаевіч Карашкоў
Біяграфія
Валерый Карашкоў нарадзіўся ў 1953 годзе ў г. Іўе Гродзенскай вобласці.
У 1975 годзе скончыў Мінскае вышэйшае інжынернае зенітна-ракетнае вучылішча СПА.
1975—1976 — служыў у войску.
1977—1981 — інжынер, старшы інжынер, начальнік адзела ЦКБ «Стандарт».
1992—1994 — старшыня Камітэта па стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
1994—1997 — старшыня Камітэта па стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі Міністэрства адукацыі і навукі Беларусі.
1997—2001 — старшыня Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі Беларусі.
2001—2006 — старшыня Камітэта па стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
5 мая 2006 — 14 снежня 2011 — старшыня Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі Беларусі.
Аўтар болей за сто пяцьдзясят навуковых прац і артыкулаў, кандыдат тэхнічных навук, дацэнт, сапраўдны член Беларускай інжынернай акадэміі, Акадэміі праблем якасці Расійскай Федэрацыі, Метралагічнай акадэміі Расійскай Федэрацыі.
Узнагароды
У 2002 годзе ўзнагароджаны Граматай Выканаўчага камітэта СНД, Ганаровай граматай Савету Міністраў Рэспублікі Беларусь.
10 кастрычніка 2008 годзе за актыўную працу па ўмацаванні і развіцці Садружнасці Незалежных Дзяржаў узнагароджаны граматай СНД.
Падзяка прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Віктар Уладзіміравіч Еўсцігнееў
Віктар Уладзіміравіч Еўсцігнееў (нар. 1941) — беларускі вучоны ў галіне неўралогіі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі РБ. Акадэмік Беларускай акадэміі медыцынскіх навук.
Навуковая дзейнасць
Галіна навуковых інтарэсаў: нутрачарапная гіпертэнзія, хірургічнае лячэнне эпілепсіі, заканамернасці змены акустычных ваганняў галаўнога мозгу (доктарская дысертацыя), праблемы цэрэбраваскулярных захворванняў і інш.
Аляксандр Францавіч Шпілеўскі
Алякса́ндр Фра́нцавіч Шпіле́ўскі  — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь (2001—2014).
Біяграфія
Скончыў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1981), Вышэйшую школу КДБ СССР (1990), юрыст. Дзяржаўны саветнік мытнай службы II рангу.
З 1974 па 1992 гады служыў у КДБ БССР на розных пасадах. Апошняе месца службы — начальнік адзелу Мінскага гарадскога ўпраўлення па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю. З 1992 па 1996 гады працаваў начальнікам упраўлення, начальнікам інспекцыі Кантрольнай палаты Рэспублікі Беларусь па горадзе Мінску. У 1995 годзе абраны ў склад Вярхоўнага Савета XIII склікання, адкуль перайшоў у Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу. У 2000 годзе абраны ў склад Палаты прадстаўнікоў II склікання. Дэпутат Парламенцкага сходу Беларусі і Расіі.
З 8 мая 2001 года быў памочнікам прэзідэнта — галоўным інспектарам па Мінску. 24 верасня 2001 прызначаны старшынёй Дзяржаўнага мытнага камітэта Беларусі. 6 лістапада 2014 пайшоў у адстаўку з пасады старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Беларусі.
Allium iranicum
Allium iranicum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Іране і паўночным Іраку. 2n = 32.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Іране і паўночным Іраку.
Фтарыды азоту
Фтарыды азоту — неарганічныя злучэнні азоту з фторам. Вядомыя трыфтарыд азоту NF3, Дыфтордыязін N2F2, тэтрафторгідразін N2F4, азід фтору FN3, а таксама оксіфтарыд азоту NOF. Спробы сінтэзаваць NF5 пацярпелі няўдачу.
Фізічныя ўласцівасці
Фтарыд азоту — бясколерныя газы са спецыфічным пахам.
Атрыманне
NF3: электроліз расплаву NH4HF2.
N2F4: рэакцыя NF3 з вугляродам.
N2F2: рэакцыя фтору з азідам натрыю.
Пасохля
Пасохля (Посохля) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 297
NGC 297 (іншае абазначэнне — PGC 1020464) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асмік
Таццяна Сцяпанаўна Акапян, вядомая пад псеўданімам Асмік (21 сакавіка 1879, Нахічэвань — 23 жніўня 1947, Ерэван) — армянская савецкая актрыса, народная артыстка Армянскай ССР (1935).
Біяграфія
З юных гадоў выступала ў розных тэатральных трупах на радзіме і ў Тыфлісе. У 1906 годзе была запрошана ў трупу Армянскага драматычнага таварыства ў Тыфлісе, дзе пачала сваю прафесійную сцэнічную дзейнасць.
З 1926 года — у кіно. Узначальвала трупу народнага тэатра ў Дыліжане, а з 1921 года была вядучай актрысай Армянскага тэатра імя Г. Сундукяна. Згуляла мноства класічных роляў у тэатры і ў кіно.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Армянскай ССР I склікання.
Пры апазнанні – затрымаць
«Пры апазнанні — затрымаць» — аповесць беларускага пісьменніка Васіля Хомчанкі (1983). Складаецца з дваццаці трох раздзелаў. Кніга прысвечана беларускаму паэту Францішку Багушэвічу.
Сюжэт
Судовы следчы Францішак Багушэвіч са сваім памочнікам Патапенкам займаецца раскрыццём злачынстваў у невялікім горадзе і найбліжэйшых вёсках. Аднаго разу, расследуючы чарговае злачынства, якое ўсе палічылі за падпал, Багушэвіч натыкаецца на доказы больш сур'ёзнай справы. Паступова следчы разумее, што ў горадзе хаваецца стваральнік бомбаў, які працуе на рэвалюцыянераў. Ідучы па слядах злачынца, Францішак дазнаецца, што злодзей ёсць ніхто іншы, як Сяргей Сілаеў, вядомы ў горадзе ў якасці пана Сакалоўскага. Ён даўні знаёмы Багушэвіча, бо шмат гадоў назад, у час паўстання 1863—1864 гадоў, паратаваў яго. Следчы прабуе выратаваць Сяргея, якому здрадзілі і па якога адправілі жандараў. Сілаеў, што маніўся ў гэты дзень ажаніцца са сваёй каханкаю Нонай, змушаны ўцякаць разам з ёю.
Беларусы замежжа
Беларусы замежжа — асобы, якія пастаянна пражываюць за межамі Беларусі і ідэнтыфікуюць сябе як беларусы або з’яўляюцца выхадцамі з тэрыторыі сучаснай Рэспублікі Беларусь.
Тэрмін быў уведзены Законам № 162-З «Аб беларусах замежжа» ад 16 чэрвеня 2014 года, прынятым Палатай прадстаўнiкоў 14 мая 2014 года і адобраным Саветам Рэспублікі 30 мая 2014 года.
У верасні 2014 г. пры МЗС створаны Кансультатыўны савет па справах беларусаў замежжа на чале з Міністрам замежных спраў. У яго ўвайшлі 32 прадстаўнікі дыяспары з 18 краін. Савет ўзгадняе сумесныя захады па ўмацаванні партнёрства дзяржавы і дыяспары.
Вызначэнне
Да беларусаў замежжа адносяцца наступныя асобы:
Македонія (Грэцыя)
Македо́нія або Грэ́чаская Македо́нія (Μακεδονία альбо ) — рэгіён на поўначы Грэцыі.
Геаграфія
Насельніцтва каля 2,5 мільёнаў, каля 98 % грэкі.
Рэлігія
Больш за 98 % грэкаў належаць да грэчаскай праваслаўнай царквы.
Крукі 1
Крукі́ 1 (, Крюки 1) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Аляксандр Сахачэўскі
Алякса́ндр Сахачэ́ўскі, сапраўднае імя Лейб Сондэр (, мястэчка Ілаў, Сахачэўскі павет, Мазавецкае ваяводства, Царства Польскае — 15 чэрвеня 1923, Бідэрмансдорф каля Вены) — польскі мастак яўрэйскага паходжання, прадстаўнік «рамантызму».
Біяграфія
Вучыўся ў Варшаўскай школе рабінаў. З 1860 года ў Акадэміі мастацтваў у Варшаве пад кіраўніцтвам прафесара Юзафа Зімлера. Быў арыштаваны восенню 1862 года на хвалі арыштаў пасля замаху на Аляксандра Веляпольскага, быў вязнем Варшаўскай цытадэлі. Быў асуджаны пасля выбуху паўстання 1863—1864 гадоў на 20 гадоў катаргі ў Сібіры. Пасля вяртання з ссылкі царскі ўрад забараніў яму вярнуцца ў Царства Польскае, ён быў вымушаны пасяліцца ў Львове. Пазней жыў у Мюнхене і Бруселі, дзе стварыў цыкл дакументальных малюнкаў, сведчанняў аб дэпартацыі паўстанцаў на месца адбыцця пакарання, побыт катаржан. Сярод самых вядомых — Развітанне з Еўропай (1894). Малюнак мае сімвалічнае значэнне, ушаноўвае памяць шэрагу вядомых рэпрасаваных паўстанцаў, у тым ліку і самога сябе — мужчына, які паклаў руку на слуп. З 1903 жыў у Вене.
У 1956 годзе Міністэрства культуры СССР перадала Польшчы калекцыю прац Аляксандра Сахачэўскага. На сотую гадавіну пачатку паўстання 1863—1864 гадоў (1963) калекцыя была выстаўлена ў музеі X павільёна Варшаўскай цытадэлі (у пастаяннай экспазіцыі).
Віктар Аляксандравіч Грамыка
Ві́ктар Алякса́ндравіч Грамы́ка (, Сенькава,  — ) — беларускі жывапісец, педагог. Ганаровы член Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), прафесар (1981). Народны мастак БССР (1991). Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1970). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У 1948—1951 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы. У 1953 годзе паступіў у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут, які скончыў у 1958 годзе. Вучыўся ў Івана Ахрэмчыка і Віталя Цвіркі. У 1959—1997 гадах выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў.
Член Саюза мастакоў БССР ад 1959 года, старшыня праўлення ў 1962—1972 і ў 1977—1982 гадах.
Член КПСС з 1964 года.
IC 4
IC 4 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Пегас.
Віктар Аляксандравіч Грамыка
Біяграфія
Памёр года. Развітанне адбылося 11 ліпеня ў будынку Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Творчасць
Працаваў у станковым жывапісе ў жанрах карціны, пейзажа, партрэта. У яго творчасці шырока адлюстравана тэма Вялікай Айчыннай вайны. Асноўныя працы: палотны «Салдаты» (1967), «1941 год. Над Прыпяццю» (1970), «Жанчынам Вялікай Айчыннай прысвячаецца» (1972), «Песня аб маім атрадзе» (1978), «Яблыкі ўраджаю 1941 года» (1987); партрэты Янкі Брыля (1968), камісара А. Ф. Юр’ева (1982), Васіля Быкава (1984); краявіды «Льны беларускія» (1970), «Ліпень пахне травой» (1990), «Над старымі акопамі — цішыня» (1995) і інш. Яго творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, Траццякоўскай галерэі ў Маскве.
IC 4
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Аляксандравіч Грамыка
Узнагароды
Дзяржаўныя узнагароды СССР: ордэн «Айчыннай вайны» I ступені, ордэн «Чырвонай Зоркі», ордэн «Знак Пашаны», медалі, Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР і Вярхоўнага Савета РСФСР.
У Рэспубліцы Беларусь узнагароджаны медалем Францыска Скарыны (1996).
Чарняўскі сельсавет
Чарня́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Чарняўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Касцюковіцкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ельненскага сельсавета, у склад Баханскага сельсавета перададзены вёскі Новы Мосін і Стары Мосін, у склад Бярозкаўскага сельсавета — вёска Клін і пасёлак Янава. З 17 красавіка 1962 года сельсавет у складзе Касцюковіцкага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна. 5 снежня 2011 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бярозкаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 500 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 3,4 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: аграгарадок Ельня, вёскі Аляксандравічы, Андронаўшчына, Арцюхоўка, Кляноўка, Крынічка, Марцінаўка, Новы Пуць, Селішча і Чарняўка.
Дом па Савецкай вуліцы, 3 (Пінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 3 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны ў пачатку XX ст.
Архітэктура
Невялікі кампактны будынак уяўляе сабой аднапавярховы, прамавугольны ў плане аб’ём з пластычным мансардавым дахам. Карніз аформлены сухарыкамі.
Вінкранж
Вінкранж (люксемб. Wëntger, фр. Wincrange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Вінкранж з'яўляецца часткай кантона Клерво. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 3660 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1296 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 113,36 км ² (па займаемай плошчы 1 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 528 м. (12 месца з 116 камун), найменшая 350 м. (114 месца з 116 камун).
Ельненскі сельсавет (Хоцімскі раён)
Е́льненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Ельня.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Ельненскі (Яльнянскі) сельсавет у складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Касцюковіцкім раёне, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Хоцімскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 сакавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Чарняўскага сельсавета.
Свіркавец
Свіркавец (Свирковец) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Махоўка
Махо́ўка (, Маховка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 34,5 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 34,5 км ад Мінска, 11,5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Гісторыя
У канцы XIX стагоддзя фальварак Махаўшчына ў Дудзіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, 12 жыхароў; урочышча, 11 жыхароў. У пачатку XX стагоддзя фальварак, 12 жыхароў; урочышча, 7 жыхароў; хутар, 7 жыхароў. У 1917 годзе ў фальварку 11 жыхароў; на хутары 2 двары, 11 жыхароў; леснічоўка, 5 жыхароў.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
24 лістапада 1966 года да Махоўкі былі далучаны вёскі Дубінкі і Чырвоны Бераг.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Латэнтны аўтаімунны дыябет у дарослых
Латэнтны аўтаіммунны дыябет у дарослых (latent autoimmune diabetes in adults, LADAlatent autoimmune diabetes in adults, LADA; «дыябет 1.5 тыпу») — цукровы дыябет, сімптомы і пачатковае цячэнне якога адпавядаюць клінічнай карціне дыябету другога тыпу, але прытым этыялогія ляжыць бліжэй да дыябету першага тыпу: выяўляюцца антыцелы да бэта-клетак падстраўнікавай залозы і ферменту глутаматдэкарбоксілазе. Па розных ацэнках, у розных папуляцыях ад 6 % да 50 % пацыентаў з дыягназам «цукровы дыябет II тыпу» на самай справе хварэюць латэнтным аўтаімунным дыябетам дарослых. Магчыма, LADA уяўляе сабой «мяккі» край спектру праяў дыябету 1-га тыпу.
Урмія (возера)
У́рмія, раней Рэзайе ( — Дар’ячэ-е Оруміе, Urmiya gölü, Ուրմիա լիճ или Կապուտան (Капутан), Gola Urmiyê) — бяссцёкавае салёнае возера на Армянскім нагор’і, на паўночным захадзе Ірана, найбуйнейшае возера Блізкага і Сярэдняга Усходу.
Лемеш
Лемеш — прозвішча.
Крывец (Слонімскі раён)
Крыве́ц (, Кривец) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міжэвіцкага сельсавета.
NGC 299
NGC 299 (іншае абазначэнне — ESO 51-SC5) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ібрагім Ізат ад-Дуры
Ізат Ібрагім ад-Дуры (عزةبراهيم الدوري; 1 ліпеня 1942 — 25 кастрычніка 2020) — іракскі палітычны і ваенны дзеяч, міністр унутраных спраў Ірака (1974—1979), сват Садама Хусейна і яго намеснік на пасадзе старшыні Савета рэвалюцыйнага камандавання (1979—2003) і сакратара партыі Баас (1991—2003).
Пасля амерыканскага ўварвання, захопу і пакарання Хусейна, Ібрагім ад-Дуры замяніў яго на пасадзе сакратара партыі Баас і стаў адным з лідараў узброенага супраціву супраць амерыканскай акупацыі і новага іракскага ўрада. 3 кастрычніка 2007 года ён узначаліў аб’яднаны фронт розных баасісцкіх груповак пад назвай «Найвышэйшае камандаванне джыхаду і вызвалення». Перыядычна выступаў з відэазваротамі, дзе крытыкаваў новы рэжым.
Ранняе жыццё
Ізат ад-Дуры нарадзіўся 1 ліпеня 1942 года ў вёсцы ад-Дур непадалёк ад горада Тыкрыт — радзімы Садама Хусейна, у сям’і гандляра лёдам. У 1963 годзе ён быў арыштаваны з групай баасістаў па абвінавачванні ў спробе дзяржаўнага перавароту і прабыў у турме да 1967 года
Ізат прыняў актыўны ўдзел у перавароце 1968 года, у выніку якога партыя «Баас» прыйшла да ўлады. Ізат ад-Дуры і Таха Ясін Рамадан сталі адзінымі ўдзельнікамі тых падзей, якія выжылі да моманту звяржэння партыі «Баас» у 2003 годзе (астатнія былі пакараны смерцю або памерлі натуральнай смерцю). Пасля займаў пасаду міністра аграрнай рэформы. Яго дачка Суха была замужам за Удэя — сынам Садама Хусейна.
Палітычная дзейнасць
Пры Садаме Хусейне — намеснік генеральнага сакратара іракскага рэгіянальнага кіраўніцтва партыі «Баас».
Ізат ад-Дуры меў ганаровае званне генерал-лейтэнанта, пры гэтым не маючы ні ваеннага, ні якога-небудзь іншай вышэйшай адукацыі. Уся яго ваенная дзейнасць заключалася ў тым, што ў вышэйшым партыйным кіраўніцтве ён вёў пытанні ваеннага будаўніцтва, што дазволіла яму ўсталяваць даверныя адносіны з вышэйшым камандным складам іракскай арміі, Рэспубліканскай гвардыі і сіл бяспекі.
Калі пачалася вайна ў Персідскім заліве газета «Нью-Ёрк Таймс» працытавала словы ад-Дуры, які прыгразіў курдам, каб тыя ва ўмовах вайны не рабілі якіх-небудзь дзеянняў.
На працягу 1990-х гадоў ад-Дуры, прадстаўляў Ірак на арабскіх і мусульманскіх самітах, паколькі Садам Хусейн пасля 1990 года (год акупацыі Кувейта) ні разу не пакідаў краіны. Выступы малапісьменнага ад-Дуры на арабскіх самітах не адрозніваліся вытанчаным дыпламатычным складам. Яго прамовы характарызаваліся моцнымі выразамі і абразамі ў адрас сваіх апанентаў. Так, на саміце Арганізацыі ісламскай канферэнцыі ў Дохе (Катар) у пачатку сакавіка 2003 года ў запале палемікі ён абазваў кіраўніка кувейцкай дэлегацыі шэйха Мухамеда ас-Сабаха «макакай» пасля таго, як апошні прапанаваў Садаму Хусейну добраахвотна пакінуць Ірак, каб пазбегнуць яго акупацыі.
Вышук
Пасля падзення Багдаду ў красавіку 2003 года Ізат Ібрагім ад-Дуры, як і многія іншыя паплечнікі Садама, схаваўся. У знакамітай калодзе ігральных карт, выпушчанай для салдат акупацыйнай арміі (Іракская калода), быў каралём крэсцяў. У лістападзе 2003 года камандаванне міжнароднай кааліцыі абвясціла ўзнагароду за злоў Ізата 10 млн долараў. З тых часоў у прэсе шматкроць з’яўляліся паведамленні то аб палоне Ізата Ібрагіма або «чалавека падобнага на яго», то пра яго смерць (апошні раз Ібрагім нібыта памёр 11 лістапада 2005 года ад лейкеміі). Гэтыя паведамленні ні разу не былі пацверджаны. Камандаванне кааліцыйных сіл меркавала, што ад-Дуры ажыццяўляў кіраўніцтва іракскім супрацівам і стаіць за шэрагам узброеных акцый супраць амерыканскіх войскаў у Іраку. З канца 90-х гадоў ад-Дуры лечыўся ад лейкеміі (падчас лячэння ў Аўстрыі ў 1999 годзе яму ледзь удалося пазбегнуць арышту) і вымушаны кожныя 6 месяцаў цалкам абнаўляць кроў, таму кааліцыйным войскам уяўлялася вельмі сумніўным, што ён у стане кіраваць баявымі дзеяннямі
27 сакавіка 2006 года тэлеканал Аль-Джазіра прайграў аўдыёзварот Ізата Ібрагіма да ўдзельнікаў саміту Лігі арабскіх дзяржаў у Хартуме. Зрынуты віцэ-прэзідэнт заклікаў арабскія краіны аказаць падтрымку іракскім баевікам. 2 ліпеня іракскія ўлады апублікавалі спіс 41 найбольш адшукваемага злачынца Ірака, які ўзначальваў Ізат Ібрагім. Спіс быў адпраўлены ў Інтэрпол, але ўсе спробы арыштаваць былога віцэ-прэзідэнта былі дарэмнымі. У жніўні наступнага года іракскія ўлады апублікавалі новы спіс дзеячаў садамаўскага рэжыму. Яго таксама зноў узначаліў Іза ад-Дуры.
Пераемнік Садама
Былы прэзідэнт Ірака Садам Хусейн быў пакараны смерцю па прысудзе трыбуналу 30 снежня 2006 года. 17 студзеня 2007 года на сайце іракскага супраціву albasrah.net было апублікавана факсіміле рашэння рэгіянальнага кіраўніцтва Баас, датаванае «сярэдзінай студзеня» аб абранні Ізата Ібрагіма генеральным сакратаром рэгіянальнага кіраўніцтва партыі.
З’яўляючыся прадстаўніком кансерватыўнага кірунку партыі, пасля пакарання смерцю Хусейна ўступіў у канкурэнцыю з больш пракматычным Мухамедам аль-Ахмедам і яго арганізацыяй «Аль-Аўда». Ва ўнутранапатрыйнай барацьбе прыхільнікі ад-Дуры перамаглі.
У кастрычніку ў Багдадзе адбыўся сход вядучых баасістаў. На ім было заяўлена аб стварэнні адзінага фронту супраціву з 22 баявых груп пад камандаваннем ад-Дуры. Фронт атрымаў назву «Найвышэйшае камандаванне джыхаду і вызвалення». У ліпені наступнага года на вуліцах іракскай сталіцы з’явіліся ўлёткі са зваротам ад-Дуры, у якіх ён заяўляў, што «2008 год стане апошнім годам амерыканскай прысутнасці ў Іраку». У наступныя гады неаднаразова заяўлялася аб паланенні або смерці ад-Дуры.
Першыя візуальныя доказы яго выжывання ўсплылі 7 красавіка 2012 года, калі яго гадзінны відэазварот быў размешчаны ў Інтэрнэце. У відэа ён асуджаў багдадскі шыіцкі ўрад. Асабісты саветнік прэм’ер-міністра Малікі Алі Аль-Мусаві заявіў, што відэа з’яўляецца прапагандай, але ён сумняваўся, што ад-Дуры ўсё яшчэ ў Іраку, паколькі яму неабходна шырокая медыцынская дапамога па шэрагу захворванняў. Нібыта прымаў актыўны (але да канца нявысветлены) удзел у станаўленні тэрарыстычнай арганізацыі «Ісламская дзяржава». Доўгі час яго месцазнаходжанне заставалася невядомым. 17 красавіка 2015 года з’явіліся паведамленні аб гібелі ад-Дуры пры захопе іракскімі войскамі горада Тыкрыта, але камандаваннем баасістаў факт яго гібелі быў абвергнуты.
Смерць
Раніцай 26 кастрычніка 2020 года ад прэс-сакратара партыі Баас Худэйра аль-Муршыдзі стала вядома, што папярэднім днём ад-Дуры памёр. Пахаванні прайшлі ў іракскай правінцыі Салах ад-Дзін, у вёсцы ад-Дур каля Тыкрыта. Труна была загорнута ў сцяг Ірака (даваенны, што існаваў да 2003 года). Пахаванне палітыка наведалі некалькі тысяч чалавек.
Allium iranshahrii
Allium iranshahrii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Ірана.
Скоблянка (Манастыршчынскі раён)
Скоблянка (Скоблянка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Копра
Копра (з малаяльскай: копара) — высушаны алеісты эндасперм арэхаў какосавай пальмы. Белыя ці жаўтлявыя кавалачкі таўшчынёй 6-12 мм, пакрытыя скуркай. Ядомая. Копра ўтрымоўвае ў сярэднім 6% вады, 67% тлушчу, 16% вугляводаў, 9% бялку. Гарачым прэсаваннем з копры атрымліваюць лёгкаплаўкі алей (tпл 20-27 ° С), які выкарыстоўваецца ў ежу і як тэхнічная сыравіна. Жмых копры - каштоўны канцэнтраваны корм для жывёлы. З аднаго арэха атрымліваюць ад 80 да 500 г. копры. Свежы эндасперм какоса змяшчае 30-40% какосавага алею, копры - 60-70%.
Асноўныя вытворцы копры: краіны Паўднёва-Усходняй Азіі (каля 67% сусветнай прадукцыі), Акіянія (каля 10%), Афрыка (3-4%).
Аксіды азоту
Аксіды азоту — неарганічныя бінарныя злучэнні азоту з кіслародам.
Андрэй Віктаравіч Конах
Андрэй Конах (нар. ) — беларускі бадмінтаніст. Сын заслужанага трэнера Беларусі Віктара Конаха.
Аксіды азоту
Спіс аксідаў
Вядомыя 10 злучэнняў азоту з кіслародам. Акрамя пяці класічных аксідаў азоту:выяўленыя яшчэ дымеры дыяксіду азоту — N2O4, і 4 маластабільных злучэння: нітразілазід NON3, нітрылазід NO2N3, трынітрамід N(NO2)3 і нітратны радыкал NO3.
Андрэй Віктаравіч Конах
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Парны разрад
IC 5
IC 5 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кызылырмак
Рака Кызылырмак (Kızılırmak Nehri) або рака Галіс (Άλυς) — самая доўгая рака на тэрыторыі Турцыі. Даўжыня ад вытоку да вусця — 1355 км. Упадае ў Чорнае мора.
Фані Братэ
Фані Інгеборг Мацільда Братэ (Fanny Ingeborg Matilda Brate; 26 лютага 1862 — 24 красавіка 1940) — шведская мастачка. Карціны Фані Братэ створаны пад уплывам шведскага мастака Карла Ларсана, яе працы апяваюць ідылію сямейнага жыцця.
Біяграфія
Фані Братэ была дачкой Ёхана Фрэдэрыка Оскара Густава Экбома (Johan Fredric Gustaf Oscar Ekbom), служачага Карла шведскага, герцага Вестэргётландскага. У 1880 годзе, ва ўзросце васямнаццаці гадоў, яна была прынята ў Каралеўскую акадэмію вольных мастацтваў. У 1887 годзе здзейсніла азнаямленчую паездку ў Парыж. У 1889 годзе пабывала ў Германіі, Даніі, Нарвегіі, Англіі, Аўстрыі і Італіі.
У 1887 годзе Фані выйшла замуж за Эрыка Братэ (1857—1924). У іх сям’і нарадзіліся чатыры дачкі: Астрыд (1888—1929), Торунь (1891—1993), Рагнхільд (1892—1894), Інгігерда (1899—1952). Будучы замужам, Фані была вымушана пакінуць жывапіс, але працягнула свой удзел у шведскім свеце мастацтваў у якасці заступніка іншых мастакоў.
У 1891 годзе Фані стала сябрам Асацыяцыі Мастакоў Svenska Konstnärernas Förening.
Працы
Мастачка працавала ў жанрах пейзажу, інтэр’ернай карціны, нацюрморта, партрэта.
Самым вядомым яе творам з’яўляецца карціна Namnsdag («У дзень свята»), напісаная ў 1902 годзе. У цяперашні час яна захоўваецца ў Шведскім нацыянальным музеі. Сярод яе лепшых прац «Сляпая старая» (1903), «Вольная хвіліна» і іншыя.
Фані Братэ з’яўляецца тонкім дзіцячым псіхолагам, у яе карцінах дзеці гуляюць у гульні, падглядаюць за іншымі дзецьмі, сварацца, з захапленнем малююць. У 1943 годзе ў Нацыянальным музеі Швецыі адбылося адкрыццё персанальнай выставы мастачкі, на якой было прадстаўлена 126 яе карцін. Фані малявала алеем і акварэллю. Яе работы, якія паказваюць жыццё людзей у Швецыі XIX стагоддзя, з’яўляюцца важным элементам культурнай спадчыны краіны.
У цяперашні час карціны мастачкі знаходзяцца ў Нацыянальным музеі Швецыі, Гётэбаргскім мастацкім музеі, у Музеі Паўночных краін і ў прыватных калекцыях.
TeX
(чытаецца як Тэх; ад τέχνη — «мастацтва», «майстэрства») — сістэма камп'ютарнай вёрсткі, задуманая і ў значнай ступені распрацаваная Дональдам Кнутам, выпушчаная ў 1978. Унутры самой сістэмы вёрсткі яе імя фарматуецца як.
Разам з мовай апісання шрыфтоў METAFONT і сямействам гарнітур Computer Modern, TeX распрацоўваўся з дзвюма галоўнымі мэтамі: каб кожны мог ствараць высакаякасныя кнігі, прыкладаючы разумны мінімальны аб'ём намаганняў, а таксама стварэнне сістэмы, вынік працы якой быў бы аднолькавы на ўсіх камп'ютарах, цяперашніх і будучых.
TeX — свабоднае праграмнае забеспячэнне.
Курдская мова
Курдская мова (كوردی, Kurdî, Köpди) — мова курдаў, адна з прадстаўніц паўночна-знаходняй падгрупы іранскіх моў у складзе індаеўрапейскай моўнай сям’і. Распаўсюджаная ў рэгіёне, неафіцыйна званым Курдыстан.
Фактычна ўяўляе сабой некалькі моў (традыцыйна названых дыялектамі): курманджы (паўночнакурдская), сарані (цэнтральнакурдская), лекі, зазакі, гарані (два апошнія дыялекты, падобныя адзін да аднаго, істотна адрозніваюцца ад папярэдніх). Адрозненні ў фанетыцы і каранёвым складзе паміж імі нязначныя, аднак маюцца значныя адрозненні ў марфалогіі, таму паразуменне паміж носьбітамі названых дыялектаў амаль цалкам згублена. Гэта звязана з марфалагічнай перабудовай, якой падвергнулася ў Сярэднія стагоддзі большасць іранскіх моў. У цяперашні час пад «курдскім мовай» часцей за ўсё разумеюць чатыры дыялекты:
На дыялекце макрыяні размаўляюць у Піраншахры і Біджары.
Жаўрыд
Жаўрыд — прозвішча.
Сямён Абрамавіч Ляльчук
Сямён Абрамавіч Ляльчук (,  — ) — яўрэйскі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і служачага. Скончыў Мінскі педагагічны інстытут у 1939 годзе. Служыў у арміі. У час Вялікай Айчыннай вайны быў на фронце.
У ліпені 1941 года прапаў без вестак на фронце.
Вершы пачаў друкаваць яшчэ да вучобы ў інстытуце ў газеце «Юнгер ленінец» («Юны ленінец»), у 1938 годзе пачаў друкавацца ў часопісе «Штэрн» («Зорка»). Пісаў на мове ідыш. Разам з маладымі паэтамі І.Баруховічам, Х.Гурэвічам, П.Плоткіным выдаў у 1940 годзе калектыўны «Зборнік вершаў». У перакладзе на беларускую мову асобныя творы апублікаваны ў зборніку «Мы іх не забудзем» (1949). У 1985 годзе на мове ідыш у Маскве выйшаў зборнік «Ліра».
NGC 296
NGC 296 (іншыя абазначэнні — UGC 562, MCG 5-3-24, ZWG 501.42, IRAS00523+3116, PGC 3260) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Правы чалавека на Мальце
Гісторыя
15 чэрвеня 1802 года сто чатыры прадстаўнікі мальтыйскіх гарадоў і вёсак падпісалі дэкларацыю, у якой пацвярджалася манархічная ўлада і асноўны набор правоў :
Аляксандр Аляксеевіч Паўлоўскі
Алякса́ндр Аляксе́евіч Паўлоўскі (, п. Галіцына, Адзінцоўскі раён, Маскоўская вобласць, РСФСР) — беларускі ваенны (генерал-лейтэнант) і дыпламат.
Правы чалавека на Мальце
Гісторыя
Пасля Першай сусветнай вайны Мальта была паражана няздольнасцю забяспечыць асноўнымі харчовымі таварамі большасць астравоў, што павялічыла кошт жыцця пасля вайны. Доктар Філіпа Скеберас з Нацыянальнай Асамблеі Мальты працаваў на абарону нацыі і спрыяў сацыяльным і палітычным зменам. Ён склікаў пасяджэнне Нацыянальнага сходу 7 чэрвеня 1919 года. Падчас правядзення Нацыянальнай асамблеі натоўп дэманстрантаў узбунтаваўся з абурэннем у дачыненні да дзейнага брытанскага камандавання. Гэта прывяло да гібелі чатырох мальтыйскіх грамадзян ад рук брытанскіх салдат, што цяпер адзначаецца як нацыянальнае свята Сетэ Джуньа. Пасля гэтага канстытуцыйны прагрэс паскорыўся, і 20 лістапада 1919 года мальтыйцам было забяспечана наданне ўласнага парламента, які дазваляе ўрэгуляваць унутраныя справы ўнутры краіны. Пасля 30 красавіка 1921 года была прынятая новая канстытуцыя. Былі праведзены выбары, і ў лістападзе быў сабраны першы Мальтыйскі парламент.
Аляксандр Аляксеевіч Паўлоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 14 лютага 1950 года ў п. Галіцына Адзінцоўскага раёна Маскоўскай вобласці.
У 1971 годзе скончыў Казанскае вышэйшае танкавае каманднае вучылішча, у 1978 годзе — Ваенную Акадэмію бронетанкавых войскаў, у 1996 — Ваенную Акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
Правы чалавека на Мальце
Гісторыя
Канстытуцыя 1941 года зыходзіла з Еўрапейскай канвенцыі аб правах чалавека, якая ўступіла ў сілу ў 1953 годзе. У ёй сцвярджалася права кожнага чалавека на Мальце на асноўныя правы і свабоды асобы. Мальта здабыла незалежнасць ад Брытанскай імперыі ў верасні 1964 года. Канстытуцыя 1964 года ўтрымоўвала шырокі біль аб правах, напрыклад, права на жыццё і асабістую недатыкальнасць, недатыкальнасць жылля і іншай маёмасці. У 2004 годзе Мальта ўступіла ў Еўрасаюз.
Аляксандр Аляксеевіч Паўлоўскі
Біяграфія
Да 5 ліпеня 1994 года — камандзір 6-й гвардзейскай аддзельнай механізаванай брыгады 28-га армейскага корпуса.
У 1996—1997 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення пагранічных войскаў Рэспублікі Беларусь.
Правы чалавека на Мальце
Абыходжанне з групамі і меншасцямі
У прынцыпе, усе асноўныя правы і свабоды ў роўнай ступені распаўсюджваюцца на ўсіх людзей, аднак на Мальце адбыліся падзеі, і паведамлялася пра сцэнары, якія адлюстроўваюць узровень няроўнасці паміж групамі і меншасцямі.
Бежанцы
Закон прадугледжвае прапанаванне прытулку або статусу бежанца, а ўрад стварыў сістэму забеспячэння абароны бежанцаў. Мальта падпісала Канвенцыю аб статусе бежанцаў 1951 года і пратакол да яе 1967 года з 1971 года. Калі шукальнік прытулку падаў заяву, ён/яна мае наступныя правы :
Аляксандр Аляксеевіч Паўлоўскі
Біяграфія
26 лютага 2008 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь ў Францыі, а таксама Пастаянным прадстаўнікам пры ЮНЕСКА. 10 ліпеня 2008 года стаў таксама паслом у Іспаніі і Партугаліі па сумяшчальніцтве.
Правы чалавека на Мальце
ЛГБТ
Мальта — адна з нямногіх краін у свеце, якая зраўняла правы ЛГБТ на канстытуцыйным узроўні. У цяперашні час Мальта займае першае месца ў рэйтынгу ILGA-Europe (Міжнародная асацыяцыя лесбіянак, геяў, бісэксуалаў, трансгендэраў і інтэрсэксуалаў) сярод усіх 49 краін Еўропы з пункту гледжання захавання правоў чалавека і роўнасці.
Урад Мальты таксама ўвёў яшчэ адну меру ў падтрымку правоў ЛГБТК+, увёўшы небінарны пол «X» у якасці опцыі ў афіцыйнай дакументацыі.
Правы жанчын
Па стане на 2015 год, Мальта займае 15 месца ў ЕС, паводле індэксу, апублікаванаму Еўрапейскім інстытутам гендэрнай роўнасці.
Арганізацыі, уключаючы Нацыянальны савет жанчын на Мальце (NCW) і Фонд абароны правоў жанчын, існуюць як знешні орган, які прасоўвае правы і прасвятляе жанчын адносна іх адпаведных правоў. Напрыклад, Нацыянальны савет жанчын на Мальце публікуе штогадовыя рэзалюцыі, якія разглядаюць мноства пытанняў. Рэзалюцыі NCW ад студзеня 2019 ўключалі:
Інваліднасць
Закон аб роўных магчымасцях (інваліды) (Закон I 2000 года) (Глава 413) забараняе несправядлівую дыскрымінацыю па інваліднасці. Мэтай стратэгіі з’яўляецца садзейнічанне лепшым магчымасцям для людзей з абмежаванымі магчымасцямі на рынку працы, удасканаленне адукацыйнага вопыту, забяспячэнне сацыяльных паслуг і прасоўванне асноўных правоў чалавека.
Лямешка
Лямешка — рэдкаватая страва з мукі. Жытнюю муку (у Ельскім, Лельчыцкім, Мазырскім раёнах — грэцкую) падпрэжвалі, потым засыпалі ў круты вар або залівалі ім, варылі ў печы пры агні. У наш час лямешкай могуць называць зацірку, рэдкі кулеш, мяшанку жывёле. Вядома на Брэстчыне, Гомельшчыне, Магілёўшчыне.
IC 6
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лапухова
Лапухо́ва (, Лопухово) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міжэвіцкага сельсавета.
Валянцін Георгіевіч Саўкін
Валянцін Георгіевіч Са́ўкін (нар. ) — вучоны ў матэрыялазнаўства, доктар тэхнічных навук (1984), прафесар (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Гомель. У 1959 годзе скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. З 1963 па 2007 год працаваў у Інстытуце механікі металапалімерных сістэм імя У. А. Белага Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па структуры і фізіка-механічных уласцівасцях палімераў і кампазіцыйных матэрыялаў, вывучэнню трэння і зносу палімерных матэрыялаў. Распрацаваў новы навуковы кірунак — структурную трыбамеханіку палімераў. сааўтар шэрагу патэнтаў на вынаходствы.
Сярод апублікаванага:
Слаўнавічы
Слаўнавічы (Славновичи) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Навасады (Пухавіцкі раён)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 39 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 35 км ад Мінска, 17 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
Гісторыя
Да 20 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навапольскага сельсавета Рудзенскага раёна, пасля скасавання якога перададзена ў склад Пухавіцкага раёна. 1 красавіка 1960 года ўключана ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Дубас (судна)
Дуба́с — драўлянае, кругладоннае хадавое судна. Будавалі да пачатку XX стагоддзя на Заходнім Бугу і Мухаўцы. Даўжыня 28—32 м, шырыня 7—8 м. Грузападымальнасць ад 48—60 да 128—160 т. Служылі на працягу 5 навігацый.
Наваспаскае (Ульянаўская вобласць)
Наваспаскае (Новоспа́сское) — рабочы пасёлак у Наваспаскім раёне Ульянаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Наваспаскага муніцыпальнага раёна і Наваспаскага гарадскога паселішча. Размешчаны на рацэ Сызранка. Адлегласць да абласнога цэнтра Ульянаўск — 137 км. Насельніцтва — (2021). З 1928 года адміністрацыйны цэнтр Наваспаскага муніцыпальнага раёна.
27 чэрвеня 1966 года, рашэннем Ульянаўскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных, сяло Наваспаскае аднесена да катэгорыі рабочых пасёлкаў.
Вікіцытатнік
Вікіцытатнік (Wikiquote) — свабодны збор з цытат з выказванняў вядомых асоб або герояў мастацкіх твораў, створаны чытачамі сумесна. Гэты сайт створаны Фондам Вікімедыя па тэхналогіі «Вікі», на рухавіку MediaWiki.
Вольга Анатольеўна Конан
Вольга Анатольеўна Конан (нар., г. Брэст, Беларусь) — беларуская, польская і нямецкая бадмінтаністка.
Біяграфія
Пачала гуляць у бадмінтон з 6-ці гадоў, у Брэсце. У 18 гадоў выступала на Алімпіядзе ў Пекіне, прэзентавала Беларусь.