cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Танежыцкі сельсавет
Створаны 20 жніўня 1924 года як Чапліцкі сельсавет у складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі з цэнтрам у вёсцы Чапліцы, з 1927 года — Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы ў 1930 годзе ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу ў 1938 годзе ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Танежыцкі, а цэнтр перанесены ў вёску Танежыцы.
Падчас скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года вёскі Мазалі, Пірачыцы, Пружанка і пасёлкі Ветка, Гаць, Герасімаўка, Грыбаўня, Дзедавічы, Доўгае, Зайкава, Ленавічы, Лапаціна, Новы Луг, Падарожжа, Раёўка, Танежыцкай МТС, Ябланава былі перададзены ў склад Старобінскага раёна; вёскі Замошша, Пятніцы, Танежыцы, Чапліцы і пасёлак Чапліцы засталіся ў Танежыцкім сельсавеце і разам з ім увайшлі ў склад Слуцкага раёна. 1 снежня 1959 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Малышэвіцкага сельсавета.
Акулак
Акулак — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аманаткельскай сельскай акругі. Код КАТА — 433233300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 272 чалавекі (144 мужчыны і 128 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 290 чалавек (146 мужчын і 144 жанчыны).
Разогі (гміна)
Разо́гі (Rozogi) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчыценскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Разогах. Плошча гміны складае 223,95 км². Станам на 2004 год у гміне Разогі пражывалі 5612 чалавек, шчыльнасць — 25,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Такэфуса Кубо
Такэфуса Кубо (久保 建英; нар. ) — японскі футбаліст. З 2019 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Разогі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 23 населеныя пункты.
Каёт
Каёт, таксама Лугавы воўк (Canis latrans) — драпежнае млекакормячае сямейства сабачых. Назва паходзіць ад ацтэкскага coyotl, «боскі сабака». Лацінская назва віду азначае «сабака, які брэша».
Апісанне
Па памерах каёт прыкметна саступае звычайнаму ваўку. Даўжыня цела — 75-100 см, хваста — каля 30 см, вышыня ў карку — 50 см; маса — да 21 кг. Як і ў іншых дзікіх сабак, у каёта стаячыя вушы і доўгі пушысты хвост.
Футра даўжэйшае, чым у ваўка. Афарбоўка бурая з чорнымі і шэрымі кропачкамі, на пузе — вельмі светлая. Канец хваста чорны.
Магілёўская і Мсціслаўская епархія
Магілёўская і Мсціслаўская епархія — епархія Беларускага экзархата Рускай Праваслаўнай Царквы.
Заснавана першапачаткова ў 1632 годзе; адноўлена 6 ліпеня 1989 года. Аб'ядноўвае прыходы і манастыры РПЦ на тэрыторыі Магілёўскай вобласці Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Заснавана 1 лістапада 1632 г. вылучэннем з Полацкай епархіі. З 1632 па 1688 гады знаходзілася ў складзе Кіеўскай Мітраполіі Канстанцінопальскага Патрыярхату. З 1688 года па сёння знаходзіцца пад юрысдыкцыяй Рускай Праваслаўнай Царквы. Доўгі час была адзінай праваслаўнай епархіяй на тэрыторыі Рэчы Паспалітай. 3 кастрычніка 1783 г. — архіепіскапства.
Скасавана ў 1937 годзе. Адноўлена 6 ліпеня 1989 г.
Па хроніцы г. Магілёва дабраславенне на яго заснаванне даў Андрэй Першазваны, які з місіянерскай місіяй падарожнічаў па Дняпры з Кіева на  Ноўгарад. Паўстаў горад каля 1267 г. Археалагічныя матэрыялы сведчаць пра тое, што першыя хрысціяне з'явіліся ў гэтых месцах у ХI у. У 1561 годзе Магілёў атрымаў права на гарадское самакіраванне, у 1577 годзе — магдэбургскае права і герб (на блакітнай падлозе цагляная вежа з надпісам «Пячаць места Магілёўскага»)
Спачатку Магілёў быў пад духоўнай ўладай Полацкага епіскапа. У 1595 г. адбылося падпісанне Берасцейскай царкоўнай уніі. Полацкі ўніяцкі біскуп Герман Загорскі па сваім прыездзе ў Магілёў у 1599 г. пачуў ад жыхароў горада словы адхілення яго пастырскай улады. У 1619 г. жыхары Магілёва адмовіліся ўпусціць да сябе сумна вядомага змагара ўніі Іасафата Кунцэвіча. Тады ўсе праваслаўныя храмы ў горадзе было загадана зачыніць. Але набажэнствы сталі здзяйсняцца за горадам, у намётах. Магілёўцы ўвесь час жаліліся на крыўды каралю, і ўжо пасля смерці Кунцэвіча кароль Рэчы Паспалітай Жыгімонт дазволіў адкрыць храмы. Пры гэтым было вырашана, якія цэрквы аддаюцца ўніятам, а якія вяртаюцца праваслаўным. З 8-мі храмаў чатыры (Успення Божай Маці, Уваскрэсення Хрыстова, Ушэсця Гасподняга і Св. Троіцы) вярнулі праваслаўным, а астатнія аддалі ўніятам.
Адным з самых вядомых Магілёўскіх манастыроў стаў Богаяўленскі (Брацкі). Спачатку на яго месцы была царква Яўлення Гасподняга і царкоўная школа, заснаваная ў 1578 г. У 1595 г. у Магілёве было ўтворана Богаяўленскае брацтва, што ўзначаліла рэлігійнае жыццё горада. У 1602 г. кароль Жыгімонт пацвердзіў статут Магілёўскага брацтва і яго права на ўтрыманне школы і царкоўнага почату. У 1620 г. пачалося будаванне новага каменнага храма на зямлі, ахвяраванай князем Іванам Агінскім. У тым жа годзе будаванне царквы і школы пры ёй атрымала дабраславенне патрыярха Ерусалімскага Феафана. У 1633 г. кароль Рэчы Паспалітай Уладзіслаў IV пацвердзіў права існавання Богаяўленскага манастыра і школы пры ім, а таксама дазволіў заснаваць тут друкарню. Яна праіснавала да 1736 г. і выдавала галоўным чынам праваслаўныя набажэнскія кнігі. Да часу падставы Богаяўленскага мужчынскага манастыра ставіцца і пабудова каля яго жаночага прыстанку (скасавана ў 1796 г.). Іншы манастыр, заснаваны ў той жа час —  Магілёўскі Свята-Мікольскі жаночы манастыр  існуе да нашага часу. Вядома, што выточнае манастыр знаходзіўся пры звычайнай прыходскай царкве Свт. Мікалая. У 1636 г. кароль Уладзіслаў IV даў прыстанку пацвярджальны прывілей. У 1667 г. была закладзена каменная царква на ўскраіне горада.
Магілёўская епархія была заснавана 1 лістапада 1632 года, шляхам вылучэння з Полацкай епархіі. Магілёўскі Праабражэнскі (ці Спаскі) манастыр з 1632 г. граматай Уладзіслава IV быў прызначаны для знаходжання ў ім праваслаўнага епіскапа. Заснаванне на гэтым месцы Спаскай саборнай царквы адносіцца да тых часоў, калі Магілёў яшчэ знаходзіўся пад уладай Полацкіх архірэяў.
Пасля прысягі  Багдана Хмяльніцкага  Аляксею Міхайлавічу пачалася  вайна паміж Маскоўскай дзяржавай і Рэччу Паспалітай. У сярэдзіне XVII у. езуіты замахваліся адабраць Спаскі манастыр і знішчыць праваслаўную епіскапію ў Магілёве, а кароль Ян Сабескі прымушаў магілёўцаў да уніі. У 1697 г. Магілёўскім епіскапам стаў Серапіён (ці Серафім) Палхоўскі. Ён як і многія яго наступнікі ва ўсёй меры выпрабаваў на сабе цяжар пераследу на Праваслаўе. Магілёў называлі няйначай як «гняздом схізмы».
Архіпастырам Магілёўскай епархіі з 1755 па 1795 гады быў выдатны праваслаўны свяціцель Георгій Каніскі. Па яго ўласных словах 17 гадоў свайго архірэйства ён змагаўся з ваўкамі, а потым 22 гады мірна жыў з авечкамі (у 1772 г. Магілёў адышоў да Расійскай Імперыі). Стараннямі свяціцеля Георгія ў Магілёве была адкрыта духоўная семінарыя і адроджана друкарня. Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай, калі значная частка праваслаўнай беларускай паствы заставалася «за мяжой» свц. Георгій заступнічаў пра адкрыццё праваслаўнай епархіі ў Слуцку (1785), а потым Мінску (1793). Адною з выдатных прац свяціцеля быў гістарычны збор праў і прывілеяў Праваслаўнай Царквы ў Рэчы Паспалітай, пачынаючы з часоў самастойных князёў літоўскіх.
Магілёўская епархія была скасавана ў 1937 годзе. Узноўлена ў чэрвені 1989 года. У 1990 годзе з яе складу была вылучана Гомельская епархія, пасля чаго епархія абмяжоўвалася тэрыторыяй Магілёўскай вобласці. 24 снежня 2004 года рушыла ўслед вылучэнне з яе Бабруйскай епархіі.
Сучасныя структура і стан
Кіруючы архірэй з 7 кастрычніка 2002 — Сафроній (Юшчук), архіепіскап Магілёўскі і Мсціслаўскі.
Кафедральныя саборы — сабор Трох Свяціцеляў (Магілёў),  Спаса-Праабражэнскі сабор (Магілёў), Аляксандра-Неўскі сабор (Мсціслаў).
На терыторыі епархіі існуюць 2 манастыры Рускай Праваслаўнай Царквы — Свята-Мікольскі жаночы манастыр (Магілёў) і Пустынскі Свята-Успенскі мужчынскі манастыр (Мсціслаўскі раён).
Благачынні Магілёўскай епархіі:
Тэрыторыя ахоплівае 15 раёнаў Магілёўскай вобласці: Бялыніцкі, Гарэцкі, Дрыбінскі, Клімавіцкі, Краснапольскі, Крычаўскі, Круглянскі, Касцюковіцкі, Магілёўскі, Мсціслаўскі, Слаўгарадскі, Хоцімскі, Чавускі, Чэрыкаўскі, Шклоўскі.
Імавернасць
Імавернасць (імавернасная мера) — лікавая мера магчымасці наступлення пэўнай падзеі.
Калі падставы для таго, каб якая-небудзь магчымая падзея адбылася ў рэчаіснасці, пераважваюць супрацьлеглыя падставы, то гэта падзея называюць імавернай, у адваротным выпадку — малаімавернай або неімавернай. Перавага дадатных падстаў над адмоўнымі, і наадварот, можа быць у рознай ступені, з прычыны чаго імавернасць (і неімавернасць) бывае большай ці меншай. Таму часта імавернасць ацэньваецца на якасным узроўні, асабліва ў тых выпадках, калі больш-менш дакладная колькасная ацэнка немагчымая або вельмі цяжкая. Магчымы розныя градацыі «ўзроўняў» імавернасці.
Даследаванне імавернасці з матэматычнага погляду складае асаблівую дысцыпліну — тэорыю імавернасцей. У тэорыі імавернасцей і матэматычнай статыстыцы паняцце імавернасці фармалізуецца як лікавая характарыстыка падзеі — імавернасная мера (або яе значэнне) — мера на мностве падзей (падмноства мноства элементарных падзей), якая прымае значэнні ад 0 да 1. Значэнне 1 адпавядае пэўнай падзеі. Немагчымая падзея мае імавернасць 0 (адваротнае, наогул кажучы, не заўсёды верна). Калі імавернасць наступлення падзеі роўная p, то імавернасць яе ненадыходу роўная 1-p. У прыватнасці, імавернасць азначае роўную імавернасць наступлення і ненадыходу падзеі.
Класічнае вызначэнне імаверансці заснавана на паняцці роўнай магчымасці зыходаў. У якасці імавернасці выступаюць адносіны колькасці зыходаў, якія спрыяюць дадзенай падзеі, да агульнай колькасці роўнамагчымых зыходаў. Напрыклад, імавернасць выпадзення «арла» або «рэшкі» пры выпадковым падкідванні манеткі роўная, калі мяркуецца, што толькі гэтыя дзве магчымасці маюць месца і яны з'яўляюцца роўнамагчымымі. Дадзенае класічнае «вызначэнне» імавернасці можна абагульніць на выпадак бясконцай колькасці магчымых значэнняў — напрыклад, калі нейкая падзея можа адбыцца з роўнай імавернасцю ў любым пункце (колькасць пунктаў бясконцая) некаторай абмежаванай вобласці прасторы (плоскасці), то імавернасць таго, што яна адбудзецца ў некаторай частцы гэтай дапушчальнай вобласці роўная адносінам аб'ёму (плошчы) гэтай часткі да аб'ёму (плошчы) вобласці ўсіх магчымых пунктаў.
Эмпірычнае «вызначэнне» імавернасці звязана з частатой наступлення падзеі зыходзячы з таго, што пры досыць вялікім ліку выпрабаванняў частата павінна імкнуцца да аб'ектыўнай ступені магчымасці гэтай падзеі. У сучасным выкладзе тэорыі імавернасцей імавернасць вызначаецца аксіяматычна, як прыватны выпадак абстрактнай тэорыі меры мноства. Тым не менш, злучным звяном паміж абстрактнай мерай і імавернасцю, якая выражае ступень магчымасці наступлення падзеі, з'яўляецца менавіта частата яе назірання.
Перадгісторыя паняцця імавернасці
Неабходнасць паняцця імавернасці і даследаванняў у гэтым кірунку была гістарычна звязана з азартнымі гульнямі, асабліва з гульнямі ў косці. Да з'яўлення паняцця імавернасці фармуліраваліся ў асноўным камбінаторныя задачы падліку ліку магчымых зыходаў пры кіданні некалькіх костак, а таксама задача падзелу стаўкі паміж гульцамі, калі гульня скончана датэрмінова. Першую задачу пры кіданні трох костак «вырашыў» ў 960 годзе біскуп Віболд з г. Камбрэ. Ён налічыў 56 варыянтаў. Аднак гэта колькасць па сутнасці не адлюстроўвае колькасць роўнаімаверных магчымасцей, бо кожны з 56 варыянтаў можа рэалізавацца рознай колькасцю спосабаў. У першай палове 13 стагоддзя гэтыя аспекты ўлічыў Рышар дэ Фарніваль. Нягледзячы на ​​тое, што ў яго таксама фігуруе лік 56, але ён у развагах ўлічвае, што, напрыклад, «аднолькавая колькасць ачкоў на трох касцях можна атрымаць шасцю спосабамі». Грунтуючыся на яго развагах ўжо можна ўсталяваць, што лік роўнамагчымых варыянтаў — 216. У далейшым многія не зусім дакладна вырашалі гэтую задачу. Упершыню дакладна колькасць роўнамагчымых зыходаў пры падкіданні трох костак падлічыў Галілеа Галілей, узводзячы шасцёрку (колькасць варыянтаў выпадзення адной косткі) ў ступень 3 (колькасць костак): 6³ = 216. Ён жа склаў табліцы колькасці спосабаў атрымання розных сум ачкоў.
Задачы другога тыпу ў канцы 15 стагоддзя сфармуляваў і прапанаваў першае (наогул кажучы памылковае) рашэнне Лука Пачолі. Яго рашэнне заключалася ў дзяленні стаўкі прапарцыянальна ўжо выйграным партыям. Істотнае далейшае прасоўванне ў пачатку 16 стагоддзя звязана з імёнамі італьянскіх навукоўцаў Джыралама Кардана і Н. Тарталья. Кардана даў правільны падлік колькасці выпадкаў пры кіданні двух костак (36). Ён таксама ўпершыню суаднёс колькасць выпадкаў выпадзення некаторага колькасці хоць бы на адной косткі (11) да агульнай колькасці зыходаў (што адпавядае класічнаму вызначэнню верагоднасці) —. Аналагічна і для трох костак ён разглядаў, напрыклад, што дзевяць ачкоў можа атрымацца колькасцю спосабаў, роўным «усёй серыі» (гэта значыць агульнай колькасці роўнамагчымых зыходаў — 216). Кардана фармальна не ўводзіў паняцце імавернасці, але па сутнасці разглядаў адноснае колькасць зыходаў, што па сутнасці эквівалентна разгляду імавернасцей. Неабходна таксама адзначыць, што ў зачаткавым стане ў Кардана можна знайсці таксама ідэі, звязаныя з законам вялікіх лікаў. З нагоды задачы дзялення стаўкі Кардана прапаноўваў ўлічваць колькасць пакінутых партый, якія трэба выйграць. Н. Тарталья таксама зрабіў заўвагі з нагоды рашэння Лукі і прапанаваў сваё рашэнне (наогул кажучы, таксама памылковае).
Заслуга Галілея таксама заключаецца ў пашырэнні галіне даследаванняў на вобласць памылак назіранняў. Ён упершыню паказаў на непазбежнасць памылак і класіфікаваў іх на сістэматычныя і выпадковыя (такая класіфікацыя ўжываецца і цяпер).
Узнікненне паняцця і тэорыі імавернасцей
Першыя працы пра вучэньне пра імавернасць адносяцца да 17 стагоддзя. Такія, як перапіска французскіх навукоўцаў Б. Паскаля, П. Ферма (1654 год) і галандскага навукоўца X. Гюйгенса (1657) які даў самую раннюю з вядомых навуковых трактовак імавернасці. Па сутнасці Гюйгенс ўжо аперыраваў паняццем матэматычнага чакання. Швейцарскі матэматык Я. Бернулі, усталяваў закон вялікіх лікаў для схемы незалежных выпрабаванняў з двума зыходамі (пасмяротна, 1713).
У XVIII ст. — пачатку ХIХ ст. тэорыя імавернасцей атрымлівае развіццё ў працах А. Муаўра (Англія) (1718), П. Лапласа (Францыя), К. Гауса (Германія) і С. Пуасона (Францыя). Тэорыя верагоднасцяў пачынае ўжывацца ў тэорыі памылак назіранняў, якая развілася ў сувязі з патрэбамі геадэзіі і астраноміі, і ў тэорыі стральбы. Неабходна адзначыць, што закон размеркавання памылак па сутнасці прапанаваў Лаплас спачатку як экспанентную залежнасць ад памылкі без уліку знака (у 1774 годзе), затым як экспанентную функцыю квадрата памылкі (у 1778 годзе). Апошні закон звычайна называюць размеркаваннем Гауса ці нармальным размеркаваннем. Бернулі (у 1778 годзе) увёў прынцып здабытку імавернасцей адначасовых падзей. Адрыен Мары Лежандр (у 1805 годзе) распрацаваў метад найменшых квадратаў.
У другой палове XIX ст. развіццё тэорыі імавернасцей звязана з працамі рускіх матэматыкаў П. Л. Чабышова, А. М. Ляпунова і А. А. Маркава (старэйшага), а таксама работы па матэматычнай статыстыцы А. Кетле (Бельгія) і Ф. Гальтона (Англія) і статыстычнай фізіцы Л. Больцмана (у Аўстрыя), якія стварылі аснову для істотнага пашырэння праблематыкі тэорыі верагоднасцяў. Найбольш распаўсюджаная ў цяперашні час лагічная (аксіяматычная) схема пабудовы асноў тэорыі верагоднасцяў распрацавана ў 1933 годзе савецкім матэматыкам А. М. Калмагоравым.
Класічнае вызначэнне
Класічнае «вызначэнне» імавернасці зыходзіць з паняцця роўнамагчымасці як аб'ектыўнай уласцівасці вывучаемых з'яў. Роўнамагчымасць з'яўляецца невызначальным паняццем і ўсталёўваецца з агульных меркаванняў сіметрыі вывучаемых з'яў. Напрыклад, пры падкіданні манеткі зыходзяць з таго, што ў сілу меркаванай сіметрыі манеткі, аднастайнасці матэрыялу і выпадковасці (непрадузятасці) падкідвання няма ніякіх падстаў для перавагі «рэшкі» перад «арлом» ці наадварот, гэта значыць выпадзенне гэтых бакоў можна лічыць роўнамагчымым (роўнаімаверным).
Разам з паняццем роўнамагчымасці ў агульным выпадку для класічнага вызначэння неабходна таксама паняцце элементарнай падзеі (зыходу), спрыяючага ці не падзеі A. Гаворка ідзе пра выпадкі, наступ якіх выключае магчымасць наступлення iншых зыходаў. Гэта несумяшчальныя элементарныя падзеі. Да прыкладу пры кіданні ігральнай косці выпадзенне канкрэтнага ліку выключае выпадзенне астатніх лікаў.
Класічнае вызначэнне імавернасці можна сфармуляваць наступным чынам:
Імавернасцю выпадковай падзеі A называюцца адносіны ліку n несумяшчальных роўнаімаверных элементарных падзей, якія складаюць падзею A, да ліку ўсіх магчымых элементарных падзей N:
Напрыклад, хай падкідваюцца дзве косткі. Агульная колькасць роўнамагчымых зыходаў (элементарных падзей) роўна відавочна 36 (6 магчымасцяў на кожнай косткі). Ацэнім імавернасць выпадзення 7 ачкоў. Атрыманне 7 ачкоў магчыма наступнымі спосабамі: 1 + 6, 2 + 5, 3 + 4, 4 + 3, 5 + 2, 6 + 1. Гэта значыць усяго 6 роўнамагчымых зыходаў, спрыяльных падзеі A — атрыманню 7 ачкоў. Такім чынам, імавернасць будзе роўная =. Для параўнання імавернасць атрымання 12 ачкоў або 2 ачкоў роўная ўсяго  — у 6 разоў менш.
Геаметрычнае вызначэнне
Нягледзячы на ​​тое, што класічнае вызначэнне з'яўляецца інтуітыўна зразумелым і выведзеным з практыкі, яно, як мінімум, не можа быць непасрэдна ужыта ў выпадку, калі колькасць роўнамагчымых зыходаў бесканечная. Яркім прыкладам бесканачнага ліку магчымых зыходаў з'яўляецца абмежаваная геаметрычная вобласць G, напрыклад, на плоскасці, з плошчай S. Выпадкова «падкінуты» «пункт» з роўнай імавернасцю можа апынуцца ў любым пункце гэтай вобласці. Задача заключаецца ў вызначэнні імавернасці траплення пункта ў некаторую падвобласць g: з плошчай s. У такім выпадку, абагульняючы класічнае вызначэнне, можна прыйсці да геаметрычнага азначэння імавернасці траплення ў падвобласць g::
Гэта імавернасць не залежыць ад формы вобласці g, яна залежыць толькі ад яе плошчы. Дадзенае вызначэнне натуральна можна абагульніць і на прастору любой размернасці, дзе замест плошчы выкарыстоўваць паняцце «аб'ёму». Больш за тое, менавіта такое вызначэнне прыводзіць да сучаснага аксіяматычнага азначэння імавернасці. Паняцце аб'ёму абагульняецца да паняцця меры некаторага абстрактнага мноства, да якой прад'яўляюцца патрабаванні, якімі валодае і «аб'ём» ў геаметрычнай інтэрпрэтацыі — у першую чаргу, гэта неадмоўнасць і адытыўнасць.
Частотнае (статыстычнае) вызначэнне
Класічнае вызначэнне пры разглядзе складаных праблем натыкаецца на цяжкасці непераадольнага характару. У прыватнасці, у некаторых выпадках выявіць роўнамагчымыя выпадкі можа быць немагчыма. Нават у выпадку з манеткай, як вядома, існуе відавочна не роўнаімаверная магчымасць выпадзення «рэбра», якую з тэарэтычных меркаванняў ацаніць немагчыма (можна толькі сказаць, што яно малаімаверная і то гэта меркаванне хутчэй практычнае). Таму яшчэ на пачатку станаўлення тэорыі імавернасцей было прапанавана альтэрнатыўнае «частотнае» вызначэнне імавернасці. А іменна, фармальна імавернасць можна вызначыць як граніцу частаты назіранняў падзеі A, мяркуючы аднароднасць назіранняў (гэта значыць аднолькавасць ўсіх умоў назірання) і іх незалежнасць адно ад аднаго:
дзе N — колькасць назіранняў, а n — колькасць наступленняў падзеі A.
Нягледзячы на ​​тое, што дадзенае вызначэнне хутчэй паказвае на спосаб ацэнкі невядомай імаверансці — шляхам вялікай колькасці аднародных і незалежных назіранняў — тым не менш у такім азначэнні адлюстраваны змест паняцця імавернасці. А менавіта, калі падзеі прыпісваецца некаторая імавернасць, як аб'ектыўная мера яе магчымасці, то гэта азначае, што пры фіксаваных умовах і шматразовым паўтарэнні мы павінны атрымаць частату яе з'яўлення, блізкую да p (тым больш блізкую, чым больш назіранняў). Уласна, у гэтым заключаецца зыходны сэнс паняцця імавернасці. У аснове ляжыць аб'ектывісцкі погляд на з'явы прыроды. Ніжэй будуць разгледжаны так званыя законы вялікіх лікаў, якія даюць тэарэтычную аснову (у рамках выкладзенага ніжэй сучаснага аксіяматычнага падыходу) у тым ліку для частотнай ацэнкі імавернасці.
Аксіяматычнае вызначэнне
У сучасным матэматычным падыходзе імавернасць задаецца аксіяматыкай Калмагорава. Мяркуецца, што зададзена некаторая прастора элементарных падзей X. Падмноствы гэтай прасторы інтэрпрэтуюцца як выпадковыя падзеі. Аб'яднанне (сума) некаторых падмностваў (падзей) інтэрпрэтуецца як падзея, якая складаецца ў наступленні хаця б аднае з гэтых падзей. Перасячэнне (здабытак) падмноства (падзей) інтэрпрэтуецца як падзея, якая складаецца ў наступленні ўсіх гэтых падзей. Мноствы, якія не перасякаюцца, інтэрпрэтуюцца як несумесныя падзеі (іх сумеснае наступленне немагчыма). Адпаведна, пустое мноства азначае немагчымую падзею.
Імавернасцю (імавернаснай мерай) называецца мера (лікавая функцыя) \mathbf P, зададзеная на мностве падзей, якая валодае наступнымі ўласцівасцямі:
У выпадку, калі прастора элементарных падзей X вядома, то дастаткова названай умовы адытыўнасці для адвольных дзвюх несумесных падзей, з якой будзе прытрымлівацца адытыўная для любой канчатковай колькасці несумесныя падзей. Аднак, у выпадку бесканечнай (злічонай або незлічонай) прасторы элементарных падзей гэтай умовы аказваецца недастаткова. Патрабуецца так званая злічоная або сігма-адытыўнасць, гэта значыць выкананне ўласцівасці адытыўнасці для любога не больш чым злічонага сямейства папарна несумесных падзей. Гэта неабходна для забеспячэння «непарыўнасці» імавернаснай меры.
Імавернасная мера можа быць вызначана не для ўсяго падмноства мноства X. Мяркуецца, што яна вызначана на некаторай сігма-алгебры \Omega падмноства. Гэтыя падмноствы называюцца вымернымі па дадзенай імавернаснай меры, і менавіта яны з'яўляюцца выпадковымі падзеямі. Сукупнасць  — гэта значыць мноства элементарных падзей, сігма-алгебра яго падмноства і імавернасная мера — называецца імавернаснай прасторай.
Уласцівасці імавернасці
Асноўныя ўласцівасці імавернасці прасцей за ўсё вызначыць, зыходзячы з аксіяматычнага вызначэння імавернасці.
1) імавернасць немагчымай падзеі (пустога мноства \varnothing) роўная нулю:
Гэта вынікае з таго, што кожную падзею можна прадставіць як суму гэтай падзеі і немагчымай падзеі, што ў сілу адытыўнасці і канечнасці імавернаснай меры азначае, што імавернасць немагчымай падзеі павінна быць роўная нулю.
2) калі падзея A «ўваходзіць» ў падзею B, гэта значыць A \subset B, надыход падзеі A цягне таксама надыход падзеі B, то:
Гэта вынікае з неадмоўнасці і адытыўнасці імавернаснай меры, бо падзея B, магчыма, «утрымлiвае» акрамя падзеі A яшчэ нейкія іншыя падзеі, несумесныя з A.
3) імавернасць кожнай падзеі A знаходзіцца ад 0 да 1, гэта значыць задавальняе няроўнасць:
Першая частка няроўнасці (неадмоўнасці) сцвярджаецца аксіяматычна, а другая вынікае з папярэдняй уласцівасці з улікам таго, што любая падзея «ўваходзіць» ў X, а для X аксіяматычна мяркуецца.
4) імавернасць наступлення падзеі, якая заключаецца ў надыходзе падзеі B пры адначасовым ненадыходзе падзеі A, роўная:
Гэта вынікае з адытыўнасці імавернасці для несумесных падзей і з таго, што падзеі A і з'яўляюцца несумеснымі па вызначэнні, а іх сума роўная падзеі B.
5) імавернасць падзеі \bar{A}, супрацьлеглай падзеі A, роўная:
Гэта вынікае з папярэдняй уласцівасці, калі ў якасці мноства B выкарыстоўваць ўсю прастору X і ўлічыць, што.
Гэту ўласцівасць можна атрымаць, калі прадставіць аб'яднанне двух адвольных мностваў як аб'яднанне двух неперасякальных — першага і рознасці паміж другім і перасячэннем зыходных мностваў:. Адсюль улічваючы адытыўнасць імавернасці для неперасякальных мностваў і формулу для імавернасці рознасці (гл. уласцівасць 4) мностваў, атрымліваем патрэбную ўласцівасць.
Умоўная імавернасць
Імавернасць наступлення падзеі A, пры ўмове наступлення падзеі B, называецца ўмоўнай імавернасцю A (пры дадзенай умове) і абазначаецца P(A|B). Найбольш проста вывесці формулу вызначэння ўмоўнай імавернасці зыходзячы з класічнага вызначэння імавернасці. Для дадзеных двух падзей A и B разгледзім наступны набор несумесных падзей:, якія вычэрпваюць ўсе магчымыя варыянты зыходаў (такі набор падзей называюць поўным). Агульная колькасць роўнамагчымых зыходаў роўная n. Калі падзея B ужо надышла, то роўнамагчымыя зыходы абмяжоўваецца толькі дзвюма падзеямі, што эквівалентна падзеі B. Хай колькасць гэтых зыходаў роўна n_B. З гэтых зыходаў падзеі A спрыяюць толькі тыя, што звязаны з падзеяй AB. Колькасць адпаведных зыходаў абазначым n_{AB}. Тады згодна з класічным вызначэннем імавернасці імавернасць падзеі A пры ўмове наступлення падзеі B будзе роўная, падзяліўшы лічнік і назоўнік на агульную колькасць роўнамагчымых зыходаў n і паўторна улічваючы класічнае вызначэнне, канчаткова атрымаем формулу ўмоўнай імавернасці:
Адсюль вынікае так званая тэарэма множання імавернасцей:
У сілу сіметрыі, аналагічна можна паказаць, што таксама, адсюль следуе формула Баеса:
Незалежнасць падзей
Падзеі A і B называюцца незалежнымі, калі імавернасць наступлення аднаго з іх не залежыць ад таго, наступілі ці не іншыя падзеі. З улікам паняцці ўмоўнай імавернасці гэта азначае, што P(A|B)=P(A), адкуль вынікае, што для незалежных падзей выканана:
P(A|B)=P(A)
У рамках аксіяматычнага падыходу дадзеная формула прымаецца як азначэнне паняцця незалежнасці дзвюх падзей. Для адвольнай (канчатковай) сукупнасці падзей A_i іх незалежнасць разам азначае, што імавернасць іх сумеснага наступу роўная здабытку іх імавернасцей:
Выведзеная (у рамках класічнага вызначэння імавернасці) вышэй формула ўмоўнай імавернасці пры аксіяматычным вызначэнні імавернасці з'яўляецца вызначэннем ўмоўнай імавернасці. Адпаведна, як следства азначэнняў незалежных падзей і ўмоўнай імавернасці атрымліваецца роўнасць ўмоўнай і безумоўнай імавернасцей падзеі.
Поўная імавернасць і формула Баеса
Набор падзей A_j, хоць бы адна з якіх абавязкова (з адзінкавай імавернасцю) наступіць у выніку выпрабаванні, называецца поўным. Гэта азначае, што набор такіх падзей вычэрпвае ўсе магчымыя варыянты зыходаў. Фармальна ў рамках аксіяматычнага падыходу гэта азначае, што. Калі гэтыя падзеі несумесныя, то ў рамках класічнага вызначэння гэта азначае, што сума колькасцей элементарных падзей, спрыяльных таму ці іншаму падзеі, роўна агульнаму колькасці роўнамагчымых зыходаў.
Хай маецца поўны набор папарна несумесных падзей A_i. Тады для любой падзеі B верная наступная формула разліку яго імавернасці (формула поўнай імавернасці):
IC 2056
IC 2056 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Імавернасць
Поўная імавернасць і формула Баеса
Тады вышэйапісаную формулу Баеса з улікам поўнай імавернасці можна запісаць у наступным выглядзе:
Дадзеная формула з'яўляецца асновай альтэрнатыўнага падыходу да імавернасці — баесаўскага або суб'ектыўнага падыходу.
Імавернасць і квантавая фізіка
У квантавай механіцы стан сістэмы (часціцы) характарызуецца хвалевай функцыяй (наогул кажучы вектарам стану) — камплексназначнай функцыяй «каардынат», квадрат модуля якой інтэрпрэтуецца як шчыльнасць імавернасці атрымання зададзеных значэнняў «каардынат». Згодна з сучасным уяўленням імавернаснае вызначэнне стану з'яўляецца поўным і прычынай імавернаснага характару квантавай фізікі не з'яўляюцца якія-небудзь «схаваныя» фактары — гэта звязана з прыродай саміх працэсаў. У квантавай фізіцы аказваюцца магчымымі любыя ўзаемаператварэнні розных часціц, не забароненыя тымі ці іншымі законамі захавання. І гэтыя ўзаемаператварэнні падпарадкоўваюцца заканамернасцям — імавернасным заканамернасцям. Паводле сучасных уяўленняў прынцыпова немагчыма прадказаць ні момант ўзаемаператварэння, ні канкрэтны вынік. Можна толькі казаць пра імавернасць тых ці іншых працэсаў ператварэння. Замест дакладных класічных велічынь у квантавай фізіцы магчымая толькі ацэнка сярэдніх значэнняў (матэматычных чаканняў) гэтых велічынь, напрыклад, сярэдні час жыцця часціцы.
імавернасць у іншых сферах
Акрамя пытання аб імавернасці факту, можа узнікаць, як у галіне права, так і ў галіне маральнай (пры вядомай этычнай пункту гледжання) пытанне аб тым, наколькі імаверна, што дадзены прыватны факт складае парушэнне агульнага закона. Гэтае пытанне, служачы асноўным матывам ў рэлігійнай юрыспрудэнцыі Талмуда, выклікала і ў рымска-каталіцкім маральным багаслоўі (асабліва з канца XVI стагоддзя) вельмі складаныя сістэматычныя пабудовы і велізарную літаратуру, дагматычную і палемічную.
Албанскі ўніверсітэт
Албанскі ўніверсітэт (Albanian University) — албанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Тырана.
Універсітэт, які таксамам вядомы на албанскай мове як Берацкі ўніверсітэт (Universiteti i Beratit), спачатку прапанаваў праграмы навучання на двух факультэтах: факультэце сацыяльных навук (праграмы ў галіне прававых, палітычных навук і псіхалогіі агульнага кіравання) і эканамічным факультэце з навучальнымі праграмамі у банкаўскім і фінансава-дзелавым адміністраванні. За першы навучальны год навучанне прайшло каля 1 000 студэнтаў. Праз год гэтая новая ўстанова прапанавала яшчэ і ступені бакалаўра па праграмах: дашкольная адукацыя, настаўнік пачатковай адукацыі, англійская мова, медсястрынства, інжынерныя камп'ютараў і інфармацыйныя тэхналогіі, завяршыўшы 2010-2011 навучальны год адкрыццём двух новых факультэтаў: факультэта медыцынскіх навук і архітэктурна-інжынернага факультэта. У 2010-2011 навучальным годзе ва ўніверсітэце на перай ступені вышэйшай адукацыі навучаецца каля 2600 студэнтаў.
Пляшэўскі павет
Пляшэўскі павет (Powiat pleszewski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Велікапольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Плешаў. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 711,91 км². Насельніцтва павета складае 63 тыс. чалавек.
Астравенец
Астраве́нец (, Островенец) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Каля вёскі знаходзіцца возера Астравенскае.
Еўрапейская кінапрэмія найлепшаму еўрапейскаму спецыялісту па візуальных эфектах
Еўрапе́йская кінапрэ́мія найле́пшаму еўрапе́йскаму спецыялі́сту па візуа́льных эфе́ктах (European Film Award for Best European Visual Effects Supervisor) — адна з тэхнічных намінацый Еўрапейскай кінапрэміі, якая ўручаецца Еўрапейскай кінаакадэміяй штогод, пачынаючы з 2018 года.
Філачана
Філачана (Filacciano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 540 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 94 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 60. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Egidio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мюнхенская фондавая біржа
Мюнхенская фондавая біржа (Börse München) — біржа размешчаная ў Мюнхене, Германія. Была заснавана ў 1830 годзе. З 1935 года пасля аб’яднання з Аўгсбургскай біржай і да 2003 года насіла назву «Баварская Біржа» (Bayerische Börse).
На Мюнхенскай біржы гандлююць акцыямі, аблігацыямі і паямі інвестыцыйных фондаў. Мюнхенская біржа з’яўляецца роднай біржай (Heimatbörse) для такіх акцыянерных таварыстваў як BMW, Allianz, Munich Re і Siemens.
Харватыя
Харватыя (Hrvatska ) — дзяржава на заходнім узбярэжжы Балканскага паўвострава. Форма кіравання — парламенцкая рэспубліка. Назва вынікае з этноніма народа — харваты. Сталіца і найбуйнейшы горад — Заграб. Мяжуе на паўночным-захадзе са Славеніяй, на паўночным-усходзе — з Венгрыяй і Сербіяй, на поўдні — з Босніяй і Герцагавінай і Чарнагорыяй; на захадзе абмываецца Адрыятычным морам.
Член Еўрасаюза з 2013 года. З 1 студзеня 2023 года Харватыя ўваходзіць у Шэнгенскую зону і Еўразону.
Гісторыя
Славянскія плямёны харватаў, якія далі пачатак харвацкай нацыі, мігравалі да ўсходняга ўзбярэжжа Адрыятычнага мора ў VII стагоддзі. Неўзабаве Харвацкае каралеўства стала адным з мацнейшых у рэгіёне, але ў 1102 годзе праз дынастычны крызіс краіна трапіла ў залежнасць ад Каралеўства Венгрыі. У сярэдзіне XV стагоддзя венгерскі ўплыў на поўначы краіны змяніўся турэцкім, у той час як Далмація патрапіла пад кантроль Венецыі. Пры гэтым Дуброўніцкая рэспубліка заставалася ў асноўным незалежнай.
У перыяд з 1797 па 1815 г. Істрыя, Далмацыя і Дуброўнік увайшлі ў склад Аўстра-Венгрыі. Пасля Першай Сусветнай вайны у 1918 годзе Харватыя ўвайшла ў склад Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў, хоць Істрыя, Рыека і Задар знаходзіліся пад уладай Італіі. У 1929 годзе дзяржава была перайменавана ў Каралеўства Югаславія. Падчас Другой Сусветнай вайны пад кіраўніцтвам Антэ Павеліча была створана пранацысцкая Незалежная Дзяржава Харватаў (усташы). Пад націскам камуністычна настроеных партызанскіх атрадаў Іосіпа Броза Ціта рэжым Павеліча быў скінуты і створана Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія або СФРЮ, у склад якой увайшлі шэсць федэральных рэспублік: Сербія, Харватыя, Славенія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Боснія і Герцагавіна. У 1991 годзе Харватыя абвясціла незалежнасць, прызнаную міжнароднай супольнасцю ў 1991—1992 гадах, пачалася вайна за незалежнасць, якая доўжылася да канца 1995 г. Абвяшчэнне незалежнасці Харватыяй і Славеніяй стала пачаткам распаду СФРЮ. Канчаткова цэльнасць краіны адноўленая ў 1998 годзе. Першым прэзідэнтам новай незалежнай Харватыі быў Франьё Туджман.
Геаграфія
Тэрыторыя краіны мае мае выгнутую канфігурацыю. Адзін з бакоў, утвораны рэкамі Мура, Драва і Дунай на поўначы і Сава на поўдні, цягнецца на ўсход да Сербіі. Другі бок, абмежаваны Адрыятычным морам і гарой Дзінара, цягнецца на поўдзень да Котарскага заліва.
Славонія — раўнінная тэрыторыя паміж рэкамі Драва, Дунай і Сава (з'яўляецца часткай Сярэднедунайскай нізіны). На паўднёвы-захад ад яе размешчаны горны ланцуг выпняковых Дынарскіх Альпаў, выцягнутая ўздоўж узбярэжжа Адрыятычнага мора: самая высокая кропка — гара Цынцар (2 085 м). У Істрыі так сама пераважае раўнінны рэльеф. Здараюцца землетрасеннеы. Берагавая лінія Адрыятычнага мора значна парэзаная. Уздоўж берага шмат скалістых астраўкоў (агулам 1 185).
У Славоніі і Малай Харватыі ўмерана-кантынентальны клімат з цёплым летам (+20 °C — +23 °C) і прахалодай зімой (-1 °C — +3 °C); у Далмацыі і Істрыі — міжземнаморскі субтрапічны клімат з цёплым, амаль без дажджоў летам (+25 °C) і мяккай дажджлівай зімой (+8 °C). У зімку пераважае халодны паўночна-усходні вецер «бура». У Дынарскіх Альпах клімат горны, з умераным цёплым летам, умерана халоднай зімой і шматлікімі ападкамі. На ўсходзе і поўначы выпадае 700—1000 мм, на Адрыятычным узбярэжжы — 800—1500 мм ападкаў штогод. Галоўныя рэкі — Сава, Драва, Дунай і Купа. Самае вялікае возера — Вранска.
У паўночнай частцы краіны пераважаюць дубовыя і ліпавыя лясы; у Славоніі — лесастэпы і стэпы; на Адрыятычным узбярэжжы і астравах — субтрапічная расліннасць; у гарах — дубова-грабавыя, букавыя і сасновыя лясы. Апрацоўваемыя землі займаюць каля 25 % тэрыторыі краіны, пасвішчы — 22 %. У лясах жывуць волкі, мядзведзі, алені, казулі, дзікі, лісы, фазаны, дзікія качкі.
Эканоміка
Харватыя мае развітую рыначную эканоміку. Звесткі Міжнароднага Валютнага Фонду сведчаць пра тое, што СУП краіны склаў у 2011 годзе 80,3 млрд. долараў, ці 18 191 долараў на чалавека. Агенцтва Еўрастат сведчыць, што ў 2010 годзе ў Харватыі СУП на чалавека складае каля 61 % ад сярэдняга значэння па Еўрапейскаму Звязу. Сярэдні заробак у краіне склаў у ліпені 2012 года 5 492 куны (912 долараў) за месяц, а Міжнародная Прафсаюзная арганізацыя ацэньвае беспрацоўе ў Харватыі на ўзроўні 9,1 %.
У 2010 годзе большая частка эканомікі краіны складаецца з сектара паслуг (66 %), прамысловасць складае 27,2 %, сельская гаспадарка — 6,8 %. Прамысловасць у асноўным прадстаўленая караблебудаўніцтвам, перапрацоўкай харчавання, фармацэўтыкай, інфармацыйнымі тэхналогіямі, біяхіміяй і дрэваапрацоўкай. У 2010 годзе харвацкі экспарт склаў 64,9 млрд кунаў (8,65 млрд еўра), а імпарт 110,3 млрд кунаў (14,7 млрд еўра). Самым буйным знешнегандлёвы партнёрам краіны з'яўляецца Еўрапейскі Саюз.
Прыватызацыя і развіццё эканомікі краіны пачалося з фарміравання новага ўрада Харватыі, і канчаткам грамадзянскай вайны 1991 года. Наступствам вайны стала значнае разбурэнне інфраструктуры, асабліва турыстычнай галіны. У 1993 годзе, у параўнанні з 1989 годам СУП краіны скараціўся на 40,5 %. У наш час каля 40 % валавога прыбытку Харватыі забяспечваюць прадпрыемствы дзяржаўнай уласнасці. Значнай праблемай застаецца карупцыйнасць дзяржаўнай сістэмы кіравання. У 2011 годзе Харватыя заняла 66 месца па ўзроўню карупцыі. Іншай буйной праблемай эканомікі краіны з'яўляецца буйныя знешнія запазычанасці, якія складаюць больш за 34 млрд еўра ці 89,1 СУП краіны.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва — 4 млн 700 тыс. Нацыянальны склад, паводле перапісу насельніцтва 2001 г.:
Рэлігія —
Беларуска-харвацкія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Харватыя ўсталяваныя 25 верасня 1992 года. З красавіка 2009 года Пасол Рэспублікі Харватыя ў Расійскай Федэрацыі акрэдытаваны ў Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтву. Пасол Рэспублікі Беларусь у Аўстрыйскай Рэспубліцы У. І. Варанецкі ўручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Рэспублікі Харватыя Ёсіпавічу 20 снежня 2011 года. Двухбаковы палітычны дыялог паміж Беларуссю і Харватыяй ажыццяўляўся ў апошнія гады шляхам правядзення двухбаковых кансультацый паміж знешнепалітычнымі ведамствамі (у 2001, 2003 і 2011 гадах), а таксама двухбаковых сустрэч падчас розных міжнародных мерапрыемстваў.
У лістападзе 1998 года ў рамках саміту кіраўнікоў урадаў краін — членаў Цэнтральна-Еўрапейскай Ініцыятывы (ЦЕІ) адбылася сустрэча Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь з Прэм'ер-міністрам Харватыі. У чэрвені 2000 года ў рамках міністэрскай канферэнцыі ЦЕІ адбылася сустрэча Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь з Міністрам замежных спраў Рэспублікі Харватыя.
8-10 сакавіка 2010 года адбыўся візіт у Рэспубліку Беларусь дэлегацыі дзелавых колаў Харватыі на чале з віцэ-прэзідэнтам Эканамічнай палаты Харватыі.
Розпша (гміна)
Ро́зпша (Rozprza) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Розпшы. Плошча гміны складае 163,08 км². Станам на 2007 год у гміне Розпша пражывалі 12092 чалавекі, шчыльнасць — 74 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
The Chordettes
The Chordettes — амерыканскі жаночы квартэт, які выконваў а капэла і спецыялізаваўся на традыцыйнай папулярнай музыцы. Працавалі ў перыяд з 1946 па 1961 гады; першы буйны хіт — песня «Mr. Sandman», выкананая ў 1954 годзе, другі поспех прыйшоў з песняй «Lollipop» у 1958 годзе.
Кар’ера
Гурт быў створаны ў Шэбайгане, штат Вісконсін, у 1946 годзе. Першапачаткова ў склад гурта ўваходзілі Джанет Эртэл (21 верасня 1913 — 4 лістапада 1988), Кэрал Башмэн, Дораці Шварц і Джыні Осбарн (25 красавіка 1928 — 19 мая 2003). У 1952 годзе Лін Эванс замяніла Дораці Шварц, а ў 1953 годзе Марджы Нідхэм замяніла Джыні Осбарн, якая пазней вярнулася ў склад гурта. Нэнсі Овертан (6 лютага 1926 — 5 красавіка 2009) таксама прысутнічала ў гурце, але ніколі не брала ўдзел у гуказапісу. Першапачаткова яны гралі фолк-музыку як The Weavers, але затым змянілі стыль. Магчыма, частка змен была праведзена пад уплывам бацькі Осбарн.
Прэшаўскі край
Прэшоўскі край (Presovsky kraj) — адзін з васьмі краёў Славакіі з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Прэшаў. Плошча края складае 8,993 км², насельніцтва 789,968 (2001). Размешчаны на усходзе Славакіі і складаецца з 13 раёнаў:
Статыстычныя дадзеныя (2001)
Нацыянальны склад
Канфесійны склад
Бакінскі славянскі ўніверсітэт
Бакінскі славянскі ўніверсітэт (Bakı Slavyan Universiteti) — азербайджанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Баку.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў створаны па ініцыятыве прэзідэнта Азербайджана Гейдара Аліева ў 2000 годзе на базе былога педагагічнага інстытута рускай мовы і літаратуры, які быў створаны ў 1945 годзе. Ва ўніверсітэце, які спецыялізуецца на вывучэнні славянскіх і германскіх моў, літаратуры, культуры, геаграфіі, гісторыі, палітыкі, рыхтуюцца выкладчыкі па рускай, польскай, чэшскай, англійскай, нямецкай, балгарскай, украінскай, грэцкай, славацкай, беларускай, сербскай, харвацкай, баснійскай, французскай, турэцкай мовах і літаратурах, філолагі, перакладчыкі, дыпламаты, журналісты, а таксама спецыялісты па міжнародных адносінах, культуры, геаграфіі, гісторыі гэтых краін.
Міхаіл Васілевіч Стралец
Міхаіл Васілевіч Страле́ц (нар., Любань, Мінская вобласць) — вучоны, гісторык і палітолаг, доктар гістарычных навук (2003), прафесар (2002 ). Акадэмік Беларускай акадэміі сацыяльных навук (1999).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Любань Мінскай вобласці. У 1981—1987 гадах выкладаў гісторыю і грамадазнаўства ў сярэдніх школах Любанскага раёна. З 1987 года працуе ў Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце. Асістэнт кафедры гісторыі КПСС (1987—1991), старшы выкладчык кафедры гуманітарных дысцыплін (1991—1993), дацэнт кафедры сацыяльна-палітычных і гістарычных навук (1993—2002), прафесар кафедры сацыяльна-палітычных і гістарычных навук (з 2016 года — кафедра гуманітарных навук).
У 1993 годзе стажыраваўся ў Інстытуце Грынберга ў Іерусаліме (Ізраіль), у 2002 годзе — у Мюнхенскім інстытуце сучаснай гісторыі і Акадэміі сучасных палітычных працэсаў у Мюнхене (Германія), у 2009 годзе — у Мюнхенскім універсітэце імя Людвіга-Максіміліяна.
Навуковая дзейнасць
Быў галоўным рэдактарам серыі «Гуманитарные науки» «Вестника Брестского государственного технического университета», з’яўляецца членам рэдакцыйных саветаў і рэдакцыйных калегій шэрагу замежных навуковых выданняў, выступае з лекцыямі аб гісторыі Германіі, Халакоста на канферэнцыях і круглых сталах.
Сярод апублікаванага:
Другая італьянская вайна
Міланская прэлюдыя
Людовік XII, як і яго папярэднік (памерлы ў 1498 годзе Карл VIII), меў дынастычныя прэтэнзіі на кароны Неапаля і Мілана (прэтэнзіі на апошняе герцагства ён прад’явіў як унук Валянціны Вісконці, род якой кіраваў ў Мілане да 1447). Папярэдне французскі кароль дамовіўся пра ваенную дапамогу з Венецыяй і пра нейтралітэт з Фларэнцыяй, імператарам і Папам (апошні бачыў у Францыі апору ў барацьбе з італьянскімі дзяржавамі). У 1499 годзе Людовік XII уварваўся ў Міланскае герцагства і заняў яго практычна без супраціўлення. Герцаг Ладавіка Мора бег у Ціроль, дзе з дапамогай імператара Максіміліяна I набраў невялікую наёмную армію са швейцарцаў і ў 1500 годзе адбіў сваю сталіцу, якую абараняў Джан Джакама Трывульцыа, які далучыўся да французаў. Аднак неўзабаве французы атрымалі верх над швейцарцамі і паланілі Ладавіка Мора. Ламбардыя перайшла пад уладу Францыі, а Людовік XII абвясціў сябе герцагам Міланскім. 13 кастрычніка 1501 года быў падпісаны Трэнцкі дагавор паміж Людовікам XII і Максіміліянам I, паводле якога Свяшчэнная Рымская імперыя прызнала ўсе французскія заваяванні ў паўночнай Італіі.
Неапалітанская кампанія
Пад уражаннем ад сваёй хуткай перамогі Людовік прапанаваў Фердынанду саюз супраць Неапаля з мэтай падзелу гэтага каралеўства. Фердынанд ахвотна пагадзіўся, і 11 лістапада 1500 года ў Гранадзе быў заключаны сакрэтны дагавор, паводле якога Фердынанд павінен быў падтрымаць французскія прэтэнзіі на неапалітанскую карону, атрымаўшы за гэта пазней частку неапалітанскіх зямель.
У 1501 годзе французскія войска ўварваліся на тэрыторыю Неапаля, а іспанскі экспедыцыйны корпус высадзіўся ў Калабрыі. Неапалітанскі кароль Федэрыга здаўся на літасць пераможцаў. Да 1502 года Паўднёвая Італія апынулася падзеленай паміж Францыяй і Іспаніяй. У той жа час Чэзарэ Борджыя захапіў Раманью і Урбіна, стварыўшы цэнтралізаваная дзяржава ў Сярэдняй Італіі, і ўступіў у вайну з Фларэнцыяй. Аднак два каралі пасварыліся з-за здабычы: патрабаванне Фердынанда прызнаць яго каралём і Сіцыліі, і Неапаля, прывяло да вайны паміж Францыяй і Іспаніяй. Пасля таго, як у 1503 годзе іспанская армія пад камандаваннем Гансала дэ Кордавы разбіла французаў у бітве пры Чэрыньёле і бітве пры Гарыльяна, Людовіку прыйшлося вярнуцца ў Ламбардыю.
Вынікі вайны
31 студзеня 1504 года Людовік і Фердынанд падпісалі мірны дагавор у Блуа, паводле якога Францыя прызнала Неапалітанскае каралеўства ўладаннем Іспаніі, але захавала за сабой Ламбардыю і Геную. У выніку Паўднёвая Італія перайшла пад уладу іспанскага караля, у Паўночнай захавалася гегемонія Францыі, а ў Сярэдняй Італіі была адноўлена ўлада Папы Рымскага.
Яшчэ адной дзяржавай, што атрымала выгаду з гэтай вайны, была Венецыя, якая пасля падзення Мілана атрымала значныя тэрыторыі Ламбардыі, Неапаля, шэраг апулійскіх портаў.
IC 2057
IC 2057 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Акшатау (Кызылардзінская вобласць)
Акшатау — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аманаткельскай сельскай акругі. Код КАТА — 433233400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 207 чалавек (118 мужчын і 89 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 184 чалавекі (100 мужчын і 84 жанчыны).
Пільскі павет
Пільскі павет (Powiat pilski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Велікапольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Піла. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1267,1 км². Насельніцтва павета складае 136,1 тыс. чалавек.
Сяргей Вячаслававіч Крывец
Сяргей Крывец (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца польскага клуба «Вяра Леха» з Познані. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2008—2016). Футбаліст года Беларусі (2014).
Клубная кар’ера
Кар’ера Сяргея пачыналася ў Гродна, дзе ён займаўся ў ДЮСШ «Белкард», пад кіраўніцтвам Уладзіміра Сямерыкава. У 2003 годзе трапіў у склад мінскага «Лакаматыва». Па выніках чэмпіянату ў Першай лізе 2004 года «Лакаматыў» атрымаў права выступаць у Вышэйшай лізе, а Сяргей стаў адным з найлепшых бамбардзіраў клуба.