cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жан Каломб
Да 1470 Жан Каломб ужо быў вядомым майстрам. Ён выконваў замовы прадстаўнікоў сямействаў Лаваль, Гравіль, ім апякавалася Шарлота Савойская, жонка Людовіка XI. Галоўныя працы Каломба: Часаслоў Луі дэ Лаваля (цяпер у Нацыянальнай бібліятэцы Францыі, Парыж), «Гісторыя Рыма» для адмірала Луі Маля ле Гравіля (Romuleon, там жа) і серыя ілюстрацый для «Цудоўнага часаслова» герцага Берыйскага, выкананая па замове Карла I Савойскага. Герцаг Савойскі адзначаў талент, арыгінальнасць і ўмеласць "свайго любімага майстра Жана Каломба".
У 1474 годзе выканаў таксама мініяцюры для гістарычнага твора Себасцьена Мамро «Паходы французаў у Утрэмер».
З 1486 года Каломб служыў пры двары герцага ў якасці даверанай асобы і мініяцюрыста. Мастак жыў у Буржы, але згодна з дакументам, датаваным 3 чэрвеня 1486 года, наведаў Турын.
Уладзімір Барысавіч Баркоўскі
Біяграфія
У 1930 г., пасля заканчэння школы, пераехаў у п. Краснагорск (Падмаскоўе). Працаваў слесарам на машынабудаўнічым заводзе «Стандарт-бетон» № 1 і адначасова вучыўся на рабфаку. У 1934 г. паступіў у Маскоўскі станка-інструментальны інстытут, займаўся ў Маскоўскім студэнцкім аэраклубе. Пасля заканчэння інстытута (1939) быў запрошаны на працу ў органы Дзяржаўнай бяспекі і ў 1940 г., пасля гадавой разведвальнай школы асобага прызначэння, быў накіраваны ў Лондан (Вялікабрытанія) па лініі навукова-тэхнічнай разведкі.
Афіцыйна лічыўся на пасадзе аташэ Пасольства СССР у Вялікабрытаніі. Завербаваў у Лондане шэраг каштоўных агентаў, у тым ліку і сярод англійскіх вучоных, якія распрацоўвалі атамную зброю. Менавіта ад «Дэна» прыйшла ў Маскву першая інфармацыя аб атамных распрацоўках у кастрычніку 1941 г. Інфармацыя, якую ён перадаваў, адыграла істотную ролю ў стварэнні атамнай зброі ў СССР. Акрамя таго ён датычны да крадзяжу сакрэтаў найноўшых англійскіх радыёлакатараў.
Пасля вяртання з Лондана працаваў на кіраўнічых пасадах ва Упраўленні навукова-тэхнічнай разведкі, неаднаразова знаходзіўся ў працяглых камандзіроўках у ЗША і краінах Заходняй Еўропы па справах разведкі. З 1954 г. кіраўнік амерыканскага аддзела навукова-тэхнічнай разведкі. Узначальваў рэзідэнтуры, у тым ліку ў 1956-1962 гг. у ЗША.
У 70-я гады з'яўляўся прафесарам кафедры спецдысцыплін Акадэміі знешняй разведкі, кандыдат гістарычных навук. З 1984 г. палкоўнік Баркоўскі ў адстаўцы, але працягваў да свайго скону працаваць у КДБ СССР і Службе знешняй разведкі РФ.
За заслугі ў разведвальнай працы быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, трыма ордэнамі Працоўнага Чырвонага сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, Чырвонай Зоркі, Знак Пашаны, шматлікімі медалямі, а таксама нагруднымі знакамі «Ганаровы супрацоўнік дзяржбяспекі» і «За службу ў разведцы». 15 чэрвеня 1996 г. Указам прэзідэнта РФ было прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі, з уручэннем медаля «Залатая Зорка» (№ 329).
Пахаваны на Траекураўскіх могілках у Маскве. У 2005 г. ў Парку Перамогі г. Белгараду і ў 2009 г. на тэрыторыі ЗАТ «Бецема» ў Краснагорску былі адкрыты бюсты. У 2010 г. ў Краснагорску на доме, дзе ён жыў, была ўсталявана мемарыяльная дошка.
Аляксей Юр’евіч Рэзнікаў
Аляксей Юр’евіч Рэзнікаў (Олексій Юрійович Резніков, нар. 18 чэрвеня 1966, Львоў, УССР, СССР) — украінскі дзяржаўны дзеяч, міністр абароны Украіны з 4 лістапада 2021 года, адвакат, Заслужаны юрыст Украіны, першы намеснік кіраўніка ўкраінскай дэлегацыі ў Трохбаковай кантактнай групе з 5 траўня 2020 года, сябра СНБА (з 19 сакавіка 2020).
Раннія гады і адукацыя
У 1986—1991 гадах вучыўся ва Львоўскім дзяржаўным універсітэце імя Івана Франко. Скончыў юрыдычны факультэт, спецыяльнасць «правазнаўства», дыплом з адзнакай. C 1984 па 1986 гады праходзіў тэрміновую службу ў ВПС СССР: в/ч 87358 (Наваград-Валынскі); в/ч 53904 (Луцк).
Публічная служба
У 2008—2014 гадах — дэпутат Кіеўскай гарадской рады VI склікання. Абраны ад Блока Мікалая Катэрынчука. Сябра камісіі па пытаннях правапарадку, рэгламенту і дэпутацкай этыкі.
З чэрвеня 2014 года — дэпутат Кіеўскай гарадской рады VII склікання. Старшыня камісіі Кіеўскай гарадской рады па пытаннях аднаўлення правоў рэабілітаваных.
19 чэрвеня 2014 абраны намеснікам гарадскога главы — сакратаром Кіеўскай гарадской рады.
З 2015 года:
— старшыня ўкраінскай дэлегацыі ў Кангрэсе мясцовых і рэгіянальных улад Савета Еўропы ў 2015—2016;
— намеснік старшыні Антыкарупцыйнай рады пры Кіеўскім гарадскім главе;
Хопер
Хопер — прозвішча.
Аляксей Юр’евіч Рэзнікаў
Публічная служба
— сябра рады сацыяльнага праекта сумеснага дзеяння «Зробім разам»;
— сябра Мэтавай каманды рэформаў па дэцэнтралізацыі, мясцовага самакіравання і рэгіянальнай палітыкі пры Міністэрстве рэгіянальнага развіцця, будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі Украіны;
— дараднца Кіеўскага гарадскога главы.
З красавіка 2016 года:
— намеснік старшыні Кіеўскай гарадской дзяржаўнай адміністрацыі (КГДА) па пытаннях вытворчасці самакіравальных паўнамоцтваў. Да паўнамоцтваў тычыцца: ажыццяўленне паўнамоцтваў КГДА па пытаннях рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі ў сферах развіцця мясцовага самакіравання, унутранай палітыкі, міжнародных адносін, турызму, рэкламы, аховы культурнай спадчыны, адукацыі, культуры, сацыяльнай абароны, моладзі і спорту, адказвае за правядзенне рэформаў у сферах дэцэнтралізацыі, мясцовага самакіравання і іншых сферах жыццядзейнасці горада Кіева.
У 2017 адказваў за арганізацыю і правядзенне песеннага конкурсу «Еўрабачанне» ў Кіеве з боку КГДА. У 2018 годзе адказваў за арганізацыю і правядзенне фінальнага матчу Лігі чэмпіёнаў УЕФА сезону 2017/2018 з боку КГДА.
1 лістапада 2021 года падаў заяву аб адстаўцы з пасады віцэ-прэм’ер-міністра — міністра па пытаннях часова акупаваных тэрыторый Украіны. У гэты ж дзень сябры партыі «Слуга народа» ў Вярхоўнай радзе на паседжанні фракцыі падтрымалі кандыдатуру Аляксея Рэзнікава на пасадуміністра абароны Украіны.
3 лістапада 2021 года Вярхоўная рада Украіны звольніла яго з пасады віцэ-прэм’ер-міністра — міністра па пытаннях рэінтэграцыі часова акупаваных тэрыторый Украіны. За гэта рашэнне прагаласавалі 329 дэпутатаў.
4 лістапада 2021 года Вярхоўная рада прызначыла Рэзнікава на пасаду міністра абароны Украіны. За рашэнне прагаласавалі 273 дэпутата Вярхоўнай рады Украіны.
У 2022 годзе стаў адным з прадстаўнікоў Украіны на расійска-ўкраінскіх перамовах па спыненні вайны паміж дзяржавамі.
Омі (тытул)
Омі (臣, おみ, омі, «хатні слуга» — старшыняў магутных арыстакратычных родаў японскай дзяржавы . Па сваёй ступені быў роўны тытулу.
Арыстакраты з тытулам омі мелі права быць пры двары (доме) яматаскага манарха. Апошні надаваў самаму ўплывоваму омі тытул «вялікага омі» —, які станавіўся галоўным саветнікам суверэна і прымаў непасрэдны ўдзел у кіраванні дзяржавай.
Мяне клічуць Чырвоны
«Мяне клічуць Чырвоны» (Benim Adım Kırmızı) — раман турэцкага пісьменніка Архана Памука, які быў апублікаваны ў 1998 годзе і прынёс яму міжнародную вядомасць.
Апісанне
Дзеянне рамана адбываецца ў 1591 годзе ў асманскім Стамбуле. Прыдворнага мініяцюрыста Зарыфа знаходзяць забітым. Зарыф працаваў над ілюстрацыямі да кнігі, якую таемна замовіў Эніштэ султан Мурад III да тысячагоддзя хіджры. Эніштэ, які быў раней асманскім пасланнікам у Венецыі, знаёмы з італьянскім жывапісам і планаваў аформіць ілюстрацыі да кнігі ў нязвыклым для ісламскага свету еўрапейскім стылі. У заходняга жывапісу ў Стамбуле знаходзіцца шмат праціўнікаў, якія не прымаюць яго адрозненні ад ісламскага мастацтва (рэалізм, выкарыстанне перспектывы, індывідуальны стыль у кожнага мастака). Эніштэ лічыць, што забойства Зарыфа здзейсніў адзін з трох лепшых мініяцюрыстаў — Келебек, Зейтын або Лейлек. Тым часам Кара, пляменнік Эніштэ, які закаханы ў яго дачку Шэкюрэ, вяртаецца ў Стамбул пасля дванаццацігадовай адсутнасці, пасля чаго спрабуе знайсці забойцу, размаўляючы з трыма падазраванымі і аналізуючы іх малюнкі, і ў той жа час заваяваць сэрца Шэкюрэ.
Мастацкія асаблівасці
Пасля выхаду рамана за Памукам замацавалася рэпутацыя «турэцкага Умберта Эка». Джон Малан адзначае падабенства кнігі з бестселерам Эка «Імя ружы». Сярод агульных рыс — спалучэнне гістарычнага сэтынга і дэтэктыва. Акрамя таго, у «Імі ружы» пошук забойцы звязаны з сярэдневяковай тэорыяй літаратуры, а ў рамане Памука — з асаблівасцямі мастацтва асманскай мініяцюры.
Прататыпы і гістарычныя алюзіі
У галоўнай гераіні, Шэкюрэ, ёсць два сыны — Архан (малодшы) і Шэўкет (старэйшы). Пры гэтым у Архана Памука ёсць старэйшы брат, эканаміст Шэўкет Памук, а іх маці клічуць Шэкюрэ. Па словах самога Памука, ён перанёс у раман імёны членаў іх сям’і, свае дзіцячыя сваркі са старэйшым братам і некаторыя рысы іх маці.
У культуры
Кніга «Мяне клічуць Чырвоны» была адаптаваная на BBC Radio 4 у 2008 годзе.
У 2014 годзе ў казанскім тэатры Камала паставілі спектакль паводле рамана.
Французская парфумерная марка Мажда Бекалі (Majda Bekkali) выпусціла аднайменныя духі — Mon Nom Est Rouge («Мяне клічуць Чырвоны»), натхнёныя раманам Архана Памука. «Нос» — Сесіль Заракян.
Пераклады
Раман перакладаўся на шматлікія мовы.
Англійскі пераклад рамана, выкананы Эрдагам Гёкнарам, быў уганараваны Дублінскай літаратурнай прэміяй у 2003 годзе.
Беласнежка
«Беласне́жка» (Schneewittchen) — нямецкая казка, надрукаваная братамі Грым у 1812 годзе ў першым выданні іхняга зборніку «Казкі Братоў Грым».
Казка распавядае пра прыгожую дзяўчынку, якой далі прытулак 7 гномаў у лесе, ратуючы ад злой мачахі. Мачаха, якая валодала чароўным люстэркам, падманам атруціла Беласнежку, але яе вяртае да жыцця прынц праз пацалунак.
(54) Аляксандра
(54) Аляксандра (Alexandra) — вельмі буйны няправільнай формы астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 10 верасня 1858 года нямецкім астраномам Германам Гольдшмітам з дапамогай 4-х цалевага тэлескопа, размешчанага на шостым паверсе яго кватэры ў Лацінскім квартале Парыжа, і названы ў гонар нямецкага даследчыка Аляксандра фон Гумбальта.
Алаіз Лянкевіч
Алаіз Лянкевіч (Alojzy Lenkiewicz), Aloysius Lenkiewicz; 18 верасня 1771, Беларусь — 20 красавіка 1806, Полацк) — святар, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1786 г. у Полацку. Пасля выпрабаванняў у полацкім навіцыяце (1786–1788) вывучаў філасофію ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1789–1791). Выкладаў у Мсціслаўскім (ад інфімы да рыторыкі; 1791–1795) і Магілёўскім (рыторыка і паэтыка; 1795–1796) езуіцкіх калегіумах. Вывучаў тэалогію ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1796–1800) і ў Полацку быў высвечаны на ксяндза (1800). Аперарыюш у езуіцкай рэзідэнцыі ў Пушы (1800–1802).
Апошнія гады жыцця працаваў у Полацкай друкарні: спачатку як друкар (1802–1805), а потым і як яе прэфект (1805-1806).
Омі
Омі — шматзначны тэрмін.
NGC 2332
NGC 2332 (іншыя абазначэнні — UGC 3699, MCG 8-13-79, ZWG 234.75, PGC 20276) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4894
IC 4894 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
II з’езд салдат-сялян Заходняга фронту
Другі з’езд салдат-сялян Заходняга фронту (надзвычайны). Адбыўся 11 — 15 (24 — 28) снежня 1917 г. у Мінску. Прысутнічалі 223 дэлегаты, з іх 103 бальшавікі. Парадак дня: дзейнасць Выканкома Усерасійскага Савета сялянскіх дэпутатаў 1-га склікання, пытанні: зямельнае, харчовае, культурна-асветнае, бягучы момант, пра дэмабілізацыю арміі, адносіны да Устаноўчага сходу. Дэлегаты прызналі дзейнасць большасці Выканкома Усерасійскага Савета сялянскіх дэпутатаў злаачыннай у адносінах да працоўнага сялянства і выказалі яму недавер. Па ўсіх пытаннях з’езд прыняў рэзалюцыі, якія цалкам падтрымлівалі савецкую ўладу. Дэлегаты ўхвалілі Дэкрэт аб зямлі і ўсе дэкрэты 2-га Усерасійскага з’езда Саветаў, прынялі зварот да ўкраінскага народа аб барацьбе супраць Украінскай рады.
Жыгманд Ракацы
Жы́гманд Ра́кацы (Rákóczi Zsigmond;  — 5 снежня 1608) — першы трансільванскі князь з венгерскага кальвінісцкага роду Ракацы (1607—1608). Сын Янаша Ракацы.
Біяграфія
Паходзіў са знатнай венгерскай дваранскай сям'і Ракацы. У 1605 г. Жыгманд Ракацы быў прызначаны губернатарам Трансільваніі і стаў кіраваць палітыкай ад імя трансільванскага князя Стэфана (Іштвана) Бочкаі.
29 снежня 1606 г. раптам сканаў трансільванскі князь Іштван Бочкаі (1605—1606). На вакантны княжацкі прастол сталі прэтэндаваць яго намеснік Жыгманд Ракацы, Валянцін Другет і Габрыэль Батары. У лютым 1607 г. Жыгімонт Ракацы на сходзе знаці быў выбраны новым князем Трансільваніі. Абранне Жыгімонта Ракацы выклікала незадаволенасць Асманскай імперыі, у васальнай залежнасці ад якой знаходзілася Трансільванія. У сакавіку 1608 г. Жыгімонт Ракацы быў зрынуты з княжацкага прастола паўсталымі гайдукамі, якія пасадзілі на прастол Габрыэля Батары.
Уладзіслаў Урсу
Уладзіслаў Урсу (Vladislav Ursu; нар. ) — малдаўскі спартсмен, гулец у настольны тэніс.
Спартыўная кар’ера
З 2021 года выступае за «Гвязду» з Быдгашчы.
Дасягненні
Польская суперліга
Украінскі дзяржаўны хіміка-тэхналагічны ўніверсітэт
Украінскі дзяржаўны хіміка-тэхналагічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова інжынерна-тэхналагічнага профілю, якая знаходзіцца ў Дніпры.
Агульная характарыстыка
Ва ўніверсітэце сёння працуе больш за 60 прафесараў і дактароў навук, больш за 200 кандыдатаў навук. Вучэльня займае першае месца сярод тэхнічных універсітэтаў Украіны ў міжнароднай навукаметрычнай базе дадзеных Scopus, другое месца ў вобласці і 15 месца сярод 200 лепшых ВНУ Украіны.
Універсітэт мае 5 факультэтаў, 9 навучальных карпусоў, амаль 122 000 м2 навучальных і дапаможных памяшканняў; сучасны спартыўны комплекс, 5 інтэрнатаў (100 % іншагародніх студэнтаў забяспечаны жыллём), спартыўна-аздараўленчы лагер, бібліятэку з 770 тыс. асобнікаў вучэбнай, навуковай і мастацкай літаратуры і інш.
Мілуокі Бакс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 51-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Мілуокі Бакс.
Савічы (Брагінскі раён)
Са́вічы (, Савичи) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чамярыскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 22 км на поўдзень ад Брагіна, 22 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 152 км ад Гомеля, на захадзе мяжуе з Палескім радыяцыйна-экалагічным запаведнікам.
Транспартная сетка
На аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з 2 частак, падзеленых дарогай: заходняй (ледзь скрыўленая вуліца, арыентаваная з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, да якой з захаду далучаецца прасталінейная вуліца і на поўнач ад яе, паралельна да асноўнай, праходзіць кароткая прасталінейная вуліца) і ўсходняй (выгнутая вуліца мерыдыянальнай арыентацыі). Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленае археолагамі гарадзішча ранняга жалезнага веку за 1 км на ўсход ад вёскі, ва ўрочышчы Саловіца) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў са старажытных часоў.
Упершыню Савічы згаданыя ў падатковым рэестры ад 6 студзеня 1571 года як сяло воласці Любецкага замку ў Кіеўскім ваяводстве Каралеўства Польскага. Тады ў ім налічвалася 6 дымоў.
Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1811 годзе згадана як вёска ў Рэчыцкім павеце, абшарніцкая ўласнасць. У 1885 годзе побач з вёскай знаходзілася сядзіба з броварам. Цэнтр Савіцкай воласці, у якую ў 1885 годзе ўваходзілі 18 населеных пунктаў з 824 дварамі. Тысячы дзесяцін зямельных угоддзяў у наваколлях вёскі прыналежалі двараніну Канстанціну Прозару. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы размяшчаліся капліца, народная вучэльня, хлебазапасны магазін, яўрэйская малітоўная хата, 2 крамы, карчма.
У 1926—1987 гадах цэнтр Савіцкага сельсавета. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Савічы», працавалі 2 вятракі (1905, 1909 гг.), крупадрабілка, стальмашня, паравы млын (1918 год), гамарня, воўначасальня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны дзейнічала падпольная група, якую ўзначальвалі С. І. і Ф. І. Філіпенка. Увесну 1942 года падпольшчыкі разам з партызанамі разграмілі варожы гарнізон, маслазавод і знішчылі будынак валасной управы. Карнікі расстралялі і спалілі 33 жыхара (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму ў цэнтры вёскі). Побач з брацкай магілай пахаваны 11 салдат і 8 партызан атрада імя Г. І. Катоўскага, якія загінулі ў бою за вызваленне вёскі.
Насельніцтва
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання частка жыхароў (373 сем’і) пераселены ў чыстыя месцы.
Сцяг Хойнікаў
Сцяг Хойнікаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Хойнікі Гомельскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 65.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, пасярэдзіне падзелена полымяпадобна на дзве часткі — зялёную і белую. У зялёнай — замак жоўтага колеру.
Сцяг створаны з дапамогай асноўных колераў і фігур герба, быў прыняты рашэннем прэзідыума Хойніцкага раённага Савета дэпутатаў ад 17 красавiка 2001 года № 18 і раённым Саветам дэпутатаў 28 чэрвеня 2001 года № 80.
Эміліа Дэ Бона
Эміліа Дэ Бона (Emilio De Bono;, Касана-д’Ада, каля Мілана, Італія — , Верона, Італія) — італьянскі ваенны дзеяч, маршал Італіі (1936).
Біяграфія
Удзельнік ваенных дзеянняў у Эрытрэі (1887) і ў Лівіі (1911).
У Першую сусветную вайну з 1915 камандаваў 15-м палком берсальераў, затым узначальваў штаб П корпуса, камандаваў брыгадамі «Трапані» і «Савана», 38-й дывізіяй (1916), IX корпусам (1918).
У 1919 годзе далучыўся да сфарміраванага Беніта Мусаліні «Саюзу ветэранаў» і хутка заняў у ім кіруючыя пазіцыі. У кастрычніку 1922 года выбраны квадрумвірам, членам «камітэта чатырох», якому даручана ваеннае кіраўніцтва фашысцкімі сквадрыстамі. Адзін з галоўных ініцыятараў і кіраўнікоў «Паходу на Рым».
З 3 ліпеня 1925 па 18 снежня 1928 — генерал-губернатар Трыпалітаніі. Камандуючы каланіяльнымі войскамі ў Трыпалітаніі з 3 ліпеня 1925 па 18 снежня 1928 года. 18 снежня 1928 — 12 верасня 1929 — намеснік Міністра калоній.
З 22 ліпеня 1928 года — дзяржаўны міністр. 12 верасня 1929 — 17 студзеня 1935 — Міністр калоній. З 18 студзеня 1935 па 27 лістапада 1935 — Вярхоўны камісар Італьянскай Усходняй Афрыкі
З 3 красавіка 1935 па 27 лістапада 1935 — Камандуючы войскамі ва Усходняй Афрыцы. Кіраваў ваеннымі аперацыямі італьянскай арміі ў Эфіопіі, у яго падпарадкаванні знаходзіліся галоўныя сілы італьянскай арміі — 4 армейскіх карпусы. Нягледзячы на поўную перавагу ў жывой сіле і тэхніцы, пацярпеў паражэнне і быў заменены П. Бадолья.
1939—1940 — Інспектар Заморскіх войскаў. У 1940—1941 камандаваў групай армій «Поўдзень», у склад якой увайшлі 3-я армія генерала К. Джэлоза, 2 армейскія карпусы і Албанская група. Пасля гэтага застаўся толькі членам Вялікага фашысцкага савета (ВФС).
З 1943 года — інспектар замежных фарміраванняў. На пасяджэнні Вялікага фашысцкага савета 25 ліпеня 1943 года прагаласаваў за адстаўку Мусаліні. Быў арыштаваны немцамі і на працэсе ў Вероне прысуджаны да смяротнага пакарання. Расстраляны з кулямёта, апошнімі словамі былі: «Жыве Італія!» (Viva l'Italia!).
Спасылкі
‎
Міхель Эрхарт
Міхель Эрхарт (Michel Erhart, каля 1440—1445 гадоў, меркавана Констанц — пасля 1522, Ульм) — нямецкі скульптар Позняга Сярэдневякоўя, які працаваў пераважна ў горадзе Ульм і яго ваколіцах. Належаў да познегатычнай.
Жыццё і творчасць
У маладосці доўгі час падарожнічаў па Еўропе, працаваў у Канстанцы і Страсбургу, а таксама ў Нідэрландах. Пачынаючы з 1469 года скульптар абгрунтоўваецца ва Ульме. Першапачаткова працаваў там у майстэрні Ёрга Сюрліна Старэйшага, прымаў удзел ва ўладкаванні хораў Ульмскага сабора (у 1469—1474 гадах). Пазней яму было даручана стварэнне цэнтральнага алтара сабора (не захаваўся). Не пазней 1474 года Міхель Эрхарт працуе ўжо ва ўласнай скульптурнай майстэрні. У гэтай майстэрні працавалі ў гэтай жа прафесіі і яго сыны і Бернгарт Эрхарты. У творах, створаных Міхелем Эрхартам, выразна адчуваецца нідэрландская мастацкая традыцыя. Асабліва адчувальны ўплыў скульптара, у майстэрні якога ў Страсбургу Міхель, па ўсёй верагоднасці, некаторы час працаваў, а таксама нідэрландскага жывапісца XV стагоддзя Рагіра ван дэр Вейдена.
Адной з найбольш значных работ скульптара з’яўляюцца бюсты, якія ўпрыгожваюць хоры Ульмского сабора і прыпісваліся раней Ёргу Сюрліну Старэйшаму. Сярод іншых яго твораў варта адзначыць цэнтральны алтар у манастыры Блаўбойрэн (1493), распяцці ў «капэле Лепшых» (Besserer-Kapelle) Ульмскага сабора (пасля 1490), у ў Швебіш-Халі (1494) і ў Царкве Святога Марціна ў Ландсгуце (1495), Алтар Марыі ў  (1500) і скульптура  ў Равенсбургу (1480 год).
Творы майстра, выкананыя ў познегатычным стылі, вызначаліся рэалістычнасцю і злучалі часцяком у сабе элементы скульптуры, разьбы і жывапісу. Шэраг вядомых работ Міхеля Эрхарта не захаваўся.
NGC 2333
NGC 2333 (іншыя абазначэнні — UGC 3689, MCG 6-16-20, ZWG 176.18, IRAS07050+3515, PGC 20223) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Універсітэт мытнай справы і фінансаў
Універсітэт мытнай справы і фінансаў — украінская дзяржаўная спецыялізаваня вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Дніпры.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мытнай справы і фінансаў быў створаны 3 верасня 2014 года шляхам аб'яднання Акадэміі мытнай службы Украіны і Днепрапятроўскай дзяржаўнай фінансавай акадэміі. Адна з двух існуючых ва Украіне спецыялізаваных вышэйшых навучальных устаноў, якія займаюцца падрыхтоўкай і перападрыхтоўкай спецыялістаў у галіне мытнай справы. Мае ІV (вышэйшы) узровень дзяржаўнай акрэдытацыі.
(96) Эгла
(96) Эгла — вельмі буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да рэдкага спектральнага класа T. Ён быў адкрыты 17 лютага 1868 года французскім астраномам Жэромам Каджа ў Марсельскай абсерваторыі, Францыя і названы ў гонар Эглы, німфы ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Гракі прыляцелі
«Гракі́ прыляце́лі» — хрэстаматыйны пейзаж рускага мастака Аляксея Саўрасава (1830—1897), створаны ў 1871 годзе. Захоўваецца ў Дзяржаўнай Траццяковской галерэі ( 828). Памер —. Гэтае палатно лічыцца самым вядомым творам Саўрасава, а яго з’яўленне разглядаецца як «важны этап у развіцці рускага пейзажнага жывапісу».
Саўрасаў пачаў сваю працу над «Гракамі» у сакавіку 1871 года. Натурныя эцюды да будучага палатна былі напісаны мастаком падчас яго паездкі ў Кастрамскую губерню, калі ён знаходзіўся ў вёсцы Малвіціна (цяпер пасёлак Сусаніна Кастрамской вобласці). Правобразам храма, намаляванага на карціне, з’яўляецца пабудаваная ў канцы XVII стагоддзя Васкрасенская царква, якая захавалася да нашых дзён. Месца, дзе працаваў мастак, пацвярджаецца яго надпісам, зробленай у левым ніжнім куце палатна: «''1871. С. Молвитино. А. Саврасовъ''». Некаторыя даследчыкі творчасці Саўрасава мяркуюць, што самыя першыя малюнкі і эцюды да задуманай карціны маглі быць выкананы мастаком у Яраслаўлі або яго ваколіцах, незадоўга да яго паездкі ў Кастрамскую губерню. Пасля вяртання з Малвіціна Саўрасаў працаваў над карцінай у Яраслаўлі, а затым дапрацоўваў кампазіцыю ў Маскве, куды ён вярнуўся ў пачатку траўня. Палатно было названа мастаком «Вось прыляцелі гракі». Улетку 1871 года карціна была набыта ў Саўрасава Паўлам Траццяковым.
Восенню 1871 года палатно экспанавалася на выставе Маскоўскага таварыства аматараў мастацтваў (МТАМ), а ў канцы таго ж года карціна, ужо пад яе цяперашняй назвай (у каталогу яна была паказаная з клічнікам — «Гракі прыляцелі!»), была прадстаўлена на 1-й выставе Таварыства перасоўных мастацкіх выставак (ТПМВ), якая адкрылася 28 лістапада ў Санкт-Пецярбургу. «Гракі» атрымалі добрыя водгукі: мастак Іван Крамской пісаў, што на выставе гэты пейзаж «ёсць лепшы, і ён сапраўды выдатны», а мастацкі крытык Уладзімір Стасаў адзначаў, што гэта, «''напэўна, найлепшая і найарыгінальныя карціна г. Саўрасава''».
Мастак Ісак Левітан лічыў «Гракоў» адной з лепшых карцін у творчасці Саўрасава. Адзначаючы ўяўную немудрагелістасць сюжэту, ён пісаў, што «за гэтай прастатой вы адчуваеце мяккую, добрую душу мастака, якому ўсё гэта дорага і блізка ягонаму сэрцу...». Мастацтвазнаўца Аляксей Фёдараў-Давыдаў называў карціну «Гракі прыляцелі» выбітным творам мастацтва і адзначаў, што «яна мае не толькі мастацкае, але і агульнакультурнае значэнне». Крытык і музыказнаўца Барыс Асаф’еў пісаў, што гэтая карціна стала «сімвалам мастацкага абнаўлення сферы рускага пейзажу на „далёка наперад“», і што гэтым творам Саўрасаў адкрыў «новае адчуванне вясны і вясновасці».
Рыгор Васілевіч Шкраба
Рыгор Васілевіч Шкраба (нар. г., вёска Краснадворцы, Салігорскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі крытык, літаратуразнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння Старобінскай дзесяцігодкі ў 1939 г. паступіў на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны эвакуіраваўся ў Свярдлоўск. Там паступіў на трэці курс педінстытута. Цяжкія матэрыяльныя ўмовы вымусілі кінуць вучобу. Працаваў выкладчыкам рускай мовы і літаратуры ў Слабода-Турынскай сярэдняй школе Свярдлоўскай вобласці. У 1944 г. аднавіў вучобу ва ўніверсітэце (скончыў у 1946). Заняткі спалучаў з працай — быў літаратурным кансультантам у рэдакцыі газеты «Звязда». З 1946 па 1957 гг. быў літсупрацоўнікам, выконваючым абавязкі адказнага сакратара, загадчыкам аддзела літаратуры ў газеце «Літаратура і мастацтва». З 1957 г. — у рэдакцыі часопіса «Полымя», працаваў літсупрацоўнікам аддзела крытыкі і літаратуразнаўства.
Творчасць
Першыя рэцэнзіі і артыкулы надрукаваў у 1940 г. (часопіс «Савецкая школа», рэспубліканскія газеты). З 1945 г. стала выступае з літаратуразнаўчымі і крытычнымі працамі. Выдаў кнігі літаратурна-крытычных артыкулаў «Сіла слова» (1958), «Характар, стыль, дэталь» (1965), «Літаратура і мова» (1969), «Энергія слова» (1988). Выходзілі выбраныя творы: «Скарбы» (1973) і «Моваю вобразаў» (1989). У суаўтарстве з І. Шкрабай выдаў тлумачальны слоўнік беларускіх прыказак і прымавак «Крынічнае слова» (1987).
Выступаў у друку па праблемах выкладання беларускай літаратуры ў школе. Напісаў падручнікі «Беларуская савецкая літаратура» для 10 класа (да 1990 г. — 14 выданняў) і «Беларуская савецкая літаратура» для 11 класа (да 1989 г. — 12 выданняў). На рэспубліканскім конкурсе ў 1972 г. за падручнік па беларускай літаратуры аўтару прысуджана першая прэмія. Суаўтар хрэстаматыі «Родная літаратура» для 5 класа (да 1990 г. — 8 выданняў).
IC 4896
IC 4896 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
2-я Калінкавіцкая партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ
'''2-я Калінкавіцкая партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ''' — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1943 года на базе 4-га Калінкавіцкага атрада імя Фрунзэ (арганізаваны ў чэрвені 1943 года), вылучанага 99-й Калінкавіцкай партызанскай брыгадай. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Калінкавіцкага раёна. 24 лістапада 1943 года брыгада (924 партызаны, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Васіль Пятровіч Хейдараў
Васіль Пятровіч Хе́йдараў (нар., в. Кішчыцы, Дрыбінскі раён, Магілёўская вобласць, БССР) — беларускі вучоны ў галіне фармацыі. Доктар фармацэўтычных навук (1993), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў у 1963 годзе, у 1982 годзе. З 1963 года выкладае ў Віцебскім медыцынскім універсітэце, у 1973—2000 гадах загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па фармацэўтычным аналізе лекавых рэчываў, кінетыцы, тэрмадынаміцы і механізме хімічных рэакцый.
2-я Калінкавіцкая партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ
Памяць
У 1967 годзе ў вёсцы Моклішча Хойніцкага раёна ў гонар брыгады была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Крыстафер Уокен
Крыстафер Уокен (Christopher Walken, пры нараджэнні Рональд Уокен (Ronald Walken); нар. ) — амерыканскі акцёр.
Адзін з самых актыўных галівудскіх акцёраў свайго пакалення, які, па ўласным прызнанні, практычна ніколі не адмаўляецца ад прапанаваных яму роляў, разглядаючы кожную з іх як новы досвед. Цягам апошніх дзесяцігоддзяў ён здымаецца прыкладна ў пяці фільмах штогод. Фільмы з яго ўдзелам сабралі ў паўночнаамерыканскім пракаце больш за 1,8 мільярда долараў. За ўсю сваю кар’еру зняўся больш як у 100 кінафільмах. Уокен змог увасобіць велізарную колькасць выразных другарадных персанажаў, часцей за ўсё адмоўных, крымінальных геніяў, злавесных містычных асоб у такіх фільмах, як «Чым заняцца мерцвяку ў Дэнверы», «Бэтмен вяртаецца», «Сонная лагчына», «Выгляд».
Уокен дэбютаваў на тэлебачанні ў канцы 1940-х — пачатку 1950-х гадоў, ва ўзросце 11 гадоў, у культавай і самай працяглай мыльнай оперы «Святло, якое накіроўвае», серыял трансляваўся на тэлебачанні з 1952 па 2009 год. За 57 гадоў існавання серыяла было выпушчана 18262 серыі, гэтае дасягненне было занесена ў Кнігу рэкордаў Гінеса. Сам Уокен на працягу двух гадоў (з 1954 па 1956) выконваў ролю Майка Баўэра, а ўжо ў 15 гадоў паспяхова дэбютаваў на тэатральнай сцэне, дзе ў далейшым увасобіў немалую колькасць роляў, сыграўшы Гамлета ў Шэкспіраўскай п’есе «Гамлет» і Рамэа. «Рамэа і Джульета», а таксама ў п’есах «Карыялан» і «Макбет».
Вяршыняй яго акцёрскага майстэрства лічыцца ваенная драма «Паляўнічы на ​​аленяў», дзе ён сыграў ролю амерыканскага салдата рускага паходжання Ніка Чаватарэвіча. Таксама вядомы па сваіх другарадных ролях у фільмах «Выбух з мінулага», «Злаві мяне, калі зможаш», «Гнеў», «Сем псіхапатаў» і «Эдзі „Арол“».
Крыстафер Уокен з’яўляецца ўладальнікам шматлікіх узнагарод і прэмій, у тым ліку прэміі «Оскар» за фільм «Паляўнічы на ​​аленяў». У 2003 годзе зноў намінаваўся на прэмію «Оскар», а таксама атрымаў прэмію BAFTA і прэмію Гільдыі кінаакцёраў ЗША за ролю другога плана ў фільме «Злаві мяне, калі зможаш». Таксама ў актыве акцёра ёсць і дзве намінацыі на антыпрэмію «Залатая маліна».
Філіпс Конінк
Філіпс Конінк (нідэрл. Philips Koninck,,  — ​​, там жа) — нідэрландскі жывапісец, вучань Рэмбранта.
Быў сынам ювеліра Арта Конікса. Філіпс быў жанаты двойчы; у 1641 годзе з Карнеліяй, сястрой Абрагама Фурнерыуса, якая жыла ў Ратэрдаме, і ў 1657 годзе з Маргарэт Ван Рэйн з Амстэрдама. Пачаў вывучаць жывапіс пад кіраўніцтвам свайго брата Якаба ў Ратэрдаме. Пасля свайго другога шлюбу ён пераехаў у Амстэрдам. Па словах галандскага пісьменніка-мастацтвазнаўцы Арнольда Хоўбракена, Конінк скончыў навучанне ў студыі Рэмбранта.
Яго спецыяльнасцю быў пейзаж, але часам, у выглядзе выключэння, ён браўся таксама за партрэты і жанравыя карціны. Асабліва любіў маляваць панарамныя віды плоскіх мясцовасцей, у духу свайго вялікага настаўніка. Вернасць натуры, майстэрства малюнка, цеплыня і яснасць каларыту, дбайнасць выканання — такія добрыя якасці гэтых пейзажаў, узоры якіх можна бачыць у Ратэрдамскім, Гаагскім, Амстэрдамскім, Брусельскім, Берлінскім і некаторых іншых музеях.
З больш рэдкіх пейзажных твораў гэтага мастака можна паказаць на яго ўласны партрэт, у галерэі Уфіцы, у Фларэнцыі, «Вясёлых маракоў», у шверынскай галерэі, і на «Швею» — у Эрмітажы.
Фёдар Цярэнцьевіч Бібік
Фёдар Цярэнцьевіч Бібік (, в. Майская, цяпер у складзе Мазыра — ) — сапёр сапёрнага ўзвода 215-га гвардзейскага стралковага палка, яфрэйтар, поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
нарадзіўся 19 сакавіка 1910 года ў вёсцы Першамайская, Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Беларус. Адукацыя няпоўная сярэдняя. працаваў цясляром у калгасе, потым слесарам на нафтабазе станцыіі Мазыр.
У Чырвоную Армію прызваны Мазырскім райваенкаматам Палескай вобласці Беларускай ССР. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з лютага 1944 года. асабліва вызначыўся ў баях за вызваленне Украіны і на тэрыторыі Польшчы.
Сапёр сапёонага ўзвода 215га гвардзейскага палка гвардыі яфрэйтар Фёдар Бібік 5 ліпеня 1944 года паўднёвее горада Ковеля Валынскай вобласці Украіны пад агнём ворага зрабіў праход у драцяной загародзе, праз які прайшлі штурмавыя групы. Загадам камандзіра 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі № 045 ад 20 ліпеня 1944 гвардыі яфрэйтар Бібік Фёдар Цярэнцьевіч узнагароджаны Ордэнам Славы 3-й ступені.
26 жніўня 1944 года у баях за пашырэнне плацдарму на левым беразе ракі Віслы, на паўднёвым захадзе ад горада Пулавы пад агнём ворага зрабіў праходы ў мінным полі для разведчыкаў. Загадам па 69-й арміі ад 19 кастрычніка 1944 года яфрэйтар Бібік Фёдар Цярэнцьевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
19 студзеня 1945 года пад варожым агнём зрабіў праходы каля горада Лодзь, абязшкодзіўшы 90 супрацьпяхотных і 50 супрацьтанкавых мін, чым спрыяў наступленню стралковых падраздзяленняў. У наступных баях, 24 красавіка 1945 года быў цяжка паранены. Памер ад ран у палявым шпіталі 2 мая 1945 года. Быў пахаваны ў вёсцы Хайнерсдорф. У пасляваенныя гады ў сувязі з правядзеннем прамысловага будаўніцтва, парэшткі Ф. Ц. Бібіка былі перапахаваны ў брацкую магілу на нямецкіх могілках у горадзе Швет, раён Швет, Зямля Брандэнбург.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 за мужнасць, адвагу і гераізм яфрэйтар Бібік Фёдар Цярэнцьевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені пасмяротна.
Узнагароджаны ордэнамі Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, медалямі.
Маскі Татануа
Маскі Татануа — традыцыйныя маскі першабытнікаў правінцыі Новая Ірландыя ў Папуа-Новай Гвінеі. Гэтыя маскі выраблены з дрэва і іншых прыродных матэрыялаў і выкарыстоўваюцца ў цырымоніях, якія называюцца Malagan.
Выраб
Маскі Татануа звычайна вырабляюцца з ліпавай драўніны, і пры завяршэнні ўпрыгожваюцца валокнамі цукровага трыснёга, скурай і поўсцю жывёл. Твар афарбоўваюць мелам і іншымі прыроднымі фарбавальнікамі. Высокія тыпы масак ствараюцца пры дапамозе рамкі і пакрываюцца карой, хоць у апошні час выкарыстоўваюць і фабрычныя матэрыялы. Акрамя тканіны, некаторыя маскі ўтрымоўваюць аптычныя адбельвальнікі, якія надаюць фармальна белым участкам сіняваты колер. Гэтыя маскі часта ідэнтыфікуюцца па праколатым мочкам вушэй і прыкметным роце, які, як правіла, выразаны адкрытым. Маскі можна таксама вызначыць па асіметрычным дызайне валасоў. «Валасы» маскі застаюцца гладкімі з аднаго боку каб імітаваць паголенасць, зробленую ў знак цяжкай страты  — мужчыны Новай Ірландыі выбривают валасы з аднаго боку ў знак жалобы.
Цырымонія
Маскамі Татануа карыстаюцца танцоры ў рамках цырыманіяльнага рытуалу Malagan, провадаў духаў мёртвых у вечны свет. Разам з маскамі выкарыстоўваюцца статуі, якія паказваюць памерлага. Танцы выконваюцца ў групах, прычым у групы дапускаюцца толькі годныя выканаўцы  — назіральнікі танцаў павінны бачыць сілу племені. Антрапаморфныя статуі, іх выраб прадстаўляюцца сувяззю паміж людзьмі племені і іншым светам.
Рэлігійная цырымонія праводзіцца ў сям'і загінулага для зносін з бажаствамі і праявы павагі да памерлага. Выраб разьбяной маскі можа заняць шмат месяцаў, так што смерць чалавека можа фармальна не абазначацца некаторы час. Святкаванне выкарыстоўваецца племенем для дэманстрацыі свайго майстэрства суседзям, а таксама для сустрэч, заключэння дамоўленасцяў і выканання культурных аспектаў памірання супляменніка.
Маскі Татануа сабраны ў многіх заходніх музеях, напрыклад, у этналагічныя музеі ў Берліне, Брытанскім музеі, Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі і мастацкім музеі ў Індыянапалісе.
Гіліс ван Канінкслоа
Гіліс ван Канінкслоа (нідэрл. Gillis van Coninxloo; —) — пейзажыст нідэрландскай школы.
Нарадзіўся ў Антверпене ў 1544 годзе. Вучань Пітэра Коўке Малодшага і Леангарда Круса, удасканаліўся ў школе Гіліса Мостарта ў Антверпене.
Пабываў у Францыі, пасля таго як скончыў навучанне. Стаў членам Антвэрпэнскай гільдыі Сьвятога Лукі ў 1570 годзе і працаваў у Антвэрпэне да 1585 году. Потым ён пераехаў у Амстэрдам, дзе і памёр у 1607 годзе.
У яго было шмат вучняў, уключаючы Пітэра Брэйгеля Малодшага, Гаверта Гаверца ван Арнема, Вілема ван дэн Бундэля, Гіліса ван Канінкслао III, Ёнаса ван Мерла, Херкюлеса Сегерса і Жака ван дэр Віена.
Герб Хойнікаў
Герб Хойнікаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Хойнікі Гомельскай вобласці. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 65.
Апісанне
Іспанскі шчыт полымяпадобна скошаны справа на зялёнае і срэбра, у зялёным полі — залаты замак.
Герб быў прыняты рашэннем прэзідыума Хойніцкага раённага Савета дэпутатаў ад 17 красавiка 2001 года № 18 і раённым Саветам дэпутатаў 28 чэрвеня 2001 года № 80. Аўтар герба і мастак М. М. Елінская.
Свята-Ільінская царква (Масты)
Свята-Ільінская царква — праваслаўны храм у горадзе Масты Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Чыгуначнікаў.
Ігар Валянцінавіч Семчанка
Ігар Валянцінавіч Се́мчанка (нар., Гомель) — беларускі вучоны-фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1997), прафесар (1999), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2021).
Свята-Ільінская царква (Масты)
Гісторыя
Царква пабудавана ў 1910 годзе з дрэва. Першапачаткова храм меў статус прыпісной царквы. У 1948 годзе была зарэгістраваная першая абшчына, як самастойны прыход.
Ігар Валянцінавіч Семчанка
Біяграфія
Нарадзіўся 21 ліпеня 1959 года ў Гомелі.
Свята-Ільінская царква (Масты)
Гісторыя
У савецкі час з будынка храма зрабілі клуб. Праз нейкі час храм згарэў.
Ігар Валянцінавіч Семчанка
Біяграфія
Скончыў з адзнакай фізічны факультэт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1981 годзе па спецыяльнасці «Фізіка», аспірантуру ў 1984 годзе. З 1984 года — на пасадзе асістэнта кафедры агульнай фізікі, з 1985 года — дацэнт, у 1997—2004 гадах — загадчык кафедры. З 1989 па 1997 гады — дэкан фізічнага факультэта, з 2004 года — прарэктар Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны па вучэбнай рабоце. З 2022 — загадчык генеральнага дыырэктара па навуковай дзейнасці Дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка».
Свята-Ільінская царква (Масты)
Гісторыя
У 1988 годзе храм цалкам перабудаваны. Да франтальнага фасада быў прыбудаваны прамавугольны прытвор, над якім узведзена званіца. Усталяваны новыя пазалочаныя купалы з крыжамі, а храм быў абабіты сайдынгам. На тэрыторыі маецца будынак, у якім праходзяць заняткі нядзельнай школы і размяшчаецца прыхадская бібліятэка.
Ігар Валянцінавіч Семчанка
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковыя працы па праблемах оптыкі штучных кампазіцыйных структур з асаблівымі ўласцівасцямі, оптыкі крышталёў, электрадынамікі метаматэрыялаў, нелінейнай оптыкі, акустаэлектронікі. Развіў тэорыю распаўсюджання і ўзаемадзеяння электрамагнітных і акустычных хваль у гіратропных асяроддзях з прасторавай і часавай перыядычнай структурай. Аўтар больш за 300 навуковых і навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій, 2 вучэбных дапаможнікаў, больш за 100 артыкулаў у часопісах, больш за 100 навукова-метадычных артыкулаў, 19 вучэбна-метадычных дапаможнікаў, 9 патэнтаў.
Член экспертнага савета Вышэйшай атэстацыйнай камісіі, член савета па абароне дысертацый па спецыяльнасцям «Оптыка» і «Тэарэтычная фізіка» Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта (намеснік старшыні — з 2012 года) , Беларускага фізічнага таварыства , рэдакцыйнай калегіі навукова-метадычнага часопіса «Фізіка: праблемы выкладання».
IC 4897
IC 4897 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лесбас
Ле́сбас (Λέσβος) — грэчаскі востраў у паўночна-ўсходняй частцы Эгейскага мора. Плошча — 1636 км². Насельніцтва (2011 г.) — 85 330 чалавек.
Галоўны горад вострава — Мітылена.
BMW 3/15
Усяго ў перыяд паміж 1929 і 1932 гадамі было сабрана 18976 BMW 3/15.
Лесбас
Лесбас вядомы з антычных часоў як важны культурны цэнтр паміж кантынентальнай Грэцыяй і Малой Азіяй. Тут нарадзіліся такія славутыя асобы, як Пітак, адзін з сямі мудрацоў, паэты Алкей і Сапфо, гісторык Геланік, праваслаўны падзвіжнік Сімеон Мітыленскі, знакаміты асманскі карсар Хайрадзін Барбароса.
BMW 3/15
3/15 DA-2
У красавіку 1929 года мадэль 3/15 DA-2 замяніла Dixi 3/15 PS DA-1. Асноўнае адрозненне ад DA-1 была тое, што нажныя тормазы працавалі па ўсіх чатырох колах адначасова (у мадэлі DA-1 яны працавалі толькі на заднія). Іншыя змены ўключалі большыя колы і больш нізкі перадатачны лік. Больш не было ніякіх змяненняў ні ў памерах, ні заяўленай магутнасці і характарыстык ад аўтамабільнага чатырохцыліндравага чатырохтактнага рухавіка.
Лесбас
Геаграфія
Лесбас — трэці па велічыні востраў Грэцыі і восьмы па велічыні ў Міжземным моры пасля Сіцыліі, Сардзініі, Кіпра, Корсікі, Крыта, Маёркі і Эўбеі. Ён месціцца ў 9 км ад заходніх берагоў Малой Азіі, у 229 км на паўночны ўсход ад Афін. Працягласць берагавой лініі — 320 км.
Геалагічная гісторыя Лесбаса пачалася ў палеазоі. На фарміраванне сушы значнае ўздзеянне аказала вулканічная дзейнасць у міяцэнавы перыяд. Яе сведчаннем з’яўляюцца кальдэры на поўначы і захадзе вострава. Частыя землятрусы садзейнічалі падняццю значнай часткі паверхні. У нашы дні горныя масівы вылучаюцца на поўначы, захадзе і паўднёвым усходзе. Найвышэйшы пункт — гара Алімп (967 м) на поўдні вострава. Другім наступствам землятрусаў сталі расколы берагавой лініі і ўтварэнне вузкіх заліваў Келоніс і Мітыліні на поўдні. На Лесбасе існуюць 4 геатэрмальныя зоны, агульнай плошчай 47 км². Вялікіх рэк няма, але на поўначы горныя ручаі ствараюць некалькі вадаспадаў.
BMW 3/15
3/15 DA-2
У якасці даступных тыпаў кузава былі двухдзверны седан, двухмесны кабрыялет і фургон.
3/15 DA-3 Wartburg
3/15 DA-3 Wartburg быў спартыўнай версіяй 3/15 у кузаве родстар, і такім чынам першым спартыўным аўтамабілем вытворчасці BMW. Адмысловая пярэдняя вось была апушчана ўніз, каб знізіць цэнтр цяжару. Ступень сціску рухавіка была павышана з 5.6:1 да 7.0:1, што прывяло да павышэнню максімальнай магутнасці да 18 к. с. (13 кВт) пры 3500 абаротах у хвіліну. .
Лесбас
Геаграфія
Клімат міжземнаморскі з мяккай зімой і спякотным засушлівым летам. Узімку дзённая тэмпература трымаецца каля 12 °C — 13 °C. Улетку яна можа дасягаць 38 °C — 40 °C. Паветра асцюжаюць толькі вятры мелтэмі, што дзьмуць з паўночнага захаду. Штогадовая колькасць ападкаў — 670 мм.
Прырода
Флора Лесбаса налічвае каля 1400—1500 таксонаў раслін. Ужо ў антычнасці востраў быў знакаміты хваёвымі лясамі. У нашы дні яны захоўваюцца пераважна на поўдні і паўднёвым захадзе. На поўдні таксама маецца каштанавы лес, які займае 8 000 га. На ўсходзе вострава пераважаюць пашы. На паўднёвым усходзе — маслінавыя гаі. Распаўсюджаныя дрэвы і хмызнякі: дуб, мірт, алеандр, рададэндран жоўты, лаўр, сунічнае дрэва і інш. Багаты шэраг араматычных раслін: лаванда, мята, базілік, чабор, мацярдушка. Знойдзены эндэмічны від каменніка.
BMW 3/15
3/15 DA-3 Wartburg
Нягледзячы на выкарыстанне агульнай колавай базы і каляіны з іншымі мадэлямі сваёй серыі, роадстар Wartburg быў на 100 мм даўжэй, на 125 мм больш вузкі і вышынёй усяго 1300 мм, што на 325 мм ніжэй, чым у стандартных кузавах машын DA-2 і DA-4.
Лесбас
Прырода
На паўночным захадзе Лесбаса знаходзіцца акамянелы лес, у якім дзякуючы вулканічнай дзейнасці закансерваваны расліны 20-мільённай даўніны. У тую пару пераважаў субтрапічны клімат. Захаваліся рэшткі пальм, секвой, карычных дрэў, таполяў.
BMW 3/15
3/15 DA-3 Wartburg
Wartburg быў прадстаўлены ў 1930 годзе, калі Вялікая дэпрэсія рэзка зменшыла рынак спартыўных аўтамабіляў. Вытворчасць была неўзабаве спынена ў 1931 годзе, усяго было продана 150 аўтамабіляў.
Лесбас
Прырода
Дзякуючы блізкасці да Малой Азіі жывёльны свет надзвычай разнастайны ў параўнанні з іншымі грэчаскімі астравамі. Сустракаюцца выдры, тхары, дзікі, вавёркі, жабы, паўзуны, у тым ліку чарапахі. Шмат розных птушак.
BMW 3/15
3/15 DA-4
3/15 DA-4 замяніў DA-2 у сярэдзіне лютага 1931 года.
Лесбас
Прырода
Для захавання прыроды вострава быў створаны геапарк, які ўваходзіць у сетку геапаркаў ЮНЕСКА.
BMW 3/15
3/15 DA-4
У той час як рухавік, трансмісія і шасі DA-4 засталіся нязменнымі ў параўнанні з арыгінальнай Dixi 3/15 PS DA-1, DA-4 быў крокам далей ад першапачатковага арыгінальнага дызайна Austin. DA-4 стаў першым аўтамабілем BMW з незалежнай пярэдняй падвескай, у якой выкарыстоўваліся канцы папярочнай рысоры ў якасці ніжніх рычагоў, з наступным размяшчэннем колаў, якія рабіліся двума дыяганальнымі вядучымі рычагамі.
Лесбас
Гісторыя
Першыя насельнікі з’явіліся на Лесбасе ўжо ў ніжнім палеаліце. У канцы неаліта на ім склалася цывілізаванае грамадства земляробаў. На ўсходзе вострава каля мястэчка Фермі археолагамі было выяўлена гарадское паселішча, якое ўзнікла ў 3 тысячагоддзі да н. э. і праіснавала да канца бронзавага века. Ізатопны аналіз знойдзеных металічных вырабаў паказаў, што мясцовыя жыхары атрымоўвалі медзь пераважна з Траады і Кікладскіх астравоў.
У сярэдзіне 2 тысячагоддзя да н. э. сфарміравалася культура чырвонай лесбійскай керамікі, якую першаадкрывальнікі атаесамлялі з уплывам мінойцаў. Хецкія архівы сведчаць, што з гэтага часу Лесбас знаходзіўся пад кантролем мікенцаў, хаця ў XIII ст. да н. э. заваёваўся анаталійцамі. Мясцовая культура да архаічнага перыяда была ў большасці анаталійская, чым грэчаская. У старажытнагрэчаскай міфалогіі першым валадаром Лесбаса лічыўся Макар з Родаса. Асноўныя паселішчы атрымалі назвы ад імёнаў яго дачок. Гамер называў жыхароў Лесбаса пеласгамі. Востраў і землі ў Малой Азіі насупраць, населеныя лелегамі, рабаваліся Ахілам. Рабыні з Лесбаса ўзгадваліся ў мікенскіх лінейных таблетках.
BMW 3/15
3/15 DA-4
DA-4 быў цяжэй, чым DA-2, і каб кампенсаваць гэта былі выкарыстаны колы з вялікім дыяметрам.
Лесбас
Гісторыя
Каля 900 г. да н. э. Лесбас быў заваяваны эалійцамі. Згодна Страбону, іх узначальваў Грас, праўнук легендарнага валадара Агамемнана. Адсюль эалійцы рассяляліся па заходняму ўзбярэжжу Малой Азіі. Мітылена, найбуйнейшы поліс Лесбаса, з’яўлялася важным палітычным, гандлёвым і рэлігійным цэнтрам Эалійскага саюза. Яе росквіт адбыўся ў пачатку VI ст. да н. э. дзякуючы рэформам Пітака. Лесбійскія храмы Апалона і Артэміды прыцягвалі шматлікіх пілігрымаў.
BMW 3/15
3/15 DA-4
Базіруючаяся на прататыпе Austin серыя 3/15 была спынена перад заканчэннем ліцэнзіі BMW у сакавіку 1932 года на вытворчасць Austin 7. Яна была заменена на BMW 3/20.
Лесбас
Гісторыя
У 527 г. да н. э. Лесбас быў далучаны да дзяржавы Ахеменідаў. У 479 г. да н. э. быў вызвалены і трапіў пад уплыў Афін. Спроба мітыленцаў выйсці з Афінскага саюза прывяла да ваеннай сутычкі 428 — 427 гг. да н. э. з афінскім флотам. Мітылена была ўзята ў аблогу. Пасля перамогі афінян 1000 паўстанцаў былі пакараны смерцю. Землі вострава, акрамя валоданняў Мітымны, былі падзелены на 3000 валоданняў і размеркаваны паміж пераможцамі. З 392 г. да н. э. да 88 г. да н. э. Лесбас напераменку захопліваўся спартанцамі, афінянамі, персамі, македонцамі, пакуль не трапіў у склад валоданняў Рыма. У 62 г. да н. э. Гней Пампей узнавіў статус Мітылены як свабоднага горада.