cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Людамір Абрэмбскі
Біяграфія
Паходзіў са шляхты Плоцкай губерні. Нарадзіўся ў мястэчку Дзярэчын на Слонімшчыне. Працаваў у губернскай палаце дзяржаўных маёмасцяў. Падчас паўстання стаў касірам гродзенскага ваяводства. На яго кватэры адбывалі сустрэчы паўстанцаў. Арыштаваны царскімі ўладамі быў высланы ў Сібір і вярнуўся адтуль толькі ў 1878 годзе. Увесь гэты час сям'я яго жыла ў вялікай нястачы.
Пасля вяртання з Сібіры Л. Абрэмбскі стаў блізкім сябрам Э. Ажэшкі, ездзіў разам з ёй у Міневічы. "Вярнуўся з Сібіры без сродкаў, сіл для працы і аднаго вока. Другое таксама бачыць вельмі слаба. Ён ужо амаль сляпы і аслеп бы цалкам, каб не знайшоў нас і мы яму не зэканомілі сіл на астатнія гады жыцця. Гэты чалавек — досыць высокі калісьці чыноўнік… да нас прытуліўся. У горадзе ён толькі начуе ў сына, увесь час праводзіць у нас, " — пісала пра яго пісьменніца.
Памёр Л. Абрэмбскі ў 1894 годзе. Э. Ажэшка сама склала эпітафію, якая выбітая на яго магіле: ''«Сэрцам чыстым і мужным лібіў зямлю і людзей, шанаваў справядлівасць і служыў няшчасцю. Няхай спачывае ў Богу, чые законы выконваў»''. Пахаваны на гродзенскіх Фарных могілках, што цяпер па вул. Антонава. Яго сын Максімільян Абрэмбскі быў сябрам Э.Ажэшкі, пабудаваў дом у Гродне, цяпер па адрасе вул. Ажэшка № 19.
Будычаны
Будычаны (Будича́ни) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Пектараль з кургана Тоўстая Магіла
Лічыцца, што пектараль была выраблена грэчаскімі майстрамі-ювелірамі па замове шляхетных скіфаў. Захоўваецца ў кіеўскім музеі гістарычных каштоўнасцяў Украіны.
Экспедыцыя выявіла шматлікія залатыя ўпрыгожванні ў двух пахавальных камерах, сярод якіх была і пектараль. Яна і жалезны меч у ножнах з абкладзенай золатам дзяржальняй знаходзіліся ў кароткім калідоры — дромасе, які злучаў пахавальную камеру з уваходнай ямай. Маса залаты пекторали — 1140 г, дыяметр — больш за 30 см. Ювелірныя тэхнікі, якія выкарыстоўваліся для яе вырабу: ліццё па васковай мадэлі,, , пайкі, эмаліраванне.
Кампазіцыя пектарали складаецца з трох узроўняў. Ніжні — анімалістычныя сцэны з удзелам міфалагічных і рэалістычных звяроў. Сярэдні — фларыстычныя матывы. Верхні — сцэны з удзелам скіфаў і свойскіх жывёл. Ёсць некалькі версій-інтэрпрэтацый адлюстраваных матываў. Па некаторых — на пектаралі намаляваны бытавыя сцэны з жыцця скіфаў. Па іншых — скіфская легенда аб Залатым руне і двух братоў, якія адправіліся на яго пошукі.
У мастацтве
Выява пектаралі з Тоўстай магілы была выкарыстана на паштовай марцы Украіны, на ўкраінскай манеце, у якасці першага лагатыпу ўкраінскага тэлеканала UA:Культура і на вадзяным знаку ўкраінскага біяметрычнага пашпарту.
Копія ўстаноўлена ў Данецку ў Тэатральным скверы як частка скіфскай кампазіцыі. Таксама копія пектаралі выкарыстоўваецца як тэатральная прэмія.
Паліклет Малодшы
Паліклет Малодшы (Πολύκλειτος) — старажытнагрэчаскі архітэктар, працаваў у 4 стагоддзі да н. э. у Эпідаўры.
Самымі вядомымі будынкамі майстра з’яўляюцца:
NGC 7493
NGC 7493 — зорка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бумажкова
Бумажко́ва (, Бумажково; да 1969 года Залессе) — пасёлак у Акцябрскім сельсавеце Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Названы ў гонар Героя Савецкага Саюза Ц. П. Бумажкова ў адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 21 студзеня 1969 года.
Размяшчэнне
У 6 км на поўнач ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, у 217 км ад Гомеля, станцыя на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Водная сістэма
На захадзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сістэма
Транспартная сувязь па аўтамабільных дарогах, што злучаюць вёску з Акцябрскім.
Інфармацыя
Планоўка — невялікі адасоблены ўчастак забудовы побач з чыгуначнай станцыяй. Забудова пераважна драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Узнікла ў 1931 годзе ў ходзе будаўніцтва чыгункі. З уводам у дзеянне ў 1932 годзе лініі Бабруйск — Старушкі тут пачала дзейнічаць станцыя Залессе.
12 лютага
12 лютага — сорак трэці дзень года па Грыгарыянскім календары
Хаім Юдкавіч Бейлькін
Хаі́м Ю́дкавіч Бе́йлькін (нар. 23 сакавіка 1931, мяст. Васілевічы, цяпер Рэчыцкі раён) — беларускі гісторык яўрэйскага паходжання. Доктар гістарычных навук (1991). Прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1954 года настаўнік гісторыі. З 1969 года на кафедры гісторыі КПСС і навуковага камунізму Гомельскага філіяла Беларускага політэхнічнага інстытута, з 1978 года дацэнт, прафесар кафедры філасофіі і гісторыі Гомельскага кааператыўнага інстытута.
Даследаваў развіццё капіталізму ў сельскай гаспадарцы Беларусі XIX — пачатку XX стагоддзяў, аграрную палітыку БССР у 1970-я — 1980-я гады. Вывучаў помнікі гісторыі і культуры Беларусі.
У 2001 годзе эміграваў у Ізраіль.
Дацкы (Чудніўскі раён)
Дацкы (Дацьки́) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Паўлаўск (Магілёўскі раён)
Па́ўлаўск (, Павловск) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікабялевіцкага сельсавета, да 22 ліпеня 1960 года — у склад Семукацкага сельсавета, да 4 чэрвеня 1965 года — у склад Вендаражскага сельсавета.
Лукі (Карэліцкі раён)
Лу́кі (, Луки) — аграгарадок у Беларусі, у Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукскага сельсавета.
Паходжанне назвы
Назва населенага пункта выразна славянскага паходжання. Існуе дзве асноўныя версіі, адкуль яна пайшла. Паводле першай версіі заснавальнікам паселішча быў нейкі Лука, ад імя якога і атрымала назву вёска. Паводле другой — назва вёскі паходзіць ад формы ракі Бучы, на якой стаіць вёска. Формай рака нагадвае дугу сярэднявечнай зброі — лука.
Геаграфія
Знаходзіцца за 16 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Карэлічы, за 201 км ад Гродна, за 39 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзея. Праз вёску працякала рака Буча, якая ў цяперашні час уяўляе сабой неглыбокую крыніцу.
Гісторыя
Упершыню Лукі ў пісьмовых крыніцах узгаданы на пачатку XV ст. у перыяд існавання Вялікага княства Літоўскага як сяло-ўладанне вялікага князя Вітаўта, якое ён перадаў касцёлу ў г. Навагрудку. У 1518 г. вялікі князь літоўскі Жыгімонт I Стары пацвердзіў гэтае наданне. У XVIII ст. у складзе Мірскага графства князёў Радзівілаў. У 1757 г. 85 дымоў, 40 валок зямлі, карчма.
Пасля паглынання беларускіх зямель Расійскай імперыяй у ХІХ-ХХ стст. Лукі ў складзе Жухавіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні. У 1858 г. 97 двароў, 577 жыхароў. Вёска адносілася да маёнтка Цетра, належала князю Вітгенштэйну. Паводле перапісу насельніцтва 1897 г., 144 двары, 1251 жыхар, дзейнічалі хлебазапасны магазін, карчма. У 1898 г. пабудавана царква. У 1908 г. 180 двароў, 928 жыхароў, народнае вучылішча.
Пад час Першай сусветнай вайны каля вёскі з 1915 г. пралягла франтавая паласа. У Луках стаялі расійскія войскі. Па заканчэнні вайны і пачатку рэвалюцыйных падзей, у лютым 1919 г. у вёсцы былымі батракамі на чале з бальшавіком Васілём Іосіфавічам Бучацкім створана сельскагаспадарчая «Камуна „Праца“ імя У. І. Ульянава-Леніна». Камуна праіснавала нядоўга. У красавіку 1919 г. Бучацкі В. І. быў забіты ў Міры праціўнікамі савецкай улады.
Паводле ўмоў Рыжскага міру 1921 г. Заходняя Беларусь, а разам з ёй і Лукі, перададзена бальшавікамі Польшчы. Вёска у 1921—1939 г. у Жухавіцкай гміне Нясвіжскагага, а затым Стаўбцоўскага павету Навагрудскага ваяводства. У 1920-х гг. у Луках дзейнічала польская школа, а з канца 1920-х гг. па сярэдзіну 1930-х гг. дзейнічала 6-цігадовая польская школа з беларускай мовай навучання ў якасці асобнага прадмету. Аднак затым польскімі ўладамі выкладанне па-беларуску было скасавана. Жыхары вёскі ўдзельнічалі ў падпольным антыпольскім руху. Дзейнічала ячэйка КПЗБ. У 1933 г. пяцёра яе актывістаў арыштаваны. Інфраструктура вёскі вызначалася ў той перыяд існаваннем спажывецкага кааператыву і 5 прыватных крам.
У 1939 г. Заходняя Беларусь далучана да БССР. Лукі (220 двароў, 1139 жыхароў) былі аднесены да Крышылоўшчынскага сельскага савету Мірскага раёна Баранавіцкай вобласці. У 1940 г. арганізаваны калгас імя Леніна.
У Вялікую Айчынную вайну многія жыхары вёскі пайшлі змагацца з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў партызанскія атрады. Аднак асноўная частка жыхароў вёскі — ўдзельнікаў вайны заклікана ў Чырвоную армію пасля вызвалення Беларусі ў 1944 г. Ваявалі выхадцы з Лук пераважна на франтах у Польшчы, Усходняй Прусіі, а затым у Манчжурыі супраць японскіх войскаў. Няпроста склаўся лёс некаторых лукскіх мужчын, закліканых у польскую армію напярэдадні Другой сусветнай вайны ў польскае войска. Ім давялося змагацца з немцамі ў складзе арміі генерала Андэрса ў Паўночнай Афрыцы і Італіі. Самая жахлівая ў беларускай гісторыі вайна забрала жыцці 42 жыхароў вёскі Лукі.
Інфраструктура
У Луках дзейнічае дзіцячы садок, сярэдняя школа, дом культуры, 4 крамы, амбулаторыя.
Цікавыя факты
На Карэліччыне жыхары Лук славяцца сваім непростым характарам. Нездарма дагэтуль вяскоўцы памятаюць прыказку: «Калі хочаш мукі — выйдзі замуж у Лукі». Таксама паводле мясцовай легенды, характар жыхароў звязаны з тым, што ў часы Радзівілаў у Лукі (тады забалочаную мясцовасць) перасяляліся самыя непакорлівыя сяляне з уладанняў князя.
Тыповымі ў Луках з’яўляюцца прозвішчы: Бучацкі, Буглак, Ваўчок, Гарон, Крапіўніцкі, Нямарскі, Ракач, Тананка, Шавейка, Ялак.
Дзвяжуты (гміна)
Дзвяжу́ты (Dźwierzuty) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчыценскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дзвяжутах. Плошча гміны складае 263,35 км². Станам на 2004 год у гміне Дзвяжуты пражывалі 6710 чалавек, шчыльнасць — 25,5 чал./км².
Дзідкіўці (Чудніўскі раён)
Дзідкіўці (Ді́дківці) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Кухаронкі
Кухаро́нкі (, Кухарёнки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Ірландская кухня
Ірландская кухня — нацыянальная кухня Ірландыі. Асноўнымі кампанентамі ірландскай кухні з'яўляюцца малочныя прадукты, бараніна, рыба (кумжа і ласось), гародніна (капуста, бульба). З-за неспрыяльных прыродных умоў кухня не адрозніваецца разнастайнасцю, у 1846 і 1851 гадах з-за неўраджаю бульбы ў Ірландыі пачаўся голад, які паслужыў прычынай смерці больш мільёна жыхароў, 1,5 мільёна жыхароў вымушаны былі эміграваць у Аўстралію, ЗША і Канаду.
Кухаронкі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Стэнаграфія
У 2009 годзе першы адпаведны беларускамоўны падручнік выдаў Станіслаў Суднік.
Гісторыя
Стэнаграфія вядома са старажытных часоў (Старажытная Грэцыя — IV стагоддзе да н.э., Старажытны Рым — I стагоддзе да н.э.). Адзін з першых помнікаў стэнаграфіі — надпіс стэнаграфічнымі знакамі на знойдзенай у Акропалі ў Афінах мармуровай пліце, якая адносіцца да 350 года да н.э. Тэрмін «Стэнаграфія» ўведзены ў Англіі ў 1602 годзе Дж. Уілісам у кнізе «Мастацтва скорапісу, або Стэнаграфія».
У СССР і Расіі
У СССР у 1933 годзе на аснове тэарэтычнага і практычнага параўнання сямі стэнаграфічных сістэм Народным камісарыятам асветы была прынята Дзяржаўная адзіная сістэма стэнаграфіі (ДАСС), створаная на аснове сістэмы М. М. Сакалова. Для рускай мовы яна была прынята і ў рэспубліках СССР. Гэта курсіўная сістэма, заснаваная на вывучэнні біямеханічных заканамернасцяў пісьма, на ўліку частотнасці літар і марфем у звычайным пісьме і частотнасці знакаў у стэнаграфічным пісьме. Адным з прынцыпаў яе з’яўляецца стандартнасць напісанняў (слова выпісваецца адным аднастайным спосабам). ДАСС удасканальвалася, былі прапанаваны альтэрнатыўныя сістэмы.
У Расіі дзейнічае супольнасць рэдактараў і стэнаграфістаў «Институт стенограммы».
Стэнаграфічныя машыны
На стэнаграфічных друкарскіх машынах з дапамогай клавішаў вусная мова запісваецца на рухомую папяровую стужку звычайнымі літарамі і іх спалучэннямі (акордамі). Хуткасць запісу складае 120—150 слоў за мінуту. Гэты працэс пісьма называецца стэнатыпіяй. З развіццём магнітнага гуказапісу і з’яўленнем дыктафонаў стэнаграфічныя машыны страцілі сваё значэнне.
Генадзь Міхайлавіч Шары
Генадзь Міхайлавіч Шары (нар., г.п. Парычы, Светлагорскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар, краязнаўца.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1966 годзе. З 1966 па 1971 год працаваў галоўным архітэктарам Салігорска, з 1971 года — старшы, вядучы архітэктар у БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Член КПСС з 1969 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Удзельнічаў у распрацоўцы праектаў гасцініцы ў Вілейцы (1972), прафтэхвучылішча ў Маладзечне (1974), у выкананні навукова-даследчых прац: карта шумавога рэжыму Мінска (1972), горадабудаўнічае асваенне поймавых тэрыторый у БССР (1979), удасканаленне прамысловай забудовы ў гарадах БССР (1978).
Музей Сярэдневякоўя (Парыж)
Музе́й Сярэ́дневяко́ўя (musée du Moyen Âge – thermes et hôtel de Cluny).
Гісторыя
Поўная назва музея (літаральна: «Музей Сярэдневякоўя — тэрмы і асабняк Клюні») змяшчае кароткі пераказ гісторыі будынка: на месцы рымскіх тэрм у XIII стагоддзі будуецца манастыр ордэна Клюні, у канцы XV стагоддзя абат Жак Амбуазскі (Jacques d'Amboise) дабудоўвае да кляштара асабняк. Падчас Французскай Рэвалюцыі манастыр нацыяналізаваны, у 1832 годзе тут размяшчаецца прыватны музей, які выкуплены дзяржавай у 1843 годзе.
Экспазіцыя
Сам будынак музея з’яўляецца не апошнім яго экспанатам: як гала-раманская частка, так і сярэднявечны асабняк.
У музеі прадстаўлены:
Статуі сабора Парыжскай Божай Маці
Падчас Французскай рэвалюцыі сабор Парыжскай Божай Маці спыніў выконваць функцыі рэлігійнага збудавання. Пры гэтым якабінскі Канвент абвясціў, што «ўсе эмблемы ўсіх царстваў павінны быць сцёртыя з твару зямлі». Асобны загад Рабесп’ера прадпісваў абезгаловіць каменных каралёў з фасада сабора.
Галовы іудзейскіх цароў знайшліся толькі ў 1978 годзе падчас рамонту ў склепе Французскага банка знешняга гандлю. Да таго часу зноў асвячоны і рэстаўрыраваны ў XIX стагоддзі сабор ужо ўпрыгожвалі копіі разбураных статуй. Знойдзеныя арыгіналы прадстаўлены ў музеі Клюні.
Габелены «Дама з аднарогам»
Шэсць габеленаў, пяць з якіх прысвечаны пяці пачуццям чалавека.
Назва серыі не арыгінальная, яна была прыдумана ў XIX стагоддзі. Ні арыгінальная назва, ні аўтар габеленаў невядомыя.
Гісторыя будынка
На думку акадэміка Карастоўцава, да рымскай эпохі на месцы цяперашняга будынка атэля Клюні знаходзіўся храм Ісіда.
Практычная інфармацыя
Музей знаходзіцца на тэрыторыі Лацінскага Квартала па адрасе 6 place Paul Painlevé.
Час працы: кожны дзень акрамя аўторка з 09:15 па 17:45. Музей зачынены 1 студзеня, 1 мая і 25 снежня.
Бурундук і Вожык
«Бурундук і Вожык» (다람이와 고슴도치 Тараміва Касымдочхі) — паўночнакарэйскі мультсерыял, зняты Карэйскай студыяй мультыплікацыйных фільмаў імя 26 красавіка. Трансляваўся з 1977 па 2012 гады, перш чым быць замарожаным для працягу іншага мультсерыяла «Юны палкаводзец».
Нягледзячы на тое, што ў мультсерыяле прысутнічаюць сцэны перастрэлак, пагоняў і забойстваў, арыентаваны ён пераважна на дзіцячую аўдыторыю.
Існуе таксама адаптацыя на англійскай і іспанскай мовах да першага сезона мультсерыяла, пад назвай Brave Soldiers/Soldados Valientes (Храбрыя салдаты) адпаведна.
Сэнс мультфільма заключаецца ў тым, што дзяржаве трэба спадзявацца толькі на свае ўласныя сілы, незалежна ад сітуацыі і яе безнадзейнасці.
Арыгінал
Дзеянне мультсерыяла (і непасрэдна адаптацыі) разгортваецца ў свеце, населеным антрапаморфнымі жывёламі. Жывёлы Кветкавага пагорка вядуць няроўную барацьбу з суседзямі-агрэсарамі. У пачатку сюжэту Кветкавы пагорак абараняў мядзведзь, але аднойчы ворагі спаілі яго (па змаўчанні змяіным віном), і жывёлы, якія жылі на пагорку, засталіся без абароны. Пасля чарговага нападу яны вырашаюць узяць абарону ў свае рукі і сваімі дзеяннямі (у асноўным, выведнікаў) ураўноўваюць свае шанцы на перамогу, раз за разам наносячы ворагам паразу. І ўсё гэта яны робяць дзеля добрай мэты: іх выратавання Радзімы і яе жыхароў.
Гісторыя падзелена на два сезоны, а сам сюжэт разгортваецца вакол двух сяброў-бурундукоў Кымсэгi і Чульдарамi, прычым як паасобку, так і разам, якія пранікаюць у шэрагі суперніка ў якасці шпіёнаў, каб раскрываць і разбураць падступныя планы і зброі масавага паражэння ворагаў, а таксама неаднаразова ставяць свае жыцці пад пагрозу. Аднак, па ходзе дзеянняў мультсерыяла, персанажы, якія атачаюць Кымсэгі, замяняюцца на іншых, па прычыне іх страты.
Сезон I
На працягу ўсяго першага сезона Кветкавы пагорак, дзякуючы вышэйапісаным выведнікам, супрацьстаіць агрэсіўным дзеянням з боку каланкоў, крумкачоў і мышэй, якія ўваходзяць у аб’яднаную армію, на чале якой стаіць Вярхоўны галоўнакамандуючы. Першым у якасці выведніка пачынае дзейнічаць Чульдарамі, а потым ужо Кымсэгі. Дзякуючы дзейнасці першага, Вярхоўны галоўнакамандуючы пацярпеў сваё першае поўнае паражэнне.
Праз некаторы час па волі выпадку Кымсэгі, у якасці шпіёна, далучаецца да Вярхоўнага галоўнакамандуючага, а Чульдарамі да начальніка штаба, які здрадзіў свайму былому правадыру.
На працягу яшчэ нейкага часу каланкі і мышы былі адціснутыя і амаль выгнаныя з кантынента, але пры гэтым яны не пакінулі сваіх агрэсіўных памкненняў у адносінах да Кветкавага пагорка. Разам са звыклай дзейнасцю, Кымсэгі (які стаў начальнікам аховы, а затым і спецад’ютантам) і Чульдарамі (які стаў палкоўнікам Кротавых гармат) павінны яшчэ змагацца з пагрозамі іх выкрыцця ў асобе братоў-мышэй: Мульманчхо і Вегвіпхары, якія нашмат разумнейшыя за іншых прадстаўнікоў свайго віду, і якія з першай жа сустрэчы здагадаліся, што першыя — шпіёны Кветкавага пагорка, і якія здолелі данесці да некаторых каланкоў гэтую інфармацыю. І ўсё б нічога, толькі вось мышы-браты нашмат больш жывучыя чым іншыя з іх віду, а таксама ўпартыя і не здаюцца, не зважаючы на тое, што церпяць паразы за паразай.
Нарэшце бравых разведчыкаў раскрываюць, але гэта мала пераломвае сітуацыю. У канчатковым выніку, дзякуючы намаганням першых, Вярхоўны галоўнакамандуючы і вялікая частка яго арміі аказваюцца знішчанымі.
Сезон II
Разграміўшы аб’яднаную армію, разведчыкі вяртаюцца дадому, толькі для таго каб зразумець што каланкі і мышы, якія засталіся ў жывых, працягваюць шкодзіць Кветкаваму пагорку, а яшчэ сутыкнуцца з новай пагрозай у выглядзе ваўкоў, на чале з Сынянi, жывая сіла і прылады якіх шмат у чым пераўзыходзяць сваіх папярэднікаў.
Выжылыя ў ходзе чысткі галоўнага вострава Мульманчхо і Вегвiпхары таксама далучаюцца да ваўкоў, каб адпомсціць выведнікам за ўсё і ў ходзе спецаперацыі выкрадаюць крата-вучонага і выводзяць з гульні Чульдарамі. Кымсэгі даводзіцца зноў пракрасціся ў табар ворага, прычым як да рэштак аб’яднанай арміі, так і да ваўкоў, і пры гэтым настаўляць юнае пакаленне разведчыкаў, куды ўвайшоў і яго малодшы брат, Памсэгi, які, па сутнасці, стаў заменай Чульдарамi.
У цэнтры сюжэту знаходзіцца выкраданне ворагамі доктара Тудоджы, таго самага крата, і спроба яго вызваліць…
Крытыка
Сярод замежных крытыкаў ёсць здагадкі, што насельнікі Кветкавага пагорка ўвасабляюць сабой КНДР, мядзведзі — СССР, мышы — Паўднёвую Карэю, калонкі — Японію, а ваўкі — ЗША. Але гэтая алегарычная інтэрпрэтацыя ў самым серыяле ніколі не раскрывалася. Нават у калектыве Карэйскай студыі мультыплікацыйных фільмаў імя 26 красавіка заявіў, што падобныя інтэрпрэтацыі не адпавядаюць рэчаіснасці. Яны неаднаразова падкрэслівалі, што мультфільм быў створаны для выхавання ў дзецях пачуццяў кахання, дружбы і патрыятызму.
Карэйская студыя мультыплікацыйных фільмаў імя 26 красавіка, якая зняла серыял, таксама выпусціла шэраг самастойных кароткаметражных мультфільмаў з забаўнымі звяркамі. Некаторыя з іх з’яўляюцца часткай вялікага серыяла па назвай «Разумны янот» (령리한 너구리). У адрозненне ад «Бурундука і Вожыка», яны накіраваны перш за ўсё на адукацыю ў сферы бяспекі дарожнага руху, навукі, спорту, летніх добраахвотніцкіх работ і г. д.
Новы Пасёлак (Столінскі раён)
Но́вы Пасёлак (, Новый Посёлок) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гараднянскага сельсавета.
Ірландскае рагу
Ірландскае рагу (stobhach / stobhach Gaelach) — нацыянальная страва ірландскай кухні. З’яўляецца традыцыйнай і адной з самых папулярных у краіне. У склад класічнага рагу ўваходзяць бараніна, бульба, цыбуля, а таксама пятрушка і кмен. Пераважна мяса рэжацца невялікімі кавалачкамі, а гародніна — напалову ці чвэрцямі. Інгрэдыенты складаюць у глыбокі посуд, напрыклад, сатэйнік, пасля чаго заліваюць вадой і тушаць на маленькім агні каля 1 гадзіны.
NGC 7494
NGC 7494 (іншыя абазначэнні — PGC 70568, ESO 535-5, MCG -4-54-7) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Золтан Цібар
Зо́лтан Ці́бар Шу́хаі (Czibor Suhai Zoltán;, Капашвар, Венгрыя — , Комарам, Венгрыя) — венгерскі футбаліст, флангавы нападнік. Выступаў за зборную Венгрыі.
Вазапісец Сапфо
Вазапісец Сапфо — атычны чорнафігурны вазапісец, які працаваў каля 510—490 гг. да н. э.
Яго імянная ваза — гэта кальпіда з выявай паэтэсы Сапфо, што захоўваецца ў Нацыянальным музеі Варшавы (інв. 142333). Рука Вазапісца Сапфо была ідэнтыфікавана на 95 пасудзінах, 70 % з якіх з’яўляюцца лекіфамі. Яго працу таксама можна ўбачыць на плітах сцен грабніц і эпінетранах.
Амаль палова яго выяў належаць да вазапісу па белым фоне. Ён, мабыць, пазбягаў пераважнай тады  тэхнікі, але часам выкарыстоўваў , у якой фігуры закладваюцца на чорным фоне белым або чырвоным, а дэталі прарэзвалі так, каб чорны праглядаў з-пад нізу. Ён знаходзіўся пад уплывам і, магчыма вучыўся ў Эдынбургскага вазапісца.
Porsche 912
Porsche 912 — гэта спартыўны аўтамабіль, выпускаўся кампаніяй Porsche з 1965 па 1969 год. Прыйшоў на змену мадэлі 356 як больш танная мадыфікацыя Porsche 911, прычым 912 першапачаткова выпускаўся ў большых вытворчых аб'ёмах.
Porsche 912
5 красавіка 1965 года Porsche афіцыйна пачаў вытворчасць мадэлі 912 у кузаве купэ. Пазней (восенню 1966 года) з'явілася мадыфікацыя Porsche 912 Targa са здымным дахам. У тым жа годзе Porsche 912 стаў 100-тысячным аўтамабілем выпушчаным кампаніяй Porsche.
Аўтамабіль пабудаваны на шасі з выкарыстаннем кузава ад 911, меў 4-цыліндравы рухавік ад 356. Акрамя гэтага ад мадэлі 356 у салоне былі ўсталяваны сядзенні і сістэмы абагравання і абдзімання.
Знешне аўтамабіль з 4-цыліндравым рухавіком не адрозніваўся ад старэйшай мадэлі з 6-ю цыліндрамі. Ад мадэлі 911 захаваліся таксама шасі і незалежная падвеска на амартызацыйных стойках спераду і дыяганальны рычаг падвескі ззаду.
Спачатку ў машыне 912 была 4-ступеністая скрынка перадач, але праз кароткі час пасля пачатку вытворчасці была прапанавана і 5-ступеністая скрынка. Нягледзячы на тое, што ён не валодаў дынамікай мадэлі з 6-цыліндравым рухавіком, яго максімальная хуткасць складала 192 км / г. Выкарыстанне рухавіка ад мадэлі 356 было не толькі эканамічна выгадна, але і вырашалася пытанне з памяншэннем вагі. У параўнанні з 6-цыліндравым рухавіком мадэлі 911 вага машыны з 4-цыліндравым рухавіком скараціўся на 130 кг і складала 935 кг.
Дзякуючы нізкай цане, продажы 912 перасягнулі 911 на працягу першых гадоў вытворчасці. У першы год прададзены 6.401 асобнік Porsche 912 — удвая больш, чым 911. Аднак, неўзабаве аўтамабіль паступова выцяснялі мадэллю 911, якая імкліва даганяла 912 па ліку продажаў да таго часу, пакуль не перавысіла гэты лік. Пасля абнаўлення лінейкі Porsche з даданнем больш магутнай 911S і менш дарагога 911T, кіраўніцтву кампаніі здалася залішняй мадэль 912 і ў 1969 годзе мадэль 912 была заменена на Porsche 914.
За пяць гадоў было выпушчана 30.300 асобнікаў, з якіх 2.562 — Targa.
Porsche 912E
Праз шэсць гадоў, у 1976 годзе, 912 адрадзілася ў Паўночнай Амерыцы пад індэксам 912E (завадскі індэкс 923) для часовай замены 914, у той час, як распрацоўка афіцыйнай замены — 924 — набліжалася да завяршэння. Мадэрнізаваная машына «912» павінна была падаграваць цікавасць амерыканцаў да прадукцыі фірмы да выхаду навінкі. Прапаноўваўся дадзены варыянт толькі для рынку ЗША.
912E меў рухавік Volkswagen з паветраным астуджэннем аб'ёмам 2,0 л, які раней ўсталёўваўся на 914/4.
Гэтая мадэль не была камерцыйна паспяховай і фактычна 912Е прынесла прадпрыемству больш выдаткаў, чым прыбыткаў. Няўдалае з'яўленне і невысокая магутнасць мадэлі 912Е прывялі да канчатковага спынення выпуску.
Усяго было выраблена 2099 аўтамабіляў «912Е».
Аўтаспорт
Хоць аўтамабіль ствараўся для вулічнай язды, ён таксама ўдзельнічаў у ралі. У 1967 годзе Porsche 912 пад кіраваннем незалежнага кіроўцы Сабіслава Засады атрымаў перамогу ў «Еўрапейскім чэмпіянаце ралі» у класе Touring.
Звалка
Звалка — тэрыторыі размяшчэння адходаў вытворчасці і спажывання.
Віды звалак
Санкцыянаваныя звалкі — месцазнаходжанне адходаў, выкарыстанне якіх на працягу агляднага тэрміну не мяркуецца.
Несанкцыянаваныя звалкі — тэрыторыі, якія выкарыстоўваюцца, але не прызначаныя для размяшчэння на іх адходаў.
Рэкультывацыя
Рэкультывацыя палігонаў і звалак — гэта комплекс работ па аднаўленні прадуктыўнасці аднаўляльных тэрыторый, па паляпшэнні навакольнага асяроддзя. Рэкультывацыя праводзіцца ў два этапы: тэхнічны і біялагічны.
Эдуард Міхайлавіч Пархімовіч
Эдуард Міхайлавіч Пархімовіч (нар., в. Эсьмоны , Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогій і машын зварачнай вытворчасці. Доктар тэхнічных навук (1990), прафесар (1992).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: зварка, наплаўка і рэзка з налажэннем ультрагукавых ваганняў; умацаванне і аднаўленне дэталей машын.
Узнагароды
Знакі «Выдатнік вышэйшай адукацыі СССР», «Вынаходнік СССР» і інш.
Крыштаф Дамінік Пузына
Крыштаф Дамінік Пузына (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Вучыўся ў Віленскай акадэміі. Падстолі ўпіцкі ў 1695 і староста ў 1696—1720, мсціслаўскі кашталян з 1722 і ваявода з 1730.
Пасол на соймы 1696, 1697, 1712-1713, 1718, маршалак Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага у 1727.
Падчас Паўночнай вайны 1700—1721 камандаваў харугвамі літоўскага войска, падтрымліваў Аўгуста II.
Сям'я
Сын менскага кашталяна Андрэя Пузыны і Еўфрасінні Хжанстоўскай, брат вялікага літоўскага пісара Міхала Пузыны. Ажаніўся з Эстэрай Эберт, меў сыноў Людвіка (староста міхалішскі), Ежага Міхала і Антонія (абодва былі старостамі ўпіцкімі).
Шэры конік
Конік шэры (Decticus verrucivorus) — від конікаў з падсямейства Tettigoniinae, які жыве ў Еўразіі.
Апісанне
Цела каржакаватае, з адносна кароткімі пярэднімі і сярэднімі лапамі, і доўгімі заднімі. Афарбоўка бывае рознай: зялёнага, шэрага, бурага, аліўкавага, жоўтага, і нават ружовага і чырвонага колераў, часам з ўзорамі; надкрылы часта маюць 2 або больш шэрагаў цёмных плям, што дазваляе лепш маскіравацца. Даўжыня цела самца 24-38 мм, даўжыня крыла 25-35. Даўжыня цела самкі 30-44 мм, даўжыня крыла 23-30 мм. Ёсць таксама даўгакрылая форма.
Экалогія і спосаб жыцця
Сілкуецца ў асноўным насякомымі, а таксама раслінамі. Актыўныя днём. Сталыя самцы спяваюць толькі пры сонечным святле.
Часам від утварае невялікія ў параўнанні з саранчовымі зграі, у якіх звычайна і сустракаецца даўгакрылая форма; аднак варта адзначыць, што ў сувязі з рацыёнам ад такой зграі будзе больш карысці, чым шкоды.
Самкі адкладаюць яйкі ў глебу; яйцаклад доўгі і трохі загнуты ўверх. Німфы могуць пачаць з’яўляцца ў красавіку або нават сакавіку (у залежнасці ад рэгіёну), а імага з’яўляюцца ў чэрвені-ліпені і жывуць да жніўня, а часам — да верасня і кастрычніка, у залежнасці ад рэгіёна.
Эльблёнг (гміна)
Э́льблёнг (Elbląg) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Эльблёнгскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Эльблёнгу. Плошча гміны складае 192,06 км². Станам на 2004 год у гміне Эльблёнг пражывалі 6501 чалавек, шчыльнасць — 33,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 37 населеных пунктаў.
Глыбоцкая дуда
Глыбоцкая дуда — найстарэйшая беларуская дуда з вёскі Верацеі гміны Празарокі, цяпер Глыбоцкага раёна.
Доўгі час лічылася, што найстарэйшай з’яўляецца «Лепельская дуда» з вёскі Верабкі 1877 году. Аднак дуда з Верацеяў, якая захоўваецца ў фондзе Нацыянальнага музея Літвы, датуецца музеем 1849 годам, адпаведна з’яўляецца найстарэйшай захаванай беларускай дудой. Год і дакладнае месца паходжання дуды пазначаныя непасрэдна на пераборы «ME 1849 P. DZISNA GM. PROZOROKI W. WIERACIEJE» (1849 Дзісенскі павет, гміна Празарокі, вёска Верацеі). Такая самая пазнака стаіць на трубцы гуку. Іншая пазнака з датай зробленая на рагаўні перабору. Раней дуда захоўвалася ў этнаграфічным музеі Універсітэта Стэфана Баторыя ў Вільні і была перададзеная ў цяперашняе месца захавання ў 1934 годзе.
Глыбоцкая дуда паходзіць з дударскага арэала (ваколіцы возера Шо на Глыбоччыне), з якога паходзяць таксама шматлікія звесткі, між іншым, пра Адама Шульгу, дудара з трупы Ігната Буйніцкага, Пятра Бурца — знакамітага дудара з вёскі Асінаўка, Міколу Караткевіча (1932 г.н.) - вучня Пятра Бурца, Уладзіміра Забелу (1928 г.н.) - дудара і арганізатара традыцыйных святаў у вёсцы Шо, а таксама многія легенды, мастацкія тэксты і іншыя згадкі.
Мех дуды пашыты са скуры барсука, што робіць дуду ўнікальнай таксама з пункту гледжання выкарыстанай скуры. У кнізе «Дудар і музыка » Мікалай Нікіфароўскі піша, што мех дуды шыецца з барсука,  цялёнка  альбо  казлёнка. Такім чынам, глыбоцкая дуда адзіная з захаваных дуд, у якой выкарыстаная скура барсука. Поўсць глыбоцкай дуды выстае навонкі і таксама не мае аналагаў сярод іншых беларускіх дуд. Ігравыя трубкі зробленыя з ясеня, ражкі (рагаўні) выцясаныя ўручную. На абодвух ражках ёсць літыя ўзоры з волава. Захаваўся адзін чаратовы пішчык гуку (бурдон). Ражок бурдона абабіты цвічкамі для дэкарацыі. Стокі абматаныя пакуллем. У цэлым дуда, у тым ліку мех, добра захаваныя. Доўгі час савецкія і літоўскія даследчыкі прадстаўлялі глыбоцкую дуду пад назвай «labanora duda». У савецкі час глыбоцкая дуда была прадстаўленая на марцы, прысвечанай «літоўскім народным інструментам». Пры тым на аналагічнай марцы «Беларускія народныя інструменты» дуда не прадстаўленая наогул.
Даследчык і дудар Зміцер Сасноўскі заўважае: ''«З-за таго што Дзісеншчына ў пачатку XX ст. уваходзіла ў склад Віленскай губерні, а Віленскі край пазней трапіў у склад Літоўскай рэспублікі, савецкія даследчыкі пачалі адносіць дуды гэтага раёна да традыцыі літоўскага народа. На прыклад, дуду з былога Дзісенскага павета Віленскай губерні „Атлас музыкальных инструментов народов СССР“ адносіць да Літоўскай ССР. Аналагічны лёс напаткаў і іншыя інструменты, якія зараз захоўваюцца ў літоўскіх музеях»''.
У беларускіх выданнях, прысвечаных дударскай тэме, год глыбоцкай дуды не падаваўся наогул, або пазначаўся другой паловай XIX ст.
Копія Глыбоцкай дуды зробленая майстрам Сяргеем Чубрыкам захоўваецца ў Глыбоцкім гісторыка-этнаграфічным музеі. Прэзентацыя дуды адбылася падчас другога міжнароднага фэсту дударскіх рэгіёнаў Дударскі рэй у 2018 годзе ў Глыбокім.
Сваю копію глыбоцкай дуды пачаў рабіць глыбоцкі дудар і майстар Дзмітры Дзёмін. Аднак рэканструкцыя засталася няскончанай праз раптоўную смерць майстра.
Глыбоцкай дудзе прысвечаныя мастацкія працы. Між іншым, мастак Раман Плавінскі намаляваў дудара з глыбоцкай дудой. Майстар выцінанкі Віталь Назарэвіч прысвяціў глыбоцкай дудзе працу - на ёй прадстаўлены барсук, які грае на дудзе.
12 ліпеня
12 ліпеня — сто дзевяноста трэці (сто дзевяноста чацвёрты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Перамога (Магілёўскі раён)
Перамо́га (, Перемога) — былая вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Семукацкага сельсавета.
Царква Святога Апостала Андрэя Першазванага (Мінск)
Архітэктура
Храм вырашаны ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Цэнтрычны квадратны ў плане вертыкальна выцягнуты аб’ём завершаны цыліндрычным светлавым барабанам з шлемападобным купалам. Грані аб’ёму завершаны арачнымі закамарамі, па восях прарэзаны высокімі і вузкімі арачнымі аконнымі праёмамі. З імі кантрастуюць нізкія арачныя ўваходныя парталы на франтальным і бакавых фасадах. Архітэктурная выразнасць будынка дасягаецца аб’ёмнымі сродкамі, добра знойдзеннай прапарцыянальнасцю, лаканізмам пазбаўленых дэкору белакаменных плоскасцяў.
Лыска (Мёрскі раён)
Лы́ска (, Лыска) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Унехава
У́нехава (, Унехово) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукскага сельсавета.
Доўбышы
Доўбышы (До́вбиші) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Тэрмас
Тэрмас — пасудзіна, якая забяспечвае захаванне адносна пастаяннай тэмпературы. Засцерагае прадукты харчавання ад астывання або награвання. Уяўляе сабою пасудзіну Дзьюра, змешчаную ў металічны або пластмасавы корпус. Паводле прызначэння вылучаюць тэрмасы бытавыя (ёмістасць 0,25 — 3 л), грамадскага харчавання (да 30 л) і т.зв.тэрмакантэйнеры, якія маюць некалькі судкоў з харчаваннем (напр., піражкі, марожанае і інш.).
Людміла Уладзіміраўна Тараканава
Творчыя дасягненні
Удзел у паказах у Маскве, Калінінградзе, Львове, Дзюсельдорфе, Кёльне, Лодзі і Парыжы. Стварыла больш за 50 калецый мужчынскага і жаночага адзення
Стэнакардыя
Стэнакардыя (angina pectoris, састарэлы сінонім: грудная жаба) — захворванне, якое характарызуецца адчуваннем болю або пачуццём дыскамфорту за грудзінай. Боль з’яўляецца раптоўна пры фізічнай нагрузцы або эмацыйным стрэсе, пасля прыёму ежы, звычайна ірадыіруе ў вобласць левага пляча, шыі, ніжнюю сківіцу, паміж лапатак, левую падлапаткавую вобласць і працягваецца не больш за 10-15 хвілін. Боль знікае пры спыненні фізічнай нагрузкі або прыёме нітрату кароткага дзеяння (напрыклад, нітрагліцэрыну пад язык). Клінічная карціна стэнакардыі была ўпершыню апісаная Уільямам Гебердэнам.
Дрэныкы
Дрэныкы (Дре́ники) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Скандал з Essjay
Скандал з Essjay — падзеі, звязаныя з тым, што ўдзельнік Вікіпедыі на англійскай мове, які рэдагаваў пад псеўданімам Essjay і выдаваў сябе за прафесара, апынуўся самазванцам, 24-гадовым студэнтам, чэрпаўшым веды з анлайн-кіраўніцтваў «для імбрычкаў». Незадоўга да таго, як праўда аб Essjay стала здабыткам грамадскасці, Джымі Вэйлз прызначыў яго ў арбітражны камітэт.
Айрыш Міст
Айрыш Міст (Irish Mist) — лікёр прэміум-класа, вырабляецца на аснове віскі Tullamore Dew у Дубліне. У сучаснай версіі лікёр пачалі вырабляць у 1947 годзе ў бровары Туламор (ірл. Tulach Mhor) у графстве Офалі (ірл. Uíbh Fhailí). Лікёр мае прыемны, незвычайна багаты, салодкі смак і далікатны водар. Для прыгатавання лікёру выкарыстоўваюць два віды мёду — канюшынавы і верасовы, а таксама спецыяльны экстракт з зёлак. Моцнасць 35%.
Серана
Серана (саманазва: Taaqtam, Serrano) — індзейскі народ на поўдні Каліфорніі (ЗША). Агульная колькасць (2018 г.) - 1 000 чал.
Гісторыя
Агульныя продкі серана і тонгва перасяліліся з усходу ў Каліфорнію каля 3500 - 2500 гадоў таму. Па мове і культуры яны былі блізкімі да паютэ і шашонаў Вялікага Басейна.
З 1769 г. іспанцы, а потым мексіканцы адчынялі на тэрыторыі мона каталіцкія місіі, куды сілком перасялялі індзейцаў. Менавіта іспанцы сталі называць мясцовае насельніцтва серана (ад sierra "горны хрыбет"). Адмоўнымі бакамі кантактаў былі згуба традыцыйнай культуры і эпідэміі, прынесеныя еўрапейцамі. У 1813 г. серана разам з саюзнікамі арганізоўвалі паўстанне супраць місіянераў.
Толькі ў 1891 г. для серана была вылучана асобная рэзервацыя. У нашы дні асновай яе эканомікі з'яўляецца казіно, адчыненае ў 1994 г.
Традыцыйная культура
Асноўнымі заняткамі серана здаўна з'яўляліся збіральніцтва, паляванне і рыбалоўства. Узімку яны жылі ў даліне і перадгор'ях, дзе збіралі жалуды, хваёвыя арэхі, спаржавыя, плады кактусаў. Улетку перамяшчаліся ў высакагор'і для палявання на птушак, трусоў, аленяў, баранаў і г. д. Серана карысталіся каменнымі нажамі, драўлянымі булавамі, дзідамі, лукамі і стрэламі. Распаўсюджанымі рамёствамі былі пляценне кашоў і ганчарства.
Вопратка залежыла ад сезона. У прахалоднае надвор'е апраналі адзенне з футра жывёл. У спякоту хадзілі голымі або насілі плеценыя саронгі. Папулярны галаўны ўбор выглядаў як ланцуг, сплецены вакол галавы, упрыгожаны футрам і пер'ем. Жанчыны ўпрыгожвалі сваю вопратку арнаментам, ракавінамі і пер'ем.
Серана падзяляліся на 2 фратрыяльныя групы, меўшыя ў якасці татэмаў дзікіх катоў і каётаў. На чале фратрыі стаяў правадыр kika, што судзіў, арганізоўваў рэлігійныя рытуалы, упарадкаваў паўседзённае жыццё. Яго ўлада перадавалася па спадчыне. Пасля смерці kika ўладу на некаторы час магла атрымаць яго жонка. У цырымоніях правадырам дапамагалі paxa.
Святы мелі рэлігійны характар і суправаджаліся танцамі. У якасці музычных інструментаў выкарыстоўвалі барабаны і бразготкі з гарбузоў.
Рэлігія
У выніку хрысціянізацыі ў канцы XVIII - сярэдзіне XIX ст. большасць серана прынялі каталіцызм. Да нашага часу захаваліся толькі некаторыя элементы традыцыйнай рэлігіі. У яе аснове палягаў татэмізм. Серана шанавалі грызлі, што ўяўляліся духамі продкаў, дзікіх катоў і каётаў. Хвоі атаесамляліся з падарункамі памерлага стваральніка сусвету.
Пасля смерці цела чалавека і яго маёмасць спальвалі. На месцах для пахавальных рытуалаў знаходзяць петрогліфы і рэчы, што прыносіліся ў ахвяру памерламу.
Воспін
Во́спін (, Оспин) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 29 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, у 259 км ад Гомеля, у 32 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Інфармацыя
Планоўка — тры адасобленых, невялікіх участкі з бессістэмнай забудовай. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу. У складзе сельскагаспадарчага ДП «Дзербін» з цэнтрам у аднайменнай вёсцы. Аўталаўка.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вёска вядомая з пачатку XX стагоддзя. У 1922 годзе пабудавана і адкрыта школа.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны, у красавіку 1942 года, нямецкія карнікі спалілі 12 двароў і забілі 30 жыхароў. На франтах загінулі 29 жыхароў вёскі.
Паўлюк
Паўлюк — прозвішча.
Армавір
Армаві́р (Արմավիր) — тапонім армянскага паходжання.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Опаль)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — праваслаўны храм, помнік драўлянага дойлідства ў цэнтры в. Опаль (Іванаўскі раён).
Гісторыя
Пабудавана ў 1796 годзе з дрэва як уніяцкая. Часткова перабудаваная і адрамантаваная ў XIX ст..
Царква дзейнічае. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Прамавугольная ў плане трохнефная базіліка са зрэзанымі вугламі ў алтарнай частцы. Цэнтральны, вышэйшы за бакавыя, неф завершаны двухсхільным дахам. Сцены вертыкальна ашаляваныя дошкамі з нашчыльнікамі, умацаваныя брусамі-ланаткамі, вокны прамавугольныя і паўцыркульныя (у цэнтральным нефе). Спачатку галоўны фасад фланкіравалі две вежы абапал трохвугольнага франтону. Пры перабудове вежы разабраныя, фасад аформлены васьмікалонным порцікам (пазней калоны схаваны шалёўкай тамбуру).
Інтэр'ер
Інтэр'ер падзелены чатырма слупамі на нефы. Хоры на двух слупах пераходзяць уздоўж бакавых сцен цэнтральнага нефа ў кансольна-бэлечныя балюстрадныя галерэйкі. Апсіда вылучана створаным у 1830-я гг. 3-ярусным іканастасам, пакрытым арнаментальнай разьбой; царскія вароты вырашаны контражурнай скразной разьбой на матыў вінаграднай лазы з гронкамі, сярод спляценняў якіх укампанаваны 6 таблетак-клеймаў з выявамі 4 евангелістаў і абразом «Благавешчанне». Мастацкую каштоўнасць уяўляюць драўляная скульптура мяжы 18 — 19 ст. «Укрыжаванне», абразы таго ж часу «Спас Пантакратар», «Святы Панцеляіман», «Маці Божая Замілаванне».
Стэнлі
Стэнлі (Stanley) — англамоўнае імя, прозвішча, тапонім.
Караль Мараўскі
Караль Мараўскі (Karol Morawski;  — ) — ваенны дзеяч, генерал у расійскай і французскай арміях. Сын генерал-лейтэнанта Ігнацыя Фелікса Мараўскага.
Біяграфія
З шляхецкага роду Мараўскіх герба «Дамброва». Нарадзіўся ў сям’і Ігнацыя Фелікса Мараўскага, генерал-лейтэнанта літоўскіх войскаў, вайсковага пісара, і Тэафіліі з Радзівілаў.
У маладосці жыў у Вене. Вярнуўся і ўступіў у войска літоўскае. Служыў у 2-м пешым рэгіменце вялікай булавы ВКЛ, у маі 1789 г. маёрам, з 1789 — палкоўнікам і ўзначаліў 2-гі літоўскі полк у Горадні. На чале палка ў 1792 г. ўдзельнічаў у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 (у т.л. ў бітвах пад Мірам 11 чэрвеня 1792 і Берасцем 23 ліпеня 1792), за мужнасць узнагароджаны крыжам «Віртуці мілітары». Пасля далучэння караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага да Таргавіцкай канфедэрацыі Мараўскі выйшаў у адстаўку, у 1793 належаў да тайнага літоўскага таварыства.
У пачатку паўстання 1794 накіраваны Тадэвушам Касцюшкам 14 красавіка ў ВКЛ для арганізацыі паўстанцкіх узброеных сіл з рангам «генерал-маёр, камандуючы літоўскім войскам». Мараўскаму было даручана пасля Ясінскага далучыць да паўстання армію ВКЛ, шляхецкае паспалітае рушэнне, а таксама ўзброіць народ. Па дарозе з паперамі (лісты Касцюшкі да генерала літоўскай артылерыі Ф. Сапегі, да шэфа 6-й літоўскай дывізіі К.-Ф. Несялоўскага, да шэфа 5-й літоўскай дывізіі П. Грабоўскага, да шэфа 2-й літоўскай дывізіі К. Курнатоўскага) Мараўскі быў затрыманы рускімі ў Берасці, прыгавораны да ссылкі ў Сібір і да канфіскацыі маёнтка.
Пасля стварэння Варшаўскага княства Мараўскі жыў у Завушшы каля Нясвіжа і падтрымоўваў кантакты з Варшавай. Верагодна, вёў шпіёнскую дзейнасць на карысць Напалеона. У красавіку ці маі 1812 г. збег у Княства Варшаўскае. Падчас вайны 1812 г. служыў у чыне генерала брыгады пры галоўнай кватэры Напалеона. Пасля вайны вярнуўся на Беларусь.
Прыняў актыўны ўдзел у дзейнасці масонскіх ложаў, у тым ліку правінцыяльнай літоўскай ложы «Дасканалая еднасць», «Школа Сакрата», Таварыства тампліераў. Партрэт Мараўскага быў змешчаны 30 ліпеня 1817 г. на сцяне памяшкання нясвіжскай ложы «Шчаслівага вызвалення». У 1820 шамбелян яго Імператарскай Вялікасці. У 1822 г. ахвяраваў губернатаршы Антаніне Сулістроўскай на кракаўскі помнік Касцюшку 5 дукатаў. Габрыела Пузыня піша, што ў 1825 г. М. з жонкай і дзецьмі жыў летам у Пулавах, дзе ў гэты час жылі сем’і Плятэраў, Эма Патоцкая, нявестка апошняга польскага караля. Да сакавіка 1830 г. быў пад наглядам паліцыі. Памёр у Завушшы, пахаваны ў капліцы-пахавальні ў Душкаве каля Мінска.
Узнагароды
ордэны Святога Станіслава і Залатога Льва Баварскага.
Нацыянальны парк Эль-Кала
Эль-Кала (الحديقة الوطنية القالة) — нацыянальны парк на паўночным усходзе Алжыра.
У ім знаходзіцца некалькі азёр (у тым ліку возера Тонга), а таксама ўнікальная экасістэма міжземнаморскага басейна. Запаведнік быў створаны ў 1983, а ў 1990 быў прызнаны ЮНЕСКА біясферным рэзерватам.
Эль-Калу насялеяюць 40 відаў сысуноў і 98 відаў птушак.
Алена Уладзіміраўна Мікуліч
Выступала за зборную Беларусі па акадэмічным веславанні ў другой палове 1990-х гадоў. Бронзавая прызёрка летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года ў Атланце, чэмпіёнка свету, шматразовая пераможца этапаў Кубка свету, рэспубліканскіх і маладзёжных рэгат. На спаборніцтвах прадстаўляла горад Мінск, заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзілася 21 лютага 1977 года ў Мінску. Актыўна займацца акадэмічным веславаннем пачала ў раннім дзяцінстве, праходзіла падрыхтоўку на вяслярнай базе ў Мінску.
На розных этапах Кубка свету 1997 і 1998 гадоў Мікуліч неаднаразова станавілася пераможцай і прызёркай. У 1999 годзе на сусветным першынстве ў канадскім Сент-Катарынсе ўзяла золата ў бязрульных чацвёрках, абагнаўшы ў фінальным заездзе ўсіх сваіх саперніц.
Цяпер працуе намеснікам дырэктара Мінскага гарадскога цэнтра алімпійскага рэзерву па лёгкай атлетыцы «Атлет».
Дрыгліў
Дрыгліў (Дри́глів) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Пушча (Магілёўскі раён)
Пу́шча (, Пуща) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Дземіна
Дзе́міна — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 35 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 1,8 км на ўсход ад вёскі Мачулішча, у басейне ракі Дрыса.
Плошча паверхні 0,31 км². Даўжыня 1,6 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Плошча вадазбору 8,53 км².
На поўдні ўпадае ручай з возера Доўгае-Мелкае. Злучана ручаём з ракой Дрыса. На поўначы зарастае.
NGC 7495
NGC 7495 (іншыя абазначэнні — PGC 70566, UGC 12391, MCG 2-59-3, ZWG 431.6, IRAS23064+1146) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Элк (гміна)
Элк (Ełk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Элцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Элку. Плошча гміны складае 378,61 км². Станам на 2004 год у гміне Элк пражывалі 10 064 чалавекі, шчыльнасць — 26,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 57 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 79 населеных пунктаў.
Агрызкі
Агры́зкі (, Огрызки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Кальпіда
Кальпіда (κάλπις) — тып грэчаскага керамічнага посуду для пераноскі вады. Гэта дзвюхручны варыянт гідрыі.
Рыгор Аляксеевіч Дзямко
Рыгор Аляксеевіч Дзямко (нар., в. Вялікае Малешава Столінскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык. Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, вучоны аграном. Працоўную дзейнасць пачаў аграномам калгаса «40 гадоў Кастрычніка» Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Пасля службы ў радах Узброеных Сіл працаваў галоўным аграномам упраўлення сельскай гаспадаркі Брэсцкага аблвыканкама, намеснікам старшыні калгаса «40 гадоў Кастрычніка», старшынёй калгаса імя Кірава, старшынёй сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Фядорскі» Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.