cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мястра
Плошча паверхні 13,1 км². Даўжыня 5,8 км, найбольшая шырыня 4,5 км. Найбольшая глыбіня 11,3 м. Аб’ём вады 70,2 млн м³. Плошча вадазбору 130 км²;. Даўжыня берагавой лініі 20,2 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 2—3 м (на поўначы і паўночным усходзе 6—10 м), разараныя, на поўдні і паўднёвым захадзе пад лесам. Берагавая лінія ўтварае некалькі паўастравоў і заліваў (Панасаўка, Мядзельская лука, Паўночная лука). Берагі на поўначы і паўночным усходзе зліваюцца са схіламі катлавіны, астатнія нізкія, пясчаныя, на поўдні і ўсходзе забалочаныя. На асобных участках уздоўж берагоў — берагавы вал вышынёй да 1 м.
Дно паўночнага плёса возера са шматлікімі падняццямі, якія чаргуюцца з упадзінамі. Зона мелкаводдзя пясчаная, на асобных участках пясчана-галечная, высланая валунамі. Глыбей пашыраны сапрапелі і ілы. Расліннасць утварае ўздоўж берагоў некалькі палос (падводная пашырана да глыбіні 4 м).
Злучана пратокамі з азёрамі Баторына, Скрыпава, Шастакова і Рудакова. Упадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы. Сцёк праз пратоку Скема ў возера Нарач.
Цюркскі каганат
На чале дзяржавы стаяў каган. У 545 г. цюркі разграмілі уйгурскія плямёны, у 551 — жужанаў. У 555 годзе пад уладай цюркаў былі ўсе народы Цэнтральнай Азіі, у т.л. кідані ў Заходняй Маньчжурыі і енісейскія кіргізы. У 560-я гады яны перамаглі дзяржаву Эфталітаў, у 570-я гг. ў залежнасць ад Цюркскага каганата трапілі паўночнакітайскія дзяржавы Чжоў і Цы. У саюзе з Візантыяй Цюркскі каганат пачаў вайну супраць Ірана за кантроль над Вялікім шаўковым шляхам; у 571 г. годзе мяжа паміж імі праходзіла па р. Амудар’я, а ў 588—589 да каганата далучаны і некаторыя вобласці на заходнім беразе Амудар’і. У 576 г. цюркі захапілі Баспор (Керч), у 581 г. узялі ў аблогу Херсанес Таўрычаскі. У канцы VI ст. з-за міжусобіц і палітычнага крызісу Цюркскі каганат распаўся на ўсходнюю (цэнтральнаазіяцкую) і захднюю (сярэднеазіяцкую) часткі. Асноўныя землі Заходняга Цюркскага каганата ў 658—659 акупіраваны кітайскімі войскамі. У 704 г. Заходні Цюркскі каганат вызваліўся ад кітайскай залежнасці, але напады суседзяў і ўнутраныя супярэчнасці прывялі яго да гібелі ў 740. Усходні Цюркскі каганат у 609—619 аднавіў свой уплыў у Цэнтральнай Азіі, але пасля паражэння ў 630 г. у вайне трапіў у залежнасць ад Кітая. У 691—716 на кароткі час ён пашырыў сваю тэрыторыю ад Маньчжурыі да Сырдар’і; цюркскія атрады дайшлі да Самарканда. У 712—713 гг. ён пацярпеў паражэнне ў бітвах з арабамі. Усходні Цюркскі каганат распаўся на ўдзельныя княствы, а на яго месцы ўзнік Уйгурскі каганат (745—840).
Бараноўская
Бараноўская — жаночая форма прозвішча Бараноўскі.
Сытныця
Сытныця (Си́тниця) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Докшыцкая батлейка Патупчыка
Докшыцкая батлейка Патупчыка — вядомы ў пачатку 20 стагоддзя ў г.Докшыцы і ў наваколлі тып народнага прафесійнага лялечнага тэатра батлейка. Канструкцыя батлейкі Патупчыка была зроблена па прынцыпе пашыранага на Віцебшчыне жлоба.
Апісанне Батлейкі
Батлейка Патупчыка — гэта простая вялікая двух'ярусная скрыня з двума аддзяленнямі для сцэн. Памеры яе былі прыкладна 1,5 х 1,5 метра. Знешна скрыня была замыславата ўпрыгожана. Мела дзве заслоны, старанна вышытыя жонкаю Патупчыка і аздобленыя ніткамі «караляў». У верхняй частцы скрыні размяшчаліся два пеўні. Прадстаўленне пачыналася бойкай і спевамі пеўняў, і толькі пасля гэтага на сцэну выходзілі персанажы. Скрыня ілюмінавалася васковымі свечкамі, якія знаходзіліся на ўстаўных планках у бакавінах батлейкі. У мэтах перасцярогі ад пажару ў скрыні былі зроблены дзве бакавыя вузкія камеры, сценкі якіх з аднаго боку былі абабіты бляхай. Другая сценка камеры, больш блізкая да месца дзеяння лялек, была са шкла, абклеенага са знадворнага боку тонкай паперай. У камерах, дзе былі запалены свечкі, уверсе ўстаўляліся вузкія палоскі люстэркавага шкла, якія ўзмацнялі і рэгулявалі святло.
Рэпертуар Батлейкі
Пастаноўкі Патупчыка мелі дваякі характар. Калі яго запрашалі ў дамы начальства — а гэта бывала ў дні фэстаў, — дык ён дэманстраваў рэпертуар на тэмы біблейскіх і евангельскіх падзей. Біблейскія персанажы апраналіся бедна, і усё зводзілася да цудаў Майсея, які шчасліва вывеў вандруючых па Егіпту. Такія спектаклі абыходзіліся без эксцэсаў. Крыху інакш успрымаліся начальствам пастаноўкі на тэмы евангелля. Патупчык гэтых персанажаў капіраваў з лубачных малюнкаў. не абыходзілася і без кур'ёзаў. Апосталаў і вешчуноў ён ствараў па «вобразе і падабенстве» мясцовага служкі культа і тых свяшчэннікаў, якія прыязджалі на фэст.
Выкарыстоўваліся звычайныя ў батлейцы шпянёвыя лялькі, часам пяльчаткавыя. З лялькамі працавалі жонка і сын, сам Патупчык ажыццяўляў усю размоўную частку паказу і суправаджаў яго ігрой на скрыпцы. Паказы адбываліся на Каляды, у час іншых свят, фэстаў, на кірмашах, вяселлях і вечарынках.
Глабальны саюз IndustriALL
Глабальны саюз IndustriALL (IndustriALL Global Union) — міжнародная прафсаюзная арганізацыя, створаная 19 чэрвеня 2012 года ў Капенгагене.
Глабальны саюз IndustriALL прадстаўляе больш за 50 мільёнаў працоўных у больш чым 140 краінах, якія працуюць у горназдабыўной, энергетычнай і іншых галінах прамысловасці.
У склад IndustriALL уваходзяць таксама беларускія прафсаюзы, такія як Белхімпрафсаюз з Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі, і Беларускі незалежны прафсаюз, Беларускі прафсаюз РЭП і Свабодны прафсаюз металістаў з Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў (апошнія арганізацыі былі забаронены Вярхоўным судом Рэспублікі Беларусь ). Сувязь прафсаюзаў з БКДП з IndustriALL, у прыватнасці фінансаванне прафсаюзаў з БКДП гэтай міжнароднай арганізацыяй, з’яўлялася адной з прычын аб вынясенні рашэння аб прыпыненні дзейнасці незалежных прафсаюзаў.
8 cm Feldkanone M. 17
8 cm Feldkanone M. 17 (8-см палявая гармата М.17)— стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялась кампаніяй Škoda. Паміж войнамі яна выкарыстоўвалася Аўстрыяй, Чэхаславакіяй, Румыніяй і Югаславіяй. Пад час Другой сусветнай вайна захопленая зброя выкарыстоўвалася нацысцкай Германіяй пад пазначэннямі 7,65 см FK 17 (ö) ці (t) і 7,65 см FK 303 (j).
У гарматы быў звычайны дызайн, хоць і з некаторымі ўнікальнымі характарыстыкамі. Лафет быў змантаваны на крывалінейнай восі, якая рабіла яе ніжэй да зямлі, змяншаючы бачнасць і паляпшаючы стабільнасць. Кананіры ехалі на прыступках перад шчытом, а не сядзелі ў сядушках, прымацаваных да шчыта, як гэта было ў іншых гарматах гэтага часу. Для транспартавання ўжывалі тры пары коней. Лафет можна было разабраць на тры часткі для перавозкі па перасечанай мясцовасці.
Аляксей Цімафеевіч Сідараў
Біяграфія
Нарадзіўся Аляксей Сідараў 7 ліпеня 1953 года ў вёсцы Нованікалаеўка Клятнянскага раёна Бранскай вобласці. У 1968 годзе скончыў восем класаў Клятнянскай сярэдняй школы № 1, пасля чаго вырашыў прадоўжыць вучобу ў Бранску, дзе паступіў у Бранскі будаўнічы тэхнікум.
У 1977 годзе Аляксея Сідарава прызначылі прарабам СУ-230, затым старшым прарабам СУ-95. Без адрыву ад вытворчасці ён скончыў будаўнічы факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута, атрымаўшы спецыяльнасць «інжынер-будаўнік прамыслова-грамадзянскага будаўніцтва».
У 1982 годзе назначаны на пасаду галоўнага інжынера СУ-137, у 1986 годзе ўзначаліў яго. На працягу 20 гадоў (1986—2006) кіраваў спецыялізаваным аддзелачным упраўленнем № 137 будтрэста № 3.
З 2006 па 2012 гады Аляксей Цімафеевіч працаваў галоўным інжынерам будтрэста № 3, з 2012 года — першым намеснікам генеральнага дырэктара.
Аб’екты, будаваныя пад кіраўніцтвам А. Сідарава
Рэспубліканская спелеалячэбніца ў Салігорску, зала мастацкай гімнастыкі «Дынама» ў Мінску, Рэспубліканскі дзіцячы анкагематалагічны цэнтр у в. Лясны, Дом правасуддзя па вул. Сямашкі ў Мінску, Міжнародны адукацыйны цэнтр, рэканструкцыя ІЛК «Мінскаўтагаз», рэканструкцыя дзяржаўнага мемарыяльнага комплексу «Хатынь», падрыхтоўка г. Слуцка да Рэспубліканскага свята працаўнікоў вёскі «Дажынкі-2005», будаўніцтва тэхналагічнай лініі па вытворчасці цэменту сухім спосабам магутнасцю 1,8 млн тон у год у раёне радовішча «Каменка» ААТ «Крычаўцэментнашыфер».
Грамадская дзейнасць
Быў дэпутатам Салігорскага гарадскога Савета дэпутатаў 24-га склікання.
Аахака
Аахака
Лазавата (Гайсынскі раён)
Лазавата (Лозовата) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай грамады.
Францішак Ондржычак
Фра́нцішак О́ндржычак (František Ondříček;, Прага — 12.4.1922) — чэшскі , ,.
Творчасць
Яго выкананне вылучалася віртуознасцю, чысцінёй інтанавання, адточанасцю дэталей і эмацыянальнасцю. Аўтар твораў для скрыпкі і фартэпіяна, у т.л. «Фантазіі на тэмы оперы „Іван Сусанін“ Глінкі» (1889), «Чэшскай рапсодыі» (1906), танцаў і інш. п’ес, кадэнцый да скрыпічных канцэртаў Н. Паганіні, І. Брамса, В. А. Моцарта і інш. Напісаў (разам з С. Мітэльманам) метадычную працу «Новы метад навучання вышэйшай тэхніцы скрыпічнай ігры…» (1909; з дадаткам — 15 мастацкіх эцюдаў для скрыпкі сола).
Палогы (Гайсынскі раён)
Палогы (Поло́ги) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай грамады.
Брыгада КАП «Гродна»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Гро́дна» (Brygada KOP «Grodno») — шостая паўбрыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1927—1939 гадах у Гродна і Друскеніках.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На трэцім этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе распараджэння міністра спраў вайсковых №1099 была заснавана шостая памежная брыгада.
Увосень 1927 года ў яе складзе была ўтворана шостая паўбрыгада аховы памежжа, камандаванню якой сталі падпарадкоўвацца два памежныя і адзін рэзервовы батальёны, а таксама адзін кавалерыйскі эскадрон. Спачатку камандаванне паўбрыгады размяшчалася ў Друскеніках, але неўзабаве было перанесена ў Гродна. Па звестках 1928 года, падраздзяленне ахоўвала адрэзак дзяржаўнай мяжы працягласцю ў 343.795 км.
У ліпені 1929 года 6-я паўбрыгада была перайменавана ў брыгаду «Гродна» згодна з правілам, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа сталі называцца паводле мясцовасцяў іх дыслакацыі. Тое ж самае адбылося і з усімі адзінкамі, якія ўваходзілі ў яе склад. Праз два гады нумарацыя адзінак, якая ў 1929—1931 г. з’яўлялася дадатковай, увогуле была скасавана. Акрамя гэтага, падраздзяленне стала падпарадкоўвацца непасрэдна камандаванню Корпуса аховы памежжа, хаця яе склад застаўся нязменным. Станам на 1931 г., штаб брыгады размяшчаўся ў Гродна на вуліцы Брыгіцкай, 1.
У плане навучання брыгадзе была падпарадкавана Цэнтральная ўнтэр-афіцэрская школа Корпуса аховы памежжа ў крэпасці Асавец на Падляшшы. З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, у 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах. Яны дзяліліся на 4 тыпы і называліся ў адпаведнасці з адзінкамі іх размяшчэння. У брыгадзе «Гродна» была ўтворана рота трэцяга тыпу, якая ўтрымлівала два ўзводы па тры дружыны і гаспадарчую дружыну. Штат роты складаўся з трох афіцэраў, дзевяці ўнтэр-афіцэраў і 80 шараговых жаўнераў. Напачатку 1939 года быў расфармаваны батальён «Сувалкі», які ўваходзіў у склад брыгады, а ахоўваны ім адрэзак польска-нямецкай мяжы перададзены Памежнай стражы. 15 мая 1939 г., пасля скасавання палка «Вільна» і ліквідацыі яго камандавання, батальёны «Трокі», «Няменчын» і «Новыя Свянцяны» разам з эскадронам кавалерыі «Новыя Свянцяны» былі далучаны да брыгады «Гродна».
Дом з кулямі
Дом з кулямі — даўнейшая двухпавярховая дом ў горадзе Таганрога. Пабудаваны ў 1810 годзе ў Таганрогу на вуліцы Шміта, 19 на сродкі двараніна Івана Андрэевіч Варвацы. Да цяперашняга часу быў знесены.
Гісторыя
Дом, раней размешчаны ў Таганрогу на вуліцы Шміта, дом 19, быў пабудаваны ў 1810 годзе на сродкі расійскага двараніна грэчаскага паходжання Івана Андрэевіча Варвацы.
Дом у дарэвалюцыйных паштоўках Таганрога пазначаная як "Дом з кулямі". У 1855 годзе пры абстрэле Таганрога англа-французскай эскадрай у тоўстых сценах гэтага дома захраслі 32 ядры, кулі і аскепкі ад снарадаў, якія пры аднаўленні будынка засталіся некранутымі, як памяць пра гераічную абарону Таганрога.
Падчас Першай сусветнай вайны ў будынку месцілася Ізяслаўская мужчынская гімназія, якую эвакуявалі з Украіны. 27 студзеня 1917 года ў доме адбыўся пажар.
Да цяперашняга часу дом разбураны для вызвалення ў 90-х гадах тэрыторыі пад будаванне новага 10-павярховага жылога дома.
Архітэктурныя асаблівасці
У 1913 годзе пры правядзенні земляных прац у двары гэтай дома быў выяўлены падземны ход, што ідзе ад Пятроўскай вуліцы да мора. Ход меў сцёкі для вады і быў выкладзены чырвонай цэглай. Дом з калонамі на фасадзе і праходзе ў двор да свайго разбурэння лічылася гарадской славутасцю.
Аляксандр Пятровіч Азончык
Аляксандр Пятровіч Азончык (, Кавенева, Вілейскі раён — ) — беларускі дызайнер, мастак, выкладчык, сцэнограф.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кавенева Мінскай вобласці. У 1979 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў А. В. Чарнышова, І. Я. Герасіменка. Загадчык кафедры дызайна Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута (1995), дацэнт кафедры дызайна Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2004).
З 1979 года прымае ўдзел у выставах, конкурсах у Эстоніі (Талін, 1986) — сярэбраны медаль міжнароднага конкурсу аўтарскіх фільмаў «УНИКА», Германіі (Бадэн-Бадэн, 1989), Беларусі (Мінск, 1995).
Член Беларускага саюза дызайнераў з 1997 года.
Творчасць
Сярод асноўных прац — аўтарскія фільмы «Хваляванне», «Дом», «Дрэва». Аўтар вучэбных праграм па прадметах «Вобразнае мадэляванне віртуальнага асяроддзя»[4], «Вобразнае мадэляванне сродкаў візуальнай інфармацыі» і інш. Таксама аўтар навуковых артыкулаў: «Фактура «паверхні» віртуальнага асяроддзя»[5], «Некаторыя погляды на сучасную фатаграфію ў працэсе падрыхтоўкі дызайнераў»[6].
Асноўныя праекты:
Пол Хантэр Класік 2017 (снукер)
Пол Хантэр Класік 2017 (Paul Hunter Classic 2017) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 па 27 жніўня 2017 года ў Stadthalle, у горадзе Фюрт, Германія. Прызавы фонд турніру склаў £100,000, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £100,000, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Грыўка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Гісторыя
На карце 1941 года паказана безымяннае паселішча, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. З 1944 года ў Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Падзінгтан
Па́дзінгтан або Пэ́дзінгтан (Paddington) — раён Лондана, аднайменная перасадкавая станцыя метро і лонданскі вакзал. Назва была зарэгістравана ў 1056 годзе як Пэдзінгтан. Пэдзінгтан азначае «памесце Пэдзі», дзе Пэдзі з'яўляецца стараанглійскім варыянтам імя Патрык. Станцыя Пэдзінгтан — найбуйнейшы перасадкавы вузел лонданскага метро, звязана з 4-ма лініямі. З вакзала Пэдзінгтан адпраўляюцца цягнікі далёкага накіравання (заходняя частка краіны, Брысталь, Бат і паўднёвы Уэльс) і прыгарадны пасажырскі транспарт (да захаду ад Лондана).
Старасілля (Манэвыцкі раён)
Старасілля (Старосі́лля) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Яўген Аляксандравіч Штоп
Біяграфія
Мастацкі кіраўнік ансамбля песні, музыкі і танца «Белыя росы» Гродзенскай абласной філармоніі.
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.
Ян Жыгімонт Ваньковіч
Ян Жыгімонт Ваньковіч (? — пасля 1707) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў гербу «Ліс». Сын Пятра і Ганны з Дунін-Глушынскіх, дачкі харужага ваўкавыскага.
Падчашы вількамірскі (1678), падстолі вендэнскі (1702), паручнік панцырнай харугвы. Валодаў маёнткам Волма (Лужышча) (1693).
Сям’я
У шлюбе з Соф’яй Храпавіцкай, дачкой віцебскага кашталяна.
Эдрыен Броўдзі
Эдрыен Броўдзі (Adrien Nicholas Brody; нар., , ЗША) — амерыканскі акцёр і прадзюсар. Зняўся больш чым 40 фільмах. Лаўрэат прэмій «Оскар» і «Сезар» (адзіны амерыканскі акцёр) у намінацыі «Лепшы акцёр». Сусветную вядомасць набыў пасля ролі польска-яўрэйскага музыканта Уладзіслава Шпільмана ў фільме «Піяніст».
Найбольш вядомыя кінакарціны: «Тонкая чырвоная лінія» (1998), «Піяніст» (2002), «Таямнічы лес» (2004), «Пінжак» (2005), «Кінг-Конг» (2005), «Вострыя брылі». Таксама выступаў у якасці прадзюсара ў фільмах «Хімера», «Джало» і «Кур’ер».
Разкошыўка (Гайсынскі раён, вёска)
Разкошыўка (Розкоші́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай абшчыны.
IC 3489
IC 3489 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мэрылебан
Мэрылебан (Marylebone) — заможны квартал на поўначы Вэстмінстэра, які бярэ назву ад прыхадской царквы Дзевы Марыі. Забудоўваўся на працягу ўсяго XIX стагоддзя. Яго абслугоўвае Мэрылебанскі вакзал (1899) — самы маленькі ў Лондане.
У сучасным разуменні c Марылебанам мяжуюць наступныя кварталы: з поўдня — Мэйфэр, з паўднёвага ўсходу — Соха, з усходу — Фіцровія, з паўночнага ўсходу — Рыджэнтс-парк, з поўначы — Сент-Джонс-Вуд, з паўночнага захаду — Кілбёрн, з захаду — Падзінгтан, з паўднёвага захаду — Гайд-парк.
З боку Рыджэнтс-парку па квартале праходзіць Бейкер-стрыт, вядомая домам-музеем Шэрлака Холмcа і музеем мадам Цюсо. Іншыя славутасці — сход Уолеса, найстарэйшая ў Брытаніі праваслаўная царква і штаб-кватэра Бі-Бі-Сі.
Як жылы квартал Марылебан адносіцца да ліку самых прэстыжных у Лондане. У розны час тут жылі Піт Старэйшы, лорд Байран, Герберт Уэлс, Джон Ленан, Пол Макартні, Рынга Стар, Ёка Она і Мадонна.
Антон Іванавіч Ятусевіч
Антон Іванавіч Ятусевіч (нар., в. Асабовічы, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі і паразіталогіі. Доктар ветэрынарных навук (1990), прафесар (1991), замежны член Расійскай акадэміі навук (2014) і Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (2012). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1999).
Біяграфія
Скончыў Асабовіцкую васьмігадовую школу (1962), Пінскі зааветтэхнікум (1967) па спецыяльнасці «зааветтэхнік», Віцебскі ветэрынарны інстытут па спецыяльнасці «ветэрынарыя» з адзнакай (1972).
На навуковай працы з 1973 года ў Віцебскім ветэрынарным інстытуце: старшы выкладчык, асістэнт (1973—1980), дацэнт кафедры паразіталогіі і інвазійных хвароб жывёлаў факультэта ветэрынарнай медыцыны, у 1990—2008 гадах і з 2016 года — прафесар, загадчык кафедры паразіталогіі і інвазійных хвароб жывёлаў ВДАВМ.
У 1995 годзе пад рэдакцыяй А. І. Ятусевіча выйшла «Ветэрынарная энцыклапедыя», якая ўтрымлівала каля 10 тыс. тэрмінаў і была першым падобным выданнем на беларускай мове. На працягу доўгіх гадоў прафесар быў галоўным рэдактарам часопіса «Ветеринарная медицина Беларуси» і «Ветеринарной газеты». Пад ягоным кіраўніцтвам распрацаваны «Закон аб ветэрынарнай дзейнасці».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання. Тройчы выбіраўся дэлегатам Усебеларускага народнага сходу.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы прысвечаны распрацоўцы тэарэтычных і практычных асноў аховы жывёл ад паразітарных хвароб у прымяненні да прыродна-кліматычных умоў Рэспублікі Беларусь. Аўтар больш як 710 навуковых прац, у тым ліку 46 падручнікаў, даведнікаў, манаграфій. Падрыхтаваў 27 кандыдатаў і дактароў навук.
Правёў шэраг арыгінальных даследаванняў па вывучэнні змяшаных хвароб жывёл, якія з’явіліся тэарэтычнай базай для развіцця навуковага кірунку па вывучэнні ўзаемаадносін бактэрый, вірусаў з гельмінтамі і прасцейшымі ў арганізме жывёл. Падрабязна вывучыў відавы склад узбуджальнікаў протазаозаў жывёл у гаспадарках Рэспублікі Беларусь, паразітафауну жывёл у буйных свінагадоўчых гаспадарках, зверафермах і птушкафабрыках.
Прафесар А. І. Ятусевіч прводзіў важныя даследаванні па пошуку супрацьпаразітарных сродкаў з мясцовай лекавай сыравіны расліннага паходжання. Ён прапанаваў высокаэфектыўныя антгельмінтыкі супраць кішачных нематадозаў і акарыцыдныя сродкі для лячэння хворай на дэмадэкоз буйной рагатай жывёлы і на іншыя карослівыя хваробы. Распрацаваў шэраг ветэрынарных інструментаў і прыбораў, а таксама сродкі для дэзінвазіі навакольнага асяроддзя, якія выкарыстоўваюцца ў практыцы і шэраг арыгінальных спосабаў культывавання і вылучэння прасцейшых. Праведзеныя даследаванні з’явіліся асновай для распрацоўкі новых і ўдасканалення існуючых сродкаў барацьбы з паразітозамі жывёл, якія маюць вялікае практычнае значэнне.
Пад кіраўніцтвам А. І. Ятусевіча створаны звыш 100 новых ветэрынарных прэпаратаў, прыбораў і апаратаў, якія паспяхова прымяняюцца ў ветэрынарнай практыцы, што істотна знізіла імпарт ветэрынарных лекаў.
Кандыдат ветэрынарных навук (1978), доктар ветэрынарных навук (1990), прафесар (1991). Доктарскую дысертацыю на тэму «Эймерыёзы і ізаспароз свінняў (этыялогія, эпізааталогіі, патагенез, сімптаматыка, тэрапія і прафілактыка)» абараніў у Ленінградскім ветэрынарным інстытуце ў 1989 годзе.
Дзясны
Дзясны (Gingiva) — слізістая абалонка, якая пакрывае альвеалярны адростак верхняй сківіцы і альвеалярную частку ніжняй сківіцы і ахоплівае зубы ў вобласці шыйкі. З клінічнага і фізіялагічнага пункту гледжання ў дзясне адрозніваюць міжзубны (дзясенны) сасочак, краявую дзясну або дзясенны край (свабодная частка), альвеалярную дзясну (прымацаваная частка) і рухомую дзясну.
Антон Іванавіч Ятусевіч
Членства ў навуковых арганізацыях
Член секцыі паразіталогіі аддзялення ветэрынарнай медыцыны Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (2012), член аддзялення сельскагаспадарчых навук Расійскай акадэміі навук з 2014 года.
Акадэмік Пятроўскай акадэміі навук і мастацтваў (Расія, г. Санкт-Пецярбург; 1996), Міжнароднай акадэміі аграрнай адукацыі (Расія; 1998), Міжнароднай акадэміі інфармацыйных тэхналогій (1999), Міжнароднай акадэміі арганізацыйных і кіраўніцкіх рашэнняў.
Старшыня Беларускага таварыства протазаолагаў. Прэзідэнт Міжнароднага таварыства паразітацэнолагаў. Член Прэзідыума Таварыства паразітацэнолагаў пры Акадэміі навук Украіны, член савета па абароне дысертацый пры Санкт-Пецярбургскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны, Інстытуце эксперыментальнай ветэрынарыі ім. Вышалескага НАН Беларусі і Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. Старшыня Савета па абароне дысертацый ВДАВМ і ветбіяфармсавета пры Міністэрстве сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Найбольш важныя публікацыі
Поўны бібліяграфічны паказальнік прац А. І. Ятусевіча гл. па спасылцы.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны (2008), ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (2002), медалём Францыска Скарыны (2022), юбілейнымі медалямі: «60 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» (2005), «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» (2010), «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» (2009), «100 гадоў прафсаюзнаму руху Беларусі» (2006), «110 гадоў прафсаюзнаму руху Беларусі» (2014), медалём «50-годзе Першага ўсебеларускага з’езда прафсаюзаў» (1971), сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1989), памятным медалём «За заслугі ў галіне ветэрынарыі» (РАСГН), «Залатым медалём пашаны для Беларусі» (Амерыканскі біяграфічны інстытут), Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, нагруднымі знакамі «Вынаходнік СССР» (1990), «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2006), «За заслугі ў сельскай гаспадарцы» (2021), «2000 гадоў Хрысціянству», Міжнародным ордэнам грамадскага прызнання імя Кірылы і Мяфодзія і іншымі.
Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна (2013). Заслужаны работнік «Віцебскай ордэна „Знак Пашаны“ дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны» (2013).
Айдын Гусейнаў
Айдын Гусейнаў (Aydın Hüseynov, — ) — азербайджанскі шахматыст, гросмайстар (1998).
У складзе зборнай Азербайджана ўдзельнік 33-й Алімпіяды (1998) у Элісце.
Тэльчы
Тэльчы (Те́льчі) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бульці
Бульці (Bulzi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 634 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 7030. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Нэдрыгайліўскі раён
Нэдрыгайліўскі раён (Недригайлівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Нэдрыгайліў (Недригайлів).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 24904 чалавекі, плошча — 1025 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 95 вёсак.
Траяніўка (Манэвыцкі раён)
Траяніўка (Трояні́вка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Пабеда (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Пабеда (Победа) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да 2009 года ў складзе Старабабовіцкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Чудава
Чудава (Чудово) — горад (з 1937 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чудаўскага муніцыпальнага раёна на поўначы Наўгародскай вобласці. Горад размешчаны на Прыільменскай нізіне, на рацэ Керасці (прыток Волхава, басейн Ладажскага возера), за 73 км ад Вялікага Ноўгарада.
Насельніцтва — 15 008 чал. (2015).
Гісторыя
У 1923 годзе прыстанцыйны пасёлак Чудава атрымлівае статус пасёлка гарадскога тыпу, які з 1 жніўня 1927 года стаў цэнтрам Чудаўскага раёна Наўгародскай акругі Ленінградскай вобласці (23 ліпеня 1930 года падзел на акругі ў СССР быў скасаваны). 25 чэрвеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай Прэзідыума УЦВК пасёлак Чудава быў ператвораны ў рабочы пасёлак.
20 чэрвеня 1937 года чарговай пастановай Прэзідыума УЦВК пасёлак Чудава атрымаў статус горада раённага падпарадкавання.
Помнік «У памяць аб рэвалюцыі 1905 года»
Помнік «У памяць аб рэвалюцыі 1905 года» — помнік у Таганрогу. Знаходзіцца на скрыжаванні Завадской вуліцы і вуліцы імя П. Я. Асіпенкі. Помнік гісторыі, занесены ў рэестр «Аб'екты культурнай спадчыны РФ».
Помнік
Помнік уяўляе сабою ўсталяваную на невысокім каменным пастаменце клець даўнейшага трубапракатнага агрэгата. На гэтай клеці размешчана мемарыяльная дошка з надпісам: «Тут 17 снежня 1905 года адбылося ўзброенае сутыкненне працоўных металургічнага і кацельнага заводаў з паліцыяй».
Гісторыя
Помнік быў урачыста адкрыты 30 снежня 1926 года. На ім была размешчана мемарыяльная дошка з тэкстам: «Мемарыяльная дошка ў памяць баёў таганрогскага пралетарыяту з контррэвалюцыяй у Таганрогу 30 (17) студзеня 1918 года». Гэта дошка была знята ў перыяд акупацыі Таганрога (1941-1943). Пасля вызвалення горада была ўсталявана новая дошка, але ўжо з тэкстам пра падзеі 1905 года.
Рашэннем Малога Савета аблсавета № 301 ад 18 лістапада 1992 года помніку «У памяць аб рэвалюцыі 1905 года» быў прысвоены статус Помніка гісторыі пад назвай «Месца сутыкнення працоўных металургічнага і кацельнага заводаў з паліцыяй». У рэестры аб'ектаў культурнай спадчыны РФ помнік зарэгістраваны пад нумарам 6101167000.
Эліят Голдэнталь
Эліят Голдэнталь (Elliot Goldenthal; нар., Нью-Ёрк) — амерыканскі кампазітар , аўтар музыкі да тэатральных пастановак і кіно. Лаўрэат прэміі «Оскар» за музыку да фільма «».
Біяграфія
Эліят Голдэнталь нарадзіўся 2 мая 1954 года ў Брукліне, Нью-Ёрк, ЗША. Скончыў Бруклінскую сярэднюю школу, яшчэ ў 14-гадовым узросце напісаў свой першы балет. Адначасова са стварэннем складанай музыкі ўдзельнічаў у музычных сэйшнах рок і джаз гуртоў Нью-Ёрка. Скончыў у 1979 годзе Манхэтэнскую вышэйшую школу музыкі, дзе вучыўся ў Аарона Копленда і.
Працуе ў галіне кампазіцыі, складае балеты, оперы, араторыі, м’юзіклы, кіруе аркестрамі, прадзюсуе тэатральныя і музычныя пастаноўкі. Эліят Голдэнталь — музычны эксперыментатар і стыліст. Менавіта гэтыя якасці прыцягнулі да яго кінематаграфістаў. У 1979 годзе ён напісаў свой першы саўндтрэк — музыку да фільма «» (реж. ). Затым была праца з у фільме «» (1989). Эліят Голдэнталь неаднаразова працаваў з кінарэжысёрамі і.
Майкл Уайлд
Майкл Уайлд (Michael Wild; ) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/16 фіналу Еўрапейскага Мастэрс 2016 года.
IC 3490
IC 3490 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гексозы
Гексо́зы — агульная хімічная назва класа шасцівугляродных монацукрыдаў, гэта значыць, монацукрыдаў, агульнай формулай якіх з'яўляецца C6(H2O)6, або C6H12O6. Тыповымі прыкладамі гексозаў з'яўляюцца D-глюкоза, D-маноза, D-фруктоза, сарбітол, D-глюказамін.
Яны маюць або альдэгідную функцыянальную групу ў пазіцыі 1 (альдагексозы), або кетонавую функцыянальную групу ў пазіцыі 2 (кетагексозы).
Альдагексозы
Альдагексозы маюць чатыры хіральныя цэнтры і, такім чынам, 16 магчымых стэрэаізамераў. З іх толькі 3 трапляюцца ў прыродзе — D-глюкоза, D-галактоза і D-маноза.
Спіс усіх D-альдагексозаў
CH=O           CH=O            CH=O             CH=O |              |               |                |   HC-OH         HO-CH             HC-OH          HO-CH |              |               |                |   HC-OH           HC-OH         HO-CH            HO-CH |              |               |                |   HC-OH           HC-OH           HC-OH            HC-OH |              |               |                |   HC-OH           HC-OH           HC-OH            HC-OH |              |               |                |    CH2-OH          CH2-OH          CH2-OH           CH2-OH D -алоза       D -альтроза       D -глюкоза        D -маноза
Кетагексозы
Кетагексозы маюць 3 хіральныя цэнтры і, такім чынам, 8 магчымых стэрэаізамераў. З іх у прыродзе трапляюцца толькі 4 D-ізамеры — D-фруктоза, D-псікоза, D-сарбоза і D-тагатоза.
Спіс усіх D -кетагексозаў
CH2OH          CH2OH           CH2OH           CH2OH |              |               |               |    C=O             C=O             C=O             C=O |              |               |               | HO-CH             HC-OH           HC-OH         HO-CH |              |               |               |   HC-OH         HO-CH             HC-OH         HO-CH |              |               |               |   HC-OH           HC-OH           HC-OH           HC-OH |              |               |               |    CH2OH           CH2OH           CH2OH           CH2OH D -фруктоза     D -сарбоза       D -псікоза       D -тагатоза
Толькі натуральныя гексозы могуць ферментавацца дражджамі.
Храск
Храск (Хряськ) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Татанакі
Татанакі — індзейскі народ у Мексіцы агульнай колькасцю больш за 250 тыс. чалавек.
З VIII—IX стагоддзя жывуць на поўначы штата Пуэбла і ў прылеглых раёнах штата Веракрус.
У старых выданнях можна сустрэць памылковы тэрмін «татанакская культура». Ён адносіцца да класічнай культуры Веракрус, якая існавала ў 2—8 стст. у тых месцах, дзе цяпер жывуць татанакі, і таму была памылкова асацыяваны з імі.
Першыя еўрапейцы, якія наведалі татанакскія валоданні, характарызавалі іх насельнікаў як працавітых земляробаў, якія апрацоўвалі трапічныя культурныя расліны (батат і маніёк). Татанакі жылі ў вёсках і ў некалькіх гарадах (Семпаала, Эль-Тахін і Халап), але не былі аб'яднаны ў саюз. Кожнай вёскай кіраваў радавы правадыр.
У 1519 горад Семпаалу наведалі першыя еўрапейцы і пакінулі яго апісанне.
Побыт
Традыцыйныя заняткі — ручное земляробства (кукуруза, фасоля, гарбуз, перац, бананы, цукровы трыснёг, ваніль, ананасы), пчалярства, птушкагадоўля, свінагадоўля. Жанчыны збіралі лекавыя травы. Мужчыны плялі кошыкі і рыбалоўныя сеткі.
Жыллё — аднакамернае, прамавугольнае ў плане, будавалася з трысняговых жэрдак, змацаваных ліянамі, з каркасам. Дах — двухсхільны. У гарах дамы будавалі з цэглы, абмазанай глінай або беленай. Дах — чарапічны. Кухня і загоны для жывёлы — асобна.
Адзенне — у жанчын — белая доўгая спадніца, белая кофта без рукавоў, тапум — накідка з арнаментам. Прычоскі ўпрыгожвалі лентамі і кветкамі, насілі пацеркі і завушніцы.
З 1940 года частка татанакаў занятая на нафтапромыслах.
Агідная васьмёрка
«Агідная васьмёрка» (The Hateful Eight) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра Квенціна Таранціна. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Курт Расел, Сэмюэл Лерой Джэксан, Цім Рот, Майкл Мэдсан, Джэніфер Джэйсан Лі, Уолтан Гогінс, Дэміян Бішыр, Брус Дэрн.
Сюжэт
ЗША пасля грамадзянскай вайны. Легендарны паляўнічы за галовамі Джон Рут, па мянушцы Вешальнік, канваіруе злачынцу Дэйзі Домергу праз заснежаныя прасторы Ваёмінга ў Рэд-Рок, каб аддаць яе ў рукі правасуддзя і атрымаць узнагароду. Па дарозе да іх прыбіваюцца яшчэ адзін паляўнічы і шэрыф Рэд-Рока. Завіруха змушае іх шукаць прытулку ў карчме, дзе ўжо размясцілася вельмі няпростая кампанія: генерал, мексіканец, француз і каўбой… І нехта з іх — не той, за каго сябе выдае.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 41 кінаўзнагародай і яшчэ 116 намінацыямі.
Удыч (вёска)
Удыч (У́дич) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэплыцкай пасялковай грамады.
Альфонса XIII
Альфонса XIII (Alfonso XIII, 17 мая 1886, Мадрыд —, ) — кароль Іспаніі (1886—1931), дзед караля Хуана Карласа I і прадзед караля Філіпа VI.
Праўленне
У адрозненне ад большасці манархаў свету Альфонса валадарыў з самага нараджэння (ён нарадзіўся пасля смерці свайго бацькі Альфонса XII 17 мая 1886 года і быў неадкладна абвешчаны каралём), але не да самай смерці (ён быў выгнаны з краіны рэвалюцыяй 1931). Юнацкія і маладыя гады караля прыйшліся на іспанска-амерыканскую вайну, страту Кубы і Філіпін, пачатак палітычнага крызісу ў краіне — за гады яго валадарання анархісты забілі чатырох прэм’ер-міністраў Іспаніі. У 1902 16-гадовы манарх быў абвешчаны паўналетнім. Падчас пандэміі іспанскага грыпу, ўсхадзіўся ў апошнія месяцы першай сусветнай вайны ў 1918, кароль таксама захварэў, але ачуняў. 3 чэрвеня 1928 г. яму было прысвоена званне брытанскага фельдмаршала.
Вялікія Швакшты
Вялікія Шва́кшты, Вялікая Шва́кшта — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Страча, за 22 км на у напрамку на паўднёвы захад ад горада Паставы, за 8 км на паўночны захад ад возера Нарач, на мяжы гідралагічнага заказніка «Швакшты».
Назва
Звязана з літоўскім švakšnoti «накропваць, імжыць», švokšti «лінуць (ваду)».
Назва звязаная з рухам вады ў возеры, якое праточнае (уцякаюць некалькі ручаёў, выцякае пратока ў возера Малая Швакшта, з якога выцякае рака Страча).
Назвы двух прытокаў возера Вялікая Швакшта з «колеравай» семантыкай: Едупа (< Juod-upė «Чорная рака», ад), што цячэ з Ёдаўцаў, і пратока з возера Белагалоўе (ад пярвейшай балцкай назвы з асновамі ад baltas «белы», galva «галава; верх, перад»).
Гідраграфія
Плошча паверхні возера 9,56 км². Даўжыня 4,2 км, найбольшая шырыня 3,4 км. Даўжыня берагавой лініі 13,05 км. Найбольшая глыбіня 5,3 м, сярэдняя 2,3 м. Аб’ём вады ў возеры 22,3 млн м³. Плошча вадазбору 94,2 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя, супясчаныя, вышынёй да 6 м, параслі хмызняком, на паўночным усходзе пад лесам. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, вышынёй 0,2—0,3 м, пясчаныя, заходнія берагі тарфяністыя і сплавінныя. Дно плоскае, выслана сапрапелем, уздоўж усходняга берага да глыбіні 2 м пясчанае.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі (у т.л. з возера Белагаловае ), выцякае пратока ў возера Малыя Швакшты. Шырыня паласы надводнай расліннасці да 150 м, харавыя водарасці ўкрываюць дно да глыбіні 3,5 м.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, лінь, краснапёрка, гусцяра, язь і іншыя віды рыб. Зарыблялася судаком.
Сцяг Манака
Сцяг Манака мае прапорцыі: 4:5. Уяўляе сабой палотнішча з двума роўнавялікімі палосамі, размешчанымі гарызантальна. Зверху — паласа чырвонага колеру, знізу — белага.
Гісторыя
Прыняты ў 1881 годзе. Колеры сцягу звязаныя з колерамі княжацкага роду Грымальдзі, прадстаўнікі якога кіруюць княствам з эпохі сярэднявечча. Манакскія сцягі чырвоных і белых гербавых колераў вядомыя з 1339 года. У XIV—XVIII стагоддзях яны ўяўлялі сабой палотнішча з чырвоных і белых ромбаў альбо былі белымі з поўным гербам у цэнтры. Апошні сцяг афіцыйна лічыцца ўрадавым, хоць вывешваецца рэдка. У канцы XVIII стагоддзя Манака было далучана да Францыі, але ў 1814 годзе пасля падзення Напалеона кіраванне дынастыі Грымальдзі ў Манака было адноўлена. Тады ж з’явіўся і цяперашні манакскі сцяг, які атрымаў малюнак у выглядзе двух гарызантальных палос чырвонага і белага колераў. Афіцыйна ён зацверджаны толькі ў 1881 годзе. Падабенства сцягоў Манака і Інданезіі паслужыла падставай для дыпламатычнага канфлікту. Калі ўраду Манака стала вядома, што Інданезійская Рэспубліка ў 1945 годзе прыняла такі ж, як у Манака, сцяг, ён заявіў афіцыйны пратэст. Аднак пратэст быў адхілены на той падставе, што сцяг Інданезіі па паходжанні з’яўляецца яшчэ больш старажытным, чым сцяг Манака.
Ян Вермер
Ян Верме́ер (Верме́р) Дэ́лфцкі (Jan Vermeer van Delft, МФА : ;, Дэлфт, Нідэрланды — ) — галандскі мастак, майстар бытавога жывапісу і жанравага партрэта. Нароўні з Рэмбрандтам і Франсам Халсам адзін з найвялікшых жывапісцаў залатога веку галандскага мастацтва.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і заможнага камерсанта. Верагодна, жывапісу вучыўся ў вядомага мастака К. Фабрыцыуса. У 1653 г. малады мастак быў прыняты ў гільдыю св. Лукі, у 1662—71 г. займаў пасаду старшыні цэха. Двойчы станавіўся прэзідэнтам гільдыі. Быў жанаты на Катарыне Болнес з якой меў пятнаццаць дзяцей. Жывапіс не прыносіў Вермеру прыбытку, дастатковага для ўтрымання вялікай сям’і; ён быў змушаны працягваць гандлёвую справу бацькі. Аднак вайна з Францыяй і крызіс 1672 г. разарылі яго. Не выключана, што гэта паскорыла смерць Вермера, які памёр ад сардэчнага прыступу.
Творчасць
Раннія творы Вермера («Хрыстос у Марфы і Марыі», 1655, Нацыянальная галерэя Шатландыі, Эдынбург) яшчэ належаць тагачаснаму еўрапейскаму рэпертуару і нехарактэрныя для творчасці мастака ў цэлым. З 2-й пал. 1650-х г. Вермер піша невялікія карціны з адной ці некалькімі фігурамі ў залітым серабрыстым святлом гарадскім інтэр’еры («Служанка са збаном малака», «Афіцэр і дзяўчына, якая смяецца», «Перапынены ўрок музыкі»), надаючы ўвагу не сктолькі дзеянню, колькі стану герояў і агульнаму настрою сцэны. У кан. 1650-х г. Вермер стварае два пейзажы («Від Дэлфта» і «Вулачка»), якія зацвердзілі за ім славу неперасягненага майстра пейзажнага жанру.
У 1660-я г. творчасць Вермера робіцца больш сузіральнай і вытанчанай, а жывапіс — халаднейшым («Дзяўчына з жамчужнай завушніцай», «Жанчына з гарлачом вады»). Мастак часта малюе ўтульныя, багата абстаўленыя пакоі, дзе ўпрыгожаныя жанчыны чытаюць і пішуць лісты («Дзяўчына ў блакітным, якая чытае ліст», «Дама, якая піша ліст»), музыкуюць («Лютністка», «Канцэрт», «Гітарыстка»), разглядаюць каштоўнасці («Дама, якая прымярае каралі»), вядуць галантныя размовы з кавалерамі («Келіх віна»). На сваіх карцінах Вермер малюе таксама людзей працы, навукі і мастацтваў («Каруначніца», «Майстэрня мастака»).
Я. Вермер не напісаў ніводнага нацюрморта як скончанай карціны, але прылічаны да лепшых майстраў гэтага жанру. Ствараючы свае творы, мастак арганічна ўплятаў у іх нацюрморты: талерка з садавіной, гарлач і скамечаная сурвэтка («Дзяўчына, якая спіць»); яблыкі і персікі, якія скаціліся з нахільнай талеркі («Дзяўчына з лістом»).
Маналетэ
Мануэль Лаўрэáна Радрыгес Сáнчэс (Manuel Laureano Rodríguez Sánchez,, Кордава, Іспанія — , Лінарэс), вядомы як Маналéтэ (Manolete) — знакаміты іспанскі матадор.
Біяграфія
Яго стрыечны дзед таксама быў матадорам, забітым быком; матадорамі былі таксама яго бацька і айчым. Пачаў прафесійна выступаць на арэне з 17 гадоў (хоць першы бой правёў яшчэ ў 1931 годзе) разам з двума сваімі прыяцелямі, якія сфармавалі каманду тарэра пад назвай «Кардоўскія халіфы». Яго настаўнікам быў тарэра Хасэ Камара.
Атрымаў вядомасць неўзабаве пасля заканчэння Грамадзянскай вайны і, на думку некаторых, быў лепшым тарэра Іспаніі усіх часоў, стаўшы таксама адным з самых папулярных людзей у краіне: у Іспаніі выпускаліся яго фігуркі, яму прысвячаліся песні, у яго гонар быў названы новы гатунак лікёру. У некаторыя гады ён здзяйсняў больш за сотню паядынкаў, 11 разоў быў сур’ёзна паранены.
Выступаючы не толькі ў Іспаніі, але і ў Мексіцы, ён стаў аўтарам мноства новых прыёмаў у карыдзе, у тым ліку аднаго з выкарыстаннем мулеты (кавалка чырвонай матэрыі), названай у яго гонар. Вылучаўся сур’ёзным стылем паядынку, але пры гэтым праславіўся крайняй эканоміяй сіл і рухаў і вонкава абыякавымі паводзінамі падчас яго; валодаў рэдкай стрыманасцю, стоячы нерухома і дазваляючы быку наблізіцца практычна ўшчыльную, перш чым нанесці ўдар.
Загінуў 29 жніўня 1947 года ва ўзросце 30 гадоў, выступаючы, як ён планаваў, апошні год на арэне, ад смяротнай раны, нанесенай яму быком па мянушцы Іслера. Іслера быў пятым быком, забітым Маналетэ ў той дзень, абедзве гэтыя падзеі шакавалі Іспанію. Папулярнасць і аўтарытэт Маналетэ ў краіне былі настолькі моцныя, што дыктатар Франсіска Франка пасля яго гібелі абвясціў у краіне трохдзённую нацыянальную жалобу, калі па радыё гралі толькі пахавальныя мелодыі.
Валянцін Віктаравіч Козічкін
Валянцін Віктаравіч Козічкін — беларускі інжынер-будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2003).
Біяграфія
Скончыў школу ў Сенненскім раёне і паступіў у політэхнічны тэхнікум на аддзяленне "Прамысловае і цывільнае будаўніцтва".
Пасля службы ў арміі працаўладкаваўся ў «Будаўнічы трэст № 9, г. Віцебск». Пачынаў свой працоўны шлях у якасці майстра ў СУ-38, прараба, намесніка начальніка, галоўнага інжынера і начальніка ўпраўлення. Паралельна скончыў факультэт цывільнага і грамадзянскага будаўніцтва Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту.
З 1992 года заняў пасаду генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Будаўнічы трэст № 9, г. Віцебск».
Аб’екты, якія будаваліся пад кіраўніцтвам В. Козічкіна
Пад яго кіраўніцтвам ААТ «Будаўнічы трэст № 9, г. Віцебск» пабудаваны і здадзены ў эксплуатацыю многія сацыяльна значныя аб’екты горада і вобласці: база адпачынку ў н. п. Крупеніна, комплекс стадыёна «Дынама», карцінная галерэя ў Полацку, гасцініца «Лучоса», парнікова-цяплічны комплекс і комплекс па вытворчасці малака саўгаса «Рудакова», Віцебская бройлерная фабрыка, МТФ у Мазалаве, Масарах і Добрыне, рэканструкцыя пл. Леніна ў Оршы, культурна-аздараўленчы цэнтр Лужаснянскай школы-інтэрната-гімназіі, рэканструкцыя пл. Перамогі ў Віцебску, будаўніцтва Духаўскага кругліка, аднаўленне амаль з нуля Свята-Успенскага кафедральнага сабора і многія іншыя. Праведзены таксама мадэрнізацыя вытворчасцей ААТ «Віцебскдрэў» і ААТ «Аршанскі льнокамбінат», а таксама будаўніцтва лядовай арэны ў Оршы, добраўпарадкаванне гарадской набярэжнай Заходняй Дзвіны, збудаванне аўтаматызаванага малочнатаварнага комплексу ў в. Палудзеткі Віцебскага раёна.
Акрамя беларускіх аб’ектаў работнікі трэсту працавалі ў Расіі — Ханты-Мансійску, Нарыльску, Смаленску і іншых рэгіёнах.
Узнагароды
За рэалізацыю праекта «Палац спорту ў г. Віцебску» В. В. Козічкін у 2000 годзе удастоены прэміі Мінбудархітэктуры імя У. А. Караля. У 2003 годзе за вялікі асабісты ўклад у развіццё будаўнічай галіны і шматгадовую плённую працу яму прысвоена званне «Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь». Па выніках Рэспубліканскага конкурсу «На найлепшае дасягненне ў будаўнічай галіне Рэспублікі Беларусь» у 2008 годзе ён прызнаны «Кіраўніком года» ў катэгорыі «Генпадрадныя арганізацыі». У 2009 годзе ўзнагароджаны нагрудным знакам Саюза будаўнікоў «За заслугі ў будаўніцтве» і дыпломам «Чалавек года Віцебшчыны-2009» у намінацыі «Архітэктура, будаўніцтва, дарожная гаспадарка».
Кінематыка
Кінема́тыка (гр. «кінема» κίνημα — рух) — раздзел механікі, які займаецца апісаннем руху аб'ектаў, не разглядаючы яго прычыны. Задача кінематыкі заключаецца ў тым, каб даць метады матэматычна строгага, колькаснага апісання руху цел і вызначыць узаемасувязі паміж велічынямі, якія характарызуюць рух.
Апісанне руху складанага аб'екта ў агульным выпадку палягае ў апісанні руху частак, што яго складаюць. Любы рух абсалютна цвёрдага цела можна апісаць як геаметрычную суму руху аднаго з яго пунктаў і вярчальнага руху гэтага цела вакол гэтага пункта. Адпаведна, існуюць такія раздзелы кінематыкі:
Прудоўка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Прудоўка (Прудовка) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
На карце 1941 года не адзначаны, паказаны на карце 1989 года як пасёлак з 60 жыхарамі.
Вацлаў Шпала
Вацлаў Шпала (чэш. Václav Špála;, Злуніцэ — , ) — чэшскі мастак, графік і ілюстратар.
Жыццё і творчасць
В. Шпала нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і, быў адным з дзевяці дзяцей. Мастацкую адукацыю атрымаў спачатку ў мастацкай школе ў Градзец-Кралаве, затым у Вышэйшай школе прыкладнога мастацтва ў Празе і, у 1903-08 гадах — у пражскай Акадэміі мастацтваў. У ранні перыяд творчасці (пачынаючы 1905 года) на яго працы аказалі ўплыў карціны Э. Мунка, П. Сезана, В. ван Гога, у графіцы бачныя элементы фавізму.
У 1911 годзе мастак піша палатно «Ідылія» (Купанне дзвюх дзяўчат), у якой упершыню характэрнымі і асноўнымі з’яўляюцца камбінацыі дзвюх фарбаў — цёплай чырвонай і халоднай сіняй. Гэты мастацкі прыём захоўваецца ў працах В. Шпалы да 1923 года. У тым жа, 1911 годзе мастак знаёміцца ў Парыжы з творчасцю мастакоў-кубістаў, якія таксама аказалі ўздзеянне на яго. Уступае ў Таварыства мастакоў Манэ. Пасля 1923 года В. Шпала піша пераважна пейзажы. У 1945 годзе Вацлаву Шпале было прысвоена званне Народны мастак Чэхаславакіі.
Цміны
Цміны (Цміни́) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Стральба з лука
Стральба́ з лу́ка — від спорту, а таксама мастацтва або практычнае ўменне па стральбе ў цэль (альбо на адлегласць) з выкарыстаннем лука і стрэл.