cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лінія Уолеса
Лінія Уолеса — заходняя мяжа біягеаграфічнай пераходнай зоны паміж Азіяцкай і Аўстралійскай фаўнай, пралягае паміж астравамі Балі і Ламбок, паміж Барнеа і Сулавесі. Названа ў гонар навукоўца-біёлага Альфрэда Расела Уолеса, які даследаваў астравы Інданезіі паміж 1854 і 1862 гадамі. Першым даследчыкам, які паказаў на існаванне і месцазнаходжанне падобнай падзяляльнай лініі, быў, аднак, арнітолаг Філіп Латлі Склейтэр у 1857 г.
На ўсходзе пераходная зона абмежавана Лініяй Лідэкера, якая аддзяляе Малукскія і Малыя Зондскія астравы ад Новай Гвінеі. Пераходная зона вельмі цікавая, з прычыны таго, што і на сушы і ў моры ў ёй сустракаецца мноства эндэмічных відаў. Гэты рэгіён ахоплівае 346 тысяч км² і адносіцца да так званых Hotspots — ключавых рэгіёнаў Зямлі з найбольшай біяразнастайнасцю. Часткова фаўна і флора ў ім знаходзіцца пад сур'ёзнай пагрозай знікнення. Да прыкладу, 62 % відаў млекакормячых, 27 % птушак, 62 % паўзуноў і 76 % земнаводных, якія насяляюць востраў Сулавесі, з'яўляюцца эндэмікамі і знаходзяцца пад пагрозай вымірання. На Сулавесі і на ўсход ад яго жывуць сумчатыя, роднасныя аўстралійскім кенгуру і посумам, у той час як на захад ад гэтага вострава, на Барнеа, іх не існуе.
У эпоху апошняга ледавіковага перыяду размешчаныя на захад ад лініі Уолеса вострава Суматра, Ява, Балі і Барнеа былі звязаны з азіяцкім кантынентам, а некаторыя з астравоў на ўсход ад яе, у тым ліку Новая Гвінея — з аўстралійскім. Такім чынам, на астравы на ўсход ад лініі Уолеса з абодвух бахоў маглі распаўсюджвацца віды, якія жылі там.
Пушталёва
Пушталёва (, Пушталёво) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Галубаўскага сельсавета.
Юрай
Юрай (Юр'я, Юрыла, Ярыла) — фальклорна-міфалагічны вобраз, ахоўнік вясны, сонца, цеплыні, урадлівасці і дзікай і свойская жывёлы. Імя хрысціянскага святога Георгія (Ягорыя, Юрыя) напластавалася на постаць язычніцкага бога Ярылы. Меркавана Юрай пераняў і некаторыя функцыі Вялеса — апекуна жывёл і нават гаспадара зімы («зімовы Юрай»). Уяўляўся прыгожым юнаком на кані.
Варыянты імя
Першапачатковае імя бога — Ярыла — перацярпела складаны сімбіёз з хрысціянскім імем Георгій. Народныя перакручванні апошняга (Ягорый, нават Грыгорый) у спалучэнні далі імя Юрай (Юр'я і нават Юрыла). У замовах носіць імя Юрый-Ягорый ці Юрый-Грыгорый.
Юрай як ахоўнік вясны і ўраджаю
У веснавых і юраўскіх песнях Юрай з'яўляецца ў наступных сюжэтных тыпах:
«Юр'я! Падай ключы, Юр'я! Юр'я! Нашто ключы? Юр'я! Юр'я! Зямлю адмыкаць. Юр'я! Юр'я! Нашто адмыкаць? Юр'я! Юр'я! Расу пушчаць. Юр'я! Юр'я! Нашто раса? Юр'я! Юр'я! Для каровак. Юр'я!».
У Валачобных песнях пашыраны такі сюжэт: Бог збірае ўсіх святых на свята, але няма Юрая. Па яго выпраўляецца святы Ілля, але Юрай прыязджае сам, а на пытанне, дзе быў, адказвае, што даглядаў палі: цяпер дзе гара — там жыта капа, дзе лужок — там сена стажок.
Як змагар з цмокам
У некаторых народных баладах і паданнях перамагае цмока — фактычна многія сюжэты паўтараюць гісторыю хрысціянскага правобраза Юрая — святога Георгія.
Як ахоўнік жывёл
У народзе Юрай лічыўся гаспадаром над хатнімі і дзікімі звярамі. Вясной (канец красавіка — пачатак мая, калі святкавалі веснавы дзень Юр'я) актыўнасць ваўкоў зніжалася, але зімой (пачатак снежня, на «зімовага Юрая») яны зноў збіраліся ў стаі і рабіліся небяспечнымі для свойскай жывёлы і людзей. Людзі тлумачылі гэта тым, что вясной Юрай ездзіць на белым кані і замыкае ваўкам пашчы, а ў пачатку зімы ён вяртаў ваўкам свабоду. «Асенні Юрай адмыкае раты ваўкам, такім чынам, з гэтага дня крыважэрныя ваўкі пачынаюць хадзіць табунамі і нападаць на скаціну». З Юр'ем звязваўся першы выпас свойскай жывёлы. Калі першы раз выганялі кароў (6 мая, гэты дзень зваўся Галодны Юрай), на полі сцялілі хусту, клалі на яе хлеб з соллю і прасілі Юрая: «На табе, святы Юрый, хлеб-соль, пасі нашу скацінку». У замовах Юрая заклікалі даглядаць кароў, ездзіць на кані і «засякаць» жалезным мячом языкі ведзьмам, каб тыя не псавалі скаціну, «зажаць» пашчы дзікім драпежнікам і г.д. Таксама прасілі пасці коней і адганяць ад іх хлеўніка і цмока. У замовах жа ўжываецца словазлучэнне «юраўскія росы».
Хацілкі
Да 31 жніўня 1959 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна, пасля — у складзе Астравецкага раёна, дзе 11 верасня 1959 года ўключана ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Пяцюлева
Пяцю́лева (, Петюлево) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жоўнінскага сельсавета.
Матэт
Матэт (motet, лат. motetus, motellus, ад старофранц. mot — слова) — род вакальнай ці вакальна-інструментальнай музыкі. Вядомы з канца 12 стагоддзя. Першапачаткова — 2-галосы музычны твор, у якім да голасу, заснаванага на напевах каталіцкай службы, далучаўся новы голас — матэт (адсюль назва).
Яшчэ ў XIII ст. Ян дэ Гракеё пісаў пра матэты:
У 13 стагоддзі ў матэты пранікаюць свецкія мелодыі (песенныя і танцавальныя) і тэксты. У 15 стагоддзі выпрацавалася яго музычнае і тэкставае адзінства (Г.Дзюфаі, Дж. Данстэйбл), усталяваўся 4-галосы склад (І.Окегем, Я.Обрэхт), з’явілася вызначэнне матэт як своеасаблівага музычнага роду паміж месай і песняй. У 16 стагоддзі развіваўся ў рэчышчах венецыянскай (А.Віларт, А. і Дж. Габрыэлі) і рымскай (Дж. Палестрына) школ.
У 17 стагоддзі матэт страціў тыпалагічную ўстойлівасць, часам яго вызначалі як асаблівы «стыль», блізкі да «старадаўняга», ці як асаблівую тэхніку пісьма. Узніклі шматлікія разнавіднасці: мнагахорны матэт-канцэрт, «манадычны», «сольны» або матэт-канцэрт для невялікага складу з basso continuo; матэт-арыя, матэт-сцэна, матэт-дыялог, блізкія да араторыі, кантаты і музычна-сцэнічных жанраў. Да жанру матэт звярталіся Г.Шуц, К.Мантэвердзі, Ж. Ф. Рамо, Г.Пёрсел, Г. Ф. Гендэль, І. С. Бах, В. А. Моцарт, А.Брукнер, К.Сен-Санс і інш. У 20 стагоддзі матэт паслужыў прататыпам тэхнікі кампазіцыі ў творах А.Веберна, І.Стравінскага, Дз. Лігеці і інш.
Герб Белаазёрска
Герб Белаазёрска — герб горада Белаазёрск Бярозаўскага раёна. Герб зацверджаны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь ад 11 лістапада 1998 г. № 30.
Апісанне
Герб Белаазёрска ўяўляе сабой у блакітным поле варажскага шчыта сярэбраны лук з трыма сярэбранымі стрэламі наканечнікамі ўверх, цэнтральная з якіх размешчана прама, дзве іншыя, з заломам, на цеціву лука пакладзены крыжам. Знізу сярэбраны паўмесяц.
Чорны Бор (Астравецкі раён)
Да 31 жніўня 1959 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна, пасля — у складзе Астравецкага раёна, дзе 11 верасня 1959 года ўключаны ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Роскашы
Ро́скашы (, Роскоши) — былая вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Барова (Астравецкі раён)
Баро́ва (, Борово) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Рэдкарава
Рэ́дкарава (, Редкорово) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жоўнінскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2146001—2147000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2146001—2147000)
Мілен Фармер
Біяграфія
На сцэне з 1984 года. З 90-х гадоў 20 стагоддзя ў франкамоўным свеце прадае найбольшую колькасць дыскаў. Папулярная не толькі ў Францыі, дзе лічыцца мегазоркай, але і на ўсходзе Еўропы. 27 кастрычніка 2013 года М. Фармер упершыню наведала Мінск у межах турнэ Timeless 2013. Адзіны ў Беларусі канцэрт зорка дала ў Мінск-Арэне.
Амата Кабуа
Амата Кабуа (маршал.: Amata Kabua, 17 лістапада 1928—20 снежня 1996 гг.) — першы прэзідэнт Маршалавых Астравоў, правадыр Маджура, палітычны пісьменнік, аўтар гімна Маршалавых Астравоў.
Біяграфія
Амата Кабуа нарадзіўся на атоле Джалуіт у высакароднай заможнай сям'і. У пасляваенны час вучыўся ў хрысціянскім каледжы на Гаваях, працаваў школьным настаўнікам. З 1963 г. займаўся палітыкай, быў выбраным прадстаўніком ад Маршалавых Астравоў у Кангрэсе Мікранезіі. У 1972 г. стварыў і ўзначаліў Рух за Аддзяленне Маршалавых Астравоў ад падапечнай тэрыторыі Мікранезіі. У 1979 г. стаў першым прэзідэнтам Маршалавых Астравоў. Выбіраўся на гэту пасаду 5 разоў. З 1982 г. займаў пасаду вярхоўнага правадыра атола Маджура. Памёр 20 снежня 1996 г. ад цяжкай хваробы ў шпіталі Ганалулу.
Палітычныя погляды
Як палітычны дзеяч і пісьменнік выступаў з нацыяналістычнымі лозунгамі, сцвярджаў культурную і палітычную незалежнасць маршальцаў. У 1978 г. арганізаваў пратэсты супраць ваенных вучэнняў ЗША на Маршалавых Астравах. Аднак у Мікранезіі разглядаўся як праамерыканскі палітык, які пратэстамі дамагаўся толькі грашовых кампенсацый ад урада ЗША. Шмат зрабіў для распаўсюджвання інфармацыі аб трагедыі атола Бікіні, ініцыяваў незалежнае даследаванне МАГАТЭ.
Памяць
У гонар Амата Кабуа названы міжнародны аэрапорт каля Маджура.
Барані (Астравецкі раён)
Бара́ні (, Барани) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Жукойненскага сельсавета, да 26 лютага 2013 года — у склад Падольскага сельсавета.
Белая Вада
Бе́лая Вада́ (, Белая Вода) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Жукойненскага сельсавета, да 26 лютага 2013 года — у склад Падольскага сельсавета.
Бруканішкі
Брука́нішкі (, Бруканишки) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Сакалоўшчына (Верхнядзвінскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Галубаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 21 км у напрамку на ўсход да горада Верхнядзвінск, за 198 км ад Віцебска, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Свольна.
Кейт Раян
Кейт Раян (Kate Ryan, пры нараджэнні Kатрын Вербек, Katrien Verbeeck,, Тэсендэрло, Бельгія) — бельгійская поп-спявачка. Пачала кар’еру ў 2001 годзе, а ў 2006 годзе прадставіла Бельгію на Еўрабачанні з песняй «Je t’adore», заняўшы 12-е месца ў паўфінале. Пераспяваўшы песню Мілен Фармер «Désenchantée», яна заняла першыя месцы ў разнастайных Еўрапейскіх чартах. Кейт падпісала кантракт з EMI Belgium і выпусціла свой ​​першы альбом Different у 2002 эксклюзіўна для Еўропы. Альбом стаў залатым, у Еўропе было прададзена больш за 250 000 копій.
Палац Лінлітгау
Палац Лінлітгау (Linlithgow Palace) — палац у Шатландыі ў вобласці Заходні Лоціян. Размешчаны ў 24 км на захад ад Эдынбурга паміж горадам Лінлітгау і возерам Лінлітгау. Палац быў улюблёнай рэзідэнцыяй Сцюартаў. У ім нарадзілася Марыя Сцюарт.
Гісторыя
У 1424 годзе Якаў I пачаў адбудоўваць палац Лінлітгау пасля пажару, які знішчыў былы будынак. Лінлітгау стаў па-сапраўднаму шыкоўным «фешэнэбельным палацам», прыемным прыпынкам для каралеўскай сям’і падчас падарожжа па дарозе, якая злучала Эдынбургскі замак і замак Стэрлінг.
Саўчонкі (Верхнядзвінскі раён)
Саўчо́нкі (, Савчёнки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Палац Лінлітгау
Гісторыя
Старадаўні палац стаў «каралеўскай дзіцячай» для Якава V (нарадзіўся ў 1512 г.), Марыі Сцюарт (нарадзілася ў 1542 г.) і прынцэсы Елізавета (нарадзілася ў 1596 г.), больш вядомай, як «Зімовая каралева». Пасля 1603 года, калі Якаў VI перанёс свой каралеўскі двор у Лондан услед за сваёй каранацыяй, як Якава I Англійскага, палац хутка заняпаў. У верасні 1745 з-за неасцярожнага абыходжання з агнём яго апошніх пастаяльцаў, прадстаўнікоў Гановерскай дынастыі, адбыўся пажар, і будынак быў знішчаны. У нашы дні велічны каралеўскі палац Сцюартаў у Лінлітгау стаіць без даху, у запусценні.
Саўчонкі (Верхнядзвінскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жоўнінскага сельсавета.
Буйкі (Астравецкі раён)
Буйкі́ (, Буйки) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
Свіраўшчына
Свіра́ўшчына (, Свиравщина) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Галубаўскага сельсавета.
Буцюрмы
Буцюрмы́ (, Бутюрмы) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
Мінога ўкраінская
Мінога ўкраінская (Eudontomyzon mariae) — від непаразітычных міног, сустракаецца толькі ў прэснай вадзе.
Апісанне
Цела вугрападобнае, голае. Даўжыня 14-20, зрэдку да 23 см, маса да 17 г. Самкі, як правіла, некалькі таўшчэйшыя і масіўней за самцоў. Афарбоўка тулава шэрая, жывот святлейшы.
Усе зубы завостраныя: па краях верхняй губной пласцінкі размяшчаюцца 2 зубы, на ніжняй 5-9, па баках па 3-4 слабаразвітых, як правіла, адна-, радзей двухвяршынных. Па перыферыі прысмоктвальнай лейкі шмат дробных вонкавых губных зубоў, якія размешчаны радамі.
Пашырэне
Шырока распаўсюджана ў рэках басейна Чорнага мора. Нйбольш вядомы від непаразітычных міног у Еўропе.
Сустракаецца ў басейнах Дуная, Нёмана, Днястра, Дняпра, Дона, Кубані, рэках чарнаморскага ўзбярэжжа паміж Наварасійскам і Батумі. Месцы рассялення: пераважна прытокі вялікіх рэк, участкі з праточнай чыстай вадой і пясчаным, часта заіленым, радзей з галечна-пясчаным дном.
Асаблівасці біялогіі
Палавой спеласці дасягае праз 6-7 мес. пасля метамарфоза. Да часу нерасту цела кароціцца. У Дняпры пераднераставыя асобіны маюць даўжыню 15,5-20,5 см, а тыя, што нерестуюць — ад 13,5 да 17,5 см. У большасці рэк нераст адбываецца ў красавіку-траўні, калі вада выграваецца да 11-16 °С. Размнажаюцца міногі на плыні, на невялікай глыбіні (каля 20 см). Грунт — пясок і галька. Самец робіць паглыбленне на дне дыяметрам 5-10 см, затым прысмоктваецца ротавай варонкай да патыліцы самкі і абвівае яе. У гэты момант адбываецца апладненне. Нераст звычайна бывае ў сонечнае надвор'е. Пладавітасць моцна адрозніваецца ў розных рэках, але ў цэлым вагаецца ад 2 да 7 тыс. ікрынак. Дыяметр іх ад 0,7 да 1,6 мм. Неўзабаве пасля адкладкі ікры вытворцы гінуць.
Лічынкі (пескарыйкі) пастаянна жывуць у глеіста-пясчаным грунце, у зацішных участках, сярод заіленых карчакоў, пад змытымі з берага кавалкамі дзірвана; сілкуюцца дыятомавымі водарасцямі і дэтрытам, дробнымі беспазваночнымі. Лічынкавы перыяд працягваецца 5-6 гадоў, пасля на працягу позняй восені і зімы лічынкі ператвараюцца ў дарослых асобін (метамарфоз займае каля 4-5 тыдняў). Падчас метамарфоза ў глотцы фармуецца коркавы цяж, які зачыняе праход у стрававод, кішэчнік значна атрафуецца. У дарослым стане мінога не харчуецца.
Промысел
Лічынкі міногі ўкраінскай выкарыстоўваюцца рыбакамі пры лоўлі драпежных рыб як прынада.
Ахова
Занесена ў Чырвоную кнігу Украіны і Расіі.
Свольна (Бялькоўшчынскі сельсавет)
Сво́льна (, Свольно) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жоўнінскага сельсавета.
Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункі
Транспартнае рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства «Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункi» знаходзіцца на паўднёвым захадзе Рэспублікі Беларусь.
Молінка
Молінка — рака ў Чачэрскім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Сож.
Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункі
Горад Брэст — канцавая станцыя Беларускай чыгункі.
Молінка
Назва
Назва балцкага паходжання. Ідэнтычная назве ракі Молінка на самых вярхах Дняпра.
Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункі
Гісторыя
Першы рэйкавы пуць у раёне Брэста з'явіўся ў 1869 годзе, за кошт казны быў пабудаваны невялікі ўчастак ад прыватнай Варшава-Тэрэспальскай чыгункі да Кобрынскага форштадта Брэст-Літоўскай крэпасці. Ён быў адкрыты 1 лістапада 1869 года і перададзены для эксплуатацыі Варшава-Тэрэспальскай чыгунцы 16 (28) лістапада 1869 г.
Молінка
Назва
Звязана з літоўскім molis «гліна». Гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы тыпу Molė, Molaina, Molina, Mol-upė.
Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункі
Гісторыя
У 1871 годзе Брэст становіцца буйным чыгуначным вузлом, што сфарміраваўся ў выніку аб'яднання двух станцый, якія належалі розным чыгункам. Праз 10 гадоў у Брэсце розныя казённыя і прыватныя чыгункі ўжо мелі 5 станцый, якія працавалі ў 6-ці кірунках: Варшава, Граева, Хелм, Ковель, Масква, Бранск. На пачатку XX стагоддзя Брэсцкі чыгуначны вузел перасякалі Маскоўска-Брэсцкая, Прывісленская, Паўднёва-Заходняя і Палеская чыгункі. Тут былі створаны 7 станцый, 5 паравозных дэпо, 2 вагонных дэпо, 2 дыстанцыі пуці, дыстанцыя сігналізацыі і сувязі. У першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя пачаўся працэс механзацыі кіравання стрэлкамі і сігналамі.
Молінка
Назва
Назва Молінка матываваная асаблівасцямі паверхні рэчышча ці берагоў ракі. Так жа сама матываваныя назвы тыпу Жыздра і Стабна (ад літоўскага žizdrà «пясок», балцкага *stabas «камень»), Ліда і Крупка (ад балцкага *laidas «склізкі, ліпкі, гладкі», літоўскага krupus, kraupus «шурпаты, бугрысты»).
Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункі
Гісторыя
З 1919 да 1939 года Брэст уваходзіў у Віленскую Дырэкцыю, а вузел не развіваўся. Акрамя таго, частка двупутных участкаў, была пераабсталявана ў аднапутныя (Брэст-Лунінец і Брэст-Чарэмха), а чатырохпутны ўчастак Брэст-Жабінка стаў двупутным.
У 1939 годзе загадам Народнага камісара шляхоў зносін № 229/Ц ад 02.12.1939 было арганізавана Брэсцкае (Брэст-Літоўскае) аддзяленне. Яго кіраўніком з 1939 па 1941 год працаваў Елін Леў Давыдавіч.
Молінка
Назва
У гэтым жа рэгіёне недалёка на захадзе ад Молінкі — сожская рака з назвай-«перакладам» Гліна. Так жа сама цячэнне Жыздры суправаджаецца назвамі рэк-прытокаў тыпу «Пясочня», а «каменная» Стабня (прыток Ловаці) цячэ паралельна рацэ з назвай-«перакладам» Каменка. Гэта ўсё назоўныя сляды колішняга пераходнага перыяду білінгвізму, які для розных рэгіёнаў быў ранейшы ці пазнейшы.
Брэсцкае аддзяленне Беларускай чыгункі
Сучасны стан
На сённяшні дзень Брэсцкае аддзяленне знаходзіцца ў межах наступных станцый (уключна): Лясная, Лоўча, Хаціслаў, Уладава, Высока-Літоўск і ўключае 32 станцыі, з якіх Брэст-Усходні і Брэст-Паўночны з'яўляюцца пазакласавымі, і 44 прыпыначныя пункты.
Структурныя падраздзяленні
Даччынае прадпрыемства
Молінка
Гідраграфія
Даўжыня ракі 15 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Плошча вадазбору 74 км². Пачынаецца у напрамку на паўночны ўсход ад пасёлка Томіна. Упадае ў Сож каля пасёлка Чырвоны Бераг. У раку ўпадае ручай з возера Вір. Каля ракі населеныя пункты Томіна, Каменка.
Варзяны
Варзя́ны (, Ворзяны) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
Вартачы
Вартачы́ (, Вартачи) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Таболкі (Верхнядзвінскі раён)
Табо́лкі (, Таболки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жоўнінскага сельсавета.
Ульянова (Бялькоўшчынскі сельсавет)
Ульяно́ва (, Ульяново) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Галубаўскага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1961
Cезон 1961 году стаў 42-ім сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL).
Каманды
У гэтым сезоне ліга пашырылася да 14 каманд, пасля далучэння Мінесота Вікінгс. "Вікінгі" былі размешчаны у Заходняй канферэнцыі, а Далас Каўбойз пераведзены ва Усходнюю.
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Баэмунд I Тарэнцкі
Баэму́нд Тарэ́нцкі (—) — першы князь Таранта з 1088 года, першы князь Антыёхіі з 1098 года, адзін з правадыроў Першага Крыжовага паходу. Паводле паходжання нарман, прадстаўнік роду Атвіляў. Сын Роберта Гвіскара, герцага Апуліі і Калабрыі, стрыечны брат Ражэра II, першага караля Сіцылійскага каралеўства.
Біяграфія
Баэмунд прымаў актыўны ўдзел у ваенных кампаніях супраць Візантыйскай імперыі, арганізаваных яго бацькам Робертам Гвіскарам. Пазней, пасля смерці Роберта, ён уступіў у разлютаванае супрацьстаянне са сваім адзінакроўным братам Ражэрам і заваяваў частку яго ўладанняў, заснаваўшы княства Таранта і стаўшы яго першым кіраўніком. Аднак параўнальна невялікі ўдзел у Італіі не мог задаволіць славалюбства Баэмунда, у сувязі з чым ён далучыўся да Крыжовага паходу ў надзеі заснаваць на Усходзе ўласную дзяржаву.
Дзякуючы ўдзелу ў Першым крыжовым паходзе Баэмунд заслужыў рэпутацыю аднаго з лепшых военачальнікаў свайго часу. Ён захапіў Антыёхію, якая тады знаходзілася ў руках мусульман, і са згоды іншых лідараў крыжакоў абвясціў сябе яе кіраўніком, заснаваўшы Антыяхійскае княства — адну з першых дзяржаў крыжакоў на Усходзе. Баэмунд вёў бесперапынныя войны з туркамі-сельджукамі і візантыйцамі, імкнучыся пашырыць свае новаздабытыя ўладанні. У 1100 годзе ён патрапіў у палон да Газі ібн Данішменда, эміра Кападокіі, і правёў тры гады ў няволі. Пасля вызвалення антыяхійскі князь аднавіў войны з суседнімі дзяржавамі, аднак поспех яму не спадарожнічаў. Арганізаваны Баэмундам паход супраць Візантыі скончыўся правалам, і князь Тарэнцкі быў вымушаны прызнаць сваё паражэнне. Зламаны, ён вярнуўся ў Італію, дзе і сканаў.
Нягледзячы на тое, што Баэмунд прадпрымаў усе высілкі для ўмацавання сваёй улады на Усходзе, да канца яго кіравання Антыяхійскае княства знаходзілася ў стане, блізкім да гібелі. Эканоміка дзяржавы была падарвана, ваенная моц — зведзена на нішто пасля шэрагу буйных паражэнняў. Сучасныя гісторыкі ацэньваюць дзейнасць Баэмунда I дваяка — з аднаго боку, яны прызнаюць яго таленавітым стратэгам і нядрэнным палітыкам, з іншай жа — ускладаюць на яго адказнасць за асноўныя няўдачы крыжакоў і крытыкуюць за надмерныя амбіцыі, жорсткасць і сквапнасць.
Яніна (Верхнядзвінскі раён)
Я́ніна (, Янино) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бялькоўшчынскага сельсавета.
Ліга Еўропы УЕФА 2015/2016
Ліга Еўропы УЕФА 2015/16 — 45-ы розыгрыш штогадовага клубнага турніру ў еўрапейскім футболе і 7-ы пад назвай Ліга Еўропы УЕФА. Фінальны матч адбыўся 18 мая 2016 года на Санкт-Якаб Парк у Базелі. Пераможцам трэці год запар стаў іспанскі клуб «Севілья», які ў фінале перамог англійскі «Ліверпул» з лікам 3:1.
Яніна (Верхнядзвінскі раён)
Гісторыя
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жоўнінскага сельсавета.
Ліга Еўропы УЕФА 2015/2016
Размеркаванне каманд па асацыяцыях
У розыгрышы Лігі Еўропы УЕФА 2015/2016 гадоў возьме удзел 191 каманда з 54 футбольных асацыяцый УЕФА. Колькасць месцаў размяркоўваецца паводле табліцы каэфіцыентаў УЕФА пасля еўракубкавага сезону 2013/2014 гадоў.
Так у сезоне 2015/2016 месцы размяркоўваюцца наступным чынам: Апроч іх, у розыгрышы ўдзельнічаюць:
1/16 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 18 лютага, а матчы ў адказ 25 лютага.
1/8 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 10 сакавіка, а матчы ў адказ 17 сакавіка.
1/4 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 7 красавіка, а матчы ў адказ 14 красавіка.
1/2 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 28 красавіка, а матчы ў адказ 5 мая.
Снукерны сезон 2010/2011
Снукерны сезон 2010/2011 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 20 мая 2010 і 2 мая 2011.
НФЛ у сезоне 1943
Cезон 1943 года стаў 24-ым рэгулярным сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Сезон распачаўся 19 верасня і завяршыўся 12 снежня 1943 года. Паколькі ўсё больш гульцоў адпраўлялася на Другую сусветную вайну, колькасць удзельнікаў гэтага сезону скарацілася да васьмі. Філадэльфія Іглз і Пітсбург Стайлерз аб`ядналіся ў адну каманду — «Філ-Піт», а Кліўленд Рэмс увогуле не прынялі ўдзел у чэмпіянаце.
Гадзілуны
Гадзілу́ны (, Гадилуны) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1943
Турнірная табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Мастаба
Мастаба (араб., літаральна — «каменная лава») — сучасная назва старажытнаегіпецкіх грабніц дадынастычнага перыяду, эпох Ранняга (каля 3000 — каля 2800 да н.э.) і Старога (каля 2800 — каля 2250 да н.э.) царстваў.
Мастаба складаецца з наземнай (прамавугольная ў плане з нахіленымі да цэнтра сценамі пад плоскім дахам) і падземнай (пахавальная камера з адным ці некалькімі памяшканнямі) пабудоў, злучаных шахтай.
Найбольш вядомы мастабы ў царскім некропалі паблізу горада Гіза (Егіпет).
Антонава (Верхнядзвінскі раён)
Анто́нава (, Антоново) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 25 км у напрамку на ўсход ад горада Верхнядзвінск, за 156 км ад Віцебска , за 1,5 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Беніслаўскага.
Круглае (возера, Глыбоцкі раён)
Кру́глае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Быстрыца, за 38 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Глыбокае, прыкладна за 0,9 км на ўсход ад вёскі Чашкі.
Плошча паверхні возера 0,25 км². Даўжыня 0,62 км, найбольшая шырыня 0,52 км, даўжыня берагавой лініі 1,85 км. Плошча вадазбору 1,25 км².
Схілы катлавіны возера вышынёй да 3 м, спадзістыя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пераважна нізкія і пясчаныя. Каля паўночнага берага возера нешырокая пойма. У возера ўпадаюць ручаі і каналы. На паўночным усходзе выцякае ручай у раку Быстрыца.
Ахрэмцы
Ахрэ́мцы (, Ахремцы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Васіль Емяльянавіч Ананьіч
Васі́ль Емялья́навіч Ана́ньіч ( — ) — савецкі военачальнік беларускага паходжання, контр-адмірал (1944 год).
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Турэц Чэрвеньскага павета. У Чырвонай Арміі з 1920, з 1921 пачалася яго флотская служба. Скончыў Ваенна-марское палітычнае вучылішча (1928), Ваенна-палітычную акадэмію імя Леніна (1937), Вышэйшую ваенную акадэмію (1952).
Праходжанне службы: камісар падводнай лодкі (1932—1937), камісар дывізіёна, потым брыгады падводных лодак (1937—1940). У 1940 годзе — намеснік начальніка Палітупраўлення Паўночнага флоту. У час Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у абароне Запаляр’я. З верасня 1941 года член Ваеннага Савета Беламорскай ваеннай флатыліі, з ліпеня 1945 года — намеснік начальніка Палітупраўлення Балтыйскага флоту. У 1953 — 1957 гадах працаваў у сістэме ваенна-марскіх навучальных устаноў.
Дудка (Астравецкі раён)
Ду́дка (, Дудка) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Люсія Трыпалійская
Люсія Трыпалійская (? — каля ) — графіня Трыпалі ў 1287—1289, тытулярная княгіня Антыёхіі ў 1287—1299. Падчас яе кіравання графства Трыпалі было заваявана мамлюкамі і спыніла існаванне ў якасці самастойнай дзяржавы.
Біяграфія
Няма ніякіх дакладных звестак ні пра дату нараджэння Люсіі, ні пра раннія гады яе жыцця. Яна была другой дачкой Баэмунда VI, графа Трыпалі і тытулярнага князя Антыёхіі, ад шлюбу з Сібілай Армянскай.
Пасля смерці 19 кастрычніка 1287 года брата Люсіі, Баэмунда VII, іх маці абвясціла рэгентам Трыпалі Бертрана дэ Жыбле, які неўзабаве стаў настолькі непапулярны сярод гараджан, што тыя адмовіліся прызнаваць яго ўладу і стварылі ўласную камуну. Гэта вымусіла Люсію прыбыць у графства і прыняць яго пад сваё кіраванне. Першапачаткова яна не падтрымлівала ні дэ Жыбле, які лабіяваў інтарэсы генуэзцаў, ні камуну. Калі прыхільнікі дэ Жыбле, якіх узначальваў Бенедэта Закарыя, паспрабавалі пасадзіць у Трыпалі падэсту і тым самым ператварыць горад у генуэзскую калонію, глава камуны пагадзіўся прызнаць правы Люсіі, аднак было ўжо позна: яна ўступіла ў саюз з генуэзцамі, якія нарэшце афіцыйна прызналі яе графіняй у 1288 годзе.
Такое рашэнне прыйшлося не да спадобывенецыянцам і пізанцам, якія канкуравалі з генуэзскімі гандлярамі. Яны тайна ўступілі ў перамовы з мамлюкскім султанам Егіпта Аль-Мансур Калаунам і пераканалі яго напасці на Трыпалі. Люсія паспрабавала прыцягнуць на свой бок манголаў і звярнулася за дапамогай да еўрапейскіх кіраўнікоў. Не атрымаўшы ад іх дапамогі, яна схавалася ў замку Нефен пад аховай рыцараў-гаспітальераў, а затым адплыла на Кіпр у суправаджэнні іаанітаў і тампліераў. З-за ўнутраных супярэчнасцей, выкліканых яе дзеяннямі, абаронцы Трыпалі не змаглі належным чынам арганізаваць абарону. Сталіца графства пала пад націскам егіпцян 26 красавіка 1289 года, тым самым яно спыніла сваё існаванне. Пасля страты ўладанняў Люсія, верагодна, вярнулася ў Еўропу.
Дакладная дата яе смерці невядомая. Прынята лічыць, што яна памерла ў 1299 годзе.
Шлюб і дзеці
Люсія была замужам за Наржо дэ Тусі, які, нягледзячы на тое, што меў права запатрабаваць графства Трыпалі, так ні разу і не з'явіўся там. Ад Наржо яна нарадзіла адзінага сына Філіпа, які атрымаў у спадчыну яе намінальныя тытулы і памёр у 1300 годзе.
Вялікія Свіранкі
Вялі́кія Свіра́нкі (, Большие Свирянки, Wielkie Świranki) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Гісторыя
Ранейшая назва – Свіранкі (Свіраны). Упершыню згадваюцца ў 1453 годзе, калі князь Петка Свірскі фундуе алтар у Свірскім касцёле са сродкаў Свіранскага маёнтка. У 1454 г. маёнтак — уласнасць Андрэя Даўгірдавіча.
Касцёл Святога Юрыя знаходзіцца ў цэнтры вёскі. На цэнтральнай вуліцы захавалася брукаванка. За вёскай знаходзяцца каталіцкія могілкі з пахаваннямі пачатку XIX ст.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Падольскага сельсавета.
Альтэрнат
Альтэрнат (от лат. сл. alternare) — тэрмін міжнароднага права, які абазначае (да Венскага кангрэса) старшынство манархаў або іх прадстаўнікоў пры заняцці месцаў на кангрэсах або пры падпісанні міжнароднага дагавору, што нярэдка выклікала спрэчкі і сваркі. З пачатку XVIII стагоддзя на міжнародных кангрэсах альтэрнат быў прызнаны за пяццю вялікімі дзяржавамі; на Венскім жа кангрэсе прыйшлі да ўсталявання роўнасці шляхам подпісання трактатаў ў алфавітным парадку назваў дзяржаў, якія бяруць удзел у дамове. Пры гэтым, у экзэмпляры, які дастаўся дадзенай дзяржаве, яна ставіцца на першым месцы, а астатнія ідуць па алфавіце.
У сучасным міжнародным праве пад альтэрнатам разумеецца норма, згодна з якой у экзэмпляры міжнароднага пагаднення, які прызначаецца для дадзенага Дагаворнага боку, на першым месцы змяшчаюцца: яе назва (у агульным пераліку бакоў), подпісы ўпаўнаважаных, друк і тэкст дамовы на мове яе дзяржавы. Альтэрнатам таксама называецца экзэмпляр дамовы, які застаецца ў дадзенага боку пасля яго падпісання.
Балабаншчына
Балаба́ншчына (, Балабанщина) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Барсукі (Валынецкі сельсавет)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Я так хочу... (сінгл)
«Я так хочу…» — сінгл украінскага гурта «Океан Ельзи», які з'явіўся ў 2009 годзе. Амаль адначасова адбылася прэзентацыя відэакліпа, які зняў рэжысёр Міша Карацееў.
Лірыка
Музыка і словы — Святаслаў Вакарчук
Я так млію за тобою,
Ян Максэнцій
Ян Максэнцій (Joannes Maxentius) — хрысціянскі багаслоў і рэлігійны дзеяч, быў візантыйскім лідарам групы скіфскіх манахаў, тады хрысціянскай меншасці на тэрыторыі Скіфіі. Абараніў Багаслоўе Касцёла ў барацьбе з ерасямі Канстантынопальскай царквы і нават удакладніў тэалагічныя погляды Папы Гарізда.
Я так хочу... (сінгл)
Лірыка
Як ніколи ніхто не млів,
Ян Максэнцій
Біяграфія
Змагаўся з ерасямі ў часы імператара Юстына I (518—527). Стаў вядомы ў гістарычных крыніцах Канстанцінопаля ў 519—520 гг. Скіфскія манахі распрацавалі формулу: «Адзін з Тройцы пацярпеў у плоці», каб выключыць нэстарыянства і монафізіцтва. Выступаючы за правiльнасць паняццяў хрысціянства сутыкнуліся з рэзкай апазіцыяй з боку імперскай улады Візантыі і Канстанцінопальскага патрыярха. Ян Максэнцій звярнуўся да Папскага легата ў Канстанцінопалі.
Калі не атрымалі адказу ад Папы, некаторыя з манахаў (не Максэнцій) выехалі ў Рым, каб асабіста сустрэцца з Папам Гарміздам. Таксама па падтрымку ў справе барацьбы з ерасямі, яны звярнуліся да біскупаў Афрыкі і Fulgentius Cartagena, якія падтрымалі іх. У пачатку жніўня 520 года скіфскія манахі пакінулі Рым.
Я так хочу... (сінгл)
Лірыка
Так ся дивлю за тобою,
Ян Максэнцій
Біяграфія
Мяркуецца, Максэнцій быў «архімандрытам Іаанам», якому афрыканскія біскупы пасылалі сваё пасланне «Epistula synodica».
Працы
Максэнцій з’яўляецца аўтарам работ
Яго творы, першапачаткова напісаны на лацінскай мове, захаваліся ў досыць нездавальняючым стане.
Я так хочу... (сінгл)
Лірыка
Що й не мушу казати слів.
А-а-а-а-а-ая-ая-ая-я.
Так сумую за тобою,
Як за волею в клітці птах,
І чекаю, і не знаю,
Чи ж то правда в твоїх очах.
Приспів:
Я так хочу до тебе,
Як до матері немовля.
Як до неба ота земля.
Всі на світі бажання,
Все, що маю, віддав би я,
Лиш би кожного ранку
Називати твоє ім'я.
Я так хочу до тебе…
Щоб всю ніч і чекати знак,
Поки свічка буде горіти,
Поки мила не скаже «так»?
Приспів. (2)
Палац Дыяклетыяна
Палац Дыяклетыяна (Dioklecijanova palača) — палац у Спліце (Харватыя), пабудаваны рымскім імператарам Дыяклетыянам, які кіраваў з 284 па 305 год н.э. Палац Дыяклетыяна лічыцца найбольш захаваным палацам перыяду Рымскай імперыі. З 1979 года палац разам з гістарычным цэнтрам Спліта з'яўляецца аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Імператар Дыяклетыян у 293 годзе падзяліў Рымскую імперыю на чатыры вобласці, стварыўшы так званую тэтрархію. Сам Дыяклетыян узяў сабе Малую Азію і Балканы, а астатняя імперыя была падзелена паміж трыма суправіцелямі. Сталіцай Дыяклетыяна стала Нікамедыя на беразе Мармуровага мора, але ўжо праз два гады пасля падзелу ён прыняўся за будаўніцтва раскошнай рэзідэнцыі побач са сваім родным горадам Салонай на тэрыторыі былой грэчаскай калоніі Аспалатас на ўзбярэжжы Адрыятыкі. Будаўніцтва было завершана незадоўга да адрачэння імператара ў 305 годзе. Пасля адрачэння Дыяклетыян адышоў ад вялікай палітыкі і астатак жыцця пражыў у сваім палацы, займаючыся садаводствам. Пазней на шырокую тэрыторыю ў межах сцен палаца сталі перасяляцца жыхары Салоны, для якіх палац стаў абаронай ад варвараў. Ансамбль быў моцна перабудаваны, амаль усё ўнутранае ўбранне не захавалася. Паступова на тэрыторыі палаца і вакол яго вырас горад Спліт. Размешчаны ў палацы маўзалей Дыяклетыяна быў перабудаваны ў хрысціянскі сабор. Сутарэнні палаца падчас рэканструкцыі порта Спліта ў канцы XVI стагоддзя былі прыстасаваны пад гандлёвыя склады. Палац быў у сутнасці нанова адкрыты брытанскім архітэктарам Робертам Адамам, які выдаў яго падрабязнае апісанне ў 1764 годзе. Адам перанёс у брытанскую архітэктурную практыку Дыяклетыянавы вокны, даследаваныя ім у Спалата.
Замэчак (Астравецкі раён)
Замэ́чак (, Замечек) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Палац Дыяклетыяна
Архітэктура
Палац прамавугольнай формы займае плошчу каля 3 гектараў. Ён быў абнесены магутнымі сценамі вышынёй да 20 метраў з пятнаццаццю вежамі (цяпер захаваліся тры). Унутраны двор пад прамым вуглом перасякаюць дзве галоўныя вуліцы. Паўднёвы фасад з каланадай выходзіў да марскога заліва, да яго прылягалі імператарскія пакоі. Таксама палац уключаў парадную залу, вестыбюль з купалам, імператарскі маўзалей, храмы Юпітэра, Кібелы і Венеры. Да цяперашняга часу захаваліся толькі маўзалей, перабудаваны ў каталіцкі сабор, і храм Юпітэра, перабудаваны ў баптыстэрый.
Дакудаўскі сельсавет
Назву Даку́даўскі сельсавет маюць:
Замэчак (Астравецкі раён)
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Палац Дыяклетыяна
Архітэктура
Палац галоўным чынам пабудаваны з цэглы, прывезенай з вострава Брач, вапняку і здабытага ў найблізкіх рэках туфу. Мармур быў дастаўлены з Мармары, з Егіпта былі прывезены гранітныя калоны і сфінксы.
Для водазабеспячэння палаца быў збудаваны асобны акведук.
Рыла (горны масіў)
З Рылы бяруць пачатак рэкі Іскыр, Марыца, Места. На вышыні 2100—2500 м ледніковыя азёры, на схілах шыракалістыя і хвойныя лясы, вышэй за 2000—2100 м субальпійскія і альпійскія лугі.
У паўднёва-заходніх адгор'ях — Рыльскі манастыр.
Забелішкі (Рытанскі сельсавет)
Забе́лішкі (, Забелишки) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Белавусы (Верхнядзвінскі раён)
Белаву́сы (, Белоусы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Боркавіцкага сельсавета.
Малая Скіфія
Малая Скіфія (Μικρά Σκυθία) — так з часоў Страбона называлася (па аналогіі з Малай Азіяй) чарнаморскае ўзбярэжжа на поўдзень ад Істра (Дуная), у пазнейшыя часы вядомае як Дабруджа.
Першае апісанне яе можна знайсці ў Герадота; карэнныя насельнікі — геты. Галоўныя горада — Істрыя (найстаражытны з усіх), Адессас (суч. Варна), Томіс (суч. Канстанца), Дурастар (суч. Сілістра).
З скіфскіх кіраўнікоў Ніжняга Подунавья найбольш вядомы Атей. У Малую Скіфію быў сасланы з Рыма знакаміты паэт Авідзій; там ён злажыў свае «понтыйскія лісты» — важную крыніцу пра побыт жыхароў гэтай галіны.
Да рэформ Дыяклетыяна ўваходзіла ў склад правінцыі Ніжняя Мезія, затым выдзелена ў асобную правінцыю Скіфія. Заставалася ў складзе Візантыі да нашэсця славян і балгараў ў VII стагоддзі.
Веселі, брате, часи настали...
Веселі, брате, часи настали… — сінгл саліста украінскага гурта «Океан Ельзи» Святаслава Вакарчука, які з'явіўся 14 лістапада 2006 года адначасова з відэакліпам, які зняў рэжысёр Віктар Прыдувалаў. Песня атрымала шырокую папулярнасць, у тым ліку дзякуючы песімістычнаму тэксту, які быў успрыняты многімі як расчараванне Вакарчука Аранжавай рэвалюцыяй. Усе атрыманыя ад продажу сінгла сродкі перададзеныя для абласнога спецыялізаванага дома дзіцяці ў г. Макееўка Данецкай вобласці.
Лірыка
Музыка і словы — Святаслаў Вакарчук
Нове майбутнє дарує день!
Чому ж на небі так мало сонця стало,
Чому я далі пишу сумних пісень?
Веселі, брате, часи настали
Ми наближаємось до мети!
Чому ж тоді я шукаю іншу стежку
На грудях світить нам слави знак!
Нам очі ніжно закрили, губи медом змастили,
Душу кинули просто так…
Душа прокинулась, та й питає
Сама у себе – чому одна?
Немає в кого спитати - золото замість тата
Замість мами - глуха стіна.
І тихо, тихо навколо стало…
Кудись поділися голоси…
Часи веселі настали,
нас лишилось так мало,
Ну їх, брате, такі часи!
Та нам з тобою своє робити,
Відкрити очі і далі йти!
І зуби сильно стиснувши, маму ніжно любити
Хто ж тоді, як не ми, брати?!!
Ізары
І́зары (, Изоры) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Бубны (Верхнядзвінскі раён)
Бубны́ (, Бубны) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Обійми (сінгл)
«Обійми» — першы сінгл з альбому «Земля» украінскага гурта «Океан Ельзи», які з'явіўся ў 2013 годзе. 27 лютага адбылася прэзентацыя відэакліпа, які зняў брытанскі рэжысёр Говард Грынхол. Гэта песня мае таксама сольную версію Святаслава Вакарчука, у якой зменены словы.
Лірыка
Музыка і словы — Святаслаў Вакарчук
Коли настане день,
Скіфскія манахі
Скіфскія манахі — устояная назва групы з чатырох манахаў, якія жылі на тэрыторыі Візантыйскай імперыі ў пачатку VI стагоддзя. Ініцыяваныя імі хрысталагічны спрэчкі сталі важным фактарам у складаных ўзаемаадносінах паміж Усходняй і Заходняй праваслаўнымі цэрквамі. Аб саміх манахах мала што вядома, акрамя іх імёнаў — Ахіл, Ян, Лявонцій і Маўрыкій, паколькі іх роля ў гісторыі цэрквы не выйшла за межы гэтага эпізоду.
Обійми (сінгл)
Лірыка
Закінчиться війна,
Скіфскія манахі
Канфлікт пачаўся ў канцы 510-х гадоў у правінцыі Малая Скіфія на тэрыторыі сучаснай Румыніі і Балгарыі. Гэтая царкоўная вобласць знаходзілася ў царкоўнай юрысдыкцыі Канстанцінопальскага патрыярхату, але па мове была блізкая да Рыма.
Обійми (сінгл)
Лірыка
Там загубив себе,
Скіфскія манахі
«Скіфскія манахі» на чале з Янам Максэнціем былі абвінавачаныя ў Канстанцінопалі ў монафізіцтве за сваю прыхільнасць теопасхістскаму выразу «Сын Божы пацярпеў плоццю». Аднавіўшы хрысталагічную палеміку V стагоддзя, яны звярнуліся за падтрымкай да Папы Гармізду, які, не асуджаючы дадзеную формулу, лічыў яе двухсэнсоўнай і таму адмовіў манахам ў падтрымцы. У рэшце рэшт пасля некаторых ваганняў візантыйскі трон у асобе будучага імператара Юстыніяна I пагадзіўся з поглядамі манахаў. Пачынаючы з 520-х гадоў, рэлігійная палітыка імператара, накіраваная на аб'яднанне Папы, Канстантынопальскай царквы і антыхалкідонскага Усходу Візантыйскай імперыі, будзе сканцэнтравана на теопасхістскай формуле, неабходнай для дасягнення міру і згоды.
Обійми (сінгл)
Лірыка
Побачив аж до дна
Скіфскія манахі
Теопасхістскія спрэчкі V стагоддзя
Пытанне аб тым, ці магчыма пакута для Бога, з'яўлялася прадметам абмеркавання не толькі ў V стагоддзі, але і раней. Хоць большасць Айцоў Царквы, падобна Рыгору Цудатворцу (III стагоддзе), адказвалі на яго адмоўна, даследчыкі выяўляюць «теопасхістскія» выказванні ў такіх вядомых тэолагаў, як Клімент Ерусалімскі, Тэртуліян і Арыген. Пасля таго як Першы Нікейскі сабор пацвердзіў боскую прыроду Ісуса Хрыста, яго «адзінасутнасць» Богу Айцу, праблема стала больш складанай. Неабходна было вызначыць, да якой ступені чалавечыя пакуты Сына закранаюць яго боскую прыроду. Калі Ісус Хрыстос ёсць Бог, як абвяшчае Нікейскі Сімвал веры, і ён пацярпеў, як сказана ў Святым Пісанні, ці значыць, што Бог пацярпеў нейкім чынам?
Традыцыйна хрысталагічны спрэчкі V стагоддзя, якія тычацца чалавечай прыроды Ісуса Хрыста, апісваюцца як супрацьстаянне Александрыйскай багаслоўскай школы на чале з Кірылам Александрыйскім, якая абгрунтоўваець меншую ступень чалавечнасці, і Антыахійскай, якая прытрымліваецца процілеглых поглядаў. Развіваючы алегарычную экзегетыку, Александрыйцы адмаўлялі поўную чалавечую прыроду увасобленага Словы, тады як Антыахійцы настойвалі на значэнні гістарычнага Ісуса. Сучасныя даследчыкі адзначаюць недакладнасць такога падзелу і лічаць, што для Антыяхійскага багаслоўя больш важным з'яўлялася ідэя неподверженнасці Бога пакутам.
Обійми (сінгл)
Лірыка
Обійми мене, обійми мене, обійми
Так лагідно і не пускай,
Твоя весна прийде нехай.
І от твоя душа
Складає зброю вниз,
Так хоче теплих сліз?
Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі
Транспартнае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі» (з 2000 г.) — адно з буйнейшых прадпрыемстваў Беларускай чыгункі.
Знаходзіцца на скрыжаванні двух агульнаеўрапейскіх транспартных калідораў: нумар II (Захад-Усход) і нумар IX (Поўнач-Поўдзень) з адгалінаваннем IXB (Жлобін-Мінск-Гудагай і далей да партоў Балтыйскага мора: Клайпеды і Калінінграда). З’яўляецца самым важным звяном у сістэме забеспячэння міжнароднага гандлю Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Упершыню ў Мінску гудок паравоза раздаўся ў лістападзе 1871 года, калі быў адкрыты ўчастак чыгункі ў напрамку Смаленск-Мінск-Брэст. За паўтара гады было пракладзена 650 км чыгуначных пуцей. У межах Мінскага аддзялення з’явіліся першыя 13 лінейных станцый. Усе яны дзейнічаюць і дагэтуль, некаторыя толькі змянілі назвы.
Станцыя Мінск знаходзілася за межамі горада і для свайго часу была добра абсталявана: тут быў пасажырскі будынак, жылыя дамы, майстэрні, стрэлачныя будкі, паравозныя майстэрні на 12 паравозаў і іншае. Станцыя мела дзве платформы — пасажырскую і міжпуцявую.
У студзені 1873 года быў адкрыты пастаянны рух на ўчастку Мінск-Вільня, і сучасная сталіца Беларусі стала першым чыгуначным вузлом. З пачаткам эксплуатацыі Ландварава-Роменскай чыгункі (у 1877 годзе перайменавана ў Лібава-Роменскую), былі пабудаваны асноўныя будынкі вакзала, які называўся Віленскім. На плошчы, прылеглай да перона, былі ўзведзены драўляныя павільёны. У адным з павільёнаў быў размешчаны вакзал, у іншых — упраўленне станцыі, паліклініка, рамеснае вучылішча і іншыя аб’екты, звязаныя з будаўніцтвам станцыі.
Пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны ў 1946 годзе было ўтворана Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі.
У 1951 годзе пасля рэфармавання Заходняй чыгункі Аршанскае аддзяленне ўвайшло ў склад Калінінскай чыгункі. Яго межы былі пашыраны да Мядзведкі (на станцыі Віцебск) і Унечы. Участак Ліда-Маладзечна застаўся ў складзе Баранавіцкага аддзялення Брэст-Літоўскай чыгункі, а ў 1953 годзе ўчастак увайшоў у склад Беларускай чыгункі. Да канца 1955 года Мінскаму аддзяленню чыгункі былі падпарадкаваны ўчасткі Маладзечна-Гутна і Мінск-Паўднёвы-Верайцы-Градзянка. Аршанскае аддзяленне з 1957 года было перададзена Беларускай чыгунцы, яго паўночная мяжа праходзіла па станцыі Мажэеўка.
9 ліпеня 1955 года была адчынена мінская Дзіцячая чыгунка.
Сучасны стан
30 снежня 2000 года была прынята ў эксплуатацыю першая чарга новага вакзала станцыі Мінск-Пасажырскі. 2 ліпеня 2001 года напярэдадні Дня Незалежнасці ў левым крыле вакзала адчыніліся новыя білетныя касы далёкага накірунку. У 2003 годзе будаўніцтва вакзала было поўнасцю завершана.