cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Аляксандравіч Гужалоўскі
Біяграфічныя звесткі
З’яўляецца аўтарам больш за 250 навуковых і навукова-метадычных прац, вучэбных дапаможнікаў і манаграфій. Кіруе падрыхтоўкай аспірантаў і дактарантаў.
NGC 2035
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Allium orunbaii
Allium orunbaii (лац.) — від аднадольных раслін роду  сямейства. Расліна ўпершыню апісана батанікамі Фуркатам Арунбаевічам Хасанавым і Райнгардам. М. Фрычам у 2002 годзе.
Распаўсюджанне і апісанне
Эндэмік Узбекістана. Апісаны з Чаткальскага хрыбта.
Цыбульны геафіт. Цыбуліна яйкападобная, 5-7 мм у дыяметры, з чорна-бурай луской. Сцябло цыліндрычнае, 10-15 см даўжынёй. Лісця па 2-3 на кожным расліне. Суквецце шарападобнае, з невялікай колькасцю кветак. Кветкі званочкавыя, ружовыя з фіялетавым адценнем; пялёсткі 3-4 мм. Плод — каробачка.
Вядомыя асобы Нароўлі
Вядомыя ўраджэнцы Нароўлі:
Тэйсарыў
Тэйсарыў (Тейса́рів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ларыса Пампееўна Александроўская
Ларыса Пампееўна Александроўская (,  — ) — беларуская оперная (сапрана),, грамадскі дзеяч. Народная артыстка Беларускай ССР (1938), Народная артыстка СССР (1940).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1904 годзе ў Мінску, у сям’і служачага чыгункі Пампея Васільевіча Александроўскага. Яго бацькам быў праваслаўны свяшчэннік Васіль Андрэевіч Александроўскі. Усе яго сыны атрымалі духоўную адукацыю, але толькі адзін з іх звязаў жыццё з царквой.
Скончыла Беларускі музычны тэхнікум (1928), клас спеваў В. А. Цвяткова ; Студыю оперы і балета ў Мінску (1933), вучаніца А. П. Баначыча. З 1933 года — артыстка Беларускага тэатра оперы і балета.
У 1919-24 гадах — удзельніца арганізаванай ёю самадзейнай трупы пры Палітаддзеле Заходняга фронту. На пачатку Вялікай Айчыннай вайны Л. Александроўская пакінула Мінск без рэчаў і дакументаў, толькі забраўшы з бальніцы сына. У складзе франтавых канцэртных брыгад дзесяткі разоў выязджала на перадавую. Член КПСС (з 1942). У 1951—1960 гадах адначасова галоўны рэжысёр Беларускага тэатра оперы і балета. Абіралася кандыдатам у члены ЦК КПБ (1952, 1954, 1956). Адна з арганізатараў Беларускага тэатральнага аб’яднання (з 1946 — старшыня, з 1976 — ганаровы старшыня). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2—4-га скліканняў, Вярхоўнага Савета БССР 3—5-га скліканняў.
У апошнія часы падводзіла здароўе. 23 мая 1980 года да яе дадому зазірнула намеснік старшыні Савета Міністраў БССР Ніна Лявонцьеўна Сняжкова. Актрыса, узрадаваная нечаканым прыходам такой госці, была вельмі ўсхваляваная, без канца гаварыла пра сына, які гінуў ад алкаголю. Сняжкова ўгаворвала яе легчы ў бальніцу і выклікала да яе ўрачоў. Калі яны прыехалі, Александроўская ўстала, каб адчыніць дзверы, і звалілася мёртвая.
Пахаваная на Усходніх могілках.
Творчасць
Прафесійнае майстэрства Л. Александроўскай пачало складвацца ў 1920-я. Выступала з 1920 як спявачка ў трупе Глаўпалітпрасвету Заходняга фронту. У 1927 выконвала беларускія народныя песні на Міжнароднай музычнай выстаўцы ў Франкфурце-на-Майне (разам з В. Кавалёвай, А. Даліва, І. Яўнзем, ). Першую оперную партыю выканала ў 1928 (Маргарыта ў «Фаўсце» Шарля Гуно). У 1933—1960 гадах у Дзяржаўным тэатры оперы і балета БССР.
Шырокі дыяпазон дазваляў спявачцы выконваць і сапранавыя, і мецца-сапранавыя партыі. Уласцівыя ёй музычнасць, драматычны тэмперамент, глыбокае веданне жыцця абумоўлівалі моцнае эмацыянальнае ўздзеянне створаных ёю вобразаў. Выканальніцкая манера Л. Александроўскай вызначалася пранікнёным лірызмам, своеасаблівасцю вакальна-сцэнічнай трактоўкай роляў. З поспехам выконвала партыі ў класічных і нацыянальных операх. Выступала як канцэртная спявачка, значнае месца ў рэпертуары займалі беларускія народныя песні.
У рэжысёрскіх работах развівала рэалістычныя традыцыі тэатра.
Выступала ў шматлікіх замежных краінах (ГДР, НРБ, ПНР, ЧССР, Вялікабрытанія, Францыя, Швецыя і інш.).
Адна з арганізатараў Беларускага тэатральнага аб’яднання: з 1946 года — старшыня, з 1976 года — ганаровы старшыня.
У 1950-1970-я выступала з публіцыстычнымі артыкуламі.
Тэрнаўка (Жыдачыўскі раён)
Тэрнаўка (Терна́вка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4635
IC 4635 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Радагошча (Корасценскі раён)
Радагошча (Радого́ща) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Саламон Яфімавіч Шульман
Саламон Яфімавіч Шульман (вядомы таксама як Сол Шульман і Сямён Шульман; 20 студзеня 1936, Бабруйск — 6 верасня 2017, Мельбурн)  —, і , падарожнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка біялогіі Яфіма Ізраілевіча Шульмана і ўрача-педыятра Ніны Генрыхаўны Уфлянд (1902—1989).
Маці нарадзілася ў Глуску ў рэлігійнай яўрэйскай сям’і. Вучылася ў Арлоўскай гімназіі, Бабруйскім медвучылішчы, Днепрапятроўскім медыцынскім інстытуце (у вядомага псіхіятра і псіханеўролага ). Працавала медработнікам у Стрэшыне, у 1926 годзе адкрыла першую дзіцячую кансультацыю ў Глуску, у 1929 годзе прызначана загадчыцай і тэрапеўтам новай Бабруйскай акруговай амбулаторыі, потым перайшла ў гарадскі дзіцячы дыспансер.
У 1941 годзе маці з Саламонам і дачкой здолела ўцячы з Бабруйска. Бацька раней быў мабілізаваны. Дзед па маці забіты у першыя дні акупацыі, баба — у гета ў 1942 годзе. Ваенны час прайшоў у Сярэдняй Азіі, маці працавала ў розных медустановах, у т.л. галоўным урачом дзіцячага косцева-туберкулёзна-лёгачнага санаторыя у Бухары. У 1944 годзе сям’я прыехала ў Мінск, потым вярнулася Бабруйск.
Са студзеня 1945 года маці галоўны ўрач Бабруйскага тубдыспансера, пазней і дзіцячага аддзялення абласной бальніцы, дзе ўпершыню ў краіне ўвяла шпіталізацыю дзяцей абавязкова разам з маці, што значна скараціла тэрміны выздараўлення і ўзровень смяротнасці. Ніна Уфлянд была вядомым ў Бабруйску чалавекам, праз адданасць працы і дасканалы кантакт з дзецьмі да яе як педыятара мэтанакіравана звярталіся.
У аўтабіяграфічнай кнізе «Маці і сын», Саламон Шульнам успамінае: ''«Яна рашала са мной задачы па матэматыцы, калі я вучыўся на інжынерным факультэце, і правіла мае сцэнарыі, калі я вучыўся ў інстытуце кінематаграфіі. Яна вывучала музычныя гамы, дапамагаючы маёй сястры, яна была палітыкам, стратэгам, лідарам, дапамагаючы мужу арыентавацца ў складаных сітуацыях тых гадоў… Мама была ўлюбёнкай свайго калектыву і вечным цэнтрам застольнай весялосці»,''  — успаміны маці, напісаныя ў 1984—1989 гадах, увайшлі ў склад кнігі пад умоўнай назвай «Нататкі дзіцячага ўрача».
Паводле першай адукацыі Саламон Шульман быў інжынерам. У 1966 годзе скончыў факультэт кінарэжысуры Інстытута кінематаграфіі (УДІК).
Быў адным з заснавальнікаў папулярнага дакументальнага серыяла «Альманах кинопутешествий» (мастацкі кіраўнік ), над якім працаваў у 1963—1973 гадах. Працаваў на кінастудыях СССР, Югаславіі, Германіі, ЗША, Італіі, Аўстраліі. Аўтар больш за 40 дакументальных фільмаў, 5 мастацкіх кінасцэнарыяў, шэрагу літаратурных і публіцыстычных твораў, апублікаваных у многіх краінах свету. Узначальваў кінаэкспедыцыі да Паўночнага полюса, на вяршыні Паміра, астравы Акіяніі, у джунглі Афрыкі, пустыні Аўстраліі.
Лаўрэат. Член Прэзідыума Еўразійскай акадэміі тэлебачання і радыё. Член і Гільдыі кінарэжысёраў Расіі, член , член Гільдыі драматургаў Аўстраліі. Прафесар італьянскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Яго публічныя выступы нязменна прыцягвалі да сябе шматлікія студэнцкія аўдыторыі Італіі, Англіі, Германіі, ЗША, Аўстраліі.
Апошнія гады жыў у Мельбурне (Аўстралія). Памёр 6 верасня 2017 года.
Асабістае жыццё
У 1964—1967 гадах быў у грамадзянскім шлюбе з Таццянай Самойлавай.
NGC 2036
NGC 2036 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC155) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
1952 год у гісторыі астраноміі
1952 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Драконавыя горы
Драконавыя горы (Drakensberge) — ланцуг гор у Паўднёвай Афрыцы, які знаходзіцца на тэрыторыі Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, Лесота, Эсваціні.
Збожжаўборачны камбайн
Збожжаўборачны камбайн — складаная збожжаўборачная машына (жатка-малацільня), якая выконвае паслядоўна бесперапынным патокам і адначасова зразанне збожжавых раслін, падачу яго да малацільнага апарату, абмалот збожжа з каласоў, аддзяленне яго ад прымесяў, транспарціроўку чыстага збожжа ў бункер і механічную выгрузку з яго.
Драконавыя горы
Найвышэйшым пунктам з’яўляецца гара Табана-Нтленьяна (3482 м). Ланцуг гор расцягнуўся на амаль 1000 км з паўднёвага захаду на паўночны ўсход Паўднёвай Афрыкі. Горы глыбока прарэзаныя далінамі рэк; на ўсходніх схілах знаходзяцца вечназялёныя ліставыя ды хваёвыя лясы, на заходніх — саваны, хмызнякі; нацыянальны парк Наталь. Карысныя выкапні: пла́ціна, марганцазмяшчальныя руды, золата, каменны вугаль і іншае.
Збожжаўборачны камбайн
Адна з найважнейшых сельскагаспадарчых машын, здольная выконваць адразу некалькі розных аперацый. Напрыклад, збожжаўборачны камбайн зразае каласы, выбівае з каласкоў збожжа і ачышчае збожжа струменем паветра. Складаная машына выконвае функцыі трох простых — жаткі, малацілкі і веялкі.
Драконавыя горы
Назва
На мове зулу ланцуг гор мае назву uKhahlamba, што азначае «перашкода для коп’яў».
Збожжаўборачны камбайн
Да збожжаўборачных камбайнаў выпускаюць дадатковыя прылады, якія дазваляюць збіраць розныя сельскагаспадарчыя культуры.
Драконавыя горы
Рэльеф
Найвышэйшы пункт ланцугу гор — г. Табана-Нтленьяна (Thabana Ntlenyana) — 3482 м. Далей паводле вышыні размясціліся — г. Мафадзі (Mafadi) — 3450 м, Макааненг (Makoaneng) — 3416 м, Нджэсуці (Njesuthi) — 3408 м. Усе гэтыя вяршыні знаходзяцца на памежжы з Лесота; на поўнач ад мяжы горы робяцца ніжэйшымі, а таму лягчэйшымі для ўзыходжання.
Збожжаўборачны камбайн
Гісторыя камбайна і камбайнабудавання
Радзіма сучаснага збожжаўборачнага камбайна — ЗША. У 1828 годзе S. Lane заявіў першы патэнт на складаную камбінаваную ўборачную машыну, якая адначасова зрэзала хлеб, абмалочвала яго і чысціла збожжа ад шалупіны. Аднак, гэтая машына пабудавана не была.
Драконавыя горы
Рэльеф
Драконавыя горы — месца, дзе размясціўся другі па вышыні вадаспад у свеце — Тугела (947 м).
Збожжаўборачны камбайн
Гісторыя камбайна і камбайнабудавання
Першым вырабленым камбайнам трэба лічыць вынайдзены Е. Briggs і E. G. Carpenter ў 1836 годзе. Гэты камбайн быў змантаваны падобна павозцы на 4-колавым ходзе; кручэнне малатарнага барабана і прываду рэжучага апарата ажыццяўлялася перадачай ад 2 задніх колаў.
Драконавыя горы
Раслінны і жывёльны свет
Паводле дадзеных у гарах пражываюць птушкі 299 відаў, што складае да 37 % ад усіх немарскіх птушыных відаў Паўднёвай Афрыкі.
Збожжаўборачны камбайн
Гісторыя камбайна і камбайнабудавання
У тым жа 1836 годзе, троху пазней, два вынаходнікі Н. Moore і J. Hascall атрымалі патэнт на машыну, якая па асноўных прынцыпах працэсаў набліжалася да канструкцыі камбайна сучаснага тыпу. У 1854 годзе гэты камбайн працаваў у Каліфорніі і зжаў 600 акраў (каля 240 га). Да 1867 года работы па канструяванні і стварэнні камбайнаў праводзіліся пераважна ва ўсходніх штатах ЗША.
У 1868 годзе А. Р. Уласенка пабудаваў камбайн у Расійскай імперыі.
Пабудаваны ў 1875 годзе ў Каліфорніі камбайн канструкцыі D. С. Peterson, значна больш распаўсюдзіўся за камбайны іншых вынаходнікаў. У 1890 годзе заводскім вырабам камбайнаў займаліся ўжо 6 фірмаў (у тым ліку Holt), якія выпускалі камбайны на продаж. Камбайны гэтага тыпу хоць і былі вельмі блізкія ў асноўным па прынцыповай схеме да сучасных машын, але значна адрозніваліся сваім афармленнем. Усе каліфарнійскія камбайны вырабляліся, галоўным чынам з дрэва, мелі вялікі захоп рэзальнага апарата. Перамяшчэнне камбайна па полі ажыццяўлялася пераважна коньмі і муламі, якіх патрабавалася да 40 галоў, рабочыя органы прыводзіліся ў рух з дапамогай перадач, ад хадавых колаў, а з 1889 — ад спецыяльнай паравой машыны. Усё гэта прыводзіла да празмернай грувасткасці камбайнаў і іх вага часам даходзіла да 15 тон.
У канцы 1880-х гадоў на Ціхаакіянскім узбярэжжы ЗША працавала каля 600 камбайнаў каліфарнійскага тыпу. У пачатку 1890-х гадоў з мэтай замены жывой механічнай цягі як рухальнай сілы пачалі ўжываць паравыя аўтамабілі, ад якіх пазней перайшлі да цягачоў-трактараў з рухавіком унутранага згарання.
Першы камбайн фірмы Holt з 36-футовым (11 м) рэзальным апаратам ў камплекце са 120-сільным паравым аўтамабілем з асобным дапаможным паравым рухавіком на раме камбайна быў выпушчаны ў 1905 годзе. У 1907 годзе той жа фірмай Holt на камбайн быў усталяваны рухавік унутранага згарання. Прымяненне ў наступныя гады больш надзейных матэрыялаў, дасканалых механізмаў і лёгкіх бензінавых рухавікоў з вялікімі абаротамі значна знізіла вагу камбайна, паменшыла іх кошт і зрабіла іх больш даступнымі для прымянення ў сельскай гаспадарцы. Аднак, гэтая дасканалая машына, нягледзячы на яе велічэзныя перавагі, стала здабыткам толькі буйных гаспадарак ЗША — масе дробных фермераў набыццё і прымяненне камбайнаў было недаступна.
Толькі з 1926 года пачалося адносна шырокае ўкараненне камбайнаў у сельскагаспадарчым вытворчасці ЗША. Развіццё збожжавай гаспадаркі ЗША і высокія кошты на хлеб пры дарагоўлі рабочых рук у сельскай гаспадарцы ўплывалі на развіццё вытворчасці камбайнаў, так і на іх укараненне.
Вытворчасць камбайнаў, якая даходзіла ў 1929 годзе да 37 тысяч штогод, упала ў 1933 годзе да 300 шт.; многія фірмы цалкам спынілі выпуск камбайнаў. Спробы ўкаранення камбайнаў у дробных фермерскіх гаспадарках — галоўным чынам, за кошт выпуску невялікіх камбайнаў з шырынёй захопу да 1,5 метраў — выклікалі толькі нязначны рост вытворчасці камбайнаў.
Па дадзеных на 1930 год у ЗША налічвалася 60 803 камбайнаў, а да 1936 года іх колькасць павялічылася да 70 тыс. У 1930 годзе камбайнізацыяй было ахоплена менш за 1 % фермерскіх гаспадарак ЗША. Яшчэ менш камбайнаў у іншых краінах: так, да 1936 года ў Канадзе іх было толькі 10 500, у Аргенціне — 24 800. У еўрапейскіх краінах колькасць камбайнаў была нязначнай.
Камбайны ў Расійскай імперыі і СССР
У Расію першы камбайн быў завезены фірмай у 1913 годзе на Кіеўскую сельскагаспадарчую выставу. Гэта была драўляная канструкцыя на адналентачным гусенічным ходзе з 14-футовым (4,27 м) захопам рэзальнага апарата і бензінавым маторам для адначасовага прывядзення ў дзеянне механізмаў і перамяшчэння самой машыны. Камбайн выпрабоўваўся на Акімаўскай машынавыпрабавальнай станцыі, даў адносна добрыя паказчыкі работы. Але прымянення ва ўмовах сельскай гаспадаркі Расіі не знайшоў — у 1914 годзе пачалася Першая сусветная вайна.
Зноў да камбайну вяртаюцца ўжо ў СССР. У сувязі з арганізацыяй буйной таварнай вытворчасці ў збожжавых саўгасах, СССР у перыяд 1929—1931 гадах арганізуе масавы імпарт камбайнаў з ЗША. Першыя амерыканскія камбайны ў саўгасе «Гігант» бліскуча вытрымалі выпрабаванні. Адначасова з імпартам разгортваецца ўласная вытворчасць. У пачатку 1930 года першынец савецкага камбайнабудавання завод «Камунар» у Запарожжы выпусціў першыя 10 савецкіх камбайнаў «Камунар», да канца года агульная колькасць вырабленых камбайнаў дасягнула 347. З 1931 года пачаў выпуск камбайнаў Растоўскі завод імя Сталіна «Растсельмаш» (камбайн «Сталінец»), у 1932 годзе прыступіў да вытворчасці завод імя Шэбалдаева ў Саратаве (СКЗ — «Саркамбайн», цяпер Саратаўскі авіяцыйны завод), якія былі аднатыпнымі і працавалі па адным прынцыпе, у той жа час у «Сталінца» быў большы працоўны захоп (6,1 м) і некаторыя канструктыўныя адрозненні. На «Камунары» і «СКЗ» усталёўваўся бензінавы рухавік аўтамабільнага тыпу ГАЗ, прыстасаваны для работы на камбайнах НАТІ і які называўся ФОРД-НАТІ, магутнасці 28 к. с. На «Сталінец» ўсталёўваўся керасінавы рухавік трактароў СМЗ і ХТЗ магутнасцю 30 к. с. Перамяшчэнне па полі ажыццяўлялася з дапамогай трактароў СМЗ, ХТЗ і «Сталінец» Чэлябінскага трактарнага завода. З трактарамі «Сталінец» ЧТЗ камбайны працавалі па 2 у счэпцы.
Усе яны былі не прыстасаваныя для ўборкі вільготнага хлеба, у сувязі з гэтым у 1936 годзе Любярэцкі завод імя Ухтомскага прыступіў да выпуску паўночнага камбайна канструкцыі савецкіх вынаходнікаў Ю. Я. Анвельта і М. І. Грыгор’ева — СКАГ-5А (паўночны камбайн Анвельта—Грыгор’ева 5-й мадэлі), які быў прыстасаваны для ўборкі вільготнага хлеба на невялікіх плошчах. Дзякуючы ўласнай вытворчасці ўжо да 1935 годзе збожжавыя саўгасы жалі камбайнамі 97,1 % плошчаў. Ва ўборачную кампанію 1937 года ў СССР было ўжо каля 120 тысяч камбайнаў, якія сабралі 39,2 % збожжавых каласавых, забяспечылі тым самым значнае зніжэнне страт пры ўборцы, якія дасягалі 25 % пры выкарыстанні лабагрэек, нават нягледзячы на шматлікія абмежаванні ў працы і наяўнасць канструктыўных недахопаў.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў СССР былі зроблены буйныя навуковыя даследаванні, якія значна ўзбагацілі тэорыю збожжаўборачнага камбайна. У прыватнасці была дэталёва даследавана ролю адбойнага біцера і саломатраса ў працэсе сепарацыі збожжа, што дазволіла значна павысіць эфектыўнасць працы названых вузлоў. Былі зроблены даследаванні аэрадынамічных уласцівасцяў грубага вораха, што дазволіла значна палепшыць эфектыўнасць ачысткі збожжа. На падставе названых дасягненняў у 1960-я гады былі распрацаваны праекты высокапрадукцыйных (для тых гадоў) камбайнаў тыпаў СК-5 і СК-6.
Першымі самаходнымі збожжаўборачнымі камбайнамі ў СССР былі С-4, выпуск якіх пачаўся ў 1947 годзе. У 1956 годзе з’явіліся самаходныя камбайны СК-3, у 1962 годзе — СК-4, а ў 1969 годзе — СКД-5 «Сібірак».
З 1970 года заводам «Растсельмаш» выпускаць камбайн СК-5 «Ніва», а Таганрогскім камбайнавым заводам камбайн СК-6-II «Колас».
Будова збожжаўборачнага камбайна
Сцёблы, зрэзаныя рэзальным апаратам (2) з дапамогай матавілы (1) накіроўваюцца на платформу жаткі, дзе шнэк (3) транспартуе зрэзаныя хлебную масу да цэнтру жаткі і пальцамі, якія маюцца ў цэнтральнай частцы, праштурхоўвае ў нахільную камеру (4), дзе маецца транспарцёр, які падае сцёблы ў прыёмную камеру малатарні. У корпусе камбайна перад малацільным барабанам (6) ёсць камянеўлонік (5), у які з хлебнай масы выпадаюць камяні. Малацільны барабан робіць абмалот каласоў, вымалачанае збожжа, мякіна і дробныя прымешкі прасыпаюцца скрозь дэку (7) на транспарцёрныя краты (9). Салома і невымалачаныя каласы, якія засталіся ў ёй выкідваецца на саломатрас (8), дзе за кошт вібрацыі і зваротна-паступальнага руху, а таксама спецыяльнай канструкцыі адбываецца аддзяленне збожжа ад саломы якое прасыпаецца на рэшата (11). Вентылятарам (10) пад рэшата падаецца паветра для ачысткі збожжа ад лёгкіх прымешкаў, больш цяжкія прымешкі аддзяляюцца за кошт вібрацыі рэшата. Салома па саломатрасе паступае ў здрабняльнік (17) або капніцель (на схеме няма, усталёўваецца замест здрабняльніка). Таксама салома можа выкладвацца за камбайнам ў валок без драбнення для наступнага яе збору з дапамогай прэс-падборшчыкаў. Вычышчанае збожжа ссыпаецца ў камеру збожжавага шнэка (15) які падае зерне ў бункер (16). Недамалочаныя каласы па рашотцы паступаюць на паддон, па якому яны ссыпаюцца ў коласавы шнэк (13), які вяртае каласы ў малацільны барабан.
Ёсць таксама так званыя ротарныя камбайны. У іх, у адрозненне ад класічнага камбайна замест малатарнага барабана, адбойнага біцера і саломатраса ўсталяваны падоўжны ротар. Гэтае рашэнне дазваляе павялічыць прадукцыйнасць і зменшыць страты збожжа, аднак патрабуе больш магутнага рухавіка і горш працуе пры вялікай вільготнасці. Найбольш рацыянальна выкарыстоўваць ротарныя камбайны на палях з большай ураджайнасцю.
Разам з традыцыйнай жаткай, якая змяшчае рэзальны апарат, збожжаўборачныя камбайны могуць быць агрэгатаваныя з жаткамі ачосвальнага тыпу. Гэта дазваляе значна павялічыць прадукцыйнасць камбайна пры ўборцы коласавых і мяцёлачных збожжавых культур пры пэўных умовах.
Сучасныя камбайны разам з функцыяй абмалоту збожжавых культур, маюць трывалую канструкцую, выроўнівальную сістэму для схілаў, вялікую ёмістасць бункера для зерня, хуткасную разгрузку і лепшую прадукцыйнасць. Да асаблівасцяў сучасных камбайнаў адносяць павышаны ўзровень камфорту для пілота-камбайнера: каляровы манітор у кабіне з магчымасцю камунікацыі з асобнымі сістэмамі камбайна, кіраванне інтэнсіўнай каскаднай ачысткай, кантроль над вяртаннем, драбненнем і шырокім раскідваннем саломы і паловы некалькімі рэжымамі, кіраванне дакладнай падачай паліва, нізкі ўзровень шуму ў кабіне, магутная сістэма астуджання, поўны агляд поля за кошт празрыстых сценак кабіны, а таксама высокадакладны датчык ўраджайнасці, датчык вільготнасці, Стварэнне карт ўраджайнасці на аснове дыферэнцыяльнай глабальнай сістэмы пазіцыянавання (DGPS), праграмнае забеспячэнне для настольных сістэм і паслугі па яго падтрымцы, лазерная сістэма SmartSteer™ вядзення камбайна на «аўтапілоце», паралельны праход ад шэрагу да шэрагу з дакладнасцю да 1-2 см, рашэнні для інтэграванай сістэмы кіравання (датчыкі і рэгулятары).
Турады
Турады (Тура́ди) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Alysson maracandensis
Alysson maracandensis — від вос падсямейства Bembicinae (трыба Alyssontini). Палеарктыка. Узбекістан.
Апісанне
Дробныя восы (каля 6 мм). Мезасома чырвоная, астатняе цела буравата-чорнае з двума жоўтымі плямамі на другім тэргіце брушка (аснаванне метасомы чырвонае). Жгутик вусікаў самак 11-членікавы, а ў самцоў 12-членікавы. Гняздуюцца ў зямлі. Ловяць дробных цыкадак.
Мацеевіцкі сельсавет
Маце́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Мацеевічы.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Сяхновіцкага і Якаўчыцкага сельсаветаў. 20 мая 1957 года ў склад Крыўлянскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Пруск і Якаўчыцы). З 8 жніўня 1959 года ў складзе Камянецкага раёна. 13 кастрычніка 1961 года ў склад Мацеевіцкага сельсавета з Крыўлянскага сельсавета перададзены вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Мацясы, Пруск, Свішчы, Стаўпы, Якаўчыцы, у склад Крыўлянскага сельсавета перададзены вёскі Багны, Баляўшчына, Вялікія Сяхновічы (з крухмальным заводам), Грыцэвічы (з канторай нарыхтоўкі жывёлы), Карды, Мацеевічы, Новыя Дворы, Семенаўцы, цэнтр сельсавета перанесены ў Якаўчыцы, сельсавет перайменаваны ў Якаўчыцкі (Якоўчыцкі).
Станційнэ (Корасценскі раён)
Станційнэ (Станці́йне) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Герб Буда-Кашалёва
Герб Буда-Кашалёва — афіцыйны геральдычны сімвал горада Буда-Кашалёва Гомельскай вобласці. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 86.
Апісанне
У іспанскім шчыце дзесяць роўнавялікіх перавязей зялёнага і чорнага колераў з правага верхняга ў левы ніжні вугал. У цэнтры выява залатога звана.
Залаты звон Буда-Кашалёва размешчаны на фоне чорна-зялёных перавязкаў, якія з’яўляюцца так званымі першараднымі геральдычнымі фігурамі і вельмі распаўсюджаны як у беларускай, так і міжнароднай геральдыцы.
Герб быў зацверджаны рашэннем Буда-Кашалёўскага раённага Савета дэпутатаў 27 снежня 2001 года № 58. Аўтар і мастак герба і сцяга М. М. Елінская.
Пажар у Нью-Ёркскім метро (2020)
Пажар у Нью-Ёркскім метро — здарэнне ў Нью-Ёркскім метро, у выніку якога загінуў 1 чалавек.
Ноччу 27 сакавіка 2020 года, каля 3:15 раніцы, цягнік № 2 Нью-Ёркскага метрапалітэна, які накіроўваўся на поўнач, загарэўся, калі ён заехаў на станцыю Цэнтрал парк-Норт — 110-я стрыт у Гарлеме, Манхэтэн. У выніку пажару загінуў машыніст, яшчэ па меншай меры 16 чалавек атрымалі раненні, а таксама была сур’ёзна пашкоджана паўночная частка станцыі і вагоны цягніка. Чыноўнікі МТА заявілі, што кандуктар і супрацоўнік МТА паспяхова эвакуіравалі пасажыраў з цягніка і з платформы. Пасажыры і экіпаж другога цягніка, які рухаўся за цягніком з агнём, таксама былі эвакуяваныя.
Храналогія
Ноччу 27 сакавіка 2020 года цягнік № 2 Паўночнага напрамку здзяйсняў свой начны мясцовы рэйс паміж станцыямі Флэтбуш-Авеню — Бруклінскі Каледж і Уэйкфілд — 241-я стрыт. Цягнік складаўся з дзесяці вагонаў Р142, якія складаюцца з двух пяцівагонных саставаў з нумарамі 6346-6350 і 6366-6370. Падчас руху на поўнач паміж 96-й і 110-й вуліцамі на борце другога вагона цягніка № 6347 успыхнуў пажар, і цягнік прыбыў на 110-ю вуліцу, ахоплены полымем. Пажарныя адрэагавалі на пажар каля 3:18 раніцы. Спатрэбілася 100 пажарных, каб справіцца з агнём. Цягнік № 3, які рухаўся на поўнач за цягніком № 2, быў эвакуяваны ў тунэлі. У момант пажару бачнасць была вельмі нізкай з-за моцнага дыму, які таксама пачаў прасочвацца праз ўваходы станцыі на 110-й вуліцы. Пасля таго, як пажар быў патушаны, высветлілася, што 6347 чалавек атрымалі сур’ёзныя пашкоджанні ад агню, а таксама дадатковыя пашкоджанні ад агню і дыму на станцыі 110-я стрыт і астатняй часткі цягніка.
Шаснаццаць чалавек былі параненыя, чацвёра атрымалі сур’ёзныя траўмы; сярод параненых было пяць пажарных. Кіроўца, апазнаны як 36-гадовы Гарэт Гобл, быў знойдзены на рэйках. Ён быў адзіным загінулым, і памёр пасля таго, як працаваў, каб выратаваць усіх пасажыраў у цягніку.
Расследаванне
Пра дадатковыя пажары паведамлялася на станцыях 86-й, 96-й і 116-й вуліц прыблізна ў той жа час, і з-за гэтага інцыдэнт зараз расследуецца як магчымы падпал. «Эмацыйна засмучанага чалавека» дапытвалі ў сувязі з пажарам на 110-й вуліцы. Улады таксама паведамілі, што загарэўся борт другога вагона цягніка. Authorities also reported a shopping cart was set on fire aboard the second car of the train.
МТА прапанавала ўзнагароду ў памеры 50 000 долараў, каб знайсці чалавека, адказнага за пажар. Праз два дні NYPD апублікавала фотаздымак «цікавага чалавека». Праз два дні пасля апублікавання карціны 31 сакавіка паліцыя затрымала Натаніэла Авінгера, якога падазравалі ў паджогах агню, акрамя пажараў у іншых месцах.
Наступствы
У выніку інцыдэнту быў прыпынены рух цягнікоў па лініі Ленокс-Авеню. 2 цягніка курсіравалі па лініі IRT Лексінгтан-авеню паміж станцыяй 149-я стыт — Гранд-канкорс да станцыі Атлантык-Авеню — Барклайс-Цэнтр, перш чым аднавіць рэгулярнае паведамленне, у той час як 3 цягніка курсіравалі паміж Нью-Лотс-авеню і 96-й стрыт, а затым па лініі IRT Брадвей-7 авеню да/ад 137-я стрыт — Сіці-каледж з прыпыненым абслугоўваннем паміж 96-й вуліцай і станцыяй Гарлем – 148-я стрыт. Па закрытых станцыях курсіравалі маршрутныя аўтобусы. Станцыі 86-й і 96-й стрыт таксама былі часова зачыненыя, каб дазволіць FDNY працягнуць сваё расследаванне. рух па лініі Ленокс-Авеню аднавілася 30 сакавіка ў абыход станцыі Цэнтрал парк-Норт — 110-я стрыт, якая была зачынена на рамонт. Станцыя была зноў адкрыта 6 красавіка 2020 года пасля правядзення некаторых рамонтных работ.
Хадаркіўці
Хадаркіўці (Ходоркі́вці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4636
IC 4636 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эпірскі дэспатат
Эпірскі дэспатат (грэч. Δεσποτάτο της Ηπείρου), таксама Эпірскае царства (το Βασίλειο της Ηπείρου) — адна з візантыйскіх грэчаскіх дзяржаў-спадчыніц Візантыйскай імперыі, якія ўзніклі ў перыяд пасля чацвёртага крыжовага паходу ў 1204 годзе. Прадстаўнікі дзяржавы сцвярджалі, што яны з'яўляюцца законнымі спадчыннікамі Візантыйскай імперыі, разам з Нікейскі імперыяй і Трапезундскай імперыяй. Дэспатат быў заснаваны ў 1205 годзе Міхаілам I Камнінам Дукам, стрыечным братам візантыйскіх імператараў Ісака II Ангела і Аляксея III Ангела. З пачатку Міхаіл заключыў саюз з Баніфацыем I Манферацкім, але страціўшы Марэю на карысць франкаў, ён адправіўся ў Эпір, дзе абвясціў сябе візантыйскім губернатарам старажытнай правінцыі Нікопаль і паўстаў супраць Баніфацыя. Эпір неўзабаве стаў прытулкам для многіх грэчаскіх бежанцаў з Канстанцінопаля, Фесаліі і Пелапанеса, а Міхаіла параўноўвалі з другім Ноем, які ратаваў людзей ад лацінскага заваявання. Тэрыторыя дэспатата спачатку займала Эпір, Албанію і востраў Керкіру, з гарадамі Аўлан, Дырахій, Наўпакт, Охрыд, Іааніна. Сталіцай деспотата стала Арта.
Далейшая гісторыя дэспатата вызначалася спачатку суперніцтвам з непасрэдным суседам Лацінскай імперыяй і іншымі лацінскімі ўладаннямі, якія ўзніклі ў выніку Чацвёртага крыжовага паходу, а потым Нікейскай імперыяй, якая прэтэндавала на аднаўленне цэнтралізаванай Візантыі, з аднаго боку, і Балгарскім царствам з іншага боку.
У 1224 годзе Феадор Ангел (кіраваў у 1215—1230 гг.) адваяваў у Лацінскай імперыі заходнюю частку Фесаліі і Салонікі (Каралеўства Фесаланікійскае) і абвясціў сябе імператарам, перанёсшы сталіцу ў Салонікі, у 1225 годзе — выцесніў войскі Нікейскага імператара Івана Ватаца з Адрыянопаля і прыйшоў са сваім войскам да аколіц Канстанцінопаля. У выніку Эпірскі дэспатат стаў асноўнай сілай на Балканах і прэтэндаваў на ролю аднаўляльніка Візантыйскай імперыі.
Аднак, у рэшце рэшт інтарэсы Феадора Ангела сутыкнуліся з інтарэсамі балгарскага цара Івана Асеня II. Пасля смерці Лацінскага імператара Роберта 1228 годзе трон Лацінскай імперыі павінен быў атрымаць у спадчыну яго малалетні брат Балдуін. Асень, знаходзячыся ў аддаленым сваяцтве з Балдуінам і спадзяючыся на рэгенцтва, паабяцаў вызваліць для Балдуіна землі, занятыя ворагамі, гэта значыць усходнюю частку Эпірскага дэспатата.
9 сакавіка 1230 Феадор Ангел пацярпеў катастрафічнае паражэнне ў бітве пры Клакотніцы (сучасная Семіджэ) ад невялікага войскі ўзначаленага царом Іванам Асенем II, якому аказала істотную дапамогу палавецкая конніца. Паводле адных крыніцах Іван Асень II выйшаў супраць Эпірскага дэспата з невялікім войскам, якое не перавышала 1000 воінаў, а ў іншых яго войска складалася з каля тысячы балгараў і конніцы з 1000 або 1200 полаўцаў. Феадор Ангел быў настолькі перакананы ў перамозе, што пайшоў у паход з усёй сваёй сям'ёй і трапіў разам з ёй у палон. Быў спачатку міласціва прыняты Асенем, але потым калі задумаў мяцеж супраць яго, ён быў ім аслеплены. Да Балгарскага царства адышлі ўладанні дэспатата ў Фракіі з гарадамі Адрыянопаль, Дыдымотыка, Серы да Фесалонік, а сам дэспатат стаў залежным ад Балгарскага царства. У далейшым Эпірскі дэспатат распаўся на дзве дзяржавы з цэнтрамі ў Фесалоніках і ў Арце.
У 1246 годзе Нікейская імперыя зноў захапіла Салонікі, у 1252 Эпірскі дэспатат стаў васалам Нікейскай імперыі, аднак у 1256 годзе паміж імперыяй і дэспататам зноў пачалася вайна праз гарады Дырахій і Сервія, у выніку Эпір заняў зямлі Нікейскай імперыі да Вардар, пры гэтым саюзнікамі Эпіра былі кароль Манфрэд Сіцылійскі і ахейскае князь Вільгельм II Вілардуэн. Галоўная бітва сіл саюзнікаў і Нікейскага войска Міхаіла Палеалога адбылася ў 1259 годзе, у заходняй Македоніі, на раўніне Пелагоніі, каля горада Касторыі. У войску Міхаіла, акрамя грэкаў, былі туркі, полаўцы, славяне. Кастарыйская бітва скончылася поўным паражэннем Эпірскага саюза, князь Ахейскі быў палоны, уладанні Эпірскага дэспата былі зведзены да яго родавых уладанняў у Эпіры.
У 1318 годзе ўлада ў Эпірскім дэспатаце перайшла да італьянскай дынастыі Арсіні, якая кіравала да 1337 годзе, калі тэрыторыя Эпірскага дэспатата была далучана да Візантыйскай імперыі Андронікам III Палеалогам.
NGC 2037
NGC 2037 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC159) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вітэнска-Гердэкскі ўніверсітэт
Вітэнска-Гердэкскі ўніверсітэт (Universität Witten/Herdecke) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі у гарадах Вітэн і Гердэке.
Агульная характарыстыка
Вітэнска-Гердэкскі ўніверсітэт — прыватны, прызнаны дзяржавай, некамерцыйны ўніверсітэт. Гэта была першая нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая атрымала акрэдытацыю як менавіта «ўніверсітэт» — статус, які прызнае акадэмічную якасць універсітэта, эквівалентную дзяржаўным універсітэтам, і дае права прысуджаць ступені бакалаўра і магістра, доктарскія і праводзіць хабілітацыю.
Яго заснаванне і гісторыя часта адзначаліся супярэчлівымі дыскусіямі і значнымі цяжкасцямі пры стварэнні новага ўніверсітэта ў нямецкай адукацыйнай сістэме. У 1995 годзе выданне «Times Higher Education» адзначыла, што ўніверсітэт аднымі лічыцца «ідэалістычнай мадэллю будучыні нямецкай вышэйшай адукацыі, а іншымі … карбункулам на ўніверсітэцкім ландшафце краіны, у якім жорстка пераважае дзяржава». Сёння Вітэнска-Гердэкскаму ўніверсітэту ўдалося атрымаць прызнанне адным з нямногіх прыватных універсітэтаў Германіі як «гумбальтавы» ўніверсітэт і ўзорам для пераймання з пункту гледжання структуры курсаў, інтэграцыі практычнай і тэарэтычнай падрыхтоўкі і інавацыйных падыходаў да аплаты навучання.
Факультэты
З мая 2020 года ўніверсітэт складаецца з двух факультэтаў:
Парк Яёгі
Парк Яёгі (代々木公園) — ландшафтны парк, які месціцца ў раёне Сібуя горада Токіа (Японія).
Парк з’яўляецца папулярным месцам у Токіа, асабліва штонядзелю, калі ён становіцца месцам збору аматараў японскай рок-музыкі, жанглёраў, комікаў, клубаў баявых мастацтваў, касплэераў і іншых субкультурных груп па захапленням. Увесну тысячы людзей наведваюць парк, каб атрымаць асалоду ад квітнення сакуры падчас ханамі. У парку ёсць месцы для пікнікоў, роварныя дарожкі, пункт пракату ровараў, грамадскія спартыўныя пляцоўкі і пляцоўкі для выгулу сабак.
Побач з паркам ёсць станцыя Харадзюку і храм Мэйдзі ў Яёгікамідзонача.
Тэсніўка (Корасценскі раён)
Тэсніўка (Те́снівка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Колбавічы
Гісторыя
У 1965 годзе археолаг Васіль Супрун абследаваў сляды селішча ва ўрочышчы Мядзведзева Горка.
Вядома з 1567 года як уласнасць шляхцічаў Івановіча, Федаровіча, Яцкава. У 1905 годзе ў Шылавіцкай воласці Слонімскага павета.
З 1921 года ў складзе Польшчы.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Быценскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 4 кастрычніка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 10 вяскоўцаў. У верасня 1943 года гітлераўскія карнікі спалілі вёску і загубілі 162 жыхароў. Ахвяры фашызму увекавечаны ў мемарыяльным комплексе «Хатынь». Пасля вайны вёска адноўлена.
BMW X2
BMW X2 (завадскі індэкс F39) — гэта кампактны купэ-красовер кампаніі BMW.
Гісторыя
Прататып прадстаўлены ў 2016 годзе на Парыжскім аўтасалоне. Серыйны аўтамабіль дэбютаваў восенню 2017 года. Вытворчасць вядзецца на тым жа заводзе BMW у нямецкім Рэгенсбургу, дзе таксама выпускаюць мадэль X1.
'''BMW Concept X2. Парыжскі аўтасалон, 2016 год'''
Апісанне
У аснову аўтамабіля ўзята модульная платформа UKL2 з папярочным размяшчэннем рухавіка. Спераду тут усталяваныя стойкі McPherson, у падвесцы спалучаюцца сталь і алюміній, а ззаду ўсталяваная сталевая шматрычагавая падвеска з разнесенымі спружынамі і амартызатарамі.
Аўтамабіль мае пастаянны поўны прывад (xDrive) з муфтай падключэння задняй восі, трох- і чатырохцыліндравыя бензінавыя і дызельныя маторы магутнасцю 116—231 к.с. Топавая версія M25i будзе абсталявана 300-моцным турбаматорам.
Бышкіў
Бышкіў (Би́шків) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Бышкіўскага сельсавета.
Вэлыкы Дыўлын
Вэлыкы Дыўлын (Вели́кий Дивлин) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лугынскай пасялковай грамады.
Нячанг
Нячанг (Nha Trang) — горад у В’етнаме, сталіца правінцыі Кханьхоа. Размешчаны на беразе мора, за 20 км ад узбярэжжа, за 1250 км на поўдзень ад Ханоя. За 30 кіламетраў на ўсход ад Нячанга знаходзіцца Аэрапорт Камрань.
Аляксей Міхайлавіч (вялікі князь)
Аляксей Міхайлавіч, шосты сын вялікага князя Міхаіла Мікалаевіча, унук Мікалая I, нарадзіўся ў Тыфлісе 28 снежня 1875 года. Памёр у Сан-Рэма 2 сакавіка 1895 года.
IC 4637
IC 4637 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Скарпіён.
Гердэке
Гердэке (Herdecke) — горад у Германіі, размешчаны на тэрыторыі федэральнай зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Ён размешчаны на поўдзень ад Дортмунда ў Рурскай вобласці. Яго месцазнаходжанне паміж двума вадасховішчамі Генгштайзее і Гаркартзее дало яму мянушку «Горад паміж Рурскіх азёр».
Горад размешчаны ў раёне Рэгіянальнай паласы Рура (RVR). Два возера, а таксама лясы на ўзвышшах Ардэй робяць горад прывабным для турыстаў. Гістарычны цэнтр з мноствам фахверкавых дамоў і чыгуначным віядукам вышынёй 30 метраў праз Рурскую даліну — яшчэ дзве ягоныя адметнасці.
NGC 2038
NGC 2038 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC158) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баброіды
Баброіды (Бобро́їди) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышкіўскага сельсавета.
Слівавая пладажэрка
Слі́вавая пладажэрка (Grapholita funebrana) — матыль сямейства ліставёртак. Шкоднік слівы, абрыкоса, алычы, персіка, цёрну, рэдка вішні, чарэшні.
Апісанне
У матылька размах крылаў 13—15 мм. Пярэднія крылы карычнева-шэрыя з фіялетавым адценнем, заднія больш светлыя. Вусень ружовы з карычневай галавой, кукалка светла-карычневая. Вусені, якія перазімавалі, вясной акукліваюцца.
Арэал
Сустракаецца амаль усюды ў раёнах культывавання слівы. Жыве ў Еўропе, Малой Азіі, Паўночна-Заходняй Афрыцы, Кітаі, Японіі, Карэі, Украіне, Малдове, Закаўказзі, Казахстане, Сярэдняй Азіі, Заходняй Сібіры.
Асаблівасці біялогіі
Вылет матылькоў пачынаецца ў канцы мая. Масавая кладка яец назіраецца ў чэрвені, і ў хуткім часе адраджаюцца вусені летняга пакалення, якія ўгрызаюцца ў плод. Вусень, які ўкараняецца ў плод, пракладвае ход у яго мякаці да хвосціка, перагрызае сасудзістую сістэму і перапыняе прыток пажыўных рэчываў. Пры гэтым рост пладоў спыняецца, яны становяцца фіялетавымі і ападаюць. У асобныя гады пашкоджваюць да 100 % пладоў. У адным плодзе можа развівацца да 5 вусеняў.
Меры барацьбы
Перакопка глебы прыствольных кругоў, а таксама збіранне і знішчэнне пашкоджаных ападкаў; у пачатку жніўня майстраванне на ствол лоўчых паясоў для лову і знішчэння вусеняў; апрацоўка бітаксібацылінам (40—80 г на 10 л вады), не болей як 2 разы, першая — у пачатку адраджэння вусеня, другая — праз 7—8 дзён; пры значным размнажэнні шкодніка апрацоўка бензафасфатам (60 г на 10 л вады), не болей як 2 разы, з тэрмінам чакання 40 дзён.
Dendrobium sutiknoi
У культуры
У 2008 годзе выява архідэі была выкарыстана на паштовай марцы Тайланда.
Малы Дыўлын
Малы Дыўлын (Ма́лий Дивлин) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Слінныя залозы
Слі́нныя зало́зы, ротавыя залозы (gladulae salivales) — залозы ў ротавай поласці.
Слінныя залозы вылучаюць сліну. У чалавека, акрамя шматлікіх дробных слінных залоз у слізістай абалонцы языка, неба, шчок і вуснаў маецца тры пары буйных слінных залоз: калявушная, падсківічная і пад’язычная.
Акарыформныя кляшчы
Акарыформныя кляшчы (Acariformes) — надатрад павукападобных з падкласу кляшчоў (Acari). Налічваюць звыш 30 тысяч відаў. Для кляшчоў гэтага надатраду характэрны анамарфоз — дабудоўванне сегментаў у ходзе жыцця.
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Толкава)
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай — праваслаўны храм у вёсцы Толкава Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі.
Акарыформныя кляшчы
Будова шчацінак
У складзе куцікулы, якая пакрывае шчацінкі гэтых кляшчоў, прысутнічае пласт акцінахіціну (actionochitin), які выклікае падвойнае праменяпраламленне плоскапалярызаванага святла. Гэта прыкмета, а таксама наяўнасць трыхаботрый і некаторых іншых адчувальных шчацінак адрознівае прадстаўнікоў дадзенага надатраду ад іншых груп кляшчоў і паказвае на монафілію гэтай групы.
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Толкава)
Гісторыя
Пабудавана ў 1905 годзе з дрэва.
Архітэктура
Вырашана чатырохчасткавай падоўжана-восевай кампазіцыяй: прытвор-званіца, бабінец, малітоўная зала, апсіда. Над прытворам узведзена двух’ярусная васьмігранная званіца, завершаная шатром з макаўкай. Па цэнтры двухсхільнага даху малітоўнай залы ўзведзены цыбулепадобны купал.
Акарыформныя кляшчы
Класіфікацыя
Па новай класіфікацыі (2009, 2011), кладам і  нададзены ранг атрадаў, а былым атрадам і падатрадам — статус падатрадаў і інфраатрадаў адпаведна. Для параўнання прыводзіцца альтэрнатыўная класіфікацыя па дадзеных Дж. Халана (Joel Hallan).
Бучмы
Бучмы (Бу́чми) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышкіўскага сельсавета.
Усходнеафрыканскі час
Усходнеафрыка́нскі час (East Africa Time, EAT) — часавы пояс, што выкарыстоўваецца ў усходняй Афрыцы. Час супадае са усходнееўрапейскім летнім часам (UTC+3). Паколькі гэты пояс выкарыстоўваецца пераважна каля экватара, працягласць дня ў працягу года амаль не адрозніваецца і пераход на летні час не ажыццяўляецца.
Усходнеафрыканскі час выкарыстоўваецца ў наступных краінах:
Цыпрыян Каміль Норвід
Цыпрыян Каміль Норвід (Cyprian Kamil Norwid;, Ляскова-Глухы, каля Варшавы — , ) — польскі паэт, драматург, празаік, жывапісец, эсэіст, скульптар і філосаф.
Пераважную частку жыцця правёў за мяжой, пераважна ў Парыжу, дзе жыў бедна, з выпадковых заробкаў. Творчасць Норвіда, цяжкая да разумення яго сучаснікамі, была незапатрабавана да самай яго смерці.
Маладосць
1830 год і Лістападаўскае паўстанне Норвіды правялі ў Варшаве. Разам з братам Людвікам Цыпрыян вучыўся ў варшаўскай гімназіі, але кінуў навуку, не скончыўшы 5 класу, і паступіў у прыватную мастацкую школу. Браў прыватныя заняткі малюнку ў мастака Яна Клеменса Мінасовіча.
Падарожжы па Еўропе і першае наведванне Парыжу
У 1842 годзе Норвід легальна выехаў у Дрэздэн, афіцыйна — для ўдасканалення ў скульптурным мастацтве, і застаўся ў эміграцыі. Жыў у Венецыі і Фларэнцыі, у 1844 годзе пасяліўся ў Рыме. У Берліне наведваў лекцыі ва ўніверсітэце і сходы польскіх эмігрантаў. У 1846 годзе быў арыштаваны і высланы з Прусіі. Жыў у Бруселі, потым у Рыме, дзе пазнаёміўся з Адамам Міцкевічам і Зыгмунтам Красінскім.
У 1849—1852 гадах жыў у Парыжы, пазнаёміўся з Юльюшам Славацкім і Фрыдэрыкам Шапенам, таксама з Іванам Тургеневым і Аляксандрам Герцэнам. Жыў у галечы, пакутаваў ад неразумення крытыкамі і непаразуменняў з блізкімі людзьмі. Паступова губляў зрок і слых.
Эміграцыя ў ЗША
Пры садзейнічанні Уладзіслава Замойскага ў лістападзе 1852 года выехаў у ЗША. У 1853 годзе ўладкаваўся ў майстэрню графіка ў Нью-Ёрку. Калі даведаўся аб пачатку Крымскай вайны, вырашыў вярнуцца ў Еўропу.
Вяртанне да Парыжу
Вярнуўся ўлетку 1854 года ў Лондан, зарабляў на жыццё дэкаратыўна-прыкладным мастацтвам, дзякуючы гэтаму здолеў вярнуцца ў Парыж, дзе апублікаваў некалькі твораў. З лютага 1877 года жыў у польскім дабрачынным прытулку на ўскраіне Парыжу Іўры, дзе і памёр. Прах паэта быў перанесены ў агульную магілу невядомых польскіх вандроўнікаў на могілках Манмарансі.
Творчасць
Аўтар навел («Ad leones!» (1883), «Stygmat» (1883) і інш.), паэм, драм. Сярод лепшых твораў Норвіда — паэтычны цыкл «Vade-mecum» (1865—1866), філасофская паэма «A Dorio ad Phrygium» (1871), трагедыі «За кулісамі» (1865—1866), «Клеапатра і Цэзар» (Kleopatra i Cezar, 1870—1872), «Пярсцёнак велікасвецкай дамы» (Pierścień Wielkiej Damy, czyli Ex-machina Durejko, 1872), цыклы прозы «Czarne kwiaty» (1856), «Białe kwiaty» (1856) і «Milczenie».
Пры жыцці была апублікавана малая частка яго паэзіі і прозы (шмат са спадчыны згублена). Прызнанне атрымаў пасмяротна, галоўным чынам пасля таго, як польскі крытык Зянон Пшасмыцкі «адкрыў» яго ў 1904 годзе і пачаў публікаваць творы і артыкулы пра творчасць Норвіда. Норвіда сталі лічыць адным з буйнейшых польскіх паэтаў нароўні з Міцкевічам і Юльюшам Славацкім, ставілі вышэй за Зыгмунта Красінскага.
Поўны збор твораў выйшаў у адзінаццаці тамах (Варшава, 1971—1976).
Вэрбіўка (Корасценскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Белакаровіцкай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Мітраполія Маці Божай з цэнтрам у Маскве
Мітрапо́лія Ма́ці Бо́жай з цэ́нтрам у Маскве́ (Provincia ecclesiastica Moscoviensis Matris Dei) — царкоўная правінцыя (мітраполія) Рымска-Каталіцкай Царквы, межы якой геаграфічна амаль супадаюць з межамі Расійскай Федэрацыі (за выключэннем Крыма (уваходзіць у склад Адэска-Сімферопальскай дыяцэзіі Львоўскай мітраполіі), які быў de facto далучаны да Расіі ў 2014 годзе, што не было прызнана большасцю краін свету, а таксама за выключэннем паўднёвай часткі вострава Сахалін і ўсіх Курыльскіх астравоў: гэтыя тэрыторыі, прыналежнасць якіх аспрэчваецца Японіяй, уваходзяць у склад асобнай структуры — Паўднёва-Сахалінскай апостальскай прэфектуры). Складаецца з чатырох дыяцэзій: архідыяцэзіі Маці Божай з цэнтрам у Маскве і яе трох суфраганных дыяцэзій: Святога Іосіфа з цэнтрам у Іркуцку, Святога Клімента з цэнтрам у Саратаве і Праабражэнскай з цэнтрам у Новасібірску. Дыяцэзіяльны біскуп архідыяцэзіі Маці Божай з цэнтрам у Маскве адначасова з’яўляецца Мітрапалітам мітраполіі Маці Божай з цэнтрам у Маскве.
Гісторыя
Утворана Папам Янам Паўлам II 11 лютага 2002 года: чатыры апостальскія адміністратуры, што існавалі раней на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі, былі ўзнятыя да ўзроўню дыяцэзій, прычым апостальская адміністратура Поўначы Еўрапейскай Расіі стала архідыяцэзіяй Маці Божай з цэнтрам у Маскве. Менавіта архідыяцэзія Маці Божай з цэнтрам у Маскве, разам са сваімі трыма суфраганнымі дыяцэзіямі: Святога Іосіфа з цэнтрам у Іркуцку, Святога Клімента з цэнтрам у Саратаве і Праабражэнскай з цэнтрам у Новасібірску — і ўтварылі царкоўную правінцыю (мітраполію) Маці Божай з цэнтрам у Маскве. Тэрыторыя мітраполіі цалкам супадала з геаграфічнымі межамі Расійскай Федэрацыі на момант утварэння.