cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фока (візантыйскі імператар)
Біяграфія
Небяспека з боку Сасанідаў прымусіла Фоку заключыць з аварамі зневажальны мір, павялічыўшы кантрыбуцыю, якая плацілася ім, і накіраваць усе сілы на азіяцкі тэатр вайны. Гэта мера прывяла толькі да таго, што задунайскія варвары атрымалі свабодны доступ у імперыю ад Дуная да Пелапанеса; насельніцтва Балканскага паўвострава падверглася буйным зменам з-за іміграцыі славян, якія ў вялікіх колькасцях асядалі ў Далмацыі і Мёзіі. На Усходзе справы імперыі ішлі дрэнна. Лепшы з военачальнікаў, Нарзес, які раней выклікаў страх ў персаў, падняў у Эдэсе сцяг паўстання і шукаў саюза з Хасровам. Праўда, ілжывымі абяцаннямі ўдалося схіліць Нарзеса да здачы (ён быў здрадліва пакараны смерцю), але разладжаная, дэмаралізаваная, і абезгалоўленая візантыйская армія стала прайграваць адну бітву за другой.
У 606 годзе пала крэпасць Дара; тая ж доля спасцігла Аміду і Эдэсу. Выцесніўшы грэкаў з Месапатаміі, Хасроў II Парвіз, шахіншах Ірана, пракраўся ў Малую Азію, аддаў яе спусташэнню і дайшоў да Халкідона (609). Тая ж доля спасцігла Фінікію і Палесціну. Насельніцтва ўсходніх правінцый, частка якога знаходзілася пад прыгнётам рэлігійных праследаванняў, не пярэчыла нашэсцю персаў. Гэтак жа дрэнна ішлі справы рамеяў у Іспаніі і Італіі.
Характэрна для палітыкі папства, што такі высокамаральны чалавек, як Папа Рыгор Вялікі, вітаў узыходжанне лютага Фокі як вызваленне народа ад тырана Маўрыкія; ён выражаў радасць, што «міласцівы і набожны цар дасягнуў прастола»; «ды ўсцешацца нябёсы, ды ўзрадуецца зямля» і г.д. — вось у якіх словах звяртаўся строгі аскет, намеснік Петра, да забойцы Маўрыкія. Гэта тлумачыцца тым, што папярэднік Фокі, Маўрыкій, падтрымаў канстанцінопальскага патрыярха Іаана Посніка (582—595), які прыняў насуперак пратэстам Папы тытул «сусветнага» (οίκουμενικός), а Фока вырашыў не сварыцца з Рымам і адмяніў гэты тытул.
Бедствы, якія абрынуліся на імперыю пасля забойства Маўрыкія, былі выгодныя для папства, якое бескантрольна магло падрыхтоўваць распаўсюджванне сваёй свецкай улады на Сярэднюю Італію. Незадавальненне супраць ўлады, якая выклікала агіду, у сталіцы стрымлівалася крывавымі мерамі Фокі; але састарэлы афрыканскі экзарх Іраклій Старэйшы адкрыта абурыўся, спыніў выплату даходаў у казну і стаў рыхтавацца да барацьбы. Нарэшце, сенат і нават зяць Фокі, таленавіты палкаводзец Прыск, уступілі ў зносіны з Іракліем, які адправіў сухапутную войска пад правадырствам Нікіты і флот пад камандваннем свайго сына, Іраклія, будучага імператара. У той час як Нікіта ішоў праз Егіпет, сын экзарха ўвайшоў у пачатку кастрычніка 610 года ў воды Басфора. Баязлівы Фока не аказаў супраціўлення і быў разадраны народам; разам з ім загінулі і яго набліжаныя.
Жорж-П’ер Сёра
Жорж-П'ер Сёра (Georges Seurat,, Парыж — , Парыж) — французскі мастак-постімпрэсіяніст, заснавальнік неаімпрэсіянізму, стваральнік метаду жывапісу пад назвай «дывізіянізм», або «пуантылізм».
Біяграфія
Жорж Сёра нарадзіўся 2 снежня 1859 года ў Парыжы ў багатай сям'і. Яго бацька, Антуан-Крызастам Сёра, быў юрыстам і выхадцам Шампані; маці, Эрнесцін Феўр, была парыжанкай. Наведваў. Затым служыў у арміі ў Брэсце. У 1880 г. вярнуўся ў Парыж. У пошуку свайго стылю ў мастацтве вынайшаў так званы пуантылізм — мастацкі прыём перадачы адценняў і колеру з дапамогай асобных каляровых кропак. Прыём выкарыстоўваецца ў разліку на аптычны эфект зліцця дробных дэталяў пры разглядванні малюнка на адлегласці.
Воступ (Мастоўскі раён)
Во́ступ (, Оступ) — хутар у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Жорж-П’ер Сёра
Біяграфія
Жорж Сёра спачатку вывучаў мастацтва з Джасцінам Лекуінам, скульптарам. Пасля вяртання ў Парыж працаваў у студыі разам з двума сябрамі студэнцкага перыяду, а затым уладкаваў уласную майстэрню. Сёра, як і яго сябар — мастак Сіньяк, імкнуўся да строга навуковага метаду дывізіянізму (тэорыі раскладання колераў). На электроннай аналогіі гэтага метаду грунтуецца праца растравага дысплея. На працягу наступных двух гадоў асвойваў мастацтва чорна-белага малюнка. У 1883 годзе Сёра стварае сваю першую выдатную працу — вялізнае маляўнічае палатно «».
У пэўны перыяд Сёра жыве з мадэллю Мадэлін Наблох, якую ён паказвае ў працы «».
Сёра памёр у Парыжы 29 сакавіка 1891 года. Прычына смерці Сёра сумніўная і была прыпісаная форме менінгіту, пнеўманіі, інфекцыйнаму эндакардыту, і/або (найбольш верагодна) дыфтэрыі. Яго сын памёр два тыдні праз ад той жа хваробы. Пахаваны Жорж-П'ер Сера на могілках Пер-Лашэз.
1863 год у гісторыі метрапалітэна
10 студзеня адкрытая першая ў свеце сістэма падземнага грамадскага пасажырскага транспарту — Лонданскі метрапалітэн
Опса (аграгарадок)
Опса — аграгарадок (раней вёска) у складзе Опсаўскага сельсавета Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі — цэнтр сельсавета, на беразе возера Опса. За 18 км на поўдзень ад Браслава на шашы Браслаў — Паставы.
Назва
Назва Опса балцкага паходжання, ад аднайменнага возера Опса, на якім паселішча паўстала.
Азёрная назва звязаная з латышскім apse «асіна», прускім abse, таксама з фанетычна трохі далейшым літоўскім apušė, epušė «асіна». Далей да індаеўрапейскага apsā «асіна». Мяркуецца, што назва Опса — моўная спадчына балцкага племя селаў, што насялялі левабярэжжа Дзвіны.
Таго ж паходжання латышскія «асінавыя» водныя назвы Apsa, Apse, Apšas, літоўскія Apsingė, Apsuona, Apšė, Apušė.
Паблізу ад «асінавай» Опсы — два «бярозавыя» азёры Бяржонка (адно ў бок Браслава каля возера Пагошча, другое ў накірунку на Шаркаўшчыну каля возера Багданаўскага), ад літоўскага beržas «бяроза».
Гісторыя
Упершыню згадваецца 7 жніўня 1500 года, калі вялікі князь Аляксандр Ягелончык перадаў двор Опсу з «волосткою Опскою» у часовае карыстанне Глазыне, аднаму са смаленскіх князёў. Опса з’яўлялася вялікакняскім уладаннем, цэнтрам воласці, падпарадкаванай браслаўскаму дзяржаўцы. Назва мае балцкае паходжанне ў сэнсавым значэнні — ўзбярэжжа. Паводле позняга падання назва звязана з магілай любімага пса мясцовага пана.
У канцы XVI стагоддзя Опса — цэнтр нягродавага староства. Старостамі-дзяржаўцамі былі А. Марштын, Ю. Осцік, Я. Розен, Т. Дусяцкі-Рудаміна, Зяновіч, Цеханавецкія. У 1676 годзе будуецца драўляны касцёл (філіяльны браслаўскай парафіі). Адзін з опсаўскіх старостаў — Ян Цеханавецкі, які жыў у XVIII стагоддзі, ажаніўся з мясцовай прыгажуняй Ядвігай, дачкой Юзафа Струцінскага. Неўзабаве паміж Цеханавецкімі і Струцінскімі адбыўся канфлікт, які стаў шырока вядомы ў Рэчы Паспалітай. У 1764 годзе Ян Цеханавецкі быў забіты ў Опсе. Яго жонка пэўны час была каханкай караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Па просьбе караля з ёй ажаніўся граф Мікалай Мануцы, які стаў уладальнікам Опсаўскага староства. Паводле інвентара 1779 года ў склад староства ўваходзілі Угорскае, Купчэльскае, Петкунішскае, Далёкаўскае і Заборніцкае войтаўствы. Налічваліся 357 дымоў, 62 валокі аседлых, 775 коней, 131 вол. Гадавы даход складаў 43641 злоты. «Мястэчка Опса на Слабадзе» мела 9 дымоў, 1,7 валокі зямлі, 2 валы, 18 коней. Названы прозвішчы гаспадароў: Мілінта, Ясюлевіч, Белюн, Кульпа і інш. Побач з мястэчкам знаходзіліся панскі двор, касцёл, карчма, вадзяны млын. У 1790 годзе ў мястэчку 19 дымоў, 120—130 жыхароў.
У маі 1794 года каля мястэчка адбылася сутычка паміж паўстанцамі і расійскімі часцямі. З боку паўстанцаў у баі ўдзельнічала каля 300 чалавек, яны пацярпелі паражэнне, 57 чалавек былі забіты, 60 трапілі ў палон. З канца XVIII стагоддзя існавала самастойная каталіцкая парафія (62 паселішчы), мелася парафіяльная школа (1781 год — 21 вучань, у тым ліку 6 шляхціцаў, 10 мяшчан, 5 сялян, 1782 год — 22 вучні, у тым ліку 2 шляхціцы, 4 мяшчан, 16 сялян). У вайну 1812 года, 6 ліпеня ў Опсе знаходзілася галоўная кватэра Барклая дэ Толі, 11 ліпеня — галоўная кватэра I. Мюрата. 3 1829 года Опса — уладанне Плятэраў. У 1829 годзе адбыўся вялікі пажар, які знішчыў палову мястэчка. У сярэдзіне XIX стагоддзя Опса — мястэчка, цэнтр воласці Новааляксандраўскага павета, 11 дамоў, 163 жыхары (1859), касцёл, млын-вятрак. У склад воласці ўваходзіла 71 вёска, налічвалася 2378 сялян. У 1866 годзе заснавана сельскае вучылішча, якое валодала 1205 сажнямі зямлі. У пачатку XX стагоддзя 415 жыхароў, у маёнтку — 55 жыхароў, народнае вучылішча, касцёл, пазыкова-ашчаднае таварыства. У 1909 годзе — 467 жыхароў. У 1903 годзе пабудаваны мураваны палац Плятэраў.
У 1995 годзе — 246 дамоў, 605 жыхароў. Цэнтр сельсавета, сядзіба калгаса імя Заслонава.
Існуе шэраг легенд і паданняў, звязаных з маёнткам і паркам, касцёлам.
Гаспадарка
Маюцца школа, школа-інтэрнат, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, сталовая, магазіны, бальніца, аддзяленне сувязі, прадпрыемствы бытавога абслугоўвання.
Мадэст Васілевіч Іваноў
Мадэст Васілевіч Іваноў (30 сакавіка 1875, Гатчына —, ) — рускі марскі афіцэр, удзельнік руска-японскай і Першай сусветнай войнаў, савецкі ваенна-марскі дзеяч, контр-адмірал.
21 лістапада 1917 года на Першым Усерасійскім з’ездзе маракоў ваеннага флоту, у рабоце якога прымаў удзел У. І. Ленін, быў узведзены ў контр-адміралы, стаўшы, такім чынам, першым савецкім адміралам.
Пасля рэвалюцыі служыў у РСЧФ. Быў начальнікам марскі інспекцыі ВЧК, Пагранічнай флатыліі АГПУ (1924).
Пасля 1925 г. працаваў у гандлёвым флоце, капітан далёкага плавання. Капітан параходаў «Міхаіл Томскі» (1925—1927), «Камянец-Падольск» (1927—1928; 1936—1937), «Чырвонагвардзеец» (1933), «Камілес» (1935—1936), «Варашылаў» (1936), «Анатоль Сяроў» (1938—1939), танкера-цеплахода «Савецкая нафта» (1929), цеплахода-лесавоза «Севзаплес» (1937).
Памёр у блакадным Ленінградзе ў 1942 годзе, пахаваны ў брацкай магіле на Піскароўскіх могілках.
Сойм
Сойм, сейм — назва заканадаўчых органаў у Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай, Карпацкай Украіне (1939), Польшчы (1945—1990), Літве і Латвіі (пасля 1920 г.); ніжняя палата парламента ў Польшчы ў 1921—1939 і пасля 1990 г. у Аўстра-Венгрыі існавалі краявыя Соймы Галіччыны і Букавіны.
Рэч Паспалітая
Пасля Люблінскай уніі (1569) сойм Вялікага Княства і сойм Польскага Каралеўства аб'ядналіся ў агульны сойм усёй Рэчы Паспалітай. Гэта быў вышэйшы заканадаўчы орган, які складаўся з караля, Сената і Палаты паслоў (яна мела вырашальны ўплыў), абраных шляхтай на сейміках. На сойме быў прыняты прынцып аднадумнасці, даведзены з часам да права аднаго пасла сарваць сваёй нязгодай (liberum veto) усякія справы сойма, прывёў у 18 ст. да паралічу дзяржавы. Звычайна сойм збіраўся раз на 2 гады на змену ў Варшаве (двойчы) і Гродна (адзін раз). Акрамя таго існавалі яшчэ надзвычайныя (экстраардынарныя) соймы: канвакацыйны (падчас безкаралеўя), элекцыйны для выбараў караля і каранацыйная (у Кракаве).
Аўстрыйская імперыя
З уводзінамі аўтаноміі ў адзінкавых краях Аўстрыі, з 1861 г. да 1918 дзейнічалі краявыя соймы ў Галіччыне і ў Букавіне; да іх дзейнасці ставіліся справы адукацыі, сельскай гаспадаркі і інш., якія ім перадаў венскі парламент. Удзел украінскіх паслоў у краявых соймах быў абмежаваны.
10-я армія
Назву Дзяся́тая а́рмія мелі:
Хрысіп
Хрысіп Солскі (каля 280 да н.э. — 205 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф. Галава школы стоікаў пасля Клеанфа.
Сын Апалонія, паходзіў з Солаў (Кілікія). Верагоднай выявай з'яўляецца мармуровая статуя ў зборах Луўра, дапрацаваная А. Мільхоферам (1893) дзеля большай партрэтнай верагоднасці. .
Іаан IV Поснік
Іаан IV Поснік (памёр у 595) — Канстанцінопальскі патрыярх у 582—595 гг. Шануецца як святы у ліку свяціцеляў, памяць у Праваслаўнай царкве 30 жніўня і 2 верасня (па юліянскім календары), у Каталіцкай царкве 2 верасня.
Сын бедных бацькоў; хацеў займацца якім-небудзь рамяством і не атрымаў школьнай адукацыі, але, пад уплывам аднаго манаха, стаў строгім аскетам-поснікам і быў пасвечаны ў дыяканы. Абраны ў патрыярхі, ён жадаў было выратавацца ад гэтага сану ўцёкамі, але быў утрыманы. Адрозніваўся асаблівай любоўю да бедных і сам заставаўся ўсё жыццё бедняком. Яго называлі умяшчальняй дабрадзейнасцей.
Іаан Поснік першым стаў ужываць у дачыненні да сваёй кафедры назву «Усяленскі Патрыярхат», чым выклікаў рэзкую крытыку з боку Папы Рымскага Св. Рыгора I Вялікага (Рыгора Дваяслова), які ў процівагу яму прыняў тытул «Раб Рабоў Божых» («servus servorum Dei»), які захоўваецца за Папамі дагэтуль.
NGC 2160
NGC 2160 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC61) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4736
IC 4736 — галактыка тыпу SBd ў сузор’і Паўлін.
Хілон
Хілон Спартанскі (жыў у 1-й палове 6 ст. да н.э.) - старажытнагрэчаскі дзяржаўны дзеяч, адзін з «Сямі мудрацоў». Быў сынам Дамагета і паходзіў з Спарты.
Вядомы рэфармаваннем дзяржаўнага ладу, уведзенага Лікургам і выказваннем «Спазнай самога сябе». Знешнасць яго невядомая, выявы на мазаіцы з Баальбека і партрэт з Кёльна, відавочна, неверагодныя. .
Спіс універсітэтаў штата Фларыда
У штаце Фларыда (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты свецкай і рэлігійнай скіраванасці.
NGC 2161
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паўль Хіндэміт
Паўль Хіндэміт (Paul Hindemith;, Ханау — , Франкфурт-на-Майне) — нямецкі , , , музычны тэарэтык; вядучы прадстаўнік нямецкага неакласіцызму.
Вучыўся ў кансерваторыі г. Франкфурт-на-Майне. З 1915 года 2-і скрыпач квартэта А. Рэбнера, у 1921-29 гадах альтыст струннага квартэта Л. Амара — П. Хіндэміта. З 1927 года прафесар Вышэйшай музычнай школы ў Берліне. З 1938 года працаваў у Швейцарыі і ЗША. Творы Хіндэміта вылучаюцца гармоніяй, стрыманасцю пачуццяў, у шматлікіх з іх уздымаў грамадскія і філасофскія праблемы. Звяртаўся да бытавой аматарскай музыкі. Сярод твораў: оперы, у тым ліку «Навіны дня» (пастаноўка 1929, 2-я рэдакцыя 1954), «Мастак Матыс» (пастаноўка 1938), «Гармонія свету» (пастаноўка 1957); балеты; 6 сімфоній (1930-58); канцэрты; камерна-інструментальныя ансамблі, у тым ліку творы для фартэпіяна; харавыя творы; музыка для аматарскіх аркестраў, ансамбляў. Аўтар кніг «Кіраўніцтва па кампазіцыі» (т. 1-3, 1937-70), падручнікаў па тэорыі музыкі і гармоніі.
Болдзін
Болдзін — прозвішча
Сцяг Жыткавічаў
Сцяг Жыткавічаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Жыткавічы Гомельскай вобласці. Заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 верасня 2011 года № 433 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры Рэспублікі Беларусь 30 верасня 2011 года № Б-204.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога — выява герба горада Жыткавічы і Жыткавіцкага раёна.
Рашэнне аб зацвярджэнні сцяга горада Жыткавічы і Жыткавіцкага раёна ад 9 жніўня 2010 года № 1003. Аўтар флага і мастак — В. А. Ляхор. .
10-я армія (Расійская імперыя)
10-я а́рмія — агульнавайсковае аператыўнае фарміраванне (аб'яднанне, палявая армія) рускай арміі, узброеных сіл Расіі імперскага перыяду падчас Вялікай вайны.
Скарочанае найменне — 10 А ці 10 ПА.
Гісторыя
Палявое ўпраўленне 10 ПА ўтворана ў жніўні 1914 года. На канец 1917 года штаб арміі размяшчаўся ў Маладзечне. Ліквідавана ў пачатку 1918 года. У перыяд Першай сусветнай вайны армія змагалася ў складзе Паўночна-Заходняга фронту. Удзельнічала ў Жнівеньскіх баях (12 — 30 верасня 1914 года). 15 верасня III армейскі корпус арміі захапіў горад Аўгустаў і выйшаў у тыл нямецкіх войскаў, прымусіўшы іх да адступлення.
Камандуючы арміяй В. Я. Флуг так ахарактарызаваў вынікі бітвы: 1) адбіцце суперніка ад Нёмана і прымус яго да паспешлівага адыходу; 2) дэблакада Асаўца; 3) авалоданне Аўгустовым і нанясенне моцнаму заслону немцаў паражэння ў жнівеньскіх лясах; 4) ачышчэнне ад праціўніка амаль усёй нашай тэрыторыі на захад ад сярэдняга цячэння Нёмана; 5) уварванне войскаў 10-й арміі ў Усходнюю Прусію з авалоданнем гг. Лыкам і Бялай; 6) пазбаўленне праціўніка ініцыятывы і магчымасці: а) распачаць штосьці супраць тылу нашых армій, якія дзейнічаюць на Вісле; б) узмацняць за кошт пакінутых у Усходняй Прусіі войскаў сваю армію, прызначаную для нанясення галоўнага ўдару ў Польшчы. Па словах камандуючага, за ўсю аперацыю рускія страцілі «да 20 000 чалавек забітымі, параненымі і без вестак прапаўшымі», а «страты немцаў былі не менш нашых».
Аб’яднанне рускіх войскаў удзельнічала ў аперацыях: у абарончых баях:
Склад
Палявое ўпраўленне 10 ПА ўтворана ў жніўні 1914 года. На канец 1917 года штаб арміі размяшчаўся ў Маладзечне. Ліквідаваны ў пачатку 1918 года. На канец 1917 года 10 А мела ў сваім складзе:
Эстляндыя
Напачатку XIII стагоддзя была заваявана нямецкімі і дацкімі рыцарамі; у 1346—1561 уваходзіла ва ўладанні Біскупства Эзэль-Вік, пасля распаду Лівонскай канфедэрацыі ў складзе Швецыі, у 1710 годзе была заваявана рускімі. З 1783 — Эстляндская губерня.
У сучаснай Эстоніі Эстляндыяй лічацца прыблізна тэрыторыі паветаў Хар’юмаа, Рапламаа, Ярвамаа, Ляэнемаа, Іда-Вірумаа, Ляэнэ-Вірумаа і Хіюмаа.
У розны гістарычны час тэрмін Eistland выкарыстоўваўся ў дачыненні да:
Касцёл Святога Францыска Ксаверыя і Анёлаў-Ахоўнікаў і калегіум езуітаў (Магілёў)
У склад комплексу ўваходзілі мураваныя касцёл і калегіум, за якімі ўздоўж Шклоўскай вуліцы размяшчаўся двор, абкружаны мураваным будынкам школы і гаспадарчымі збудаваннямі. У глыбіні двара знаходзіўся кляштарны сад.
Гісторыя
У 1678 года (паводле іншых звестак — у 1673) смаленскі канонік і магілёўскі пробашч Я. Здановіч заснаваў езуіцкую рэзідэнцую, якая адкрылася ў 1680 годзе. З 1682 года пачала дзейнічаць найніжэйшая школа (у 1732—1738 для яе збудавалі мураванае памяшканне). Каля 1684 года з’явілася музычная бурса і канвікт (інтэрнат), з канца XVII ст. дзейнічаў тэатр.
У 1684 годзе збудавалі мураваную капліцу Святога Францыска Ксаверыя і Анёлаў-Ахоўнікаў, а ў 1686 годзе (паводле іншых звестак — у 1779) пачалося ўзвядзенне мураванага калегіума. Імёны яго архітэктараў-езуітаў: Я. Алендскі, прафесар матэматыкі і архітэктуры В. Абрампольскі і інш.
Пасля здушэння вызваленчага паўстання — у 1833 годзе гвалтоўна перарабілі касцёл у Васкрасенскую царкву Маскоўскага патрыярхату. У 1848 годзе над дахам будынка ўзвялі несапраўдны шматгранны барабан, які даволі ўдала паўтараў завяршэнні вежаў і ўзбагачваў сілуэт святыні. 16 красавіка 1929 года гарадскім саветам Магілёва прынята рашэнне аб канфіскацыі ад групы веруючых Васкрасенскай царквы і перадачы яе Магпрамсаюзу.
Пасля Другой Сусветнай вайне помнік архітэктуры зруйнавалі савецкія ўлады (існуе хібнае меркаванне, што на яго месцы ў 1983 годзе збудавалі 9-павярховы жылы дом ).
Касцёл
Мураваны касцёл з’яўляўся творам архітэктуры стылю барока і меў блізкую архітэктоніку да Мінскага касцёла езуітаў. Гэта была 3-нефная базіліка з паўкруглай апсідай, да якой далучаліся трапецападобныя ў плане сакрысціі. Стылістыка галоўнага фасада адпавядала пераходнаму этапу ад сталага да позняга барока: ордарная пластыка адначасова насычаная і строгая. Ён завяршаўся дзвюма вежамі (1-ярусныя чацверыкі ) з шмат’яруснымі барочнымі купаламі маляўнічага абрысу. Франтальны фасад дэкаравала ордарная пластыка: слаёныя пілястры, выгнутыя карнізы.
Меў цыліндрычныя скляпенні з распалубкамі на папружных арках. Інтэр’ер упрыгожвалі карынфскія пілястры, сцены і скляпенні — роспіс.
Калегіум
Будынак калегіума далучаўся да касцёла тарцовай сцяной і ўяўляў 2-павярховы прамавугольны ў плане аб’ём. Гладкія сцены праразалі прамавугольныя аконныя праёмы.
У наш час на падмурках калегіума стаіць будынак Магілёўскага музея этнаграфіі. Унутраная сцяна, якая выходзіць у двор музея, з’яўляецца аўтэнтычнай сцяной XVIII ст., колішняй часткай езуіцкага калегіума.
Аранчыцы
Ара́нчыцы (, Оранчицы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета. За 12 кіламетраў на поўнач ад Пружан, 75 кіламетраў ад Брэста. Чыгуначная станцыя на лініі Мінск-Брэст.
Этымалогія назвы
Паводле пружанскай гісторыка і краязнаўцы Веры Церахавай, назва вёскі паходзіць ад роду Аранскіх, якія пасяліліся тут у XVI стагоддзі, а іхняё найменне ў сваё чаргу паходзіць ад роду дзейнасці, якім яны займаліся — «араць».
Гісторыя
Падчас караля Жыгімонта Аўгуста Аранскія залажылі тут маёнтак і ў 1560 годзе збудавалі драўляны палац на цагляным падмурку. Па ймю ўласнікаў мясцовасць атрымала назву Аранчыцы. Пазней маёнтак перайшоў да Іжыцкіх, а пасля ў якасці пасагу дастаўся Ігнацыю Ляжэнскаму, афіцэру паўстання Касцюшкі. Яго партрэт у мундзіры паручніка пешай літоўскай гвардыі вісеў у Аранчыцах да 1939 года.
У 1906 годзе адбылося хваляванне сялян Аранчыцаў і вакольных вёсак, жорстка здушанае ўладамі, 20 чалавек кінутыя ў турму.
У верасні-кастрычніку 1939 года бальшавікі знішчылі сядзібу Ляжэнскіх. Магіла Юзафы Ляжэнскай (з Дэрамераў) знаходзіцца на каталіцкіх могілках у Пружане. З 15 студзеня 1940 вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці.
У 1940 годзе з чыгуначнай станцыі Аранчыцы адбываліся дэпартацыі насельніцтва далучанай Заходняе Беларусі ў Архангельскую і Кустанайскую вобласці РСФСР.
Паводле перапісу 1959 года ў вёсцы 645 жыхароў; у 1970 годзе — 682 жыхары, 215 двароў; у 2003—900 жыхароў, 375 двароў.
Смірноў
Смірноў (ж.р.Смірнова) — прозвішча.
Аранчыцы
Гісторыя
У 1987 годзе да Аранчыц далучана вёска Ліновачка.
Транспарт
Чыгуначная станцыя Аранчыцы на лініі Брэст — Баранавічы.
Аўтамабільныя дарогі Аранчыцы — Бакуны — Вінец і  Аранчыцы — Млынок.
Акт аб пераходзе ў спадчыну прастола (Вялікабрытанія)
Поўная назва — «Акт аб далейшым абмежаванні ўлады манарха і найлепшай абароне правоў і свабод падданых», Акт называюць таксама «Біль…» ці «Закон аб пераходзе ў спадчыну прастола ў Англіі». Гэта адна з частак брытанскай Канстытуцыі — нароўні з Хабеас корпус актам і Білем аб правах 1689 года.
Гістарычны кантэкст
Акт быў прыняты ў часы кіравання караля-пратэстанта Вільгельма III Аранскага, непасрэднай пераемніцай якога была яго швагерка Ганна. Усе дзеці Ганны памерлі ў маленстве ці ў дзяцінстве, апошні, 11-гадовы герцаг Глостэрскі, сканаў у 1700 годзе. Гэта смерць ставіла непазбежнае пытанне аб далейшым пераходзе прастола ў спадчыну, паколькі ўсе найбліжэйшыя сваякі дому Сцюартаў былі каталікамі. Грамадская думка ў Англіі і Шатландыі была катэгарычна супраць заняцця прастола каталікамі: гэта магло прывесці да ліквідацыі заваяванняў Славутыя рэвалюцыі 1688 года, тым больш што найбліжэйшым прэтэндэнтам быў адзінакроўны брат Ганны — сын выгнанага ў Францыю Славутай рэвалюцыяй Якава II. Ва ўмовах Вайны за іспанскую спадчыну прэтэндэнт «Якаў III», які жыў у Францыі, знаходзіўся ў лагеры ворагаў Англіі і карыстаўся падтрымкай Людовіка XIV.
Правілы пераходу ў спадчыну прастола
Паводле Акта манархам у Англіі (а затым, з 1707, і ў Вялікабрытаніі) магла быць толькі асоба, якая знаходзілася ў еўхарыстычных зносінах з Англіканскай Царквой. Ад пераходу ў спадчыну прастола адхіляліся:
Згодна з Актам пасля будучай каралевы Ганны ад прастола былі паслядоўна адхілены:
Паводле Акта пераемніцай Ганны была прызначана яе стрыечная цётка — самая малодшая дачка Лізаветы Пфальцкай — Сафія Гановерская, удава пратэстанцкага гановерскага курфюрста Эрнста Аўгуста. Але Сафія памерла за месяц з невялікім да Ганны, і на брытанскі прастол уступіў яе сын, гановерскі курфюрст Георг I. Такім чынам, Вялікабрытанія ўвайшла ў асабістую унію з Гановерам пад уладай Гановерскай дынастыі (Вельфаў).
Іншыя прававыя палажэнні
Апроч вызначэння парадку пераходу ў спадчыну прастола ў Акце было замацавана, што па каралеўскім памілаванні нельга прыпыняць судаводства па ўзбуджаным палатай абшчын абвінавачанні, а ў судовай сістэме была абвешчана нязменнасць суддзяў (немагчымасць іх зняцця са сваёй пасады па распараджэнні манарха; зняцце з пасады суддзі, які здзейсніў правіннасць, стала магчымай толькі па рашэнні абедзвюх палат парламента).
Перагляд Акта аб пераходзе ў спадчыну прастола
Нягледзячы на ўзрослую на хвалі ліберальных настрояў апазіцыю з боку каталіцкай царквы, якая лічыць Акт абразай каталікоў і ўшчамленнем сваіх правоў, Акт аб пераходзе ў спадчыну прастола працягвае дзейнічаць і цяпер.
NGC 2162
NGC 2162 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC47) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Авес
Востраў Авес (Isla de Aves, літаральна «Птушыны востраў») — востраў у Карыбскім моры. Належыць да дзяржавы Венесуэла. З-за тайфунаў часта мяняе знешні выгляд і губляе тэрыторыю сушы. Прыкладная сучасная плошча — 3,75 га. На востраве размешчана навуковая і ваенная база, але сталага насельніцтва няма.
Прырода і геаграфія
Востраў Авес мае каралавае паходжанне, акружаны рыфам. У даўжыню дасягае 540 м. Найбольшая шырыня — каля 22 м. Вышыня сушы — каля 3 м. Сталых крыніц пітной вады няма.
Клімат трапічны вільготны. Найбольш дажджлівыя месяцы — чэрвень, жнівень і кастрычнік. Найбольш сухі месяц — сакавік.
Большая частка паверхні пясчаная, але ў паўночнай частцы вылучаецца травяністая прагаліна. Фаўна прадстаўлена марскімі птушкамі і чарапахамі. На востраве рэгулярна праводзяцца даследаванні марской вады. Лічыцца адным з найбольш важных месц для размнажэння чарапах.
Тэрытарыяльныя спрэчкі
У 1854 г. амерыканцы выявілі вялікае радовішча гуана і пачалі яго здабычу, што прывяло да пратэстаў адначасова Нідэрландаў і Венесуэлы, якая лічылася спадчынніцай Іспаніі на Малых Антыльскіх астравах. Галандцы накіравалі да вострава ваенны карабель і спынілі незаконную здабычу. Спрэчка паміж Нідэрландамі і Венесуэлай была перададзена на суд каралеве Іспаніі, якая вырашыла яго на карысць Венесуэлы (1865 г.). Але афіцыйнае далучэнне да гэтай дзяржавы адбылося толькі ў 1895 г. У 1878—1912 гг. амерыканцы працягвалі здабычу, пакуль запасы гуана не былі вычарпаны.
Венесуэла здолела ўсталяваць эфектыўны кантроль над востравам толькі ў 1950 г. У 1978 г. пачала працу навуковая станцыя імя Сімона Балівара. У 1980 г. былі дасягнуты пагадненні аб згодзе на прыналежнасць вострава да Венесуэлы з ЗША і Францыяй. У 1988 г. з гэтым пагадзіўся прэм’ер-міністр Дамінікі.
У цяперашні час ніводная краіна не аспрэчвае правы Венесуэлы на востраў, аднак аспрэчваецца 200-мільная эканамічная зона.
IC 4737
IC 4737 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гільём Святы
Святы Гільём, Гільём д'Ара́нж, Гільём з Тулу́зы (Guillaume d'Orange, 750 — гг.) — франкскі ваенны і палітычны дзеяч, герой французскага сярэдневяковага эпасу, святы Рымска-каталіцкай царквы. Дзень шанавання — 28 мая.
Гільём быў стрыечным братам Карла Вялікага. У 790 г. атрымаў тытул графа Тулузы. У 793 г. пацярпеў паражэнне ад пірэнейскіх мусульман пад Нарбонай, але не даў магчымасці ворагам прасоўвацца далей ў Франкскае каралеўства. У 801 г. удзельнічаў у паспяховай аблозе Барселоны.
У 784 г. заснаваў абацтва Аньян. У 806 г. стаў бенедыктынскім манахам і абатам гэтага кляштара. Памёр каля 812 г. Кананізаваны ў 1066 г.
У XI—XII стст. стаў героем эпічнага цыкла французскай паэзіі chansons de geste. Усяго вядома 20 твораў, прысвечаных Гільёму або яго набліжаным. У паэзіі трубадураў разглядаўся як прыклад добрага васала і рашучага рыцара, часам супрацьпастаўляўся Людовіку Святому.
Ігар Смірноў
Ігар Смірноў:
Сезон 2019 ФК Віцебск
У 2019 годзе футбольны клуб «Віцебск» прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Ігракі
Станам на снежань 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды 2 Раней — у арэндзе
Пакінулі клуб
17 снежня 2018 года брамнік каманды Андрэй Шчарбакоў загінуў у аўтакатастрофе.
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды
Яўген Яўгенавіч Бонч-Асмалоўскі
Біяграфія
Пасля заканчэння Смаленскага ўніверсітэта ў 1930 годзе працаваў галоўным урачом раённых бальніц Смаленскай вобласці. У 1940 годзе ўпершыню ва ўмовах Дзямідаўскай бальніцы выканаў аперацыю на сэрцы.
Выкладаў на кафедры ваенна-палявой хірургіі Мінскага медыцынскага інстытута. Галоўны хірург Беларускай ВА (1957—1965).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска (Беларусь), участак 26.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, 2 ордэнамі Чырвонай Зоркі і Айчыннай вайны II ступені, медалямі.
Сакы
Са́кі ці Са́кы (Саки, Саки, Сакъ) — горад у Крыме. Цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта. Насельніцтва 24 797 чал. (2018 год).
9 жніўня 2022 года на аэрадроме «Сакі» адбылася серыя выбухаў такой магутнасці, што за сотні метраў былі знішчаныя аўтамабілі, пашкоджаныя больш за 60 дамоў і каля 20 камерцыйных аб’ектаў, з’явіліся загінулыя і пацярпелыя. Была абвешчаная эвакуацыя насельніцтва з тэрыторыі вакол расійскай воінскай часці.
Аньян (Францыя)
Анья́н (Aniane, Aniana) — камуна на поўдні Францыі ў дэпартаменце Эро. Плошча — 30,34 км². Насельніцтва (2010 г.) — 2773 чал.
Мастоўскі сельсавет
Масто́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Масты Правыя.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мастоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Масты 2-я. У склад сельсавета ўвайшлі 11 вёсак (4735 жыхароў). З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Занёманскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Шчучынскага раёна. У 1978 годзе ў склад сельсавета з Зарудаўеўскага сельсавета перададзена вёска Ляда, а ў склад Мікелеўшчынскага сельсавета перададзена вёска Дашкаўцы. 5 мая 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Масты Правыя. 28 мая 2001 года да сельсавета далучана частка скасаванага Малькавіцкага сельсавета. 28 жніўня 2013 года далучана тэрыторыя скасаванага Мікелеўшчынскага сельсавета (аграгарадок Мікелеўшчына, вёскі Алешавічы, Баяры, Галынка, Дашкаўцы, Крывулькі, Лапацічы, Цельмукі, Шэўчыкі) і частка скасаванага Зарудаўеўскага сельсавета (вёскі Дзенькаўцы, Кульшычы, Ляда, Рыбакі).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3046 чалавек, з іх 59,2 % — беларусы, 35,2 % — палякі, 4,0 % — рускія.
Запольскі сельсавет (Лідскі раён)
Запо́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Заполле.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да новаўтворанага Крупаўскага сельсавета.
Смолка ліпкая
Назва
Смолка ліпкая, смолка, крываўнік, смалёўка, смалянка, сон-дрымота, сон-трава.
NGC 2163
NGC 2163 (іншыя абазначэнні — CED 62, DG 87, LBN 855) — адбівальная туманнасць у сузор’і Арыён.
Смолка ліпкая
Апісанне
Сцябло прамастаячае, цыліндрычнае, простае ці зверху слаба разгалінавае. Вышыня расліны 30—60 см. Лісце лінейна-ланцэтнае, супраціўнае. Кветкі ружова-чырвоныя, пяціпялёсткавыя, сабраныя ў мяцёлку, памер 1—2 см. Плод каробачка.
NGC 2163
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Смолка ліпкая
Апісанне
Квітнее ў мае-чэрвені.
Арэал і біялогія
Шырока распаўсюджаная ў еўрапейскай частцы Расіі, Крыму, Перадкаўказзі, на паўднёвым-захадзе Сібіры і ў Сярэдняй Еўропе. У Беларусі сустракаецца па ўсёй тэрыторыі.
Святлолюбівая расліна. Расце на пясчаных схілах, узлесках і палянах ў хваёвых барах, на сухіх лугах.
Хімічны склад
Трава ўтрымлівае сапаніны. Ядавітая расліна.
Значэнне і ўжыванне
Адвар травы п'юць пры маткавых крывацёках. Дэкаратыўная расліна.
Ахова
Згадана ў Чырвоных кнігах Рэспублікі Комі, Масквы, Мурманскай вобласці.
Помнік Цару-Вызваліцелю
Гісторыя
Гэты помнік лічыцца адной з лепшых прац фларэнційскага скульптара Арнольда Дзокі. Сродкі на будаўніцтва помніка, галоўным чынам, былі вылучаны Народным сходам X склікання ў 1899 годзе, а часткова — гэта былі сродкі, ахвяраваныя самімі жыхарамі Балгарыі. Першапачаткова меркавалася паставіць помнік побач з расійскім пасольствам, але затым выбар спыніўся на плошчы Народнага Сходу. Першы камень закладзены 23 красавіка 1901 года (Юр'еў дзень). Праца скончана 15 верасня 1903 года. Урачыстае асвячэнне адбылося 30 жніўня 1907 года ў прысутнасці балгарскага цара Фердынанда І, вялікага князя Уладзіміра Аляксандравіча (сын Аляксандра II), яго жонкі Марыі Паўлаўны, іх сына Андрэя Уладзіміравіча, балгарскага ваеннага міністра ген. Каўльбарса, ген. Сталетава, каменданта Санкт-Пецярбурга ген. Парансава і Арнольда Дзокі.
Апісанне
Помнік з паліраванага граніту размешчаны на плошчы Народнага Сходу насупраць будынка балгарскага парламента. Ён складаецца з цокальнага пастамента, сярэдняй часткі з фігурамі і масіўнага рэнесанснага карніза. Помнік вянчае скульптура Аляксандра ІІ, які сядзіць на кані. Бронзавы вянок ля падножжа пастамента — падарунак Румыніі, у памяць пра румынскіх салдатаў і афіцэраў, якія загінулі ў вайне за вызваленні Балгарыі. На барэльефах пастамента пад статуяй адлюстравны героі вайны 1877—1878 гг.: генералы І. У. Гурко і М. Д. Скобелеў, галоўнакамандуючы Вялікі князь Мікалай Мікалаевіч. Спераду намалявана багіня перамогі Ніка, якую нясуць на плячах рускія салдаты, за імі — балгарскія апалчэнцы. У канцы — балгары ў традыцыйнай нацыянальнай адзенні розных раёнаў краіны. З усходу, поўдні і захаду помніка ўмацаваны бронзавыя барэльефы, якія адлюстроўваюць бітву пад Стара-Загорай, падпісанне Сан-Стэфанскага мірнага дагавора і адкрыццё Устаноўчагу сходу ў Тырнаве.
Бунт лорда Гордана
Бунт лорда Гордана (Мяцеж лорда Гордана, Gordon Riots) — антыкаталіцкія масавыя беспарадкі ў Лондане 2—7 чэрвеня 1780 года, якія сталі самымі разбуральнымі ў Англіі у XVIII стагоддзі.
Беспарадкі былі накіраваны супраць «Акта аб папістах» 1778 года, які пашыраў удзел каталікоў у грамадскім жыцці пры ўмове прынясення адмысловай прысягі (палітычнага характару), а таксама дазваляў каталікам служыць у арміі, набываць зямлю, утрымліваць школы, адмяняў праследаванне святароў.
Рашэнне аб змякчэнні становішча каталікоў было прынята ўрадам Фрыдэрыка Норта ў разгар Вайны за незалежнасць ЗША і мела адной з мэт павялічыць колькасць прызыўнікоў. Мяцежнікі асцерагаліся, што прызыў каталікоў у армію падарве баяздольнасць Вялікабрытаніі (на баку змагароў за незалежнасць ЗША выступалі аб’яднаныя «сямейнай згодай» каталіцкія Францыя і Іспанія). За спіной мяцежнікаў стаяла ўплывовая групоўка будучага прэм’ер-міністра Англіі графа Шэлберна, якая імкнулася скінуць урад Норта. Апаненты мяцежнікаў вінавацілі ў сувязях з Францыяй і спробе пад выглядам антыкаталіцкіх лозунгаў падняць бунт у тыле ваюючай краіны.
Некантралюемыя дэманстрацыі і беспарадкі лічыліся часткай паўсядзённай палітыкі ў Англіі XVIII стагоддзя. Для маргіналізаваных членаў грамадства адзіным спосабам палітычнага самавыяўлення з’яўляліся застрашвалыя сходы.
Беспарадкі атрымалі назву па імі лорда Джорджа Гордана, главы «Асацыяцыі пратэстантаў», якая настойвала на адмене «Акта аб папістах». Яны ўспыхнулі 2 чэрвеня 1780 года, калі асацыяцыя падала ў парламент Вялікабрытаніі петыцыю з патрабаваннем адмены акта; 40—60 тысяч чалавек, многія з іх з блакітнымі кукардамі (сімвалам асацыяцыі), рушылі да Вэстмінстэрскага палаца, выкрыкваючы антыкаталіцкія лозунгі. Па ходзе шэсця натоўп разрастаўся. На чале працэсіі ішоў Гордан, які быў прыняты парламентам і ўручыў петыцыю (адхіленую пераважнай большасцю галасоў), аднак натоўп, які застаўся каля брамы парламента выйшаў з-пад кантролю, і пачаліся масавыя беспарадкі.
Маніфестанты нападалі на членаў палаты лордаў, якія прыязджалі ў парламент, ламалі іх карэты, чынілі разбурэнні і рабаванні ў горадзе. На іншы дзень пачаліся антыкаталіцкія пагромы, грамілі ірландцаў, якія жылі ў раёне Мурфілд (там была шырокая незабудаваная плошча, дзе сабраліся мяцежнікі), а таксама сардзінскае і баварскае пасольствы. Ньюгейцкая турма была ўзята штурмам, спалена і часткова разбурана, зняволеныя разбегліся. На турме было напісана: «Яго вялікасць кароль Натоўп» (King Mob). Падпальваліся цэрквы і дамы каталіцкіх прапаведнікаў; у сваёй пракламацыі ад 5 чэрвеня кароль Георг III абяцаў узнагароду 500 фунтаў за выдачу падпальшчыкаў. Сутыкненні працягваліся цэлы тыдзень. Было ўведзена ваеннае становішча.
Толькі 7 чэрвеня ўдалося разагнаць паўстанцаў пры дапамозе арміі. 285 чалавек былі забіты, некалькі сот паранены. Каля 20—30 чалавек былі пакараны смерцю пасля суда. Гордан быў арыштаваны і абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе, але апраўданы. Пасля ён прыняў іўдаізм і памёр у лонданскай турме, куды трапіў за абразу французскай каралевы Марыі Антуанэты.
Адным з правадыроў бунту (па іншых даных — толькі сведкай) быў Іван Раманавіч Ранцоў (1755—1791), пазашлюбны сын рускага графа Варанцова, які жыў у Лондане два месяцы. Ён быў арыштаваны, абвінавачаны ў «падпальванні» і выправаджаны ў Расію.
Бунт лорда Гордана адлюстраваны ў гістарычным рамане Дзікенса «Барнебі Радж» (1840—1841).
Сміт
Сміт (Smith — «каваль») — распаўсюджанае англійскае прозвішча.
World of Warships
World of Wárships (можна перавесці як «Свет ваенных караблеў»; з 17 кастрычніка 2015 года «World of Battleships») — камп’ютарная гульня, кліенцкая масавая шматкарыстальніцкая онлайн-гульня масавая шматкарыстальніцкая онлайн-гульня ў рэальным часе ў жанры сімулятара марскіх бітваў у гістарычным сетынгу Другой сусветнай вайны, анансаваная 17 кастрычніка 2015 года міжнароднай кампаніяй Wargaming.net, выдаўцом і распрацоўшчыкам онлайн-гульняў.
Анонс і этапы распрацоўкі гульні
16 жніўня 2011 года кампанія Wargaming.net анансавала новую гульню ў жанры, падобным з жанрам World of Tanks — World of Battleships.
Wargaming.net, вядомы распрацоўшчык і выдавец камп'ютарных гульняў, прэзентуе вам чарговую гульню з серыі «World of» — World of Battleships, умоўна бясплатную онлайн ММО-гульню, заснаваную на эпічных марскіх бітвах ХХ стагоддзя. Шырокі выбар караблеў адкрые вялікія тактычныя магчымасці — кожны з іх будзе унікальны ў плане агнявой моцы, хуткасці, броні і трываласці.
Суадносіны з іншымі гульнямі Wargaming.net
У першым анонсе гульні таксама згадваюцца іншыя праекты Wargaming.net, і заяўляецца, што яны будуць аб'яднаны ў серыю «World of» і мець агульную сістэму плацяжоў.
IC 4738
IC 4738 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
World of Warships
Нацыі
На момант рэлізу гульні былі поўныя галіны караблеў ЗША і Японіі, з наяўнасцю асобных караблеў з галінак Расійскай Імперыі/СССР, Вялікабрытаніі і Германіі. Пасля былі дададзены галіны эсмінцаў Расійскай Імперыі/СССР і крэйсераў Германіі. Пазней плануецца ўвод поўных галінаў развіцця Расійскай Імперыі/СССР, Вялікабрытаніі і Германіі, а таксама, магчыма, будуць уведзены караблі Францыі, Італіі, Аўстра-Венгрыі і рэгіянальных марскіх дзяржаў (Бразіліі, Аргентыны, Чылі і г. д.).
IC 4738
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
World of Warships
Класы караблеў
У галінках развіцця будуць прысутнічаць эсмінцы, крэйсеры, лінкары і авіяносцы. Пры гэтым будуць прадстаўлены як рэальна пабудаваныя караблі, так і нерэалізаваныя праекты. Падводных лодак і тарпедных катэраў не плануецца.
Спіс тэхнікі
Караблі, даступныя гульцу для развіцця, маючы назву галаўнога карабля серыі, могуць ўключаць варыянты канфігурацый ўзбраення розных караблеў тыпу. Прэміумныя караблі ўвасабляюць канкрэтны карабель у пэўны момант часу.
Спасылкі
Гульні кампаніі Wargaming.net
21 cm Mörser 10
21 cm Mörser 10 (21 cm Mrs 10) — нямецкая гаўбіца узору 1910 года. Выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны.
Апісанне канструкцыі
21 cm Mrs 10 змяніла 21 cm Mörser 99, у якой адсутнічала сістэма аддачы. Для транспартавання гармата разбіралася на дзве часткі. Для перавозкі ствала выкарыстоўваўся чатырохколавы прычэп. Падчас вайны частка гаўбіц атрымала гарматны шчыт. Асаблівасцю 21 cm Mrs 10 было тое, што яна мела дзве сошкі, адна складная, якая знаходзілася па сярэдзіне станіны, іншая стандартная, пад канцом станіны. У камплект гарматы ўваходзілі драўляныя пласціны для колаў (па 10 штук на кожнае кола), каб пазбегнуць увязванне гарматы ў зямлі.
Гісторыя
Перад прыняццем на ўзбраенне было выраблена восем гаўбіц, з якіх сфармавалі 2 батарэі. Досвед выкарыстання ўзораў паказаў невысокую далёкасць стральбы гарматы (усяго 7 км). Пасля дапрацоўкі далёкасць стральбы павялічылася да 9 км. Напачатку вайны на ўзбраенні знаходзіліся 216 гаўбіц. Яны выкарыстоўваліся з першых дзён вайны пры аблозе бельгійскай крэпасці Льеж, менавіта гэтыя гарматы пачалі атаку 5 жніўня, паспяхова абстрэльваючы фарты ва ўсходняй пляцоўцы крэпасці. Потым яна выкарыстоўвалася на ўсіх франтах як адна са стандартных тыпаў гармат падтрымкі. Колькасць гармат на батарэю вар'іравалася ад 3 да 4. Мінімум дывізія мела каля 8-9 батарэй з падобнымі гарматамі (калібрам 15 см і 21 см), але звычайна на адну дывізію даводзілася каля 16 батарэй.
Крэпасць Амбер
Амбе́р, або Аме́р (आमेर दुर्ग) — фартыфікацыйна-палацавае збудаванне ў індыйскім штаце Раджастхан. У нашы дні ўваходзіць у склад горада Джайпур.
Пабудавана ў другой палове XVI - пачатку XVII ст. на месцы больш старажытнага ўмацавання XI ст. Да заснавання Джайпура з'яўлялася ваенным і адміністрацыйным цэнтрам дзяржавы раджпутаў. Падзелена на чатыры сектары, кожны з якіх мае асобную браму і двор. Складанай часткай крэпасці з'яўляецца Шыш-Махал, былая рэзідэнцыя амберскіх манархаў. Асноўны будаўнічы матэрыял — жоўты пясчанік. Акрамя таго, для дэкарацый выкарыстоўваліся мармур і граніт.
Амбер — адна з найбольш вядомых славутасцяў Джайпура. Разам з іншымі крэпасцямі Раджастхана ўключана ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Дзеянні Стэфана
«Дзеянні Стэфана» (Gesta Stephani) — сярэдневяковая англійская хроніка сярэдзіны XII стагоддзя, прысвечаная кіраванню караля Стэфана. Аўтар хронікі невядомы.
«Дзеянні Стэфана» з'яўляюцца адным з найважнейшых крыніц па гісторыі перыяду феадальнай анархіі ў Англіі часоў вайны за прастол паміж Стэфанам Блуаскім і імператрыцай Мацільдай. Хроніка напісана на лацінскай мове. У адрозненне ад іншых хронік, аўтар «Дзеянняў...» з'яўляецца заўзятым прыхільнікам караля Стэфана і падае інфармацыю з яго пункта гледжання, асуджаючы Мацільду і яе прыхільнікаў. Тон і падбор матэрыялу далёкі ад аб'ектыўнасці, аднак у плане дакладнасці фактаў і ўвагі да дэталяў аўтар хронікі не саступае, а часам і пераўзыходзіць Вільяма Мальмсберыйскага ці Генрыха Хантынгданскага. Значную цікавасць уяўляе параўнанне адлюстравання падзей грамадзянскай вайны ў выкладзе аўтара «Дзеянняў...», прыхільніка Стэфана, і ў выкладзе Вільяма Мальмсберыйскага і пазнейшых аўтараў, лаяльных Мацільдзе і Плантагенетам.
Пра аўтара «Дзеянняў Стэфана» нічога не вядома. Відавочна, ён быў святаром на службе ў караля Стэфана і сведкай апісаных падзей. Магчыма, хроніка была напісана па непасрэдным даручэнні караля. Паводле версіі, упершыню высунутай Р. Дэйвісам у 1962 годзе, аўтарам «Дзеянняў...», верагодна, з'яўляецца Роберт з Льюіса (пам. 1166), біскуп бацкі і ўэлскі (з 1136), верны прыхільнік Стэфана Блуаскага і актыўны ўдзельнік ваенных дзеянняў супраць Роберта Глостэрскага ў заходніх графствах.
Магілёўскі абласны мастацкі музей імя Паўла Масленікава
Гісторыя
Заснаваны ў адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь «Аб музеях і музейных фондах Рэспублікі Беларусь», адкрыты рашэннем выканаўчага камітэта Магілёўскага абласнога савета дэпутатаў № 13 ад 19 лістапада 1990 года. Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 22 студзеня 1996 года Магілёўскаму абласному музея было прысвоена імя Паўла Васільевіча Масленікава.
2020
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага здушэння акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, супрацоўнікі музея напісалі зварот на імя начальніка ўпраўлення культуры Магілёўскага аблвыканкама Алега Стэльмашка. У звароце яны заклікалі «спыніць хвалю гвалту, якая развярнулася на вуліцах беларускіх гарадоў у жніўні 2020 года» ў дачыненні да мірных грамадзян, у прыватнасці да працаўнікоў сферы культуры, выказалі салідарнасць з супрацоўнікамі Магілёўскага абласнога драматычнага тэатра і Купалаўскага тэатра, а таксама папрасілі разгледзець з усёй аб’ектыўнасцю акалічнасць зняволення акцёра і рэжысёра Уладзіміра Аляксеевіча Пятровіча.
Будынак
Музей размяшчаецца ў будынку, які з’яўляецца помнікам архітэктуры пачатку XX стагоддзя. Будынак узвялі ў 1903—1914 гадах з рысамі мадэрну, псеўдарускага стылю і позняга класіцызму.
Калекцыя
У наш час калекцыя музея складаецца са збору помнікаў рэалістычнага мастацтва XVII—XIX стст. (140 адзінак), калекцыі беларускай школы іканапісу, твораў мастакоў Магілёўшчыны: В. К. Бялыніцкі-Бірулі, У. Кудрэвіча, А. Бархаткова, В. Грамыкі, М. Беляніцкага, П. Масленікава, Л. Марчанкі, М. Федарэнкі, Ф. Кісялёва, Г. Конанавай, М. і Р. Таболічаў, В. Юрковай, У. Шпартава, У. Рубцова і іншыя.
У культуры
Выява музея змяшчаецца на беларускай банкноце вартасцю ў 200 000 рублёў.
NGC 2164
NGC 2164 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC62) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валянцін Акудовіч
Валянцін Васільевіч Акудовіч (нар., ) — беларускі філосаф, эсэіст, літаратурны крытык.
Біяграфія
Працаваў экспедытарам на Свіслацкім хлебазаводзе (1967—1968), токарам, слесарам і інжынерам па металу на Мінскім маторным заводзе (1968—1969, 1970—1975), служыў у Савецкай арміі (1969—1970), дзе быў паранены аскепкам гранаты ў левае вока, быў кіраўніком турысцкага гуртка ў Доме піянераў Заводскага раёна (1980—1981), працаваў вартаўніком (1981—1985, 1986) і лодачнікам на аўтатурбазе «Нарачанка» (1985). З 1986 намеснік дырэктара Мінскай школы турызму, скуль у 1990 перайшоў на кафедру спартовага турызму Беларускага філіяла інстытута турызму (старэйшы выкладчык). Майстар спорта СССР па спартоваму турызму.
Скончыў Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага пры СП СССР у Маскве (1980), спецыяльнасць — літаратар.