cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Магілёўская кафля
Кафлю канца XVII – пачатка XVIII стст. часта аздаблялі т.зв. дывановым арнаментам, рэльефнымі выявамі. Кафля канца XVIII – XIX стст. мае гладкую вонкавую пласціну, пакрытую пераважна зялёнай палівай. У канцы XIX – пачатку XX стст. паверхню вонкавай пласціны аздаблялі складаным рэльефным малюнкам.
BMW E46
Гісторыя
Усяго было выпушчана 3.266.885 BMW E46 ўсіх мадыфікацый.
Хэтчбэк (Compact)
Знешне E46 Compact адрозніваецца галаўной оптыкай з чатырма асобнымі фарамі і празрыстымі заднімі ліхтарамі. За кошт меньшага задняга звеса хэтчбек карацей седана на 280 мм, але ў адрозненне ад папярэдніка канструкцыя шасі і колавая база такія ж.
M3
Купэ і кабрыялет M3 з 343-моцным рухавіком аб'ёмам 3,2 л з'явіліся ў 2000 годзе. Знешне адрозніваліся больш масіўным пярэднім бамперам, шырокімі колавымі аркамі, рашоткамі ў пярэдніх крылах і авальнымі люстэркамі задняга віду.
Да 2001 года аўтамабілі абсталёўваліся рабатызаванай каробкай SMG першага пакалення, або шасціступеньчатай механічнай каробкай ад папярэдняга пакалення M3, пазней — каробкай SMG-II.
M3 CSL
Спецсерыя CSL на 110 кілаграмаў лягчэй 1495-кілаграмовай стандартнай версіі M3 E46. Для зніжэння вагі шэраг кузаўных дэталяў быў заменены на больш лёгкія з кампазітных матэрыялаў. Магутнасць рухавіка для CSL была павялічана да 360 к.с., што на 17 сіл больш за базавы варыянт. Рухавік спецверсіі агрэгатаваўся выключна з «робатам» SMG-II.
Усяго было пабудавана 1383 асобніка гэтай спецсерыі.
Бяспека
Нягледзячы на ​​тое, што пярэднія рамяні бяспекі аснашчаны праднацягвальнікамі і абмежавальнікамі, нагрузка ад шлеек на грудзі манекенаў была вялікай. Пад пярэдняй панэллю маюцца траўманебяспечныя для ног зоны. Пры бакавым краш-тэсце галава і плячо кіроўцы добра абароненыя, але нагрузка на тулава была моцнай — з-за бакавой падушкі, якая раскрылася не цалкам. Акрамя таго, заднія дзверы пры ўдары самаадвольна раскрыліся. Праведзеная фірмай BMW дапрацоўка замка вырашыла праблему, што пацвердзіў паўторны бакавы краш-тэст. Бакавы ўдар аб слуп пацвердзіў высокую эфектыўнасць надзіманых «труб» абароны галавы.
Выніковая адзнака за франтальны краш-тэст — 10 балаў (63%), бакавыя ўдары — 15 (83%), агульная адзнака — 25 (74%). Рэйтынг бяспекі пасажыра — 4 зоркі; бяспека пешаходаў — 1 зорка.
Магілёўская кераміка
Магілёўская кераміка – традыцыйныя ганчарныя вырабы магілёўскіх рамеснікаў канца 15 – 20 ст.: посуд, цацкі і іншыя прадметы хатняга ўжытку. Гаршкі з прамой шыйкай і касым ці закругленым краем венчыка, макотры ў канцы 15 – 16 ст. аздаблялі хвалістым арнаментам ці наколкамі, насечкамі. Традыцыі арнаментацыі непаліваных гаршкоў захоўваліся да 18 ст. З 16 ст. пашырылася вытворчасць паліванай і чорназадымленай керамікі. У 17-18 ст. выраблялі гаршкі, кубкі, куфлі, міскі, паўміскі, збаны, макотры, глякі, талеркі. Паліваны посуд (міскі і талеркі) упрыгожвалі арнаментам у выглядзе кругоў і кветак, збаны з вялікай ручкай – адбіткам пальцаў на яе краях і арнаментам у выглядзе наляпных кветак на плечуках; куфлі аздаблялі выявамі герба горада і пакрывалі зялёнай палівай.
У 2-й палавіне 17 – 18 ст. выраблялі посуд (талеркі, збаны), аздоблены ангобнаю размалёўкаю (геаметрычны і раслінны арнамент). Выраблялі таксама кафлю. Дзіцячы посуд (кубачкі, талерачкі), падсвечнікі, рукамыйнікі, цэглу – пальчатку, непаліваную (плоскую і паўцыркульную) і паліваную зялёную дахоўку, магчыма, чорназадымленыя і паліваныя курыльныя люлькі. Некаторыя віды посуду вывозіліся на продаж у Расію. Вырабы магілёўскай керамікі зберагаюцца ў Магілёўскім абласным краязнаўчым музеі.
Аляксандр Мікалаевіч Плавінскі
Аляксандр Мікалаевіч Плавінскі (, Мінск — ліпень ) — беларускі археолаг.
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе БДУ, у якім працаваў з 1975. З канца 1980-х гадоў актыўна выступаў за беларусізацыю, за навучанне на беларускай мове, падтрымліваў беларускія арганізацыі. У 1987—1993 дырэктар музея гісторыі ўніверсітэта, у 1993—2001 — загадчык вучэбнай лабараторыі музейнай справы гістарычнага факультэта БДУ.
Памёр у ліпені года ад спынення сэрца. Развітанне адбылося 9 ліпеня ў сямейным коле. Цела крэміравалі і пахавалі на Паўночных могілках побач з бацькамі.
Навуковая дзейнасць
Прымаў удзел у раскопках Мінска, Рагачова, гарадзішча Вішчын, археалагічных помнікаў каля в. Кавальцы. Сумесна з В. Н. Рабцэвічам праводзіў раскопкі курганных могільнікаў Ветачка, Гадзілавічы, Каласы, Мадора, Цагельня, Юдзічы Гомельскай вобласці, Гаравец, Навасёлкі, Нагаўкі, Наўры, Мілты, Таўкачэвічы 1-я, Харчычы Мінскай вобласці, Ахрэмаўцы, Опса, Укля Віцебскай вобласці. Вывучаў пахавальныя помнікі IX—XIII стст., раннекругавую кераміку, займаўся кансервацыяй і рэстаўрацыяй археалагічных знаходак. Адзін з аўтараў навучальнага дапаможніка «Гістарычнае краязнаўства Беларусі».
Нармандская чацвёрка
Нармандская чацвёрка — група кіраўнікоў чатырох краін (Германіі, Расіі, Украіны і Францыі) па ўрэгуляванні сітуацыі на ўсходзе Украіны.
Гісторыя
Пачатак «Нармандскага фармату» быў пакладзены на сустрэчы кіраўнікоў Германіі, Францыі, Расіі і Украіны 6 чэрвеня 2014 года ў Шато-дэ-Бенуіль ў Нармандыі (Францыя) падчас святкавання 70-й гадавіны высадкі саюзнікаў у Нармандыі (1944).
Самая працяглая сустрэча лідараў чатырох дзяржаў адбылася 11 — 12 лютага 2015 года ў Мінску. На перамовах, якія працягнуліся 17 гадзін, быў прыняты Комплекс мер па выкананні Мінскіх пагадненняў і распрацаваны крокі па імплементацыі Мінскага пагаднення.
На фінальным адрэзку прэзідэнцкага тэрміну Пятра Парашэнкі праца «нармандскай чацвёркі» апынулася практычна паралізаванай. Апошняя сумесная сустрэча адбылася ў кастрычніку 2016 года ў Берліне, а у 2018 годзе перамовы ў Аахене прайшлі без Уладзіміра Пуціна. Пасля гэтага зносіны лідараў «нармандскай чацвёркі» абмяжоўвалася кантактамі па тэлефоне.
Сустрэчы ў «нармандскім фармаце» праводзяцца і на ўзроўні міністраў замежных спраў чатырох краін, і на экспертным узроўні.
Андрэй Анатолевіч Гаеў
Андрэй Анатолевіч Гаеў (, , Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь (2014—2020).
Біяграфія
У 1999 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 2002 годзе — аспірантуру Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, у 2009 — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
У 1998—2000 гадах — спецыяліст ДУП «Нацыянальнае кадастравае агенцтва».
У 2000—2001 гадах — кансультант аддзела прававога рэгулявання зямельных адносін і кантролю за выкарыстаннем і аховай зямель Дзяржаўнага камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі Рэспублікі Беларусь.
У 2002—2003 гадах — начальнік юрыдычнага аддзела Камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У 2004 годзе — начальнік юрыдычнага ўпраўлення Камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У 2004—2006 гадах — начальнік юрыдычнага аддзела Камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У 2006—2012 гадах — намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. , а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе старшыні камітэта
15 лістапада 2021 года прызначаны дырэктарам Нацыянальнага цэнтра абароны персанальных дадзеных.
Шчарбіны (Мінскі раён)
Шчарбі́ны (, Щербины) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
Капейка
Капейка — разменная манета ў Азербайджане (гяпік), Беларусі, Прыднястроўі, Расіі і ва Украіне.
З’яўленне
Капейка з’явілася ў Маскоўскай дзяржаве пасля грашовай рэформы Алены Глінскай. Гэтая дробная манета стала разменнай манетай у адносінах да рубля.
Першыя капейкі чаканіліся са срэбра, кожная важыла 0,48 грамаў. Манеты мелі няправільную форму, выраблялася «як патрапіла» (без адзінага стандарту) і былі вельмі нязручныя ў звароце. Пры здзяйсненні буйных пакупак даводзілася пералічваць горы манет.
Пятру I гэта вельмі не падабалася, ён грэбліва выказваўся аб такіх капейках як аб «сярэбраных блохах». Таму была падрыхтавана грашовая рэформа, пасля якой капейка і прыняла набліжаную да сучаснай форму.
Імператарскія капейкі
У 1704 годзе была выраблена першая манета наміналам 1 капейка, якая была па аплатных уласцівасцях падобная да сучаснай, калі 1 капейка роўная 1/100 рубля. Для вырабу выкарыстоўвалася не срэбра, а медны сплаў.
Акупацыйная капейка Германскай імперыі
У перыяд Першай сусветнай вайны для выкарыстання на акупаваных усходніх тэрыторыях Германскай імперыяй былі выпушчаны германскі ўсходні рубель і капейка. Мяжа абарачэння гэтых грошай пашыралася на ўсход па меры прасоўвання германскіх войскаў. Былі ў звароце, у тым ліку, і на тэрыторыі Заходняй Беларусі.
Капейка выканана з жалеза, а не з больш каштоўнай для ваюючай дзяржавы медзі. На вонкавым баку ёсць надпіс, які перакладаецца як «Ведамства вярхоўнага галоўнакамандуючага ўсходніх зямель». Намінал і год выпуску на абароце ўпісаны ў абрысы Жалезнага Крыжа.
На акупаваных землях Расійскай імперыі хапала ранейшых грошай, але кайзеру было жыццёва важна паставіць мясцовую эканоміку пад свой кантроль.
Савецкі перыяд
У Савецкім саюзе манеты выпускаліся Дзяржаўным банкам СССР з моманту яго стварэння ў 1923 годзе і да моманту распаду СССР у 1991 годзе. За гэты час манеты некалькі разоў мянялі знешні выгляд, склад наміналаў, а таксама метал, з якога іх выраблялі.
Постсавецкі час
Капейка захавалася і ў сучасных грашовых сістэмах Беларусі (як 0,01 беларускага рубля), Украіны (як 0,01 грыўні) і некаторых іншых краін.
Капейкі ў банкнотах
Часам выпускаліся не манеты-капейкі, а банкноты: у Расійскай імперыі, Латвійскай Сацыялістычнай Савецкай Рэспубліцы (1919—1920), Беларусі (1992), а таксама іншымі эмітэнтамі (напрыклад, трэст «Арктыквугаль» на Шпіцбергене, 1961).
Фларыян Міладоўскі
Фларыян Станіслаў Міладоўскі (Florian Stanisław Miładowski;, Мінск — ) — беларускі кампазітар, піяніст, педагог.
Біяграфія
Паходзіў са шляхетнага роду Міладоўскіх, што валодалі некалі маёнткам Навадворкі ў Навагрудскім павеце. Але неўзабаве род збяднеў, і, страціўшы зямлю, яго прадстаўнікі перабраліся ў Мінск. Яго бацька Фабіян Міладоўскі пачаў даваць прыватныя ўрокі музыкі і, паводле сучаснікаў, быў «добрым музыкантам і сур’ёзна займаўся кампазіцыяй».
Фларыян Міладоўскі нарадзіўся 4 мая 1819 года ў Мінску. Першую музычную адукацыю атрымаў у бацькі. Праз раннія ўрокі фартэпіяннай ігры, частыя музычныя вечары, дзе бацькоўскі дом збіраў мясцовых аматараў, ды прыродны талент маленькі Фларыян пачаў паказваць добрыя здольнасці. Міладоўскія пераехалі ў Вільню, каб працягнуць адукацыю сына, з таленавітым хлопчыкам згадзіўся займацца вядомы ў горадзе кампазітар Фердынанд Цібэ. У 1829 годзе, у 10-гадовым веку, Фларыян даў свой першы канцэрт, дзе ён выконваў няпростыя творы нават для дасведчаных музыкаў «Сёмы канцэрт для фартэпіяна» і «Варыяцыі» Карла Чэрні. Газета Kurier Litewski пісала пра гэтую падзею так: «У выступленні юнага музыканта адчуваліся вялікія здольнасці, незвычайная смеласць, прысутнасць духу, дакладнасць рытму, бегласць і пачуццё». На пачатку 1830-х гг. выступаў у Мінску і Слуцку.
Новага настаўніка знайшлі ў Мінску: толькі праслухаўшы хлопчыка, у лік сваіх вучняў яго згадзіўся прыняць Дамінік Стэфановіч — пачынальнік беларускага піянізму, кіраўнік Мінскага гарадскога аркестра і адзін з самых аўтарытэтных музыкаў усяго краю. Менавіта Стэфановіч прывіў Міладоўскаму арыгінальнасць і ўнікальнасць выканання, як і ўсім сваім вучням, у лік якіх уваходзіць Каміла Марцінкевіч і Станіслаў Манюшка. З апошнім Фларыяна Міладоўскага ўсё жыццё звязвала сяброўства. Вядомы кнігавыдавец і літаратар Аляксандр Валіцкі пісаў пра сяброў так :
У 1836 годзе вядомы беларускі мецэнат і аматар мастацтва Бенедыкт Тышкевіч запрасіў Міладоўскага ў свой маёнтак у якасці настаўніка музыкі для дачок і дырыжора аркестра. У кароткі час пад кіраўніцтвам кампазітара правінцыйны сімфанічны аркестр стаў адным з лепшых прыватных музычных калектываў у Еўропе, які выконваў сімфоніі Бетховена, Моцарта, Шуберта, тагачасныя сімфанічныя і інструментальныя творы. 1 кастрычніка 1840 года ажаніўся з францужанкай Аўгусцінай Паро, якая была настаўніцай Тышкевічавых дачок.
Васіль Васілевіч Вашкевіч
Васіль Васілевіч Вашкевіч (, Мінск —, Смаленск) — расійскі і беларускі рэвалюцыянер, партыйны дзеяч.
Фларыян Міладоўскі
Біяграфія
Па парадзе Манюшкі ў 1841 годзе Фларыян Міладоўскі вырашыў працягнуць адукацыю ў Берліне, дзе асабіста пасябраваў з Феліксам Мендэльсонам-Бартольдзі, які дапамагаў яму ва ўдасканаленні кампазіцыі. Пасля нямецкай сталіцы кампазітара чакалі Вена, дзе практыкаваўся ў, , , , і Францыя, а таксама знаёмства з такімі вялікімі музыкамі, як Фрыдэрык Шапэн і Ферэнц Ліст. Апошні па рэкамендацыі Станіслава Манюшкі нават змясціў «Экспромт» Міладоўскага ў сваім зборніку Das Pianoforte.
Васіль Васілевіч Вашкевіч
Біяграфія
Нарадзіўся 1 мая 1892 года ў Мінску.
Фларыян Міладоўскі
Біяграфія
Праз два гады музыка вярнуўся на радзіму і працягнуў працу ў Чырвоным Двары. Аднак пасля смерці Тышкевіча аркестр давялося распусціць. У гэты цяжкі час Фларыяну Міладоўскаму зноў прыйшоў на дапамогу даўні сябар Станіслаў Манюшка, які прапанаваў перабрацца ў Вільню. Міладоўскі спачатку пераехаў у Вільню, а пазней — у маёнтак Мацкі недалёка ад Мінска. У маляўнічай глушы Фларыян Міладоўскі надзвычай шмат пісаў. Менавіта там з’явіўся яго самы знакаміты твор — аперэта «Канкурэнты» на словы Міхала Лапіцкага і Уладзіслава Сыракомлі, прэм’ера якой адбылася ў Мінску ў 1861 годзе.
Васіль Васілевіч Вашкевіч
Біяграфія
З 1911 года працаваў манцёрам на гарадской водаправодна-электрычнай станцыі.
Фларыян Міладоўскі
Біяграфія
У 1862 годзе эмігрыраваў у Францыю, спярша сям’я пасялілася ў Страсбургу. Пасля быў прафесарам фартэпіяннай ігры ў Мецы. У 1870 годзе аслеп на абодва вокі, напісаную музыку запісвалі яго дзеці. Пасля заваявання Меца прусамі Фларыяну Міладоўскаму зрабілі аперацыю, пасля якой змог бачыць на левае вока, у 1871 пераехаў у Нансі, працягваў пісаць музыку. На радзіму не вярнуўся з прычыны стану здароўя. Памёр 8 ліпеня 1889 года у Бардо.
Васіль Васілевіч Вашкевіч
Біяграфія
Член КПСС з 1917 года. У гады Першай сусветнай вайны вёў бальшавіцкую агітацыю сярод салдат Мінскага гарнізона і прыфрантавой паласы. Выбіраўся ў Мінскі Савет рабочых і салдацкіх дэптатаў, па паручэнні якога арганізаваў прафсаюз рабочых электрастанцыі, конкі, пажарных, служачых гарадской управы. У кастрычніку 1917 года прымаў удзел у Першым з’ездзе армій Заходняга фронту. 22 студзеня 1918 года прыняў паручэнне ад Мінскага Савета аб роспуску Мінскай гарадской думы пры дапамозе чырвонаармейцаў. У лютым 1918 года  — камендант абароны чыгуначнай станцыі Орша. З сакавіка да канца 1918 года — камісар гарадской гаспадаркі Смаленска, загадчык аддзела фінансаў Аблвыкамзаха. У 1919—1921 гадах — старшыня Смаленскага гарадскога Савета рабочых і чырвонаармейскіх дэпутатаў. 30—31 снежня 1918 года прымаў удзел у першым з’ездзе КП(б)Б у Смаленску, і 2—3 лютага 1919 года ў Першым Усебеларускім з’ездзе Саветаў у Мінску.
Фларыян Міладоўскі
Творчасць
Сярод твораў: аперэта «Канкурэнты» (пастаўлены 24 лютага 1861 у Мінску, дырыжор Міладоўскі), 2 месы, «Магніфікат»,, 3 фартэпіянных трыа, 2 санаты для фартэпіяна ў 4 рукі, песні, мазуркі, паланэзы, накцюрны, багатэлі, выдадзеныя ў Парыжы, Вене, Варшаве, Мінску («Паланэз на 4 рукі для Міхася і Іяасі», урыўкі з «Канкурэнтаў», зборнік «Польскія песні») і Вільні.
Васіль Васілевіч Вашкевіч
Біяграфія
З 1922 года — на партыйнай рабоце. У 1945—1957 гадах — старшыня Маладзечанскай абласной калегіі адвакатаў, загадчык аддзела Маладзечанскага ГК КПБ.
Памёр 17 кастрычніка 1972 года ў Смаленску. Пахаваны ў Смаленску на Брацкіх могілках.
Юліус Вільгельм Рыхард Дэдэкінд
Юліус Вільгельм Рыхард Дэдэкінд (Julius Wilhelm Richard Dedekind;, Браўншвайг - , там жа) — нямецкі матэматык, член Берлінскай АН (1880). Вучыўся ў Гауса і І. Дзірыхле ў Гётынгенскім універсітэце. Асноўныя працы Дэдэкінда адносяцца да тэорыі алгебраічных лікаў. Стварыў шэраг агульных канцэпцый, якія ляжаць у аснове сучаснай алгебры, у прыватнасці яму належыць сучаснае вызначэнне ідэалу. Дэдэкінд вядомы таксама як аўтар адной з першых сістэм строгага абгрунтавання тэорыі сапраўдных лікаў. Выдаў лекцыі па тэорыі лікаў, якія чытаў Дзірыхле, а таксама поўны збор твораў Б. Рымана.
Магілёўскі абласны тэатр лялек
Магілёўскі абласны тэатр лялек — тэатр лялек у Магілёве, размешчаны ў будынку былых жандарскіх казарм (пабудаваны да 1861 года) па Першамайскай вуліцы, 73.
Гісторыя
У 2009 годзе будынак тэатра, які пабудаваў яго на свае сродкі і падараваў дзяржаве бабруйскі купец Мешчаракоў, адкрыўся пасля рэканструкцыі. З боку царквы Трох свяціцеляў была ўзведзена прыбудова, дзякуючы якой павялічылася зала для гледачоў, у падвальных памяшканнях размясціліся майстэрні, гардэроб, туалеты. Калі да рэканструкцыі тэатр выпускаў 3-4 спектаклі ў год, то на новай, механізаванай, сцэне ставіць не менш 6-ці, у тым ліку і вячэрнія для дарослых.
BMW E90
BMW E90 — аўтамабільная платформа, на якой пабудавана пятае пакаленне 3-й серыі BMW.
Гісторыя
Афіцыйна, серыйная вытворчасць Е90 пачалася ў 2005 годзе, змяніўшы папярэднюю мадэль E46. Універсал (E91), купэ (E92) і кабрыялет (E93) былі прадстаўлены ў канцы 2006 года. У 2007 стартавалі продажы BMW M3 з кузавамі седан і купэ, а ў студзені 2008 з’явіўся M3 кабрыялет.
Бяспека
Аўтамабіль прайшоў тэст Euro NCAP у 2005 годзе:
Вытворчасць
Усяго за перыяд з сакавіка 2005 па снежань 2009 года было выраблена 2 147 247 аўтамабіляў. У тым ліку 1 341 739 седанаў, 412 723 універсалы, 245 777 купэ і 146 308 кабрыялетаў.
M3 GT2
M3 GT2 — мадыфікацыя гоначнага аўтамабіля для ўдзелу ў гонках серыі Ле-Ман.
M3 DTM
У 2012 годзе BMW вярнулася да ўдзелу ў серыі. Традыцыйна аўтамабілі DTM не маюць агульнага з серыйнымі аўтамабілямі, будуюцца на аснове прасторавага каркаса і толькі сілуэтам нагадваюць серыйныя аўтамабілі — знешні выгляд пабудаванага прататыпа быў прыведзены да падабенства з купэ M3 (E92).
Аўтамабілі BMW M3 DTM (E92) удзельнічалі ў сезонах 2012 і 2013 гадоў. У 2012 годзе выйграў чэпіёнскі тытул, а BMW атрымала перамогу ў заліку вытворцаў. У гонар перамогі, абмежаванай серыяй была выраблена спецыяльная дарожная версія купэ M3 — BMW M3 DTM Champion Edition. Зроблена 54 адзінкі.
У 2014 годзе замененыя на BMW M4 DTM.
Джыл Стайн
Джыл Стайн (Jill Stein;, ) — амерыканскі лекар, грамадская актывістка і палітык, а таксама кандыдат у прэзідэнты ЗША ад Зялёнай партыі на выбарах 2016 года. Раней балатавалася ў прэзідэнты на выбарах 2012 года і ў губернатары штата Масачусетс на выбарах 2002 і 2010 гадоў.
Канаверал
Мыс Кана́верал (Cape Canaveral от cañaveral — «зараслі цукровага трыснягу», плаўні); у 1964—1973 гадах — мыс Кенэдзі (Cape Kennedy) — мыс на атлантычным узбярэжжы штата Фларыда, ЗША, на ўсход ад вострава Мерыт, ад якога ён аддзелены ракой (Banana river). Мыс з'яўляецца часткай так званага Space Coast (літаральна «Касмічнага ўзбярэжжа»), на ім размешчана станцыя ВПС ЗША «Мыс Канаверал». Паколькі мноства амерыканскіх касмічных апаратаў былі запушчаны і са станцыі, і з размешчанага на суседнім востраве Мерыт касмічнага цэнтра імя Кенэдзі, назва Мыс Канаверал ці Канаверал стала метонімам, і ёй пазначаюць абодва стартавыя комплексы. У памяць пра дасягненні ў асваенні касмічнай прасторы мысу Канаверал быў прысвоены тэлефонны код 321 (намёк на зваротны адлік перад стартам).
Акрамя базы ВПС ЗША, на мысе размяшчаюцца і. Існуюць і прыродныя славутасці — лагуна, рака , і нацыянальнае ўзбярэжжа Канаверал.
Гісторыя назвы
Паштовыя аддзяленні на тэрыторыі называліся Артэзія з 1893 па 1954 год; Порт-Канаверал з 1954 па 1962 год; і Кейп-Канаверал (Мыс Канаверал) з 1962 года па цяперашні час.
З 1963 па 1973 год зона таксама называлася Мыс Кенэдзі. Прэзідэнт Джон Кенэдзі паставіў мэту: высадка на Месяц. Пасля яго забойства ў 1963 годзе, яго ўдава, Жаклін Кенэдзі, прапанавала прэзідэнту Ліндану Джонсану пераназваць касмічны цэнтр. Джонсан параіў пераназваць увесь мыс. У выніку 28 лістапада 1963 года Ліндан Джонсан абвясціў, што мыс Канаверал будзе пераназваны ў мыс Кенэдзі ў гонар прэзідэнта Кенэдзі, які быў забіты шэсць дзён назад. Загад № 11129, выпушчаны 29 лістапада, таксама зацвердзіў, што Цэнтр запускаў будзе пераназваны ў Касмічны цэнтр Кенэдзі.
Нягледзячы на тое, што пераназванне было ўхвалена Камісіяй па тапонімах ЗША у 1964 годзе, яно не было папулярным у Фларыдзе, асабліва ў горадзе. У 1973 годзе заканадаўчы сход Фларыды прыняў закон, які аднавіў ранейшую чатырохсотгадовую назву, камісія яго ўхваліла. Назва мыс Канаверал ізноў стала афіцыйнай з 9 кастрычніка 1973 года. Сям'я Кенэдзі апублікавала пісьмовую заяву, у якой выказала сваё разуменне ў сувязі з прыняццем падобнага рашэння. Касмічны цэнтр Кенэдзі захаваў сваю назву.
ЖФК Умеа
«Умеа» (Umeå IK — Umeå Idrottsklubb) — жаночы футбольны клуб з горада Умеа. Утвораны ў 1917 годзе. Хатнія матчы праводзіць на стадыёне «ТЗ-Арэна», Умеа, Швецыя. Колеры клуба — чорна-жоўтыя. У цяперашні час гуляе ў другой па рангу лізе Швецыі — Элітэтан. Сяміразовы пераможца чэмпіянату Швецыі. Двухразовы пераможца і трохразовы фіналіст Лігі чэмпіёнаў УЕФА.
Bona fides
Сумленныя намеры, ці на латыні bona fides (сумленныя сродкі, сумленна) — маральнае сумленне, вера ў праўдзівасць ці памылковасць меркавання ці існасці меркавання, ці адносна шчырасці ці заганнасці лініі паводзін. Гэты паняцце важны ў юрыспрудэнцыі, асабліва пры выкарыстанні права справядлівасці. На сучаснай англійскай мове паняцце "сумленныя намеры" часам выкарыстоўваецца як сінонім для чагосці, што характарызуе чалавека з дадатнага боку, збольшага, гэта варыянт прэзумпцыі невінаватасці, калі пра чалавека загадзя думаюць, што не задумляў і не жадаў нічога благога. "Пакажыце мне Вашы сумленныя намеры" можа азначаць: "Чаму я павінен давяраць Вам?
Жуль Дэжэрын
Жуль Дэжэрын (Jules Dejerine;, Жэнева — , Парыж) — французскі неўрапатолаг, анатам, член французскай медыцынскай акадэміі (1908).
Медыцынскую адукацыю атрымаў у Парыжы (1879). З 1879 дырэктар клінікі ў шпіталі (Парыж), з 1901 г. прафесар, загадчык кафедры гісторыі медыцыны і з 1910 г. загадчык кафедры нервовых хвароб у шпіталі Сальпетрыер (Парыж). Асноўныя работы прысвечанв пытанням клінічнай неўралогіі і анатоміі нервовай сістэмы, вывучэнню афазіі. Апісаў (сумесна з Г. Русо) разлады, характэрныя для пашкоджання глядзельнага груда; сумесна з Л. Ландузі — асаблівы тып прагрэсіўнай мышачнай дыстрафіі, а таксама разам з Ж. Сота вылучыў у асаблівую назалагічную форму гіпертрафічны прагрэсавальны міжтканкавы неўрыт дзіцячага ўзросту (хвароба Дэжэрына-Сота); устанавіў (1892) лакалізацыю пашкоджання пры так званай славеснай слепаце (цэнтр Дэжэрына).
Узнагароджаны ордэнам Ганаровага легіёна.
Джон Тэры
Джон Джордж Тэры (John George Terry; нар., Лондан) — англійскі футбаліст (абаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2003—2012). Вядомы дзякуючы сваім выступам за «Чэлсі». Тройчы прызнаны УЕФА найлепшым абаронцам сезона (2005, 2008, 2009).
У цяперашні час працуе трэнерам у клубе «Лестэр Сіці».
Гульнявая кар’ера
Народжаны ў заходнім Лондане, Джон з 14 гадоў гуляў за «Чэлсі». Першапачаткова ён быў нападнікам, але аднойчы з-за адсутнасці ігракоў яму прыйшлося замяніць цэнтральнага абаронцу моладзевай каманды. З тых часоў ён стаў выступаць у ролі абаронцы, хутка набраўшы неабходную фізічную падрыхтоўку.
Кароткі і паспяховы выступ у «Нотынгем Форэст» дадаў майстэрства, і пасля ўрокаў у Марселя Дэсаі і Франка Лебёфа, Джон быў названы іграком года «Чэлсі» ўжо праз два сезоны пасля свайго дэбюту.
Пакінуўшы ўсе праблемы, не звязаныя з футболам, ззаду, Джон выразна сфакусаваўся на гульні і дэбютаваў у складзе зборнай Англіі ў чэрвені 2003 года.
Пасля гэтага ён стаў асноўным абаронцам зборнай, згуляўшы на чэмпіянаце Еўропы ў 2004 годзе і чэмпіянаце свету ў 2006 годзе.
Няўдалым момантам у кар’еры Джона можна назваць яго хваробу падчас прайгранага фіналу Кубка Англіі 2002 года і наступнае выбыванне з стартавага складу. Найбольш яркі момант — гэта тое, што ён стаў капітанам каманды пасля Марселя Дэсаі і прывёў клуб да перамогі ў Прэм’ер-лізе ў тым жа годзе.
Асацыяцыя прафесійных футбалістаў прысудзіла Джону Тэры званне іграка года, а трэнер «Чэлсі» Жазэ Маўрынью назваў яго «лепшым цэнтральным абаронцам у свеце». Ацаніў яго і былы трэнер зборнай Англіі Стывен Макларэн, які на час сваёй працы ў зборнай зрабіў Джона капітанам.
Джон быў першым з часоў Рэя Уілкінсана капітанам Англіі, іграком «Чэлсі». Рэй выступаў за «сініх» у 70-х гадах.
Джон правёў за клуб ужо больш за 300 матчаў нягледзячы на траўму спіны, якая выбіла яго з строю ў сезоне 2006/07. Аднак ён вярнуўся ў строй, каб у канцы сезона падняць над галавой Кубак Англіі на новым «Уэмблі» і забіць першы гол на гэтым стадыёне за зборную Англіі.
Пачатак сезона 2007/08 не стаў для Тэры вельмі ўдалым, ён атрымаў дзве траўмы амаль запар.
У сезон 2016/17 страціў месца ў асноўным складзе і па заканчэнні сезона пакінуў «Чэлсі» ў якасці свабоднага агента. У ліпені 2017 года падпісаў аднагадовы кантракт з «Астан Вілай». У маі 2018 года вырашыў не падаўжаць кантракт з бірмінгемскім клубам і пакінуў яго.
У верасні 2018 года прайшоў медагляд для маскоўскага «Спартака», аднак у выніку адмовіўся ад пераходу.
Трэнерская кар’ера
У кастрычніку 2018 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры і ўвайшоў у трэнерскі штаб «Астан Вілы», стаўшы памочнікам новага галоўнага трэнера бірмінгемцаў Дзіна Сміта. Пакінуў клуб у ліпені 2021 года.
У красавіку 2023 года, пасля прызначэння Дзіна Сміта ў «Лестэр Сіці», стаў яго асістэнтам у клубе.
Асабістае жыццё
Тэры ў цяперашні час жыве ў Оскшаце, Сурэй. Ён і яго жонка Тоні Пул Тэры — бацькі двайнятаў — хлопчыка (Джордж Джон) і дзяўчынкі (Сумэ Роза), народжаных 18 мая 2006 года. Тэры святкаваў іх нараджэнне, выйграваючы за Англію супраць Венгрыі, калі ён выканаў імпрэзу «млоснасці».
Яго хобі ўключаюць гольф, плаванне, футбол і сквош.
Чына лясная
Чына лясная, або Жураўліны гарох (Láthyrus sylvéstris) — кветкавая расліна, від роду  сямейства. Тыпавы від (лектатып) роду.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна. Сцябло прасцёртае, крылатае, да 2 м даўжынёй, моцна разгалінаванае. Лісце на крылатых хвосціках, з адной парай ланцэтных лісточкаў 5—12 см даўжынёй і 6—20 мм шырынёй, на верхавіне адцягнутых у вострую вяршыньку, якія сканчаецца вусікам.
Кветкі па 3—8 і больш у гронках на пазухавых слаба граневых кветканосах, ружовыя, кветаножкі іх прамыя або адхіленыя. Чашачка шыроказваночкавая, ніжні яе зубец даўжэй астатніх. Сцяг з круглява-авальнай пласцінкай, на верхавіне з выманнем, і кароткім вузкім кіпцікам.
Бабы 6—7 см даўжынёй і 0,7—1 см шырынёй, сціснутыя, даўгавата-лінейныя. Насенне шарападобнае або даўгаватае.
Распаўсюджанне
Сустракаецца па лясных ўзлесках і ў зарасніках кустоў, шырока распаўсюджаны ў Еўропе і на Каўказе.
Таксанамія
, Sp. Pl. 2: 733 (1753).
Клапоўнік (значэнні)
Клапоўнік
Абрам Міхайлавіч Драгаміраў
Абра́м Міха́йлавіч Драгамі́раў (Абрам Михайлович Драгомиров; 21 красавіка 1868 года, Чарнігаўская губерня, Расійская імперыя — 9 снежня 1955 года, горад Парыж, Францыя) — рускі генерал ад кавалерыі. Удзельнік Першай сусветнай вайны і Грамадзянскай вайны на баку Белага руху.
Дарэл Касл
Да́рэл Лэйн Касл (Darrell Lane Castle; нар., Кінгспарт) — амерыканскі палітык і адвакат, а таксама кандыдат у прэзідэнты ЗША ад Канстытуцыйнай партыі на выбарах 2016 года. Раней быў вылучаны ў кандыдаты на пасаду віцэ-прэзідэнта ЗША на выбарах 2008 года.
Чына балотная
Чына балотная, або Заяччы гарошак (Lathyrus palustris)  — шматгадовая травяністая расліна сямейства Бабовых, пашыраная ў Еўразіі і ўсходняй частцы Паўночнай Амерыкі.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 25-80 (100) см. Сцеблы бязвольныя, кучаравыя, неглыбока крылатыя, бедна валасатыя. Лісце чарговае; хвосцікі бяскрылыя; ліставыя пласціны перыстыя, складаюцца з двух — чатырох пар лісточкаў. Лісточкі ланцэтныя, цэльнакрайнія, блакітна-зялёныя, даўжынёй некалькі сантыметраў. Мае разгалінаваныя спіральныя вусікі.
Суквецці — доўгачарашковыя 2-8-кветкавыя гронкі. Кветкавы вяночак фіялетавы, 12-20 мм даўжынёй; пялёсткаў 5; чашачка пяцізубцовая; тычынак 10. Плады — плоскія, даўжынёй 25-50 мм, голыя, карычневыя, 6-12-насенныя бабы, якія часам няправільна называюць струкамі.
Распаўсюджанне
Паўночная Амерыка (Канада, ЗША); Азія (Грузія, Расія, Кітай, Японія, Карэя, Казахстан, Манголія, Турцыя, Лаос); Еўропа (Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ісландыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Індыя, Балгарыя, былая Югаславія, Італія, Румынія, Францыя, Партугалія, Іспанія). Засяляе багаты вільготны грунт, таму часта расце на лугах побач рэк, азёр і мора, і радзей у прыбярэжных агароджах.
Ва Украіне расце на вільготных лугах, сярод хмызнякоў у лясной зоне і лесастэпе.
Адытыўнае змешванне колераў
Адытыўнае змешванне колераў — метад сінтэзу колеру, заснаваны на складанні адытыўных колераў, то бок колераў непасрэдна выпраменьваючых аб'ектаў. Метад аснованы на асаблівасцях структуры зроку чалавека, у прыватнасці на такой з’яве як метамерыя.
Змешваючы тры асноўныя колеры — чырвоны, зялёны і сіні — у пэўных суадносінах, можна стварыць большасць успрыманых чалавекам колераў.
Адзін з прыкладаў ужывання адытыўнага сінтэзу — камп'ютарны манітор, каляровая выява на якім ствараецца колернай прасторай RGB і атрымліваецца з чырвоных, зялёных і сініх кропак.
У супрацьлегласць адытыўнаму змешванню колераў існуюць схемы субстрактыўнага сінтэзу. У гэтым выпадку колер фармуецца за конт аднімання з адбітага ад паперы (ці праходзячага праз празрысты носьбіт) святла пэўных колераў. Самая распаўсюджаная мадэль субстрактыўнага сінтэзу — CMYK, шырока ўжывальная ў паліграфіі.
System of a Down
«System of a Down»  — амерыканскі рок-гурт, заснаваны у 1992 годзе ў Лос-Анджэлесе пад назвай «Soil». З 1995 года гурт выступае пад назвай «System of a Down». Чатыры студыйныя альбомы гурту маюць платынавы статус, а альбом «Toxicity» (2001) мае мульціплатынавы статус.
Помнік Карлу IV (Прага)
Помнік Карлу IV (Pomník Karla IV.) — неагатычны помнік у Празе на Плошчы крыжакоў, пастаўлены паводле мадэлі Эрнста Юліуса Хэнеля ў 1844 годзе. Помнік культуры Чэшскай Рэспублікі.
Першыя прапановы пабудаваць помнік узніклі ў 1830-х гадах. Прапаноўвалася некалькі варыянтаў, у тым ліку конная статуя дапоўненая алегарычнымі фігурамі факультэтаў. Разглядалася магчымасць паставіць помнік на рынку Конскім і Скотным рынках.
У 1842 годзе было створана журы з членаў акадэмічнага сената і прафесараў, якое заказала помнік дрэздэнскаму скульптару Хэнелю. Урачыстае адкрыццё было запланавана да 500-годдзя Карлавага ўніверсітэта ў 1848 годзе, але было адкладзена з-за студэнцкіх хваляванняў. Помнік быў адкрыты толькі 31 студзеня 1851.
На высокім пастаменце стаіць скульптура Карла IV з Залатой булай у руцэ, пад ім надпіс «''Karlo Quatro. Literarum universitas/Festo saeculari quinto 1848''». Пастамент помніка ўпрыгожваюць алегарычныя фігуры тагачасных чатырох факультэтаў Карлавага ўніверсітэта — багаслоўскага, медыцынскага, юрыдычнага і філасофскага, а таксама выдатных асоб Чэхіі:, , Маціяша з Араса і.
Хацьма трохмесячная
Хацьма трохмесячная (Lavatera trimestris) — від кветкавых раслін сямейства. trimestris — літаральна азначае «тры месяцы», спасылаючыся на перыяд росту і цвіцення.
Апісанне
Да 120 см вышынёй і 45 см у шырыню аднагадовая трава. Лісце яйкападобна-круглявае, сэрцападобнае, пільчатае, 3-7-лопасцевае, жоўта-зялёнае, з рэдкімі валасінкамі. Кветкі з’яўляюцца ў кластарах на доўгіх сцеблах ў канцы сцеблаў адзінкавыя, адценняў белага і ружовага, 8-10 см у шырыню. Пялёсткі 3-5 см даўжынёй, 3-4 см шырынёй, зваротнаяйкападобныя, ля аснавання валасістыя. Насенне цёмна-карычневае.
Распаўсюджанне
Афрыка: Алжыр [пн.]; Марока; Туніс. Азія: Ізраіль; Іарданія; Ліван; Сірыя; Турцыя. Еўропа: Грэцыя; Італія [у тым ліку Сардзінія, Сіцылія]; Францыя; Партугалія; Гібралтар; Іспанія [у тым ліку Балеарскія астравы]. Расце на пясчаных, гліністых і вапнавых глебах; 30-900 м. Культывуецца. Шматлікія сарты былі распрацаваны для выкарыстання ў садзе.
Эта Майсееўна Тырманд
Эта (Эдзі) Майсееўна Ты́рманд (, Варшава — 29 красавіка 2008, Мінск, Беларусь) — беларускі кампазітар, педагог. Першая жанчына-кампазітар у Беларусі.
Біяграфія
Эта (Эдзі) Майсееўна Тырманд нарадзілася 23 лютага 1917 года ў Варшаве. З 1929 года наведвала клас фартэпіяна Варшаўскай кансерваторыі. У 1938 годзе скончыла настаўніцка-харавы факультэт Варшаўскай кансерваторыі, адначасова працягваючы навучацца па класе фартэпіяна.
У 1939 годзе, пасля акупацыі Варшавы нямецка-фашысцкімі войскамі, пешшу перайшла граніцу СССР. Пасля пераезду ў Мінск паступіла ў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю ў клас фартэпіяна дацэнта Аляксея Канстанцінавіча Клумава, сумяшчаючы вучобу з працай канцэртмайстра.
У гады Вялікай Айчыннай вайны і ў першыя паваенныя гады Эдзі Тырманд пражывала ў горадзе Фрунзэ (цяпер Бішкек), працуючы канцэртмайстрам Кіргізскага тэатра оперы і балета імя А. Малдыбаева, а таксама педагогам мясцовага музычнага вучылішча.
У 1948 годзе аднаўляецца на пятым курсе Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі (клас фартэпіяна Рыгора Ільіча Шаршэўскага) і паступае на першы курс аддзялення кампазіцыі (клас Анатоля Васільевіча Багатырова). Фартэпіяннае аддзяленне сканчае ў 1949 годзе, кампазітарскае ў 1952.
У 1949—1989 гадах выкладчыца ў Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі, спачатку выкладала фартэпіяна, а з 1963 года выконвала абавязкі дацэнта зноў створанай кафедры канцэртмайстарскага майстэрства. Ёй належаць адмысловыя заслугі ў выхаванні некалькіх пакаленняў высокакваліфікаваных канцэртмайстраў, яе лічаць галавой беларускай канцэртмайстарскай школы. Адначасова ў 1949—1962 гадах выкладала ў музычнай школы пры Беларускай кансерваторыі.
Адначасова Эдзі Тырманд інтэнсіўна займаецца кампазітарскай творчасцю, ствараючы творы галоўным чынам у камерным жанры.
Член Саюза кампазітараў Беларусі з 1954 года.
Апошнія 20 гадоў жыцця Эдзі Майсееўны былі азмрочаны праблемамі са зрокам, якія вельмі хутка прывялі да практычна поўнай слепаты.
Эдзі Майсееўна Тырманд памерла ў Мінску 29 красавіка 2008 года.
Сям’я
Усе родныя і блізкія Эдзі Майсееўны загінулі ў Варшаўскім гета, у тым ліку бацькі Мойшэ-Герш Іосіфавіч Тырманд (1891 —1942), выхадзец Варшавы і Шыфра-Цырл Іцкоўна Глянцшпігель (1895—1942), нараджэнка Любліна , сястра Ёспа-Марыям (1921—1942).
Адзіным блізкім ёй чалавекам быў муж, альтыст Ізраіль Аляксандравіч Турш, які таксама страціў сваіх блізкіх у Халакосце на тэрыторыі Польшчы.
Творчасць
Творчасці Тырманд уласцівы канкрэтнасць і шырокі дыяпазон вобразнага мыслення, экспрэсіўная манера пісьма, нацыянальная характэрнасць музычнай мовы, абумоўленая чуйным услухоўваннем у інтанацыйную і ладавую будову беларускай народнай песні. Сярод твораў: 2-і канцэрт для фартэпіяна з аркестрам (1956), санаты для фартэпіяна (1969), альта і фартэпіяна (1961), віяланчэлі і фартэпіяна (1971), скрыпкі і фартэпіяна (1972), а таксама саната і п’есы для цымбалаў і фартэпіяна; санаціны, сюіты, такаты для фартэпіяна, а таксама «Сюіта ў стылі рэтра» для домры і фартэпіяна (1977); вакальныя цыклы на вершы М. Танка, Э. Агняцвет, Р. Бёрнса, Ф. Гарсія Лоркі, Б. Дадзье; хары на словы М. Багдановіча, Я. Коласа, М. Танка, П. Труса; фартэпіяна п’есы, песні і хары для дзяцей.
Віктар Уладзіміравіч Назаранка
Віктар Уладзіміравіч Назаранка (, в. Аляксандраўка , Гомельская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі (2012 —2018). Кандыдат эканамічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1958 годзе ў в. Аляксандраўка Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. У 1981 годзе скончыў Гомельскі політэхнічны інстытут, у 1999 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З 1983 па 1986 год працаваў старшым майстрам, намеснікам начальніка цэха Гомельскага завода ліцця і нармалей, з 1986 па 1990 год — прадстаўніком, старшым прадстаўніком Дзяржпрыёмкі на ВА «Гомсельмаш».
З 1990 года — намеснік генеральнага дырэктара па якасці — начальнік АТК, намеснік галоўнага інжынера па сертыфікацыі ВА «Гомсельмаш».
У 1998—2006 гадах займаў пасаду намесніка дырэктара Навукова-вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Беларускі дзяржаўны інстытут стандартызацыі і сертыфікацыі».
З 2006 года быў першым намеснікам старшыні Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі.
21 лютага 2012 года назначаны старшынёй Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе старшыні камітэта.
7 верасня 2018 года вызвалены ад пасады старшыні Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі.
Рэчыца (Камянецкі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на ўсход ад горада Каменец, за 51 км ад Брэста, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Тэўлі.
Ганна Юнгберг
Ханна не з’яўляецца сваяком знакамітага шведскага футбаліста Фрэдрыка Юнгберга.
Клубная
Юнгберг выступала за такія клубы, як «Марыехэм», «Сунано», «Умеа». У складзе апошняга ў 2002 год стала лепшай шведскай футбалісткай. Усяго за «Умеа» Ханна правяла 227 матчаў, забіўшы 196 галоў.
У 2003 годзе мужчынскі футбольны клуб «Перуджа» з італьянскай Серыі A прапаноўваў Ханне кантракт.
17 мая 2007 год Ханна Юнгберг устала ў браму ў матчы Кубка Швецыі з АІКам, замяніўшы на 70-й хвіліне матчу траўмаванага брамніка сваёй каманды Каролу Сёбэрг. На працягу астатка матча Юнгберг не прапусціла мячоў.
У 2012 годзе скончыла Універсітэт Умеа і атрымала дыплом фізіятэрапеўта.
У зборнай
Юнгберг дэбютавала ў зборнай ва ўзросце 17 гадоў 6 лютага 1996 у матчы супраць зборнай Іспаніі. Усяго за зборную правела 130 матчаў, забіўшы 72 галоў.
Юрый Радзівіл
Імя Юрый (Ежы) мелі прадстаўнікі роду Радзівілаў:
Red Hot Chili Peppers
«Red Hot Chili Peppers» (Чырвоныя вострыя перцы чылі) — рок-гурт з ЗША, заснаваны ў 1983 годзе ў Лос-Анджэлесе, Каліфорнія. Штат Каліфорнія ўспамінаецца ў мностве іх песень. Музычны стыль гурта пабудаваны на сумесі традыцыйнага фанка, альтэрнатыўнага року, панку і іншых музычных жанраў. Ва ўсім свеце прададзена больш за 80 мільёнаў копій іх альбомаў. Паводле версіі VH1 «100 Greatest Artists of Hard Rock» занялі 30-е месца. 14 красавіка 2012 года гурт быў уключаны ў Зал славы рок-н-рола. Гурт заняў трэцяе месца ў сімвалічным спісе «Найлепшыя выканаўцы за 10 гадоў скроблінга» сайту Last.fm.
«Red Hot Chili Peppers» запісалі 10 студыйных альбомаў. Першыя запісы былі даволі непаспяховымі, у той час гурт іграў сумесь року і фанку. Склад гурта мяняўся шмат разоў, аднак Кідзіс і Флі былі ў гурце з пачатку яго існавання і ніколі не пакідалі яго. Фрусчантэ і Сміт далучыліся ў 1989 годзе, неўзабаве выйшаў паспяховы альбом «Mother's Milk». Гэты быў першы альбом гурта, які трапіў у музычны чарт «Billboard». Пакуль «Red Hot Chili Peppers» былі ў турнэ 1992 года, пасля выхаду свайго пятага альбома «Blood Sugar Sex Magik», Фрусчантэ пакінуў гурт з-за наркатычнай залежнасці.
Дэйв Навара стаў гітарыстам гурта пасля зыходу Фрусчантэ. Навара не надта добра ладзіў з іншымі членамі гурта. Удзельнікі гурта папрасілі Навара пакінуць гурт у 1998 годзе, пасля аднаго альбома, які быў названы «One Hot Minute». У гэты час Фрусчантэ ствараў сольныя альбомы. Ён цярпеў ад гераінавай залежнасці. Калі Фрусчантэ стаў адчуваць сябе лепш, Флі прапанаваў яму вярнуцца ў гурт і Фрусчантэ згадзіўся. Наступны альбом гурта, «Californication», стаў адным з іх самых папулярных запісаў. «Red Hot Chili Peppers» працягвалі працаваць і ў 2002 годзе выпусцілі наступны альбом, «By the Way», які таксама меў поспех. Пасля гэтага гурт адправіўся ў сусветнае турнэ, а таксама выпусціў дыск лепшых песень. Вярнуўшыся, «Red Hot Chili Peppers» запісалі двайны альбом «Stadium Arcadium», які складаўся з 28 песень. Праз некаторы час гурт быў прымушаны спыніць сваю дзейнасць з-за таго што Фрусчантэ зноў пакінуў RHCP дзеля ўласнай творчасці. У 2009 годзе яму на змену прыйшоў Джош Клінгофер, сябар Фрусчантэ. З ім гурт выпусціў альбом «I’m with You», а таксама 17 бісайдаў.
Вясёлкі
Вясёлкі (, Весёлки) (да 14 снежня 1931 года Язвы ) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Язэп Аляксандравіч Адамовіч
Біяграфія
Нарадзіўся 7 студзеня 1897 года (ст. ст. 26 снежня 1896) у Барысаве ў сям'і рабочых. Бацька — рабочы высокай кваліфікацыі, працаваў на найме мадэльшчыкам на кафельных заводах, удзельнік рэвалюцыйных падзей 1905—1907 гадоў, жыў у Барысаве пад паліцэйскім наглядам. Язэп Адамовіч меў старэйшага брата Уладзміра Аляксандравіча, які пазней стаў камандзірам дывізіі Чырвонай Арміі, генерал-маёрам. Памёр у 1961 годзе.
З 1906 года Язэп Адамовіч працаваў на фабрыках у Барысаве, Мінску, Крупках, Тыфлісе. Працаваў улетку, а зімой вучыўся, такім чынам скончыўшы двухкласную царкоўнапрыходскую школу.
У пачатку Першай сусветнай вайны Язэп Адамовіч быў мабілізаваны і адпраўлены на перадавую, ваяваў на Паўднёва-Заходнім і Румынскім франтах (старшы унтэр-афіцэр; узнагароджаны ордэнамі Святога Георгія чацвёртай, трэцяй і другой ступені). У часе службы ўцягнуўся ў дзейнасць рэвалюцыйных гурткоў і ў 1916 годзе ўступіў у РСДРП інтэрнацыяналістаў. У канцы таго ж года быў паранены і адпраўлены на лячэнне ў Харкаў, дзе і сустрэў Лютаўскую рэвалюцыю 1917 года.
Падчас рэвалюцыйных падзей вёў рэвалюцыйна-прапагандысцкую дзейнасць сярод салдат, выбіраўся сябрам палкавога камітэта, Харкаўскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Паля лячэння быў ​​пасланы на Румынскі фронт як «нядобранадзейны», дзе таксама выбіраўся ў салдацкі камітэт і іншыя салдацкія арганізацыі. Пасля ліпеньскай дэманстрацыі ў 1917 годзе ў Петраградзе Адамовіч вяртаецца на радзіму і ўступае ў 121-ы пяхотны полк. У гэтым палку знаёміцца і хутка збліжаецца з Аляксандрам Мяснікянам і іншым рэвалюцыянерамі, выбіраецца ў гарадскі савет і працуе там з бальшавікамі.
З верасня 1917 года Адамовіч пераведзены ў каманду разведчыкаў 3-й батарэі 105-й артылерыйскай брыгады 11-й арміі Паўднёва-Заходняга фронту. У снежні 1917 года прыехаў у Барысаў, працаваў сакратаром Барысаўскага павятовага савета. У студзені 1918 года становіцца сябрам РКП(б).
З наступленнем нямецкіх войск у 1918 годзе арганізаваў рабочы ўзброены атрад. У сакавіку 1918 года ў Смаленску ў штабе Чырвонай гвардыі (пазней Чырвонай Арміі), фармаваў палкі дзеля спынення пад Смаленскам нямецкіх войск. На чале Жлобінскага атрада чырвонаармейцаў прымаў удзел у падаўленні Стракапытаўскага паўстання. Улетку 1918 года прызначаны памочнікам старшыні гарнізона і каменданта Смаленска, пазней — старшынёй гарнізона і ваенным камісарам Смаленскай губерні. З верасня 1918 года камісар Магілёўскага і Лепельскага ваенных Саветаў. Пад яго кіраўніцтвам праводзіліся падаўленні антысавецкіх выступленняў у Гомельскай, Віцебскай і Смаленскай губерняў.
Уваходзіў у склад губпарттройкі (Вільгельм Кнорын, Адамовіч, Алесь Чарвякоў) па арганізацыі савецкай улады пасля заняцця Чырвонай арміяй Менска 11 ліпеня 1920 года. У 1920 годзе абраны сябрам ЦК КП(б)Б. У Менску знаёміцца з Соф’яй Шамардзіной, з якой жыве да канца жыцця. У 1920—1927 гадах сябра ЦВК БССР і прэзідыума ЦВК БССР у 1920—1922 гадах. Сябра Менскага губернскага ВРК, ваенны камісар Менскай губерні, сябра Белрэўкама, старшыня Менскага гарнізона. З верасня 1920 года народны камісар па вайсковых справах БССР, адначасова з 1921 года народны камісар унутраных спраў БССР і намеснік старшыні ЦВК і СНК БССР. У студзені 1921 года па даручэнні ЦБ КП(б)Б і ўрада БССР удзельнічаў у перамовах з урадам РСФСР і падпісаў дамову аб гаспадарчых і вайсковых узаемаадносінах рэспублік.
У 1922 годзе слухач Маскоўскай вайсковай акадэміі. Браў удзел у падрыхтоўчай рабоце па ўтварэнні СССР, уваходзіў у склад беларускай дэлегацыі на X Усерасійскім з’ездзе Саветаў, удзельнічаў у рабоце 1 з’езда Саветаў СССР (1922). У лютым 1924 года ўваходзіў у склад Часовага Беларускага Бюро ЦК РКП(б) па ўзбуйненні тэрыторыі БССР, з’яўляўся ўпаўнаважаным СНК БССР па далучэнні Віцебскай губерні да БССР.
З 17 сакавіка 1924 па 7 мая 1927 — старшыня Савета народных камісараў БССР. У 1924 годзе пад яго кіраўніцтвам адбылося вяртанне ў склад БССР Віцебскай губерні, перададзенай РСФСР амаль адразу па абвяшчэнні БССР. У 1924—1925 гадах сябра РВС СССР. У 1924—1929 гадах сябра ЦВК СССР.
Стаяў ля вытокаў палітыкі беларусізацыі ў БССР. 25 ліпеня 1924 года разам з Аляксандрам Чарвяковым і Усеваладам Ігнатоўскім падпісаў «Палажэнне аб Інстытуце беларускай культуры». 12 лютага 1926 года разам з Аляксандрам Чарвяковым падпісаў пастанову «Аб рэарганізацыі Інстытута беларускае культуры», паводле якой Інбелкульт стаў самастойнай установай непасрэдна пры СНК БССР. Прымаў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы статута Інбелкульта. Паводле слоў Язэпа Пушчы, у Адамовіча знаходзілі падтрымку нацыянальна арыентаваныя літаратары.
Прыняў актыўны ўдзел у другім узбуйненні БССР у 1926 годзе. Працаваў у адмысловай тройцы ў складзе першага сакратара ЦК Кампартыі Беларусі Аляксандра Крыніцкага, старшыні СНК БССР Язэпа Адамовіча і Старшыні Дзяржплана БССР Сяргея Карпа. Узбуйненне граніц БССР мела моцны супраціў з боку ЦК УКП(б). 12 лістапада 1926 года бюро ЦК КП(б)Б пастанавіла: «''Прасіць ЦК КП(б)Б паставіць у Палітбюро 18 лістапада пытанне аб мяжы БССР. Далей адкладваць... немагчыма. Прасіць тав. Сталіна прыняць дэлегацыю ЦК КП(б)Б у складзе таварышаў Крыніцкага, Галадзеда, Чарвякова, Адамовіча, Бейліна і Карпа ў Палітбюро, пажадана 17 лістапада''». 6 снежня 1926 года Гомельскі і Рэчыцкі паветы былі далучаныя да БССР.
У сувязі з канфліктам з Першым сакратаром ЦК КП(б)Б Аляксадрам Крыніцкім быў пераведзены на працу ў Маскву. З траўня 1927 года сябра Прэзідыума ВСНГ СССР і старшыня праўлення Цукратрэста СССР.
З 1932 года на Далёкім Усходзе, старшыня Камчацкага акцыянернага таварыства, кіраўнік цукровых і рыбакансервавых прадпрыемстваў.