cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крынічны (Мазырскі раён)
Крыні́чны (, Криничный) — аграгарадок (да 2018 г. пасёлак ) у Беларусі, у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крынічнага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 9 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Мазыр, за 142 км ад Гомеля, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Козенкі.
Хобіт: Пустка Смаўга
«Хо́біт: Пустка Смаўга» (The Hobbit: The Desolation of Smaug) — другая частка кінатрылогіі «Хобіт», экранізацыі кнігі Джона Толкіна «Хобіт, або Туды і назад». Фільм рэжысёра Пітэра Джэксана. Сусветная прэм’ера фільма адбылася 13 снежня 2013 года.
Гэты фільм, як і першая частка, здымаўся камерамі RED Epic з разрозненнем высокай выразнасці, з частатою 48 кадраў у секунду.
Сюжэт
Пасля паспяховага пераходу праз Імглістыя горы, Торын і кампанія хобіта і гномаў вымушаны звярнуцца па дапамогу да магутнага незнаёмца, перш чым адправіцца ў небяспечнае Ліхалессе без мага Гэндальфа, у якога з'явіліся нейкія важныя і таямнічыя справы на поўдні. Гномы пабываюць у гасцях у Беорна, стануць палоннымі караля лясных эльфаў Трандуіла, а затым дасягнуць азёрнага горада Эсгарота. Яны павінны будуць уступіць у бой з Цмокам Смаўгам і оркам Азогам — даўнім ворагам Торына.
Кампанія гномаў і хобіта мусіць завяршыць сваё падарожжа да Адзінокай гары, дзе Більба Бэгінсу трэба будзе знайсці патаемныя дзверы, каб дабрацца да скарбу Цмока: Більба пракрадзецца ў пячоры Адзінокай гары — былое вялікае каралеўства гномаў Эрэбар, дзе Цмок ахоўвае свае скарбы. Чароўны пярсцёнак, які Більба знайшоў у пячоры Голума, дапаможа хобіту ўратавацца ад Цмока. І калі пачвара загіне ад рукі Барда Лучніка, эльфы, людзі і гномы будуць вымушаны супрацьстаяць адзін аднаму, бо прызам для пераможца будуць скарбы Адзінокай гары, аднак неўзабаве з'яўленне новых ворагаў аб'яднае іх.
Выхад у пракат
Падрабязней на афіцыйным сайце кінатрылогіі «Хобіт».
У ролях
Ніжэй прадстаўлены спіс акцёраў, якія зняліся ў фільме :
Ордэн Заслуг (Венгрыя)
Гісторыя
Ордэн быў заснаваны 14 чэрвеня 1922 года. Пасля прыходу ў 1946 годзе да ўлады камуністаў ордэн быў захаваны ва ўзнагароднай сістэме дзяржавы, але пасля змены Канстытуцыі ў 1949 годзе, і з увядзеннем новай назвы дзяржавы: «Венгерская Народная Рэспубліка», былі зменены назва ордэна, статут і яго дызайн.
Ступені
1922 год:
1991 год:
Ордэн мае два тыпы, за грамадзянскія заслугі і за ваенныя заслугі, якія адрозніваюцца колерам акантоўкі крыжоў ордэна і ордэнская стужка:
Спіс аб’ектаў PGC (2091001—2092000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2091001—2092000)
Лубня (Мазырскі раён)
Лубня́ (, Лубня) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крынічнага сельсавета.
Дэвід Хоган
Дэвід Хоган (David Hogan; нар., Ірландыя) — былы ірландскі прафесійны гулец у снукер.
Калодзежны шацёр (Браслаў)
Калодзежны шацёр — драўлянае збудаванне ў цэнтры горада Браслава Віцебскай вобласці. Размяшчаецца ў двары Дома культуры.
Літургія гадзін
Літургі́я гадзі́н — у Рымска-каталіцкай царкве (лацінскім абрадзе) — агульная назва набажэнстваў, якія павінны здзяйсняцца на працягу дня (за выключэннем імшы); таксама кніга, што змяшчае гэтыя набажэнствы. Назва «літургія гадзін» зацвердзілася ў ходзе літургічнай рэформы пасля Другога Ватыканскага сабору. Да гэтага часу на працягу стагоддзяў набажэнства сутачнага цыклу называлася officium divinum, адкуль пайшоў тэрмін «афіцый». Кніга, па якой служылася літургія гадзін, называлася брэвіярыем (breviarium). Тэрміны «брэвіярый» і «афіцый» да сёння ўжываюцца нароўні з тэрмінам «літургія гадзін».
Калодзежны шацёр (Браслаў)
Гісторыя
Часам у літаратуры калодзеж фігуруе як прыклад народнага дойлідства ХІХ стагоддзя. Насамрэч, ён быў узведзены ў 1924—1926 гадах польскім архітэктарам Юльюшам Клосам у складзе архітэктурнага ансамбля ўрадавай калоніі. Архітэктар настолькі трапна стылізаваў народнае дойлідства, што браслаўскі калодзеж, выкананы ў традыцыях закапанскага стылю, некаторыя даследчыкі адносяць да традыцыйнага дойлідства ХІХ стагоддзя.
Літургія гадзін
Паасобныя тэксты літургіі гадзін называюцца гадзінамі, а таксама ўласнымі назвамі, напрыклад, «ютрань», «нешпары».
Згодна з motu proprio Папы Бэнэдыкта XVI «Summorum Pontificum» (7 ліпеня 2007 года) зноў можа выкарыстоўвацца Брэвіярый, выдадзены па рашэнні Трыдэнцкага сабору і апошні раз перавыдадзены (з некаторымі зменамі) Папам Янам XXIII. Такім чынам, існуе дзве формы кананічных гадзін: так званая ардынарная форма, у якой набажэнствы служацца па кнігах, выдадзеных па рашэнні Другога Ватыканскага сабору, і экстраардынарная, якая служыцца па старой версіі кніг.
Паходжанне
Практыка чытання гадзін бярэ пачатак ад габрэйскага звычаю чытаць малітвы ў вызначаныя гадзіны часу, напрыклад, у кнізе Дзеянняў Апосталаў Пётр і Ян прыйшлі ў святыню «ў дзевятую гадзіну малітвы» (Дз 3:1). Псальм (Пс 118:164) таксама кажа: «Сямікротна ў дзень слаўлю Цябе за суды праўды Тваёй».
У хрысціянскай царкве з цягам часу сфармаваліся наступныя малітоўныя гадзіны:
Структура гадзін ва Усходняй і Заходняй цэрквах адрозніваецца. Аснову гадзін складаюць псальмы, аднак ва ўсходнім абрадзе для кожнай гадзіны вызначаны свой уласны склад псальмаў, які не змяняецца, а для адрознення аднаго ад другога служаць тэксты царкоўных аўтараў (гімнаграфія: трапары, сціхіры, каноны). Выключэннем з'яўляюцца кафізмы — вялікія раздзелы Псалтыра, паслядоўна чытаныя на нешпарах і ютрані, а ў Вялікім посце — і на малых гадзінах, так што поўны цыкл Псалтыра прачытваецца, як і ў традыцыйным рымскім абрадзе, за тыдзень (у Вялікім посце — двойчы за тыдзень). У заходняй літургіі гадзін асноўны сэнс нясуць менавіта псальмы і некаторыя біблійныя спевы (кантыкі). Яны размяркоўваюцца па тэкстах гадзін з тым разлікам, каб а) за пэўны перыяд прачытваўся цэлы Псалтыр; б) тэкст псальма па магчымасці адпавядаў таму дню і часу, калі ён чытаецца. У святочныя дні склад псальмаў асаблівы, падабраны з улікам сэнсу свята. Кожны псальм заканчваецца словамі «Хвала Айцу, і Сыну, і Духу Святому, як была спрадвеку, цяпер і заўсёды і на вякі вечныя. Амэн» (гэтую практыку ўвёў Папа Дамас у IV стагоддзі). У пачатку і пад канец псальма спяваюцца антыфоны, якія звязваюць псальм з сэнсам бягучага дня ці свята. З твораў перыяду святых айцоў і больш позніх аўтараў можна адзначыць гімн, які спяваецца напачатку гадзіны.
Юдэі і раннія хрысціяне
Як было адзначана вышэй, літургічныя гадзіны пайшлі ад юдэйскай малітоўнай практыкі. У Старым запавеце Бог наказаў ізраэлітам складаць ахвяры раніцай і вечарам (Зых. 29, 39). З цягам часу складанне гэтых ахвяраў перайшло ў збудаваную Саламонам Ерусалімскую святыню. Падчас Вавілонскага выгнання, калі юдэі не маглі прыносіць ахвяры ў святыні, сталі з'яўляцца першыя сінагогі, дзе ў вызначаныя поры дня здзяйснялі службы, на якіх чыталася Тора і спяваліся псальмы і гімны. «Ахвяра хвалы» пачала замяняць крывавыя ахвяры.
Пасля вяртання народа ў Юдэю малітоўныя службы былі далучаныя да набажэнстваў у святыні. Паступова юдэі пачалі рассейвацца па ўсім грэка-рымскім свеце, паклаўшы пачатак габрэйскай дыяспары. У часы Рымскай імперыі юдэі, а пазней і раннія хрысціяне, пачалі наследаваць рымскі распарадак дня з выдзяленнем перыядаў для малітвы. У гарадах Рымскай імперыі ўдар звана на форуме каля 6 гадзіны раніцы абвяшчаў пачатак працоўнага дня (prima, першая гадзіна), затым звон біў зноў у дзевяць раніцы (tertia, трэцяя гадзіна), апоўдні ён абвяшчаў перапынак на абед (sexta, шостая гадзіна), а ў тры гадзіны пасля поўдня зноў склікаў людзей на працу (nona, дзевятая гадзіна), і нарэшце, аб'яўляў аб заканчэнні працы ў шэсць гадзін вечара.
Калі хрысціяне пачалі аддзяляцца ад юдэяў, практыка малітвы ў фіксаваны час захавалася. Першы цуд апосталаў — ацаленне кульгавага на прыступках святыні — адбыўся, калі Пётр і Ян ішлі ў святыню на малітву. Таксама адзін з вырашальных момантаў у гісторыі Царквы, рашэнне пра далучэнне паганаў да супольнасці веруючых, адбылося пасля аб'яўлення апосталу Пятру, які памаліўся апоўдні (Дз 10, 9—49).
Ранняя Царква выкарыстоўвала псальмы для малітвы (Дз 4, 23—30). Гэтыя псальмы і па сённяшні дзень захаваліся ў складзе літургічных гадзін ва ўсіх хрысціянаў. Дзідахе, самы ранні са знойдзеных хрысціянскіх рукапісаў, рэкамендуе вучням чытаць малітву Пана тры разы на дзень, што таксама знайшло адбітак у гадзінах.
У другім і трэцім стагоддзях такія айцы Царквы, як Клімент Александрыйскі, Арыген і Тэртуліян, пішуць аб практыцы ранішняй і вечаровай малітвы, а таксама пра малітву трэцяй, шостай і дзевятай гадзіны. Гэтыя малітвы здзяйсняліся індывідуальна ці ў сабранні веруючых. У трэцім стагоддзі ўзнікла практыка бесперарыўнай малітвы, калі айцы-пустэльнікі, паслухмяныя запаведзі апостала Паўла (1 Тэс, 5, 17), дзяліліся на групы і маліліся па чарзе на працягу сутак.
Да Трыдэнцкага сабору
Значны ўплыў на фарміраванне гадзін у Заходняй Царкве аказаў св. Бэнэдыкт Нурсійскі, які ў сачыненні Правілы выклаў паслядоўнасць гадзін, якую ён назваў Opus Dei. Малітоўны распарадак бэнэдыктынцаў будаваўся ў адпаведнасці з гэтымі правіламі. Апоўначы служылася гадзіна matutinum, або horae matutinae, затым ішла ранішняя служба laudes (3 гадзіны ночы). Да з'яўлення ў XIV стагоддзі воскавых свечаў службы адбываліся ў цемры ці пры мінімальным асвятленні; манахі павінны былі ведаць тэксты на памяць. Затым манахі на некаторы час сыходзілі, каб паспаць, а ў 6 гадзін зноў ішлі на службу першай гадзіны (prima). Затым магла быць прыватная імша, альбо духоўнае чытанне, альбо праца да 9 раніцы, калі адбывалася служба трэцяй гадзіны (tertia), а затым урачыстая імша. Апоўдні ўсе збіраліся на малітву шостай гадзіны (sexta) і абед, пасля чаго быў адпачынак да службы дзевятай гадзіны (nona) ў 15:00. Затым манахі былі занятыя працай да заходу Сонца, калі адбываліся нешпары (vesperae), а пасля, перад сном, — камплета (completorium). Пасля камплеты манахі ішлі спаць, каб апоўначы распачаць новы цыкл.
Паступова служба пачала набываць ўсё большае значэнне ў жыцці Царквы, і яе парадак ускладняўся. Хутка з'явілася патрэба ў наяўнасці розных кніг, напрыклад, Псалтыра для чытання псальмаў, Бібліі для біблійных урыўкаў, зборнікаў гімнаў для спеваў і г. д. Для карысці тых, хто працаваў у аддаленых парафіях, і тых, хто мусіў шмат пераязджаць з месца на месца, неабходныя тэксты былі сабраныя ў адну кнігу — брэвіярый (ад лац. brevis — кароткі). Тэксты брэвіярыеў дасягнулі Рыма, дзе Папа Інакенцій III распаўсюдзіў іх выкарыстанне на Рымскую курыю. Францысканцы адаптавалі гэты Breviarium Curiae для патрэбаў сваіх падарожных братоў, узяўшы за аснову галіканскі тэкст псалтыра. Брэвіярый францысканцаў распаўсюдзіўся па ўсёй Еўропе. Папа Мікалай III зацвердзіў брэвіярый для выкарыстання ва ўсіх базіліках.
Трыдэнцкі сабор
Трыдэнцкі сабор, які пачаўся ў 1545 годзе, аб'явіў Рымскі брэвіярый адзінай кнігай набажэнстваў для ўсёй Каталіцкай царквы. Ён пацвердзіў абавязак святароў штодзённа чытаць гадзіны дома ці ў святыні. Далейшыя папраўкі ў брэвіярый былі пакінутыя пад уладай папы, бо сабор не меў часу, каб завяршыць рэформу брэвіярыя.
Перыядычныя перагляды брэвіярыя праводзіліся некалькімі папамі. Першы такі перагляд здзейсніў св. Пій V у 1568 годзе. Праводзілі таксама рэвізіі Папы Сікст V, Клімент VIII, Урбан VIII, Клімент XI і іншыя. Значныя змены падчас свайго пантыфікату ўнёс св. Пій X. Ён аднавіў практыку чытання ўсіх 150 псальмаў за тыдзень, а з паслядоўнасці гадзін былі выдаленыя шматлікія паўторы. Папа Пій XII таксама пачаў рэформу брэвіярыя, дазволіўшы выкарыстоўваць новы пераклад пальмаў і стварыўшы спецыяльную камісію для працы над пераглядам брэвіярыя. У 1955 годзе было праведзенае апытанне каталіцкіх біскупаў наконт рэформы брэвіярыя, і Папа Ян XXIII выдаў указанні па яго пераглядзе, што адкрыла шлях да рэформаў II Ватыканскага сабору.
Другі Ватыканскі сабор
Пасля рашэнняў Другога Ватыканскага сабору камісія па ажыццяўленні рэформы спрасціла цэлебрацыю літургіі гадзін, стараючыся зрабіць яе больш даступнай для свецкіх і аднавіць яе як малітву ўсёй Царквы. Першая гадзіна была скасаваная, а Ютрань (Matutinum) змененая такім чынам, каб магла здзяйсняцца ў кожную пару дня. Перыяд прачытання Псалтыра быў павялічаны з аднаго да чатырох тыдняў (для кантэмпляцыйных ордэнаў — да двух). Акрамя таго камісія зрабіла мноства іншых зменаў, не санкцыянаваных наўпрост саборам (уніфікацыя структуры гадзін па прыкладзе малых гадзін, увядзенне вялікай колькасці гімнаў, складзеных пасля сабору, выкрэсленне некаторых вершаў і выдаленне цэлых псальмаў, увядзенне новых просьбаў замест аднаўлення старых). Ад духоўных асобаў кананічнае права, як і раней, патрабуе штодзённай цэлебрацыі ўсёй літургіі гадзін, у кляштарах і інышх рэлігійных супольнасцях практыка рэгулюецца ўласнымі нормамі. Другі Ватыканскі сабор заклікаў да ўдзелу ў малітве і свецкіх, у выніку чаго свецкія таксама пачалі штодзённа чытаць прынамсі некаторыя гадзіны. Сабор таксама заахвоціў супольнае чытанне гадзін.
Выданні
У 2000 годзе выйшла апошняе афіцыйнае чатырохтомнае выданне літургіі гадзін на лацінскай мове. Але тэксты могуць выдавацца ў рознай форме. Напрыклад, у Велікабрытаніі і Ірландыі літургія гадзін выдадзеная ў выглядзе трох тамоў: «Адвэнт, Нараджэнне Пана, Звычайны перыяд 1—9 тыдні», «Вялікі пост і Велікодны перыяд», «Звычайны перыяд 6—34 тыдні». У Расіі літургія гадзін выдадзеная ў двух тамах, адзін з якіх утрымлівае чытанні для гадзіны чытанняў, а іншы — усе астатнія тэксты. Існуе таксама больш кароткі аднатомны варыянт, дзе адсутнічае гадзіна чытанняў і значна скарочана паслядоўнасць святых.
Па стане на 2015 год у Беларусі выдадзеныя два першыя томы чатырохтомнай літургіі гадзін на беларускай мове.
Склад
Літургія гадзін складаецца з наступных частак:
Структура гадзін
Гадзіны можна падзяліць на вялікія (ютрань і нешпары) і малыя.
Малыя гадзіны
Камплета мае характар падрыхтоўкі душы да пераходу ў вечнасць
Спасылкі
Тэксты літургіі гадзін анлайн:
Дасаборныя тэксты (брэвіярый):
Антоніа Касана
Антоніа Касана (Antonio Cassano; нар., , Італія) — былы італьянскі футбаліст, нападнік нацыянальнай зборнай Італіі (2003—2014). Выхаванец футбольнай школы «Бары». Касана называюць іграком, які майстэрскі валодае мячом, а таксама мае добры футбольны зрок.
«Бары»
Касана дэбютаваў у Серыі А сезону 1999/2000 11 снежня 1999 года ў выязным матчы 13-га тура супраць «Лечэ». Ужо ў наступным туры, 18 снежня 1999 года, на хатнім стадыёне «Сан-Нікола» забіў пераможны гол у браму «Інтэра», адкрыўшы рахунак сваім мячам у Серыі A.
«Рома»
У 2001 годзе нападнік перайшоў у «Рому», якая была но той момант чэмпіёнам Італіі. Сума трансферу склала 28 млн еўра. Свой першы гол за новую каманду ў чэмпіянаце краіны Касана забіў у 18 туры ў браму клуба «Верона». Нягледзячы на добрую гульню і высокую рэзультатыўнасць, Касана ніяк не мог рэалізаваць свой талент цалкам. У гэтым яму перашкаджаў яго свавольны характар. Ігрок праславіўся сталымі скандаламі з трэнерамі і кіраўніцтвам клуба.
«Рэал»
У 2006 годзе пасля працяглых спрэчак аб падпісанні новага кантракту, Касана быў прададзены ў «Рэал», дзе Касана ўступіў у адкрыты канфлікт з Фабіа Капела, з якім у яго склаліся дрэнныя адносіны яшчэ з часоў іх сумеснага знаходжання ў «Роме». Капела сцвярджаў, што ігрок мае праблемы з лішняй вагой і знаходзіцца ў дрэннай фізічнай форме.
«Сампдорыя»
У 2007 годзе Касана аддалі ў арэнду «Сампдорыі». На радзіме футбаліст атрымаў дадатковую матывацыю. яго гульня стала паходзіць на гульню пяцігадовай даўнасці. Касана не канфліктаваў з кіраўніцтвам клуба, спраўна забіваў і стаў улюбёнцам генуэзскіх заўзятараў. У 2008 годзе «Сампдорыя» выкупіла правы на футбаліста.
У пачатку сезону 2010/11 чэмпіянату Італіі, паміж Касана і прэзідэнтам «Сампдорыі» Рыкарда Гаронэ адбыўся канфлікт у сувязі з тым, што форвард адмовіўся наведаць дабрачынны абед, які зладзіў кіраўнік каманды. Пасля гэтага Касана быў адхілены ад трэніровак і перастаў траплаць у заяўку на матчы.
«Мілан»
3 студзеня 2011 года Касана падпісаў кантракт з «Міланам» да 2014 года. 6 студзеня 2011 года Касана дэбютаваў у складзе «Мілана» у выязным матчы супраць «Кальяры» і зрабіў галавы пас на Родні Страсера, пасля якога быў забіты адзіны ў матчы гол.
29 кастрычніка 2011 года Антоніа адчуў сябе дрэнна, знаходзячыся на борце самалёта, якім вяртаўся пасля матчу «Мілана» з «Ромай», у прыватнасці ў яго рэзка паўсталі праблемы са зрокам, прамовай і рухам. Па прыбыцці ў аэрапорт футбаліст быў перапраўлены ў шпіталь, дзе ў яго выявіліся праблемы з сэрцам. 4 лістапада Антоніа быў паспяхова праапераваны ў Мілане прафесарам Марыа Кармінаці. Тэрмін аднаўлення футбаліста быў пастаўлены ў 6 месяцаў. У красавіку лекары дазволілі Касана вярнуцца ў футбол. 7 красавіка Антоніа выйшаў на замену на 83 хвіліне матчу супраць «Фіярэнціны».
«Інтэр»
21 жніўня 2012 года, было пацверджана, што «Мілан» і «Інтэр» дасягнулі пагаднення па абмене Джампаала Пацыні і Касана, з кампенсацыйнай сумай каля 7 млн еўра на карысць нерадзуры. У той жа дзень Касана прайшоў «Інтэр» медыцынскі агляд.
Вяртанне ў «Сампдорыю»
Касана заставаўся без працы каля паловы года. У ліпені 2015 года з’явілася інфармацыі аб цікавасці да нападніка з боку «Сампдорыі». 9 жніўня афіцыйна вярнуўся ў генуэзскі клуб, падпісаўшы двухгадовы кантракт.
У сезоне 2016/17 прэзідэнт клуба Масіма Ферэра заявіў, што Касана не ўваходзіць у яго планы, і той быў выключаны з першай каманды. Антоніа адмовіўся ад прапаноў шэрагу клубаў і трэніраваўся разам з юнацкімі камандамі «Сампдорыі». У студзені 2017 года канракт клуба з нападнікам па ўзаемнай згодзе быў разарваны.
«Элас Верона»
У ліпені 2017 года Касана, які паўгады знаходзіўся без клуба, падпісаў кантракт з «Элас Веронай». Праз тыдзень ён сабраў прэс-канферэнцыі, на якой абвясціў аб завяршэнні кар’еры, але пазней у той жа дзень заявіў, што перадумаў. Праз некаторы час усё ж канчаткова вырашыў завяршыць кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Касана правёў дэбютны матч за зборную ў лістападзе 2003 года, у матчы супраць зборнай Польшчы. У складзе зборнай Італіі гуляў на Еўра-2004 і Еўра-2008, але на трыўмфальны для італьянцаў чэмпіянат свету 2006 ігрок не патрапіў.
Дасягненні
«Рома»:
«Рэал»:
«Мілан»:
Молажава
Мо́лажава (, Моложево) — хутар у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крынічнага сельсавета.
Возера Шчасця
На поўдні Возера Шчасця прымыкае да Мора Пароў. У 70-80 кіламетрах ад яго працягнуліся Гемскія горы (Montes Haemus).
Тры маленькіх кратара ў межах возера маюць афіцыйныя імёны, якія былі прысвоены ім Міжнародным астранамічным саюзам.
Пянькі
Пянькі́ (, Пеньки) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крынічнага сельсавета.
П’етра Паралін
Яго Высокапраасвяшчэнства кардынал П’етра Паралін (Pietro Parolin;, Ск'явон, Італія) — італьянскі кардынал, ватыканскі дыпламат і курыяльны саноўнік. Намеснік Сакратарачы па адносінах з дзяржавамі (трэцяя па значнасці пасада ў дыпламатычнай службе Ватыкана) з 30 кастрычніка 2002 па 17 жніўня 2009. Тытулярны архібіскуп Акуіпендыум з 17 жніўня 2009. Апостальскі нунцый у Венесуэле з 17 жніўня 2009 па 15 кастрычніка 2013. Дзяржаўны сакратар Святога Прастола з 15 кастрычніка 2013. Кардынал-святар з тытулам царквы Ss. Simone e Giuda Taddeo a Torre Angela з 22 лютага 2014.
Ранняе жыццё, адукацыі і святарства
П’етра Паралін нарадзіўся 17 студзеня 1955 года, у Ск'явоне, правінцыя Вічэнца, і быў сынам кіраўніка крамы сельскагаспадарчай тэхнікі і настаўніцы пачатковай школы. У яго ёсць сястра і брат. Ва ўзросце дзесяці гадоў яго бацька загінуў у аўтакатастрофе.
Пасля таго як ён быў пасвечаны ў святара 27 красавіка 1980 года, яго ўзялі ў аспірантуру кананічнага права ў Папскім Грыгарыянскім універсітэце і ў той жа час па дыпламатыі ў Папскую Царкоўную Акадэмію.
На дыпламатычнай службе Святога Прастола
Айцец Паралін паступіў на дыпламатычную службу Святога Прастола ў 1986 годзе ва ўзросце 31 года і служыў Святому Прастолу ў якасці дыпламата на працягу 20 гадоў. Ён служыў на працягу трох гадоў у апостальскай нунцыятуры ў Нігерыі і яшчэ тры гады (1989—1992 гады) у апостальскай нунцыятуры ў Мексікі. У Нігерыі ён пазнаёміўся з праблемамі ў хрысціянска-мусульманскіх адносінах. Падчас свайго знаходжання ў Мексіцы ён удзельнічаў у заключным этапе шырокай працы, распачатай архібіскупам Джыралама Прыджонэ, якая прывяла да юрыдычнага прызнання Рымска-каталіцкай царквы ў 1992 годзе і ўсталявання дыпламатычных адносін паміж Святым Прастолам і Мексікай. Гэтыя працаёмкія перамовы прывялі да таго, што Мексіка афіцыйна праліла святло на свецкі і антыклерыкальны адбітак краіны, які распаўсюджваецца і на яе Канстытуцыю.
У Рыме дырэктарам паводле краін па Іспаніі, Андоры, Італіі, Сан-Марына. Ён валодае італьянскай, англійскай, французскай і іспанскай і латынню.
Дзяржаўны сакратар Святога Прастола
31 жніўня 2013 года Папа Францыск, у адпаведнасці з канонам 354 Кодэкса кананічнага права, прыняў адстаўку кардынала Тарчызіа Бертонэ, з пасады дзяржаўнага сакратара Святога Прастола, просячы яго заставацца на пасадзе да 15 кастрычніка 2013 года, з усімі дадатковымі пасадамі. У той жа час, Папа прызначыў П’етра Параліна, тытулярнага архібіскупа Акуіпендыума, апостальскага нунцыя ў Венесуэле, новым дзяржаўным сакратаром Святога Прастола. Ён зойме сваю пасаду 15 кастрычніка 2013 года.
П’етра Паралін самы малады дзяржаўны сакратар Святога Прастола з часоў кардынала Эўджэніа Пачэлі, які стаў дзяржаўным сакратаром у 54 гады. Паралін лічыцца прадстаўніком школы кардыналаў Казаролі і Сільвестрыні — гэтых двух найбуйнейшых ватыканскіх дыпламатаў эпохі пасада II Ватыкана.
Архібіскуп Паралін не быў прызначаны пра-дзяржаўным сакратаром тым часам, як гэта прынята для архібіскупаў, якія маюць пасаду ў Рымскай курыі, звычайна прызначаецца кардынал, таму што ён яшчэ афіцыйна не заняў пасаду. Чакалася, што Паралін будзе ўзведзены ў кардыналы на наступнай кансісторыі, у сувязі з тым, што пасада дзяржаўнага сакратара Святога Прастола, па ступені важнасці такая, што яе заўсёды займае кардынал. Стаў першым у гісторыі дзяржаўным сакратаром, не якія маюць кардынальскай годнасці.
Кардынал
Як і чакалася шматлікія экспертамі, 12 студзеня 2014 года было абвешчана, што П’етра Паралін будзе ўзведзены ў кардыналы на кансісторыі ад 22 лютага 2014 года, яго імя першае ў спісе.
Возера Смерці
Возера Смерці — месяцавае мора, размешчанае ў паўночна-ўсходняй частцы бачнага боку Месяца і сфармаванае з каменнай лавы.
Ляжыць на поўдзень ад працяглага Мора Холаду, ад якога аддзеленае вузкай палоскай грунту. На ўсход ад Возера Смерці размешчаны кратэр Бюрг, на захадзе — шырокая сетка разор пад агульнай назвай разоры Бюрга, на поўдні — Возера Сну.
Грэйс Кулідж
Грэйс Ганна Гудх’ю Кулідж ( — ) — жонка Прэзідэнта Кальвіна Куліджа і Першая лэдзі ЗША з 1923 па 1929.
Нарадзілася ў Берлінгтане, штат Вермонт, у сям’і Эндру Ісаклера Гудх’ю (1848—1923), інжынер-механіка і інспектара параходаў, і Леміры Барэт Гудх’ю (1849—1929). У 1902 Грэйс скончыла Вермонтскі ўніверсітэт, дзе яна была заснавальнікам і кіраўніком жаночага клуба «Пі-Бэта-Фі». Затым яна далучылася да факультэту «Школы Кларка для глуханямых» у Нортгемптане, Масачусетс, як інструктар чытання па вуснах.
Возера Сну
Возера Сну — месяцавае мора, размешчанае ў паўночна-ўсходняй частцы бачнага боку Месяца. Дыяметр складае 384 кіламетры, што робіць яго найбуйнейшым аб'ектам з тых, што называюцца азёрамі. Імя яму даў італьянскі астраном Рычолі. Межы возера некалькі размытыя; паверхня, сфарміраваная з каменнай лавы, мае нізкае альбеда.
На паўднёвым захадзе Возера Сну злучаецца з Морам Яснасці праз кратэр Пасідоній. Нераўнамерная ўсходняя мяжа амаль прымыкае да невялікага кратара Моры, а бліжэй да поўначы суседнічае з разбураным кратэрам Уільямс і возерам Смерці.
Лу Гувер
Луіза Генры Гувер (Lou Henry Hoover;  — ), больш вядомая як Лу Генры Гувер — жонка Прэзідэнта ЗША Герберта Гувера і Першая лэдзі ЗША.
Біяграфія
У 1894 годзе Луіза паступіла ў Стэнфардскі ўніверсітэт. Стаўшы студэнткай, Лу з Гербертам Гуверам. У час Першай сусветнай вайны Лу дапамагала мужу ў справе аказання дапамогі бельгійскім бежанцам. За гэта ў 1919 годзе яна была ўзнагароджана каралём Бельгіі Альбертам I. Садзейнічала адкрыццю Пачатковай школы ў Уітэры, якая ў 2005 годзе стала насіць імя Лу Гувер. Таксама Лу прафінансавала будаўніцтва дома скаўтаў ў Апала-Альта, Каліфорнія.
Стрэльск
Стрэльск (, Стрельск) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крынічнага сельсавета.
Петрыкаўскае радовішча калійных і каменнай солей
Петрыкаўскае радовішча калійных і каменнай соляў ― прыродныя мінеральныя пераўтварэнні зямной кары у саляноснай тоўшчы Прыпяцкага прагіну.
Адкрыццё і абследаванне радовішча
Петрыкаўскае радовішча размешчана на захадзе цэнтральнай зоны Прыпяцкага прагіну, у Петрыкаўскім раёне і часткова ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Раённы цэнтр Петрыкаў знаходзіцца ў цэнтры радовішча. Адкрыццё радовішча адбылося ў траўні 1966 года ля вёскі Белка Петрыкаўскага раёна пры правядзенні планавых пошукавых работ. У 1966—1967 гг. былі праведзены пошукава-ацэначныя работы, у выніку якіх у верхнясаленой тоўшчы вызначаны 8 калійных гарызонтаў. Да сярэдзіны 1970-х гг. праведзена разведка радовішча: прасвідравана 150 свідравін з адборам керна, вылучэннем калійных гарызонтаў, ацэнкай зместу хлорыстага калія і магнію і тэррыгенных прымешак у верхнясаляносной тоўшчы, зроблены геафізічныя даследванні ў ствале свідравін: гама — кавернаметрыя (ГК), каратаж, электракаратаж (КС), нейтронны гама-каротаж (НГК). Былі вызначаны магчымыя запасы радовішча: каля 2,2 млрд тон, глыбіня залягання пароды дасягае 1,2 км.
Характарыстыка радовішча
Фармацыя радовішча адрозніваецца высокай салёнапоўнасцю ― 80 %, і высокай каліяноскасцю. Калійныя гарызонты радовішча ― пераслаіванне калійнай і каменнай солей, галапеліта і карбанатна-антігідрытавых парод. Для калійных пластоў характэрна высокае ўтрыманне хларыду калія, якое ў другім слоі дасягае 50,6 %, а ў трэцім — 47,1 %, сярэдняе ўтрыманне радовішча — 22,18 %. Сярэдняе ўтрыманне нерастваральнага астатку ў другім і чацвёртым калійных пластах, адпаведна, 0,21 і 0,52 %. Калійныя солі чыстыя, з крупназярністай структурай.
Распрацоўка радовішча
У 2014 годзе «Беларуськалій» пачаў будаўніцтва горна-абагачальнага комплексу для вытворчасці хлорыстага калію, праектная магутнасць ― 1,5 млн. тон у год. Разліковы тэрмін працы комплексу з улікам мінеральных запасаў ― каля 90 гадоў. Мяркуецца пачаць вытворчасць у канцы 2019 года, у снежні 2021 года вывесці на праектную магутнасць. Да 2015 года ў радовішчы выяўлена 11 калійных гарызонтаў, з іх асноўнае прамысловае значэнне мае гарызонт IV-П. Практычную цікавасць таксама ўяўляюць гарызонты I-П і VI-П. У траўні 2016 года на пляцоўцы комплексу адбылося ўрачыстае адкрыццё работ па будаўніцтву шахты. Адзначалася, што новае прадпрыемства будзе значнай падзеяй на сусветным калійным рынку.
Будынак былой земскай управы (Мсціслаў)
Будынак былой земскай управы — будынак у г. Мсціслаў, размешчаны па адрасе вул. Леніна, 28. Помнік архітэктуры неакласіцызму. Узведзены ў канцы XIX — пачатку XX ст. з цэглы. Цяпер у будынку размешчана навучальная ўстанова.
Архітэктура
Двухпавярховы П-падобны ў плане будынак з высокім паўпадвалам, двухсхільным вальмавым дахам. Бакавы вугал зрэзаны і завершаны шчытападобным атыкам. Фасады падзеленыя карнізам на два паверхі, расчлянёныя лапаткамі, аконнымі праёмамі — высокімі прамавугольнымі на першым паверсе і лучковага абрысу з складанымі ліштвамі на другім. Сцены завершаныя развітым карнізам з сухарыкамі. На другім паверсе балконы з чыгуннымі агароджамі. Калідорная сістэма планіроўкі.
Грамадзянская вайна ў Расіі
Грамадзянская вайна ў Расіі (1917—1923) —  шэраг узброеных канфліктаў на тэрыторыі былой Расійскай імперыі паміж рознымі палітычнымі, этнічнымі, сацыяльнымі групамі і дзяржаўнымі ўтварэннямі, якія адбыліся ўслед за пераходам улады да бальшавікоў у выніку Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года і якія маюць свае карані ў спробах скінуць бальшавіцкую ўладу ў Расіі, створаную падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі.
Вайна была асабліва горкай і жорсткай супраць грамадзянскага насельніцтва, ад 8 да 10 мільёнаў чалавек страцілі свае жыцці. Умяшанне Антанты і Цэнтральных дзяржаў у канфлікт унеслі значны ўклад у яго падаўжэнне і ступені цяжкасці. Савецкая Расія, як правапераемніца Расійскай імперыі дасягнула  панавання над большай часткай тэрыторыі Расійскай імперыі. У дадатак да раней незалежнай Польшчы (1917-18), межы якой таксама ўключалі заходнія тэрыторыі сучаснай Украіны і Беларусі, атрымалі незалежнасць Прыбалтыка, Фінляндыя і Тувінская Народная Рэспубліка.
Канфлікт завяршыўся ў Еўропе з перамогай Чырвонай Арміі Белых войскаў у Крыме ў лістападзе 1920 гады на Каўказе з прыёмам Батумі 1921, у Азіі з захопам Уладзівастока ў 1922 г. У канцы гэтага года ствараецца Савецкі Саюз.
У выніку рэвалюцыйных падзей 1917 г. і Грамадзянскай вайны тэрыторыю Расіі пакінулі ад 2 да 3 млн чал.
Віфлеемская зорка
Віфліемская зорка (таксама называецца Калядная зорка) — згодна Бібліі паказала нараджэнне Ісуса біблейскім вешчунам, а пазней прывяла іх у Віфлеем. Зорка з’яўляецца толькі апавяданні Евангелля паводле Матфея, дзе чараўнікі «з усходу» натхнёныя з’яўленнем зоркі, паехалі ў Іерусалім. Там яны сустракаюць цара Ірада і спытаць, дзе нараджаны Цар Іўдзейскі. Ірад, даведаўшыся ад першасвятароў, што верш з Кнігі Міхея інтэрпрэтуецца як прароцтва, накіроўвае іх згодна прароцтва ў Віфлеем. Зорка вядзе іх у Віфлеем, дзе яны пакланяюцца народжанаму Немаўляці і даць Яму падарункі. Мудрацы пасля атрымліваюць Боскае папярэджанне не вяртацца да Ірада, таму яны вяртаюцца да «сваёй краіны» па іншым маршруце.
Многія хрысціяне бачаць зорку ў якасці азнакі, якая адзначае нараджэнне Хрыста (або Месіі). Некаторыя багасловы сцвярджаюць, што зорка была выкананнем прароцтва, вядомага як Зорнае прароцтва. Астраномы зрабілі некалькі спробаў звязаць зорку з незвычайнымі астранамічнымі падзеямі, такімі як злучэнне Юпітэра і Сатурна, каметай або звышновай.
Многія сучасныя навукоўцы не лічаць гісторыю гістарычнай падзеыяй, але набожнай выдумкай, створанай аўтарам Евангелля паводле Матфея.
Віфлеемская зорка з’яўляецца папулярнай падзеяй падчас каляднага сезона, хоць біблейскі аповяд апісвае Ісуса як «дзіця» (paidon), а не немаўля (brephos) у яслях, магчыма, маючы на ​​ўвазе, што прайшоў некаторы час з часу нараджэння. Візіт традыцыйна адзначаецца на Вадохрышча (6 студзеня) у заходнім хрысціянстве.
Біблейскае апавяданне
Згодна Евангелля паводле Матфея ўвагу, вешчуны (звычайна перакладаецца як «мудрацы», але ў дадзеным кантэксце азначае «астролагі») прыбываюць да двара Ірада ў Іерусаліме і расказаць цару пра зорку, якая азначае нараджэнне цара Іўдзейскага:
''Калі ж Ісус нарадзіўся ў Віфлееме Іўдзейскім у дні цара Ірада, вось, мудрацы з усходу прыйшлі ў Іерусалім і кажуць: дзе народжаны Цар Іўдзейскі? бачылі бо мы зорку Яго на ўсходзе і прыйшлі пакланіцца Яму. Пачуўшы гэта, цар Ірад занепакоіўся, і ўвесь Іерусалім з ім. І сабраўшы ўсіх першасвятароў і кніжнікаў народных, пытаўся ў іх: дзе мае нарадзіцца Хрыстос?''
Ірад «занепакоіўся» не з-за з’яўлення зоркі, а таму, што вешчуны сказалі яму, што «Цар Іўдзейскі» нарадзіўся, Які, як ён разумеў, ёсць Месія — лідар яўрэйскага народа, прышэсце якога было прадказана ў Пісанні. Ірад пятае сваіх дарадцаў, дзе павінен народзіцца Месія. Яны адказваюць, што ў Віфлееме — месцы нараджэння цара Давіда, і цытуюць прарока Міхея. Цар перадае гэту інфармацыю мудрацам.
Будынак Міністэрства замежных спраў Беларусі
Будынак Міністэрства замежных спраў Беларусі — будынак у Мінску, размешчаны па адрасе вул. Леніна, 19/10 (вул. Кірава). Помнік грамадзянскай архітэктуры. Узведзены ў 1979 годзе па праекце архітэктараў Л. Левіна, Ю. Градава, А. Тылевіча як будынак Мінскага гаркама КПБ. У наш час у будынку размешчана Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Архітэктура
У 1979—1982 гадах мастакамі Генадзем Жарыным і Юрыем Багушэвічам выкананы размалёўкі «Партызаны Міншчыны», «Адроджаны Мінск», «Падполле Мінска», «Свята Перамогі» ў тэхніцы энкаўстыкі і плафон «Мінск — горад-герой».
Дзербінка
Дзе́рбінка (, Дербинка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Махнавіцкага сельсавета.
Будынак былой мужчынскай гімназіі (Мсціслаў)
Будынак былой мужчынскай гімназіі — будынак у Мсціславе, помнік архітэктуры эклектыкі з рысамі стылю мадэрн. Пазмешчаны па адрасе вуліца Кармеліцкая, 14. Узведзены ў 1908 г. з цэглы. Цяпер гэты будынак не выкарыстаўваецца, да 2002 тут размяшчалася сярэдняя школа № 1.
Архітэктура
Асіметрычны двухпавярховы Т-падобны ў плане будынак складаецца з трох злучаных паміж сабою корпусаў. Галоўны фасад фланкіраваны рызалітамі, расчлянёны высокімі паўцыркульнымі аконнымі праёмамі (вузкімі на першым паверсе і шырокімі на другім). Над цэнтральным уваходам, вылучаным казырком на кансолях, размешчаны лучковы аконны праём з кілепадобным франтонам. Карніз з філянговым фрызам падзяляе фасады на два паверхі. У перакрыцці памяшканняў цэнтральнага корпуса выкарыстаныя крыжовы і цыліндрычныя скляпенні. Калідорная сістэма планіроўкі.
Фёдар Пятровіч Вінакураў
Фё́дар Пятро́віч Вінаку́раў (, в. Расказань, Раднічкоўскі раён, Саратаўская вобласць — ) — беларускі савецкі вучоны ў галіне гідратэхнікі. Акадэмік АН БССР (1960, член-карэспандэнт з 1950), акадэмік Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР (1957), прафесар (1943). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1954).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў шляхоў зносін у 1925 годзе. У 1941 годзе дырэктар Інстытута ірыгацыі ў Ташкенце, у 1942—1944 гг. першы намеснік наркама воднай гаспадаркі Узбекскай ССР. У 1948—1961 гг. у БПІ.
З 1954 года міністр меліярацыі і воднай гаспадаркі БССР, з 1956 г. галоўны вучоны сакратар Прэзідыума АН БССР, у 1969—1970 гг. акадэмік — сакратар Аддзялення фізіка-тэхнічных навук АН БССР.
Кандыдат у член ЦК КПБ у 1956—1971 гг. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1955—1959 гг.
Навуковая дзейнасць
Распрацоўваў пытанні праектавання і будаўніцтва комплексаў гідратэхнічных збудаванняў механікі тарфяных грунтоў. Аўтар праектаў і кіраўнік каля 20 будаўнічых комплексаў, якія маюць важнае народна-гаспадарчае значэнне.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны I ступені (1945), «Знак Пашаны» (1944), медалямі.
Флорэнс Гардзінг
Флорэнс Клінг Гардзінг (Florence Harding,  — ) — амерыканская грамадская дзяячка. Жонка 29-га прэзідэнта ЗША Уорэна Гардзінга, першая лэдзі ЗША з 1921 па 1923. Займалася дабрачыннасцю, адстойвала раўнапраўе полаў, аказвала дапамогу ветэранам Першай сусветнай вайны. Пасля смерці мужа ў 1923 годзе яна пакінула Вашынгтон і зноў вярнулася ў Марыён.
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2016 (адборачны турнір)
Адборачны турнір Еўра-2016 прайшоў з верасня 2014 па лістапад 2015 года і вызначыў удзельнікаў чэмпіянату Еўропы па футболе 2016. У адборачным турніры бралі удзел 53 зборныя (у тым ліку зборная Гібралтара, якая незадоўга да гэтага была прынята ў якасці 54-га члена УЕФА), якія разыгралі 23 пуцёўкі на Еўра-2016 (упершыню ў гісторыі турніру ў фінальнай частцы чэмпіяната Еўропы згуляюць 24 каманды). Францыя кваліфікавалася ў фінальны турнір як краіна-арганізатар, аднак яна таксама згуляла ў групе І па-за залікам у якасці дадатковай 54-й каманды, якая не прымае ўдзелу ў адборы.
Меймі Эйзенхаўэр
Меймі Жэнева Дауд Эйзенхаўэр (Mamie Geneva Doud Eisenhower,  — ) — жонка прэзідэнта Дуайта Эйзенхаўэра і Першая лэдзі ЗША з 1953 па 1961.
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2016 (адборачны турнір)
Лагатып
УЕФА прадставіла лагатып да кваліфікацыі чэмпіяната Еўропы, 15 красавіка 2013 года. Лагатып прадстаўляе нацыянальную майку ўнутры сэрца і ўяўляе Еўропу, гонар і амбіцыі. Гэты ж лагатып будзе выкарыстоўвацца падчас еўрапейскай кваліфікацыі да Чэмпіяната свету-2018.
Меймі Эйзенхаўэр
Біяграфія
Дуайт Эйзенхаўэр, ва ўзросце 25 гадоў, ажаніўся з Меймі Эйзенхаўэр, 19 гадоў, 1 ліпеня 1916 г у доме бацькоў нявесты ў Дэнверы, штат Каларада. Пасля вяселля маладыя адправіліся ў мядовы месяц на пару дзён у Эльдарада Спрынгс, Каларада.
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2016 (адборачны турнір)
Лёсаванне
Лёсаванне адборачнага турніру адбылася 23 лютага 2014 года ў Ніцы. Усе зборныя былі разбітыя на 6 кошыкаў. У кошах з першага па пяты знаходзіліся па дзевяць зборных, у шостым кошы - восем зборных. Для пасеву зборных па кошыках быў выкарыстаны еўрапейскі рэйтынг зборных, заснаваны на выступах каманд у адборачных і фінальных турнірах ЧС-2010 і Еўра-2012, а таксама ў адборачным турніры ЧС-2014.
Група H
Заўвага: Зборная Харватыі адштрафаваная на 1 ачко.
Параўнанне каманд на трэціх месцах у групах
У каманд, якія занялі трэція месцы ў сваіх групах, улічваюцца матчы з першай, другой, чацвёртай і пятай камандамі сваёй групы (без гульняў з шостай). Каманда, якая заняла першае месца сярод трэціх, аўтаматычна праходзіць у фінальную стадыю Еўра-2016. Астатнія каманды разыграюць паміж сабой 4 пуцёўкі ў фінальны турнір у стыкавых матчах, якія адбудуцца ў лістападзе 2015 года. Пераможцы стыкавых матчаў таксама праходзяць у фінальную стадыю Еўра-2016.
Бамбардзіры
13 галоў
11 галоў
9 галоў
8 галоў
7 галоў
Б’ёрн Ханевір
Б'ёрн Ханевір (Bjorn Haneveer; нар., , Бельгія) — бельгійскі былы прафесійны гулец у снукер.
Забалацце (Мазырскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Махнавіцкага сельсавета.
Кокі Хірота
Кокі Хірота ( — ) — японскі дыпламат, палітык, 32-і прэм'ер-міністр Японіі. Нарадзіўся ў горадзе Фукуока, прэфектура Фукуока. Двойчы прызначаўся міністрам замежных спраў. З 9 сакавіка 1936 г. па 2 лютага 1937 года займаў пасаду прэм'ер-міністра Японіі. Пасля капітуляцыі Японіі арыштаваны і прысуджаны да смяротнага пакарання Міжнародным ваенным трыбуналам па Далёкім Усходзе. 23 снежня 1948 г. павешаны ў турме Сугама.
Джо Міра
Джо Міра (Joe Meara; нар., Паўночная Ірландыя) — былы прафесійны гулец у снукер з Паўночнай Ірландыі.
Кідзюра Сідэхара
Кідзюра Сідэхара ( — ) — палітычны дзеяч, вядомы дыпламат міжваеннага перыяду, а таксама 44-ы прэм'ер-міністр Японіі з 9 кастрычніка 1945 года па 22 мая 1946 года. Ён быў заўзятым прыхільнікам пацыфізма ў Японіі, як да так і пасля Другой сусветнай вайны. Акрамя таго ён быў апошнім прэм’ер-міністрам, якія ўваходзілі ў склад кадзоку. Яго жонка, Масака, была чацвёртай дачкой Івасакі Ятара — заснавальніка дзайбацу «Міцубісі».
Заводны Востраў
Заво́дны Во́страў (, Заводный Остров) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Махнавіцкага сельсавета.
Сандзё Санэтомі
Сандзё Санэтомі ( — ) — адзін з прадстаўнікоў Кіёцкай арыстакратыі, якая выступіла на баку імператара Мэйдзі ў вайне Босін. Пазней часова выконваў абавязкі прэм’ер-міністра Японіі.
Сандзё Санэтомі нарадзіўся ў сям’і міністра Сандзё Санэцуму. Падчас крызісу сёгуната Такугава Сандзё выступаў на баку імператара. Пасля адстаўкі Такугава Ёсінобу і скасавання сістэмы сёгуната Сандзё займаў шэраг важных пастоў у імперскім ўрадзе, уключаючы пасады правага і галоўнага міністраў.
У 1882 Сандзё стаў кавалерам Вышэйшага ордэна Хрызантэмы, а 7 ліпеня 1884 г. яму быў прысвоены тытул князя — вышэйшы па сістэме кадзоку.
Пасля адміністрацыйнай рэформы, праведзенай Іта Хірабумі ў 1885 годзе, Сандзё стаў першым міністрам — захавальнікам пячаткі Японіі.
Латышска-беларуская практычная транскрыпцыя
Прыметнікі
У беларускай мове адтапанімічныя прыметнікі ад латышскіх геаграфічных назваў утвараюцца па беларускіх словаўтваральных мадэлях. Пры гэтым па магчымасці максімальна захоўваецца структурная цэласнасць тапоніма як матывуючай асновы адтапанімічнага прыметніка. У абсалютнай большасці выпадкаў адтапанімічныя прыметнікі афармляюцца суфіксам -ск.
Калі тапонім заканчваецца на галосны, у адтапанімічным прыметніку назіраецца адпадзенне канцавога галоснага, уласцівага тапоніму, і суфікс -ск далучаецца да асновы тапоніма. Пры гэтым сустракаюцца наступныя разнавіднасці ўтварэння адтапанімічных прыметнікаў:
Калі тапонім заканчваецца на зычны с, суфікс -ск далучаецца непасрэдна да тапоніма. Пры гэтым на стыку канцавога зычнага с геаграфічнай назвы з суфіксам -ск адбываецца сцяжэнне зычных, напрыклад, Цэсіс – Цэсіскі раён, Салдус – Салдускі раён, Тукумс – Тукумскі раён, Екабпілс – Екабпілскі раён, Даўгаўпілс – Даўгаўпілскі раён.
Пры ўтварэнні прыметнікавых форм ад тапонімаў адлюстроўваюцца характэрныя для беларускай мовы чаргаванні гукаў, у прыватнасці:
У асобных выпадках назіраюцца чаргаванні цвёрдых зычных з мяккімі, напрыклад, Добэлэ – Добэльскі раён, Айзкраўклэ – Айзкраўкльскі раён.
Ордэн Ізабелы Каталічкі
Ордэн Ізабелы Каталічкі (Orden de Isabel la Católica) — грамадзянскі ордэн Каралеўства Іспанія, які ўручаецца за паслугі, аказаныя дзяржаве. Ордэн можа ўручацца замежнікам.
Гісторыя
Ордэн быў заснаваны 14 сакавіка 1815 года іспанскім каралём Фердынандам VII у гонар каралевы Кастыліі Ізабелы I з першапачатковай назвай «Каралеўскі Амерыканскі ордэн Ізабелы Каталічкі», для ўзнагароджання за праяву вернасці і стараннасці ў абароне іспанскіх уладанняў у Амерыцы. 26 ліпеня 1847 года Каралеўскім дэкрэтам ордэн быў рэарганізаваны ва ўзнагароду за грамадзянскія заслугі і стаў называцца «Ордэн Ізабелы Каталічкі».
Каралеўскім дэкрэтам 1998 года да асноўных ступеняў ордэна былі дададзены знакі адрознення ў выглядзе сярэбранага і бронзавага медалёў.
Статут
Кароль Іспаніі з'яўляецца гросмайстрам ордэна. Канцлерам ордэна з'яўляецца міністр замежных спраў Іспаніі. Грамата пра ўзнагароджанне ордэнам змацоўваецца подпісамі абодвух.
Класы ордэна
Ордэн мае 6 класаў:
Апісанне ордэна
Знак ордэна ўяўляе з сябе крыж чырвонай эмалі з пашыранымі рубчастымі канцамі і шырокай залатой аблямоўкай, і залатымі шарыкамі на канцах. Паміж перакладзінамі крыжа залатое ззянне ў выглядзе згрупаваных прамянёў. На цэнтральным медальёне Геркулесавы слупы; побач увянчаныя каронай два паўшар'і. Медальён атачае белая аблямоўка з дэвізам ордэна: «A LA LEALTAD ACRISOLADA» (За выпрабаваную вернасць). Знак пры дапамозе пераходнага звяна ў выглядзе лаўровага вянка зялёнай эмалі падвешваецца да ордэнскай стужкі, або ордэнскага ланцуга.
Зорка ордэна сваім выглядам паўтарае знак, але буйнейшага памеру. Цэнтральны медальён абведзены лаўровым вянком, перавітым сярэбранай стужкай з напісаным залатымі літарамі дэвізам «A LA LEALTAD ACRISOLADA» уверсе і «POR ISABEL LA CATÓLICA» (У гонар Ізабелы Каталічкі) — унізе. У верхняй частцы лаўровага вянка каранаваны авал сіняй эмалі з вензелем «F.7.».
Ланцуг ордэна: цэнтральнае звяно ў выглядзе каралеўскага герба Іспаніі. Астатнія звёны: пучок стрэл з вензелем Фердынанда VII гатычнымі літарамі; цэнтральны медальён знака ордэна ў лаўровым вянку.
Стужка ордэна белая, з жоўтымі шырокімі палоскамі па краях.
Мэцью Коўч
Мэцью Коўч (Matthew Couch; нар., Англія) — англійскі былы прафесійны гулец у снукер.
Ордэн Заслуг (Чылі)
Ордэн Заслуг — дзяржаўная ўзнагарода Чылі за вайсковыя і грамадзянскія заслугі.
Гісторыя
Ордэн Заслуг быў заснаваны ў 1929 годзе замест медалю Заслуг, заснаванага 4 верасня 1906 года.
Статут
Ордэн уручаецца чылійцам за ваенныя ці грамадзянскія заслугі перад дзяржавай. Ордэн можа быць уручаны выхадцам з Чылі, або замежным грамадзянам за заслугі перад Чылі.
Апісанне
У залежнасці ад ступені знакі ордэна адрозніваюцца памерам і колерам эмалі.
Знак ордэна ўяўляе з сябе пяціканцовую зорку белай эмалі з залатымі шарыкамі на канцах накладзеную на залаты лаўровы вянок. У цэнтры зоркі круглы залаты медальён з жаночым профілем, які сімвалізуе рэспубліку. На аблямоўцы медальёна надпіс: «ORDEN DEL MERITO». Знак пры дапамозе пераходнага звяна ў выглядзе кондара, які расправіў крылы, мацуецца або да ордэнскага ланцуга, або да ордэнскай стужкі.
Зорка ордэна ўяўляе сабой пяціканцовую зорку белай эмалі з залатымі шарыкамі на канцах накладзеную на залаты лаўровы вянок, які акружаюць палымнеючыя штралы. У цэнтры зоркі залаты медальён з аблямоўкай сіняй эмалі, у цэнтры якога намаляваны герб Чылі ў каляровых эмалях. На аблямоўцы надпіс: «ORDEN DEL MERITO».
Сэм Крэйгі
Сэм Крэйгі (Sam Craigie; нар., Англія) — англійскі былы прафесійны гулец у снукер.
Махнавічы (Мазырскі раён)
Ма́хнавічы (, Махновичи) — аграгарадок (да 2018 г. вёска ) у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Махнавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Мазыр, за 173 км ад Гомеля. Праз Махнавічы пралягае аўтамабільная дарога.
Падлядзічы
Падля́дзічы (, Подлядичи) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Махнавіцкага сельсавета.
Дружба (Мазырскі раён)
Дружба (, Дружба) — пасёлак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалкаўскага сельсавета.
Дэндэрскі задыяк
Дэндэрскі задыяк — шырока вядомы егіпецкі барэльеф са столі пранааса (порціка) капліцы, прысвечанай Асірысу ў храмавым комплексе Хатхор у Дэндэры, які змяшчае выяву Цяльца і Шаляў. Будаўніцтва гэтай капліцы было распачата ў позні перыяд Пталамеяў; яе пранаас быў дададзены імператарам Тыберыем. Гэта дазволіла Шампальёну правільна датаваць рэльеф грэка-рымскім перыядам, аднак большасць яго сучаснікаў адносілі яго да Новага царства. Была выказана здагадка, што рэльеф, які Джон Х. Роджэрс характарызаваў як «адзіную поўную карту старажытнага неба, якую мы маем», служыў асновай, на якой былі пабудаваны пазнейшыя астранамічныя сістэмы. Цяпер задыяк захоўваецца ў Луўры.
Даты зацьменняў
Сільвія Ковіль з Цэнтра камп'ютарных егіпталагічных даследаванняў Утрэхцкага ўніверсітэта і французскі астрафізік Эрык Абур датавалі задыяк 50 г. да н.э., таму што на задыяку намалявана размяшчэнне пяці планет, вядомых егіпцянам, якое паўтараецца раз у тысячу гадоў, а таксама два зацьменні.
Сонечнае зацьменне прыпадае на дату 7 сакавіка 51 г. да н.э.: яно паказана кругам, унутры якога багіня Ісіда трымае бабуіна (бога Тота) за хвост.
Месяцавае зацьменне прыпадае на дату 25 верасня 52 г. да н.э.: яно паказана кругам, унутры якога Вока Гора.