cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Этолія
Гісторыя
Пасля смерці Антыгона Досана у 221 да н.э. эталійцы паспрабавалі вярнуць сабе страчаны ўплыў шляхам заваявання Месеніі, якая мела намер далучыцца да Элінскага саюза. Месеняне звярнуліся па дапамогу да ахейцаў і пачалася вайна паміж эталійцамі і ахейцамі. Яна скончылася, пасля страшнага разгрому грэчаскіх абласцей, у 217 да н.э. Наўпакцкім мірам, паводле якога варагуючыя бакі павінны былі пакінуць за сабой уладанні, якія былі ў іх у момант заключэння міру.
Крупцы
Па поўнач ад Крупцоў месцяцца Дразды, на захадзе — Веснінка, на паўднёвым усходзе — Кальварышкі.
Этолія
Гісторыя
Неўзабаве македонскі цар Філіп V (220—179 да н.э.) пачаў вайну з рымлянамі, да якіх у якасці саюзнікаў далучыліся эталійцы, спартанцы, месенійцы, элейцы і афіняне. Галоўны цяжар гэтай вайны выпаў на долю на эталійцаў. З прычыны крайняга знясілення, яны ў 205 г. заключылі асобны мір з Філіпам.
Крупцы
Гісторыя
Маёнтак Крупцы згадваецца ў царкоўным паданні, паводле якога на тутэйшай крыніцы ў 1612 годзе адбылося цудоўнае з’яўленне абраза Божай Маці. У 1622 годзе Мікалай Вароніч ахвяраваў на карысць Свята-Петрапаўлаўскага праваслаўнага манастыра, які дзейнічаў у Менску, дзве сенажаці: адну на Камароўскім балоце, а другую — у Крупцах. На пачатку XVII ст. Крупецкая ікона ўжо была вядомай святыняй у Менску. Яна захоўвалася ў невялікай драўлянай капліцы, што стаяла на ўзгорку, якая звалася Пакроўскай. Паводле звестак XVIII ст., капліца ў Крупцах была крытай гонтай і завяршалася купалам. Абраз, што знаходзіўся ў ёй, упрыгожвалі дзве срэбныя кароны. У 1856 годзе на месцы старой, струхнелай царквы збудавалі новую. Пачынаючы з 1884 года, з блаславення менскага епіскапа Варлаама, жыхары места сталі рэгулярна рабіць з Крупецкім абразам урачыстыя хрэсныя хады.
Этолія
Гісторыя
У 200 да н.э. пачалася Другая Македонская вайна, падчас якой эталійцы ваявалі на баку рымлян: пры іх удзеле была здабыта перамога рымлян над македанянамі пры Кінаскефалах (у 197 г. да н.э.). За гэта ў 196 г. яны атрымалі Лакрыду, Факіду, Амбракію і Айніяды. Але з прычыны таго, што іх прэтэнзіі рымляне палічылі празмернымі, Рым заключыў саюз з ахейцамі, эталійцы ж перайшлі на бок Антыёха і ў 191 да н.э. былі разбіты пры Фермапілах. Пасля канчатковай перамогі рымлян над Антыёхам, у 189 да н.э. эталійцы былі вымушаны прасіць міру, за які рымляне запатрабавалі ад іх выплаты 500 талентаў кантрыбуцыі і прызнання вярхоўнай улады рымскага народа. Гэтым зневажэннем быў пакладзены канец існаванню Эталійскага саюза.
Крупцы
Гісторыя
У 1791 годзе вёска Крупец маёнтка Веснінка Каралішчавіцкай парафіі, шляхецкая ўласнасць. У 1800 годзе вёска, шляхецкая ўласнасць Г. Гардзялкоўскай, на арэндзе ў Мінскага жаночага базыльянскага кляштара, 7 двароў, 34 жыхары. У 1815 годзе вёска, уласнасць М. Гілевіча, у 1858 годзе ўласнасць А. Вярыгі. У 1897 годзе хутар Сёмкава-Гарадзецкай воласці, 4 двары, 33 жыхары, прыпісная царква, кафельны завод.
Этолія
Арганізацыя Эталійскага саюза
На чале саюза стаяў саюзны правадыр, ці стратэг, які склікаў войска па пастанове саюзнага сходу, камандаваў у час вайны і кіраваў пасяджэннямі савета і сходу. Іншымі бачнымі службовымі асобамі былі гіпарх (начальнік конніцы),  сакратар, скарбнік: усе яны выбіраліся народным сходам адразу пасля восеньскага раўнадзенства. Саюзны савет, які складаўся з прадстаўнікоў асобных гарадоў, разглядаў важныя бягучыя справы, што рыхтаваліся для саюзнага сходу, і вёў перамовы з замежнымі дзяржавамі. Народныя сходы склікаліся абавязкова раз на год (у Ферме) для абрання службовых асоб, а па меры неабходнасці — у любым саюзным горадзе. Сход вырашаў пытанні вайны і міру, аб заключэнні дагавораў, аб падатках, аб увядзенні новых і адмене старых законаў.
Крупцы
Гісторыя
У пачатку XX ст. Крупцы былі ўрочышчам на ўскрайку Менска ў 5-й паліцэйскай частцы. У 1917 годзе 20 двароў, 113 жыхароў, побач млын і 2 хутары. Да 1924 года Крупцы, як і вёска Веснінка, знаходзілася ў Сёмкава-Гарадоцкай воласці Менскага павета. З 1924 года ў Бараўскім сельсавеце Заслаўскага раёна. У 1924 годзе савецкія ўлады спярша закрылі, а ў 1936 годзе — знішчылі Крупецкую царкву. У 1925 годзе каля вёскі Крупцы заснаваны чарапічны завод. З 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага гарсавета, з 1934 года ў Менскім раёне (Бараўскі, а потым Ждановіцкі сельсавет).
У 1941—1944 гады ў раёне ўрочышча праводзіліся расстрэлы Менскага гета.
У 1972 годзе вёска ўключаная ў межы горада Мінска. У часе будаўніцтва лыжа-ролернай трасы ў 2000-х гадах вёска цалкам знесеная, застаўся адзін дом сучаснай забудовы па адрасе Крупцы, 8. У 2009 годзе Камісія па найменні і перайменаванні праспектаў, вуліц і іншых частак Мінска прыняла пастанову аб перайменаванні могілак «Піянерскія» ў «Крупцы».
У наш час пра колішнюю вёску і прадмесце напамінае вуліца Крупцы, аднайменныя могілкі і прыпынак грамадскага транспарту «Крупцы». У апошні час аднавілася шанаванне Крупецкай крыніцы.
1907 год у гісторыі музыкі
1907 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Сцяпянка
Назву Сцяпя́нка маюць:
NGC 5620
NGC 5620 (іншыя абазначэнні — MCG 12-14-2, ZWG 337.10, PGC 51356) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барні (правінцыя Кома)
Барні (Barni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 573 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 100 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Трасцянка (рака)
Трасця́нка, Чарня́ўка  — рака ў Бабруйскім і Глускім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Ліса (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 11 км. Пачынаецца за 0,8 км на ўсход ад вёскі Гарохаўка Бабруйскага раёна, вусце за 3 км на поўнач ад вёскі Сцяпанаўка Глускага раёна. Рэчышча ад вытоку і перад вусцем на працягу 1,8 км каналізаванае.
Зонеберг
Зонеберг (Sonneberg) — горад у Германіі, размешчаны ў гістарычнай вобласці Франконія і ў федэральнай зямлі Цюрынгія; цэнтр аднайменнага раёна. Утварае разам з суседнім горадам Нойштат-бай-Кобург, горадам-партнёрам, геаграфічна і эканамічна цэласную адзінку. Насельніцтва горада — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 45,44 км². Афіцыйны код — 16 0 72 018.
Х’ю Джэкман
Х’ю Майкл Джэкман (Hugh Michael Jackman; нар. 12 кастрычніка 1968 года ў Сіднеі) — аўстралійскі і амерыканскі, , вядомы шырокай публіцы па ролі супергероя-мутанта Расамахі ў анталогіі «Людзі Ікс».
Вяршыняй яго акцёрскага майстэрства пераважнай большасцю крытыкаў прызнана праца ў дэтэктыўным трылеры «Палонніцы» (2013). Намінант на прэміі «Оскар» (2013), BAFTA (2013) і «Залаты глобус» (2002), уладальнік кінематаграфічнай прэміі «Залаты глобус» (2013), тэатральнай прэміі «Тоні» (2004) і тэлевізійнай прэміі «Эмі» (2005).
Базіліка Святых Пятра і Паўла (Лесьна Падляска)
Базі́ліка Святы́х Пятра́ і Па́ўла (Bazylika św. Piotra i św. Pawła w Leśnej Podlaskiej) — гістарычны касцёл у барочным кляштары паўлінаў у Лясной Падляскай (Люблінскае ваяводства) , санктуарый Маці Божай Ляснянскай. З 1984 года носіць тытул малой базілікі.
Гісторыя
У 1686 годзе ў Лясной Падляскай быў пабудаваны драўляны касцёл. Заснавальнікам быў тагачасны ўладальнік вёскі Павел Міхалоўскі. У алтары касцёлу была змешчана каменная выява Маці Божай з Дзіцяткам, якую ў 1700 г. біскуп Францішак Пражмоўскі прызнаў цудадзейнай.
У 1718 годзе пачалося будаўніцтва мураванага храма. У 1722 годзе было вырашана павялічыць касцёл, што будаваўся, з-за вялікай колькасці пілігрымаў, якія прыязджалі ў Лясную Падляску. Таксама было прызнана, што парафія не зможа фінансава даць рады запланаваным выдаткам. Таму ў 1727 годзе былі прыцягнуты манахі-паўліны, якія неўзабаве пачалі будаваць кляштар, а потым і новы вялікі касцёл.
Існуючы касцёл быў пабудаваны ў 1731—1752 гадах у стылі барока. Праект выкананы варшаўскім архітэктарам Вінцэнтам Рачэці.
У Расійскай Імперыі кляштар быў скасаваны ў 1864 годзе. Касцёл у Лясной Падляскай стаў парафіяльным, а ў 1875 годзе — праваслаўным храмам. У пачатку 1880-х гадоў інтэр’ер царквы быў перабудаваны, а дах увянчаны пяццю купаламі. У 1885—1915 гадах пры былой царкве дзейнічаў праваслаўны жаночы манастыр.
Падчас Першай сусветнай вайны касцёл быў разбураны. Манахі-паўліны вярнуліся ў кляштар у 1919 годзе. Рамонт, які пачаўся неўзабаве, часткова вярнуў храму яго першапачатковы выгляд. У 1923—1925 гадах з касцёла былі знесены купалы, а ў 1927 годзе перабудаваны фасад (паводле праекта архітэктара Адольфа Шышко). У 1927 годзе ў храм вярнуўся цудатворны вобраз Маці Божай, што быў перавезены ў Ломжу ў сярэдзіне XIX ст.
Аперацыя «Burning Bush»
«Аперацыя „Burning Bush“» («Операция „Burning Bush“») — аповесць рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2010 годзе ў зборніку «Ананасная вада для прыгожай дамы».
Змест
Галоўны герой Сямён Левітан захапляўся ў дзяцінстве перайманнем голасу знакамітага дыктара радыё Юрыя Левітана. У дарослым узросце ён выкладае англійскую мову ў постперабудоўвачнай Маскве. Абодва гэтыя абставіны прыводзяць да таго, што яго ўлягваюць у сакрэтную аперацыю сіл дзяржбяспекі — ён павінен гаварыць голасам Бога для прэзідэнта ЗША Джорджа Уокера Буша. Для гэтага Сямён праходзіць курс паскоранай тэалагічнай падрыхтоўкі на сакрэтнай базе з выкарыстаннем тэкстаў рэлігійнага зместу і наркотыкаў, у ходзе якой ён зведвае містычныя перажыванні.
Падчас аперацыі высвятляецца, што і амерыканцы праводзяць падобную аперацыю супраць лідараў СССР і Расіі з той розніцай, што вяшчанне ідзе ад імя д’ябла. Сямёну прыходзіцца агучваць і д’ябла. Па заканчэнні аперацыі Сямён аказваецца ў Ізраілі, дзе яго выкарыстоўвае яшчэ нейкая разведка, хутчэй за ўсё, ЦРУ.
Аповесць напісана ад першай асобы. У адрозненне ад іншых кніг Пялевіна, містычныя перажыванні адбываюцца ў рамках еўрапейскай монатэістычнай культуры, а не усходняй культуры.
Ідэя была ўзята з рэальных выступленняў Буша, напрыклад: «Бог гаворыць праз мяне», — лаканічна сказаў гаспадар Белага дома ў 2004 годзе, а пазней канкрэтызаваў: «Бог сказаў мне напасці на „Аль-Каіду“, і я напаў на іх. І загадзя ён праінструктаваў мяне напасці на Садама, што я і зрабіў. З падтрымкай Бога на нашым баку мы атрымаем перамогу».
Крытышын
Да 2013 года Крытышын быў цэнтрам Крытышынскага сельсавета.
Геаграфія
Крытышын знаходзіцца за 11 км у напрамку на поўдзень ад Іванава, за 151 км ад Брэста. Каля аграгарадка вадасховішча Крытышын.
Гарачыня ў Еўропе (2022)
Прычыны
Прычынай гарачага надвор’я стаў цыклон над поўначчу Іспаніі, які ўцягваў гарачае і запыленае паветра з захаду пустыні Сахара. Гэтая маса ў выніку трапіла на Пірэнейскі паўвостраў. Затым усталяваўся антыцыклон, у той час як з захаду Афрыкі працягнуўся вынас гарачых паветраных мас. Ва ўмовах антыцыклону паветра распалялася. Грэбень цяпла ў выніку пашырыўся на Англію і Цэнтральную Еўропу. Такое надвор’е ўсталявалася надоўга.
Чэрвень
14 чэрвеня ў сувязі з прагнозам метэаралагічнага бюро аб высокіх тэмпературах Агенцтва па бяспецы аховы здароўя Вялікабрытаніі (UKHSA) абвясціла папярэджанне 2-га ўзроўню («апавяшчэнне і гатоўнасць») у некалькіх рэгіёнах у перыяд з паўночы 16 чэрвеня да паўночы 18 чэрвеня. Такімі рэгіёнамі сталі Лондан, усход, паўднёвы ўсход і паўднёвы захад Англіі.
15 чэрвеня UKHSA абвясціла папярэджанне 3-га ўзроўню («дзеянне анамальнай спякоты») для Лондана, Усходняй і Паўднёва-ўсходняй Англіі, захаваўшы папярэджанне 2-га ўзроўню для Паўднёва-Заходняй Англіі. Паводле прагнозаў метэаралагічнага бюро, пік цяпла наступіць у пятніцу, дасягнуўшы неабходнага парога для разгляду перыяду моцнай спякоты, перш чым 18 чэрвеня тэмпература значна панізіцца.
17 чэрвеня тэмпература ў Лондане дасягнула +32,7 °C у самы гарачы дзень чэрвеньскай хвалі спякоты ў краіне.
Ліпень
У Лондане 18 ліпеня тэмпература дасягнула адзнакі +40 °C і пабіла рэкорд 2019 года.
Германія
З 14 па 20 чэрвеня ў Германіі было зарэгістравана 1636 дадатковых смерцяў, чаму, імаверна, спрыялі высокія тэмпературы, якія дасягнулі 39,2 °C. На наступным тыдні залішняя смяротнасць вырасла на 14 %.
Чэрвень
Спецыяльнае папярэджанне з-за высокіх тэмператур было абвешчана дзяржаўным метэаралагічным агенцтвам (Agencia Estatal de Meteorología, AEMET) 10 чэрвеня, але толькі для 12 правінцый і з жоўтым узроўнем папярэджання ў Арагоне, Кастыліі — Ла-Манча, Каталоніі, Эстрэмадура і Мадрыдзе, і аранжавым у Андалусіі. На гэтым этапе незвычайная спякота не закранула Канарскія астравы, Галісію і Заходняе ўзбярэжжа Кантабрыі. Першапачаткова AEMET прагназавала, што хваля спякоты працягнецца да 15 чэрвеня, не выключаючы, што яна можа працягвацца да канца тыдня.
11 чэрвеня высокія тэмпературы былі ўжо зафіксаваны на паўднёвым захадзе паўвострава, напрыклад, + 41 °C у Севільі. Папярэджанні таксама заставаліся актыўнымі для Арагона, Кастыліі і Леона, Кастыліі — Ла-Манча, Каталоніі і Мадрыда на жоўтым узроўні і на аранжавым узроўні для Эстрэмадуры і Андалусіі. Аднак умовы надвор’я не адпавядалі афіцыйным крытэрам для пачатку анамальнай спякоты.
12 чэрвеня тэрмометры зафіксавалі тэмпературу +43,2 °C у Альмадэне (Сьюдад-Рэаль), што з’яўляецца самым высокім значэннем у афіцыйны дзень пачатку анамальнай спякоты. Тэмпературы вышэй +40 °C таксама былі зарэгістраваны на 47 станцыях сеткі AEMET. Агенцтва выпусціла спецыяльнае паведамленне № 3/2022 з інфармацыяй аб з’яве, яго прагнозам і апавясціла аб пачатку Нацыянальнага плана прафілактычных дзеянняў па ўздзеянні залішніх тэмператур на здароўе з картай прысваення ўзроўняў.
У перыяд з 11 па 20 чэрвеня, паводле ацэнак, 829 чалавек памерла ад спёкі.
Ліпень
18 ліпеня Інстытут аховы здароўя Карласа III паведаміў аб дадатковых 150 смяротных выпадках 16 ліпеня, звязаных са спякотай, у выніку чаго агульная колькасць загінулых дасягнула 510 чалавек за ліпеньскі перыяд.
Польшча
19 чэрвеня тэмпература на захадзе Польшчы перавысіла +36 °C. У Слубіцы максімальная тэмпература дасягала +38,3 °C. Гэта адпавядае рэкорду самай высокай тэмпературы чэрвеня (рэкорд, усталяваны ў 2019 годзе). У чарговы раз тэмпература дасягнула максімуму да канца месяца. 30 чэрвеня 9 метэастанцый зафіксавалі рэкордна высокія месячныя тэмпературы. Устанаўленне новых месячных рэкордаў таксама зафіксавана 1 ліпеня. У Тарнаве тэмпература дасягнула +37,7 °C, пабіўшы рэкорд самай высокай тэмпературы ў ліпені. У горадзе Кросна зафіксавана тэмпература +35,5 °C, што з’яўляецца самай высокай тэмпературай для гэтай станцыі ў цэлым.
Партугалія
У ліпені больш за 3000 гектараў былі спалены ляснымі пажарамі ў Лейрыі, заблакаваўшы частку аўтамагістралі A1, якая праходзіць ад Порту да Лісабона. У Алгарві ўспыхнуў пажар у горадзе Фару, які перакінуўся на курорт Кінта-ду-Лагу. Паводле звестак упраўлення грамадзянскай абароны, з пачатку лясных пажараў пацярпелі не менш за 135 чалавек, каля 800 чалавек былі эвакуяваны са сваіх дамоў. Загінуў адзін пілот, калі яго пажарны самалёт разбіўся ў Віла-Нова-ды-Фош-Коа падчас барацьбы з ляснымі пажарамі ў гэтым рэгіёне. Прынамсі 238 чалавек загінулі з-за спякоты, яшчэ каля 187 паранены. Да 17 ліпеня Галоўнае ўпраўленне аховы здароўя Партугаліі паведаміла аб сумарна 659 смерцях, звязаных з перыядам моцнай спякоты.
Па стане на 18 ліпеня, колькасць смерцяў ад анамальнай спякоты ў Партугаліі вырасла да 1063.
Францыя
У ліпені 2022 года, паводле ацэнак, у выніку лясных пажараў у Жырондзе згарэла, у агульнай складанасці, больш за 10 000 гектараў (25 000 акраў) лесу, што прывяло да эвакуацыі больш за 12 000 чалавек.
Эканамічныя наступствы
Па даных Bloomberg са спасылкай на аналітыкаў кампаніі Rystad Energy, анамальная спякота перашкодзіць еўрапейскім краінам аднавіць запасы газу перад зімой. Спякота паўплывала і на транспартныя зносіны ў Еўропе: на чыгунках магчымыя затрымкі цягнікоў або іх адмены, прыпынены вылеты з некаторых аэрапортаў Вялікабрытаніі.
Іншымі наступствамі, якія залежаць і ад прыродных стыхійных бедстваў, з’яўляюцца праблема ў Італіі са зборам ураджаю з прычыны абмялення рэк, а таксама праблемы ў Германіі па транспарціроўцы вугалю з марскіх партоў баржамі (з прычыны таго ж падзення ўзроўню вады ў Рэйне).
Огдэн (Юта)
Огдэн (Ogden) — горад у акрузе Вебер (штат Юта, ЗША). Плошча — 69.0 км². Насельніцтва — 82 865 чал. Буйны вузел чыгуначных перавозак. Горад вядомы шматлікімі гістарычнымі будынкамі. Знаходзіцца паблізу гор Уосач. Дзяржаўны ўніверсітэт імя Вебера.
1910 год у гісторыі музыкі
1910 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Павел Аляксандравіч Міхайлаў
Вучоны сакратар Інстытута мовазнаўства АН БССР (з 1983), загадчык аддзела дыялекталогіі і лінгвагеаграфіі (з 1986). Загадчык кафедры беларускага мовазнаўства БДПУ (1993—2009), дацэнт гэтай жа кафедры (2009—2014).
Біяграфія
Пасля заканчэння ў 1968 г. сярэдняй школы № 1 г. Кобрына, службы ва ўзброеных сілах СССР паступіў на філалагічны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. С. Пушкіна, дзе атрымаў спецыяльнасць выкладчыка рускай мовы і літаратуры.
Студэнцкія гады
Прымаў удзел у працы дыялекта­лагічнага таварыства. Разам са многімі вядомымі беларускімі і замежнымі вучонымі ездзіў у дыялекталагічныя экспедыцыі, арга­ні­­за­­ваныя Інстытутам мова­знаўства АН БССР. Займаўся вывучэннем беларускіх гаворак, збіраннем дыялектнага матэрыялу, які лёг у аснову шматлікіх акадэмічных слоўнікаў і дыялектных атласаў.
Першыя сур’ёзныя навуковыя працы прысвечаны асабліва­сцям паўночналагішынскіх гаворак і батанічнай тэрміналогіі. Патрыхтава­ныя мікратапанімічныя матэры­ялы былі ўключаны ў аўтарытэтную акадэмічную манаграфію «Мікратапа­німія Беларусі» (Мінск, 1974).
Аспірантура
Па заканчэнні педінстытута (1975 г.) некаторы час працаваў настаўнікам рускай і беларускай мовы і літаратуры ў Лелікаўскай сярэдняй школе Кобрын­скага раёна Брэсцкай вобласці.
Паступіў у аспірантуру Інстытута мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР. У 1979 г. аспірантам былі пад­рыхта­ваны шматлікія навуковыя арты­кулы па тэме даследавання. Пры­маў удзел у міжнародных дыя­лек­талагічных канферэнцыях, працягваў вывучэнне беларускай дыялектнай і анамастычнай лексікі ў экспедыцыях па краіне. Скончыўшы аспірантуру, пад кіраўніцтвам до­кта­ра філалагічных навук Ю. Ф. Мацке­віч падрыхтаваў і ў 1981 г. па­спя­хо­ва абараніў кандыдацкую дысерта­цыю, прысве­ча­ную вывучэнню лексікі ганчарнага промыслу.
Праца ў Інстытуце мовазнаўства
З 1982 г. пачаў выконваць абавязкі вучонага сакратара Інстытута мовазнаўства. Быў абраны на пасаду вучонага сакратара інстытута (1983 г.) і загад­чыка аддзела дыялекталогіі і лінгва­геаграфіі (1986 г.).
Прымаў актыўны ўдзел у стварэнні дыялектных слоўнікаў, лексічнага атласа беларускай мовы, арганізоўваў дыялекталагічныя экспедыцыі.
Браў удзел у дыялекталагічных экспедыцыях, падчас якіх вывучаліся гаворкі беларуска-літоўска-польскага пагранічча, у падрыхтоўцы картатэкі «Слоўніка беларускіх гаворак паўноч­на-заходняй Беларусі і яе пагранічча» (1979—1986 гг.). З’яўляецца аўтарам 864 слоўнікавых артыкулаў (пе­вянь — плашэйны) у трэцім томе і 850 артыкулаў (плева — поясаваць) у чацвёртым томе выдання.
Займаўся арганізацыяй шмат­лікіх дыялекталагічных экспеды­цый — па Палессе, Міншчыну, Сеннен­­шчыну і ў іншыя рэгіёны. Ва ўмовах складанай эканаміч­най сітуацыі канца 1980-х — пачатку 1990-х гадоў арганізаваў выданне «Лексічнага атласа беларускіх народных гаворак» (падрыхтаваў 113 карт).
Прымаў актыўны ўдзел у рабочых нарадах па Лінг­вістычным атласе Еўропы і Агульнаславянскім атласе.
Выкладчыцкая праца
З 1991 г. па запрашэнні загадчыка кафедры беларускага мовазнаўства Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага прафесара М. С. Яўневіча пачаў працаваць на пасадзе дацэнта, а з 1993 да 2009 года ўзначальваў кафедру беларускага мовазнаўства. Чытаў лекцыі і праводзіў практычныя заняткі па такіх вучэбных дысцы­плінах, як сучасная беларуская літаратурная мова, беларуская дыялекталогія, уводзіны ў мова­знаўства, агульнае мовазнаўства, параўнальная граматыка ўсходнесла­вянскіх моў, гісторыя беларускай літаратурнай мовы, практыкум па беларускай мове, распрацаваў спец­курсы «Беларуская анамастыка», «Беларуская антрапанімія» і «Сацы­яль­ная лінгвістыка».
Кіраваў падрых­тоўкай вучэбна-метадычных дапа­мож­нікаў для студэнтаў і школьнікаў (звыш 30). Быў вучоным сакратаром савета па абароне кандыдацкіх дысертацый. Кіраваў навуковымі тэмамі, якія ўва­ходзілі ў Дзяржаўную праграму фун­да­ментальных даследаванняў: «Асноўныя тэндэнцыі ў развіцці лексічнай сістэмы беларускай дыялектнай мовы» (2003—2006), «Нацыянальная мова і нацыянальная культура: аспекты ўзаемадзеяння» (2007—2010).
Падрыхтаваў 9 кандыдатаў навук.
Навуковыя працы
Займаўся папуляры­зацыяй беларускай навукі. Аўтар больш за 350 работ у галіне беларускай дыялекталогіі, лінгвагеаграфіі, анамастыкі, тэрміназнаўства, гісторыі лінгвістыкі і акцэнталогіі.
Падрыхтаваў для часопі­са «Роднае слова» цыкл публікацый, прысвечаных даследа­ванню наймен­няў роднасці і сваяцтва.
Зрабіў шэраг публікацый, прысвеча­ных вывучэнню рэгіяналь­ных акцэнтных сістэм у беларускай мове, быў рэдактарам «Атласа гаворак паўночна-ўсходняй Брэст­чыны» Ю. Чарнякевіча і інш.
У 2015 г. апублікаваў працу «Лингвистика Беларуси: анно­ти­­рованный указатель диссер­таций (1991—2013)», у якой сістэматы­заваны звесткі пра дысертацыйныя даследа­ванні па беларускай мове, абароненая ў 1991—2013 гг. У 2017 г. пабачыла свет кніга «Мовазнаўцы: нарысы па гісторыі беларускай лінгвістыкі», у якой змешчаны шматлікія нарысы пра лінгвістаў старэйшага пакалення і сучаснікаў − Р. Аване­сава, А. Аксамі­тава, А. Бар­довіча, А. Бахань­кова, Н. Вай­то­віч, М. Васілеўскага, І. Вол­кава, Л. Выгонную, В. Вярэніча, І. Гай­ду­кевіча, М. Дурнаво, А. Зубава, М. Ка­ва­лё­ву, Ф. Клімчука, А. Кры­віцкага, Б. Лапава, Ю. Мацкевіч, І. Насовіча, К. Панюціч, Я. Рамановіч, П. Сцяцко, Т. Сцяшковіч, А. Чабярук, Ф. Янкоў­скага, М. Яўневіча і інш.
Кучкі (Вілейскі раён)
Ку́чкі (, Кучки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
Бабінавічы (археалагічны помнік)
Бабінавічы — два паселішчы эпохі неаліту (IV-III-е тысячагоддзе да н.э.) каля вёскі Бабінавічы Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці. Раскопкамі выяўлены рэшткі посуду, блізкага да керамікі верхняволжскай культуры, кераміка нёманскай культуры, крамянёвыя прылады (наканечнікі стрэл, разцы, нажы і іншае). Стаянкі неаліту на Усходзе Беларускага Падзвіння і ў прылеглыл раёнах Верхняга Падняпроўя з-за іх гістарычнай агульнасці атрымалі назву «помнікі бабінавіцкага тыпу».
Пітэр Пэвэнсі
Пі́тэр Пэ́вэнсі (Peter Pevensie; 1927—1949) адзін з галоўных персанажаў дзіцячай фэнтэзійнай серыі «Хронікі Нарніі» Клайва Стэйплза Льюіса. Фігуруе ў чатырох з сямі кнігах «Хронік Нарніі»: як дзіця і асноўны персанаж—у кнігах Леў, Вядзьмарка і Гардэроб і Прынц Каспіян; як дарослы—у кнігах Апошняя бітва і Конь і яго хлопчык.
Пітэр—старэйшы з дзяцей Пэвэнсі. У яго блакітныя вочы, русыя валасы, ён дастаткова высокі і статны. Імпульсіўны, але разам з тым—неверагодна клапатлівы, асабліва з малодшай, Люсі.
Імя
Першапачатковы накід кнігі «Леў, Вядзьмарка і Гардэроб» пачынаўся так: «гэта гісторыя пра чатырох дзецях, чые імёны Эн, Марцін, Ружа і Піцер. Але больш пра Піцеры, малодшым з іх». Піцер-адзінае імя, што засталоўся нязменным, але ў фінальнай версіі яно належыць старэйшаму з чатырох Пэвэнсі. Пэвэнсі—месца размяшчэння сярэднявечнага замка на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы Англіі, які адыграў важную ролю ў пэўныя моманты брытанскай гісторыі. Аднак прозвішча дзяцей не фігуруе ў кнігах аж да «Заваёўніка зары».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1927 годзе па зямным летазлічэння ў Лондане. Пасля нападу немцаў ён і яго блізкія (акрамя бацькоў) эвакуіраваны ў бяспечнае месца да прафесара Кёрка ў старадаўні дом.
Леў, Вядзьмарка і Гардэроб
Атрымаў ад Дзеда Мароза меч. Забіў ім ваўка, які напаў на ягоную сястру Сьюзен. Узначаліў войска, якое сабраў Аслан супраць Белай Вядзьмаркі.
Стаў Вярхоўным каралём Нарніі.
Конь і яго хлопчык
Пітэр не з’яўляецца дзейнічаючай асобай у кнізе, але некалькі разоў у ёй узгадваецца. Сказана, што ён на поўначы, дзе вёў вайну з волатамі. Да часу пераходу перавала арміяй Эдмунда вядома, што ён ужо разбіў волатаў.
Прынц Каспіян
Дапамог разам з братам і сёстрамі вярнуць Каспіяну трон.
Халмоўскі сельсавет (Аршанскі раён)
Халмо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Халмы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: вёскі Брухава, Верацея, Каралінава, Краснабель, Рудня і Халмы.
NGC 5621
NGC 5621 — патройная зорка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
ZZ Top
«ZZ Top» (Зі Зі топ; ) — культавы амерыканскі блюз-рок-гурт, заснаваны ў 1969 годзе ў Х’юстане, штат Тэхас. Група называе сябе таксама  і гэта назва ў тым ці іншым выглядзе шырока выкарыстоўваецца ў прэсе.
Алімпійскі камітэт Эфіопіі
Алімпійскі камітэт Эфіопіі — арганізацыя, якая прадстаўляе Эфіопію ў міжнародным Алімпійскім руху. Камітэт заснаваны ў 1948 годзе са штаб-кватэрай у Адыс-Абебе. Нацыянальны алімпійскі камітэт прадстаўляе краіну ў міжнародным алімпійскім камітэце з 1954 года. Асноўнай задачай камітэта з'яўляецца развіццё спорту ў Эфіопіі і падрыхтоўка эфіопскіх спартсменаў для ўдзелу ў алімпійскіх гульнях. Арганізацыя з'яўляецца членам асацыяцыі нацыянальных алімпійскіх камітэтаў Афрыкі.
Цяперашнім прэзідэнтам камітэта з'яўляецца Бірхан Кіданемар'ям, пост генеральнага сакратара займае Дагмавіт Гірмей.
1912 год у гісторыі музыкі
1912 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Сосна (возера, Шумілінскі раён)
Плошча возера складае 0,71 км², даўжыня 1,28 км, найбольшая шырыня 0,96 км. Найбольшая глыбіня Сосна 22,9 м, сярэдняя — 6,6 м. Катлавіна возера крыху выцягнута з захаду на ўсход. Схілы катлавіны вышынёй ад 3 да 12 метраў. Берагі нізкія (да 3 метраў), пясчаныя, на захадзе і паўночным усходзе сугліністыя. Заходнія і паўночна-ўсходнія берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Берагавая лінія ўтварае некалькі заліваў і мысоў. Літаральная зона вузкая. Мелкаводдзе займае каля 15 % плошчы возера. Да глыбінь 2—5 м пясчанае, глыбей выслана ілам і сапрапелем. Возера Сосна мезатрофнае і слабапраточнае. Злучана ручаямі з азёрамі Гародна і Будавесць. На возеры 3 вострава агульнай плошчай 0,012 км².
Берагі зарослыя трыснёгам, чаротам, хвашчом, аерам. У залівах сустракаюцца расліны з плаваючым лісцем (каўшанка), у возеры сустракаюцца такія рэдкія віды, як гідрыла мутоўчатая і наяда малая. Зоапланктон прадстаўлены 25 відамі, водарасцей — каля 70 відаў (у асноўным зялёныя і дыятомавыя). З рыб часцей за ўсё сустракаюцца лешч, шчупак, акунь, плотка, краснапёрка, укляя.
У 1979 годзе на возеры ўтвораны азёрны заказнік (па Пастанове СМ Рэспублікі Беларусь ад 27.12.07 № 1833 — заказнік рэспубліканскага значэння Сосна).
Магура (рячора)
Магура — пячора ў Відынскай вобласці Балгарыі, размешчаная недалёка ад вёскі Рабіша, паблізу Відзіна.
Гісторыя
Пячора была вядомая і даследаваная яшчэ ў часы Рымскай імперыі і сярэднявечча.
Спелеологическое апісанне
Агульная даўжыня 3 км. Пячора складаецца з доўгіх і глыбокіх калідораў, каб іх цалкам прайсці ў сярэднім патрабуецца 5 гадзін. Магура вядомая сваімі сталактытамі, сталагмітамі і сталактонамі. Самы вялікі сталактон мае вышыню 20 м і дыяметр асновы 4. м. Самы вялікі сталагміт, знойдзены пры даследаванні балгарскіх пячор, з даўжынёй 11 м і ў аснове дыяметрам 6 м.
Круглы год у пячоры захоўваецца тэмпература +12 °C.
Наскальны жывапіс
Пячора таксама вядомая 700 узорамі наскальнага жывапісу, якія з’яўляюцца адным з самых старажытных узораў першабытнага мастацтва ў Еўропе, унікальным на Балканах. На іх намаляваны жаночыя і мужчынскія постаці, паляўнічыя, жывёлы, расліны, сонца і зоркі. Балгарскія даследчыкі лічаць, што тут намаляваны найстаражытны ў Еўропе неалітычны сонечны каляндар, які складаецца з 366 дзён. Датыроўка малюнкаў у пячоры ставіцца да Бронзавага веку 3100-900 гадоў да н.э., што робіць гэты каляндар найстаражытным у Еўропе
Сучасная жыццё
У пячоры таксама захоўваюцца віны. У самай вялікай Трыумфальнай зале (вышыня 30 м, шырыня — 58, даўжыня — 130 м) праводзяцца канцэрты класічнай музыкі. Для турыстаў створаны дарожкі з поручнямі і асвятленне.
Acacia ferruginea
Acacia ferruginea — від дрэў з рода сямейства, які расце ў Шры-Ланцы і Індыі.
Бенэ-Ларыа
Бенэ-Ларыа (Bene Lario) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 310 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Растоўская тэлевежа
Растоўская тэлевежа — тыпавая тэлевізійная і радыёвяшчальная вежа праекта 3803 KM, размешчаная ў Чыгуначным раёне Растова-на-Доне на вул. Барыкаднай. Тэлевежа з'яўляецца самым высокім збудаваннем у Растове-на-Доне. Яе вышыня складае 195 метраў. У зоне дзеяння яе перадатнікаў знаходзіцца значная частка (апроч, Новачаркаска) Растоўскай агламерацыі насельніцтвам 2,2 млн чалавек, што ўключае ў сябе апроч Растова-на-Доне, такія буйныя гарады, як Батайск, Азоў, Аксай.
Гісторыя
Эпоха тэлевяшчання на тэрыторыі Растоўскай вобласці пачалася з будавання Растоўскай тэлевежы вышынёй 195 метраў. Вежу спраектаваў Маскоўскі інстытут сталёвых канструкцый. Яе ўзвядзенне вялося два гады і было завершана 29 красавіка 1958 года. Спробавыя тэлеперадачы пачаліся ўжо на наступны дзень — 30 красавіка 1958 года. З 1969 года ажыццяўляецца перадача колеравага тэлевяшчання. У 1992 годзе на вежы адбыўся пажар, у выніку якога выгарэлі некалькі кабеляў і трансфарматараў. Аварыя выклікала спыненне тэлевяшчання на 12 гадзін.
Сучасны стан
Крацістая ажурная металічная канструкцыя абапіраецца на чатыры бетонныя апоры. Секцыі вежы напераменку выфарбаваны ў чырвоны і белы колеры. Падсвятленне тэлевежы ў цёмны час сутак ужыццяўляецца з дапамогай усталяваных на ёй лазерных святлодыёдаў, што даюць раўнамернае асвятленне канструкцый без засвятленняў. Яркае свячэнне вежы дасягаецца шляхам выкарыстання флуарэсцэнтнай фарбы для афарбоўкі вонкавых элементаў. Яшчэ ў 2000 годзе журналісты пісалі, што стан тэлевежы патрабуе тэрміновага рамонту. Яе адхіленне ад восі ў пяць разоў перавышае норму.
Альтэрнатывы. Пенташпіль
У 1998 годзе Горадабудаўнічы савет Растова-на-Доне ўхваліў ідэю растоўца Сяргея Ківенкі, які распрацаваў праект новай гарадской тэлевежы, названы ім «Пенташпілем». «Пенташіль» гэта 315-мятровая ажурная вежа, што ўяўляе сабой пяць вытанчана выгнутых узыходных апор. Пад будаўніцтва была вылучана пляцоўка ў раёне былога аэрадрома «Ніжнягнілаўскі». Але ўжо ў сакавіку 1999 года гарадскі інжынерны савет закрыў праект Ківенкі.
У 2002 годзе праект Сяргея Ківенкі «ПЕНТАШПІЛЬ» знайшоў другое дыханне — аўтар стварыў вакол вежы шматфункцыянальны «ПЕНТАШПІЛЬ-комплекс». Праектам зацікавіліся сур'ёзныя фундатары. Агульны кошт усяго будаўніцтва, улучаючы комплекс размешчаных вакол вежы будынкаў, ацэньваўся прыкладна ў суму ад 60 да 90 мільёнаў долараў.
Ануфрый (Беразоўскі)
Біяграфія
У 1969—1972 гадах навучаўся ў Маскоўскай духоўнай семінарыі. 18 гадоў быў у браціі Троіца-Сергіевай Лаўры.
Пастрыжаны ў манаства ў 1971 годзе. У 1971 года рукапакладзены ў іерадыякана, у 1972-м — іераманаха, у 1980-м — ігумена, 1986-м — архімандрыта. У 1984 годзе прызначаны настаяцелем Спаса-Праабражэнскага храма Афонскага падворкі ў вёсцы Лукіно, у 1985-м — благачынным Свята-Троіца-Сергіевай Лаўры. У 1988—1990 гадах быў намеснікам Пачаеўскай Лаўры.
У 1990 годзе хіратанісаны ў епіскапа Чарнавіцкага і Букавінскага. Падчас расколу Украінскай царквы ў 1992 годзе адмовіўся падтрымаць аўтакефалію. У 1994 годзе ўзведзены ў сан архіепіскапа і прызначаны пастаянным членам Святога Сінода УПЦ. У 2000 годзе узведзены ў сан мітрапаліта. З 2009 года член Міжсаборнай прысутнасці Рускай Праваслаўнай Царквы.
24 лютага 2014 года абраны на пасаду Месцаахоўніка Кіеўскай мітрапаліцкай катэдры ў сувязі з немагчымасцю ажыццяўляць выкананне абавязкаў прадстаяцеля мітрапалітам Уладзімірам, які памёр 5 ліпеня.
Маразы (Іванаўскі раён)
Маразы́ (, Морозы) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рудскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Крытышынскага сельсавета.
1913 год у гісторыі музыкі
1913 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2019
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2019 — 14-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
Вялікі Басейн
Вялікі Басейн (Great Basin) — пустыннае нагор'е на захадзе Паўночнай Амерыкі, самае вялікае аб'яднанне тэрыторый з бясцёкавымі ўпадзінамі на кантыненце. Вялікі Басейн працягнуўся з поўначы на ​​поўдзень і абмежаваны на захадзе хрыбтом Сьера-Невада і Каскаднымі гарамі, на ўсходзе — Скалістымі гарамі. Плошча — больш за 500 000 км². Рэльеф уяўляе сабой мноства кароткіх хрыбтоў (вышынёй да 3900 м), звычайна арыентаваных з поўначы на ​​поўдзень, і шырокіх катлавін паміж імі, злучаных паміж сабой, большасць з іх з'яўляюцца пустынямі або паўпустынямі. На тэрыторыі Вялікага Басейна знаходзіцца вялікая частка штата Невада, заходняя палова Юты, часткова Каліфорнія, Арэгон і Айдаха.
Уладзімір Васільевіч Івашачкін
Уладзімір Васільевіч Івашачкін — беларускі спецыяліст у вобласці водазабеспячэння. Доктар тэхнічных навук, прафесар. Дэкан факультэта энергетычнага будаўніцтва.
Біяграфія
Скончыў БПІ у 1979 годзе.
Фіял (архітэктура)
Фія́л (ад грэч. φιάλη — чаша, кубак) — архітэктурны элемент у выглядзе востраканцовай пірамідкі, фігурнага шпіля, завяршаючы пінакль, шчыт, контрфорс. У Еўрапейскай архітэктуры фіял пашырыўся ў перыяд позняй готыкі. Фіялы упрыгожваліся стылізаванымі лістамі, кветкамі і часам мелі форму крыжа (крыжаквет).
Штэфані Бекерт
Штэфані Бекерт (ням.: Stephanie Beckert; нар., , ГДР) — нямецкая канькабежка, алімпійская чэмпіёнка 2010 года, і 2-разовы сярэбраны прызёр, удзельніца зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года, 7-кратная чэмпіёнка Германіі і 14-разовы прызёр.
Біяграфія
Нарадзілася ў спартыўнай сям’і, яе маці Анжэла займалася канькабежным спортам, бацька Дэтлеф быў гандбалістам, а брат Патрык з’яўляўся членам зборнай Германіі па канькабежным спорце. Яна пачала катацца на каньках ва ўзросце двух гадоў, і першапачаткова захапілася фігурным катаннем, а ў 10 гадоў стала займацца канькабежным спортам у клубе «ESC Erfurt».
З 2000 года Бекерт пачала выступаць на юніёрскім чэмпіянаце Германіі і ў 2004 годзе ўпершыню выйграла на дыстанцыі 3000 м. У тым жа годзе дэбютавала на юніёрскім чэмпіянаце свету, а праз год стала бронзавым прызёрам у каманднай гонцы. У 2006 годзе яна выйграла юніёрскі чэмпіянат Германіі як у мнагабор’і, так і на трох дыстанцыях. У сезоне 2006/2007 Штэфані Бекерт стала чэмпіёнам Германіі на дыстанцыях 3000 і 5000 м і дэбютавала на Кубку свету, на якім неаднаразова перамагала на дыстанцыях 3000 і 5000 м.
У сезоне 2008/2009 яна дэбютавала на чэмпіянаце Еўропы ў Херэнвене і на чэмпіянаце свету па класічным мнагаборстве ў Хамары, заняўшы на абодвух турнірах у мнагабор’і 12-е месца. У сакавіку на чэмпіянаце свету ў Рычмандзе паднялася на 4-е месца ў забегу на 5000 м. У сезонах 2009/2010 і 2010/2011 стала 2-й у Кубку свету, прайграўшы абодва гады Марціне Саблікавай.
На Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы Штэфані стала алімпійскай чэмпіёнкай у каманднай гонцы і двухразовым сярэбраным прызёрам у забегах на 3000 і 5000 метраў. На чэмпіянаце свету ў Херэнвене заняла 12-е месца ў суме мнагабор’я. У сезоне 2010/11 выйграла зноў на чэмпіянаце Германіі ў забегах на 3000 і 5000 м.
На чэмпіянаце свету па асобных дыстанцыях у Інцэле 2011 года стала 2-й на 5000 м, 3-й на 3000 м і ў каманднай гонцы, а на чэмпіянаце свету ў Калгары заняла зноў 12-е месца у мнагабор’і. У 2012 годзе яна прапусціла чэмпіянат Еўропы з-за праблем са спіной, але стала 2-й на дыстанцыях 3000 м і 5000 метраў на чэмпіянаце свету на асобных дыстанцыях у Херэнвене.
У сакавіку 2013 года перад чэмпіянатам свету ў Сочы выліўся зноў скандал паміж Бекерт і Клаўдзіяй Пехштайн, які працягваў шматгадовую серыю славесных канфліктаў з 2009 года ў нямецкім канькабежным спорце. На чэмпіянаце свету ў Сочы заняла 5-е месца ў забегу на 5000 м і 7-е на 3000 м. У 2014 годзе на зімовай Алімпіядзе ў Сочы заняла 17-е месца ў забегу на 3000 м і 8-е на дыстанцыі 5000 м.
У сезоне 2014/15 пасля праблем з траўмамі яна амаль не трэніравалася і не змагла набраць формы, і на чэмпіянаце свету ў Херэнвене ўдзельнічала толькі ў забегу на 5000 м, дзе заняла 8-е месца. У наступным сезоне вынікі сталі яшчэ горшымі, хоць на нацыянальным чэмпіянаце яна трапіла на подыумы. У сезоне 2016/17 Бекерт не змагла кваліфікавацца на этапы Кубка свету з-за новай тэхнікі і сістэмы падрыхтоўкі трэнера Ян ван Віна.
У сезонах 2017/18 і 2018/19 Бекерт у асноўным удзельнічала на чэмпіянаце Германіі і пастаянна трапляла ў прызы на дыстанцыях 3000 і 5000 м. Летам 2019 года Штэфані завяршыла кар’еру спартсменкі пасля мноства няўдач з-за траўм.
Уладзімір Пятровіч Талочка
Біяграфія
Скончыў у 1980 годзе Гомельскі дарожна-будаўнічы тэхнікум, у 1986 годзе — Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна ў Ленінградзе (выкладчыкі, , ). З 1988 года працуе ў інстытуце «Гомельграмадзянпраект»: архітэктар, затым архітэктар 1-й катэгорыі (1989—1991), вядучы архітэктар (1991—1992), начальнік групы архітэктараў (1992—1998), з 1998 года — галоўны архітэктар праектаў.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2000 года.
Творчасць
Асноўныя творчыя працы: праект гасцініца «Чэске-Будзеёвіцы» ў г. Гомелі (праектаванне ў 1998-99); праект 7-17-ці павярховага індывідуальнага жылога дома з убудавана-прыбудаванымі памяшканнямі сацкультбыту ў мікрараёне № 16 г. Жлобіна (праектаванне ў 1992—1996); праект канцэртнай залы «Славянская» на набярэжнай ракі Сож (праектаванне ў 1999); праект «Белпрамбудбанка» па вул. Фрунзэ (праектаванне і будаўніцтва ў 2001—2003); праект абласнога ўпраўлення «Беларусбанка» па вул. Фрунзэ (праектаванне і будаўніцтва ў 2002—2006); праект інтэр’ераў рэстарана «Анастасія» (праектаванне і будаўніцтва ў 2001; сааўтар В. Бяспалаў); праект дыспетчарскай з прахадной тралейбуснага парку (праектаванне і будаўніцтва ў 2000—2001); праект рэканструкцыі фасадаў і інтэр’ераў Гомельскага гарвыканкама (праектаванне і будаўніцтва ў 2001—2002); праект інтэр’ераў гасцініцы «Сож» (праектаванне і будаўніцтва ў 2001—2002); праект Цэнтра рэабілітацыі сірот-інвалідаў (праектаванне ў 2001); праект офіснага будынка па вул. Камунараў (праектаванне ў 2001); праект 12-14-ці павярховага жылога дома «для алімпійцаў» з убудавана-прыбудаванымі памяшканнямі па вул. Інтэрнацыянальнай (праектаванне і будаўніцтва ў 2004—2006); праект грамадска-культурнага цэнтра па вул. Савецкай (праектаванне ў 2004); праект рэканструкцыі ДК чыгуначнікаў, інтэр’ер глядзельнай залы (праектаванне ў 2005) — усе ў Гомелі; праект фізкультурна-аздараўленчага цэнтра ў г. Жлобіне (праектаванне і будаўніцтва ў 2004—2008; сааўтары В. Бяспалаў, А. Талочка, Н. Карманава, В. Яворская, Л. Краўчэня); праект спартыўнага плавальнага басейна ў мікрараёне № 16 г. Гомеля (праектаванне ў 2006—2009; сааўтар В. Бяспалаў); праект вяслярнай базы ў г. Жлобіне (праектаванне ў 2008). Праект паркава-рэкрэацыйнага комплексу «Валатава» (сааўтар В. Бяспалаў; 1-е месца на аглядзе архітэктуры 2005 г.).
Узнагароды
Узнагароджваўся граматамі інстытута, Ганаровай граматай Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі за творчы падыход у прыняцці архітэктурных рашэнняў (2007), Ганаровай граматай Гомельскага аблбуд комплексу. Пераможца на 10 рэспубліканскім аглядзе-конкурсе лепшых архітэктурных твораў года ў намінацыі «Інтэр’еры грамадскіх будынкаў і збудаванняў» за праект «Інтэр’еры рэстарана „Анастасія“ ў г. Гомелі» (2002, сааўтар В. Бяспалаў). Лаўрэат V Нацыянальнага фестывалю архітэктуры ў намінацыі «Інтэр’ер» (рэалізацыя) за інтэр’еры гасцініцы «Сож» у г. Гомелі і ў намінацыі «Грамадскія комплексы. будынкі і збудаванні» за праект «Цэнтр рэабілітацыі сірот-інвалідаў у г. Гомелі» (2003). Узнагароджаны Дыпломам у намінацыі «Грамадскія будынкі» за праекты «Дыспетчарская з прахадной тралейбуснага парку ў г. Гомелі» і «Комплекс банкаў па вул. Фрунзэ ў г. Гомелі», Дыпломам у намінацыі «Рэканструкцыя» за праект «Рэканструкцыя фасадаў і інтэр’ераў Гомельскага гарвыканкама», Дыпломам Міністэрства архітэктуры і будаўніцтвы РБ за праект «Офісны будынак па вул. Камунараў у г. Гомелі». Лаўрэат VI Нацыянальнага фестывалю архітэктуры ў намінацыі «Грамадскія комплексы, будынкі і збудаванні» за лепшы праект «Фізкультурна-аздараўленчы цэнтр у г. Жлобіне» (2005, сааўтар В. Бяспалаў).
Лінейныя караблі тыпу «Дзюнкерк»
Лінейныя караблі тыпу «Дзюнкерк» — тып лінкараў французскага флоту часоў Другой сусветнай вайны. Пабудавана два караблі: «Дзюнкерк» (Dunkerque) і «Страсбур» (Strasbourg).
Караблі гэтага тыпу, пабудаваныя ў 1930-х гадах, сталі першымі хуткаходнымі лінкарамі. «Дзюнкерк», спраектаваны для барацьбы з нямецкімі «кішэннымі лінкарамі» тыпу «Дойчланд», будаваўся ва ўмовах абмежаванняў Вашынгтонскага пагаднення і жорсткай эканоміі сродкаў. У сувязі з гэтым стандартнае водазмяшчэнне «Дзюнкерка» склала 26 500 т, што менш за ліміт у 35 000 доўгіх тон, усталяванага Вашынгтонскім дагаворам. Асаблівасцю «Дзюнкерка» было арыгінальнае размяшчэнне артылерыі галоўнага калібра — восем 330-мм гармат былі размешчаны ў дзвюх чатырохгарматных вежах, устаноўленых у насавым ускрайку.
Пасля зробленай Італіяй заявы аб будаўніцтве лінкараў тыпу «Літорыа» са стандартным водазмяшчэннем 35 000 т, парламент Францыі вылучыў сродкі на будаўніцтва другога лінкара — «Страсбура». Браніраванне «Страсбура» было ўзмоцнена для супрацьстаяння больш магутным гарматам новых італьянскіх лінкараў.
З пачаткам Другой сусветнай вайны «Дзюнкерк» і «Страсбур» разам з караблямі Брытанскага Каралеўскага флоту ахоўвалі марскія шляхі ў Атлантыку ад нямецкіх рэйдараў. Пасля капітуляцыі Францыі лінкары знаходзіліся ў Мерс-эль-Кебіры. Брытанцы асцерагаліся, што новыя французскія караблі могуць патрапіць у рукі нацысцкай Германіі ці Італіі, што змяніла б баланс сіл на Міжземным моры. Да Мерс-эль-Кебіра была выслана моцная брытанская эскадра з ультыматумам. Спроба прымусіць французаў перайсці порты, якія кантраляваліся саюзнікамі, ці затапіць караблі была няўдалай, і брытанцы адкрылі агонь па караблях Французскага флоту, якія стаялі ў порце. «Страсбур» прарваў блакаду і перайшоў у Тулон. «Дзюнкерк» не змог прарвацца, быў пашкоджаны артылерыйскім агнём і сеў на грунт, але пасля рамонту таксама быў пераведзены ў Тулон. Там у лістападзе 1942 года абодва лінкары і былі затоплены французскімі экіпажамі каб пазбегнуць захопу немцамі.
Спецыялістамі лінкары тыпу «Дзюнкерк» ацэньваюцца вельмі неадназначна. Гэтыя караблі добра глядзеліся на фоне лінкараў часоў Першай сусветнай вайны, але пры параўнанні з пазнейшымі хуткаходнымі лінкарамі, такімі як «Літорыа», «Бісмарк» і «Аёва», лінкары тыпу «Дзюнкерк» валодалі занадта малым калібрам гармат і слабым браніраваннем. Некаторыя спецыялісты адзначаюць, што, дзякуючы высокай хуткасці і параўнальна магутнаму ўзбраенню, паводле канцэпцыі іх хутчэй можна аднесці да лінейных крэйсераў.
Лаеўшчына
Лае́ўшчына (, Лоевщина) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вязынскага сельсавета.
NGC 5622
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алесь Гародня
Але́сь Гаро́дня, сапраўднае імя Алякса́ндр Эра́ставіч Функ (, Перм, Расійская імперыя — 12 верасня 1944, ГУЛАГ) — празаік, літаратурны крытык. Вядомы таксама пад псеўданімамі Ян Дораг, Яндораг, ''А. Падбярэзкі Ф. Гарадзенскі''.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і польскага чыноўніка нямецкага паходжання. Сям’я часта наведавалася на Пружаншчыну, дзе былі маёнткі дзеда (у Здзітаве) і маці (у Семянчы) Аляксандра Функа. Яго бацькі варожа ставіўся да беларускай мовы, але сам Аляксандр цікавіўся беларускім словам, вывучаў пружанскі фальклор.
Працаваў тэхнічным рэдактарам часопіса «Чырвоная Беларусь» (пачатак 1930) разам з Міхасём Чаротам, Валерыем Мараковым і мастаком Анатолем Тычынам.
3 лістапада 1930 года арыштаваны ДПУ БССР па адрасе: Менск, зав. Маляўскі, д. 19. Абвінавачаны ў тым, што «скрываў каштоўныя звесткі пра беларускіх нацыянал-дэмакратаў». 15 чэрвеня 1931 года паводле пастановы калегіі АДПУ СССР прыгавораны да 10 гадоў ППК. Этапаваны ў НКУС Карэла-Фінскай ССР (ст. Мядзведжая Гара). Вызваліўся ў 1934 годзе.
Паўторна арыштаваны 30 лістапада 1935 года, сасланы ў Самаркандскую вобласць (Узбекская ССР). У 1942 годзе арыштаваны «за контрэвалюцыйную агітацыю». 19 снежня 1942 года Самаркандскім абласным судом прыгавораны да расстрэлу. Прысуд быў заменены на 10 год пазбаўлення волі. Памёр у зняволенні.
Біццаронэ
Біццаронэ (Bizzarone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Алесь Гародня
Біяграфія
Рэабі­літаваны 13 верасня 1988 года.
Біццаронэ
Насельніцтва складае 1494 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 747 чал./км². Займае плошчу 2 74 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Алесь Гародня
Біяграфія
Асабовая справа Ф. № 20966-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Біццаронэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Evasio.
Алесь Гародня
Дзейнасць
Друкавацца пачаў у 1925 годзе ў часопісе «Полымя». Член «Літаратурнай камуны», пазней «Маладняка».
Як літаратурны крытык выступаў з пазіцый вульгарнага сацыялагізму. Галоўным аб’ектам крытычных нападак была літаратурная дзейнасць сябраў аб’яднання «Узвышша». Таксама прычыніўся да выкрыцця так званых «нацдэмаў».
У сакавіку 1929 года верш А. Дудара «Пасеклі наш Край папалам», які распаўсюджваўся ў рукапісу, стаў прычынаю арышту паэта органамі дзяржбяспекі. А. Гародня пад псеўданімам '' А. Падбярэзскі'' тут жа надрукаваў артыкул (фактычна зрабіў данос) пад кідкай назвай «На трухлявым карчы», дзе абвінаваціў паэта ў «нацыянал–дэмакратызме», а верш «Пасеклі наш Край папалам» назваў «выразна контррэвалюцыйным».