cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Белавежская пушча
Фаўна
Белавежская пушча мае багатую фаўну бесхрыбтовых (больш 12 000 відаў), якая з гледзішча зоагеаграфіі характарызуецца перавагай палеарктычных, шырока распаўсюджаных у Еўропе відаў. Шматлікія тут таксама ўсходне- і цэнтральнаеўрапейскія віды, радзей сустракаюцца атлантычныя (заходнееўрапейскія) і зусім нешматлікія паўднёвыя. У цэлым фаўна бесхрыбтовых пушчы адрозніваецца ад іншых лясных масіваў Еўропы вялікай разнастайнасцю. Тут толькі насякомых налічаецца больш як 9500 відаў. Астатнія групы бесхрыбтовых (прасцейшыя, чарвякі, павукападобныя, малюскі і іншыя) да цяперашняга часу практычна не вывучаліся. Штогод на тэрыторыі польскай часткі Белавежскай пушчы навукоўцы апісваюць для навукі новыя віды. У пушчы захаваліся ўнікальныя супольнасці бесхрыбтовых — насельнікі мёртвай і гнілой драўніны, губавых грыбоў, верхавых і нізінных балот.
Помнікі культуры
У 20 км ад Белавежскай пушчы знаходзіцца г. Камянец, закладзены ў XIII стагоддзі князем Уладзімірам Валынскім, у якім узвышаецца вартаўнічая вежа «Белая Вежа» — гістарычны помнік XIII стагоддзя. На поўначы пушчы ў Свіслацкім лясніцтве размешчаная сядзіба графа Тышкевіча. З усходу на захад пушчу перасякае старадаўняя «царская дарога», па якой рускія імператары накіроўваліся ў пасёлак Белавежа, які сёння з'яўляецца важным турыстычным цэнтрам Падляскага ваяводства. На «царскай дарозе» захаваліся старадаўнія масткі з ажурнымі парэнчамі. У цэнтры пушчы знаходзіцца маленькая вёска Віскулі, дзе ў 50-я гады быў пабудаваны палац, які служыў рэзідэнцыяй кіраўнікоў СССР, а зараз Беларусі. У 1991 г. тут было падпісана вядомае «Белавежскае пагадненне», пасля чаго Віскулі атрымалі сусветную вядомасць.
Турызм
У Пушчы, як з польскага так і з беларускага боку маюцца Музеі прыроды, адкрыты вальеры з рознымі відамі жывёл, камфартабельныя гасцініцы, абсталяваны адмысловыя турыстычныя маршруты (пешыя, конныя, аўтамабільныя), рэстараны з нацыянальнай кухняй. У Беларусі, на базе Пушчы ўсё часцей праводзяцца розныя канферэнцыі і сімпозіумы, у тым ліку і вельмі высокага міжнароднага ўзроўня.
Вялікая ўвага ў Пушчы надаецца паляўнічаму турызму, ажыццяўляецца міжнародны навуковы турызм, што спрыяе распаўсюджванню інфармацыі аб Белавежскай пушчы.
На беларускай тэрыторыі дзейнічае рэзідэнцыя беларускага Дзеда Мароза.
"Яцвяжскі слоўнічак"
Улетку 1978 г. на тэрыторыі Белавежскай пушчы, на хутары на захадзе ад паселішчаў Роўбіцк і Крыніца быў знойдзены "Яцвяжскі слоўнічак", які адкрыў новую старонку ў даследаванні яцвяжскай мовы і яцвягаў, што насялялі захад цяперашняй Беларусі ўключна з тэрыторыяй Белавежскай пушчы.
Сеста-Ф’ёрэнціна
Сеста-Ф’ёрэнціна (Sesto Fiorentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 46926 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 962 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 50019. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Усць-Удзінскі раён
Усць-Удзінскі раён (Усть-Удинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Іркуцкай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Усць-Уда.
Навум Лазаравіч Цэмах
Навум Лазаравіч Цэмах (1887, г. Ваўкавыск  — 1939, г. Нью-Ёрк, ЗША) — габрэйскі акцёр і рэжысёр, стваральнік і кіраўнік тэатра «Габіма».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Эліэзера Цэмаха і яго жонкі Зісел Дамоўскай. Настаўнік іўрыту ў Беластоку.
У 1909 годзе на ўрачыстым адкрыцці беластоцкага аддзялення «Таварыства аматараў габрэйскай мовы» выступіў створаны Цэмахам «Габрэйскі аматарскі артыстычны гурток», упершыню ў Расійскай імперыі была згуляная на іўрыце пераробка мольеровской «Школы мужоў» (спектакль ішоў пад назвай «Мараль для дурной моладзі»). На аснове беластоцкага гуртка стварыў перасоўны тэатр «Габіма», які паказаў свой першы спектакль Дымава «Слухай, Ізраіль!». Спектакль быў з поспехам згуляны ў Вільні і іншых гарадах, пасля чаго вырашыў пераўтварыць трупу з аматарскай ў прафесійную. У 1913 года трупа Арленева паказвала ў Беластоку «Злачынства і пакаранне» па Ф. М. Дастаеўскаму, дзе ролі Мармеладава і Парфірыя Пятровіча выконваў артыст І. Бяртонаў, які пачаў браць у Цэмах ўрокі іўрыту. Цэмах, у сваю чаргу, браў у Бяртонава ўрокі акцёрскага майстэрства. У Вене падчас Другога Сіянісцкага кангрэса «Габіма» паказала спектакль «Вечны вандроўнік» Дымава, але ўдзельнікам Кангрэса быў абыякавы лёс тэатра, надзеі Цемаха і Бяртонава на дапамогу не спраўдзіліся. Бяртонаў застаўся ў Вене, Цэмах адправіўся ў Варшаву, дзе пазнаёміўся з М. Гнесіным, стварыўшы габрэйскі тэатр, дабрацца з ім да Ерусаліма. Супрацоўніцтва з Гнесіным апынулася доўгім і плённым. Пачаліся пошукі будучых акцёраў. Лепшую акторку «Габімы», Хану Ровіну, Цэмах знайшоў у школе па падрыхтоўцы выхавальнікаў габрэйскіх дзіцячых садоў.
Падчас Першай сусветнай вайны Цэмах апынуўся ў Маскве і звярнуўся з просьбай аб падтрымцы тэатра на іўрыце да галоўнага рабіна Масквы Я. Мазэ. 10 кастрычніка 1916 года было зарэгістравана габрэйскае драматычнае таварыства «Габіма», у 1917 годзе быў абвешчаны набор у трупу. Тэатр-студыя «Габіма» быў створаны ў Маскве М. Гнесіным, Н. Цэмахам і Х. Ровінай пры падтрымцы вядомага тэатральнага дзеяча К. С. Станіслаўскага. З 1923 годзе — Дзяржаўны акадэмічны тэатр. Адзін з самых вядомых спектакляў — «Гадзібук» (1922), ставіўся ў Ізраілі да 1970 гадоў. Усё далейшае жыццё Цэмаха да 1927 года звязана з гісторыяй тэатра.
У 1926 годзе «Габіма» адправілася на працяглыя гастролі ў Еўропу. Трупа паўстала супраць адзінаўладдзя Цэмаха, лічачы яго, добрага арганізатара, мала разбіраючым у мастацка-творчых пытаннях, і Цэмах склаў з сябе кіраўніцтва тэатрам. Напісаў першую вялікі артыкул на рускай мове пра «Габіму» Гнесін не назваў Цэмаха стваральнікам тэатра, Цэмах запатрабаваў абвяржэння. Гнесін пакінуў «Габіму», услед за ім з тэатра пачалі сыходзіць акцёры. У 1927 годзе у Амерыцы была прадпрынятая апошняя спроба прымірэння, якая завяршылася тым, што частка артыстаў, па прапанове Цэмаха, засталася з ім у Нью-Ёрку (усяго дзесяць чалавек, уключаючы брата Цэмаха, акцёра В. Л. Цэмаха, яго сястру Шыфру Баракас-Цэмах і жонку Мірыям Гольдзіну). З імі Цэмах паспрабаваў арганізаваць «амерыканскую» «Габіму». «Сон Іакава», паказаны групай, сышоў праз некалькі паданняў — тэатр на іўрыце быў нікому не патрэбны. Цэмах пасля гастроляў 1926 года у эміграцыі ў ЗША — у Сан-Францыска. З вялікім поспехам паставіў ангельскую версію Гадзібука. У 1930 годзе, спадзяючыся ў Галівудзе зняць кінаверсію «Гадзібука», арганізаваў моладзевы клуб, дзе выступаў з канцэртамі. У 1930 гадах — рэжысёр тэатра ў Тэль-Авіве. У 1933 годзе паставіў у Нью-Ёрку на мове ідыш з непрафесійнымі акцёрамі драму Г. Лейвіка «Гераічныя гады», завяршыўшы на гэтым сваю кар’еру.
Тамаш Францавіч Домбаль
Тамаш Францавіч Домбаль, (, в. Собаў Тарнабжэгскага павета, Галіцыя, Аўстра-Венгрыя, цяпер Падкарпацкае ваяводства, Польшча —, Мінск, НКУС; Псеўданімы: Т. Ордан) — эканаміст, публіцыст, дзеяч міжнароднага сялянскага руху. Прафесар (1932), акадэмік БелАН (1933), доктар эканамічных навук (1934). Аўтар прац пра міжнародны сялянскі рух, эканоміку Беларусі.
Біяграфія
У 1909—1914 гадах вучыўся ў Венскім і Кракаўскім універсітэтах. У 1919 годзе дэпутат польскага сейма, быў адным з ініцыятараў стварэння ў ім камуністычнай фракцыі ў ліпені 1921 года. Арыштаваны ў снежні 1921 года; асуджаны на 6 гадоў зняволення. У выніку абмену палітвязнямі, з 1923 года ў СССР. Ініцыятар склікання ў 1923 годзе І Міжнароднай сялянскай канферэнцыі ў Маскве; намеснік генеральнага сакратара Выканкама Сялянскага Інтэрнацыянала. У 1926 годзе заснаваў навукова-даследчы Міжнародны аграрны інстытут. Скончыў Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію (1927), Інстытут чырвонай прафесуры (1932). У 1932—1935 гадах віцэ-прэзідэнт БелАН, дырэктар Інстытута эканомікі БелАН. Арыштаваны 29.12.1936 года. Асуджаны Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР на расстрэл. Рэабілітаваны 21.12.1956 года.
Ляшчыны
Ляшчы́ны (, Лещины) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 16 студзеня 1969 года вёска ўваходзіла ў склад Велікастахаўскага сельсавета.
Равяцічы (Талачынскі раён)
Равя́цічы (, Ревятичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Вазапіс па белым фоне
Вазапіс па белым фоне — стыль вазапісу, які з'явіўся ў Афінах ў канцы VI стагоддзя да н. э. Лічыцца, што гэтую тэхніку вазапісу упершыню выкарыстаў вазапісец Ахіла. Яна заключаецца ў пакрыцці тэракотавых ваз белым шлікерам з мясцовай вапнавай гліны, а затым іх роспісе. З развіццём стылю белымі пачалі пакідаць вопратку і цела адлюстраваных на вазе фігур. Аўтарам першага вядомага лекіфа ў стылі роспісу па белым фоне, датаваным прыкладна 510 г. да н. э., з'яўляецца вазапісец. Вядомымі вазапісцамі ў тэхніцы па белым фоне былі і.
Дэльта Дона
Дэльта Дона — другая па велічыні дэльта ў берагоў Азоўскага мора. Размешчана ва ўтоку ракі Дон, у межах Растоўскай вобласці РФ. Плошча дэльты Дона складае каля 538 км² (12,5 % ад памеру дэльты Кубані, нягледзячы на тое, што сваёй воднасцю Дон у 1,5—2 разу перавышае Кубань). Данская дэльта мяжуе з Таганрогскім залівам (Таганрогскі заліў) Азоўскага мора, у яго паўночна-ўсходняй частцы, да басейна якога ставяцца вады Дона.
Характарыстыка
Сучасная дэльта Дона плошчай 538 кв. км пачынаецца ніжэй горада Растоў-на-Доне ад станіцы Ніжне-Гнілаўскай, дзе ад ракі направа адгаліноўваецца несуднаходны рукаў Мёртвы Данец. Далей Дон разгаліноўваецца на рукавы: Вялікая Каланча, Стары Дон, Вялікая Завіруха (Кутерма), Перавалока, Мокрая Каланча і мноства праток, гарлавін, праток і каналаў, у тым ліку арашальных (прыкладам, Азоўскі магістральны канал). Такім чынам, сучасная дэльта Дона ўяўляе сабою плоскую алювіяльную раўніну з нешматлікімі (3) азёрамі, абвалаванымі нерасцілішчамі, сенажацямі, шырокімі плаўнямі, зарослымі трыснёгам, рагозам, чаконам.
Расліннасць — лугавая, уздоўж вадацёкаў — драўняная. Вадацёкі дэльты маюць прырэчышчавыя валы. На марскім краі дэльты паміж гарлавінамі ўтварыліся шматлікія выспы, прывусцевыя косы і бары. Паміж косамі і выспамі змесцаваны плыткія залівы глыбінёй каля 0,5 м, званыя кутами (Бабінскі, Зелянкоў і інш.). Працягласць марскога краю дэльты складае 32 км. Клімат умерана-кантынентальны, схільны ўплыву атлантычных цыклонаў і антыцыклонаў над еўрапейскай часткай Расіі. Дэльта Дона мае даволі багатую флору і фаўну. Сілкуе дэльту рака Дон, што мае снега-дажджавое сілкаванне і якая сцякае з Рускай раўніны. Гэта першая па значнасці рака, што ўпадае ў Азоўскае мора. Даўжыня яго дасягае 1870 км, а вадазборная плошча роўная 422000 кв. км. Штогод з вадазбору Дона ў Таганрогскі заліў паступае каля 20 км³ прэснай вады. Сцёк у мора зменшыўся пасля стварэння ў 1951 годзе Цымлянскага вадасховішча. Прырашчэнне воднага сцёку, ад вяршыні ўтокавай вобласці Дона ў станіцы Раздорской да марскога краю дэльты прынята лічыць каля 0.
Характэрныя факты
На працягу прыкладна 4,5 тысяч гадоў наносная дзейнасць Дона (у сярэднім у год (да 1951 г.) 4,7 млн тон рачных наносаў — глей, гліна, пясок) прыводзіла да паступовага павелічэння дэльты, якая высоўвалася ў мора з сярэдняй хуткасцю каля 8 м у год. Пры гэтым хуткасць вылучэння асобных рукавоў дасягала 10—75 метраў у год. Пасля стварэння Цымлянскага вадасховішча хуткасць вылучэння марскога краю дэльты ў мора істотна зменшылася, у наш час працэсы акумуляцыі і размыву на марскім краі дэльты стабілізаваліся. Але струмені наносаў, якія ўтвараюцца ў моры, прыводзяць да сталага адкладу наносаў у прарэзы суднаходнага канала. У 1950-я гады хуткасць ападканазапашання на асобных пляцоўках перавышала 1 м у год.
У 1928 годзе быў пракапаны новы суднаходны канал рака-мора, праходзілы па рукаве Стары Дон і пратока Пясчаная; да гэтага суднаходны шлях праходзіў па Вялікай Каланчы і Перавалокі. Для захавання Азова-Данскога шляху ў Таганрогскім заліве і ў самай дэльце ўвесь час праводзяцца дночарпальныя працы.
Сезон 2005 ЖФК Жамчужына Брэст
У 2005 годзе жаночы футбольны клуб «Жамчужына» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Чарамхоўскі раён
Чарамхоўскі раён (Черемховский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Іркуцкай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Чарамхова.
Парэчча (Смаленская вобласць)
Парэчча (Поречье) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1888
IC 1888 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віленскі цэнтральны архіў старажытных актаў
Віленскі цэнтральны архіў старажытных актаў, Віленскі цэнтральны архіў старажытных актавых кніг губерняў Віленскай, Гродзенскай і Ковенскай, ''Цэнтральны архіў старажытных актавых кніг губерняў Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Ковенскай, Люблінскай, Віцебскай і Магілёўскай у г. Вільні''. Існаваў у 1852—1915 гг. Створаны для збірання і зберажэння дакументаў часоў ВКЛ на тэрыторыі Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Ковенскай губерняў. Складзены на аснове архіўных фондаў цэнтральных і мясцовых адміністрацыйна-судовых устаноў пасля падзелаў Рэчы Паспалітай (канец XVIII ст. Да цэнтралізацыі архіваў асноўныя дакументальныя матэрыялы захоўваліся ў архіве Трыбунала ВКЛ, які фактычна ў той час быў галоўным віленскім архівам. У 1795 г. у ім была 2071 кніга, многія з іх знаходзіліся ў катастрафічным стане. На апошнім сейме ў канцы XVIII ст. шляхта ВКЛ прыняла ўхвалу аб стварэнні пасады спецыяльнага архіварыуса — рэгента, які павінен быў абірацца з мясцовай шляхты «добрай кандыцыі, уладальнікаў нерухомай маёмасці, якія ведаюць права і карыстаюцца агульнай пашанай». Першым рэгентам стаў аршанскі чашнік А. Мальчэўскі, які ўпарадкаваў і перапісаў трыбунальныя кнігі ў 89 тамоў. У архіў паступілі кнігі гродзенскай і навагародскай кадэнцыі, акты Вайсковай камісіі, Таргавіцкай канфедэрацыі і інш. У 1837—1840 гг. ён папоўніўся зборамі актаў Скарбовага трыбунала, Скарбовай літоўскай камісіі, трокскімі архіўнымі матэрыяламі. У 1-й палове XIX ст. старадаўнія дакументы і акты захоўваліся таксама ў архівах віленскага замкавага (каля 255 кніг) і гародзенскага (145 сшыткаў-«фасцыкулаў») судоў. У адпаведнасці з царскім указам ад 2 красавіка 1852 г. на аснове названых архіўных збораў быў створаны Цэнтральны архіў старажытных актавых кніг заходніх губерняў.
У сярэдзіне XIX ст. яго фонды налічвалі 17 439 адзінак, у т.л. трыбунальны архіў — 74 арыгінальныя прывілеі, 6662 кнігі, архівы павятовых судоў і магістратаў (ашмянскага, вілейскага, віленскага, дзісенскага, друйскага, лідскага, радашковіцкага, свянцянскага, трокскага) — 2190 кніг; архівы Гродзенскай (4922 кнігі, 2 скрыні), Мінскай (1906 кніг), Ковенскай (1550 кніг) губерняў. Пазней паступілі кнігі мсціслаўскага гродскага суда 1733 г. (падарунак археографа М.Круповіча), пінскіх прывілеяў за 1554 г. (уласнасць калежскага асэсара В. Турскага), папіярыуш гродзенскіх прывілеяў за 1696—1717 гг., інвентар бабруйскага староства 1639 г., складзены гаспадарскім рэвізорам А.Кірдзеем, 199 інвентароў і актаў са зборвў гродзенскай скарбовай «избы» і інш. У 1880 г. гродзенскі губернатар даслаў у Віленскі цэнтральны архіў 288 спраў Беластоцкай акругі (акты «прускіх» часоў 1794—1808 гг.). У 1887 г. у Віленскі цэнтральны архіў увайшоў Люблінскі архіў старажытных актаў (каля 5 тыс. кніг), у 1903—1906 гг. Віцебскі цэнтральны архіў старажытных актаў. У 1903 г. у архіве налічвалася, паводле розных рэвізій і архіўных справаздач, ад 22 да 30 тыс. актавых кніг і фасцыкулаў. Пасля 1-й сусветнай вайны і эвакуацыі фондаў у Расію ў былых фондах Віленскага цэнтральнага архіва ў 1923 г. заставалася каля 15 тыс. кніг і фасцыкулаў. Частка архіўных збораў была вернута ў Вільню паводле ўмоў Рыжскага дагавора. У міжваенныя часы пад уладаю Польшчы архіў называўся Віленскім дзяржаўным архівам, аб’ядноўваў матэрыялы Віленскага цэнтральнага архіва, Агульнага архіва віленскіх устаноў, музея М.Мураўёва. З 1944 г. на гэтай аснове пачаў дзейнічаць Цэнтральны дзяржаўны архіў Літоўскай ССР, у 1957 г. пераіменаваны ў Цэнтральны дзяржаўны гістарычны архіў Літоўскай ССР (аб’яднаў фонды былога Віленскага цэнтральнага архіва і Вільнюскага гарадскога дзяржаўнага архіва). З дасягненнем дзяржаўнай незалежнасці Літоўскай Рэспублікі атрымаў назву Дзяржаўны гістарычны архіў Літвы.
Малое Стахава
Мало́е Ста́хава (, Малое Стахово) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Чунскі раён
Чунскі раён (Чунский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Іркуцкай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Чунскі.
Мыслакавіцы (гміна)
Мыслакаві́цы (Mysłakowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Еленягурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мыслакавіцах. Плошча гміны складае 88,75 км². Станам на 2004 год у гміне Мыслакавіцы пражывалі 10 003 чалавекі, шчыльнасць — 112,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Тарашча
Тарашча (Тараща) — горад у Кіеўскай вобласці Украіны. Плошча 36,96 км². Насельніцтва 11 529 чал. (1 студзеня 2012).
Міс Свету
Міс Свету (Miss World) — міжнародны конкурс прыгажосці, які праводзіцца штогод. Адзін з самых прэстыжных конкурсаў прыгажосці ў свеце, нараўне з конкурсамі «Міс Сусвет» і «Міс Зямля».
Гісторыя конкурсу
Конкурс «Міс Свету» з'явіўся ў Вялікабрытаніі дзякуючы Эрыку Морлі ў 1951 годзе. З 2000 года, яго жонка, Джулія Морлі, сустаршыня шоу.
Нараўне са сваім конкурсамі-канкурэнтамі «Міс Сусвет» і «Міс Зямля», гэтае шоу з'яўляецца адным з самых вядомых конкурсаў прыгажосці ў свеце. Тэлешоу фіналу конкурса з'яўляецца найбуйнейшым у свеце, аўдыторыя ўключае гледачоў больш чым у 200 краінах.
«Міс Свету» першапачаткова быў арганізаваны як фестываль-конкурс бікіні і зваўся «Міс Свету» прэсай. Першапачаткова ён быў запланаваны як разавае мерапрыемства. Пазнаўшы аб шоў «Міс Сусвет», Морлі вырашыў зрабіць шоў штогадовым.
Апазіцыя на нашэнне бікіні прывяла да іх замены больш сціплымі купальнікамі пасля першага конкурсу. У 1959 годзе Бі-бі-сі пачаў вяшчанне конкурсу. Папулярнасць шоу вырасла са з'яўленнем тэлебачання.
У 1980-х гадоў, у шоу дадалі тэсты інтэлекту і асобы. Тым не менш, конкурс разглядаецца як старамодны і даволі палітычна некарэктны ў сваёй роднай Брытаніі.
Традыцыйна «Міс Свету» жыве ў Лондане адзін год.
Пераможцы конкурсу
У 1994 годзе тытул атрымала Айшварыя Рай, а ў 2000 годзе — Прыянка Чопра. Пяць разоў за ўсю гісторыю конкурсу пераможцамі станавіліся прадстаўніцы Індыі і Венесуэлы.
Армянскія могілкі (Растоў-на-Доне)
Армянскія могілкі (афіцыйная назва Пралетарскія могілкі) — могілкі ў Растове-на-Доне. Знаходзяцца ў Пралетарскім раёне Растова-на-Доне.
Гісторыя
Былі адкрыты ў 1749 годзе, спачатку зваліся Армянскімі, гэта назва пераважае дагэтуль.
Плошча могілак складае прыкладна Яны маюць рэгулярнае планаванне; цэнтральныя алеі, пракладзеныя ад паўднёвых і заходніх яго варот, вядуць да царквы Святога Карапета (Сурб-Карапет). Пабудаваны ў 1875 годзе, на сёння з’яўляецца адзіным захаваным у Растове-на-Доне старажытнаармянскім храмам. Каля царквы пахавана Акуліна Пагосаўна Аладжалава — дабрачынніца, на яе сродкі быў пабудаваны гэты храм.
За многія гады існавання могілкі падвяргаліся нападам вандалаў, з-за неналежнага сыходу знаходзіліся ў запушчаным стане. У наш час вядзецца рэстаўрацыя захаваных помнікаў і прывядзенне ў парадак тэрыторыі.
На Армянскіх могілках знаходзяцца брацкія магілы ваяроў, загінулых у гады Вялікай Айчыннай вайны, і ўсталяваны помнік з надпісам «Слава героям, павшим в боях за свободу и независимость нашей Родины 1941—1945». .
Дзейнасць
З 1998 года могілкі перайшлі ў статус дзейных. На іх здзяйсняюць як традыцыйныя пахаванні, так і робяць пахаванні ўрнаў з пылам у родныя магілы.
Час працы: штодня — з 09:00 да 19:00 з мая па верасень і з 09:00 да 18:00 з кастрычніка па красавік.
Вялікае Княства Рускае (1432—1435)
Вялікае Княства Рускае — феадальная дзяржава са сталіцай у Полацку, якая існавала з верасня 1432 па лета 1435 года, і займала Полацкую, Віцебскую, Смаленскую землі, а таксама ўсю Украіну ў складзе Вялікага Княства Літоўскага ў межах першай чвэрці 15 ст. Утварылася пад кіраўніцтвам дэтранізаванага вялікага князя Свідрыгайлы ў выніку выбуху грамадзянскай вайны ў ВКЛ і завастрэння ўнутрыдзяржаўнага канфесійнага канфлікту. Палітычная ўлада ў княстве належала пераважна да праваслаўных феадалаў. Княства намінальна спыніла сваё існаванне пасля ваеннага паражэння Свідрыгайлы ў бітве пад Вількамірам (1435).
Першая пяцігодка Беларускай ССР
Першы 5-гадовы план развіцця народнай гаспадаркі Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі на 1928/29—1932/33 гады — дзяржаўны перспектыўны план развіцця эканомікі і культуры Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Яго асаблівасць — абгрунтаванасць і збалансаванасць мэт і задач пяцігодкі.
Планы
Галоўная ўвага звярталася на фарсіраваныя тэмпы і маштабы індустрыялізацыі, стварэнне буйной прамысловасці і рост яе ўдзельнай вагі ў народнай гаспадарцы. Прадугледжваліся рэканструяванне сельскай гаспадаркі, уздым культуры народа. Паскоранымі тэмпамі павінны былі развівацца машынабудаўнічая і металаапрацоўчая галіны як база для пераадолення эканамічнай адсталасці рэспублікі. 3 мэтай паспяховага выканання планавых заданняў і павышэння прадукцыйнасці працы сярод працоўных калектываў разгарнулася сацыялістычнае спаборніцтва. Агульны аб’ём капіталаўкладанняў у прамысловасць БССР за пяцігодку склаў 243 млн. руб., што перавышала ўкладанні папярэдніх 10 гадоў больш чым у 5,3 раза. 58,8% з гэтай сумы выдаткавана на будаўнііггва, 38,6% — на рэканструкцыю і пашырэнне дзеючых прадпрыемстваў.
Вынікі пяцігодкі
За пяцігодку ўведзена ў дзеянне 78 буйных і 480 дробных і сярэдніх прамысловых прадпрыемстваў, у т.л. швейная фабрыка «Сцяг іцдустрыялізацыі» і панчошна-трыкатажная «КІМ» у Віцебску, фабрыка штучнага валакна і трубаліцейны завод у Магілёве, Бабруйскі, Гомельскі і Барысаўскі дрэваапрацоўчыя камбінаты, 1-я чарга Аршанскага льнокамбіната, цэментны завод у Крычаве, запалкавая фабрыка ў Барысаве, БелДРЭС. У выніку павысілася ўдзельная вага хімічнай, металаапрацоўчай, тарфяной, швейнай, гарбарна-абутковай прамысловасці, панізілася харчовай, дрэваапрацоўчай, запалкавай, папяровай. Рэспубліка з аграрнай ператварылася ў індустрыяльна-аграрную. Калі ў 1928 годзе удзельная вага прамысловай прадукцыі ў валавой прадукцыі народнай гаспадаркі складала 41,3%, то ў 1932 годзе — 67%.
Мысляніцы (гміна)
Мысляні́цы (Myślenice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мысляніцах. Плошча гміны складае 153,7 км². Станам на 2006 год у гміне Мысляніцы пражывалі 40 541 чалавек, шчыльнасць — 263,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Першая пяцігодка Беларускай ССР
Вынікі пяцігодкі
Аднак у сувязі з пераходам з пачатку 1930 года да фарсіраваных тэмпаў індустрыялізацыі — «вялікага скачка» — і перагляду колькасных паказчыкаў планавых заданняў у бок павелічэння выкананне пяцігадовага плана фактычна было сарвана. Па валу план быў выкананы толькі на 79%, а прадукцыйнасць працы ў прамысловасці вырасла на 15% (план 33%). Працягласць чыгунак павялічылася ў 1,3 раза, гандлёвы абарот — у 4,3 раза. Прамысловыя прадпрыемствы перайшлі на 7-гадзінны рабочы дзень. Сярэднегадавая зарплата рабочых і служачых павялічылася ў 2,4 раза, фонд сацыяльнага страхавання вырас у 4,6 раза. У выніку фарсіраваных тэмпаў калектывізацыі сельскай гаспадаркі за пяцігодку абагулена 47,8% сялянскіх двароў, створана больш за 9 тыс. калгасаў; сацыялістычны сектар ахапіў каля 50% пасяўных плошчаў. Але намечаны на пяцігодку ўзровень сельскагаспадарчай вытворчасці не быў дасягнуты. Ураджайнасць збожжа да канца пяцігодкі заставалася на ўзроўні 1927/28 гаспадарчага года.
Гваздзік барадаты
Гваздзік барадаты (Diánthus barbátus) — від раслін з роду Гваздзік. Існуюць 2 разнавіднасці:
Апісанне
Двухгадовая расліна, 30-75 см вышынёй.
Кветкі 2-3 см у дыяметры, складаюцца з пяці свабодных пялёсткаў.
Выкарыстанне
Папулярная садовая расліна. Выведзена мноства сартоў і гібрыдаў з белымі, ружовымі, чырвонымі або фіялетавымі кветкамі.
Кветкі лічацца ядомымі.
Лінія Керзана
Лінія Керзана — умоўная назва лініі, вызначанай міністрам замежных спраў Вялікабрытаніі, лордам Дж. Керзанам, і прапанаванай Парыжскай мірнай канферэнцыяй (1919—1920) у 1920 г. для ўсталявання ўсходняй дзяржаўнай мяжы Польшчы. Праходзіла праз Гродна — Ялаўку — Няміраў — Брэст-Літоўск — Дарагуск — Усцілуг, усходней Грубешова, праз Крылоў і далей заходней Равы-Рускай, усходней Перамышля да Карпат.
Вялікабрытанія на працягу савецка-польскай вайны неаднаразова рабіла захады па спыненню вайны і выпрацавала прапановы па размежаванню — «лінія Керзана» павінна была ўсталяваць усходнюю граніцу Польшчы па мяжы рассялення палякаў, з аднаго боку, і беларусаў і ўкраінцаў, з другога. Аднак Савецкая Расія адмаўляла Вялікабрытаніі, як пасрэдніку, пакуль паражэнне Чырвонай Арміі ў Варшаўскай бітве ў жніўні 1920 не прывяло да пералому ў вайне. Прадугледжвалася ўстанаўленне перамір’я і граніцы па «лініі Керзана», і ў той жа дзень на занятай ад польскіх войск тэрыторыі Беларусі была паўторна абвешчана незалежная БССР. 3 жніўня Вялікабрытанія накіравала ноту ўраду РСФСР, у якой патрабавала спыніць наступленне савецкіх войск на этнічных граніцах Польшчы. У адказ у ноце ўрада РСФСР сцвярджалася гатоўнасць весці перагаворы непасрэдна з Польшчай. 7 жніўня польскі ўрад пагадзіўся на такія перагаворы, але 10 жніўня адмовіўся ад іх.
На Тэгеранскай канфэрэнцыі (лістапад-снежань 1943) была прынята прапанова У. Чэрчыля аб тым, што прэтэнзіі Польшчы на землі Заходняй Беларусі і Заходняй Украіны будуць задаволены за кошт Германіі, а ў якасці мяжы на ўсходзе павінна быць лінія Керзана.
Бронкс
Бронкс (The Bronx, Bronx) — адна з пяці акруг Нью-Ёрка, адзіная, тэрыторыя якой знаходзіцца на кантынентальнай частцы сушы. Насельніцтва 1.358.000 чалавек (адзнака 2005 г.).
Геаграфія
Бронкс размешчаны на поўначы горада, ад Манхэтана яго аддзяляе рака Гарлем, ад Куінз - Іст-Рывер.
Гісторыя
У 1874 годзе паўднёвая частка тэрыторыі Бронкса была перададзена з акругі Уэстчэстэр у акругу Нью-Ёрк (ён жа Манхэтан). У 1895 годзе ў склад акругі Нью-Ёрк была перададзена паўночная частка Бронкса.
У 1898 годзе былі ўстаноўлены сучасныя межы Нью-Ёрка. У 1914 годзе Бронкс быў выдзелены ў самастойны бора горада Нью-Ёрк і акругу штата Нью-Ёрк.
Улькан
Улькан (Улькан) — пасёлак гарадскога тыпу ў Казачынска-Ленскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ульканскага муніцыпальнага ўтварэння.
Ігнацій (Бранчанінаў)
Епіскап Ігнацій (свецкае імя — Дзмітрый Аляксандравіч Бранчанінаў;, сяло Пакроўскае, Грязавецкі павет, Валагодская губерня — , Бабаеўскі манастыр, цяпер Кастрамская вобласць) — епіскап Праваслаўнай Рускай Царквы. Багаслоў і прапаведнік вельмі кансерватыўных поглядаў.
Услаўлены Рускай праваслаўнай царквой у ліку свяціцеляў на Памесным Саборы РПЦ 1988 года. Памяць — 30 красавіка па юліянскім каляндары.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 лютага 1807 года ў сяле Пакроўскім Грязавецкага павета Валагодскай губерні; са старадаўняга дваранскага роду Бранчанінавых. У дзяцінстве ён адчуў схільнасць да глыбокай малітвы і адзіноты. У 1826 годзе, па патрабаванні бацькі, Дзмітрый скончыў Ваеннае інжынернае вучылішча. Перад юнаком лунала добрая свецкая кар'ера, але ён падае прашэнне аб адстаўцы, жадаючы прыняць манаства. Прашэнне здаволена не было, і Дзмітрый Аляксандравіч накіраваўся на службу ў Дынабургскую крэпасць, дзе цяжка захварэў і неўзабаве быў вызвалены ад свецкіх прац.
Па выздараўленні ён паступіў паслушнікам у Аляксандра-Свірскі манастыр. Затым перайшоў са сваім старцам, іераманахам Леанідам (Львом) у Опціну пустынь. 28 чэрвеня 1831 года епіскапам Валагодскім Стэфанам быў пастрыжаны ў манаства з імем Ігнацій у гонар святога мучаніка Ігнація Баганосца; 4 ліпеня быў пасвечаны ў іерадыяканы, а 25 ліпеня - у іераманахі. Праз некаторы час быў вызначаны настаяцелем Пельшэмскага Лапотава манастыра.
28 студзеня 1833 года быў узведзены ў сан ігумена. У тым жа годзе яму было даручана кіраванне Троіца-Сергіевай пустэллю пад Пецярбургам. Тут быў створаны хор, парады якому даваў М.І. Глінка.
27 кастрычніка 1857 года ў пецярбургскім Казанскім саборы быў хіратанісанаваны ў епіскапа Каўказскага і Чарнаморскага; 4 студзеня 1858 прыбыў у Стаўрапаль.
За нядоўгі чатырохгадовы тэрмін кіравання епархіяй Свяціцелю ўдалося наладзіць яе жыццё, але хвароба прымусіла яго прасіць аб звальненні на супакой. У 1861 годзе прашэнне было здаволенае і ён з'ехаў у Мікола-Бабаеўскі манастыр Кастрамской епархіі, дзе вёў адасобленае малітоўнае жыццё, стварыў шматлікія вядомыя творы («Прынашэнне сучаснаму манаству», «Отечник» і інш.), працягваў перапіску з духоўнымі дзецьмі.
16 красавіка 1867 года, у першы дзень Вялікдня, ён адслужыў сваю апошнюю Літургію. Сканаў 30 красавіка 1867 года.
Пасля кананізацыі, яго мошчы былі перанесеныя Толгскі манастыр у Яраслаўскай вобласці.
Раманоўка (Талачынскі раён)
Рамано́ўка (, Романовка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Анэлінскага сельсавета, да 29 снежня 1961 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Уладзіслаў Нікіцюк
Уладзіслаў Нікіцюк (нар., в. Дзевяткаўцы, Ваўкавыскі раён) — спартсмен, кідальнік дзіды, прызёр чэмпіянатаў Еўропы і Алімпійскіх гульняў. Заслужаны майстар спорту. Трэнер варшаўскай каманды «Гвардыя».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка Анатоля і Анастасіі, у 1960 годзе скончыў сярэднюю школу ў Беластоку, у 1967 годзе — Акадэмію фізічнага выхавання ў Варшаве, атрымаў ступень магістра.
Уваходзіў у склад каманд кідальнікаў дзіды «Спойня» Беластока (1955—1956), «Ягелоніі» Беластока (1957—1960), «АЗС» Варшавы (1961—1965), «Узбярэжжа» Гданьска (1966 г.) і «Варшаўскай Гвардыі» (1967—1973), выхаванец трэнера Зыгмунта Шэлеста.
У 1959 годзе ён усталяваў рэкорд свету сярод юніёраў — 79,12 (12 ліпеня, Кракаў). 28-разовы ўдзельнік зборнай Польшчы ў міжнародных сустрэчах (28 спаборніцтваў, 9 асабістых рэкордаў), 7-разовы чэмпіён (1962, 1964, 1967, 1968, 1970, 1971, 1973) і рэкардсмен Польшчы ў кіданні дзіды з вынікам 86,10 (23 чэрвеня 1968 г. у Сааріярві). 4-кратны удзельнік чэмпіянатаў Еўропы (1962, 1966, 1969, 1971), бронзавы прызёр у Белградзе (1962 годзе з вынікам 77,66) і срэбны ў Будапешце (1966) з вынікам 81,76, саступіўшы толькі Лусісу з каманды СССР (84,48). Акрамя таго, 2-разовы ўдзельнік фіналу Кубка Еўропы (1967, 1970). У 1969 годзе стаў чэмпіёнам Вялікабрытаніі. У Стакгольме (1970) заняў першае месца з вынікам 82,46.
Сін’я
Сін'я (Signa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 17913 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 995 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 50058. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Giovanna.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1889
IC 1889 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь
Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь — афіцыйны дакумент, які змяшчае сістэматызаваныя звесткі пра пэўныя віды жывёл і раслін, што з'яўляюцца рэдкімі або знаходзяцца пад пагрозай знікнення на тэрыторыі Беларусі. Заснавана ў 1979 годзе. Выдае кнігу Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.
Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь утрымлівае звесткі аб стане віду, характары і ступені пагрозы яго існаванню. Адна з задач Чырвонай кнігі — забяспечыць доступ да інфармацыі аб відах, якія падвяргаюцца найбольш высокай рызыцы знікнення. Адмысловы прававы статус рэдкіх і тых, што знаходзяцца пад пагрозай знікнення, відаў жывёл і прадстаўнікоў расліннага свету вызначаецца заканадаўствам Рэспублікі Беларусь.
Першае выданне
У першае выданне (1981) было ўключана 80 відаў жывёл і 85 відаў раслін.
Узын
Узі́н ці Узы́н (Узин) — горад у Кіеўскай вобласці Украіны. Плошча 67 км². Насельніцтва 12 146 чал. (1 студзеня 2012).
Чырвоная кніга Рэспублікі Беларусь
Другое выданне
У другое выданне (1993) уключана 182 віды жывёл, у тым ліку 14 відаў млекакормячых, 75 відаў птушак, 2 — паўзуноў, 1 — земнаводных, 79 — насякомых, 5 — ракападобных, 1 від двухстворкавых малюскаў. У Чырвонай кнізе змяшчалася 180 відаў раслін, 17 відаў грыбоў, а таксама 17 відаў лішайнікаў.
У 2-е выданне былі дадаткова ўключаны 107 відаў жывёл і 109 відаў раслін і ў той жа час выключаны 2 віды жывёл і 10 відаў раслін, якія паводле новых дадзеных і крытэраў не з'яўляюцца знікаючымі і рэдкімі. Выключаныя былі таксама 3 віды жывёл і 4 віды раслін, раней аднесеных да нулявой катэгорыі («відаць, зніклыя») з прычыны адсутнасці пэўных дадзеных аб стане іх папуляцый і месцаў знаходжання. Гэтыя і іншыя падобныя віды былі ўключаны ў асобны спіс у дадатку да Чырвонай кнігі.
Трэцяе выданне
Выданне выйшла на рускай мове ў 2006 годзе. Складаецца з двух тамоў: «Жывёлы» і «Расліны». Усяго ўключае 189 відаў жывёл і 274 віды ў томе «Расліны», у тым ліку 173 віды сасудзістых раслін.
Новае выданне нацыянальнай Чырвонай кнігі падрыхтаванае з выкарыстаннем удасканаленых міжнародных падыходаў і крытэраў. Адначасова з гэтым улічвалася рэгіянальная спецыфіка, нацыянальныя прыродаахоўныя прыярытэты і магчымасці для рашэння задач па захаванні відаў. Дадзены падыход заснаваны на ведах аб сучаснай колькасці і распаўсюджванні відаў, тэндэнцыях іх дынамікі, міжнародным прыродаахоўным статуце і значнасці колькасці нацыянальнай папуляцыі ў глабальнай або еўрапейскай адзнацы багацця віду.
Спіс 3-га выдання Чырвонай кнігі Рэспублікі Беларусь падрыхтаваны ў адпаведнасці з «Асноўнымі кірункамі ўжывання крытэраў Чырвонай кнігі МСАП на нацыянальным і рэгіянальным узроўнях», прынятымі Радай Міжнароднага саюза аховы прыроды ў кастрычніку 2000 г. У адпаведнасці з гэтым дакументам крытэры варта ўжываць да дзікіх папуляцый у межах натуральнага арэала і да папуляцый, узніклых у выніку дабраякаснай інтрадукцыі, гэта значыць усяленні відаў у новыя месцы пражывання.
У выніку ўжывання новых універсальных падыходаў пры падрыхтоўцы спісу відаў жывёл для 3-га выдання Чырвонай кнігі Рэспублікі Беларусь адбыліся наступныя змены па групах жывёл: насякомых дададзена 27 відаў, а выключана 36, агульны лік склаў 70 відаў; сысуноў уключана дадаткова 4 віды, 1 від выключаны, агульны лік склаў 17 відаў; птушак дададзена 16 відаў, выключана 19, агульны лік склаў 72 віды; двухстворкавых малюскаў дададзена 2 віды, выключаны 1. Занесеныя 4 віды жабраногіх, якія раней адсутнічалі, і па 1 віду п'явак, ракападобных, павукападобных і амфібій.
У выданні пералік раслін і грыбоў, якія падлягаюць ахове, пашыраны на 60 відаў адносна 2-га выдання. Змены ў спісе ахоўных відаў раслін і грыбоў можна прадставіць наступным чынам: колькасць відаў сасудзінкавых раслін павялічана да 173 (было 156; выключана 24 і дададзены 41 новы від), мохападобных — да 27 відаў (было 15, дададзена 12), водарасцей — да 21 віду (было 9, дададзена 12), лішайнікаў — да 24 відаў (было 17, выключана 4, дададзена 11), грыбоў — да 29 відаў (было 17, выключана 3, дададзена 15). Усяго выключаны 31 і дададзены 91 новы від.
Новыя віды ў кнізе
Пастанаўленнем міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя ў 2012 годзе ў Чырвоную кнігу Беларусі ўнесена 19 новых відаў дзікарослых раслін і грыбоў:, , , , , , , , , , , , , , , , , ,.
Шастакова (Іркуцкая вобласць)
Шастакова (Шестаково) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнеілімскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі. Размешчаны на беразе Усць-Ілімскага вадасховішча ракі Ілім. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1956 года.
Гваздзік Борбаша
Назва
Гваздзік Борбаша, гашт, богавы слёзкі.
Мыслібуж (гміна)
Мыслі́буж (Myślibórz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мыслібожскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мыслібужы. Плошча гміны складае 328,33 км². Станам на 2005 год у гміне Мыслібуж пражывалі 20,768 чалавек, шчыльнасць — 63,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 69 населеных пунктаў.
Шумскі (Ніжняудзінскі раён)
Шумскі (Шумский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжняудзінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Насельніцтва 2,8 тыс. жыхароў (2010 год).
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1943 года.
Дзяніс Вадзімавіч Шпакоўскі
Дзяніс Шпакоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік мінскага «Дынама».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага «Дынама», з 2018 года пачаў выступаць за дубль. У другой палове 2019 года стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 1 снежня 2019 года ў матчы апошняга тура супраць брэсцкага «Дынама» (1:3), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2018 і кастрычніку 2019 гадоў быў у складзе юніёрскай зборнай Беларусі (да 19 гадоў) на кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Еўропы, аднак на полі не з’яўляўся.
Кройцберг
Кройцберг (Kreuzberg) — раён у складзе адміністрацыйнай акругі Фрыдрыхсгайн-Кройцберг у Берліне. Да адміністрацыйнай рэформы 2001 года Кройцберг, як і Фрыдрыхсгайн, быў самастойнай акругай Берліна, а пасля ўзбуйнення акруг у 2001 годзе атрымаў статус раёна ў межах акругі. Кройцберг вядомы сваёй асаблівай культурна-гістарычнай атмасферай.
Гісторыя
Акруга Кройцберг, якая існавала да канца 2000 г., была ўтворана ў 1920 г. з прадмесцяў Тэмпельгоф, Фрыдрыхфорштат, Фрыдрыхштат і Луізенштат. У Другой сусветнай вайне не пацярпелі толькі Тэмпельгоф і Луізенштат.
Сваю назву Кройцберг атрымаў па назве гары Кройцберг — узгорку, які знаходзіцці на паўднёвым усходзе раёна, у наш час у каля краю ўзвышша Тэльтаў. Першапачаткова акруга атрымала назву «Галеская брама» (Hallesches Tor). У сваю чаргу былая Тэмпельгофская гара атрымала назву Кройцберг (ад Kreuz — «крыж» і Berg — «гара») у 1821 г. пасля таго, як на яе вяршыні быў пастаўлены помнік па праекце Карла Фрыдрыха Шынкеля ў форме жалезнага крыжа ў памяць пра вызваленчыя войны 1813—1815 гг. супраць Напалеона.
Шырокую вядомасць Кройцберг атрымаў дзякуючы «Берліну 36», невялікай тэрыторыі ва ўсходняй частцы акругі, акружанай з двух бакоў Берлінскай сцяной і ператворанай у 1970—1980-я гг. у цэнтр альтэрнатыўных рухаў і сквотынгу. У наш час Берлін 36 з’яўляецца адным з самых бедных кварталаў Берліна. Амаль траціну 160-тысячнага насельніцтва складаюць імігранты, турэцкія гастарбайтары і іх дзеці. Да 2010 года сітуацыя ў раёне была такая, што нямецкія школьнікі апынуліся ў становішчы меншасці, якая дыскрымінуецца. У час джэнтрыфікацыі ў апошнія гады структура насельніцтва пачала змяняцца.
Пачынаючы з 1987 г. Кройцберг стаў рэгулярна згадвацца ў навінах у сувязі з вулічнымі бойкамі пад 1 мая. Пачатак беспарадкам паклала сутыкненне ўдзельнікаў майскіх дэманстрацый з паліцыяй. У наш час беспарадкі носяць рытуальны характар і суправаджаюцца вялікай колькасцю прэсы. Першапачатковая палітычная матывацыя адышла на задні план, і па большай частцы моладзь шукае ў Кройцбергу ў гэты часам забаваў. Аднак 1 мая 2009 года вулічныя беспарадкі і сутыкненні з паліцыяй па сваім размаху і інтэнсіўнасці істотна перасягнулі падзеі ўсіх папярэдніх гадоў: 273 паліцэйскіх атрымалі раненні і 289 удзельнікаў беспарадкаў былі затрыманы ці арыштаваны. У 2008 годзе толькі 12 паліцэйскіх атрымалі раненні і колькасць затрыманых не перавысіла 139 чалавек.
Прудзішча (Барысаўскі раён)
Прудзі́шча (, Прудище) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Ян Войцех Ракоўскі
Ян Войцех Ракоўскі (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага. Ваявода берасцейскі (1635—1638) і віцебскі (1638—1639).
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Ракоўскіх герба «Тржыудар».
Урачыста ўезд новага ваяводы ў Віцебск адбыўся напачатку 1639 года.
Падскарбі надворны літоўскі ў 1631—1635 гадах, староста мсцібаўскі, ялоўскі. Прыдворны Яго Каралеўскай Вялікасці і дыпламатычны прадстаўнік Рэчы Паспалітай у Каралеўстве Англія ў 1631 годзе.
Валенсія (Венесуэла)
Валенсія (Valencia) — горад на поўначы Венесуэлы. Сталіца і найбуйнейшы горад штата Карабоба.
Насельніцтва — 830 тыс. жыхароў (1,3 млн у чорце гарадской агламерацыі).
Горад размешчаны ў 30 км ад узбярэжжа Карыбскага мора (порт Пуэрта-Кабелья), у 125 км на заход ад Каракаса, на ўзвышшы ў 11 км на захад ад возера Валенсія.
Горад заснаваны ў 1555 годзе, з 1812 па 1830 гады Валенсія была сталіцай Венесуэлы. Універсітэт Карабоба, заснаваны ў 1852 годзе.
Буйны прамысловы цэнтр: машынабудаванне, хімічная, фармацэўтычная, харчовая прамысловасць. Дзейнічае сучасны (2007) метрапалітэн.
IC 1890
IC 1890 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Дагавор Вялікага Княства Літоўскага і Маскоўскай дзяржавы (1449)
Такім чынам, Вялікае Княства Літоўскае адмовілася ад актыўнай палітыкі на прылеглых усходнеславянскіх землях, і наогул на ўсходзе. Мяркуецца, што так стала таму, што Казімір Ягайлавіч, стаўшыся польскім каралём, страціў цікавасць да спраў ВКЛ, або што такая адмова была вымушанай радам іншых замежнапалітычных фактараў, а між іншым — рэзкім узрастаннем пагрозы з боку Асманскай імперыі. У кожным разе, ВКЛ страціла на ўсходніх землях Русі і ўплыў, і саюзнікаў.
Дагавор стабілізаваў адносіны ВКЛ і ВКМ на перыяд 1450-х—1480-х гадоў, аднак карэнных супярэчнасцей не ліквідаваў. Так, Маскоўская дзяржава не мела намеру па-сапраўднаму адмаўляцца ад прэтэнзій на ўсе праваслаўныя землі Русі, што прывяло да раду ваенных канфліктаў ВКЛ і ВКМ канца 15 — пач. 16 ст.
Ó
Ó, ó (o-акут) — літара фарэрскага, венгерскага, ісландскага, кашубскага, польскага, чэшскага, славацкага і лужыцкіх алфавітаў. Гэта літара таксама існуе ў каталонскай, ірландскай, правансальскай, партугальскай, іспанскай і в'етнамскай мовах як варыянт літары o. Можа ўжывацца і ў англійскай мове па іншых прычынах.
Цівончык
Цівончык — прозвішча.
Ó
Фарэрская мова
Ó — 18-я літара Фарэрскага алфавіту. Можа абазначаць гукі / œ / ці / ɔu ː /.
Венгерская, чэшская і славацкая мова
O — 25-я літара венгерскага алфавіта, 24-я літара чэшскага алфавіта і 28-я літара славацкага алфавіта. Пазначае гук / аб ː / (доўгі аб).
Кашубская мова
Ó — 23-я літара кашубскага алфавіта. Абазначае гук / o /. Таксама можа абазначаць / u / у паўднёвых дыялектах.
Алесь Дубровіч
Алесь Дубровіч, сапр.:Аляксей Рыгоравіч Рэдзька (, в. Галубічы Дзісенскага пав. Віленскай губ., цяпер в. Каралевічы,, Віцебская вобласць — , Глыбоччына) — беларускі паэт.
Біяграфія
Друкавацца пачаў у 1928 годзе (карэспандэнцыі ў газеце «Доля працы»). У 1933 годзе апублікаваны яго першы верш «Беларусь». Удзельнік 1-га нелегальнага з’езда заходнебеларускіх пісьменнікаў (Вільня, 1933). Арыштаваны польскімі ўладамі ў 1934 годзе за падпісанне і публікацыю «Дэкларацыі групы паэтаў да ўсіх пісьменнікаў Заходняй Беларусі». Два з паловай гады без суда правёў у віленскай турме на Лукішках. Палітвязні выдавалі рукапісны часопіс «Краты», дзе ён змяшчаў свае творы пад псеўданімамі Макар і Мікіта. Пасля вызвалення ў 1936 годзе узяў псеўданім «Алесь Дубровіч». Актыўна друкаваўся ў заходнебеларускіх перыядычных выданнях («Беларускі летапіс», «Калоссе»). У кастрычніку 1939 года быў дэлегатам Народнага сходу ў Беластоку. У 1940 годзе пасля з’яднання Заходняй Беларусі з БССР працаваў карэспандэнтам газеты «Вілейская праўда». У гады вайны ў антыфашысцкім падполлі. Быў арыштаваны ў канцы лістапада 1942 года акупацыйнымі ўладамі; расстраляны.
Дзед вядомага дудара, музыканта і майстра народных інструментаў Дзмітрыя Дзёміна.
Мэнцінка (гміна)
Мэнці́нка (Męcinka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яворскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мэнцінцы. Плошча гміны складае 147,78 км². Станам на 2013 год у гміне Мэнцінка пражывалі 4961 чалавек, шчыльнасць — 33,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Серкавіцы
Серкаві́цы (, Серковицы) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 17 км у напрамку на поўнач ад горада Талачын, за 89 км ад Віцебска, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Талачын, каля аўтамабільнай дарогі.
Гісторыя
У 1897—1925 гадах ва ўрочышчы Серкавіца дзейнічаў шклозавод.
Сэйбл
Сэйбл (Sable) — востраў на паўночным захадзе Атлантычнага акіяна. Уваходзіць у склад муніцыпалітэта Галіфакс правінцыі Новая Шатландыя ў Канадзе. Мае статус запаведніка. Плошча — 36,2 км². Насельніцтва — 5 чал. (2008 г.)
Гісторыя
Адкрыты ў 1521 г. партугальскімі маракамі. Часцяком наведваўся рыбакамі, аднак з-за частых караблекрушэнняў атрымаў мянушку "могілкі караблёў". Мяркуецца, што ў XVII ст. або ў XVIII ст. з пацярпелага судна на востраў трапілі коні, якія і ў нашы дні насяляюць сушу. У 1801 г. па загаду губернатара Новай Шатландыі была пабудавана выратавальная станцыя. Пазней усталяваны 2 маякі. У 2011 г. атрымаў запаведны статус.
Геаграфія
Востраў Сэйбл — вузкая паласа пясчанай сушы, якая месціцца на падводным скальным выступе кайназойскай пары. Знаходзіцца ў 285 км на паўднёвым ўсходзе ад Галіфакса ў Новай Шатландыі. Даўжыня сушы — 40,25 км. Найбольшая шырыня — 1,33 км. На востраве багатыя запасы прэснай вады.
Клімат мяккі марскі. Сярэднегадавая тэмпература — 18,6 °C. Частыя моцныя вятры.
Прырода
Натуральная расліннасць прадстаўлена рознымі травамі. У пачатку XX ст. урад Канады фінансаваў пасадкі дрэваў для стабілізацыі глебы, аднак з 80 000 дрэў захавалася толькі 1 хвоя.
Востраў насяляюць птушкі, цюлені, а таксама коні. Па адной версіі, апошнія трапілі на Сэйбл выпадкова з пацярпелага паўднёваафрыканскага судна. Аднак гісторыкі сцвярджаюць, што коні былі наўмысна паселены акадыянцамі ў XVIII ст. падчас перасялення з Канады ў Луізіяну. У 1960 г. урад Канады абвясціў аб ахове дзікіх статкаў коняў на Сэйбл, але іх колькасць стала рэгулюецца.
Таварнеле-Валь-дзі-Пеза
Таварнеле-Валь-дзі-Пеза (Tavarnelle Val di Pesa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 7346 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 132 чал./км². Займае плошчу 56 км². Паштовы індэкс — 50028. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: