cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мачалышчэ
Мачалышчэ (Моча́лище) — вёска ў Бабровыцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Хусейн Шахід Сухравардзі
Хусейн Шахід Сухравардзі (8 верасня 1892 года, Міднапур, Бенгалія — 5 снежня 1963 года, Бейрут) — індыйскі, а затым пакістанскі палітык і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў элітарнай мусульманскай сям'і, бацька Хусейна быў суддзём Вярхоўнага суда Калькуты. Малодшы брат Хасана Сухравардзі. Скончыў Калькуцкі ўніверсітэт, затым працягваў адукацыю ў Оксфардскім універсітэце. У 1921 годзе вярнуўся ў Бенгалію. Займаўся юрыдычнай практыкай. Пачаў палітычную дзейнасць, спачатку ўступіўшы ў партыю Сварадж (частка ІНК), але затым перайшоў у Мусульманскую лігу. Быў сакратаром правінцыйнай арганізацыі Мусульманскай лігі ў Бенгаліі. У 1937—1946 гадах міністр і ў 1946—1947 гадах галоўны міністр ва ўрадзе Бенгаліі.
Пасля стварэння незалежнага Пакістана працягваў займацца палітычнай дзейнасцю. У сакавіку 1950 года ўзначаліў Народную мусульманскую лігу (пасля Авамі Ліг). У снежні 1954 — жніўні 1955 года міністр юстыцыі, у верасні 1956 — кастрычніку 1957 года прэм'ер-міністр Пакістана. Пасля дзяржаўнага перавароту 1958 Суравардзі было забаронена займацца палітычнай дзейнасцю. У 1962—1963 гадах адзін з ініцыятараў стварэння апазіцыйных ураду груповак.
Virtual International Authority File
Кароткая гісторыя праекта
VIAF Кансорцыум быў сфарміраваны па пісьмовай згодзе LC, DNB і OCLC у жніўні 2003 года. Пагадненне было падпісана на 69-й Генеральнай канферэнцыі IFLA, якая адбылася ў Берліне.
Нацыянальная бібліятэка Францыі (BNF) далучылася да пагаднення аб кансорцыуме 5 кастрычніка 2007 года.
Гэтыя чатыры арганізацыі - LC, DNB, BnF і OCLC - узялі на сябе ролю кіраўнікоў у кансорцыуме, маючы агульную адказнасць за VIAF, хостынг VIAF і пастаўку праграмнага забеспячэння, а таксама бібліяграфічны змест даных. Іншыя арганізацыі пазней далучыліся да кансорцыума, падаючы зыходныя файлы і досвед для прасоўвання VIAF.
У 2010 годзе сярод кіраўнікоў устаноў пачаліся сур'ёзныя перамовы і дыскусіі па доўгатэрміновай арганізацыйнай дамоўленасці для VIAF. Пасля разгляду розных варыянтаў і прынцыпаў працы аўтары пагадзіліся аднесці VIAF да службы OCLC. У 2011 годзе былі абмеркаваны дэталі пераходу і пасля згоды ўсіх удзельнікаў у 2012 годзе пачаўся гэты пераход.
Апісанне праекта
Мэта сістэмы - звязаць некалькі нацыянальных ідэнтыфікатараў (такіх, як нямецкі GND, (раней PND для асоб), амерыканскі LCCN, французскі BNF і іншыя) у адзіную сістэму класіфікацыі і пошуку інфармацыі. Запіс VIAF атрымлівае стандартны ўнікальны нумар, утрымлівае ўвесь набор першасных запісаў з зыходніка, а таксама высылаецца на арыгінальныя крыніцы. Даныя знаходзяцца ў свабодным інтэрнэт-доступе і могуць быць выкарыстаны для даследаванняў і абмену данымі і праз фонды бібліятэк у электронным відзе. Узаемнае абнаўленне ажыццяўляецца па пратаколе Ініцыятывы адкрытых архіваў (OAI).
Нумары файлаў таксама дадаюцца ў біяграфічныя і іншыя артыкулы Вікіпедыі.
Наква
На́ква, На́кза — рака ў Вілейскім і Мядзельскім раёнах Мінскай вобласці, правы прыток ракі Сэрвач (басейн Віліі). Даўжыня 14 км. Плошча вадазбору 84 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7‰. Пачынаецца за 1 км на поўнач ад вёскі Куляшы Вілейскага раёна, упадае ў Сэрвач на паўднёва-ўсходняй ускраіне гарадскога пасёлка Крывічы. На працягу 11,8 км каналізаваная (ад вытоку да вёскі Філіпкі).
187
187 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 187 год нашай эры, 187 год 1 тысячагоддзя, 87 год II стагоддзя, 7 год 9-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 8 год 180-х гадоў.
Барысаўка (Мсціслаўскі раён)
Бары́саўка (, Борисовка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мушынскага сельсавета.
Жарноўка (Краснінскі раён)
Жарноўка (Жорновка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Цэментацыя сталі
Цэментацыя сталі — разнавіднасць хіміка-тэрмічнай апрацоўкі, яўляе сабой дыфузійнае насычэнне паверхневага пласта вырабаў з нізгавугляродзістай сталі (0,1-0,2 % С) вугляродам пры нагрэве ў адпаведным асяроддзі. Мэта цэментацыі — павышэнне цвёрдасці і зносаўстойлівасці паверхні, што дасягаецца узбагачэннем павярхоўнага пласта вугляродам (да 0,8-1,2 %) і наступнай загартоўкай з нізкім адпускам (пры гэтым сярэдзіна выраба, не насычаная вугляродам, захоўвае высокую глейкасць). Глыбіня цэментаванага пласта 0,5-1,5 мм (радзей больш); канцэнтрацыя вугляроду ў пласце змяншаецца ад паверхні да сярэдзіны выраба. Цэментацыя і наступная тэрмічная апрацоўка павышаюць мяжу трываласці металу і паніжаюць адчувальнасць яго да канцэнтратара напружання. Адрозніваюць цэментацыю цвёрдымі вугляродаўтрымальнымі сумесямі (карбюрызатарамі) і газавую цэментацыю.
Трэцяя ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1993/1994
Трэцяя ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1993/1994  — трэці па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд сезону 1993/1994. У турніры, які праходзіў у два кругі, прымалі ўдзел 18 каманд, якія змагаліся за дзве пуцёўкі ў Другую лігу. Гэтыя пуцёўкі атрымалі гродзенскі «Кардан-Флаерс» і мінская «Атака-Аўра».
Герб Танзаніі
Герб Танзаніі ўяўляе шчыт воіна, які мае залатую частку на верхняй частцы, якая суправаджаецца ўнізе сцягам Танзаніі.
Залатая частка сімвалізуе карысныя выкапні ў Аб'яднанай рэспубліцы; чырвоная частка пад сцягам сімвалізуе багатую ўрадлівую глебу Афрыкі; у той час як хвалістыя лініі сімвалізуюць зямлю, мора, возера і прыбярэжныя лініі Аб'яднанай рэспублікі.
У залатой частцы сцяга ёсць падпаленая паходня, сімвал свабоды (UHURU), асветы і ведаў; дзіда, знак абароны свабоды, перакрыжаваныя сякера і матыка - інструменты, якія людзі Танзаніі выкарыстоўваюць у развіцці краіны.
Шчыт стаіць на перадгор'і гары Кіліманджара. Іклы слана, якія падтрымліваюць мужчына і жанчына, з кустоўем гваздзікі ў нагах мужчыны і баваўняным суквеццем у нагах жанчыны паказваюць тэму супрацоўніцтва і роўнасці палоў.
Аб'яднаны дэвіз рэспублікі - Uhuru na Umoja - напісаны на суахілі і азначае «Свабода і Адзінства».
Пэршэ Траўня (Прылуцкі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Віталь Рыгоравіч Хлопін
Віталь Рыгоравіч Хлопін (,  —, ) — савецкі радыехімік, адзін з заснавальнікаў савецкай радыяхіміі і радыевай прамысловасці; атрымаў першыя расійскія прэпараты радыю (1921); адзін з заснавальнікаў радыевага інстытута, заснавальнік школы савецкіх радыехімікаў; сапраўдны член АН СССР (1939), Герой Сацыялістычнай Працы (1949). Сын навукоўца-гігіеніста (1863—1929).
Старыя Крукі
Стары́я Крукі́ (, Старые Крюки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
У 1974—1992 гадах цэнтр Якубаўшчынскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Шая Іосіфавіч Бярковіч
Шая Іосіфавіч Бярковіч (, г.  — ) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў камсамольска-маладзёжнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Пінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У 1938 годзе скончыў Ленінградскі тэхнікум чыгуначнага транспарту. Член КПСС з 1942 года. З 1939 г. сакратар, з верасня 1940 1-ы сакратар Пінскага ГК ЛКСМБ. З ліпеня 1941 г. сакратар Пінскага падпольнага абкама ЛКСМБ і Пінскага падпольнага ГК ЛКСМБ. З лістапада 1942 года камісар партызанскага атрада імя С. Лазо ў Пінскай вобласці.
Загінуў у баі. Пахаваны ў брацкай магіле савецкіх воінаў і партызан у сучасным аграгарадку Малоткавічы (Пінскі раён, Брэсцкая вобласць, Беларусь).
Корзун
Корзун — прозвішча.
188
188 — высакосны год, пачаўся ў панядзелак. 188 год нашай эры, 188 год 1 тысячагоддзя, 88 год II стагоддзя, 8 год 9-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 9 год 180-х гадоў.
Багуслаў Самуэль Курнатоўскі
Багуслаў Самуэль Курнатоўскі (Boguslaw Kurnatowski;, Ізабелін — , Слуцк) — евангельскі святар, педагог.
Біяграфія
Паходзіў з кальвінскага шляхецкага роду Курнатоўскіх герба «Ладдзя». Нарадзіўся ў сям’я Уладзіслава Курнатоўскага (1749—1824), былога рэктара Слуцкай гімназіі, і яго першай жонкі Кацярыны з Эсткаў (1760—1806). Скончыў Слуцкую гімназію, з 1801 г. вывучаў тэалогію ў Кёнігсбергу, з 1806 г. вучыўся ва ўніверсітэце ў Лейдэне. Евангельскі святар. Настаўнік лацінскай і польскай моў, права і літаратуры ў Слуцкай гімназіі ў 1811—1818 гг.
Член масонскай ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы, непрысутны масон 4-й ст. у 1820 годзе.
Сям’я
Быў жанаты двойчы. Першая жонка: Алена з Касакоўскіх (каля 1775-22.02.1832). Дзеці :
Другая жонка: Соф’я Аляксандра з Газлераў (19.08.1785-08.12.1830), якая памерла ад сухот. Дзеці :
Аршанскі каледж Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту
Аршанскі каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Орша Віцебскай вобласці. Філіял Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту. Заснаваны ў кастрычніку 1929 года як Аршанскі эксплуатацыйны тэхнікум Заходняй чыгункі. З верасня 1944 года Аршанскі тэхнікум чыгуначнага транспарту.
Прафесійная падрыхтоўка будучых чыгуначнікаў ажыццяўляецца ў 24 спецыялізаваных кабінетах і ў 16 лабараторыях вопытнымі выкладчыкамі вышэйшай і I катэгорыі, кандыдатамі тэхнічных навук. У цяперашні час у каледжы вядзецца навучанне на дзённым і завочным аддзяленнях.
З 1964 года ў каледжы працуе завочнае аддзяленне.
Рэспубліканская левая
Рэспубліканская левая (Izquierda Republicana) — рэспубліканская палітычная партыя ў Іспаніі.
Была заснавана ў 1934 годзе шляхам зліцця некалькіх левых рэспубліканскіх партый. У 1936 годзе партыя ўвайшла ў склад Народнага фронту, які пасля і выйграў выбары. 10 мая 1936 лідар партыі Мануэль Асанья пры падтрымцы Народнага фронту заняў пасаду Прэзідэнта Іспаніі. Пасля пачатку грамадзянскай вайны Асанья захаваў за сабой пасаду аж да канца вайны, а члены Рэспубліканскай левай бралі ўдзел ва ўсіх урадах Іспанскай рэспублікі да 1939 года.
Пасля перамогі франкістаў партыя была забаронена, легалізавана толькі пасля смерці Франка ў 1977 годзе, аднак у фармаванні ўрада Рэспубліканская левая пачынальна з 1977 гады не ўдзельнічала.
Павел Кузьміч Дзюбайла
Павел Кузьміч Дзюба́йла (, в. Кукарава, Бярэзінскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі крытык і літаратуразнавец. Доктар філалагічных навук (1973), прафесар (1982).
Скончыў у 1954 годзе БДУ. Настаўнічаў, з 1960 года ў Інстытуце літаратуры АН Беларусі. Друкаваўся з 1950 года.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1967 года.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў сучасную беларускую літаратуру, асноўныя тэндэнцыі і заканамернасці развіцця рамана, стылявыя кірункі ў прозе. Адзін з аўтараў кніг «Праблемы сучаснай беларускай прозы» (1967), «Беларуская савецкая проза: Раман і аповесць» (1971).
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія Беларусі імя Я. Коласа 1980 за ўдзел у 2-томным даследаванні «Гісторыя беларускай дакастрычніцкай літаратуры» і «Гісторыя беларускай савецкай літаратуры» (1977, на рус. мове).
NGC 7655
NGC 7655 (іншыя абазначэнні — PGC 71452, ESO 77-18, AM 2325-680) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жулі (Краснінскі раён)
Жулі (Жули) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эліна Аўрамаўна Быстрыцкая
Эліна Аўрамаўна Быстрыцкая (, Кіеў —, Масква) — савецкая і расійская тэатра і кіно,. Народная артыстка СССР (1978). Лаўрэат Прэміі Урада Расійскай Федэрацыі ў галіне культуры (2006).
Біяграфія
Нарадзілася 4 красавіка 1928 года ў Кіеве у яўрэйскай сям’і. У дзяцінстве жыла з бацькамі ва Украіне. У час Вялікай Айчыннай вайны эвакуіравалася ў Астрахань, дзе вучылася на курсах медсясцёр, працавала (з 13 гадоў) у франтавым перасоўным эвакашпіталі ў Сталіна (цяпер Данецк) санітаркай.
У 1945 годе паступіла ў Нежынскую фельдшаркую школу, якую скончыла ў 1947 годзе. У канцы 1940-х гадоў пачала займацца ў мастацкай самадзейнасці.
Станіслаўскае
Станісла́ўскае возера — возера ў Беларусі, у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Патачанка (прыток Сэрвачы), за 23 км на захад ад горада Докшыцы, каля вёскі Станіслаўцы.
Плошча паверхні 0,46 км². Найбольшая глыбіня 2 м, сярэдняя 1,9 м. Даўжыня 0,93 км, найбольшая шырыня 0,65 км. Даўжыня берагавой лініі 2,61 км. Аб’ём вады 0,88 млн м³. Плошча вадазбору 42,2 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, круглаватай формы. Схілы катлавіны вышынёй да 2 м, на паўночным усходзе і ўсходзе да 10 м, часткова разараныя. Берагі на паўночным усходзе і ўсходзе забалочаныя, пад хмызняком, астатнія сплавінныя. Пойма шырынёй 75—100 м, тарфяністая. Дно возера выслана сапрапелем, уздоўж паўночна-ўсходняга берага — глеем. Зарастае падводнай расліннасцю. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці з аеру, трыснягу, чароту 35—50 м.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, плотка, лінь, карась і іншыя рыбы.
Шаўчэнка (Прылуцкі раён)
Шаўчэнка (Шевченка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Гальсберг (камуна)
Камуна Гальсберг (Hallsbergs kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Гальсберг 154-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Гальсберг.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 15 288 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Крыштаф Жыгімонт Пац
Крыштаф Жыгімонт Пац (1621 — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Вялікі харунжы літоўскі (1646—1656), падканцлер літоўскі (1656—1658), вялікі канцлер літоўскі (з 1658).
Быў старостам ковенскім, пінскім і астрынскім, адміністратарам Гарадзенскай і Аліцкай эканоміяў.
Біяграфія
Паохдзіў з магнацкага роду Пацаў герба «Газдава». Сын Стэфана Паца і Ганны Марцыбелы Рудаміны-Дусяцкай.
Вычыўся ва ўніверсітэтах Кракава, Льежа і Перуджы. У Рыме дамогся дазволу запрасіць у Пажайск камедулаў, фундаваў там іхні кляштар. Служыў у французскай, іспанскай і галандскай арміях.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2004
Дзіцячы Конкурс песні Еўрабачанне 2004 - другі дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне. Яго фінал адбыўся 20 лістапада 2004 года ў адным з гарадоў Нарвегіі - Лілехамере. Пераможцам конкурса стаў прадстаўнік Іспаніі - Maria Isabel с песняй «Antes muerta que sencilla». Другое месца заняла Вялікабрытанія, якую прадстаўляў Cory Spedding з песняй «The best is yet to come». Трэцяе месца заняла Харватыя.
Крыштаф Жыгімонт Пац
Біяграфія
Карыстаўся вялікім даверам караля і ўвесь свой час праводзіў пераважна ў кампаніі манарха. Прытрымліваўся французскай арыентацыі, з’яўляўся прыхільнікам ідэй каралевы Людвікі Марыі Ганзагі.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2004
Дарэчы, тыя ж тры краіны занялі першыя тры месцы ў мінулым годзе, толькі ў іншым парадку. Гэтыя тры краіны былі Іспанія, Вялікабрытанія і Харватыя.
Крыштаф Жыгімонт Пац
Біяграфія
У 1658 годзе атрымаў пасаду вялікага канцлера літоўскага. Быў адным з лідараў партыі, якая выступала за каранацыю Міхала Вішнявецкага (1669). Выступіў супраць абрання Яна Сабескага (1674), пасля яго абрання каралём, падаўся ў апазіцыю.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2004
12 балаў
Спіс краін, якія атрымалі максімальны бал найбольшую колькасць разоў.
Крыштаф Жыгімонт Пац
Біяграфія
У 1673 годзе Крыштаф Пац дабіўся прыняцця закона, паводле якога кожны трэці сойм павінны быў праходзіць у Гродне.
Боты
Боты, чобаты     — від абутку з высокімі халявамі.
Крыштаф Жыгімонт Пац
Біяграфія
Памёр у 1684 годзе, нашчадкаў не пакінуў, адзіны яго сын памёр у васьмігадовым узросце.
Боты
Гісторыя
Боты атрымалі распаўсюджванне на Русі і Блізкім Усходзе ад цюркскіх качэўнікаў, для якіх мяккія боты былі зручным абуткам для верхавой язды. На Русі першы час лічыліся абуткам для шляхты (простыя людзі насілі лапці).
Ва ўзброеных сілах боты з’яўляюцца элементам формы адзення вайскоўцаў.
2-е Мінскае раённае благачынне
2-е Мінскае раённае благачынне, 2-я Мінская раённая благачынная акруга — акруга ў Мінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы на захадзе Мінскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Мікалай Мазгоў.
Хісато Сато
(佐藤 寿人; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сварткранс
Сварткранс (Swartkrans) — мясцовасць у правінцыі Гаўтэнг на поўначы Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, вядомая знаходкамі гамінід. Знаходзіцца на паўднёвым захадзе ад Прэторыі, у 10 км на паўночным захадзе ад Кругерсдорпа (Krugersdorp) і ў 32 км ад Яганэсбургу, недалёка ад Стэркфантэйна.
Р Брум і Дж. Робінсан адкрылі ў 1948 годзе касцяныя рэшткі парантрапа (масіўнага аўстралапітэка), а ў 1949 годзе — косткі прымітыўнага чалавека цэлантрапа. Пазней целантрап быў кваліфікаваны як Homo habilis, затым — як Homo erectus. З'яўляецца паратыпам віда Homo gautengensis.
На левай пятай плюснявой костцы SK 7923 з дапамогай мікрафокуснай рэнтгенаўскай кампьютарнай тамаграфіі выявілі астэасаркому.
У гарызонце III, які ўключае 5 м адкладаў узростам 1,0—1,5 млн. г. т., было раскапана некалькі рубілаў, іншыя каменныя прылады, сляды рэзання гэтымі прыладамі на касцях, касцяныя прылады і кавалкі абпаленай гліны, якія падвергліся ўздзеянню агню пры тэмпературы ад 200 да 500°С, што сведчыць аб кантраляваным выкарыстанні агню людзьмі.
Сварткранс з'яўляецца часткай Калыскі чалавецтва — аб'екта Сусветнай спадчыны.
1960 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1960 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Зібрыкі
Зібрыкі (Зибрики) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пэтрыўка (Прылуцкі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Вэлыка Дзівыця
Вэлыка Дзівыця (Вели́ка Діви́ця) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Качэрыл Раман Нараянан
Качэрыл Раман Нараянан (, Перумтанам, Ужавур, Траванкор, Брытанская Індыя (сучасная акруга Катаям, штат Керала —, Нью-Дэлі) — прэзідэнт Індыі з 25 ліпеня 1997 па 25 ліпеня 2002 года. Першы недатыкальны і малаялі на гэтай пасадзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай сям’і лекара традыцыйнай індыйскай медыцыны. Скончыў універсітэт Траванкора, дзе атрымаў ступень магістра па англійскай літаратуры. Працаваў журналістам, аднойчы правёў інтэрв’ю з Махатмай Гандзі. У 1945 годзе выправіўся ў Англію, дзе паступіў у Лонданскую школу эканомікі. Падчас пражывання ў Лондане здымаў адну кватэру з Вірасамі Рынгаду, будучым 1-м прэзідэнтам Маўрыкія. Пасля вяртання ў Індыю ў 1948 годзе паступіў на дыпламатычную службу. Працаваў у пасольствах у М’янме, Японіі, Вялікабрытаніі, Аўстраліі і В’етнаме. У 1967—1969 гадах быў паслом Індыі ў Тайландзе, у 1973—1975 гадах — у Турцыі, у 1976—1978 — у КНР, у 1980—1984 — у ЗША. У 1984 годзе па запрашэнні Індзіры Гандзі паспяхова выставіў сваю кандыдатуру на выбарах у Лок Сабха, пасля ўдала пераабіраўся.
Ва ўрадзе Раджыва Гандзі быў малодшым міністрам планавання (1985), замежных спраў (1985—1986), навукі і тэхналогій (1986—1989). У 1992 годзе быў вылучаны партыяй Джаната дал і камуністычным Левым фронтам на пасаду віцэ-прэзідэнта пры Шанкары Шарме, падтрыманы ІНК і аднагалосна абраны. 17 ліпеня 1997 года быў абраны прэзідэнтам пры падтрымцы ўсіх палітычных партый (акрамя ультраправай Шыў сена), з вялікай перавагай перамогшы адзінага канкурэнта; уступіў у пасаду 25 ліпеня. На пасадзе прэзідэнта неаднаразова звяртаўся да нацыі і парламента і крытычна ацэньваў сацыяльна-эканамічнае развіццё краіны і выказваў незадавальненне ростам гвалту ў грамадстве. У 2002 годзе разглядаўся варыянт яго вылучэння на другі тэрмін, аднак альянс на чале з партыяй Бхарата джаната не падтрымаў яго і высунуў кандыдатуру Абдула Калама, які і стаў прэзідэнтам.
У 2004 годзе прыняў удзел у Сусветным сацыяльным форуме ў Мумбаі. Памёр 9 лістапада 2005 года ад пнеўманіі і нырачнай недастатковасці. Быў крэміраваны на наступны дзень з дзяржаўнымі ўшанаваннямі. Пасля яго смерці быў створаны фонд KRNF ў падтрымку яго ідэй і палітыкі.
Валоўнікі (Мсціслаўскі раён)
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1758 годзе як вёска ў Мсціслаўскім ваяводстве ВКЛ.
Партрэт Антонія IV Фрыдрыха Вільгельма Радзівіла
Партрэт Антонія IV Фрыдрыха Вільгельма Радзівіла адносіцца да серыі партрэтаў ў лаўровым вянку. Да 1939 г. у калекцыі князёў Радзівілаў у Нясвіжы (№ 43 у вопісе 1939 г.). Захоўваўся ў Вялікай сталовай зале (былой Гетманскай) у паўднёвай галерэі. Фотаздымкі Вялікай сталовай, на якіх бачны выявы Марыі Дароты і Антонія IV Радзівілаў, можна датаваць не раней 1897 г., калі гэтыя партрэты былі напісаны мастаком. Пасля 1939 г. трапіў у Мінск. У 1944 г. вывезены ў Германію, спачатку ў (№ 570/5), пазней перавезены амерыканскімі прадстаўнікамі ў Мюнхен (№ 14514). Вернуты ў Мінск з Берліна ў 1947 г. Перададзены ў Польшчу ў 1950 г.
Звенігародская (станцыя метро)
Звенігародская (Звенигоро́дская) — станцыя Фрунзенска-Прыморскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Кантрольны нумар Бібліятэкі Кангрэса
Library of Congress Control Number (LCCN) (першапачаткова — Library of Congress Catalog Card Number; дапушчаецца — Library of Congress) — кантрольны нумар Бібліятэкі Кангрэса ЗША, серыйная сістэма лікавай каталагізацыі запісаў у Бібліятэцы Кангрэса ЗША, ідэнтыфікатар базы даных і індыкатар запісу ў амерыканскай нацыянальнай бібліяграфіі.
Гісторыя ўжывання
Кантрольная бібліяграфічная нумарацыя ў бібліятэцы ўведзена з 1898 года, першапачаткова абрэвіятура LCCN пазначала нумар карткі ў Бібліятэцы Кангрэса ЗША. У наш час гэты тэрмін выкарыстоўваецца як код у картатэцы Бібліятэкі Кангрэса, нароўні з іншымі кодамі.
Кантрольны нумар з'яўляецца ўнікальным для кожнага асобнага выдання. Выкарыстоўваецца бібліятэкамі свету для каталагізацыі ўсіх выдадзеных амерыканскіх кніг. Кантрольны нумар запісваецца ў відзе двухзначнай (для 1898—2000 гадоў) або чатырохзначнай лічбы (пачынаючы з 2001 года) года выдання з шасцізначным унікальным лічбавым ідэнтыфікатарам (часткова аддзеленым злучком). Нулі напачатку ідэнтыфікатара могуць апускацца. Нумары выданняў 1898, 1899, 1900, 1998, 1999, 2000 гадоў адрозніваюць толькі па памеры (у старых яны карацейшыя).
Бібліятэкары ўсяго свету выкарыстоўваюць гэты ідэнтыфікатар падчас каталагізацыі большасці кніг, якія вядомыя ў ЗША. Гэта дапамагае зрабіць іх даступнымі ў Інтэрнэце і праз іншыя сродкі масавай інфармацыі.
Герб Тога
Герб Рэспублікі Тога складаецца з сярэбранага шчыта авальнай формы з зялёным краем. У шчыце намаляваныя два прыслоненыя чырвоныя ільва, паміж якімі, пасярэдзіне залатога шчыта на залатым фоне абрэвіятура «Рэспубліка Тога» (RT), на якую абапіраюцца два прыслоненыя сцягі, а над імі стужка з дэвізам краіны. Герб быў прыняты 14 сакавіка 1962.
Ільвы трымаюць лук і стралу, традыцыйную зброю бітвы, каб паказаць, што сапраўдная свабода тогалезскага народа ў яго руках, і што яго сіла заключаецца, перш за ўсё, у яго ўласных традыцыях. Прыслоненыя ільвы, якія стаяць на задніх нагах, паказваюць пільнасць тогалезскага народа ў ахове сваёй незалежнасці, з раніцы да вечара.
На стужцы надпіс («Адзінства, Мір, Салідарнасць»), больш ранні варыянт — (Праца, Свабода, Радзіма).
Літаратурная прэмія імя Івана Мележа
Літарату́рная прэ́мія імя́ Івана Мележа — літаратурная прэмія, заснаваная ў 1980 годзе Саюзам пісьменнікаў БССР для маладых беларускіх пісьменнікаў.
NGC 7656
NGC 7656 (іншыя абазначэнні — PGC 71357, ESO 605-5, MCG -3-59-8, VV 669, NPM1G -19.0676) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
1961 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1961 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Герб Туніса
Герб Туніса — шчыт, на якім намалявана судна з ільвом, які трымае меч, і шалі. У цэнтры, толькі пад суднам, ёсць арабскі тэкст з нацыянальным дэвізам: «Свабода - Парадак - Правасуддзе». Цэнтральная эмблема нацыянальнага сцяга вышэй шчыта. Фон з'яўляецца залатым ва ўсіх секцыях.
Дмытрыўка (Прылуцкі раён)
Дмытрыўка (Дмитрівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Матэматычная эканоміка
Матэматычная эканоміка — сфера навуковай і практычнай дзейнасці, мэтай якой з’яўляецца матэматычна фармалізаванае апісанне эканамічных аб’ектаў, працэсаў і з’яў.
Асаблівасці
Эканоміка як навука аб аб’ектыўных прычынах функцыянавання і развіцця грамадства карыстаецца разнастайнымі колькаснымі характарыстыкамі, а таму ўвабрала ў сябе вялікую колькасць матэматычных метадаў. Сучасная эканоміка выкарыстоўвае метады, распрацаваныя ў ХХ ст. Л. В. Кантаровічам, В. В. Лявонцьевым, Е. Е. Слуцкім. У якасці матэматычных метадаў эканомікі разглядаюцца наступныя раздзелы матэматыкі: лінейнае праграмаванне, асновы фінансавай матэматыкі, элементы тэорыі рызык і эканаметрыка.
Эканоміка-матэматычнае мадэляванне з’яўляецца адным з эфектыўных метадаў апісання складаных сацыяльна-эканамічных аб’ектаў і працэсаў у выглядзе матэматычных мадэлей і адначасова ператвараецца тым самым у частку самай эканомікі: у сплаў эканомікі, матэматыкі і кібернетыкі. Пацвярджэннем станоўчай ацэнкі гэтай з’явы стала прысуджэнне Нобелеўскіх прэмій у галіне эканомікі ў апошняе дзесяцігоддзе ў асноўным толькі за новыя эканоміка-матэматычныя даследаванні.
Пранікненне матэматыкі ў эканамічную навуку звязана з пераадоленнем значных цяжкасцей, звязаных з прыродай эканамічных працэсаў, у спецыфіцы эканамічнай навукі. Большасць аб’ектаў, якія вывучаюцца эканамічнай навукай, можа быць ахарактарызавана як складаная сістэма. Найбольш распаўсюджана разуменне сістэмы як сукупнасці элементаў, якія знаходзяцца ва ўзаемадзеянні і ўтвараюць некаторую цэласнасць, адзінства. Важнай якасцю любой сістэмы з’яўляецца эмерджэнтнасць — наяўнасць такіх уласцівасцей, якія не ўласцівыя ні аднаму з элементаў, якія ўваходзяць у сістэму. Таму пры вывучэнні сістэм недастаткова карыстацца метадам падзялення іх на элементы з наступным вывучэннем гэтых элементаў паасобку. Адна з цяжкасцей эканамічных даследаванняў у тым, што амаль не існуе эканамічных аб’ектаў, якія можна было б разглядаць як асобныя (пазасістэмныя) элементы.
Складанасць сістэмы вызначаецца колькасцю элементаў, якія ў яе ўваходзяць, сувязямі паміж гэтымі элементамі, а таксама ўзаемаадносінамі паміж сістэмай і асяроддзем. Эканоміка краіны мае ўсе прыкметы вельмі складанай сістэмы. Яна аб’ядноўвае вялікую колькасць элементаў, адрозніваецца разнастайнасцю сувязей, як унутраных, так і з іншымі сістэмамі (прыроднае асяроддзе, эканоміка іншых краін і г.д.). У народнай гаспадарцы ўзаемадзейнічаюць прыродныя, тэхналагічныя, сацыяльныя працэсы, аб’ектыўныя і суб’ектыўныя фактары.
Патэнцыяльная магчымасць матэматычнага мадэлявання любых эканамічных аб’ектаў і працэсаў не азначае, зразумела, яе паспяховай ажыццявімасці на дадзеным узроўні эканамічных і матэматычных ведаў, наяўнай канкрэтнай інфармацыі і вылічальнай тэхнікі. І хоць нельга паказаць абсалютныя межы матэматычнай фармалізуемасці эканамічных праблем, заўсёды будуць існаваць яшчэ нефармалізаваныя праблемы, а таксама сітуацыі, дзе матэматычнае мадэляванне недастаткова эфектыўна.
У эканоміцы многія працэсы з’яўляюцца масавымі. Яны характарызуюцца заканамернасцямі, якія не выяўляюцца на аснове толькі аднаго або некалькіх назіранняў. Таму мадэляванне ў эканоміцы павінна абапірацца на масавыя назіранні. Пазнанне колькасных адносін эканамічных працэсаў і з’яў абапіраецца на эканамічныя вымярэнні. Дакладнасць вымярэння ў значнай ступені прадвызначае і дакладнасць канчатковых вынікаў колькаснага аналізу шляхам мадэлявання, таму неабходным умовай эфектыўнага выкарыстання матэматычнага мадэлявання з’яўляецца ўдасканаленне эканамічных вымяральнікаў.
У працэсе мадэлявання ўзнікае ўзаемадзеянне «першасных» і «другасных» эканамічных вымяральнікаў. Любая мадэль народнай гаспадаркі абапіраецца на пэўную сістэму эканамічных вымяральнікаў (прадукцыі, рэсурсаў, элементаў і г.д.). У той жа час адным з важных вынікаў народнагаспадарчага мадэлявання з’яўляецца атрыманне новых (другасных) эканамічных вымяральнікаў: эканамічна абгрунтаваных коштаў на прадукцыю розных галін, ацэнак эфектыўнасці рознаякасных прыродных рэсурсаў, вымяральнікаў грамадскай карыснасці прадукцыі. Аднак гэтыя вымяральнікі могуць адчуваць уплыў недастаткова абгрунтаваных першасных вымяральнікаў, што вымушае распрацоўваць адмысловую методыку карэкціроўкі першасных вымяральнікаў для гаспадарчых мэт.
З пункту гледжання «цікавасцей» мадэлявання эканомікі ў цяперашні час найбольш актуальнымі праблемамі ўдасканалення эканамічных вымяральнікаў з’яўляюцца: ацэнка вынікаў інтэлектуальнай дзейнасці (асабліва ў сферы навукова-тэхнічных распрацовак, індустрыі інфарматыкі), пабудова абагульняючых паказчыкаў сацыяльна-эканамічнага развіцця, вымярэнне эфектаў адваротных сувязей (уплыў гаспадарчых і сацыяльных механізмаў на эфектыўнасць вытворчасці).
Мадэлі, якія вывучаюцца ў рамках матэматычнай эканомікі, губляюць непасрэдную сувязь з эканамічнай рэальнасцю, яны маюць справу з выключна ідэалізаванымі эканамічнымі аб’ектамі і сітуацыямі. Пры пабудове такіх мадэлей галоўным прынцыпам з’яўляецца не столькі набліжэнне да рэальнасці, колькі атрыманне магчыма большай колькасці аналітычных вынікаў пры дапамозе эканамічных доказаў. Каштоўнасць гэтых мадэлей для эканамічнай тэорыі і практыкі заключаецца ў тым, што яны служаць тэарэтычнай асновай для мадэлей прыкладнога тыпу.
Вяркееўшчына
Вярке́еўшчына (, Веркеевщина) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мушынскага сельсавета.
Стафанова (Мёрскі раён)
Стафано́ва (, Стефаново) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Завудайка (Прылуцкі раён)
Завудайка (Зау́дайка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Стафанова (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Бакуны (Лідскі раён)
Бакуны́ (, Бакуны) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Бердаўскага сельсавета.
Хідэо Хасімато
(橋本 英郎; нар. ) — японскі футбаліст. У 2007—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Клэці
Клэці (Кле́ці) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Ярачэва
Ярачэва (Jaraczewo) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 290 км на захад ад Варшавы і за 70 км на паўдёвы ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Ярацінскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Ярачэва. Займае плошчу 10,07 км². Насельніцтва 1,5 тыс. чалавек.
Азаску
Азаску (Osasco) — горад і муніцыпалітэт у Бразіліі, уваходзіць у штат Сан-Паўлу. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Сан-Паўлу. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Азаску. Насельніцтва складае 701012 чалавек на 2007 год. Займае плошчу 64,935 км². Шчыльнасць насельніцтва — 10.795,6 чал./км².
Ая Кіто
Ая Кіто ( —, Японія) — дзяўчына, якая захварэла на спінацэрэберальную атаксію і вяла дзённік пад названай «1 літр слёз» (1リットルの涙 — Іці рытору но наміда), які пазней, за некалькі год да яе смерці, быў надрукаваны. Дыягназ быў пастаўлены ёй ва ўзросце 15 гадоў. Дзённік апісвае яе барацьбу з невылечным захворваннем. Па матывах дзённіка быў зняты серыял і фільм.
Цэмеская бухта
Цэмеская бухта, Новарасійская бухта — бухта Чорнага мора ў паўночнай частцы Каўказскага ўзбярэжжа.
Утворана Суджукскай касой і мысам Даоб. Даўжыня 15 км, шырыня каля ўваходу 9 км, у сярэдняй частцы 4,6 км. Глыбіня 21—27 м. Берагі на паўднёвым захадзе нізінныя, на паўночным усходзе — узгорыстыя. Упадае рака Цэмес. Восенню і зімой вялікую небяспеку для суднаходства ўяўляе вецер ураганнай сілы. У Цэмескай бухце — горад Новарасійск.
Павел Навумавіч Беркаў
Павел Навумавіч Бе́ркаў (, Акерман, Бесарабская губерня — ) — савецкі літаратуразнавец, бібліёграф, кнігазнавец, крыніцавед, гісторык літаратуры. Бачны спецыяліст у галіне рускай літаратуры XVIII стагоддзя.
Член-карэспандэнт АН СССР (1960), замежны член Германскай Акадэміі Навук (1967).
Раннія гады
Павел Беркаў нарадзіўся ў сям'і зубнога лекара на поўдні Бесарабіі ў павятовым мястэчку Акерман, размешчаным на Днястроўскім лімане (цяпер Белгарад-Днястроўскі Адэскай вобласці Украіны). Атрымаў традыцыйную яўрэйскую адукацыю, вучыўся ў гімназіі (1909—1914), але быў выключаны з VII класа за «антыпатрыятычны настрой». У юнацтве захапіўся археалогіяй і краязнаўствам.
Жыў з сям'ёй у мястэчку Татарбунары Акерманскага павета, дзе ў 1917 годзе здаў экстэрнам экзамен на атэстат сталасці і ў тым жа годзе паступіў на класічнае аддзяленне гісторыка-філалагічнага факультэта Наварасійскага ўніверсітэта ў Адэсе. Займаўся перакладамі з іўрыта на рускую мову; верш Саула Чарніхоўскага «Калі начною парой…» у перакладзе з іўрыта студэнта П. Н. Беркава ўвайшоў у вядомую «Анталогію маладой яўрэйскай паэзіі» пад рэдакцыяй У. Ф. Хадасевіча і Л. Б. Яфе (1875—1948), якая выйшла з прадмовай М. В. Гершэнзона ў маскоўскім выдавецтве «Сафрут» у 1918 годзе. У 1919 годзе ў адэскім выдавецтве «Кинерет» выйшаў «Зборнік яўрэйскай нацыянальнай лірыкі. Ад Луцата да Бяліка» у перакладах П. Н. Беркава.
Пасля анексіі Бесарабіі Румыніяй у 1918 годзе вымушаны быў перарваць навучанне і вярнуўся ў Татарбунары, дзе ў 1918—1920 гадах працаваў настаўнікам у гімназіі Таварыства змагароў асветы. У 1921 годзе паступіў на аддзялення параўнальнай семіталогіі і славянскай філалогіі факультэта філасофіі Венскага ўніверсітэта, дзе ў 1923 годзе абараніў тэзіс па тэме «Адлюстраванне рускай рэчаіснасці канца XIX стагоддзя ў творах Чэхава» і атрымаў ступень доктара філасофіі.
У СССР
У тым жа годзе атрымаў савецкае падданства і пераехаў у СССР, пасяліўся ў Петраградзе, служыў па ведамству аддзела народнай адукацыі. У 1923—1929 гадах быў загадчыкам Ленінградскай працоўнай школы № 48 (былая 5-я гімназія), выкладаў рускую мову і літаратуру. З 1925 года пачаў друкавацца ў савецкай прэсе. У 1925—1926 гадах — асістэнт Ленінградскага педагагічнага інстытута імя А. І. Герцэна, супрацоўнік другога разраду, аспірант (1925—1929), а з 1929 года — старшы навуковы супрацоўнік, загадчык вучэбнай часткай Інстытута параўнальнага вывучэння літаратур і моў Захаду і Усходу (пазней — Інстытут маўленчай культуры) пры Ленінградскім дзяржаўным універсітэце. У 1929 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Ранні перыяд рускай літаратурнай гістарыяграфіі» (1929). Займаў пасады старэйшага навуковага супрацоўніка і загадчыка вучэбнай часткай інстытута. У 1929—1933 гадах — выкладчык гісторыі кнігі на Вышэйшых курсах бібліятэказнаўства.
Адначасова ўзначальваў сектар кнігі Інстытута кнігі, дакумента і пісьма Акадэміі навук СССР (1931—1937). З 1933 да канца жыцця П. Н. Беркаў з'яўляўся навуковым супрацоўнікам Інстытута рускай літаратуры (Пушкінскага дома) — вучоны сакратар арганізаванай ім жа групы па вывучэнні літаратуры XVIII стагоддзя ў 1934—1941 гадах — і выкладчыкам (дацэнтам) Ленінградскага інстытута філасофіі, літаратуры і гісторыі, чытаў курсы па ўвядзенні ў літаратуразнаўства, тэорыі літаратуры, рускай літаратур XVIII стагоддзя, гісторыі журналістыкі. У 1935—1936 гадах — старшы навуковы супрацоўнік сектара дапаможных дысцыплін Гісторыка-археаграфічнай інстытута (з 1936 года — Ленінградскае аддзяленне Інстытута гісторыі АН СССР).
У 1936 у абараніў доктарскую дысертацыю «Ламаносаў і літаратурная палеміка яго часу, 1750—1765», у 1938 годзе атрымаў званне прафесара (1938—1941, 1944—1969) філалагічнага факультэта Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, загадчык кафедры рускай літаратуры ў 1937—1941 гадах. Старэйшы навуковы супрацоўнік ленінградскага Інстытута мовы і мыслення АН СССР (1938—1941, з перапынкам у перыяд заключэння).
Пасляваенны перыяд
У 1944—1969 працягваў працу ў Ленінградскім дзяржаўным універсітэце: чытаў курсы па гісторыі рускай літаратуры XVIII стагоддзя, па гісторыі літаратур народаў СССР, спецыяльныя курсы па тэхніцы літаратуразнаўчага аналізу, тэксталогіі, крыніцазнаўству і іншыя. Слухач Універсітэта марксізму-ленінізму пры ЛГК ВКП (б) у 1949—1951 гадах. Член Саюза пісьменнікаў СССР па секцыі крытыкаў з 1952 года.
Па сумяшчальніцтву працягваў працу ў Пушкінскім доме (старшы навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар). З 1955 года аднавіў дзейнасць Групы па вывучэнню рускай літаратуры XVIII стагоддзя, узначаліўшы яе і працуючы на ​​грамадскіх пачатках. Член вучоных саветаў Пушкінскім доме, Дзяржаўнай Публічнай бібліятэкі, БАН, ЛДУ. Старшыня секцыі літаратуразнаўства і мовазнаўства (1954), старшыня навукова-метадычнай рады па літаратуры і мове (1960) Усерасійскага таварыства «Знание» (Ленінградскае аддзяленне). Член (1956), затым член Бюро і намеснік старшыні (1959) Камісіі па гісторыі філалагічных навук пры Аддзяленні літаратуры і мовы АН СССР. Член Тэксталагічнай (1956), Тэрміналагічнай (1959) і Пушкінскай (1961) камісій пры Аддзяленні літаратуры і мовы АН СССР. Старшыня Інфармацыйна-бібліяграфічнай камісіі пры Міжнародным камітэце славістаў (1958—1963). Член савета па выданням класічнай літаратуры пры Аддзяленні літаратуры і мовы АН СССР (1964). Член Ленінградскага аддзялення археаграфічнай камісіі Аддзялення гісторыі АН СССР (1965). Доктар Honoris causa Берлінскага ўніверсітэта імя Гумбальдта (1967).
Навуковая дзейнасць
П. Н. Беркаў даследаваў рускую літаратуру, літаратуру народаў СССР, узаемасувязі рускай і замежных літаратур, гісторыю тэатра і журналістыкі, беларускую старажытную і сучасную літаратуру, кнігазнаўства, тэксталогію, тэхніку літаратуразнаўчай працы, тэорыю і методыку бібліяграфіі.
П. Н. Беркаву належыць каля 700 навуковых публікацый. Ён прымаў сталы ўдзел у часопісах і серыйных выданнях «Працы Інстытута кнігі, дакумента, пісьма», «Руская літаратура», «Працы Аддзела старажытнарускай літаратуры», «Пушкін. Даследаванні і матэрыялы», «Весткі Аддзялення мовы і літаратуры АН», «Філалагічныя навукі», «Вучоныя запіскі ЛДУ», «Веснік Ленінградскага ўніверсітэта», а таксама ў замежных выданнях «Zeitschrift für Slavistik», «» і шматлікіх іншых.
Асноўныя працы прысвечаны гісторыі рускай літаратуры XVIII стагоддзя, а таксама творчасці рускіх пісьменнікаў XIX стагоддзя і сучаснікаў, кнігазнаўстве і бібліяграфіі, тэарэтычным аспектам тэксталагічны працы. П. Н. Беркаў — аўтар фундаментальных прац «Гісторыя рускай журналістыкі XVIII стагоддзя» (1952) і «Гісторыя рускай камедыі XVIII стагоддзя» (1977). Асобнымі выданнямі таксама выйшлі «Казьма Пруткоў — дырэктар Прабірнай палаткі і паэт: Да гісторыі рускай пародыі» (1933), «Бібліяграфічнае апісанне выданняў Вольнай рускай друкарні ў Лондане» (1935), «Бібліяграфія твораў А. С. Пушкіна і літаратуры пра яго за 1886—1889 гады» (1949), «Уводзіны ў тэхніку літаратуразнаўчага даследавання: Крыніцазнаўства. Бібліяграфія. Пошукі» (1955), «Бібліяграфічная эўрыстыка: да тэорыі і методыкі бібліяграфічных пошукаў»(1960), «Уводзіны ў вывучэнне гісторыі рускай літаратуры XVIII стагоддзя»(1964), манаграфіі пра М. В. Ламаносава («Ламаносаў і літаратурная палеміка яго часу», 1936), А. П. Сумарокава (1949), У. І. Лукіна (1950), В. В. Капніста (1950), А. І. Купрына (1956), літаратуразнаўчыя працы прысвечаныя М. М. Хераскаву, Д. І. Фанвізіну, А. М. Радзішчаву, М. М. Карамзіну і многім іншым, у тым ліку малавядомым рускім літаратарам. Займаўся таксама польскай літаратурай («Руска-польскія літаратурныя сувязі ў XVIII стагоддзі», 1958; «Міжнароднае супрацоўніцтва славістаў і пытанні арганізацыі славяназнаўчай бібліяграфіі», 1958) і кіргізскім народным эпасам «Манас». Падрыхтаваў навуковае выданне мноства тэкстаў, пераважна пісьменнікаў XVIII стагоддзя, і выступаў у якасці рэдактара шэрагу бібліяграфічных даведнікаў і паказальнікаў. Навуковы метад П. Н. Беркава звязаны, з аднаго боку, з акадэмічным літаратуразнаўствам XIX стагоддзя (культурна-гістарычная школа з элементамі кампаратыўнага аналізу), з другога — блізкі да прынцыпаў позняга этапу сацыялагічнай школы (ідэалагічны падыход)
Беркаў быў навуковым кіраўніком і адным з рэдактараў «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (т. 1-2, 1968-69).
П. Н. Беркаў істотна пашырыў крыніцазнаўчую базу для вывучэння рускай літаратуры XVIII стагоддзя. Ён быў ініцыятарам і кіраўніком бібліяграфічных прац: «Апісанне выданняў грамадзянскага друку. 1707 — студзень 1725» (1955; складальнікі Т. А. Быкава і М. М. Гурэвіч), «Апісанне выданняў, надрукаваных кірыліцай. 1689 — студзень 1725 г.» (1958; складальнікі Т. А. Быкава і М. М. Гурэвіч) і фундаментальнага даведніка «Гісторыя рускай літаратуры XVIII стагоддзя. Бібліяграфічны паказальнік» (1968; складальнікі В. П. Сцяпанаў і Ю. В. Сценік. Пад рэдакцыяй, з дапаўненнямі і прадмовай П. Н. Беркава). У 1964 у была апублікавана кніга Беркава «Нарыс літаратурнай гістарыяграфіі XVIII стагоддзя», якая прадстаўляе першую частку запланаванай працы «Уводзіны ў вывучэнне рускай літаратуры XVIII стагоддзя».
У апошнія гады жыцця П. Н. Беркаў актыўна цікавіўся рухам кнігалюбаў, апублікаваў прысвечаную гэтай тэме серыю з трох кніг «Пра людзей і кнігі: Запіскі кнігалюба» (1965), «Рускія кнігалюбы: Нарысы» (1967) і «Гісторыя савецкага бібліяфільства (1917—1967)» (1971). Пасмяротна былі апублікаваныя зборнікі артыкулаў і перавыданні прац Беркава («Выбранае: Працы па кнігазнаўстве і бібліяграфазнаўстве», 1978; «Праблемы гістарычнага развіцця літаратур: Артыкулы», 1981; «Гісторыя савецкага бібліяфільства. 1917—1967», пашыранае выданне пад рэдакцыяй Д. С. Ліхачова, 1983; «Артыкулы па бібліяграфічнай эўрыстыцы», 1996), а таксама раней невыданая «Гісторыя рускай камедыі XVIII стагоддзя» (1977).
Сын П. Н. Беркава — Валерый Паўлавіч Беркаў (1929—2010) — расійскі філолаг-германіст, буйны спецыяліст у вобласці (старажытна) ісландскай і нарвежскай моў, загадчык кафедры скандынаўскай філалогіі Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1978—1997), аўтар першага «Ісландска-рускага слоўніка», замежны член Нарвежскай і Фрызскай (Нідэрланды) Акадэмій Навук.
Новы Лад (Прылуцкі раён)
Новы Лад (Но́вий Лад) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Маладзівыцкай пасялковай абшчыны
Леафрык
Леафрык (Leofriс; памёр 31 жніўня ці 30 верасня ) — эрл Мерсіі ў 1020-х—1057 гадах і адзін з найбольш магутных магнатаў англасаксонскай Брытаніі сярэдзіны XI стагоддзя, таксама вядомы як муж лэдзі Гадывы.
Біяграфія
Леафрык быў сынам Леафвіна, элдармена Хвіке ў перыяд кіравання Этэльрэда II. Па паведамленнях Англасаксонскай хронікі, старэйшы брат Леафрыка быў забіты ў 1017 годзе ў бітве супраць дацкіх вікінгаў Кнуда Вялікага, што не перашкодзіла Леафрыку перайсці на службу да апошняга, калі той стаў каралём Англіі. Кнуд падзяліў краіну на некалькі буйных правінцый, на чале кожнай з якіх быў пастаўлены дацкі ці англасаксонскі эрл. Леафрык стаў эрлам Мерсіі, вялікай тэрыторыі, якая займае большую частку Сярэдняй Англіі. Дата прызначэння Леафрыка эрлам дакладна не вядомая, хутчэй за ўсё гэта адбылося паміж 1017 і 1030 гадамі.
Леафрык быў адным з найбольш уплывовых паплечнікаў Кнуда Вялікага і разам з Годвінам, эрлам Уэсэкса, прадстаўлялў англасаксонскі элемент у англа-дацкай манархіі Кнуда і яго сыноў. Барацьба Леафрыка і Годвіна стала адным з найважнейшых фактараў унутрыпалітычнага жыцця Англіі другой чвэрці XI стагоддзя і сур'ёзна саслабіла англасаксонскую дзяржаву перад тварам нармандскай пагрозы. У адрозненне ад Годвіна, Леафрык быў выхадцам з радавой англійскай арыстакратыі, хоць яго ўзвышэнне і было следствам службы ў караля Кнуда. Да сваёй смерці Леафрык і іншыя выхадцы з англасаксонскай знаці падтрымлівалі традыцыі англасаксонскай манархіі і забяспечвалі пераемнасць дзяржаўных інстытутаў.
Пасля смерці Кнуда Вялікага ў 1035 годзе Леафрык выступіў супраць перадачы прастола яго законнаму сыну Хардэкнуду, і пры падтрымцы тэнаў Мерсіі дамогся абрання рэгентам (а потым і каралём) Гаральда I, незаконнага сына Кнуда і Эльфгіфу Нартгемптанскай. Пасля смерці Гаральда ў 1040 г. англійскім каралём стаў Хардэкнуд, аднак Леафрык захаваў свае пазіцыі ў якасці аднаго з найбуйнейшых магнатаў краіны. Яго лаяльнасць каралю была пацверджана ў 1041 годзе, калі па загадзе Хардэкнуда Леафрык разарыў Вустэр, адзін з найважнейшых гарадоў Мерсіі, чые жыхары забілі хускерлаў караля.
Кіслякі (Краснінскі раён)
Кіслякі (Кисляки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Семачок
Семачо́к (Trientális) — невялікі род кветкавых раслін сямейства першакветных, якія растуць у Еўразіі і на паўночным захадзе Паўночнай Амерыкі.
Назва
Родавая назва Trientalis паходзіць ад лацінскага выразу «адна трэць нагі» — прыблізная вышыня расліны.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з прамым сцяблом. Вышынёй да 20 см. Лісцікі малалікія, чаргавальныя, сцябловыя. Верхавіннае лісце больш буйнае. Кветкі на доўгіх, тонкіх кветаножках, пазухавыя. Плод — каробачка.
Таксанамія
Род Trientalis доўгі час уваходзіў у сямейства, у 2000 годзе батанікі M. Källersjö, G. Bergqvist і A. A. Anderberg на аснове аналізу ДНК пераглядзелі класіфікацыю гэтага сямейства, у выніку род быў пераведзены ў сямейства.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае наступныя віды :
NGC 7657
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэнерэ
Клімат
Клімат пустыні трапічны, кантынентальны. Ападкі выпадаюць не кожны год. У некаторых месцах дажджоў не бывае гадоў па 30.
Флора і фаўна
Расліннасць у пустыні практычна адсутнічае. Жывёльны свет таксама вельмі бедны.
Насельніцтва і гаспадарка
Асноўныя багацці пустыні: Сонца і соль, якую здабываюць у раёне Більмы. Соль транспартуюць на вярблюдах, але ў апошні час жыхары аддаюць перавагу джыпам, на якіх можна хутчэй перасекчы пустыню.