cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва за Пасабланка
Контрнаступленне рэспубліканцаў
Тым часам у цэнтры і на левым флангу рэспубліканскія часці пераправіліся праз рэкі Куэна і Гвадальгорба. Праціўнік быў вымушаны перакінуць сюды ўсе рэзервы з Кордавы, у тым ліку часці мараканцаў і да 11 — 13 красавіка спыніць націск.
Вынікі
Аперацыя Кейпа дэ Льяна скончылася поўным правалам. Для рэспубліканцаў контрнаступленне пад Пасабланка стала першым поспехам на паўднёвым фронце, дзе яны да таго часу трывалі адны паразы. Поспех гэты быў дасягнуты без адцягнення сіл з галоўнага кірунку — гвадалахарскага, дзе рэспубліканскія войскі ў гэты час атрымалі яшчэ адну перамогу.
Рок-гурт
Рок-гурт — музычны калектыў, які працуе ў жанры рок-музыкі. У гады існавання СССР ужываўся афіцыйны тэрмін вакальна-інструментальны ансамбль (ВІА). Першыя рок-гурты з’явіліся ў ЗША і Вялікабрытаніі ў 2-й палове 1950-х гадоў, адначасова з папулярызацыяй рок-н-рола.
Магістраль М14
Друга́я Мі́нская кальцава́я аўтамабі́льная даро́га (МКАД-2, магістраль М14) — кальцавая аўтамабільная дарога вакол Мінска.
Агульная працягласць МКАД-2 складае каля 160 км. Дарога была пабудавана часткова па новым напрамку, а таксама з выкарыстаннем дзеючых участкаў аўтадарог.
Гісторыя
3 верасня 2014 года падчас наведвання будаўнічай пляцоўкі на адным з участкаў ў Мінскім раёне, дзе пройдзе другая кальцавая аўтадарога, Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка даручыў увесці ў строй МКАД-2 да 1 студзеня 2017 года.
Будаўніцтва другой кальцавой аўтадарогі вакол Мінску планавалася ажыццявіць у два этапы. На першым этапе было запланаванае будаўніцтва ўчастку ад аўтадарогі Мінск — Віцебск (раён Астрашыцкага Гарадка) да аўтадарогі  Мінск — Гродна (раён Аксакаўшчыны) працягласцю каля 46,1 км. На другім этапе запланаванае будаўніцтва ўчастку ад аўтадарогі Мінск — Гродна — мяжа Польшчы да аўтадарогі / Брэст — Мінск — мяжа Расіі працягласцю 42 км.
У складзе МКАД-2 меркавалася выкарыстаць участкі аўтадарог:
6 кастрычніка 2015 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка адкрыў участак у 23,7 км Другой Мінскай кальцавой аўтадарогі. 16 снежня 2015 года адкрыты рух на ўчастку ад дарогі Мінск — Маладзечна — Нарач да аўтатрасы  Мінск — Гродна. Такім чынам стаў даступным участак каля 47 км, які злучыў віцебскую і гродзенскую шашу.
22 снежня 2016 года адкрыўся рух па завершанай Другой Мінскай кальцавой аўтадарозе.
Кунева
Кунева (Cunevo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 567 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 115 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Дынан (Бельгія)
Дына́н (Dinant) — горад і муніцыпалітэт у Бельгіі, у правінцыі Намюр, на рацэ Маас (фр. Мёз). Галоўны турыстычны цэнтр правінцыі.
Насельніцтва муніцыпалітэта — (на 1 студзеня 2005 года). Плошча муніцыпалітэта — 99,80 км².
Праваслаўная Царква Малдовы
Праваслаўная царква Малдовы (Biserica Ortodoxă din Moldova ці Малдаўска-Кішынёўская мітраполія) — самакіраваная частка Рускай праваслаўнай царквы. Ахоплівае тэрыторыю Малдовы і Прыднястроўя.
Статус самакіраванай быў пададзены 2 кастрычніка 1992 года рашэннем Свяшчэннага Сінода РПЦ. Томас патрыярха Маскоўскага і ўсёй Русі Аляксія II з дарам аўтаноміі быў дадзены 2 снежня 1994 года.
Прадстаяцель (з часу ўстанаўлення самакіраванага статусу) — Уладзімір (Кантаран), мітрапаліт Кішынёўскі і ўсяе Малдовы.
У наш час асноўнай богаслужэбнай мовай з'яўляецца малдаўская; выкарыстоўваюцца таксама царкоўна-славянская і гагаузская мовы.
Адносіны з Румынскай царквой
Пасля распаду СССР, у сувязі з аднаўленнем Бесарабскай мітраполіі рашэннем Свяшчэннага Сінода Румынскай Царквы ад 14 верасня 1992 года, узніклі спрэчкі ў сувязі з узаемнымі юрысдыкцыйнымі прэтэнзіямі на тэрыторыю Малдовы.
Пад канец кастрычніка 2007 года канфлікт ізноў абвастрыўся пасля прыняцця 24 кастрычніка Свяшчэнным сінодам Румынскай Царквы рашэння аб стварэнні ў складзе Румынскага патрыярхата сямі новых епіскапатаў: у прыватнасці, у Бесарабскай мітраполіі вырашана адрадзіць Бельцкі епіскапат (былы Хоцінскі), епіскапат Паўднёвай Бесарабіі з цэнтрам у Кантаміру і праваслаўны епіскапат Дубасараў і ўсяго Прыднястроўя з цэнтрам у Дубасарах. Як заявілі ў Румынскім Патрыярхаце, азначаныя епархіі існавалі ў Бесарабскай мітраполіі да 1944 года, і цяпер было прынята рашэнне аб іх аднаўленні па патрабаванні румынскіх праваслаўных вернікаў. Ціраспальская і Дубасарская епархія Праваслаўнай Царквы Малдовы (РПЦ) назвала рашэнне Сінода Румынскай Праваслаўнай Царквы заснаваць на тэрыторыі Малдовы і Прыднястроўя тры ўласныя епархіі, цэнтрам адной з якіх стане горад Дубасары (Прыднястроўе), незаконным. Мітрапаліт Кірыл (Гундзяеў) расцаніў рашэнне Румынскага Сінода як «крок, які разбурае праваслаўнае адзінства і не застанецца без наступстваў».
14 лістапада 2007 года Свяшчэнны Сінод Украінскай Праваслаўнай Царквы (Маскоўскага патрыярхата) прызнаў неправамернымі дзеянні РумПЦ па стварэнні сваіх епархій на тэрыторыі Украіны і выступіў з заявай.
22 лістапада 2007 года ў Траянскім манастыры (Балгарыя) адбылася сустрэча прадстаўнікоў РумПЦ з прадстаўнікамі РПЦ, на якой апошнія запатрабавалі скасаваць тры румынскія епархіі ў складзе «Бесарабскай мітраполіі». Па паведамленнях румынскага друку, РумПЦ выказалася за стварэнне ў Малдове аўтакефальнай Царквы як спосабу рашэння «праблемы Бесарабскай мітраполіі».
У студзені 2008 года ў канфлікт умяшаліся ўлады Малдовы, запатрабаваўшы ад чатырох святароў і манашкі Бесарабскай мітраполіі пакінуць тэрыторыю краіны; Румынскі патрыярхат угледзеў у гэтым спробу запалохвання клірыкаў мітраполіі і звярнуўся ў Савет Еўропы са скаргай на прэзідэнта Малдовы Уладзіміра Вароніна.
Юозас Балтушыс
Юозас Балту́шыс (Juozas Baltušis, сапраўднае імя Альбяртас Юазенас (Albertas Juozėnas);, Рыга — , Вільнюс) — літоўскі савецкі пісьменнік і сцэнарыст, публіцыст, грамадскі і дзяржаўны дзеяч; Заслужаны дзеяч мастацтваў Літоўскай ССР (1954); народны пісьменнік Літоўскай ССР (1969), лаўрэат рэспубліканскіх прэмій.
Біяграфія
Нарадзіўся і жыў у Рызе; у час Першай сусветнай вайны разам з бацькамі жыў у Расіі (Масква, Ніжні Ноўгарад, Царыцын). З 1918 года жыў у Літве. Працаваў у вёсцы парабкам. У 1929 годзе перабраўся ў Каўнас, працаваў у тыпаграфіі. У час Другой сусветнай вайны працаваў рэдактарам перадач на літоўскай мове Маскоўскага радыё, пісаў апавяданні і радыёп'есы.
З 1944 года жыў у Вільнюсе. У 1944—1946 гадах быў старшынёй Радыёкамітэта Літоўскай ССР. У 1946—1954 гадах сакратар партыйнай арганізацыі Саюза савецкіх пісьменнікаў Літоўскай ССР і галоўны рэдактар літаратурнага часопіса Пяргале. У 1947—1975, 1980—1986 гадах дэпутат Вярхоўнага Савета Літоўскай ССР, у 1959—1967 гадах намеснік старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета Літоўскай ССР. Кандыдат у члены ЦК КПЛ (1958—1961). Старшыня Камітэта абароны міру Літоўскай ССР (1970—1975, 1980—1986). Узнагароджаны савецкімі ордэнамі і медалямі. Быў праціўнікам аднаўлення незалежнасці Літвы.
Творчасць
Аўтар кніг апавяданняў і нарысаў «Тыдзень пачынаецца добра» (1940), «Дзяцеліна» (1943), «Пра што ў песні не пяецца» (1959), «Валюсе патрэбны Алексас» (1965), «Па сцяжынах бацькоў і братоў» (1967), «Вялікая луста хлеба» (1974), п'ес «Спяваюць пеўні» (1947), «Раннім ранкам» (1953), раманаў «Прададзеныя гады» (т. 1, 1957; Дзяржаўная прэмія Літвы 1957; т. 2, 1969), «Сказанне пра Юзаса» (1979; Дзяржаўная прэмія Літвы 1980) і інш. Гал. тэматыка яго твораў — гістарычны лёс, жыццё літоўскага сялянства, яго духоўнае багацце. Па творах Балтушыса створаны фільмы «Жывыя героі», «Вянок з дубовых лістоў» (1976).
Вестфал
Вестфал (нарв. Vestfold) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчаная ў паўднёвай частцы Усходняй Нарвегіі, на ўзбярэжжы Атлантыкі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Цёнсберг. Мяжуе з фюльке Бускеруд і Тэлемарк.
Марыён (востраў)
Марыён (Marion) — найбуйнейшы востраў архіпелага Прынс-Эдвард на паўднёвым захадзе Індыйскага акіяна. Агульная плошча — 290 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Востраў Марыён знаходзіцца за 2490 км на паўднёвы ўсход ад Прэторыі, сталіцы ПАР, за 2277 км ад узбярэжжа Антарктыды. Даўжыня з захаду на ўсход — 23,3 км. Шырыня з поўдню на поўнач — 16,62 км.
Узнік у выніку вулканічных вывяржэнняў, якія пачаліся каля 450 тысяч гадоў таму і працягваюцца да нашых дзён. Востраў месціцца на падводнай платформе каля 3000 м. Углыбіні яна злучана з платформай суседняга вострава Прынс-Эдвард. Паверхня сфарміравана дзвюма шчытавымі вулканамі, якія ўзвышаюцца на 1230 м і 1185 м. Усяго налічваецца 150 вулканічных конусаў. Апошняе істотнае вывяржэнне зафіксавана ў 1980 г.
Клімат субантарктычны вільготны. Найбольш цёплы месяц — люты, калі сярэдняя тэмпература вагаецца ад 5,3°C да 10,9°C. У жніўні слупок тэрмометра трымаецца каля 1,2°C—6,3°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 2399 мм.
Прырода
З-за аддаленасці ад кантынентаў і вывяржэнняў вулканаў, а таксама прахалоднага клімату флора вострава даволі бедная. Пераважаюць зараснікі траў, імхі і папараці. На пляжах спыняюцца цюлені і марскія сланы. На востраве Марыён гняздуе некалькі мільёнаў птушак, у тым ліку 1,4 млн пінгвінаў.
У 1949 г. на востраў з карабля выпадкова трапіла 2 каты. Яны здолелі выжыць і пачалі размножвацца. У выніку ў 1975 г. колькасць катоў дасягнула болей за 2000. Каты наносілі значную шкоду птушкам. Таму ў 1977 - 1982 гг. было вылаўлена і вывезена 4208 катоў. Лічыцца, што апошнія каты былі злоўлены ў 1991 г.
Марыён з'яўляецца часткай марскога запаведніка.
Гісторыя
Адкрыты ў 1663 г. галандскімі маракамі. У 1772 г. нанава адкрыты французскай экспедыцыяй на чале Марка Жазэфа Марыёна-Дуфрэна (1724—1772). Ад яго імя востраў атрымаў сучасную назву. У 1833 - 1930 гг. кейптаўнскія лаўцы цюленяў трымалі на ўсходзе Марыёна сезонную базу. 4 студзеня 1948 г. далучаны да тэрыторыі ПАР. З 1959 г. на востраве вядуцца навуковыя даследаванні. Дзейнічае метэаралагічная станцыя.
Ключ 76
Ключ 76 欠 (піньінь qiàn) са значэннем «недахоп» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 235 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Мёрэ-ог-Румсдал
Мёрэ-ог-Румсдал (Møre og Romsdal, Мёрэ-ог-Ромсдал) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў паўночнай частцы Вестлана (Заходняй Нарвегіі), на ўзбярэжжы Атлантыкі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Моле.
NGC 6434
NGC 6434 (іншыя абазначэнні — UGC 10934, MCG 12-17-2, ZWG 339.53, ZWG 340.13, IRAS17376+7207, PGC 60573) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Андзірыс (Усходне-Казахстанская вобласць)
Андзірыс — сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабаскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 22 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Бескарагай. Код КАТА — 633647200.
Лумна
Лу́мна (, Лумно) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
Вялікі фільтр
Вялікі фільтр (Great Filter) - гіпотэза, выказаная ў 1996 годзе Робінам Р. Хенсанам, закліканая вырашыць парадокс Фермі. З кропкі гледжання аўтара, адсутнасць прыкмет пазаземных цывілізацый у назіраемым сусвеце падразумявае, што доказы розных навуковых дысцыплін на карысць высокай верагоднасці зараджэння разумнага жыцця павінны быць пастаўлены пад сумненне. Невядомыя на бягучы момант навуцы фактары могуць памяншаць верагоднасць зараджэння і развіцця формаў жыцця да стану, калі адзнакі іх дзейнасці могуць быць заўважаны пабочнымі назіральнікамі. Гэтая канцэпцыя і атрымала назву «Вялікага фільтра», які для чалавецтва можа знаходзіцца альбо ў мінулым (у выпадку, калі ён шкодзіць эвалюцыі жывёл да разумных істот), альбо ў будучыні (калі ён заключаецца ў высокай верагоднасці самазнішчэння разумнай цывілізацыі ). З дадзенага вывада вынікае контр-інтуітыўнае меркаванне аб тым, што чым лягчэй была нашая эвалюцыя да бягучага моманта, тым горш шансы чалавецтва ў будучыні.
Нурлан
Нурлан (Nordland) — фюльке Нарвегіі, мяжуе на поўначы з Тромсам, на поўдні — з фюльке Нур-Трондэлаг, на ўсходзе — з ленам Норботэн ў Швецыі, на паўднёвым усходзе — з леном Вестэрботэн і на захадзе абмываецца Атлантычным акіянам (Нарвежскае мора). Раней фюльке было вядомым як Нурланэн амт. Адміністрацыйны цэнтр фюльке — горад Будзё.
Вялікі фільтр
Альтэрнатыўныя гіпотэзы
На заранку SETI, у пачатку 60-ых гадоў ХХ стагоддзя Себасцьян фон Хорнер заявіў, што маючы такія недасканалыя і непрыстасаваныя для пошуку штучных радыёсігналаў прылады, немагчыма заяўляць аб тым, што «маўчанне Сусвета» эксперыментальна даказаны факт. Як любіў паўтараць Карл Саган: «absence of evidence is not evidence of absence» («Адсутнасць доказа не з'яўляецца доказам адсутнасці»).
Сядзіба Свентаржэцкіх
Апісанне
Сядзіба стваралася ў некалькі этапаў, таму вызначыць дакладна яе першапачатковую планіроўку цяжка. У апошні час прыняла эклектычныя рысы. З ХІХ ст. добра захаваліся 2 вадаёмы на мясцовым вадатоку, адзін з іх (заходні) асабліва вялікі (да 2 га).
Сядзіба не мае выразнай асноўнай восі. Вадаёмы і парк кампазіцыйна не звязаны з яе параднай часткай. Сядзібны дом размяшчаўся збоку адносна вадаёмаў і парку, да яго прымыкаў гаспадарчы двор (не захаваўся). Парк спланаваны па тыпу эканамічнага ў выглядзе аднаго вялікага баскета. Яго ўтвараюць лінейныя пасадкі ліпы рознага ўзросту. Усходняя алея мае ўзрост больш за 150 гадоў і з’яўляецца фрагментам былой сядзібнай кампазіцыі. Размешчана на адной восі з дамбай паміж вадаёмамі. Ліпы ўтвараюць суцэльную сцяну, месцамі ў ніжняй частцы ствалы зрасліся, вышынёй 25-27 м. Усходняя алея закладзена прыкладна ў канцы ХІХ — пачатку ХХ ст. Яна добра захавалася, праходзіць уздоўж вуліцы вёскі: шырыня 6 м, вышыня дрэў 22-25 м. Прастора баскета служыла садам (захавалася 12 радоў). У канцы яго была пабудавана Козел-Паклеўскімі капліца (захаваліся сцены). Ізаляванасць, утульнасць капліцы надавала абсадка з боку сада двума радамі бэзу і рабіннікам. Адпаведна ім пракладзены паўкруглы неглыбокі канал, цераз які на восі капліцы меўся масток. У садзе, бліжэй да палаца, ліпы, пасаджаныя шчыльна ў выглядзе авала (захавалася 18 дрэў), утвараюць альтанку. У ёй была падлога, стаяў стол.
Вялікі фільтр
Альтэрнатыўныя гіпотэзы
Згодна з меркаваннем канадскага папулярызатара навукі Скота Сазерленда, на 2014 год выяўлены адзіны сігнал, які з пэўнай доляй верагоднасці можна лічыць штучным пазаземным - гэта сігнал «Wow!».
NGC 6435
NGC 6435 (іншыя абазначэнні — UGC 10947, MCG 10-25-80, ZWG 300.58, PGC 60667) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Готланд (востраў)
Готланд (шведск.: ) — востраў у Балтыйскім моры, а таксама адміністрацыйная адзінка (Gotlands kommun) і асобная этнаграфічная вобласць у сучаснай Швецыі.
Геаграфія
Размешчаны прыкладна за 100 км ад мацерыковай Швецыі. Готланд, плошча якога складае 2994 км², з’яўляецца самым буйным з астравоў Швецыі. Каля Готланда ляжаць астравы Форэ (113,3 км²), Гоцка-Сандзён (36,54 км²), Ліль-Карлсё (1,39 км²), Стура-Карлсё (2,35 км²) і інш., якія ўваходзяць у Готландскі лен.
Востраў уяўляе сабой плато, складзенае сілурыйскімі вапнякамі і пясчанікамі; пераважныя вышыні — 30-50 м, найбольш высокі пункт — Лойста-хед (83 м). Пашыраны карставыя формы рэльефу. Клімат умераны марскі. Хвойныя і шыракалістыя лясы. Тарфянікі. Рэзерват Хал-Хангвар.
Галоўным горадам і портам з’яўляецца Вісбю.
Нікасія
Нікасія (Λευκωσία, Lefkoşa) — горад на Кіпры, сталіца і буйнейшы горад краіны.
Нікасія — гандлёвы і прамысловы цэнтр. У горадзе — 2 сучасныя гандлёвыя комплексы, крамы, рэстараны, забаўляльныя комплексы. У горадзе развіта тэкстыльная, гарбарная, ганчарная вытворчасць, вытворчасць пластмасы і іншай прадукцыі. Побач знаходзяцца медныя шахты. У Нікасіі — Універсітэт Кіпра і 4 іншыя універсітэты.
Гісторыя
Сляды першых пасяленцаў прасочваюцца з 3900 г. да н.э. Сам горад заснаваны каля XI—VII стагоддзя да н.э. (названы Ледра, затым Лефкатэон; сучасная назва прыкладна з XIII стагоддзя н. э.). Уяўляў сабой старажытнагрэчаскую горад-дзяржаву. У эліністычны перыяд (прыкладна ў 330 годзе да н.э.) горад страціў сваё значэнне і ператварыўся ў невялікую вёсачку. У 965 годзе візантыйцы робяць горад цэнтрам фемы Кіпр. У 1191 годзе англійскі кароль-крыжак Рычард I Львінае Сэрца заваёўвае горад і перадае яго ў 1192 годзе Гі дэ Лузіньяну. Горад становіцца сталіцай Кіпрскага каралеўства. Менавіта ў гэты перыяд горад атрымаў назву Нікасія. У 1489—1571 гг. горад пад уладай венецыянцаў. У 1571—1878 гг. пад уладай туркаў. У 1878—1960 гг. пад уладай англічан. У 1960 годзе горад становіцца сталіцай незалежнай Рэспублікі Кіпр.
У выніку ўварвання турэцкіх войскаў у 1974 годзе і абвяшчэння Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра горад быў падзелены на турэцкую і грэчаскую часткі. Мяжа паміж імі, якая ахоўваецца войскамі ААН, праходзіць прама па гістарычным цэнтры горада і праз галоўную гандлёвую вуліцу Ледра. Паўночная (турэцкая) частка Нікасіі з'яўляецца сталіцай самаабвешчанай ТРПК і называецца Лефкоша.
3 красавіка 2008 года распачаты працы па дэмантажы сцяны, якая падзяляе горад на дзве часткі.
Геаграфія і клімат
Нікасія размешчана на шырокай раўніне ў цэнтры Кіпра Месаарыі, паміж горнымі хрыбтамі Троадас і Кірэнія. Нікасія знаходзіцца непадалёк ад ракі Акакі.
Клімат Нікасіі з'яўляецца міжземнаморскім з рысамі паўпустыннага (Класіфікацыя кліматаў Кёпена: BSh). Наяўнасць цёплай зімы і гарачага сухога лета выключаюць развіццё горада ў аграрным плане. Ападкаў выпадае ўсяго 300 мм, што робіць Нікасію адным з найбольш засушлівых (і гарачых) гарадоў узбярэжжа Міжземнага мора.
Славутасці
Гатычны сабор Св. Сафіі (XIII—XIV стагоддзя), цэрквы Маці Божай, ансамбль рынку (гатычная базіліка, пашырана ў 14-16 стст.), «Брама Фамагусты» (16 ст.), сабор Св. Іаана (перабудаваны ў 1665; цыкл роспісаў — каля 1730), архіепіскапскі палац (1950-59).
Бераг Прынцэсы Рагнхіль
Бераг Прынцэсы Ра́гнхіль (Princess Ragnhild Coast) — частка ўзбярэжжа Зямлі Каралевы Мэры ва Усходняй Антарктыдзе, паміж 70°30' і 34°00' усходняй даўгаты.
Акаймаваны шэльфавымі ледавікамі шырынёй 10—15 км, цягнучыміся ўздоўж узбярэжжа і пераходзячымі ў ледавіковы схіл і ледавіковае плато Нансенісен.
Даяна
Даяна (Daiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 667 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 38030. Тэлефонны код — 0462.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Tommaso.
Франц Георг Херман
Франц Георг Херман (Franz Georg Hermann,, Кемптэн — ) — нямецкі мастак. Вядучы майстар барочнага фрэскавага жывапісу ў Альгоі. Разам Космай Азамам вучыўся ў рымскай Акадэміі Святога Лукі; дзякуючы Пелегрыні пазнаёміўся з венецыянскім жывапісам 18 стагоддзя. З 1717 года прыдворны жывапісец ў каралеўскім абацтве Кемптэн.
Тэлемарк
Тэлемарк (нарв. Telemark) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў паўднёва-заходняй частцы Усходняй Нарвегіі, на ўзбярэжжы Атлантыкі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Шыен. Мяжуе з фюльке Хордалан, Бускеруд, Ругалан, Эўст-Агдэр і Вестфол. Агульная плошча складае 15299 квадратных кіламетраў.
Ян Веленс дэ Кок
Ян Веленс дэ Кок (нідэрл.: Jan Wellens de Cock, Jan de Cock; 1475/1480 — 1527/1528, ) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) мастак, прадстаўнік паўночнага маньерызму. Звестак аб паходжанні мастака захавалася мала. Па адной з версій мастак родам з Лейдэна.
Разам з мастакамі Пітэрам Юйсам, Херы мет дэ Блесам і Янам Мандэйнам Яна дэ Кока адносяць да групы фламандскіх мастакоў у Антверпене, якія працягнулі традыцыі фантастычнага жывапісу Іераніма Босха і аб'ядноўваюцца тэрмінам «паўночны маньерызм» у адрозненне ад італьянскага маньерызму. У 1506 годзе дэ Кок стаў майстрам у гільдыі Св. Лукі ў Антверпене, а ў 1520 годзе - яе дэканам. Атрыбуцыя работ Яна дэ Кока неадназначная. Сыны Яна дэ Кока Геранім і Матэйс заснавалі ў Антверпене вядомае мастацкае выдавецтва, друкавальны цэх якога ў прыватнасці выпускаў малюнкі і гравюры Пітэра Брэйгеля Старэйшага.
Іахім Пацінір
Іахім Паціні́р (нідэрл. Patinir, Patinier, Patenier; каля 1480, Дынан, правінцыі Намюр, Валонія, Бельгія —, , Бельгія) — фламандскі жывапісец, адзін з заснавальнікаў еўрапейскага пейзажнага жывапісу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Дынане. Пра жыццё мастака вядома няшмат. У 1515 годзе Пацінір уступіў у Гільдыю жывапісцаў Антверпена. У 1521 годзе ён пазнаёміўся з Альбрэхтам Дзюрэрам, які ў гэты час падарожнічаў па Нідэрландах. Няма дакладных дадзеных пра тое, дзе і ў каго вучыўся Пацінір, але зусім ясна, што ён выдатна ведаў працы больш ранніх майстроў і падтрымліваў адносіны са сваімі сучаснікамі, у тым ліку Герардам Давідам, Іеранімам Босхам і Дзюрэрам. Пэндзлю Пацініра прыпісваюць вялікую колькасць пейзажаў.
Мастак памёр у Антверпене 5 кастрычніка 1524 г.
Генеральная Асамблея ААН
Генеральная Асамблея ААН — заснавана ў 1945 годзе ў адпаведнасці са Статутам ААН, галоўны дарадчы, дырэктыўны і прадстаўнічы орган Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. Асамблея складаецца з 192 членаў Арганізацыі Аб'яднаных Нацый і служыць форумам для шматбаковага абмеркавання ўсяго спектру міжнародных пытанняў, адлюстраваных у Статуце. Асамблея збіраецца на чарговую штогадовую сесію ў перыяд з верасня па снежань і па меры неабходнасці.
Фрыдрых Херлін
Фрыдрых Херлін (Friedrich Herlin; каля 1430, Ротэнбург, Баварыя — 6.6./11.11.1500, ) — верхненямецкі майстар позняй готыкі. Алтары, створаныя Херлінам пад уплывам мастацтва нідэрландцаў, спрыялі пранікненню іх уплыву ў верхненямецкі рэгіён. Гэты ўплыў адчуваецца ў самым раннім захваным мастака «Алтар Дзевы Марым» для царквы Усётрымальніка ў Нёрдлінгене (1459, цяпер Баварскі нацыянальны музей, Мюнхен і Гарадскі музей, Нёрдлінген), таксама ўплыў адчуваецца ў самым галоўным творы Херліна — Вялікі алтар для царквы Святога Георгія ў Нёрдлінгу (1462).
Лясок (Камянецкі раён)
Лясо́к (, Лесок) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
Жэтыжар
Жэтыжар (, да 2013 г. — Сяміярка ) — сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жэтыжарскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 81 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Бескарагай. Код КАТА — 633649100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1312 чалавек (659 мужчын і 653 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 709 чалавек (351 мужчына і 358 жанчын).
Тангеранг-Селатан
Тангеранг-Селатан (Kota Tangerang Selatan) — горад у інданезійскай правінцыі Бантэн на востраве Ява. Насельніцтва 1.037.000 чалавек (2010). Знаходзіцца ў 20 км на захад ад Джакарты і фактычна з'яўляецца прыгарадам сталіцы Інданезіі. Муніцыпалітэт быў утвораны ў кастрычніку 2008 года пры раздзеле акругі Тангеранг. Горад дзеліцца на сем адміністрацыйных адзінак:
NGC 6436
NGC 6436 (іншыя абазначэнні — UGC 10951, MCG 10-25-82, ZWG 300.60, PGC 60695) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Міжнародны суд ААН
Міжнародны суд ААН (афіцыйна, згодна са Статутам ААН — Міжнародны Суд, англ. International Court of Justice, фр. Cour internationale de Justice) — адзін з шасці галоўных органаў Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, заснаваны Статутам ААН для дасягненьня адной з галоўных мэтаў ААН «праводзіць мірнымі сродкамі, у згодзе з прынцыпамі справядлівасці і міжнароднага права, уладжваць або вырашаць міжнародныя спрэчкі або сітуацый, якія могуць прывесці да парушэння міру».
Суд функцыянуе ў адпаведнасці са Статутам, які з'яўляецца часткай Статута ААН, і сваім Рэгламентам.
Калдун Ігнат і людзі
«Калдун Ігнат і людзі» («Колдун Игнат и люди») — сатырычнае апавяданне сучаснага рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1989 годзе. Сам Пялевін вызначыў яго жанр, як «казачка». Апавяданне з’яўляецца першым апублікаваным творам аўтара.
Змест
4 мая 1912 года протаіерэй Арсенікум прыйшоў у госці да калдуна Ігната для таго, каб паказаць апошняму ўласныя сачыненні: «Адкрыццё Св. Феакціста», «Як Міхаіл Іваныч звар'яцеў і памёр», «Апавяданне пра таракана Жу».
Публікацыі
Апавяданне было ўпершыню апублікавана ў 1989 годзе ў часопісе «Навука і рэлігія» (у Інтэрнэце можна знайсці таксама інфармацыю, што першае апавяданне пісьменніка было апублікавана ў часопісе «Хімія і жыццё» і называлася «Дзед Ігнат і людзі»). Таксама ўвайшло ў склад зборніка апавяданняў «Relics. Ранняе і нявыдадзенае» (2005).
Крытыка
Як адзначыла В. У. Багданава, «важнасць апавядання для творчага станаўлення Пялевіна відавочная — у ім заключаны вызначальныя, характэралагічныя дамінанты ўсёй наступнай творчасці пісьменніка, яе важнейшыя канстанты, сутнасныя інтэнцыі, многія ключавыя паняцці, вобразы і матывы. І што яшчэ больш важна — своеасаблівасць аўтарскай пазіцыі, незвычайнасць погляду мастака на свет, характэрны для Пялевіна акцэнт на суб’ектыўных светапоглядных складніках».
Экранізацыя
Па матывах апавядання ўкраінскі рэжысёр Максім Фірсенка зняў кароткаметражны фільм «Калдун Ігнат і людзі» (2017). Па словах рэжысёра, «над фільмам працавалі каля 30 чалавек, а асноўная частка здымак прайшла ў адным з дамоў у прыватным сектары Адэсы, а таксама на беразе Куяльніцкага лімана».
Апен
Апен (Apen) — абшчына ў Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія.
Уваходзіць у склад раёна Амерланд. Насельніцтва — 11,5 тыс. чалавек (на 31 сакавіка 2017 года). Плошча — 77 км². Афіцыйны код — 03 4 51 001.
Бон (рэлігія)
Бон узнікла ў VIII — XI стст. у выніку спалучэння старажытных народных культаў з будысцкай практыкай дасягнення прасвятлення. Развіццё гэтай рэлігіі адбывалася праз пошук яе прыхільнікамі патаемных містычных ведаў, якія ў выніку інтэрпрэтаваліся імі як вяртанне да першаснага чыстага вучэння. У выніку яны стварылі асобную рэлігійную арганізацыю, філасофію і штат святароў-манахаў. Бон утрымоўвае як арыгінальныя абрады, так і агульныя з будыстамі.
Да сярэдзіны XX ст. у Тыбеце існавала каля 300 кляштароў бон. Яны былі зачынены падчас культурнай рэвалюцыі, а вернікі сутыкнуліся з пераследам. Тым не меней, у нашы дні ў Індыі, Непале, Кітаі і Манголіі дзейнічае каля 18 кляштароў бон.
У 1978 г. бон была прызнана асобнай рэлігіяй з боку Далай-ламы XIV.
Гісторыя
Бон мае шырокае вызначэнне. Так часцяком называюць ўсе перажыткі старажытных дабудысцкіх вераванняў. Яны ўключаюць анімістычныя, шаманісцкія і магічныя практыкі, накіраваныя на абарону чалавека ад злых багоў і духаў. Многія з іх аказалі непасрэдны ўплыў на тыбецкі будызм, а таму не супрацьпастаўляюцца яму, прымаюцца як простыми вернікамі, так і адукаванымі ламамі.
Асобная рэлігійная традыцыя бон пачала фарміравацца пасля распаўсюджвання будызму ў другой палове VIII ст. Першапачаткова яе носьбітамі маглі быць жрацы, мужчыны і жанчыны, якія займаліся складанымі пахавальнымі рытуаламі, у тым ліку для сям'і манархаў. Яны існавалі поруч з будысцкімі святарамі, хаця ўспрымаліся апошнімі ганебна.
У рэлігійнай літаратуры распаўсюджана думка, што бон заснаваў міфічны настаўнік Танпа Шэнраб Мівачэ, дзейнасць якога нагадвала жыццё Гаўтамы. Ён быў князем з цудоўнай краіны Олма Лунгрынг. У нашы дні яе месцазнаходжанне атаесамляюць з раёнам каля гары Кайлас. Танпа Шэнраб стаў пустэльнікам, супрацьстаяў і перамог злых духаў. Першасна ён распаўсюджваў сваё вучэнне за межамі радзімы. У Тыбет яно прыйшло з краіны Таксік (магчыма, з Тахарыстана). У канцы жыцця Танпа Шэнраб дасягнуў нірваны.
У X — XI стст. тыбецкі будызм перажываў эпоху ўзнаўлення, калі з суседняй Індыі запазычваліся новыя рэлігійныя канцэпцыі. Адной з іх была гтэр-ма (གཏེར་མ) — пошук патаемных містычных ведаў. Будысты шукалі іх перш за ўсё ў ідэях, што прыходзілі звонку, а прыхільнікі бон — у мясцовых старажытных культах. Згодна пазней занатаваным паданням, яны адкрывалі раней схаваныя тэксты, нібы пакінутыя ў часы Танпа Шэнраба, перакладалі іх са старажытнай на тыбецкую мову. Такім чынам склаўся накірунак бон юндрунг. Для яго характэрны наяўнасць рэлігійнай арганізацыі, штат святароў-манахаў трангсонг, падобных на ламаў, апора на логіку, рэлігійная філасофія. Некаторыя сучасныя даследчыкі адносяць яго да неартадаксальнай формы будызму. Іншыя звяртаюць увагу на тое, што запазычанні з будызму былі толькі формай прыстасавання рэлігійнай меншасці.
Адным з першых цэнтраў бон юндрунг стаў кляштар Зангры Бон-по, заснаваны ў 1096 г. у цэнтральным Тыбеце. У 1405 г. быў заснаваны кляштар Менры на поўдні, які с цягам часу ператварыўся ў галоўную духоўную установу бон. У XIV — XVIII стст. ва усходнім Тыбеце ўзнік напрамак сарма-бон. Яго прыхільнікі таксама спасылаліся на знаходкі гтэр-ма і цалкам не абвяргалі юндрунг, але ў рытуальнай практыцы болей набліжаліся да тыбецкага будызму.
Існаванне ў Тыбеце розных традыцый будызму і бон суправаджалася барацьбой за свецкую ўладу. У XVII ст. пры падтрымцы джунгараў фактычнымі кіраўнікамі Тыбета сталі далай-ламы, што належылі да традыцыі гелуг-па. Далай-лама V прызнаў бон у якасці аднаго з дазволеных вучэнняў. Аднак у 1717 г. падчас акупацыі Тыбета джунгары пакаралі многіх прыхільнікаў бон смерцю. У XIX ст. тэолаг Шардза Ташы Г'ялцэн з усходняга Тыбета імкнуўся аднавіць развіццё бон дзякуючы адкрытасці і спалучэнню вопыта юндрунг і сарма-бон. Ён і яго вучні прымалі для навучання як прыхільнікаў бон, так і будызму. У немалой ступені гэта садзейнічала цярпімасці, якая ўсталявалася паміж прадстаўнікамі дзвюх канфесій.
Да сярэдзіны XX ст. у Тыбеце дзейнічала каля 300 кляштароў бон, пераважна на поўначы і на ўсходзе. Далучэнне Тыбета да Кітая і культурная рэвалюцыя прывялі да іх закрыцця. У 1967 г. тыбецкія ўцекачы аднавілі дзейнасць кляштара Менры ў Хімачал-Прадэш. У 1980-х гг. ён зноў адкрыўся ў Тыбецкім аўтаномным раёне. У нашы дні ў Індыі, Непале, Кітаі і Манголіі дзейнічае каля 18 кляштароў бон. У 1978 г. Далай-лама XIV прызнаў бон рэлігіяй з асабістай практыкай.
Веравучэнне
Прыхільнікі бон лічаць яе ўніверсальнай рэлігіяй у тым сэнсе, што яе дактрыны сапраўдныя для ўсяго чалавецтва. Згодна іх перакананням, існуе тры бажаствы, якія кіруюць сусветам, — Дагпа, Салба і Шэпа. Дагпа кантралюе мінулае, Салба — сучаснасць, Шэпа — будучыню. Веравучыцель Танпа Шэнраб Мівачэ разглядаецца як іх зямное ўвасабленне. Акрамя таго, яны вераць у шматлікіх іншых багоў і духаў. Многія складаныя рытуалы накіраваны на іх шанаванне або абарону ад іх уздзеяння. Тым не меней, канчатковая мэта падобна на будысцкую — разарваць кола сансары і дасягнуць нірваны.
Прасвятленне чалавека магчыма дзякуючы 9 шляхам («калясніцам»):
Бон утрымоўвае як арыгінальныя абрады, накшталт танцаў з маскамі, так і агульныя з будыстамі. Аднак у кляштарах прыхільнікаў бон малельныя барабаны круцяцца супраць гадзіннікавай стрэлкі, замест звыклых для лам званочкаў выкарыстоўваюць талеркі.
Бад-Цвішэнан
Бад-Цвішэнан (Bad Zwischenahn) — абшчына і горад у Германіі, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія.
Уваходзіць у склад раёна Амерланд. Насельніцтва — 28,5 тыс. чалавек (на 2017 год). Плошча — 130 км². Афіцыйны код — 03 4 51 002.
NGC 6437
NGC 6437 — група зорак у сузор’і Скарпіён.
Дамбель
Дамбель (Dambel) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 429 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 86 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Чорная мамба
Чорная мамба (Dendroaspis polylepis) — ядавітая змяя, адна з найбольш небяспечных і ядавітых ў Афрыцы.
Апісанне
Дасягае ў даўжыню 2,4-3 метра, асобныя экзэмпляры да 4,5 метраў у даўжыню. Дарослыя асобіны пафарбаваны зверху ў цёмна-карычневы або чорны колер, а брушны бок у іх светла-карычневы або брудна-белы. Маладыя асобіны маюць зялёную афарбоўку.
Мыкшыцы
Мы́кшыцы (, Мыкшицы) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
Марцін Ідэн (фільм, 2019)
«Марцін Ідэн» (Martin Eden) — мастацкі фільм 2019 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Лука Марынелі, Карла Чэкі, Джэсіка Крэсі, Вінчэнца Немалата, Марка Леанардзі і іншыя.
Аўстрыйская пошта ў Ліхтэнштэйне
Аўстрыйская пошта ў Ліхтэнштэйне — належная Аўстрыі паштовая служба, якая функцыянавала на тэрыторыі Княства Ліхтэнштэйн у перыяд з 1818 па 1852 год, з 1876 па 1920 год.
Развіццё пошты
У XIX стагоддзеі Княства Ліхтэнштэйн не мела ўласнай паштовай сувязі і ўваходзіла ў паштовую сістэму Аўстрыі. Першае аўстрыйскае паштовае аддзяленне адкрылася 20 жніўня 1817 года ў Бальцэрсу. Яго першым кіраўніком быў прызначаны Фердынанд Вольфінгер. Неўзабаве яно было закрыта і зноў адкрыта 1 студзеня 1827 года. У сакавіку 1845 года ў сталіцы княства Вадуцы адкрылася яшчэ адно паштовае аддзяленне. Першым паштмайстрам быў прызначаны Іаган Георг Райнбергер. У 1852 годзе пасля ўвядзення паштовых марак урад Ліхтэнштэйна скасаваў дамову з Аўстрыяй, які рэгуляваў ажыццяўленне Аўстрыяй паштовай сувязі. Дзеянне дамовы было адноўлена ў 1876 годзе. У частцы дастаўкі пошты Ліхтэнштэйн быў прыраўнаваны да Аўстрыі, на тэрыторыі княства дзейнічалі аўстрыйскія паштовыя тарыфы.
Глеб Алегавіч Жалезнікаў
Глеб Жалезнікаў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца магілёўскага «Дняпра».
Аўстрыйская пошта ў Ліхтэнштэйне
Развіццё пошты
У 1911 годзе Ліхтэнштэйн прапанаваў Аўстрыі перагледзець дзейсную паштовую дамову. Новая дамова, у якой уносіліся змены ў асноўныя становішчы дамовы, была падпісана 4 кастрычніка 1911 года і набыла моц 1 студзеня 1912 года. Паштовай адміністрацыяй па-ранейшаму кіравала Аўстрыя, але ўсе існавалыя тады на тэрыторыі Ліхтэнштэйна паштовыя ўстановы сталі звацца «K. K. Österreichisches und fürstlich Liechtensteinsches Post- und Telegraphenamt» («Імператарская і каралеўская аўстрыйская і княства Ліхтэнштэйн паштова-тэлеграфная служба»), што адбілася толькі на некаторых афіцыйных пячатках, на якіх зараз маляваліся два герба разам.
Марцін Ідэн (фільм, 2019)
Сюжэт
Малады неапальскі марак Марцін Ідэн ратуе ад нападу бандытаў Артура, нашчадка буржуазнай сям’і Арсіні, і той запрашае яго да сябе дадому. Там Марцін улюбляецца ў сястру Артура — Алену. Культурная і вытанчаная маладая жанчына становіцца любоўнай апантанасцю і сімвалам сацыяльнага статусу, да якога Марцін імкнецца падняцца. Ён пачынае займацца самаадукацыяй і марыць стаць пісьменнікам. Але літаратурныя працы Марціна адхіляюцца рэдакцыямі, як занадта новыя для стандартызаваных густаў. А для Алены і яе буржуазнай сям’і адсутнасць «пасады» з’яўляецца праблемай, ці, хутчэй, недаравальным недахопам. Пад уплывам старога інтэлектуала Рэса Брысендэна Марцін знаёміцца ​​з сацыялістамі, уступаючы ў канфлікт з Аленай і яе буржуазным светам.
Аўстрыйская пошта ў Ліхтэнштэйне
Развіццё пошты
Княству Ліхтэнштэйн даводзілася штогод плаціць Аўстрыйскай паштовай адміністрацыі грашовую суму ў памеры 10 тысяч крон (kronen) за перасыланне пошты. З 1 кастрычніка 1916 года гэтая сума была павялічана да 14 тысяч крон.
18 лютага 1920 года паштовая дамова з Аўстрыяй была скасавана новай дамовай. Аўстрыйская паштовая служба спыніла сваю працу на тэрыторыі княства ў канцы лютага 1920 года. На кароткі перыяд часу Ліхтэнштэйн заснаваў уласную паштовую адміністрацыю, а пасля стварэння дамовы са Швейцарыяй, з 1 лютага 1921 года кіраванне поштай Ліхтэнштэйна стала ажыццяўляць швейцарская паштовая адміністрацыя.
Выпускі паштовых марак
З 1850 года ў Ліхтэнштэйне выкарыстоўваліся аўстрыйскія маркі. Паштовыя маркі Аўстрыі са штэмпелямі аддзяленняў Ліхтэнштэйна даволі рэдкія. Маркі Аўстрыі былі выняты са звароту 31 студзеня 1921 года.
Глеб Алегавіч Жалезнікаў
Клубная кар’ера
Выхаванец аршанскай ДЮСШ-2, займаўся таксама ў пастаўскай акадэміі ПМЦ. З 2014 года пачаў прыцягвацца да дубля бабруйскай «Белшыны», дзе замацаваўся на наступны год. У 2016 годзе стаў з’яўляцца і асноўнай камандзе бабруйчан. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 15 чэрвеня 2016 года ў матчы з мінскім «Дынама» (1:2), калі выйшаў на замену ў другім тайме. У далейшым працягваў гуляць за дубль.
Аляксандр Мікалаевіч Бенуа
Алякса́ндр Мікала́евіч Бенуа́ (Alexandre Benois;, Санкт-Пецярбург — 9 лютага 1960, Парыж) — рускі мастак, гісторык мастацтва, мастацкі крытык, заснавальнік і галоўны ідэолаг аб’яднання «Свет мастацтва».
Біяграфія
Некаторы час у 1887 годзе быў вольным слухачом Акадэміі мастацтваў, але не закончыў яе, бо лічыў, што мастаком можна стаць толькі бесперапыннай працай. Таксама займаўся выяўленчым мастацтвам самастойна і пад кіраўніцтвам старэйшага брата Альберта. У 1894 годзе скончыў юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага універсітэта. Упершыню прадставіў свае працы на выставе і прыцягнуў да сябе ўвагу спецыялістаў у 1893 годзе. У 1894 годзе пачаў сваю кар’еру тэарэтыка і гісторыка мастацтва, напісаўшы главу аб рускіх мастаках для нямецкага зборніка «Гісторыя жывапісу XIX стагоддзя». У канцы 1896 года разам з сябрамі ўпершыню прыехаў у Францыю, дзе напісаў «Версальскія серыі» — карціны, якія адлюстроўвалі прагулянкі па парку «караля-сонца» Людовіка XIV. У 1897 годзе Бенуа набыў вядомасць дзякуючы серыі акварэлей «Апошнія прагулянкі Людовіка XIV», напісанай пад уражаннем ад знаходжання ў Парыжы і Версалі. Тры карціны з гэтай выставы былі набытыя Паўлам Траццяковым. У 1896—1898 і 1905—1907 гадах працаваў у Францыі.
Стаў адным з арганізатараў і ідэолагаў мастацкага аб’яднання «Свет мастацтва (Мир искусства)», заснаваў аднайменны журнал. Разам са Сяргеем Дзягілевым, Канстанцінам Сомавым і іншымі «мирискусниками» не прымаў тэндэнцыйнасць перасоўнікаў і прапагандаваў новае рускае і заходнееўрапейскае мастацтва. Аб’яднанне прыцягнула ўвагу да прыкладнога мастацтва, архітэктуры, народных промыслаў, падняло аўтарытэт кніжных ілюстрацый, графікі, афарміцельскага мастацтва. Пропагандуючы старое рускае мастацтва і заходнееўрапейскіх майстроў жывапісу, у 1901 годзе пачаў выдаваць часопісы «Старыя гады» і «Мастацкія скарбы Расіі». Бенуа — адзін са самых значных мастацкіх крытыкаў пачатку XX стагоддзя, увёў ва ўжытак тэрміны «авангард» і «рускі сезанізм». У 1903 годзе Бенуа стварыў адзін са шэдэўраў айчыннай кніжнай графікі — серыю ілюстрацый да паэмы Аляксандра Пушкіна «Медны коннік». Аднак яны былі адрынутыя як «дэкадэнцкія». Ілюстрацыі набыў С. Дзягілеў і надрукаваў іх разам з паэмай у часопісе «Свет мастацтва» (1904. № 1). Малюнкі Бенуа «зрабілі фурор і былі прызнаны усімі знаўцамі кнігі як ідэальная графічная работа». У 1905 годзе мастак працягнуў работу над ілюстрацыямі — для выдання, выпушчанага ў 1912 годзе Санкт-Петцярбургскім таварыствам пісьменнасці, а затым і ў 1916 году — для Абшчыны св. Яўгеніі. У 1917-м кнігу набралі ў друкарні Р. Р. Голіке і А. І. Вільбарга, але прадпрыемства гэтае было нацыяналізіравана, і кніга ўбачыла святло толькі ў 1923 году — пад маркай Камітэта папулярызацыі мастацкіх выданняў. Друкавалася яна ў Дзяржаўнай друкарні ім. Івана Фёдорова і пры садзейнічанні Петраградскага аддзялення Госіздата. У кнігу ўвайшло 37 малюнкаў Бенуа.
У 1904 году выйшла ў свет «Азбука ў карцінках» (1904), ледзьве ці не адзіная яго буйная праца для дзяцей. Мастак працаваў над ёй каля года, але ствараецца ўражанне, што ўсе ілюстрацыі зроблены «за адзін прысест» і што працэс малявання суправаджаўся гульнямі і размовамі з маленькім сынам Колей, пасля вядомым тэатральным мастаком.
«Азбука» атрымала цэнзурны дазвол 24 кастрычніка 1904 года, вытворчы цыкл па яе выданню заняў прыкладна паўгады. Па некаторых звестках, 34 хромалітаграфіі з золатам і срэбрам былі надрукаваны ў супрацоўніцтве з друкарняй І. Кадушына. На кнігу быў усталяваны высокі рознічны кошт — 3 рублі. Тыраж склаў 2500 экзэмпляраў.
У 1911 году выходзіць выданне знакамітай аповесці А. Пушкіна «Пікавая дама» з ілюстрацыямі Бенуа.
Мастак падрабязна, прадумана, з любоўю аднаўляе гарадскую архітэктуру, касцюмы, побыт пушкінскага часу. У ілюстрацыях прыметны і ўплыў тэатру.
Хоць пасля крытыкі не раз адзначалі недахопы ілюстрацый да «Пікавай дамы», графічны выгляд якіх уяўляўся ім задужа пышным, карцінным і некалькі цяжкавагавым для «аголенага хараства» пушкінскага тэксту", тым не менш выхад кнігі стаў значнай падзеяй рускай мастацкага жыцця пачатку XX стагоддзя, а сучаснікі Бенуа ўбачылі ў ёй жывое ўвасабленне духу артыстызму.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года Бенуа прымаў дзейсны ўдзел у рабоце розных арганізацый, звязаных з аховай помнікаў мастацтва і даўніны.
Глеб Алегавіч Жалезнікаў
Клубная кар’ера
У пачатку 2017 года далучыўся да «Оршы», але не меў трывалага месца ў складзе. У жніўні 2017 года перайшоў у «Асіповічы», дзе адзначыўся 5 галамі, але не выратаваў каманду ад вылету ў Другую лігу. У сакавіку 2018 года падпісаў кантракт з пінскай «Хваляй». Гуляў у стартавым складзе каманды, аднак у ліпені 2018 года пакінуў клуб і неўзабаве вярнуўся ў «Оршу», дзе замацаваўся ў аснове.
Аляксандр Мікалаевіч Бенуа
Біяграфія
У 1919 годзе Бенуа узначаліў карцінную галерэю Эрмітажа, выдаў яе новы каталог. Працягваў работу як кніжны і тэатральны мастак і рэжысёр, у прыватнасці, працаваў над пастаноўкай і афармленнем спектакляў петраградскага Вялікага драматычнага тэатра. Апошняй работай Бенуа у тэатрах савецкай Расіі стала афармленне спектакля «Вяселле Фігаро» у БДТ.
Глеб Алегавіч Жалезнікаў
Клубная кар’ера
Са студзеня 2022 года праходзіў прагляд у магілёўскім «Дняпры» і ў лютым падпісаў кантракт з клубам. Неўзабаве «Дняпро» атрымаў месца ў Вышэйшай лізе. У сезоне 2022 рэгулярна з’яўляўся на полі ў складзе магіляўчан. У студзені 2023 года падоўжыў кантракт з клубам.
Аляксандр Мікалаевіч Бенуа
Біяграфія
У 1922 годзе выйшла найбуйнейшая графічная работа Бенуа за гады рэвалюцыі — альбом «Версаль», дзе акварэлі мастака суправаджаліся яго ж тэкстам. У выданне уключаныя 26 акварэляў мастака; апроч гэтага, уступны артыкул і спіс малюнкаў суправаджаюць застаўкі і канцоўкі — яны надрукаваныя ў тэхніцы цынкаграфіі. Бенуа аформіў таксама тытульны ліст з застаўкай алегарычнага зместу і дэвізам Людовіка XIV «Nec pluribus impar» («Не саступаючы мноству») і ілюстраваную вокладку.
Версаль быў адной любімых тэмаў мастака. У аснове дадзенай працы — шматлікія натурныя назіранні: яшчэ ў кастрычніку 1896 года Бенуа здзейсніў сваю першую паездку ў Парыж, дзе замаляваў віды Версаля, якія паклалі пачатак яго знакамітым версальскім серыям.
У 1925 годзе прыняў удзел у Міжнароднай выстаўцы сучасных дэкаратыўных і прамысловых мастацтваў у Парыжы.
У 1926 году пакінуў СССР. Жыў у Парыжы, дзе працаваў над эскізамі тэатральных дэкарацый і касцюмаў. Удзельнічаў у балетнай антрэпрызе С. Дзягілева «Ballets Russes» як мастак і аўтар-пастаноўшчык спектакляў. У эміграцыі шмат працаваў у Мілане у оперным тэатры Ла Скала.
У гэты перыяд ён стварыў серыю відаў Пецярбурга і яго прыгарадаў пад агульнай назвай «Успаміны». Ілюстраваў кнігі рускіх і французскіх аўтараў — «Пакуты маладога Вертэра» («Les souffrances du jeune Werther») А. Моруа (1926), «Урокі любві ў парку» («La leçon d’amour dans un parc»), 1927, «Грыгоры Арлоў» А. Папова (1946). У 1927 г. шмат працаваў над цыклам акварэляў да рамана А. де Рэнье «Грэшніца» («La pécheresse»). У 1945 году стварыў сюіту са сарака чатырох акварэлей да аповесці А. Пушкіна «Капітанская дачка». На жаль, гэтыя апошнія кнігі гэтак і не выйшлі ў свет. У цэлым кніжных прац парыжскага перыяду у Бенуа не гэтак шмат і яны не такія яркія, як у дарэвалюцыйныя гады.
У апошнія гады жыцця мастак працаваў над мемуарамі «Мае ўспаміны», на старонках якіх аднавіў атмасферу духоўных і творчых шуканняў Сярэбранага веку. Не менш значным было і выданне «Аляксандр Бенуа разважае… Артыкулы і лісты 1917—1960 гг.». Бенуа памёр 9 лютага 1960 года ў Парыжы. Пахаваны на могілках Баціньёль у Парыжы.
Сям’я
Паходзіў з мастацкай дынастыі Бенуа: сын Мікалая Бенуа, брат Лявонція і Альберта Бенуа і дваюрадны брат Юлія Бенуа.
Ажаніўся ў 1894 годзе з дачкой музыканта і капельмайстра Карла Іванавіча Кінда, Ганнай Карлаўнай (1869—1952), з якой быў знаёмы з 1876 года (з моманту шлюбу старэйшага брата Альберта Бенуа са старэйшай сястрой Ганны — Марыяй Кінд).
Аўстрыйская пошта ў Ліхтэнштэйне
Выпускі паштовых марак
Дамовай ад 4 кастрычніка 1911 гады Ліхтэнштэйну было прадстаўлена права выпуску ўласных марак. Аднак Аўстрыя запатрабавала, каб маркі княства па сваім выглядзе адпавядалі маркам Аўстрыі і друкаваліся ў аўстрыйскай друкарні. Аўстрыя атрымлівала таксама права продажу марак Ліхтэнштэйна калекцыянерам.
Першыя маркі аўстрыйскай пошты ў Ліхтэнштэйне паступілі ў зварот 1 лютага 1912 года. На іх быў змешчаны партрэт князя Іагана II і дадзены надпіс «» («Імператарская і каралеўская аўстрыйская пошта ў княстве Ліхтэнштэйн»). Серыя складалася з трох марак, аддрукаваных на мелаванай паперы. У 1915 годзе маркі былі перавыданыя на звычайнай паперы. Маркі абодвух выпускаў вядомыя з зубцамі і без зубцоў. Яны былі выняты са звароту 31 ліпеня 1917 года.
Нароўні з маркамі Ліхтэнштэйна ў звароце па-ранейшаму заставаліся і аўстрыйскія паштовыя маркі. Вядомыя змяшаныя франкіроўкі.
У сувязі з падвышэннем паштовых тарыфаў у чэрвені 1917 — лістападзе 1918 года выйшла новая серыя з шасці марак з малюнкам партрэта князя і герба Ліхтэнштэйна.
У лістападзе 1918 года да 60-годдзя кіравання князя Іагана II у зварот паступіла першая камемаратыўная марка Ліхтэнштэйна, на якой быў намаляваны партрэт князя, а ў верхніх кутах, у адрозненні ад марак стандартнай серыі, паказаныя гады яго кіравання «1858» і «1918».
Вестэрштэдэ
Вестэрштэдэ (Westerstede) — абшчына і горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад і з’яўляецца галоўным населеным пунктам раёна Амерланд. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2019 года). Плошча — 179 км². Афіцыйны код — 03 4 51007.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2010
10-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 23 кастрычніка 2010 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
Негрыл
Гісторыя
Да другой паловы XX ст. Негрыл з’яўляўся невялікай рыбацкай вёскай, ізаляванай аднайменнай ракой, у вусці якой быў заснаваны, а таксама балотамі. Першая дарога ў Негрыл была пабудавана ў 1959 г. Электрычнасць і тэлефон з’явіліся значна пазней.
У 1970-ыя гг. Негрыл стаў папулярным сярод амерыканскіх хіпі. У 1977 г. быў пабудаваны першы вялікі курорт «Negril Beach Village». У 1980-ых гг. пачаўся турыстычны бум. У 2001 г. гарадская гандлёва-прамысловая палата прыняла «зялёны» стандарт абслугоўвання наведвальнікаў.
Славутыя мясціны
Негрыл вядомы сваімі двума доўгімі пясчанымі пляжамі, месцамі для водных відаў спорту, музычнымі клубамі і даволі бесклапотнай атмасферай.
Іншыя славутасці: