(16)_Псіхея
(16) Псіхея  — вельмі буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да багатага металамі спектральнага класа M. Дзякуючы значным памерам і высокаму ўтрыманню металаў у пародзе на яго даводзіцца амаль 1 % масы ўсіх целаў пояса астэроідаў, што дазваляе яму ўваходзіць у дзясятку самых масіўных астэроідаў галоўнага пояса. Ён быў адкрыты 17 сакавіка 1852 года італьянскім астраномам Анібале дэ Гаспарысам у абсерваторыі Кападзімонтэ ў Неапалі і названы ў гонар Псіхеі, увасаблення душы ў старажытнагрэчаскай міфалогіі. Першапачаткова першыя астэроіды атрымлівалі спецыяльныя сімвалы нароўні з планетамі. Але пасля, калі колькасць адкрытых астэроідаў пераваліла за паўтара дзясятка, ад гэтай сістэмы вырашана было адмовіцца. Наўзамен яе ў 1851 годзе нямецкі астраном Іаган Энке прапанаваў выкарыстоўваць перад назвай астэроіда яго парадкавы нумар у круглых дужках. А Псіхея як раз і стала першым астэроідам, які быў адкрыты пасля зацвярджэння гэтай прапановы. Вынікі радыёлакацыйных даследаванняў дазваляюць гаварыць пра даволі высокае ўтрыманне жалеза і нікелю ў пародах астэроіда, прычым без усякіх прымешак вады ці вадазмяшчальных мінералаў , што з’яўляецца даволі вялікай рэдкасцю сярод металічных астэроідаў класа M. Таксама прысутнічае невялікая колькасць піраксенаў. На падставе гэтага можна было б выказаць здагадку, што Псіхея ўяўляе сабой не што іншае, як фрагмент, — а менавіта металічнае ядро, — буйнейшага цела, протаастэроіда, які быў пасля разбураны ў выніку сутыкнення з іншым буйным аб’ектам. Зрэшты, калі б Псіхея з’яўлялася рэшткай нейкага бацькоўскага цела, то можна было б чакаць прысутнасці і іншых фрагментаў гэтага цела на падобных арбітах, як у выпадку з астэроідам Веста. Тым не менш, астранамічныя назіранні паказваюць іх поўную адсутнасць — Псіхея не ўваходзіць ні ў адно астэроіднае сямейства. Паводле адной з гіпотэз, катастрофа адбылася ў самым пачатку гісторыі Сонечнай сістэмы і ўсе сляды сутыкнення, накшталт пылі і дробных фрагментаў, былі рассеянны за мільярды гадоў, якія прайшлі з часу гэтай катастрофы. Падобнае магло адбыцца за кошт далейшых сутыкненняў гэтых фрагментаў з іншымі астэроідамі, а таксама іх трапленні ў зоны арбітальных рэзанансаў, якія маглі сказіць іх арбіты да непазнавальнасці. Вялікія памеры і высокая шчыльнасць робіць Псіхею досыць масіўнай, каб аказваць гравітацыйныя абурэнні на арбіты іншых драбнейшых астэроідаў, у выпадку іх збліжэння з ёю. Падобныя падзеі дазваляюць з даволі высокай ступенню дакладнасці вымераць масу гэтага цела. Першапачаткова маса астэроіда ацэньвалася ў 5 кг, а шчыльнасць — у 6,49 ± 2,94 г/см³, але пасля адзнака масы была зніжана да 2,57 кг. Па апошніх даных маса Псіхеі складае 2,27 кг. Разам з тым вяліся назіранні з мэтай усталявання памераў астэроіда, на заснаванні якіх таксама можна было б судзіць пра шчыльнасць гэтага цела. Так паводле даных інфрачырвонага тэлескопа IRAS максімальны памер Псіхеі першапачаткова ацэньваўся ў 253 км, але аналіз пакрыцці зорак, якія назіраліся ў Мексіцы 22 сакавіка і 16 мая 2002 года, дазволіў ідэнтыфікаваць яго як эліпсоід з памерамі 214×181×145 км і шчыльнасцю адпаведна 3,3 ± 0,7 г/см³. Таксама, на заснаванні крывы бляску астэроіда, усталявана што яго вось вярчэння арыентавана на адну з двух магчымых пунктаў з каардынатамі (β, λ) = (-9°, 35°) і (β, λ) = (-2°, 215°) з дакладнасцю да ± 10°. Гэта сведчыць пра нахіл восі вярчэння астэроіда прыблізна 95° — гэта значыць ён круціцца «лежачы на боку», як і планета Уран.