cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іаган Іаахім Вінкельман
Праца ў Італіі
Жаданне патрапіць у Рым і пазнаёміцца з яго помнікамі заахвоціла яго завесці перамовы з папскім нунцыем Аркінта адносна атрымання месца пры бібліятэцы кардынала Пасіянеі, але абавязковай умовай для гэтага яму быў пастаўлены пераход з лютэранства ў каталіцтва. Вінкельман адразу ж пагадзіўся. Аднак прайшоў яшчэ цэлы год, перш чым ён змог ажыццявіць мару свайго жыцця. Аўдыенцыя ў караля Саксоніі дапамагла Вінкельману атрымаць невялікую пенсію, якая дазволіла яму пакінуць Дрэздэн. 18 лістапада 1755 года Вінкельман прыехаў у Рым, дзе зблізіўся з жывапісцам Рафаэлем Менгсам, прасякнутым тымі ж, што і ён, эстэтычнымі перакананнямі і імкненнямі, і цалкам аддаўся вывучэнню антыкаў.
Узбагаціўшы свае пазнанні і пашырыўшы погляды паездкай у Неапаль і наведваннем Геркуланума і Пампеяў, якія незадоўга да таго выступілі з-пад попелу Везувія, ён склаў каталог калекцыі гем барона Стоша ў Фларэнцыі і пасля другога падарожжа ў Неапаль прыступіў да выдання «Гісторыі антычнага мастацтва» — галоўнай сваёй працы, якая пабачыла свет у 1764 г., неўзабаве (у 1767 г.) была дапоўнена «Нататкамі пра гісторыю мастацтва» і пасля перакладзена на французскую і іншыя мовы.
Ідэі
Паводле біёграфа Вінкельмана Юсці, у вобласці мастацтва яго папярэднікам быў французскі знаўца прадмета граф Келюс.
Заслуга Вінкельмана складаецца пераважна ў тым, што ён першым праклаў шлях да разумення культурнага значэння і хараства класічнага мастацтва, ажывіў цікавасць да яго ў адукаваным грамадстве і з'явіўся заснавальнікам не толькі яго гісторыі, але і мастацкай крытыкі, для якой прапанавана ім стройная, хоць і састарэлая для нашых дзён сістэма.
Паводле Вінкельмана, галоўнай задачай мастацтва павінна быць «прыгожае», якому падпарадкоўваюцца і індывідуальная праўда, і дзеянне, і эфект; сутнасць жа прыгожага складаецца ў адлюстраванні тыпу, створанага нашай фантазіяй і прыродай; у яе аснове ляжаць дасканаласць прапорцый, высакародная прастата, спакойны веліч і плаўная гарманічнасць контураў. Існуе, вучыў Вінкельман, толькі адна прыгажосць, якая мае пазачасавае значэнне, бо яна закладзена ў самой прыродзе і рэалізуецца ёю там, дзе шчасліва супадаюць ласка нябёсаў, дабратворнае ўздзеянне палітычнай свабоды і нацыянальнага характару, напрыклад, у грэкаў часоў Фідыя і Праксіцеля. Уся гісторыя мастацтва іншых народаў была для яго толькі фонам, які служыў толькі таму, каб гэта ісціна ярчэй ззяла.
Бібліяграфія
Са шматлікіх сачыненняў, пасродкам якіх распаўсюджваў ён свае высновы і ідэі, асабліва цікаўныя, акрамя вышэйзгаданых, наступныя: «Gedanken über die Nachahmung der griechischen Werke in Malerei und Bildhauerkunst» (1753), «Sendschreiben über die Gedanken von der Nachahmung» і «Дадаткі» (1756), якія належаць да гэтай працы, «Anmerkungen über die Baukunst der Alten» (1761), «Abhandlungen von der Empfindung der Schönen» (1763), «Versuch einer Allegorie» (1766) і вяликае выданне «Monumenti antichi inediti» (1767, 1768 і 1821), якое знаходзіцца ў сувязі з «Гісторыяй мастацтва».
Поўны збор сачыненняў Вінкельмана выдадзены Фернавым, Генрыхам Мэерам, Шульцэ і Зібелісам (у 1808—1825 гг., 11 томаў; другі раз у Аўгсбургу ў 1838 і наст. гг.).
Праскурна
Праску́рна — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 50 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 6 км на паўночны ўсход ад вёскі Вялікае Сітна, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня 0,65 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,58 км. Плошча вадазбору 1 км².
Схілы катлавіны вышынёй 4—8 м, спадзістыя, параслі лесам. Возера бяссцёкавае.
Капліца (Дубае)
Капліца ў Дубаі — рымска-каталіцкі капліца ў в. Дубае Пінскага раёна. Адна з нямногіх захаваных сядзібных пабудоў Дубайскага сядзібна-паркавага комплексу. Размешчана на паўднёвы ўсход ад былога палаца.
Гісторыя
Пабудавана езуітамі ў XVIII ст. у стылі барока, пазней прыстасавана пад касцёл Святога Крыжа.
Архітэктура
Васьміграннасць архітэктурнага аб'ёму, вуглавая крапоўка пілястрамі, складанасць абломаў, шлемападобнае фігурнае завяршэнне з гранёным ліхтаром надаюць капліцы барочную пластычнасць. Інтэр’ер упрыгожаны фрэскавай размалёўкай. У скляпах капліцы знаходзіліся саркафагі продкаў гаспадароў маёнтка.
Юркава
Назву Ю́ркава маюць:
Юркавічы
Назву Ю́ркавічы маюць:
Дубайскі парк
Дубайскі парк — помнік садова-паркавага мастацтва, размешчаны на паўднёва-заходняй ускраіне в. Дубае Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. Рэдкі помнік садова-паркавага мастацтва т. зв. «французскага» рэгулярнага тыпу планіроўкі 18 ст.
Заснаваны як сядзібны парк у сярэдзіне 18 ст. У першай палове 19 ст. расшыраны ў паўночным напрамку і набыў пейзажную кампазіцыю. Ад комплексу сядзібных пабудоў захавалася васьмігранная капліца.
Апісанне
Парк спланаваны па квадратным участку плошчай каля 11 га, абмежаваным каналамі і сажалкамі. Асноўны зялёны масіў, які знаходзіцца за былым палацам, разам з ліпавымі шпалерамі быў фонам для манументальных пабудоў параднага партэра. Абапал яго былі зафлігельныя прамавугольныя баскеты з пладовым садам. Пачатковая планіроўка парку мела геаметрычна-восевы характар. Прынцыпу рэгулярнасці падпарадкоўвалася размяшчэнне палаца, жылых флігеляў, капліцы, фантанаў, кветнікаў, баскетаў. У паркавы ландшафт былі ўключаны аранжарэі, цяпліцы, масткі і інш. Цэнтральны ўезд у сядзібу вырашаны 2 руставанымі пілонамі, якія падкрэслівалі падоўжаную вось ансамбля. Два бакавыя пад'езды праходзяць па яловых алеях. Планіровачна-прасторавая кампазіцыя заснавана на чаргаванні адкрытай прасторы палян і вадаёмаў з цяністымі прысадамі. Прагулачныя маршруты праходзілі па алеях, уздоўж каналаў і дамб. У парку растуць мясцовыя пароды дрэў: елка, ліпа, таполя, бяроза, хвоя, ясень, а таксама піхта, лістоўніца, тсуга канадская, каштан, валоскі арэх. Прынпыпу рэгулярнасці падпарадкавана і арганізацыя воднай сістэмы парку: па восі палаца знаходзяцца круглая (дыяметр каля 30 м) сажалка з фантанамі (не зберагліся) і шэраг прамавугольных вадаёмаў па вуглах. На паўднёва-заходняй ускраіне сядзібы былі рыбныя садкі, якія з дапамогай дамб стваралі перапад вады і жывілі паркавыя сажалкі і фантаны.
Ашнак
Ашна́к (Աշնակ) — сяло ў марзе Арагацотн, на захадзе Арменіі. Размешчана за 5 км ад сяла Даўташэн і за 7 км ад сяла Катнахпюр.
У сяле размешчана царква (V стагоддзе) і руіны званіцы (X стагоддзе).
Царква Святога Міхаіла (Брунары)
Царква Архангела Міхаіла — колішні грэка-каталіцкі храм у в. Гарліцкага павета Малапольскім ваяводства. Належыць да ўзораў класічнага лемкаўскага дойлідства.
У 2013 годзе храм уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА разам з іншымі драўлянымі цэрквамі ў Польшчы і Украіне.
Гістарычны агляд
Першая бажніца ў Брунарах з’явілася пасля 1616 года, калі ў вёсцы была заснавана ўніяцкая парафія. Новую царкву пабудавалі ў 1653 годзе, а цяперашнюю — у XVIII стагоддзі. У 1831 годзе яе перабудавалі і пашырылі. Былы прэзбітэрый аб’ядналі з нефам.
Пасля аперацыі «Вісла» ў 1947 годзе, калі лемкі былі пераселены на заходнія тэрыторыі Польшчы, храм стаў выкарыстоўвацца як касцёл.
Архітэктура
Драўляная царква адносіцца да лемкаўскага дойлідства XVII стагоддзя. Архітэктурная структура храма падзелена на тры квадраты: алтар, неф і бабінец. Усе вонкавыя элементы царквы пакрыты гонтам. Над бабінцам узвышаецца вежа. Кожная баня ўвянчана дэкаратыўнымі крыжамі.
Дзяснянскі раён (Кіеў)
Дзяснянскі раён (Десня́нський райо́н) — раён горада Кіева, размешчаны на левым беразе Дняпра, раскінуўся ў паўночна-ўсходняй частцы горада. Як адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіева утворана 30 снежня 1987 пад назвай Ватуцінскі ў гонар савецкага вайсковага дзеяча Мікалая Ватуціна. Ватуцінскі раён у кастрычніку 2001 года быў перайменаваны ў Дзяснянскі.
Гісторыя
Упершыню гэтая мясцовасць, дзе размешчаны Дзяснянскі раён згадваюцца пад назвай Гарадзец. 1026 Яраслаў Мудры заключыў тут мірны дагавор са сваім брат Мсціславам, у 1097 году Уладзімір Манамах выклікаў у Гарадзец братоў Давіда і Алега Святаславіча для прымірэння. Упамінанне аб гэтай мясцовасці ёсць у Іпацьеўскім летапісе за 1110 аб пажары, які адбыўся ў Гарадцы. Як сведчыць летапіс, на Андрэеў дзень года 1135 Гарадзец быў спалены полаўцамі, а пад 1151 годам ёсць згадка пра «сяло Міласлаўскае».
Юрый Далгарукі, ваюючы за кіеўскі прастол, двойчы наступаў на горад з Гарадца. Мясцовасць яму спадабалася, і таму, сяўбу ў Кіеве на пасад, ён зрабіў тут сваю рэзідэнцыю і назваў яе Раем. Падчас нападу Хана Батыя на Кіеў ў 1240 годзе, гэтая мясцовасць згадваецца як Гарадок Пясочны.
У XIV стагоддзі Гарадзец быў сямейным гняздом князёў Міласлаўскіх, таму ў летапісах мясцовасць згадваецца як Мілаславічы, Міласлаўцы, Міраслаўскае, Міраславічы. Гарадская знаць выязджала сюды на паляванне, таму што тут былі багатыя лясы. Апошні кіеўскі князь Сямён Алелькавіч правілаў у Кіеве ў 1455-71 гадах. На месцы старажытнага Гарадца, у Міласлававічах, ён пабудаваў загарадны драўляны замак.
У часы Гетманшчыны - у складзе гогалеўскай сотні Кіеўскага палка.
З 1764 году - зямлі сотні адышлі да Кіеўскага павета Кіеўскай губерні, з 1782 года - у складзе Кіеўскага павета Кіеўскага намесніцтва, з 1796 году - Маларасійскай губерні.
У 1935 годзе на базе зямель пасёлкаў Асакаркі, Пазнякі, Быкоўня, Аварыйнага, хутароў Чырвонага і імя Тараса Шаўчэнкі, былых слабод Мікольскай, Кухмісцерскай, Васкрасенскай і Предместная было створана Дарніцкай раён, з тэрыторыі якога 23 мая 1969 быў выдзелены Дняпроўскі раён.
30 снежня 1987 у адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР са складу Дняпроўскага раёна горада быў выдзелены Ватуцінскі раён, названы ў гонар генерала Мікалая Ватуціна. У склад новага раёна адышлі Лясны, пасёлка Быкоўня і Кулікова, Дарніцкая прамзона, новы жылы масіў Выгураўшчына-Траешчына, планавая магутнасць якога складала 300 000 жыхароў. Акрамя таго ў склад раёна былі ўключаныя сяло Траешчына.
Падчас адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы ў горадзе 2001 тэрыторыя раёна засталася без зменаў, аднак, ён быў перайменаваны ў Дзяснянскі.
Прамысловасць
Усяго ў раёне ў сферах эканамічнай дзейнасці занята каля 34 000 чалавек. У склад прамысловага комплексу раёна ўваходзіць 27 прадпрыемстваў з колькасцю працуючых 7400 чалавек. У агульным аб'ёме вытворчасці найбольшая ўдзельная вага займае прадукцыя паліграфічнай галіны - 83,4%, металургіі і апрацоўкі - 5,7%, харчовай прамысловасці - 3,2%, лёгкай прамысловасці - 1,1%, хімічнай прамысловасці - 1,4%.
Жыллёва-камунальная гаспадарка
На тэрыторыі Дзяснянскага раёна размешчана 729 жылых дамоў, а таксама каля 1500 дамоў прыватнай забудовы. Балансаўтрымальніка дамоў з'яўляецца КП «Жытларамбудсэрвіс», змест і абслугоўванне жылога фонду ажыццяўляе Камунальнае прадпрыемства «Дырэкцыя па кіраванні і абслугоўванні жылога фонду» Дзяснянскага раёна. Кіева, у склад якога ўваходзяць 16 жыллёва-эксплуатацыйных кантор (ЖЭК), якія абслугоўваюць тэрыторыю ў 5,4 мільёнаў км.; ЖЭК па абслугоўванні прыватнага сектара. Налічвае 1770 работнікаў. У раёне функцыянуе 2790 ліфтаў.
Дарожная гаспадарка
Дарожная гаспадарка ў раёне забяспечвае Камунальнае прадпрыемства «Дарожна-эксплуатацыйнае ўпраўленне па рамонце і ўтрыманню аўтамабільных дарог і збудаванняў на іх» (КП «ДЭУ»), якое выконвае работу па добраўпарадкаванні раёна, утрымліваючы яго ў належным тэхнічным і санітарным стане. На змесце КП «ДЭУ» Дзяснянскага раёна знаходзяцца 2332500 м² дарог і тратуараў, 17 падземных пешаходных пераходаў, 2 грамадскія прыбіральні, 957 штук назіральных калодзежаў, 1452 штук вадасцёкаў, 4,1 тысячы п.м колаадбойных стужак, 5500 п.м накіроўвалай агароджы, 2,0 тысяч п.м іншых агародж, 61 адзінка спецыяльнай тэхнікі.
Добраўпарадкаванне
Надаецца ўвага пытаннях добраўпарадкавання раёна і аздараўленні існуючых зялёных насаджэнняў. На абслугоўванні ў камунальным прадпрыемстве раёна па змесце зялёных насаджэнняў (КП СЗН) з'яўляецца 11 паркаў, 33 сквера, 8 бульвараў, газонаў - 497,5 га, кветнікаў - 4,45 га, дрэў - 28100 штук, кустоў - 45, 4 тысяч штук, лавак - 459, 201 урна.
Транспарт і сувязь
Даўжыня аўтадарог раёна складае 103.300 км. Штодня перавозіцца усімі відамі транспарту каля 200 000 чалавек. Раён абслугоўваюць 106 маршрутаў гарадскога транспарту, у тым чылі 33 камунальныя, з якіх аўтобусных - 24 тралейбусных - 6, трамвайных - 4 ; 74 таксаматорных і Святошынска-Броварская лінія метрапалітэна (станцыі метро «Чарнігаўская» і «Лясная»). На тэрыторыі раёна размешчана аўтобусная станцыя № 4 «Дарніца», якая абслугоўвае Чарнігаўскі кірунак. Маскоўскі мост злучае масіў Траешчына з Пятроўкай. На тэрыторыі раёна працуюць 34 аўтаперавозчыкі, штодня выходзіць на лінію 795 транспартных адзінак рухомага складу, з іх 656 таксаматораў і 139 адзінак транспарту камунальных прадпрыемстваў. У раёне зарэгістравана больш за 50 000 адзінак прыватнага транспарту і каля 10 000 аўтамабіляў выкарыстоўваецца па даверанасці.
У кастрычніку 2006 года пачалі праводзіць новую галінку метрапалітэна - левабярэжную лінію. Левабярэжная галіна даўжынёй 12,2 кіламетраў мусіць злучыць тэрыторыі двух раёнаў - Дзяснянскага і Дняпроўскага. Тут плануецца пабудаваць восем станцый, сем наземных і адну падземную, але неглыбокага залягання. Траса левабярэжная лініі будзе праходзіць па восі вул. Анарэ дэ Бальзака ад вул. Міласлаўскай да праспекта Генерала Ватуціна, уздоўж чыгункі да Браварскага праспекта з падключэннем да Святошынска-Броварскай лініі каля станцыі «Левабярэжная». У перспектыве Левабярэжная лінія будзе працягнутая да жылога масіва Пазнякі і можа ў будучыні стаць часткай кіеўскай кальцавой лініі метрапалітэна.
Гандаль
У Дзяснянскім раёне засяроджана найбольшая колькасць рынкаў, значная колькасць гандлёвых прадпрыемстваў і аб'ектаў, прадпрыемстваў бытавога абслугоўвання насельніцтва. Усяго ў раёне функцыянуе 612 гандлёвых аб'ектаў, у тым ліку стацыянарных - 197, 301 аб'ект грамадскага харчавання і рэстаранных гаспадарак, 27 рынкаў, 351 прадпрыемстваў бытавога абслугоўвання насельніцтва.
На тэрыторыі раёна дзейнічаюць: Траешчанскі рынак, аптовы плодаагародніны рынак «Фермер» ЗАТ «Полюс», рэчавы рынак ТАА "Рынак-1», гандлёвы комплекс «Прывоз» прадпрыемства «Рамонтнік», які мае 230 гандлёвых месцаў, рынак «Лясной», рынак «Юнасць».
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва раёна:
Барыс Уладзіміравіч Аненкаў
Бары́с Уладзі́міравіч А́ненкаў (Борис Владимирович Анненков; 9 лютага 1889 года — 25 жніўня 1927 года, горад Сяміпалацінск, Казахская ССР) — генерал-маёр, удзельнік Першай сусветнай і Грамадзянскай вайны, атаман Сібірскага казацкага войска, камандуючы Асобнай Семірэчанскай арміі.
Дэрусіфікацыя
Дэрусіфіка́цыя — дзяржаўная палітыка ў асобных краінах, накіраваная на аднаўленне аўтахтоннымі народамі (пераважна тытульнай нацыяй) адзнакаў нацыянальнай ідэнтычнасці: мовы, культуры, гістарычнай памяці — якія заняпалі ў выніку русіфікацыі.
Найчасцей ужываецца для апісання палітыкі, што праводзілася былымі рэспублікамі СССР пасля яго развалу. У Беларусі дэрусіфікацыя мела месца ў 1991—1995 гадах, ва Украіне з 1991 года. Аднак дэрусіфікацыя адбывалася таксама і пасля распаду Расійскай імперыі ў 1917; у этнічна нерасійскіх рэгіёнах Савецкага Саюза ў 1920-я; у Румыніі ў 1960-я.
Адмова ад кірыліцы
Пасля распаду СССР скараціўся арэал выкарыстання кірыліцы, што таксама можа разглядацца як адна з прыкмет дэрусіфікацыі. Ад выкарыстання кірыліцы для дзяржаўнай мовы адмовіліся ў Азербайджане, Малдове, Туркменістане і часткова ва Узбекістане. У Казахстане запланаваны поўны пераход казахскай мовы з кірыліцы на лацінку да 2025 года. У Расіі ў адказ на спробы адмовы ад кірыліцы заканадаўча была замацавана норма абавязковага выкарыстання кірыліцы для моў нацыянальных аўтаномій.
Песня Камінтэрна
Песня Камінтэрна (das Kominternlied, das Lied der Komintern) — гімн Камуністычнага інтэрнацыянала, напісаны Гансам Эйслерам у 1929. Арыгінальны тэкст Франца Янке і Максіма Валентына.
Першапачаткова песня задумвалася як звычайная агітацыйная і была прысвечана 10-годдзю заснавання Камінтэрна. Упершыню выкананая ў сакавіку 1929 ў адной з канцэртных зал Берліна, але папулярнасць яна атрымала падчас прыезда Эйлера ў Маскву ў лістападзе 1930. Пасля публікацыі ў савецкім часопісе "За пролетарскую музыку" стала сусветна вядомай і была перакладзена на рускую (са значнымі адрозненнямі ў словах), англійскую і іспанскую мовы, але найбольш знакамітай засталася арыгінальная нямецкая ў выканні Эрнста Буша.
Пасля роспуску Камінтэрна ў 1943 і рэпрэсій у СССР супраць яго былых функцыянераў на падставе "Песні Камінтэрна" была створана "Песня працоўных" (das Lied der Werktätigen) з часткова запазычанымі словамі і больш энергічнай мелодыяй.
Тэкст
Verlasst die Maschinen! heraus, ihr Proleten! Marschieren, marschieren! Zum Sturm angetreten! Die Fahnen entrollt! Die Gewehre gefällt! Zum Sturmschritt! Marsch, marsch! Wir erobern die Welt! Wir erobern die Welt! Wir erobern die Welt!
Wir haben die Besten zu Grabe getragen, Zerfetzt und zerschossen und blutig geschlagen. Von Mördern umstellt und ins Zuchthaus gesteckt, /: Uns hat nicht das Wüten der Weßen geschreckt! :/
Die neuen Kämpfer, heran, ihr Genossen! Die Fäuste geballt und die Reihen geschlossen. Marschieren, marschieren! Zum neuen Gefecht! /: Wir stehen als Sturmtrupp für kommendes Recht! :/
Дэісус
Дэісус — назва невысокага двух- ці трохяруснага іканастаса з абразамі дэісуснага чыну, які мае ў цэнтры выяву Хрыста, а справа і злева ад яго адпаведна — Маці Боскай і Іаана Хрысціцеля, прадстаўленых у традыцыйным жэсце малітоўнага заступніцтва (трохфігурны дэісус). Можа ўключаць у сябе аналагічныя выявы апосталаў, святых айцоў, мучанікаў і іншых (шматфігурны дэісус). Асноўны дагматычныя сэнс дэісуснай кампазіцыі — пасрэдніцкая малітва заступніцтва за род чалавечы перад тварам грознага Нябеснага Цара і Суддзі. На фарміраванне дадзенага напрамку ў іканаграфіі вырабіла ўплыў літургія.
Адным з ранніх захаваных прыкладаў дэісусу з’яўляецца фрэска ў рымскай царкве Санта-Марыя-Антыква ў Рыме, якая датуецца VII стагоддзем, на ёй Ісус Хрыстос намаляваны ў поўны рост, а Іаан Хрысціцель мае не малітоўны, а паказваючы жэст.
Спіс зорак сузор’я Паўднёвага Крыжа
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Паўднёвага Крыжа да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Селядзец пад шубай
Селядзец пад шубай — слаістая салата, які складаецца з нарэзанага кубікамі салёнага селядца, зверху пакрытага пластамі цёртай варанай гародніны (бульба, морква, буракі), нарэзанай цыбуляй і маянэзам. Некаторыя варыянты гэтай стравы ўключаюць у сябе пласт свежага цёртага яблыка. Цёрты вараны бурак пакрываюць маянэзам як верхнім пластом, што дае салаце насычаны фіялетавы колер. Салату упрыгожваюць цёртымі варанымі яйкамі. Салата вельмі папулярная ў краінах былога СССР. Гэта адна з традыцыйных страў на навагоднія і калядныя святы.
Аяніст
Аяні́ст (Հայանիստ) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана за 9 км на паўночны захад ад горада Масіса, за 3 км на паўднёвы захад ад сяла Хачпар, за 2 км на поўнач ад сяла Дарбнік, за 4 км на паўночны ўсход ад сяла Аўташат, за 4 км на паўднёвы ўсход ад сяла Васкеат (марз Армавір) і за 4 км на поўдзень ад сяла Арэвашат (марз Армавір).
Анатоль Мікалаевіч Пепяляеў
Анато́ль Мікала́евіч Пепяля́еў (Анатолий Николаевич Пепеляев; 15 ліпеня года, Томск, Расійская імперыя — 14 студзеня 1938 года, Новасібірск, СССР) — рускі военачальнік. Удзельнік Першай сусветнай вайны і Грамадзянскай вайны на Усходнім фронце. Белагвардзеец. Вызначыўся ўзяццем Пярмі 25.12.1918 года і паходам на Якуцк у 1922—1923. Сібірскі абласнік. Родны брат калчакаўскага прэм’ер-міністра Расійскага ўрада Віктара Мікалаевіча Пепяляева.
Philadelphus 'Elbrus'
Philadelphus 'Эльбрус' — сорт роду.
Выкарыстоўваецца, як дэкаратыўны лістападны куст з пышнымі кветкамі.
Батанічнае апісанне
Вышыня куста каля 1,1 м. Лісце цёмна-зялёнае, моцна вышчэрбленае.
Кветкі белыя, махрыстыя, дыяметрам да 4,5 см, амаль без водару. Суквецці — складаныя гронкі да 6,5 см даўжынёй, шчыльныя, надзвычай шматкветкавыя (да 15-21). Цвіценне выключна багатае.
Працягласць цвіцення каля 25 дзён. Квітнеючы куст нагадвае беласнежную вяршыню гары.
Капаловішча
Капаловішча — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 52 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 3,3 км на захад ад вёскі Белае, за 0,5 км на паўночны захад ад возера Вялікае Астравіта, у басейне ракі Палата.
Багаран
Багара́н (Բագարան) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана на левым беразе р. Ахуран, па якой праходзіць граніца з Турцыяй. Размешчана за 35 км на захад ад горада Армавір і за 4 км на поўнач ад сяла Ервандашат.
Капаловішча
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Схілы катлавіны на поўначы не выражаны, на поўдні стромкія, вышынёй 10 м. Размешчана сярод лесу.
Капрэзэ
Капрэзэ (caprese) — лёгкая закуска, адна з разнавіднасцяў антыпасты, якая ўключае ў сябе памідоры, мацарэла, аліўкавы алей і базілік. Назву закуска атрымала ад вострава Капры (Італія). Дзякуючы чырвона-бела-зялёным колерам, якія паўтараюць колеры італьянскага сцяга, капрэзэ стала адной з нацыянальных страў Італіі. Капрэзэ лёгкая ў гатаванні: па крузе ўкладваюцца нарэзаныя лустачкамі памідоры, мацарэла і лісцінкі базіліка, зверху прыпраўляецца соллю і чорным перцам, паліваюць аліўкавым алеем і бальзамічным воцатам. У традыцыйным рэцэпце павінна выкарыстоўвацца мацарэла з малака чорных буйваліц, лепшы гатунак таматаў для капрэзэ - «Бычынае сэрца», а аліўкавы алей павінны быць халоднага адціску. Да капрэзэ звычайна падаюць свежы хлеб.
Чэрванаградскі раён
Чэрванаградскі раён (Червоноградський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Чэрванаград.
Утвораны 19 ліпеня 2020 года ў рамках заканчэння рэформы дэцэнтралізацыі.
2011 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
2011 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Анджэліка Ван Бюрэн
Анджэліка Сінглтан Ван Бюрэн, народжаная Сара Анджэліка Сінглтан ( — ) — пляменніца 8-га Прэзідэнта ЗША Марціна Ван Бюрэна. Была замужам за сынам прэзідэнта, Абрахамам Ван Бюрэнам. Уступіла ў пасаду Першай лэдзі з-за таго, што жонка прэзідэнта да гэтага часу памерла. Марцін Ван Бюрэн пасля смерці жонкі да канца жыцця заставаўся не жанаты.
Навасёлкі (возера)
Навасёлкі — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 54 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 1,8 км на паўночны захад ад вёскі Белае, у басейне ракі Свіна.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,18 км, найбольшая шырыня 0,08 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Схілы катлавіны не выражаны. Возера размешчана сярод забалочанага лесу. На паўднёвым усходзе выцякае ручай у возера Свіно.
Мізэрыя
Мізэрыя (mizeria) — традыцыйная польская салата з агуркоў у смятане. Яе падаюць, звычайна, як халодны гарнір да мяса і рыбы. Гатуецца салата з нарэзаных пласцінкамі свежых агуркоў са смятанай, соллю, перцам і кропам. Часам дадаюць воцат, цукар, мушкатовы арэх або іншыя прыправы. Як і з іншымі нацыянальнымі стравамі, ёсць шмат варыяцый рэцэпту. У нашы дні гэтую салату таксама вельмі часта падаюць да барбекю, бо яе лёгка гатаваць у вялікіх колькасцях.
Падсіцішкі
Падсіцішкі — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 48 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 5 км на паўночны ўсход ад вёскі Вялікае Сітна, у басейне ракі Палата.
Плошча 2010
Плошча 2010 — масавая акцыя пратэсту ў Беларусі супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбраў, якая адбылася 19 снежня 2010 года і была жорстка разагнаная.
Падсіцішкі
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Плошча 2010
У акцыі пратэсту на Кастрычніцкай плошчы і плошчы Незалежнасці ў Мінску ўзялі ўдзел ад 10 да 60 тысяч чалавек. Было аб'яўлена пра стварэнне народнага руху за свабодныя выбары без Лукашэнкі. Некаторыя ўдзельнікі спрабавалі прарвацца ў Дом урада. Адбыліся сутычкі са спецназаўцамі. У выніку дзясяткі людзей былі затрыманыя і збітыя, у тым ліку і кандыдаты на прэзідэнта Уладзімір Някляеў, Андрэй Саннікаў, Рыгор Кастусёў, Мікалай Статкевіч, Віталь Рымашэўскі.
Падсіцішкі
Схілы катлавіны невыразныя. Размешчана сярод балота, якое парасло хмызняком і лесам. На поўначы выцякае ручай у возера Барсукі.
Плошча 2010
Хада падзей
Яшчэ напярэдадні выбараў Уладзімір Някляеў, Віталь Рымашэўскі, Андрэй Саннікаў і Мікалай Статкевіч заклікалі сваіх прыхільнікаў да сходу на Кастрычніцкай плошчы Мінска 19 снежня. Да яе былі сцягнуты ўзмоцненыя сілы міліцыі. У Мінску былі недаступныя шэраг апазіцыйных сайтаў, а таксама LiveJournal, Twitter і некаторыя іншыя сайты. Таксама недаступныя сайты па абароненым пратаколе HTTPS. Акрамя таго, падчас нападу працяглы час былі недаступныя апазіцыйныя сайты «Беларускі партызан» і «Хартыя’97».
Яшчэ да пачатку збору, а палове на восьмую, невядомымі ў чорным быў здзейснены напад на калону Уладзіміра Някляева, якая накіроўвалася на плошчу. Падчас збіцця Уладзімір Някляеў страціў прытомнасць, яго забрала «хуткая дапамога». Кандыдата ў прэзідэнты збіваў камандзір «Алмаза» Мікалай Карпянкоў.
Іншыя вылучэнцы ад апазіцыі а 20-й гадзіне далучыліся да сваіх прыхільнікаў на плошчы. Праз гадзіну 5 вылучэнцаў узялі ўдзел у шэсці да плошчы Незалежнасці, дзе размяшчаецца Дом Урада, дзе засядаюць Нацыянальны сход Беларусі і Цэнтральная выбарчая камісія, дзе ў той час ішоў падлік галасоў. Там быў зладжаны мітынг і спроба дамагчыся перамоў з урадам.
Падчас акцыі пратэсту група нявызначаных асоб спрабавала ўзяць штурмам Дом урада, разбіўшы пры гэтым шкло і выламаўшы дзверы. Высоўвалася таксама версія, што шкло і дзверы ў Доме Урада былі разбіты правакатарамі. У адказ на гэта міліцыя без разбору пачала збіваць мірных удзельнікаў шэсця, што прывяло да нанясення некалькім дэманстрантам чэрапна-мазгавых траўмаў і пакідання плошчы большасцю ўдзельнікаў шэсця. Каля 5 тысяч з іх засталіся разам з Саннікавым і Рымашэўскім. Апоўначы пасля спробаў арганізатараў мітынгу выклікаць на перамовы кіраўніцтва сілавых структур сотні міліцыянераў разагналі і іх. Былі затрыманы Кастусёў, Міхалевіч, Рымашэўскі, Саннікаў, Статкевіч і Вус, кіраўнікі іх штабоў і давераныя асобы, некалькі сотняў прыхільнікаў, таксама шэраг журналістаў і замежных грамадзян. Акрамя таго пры разгоне мітынгу ад дзеянняў міліцэйскіх спецпадраздзяленняў пацярпелі дзясяткі пераапранутых міліцыянераў, якія знаходзіліся ў натоўпе. Збіты раней Уладзімір Някляеў вывезены супрацоўнікам КДБ з бальніцы.
Разам з гэтым, адзін з кандыдатаў у Прэзідэнты Віктар Цярэшчанка, які не прымаў ніякага ўдзелу ў акцыі і адразу прызнаў сваё паражэнне ад Лукашэнкі, яшчэ 20.12.2010 апублікаваў на сваім сайце інфармацыю, што «яшчэ за 10 дзён да штурму Дому ўрада кандыдаты ў прэзідэнты прапанавалі разгледзець гэты сцэнарый» і запрасілі яго ўдзельнічаць, але ён адмовіўся. Пры гэтым Цярэшчанка прызнаўся, што з-за сітуацыі, якая склалася пасля прэзідэнцкіх выбараў, ён планаваў эміграваць разам з сям'ёй прасіць палітычнага прытулку ў іншай краіне.
Арганізатары заявілі, што акцыя будзе бестэрміновай і заклікалі ўсіх прыйсці на плошчу Незалежнасці ў панядзелак 20 снежня а 18-й гадзіне. На наступны дзень пасля выбараў — 20 снежня ў 18:00 на Плошчы Незалежнасці сабралася ад 50 да 200 чалавек, якія былі разагнаны АМАПам, частка пратэстуючых была арыштавана.
20 снежня Лукашэнка паведаміў аб арышце 639 асоб і пацвердзіў, што вылучэнцаў у прэзідэнты дапытвалі ў месцах зняволення КДБ. 29 снежня Някляева, Рымашэўскага, Саннікава і Статкевіча абвінавацілі ў арганізацыі недазволенага грамадскага мерапрыемства, што паводле артыкула 293 КК прадугледжвала зняволенне ад 5 да 15 год. 17 лютага ўдзельніка кампаніі Някляева асудзілі да 4 гадоў зняволення. Большасць арыштаваных суды асудзілі да выплаты спагнанняў да 30 «базавых велічынь» (каля 265 еўра) і 15-дзённага зняволення. 31 снежня Міністэрства замежных спраў паведаміла пра спыненне паўнамоцтваў прадстаўніцтва АБСЕ ў Мінску па прычыне нежадання ўраду іх працягваць. 21 студзеня Лукашэнку прывялі да чацвёртай прэзідэнцкай прысягі.
Афіцыйная газета адміністрацыі Лукашэнка «СБ. Беларусь сегодня» на падставе рассакрэчаных дакументаў беларускіх спецслужбаў абвінаваціла ў дачыненні да падзей 19 снежня ў Мінску спецслужбы Польшчы і Германіі.
Ацэнкі
Палітолаг Валерый Карбалевіч лічыць, што факт біцця дзвярэй у Доме ўрада адмоўна паўплываў на падтрымку апазіцыі з боку грамадства.
Публіцыст Севярын Квяткоўскі мяркуе, што 19 снежня 2010 года ўлада зладзіла першую карную аперацыю, скіраваную не столькі на разгон пратэсту, колькі на застрашванне грамадзян. Плошча 2010 сталася апошняй буйной акцыяй «старой апазіцыі». Улада разлічвала, што «зачысціла» грамадскую прастору ад актывістаў. Але ўжо хутка выйшла новая генерацыя — з маўклівымі акцыямі пратэсту.
Аўтсорсінг
Аўтсорсінг (outsourcing) — выкарыстанне знешняй арганізацыі для выканання няпрофільных работ або аднаго ці некалькіх этапаў вытворчага працэсу. Тэрмін таксама прымяняецца пры пераводзе вытворчасці ў іншую краіну. У адрозненне ад паслуг сэрвісу і падтрымкі, якія маюць адзінкавы, эпізадычны, выпадковы характар, які абмежаваны пачаткам і сканчэннем, на аўтсорсінг перадаюцца звычайна функцыі па прафесійнай падтрымцы бесперабойнай працаздольнасці асобных сістэм і інфраструктуры на аснове доўгатэрміновага кантракта. Наяўнасць бізнес-працэсу з’яўляецца адметнай рысай аўтсорсінгу ад розных іншых формаў аказання паслуг і абаненцкага абслугоўвання.
Аўтсорсінгам таксама з’яўляецца практыка перадачы кантролю за дзяржаўнымі паслугамі на некамерцыйныя карпарацыі. Аўтсорсінг уключае ў сябе складанне як знешніх і ўнутраных кантрактаў, а часам і ўключае ў сябе афшорынг або перамяшчэнне бізнес-функцый у іншую краіну.
Галоўнай крыніцай эканоміі выдаткаў з дапамогай аўтсорсінгу з’яўляецца павышэнне эфектыўнасці прадпрыемства ў цэлым і з’яўленне магчымасці вызваліць адпаведныя арганізацыйныя, фінансавыя і чалавечыя рэсурсы, каб развіваць новыя напрамкі, або сканцэнтраваць намаганні на існуючых, якія патрабуюць павышанай увагі. Супрацьлегласцю аўтсорсінгу з’яўляецца інсорсінг, што часам ажыццяўляецца праз вертыкальную інтэграцыю.
Тыпы аўтсорсінгу
ІТ-аўтсорсінг (ITO) — выкарыстанне знешняй спецыялізаванай кампаніі для аказання паслуг па распрацоўцы, тэсціраванню і ўкараненню інфармацыйных сістэм. Можа ажыццяўляцца як цалкам на ўзроўні інфраструктуры прадпрыемства (суправаджэнне абсталявання ці праграмнага забеспячэння) так і асобных напрамкаў працы, звязаных з функцыянаваннем або развіццём пэўных частак сістэмы (праграмаванне, хостынг, тэсціраванне і інш.).
Барсукі (возера)
Барсукі — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 48 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 4,8 км на паўночны ўсход ад вёскі Малое Сітна, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,18 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,42 км.
Знаходзіцца сярод лесу. На поўдні ўпадае ручай з возера Падсіцішкі, на захадзе выцякае ручай у возера Чарнуік.
Баграмян (Арарат)
Баграмя́н (Բաղրամյան) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Розташоаване на трасе Ерэван — Сцепанакерт, за 4 км на паўночны захад ад горада Аштарака, паміж сёламі Азатаван і Далар. Сяло атрымала назву ў гонар Івана Баграмяна.
Грэчаская салата
Грэчаская салата (ж.р.), у арыгінале салата Харыятыкі (χωριάτικη σαλάτα -- сялянская салата) — грэчаская салата з таматаў, агуркоў, феты, шалоту і маслін, запраўленая аліўкавым алеем з соллю, чорным перцам, мацядрушкай. Ключавы кампанент салаты -- фета, традыцыйны грэчаскі сыр з авечага ці казінага малака. Падчас посту замест феты ужываюць соевы сыр тофу. Часта ў салату дадаюць салодкі перац, радзей — каперсы або анчоусы. У англамоўных краінах у рэцэпт заўсёды ўключаюць ліставую салату, звычайна — цыбулю ці салодкі перац; часам дадаюць і іншыя інгрэдыенты. У самой Грэцыі такія варыянты амаль не сустракаюцца. Салату гатуюць з буйна пасечанай, а не здробленай гародніны.
Зборная Аўстраліі па футболе
Зборная Аўстраліі па футболе (Australia national association football team) прадстаўляе Аўстралію на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1922 года. Каманда кантралюецца Футбольнай федэрацыяй Аўстраліі, якая з’яўляецца адным з 47 членаў АФК (Азіяцкая футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Статыстыка прыведзена станам на 9 чэрвеня 2018 года пасля матчу супраць Венгрыі.
Чарнуік
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,32 км. Даўжыня берагавой лініі 1,15 км.
Знаходзіцца сярод балота. Пойма шырынёй 75—100 м. Упадае ручай з возера Барсукі, выцякае ручай у возера Макачы.
Аўсянік шчытападобны
Пашырэнне
Арэал вывучаны недастаткова. Вельмі рэдкі еўрапейскі від, лічынкі якога сустракаюцца ў буйных рэках Заходняй і Сярэдняй Еўропы (Гарона, Рэйн, Сена, Мозель, Влтава, Заходняя Дзвіна), а таксама ў Швецыі. Лічынкі гэтага віду адзначаны таксама ў р. Кура.
Лічынкі жывуць у буйных рэках, сярод даламітавых россыпаў на дне. Дарослыя асобіны трымаюцца паблізу вадаёмаў.
Асаблівасці біялогіі
Характэрна наяўнасць дзвюх крылатых стадый — субімага (жывуць ад некалькіх секунд да некалькіх гадзін) і імага (ад некалькіх гадзін да некалькіх сутак). Крылатыя стадыі не харчуюцца. Пладавітасць — да некалькіх тысяч яец, якія адкладваюцца ў ваду. Развіццё з няпоўным ператварэннем. Лічынкі днём хаваюцца ў расколінах і пад камянямі, актыўныя толькі ўначы, жывуць 1-3 гады і праходзяць 25 лінек, сілкуюцца дэтрытам і дробнымі водарасцямі.
Баграмян (раён Армавіра)
Баграмя́н (Բաղրամյան) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана на захад ад горада Армавір і за 3 км ад сяла Аракс. Сяло атрымала свою назву ў гонар Маршала Савецкага Саюза Аванеса Баграмяна.
Андрэй Сцяпанавіч Бакіч
Андрэ́й Сцяпанавіч Ба́кіч (Андрей Степанович Бакич, Андрија Бакић ; 31 снежня года, Чарнагорыя — 17 чэрвеня 1922 года, горад Новамікалаеўск) — рускі военачальнік, генерал-лейтэнант (1920). Значны дзеяч белага руху ў Сібіры.
Рыба і чыпсы
Рыба
Першае месца сярод рыбы, якая выкарыстоўваецца для дадзенай стравы, традыцыйна займае траска, але падыходзяць і іншыя гатункі рыбы з белым мясам: пікша, мерлан, сайда, камбала. У закусачнай «Fish & Chips» наведвальнікам заўсёды прапануецца рыба на любы густ. Важная ўмова, каб рыба была свежай.
Для прыгатавання цеста выкарыстоўваецца мука, пякарскі парашок і цёмны англійскі эль. Усе кампаненты змешваюцца да кансістэнцыі густога бліновага цеста. Філе рыбы наразаецца кавалачкамі таўшчынёй 2-3 см, пасыпаецца кукурузным крухмалам і акунаецца ў цеста. Затым кавалкі рыбы абсмажваюцца ў кіпячым раслінным алеі пры тэмпературы 190 °, пакуль яны не набудуць залаціста-карычневае адценне. Унутры кавалачкі рыбы павінны заставацца сакавітымі.
Чыпсы
Ачышчаная бульба наразаецца кавалкамі 1,5х8 см. Перад прыгатаваннем нарэзаныя кавалкі бульбы на некаторы час кладуць у халодную ваду, каб выдаліць залішні крухмал. Затым прасушаную бульбу размяркоўваюць у адзін пласт на сіце і апускаюць у гарачы тлушч або алей. Ідэальная тэмпература прыгатавання складае 185 °. Чыпсы гатовыя праз 4-6 хвілін, калі яны набываюць залаціста-жоўтае адценне і маюць падрумяненую, мяккую корачку. Пры хатнім прыгатаванні бульбу заварочваюць у паперу, каб знізіць ўтрыманне тлушчу, а затым яшчэ раз апускаюць у фрыцюр на 2-3 хвіліны.
Гарнір
Гарнір да рыбы з чыпсамі — гарохавае пюрэ, марынаваная цыбуля, марынаваныя агуркі або тушаная ў таматным соўсе фасоля. Дадатак да гэтай стравы — гарбата.
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў (Владимир Иосифович Лохов, 1924—2002) — савецкі разведчык-нелегал, палкоўнік КДБ СССР, начальнік 1-ага аддзела.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 снежня 1924 года ў сяле Знаурского раёна  Грузінскай ССР. Па нацыянальнасці асецін.
У сям’і яго звалі Мурман. (Імя змяніў пасля пачатку працы ў разведцы.)
У 1952—1957 гадах працаваў на пасадзе памочніка оперупаўнаважанага і оперупаўнаважанага 5-га аддзела МДБ-МУС Азербайджанскай ССР — Камітэта дзяржаўнай бяспекі (КДБ) пры.
З 1957 года — супрацоўнік Ўпраўлення «С»  (ПГУ, знешняя разведка) Камітэта дзяржаўнай бяспекі (КДБ) пры Савеце Міністраў СССР — КДБ СССР. Да жніўня 1962 года праходзіў падрыхтоўку для працы ў асаблівых умовах. Асвоіў арабскую мову ў дасканаласці.
У якасці разведчыка-нелегала працаваў у шэрагу краін Азіі, Еўропы, Усходу. Пры выкананні адказных заданняў наведаў дзясяткі дзяржаў названых рэгіёнаў. У перыяд працы не меў ніводнага правалу, знаходзіў выхад з любых складаных сітуацый, працягваючы выконваць заданні цэнтра.
У жніўні 1963 года пачаў нелегальную працу ў адной з азіяцкіх краін, дзе паспяхова легалізаваўся на працяглы час і стварыў неабходныя ўмовы для вядзення разведвальнай працы з нелегальных пазіцый.
У лістападзе 1965 года на сувязь Лохаву быў перададзены каштоўны і надзейны агент, з дапамогай якога з часам атрымалася сфармаваць эфектыўную агентурную сетку. Ўмелыя дзеянні пры легалізацыі дазволілі Уладзіміру Лохаву ў якасці нелегальнага рэзідэнта кіраваць названай каштоўнай агентурай і атрымліваць ад яе важныя Сакрэтныя матэрыялы. Напрыклад, падчас супрацьстаяння «халоднай» вайны Лохаву ўдалося здабыць і пераправіць кіраўніцтву СССР важныя дакументы аб планах НАТА.
Фабіу Куэнтран
Фабіу Алешандры да Сілва Куэнтран або Фабіу Каэнтрау (Fábio Alexandre da Silva Coentrão; нар., Віла-ду-Конды, Партугалія) — партугальскі футбаліст, левы абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2009—2017).
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў
Біяграфія
У 1973 годзе вярнуўся ў СССР, працаваў у якасці трэнера-нелегала. У студзені 1979 года прызначаны начальнікам 1-га аддзела («дзе працавалі самыя-самыя засакрэчаныя нелегалы», «нелегалы цэнтра» ), якім кіраваў да 1991 года. Кіраваў дзейнасцю самых каштоўных разведчыкаў-нелегалаў КДБ СССР, у прыватнасці, працай легендарнай пары мужа і жонкі-разведчыкаў і. У гэтыя гады непасрэдна распрацоўваў і арганізоўваў ажыццяўленне многіх найважнейшых аперацый савецкай разведкі.
Фабіу Куэнтран
«Рыу Аві»
Першым прафесійным клубам Фабіу стаў «Рыу Аві» з роднага горада Віла-ду-Конды, з якім Куэнтран заключыў кантракт перад сезонам 2004/05. Дэбютаваў у вышэйшай лізе Партугаліі 14 кастрычніка 2005 года ў сямнаццацігадовым узросце, усяго ў першым сезоне правёў 3 гульні. Паводле вынікаў чэмпіянату «Рыу Аві» заняў апошняе 16-е месца і вылецеў у другую лігу. У наступным сезоне 2005/06 Куэнтран стаў іграком асноўнага складу, правёў 25 гульняў і забіў 4 галы. У лютым 2007 года правёў тыднёвую стажыроўку ў «Чэлсі», паводле вынікаў якой Жазэ Маўрынью аптымістычна ацаніў дадзеныя футбаліста і паабяцаў у далейшым сачыць за прагрэсам Куэнтрана.
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў
Біяграфія
У ліпені 1991 года выйшаў у адстаўку па ўзросце. У цэнтры перадаваў вопыт маладому пакаленню разведчыкаў.
Фабіу Куэнтран
«Бенфіка»
У тым жа міжсезонні 2007 года заключыў шасцігадовы кантракт з «Бенфікай». Куэнтран дэбютаваў у лісабонскай камандзе ў матчы 3-га кваліфікацыйнага раўнду Лігі чэмпіёнаў супраць «Капенгагена», правёўшы на полі другі тайм. Усяго ў 2007 годзе ў чэмпіянаце Партугаліі правёў 3 гульні і ў студзені 2008 года быў аддадзены ў арэнду ў клуб вышэйшай лігі «Насьянал».
У ліпені 2008 года быў анансаваны пераход на правах арэнды ў нідэрландскі «Феенорд». Нягледзячы на тое, што бакі прыйшлі да папярэдняй згоды, здзелка не была здзейснена, і Куэнтран на правах арэнды перайшоў у клуб другой іспанскай лігі «Рэал Сарагоса». У «Сарагосе» прыняў удзел у адной гульні, выйшаўшы на замену на 82 хвіліне ў матчы супраць «Дэпартыва Алавес» пры ліку 4:2. У выніку ў студзені 2009 года вярнуўся ў Партугалію і на правах арэнды правёў палову сезона ў родным «Рыу Аві».
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў
Памяць
28 студзеня 2020 года дырэктар С. Я. Нарышкін на прэс-канферэнцыі ў  назваў імёны расійскіх разведчыкаў-нелегалаў, якія зрабілі сваёй гераічнай працай важкі ўклад у забеспячэнне бяспекі краіны і абарону яе інтарэсаў. Сярод названых был і Уладзімір Іосіфавіч Лохаў, а на сайце СЗР была размешчана яго афіцыйная біяграфія.
Фабіу Куэнтран
«Рэал Мадрыд»
5 ліпеня 2011 года быў набыты мадрыдскім «Рэалам» за 30 мільёнаў еўра. Першапачаткова трывала гуляў у складзе мадрыдцаў, але пазней, пасля прыходу на пасаду трэнера Карла Анчэлоці, стаў радзей з’яўляцца на полі.
Фатас Бечырай
Фатас Бечырай (, Фатос Бећирај, Fatos Bećiraj; нар., Печ, Косава і Мятохія) — чарнагорскі футбаліст касаварска-албанскага паходжання, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Чарнагорыі (2009—2022).
Фабіу Куэнтран
«Рэал Мадрыд»
Улетку 2015 года «Рэал» меў намер аддаць абаронцу ў арэнду, на Куэнтрана прэтэндавала шмат замежных клубаў. 26 жніўня 2015 года было афіцыйна абвешчана аб пераходзе Фабіу на правах арэнды ў французскі клуб «Манака». Улетку 2016 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Рэал». У сезоне 2016/17 разам з «Рэалам» выйграў Лігу чэмпіёнаў і чэмпіянат Іспаніі, аднак пры гэтым згуляў толькі ў 6 матчах ва ўсіх турнірах.
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў
Памяць
У снежні 2019 года ў азнаменаванне 95-гадовага юбілею нараджэння Уладзіміра Лохава з яго сваякамі сустрэўся Пасол Рэспублікі Паўднёвая Асеція ў Расіі Знаур Гасіеў, быў арганізаваны ўрачысты вячэру. Амбасадар распавёў, што інфармацыя пра героя рассакрэчаная, асяцінскі народ ганарыцца сваім героем, а яго біяграфія будзе выкарыстоўвацца для выхавання дзяцей і падлеткаў.
Фабіу Куэнтран
Апошнія гады
У ліпені 2017 года быў арандаваны лісабонскім «Спортынгам». У жніўні 2018 года, разарваўшы кантракт з «Рэалам», вярнуўся ў «Рыу Аві». Пакінуў каманду па заканчэнні сезона 2018/19. У ліпені 2019 года быў блізкі да пераходу ў ПАОК, аднак у выніку адмовіўся з-за сямейных абставін.
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў клубе «Беса» (Печ) у чэмпіянаце Косава, у 2008 годзе перайшоў у клуб чарнагорскай лігі «Будучнаст» (Падгорыца), з якім выйграў чэмпіянат Чарнагорыі ў сезоне 2007/08.
Уладзімір Іосіфавіч Лохаў
Памяць
У Паўднёвай Асеціі Уладзіміра Лохова лічаць нацыянальным героем.
Фабіу Куэнтран
Апошнія гады
У студзені 2020 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры, аднак у кастрычніку 2020 падпісаў новы аднагадовы кантракт з «Рыу Аві». Па заканчэнні сезона 2021/22 паўторна завяршыў кар’еру.
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
З 2010 па 2014 год выступаў у чэмпіянаце Харватыі ў складзе заграбскага «Дынама». У складзе гэтага клуба Бечырай тройчы выйграваў чэмпіянат і двойчы Кубак Харватыі. Прымаў удзел у групавым этапе Лігі чэмпіёнаў.
Фабіу Куэнтран
Міжнародная кар’ера
Улетку 2007 года ў складзе зборнай Партугаліі да 20 гадоў згуляў у моладзевым чэмпіянаце свету, прыняўшы ўдзел у 3 гульнях.
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
У 2014 годзе гуляў у складзе клуба «Чанчунь Ятай» у Суперлізе Кітая.
У студзені 2015 года Фатас Бечырай падпісаў кантракт з мінскім «Дынама» ў статусе свабоднага агента. Пагадненне было разлічана на 2 гады. Адразу замацаваўся ў якасці нападніка мінчан. Выдатна правёў першую палову сезона, забіўшы ва ўсіх турнірах 16 галоў. Аднак, пачынаючы са жніўня, калі Бечырай вызначыўся голам у браму «Цюрыха» ў Лізе Еўропы, доўгі час не мог забіць за «Дынама» (аднак двойчы вызначыўся за зборную Чарнагорыі). Няўдалая серыя перарвалася ў апошнім туры чэмпіянату 2015, калі Фатас сваім голам дапамог мінчанам перамагчы «Гомель» (2:1).
Фабіу Куэнтран
Міжнародная кар’ера
Пасля таго, як Фабіу дасягнуў пахвалы ў «Бенфіцы», яго сталі выклікаць у асноўную зборную Партугаліі. Разам з ёй ён прыняў удзел у фінальным турніры чэмпіянату свету ў ПАР, дзе правёў усе 4 матчы зборнай Партугаліі.
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
У студзені 2016 года Фатас пачаў рыхтавацца да новага сезона з мінскім «Дынама», але неўзабаве нападніку з-за фінансавых цяжкасцей мінчан было прапанавана шукаць новы клуб. 18 лютага было афіцыйна абвешчана аб пераходзе Бечырая ў маскоўскае «Дынама». Па выніках сезона 2015/16 маскоўскі клуб выбыўу ФНЛ, аднак праз год вярнуўся ў Прэм’ер-лігу.
Фабіу Куэнтран
Клубныя
«Бенфіка»
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
У студзені 2018 года, разарваўшы кантракт з расійскім клубам, далучыўся да бельгійскага «Мехелена», падпісаўшы кантракт на 3,5 гады. Аднак, не здолеў замацавацца ў асноўным складзе, за паўгады згуляў толькі ў чатырох матчах, і ў жніўні 2018 года пакінуў бельгійскі клуб. У верасні 2018 года стаў іграком ізраільскага «Макабі» з Нетаніі.
Фабіу Куэнтран
Клубныя
«Рэал»
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
У ліпені 2020 года ў якасці свабоднага агента перайшоў у кракаўскую «Віслу». З лютага па чэрвень 2021 года на правах арэнды гуляў за ізраільскую «Бней Іегуду», а ў ліпені 2021 года стаў іграком «Астаны».
Фабіу Куэнтран
Клубныя
«Спортынг»
Фатас Бечырай
Клубная кар’ера
У студзені 2022 года вярнуўся ў Чарнагорыю, папоўніўшы склад клуба «Дэчыч». У студзені 2023 года перайшоў у «Морнар», а па заканчэнні сезона 2022/23 завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
З сакавіка 2009 года Фатас Бечырай з’яўляецца іграком нацыянальнай зборнай Чарнагорыі.
Бечырай таксама выказваў жаданне выступаць за зборную Косава, калі яна будзе афіцыйна прызнана і атрымае магчымасць выступаць у турнірах пад эгідай УЕФА і ФІФА. Аднак, нават пасля 2016 года, калі Косава было прынята ў ФІФА і УЕФА, працягнуў гуляць за Чарнагорыю.
Папко
Папко — прозвішча.
Джэйн Пірс
Джэйн Мінс Эплтан Пірс (Jane Means Appleton Pierce,  — ) — жонка прэзідэнта Франкліна Пірса і першая лэдзі ЗША з 1853 па 1857 год.
Біяграфія
Нарадзілася ў Хэмптане, Нью-Гэмпшыр, у сям'і Джэсі Эплтана, святара і віцэ-прэзідэнта каледжа Боўдайн, і Элізабет Мінс-Эплтан. Пасля смерці бацькі пераехала з маці ў Эмхерст, Нью-Гэмпшыр.
Пры якіх абставінах сустрэліся Джэйн Эплтан і Франклін Пірс — невядома. 19 лістапада 1834 года Пірс, ва ўзросце 30 гадоў, ажаніўся з Джэйн, 28 гадоў, у доме маці нявесты ў Эмхерсце. Сціплую цырымонію правёў Сайлас Айкен. Мядовы месяц пара правяла ў пансіёне Сафі, паблізу Вашынгтона.
Харыет Лэйн
Харыет Рэбека Лэйн Джонстан (Harriet Rebecca Lane Johnston;  — ) — пляменніца прэзідэнта Джэймса Б’юкенена і Першая лэдзі ЗША з 1857 па 1861.
Біяграфія
Сям’я Лэйн была родам з акругі Франкліна, Пенсільванія. Харыет была дачкой купца Эліята Тола Лэйна і Джэйн Эн Лэйн. Калі ёй было 11 гадоў, яна засталася сіратой. Апекуном быў прызначаны Джэймс Б’юкенен. Харыет вучылася ў школе-інтэрнаце ў Чарлстан, Заходняя Вірджынія, а потым у школе Джорджтаўнскага жаночага манастыра ў Вашынгтоне.
Лінкальн
Лінкальн (Lincoln)  — распаўсюджанае англійскае ўласнае імя, якое сустракаецца як у якасці прозвішча ці імя, так і ў якасці тапоніма:
Адраджэнне яўрэйскай мовы
Адраджэнне яўрэйскай мовы — ператварэнне яўрэйскай мовы ў Еўропе і Ізраілі на працягу 19—20 стагоддзяў з мовы богаслужэнняў у паўсядзённую, гутарковую і пісьмовую мову. Ставілася ў якасці адной з задач сіянісцкага руху і Дзяржавы Ізраіль ад заснавання ў 1948 годзе. Суправаджалася перайманнямі з ідыша.