cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Забастоўка працаўнікоў мінскага метрапалітэна (1995)
Патрабаванні
Зранку працаўнікі высунулі свае патрабаванні:
Уніхоўскія
Прозвішча ўзялі ад маёнтка Уніхова ў Наваградскім ваяводстве. Першы вядомы прадстаўнік роду — Павел Якаўлевіч Уніхоўскі.
Забастоўка працаўнікоў мінскага метрапалітэна (1995)
Патрабаванні
Спачатку бастаўнікі высунулі патрабаванні прытрымлівання калектыўнга дагавора ў частцы выплаты кампенсацый памерам 1 % за кожны дзень пратэрмінаванага заробку, заключэння тарыфнага пагаднення і скасавання дагавора з начальнікам метро. Надалей патрабаванні змяніліся. Паводле словаў Уладзіміра Макарчука, патрабаванне выплаты пратэрмінаванана заробку было знятае пасля таго, як бастаўнікам было заяўлена, што ім выплацяць заробак коштам пенсіянераў і медыкаў. Тады на першы план выйшла патрабаванне адстаўкі начальніка метрапалітэна Уладзіміра Набежкі.
Ход падзей
У першы ж дзень забастоўкі да будынка дэпо пад’ехалі 4 грузавікі АМАПа; начальнік службы кантролю адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі Васіль Далгалёў пагражаў бастаўнікам лакаўтам, а падбітнікам — крымінальнай адказнасцю. Бастаўнікоў прымушалі пісаць заявы пра тое, як у забастоўцы яны не ўдзельнічаюць. Многіх супрацоўнікаў выклікалі да кіраўніцтва сам-насам, затым звальнялі.
Уніхоўскія
Пасля шлюбу дачкі Міхала Ельскага, Соф’і, з Янушам Уніхоўскім, Уніхоўскія сталі ўладальнікамі Дудзічаў.
Забастоўка працаўнікоў мінскага метрапалітэна (1995)
Ход падзей
У суботу 19 жніўня будынак Свабодных прафсаюзаў, дзе сабраліся бастаўнікі, быў абкружаны міліцыяй і АМАПам. Каб не спакушаць супрацоўнікаў праваахоўных органаў, бастаўнікі накіраваліся да мэрыі. Спробы ўступіць у перамовы са старшынёй Мінгарвыканкама аказаліся беспаспяховымі. Уладзімір Ярмошын стаяў на адным: пачынайце работу, а потым будзем размаўляць (бастаўнікі ў якасці ўмовы для ўступлення ў перамовы прапаноўвалі аднавіць на працы 16 звольненых у дні забастоўкі машыністаў). Таксама Уладзімір Ярмошын прапанаваў адправіць Уладзіміра Набежку ў адпачынак, што не задаволіла бастаўнікоў, бо яны патрабавалі ўжо менавіта ягонай адстаўкі. Старшыня Мінгарвыканкама заявіў, што разбярэцца са звольненымі, паводле свайго меркавання, дадаўшы, што праблема выхаду бастаўнікоў на працу яго «ўжо не моцна хвалюе»: маўляў, па маршруце, які дублюе метро, будуць пушчаныя завезеныя з іншых гарадоў аўтобусы.
Задавальняць патрабаванні працаўнікоў улада не стала. Афіцыйная прапаганда развярнула кампанію супраць бастаўнікоў на бачынах газет і экранах тэлевізараў. Дэманстраваліся абураныя жыхары Мінска, паведамлялася, што заплата машыністаў складаецца з каля 4 мільёнаў (пры рэчаісных 2 мільёнах).
На наступны дзень, 20 жніўня, высветлілася, што ўлады знайшлі выхад. Паводле сведчання машыністаў, у ноч з суботы на нядзелю кіраўніцтва метро разам з міліцыяй абыходзіла кватэры бастаўнікоў, патрабуючы, каб яны выйшлі на працу. Са 150 машыністаў мінскага метро знайшлося толькі 6 згодных працягваць працу. Акрамя таго ўлады, паводле газеты «Коммерсантъ», выклікалі з адпачынку кіроўцаў прыгарадных электрычак і, пагражаючы звальненнем, патрабавалі ад іх пачаць абкатваць цягнікі метро. Паводле газеты «Свабода», збольшага прыцягваліся штрэйкбрэхеры з Аршанскага і Баранавіцкага дэпо. Таксама былі запрошаныя інструктары з Масквы і Санкт-Пецярбурга. Выступаючы перад імі Аляксандр Лукашэнка заявіў:Гэтыя сілы хочуць зрабіць так, як у Польшчы, дзе «Салідарнасць» скінула партыйныя структуры і прыйшла да ўладыПаводле інструкцыі, да выхаду на лінію машыніст метро павінны абкаціць цягнік у пустым тунэлі 160—180 гадзін, з-за чаго машыністы метро, якія баставалі, не разумелі: іх вучылі па 9 месяцаў, а чыгуначных машыністаў дапусцілі да працы ў метрапалітэне пасля трохгадзіннай інструкцыі.
21 жніўня бастаўнікі зноў сабраліся а сёмай гадзіне раніцы каля будынка Свабодных профсаюзаў. Сабралося каля 150 чалавек, якія праз 20 хвілінаў з патрабавання міліцыі перанеслі мітынг на адзін з закуткоў горада. Але а 8:30 на плошчу Свабоды падцягнуліся сілы міліцыі і АМАПа (толькі грузавікоў з АМАПам журналісты налічылі каля 20). Працаўнікоў хапалі прама на вуліцы і адпраўлялі ў аўтамабілі. Усяго было затрымана 24 пратэстоўцы, паведаміла газета «Звязда». Слесар Сяргей Раманчык распавядаў газеце «Свабодзе»: «спецназаўцы крычалі „ляжаць, трымаць рукі за галавой“, стралялі ў паветра. Затрыманых адвязлі ў воінскую часць, выклікалі па адным на допыт, трымалі пад вартай. Позна вечарам большую частку працаўнікоў адпусцілі, патрабаваўшы з іх роспісы, што прэтэнзій яны не маюць».
Той жа раніцай людзі ў чорных масках затрымалі прама на вуліцы прафсаюзных лідараў метрапалітэна Уладзіміра Макарчука (атрымаў 15 сутак) і Мікалая Канаха. Паводле непацверджаных звестак, маскі хавалі байцоў спецпадраздзялення ўнутраных войскаў. Быў таксама схоплены лідар Свабоднага прафсаюза Беларусі Генадзь Быкаў (атрымаў 10 сутак).
Палепшыць арганізацыю страйку спрабаваў дэпутат Вярхоўнага Савета, сябра БНФ, адзін з лідараў працоўнага руху пачатку 90-х Сяргей Антончык. Аднак у той жа дзень 21 жніўня каля 16-й гадзіны яго ў парушэнне закона аб статусе дэпутата затрымалі. Да раніцы 23 жніўня яго трымалі пад вартай на базах МУС і ўнутраных войскаў. Калі падняўся палітычны скандал, Антончыка даставілі ў будынак КДБ, паведамілі, што датычна яго будзе праведзенае раследаванне, і адпусцілі.
Мілтан (Антарыа)
Мілтан — горад у Паўднёвым Антарыа, з'яўляецца часткай Вялікага Таронта. Знаходзіцца ў 40 км ад Таронта па шашы 401. Па выніках агульнаканадскага перапісу 2006 года насельніцтва горада складала 53939 чалавек, з іх 41430 чалавек лічылі роднай мовай - англійскую, 945 чалавек - французскую.
Syntormon
Syntormon — род мух сямейства.
Віды
Падрод Syntormon Loew, 1857 :
Падрод Drymonoeca Becker, 1907 :
Непрызнаныя віды:
Сінонімы:
NGC 2363
NGC 2363 (іншыя абазначэнні — UGC 3847, MCG 12-7-39, KCPG 133A, PGC 93088) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4933
IC 4933 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кухнаўшчынскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кажушкаўскага (Кажушкінскага) сельсавета.
Красны Бераг (Аршанскі раён)
Красны Бераг — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Вёска ўваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Лейпцыгскі кніжны кірмаш
Лейпцыгскі кніжны кірмаш (Leipziger Buchmesse) — другая па велічыні кніжная выстаўка пасля Франкфурцкай, адна з найбольш вядомых выставак у складзе Лейпцыгскага кірмашу. Праходзіць штогод у сярэдзіне сакавіка.
Лейпцыгскі кніжны кірмаш з'явіўся ў XVII стагоддзі. Да XVIII стагоддзя Лейпцыг ператварыўся ў цэнтр кніжнага гандлю Германіі.
Джэніфер Гарнер
Джэ́ніфер Эн Га́рнер (Jennifer Anne Garner; нар. 17 красавіка 1972) — амерыканская актрыса. Былая жонка акцёра Бена Афлека.
Біяграфія
Нарадзілася ў Х’юстане ў штаце Тэхас, але гадавалася ў Чарльстане штату Заходняй Вірджыніі. Мае дзвюх сясцёр. Навучалася тэатральнаму мастацтву ў Дэнісанскім універсітэце, а пачала тэатральную кархеру апасля ў Нью-Ёрку. Дэбютавала на экране ў тэлевізійнай адаптацыі раману «Зоя» працы Даніэлы Стыл. У 2000 годзе Гарнер выканала ролю ў стоўнер-фільме «Чалан, дзе мой самаход?». Згуляла дробную ролю ў ваеннай драме «Перл-Харбар» (2001).
Гарнер прыцягнула ўвагу, дзякуючы выкананню ролі афіцэра ЦРУ Сідней Брыстаў у тэлесерыяле канала ABC «Шпіёнка», які выходзіў у эфір з 2001 па 2006 гады. За сваю працу над серыялам яна здабыла «Залаты Глобус» за найлепшую жаночую ролю ў драматычным тэлесерыяле і прэміі Гільдыі кінаактораў ЗША за найлепшую жаночую ролю драматычным тэлесерыяле. Дадатковую ўхвалу атрымала за выступ у рамантычнай камедыі «З 13 у 30» (2004). У гэтыя ж часы актрыса падпісалася на выкананне ролі персанажа кінасусвета Marvel Электра. Гэтыя супергеройскія фільмы ўлачалі «Дэрдэвіл» (2003) і «Электра» (2005). Тым не менш, Гарнер не закінула выкананні роляў у камедыйных фільмаў, якія мелі камерцыйны поспех. Гэтак актрыса з'явілася ў драматычным фільме «Джуна» і рамантычных камедыях «Прывіды колішніх сябровак» (2009) і «Дзень святога Валянціна» (2010).
Гарнер выканала галоўныя ролі ў фантастычных фільмах «Вынаходства хлусні» (2009) і «Незвычайнае жыццё Тымаці Грына» (2012). За выкананне ролі ў біяграфічнай драме «Даласкі клуб пакупнікоў» (2013) Гарнер атрымала намінацыю на прэмію Гільдыі кінаактораў ЗША за выдатны акцёрскі склад у гульнявым кіно. Наступнымі фільмамі Гарнер сталі камедыя «Аляксандр і жудасны, жахлівы, нядобры і вельмі дрэнны дзень» (2014), драма «Цуды з нябёсаў» (2016) і камедыйная драма «Твой Сайман» (2018).
Павел Дзмітрыевіч Корын
Павел Дмітрыевіч Корын (Па́вел Дми́триевич Ко́рин;, с. Палех, Вязнікаўскі павет, Уладзімірская губерня — , Масква) — расійскі, савецкі мастак-жывапісец, манументаліст, майстар партрэта, рэстаўратар, педагог. Народны мастак СССР (1962). Лаўрэат Ленінскай (1963) і Сталінскай прэміі другой ступені (1952).
Слупск
Слупск — горад на захадзе Польшчы, на беразе ракі Злупячы, у 15 км ад узбярэжжа Балтыйскага мора. Вядомы з XIII ст., гарадскія правы з 1310 г. Быў членам Ганзейскага саюза. 102 тыс. жыхароў (2000). У 1648—1945 гг. у складзе Брандэрбурга і Прусіі пад назвай Штоўп. Помнікі гатычнай архітэктуры XIII—XVI стст.: касцёл, замак і інш.
Алені, якія плывуць
Алені, якія плывуць — гэта назва, дадзеная 13,000-гадовай мадленскай скульптуры двух аленяў, якія плывуць, што захоўваецца ў Брытанскім музеі. Скульптура была створана ў Францыі невядомым мастаком, які вырабіў твор мастацтва з кончыка біўня маманта. Скульптура была знойдзена ў дзвюх частках у 1866 годзе, але толькі ў пачатку 20-га стагоддзя, абат Анры Бройль зразумеў, што можна злучыць дзве часткі разам, каб сфармаваць адзіную скульптуру двух аленяў, што плывуць ланцугом адзін за адным нос-у-хвост.
Адкрыццё
Часткі скульптуры былі выяўленыя ў 1866 годзе на беразе ракі Аверон, а сучасная атрыбуцыя была знойдзена Віктарам Бранам, мясцовым антыкварам.
Доўгі час лічылася, што існуюць дзве асобныя разьбяныя фігуркі аленяў, паколькі было не відавочна, што гэтыя дзве часткі злучаюцца разам
Узрост аленяў
Гэтыя знаходкі адносяцца да канца Ледніковага перыяду, які Генры Крысці і Эдуард Лартэ першапачаткова назвалі «перыяд аленяў».
Варта адзначыць, што вядомы разьбяныя творы той эпохі з біўня маманта, якія малююць аленя, і наканечнік для дзіды, які выразаны з рагоў паўночнага аленя і ўпрыгожаны выявай маманта. Гэта пацвярджае суіснаванне аленяў, мамантаў і чалавека ў той час, калі ў гэтай частцы Еўропы клімат быў падобны на клімат сучаснай Сібіры. Пазней гэты перыяд стаў вядомы як Мадленскі па назве французскай пячоры пад назвай Абры-дэ-ла-Мадлен, дзе ўпершыню былі знойдзеныя творы мастацтва, падобныя на Аленяў, якія плывуць.
Знешні выгляд
Скульптура паказвае самку аленя, за якой блізка рухаецца буйнейшы самец аленя. Вялікі самец вызначаецца яго памерам, рогамі і геніталіямі, у той час як у самкі ўзорам паказаны яе саскі. Лічыцца, што алені паказаны ў плаванні, як ілюстрацыя да міграцый аленяў, што адбываецца кожную восень. Вядома, што маецца на ўвазе восень, таму што толькі восенню і самкі, і самцы аленяў маюць рогі. У гэты час года на аленяў значна лягчэй паляваць, а мяса, скура і рогі будуць у сваіх лепшых праявах. Кожны з аленяў быў апрацаваны ў тэхніцы, падобнай на  разцом, каб паказаць розную афарбоўку і тэкстуру поўсці. Здзіўляе дзесяць глыбокіх надрэзаў на кожным баку задняй часткі самкі. Яны, магчыма, былі прызначаныя для абазначэння каляровай маркіроўкі, але іх дакладнае прызначэнне незразумела.
Гісторыя свету ў 100 прадметах
Гэтая скульптура была абраная ў якасці аб'екта 4 у праекце «Гісторыя свету ў 100 аб'ектах». Гэта была серыя радыёпраграм, створаных у партнёрстве BBC і Брытанскага музея.
Норт-Бей (Антарыа)
Норт-Бей (North Bay) — горад (314,92 км²) у правінцыі Антарыа ў Канадзе. Горад размешчаны на беразе возера Ніпісінг (Lake Nipissing).
У горадзе пражывае 53.966 жыхароў (перапіс 2006 г.) (436,4 чал./км²).
Карнель (мастак)
Карнель, поўнае імя Гільём Карнеліс ван Беверло (нідэрл. Corneille, Guillaume Cornelis van Beverloo,,  — , ) — нідэрландскі жывапісец, графік, скульптар, фатограф.
Нарадзіўся ў Льежы (Бельгія) у сям’і нідэрландскіх рабочых. Скончыў школу выяўленчага мастацтва ў Амстэрдаме. Пачаў выстаўляцца ў 1946 годзе. Адзін з заснавальнікаў руху REFLEX і групы CoBrA. Мастацкая манера Карнеля ў гэты перыяд склалася пад глыбокім уздзеяннем Міро і Клее. У 1949 годзе адкрыў для сябе мастацтва Паўночнай Афрыкі, якое пачаў калекцыянаваць. З сярэдзіны 1950-х заняўся керамікай. З 1951 года жыў у Парыжы. У 1960-я гады пачаў схіляцца ад абстракцыянізму да фігуратыўнага мастацтва. У 1970-я гады заняўся фатаграфіяй. У 1990-я пачаў займацца шматколернай драўлянай скульптурай.
Эльтон
Эльтон — бяссцёкавае салёнае возера ў Валгаградскай вобласці Расіі на поўначы Прыкаспійскай нізіны, за 140 км на паўночны ўсход ад горада Волжскі і 6 км ад пасёлка і чыгуначнай станцыі Эльтон.
Плошча паверхні возера 152 км². Глыбіня каля 0,1 м, увесну 0,7—0,8 м. Плошча вадазбору 1640 км².
Генадзь Яўгенавіч Змудзінскі
Гена́дзь Яўге́навіч Змудзі́нскі (, Ніжнеудзінск, Іркуцкая губерня, Расійская імперыя —, Менск, НКУС) — беларускі графік.
Біяграфія
Вучыўся ў Імператарскай Акадэміі мастацтваў (1914—1915). Быў мабілізаваны ў войска з пачаткам Першай сусветнай вайны. З 1918 года ў Чырвонай Арміі — камандзір палка, начальнік разведаддзела брыгады. З 1921 года ў Менску. У 1921 годзе зрабіў некалькі плакатаў для Белдзяржвыдавецтва і Галоўпалітасветы. Аўтар эскіза ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР і граматы да яго (1924), фірмовай маркі Белдзяржвыдавецтва (1924).
На час арышту працаваў у адной з менскіх газет. Арыштаваны ў Менску па адрасе: вуліца Старажоўская, д. 8, кв. 2. Асуджаны «тройкай» НКУС 20 верасня 1938 года як «агент польскіх разведвальных органаў» да расстрэлу. Рэабілітаваны трыбуналам Беларускай вайсковай акругі 29 кастрычніка 1957 года.
Творчасць
Працаваў пераважна ў станковай і кніжнай графіцы. Адзін з заснавальнікаў школы беларускай кніжнай графікі. Ілюстраваў школьныя падручнікі, аформіў шмат кніг для дзяцей — Максім Гарэцкі «Досвіткі», 1926; Аляксандр Нявераў «Як у нас была вайна», 1927; казку «Воўк і лес», 1928; і інш. Супрацоўнічаў з газетай «Звязда» (1927—1928), дзе друкаваліся яго плакаты і палітычныя карыкатуры. Браў удзел у Першай усебеларускай мастацкай выстаўцы (1925), у Міжнароднай выстаўцы кнігі ў Лейпцыгу (1927). Найбольш вядомыя творы станковай графікі — «Пагром», «Мінская конка», «Згода нявесты», «Бежанцы» (1916), «Араты» (1925).
Серэ (Грэцыя)
Се́рэ (Σέρρες, кафарэвуса ) — горад у Грэцыі, у Цэнтральнай Македоніі. Сталіца нома Серэ. Размешчаны ў 587 км на поўнач ад Афін і ў 80 км на ўсход ад Салонікаў.
IC 4934
IC 4934 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Серэ (Грэцыя)
З'яўляецца духоўна-адміністрацыйным цэнтрам Серанскай мітраполіі Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы.
IC 4934
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Серэ (Грэцыя)
Гісторыя
Заснаванне горада ўзыходзіць да XII стагоддзю да н.э. Згадваецца Герадотам як Сірыс Пеанічная (Σίρις η Παιονική).
У візантыйскую эпоху горад служыў крэпасцю супраць нашэсця балгараў. Быў захоплены крыжакамі ў 1204, балгарамі ў 1205 і 1230, сербамі ў 1345 і асманамі ў 1368 годзе пад правадырствам Эўренаса.
6 лістапада 1912 года падчас Першай Балканскай вайны ўзяты балгарскай арміяй. 11 ліпеня 1913 года падчас Другой Балканскай вайны узяты грэчаскай арміяй пад камандаваннем Канстанціна I.
Выхадцам Серэ быў герой грэчаскай рэвалюцыі 1821 г. Эмануіл Папас, кіраўнік паўстання на паўвостраве Халкідыкі.
Культура
Серэ — горад, у якім асаблівае распаўсюджванне атрымаў грэчаскі пірог бугаца. У чэрвені 2008 года ў горадзе быў праведзены першы фестываль бугацы.
У Серэ таксама размешчаны Манастыр Святога Іаана Хрысціцеля.
NGC 2364
NGC 2364 — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джордж Габрыэль Стокс
Сэр Джордж Габрыель (Габрыэль) Стокс (Sir George Gabriel Stokes; 13 жніўня 1819 — 1 лютага 1903) — англійскі фізік-тэарэтык і матэматык ірландскага паходжання. Працаваў у Кембрыджскім універсітэце, унёс значны ўклад у гідра- і газадынаміку (гл. Ураўненні Наўе-Стокса), оптыку і матэматычную фізіку. Быў сакратаром, а пазней прэзідэнтам Лонданскага каралеўскага таварыства.
Ломышскі сельсавет
Ло́мышскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Ломыш.
Эдуард Лартэ
Эдуард Арман Ісідар Іпаліт Лартэ (Édouard Lartet) — французскі юрыст і палеантолаг. Стаў вядомы дзякуючы выяўленым ім у 1837 годзе ля Сансана фасіліям і апублікаванаму ў 1851 годзе апісанню роду Pliopithecus — прыматаў з міяцэну.
Біяграфія
З 1860 года разам са сваім мецэнатам  ён вёў археалагічныя раскопкі ў пячоры (паўночныя Пірэнеі) і у Перыгоры. У 1861 годзе ён пабудаваў першую храналагічную сістэму каменнага перыяду, арыентуючыся на кіравальныя выкапні палеанталогіі: У 1864 годзе з'явілася паведамленне аб раскопках у гроце Лажэры-От (у Лез-Эзі-дэ-Таяк-Сірэй). Таксама Лартэ выявіў археалагічныя стаянкі Ла-Мадлен і Ле-Мусцье.
Хрыстадэльфіяне
Хрыстадэльфіяне (з грэчаскай мовы — браты і сёстры ў Хрысце). Царква была заснавана ў 1864 годзе. У цяперашні час налічваецца каля 60 тысяч членаў — ў Англіі, Аўстраліі, Канадзе і ў Афрыцы.
Машчаніцкі сельсавет (Бялыніцкі раён)
Машчані́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Вялікая Машчаніца.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Машчаніцкі (Вялікамашчаніцкі) сельсавет у складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бялыніцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Каліноўскага сельсавета. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Кулакоўскага і Эсьмонскага сельсаветаў, у склад Запольскага сельсавета перададзены 21 населены пункт (Асавец, Ашуркаўка, Барсукі, Бахані, Гута, Дубрава, Дуцькі, Жорнаўка, Забавы, Заграшэўе, Заруддзе, Каліноўка, Красны Бор, Крушынаўка, Курганне, Мазкі, Малатоўкі, Містраўкі, Монеўка, Несцераўка і Паліўнікі). 15 студзеня 1965 года ў склад адноўленага Эсьмонскага сельсавета перададзены 25 населеных пунктаў (Алешкавічы, Буднікі, Будніцкі, Бэлінка, Вушлава, Гордава, Дзевашыцкі, Дзевашычы, Заазер’е, Калінаўка, Карманоўка, Кулакоўка, Кунцы, Купленка, Майск, хутар Міхасёўка, Мокравічы, Падбор’е, Панізова, Рыжкаў, Смагілаўка, Сцёхава, Хватаўка, Хутар і Эсьмоны). 20 жніўня 1985 года ў склад сельсавета з Эсьмонскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Гордава, Кулакоўка і пасёлак Падбор’е). 23 снежня 2009 года ў склад сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Мяльнік, Савецкая і пасёлак Няропля), якія знаходзіліся ў раённым падпарадкаванні. 22 лютага 2012 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Эсьмонскага сельсавета (19 населеных пунктаў: Алешкавічы, Алешкавічы 2, Буднікі, Будніцкі, Бэлінка, Вушлава, Дзевашычы, Заазер’е, Калінаўка, Карманоўка, Кунцы, Купленка, Майск, Мокравічы, Рыжкаў, Смагілаўка, Сцёхава, Хватаўка і Эсьмоны).
Насельнітва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1237 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Сарокі (возера)
Саро́кі — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Ла́сіца, прыкладна за 9 км у напрамку на ўсход ад гарадскога пасёлка Варапаева, за 0,2 км ад вёскі Сарокі.
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня возера 0,54 км, найбольшая шырыня 0,24 км. Даўжыня берагавой лініі 1,35 км. Плошча вадазбору 2,5 км².
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 6 м. Берагавая лінія слаба звілістая. Усходнія і паўднёвыя берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. У паўночнай частцы возера пойма шырынёй 10—30 м.
Возера бяссцёкавае.
Ваўкавыскія павятовыя спраўнікі
Спіс спраўнікаў Ваўкавыскага павета.
Галіна Раманаўна Кадырка
Галіна Раманаўна Кадырка (нар., в. Обаль Шумілінскага раёна — ) — беларускі педагог, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыла Ашмянскае педагагічнае вучылішча (1947). У 1947—1984 гадах працавала настаўніцай пачатковых класаў Жупранскай СШ.
Узнагароды
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік Беларусі» прысвоена ў 1971 годзе. Узнагароджана медалём «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна» (1970).
IC 4935
IC 4935 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Плоўдзіў
Плоўдзіў (Пловдив), раней Філіпопаль (Φιλιππούπολη) і Філібэ (Filibe) — другі па велічыні горад Балгарыі, адміністрацыйны цэнтр Плоўдзіўскай вобласці. Размешчаны ў паўднёвай частцы краіны. Насельніцтва — 367 376 жыхароў (2013). Чыгуначны вузел, вузел шашэйных дарог (аўтабан у Сафію).
Антычная эпоха
Паводле меркавання Дэніса Родуэла, Плоўдзіў — адзін з найстарэйшых гарадоў Еўропы. Ён старэйшы за Рым, Афіны, Карфаген і Канстанцінопаль. Першыя паселішчы на яго месцы ўзніклі больш чым 6000 гадоў назад. Паводле рымскага гісторыка Аміяна Марцэліна, першая яго назва, дадзеная фракійцамі — Эўмалпіяда.
У 342 да н.э. горад быў заваяваны Філіпам II Македонскім, бацькам Аляксандра Македонскага, які назваў яго Філіпопалем у свой гонар, ва фракійскім вымаўленні Пулпудзева. У гэты перыяд горад насіў і яшчэ адно імя — Одрыс. Назву Одрыса можна сустрэць на рарытэтных бронзавых манетах.
У 72 да н.э. Плоўдзіў захапілі легіёны рымскага вайскавода Марка Тэрэнцыя Варона Вакула. У далейшым, у 46 да н.э., горад канчаткова патрапіў пад валадарства Рымскай імперыі (дзе стаў цэнтрам правінцыі Фракія) і атрымаў назву Трымонцій («Горад трох узгоркаў»). Тым часам горад, быўшы важным апорным пунктам рымлян, дасягнуў росквіту: пра гэта сведчаць шматлікія руіны рымскіх пабудоў, якія захаваліся да нашых дзён, а менавіта: іпадром, тэрмы і амфітэатр. На працягу не аднаго дзясятка гадоў рымляне ўсімі сіламі ўтрымлівалі Плоўдзіў пад сваім кантролем па адной важнай прычыне — праз горад праходзіла важная стратэгічная дарога Via Diagonalis, або Via Militaris, якая злучала Балканы з навакольным светам.
Сярэднявечча
У VI стагоддзі Плоўдзіў апынуўся пад кантролем славянскіх плямёнаў і ў 815 годзе быў улучаны ў склад Першага Балгарскага царства. Тым часам горад атрымаў назву Пылдзін. У наступныя стагоддзі кантроль над горадам неаднаразова пераходзіў ад балгараў да Візантыі, пакуль у 1364 годзе ён не быў захоплены асманамі. Вядома, што горад чатыры разы рабавалі арміі крыжакоў.
Новы час
Пад уладай туркаў, якія далі гораду назву Філібэ, ён перажывае свой росквіт, звязаны з шырокім развіццём гандлю. Першы раз назва Плоўдзіў ужываецца ў XV стагоддзі (даследчыкі злучаюць гэту назву з антычнай фракійскай назвай горада — Пулпудэва). Быўшы пад кантролем Асманскай імперыі, Плоўдзіў быў цэнтрам балгарскага нацыянальна-вызваленчага руху. 2-7 студзеня 1878 года каля горада адбылася адна з завяршальных бітваў руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў. Пасля выгнання туркаў (1878) горад стаў сталіцай напаўнезалежнай Усходняй Румеліі, якая была далучана да Балгарыі ў 1885 годзе.
Пасля Другой сусветнай вайны Плоўдзіў быў апорай дэмакратычнага руху ў Балгарыі, які ў выніку прывёў да звяржэння прасавецкага рэжыму ў 1989 годзе.
Геаграфія
Плоўдзіў размешчаны ў цэнтральнай часткі ўрадлівай Верхнефракійскай нізіны (Горнотракийская низина), прыкладна ў 150 км на паўднёвы ўсход ад сталіцы Балгарыі Сафіі, на рацэ Марыца (у антычнасці Гебр), якая падзяляла горад на дзве часткі. Паўночная частка вядомая як паўночны горад або Кыршыяка.
Старажытнагрэчаскі пісьменнік Лукіян узносіў прыродную прыгажосць Плоўдзіва, размешчанага на трох узгорках (Трымонціум) ля падножжа горнага масіва Радопы. На самой жа справе горад быў размешчаны на сямі ўзгорках, адзін з іх Маркава-Тэпэ (Маркаў узгорак) быў знішчаны сто гадоў назад, калі горад разрастаўся (камень, які здабываўся з гэтага ўзгорка выкарыстоўваўся для гарадскога будаўніцтва).
Тры ўзгоркі і сёння добра бачныя: Бунарджык («узгорак з крыніцай», сёння афіцыйна называецца «ўзгорак вызваліцеля», па ўсталяванай на яго вяршыні статуі савецкага салдата, больш вядомай як «Алёша»), Джэндэм-Тэпэ (пякельны ўзгорак) і Сахат-Тэпэ. Сахат-Тэпэ атрымаў сваю назву таму, што на ім стаяла гадзіннікавая вежа. Плоўдзіў уключае і іншыя тры ўзгоркі: Джамб-Тэпэ («узгорак канатаходцаў»), Тыксім-Тэпэ (водападзельны ўзгорак) і Небет-Тэпэ («узгорак-вартавы»).
Эканоміка
Штогод праводзяцца міжнародныя кірмашы (з 1933 года). У 1981, 1985 і 1991 годзе ў Плоўдзіве праводзіліся спецыялізаваныя экспазіцыі Сусветнай выстаўкі.
Транспарт
За 12 км на паўднёвы ўсход ад горада размешчаны аэрапорт Плоўдзіў.
Славутасці
Старажытны цэнтр горада апяразваюць рэшткі каменнай фракійскай крэпасці. У межах крапасных сцен — вузкія сярэднявечныя вулачкі і забудова XV—XIX стагоддзяў, якая прываблівае ўвагу разьбой па дрэве і дэкаратыўнымі роспісамі. Галоўная пешаходная вуліца (князя Аляксандра I) забудавана будынкамі XIX стагоддзя.
З часоў турэцкага валадарства захаваліся мячэці Імарэт і Джумая (1444—1445), а таксама адна з найстарэйшых у Еўропе гадзіннікавая вежа. Да эпохі балгарскага Адраджэння адносяцца цэрквы Святога Тыдня, Святога Дзімітра (абедзве 1831) і Святой Марыны (1853—1854).
Сярод больш сучасных збудаванняў горада варта вылучыць ансамбль Міжнароднага кірмаша (1948—1949). Шырока вядомы помнік савецкаму салдату, вядомы як «Алёша» (усталяваны ў 1954 годзе), які ўзвышаецца над адным з узгоркаў Плоўдзіва Бунарджыкам.
Культура
У горадзе працуе вялікая колькасць мастацкіх галерэй, археалагічны, прыродазнаўчы і этнаграфічны музеі. Маецца шэраг тэатраў.
Адукацыя
Сярод навучальных устаноў Плоўдзіва — Плоўдзіўскі ўніверсітэт імя Паісія Хілендарскага, Плоўдзіўскі аграрны ўніверсітэт, Плоўдзіўскі медыцынскі ўніверсітэт, Акадэмія музыкі, танца і вытанчаных мастацтваў і інш. Нацыянальная бібліятэка імя Івана Вазава.
Спорт
У горадзе маюцца багатыя футбольныя традыцыі; абодва найбуйнейшыя гарадскія клубы — Боцеў Плоўдзіў і Лакаматыў Плоўдзіў — неаднаразова выступалі ў еўрапейскіх футбольных турнірах.
Гарады-пабрацімы
Плоўдзіў мае пабрацімскія адносіны з 21 горадам  :
Ніпісінг
Ніпісінг (Lake Nipissing)  — возера ў канадскай правінцыі Антарыа.
Геаграфія
Па возеры праходзіць мяжа паміж Паўднёвай і Паўночнай Антарыа. Размешчана на вышыні 195 м над узроўнем мора (ваганне ўзроўню возера - да 1,2 метра), 70-80 км даўжынёй, 25-30 км шырынёй, плошча паверхні возера - 873,3 км ², плошча вадазбору - 12173 кв. км, максімальная глыбіня - 52, сярэдняя глыбіня - 5 метраў, аб'ём вады - 3,2 куб. км; шмат глыбокіх фіёрдаў.
Ведыйская мова
Веды́йская мова — адна з старажытных моў індаарыйскае групы індаіранскае галіны індаеўрапейскай сям'і моў, размоўная мова-продак санскрыту і адзін з ранніх нашчадкаў праіндаіранскай мовы — мовы, што вылучылася з праіндаеўрапейскай мовы і дала пачатак індаіранскім мовам. Ведыйская мова — найстаражытнейшая з усіх пісьмова засведчаных моў індаарыйскай групы моў.
У гістарычным дачыненні ведыйская мова вядомая як мова Ведаў — святых тэкстаў, сабраных у перыяд між пачаткам-сярэдзінай II тыс. і сярэдзінай I тыс. да н.э. Вусна захоўвалася ў якасці Шраўты — збору гімнаў і мантраў у складзе Ведаў, што апярэдзіў узнікненне пісьмовасці ў Індыі на некалькі стагоддзяў. Праз адсутнасць эпіграфічных звестак і бесперапыннае пісьмовай традыцыі ведыйскую мову можна разглядаць як рэканструяваную мову. Асабліва найстарэйшы этап развіцця мовы, мова Рыгведы, захаваўся толькі ў выглядзе адрэдагаваных праз некалькі стагоддзяў тэкстаў, што пераводзіць пытанне аднаўлення яе першапачатковае формы ў дысцыпліну лінгвістычнай рэканструкцыі.
Прыкладна з IV ст. да н.э., у класічны перыяд жалезнага веку на Старажытнай Індыі, ведыйская мова саступіла месца класічнаму санскрыту, упарадкаванаму тагачасным індыйскім лінгвістам Паніні.
Ведыйская мова асабліва блізкая авестыйскай мове, якая, між іншым, належыць да іншай групы індаіранскай галіны — іранскай.
Дагістрычнае развіццё
Незважаючы на тое, што мова параўнальна блізкая рэканструяванай праіндаіранскай мове, яна ўжо ўтрымлівала рысы, паводле якіх мова можа характарызавацца як індыйская (індаарыйская).
Сярод фаналагічных інавацый у параўнанні з праіндаіранскай адзначаецца страта зычных і, а таксама ўвядзенне серыяў рэтрафлексных зычных (напрыклад, пр.-інд.-іран. *nižda- «гняздо» > вед. nīḍa- «месца адпачынку, сядзення»; гл. таксама падаўжэнне *i > ī). У лексыцы — вялкая колькасць запазычванняў з моў народаў, што пражывалі на Індыйскім субкантыненце да ўварвання арыяў, якія трактуюцца як дравідыйскія або мундскія. Гэты субстрат таксама датычыць фанетычных, марфалагічных і сінтаксічных інавацый.
Перыядызацыя
Агулам, у ведыйскай мове могуць вылучацца пяць асноўных плястаў храналагічнага развіцця :
Заняпад
Каля 500 г. да н.э. пачынаецца працэс заняпаду ведыйскай мовы, які быў выкліканы культурна-палітычнымі і лінгвістычнымі зменамі. Кадыфікацыя звязаных з моваю рэлігійных рытуалаў дасягнула свайго піку, і па з'яўленні новых рэлігійных плыняў сталі выкарыстоўвацца народныя формы маўлення — пракрыты. Неўзабаве па ўварванні персаў у даліну Інда палітычны цэнтр індаарыйскіх царстваў перамясціўся на ўсход, на раўніну Ганга. Прыкладна ў гэту эпоху, у IV ст. да н.э. індыйскім мовазнаўцам Паніні і іншымі граматыстамі на аснове мовы ведыйскае прозы (перадусім Брахманаў) ажыццяўляецца нармалізацыя граматыкі санскрыту.
Фанетыка, фаналогія
Асноўная змена ў фанетыцы ў параўнанні з праіндаіранскаю моваю — страта звонкага свісцячага.
Для ведыйскай мовы былі ўласцівыя білябіяльны фрыкатыў і велярны фрыкатыў  — абодва зычныя з'яўляліся аляфонамі  і паўставалі перад p, ph і k, kh адпаведна. Зубны ḍ меў інтэрвакальны аляфон — рэтрафлексны, які ў дэванагары пазначаўся асобным сімвалам (ळ) і транслітаруецца як ḷ або ḷh. Для прыбрання неадназначнасці між вакалізаваным l і яго рэтрафлексным аналагам у стандарце ISO 15919 вакалізаваны l указваецца як l̥ (варта адзначыць, што пры транслітарацыі некаторых сучасных індаарыйскіх моў вакалізаванае r таксама транслітаруецца з кольцам унізе з мэтай пазбягання блытаніны гэтага гуку з ṛ і ṛh).
У прасодыі ведыйскай мовы адзачаўся музычны націск. Невялікая колькасць словаў у позняй ведыйскай мове магла мець цыркумфлексны тон, які падаў на кароткі галосны, што дазваляе сцвярджаць некаторым лінгвістам пра нязначны танальны характар ведыйскай мовы (для параўнання, амаль усе славянскія мовы і большасць моў Еўропы да танальных моў не адносяцца). Тым не менш, у адноўленых тэкстах Рыгведы амаль усе склады з цыркумфлексным тонам (вядомы ў мове як незалежная сварыта) мусяць вяртацца да паслядоўнасці з двух, першы з якіх утрымлівае акутны тон (удата) і залежную сварыту. Такім чынам, раннія формы ведыйскай мовы разглядаюцца як мова з музычным націскам. Сярод захаваных тэкстаў пасляведыйскага перыяду націск не адзначаецца, але Паніні адзначаліся правілы пастаноўкі націску ў маўленні яго эпохі (пасляведыйскай, гл. вышэй).
У часы сярэдневедыйскай мовы існавалі трохморныя галосныя, якія амаль завяршылі працэс набыцця фаналагічнай якасці, але ён спыніўся.
Марфалогія, сінтаксіс
На цяперашні час вылучаецца наступны пералік адрозненняў між ведыйскай мовай і санскрытам:
Адрозніваліся тры часы — скончаны, няскончаны і аорыст. У маўленні мантраў умоўны лад часта ўжываецца ў функцыі будучага часу, ускосныя лады маглі ўтварацца не толькі ў сістэме прэзенсу, але таксама ад асноваў аорысту і, радзей, перфекту (скончанага). Асновы перфекту маглі далучаць другасныя, імперфектныя (няскончаныя) канчаткі, утвараючы г.зв. плюсквамперфект.
Для сінтаксісу характэрнае шырокае прымяненне часціцаў, якія нярэдка мелі функцыі злучнікаў або мадальныя функцыі; адносна вольны парадак словаў, а таксама асаблівы статус прэвербаў (гл. вышэй). У лексыцы і фразеалогіі шырока прадстаўленыя архаізмы.
Сядзіба Пшаздзецкіх (Мінск)
Гарадская сядзіба Пшаздзецкіх — помнік архітэктуры класіцызму (другая палова XVIII стагоддзя) рэспубліканскага значэння на пл. Свабоды ў Мінску.
Гісторыя
Гарадская сядзіба Пшаздзецкіх узведзена ў канцы XVIII стагоддзя з цэглы на падмурку XVII стагоддзя. Першая звестка пра пабудову прыпадае на 1775 год: будынак фігуруе пад назвай камяніца графаў Пшаздзецкіх, уласнікаў Заслаўя.
Ужо ў 1799 г. сядзіба была прададзена Міхалам Пшаздзецкім за 40 000 польскіх злотых мінскаму шляхціцу, уладальніку сеткі аптэк Андрэю Станкевiчу.
Апошнім уладальнікам сядзібы быў гарадскі галава Леапольд Дэльпацэ. Будынак часткова выкарыстоўваўся пад адміністрацыйныя службы. Так першы паверх займаў Мінскі дваранскі дэпутацкі сход.
У 1872 годзе ў сядзібе размясціліся класы і жылыя пакоі Мінскага мужчынскага духоўнага вучылішча.
Паводле інвентарнага вопісу 1851 года ў палацы было 14 галандскіх печаў з паліванай кафлі і 6 галандскіх печаў з белых кафляў. Пасля вайны ўсе печы былі разбураны.
8 мая 2012 года ў Мінску адбылося ўрачыстае адкрыццё Мастацкай галерэі Міхаіла Савіцкага, у якім бралі ўдзел старшыня Мінгарвыканкама Мікалай Ладуцька і міністр культуры Павел Латушка. Экспазіцыя, прысвечаная творчасці Савіцкага, размешчана ў дзевяці залах — тут прадстаўлена каля сарака работ са збораў Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі, Музея гісторыі горада Мінска, а таксама сям'і мастака.
У галерэі адноўлены інтэр'ер рабочага кабінета ў творчых акадэмічных майстэрнях жывапісу, графікі і скульптуры, створаных па ініцыятыве мастака ў 1981 годзе, а таксама абстаноўка майстэрні Савіцкага.
Сядзібны дом
Сядзібны дом (пл. Свабоды № 15) уяўляе сабой двухпавярховы прамавугольны ў плане сіметрычнай кампазіцыі. Будынак накрыты вальмавым дахам. Цэнтральная частка будынка вылучана рызалітам. Рызаліт фланкіраваны плоскімі лапаткамі, завершаны трохвугольным франтонам з паўкруглым акном у тымпане. Пад карнізам франтона праходзіць пояс сухарыкаў. Над уваходам на другім паверсе маецца балкон на драўляных кансолях з ажурнай агароджай. Фасадная плоскасць члянёна прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах, завершана прафіляваным карнізам. Дваровы фасад вырашаны плоскасна, прамавугольныя аконныя праёмы без ліштваў. Разам з сіметрычна размешчанымі флігелямі ўтвараў двор-курданёр.
Падчас рэканструкцыі будынка на другім паверсе былі выяўлены роспісы канца XVIII стагоддзя.
Паўднёвы флігель
Паўднёвы флігель гарадской сядзібы (пл. Свабоды № 13) складаны, падоўжны ў плане, з выступамі і скошаным вуглом з боку пл. Свабоды. Першапачаткова ён быў Г-падобны ў плане, двухпавярховы з цокальным паверхам. У канцы XIX ст. стаў П-падобны ў плане, у тарцовых частках надбудаваны трэці паверх. Фасады маюць плоскаснае вырашэнне. Сцены рытмічна прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах, на другім паверсе — аздоблены сандрыкамі. Па перыметры будынка праходзіць тонкапрафіляваны карніз. Першы паверх аддзелены ад цокальнага тонкім паяском. Трохпавярховыя тарцовыя часткі завершаны невялікімі мансардамі пад двухсхільнымі дахамі. Сістэма планіроўкі зменена, спалучае анфіладнае размяшчэнне памяшканняў і кароткія калідоры.
Паўночны флігель
Паўночны флігель не захаваўся. Верагодна, што ён быў страчаны падчас Першай сусветнай вайны.
Пенджаб (рэгіён)
Пенджаб («Пяцірэчча», на санскрыце Панчанада, ਪੰਜਾਬ ਖੇਤਰ) — назва намыўной раўніны плошчай 100 тыс. кв. км. у поймах рэк Джэлам, Чынаб, Раві, Біяс і Сатледж. Гэтыя пяць асабліва шануемых у індуізме рэк разам з Індам (Сіндху) і Сарасваці складаюць Сямірэчча, згаданае ў Ведах. Асноўнае насельніцтва — пенджабцы, пераважная мова — пенджабская. Апроч ісламу і індуізму, у рэгіёне традыцыйна распаўсюджаны сікхізм.
Пенджаб вядомы сваёй багатай гісторыяй. На заранку гісторыі чалавецтва ў далінах пяці рэк сфармавалася Індская цывілізацыя. Эпас «Махабхарата» (які змяшчае «Бхагавад-гіту») апісвае бітву Пандаваў і Каўраваў на Пенджабскай раўніне. Іслам канчаткова ўзяў верх у Пенджабе над індуізмам пасля перамогі Мухамада Гуры над мясцовым кіраўніком дому Прхавіраджа ў 1192 г.
З Пенджаба пачалося распаўсюджванне на ўсю Індыю ўлады Вялікіх Маголаў. Пры іх галоўным горадам Пенджаба становіцца Лахор. Пасля смерці імператара Аўрангзеба ўладу ў Пенджабе захапілі сікхі, якія лічылі сваім настаўнікам Нанака. У 1849 г. брытанскі генерал-губернатар маркіз Дальхузі анексаваў Пенджаб і пераўтварыў яго ў брытанскую правінцыю.
Падчас падзелу Брытанскай Індыі 40 % тэрыторыі Пенджаба засталіся ў Індыі і склалі аднайменны штат у складзе Індыйскага Саюза. Сталіцу штата Чандыгарх праектаваў запрошаны з Еўропы архітэктар Ле Карбюзье. Заходнія вобласці Пенджаба з Лахорам увайшлі ў склад дзяржавы Пакістан, дзе з іх была ўтворана асобная правінцыя.
Ленькавічы
Ле́нькавічы — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска Лявонкавічы ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпкаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Першамайскага сельсавета.
Віктар Антонавіч Бобрык
Біяграфія
Скончыў у 1972 годзе архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1972—1973 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1973—1974 гадах архітэктар у праектным інстытуце «Мінскпраект», у 1974—1976 гадах у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект»; у 1976—1987 гадах у інстытуце «Белмясцпрампраект» (старэйшы архітэктар, вядучы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў); з 1987 года ў інстытуце «Мінскграмадзянпраект» (кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў). З 1992 года кіраўнік УП «ТМ архітэктара Бобрыка В. А.».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1982 года. Член Савета Беларускага саюза архітэктараў.
Творчасць
Аўтар больш за 50 рэалізаваных праектаў, найбольш значныя: Рэспубліканскі клінічны цэнтр па вул. Энгельса, 25, 27; Цэнтр камерцыйных сувязяў «Вікторыя» па пр. Пераможцаў; Тэнісныя корты са стварэннем комплекснага спартыўнага гарадка па вул. Жудро, 40 (усе ў Мінску); Дзіцячы аздараўленчы лагер «Загор’е»; рэстаран «Азёрны» на возеры Нарач.
Узнагароды
Удзельнік Міжнародных і рэспубліканскіх конкурсаў. Лаўрэат Міжнароднай Асацыяцыі Саюза архітэктараў IV Міжнароднага конкурсу за праект «Цэнтр паруснага спорту на паўночным беразе Мінскага мора» (1995). Узнагароджаны дыпломам выстаўкі «Інтэрархітэктура-2000» у г. Сафія (2000); дыплом выстаўкі ў г. Фларэнцыя, Італія (2003); граматай чацвёртага Расійскага фестывалю «Дойлідства — 96» (1996); дыпломамі рэспубліканскіх конкурсаў лепшых архітэктурных твораў (1993, 1995, 2005, 2009). Пераможца рэспубліканскіх творчых конкурсаў з праектамі: «Гандлёва-дзелавы цэнтр у г. Баранавічы» − 1 месца (1996) і «Рэканструкцыя пансіяната „Свіцязь“ Навагрудскага раёна» — 1 месца (2009). Узнагароджаны граматай Чацвёртага Расійскага фестывалю «Дойлідства—96» (1996); дыпломам дзяржаўнага Камітэта Беларусі па справах будаўніцтва і архітэктуры (1995); медалём Саюза архітэктараў Беларусі за развіццё архітэктуры Беларусі і актыўную грамадскую дзейнасць (2005); медалём і дыпломам I ступені на рэспубліканскім аглядзе-конкурсе за праект «Адміністрацыйна-грамадскі комплекс з гаражом стаянкай па вул. К. Цэткін у г. Мінску» (2009).
FTP
Пратакол пабудаваны на архітэктуры "кліент-сервер" і выкарыстоўвае розныя сеткавыя злучэнні для перадачы каманд і даных паміж кліентам і серверам. Карыстальнікі FTP могуць прайсці аўтэнтыфікацыю, перадаючы лагін і пароль адкрытым тэкстам, або, калі гэта дазволена на серверы, яны могуць падключыцца ананімна. Можна выкарыстоўваць пратакол SFTPk для бяспечнай перадачы, якая хавае (шыфруе) лагін і пароль, а таксама шыфруе змесціва.
Першыя кліенцкія FTP-праграмы былі інтэрактыўнымі інструментамі каманднага радка, якія рэалізуюць стандартныя каманды і сінтаксіс. Графічныя карыстальніцкія інтэрфейсы з тых часоў былі распрацаваны для шматлікіх аперацыйных сістэм, якія выкарыстоўваюцца дагэтуль. Сярод гэтых інтэрфейсаў як праграмы агульнага вэб-дызайну накшталт Microsoft Expression Web, так і спецыялізаваныя FTP-кліенты (напрыклад, CuteFTP).
FTP з’яўляецца адным з найстарэйшых прыкладных пратаколаў, якія з’явіліся задаўга да HTTP, у 1971 годзе. Ён і сёння шырока выкарыстоўваецца для распаўсюджвання ПЗ і доступу да аддаленых хостаў.
Чэрнеўскі сельсавет (Дрыбінскі раён)
Чэ́рнеўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дрыбінскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Чэрнеўка.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Дрыбінскага раёна БССР, з 8 ліпеня 1931 года — Чавускага раёна БССР, з 25 ліпеня 1931 года — Горацкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — Дрыбінскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Шклоўскага раёна. 28 верасня 1959 года ў склад сельсавета ўключаны 4 населеныя пункты (Васільеўка, Галабурды, Зямцы і Кішчыцы) скасаванага Бельскага сельсавета. 11 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Еганоўскага сельсавета. 11 красавіка 1960 года ў склад сельсавета з Любіжскага сельсавета Горацкага раёна перададзены 3 населеныя пункты (Белая, Засценкі Белыя і Рабкі). 15 студзеня 1965 года ў склад адноўленага Ардацкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Грамакі, Новае Займішча, Расцяроб, Рудзіцы, Старое Займішча). З 29 снежня 1989 года ў складзе адноўленага Дрыбінскага раёна.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2446 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Кейт Хадсан
Хадсан стала сузаснавальніцай фітнес-брэнда, а таксама сябрам брэнда Fabletics, якім кіруе JustFab. У 2016 годзе Хадсан выпусціла сваю першую кнігу «Даволі шчаслівая: Здаровыя спосабы любіць сваё цела», а ў 2017 годзе яна выпусціла сваю другую кнігу «Даволі весела: Стварэнне і святкаванне традыцый на працягу ўсяго жыцця».
Семчанка
Семчанка — прозвішча.
Ловіс Корынт
Ловіс Корынт (Lovis Corinth, народж. Франц Генрых Луіс Корынт (Franz Heinrich Louis Corinth;, Тапіау, правінцыя Прусія — , Зандворт) — нямецкі мастак. Разам з Максам Ліберманам, Лесерам Уры і Максам Слефогтам адносіцца да найбольш вядомых прадстаўнікоў нямецкага імпрэсіянізму, хоць яго апошнія працы часта лічацца сінтэзам імпрэсіянізму і экспрэсіянізму.
Лан Нол
Лан Нол (លន់ នល់; 13 лістапада 1913 — 17 лістапада 1985) — камбаджыйскі дзяржаўны, ваенны і палітычны дзеяч, заснавальнік і першы ўсенародна абраны прэзідэнт Кхмерскай Рэспублікі (1972—1975), прэм’ер-міністр Камбоджы (1966—1967 і 1969—1971), міністр нацыянальнай абароны (1959—1966), віцэ-прэм’ер (1964—1966). Генеральны сакратар Сацыяльна-рэспубліканскай партыі (1972—1975). Фельдмаршал (1971).
У 1937 годзе паступіў на французскую ваенную службу, узначальваў нацыянальную паліцыю (1951). Уступіў у камбаджыйскую армію ў рангу падпалкоўніка ў 1952 годзе і ў сваёй акрузе паспяхова змагаўся з чырвонымі кхмерамі. Губернатарстваваў у Батамбангу (1954), затым начальнік генштаба (1955), камандуючы арміяй (1960), міністр абароны (1959—1966), намеснік прэм’ера (1963—1966), прэм’ер-міністр Камбоджы (1966—1967).
Галоўны архітэктар сакавіцкага перавароту 1970 года. Абвясціў зрыньванне манархіі і Кхмерскую Рэспубліку, у 1970—1972 гадах — прэм’ер-міністр, у 1972—1975 гадах — прэзідэнт рэспублікі. Пасля заканчэння грамадзянскай вайны ў Камбоджы ўлада перайшла ў рукі «чырвоных кхмераў». За 12 дзён да падзення Пнампеня Лан Нол бег на Гаваі, а адтуль перабраўся ў Каліфорнію, дзе і памёр. Тыя дзеячы яго ўрада, што засталіся ў Пнампені (уключаючы Лан Нона — роднага брата Лон Нола), былі расстраляны палпотаўцамі.
Пасля смерці Лан Нола рух яго паслядоўнікаў у эміграцыі ўзначаліў Сон Сан, які ў 1990-я гады ўдзельнічаў у фарміраванні кааліцыйнага ўрада Камбоджы пад эгідай ААН.
Спіс аб’ектаў PGC (1809001—1810000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1809001—1810000)
NGC 2365
NGC 2365 (іншыя абазначэнні — UGC 3821, MCG 4-18-8, ZWG 117.20, PGC 20838) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Падводная кампанія на Міжземным моры Першай сусветнай вайны
Падво́дная кампа́нія на Міжзе́мным мо́ры Пе́ршай сусве́тнай вайны́ — баявыя дзеянні ў Міжземным моры падводных сіл ВМС Германіі і Аўстра-Венгрыі (пры падтрымцы флота Асманскай імперыі) супраць саюзнікаў падчас Першай сусветнай вайны. Характарызавалася практычна беспакараннымі дзеяннямі субмарын Цэнтральных дзяржаў да часу, пакуль краіны Антанты ў 1917 годзе не ўвялі сістэму канвоеў, што значна знізіла іх страты.
Леў Шлюбіч-Заленскі
Мітрапаліт Леў I Слюбыч-Заленскі гербу Прус I (Тужына) (Lew (Leon) Ślubicz-Załęski herbu Turzyna (1648/1649). — 24 жніўня (часам 21 ліпеня) 1708, Уладзімір) — епіскап Рускай уніяцкай царквы, базыльянін; з 22 верасня 1695 г. 7-ы мітрапаліт Кіеўскі, Галіцкі і ўсяе Русі — кіраўнік Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы.
Біяграфія
Леў Слюбіч-Заленскі паходзіў з валынскага шляхецкага роду, які валодаў вёскай Любічы. Гэта і дало другую частку яго прозвішча — Слюбіч (часам Шлюбіч), гэта значыць «з Любіч». Яго бацька — Францішак — быў падляшскім гарністам. Матчын брат — Венядзікт Глінскі — быў уладзімірскім біскупам.
У маладыя гады, дзякуючы свайму дзядзьку, біскупу Венедыкту, Леў паступіў у базыльянскі манастыр, прайшоў навіцыят у Быцені і прыняў манаскі пострыг у Супраслі. Спачатку вучыўся ў Оламаўцкім і Віленскім універсітэтах, вывучаў метафізіку ў Рыме. У 1673 годзе, ва ўзросце 25 гадоў, ужо будучы святаром, Леў прыехаў вучыцца ў Грэцкі калегіум св. Афанасія ў Рыме. Пасля трох гадоў вучобы настаяцель па прычыне пагаршэння стану здароўя адклікаў студэнта на радзіму, дзе ён стаў архімандрытам Жыровіцкага манастыра.
У 1677 (1678?) пасля смерці дзядзькі заняў уладзімірскую кафедру (спачатку як епіскап-каад’ютар (1678—1679), з 1679 — епіскап уладзімірскі і берасцейскі). Ужо ў 1678 г. ён адстойваў правы уніяцкай царквы на Гродзенскім сойме. Пасля смерці мітрапаліта Кіпрыяна Жохаўскага ў 1693 г. Апостальскі нунцый прызначыў біскупа Льва Слюбіча-Заленскага адміністратарам Кіеўскай мітраполіі і Полацкай архідыяцэзіі. У 1694 годзе епіскапы-мітрапаліты на сінодзе ў Варшаве абралі яго мітрапалітам і архімандрытам манастыра Святой Тройцы ў Дзермане.