cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барыс Кірылавіч Маркіянаў
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1947). Працаваў у Сіроцінскім раённым камітэце КП(б)Б (гар. пас. Шуміліна; з 1944), Віцебскім гарадскім камітэце КПБ (сакратар), Віцебскім абласным камітэце КПБ (загадчык аддзела), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1954—1983, з 1962 — загадчык кафедры гісторыі КПСС, з 1979 — кафедры філасофіі і навуковага камунізму).
Навуковыя інтарэсы: палітычная гісторыя; гісторыя Камуністычнай партыі Беларусі.
Абарона Ольштына (карціна Казіміра Альхімовіча)
«Абарона Ольштына» (Obrona Olsztyna) — вялікае сюжэтнае палатно Казіміра Альхімовіча, напісанае ў 1881 годзе. Створана паводле п'есы «Каспар Карпінскі», якая была напісана Уладзіславам Сыракомляй і пастаўлена ў Вільні ў 1858 гг. Арыгінальнае палатно захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве, а аўтарская копія 1912 года — з 1998 г. у калекцыі Чэнстахоўскага музея. Памер арыгінальнай карціны —. «Абарона Ольштына» з'яўляецца самай вядомай графічнай выявай.
Арыгінал карціны напісаны Казімірам Альхімовічам у 1881 годзе. Карціна атрымала шмат спрэчных водгукаў у тагачаснай прэсе. У 1882 годзе «Абарона Ольштына» атрымала першую ўзнагароду ў конкурснай выстаўцы палотнаў на гістарычную тэму, арганізаваным у Варшаве.
Аўтарская копія «Абароны Ольштына», напісаная мастаком у 1912 годзе, была набыта Чэнстахоўскім музеем на аўкцыённым салоне «Rempex» у 1998 годзе.
Апісанне
Мастак прытрымліваецца ў карціне рэалістычных у цэлым выразных сродкаў: заўважаецца дакладнасць у выявах пабудоў, старажытнай зброі, адзення. Але ў аснову жывапіснага сюжэта пакладзены рамантычны кантраст паміж знешне спакойнай, амаль манументальнай фігурай Карлінскага і дынамікай іншых персанажаў. Асабліва ярка-экспрэсіўна дадзены вобраз жонкі Карлінскага, якая на каленях моліць мужа.
Курганы (Астрожскі раён)
Курганы (Курга́ни) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Цынобра (колер)
Цынобра (кітайскі чырвоны) — адценне чырвона-аранжавага колеру, адпаведны неарганічны пігмент атрымлівалі з цынобры.
Кароткі фільм пра каханне
«Каро́ткі фільм пра каха́нне» (Krótki film o miłości) — польская псіхалагічная драма, знятая ў 1988 годзе рэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім на аснове ўласнага сцэнарыя, напісанага ў суаўтарстве з Кшыштафам Пясевічам. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Гражына Шапалоўска і Олаф Любашэнка.
«Кароткі фільм пра каханне» з’яўляецца поўнаметражнай версіяй шостай часткі дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм адпавядае шостай запаведзі паводле каталіцкай традыцыі: «Не чужалож».
Прэм’ера фільма ў Польшчы адбылася ў верасні 1988 года на Фестывалі польскага мастацкага кіно, дзе фільм быў адзначаны 5 узнагародамі, у тым ліку прэміяй «Залатыя львы» за найлепшы фільм.
Сюжэт
Дзевятнаццацігадовы Томэк жыве з маці свайго сябра ў варшаўскай кватэры. Томэк вырас у дзіцячым доме, ён сарамлівы і замкнуты, мае мала сяброў, працуе на пошце. Увесь вольны час ён праводзіць, падглядваючы за прыгожай дарослай жанчынай па імені Магда, што жыве ў доме насупраць. Праз тэлескоп ён назірае за ёй кожную ноч: глядзіць як яна займаецца бытавымі справамі, як працуе над сваімі мастацкімі творамі, як пастаянна сустракаецца з рознымі палюбоўнікамі. Жадаючы часцей бачыцца з Магдай, Томэк дасылае ёй фальшывае паведамленне пра неіснуючы грашовы перавод. Апантанасць Томэка больш арыентавана на яе паўсядзённую дзейнасць, а не на яе сексуальнае жыццё; калі ён бачыць, што ў яе адбываюцца сексуальныя адносіны з мужчынам, то прыбірае тэлескоп і не глядзіць.
Томэк даведваецца, што ёсць праблема з пастаўкамі малака для дома, дзе жыве Магда. Тады ён уладкоўваецца на працу разносчыкам малака, каб быць бліжэй да яе. Аднойчы ноччу ён бачыць, як пасля расставання са сваім чарговым мужчынам, Магда плача ў сябе ў кватэры і разлівае бутэльку малака. Томэк пытае ў маці свайго сябра: «Чаму людзі плачуць?» Атрымаўшы яшчэ адно фальшывае паштовае паведамленне, Магда ўступае ў канфлікт з супрацоўнікамі пошты, якія абвінавачваюць яе ў вымаганні. Томэк бачыць, што Магда ўзлаваная сваркай на пошце, і, дагнаўшы яе, прызнаецца, што фальшывае паведамленне ад яго, што ён бачыў, як яна плакала, і што назірае за ёй. Тым жа вечарам Магда перасоўвае свой ложак так, каб ён быў добра бачны праз акно. Да яе прыходзіць палюбоўнік, і калі яны ляжаць у ложку, яна распавядае, што за імі зараз сочаць. Мужчына кідаецца на вуліцу, кліча Томэка, каб той выйшаў да яго, і ўдарае яго па твары.
На наступны дзень, сутыкнуўшыся з Магдай пры дастаўцы малака, Томэк прызнаецца, што кахае яе і нічога не чакае ўзамен. Томэк просіць яе пайсці з ім на спатканне ў кавярню – яна згаджаецца. У час спаткання ў кавярні Магда даведаецца, што Томэк назірае за ёй ужо цэлы год і што ён выкрадаў лісты, што прыходзілі ёй ад яе палюбоўнікаў. Спярша яна злуецца, зрэшты хутка супакойваецца, кажучы: «Якое гэта мае значэнне». У адказ на яго прызнанне ў каханні, яна кажа, што кахання не існуе, ёсць толькі секс. Яна паказвае Томэку, як мужчыны ласкаюць рукі каханых жанчын, але ён, не зважаючы, робіць гэта па-свойму.
Магда шукае Томэка, яна яўна занепакоена і клапоціцца пра яго. Аднойчы ноччу у яе кватэры раздаецца тэлефонны званок. Яна падымае і чуе маўчанне. Тады яна, думаючы, што гэта Томэк, прызнаецца яму, што ён правы наконт кахання. Але гэта не Томэк, у яе проста праблемы з тэлефонам. Пасля некалькіх дзён чакання і цікавання за акном Томэка праз тэатральны бінокль яна нарэшце заўважае, што ён вярнуўся. Магда ідзе ў яго кватэру і бачыць, што той спіць, а яго рукі ўсё яшчэ перавязаныя. Гаспадыня кватэры не дазваляе Магдзе дакрануцца да Томэка. Тады, заўважыўшы тэлескоп, Магда заглядвае ў яго і бачыць тую ноч, калі яна сядзіць за сталом і плача. На падлогу сцякае разлітае малако. Яна бачыць, як да яе падыходзіць Томэк і кладзе руку на плячо, супакойваючы яе.
Музычнае суправаджэнне
Музычнае суправаджэнне да карціны «Кароткі фільм пра каханне» належыць польскаму кампазітару Збігневу Прайснеру. Музыка, што гучыць у фільме ўвайшла ў склад першага альбома Прайснера — «Дэкалог» (1991), у якім прадстаўлена музыка з аднайменнага тэлецыкла, і адпаведна з кінаверсій пятага і шостага фільмаў. Музычныя кампазіцыі з «Кароткага фільма пра каханне» ўвайшлі таксама ў альбом «Кеслёўскі» (2003), які ўяўляе сабой кампіляцыю твораў Прайснера да фільмаў кінарэжысёра.
Узнагароды
«Кароткі фільм пра каханне» атрымаў 5 узнагарод на Фестывалі польскага мастацкага кіно ў Гдыні, а таксама быў адзначаны ўзнагародамі на кінафестывалях у Сан-Себасцьяне, Сан-Паўлу, Жэневе і Чыкага.
Лысагора
Лысагора (Лисого́ра) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Альтаміра (значэнні)
Альтаміра:
NGC 2967
NGC 2967 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Секстанта. Бачная зорная велічыня: 11,6. Бачны размер: 3,0' × 2,8'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 42 мін. 3,3 сек. Схіленне: +00° 20' 10".
Барыс Барысавіч Бойка
Барыс Барысавіч Бойка (, в. Ходараўка, Горацкі раён БССР —, г. Мінск) — савецкі і беларускі фізік, акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1974; член-карэспандэнт з 1969), доктар фізіка-матэматычных навук (1965), прафесар (1976). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978).
Біяграфія
У 1963 ён прадставіў на абарону кандыдацкую дысертацыю па тэме «Палярызацыйна-аптычныя даследаванні працэсаў глейкай плыні», вынікі якой апынуліся гэтакія істотныя, што яму адразу была прысуджана доктарская ступень.
У 1968 Бойка арганізаваў у інстытуце Лабараторыю аптычнай электронікі, а ў 1975 заняў пост дырэктара Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН Беларусі, які займаў да 1993. Пасля ён з'яўляўся ганаровым дырэктарам гэтай установы.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы Бойка прысвечаны фізічнай оптыцы, квантавай электроніцы, механіцы суцэльных асяроддзяў. У першых яго працах разглядаюцца працэсы апрацоўкі металаў пры высокіх цісках, іх дэфармацыі. Ім былі распрацаваны асновы (як эксперыментальныя, так і тэарэтычныя) новага палярызацыйна-аптычнага метаду даследавання працэсаў глейкай плыні цвёрдых тэл, заснаванага на з'яве вымушанай аптычнай анізатрапіі пры механічнай дэфармацыі.
З 1963 Бойка пераключыўся на распрацоўку лазернай тэматыкі. Шэраг работ прысвечаны вывучэнню эфектаў адлюстравання і праламлення святла на мяжы падзелу двух асяроддзяў, адна з якіх з'яўляецца паглынальнай, ўзмацняльнай або нелінейнай. У прыватнасці, была прадказана з'ява ўзмацнення святла пры адлюстраванні ад ўзмацняючага асяроддзя, якое пазней было выкарыстана для стварэння лазераў на адлюстраванні. Іншы важны эфект, які быў знойдзены, — гэта аптычны гістарэзіс пры адлюстраванні магутнага выпраменьвання ад станоўча нелінейнага асяроддзя, які можа быць выкарыстаны для кіравання лазернымі пучкамі святла. Праца па гэтым напрамку была ўдастоена Дзяржаўнай прэміі БССР за 1990.
Пад кіраўніцтвам Бойка быў створаны шэраг новых лазераў і аптычных прыладаў: лазеры на рубіне, лазеры на фарбавальніках з узмацненнем пры адлюстраванні, лазеры на гранатах і неадымавам шкле з двухмернымі і трохмерным ходам прамянёў у актыўным асяроддзі; новыя тыпы аптычных рэзанатараў і мадулятараў дыхтоўнасці, люстэркаў, палярызатараў і іншых прылад. У аснову гэтых распрацовак лёг глыбокі аналіз працэсаў, якія ўплываюць на эфектыўнасць работы лазера і характарыстыкі лазернага выпраменьвання.
У асобную групу можна вылучыць працы Бойка, звязаныя з вывучэннем уласцівасцяў рэчыва ў моцных магнітных палях. У 1970 упершыню быў створаны кіраваны магнітным полем частотны монаімпульсны рубінавы лазер, які быў удастоены Залатой медалі ВДНХ СССР. Пасля ў эксперыментах з выкарыстаннем магнітных палёў да мільёна Эрстэд быў выяўлены ўплыў магнітнага поля на квантавы выхад люмінесцэнцыі кандэнсаваных асяроддзяў (крышталёў рубіну, рэдказямельных антыстоксавых люмінафораў).
Куцянка (Астрожскі раён)
Куцянка (Кутя́нка) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мамонава (Полацкі раён)
Мамо́нава (, Мамоново) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Лысянка (Вінніцкі раён)
Лысянка (Лисянка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рыгор Самуілавіч Жалязняк
Рыгор Самуілавіч Жалязняк (верасень,  — жнівень ) — беларускі паэт і крытык. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў верасні 1914 года ў Віцебску ў сям’і рабочага. Вучыўся ў Віцебскім фабрычна-заводскім вучылішчы чыгуначнікаў (1930—1931), працаваў у дэпо, літсупрацоўнікам у газеце «Віцебскі пралетарый» (1931—1932), займаўся ў Віцебскім кінатэхнікуме на сцэнарным аддзяленні (1932—1933). Паступіў у Ленінградскі дзяржаўны інстытут гісторыі, філасофіі, літаратуры і лінгвістыкі, а ў 1936 годзе перавёўся на філалагічны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Пасля заканчэння ўніверсітэта (1938) вучыўся тры гады ў аспірантуры. Напісаў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Паэзія М. А. Багдановіча».
Загінуў у жніўні 1942 года пры абароне Ленінграда ў раёне Мгі і быў пахаваны ў рабочым пасёлку № 8 Мгінскага раёна Ленінградскай вобласці.
Творчасць
Першыя творы надрукаваў у 1931 годзе. У 1934 годзе ў Віцебску выйшаў зборнік вершаў «Вясновыя будні».
Лэбэдзі (Астрожскі раён)
Лэбэдзі (Лебеді́) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 668
IC 668 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзяржава — старшыня Савета Еўрапейскага саюза
Дзяржава — старшыня Савета Еўрапейскага саюза — дзяржава — член Еўрапейскага саюза, якая мае права прыняцця агульных рашэнняў у Савеце Еўрапейскага саюза. Гэтым правам надзелены ўрад краіны-старшыні, абранага на перыяд шасці месяцаў, па папярэдне прынятым спісе (па прынцыпе ратацыі). Прэм’ер-міністр дзяржавы-старшыні на шэсць месяцаў становіцца старшынёй Савета Еўрапейскага саюза.
Трайное прэзідэнцтва
Сістэма шасцімесячнай ратацыі ўжо даўно выклікала нараканні па прычыне занадта кароткага тэрміна. Пасля пашырэння ЕС да 25 краін узнікла неабходнасць змены інстытута прэзідэнцтва ЕС. З 2007 г. сістэма кіраўніцтва трансфармавана ў новую форму «калектыўнага трайнога прэзідэнцтва». Цяпер на паўтара года распрацоўваецца позва па пэўных бягучых пытаннях, вырашаць якія павінны тры краіны-старшыні па чарзе. У выніку адна краіна-старшыня проста працягвае распачатую працу папярэдніка.
План старшынства ў Савеце:
Лючын
Лючын (Лю́чин) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Allium vvedenskyanum
Allium vvedenskyanum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Кыргызстане.
Сяменчанка
Сяменчанка — прозвішча.
Рэз’юта
Насельніцтва складае 327 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 33010. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Масква (кінатэатр, Мінск)
«Масква́» — шырокафарматны кінатэатр у Мінску, размешчаны на праспекце Пераможцаў, 13. Насупраць кінатэатра размешчаны Палац спорту.
Вітраж «Масква — сталіца нашай Радзімы» 1970—1980-х гадоў з’яўляецца помнікам мастацтва рэспубліканскага значэння —.
Гісторыя
Кінатэатр «Масква» пабудаваны па індывідуальным праекце архітэктараў «Белдзяржпраект» В. Крамарэнкі, У. Шчарбіны, М. Вінаградава. Узвядзенне кінатэатра пачалі ў 1976 годзе будаўнікамі трэсту № 7 камбіната «Мінскбуд». Адкрыты ў 1980 годзе, на той час гэта быў найбуйнейшы кінатэатр у рэспубліцы.
Першапачаткова праекціроўшчыкамі прадугледжвалася і памяшканне для музея, у якім планавалася адкрыць экспазіцыю фатаграфій і кінадакументаў, прысвечаных гораду-герою Маскве і кінастудыі «Масфільм». У архітэктурным рашэнні фасада і інтэр’ераў будынка аўтарамі праекта шырока выкарыстаны элементы манументальнага мастацтва.
Абсталяванне
Аснашчаны стэрэагукавой сістэмай DTS Surround System. Фільмы ў кінатэатры дэманструюцца з гукам па сістэме Dolby. Кінатэатр мае два залы — на 260 месцаў і на 1070 месцаў, разлічаных на паказ кінафільмаў, правядзенне канферэнцый ці канцэртаў. У фае кінатэатра размешчаны выставачная зала, лекцыйная зала на 120 месцаў, прызначаны таксама для паказу кароткаметражных фільмаў. Таксама ў ім знаходзіцца тэатр-студыя кінаакцёра, разлічаная на 260 месцаў, «Парадыз Шоу», ёсць більярдная зала, бар, праходзяць вячэрнія дыскатэкі.
Архітэктура
Арганічна ўключаны ў агульную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю ансамбля праспекта Пераможцаў.
Будынак вырашаны кампактным сіметрычным аб’ёмам. У кампазіцыі галоўнага фасада дамінуе тарцовая частка вялікай глядзельнай залы (на 1070 месцаў), якая кансольна навісае над суцэльным зашкленнем фае і вестыбюля. Галоўны фасад аформлены анадзіраванымі і чаканенымі панелямі са свяцільнікамі з каляровага шкла. Пластыку ўзбагачаюць аддзелачныя матэрыялы (белы мармур, чырвоны граніт, светлы туф) і інш. Процілеглы фасад сфарміраваны лаканічным аб’ёмам малой залы на 260 месцаў (выкарыстоўваецца тэатрам-студыяй кінаакцёра), фае якой упрыгожана вітражом «Масква — сталіца нашай Радзімы» (мастакі Г. Вашчанка і М. Вашчанка), люстрамі ў выглядзе каскада каляровых шкляных трубак. Вакол вялікай глядзельнай залы размешчаны выставачная зала-фае, лекцыйная зала (таксама і для паказу кароткаметражных фільмаў), кафэ. У аздобе інтэр'ераў выкарыстаны ракушачнік, драўляныя і анадзіраваныя панелі, дэкаратыўная тынкоўка.
Перад кінатэатрам невялікая плошча з творамі архітэктуры малых форм і двума фантанамі.
Бярэзінскае нацыяналістычнае падполле
Бярэзінскае нацыяналістычнае падполле — беларуская канспірацыйная арганізацыя з мястэчка Беразіна.
Кіраўнік падполля
Леанід Шунейка мог быць звязаны з лідарам Беларускай народнай грамады Юльяном Саковічам, Беларускай незалежніцкай партыі — Вінцэнтам Гадлеўскім, а таксама старшынёй Беларускай народнай самапомачы Іванам Ермачэнкам.
Дзейнасць
14 кастрычніка 1941 года Шунейка быў накіраваны на працу выкладчыкам у школу Радашковіцкага раёна. Аднак адразу пасля гэтага ён з’яўляецца ў Беразіне на чале коннага паліцыйнага атрада і займае пасаду начальніка паліцыі. З Мінска таксама прыбыў у Беразіно на месца бургамістра раёна спачатку нехта Івашкевіч, да вайны працаваў адвакатам у сталіцы рэспублікі, які пасля канфлікту з нямецкім афіцэрам быў зняты з пасады і заменены на які прыбытага таксама з Мінска сябра БНП Анатоля Сакалова. Івашкевіч застаўся яго намеснікам.
Адным з кірункаў дзейнасці падполля было выратаванне яўрэяў ад халакосту. Таксама на пачатку сакавіка 1942 года Бярэзінскія паліцыянты прынялі ўдзел у аперацыі супраць пракамуністычнай партызан у раёне Кліноцкіх лясоў суседняга з Бярэзінскім Чэрвеньскага раёна.
На дзень нараджэння Адольфа Гітлера 20 красавіка 1942 году Леанід Шунейка сіламі паліцыянтаў некалькіх валасцей раёна, а таксама самога Беразіна (парадку 100, ці нават больш чалавек) планаваў разграміць нямецкі гарнізон, падарваць артылерыйскія склады і сысці ў лес у партызаны. Напярэдадні гэтага на базе друкарні раённай «Бярэзiнскай газеты», якую узначальваў сябар падполля Фёдар Глінскі, вялікім накладам таемна была надрукаваная антыгітлераўская патрыятычная ўлётка, якая заклікала насельніцтва на барацьбу з нямецкімі акупантамі.
Напярэдадні планаванай акцыі, з Мінска ў Бярэзінскі раён адвёў сваіх людзей (каля 20 чалавек) начальнік Мінскай акруговай паліцыі Уладзімір Шавель, сябар БНП. Усё гэта, паводле даследчыка Андрэя Цісецкага, было звёнамі аднаго ланцуга. У выніку сумесных дзеянняў планавалася ўзяць пад свой кантроль партызанскі рух, які пачаў стыхійна зараджацца ў гэтым рэгіёне, і накіраваць яго ў нацыянальна-патрыятычнае рэчышча.
Паводле Андрэя Цісецкага, правал адбыўся ў выніку кантактаў Фёдара Глінскага з сябром прасавецкага падполля Яўгенам Іванавічам Куртом. Прасавецкім крылом падполля кіравалі Іосіф Іванавіч Сухоцкі, Іван Агеевіч Лескавец і Галіна Васільеўна Фінская. Апошняя ажыццяўляла сувязь з мінскім ВСПР (Ваенны Савет Партызанскага Руху). У выніку дзейнасці правакатара і правалаў мінскага падполля ў лютым-красавіку 1942 году, праз апошняе і магла праточыцца інфармацыя пра дзейнасць бярэзінскага падполля, як прасавецкага, так і нацыянальна арыентаванага. Даследчык пацвярджае гэтую думку тым, што арышты і прасавецкіх і нацыянальна арыентаваных падпольшчыкаў адбыліся практычна адначасова.
Паводле паведамлення паліцыі бяспекі і СД на акупаванай тэрыторыі СССР па дзейнасці беларускіх партызанаў за перыяд 1 студзеня — 28 кастрычніка 1942 года (паведамленне №5 ад 29 траўня 1942 года): ''У раёне Беразіна былы школьны інспектар у г. Мінска Шунейка на падставе ілжывых дадзеных змог уладкавацца на пасаду намесніка начальніка паліцыі парадку. Сваё становішча ён выкарыстаў, каб угаварыць 32 паліцыянтаў разам са зброяй бегчы ў партызаны. Перад уцёкамі яны павінныя былі падарваць ў Беразіне вялікі склад з расейскімі артылерыйскімі снарадамі. Перад ажыццяўленнем гэтага плана Шунейка і 39 паліцыянтаў былі арыштаваныя.''Леанід Шунейка, яго імаверная жонка Зінаіда Маёрава, перакладчыца нямецкай камендатуры Лізавета Яфімаўна Гансоўская (Гансеўская), стараста Машчаніцкай воласці Яўген Ермалкевіч, рэдактар «Бярэзінскай газеты» Фёдар Фёдаравіч Глінскі, памочнік начальніка паліцыі Машчаніцкага воласці Альберт Герасімавіч Пекар былі павешаныя. На месцы былі ўзятыя пад варту многія Бярэзінскія, а таксама выкліканыя Шунейкам з Якшыцкай і Пагосцкай валасцей паліцыянты (нейкую частку паліцыянтаў з апошняга гарнізона ён нібы напярэдадні перавёў у пажарную ахову Беразіна).
Пры раззбраенні Пагосцкіх ахоўнікаў парадку, начальнік участка (ён жа быццам камандовец карнага антыпартызанскага атрада) Гарошка (сам родам з Пагоста) спрабаваў бегчы, але з-за ранаў патануў у рацэ. Ягоны намеснік Токараў застрэліўся. Акупанты раззброілі і арыштавалі ўсіх машчаніцкіх паліцыянтаў на чале з Альбертам Пекарам (толькі 5 чалавек са складу апошняга гарнізона быццам былі адданыя немцам). Усяго з гэтай справы, паводле сведчанняў відавочцаў падзей, гітлераўцы пакаралі смерцю 60-70 чалавек, у тым ліку жонак Ермалкевіча, Глінскага і іншых.
У траўні 1942 года ў лес да Шавеля сышлі два нераскрытыя падпольшчыкі — бургамістр раёна Анатоль Сакалоў і ягоны намеснік Івашкевіч. Аднак неўзабаве большасць нацыяналістычных партызанаў была забітая на сустрэчы з савецкімі партызанамі.
Памяць
Помнік павешаным сябрам нацыянальна арыентаванага крыла падполля быў усталяваны ў Беразіне на патрабаванне грамадскасці толькі 3 ліпеня 1998 года.
Лука-Мэлэшкіўска
Лука-Мэлэшкіўска (Лука-Мелешківська) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дзітрыкі (прыпыначны пункт)
Дзі́трыкі (, Дитрики)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Дзітрыкі; на лініі Баранавічы-Палескія — Ліда, паміж станцыяй Нёман і прыпыначным пунктам Ганчары.
Таншчына
Та́ншчына (, Танщина) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Мэжырыч (Астрожскі раён)
Мэжырыч (Межирі́ч) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Герб Смаргоні
Герб Смаргоні — герб горада Смаргонь Смаргонскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, у сярэбраным полі якога на чырвонай рашотцы намаляваны чорны мядзведзь, які стаіць на задніх лапах і трымае ў пярэдніх лапах герб Радзівілаў - на блакітным полі размешчаны тры чорныя паляўнічыя ражкі, злучаныя ў цэнтры муштукамі.
За аснову гербавага сюжэту ўзяты гістарычны факт існавання ў Смаргоні школы дрэсіроўкі мядзведзяў, так званай «Смаргонскай акадэміі», заснаванай у XVII стагоддзі Радзівіламі.
NGC 2997
NGC 2997 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Ветразяў. Бачная зорная велічыня: 9,4. Бачны размер: 8,9' × 6,8'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 45 мін. 38,6 сек. Схіленне: −31° 11' 26".
Анатолій Данілавіч Смычнік
Анатолій Данілавіч Смычнік (нар., в. Заеліца, Глускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне распрацоўкі карысных выкапняў. Член-карэспандэнт (2009), доктар тэхнічных навук (2005), прафесар (2005).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі горны інстытут імя Г. В. Пляханава (1971).
З 1971 года працаваў у РУП ПА «Беларуськалій», з 1986 года — галоўны інжынер праектнай часткі Беларускага філіяла Усесаюзнага навукова-даследчага і праектнага інстытута галургіі.
З 1993 года — дырэктар, з 1998 года — генеральны дырэктар, з 2011 года — намеснік генеральнага дырэктара Беларускага навукова-даследчага і праектна-канструктарскага інстытута горнай і хімічнай прамысловасці, адначасова прафесар, загадчык кафедры Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
З 2012 года — тэхнічны дырэктар ТАА «Стрыктум» (Расія).
Узнагароды
Прэмія Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1993) за распрацоўку і ўкараненне тэхналогіі лячэбна-аздараўленчага спелеакомплексу на базе дзеючага рудніка ПА «Беларуськалій». Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (2008) за працу "Распрацоўка і ўкараненне рэсурсазберагальных тэхналогій здабычы i перапрацоўкі сільвінітавых руд на рэспубліканскім унітарным прадпрыемстве «Вытворчае аб’яднанне „Беларуськалій“», якія павышаюць канкурэнтаздольнасць калійных угнаенняў на сусветным рынку".
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2009), іншымі медалямі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні ў галіне горнай справы і ўзбагачэння карысных выкапняў. Выявіў заканамернасці ўплыву геалагічных і горнатэхнічных фактараў на характар фізіка-механічных і фізіка-хімічных працэсаў, якія адбываюцца пры распрацоўцы прыродных калійных соляў. Выканаў ацэнку ўплыву прыродных і тэхнагенных фактараў на неадынамічны стан літасферы ў раёнах геалагічных парушэнняў, развіў метадалагічныя падыходы да прагназавання зрухаў і дэфармацый зямной паверхні ў залежнасці ад прынятай сістэмы адпрацоўкі. Распрацаваў прынцыпы і метады мадэлявання працэсаў шахтавай здабычы соляў, а таксама ацэнкі прытоку падземных вод у горныя выпрацоўкі. Распрацаваў тэхналагічныя схемы, якія забяспечваюць зніжэнне страт калійных соляў на 4-м рудаўпраўленні ПА «Беларуськалій», сфармуляваў патрабаванні да сістэм і спосабаў кіравання горным ціскам, абгрунтаваў сілавыя параметры механізаваных крэпей. Распрацаваў эфектыўныя спосабы прадухілення шкодных выкідаў солі, газу і парод пласта ў выпрацаваную прастору ачышчальных выпрацовак; рэсурсазберагальныя тэхналогіі, якія дазваляюць істотна паменшыць небяспечныя дынамічныя абвальвання парод асноўны даху пры зніжэнні страт карысных выкапняў на 30-40 %, а таксама паменшыць у 1,5-2 разы выдаткі на падтрыманне горнападрыхтоўчых выпрацовак.
Аўтар больш за 190 навуковых прац, у тым ліку 8 манаграфій, 2 вучэбных дапаможнікаў, больш за 90 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
IC 669
IC 669 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Майдан (Вінніцкі раён)
Майдан (Майдан) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аляксей Сцяпанавіч Кейзараў
Аляксей Сцяпанавіч Кейзераў (, Бронніца, Буда-Кашалёўскі раён) — беларускі журналіст, пісьменнік.
Павел Фёдаравіч Баціцкі
Павел Фёдаравіч Баціцкі (—) — Маршал Савецкага Саюза (1968), Герой Савецкага Саюза (1965).
Аляксей Сцяпанавіч Кейзараў
Біяграфія
А. Кейзараў нарадзіўся года ў вёсцы Бронніца Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці ў сялянскай сям'і. У 1948 годзе скончыў Гомельскі тэхнікум чыгуначнага транспарту. Працаваў аператарам, дыспетчарам станцыі Казань, старшым памочнікам начальніка станцыі ў Калінкавічах. З 1950 года — бібліятэкар, у 1951—1962 і ў 1964—1967 гадах — выкладчык рускай мовы і літаратуры Бронніцкай сярэдняй школы. У 1955 годзе завочна скончыў Гомельскі настаўніцкі інстытут. У 1962—1963 гадах — раз'язны карэспандэнт газеты «Калгасная праўда», у 1967—1974 гадах — рэдактар на Беларускім радыё, у 1974—1988 — літкансультант часопіса «Нёман». Член СП СССР з 1982 года.
Павел Фёдаравіч Баціцкі
У Вялікую Айчынную вайну камандзір дывізіі і корпуса. У 1953 прывёў у выкананне смяротны прысуд Л. П. Берыі. У 1965—1966 1-ы намеснік начальніка Генштаба. У 1966—1978 галоўнакамандуючы Войскамі СПА краіны — намеснік міністра абароны СССР.
Аляксей Сцяпанавіч Кейзараў
Творчасць
З першым вершам выступіў ў друку ў 1953 годзе, з першым апавяданнем — у 1957 годзе. Піша на рускай мове. Аўтар кніг прозы «Нас было семеро» (1963), «Не знающий покоя» (1963), «Эхо на Полесье» (1979).
Іван Іванавіч Касцюшка
Іван Іванавіч Касцюшка (, Букарава, Аршанскі павет, Гомельская губерня, Расійская імперыя — ) — савецкі гісторык, кандыдат гістарычных навук (1952), доктар гістарычных навук (1963), прафесар (1980).
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Член КПСС з 1943 года. Пасля заканчэння ў 1947 годзе Маскоўскага гісторыка-архіўнага інстытута працаваў навуковым супрацоўнікам ЦДАКР БССР.
З 1952 года — малодшы, з 1958 года — старшы навуковы супрацоўнік, з 1970 года — загадчык сектара, з 1989 года — вядучы навуковы супрацоўнік, з 1993 года — кансультанат Інстытута славяназнаўства і балканістыкі Расійскай Акадэміі Навук.
Быў галоўным рэдактарам часопіса «Савецкае славяназнаўства» (1965—1986), Прэзідэнтам Міжнароднай камісіі па славяназнаўстве (1985—1990).
Навуковая дзейнасць
Даследаваў аграрную гісторыю сярэднеўсходняга еўрапейскага рэгіёна, новую і навейшую гісторыю Польшчы і савецка-польскія адносіны.
Спіс краін паводле насельніцтва
Антарктыка не мае сталага насельніцтва, аднак лік даследчыкаў на кантыненце складае прыблізна ад 1 тыс. у зімовы час да 5 тыс. у летні час.
Герб Карэлічаў
Герб Карэлічаў — герб гарадскога пасёлка Карэлічы Карэліцкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, у блакітным полі якога намаляваны дзве залатыя паласы, на якіх сегментарна размешчаны сем блакітных кветак лёну на зялёных кветаножках (чатыры кветкі на верхняй паласе, тры - на ніжняй).
Мылятын (Астрожскі раён)
Мылятын (Миля́тин) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Майдан-Чапэльскы
Майдан-Чапэльскы (Майдан-Чапельський) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Віталь Паўлавіч Сяменчанка
Віталь Паўлавіч Сяменчанка (нар., п. Парафііўка, Ічнянскі раён, Чарнігаўская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне гідрабіялогіі і экалогіі прэснаводных экасістэм. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2004), доктар біялагічных навук (1991).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1973).
З 1972 года ў Інстытуце заалогіі НАН Беларусі — старшы лабарант, малодшы, старшы, вядучы, галоўны навуковы супрацоўнік, з 2001 года загадчык лабараторыі. З 2009 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання «Навукова-практычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па біярэсурсах».
Узнагароды
Прэмія трох акадэміі навук (Украіны, Малдовы, Беларусі), медаль ім. Г. Г. Вінберга Расійскага грамадства гідрабіялагічныя.
Навуковая дзейнасць
Выкананы фундаментальныя даследаванні па камбінаваным ўплыву тэмпературнага і трафічнага фактараў на біялагічныя характарыстыкі зоапланктону, даследаваны працэсы, якія праходзяць у заапланктоннай супольнасці літаральнай зоны возера рознага тыпу. На падставе распрацаванага новага метаду праведзена натурнае мадэляванне сукцэсійных працэсаў, якія адбываюцца пры засяленні заапланктонам штучных біятопаў ва ўмовах збедненай літаральной зоны возера. Выкананы даследаванні па вызначэнні экалагічнай якасці вады ў рэках Беларусі з выкарыстаннем падыходаў Еўрапейскай рамачнай воднай Дырэктывы, распрацаваны новы індэкс для ацэнкі экалагічнага стану азёр. Абгрунтавана неабходнасць вывучэння інвазіі чужародных відаў у водныя і лясныя экасістэмы Рэспублікі Беларусь, праведзена інвентарызацыя чужароднай фаўны, выяўлены новыя інвазіўныя віды і шляхі іх пранікнення. Распрацавана канцэпцыя маніторынгу жывёльнага свету і яго элементы, праведзены маніторынгавыя даследаванні па водных беспазваночных, уключаных у Чырвоную кнігу Беларусі.
Аўтар больш за 150 навуковых прац, у т. л. 6 манаграфій і навучальнага дапаможніка.
Мыхайліўка (Астрожскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Сакалоўка (Чэрыкаўскі раён)
Сакало́ўка (, Соколовка) — аграгарадок у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 15 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Чэрыкаў, за 92 км ад Магілёва, за 47 км ад чыгуначнай станцыі Крычаў, за 2 км ад аўтамабільнай дарогі, каля правага берага ракі Лобчанка.
Allium warzobicum
Allium warzobicum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
Усходняя правінцыя (Конга)
Пасля прыняцця Канстытуцыі 2005 правінцыя была падзелена на 4 новыя правінцыі: Ітурэі, Верхняе Уэле, Чопа і Ніжняе Уэле.
Насельніцтва правінцыі - 5.566.000 чалавек (1998). Адміністрацыйны цэнтр - Кісангані.
Больш за 50% плошчы правінцыі пакрыта трапічнымі лясамі. Раён Ітурэі быў цэнтрам Ітурыйскага канфлікту.
IC 670
IC 670 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малі Крушлынці
Малі Крушлынці (Малі́ Крушли́нці) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ірына Уладзіміраўна Клімашэўская
Ірына Уладзіміраўна Клімашэўская (, г. Мінск) — беларуская журналіст, крытык.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і чыгуначніка. Вучылася на аддзяленні журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1949—1952). Была літсупрацоўнікам рэдакцыі газеты «Советская Белоруссия» (1952—1954, 1957—1966). У 1954—1957 гадах вучылася ў Літаратурным інстытуце імя М.Горкага ў Маскве, скончыла яго завочна ў 1960 годзе. Працавала ўласным карэспандэнтам газеты «Советская культура» па Беларускай ССР (1966—1968). У 1969—1979 гадах — літсупрацоўнік бюлетэня «Строительство и архитектура Белоруссии». Член СП СССР з 1964 года.
Мыхалкіўці (Астрожскі раён)
Мыхалкіўці (Миха́лківці) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Сямён Ігаравіч Сяменчанка
Сямён Ігаравіч Сяменчанка, сапраўднае імя Канстанцін Грышын (Семенченко Семен Ігорович;, Севастопаль) — украінскі грамадскі актывіст, дэпут. Былы камандзір батальёна «Данбас».
Біяграфія
У 2014—2019 гадах быў дэпутатам Вярхоўная Рада Украіны ад парламенцкай фракцыі «Самадапамога».
Заходні рэгіён развіцця Румыніі
Заходні рэгіён развіцця Румыніі — адзін з рэгіёнаў развіцця Румыніі. Не з'яўляецца адміністрацыйнай адзінкай, быў створаны ў 1998 годзе для лепшай каардынацыі мясцовага развіцця падчас уступы Румыніі ў Еўрапейскі саюз.
Склад
У склад ЗРР уваходзяць жудзецы:
Рыгалата
Рыгалата (Rigolato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 568 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мар’янполле (Полацкі раён)
Мар’янпо́лле (, Марьянполье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Руднянскага сельсавета.
Вецер
Вецер — струмень паветра або іншых газаў, якія складаюць атмасферу. На Зямлі вецер узнікае як вынік агульнай цыркуляцыі атмасферы. Звычайна вецер бывае вызваны розніцай атмасфернага ціску і накіраваны ад зоны высокага ціску да зоны нізкага ціску. Але ў сярэдніх геаграфічных шыротах з-за сілы Карыёліса вецер вее звычайна па лініі аднолькавага ціску. Тэрмін «вецер» звычайна ўжываецца ў метэаралогіі для акрэслення гарызантальнага складніка ветру. Вецер — адзін з асноўных элементаў фарміравання надвор'я, з гэтай прычыны метэаролагі вельмі дакладна вымяраюць хуткасць ветру (у м/с) і кірунак. Кірунак ветру мае назву таго боку, з якога вее, напрыклад, калі вецер вее з поўначы на поўдзень, ён мае назву паўночны.
Шматгадовыя назіранні за кірункам ветру адлюстроўваюць у выглядзе своеасаблівага графіка — ружы вятроў.
Выкарыстанне ветру чалавекам
Вецер выкарыстоўваецца для выпрацоўкі энергіі з дапамогай ветравых турбін.
Вымярэнне ветру
Для вымярэння ветру ўжываюць анемомер. Таксама вецер вымяраецца з дапамогай штучных спадарожнікаў (тэледэтэкцыі), з дапамогай назірання за хуткасцю перамяшчэння хмар, з дапамогай радара, з дапамогай метэаралагічных зондаў і г. д.
Цары (Смаргонскі раён)
Цары́ (, Цари) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Добрына (прыпыначны пункт)
До́брына (, Добрино)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Добрына; на лініі Віцебск — Полацк, паміж станцыяй Шуміліна і станцыяй Лоўша.
Махніўка (Вінніцкі раён)
Махніўка (Махнівка) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Добруш (станцыя)
До́бруш (, Добруш)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў горадзе Добрушы.
Машчаныця (Астрожскі раён)
Машчаныця (Мощани́ця) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 671
IC 671 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мэдвэжэ Вушка
Мэдвэжэ Вушка (Медве́же Вушко) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кастрычнік (кінатэатр, Мінск)
Кінатэатр «Кастрычнік» — шырокафарматны кінатэатр Мінска, размешчаны на праспекце Незалежнасці, дом 73. Пабудаваны ў 1975 г. па індывідуальным праекце, выкананым у інстытуце «Белдзяржпраект» архітэктарам Валянцінам Малышавым. Адкрыўся 30 студзеня 1975 года на месцы ранейшага кінатэатра «Зорка».
Апісанне
Адзін з найбольш наведвальных кінатэатраў Мінска, за 2016 год кінатэатр прыняў 298 154 гледачоў.
Мае найбуйнешую ў горадзе глядзельную залу з амфітэатрам на 1186 месцаў, а таксама у найбуйнейшы бясшвоўны экран памерамі 22 х 10 м. Аснашчаны магутнай стэрэагукавой сістэмай DTS Surround System. Ёсць сістэма кандыцыянавання паветра.
Кінатэатр «Кастрычнік» знаходзіцца ў муніцыпальнай уласнасці.
У кінатэатры размешчаны вестыбюль, 2 фае, кафэ, а таксама зала рускага більярда. У вестыбюлі экзатычныя расліны і велізарная клетка з жывымі папугаямі.
Архітэктура
Размешчаны ў глыбіні ад «чырвонай лініі» забудовы праспекта. Будынак двухпавярховы, выкананы ў выглядзе фрагмента ўсечанай канеліраванай калоны, якую з трох бакоў абкружае прамалінейная галерэя з лесвічнымі каскадамі. Круглаватая форма галоўнага аб’ёму глядзельнай залы гарманічна спалучаецца з прамавугольным у плане плоскасным аб’ёмам 1-га паверха з суцэльным зашкленнем.
Галоўны ўваход у кінатэатр — праз касавы вестыбюль. На фоне яго зашклення вылучаецца рад беламармуровых слупоў. Вестыбюльная група, фае з кафэ на 200 месцаў і з малым экранам размешчаны на 1-м паверсе, на 2-м — глядзельная зала, разлічаная на 1400 месцаў, вырашаная амфітэатрам, і фае з бакавымі лесвіцамі, якія вядуць у глядзельную залу. Фае другога паверха мае дынамічную трактоўку ўнутранай прасторы: паўкруглая ў плане форма, нахіленая столь. Вялікая плоскасць зашклеішя адкрывае яго інтэр’ер па шырокую вонкавую тэрасу. У аздобе інтэр’ераў выкарыстаны белы і ружовы мармур, ракушачнік, фанероўка.
Навамалын
Навамалын (Новома́лин) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Рывэ-д’Аркана
Рывэ-д’Аркана (Rive d'Arcano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыулі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 2446 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іератычнае пісьмо
Назва гэтага віду пісьма запазычана ў Клімента Александрыйскага (Страматы, V. 4), які назваў яго γράμματα ἱερατικά — «свяшчэннае пісьмо».
Характэрныя асаблівасці
Прынцыпы іератычнага пісьма ў цэлым супадалі з іерагліфічным. У адрозненне ад іерагліфікі, іератычныя тэксты заўсёды пішуцца справа налева. Першапачаткова іератыкай маглі пісаць зверху ўніз, але пасля XII дынастыі ўсталёўваецца гарызантальнае напісанне. Спачатку іератыка адрознівалася ад іерагліфікі толькі знешнім выглядам знакаў, аднак у выніку свайго развіцця з'яўляюцца некаторыя адрозненні ў спосабе іх ужывання. Таксама з'яўляюцца лігатуры. З канца Старажытнага царства можна вылучыць два тыпы іератыкі, якія адрозніваюцца па спосабе напісання і маюць розныя сферы ўжывання:
Перыядызацыя
Форма іератычных знакаў можа служыць падставай для датавання тэксту, таму што кожнай эпосе быў уласцівы свой характэрны почырк.
Тэксты, напісаныя іератыкай
Іератычнае пісьмо мела значна шырэйшую сферу ўжывання, чым іерагліфічнае. Параўнальна вялікім аб'ёмам іерагліфічных надпісаў, якія дайшлі да нас, мы абавязаны толькі лепшай захаванасці каменя — асноўнага матэрыялу іерагліфічных тэкстаў. Іератыкай пісалі разнастайныя адміністрацыйныя і юрыдычныя дакументы, лісты, матэматычныя, медыцынскія, літаратурныя і рэлігійныя тэксты. Найбольш вядомыя з іх: Пасля таго, як у VII стагоддзі да н.э. іератыку пачынае выцясняць новы тып егіпецкага скорапісу — дэмотыка, а падчас грэка-рымскага перыяду — яшчэ і грэчаскае пісьмо, сфера ўжывання іератыкі стала абмяжоўвацца толькі рэлігійнымі тэкстамі.
Кастусь Каліноўскі
Вінцэ́нт-Канстанці́н Каліноўскі, Касту́сь Каліноўскі ( — ) — палітычны дзеяч, публіцыст, паэт. Адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў на землях Беларусі і Літвы.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся ў вёсцы Мастаўляны Гродзенскага павета, цяпер у Падляскім ваяводстве Польшчы, у сям’і беззямельнага шляхціца.
Род Каліноўскіх герба «Калінава» вядомы з XVII ст. Продкі Каліноўскага амаль сто гадоў валодалі маёнткам Калінава. Пасля продажу маёнтка ў 1836 годзе бацька Вінцэнта-Канстанціна заснаваў у Мастаўлянах ткацкую фабрыку, у 1849 годзе купіў фальварак Якушоўка паблізу мястэчка Свіслач Ваўкавыскага павета, дзе і прайшло дзяцінства Вінцэнта-Канстанціна.
У 1847—1852 гадах будучы рэвалюцыянер атрымаў першапачатковую адукацыю ў Свіслацкім павятовым вучылішчы, пасля заканчэння якога некалькі год пражыў у бацькавым фальварку Якушоўка, дапамагаў па гаспадарчых клопатах і, відавочна, займаўся самаадукацыяй. Вялікі ўплыў на Канстанціна Каліноўскага меў старэйшы брат Віктар Каліноўскі, які вучыўся ў Маскоўскім універсітэце і даследаваў па даручэнні Віленскай археалагічнай камісіі старадаўнія беларускія рукапісы.
Рэвалюцыйная дзейнасць
У 1856 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта на камеральныя навукі. На працягу навучання ва ўніверсітэце Каліноўскі прымаў удзел у дзейнасці нелегальных студэнцкіх гурткоў, разам з братам быў сябрам таемнай ваенна-рэвалюцыйнай арганізацыі афіцэраў Генштаба, якую ачольвалі Зыгмунт Серакоўскі і Яраслаў Дамброўскі.
Неўзабаве пасля атрымання ўніверсітэцкага дыплому са ступенню кандыдата права, на пачатку вясны 1861 г. Каліноўскі вярнуўся на Радзіму і распачаў стварэнне на Гародзеншчыне рэвалюцыйнай арганізацыі. Кастусь ездзіў па навакольных вёсках і мястэчках, дзе вёў прапаганду сярод сялян і агітаваў іх да паўстання.
Паводле сваіх ідэйных перакананняў Каліноўскі быў рэвалюцыйным дэмакратам, выступаў за звяржэнне самадзяржаўя, скасаванне абшарніцкага землеўладання. Ён лічыў, што толькі шырокі ўдзел у будучым паўстанні сялянства можа забяспечыць перамогу. У гэтым рэчышчы і вялася Каліноўскім агітацыйная праца.
Улетку 1862 г. Каліноўскі разам з паплечнікамі з Гарадзенскай рэвалюцыйнай арганізацыі Феліксам Ражанскім, Станіславам Сангінам, Станіславам Сільвестровічам і Валерам Урублеўскім распачаў выпуск «Мужыцкай праўды» — першай газеты на сучаснай беларускай мове. Усяго той газеты выйшла сем нумароў. Яна крытыкавала палітыку імперскіх уладаў, тлумачыла сітуацыю ў краіне, крытыкавала царскі маніфест аб скасаванні прыгону, заклікала сялян да змагання. Кожны нумар «Мужыцкай праўды» быў нязменна падпісаны псеўданімам Каліноўскага «Яська-гаспадар з-пад Вільні».
Кіраванне паўстаннем
У 1862 г. Каліноўскі ўжо ўваходзіў у склад Літоўскага правінцыяльнага камітэта (ЛПК) — цэнтральнага органа падрыхтоўкі паўстання на тэрыторыі Паўночна-Заходняга края (цяпер — тэрыторыя паўночнай Літвы і Заходняй Беларусі). А ўвосень таго ж года стаў яго старшынёй. Кастусь стаяў на чале часткі рэвалюцыянераў, якіх адрозна ад лібералаў («белых») звалі «чырвонымі». Гэты напрамак вызваленчага руху прадугледжваў дэмакратычную рэспубліку, перадачу зямлі сялянам, самавызначэнне народаў былой Рэчы Паспалітай. «Белыя» ж бачылі галоўнай мэтай паўстання толькі аднаўленне Рэчы Паспалітай у межах 1772 г.
узначаліў створаны замест ЛПК Часовы правінцыяльны ўрад Літвы і Беларусі. Аднак старшынстваваў Каліноўскі ў віленскім паўстанцкім камітэце нядоўга. Неўзабаве пасля выбуху паўстання, варшаўскі цэнтр і мясцовыя памешчыкі дамагліся роспуску ЛПК. Каліноўскага накіравалі на родную Гродзеншчыну на пасаду паўстанцкага камісара ваяводства.
Актыўная праца Каліноўскага ва ўмовах паўстання на пасадзе ваяводскага камісара паспрыяла таму, што менавіта на Гродзеншчыне інсургенты мелі найбольш баяздольную, магутную арганізацыю, прыцягнулі да барацьбы шмат сялян. Іншыя гісторыкі лічаць, што прычынай гэтага была найбольш высокая доля ў гэтым рэгіёне польскага насельніцтва. На ўсходзе сялянства ў асноўным не падтрымала паўстання і нават былі створаны сялянскія атрады для барацьбы з паўстанцамі.
У чэрвені 1863 г. праз поспехі царскіх войскаў і масавыя арышты паўстанцаў Каліноўскі вымушаны вярнуцца ў Вільню, дзе дзейнічаў пад канспірацыйнымі прозвішчамі Макарэвіч, Чарнецкі, Хамовіч, Хамуціус. Там ён увайшоў у Выканаўчы аддзел Літвы, які ўзначаліў пасля арышту Старшыні камітэта Якуба Гейштара, фактычна стаўшы і галоўным кіраўніком паўстання. Цікава, што ваенную секцыю Выканаўчага аддзела Літвы ўзначальваў Юзаф Каліноўскі, найбліжэйшы памочнік Кастуся Каліноўскага, які пазней быў абвешчаны святым (св. Рафал). Па меркаваннях некаторых даследчыкаў і краязнаўцаў Юзаф Каліноўскі даводзіўся сваяком Кастусю Каліноўскаму. У Вільні Кастусь Каліноўскі зноў бярэ цэнтральнае кіраванне ў свае рукі. Спрабуючы рэанімаваць паўстанне, Кастусь выдаў «Прыказ да народу зямлі літоўскай і беларускай». Аднак было позна. Паўстанне на тэрыторыі Паўночна-Заходняга края ўжо было ў асноўным падаўлена. Асноўныя сілы паўстанцаў былі разбітыя царскімі атрадамі пры дапамозе часткі беларускіх сялян.
Арышт і пакаранне
З восені 1863 г. К. Каліноўскі сканцэнтраваў намаганні на назапашванні сіл для новага выступлення ўвесну. Але, выдадзены камісарам Магілёўскай губерні Вітаўтам Парфяновічам, ён быў у ноч на 29 студзеня 1864 г. схоплены царскімі жандарамі ў Святаянскіх мурах (побач з саборам Св. Яна), дзе хаваўся пад імем Ігната Вітажэнца.
Падчас следства і суду Кастусь Каліноўскі цвёрда стаяў на сваёй пазіцыі і адмаўляўся супрацоўнічаць са следствам. Даўшы паказанні па сваёй уласнай дзейнасці, ён адмовіўся даваць інфармацыю па іншых асобах, якія цікавілі следчую камісію, матывуючы гэта так: «…грамадская адкрытасць з’яўляецца станоўчай рысай асобы, але шпіёнства апаганьвае чалавека… мае паказанні па [іншых] асобах… не могуць спрыяць замірэнню краю… …усведамленне гонару, уласнай годнасці і таго становішча, якое я займаў у грамадстве, не дазваляюць мне ісці па іншым шляху.»
Царскі ваенна-палявы суд вынес пастанову: пакараць Каліноўскага смерцю на шыбеніцы. 22 сакавіка Кастусь Каліноўскі быў публічна павешаны на гандлёвай плошчы Лукішкі ў Вільні. Таемна пахаваны на Гедзімінавай (Замкавай) гары ў Вільні, побач з іншымі лідарамі і ўдзельнікамі паўстання, забітымі на загад расійскай акупацыйнай улады. Усе магілы былі зроўнены з зямлёй.