cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Міхайлавіч Багамолаў
Біяграфія
У 1939 годзе паступіў у БСГА. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў БСГА ў 1947 годзе. З таго ж года працаваў у акадэміі навуковым супрацоўнікам, а з 1953 г. — дырэктарам Беняконскай сельскагаспадарчай вопытнай станцыі. У 1956—1965 гадах — арганізатар і першы дырэктар Гродзенскай абласной дзяржаўнай сельскагаспадарчай вопытнай станцыі. Вывеў новы сорт азімага жыта «Беняконскае», які быў раяніраваны па Беларусі, Літве, Калужскай вобласці.
З 1965 года ў БСГА загадчык кафедры селекцыі і насенняводства, з 1976 года прарэктар па навуковай рабоце, прафесар кафедры селекцыі і насенняводства (1982).
Першаісны корань (тэорыя лікаў)
Існаванне
віду
Аляксей Міхайлавіч Багамолаў
Навуковая дзейнасць
У акадэміі вёў навукова-даследчую работу па вывядзенні новых высокаўраджайных сартоў азімага жыта, яравога ячменю.
Першаісны корань (тэорыя лікаў)
Існаванне
m
Аляксей Міхайлавіч Багамолаў
Навуковая дзейнасць
Аўтар звыш 500 надрукаваных навуковых і публіцыстычных прац па агранаміі. Аўтар кнігі-альбома «Из пепла и руин» (2004), у які ўвайшлі фотаздымкі, зробленыя ім самім трафейным фотаапаратам у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Першаісны корань (тэорыя лікаў)
Існаванне
= 2, 4,
Аляксей Міхайлавіч Багамолаў
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 2-й ступені, Славы 3-й ступені (1945), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1966), «Знак Пашаны» (1974), медалём «За адвагу» і 16-ю іншымі дзяржаўнымі медалямі і медалямі ВДНГ СССР, трыма Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР.
Першаісны корань (тэорыя лікаў)
Існаванне
pa
,
2pa
, дзе
p > 2
― просты лік. Толькі ў гэтых выпадках па модулю
φ(m)
.
Індэкс ліку па модулю
Для першаіснага кораня g яго ступені g0=1, g, …, gφ(m)-1 непараўнальныя паміж сабою па модулю
m
і ўтвараюць прыведзеную сістэму рэшт па модулю
. Таму для кожнага ліку
a
, узаемна простага з
, знойдзецца паказчык ℓ, 0 ⩽ ℓ ⩽
φ(m)-1
, такі што Такі лік ℓ называецца [[індэкс ліку па модулю|індэксам ліку
па аснове g]].
Колькасць
Калі па модулю
m
існуе першаісны корань g, то ўсяго існуе
φ(φ(m))
, прычым усе іх можна атрымаць як gk, дзе
і лік
k
узаемна просты з
φ(m)
Гісторыя
p
былі ўведзены Эйлерам, але існаванне першаісных каранёў для любых простых модуляў
даказаў толькі Гаус у 1801 годзе.
Прыклады
Лік 3 з'яўляецца першаісных коранем па модулю 7. Каб пераканацца ў гэтым, дастаткова кожны лік ад 1 да 6 прадставіць як некаторую ступень тройкі па модулю 7:
Прыклады найменшых першаісных каранёў па модулю
m
Астэапароз
Астэапароз (ὀστέον + πόρος — косць + кіпра) — разрэжанне касцявой тканкі шкілета праз страту кальцыю з утварэннем у ёй пустотаў. Ускладненне хваробы вядзе да  і пазваночніка, што ўяўляе смяротную пагрозу.
Папярэджанне
Прадухіленню немачы спрыяе багатая на кальцый ежа: малочныя вырабы ёгурт, кефір, сыр і тварог), зялёная гародніна (, , кроп, ліставая салата, пятрушка, сельдэрэй і цыбуля), арэхі (мігдалы), бабовыя (соя і фасоля), грэчка, інжыр, капуста, абрыкос, морква, рыба (, лешч і судак), семкі кунжута і сланечніка, цытрусавыя, шпінат і халва . Для засвойвання кальцыю варта 20 хвілінаў штодня знаходзіцца на сонцы і ўжываць багатую на вітамін D ежу (рыбін тлушч і марская рыба, сметанковае масла і яечны жаўток). Дзеля захавання кальцыю ў касцях варта ўнікаць ужывання жывёльнага тлушчу, кавы і солі. Косцеўтварэнню спрыяюць , бег, плаванне, расцяжка, танцы , тэніс і хуткая . Шчыльнасці косці спрыяюць 50 скачкоў на месцы штодня.
Чыннікі
Да ўзнікнення хваробы вядзе, нізкая вага, паленне, піццё кавы, газаваных і спіртовых напояў , працяглы прыём лекаў (стэроідныя гармоны і ). Ускладненні наступных хвароб таксама спрыяюць развіццю немачы: (рэўматоідны, сістэмная , анкілазавальны спандыліт) і эндакрынныя хваробы (сіндром , , ), захворванні страўнікава-кішачнага тракта з парушэннем усмоктвання, хваробы нырак (хранічная ) і імпатэнцыя.
Праявы
Хвароба выяўляецца праз боль у паяснічнай вобласці, і тазасцегнавых, адчуванне цяжару між лапатак, мышачную млявасць i парушэнне хады, боль і дэфармацыю галёнкаступнёвых суставаў, прыпухласць і боль у ступнях. Таксама адзначаецца змяншэнне росту, скрыўленне пазваночніка, сутаргі ў нагах, ломкасць i слаенне пазногцяў, пасівенне валасоў і выпадзенне зубоў.
Вацлаў Бенеш Трэбізскі
Ва́цлаў Бе́неш (псеўданім — Трэ́бізскі) (,, Трэбіз (цяпер раён Кладна, Сярэднячэшскага края Чэшскай Рэспублікі) — , Марыенбад) — чэшскі пісьменнік і каталіцкі святар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і краўца. Вучыўся ў гімназіі ў Сланах і Празе. Затым вывучаў багаслоўе ў Празе. У 1875 быў пасвечаны ў святары. Служыў спачатку ў прыходзе каля г. Бераўн, з 1876 — у Клецанаў каля Прагі.
Захварэў на сухоты, і нягледзячы на неаднаразовыя паездкі на курорты Еўропы, памёр падчас лячэння ў Марыенбадзе ў 1884 годзе. Цела нябожчыка было перавезена ў Прагу і пахавана на Вышаградскіх могілках.
Творчасць
Трэбізскі — раманіст і апавядальнік, поўны любові да народа і ідэалізму. Аўтар твораў з гісторыі Чэхіі. Падобна Алаісу Ірасеку, стварыў шэраг гістарычных раманаў, якія адлюстроўваюць рух гусітаў, перыяд аўстрыйскага валадарства («цемры») і нацыянальнага адраджэння, але таксама апісваў іншыя перыяды чэшскай гісторыі ад ранніх вытокаў дзяржавы да XIX стагоддзя. Дзеянне многіх гістарычных прац Трэбізскага адбываецца ў рэгіёне, дзе нарадзіўся аўтар.
Каратан
Каратан (Քարոտան), Каўдадых (Kavdadıq) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Дашлы (Лачын)
Дашлы (Daşlı) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Карут (арм.: Քարուտ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Гертруда фон Бабенберг
Гертруда фон Бабенберг (1120 — 4 жніўня 1150, Прага) — княгіня Чэхіі. Першая жонка Уладзіслава II, князя чэшскага з 1140 года, караля Чэхіі (1158—1173).
Нарадзілася ў сям'і маркграфа Аўстрыі Леапольда III Святога і Агнэсы фон Вайблінген, герцагіні Швабіі, дачкі Генрыха IV, імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Пляменніца імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха V. Яе сястра Агнэса фон Бабенберг была жонкай князь-прынцэпса Польшчы Уладзіслава II Выгнанніка.
Выйшла замуж за Уладзіслава II у 1140 годзе. У 1142 г. Гертруда разам з малодшым братам Уладзіслава Дэпальтам паспяхова абараняла замак на Пражскім Градзе ад паўсталых мараўскіх князёў Конрада II Зноемскага, Ураціслава II Брненскага і Атона III Дзетлеба, якія аблажылі яго. Тым часам Уладзіслаў, адсутнічаў у замку, таму што адправіўся ў Германію за падтрымкай да Конрада III, які дапамог свайму швагру вярнуць княства і ўтрымацца на прастоле.
Ад шлюбу з Уладзіславам II нарадзіліся дзеці:
Па ініцыятыве Гертруды фон Бабенберг былі запрошаны ў краіну служкі новых каталіцкі манаскіх ордэнаў — прэманстранты і цыстэрцыянцы, а затым гаспітальеры. Для іх пры яе ўдзеле былі заснаваны Пласкі, Доксанскі і Страгаўскі кляштары ў Чэхіі.
Памерла пасля дзесяці гадоў шлюбу ва ўзросце 30 гадоў. Спачатку была пахавана ў Страгаўскім кляштары, а затым яе рэшткі былі перанесены ў Доксаны.
Уладзімір Андрэевіч Мікуліч
Уладзі́мір Андрэ́евіч Міку́ліч (14 кастрычніка 1920 года, в. Чорная Сцежка, Смалявіцкая воласць, Барысаўскі павет, Мінская губерня — 17 студзеня 2000 года, г. Мінск) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і.
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым у 1937 годзе.
З 1940 года — у Чырвонай Арміі. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне.
У 1943 годзе ўступіў у КПСС.
У 1945—1948 гадах — на камсамольскай працы.
У 1950—53 — сакратар Мінскага абкама ЛКСМБ.
З 1953 года — сакратар, затым першы сакратар Мінскага РК КПБ.
У 1963—77 — першы сакратар Брэсцкага абкама КП Беларусі.
У 1977—85 — першы сакратар Мінскага абкама КП Беларусі.
У 1985—90 — намеснік Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
З 1990 года — персанальны пенсіянер саюзнага значэння.
Памёр 17 студзеня 2000 года на 80-м годзе жыцця.
Дэлегат з'ездаў КПСС. Член Цэнтральнай рэвізійнай камісіі КПСС (1966—1976), кандыдат у члены ЦК КПСС (1976—1981), член ЦК КПСС (1981—1986). На XXIV—XXVII з'ездах КПБ абіраўся членам ЦК Кампартыі Беларусі. Член Рэвізійнай камісіі ЦК КПБ (1956—1961).
Дэпутат Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 7-11-га скліканняў (1966-1989) ад Мінскай вобласці. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 4-5-га скліканняў.
Ардэненгау
Ардэненгау (Ardennengau) — франкская вобласць (Гау), пазней графства ў раёне сучаснай мяжы Бельгіі, Люксембурга і Германіі.
Назва Ардэны вядома яшчэ з I стагоддзя да н.э., калі Юлій Цэзар у сваёй кнізе «Запіскі пра Гальскую вайну» назваў горны ланцуг паміж Маасам, Рэйнам і Мозелем Arduenna silva (Ардэнскі лес).
Пасля ўтварэння Франкскай імперыі ўзніклі адміністрацыйныя адзінкі (гау), на чале якіх стаяў гаўграф. Адной з такіх гау стала Ардэненгау, якое размяшчалася паміж Айфельгау (на поўначы) і Бідгау (на ўсходзе). Графства існавала ў перыяд з каля 840 да 1028 года, кіраўнікі яго паходзілі з дому Вігерыхідаў (таксама званага Ардэнскім домам).
Каратак (Кашатаг)
Каратак (Քարատակ), Кечыклі (Keçikli) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Качановічы (Нясвіжскі раён)
Качано́вічы (, Кочановичи) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Качановіцкага сельсавета. Да 9 жніўня 1960 года вёска ў складзе Дубейкаўскага сельсавета.
Кіркаўшчына
Кі́ркаўшчына (, Кирковщина) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Карыкаха
Карыкаха (Qarıkaha) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Карэгах (арм.: Քարեգահ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Энергія Гомель
Энергія — беларускі валейбольны клуб з горада Гомель.
Гісторыя
Клуб створаны ў 2018 годзе.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па валейболе
Кубак Беларусі па валейболе
Андрэй Юр’евіч Паўлюк
Андрэй Юр'евіч Паўлюк (нар. ) — беларускі скакун у ваду. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
На Кубку свету 2014 года заняў 8 месца ў сінхронных скачках з трампліна.
Чэмпіён Беларусі 2015 года ў сінхронных скачках з трампліна, бронзавы прызёр у скачках з 1-метровага трампліна.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў сінхронных скачках з трампліна, срэбраны прызёр у скачках з 1-метровага трампліна.
Юрый Міхайлавіч Наўрозаў
Юрый Міхайлавіч Наўрозаў (нар. ) — беларускі скакун у ваду. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
На Летніх юнацкіх Алімпійскіх гульнях 2014 года заняў 8 месца ў скачках з трохметровага трампліна.
На Чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў 2016 года ў Рыецы (Харватыя) заняў 4 месца ў скачках з 1-метровага трампліна.
Чэмпіён Беларусі 2015 года ў скачках з 3-метровага трампліна.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў скачках з 3-метровага трампліна, бронзавы прызёр у скачках з 1-метровага трампліна.
Ханлык
Ханлык (Xanlıq) — сяло ў Кубатлінскім раёне Азербайджана.
Дэрпцкае біскупства
Дэрпцкае біскупства (Bistum Dorpat) — духоўна-феадальнае княства ў Лівонскай Канфедэрацыі, якое існавала ў 1224—1558 гадах у паўднёва-ўсходняй частцы сучаснай Эстоніі на тэрыторыі паветаў Тартумаа, Пылвамаа, Вырумаа, Йыгевамаа і Валгамаа. Цэнтр у горадзе Дэрпце (Юр'еве). Межы біскупства не супадалі з межамі замацаванай за біскупам каталіцкай дыяцэзіі: апошняя, апроч самога біскупства, уключала землі на захад ад яго, якія належалі Лівонскаму ордэну.
У гады свайго росквіту Лівонскі ордэн, Рыжскае архібіскупства, Дэрпцкае, Курляндскае і Эзэль-Вікскае біскупствы ўтваралі так званую Лівонскую канфедэрацыю пяці феадальных дзяржаў сярэдневяковай Прыбалтыкі, якая ўвесь час канфліктавала як са славянамі (Наўгародская рэспубліка, Вялікае Княства Літоўскае, Каралеўства Польскае), так і са скандынаўскімі краінамі (Швецыя, Данія).
Фармальнай нагодай да паходаў нямецкіх крыжакоў было заваяванне і хрысціянізацыя эстаў, а асноўнай мэтай — каланізацыя земляў. Першым біскупам дэрпцкім быў Герман Буксгеўдэн, брат рыжскага біскупа і кіраўніка Лівонскага крыжовага паходу Альберта Буксгеўдэна.
На чале біскупства стаяў каталіцкі біскуп, якога выбіралі капітулам саборных канонікаў, гэта значыць калегіяй вышэйшых мясцовых кафедральных святароў. Біскуп быў таксама найбуйнейшым феадалам-землеўладальнікам княства, хоць частка яго земляў была перададзена ў рукі ваенных, якія сталі васаламі біскупа. Нямецкае духавенства і рыцары-феадалы наклалі феадальныя павіннасці на раней свабоднае мясцовае эсцкае і славянскае сялянства.
Гісторыя
У 1211 г. біскуп рыжскі Альберт заснаваў Леальскую дыяцэзію на захадзе Эстоніі. У 1223—1224 гадах эсты ў саюзе са славянскім князем Вячкам беспаспяхова абаранялі горад Юр'еў ад нямецкіх рыцараў-крыжакоў. Пасля ўзяцця немцы пераназвалі яго ў Дорпат (Dorpat), ці Дэрпт, а біскуп леальскі Герман у 1224 г. выбраў яго ў якасці сваёй новай рэзідэнцыі, стаўшы біскупам дэрпцкім. 6 лістапада 1225 г. рымскі кароль Генрых зацвердзіў яго дэрпцкім князем.
Дакументальна вядома, што ў 1268 г. біскуп дэрпцкі Фрэдрык называў сябе яшчэ і «біскупам карэльскім», але паходжанне гэтага тытула застаецца незразумелым.
Дэрпцкае біскупства таксама вяло актыўны гандаль у рамках Ганзейскага саюза.
У канцы XIV ст. біскупам дэрпцкім стаў Дытрых Дамеров, закляты вораг Лівонскага ордэна, які ўступіў у кааліцыю супраць яго з Вялікім Княствам Літоўскім, Мекленбургам і віталійскімі братамі (вядомымі піратамі Балтыйскага мора). Ён нават папрасіў англійскага караля Рычарда II узяць Дэрпт пад яго пратэкцыю. Ордэн беспаспяхова атакаваў біскупства ў 1379 г. і пасля заключэння мірнага пагаднення страціў права закліку васалаў біскупа да ўдзелу ў ваенных кампаніях.
Знешняя палітыка
Агульная плошча Дэрпцкага біскупства ў перыяд найбольшай экспансіі германскіх крыжакоў склала каля 9600 км?. Пазней, па волі Ордэна, дэрпцкі біскуп таксама стаў вырашаць царкоўныя пытанні ў ордэнскіх землях непасрэдна на захад ад біскупства (да Рыжскага і Пярнускага заліваў Балтыйскага мора). З усіх бакоў, акрамя ўсходняга, біскупства акружалі землі рыцараў Лівонскага ордэна, на ўсходзе з ім спачатку межавала Наўгародская рэспубліка, былыя васальныя землі якой ордэн і біскупства, уласна, і займалі. Затым пасля аб'яднання рускіх земляў галоўным усходнім суседам стала Рускае царства (Маскоўская дзяржава).
Біскупства мела ўскраіннае становішча, а таму праводзіла вельмі варожую палітыку крыжовых паходаў у стаўленні да суседніх славянскіх земляў пры падтрымцы ордэна і Папы Рымскага. Галоўную ролю ў стрымліванні біскупства ў межах пачатку XII стагоддзя адыгрывала старажытная крэпасць Ізборск, якая атрымала за гераічнасць сваіх абаронцаў мянушку «Жалезны горад».
У XVI стагоддзі Дэрпцкае біскупства перажыло востры ўнутраны крызіс з-за феадальнай міжусобіцы, а таксама барацьбы каталікоў з пратэстантамі падчас працэсу Рэфармацыі. Часткова славянізаваныя ў X—XIII стст. эсты-сету пры гэтым захоўвалі прыхільнасць да праваслаўя нават ва ўмовах моцнага рэлігійнага ціску з боку нямецкага духавенства. Скарыстаўшыся рэлігійнымі канфліктамі ў біскупстве, у 1558 годзе Іван Грозны спыніў яго існаванне, захапіўшы яго сталіцу Дэрпт. Пасля гэтага ў праваслаўе перайшла і частка мясцовых балтыйскіх немцаў, якая стамілася ад каталіцка-пратэстанцкіх звад.
Замкі
Цэнтрам біскупства быў Дэрпцкі замак (Toomemagi). Ён быў пашкоджаны падчас Паўночнай вайны і ў XVIII ст. быў разабраны, пазней (у пачатку XIX ст.) на яго месцы была пабудавана абсерваторыя. Дэрпцкі сабор быў пашкоджаны падчас пратэстанцкай рэфармацыі і знаходзіцца ў разбураным стане з XVII ст.
Акрамя Дэрпта, у біскупстве было яшчэ пяць каменных замкаў:
Лань (аграгарадок)
Лань (, Лань) — аграгарадок у Беларусі, у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 км у напрамку на поўдзень ад горада Нясвіж, за 122 км ад Мінска , за 10 км ад чыгуначнай станцыі Клецк , на аўтамабільнай дарозе. У напрамку на поўдзень ад аграгарадка працякае рака Лань.
Лівонская канфедэрацыя
Лівонская канфедэрацыя, якая існавала з 1435 па 1561 год, уяўляла сабой дрэнна арганізаванае аб'яднанне Рымскай каталіцкай царквы, нямецкіх рыцараў Тэўтонскага ордэна і гандляроў, гарадоў і мясцовага насельніцтва, якое кіравала тэрыторыямі, захопленыя германскімі рыцарамі ва Усходняй Прыбалтыцы. Яна складалася з пяці ўтварэнняў: Лівонскага ордэна, Рыжскага архібіскупства, біскупства Дорпат, біскупства Эзэль-Вік і біскупства Курляндыя.
З'яўленне рыцараў у Лівоніі
У пачатку XIII стагоддзя нямецкія крыжакі заваявалі Прыбалтыку і пачалі хрысціянізацыю мясцовага насельніцтва. У 1201 годзе Альбрэхт фон Буксгеўдэн заснаваў крэпасць Рыгу, а ў 1202 годзе для каардынацыі сіл нямецкіх рыцараў заснаваў Ордэн мечнікаў.
Карабейлі
Карабейлі (Qarabəyli) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
Лівонская канфедэрацыя
З'яўленне рыцараў у Лівоніі
2 лютага 1207 года гэта тэрыторыя была абвешчана княствам у складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі, і атрымала назву Terra Mariana («Зямля дзевы Марыі»), а ў 1215 годзе Папа Інакенцій III абвясціў гэтыя землі ўладаннем Святога прастола.
Падзел Terra Mariana быў усталяваны папскім легатам Гільёмам Модэнскім у 1228 годзе як кампраміс паміж нямецкімі рыцарамі і каталіцкай царквой. У тэорыі нямецкім рыцарам належыла 1/3 земляў, а цэрквы 2/3, але фактычна рыцары кантралявалі амаль усе землі, што было крыніцай пастаянных канфліктаў паміж імі і царквой. Князі-біскупы толькі фармальна валодалі тэрытарыяльным суверэнітэтам і ўладай на тэрыторыі сваіх уладанняў. У 1330 годзе Тэўтонскі ордэн быў афіцыйна прызнаны сеньёрам Рыгі. Для вырашэння спрэчак паміж нямецкім рыцарствам і біскупамі ў 1419 годзе ў Вальку быў сфарміраваны ландтаг, у які ўвайшлі прадстаўнікі рыцарства, царквы і гарадоў.
Карабейлі
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Карабак (арм.: Քարաբակ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Лівонская канфедэрацыя
З'яўленне рыцараў у Лівоніі
1 верасня 1435 года Лівонскі ордэн пацярпеў паражэнне ў бітве пад Вількамірам. Гэта паражэнне стала для Лівонскага ордэна прыкладна тым жа, чым стала паражэнне ў Грунвальдскай бітве ў 1410 годзе для Тэўтонскага ордэна. 4 снежня 1435 года архібіскупам рыжскім, біскупамі курляндскім, дэрпцкім, эзэль-вікскім і рэвельскім, а таксама прадстаўнікамі Лівонскага ордэна, яго васаламі і прадстаўнікамі гарадскіх улад Рыгі, Рэвеля і Дэрпта было падпісана пагадненне аб стварэнні Лівонскай канфедэрацыі (eiine fruntliche eyntracht).
Структура дзяржавы
Ордэнскімі гарадамі кіравалі прызначаныя комтуры і фогты, якія адчытваліся перад штогадовымі капітуламі, якія складаліся з вышэйшых чыноў Лівонскага ордэна.
Супрацьстаянне з Расіяй і Рэфармацыя
З 1471 па 1501 год Вялікае Княства Маскоўскае, якое да таго часу набыло моц, пачало праводзіць у адносінах да значна слабейшай Лівонскай канфедэрацыі палітыку пастаяннага ціску, што выражалася ў прамой тэрытарыяльнай экспансіі, навязванні нераўнапраўных дагавораў, спробах палітычна раскалоць Лівонскую канфедэрацыю і падарваць яе эканоміку. Не размяшчаючы дастатковымі для супрацьстаяння з Расіяй сіламі, Лівонская канфедэрацыя ўвесь час ішла на саступкі, што асабліва выявілася падчас руска-лівонскай вайны 1480—1481 годов. Заключыўшы саюз з Вялікім Княствам Літоўскім у 1501—1503 гадах войскам Лівонскай канфедэрацыі пад кіраўніцтвам Вальтэра фон Плетэнберга ўдалося дамагчыся шэрагу поспехаў у ваенных дзеяннях супраць Расіі. Аднак Плетэнберг, нягледзячы на шэраг здабытых ім перамог, не замацаваўся на рускай тэрыторыі. Па выніку вайны 1501—1503 годов Іван III і Лівонская канфедэрацыя заключылі мір на ўмовах status quo ante bellum — вяртання да стану да пачатку вайны, які дзейнічаў аж да Лівонскай вайны.
У першай палове XVI стагоддзя падчас Рэфармацыі і ў 1558—1582 гадах падчас Лівонскай вайны прыбалтыйскія царкоўныя княствы былі ліквідаваны: архібіскупства Рыжскае было секулярызавана ў 1561 годзе (Рыга атрымала статус свабоднага імперскага горада), біскупства Эзэль—Вік — секулярызавана і прададзена Даніі ў 1560 годзе, біскупства Дорпат — заваявана Іванам Грозным у 1558 годзе і скасавана, біскупства Курляндыя — прададзена ў 1560 годзе Даніі і ператворана ў свецкае герцагства Курляндыя. Паводле Віленскай уніі 1561 года тэрыторыі былых біскупстваў увайшлі ў склад Рэчы Паспалітай і васальнага герцагства Курляндыя (Эзэль застаўся пад уладай Даніі).
Ерыцванк
Ерыцванк (Երիցվանք), Алыбейлі (Alıbəyli) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Кацярына Уладзіміраўна Фіцнер
Кацярына Уладзіміраўна Фіцнер (нар. ) — беларуская скакуха ў ваду. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
На Летніх юнацкіх Алімпійскіх гульнях 2014 года заняла 10 месца ў скачках з вышкі.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2015 года ў скачках з вышкі.
Іван Уладзіміравіч Літвіновіч
Іва́н Уладзі́міравіч Літвіно́віч (нар. 26 чэрвеня 2001, Вілейка, Беларусь) — беларускі батутыст. Чэмпіён Еўропы (2020) і свету (2019, 2021), Алімпійскі чэмпіён 2020 года.
Біяграфія
Пачаў займацца скачкамі на батуце з васьмігадовага ўзросту, да гэтага займаўся акрабатыкай па прыкладзе маці Таццяны Аляксандраўны — майстра спорту СССР па спартыўнай акрабатыцы. Выхаванец Вілейскай ДЮСШ, першы трэнер — Пётр Іванавіч Зайцаў.
Скончыў Вілейскую сярэднюю школу №1 і Вілейскі дзяржаўны каледж па спецыяльнасці «аўтаслесар». Навучаецца ў Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры.
Трэніруецца ў Рэспубліканскім цэнтры алімпійскай падрыхтоўкі па гімнастычных відах спорту пад кіраўніцтвам Вольгі Уласавай. Спартсмен-інструктар нацыянальнай каманды Рэспублікі Беларусь па скачках на батуце. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа (2019).
Спартыўная кар’ера
На чэмпіянаце свету 2017 года ў Сафіі здабыў срэбны медаль у адной з узроставых груп і заняў другое месца ў катэгорыі 15–16 гадоў разам з Даніілам Валынцавым.
На чэмпіянаце Еўропы 2018 года ў Баку ўзяў залаты медаль у юніёрскім разрадзе і залаты медаль у камандным заліку. Выступаў на III Юнацкіх Алімпійскіх гульнях 2018, дзе заняў чацвёртае месца.
У 2019 годзе выйграў срэбны медаль у індывідуальным заліку і залаты медаль у камандных спаборніцтвах (разам з Уладзіславам Ганчаровым, Алегам Рабцавым і Аляксеем Дударавым) на Чэмпіянаце свету ў Токіа. У індывідуальных скачках на першым этапе Кубка свету 2020 ўзяў срэбны медаль, што дало яму алімпійскую ліцэнзію ў Токіа. На чэмпіянаце Еўропы 2020 года ў Сочы ў індывідуальных спаборніцтвах заняў 22 месца, у камандным заліку здабыў залаты медаль (разам з У. Ганчаровым, А. Рабцавым і А. Дударавым).
На XXXII летніх Алімпійскіх гульнях 2020 у Токіа ў індывідуальным заліку заваяваў залаты медаль, які стаў першым медалём Беларусі на гэтых спаборніцтвах.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнам Айчыны III ступені (2022), Ганаровай граматай Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (2020). У 2019 годзе стаў «Асобай года» паводле рэдакцыі «Рэгіянальнай газеты».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля шостых прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі і жорсткага падаўлення пратэстаў 2020 года падпісаў адкрыты ліст у падтрымку Аляксандра Лукашэнкі. Пасля алімпійскай перамогі на пытанне аб палітычным крызісе ў Беларусі сказаў: «мяне гэта не датычыцца, мяне гэта не закранула», таксама пацвердзіў падпісанне пралукашэнкаўскага ліста і абгрунтаваў гэта тым, што «спорт па-за палітыкай, і я заўсёды гэтага прытрымліваўся».
Алёна Вячаславаўна Хамулькіна
Алёна Вячаславаўна Хамулькіна (нар. ) — беларуская скакуха ў ваду. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
На Чэмпіянаце Еўропы 2014 года заняла 6 месца ў камандных спаборніцтвах.
На Чэмпіянаце Еўропы 2016 года ў Лондане (Вялікабрытанія) заняла 4 месца ў камандных спаборніцтвах.
Чэмпіёнка Беларусі 2015 года ў скачках з 1-метровага трампліна і скачках з 3-метровага трампліна.
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года ў скачках з 1-метровага і 3-метровага трамплінаў.
Эдвард Гараздоўскі
Эдвард Гараздоўскі (Edward Gorazdowski; 1843—1901) — варшаўскі дрэварытнік.
З 1863 года працаваў у часопісе «Tygodnik Ilustrowany», мастацкім кіраўніком якога ў той час быў Юліюш Косак. З цягам часу стаў найлепшым і амаль адзіным выканаўцам малюнкаў у гэтым часопісе. У 1873 годзе перайшоў у рэдакцыю «Kłosów». Пасля закрыцця часопіса ў 1890 годзе, вярнуўся ў «Tygodnik Ilustrowany».
Міцькавічы (Нясвіжскі раён)
Мі́цькавічы (, Митьковичи) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Малая Быхаўшчына
Мала́я Бы́хаўшчына (, Малая Быховщина) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Карцэвіцкага сельсавета.
Арцём Сяргеевіч Бароўскі
Арцём Сяргеевіч Бароўскі (нар. ) — беларускі скакун у ваду. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
На Чэмпіянаце Еўропы сярод юніёраў 2014 года заняў 7 месца ў скачках з вышкі.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў скачках з вышкі.
Пукелеўшчына
Пуке́леўшчына (, Пукелевщина) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Каракечды
Каракечды (Qarakeçdi) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Езнагамер (арм.: Եզնագոմեր), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Крысціна Валер’еўна Шашко
Крысціна Валер'еўна Шашко (нар. ) — беларуская скакуха ў ваду. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі 2014 года ў скачках з вышкі.
Чэмпіёнка Беларусі 2015 года ў сінхронных скачках з трампліна і скачках з вышкі, срэбраная прызёрка ў скачках з 3-метровага трампліна.
Хрыпкава
Хры́пкава (, Хрипково) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Карцэвіцкага сельсавета.
Кошасу
Кошасу (Qoşasu) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Драхтадзор (арм. Դրախտաձոր), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Ганконгскія пратэсты 2014 года
Ганконгскія пратэсты 2014 года (таксама вядомыя як «Парасонавая рэвалюцыя» ці «Рэвалюцыя парасонікаў» (雨伞革命 / 雨傘革命)) пачаліся ў верасні 2014 года, калі дэмакратычныя прыхільнікі Ганконга зладзілі акцыю пратэсту перад штаб-кватэрай урада і занялі некалькі буйных гарадскіх скрыжаванняў пасля таго як пастаянны камітэт Усекітайскага сходу народных прадстаўнікоў (全国人民代表大会常务委员会) абвясціў аб сваім рашэнні аб плануемай рэформе выбарчай сістэмы. Сваёй рэформай пастаянны камітэт Усекітайскага сходу народных прадстаўнікоў запатрабаваў ад камітэта па прызначэннях абіраць да трох кандыдатаў на выбары да ўсенароднага галасавання. Пасля выбараў абраны кандыдат павінен афіцыйна прызначацца цэнтральным урадам да таго, як афіцыйна займе пост.
Федэрацыя студэнтаў Ганконга і арганізацыя «Scholarism» пачалі пратэставаць перад штаб-кватэрай урада 22 верасня 2014 года. Увечары 26 верасня некалькі сотняў дэманстрантаў перайшлі бар'ер бяспекі і ўступілі на прывакзальную плошчу Цэнтральнага ўрадавага комплексу, якія была зачынена для публічанага праходу з ліпеня 2014 года. Афіцэры ачапілі пратэстуючых ва ўнутраным двары і абмяжоўвалі іх рух на працягу ночы, пасля чаго сілай выціснулі іх адтуль на наступны дзень, у тым ліку лідара студэнтаў Джошуа Вонга, які быў часова затрыманы. Арганізацыя «Акупіруй Цэнтральны з любоўю і мірам» адразу абвясціла пра пачатак сваёй кампаніі грамадскага непадпарадкавання.
Дыцмайры (Кашатаг)
Дыцмайры (Դիցմայրի), Мешадысмайілы (Məşədismayıllı) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Чэмпіянат Беларусі па валейболе
Вышэйшая ліга Беларусі — найвышэйшая нацыянальная прафесійная ліга. Першы розыгрыш адбыўся ў сезоне 1992/1993 года, які выйграла мінскае СКА.
Іван Андрэевіч Семянюк
Іван Андрэевіч Семянюк (нар. ) — беларускі скакун у ваду. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Першынства Беларусі 2014 года ў скачках з 1-метровага трампліна.
Чанавічы (Нясвіжскі раён)
Чанаві́чы (, Чановичи) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Барысаў-БДУФК
Барысаў-БДУФК — беларускі валейбольны клуб з горада Барысаў.
Гісторыя
Клуб створаны ў 2010 годзе.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па валейболе
Кубак Беларусі па валейболе
Паўночна-Заходняя правінцыя (ПАР)
Паўночна-Заходняя правінцыя (North West, Noordwes, Nyakatho-Ntshonalanga, Bokone Bophirima) — шостая па велічыні правінцыя Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі. На поўначы мяжуе з Батсванай, на захадзе з Паўночнай Капскай правінцыяй, на поўдні з правінцыяй Свабодная дзяржава, на паўднёвым усходзе з правінцыяй Гаўтэнг, на ўсходзе з Лімпапо. Утворана ў 1994 годзе пасля адміністрацыйнай рэформы. Адміністрацыйным цэнтрам правінцыі з'яўляецца горад Мафікенг. Самы буйны горад — Рустэнбург.
Геаграфія і клімат
Большая частка тэрыторыі ўяўляе сабой плоскую раўніну з травяністай расліннасцю і асобнымі дрэвамі. Горны хрыбет Магалісберг працягнуўся на паўночным усходзе на 130 км ад Прэторыі да Рустэнбурга. Рака Ваал фарміруе паўднёвую мяжу правінцыі.
Тэмпературы вар'іруюцца ад 17 да 31 °С у летнія месяцы і ад 3 да 21 °С у зімовыя месяцы. Сярэднегадавы ўзровень ападкаў складае 360 мм, амаль усе яны выпадаюць з кастрычніка па красавік.
Насельніцтва
Большая частка насельніцтва размаўляе на мове тсвана (65,4 %), іншыя мовы ўключаюць афрыкаанс, сота, коса, англійскую. Большая частка насельніцтва вызнае хрысціянства. Узровень пісьменнасці складае ўсяго 57 %, правінцыя мае найменшую ў ПАР долю насельніцтва, якое атрымала вышэйшую адукацыю.
Эканоміка
Асновай эканомікі з'яўляецца здабыўная прамысловасць, якая складае больш за палову яе ВУП і забяспечвае працай каля чвэрці насельніцтва. Асноўныя карысныя выкапні ўключаюць золата, уран, плаціну і алмазы. На поўначы і захадзе правінцыі развіта авечкагадоўля і гадоўля буйной рагатай жывёлы. Усход і поўдзень правінцыі — сельскагаспадарчыя рэгіёны, дзе вырошчваюцца кукуруза, сланечнік, тытунь, бавоўна, цытрусавыя.
Лубін жоўты
Лубін жоўты, Люпін (Lupinus luteus) — від кветкавых раслін сямейства. Кармавая культура. Атрымаў шырокае распаўсюджанне ў сельскагаспадарчай вытворчасці розных краін. Ён лепш за іншых відаў расце на пясчаных і супясчаных глебах, а таксама мае высокую азотфіксуючую здольнасць. Акрамя таго, лубін жоўты — адна з нямногіх бабовых раслін, здольных паспяхова развівацца і фіксаваць азот на кіслых глебах.
Апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны каля 60 (80) см вышынёй. Сцеблы прамыя, тоўстыя, бароздавыя, пакрытыя рассеянымі, мяккімі, тонкімі валасінкамі. Лісце пальчастае, на доўгіх хвосціках. Лісточкі ў ліку 7-11 штук, звычайна 8-9 штук, да 6 см даўжыні, вузкія, даўгаватыя, коратка завостраныя, з доўгай, вузкай, выцягнутай асновай, бела валасістыя. Суквецце 15-30 см даўжынёй, верхавіннае, шматкветкавае, густое, коласападобнае, прамое. Кветкі з моцным прыемным водарам, кольчатыя, на вельмі кароткіх кветаножках, яркія, светла жоўтыя. Вяночак 1,3 см даўжыні, матыльковы. Цвіце ў чэрвені-ліпені.
ISAF
Міжнародныя сілы садзейнічання бяспецы (International Security Assistance Force; ISAF) — узначалены НАТА міжнародны вайсковай кантынгент, які дзейнічаў на тэрыторыі Афганістана з 2001 па 2014 гады.
Лубін жоўты
Распаўсюджанне
У дзікім выглядзе распаўсюджаны ў прыбярэжнай зоне заходняй часткі Пірэнейскага паўвострава, Марока, Тунісе, Алжыры, на астравах Корсіка, Сардзінія, Сіцылія, у Паўднёвай Італіі. У Ізраілі і Ліване хутчэй за ўсё здзічэў. Здаўна вырошчваецца ў Паўночнай Еўропе, Беларусі і Украіне, у меншым маштабе ў Заходняй Аўстраліі і Паўднёвай Афрыцы. У Паўднёвай Францыі і на востраве Мадэйра сустракаецца як здзічэлы.
ISAF
Міжнародныя сілы па падтрыманні бяспекі былі створаны ў адпаведнасці з рэзалюцыяй № 1386 Савета Бяспекі ААН ад 20 снежня 2001 года. Іх прысутнасць у краіне пасля звяржэння рэжыму талібаў была неабходна для:«аказання дапамогі афганскаму Часоваму органу ў забеспячэнні бяспекі ў Кабуле і прылеглых да яго раёнах, з тым каб афганскі Часовы орган, а таксама персанал Арганізацыі Аб’яднаных Нацый маглі дзейнічаць ва ўмовах бяспекі .» Са жніўня 2003 года камандаванне ISAF ажыццяўлялася блокам НАТА. У канцы 2014 года на змену сілам міжнароднай узброенай кааліцыі прыйшла небаявая аперацыя альянсу «Рашучая падтрымка». Увесь цяжар вайны лёг на плечы афганскай арміі.
Структура і колькасць
Першапачаткова зона адказнасці ISAF ахоплівала толькі сталіцу Афганістана Кабул.
У кастрычніку 2003 года Савет Бяспекі ААН прыняў рашэнне аб пашырэнні місіі за межы Кабула. Пашырэнне праходзіла паступова і было завершана ў кастрычніку 2006 года, калі ISAF прынялі на сябе адказнасць за забеспячэнне бяспекі на ўсёй тэрыторыі краіны. Мэтай павелічэння кантынгенту ў Афганістане было стрымаць актыўнасць баевікоў руху «Талібан», даўшы афганцам час узяць у свае рукі кантроль над краінай.
На 6 чэрвеня 2011 года максімальная колькасць ISAF складала 132 457 вайскоўцаў (у тым ліку 90 тысяч амерыканскіх), у місіі прымалі ўдзел 48 краін.
Аднак планы па скарачэнні сваёй ролі ў баявых аперацыях на тэрыторыі Афганістана зарадзіліся адразу ў некалькіх ключавых удзельнікаў «Міжнародных сіл садзейнічання бяспецы». У выніку 21 верасня 2012 года дадатковы кантынгент НАТА ў асобе 33 тысяч вайскоўцаў ЗША пакінуў краіну. Такім чынам, па стане на 1 чэрвеня 2014 года, агульная колькасць ISAF складала 49 902 вайскоўцаў.
Да 1 студзеня 2015 года місія «Нязломнай свабода» была завершана, у сувязі з чым кантынгент кааліцыйных войскаў быў значна скарочаны. У прыватнасці, амерыканская групоўка па стане на лета 2015 года складала каля 11 тыс. вайскоўцаў, якія былі задзейнічаны ў новай небаявой місіі «Рашучая падтрымка», асноўныя задачы якой звязаны з дапамогай афганскім сілам аховы правапарадку ў сферы навучання і інструктавання навабранцаў.
ISAF складаліся з 5 рэгіянальных камандаванняў, кожнаму з якіх падпарадкоўваліся некалькі правінцыйных груп рэканструкцыі (Provincial Reconstruction Team, PRT). У склад кожнай такой групы ўваходзілі як ваенныя падраздзяленні, так і паліцэйскія (саветнікі афганскай паліцыі) плюс грамадзянскі персанал розных урадавых агенцтваў краін-удзельніц.
Краіны-ўдзельнікі
Склад удзельнікаў кааліцыі быў неаднолькавым: у лютым 2005 года дзейнічалі кантынгенты 37 краін, у далейшым, іх колькасць павялічылася (у сакавіку 2011 года ў склад ISAF уваходзілі вайскоўцы 46 краін НАТА ; у жніўні 2013 года ў склад ISAF уваходзілі вайскоўцы 47 краін кааліцыі ). У агульнай складанасці за перыяд з пачатку ваеннай аперацыі ў 2001 годзе і да канца 2015 года ў склад ISAF уваходзілі падраздзялення ўзброеных сіл 50 краін свету, найбольш буйным з’яўляецца кантынгент ЗША.
Спіс краін, якія ўдзельнічалі ў канфлікце ў Афганістана ў рамках ISAF:
Арахыш
Арахыш (Araxış) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Дзарахач (арм.: Ձորախաչ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Святлана Дзмітрыеўна Хахракова
Святлана Дзмітрыеўна Хахракова (нар. ) — беларуская скакуха ў ваду. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2014 года ў скачках з 3-метровага трампліна.
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года ў сінхронных скачках з трампліна.
Адміністрацыйны падзел Руанды
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Руанды — падзел тэрыторыі Руанды на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання. Згодна з падзелам з 1 студзеня 2006 Руанда складаецца з пяці правінцый (intara), якія падзялены на трыццаць раёнаў (akarere), якія, у сваю чаргу, падзелены на сектары. Да 1 студзеня 2006 Руанда была падзелена на 12 правінцый.
Уладзіслаў Юр’евіч Сонін
Уладзіслаў Юр'евіч Сонін (нар. ) — беларускі скакун у ваду. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2014 года ў скачках з вышкі.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2015 года ў скачках з вышкі.
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў скачках з вышкі.
Іосіф Фаміч Сушко
Іосіф Фаміч Сушко (, вёска Пруднікі,, Віцебская вобласць — ) — беларускі самадзейны кампазітар. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР, мастацкі кіраўнік ансамбля песні і танца «Спадчына», лаўрэат прэміі «За духоўнае адраджэнне». Ганаровы грамадзянін Маладзечна.
Біяграфія
Вучыўся ў Пастаўскай настаўніцкай семінарыі. 13 снежня 1944 года арыштаваны, у 1945 годзе прыгавораны да 10 гадоў зняволення, пакаранне адбываў у Тайшэце Іркуцкай вобласці. У 1954 годзе вызвалены, у 1962 годзе рэабілітаваны. Працаваў мастацкім кіраўніком Варапаеўскага Дома культуры (Пастаўскі раён). У 1959 годзе паступіў у Маладзечанскае музвучылішча. У 1960 годзе стаў кіраўніком ансамбля «Спадчына», які ў 1963 годзе атрымаў званне «народны».
Кніга прарока Захарыі
Кні́га праро́ка Захарыі (ספר זכריה‬‬ Сефер Зехар’я; Prophetia Zachariae; Ζαχαρίας) — 38-я кніга кананічнага Старога Запавету, дваццаць пятая частка Танаху. Адзінаццатая з кніг г. зв. малых прарокаў.
Гістарычны кантэкст
Служэнне Захарыі адбылося падчас праўлення Дарыя Вялікага (Зах. 1:1), адначасова са служэннем Агея пасля падзення Іерусаліма ў 587/586 г. да н.э. Езекііль і Ерамія пісалі пераважна пра падзенне Іерусаліма, працягваючы прарочыць у ранні перыяд выгнання. Навукоўцы мяркуюць, што Езекііль, з яго змешваннем цырымоніі і бачання, у значнай ступені паўплываў на прарочы дар у Захарыі. Час напісання кнігі Захарыі адносіцца да 520—518 гг. да н.э.
Падчас выгнання многія іўдзеі былі ўведзены ў Вавілон, дзе прарокі казалі ім будаваць свае дамы (Ерамія 29), бо яны будуць знаходзіцца там працяглы час. У рэшце рэшт пасяленцы атрымалі свабоду, калі Кір Вялікі ўзяў Вавілон у 539 годзе да нашай эры. У 538 г. да н.э. ён выдаў вядомы Указ, які дазваляў іўдзеям вярнуцца на радзіму, першае вяртанне адбылося пры Шэшбацары. Пасля смерці Кіра ў 530 г. да н.э. Дарый I кансалідаваў уладу і ўступіў у пасаду ў 522 г. да н. э. Ён падзяліў на розныя часткі імперыю ў лёгка кіраваных раёнах, якія знаходзіліся пад кантролем губернатараў. Зарававель увайшоў у гісторыю, як прызначаны Дарыем губернатарам правінцыі Ехуд Медыната.
Падчас праўлення Дарыя прыйшлося служэнне Захарыі, сканцэнтраванае вакол аднаўлення Храма. У адрозненне ад вавіланян, Персідская імперыя пайшла на многае, каб захаваць «цёплыя адносіны» паміж васалам і панам. Аднаўленне Іерусалімскага храма было прапанавана кіраўнікамі імперыі ў надзеі, што гэта ўмацуе ўладу ў мясцовых умовах. Гэтая палітыка была добрай палітыкай з боку персаў, і яўрэі разглядалі яе як дабраславенне ад Бога.
Прарок
Імя «Захарыя» азначае «Гасподзь успомніў». Не так шмат вядома пра жыццё Захарыя акрамя таго, што можа быць выведзена з кнігі. Была здагадка, што яго продак Іда быў кіраўніком святарскага сямейства, які вярнуўся з Зарававелем (Неямія 12:4), і што Захарыя сам мог быць святаром, а таксама прарокам. Гэта пацвярджаецца дзейнасцю Захарыі ў храме і святарстве.
Змест
Змест гэтай кнігі не з’яўляецца строга гістарычным, а хутчэй тэалагічным і пастырскім. Асноўны акцэнт у тым, што Бог знаходзіцца каля Ізраіля і плануе зноў жыць са Сваім народам у Іерусаліме. Ён ратуе іх ад ворагаў і ачысціць іх ад граху.
Клопат Захара аб чысціні відавочны наконт храма, святарства і ўсіх абласцях жыцця, прароцтва паступова ліквідуе ўплыў губернатара на карысць першасвятара, і свяцілішча ўсё больш становіцца цэнтрам месіянскага чакання. Большасць хрысціянскіх каментатараў прама ці ўскосна лічаць серыю прадказанняў у раздзелах з 7 да 14 як месіянскія прароцтвы. Гэтыя раздзелы дапамаглі аўтарам Евангелляў зразумець пакуты, смерць і ўваскрасенне Ісуса, які яны цытавалі пішучы пра астатнія дні Ісуса. Вялікая частка кнігі Адкрыцця, які апавядае развязку гісторыі, таксама афарбаваная малюнкамі кнігі Захарыі.
Сяргей Мікалаевіч Мазуркевіч
Сяргей Мікалаевіч Мазуркевіч (нар. ) — беларускі скакун у ваду. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2014 года ў скачках з 1-метровага трампліна.
Джанфіда (Кашатаг)
Джанфіда (Ջանֆիդա), Дылялымусханлы — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Высокая Ліпа
Высо́кая Лі́па (, Высокая Липа) — аграгарадок у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ліпскага сельсавета.
Вялікая Ліпа
Вялі́кая Лі́па (, Великая Липа) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпскага сельсавета.
Славутасці
Свята-Пакроўская царква 1773 г.
Дворышча (тып паселішча)
Дворышча, двор, аднадворак — тып аднадворнага паселішча на беларускіх землях у IX—XVI стст.
Мартунінскі раён (НКР)
Мартунінскі раён (Մարտունու շրջան) — адміністрацыйная адзінка ў складзе непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — Мартуні.
Валькінінкай
Валькінінкай (Valkininkai), традыцыйная беларуская назва — Альке́нікі — мястэчка ў Варэнскім раёне Алітускага павета Літвы, на рацэ Мяркіс. Адміністрацыйны цэнтр Валькінінкайскай сянюніі. Насельніцтва 238 чал. (2001).
Знаходзіцца на поўдні краіны, за 22 км на паўночны ўсход ад Варэны і за 55 км на паўднёвы захад ад Вільнюса. Згодна з сучаснай афіцыйнай літоўскай класіфікацыяй мястэчка належыць да этнаграфічнага рэгіёна Дзукія.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра Алькенікі з’яўляюцца ў пачатку XV стагоддзя, уваходзілі ў склад Троцкага павета Вялікага Княства Літоўскага. У 1418 вялікі князь Вітаўт падараваў паселішча разам з іншымі маёнткамі сваёй жонцы Ульяне Гальшанскай.
З 1503 года згадваюцца як цэнтр воласці, пазней — нягродавага староства. Каралева Бона заснавала ў Алькеніках касцёл. У 1551 годзе тут заснавалі дзяржаўную пушкарню, якая дзейнічала да сярэдзіны XVII стагоддзя.
У XVII стагоддзі у Алькеніках было 136 дымоў, згадваецца Руская вуліца, што сведчыла пра наяўнасць праваслаўнага насельніцтва.
Кубак Беларусі па валейболе
Кубак Беларусі па валейболе — штогадовы турнір па валейболе.
Валькінінкай
Гісторыя
У 1636 годзе мечнік літоўскі Мікалай Крыштаф Халецкі заснаваў Алькеніцкі кляштар францысканцаў, дзе з 1765 года захоўваліся рэліквіі Св. Баніфацыя.
У 1700 годзе непадалёка ад паселішча адбылася Алькеніцкая бітва. З 1777 года ў Алькеніках дзейнічала парафіяльная школа. У 1789 годзе тут было 112 дымоў.
26 чэрвеня 1792 года атрымалі Магдэбургскае права і герб з выявай жоўтага льва на чырвоным тле. У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) апынуліся ў складзе Расійскай імперыі.
Завушша
Заву́шша (, Заушье) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпскага сельсавета.
Валькінінкай
Гісторыя
У 1920—1922 гадах уваходзілі ў склад Сярэдняй Літвы, пазней — міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе з’яўляліся сядзібай аднайменнай гміны.
З 1939 года Валькінінкай у складзе Літоўскай ССР.
Еськавічы (Нясвіжскі раён)
Е́ськавічы (, Еськовичи) — вёска ў Беларусі, у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпскага сельсавета.
Герб Мадэйры
Герб Мадэйры прыняты 24 красавіка 1991 года.
Апісанне
Уяўляе сабой двойчырассечаны на блакіт і золата шчыт, у цэнтры якога намаляваны партугальскі Ордэн Хрыста. Блакітны колер сімвалізуе размяшчэнне вострава ў моры, залаты — мяккі клімат, дзякуючы якому квітнее эканоміка вострава. Крыж павінен нагадваць пра тое, што востраў быў выяўлены членамі ваеннага рыцарскага ордэна, якія належалі да дому Генрыха Мараплаўца: Жуанам Гансалвешам Зарку і Трыстанам Вазам Тэкстэйрам. Крыж падкрэслівае сувязь з Партугаліяй.
Шчыт падтрымліваюць цюлені-манахі, самыя буйныя сысуны, якія жывуць у прыбярэжных водах, і былі выяўлены першымі пасяленцамі вострава. Залатая армілярная сфера нагадваюць пра эпоху Вялікіх геаграфічных адкрыццяў, у часы якіх партугальцы пачалі засяляць востраў.