cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замак Каравул
Каравул, Калаур — паўднёвы замак Вялікага Княства Літоўскага, у нізоўі Днястра, знаходзіўся на месцы цяперашняга малдоўскага горада Рашкаў (Каменскі раён, нявызнаная Прыднястроўская Малдаўская Рэспубліка).
Збудаваны вялікім князем Вітаўтам. Упершыню згадваецца ў спісе гарадоў з дагаворы князя Свідрыгайла з Ордэнам 1402 года (паводле іншых звестак — у 1411 ).
У 1617 годзе замак спалілі на дагаджэнне туркам, у адпаведнасці з мірам у Бушы.
Чырвонае (возера, Ганцавіцкі раён)
Чырво́нае — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 11 км на поўдзень ад горада Ганцавічы, за 0,2 км на паўночны захад ад аграгарадка Люсіна. Адносіцца да басейна ракі Цна.
Плошча паверхні 0,094 км², даўжыня 0,4 км, шырыня 0,3 км. Даўжыня берагавой лініі 1,2 км. Возера бяссцёкавае. Берагі нізкія, параслі лесам і хмызняком, часткова забалочаныя. Дно пясчанае, выслана глеем і сапрапелем. Зарастае ўмерана.
У возеры водзяцца шчупак, лінь, карась, акунь і іншыя віды рыб.
За 0,5 км на ўсход знаходзіцца возера Асмол.
Таўкачова 2
Таўкачо́ва 2 (, Толкачёво 2) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Клаўдзіа Маркізіа
«Ювентус»
У акадэміі Маркізіа доўгі час гуляў на пазіцыі другога нападніка, асацыюючы сябе са сваім кумірам Алесандра Дэль П’ера, але ва ўзросце 16 гадоў быў пераведзены ў паўабарону. У сезоне 2005/06 паводле рашэння Фабіа Капэла ён быў пераведзены ў галоўную каманду і трэніраваўся разам з асновай. У матчы супраць «Кальяры» ён трапіў у заяўку, але на поле гэтак і не выйшаў. Пазней у тым сезоне, ён вярнуўся ў прымаверу «Ювентуса», стаў яе капітанам і дапамог ёй выйграць чэмпіянат, упершыню за 12 гадоў.
Пасля відавочнага прагрэсу ў гульні ў сезоне 2008/09, Маркізіа сталі часцяком параўноўваць з легендай «Ювентуса» і зборнай Італіі мінулых гадоў, Марка Тардэлі. Спецыялісты адзначалі яго жорсткі стыль і добрае чытанне гульні. Маркізіа любіць гуляць на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы, але ў стане гуляць на любой пазіцыі ў паўабароне.
«Зеніт»
У кастрычніку 2019 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Нацыянальная зборная
12 жніўня 2009 года Маркізіа дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Італіі ў матчы супраць зборнай Швейцарыі, які скончыўся нулявой нічыёй.
Клубныя
«Ювентус»:
«Зеніт»:
Асабістае жыццё
У чэрвені 2008 года Маркізіа ажаніўся з сваёй даўняй сяброўкай Рабертай, а ў жніўні 2009 года ў іх нарадзіўся сын Давідэ, у сакавіку 2012 года — другі сын Леанарда. Паводле іроніі лёсу, яго жонка з дзяцінства была аматарам заклятых супернікаў «б’янканеры» — «Тарына», бо яе бацька ў свой ​​час навучаўся ў акадэміі гэтага клуба.
Дзяляцічы
Гісторыя
Дзяляцічы адзін з даўніх цэнтраў гістарычнай Навагрудчыны. Упершыню ўспамінаецца пад 1361 годам у «Хроніцы» Віганда як велікакняжацкі двор з воласцю на левым беразе Нёмана, «на Русі» на поўнач ад Навагрудка («transeunt in Russyam in terram Delitcz»). У Wegebericht за 1385 год Дзяляцічы таксама ўспамінаюцца як велікакняжацкі двор у Наваградскай зямлі («Dolletitsch des koninges hoff im lande czu Nowgarthen»). У 1428 годзе вялікі князь Вітаўт перадаў Дзяляцічы сваёй жонцы Юліяніі.
З XVII ст. Дзяляцічы ў ліку радзівілаўскіх уладанняў, на карце Т. Макоўскага (1613) пазначаны як мястэчка. У першай палове XVII ст. у Дзяляціцкім двары быў кальвінісцкі збор, млын, бровар, карчма, агароды, сад і стаў. Станам на 1652 год у мястэчку быў рынак, тры вуліцы (Наваградская, Уселюбская і Віленская) і царква. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Дзяляцічы ў складзе Любчанскай воласці Навагрудскага павета Расійскай імперыі. Станам на 1869 год у мястэчку пяць вуліц — Наваградская, Уселюбская, Віленская, Любчанская і Юрыдыка. У 1870-я гады ў мястэчку царква, школа, млын і 2 крамы. Станам на 1897 год — 2 царквы, 2 школы, крама, карчма, 2 млыны.
Падчас 1-й сусветную вайны з 1915 года Дзяляцічы акупаваны нямецкімі войскамі, у 1918—1920 гадах мястэчка пачаргова займалі палякі і бальшавікі. Паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) Дзяляцічы ў складзе Польшчы. З 1939 года — вёска ў БССР. У 1940—1954 гадах цэнтр Дзяляціцкага сельсавета. Да 18 верасня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Вераскоўскага сельсавета.
Станам на 2014 год у Дзяляцічах працуе школа.
Багданава (Бешанковіцкі раён)
Багда́нава (, Богданово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Тупічына (Шумілінскі раён)
Тупі́чына (, Тупичино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Убоіна
Убо́іна (, Убоино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Сенажаткі (Рагачоўскі раён)
Сенажа́ткі (, Сеножатки) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
У 1924—1933 гадах цэнтр Сенажаткаўскага сельсавета, у 1933—1937 гадах цэнтр Сенажаткаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. Да 1962—1963 гадоў вёска ўваходзіла ў склад Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна.
Быцава
Бы́цава (, Быцево) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Шуты (Бешанковіцкі раён)
Шуты́ (, Шуты) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Бітва пад Маладзечнам (1433)
Бітва пад Маладзечнам, Бітва пад Капачамі — сутыкненне войск Свідрыгайлы з войскам Жыгімонта Кейстутавіча ў часе грамадзянскай вайны ў Вялікім Княстве Літоўскім 1432—1438 гадоў.
Перадумовы
Вайна выбухнула ў абставінах агульнай палітычнай напружанасці ў ВКЛ у 1-й чвэрці XV стагоддзя, а непасрэдным повадам стаў палітычны крызіс пасля смерці вялікага князя Вітаўта і ўзброены канфлікт з-за кантролю над Падоллем. Вітаўт памёр, не пакінуўшы нашчадкаў. яго адзіная дачка Соф’я выйшла замуж за маскоўскага князя Васіля I, ад якога мела толькі аднаго ацалелага сына Васіля II. Аднак ён быў праваслаўным і не мог узначаліць нядаўна ахрышчаную Літву.
Прадметам вайны стала палітычнае ўладкаванне ВКЛ ва ўмовах крызісу палітычнай сістэмы, утворанай Востраўскім пагадненнем (1392) і Гарадзельскім актам (1413).
Канфлікт набыў характар грамадзянскай вайны ў 1432 годзе, калі пры дапамозе палякаў другі кандыдат на літоўскі пасад — Жыгімонт Кейстутавіч — здзейсніў замах на Свідрыгайлу, абвясціў яго мёртвым і быў абраны вялікім князем літоўскім. У якасці вялікага князя Жыгімонт быў прызнаны пераважны на заходніх землях дзяржавы, якія некалі належылі яго бацьке, у той час як Свідрыгайла, якому ўдалося пазбегнуць смерці, асталяваўся ва ўсходніх землях Вялікага Княства Літоўскага, дзе мясцовая шляхта працягвала прызнаваць вялікім князем менавіта яго.
У ліпені 1433 года Свідрыгайла, сабраўшы шматлікае войска, распачаў чарговы спусташальны паход на землі, якія прызнавалі ўладу Жыгімонта Кейстутавіча. Вялікі князь Барыс Аляксандравіч Цвярскі (1426—1461) другасна даслаў на дапамогу Свідрыгайлу Альгердавічу вялікае цвярское войска пад правадырствам свайго малодшага брата, князя Яраслава гарадзенскага. Магістр Лівонскага ордэна Франк фон Кірскорф (1433—1435) са сваім войскам паабяцаў злучыцца з раццю Свідрыгайлы для сумеснага паходу ў землі Жыгімонта. Хутка войска Свідрыгайлы, спусташаючы і руйнуючы навакольныя воласці і сёлы, у жніўні падступілі да Вільні і размясціліся лагерам у сяле Рудаміна. Ад Вільні Свідрыгайла з войскам рушыў на Старыя Трокі і ўзяў гэту крэпасць у аблогу. Пасля чатырохдзённай аблогі Старыя Трокі былі ўзяты прыступам і спалены. Затым Свідрыгайла ўзяў у аблогу і захапіў штурмам Каўнас, перабіўшы літоўска-польскі гарнізон. Адтуль войскі Свідрыгайлы рушылі на замак Крэва, каб знайсці вялікага князя літоўскага Жыгімонта і яго войска. Насельніцтва Жамойтыі не жадала падтрымліваць Свідрыгайлу. Таму Свідрыгайла з раццю і велізарным палонам павярнуў назад. Узяты замак Каўнас Свідрыгайла Альгердавіч саступіў сваім саюзнікам, лівонскім рыцарам. У мястэчку Эйшышкі, пад Трокамі, Свідрыгайла знаходзіўся чатыры дні, пасля чаго адправіўся на Крэва і ўзяў у аблогу замак. Пасля двухдзённай аблогі Крэва было ўзята штурмам і выпалена, а шматлікія жыхары былі перабіты і захоплены ў палон. Пасля гэтага Свідрыгайла накіраваўся ў Маладзечне.
Бітва
У Маладзечне Свідрыгайла атрымаў паведамленне пра набліжэнне літоўскага апалчэння. Вялікі князь літоўскі Жыгімонт Кейстутавіч, пазнаўшы пра адступленне Свідрыгайлы з Крэва ў Маладзечна, адправіў з Вільні за ім у пагоню войска пад камандаваннем літоўскага ваяводы Пятра Мантыгірдавіча. Свідрыгайла неадкладна адправіў супраць войска Жыгімонта вялікае войска пад кіраўніцтвам кіеўскага ваяводы, князя Міхаіла Іванавіча Гальшанскага. Сам жа напалоханы вялікі князь літоўскі Жыгімонт Кейстутавіч збег са сваёй сталіцы і атуліўся ў лясах.
У бітве каля вёскі Капачы, пад Маладзечнам, войска Свідрыгайлы пад камандваннем Міхаіла Гальшанскага нанесла адчувальную паражэнне войску Жыгімонта пад камандваннем Пятра Мантыгірдавіча. Войскі Свідрыгайлы скарысталіся нявопытнасцю супернікаў і разграмілі апалчэнне Жыгімонта. У бітве загінулі і былі ўзяты ў палон шматлікія вяльможы і паны ВКЛ.
Наступствы
З Маладзечна Свідрыгайла разам з войскамі рушыў на Мінскую зямлю, якая прызнавала ўладу вялікага князя літоўскага Жыгімонта. Спачатку Свідрыгайла ўзяў у аблогу Заслаўль, які належаў Андрэю Заслаўскаму, які калісьці падтрымліваў Свідрыгайлу, але перайшоў на бок Жыгімонта. Пазнаўшы пра здраду заслаўскага князя, Свідрыгайла прыняў рашэнне пакараць яго і спаліць Заслаўль. Горад быў узяты штурмам, спустошаны і спалены, а жыхары захоплены ў палон. Адтуль Свідрыгайла рушыў на Мінск і абсадзіў гэты горад. Мінск быў узяты прыступам і спалены войскам Свідрыгайлы, пасля чаго Свідрыгайла рушыў на ўсход ВКЛ.
Цагельня (Побалаўскі сельсавет)
Цаге́льня (, Цагельня) — былая вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Побалаўскага сельсавета.
Высокая Гара (Бешанковіцкі раён)
Высо́кая Гара́ (, Высокая Гора) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Цагельня (Побалаўскі сельсавет)
Ліквідавана 21 лютага 2012 года.
Ферма (Шумілінскі раён)
Фе́рма (, Ферма) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Сібірскае генерал-губернатарства
Сібірскае генерал-губернатарства (Сибирское генерал-губернаторство) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Расійскай імперыі. Цэнтр (рэзідэнцыя генерал-губернатара) — г. Іркуцк.
Гісторыя
У 1803 годзе Іркуцк стаў цэнтрам новаўтворанага Сібірскага генерал-губернатарства.
У студзені 1822 года ў выніку рэформы па праекце Спяранскага, самага выдатнага з генерал-губернатараў Сібіры (на пасадзе 1819—1821), указам Аляксандра I «Аб падзеле Сібіры на два генерал-губернатарствы» яно падзелена на Усходне-Сібірскае генерал-губернатарства і Заходне-Сібірскае генерал-губернатарства.
Чэмпіянат свету па снукеры 1950
Чэмпіянат свету 1950 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў 19-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Empire News упершыню спансавала чэмпіянат свету.
Ухватаўка
Да 1962—1963 гадоў вёска ўваходзіла ў склад Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна.
Грудзінава (Бешанковіцкі раён)
Грудзі́нава (, Грудиново) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Яскіня
Яскі́ня (, Яскиня) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Ходараўка (Шумілінскі раён)
Хо́дараўка (, Ходоровка) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Халід Асаад
Халід Асаад (Халід аль-Асад, ‏خالد الأسعد‎; 1932 — 18 жніўня 2015) — сірыйскі археолаг, галоўны наглядчык (1963—2003) і адзін з галоўных даследчыкаў антычнага комплексу Пальміры. Выкрадзены і забіты тэрарыстамі Ісламскай Дзяржавы.
Біяграфія
Асаад нарадзіўся ў Пальміры ў 1932 г. З 1960-х гадоў займаўся вывучэннем антычнай спадчыны старажытнага горада. У 1963 годзе ўзначаліў антычны комплекс Пальміры. Сумесныя даследаванні Асаада з амерыканскімі, французскімі, нямецкімі і швейцарскімі даследчыкамі сталі асновай для ўключэння руін антычных збудаванняў Пальміры ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1980 годзе. Выдаў больш 20 кніг на тэму Пальміры і Вялікага шаўковага шляху.
Найважнейшымі археалагічнымі знаходкамі Асаада былі частку галоўнага гарадскога скрыжавання і шматлікія грабніцы зблізку руін комплексу. У 2003 г. навуковец сышоў на пенсію з пасады галоўнага наглядчыка антычнага комплексу, але працягваў даследаванні. Свабодна валодаў арамейскай мовай, публікаваў пераклады з яго. Атрымліваў польскія, французскія і туніскія узнагароды.
У канцы мая 2015 г. Пальміру захапіла тэрарыстычная групоўка Ісламская Дзяржава, вядомая сваім нецярпімым стаўленнем да хрысціянскіх, язычніцкіх і мусульманскіх помнікаў культуры. У сярэдзіне ліпеня Асаад быў захоплены баявікамі ў палон. Нягледзячы на працяглыя катаванні, ён адмовіўся выдаць размяшчэнне схаваных антычных артэфактаў і 18 жніўня быў публічна абезгалоўлены тэрарыстамі. Ісламісты абвінавацілі яго ва ўдзеле ў навуковых канферэнцыях з «нявернымі» і вывучэнні «ідалаў». Цела Асаада пакінулі на цэнтральнай плошчы Пальміры.
Адзнакі
Шэраг гісторыкаў лічыць Халіда Асаада выдатным даследчыкам Пальмірскай антычнай спадчыны. Глава сірыйскага Дырэктарата музеяў і старажытнасцей Маамун Абдул Карым назваў яго «адным з найважнейшых першапраходцаў сірыйскай археалогіі ў XX стагоддзі».
Аляксандраўка (Рагачоўскі раён)
Алякса́ндраўка (, Александровка) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Валенцій Швыкоўскі
Вале́нцій Пятро́віч Швыко́ўскі гербу «Агеньчык» (каля 1817 —, ) — маршалак пружанскі, удзельнік паўстання 1863 года, мецэнат.
Барысаўскі галодны бунт (1932)
Барысаўскі галодны бунт (7—9 красавіка 1932 года) — антысавецкі выступ рабочых Барысава.
Гісторыя
Вынікам абвесткі 5 красавіка 1932 года пра змяншэнне нормаў на хлеб і зняцця з забеспячэння дзяцей рабочых і служачых 3-й катэгорыі 7 красавіка ў Барысаве адбыўся стыхійны мітынг. Праз два дні намеснік паўнамоцнага прадстаўніка (ПП) АДПУ па БССР Дукельскі і загадчык сакрэтна-палітычнага аддзела ПП АДПУ па БССР Зубрыцкі паведамлялі: «''7-го апреля как в самом городе, так и в пригороде Ново-Борисов последовали массовые выступления преимущественно женщин, в результате чего была разгромлена хлебная лавка и расхвачен хлеб из двух повозок, следовавших к хлебным магазинам. Со стороны наводнивших улицы толп женщин и частично мужчин количеством от 300 до 500 человек раздавались антисоветские выкрики и призывы вроде: „Бей всех советских бл…дей“'' ».
Валенцій Швыкоўскі
Біяграфія
Бацька накіраваў Валенція разам з Люцыянам Крашэўскім ехаць за адукацыяй у Дэрпцкі ўніверсітэт (зараз горад Тарту, Эстонія), але правучыўшыся там каля года, Валенцій «ня вытрымаў разгул і нягоды студэнцкага жыцця і кінуў вучобу» (па ўспамінах Каятана Крашэўскага), але хутчэй за ўсё ў сям'і не ставала сродкаў для працягу навучання.
Ёсць звесткі пра тое, што Швыкоўскі падтрымаў паўстанцаў Кастуся Каліноўскага, дапамагаючы ім лекамі, грашыма і зброяй (у 2003 годзе ў гарадскім парку Пружаны ля палацыку было знойдзена сховішча зброі тых часоў). Сам пружанскі маршалак не быў заўважаны ў баявых дзеяннях супраць царскіх войскаў. Тым не менш, яго сядзібу сканфіскавалі, а самому яму давялося шукаць прытулку ў Бельгіі, Францыі, Італіі.
Барысаўскі галодны бунт (1932)
Гісторыя
Пад канец для найбольш актыўных пратэстуючых арыштавалі. У ночы, хлеб быў развезены па крамах. 8 красавіка хваляванні і рабаванні хлебных крамаў аднавіліся. Працоўныя шэрагу прадпрыемстваў не вышлі на працу. Пад час выступу сакратара Барысаўскага райкама Тамашэўскага, абураныя жанчыны выкрквалі: «Чаму нашым дзецям не даюць хлеба, чым яны горш за іншых?!», «Чаму забяспечваецца Чырвоная Армія, жонкі камсастава, якія нічога не робяць?!», «Згубілі нас!» і г. д. Падчас прамовы Тамашэўскага адзін з рабочых заклікаў натоўп збіць яго, але быў арыштаваны. Людзі патрабавалі яго вызвалення, але гэта не было зроблена.
Валенцій Швыкоўскі
Біяграфія
Чатыры гады, з 1863 па 1867, правёў пружанскі маршалак у выгнанні. Увесь гэты час яго жонка Гермінія Парфір'еўна дабівалася праўды. Яна пісала да расійскага імператара Аляксандра II, і ў рэшце рэшт ён сваім асабістым загадам зняў арышт на маёмасць Швыкоўскіх і вярнуў усё, што належала ім да 1863 года. У 1867 Швыкоўскаму пашчасціла вярнуцца ў свой маёнтак, дзе ўвесь час жыла Гермінія. Пахаваўшы ў 1888 жонку, Валенцій яшчэ сем гадоў жыў у сядзібе, займаўся гаспадарчай дзейнасцю. У 1895 састарэлы памешчык прадаў маёнтак графу Уладзіміру Пятровічу Кляйнміхелю.
Чаронка (Шумілінскі раён)
Чаро́нка (, Черёнка) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Барысаўскі галодны бунт (1932)
Гісторыя
9 красавіка каля хлебных крамаў ізноў збіраліся натоўпы, пераважна з жанчын. Аднак колькасць выступоўцаў зменшвалася. Каля крамаў увесь час дзяжурылі міліцыянты і дружыннікі-камуністы. было зафіксавана толькі тры спробы расхопу хлеба. 10 красавіка выступы сціхлі.
Наступствы
Пытанне аб колькасці людзей, рэпрэсаваных за ўдзел у барысаўскіх хваляваннях, застаецца невысветленым. Працу па выяўленню завадатараў і найбольш актыўных удзельнікаў выступленняў ДПУ пачало адразу. У дакладной запісцы ДПУ ўказана колькасць жыхароў Барысава, якіх планавалася арыштаваць у ноч з 9 на 10 красавіка – 54 чалавека, у тым ліку трое дзяцей. Пераважную большасць складалі так званыя былыя жандары, афіцэры, памешчыкі, дваране і г.д. Колькі людзей было арыштавана непасрэдна пад час хваляванняў 7 — 9 красавіка 1932 г. – невядома. У палітыка-эканамічным аглядзе Барысаўскага раёна па стану на 1940 год ёсць наступныя звесткі: «''У 1932 г. у горадзе Барысаве была ўскрыта і ліквідаваная к/р група, якая, скарыстаўшыся часовымі цяжкасцямі, спрабавала выклікаць беспарадкі ў горадзе Барысаве. У склад к/р групы ўваходзілі: адзін был. памешчык, 5 был. паліцэйскіх, 1 поп, 2 кулака, 3 гандляра, іншых 5, а ўсяго 17 чалавек''».
Бунты паўтарыліся праз год: як пісаў гісторык Юрка Віцьбіч, 3 мая 1933 г., натоўп барысаўскіх жанчын разам з дзецьмі рушыў да прадуктовых складоў, частка складоў была разрабаваная. Супрацоўнікі НКВД паспрабавалі спыніць жанчын, але ім гэтага не ўдалося — жанчыны рушылі да запалкавай фабрыкі, каб выклікаць на вуліцу сваіх мужчынаў.
Паводле гісторыка Юркі Віцьбіча, у выніку бунтаў каля 1400 барысаўцаў былі арыштаваныя, дзвесьце з іх былі расстраляныя адразу, іншыя былі высланыя ў сталінскія канцлагеры і ніводзін з высланых дадому не вярнуўся. Расстрэлы адбываліся ў мясцовасці, якую барысаўцы называюць «Батарэі». На пачатку 2000-х мясцовыя актывісты ўсталявалі там крыжы ў памяць аб ахвярах сталінскіх рэпрэсіяў, але ў 2008 годзе крыжы спілавалі камунальшчыкі.
Валенцій Швыкоўскі
Дзейнасць
Валенцій Швыкоўскі вызначаўся руплівай грамадскай і гаспадарчай дзейнасцю. Свой талент і веды пружанскі маршалак скіраваў на ўласную гаспадарку. Гэтымі справамі Валенцій займаўся сам, ужываючы перадавыя метады і тэхналогію, і дасягнуў значных поспехаў. Вось як вызначалі стан гаспадаркі В. Швыкоўскага ацэншчыкі з Віленскага аддзялення Дзяржаўнага банка, якія склалі ў 1895 г. апісанне маёнтка з нагоды пераходу яго да В. П. Кляйнміхеля: «За ўсе 52 гады (валодання маёнткам В. Швыкоўскім. — У. П.)… утрымлівалася ў дастатковай колькасці жывёла і ўсе ворныя землі, а асабліва тыя, якія ляжаць пры галоўнай сядзібе, настолькі палепшыліся, што ў дадзены момант рэзка адрозніваюцца ад усіх суседніх».
За гады свайго знаходжання ў маёнтку В. Швыкоўскі правёў тут вялікія пераўтварэнні: рэканструяваў тэрыторыю сядзібы, узвёў «палацык», бровар, цагельню, шмат іншых жылых і гаспадарчых пабудоў. У вёсцы Дабучын існавала створаная ўладальнікам школа для навучання сялянскіх дзетак.
Пра ўзровень адукаванасці і культурныя інтарэсы мужа і жонкі Швыкоўскіх сведчыць спіс кнігазбору, які размяшчаўся ў «палацыку», у кабінеце Валенція. Гэты спіс маецца ў інвентарным вопісе рухомай і нерухомай маёмасці пружанскага маршалка, складзеным у 1864—1866 гг. з нагоды канфіскацыі маёнтку. Кнігазбор налічваў 1407 адзінак розных найменняў на польскай, расійскай, нямецкай і французскай мовах.
Гаспадары «палацыку» былі вядомы сваёй гасціннасцю. Іх дом наведвалі славуты Ю. Крашэўскі і мастак Н. Орда. Тут бываў нястомны даследчык этнаграфіі і фальклору Беларусі Міхал Федароўскі. У адным з нумароў часопісу «Ziemia» за 1911 г. ён надрукаваў краязнаўчы артыкул «Пружана і яе ваколіцы», дзе ёсць нямала пахвальных словаў пра Швыкоўскіх і іхнюю сядзібу. Валенцій названы там «сапраўдным увасабленнем нашай культуры».
У часы свайго маршалкоўства В. Швыкоўскі прыклаў шмат намаганняў да паскарэння культурнага развіцця Пружаны і паляпшэння дабрабыту жыхароў края: арганізацыі ў горадзе грамадскай бібліятэкі, коннай пошты і правядзення праз Пружану паштовага тракту. Трэба адзначыць яго чынны ўдзел у будаўніцтве новага каталіцкага храма ў горадзе. Праект быў складзены выдатным архітэктарам Г. Марконі, да якога звярнуўся, відаць, сам маршалак. Месца было выбрана каля старога драўлянага касцёла. Будаўніцтва касцёла пачалося ў 1857 г., але з-за недахопу сродкаў неўзабаве замарудзілася. Дзеля пакрыцця выдаткаў В. Швыкоўскім ладзіліся ў горадзе тэатральныя пастаноўкі, музычныя вечарыны, пашыраліся латарэі, прыбытак ад якіх ішоў на пабудову храма. Да гэтага мерапрыемства далучылі і Я. Крашэўскага. У маі — чэрвені 1861 у лісце да пісьменніка Швыкоўскі прасіў таго скласці рэкамендацыю і запрасіць якога-небудзь «будаўнічага» кіраўніка работ па ўзвядзенні касцёла.
Але ўсё змянілася пасля падзей 1863 г. няскончаны храм аддалі ў праваслаўнае ведамства, якое дабудавала яго. А новага касцёла ў Пружане каталікі ўсё ж дачакаліся, дзякуючы няспынным намаганням таго ж В. Швыкоўскага, які выступаў даверанай асобай вернікаў горада. У 1877 г. гарадзенскі губернатар даў згоду на пабудову храма. Праект быў зацверджаны пад канец 1878 г. У 1884 г. касцёл асвяцілі. Ен размяшчаўся на той самай вуліцы, дзе стаяў праваслаўны храм, але на поўнач ад цэнтру.
Далосцы
Дало́сцы (, Долосцы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Катастрофа Су-25 пад Навагрудкам
Катастрофа Су-25 пад Навагрудкам — авіякатастрофа, якая адбылася 12 чэрвеня 2012 года за 2 км ад вёскі Навіны Пятрэвіцкага сельсавета.
Абставіны
12 чэрвеня 2012 года ваенны лётчык першага класа падпалкоўнік Мікалай Грыднеў 116-й штурмавой авіябазы (Ліда) на авіяпалігоне паблізу горада Бярозаўка Лідскага раёна выконваў на Су-25 манеўры на гранічна малой вышыні. Пасля выканання задання а 15.35 на вышыні 200 метраў самалёт пачаў губляць кіраванне. Кіраўніком палёту была дадзена каманда лётчыку на катапультаванне.
Але пілот загінуў, адводзячы самалёт ад вёскі Навіны Навагрудскага раёна.
Як сцвярджаюць відавочцы: «Ён ляцеў вельмі нізка. Над самай зямлёй, а потым знік. І тады моцна грымнула. Гук быў моцны, хоць да месца падзення ад дарогі было даволі далёка».
Да заканчэння работы камісіі, якая займаецца расследаваннем прычын катастрофы, загадам міністра абароны Беларусі Юрыя Жадобіна ўведзена забарона на палёты ўсёй авіяцыі Узброеных сіл.
Ахвяры
Загінуў лётчык 1-га класа падпалкоўнік Мікалай Грыднеў.
Грыцькаўка
Гры́цькаўка (, Гритьковка) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Асінаўка (Старасельскі сельсавет)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Чэрчыцы
Чэ́рчыцы (, Черчицы) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Кэйсукэ Хонда
Кэйсу́кэ Хо́нда (本田 圭佑; нар., Сэтцу, Японія) — японскі футбаліст, паўабаронца літоўскага клуба «Судува» з Марыямпале. Ігрок нацыянальнай зборнай Японіі (2008—2018). З 2018 года таксама галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Камбоджы.
Клубная кар’ера
Прафесійную кар’еру ігрок пачаў на радзіме. 16 студзеня 2008 года падпісаў кантракт з нідэрландскім клубам «ВВВ-Венла» з Эрэдывізі, аднак ужо праз паўгода клуб вылецеў у дывізіён ніжэй. У наступны сезон 2008/09 ігрок забіў 16 гадоў, чым дапамог камандзе вярнуцца ў эліту. У канцы снежня 2009 года было аб'яўлена пра пераход японскага футбаліста ў расійскі ЦСКА. Дэбют іграка прыпаў на матч Лігі чэмпіёнаў супраць клуба «Севілья».
Чэмпіянат свету па снукеры 1949
Чэмпіянат свету 1949 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Leicester Square Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 18-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Кэйсукэ Хонда
Клубная кар’ера
27 кастрычніка 2013 года галоўны трэнер «Мілана» Масіміліяна Алегры абвясціў пра пагадненне на далучэнне Хонды да клуба на правах свабоднага агента ў студзені 2014 года. 4 студзеня 2014 года Хонда афіцыйна стаў іграком італьянскага клуба. Спачатку трывала гуляў у аснове «Мілана», аднак у сезоне 2016/17 страціў месца ў складзе. У чэрвені 2017 года пакінуў «Мілан» у якасці свабоднага агента.
У лістападзе 2019 года падпісаў кантракт з нідэрландскім клубам «Вітэс», аднак ужо ў снежні таго ж года па пагадненні бакоў пакінуў яго
У студзені 2020 года далучыўся да бразільскага клуба «Батафогу», які пакінуў у снежні 2020 года. У лютым 2021 года падпісаў кантракт з партугальскім «Партыманенсі», але ўжо праз некалькі дзён пакінуў яго, бо клуб не здолеў зарэгістраваць іграка. У сакавіку 2021 года далучыўся за бакінскага «Нефтчы», гуляў там да канца сезона 2020/21 і стаў чэмпіёнам Азербайджана.
У верасні 2021 года стаў іграком літоўскай «Судувы»
Міжнародная кар’ера
У 2005 годзе Кэйсукэ атрымаў выклік у нацыянальную зборную Японіі, аднак на поле ў складзе зборнай не з’явіўся. У 2007 годзе ў якасці лідара моладзевай зборнай Японіі дапамог камандзе здабыць пуцёўку ў асноўны турнір пекінскай Алімпіяды. У чэрвені 2008 года ігрок дэбютаваў у складзе зборнай Японіі, а першы гол забіў 27 мая 2009 года ў матчы супраць зборнай Чылі.
Клубныя
ЦСКА:
«Мілан»:
«Нефтчы»:
Міжнародныя
Японія:
Балаба
Бала́ба (, Балаба) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1948
Чэмпіянат свету 1948 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў 17-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Койданаўскі бой (1812)
Койданаўскі бой — адбыўся пад м. Койданавам Мінскай губерні Расійскай імперыі на дарозе Нясвіж — Мінск паміж расійскім корпусам К. В. Ламберта і французскім атрадам Ф. К. Касецкага 3 (15) лістапада 1812 году ў вайну рускіх з французамі.
У кастрычніку 1812 г. 32-тысячная расійская Дунайская армія на чале з адміралам П. В. Чычагавым, наступаючы з поўдня, заняла Брэст. Авангард Дунайскай арміі знаходзіўся ля Слоніма. Калі Чычагаў даведаўся пра адступленне Напалеона з Масквы, 7 (19) кастрычніка 1812 г. рушыў са Слоніма, каб пераняць французскія войскі на р. Бярэзіне.
Камандуючы авангардам 3-й Заходняй расійскай арміі Ламберт 30 кастрычніка (11 лістапада) накіраваў атрад палкоўніка К. Б. Кнорынга да Нясвіжа, а сам з галоўнымі сіламі 1 (13) лістапада выбіў часці генерала Касецкага з Новага Свержаня, сярод якіх быў і 22 пяхотны полк пад камандваннем Станіслава Чапскага. Французскі губернатар Мінска прыдаў Касецкаму з Мінскага гарнізону 5 тыс. чал. і 2 гарматы і загадаў адкінуць расійскія войскі ад Нясвіжу.
Касецкі адступіў да Койданава, дзе 3 (15) лістапада адбылася галоўная бітва. Рускія акружылі мясцовы рэкруцкі полк на чале з графам Чапскім і ўзялі ў палон. Французы адбілі некалькі атак, але пад націскам намнога большых расійскіх войскаў пачалі адступаць у напрамку Мінску, але былі акружаны і прымушаны здацца. Касецкі пад Койданавам страціў каля 3 тыс. чал. палоннымі, а за 2 дні (1 і 3 лістапада) больш за 1 тыс. чал. забітымі, 65 афіцэраў і 3870 чал. ніжніх чыноў палоннымі.
Разам з Касецкім у Мінск прарваліся паводле адных звестак 500 чал., паводле другіх — каля 100 чал. У выніку Койданаўскага бою быў адкрыты шлях 3-й Заходняй арміі П. В. Чычагава на Мінск і Барысаў.
Пасля страты 4 (16) лістапада Мінска, у якім знаходзіліся значныя запасы харчавання, амуніцыі і боепрыпасаў, Напалеон вымушаны быў адступаць па дарозе на Вільню.
Міхаіл Давыдавіч Шыла
Міхаіл Давыдавіч Шы́ла (, в. Оўзічы, цяпер, Брэсцкая вобласць —) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны і партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
М. Д. Шыла нарадзіўся ў вёсцы Оўзічы (зараз у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі). Скончыў 7 класаў, працаваў на торфапрадпремстве. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1941 г. па люты 1943 г. кіраваў камсамольскай падпольнай арганізацыяй у роднай вёсцы. З лютага 1943 г. партызан атрада імя С. Лазо партызанскай брыгады імя Молатава, дзейнічаўшай на тэрыторыі Пінскай вобласці. З 1944 г. у Чырвонай Арміі, на 1-м Беларускім і 3-м Прыбалтыйскім франтах. Удзельнік вызвалення Беларусі, Прыбалтыкі, Польшчы, баёў ва Усходняй Прусіі, Германіі.
Камандзір кулямётнага разліку 447-га стралковага палка (397-я стралковая дывізія, 61-я армія, 1-ы Беларускі фронт) гвардыі малодшы сяржант М. Шыла вызначыўся на тэрыторыі Польшчы 28.1.1945 г. пры адбіцці контратак праціўніка каля горада Шнайдэмюль (сучасны горад Піла) і 2.02.1945 г. у баі за населены пункт Рушэндорф (Русінава, на захад ад Піла).
Пасля вайны М. Д. Шыла працягваў службу ў Арміі, у 1946 годзе ў званні капітана звольнены ў запас. Працаваў загадчыкам цэнтральнай ашчаднай касы, пазней загадчыкам аддзела сацыяльнага забеспячэнне ў горадзе Іванава. У 1948 годзе скончыў Пінскую партшколу. Пасля выхаду на пенсію М. Д. Шыла пераехаў у Пінск, дзе займаўся ваенна-патрыятычным выхаваннем моладзі.
Шашы
Шашы́ (, Шаши) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Хапеш
Выкарыстоўваўся з 3-га тысячагоддзя да н.э. па 14—13 стст. да н.э.
Апісанне
Рукаяць хапеша двухручная, складае 50-60 см (20-24 цалі) у даўжыні, хоць існавалі меншыя прыклады. Лязо магло мець як толькі ўнутранае, так і двайное завострыванне, калі бліжэйшая да рукаяці частка клінка мела знешняе завострыванне, а дальняя — унутранае. Маючы форму паўмесяца хапеш, у адрозненне ад большасці відаў мячоў, якія развіліся з кінжала, паходзіў ад баявых сякер.
Розныя фараоны адлюстроўваліся з хапешам, таксама гэта зброя была знойдзена ў грабніцах некаторых з іх — у тым ліку, у Тутанхамона.
Хапеш ў Старажытным Егіпце быў зброяй умелых байцоў і элітных ваенных падраздзяленняў. Даўжыня хапеша дазваляла працаваць ім і з калясніцы.
Хоць некаторыя знойдзеныя экземпляры былі яўна завостраны, ёсць мноства прыкладаў з тупымі лёзамі, якія ніколі не заточваліся. Існуе здагадка, што незаточаныя хапешы, знойдзеныя ў пахаваннях, мелі цырыманіяльны статус.
Гісторыя хапеша
Самая ранняя вядомая выява хапеша знаходзіцца на шумерскай Стэле каршуноў, на якой адлюстраваны лагашскі цар Эанатум з гэтай зброяй; гэта дазваляе датаваць хапеш не пазней чым 2500-мі гг. да н.э.
Гэта зброя стала сімвалам Новага царства. Хепеш выйшаў з выкарыстання каля 1300 г. да н. э. Як мяркуюць, пазней хапеш пераўтварыўся ў капіс, які выкарыстоўваўся ў арміі Аляксандра Македонскага.
Блізняцы
Блізняцы́ (, Близнецы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Антоній Главацкі
Антоній Главацкі (? — ) — тэатральны мастак і партрэтыст. Творчасць звязана з мастацкім жыццём Беларусі і Польшчы.
Біяграфія і творчасць
Прадстаўнік класіцызму. У Беларусі працаваў у 1787 годзе у Шклоўскім тэатры Зорыча, з 1788 года ў Магілёўскім тэатры С. Богуш-Сестранцэвіча (напісаў партрэт уладальніка тэатра), з 1790 у Мінску (да 1793 года ў трупе Ш. Жукоўскага, у 1797—1801, 1802—1805 гг. у тэатры М. Кажынскага). У 1801—1802 і 1805—1810 гг. у тэатры Кажынскага ў Вільне.
Сын Антонія, Іосіф Главацкі (нар. у 1800 годзе), таксама працаваў тэатральным мастаком у Варшаве.
Каспарс Дубра
Каспарс Дубра (Kaspars Dubra; нар., ) — латвійскі футбаліст, абаронца клуба «Рыжская футбольная школа» і нацыянальнай зборнай Латвіі.
«Сконта»
Перад пачаткам сезона 2008 Дубра быў аддадзены ў арэнду ў іншы клуб латвійскай Вышэйшай лігі, рыжскі «Алімп». За «Алімп» згуляў 25 матчаў за сезон і здолеў забіць двойчы. У 2009 вярнуўся назад у «Сконта», але згуляў толькі адзін матч, пасля чаго зноў быў аддадзены ў арэнду «Алімпу». Падчас другой арэнды згуляў 9 матчаў і забіў адзін гол.
У 2010 годзе стаў адным з некалькіх ігракоў «Алімпа», якія апынуліся ў «Сконта» дзякуючы новаму трэнеру клуба Аляксандру Старкову. Дубра здолеў пакінуць добрае ўражанне і зарабіў сабе месца ў стартавым складзе адразу пасля прыходу. З’яўляючыся адным з найлепшых абаронцаў у лізе на працягу сезона, ён правёў 19 матчаў і забіў 5 галоў за «Сконта», чым дапамог сваёй камандзе стаць чэмпіёнамі. У ліпені 2010 года ён быў прызнаны найлепшым іграком месяца, стаў адзіным абаронцам, які здолеў атрымаць гэтую ўзнагароду на працягу сезона. У канцы сезона ён быў уключаны ў склад сімвалічнай зборнай турніру. У лістападзе 2010 года знаходзіўся на праглядзе ў клубе англійскай Прэм’ер-лігі «Блэкпул».
«Палонія»
У лютым 2012 года Дубра падпісаў кантракт з клубам Першай лігі Польшчы «Палонія» з Бытама тэрмінам на 1,5 гады. Аднак, за «Палонію» згуляў толькі ў 4 матчах лігі, пасля чаго ў ліпені 2012 года кантракт з польскім клубам быў скасаваны.
«Вэнтспілс»
У ліпені 2012 года далучыўся клуба латвійскай Вышэйшай лігі «Вэнтспілс». У маі 2013 года забіў прыгожы гол у браму ліепайскага «Металурга», які прынёс «Вэнтспілсу» перамогу ў фінале Кубка Латвіі. Пазней Дубра двойчы стаў чэмпіёнам Латвіі разам з «Вэнтспілсам» (2013 і 2014), а ў сезоне 2014 быў таксама прызнаны найлепшым абаронцам чэмпіянату Латвіі.
БАТЭ
У студзені 2015 года цікавасць да Дубры сталі праяўляць замежныя клубы, асабліва ўкраінскі «Металіст» і беларускі БАТЭ. Аднак, па выніку прагляду ў «Металісце» кантракт падпісаны не быў. У выніку, Дубра адправіўся на перадсезонны збор у Турцыю разам з БАТЭ. 11 лютага 2015 года абаронца падпісаў кантракт з барысаўскім клубам.
Аднак, не здолеў прабіцца ў асноўны склад барысаўчан, дзе ў цэнтры абароны замацаваліся Дзяніс Палякоў і Няманя Мілунавіч. Толькі ў другой палове сезону 2015, калі Палякоў стаў выкарыстоўвацца на правым фланзе, стаў асноўным цэнтральным абаронцам БАТЭ.
Сезон 2016 распачаў у якасці асноўнага цэнтральнага абаронцы барысаўчан, аднак у жніўні атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона, не гуляў таксама і ў першай палове 2017 года. У ліпені 2017, пасля аднаўлення ад траўмы, пакінуў БАТЭ па пагадненні бакоў.
РФШ
Неўзабаве пасля зыходу з БАТЭ вярнуўся ў Латвію, стаўшы іграком клуба РФШ. У 2018 годзе разам з камандай стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату краіны.
Апошнія гады
У сакавіку 2022 года вярнуўся ў РФШ.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя Латвіі, а 17 лістапада 2010 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Латвіі ў таварыскім матчы супраць Кітая. Пасля доўгі час не выклікаўся ў зборную, вярнуўся ў галоўную каманду сваёй краіны ў маі 2014.
Чэмпіянат свету па снукеры 1947
Чэмпіянат свету 1947 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Leicester Square Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 16-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Двор Нізгалава
Двор Ні́згалава (, Двор Низголово) — аграгарадок у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сокараўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 25 км у напрамку на захад ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, за 76 км ад Віцебска, за 23 км ад чыгуначнай станцыі Чашнікі, каля левага берага ракі Ула. За 0,5 км у напрамку на паўночны захад ад аграгарадка знаходзіцца возера Нізгалаўе.
Дзятлава (Бешанковіцкі раён)
Дзя́тлава (, Дятлово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Напад на цягнік каля Лунінца
Напад на цягнік каля Лунінца здарыўся 25 верасня 1924 года. Належаў да найбольш вядомых і громкіх актаў бальшавіцкіх дыверсантаў міжваеннага перыяду гісторыі Польшчы.
Шыліна (Шумілінскі раён)
Шы́ліна (, Шилино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Напад на цягнік каля Лунінца
Канец вайны не прынёс супакою мірнаму насельніцтву памежжа. Рабаванні, кантрабанда, атакі бальшавіцкіх банд не былі рэдкімі. Толькі ў 1924 годзе паліцыя зафіксавала на польска-савецкім памежжы 189 рабункаў і дыверсійных нападаў і 28 актаў сабатажу, у якіх удзельнічала каля 1000 чалавек. . Мэтай усіх гэтых акцый было паказаць, што польская адміністрацыя некампетэнтная і не можа гарантаваць бяспеку сваіх грамадзян.
25 верасня 1924 года бальшавіцкая банда ў складзе каля 70 чалавек затрымала каля Лунінца цягнік кірунку Брэст — Сарны, на якім на сустрэчу з міністрам унутраных спраў ехала афіцыйная дэлегацыя Палескага ваяводства з ваяводам Станіславам Даўнаровічам, сенатарам Баляславам Выслоўхам, камендантам 14 палескай акругі Дзяржаўнай Паліцыі інспектрам Юзафам Менсавічам і біскупам мінскім Зыгмунтам Лазінскім. Пазнейшае следства не даказала, ці быў напад на гэтых знакамітых асоб выпадковым або ўсё ж адмысловым. Хаця абарону дэлегацыі даручылі больш за 10 паліцэйскім і салдатам, узброенае супраціўленне аказаў толькі адзін паліцэйскі — Уладзіслаў Дмоўскі, за што пазней ён быў павышаны і ўзнагароджаны Крыжам Заслуг.
Пасля затрымання і акружэння цягніка бандыты пачалі рабаванне пасажыраў. Некаторыя людзі, ў тым ліку ваявода і камендант, страцілі нават ніжнюю бялізну. У біскупа забралі залаты крыж. Тыя, хто спрабаваў супрацьстаяць, былі збіты; таксама быў забіты адзін яўрэйскі купец. Узамен за зрабаваныя прадметы бандыты далі «квітанцыю», якую падпісаў «атаман Трафім Каліненка».
Напад на цягнік пад Лунінцом быў не першым і не апошнім, але моцна абурыў грамадства, ў асноўным з-за пасіўнасці старэйшых службовых асоб. Ваявода і камендант былі адразу зняты са сваіх пасад.
Гайдукоўка (Рагачоўскі раён)
Гайдуко́ўка (, Гайдуковка) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Лагойская ткацкая фабрыка
Лагойская ткацкая фабрыка, Лагойская палатняна-папяровая мануфактура — былое прыватнаўладальніцкае прадпрыемства па вытворчасці тканін ў мястэчку Лагойск. Дзейнічала ў 1837—1856 гг.
Знаходзіцца ў цэнтры горада, на рагу гістарычных Плешчаніцкай і Мікольскай вуліц (зараз — вуліца Савецкая, 9).
Аб’ект Дзяржаўнага спіса гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як адзін з фрагментаў сядзібы Тышкевічаў.
Гісторыя
У 1837 годзе Канстанцін Тышкевіч заснаваў у Лагойску прадпрыемства па вытворчасці тканін, якое працавала да 1856 года. Выпускала палатно, баваўняныя і льняныя хусцінкі.
У справаздачы мінскага губернатара за 1842 г. адзначаецца, што палатняная фабрыка ў мястэчку Лагойск вырабляе тавару на 5770 рублёў у год, які знаходзіць збыт часткова на тэрыторыі губерні, часткова — пастаўляецца ў Рыгу, адкуль, магчама, ішла далей на экспарт.
У краязнаўчым нарысе Паўла Шпілеўскага «Падарожжа па Палессі і беларускім краі», упершыню надрукаваным у Санкт-Пецярбургу ў славутым часопісе «Современник» («Сучаснік») у 1853—1855 гг., гэта прадпрыемства апісваецца так:
У 1859 г. мела 12 станкоў і 2 машыны. Тканіны выпускаліся як грубыя, так і найтанчэйшыя, што сведчыць аб высокім узроўні якасці. Выпускала да 50 і больш тысячаў аршынаў палатна рознага колеру і ўзору.
Акрамя іншаземцаў, запрошаных з Германіі, на фабрыцы працавала 80 мужчын і 5 жанчын.
Пазней у будынку фабрыкі месцілася яўрэйская, а пасля беларуская школа. У цяперашні час прыстасаваны пад жылы дом.
Архітэктура
Фабрыка пабудавана ў стылі класіцызму з брусавага дрэва на высокім мураваным падмурку, даўжынёю 37, шырынёй 11 аршын. Дах гонтавы. Пабудова ў плане Г-падобная. Асноўны аб'ём — аднапавярховы, бакавы — двухпавярховы з верандай. Закот веранды аздоблены разным узорам.
Баёўка
Баёўка (, Боёвка) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Чэмпіянат свету па снукеры 1946
Чэмпіянат свету 1946 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Horticultural Hall, у Лондане, Англія. Турнір стаў 15-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Глінск
Глі́нск (, Глинск) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Жарнасекава
Жарнасе́кава (, Жерносеково) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Памятная манета «Камянецкая вежа»
Памятная манета «Камянецкая вежа» — беларускія юбілейныя манеты Нацыянальнага банка Беларусі ўведзеныя ў абарачэнне 20 снежня 2001 года. манеты выбіта са серабра — наміналам 20 рублёў і медна-нікелевая — 1 рубель.
Апісанне
манета мае выгляд круга, рант манеты мае рыфленне.
Леа Скальян
Леа Скальян (Leo Scullion; нар., , Шатландыя) — шатландскі прафесійны снукерны рэферы. Дэбютаваў у мэйн-туры ў якасці прафесійнага суддзі ў 1999 годзе. У 2011 годзе абслугоўваў свой першы рэйтынгавы фінал — на адкрытым чэмпіянаце Кітая.
Жалезкі
Жале́зкі (, Железки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бачэйкаўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сокараўскага сельсавета.
Грабава (Рагачоўскі раён)
Гра́бава (, Грабово) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Мікаэла Таб
Мікаэла Таб (Michaela Tabb; нар., , Англія) — шатландская прафесійная снукерная рэферы, якая прасунула наперад жаночае судзейства більярднага спорту. У 2002 годзе стала першай жанчынай, якая абслугоўвала рэйтынгавы снукерны турнір. У 2007 годзе стала першай жанчынай, якая абслугоўвала фінал рэйтынгавага снукернага турніра. У маі 2009 года стала першай жанчынай, якая судзіла фінал чэмпіянату свету па снукеры. Таксама працавала падчас фіналу сусветнага першынства ў 2012 годзе.
З'яўляецца былым прафесійным гульцом у пул, выйграўшы некалькі тытулаў у асабістых выступах, а таксама ў складзе зборнай Шатландыі, будучы яе капітанам.
Дубраўскае (Шумілінскі раён)
Ду́браўскае (, Дубровское) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Ліга чэмпіёнаў УЕФА 2014/2015. Плэй-оф
Стадыя плэй-оф Лігі чэмпіёнаў УЕФА 2014/15 пачалася 17 лютага 2015 і скончылася 13 мая.
У плэй-оф прынялі ўдзел 16 клубаў, якія занялі першыя два месцы ў групах на групавым этапе. Фінальны матч Лігі чэмпіёнаў прайшоў 6 чэрвеня на Алімпійскім стадыёне ў Берліне.
Лёсаванне
Лёсаванне каманд адбылося ў Ньёне 15 снежня 2014 а 12:00 па цэнтральнаеўрапейскім часе.
Пры лёсаванні 1/8 фіналу восем пераможцаў груп з'яўляюцца сеянымі, а восем каманд, якія занялі другія месцы, — адпаведна, нясеянымі. На гэтай стадыі каманды з адной групы або адной краіны былі разведзеныя. Пачынаючы з 1/4 фіналу, каманды з адной групы або краіны могуць згуляць адзін з адным.
Лёсаванне каманд прайшло ў Ньёне 15 снежня 2014 года ў 12:00 па цэнтральнаеўрапейскім часе.
Пры лёсавання 1/8 фіналу восем пераможцаў груп з'яўляюцца сеянымі, а восем каманд, якія занялі другія месцы, — адпаведна, нясеянымі. На гэтай стадыі каманды з адной групы або адной краіны былі разведзеныя між сабой. Пачынаючы з 1/4 фіналу, каманды з адной групы або краіны могуць згуляць адзін з адным.
1/8 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 17-18 і 24-25 лютага, а матчы ў адказ 10-11 і 17-18 сакавіка.
З-за ўзброенага канфлікту на ўсходзе Украіны і немагчымасці правядзення хатняй гульні на Данбас-Арэне ў Данецку, данецкі «Шахцёр» праводзіў свой матч 1/8 фіналу супраць мюнхенскай «Баварыі» ў Львове на Львоў-Арэне.
1/4 фіналу
Лёсаванне чвэрцьфіналаў адбылося 20 сакавіка 2015. Першыя матчы былі згуляныя 14 і 15 красавіка, а другія 21 і 22 красавіка 2015.
Памятная манета «Фарны касцёл. Нясвіж»
'''Памятная манета «Фарны касцёл. Нясвіж»''' — беларускія юбілейныя манеты Нацыянальнага банка Беларусі ўведзеныя ў абарачэнне 18 кастрычніка 2005 года. манеты выбіта са серабра — наміналам 20 рублёў і медна-нікелевая — 1 рубель.
манета ўваходзіць у серыю Помнікі архітэктуры Беларусі. У гэтай самай серыі выбіта яшчэ адна манета прысвечаная Нясвіжу — Замак Радзівілаў.
Апісанне
манета мае выгляд круга, рант манеты мае рыфленне.
Сакаловічы
Сакало́вічы (, Соколовичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 20 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Дамашэвічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінуў 1 вясковец.
Міхал Анемпадыстаў
Міхаіл Уладзіміравіч Анемпадыстаў (,, Беларуская ССР, СССР — , , Беларусь ) — беларускі мастак, дызайнер, паэт, культуролаг, мастацтвазнавец.
Сям’я
Нарадзіўся 16 сакавіка 1964 года ў Мінску ў рускай сям’і. Спачатку Міхал з бацькамі жыў у Мінску на бульвары Шаўчэнкі, а пасля сям’я пераехала ў раён Камароўкі. Міхал лічыў Мінск сваім горадам: ''«Я мянчук. Жылі мы на бульвары Шаўчэнкі, а пасля пераехалі на Камароўку. Так што для мяне Менск, безумоўна, родны горад, які я люблю і нават ведаю»''.
Маці Міхала нарадзілася ў Львове, але сваімі каранямі паходзіць з-пад Варонежа, дзе яе дзеда і бабулю раскулачылі пасля Кастрычніцкага перавароту ў Расіі ў 1917 г.: Міхалавага прадзеда саслалі на Салаўкі, а прабабулю і пяць яе дачок (у тым ліку і бабулю Міхала) выселілі ў найбліжэйшы населены пункт каля Варонежа. Бабуля Міхала выйшла замуж за чыгуначніка, з якім у 1945 годзе пераехала на сталае жыхарства ў далучаны да Савецкага Саюза горад Львоў. Маці Міхала працавала на геаграфічным факультэце БДУ ў Мінску.