cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мюфідэ Ільхан
Біяграфія
Мюфідэ Ільхан выйшла замуж за доктара Фарука Ільхана. У шлюбе ў іх нарадзілася сямёра дзяцей. Пара часта ездзіла па гарадах Турцыі, затым вучыліся ў Берліне. У 1937 Мюфідэ і Фарук ільханы вярнуліся ў Турцыю, але затым зноў пакінулі яе. Фарук Ільхан атрымаў прапанову выкладаць у медыцынскай школе пры Кабульскім універсітэце ў Афганістане, таму муж і жонка адправіліся туды. Таксама Мюфідэ і Фарук Ільханы ездзілі па Іраку, там яны здзейснілі воднае падарожжа з Басры да Карачы. У 1945 годзе муж і жонка хацелі вярнуцца ў Турцыю, але паколькі з-за вайны паездка па моры была немагчымай, яны вярнуліся, праехаўшы праз Іран на машыне. Пасля вяртання ў Турцыю ў 1946 годзе муж і жонка заняліся палітыкай.
У 1950 годзе на ўсеагульных выбарах перамагла Дэмакратычная партыя, перапыніўшы 27-гадовае праўленне Рэспубліканскай народнай партыі. Мюфідэ Ільхан балатавалася ад Дэмакратычнай партыі ў кіраўніка Мерсіна і перамагла, стаўшы першай жанчынай-мэрам у гісторыі Турцыі, дзякуючы чаму Мюфідэ атрымала шырокую вядомасць.
У 1951 годзе Мюфідэ Ільхан сышла з пасады мэра і выйшла з партыі.
У 1968—1981 гадах Мюфідэ Ільхан выкладала ў Германіі, навучаючы турэцкіх імігрантаў. Таксама яна працавала ў шэрагу дабрачынных арганізацый і аказвала дапамогу бальніцам і дому састарэлых у Мерсіне.
Пыздры (гміна)
Пы́здры (Pyzdry) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ужэсінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пыздрах. Плошча гміны складае 137,9 км². Станам на 2004 год у гміне Пыздры пражывалі 7182 чалавекі, шчыльнасць — 52,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Мосткі
Мо́сткі (, Мостки) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Імянінскага сельсавета.
Уласнай школы няма, школьнікі наведваюць васьмігадовую школу ў Дзераўной, якая размяшчаецца ў адлегласці 1-3 кіламетраў ад Мостак. Ёсць свая лаўка. З раённым цэнтрам вёска звязана аўтобусным маршрутам Драгічын — Мосткі, аўтобусы ходзяць кожны дзень на досвітку і ўвечары. Шмат вяскоўцаў працуе ў Дзераўной. На ўездзе ў населены пункт з дзераўнянскага напрамку перад пачаткам вёскі стаіць крыж.
Сінекура
Сінекура (ад Sine cura animarum — без клопату) — у сярэднявечнай Еўропе чыста адміністрацыйная пасада ў каталіцкай царкве, не звязаная з пастырскай дзейнасцю, клопатам аб душах вернікаў. Затым паўстала пераноснае значэнне, якое стала цяпер асноўным, - кожная пасада, якая прыносіць даход, але не звязаная з якімі-небудзь сур'ёзнымі абавязкамі (або наогул без іх), альбо нават не звязаная з неабходнасцю знаходзіцца на месцы служэння.
Леапольд III
Леапольд III можа адносіцца да наступных манархаў:
Сінегаловік
Сінегало́вік (Erýngium) — род кветкавых раслін сямейства Парасонавыя (Umbelliferae).
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя, зрэдку аднагадовыя і двухгадовыя травяністыя расліны з моцным прамастойным сцяблом. Лісце чаргаванае, часта скурыстае, суцэльнае або перыста-раздзельнае, звычайна з калючымі зубцамі. Кветкі двухполыя, з падвойным калякветнікам, у галоўчатых суквеццях, абгорнутых цвёрдымі лісточкамі. Тычынак — 5. Плод — віслаплоднік, пакрыты паўпразрыстымі лускавінкамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Каля 230 відаў у трапічных, субтрапічных і ўмераных паясах, галоўным чынам у Мексіцы і Паўднёвай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі 1 від —. Расце па пясчаных месцах, у зарасніках хмызнякоў і ў стэпах.
Расліны роду святлолюбівыя. Лепш растуць на вапністых лёгкіх глебах. Размнажаюцца насеннем і дзяленнем карэнішча.
Віды
Спіс некаторых відаў:
Баграціёнаўская (станцыя метро)
«Баграціёнаўская» (Багратио́новская) — станцыя Філёўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Марчэтэлі
Марчэтэлі (Marcetelli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 91 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 2020. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вялічкаўцы
Вялі́чкаўцы (, Величковцы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета.
Рудня (станцыя)
Рудня — станцыя Смаленскага рэгіёна Маскоўскай чыгункі. Размяшчаецца ў горадзе Рудня Смаленскай вобласці паміж п.п. 450 км і 462 км.
Партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава (П. К. Макараў)
'''Партызанская брыгада імя К. Я. Варашылава''' — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Дзятлаўскага, Казлоўшчынскага, Жалудоцкага, Лідскага, Шчучынскага раёнаў. 15 ліпеня 1944 года брыгада (522 партызаны, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе: Таксама ў склад брыгады ўваходзіў:
Універсітэт нацыянальнай і сусветнай гаспадаркі
Універсітэт нацыянальнай і сусветнай гаспадаркі (Университет за национално и световно стопанство) — балгарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сафія.
Філёўскі парк (станцыя метро)
«Філёўскі парк» (Филёвский парк) — станцыя Філёўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Юта (значэнні)
Юта:
Понтнаў (гміна)
По́нтнаў (Pątnów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вялюньскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Понтнаве. Плошча гміны складае 114,3 км². Станам на 2004 год у гміне Понтнаў пражывалі 6502 чалавекі, шчыльнасць — 56,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 18 населеных пунктаў.
Сцяг Рэспублікі Алтай
Сцяг Рэспублікі Алтай з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Рэспублікі Алтай. Прыняты 3 сакавіка 1993 года.
Апісанне
Сцяг Рэспублікі Алтай уяўляе сабою прамавугольнае палатно з чатырох гарызантальных палосаў: верхняя — белага колеру, ніжняя — блакітнага, вузкія палосы — белага і блакітнага колераў. Два колеры сцяга Рэспублікі Алтай адпавядаюць колерам Дзяржаўнага сцяга Расійскай Федэрацыі і падкрэсліваюць, што Рэспубліка Алтай з'яўляецца суб'ектам Расійскай Федэрацыі. Блакітныя палосы з'яўляюцца знакам чысціні, неба, гор, рэк і азёр Алтая. Белыя палосы ўвасабляюць вечнасць, імкненне да адраджэння, кахання і згодзе народаў Рэспублікі Алтай. Суадносіны палосаў складаюць 1/4, 1/25 і 1/25 да шырыні сцяга. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Чэрчыль (танк)
Mk IV «Чэрчыль» (Mk IV, Churchill (A22)) — пяхотны танк войска Вялікабрытаніі перыяду Другой сусветнай вайны, па масе адносячыйся да цяжкіх танкаў. Пастаўляўся ў СССР па праграме ленд-лізу. Спраектаваны ў 1939—1940 гадах, серыйна вырабляўся з 1941 па 1945 год і стаў адным з найбольш шматлікіх брытанскіх танкаў Другой сусветнай. Як і іншыя англійскія пяхотныя танкі, «Чэрчыль» адрозніваўся састарэлай канструкцыяй, слабым узбраеннем і вельмі нізкай рухомасцю, але вельмі тоўстая для свайго часу бранёй (101 мм, пазней даведзена да 152 мм) дазволіла яму адносна паспяхова ваяваць да самога 1945 года. Пасля канчатку Другой сусветнай, «Чэрчыль» неўзабаве быў зняты з узбраення да канца 1940-х гадоў, але некаторая колькасць вагнямётнага варыянту гэтых танкаў яшчэ прыняла ўдзел у Карэйскай вайне.
Зарубіна (Прыморскі край)
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1940 года.
Чэрчыль (танк)
A22
Пасля таго як Францыя была захоплена сцэнарый траншэйнай вайны ў Паўночнай Еўропе стаў немагчымы, і дызайн танка быў перагледжаны згодна з вынікамі баёў у Польшчы і Францыі. Гэтыя новыя тэхнічныя патрабаванні, для новага праекту A22 ці Пяхотнага танка Марк IV, былі перададзены аўтамабіля будаўнічай фірме Vauxhall ў чэрвені 1940.
У сувязі з нямецкім уварваннем, і тым што Злучаным Каралеўствам пад час эвакуацыі войскаў з Францыі была страчана большасць ваенных транспартных сродкаў, Ваеннае міністэрства вызначыла, што A22 павінен быў увайсці ў вытворчасць на працягу года. Да ліпеня 1940 года дызайн быў завершаны, і да снежня таго года былі скончаны першыя дасведчаныя ўзоры танка; у чэрвені 1941 (амаль праз год як і было вызначана) першыя танкі А22 пачалі схадзіць з канвеера.
Было прынята рашэнне аб замены гарматы на QF 6 pounder для мадэфікацыі Mark IV, але вытворчасць танкаў Чэрчыль з-за дрэннай працы і правалу пад Дыепам апынулася пад пагрозай. Вытворчасць Чэрчыляў была амаль спынена (на карысць больш хуткага Cromwell), і калі б не поспех Mark III на другой бітве пры Эль-Аламейне ў кастрычніку 1942 года то мадэфікацыя Mark IV так бы і не была б створана.
Другое значнае паляпшэнне ў дызайне Чэрчыля было стварэнне мадэфікацыі Mark VII, які ўпершыню быў скарыстаны пад час высадкі ў Нармандыі ў 1944 годзе. Mark VII палепшыў і без таго цяжкую браню Чэрчыля. На ім было ўсталявана больш шырэйшае шасі і 75 мм гармата (якія была ўведзена на Mark VI). Гэты варыянт танка (Mark VII ці A22F), служыў далей на працягу ўсёй астатняй вайны і быў у 1945 годзе пераіменаваны ў A42. Чэрчыль быў вядомы сваёй універсальнасцю і выкарыстоўваліся ў шматлікіх роляў спецыяліста.
Апісанне канструкцыі
«Чэрчыль» з’яўляўся танкам класічнай кампаноўкі. Маторна-трансьмісійнае аддзяленне размяшчалася ў кармавой частцы танка, баявое аддзяленне знаходзілася ў сярэдняй частцы, а аддзяленне кіравання — у лэбавай. Экіпаж танка складаўся з пяці чалавек: камандзіра танка, наводчыка і зараджалага, якія знаходзіліся ў баявой вежы і механіка-кіроўцы з кулямётчыкам (які на танках мадыфікацыі Mk I выконваў функцыю наводчыка і зараджалага гаўбіцы).
Корпус і браняванне
Лоб, барты і карма вежы — вертыкальныя. Лоб вежы меў таўшчыню ў 102 мм на танках мадыфікацый Mk I — Mk VI і ў 152 мм на Mk VII і Mk VIII. Барты і карма вежы мелі таўшчыню ў, адпаведна, 76 і 95 мм. Дах вежы на танках усіх мадыфікацый меў таўшчыню ў 20 мм. Вежа ўсталявана на падвежавай скрынцы на шарыкавай апоры, кручэнне вежы ажыццяўлялася пры дапамозе электрычнага прывада, энергія для якога паступала ад прыводнага галоўным рухавіком гэнератара. Пры непрацуючым рухавіку, паварот вежы мог ажыццяўляцца ўручную пры дапамозе шрубавога механізму. Вежа мела круцельную падложку, падвешаную да яе. Для пасадкі і высадкі экіпажа служылі два двухстворкавых люка ў даху вежы, асобны для зараджалага на правым боку вежы і для камандзіра і наводчыка — на левым боку. Таксама ў бартах у кармавой частцы танка меліся порты для стральбы з асабістай зброі.
Чорная Волга
Чо́рная «Во́лга» (Czarna wołga) — гарадская легенда, распаўсюджаная пераважна ў 1960—1970-я   гады ў Польшчы, РСФСР, БССР, УССР і МНР. Паводле легенды, невядомыя на чорнай (паводле іншай легенды чырвонай ) Волзе (з белымі абадамі, белымі фіранкамі ці іншымі белымі элементамі) займаліся выкраданнем людзей, асабліва дзяцей. Паводле розных версіяў, кіроўцамі былі святары, манашкі, яўрэі, вампіры, сатаністы ці сам сатана.
Чэрчыль (танк)
Узбраенне
У вежы «Чэрчылей» мадыфікацыі Mk I і ў лэбавай частцы корпуса мадыфікацыі Mk II усталёўвалася 40-мм танкавая гармата QF 2 pounder Mk IX. Даўжыня ствала гарматы складала 52 калібра (2080 мм), пачатковая хуткасць снарадаў розных тыпаў — ад 790 да 850 м/с. Гармата месцавалася на цапфах у спаранай з кулямётам усталёўцы і мела куты вертыкальнага навядзення ад −15 да +20°. Вертыкальнае навядзенне ажыццяўлялася ўручную, пампаваннем гарматы пры дапамозе плечавага ўпора, а гарызантальная — паваротам вежы. Для навядзення гарматы выкарыстоўваўся прыцэл № 30, мелы павелічэнне 1,9х і поле зроку 21°.
Міхаіл Аляксандравіч Чэхаў
Міхаіл Аляксандравіч Чэхаў (Михаи́л Алекса́ндрович Че́хов, 16(28).8.1891,  —, Беверлі-Хілз, Каліфорнія) — рускі і амерыканскі акцёр, рэжысёр, педагог. Заслужаны артыст Рэспублікі (1924). Пляменнік А. П. Чэхава.
Біяграфія
У 1911 годзе скончыў Тэатральную школу А. С. Суворына ў Пецярбургу; працаваў у тэатры Суворына (Фёдар — «Цар Фёдар Іанавіч» А. К. Талстога). У 1913 годзе паступіў у трупу ММТ, удзельнічаў у рабоце 1-й Студыі ММТ. Вырашальны ўплыў на Чэхава аказалі тэатральныя і этычныя ідэі К. С. Станіслаўскага, Л. А. Сулержыцкага і Я. Б. Вахтангава. Абвостранае ўспрыманне свету, эмацыйнасць, бліскучы дар імправізацыі, віртуознае майстэрства вылучылі Чэхава сярод найбуйнейшых рускіх акцёраў. Сярод яго лепшых прац: Фрэзер («Патоп» Бергера), Мальволіа («Дванаццатая ноч» Шэкспіра), Эрык XIV («Эрык XIV» Стрындберга), Гамлет («Гамлет» Шэкспіра), Аблеухаў («Пецярбург» Белага), Хлестакоў («Рэвізор» Гогаля). У 1919-22гадах Чэхаў кіраваў студыяй («Чэхаўская студыя»). У 1924 годзе стаў на чале 1-й Студыі ММТ, ператворанай у тым жа годзе ў ММАТ 2-і. У 1928 годзе Чэхаў з'ехаў за мяжу, кіраваў студыямі ў Літве, Латвіі ў 1932-34 гадах, Вялікабрытаніі, групай «Эктарс лабараторы» у Галівудзе (1940-я гады). Здымаўся ў кіно. Сярод яго вучняў: англійскі акцёр Пол Роджэрс, амерыканскія кінаакцёры Грэгары Пек, Юл Брынер і інш.
Чэрчыль (танк)
Узбраенне
Боекамплэкт 40-мм гарматы складаў 150 унітарных стрэлаў, кладка для боекамплекта месцавалася па баках баявога аддзялення. «Чэрчыля», як з 40-мм, так і з 57-мм гарматай забяспечваліся, як правіла, вылучна бранябойнымі снарадамі, аскепкавыя снарады да гэтых гармат выпускаліся з 1942 года, аднак танкі імі амаль не камплектаваліся (у некаторых крыніцах згадваецца, што 40-мм аскепкавыя снарады практычна не выкарыстоўваліся экіпажамі з-за вельмі малога зарада выбуховага рэчыва і, як следства, вельмі нізкай эфектыўнаьсці ). У СССР з другой паловы 1942 года выпускаліся аскепкавыя снарады ўласнай распрацоўкі да гарматы QF 2 pounder (па тэхпрацэсе 37-мм зенітных снарадаў), таксама вядома пра выкарыстанне ў СССР з таго ж перыяду 57-мм аскепкавых снарадаў.
Асноўным узбраеннем «Чэрчылей» мадыфікацый Mk III і Mk IV з’яўлялася 57-мм танкавая гармата QF 6 pounder, мадыфікацыі Mk III ці Mk V. Гармата мадыфікацыі Mk III мела даўжыню ствала 43 калібра (2451 мм), а мадыфікацыя Mk V мела даўжыню ствала 50 калібраў (2850 мм) і абсталёўвалася дульным тормазам. Гармата мацавалася на цапфах і наводзілася ў вертыкальнай плоскасці пры дапамозе шрубавога механізму. Куты вертыкальнага навядзення складалі ад −12,5 да +20°. Для навядзення прылады выкарыстоўваўся прыцэл № 39 Mk IIS (павелічэнне 1,9х, поле зроку 21°) з гарматай мадыфікацыі Mk III і прыцэл № 39 Mk IV (павелічэнне 3х, поле зроку 13°) з гарматай мадыфікацыі Mk V. Боекамплект 57-мм гарматы складаў 84 унітарных стрэлу, як правіла толькі з бранябойнымі снарадамі. Боекамплект месцаваўся ў стеллажных кладках, якія знаходзіліся ў лэбавых кутах баявога аддзялення.
«Чэрчылі» мадыфікацый Mk VI і Mk VII у якасці асноўнага ўзбраення атрымалі 75-мм гармату OQF 75 mm, якая мела даўжыню ствала 36,5 калібраў (2737 мм). Балістычна гарматы была ідэнтычна амерыканскай гармаце M3 і выкарыстоўвала той жа асартымент боепрыпасаў. Гармата месцавалася ў аналагічнай QF 6 pounder усталёўцы. Навядзенне ажыццяўлялася пры дапамозе прыцэла № 50х3, мелага павелічэнне 3х і поле зроку 13°. Боекамплект 75-мм гарматы складалі 84 унітарных бранябойных і аскепкава-фугасных стрэлаў, кладка боекамплекта размяшчалася аналагічна танкам з 57-мм гарматай.
Сродкі назірання і сувязі
Для назірання за полем бою, «Чэрчыль» абсталёўваўся перыскапічнымі назіральнымі прыборамі «Вікерс» Mk IV, якія забяспечвалі кругавы агляд. Дзвюма з іх распалагаў механік-кіроўца, яшчэ адным — стралок з курсавога кулямёта/гаўбіцы. Тры гэтых перыскопа размяшчаліся ў лэбавай частцы падвежавага ліста. Яшчэ чатыры месцаваліся ў даху вежы, па адным перыскопу мелі наводчык і зараджалы, а яшчэ два знаходзіліся ў камандзірскай вежцы. Механік-кіроўца таксама меў у сваім распараджэнні круглы назіральны люк у верхняй лэбавай бронепліце, які зачыняўся бранявым вечкам.
Для вонкавай сувязі, танк абсталёўваўся сімплекснай КХ/УКХ-радыёстанцыяй мадэлі № 19, забяспечвалай далёкасць сувязі ў КХ-дыяпазоне да 15 км у тэлефонным і да 32 км — у тэлеграфным рэжыме і ва УКХ-дыяпазоне — да 1 км у тэлефонным рэжыме. Радыёстанцыя месцавалася ў кармавой нішы вежы, абслугоўванне яе ажыццяўляў зараджалы. Для ўнутранай сувязі служыла ўбудаванае ў радыёстанцыю тэлефонная перагаворная прылада на ўсіх пецярых членаў экіпажа.
Рухавік і трансьмісія
На ўсіх мадыфікацыях «Чэрчыля» ўсталёўваўся гарызантальна-апазітны 12-ці цыліндравы чатырохтактны карбюратарны рухавік вадзянога астуджэння мадэлі «Бедфорд» Twin-Six. Маючы працоўны аб’ём у 21 237 см³, гэты рухавік развіваў максімальную магутнасць у 350 к.с.і цяге каля 1300 Н · м пры 2200 аб/хв. Рухавік усталёўваўся ў маторным аддзяленні ўздоўж падоўжнай восі танка. З паліўных бакаў, агульнай ёмістасцю ў 828 літраў, шэсць усталёўваліся ў маторным аддзяленні паабапал рухавіка, а яшчэ адзін, здымны, размяшчаўся знадворку, па-за бранявым корпусам. Два радыятара сістэмы астуджэння рухавіка размяшчаліся па абодвух яго баках. З-за шчыльнай кампаноўкі маторнага аддзялення, паветраныя фільтры рухавіка былі вынесены ў баявое аддзяленне.
Трансьмісія «Чэрчыля» таксама не зведала змен падчас вытворчасці танка. У яе склад уваходзілі:
Кіраванне фрыкцыённай муфтай (фрыкцыёнам), механізмам заваротку і тармазамі ажыццяўлялася пры дапамозе гідраўлічных сэрвапрывадоў.
Дапаўняльна рухавік астуджаўся вентылятарам. Астуджальнае паветра трапляла ў маторны адсек праз рашоткі па баках, праз радыятары і праз маторны адсек (ад вентылятара). Астуджальны вентылятар дзьмуў паветра над каробкай перадач з задняй часткі корпуса. Пры адкрыцці перамычкі паміж баявым і маторным адсекамі гэты паветраны струмень мог быць скарыстаны для выдалення дыму, якія ўтвараўся пры стральбе з гарматы.
Паколькі рухавік Чэрчыля заставалусянязменным то танк станавіўся ўсё павольней з кожнай мадэфікацыяй, дадатковая браня і ўзбраенне прыводзілі да таго што вага павялічылася, у той час Mk I я важыў 39 118 кг і Mk III важыў 39 626 кг, вага Mk VII складала 40 643 кг. Гэта прывяло да зніжэння максімальнай хуткасці танка ад свайго першапачатковага варыянту 26 км/г, да 20,5 км/г.
Хадавая частка
Хадавая частка з’яўлялася адной з характэрных асаблівасцей «Чэрчыля», на якім гусенічная стужка, для падвышэння праходнасці, была зроблена ахопліваючай увесь корпус танка. З кожнага борта хадавая частка складалася з адзінаццаці здвоеных апорных коўзанак дыяметрам 254 мм, вядучага кола і ляніўца. Падвеска апорных коўзанак — індывідуальная, спружынная. Вось кожнай коўзанкі мацавалася на балансіры, адным сваім канцом шарнірна якія мацаваліся да кранштэйна на корпусе танка, а іншым упіраліся ў замацаваную на кранштэйне спружыну. Першая і апошняя коўзанкі кожнага борта былі падняты з грунта і працавалі толькі пры пераадоленні танкам перашкод, а 2, 9 і 10 апорныя коўзанкі мелі скарочаны ход падвескі і працавалі галоўным чынам пры руху танка на мяккім грунце. Падтрымныя коўзанкі адсутнічалі, замест іх верхняя частка гусеніцы слізгала па адмысловых накіравальных. З-за вялікай колькасці апорных коўзанак, танк можа працягваць рухацца нават пасля страты некаторых з іх.
Гусенічныя стужкі — адліваныя, бязгрэьневыя, цэвачнага зачаплення, шырынёй 356 мм. На «Чэрчылі» ўжываліся гусеніцы двух тыпаў — з 70 тракаў з крокам у 211 мм ці з 72 тракаў з крокам у 202 мм. Роля накіравальных, на танкавых гусеніцах звычайна выконваймую іх грэбнем, тут выконвалі краі гусеніцы, па якіх апорныя коўзанкі каціліся, як па рэйках.
Трэба адзначыць што Чэрчыль досыць добра для танкаў свайго часу мог пераадольваць усялякія перашкоды на сваім шляху.
Танк «Чэрчыль» у камп’ютарных гульнях
Танк «Чэрчыль» можна ўбачыць у наступных камп’ютарных гульнях:
Чорная Волга
Кроў выкрадзеных дзяцей нібыта выкарыстоўвалі для лячэння багатых заходнікаў ці арабаў, хворых на лейкемію; сярод іншых варыянтаў было таксама выкарыстанне іхніх унутраных органаў ці выкраданне спецслужбамі.
Пад канец XX стагоддзя легенда ўваскросла, толькі замест «Волгі» сталі згадвацца машыны марак BMW ці Mercedes, часам уяўленыя з рагамі замест бакавых люстэркаў. Кіроўца гэтых аўтамабіляў, паводле легенды, пытаўся мінакоў пра час, а калі яны набліжаліся, забіваў іх; паводле іншае легенды, яны паміралі праз дзень акурат у гэты самы час.
Сцяг Аўстраліі
Сцяг Аўстралійскага Саюза (англ.: Flag of Australia) — адзін з дзяржаўных сімвалаў краіны, які ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча сіняга колеру з суадносінамі бакоў 1:2.
У левай верхняй чвэрці намаляваны брытанскі сцяг. Акрамя таго, на сцягу Аўстраліі знаходзіцца малюнак шасці белых зорак: пяць зорак у выглядзе сузор'я Паўднёвага Крыжа ў правай частцы палотнішча і адна вялікая зорка ў цэнтры левай ніжняй чвэрці.
Сцяг быў прыняты неўзабаве пасля утварэння федэрацыі, у 1901 годзе, у выніку конкурсу, у якім прынялі ўдзел прадстаўнікі многіх краін. На працягу наступных гадоў ён быў ухвалены аўстралійскімі і брытанскімі ўладамі, хоць дакладныя характарыстыкі сцяга падвяргаліся зменам некалькі разоў. Характарыстыкі сучаснага сцяга былі апублікаваныя ў 1934 годзе, а з 1954 года за сцягам заканадаўча замацаваны статус «аўстралійскага нацыянальнага сцяга». З-за моцнага ўплыву рэспубліканцаў у краіне з сярэдзіны 1990-х гадоў сцяг часта крытыкуецца з-за прысутнасці на ім выявы брытанскага сцяга.
Заканадаўчае вызначэнне сцяга дадзена ў Законе «Аб сцягу» ад 1953 года (анг. Flags Act 1953).
Фердынанд III
Фердынанд III:
Ferdinando (regantoj)
Вест-Уэлі-Сіці
Вест-Уэлі-Сіці (West Valley City) — горад у акрузе Солт-Лэйк і прыгарад Солт-Лэйк-Сіці ў штаце Юта, ЗША. Паводле перапісу насельніцтва (2000) — 108 896 чалавек, у 2008 годзе, паводле ацэнак Бюро перапісу насельніцтва ЗША, колькасць насельніцтва — 123 447 чалавек.
Піянерская (станцыя метро, Масква)
«Піянерская» (Пионе́рская) — станцыя Філёўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Вярхоўе (Ушацкі раён)
Вярхо́ўе (, Верховье) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета.
Сцяг Бураціі
Сцяг Бураціі з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Бураціі. Прыняты 29 кастрычніка 1992 года.
Апісанне
Сцяг Рэспублікі Бурація ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, якое складаецца з трох гарызантальна размешчаных каляровых палосаў: верхняй сіняга колеру, складае дзве чвэрці шырыні, сярэдняй белага колеру, складае адну чацвёртую шырыні і ніжняй жоўтага колеру, складае адну чацвёртую шырыні сцяга. У левым верхнім куту сіняй частцы палатна сцяга на адлегласці адной чвэрці даўжыні сцяга ад тронка намаляваны жоўтым колерам традыцыйны знак Бураціі - саёмба, які ўяўляе сабою малюнак месяца, Сонца і агменя ў наступнай паслядоўнасці: унізе серп месяца, над ім круг сонца, а над імі малюнак агменю з трыма галінкамі полымя. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Сіні — нацыянальны колер у бурат, увасабляе гістарычныя карані і культурныя сувязі народаў Бураціі, а таксама непарушнасць і пэўнасць. Белы — знак высокіх маральных пачаткаў, шчасця, спакою, дабрабыту, свету, адзінствы і цэласнасці. Спалучэнне сіняга і белага гаворыць аб тым, што Бурація — частка Расійскай Федэрацыі. Жоўты (залаты) падкрэслівае духоўны пачатак (вернікі бураты ў Забайкалле вызнаюць ламаізм — разнавіднасць паўночнага будызма, знак колеру якога — жоўты, залаты), жоўты гаворыць і аб літасці, гармоніі чалавека і прыроды, духоўным удасканаленні.
Мэрылін Манро
Мэрылі́н Манро́; ММ, сапр.: Но́рма Джын Мо́ртэнсан (Marilyn Monroe, Norma Jean Mortenson, Norma Jeane Baker;, каля Лос-Анджэлеса — , Лос-Анджэлес) — амерыканская кіназорка, , , мадэль. Найпапулярнейшая актрыса ЗША сярэдзіны XX стагоддзя. У 1950-я гады ў ЗША, асобных еўрапейскіх краінах склаўся своеасаблівы культ Мэрылін Манро — «манраманія».
Маленства
Норма Джын Мортэнсан нарадзілася каля 9:30 раніцы 1 чэрвеня 1926 года ў гарадской бальніцы Лос-Анджэлеса і была трэцім дзіцем кінамантажоркі RKO Pictures Глэдзіс Пёрл Бэйкер (у дзявоцтве — Манро, 27 мая 1902 года — 11 сакавіка 1984 года). Яе бабка па маці — Дэла Манро — была з Ірландыі, дзед — Оціс Манро, прыбыў з Шатландыі. Біялагічны бацька дзяўчынкі невядомы, у пасведчанні аб нараджэнні ўказаны Марцін Эдвард Мортэнсан, і сама дзяўчынка таксама была запісаная, як Норма Джын Мортэнсан, але пазней, калі яе ў шэсць месяцаў хрысцілі ў Касцёле Евангелля ў Хоусране, маці змяніла даччыно прозвішча на Бэйкер, якое было прозвішчам яе першага мужа (і якое яна сама да гэтага часу насіла).
Бацькава прозвішча з невядомых прычын было напісана ў дакументах з арфаграфічнай памылкай, бо ў рэальнасці прозвішча нарвежскага эмігранта Марціна Эдварда (1897—1981), за якога Глэдзіс выйшла замуж 11 кастрычніка 1924 года, пісалася як Мортэнсен, а не Мортэнсан. Гэтая памылка прывяла ў свой час да блытаніны наконт таго, біялагічнага бацькі актрысы. З Мортэнсенам Глэдзіс разлучылася 26 мая 1925 года (канчаткова развяліся 15 жніўня 1928 года). У канцы 1925 года Глэдзіс зразумела, што цяжарная; да таго моманту ў яе было шмат каханкаў пасля Мортэнсена — Чарлз Стэнлі Гіфард, Гаральд Руні, Клэйтан Мак-Намара. Некаторыя біёграфы Манро мяркуюць, што Глэдзіс выкарыстала імя Мортэнсена, каб пазбегнуць ярлыка маці-адзіночкі. Сама Манро заўсёды адмаўляла тое, што Мортэнсен быў яе бацькам і аднойчы заявіла, што калі яна была маленькай, Глэдзіс паказала ёй фатаграфію коміваяжора RKO Pictures Чарлза Стэнлі Гіфарда і сказала, што гэта ён быў яе бацькам. Па словах Манро, у Гіфарда былі вусы, што рабіла яго вельмі падобным на Кларка Гейбла і часам яна забаўляла сябе думкамі, што Гейбл мог быць яе бацькам. Лічыцца, што Норму Джын Мортэнсан назвалі ў гонар дзвюх вялікіх актрыс таго часу: брунеткі Нормы Толмадж і бландзінкі Джын Харлаў, аднак, на момант нараджэння Мэрылін Манро, Джын Харлаў звалі Харлін Карпэнтэр, і Джын Харлаў яна стала толькі ў 1928 годзе, калі Норме Джын было ўжо два гады. На дзіцячых фотаздымках валасы Нормы Джын кучаравыя, рудавата-каштанавыя.
Глэдзіс мела псіхічныя і фінансавыя праблемы, ад чаго шмат часу ў дзяцінстве Нормы прайшло ў прыёмных сем'ях і прытулках. Ва ўзросце ўсяго двух тыдняў Глэдзіс аддала дачку ў прыёмную сям'ю суседзям Дэллы Манро — Ідзе і Альберту Болендэрам у Хотарне ў Каліфорніі. Аднойчы Глэдзіс прыехала да Болендэраў і паспрабавала сілай павезці Норму (яна запіхнула дачку ў вайсковы рэчавы мяшок, пасля чаго паміж жанчынамі пачалася бойка, а Норма зайшлася плачам ад страху). З Болендерамі Норма Джын пражыла да 7 гадоў, але ўвосень 1933 года Глэдзіс забрала дачку і пераехала з ёй ва ўласны дом. Але праз некалькі месяцаў у Глэдзіс пачаліся перапады настрою (як ўспамінала Манро ў яе кнізе «Мая Гісторыя», Глэдзіс адначасова «плакала і смяялася»), што і стала прычынай таго, што ў снежні 1934 года Глэдзіс трапіла ў псіхіятрычную клініку ў Наруолку і Норма Джын стала жыць у сяброўкі Глэдзіс Грэйс Мак-Кі, якая стала яе законнай апякункай. Менавіта Грэйс сказала Манро, што калі-небудзь тая стане кіназоркай. Разам з Грэйс Норма стала хадзіць у кінатэатры і карыстацца касметыкай. Калі Норме было 9 гадоў, 17 жніўня 1935 года Грэйс выйшла замуж за Эрвіна Сілімана Годарда і 13 верасня таго ж года Норму Джын змясцілі ў Сіроцкі Прытулак Лос-Анджэлеса, дзе яе нумарам стаў 3463. У прытулку Норму некалькі разоў хацелі ўдачарыць, але Глэдзіс адмовілася падпісаць адпаведныя дакументы. У чэрвені 1937 года Грэйс забрала Норму Джын назад і тая нейкі час расла з дачкой Эрвіна ад папярэдняга шлюбу, але тады, з-за сексуальнага дамагання Эрвіна Грэйс адправіла Норму да яе стрыечнай цёткі Алівіі Брунінгс у Комптан. Але і там Норма пражыла нядоўга (адзін з сыноў Алівіі таксама спрабаваў згвалціць яе) і ў пачатку 1938 года Грэйс адправіла Норму Джын да яе іншай цёткі Ані Лоуэ, якая жыла ў Ван-Найс. Пазней Манро называла перыяд жыцця з Лоуэ, як адзін з некалькіх перыядаў яе жыцця, калі яна сапраўды адчувала сябе спакойна. Але ў Ані былі праблемы са здароўем і ў 1942 годзе Норма вярнулася да Грэйс.
Падчас вучобы ў «Van Nuys High School» Норма Джын сустрэла Джэймса Эдварда Догерці і паміж імі пачаўся раман. У студзені 1942 года сям'я Годдард прыняла рашэнне з'ехаць на ўсходняе ўзбярэжжа ў Заходнюю Вірджынію, але для Нормы Джын у гэтым пераездзе месца не было, у сувязі з чым для 16-гадовай дзяўчыны знайшлася альтэрнатыва і 19 чэрвеня 1942 года Норма выйшла замуж за Джыма Догерці, пасля чаго кінула школу і пасялілася ў яго. Праз год пасля вяселля ён наняўся ў гандлёвы флот, а Норма Джын пайшла працаваць на авіяцыйны завод фірмы Radioplane Co., які выпускаў ДПЛА TDD/OQ. У чэрвені 1945 года, калі Норма Джын яшчэ працавала ў Radioplane, там з’явіўся армейскі фатограф Дэвід Конавер, той, што па ўказанні свайго начальніка Рональда Рэйгана рабіў прапагандысцкія здымкі жанчын на ваенных заводах. Пасля гэтай здымкі Конавер прапанаваў Норме Джын пазіраваць за 5 долараў у гадзіну, і яна пагадзілася. Неўзабаве Норма Джын пакідае працу на заводзе, каб пачаць кар'еру мадэлі.
2 жніўня 1945 года дзевятнадцацігадовая мадэль па імі Норма Джын Догерці кансультавалася ў агенцтве мадэлей Blue Book, размешчаным у гасцініцы Ambassador у Лос-Анджэлесе, Каліфорнія, пасля якога, у камандзе з кіраўніком агенцтва Blue Book Modeling Эммелайн Снайвли і фатографам Андрэ дэ Дьенеса, пачала набываць папулярнасць і вядомасць.
Кар'ера ў Галівудзе
У жніўні 1946 года яна атрымала прапанову заключыць кантракт на кінастудыі 20th Century Fox, куды яе бралі статысткай. На студыі ёй прапанавалі імёны Кэрал Лінд, Клэр Норман, Мэрылін Мілер, але ў выніку спыніліся на імя, пад якім яна пасля і стала знакамітай, — Мэрылін Манро. Прозвішча Манро — дзявочае прозвішча яе маці.
У кастрычніку 1948 года выйшаў у пракат фільм «Харысткі», створаны на кінастудыі Columbia Pictures. Гэта быў першы фільм, у якім Мэрылін гаварыла і спявала. Мэрылін Манро атрымлівае сямігадовы кантракт са студыяй 20th Century Fox і ролю ў фільме «Асфальтавыя джунглі».
Здымалася фільмах розных жанраў, пераважна ў камедыйных. Сярод найбольш вядомых фільмаў з яе ўдзелам меладрама «Ніягара» (1953), «Джэнтльмены аддаюць перавагу бландзінкам» (1953), вестэрн «Рака, адкуль не вяртаюцца» (1954), камедыі «Свёрб сёмага года» (1955), «Прынц і танцоўшчыца» (1957), «Некаторыя любяць больш гарачае» (у савецкім пракаце «У джазе толькі дзяўчаты», 1959), прычым апошняя стужка ў 2000 Амерыканскім інстытутам кінематаграфіі прызнана лепшай амерыканскай камедыяй усіх часоў. Дыяпазон яе драматычных магчымасцей асабліва раскрыўся ў фільмах «Аўтобусны прыпынак» (1956), «Непрыкаяныя» (1960).
У сакавіку 1954 года Мэрылін атрымала ўзнагароду «Самая папулярная актрыса». У студзені 1955 года Мэрылін абвясціла аб стварэнні ўласнай карпарацыі «Мэрылін Манро прадакшнс», у якой яна з’яўлялася прэзідэнтам і ўладальніцай кантрольнага пакета акцый.
8 сакавіка 1960 года Мэрылін Манро была ўдастоена зоркі на галівудскай «Алеі славы».
Асабістае жыццё
Неўзабаве пасля першага вяселля Манро пачатку задумвацца аб сваёй кар'еры, якая пасля і разбурыла гэты шлюб. Пара развялася ў верасні 1946 года.
У студзені 1954 года яна выйшла замуж за бейсбаліста Джо Ды Маджыа. Як пасля аказалася, Ды Маджыа вар'яцка раўнаваў Мэрылін да ўсіх мужчын на свеце і часцяком падымаў на яе руку. На глебе рэўнасці яны і развяліся ў кастрычніку 1954 года. Аднак да канца свайго жыцця Джо любіў Мэрылін і толькі ён з усіх яе палюбоўнікаў прыйшоў на яе пахаванне. Менавіта Ды Маджыа ўсе наступныя гады працягваў апекаваць Мэрылін і стараўся аказваць маральную падтрымку ў яе кар'еры. Пасля вяселля з Ды Маджыа кінастудыя 20th Century Fox запрасіла яе зняцца ў мюзікле «Няма лепш бізнэсу, чым шоў-бізнэс».
Сцяг Башкартастана
Сцяг Башкартастана з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Башкартастана. Прыняты 6 чэрвеня 1999 года.
Мэрылін Манро
Асабістае жыццё
Яшчэ ў 1950 годзе Мэрылін пазнаёмілася з драматургам Артурам Мілерам, але потым яны расталіся і зноў сустрэліся ў 1955 годзе. Да таго часу ён быў разведзены, і ад ранейшага шлюбу ў яго было двое дзяцей. Афіцыйна яны пажаніліся 29 чэрвеня 1956 года, а праз два дні пасля гэтага правялі яўрэйскую вясельную цырымонію (Артур быў яўрэем). Гэты шлюб аказаўся самым доўгім з усіх, бо дакладна вядома, што Манро заўсёды марыла пра разумнага мужчыну, які змог бы запоўніць яе прабелы ў адукацыі і стаць яе настаўнікам. Гэты шлюб быў не самым шчаслівым: яны пражылі разам чатыры з паловай гады і развяліся 20 студзеня 1961 года. Пазней стала вядома, што Артур праз некалькі тыдняў пасля вяселля зрабіў запіс у дзённіку, дзе казаў: «Мне здаецца, што яна малое дзіця, я яе ненавіджу!». Мэрылін ўбачыла гэты запіс і была шакаваная, пасля чаго яны з Артурам пасварыліся. Мэрылін заўсёды хацела мець дзяцей, пры кожным шлюбе яна спрабавала зацяжарыць, але ў яе гэта не атрымлівалася. Ад Артура яна зацяжарыла, але цяжарнасць апынулася пазаматкавай.
Сцяг Башкартастана
Апісанне
Сцяг Рэспублікі Башкартастан уяўляе сабою прамавугольная трохкаляровае палатно з эмблемай, якое складаецца з гарызантальных роўнавялікіх па шырыні палосаў: верхнняя паласа сіняга колеру, сярэдняя — белага колеру, ніжняя — зялёнага колеру. У цэнтры белай паласы залацістым колерам намаляваная эмблема — круг, усярэдзіне якога знаходзіцца стылізаваная кветка курая, які складаецца з 7 лепясткаў. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3 (першапачаткова да 2003 г. — 1:2). Верхняя, сярэдняя і ніжняя паласы складаюць па 1/3 шырыні сцяга, круг размяшчаецца ў цэнтры сцяга, і яго дыяметр складае 1/8 даўжыні або 1/4 шырыні сцяга.
Мэрылін Манро
Асабістае жыццё
У 1961 года Мэрылін пазнаёмілася з Джонам Кенэдзі, які пасля стаў прэзідэнтам ЗША. Хадзілі чуткі аб іх рамане, а таксама пра раман Мэрылін з яго братам Робертам Кенэдзі, да якога Мэрылін ставілася вельмі добра. Усе гэтыя чуткі доказаў не маюць.
Сцяг Башкартастана
Апісанне
У сцягу Рэспублікі Башкартастан сіні колер азначае выразнасць, дабрачыннасць і чысціню намераў народаў рэспублікі, белы — іх міралюбнасць, адкрытасць, гатовасць да супрацоўніцтва; зялёны — волю, вечнасць жыцця. Кветка курая — знак сяброўства, 7 яго лепясткаў, расположеных у цэнтры белай паласы, сімвалізуюць 7 родаў, якія паклалі пачатак кансалідацыі і яднанню народаў Башкартастана на яго тэрыторыі. Акружнасць, якая атачае кветка, — знак вечнага руху. Сіні і белы колеры сцяга супадаюць з колерамі сцяга Расіі — пацверджанне таго, што башкіры стагоддзямі жылі ў міры і сяброўству з Расіяй.
25 лютага — Дзень Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Башкартастан.
Мэрылін Манро
Палітычныя погляды
Паводле сведчання сяброўкі і сакратара Мэрылін Манро, Патрысіі Ньюкомб, Мэрылін беспаспяхова прасіла рэпарцёра, які браў у яе апошняе інтэрв'ю, каб ён скончыў артыкул пра яе яе выказваннем: «Тое, у чым сапраўды мае патрэбу свет, гэта рэальнае пачуццё сваяцтва. Усё: зоркі, рабочыя, негры, габрэі, арабы — мы ўсе браты. Калі ласка, не выстаўце мяне несур'ёзнай. Скончыце інтэрв'ю тым, у што я веру».
Пэнчнеў (гміна)
Пэ́нчнеў (Pęczniew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паддэмбіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пэнчневе. Плошча гміны складае 128,38 км². Станам на 2004 год у гміне Пэнчнеў пражывалі 3733 чалавекі, шчыльнасць — 29,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Мэрылін Манро
Палітычныя погляды
У Мексіцы ў 1962 годзе, яна была адкрыта звязана з амерыканцамі, якія былі вызначаны ў ФБР, як камуністы, такімі, як Фрэдэрык Вандэрбільт Філд. Дачка апошняга псіхіятра Манро, Джаана Грынсан, сказала, што Манро была «захоплена роўнымі правамі, правамі для чарнаскурых, правамі для бедных. Яна атаясамляла сябе з рабочымі».
Смерць
4 жніўня 1962 года, як вынікае з паказанняў хатняй прыслужніцы Мэрылін — Юніс Мюрэй, Манро, спасылаючыся на стомленасць, рана пайшла ў спальню, узяўшы з сабой тэлефон. Пасля шматлікія распавядалі, што размаўлялі з Мэрылін у яе апошнія гадзіны, але гэтыя сцвярджэнні ніякім чынам не пацвердзіліся (уключаючы знакамітую фразу «Развітайся за мяне з Пэт, з прэзідэнтам і з самім сабой, таму што ты слаўны хлопец», сказаную Піцеру Лоуфарду, паводле яго сцвярджэння, языком, што ледзь варочаўся).
Праз некалькі гадзін, пасля паўночы, Юніс Мюрэй, устрывожаная тым, што з-пад дзвярэй Мэрылін прабіваецца святло, выйшаўшы ў сад і зазірнуўшы ў акно спальні, выявіла нежывое цела Манро, якое ляжала на ложку.
Устрывожыўшыся, Юніс Мюрэй патэлефанавала псіхіятра зоркі, доктару Ральфу Грынсану, і яе асабістаму лекару, доктару Хайману Энгелбергу. Грынсан прыбыў і выявіў цела Мэрылін. Праз некалькі хвілін з’явіўся Энгелберг, канстатавалі смерць. Яе прычынай, як паказала экспертыза, стала «вострае атручванне барбітуратамі, пераральная перадазіроўка». У паліцэйскай справаздачы было запісана: «Верагодна, самагубства».
Мэрылін Манро была знойдзеная мёртвай, з тэлефоннай трубкай у руцэ, у ноч з 4 на 5 жніўня 1962 года, ва ўласным доме ў Лос-анджэлескім раёне Брэнтвуд, па адрасу 12305 Fifth Helena Drive, Брэнтвуд, Каліфорнія. Каля ложка была пустая ўпакоўка ад снатворных пілюль. Чатырнаццаць іншых бурбалак ад лекаў і таблетак былі на начным століку. Манро не пакінула ніякіх перадсмяротных цыдулак. Цела было прынята ў моргу для выкрыцця, якое было выканана патолагаанатамам доктарам Цунэтомі Нагуці, пасля чаго было абвешчана, што Мэрылін Манро памерла ад перадазіроўкі снатворнага.
Адразу пасля смерці актрысы версія аб перадазаванні шырока абмяркоўвалася ў амерыканскім друку, выклікаўшы так званы «эфект Вертэра», у выніку чаго сотні амерыканцаў рушылі ўслед яе прыкладу.
Рознае
Мэрылін Манро сказала «крылатыя» фразы «Не хвалявацца, а хваляваць», «Я люблю прыгожых мужчын! Але сярод нас іх вельмі мала… Вы можаце назваць імя прыгожага мужчыны? Радж Капур, Кларк Гейбл, Лоўрэнс Аліўе і ўсё, мабыць!», «Дайце дзяўчыне пару туфляў на шпільках і яна заваюе ўвесь свет!».
Фотаздымак Мэрылін Манро быў на вокладцы першага нумара часопіса «Playboy» ў 1953 годзе.
Памяць
Мэрылін Манро прысвечаныя песні Лэдзі Гагі «Government Hooker» і «Dance in the Dark», Blue System «The Wind Cries (Who Killed Norma Jean)», Марка Эшлі «Marilyn's Dream», Фларана Мота «Marylin», Глена Данцыга «Who Killed Marylin» і Элтана Джона «Candle in the Wind», Джэйн Біркін «Norma Jean Baker», Нікі Мінаж «Marilyn Monroe», Ланы Дэль Рэй «Marilyn Monroe», Фарэла Уільямса «Marilyn Monroe».
У 2010 годзе на экраны выйшаў ролік «Coco Mademoiselle», у аснову сюжэту якога была пакладзена гісторыя рамантычных адносін Мэрылін і фатографа Дугласа Кіркланда.
19 чэрвені 2011 года знакамітая «ляцячая сукенка» Мэрылін Манро (вядомы кадр з кінастужкі «Сверб сёмага года») прададзена на таргах аўкцыённага дома «Profile in History» у Лос-Анджэлесе за 4,6 мільёна долараў.
15 ліпеня 2011 года ў Чыкага адкрыта 8-метровая скульптура «Мэрылін назаўжды» якая паказвае Манро ў момант, калі яна ў кінакамедыі «Сверб сёмага года», створанай у 1955 годзе, стаяла на вентыляцыйнай рашотцы на скрыжаванні 52-й вуліцы і Лексингтон-авеню ў Нью-Ёрку, а струмень паветра ўздымаў уверх яе сукенку. Скульптар — Сьцюарда Джонсан.
У 2011 годзе ў сусветны пракат выйшаў фільм «7 дзён і начэй з Мэрылін», ролю Манро ў якім выканала Мішэль Уільямс. Фільм распавядае аб праведзеным артысткай часу з Лоўрэнсам Аліўе ў працы над «Прынцам і танцоркай».
Бібліяграфія
Згодна з The Guardian, аб Манро напісана каля 300 кніг, дысертацый і інш. . Першая і адзіная прыжыццёвая публікацыя была ў 1961 годзе — «Мэрылін Манро» біёграфа Морыса Золатава.
Хіміка-тэхналогічны і металургічны ўніверсітэт
Хіміка-тэхналогічны і металургічны ўніверсітэт (Химикотехнологичен и металургичен университет) — балгарская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сафія.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Чэрыкаўскага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Чэрыкаўскага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
У Чэрыкаўскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 94 аб’екты, з якіх 91 — помнікі археалогіі, 2 — помнікі архітэктуры, 1 — помнік гісторыі.
90 аб’ектаў — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 1 аб’ект — гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Касцёл Святога Духа (Гродна)
Касцёл Святога Духа — каталіцкі храм у горадзе Гродна. Знаходзіцца на скрыжаванні вуліц Багушэвіча і Караткевіча.
Гісторыя
Парафія заснавана 23 чэрвеня 2012 года. 24 мая 2015 года біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч асвяціў крыж і зямлю пад будаўніцтва новага касцёла.
Архітэктура
Праект храма распрацаваў архітэктар Аляксандр Штэн.
Касцёл збудованы з чырвонай цэглы у класічным стылі, а на званіцы знаходзіцца скульптуру святога Хрыстафора і разлічаны на 400—500 вернікаў.
У вежы над галоўным уваходам знаходзіцца невялікі звон. Храм збудованы ў форме крыжа. Звонку ўпрыгожаны рэльефнымі выявамі. У малітоўнай зале па абодвух баках ад галоўнага алтара знаходзяцца бакавыя алтары. Поруч з касцёлам знаходзіцца званіца. Справа ад касцёла знаходзіцца аднапавярховая прыхадская дом.
Сцяг Дагестана
Сцяг Дагеста́на з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Дагестана. Прыняты 29 кастрычніка 1992 года.
Апісанне
Сцяг Рэспублікі Дагестан уяўляе сабою прамавугольнае палатно з трох роўнавялікіх гарызантальных палосаў: верхняй — зялёнага, сярэдняй — блакітнага і ніжняй — чырвонага колеры. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3.
Зялёны ўвасабляе жыццё, багацце дагестанскай зямлі і адначасова выступае як традыцыйны колер ісламу (вернікі-дагестанцы — у большасці мусульмане-суніты). Галубой (сіні) — колер мора (усходнюю частку рэспублікі абмывае Каспійскае мора), сімвалізуе прыгажосць і веліч дагестанскага народа. Чырвоны азначае дэмакратыю, асветніцкую сілу чалавечага розума ў працэсе тварэння жыцця, мужнасць]] і адвагу насельніцтва Краіны гор (Дагестана).
Яўген Багратыёнавіч Вахтангаў
Яўген Баргатыёнавіч Вахтангаў (Евге́ний Багратио́нович (Багра́тович) Вахта́нгов, 1(13).2.1883, Уладзікаўказ —, ) — савецкі рэжысёр, акцёр. Заснавальнік і кіраўнік (з 1913) Студэнцкай драматычнай (у далейшым «Мансураўскай») студыі, якая ў 1921 годзе стала 3-й Студыяй ММТ, а з 1926 года — Тэатрам імя Яўгена Вахтангава.
Вахтангаў нарадзіўся ў сям’і ўладальніка тытунёвай фабрыкі. У 1903 годзе паступіў у Маскоўскі ўніверсітэт на натуральны факультэт (затым перайшоў на юрыдычны). З 1901 года ўдзельнічаў у аматарскіх драматычных гуртках у якасці акцёра і пастаноўшчыка. Адчуваў моцны ўплыў ММТ. У гэтыя ж гады выступаў з апавяданнямі і артыкуламі пра тэатр ва уладзікаўказскай газеце «Церак». У 1909 годзе паступіў у Маскве ў тэатральную школу А. І. Адашава (яго настаўнікамі былі Л. А. Сулержыцкі, В. В. Лужскі, Л. М. Леанідаў, В. І. Качалаў), пасля заканчэння якой ў 1911 годзе быў прыняты ў супрацоўнікі ММТ. Удзельнічаў у спектаклях: «Жывы труп» Л. М. Талстога (Цыган), «Сіняя птушка» Метэрлінка (Цукар), «Гамлет» Шэкспіра (Другі акцёр), «Думка» Андрэева ​​(Крафт) і інш.
ФК Зеніт Санкт-Пецярбург
«Зеніт» (Футбольный клуб Зенит Санкт-Петербург) — расійскі футбольны клуб з горада Санкт-Пецярбург, які выступае ў чэмпіянаце Расіі. Адзіная каманда, якая выйграла ўсе вышэйшыя футбольныя трафеі Расіі: чэмпіянат (2007, 2010, 2011/12, 2014/15, 2018/19, 2019/20, 2020/21, 2021/22, 2022/23), Кубак (1998/99, 2009/10, 2015/16, 2019/20), Суперкубак (2008, 2011, 2015, 2016, 2020, 2021, 2022) і Кубак Прэм’ер-лігі. Уладальнік Кубка УЕФА (2007/08), Суперкубка УЕФА (2008).
Склад
Станам на жнівень 2023 года.
Жніво
Жніво — уборка збожжа. Да навукова тэхнічнай рэвалюцыі збожжа ўбіралі сярпом. Потым пачалі выкарыстоўваць збожжаўборачныя камбайны. Камбайны ўдасканаўлівалісь і павышалі прадукцыйнасць
Ландсгуцкае вяселле
Ландсгуцкае вяселле (Landshuter Hochzeit) — гістарычнае свята, якое праводзіцца кожныя чатыры гады ў Ландсгуце, Баварыя. Апошні раз мерапрыемства прайшло ў ліпені 2009 года.
Традыцыі
Эпоха позняга Сярэднявечча была часам шумных карнавалаў і святаў. У канцы 15 стагоддзя прайшло некалькі шумных вяселляў, з якіх самымі значнымі былі вяселлі ў Амбергу, Бругэ (1468 год), Урахе (графа Эберхарда Вюртэмбергскага і Барбары Ганзага) і Ландсгуце. Апошняя з іх па ліку гасцей далёка абагнала ўсе астатнія.
Палітычная сітуацыя
У той час шлюбы сярод арыстакратыі рэдка адбываліся па каханні і ў большасці выпадкаў гэта былі палітычна матываваныя сувязі. Вяселле мела вялікае палітычнае значэнне, бо дазваляла сфарміраваць саюз супраць узмацнеўшай Асманскай імперыі.
Гістарычная падзея
Свята праводзіцца ў памяць пра знакамітае вяселле, якое адбылося ў 1475 годзе ў Ландсгуце, баварскага герцага Георга Багатага з Ядвігай Ягелонкай, дачкой польскага караля Казіміра IV.
Увесну 1474 года герцаг Людвіг IX Багаты, бацька жаніха, адправіў у Польшчу пасольства, якое правяло ў Кракаве інтэнсіўныя перамовы паміж уладарнымі дамамі, якія скончыліся 29 снежня аб’явай пра заручыны і падпісаннем вясельнага дагавора 31 снежня. У якасці пасагу кароль Казімір даў 32,000 гульдэнаў. Пасля складання пагаднення, увосень наступнага года, васямнаццацігадовая Ядвіга адправілася ў Баварыю. Паездка працягвалася 2 месяца. Шлях нявесты і шафера герцага Ота II Пфальцкага, які суправаджаў яе, пралягаў праз Берлін, Вітэнберг і Нюрнберг. Тут маладую сардэчна сустракалі князі і біскупы. Курфюрст Брандэнбурга, Альбрэхт Ахіл, параўноўваў вяселле з боскім злучэннем на карысць хрысціянскага свету і імперыі.
Жаніх і нявеста былі павянчаны 14 лістапада 1475 архібіскупам Зальцбурга у галоўнай прыхадской царкве горада. Пасля гэтага вясельны картэж прайшоў праз увесь горад да ратушы, дзе нявесту сустрэў імператар Фрыдрых III і праводзіў яе да вясельнага карагоду. Паведамляецца, што на гэтай падзеі і рыцарскім турніры, які рушыў за ім, прысутнічала 10,000 гасцей.
Раскошныя ўрачыстасці, якія доўжыліся некалькі дзён, былі вельмі падрабязна зафіксаваны летапісцамі. Па іх сведчанні, падчас свята было з’едзена 323 вала, 285 свінняў, 1133 авечкі, 1537 ягнятаў, 490 целят, 11,500 гусяў, 40,000 курэй, 194,345 яйкаў, 220 цэнтнераў топленага сала, 7 цэнтнераў мігдаля і гэтулькі ж рысу. За адзін дзень было выпіта і з’едзена столькі, колькі паглынала Баварыя за цэлы год. Па загаду герцага Людвіга гаспадарам харчэўняў было забаронена прадаваць гасцям ежу і напоі — усё харчаванне набывалася на герцагскай кухні бясплатна. Акрамя таго, на бровары стаялі два велізарных чана — адзін з белым, іншы з чырвоным віном, і кожны ахвотнік атрымліваў кружку віна і кавалак хлеба з ранняй раніцы да позняй ночы. Знатным спадарам прадукты ў волкім відзе дастаўляліся прама ў дом, дзе іх рыхтавалі асабістыя кухары. Працу 146 кухароў аплацілі з герцагскай казны. Вяселле ўвайшло ў гісторыю як самае раскошнае свята позняга Сярэднявечча. У грашовым выразе вяселле каштавала 60,766 гульдэнаў 73 пфеніга і 1 гелер.
У 1880 годзе, на хвалі патрыятызму ў Германскай імперыі, парадная зала была абноўлена, пры гэтым мюнхенскія мастакі ўпрыгожылі яе сцэнамі вяселля 1475 года. Гэтыя матывы спадабаліся гараджанам і наштурхнулі іх на думку разыграць гэту гістарычную падзею. З гэтай мэтай двое мясцовых гараджан, Георг Тыпель і Жазеф Лінбрунер, у 1902 годзе заснавалі аб’яднанне Forderer e.V. (Мецэнаты), якое ўжо праз год арганізавала першую вясельную працэсію.
Сучаснае гістарычнае свята
Пасля таго, як у 1903 годзе вяселле ўпершыню па натхненні сыгралі 145 удзельнікаў, да сённяшняга дня працэсія ператварылася хутчэй у гістарычную дакументальную драму, з больш чым 2000 удзельнікаў у гістарычнай адзежы самых розных саслоўяў.