cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Таскана
Геаграфія
Галоўны горны ланцуг — Апеніны, якія атачаюць Таскану на поўначы і на ўсходзе. Іншыя важныя рэльефы — Апуанскія Альпы ў правінцыі Маса-Карара і ў правінцыі Лука, дзе здабываюць вядомы карарскі мармур. Таскана падзяляецца на 10 правінцый.
Бюлетэнь пасольскага клуба Беларускай сялянска-работніцкай грамады
«Бюлетэнь пасольскага клуба Беларускай сялянска-работніцкай грамады» — орган левага крыла беларускай парламенцкай фракцыі ў сейме Польшчы. Выдаваўся з 11 лістапада 1925 да 4 снежня 1926 у Вільні на беларускай мове.
Друкаваў прамовы грамадскіх дэпутатаў у сейме, іх інтэрпеляцыі, звароты да польскага ўрада і кіраўнікоў міністэрстваў. У інтэрпеляцыях (у 1927 выйшлі ў Мінску асобным выданнем на беларускай і рускай мовах) і інш. дакументах выкрываліся факты грубага парушэння мясцовай польскай адміністрацыяй канстытуцыі дзяржавы і падпісаных Польшчай міжнародных трактатаў, беспадстаўныя арышты і збіванне палітзняволеных, марадзёрства дыслацыраваных у Заходняй Беларусі польскіх войск, абкладанне сялян непамернымі падаткамі, рэпрэсіі супраць беларускага перыядычнага друку, самачыннае закрыццё старастамі беларускіх школ, пераследаванне настаўнікаў і г.д. На старонках «Бюлеьэня...» надрукаваны «Палітычная платформа Беларускай сялянска-работніцкай грамады» (№ 9), «Арганізацыйны статут БСРГ» (№ 12), выступленні ў сейме П. Мятлы, С. Рак-Міхайлоўскага, Б. Тарашкевіча, П. Валошына, Ю. Сабалеўскага і інш.
Вядома 16 нумароў, з іх 3 канфіскаваны. Выданню папярэднічаў «Бюлетэнь Беларускага пасольскага клуба» (1925, выйшла 3 нумары).
Такасі Мідзунума
(水沼 貴史; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1984—1989 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Карлштэйн
У гады праўлення Карла IV замак Карлштэйн зрабіўся не толькі важным цэнтрам Свяшчэннай Рымскай імперыі, але і свайго роду сімвалам палітычных, рэлігійных, універсалісцкі і нацыянальна арыентаваных поглядаў Карла IV. Галоўныя ідэі эпохі Карла IV (пра веліч імперыі, хрысціянскую місію германскага імператара і г.д.) атрымалі тут дакладную выяўленчую фармулёўку, нідзе больш не былі выяўлены з такой паўнатой і сістэматычнасцю.
Гісторыя
Замак  названы  ў  гонар  яго  заснавальніка  Карла IV, караля Чэхіі і імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі. Заснаваны ў 1348 годзе як летняя рэзідэнцыя Карла IV, а таксама скарбніца каралеўскіх і імператарскіх рэгалій і святых рэліквій, збіральніцтва якіх было страсцю гэтага манарха. Першы  камень  у  падмурак  Карлштэйна  заклаў  блізкі  сябар  і  саветнік  Карла IV, архібіскуп пражскі Арнашт з Пардубіцаў. Замак будаваўся пад асабістым наглядам імператара ў кароткія тэрміны па праекце Пятра Парлера і француза Мацьё Араскага. Ужо ў 1355 годзе, за два гады да заканчэння будаўніцтва, імператар Карл засяліўся ў сваю новую рэзідэнцыю. Гэты гатычны замак на скале лічыўся непрыступным. Узвядзеннем яго Карл хацеў падкрэсліць значнасць часу свайго кіравання Свяшчэннай Рымскай імперыяй. Архітэктурны воблік і маляўнічы дэкор замка павінны былі сведчыць пра моц імператарскай улады.
Сярод мастакоў, якія працавалі над роспісамі ў Карлштэйне, вядомы імёны Мікалая Вурмсера са Страсбурга, Тамаза да Мадэна, Майстра Тэадорыка. Работа над імі пачалася ў 1355 г. Першымі былі створаны фрэскі, якія паказвалі радаслоўную дынастыі Люксембургаў (яны былі знішчаны ў XVI ст. і вядомы толькі па акварэльных копіях). Затым быў зроблены роспіс залы капітула, галоўнай тэмай якога быў Апакаліпсіс, і капэлы святой Кацярыны (каля 1360 г.). Гэтыя фрэскі дайшлі да нашага часу часткова пашкоджанымі.
Кіраванне і абарону замка ўзначальваў бургграф, у падпарадкаванні якога знаходзіўся гарнізон васалаў, якія мелі сядзібы вакол замка.
У перыяд гусіцкіх войнаў у Карлштэйне апроч рымскіх імператарскіх рэгалій захоўваліся таксама скарбы і рэгаліі чэшскіх каралёў, вывезеныя з Пражскага Граду (у тым ліку карона Святога Вацлава, якой каранаваліся каралі Чэхіі, пачынаючы з Карла IV. Яна была вернутая ў Пражскі Град толькі ў 1619 годзе). Аблога Карлштэйна гусітамі ў 1427 годзе працягвалася 7 месяцаў, але замак так і не быў узяты. У перыяд Трыццацігадовай вайны ў 1620 годзе Карлштэйн быў абложаны шведамі, але ім таксама не ўдалося захапіць замак. У 1436 годзе, па загадзе імператара Жыгімонта, другога сына Карла IV, каралеўскія скарбы былі вывезены з Карлштэйна і ў наш час захоўваюцца часткова ў Празе і часткова — у Вене.
У XVI стагоддзі ў замку былі адведзены памяшканні для захоўвання найважнейшых дакументаў імператарскага архіва. У канцы XVI стагоддзя палацавыя пакоі былі пераабсталяваны ў рэнесансным стылі, аднак пасля 1625 года пачаўся заняпад, звязаны з імем імператрыцы Элеаноры (жонкі Фердынанда II), якая аддала Карлштэйн у заклад чэшскаму двараніну Яну Каўку, што прывяло да яго пераходу ў прыватныя рукі. Удаве імператара Леапольда ўдалося вярнуць замак у каралеўскую ўласнасць, выплаціўшы заклад. Імператрыца Марыя Тэрэзія перадала замак ва ўладанне Градчанскаму пансіёну высакародных дзяўчын, які лічыцца апошнім уладальнікам аб’екта да пераходу яго ў дзяржаўную ўласнасць Чэхаславакіі.
Першым, што паклапаціўся пра аднаўленне Карлштэйна, стаў імператар Франц I (тады ў сцяне замка быў выяўлены скарб каштоўнасцяў XIV стагоддзя), а цяперашняе сваё аблічча Карлштэйн набыў пасля вельмі вольнай рэстаўрацыі, прадпрынятай у 1887-99 гг. Рэстаўрацыйныя працы вяліся пад кіраўніцтвам прафесара Венскай акадэміі мастацтваў Ф. Шміта і яго вучня Ё. Моцкера, які, апроч іншага, здолеў скончыць будаўніцтва Сабора Святога Віта ў Пражскім Градзе. Некаторыя спецыялісты сцвярджаюць, што Карл IV не пазнаў бы свой замак пасля «аднаўленчых прац» з выкарыстаннем портлендскага цэменту; з гэтай прычыны ЮНЕСКА не спяшаецца прызнаваць яго аб’ектам Сусветнай спадчыны.
Пасля перадачы замка Карлштэйн у дзяржаўную ўласнасць замак адкрыты для турыстаў і з’яўляецца адным з самых папулярных турыстычных аб’ектаў у Чэхіі, займаючы другое месца па папулярнасці ў Чэхіі пасля Прагі.
Архітэктура
Архітэктарамі былі максімальна выкарысталі прыродныя ўмовы і эстэтычны эфект уздзеяння замкавага комплексу. Карлштэйн павінен быў зачароўваць сваёй веліччу і ўражваць магутнасцю. Схема замка была даволі традыцыйная. Комплекс замкавых пабудоў падзяляўся на тры часткі, размешчаныя на трох тэрасах. Комплекс Верхняга замка ўтвараюць Вялікая вежа, імператарскі палац, Марыянская вежа з касцёлам Дзевы Марыі, ніжэй размешчаны Ніжні замак з вялікім унутраным дваром, бургграфствам і брамай, да якой вядзе дарога. Уезд у замак знаходзіўся ў цыліндрычным надбрамным бастыёне. Першы двор за вежай быў перадзамкавым умацаваннем, за ім ішоў другі двор са службовымі памяшканнямі. У аснову архітэктурнага рашэння замка быў закладзены прынцып ступеньчатага размяшчэння будынкаў,  якія ўваходзяць у архітэктурны ансамбль. Кожны наступны будынак замка ўзвышаецца над папярэднім, а вяршыню гэтага ансамбля ўтварае Вялікая вежа з капліцай Святога Крыжа, у якой захоўваліся каралеўскія рэліквіі і карона Свяшчэннай Рымскай імперыі. У самым ніжнім пункце замка знаходзіцца калодзежная вежа. Глыбіня студні складае 80 метраў, механізм уздыму вады прыводзіўся ў дзеянне двума чалавекамі.
Марыянская вежа
На першым паверсе Марыянскай вежы размяшчалася турма. Два памяшканні другога паверха былі ў распараджэнні васалаў імператара. На трэцім паверсе вежы знаходзілася капэла Дзевы Марыі. Сцены капэлы былі ўпрыгожаны унікальнымі роспісамі з сюжэтамі Апакаліпсіса і роспісамі з так званага цыкла «Святыя мошчы». Тут мы бачым самога Карла IV у момант атрымання святых рэліквій. Да капэлы Дзевы Марыі ўсутыч прымыкала малая капэла. Яе называлі капэла Святой Кацярыны, якую Карл IV лічыў сваёй заступніцай. Тут імператар праводзіў час у роздуме і малітвах. Акрамя таго, капэла служыла ў якасці прыватнай скарбніцы імператара.
Вялікая вежа
Важнейшай часткай замка з’яўлялася Вялікая вежа з капэлай Святога Крыжа (1357—1365). Яна мае ў плане памеры 25 на 17 метраў і таўшчыню сцен 4 метра. Тут захоўваўся самы каштоўны скарб — каранацыйныя рэгаліі Свяшчэннай Рымскай імперыі, а пазней і Чэшскага каралеўства. Сама капэла знаходзілася на трэцім паверсе вежы, куды вяла вінтавая лесвіца. Сцены капэлы былі пакрыты насценным роспісам на сюжэт любімай легенды Карла IV пра Святога Вацлава і Святую Людмілу. З цёмнай лесвіцы наведвальнік трапляў у чароўны інтэр’ер капэлы Святога Крыжа, упрыгожанай каштоўнымі камянямі і пазалотай.
Прыдворныя мастакі імкнуліся прадставіць алегорыю Нябеснага Іерусаліма, дзе знаходзіўся Хрыстос і ўсе святыя. Такім чынам, узнік інтэр’ер, які да гэтага часу з’яўляецца унікальным комплексным мастацкім творам: столь капэлы пазалочана і пакрыта шклянымі лінзамі ў форме зорак, якія ўтвараюць зорнае неба, дапоўненае Сонцам і Месяцам. Сцены капэлы былі ўпрыгожаны майстрам Тэадорыкам і яго вучнямі 129 станковымі карцінамі на дошках. Фігуры святых і пакутнікаў, размешчаныя ў чатыры рады, паказвалі нябеснае войска, якое «ахоўвала» імперскі скарб. Прадстаўлены таксама ўладары, сярод якіх першае месца займае Карл Вялікі. Уражанне ўзмацнялі эфекты святла, якое пранікала днём праз каляровыя каменьчыкі ў вокнах, бляск свечак і лямп, які адбіваўся ў паліраваных паверхнях каштоўных камянёў на сценах, у крыштальных лінзах на столі і ў пазалочаных ляпных упрыгожаннях. Летапісец эпохі Карла IV Бенеш Крабіцэ з Вейтміле ў сваіх запісках адзначаў, што ва ўсім свеце не было такой раскошнай капэлы. Тут і былі размешчаны імперскія каранацыйныя рэгаліі, мошчы святых і іншыя рэліквіі.
Емяльянаўка
Емяльянаўка — тапонім.
Каленья
Кален'ё (Collegno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 50 158 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2781 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 10093. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Лаўрэнцій.
Вярхоўны галоўнакамандуючы
Вярхоўны галоўнакамандуючы — найвышэйшая службовая асоба Узброеных сіл дзяржавы (кааліцыі дзяржаў або аб’яднаных узброеных сіл), якая сцвярджае ваенную дактрыну краіны і прызначае Вярхоўнае камандаванне.
Каленава
Каленава:
Аберыстуіцкі ўніверсітэт
Аберыстуіцкі ўніверсітэт (Aberystwyth University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Аберыстуіт.
Агульная характарыстыка
Ва ўніверсітэце навучаецца больш за 8 000 студэнтаў на 3 факультэтах і 17 дэпартаментах.
Таццяна Валер’еўна Антанюк
Таццяна Антанюк (нар., Бар, Украіна) — прафесійная украінская баскетбалістка. Выступала за зборную Украіны.
Аберыстуіцкі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1872 годзе як Уэльскі універсітэцкі каледж, ён стаў членам-заснавальнікам федэратыўнага Уэльскага ўніверсітэта ў 1894 годзе. 1 верасня 2007 года Уэльскі ўніверсітэт перастаў быць федэратыўным універсітэтам, а ўніверсітэт у Аберыстуітсе зноў стаў незалежным.
Таццяна Валер’еўна Антанюк
Біяграфія
У 2014 годзе пераехала ў Беларусь, дзе выступала за мінскі «Гарызонт». 2 снежня 2022 года далучыўся да польскага «АЗС Люблін».
Аберыстуіцкі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
У 2019 годзе ён стаў першым універсітэтам, які два гады запар быў названы «Універсітэтам года па якасці выкладання» паводле "The Times / Sunday Times Good University Guide".
Гэта першы ўніверсітэт у свеце, які атрымаў статус універсітэту, свабоднага ад пластыку (аднаразовых пластыкавых вырабаў).
Нацыянальны Сход Малі
Нацыянальны сход Малі — аднапалатны парламент Малі, заканадаўчы орган краіны. Знаходзіцца ў г. Бамако. Мае 160 членаў. 147 членаў абіраюцца прамым галасаваннем. Малійцы, якія пражываюць за мяжой галасуюць на асобных участках. Тэрмін паўнамоцтваў парламента — 5 гадоў.
Таццяна Валер’еўна Антанюк
Біяграфія
У 2015 годзе дэбютавала за зборную Украіны.
Пітэр Шульц
'''Пітэр Г. Шульц''' (Peter «Pete» G. Schultz; нар. г.) — амерыканскі хімік, а таксама імунолаг. Прэзідэнт і прафесар Scripps Research Institute, член Нацыянальных Акадэміі навук (1993) і Медыцынскай акадэміі (1998) ЗША. Лаўрэат прэміі Вольфа па хіміі (1994).
Скончыў з адзнакай summa cum laude Калтэх (бакалаўр навук, 1979) і там жа атрымаў ступень доктара філасофіі (1984) пад кіраўніцтвам прафесара Пітэра Дэрвана. Затым правёў год у MIT у прафесара Крыстафера Уэлша, пасля чаго ў 1985 годзе паступіў у штат Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Берклі, дзе дасягнуў пасады прафесара, у 1994—1998 гг. даследчык Медыцынскага інстытута Говарда Х’юза.
Член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1990) і Нацыянальнай акадэміі вынаходнікаў ЗША (2015).
Аўтар больш за 500 публікацый, атрымаў больш за сто патэнтаў ЗША.
Калмыкія
Калмы́кія — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на паўднёвым усходзе еўрапейскай часткі Расіі ў міжрэччы Волгі і Дона. Плошча — 74,7 тыс. км², працягласць з поўначы на поўдзень — 448 км, з захаду на ўсход — 423 км. Адміністрацыйны цэнтр — горад Эліста.
Мяжуе з трыма вобласцямі (з Растоўскай — на захадзе, з Валгаградскай — на паўночным захадзе, з Астраханскай — на ўсходзе і паўночным усходзе), адным краем (са Стаўрапольскім — на поўдні і паўднёвым захадзе) і адной рэспублікай Расіі (з Дагестанам — на паўднёвым усходзе). На ўсходзе, паміж мяжой з Астраханскай вобласцю і мяжой з Дагестанам, праходзіць узбярэжжа Каспійскага мора.
Гісторыя
У ліпені 1920 года створаная як Калмыцкая аўтаномная вобласць, якая ў перыяд 1928—1934 уваходзіла напачатку ў Ніжне-Волжскую вобласць (пазней пераназваную ў Ніжне-Волжскі край), а потым — у Сталінградскі край. 20 кастрычніка 1935 года аўтаномная вобласць была пераўтворана ў Калмыцкую АССР.
Падчас Другое Сусветнай вайны, улетку 1942 года, значная частка тэрыторыі Калмыкіі была акупавана нямецкімі войскамі, у студзені 1943 Савецкая Армія вызваліла тэрыторыю рэспублікі.
У снежні 1943 года калмыкі былі дэпартаваныя ў Сібір, з гэтай прычыны ў наступным годзе Калмыцкая АССР спыніла сваё існаванне. У 1956 годзе калмыкі былі рэабілітаваны. 9 студзеня наступнага года калмыцкая аўтаномія была адноўлена ў якасці аўтаномнай вобласці ў складзе Стаўрапольскага края, 29 ліпеня 1958 года яе статус быў падвышаны да АССР.
У 1990 годзе была прынятая дэкларацыя пра суверэнітэт і пераўтварэнне Калмыкіі ў саюзную рэспубліку (ССР). Праз тры гады быў абраны першы прэзідэнт Рэспублікі Калмыкія, якім стаў Кірсан Ілюмжынаў і які займаў гэту пасаду да 2005 года. У 2005 годзе пасада была пераназвана ў «кіраўнік Рэспублікі Калмыкія», да 24 кастрычніка 2010 года яе таксама займаў Кірсан Ілюмжынаў. Ад 24 кастрычніка 2010 года на гэтай пасадзе знаходзіцца Аляксей Арлоў.
У 1994 годзе было прынятае Стэпавае Укладанне (Канстытуцыя) Рэспублікі Калмыкія, якое пацвердзіла статус рэспублікі як суб’екта і неад’емнай часткі Расійскай Федэрацыі, адначасова дэкларуючы пераемнасць ад Джунгарскага ханства. У 2009 годзе святкавалася 400-годдзе добраахвотнага ўваходжання калмыцкага народа ў склад расійскай дзяржавы.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У склад Рэспублікі Калмыкіі ўваходзяць гарадская акруга Эліста і 13 муніцыпальных раёнаў, а таксама 142 сельскіх і 2 гарадскіх муніцыпальных утварэнняў.
Мінскі дзяржаўны палац дзяцей і моладзі
Папярэднікам палаца з’яўляецца Гарадскі дом піянераў, адкрыты ў 1965 годзе на вуліцы Астроўскага. Дом піянераў размяшчаўся ў двухпавярховым будынку, у якім да гэтага знаходзіўся кінатэатр «Беларусь», а яшчэ раней — сінагога.
Мінскі палац піянераў і школьнікаў пабудаваны ў 1986 годзе (архітэктары В. Бялянкін, Т. Розава, Л. Селівончык, I. Новік, В. Чарназёмаў; першая чарга — клубны комплекс).
Архітэктура
Сіметрычны кампактны будынак, у плане ўпісваецца ў круг. Ступеньчатае рашэнне фасадаў сфарміравана рытмам глухіх вертыкальных сценак, абліцаваных белым даламітам, і размешчаных паміж імі вітражоў з залацістым шклом, у якіх адлюстроўваецца навакольны пейзаж. У кампазіцыю сімвалічнага партала, які падтрымлівае навісаючы аб’ём залы, уваходзяць лесвіцы-трыбуны, якія вядуць да ўнутранага дворыка.
Цэнтр кампазіцыі — вялікая фае-зала для правядзення масавых мерапрыемстваў; прасторава аб’яднана з Ленінскай залай (для правядзення ўрачыстых рытуалаў і сустрэч) і Зімовым садам — часцінкай жывой прыроды з возерам, востравам, дрэвамі, птушкамі, залацістым вітражом, звернутым да возера. Да фае вядзе ўваходны вестыбюль з фантанам, асветлены верхнім святлом праз ліхтар авальнай формы. Па баках ад цэнтральнага фае на 4 паверхах размешчаны памяшканні для работы гурткоў тэхничнай і мастацкай творчасці, эстэтычнага выхавання. Да цэнтральнага фае прымыкаюць 3 залы: універсальная кіна-канцэртная на 900 месцаў, лекцыйная на 300 месцаў і піянерскага тэатра. Усе яны маюць сцэны і пакоі для рэпетыцый аркестра, заняткаў харэаграфіяй, спевамі і інш. Над галоўным уваходам размешчана зала касманаўтыкі. Для аздаблення інтэр’ераў буйных памяшканняў выкарыстаны белы мармур, граніт і інш. прыродныя матэрыялы, падвесная столь з акміграна, пафарбаванага алюмінію. Галоўнае фае аздабляюць ажурныя люстры, вестыбюль — дэкаратыўны басейн з фантанам, кантрастнае спалучэнне белай падлогі з інтэнсіўным чырвоным колерам столі.
Аформлены пляцоўкі для спорту і масавых гульняў, прадугледжвалася стварэнне плошчы парадаў, дэкаратыўнага басейна, алеі піянераў-герояў.
Вардэніс
Вардэніс (Վարդենիս) — горад у Арменіі, у марзе Гегаркунік, на Масрыкскай раўніне. Знаходзіцца на адлегласці 168 км ад Ерэвана, за 75 км ад цэнтра марза Гавар, за 5 км ад паўднёва-ўсходняга берага возера Севан.
Даманоўшчына
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Суд Маскоўскага раёна г. Мінска
'''Суд Маскоўскага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Маскоўскага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па праспекце газеты «Праўда», 27.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Драўна
Драўна (Drawno, Neuwedell — Нойведэль) — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 430 км на паўночны захад ад Варшавы, за 90 км на ўсход ад Шчэціна. Уваходзіць у склад Хашчэнскага павета Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Драўна. Займае плошчу 5,03 км². Насельніцтва 2,3 тыс. чалавек.
Макензі (заліў)
Заліў Макензі (Mackenzie Bay) — адкрыты заліў каля паўночных берагоў Канады паміж мысам Кей і дэльтай ракі Макензі.
Належыць да мора Бофарта. Падзелены паміж тэрыторыяй Юкан і Паўночна-Заходнімі тэрыторыямі. На захад ад заліва знаходзіцца востраў Хершэл і мацерыковая частка Юкана. На ўсход размешчаны востраў Рычардс (Паўночна-Заходнія тэрыторыі).
Заліў мае даўжыню 70 км і глыбіню ад 5 да 10 м (да 20 м каля мыса Кей). З верасня па чэрвень пакрыты лёдам.
Даніэль Рыкардсан
Ян Олаф Даніэль Рыкардсан (Jan Olof Daniel Rickardsson, нар., Худыксваль, Еўлеборг) — шведскі лыжнік, двухразовы алімпійскі чэмпіён гульняў 2010 і 2014, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2011 года ў эстафеце.
Спартыўная кар'ера
У Кубку свету Даніэль Рыкардсан дэбютаваў у 2004 годзе, на сённяшні дзень мае на сваім рахунку два подыўма на этапах Кубка свету ў эстафетах, у індывідуальных спаборніцтвах не ўздымалася вышэй за 8-га месца.
Прымаў удзел у чэмпіянаце свету 2009 у Ліберэцы, дзе паказаў наступныя вынікі: 15 км (класічны ход) — 20-е месца, эстафета — 6-е месца, 50 км (мас-старт, свабодны ход) — 30-е месца.
Як і Марыт Б’ёрген, Кім Колінз і Ганна Хааг, з'яўляецца спартсменам-астматыкам, якія легальна прымаюць допінг (сальбутамол).
NGC 5352
NGC 5352 (іншыя абазначэнні — UGC 8812, MCG 6-31-11, ZWG 191.9, PGC 49370) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кейта
Кейта — прозвішча.
Катэхетычны каледж імя Зыгмунта Лазінскага
Катэхетычны каледж імя Зыгмунта Лазінскага — свецкая каталіцкая навучальная ўстанова ў горадзе Баранавічы. Каледж з’яўляецца цэнтрам парафіі Божай Міласэрнасці і Маці Божай Вастрабрамскай.
Гісторыя
Гісторыя каледжа пачалася яшчэ ў пачатку 1990-х гадоў. 3 кастрычніка 2009 года адбылося ўрачыстае адкрыццё каледжа. 19 снежня 2009 года адбылося першае спатканне студэнтаў і выкладчыкаў.
Абітурыенты
Навучанне ў каледжы працягваецца тры гады (з верасня па чэрвень). Форма навучання — завочная. Заняткі праводзяцца ў суботу і нядзелю два разы ў месяц. Навучанне бясплатнае. Іншагароднія студэнты забяспечваюцца начлегам і сілкаваннем. Прымаюцца асобы ад 18 гадоў.
Мадзіба Кейта
Мадзіба Кейта (Modibo Keïta;  — ) — афрыканскі і французскі палітычны дзеяч, лідар малійскага нацыянальна-вызвольнага руху. Першы прэзідэнт і кіраўнік урада Малі (1960—1968). Заснавальнік партыі Суданскі саюз — Афрыканскае дэмакратычнае аб’яднанне і яе першы генеральны сакратар (1947—1968). Адзін з найбуйнейшых тэарэтыкаў афрыканскага сацыялізму.
У перыяд каланіяльнай залежнасці Малі ад Францыі займаў таксама пасады ў французскім урадзе.
Скінуты ў выніку дзяржаўнага перавароту, памёр у зняволенні.
Дыяна-Кастэла
Дыяна-Кастэла (Diano Castello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 2205 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 368 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 18013. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бюлетэнь ЦК КПЗБ
«Бюлетэнь ЦК КПЗБ» — нелегальная камуністычная газета, орган ЦК Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі для ўнутрыпартыйнай інфармацыі. Выдавалася з 20 студзеня 1927 да 1936 у Вільні на беларускай, рускай, яўрэйскай і польскай мовах звычайна 1 раз у месяц. Тыраж да 5 тыс. экз.
Іван Мартынаў
Іван Мартынаў:
Гары Баркус Грэй
Гары Баркус Грэй (Harry Barkus Gray; нар., Вудбёрн, Кентукі) — амерыканскі вучоны-хімік. Працы па неарганічнай хіміі, біяхіміі, біяфізіцы. Вядомы як даследчык скарасцей біяхімічных рэакцый, у тым ліку хіміі пераносу электронаў. Удастоены Нацыянальнага навуковага медаля ЗША (1986), лаўрэат прэміі Вольфа па хіміі (2004).
Бакалаўр каледжа Заходняга Кентукі (1957). Доктар філасофіі Паўночна-Заходняга ўніверсітэта (1960). З 1965 года прафесар у Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце, з 1981 імянны прафесар (Arnold O. Beckman Professor) хіміі.
У 2011 годзе 25-ы найбольш цытаваны з хімікаў (індэкс Хірша > 100).
Іван Платонавіч Мартынаў
Іван Платонавіч Мартынаў (н., вёска Антонаўка, Жлобінскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1989, Аналітычныя ўласцівасці раўнанняў і сістэм трэцяга парадку), прафесар (1989).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі педагагічны інстытут (1961). Працуе ў Гродзенскім дзяржаўным універсітэце. Навуковыя працы па аналітычнай тэорыі дыферэнцыяльных раўнанняў. Распрацаваў новыя метады даследавання аналітычных уласцівасцяў развязкаў дыферэнцыяльных сістэм вышэйшых парадкаў.
Суд Кастрычніцкага раёна г. Мінска
'''Суд Кастрычніцкага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Кастрычніцкага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Сямашкі, 33.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Тамоясу Асаока
(浅岡 朝泰; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1987—1989 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Калерэта-Кастэльнуова
Калерэта-Кастэльнуова (Colleretto Castelnuovo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 316 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
NGC 5353
NGC 5353 (іншыя абазначэнні — UGC 8813, MCG 7-29-10, ZWG 219.18, HCG 68A, PGC 49356) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Сцяпанавіч Ганецкі
Іван Сцяпанавіч Ганецкі (26 верасня (8 кастрычніка) 1810 — 8 (20) красавіка красавіка 1887) — расійскі ваенны дзеяч, удзельнік каўказскіх паходаў і руска-турэцкай вайны 1877—1878, кавалер ордэна Святога Георгія III класа і шматлікій іншых, генерал ад інфантэрыі.
Скончыў 1-й кадэцкі корпус (1828). Служыў у лейб-гвардыі Фінляндскім палку. У 1836—1837 прымаў удзел у баявых дзеяннях супраць горцаў на Кубані і на Чарнаморскай берагавой лініі. У 1838 — ротны камандзір, у 1848—1849 камандаваў батальёнам Фінляндскага палка, прымаў удзел у Вянгерскай кампаніі 1849. У 1854—1855, падчас Крымскай вайны, удзельнічаў у ахове Балтыйскага ўзбярэжжа. У 1863 прымаў удзел у прыгнечанні Польскага паўстання. З 1876 — член Аляксандраўскага камітэта аб параненых, у 1877 — камандзір Гренадерского корпуса. Падчас руска-турэцкай вайны 1877—1878. адрозніўся пры аблозе і штурме крэпасці Плеўна.
Узнагароджаны ордэнам Св. Георгія 3-й ступені. З 1878 — член Ваеннага Савета, у 1881 — камендант Санкт-Пецярбургскай (Петрапаўлаўскай) крэпасці.
Непрамыя выбары
Непрамыя выбары — працэс, у якім выбаршчыкі падчас выбараў галасуюць не за кандыдатаў на пасаду, а за людзей, якія пазней будуць рабіць выбар. Адна з найстарэйшых выбарчых форм, якая па сённяшні дзень выкарыстоўваецца для шматлікіх верхніх палат і прэзідэнцкіх пасад. Самым вядомым прыкладам непрамых выбараў з’яўляюцца прэзідэнцкія выбары ў ЗША, дзе народ абірае калегію выбаршчыкаў, якая абірае прэзідэнта краіны. Прэзідэнт Германіі аналагічна абіраецца Федэральнай канвенцыяй, якая склікаецца для гэтай мэты. У Індыі і шэрагу іншых краін прэзідэнтаў ці цырыманіяльных кіраўнікоў іншых ступеняў абіраюць парламенты.
Маквэ
Маквэ, або Мараба (саманазвы: Wamakwe, Wamaraba) — этнічная група банту на поўначы Мазамбіка і поўдні Танзаніі. Агульная колькасць (2010 г.) - 42 тыс. чал. (29 тыс. у Мазамбіку і 13 тыс. у Тазаніі).
Паходжанне
Мова маквэ мае шчыльную сувязь з мовамі суседніх афрыканскіх народаў суахілі і макондэ. Мяркуецца, што яны паходзяць ад прыбярэжнай групы макондэ або блізкіх па мове і культуры да макондэ людзей, якія ў выніку прыняцця ісламу і далейшых шчыльных гандлёвых і сваяцкіх сувязяў з суахілі і арабамі вылучыліся ў самастойны этнас. Але многія маквэ вядуць свой род непасрэдна ад арабаў, што наведвалі іх берагі ўжо ў эпоху сярэднявечча. Суахілі, якія жылі побач, лічылі маквэ сельскімі жыхарамі, а сябе - гараджанамі.
Асаблівасці культуры
Асноўным заняткам маквэ з'яўляюцца рыбалоўства і сельская гаспадарка. Рыбу ловяць мужчыны. Яны таксама займаюцца гадоўляй кароў і коз, падрыхтоўкай глебы да пасадак, але асноўную працу на зямлі выконваюць жанчыны, якія самастойна распараджаюцца атрыманым ураджаем. Вырошчваюць кукурузу, проса, тытунь, цукровы трыснёг, каву, какосаваю пальму. Каша з кукурузы ўгалі, прыпраўленая спецыямі, мясной або рыбнай падлівай, лічыцца звычайнай ежай.
У мінулым традыцыйная вопратка адрознівалася мінімалізмам. Галізна лічылася нармальнай. Толькі найбольш інтымныя месцы на целе хавалі кавалкамі спецыяльна апрацаванай скуры. У наш час апранаюць сучаснае еўрапейскае адзенне. Жанчыны аддаюць перавагу яркім баваўняным тканінам.
У адрозненні ад іншых мусульман, сем'і маюць матрылакальны характар. Зямля размяркоўваецца па матчынай лініі. Аднак мужчыны павінны плаціць за нявесту яе сваякам выкуп хатняй жывёлай. Дазволена мець некалькі жонак. Разводы не заахвочваюцца, а, калі адбываюцца, то шлюб фармальна не перарываецца. Раздзел сям'і паміж мужам і жонкай магчымы толькі ў выпадку яе бяздзетнасці.
Маквэ вядомы сваім музычным і спеўным мастацтвам. Музыка мае рытуальны характар, выконваецца падчас святаў або пахаванняў.
Рэлігія
Маквэ спавядаюць іслам, але ў паўсядзённым жыцці прасочваюцца перажыткі анімізму і культу продкаў. Духам продкаў прыносяць ахвяры, у тым ліку хатнюю жывёлу.
Есьманы
Есьманы́ (, Есьманы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Яўстафій Дзяконскі
Яўстафій Адольф Дзяконскі (Eustachy Adolf Dziekoński; 1820—1894) — памешчык.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дзяконскіх герба «Кораб». Сын Юзафа Дзяконскага і Ганны з Быхаўцаў. Ад бацькі атрымаў маёнтак Баля Вялікая.
У 1855 годзе Яўстафій пацвердзіў сваё шляхецтва ў Каралеўстве Польскім. Жонка Юлія з Быхаўцаў памерла вельмі маладой у 1858 годзе і была пахавана на каталіцкіх могілках у Сапоцкіне. Для яе была пабудаваная капліца, унутры знаходзіцца шыльда з эпітафіяй ў гонар Юліі і Яўстафія, які памёр значна пазней.
Гавар
Гава́р (Գավառ) — горад у Арменіі, сталіца марза Гегаркунік. Знаходзіцца на рацэ Гаварагет, за 8 км ад яе ўпадзення ў возера Севан, за 90 км на паўночны ўсход ад Ерэвана.
Гаральд Пінтэр
Гаральд Пінтэр (Harold Pinter;  — ) — брытанскі драматург, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 2005 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лондане ў сям’і яўрэйскага краўца. Вучыўся ў Каралеўскай акадэміі драматычнага мастацтва. У пачатку 1950-х гадоў пачаў друкаваць вершы, а ў 1957 годзе была пастаўленая яго першая п’еса «Пакой». Потым ён засяродзіўся на тэатральнай драматургіі, быў рэжысёрам, пісаў сцэнарыі для кіно і тэлебачання, сам шмат граў у тэатры.
Нобелеўская прэмія 2005 года ў галіне літаратуры прысуджаная яму за п’есы, у якіх ён «прыадчыняе бездань, якая ляжыць пад марнасцю паўсядзённасці, і ўрываецца ў вязніцы прыгнёту». Вялікую частку сваёй Нобелеўскай прамовы Пінтэр прысвяціў асуджэнню Амерыкі і палітыкі Джорджа Буша.
Фільмаграфія
Аўтар кінасцэнарыяў «Жанчына французскага лейтэнанта» і шэрагу іншых фільмаў.
Нацыянальны музей старадаўняга мастацтва
Нацыянальны музей старадаўняга мастацтва (Museu Nacional de Arte Antiga, MNAA) у Лісабоне — адзін з найбольш значных мастацкіх збораў Партугаліі і Еўропы. Калекцыі Нацыянальнага музея адлюстроўваюць развіццё партугальскага мастацтва да пачатку XIX ст.
Калекцыя
Музей захоўвае 2200 твораў жывапісу за перыяд з XIV стагоддзі па 1820 год. Усе фонды ўмоўна падзелены на сем раздзелаў: жывапіс, скульптура, малюнак і графіка, вырабы з золата і срэбра, кераміка, тэкстыль, мэбля. Акрамя пералічаных калекцый, тут ёсць калекцыі мастацтва Афрыкі і Далёкага Усходу. У зборы жывапісу ёсць некалькі вытанчаных экспанатаў: выява святога Гераніма, выкананая Альбрэхтам Дзюрэрам, якую мастак асабіста прадаў зацікаўленай асобе з Партугаліі. Тут ёсць працы Лукаса Кранаха Старэйшага, Гальбейна, Веласкеса. Музей мае адну з самых вядомых карцін Іераніма Босха — «Спакуса Святога Антонія» — трохчасткавы алтар з выявай набожнага егіпецкага пустэльніка сярод натоўпау дэманаў і прагных пачвар. У раздзеле партугальскага жывапісу прадстаўлены творы за амаль чатыры стагоддзі яго развіцця. У пераважнай большасці гэта рэлігійныя сюжэты і партрэты. Кульмінацыяй гэтага раздзела з’яўляецца значны помнік партугальскага жывапісу XV стагоддзя «Алтар Святога Вінцэнта» працы мастака Нуну Гансалвіша, які складаецца з шасці панэляў. На іх ён напісаў каля шасцідзесяці фігур змрочных святых, а пад імі — Генрыха Мараплаўца, бледнага чалавека з вусамі ў чорным галаўным уборы з малітоўна складзенымі рукамі.
Дыяна-Марына
Дыяна-Марына (Diano Marina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 6249 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 951 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 18013. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы sant'Antonio abate.
Маржынальны гандаль
Маржынальны гандаль — правядзенне спекулятыўных гандлёвых аперацый з выкарыстаннем грошай і/або тавараў, якія прадстаўляюцца гандляру ў крэдыт пад заклад абумоўленай сумы — маржы. Ад простага крэдыту маржынальны адрозніваецца тым, што атрыманая сума грошай звычайна ў некалькі разоў перавышае памер закладу (маржы). Напрыклад, за прадастаўленне права заключыць кантракт на куплю або продаж 100 тысяч еўра за долары ЗША брокер звычайна патрабуе ў заклад не больш за 2 тысячы долараў. Маржынальны гандаль дазваляе гандляру павялічыць аб’ёмы аперацый пры тых жа капіталах. Гандляроў, якія гуляюць на павышэнні курса, называюць «быкамі», а тых, хто гуляе на паніжэнні курсу, г.зн. практыкуючых продаж без пакрыцця, называюць «мядзведзямі».
Рызыкі
Шырокае выкарыстанне маржынальнага гандлю павялічвае колькасць і сумы здзелак на рынку. Гэта прыводзіць да росту хуткасці змены выніку гандлёвай аперацыі, да росту рызык. Павелічэнне аб’ёмаў здзелак уплывае на характар ​​рынку. Вялікая колькасць хаатычных дробных здзелак павялічвае ліквіднасць рынку, стабілізуе яго. З іншага боку, калі здзелкі адбываюцца аднанакіравана, яны могуць значна павялічыць коштавыя ваганні. Выкарыстанне крэдытнага пляча можа прыводзіць як да вельмі хуткага ўзбагачэння, так і да хуткай страты капіталу. Паводле статыстыкі, 76 % рахункаў прыватных інвестараў губляюць грошы пры гандлі з дапамогай крэдытнага пляча. Таму для знаходжання аптымальнай велічыні выкарыстоўванага крэдытнага пляча трэба зважаць на сярэднюю валацільнасць каціровак гандляванай прылады. Чым вышэй валацільнасць, тым вышэй верагоднасць, што выкарыстанне вялікага крэдытнага пляча можа прыводзіць да істотных страт нават ад выпадковых рынкавых ваганняў.
Кшыштаф Мацяшэўскі
Кшыштаф (Крыс) Мацяшэўскі (польск. Krzysztof Matyjaszewski; нар. г., Канстантынаў Лудзкі, Польшча) — польскі і амерыканскі хімік, вядомы, у тым ліку, як адкрывальнік радыкальнай палімерызацыі з пераносам атама (ATRP). Лаўрэат прэміі Вольфа па хіміі (2011).
Біяграфія
Дыплом спецыяліста атрымаў у 1972 годзе ў МВТУ імя Баумана.
Дысертацыю пісаў пад кіраўніцтвам С. Пенчака (польск. Stanislaw Penczek) у Цэнтры малекулярных і макрамалекулярных даследаванняў Польскай акадэміі навук у Лодзі, ступень доктара (аналагічную савецкай ступені кандыдата навук) атрымаў у 1976 годзе.
Пасля постдоку ў Фларыдскім універсітэце (1977-78) працаваў навуковым супрацоўнікам у Польскай акадэміі навук, а таксама (у 1984-85 гадах) навуковым супрацоўнікам французскай сеткі CNRS і запрошаным прафесарам ва Універсітэце Парыж-6 (Універсітэт П’ера і Марыі Кюры).
У 1985 годзе атрымаў ступень хабілітаванага доктара (аналаг савецкага доктара навук) у Лодзінскім тэхнічным універсітэце.
З 1985 года займае пасады прафесара ва Універсітэце Карнегі — Меллона. З 1998 года да цяперашняга моманту — імянны прафесар (J.C. Warner Professor of Natural Sciences) у Карнегі-Мелане і дырэктар Цэнтра макрамалекулярнай інжынерыі пры гэтым універсітэце. З 1996 года — дырэктар Кансорцыума па кантралюемай радыкальнай полімерызацыі (CRP Consortium), да 2001 года былога Кансорцыумам па радыкальнай палімерызацыі з пераносам атама (ATRP Consortium) пры Карнегі-Мелане. З 2004 года — «прафесар універсітэта» (University Professor, ганаровая пасада).
З 2001 года працуе паралельна ад’юнкт-прафесарам (Adjunct Professor) у Пітсбургскім універсітэце і ў Лодзінскім аддзяленні Польскай акадэміі навук.
1917 год у гісторыі тэатра
1917 год быў адзначаны шэрагам тэатральных падзей.
Архівольт
Архіво́льт (archivolto, — «абрамляльная дуга») — абрамленне арачнага праёма, якое вылучае дугу аркі з плоскасці сцяны. Як правіла, служыць элементам дэкарыравання фасадаў і інтэр'ераў. Апісаннем архівольта таксама можа служыць ляпны архітраў, або крывалінейная цяга, якая атачае добрую паверхню аркі або вокны.
Калегія выбаршчыкаў (ЗША)
Калегія выбаршчыкаў ЗША — інстытут, які абірае прэзідэнтаў і віцэ-прэзідэнтаў Злучаных Штатаў Амерыкі кожныя чатыры гады. Грамадзяне ЗША не галасуюць за кандыдатаў у прэзідэнты або віцэ-прэзідэнты, а біраюць пасярэднікаў, т.зв. «выбаршчыкаў», якія амаль заўсёды абавязваюцца галасаваць за канкрэтных кандыдатаў і якія абіраюцца ў адпаведнасці з законамі кожнага штата. Колькасць выбаршчыкаў ад кожнага штата залежыць ад колькасці яго прадстаўнікоў у Кангрэсе, а Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША даруе акрузе Калумбія, на тэрыторыі якой знаходзіцца сталіца краіны — Вашынгтон, столькі выбаршчыкаў, колькі б яна мела, калі б была штатам, але не больш, чым найменш населены штат (зараз 3 выбаршчыкі). Такім чынам, у цяперашні час калегія выбаршчыкаў складаецца з 538 членаў: 435 членаў Палаты прадстаўнікоў, 100 сенатараў і 3 дадатковыя выбаршчыкі з акругі Калумбія.
Кабылка (Мазавецкае ваяводства)
Кабылка (Kobyłka) — горад у Польшчы, за 20 км на паўночны ўсход ад цэнтра Варшавы, на чыгуначнай лініі Варшава — Беласток, частка Варшаўскай агламерацыі. З паўднёвага захаду прымыкае да Валоміна, уваходзіць у склад Валамінскага павета Мазавецкага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Плошча 19,64 км². Насельніцтва 22,8 тыс. чалавек (на 2018).
Калерэта-Джакоза
Калерэта-Джакоза (Colleretto Giacosa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Тамоюкі Кадзіно
(梶野 智幸; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1988—1989 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Калерэта-Джакоза
Насельніцтва складае 627 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 157 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Felice.
NGC 5354
NGC 5354 (іншыя абазначэнні — UGC 8814, MCG 7-29-11, ZWG 219.19, HCG 68B, PGC 49354) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Захажэва
Захажэ́ва (, Захажево) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Міхаіл Дзмітрыевіч Мартыненка
Міхаіл Дзмітрыевіч Мартыненка (н., в. Крупская , Брагінскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1972, Некаторыя прасторавыя задачы тэорыі пругкасці), прафесар (1976).
Біяграфія
Скончыў Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (1959). З 1971 г. працуе ў БДУ. Навуковыя працы па інтэгральных раўнаннях і іх дастасаваннях. Распрацаваў новы метад інтэгральных раўнанняў для эліптычных краявых задач у абсягах складанай будовы і парабалічных задач без пачатковых звестак, прапанаваў метад дэльта-падобнай апраксімацыі для развязання інтэгральных раўнанняў першага роду.
Французская Заходняя Афрыка
Французская Заходняя Афрыка (Afrique Occidentale Française) — каланіяльная валоданне Францыі на паўночным захадзе Афрыкі ў 1895—1958. У склад Французскай Заходняй Афрыкі ўваходзілі Бераг Слановай Косці (Кот-д’Івуар), Верхняя Вольта (Буркіна-Фасо), Гвінея (да ўтварэння ФЗА — калонія Рыўер дзю Сюд), Дагамея (Бенін) з 1899), Маўрытанія (з 1904), Нігер, Сенегал, Французскі Судан (Малі). Сталіца (рэзідэнцыя губернатара) — Сен-Луі, затым Дакар (абодва горада — у Сенегале).
NGC 5355
NGC 5355 (іншыя абазначэнні — UGC 8819, MCG 7-29-12, ZWG 219.20, HCG 68D, PGC 49380) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Сямёнавіч Арэхва
Мікалай Сямёнавіч Арэхва (, в. Баруны, Ашмянскі павет, Віленская губерня, цяпер, Гродзенская вобласць — , ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, гісторык. Заслужаны работнік культуры БССР (1981).
Біяграфія
Удзельнік грамадзянскай (ваяваў супраць войск Юдзеніча) і польска-савецкай войнаў. У пачатку 1920-х — сакратар Наўгародскага павятовага і губернскага камітэтаў РКСМ. З верасня 1923 года ў апараце ЦК РКСМ. У 1924 годзе — старшыня Часовага Беларускага Бюро ЦК РКСМ, абраны першым сакратаром ЦК КСМБ. Член ЦВК БССР (1924). Са студзеня 1925 года на падпольнай рабоце ў Заходняй Беларусі: сакратар Віленскага акруговага камітэта, член ЦК КПЗБ. У сакавіку 1926 года арыштаваны польскай дэфензівай. 5 гадоў знаходзіўся ў турмах Польшчы. У 1934—1935 гадах узначальваў Краявы сакратарыят ЦК КПЗБ. З мая 1935 года — член Бюро, з ліпеня 1936 года — прадстаўнік ЦК КПЗБ пры арганізацыйным апараце ЦК Кампартыі Польшчы ў Празе.
Навуковая дзейнасць
Аўтар шматлікіх публікацый па гісторыі рэвалюцыйнага нацыянальна-вызваленчага руху, Камуністычнай партыі і камсамола. Адзін з аўтараў калектыўнай працы «Рэвалюцыйны шлях Кампартыі Заходняй Беларусі (1921—1939 гг.)» (Мн., 1966), складальнік і рэдактар зборнікаў дакументаў і матэрыялаў «Барацьба працоўных Заходняй Беларусі за сацыяльнае і нацыянальнае вызваленне і ўз’яднанне з БССР» (т. 1—2, Мн., 1962—1972), зборнікаў успамінаў «У суровыя гады падполля» (Мн., 1958), «Гады выпрабаванняў і мужнасці» (Мн., 1973) і інш.
Лебяда гібрыдная
Лебяда гібрыдная, ці Гусіннік (Chenopodium hybridum) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў большай частцы Еўразіі.
Апісанне
Аднагадовая расліна 25-100 см вышынёй. Лісточкі калякветніка з сядзячымі і коратка сцябліністымі залозкамі, на верхавіне закругленыя, часам з выманнем. Насенне круглявае, з рэзка выступаючым сеткавата-ямкавым малюнкам, апранутыя тонкім, гладкім калякветнікам, паўтаральным ямкавасць насення. Трава 0.4-2.2 м вышынёй. Сцябло прамое, вышэй разгалінаванае, тоўстае, светла-жоўтае або фіялетава рабрыстае. Хвосцікі 2-7 см; ліставая пласцінка свежа-зялёная на абедзвюх паверхнях, ад шырока яйкападобнай да яйкападобна-трохкутнай, 6-15 × 5-13 см; верхняе лісце меншае. Кветкі абодваполыя і жаночыя, як правіла, па некалькі на клубочак, якія размешчаны ў прасторных мяцёлках на верхніх галінах. Плод лінзападобны. Насенне гарызантальнае, чорнае, а не бліскучае, такой жа формы, як плод, звычайна 2-3 мм у дыяметры.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў большай частцы Еўразіі.
Віліс Лаціс
Віліс Лаціс (Vilis Lācis;  — ) — латышскі пісьменнік і дзяржаўны дзеяч. Народны пісьменнік Латвійскай ССР (1947). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1949, 1952). Член КПЛ з 1928 года. Член ВКП (б) з 1940 года. Старшыня СМ (СНК) Латвійскай ССР з 25 жніўня 1940 г. па 27 лістапада 1959 года.
Вяршыня літаратурнай творчасці
У 1933—1935 гадах В. Лаціс быў бібліятэкарам Рыжскай гарадской бібліятэкі. У 1935—1940 гадах супрацоўнічаў з газетай «Яўнакас зіняс». У 1933—1934 гадах пісьменнік стварыў свой самы папулярны твор — раман «Сын рыбака» (тт. 1-2), у якім ўвёў у латышскую літаратуру самабытнага, валявога героя — неспакойнага шукальніка праўды, носьбіта лепшых якасцяў працоўнага народа. Раман меў велізарную папулярнасць. Пасля яго поспеху Лаціс прыняў рашэнне цалкам прысвяціць сябе прафесійнай пісьменніцкай працы.
Творчасць Лаціса, яго раманы, напісаныя ў духу твораў Джэка Лондана («Кумір натоўпу» (1935), «Старое марацкае гняздо» (1937), «Страчаная радзіма» (1940) і іншыя) карысталіся вялікай папулярнасцю. Імпанавала творчасць Лаціса і прэзідэнту К. Ульманiсу, які не звяртаў увагі на ​​камуністычную дзейнасць пісьменніка.
22 студзеня 1940 года адбылася прэм’ера экранізацыі рамана «Сын рыбака», якая стала падзеяй у культурным жыцці Латвіі.
Хвойня
Назву Хвойня маюць:
Сіняе
Сіняе:
Павел Рыгоравіч Друцкі-Любецкі
Павел Рыгоравіч Друцкі-Любецкі (нар. каля 1582 — пам. паміж 9 кастрычніка 1640 і 21 кастрычніка 1644) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Рыгора Іванавіча і Марыны Фёдараўны Рудзецкай.
Праваслаўны. Член Люблінскага праваслаўнага брацтва (1601 г.). 1 верасня 1619 г. падпісаў ліст валынскай шляхты аб адкрыцці царквы, школы і шпіталя пры.
Суддзя гродскі луцкі (фіксуецца з 1 верасня 1619 па 10 мая 1627), падстараста луцкі (згадваецца з 25 верасня 1630 па 5 лютага 1639).
Цэнтрам яго валынскіх валоданняў быў Козін, дзе змяшчалася сядзіба. 28 чэрвеня 1612 атрымаў (разам з застаўнымі трымальнікамі маёнткаў у Аршанскім павеце Тэафілам-Рыгорам Філонавічам Сіпайлам, Станіславам Станіслававічам Хамцом і яго жонкай падсудкаўнай земскай аршанскай Ганнай Паўлаўнай Углоўскай) адкладальны дэкрэт аршанскага земскага суда па позве сваякоў — падстарасты аршанскага Абрама Падбярэзскага, Юрыя Кубліцкага і Марыны Даманскай аб атрыманні чвэрці ў дварах Відзенічы, Загараддзе, Палонная, с. Худава, замку і месце Друцку, 10 кастрычніка 1617 атрымаў дэкрэт Галоўнага Трыбунала ВКЛ, які скасоўваў перадачу 4-й часткі ў відзеніцкіх маёнтках яго цётцы Аўдоцці Сяляве.
10 мая 1627 г. Павел разам з братам Іванам, як уласнік сяла Любча атрымаў дэкрэт луцкага падкаморскага суда па справе аб размежаванні з суседнімі маёнткамі князя Ежы Заслаўскага, епіскапа луцкага і астрожскага Ераміі Пачапоўскага, архімандрыта жыдычынскага, Бальцара і Аляксандра Раецкіх, 09.10.1640 разам з братам Іванам атрымаў дэкрэт луцкага земскага суда па справе з канюшым каронным, старастам луцкім князем Уладзіславам-Дамінікам Заслаўскім аб сёлах Залесцы, Тыхоцін, якія Павел некалі аддаў у заставу Багдану Амельяновічу, нашчадкі якога прадалі іх кашталяну кракаўскаму князю Янушу Астрожскаму.
Беларускія песні: традыцыя адлегласці
«Белару'скія пе'сні: трады'цыя адле'гласці» — беларускі дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Арцёмам Лобачам на тэлеканале «Белсат» у 2016 годзе.
Сюжэт
Спачатку яны едуць у экспедыцыю ў палескую глуш, а пасля ты танчыш пад гэтую музыку ў модным мінскім клубе. Дакументальны фільм распавядае, як, дзякуючы маладым ды апантаным, традыцыйны спеў не памірае разам са старымі палешукамі.
Масаакі Моры
(森 正明; нар. ) — японскі футбаліст. У 1988—1989 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Зялёнка (Мазавецкае ваяводства)
Зялёнка (Zielonka) — горад у Польшчы, за 12 км на паўночны ўсход ад цэнтра Варшавы на чыгуначнай лініі Варшава — Беласток, частка Варшаўскай агламерацыі. З паўночнага ўсходу прымыкае да Варшавы, уваходзіць у склад Валамінскага павета Мазавецкага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Плошча 79,48 км². Насельніцтва 17,5 тыс. чалавек (на 2018).
Нобелеўская прэмія па хіміі
Нобелеўская прэмія па хіміі — найбольш прэстыжная ўзнагарода за навуковыя дасягненні ў галіне хіміі, штогод прысуджаецца Нобелеўскім камітэтам у Стакгольме.