cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 541
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Любуша (Навадугінскі раён)
Любуша (Любуша) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 856
NGC 856 (іншыя абазначэнні — NGC 859, UGC 1713, MCG 0-6-54, ZWG 387.58, PGC 8526) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 856, NGC 859.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жаўнова
Жаўно́ва (, Жевново) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Канстанцін Анатолевіч Багданаў
Біяграфія
.
Навуковая дзейнасць
.
Спасылкі
Інтэрв’ю
Яўген Яўгенавіч Казлоў
Яўген Казлоў (нар., ) — расійскі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Атырау».
Нікіціха (Навадугінскі раён)
Нікіціха (Никитиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Яўген Яўгенавіч Казлоў
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ Сергіева Пасада, дарослую кар’еру пачаў у 2012 годзе ў падольскім «Віцязі» ў ПФЛ (трэці расійскі дывізіён). У другой палове 2013 года выступаў у арэндзе за моладзевую каманду казанскага «Рубіна». У 2014 годзе перайшоў у ніжагародскую «Волгу», у складзе якой 15 мая 2014 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы апошняга тура супраць «Урала» (1:2), адгуляўшы другі тайм.
Нікіціха (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Яўген Яўгенавіч Казлоў
Клубная кар’ера
У пачатку 2016 года гуляў за фінскі «Лахты» ў неафіцыйным Кубке лігі Фінляндыі, а пазней перайшоў у латвійскі «Спартак» з Юрмалы, з якім двойчы стаў чэмпіёнам краіны. У сезоне 2017 стаў таксама адным з найлепшых бамбардзіраў чэмпіянату Латвіі, быў прызнаны найлепшым паўабаронцам і найлепшым іграком першынства.
У студзені 2018 года далучыўся да беларускага клуба «Шахцёр» з Салігорска і неўзабаве падпісаў кантракт. Не здолеў замацавацца ў асноўным складзе каманды, прыцягваўся да матчаў дубля. З мая па жнівень 2018 года амаль не гуляў з-за траўмы, пасля вяртання стаў з’яўляцца на полі эпізадычна. У сезоне 2019 гуляў толькі за дубль салігорцаў. У жніўні 2019 года разарваў кантракт з «Шахцёрам».
У пачатку 2020 года далучыўся да латвійскага «Вэнтспілса», а ў сакавіку 2021 года перайшоў у казахстанскі «Акжайык». У студзені 2022 года стаў іграком «Кызыл-Жара», пакінуў клуб у студзені 2023 года. У лютым 2023 года папоўніў склад «Атырау».
Міжнародная кар’ера
У 2015 годзе выступаў за моладзевую зборную Расіі.
Перыяд Адзуці-Мамаяма
Адзуці-Мамаяма дзідай — эпоха ў японскай гісторыі з 1568/1573 па 1600/1603 года. Назва эпохі паходзіць ад назваў замкаў Адзуці (прэфектура Сіга) і Мамаяма (Кіёта).
Саар (рака)
Саар (Sarre, Saar) — рака ў Францыі і Германіі, правы прыток ракі Мозель. Па ёй названая нямецкая зямля Саар.
Перыяд Адзуці-Мамаяма
Эпоха Адзуці-Мамаяма спыніла феадальную раздробненасць Японіі перыяду Сэнгоку і характарызаваўся ліквідацыяй рэгіянальных свецкіх і рэлігійных дзяржаўных утварэнняў, развіццём гарадоў, аднаўленнем аўтарытэту імператарскага двара, распаўсюджваннем  хрысціянства і актыўнымі кантактамі з замежжам, найперш з  Еўропай. Гэты працэс звязаны з імёнамі Оды Набунагі, Таётомі Хідэёсі і Такугавы Іэясу, якія ўвайшлі ў гісторыю як «тры аб'яднальнікі Японіі».
Бітва пры Секігахары і перамога клана Такугава адзначылі пачатак эпохі Эда і аўтарытарнага кіравання Сёгуната Такугава над аб'яднанай краінай.
Саар (рака)
Даўжыня ракі 246 км, з іх 126 км прыпадае на Францыю, 120 км — на Германію. Плошча вадазбору 7431 км². Жыўленне пераважна дажджавое, узімку і ўвесну назіраюцца паводкі.
Рака бярэ пачатак у горнай сістэме Вагезы, пры зліцці дзвюх рэк — Белага Саара і Чырвонага Саара. Цячэ праз Саарскі вугальны басейн, Упадае ў Мозель вышэй горада Трыр.
Аляксей Віктаравіч Курэнны
Аляксей Ві́ктаравіч Курэнны (Олексій Вікторович Курінний, 22 мая 1986, Арцёмаўск (цяпер — Бахмут), Данецкая вобласць, УССР, СССР — 6 верасня 2017, Масевічы, Ракітнаўскі раён, Ровенская вобласць, Украіна) — украінскі палітолаг, юрыст, эксперт у развіцці ўкраінскай мовы, грамадскі дзеяч, паэт. Працаваў над адраджэннем украінскай мовы ў якасці дзяржаўнай мовы Ўкраіны ў першай дэкадзе XXI стагоддзя. Аўтар арыгінальных метадаў вызначэння посткаланіяльнай дынамікі моўных зменаў ва Ўкраіне. Таксама дакладна даследаваў пытанні Галадомору 1932—1933 гадоў на Паўночным Каўказе і праблему славакізацыі ўкраінцаў-русінаў у Славакіі. З'яўляецца аўтарам ці суаўтарам звыш 50 навуковых ці аналітычных артыкулаў у праве, гісторыі, сацыялінгвістыцы і этнаграфіі, калектыўных манаграфіяў і дапаможнікаў, навуковых артыкулаў.
Біяграфія
Аляксей Курэнны нарадзіўся ў сям’і кіеўскіх інжынераў: бацька Аляксея — выпускнік КНУ ім. Т. Шаўчэнкі, маці — выпускніца НТУУ «Кіеўскага політэхнічнага інстытуту імя Ігара Сікорскага». Нарадзіўся ў Бахмуце, куды ягоная маці прыехала ва ўцёках ад наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Аляксей нарадзіўся праз месяц па аварыі. Дзіцячыя гады пражыў часткова ў Данецкай ды Чаркаскай вобласцях. Усё свядомае жыццё правёў у Кіеве.
Ідзу (паўвостраў)
Ідзу (伊豆半島) — паўвостраў у Японіі.
Аляксей Віктаравіч Курэнны
Біяграфія
У 2003 годзе з адзнакаю (залаты медаль) скончыў гімназію «Кіева-Магілянскі Калегіум», а ў 2009 годзе здабыў ступень магістра, настаўніка вышэйшай школы (поўная вышэйшая адукацыя, дыплом з адзнакаю), завяршыў навучанне ў Нацыянальным універсітэце «Кіева-Магілянская акадэмія».
Ідзу (паўвостраў)
Паўвостраў Ідзу знаходзіцца на ціхаакіянскім узбярэжжы вострава Хонсю, на паўднёвы захад ад Токіа, ля падножжа Фудзісан і з'яўляецца часткай нацыянальнага парку Фудзі-Хаконэ-Ідзу. Раней уваходзіў у склад правінцыі Ідзу, цяпер — у прэфектуры Сідзуока. Адлегласць па аўтамабільнай шашы ад Токіа да Нумадзу на заходнім беразе паўвострава складае 103 кіламетры.
Аляксей Віктаравіч Курэнны
Біяграфія
З верасня 2009 года працаваў старшым настаўнікам Кафедры міжнароднага права і адмысловых праўных навук Факультэту праўных навук у «Кіева-Магілянскай акадэміі».
Ідзу (паўвостраў)
Паўвостраў Ідзу лічыцца ўпадабаным месцам адпачынку такійцаў, у першую чаргу дзякуючы наяўным тут тэрмальным крыніцам (ансэн). Тут таксама знаходзяцца базы спартсменаў-нырцоў — у Яватано (八幡野), Ідзу Каё Коэн (伊豆海洋公園) і ў Осэдзакі (大瀬崎). Паўвостраў з'яўляецца найбуйнейшым у Японіі вытворцам хрэна васабі. Мясцовая кухня прапануе шматлікія стравы са смакам васабі.
Аляксей Віктаравіч Курэнны
Біяграфія
Браў удзел у распрацоўцы шэрагу законпраектаў, у прыватнасці: «Аб дзяржаўнай службе» (ЗУ № 889-VIII ад 10.12.2015), «Аб адміністрацыйным зборы», «Аб правах карэнных народаў Ўкраіны», «Аб правапераемнасці Ўкраіны ад украінскіх дзяржаўных утварэнняў», «Аб дзяржаўнай мове» (№ 5670 ад 19.01.2017), аўтар правак да законапраекту «Аб ўнясенні зменаў да некаторых законаў Украіны наконт абароны інфармацыйнай тэле-радыёпрасторы Ўкраіны» (№ 159-VIII ад 05.02.2015).
Загінуў 6 верасня 2017 года ў аўтамабільнай аварыі на трасе Кіеў-Варшава каля вёскі Масевічы Ракітнаўскага раёну Ровенскай вобласці разам з чатырма іншымі палітолагамі, журналістамі і грамадскімі актывістамі, калі вяртаўся з канферэнцыі «Стратэгія супрацы дзяржаваў Міжмор’я ва ўмовах гібрыднай вайны».
Пахаваны на Паўднёвых могілках каля Кіева.
Падтрымка ўкраінскай мовы
Галоўнымі ідэямі ў жыцці науковцы былі вывучэнне моўнай сітуацыі ва Ўкраіне, а таксама зацвярджэнне дзяржаўнага статусу ўкраінскай мовы. Аляксей Курэнны з'яўляўся намеснікам галавы Каардынацыйнай рады ў справе абароны ўкраінскай мовы пры Кіеўскай гарадской арганізацыі таварыства «Мемарыял» ім. В.Стуса, намеснікам кіраўніка Кіеўскага гарадскога аб’яднання таварыства «Просвіта» ім. Тараса Шаўчэнкі (2013-2017 гг.), сябрам Каардынацыйнай рады ў справе ўжывання ўкраінскай мовы ва ўсіх сферах грамадскага жыцця Украіны пры Міністэрствы культуры Ўкраіны , Межведамаснай працоўнай групы ў пытаннях рэалізацыі Канцэпцыі развіцця ўкраінскай мовы, культуры і выхавання гістарычнай памяці ў жыхароў Кіева ды экспертам грамадскай ініціятывы «Реанімацыйны пакет реформаў».
Тапанімічныя ініцыятывы
Браў актыўны ў працэсе перайменавання кіеўскай тапанімікі. Аўтар вялікай колькасці публікацыяў у падтрымку перайменавання шматлікіх кіеўскіх вуліцаў ад камуністычных назваў. .
Ушанаванне памяці
7 верасня 2019 года на фасадзе Кіева-Магілянскага калегіуму была адкрытая мемарыяльная шыльда.
16 кастрычніка 2020 роду ў Музеі НаУКМА прайшла прэзентацыя манаграфіі Аляксея «Імплементацыя права на палітычнае самавызначэнне і сучасную прававую сістэму Ўкраіны (ХХ — пачатак ХХІ ст.)».
Памяці Аляксея Курэннага прысвечаны праект «Новая ўкраінская класіка» віяланчэліста Васіля Бабіча. Упершыню праект прагучаў у гарадской бібліятэцы гораду Дняпро 10 чэрвеня 2018 года. Пазней канцэрты адбыліся таксама і ў Кіеве: у Будынку навукоўцаў НАН Украіны 19 траўня 2019 года і 10 ліпня 2021 года — у музеі «Камяніца кіеўскага войта».
Ў кастрычніку 2022 года Кіеўская гарадзкая рада пераменавала ў гонар Аляксея Курэннага вуліцу імя Карла Маркса ў Дзяснянскім раёне Кіева. Таксама ў Кіева-Магілянскай Акадэміі была заснавана адзнака з прэміяй імя Аляксея Курэннага «з мэтай падтрымкі навукова-даследчай дзейнасці студэнтаў».
Публікацыі
З’яўляецца аўтарам і суаўтарам звыш 50 навуковых ды аналітычных публікацыяў у праве, гісторыі, сацыялінгвістыцы, этнаграфіі, калектыўных манаграфіяў і дапаможнікаў (у суаўтарстве), а таксама науковых артыкулаў.
Рознанаціскная рыфма
Рознанаціскна́я ры́фма — рыфма, у якой націскі падаюць на розныя склады сугучных словаў. Сустракаецца нярэдка ў фальклоры:
Ужываецца і ў пісьмовай паэзіі, асабліва ў вершах, у якіх адчуваецца ўплыў вуснай народнай творчасці.
Разедзі
Разе́дзі (, Розеди) — былы хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Курганскага сельсавета.
Станам на 2016 ад хутара нічога не засталося, тэрыторыя парасла лесам.
Арызона (значэнні)
Арызона:
Лідзія Вальстрэм
Лідзія Вальстрэм (Lydia Wahlström; 28 чэрвеня 1869 — 2 чэрвеня 1954) — шведская феміністка, гісторык і пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася 28 чэрвеня 1869 ў Лундбю ў сям’і Юхана Густава Вальстрэма і яго жонкі Іды Рэбекі Шміт, у Лідзіі былі яшчэ тры старэйшыя сёстры.
У 1888 годзе Вальстрэм паступіла ва Упсальскі ўніверсітэт, які скончыла праз тры гады бакалаўрам мастацтваў у гісторыі, скандынаўскіх мовах і паліталогіі. У 1898 годзе ў ім жа абараніла дысертацыю на тэму адносін Швецыі і Даніі ў 1788—1789 гадах. У 1892 годзе Лідзія заснавала «Упсальскую жаночую студэнцкую асацыяцыю»‎ і стала яе першай старшынёй. Сябрамі асацыяцыі былі першыя студэнткі ў Швецыі, якія насілі студэнцкі капялюш, што ў тыя часы не было прынята. Вучылася ў дактарантуры, выкладала хрысціянства ва ўніверсітэце.
Увесну 1899 года Лідзія Вальстрэм пераехала ў Англію, дзе працавала ў школе для дзяўчынак. Вярнуўшыся ў Швецыю, яна стала працаваць завучам ў Стакгольме ў школе Åhlinska skolan. Лідзія была крыніцай натхнення для многіх яе вучаніц, уключаючы Карын Бое, з якой яна таксама пасябравала.
Грамадская дзейнасць
Лідзія была адным з заснавальнікаў Нацыянальнай асацыяцыі па выбарчым праве жанчын (Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt, LKPR) і яе старшынёй у 1907—1911 гадах. Яшчэ ў студэнцкія гады яна стала сябрам Асацыяцыі Фрэдрыкі Брэмер (Fredrika Bremer-förbundet).
20 чэрвеня 1911 года адбылося пасяджэнне Цэнтральнага савета LKPR, на якім Лідзія Вальстрэм афіцыйна падала ў адстаўку, але працягвала працаваць над артыкуламі для абмеркавання і публічных выступаў.
Пасля выхаду на пенсію ў 1934 годзе Вальстрэм была актыўным лектарам, падарожнічала з выступамі па краіне. Падчас Грамадзянскай вайны ў Іспаніі працавала ў Камітэце жанчын па справах дзяцей Іспаніі. У 1940-1945 гадах удзельнічала ў дзейнасці антынацысцкай асацыяцыі Tisdagsklubben.
Пісьменніцтва
Лідзія Вальстрэм стварала творы больш за 60 гадоў: пісала гістарычныя працы і вялікую колькасць артыкулаў на тэму права голасу жанчын.
На працягу першага дзесяцігоддзя XX стагоддзя яна напісала біяграфію Біргіты Шведскай, а таксама некалькі гістарычных работ аб Швецыі і Англіі. У 1920-х гадах апублікавала тры рамана з аўтабіяграфічнымі элементамі: Daniel Malmbrink, Sin fars dotter і Biskopen. Апошнія яе працы былі напісаны ў 1950-х гадах.
Вулька Лунінецкая
Ву́лька Лунін́ецкая (, Вулька Лунинецкая)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Вулька 1.
Перчыха
Перчыха (Перчиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Надзея Рыгораўна Грэкава
Надзе́я Рыго́раўна Грэ́кава (, Мінск —, Масква) — палітычны і дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і рабочага-чыгуначніка. З дванадцаці гадоў працавала на мінскай швейнай фабрыцы «Кастрычнік», была ўдарніцай сацыялістычнай працы другой пяцігодкі.
Актыўна займалася грамадскай дзейнасцю. У 1941 годзе скончыла Вышэйшую школу партарганізатараў пры ЦК ВКП(б). Член ВКП(б) з 1932 года. З 1933 года на прафсаюзнай працы. З 1939 па 1952 год з’яўлялася членам Цэнтральнай Рэвізійнай Камісіі ВКП(б).
З 1937 года — загадчык аддзела, у 1938—1940 гадах — сакратар ЦК КПБ. У 1938 годзе Н. Р. Грэкава абрана на пост Старшыні Вярхоўнага Савета БССР (1938—1947). У 1943—1946 гадах займала пасаду намесніка старшыні Савета Народных Камісараў БССР. Пазней працавала на пасадах міністра харчовай прамысловасці БССР (1949—1952), першага намесніка міністра харчовай прамысловасці РСФСР (1949—1952).
З 1953 года жыла ў Маскве.
Пахавана ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Сям’я
Муж — Міхаіл Сяргеевіч Малінін (1899—1960), генерал, Герой Савецкага Саюза.
Змены ў беларускі правапіс
Надзея Грэкава была ініцыятарам змены напісання галоўнага пралетарскага лозунга на гербе БССР. Аўген Калубовіч апісваў гэта наступным чынам:
"- Ну а Грэкава? — зноў перапыніў яго Я. Колас. Відаць было, што ён спяшаўся. Грэкава, працягваў К. Гурскі, загадала ўнесці ў правапіс дзве зробленыя ёю «папраўкі» ў лозунг «Пролетарыі ўсіх краёў, злучайцеся!» Па-першае, слова «злучайцеся» замяніць на «еднайцеся», бо вось яна як сакратар ЦК часта падпісвае «дырэктывы» калгасам, што ўжо пара пачынаць «злучную кампанію для ската»; таму заклік «злучайцеся!» у дачыненні да пралетарыяту «неяк нядобра гучыць». Па-другое, у слове «яднайцеся» пачатнае «я», хоць і стаіць у першым складзе перад націскам, павінна пісацца праз «е», бо могуць быць выпадкі, тлумачыла Грэкава, калі слова гэтае пры пісьме ці друку трэба пераносіць і тады пры падзеле яго можа выйсці «яд-». Для палітычнага лозунга гэта недапушчальнае і ЦК партыі на гэта не можа згадзіцца. Я. Колас нічога не адказаў."
Дзяракі (Смаргонскі раён)
Дзяра́кі (, Дераки) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 1978 года хутар уваходзіў у склад Сінькоўскага сельсавета.
Вараксы
Вара́ксы (, Вараксы) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 16 жыхароў (2009).
NGC 857
NGC 857 (іншыя абазначэнні — ESO 415-6, MCG −5-6-8, PGC 8455) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Скразная рыфма
Скразна́я ры́фма — рыфма, якая праходзіць праз увесь вершаваны твор. Побач са скразной рыфмай у вершы ёсць і іншыя рыфмы. Дзякуючы скразной рыфме падкрэсліваюцца словы, найбольш важныя для разумення ідэйнага зместу твора.
Ваджраяна
Ваджрая́на (санскрыт: वज्रयान «дыяментавая калясніца», або «непарушная калясніца») — тантрычная форма будызму, што паходзіць ад махаяны. Найлепей прадстаўлена ў тыбецкім будызме, а таксама ў некаторых гістарычных будысцкіх школах Кітая і Японіі.
Гісторыя
Хаця прыхільнікі ваджраяны адносяць яе ўзнікненне да часоў Гаўтамы Буды, тантрычны будызм сфарміраваўся на паўночным усходзе Індыі не раней за IV — VIII стст. Яго сімвалам стала ваджра, рытуальная зброя, якая ўзгадвалася ў Рыгведзе. Першаснымі распаўсюджвальнікамі ваджраяны былі махасідхі, вандроўныя філосафы, што крытыкавалі традыцыйных будысцкіх святароў.
Вялікія Сурвілішкі
Вялікія Сурвілішкі, Сурвілішскае, Вялікае Сурвілішскае — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Камайка, за 20 км на захад ад горада Паставы каля вёсак Мягуны і Сурвілішкі.
Ваджраяна
Гісторыя
У VII — VIII стст. індыйскія місіянеры Субхакарасімха, Ваджрабодхі и Амагхаваджра распаўсюдзілі тантрычную традыцыю ў Кітаі, дзе яна стала вядома як чжэньян («сапраўная мантра») і карысталася значным уплывам на вернікаў да ўсталявання дынастыі Сун. Японскі манах Кукай прынёс яе з Сіяня на радзіму і заснаваў там школу сінгон. Яе цэнтрам быў кляштарны комплекс Негора-дзі, разрабаваны Таётомі Хідэёсі ў 1585 г.
Вялікія Сурвілішкі
Плошча паверхні 1,03 км². Даўжыня 2,36 км, найбольшая шырыня 0,53 км. Найбольшая глыбіня 9,1 м, сярэдняя 3,1 м. Даўжыня берагавой лініі 5,7 км. Аб’ём вады 3,25 млн. м³. Плошча вадазбору 132 км².
Ваджраяна
Гісторыя
У VIII ст. Падмасамбхава, паўночнаіндыйскі настаўнік ваджраяны, заснаваў у Тыбеце першы будысцкі кляштар Сам’е. Лічыцца, што погляды Падмасамбхавы пазней развівала тыбецкая школа ньінгма. Значны ўплыў ваджраяны таксама зведалі прыхільнікі тыбецкіх школ сак’я, каг’ю і гелуг.
Вялікія Сурвілішкі
Катлавіна возера падпруднага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя. Берагі нізкія, на паўночным захадзе сплавінныя. Дно роўнае. Мелкаводдзе да глыбіні 2 м пясчанае. Глыбей дно возера выслана гліністым ілам, у паўднёва-заходняй частцы — крэменязёмістым сапрапелем. Возера эўтрофнае. Зарастае каля 30 % плошчы возера, шырыня паласы надводнай расліннасці 10—80 м. Злучана пратокай з возерам Малыя Сурвілішкі, упадае рака Янавіца і ручаі, працякае рака Камайка.
Ваджраяна
Асаблівасці
Ваджраяна запазычыла з класічнай махаяны абавязковы намечаны вынік сакральных дзеянняў і метады (упая) яго дасягнення. Такім вынікам для верніка з'яўляецца стан Буды на карысць усіх жывых істот, а метадамі — тантрычныя практыкі, у тым ліку рытуальныя дзеянні, медытацыя і ёга. На вышэйшых тантрычных узроўнях знікае ілюзорная дваістасць бачнасці навакольнага свету і яго рэчаіснай пустаты.
Вялікія Сурвілішкі
У возеры водзяцца шчупак, акунь, плотка, краснапёрка і іншыя рыбы.
Ваджраяна
Асаблівасці
Хаця прыхільнікі ваджраяны развіваюць рэлігійную адукацыю, яны лічаць, што перадача вучэння ад настаўніка да вучня мажліва галоўным чынам праз ініцыяцыю і прысвячэнне. Апошняе важна таму, што непасвечаны рызыкуе пры выбары шляху да стану Буды. Такім чынам, у ваджраяне вызначальная роля належыць настаўніку, а не пісьмовай традыцыі. Разам з гэтым, у тыбецкім будызме шырока распаўсюджана таемная сімвалічная мова, што павінна схаваць праўду ад непасвечаных. Інтэрпрэтацыя таемных формул і сімвалаў адрозніваецца ў залежнасці ад школы.
IC 542
IC 542 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Гідра.
Вальстрэм
Вальстрэм — прозвішча.
Падаўражнае
Падаўражнае (Подовражное) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Завалынка
Завалы́нка (, Заволынка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Старая Дуброва (Смалявіцкі раён)
Стара́я Дубро́ва (, Старая Дуброва) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Да 10 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Верхменскага сельсавета.
Драздзішкі
Драздзі́шкі (, Дроздишки) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
31 сакавіка 1958 года хутар перададзены са скасаванага Лашанскага сельсавета ў склад Ракавецкага сельсавета.
Таўталагічная рыфма
Таўталагі́чная ры́фма — паўтор у канцы вершаваных радкоў адных і тых жа словаў. Разнавіднасцю таўталагічнай рыфмы ва ўсходняй паэзіі з'яўляецца рэдыф. Сустракаецца таўталагічная рыфма ў вуснай народнай творчасці:
Прыклад з сучаснай паэзіі:
Рабінкі (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дармштат
Дармштат (Darmstadt) — горад у Германіі, размешчаны ў паўднёвай часткі федэральнай зямлі Гесэн. У 1997 годзе Дармштат атрымаў афіцыйны статус «горада навук» (ням. Wissenschaftsstadt).
Індустрыяльны час
У XX стагоддзі Дармштат стаў цэнтрам мастацкага кірунку мадэрн (ням. Jugendstil). Штогадовыя конкурсы розных праектаў прывялі да будаўніцтва шматлікіх «архітэктурных скарбаў» гэтага перыяду. У 1937 годзе, для таго каб пашырыць вобласць Дармштата, былі далучаныя суседнія ваколіцы. У 1938 годзе горад быў адміністрацыйна аддзелены ад прылеглага раёна (Крайс).
Трэці рэйх
Жыхары Дармштата актыўна падтрымлівалі нацыстаў, а горад стаў адной з асноўных апор гітлераўскага рэжыму. У Дармштаце, першым з гарадоў нацысцкай Германіі, адразу пасля прыходу нацыстаў да ўлады (1933), былі закрытыя крамы, якія належалі яўрэям. Больш за 3000 яўрэяў Дармштата былі адпраўлены ў лагеры смерці.
IC 543
IC 543 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Гідра.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 862
NGC 862 (іншыя абазначэнні — ESO 298-20, MCG -7-5-12, AM 0211-421, PGC 8487) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даўнары (Стаўбцоўскі раён)
Даўнары́ (, Довнары) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 36 жыхароў (2009).
Сурат
Сурат (Surat — добрая краіна) — горад на захадзе Індыі ў штаце Гуджарат. Марскі порт у вусці ракі Тапты, за 23 км ад Камбейскага заліва Аравійскага мора.
Насельніцтва складае 2,6 млн жыхароў (2004). У горадзе развіта тэкстыльная, харчовая, папяровая прамысловасць. Мастацкія рамёствы. Першая англійская гандлёвая факторыя ў Індыі (заснавана Брытанскай Ост-Індскай кампаніяй у 1613 годзе).
Чэмехуэві
Чэмехуэві (саманазва: Nüwüwü ; Chemehuevi) — індзейскі народ, карэнныя жыхары Арызоны і Каліфорніі. Агульная колькасць у 2010 г. — 1 201 чал.
Гісторыя
Чэмехуэві адносяцца да нумійскіх народаў, якія першапачаткова фарміраваліся ў рэгіёне Вялікі Басейн. Фактычна яны з'яўляюцца адной з найбольш паўднёвых груп паўднёвых паютэ. У перыяд паміж XVI ст. XIX ст. яны перасяліліся да паўднёвай плыні ракі Каларада і ў пустыню Махавэ. Назва чэмехуэві была дадзена ім суседзямі індзейцамі-махавэ і значыла рыбакоў. Самі яны называюць сябе Nüwüwü ("народ").
У першай палове XIX ст. чэмехуэві былі саслаблены ваеннымі сутычкамі з махавэ. У 1858 - 1859 гг. спроба амерыканскіх лесарубаў пачаць эканамічную дзейнасць на іх землях прывяла да працяглага ўзброенага канфлікта. Ён скончыўся толькі ў 1867 г. пасля чарговай сутычкі з махавэ. Але чэмехуэві адмовіліся ад перасялення ў рэзервацыю і атрымання дапамогі з боку ўрада ЗША. Частка гэтага народа была вымушана перасяліцца на тэрыторыі іншых індзейцаў. Астатнія занялі некалькі аазісаў, дзе пакутвалі ад нястачы вады і воспы.
У 1907 г. была створана асобная рэзервацыя чэмехуэві ў пустыні Махавэ. Акрамя таго, прадстаўнікі гэтага народа апынуліся ў іншых індзейскіх рэзервацыях Каліфорніі і Арызоны. У 1970 г. чэмехуэві дамагліся вяртання часткі традыцыйных зямель і кампенсацыі за згубленыя.
Культура
Галоўнымі заняткамі чэмехуэві здаўна з'яўляліся збіральніцтва і паляванне. Рэсурсы населеннай імі пустыні Махавэ былі вельмі абмежаванымі. Асноўны харч складалі агававыя, насенне кактусаў, казуркі. З агававых выраблялі муку. Кактусы выкарыстоўвалі як ежу і наркотык. Увосень наведвалі горную мясцовасць для збору хваёвых арэхаў.
Насуперак назве "рыбакі", што далі ім махавэ, чэмехуэві амаль не ўжывалі рыбы. Ад суседдзяў яны перанялі навыкі земляробства. Вырошчвалі ў аазісах бабовыя, кукурузу, пшаніцу. У нашы дні важнай галіной стала абслугоўванне турыстаў. Адметным рамяством было пляценне. Арнаментаваныя кошыкі абменьваліся на іншыя тавары. Кераміку выраблялі і ўжывалі рэдка.
Вопратка найчасцей уяўляла сабой насцегнавую повязь. Узімку карысталіся трусіным футрам. З хваёвай кары ладзілі сандалі. Мужчыны і жанчыны абавязкова апраналі галаўны ўбор. У жанчын ён быў плеценым, нагадваў кошык. У мужчын галаўны ўбор рабіўся са скуры, упрыгожваўся пер'ем. Чэмехуэві фарбавалі цела для абароны ад сонца. Будавалі аднакамерныя каркасныя жытлы з драўляных жэрдак і трыснёгу, разлічаныя на адну нуклеарную сям'ю.
Чэмехуэві жылі вандроўнымі групамі, што ўключалі ад 1 да 20 сем'яў. Кожная з іх эксплуатавала пэўную тэрыторыю. На чале групы стаяў правадыр, улада якога перадавалася па спадчыне, але магла быць аспрэчана. Вылучаліся тры асноўныя правадыры адпаведна найбольшым па колькасці чальцоў групам. Фармальна зямля належыла абшчыне. У рэчаіснасці вылучаліся паляўнічыя мясціны, што кантраляваліся пэўнай сям'ёй. Назіралася эканамічнае расслаенне. Найбольш багатым у абшчыне быў правадыр.
Фальклор уключае мноства песень, у тым ліку духоўных, міфалагічных, сямейных, рытуальных.
Рэлігія
Да прыняцця хрысціянства чэмехуэві верылі ў шматлікіх духаў і звышнатуральную сілу, якой можа авалодаць кожны чалавек. Шматлікія рытуалы, характэрныя для суседніх народаў, яны замянялі індывідуальным досведам, які набываўся дзякуючы мроям і наркатычнаму трансу. Згодна міфалогіі, сусвет узнік ў выніку сукуплення жанчыны-Каёта і жанчыны-Акіяна.
Старынка (Смалявіцкі раён)
Стары́нка (, Старинка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Урочышча Пяскі (мемарыяльны комплекс)
Мемарыяльны комплекс «Урочышча Пяскі» — мемарыяльны комплекс у Віцебскай вобласці, які будуецца з 2012 г. Прысвечаны лагеру для савецкіх ваеннапалонных «Дулаг-125», у якім загінула каля 40 тыс. чал.
Селішча (Навадугінскі раён)
Селішча (Селище) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Урочышча Пяскі (мемарыяльны комплекс)
У жніўні 1941 г. побач са Спаса-Ефрасіннеўскім манастыром, на тэрыторыі былога вайсковага гарадка размясціўся транзітны ваенны лагер для савецкіх ваеннапалонных — Дулаг–125. Тут утрымліваліся таксама і мясцовыя цывільныя грамадзяне.
Селішча (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Урочышча Пяскі (мемарыяльны комплекс)
Будаўніцтва
У 2010 г. Полацкая гарадская арганізацыя грамадскага аб'яднання «Беларускі фонд міру» абвясціла пра збор сродкаў на ўзвядзенне мемарыяльнага комплексу на месцы масавага пахавання ва ўрочышчы.
У лістападзе 2017 г. Камітэт дзяржаўнага кантролю падчас праверкі выявіў шэраг парушэнняў пры будаўніцтве. Высветлілася, што генеральны падрадчык завышаў кошты працы і выкарыстоўваў няякасныя матэрыялы. Пазней фірма-падрадчык «Отделочник-28» увогуле збанкрутавала. Будоўля мемарыяльнага комплексу спынілася.
Першы намеснік старшыні Полацкага райвыканкама Сяргей Лейчанка пацвердзіў, што «будаўніцтва зацягнулася з-за фінансавання».
Апісанне
У часы СССР ва ўрочышчы Пяскі стаяла сціплая бятонная стэла, надпіс на якой паведамляў, што на гэтым месцы былі расстраляныя і пахаваныя тысячы ваеннапалонных і мірных грамадзянаў у 1941—1944 гг.
Джо Дэвіс
Джозэф (Джо) Дэ́віс (Joseph Davis;, Уітвэл, графства Дэрбішыр, Англія — , , Англія) — колішні англійскі прафесіянальны гулец у снукер i англійскі більярд, афіцэр ордэна Брытанскай імперыі. Адзін з арганізатараў першага чэмпіяната свету па снукеры. 15-разовы чэмпіён свету па гэтай гульне (1927—1940, 1946).
Выгада (станцыя)
Выга́да (, Выгода)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Выгада, за 1,9 км на поўдзень ад вёскі Жыхі; на лініі Баранавічы-Палескія — Ліда, паміж прыпыначным пунктам Харашкі і прыпыначным пунктам Дварэц.
Патанджалі
Жыццё
Звесткі пра жыццё Патанджалі дайшлі выключна ў форме легенд, што зацяжарвае канкрэтнае вызначэнне месца яго нараджэння і часу жыцця. Аднак «Махабхаш’я» («Вялікі каментар»), праца па граматыцы санскрыту, якую прыпісваюць Патанджалі, датуецца пачаткам II ст. да н. э., яна ўтрымоўвала прыклады з гісторыі дзяржавы Маур’яў. Такім чынам мяркуецца, што Патанджалі жыў прыкладна ў той жа перыяд. Разам з гэтым, у еўрапейскіх навукоўцаў няма поўнага паразумення, ці з’яўляўся аўтар «Махабхаш’і» і прац па ёзе адным і тым жа чалавекам.
У старажытных індыйскіх тэкстах Патанджалі часцяком называюць увасабленнем тысячагаловага валадара змей або змеем-увасабленнем асабістага Я бога Вішну. Лічыцца, што ён дасягнуў стану самадхі на поўдні сучаснай Індыі, меркавана на тэрыторыі Тамілнаду.
Працы
Патанджалі лічыцца аўтарам некалькіх прац:
Ермакі (Смаргонскі раён)
Ермакі́ (, Ермаки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Жанна Аляксандраўна Рупасава
Жанна Аляксандраўна Рупасава (нар., г. Кастанай, КазССР) — беларускі вучоны ў галіне экалогіі, аграхіміі, фізіялогіі і біяхіміі раслін. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2004). Доктар біялагічных навук (1991), прафесар (1999).
Біяграфія
Скончыла Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (1966).
З 1966 года па 1972 год у Інстытуце глебазнаўства і аграхіміі Сібірскага аддзялення АН СССР (Новасібірск) — аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік. З 1972 года ў Цэнтральным батанічным садзе Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі — малодшы, старшы навуковы супрацоўнік, з 1982 г. загадчык лабараторыі хіміі раслін і тэхналогіі расліннай сыравіны.
Навуковая дзейнасць
Ёю прапанаваны новы падыход да вывучэння трансфармацыі лясных экасістэм Беларусі пад уздзеяннем тэхнагенных і рэкрэацыйных нагрузак, які дазволіў раскрыць фізіялагічныя механізмы іх адаптацыі да спецыфічных умоў функцыянавання. Найбольш прыярытэтныя навуковыя распрацоўкі выкананы на раслінах сямейства Бруснічныя. Упершыню ўсталяваная індывідуальная спецыфіка сезонных рытмаў эндагеннай рэгуляцыі працэсаў развіцця і метабалізму журавін крупнаплоднай пры рэалізацыі відавы генетычнай праграмы і выяўлены характар прыстасоўвальных фізіялагічных рэакцый, якія забяспечваюць высокі ўзровень пластычнасці віду пры вар’іраванні мінеральнага фону. Распрацавана і запатэнтавана высокаэфектыўная дыялогавая сістэма аптымізацыі мінеральнага харчавання прамысловай культуры журавін крупнаплоднай. Дадзена комплексная ацэнка адаптацыйнага патэнцыялу дурніцы высакарослай пры інтрадукцыі ва ўмовах Беларусі.
Аўтар больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 17 манаграфій.
Карсюкі
Карсюкі́ (, Корсюки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шпакоўшчынскага сельсавета.
IC 544
IC 544 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Перавалоцкі
Перавалоцкі (Переволо́цкий) — пасёлак (да 1999 — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Перавалоцкага раёна Арэнбургскай вобласці Расіі. Размешчаны на левым беразе ракі Самары (прыток Волгі). Чыгуначная станцыя (на лініі Кінель — Арэнбург).
У чэрвені 1738 года была заснавана Перавалоцкая крэпасць. Тут быў размешчаны валок з ракі Самары, прытоку Волгі ў раку Камыш-Самару, прыток Урала. Адміністрацыйна сяло ўваходзіла ў склад Арэнбургскага павета. З 13 лютага 1935 года сяло Перавалоцкае — адміністрацыйны цэнтр Перавалоцкага раёна. Рашэннем выканаўчага камітэта Арэнбургскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 11 красавіка 1959 года сяло Перавалоцкае Перавалоцкага раёна аднесена да катэгорыі рабочых пасёлкаў, з прысваеннем яму наймення — рабочы пасёлак Перавалоцкае.
Верхняе Ламамі (правінцыя)
Верхняе Ламамі (Haut-Lomami) — правінцыя Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, размешчаная на поўдні краіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Каміна.
Геаграфія
Да канстытуцыйнай рэформы 2005 года Верхняе Ламамі была часткай былой правінцыі Катанга. Па тэрыторыі правінцыі працякае рака Ламамі.
Насельніцтва
Насельніцтва правінцыі — 2 540 127 чалавек (2005).
Семенчыха (Навадугінскі раён)
Семенчыха (Семенчиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Унутраная рыфма
Уну́траная ры́фма — рыфма, якая звязвае два паўрадкоўі аднаго вершаванага радка або словы, размешчаныя ў сярэдзіне двух суседніх радкоў:
Унутраная рыфма, як і рыфма ўвогуле, мае метрычна-кампазіцыйнае значэнне. Гэтым яна вылучаецца з цэлага шэрагу ўнутрырадковых слоўных сугуччаў, якія па форме (але не па функцыі) падобныя да яе. Унутраная рыфма вельмі часта сустракаецца ў народнай паэзіі, а таксама ў паэтаў, творчасць якіх цесна звязаная з фальклорам. Напрыклад, у творах Т. Шаўчэнкі М. Багдановіч налічыў каля тысячы такіх рыфмаў. З беларускіх паэтаў асабліва часта іх ужываў Я. Купала. Многія яго вершы («Касцам», «Думкі», «З дарогі», «За праўду» і інш.) вызначаюцца выкарыстаннем рэгулярных унутраных рыфмаў, узбагачаных іншымі ўнутрырадковымі сугуччамі.
Іржы Горак
Іржы Горак (Jiří Horák;, г. Бенешаў, Чэхія — ) — чэшскі літаратуразнавец, фалькларыст, славіст. Акадэмік Чэхаславацкай АН (1956).
Біяграфія
Скончыў у 1908 годзе Пражскі ўніверсітэт. Пасля заканчэння ўніверсітэта працаваў спачатку ў агульнаадукацыйнай школе, потым у вышэйшай гімназіі ў Празе. Паміж 1922—1926 гады працаваў дацэнтам на філалагічным факультэце універсітэта Масарыка ў Брно, адкуль перайшоў на вакантную пасаду ў Карлавым універсітэце, дзе атрымаў званне прафесара (1927—1953). Вучань і паслядоўнік даследчыка-фалькларыста І. Поліўкі.
Навуковая дзейнасць І. Горака была перапынена у сувязі з закрыццём універсітэтаў у час нямецкай акупацыі (у перыяд з 1944 па 1945 год ён быў зняволены ў пражскай турме). Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ў 1945—1948 гадах быў паслом Чэхаславакіі ў СССР.
Навуковая дзейнасць
Складальнік і адзін з перакладчыкаў на чэшскую мову зборнік «Беларускія народныя казкі і апавяданні» (1957), ва ўступным навуковым артыкуле да якога раскрыў сувязь беларускага фальклору з гісторыяй, геаграфіяй і прыроднымі асаблівасцямі тэрыторыі, традыцыйнай культурай беларусаў у параўнанні з суседнімі народамі.
Полацкае благачынне
Полацкае благачынне, Полацкая благачынная акруга — акруга ў Полацкай і Глыбоцкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Полацкага раёна Віцебскай вобласці.
Mrk 590
Mrk 590 (іншыя абазначэнні — NGC 863, NGC 866, IRAS02120-0059, NGC 885, KUG 0212-009, UGC 1727, UM 412, MCG 0-6-56, PGC 8586) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 863, NGC 866, NGC 885.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нацыянальная парламенцкая бібліятэка Японіі
Нацыянальная парламенцкая бібліятэка (国立国会図書館) — адзіная нацыянальная бібліятэка Японіі. Адна з найбуйнейшых бібліятэк свету. Была заснавана ў 1948 для выкарыстання членамі Парламента Японіі. Па сваіх мэтах і магчымасцях бібліятэка параўнальная з Бібліятэкай Кангрэса (ЗША). Нацыянальная парламенцкая бібліятэка складаецца з двух асноўных аддзяленняў у Токіа і Кіёта, і больш малых.
Гісторыя
Нацыянальная Парламенцкая бібліятэка Японіі з'яўляецца спадчынніцай трох розных бібліятэк: Імперскай бібліятэкі, заснаванай у 1872 годзе пры Міністэрстве адукацыі Японіі і бібліятэк 2-х палат Парламента Японіі, утвораных адначасова ў 1890 годзе. 2 Бібліятэкі Парламента, як і сам гэты заканадаўчы орган, не былі развіты ў першай палове XX стагоддзя. У часы акупацыі Японіі войскамі ЗША пры садзейнічанні Дугласа Мак-Артура бібліятэка разраслася да 100 тысяч тамоў у 1948. Да 1986 збор бібліятэкі дасягнуў 12 млн асобнікаў. Нядаўна было адкрыта новае аддзяленне для дзяцей. Дзякуючы бібліятэцы праводзяцца сотні тысяч даследаванняў.
Асноўная калекцыя
Бібліятэка валодае ўсімі выданнямі, якія калі-небудзь выдаваліся ў Японіі, а таксама шматлікімі замежнымі кнігамі.
Важныя спецыяльныя калекцыі
8 спецыяльных калекцый бібліятэкі лічацца важнымі:
Аблічбоўка кніг для сеткі Інтэрнэт
У апошнія гады актыўна развіваецца сайт бібліятэкі на англійскай і японскай мове. На гэты сайт выкладваюцца такія дакументы, як агульны каталог бібліятэкі, 60 000 сучасных кніг, 37 000 старажытных, пратаколы паседжанняў Парламента Японіі.
Імператар Тайсё
Імператар Тайсё, прыжыццёвае імя Ёсіхіта (— ) — 123-і імператар Японіі. Перыяд гісторыі Японіі пры кіраванні імператара Ёсіхіта называецца перыядам Тайсё.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Токіа 31 жніўня 1879 г., трэці сын імператара Муцухіта (кіраваў пад імем Мэйдзі з 1867 па 1912). Ёсіхіта быў абвешчаны наследным прынцам 3 лістапада 1889 года, 10 мая 1900 ажаніўся з прынцэсай Садака. Узышоў на трон 30 ліпеня 1912. Як манарху саюзнай дзяржавы ў гады Першай сусветнай вайны, 9 студзеня 1918 г. яму было прысвоена званне брытанскага фельдмаршала. Слабое здароўе вымусіла яго сысці ад спраў у 1921 годзе, прынцам-рэгентам быў абвешчаны яго старэйшы сын Хірахіта. Памёр Ёсіхіта ў Токіа 25 снежня 1926 года і атрымаў пасмяротнае імя Імператар Тайсё.
Панамароўка (Арэнбургская вобласць)
Панамароўка (Пономарёвка) — сяло ў Арэнбургскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Панамароўскага раёна і Панамароўскага сельсавета. Знаходзіцца за 220 км ад абласнога цэнтра на аўтадарозе Казань — Арэнбург і за 65 км ад чыгункі (станцыя Абдуліна). Насельніцтва — 5200 чалавек (2010).
Вясковая гміна
Раней у Польшчы адпаведнікам аднавясковай гміны на вёсцы была грамада (gromada). У перыяд ад 15 да 18 стагоддзя такая гміна з'яўлялася найдрабнейшай адзінкай адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Польшчы і ў абмежаванай ступені адзінкі мясцовага самакіравання на вёсцы. Слова «грамада» таксама ўжывалася ў дачыненні да жыхароў адной парафіі або пласта гарадской беднаты.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай сістэма ўнутранага падзелу і кола паўнамоцтваў упраўленняў гмінаў змяняліся ў адпаведнасці з прававымі сістэмамі дзяржаў, да складу якіх адышлі часткі Рэчы Паспалітай. Як правіла, у частках Рэчы Паспалітай, якія адышлі да Прусіі і Аўстрыі дамінавалі гміны, якія складаліся з адной вёскі (gminy jednostkowe). У частцы, якая адышла Расіі, пасля 1864 года грамада была ўключана ў якасці найніжэйшай тэрытарыяльнай адзінкі ў склад сельскай абшчыны (gmina zbiorowa), якая складалася з некалькі вёсак і была адпаведнікам сучаснага солтыства.
У міжваенны час Законам аб мясцовым самакіраванні з 1933 года былі ўведзены ў функцыяванне адна- і шматвясковыя гміны (калектыўныя). У склад калектыўнай гміны ўваходзілі некалькі грамадаў, на чале якіх стаяла рада грамады (у драбнейшых грамадах — сход грамады) і солтыс.
Такім чынам вясковыя гміны функцыянавалі да рэформы 1954 года, у выніку якой калектыўныя гміны былі ліквідаваны, а найдрабнейшай адзінкай адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Польшчы сталі грамады.
Чарговая рэформа ў 1973 годзе ліквідавала грамады і наноў увяла калектыўныя гміны (gminy zbiorowe) разам з дапаможнымі адзінкамі гміны ніжэйшага ўзроўню або солтыствамі.
Разам з тым грамады, як і гміны, пачынаючы ад 1950 года з'яўляліся органамі агульнай дзяржаўнай улады, а не мясцовага самакіравання. Таксама гэта датычыць і гарадскіх гмінаў.
Стрыева
Стры́ева (, Стриево) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
BBQ Chickens
«BBQ Chickens» — японскі панк-рок гурт з Токіа. Створаны ў 2000 годзе.
Ручын
Ру́чын (, Ручин) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 20 жыхароў (2009).
Да 60-х гадоў 20 стагоддзя - фальварак Нішота.
Вядомыя асобы
Месца нараджэння Бянігны Іванаўны Луцэвіч, маці Янкі Купалы.
Рэната Муратаўна Літвінава
Рэната Муратаўна Літвінава  — расійская, рэжысёр, сцэнарыст і тэлевядучая. Заслужаная артыстка РФ (2003), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расіі (2001).
Біяграфія
Рэната Літвінава нарадзілася ў Маскве ў сям’і лекараў.
З 2005 па 2011 год зняла некалькі музычных кліпаў спявачцы Земфіры.
У 2007 г. выдавецтвы «Амфара» і «Сеанс» ў серыі «Бібліятэка кінадраматурга» выпусцілі кнігу «Валодаць і належаць», у якую ўвайшлі навэлы і кінасцэнарыі.
У 2008 г. у пракат выйшаў паўнаметражны дакументальны фільм Літвінавай «Зялёны тэатр у Земфіры».
IC 545
IC 545 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жменькі
Жме́нькі (, Жменьки) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 1978 года хутар уваходзіў у склад Сінькоўскага сельсавета.
Слізнева (Навадугінскі раён)
Слізнева (Слизнево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навадугінскага сельскага паселішча.
Undercover Billionaire
«Undercover Billionaire» — амерыканскі, які транслюецца на канале «». Прэм’ера шоў адбылася 6 жніўня 2019 года, а заключны эпізод першага сезона выйшаў у эфір 24 верасня 2019 года. У шоў распавядаецца пра мільярдэра, заснавальніка «», які спрабуе запрацаваць мільён долараў у Эры, штат Пенсільванія за 90 дзён, пачынаючы з 100 долараў, машыны і баку бензіна ў ёй.
Маёр Гром: Чумны Доктар
Маёр Гром: Чумны Доктар (Майор Гром: Чумной Доктор) — расійскі супергеройскі фільм рэжысёра Алега Трафіма, які заснаваны на першай сюжэтнай арцы аднайменных коміксаў расійскага выдавецтва Bubble Comics. Прэм’ерны паказ адбыўся ў Санкт-Пецярбургу 26 сакавіка 2021 года.
Сюжэт
Фільм апавядае пра маёра МУС Ігара Грома, які вядомы ўсяму Санкт-Пецярбургу сваім непрымірымым стаўленнем да парушальнікаў закона. Вялікая сіла, аналітычны склад розуму і непадкупнасць робяць маёра Грома ідэальным паліцыянтам, які не ведае перашкод у барацьбе з крыміналам.
Усё рэзка мяняецца з з’яўленнем у Пецярбургу невядомага ў масцы «чумнага доктара». Ён заяўляе, што горад «хворы чумой беззаконня», і забівае злачынцаў, якія змаглі сысці ад пакарання пры дапамозе грошай і сувязяў. Грамадства шакаванае, а паліцыя бяссільная. Маёр Гром упершыню сутыкаецца з цяжкасцямі ў расследаванні, ад вынікаў якога залежыць мірнае існаванне цэлага горада.
Водгукі
Фільм атрымаў змешаныя ацэнкі ў расійскай прэсе. Большасць рэцэнзентаў станоўча адзначыла тэхнічнае ўвасабленне «Маёра Грома», спецэфекты і акцёрскую гульню, у той жа час крытыку выклікаў галоўным чынам маральны падтэкст фільма.
Курманаеўка
Курмана́еўка (Курмана́евка) — сяло ў Курманаеўскім раёне Арэнбургскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр раёна. Знаходзіцца за 260 км (па дарогах) на захад ад абласнога цэнтра, горада Арэнбурга. Размешчана на левым беразе ракі Бузулук. Побач з сялом знаходзяцца азёры Зімовае і Чорнае. Паштовае аддзяленне і бібліятэка. Каля сяла праходзіць аўтамабільная дарога Р246 Бугульма — Бузулук і лініі Пугачоў — Бузулук Паўднёва-Уральскай чыгункі. Побач з сялом знаходзіцца раз’езд Курманаеўка (код 810936). Насельніцтва — 4411 чалавек (2011).
ФК Левантэ
«Левантэ» (Levante Unión Deportiva, S.A.D.) — іспанскі футбольны клуб з горада Валенсія. Клуб быў заснаваны ў 1909 годзе пад назвай Levante FC. Назоў быў абраны з-за аднаго пляжу ля Валенсіі. Пазней назва быў зменены на Levante UD, пасля аб’яднання з клубам «Хімнастыка» (Gimnastico FC) у 1939 годзе. З’яўляецца галоўным праціўнікам клуба «Валенсіі». У пачатку 1980-х гадоў некаторы час колеры клуба абараняў Ёхан Кройф.
Раннія гады
Каманда «Левантэ» была заснавана ў 1909 годзе як Levante FC, узяўшы назва аднаго з пляжаў у Ла Мальваросы, і быў адным з першых футбольных клубаў у Валенсіі. Мясцовыя канкурэнты футбольны клуб «Валенсія» не быў яшчэ ўтвораны да 1919 года. Аднак іншы клуб, «Кабаньяль», гуляў у горадзе з 1903 года.
У сезоне 1934/35 абодва клуба «Левантэ» і «Хімнастыка» дэбютавалі ў другім іспанскім дывізіёне, калі ліга была пашырана з дзесяці каманд да дваццаці чатырох.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Міхась Навумовіч
Міхась Навумовіч або Наўмовіч (нар., в. Кашалева, цяпер Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць — , Парыж, Францыя) — грамадскі дзеяч беларускай эміграцыі, мастак, фізіятэрапеўт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Івана і Ганны Навумовічаў. Меў старэйшага брата Валодзю і сястру Соню. Сям’я была сярэдняга дастатку. У бацькі мелася дзялянка зямлі ў 5 гектараў, акрамя таго, ён быў бондарам, рабіў бочкі і прадаваў.
Першапачатковае навучанне атрымаў у весцы Кашалева, вучылі па-польску. Пасля бацькі аддалі яго ў школу у Навагрудку, дзе ён правучыўся да 7-га класа. Настаўнік геаграфіі Орса прапанаваў бацькам абавязкова паслаць Міхася ў гімназію. Пасля заканчэння сёмага класа Міхась пехатой хадзіў у Навагрудак здаваць агульны ўступны экзамен у гімназію. Для вучобы беларусам патрэбны былі немалыя грошы, таму ўсё лета сям’я працавала, каб можна было заплаціць за вучобу. Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР гімназію зрабілі рускамоўнай. У гэты час ён далучыўся да групы, якая малявала, афармляў насценную школьную газету. Вучыўся ў прафесара па малюнку Рамашкевіча, які браў яго ў сваі вандроўкі па ваколіцах.
4 ліпеня 1941 года ў Навагрудак акупавалі нацысты. Гебітс-камісар дазволіў адчыніць беларускую школу, дзе Міхась працягнуў навучанне.
Пасля сканчэння ў 1944 годзе Навагрудскай беларускай гімназіі мабілізаваны ў Беларускую краёвую абарону, накіравалі ў Мінск, у арганізаваную афіцэрскую школу Краёвай абароны, потым у дывізію СС «Беларусь». Пасля пачатку наступлення савецкіх войскаў адступалі праз Вільню, дзе загінула вялікая колькасць вайскоўцаў дывізіі падчас савецкай бамбардзіроўкі чыгуначнай станцыі.
Міхась Наўмовіч, разам з некаторымі іншымі вайскоўцамі, вырашылі ўцячы ў лес. Яны апынуліся ў Безансоне. Восенню 1944 года перайшоў да французскіх партызан. 3 канца 1944 у арміі Андэрса.