cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Сяргеевіч Гарбачоў
Пасля адстаўкі
У верасні 1993 года Гарбачоў асудзіў антыканстытуцыйны роспуск З’езда народных дэпутатаў і Вярхоўнага Савета РСФСР, ахарактарызаваўшы дзеянні прэзідэнта Ельцына як «неразумныя і недэмакратычныя» і заклікаў яго «пакуль не позна» адмяніць свой указ аб роспуску З’езда і Вярхоўнага Савета. Падтрымаў ідэю датэрміновых выбараў прэзідэнта і народных дэпутатаў Расіі. Сапраўднай прычынай крызісу Гарбачоў назваў правал той эканамічнай палітыкі, якую праводзілі прэзідэнт і Вярхоўны Савет Расіі з канца 1991 года. Былы прэзідэнт СССР раскрытыкаваў неаб’ектыўнасць СМІ, асабліва тэлебачання, у асвятленні супрацьстаяння Ельцына з дэпутатамі.
19 верасня 1994 года Барыс Ельцын прызначыў Гарбачову пажыццёвае штомесячнае матэрыяльнае забеспячэнне ў суме 40 мінімальных памераў дзяржаўнай пенсіі па старасці.
Пасля адстаўкі скардзіўся, што яго «ва ўсім блакуюць», што яго сям’я пастаянна знаходзіцца «пад каўпаком» у ФСБ, што яго тэлефоны пастаянна праслухоўваюцца, што выдаваць свае кнігі ў Расіі ён можа толькі «падпольна», малым тыражом.
У 1994 годзе Гарбачоў быў у гасцях ва ў прамым эфіры праграмы.
У 1996 годзе выставіў сваю кандыдатуру на і па выніках галасавання набраў 386 069 галасоў (0,51 %).
У 2000 годзе стаў кіраўніком, якая ў 2001 годзе ўлілася ў ; з 2001 па 2004 год — лідар СДПР.
У 2001 годзе падпісаў ліст у абарону тэлеканала НТВ.
12 ліпеня 2007 года СДПР была ліквідаваная (знятая з рэгістрацыі) па рашэнні Вярхоўнага суда Расійскай Федэрацыі.
20 кастрычніка 2007 года стаў кіраўніком Агульнарасійскага грамадскага руху «».
У снежні 2008 года ў інтэрв’ю Уладзіміру Познеру на Першым канале Гарбачоў сказаў:
У чэрвені 2009 года ў інтэрв’ю Уладзіміру Познеру на Першым канале Гарбачоў абверг сцвярджэнні аб тым, што ў 1999 годзе ў Амерыканскім універсітэце ў Стамбуле ён нібыта казаў, што мэтай ўсяго яго жыцця было знішчэнне камунізму як дыктатуры над людзьмі: «Гэта запусцілі мае калегі з КПРФ. Нічога падобнага не было.».
У лістападзе 2009 года ў інтэрв’ю Euronews Гарбачоў паўторна выказаў нязгоду з думкамі аб тым, што яго план «не атрымаўся», насупраць сцвярджаў — тады «пачаліся дэмакратычныя рэформы», і што перабудова перамагла.
2 сакавіка 2011 года, у дзень 80-годдзя, указам прэзідэнта РФ Дзмітрыя Мядзведзева Гарбачоў узнагароджаны. 30 сакавіка Міхаіл Сяргеевіч адзначыў юбілей у Лондане дабрачынным канцэртам «Горбі 80 Гала» ў зале «Royal Albert Hall» з удзелам сусветных «зорак», сярод якіх былі Шэран Стоўн, Кевін Спейсі, «Scorpions», Арнольд Шварцэнэгер, Дзмітрый Хварастоўскі, Андрэй Макарэвіч,, , , , , Тэд Цёрнер, і артысты Вялікага тэатра.
17 жніўня 2011 года на вялікай прэс-канферэнцыі ў агенцтве «Інтэрфакс», прысвечанай 20-годдзю падзей жніўня 1991 года, Гарбачоў прызнаўся, што загадзя ведаў пра планы ДКНС, яго пра гэта неаднаразова папярэджвалі, але ён лічыў, што важней прадухіліць кровапраліцце і, тым больш, грамадзянскую вайну :
У пачатку лістапада 2014 года Гарбачоў здзейсніў візіт у Германію, да якога доўга рыхтаваўся і напярэдадні якога даў шэраг прынцыповых інтэрв’ю. 7 лістапада 2014 года экс-прэзідэнт СССР адкрыў у Берліне выстаўку ў гонар 25-годдзя падзення Берлінскай сцяны. 9 лістапада Гарбачоў, фэдэральны канцлер Меркель і экс-прэзідэнт Польшчы Валенса разам з 200 праваабаронцамі здзейснілі сімвалічны пераход мяжы паміж ГДР і ФРГ па ў раёне, дзе 25 гадоў таму былі адкрыты першыя шлагбаўмы і праз чэк-пойнт пачалося свабоднае перасоўванне паміж Усходнім і Заходнім Берлінам. Затым Міхаіл Сяргеевіч прыняў удзел у форуме «Новая палітыка» і правёў закрытыя перамовы з Меркель, у ходзе якіх абмеркаваў украінскі крызіс. Вярнуўшыся з Германіі, Гарбачоў выказаў меркаванне, што Захад ужо змірыўся з далучэннем Крыму да Расіі.
У красавіку 2016 года на сустрэчы са студэнтамі ў МДУ Міхаіл Гарбачоў прызнаў сваю адказнасць за распад Савецкага Саюза: «Я стараўся захаваць, але зрабіць не здолеў. <…>Не, я лічу, што я вось за гэта нясу адказнасць. Мяне ж ніхто не здымаў з працы, я сам сышоў, таму што не мог з імі справіцца».
У ліпені 2016 года экс-прэзідэнт СССР звярнуўся з лістом да прэзідэнта Міжнароднага алімпійскага камітэта (МАК) і членаў МАК, заклікаўшы іх не дапусціць  расійскіх спартсменаў, якія не ўжывалі забароненыя прэпараты.
У лютым 2017 года Гарбачоў выставіў на продаж сямейныя дом плошчай 600 м² і зямельны ўчастак плошчай 2,6 тысяч м² ў мястэчку Аберах (Oberach) у раёне возера ў. Трохпавярховы дом з 17 пакоямі 1908 гады пабудовы ў 2006 годзе набыла яго дачка Ірына Вірганская. На віле Гарбачоў жыў перыядычна, у асноўным, адзін. Мясцовыя жыхары часта сустракалі экс-прэзідэнта СССР на вуліцах і ў рэстаранах. Апошні раз Гарбачоў прыязджаў на возера Тэгернзэ ў 2014 годзе ў суправаджэнні дачкі і ўнучак. Прыблізны кошт вілы складае каля 7 млн ​​еўра.
У красавіку 2017 года Міхаіл Гарбачоў ўбачыў прыкметы пачатку новай «халоднай вайны», выяўленыя ў новай гонцы ўзбраенняў, войскаў НАТА, якія знаходзяцца недалёка ад Расіі, ваяўнічай прамовы палітыкаў і высокапастаўленых асоб.
Анексія Крыма Расіяй
13 сакавіка 2014 года, у разгар анексіі Крыма Расіяй, адкрыты ліст Гарбачову напісаў палітолаг, дэкан Вышэйшай школы тэлебачання МДУ  — з прапановай былому прэзідэнту СССР, які прыклаў шмат намаганняў да аб’яднання Германіі, звярнуцца да канцлера А. Меркель, да ўсіх нямецкіх палітыкаў і да нямецкага народа з просьбай і парадай не перашкаджаць мірнаму ўз’яднання Крыма і Севастопаля з Расіяй. Гарбачоў адказаў, што прапанаваная ролю просьбіта яму не падыходзіць, перашкаджаць дыпламатычным намаганням прэзідэнта Пуціна ён не мае намеру, а самому Траццякову парэкамендаваў задумацца пра першапрычыне падзей на Украіне, якія Міхаіл Сяргеевіч бачыць у зрыве перабудовы, у «бяздумным, авантурыстычным» роспуску «Саюза».
17 сакавіка 2014 года Гарбачоў вітаў вынікі рэферэндуму ў Крыме аб далучэнні да Расіі, назваў волевыяўленне народа Крыма выпраўленнем гістарычнай памылкі і асудзіў санкцыі ЗША і Еўрасаюза ў дачыненні да расійскіх і крымскіх палітыкаў.
30 жніўня 2014 года ў інтэрв’ю Рускай службе навін Гарбачоў падтрымаў палітыку Расіі ў адносінах да падзеяў на Украіне.
У студзені 2015 года ў інтэрв’ю часопісу «Spiegel» Гарбачоў асцерагаў, што напружанасць у адносінах паміж Расіяй і краінамі Еўропы з-за ўкраінскага крызісу можа мець вынікам вялікі канфлікт і нават ядзерную вайну.
26 мая 2016 года Служба бяспекі Украіны забараніла Гарбачову ўезд у краіну на пяць гадоў. У адказ Гарбачоў патлумачыў, што на Украіну даўно не ездзіць і не плануе яе наведваць.
Адносіны з Пуціным
У першыя гады кіравання У. У. Пуціна Гарбачоў яго падтрымліваў, 26 верасня 2000 года і 17 чэрвеня 2002 года адбыліся іх сустрэчы тэт-а-тэт у Крамлі, прычым апошняя, як паведаміў прэс-цэнтр «Гарбачоў-Фонду», прайшла «у атмасферы поўнага ўзаемаразумення». З цягам часу Гарбачоў стаў ставіцца да палітыкі Пуціна ўсё больш крытычна, паказваючы на яе аўтарытарныя тэндэнцыі. У студзені 2008 года ў інтэрв’ю The New York Times Гарбачоў падвергнуў суровай крытыцы стан расійскай выбарчай сістэмы. Ён заклікаў карэнным чынам рэфармаваць сістэму, пры якой уся ўлада знаходзіцца ў руках асяроддзя прэзідэнта Пуціна. «З нашымі выбарамі не ўсё ў парадку, і наша выбарчая сістэма мае патрэбу ў сур’ёзнай карэкціроўцы», — заявіў былы савецкі прэзідэнт. У лютым 2011 года, у інтэрв’ю радыё «Свабода», Гарбачоў зноў сфармуляваў асноўныя прэтэнзіі да «тандэму»: згортванне дэмакратыі, карупцыя і засілле чэкістаў. Гарбачоў таксама незадаволены тым, што яму не дазволілі зарэгістраваць сваю сацыял-дэмакратычную партыю. Сам Пуцін пазбягаў рэзкіх адказаў на крытыку Гарбачову, аднак яго прэс-сакратар Дзмітрый Пяскоў зрабіў гэта як мінімум двойчы: у 2011 годзе Пяскоў заявіў, што «былы кіраўнік СССР па сутнасці разваліў краіну», а ў 2013 годзе выказаў упэўненасць, што нічога падобнага гарбачоўскай «перабудове» у Расіі ніколі больш не будзе.
24 снежня 2011 года, пасля масавага мітынгу пратэсту супраць фальсіфікацыі вынікаў выбараў, у эфіры радыёстанцыі «Эхо Москвы» Гарбачоў заклікаў Пуціна не ўдзельнічаць у чарговых выбарах прэзідэнта Расіі: «Я параіў бы Уладзіміру Уладзіміравічу сысці зараз. Тры тэрміны атрымалася: два тэрміны прэзідэнтам, адзін тэрмін прэм’ерам — тры тэрміны, ну, хопіць».
20 лістапада 2014 года Гарбачоў панаракаў на тое, што не можа сустрэцца з Пуціным ужо паўтара года: нягледзячы на жаданне Міхаіла Сяргеевіча памочнікі кіраўніка дзяржавы катэгарычна пярэчаць, што прэзідэнт заняты. На думку Гарбачова, Пуцін пачаў хварэць той жа самай хваробай, што калісьці і ён сам — самаўпэўненасцю: «Лічыць сябе намеснікам Бога, я ўжо не ведаю, праўда, па якіх справах…».
Стан здароўя
Паводле спісу, які быў зацверджаны ў 2011 годзе Маргарэт Тэтчэр, Гарбачоў у ліку іншых буйных палітыкаў быў персанальна запрошаны для ўдзелу ў яе пахаванні , аднак у красавіку 2013 года адмовіўся ад паездкі на жалобную цырымонію ў Лондан у сувязі са станам здароўя і неабходнасцю праходзіць медыцынскія працэдуры.
У красавіку 2011 года Гарбачоў перанёс складаную аперацыю на пазваночніку ў Германіі, у Мюнхенскай клініцы «».
У чэрвені 2013 года Гарбачоў быў шпіталізаваны ў, пра што паведаміла прэс-служба Гарбачоў-фонду. На працягу шэрагу гадоў, паказвае Forbes, Гарбачоў пакутуе дыябетам у цяжкай форме, перанёс некалькі аперацый.
22 кастрычніка 2013 года стала вядома, што Гарбачоў шпіталізаваны ў нямецкую клініку. Неўзабаве быў выпісаны і вярнуўся ў Маскву.
9 кастрычніка 2014 года шпіталізаваны ў Цэнтральную клінічную бальніцу. Па словах Міхаіла Сяргеевіча, «яго стан ў апошні час пагоршыўся». Праз некалькі дзён выпісаўся з лякарні і працягнуў падрыхтоўку да 25-гадовага юбілею падзення Берлінскай сцяны (9 лістапада 2014).
У маі 2015 года Міхаіл Гарбачоў быў шпіталізаваны ў Маскве, неўзабаве выпісаны.
Памёр 30 жніўня 2022 года.
Пахаванне
Пахаваны 3 верасня 2022 года на Новадзявочых могілках у Маскве побач з магілай жонкі.
Сям’я, асабістае жыццё
Жонка — Раіса Максімаўна Гарбачова (народжаная Цітарэнка), памерла ў 1999 годзе ад лейкозу. Больш за 30 гадоў жыла і працавала ў Маскве. Як распавёў у верасні 2014 года ў інтэрв’ю для друку Міхаіл Сяргеевіч, першую цяжарнасць Раісы Максімаўны ў 1954 годзе яшчэ ў Маскве ў сувязі з ускладненнямі на сэрцы пасля перанесенага лекары з яго згоды вымушаныя былі перапыніць штучна; сужэнцы-студэнты страцілі хлопчыка, якога Гарбачоў хацеў назваць Сяргеем. У 1955 году Гарбачоў, завяршыўшы вучобу, пераехалі на Стаўраполле, дзе з пераменай клімату Раіса адчула сябе лепш, і неўзабаве ў пары нарадзілася дачка.
Дачка — Ірына Міхайлаўна Вірганская (нар. 6 студзеня 1957), працуе ў Маскве.
Унучкі:
Нобелеўская прэмія
«У знак прызнання яго вядучай ролі ў мірным працэсе, які сёння характарызуе важную складовую частку жыцця міжнароднай супольнасці», 15 кастрычніка 1990 года Гарбачоў быў ганараваны Нобелеўскай прэміяй міру. 10 снежня 1990 года на цырымоніі ўручэння ў Осла замест Гарбачова па яго даручэнні Нобелеўскую прэмію атрымліваў намеснік міністра замежных спраў Анатоль Кавалёў.
Крытыка
Праўленне Гарбачова і звязаныя з яго імем радыкальныя перамены выклікаюць неадназначную рэакцыю ў грамадстве.
Многія савецкія, постсавецкія і замежныя палітыкі і журналісты віталі рэформы Гарбачова, дэмакратыю і галоснасць, заканчэнне халоднай вайны, аб’яднанне Германіі. Ацэнка дзейнасці Гарбачова за мяжой былога СССР носіць больш станоўчы і менш супярэчлівы характар, чым у постсавецкай прасторы.
Прыхільнікі рынкавай эканомікі крытыкавалі яго за непаслядоўнасць рэформаў і спробу захаваць ранейшую цэнтралізавана-планаваную эканоміку і сацыялізм. Кансерватыўныя палітыкі крытыкавалі яго за эканамічную разруху, развал Саюза і іншыя негатыўныя наступствы перабудовы. На іх думку, адным з фактараў, якія адбіваліся на учынках Гарбачова ў якасці кіраўніка дзяржавы, з’яўлялася тое, што ён прымаў рашэнні, знаходзячыся пад моцным уплывам сваёй жонкі Раісы Максімаўны.
Па ацэнцы апошняга старшыні Савета міністраў СССР Мікалая Рыжкова, адной з галоўных памылак Гарбачова было сумяшчэнне па часе эканамічнай перабудовы з перабудовай палітычнай сістэмы, хоць балючыя рэформы могуць быць паспяховымі толькі пры наяўнасці моцнай улады, як у Кітаі.
На думку публіцыста, аднаго з першых, хто ўспрыняў негатыўна перабудову, празваў яе «Катастройка» (катастрофа+перестройка — катастрофа+перабудова) і выпусціў ў 1988 годзе кнігу з такой назвай, — «Гарбачоўскае кіраўніцтва ўстала фактычна на шлях здрады і капітуляцыі перад Захадам».
Амерыканскі палітолаг Збігнеў Бжазінскі пісаў: Расія, якая з’яўлялася да нядаўняга часу стваральнікам вялікай тэрытарыяльнай дзяржавы і лідарам ідэалагічнага блока дзяржаў-сатэлітаў, тэрыторыя якіх распасціралася да самага цэнтра Еўропы і нават адзін час да Паўднёва-Кітайскага мора, ператварылася ў занепакоеную нацыянальную дзяржаву, якая не мае вольнага геаграфічнага доступу да знешняга свету і патэнцыйна слабая перад тварам паслабляльных яго канфліктаў з суседзямі на заходнім, паўднёвым і ўсходнім флангах. Толькі непрыдатныя для жыцця і недасягальныя паўночныя абшары, амаль увесь час скаваныя лёдам і пакрытыя снегам, ўяўляюцца бяспечнымі ў геапалітычным плане.
Як мяркуе дэпутат Дзяржаўнай Думы, з-за Гарбачова Расія ледзь не страціла свой суверэнітэт, і «гэта шмат у чым тлумачыць, чаму Міхаіл Сяргеевіч карыстаецца на Захадзе куды большай павагай, чым у сябе на Радзіме».
Народны дэпутат СССР «гарбачоўскага» склікання, палітолаг лічыць, што Гарбачоў празмерна спадзяваўся на дадзенае слова і «эмацыйны складнік», не падмацаваныя ніякімі сур’ёзнымі міжнароднымі дакументамі. На яе думку, цяперашняя Расія дагэтуль пакутуе ад гэтага.
Як паказала апытанне грамадскай думкі, праведзены у 2011 годзе, 18 % насельніцтва адносяцца да Гарбачова станоўча (з сімпатыяй — 4 %, з удзячнасцю — 3 %, з павагай — 9 %, з захапленнем — 2 %), а 28 % — адмоўна (з раздражненнем — 9 %, з прыкрасцю — 10 %, з пагардай — 5 %, з агідай або нянавісцю — 4 %). Астатнія ставяцца да яго абыякава альбо не змаглі адказаць.
Як адзначае прафесар факультэта паліталогіі МДУ, у сучасным расійскім грамадстве склалася пэўнае стаўленне да Гарбачова, калі пераважная большасць ставіцца да яго з пагардай, «апытанні паказваюць, што вялікая колькасць людзей лічаць ніжэй сваёй годнасці ацэньваць яго дзейнасць. Гэта тыя, хто кажа: ніяк не стаўлюся, гэта значыць з пагардай».
Адзін час некаторыя кітайскія даследчыкі высоўвалі версію, што Гарбачоў — галоўны вінаваты краху СССР. Аднак у сярэдзіне 90-х гадоў навукоўцы сталі вывучаць і іншыя фактары, часта называючы ў якасці прычыны адсутнасць рэформаў пры Л. Брэжневе, які кіраваў краінай з 1964 па 1982 год.
Літаратурная дзейнасць
Жонка Гарбачова, Р. М. Гарбачова, у 1991 году асабіста дамовілася з амерыканскім выдаўцом Р. Мёрдакам пра публікацыю яе кнігі «разважанняў» з ганарарам 3 млн долараў. Публіцыст выказаў здагадку, што гэта замаскіраваны хабар, таму што даходы ад выдання кнігі наўрад ці пакрывалі ганарар.
У 2008 годзе Гарбачоў на кніжнай выстаўцы ў Франкфурце прадставіў першыя 5 кніг з уласнага шматтомнага збору твораў, у які ўвойдуць усе яго публікацыі, пачынаючы з 1960-х і аж да пачатку 1990-х гадоў. На пачатак 2017 года выдадзена 27 тамоў збору.
У жніўні 2014 года на балгарскай, венгерскай і шведскай мовах выйшла кніга Гарбачова «Сам-насам з сабой».
У лістападзе 2014 гады выйшла ў свет новая кніга Гарбачова «Жыццё пасля Крамля».
29 лютага 2016 года ў Гарбачоў-фондзе адбылася прэзентацыя новай кнігі «Гарбачоў у жыцці».
IC 2001
IC 2001 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гадзіннік.
Пража (Карэлія)
Пража (Пря́жа; Priäžä; Prääsä) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Пражынскага гарадскога паселішча і Пражынскага нацыянальнага муніцыпальнага раёна Рэспублікі Карэлія.
Насельніцтва — 3487 чал. (2019). Пасёлак размешчаны на беразе возера Пражынскае, за 49 км на паўднёвы захад ад Петразаводска, на аўтадарозе Р21 (E 105) Санкт-Пецярбург — Кола, паблізу ракі Шуі.
Запольскі сельсавет (Плешчаніцкі раён)
Запо́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Плешчаніцкага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Заполле.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Плешчаніцкага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Плешчаніцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Нястанавіцкага сельсавета.
Іўдзейскае паўстанне супраць Іраклія
Паўстанне супраць Іраклія — яўрэйскае паўстанне ў Леванце супраць Візантыі, падтрыманае Сасанідскай Персіяй у часе візантыйска-сасанідскай вайны. Паўстанне пачалося бітвай пад Антыёхіяй, а найвялікшым поспехам стала заваяванне Іерусаліма ў 614 годзе персідскімі і яўрэйскімі сіламі і стварэнне аўтаноміі. Пасля сыходу персідскага войска наступавала здача іўдзеяў візантыйцам у 625 або 628 года.
Уварванне персаў
Па перамозе пад Антыёхіяй аб’яднанае сасанідска-яўрэйскае войска пад камандаваннем Шахбараза прыйшло ў Палесціну Прыму і заваявала Кесарыю. Тады да іх далучыўся Беньямін Тыберыйскі, які прывёў з сабой яўрэйскіх воінаў з Тыберыі, Назарэта і горных гарадоў Галілеі. У паходзе на Іерусалім да іх далучыліся яўрэі з паўднёвай часткі краіны і арабы. Аб’яднанымі сіламі ў ліпені 614 года Іерусалім быў узяты.
Паводле яўрэйскіх крыніц, па адваяванні Іерусаліма Неямія бен Хушыэль стаў яго кіраўніком і пачаў падрыхтоўку да перабудовы Храма і перагляду радаводаў з мэтай аднаўлення найвышэйшага святарства.
Хрысціянскае паўстанне
Праз некалькі месяцаў пасля захопу Іерусаліма персамі ў ім пачаліся забурэнні, падчас якіх іўдзейскі губернатар Неямія і яго «рада праведных» былі забіты купкай маладых хрысціян. Неўзабаве разгарэлася поўнамаштабнай хрысціянскае паўстанне, у якім мноства іўдзеяў загінулі, ацалелыя ўцяклі ў Кесарыю, якая яшчэ заставалася пад уладаю Персіі.
Адказ іўдзейска-персідскага боку быў бязлітасным — сасанідскі генерал Зархім сабраў войска і абклаў з ім Іерусалім. На 19-ы дзень, зрабіўшы падкоп, яны ўварваліся ў горада, пасля чаго цягам трох дзён выразалі амаль усё яго насельніцтва і, меркавана, спалілі.
Паводле Антыёха Стратыга, які, як візантыйскі грэк, мог быць прадузятым у дачыненні да іўдзеяў, падчас захопу Іерусаліма былі забіты тысячы хрысціян — у розных копіях яго рукапісаў прыводзяцца лічбы ад 4518 да 66 509 чалавек. 37 000 былі выгнаны, яшчэ некалькі тысяч прададзеныя ў рабства яўрэям. Усе хрысціянскія манастыры і храмы былі спалены. У 1989 годзе было выяўленае масавае пахаванне ў пячоры, якую Антыёх апісваў як месца з найбольшай колькасцю знойдзеных трупаў. Было налічана прынамсі 526 чалавечых пахаванняў у благім стане. Сучасныя археалагічныя раскопкі Іерусаліма не выявілі слядоў значных зруйнаванняў.
Цягам некалькіх месяцаў іўдзеі ва ўсёй зямлі Ізраільскай займаліся руйнаваннем манастыроў і забойствам ці выгнаннем манахаў. На запрашэнне яўрэяў Тыра банды з Іерусаліма, Тыберыі, Галілеі, Дамаску і нават Кіпру сабраліся атакаваць хрысціян на Пасху. Аднак тыя, даведаўшыся пра іх падыход, самі ўзялі ў закладнікі 4000 іўдзеяў Тыру, палову з якіх забілі пасля таго, як іўдзеі заняліся знішчэннем цэркваў у ваколіцах. Каб уратаваць рэшту закладнікаў, яўрэйская ватага адышла ад Тыру.
Сасанідска-іўдзейская садружнасць
Крыніцы мала паведамляюць пра далейшыя падзеі, аднак вядома, што іўдзеі атрымалі дазвол на рассяленне ў рэгіёне, чым актыўна займаліся наступныя пяць гадоў. У Іерусаліме яўрэі цалкам апанавалі ўладу, і большая частка Іўдзеі стала аўтаномнай правінцыяй у складзе Сасанідскай імперыі.
У цэлым іўдзейскія паўстанцы і персідскае войска займелі перавагу ў барацьбе і авалодалі большасцю тэрыторыі Дыяцэзіі Усход. Калі звесткі пра гвалт у Іерусаліме дайшлі да Хасраў, ён жахнуўся, бо не меў намеру заходзіць так далёка. На яго загад іўдзеі неадкладна былі выгнаны з горада.
У Візантыйскай імперыі таксама імгненна адрэагавалі на ганенні хрысціян — на іх патрабаванне ў Галіі быў скліканы найвялікшы дагэтуль сход біскупаў Меравінгаў — пяты Парыжскі сабор. На ім было вырашана, што ўсе яўрэі, якія нясуць вайсковую службу ці займаюць грамадзянскія пасады, мусяць прыняць хрышчэнне разам са сваімі сем’ямі. Па ўсёй Візантыі пачаўся пераслед яўрэяў.
Паняверка паміж іўдзеямі і Хасраў дасягнула найбольшай кропкі, калі высветлілася, што апошні запланаваў забойства Неяміі. Узаемны недавер выліўся ў дэпартацыі іўдзеяў у Персію. Тым часам персідскія войскі запаланілі Іарданію, Ізраіль і ўвесь Сінайскі паўвостраў, дайшоўшы да граніцаў Егіпта. Аравія апынулася падзеленай паміж пра-персідскімі і пра-візантыйскімі плямёнамі.
Аднаўленне візантыйскага панавання
Пра наступствы паўстання розныя крыніцы значна разыходзяцца ў меркаваннях. Паводле адных з іх, у 625 візантыйскае войска адваявала тэрыторыю, а Беньямін Тыберыйскі з іўдзеямі, што ваявалі на баку персаў, атрымалі амністыю. У 628, пасля паражэння і смерці Хасраў II, Іраклій пераможна ўвайшоў у Іерусалім. Іўдзеі Тыберыі і Назарэту перайшлі на яго бок, і Беньямін Тыберыйскі нібыта нават увайшоў у Іерусалім разам з Іракліем. У 629 адбылася эскалацыя напружання, у Іерусаліме і Галілеі пачаліся шырокамаштабныя бойні іўдзеяў, дзясяткі тысяч іх былі вымушаны ўцякаць з Палесціны ў Егіпет. Еўтыхій пісаў, што імператар мог бы захаваць мір з яўрэямі, калі б не манахі-фанатыкі, што падбухторылі яго на гвалт.
Вынікі
Пасля паражэння Персіі ў рэгіёне паўстала новая пагроза — Праведны халіфат. Іраклій намагаўся злучыць і замацаваць свае заваяванні. Хоць перад гэтым ён дараваў удзельнікам іўдзейскага паўстання амністыю, але ж не збіраўся дапускаць яшчэ адно падобнае паўстанне на фоне вайны з арабамі.
Зноска
Зноска: заўвага да асноўнага тэкста выдання, аформленая так, што ў асноўным тэксце змяшчаецца адмысловы знак ці знакі (знак зноскі), а сама заўвага пачынаецца з такога самага знаку (ці знакаў) і змяшчаецца пад адпаведнай паласой асноўнага тэксту (падрадковая зноска або проста зноска, footnote) або непасрэдна пасля канца асноўнага тэксту (затэкставая зноска, выноска, endnote).
Канкрэтнае месца змяшчэння знака зноскі ў асноўным тэксце можа азначаць, што зноска адносіцца да слова ці групы словаў (тады знак зноскі ставіцца перад завяршальнай у сказе коскай, кропкай, кропкай з коскай) або да сказу (або цытаты) ў цэлым (тады знак зноскі ставіцца пасля завяршальнага ў сказе (цытаце) шматкроп'я, клічніка, апытальніка, двукосся).
Зноскі звычайна набіраюцца кеглем, драбнейшым за кегль асноўнага тэксту, а падрадковыя зноскі могуць дадаткова адбівацца (аддзяляцца) ад асноўнага тэксту лініяй.
Дзюн’я Іто
Дзюн’я Іто (伊東 純也; нар. ) — японскі футбаліст. З 2017 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Радкаў (гміна, Ніжнесілезскае ваяводства)
Ра́дкаў (Radków) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радкаве. Плошча гміны складае 139 км². Станам на 2011 год у гміне Радкаў пражывалі 9,448 чалавек, шчыльнасць — 67,97 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 13 населеных пунктаў.
Прывілей 1432 года
Прывілей 1432 года — заканадаўчы акт, выданы 15 кастрычніка 1432 г. польскім каралём Ягайлам са згоды вялікага князя літоўскага Жыгімонта Кейстутавіча. Акт ураўноўваў буйнейшых феадалаў праваслаўнага веравызнання ў некаторых правах з феадаламі каталіцкага веравызнання.
Прыняты ў час грамадзянскай вайны ў ВКЛ, акт быў закліканы пазбавіць палітычнай падтрымкі вялікага князя рускага Свідрыгайлу.
Палажэнні
Рэгулюючы перадусім пытанні ўнутранай палітыкі краіны, скіраваныя на згашэнне канфлікту ўнутры краіны, надаваў феадалам ВКЛ праваслаўнага веравызнання права свабоднага распараджэння (з фармальным дазволам вялікакняскага ўрадніка) як вотчыннай, так і пажалаванай землямі, а таксама пашыраў іншыя льготы, атрыманыя каталіцкімі баярамі згодна з актам Гарадзельскай уніі (1413). Прыватныя ўладальнікі атрымлівалі таксама права далучэння да гербавага брацтва з тымі баярамі, якія атрымалі гербы ў 1413 годзе, на што патрабавалася фармальная згода іх польскіх аднагербоўнікаў. Разам з тым, прыватныя землеўладальнікі атрымлівалі абавязак сплачваць дзякла. Згодна з меркаваннем М. Доўнар-Запольскага, у дзеянне прывілея былі ўключаныя ў тым ліку пажалаванні г. зв. да волі і ласкі гаспадарскай (до воли и ласки господарской) (зямля, пажалаваная вялікім князем на нявызначаны тэрмін).
Выдадзены ад імя тагачаснага караля польскага і вярхоўнага князя літоўскага Ягайлы, аднак не быў ім зацверджаны, з прычыны чаго фармальнай чыннасці не меў. Праз два гады дапоўнены прывілеем 1434 года, які фактычна пацвярдзіў апублікаваныя ў прывілеі палажэнні
Перадумовы
Тэкст прывілея мае прамыя ўказанні на палітычныя перадумовы прыняцця акту, а менавіта імкненне да заспакаення варагуючых бакоў у міжфеадальным і ўрадавым канфлікце 1432—1439 гг. Тэкст прывілея ўказвае на прыхільнікаў прэтэндэнта на вялікае княжанне літоўскага Свідрыгайлы, у адрас якіх з мэтай захавання дабрабыту краіны і прысягі Ягайлу і выдадзены прывілей. Прывілей, аднак, фактычна не змяніў у лепшы бок становішча іншага прэтэндэнта на вялікакняскі сталец, Жыгімонта Кейстутавіча, які на той момант быў прызнаны Каралеўствам Польскім і падтрымліваўся баярамі і князямі захаду і цэнтру ВКЛ. Прыкметныя змены ўнутрыпалітычнага становішча на карысць Жыгімонта Кейстутавіча былі выкліканыя толькі па прыняцці наступнага прывілея ў 1434 годзе, хоць імкненне да ўраўнання правоў праваслаўных і каталіцкіх землеўладальнікаў было выкарыстана Свідрыгайлам як адна з нагод для працягу барацьбы за вялікакняскі пасад. Іншым мажлівым фактарам прыняцця прывілея магло стаць імкненне зацікавіць феадалаў усходніх земляў ВКЛ пытаннем дарэчнасці Крэўскай уніі, якое было негалосна ўзнятае баярамі заходніх і цэнтральных зямель ВКЛ.
Буйныя княскія землеўладальнікі ў часе канфлікту перайшлі пераважна на падтрымку Свідрыгайлы, што, меркавана, магло стаць фактарам распаўсюджвання палажэнняў прывілеяў і на княскіх уладальнікаў, не згаданых у прывілеях 1413 і 1387 гг. , пагатоў, у часы Вітаўта адзначылася пэўнае выцясненне баярамі князёў з вялікакняскага двара. З іншага боку, княскія землеўладальнікі практычна ва ўсе часы існавання ВКЛ, у тым ліку і да выдання прывілея 1387 г., карысталіся практычна поўным імунітэтам у межах сваёй зямельнай уласнасці. Так, уладанні княскіх галінаў краіны не мелі патрэбы ў фармальным спраўджванні зямельных здзелак на продаж, дараванне ці завяшчанне і, больш за тое, мелі права выдаваць права сваім слугам службы па ўласным жаданні (кому похотят), маючы нават права суду і адміністрацыі ў межах уладаннях. Фактычна тыя ж правы, што гарантаваў прывілей 1432 года, атрымлівалі некаторыя рэгіёны, што захоўвалі нутранае самакіраванне, але ў якіх пазней гуртаваліся прыхільнікі Свідрыгайлы: так, адзін з ранейшых абласных прывілеяў Віцебскаму намесніцтву захоўваў правы Грозденскага прывілея ў тым ліку для каталікоў, якія перайшлі ў праваслаўе, чым у сутнасці рабіў прывілей 1432 года ў гэтым рэгіёне бессэнсоўным. Апроч гэтага, права вольнага распараджэння маёнткам і права ўдавы на дзель зямлі па смерці мужа закладзенае ў адным з прывілеяў Полацкаму намесніцтву часоў Вітаўта.
Казьяне
Казья́не (, Козьяне) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета. У 2004 — 2005 гадах вёска ў складзе Вяркудскага сельсавета.
Юзафіны (Драгічынскі раён)
Юзафі́ны (, Юзефины) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Надвоіцы
Надвоіцы (Надво́ицы, Vojatsu, кар. Vojačču) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сегежскім раёне Карэліі, адміністрацыйны цэнтр Надвоіцкага гарадскога паселішча. Насельніцтва 7380 чалавек (2019). Пасёлак размешчаны на паўвостраве Майнавалок, на паўднёва-заходнім беразе возера Воіцкага, у паўночна-заходняй ускрайку возера Выгвозера, якое з’яўляецца часткай трасы Беламорска-Балтыйскага канала. У 1934 годзе пабудавана прыстань на возеры для перавалкі грузаў і абслугоўвання суднаў Беламорска-Балтыйскага каналу. Дзейнічае чыгуначная станцыя лініі Сегежа — Беламорск.
Рыта Мікалаеўна Ачкіна
Біяграфія
На Алімпіядзе-1964 ў Інсбруку заняла 10-е месца ў гонцы на 5 км.
На чэмпіянаце свету-1966 ў Осла стала чэмпіёнкай у эстафетнай гонцы і заваявала бронзу ў гонцы на 5 км.
У 1965 годзе стала абсалютнай чэмпіёнкай СССР перамогшы ў асабістых гонках на 5 і 10 км і эстафеце.
Пасля завяршэння спарціўнай кар'еры працавала настаўнікам фізкультуры ў пачатковай школе. У цяперашні час пражывае ў Маскве, па стане на 2010 год, нягледзячы на ​​сталы ўзрост працягвала працаваць настаўнікам фізкультуры.
Кісяя
Кісяя (käsi — «раскроеная матэрыя», kasa — «від тканіны») — надзвычай лёгкая, празрыстая баваўняная тканіна (пар. Газавыя тканіны), у якой ніткі асновы значна танчэй нітак утка і парамі ўвінаюць ніткі ўтка, узаемна перакрыжоўваючыся паміж сабой, тады як уточныя ніткі ляжаць асобна і зусім прама. Прызначаецца галоўным чынам для прадметаў жаночага туалета, а таксама ўжываецца для вырабу, фіранак і т. п.
Такая тканіна папулярная для вырабу штор у з душным і гарачым паўднёвым кліматам, паколькі яны зацяняюць памяшканне, дазваляючы пры гэтым паветру свабодна цыркуляваць скрозь тканіну.
Сход рускіх фабрычна-завадскіх рабочых Санкт-Пецярбурга
Cход рускіх фабрычна-завадскіх рабочых Санкт-Пецярбурга — прафсаюз, які дзейнічаў у 1904-1906 гадах у Санкт-Пецярбургу, адзін з першых легальных прафсаюзаў у Расійскай Імперыі, створаны ў рамках руху зубатаўшчыны з ведама ахоўнага аддзялення МУС Расійскай імперыі.
Сход быў створаны ў 1904 годзе як падкантрольная ахоўнаму аддзяленню арганізацыя, з мэтай спыніць распаўсюджванне сацыялістычных ідэй сярод пралетарыяту Санкт-Пецярбурга. Зыходзячы з гэтага, прафсаюз выстаўляў толькі эканамічныя патрабаванні, не здзяйсняючы ніякіх палітычных дзеянняў і не крытыкуючы парадкі царызму. Старшынёй арганізацыі стаў святар Георгій Гапон. У сходзе маглі ўдзельнічаць толькі праваслаўныя і рускія працоўныя. Да верасня 1904 года арганізацыя налічвала 8 тысяч членаў і 11 тэрытарыяльных аддзяленняў.
У студзені 1905 года, пасля паражэння Расіі ў руска-японскай вайне, у сувязі з эканамічным становішчам, якое пагаршалась, на Пуцілаўскім заводзе пачалася забастоўка, якая поўнасцю падтрымлівалась прафсаюзам. У ходзе забастоўкі найбольш радыкальнымі прадстаўнікамі сходу была прапанавана ідэя падачы петыцыі з патрабаваннямі рабочых асабіста імператару. Шэсце працоўных да Зімовага палаца з петыцыяй прывяло да крывавага разгону дэманстрацыі. 23 студзеня 1905 года сход быў забаронены. Пасля прафсаюз аднавіў сваю дзейнасць, але самаліквідаваўся ў лютым 1906 года. Георгі Гапон быў забіты ў сакавіку гэтага ж года.
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі — назвы каталіцкіх храмаў, асвячоных у гонар Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы.
Міхаіл Рагоза
Міхаіл Рагоза (каля 1540 — паміж 18.6 і 15.8.) — праваслаўны, потым уніяцкі царкоўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Паходзіць са шляхецкага роду герба «Рагоза» Менскага ваяводства.
У 1576 пісар валынскага ваяводы князя Богуша Карэцкага. Пасля прыняцця манаства архімандрыт манастыроў: Мінскага Ушэсця (з 1579), Слуцкага Траецкага (з 1582), Морацкага.
The Boston Globe
The Boston Globe (Бо́стан гло́ўб) — найбуйнейшая газета ў Бостане (штат Масачусетс), асноўны канкурэнт газеты Boston Herald (Бостан геральд). У 2008 годзе штодзённы тыраж газеты зваліўся з 382 503 да 350 605 экзэмпляраў. Газета заснавана ў 1872 годзе шасцю бостанскімі бізнесменамі, на чале з Эбен Джорданам, якія інвеставалі ў гэта сумеснае прадпрыемства 150.000$. Першы выпуск газеты «Бостан глоўб» з'явіўся на свет 4 сакавіка 1872 года і каштаваў 4 цэнта.
На працягу 100 гадоў існавання працавала як прыватная кампанія. У 1973 г. пераўтварылася ў кампанію грамадскую і выйшла на біржу пад назвай Affiliated Publications. З 1993 года кампанія належыць The New York Times Company. Цяпер Boston Globe з'яўляецца філіялам гэтай кампаніі.
Раман Юр’евіч Сцяпанаў
Раман Сцяпанаў (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік казахстанскага клуба «Кызыл-Жар» з Петрапаўлаўска.
Малодшы брат Рамана, Мікіта, таксама футбаліст.
Клубная кар’ера
Выхаванец прыватнай футбольнай школы Віктара Дарміна ў Смалявічах. Гуляў за дубль барысаўскага БАТЭ, а з 2010 года выступаў у Першай лізе за «Рудзенск», дзе ў хуткім часе стаў асноўным брамнікам.
У сакавіку 2012 года перайшоў у жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2013 стаў другім брамнікам, нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе. Заставаўся другім брамнікам клуба і ў сезоне 2014, але правёў у ім толькі адзін матч у аснове. У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2015 аднойчы з’явіўся на полі ў чэмпіянаце Беларусі. У студзені 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў Жодзіна.
Пасля зыходу з «Тарпеда-БелАЗ» накіраваўся на прагляд у мікашэвіцкі «Граніт», але ў лютым, не падыйшоўшы «Граніту», далучыўся да наваполацкага «Нафтана». У сакавіку падпісаў пагадненне з навапалачанамі. У складзе «Нафтана» стаў другім брамнікам пасля Ігара Даўгялы. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Наваполацк.
У лютым 2017 года стала вядома, што Раман стаў іграком «Смалявічаў-СТІ». Па выніках сезона 2017 клуб выйшаў у Вышэйшую лігу. Да сезона 2018 пачынаў рыхтавацца са «Смалявічамі», аднак у лютым 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і далучыўся да мінскага «Тарпеда», з якім неўзабаве падпісаў кантракт. Сезон 2018 пачынаў у якасці другога брамніка пасля Канстанціна Рудзянка, гуляў за дубль, а з ліпеня (пасля зыходу Рудзянка) стаў асноўным брамнікам каманды.
У пачатку сезона 2019 заставаўся асноўным брамнікам тарпедаўцаў, але пазней саступіў месца Арцёму Лявонаву. У ліпені 2019 года ў сувязі з фінансавымі праблемамі пакінуў «Тарпеда», а ў жніўні стаў іграком брэсцкага «Руха». Дапамог «Руху» выйсці ў Вышэйшую лігу, быў адным з асноўных брамнікаў каманды, чаргуючыся ў складзе з Аляксандрам Нячаевым. У студзені 2021 года разарваў кантракт з «Рухам».
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з брэсцкім «Дынама», з якім у лютым падпісаў пагадненне. Стаў асноўным брамнікам каманды, у сезоне 2021 правёў без замен усе 29 матчаў чэмпіянату Беларусі.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Паганіка-Сабіна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Блэк-Рывер (Ямайка)
Блэк-Рывер (Black River) — найбуйнейшы горад і адміністрацыйны цэнтр акругі Сент-Элізабет, Ямайка. Горад размешчаны ля вусця аднайменнай ракі. Упершыню горад згадваецца на картах англійскага картографа Джона Селерса ў 1685 годзе.
IC 2003
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лельчыцкі сельсавет
Ле́льчыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Лельчыцы (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лельчыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка (з 27 верасня 1938 г. гарадскі пасёлак) Лельчыцы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лельчыцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Лельчыцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 17 снежня 1959 года ў склад сельсавета з Бараўскога сельсавета перададзены вёскі Данілевічы і Салагубаў, з адміністрацыйнага падпарадкавання Лельчыцкага пассавета — вёскі Чыянне і Чэмернае, у склад Сіманіцкага сельсавета перададзена вёска Дубраўкі, цэнтр сельсавета перанесены з гарадскога пасёлка Лельчыцы ў вёску Дуброва, сельсавет перайменаваны ў Дуброўскі.
1 ліпеня 1965 года Лельчыцкі сельсавет утвораны зноў у складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці БССР з цэнтрам у гарадскім пасёлку Лельчыцы ў складзе населеных пунктаў Буда Лельчыцкая, Лельчыцы, Ліпляны, Пабеднае, Чыянне і Чэмернае, якія ўваходзілі ў склад Дуброўскага сельсавета. 23 кастрычніка 2009 года на тэрыторыі сельсавета ўтвораны хутар Жаралец.
Парытэт коштаў
Парытэ́т коштаў (Parity Price) — адносіны цэн на сельскагаспадарчую прадукцыю і сродкаў вытворчасці (паслугі) вытворча-тэхнічнага прызначэння для сельскай гаспадаркі, пры якіх пакупніцкая здольнасць вытворцаў сельскагаспадарчых тавараў і пакупніцкая здольнасць вытворцаў сродкаў вытворчасці (паслуг) вытворча-тэхнічнага прызначэння для сельскай гаспадаркі захоўваюцца на ўзроўні іх пакупніцкай здольнасці базавага перыяду.
Парушэнне парытэту цэн  — змяненне больш чым на 15 працэнтаў суадносіны цэн на сельскагаспадарчую прадукцыю і сродкі вытворчасці (паслугі) вытворча-тэхнічнага прызначэння для сельскай гаспадаркі ў параўнанні з суадносінамі адпаведных цэн базавага перыяду.
Смалянінава
Смалянінава (Смоляни́ново) — пасёлак гарадскога тыпу, з 24 лістапада 2004 года адміністрацыйны цэнтр Шкотаўскага раёна Прыморскага края Расіі. Адлегласць да Уладзівастока па прамой — 45 км, па аўтадарозе — 73 км. Насельніцтва — 5297 чалавек (2021). Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 27 красавіка 1947 года.
Павянец
Павянец (Повене́ц, Poventsa) — пасёлак гарадскога тыпу ў Мядзведжагорскім раёне Рэспублікі Карэлія, адміністрацыйны цэнтр Павянецкага гарадскога паселішча. Размешчаны на беразе Павянецкага заліва Анежскага возера, пры ўпадзенні ў яго ракі Павянчанкі, за 26 км на ўсход ад чыгуначнай станцыі Мядзведжая Гара (на лініі Санкт-Пецярбург — Мурманск).
Пачатковы пункт Беламорска-Балтыйскага канала (у раёне пасёлка знаходзіцца «Павянецкага лесвіца» з сямі шлюзаў). Пасёлак звязаны аўтамабільнымі дарогамі з Мядзведжагорск і Пудаж.
Радкаў (гміна, Свентакшыскае ваяводства)
Ра́дкаў (Radków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Улашчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радкаве. Плошча гміны складае 86,32 км². Станам на 2006 год у гміне Радкаў пражывалі 2668 чалавек, шчыльнасць — 30,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Serbske Nowiny
Serbske Nowiny (Сербалужыцкія Навіны, Сербалужыцкія Весткі) — вячэрняя газета, якая выдаецца ў Верхняй Лужыцы (усходняя частка федэральнай зямлі Саксонія ў Германіі). Адзіная штодзённая газета, якая друкуецца на верхнялужыцкай мове. Выдавец газеты — Нацыянальнае выдавецтва Домавіна (Ludowe Nakładnistwo Domowina), якое з'яўляецца часткай сербалужыцкага нацыянальнага аб'яднання «Домавіна», размешчанага ў Баўтцэне. Газета мае каля 2000 падпісчыкаў. Выданне газеты падтрымліваецца за кошт Фонда сербалужыцкага народа, які фінансуецца федэральным урадам Германіі і ўрадамі зямель Саксонія і Брандэнбург. Газета выходзіць пяць разоў на тыдзень. Раз на месяц выходзіць нямецкамоўны дадатак.
Гісторыя
Гісторыя выдання газеты Serbske Nowiny пачынаецца з часоў сербалужыцкага нацыянальнага адраджэння XIX стагоддзя, калі ў Баўтцэне ў 1842 годзе быў пачаты выпуск штотыднёвага часопіса на верхнялужыцкай мове Tydźenska Nowina (Штотыднёвая Навіна, Штотыднёвая Вестка). Рэдактарамі штотыднёвіка былі Г. Зейлер і Я. А. Смолер, у 1850—1854 гадах Я. А. Смолер быў таксама выдаўцом Tydźenska Nowina. З 1854 года часопіс «Tydźenska Nowina» быў пераіменаваны ў Serbske Nowiny, а з 1921 года замест часопіса выдаецца штотыднёвая газет пад той жа назвай.
З самага пачатку газета цярпела перашкоды з боку ўлад дзяржавы. Савет горада Будзішын, выдаючы канцэсію на выданне газеты забараніў рэдакцыі займацца палітычнымі справамі. Гэта абмяжоўвала магчымасці распаўсюджвання выдання.
Часы Веймарскай рэспублікі былі перыядам пікавага развіцця газеты. Дзякуючы высокай якасці артыкулаў яна здабыла шмат новых чытачоў. У тыя часы панавала свабода масавай інфармацыі, адсутнічала цэнзура і абмежаванні палітычнай публіцысцікі. «Сербскія навіны» ахопліваюць шырокае кола пытанняў: палітыка, культура, забавы. Газета паслядоўна абараняла палітычныя і культурныя правы лужычанаў.
Пасля прыходу да ўлады нацыстаў, незалежная палітычная лінія стала немагчымай. У 1937 годзе выпуск газеты быў спынены з нагоды непадпарадкавання рэдакцыі газеты нацысцкім уладам.
Зноў газета пачала выдавацца ў ГДР з 1947 года пад іншай назвай — Nowa Doba (Новы час, Новая Эпоха). У 1990 годзе газеце была вернута яе першапачатковая назва Serbske Nowiny.
Усцінаўка (Прыморскі край)
Усці́наўка (Усти́новка) — сяло Кавалераўскага раёна Прыморскага края Расіі. Названа ў гонар Аляксея Іванавіча Усцінава, чарцёжніка Прыморскай чарцёжнай майстэрні. Сяло размешчана ў даліне ракі Зеркальная, на дарозе, якая вядзе ад трасы Находка — Кавалерава да сяла Зеркальнае і да аднайменнай бухты. Насельніцтва — 345 чалавек (2010).
Ілава (возера, Шаркаўшчынскі раён)
І́лава — возера ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дзісна, за 32 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Шаркаўшчына, за 6 км на ўсход ад вёскі Погары, на вярховым балоце.
Рукю (дзяржава)
Дзяржава Рукю (акін. ; 琉球王国; ) — дзяржава з манархічнай формай кіравання, якая існавала на Акінаве і астравах Рукю ў XV—XIX стст. Дзяржава не была цалкам незалежнай: плаціла даніну Кітаю, а з 1609 года таксама прызнавала сюзерэнства даймё хана Сацумы. У 1879 годзе афіцыйна анексавана Японскай імперыяй і ператворана ў прэфектуру Акінава (невялікая група астравоў Амамі адышла да Кагасімы).
Стварэнне дзяржавы
У XIII—XIV стагоддзях, у часы, на Акінаве існавалі тры княствы: , і. Усе тры княствы былі даннікамі Кітая, і ўсе тры змагаліся за ўладу над востравам. У 1416 годзе Хасі, сын князя Цюдзана і фактычны кіраўнік княства, захапіў Хакудзан. Хасі дамогся падтрымкі Кітая; 1421 годзе, калі Хасі атрымаў у спадчыну прастол Цюдзана, кітайскі імператар Чжу Дзі даў яму прозвішча Сё (尚, па-кітайску «шан») і тытул вана (王, па-рукюску «о:») — гэта значыць кіраўніка — вострава. Нарэшце, у 1429 годзе Сё Хасі заваяваў Нандзан, такім чынам упершыню аб'яднаўшы ўвесь востраў. Ён кіраваў да да 1439 года, пабудаваўшы замак Сюры і порт Наха.
Дзяржава паступова пашыралася на суседнія астравы. Да канца XV стагоддзя ваны Сё кіравалі на ўсёй паўднёвай частцы архіпелага Рукю, а ў 1571 годзе яны сталі сюзерэнамі архіпелагаў Амамі і Осіма каля берагоў Кюсю.
Залаты век Рукю
На архіпелагу Рукю было мала прыродных рэсурсаў, таму з моманту заснавання дзяржавы ваны Сё выбралі марскі гандаль як асноўны вектар эканамічнага развіцця. Рукюскія караблі заходзілі ў порты Кітая, Японіі, Карэі, В'етнама, Сіяма, Малакі, Явы, Лусона, Суматры і Барнеа. Мінская палітыка забароны марскога гандлю дазваляла рукюскім купцам працаваць на кітайскім кірунку з мінімальнай канкурэнцыяй. (Забарона не тычылася Рукю, паколькі ваны Рукю плацілі даніну Кітаю і не займаліся пірацтвам.) Маштабы гандлю з Кітаем былі такімі, што яшчэ ў 1439 годзе імператар дазволіў рукюсцам пабудаваць асобную гандлёвую факторыю ў Цюаньчжоу. Рукю імкнулася падтрымліваць дружалюбныя адносіны адначасова з усімі суседзямі. Калі адносіны паміж дзвюма суседнімі дзяржавамі па нейкай прычыне пагаршаліся — напрыклад, паміж Кітаем і Японіяй з-за чарговага горада, разрабаванага японскімі піратамі, — то кіраўнікі Рукю выступалі ў ролі пасродніка для перавозу тавараў паміж варагуючымі бакамі. Такім чынам з XIV і да сярэдзіны XVI стагоддзя Рукю была багатай і паспяховай гандлёвай дзяржавай. З другой паловы XVI стагоддзя канкурэнцыя з партугальцамі на поўдні і японцамі на поўначы прывяла да канца эпохі росквіту.
Пачатак залежнасці ад Японіі
У XVI стагоддзі павялічыўся японскі культурны ўплыў. У 1530-х гадах у Рукю з'явіліся японскія місіянеры, а пачынаючы з 1572 года, акінаўцы сталі адпраўляцца вывучаць дзэн-будызм у храмах Кіёта. Узнікла цікавасць да японскай мовы і літаратуры.
Канфлікты з Японіяй пачаліся ў 1450 годзе, калі японскі феадал Хасакава Кацумота, кіраўнік Сікоку, захапіў рукюскі карабель; падобныя інцыдэнты працягваліся. Пачынаючы з 1527 года, японскія піраты вакоу сталі нападаць на Акінаву. Для абароны Нахі ванам Рукю прыйшлося пабудаваць два форты. У 1588 годзе аб'яднальнік Японіі Таётомі Хідэёсі запатрабаваў, каб дзяржава Рукю ўдзельнічала ў паходзе на Карэю і далейшай вайне з Кітаем. Сё Нэй, ван Рукю, вырашыўшы, што Кітай мацнейшы за Японію, не адказаў і перастаў накіроўваць сваіх прадстаўнікоў у Кіёта.
Пасля бітве пры Сэкігахары ў 1600 годзе ўлада ў Японіі перайшла да Такугавы Іэясу. Даймё, якія ваявалі супраць Такугавы пры Сэкігахары, трапілі ў няміласць. Сярод апальных феадалаў быў і Сімадзу Ёсіхіра, магутны кіраўнік Сацумы. Пад ціскам Такугавы Ёсіхіра адрокся ад улады на карысць свайго пляменніка Сімадзу Тадацунэ — але і Тадацунэ не змог дабіцца прыязні сёгуна. Не маючы магчымасці ні прасоўвацца пры двары, ні ваяваць з дружалюбнымі Такугаве паўночнымі суседзямі, новы даймё Сацумы звярнуў позірк на поўдзень, на багатую, але слаба ўзброеную дзяржаву Рукю.
У 1603 годзе прадстаўнік Сацумы параіў Рукю падпарадкавацца Японіі і выказаць павагу да сёгуна Такугаве. Сё Нэй адмовіўся. Тады Сімадзу Тадацунэ папрасіў дазвол у Такугавы пакараць Рукю за грубасць у стаўленні да Японіі. У 1606 годзе Такугава даў згоду, і праз тры гады флот Сімадзу адплыў на поўдзень.