cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Квантавая хромадынаміка
Гісторыя КХД
Аднак, у падобным апісанні адна часціца, Δ++(1232), аказалася надзеленай невытлумачальнымі ўласцівасцямі: у кваркавай мадэлі яна павінна складацца з трох u-кваркаў са спінамі, арыентаванымі ў адным кірунку, прычым арбітальны момант іх адноснага руху роўны нулю. Усе тры кваркі ў такім выпадку павінны знаходзіцца ў адным і тым жа квантавым стане, а паколькі кварк з’яўляецца ферміёнам, падобная камбінацыя забараняецца прынцыпам выключэння Паўлі. У 1965 годзе М. М. Багалюбаў, і , і таксама  сумесна з Ёіціра Намбу і О. Грынберг) незалежна адзін ад аднаго вырашылі гэтую праблему, выказаўшы здагадку, што кварк валодае дадатковымі калібровачнай групы SU(3), пазней названымі «каляровымі зарадамі». На неабходнасць прыпісаць кваркам дадатковы лік было паказана Б. В. Струмінскім у прэпрынце ад 7 студзеня 1965  . Вынікі працы М. М. Багалюбава, Б. Струмінскага і А. Н. Таўхелідзэ былі прадстаўлены ў траўні 1965 года на міжнароднай канферэнцыі па тэарэтычнай фізіцы ў Трыесце . Еіціра Намбу прадставіў свае вынікі восенню 1965 на канферэнцыі ў ЗША  . Хан і Намбу адзначылі, што кварк узаемадзейнічае праз актэт  калібровачных базонаў, названых глюонамі (glue «клей»).
Паколькі свабодных кваркаў не было выяўлена, лічылася, што кваркі былі ўсяго толькі зручнымі матэматычнымі канструкцыямі, а не рэальныя часціцамі. Эксперыменты па глыбока няпругкім рассейванні электронаў на пратонах і звязаных нейтронах паказалі, што ў вобласці вялікіх энергій рассейванне адбываецца на нейкіх элементах унутранай структуры, якія маюць значна меншыя памеры, чым памер нуклонаў: Рычард Фейнман назваў гэтыя элементы «партонамі» (ад part — частка; таму што яны з’яўляюцца часткамі адронаў). Вынікі былі канчаткова правераны ў эксперыментах у SLAC у 1969 годзе. Далейшыя даследаванні паказалі, што партоны трэба атоесніць з кваркамі, а таксама з глюонамі.
Хоць вынікі вывучэння моцнага ўзаемадзеяння застаюцца нешматлікімі, адкрыццё Дэвідам Гросам, Дэвідам Поліцерам і Фрэнкам Вільчэкам дазволіла зрабіць мноства дакладных прадказанняў у фізіцы высокіх энергій, выкарыстоўваючы метады тэорыі ўзбурэнняў. Сведчанне існавання глюонаў было знойдзена ў падзеях у PETRA ў 1979 годзе. Гэтыя эксперыменты станавіліся ўсё больш дакладнымі, дасягаючы найвышэйшага пункта ў праверцы на ўзроўні некалькіх працэнтаў у LEP у CERN.
Іншы бок асімптатычнай свабоды —. Паколькі сіла ўзаемадзеяння паміж каляровымі зарадамі не змяншаецца з адлегласцю, мяркуецца, што кваркі і глюоны ніколі не могуць быць вызваленыя з адрона. Гэты аспект тэорыі пацверджаны разлікамі, але матэматычна не даказаны. — адна з сямі, абвешчаных. Іншыя перспектывы непертурбатыўнай КХД — даследаванне фаз, уключаючы кварк-глюонную плазму.
КХД простымі словамі
Квантавая хромадынаміка грунтуецца на пастулаце: кожны кварк валодае новым унутраным квантавым лікам, умоўна званым каляровым зарадам, ці проста колерам. Тэрмін «колер» не мае ніякага дачынення да аптычных колераў і ўведзены выключна ў мэтах папулярызацыі. Справа ў тым, што інварыянтная ў каляровай прасторы камбінацыя ёсць сума трох розных колераў. Гэта нагадвае тое, што сума трох асноўных аптычных колераў — чырвонага, зялёнага і сіняга — дае белы колер, г. зн. бясколерны стан. Іменна ў гэтым сэнсе базісныя вектары ў каляровай прасторы часта называюць не першы, другі, трэці, а «чырвоны» (к), «зялёны» (з) і «сіні» (с). Антыкваркам адпавядаюць анты-колеры (ак, аз, ас), прычым камбінацыя «колер-антыколер» таксама бясколерная. Глюоны ж у каляровай прасторы ёсць камбінацыі «колер-антыколер», прычым такія камбінацыі, якія не з’яўляюцца інварыянтнымі адносна кручэнняў у каляровай прасторы. Такіх незалежных камбінацый аказваецца восем, і выглядаюць яны наступным чынам: к-аз, к-ас, з-ак, з-ас, с-ак, с-аз, (к-ак − з-аз)/\sqrt{2}, (к-ак + з-аз − 2с-ас)/\sqrt{6}.
Напрыклад, «сіні» кварк можа выпусціць «сіні-антызялены» глюон і ператварыцца пры гэтым у «зялёны» кварк.
Лагранжыян КХД
Новая ўнутраная ступень свабоды, колер, азначае, што кваркаваму полю прыпісваецца пэўны вектар стану q^i адзінкавай даўжыні ў камплекснай трохмернай каляровай прасторы C(3). Кручэнні ў каляровай прасторы C(3), гэта значыць лінейныя пераўтварэнні, якія захоўваюць даўжыню, утвараюць групу SU(3), размернасць якой роўная 2·3²−3²−1=8.
Паколькі група SU(3) звязана, усё яе элементы можна атрымаць экспаненцыраваннем алгебры ASU(3). Такім чынам, любое кручэнне ў C(3) можна прадставіць у выглядзе, дзе 3×3 матрыцы t^a (
) называюцца і ўтвараюць алгебру ASU(3). Паколькі матрыцы Гел-Мана не камутуюць адна з адною,, калібровачная тэорыя, пабудаваная на групе SU(3), з’яўляецца неабелевай (гэта значыць з’яўляецца тэорыяй Янга — Мілса).
Далей выкарыстоўваецца стандартны прынцып калібровачнай інварыянтнасці. Разгледзім лагранжыян свабоднага кваркавага поля
Гэты лагранжыян інварыянтны адносна глабальных калібровачных пераўтварэнняў кваркавых і антыкваркавых палёў: дзе c_a не залежаць ад каардынат у звычайнай прасторы.
Калі ж патрэбаваць інварыянтнасць адносна лакальных калібровачных пераўтварэнняў (гэта значыць пры c_a(x_\mu)), то прыходзіцца ўводзіць дапаможнае поле A_\mu^a. У выніку, лагранжыян КХД, інварыянтны адносна лакальных калібровачных пераўтварэнняў, мае выгляд (таксама падразумяваецца сума па водарах кваркаў)
дзе  —, а ёсць само.
Бачна, што гэты лагранжыян спараджае разам з вяршыняй узаемадзеяння кварк-антыкварк-глюон таксама і трохглюонныя, і чатырохглюонныя вяршыні. Іншымі словамі, неабелевасць тэорыі прывяла да ўзаемадзеяння глюонаў і да нелінейных ураўненняў Янга — Мілса.
Прымянімасць КХД да рэальных працэсаў
Разлікі на аснове квантавай хромадынамікі добра суадносяцца з эксперыментам.
Высокія энергіі
КХД ужо даволі даўно з поспехам прымяняецца ў сітуацыях, калі кваркі і глюоны з’яўляюцца адэкватным выбарам ступеней свабоды (пры адронных сутыкненнях высокіх энергій), асабліва, калі перадача імпульсу ад адной часціцы да іншай таксама вялікая ў параўнанні з тыповым адронным энергетычным маштабам (парадку 1 ГэВ).
Нізкія энергіі
Пры больш нізкіх энергіях, з-за моцных многачасцічных карэляцый работа ў тэрмінах кваркаў і глюонаў становіцца малаасэнсаванай, і прыходзіцца на аснове КХД будаваць эфектыўную тэорыю ўзаемадзеяння бескаляровых аб’ектаў — адронаў.
Аднак пачынаючы з 2008 года для КХД-разлікаў стала актыўна і вельмі плённа прымяняцца методыка  — непертурбатыўны падыход да квантавахромадынамічных разлікаў, заснаваны на замене непарыўнай прасторы-часу дыскрэтнай рашоткай і сімуляцыі працэсаў, якія адбываюцца, з дапамогай метаду Монтэ-Карла. Такія разлікі патрабуюць выкарыстання магутных суперкамп’ютараў, аднак дазваляюць з досыць высокай дакладнасцю разлічваць параметры, вылічэнне якіх аналітычнымі метадамі немагчыма. Напрыклад, разлік масы пратона даў велічыню, якая адрозніваецца ад рэальнай менш чым на 2 %. КХД на рашотцы таксама дазваляе з прымальнай дакладнасцю разлічваць і масы іншых, у тым ліку і яшчэ не адкрытых адронаў, што аблягчае іх пошук.
У 2010 годзе з дапамогай рашотачных разлікаў была рэзка ўдакладнена ацэнка масы u- і d-кваркаў: хібнасць зніжана з 30 % да 1,5 %.
Туланка
Тула́нка (, Туланка) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Геранёнскага сельсавета.
Марыінскі палац (Кіеў)
Марыінскі палац (Маріїнський палац) — двухпавярховы палац у Кіеве на высокім правым беразе Дняпра. Знаходзіцца побач з будынкам Вярхоўнай Рады і з’яўляецца цырыманіяльнай рэзідэнцыяй Прэзідэнта Украіны.
Гісторыя
Палац у Царскім садзе быў закладзены па замове імператрыцы Елізаветы Пятроўны ў 1744 годзе. Праект у стылі барока быў распрацаваны яе прыдворным архітэктарам Барталамеа Растрэлі. Пад кіраўніцтвам масквіча Івана Мічурына, а таксама групы іншых архітэктараў палац быў збудаваны да 1752 года.
Заказчыца не паспела наведаць палац. Першай царскай асобай, якая спынілася ў Марыінскім палацы, была Кацярына II, якая наведала Кіеў у 1787 г. Тут яна прымала 14 лютага венесуэльскага палітычнага дзеяча Франсіска Міранду, будучага вызваліцеля ад іспанскай каланіяльнай сістэмы.
У канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў палац быў рэзідэнцыяй генерал-губернатараў Кіеўскай губерні. У 1889 г. у Царскім садзе пры Марыінскім палацы Д. Морыс ідэнтыфікаваў новы ў батаніцы від какаінавага куста — Erythroxylum novogranatense, так званая калумбійская ці трухільская кока.
Пажары
Напачатку XIX стагоддзя Царскі палац згарэў у выніку серыі пажараў. Праз паўстагоддзя, у 1870 годзе, Аляксандр II даручыў архітэктару Карлу Маеўскаму рэканструяваць палац, зыходзячы са старых планаў і карцін. Пасля аднаўлення быў пераназваны ў Марыінскі ў гонар імператрыцы Марыі Аляксандраўны. Па яе жаданні, ля паўднёвага боку палаца быў разбіты вялікі парк. Палац да 1917 г. служыў рэзідэнцыяй для членаў імператарскай сям’і, якія наведвалі Кіеў.
Ладасна (вёска)
Ла́дасна (, Ладосно) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Тэлькаўшчына
Тэ́лькаўшчына (, Тельковщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Геранёнскага сельсавета.
Ціконі
Ціко́ні (, Тикони) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Геранёнскага сельсавета.
Мураўня
Мураўня (Мура́вня) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.
Навыны (Пулынскі раён)
Навыны (Нови́ни) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.
Яданцы
Яда́нцы (, Еданцы) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Геранёнскага сельсавета.
Слабідка (Пулынскі раён)
Слабідка (Слобі́дка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай АТГ.
Макараўшчына
Мака́раўшчына (, Макаровщина) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Каля вёскі знаходзіцца возера Макараўскае.
Стрыбіж
Стрыбіж (Стрибі́ж) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.
Святы Рох
Святы́ Рох, Рох з Манпелье́ (Rochus, Roch, Rocco); 1345—1350, Манпелье, Францыя — 15 —, 1378 ці 1379, Манпелье або Вагера, Італія; традыцыйна ўсталяваныя гады жыцця — каля 1295 да 1327) — каталіцкі святы, абаронца ад чумы. Дзень памяці адзначаецца 16 жніўня.
Біяграфія
Паводле падання, святы Рох нарадзіўся ў Манпелье каля 1295 годзе ў сям'і мера. Яшчэ пры нараджэнні ён быў адзначаны асаблівым знакам на грудзях у форме чырвонага крыжа. У 19-20-цігадовым узросце юнак страціў абодвух бацькоў, пасля чаго раздаў усю маёмасць убогім і накіраваўся ў Рым у пілігрымку. Дасягнуўшы Італіі, Рох заўважыў, што ў краіне лютуе эпідэмія чумы, пасля чаго пачаў вандраваць па краіне, даглядаючы хворых і ацаляючы іх малітвай і крыжам. Паведамлялася пра здзейсненыя ім лекаванні ў Аквапендэнтэ, Чэзене, Рыміні, Навары, Рыме, Мантуі, Мадэне і Парме. Вяртаючыся на радзіму, Рох сам заразіўся чумой у П'ячэнцы, быў выгнаны з горада і накіраваўся паміраць у закінутую лясную халупку. Паводле падання, сабака шляхціча па імю Готхард прынесла яму хлеб, каб Рох не памёр ад голаду. Неўзабаве святы ацаліўся ад чумы, а Готхард стаў яго памочнікам.
Пасля гэтага святы Рох вярнуўся на радзіму, дзе адмовіўся раскрыць сваё імя і быў увязнены як шпіён паводле загаду ўласнага дзядзькі. Пасля пяцігадовага пазбаўлення волі ён сканаў 16 жніўня 1327 годзе. Па смерці ён быў апазнаны па знаку крыжа на грудзях.
Шанаванне
Шырокае народнае шанаванне святога пачалося адразу ж пасля яго смерці, хоць афіцыйна ён не быў кананізаваны ўсутыч да XVII стагоддзя. У 1585 Папа Рыгор XIII змясціў яго імя ў рымскім мартыралогу. Канчаткова шанаванне Св. Роха было ўсталявана папам Урбанам VIII у 1629 годзе. Святому Роху маліліся, галоўным чынам, пра ацаленне ад чумы. Культ, першапачаткова абмежаваны Манпелье і паўночнай Італіяй, хутка распаўсюдзіўся ў Іспаніі, Францыі, Германіі і Нідэрландах. У Вільні паўстала рэлігійная суполка рохітаў.
У жыцці святога «Vita Sancti Rochi», напісаным у 1478 годзе мэрам Брэшыі Франчэскам Дзіедам, прыведзены эпізод, паводле якога ў 1416 годзе, падчас правядзення Канстанцкага сабора, гораду пагражала эпідэмія чумы. Пасля маленняў да святога Роха і малітоўных працэсіяў эпідэмія абмінула горада.
У 1485 годзе венецыянцы таемна вывезлі мошчы Св. Роха з Манпелье ў Венецыю, якая, як галоўнае гандлёвае горада, праз якое ішоў гандаль з Усходам, моцна пакутаваў ад смяротных эпідэміяў, у сувязі з чым святы Рох быў абвешчаны адным са святых апекуноў горада. У 1508 годзе ў Венецыі была пабудавана царква Сан-Рока.
Святы Рох уважаецца заступнікам хворых на чуму і халеру, пакутуючых на хваробы ног і скуры; пілігрымаў, хірургаў; а таксама сабак і хатняе скаціны. Святы Рох — апякун французскага Манпелье (у яго гонар названы гарадскі сабор, вуліца, сквер і чыгуначны вакзал) і некалькіх італьянскіх гарадоў.
Каталіцкая царква адзначае памяць святога 16 жніўня. У шматлікіх местах па ўсім свеце ў гэты дзень ладзяцца маляўнічыя працэсіі.
Іконаграфія
На класічнай выяве святы Рох зазвычай паказаны маладым пілігрымам у лахманах, які паказвае на чумную язву на сваёй левай назе. Часта разам з ім адлюстроўваюць сабаку, які трымае ў роце хлеб ці ліжа яго рану. Яшчэ адным характэрным іконаграфічным атрыбутам з'яўляецца кій пілігрыма.
Ядуці
Яду́ці (, Ядути) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Геранёнскага сельсавета.
Підліснэ (Пулынскі раён)
Підліснэ (Підлі́сне) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.
Тэцірка
Тэцірка (Теті́рка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.
Дзіна Буцаці
Дзі́на Буца́ці (Dino Buzzati;  — ) — італьянскі пісьменнік, журналіст і мастак. Адзін з майстроў апавядання ў італьянскай і еўрапейскай літаратуры XX стагоддзя.
Біяграфічныя звесткі
Буцаці нарадзіўся ў Белуна на віле, дзе яго заможная міланская сям’я праводзіла летнія месяцы. Быў трэцім з чатырох дзяцей. Яго малодшы брат Адрыяна стаў славутым генетыкам. Бацька, Джуліа Чэзарэ, паходзіў са старой белунскай дынастыі. Маці Альба Мантавані (дачка пісьменніка Дзіна Мантавані) была венецыянкай і належала да дынастыі венецыянскіх дожаў Бадоэр Партэчыпацыа. Буцаці вельмі любіў музыку (навучаўся іграць на фартэпіяна і скрыпцы), маляванне і горы. Гэтыя захапленні і сфарміравалі шматбаковы талент пісьменніка.
З юнацтва жыў у Мілане, дзе наведваў юрыдычны факультэт, каб задаволіць жаданне бацькі бачыць яго адвакатам. У 1928 годзе, незадоўга да заканчэння навучання, уладкаваўся практыкантам у рэдакцыю газеты «Corriere della Sera», дзе пазней працаваў карэспандэнтам. У гэтым жа годзе завяршыў навучанне.
У 1935 і 1936 гадах Буцаці займаўся штомесячным літаратурным дадаткам да газеты. У гэтыя гады Буцаці пачынае пісаць свае славутыя кароткія апавяданні, некаторыя з іх публікуючы ў «Corriere della Sera». Разам з пісьменніцкай дзейнасцю Буцаці працягвае займацца і дзейнасцю журналісцкай.
Творчасць
У 1933 годзе выйшаў яго першы раман «Bàrnabo delle montagne» («Барнаба з гор»), а праз два гады «Il segreto del Bosco Vecchio» («Таямніца Боска Векіа»). Паводле абодвух раманаў італьянскімі рэжысёрамі былі зняты кінафільмы: першы экранізаваў Марыа Брэнта ў 1994 годзе, другі Эрмана Ольмі ў 1993.
Найвялікшы поспех 1939 года — раман «Il deserto dei Tartari» («Татарская пустыня»), паводле якога рэжысёр Валерыа Дзурліні зняў аднайменны фільм. У 1942 годзе выйшаў зборнік апавяданняў «Сямёра пасланцоў». У гэтых творах адчуваецца рэха філасофіі (К. Ясперса, М. Хайдэгера, Ж. П. Сартра) і рэальнасці часоў 2-й сусветнай вайны. Зацікаўленасць экзістэнцыяльнымі пытаннямі, сувязь з праблематыкай твораў Ф. Кафкі адчувальныя ў зборніках апавяданняў «Страх у Ла Скала» (1949), «Падзенне Баліверны» (1954), «60 апавяданняў» (1958), аповесці «Павялічаны партрэт» (1960) і інш.
Аўгар кніг для дзяцей, п’ес, оперных лібрэта. Выбраныя эсэ змешчаныя ў зборніку «Cronache terrestri» («Зямныя кронікі»). Займаўся жывапісам і мастацкай крытыкай. Непакой, адчуванне абсурднасці існавання і подыху смерці — асноўныя рысы светапогляду яго персанажаў. Падзеі, на першы погляд рэальныя, у творах пісьменніка захоўваюць элемент фантастычнага, ірэальнага.
Частым героем літаратурных твораў Буцаці з’яўляецца менавіта лёс, усемагутны і неасяжны, часта здзеклівы. Нават творы пра каханне закранаюць непрадказальнасць фатуму. Творчасць Дзіна Буцаці адносіцца да фантастычнага жанру, а таксама выяўляе блізкасць да жанру літаратуры жахаў.
Цвіцянка
Цвіцянка (Цвітя́нка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Курнэнскай вясковай абшчыны.
Элізабет Барэт Браўнінг
Элізабет Барэт Браўнінг (Elizabeth Barrett Browning;  — ) — адна з найвыбітнейшых англійскіх паэтэс Віктарыянскай эпохі. Цягам яе жыцця яе паэзія была папулярная як у Англіі, так і ў Злучаных Штатах. Збор яе апошніх вершаў быў апублікаваны яе мужам, Робертам Браўнінгам, неўзабаве пасля яе смерці.
Ранняе жыццё
Элізабет Барэт Моўлтан Барэт нарадзілася 6 сакавіка 1806 года паміж вёскамі Коксхау і Келау ў графстве Дарэм, Англія.
Яе бацькамі былі Эдуард Барэт Моўлтан Барэт (Edward Barrett Moulton Barrett) і Мэры Грэхэм Кларк (Mary Graham Clarke); Элізабет была старэйшай з 12-ці дзяцей. Усе дзеці дажылі да даросласці, акрамя адной дзяўчыны, якая памерла ў чатырохгадовым узросце, калі Элізабет было восем. Усе дзеці ў яе сям'і мелі свае мянушкі: Элізабет была «Ба» (Ba). Члены сям'і Барэт, некаторыя з якой былі крэольцамі па паходжанні, раней стагоддзямі жылі на Ямайке, дзе яны трымалі цукровыя плантацыі і разлічвалі на танную рабскую працу. Айцец Элізабет вырашыў гадаваць сваю сям'ю ў Англіі, нягледзячы на павялічванне багацця на Ямайцы. Сям'я Грэхэм Кларк была такой жа заможнай, як і сям'я Барэт.
Элізабет была хрышчоная ў Келаўскай прыхадской царкве, хоць яна ўжо была ахрышчана сябрам сям'і Барэт у першы тыдзень пасля яе нараджэння. Годам пазней, пасля нараджэння пятага па ліку дзіцяці, Генрыеты, Эдуард набыў маёнтак Хоўп-Энд у 500 акраў зямлі каля Малверн Хілс у Херэфардшыры. Элізабет мела: «вялікі асабісты пакой, з вітражным шклом у акне, і яна любіла сад, дзе яна клапацілася аб белых ружах у адмысловай альтанцы побач з паўднёвай сцяной». Час, які яна правяла ў Хоўп-Эндзе пазней натхніць яе на напісанне «Аўроры Лі».
Элізабет атрымлівала хатнюю адукацыю і наведвала ўрокі настаўніка свайго брата, што дало ёй, па тагачасных мерках, неблагія веды для дзяўчыны. Лічыцца, што яна чытала цэлыя пасажы са «Страчанага рая» і шэраг шэкспіраўскіх п'есаў яшчэ да дзесяцігадовага ўзросту. Адзначаюць, што цягам хоўп-эндскага перыяду яна была «сціплай, прылежнай, не па гадах развітай, але жвавай, чулай і прывабнай». Яе захапленне антычнай культурай і метафізікай ураўнаважвалася рэлігіёзнай апантанасцю.
Барэты хадзілі на службы ў бліжэйшую пратэстанцкую царкву і Эдуард пачаў браць удзел у біблейскіх і місіянерскіх таварыствах. Элізабет была вельмі прывязаная да сваёй крэўі, выконваючы ролю маці. Яна вельмі моцна паважала свайго айца і сцвярджала, што жыццё стала не ўсцешным без яго, і яе маці згаджалася, верагодна з-за таго, што яны да канца не разумелі якім бізнесам займаецца іх муж і айцец.
Публікацыі
Свой першы верш, «On the Cruelty of Forcement to Man», Элізабет напісала ў шасці- ці васьмігадовым узросце. Рукапіс зараз знаходзіцца ў Нью-ёрскай публічнай бібліятэцы; дакладна дата напісання верша дыскусыйная, бо лічба «2» на даце «1812» напісаная над чымсьці перакрэсленым. У якасці падарунка на яе чатырнаццацігоддзе яе айцец паабяцаў апублікаваць яе доўгі гамерычны верш «Марафонская бітва» (The Battle of Marathon, 1820). Яе першай самастойнай публікацыяй стаў верш «Стансы, натхёныя разважаннямі пра сучасны стан Грэцыі» (Stanzas Excited by Reflections on the Present State of Greece), апублікаваны ў маі 1821 года ў часопісе «The New Monthly Magazine»; два месяца пазней паследвала наступная публікацыя — верш «Thoughts Awakened by Contemplating a Piece of the Palm which Grows on the Summit of the Acropolis at Athens».
Першы паэтычны зборнік Элізабет Барэт Браўнінг — «Рзвагі пра розум і іншыя вершы» (An Essay on Mind, with Other Poems) быў апублікаваны ў 1826 годзе. Гэтая публікацыя прыцягнула ўвагу невідушчага даследчыка грэчаскай мовы, Х'ю Сцюарта Бойда, і іншага мовазнаўцы грэчаскай мовы Юведэйла Прайса, з якімі яна падтрымлівала працяглае навуковае ліставанне. Сярод іншых яе сяброў быў М. Джэймс Марцін з Колўэла, з якім яна таксама вяла ліставанне цягам усяго жыцця. Пазней, па прапанове Бойда, яна пераклала трагедыю Эсхіла «Прыкаваны Праметэй» (апублікавана ў 1833; наноў перакладзеная ў 1850). Цягам іх сяброўства Барэт вывучала грэчаскую літаратуру, асабліва Гамера, Піндара і Арыстафана.
У 1824 годзе судовая цяжба на конт маёнтка ў Ямайцы завяршылася на карысць яе кузена, што паскорыла пагаршэнне фінансавага стана сям'і. У дваццацігадовым узросце Элізабет пачала змагацца з пажыццёвай хваробай, якую тагачасная медыцынская навука не была здольная дыягназаваць. Каб палегчыць боль, яна пачала прынімаць марфін і неўзабаве стала ад яго залежнай. Хвароба зрабіла яе маральна неўстойлівай і кволай. Мэры Расэл Мітфард апісвала маладую Элізабет, якая мела:
Хоўп-Энд, Сідмут і Лондан
У 1818 годзе ў Элізабет памірай маці. Яе пахавалі на могілках прыходскай царквы Св. Міхаіла ў Ледбуры. У 1831 годзе памірае бабуля паэткі Элізабет Моўлтан. У дадатак да страты блізкіх людзей, фінансавы стан сям'і Барэт значна пагаршаецца. Пасля няўдачы ў судовай справе, якая датычылася маёмасці ў Ямайцы, адмена рабства напачатку 1830-х моцна паменшыла даход М. Барэта. Грашовыя страты напачатку 1830-х прымусілі яго прадаць маёнтак у Хоўп-Эндзе.
Сям'і пераязджала тры разы з 1832 па 1837 гг., у першы раз у геаргіанскі будынак у Сідмуце (графства Дэваншыр), дзе яны жылі амаль тры гады. Пазней яны пераехалі ў дом каля глоўсэстэрскай плошчы ў Лондане.
Канчаткова яны аселі на Уолпал стрыт 50, у месцы, дзе Элізабет была яшчэ ў дзяцінстве. Жывучы ў Лондане, Джон Кеньён, дальні родзіч Элізабет Барэт, прадставіў яе да такіх славутасцей літаратурнага свету, як Уільям Уордсварт, Мэры Расэл Мітфард, Семюэль Тэйлар Колрыдж, Альфрэд Лорд Тэнісан і Томас Карлайл.
Элізабет зноў пачала пісаць, адсылаючы свае вершы ў розныя перыядычныя выданні. Яна ліставалася з тагачаснымі вядомымі літаратарамі, уключаючы Мэры Расэл Мітфард, з якой яна моцна пасябрылася. Мэры падахвочвала Элізабет да здзяйснення сваіх літаратурных планаў і ў 1838 годзе з'явіўся першы аўтарскі зборнік сталай паэзіі Элізабет Браўнінг — «Серафім і іншыя вершы» (Seraphim and Other Poems).
Airbus Defence and Space
Кампанія Airbus Defence and Space прысутнічае ў дзясятках краін на шасці кантынентах.
Гісторыя
31 ліпеня 2013 года, кампанія European Aeronautic Defence and Space (EADS) абвясціла пра тое, што збіраецца змяніць сваю назву на Airbus Group да канца года, і што падраздзяленні Astrium, Сassidian і Airbus Military будуць аб’яднаны ў новую кампанію: Airbus Defence and Space.
У студзені 2014 года матчына кампанія EADS была ператворана ў Airbus Group з трыма даччынымі кампаніямі: Airbus Defence and Space, Airbus і Airbus Helicopters.
Арганізацыя
Кампанія Airbus Defence and Space у наш час працуе ў 4 кірунках:
Падраздзяленні
Асноўныя падраздзяленні European Airbus Defence and Space размешчаны:
У студзені 2014 года матчына кампанія EADS была ператворана ў Airbus Group з трыма даччынымі кампаніямі: Airbus Defence and Space, Airbus і Airbus Helicopters.
Гія Гурамавіч Панчулідзэ
Гія Гурамавіч Панчулідзэ (Гия Гурамович Панчулидзе; нар., , Грузінская ССР) — былы грузінскі савецкі футбаліст, пазней — беларускі футбольны трэнер.
Біяграфія
Бацька, Гурамавіч Панчулідзэ, працаваў на аўтазаводзе ў Кутаісі, дзе выпускалі савецкія велікагрузы “Калхіда”
У восьмым трэнеравацца разам са дарослымі футбалістамі і гуляў за каманду свайго раёна.
Вучыўся ў Кутаіскім педагагічным інстытуце, які скончыў у 1986 годзе. Майстар спорту СССР.
Ажаніўся з беларускай, з якой пазнаёміўся падчас футбольнай камандзіроўкі ў Беларусь. Пасля распаду СССР пераехаў жыць на радзіму жонкі і асеў у Мар'інай Горцы.
Клубная
Гуляў у кутаіскім «Тарпеда» (1981—1983), якое выступаў у Вышэйшай і Першай лігах чэмпіянату СССР. Пасля зыходу з «Тарпеда» выступаў за «Лакаматыў» Самтрэдыя (1983), «Мешахтэ» Ткібулі (1984—1986), у якім завяршыў кар’еру іграка.
Трэнерская
З 2000 года працуе у Пухавіцкай ДЮСШ трэнерам па футболе. У 2008 годзе выхаванцы Гіі Панчулідзэ 1994 года нараджэння сталі пераможцамі першынства Мінскай вобласці па футболе.
У 2015 годзе, калі мар'інагорская «Вікторыя» пасля доўгага перапынку заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі, Гія Панчулідзэ стаў асістэнтам галоўнага трэнера Васіля Матусевіча, а ў 2016 годзе ўзначальваў каманду.
Мартыніўка (Пулынскі раён)
Мартыніўка (Марти́нівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Бабычыўка (Пулынскі раён)
Бабычыўка (Баби́чівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Бярэзаўцы
Да 30 мая 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Будышчэ (Пулынскі раён)
Будышчэ (Буди́ще) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Прэзідэнт Грэцыі
Прэзідэнт Грэцыі (Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας) — Старшыня Элінічнай Дэмакратыі) — вышэйшая службовая асоба Грэчаскай Рэспублікі. Афіцыйная рэзідэнцыя — Прэзідэнцкі палац у Афінах.
Паўнамоцтвы
Прэзідэнт Грэцыі з'яўляецца Вярхоўным галоўнакамандуючым Узброеных сіл да 1974 года яго паўнамоцтвы былі бязмежнымі, аднак у 1975 годзе былі скарочаны новай канстытуцыяй.
Выбары прэзідэнта
Прэзідэнта Грэцыі абіраюць парламентам (а не праз усенароднае галасаванне) тэрмінам на 5 гадоў. Артыкул 32 Канстытуцыі Грэцыі прадугледжвае, што прэзідэнт павінен быць абраны на спецыяльнай сесіі парламента, прынамсі за месяц да заканчэння прэзідэнцкага тэрміна папярэдніка. Тэрмін паўнамоцтваў прэзідэнта можа быць падоўжаны ў выпадку вайны або, калі выбары новага прэзідэнта не будуць завершаны ў тэрмін.
Прысяга
Перад уступам на пасада прэзідэнт прыносіць прысягу.
"Я клянуся (у імя Святой, адзінасутнай і непадзельнай Троіцы), абараняць Канстытуцыю і законы, забяспечваць іх добрасумленнае выкананне, абараняць нацыянальную незалежнасць і тэрытарыяльную цэласнасць краіны, абараняць правы і свабоду грэкаў і служыць агульным інтарэсам і прагрэсу грэчаскага народа ".
Спіс прэзідэнтаў Грэцыі
Спіс уключае прэзідэнтаў Грэцыі з 1828 года.
Выдумка (Пулынскі раён)
Выдумка (Ви́думка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Шыес (станцыя)
Будаўніцтва палігона
Каля станцыі будуецца маштабны палігон для пахавання цвёрдых камунальных адходаў (экатэхнапарк «Шыес») з Масквы і Маскоўскай вобласці плошчай 5 тыс. га, які знаходзіцца ў 23 км ад пасёлка Мадмас (Усць-Вымскі раён, Рэспубліка Комі). Мясцовыя жыхары настойваюць, што будаўніцтва незаконна. Кіраўнік Міністэрства прыродных рэсурсаў і экалогіі РФ Дзмітрый Кабылкін неаднаразова заяўляў, што дакументацыя будаўніцтва «экатэхнапарка» не паступала ў Распрыроднагляд для правядзення экалагічнай экспертызы.
Акцыі пратэсту прайшлі ў некалькіх гарадах Архангельскай вобласці і Рэспублікі Комі.
Уюнкы
Уюнкы (В'юнки́) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Ганна Тумаркін
Ганна-Э́стэр Тума́ркін (Ганна Паўлаўна Тумаркіна, Anna Ester Tumarkin;, Дуброўна, Горацкі павет — , Гюмліген, кантон Берн, Швейцарыя) — швейцарскі філосаф, гісторык філасофіі, псіхолаг яўрэйскага паходжання; першая ў Еўропе жанчына — прафесар філасофіі (1909).
Біяграфія
У 1898 годзе Тумаркін атрымала сталую пазіцыю прыватдацэнта (Privatdozentin) у Бернскім універсітэце і такім чынам стала першай у Швейцарыі і ў Еўропе жанчынай — выкладчыкам філасофіі. У 1906 годзе атрымала званне тытулярнага прафесара (Honorarprofessorin), а ў 1909 — экстраардынарнага прафесара (Professorin Extraordinaria) там жа. Выкладала эстэтыку і гісторыю філасофіі ў Бернскім універсітэце да 1943 года. З 1921 года дзяліла кватэру з лекарам Ідай Гоф (1880—1952) у доме № 44 па Hallwylstrasse; разам з І. З. Гоф наведвала сваякоў у Бесарабіі, якая стала румынскай у 1925 і 1937 гадах. Большасць Тумаркіных, якія засталіся ў горадзе, былі дэпартаваныя і забітыя праз некалькі гадоў. Ганна Тумаркін — аўтар шэрагу манаграфічных прац па філасофіі, тэарэтычнай псіхалогіі, эстэтыцы і культуралогіі, гістарычнаму аналізу прац Спінозы, Гердэра і Канта, у тым ліку «Гердэр і Кант» (1896), «Да апісання », 1898), «Асацыятыўны прынцып у гісторыі эстэтыкі» (1899), «Гульня здольнасцяў у Канта» (1905), «Да трансцэндэнтальнага метаду кантавай эстэтыкі» (1906), «Эстэтычны ідэал і этычная норма» (1907), «Крытычная праблема ў пракрытычных працах Канта» (1908), «Кантавае вучэнне пра рэч-у-сабе» (1909), «Паэзія і светапогляд» (1919), які «Рамантычны светапогляд» (1920), «Якім чынам магчымая псіхалогія як навука» (1921), «Пралегемоны да навуковай псіхалогіі» (1923), «Апалонава і Дыянісава у старажытнагрэчаскай філасофіі» (1927), «Метады псіхалагічнага даследавання» (1929), «Эстэтыка » (1933), «Сутнасць і станаўленне швейцарскай філасофіі» (1948), і многіх іншых.
16 лютага 2000 года — у дзень нараджэння Тумаркін — адна з прылеглых да старога корпусу Бернскага ўніверсітэта вуліц атрымала назву Tumarkinweg у яе гонар. У Бернскім універсітэце была арганізавана навуковая праграма ANNA, у памяць аб філосафе.
Яўген Пятровіч Міцкевіч
Яўге́н Пятро́віч Міцке́віч (Евгений Петрович Мицкевич; 24 снежня 1893, Клэвань, цяпер Ровенская вобласць, Украіна — 19 лютага 1959, Масква) — савецкі выведнік, палкоўнік (1943). У органах УНК—АДПУ—НКУС з 1924 года.
Біяграфія
У войску з 1915 года. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года сябра палкавога камітэта і Рэчыцкага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Увосень кіраўнік батальёна 257 палка, кіраваў задушэннем мецяжоў у Рэчыцы. Сябра РСДРП(б) з верасня 1917 года. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі камісар юстыцыі Рэчыцкага Савета. У студзені 1918 года кіраваў атрадам Чырвонай гвардыі ў барацьбе з корпусам Доўбар-Мусніцкага. З снежня 1918 года старшыня Рэчыцкага павятовага ВРК, з сакавіка 1919 — выканкама Саветаў. У часе савецка-польскай вайны 1920 года камандзір палка, пазней камісар Рэчыцкага павета.
У 1924 годзе скончыў эканамічнае аддзяленне Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У тым жа годзе прыняты на працу ў Замежны аддзел АДПУ.
У 1925 годзе на нелегальнай рабоце ў Германіі, кіруе стварэннем агентурнай сеткі ў Гамбургу. У лістападзе 1927 года ў Італіі кіруе групай нелегальных работнікаў у Рыме, дзе знаходзіцца да 1930 года. У 1931—1933 гадах у Вялікабрытаніі.
У 1934 годзе ў ЗША, потым у Кітаі. Арганізоўвае нелегальную выведвальную работу па Японіі і супраць белагвардзейскай антысавецкай дзейнасці. У 1937 годзе вяртаецца ў ЗША і больш за год кіруе нелегальнай рэзентурай.
У 1939—1941 гадах у розных падраздзяленнях НКУС. У жніўні 1941 года вяртаецца ў знешнюю выведку. Кіруе работай аднаго з аддзелаў выведкі. У 1944 годзе на рабоце ў Італіі, кіруе групай выведнікаў-нелегалаў. Па завяршэнні камандзіроўкі працуе кіраўніком аддзела знешняй выведкі.
У 1948—1953 гадах — кіраўнік кафедры выведвальнай школы КДБ. У 1953 годзе сышоў у адстаўку. Памёр у 1959 годзе.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны 1 ступені і Знак пашаны, медалямі і знакам Ганаровы чэкіст.
Памяць
Імем Яўгена Міцкевіча названыя вуліца і завулак у Рэчыцы.
Ганчары (Іўеўскі сельсавет)
Ганчары́ (, Гончары) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Лыпіўка (Пулынскі раён)
Лыпіўка (Липівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Паземшчына
Пазе́мшчына (, Поземщина) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Гута-Юстыніўка
Гута-Юстыніўка (Гута-Юстинівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Ганаўшчына
Га́наўшчына (, Гановщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Гуршчына
Гуршчы́на (, Гурщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Карчыўка (Пулынскі раён)
Карчыўка (Корчі́вка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Eurostar (касмічная платформа)
Eurostar — назва сямейства касмічных платформаў для стварэння геастацыянарных спадарожнікаў сувязі, якія распрацоўваюцца з сярэдзіны 80-х гадоў XX стагоддзя падраздзяленнем франка-германскай кампаніяй EADS Astrium. Фінальная фаза зборкі спадарожнікаў адбываецца ў Тулузе, на поўдні Францыі.
На снежань 2011, на варыянтах гэтай платформы былі пабудаваны 54 спадарожнікі сувязі, і яшчэ 13 знаходзяцца на розных стадыях вырабу.
Eurostar 1000
Першы варыянт платформы, Eurostar 1000, быў распрацаваны для другога пакалення спадарожнікаў Inmarsat і вырабляўся франка-брытанскай кампаніяй. Блок карыснай нагрузкі вырабляўся амерыканскай кампаніяй Hughes. Усяго былі створаны 4 спадарожнікі: «Inmarsat-2 F1», «Inmarsat-2 F2», «Inmarsat-2 F3» і «Inmarsat-2 F4».
Геастацыянарныя спадарожнікі «Inmarsat-2» мелі наступныя характарыстыкі :
Хоць ТАІ спадарожнікаў складаў 10 гадоў, першы са спадарожнікаў усё яшчэ працаваў у лютым 2011 года, гэта значыць рэальны час актыўнага існавання перавысіў 20 гадоў. На снежань 2011 года, Inmarsat-2 F2 і Inmarsat-2 F4 працягвалі працаваць на арбіце.
Eurostar 2000
Другое пакаленне платформы называлася Eurostar 2000 і першы касмічны апарат (КА) заснаваны на ёй (Telecom 2A) быў запушчаны 16 снежня 1991 года. Усяго на платформе Eurostar 2000 былі пабудаваны 9 спадарожнікаў (апошні запуск быў выраблены 17 жніўня 2000 года, спадарожнік Nilesat 102).
Платформа Eurostar 2000 мела наступныя характарыстыкі :
Eurostar 2000+
Пазней платформа была ўдасканалена ў бок павелічэння масавых і энергетычных характарыстак. Варыянт Eurostar 2000+ ужо меў наступныя характарыстыкі :
На платформе Eurostar 2000+ былі пабудаваны 14 спадарожнікаў, і 12 з іх паспяхова запушчаны (першы спадарожнік «Hot Bird 2» быў запушчаны 22 лістапада 1996 года і апошні, «Arabsat 4AR», 07 ліпеня 2008 года). Яшчэ два спадарожнікі былі страчаны ў выніку аварый ракет-носьбітаў.
Eurostar 3000
Пачынаючы з 2004 года, у эксплуатацыю ўводзіцца новы варыянт платформы Eurostar, Eurostar 3000. На гэтай платформе ўпершыню сталі выкарыстоўвацца літый-іонныя батарэі, сонечныя батарэі на аснове трохкаскадных элементаў з арсеніду галію і ўпершыню стала ўстанаўлівацца электрычная рухальная ўстаноўка для карэкцыі арбіты. Акрамя таго, тэрмін службы платформы быў павялічаны да 15 гадоў.
Усяго існуе чатыры мадыфікацыі гэтай платформы :
Канструкцыя Eurostar 3000
Касмічны апарат на базе Eurostar 3000 складаецца з цэнтральнай трубы, на якую мацуюцца два асноўных модуля: модуль карыснай нагрузкі («Communication Module») і модуль службовых сістэм («Service Module»). Модуль службовых сістэм знаходзіцца каля асновы цэнтральнай трубы і нясе на сабе рухальную ўстаноўку, сістэмы электразабеспячэння і кіравання, а таксама іншыя службовыя сістэмы. Модуль карыснай нагрузкі мацуецца зверху і нясе на сабе ўсю карысную нагрузку КА.
На КА ўстанаўліваецца апагейны вадкасны ракетны рухавік, які выкарыстоўваецца для давываду з геапераходнай на геастацыянарную арбіты. Кампаненты паліва для яго захоўваюцца ў чатырох аднолькавых баках (два з гаручым ММГ і два з акісляльнікам АТ), сіметрычна размешчаных вакол цэнтральнай трубы. Бак наддуву з геліем устанаўліваецца ўнутры цэнтральнай трубы. Радыятары залішняга цяпла модуля службовых сістэм устанаўліваецца на «Паўночнай» і «Паўднёвай» панэлях спадарожніка. Рухальная ўстаноўка стабілізацыі размешчана на асноўнай панэлі модуля службовых сістэм, а абсталяванне сістэмы кіравання — пад ёй.
Модуль карыснай нагрузкі адаптуецца для кожнай місіі і складаецца з панэляў, на якіх мацуецца тэлекамунікацыйнае абсталяванне: фільтры, узмацняльнікі і іншае спецыфічнае абсталяванне. Вонкавыя паверхні Паўночнай і Паўднёвай панэляў выступаюць у якасці радыятараў. На Зямной панэлі мацуюцца выпраменьвальнікі антэн, а іх разгортвальныя адбівальнікі транспартуюцца падчас запуску часова прымацаванымі да Усходняй і Заходняй панэлям. Адбівальнікі раскрываюцца на мэтавай геастацыянарнай арбіце.
Электразабеспячэнне спадарожніка забяспечваецца дзвюма сонечнымі батарэямі (СБ), кожная з якіх можа складацца з некалькіх элементаў. СБ транспартуюцца падчас запуску складзенымі на вонкавым баку Паўночнай і Паўднёвай панэляў і цалкам разгортваюцца толькі пасля стабілізацыі спадарожніка на геастацыянарнай арбіце. Вонкавая панэль кожнага крыла разгортваецца адразу пасля аддзялення ад разгоннага блока, для забеспячэння мінімальнага сілкавання падчас папярэдніх манеўраў. Для забеспячэння сілкавання падчас сонечных зацьменняў Зямлёй (каля 72 хвіл), выкарыстоўваюцца два літый-іонныя акумулятары.
Для першапачатковай стабілізацыі на мэтавай арбіце выкарыстоўваецца сістэма вызначэння і кантролю арыентацыі (Attitude Determination and Control System). Арбітальныя манеўры і стабілізацыя выконваецца з дапамогай маламагутных (10 Н) вадкасных рухавікоў.
Дайліды
Дайлі́ды (, Дайлиды) — аграгарадок у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
У 1940—1962 гадах цэнтр Дайлідскага сельсавета.
Нэборыўка
Нэборыўка (Небо́рівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Новы Завад
Новы Завад (Но́вий За́вод) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Натан Аксельрод
Натан Аксельрод (, —, ) — піянер ізраільскага кіно, , ,.
Біяграфія
Натан Аксельрод нарадзіўся ў Дуброўне ў сям'і рэвалюцыянераў. У 1916 сям'я Аксельрода, ратуючыся ад пагромаў, пераехала ў Палтаву. Быў актыўным удзельнікам сіянісцкай арганізацыі «Хе-Халуц»; яго двойчы арыштоўвалі за сіянісцкую дзейнасць. У 1926 эміграваў у Эрэц-Ісраэль і пасяліўся ў Рэхавоце. У 1927 разам з І. Сегалем (1898—1993) і А. Пэнам стварыў першую ў Эрэц-Ісраэль кінастудыю «Маледэт»; студыя мела сваю кінплабпраторыю. Асноўнай прадукцыяй «Маледэт» была кінахроніка падзей жыцця ішува. У 1935 годзе Аксельрод заснаваў кампанію «Кармель фільм», здымаў кіначасопісы «Кармель».
У 1932 Аксельрод, выступіўшы ў якасці аператара і сцэнарыста, зняў разам з рэжысёрам Хаімам Халахмі першы ў Эрэц-Ісраэль мастацкі фільм-камедыю «І было ў дні …»), названую па першым радку кнігі Эсфір. За ім рушылі фільмы «Чалавек з Нахалала», 1933 і «Бадзяга Адэд», 1934 — першы ў Палесціне поўнаметражны (нямы) мастацкі фільм. У 1937 годзе разам з рэжысёрам Ары Вольфам кіраваў здымкай першага ў Палесціне гукавога фільма «Над руінамі», прысвечанага паўстанню Бар-Кохбы.
У гады Другой сусветнай вайны Аксельрод здымаў кароткаметражныя фільмы пра Эрэц-Ісраэль па замове Яўрэйскага Нацыянальнага Фонду, а таксама прапагандысцкія фільмы, якія заклікалі маладых яўрэяў змагацца супраць нацыстаў у шэрагах брытанскай арміі. У 1950-я гады аднавіў працу над мастацкімі фільмамі, сярод якіх зняты ў 1956 годзе па ўласным сцэнары фільм пра ізраільскіх падлеткаў «Дан Кіхот і Са'аддзя Панса».
Імем Натана Аксельрода названая вуліца ў Тэль-Авіве.
Джамбатыста Марына
Джамбаты́ста Мары́на (Giambattista Marino;  — ) — вядомы італьянскі паэт, адзін з найвыбітнейшых зачынальнікаў літаратуры барока ў Італіі.
Джамбатыста Марына нарадзіўся ў Неапалі, у сям'і юрыста. Зводмаладзь у яго выявілася схільнасць да паэзіі і літаратурных заняткаў, якія ён упадабаў запланаванай яго бацькам юрыдычнае кар'еры. Неўзабаве быў выгнаны бацькам з дому. Некалькі год правёў у Францыі пры двары Людовіка XIII. Памёр у Неапалі.
Літаратурная спадчына Марына вялікая і разнастайная. Яго пяру належаць лірычныя вершы, аб'яднаныя ў зборнік «Ліра» (1602—1614), празаічныя «Словы на святыя тэмы», «Лісты», зборнік «Галерэя», у якім змешчаныя вершаваныя каментары да твораў выяўленчага мастацтва, збор міфалагічных і пастаральных ідылій «Валынка», вялізарная эпічная паэма «Адоніс» (1623), якая атрымала супрацьлеглыя водгукі крытыкаў, паэма «Збіванне немаўлят». У лірычнай паэзіі Марына стаў заснавальнікам асаблівага напрамку барока, які атрымаў назву «марынізм».
Парэчча (Лепельскі раён)
Парэ́чча (, Поречье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Чэхіўці
Чэхіўці (Че́хівці) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мартыніўскай вясковай абшчыны.
Паўліўка (Пулынскі раён)
Паўліўка (Павлівка) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Шэрэмэціў
Шэрэмэціў (Шереме́тів) — вёска ў Пулынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1000001—1001000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1000001—1001000)
Чэрвонэ (Бэрдычыўскі раён)
Чэрвонэ (Черво́не) — пасёлак гарадскога тыпу ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пулыны
Пулыны (Пулини) — пасёлак гарадскога тыпу ў Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Пулынскага раёна з 1935 па 19 ліпеня 2020 года. Пасля быў аднесены ў Жытомірскі раён.
Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны
Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны (, Уставни суд Босне и Херцеговине) — спецыялізаваны вышэйшы орган канстытуцыйнага кантролю ў Босніі і Герцагавіне. З'яўляецца вышэйшай інстанцыяй ў адносінах да ўсіх астатніх судоў, паколькі мае права пераглядаць іх рашэнні, калі яны супярэчаць канстытуцыі.
Плігаўкі (Лепельскі раён)
Плі́гаўкі (, Плиговки) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны
Гісторыя
Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны быў упершыню створаны 15 лютага 1964 года ў адпаведнасці з Канстытуцыяй СФРЮ 1963 года. Нароўні з ім існаваў федэральны Канстытуцыйны суд Югаславіі.
Плігаўкі (Лепельскі раён)
Да 4 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Заазерскага сельсавета.
Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны
Гісторыя
Дзейнасць суда заключалася галоўным чынам, у ажыццяўленні абстрактнага нормакантролю на ўзроўні рэспублікі (суб'екта федэрацыі). Ён прымаў рашэнні адносна адпаведнасці законаў рэспублікі канстытуцыі, а таксама правяраў канстытуцыйнасць і законнасць іншых прававых актаў. Таксама суд быў закліканы вырашаць спрэчкі паміж рэспублікай і астатнімі палітыка-адміністрацыйнымі адзінкамі ў складзе федэрацыі, у прыватнасці канфлікты юрысдзікцыі паміж судамі і іншымі органамі палітыка-тэрытарыяльных адзінак.
Склад
Канстытуцыйны суд фарміруецца пры ўдзеле парламентаў дзяржаўных утварэнняў Босніі і Герцагавіны і міжнароднага грамадства, ён складаецца з дзевяці членаў. З іх чатыры члены абіраюцца парламентам Федэрацыі Босніі і Герцагавіны і два — Народнай Скупшчынай Рэспублікі Сербскай. Астатнія тры члены прызначаюцца Старшынёй Еўрапейскага суда па правах чалавека пасля правядзення адпаведных кансультацый с Прэзідыумам. Пры гэтым яны не могуць быць з ліку грамадзян Босніі і Герцагавіны ці суседніх дзяржаў, якія мяжуюць з ёй.
Першапачатковы склад суддзяў дзейнічаў на працягу пяці гадоў, наступныя суддзі ажыццяўляюць свае паўнамоцтвы пажыццёва і сыходзяць у адстаўку па дасягненні 70 гадоў.
Старшыні суда
У 1997 годзе канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны быў рэфармаваны на падставе Дэйтанскага пагаднення.
Юрысдыкцыя
Асноўнай задачай канстытуцыйнага суда з'яўляецца абарона канстытуцыі і праверка на адпаведнасць ёй розных прававых актаў.
Канстытуцыйны суд валодае выключнай юрысдыкцыяй па вырашэнню любых спрэчак, якія ўзнікаюць паміж складанымі часткамі Босніі і Герцагавіны (энтытэ́тамі), а таксама непасрэдна паміж самой дзяржавай і яе складанымі часткамі, у тым ліку паміж рознымі органамі і ўстановамі Босніі і Герцагавіны, калі такая спрэчка закранае палажэнне канстытуцыі. Суд нацэлены, ў першую чаргу, сачыць за дзейнасцю складаных частак Босніі і Герцагавіны, каб яны пры прыняцці розных рашэнняў на мясцовым узроўні не выходзілі за рамкі канстытуцыі. Асабліва правяраецца знешняя палітыка энтытэнтаў Босніі і Герцагавіны пры ўсталяванні розных адносінаў з якой-небудзь суверэннай дзяржавай (канстытуцыя гэта дазваляе), каб такія сувязі не парушалі суверэнітэт і тэрытрыяльную цэласнасць краіны.
Канстытуцыйны суд таксама мае своеасаблівае паўнамоцтва. У выпадку, калі палата народаў Парламенцкай Скупшчыны Босніі і Герцагавіны пры рашэнні пэўнага пытання, якое закранае важныя інтарэсы дзяржавы зайшла ў тупік і не можа адпаведным чынам прагаласаваць, з-за таго, што якая-небудзь з народнасцяў скарысталася правам вета — гэта значыць што рашэнне пытання заблакавана. Тады ў гэтым выпадку канстытуцыйны суд можа самастойна разглядзець даденую сітуацыю і вынесці канчатковае рашэнне ў адпаведнасці з меркаваннем большасці дэлегатаў палаты народаў.
Апеляцыйная інстанцыя
Канстытуцыйны суд мае права ў апеляцыйным парадку пераглядаць рашэнні любых іншых судоў Босніі і Герцагавіны, калі яны нейкім чынам тычацца палажэнняў канстытуцыі. Атрымліваецца, што ён з'яўляецца для іх вышэйшай судовай інстанцыяй. Пры пераглядзе спраў, ён альбо сам зноў разглядае пытанне, альбо проста адмяняе рашэнне, якое аспрэчваецца, і накіроўвае яго назад, у суд, які яго вынес, для аднаўлення судовага разбіральніцтва. Суд, рашэнне якога было адменена абавязаны прыняць іншае рашэнне ў адпаведнасці з юрыдычным заключэннем канстытуцыйнага суда.
Заяўнікі, якія лічаць, што прыгавор ці іншае рашэнне любога суда парушаюць іхнія правы і свабоды, маюць права падаць апеляцыю толькі пасля таго, як усе сродкі прававой абароны былі вычарпаны і, калі пытанне ніякім іншым чынам, акрамя як зваротам у канстытуцыйны суд, вырашана быць не можа.