cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Раства-Багародзіцкая царква і кляштар базыльянак (Гродна)
Гісторыя
Кляштар базыльянак быў заснаваны ў 1633 годзе (па іншым дадзеным у 1632 годзе паводле загада ўніяцкага мітрапаліта Антонія Сялявы) з дазвалення ўніяцкага мітрапаліта Іосіфа-Вельяміна Руцкага на месцы Прачысценскай царквы 12 стагоддзя. Першай ігуменняй была Базілія Сапега, якая прыехала з Вільні. У 1641 годзе ў кляштары было ўсяго 5 манашак. У 1642 годзе А. Сялява загадаў аддаць гродзенскаму манастыру базыльянак, якія прыбылі сюды з Вільні, «на вечныя часы» тэрыторыю на захад праваслаўнай Прачысценскай царквы і да Каралеўскага замка. Пасля спусташальнага пажару 1647 года, які знішчыў старадаўнюю царкву, быў пабудаваны драўляны храм Раства Багародзіцы, які таксама быў знішчаны пажарам 1720 года. У 1720 годзе пачалося будаўніцтва каменнай царквы і кляштара пад кіраўніцтвам архітэктара І. Фантана. Фінансаваў будоўлю ўніяцкі мітрапаліт Леў Кішка. Кляштар быў асвечаны ў 1756 годзе (па іншым дадзеным у 1751 годзе ).
Пасля роспуску ўніяцкай царквы на Беларусі, кляштар у 1843 годзе быў перададзены праваслаўным. У 1848 годзе царква была перароблена, у выніку чаго іканастас быў перанесены з заходняй часткі, дзе раней быў алтар, ва ўсходнюю. У 1866 годзе на тэрыторыі кляштара з’явілася так званая «цёплая» царква Св. Сергія Раданежскага, якая была пабудавана на грошы, накладзеныя на мясцовую шляхту за ўдзел у паўстанні 1863 года. У 1891 годзе ў заходняй частцы комплекса быў пабудаваны гаспадарчы корпус. У 1901 годзе кляштар быў перанесены ва ўрочышча Чырвонасток, а пасля 1914 года ў сувязі з нямецкай акупацыяй Гродна ў Маскву, але падчас Грамадзянскай вайны манахіні вярнуліся назад у Гродна. Кляштар дзейнічаў і пасля Вялікай Айчынай вайны. Так, тут у 1953 годзе працаваў прытулак для дзяцей-сірат, золаташвейная майстэрня, цэх па вырабу свечак. Аднак у 1960 годзе манахіні былі вымушаны пераехаць у Жыровічы, а кляштар зачыніўся на рэстаўрацыю. У 1977—1992 гадах у будынку размяшчаўся Рэспубліканскі музей атэізму і гісторыі рэлігіі, а пасля 1992 года ўзнавіў сваю дзейнасць кляштар Раства Багародзіцы.
Архітэктура храма
Царква ўзведзена ў 1726 годзе архітэктарам І. Фантана, прадстаўніком шматлікай дынастыі італьянскіх дойлідаў Фантана, якія працавалі, як у Кароне Польскай, дык і ў Вялікім княстве. І. Фантана, як архітэктар-каталік, пры ўзвядзенні грэка-каталіцкага храма мусіў адчуць яго сінтычную ідэйную сутнасць і выявіць яе сродкамі архітэктуры. Асаблівай адметнасцю царквы з’яўляецца то, што яна ўяўляе сабой не руска-візантыйскі крыжова-купальны храм і не лацінскую крыжова-купальную трохнефную базіліку, а адметны цэнтрычна-крыжовы тып храма, падкрэсліваючы памкненні ўніяцкай царквы да раннехрысціянскіх вытокаў, каб пераадолець увазнікшы раней канфесійны раскол.
Да васьміграннага ядра кампазіцыі, увенчанага светлавым барабанам з купалам, з чатырох бакоў свету прылягаюць аднолькавыя прамавугольныя аб’ёмы, утвараючы ў плане роўнаканцовы грэчаскі крыж. Першапачаткова да заходняй часткі, якая з’яўлялася алтарнай, далучаны роўнавысокі і роўнашырокі аб’ём, што рабіла прэсбітэрый моцна выцягнутым, а царкве ў плане надавала форму лацінскага крыжа. Унутры алтарная частка мела закруглёны абрыс. Пасля рэканструкцыі 1843 года тут быў зроблены ўваход, а ва ўсходняй частцы пастаўлены іканастас.
Лесаводства
Лесаво́дства — галіна гаспадарчай дзейнасці, тэорыя і практыка вырошчвання, догляду і рацыянальнага выкарыстання і аховы лясоў.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква і кляштар базыльянак (Гродна)
Архітэктура храма
Асаблівасцю кампазіцыі з’яўляецца размяшчэнне дзвюх чатверыковых вежаў з фігурнымі глаўкамі над крыламі трансепта, а не традыцыйна па баках галоўнага фасаду. Такое размяшчэнне вежаў больш характэрна раннехрысціянскаму культаваму дойлідству, чым артадаксальнаму праваслаўю з яго традыцыйным пяцігалоўем па дыяганалях крыжова-купальнага храма. Купал змешчаны на высокім барабане, завершаны цыбульнай глаўкай. Да купал прамавугольнай алтарнай часткі прымыкаюць нізкія аб’ёмы рызніц. Галоўны ўваход завершаны трохвугольным франтонам. Першапачаткова храм меў унікальную кампазіцыю вярхоў, якая нідзе больш у беларускім дойлідстве не сустракаецца. Пасля перабудовы 1843 года купал набыў рысы класіцызму.
Лесаводства
Асноўныя кірункі дзейнасці: вывучэнне тыпалагічнай структуры лясоў, распрацоўка эфектыўных сістэм высечак, догляду, метадаў барацьбы са шкоднікамі і хваробамі лесу, павышэнне прадукцыйнасці лясоў, увядзенне найбольш прадукцыйных парод, узнаўленне лясных масіваў і ландшафтаў.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква і кляштар базыльянак (Гродна)
Архітэктура кляштара, капліцы і гаспадарчага комплексу
Кляштар пабудаваны таксама архітэктарам І. Фантана. Кляштар прадстаўляе двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак з высокім двухскатным дахам. Прадольнае крыло кляштара прыбудавана к царкве і ўтварае перад апсідай невялікі напалову адкрыты дворык. Прамавугольныя вокны кляштара размешчаны нерэгулярна. Планіроўка будынка галерэйная, памяшканні перакрыты крыжовымі і цыліндрычнымі зводамі.
Лесаводства
Тэарэтычнай базай лесаводства з’яўляецца лесазнаўства.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква і кляштар базыльянак (Гродна)
Архітэктура кляштара, капліцы і гаспадарчага комплексу
Да ўсходняга тарца кляштара ў 19 стагоддзі прыбудавана капліца. Сцены капліцы рассечаны лапаткамі. Усходні тарцовы фасад завершаны франтонам.
Лесаводства
Лесаводства ў Беларусі
Пачатак развіцця лесаводства ў Беларусі звязваецца з дзейнасцю лясных факультэтаў ВНУ і доследных лясных станцый у 1920-х гадах. Сярод вучоных-лесаводаў К. Б. Ласіцкі, І. Д. Юркевіч, Ф. П. Майсеенка, В. К. Захараў, А. М. Кажэўнікаў, В. С. Пабедаў, І. Н. Рахцеенка, Ю. Дз. Сіроткін, Б. Дз. Жылкін, А. Л. Новікаў і інш.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква і кляштар базыльянак (Гродна)
Архітэктура кляштара, капліцы і гаспадарчага комплексу
У 1891 годзе да ўсходняй частцы комплекса прыбудаваны гаспадарчы корпус, які прадстаўляе сабой двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак з прамавугольнымі вокнамі.
Чырвоны перац
Назва перцу ў беларускай мове сугучна з назвай краіны Чылі, аднак паходзіць ад «chilli» з ацтэкскіх моў науатль (сучасная Мексіка) і перакладаецца як «чырвоны».
Гісторыя
Ацтэкскім богам гэтай расліны быў Каушалотль або Чантыка.
Батанічнае апісанне
Расліна вышынёй да 60 см з галінастымі сцебламі, эліптычнымі лісцем, буйнымі белымі ці шэраватымі з фіялетавымі плямамі кветкамі. Яго плады ўяўляюць сабой ягады з маласочным каляплоднікам ад шаравіднай да хобатавіднай формы, ад жоўтага і чырвонага да чорна-аліўкавага колеру. Радзіма гэтай расліны — трапічная Амерыка. Як сведчаць знаходкі ў перуанскіх пахаваннях, яго культывавалі тут яшчэ задоўга да прыбыцця еўрапейцаў у Амерыку. Іспанцы і партугальцы, якія падчас сваіх мараплаванняў адкрылі гэтыя спецыі для еўрапейцаў, назвалі яго «індыянскім». У цяперашні час востры перац вырошчваюць у большасці краін, размешчаных у тропіках, але больш за ўсё — у Індыі і Тайландзе.
Ян Курчэўскі
Ян Курчэўскі (8 чэрвеня 1854, Солы або Данюшава Ашмянскага павета, цяпер Смаргонскі раён -- 30 ліпеня 1916, Вільня) — святар, гісторык.
Біяграфія
Ёсць дзве версіі пра месца нараджэння Яна Курчэўскага. Найбольш пашыраная -- Данюшава каля Смаргоні. Курчэўскі шмат зрабіў для мясцовага касцёла -- набыў арган, падарыў у 1907 годзе вялікі звон, на якім захаваўся надпіс: “Прыхаджанам данюшаўскім ад прэлата Курчэўскага. Няхай не акамянеюць сэрцы тых, хто пачуе гэты звон. Вільня, 1907 год”. Але гісторык Тадэвуш Крагель, які працаваў з рукапіснымі ўспамінамі Курчэўскага, які захоўваюцца ў Архідыяцэзійным архіве ў Беластоку, сцвярджае, што сапраўднае месца нараджэння -- Солы, а ў Данюшаве Курчэўскі правёў дзяцінства.
Чырвоны перац
Уласцівасці і прымяненне
Чырвоны перац валодае моцным рэзкім водарам і густам ад рэзкай да вострага і нават вельмі пякучага (абумоўлены зместам фенольнага злучэння капсаіцыну, якога няма ў салодкім балгарскім перцы). Некаторыя разнавіднасці вострага чырвонага перцу настолькі пякучым, што аднаго дотыку да іх дастаткова, каб выклікаць раздражненне скуры.
Плод чырвонага перцу сушаць цэлымі або размолотым; пры сушцы струкі набываюць больш густыя адценні, ад цёмна- да аранжава-чырвонага. Звычайна перац сушаць на сонцы, ад чаго плод зморшчваецца; затым іх вызваляюць ад кубачка і мелюць. Так атрымліваюць, напрыклад, каенскі перац, званы па імя горада Каен у Гвіане (Паўднёвая Амерыка).
Ян Курчэўскі
Пачаткі святарства
У 1874 годзе паступіў у духоўную семінарыю ў Вільні, у 1879 годзе накіраваны ў Рымска-каталіцкую духоўную акадэмію ў Пецярбургу. Скончыў акадэмію ў 1881 годзе са ступенню магістра тэалогіі з дысертацыяй De immaterialitate animae. У 1881 годзе ён пасвячоны ў святары ў Векшнях жамойцкім біскупам Аляксандрам Казімірам Берасневічам і прызначаны выкладчыкам рэлігіі ў Другой гімназіі ў Вільні і прафесарам царкоўнага права, пропаведзі і царкоўнай гісторыі ў духоўнай семінарыі. Адначасова быў прэфектам Віленскай прагімназіі.
Святарства
На пачатку служэння ксяндза Курчэўскага Віленскую дыяцэзію ўзначаліў прэлат Пётр Жылінскі, які выступаў за царскі рэжым. За адмову прыняць кнігі для набажэнства на рускай мове, што лічылася «адкрытым выказваннем пагарды да рускай мовы», у 1886 годзе Курчэўскі быў выдалены з гімназіі і семінарыі і накіраваны пробашчам у Кемелішкі, а затым у парафію св. Якава і Філіпа ў Вільні. Гэты касцёл быў адноўлены Курчэўскім. У 1889 годзе прызначаны біскупам Стэфанам Звяровічам канонікам Віленскай катэдры, а ў 1900 годзе прэлатам. Быў таксама членам кансісторыі. У 1899 годзе звольніўся з парафіі і працаваў у біскупскай курыі (у 1904 годзе стаў яе чыноўнікам). У 1904 годзе асвяціў касцёл у Параф'янаве. 17 верасня 1905 годзе загадам віленскага біскупа Эдварда фон Роппа ўрачыста асвяціў кафедральную базіліку ў Беластоку. У 1908 годзе асвяціў перабудаваны касцёл святой Троіцы ў Глыбокім.
Чырвоны перац
Уласцівасці і прымяненне
Чырвоным (каенскім) перцам кормяць краснафактарных канарак для паляпшэння афарбоўкі.
Можна струкі перцу падвесіць у сухім месцы і захоўваць падсушаны ўсю зіму. Перац ужываюць свежым ў струках (галоўным чынам у агароднінных стравах і салёныя) або сухім выглядзе (як у струках, так і молатым). Молаты перац дадаюць у соусы, у запраўку для салат, у кефіры, сыраваткі, мацоні, ім пасыпаюць розныя стравы, яго дадаюць у булён, тушанае мяса, марынады. Цэлы перац кладуць у боршч і, супы (падчас варэння, а не ў гатовае страва).
Ян Курчэўскі
Святарства
Прапаведаваў у кафедральных і парафіяльных касцёлах і дзякуючы свайму голасу, лёгкасці гаворкі, вобразнасці і прастаце маўлення дайшоў да сэрцаў і розумаў вернікаў. Яго памяць таксама дазваляла цытаваць старонкі са Святой Бібліі.
Чырвоны перац
Уласцівасці і прымяненне
Чырвоны перац вельмі часта выкарыстоўваюць у наборах вострых прыпраў, у спалучэнні з часнаком, каляндрай, базілікам, чаберам, парашком лаўровага ліста і інш.
Ян Курчэўскі
Смерць
У апошнія гады жыцця Ян Курчэўскі праз благое здароўе радзей выконваў святарскую службу, аддаючыся выключна навуковай працы. Памёр ад сардэчнага прыступу падчас святой Імшы ў віленскай кафедры 30 ліпеня 1916 года. Гэты факт мемарыялізаваны ўмураваннем пад амвонам памятнай дошкі. Ян Курчэўскі пахаваны ў капліцы на могілках Роса ў Вільні (участак № 26).
Чырвоны перац
Уласцівасці і прымяненне
Перац чылі з’яўляецца найбольш папулярнай прыправай мексіканскай кухні.
Вырошчванне
Чырвоны перац можна вырошчваць і ў хатніх умовах у кветкавых чыгунах. Неабходная ўмова — рэгулярны паліў з перыядычнай падкормкай кветкавай сумессю.
Тэльманскае
Тэльманскае — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тэльманскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 59 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Асакараўка. Код КАТА — 355679100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1191 чалавек (593 мужчыны і 598 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 552 чалавекі (265 мужчын і 287 жанчын).
Раата
Раата (Roatto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 394 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 14018. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Радэгунда.
Шырокэ (Гарохіўскі раён)
Шырокэ (Широ́ке) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 4937
NGC 4937 — група зорак у сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васілеўшчына
Назву Васіле́ўшчына маюць:
Танец духу племя сіў
«Танец духу племя сіў» (Sioux Ghost Dance) — амерыканскі чорна-белы нямы кароткаметражны фільм ад «Edison Studios». Фільм зняты аператарам Уільямам Хейзам на адну шпульку з выкарыстаннем стандартнага фармату 35 мм, мае працягласць 21 секунду.
Хвалевая оптыка
Хвалевая оптыка — падзел оптыкі, які апісвае распаўсюджванне святла з улікам яго хвалевай прыроды. З'явы хвалевай оптыкі - інтэрферэнцыя, дыфракцыя, палярызацыя і г. д.
Татарскія могілкі (Мінск)
Татарскія могілкі Мінска — зніклыя мусульманскія могілкі ў раёне вул. Татарскай г. Мінска. Дзейнічалі на працягу ХІХ стагоддзя ў Татарскай слабадзе і былі ліквідаваны ў 1974 г. Самі могілкі былі пераўтвораны ў сквер, але пры гэтым захавалася магіла падпольшчыка Х. Александровіча. Згодна са звесткамі гісторыка І. Канапацкага, сваякі Александровіча дабіліся захавання яго магілы з вялікай цяжкасцю. У скверы захаваліся некаторыя магільныя помнікі, частка з іх з надпісамі на арабскай мове. У 1990-я гг. татары Мінска паднялі пытанне не толькі аднаўлення мячэці, разбуранай у 1962 г., але і рэканструкцыі могілак. Гэта пытанне праходзіла працэдуры згаднення з рознымі інстанцыямі ў 1993-98 гг. А ў 2003 годзе мусульманская абшчына Мінска была абавязана плаціць штомесячны падатак у памеры 1,5 млн руб. за тэрыторыю могілак, выдзеленую ўладамі горада пад рэканструкцыю мячэці.
Кшыштаф Занусі
Кшыштаф Пій Занусі (Krzysztof Pius Zanussi; нар. 17 чэрвеня 1939, Варшава, Польшча) — польскі кінарэжысёр.
Біяграфія
Вывучаў фізіку ў Варшаўскім універсітэце (Uniwersytet Warszawski) і філасофію ў Кракаўскім універсітэце (Uniwersytet Jagielloński).
З 1958 года пачаў здымаць аматарскія фільмы, якія атрымалі некалькі прэмій. Поспех натхніў Кшыштафа паступіць на рэжысёрскі факультэт Лодзінскій кінашколы, якую ён скончыў ў 1966 годзе. Дыпломны фільм Занусі — «Смерць правінцыяла» (Death Of A Provincial, 1966) — атрымаў прэмію на МКФ ў Венецыі і гран-пры на МКФ ў Манхайме (1967).
Пасля гэтага рэжысёрская дзейнасць Занусі вызначаецца надзвычайнай плённасцю: кожны год выходзіць па адной альбо дзве карціны кінамастака. Поўнаметражныя ленты чаргуюцца з телевізійнымі. У сваіх фільмах праз даследванне нораваў і паводзін сучаснай польскай інтэлігенцыі Занусі абазначае складаныя экзістэнцыяльныя праблемы, вырашэнне якіх выносіцца на суд гледача.
З 1974 па 1983 год Кшыштаф Занусі займаў пасаду намесніка старшыні Саюза польскіх кінематаграфістаў.
Зараз выкладае ў варшаўскім Калегіюме Цывітас (Collegium Civitas), на факультэце радыё і тэлебачання імя Кшыштафа Кеслёўскага, а таксама на факультэце журналістыкі і паліталогіі Варшаўскага ўніверсітэта.
К.Занусі неаднакратна наведваў Беларусь, у тым ліку ў якасці ганаровага госця Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Літаратурная дзейнасць
Аўтар кніг «Пра мантаж аматарскага кіно» (1968), «Размовы пра аматарскае кіно» (1968), мемуарнай працы «Час паміраць» (1997). Выдаў некалькі зборнікаў кінасцэнарыяў.
Сябра Таварыства польскіх пісьменнікаў.
Фахіта
Фахіта (fajita), мн. л. фахітас (fajitas) — страва мексіканскай кухні, якая прадстаўляе сабой загорнутае ў тартыльі (мяккую пшанічную аладку) смажанае на грылі і нарэзанае палоскамі мяса з гароднінай. Часцей за ўсё выкарыстоўваецца ялавічына, але таксама свініна, кураціна, часам морапрадукты. Да мяса часта дадаецца смятана, гуакамоле, сальса, піка-дэ-гальа, сыр і таматы.
Страва паходзіць з рэгіёну на Тэхасска-Мексіканскай мяжы ў Рыа-Грандэ, дзе раней жылі каўбоі. Яны атрымлівалі рэшткі мяса пасля забівання жывёлы. Назва паходзіць ад faja, гэта значыць «палоска», што паказвае на спосаб нарэзкі мяса для фахіты.
Васільеўскі сельсавет
Назву Васі́льеўскі сельсавет маюць:
Шклынь Другы
Шклынь Другы (Шклинь Другий) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Жыдзялей
Жыдзя́лей (Žydeliai), традыцыйная беларуская назва — Жыдзелі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Казокіне.
NGC 4938
NGC 4938 (іншыя абазначэнні — MCG 9-21-91, ZWG 270.42, PGC 45044) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Алёна Голубева
Алёна Голубева (нар., Гродна, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Жонка беларускага баскетбаліста Паўла Карасевіча.
Біяграфія
Выхаванка гродзенскай школы баскетбола.
Выступала ў жаночых зборных Беларусі U-16 (2010), U-18 (2011—2012) і U-20 (2011—2014). У 2017 годзе дэбютавала за зборную Беларусі.
Вячаслаў Антонавіч Адамовіч
Вячасла́ў (Ва́цлаў) Анто́навіч Адамовіч ( — ) — беларускі палітычны і вайсковы дзеяч, выдавец, публіцыст. Бацька Вячаслава Вячаслававіча Адамовіча.
Біяграфія
У 1907—1914 гадах выдаваў у горадзе Коўна газету «Северо-западный телеграф». З 1917 года ўдзельнічаў у беларускім вайсковым руху. У 1919—1920 гадах быў сябрам Беларускай Вайсковай Камісіі, браў удзел у стварэнні таемнай вайсковай арганізацыі «Зялёны Дуб», якую ўзначаліў яго сын Вячаслаў (атаман Дзяргач). Браў удзел у антыбальшавіцкай акцыі пачатку 1920-х гадоў. Пазней адышоў ад палітычнай дзейнасці, жыў у Вільні.
Біяграфія асобы недастаткова вывучаная, часта яму прыпісваецца дзейнасць сына.
Гародзькі
Гаро́дзькі (, Городьки) — аграгарадок у Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 17 км у напрамку на паўночны захад ад горад Валожын, за 82 км ад Мінска. Чыгуначная станцыя Валожын. На поўдзень ад аграгарадка працякае рака Заходняя Бярэзіна.
Уільям Такаку
Біяграфія
Скончыў спецыяльны курс у Нацыянальным інстытуце драматычнага мастацтва ў Сіднэі. Працаваў дырэктарам Нацыянальнай тэатральнай кампаніі Папуа — Новая Гвінея.
У суаўтарстве з Альбертам Тора быў сааўтарам і дырэктарам тэлевізійнага міні-серыяла «Warriors in Transit» (1992). Кіраваў правінцыйнай тэатральнай групай Мілн-Бэй (Milne Bay Provincial Theatre Group). Аўтар лібрэта да оперы «Erberia».
У 1997 годзе зняўся разам з Пірсам Броснанам у фільме «Рабінзон Круза», у 1998 годзе з’явіўся ў ролі Магнуса ў тэлевізійным міні-серыяле «he Violent Earth».
Як эколаг выступаў супраць разбурэння міжнароднымі лесанарыхтоўчымі кампаніямі некранутых лясоў астраваў Папуа — Новай Гвінеі.
Памёр ад сардэчнага прыступу.
Ваўкавыск (значэнні)
Назву Ваўкавы́ск маюць:
Дружба (Брэсцкі раён)
Дру́жба (, Дружба ; да 30 ліпеня 1964 года Cко́рбічы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнаўчыцкага сельсавета. Размешчана за 12 км на поўнач ад Брэста.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Садрассвет» (цэнтр — в. Вістычы). Ёсць магазін.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі два селішчы паблізу вёскі сведчаць, што гэта мясцовасць была заселена людзьмі яшчэ ў глыбокай старажытнасці.
Паводле пісьмовых крыніц вёска вядома з XV стагоддзя пад назвай Скорбічы ў Берасцейскай воласці Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1449 годам пазначана ў даравальных запісах вялікіх князёў літоўскіх.
У XIX стагоддзі вёска — дзяржаўная ўласнасць у Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні, уваходзіла ў склад казённага маёнтка Цюхінічы. У 1860 годзе ў Мяднянскай воласці Брэсцкага павета. У 1870 годзе адносілася да Цюхініцкай сельскай грамады, працаваў хлебазапасны магазін. У 1897 годзе працавала школа граматы, хлебазапасны магазін.
У 1905 годзе ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Да 3 чэрвеня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Чэрнеўскага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года Скорбічы перайменаваны ў Дружбу.
KStars
KStars — віртуальны планетарый, уваходны ў пакет адукацыйных праграм KDE Education Project. Распаўсюджваецца паводле GNU General Public License.
KStars паказвае начное неба з любой кропкі нашай планеты. Можна назіраць зорнае неба не толькі ў рэальным часе, але і якім яно было ці будзе, указаўшы пажаданую дату і час. Праграма адлюстроўвае 130 000 зорак, 8 планет Сонечнай сістэмы, Сонца, Месяц, тысячы астэроідаў і камет.
Папраўчая калонія № 22
Папраўчая калонія № 22, таксама вядомая як «Воўчыя Норы» — папраўчая ўстанова ўпраўлення Дэпартамента выканання пакаранняў Міністэрства ўнутраных спраў па Брэсцкай вобласці. Размешчана ў глухім лесе, на паўночны захад ад вёскі Даманава Івацэвіцкага раёна, каля колішняй леснічоўкі Мацееўка пры маёнтку Нізяны. Сваю мянушку атрымала ад іншай леснічоўкі Воўчыя Норы, якая размяшчалася за 2 км на захад.
Адметнасцю гэтай калоніі было тое, што сюды накіроўвалі асуджаных паводле наркатычных артыкулаў, пасля 2020 года таксама палітвязняў. Адміністрацыя папраўчай установы вядомая сваёй жорсткасцю і стварэннем невыносных умоваў для асуджаных. Цяпер у калоніі «Воўчыя норы» адбываюць пакаранне больш за 1000 чалавек.
У калоніі ў вязні могуць атрымаць працу, звязаную з дрэваапрацоўкай, вучыцца і атрымаць спецыяльнасць. Акрамя гэтага, тыя, хто не жадае вучыцца, могуць працаваць з дротам.
На пад’ездах да ўстановы ў лесе шмат відэакамер, калі нехта набліжаецца да рэжымнага аб’екта, ахоўнікі выязджаюць насустрач людзям і патрабуюць патлумачыць, што яны робяць побач з турмой.
Гісторыя
Узнікла на месцы вайсковай часткі. У савецкі час непадалёк вёскі Даманава размяшчаўся ваенны гарадок. У 1993 годзе МУС Беларусі пастанавіла стварыць сярод лесу калонію строгага рэжыму. Але першыя зняволеныя трапілі ў гэтую турму толькі ў 2000 годзе.
Пасля гэтых заяваў калонія атрымала статус узмоцненага рэжыму і сюды пачалі накіроўваць выключна асуджаных паводле наркатычнага артыкулу (арт. 328 КК). Адміністрацыя пачала ціснуць на вязняў. Гучнай стала смерць у 2015 годзе 38-гадовага асуджанага ў гэтай калоніі. Следчыя прыкмет гвалтоўнай смерці не выявілі, мужчына цярпеў на астму і сардэчна-сасудзістую хваробум
Праз узмоцнены рэжым асуджаныя маюць абмежаваную колькасць спатканняў з роднымі, не могуць атрымліваць шмат пасылак. За кожную скаргу асуджаныя іх могуць кінуць у ШІЗА ці памяшканне камернага тыпу (ПКТ). Часта выкарыстоўваюць у якасці нагоды для пакарання вязняў так званае непадпарадкаванне рэжыму калоніі, непадпарадкаванне адміністрацыі. У выніку зняволеных могуць судзіць паводле арт. 117 КК («Злоснае парушэнне асуджанымі ўстаноўленага парадку адбывання пакарання»), да ранейшых тэрмінаў могуць прысудзіць яшчэ 1-2 гады зняволення.
Рух «Маці 328» не раз звяртаў увагу пра бесчалавечнае стаўленне да вязняў з боку намесніка кіраўніка рэжымна-аператыўнай працы Валянціна Столяра. У лістападзе 2018 года СМІ паведамілі пра бунт сярод вязняў. Маштабы супраціву асуджаных былі даволі істотнымі. Родныя зняволеных не змаглі палепшыць стаўлення да іх, але дзякуючы іхным намаганням у калоніі з’явілася добрая футбольная пляцоўка.
У канцы 2020 года, пасля распачатага рэжымам Лукашэнкі тэрору супраць нязгодных з фальсіфікацый прэзідэнцкіх выбараў і гвалту супраць мірных пратэстоўцаў, стала вядома, што «Воўчыя норы» ў лістападзе наведваў адзін за найбольш актыўных душыцеляў пратэсту, кіраўнік ГУБАЗіКа Мікалай Карпянкоў. З запісу, які здолелі зрабіць удзельнікі нарады і які распаўсюдзілі прадстаўнікі «ByPol», стала вядома, што турму рыхтуюць для палітычных вязняў. Рэжым Лукашэнкі меркаваў стварыць на базе калоніі цэлы лагер для палітзняволеных.
Пасля гэтага візіту ўлады сапраўды змянілі спецыфіку турмы, тут змяніўся склад асуджаных, і рэжым зрабіўся яшчэ больш жорсткім. Сярэдні век вязня — 25 гадоў, сярэдні тэрмін пакарання — 10 гадоў.
Рабела
Рабела (Robella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 520 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione della Vergine Maria.
Ахметаул
Ахметаул — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэльманскай сельскай акругі. Код КАТА — 355679200.
6-я армія ВПС і СПА Расіі
6-я Ленінградская Чырванасцяжная армія ваенна-паветраных сіл і супрацьпаветранай абароны (скарочана 6 А ВПС і СПА) — аператыўнае аб’яднанне ваенна-паветраных сіл Расійскай Федэрацыі. Сфармавана 1 чэрвеня 1998 года шляхам зліцця 76-й паветранай арміі і 6-й Чырванасцяжнай асобнай арміі СПА. У 2005 годзе ўказам Презідэнта нададзена найменне Ленінградская. Камандуючы арміяй — генерал-лейтэнант У. Г. Свірыдаў (з чэрвеня 2005). Штаб арміі знаходзіцца ў горадзе Санкт-Пецярбург.
Ваўковічы
Назву Ваўковічы маюць:
Аарон Чэхановер
Аарон Чэхановер (אהרן צ'חנובר ; нар. 1 кастрычніка 1947, Хайфа, Брытанскі мандат у Палестыне) — ізраільскі біёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (2004). Член НАН Ізраіля (2004), Амерыканскага філасофскага таварыства (2005) і Леапальдзіны (2016), замежны член НАН ЗША (2007), РАНА (2011) і Кітайскай АН. Прафесар Тэхніона. Лаўрэат Ласкераўскай прэміі (2000) і іншых узнагарод.
Біяграфія і навуковая праца
Бацькі Чэхановера, адвакат Іцхак Чэхановер і настаўніца англійскай мовы Блюма Любашэўская, пераехалі ў Палесціну з Польшчы (Цяханаў) у сярэдзіне 1920-х гадоў.
Навучаўся ў бальніцы Хадаса і медыцынскай школе Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме, дзе атрымаў ступені магістра біяхіміі (1971) і доктара медыцыны (1974). У 1981 годзе ў Тэхніоне — Ізраільскім тэхналагічным інстытуце ў Хайфе атрымаў ступень доктара філасофіі па біяхіміі. У 1981—1984 гадах вучыўся у дактарантуры ў ЗША, фела імя Фулбрайта ў МТІ. З 1984 выкладае ў Тэхніоне: першапачаткова старэйшы лектар, з 1987 года асацыяваны прафесар, з 1992 года прафесар і з 2002 года заслужаны даследчы прафесар.
З 1976 года займаўся пад кіраўніцтвам Аўрама Гершко праблемай нелізасамальнага ўнутрыклеткавага пратэоліза, выкарыстоўваючы як мадэль ретыкулацыты, клеткі-папярэднікі эрытрацытаў, у якіх адсутнічаюць лізасомы. Даследаванні прывялі да адкрыцця ролі убіквітына у клеткавай сістэме дэградацыі бялкоў у пратэасомах. У 2004 годзе Чэхановер атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі за гэта адкрыццё-разам з Аўрамам Гершко і Ірвінам Роўзам.
Член Еўрапейскай акадэміі навук і мастацтваў (2004), Папскай АН (2007), Сусветнай акадэміі медыцыны Альберта Швейцэра (2007), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (2008), Еўрапейскай акадэміі (2009), Амерыканскай асацыяцыі садзейнічання развіццю навукі і EMBO, член савета апошняй з 1996 года. Ганаровы фела Каралеўскага хімічнага таварыства Вялікабрытаніі (2005). Ганаровы доктар Тэль-Авіўскага універсітэта (2001), Універсітэта імя Бэн-Гурыёна (2004), Гарадскога ўніверсітэта Осакі ў Японіі (2005), Афінскага ўніверсітэта (2005) і інш.
У 2016 годзе падпісаў ліст з заклікам да Greenpeace, Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і ўрадам усяго свету спыніць барацьбу з генетычна мадыфікаванымі арганізмамі (ГМА).
Брат — адвакат і грамадскі дзеяч Ёсэф Чэхановер (нар. 1933).
Васіль Фёдаравіч Нябольсін
Васіль Фёдаравіч Нябольсін (у некаторых крыніцах Небальсін) (1822—1900) — расійскі інжынер, архітэктар. Сапраўдны стацкі саветнік (з 1886 года). Маскоўскі губернскі архітэктар (1860—1862), гродзенскі губернскі інжынер (1873-не раней за 1898).
Адукацыя
Пачатковую адукацыю атрымаў у Разанскай губернскай гімназіі.
У 1839 годзе паступіў у Пецярбургскае вучылішча грамадзянскіх інжынераў будаўнічым вучылішчы, адкуль выпушчаны ў 1843 годзе са званнем архітэктарскага памочніка і правам на чын XII класа. Зацверджаны ў чыне 12-га класа 28 лістапада 1843 года.
Прафесійная дзейнасць
8 студзеня 1844 года быў прызначаны памочнікам архітэктара ў Дэпартамент праектаў і каштарысаў Галоўнага ўпраўлення шляхоў зносін.
10 мая 1847 года падараваны ў калежскія сакратары. 19 верасня 1849 года прызначаны выконваючым пасаду губернскага архітэктара Маскоўскай губернскай будаўнічай і дарожнай камісіі.
8 студзеня 1851 года падараваны ў тытулярныя саветнікі, 26 сакавіка 1855 — у калежскія асэсары. 16 мая 1855 года зацверджаны дырэктарам Маскоўскага турэмнага камітэта.
Узброеныя сілы Венесуэлы
Узброеныя сілы Венесуэлы (Fuerzas Armadas de Venezuela) — сукупнасць органаў кіравання, войскаў і сіл Баліварыянскай Рэспублікі Венесуэла, прызначаная для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы. Складаюцца з стратэгічнага камандавання, сухапутных войскаў, ваенна-марскіх сіл, ваенна-паветраных сіл, Нацыянальнай гвардыі і нацыянальнай міліцыі.
Васіль Фёдаравіч Нябольсін
Прафесійная дзейнасць
26 сакавіка 1856 года падараваны ў надворныя саветнікі. З 14 мая 1857 года прызначаны загадчыкам вытворчасцю работ у.
23 сакавіка 1860 года зацверджаны маскоўскім губернскім архітэктарам, у гэты ж дзень падараваны ў калежскія саветнікі
22 чэрвеня 1862 года перамешчаны губернскім архітэктарам у горад Уладзімір. У гэты ж дзень прызначаны дырэктарам Уладзімірскага губернскага апякунскага камітэта аб турмах. 16 сакавіка 1865 года зацверджаны губернскім архітэктарам будаўнічага аддзялення уладзімірскага губернскага праўлення.
3 сакавіка 1866 года прызначаны харкаўскім губернскім архітэктарам. 23 лістапада 1867 года прызначаны дырэктарам харкаўскага губернскага апякунскага камітэта аб турмах.
З 2 снежня 1867 года па 4 красавіка 1869 года быў камандзіраваны за мяжу.
28 лютага 1873 года прызначаны выконваючым пасаду гродзенскага , у гэты ж дзень прызначаны членам гродзенскай губернскай царкоўна-будаўнічай прысутнасці. 22 жніўня 1873 года прызначаны дырэктарам гродзенскага губернскага апякунскага камітэта аб турмах. 25 лютага 1875 года прызначаны старшынёй асаблівай часовай камісіі садзейнічання больш хуткаму ўладкаванню вадаправода ў горадзе Гродне.
27 студзеня 1878 года пераведзены ў грамадзянскія інжынеры. 8 сакавіка 1878 года зацверджаны гродзенскім губернскім інжынерам.
30 жніўня 1886 года падараваны ў сапраўдныя статские саветнікі
Жонка — дачка тайнага саветніка Соф’я Уладзіміраўна Смірнова.
Адрасы
У Гродне на 1885 год жыў у Карэтным завулку ў доме Савашынскага.
Абвінавачванне ахвяры
Абвінавачанне ахвяры, ці віктымблэймінг ( .  Victim blaming ), адбываецца, калі на ахвяру злачынства, няшчаснага выпадку ці любого віду гвалту ўскладаецца поўная або частковая адказнасць за здзейсненае ў дачыненні да яе парушэнне або тое, што адбылося няшчасце. Як правіла, абвінавачванне ахвяры прымае форму расісцкіх, сексісцкіх і класісцкіх сцверджанняў. Аднак гэтая пазіцыя можа існаваць і незалежна ад такіх відаў нецярпімасці, а ў некаторых краінах нават носіць па меншай меры напаўафіцыйны характар. З пункту гледжання сацыяльнай псіхалогіі, абвінавачванне ахвяры - гэта наступства веры ў справядлівы свет.
Псіхалогія абвінавачання ахвяры
З кропкі зроку сацыяльнай псіхалогіі, абвінавачанне ахвяры асноўваецца на веры ў справядлівы свет. Вера ў справядлівы свет — гэта кагнітыўнае скажэнне, пры якім чалавек верыць у тое, што любое дзеянне выклікае заканамерныя і прадказальныя вынікі. Для такога чалавека невыносная думка пра тое, што няшчасце можа адбыцца з кім-небудзь цалкам выпадкова. Як паказаў першаадкрывальнік феномена веры ў справядлівы свет Мелвін Лернер, каб пазбегнуць прызнання памылковасці сваіх уяўленняў аб справядлівым ладзе свету, людзі рэінтэрпрэтуюць несправядлівую падзею, звязваючы яе з паводзінамі ці ўласцівасцямі ахвяры, і тым самым адначасова абвінавачваюць і прыніжаюць яе.
Гісторыя паняцця
Тэрмін «абвінавачанне ахвяры» (victim blaming) упершыню выкарыстаў Уильям Райан у аднайменнай кнізе (Blaming the Victim), апублікаванае ў 1971 году. Райан апісвае абвінавачанне ахвяры як ідэалогію, якая прыймаецца для апраўдання расізму і сацыяльнай несправядлівасці ў адносіне чарнаскурага насельніцтва ЗША. Кніга была напісана ў якасці рэакцыі на кнігу Патрыка Мойнигана «Негрыцянская сям'я: за ўмяшанне дзяржавы» (The Negro Family: The Case for National Action), якая выйшла ў 1965 годзе і вядомую ў ЗША як «справаздачу Мойнигана» (the Moynihan Report).
Мойніган лічыў непасрэднай прычынай цяжкага становішча афраамерыканцаў сямейную структуру з пераважна ці ўвесь час адсутнымі бацькам і маці, якая залежыць ад дзяржаўнай падтрымкі ў забеспячэнні дзяцей харчаваннем, адзеннем і медыцынскай дапамогай. На думку Мойнігана, каб змяніць сітуацыю, патрабаваліся дзяржаўныя меры па ўмацаванні нуклеарнай сям'і сярод чарнаскурага насельніцтва. На думку Райана, тэорыі Мойнтгана былі спробамі пераменшыць ролю сацыяльна-структурных фактараў у існаванні беднасці і ўскласці адказнасць на саміх бедных, іх паводзіны і культурныя патэрны. Кнігу Райана называюць «зруйнавальнай крытыкай ментальнасці, вінаваціць бедных у іх беднасці, а слабых - у іх слабасьці»
Хоць менавіта Райан папулярызаваў тэрмін «абвінавачанне ахвяры», сама з'ява добра вядома ў чалавечых псіхалогіi і гісторыі. У выключнасці, мноства прыкладаў абвінавачання ахвяры можна знайсці у Ветхам Запавеце, дзе трагедыі і катастрофы апраўдваюцца папярэднім паводзінамі і грахамі ахвяр.
Абвінавачанне ахвяры, фемінізм і віктымалогія
Інтэнцыю абароны злачынца і ўскладання частковай адказнасці за злачынства на яго ахвяру можна выявіць ўжо ў першых працах па інтэракцыоянісцкай, або пазітывісцкай віктымалогіі, напрыклад, у класічнай працы Б. Мендэльсона «Новая галіна бія-псіха-сацыяльнай навукі: віктымалогія» (1956) Найбольш паслядоўную крытыку прымянення гэтых паняццяў для абвінавачвання ахвяры выказвалі фемінісцкія даследчыкі - у першую чаргу, у дачыненні да ахвяраў гендэрнага гвалту.
У 1971 году вікцімолаг-пазітывіст Менахем Амір апублікаваў сваё даследаванне аб згвалтаваннях «Патэрны ў згвалтаваннях з прымяненнем фізічнай сілы» (Patterns in Forcible Rape), у якім прапанаваў паняцце «згвалтавання, справакаванага ахвярай» (victim-precipitated rape). Паводле азначэння Аміра, «правакацыю» можна выявіць у выпадках, калі ахвяра, з пункту гледжання гвалтаўніка, дала невідавочнае згоду на секс ці дазволіла змясціць сябе ў небяспечную або ўразлівую сітуацыю. У прыватнасці, даследчык прапанаваў адносіць да «правакацый» ўжыванне алкаголю, згоду сесці ў машыну незнаёмага мужчыны, згоду на тую ці іншую форму сексуальнага ўзаемадзеяння, а таксама недастаткова рашучы супраціў гвалтаўніку. Амір заключыў, што «так ці інакш, ахвяра заўсёды з'яўляецца прычынай злачынства»
З крытыкай працы Аміра з фемінісцкіх пазіцый выступіла Памэла Лэйкс Вуд. У артыкуле, апублікаваным у American Criminal Law Review, яна адзначае, што адзіная магчымасць для жанчыны-ахвяры пазбегнуць абвінавачванняў - гэта жыць у пастаянным страху, што кожны мужчына можа апынуцца гвалтаўніком. Падобныя пярэчанні былі выказаны Куртам Вайсам і Сандрай Борхес, якія заявілі, што з прапанаванай Амірам канцэпцыі згвалтавання ў рэчаіснасці вынікае, што «адзіны патрэбны інгрэдыент для згвалтавання, справакаванага ахвярай, - гэта ўяўленне гвалтаўніка».
Іван Сцяпанавіч Ісакаў
Іва́н Сцяпа́навіч Іса́каў (Հովհաննես Ստեփանի Իսակով (Տեր-Իսահակյան) Аванес Тэр-Ісаакян; (, Аджыкенд, Елізаветпальская губерня, Расійская імперыя —, ) — савецкі военачальнік, Адмірал Флоту Савецкага Саюза (3 сакавіка 1955 года). Герой Савецкага Саюза (1965). Лаўрэат Сталінскай прэміі (1951). Член-карэспандэнт АН СССР (1958). Член Саюза пісьменнікаў СССР (1964). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання.
Дарэвалюцыйная біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і дарожнага тэхніка Сцяпана Ягоравіча Ісаакяна, які русіфікаваў сваё прозвішча на «Ісакаў», і Іды Антонаўны Лаўэр, родам з Дзерпта (Эстонія). Армянін. Бацька рана памёр, і выхаваннем траіх дзяцей займаліся маці і яе брат Пётр Лаўэр. П. А. Лаўэр быў інжынерам-тэхнолагам, але марыў аб службе на флоце. Іван скончыў рэальнае вучылішча у Тыфлісе ў 1913 годзе. У тым жа годзе паступіў у Санкт-Пецярбургскі практычны тэхналагічны інстытут, але скончыў толькі першы курс.
З пачаткам Першай сусветнай вайны, 15 верасня 1914 года, паступіў на службу ў Расійскі імператарскі флот. Скончыў Асобныя гардэмарынскія класы ў сакавіку 1917 года, атрымаў званне мічмана. З мая 1917 года служыў на Балтыйскім флоце рэвізорам на эсмінцы «Ізяслаў». Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне (Маанзундскай бітве). У студзені 1918 года прызначаны старшым памочнікам камандзіра гэтага эсмінца, удзельнічаў у Лядовым паходзе Балтыйскага флота.
Грамадзянская вайна і міжваенны час
Са жніўня па снежань 1918 года быў памочнікам камандзіра транспарту «Трансбалт». У ліпені 1919 года скончыў курсы камандзіраў тралення і загароджвання. З ліпеня 1919 — камандзір вартавога карабля «Кобчык» на Балтыцы. У лютым 1920 года перведён на Волжска-Каспійскую ваенную флатылію, дзе быў прызначаны сцяг-спецыялістам па рачным траленні. Адначасова ў сакавіку-чэрвені 1920 года часова камандаваў эсмінцам «Дзейны». У складзе флатыліі ўдзельнічаў у Энзелійскай аперацыі.
У лістападзе 1922 года пераведзены на Чорнае мора, служыў у службе сувязі Марскіх сіл Чорнага мора (МСЧМ), са студзеня 1923 — начальнік Паўднёва-Чарнаморскага аддзялення службы назірання і сувязі МСЧМ, з красавіка 1923 — старшы марскі начальнік батумскай марской базы, са жніўня 1923 года — начальнік аператыўнага аддзялення службы назірання і сувязі МСЧМ, з кастрычніка 1923 — памочнік начальніка аператыўнай часці штаба МСЧМ, са жніўня 1924 года — камандзір эсмінца «Корфу» (у лютым 1925 перайменаваны ў «Пятроўскі»), з кастрычніка 1925 — памочнік начальніка штаба берагавой абароны МСЧМ па аператыўнай частцы, з красавіка 1926 — памочнік начальніка і начальнік (з верасня 1926) аператыўнага аддзела штаба МЧСМ. У маі—чэрвені 1928 года выканаў марскі паход у Турцыю, будучы выконваючым абавязкі штаба асобнага дывізіёна эсмінцаў. Са жніўня 1928 года — начальнік штаба МСЧМ. У 1928 годзе скончыў курсы ўдасканалення вышэйшага начальніцкага складу пры Ваенна-марской акадэміі.
З лістапада 1929 года служыў памочнікам начальніка аддзела і начальнікам сектара ў аператыўным упраўленні Штаба РСЧА. Са снежня 1931 па сакавік 1932 года знаходзіўся ва ўрадавай камандзіроўцы на Далёкім Усходзе. З сакавіка 1932 года — старшы выкладчык кафедры стратэгіі і аператыўнага мастацтва Ваенна-марской акадэміі імя К. Я. Варашылава. У маі-чэрвені 1933 — начальнік штаба Экспедыцыі асаблівага прызначэння № 1, а ў чэрвені-кастрычніку 1933 — камандзір экспедыцыі асобага прызначэння № 2 па пераводу баявых караблёў з Балтыйскага мора на Поўнач па Беламорска-Балтыйскаму каналу. З кастрычніка 1933 года прызначаны начальнікам штаба Балтыйскага флоту, у жніўні 1935 года быў зняты з пасады за гібель падчас вучэнняў падводнай лодкі Б-3. Зноў быў накіраваны ў Ваенна-марскую акадэмію імя К. Я. Варашылава, дзе быў выкладчыкам, затым старэйшым кіраўніком каманднага факультэта.
Са студзеня 1937 года — зноў начальнік штаба Балтыйскага флоту. Са жніўня 1937 года — камандуючы Балтыйскім флотам. Са студзеня 1938 па красавік 1939 года — намеснік Народнага камісара Ваенна-Марскога Флота СССР і адначасова па сумяшчальніцтву ў чэрвені 1938 — верасні 1939 быў начальнікам Ваенна-марской акадэміі імя К. Я. Варашылава. У лютым — маі 1939 года ва главе спецыяльнай групы знаходзіўся ва ўрадавай камандзіроўцы ў Злучаных Штатах Амерыкі з мэтай вывучэння суднабудаўнічай прамысловасці. З красавіка 1939 па люты 1946 года быў першым намеснікам народнага камісара ВМФ СССР. У 1939 года вёў перамовы з урадамі Эстоніі і Латвіі па пытаннях арэнды партоў гэтых краін для базавання караблёў Балтыйскага флоту СССР. Удзельнічаў у савецка-фінскай вайне, аказваючы дапамогу камандуючаму Балтыйскім флотам і адказваючы за ўзаемадзеянне флоту з сухапутнымі войскамі. З кастрычніка 1940 па чэрвень 1942 года — начальнік Галоўнага марскога штаба ВМФ.
Вялікая Айчынная вайна
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, будучы першым намеснікам наркама ВМФ СССР і начальнікам Галоўнага марскога штаба, адказваў за арганізацыю дзеянняў флоту. Шматкратна накіроўваўся на фронт. Так летам і оcенью 1941 года каардынаваў баявыя дзеянні Балтыйскага флоту, Ладажскай і Чудскай ваенных флатылій з сухапутнымі войскамі. У канцы 1941 года ўдзельнічаў у падрыхтоўцы Керчанска-Феадасійскай дэсантнай аперацыі. У снежні 1941 года быў у камандзіроўцы на Далёкім Усходзе, правяраючы гатовасць флоту да адбіцця магчымага нападу Японіі. З красавіка 1942 года — намеснік галоўнакамандуючага войскамі Паўночна-Каўказскага напрамку і Паўночна-Каўказскага фронту, са жніўня 1942 — намеснік камандуючага і член Ваеннага Савета Закаўказскага фронту. На гэтых пасадах каардынаваў дзеянні Чарнаморскага флоту і сухапутных войскаў пры абароне Севастопаля і ў бітве за Каўказ.
4 кастрычніка 1942 года цяжка паранены падчас Туапсінскай аперацыі — пад Туапсэ на Гойтхскім перавале машына, у якой знаходзіліся кіраўнікі абароны Каўказа Ісакаў, сакратар ЦК УКП(б) Л. М. Кагановіч і камандуючы фронтам І. У. Цюленеў, была абстраляная нямецкім самалётам. Пры гэтым Ісакаў атрымаў цяжкае раненне. У шпіталь параненага ўдалося даставіць толькі праз 2 сутак, калі ўжо пачалася гангрэна, яму была праведзена ампутацыі нагі і ён застаўся інвалідам, аднак пасля працяглага лячэння ў 1945 годзе працягнуў службу ў флоце.
Пасляваенная служба і дзейнасць
У 1945 годзе быў членам урадавай камісіі па падрыхтоўцы ўмоваў капітуляцыі Германіі. У лютым 1946 года быў вызвалены ад пасады першага намесніка наркама ВМФ СССР і прызначаны начальнікам Галоўнага штаба ВМФ СССР — намеснікам галаўкама ВМФ. З лютага 1947 — намеснік Галоўнакамандуючага ВМФ СССР па вывучэнню і выкарыстанню вопыту вайны. З мая 1950 года — у адстаўцы па стане здароўя. З кастрычніка 1954 па снежань 1955 года працаваў намеснікам Міністра марскога флоту СССР — старшынёй Тэхнічнага савета міністэрства. У лютым 1956 года адноўлены на ваеннай службе і прызначаны знаходзіцца для асаблівых даручэнняў пры Міністэрстве абароны СССР. З красавіка 1957 года — навуковы кансультант пры Міністэрстве абароны СССР па пытаннях ваеннай навукі. З красавіка 1958 года — генеральны інспектар Групы генеральных інспектараў СССР.
З канца 1940-х гадоў шмат займаўся навуковай і грамадскай працай. У 1947—1955 гадах — адказны рэдактар ​​фундаментальнага трохтомнага выдання «Марскі атлас», за працу над якім быў уганараваны Сталінскай прэміі. Аўтар серыі навуковых прац у галіне геаграфіі, вывучэння Сусветнага акіяна і ваеннай гісторыі. Член-карэспандэнт Акадэміі навук СССР (1958). Ганаровы член Акадэміі навук Армянскай ССР (1967). Доктар ваенна-марскіх навук (1946). Член Геаграфічнага таварыства АН СССР. З 1954 па 1957 год — супрацоўнік, а з 1958 года — намеснік старшыні акіянаграфічнай камісіі пры Прэзідыуме АН СССР, у 1955—1958 гадах — член Вучонага савета Інстытута комплексных транспартных праблем АН СССР. Член навуковага савета па праблеме «Вывучэнне акіянаў і мораў і выкарыстанне іх рэсурсаў» Дзяржаўнага Камітэта Савета Міністраў СССР па навуцы і тэхніцы. Член рэдкалегіі часопіса «Океанология» (1961—1967).
Аўтар гістарычных і белетрыстычных твораў, звыш 150 навуковых прац і публікацый, член Саюза пісьменнікаў СССР (1964). Быў галоўным кансультантам мастацка-гістарычных фільмаў «Адмірал Ушакоў» і «Караблі штурмуюць бастыёны» (як прафесар І. С. Ісакаў).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 мая 1965 года «за ўмелае кіраўніцтва войскамі, мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, і ў адзначэнне 20-годдзя Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне» Адміралу Флота Савецкага Саюза Ісакава Івану Сцяпанавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання (1937—1946). Быў членам Прэзідыума Савецкага камітэта ветэранаў вайны (1956—1967), членам Камітэта па прысуджэнні Сталінскіх прэмій у галіне навукі і вынаходніцтва (1947—1951).
Водгукі сучаснікаў
Акадэмік Абрам Аліханаў успамінаў, што Сталін адгукаўся пра яго: «сапраўдны адмірал флоту, таварыш Ісакаў. Разумніца, без нагі, але з галавой».
Вядомыя асобы Львова
Вядомыя ўраджэнцы Львова:
Сусветны снукерны рэйтынг у сезоне 2012/2013
Сусветны рэйтынг снукерыстаў у сезоне 2012/2013: Сусветны рэйтынг для ўсіх прафесійных гульцоў, якія кваліфікаваны на сезон 2012/2013, прадстаўлены ніжэй. Рэйтынг уяўляе сабой суму набраных ачкоў на рэйтынгавых і нізкарэйтынгавых турнірах за два гады. Ачкі за турнір двухгадовай даўніны адымаюцца, калі адпаведны турнір пачынаецца ў бягучым сезоне. Наступная табліца ўяўляе сабой рэйтынгі, якія выкарыстоўваліся для пасеву гульцоў на турніры.
Алан Хэрндан
Алан Хэрндан (Alan Herndon; нар., г. Каларада-Спрынгс, ЗША) — амерыканскі баскетбаліст, цяжкі форвард.
Кар’ера
У сезоне 2019/2020 ён правёў 26 гульняў за каманду «Кантан Чардж» (фарм-клуб каманды Кліўленд Кавальерс).
У 2021 годзе падпісаў кантракт з быдгашчскай «Асторыяй».
Партнёрства дзеля міру
Партнёрства дзеля міру (Partnership for Peace — PfP) — праграма двухбаковага ваеннага супрацоўніцтва НАТА з краінамі, якія не з’яўляюцца членамі арганізацыі (перш за ўсё, з усходнееўрапейскімі і постсавецкай прасторы), распачатая ў 1994 годзе па ініцыятыве ЗША. Першапачаткова ахоплівала 34 дзяржавы, пасля частка ўдзельнікаў непасрэдна ўвайшла ў склад альянсу, а супрацоўніцтва з Расіяй і Беларуссю было прыпынена (адпаведна ў 2014 і 2021).
Мэта праграмы — спрыянне правядзенню ваенных рэформаў, стварэнне эфектыўных ваенных інстытутаў, забеспячэнне грамадзянскага кантролю над узброенымі сіламі, развіццё міратворчага і гуманітарнага патэнцыялу. Згодна з праграмай, у выпадку ўзнікнення прамой пагрозы іх тэрытарыяльнай цэласнасці, палітычнай незалежнасці ці бяспекі, яе ўдзельнікі могуць правесці кансультацыі з краінамі-членамі НАТА (так, згодна з інфармацыяй WikiLeaks, гэтым правам паспрабавала скарыстацца Грузія падчас узброенага канфлікту 2008 года ).
Сённяшнія партнёры
у табліцы вылучаны краіны, з якімі НАТА прыпыніла ўсе віды грамадзянскага і ваеннага супрацоўніцтва.