cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osteospermum
У культуры
Некалькі відаў гэтага роду вырошчваюць па ўсім свеце як прыгожаквітнеючыя дэкаратыўныя расліны; выведзена мноства сартоў. Усе расліны досыць вынослівыя; іх вырошчваюць у кветніках, садках камянёў, на пярэднім плане ў хмызняковых бардзюрах, у вазонах і кадках на тэрасах і ўнутраных панадворках.
Расліны аддаюць перавагу ўчасткам з прамым асвятленнем і добра дрэнаванай урадлівай глебай. Марозаўстойлівасць невысокая, але звычайна расліны могуць вытрымаць замаразкі ў некалькі градусаў.
Размнажэнне — (іх варта браць з тых парасткаў, якія не квітнелі) або насеннем.
Пры зрэзе або пашкоджанні сцябла выдае непрыемны пах, таму расліну не зразаюць для букетаў.
Таксанамічнае становішча
Найбольш блізкі род — ; абодва гэтыя роды ўваходзяць у трыбу, якая адносіцца да падсямейства сямейства.
Таксанамічная схема:
Найбольш вядомыя віды
Род уключае каля 45 відаў. Некаторыя з іх:
Богінскі сельсавет
Бо́гінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Відзаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Богіна.
Osteospermum
Гібрыдныя сарты
Большасць кветак, якія вырошчваюцца ў садах, з’яўляецца гібрыднымі сартамі нявызначанага паходжання. Некаторыя з такіх сартоў:
Богінскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Далёкаўскага сельсавета.
Osteospermum
Спіс відаў
Спіс відаў роду Спасылкі пасля назваў таксонаў паказваюць на іх персанальныя старонкі на сайце GRIN
Маргарэта дэ Хеер
Маргарэта дэ Хеер (Margaretha de Heer, каля 1603, Леўвардэн, Нідэрланды — каля 1665, там жа) — нідэрландская мастачка, працавала падчас Залатога стагоддзя Нідэрландаў. У асноўным адлюстроўвала жывёл, птушак і насякомых.
Біяграфія и творчасць
Маргарэта дэ Хеер нарадзілася ў горадзе Леўвардэн паміж 1600 і 1603 гадамі. Яе бацька Ар'ен Віллемс дэ Хеер (Arjen Willems de Heer) і брат былі мастакамі па шклу. Вучылася жывапісу ў бацькі, які валодаў вялікай майстэрняй.
21 верасня 1628 года Маргарэта выйшла замуж за мастака Андрыса Нейхофа (Andreas Nijhof) і з 1636 па 1646 год працавала разам з ім у Гронінгене. У 1650 годзе муж і жонка набылі дом у Леўвардэне. У іх было двое дзяцей.
Андрыс Нейхоф неаднаразова згадваецца ў афіцыйных дакументах, тады як Маргарэта не належала ні да якой афіцыйнай арганізацыі мастакоў. Тым не менш ні адной карціны Нейхофа ў наш час не вядома, а Маргарэце прыпісваецца каля 50 работ.
Яе творчасць вельмі разнастайная: сярод работ дэ Хеер пераважаюць выявы кветак і птушак, аднак яна таксама пісала жанравыя карціны і пейзажы. Мастачка аддавала перавагу акварэлі і гуашы, аднак таксама працавала алеем і тэмперай. Усе яе карціны і малюнкі маюць невялікі фармат. Большая іх частка цяпер знаходзіцца ў Фрызскім музеі ў Леўвардэне. Адна з вуліц горада таксама названа ў яе гонар.
Казянскі сельсавет
Казя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Казяны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрытоыря скасаванага Дубраўскага сельсавета. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Блажышкаўскага сельсавета (18 населеных пунктаў: Астравішкі, Бержалата, Бучаны, Бялюнішкі, Гянужа, Гультаёўшчына, Дагіма, Ержышкі, Жалабішкі, Карчаватка, Латышкі, Марозаўка, Могільнікі, Новыя Пятрышкі, Растанішкі, Старыя Пятрышкі, Стукапіева, Трэйбшы). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. 18 красавіка 1961 года ў склад Абалеўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Бержалата, Бялюнішкі, Дагіма, Ержышкі, Жалабішкі, Марозаўка, Стукапеева і Трэйбшы). 26 сакавіка 1973 года скасаваны вёскі Богінка, Шульеўшчына, хутары Мікалаева і Новыя Пятрышкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 31 населены пункт. 21 верасня 1987 года ў склад Далёкаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Вусце, Коўшанкі, Стаўрова і Чэрніца). 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Відзаўскага сельсавета.
Смаляны (Пружанскі раён)
Смаля́ны (, Смоляны) — вёска ў Беларусі, у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
У 1940—2002 гадах цэнтр Смалянскага сельсавета.
Памятныя мясціны
Брацкая магіла савецкіх воінаў і ахвяр фашызму.
Фрыц Гларнер
Жыццё і творчасць
Дзяцінства будучага абстракцыяніста, за вылікам непрацяглага знаходжання ў Шартры і ў Парыжы, прайшло ў паўднёвым італьянскім Неапалі. У Акадэміі прыгожых мастацтваў, у 1914—1920 гадах, ён атрымаў першапачатковую мастацкую адукацыю. У 1923 годзе ён жыве ў Парыжы, дзе бярэ ўрокі ў Акадэміі Каларосі. Гларнер знаёміцца ​​з многімі прадстаўнікамі мастацкага авангарда, але ў той час ён непадзельна застаецца пад уплывам постімпрэсіянізму, і, асабліва, Сезана, што адбілася ў перавазе ў яго палотнах таго часу рэзкіх, гранёных формаў (прыступкі лесвіц, сталы, мальберты).
Першая персанальная выстава Фрыца Гларнера прайшла ў 1926 годзе ў Парыжы. У 1936 годзе, пасля гадавога знаходжання ў Цюрыху, Гларнер эмігрыруе ў ЗША, і пасяляецца ў Нью-Ёрку. Многім у сваім далейшым мастацкім развіцці Гларнер абавязаны тэорыі Піта Мандрыяна, з якімі ён быў коратка знаёмы на працягу апошніх двух гадоў жыцця Мандрыяна ў Нью-Ёрку (1942—1944).
З 1944 года Гларнер — удзельнік аб’яднання амерыканскіх абстрактных мастакоў (англ.: American Abstract Artists; удзельнічаў у сумесных з Джозефам Альберсам і Бургойнам Дылерам выставах).
Вюрцбургская рэзідэнцыя
Вюрцбургская рэзідэнцыя (Würzburger Residenz) — палацава-паркавы ансамбль у стылі барока, галоўная славутасць франконскага горада Вюрцбург. Пабудаваны архітэктарам Балтазарам Нэйманам у перыяд з 1719 па 1744 гады. Унутранае ўбранне працягвала стварацца аж да 1780-х гадоў.
Да ліквідацыі царкоўных тэрытарыяльных утварэнняў, якая праводзілася падчас секулярызацыі, тут знаходзілася рэзідэнцыя князёў-біскупаў Вюрцбурга (да пабудовы гэтага палаца размяшчалася на другім беразе Майна — на ўзгорку Святой Марыі). Палац адносіцца да архітэктурных шэдэўраў паўднёванямецкага барока і позняга еўрапейскага барока. Гэта першы з палацаў Германіі, уключаных ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны.
Будаўніцтва Вюрцбургскай рэзідэнцыі было распачата пры арцыбіскупе Іагане-Філіпэ-Францы фон Шонборне ў 1719 годзе. Заказчык памёр праз чатыры гады, так і не ўбачыўшы гатовага палаца. Палац быў спраектаваны 33-гадовым Бальтазарам Нэйманам, які скончыў узвядзенне сцен напярэдадні 1744 года — падчас кіравання брата першапачатковага заказчыка, князя-архібіскупа Фрыдрыха Карла з роду Шонбарнаў.
У афармленні палаца фрэскамі прынялі ўдзел Джавані Батыста Цьепола (Парадная лесвіца, упрыгожаная самымі буйнымі столевымі фрэскамі ў свеце, Імператарская зала, прыдворная царква), Антоніа Джузэпэ Босі (Белая зала) і Януарыус Цік (Садовая зала). Плафон Параднай лесвіцы рэзідэнцыі распісаны знакамітым венецыянскім жывапісцам Джавані Батыста Цьепала з сынамі Джандаменіка і Ларэнца ў 1750-1753 гадах. Гэты твор з алегарычнай выявай чатырох частак Света лічыцца адной з вяршыняў венецыянскага ракальна-барочнага стылю з прыёмамі trompe-l'œil.
Дэкаратыўнае афармленне інтэр'ераў выконвалася ў тры этапы і пачалося яшчэ пры Фрыдрыху Карле. Пры яго пераемніку Карле Філіпе фон Грэйфенклаў былі выкананы вядомыя жывапісныя работы. Са смерцю заказчыка Грэйфенклаў скончылася эпоха «вюрцбургскага ракако». Пазнейшыя інтэр'еры, якія з'явіліся пры Адаме Фрыдрыху фон Зейнсгейме, выконваліся ў больш сціплым стылі Людовіка XVI.
У вюрцбургскай рэзідэнцыі ў 1806—1813 гадах тройчы спыняўся Напалеон I, апошнія два разы са сваёй другой жонкай Марыяй-Луізай, дзядзька якой, былы тасканскі кіраўнік Фердынанд III, у гэты час быў вялікім герцагам Вюрцбургскім. У гэты перыяд некаторыя памяшканні палаца («тасканскія пакоі») былі аформлены ў неакласічным стылі, на які паўплываў і напалеонаўскі ампір.
У 1821 годзе ў рэзідэнцыі нарадзіўся баварскі прынц-рэгент Луітпольд, які падчас свайго кіравання (1886—1912) клапаціўся аб упрыгожванні рэзідэнцыі, у прыватнасці, які адкрыў перад ёй у 1894 годзе фантан з жаночай фігурай, якая ўвасабляе Франконію.
Падчас бамбардзіроўкі Вюрцбурга 16 сакавіка 1945 года рэзідэнцыі быў нанесены значны ўрон, шэраг яе залаў цалкам страчаны (пры гэтым цэнтральная яе частка, уключаючы роспіс Цьепола і афармленне Белай і Імператарскай залаў, уцалела). Вялікую ролю ў кансервацыі пашкоджанага шэдэўра неўзабаве пасля заняцця горада войскамі саюзнікаў адыграў амерыканскі мастацтвазнаўца Джон Скілтан. Маштабныя работы па рэстаўрацыі разгарнуліся ў 1960—1970-я гады і завяршыліся толькі восенню 2006 года; частка экспазіцыі рэзідэнцыі прысвечана гісторыі аднаўленчых работ.
2009 год у гісторыі музыкі
2009 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Партызанская брыгада імя Г. К. Жукава (С. С. Ключко, М. Ц. Маскалёў, Р. Л. Васілевіч)
'''Партызанская брыгада імя Г. К. Жукава''' — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Стаўбцоўскага і Мірскага раёнаў. 10 ліпеня 1944 года брыгада (732 партызаны, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў «Камсамольскі» (пазней 1-ы камсамольскі), імя Сарокіна (арганізаваны ў кастрычніку 1942 года на базе дыверсійнай групы М. А. Сарокіна), «Франтавікоў» (арганізаваны ў лютым 1943 года) і групы Д. П. Шаркевіча («Данілы»). У снежні 1943 года для фарміравання брыгады «Камсамолец» былі вылучаны 1-ы і 2-гі камсамольскія атрады, атрад імя Калініна і зноў арганізаваны атрад «Сокал».
На момант злучэння брыгады з Чырвонай Арміяй у яе склад уваходзілі:
Гісторыя
Вясной і летам 1943 года партызаны правялі 10 баёў, разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Ярэмічы Мірскага і Дудкі Стаўбцоўскага раёнаў. У кастрычніку — лістападзе на чыгуначных участках Мінск — Баранавічы, Ліда — Маладзечна падарвалі 3 эшалоны, 180 рэек. У лютым 1944 года падарвалі 9 эшалонаў, мост, пашкодзілі механічныя майстэрні ў дэпо станцыі Мінск. У сакавіку (з брыгадай «Камсамолец») разбілі нямецкі гарнізон у гарадскім пасёлку Мір. У чэрвені — ліпені разбурылі пераправу цераз раку Сула, у баях захапілі 5 аўтамашын, кулямёт, 100 вінтовак, абоз, удзельнічалі ў «рэйкавай вайне» на чыгуначным участку Негарэлае — Коласава.
Памяць
У 1979 годзе ў вёсцы Ярэмічы Карэліцкага раёна ў гонар брыгады была пастаўлена стэла.
Альф’еры
Альф'е́ры (Alfieri) — італьянскае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Drepaninae
Drepaninae - самае вялікае падсямейства молей сямейства. У той час як яно звычайна дзеліцца на дзве трыбы, Drepanini і Oretini, яго ўнутраная сістэматыка і філагенія недастаткова развязаны.
Сістэматыка
Наступны спіс з'яўляецца папярэднім і, верагодна, няпоўны.
Блажышкаўскі сельсавет
Бла́жышкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Відзаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Блажышкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Абалеўскага (15 населеных пунктаў: Ажубелі, Блажышкі, Вільканішкі, Дзерваны, Жвіркі, Ждэгелі, Кальнішкі, Калонія, Лайбуны, Мікуці, Наваселле, Падравішкі, Раташалі, Рэпішкі, Снегішкі) і Казянскага (18 населеных пунктаў: Астравішкі, Бержалата, Бучаны, Бялюнішкі, Гянужа, Гультаёўшчына, Дагіма, Ержышкі, Жалабішкі, Карчаватка, Латышкі, Марозаўка, Могільнікі, Новыя Пятрышкі, Растанішкі, Старыя Пятрышкі, Стукапіева, Трэйбшы) сельсаветаў.
Альбер Глез
Альбер Глез (фр. Albert Gleizes;,  — , ) — французскі мастак, філосаф і тэарэтык кубізму.
Глезу быў дваццаць адзін год, калі яго праца «La Seine à Asnières» была выстаўлена на «Société Nationale des Beaux-Arts», у 1902 годзе. У наступным годзе Глез выставіў дзве карціны на Восеньскім салоне. У 1905 годзе ён стаў адным з заснавальнікаў «Асацыяцыі Эрнеста Рэнана» — саюза студэнтаў супраць ваеннай прапаганды. У 1906 годзе ў Музеі прыгожых мастацтваў у Ліёне (Salon de la Société des Nationale Beaux-Arts), Глез выставіў працу «Рынкавы дзень у прыгарадзе». Да 1907 года яго стыль зрабіўся больш падобным да постымпрэсіянізму з моцным ухілам у натуралізм і сімвалізм.
Пад уплывам Жана Мэцэнжэ і Анры Ле Факонье мастак выпрацоўвае ў 1908—1909 гадах геаметрычна спрошчаны стыль жывапісу. У 1910—1911 гадах Глез выстаўляе свае так званыя «вуглаватыя» карціны ў Салоне Незалежных у Парыжы. Пасля гэтага ён усё бліжэй і бліжэй падыходзіць да аналітычнага кубізму, што паказвае палатно «Размолванне збожжа» (1912, Нью-Ёрк, музей Саламона Р. Гугенхайма). У 1914 годзе Глез звяртаецца да сінтэтычнага кубізму. У 1915 годзе ён стварае свае першыя абстрактныя карціны, якія склаліся да 1931—1932 у Кампазіцыі рытму (Compositions rythmees).
2013 год у гісторыі музыкі
2013 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Гарнье
Гарнье́ (Garnier) — французскае прозвішча.
Фірмы:
Антыгона
Антыго́на (Ἀντιγόνη) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі, старэйшая дачка фіванскага цара Эдыпа і Іакасты , была сястрой Этэокла, Палініка і Ісмены.
Антыгона суправаджала бацьку ў яго добраахвотным выгнанні ў Калон, горад Атыкі, а пасля яго смерці вярнулася ў Фівы. Нявеста Гемана.
Тут яна пахавала цела Палініка, які загінуў у паходзе сямі супраць Фіваў, і застаўся не пахаваным з прычыны забароны Крэонта, новага ўладара Фіваў. Антыгона тайна пахавала цела Палініка (або кінула яго ў той жа касцёр, дзе спальвалі цела яго брата). Паводле іншай версіі, яна прысыпала яго пяском і здзейсніла ўзліванні. Паводле аднаго апавядання, Антыгона дзейнічала не ў адзіночку, а разам з Аргіяй, удавой Палініка. Месца, дзе яна цягнула цела Палініка да кастра Этэокла, звалася Волак Антыгоны.
За гэта парушэнне яго забароны Крэонт асудзіў Антыгону на пахаванне жывой, яна павесілася. Прысуд гэты прывёў у роспач жаніха яе, Гемана, сына Крэонта, і ён забіў сябе.
Антыгона ўяўляе сабой ідэал кахання да бацькоў і высакароднай самаадданасці пры выкананні свайго абавязку ў адносінах да брата, самаадданасці, якая і прывяла яе да трагічнай смерці. Гэткай яна і з'яўляецца ў дзвюх трагедыях Сафокла: «Эдып у Калоне» і «Антыгона», якія абессмяроцілі яе імя і неаднаразова перакладаліся на мноства моў (пераклады Гёльдэрліна — 1804). Гераіня трагедыі Эсхіла «Сямёра супраць Фіваў», трагедый Еўрыпіда «Фінікіянкі» і «Антыгона», Астыдаманта Малодшага і Акцыя «Антыгона», Сенекі «Фінікіянкі».
У гонар Антыгоны быў названы буйны астэроід (129) Антыгона з групы галоўнага пояса, адкрыты ў 1873 годзе.
Груздаўскі сельсавет
Гру́здаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Груздава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Савіцкага сельсавета.
Тулоўшчына
Туло́ўшчына (, Туловщина) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Ткачы (Пружанскі раён)
Ткачы́ (, Ткачи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
У 1940—1954 і 1957—1974 гадах цэнтр Ткачоўскага сельсавета. Да 2005 года ўваходзіла ў склад Бакунскага сельсавета.
Ісламскі фронт іракскага супраціву
Ісламскі фронт іракскага супраціву, ІФІС (الجبهة الإسلامية للمقاومة العراقية - جامع; аль-Джабха аль-Ісламія Ліл-Макавама аль-Іракія) — іракская паўстанцкая групоўка. Першае згадванне арганізацыі датуецца 28 маем 2004 года. З 2007 года ўваходзіць у склад кааліцыі «Палітычны савет іракскага супраціву». Кіраўніцтва ІФІС неаднаразова рабіла акцэнт, што групоўка вядзе барацьбу выключна супраць амерыканцаў, а не грамадзян Ірака.
Палітык
Палі́тык — асоба, якая прафесійна займаецца палітычнай дзейнасцю.
Ісламскі фронт іракскага супраціву
Арганізацыйна ІФІС складаецца з двух элементаў: Палітбюро, якое займаецца ідэалагічнымі пытаннямі, прапагандай і агульным кіраўніцтвам, і брыгады Салах ад-Дзін аль-Аюбі, што адказвае за правядзеннем ваенных аперацый.
Палітык
Як правіла, у цяперашні час палітыкі абіраюцца насельніцтвам, у адрозненне ад назначаных зверху службоўцаў.
Палітыкі могуць належаць да выканаўчай улады (асабліва вышэйшая службовая асоба, напрыклад, прэзідэнт або мэр), большасць адносіцца да заканадаўчай улады (члены парламентаў, гарадскіх рад).
Выбарныя палітыкі звычайна праводзяць перадвыбарныя кампаніі з мэтай пераканаць выбаршчыкаў аддаць за іх свае галасы. Як правіла, палітыкі прыналежаць да палітычных партый, але існуюць і незалежныя палітыкі.
Вугор пеліканавы
Пеліканавы вугор (Eurypharynx pelecanoides) — адзіны від рыб біялагічнага сямейства Eurypharyngidae. Адкрыты французскім заолагам Ліёнам Веланам у 1882 годзе.
Пашырэнне
Пеліканавы вугор жыве ва ўсіх умеранных і трапічных марах сусветнага акіяна на глыбіні ад 500 да 7500 метраў. Большасць да сённяшняга дня выяўленых рыб (больш за 250 экзэмпляраў) паходзяць з трапічных вод Атлантыкі, з глыбіні ад 1400 да 2800 метраў.
Марыяна Барысаўна Ганчарова
Марыяна Барысаўна Ганчарова (Мариа́нна Бори́совна Гончаро́ва; ) — украінская рускамоўная пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася 26 мая 1957 года.
Марыя Аляксандраўна Рыбакова
Марыя Аляксандраўна Рыбакова (Мари́я Александровна Рыбако́ва;, Масква) — руская пісьменніца, філолаг, унучка пісьменніка Анатоля Рыбакова.
Марыяна Барысаўна Ганчарова
Біяграфія
Пісьменніцкая кар’ера пачалася з публікацый у адэскім гумарыстычным часопісе «Фонтан». Таксама публікуецца ў кіеўскім часопісе «Радуга» і піша артыкулы на грамадскія і літаратурныя тэмы для штотыднёвіка «Зеркало недели». На думку аглядальніка газеты «Российская газета» Вольгі Шатохінай апавяданні Марыяны Ганчаровай — «лёгкая, на першы погляд чыста гумарыстычная проза, пад флёрам якой хаваюцца філасофскія разважанні пра недасканаласць нашага свету, незаменныя страты, а таксама нязломны аптымізм, які дазваляе чалавеку перажыць мноства выпрабаванняў».
Марыя Аляксандраўна Рыбакова
Біяграфія
Нарадзілася 26 мая 1936 года ў Маскве ў сям’і Аляксандра Анатольевіча Рыбакова і літаратурнага крытыка Наталлі Барысаўны Івановай (рэдактара часопіса «Знамя»).
Вучылася ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце імя М. В. Ламаносава на філалагічным факультэце, вывучала класічную філалогію. Потым вучылася ў Берлінскім універсітэце імя Гумбальта. Атрымала ступень доктара філасофіі ў Ельскім універсітэце, абараніўшы дысертацыю на тэму «Выкраданне дзяцей дэманамі старажытнасці: традыцыі апавядання, псіхалогія і замагільны свет».
Творчасць
Аўтар пяці кніг, а таксама шматлікіх апавяданняў, апублікаваных у часопісах «Звезда», «Дружба народов» і «Иностранная литература».
Першая кніга («Ганна Гром і яе прывід») перакладзена на французскую, нямецкую і іспанскую мову.
Літоўшчынскі сельсавет
Назву Літо́ўшчынскі сельсавет маюць:
Рабер Гарнье
Рабе́р Гарнье́ (Robert Garnier, 1534—1590) — французскі драматург.
Гарнье належыць да паслядоўнікаў Рансара і «Плеяды». Яго трагедыі, дакладней меладрамы, лепшыя сярод якіх — «Les juives» (Іудзейкі) і «Bradamante» — у значнай меры навеяныя трагедыямі Сенекі; у іх шмат кніжнасці, шырокіх маралізуючых маналогаў і да т.п., але яны ўсё ж з’яўляюцца значным крокам наперад у параўнанні з трагедыямі Жадэля і «Плеяды».
Інтрыга больш распрацавана, дыялог ажыўлены, а палітычны пафас Гарнье — прыхільніка арыстакратыі — шмат у чым апярэджвае Карнеля, на якога Гарнье аказаў значны ўплыў. Не быўшы сцэнічнымі, трагедыі Гарнье хутка былі выцеснены тэатрам Ардзі.
Вікторыя Іллінічна Багінская
Вікто́рыя Іллі́нічна Багі́нская — савецкая і расійская пісьменніца, педагог, збіральнік песень і фальклору крымчакоў, адна з апошніх носьбітаў жывой крымчакскай мовы.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і крымчакоў Іллі Якаўлевіча і Веры Пятроўны Гурджы, якія прыехалі ў Краснадар з Керчы (Крым) у галодны 1921 год.
У 1974 годзе запрошаная супрацоўнічаць у "Настаўніцкую газету" як пераможца (1-я прэмія) Усесаюзнага літаратурнага конкурсу нарысаў "Настаўнік нашых дзён", прысвечанага 50-годдзю "Настаўніцкай газеты". Артыкулы В. Багінскай аб нестандартных уроках, прыёмах і метадах выхавання, нарысы, навелы і г.д. друкуюцца ў "Настаўніцкай газеце" па сённяшні дзень.
Надрукавана больш 250 артыкулаў ва Усесаюзнай і краявой перыёдыцы: у часопісах "Літаратура ў школе", "Урокі літаратуры", "Сям'я і школа", "Сяброўства народаў", "Савецкая жанчына" (пазней «Мір жанчыны»), «Прырода і чалавек», «Навука і жыццё» і шматлікіх іншых; у цэнтральных газетах: "Настаўніцкая газета", "Праўда", "Гудок" і іншых выданнях. Вікторыя Багінская — лаўрэат пяці літаратурных конкурсаў на лепшы нарыс: Міжнародных (дзве першых і адна трэцяя прэміі), Усесаюзных (першая і трэцяя прэміі).
Грамадская дзейнасць
Усе сем чалавек сям'і Гурджы, якая жыла ўдалечыні ад Крыму, хаты гутарылі па-крымчакску, ведалі крымчакскія песні, захоўвалі крымчакскія прыказкі і прымаўкі, прыпавесці, падданні, не забывалі звычаі і традыцыі.
На пачатку 1960-х гадоў Багінская адправіла ў Дзяржаўны музей этнаграфіі СССР 12 песень, перакладзеных ёю на рускую мову. Музей прыняў яе ў сябры рады садзейнічання музею.
У 1983 годзе ў газеце «Праўда» выйшаў артыкул В. Багінскай «Прыпадаю да крыніцы», дзе яна ўпершыню распавяла аб сваім народзе і аб неабходнасці захаваць народную творчасць крымчакоў.
Багінская сабрала 100 песень, 230 прыказак, прыпавесцяў, казкі і прымаўкі, пераклала ўсё на рускую мову, але выдаць не атрымоўвалася некалькі дзясяткаў гадоў. У 2003 годзе Багінскай з дапамогай мужа і сыноў атрымалася выдаць за свой кошт 100 асобнікаў зборніка «Народных песень і прыказак крымчакоў». Зборнік раздарылі аматарам фальклору. Кніга занесеная ў каталог Бібліятэкі Кангрэса ЗША.
Багінская пераклала падборкі вершаў Пушкіна і Лермантава на крымчакскую мову.
Творчасць
Вікторыя Багінская піша мініяцюрныя копіі карцін І.К. Айвазоўскага, ілюструе творы пісьменнікаў-фантастаў (А.Н. Талсты, "Аэліта"; А.Р. Бяляеў, "Чалавек-амфібія" і інш.). У літаратурным жанры спецыялізуецца на навукова-фантастычнай паэзіі і навелах ("Кантакт", "Покліч" і г.д.).
Баравікі (Пружанскі раён)
Баравікі́ (, Боровики) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Грыбная скала
Грыбная скала (Il-Ġebla tal-Ġeneral, літар. Генеральская скала) — маленькі астравок, створаны 60-мятровым масівам вапняка на ўваходзе ў бухту, размешчаную непадалёку ад Дуэйра, на востраве Гоца, які ўваходзіць у Мальтыйскі архіпелаг.
Генерал Мальтыйскага ордэна, відавочна, адкрыў рэдкую клубневую расліну, падвід роду, памылкова названую грыбом (Fungus), якая расла на палогай вяршыні скалы. Гэтай агідна пахкай расліне прыпісваліся лекавыя ўласцівасці, і рыцары выкарыстоўвалі яе як кроваспыняючы сродак для ран і лека пры дызентэрыі. Расліна лічылася настолькі каштоўнай, што яе нярэдка дарылі выдатным арыстакратам і наведвальнікам Мальтыйскіх астравоў. Вялікі магістр Мальтыйскага ордэна Мануэль Пінту дэ Фонсэка (Manuel Pinto de Fonseca) у 1746 годзе забараніў наведванне скалы (парушальнікі караліся трохгадовым зняволеннем на галерах Мальтыйскага ордэна), устанавіў пастаянную варту і нават пабудаваў хісткае збудаванне, па тыпу сённяшней канатнай дарогі (карзіну, падвешаную да вяроўкі), якое злучала скалу з размешчаным у 50 метрах востравам Гоца. Пазней стала ясна, што ўсе гэтыя намаганні былі ні да чаго, бо Fucus coccineus melitensis не мае навогул ніякіх лекавых уласцівасцей.
У наш час Грыбная скала з’яўляецца прыродным заказнікам, але прыбрэжная зона адкрыта для купальшчыкаў і нырцоў.
Дом па праспекце Рэвалюцыі, 14 (Барысаў)
Дом па праспекце Рэвалюцыі, 14 — жылы дом у Барысаве Мінскай вобласці. Размешчаны на рагу праспекта Рэвалюцыі і вул. Ленінскай.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1929—1930 гг. з цэглы як адзіны ансамбль з домам № 12. Выкарыстоўваецца гандлёвымі прадпрыемствамі і пад жыллё.
Наталля Яўгенаўна Гарбанеўская
Наталля Яўгенаўна Гарбанеўская (Ната́лья Евге́ньевна Горбане́вская;, Масква — , Парыж) — руская паэтэса і перакладчыца, праваабаронца, удзельніца дысідэнцкага руху ў СССР.
Біяграфія
Нарадзілася 26 мая 1936 года ў Маскве. Бацькі ў шлюбе не знаходзіліся, маці — Яўгенія Сямёнаўна Гарбанеўская, бібліятэкар, руская; бацька — яўрэй, з якім яна не мела зносіны, загінуў у час Вялікай Айчыннай вайны на фронце.
Паступіла ў 1953 годзе на філалагічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава, займалася ў літаратурнай студыі. Першыя публікацыі вершаў Гарбанеўскай з’явіліся ў факультэцкай насценгазеце.
У снежні 1956 года была затрыманая КДБ у сувязі са знаёмствам з Андрэем Цярохіным і Уладзімірам Кузняцовым, арыштаванымі за распаўсюд улётак з пратэстам супраць савецкай інтэрвенцыі ў Венгрыі. Была вызвалена праз тры дні, выступала сведкай абвінавачання на працэсе Цярохіным і Кузняцовым. Па яе ўласным больш познім прызнанні, паказанні пачала даваць, бо ў ёй «разгулялася… камсамольская свядомасць»; «Вось гэта самы змрочны момант у маёй гісторыі жыцця, які я сама сабе не даравала». Увосень 1957 года была выключана з МДУ, нібыта за пропускі заняткаў.
У 1958 годзе паступіла на завочнае аддзяленне філалагічнага факультэта Ленінградскага ўніверсітэта, у 1964 годзе скончыла яго па спецыяльнасці «Філолаг, выкладчык рускай мовы і літаратуры сярэдняй школы». Працавала ў Маскве бібліятэкарам, бібліёграфам, тэхнічным і навуковым перакладчыкам. Была знаёмая з Аляксандрам Гінзбургам і Юрыем Галанскавым, перадрукоўвала самвыдатаўскія матэрыялы. У 1961 годзе нарадзіла першага сына, ў 1968 годзе — другога.
Да наступнага арышту паспела скласці дакументальную кнігу пра дэманстрацыю «Поўдзень. Справа аб дэманстрацыі 25 жніўня 1968 года на Чырвонай плошчы» (апублікавана ў Франкфурце-на-Майне, 1970 г.). У кнізе ўзноўлена хроніка падзей таго дня і сабраны ўсе матэрыялы, якія адносяцца да хода следства і вынясення прысуду па гэтаму палітычнаму працэсу. Кніга-дакумент была перакладзена на асноўныя еўрапейскія мовы, у СССР выдавалася ў самвыдаце ў 1969 годзе. Была арыштавана 24 снежня 1969 года па абвінавачанні ў «распаўсюдзе заведама ілжывых выдумак, якія ганьбяць савецкі дзяржаўны і грамадскі лад».
17 снежня 1975 года эмігравала. Жыла ў Парыжы. Удзельнічала ў палітычных выступах па ўсёй Францыі — у асноўным па запрашэнні групы «Міжнароднай Амністыі».
У жніўні 1990 года сталіца Чэхаславакіі Прага прысвоіла Гарбанеўскай і іншым удзельнікам дэманстрацыі 1968 года званне ганаровых грамадзян горада.
У Расіі Гарбанеўская публікавалася з 1990 года, у постсавецкі час рэгулярна прыязджала на радзіму. У кастрычніку 1990 года падпісала «Рымскі зварот».
У красавіку 2005 года прыняла польскае грамадзянства.
Памерла 29 лістапада 2013 года ў Парыжы. Пахавана ў Парыжы на могілках Пер-Лашэз. У жалобнай цырымоніі прынялі ўдзел паслы Польшчы і Чэхіі.
Шарль Глейр
Марк Габрыэль Шарль Глейр (Marc Gabriel Charles Gleyre;  — ) — швейцарскі мастак і педагог, прадстаўнік акадэмізму.
Біяграфія
Асірацеўшы ва ўзросце васьмі ці дзевяці гадоў, Шарль Глейр быў завезены дзядзькам у Ліён і аддадзены ў фабрычную школу. У сярэдзіне 1820-х гадоў ён прыбыў у Парыж і некалькі гадоў узмоцнена вывучаў жывапіс у майстэрні Эрсана, потым амаль на дзесяць гадоў пакінуў Францыю (1828). Некалькі гадоў Глейр правёў у Італіі, дзе развіў свой талент вывучэннем і капіраваннем твораў старажытных майстроў, а таксама пісаннем эцюдаў з натуры. У Італіі ён зблізіўся, у прыватнасці, з Арасам Вернэ і Луі-Леапольдам Роберам, а затым адправіўся ў Грэцыю і далей на ўсход, пабываўшы ў Егіпце, Ліване, Сірыі. Прырода і народны побыт гэтых краін даставілі яму багаты запас матэрыялаў для наступных яго карцін.
Ён адрозніваўся выключнай патрабавальнасцю да сябе, працаваў над карцінамі падоўгу, аднак пакінуў у агульнай складанасці, паводле пасмяротнага каталога, 683 творы — уключаючы эцюды і малюнкі, сярод якіх, у прыватнасці, партрэт Гейнэ, выкарыстаны для гравюры ў часопісе «Revue des Deux Mondes» (красавік 1852). Сярод найбольш значных работ у спадчыне Глейра — карціны «Зямны рай» (пра якую захоплена адклікаўся Іпаліт Тэн), «Патоп», «Адысей і Наўсікая», «Блудны сын» і іншыя палотны на антычныя і біблейскія сюжэты.
Глейр таксама быў вядомы як педагог. У сярэдзіне 1840-х гадоў Поль Дэларош перадаў яму сваіх вучняў. У студыі Глейра ў розны час займаліся Сіслей, Рэнуар, Манэ, Уістлер, Піку, В. К. Генц і іншыя выдатныя мастакі.
Кацярына Ягелонка
Кацярына Ягелонка (па-польску. Katarzyna Jagiellonka, па-швед. Katarina Jagellonica av Polen 1 лістапада 1526, Кракаў, Рэч Паспалітая — 16 верасня 1583, Замак Трэ-Крунур Стакгольме, Каралеўства Швецыя) — герцагіня Фінляндыі (1562), каралева-кансорт Швецыі (1568), вялікая герцагіня Фінляндыі (1581). З роду Ягелонаў.
Біяграфія
Кацярына Ягелонка — малодшая дачка польскага караля Жыгімонта I і Боны Сфорца, жонка шведскага караля Юхана III, маці польскага караля і вялікаго князя літоўскага Жыгімонта III.
У 1561 году пасля смерці першай жонкі да яе сватаўся Іван Грозны, але яму было адмоўлена і ён жаніўся на Марыі Цемрукоўне. 4 кастрычніка 1562 года Кацярына ў Вільне ажанілася з сынам шведскага караля Густава I і братам кіруючага на той момант караля Эрыка XIV, герцагам фінляндскім Юханам. Юхан не атрымаў ад брата дазволу на шлюб, які спачатку не працівіўся. Але ў 1561 гадзе адбылася рэзкая перамена ў палітычных адносінах Рэчы Паспалітай і Швецыі з прычыны барацьбы за Лівонію. Пры гэтых умовах Эрыку XIV было нязручна, каб яго брат парадніўся з польскім каралём, і ён стаў адгаворваць Юхана ад шлюбу, аднак напоперак жаданню Эрыка XIV вяселле адбылося. Маладажоны пасяліліся ў замку Обу (Фінляндыя).
Дзейнасць Юхана у Лівоніі прымусіла Эрыка XIV объявить вайну брату. Дзеля захопу замку былі адпраўлены войскі і 12 жніўня 1563 году замак капітуліраваў. Ёхан быў адпраўлены ў замак Грыпсхольм (Швецыя). Кацярына па ўласнай волі пайшла з мужам у палон са спасылкай на надпіс на заручальным пярсцёнку — Nemo nisi mors — Ніхто, акрамя смерці [нас не разлучыць].
Эрык XIV заключыў саюз з Расіяй, што азначала, што ён пагадзіўся выдаць Катарыну былому свату Івану IV. Магчыма, цар планаваў выкарыстаць яе ў якасці закладніцы на перамовах з Рэччу Паспалітай. Аднак Эрык адмовіўся выконваць дамоўленасць. Кацярына накіравала Эрыку як мінімум два лісты з просьбай вызваліць ў 1565 годзе.
Пад час заключэння Кацярына нарадзіла ў 1564 году дачку Ізабылу (памерла ў 1566), у 1566 году — сына Жыгімонта, а 17 мая 1568 года — дачка Ганну. У кастрычніку 1567 годзе Юхан і Кацярына памірыліся з Эрыкам XIV у Вэнтхольмене побач з замкам Свартшё, пасля чаго былі вызвалены. У гэты час Кацярына напісала сваёй сястры Сафіі: «Гасподзь Бог пазбавіў караля Швецыі яго розуму, што дапамагло нам вызваліцца», але яна таксама напісала, што Эрык не зусім з’ехаў з глузду, а «быў апантаны адчаем і раскаяннем з-за яго ўчынкаў, якія не даюць яму спакою». Увесну 1568 г. рускія пасланцы ў Стакгольме чакалі экстрадыцыі Кацярыны ў Расію. Неўзабаве пасля гэтага пачалося паўстанне Юхана і Карла супраць Эрыка. Падчас паўстання Кацярына жыла ў Вадстэне, а потым некалькі разоў наведвала манастыр у Вадстэны каб зрабіць ахвяраванні.
Кацярына ўрачыста уехала ў Стакгольм і была каранавана вясной 1569 года.
Кацярына выхавала сына Жыгімонта ў каталіцкай веры. У 1587 годзе ён стаў польскім каралём і вялікім князем літоўскім. У 1592 годзе ён стаў шведскім каралём, але яго прыхільнасць да каталіцызму і слабая сувязь з насельніцтвам краіны прывяло да яго змяшчэнню з трону ў 1599 году.
Кацярына памерла ў замку Трэ-Крунур 16 верасня 1583 года, пахавана ў саборы Упсалы.
Каця Каповіч
Каця Каповіч (поўнае імя — Кацярына Юльевна Каповіч;, Кішынёў) — руская і амерыканская паэтка, празаік, рэдактар.
Біяграфія
Нарадзілася 21 чэрвеня 1960 года ў Кішынёве ў сям’і архітэктара Юлія Ісаакавіча Каповіча (1932—2011), маці Ада Наумаўна загадвала аддзелам камплектавання ў Бібліятэцы Акадэміі навук Малдаўскай ССР. Дзед, прафесар палітычнай эканоміі Ісаак Ісаевіч Каповіч (Коган, 1896—1972), быў загадчыкам яўрэйскім сектарам факультэта сацыяльнага выхавання Адэскага інстытута народнай адукацыі (1923—1929) і членам прэзідыума адэскага камітэта Таварыства распаўсюджвання рамеснай працы сярод яўрэяў Расіі. У 1979 годзе бацька быў асуджаны на 8 гадоў.
З 1990 года разам з першым мужам (пісьменнікам Віктарам Панэ, нар. 1954) выехала ў Ізраіль, жыла ў Ерусаліме. У 1992 годзе пераехала ў Бостан (ЗША), вучылася на факультэце славістыкі Гарвардскага ўніверсітэта. Рэдагуе (сумесна з мужам Філіпам Нікалаевым) англамоўны паэтычны часопіс «Fulcrum».
Піша вершы па-руску і па-англійску. Руская паэзія Каповіч вылучаецца прынцыповым аскетызмам фармальных сродкаў (аж да дэманстратыўнага мінус-прыёму — беднай рыфмы), якія адлюстроўваюць скразную тэму Каповіч — беднасць і галечу прадметнага свету, якія акружае большасць людзей, рыфмуецца затым з беднасцю душэўнага ўтрымання.
Парламент Новай Зеландыі
Парламент Новай Зеландыі – вышэйшы заканадаўчы орган Новай Зеландыі, складаецца з Каралевы Новай Зеландыі і Палаты Прадстаўнікоў Новай Зеландыі, а таксама да 1951 года ўключаў Заканадаўчы сход Новай Зеландыі. Аднак у грамадскай свядомасці менавіта Палата Прадстаўнікоў памылкова прымаецца за Парламент Новай Зеландыі. Палата Прадстаўнікоў складаецца з звычайна 120 членаў (у наш час 121). Члены Парламента выбіраюцца шляхам усеагульнага галасавання. Палітычная сістэма Новай Зеландыі пабудавана на аснове так званай Вэстмінстэрскай сістэмы дзяржаўнага кіравання, і выканаўчая ўлада ў ёй належыць Кабінету Міністраў і Прэм'ер-міністру, які выбіраецца Палатай Прадстаўнікоў.
Двухпалатны Парламент быў заснаваны Канстытуцыйным Актам Новай Зеландыі 1852 года, аднак, у 1951 годзе верхняя палата – Заканадаўчы сход, была распушчана, і з гэтага моманту Парламент застаецца аднапалатным. Парламент атрымаў поўную незалежнасць ад Вялікабрытаніі ў 1947 годзе.
Бельчыцы (Пружанскі раён)
Бе́льчыцы (, Бельчицы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Бруна Голер
Маляваць Голер пачаў яшчэ падлеткам. Пейзажыст Юліус Юнгхайм выкладаў Голера з 1919 па 1921 год у Дзюсельдорфе. У 1924 годзе здзейсніў паездку ў Італію. З 1927 года Бруна Голер жыў і працаваў у Дзюсельдорфе.
У тым жа годзе Голер стаў членам групы мастакоў Das Junge Rheinland. У 1927/28 годзе ён удзельнічаў у выставе «Малады Рэйнланд» і быў сузаснавальнікам Рэйнскага сецэсіёна. У 1930 годзе Голер стаў членам Рэйнскай групы. Бруна Голер і Элізабэт Ніпсхаген пажаніліся 15 жніўня 1933 года.
У эпоху нацыянал-сацыялістаў мастак у значнай ступені жыў ва ўнутранай эміграцыі. З 1940 па 1945 год прызваны ў арміі ў час Другой сусветнай вайны. У 1943 годзе запальныя бомбы знішчылі яго студыю і большую частку яго ранніх работ. У зімовым семестры 1949/50 года Голер атрымаў выклік у Дзяржаўную мастацкую акадэмію ў Дзюсельдорфе, дзе з 1953 па 1964 год быў прафесарам жывапісу.
Друйскі сельсавет
Дру́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Друйск.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. У 1971 годзе скасавана вёска Залужжа. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Друйскага сельсавета 53 населеныя пункты. 8 красавіка 2004 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад новаўтворанага Друеўскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 36 населеных пунктаў: Антанова, Бандуры, Баранаўшчына, Безназванае, Бернатоўшчына, Вайты, Гараўкі 1, Глыбошчына, Далікатары, Дамбравова, Дзем’яны, Дзеткаўцы, Друйка, Друйск, Заполле, Канавалаўшчына, Качэргі, Кірыліна, Клімпаўшчына, Кокаўшчына, Краснагорка, Кропішкі, Кяпсні, Лугі, Лук’янцы, Опліса 1, Опліса 2, Пошта Абаб’е, Рэпеншчына, Смулькі, Смятанаўшчына, Струнеўшчына, Таропаўка, Турчылава, Устронь, Чэрнева.
Гумерсбах
Гумерсбах (Gummersbach) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Обербергіш. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 95,39 км². Афіцыйны код — 05 3 74 012.
Іван Антонавіч Ласкоў
Іван Антонавіч Ласкоў (,  — ) — беларускі пісьменнік, перакладчык, крытык, гісторык. Аўтар «фінскай» канцэпцыі паходжання беларусаў. Узнагароджаны Ганаровай Граматай Прэзідыуму Вярхоўнага Савета ЯАССР. Сябар СП СССР (1973), таксама сябар СП ЯАССР і БССР.
Паходжанне
Бацька — Ласкавы Антон Іванавіч, недзе 1901 г. н., украінец з Палтаўшчыны, земляроб. У Гомель уцёк у 1933 ратуючыся ад галадамору, ад якога ў яго памерла ўся сям’я і сваякі (апроч брата Пятра). Працаваў на гомельскай цукеркавай фабрыцы «Спартак», адсюль у чэрвені 1941 быў мабілізаваны ў Чырвоную Армію і знік без вестак. Маці, Казлоўская Юлія Апанасаўна, нарадзілася ў вёсцы каля станцыі Красны Бераг (цяпер Жлобінскі р-н, Гомельскай вобласці) тагачаснай Мінскай губерні ў 1909. У 1914 некалькі сем’яў з гэтай вёскі, у асноўным крэўныя, набылі па кавалку зямлі каля вёскі Беразякі Чэрыкаўскага павета Магілёўскай губерні. Зямля была бедная, таму прадавалася танна нейкім памешчыкам (нібыта з прозвішчам Стошын). Так, Казлоўскі (прадзед Івана), які на Міншчыне меў 6 дзесяцін, прадаўшы іх, купіў 75 дзесяцін (большай часткай балот, хмызнякоў і лесу). Тады ж адбылося перасяленне. Зямлю прадзед падзяліў пароўну між трыма сынамі. Адзін з іх быў Апанас. Юлія Апанасаўна літаральна збегла з вёскі ў Гомель, зусім дзяўчынкай, дзе працавала ў самых розных месцах (найчасцей прыбіральшчыцай), нарэшце стала ўладкавалася на пошце, працавала тэлеграфісткай. Скончыла ў вячэрняй школе 4-5 класаў, але пісала даволі непісьменна. У пасведчанні аб нараджэнні, што было выдадзена ў Гомелі ў чэрвені 1941, І. Ласкоў быў запісаны пад дзявочым прозвішчам маці — «Казлоўскі Іван», з прочыркам у графе «па бацьку». Увесну 1942 Юлія Апанасаўна перабралася да бацькоў у в. Беразякі (Краснапольскі раён Магілёўскай вобласці БССР), дзе працавала калгасніцай, памерла ў 1963 г. Юлія Казлоўская і Антон Ласкавы зарэгістраваныя не былі, але Юлія Апанасаўна пісалася Ласкавай і вымаўляла сваё прозвішча з націскам на першым складзе, што не вельмі падабалася малому Івану, таму, пайшоўшы ў школу, ён сваё прозвішча «зрусіфікаваў» на Ласкоў.
Біяграфія
У тры гад Іван навучыўся чытаць, але з прычыны матэрыяльных цяжкасцей пайшоў у школу толькі ў восем гадоў. У 1952, пасля заканчэння 3-га класу, самастойна здаў іспыты за 4-ы клас і быў адразу пераведзены ў 5-ы. З Беразякоў, у якіх ён жыў да 1952, дасылаў свае вершы ў піянерскую газету «Зорька», хаця іх не друкавалі, але на лісты адказвалі. Па ініцыятыве Анастасіі Феакцістаўны Мазуравай, рэдактара «Зоркі» яго ў 1952 адправілі ва Усесаюзны піянеркі лагер «Артэк» імя У. І. Леніна, дзе ён правучыўся з лістапада па сакавік 1953. Затам выхоўваўся ў Магілёўскім спецыяльным дзіцячым доме № 1, потым у школе № 2, якую скончыў у 1958 з залатым медалем і паступіў на хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1964. Пры размеркаванні выказаў жаданне паехаць у г. Дзяржынск Горкаўскай вобласці РСФСР, дзе працаваў у Дзяржынскім філіяле Дзяржаўнага навукова-даследчага інстытута прамысловай і санітарнай ачысткі газаў /НДІАГаз/.
З 1966 года навучаўся на аддзяленні перакладу ў Літаратурным інстытуце імя А. М. Горкага ў Маскве. Па час вакацыяў працаваў у студэнцкім будатрадзе ў Заходняй Сібіры, наведаў Польскую Народную Рэспубліку, Сярэднюю Азію. У 1971 пасля заканчэнні з чырвоным дыпломам пераехаў у Якуцкую АССР, на радзіму сваёй жонкі, якуцкай пісьменніцы Гаўрыльевай Валянціны Мікалаеўны (на беларускай мове, у перакладзе С. Міхальчука, выходзіла яе кніга: Краіна Уот-Джулістана. Мн. 1981). З верасня 1971 да лютага 1972 працаваў у газеце «Молодежь Якутии», спачатку ўлічвальнікам лістоў, потым загадчыкам адзела рабочай моладзі. З лютага 1972 да лета 1977 працаваў у Якуцкім кніжным выдавецтве старшым рэдактарам аддзелу масава-палітычнай літаратуры. З лета 1977 працаваў старшым літаратурным рэдактарам, з 1993 — загадчыкам аддзелу крытыкі і навукі часопіса «Полярная звезда» (Якуцк). За палемічныя артыкулы пра бацькоў-заснавальнікаў АССР вясной 1993 быў звольнены з працы і ашальмаваны прадстаўнікамі якуцкай «інтэлігенцыі». Падрабляў выпадковай працай. Апошняе месца працы — загадчык аддзелу прозы і публіцыстыкі ў двухмоўным дзіцячым часопісе «Колокольчик» // «Чуораанчык», які ўзначальваў Рафаэль Багатаеўскі.
29 чэрвеня 1994 г. знойдзены мёртвым «у лесе каля Плямгаса» [прыгарад Якуцка па Вілюйскаму тракту за Птушкафабрыкай]. Пахаваны ў Якуцку на прывілеяваных г. зв. «Чыраеўскіх могілках» (невялікі кавалак могілак па Маганскаму тракту для больш «значных» людзей, адгароджаны ад астатніх металёвай адгароджай). На помніку напісана: «Ласков Иван Антонович 1942—1994. Писатель. Редактор якутского эпоса «Нюргун Боотур — Стремительный».
Літаратурная творчасць
Першыя вершы апублікаваў у 1956 у газеце «Чырвоная змена» (першая публікацыя: Сталь. [Верш] // Чырвоная змена. Мінск. № 202. 14 кастрычніка 1956). Пісаў на беларускай і рускай мовах. Літаратурная спадчына вызначаецца жанравай разнастайнасцю: вершы і паэмы, апавяданні і аповесці, нарысы, эсэ, артыкулы, рэцэнзіі.
Аўтар зборнікаў паэзіі «Стыхія» (1966), «Белае неба» (1969), «Кружное лета» (1973), паэм «Жывыя галасы» (1964), «Трыццаць» (1973), «Храмец» (1975), «Кульга» (1985); зборнікаў апавяданняў «Івановы» (1979), «Чароўны камень» (1983), аповесці «Вяртанне Адысея» (1973). Дзецям адрасавана апавяданне «Андрэй-Эндэрэй — справядлівы чалавек, або Беларус на полюсе холаду» (1978). Яго творам уласціва панарамнае бачанне прастору — ад палёў і садоў Беларусі да тундры з яе вечнай мерзлатой. Выразнасць грамадзянскай пазіцыі выяўляецца ў роздуме над гісторыяй і сучаснасцю, у заклапочанасці лёсам роднай зямлі і яе насельнікаў.
Гіпотэза этнагенезу ўсходніх славян
У апошнія гады жыцця Іван Ласкоў напісаў шэраг артыкулаў, у якіх на аснове этымалагічнай тыпалогіі, вылучэння адпаведнікаў у мовах розных народаў распрацоўваў гіпотэзу пра ўгра-фінскія карані ўсходніх славян, прыйшоў да высновы, што літва не была балцкім племем («Племя пяці родаў», 1989; «Нашчадкі таямнічае літвы», 1991; «Дагістарычныя блуканні: Літва і Жамойць», «Жамойцкі тупік», «3 маўклівых прадонняў», усе 1993).
Залессе (Мокраўскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Нулявы вектар
Нулявы вектар (нуль-вектар) — вектар, у якога пачатак і канец супадаюць. Нулявы вектар мае норму 0 і абазначаецца як \vec{0} ці \mathbf{0}.
Нулявы вектар вызначае тоесны рух прасторы, пры яком кожны пункт прасторы пераходзіць сам у сябе.
З нулявым вектарам не звязваюць ніякага напрамку ў прасторы. Нулявы вектар лічыцца санакіраваным любому вектару. Можна лічыць, што нулявы вектар адначасова паралельны і перпендыкулярны любому вектару прасторы (лёгка выводзіцца з азначэння).
Усе каардынаты нулявога вектара ў любой афінной сістэме каардынат роўныя нулю.
С пункту гледжання лінейнае алгебры, у лінейнай прасторы павінен існаваць адмысловы вектар \vec{0} з наступнымі ўласцівасцямі:
Для любога рэчаіснага ліку c
Для ўсякага вектара \vec{a}, знойдзецца такі вектар -\vec{a}, што:
Складанне адвольнага вектара з нулявым не змяняе зыходны вектар:
Дамнажэнне любога вектара на нуль дае нулявы вектар:
Масквіч (завод)
АТ «Маскоўскі аўтамабільны завод „Масквіч“» — машынабудаўнічае прадпрыемства на тэрыторыі Расіі.
Гісторыя
Сваю дзейнасць завод пачаў 6 лістапада 1930 года, як Маскоўскі аўтазборачны завод імя КІМ і прыступіўшы да зборкі легкавых і грузавых машын Ford з амерыканскіх камплектуючых. Аднак з 1933 года завод стаў філіялам ГАЗ і збіраў ужо аўтамабілі ГАЗ з камплектуючых савецкай вытворчасці. З 1939 года завод стаў самастойным.
У 1998 годзе частка тэрыторыі і цэхаў завода была перададзена сумеснаму аўтамабілебудаўнічаму прадпрыемству ўрада Масквы і Renault. Першапачаткова прадпрыемства называлася Аўтафрамас, пазней перайшоў пад кантроль кампаніі Рэно Расія. З 1998 па 2022 выпускаў аўтамабілі маркі Рэно.
У маі 2022 года актывы «Рэно Расія» перайшлі ва ўласнасць урада Масквы. 23 лістапада 2022 года на заводзе пачалася буйнавузлавая зборка красовераў JAC JS4 пад уласнай маркай «Масквіч 3».
Пагошчанскі сельсавет
Паго́шчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Пагошча.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Залескі сельсавет у складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Залессе. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Пагошчанскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Пагошча. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Опсаўскага сельсавета.
Сцяг Варшавы
Сцяг Варшавы — адзін з афіцыйных сімвалаў сталіцы Польшчы горада Варшавы, нароўні з гербам. Як і герб, сцяг быў прыняты ў 1938 годзе ўладамі горада.
Апісанне
Сцяг Варшавы складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос чырвонага і жоўтага колеру. Палатно мае прапорцыі 5:8. Часцей за ўсё каляровая гама сцяга тлумачыцца так:
Ганна Саркісаўна Глазава
Ганна Саркісаўна Глазава (Анна Саркисовна Глазова; нар., Дубна, Маскоўская вобласць) — руская паэтка і перакладчыца.
Біяграфія
Нарадзілася 29 лістапада 1973 года ў Дубне Маскоўскай вобласці. Маці — інжынер, бацька — фізік-ядзершчык. Вучылася ў Маскоўскім архітэктурным інстытуце, затым — на архітэктурным факультэце Берлінскага тэхнічнага ўніверсітэта. Абараніла дысертацыю на тэму «Сустрэчная цытата: Непадпарадкаванне паэтычнай традыцыі Пола Селана і Восіпа Мандэльштама» ў Паўночна-Заходнім універсітэце (Эванстон, ЗША). Выкладала ў Карнельскім універсітэце, Універсітэце Джонса Хопкінса, Ратгерскім універсітэце, займаецца параўнальным літаратуразнаўствам.