cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін Уладзіміравіч Радзаеўскі
У гады Другой сусветнай вайны
Пад канец вайны Радзаеўскі прыйшоў да думкі, што савецкі рэжым на чале з І. В. Сталіным пачаў рабіцца нацыяналістычным. Такая думка склалася з тае прычыны, што ў вышэйшых пластах улады СССР да канца 1930-х — пачатку 1940-х гадоў у выніку праведзеных чышчанняў практычна не засталося «міжнародных ленінцаў», то бок тых членаў партыі бальшавікоў, хто выступаў з ідэямі. Апроч таго, паводле думкі Радзаеўскага, Сталін здолеў вырашыць яўрэйскае пытанне, бо, выдраўшы яўрэя з талмудычнага асяроддзя, савецкае выхаванне ператварыла яго ў мірнага сямейніка савецкіх народаў. Вера Радзаеўскага ў перараджэнне савецкага ладу дазволіла яму пагадзіцца на вяртанне ў СССР.
Радзаеўскі падкрэсліваў падабенства ідэй фашызму і нацыянал-бальшавізму:
Я выпусціў «Зварот да невядомага правадыра», у якім заклікаў моцныя элементы ўсярэдзіне СССР для выратавання дзяржавы і захаванні мільёнаў рускіх жыццяў, асуджаных на гібель у вайне, высунуць якога-небудзь Камандарма X, «Невядомага правадыра», здольнага зрынуць «яўрэйскую ўладу» і стварыць Новую Расію. Я не заўважаў тады, што такім невядомым правадыром воляю лёсу, свайго генію і мільёнаў працоўных мас рабіўся правадыр народаў таварыш І. В. Сталін.
Ацэнкі
Нягледзячы на пасрэдную знешнасць, у Радзаеўскім адчувалася прыцягальная сіла. Ён літаральна выпрамяняў энергію. Здавалася, ён жыве ў пастаянным руху — бяжыць, плыве, крочыць, жэстыкулюе. Калі ён быў чымсьці расчулены ці проста ва ўдары, ён кідаўся да піяніна і прымаўся няроўным барытонам спяваць арыю князя Ігара.
Радзаеўскі не курыў і практычна не ўжываў спіртныя напоі — мог зрабіць некалькі глыткоў, каб уважыць кампанію.
Крыстафер Стывенс
Джон Крыстафер Стывенс (J. Christopher Stevens; —, Бенгазі) — амерыканскі дыпламат і юрыст, служыў паслом ЗША ў Лівіі з чэрвеня па верасень 2012 года. Быў забіты падчас нападу баевікоў на амерыканскае консульства ў Бенгазі 11 верасня 2012 года. Разам з ім загінулі яшчэ тры чалавекі, двое іншых былі параненыя.
Канстанцін Уладзіміравіч Радзаеўскі
Ацэнкі
У даследаванні Дж. Стэфана паказваецца, што Радзаеўскі на людзях імкнуўся паводзіць сябе па ўзоры Беніта Мусаліні, з поспехам капіюючы жэсты і рыторыку дучэ. Бліскучы дэмагог і жарсны прамоўца, ён быў наіўны і гіпнатызаваў сваімі прамовамі перадусім сябе ж. Нават сыдучы з трыбуны, Радзаеўскі гаварыў у хуткай і адрывістай манеры, з-за чаго самыя дробязныя рэчы гучалі як нешта вельмі важнае. Рашэнне ён прымаў імгненна. Радзаеўскі быў начытаны ў еўрапейскай гісторыі і літаратуры. Галоўнымі слабасцямі Радзаеўскага былі імпульсіўнасць і даверлівасць. Сябры звалі яго непрактычным.
Адзін з апошніх членаў РФС, якія дажылі да 2000-х гадоў, В. Е. Гальцоў у 2009 годзе так успамінаў пра Радзаеўскага:
Канстанцін Уладзіміравіч — чалавек рэдкіх здольнасцей. Ён быў высокі, цалкам прывабны. Ён быў бліскучым прамоўцам, ён клікаў людзей на подзвіг, і яны за ім ішлі. Ён у сваіх выступах ніколі не карыстаўся запіскамі (шпаргалкамі).
У савецкай літаратуры Радзаеўскі ацэньваўся вылучна як шпіён, дыверсант і тэрарыст. Пры гэтым паказвалася, што ён прызнаўся ў дадзенай дзейнасці падчас судовага выніку. Сапраўды, падчас судовага пасяджэння Радзаеўскі паведаміў суду, што стаў агентам японскай разведкі ў 18 гадоў, адразу пасля ўцёкаў у Маньчжурыю ў 1925 годзе, а таксама кіраваў па заданні японцаў шпіёнскай школай у Харбіне, у якой праходзілі навучанне асобы з ліку белаэмігрантаў. Апроч таго, ён заявіў, што служыў не толькі японцам, але і немцам. У вызначэнні Вярхоўнага Суда РФ 1998 года пра адмову ў рэабілітацыі Радзаеўскага і іншых пакінуты фармулёўкі прысуду 1946 года, што ў тым ліку тычацца супрацы Радзаеўскага з германскай разведкай, аднак Джон Стэфан у сваёй манаграфіі піша, што ў паваеннай заходняй гістарычнай літаратуры Радзаеўскага затаўравалі, як стаўленіка Германіі і Японіі, што праўдзіва толькі збольшага (з Германіяй ён злучаны не быў). Дж. Стэфан прыводзіць думку Н. Слабодчыкава (былога жыхара Харбіна, а падчас напісання кнігі — дырэктара музея рускай культуры Сан-Францыска), што Радзаеўскі быў ганарыстым, наіўным і дурным чалавекам — але не злачынцам, а таксама словы другой жонкі Радзаеўскага Неанілы, якая назвала ў 1974 годзе памерлага мужа патрыётам. Сам Дж. Стэфан выказваецца пра Радзаеўскага як пра летуценніка-эгаіста, камічнага ў сваім пазёрстве і чуллівага ў сваёй безабароннасці. Пры гэтым ён заўважае, што пры ўсёй камічнасці Радзаеўскага яго прыход да ўлады мог бы прывесці да страшных наступстваў, як не раз было ў гісторыі з падобнымі фігурамі.
У сучаснай расійскай літаратуры дзейнасць Радзаеўскага атрымала розныя ацэнкі. Так, С. Куляшоў у пасляслоўі да кнігі «Зорка і свастыка: Бальшавізм і рускі фашызм» заўважыў, што ў працы «Сучасная іўдаізацыя свету, ці Яўрэйскае пытанне ў XX стагоддзі» Радзаеўскі узвялічыў «досвед» італьянскіх і германскіх фашыстаў, што было асабліва цынічна, таму што нацысты ў той момант (1943 год) ужо здзейснілі мноства злачынстваў у акупаванай Расіі. Н. Е. Аблова ахарактарызавала Радзаеўскага як выдатна адукаванага, выдатнага прамоўца, які валодаў несумнеўнымі арганізатарскімі здольнасцямі і згуляў галоўную ролю ў ператварэнні фашысцкай групоўкі ў буйную палітычную партыю. Такую ацэнку падзяляе і В. М. Усаў. Адораным арганізатарам і журналістам Радзаеўскага ахарактарызаваў. Рускі нацыяналіст назваў Радзаеўскага «рускім з будучыні». Праўда, у пазнейшай працы Шырапаеў напісаў, што Радзаеўскі «„захрас“ на фашызме італьянскага тыпу».
Пасля выхаду ў 2001 годзе складанкі прац Радзаеўскага «Тэстамент рускага фашыста» кніга падпадала пад крытыку. Так, доктар філасофскіх навук З. Эфіраў ахарактарызавала працу як тыповы ўзор фашысцкай літаратуры і выказаў думку, што яна цалкам магчыма стаць дапаможнікам для сучасных неанацыстаў нават нягледзячы на тое, што выйшла з-пад пяра аўтара даўнавата. Гэта адбываецца ад таго, што манаграфія ўтрымвае квінтэсэнцыю фашысцкіх ідэй, цэнтральным стрыжнем якіх з'яўляецца антысеміцкая міфалогія. Праца ўяўляе сабою сумесь розных кірункаў фашызму, італьянскага і нямецкага, з дадаткам праваслаўя і асаблівым паглядам фашызму на гісторыю і палітычную сітуацыю першай паловы XX стагоддзя, але ў той жа час гэта не простая кампіляцыя, не другасная праца, яна мае аспект спецыфічнай рускай праблематыкі. У той жа час публіцыст газеты «» Д. Садоў лічыць, што, спрабуючы стварыць новы нацыянальны рух, Радзаеўскі і яго таварышы выкарысталі досвед і еўрапейскіх патужнікаў, і Чарнасоценцаў, і нават бальшавікоў. Сабраць з гэтак розных кавалкаў свой арыгінальны стыль, паводле думкі Садова, не атрымалася.
У 2001 годзе ў Расіі былі выдадзены «Сучасная іўдаізацыя свету, ці Яўрэйскае пытанне ў XX стагоддзі» і «Азбука фашызму» пад агульнай назвай «Тэстамент рускага фашыста». 11 кастрычніка 2010 года рашэннем Цэнтральнага раённага суда горада Краснаярска кніга была прызнана ў Расійскай Федэрацыі экстрэмісцкім матэрыялам  і была занесена ў  (№ 861).
Радзаеўскі з'яўляецца адным з герояў рамана савецкага пісьменніка Цімафея Чарнова «У тыя дні на Усходзе». Ён парадстаўлены ў творы фанатычным антысаветчыкам і верным патужнікам японцаў, які марыць з іх дапамогай прыйсці да ўлады ў Расіі. Таксама ён дзейная асоба рамана Андрэя Іванова «Харбінскія матылькі». Апроч таго, згадваецца ў кнізе жанру альтэрнатыўнай гісторыі Аляксандра Аўраменкі і Барыса Арлова «Мы любы жаль пакінем у бою…». З'яўляецца адным з галоўных герояў спектакля «Харбін-34».
Перагляд справы
26 сакавіка 1998 года вынесла вызначэнне № 043/46, у адпаведнасці з якім прысуд Ваеннай калегіі Вярхоўнага Суда СССР ад 30 жніўня 1946 года вызначыла змяніць, скасаваўшы яго ў часткі асуджэння Радзаеўскага К. У., Ахоціна Л. П. і іншых пост. 58-10 ч. 2 КК РСФСР (антысавецкая агітацыя і прапаганда), а крымінальную справу спыніць за адсутнасцю складу злачынства. У астатняй частцы прысуд быў пакінуты без змены.
Бацькі, браты і сёстры
Бацька Уладзімір Іванавіч Радзаеўскі (гады жыцця невядомыя) працаваў натарыусам. У 1928 годзе бег разам з сынам Уладзімірам з Благавешчанска ў Харбін.
Маці Надзея Міхайлаўна Радзаеўская, дзявоцкае прозвішча невядомае (1883, Нерчынск — 1930 ці 13.8.1938) — хатняя гаспадыня. Пасля ўцёкаў мужа і сына Уладзіміра ў 1928 годзе ў Харбін была арыштавана разам з дочкамі і адпраўлена ў Туруханск. Быўшы майстэрскай швачкай, гэтым рамяством зарабляла на жыццё сабе і дочкам. Паводле адных дадзеных, памерла ў 1930 годзе ад, а паводле іншых — была арыштавана і ў 1935 годзе асуджана на 5 гадоў высылкі ў. У лютым 1938 года зноў арыштавана, парасстрэльвана 13 жніўня 1938 года па прысудзе камісіі НКУС і пракурора СССР ад 19 красавіка 1938 года; 17 лістапада 1989 года пракуратурай Краснаярскага края.
Малодшы брат Уладзімір Уладзіміравіч Радзаеўскі (1910, Благавешчанск — ?). У 1928 годзе бег разам з бацькам з Благавешчанска ў Харбін. У 1945 годзе вярнуўся ў СССР, быў ненадоўга арыштаваны (хоць не меў дачынення да УФП). У канцы 1970-х гадоў працаваў на касметычнай фабрыцы і рыхтаваўся да выхаду на пенсію.
Сёстры Надзея Уладзіміраўна Радзаеўская (19.5.1913, Благавешчанск — ?) і Ніна Уладзіміраўна Радзаеўская (1916, Благавешчанск — ?) пасля ўцёкаў бацькі і брата Уладзіміра ў 1928 годзе ў Харбін былі арыштаваны разам з маці і асуджаны на 5 гадоў высылкі ў Туруханскі край у 1935 годзе. У сакавіку 1938 года абедзве былі зноў арыштаваны і асуджаны Асобай нарадай НКУС СССР да 10 гадоў. Вызваліліся ў студзені 1948 гады, рэабілітаваны ў 1957. Далейшы лёс Ніны невядомы, а Надзея выйшла замуж за лекара, які лячыў яе маці ў Туруханску ад сухотаў, і пераехала ў Маскву. У канцы 1970-х гадоў жыла пад Масквой.
Жонкі і дзеці
Першая жонка — Лідзія Георгіеўна Малкова (гады жыцця невядомыя) (з 1929 па 1936 год). Пазней выйшла замуж за члена УФП Мікалая Мікалаевіча Петліна. Лёс пасля паўторнага замужжа невядомы. Двое дзяцей Радзаеўскага ад шлюбу з Малковай памерлі ў маленстве.
IC 956-2
IC 956-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Канстанцін Уладзіміравіч Радзаеўскі
Жонкі і дзеці
Другім шлюбам быў жанаты з 1937 года з Неанілай Радзаеўскай, народжанай Ялішавай (гады жыцця невядомыя). Пасля 13 жніўня 1945 года, калі Радзаеўскі пакінуў Харбін, яна засталася з двума дзецьмі ў горадзе і жыла там да 1952 года. Паколькі вярнула сабе дзявоцкае прозвішча, праблем з савецкай адміністрацыяй не паўстала. У 1952 годзе пераехала з дзецьмі ў Бразілію, а яшчэ праз дзесяць гадоў яны пераехалі ў ЗША ў Сан-Францыска, дзе атрымалі амерыканскае грамадзянства. Толькі ў ЗША Неаніла вырашылася вярнуць сабе прозвішча Радзаеўская. У 1974 годзе пераехала ў Сакрамента, дзе адкрыла рэстаран «Казак».
IC 956-2
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канстанцін Уладзіміравіч Радзаеўскі
Жонкі і дзеці
Ад другога шлюбу Радзаеўскі меў трох дзяцей. Дачка Вольга (1938 — ?) і сын Уладзімір (1943 — ?) пасля 13 жніўня 1945 года, калі Радзаеўскі пакінуў Харбін, засталіся разам з маці ў горадзе і жылі там да 1952 года пад дзявоцкім прозвішчам маці. Жылі з маці у Бразіліі і ЗША. У канцы 1970-х гадоў жылі ў Сан-Францыска. Яшчэ адзін сын Радзаеўскага, народжаны ў 1941 годзе, памёр у маленстве.
Воар
Плошча 177,6 км². Насельніцтва — 2782 чалавек.
На востраве размешчаны міжнародны аэрапорт, які злучае Фарэры з вонкавым светам. Ён быў пабудаваны брытанскімі спецыялістамі ў 1942 годзе падчас акупацыі Фарэраў. З 1943 года аэрапорт пачаў абслугоўваць грамадзянскія рэйсы. У цяперашні час аэрапорт мае адну асфальтавую ўзлётна-пасадачную паласу даўжынёй 1250 м і шырынёй 30 м.
Збудаваны тунэль, які праходзіць пад Вестманскім каналам і злучае Воар з востравам Стрэймой.
Альфонса VI Храбры
Альфонса VI Храбры (Alfonso VI el Bravo; 1043 — 30 чэрвеня 1109) — кароль Леона ў 1065—1072 гадах і аб’яднанага каралеўства Леона і Кастыліі з 1072. Сын Фердынанда I і Санцыі Леонскай.
Гісторыя
Пасля смерці бацькі Альфонса атрымаў па завяшчанні Леон і Астурыю. У 1067 годзе пачалася вайна паміж ім і яго старэйшым братам Санча II; апошні разбіў яго ў дзвюх бітвах — пры Льянтадзе і Гальпехары. У другой бітве Альфонса патрапіў у палон, і брат зняволіў яго ў адным са сваіх замкаў. Праз некаторы час Альфонса атрымалася бегчы, і ён знайшоў прытулак пры двары Таледскага эміра. Даведаўшыся ў 1072 годзе пра смерць Санча II, Альфонса тайна з’ехаў з Таледа, і быў абвешчаны каралём Кастыліі. Малодшага брата, які кіраваў Галісіяй, ён зманам захапіў у палон і трымаў у строгім зняволенні да самай яго смерці. Такім чынам, Альфонса авалодаў усёй бацькаўскай дзяржавай: Кастыліяй, Леонам і Галісіяй.
Скарыстаўшыся тым, што эмір Севільі аль-Мутамід дапамагаў Гарсіі, Альфонса распачаў супраць яго вайну. Эміру атрымалася прадухіліць нашэсце хрысціян толькі абяцаннем выплачваць вялікую даніну. У 1082 годзе, абвінаваціўшы мусульман у затрымцы даніны Альфонса падступіў да Севільі і тры дні абложваў яе. Неўзабаве пасля гэтага таледцы выгналі з горада эміра аль-Кадзіра. У 1084 годзе Альфонса вярнуў яму Таледа, запатрабаваўшы за гэта павелічэнне даніны і перадачы некаторых крэпасцяў. У наступным годзе, сабраўшы вялікае войска, Альфонса ў другі раз падступіў да Таледа. Пасля нядоўгай аблогі аль-Кадзір пагадзіўся капітуляваць. 25 мая 1085 года Альфонса ўрачыста заехаў у старажытную сталіцу вестгоцкага каралеўства. Напалоханыя поспехамі Альфонса, іспанскія эміры заклікалі на дапамогу правадыра афрыканскіх альмаравідаў Юсуфа. У кастрычніку 1086 года ў бітве ля Залакі ён нанёс Альфонса цяжкую паразу. Хрысціяне панеслі велізарныя страты. У 1090 годзе альмаравіды вымусілі кастыльцаў пакінуць Таледа. У 1108 годзе сын Юсуфа Алі разграміў кастыльцаў у бітве пры Уклесе. У гэтай бітве паў Санча, адзіны сын Альфонса. Страта гэта так патрэсла старога, што ён захварэў і неўзабаве памёр.
Пад ціскам папскага легата кардынала Рышара дэ Міё, насуперак жаданню клірыкаў і народа Альфонса VI на саборы ў Бургасе (1080 год) замяніў паўсюдна ўжываны ў набажэнстве масарабскі абрад на рымскі. Захаваў прывілей працягваць службы па масарабскаму чыну толькі 6 цэрквам Таледа і каралеўскай базіліцы Сан-Ільдэфонса ў Леоне.
Вядомыя асобы Смаргоні
Вядомыя ўраджэнцы Смаргоні:
Напады на дыпламатычныя місіі ЗША (2012)
11 верасня 2012 года ў адказ на трэйлер фільма пад назвай «Нявіннасць мусульман», выкладзенага на відэахостынгу YouTube, і які многія мусульмане палічылі блюзнерскім, пачалася серыя акцый пратэсту. Першыя выступленні адбыліся ў Каіры (Егіпет) і Бенгазі (Лівія), і акцыі хутка распаўсюдзіліся па ўсім мусульманскім свеце. Прадметам пратэсту стала крытыка ісламу і прарока Магамета ў гэтым фільме.
У Каіры група ўзлезла на сцяну пасольства і сарвала амерыканскі сцяг, замяніўшы яго на чорны ісламісцкі сцяг. У Егіпце адзін чалавек загінуў і больш за дзвесце атрымалі раненні.
У Бенгазі з гранатамётаў і стралковай зброі было абстраляна консульства, што выклікала пажар у будынку, у выніку якога загінуў амбасадар ЗША ў Лівіі Крыстафер Стывенс; таксама загінулі супрацоўнік аддзела па кіраванні інфармацыяй дыпламатычнай службы Шон Сміт, прыватны амерыканскі ахоўнік Глен Доэрці, былы спецназавец ВМС ЗША Тайран Вудс і дзесяць лівійскіх паліцэйскіх, двое іншых былі параненыя. У наступных дакладах чыноўнікі заявілі, што напад на консульства ў Бенгазі аказаўся «складаным» і прафесійна выкананым. Амерыканскія чыноўнікі заявілі на ўмовах ананімнасці, што яны лічаць што напад быў узгоднены і спланаваны загадзя, а не быў выкліканы фільмам.
14 верасня амерыканскае консульства ў Чэнаі было атакавана: раненні атрымалі 25 чалавек.
Далейшыя пратэсты былі праведзены ў амерыканскіх дыпламатычных місій і ў іншых месцах у першыя дні пасля першага нападу. Узаемазвязаныя пратэсты прывялі да шматлікіх смерцей і раненняў людзей па ўсім Блізкім Усходзе і Афрыцы.
Шайхы
Шайхы — аул у Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэнізскай сельскай акругі. Код КАТА — 234663400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 53 чалавекі (22 мужчыны і 31 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражывалі 60 чалавек (25 мужчын і 35 жанчын).
Чапаеўка
Чапа́еўка (, Чапаевка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
У 1976 годзе вёска перададзена з Лядскага сельсавета ў Дэмбраўскі сельсавет.
Ахматкіў
Ахматкіў (Охма́тків) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэмыдзіўскай пасялковай абшчыны.
Марскі ўніверсітэт у Гдыні
Марскі ўніверсітэт у Гдыні (Uniwersytet Morski w Gdyni) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы марскога транспарту, якая знаходзіцца ў Гдыні.
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны ў 1920 годзе як Марское вучылішча ў Тчэве з двума факультэтамі – навігацыйным і механічным. Выпускнікі мелі паўнамоцтвы, якія давалі вышэйшыя навучальныя ўстановы. У 1930 годзе школа была пераведзена ў Гдыню, у спецыяльна пабудаваны комплекс будынкаў на вуліцы Марской і пераназваная ў Дзяржаўную марскую школу. Падчас Другой сусветнай вайны школа працавала ў Англіі - у Саўтгемптане і Лондане.
Вышнэвэ (Дэмыдзіўскі раён)
Вышнэвэ (Вишне́ве) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэмыдзіўскай пасялковай абшчыны.
Марскі ўніверсітэт у Гдыні
Гісторыя
Рашэннем органаў дзяржаўнай улады ў 1967-1968 гадах у склад школы была ўключана Дзяржаўная школа марскога рыбалоўства ў Гдыні. У якасці Вышэйшай марской школы у Гдыне вучэльня пачала дзейнасць 1 кастрычніка 1969 года. У 2001 годзе вучэльня атрымала статус акадэміі і новую назву - Марская акадэмія ў Гдыне. На падставе распараджэння міністра марской гаспадаркі і суднаходства ад 2 ліпеня 2018 года Марская акадэмія ў Гдыне з 1 верасня 2018 года атрымала новую назву - Марскі ўніверсітэт у Гдыне.
Універсітэт сёння рыхтуе высокакваліфікацыйныя кадры для патрэб марской гаспадаркі і, у прыватнасці, будучых афіцэраў гандлёвага флоту – спецыялістаў у галіне навігацыі і эксплуатацыі судоў, эксплуатацыі сілавых агрегатаў судзен, электронікі і суднабудаўнічай электратэхнікі, а таксама эксплуатацыі партоў і лагістыкі, эксплуатацыі наземных тэхнічных сістэм, спецыялістаў у галіне марской эканомікі і кадраў для прадпрыемстваў наземнай падсобнай гаспадаркі.
Знаменскае
Знаменскае:
Лідскі летапісец (1997)
«Лідскі летапісец» — краязнаўчы, гісторыка-літаратурны часопіс.
Выходзіць з 1997 года ў Лідзе на беларускай мове. Змяшчае матэрыялы па гісторыі Ліды і краю. Заснавальнік — Валерый Васільевіч Сліўкін, рэдактар Станіслаў Вацлававіч Суднік.
У 2006 годзе Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь вынесла папярэджанні рэдакцыі і заснавальніку часопіса.
Скабы
Скабы́ (, Скабы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Маціяс Руст
Маціяс Руст (Mathias Rust, нар., горад Ведэль, каля Гамбурга) — нямецкі спартсмен-пілот, ва ўзросце 18 гадоў здзейсніў пералёт на лёгкім самалёце Cessna 172 з Гамбурга праз Хельсінкі ў Маскву і прызямліўся 28 мая 1987 на Чырвонай плошчы.
Палёт у Маскву
Днём 28 мая 1987 года 18-гадовы Маціяс Руст вылецеў з Гамбурга на чатырохмесным лёгкім самалёце «Сессна-172Б Скайхоўк» (Cessna 172B Skyhawk). Ён здзейсніў прамежкавую пасадку ў аэрапорце Хельсінкі-Малмі для дазапраўкі. Дыспетчарскай службе аэрапорта Руст сказаў, што ляціць у Стакгольм. У нейкі момант Руст спыніў сувязь з фінскай дыспетчарскай службай, а затым накіраваўся да берагавой лініі Балтыйскага мора і знік з паветранай прасторы Фінляндыі каля Сіпаа. Ратавальнікі выявілі ў моры масляністую пляму і расцанілі гэта як доказ крушэння самалёта. Руст перасек савецкую мяжу каля горада Кохтла-Ярве і ўзяў курс на Маскву.
У адным выпадку (на аэрадроме Тапа, Эстонія) па трывозе паднялі два дзяжурныя знішчальнікі. Знішчальнікі знайшлі самалёт Руста, але не атрымалі інструкцый пра далейшыя дзеянні і, зрабіўшы некалькі пралётаў над самалётам «Сесна» (самалёт Руста рухаўся на малой вышыні і з малой хуткасцю палёту, што рабіла немагчымым пастаяннае суправаджэнне яго хуткаснымі знішчальнікамі), проста вярнуліся на аэрадром. Рухаючыся ў Маскву, Руст арыентаваўся па чыгунцы Ленінград-Масква. Па маршруце яго палёту ў паветра падымаліся дзяжурныя звёны з аэрадромаў Хацілава і Бежацка, але загаду збіць «Сесну» так і не паступіла.
Аўтаматызаваная сістэма СПА Маскоўскай ваеннай акругі была адключаная для прафілактычных работ, таму сачэнне за самалётам-парушальнікам давялося ажыццяўляць у ручным рэжыме і каардынаваць па тэлефоннай сувязі. Такім чынам самалёт Маціяса Руста не патрапіў у спіс самалётаў, збітых падчас халоднай вайны.
Руст прызямліўся на Вялікім Маскварэцкім мосце, накатам даехаў да Сабору Васіля Блажэннага, у 19:10 выйшаў з самалёта і пачаў раздаваць аўтографы. Праз некаторы час яго арыштавалі.
Адлюстраванне ў мастацтве
Рок-гурт «ULIS» прысвяціў Маціясу Русту песню «Пан Руст».
IC 957
IC 957 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Цэнтаўр.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Княгынынэ (Дэмыдзіўскі раён)
Княгынынэ (Княги́нине) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэмыдзіўскай пасялковай абшчыны.
Мікалай Вольскі (кашталян віцебскі)
Мікалай Вольскі (1583 ці 1584 — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Маршалак земскі ваўкавыскі (1605—1615), кашталян віцебскі (з 1615).
Сын падстолія літоўскага Крыштафа, ажаніўся з Барбарай, дачкой берасцейскага кашталяна Рыгора Войны. Меў сына Казіміра.
Валодаў маёнткам Крамяніца ў Ваўкавыскім павеце, дзе заснаваў касцёл. Быў пахаваны разам з жонкай у гэтым касцёле, там захавалася пліта з надпісам: «''ILL.D. Nicolaus Wolski haeres Krzemienicensis castella[nus] Witebsscen[sis] OBIIT Anno D. MDCXXI. MAI DIE 3 AETATIS SUAE 37» — «Найяснейшы Пан Мікалай Вольскі, дзедзіч Крамяніцы, кашталян віцебскі, памёр года Божага 1621 дня 3 мая ва ўзросце 37 гадоў''».
Leapin’ and Lopin’
«Leapin’ and Lopin’» — альбом джазавага піяніста Соні Кларка, выпушчаны на лэйбле «Blue Note». Альбом быў запісаны за адзін дзень 13 лістапада 1961 года. Гэта апошні альбом Кларка ў якасці лідара. Альбом атрымаў 4 з паловай зоркі на Allmusic.
Спіс трэкаў
Бонус трэкі на CD перавыданні:
Бружмель альпійскі
Бружмель альпійскі (Lonicera alpigena) — кветкавая расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Прыгожы невысокі (да 1 м) куст з кампактнай кронай і буйным цёмна-зялёным лісцем. Кветкі жаўтаватыя, звонку з цёмна-чырвоным налётам, без паху. Плады чырвоныя, буйныя, бліскучыя. Цвіце ў другой палавіне мая — першай дэкадзе чэрвеня.
Жуан V
Жуан V (D. João V, o Magnânimo;, палац Ribeira, Лісабон, Партугалія — , палац Ribeira, Лісабон, Партугалія) — 24-ы кароль Партугаліі з 1706 года, 11-ы герцаг Браганскі, унук Жуана IV, сын Педру II.
Кіраванне
Быў заступнікам навук і мастацтва. У 1720 годзе заснаваў Акадэмію гісторыі Партугаліі.
Выдаткоўваў значныя сумы на пабудову манастыроў (найбольш значны — манастыр у горадзе Мафра) і за права мець свайго патрыярха ў Лісабоне. У 1748 годзе атрымаў тытул Rex fidelissimus ад Папы Бенедыкта XIV. Апошнія гады на яго меў вялікі ўплыў францысканец Гаспар.
Сям’я
Быў жанаты на Марыі Ганне, дачцы імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольда I.
Гасцёўня Уладзіслава Галубка
Гасцёўня Уладзіслава Галубка — музей, прысвечаны жыццю і творчасці кіраўніка БДТ-3, рэжысёра, акцёра, народнага артыста БССР Уладзіслава Галубка. З'яўляецца філіялам Дзяржаўнага музея гісторыі тэатральнай і музычнай культуры Рэспублікі Беларусь. Размяшчаецца ў Траецкім прадмесці ў будынку №14 па вул. Старавіленскай.
Першапачаткова ў будынку №14 па вул. Старавіленскай змяшчаўся Музей гісторыі тэатральнай і музычнай культуры. З 2001 года тут размешчана фондасховішча музея і працуе навукова-фондавы аддзел. А для наведвальнікаў працуе пастаянная экспазіцыя «Жыццёвы і творчы шлях першага Народнага артыста Беларусі Уладзіслава Галубка», дзе прадстаўлены дакументы і гістарычныя пасведчанні аб жыцці і творчай дзейнасці Уладзіслава Галубка з фондавай калекцыі музея. Маецца выставачная зала, у якой праходзяць разнастайныя тэматычныя выставы, ладзяцца цікавыя мерапрыемствы, музычныя вечарыны, батлеечныя інтэрмедыі.
Каменка (Александрыйскі сельсавет)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Прыродазнаўча-гуманітарны ўніверсітэт у Седльцах
Прыродазнаўча-гуманітарны ўніверсітэт у Седльцах (Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова педагагічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Седльцах.
Агульная характарыстыка
Заснаваны ў 1969 годзе. Вядомы таксама як Падляская акадэмія (1999-2010), Вышэйшая аграрна-педагагічная школа ў Седльцах (1977-1999), Вышэйшая педагагічная школа ў Седльцах (1974-1977), Вышэйшая настаўніцкая школа ў Седльцах (1969-1974). Статус універсітэта вучэльняй атрыманы ў адпаведнасці з законам ад 23 ліпеня 2010 года аб прысваенні Падляскай акадэміі найменавання Універсітэта прыродазнаўчых і гуманітарных навук. У склад універсітэта ўваходзяць 5 факультэтаў, у рамках факультэтаў існуюць таксама профільныя інстытуты.
IC 959
IC 959 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кастракара-Тэрмэ-е-Тэра-дэль-Соле
Кастракара-Тэрмэ-е-Тэра-дэль-Соле (Castrocaro Terme e Terra del Sole) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фарлі-Чэзена.
Насельніцтва складае 6504 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 167 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 47011. Тэлефонны код — 0543.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola (Castrocaro Terme) - Santa Reparata di Cesarea di Palestina.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пэрэкалі
Пэрэкалі (Перека́лі) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэмыдзіўскай пасялковай абшчыны.
Чучвы
Чучвы́ (, Чучвы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Сафонаўка (Атыраўская вобласць)
Сафонаўка — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Сафонаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 29 км на заход ад сяла Ганюшкіна. Код КАТА — 234665100.
Жацец
Жа́цец (Žatec, Saaz) — горад на паўночным захадзе Чэхіі, у раёне Лоўні Усцецкага края. Размешчаны на рацэ Огржэ, за 75 кіламетрах ад Прагі. Колькасць насельніцтва складае 19,8 тыс. жыхароў (2011). Плошча горада — 42,7 км².
Цэнтр раёна хмеляводства і піваварства, часам яго называюць «сталіцай хмеля». Жацецкі хмель з'яўляецца неад'емным інгрэдыентам класічнага пільзнера.
Гісторыя
Тэрыторыю Жатца яшчэ ў першым тысячагоддзі насяляла племя лучан, якія зваліся так па назве мясцовасці Лука, дзе пасля і быў пабудаваны горад. Мясцовасць была багатая на лугі і таму атрымала такую назву («luca» на латыні азначае «луг»). Першыя ўмацаваныя паселішчы на тэрыторыі будучага горада датуюцца 9 ст.
Жацец упершыню згадваецца ў хроніцы нямецкага біскупа Цітмара Мерзебургскага ў 1004. Пісьмовыя крыніцы XI—XIII стст. апісваюць горад як значны рэлігійны і адміністрацыйны цэнтр. З 1083 па 1108 ім валодалі Вршоўцы — знатны чэшскі род; кіраўніком горада ў гэты перыяд быў Божай з роду Вршоўцаў.
У 1099 годзе Бржэціслаў II Малодшы і юны Баляслаў III, будучы кароль Польшчы, правялі Раство ў Жацецкім замку. Падчас свята 14-гадовы Баляслаў, са згоды ўсіх комітаў (вяльможаў) быў ўзведзены ў мечнікі свайго дзядзькі, з ганаровым жалаваннем у 100 грыўняў срэбра і 10 грыўняў золата.
З 1111 года горадам валодаў Сабеслаў, брат князя Уладзіслава I.
Жацец ператварыўся ў феадальны горад дзякуючы каралеўскай хартыі 1256 года, якой чэшскі кароль Пржэмысл II Отакар падаваў яму асаблівыя правы і прывілеі. Крыніцай росквіту горада ў тыя часы былі рамёствы, сельская гаспадарка і гандаль. У 1261 годзе піваварам Жатца пададзена права варыць піва. Жацец стаў вядомым цэнтрам піваварства і гандлю хмелем.
У Жатцы існавала Лацінская школа. У 1335 годзе Іаан Люксембургскі падаў гораду права выбіраць яе рэктара і выкладчыкаў. Каля 1400 года рэктарам школы быў Ян з Жатца, аўтар «Багемскага аратага». Пад яго кіраўніцтвам школа стала адной з самых вядомых і паважаных адукацыйных устаноў у Багеміі. У 1405  годзе рамеснікі выключылі патрыцыяў з гарадскога савета.
У XVI ст. Жацец быў адным з самых густазаселеных гарадоў Багеміі. Старадаўні выгляд горада захаваны на карціне Яна Віленберга (1602). Але з-за Трыццацігадовай вайны многія жыхары эмігравалі з горада, і яго эканамічнае становішча стала пагаршацца. Змяніўся нават рэлігійны і нацыянальны склад горада. Нягледзячы на гэта, Жацец заставаўся цэнтрам Багеміі аж да 1850.
У 17 стагоддзі горад прасунуўся як вядомы цэнтр хмеляводства. Паводле гістарычных звестак станам на 1767 год у горадзе знаходзіліся 4 піваварныя заводы і 20 саладоўняў. У 1833 годзе было заснавана таварыства хмеляводаў для абароны якасці хмеля. Праз некалькі гадоў узніклі таксама хмелевы рынак і цэх маркіроўкі хмеля. У 1934 годзе на тэрыторыі горада былі зарэгістраваны 161 хмеляводчая фірма і 53 пакавальныя прадпрыемствы.
Слабада (Салоніцкі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Адам Лісоўскі
Адам Лісоўскі (1882, в. Каранды, Ашмянскі павет, Віленская губерня, Расійская імперыя —, Варшава, Польшча) — каталіцкі святар, адзін з заснавальнікаў беларускага хрысціянскага руху.
Біяграфія
Закончыў Віленскую духоўную семінарыю (1903), пасля вучыўся ў Духоўнай каталіцкай акадэміі ў Санкт-Пецярбургу, пасвечаны на ксяндза ў 1907. З 1907 працаваў у Польскім таварыстве «Асвета» ў Мінску — арганізацыі, якая арганізавала нелегальнае польскамоўнае і рэлігійнае (каталіцкае) навучанне. Служыў у розных парафіях на беларускіх землях: у Магілёве, Мінску, Гарадзішчы, Ігумене, Анопалі. У 1911 выконваў абавязкі адміністратара ў касцёле Святога Сымона і Святой Алены ў Мінску. З 1914 быў пробашчам у маёнтку Гарадзішча (Пінскі павет), што належаў сям'і Скірмунтаў.
У 1922 узначаліў Мінскі дэканат, 31 мая 1922 арыштаваны савецкімі ўладамі, асуджаны на 5 гадоў турмы. Сядзеў у Мінску, Маскве і ў Яраслаўлі. 28 красавіка 1924 у выніку абмену палітычнымі вязнямі трапіў у Польшчу. Служыў у Гарадзішчы каля Пінска і ў Віннай на Падляшшы.
Выступаў за беларусізацыю каталіцкага касцёла ў Беларусі. Пераклаў на беларускую мову часткі Новага Запавету: Апакаліпсіс, Апостальскія дзеі, лісты Святога Паўла. Пахаваны ў Кляшчэлях на Беласточчыне па сваім жаданні побач са сваім духовым апякуном ксяндзом Адольфам Пласкавіцкім. Адам Лісоўскі адыграў вялікую ролю ў лёсе ксяндза Адама Станкевіча і яго беларускай нацыянальнай свядомасці.
Ручноўскае радовішча
Ручноўскае радовішча — радовішча глін і суглінкаў у Беларусі, размешчанае за 4,7 км па поўдзень ад в. Ручное Лельчыцкага раёна. Пластавы паклад звязаны з лімнагляцыяльнымі адкладамі часу адступання дняпроўскага ледавіка. Папярэдне разведаныя запасы каля 6 млн м³, перспектыўныя 2,7 млн м³.
Гліны і суглінкі шэрыя, жаўтаватыя, шчыльныя, месцамі пясчаністыя, пластычныя; гліністых часцінак драбней за 0,01 мм і 0,0001 мм у іх адпаведна 35-74 % і 22-57 %. Магутнасць карыснай тоўшчы 1,2-8 м, ускрышы (пяскі) да 4 м. Гліны і суглінкі прыдатныя на выраб цэглы, аглапарыту, керамзіту. Не распрацоўваецца.
Vallisneria americana
Vallisneria americana — від водных раслін з роду.
Арэал
Нягледзячы на відавы эпітэт, арэал не абмежаваны Амерыкай. Від сустракаецца ў Іраку, Кітаі, Японіі, Карэі, Індыі, Папуа-Новая Гвінеі, Філіпінах, Аўстраліі, Канадзе, Злучаных Штатах, Мексіцы, Гватэмале, Гандурасе, Кубе, Дамініканскай Рэспубліцы, Гаіці і Венесуэле.
Экалогія
Vallisneria americana расце пад вадой і спажываецца ў ежу рознымі жывёламі, у тым ліку і такім відам, як. Самі расліны доўгія, далікатныя. Жывёлы могуць есці усе часткі расліны: лісце і падземныя клубні.
Яганес Фрыснер
Яганес Фрыснер (Johannes Frießner;  — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1944), камандуючы групамі армій.
Рагізнэ (Дэмыдзіўскі раён)
Рагізнэ (Рогі́зне) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэмыдзіўскай пасялковай абшчыны.
IC 960-1
IC 960-1 — галактыка тыпу Sab/P у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мадрыдскі метрапалітэн
Мадрыдскі метрапалітэн (Metro de Madrid) — сістэма ліній метрапалітэна і лёгкага метро ў сталіцы Іспаніі Мадрыдзе і некалькіх гарадах-спадарожніках (Арганда-дэль-Рэй, Хетафэ, Алькаркон, Леганес, Масталес). Адкрыты 17 кастрычніка 1919 г.. Належыць па развіцці да ліку найбольш дынамічных у свеце, цяпер займае 6-е месца па працягласці ў свеце і 2-е месца ў Еўропе (пасля лонданскага). На 2011 год мелася 324 км пуцей (92 % пад зямлёй), 13 падземных ліній і 3 лініі лёгкага метро, 326 станцый (288 падземныя станцыі і 38 станцый лёгкага метро) і 1594 адзінак рухомага складу (у тым ліку 1059 маторных вагонаў).
Кобрын (станцыя)
Ко́брын (, Кобрин)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў горадзе Кобрыне.
Збляны
Назву Збляны маюць:
Суюндук (Атыраўская вобласць)
Суюндук — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Суюндукскай сельскай акругі. Код КАТА — 234667100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2470 чалавек (1244 мужчыны і 1226 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 2113 чалавек (1054 мужчыны і 1059 жанчын).
CBS
CBS Broadcasting Inc. (CBS) — амерыканская тэлерадыёсетка. Назва паходзіць ад Columbia Broadcasting System — ранейшай юрыдычнай назвы кампаніі. Сетка з’явілася ў 1928 годзе пасля таго, як Уільям С. Пэйлі купіў 16 радыёстанцый. Пад яго кіраваннем кампанія стала адной з самых вялікіх радыёсетак у ЗША, а затым — адной з трох самых вялікіх шырокавяшчальных тэлевізійных сетак Злучаных Штатаў. Уваходзіць у CBS Corporation.
Cessna 172
«Сесна-172 Скайхоўк» (Cessna 172 Skyhawk) — амерыканскі лёгкі самалёт. Выпускаецца кампаніяй «Сесна». Самы масавы самалёт у гісторыі авіяцыі. З 1956 года пабудавана звыш 43000 самалётаў у больш чым 25 мадыфікацыях. Вытворчасць была спынена ў сярэдзіне 80-х, адноўлена ў 1996 годзе з больш магутным рухавіком.
Эксплуатацыя ва ўзброеных сілах
Самалёт (у тым ліку яго мадыфікацыя Cessna T-41 Mescalero) выкарыстоўваецца ў ВПС шэрагу краін у якасці навучальна-трэніровачнага самалёта.
Валерый Віктаравіч Курсевіч
Валерый Віктаравіч Курсевіч (нар., в. Суботнікі Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт (інжынер-механік-менеджар), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (эканаміст-менеджар).
Працоўную дзейнасць пачаў інжынерам на Мінскім аўтамабільным заводзе. Працаваў начальнікам бюро тэхнічнага кантролю, намеснікам начальніка цэха па вытворчасці, начальнікам цэха, намеснікам дырэктара па вытворчасці, дырэктарам рысорнага завода адкрытага акцыянернага таварыства «Мінскі аўтамабільны завод».
Шарупы
Шару́пы (, Шарупы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Да 12 сакавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лядскага сельсавета.
Багонск
Багонск — лясное ўрочышча ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі за 2 км ад г. Клімавічы. Плошча 846 га.
Рэльеф раўнінны, глебы дзярнова-падзолістыя супясчаныя. На тэрыторыі ўрочышча штучны вадаём плошчай 40 га. Пераважаюць хваёвыя лясы (70 %) чарнічнага, імшыстага, верасовага, арляковага тыпаў, ёсць ельнікі (15 %), бярэзнікі (10 %), асіннікі (5 %). Лясы ахоўнага значэння (лесапаркавая зона).
Новая ратуша (Мюнхен)
Будаўніцтва будынка пачалося ў 1867 годзе ў паўночнай часткі плошчы Марыенплац, у 1874 годзе з Старой ратушы, якая знаходзіцца ўсяго ў некалькіх дзясятках метраў, пераехаў гарадскі савет, які займае ратушу па гэты дзень. Будынак дабудоўваўся і пашыраўся да 1908-1909 гг. Сёння ратуша ўяўляе сабой будынак у неагатычным стылі, у якім 400 пакояў агульнай плошчай больш за 9 тыс. м ².
Менталіст (тэлесерыял)
«Менталіст» (The Mentalist)  — амерыканскі тэлевізійны серыял, прэм’ера якога адбылася 23 верасня 2008 года на канале CBS.
Сюжэт
Галоўны герой — Патрык Джэйн (Сайман Бейкер), цудоўны псіхолаг-практык і маніпулятар, які некалі прыкідваўся «экстрасэнсам», «празорцам». Прытрымваючыся створанага ім вобразу, супрацоўнічаў са следствам у пайманні серыйнага забойцы «Крывавы Джон». У выступе на тэлебачанні апісаў, як «празорлівы», яго псіхалагічны партрэт: ушчэмлены з дзяцінства і іншае. Абураны такі «хлуснёй», як ён сам выказаўся ў сваім пасланні, «Крывавы Джон» забіў жонку і дачку Патрыка…
Зараз Патрык Джэйн займаецца тым, што дапамагае Каліфарнійскаму бюро расследаванняў у раскрыцці розных цяжкіх злачынстваў, пераважна — забойстваў. Ён катэгарычна адмаўляе, што магія існуе, і даказвае, што ўсё гэта спрытнасць рук і назіральнасць.
Аказваючы ўсялякую дапамогу бюро, ён працягвае жыць таксама і надзеяй злавіць «Крывавага Джона».
Вытворчасць
Рэальнага Каліфарнійскага Бюро Расследаванняў (CBI) больш не існуе пад гэтым імем, яно было аб’яднана ў 2007 годзе (да выхаду шоу), і ператварылася «Бюро Расследаванняў і Разведкі (BII)». Таксама ў серыяле часта паказваюць выдуманыя месцы, такія як «Сэлінджэр Міл і Ранча-Роса». Як і большасць амерыканскіх тэлесерыялаў, сцэны «Менталіста» галоўным чынам зняты ў студыі ў Лос-Анджэлесе, але часам сцэны здымаюцца ў Сакрамента.
15 кастрычніка 2008, CBS замовіў поўны сезон серыяла. На 20 мая 2009, CBS замовіла другі сезон, прэм’ера якой адбылася 24 верасня 2009 у ЗША і 22 верасня на CTV у Канадзе, а таксама 28 верасня 2009 у Аўстраліі. 19 мая 2010 CBS абвясціла, што серыял быў падоўжаны на трэці сезон. 18 мая 2011 CBS абвясціла, што серыял быў падоўжаны на чацвёрты сезон.
Джасцін Трудо
Джа́сці́н П’ер Джэймс Трудо́ (Justin Pierre James Trudeau;, Атава) — канадскі палітык, лідар Ліберальнай партыі Канады з 14 красавіка 2013. Старэйшы сын былога прэм’ер-міністра П’ера Эліята Трудо. Узначаленая Трудо Ліберальная партыя Канады атрымала перамогу на парламенцкіх выбарах 2015 года, такім чынам ён стаў другім самым маладым прэм’ер-міністрам у гісторыі Канады (пасля Джо Кларка).
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы ў каледжы Жан-дэ-Брэбеф атрымаў ступень бакалаўра ў вобласці англійскай літаратуры ва ўніверсітэце Універсітэце Мак-Гіла і бакалаўра педагогікі ў Універсітэце Брытанскай Калумбіі.
Вёў сацыяльныя даследаванні і выкладаў французскую мову і матэматыку ў Акадэміі Вест Пойнт Грэй і сярэдняй школе імя У. Чэрчыля ў Ванкуверы. З 2002 года на працягу двух гадоў вывучаў інжынерную справу ў Політэхнічнай школе Манрэаля. У 2004 годзе працаваў на радыёстанцыі CKAC. У 2005—2006 гадах вучыўся ў магістратуры Універсітэта Мак-Гіла па спецыяльнасці «геаграфія навакольнага асяроддзя» (Environmental Geography).
Стаў шырока вядомы пасля прамовы на пахаваннях свайго бацькі ў 2000 годзе. У Ліберальнай партыі практычна заўсёды падтрымліваў альтэрнатыўных вышэйшаму кіраўніцтву палітыкаў.
Член Палаты абшчын з 2007 года ад акругі ў Квебеку. Перамог у тым жа акрузе на выбарах 2011 года, нягледзячы на разгромнае паражэнне Ліберальнай партыі, якая страціла больш за палову месцаў у парламенце.
14 красавіка 2013 года быў выбраны лідарам Ліберальнай партыі Канады, атрымаўшы на ўнутрапартыйных выбарах звыш 80 % галасоў зарэгістраваных членаў і прыхільнікаў партыі.
Асабістае жыццё
Бацькі развяліся, калі яму было 6 гадоў. Браты — Аляксандр (нар. 25.12.1973, журналіст і рэжысёр-дакументаліст) і Мішэль (2.10.1975 — 13.11.1998, студэнт, пры катанні на лыжах загінуў у выніку сходу лавіны, цела так і не было знойдзена).
З 28 мая 2005 года ў шлюбе з былой тэлевядучай і фотамадэллю Сафі Грэгуар, мае траіх дзяцей:
Педру II (кароль Партугаліі)
Педру II (Pedro II;  — ) — рэгент у 1668—1683 гадах, затым 23-ці кароль Партугаліі з 1683 года. Другі сын караля Партугаліі Жуана IV і Луізы Гусман.
Кіраванне
У 1668 годзе Педру быў прызначаны рэгентам пры сваім слабым старэйшым браце Афонсу VI. Пасля яго смерці ў 1683 годзе стаў каралём.
У лютым 1668 года ён скончыў выгадным мірам дваццацісямігадовую вайну з Іспаніяй. Апошняя прызнала незалежнасць Партугаліі.
Сям'я
У 1668 годзе ён ажаніўся з Марыяй Францыскай Савойскай-Немурскай (1646—1683), жонкай брата, з якой той развёўся ў 1666 годзе. У іх нарадзілася адна дачка:
Другі раз Педру жаніўся ў 1687 годзе на Марыі Сафіі Нойбургской (1666—1699), дачцы курфюрста Філіпа Вільгельма Пфальц-Нейбургскага.
Дзеці:
У яго было таксама трое пазашлюбных дзяцей: Луіза, Мігель і Жазэ, ад трох розных жанчын.
Педру II памёр 9 снежня 1706 года, спадчыннікам стаў сын Жуан V.
Струнне (Салоніцкі сельсавет)
Стру́нне (, Струнье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Лемкаўшчына
Ле́мкаўшчына (Ле́мківщина, Łemkowszczyzna) — украінскі этнакультурны рэгіён лемкаў, размешчаны ва ўкраінскіх, польскіх і славацкіх Карпатах.
Струнне (Салоніцкі сельсавет)
Гісторыя
22 мая 1780 года расійская імператрыца Кацярына II, падчас падарожжа па новаздабытым шляхам інкарпарацыі тэрыторыям Рэчы Паспалітай сустрэлася з полацкім уніяцкім архіепіскапам Я. Смагаржэўскім.
Лемкаўшчына
Размяшчэнне
Лемкаўшчына размешчана ў Карпатах (па абодвух схілах уцёсаў) паміж рэкамі Сянам і Дунайцам (у межах сучаснай Польшчы) і на паўночны захад ад ракі Уж (у Закарпацці) да ракі Попрад ў Славакіі. Агульная плошча каля 3,500 км².
Гісторыя
Пачынаючы з VI ст. на тэрыторыі сярэдніх і заходніх Карпат пражывала ўсходнеславянская племя белых харватаў. У 992 годзе іх землі далучыў да Кіеўскай дзяржавы Уладзімір Вялікі, а ў другой палове XI ст. на рацэ Сян пачалося будаўніцтва пагранічнай абароннай крэпасці — будучага горада Сянка. На той час у гэтым рэгіёне ўжо былі рускія паселішчы, якія існавалі ў рускім праве (Церэпча, Межыбрыд, Дуброўка Руская, Забалотца, Уліч, Лодына, Гломча, Тырава Моцная, Альхоўцы, Вартаўнікі Вялікія, Вартаўнікі Малыя, Костарыўцы, Полаўцы, Чарцёж, Прусык і пад.). Рускія вёскі былі таксама далей на захад — у даліне Выслпк, уздоўж Яселка. Аднымі з самых старажытных тутэйшых паселішчаў у рускім праве былі Боско і Дошно. Па некаторых дадзеных, мяжа рускіх паселішчаў на поўначы дасягала Кракава і Рашава.
У сярэдзіне XIV ст. паўночныя схілы Усходніх Карпат захапіла Польшча, а паўднёвыя — Венгрыя. Таму вёскі былі пераведзены з рускага на нямецкае права, у Польшчы Прыкарпацкія землі пачалі каланізаваць палякі і немцы (у прыватнасці гарады Гарліцы, Шымбарк, Рахвальд, Зершын маюць нямецкае паходжанне). З-за гэтага этнічныя межы рассялення тутэйшых усходніх славян наблізіліся да Карпат.
Паўночная частка Лемкаўшчыны (Дыніўшчына) ў канцы XVI ст. была заселена пераважна русінамі, у меншай ступені палякамі і немцамі. Таму мясцовая шляхта і рыма-каталіцкае духавенства сілком перавялі у каталіцтва шэраг сёл Дыніўшчыны, якія да таго былі ў асноўным праваслаўнымі. Падобныя рэлігійныя прыгнёты здараліся таксама ў заходняй частцы Лемкаўшчыны.
Пасля Другой сусветнай вайны большая частка тэррыторыі Лемкаўшчыны ўвайшла ў склад ПНР. У 1944—1946 гадах шматлікія лемкі былі пераселены ва УССР. У 1947 годзе ў выніку правядзення «Аперацыі Вісла» тое Лемкаўскае насельніцтва, што засталося, было дэпартавана ў заходнія польскія ваяводства, а вызваленыя тэрыторыі засялілі палякі.
Улады Чэхаславакіі 10 ліпеня 1946 года падпісалі пагадненне аб абмене насельніцтвам з СССР, згодна з якім ва УССР эмігравала больш за 12000 грамадзян ЧСР. Гэта былі перш за ўсё лемкі.
IC 960-2
IC 960-2 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Порціка-е-Сан-Бенедэта
Порціка-е-Сан-Бенедэта (Portico e San Benedetto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фарлі-Чэзена.
Насельніцтва складае 802 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 61 км². Паштовы індэкс — 47010. Тэлефонны код — 0543.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аэрапорт Мадрыд-Барахас
Аэрапорт Мадрыд-Барахас (Aeropuerto de Madrid-Barajas) — галоўны міжнародны аэрапорт сталіцы Іспаніі Мадрыда. Аэрапорт ўключае ў сябе чатыры тэрміналы (у тым ліку адкрыты ў 2006 годзе Тэрмінал 4, адзін з найбуйнейшых у свеце па плошчы — 760 тыс. м². Па загружанасці ў 2008 годзе аэрапорт стаў 11-м у свеце і 4-м у Еўропе (за гэты год было ажыццёўлена 469,7 тыс. узлётаў і пасадак). Барахас звязвае Іберыйскі паўвостраў з астатняй Еўропай, а таксама служыць сувязным звяном паміж Еўропай і Лацінскай Амерыкай. Барахас - асноўны аэрапорт прыпіскі іспанскай авіякампаніі Iberia Airlines, якая забяспечвае яму больш чым 60% пасажырапатоку. Аэрапорт размешчаны за 13 км на паўночны ўсход ад Мадрыда.
Паўночнае Косава
Паўночнае Косава (Северно Косово, Kosova Veriore) — неафіцыйная назва раёна ў паўночнай частцы Косава, населенага пераважна сербамі, у той час як у астатняй частцы абсалютная большасць (больш за 90%) складаюць албанцы. Таксама раён носіць назву Ібарскі Колашын (Ибарски Колашин, Kollashini i Ibrit), яна выкарыстоўвалася яшчэ да канфлікту ў краі.
Паводле пункта гледжання Сербіі аўтаномны край Косава і Мятохія з’яўляецца часткай Сербіі, пры гэтым знаходзячыся пад пратэктаратам ААН. У той жа час улады часткова прызнанай Рэспублікі Косава лічаць Паўночнае Косава сваёй тэрыторыяй, заяўляючы аб тэрытарыяльнай цэласнасці сваёй дзяржавы.
Фактычна, Паўночнае Косава не знаходзіцца ў падпарадкаванні ні уладаў Сербіі, ні часткова прызнанай Рэспублікі Косава, а знаходзіцца пад міжнародным кіраваннем на падставе рэзалюцыі 1244 СБ ААН.
Клін (Александрыйскі сельсавет)
Клін (, Клин) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Батырбек
Батырбек — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Суюндукскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 190 км на паўночны заход ад сяла Ганюшкіна. Код КАТА — 234667200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 309 чалавек (158 мужчын і 151 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 364 чалавекі (191 мужчына і 173 жанчыны).