cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ева Аляксандраўна Лявонава
Біяграфічныя звесткі
Скончыла філалагічны факультэт БДУ (1975), дзе з 1979 года выкладае. Кандыдацкую дысертацыю «Проза ГДР пра Другую сусветную вайну: пытанні жанру і стылю» абараніла ў 1984 годзе. Спецыліст у галіне нямецкай літаратуры, займаецца тыпалогіяй беларускай і замежнай літаратур. Аўтар навуковых і навукова-метадычных кніг і артыкулаў, агульная бібліяграфія складае каля 500 публікацый. Сярод прац — манаграфіі па беларускай літаратуры ў кантэксце сусветнай. Прымала ўдзел у стварэнні вучэбна-метадычнай базы для падрыхтоўкі спецыялістаў па рамана-германскай філалогіі. Падрыхтавала 5 кандыдатаў навук. Узнагароджана Граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Іван Аляксандравіч Фамін
Пачаўшы работу ў стылі мадэрн, у пачатку 1910-x гг. Фамін стаў вядучым майстрам пецярбургскай неакласічнай школы. У 1920-я гг. распрацоўваў тэорыю і практыку «пралетарскай класікі». У 1920-я гг. стаў адным з заснавальнікаў сталінскай архітэктуры.
Пачатак кар'еры. Мадэрн
Па заканчэнні класічнай Александраўскай гімназіі ў Рызе, паступіў у Імператарскі Маскоўскі ўніверсітэт, які праз два гады пакінуў і паступіў у Імператарскую Акадэмію мастацтваў. У 1896 годзе быў выключаны з Акадэміі па палітычных матывах, працягнуў навучанне ў Маскоўскім вучылішчы жывапісу, скульптуры і дойлідства, затым у Парыжы, і праз год у Маскве здаў экзамен на права займацца архітэктурнай практыкай.
Працаваў у Маскве ў фірмах і, у тым ліку на шэхцелеўскіх праектах  і рэканструкцыі Мастацкага тэатра. У 1900 годзе па замове пабудаваў свой першы будынак у ; пазней удзельнічаў у іншых пабудовах Таварыства.
У 1902 годзе Фамін сумесна з і Ф. В. Шэхцелем арганізаваў у Маскве выстаўку «Мастацтваў і архітэктуры Новага стылю». Аднак спробы стварэння «новай» супольнасці архітэктараў у тыя гады не ўвянчаліся поспехам.
IC 1968
IC 1968 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алькушскі павет
Алькушскі павет (powiat olkuski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Олькуш. Займае плошчу 622,19 км². Насельніцтва павета складае 113 тыс. чалавек.
Ніжагародскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. І. Лабачэўскага
Ніжагародскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. І. Лабачэўскага - расійскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт у горадзе Ніжні Ноўгарад. Універсітэт быў адкрыты 31 студзеня 1916 года як Ніжагародскі народны універсітэт. У перыяд з 1932 па 1990 года называўся Горкаўскім дзяржаўным універсітэтам. У 2009 годзе атрымаў статус нацыянальнага даследчага універсітэта Расіі.
Выбух у бальніцы Ібн аль-Хатыб (Багдад)
24 красавіка 2021 года адбыўся выбух у багдадскай бальніцы Ібн аль-Хатыб для пацыентаў з каранавіруснай інфекцыяй COVID-19.
На момант трагедыі ўнутры знаходзілася некалькі сотняў чалавек. Па паведамленнях ратавальнікаў, каля 200 чалавек удалося вывесці з агню. Пасля выбуху пачаўся пажар, у выніку чаго загінула 82 чалавека, пры гэтым першапачаткова называліся лічбы менш — 58 загінулых. Колькасць пацярпелых ад пажару склала 110 чалавек, частка з іх апынуласч ў крытычным стане. Паводле папярэдніх звестак, прычынай пажару стаў выбух у сховішча кіслародных балонаў, якія знаходзіліся ў бальніцы для забеспячэння жыцця пацыентаў, якія маюць патрэбу ў апаратах ШВЛ.
Следчымі затрымана кіраўніцтва бальніцы, дзе адбыўся пажар, і супрацоўнікі службы бяспекі. Па папярэдніх дадзеных, бальніца не была абсталявана неабходнымі сістэмамі пажаратушэння.
Новагрод (гміна)
Новагрод (Nowogród) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ламжынскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новагродзе. Плошча гміны складае 100,98 км². Станам на 2010 год у гміне Новагрод пражывалі 3997 чалавек, шчыльнасць — 39,58 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Мікалай Мікалаевіч Паўлоўскі
Мікалай Мікалаевіч Паўлоўскі (Никола́й Никола́евич Павло́вский; 6 (18) снежня 1884, Арол, Расійская імперыя —, , СССР) — навуковец у галіне гідраўлікі і гідратэхнікі, акадэмік Акадэміі навук СССР (1932), спецыяліст у галіне гідраўлікі грунтовых вод, адкрытых патокаў, фільтрацыі і гідратэхнічнага будаўніцтва. Заснавальнік навуковай гідраўлічнай школы.
М. М. Паўлоўскі прымаў удзел у стварэнні буйных гідратэхнічных збудаванняў у СССР — Волхаўскай, Дняпроўскай і Свірскай гідраэлектрастанцый, у будаўніцтве Маскоўскага метрапалітэна, удзельнічаў ва ўрадавых экспертызах па праблеме Вялікай Волгі і па праекце абароны Ленінграда ад паводак.
Мікалай Мікалаевіч Паўлоўскі загінуў 12 мая 1937 года ў Ленінградзе ў выніку няшчаснага выпадку, патрапіўшы пад грузавы аўтамабіль. Пахаваны на Багаслоўскіх могілках.
Кожва (пасёлак гарадскога тыпу)
Кожва (Ко́жва) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рэспубліцы Комі. Размешчаны на левым беразе Пячоры. Чыгуначная станцыя за 13 км на паўднёвы захад ад г. Пячора. Лесаперавалачная база. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1952 года. У 1983 годзе ў пасёлку адкрыты Дом культуры.
Манееў
Мане́еў (, Манеев) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Аздзелінскага сельсавета.
Маціёва
Маціёва (, Матиёво) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска Мацяёва ў складзе маёнтку Талачын у Аршанскім павеце ВКЛ.
У 1939—1966 гадах цэнтр Еўлахоўскага сельсавета, у 1966—1974 гадах цэнтр Маціёўскага сельсавета.
Беліджы (пасёлак гарадскога тыпу)
Беліджы (Билиж, Белиджи́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дзербенцкім раёне Рэспублікі Дагестан. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Беліджы са статусам гарадскога паселішча, як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак Беліджы размешчаны за 20 км на поўдзень ад горада Дзербент.
На ўсходзе непасрэдна да пасёлка прымыкае сяло Беліджы, якое ўтварае асобнае муніцыпальнае ўтварэнне. Заснаваны ў 1899 годзе. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1965 года.
Джозеф Бройдзі
Джозэф Бройдзі (Joseph Brody; 12 сакавіка 1877,, Мінскай губерніі — 16 жніўня 1937, Нью-Ёрк) — амерыканскі дырыжор, яўрэйскі кампазітар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Ляхавічы ў сям’і краўца. Вучыўся ў хедары. У 1887 г. бацька эмігруе ў ЗША. Ён аддае сына ў слонімскі ешыбот, дзе малы Бройдзі правучыўся 6 гадоў. Калі ў Слоніме праводзіліся кантарскія выпрабаванні, Бройдзі кідаў вучобу і спяваў у сінагагальным хоры. Яго заўважыў кантар Машэ Бас, які ўзяў Бройдзі ў Беласток. У Беластоку спяваў у сінагозе Міхаэля Заблудоўскага.
Калі Бройдзі страціў голас, ён пачаў складаць літургічную музыку. Калі ж Бройдзі напісаў для кантара Давіда Ройтмана музыку да псалму «Эйн камоха / אין כמוך», адразу прыйшло запрашэнне кантара Каханэ заняць пасаду дырыжора Віленскай сінагогі. Пасля гэтага Бройдзі працуе ў Пінску ў кантара Ёэля Зеліга.
З 1895 г. жыў у ЗША. Па прыездзе, на працягу кароткага часу працаваў з кантарам Куперам, дырыжорам філядэльфійскай сінагогі на вуліцы Форсайт. І тут з’явілася прапанова Морыса Фінкеля: працаваць дырыжорам у Яўрэйскім тэатры на Арч-стрыт. Бройдзі пагадзіўся і прапрацаваў у Фінкеля 2 гады. Потым ён працуе дырыжорам у нью-ёркскім тэатры Стан Дувіда Кеслера. У Кеслера Бройдзі вяртаецца да кампазіцыі і пачынае пісаць музыку для спектакляў. Першымі сталі «Рахіль» і «Знамя войскі Юды» па п’есах Аврума-Міхла Шарканскага. Бройдзі і Кеслер супрацоўнічалі 22 гады. Затым 2 гады ён працаваў у Народным тэатры Шульмана і Равіжэра, 2 гады ў тэатры Ліберці Міхла Міхлеска, год у тэатры Хопкінсана. Усюды Бройдзі сумяшчаў пасады дырыжора і кампазітара.
Напісаў музыку да больш чым 60 спектакляў, сярод іх:
У 1934 напісаў музыку да экранізацыі п’есы Якава Гордзіна «Дэр ідышэр кеніг Лір / Яўрэйскі кароль Лір». Рэжысёрам фільма быў Гары Тамашэўскі
Дачка — Эстэла Бройдзі (Estelle Brody)
Сын — Мюрэй Бройдзі (Murray L. Brody)
Пергамент
Пергамент (у працах па гісторыі і крыніцазнаўству звычайна пергамен) (Pergament, ад Πέργαμον, Пергам) — матэрыял для пісьма з недублёнай скуры жывёл (да вынаходніцтва паперы). Таксама старажытны рукапіс на такім матэрыяле.
Агвалі
Агвалі (Агъвали (Агъвалиб), Агвали) — сяло ў Дагестане, адміністрацыйны цэнтр Цумадзінскага раёна. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне сяло Агвалі са статусам сельскага селішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Агвалі размешчаны ў басейне Андыйскага Койсу.
Сычуг
Сычу́г (abomasum) — частка страўніка жвачных (апошні 4-ы аддзел складанага 4-камернага страўніка жвачных жывёл)​​, так званы залозісты страўнік. Сычуг адпавядае простаму аднакамернаму страўніку большасці млекакормячых. Слізістая абалонка сычуга пакрыта прызматычным эпітэліем, утрымлівае фундальныя (дновыя), піларычныя і кардыяльныя залозы і ўтварае 13—14 доўгіх складак, якія павялічваюць паверхню. Мускульная абалонка сычуга ўтворана вонкавым падоўжным і ўнутраным колцавым пластамі.
У сычугу цялят, якія сілкуюцца малаком, выпрацоўваецца рэнін — стрававальны сычужны фермент, які расшчапляе пептыды. Вылучаны з сычугоў маладых цялят і ягнят, гэты фермент выкарыстоўваецца пры вырабе сыру.
Санта-Крочэ-сул’Арна
Санта-Крочэ-сул'Арна (Santa Croce sull'Arno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 13282 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 782 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 56029. Тэлефонны код — 0571.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Cristiana.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ала Васілеўна Сычова
Ала Васілеўна Сычова (Канянкова ; нар., Ленінград — ) — беларускі архітэктар, педагог. Доктар архітэктуры (1983), прафесар (1985). Член Саюза архітэктараў Беларусі (1959). Акадэмік Беларускай акадэміі архітэктуры (1997).
Біяграфія
Скончыла Уральскі політэхнічны інстытут у Свярдлоўску ў 1956 годзе. У 1958—1961 гадах працавала ў інстытуце «Белдзяржпраект», з 1960 года — аспірант, асістэнт, дацэнт кафедры архітэктуры, з 1984 года — загадчык кафедры горадабудаўніцтва Беларускага політэхнічнага інстытута. З 1985 года прафесар кафедры «Горадабудаўніцтва».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Працавала ў галіне горадабудаўніцтва, ландшафтнай архітэктуры. Найбольш значныя работы: схема планіроўкі зон адпачынку возера Нарач і вадасховішча Пціч (Мінскі раён, 1959), прыгараднай зоны Гродна (1960), праекты зоны адпачынку на р. Волма (1969), парк у г. Беразіно (1979, усе ў суаўтарстве), рэканструкцыі паркаў у Лагойску (1980) і Маларыце (1986).
Аўтар навуковых прац больш 180 публікацый, у тым ліку 8 кніг — 6 манаграфій і 2 навучальных дапаможнікаў у галіне ландшафтнай архітэктуры і аховы прыроды, у т.л.: «Загарадны адпачынак дзяцей» (Масква, 1971), «Ахова прыроды і архітэктура» (Мінск, 1976), «Ландшафтнае аблічча беларускага сяла» (Мінск, 1982), «Архітэктурна-ландшафтнае асяроддзе. Пытанні аховы і фарміраванні» (Мінск, 1982), «Ландшафтны дызайн» (Мінск, 1984, з Н. П. Цітовай), «Горадабудаўніцтва Беларусі» (1988, у аўтарскім калектыве).
Узнагароды
Узнагароджана Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1980). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2000, у аўтарскім калектыве) — за комплекс даследаванняў па тэорыі архітэктуры (фарміраванне беларускай навуковай школы), створаны ў 1995—1998 гадах.
Воавур
Воавур (Vágur, Våg у літаральным сэнсе «Заліў» («Бухта»)) — горад на Фарэрскіх астравах, аўтаномным рэгіёне Каралеўства Даніі. Ён размешчаны на ўсходнім узбярэжжы астравоў. Датай заснавання лічыцца XIV стагоддзе. Горад паступова пашыраецца, бо ён з'яўляецца прадмесцем суседняга горада Нёс. У Воавур ёсць спартыўная зала, футбольнае поле, басейн у школе і клініка, якая прапануе паслугі урачоў, медсясцёр а таксама ўрачоў-стаматолагаў. Тут таксама ёсць гасцініца, пошта, банк і мноства магазінаў.
Порт знаходзіцца ў паўночнай частцы фіёрда. Партовыя ўлады могуць прапанаваць паслугі пілатавання, пажаратушэння, а таксама ў сувязі з найблізкай гаванню. Ёсць у горадзе і сучасны рыбозавод.
Першы карабель Фарэрскіх астравоў
Недалёка ад галоўнай дарогі стаіць помнік паэту і генію дзевятнаццатага стагоддзя Фарэрскіх астравоў Якупу Далю. Ён лічыў, што манаполія гандлю сур'ёзна абмяжоўвае эканамічны патэнцыял Фарэрскіх астравоў і прыступаў да арганізацыі супраціву і процідзеяння ёй. Хоць яму і не ўдалося ліквідаваць манаполію, яго дзеянні пазней прывялі да адмены манаполіі гандлю ў 1856 годзе. Помнік быў пастаўлены ў памяць аб тым, што ў перыяд Сярэднявечча першы карабель Фарэрскіх астравоў быў пабудаваны на гэтым месцы. Тэкст на мемарыяльнай дошцы: «Her á Fløtuni Fríðu bygdu Nólsoyar Páll, Jákup bóndi í Toftum, Per bóndi í Gjørðum og aðrir í 1804 Føroya fyrsta skip Royndina Fríðu.»
Першая ГЭС на Фарэрскіх астравах
Першая гідраэлектрастанцыя на Фарэрскіх астравах была пабудавана ў 1921 годзе да паўночным захадзе ад Воавур. У цяперашні час ГЭС дапоўнена сучаснай дызельнай электрастанцыяй на паўднёвым беразе фіёрда.
Судэцкая вобласць
Судэцкая вобласць (Судэтэнланд, Sudetenland, Sudety, pohraniční území, Kraj Sudetów) — гістарычны рэгіён, прамыслова развітая, багатая карыснымі выкапнямі вобласць на поўначы і паўночным захадзе Чэхіі, якая атрымала сваю назву па размешчаных на яе тэрыторыі горам Судэты. Да 1945 г. — месца кампактнага пражывання судэцкіх немцаў.
У 1918 г. пры распадзе Аўстра-Венгрыі на тэрыторыі Судэцкай вобласці быў абвешчаны шэраг недаўгавечных нямецкіх адміністрацый, аднак спробы далучэння да Германіі ці Аўстрыі былі падушаны чэхаславацкімі войскамі.
Узбекістан
Узбекіста́н (Oʻzbekiston) — дзяржава ў цэнтральнай частцы Сярэдняй Азіі. Мяжуе на ўсходзе — з Кыргызстанам; на паўночным усходзе, поўначы і паўночным захадзе — з Казахстанам; на паўднёвым захадзе і поўдні — з Туркменістанам; на поўдні — з Афганістанам і на паўднёвым усходзе — з Таджыкістанам.
Дзяржаўны лад
Узбекістан — дэмакратычная дзяржава. Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт. Дзейнічае Канстытуцыя ад 1992 года. Вышэйшым дзяржаўным прадстаўнічым органам з’яўляецца Олій Мажліс Рэспублікі Узбекістан, які ажыццяўляе заканадаўчую ўладу. Олій Мажліс Рэспублікі Узбекістан складаецца з дзвюх палат — заканадаўчай палаты (ніжняя палата) і Сената (верхняя палата). Органам выканаўчай улады Рэспублікі Узбекістан, які забяспечвае кіраўніцтва функцыянавання эканомікі, сацыяльнай і духоўнай сферы, выкананне законаў, іншых рашэнняў Олій Мажліса, Указаў і распараджэнняў Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан з’яўляецца Кабінет Міністраў Рэспублікі Узбекістан.
Судэцкая вобласць
У 1938 г. пранацысцкая Судэцкая нямецкая партыя справакавала буйныя беспарадкі ў памежных абласцях Чэхаславакіі, звярнуўшыся да германскага кіраўніцтва з просьбай аб дапамозе. Па Мюнхенскай дамове 1938 г. Судэцкая вобласць увайшла ў склад нацысцкай Германіі, да 1945 г. утварала рэйхсгау Судэцкая вобласць (Reichsgau Sudetenland або Sudetengau) са сталіцай у Рэйхенбергу (Ліберцы), мела таксама акругі ў Аўсіге, Карлсбадзе і Трапау. Некаторыя раёны былі далучаны да Баварыі і да былой Аўстрыі (рэйхсгау Остмарк).
Ткачы (прыпыначны пункт)
Ткачы́ (, Ткачи)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 0,9 км на паўночны ўсход ад вёскі Ткачы; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Паўлавічы і станцыяй Аранчыцы.
Судэцкая вобласць
Пасля Другой сусветнай вайны, у адпаведнасці з дэкрэтамі Бенеша, этнічныя немцы з Чэхаславакіі былі дэпартаваны. У наш час тэрмін «Судэцкая вобласць», які меў па перш этнічны змест, не ўжываецца.
Дом прафесійных саюзаў
Дом прафесійных саюзаў — будынак у Мінску, размешчаны на рагу праспекта Пераможцаў (№ 21) і вуліцы Мельнікайтэ. Пабудаваны ў 1982 годзе пра праекце архітэктараў Г. Бенядзіктава і А. Фрыдмана. Да гэтага Дом прафсаюзаў размяшчаўся ў будынку прысутных месцаў на плошчы Свабоды.
Архітэктура
Уяўляе сабой вышынную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю з 2 плоскіх зрушаных адзін адносна аднаго карпусоў рознай вышыні. У завяршэнні дамінуе глухі кубападобны аб’ём ліфтавай шахты, на франтальнай плоскасці якой квадратная панель з выявай сярпа і молата. Архітэктура вышынных карпусоў заснавана на строгім рытме гарызантальнага зашклення і вертыкальных пілонаў. Над галоўным уваходам выступае кубападобны з глухімі фасадамі аб’ём актавай залы, пастаўлены на 4 слупы.
Схема планіроўкі тыпавога паверха двухкалідорная з двухбаковым размяшчэннем службовых памяшканняў. У цэнтры ліфтавая група, хол якой аб’ядноўвае калідоры. Акрамя галоўнай лесвіцы каля ліфтавага хола ў тарцы будынка размешчана пажарная лесвіца. На першым паверсе галоўны вестыбюль, на другім — актавая зала з фае, буфет. У апрацоўцы інтэр’ера выкарыстаны дэкаратыўная тынкоўка, шпона, падшыўная плітачная столь, паркет, ружовы ракушачнік, белы і шэры мармур. Галоўны вестыбюль і фае актавай залы асветлены ліхтарамі столі і люстрамі нёманскага шкла. У вестыбюлі на фоне тарцовай сцяны, абліцаванай шэра-ружовым мармурам, устаноўлены бюст У. І. Леніна.
Узбекістан
Гісторыя
Чалавек на тэрыторыі Узбекістана вядомы з эпохі палеаліту (грот Тэшык-Таш з пахаваннем хлопчыка-неандэртальца і інш.). У IV—III-м тыс. да н.э. тут існавала неалітычная кельтэмінарская культура, на позніх этапах якой пачаўся пераход да земляробства і жывёлагадоўлі. У эпоху бронзы ўзнікла штучнае арашэнне. З сярэдзіны I-га тыс. да н.э. тэрыторыя Узбекістана насялялі іранскамоўныя плямёны, якія стварылі шэраг дзяржаўных утварэнняў — Бактрыя, Сагдыяна, Харэзм; у стэпах і пустынях жылі качэўнікі-жывёлаводы сакі. У VI ст. да н.э. тут усталявана ўлада дзяржавы Ахеменідаў. У 329—327 да н.э. ў Согдзія і Бактрыю ўварваліся войскі Аляксандра Македонскага і заваявалі іх пасля доўгага змагання з мясцовым насельніцтвам на чале са Спітаменам. Каля 250 да н.э. намеснік Селеўкідаў у Бактрыі стварыў Грэка-Бактрыйскае царства, якое ў сярэдзіне II ст. да н.э. знішчылі тахары. У I ст. да н.э.—III ст. н.э. тэрыторыя Узбекістана ў складзе Кушанскай дзяржавы. У V ст. тут усталявана ўлада эфталітаў, у 560-я — цюркаў з Заходне-Цюркскага каганата. У пачатку VIII ст. пачаліся арабскія заваяванні. У 712 арабы заваявалі Харэзм і раён паміж рэкамі Амудар’я і Сырдар’я, які назвалі Маверанарх. Мясцовае насельніцтва супраціўлялася заваёўнікам, найбуйнейшым было паўстанне Муканы ў 770—780-я. З таго часу ва Узбекістане пашырыўся іслам, які хутка выцесніў мясцовыя рэлігіі (будызм, зараастрызм, маніхейства, хрысціянства). Панаванне арабаў у IX ст. змянілася ўладай мясцовых дынастый, утворана дзяржава Саманідаў са сталіцай у г. Бухара. У 999 яна заваявана аб’яднаннем цюркскіх плямён на чале з дынастыяй Караханідаў, тэрыторыя Узбекістана апынулася пад уладай адной з цюркскіх дынастый — Газневідаў. Пачалося фарміраванне цюркскай народнасці, якая пазней атрымала назву узбекаў. У канцы XI ст. дзяржава Караханідаў трапіла ў залежнасць ад сельджукаў, з XII ст. — каракітаяў. З канца XII ст. пачалося ўзвышэнне дзяржавы Харэзмшахаў, правіцелі якой у пачатку XIII ст. аб’ядналі пад сваёй уладай Сярэднюю Азію і Іран. У 1219—1221 у Сярэднюю Азію ўварваліся манголы, якія спустошылі краіну. Большая частка тэрыторыі Узбекістана ўвайшла ў склад Джагатайскага (Чагатайскага) улуса, які ў пачатку XIV ст. ўтварылася дзяржава Цімура (1336—1405) са сталіцай у г. Самарканд. У XV ст. дзяржава Цімурыдаў дасягнула росквіту, асабліва Самарканд у час кіравання Улугбека (1409—1449). На мяжы XV—XVI стст. уладанні Цімурыдаў заваяваны плямёнамі узбекаў на чале з Шэйбані-ханам, якія далі сваю назву цюркскай народнасці, што ўжо склалася на тэрыторыі Узбекістана. Паступова ўтварыліся 3 дзяржавы на чале з узбекскімі дынастыямі: Бухарскае ханства (з сярэдзіны XVIII ст. Бухарскі эмірат), Хівінскае ханства і Какандскае ханства (з канца XVIII ст.).
Сычужны фермент
Сычужны фермент, таксама рэнін (хімазін) — фермент з класа гідралаз, які выпрацоўваецца ў страўнікавых залозах млекакормячых, у тым ліку чалавека. У жвачных жывёл выпрацоўваецца залозамі сычуга (4-га аддзела страўніка), адсюль адна з яго трывіяльных назваў - сычужны фермент. Гэта першы фермент, вылучаны хімічна: дацкі вучоны Крысціян Хансен вылучыў яго шляхам экстракцыі солевым растворам з высушанага страўніка цяля (залаты медаль у 1874 годзе).
Узбекістан
Гісторыя
Найбольш моцнае з іх Какандскае ханства ў 1-й палове XIX ст. праводзіла актыўную заваёўніцкую палітыку зямель кіргізаў і казахаў. Рух какандцаў прывёў да сутыкнення на поўначы з сустрэчнай расійскай экспансіяй у напрамку сярэдняй Азіі. У 1853 расійскія войскі авалодалі какандскай крэпасцю Ак-Мячэць (цяпер Кзыл-Арда), а з 1864 пачалі наступленне на галоўныя цэнтры Какандскага ханства. У 1864 расійская армія заваявала Ташкент, а ў 1867 прымусіла какандцаў прызнаць вярхоўную ўладу Расійскай імперыі. Пасля кароткачасовай вайны расійскі пратэктарат у 1868 прызнаў Бухарскі эмірат, а ў 1873 і Хівінскае ханства. У 1866 створана Туркестанскае генерал-губернатарства са сталіцай у Ташкенце. Пасля Какандскага паўстання 1873—1876. Какандскае ханства скасавана. Пад прамым расійскім кіраваннем генерал-губернатар К. П. Каўфман правёў зямельную рэформу, што спрыяла развіццю рыначных адносін. Будаваліся чыгункі. Неўзабаве Узбекістан стаў галоўным раёнам вытворчасці бавоўны у Расійскай імперыі (потым СССР). Пагаршэнне становішча насельніцтва ў час 1-й сусветнай вайны прывяло да Сярэднеазіяцкага паўстання 1916.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 на тэрыторыі Узбекістана створаны Саветы рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Адначасова пачалі фарміравацца нацыянальныя узбекскія арганізацыі «Шура-і-Іслам», «Шура-і-Улема». 14 лістапада 1917 улада ў Ташкенце перайшла да Савета на чале з бальшавікамі. Адначасова ў Какандзе лідары узбекскіх нацыянальных арганізацый стварылі ўласны ўрад — Какандскую аўтаномію (ліквідавана ў лютым 1918 Чырвонай Арміяй). 30 красавіка 1918 абвешчана Туркестанская АССР. У лютым 1920 Чырвоная Армія скінула хівінскага Саід Абдула-хана, створана Харэзмская Народная Савецкая Рэспубліка; у верасні 1920 скінуты бухарскі эмір Сейід Алім-хан і абвешчана Бухарская Народная Савецкая Рэспубліка. Да 1926 працягвалася змаганне з басмацтвам. У 1921—1922 і 1926—1929 тут праведзена зямельна-водная рэформа. 27 кастрычніка 1924 рашэннем ЦВК СССР створана Узбекская ССР. 1-ы Устаноўчы з’езд Саветаў Узбекістана (13—17 лютага 1925) прыняў Дэкларацыю пра дзяржаўны суверэнітэт Узбекскай ССР. У 1929 пачалася прымусовая калектывізацыя, што прывяло да новага ўздыму басмацкага руху. За гады савецкай улады ва Узбекістане створана буйная прамысловасць, узнікла узбекская інтэлігенцыя, якая імкнулася пашырыць культуру ў масы. У Другую сусветную вайну ва Узбекістан эвакуіравана больш за 90 прадпрыемстваў і ўстаноў, у т.л. з Беларусі; каля 200 тыс. дзяцей. Больш як 280 воінаў з Узбекістана прысвоена званне Героя Савецкага Саюза, у т.л. 18 чал. за вызваленне Беларусі. Разам з дасягненнямі да 1980-х нарасталі негатыўныя тэндэнцыі, звязаныя з монакультурай бавоўны, абмяленнем Арала. 20 чэрвеня 1990 Вярхоўны Савет Узбекскай ССР прыняў Дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце, а 31 жніўня 1991 абвясціў дзяржаўную незалежнасць Узбекістана. Урад прэзідэнта І. Карымава праводзіць палітыку развіцця рыначных адносін і ўмацавання эканамічных сувязей з іншымі краінамі, курс на пабудову свецкай дзяржавы.
Дачыненні з Беларуссю
Дыпламатычныя дачыненні ўрады ўстанавілі 21 студзеня 1993 года.
Спіс графаў і герцагаў Гелдэрна
Графы і герцагі Гелдэрна — кіраўнікі сярэдневяковай феадальнай дзяржавы Гелдэрн.
Васенбергі
Першым графам Гелдэрна быў Герхард I.
У час кіравання Рэйнальда II графства Гелдэрн стала герцагствам.
Пасля смерці бяздзетнага Рэйнальда III пачалася Вайна за гелдэрнскую спадчыну. Герцагствам Гелдэрн тым часам па чарзе кіравалі дзве яго сястры.
Эгманты
Арнольд прадаў герцагства Гелдэрн Карлу Смеламу, герцагу Бургундыі. Пасля чаго Карл Смелы быў прызнаны імператарам Свяшчэнны Рымскай імперыі герцагам Гелдэрна.
Сямейства Эгмантаў не адмовілася ад сваіх правоў на герцагства Гелдэрн. Карл Эгманцкі пры падтрымцы французскага караля заваяваў Гелдэрн у 1492 годзе.
Арсіноя I
Арсіноя I — першая жонка Пталамея II Філадэльфа, дачка дыядоха Лісімаха, цара Фракіі і Македоніі і або яго першай жонкі Нікеі, або другі — Аместрыды. Нарадзілася паміж 305—295 гг да н.э. Выйшла замуж за Пталамея II каля 284—281 гг. н.э.
Маці Пталамея III Эвергета, Лісімаха (забітага Сасібіем па загаду Пталамея IV) і Берэнікі Фернафоры (другой жонкі Антыёха II Сірыйскага). Абвінавачана ў змове супраць мужа і выслана ў Копт. Дата смерці невядомая.
Synodus jaculum
Synodus jaculum — від рыб роду сямейства. Водзяцца пераважна ў трапічным клімаце Інда-Ціхаакіянскага рэгіёна на глыбінях ад 2 да 100 метраў. Жыве сярод каралавых рыфаў.
Слейпнір
Слейпнір («слізготны» ці «жывы, спрытны, шустры») — у скандынаўскай міфалогіі васьміногі конь Одзіна, параджэнне Локі. У гонар Слейпніра названая разора на Плутоне (назва зацверджана МАС 7 верасня 2017 года).
Старэйшая Эда
У Старэйшай Эдзе Слейпнір з’яўляецца або згадваецца ў Прамовах Грымніра, Прамовах Сігрдрывы, Снах Бальдра і ў песні пра Хюндле. У Прамовах Грымніра, Грымнір (ён жа — Одзін, пакуль які хаваецца і не які выдае сваёй асобы) кажа хлопчыку па імі Агнар (у вершах) пра тое, што Слейпнір — лепшы сярод коней.
Дрэва лепшае —
ясень Ігдрасіль,
лепшы струг —
Скідбладнір,
скальд лепшы — Брагі
а Гарм — лепшы сабака.
У Прамовах Сігрдрывы, валькірыя Сігрдрыва кажа герою Сігурду, што «руны ўпрыгожылі… Слейпніра зубы і санкавы падрэз». У Снах Бальдра, пасля таго, як асы сабраліся на тынг і размаўлялі пра тое, з-за чаго сны ў Бальдра такія злавесныя,
старажытны Гаўт,
сядло ўсклаў
на спіну Слейпніра;
адтуль ён уніз
у Нільфхель паехаў
У частцы «Песні пра Хюндле» — «Кароткім прадраканні вёльвы» гаворыцца пра тое, што Локі спарадзіў трохі пачвар:
Ад Ангрбады Локі
Ваўка нарадзіў,
а Слейпнір — сын Локі
яшчэ адна пачвара,
самае злое,
на свет народжана
Бюлейста братам.
Младшая Эда
Першая згадка пра Слейпніра — у першай частцы Малодшай Эды  — бачанні Гюльві ў 15-й главе, дзе гаворыцца пра тое што кожны дзень Асы перапраўляюцца па мосце Біўрэст, а таксама прыводзіцца спіс коней, на якіх яны ездзяць. Гэты спіс пачынаецца з Слейпніра: «Слейпнір, лепшы з іх, ён належыць Одзіну, гэты конь на васьмі нагах». У частцы 41 Высокі цытуе страфы з прамоваў Грымніра (старэйшая Эда), у якіх згадваецца Слейпнір.
Частка 42 апісвае паходжанне Слейпніра. Ганлеры (які з’яўляецца замаскіраваным конунгам Гюльві, апісаным у кнізе вышэй) пытаецца Высокага (Одзіна), каму належыць конь Слейпнір, і што пра гэтага каня ён можа расказаць. Высокі здзівіўся таму, што Ганлеры нічога не вядома пра Слейпніра і пра яго паходжанне, і распавёў гісторыю — калі багі ўзвялі Мідгард і ўзвялі Вальгалу, прыйшоў да іх нейкі майстар, які ўзяўся пабудаваць за тры паўгоддзя сцены, якія маглі б выстаяць супраць горных волатаў і іняістых волатаў, калі яны ўздумаюць напасці на Мідгард. У абмен на гэта ён прасіў Фрэю ў жонкі і хацеў завалодаць сонцам і месяцам. Асы трымалі савет і пагадзіліся, з умовай, што майстар атрымае ўсё, што просіць, калі здолее пабудаваць сцены ў адну зіму, без выкарыстання чыёй-небудзь дапамогі. Будаўнік папрасіў толькі аб адным — каб яму дазволілі выкарыстоўваць свайго жарабца Свадзільфары. Па парадзе Локі, просьба была задаволеная. Жарабец Свадзільфары быў удвая мацней будаўніка, і, на здзіўленне багоў, перавозіў каменныя груды вялізнага памеру. Будаўнік і Свадзільфары вельмі хутка ўзводзілі сцяну, і за тры дні да тэрміну заканчэння работ (да пачатку лета) заставалася зрабіць толькі вароты. Багі сабраліся і вырашылі знайсці таго, хто панясе адказнасць за падобны дагавор, у выніку яны аднадушна вырашылі, што ў гэтым, як і ў большасці непрыемнасцяў, вінаваты Локі.
Багі абвясцілі, што Локі будзе аддадзены жудаснай смерці, калі не зможа прыдумаць, як пазбавіць будаўніка платы, і пагражалі забіць яго. Спалохаўшыся, Локі пакляўся, што прыдумае падкоп, які стаў бы прычынай для пазбаўлення будаўніка платы, чаго б яму гэта не варта было. У тую ж ноч, калі будаўнік выехаў каб здабыць камянёў разам са сваім жарабцом Свадзільфары, з-за дрэва выбегла кабыла. Конь прызыўна заржаў і, толькі заўважыўшы, што гэта была за кабыла, Свадзільфары ашалеў, заржаў, парваў вупраж і кінуўся да яе. Кабыла пабегла ў лес, за ёй рушыў услед Свадзільфары, а за імі пагнаўся і муляр. Коні бегалі ўсю ноч напралёт, у выніку чаго будаўніцтва было перапынена, а тэмп працы, зададзены будаўніком, быў страчаны.
Калі Асы зразумелі, што будаўнік — з роду ётунов, яны занядбалі сваімі папярэднімі клятвамі і заклікалі Тора. З’явіўшыся, Тор забіў будаўніка, разбіўшы яго чэрап у аскепкі з дапамогай молата М’ёльнір. Аднак, Локі зацяжарыў ад Свадзільфары і некалькі пазней спарадзіў шэрае жарабя з васьмю нагамі — каня Слейпніра, «і няма каня лепш у багоў і людзей».
У частцы 49, Высокі апісвае смерць Бальдра. Хермод, сын Одзіна, пагадзіўся ехаць да Хель, каб прапанаваць выкуп за вяртанне Бальдра. «Вывелі тут Слейпніра, каня Одзіна, ускочыў Хермод на таго каня і памчаўся прэч». Хермод ехаў дзевяць начэй па шырокіх, цёмных далінах, дзе нічога не мог разглядзець, пакуль не пад’ехаў да ракі Г’ель і не ступіў на мост, высланы святлівым золатам. Там ён сустрэў дзяўчыну па імі Модгуд, якая ахоўвала мост. Падчас размовы з Хермодам Модгуд адзначае, што пад ім адным мост грукоча не менш, чым пад пяццю полчышчамі мёртвых, якія праязджалі праз мост на днях. Слейпнір і Хермод адправіліся «ўніз і на поўнач» па дарозе ў Хельхейм, пакуль ўдваіх не наблізіліся да брамы ў Хельхейм. Хермод спешыўся з Слейпніра, зацягнуў яго папругу, а затым зноў асядлаў яго і прышпорыў. Слейпнір пераскочыў праз браму, ды так высока, што іх зусім не закрануў. Хермод пад’ехаў да палат і злез са Слейпніра. Просьба Хермода да Хель аб вяртанні Бальдра была прынятая з пэўнымі ўмовамі і Хермод адправіўся назад у Асгард; Бальдр праводзіў яго з палат.
У кнізе Мова паэзіі (другая частка малодшай Эды), у частцы 16 адзін з кенінгаў Локі «родзіч Слейпніра». У частцы 17, прыводзіцца гісторыя ў якой Одзін адпраўляецца на Слейпніры ў Ётунхейм і прыбывае ў рэзідэнцыі ётуна князя Грунгніра. Грунгнір пытаецца: «Хто гэта скача ў залатым шлеме па водах і паветры? У яго конь на дзіва добры». Одзін гатовы аддаць галаву на адсячэнне, што няма каня лепш ва ўсім Ётунхейме. Грунгнір прызнаў, што гэта выдатны конь, але заявіў, што ў яго каня, Гулфаксі (Залатая грыва), «ногі куды даўжэй». Абураны Грунгнір ускочыў на Гулфаксі, маючы намер атакаваць Одзіна за яго хвальбу. Одзін скакаў з усіх сіл, трымаючы Грунгніра на адлегласці; у парыве лютасьці, Грунгнір не заўважыў як быў ужо каля брамы Асгарда.
У частцы 58, Слейпнір згадваецца ў спісе коней у Туле Торгрыма: «Крумкач і Слейпнір — слаўныя коні». Акрамя таго, Слейпнір двойчы згадваецца ў кенінгах карабля — у частцы 25 у творы скальда Рэва і як «марскі Слейпнір» у частцы 49 у паэме Хусдрапа Ульва Угасона.
Сага пра Хервер і Хейдрэка
У Сазе пра Хервер і Хейдрэка фрагмент «Загадкі Гестумбліндзі» змяшчае загадку пра Слейпніра і Одзіна:
Тады Гестумбліндзі сказаў: Што гэта за двое, у якіх дзесяць ног, тры вокі і адзін хвост? Конунг Хейдрэк, думай над загадкай. — Гэта Одзін скача на Слейпніры. (адказаў Конунг Хейдрэк)
Дзеянні данаў
Слейпнір з’яўляецца ў некаторых падзеях, апісаных у кнізе «Дзеянні данаў». У гэтай кнізе малады Хадзінг сустракае вялікага аднавокага чалавека шаноўнага ўзросту — Люсіра. Хадзінг і Люсір адкрываюць ваенную кампанію супраць Локіра, кіраўніка Курляндыі. Яны церпяць паразу; стары бярэ Хадзінга на свайго каня і вязе ў свой дом, дзе поіць асвяжальным напоем. Стары чытае нараспеў прароцтва, пасля чаго вязе Хадзінга назад на тое месца, дзе падабраў яго. Падчас зваротнага шляху Хадзінг дрыжыць ад страху пад мантыяй старога, але падглядвае праз яе дзіркі. Ён выяўляе, што пад капытамі каня — мора, але бо нельга глядзець на забароненыя рэчы, ён адвёў свае здзіўленыя вочы ад жахлівага выгляду дарог, якімі яны праязджалі.
Акрамя таго, у другой кнізе, У «Песні пра Б’яркі», Бёдвар Б’яркі згадвае Одзіна і Слейпніра: «Калі б я толькі мог зірнуць на жудаснага мужа Фрыг, калі б ён не быў закрыты сваім белым шчытом, і вёў свайго высокага каня, ён бы ніякім спосабам не выбраўся цэлым з Лайрэ…».
У культуры
Слейпнір намаляваны на двух карцінных камянях з вострава Готланд (8-е стагоддзе), а таксама на Т’енвідэ і Ардрэ VIII (VIII—XI стагоддзе).
Слейпнір з Одзінам намаляваны на драўляным рэльефе «Odin på Sleipnir» Дагфіна Верэнскольда (Dagfin Werenskiold) (1945—1950) звонку гарадской ратушы Осла, Нарвегія.
Статуя Слейпніра (1998), стаіць ў Веднсберы (Англія), горадзе, які бярэ сваю назву ад англасаксонскай версіі Одзін, Ведн (Wōden).
У Рэдзьярда Кіплінга ёсць невялікі аповяд, першапачаткова названы «Слейпнір», пазней пераназваны «Турында» (Thurinda) (1888), у якім апісваўся конь па імі Слейпнір.
Слейпнір быў і застаецца папулярнай назвай для суднаў у Паўночнай Еўропе.
Малюнак Слейпніра выкарыстоўваецца ў сучасных гербах:У яго гонар названа разора Слейпніра на Плутоне.
Фальклор
У нашы дні Слейпнір з’яўляецца ў ісландскім фальклоры як стваральнік каньёна Аўсбіргі.
Тэорыі
Хільда Эліс-Дэвідсан адзначае, што «васьміногі конь Одзіна з’яўляецца тыповым канём для шамана» і што ў падарожжа шамана на нябёсы або ў пекла, шамана «сядзіць, як звычайна ўяўляюць, на нейкіх птушках або жывёлах». Па словах Дэвідсан, ездавая істота шамана можа быць рознай, але конь у гэтай ролі сустракаецца даволі часта ў месцах, дзе шырока выкарыстоўваюцца коні, а тое, што Слейпнір здольны перавозіць бога па паветры, таксама характэрна для каня шамана. Дэвідсан прыводзіць прыклад з даследаванняў Мірча Эліядэ пра васьмінога жарабя з гісторыі пра бурацкага шамана. Дэвідсан кажа, што, хоць ажыццяўляліся спробы звязаць Слейпніра з цацачнымі конікамі на палцы (hobby horses) і конямі з чыслом ног, якія перавышаюць чатыры, якіх выкарыстоўваюць у карнавалах і шэсцях, больш удалым, верагодна, з’яўляецца падабенства з насілкамі, на якіх нясуць нябожчыка падчас пахавальнай працэсіі чатыры насільшчыка; такім чынам, у пераносным сэнсе, нябожчыка можна апісаць, як ездака на васьміногім кані. У якасці прыкладу Дэвідсан прыводзіць пахавальныя песні народа Гонды у Індыі, запісаныя Верыерам Элвінам (Verrier Elwin), сфармуляваўшы наступнае: У ім згадваецца Багры Маро, конь з васьмю нагамі, і, як бачна з песні, гэты конь вязе пахавальныя дрогі мерцвяка. Дэвідсан кажа, што песню спявалі, калі паміралі вядомыя жыхары вёскі Мурыя і прыводзіць верш:
What horse is this?(Што за конь?)
It is the horse of Bagri Maro. (Гэта конь Багры Маро.)
What should we say of its legs? (Што можна сказаць пра яго ногі?)
This horse has eight legs. (У гэтага каня восем ног.)
What should we say of its heads?(Што можна сказаць пра яго галаву?)
This horse has four heads. . . . (У гэтага каня 4 галавы…)
Catch the bridle and mount the horse. (Злаві аброць і засядлай каня.)
Дэвідсан дадае, што з такой карціны можа натуральным чынам прытрымлівацца ўяўленне пра каня Одзіна, як васьмінога, і што «гэта адпавядае паданнях аб Слейпніры, як пра каня, які можа пераносіць вершніка на зямлю мёртвых».
У энцыклапедыі індаеўрапейскай культуры вылучаецца здагадка аб тым, што восем ног Слейпніра — перажытак асацыяваных з конямі багоў-блізнят. Згадка міфемы багоў-блізнят знойдзена ў шматлікіх інда-еўрапейскіх культурах, і ў канчатковым рахунку яна выцякае з праіндаеўрапейскай рэлігіі. Энцыклапедыя сцвярджае, што "[ … ] Слейпнір нарадзіўся з падвойным наборам ног, тым самым прадстаўляючы першапачатковую пару коней «Як Фрэйр і Ньёрд, Слейпнір адказвае за перапраўку мёртвых у свет іншы». У слоўніку праводзяцца паралелі паміж нараджэннем Слейпніра і міфамі, якія паказваюць на багіню кельтаў, якая нарадзіла двух Боскіх коней-блізнят. У змест гэтых міфаў ўваходзіць гісторыя пра непажаданага прыхільніка, які таксама патрабаваў для сябе багіню, і пра спакушэнне будаўнікоў.
Моладзь (Гомельскі раён)
Мо́ладзь (, Молодь) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Аздзелінскага сельсавета.
Акуша
Акуша (, Акуша́) — сяло ў Дагестане, адміністрацыйны цэнтр Акушынскага раёна і аднайменнага сельсавета. Размешчана за 133 км на паўднёвы захад ад Махачкалы на рацэ Акуша (прыток Казікумухскага Койсу) у Нагорным Дагестане на вышыні 2000 м. Сяло ўпершыню згадваецца ў хроніках VI стагоддзя. Было цэнтрам канфедэрацыі Акуша-Дарго. У вёсцы — 4 школы і 1 мячэць.
Навогруд Бабжаньскі (гміна)
Наво́груд Бабжа́ньскі (Nowogród Bobrzański) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Зеленагурскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Навогрудзе Бабжаньскім. Плошча гміны складае 259,41 км². Станам на 2004 год у гміне Навогруд Бабжаньскі пражывалі 9299 чалавек, шчыльнасць — 35,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 24 населеныя пункты.
IC 1969
IC 1969 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маціеўская
Маціеўская — жаночая форма прозвішча Маціеўскі
Балабанавіцкі сельсавет
Балабанавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Балабановічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 8 красавіка 1957 года ў складзе Баранавіцкага раёна. 8 сакавіка 1956 года ў склад горада Баранавічы ўключаны вёскі Свяцілавічы і Храсты. 17 лістапада 1959 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Палонкаўскага сельсавета.
Ялец (горад)
Знаходзіцца за 65 км на захад ад Ліпецка. Размешчаны на берагах ракі Сасна пры ўпадзенні ў яе ракі Ельчык.
Машынабудаванне (гідрацыліндры для сельскагаспадарчага машынабудавання, помпавая тэхніка, медыцынская апаратура), будаўнічая індустрыя; хімічная, лёгкая, харчовая прамысловасць.
Вольбрам
Вольбрам (Wolbrom) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 40 км на поўнач ад Кракава і за 260 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Алькушскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Вольбрам. Чыгуначная станцыя. Плошча 10,12 км². Насельніцтва 8,8 тыс. чалавек.
Гергебіль
Гергебіль (Хьаргаби — «багата засеянае», названа з-за урадлівасці і спрыяльных умоў, Гергебиль) — сяло ў Дагестане, адміністрацыйны цэнтр Гергебільскага раёна. Утварае сельскае паселішча сяло Гергебіль як адзіны населены пункт у яго складзе. Сяло Гергебіль размешчана на рацэ Казікумухскае Койсу (ля месца яе зліцця з ракой Каракойсу), за 106 км на паўднёвы захад ад Махачкалы, на вышыні 665 м, за 100 км на поўдзень ад чыгуначнай станцыі Буйнакск. Вузел аўтадарог.
Санта-Лучэ
Насельніцтва складае 1465 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 66 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 050.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Югаслаўскія добраахвотнікі ў Іспаніі
Югаслаўскія добраахвотнікі ў Іспаніі (Југословенски добровољци у Шпаниjе, Voluntarios yugoslavos en España), вядомы ў гістарыяграфіі як Іспанскія змагары (Шпански борци / Španski borci, Combatientes españoles) або Югаслаўскія іспанцы (Jугословенски шпанци) — югаслаўскія камуністы-добраахвотнікі, якія ўдзельнічалі ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку рэспубліканцаў. Усяго ў Іспаніі ваявала 1664 югаславаў. Яны ўдзельнічалі ў баях за Сарагосу, Карабанью, Арагон, Тэруэль, Марбелью, Сан-Матэа, Мадрыд і іншыя гарады. Каля 800 чалавек загінула ў баях. Паводле іспанскай статыстыкі 148 з іх атрымалі афіцэрскія званні на працягу ўсяго канфлікту.
Афіцыйна гаворыцца як мінімум аб 150 афіцыйных служачых інтэрнацыянальных брыгад, сярод якіх сустракаліся сербы, харваты, баснійцы і яўрэі. Сярод гэтых байцоў былі прафесійныя дзеячы рабочага руху, члены Кампартыі, анархісты і іншыя асобы, што сімпатызавалі рэспубліканцам і пагарджалі іспанскіх франкістаў. Пасля разгрому рэспубліканцаў вялікая частка югаславаў была інтэрнавана ў Францыі, дзе змяшчалася ў канцэнцтрацыйных лагерах. Тыя, хто здолеў адтуль бегчы, пазней удзельнічалі ў Другой сусветнай. Большая частка гэтых удзельнікаў грамадзянскай вайны ў партызанскіх шэрагах насіла адзін і той жа псеўданім — «Шпанац» (Іспанец).
Паўднёвая
Паўднёвая (, Повднёвая) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Аздзелінскага сельсавета.
Да 30 ліпеня 1964 года вёска мела назву Нехацяеўка.
Таварны Двор
Тава́рны Двор (, Товарный Двор)  — былы прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Мінску; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Сцяпянка і прыпыначным пунктам Трактарны. Зачынены з лістапада 2015 года.
Мазырскае гарадское благачынне
Мазырскае гарадское благачынне, Мазырская гарадская благачынная акруга — акруга ў Тураўскай і Мазырскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы горада Мазыра Гомельскай вобласці.
Мураўнічы
Мураўні́чы (, Муравничи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома прынамсі з канца XIV стагоддзя як «село Моравьиничи» Друцкага княства, у 1378—1394 гадах друцкі князь Васіль Міхайлавіч даў Мураўнічы «з людзьмі і з усімі падаткамі, і з мядовай данінай, і з пожнямі» друцкай царкве Прычыстай Багародзіцы пра што быў зроблены запіс на падораным ім жа гэтай жа царкве Евангеллі-Апракасе. Згадваецца ў 1675 годзе як вёска Муроўнічы ў складзе маёнтку Талачын у Аршанскім павеце ВКЛ.
Папараць баравы
Папараць баравы
IC 1970
IC 1970 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арсіноя
Арсіноя (Ἀρσινόη) — старажытнагрэчаскае жаночае імя ўласнае.
Персаналіі
Царыцы Эліністычнага Егіпта: Старажытнагрэчаская міфалогія:
Галіна Іосіфаўна Марцінкевіч
Галіна Іосіфаўна Марцінкевіч (Галина Иосифовна Марцинкевич, нар., Чэрвень, БССР) — савецкі і беларускі вучоны-географ, доктар геаграфічных навук, прафесар кафедры геаэкалогіі геаграфічнага факультэта БДУ.
Біяграфія
Галіна Іосіфаўна нарадзілася 9 кастрычніка 1935 года ў горадзе Чэрвень Мінскай вобласці. У 1945 г. з сям’ёй пераехала ў г. Брэст, дзе ў 1953 г. скончыла сярэднюю школу з залатым медалем.
З 1953 па 1958 гады — студэнтка геаграфічнага факультэта БДУ. Завяршыўшы вучобу, атрымала дыплом з адзнакай і рэкамендацыю для паступлення ў аспірантуру.
З 1958 па 1960 гг. — тэхнік-глебазнаўца і інжынер-глебазнаўца Інстытута глебазнаўства Акадэміі сельскагаспадарчых Навук БССР.
З 1963 года — праца ў БДУ у якасці асістэнта, старэйшага выкладчыка, дацэнта, прафесара. У 1966 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю, у 1970 г. атрымала вучонае званне дацэнта, у 1992 г. абараніла доктарскую дысертацыю, у 1994 г. атрымала вучонае званне прафесара.
Галіна Іосіфаўна ўдзельнічае ў выкананні адукацыйных праектаў па міжнароднай праграме Tempus.
Спіс яе публікацый налічвае 370 найменняў, у тым ліку 10 манаграфій, 8 падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў, каля 55 ландшафтных карт рознага маштабу, уключаючы ландшафтныя карты Беларусі для сярэдняй школы, 185 навуковых артыкулаў, шэраг тэзісаў дакладаў на міжнародных і рэспубліканскіх канферэнцыях.
Навагрудак Паморскі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 23 населеныя пункты.
Букоўна
Букоўна (Bukowno) — горад на поўдні Польшчы, размешчаны за 50 км на паўночны захад ад Кракава і за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Алькушскага павета Малапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Плошча 64,59 км². Насельніцтва 10 тыс. чалавек.
Ключ 15
Ключ 15 (кіт. 冫 піньінь bīng) са значэннем «лёд» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 115 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Старажытны знак адлюстроўваў асколак лёду альбо горныя вяршыні пад снегам. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «лёд, зіма, халодны, замярзаць» і інш.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 冫.
Санта-Сесілія-Акатытлан
Санта-Сесілія-Акатытлан, ці проста Акатытлан, Acatitlán, «месца сярод трыснёгаў» — археалагічны помнік культуры чычымекаў. Знаходзіцца ў пас. Санта-Сесілія, муніцыпалітэт Тлальнепантла-дэ-Бас, штат Мехіка, каля горада Мехіка. У старажытнасці помнік размяшчаўся на паўночна-заходнім узбярэжжы вялікага возера Тэскока.
Побач з месцам раскопак у 1961 г. быў адкрыты археалагічны музей.
Марка Касеці
Марка Касеці (Marco Cassetti; нар., ) — былы італьянскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2005—2008).
Клубная
Касеці — выхаванец клуба «Лумецанэ». У 1996 годзе, не згуляўшы за аснову «Лумецанэ» ніводнага матчу, ён быў аддадзены ў арэнду ў клуб «Мантык’яры» з якога вярнуўся толькі ў 1998 годзе. У 2000 годзе Касеці перайшоў у клуб «Верона», дэбютаваўшы ў Серыі A 30 верасня ў матчы з «Бары», які завяршыўся з лікам 1:1. У 2003 годзе Касеці стаў іграком клуба «Лечэ».
Улетку 2006 года, акурат пасля вылету «Лечэ» у Серыю В, Касеці перайшоў у «Рому», падпісаўшы кантракт да сярэдзіны 2009 года. З «Ромай» Касеці выйграў кубак і суперкубак Італіі, першы гол за клуб Касеці забіў у вароты «Інтэрнацыянале», калі «Рома» перамагла на «Сан-Сіра» з лікам 3:1, забіваў Касеці і ў Лізе чэмпіёнаў, паразіўшы браму лісабонскага Спортынга».
4 чэрвеня 2010 года Касеці падоўжыў кантракт з «Ромай» на сезон з зарабкам у 1,8 млн еўра. 22 сакавіка 2011 года гулец працягнуў кантракт з «giallorossi» на ранейшых умовах тэрмінам да 30 чэрвеня 2012 года.
Па заканчэнні сезону 2011/12 «Рома» не стала падаўжаць кантракт, і 23 жніўня 2012 года Касеці стаў іграком «Удзінезэ», каб адразу адправіцца ў арэнду ў англійскі «Уотфард». У чэрвені 2013 года перайшоў ва «Уотфард» на трывалай аснове, пакінуў гэты клуб праз год.
У студзені 2015 года падпісаў пагадненне з клубам «Кома», якому дапамог выйсці ў Серыю В. Пакінуў каманду ўлетку 2016 года і завяршыў кар’еру.
Міжнародная
Касеці стаў першым у гісторыі іграком «Лечэ», які апрануў кашулю нацыянальнай зборнай Італіі, калі дэбютаваў у яе складзе 30 мая 2005 года ў таварыскім матчы супраць Ісландыі. У тым жа годзе згуляў яшчэ два матчы за зборную, наступны ж раз трапіў у яе склад праз два гады. Усяго за зборную правёў 5 матчаў.
Дасягненні
«Рома»
Яўген Антонавіч Сідаровіч
Яўген Антонавіч Сідаровіч (, Беразіно, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне фізіялогіі, экалогіі, інтрадукцыі раслін і ахове навакольнага асяроддзя. Член-карэспандэнт НАН Беларусі (1989), доктар біялагічных навук (1985), прафесар (1986). Заслужаны дзеяч навук Беларусі (1978).