cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сусветны банк
Супрацоўніцтва з Беларуссю
30 верасня 2008 г. з мэтай павышэння эфектыўнасці, якасці і ўстойлівасці паслуг па водазабеспячэнні і водаадвядзенні для 1,7 мільёнаў спажыўцоў, якія пражываюць у 20 раёнах краіны, рэалізуецца праект «Развіццё сістэм водазабеспячэння і водаадвядзення», які дапаўняе Дзяржаўную праграму па водазабеспячэнні і водаадвядзенні «Чыстая вада».
З 2009 г. пачалася рэалізацыя праекта «Павышэнне энергаэфектыўнасці ў Рэспубліцы Беларусь», якая прадугледжвала пераўтварэнне ацяпляльных кацельняў, размешчаных у шэрагу гарадоў Беларусі, у ЦЭЦ, у выніку чаго, штогод будзе эканоміцца каля 90 мільёнаў метраў3 прыроднага газу, што прывядзе да скарачэння выкідаў СО2 на 165000 тон у год. 3 снежня 2009 г. у Мінску было падпісана Пагадненне аб пазыцы на мэты развіцця (ПМР) у памеры 200 млн. долараў ЗША.
5 ліпеня 2010 г. было падпісана Пагадненне аб пазыцы Сусветнага банка ў памеры 42,51 млн. долараў ЗША і Пагадненне аб гранце Глабальнага экалагічнага фонда (ГЭФ) у суме 5,5 млн. долараў ЗША на мэт праекта «Абыходжанне з цвёрдымі бытавымі адходамі ў Рэспубліцы Беларусь», які прадугледжваў будаўніцтва ў г. Гродна вытворчасці для сартавання смецця і перадачы другасных рэсурсаў на далейшую перапрацоўку. 28 верасня 2010 г. Савет выканаўчых дырэктараў Сусветнага банка ўхваліў дадатковую пазыку для Беларусі ў памеры 30 млн. долараў ЗША на фінансаванне праекта «Рэабілітацыя раёнаў, пацярпелых у выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС». 19 лістапада 2010 г. міністр транспарту і камунікацый Іван Шчэрба і кіраўнік прадстаўніцтва Сусветнага банка ў Беларусі Іван Велеў падпісалі пагадненне аб выдзяленні Рэспубліцы Беларусь пазыкі Сусветнага банка ў памеры 150 млн. даляраў ЗША на праект «Удасканаленне і мадэрнізацыя аўтамабільнай дарогі» (М-5/Е 271 Мінск — Гомель). Рашэнне аб выдзяленні пазыкі было прынята саветам выканаўчых дырэктараў Сусветнага банка 11 лістапада 2010 г.
У перыяд з 15 па 17 верасня 2014 г. адбыўся візіт у Беларусь віцэ-прэзідэнта рэгіёну Еўропы і Цэнтральнай Азіі Сусветнага банка Лоры Так.
29 ліпеня 2016 г. кіраўнік прадстаўніцтва Сусветнага банка у Беларусі Ян Чул Кім паведаміў, што Сусветны банк выдзяляе 250 млн. долараў ЗША на рэканструкцыю аўтадарогі М6 Мінск — Гродна.
Беларусь і Сусветны банк працуюць над праектам «Павышэнне эфектыўнасці і якасці камунальных паслуг», які прадугледжвае падтрымку развіцця і мадэрнізацыі сектараў водазабеспячэння і водаадвядзення, а таксама абыходжання з цвёрдымі камунальнымі адходамі.
Аляксандр Мікалаевіч Грышкевіч
Аляксандр Мікалаевіч Грышкевіч  — беларускі мастак-жывапісец.
Біяграфія
1977—1981 — вучоба ў Мінскім мастацкім вучылішчы імя Глебава. .
1981—1987 — вучоба ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце (цяпер Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў), аддзяленне станковай графікі.
1991—1994 — стажыроўка ў Творчых акадэмічных майстэрнях Міністэрства культуры Беларусі.
Удзельнік мастацкіх выставак з 1984 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1996 года. .
1997 — Дыплом I ступені на Беларускім рэспубліканскім конкурсе «Мастацтва кнігі»
2007 — Дыплом I ступені на I Рэспубліканскім конкурсе на лепшую беларускую ілюстраваную паштоўку ў намінацыі «Мастацкая паштоўка»
2012 — Прыз глядацкіх сімпатый на III Беларускай біенале жывапісу, графікі і скульптуры.
Работы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, у Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, у фондах Міністэрства культуры РБ, у Светлагорскай карціннай галерэі імя Германа Пранішнікава, ва Унечскай карціннай галерэі (Расія), у цэнтры культуры г. Свеце (Польшча), у карпаратыўных і прыватных калекцыях у Беларусі і за мяжой.
Выстаўкі
1984 — ФРГ, Заходні Берлін. «Вайна стукае ў сэрцы кожнага»
1997 — Расія, Масква, Цэнтральны дом мастака. «Салон 1997»
2000—2007, 2009 г. — Мінск, Палац Рэспублікі, Музей сучаснага выяўленчага мастацтва, Нацыянальная бібліятэка Беларусі. «АртКрок»
2000—2002 — Расія, Масква, галерэя «Багіра». Пастаянная экспазіцыя
2003 — Беларусь, Мінск, Палац Рэспублікі. «Прысвячэнне Пікаса»
2003—2005 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. «Восень»
2004 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. «Да дня вызвалення Беларусі»
2005 — Беларусь, Мінск, Музей сучаснага выяўленчага мастацтва. «Фестываль пейзажу»
2005 — Францыя, Парыж, Цэнтр П’ера Кардэна. «Зямля пад белымі крыламі»
2005—2012 — Расія, Масква, галерэя «Візіт». Пастаянная экспазіцыя
2006 — Беларусь, Мінск, Нацыянальны мастацкі музей. «Мінск- Парыж -Мінск»
2006 — Беларусь, Мінск, Нацыянальная бібліятэка. «Прысвячэнне Беларусі»
2006 — Нідэрланды, Утрэхт. «Усходнія суседзі»
2006 — Беларусь, Мінск, Музей сучаснага выяўленчага мастацтва. Персанальная выстаўка
2006 — Расія, Масква, Цэнтральны музей сучаснай гісторыі Расіі. «Расія — Беларусь»
2006 — Беларусь, Мінск, Планетарый. Дабрачынны аўкцыён
2007 — Расія, Масква, Цэнтральны дом мастака. «Салон 2007»
2007 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. «Пострадыяцыя. Фарбы Радзімы»
2007 — Беларусь, Мінск, музей Максіма Багдановіча. Выстаўка, прысвечаная 90- годдзю з дня смерці Максіма Багдановіча
2007 — Літва, Вільнюс, Нацыянальная бібліятэка. Выстаўка, прысвечаная 15- годдзю ўстанаўлення дыпламатычных адносін паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Літва
2007 — Літва, Вільнюс, Нацыянальная філармонія. Выстаўка беларускага мастацтва
2007 — Беларусь, Мінск, Нацыянальная бібліятэка. Выстаўка, прысвечаная 125- годдзю з дня нараджэння Янкі Купалы і Якуба Коласа «Мастацкія Каласавіны»
2008 — Японія, Хірасіма. Выстаўка беларускага і рускага мастацтваў
2008 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. Першае Беларуская біенале жывапісу, графікі і скульптуры
2008 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. Міжнародная выстаўка жывапісу, графікі і скульптуры «Разам»
2008 — Вялікабрытанія, Лондан, галерэя Алы Булянскай. Выстаўка сучаснага беларускага мастацтва
2009 г. — Вялікабрытанія, Уэльс, Кардыф, Цэнтральная бібліятэка. Выстаўка сучаснага беларускага мастацтва
2009 г. — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. «Міленіум»
2009 г. — Расія, Масква, Манеж. «АртМанеж — 2009»
2009 — Беларусь, Мінск, Музей сучаснага выяўленчага мастацтва. Жывапіс, скульптура
2010 г. — Беларусь, Мінск, Музей сучаснага выяўленчага мастацтва. Выстаўка ў рамках фестывалю «ART.INTOUCH»
2010 г. — Беларусь, Гомель, карцінная галерэя імя Вашчанкі. Выстаўка жывапісу і графікі з фондаў Музея сучаснага выяўленчага мастацтва
2010 г. — Беларусь, Мінск, Музей гісторыі Мінска. Выстаўка мастакоў творчых акадэмічных майстэрнях Міністэрства культуры Беларусі
2010 г. — Расія, Масква, Новы манеж. Выстаўка мастакоў Беларусі «Суквецці зямлі нашай»
2010 — Беларусь, Мінск, Музей гісторыі Мінска. Выстаўка, прысвечаная Дню горада.
2010 г. — Украіна, Адэса, галерэя «Сады Перамогі». Выстаўка жывапісу
2010 г. — Беларусь, Мінск, Нацыянальная бібліятэка. Выстаўка беларускага жывапісу «Дванаццаць +»
2010 г. — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. Другое Беларускае біенале жывапісу, графікі і скульптуры
2011 — Беларусь, Мінск, Нацыянальны мастацкі музей. «Беларускі нацюрморт XX стагоддзя»
2011 — Беларусь, Мінск, галерэя «Канцэпцыя». Персанальная выстаўка
2011 — Беларусь, Гомель, карцінная галерэя імя Вашчанкі. «Зямля беларуская»
2011 — Беларусь, Гродна, Мастацкая галерэя. «Гродна — скрыжаванне дарог»
2011 — Расія, Мосва, Цэнтральны дом мастака. Выстаўка жывапісу
2011 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. Выстаўка мастакоў міжнароднага пленэру «Белавежа −600»
2011 — Расія, Масква, Манеж. «АртМанеж −2011»
2012 — Польшча, Варшава, пасольства Літвы. Выстаўка мастакоў міжнароднага пленэра рэгіёна краін памежжа
2012 — Беларусь, Мінск, Пасольства Расіі. Выстаўка беларускіх мастакоў
2012 — Беларусь, Мінск, Нацыянальны мастацкі музей. Выстаўка беларускага жывапісу з прыватнай калекцыі
2012 — Нідэрланды, Гаага, галерэя «De twee pauwen». «Мастацтва Беларусі»
2012 — Беларусь, Полацк, Мастацкая галерэя. «Беларускія мастакі — Полацку»
2012 — Расія, Масква, Цэнтральны дом мастака. Выстаўка жывапісу
2012 — Літва. Горад Маляты. Выстаўка міжнароднага пленэру.
2012 — Літва, Вільнюс, галерэя «Арка». Выстаўка беларускіх і літоўскіх мастакоў «Карані»
2012 — Польшча, вёска Гручна. Выстаўка міжнароднага пленэра «Dolna Wisla»
2012 — Беларусь, Гомель, rарцінная галерэя імя Вашчанкі. Выстаўка беларускіх і літоўскіх мастакоў «Карані»
2012 — Украіна, Кіеў, галерэя «Неба». «Гульні падсвядомасці»
2012 — Беларусь, Мінск, галерэя «Мастацтва». Персанальная выстаўка «Зямля»
2012 — Беларусь, Мінск, Мастацкая галерэя Міхаіла Савіцкага. Выстаўка беларускіх і літоўскіх мастакоў «Карані»
2012 — Беларусь, Мінск, Палац мастацтва. Трэцяе Беларускае біенале жывапісу, графікі і скульптуры
2013 — Беларусь, Вілейка, Выставачная зала ім. Нікадзіма Сілівановіча Вілейскага краязнаўчага музея. Персанальная выстаўка.
Sahelanthropus tchadensis
Сахелантрап (Sahelanthropus) — род гамінідаў, прадстаўнікі якога жылі ў міяцэне. У родзе вылучаюць адзін від — чадскі сахелантрап (Sahelanthropus tchadensis). Апісаны па знаходках, зробленым на паўночным-захадзе рэспублікі Чад (пустыня, Тарос-Менела) у 2001 годзе: чэрапе Тумай і фрагментах яшчэ некалькіх асобін. Па класіфікацыі першаадкрывальнікаў з'яўляецца самым старажытным з вядомых прадстаўніком трыбы Hominini.
Выкапневыя рэшткі
Скамянелыя парэшткі сахелантропа былі знойдзеныя ў пустыні Чада 16.24167°N, 17.475°W — 16.25833°N, 17.5°W франка-канадскай экспедыцыяй у 2001—2002 гадах. Яны былі згрупаваныя ў трох розных месцах і належаць шасці асобінам. Рэшткі складаюцца з невялікага чэрапа, пяці кавалкаў ніжняй сківіцы, і некалькіх зубоў. Чэрап атрымаў назву Тумай — імя, якое ў пустыні Дьюраб даюць дзецям, якія нарадзіліся перад сезонам засухі, на мясцовым чадском гаворцы азначае «надзея на жыццё». У наступныя гады былі выяўленыя і апісаныя фрагменты ніжняй сківіцы і зубы некалькіх асобін.
Аналіз акамянеласцяў, сабраных разам з сахелантрапам, дазваляе сцвярджаць, што на даследаваным участку быў бераг вялікага возера, вакол якога ляжала савана, якая пераходзіла ў пясчаную пустыню.
Нягледзячы на тое, што сахелантрап знойдзены далёка ад раёнаў, з якімі звычайна звязваюць эвалюцыю ранніх hominini, адкрыццё не ўнікальнае. Сківіцу Australopithecus bahrelghazali тыя ж даследчыкі ўжо знаходзілі ў Чадзе ў 1993 годзе.
Апісанне
У ліпені 2002 года міжнародная каманда з 38 навукоўцаў на аснове знойдзенага матэрыялу апісала новы род і выгляд гамінід Sahelanthropus tchadensis.
Аб’ём галаўнога мозгу сахелантрапа складаў каля 340—360 см), што прыблізна адпавядае аб’ёме мозгу шымпанзэ і ў 4 разы менш, чым у чалавека. Чэрапная скрынка падоўжаная, што характэрна ў большай меры для малпаў. Патыліца значна сплюшчана ў параўнанні з шымпанзэ. Патылічныя мышчалкі маюць невялікі памер. Надброўныя дугі фармуюць тоўсты, бесперапынны надброўны валік. Як у шымпанзэ, аўстралапітэкаў і ардыпітэка, камяністая частка скроневай косткі арыентавана пад вуглом ≈60° да лініі злучэння адтулін соннай артэрыі. У прадстаўнікоў роду Homo гэты паказчык складае 45°.
Падобная мазаіка прыкмет сведчыць аб тым, што сахелантроп стаяў на самых ранніх этапах эвалюцыі чалавечага радаводу ці належаў да блізкароднаснай паралельнай лініі.
Прамахаджэнне
Пытанне аб тым, ці з’яўляўся сахелантрап прамахадзячай істотай, застаецца дыскусійнай. Абаронцы гэтай версіі бачаць доказ прамахаджэння сахелантрапа у пасярэднім становішчы патылічнай адтуліны.
Мілфард Волпаф паказвае на плоскую паверхню ў задняй частцы чэрапа Тумай, на якой мацаваліся мускулы шыі, звяртаючы ўвагу, што плоскасць размешчана пад вострым вуглом, а гэта азначае, што мышцы ішлі ўздоўж спіны істоты, якая, такім чынам, было чацвераногай. Мішэль Бруне пярэчыць, што сплюшчанасць задняй частцы чэрапа можа быць следствам пасмяротнай дэфармацыі.
Месца ў эвалюцыі
Ключавым пытаннем у даследаванні сахелантрапа застаецца яго эвалюцыйнае становішча. Праведзены першаадкрывальнікамі філагенетычны аналіз паказаў, што сахелантрап належыць да чалавечага радаводу і з’яўляецца самым прымітыўным прадстаўніком hominini. Аднак фрагментарнасць асобнікаў і дэфіцыт таксонаў для параўнання пакідаюць магчымасць, што анатамічныя рысы, якія дазваляюць гаварыць аб прыналежнасці сахелантрпа да hominini, з’яўляюцца вынікам канвергентнай эвалюцыі. У гэтым выпадку сахелантрап не належыць да гамініні і з’яўляецца прадстаўніком невядомай паралельнай лініі эвалюцыі чалавекападобных малпаў. Калі сахелантроп не з’яўляецца іominini, то любыя рэканструкцыі чалавечага радаводу на аснове вывучэння яго астанкаў будуць загадзя памылковымі.
Рэканструкцыю антрапагенезу, па якой сахелантрап не належыць да чалавечага радаводу, адстойваюць першаадкрывальнікі арарына. Аднак яны схільныя лічыць сахелантрапа прадстаўніком не раней невядома галіны эвалюцыі гамінідаў, а звязваюць яго сваяцтвам з гарыламі. Па іх думку, Тумай быў самкай прота-гарылы. Антраполаг М. Х. Вольпаф з універсітэта Мічыган ў Ан-Арбар і яго калегі сцвярджаюць, што чэрап Тумая больш падобны на чэрап дагістарычнай гарылы, вугал нахілу плоскасці на патыліцы Тумая, дзе да чэрапа звычайна прымацоўваюцца мышццы шыі, сведчыць аб тым, што гаворка можа ісці толькі аб чацвераногай жывёле, а такія зубы маглі быць у самкі малпы.
Нечаканым для даследчыкаў стала месца выяўлення меркаванага найбольш прымітыўнага і найбольш старажытнага прадстаўніка чалавечага радаводу. Сахелантрап быў знойдзены ў аддаленні на 2500 км ад рыфтавай даліны, з якой звязваюць пачатковыя этапы эвалюцыі чалавечай галіны hominini. Гэта супярэчыць гіпотэзам аб тым, што раскол эвалюцыйных галін чалавека і іншых гамінідаў справакавала змяненне клімату ў Усходняй Афрыцы, выкліканае ізаляцыяй рэгіёну.
Вызначэнне месца сахелантропа ў эвалюцыі ўскладняецца адсутнасцю надзейнай датыроўкі яго асобнікаў. У першасным апісанні даследчыкі на аснове біястратыграфіі далі эксперыментальную ацэнку ў 6-7 млн гадоў. Пазней пароды, у якіх знайшлі астанкі, былі датаваныя з дапамогай радыеметрычных метадаў. Аднак не вядома, ці сфармаваліся закамянеласці ў гэтых пародах або паходзяць з іншых адкладаў. Такім чынам, дакладны ўзрост сахелантрапа на дадзены момант не можа быць усталяваны.
Застугна (Абухіўскі раён)
Застугна (Засту́гна) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Фэдарыўка (Сарнэнскі раён)
Фэдарыўка (Фе́дорівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Свята-Георгіеўская царква (Даматканавічы)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Даматканавічы Клецкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на паўночна-заходняй ускраіне вёскі, у полі. Пабудавана ў 1866 г. , абкладзена цэглай і павялічана ў канцы 20 ст.
Архітэктура
Падоўжаны прамавугольны ў плане аб'ём пераходзіць у 2-гранную апсіду з бакавой рызніцай. Двухсхільны дах па цэнтры пераходзіць у шатровы, над апсідай у вальмавы; завершаны з фасада чатырохгранным шатровым зашклёным барабанам званіцы, шацёр і вальмы апсіды — цыбулепадобнымі галоўкамі. Плоскасныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Уваход аформлены слуповым ганкам пад двухсхільным пакрыццём.
Амфіболы
Амфіболы (ад стар.-грэч. Ἀμφίβολος — двухсэнсоўны, невыразны — з-за складанага пераменнага складу) — група пародаўтваральных мінералаў падкласа істужачных сілікатаў. Агульная формула: R7[Si4O11]2(OH)2, дзе R = Ca, Mg, Fe.
Амфіболы маюць выцягнутае, да ігольчастага, радзей кароткаслупчастага аблічча крышталёў, маюць дасканалую прызматычную спайнасць. Для многіх амфіболаў характэрныя азбестападобныя агрэгаты. Могуць утвараць таксама шчыльныя масы (напрыклад, нефрыт).
Койдула (станцыя)
Койдула (Koidula) — вузлавая памежная станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіцца ў вёсцы Койдула на лініі Рыга — Пскоў.
Станцыя пабудавана ў 2011 годзе як вузлавая, для злучэння ліній Койдула — Валга і Койдула — Тарту на тэрыторыі Эстоніі, бо да гэтага лініі схадзіліся на тэрыторыі Расіі, на станцыі Пячоры-Пскоўскія. На станцыі ажыцяўляецца памежны і мытны кантроль.
Мельніца (Мёрскі раён)
Ме́льніца (, Мельница) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Да 11 лютага 1974 года хутар уваходзіў у склад Камянполлеўскага сельсавета.
Віцебская губернская вучоная архіўная камісія
Віцебская губернская вучоная архіўная камісія — навуковае гістарычнае таварыства Віцебскай губерні (1909—1918).
Гісторыя
Праз шэсць гадоў пасля ліквідацыі першага гістарычнага дрэўлесховішча на тэрыторыі сучаснай Беларусі — Віцебскага цэнтральнага архіва старажытных актавых кніг — у тым жа Віцебску ў 1909 годзе была створана губернская вучоная архіўная камісія, якая мела сваёй асноўнай задачай уладкаванне губернскага гістарычнага архіва. Яно павінна было ісці шляхам разбору спраў і дакументаў, прызначаных губернскімі і павятовымі ведамаснымі архівамі да знішчэння і выдзялення адтуль матэрыялаў, якія заслугоўваюць «вечнага захоўвання».
Адкрыццё Віцебскай вучонай архіўнай камісіі непасрэдна звязана з імем В. С. Арсеньева (1883—1947), сынам і пляменнікам  Аружэйнай палаты Маскоўскага крамля, які і стаў яе першым старшынёй (ён займаў пасаду саветніка Віцебскага губернскага праўлення). Ініцыятарамі стварэння таварыства таксама з’яўляліся Е. Р. Раманаў, А. П. Сапуноў і М. М. Багародскі. Мэта працы камісіі — ахова помнікаў гісторыі і культуры, вывучэнне і папулярызацыя гісторыі краю, збор музейных калекцый, археалагічныя даследаванні, выяўленне старажытных рукапісаў і дакументаў, арганізацыя экскурсій.
Камісія мела праўленне, савет, бібліятэку (3700 тамоў), гістарычны архіў і музей. Арганізацыя існавала на дзяржаўныя субсідыі, членскія ўзносы, добраахвотныя ахвяраванні і зборы ад лекцый.
У 1910 годзе ў камісіі складаліся 99 ганаровых, 325 правадзейных членаў і 15 членаў-супрацоўнікаў.
Па ініцыятыве камісіі адкрыта Віцебскае аддзяленне Маскоўскага археалагічнага інстытута.
Асноўная ўвага ў працы камісіі надавалася дзейнасці мясцовых ведамасных архіваў. Праглядаючы дасыланыя з іх вопісы спраў, што прызначаліся да знішчэння, члены камісіі і супрацоўнікі адбіралі дакументы, вартыя, па іх думку, увагі і пастаяннага захоўвання. З іх фарміраваўся архіў камісіі, які разам з музеям і бібліятэкай, спачатку размяшчаўся ў будынку губернскага праўлення, затым — Настаўніцкага інстытута (Гогалеўская вуліца). Да восені 1911 года архіў камісіі уключаў 314 найменняў дакументаў і спраў за 1552—1911 гады. Большасць з іх адносілася да XIX стагоддзч і асвятляла такія падзеі, як Айчынная вайна 1812 года, паўстанне 1863 года і інш. У канцы 1911 г. захавальнік архіва М. А. Мельнікава падрыхтавала каталог архіва, выдадзены ў наступным годзе ў Віцебску.
З пачаткам першай сусветнай вайны галоўная ўвага Віцебскай архіўнай камісіі была накіравана на забеспячэнне захаванасці дакументаў, якія захоўваліся ў архівах устаноў і арганізацый беларускіх губерняў. Метадычным кіраўніцтвам гэтай працай займалася адмысловая камісія па захаванні мясцовых архіўных матэрыялаў, якую ўзначаліў у 1915 годзе статс-сакратар (сакратаром камісіі з’яўляўся вядомы гісторык ). У лісце Адмысловай камісіі, накіраваным у красавіку 1915 года ў адрас Віцебскай архіўнай камісіі, разам з паведамленнем аб выдзяленні на яе ўтрыманне 2 тысяч рубёў (замест ранейшых 200) выкладаліся прапановы па арганізацыі мер, накіраваных на выратаванне дакументальных помнікаў у губерні.
Віцебская вучоная архіўная камісія працягвала функцыянаваць і пасля стварэння Заходняй вобласці, у склад якой, як вядома, увайшлі Смаленская, Віцебская і Магілёўская губерні. У пастанове прэзідыума Заходняга аблвыканкама ад 16 чэрвеня 1918 г. аб зборы архіўных матэрыялаў па гісторыі рэвалюцыі ў Заходняй вобласці ўсім Саветам вобласці прапаноўвалася рэгулярна высылаць у адрас бібліятэк Смаленскай і Віцебскай архіўных камісій па адным асобніку усіх газет, часопісаў, брашур і зборнікаў, якія выходзілі з першых дзён рэвалюцыі.
Навуковая і выдавецкая дзейнасць
Важным напрамкам у дзейнасці Віцебскай архіўнай камісіі з'яўлялася навуковая і публікацыйная праца. Яе вынікі заслухоўваліся на агульных сходах. За першыя два гады існавання камісіі адбылося 4 экстраных, 21 чарговы і ўрачыстае 1 урачысты сход. На іх былі абмеркаваны даклады арганізацыйна-навуковага характару і аб надыходзячым юбілей вайны 1812 года, аб удзеле прадстаўнікоў камісіі ў працы, аб знаходжанні ў Віцебску, пра Грунвальдскую бітву і інш. Некаторыя даклады і публічныя лекцыі, з якімі члены камісіі выступалі на пасяджэннях, пазней публікаваліся ў мясцовым перыядычным друку, выдаваліся асобнымі брашурамі. Так было, напрыклад, з публічнай лекцыяй ганаровага члена камісіі, вядомага беларускага гісторыка і краязнаўцы А. П. Сапунова, з якой ён выступіў 26 верасня 1910 года.
2 кастрычніка 1909 года на пасяджэнні савета камісіі было вырашана прыступіць да выдання адзін раз у год уласных «Прац». Быў абмеркаваны і зацверджаны план першага выпуску. Ён уключаў даследчыя артыкулы краязнаўчага характару, а таксама публікацыі дакументаў і матэрыялаў з віцебскіх архіваў. Першы выпуск «Прац» выйшаў у 1910 годзе.
У наступным годзе іх назва змяняецца на «». Гэтым самым архіўная камісія падкрэслівала, што жадае пашырыць праграму свайго выдання. Пад такой назвай выйшлі тры выпускі. Пералік артыкулаў і публікацый, змешчаных у выданнях Віцебскай архіўнай камісіі, сведчыць аб вялікадзяржаўна-абарончым кірунку, пераважным сярод яе членаў і супрацоўнікаў. Разам з афіцыёзнымі публікацыямі ў выданнях камісіі друкаваліся і вельмі каштоўныя матэрыялы гісторыка-краязнаўчага характару, а таксама дакументы з мясцовых архіваў, успаміны замежнікаў пра Беларусь, хроніка навуковага і грамадскага жыцця і г. д.
Публікацыі камісіі
Камісія выдавала працы па гісторыі, геаграфіі, этнаграфіі, археалогіі Віцебшчыны, зборнік «Працы Віцебскай вучонай камісіі» (Віцебск, 1910 годзе), з 1911 года — «» (3 выпускі, 1911—1916).
Цэпцэвычы
Цэпцэвычы (Цепце́вичі) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Малая Альшанка (Салігорскі раён)
Да 30 сакавіка 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Новая Рудня (прыпыначны пункт)
Но́вая Ру́дня (, Новая Рудня)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны на заходняй ускраіне вёскі Новая Рудня.
Георгій Сяргеевіч Скрыпнічэнка
Георгій Сяргеевіч Скрыпнічэнка (, Мікалаеў, УССР —, Мінск) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 лістапада 1940 года ў Мікалаеве (УССР). У 1966 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча. У 1970—1974 гадах працаваў ва Усесаюзным НДІ тэхнічнай эстэтыкі.
Творам уласціва сюррэалістычная скіраванасць. Метафарычнасцю мастацкай мовы, стылізатарскай разнастайнасцю, кампазіцыйнай завершанасцю, колеравай насычанасцю вылучаюцца трыпціхі: «Мірная зямля», «Вобразы мілыя роднага краю» (абодва 1981), карціны «Адчуванне Радзімы» (1969), «Жакей» (1982), «Алегорыя свету» (1984), «Прысвячэнне М. Селяшчуку» (1986), «Экалагічная раўнавага» (1989), «Скарына на Радзіме», «Як справы ў Чарнобылі?» (1990), «Страчаныя мары» (1991), «Смутак» (1990—95), «Апошнія гульні» (1995), «Памяркоўны», «Час майго жыцця» (абедзве 1996), «Забруджаная зямля» (1997), «Да 200-годдзя А. Міцкевіча» (1998), «Суіснаванне» (1980—2000), «Ланцуг жорсткасці» (2000), «Гальшаны», «Радзіма Ф. Рушчыца — Вішнева, Багданава» (абедзве 2001), серыя «Мастакі Айчыне» (1994—97). Аўтар графічных работ «Выдатныя дзеячы беларускай культуры» (1979), «Метамарфозы» (паводле твораў В. Дуніна-Марцінкевіча; 1983).
Памёр 12 жніўня 2015 года ў Мінску.
Да гадавіны смерці мастака ў Нацыянальным мастацкім музеі экспанавалася выстаўка «Метамарфозы».
Універсітэт Балеарскіх астравоў
Універсітэт Балеарскіх астравоў (Universidad de las Islas Baleares) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Пальма-дэ-Мальёрка на Балеарскіх астравах.
Марцірос
Марцірос (Մարտիրոս) — сяло ў хамайнке Зарытап марза Ваёц-Дзор у цэнтральнай частцы Арменіі. У 2001 годзе ў сяле пражывалі 662 чалавекі. Размешчана за 23 км на паўднёвы ўсход ад горада Ехегнадзор, за 5 км на паўднёвы захад ад сяла Зарытап. Назва сяла перакладаецца з армянскай мовы як «пакутнік».
Сяло знаходзіцца ля падножжа гары Гагі на вышыні каля 2000 метраў над узроўнем мора.
Канюша
Каню́ша (Коню́ша) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Вячорка
Вячорка — прозвішча.
Цэнтральны рэгіён развіцця Румыніі
Цэнтральны рэгіён развіцця Румыніі (Regiunea de dezvoltare Centru) — адзін з рэгіёнаў развіцця Румыніі. Не з'яўляецца адміністрацыйнай адзінкай, быў створаны ў 1998 годзе для лепшай каардынацыі мясцовага развіцця падчас уступлення Румыніі ў Еўрапейскі саюз.
Склад
У склад ЦРР Румыніі ўваходзяць жудзецы:
Насельніцтва
Станам на 2004 год, у рэгіёне пражывала 2 523 021 чалавек. Шчыльнасць насельніцтва склала 73,99 чал./км², што менш за сярэдні ўзровень па краіне (91,3 чал./км²). Румыны складалі 65,4 % ад агульнай колькасці насельніцтва, венгры — 29,9 %, цыгане — 4 %.
Чабэль
Чабэль (Ча́бель) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Замбраў
Замбраў (Zambrów) — горад у Польшчы, цэнтр Замброўскага павета Падляскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Замбраў. Займае плошчу 19,02 км².
Насельніцтва
Насельніцтва, жыхароў: 23992 (2000), 23 073 (2008), 22 219 (2016).
Гісторыя
У выніку далучэння Заходняй Беларусі да СССР у 1939 годзе ўвайшоў у склад Беларускай ССР і стаў цэнтрам Замбраўскага раёна Беластоцкай вобласці. У 1944 годзе горад і раён былі перададзены ў склад Польшчы.
Весялова (Барысаўскі раён)
Весяло́ва (, Веселово) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Весялоўскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Бытчанскага сельсавета, да 16 студзеня 1969 года — у склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на паўночны захад ад горада Барысаў, за 96 км ад Мінска, каля левага берага ракі Бярэзіна.
Маўрыцый Эдуардавіч Прозар
Маўрыцый Эдуардавіч Прозар (Маврикий Эдуардович Прозор;, Вільня — 10 мая 1928, Сім'е, Францыя) — расійскі дыпламат.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Прозараў уласнага герба. Сын Эдварда Прозара і Марыі з Залеўскіх.
Не зусім абгрунтавана прэтэндаваў на графскі тытул. Дыпламат. У 1892—1895 гадах чыноўнік па адмысловых даручэннях пры міністры замежных спраў, у 1896—1897 гадах малодшы (другі) саветнік Міністэрства замежных спраў. Быў генеральным консулам у Вене і Жэневе.
У 1903 годзе — міністр-рэзідэнт у Веймары. У 1905—1909 гадах пасланец Расіі ў Бразіліі і Аргенцінскай Рэспубліцы. Сябраваў з бразільскім пісьменнікам і дыпламатам.
Прозарам былі ўсталяваны першыя дыпламатычныя адносіны паміж Расіяй і Парагваем. У 1909 годзе ён уручыў даверчыя граматы прэзідэнту Парагвая. У студзені 1909 года ім былі таксама ўсталяваны прамыя дыпламатычныя адносіны з Чылі.
Аўтар некалькіх брашур па дыпламатычнай частцы. Быў знакам з Д. С. Меражкоўскім, творы якога перакладаў на французскую мову. У 1903 годзе ў Парыжы Прозар выпусціў перакладзеную ім на французскую мову кнігу Меражкоўскага «Талстой і Дастаеўскі». Знаўца творчасці Ібсена, перакладчык ягоных п’ес на французскую мову.
Чудэль
Чудэль (Чудель) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Капачыў (Абухіўскі раён)
Капачыў (Копачі́в) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Малы Балхан
Малы Балхан — нізкагорнае ўзняцце паміж заходнім ускрайкам Капетдага і Вялікім Балханам. Вышыня да 777 м. Даўжыня каля 30 км. Складзены вапнякамі і мергелямі. У моцна расчлянённых перадгор'ях з мергеляў і гіпсаносных глін праяўляюцца карстава-суфазійны рэльеф і формы падземнай эрозіі (так званы гліністы карст). На схілах — палыновая і палынова-салянкавая пустыня.
Дыяпсід
Дыяпсід — мінерал, сілікат з групы піраксенаў, крышталізуецца ў монакліннай сінгоніі. Назва паходзіць ад грэчаскіх каранёў δυ — два, двайны і ὄψις — від, аблічча. Вядомы таксама пад назвамі малакаліт (ад «малакос» — мяккі) і алаліт (ад назвы ракі Ала ў Італіі, у даліне якой быў упершыню выяўлены).
IC 1367
IC 1367 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Малы Конь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яблунька (Сарнэнскі раён)
Яблунька (Я́блунька) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Іван Аляксандравіч Сцебут
Іван Аляксандравіч Сцебут (, горад Вялікія Лукі, Пскоўская вобласць — ) — рускі і беларускі вучоны-аграном, адзін з заснавальнікаў раслінаводства на Беларусі, прафесар (1860).
Біяграфія
Скончыў Горы-Горацкі земляробчы інстытут (1854 цяпер Беларуская сельскагаспадарчая акадэмія). Пасля заканчэння інстытута пакінуты працаваць памочнікам упраўляючага вучэбнай фермай (1854—1858). У 1858 Міністэрствам дзяржаўнай маёмасці камандзіраваны за мяжу для падрыхтоўкі да прафесарскага звання. Быў слухачом ва ўніверсітэтах Германіі, Бельгіі, Англіі, Францыі. У 1860 годзе прызначаны прафесарам Горы-Горацкага земляробчага інстытута, вёў курс земляробства. Навукова-даследчая праца была звязана з Горы-горацкім вопытным полем, на якім ён заклаў шэраг вопытаў па вывучэнню севаабаротаў, вапнаванню і прымяненню ўгнаенняў, распрацаваў праект рэарганізацыі вопытнага поля ў вопытную сельскагаспадарчую станцыю. У 1865 абараніў магістрскую дысертацыю «Вапнаванне глебы». У 1865—1894 гадах прафесар Пятроўскай земляробчай лясной акадэміі ў Маскве, узначаліў першую ў Расіі кафедру раслінаводства. Праводзіў работу па падбору і агратэхніцы палявых культур, прымяненню ўгнаенняў. Удзельнік кангрэсаў і з’ездаў па сельскай гаспадарцы, кіраваў работай шматлікіх камітэтаў і камісій, выступаў з лекцыямі і дакладамі, арганізатар правядзення першых з’ездаў па сельскагаспадарчай вопытнай справе (1901, 1902). У 1898—1908 гадах старшыня Вучонага камітэта Міністэрства земляробства. Удзельнічаў у распрацоўцы Палажэння аб сельскагаспадарчых вопытных установах. Адзін з заснавальнікаў у Пецярбургу (1904) вышэйшых жаночых сельскагаспадарчых курсаў (Сцебутаўскія курсы). Заснавальнік і рэдактар журнала «Русское сельское хозяйство».
Ушанаванне памяці
У 1959 устаноўлены бюст на тэрыторыі Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. Яго імем названа адна з вуліц Горак.
Калінін (Веткаўскі раён)
Калі́нін (, Калинин) — былы пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Стаўбунскага сельсавета.
Каракіянскі раён
Каракіянскі раён (Қарақия ауданы) — раён на поўдні Мангістаўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Курык.
Заходняя частка раёна абмываецца Каспійскім морам, Казахскім залівам. На тэрыторыі раёна знаходзіцца западзіна Карагіе, якая ніжэй узроўню мора на 132 м.
Аляксандра Антонаўна Анюхоўская
Аляксандра Антонаўна Анюхоўская (, Клімацічы Горацкі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
У 1957-75гг. даярка саўгаса імя Леніна (з 1965 саўгас «Камуніст» Горацкага раёна). Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі.
Памяць
У яе гонар на алеі Герояў Савецкага Саюза і Сацыялістычнай Працы ў г. Горкі Магілёўскай вобласці ўсталяваны памятны знак.
Вялікая Трасцяніца
Вялі́кая Трасцяні́ца (, Великая Тростяница) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Весялоўскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Бытчанскага сельсавета, да 16 студзеня 1969 года — у склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Ярыніўка (Сарнэнскі раён)
Ярыніўка (Ярині́вка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мацкова
Мацко́ва (, Мацково) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Джахар Мусаевіч Дудаеў
Джахар Мусаевіч Дудаеў (Дудин Муса-кIант Жовхар;, Ялхоры, Чачэна-Інгушская АССР, СССР — , Гехі-чу, Чачэнская Рэспубліка, Расійская Федэрацыя) — чачэнскі ваенны, дзяржаўны і палітычны дзеяч, лідар чачэнскага незалежніцкага руху 1990-х, першы прэзідэнт самаабвешчанай Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя. У мінулым — генерал-маёр авіяцыі, адзіны генерал — чачэнец у Савецкай Арміі.
Біяграфія
Быў выселены з Чачні разам з сям’ёй у Казахстан. Вярнуўся ў Чачню ў 1957 годзе. У 1960 годзе паступіў на вучобу ў Тамбоўскае ваеннае лётнае вучылішча. Пасля гэтага служыў у савецкім войску. У 1980-х гадах браў удзел у вайне з маджахедамі ў Афганістане. Пасля развалу СССР вярнуўся ў Чачню і пачаў палітычную дзейнасць. 27 кастрычніка 1991 года быў абвешчаны прэзідэнтам Чачні. 21 красавіка 1996 года Джахар Дудаеў быў забіты ракетным ударам з расійскага самалёта.
Педаза
Педазо (Pedaso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 2409 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 660 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 63016. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Падазернае
Падазе́рнае (, Подозерное) — пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чырвонаслабодскага сельсавета.
Да 30 сакавіка 2006 года пасёлак уваходзіў у склад Першамайскага сельсавета.
Раздзяленне (тэлесерыял)
«Раздзяленне» (Severance) — амерыканскі тэлевізійны серыял, прэм’ера якога адбылася 18 лютага 2022 года на канале «Apple TV+».
Сюжэт
Маладая жанчына прачынаецца на стале ў замкнёным пакоі. Яна не памятае, хто яна і адкуль, не ведае колер вачэй уласнай маці, усё, што яна мае — гэта голас з гучнагаварыцеля, які, здаецца, ведае, што з ёй адбываецца.
Гэта Хейлі, новая супрацоўніца кампаніі «Lumon». Невядома, чым займаюцца ў гэтай карпарацыі, і ці мае гэтая праца ўвогуле нейкі сэнс.
За добрую працу клеркі атрымоўваюць узнагароду — напрыклад, вафлі ці музыкальныя паўзы. Але для некаторых з іх важней простая магчымасць забыцца пра звычайных сябе і на час працы перасяліцца ў іншы свет.
Галоўны герой Марк, які страціў жонку ў аўтакатастрофе і пакутуе ад дэпрэсіі, «Lumon» дае яму магчымасць запоўніць сваё жыццё складваннем на экране лічбаў у віртуальныя скрыначкі і не ведаць, што па вечарах ён заглушае свой боль алкаголем.
Пячора Вяроўкіна
Пячора Вяроўкіна — найглыбейшая пячора свету. Размешчана на плато Арабіка, якое належыць да Гагрскага хрыбта Заходняга Каўказа на тэрыторыі Абхазіі. Глыбіня вядомай часткі пячоры па выніках тапаздымання 2017 года складае 2204 м. і праўзыходзіць глыбіню пячоры Крубера (Крумкачовая) на 7 м. Рэкордная глыбіня дасягнута без пераадолення сіфонаў.
Уваход у пячору сячэннем 3×4 метра знаходзіцца на перавале паміж гарамі Крэпасць і Зонт, бліжэй да склонаў гары Крэпасць. Глыбіня ўваходнага калодцу складае 32 метра.
Мёркі 2 (Перабродскі сельсавет)
Мёркі 2 (, Мёрки 2) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Пячоры-Пскоўскія
Пячоры-Пскоўская (Печоры-Псковские) — станцыя Санкт-Пецярбург — Віцебскага рэгіёна Акцябрскай чыгункі ў Пскоўскай вобласці. Знаходзіцца ў горадзе Пячоры на лініі Рыга — Пскоў.
Мёркі 2 (Перабродскі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Пячоры-Пскоўскія
Станцыя з’яўляецца памежнай.
Гісторыя
Станцыя Пячоры-Пскоўскія ўзнікла ў перыяд будаўніцтва дарогі Пскоў — Рыга ў маі 1888 года і размешчана за 3 км ад раённага цэнтра Пячоры. У раскладзе 1897 года праходзіць на 44 вярсце. Пасля Грамадзянскай вайны да 1940 года станцыя Петсеры ў складзе чыгунак Эстоніі.
З 1940 года да мінімум 1945 года з перапынкам у 1941—1944 гадах станцыя Петсеры ў складзе Эстонскай чыгункі, у 1948 годзе ўжо стыкавая станцыя Ленінградскай чыгункі з Эстонскай.
У гады нямецкай акупацыі 1941—1944 гадоў называлася Petschur — Petseri. Падчас акупацыі была пабудавана чыгунка Пячоры — Кудупэ.
Пасажырскі рух па станцыі цалкам адсутнічае, як далёкі (з канца 1990-х гадоў), так і прыгарадны (з ліпеня 2014 года ).
З 3 жніўня 2019 года адноўлены прыгарадныя зносіны праз падаўжэнне маршруту цягніка «Ластаўка», які ідзе з Санкт-Пецярбурга ў Пскоў.
Еўрапейская кінаакадэмія
Еўрапейская кінаакадэмія (European Film Academy, EFA) была заснавана ў 1988 годзе ў Берліне па ініцыятыве еўрапейскіх кінарэжысёраў для прасоўвання еўрапейскага кінематографа ў свеце. Акадэмія вядома сваёй штогадовай прэміяй.
Гісторыя
У 1988 годзе акадэмію пад назвай Еўрапейскае кінематаграфічнае таварыства афіцыйна зарэгістраваў яго першы прэзідэнт, шведскі рэжысёр Інгмар Бергман разам з 40 кінавытворцамі з усёй Еўропы з мэтай садзейнічання ў прасоўванні еўрапейскага кінематаграфічнага мастацтва ва ўсім свеце і для падтрымкі інтарэсаў еўрапейскай кінавытворчасці. Першым старшынёй таварыства быў абраны Вім Вендэрс. Двума гадамі пазней Еўрапейскае кінематаграфічнае таварыства было перайменавана ў Еўрапейскую кінаакадэмію (European Film Academy, EFA), якая была зарэгістравана як некамерцыйная арганізацыя.
У 1996 годзе Інгмар Бергман перадаў прэзідэнцтва Віму Вендэрсу, а новым старшынёй стаў брытанскі прадзюсар Нік Паўэл. Бягучым старшынёй EFA з’яўляецца польскі кінарэжысёр і сцэнарыст Агнешка Холанд.
Рада
На 2017 год Еўрапейская кінаакадэмія мае наступны склад рады:
Членства ў акадэміі паводле краін
Да сярэдзіны 1990-ых гадоў колькасць сяброў кінаакадэміі была фіксаваная і складала 99 чалавек. У 1996 годзе было прынята рашэнне адкрыць кінаакадэмію для большай колькасці ўдзельнікаў. Гэта прывяло да таго, што цягам наступных дзесяцігоддзяў колькасць кінаакадэмікаў пастаянна павялічвалася і ўрэшце дасягнула некалькіх тысяч. На 16 студзеня 2018 года сябрамі акадэміі з’яўляюцца 3339 чалавек. Гэта прадстаўнікі наступных краін: Сябрамі акадэміі з’яўляюцца чацвёра прадстаўнікоў Беларусі: кінарэжысёры Віктар Аслюк і Віктар Дашук, актрыса Яна Новікава і прадзюсар Вольга Чайкоўская.
Леанід Уласавіч Рачкоў
Леанід Уласавіч Рачкоў  — беларускі ваенны, палітык і дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, вышэйшую школу КДБ СССР, правазнаўца. Палкоўнік. Працаваў слесарам, памочнікам майстра, інжынерам Баранавіцкага баваўнянага камбіната. З 1974 года ў органах КДБ: намеснік начальніка Пінскага гарадскога аддзела УКДБ, начальнік Баранавіцкага гарадскога аддзела УКДБ па Брэсцкай вобласці. У 1984—1987 гадах праходзіў службу ў Афганістане.
4 лютага 1998 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Іран, адстаўлены быў 10 чэрвеня 2008 г. . Дадаткова, з 11 снежня 2000 года фармальна да 10 лістапада 2003 года быў паслом у Туркменскай Рэспубліцы па сумяшчальніцтве (яго пераемнік, Юрый Малумаў, прызначаны быў афіцыйна ўжо 10 кастрычніка 2003 г.).
IC 1368
IC 1368 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Капачыў
Капачыў — назва населеных пунктаў на Украіне:
Верхняхаўскі раён
Верхняха́ўскі раён (Верхнехавский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Верхняя Хава.
Гісторыя
Верхняхаўскі раён быў утвораны 12 студзеня 1965 года ў адпаведнасці з пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР.
Эканоміка
Вядучай галіной эканомікі раёна з’яўляецца сельская гаспадарка. Прамысловасць раёна прадстаўлена ў асноўным перапрацоўчымі прадпрыемствамі.
Астранцыя вялікая
Астранцыя вялікая (Astrantia major) — від травяністых раслін сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з кароткім карэнішчам і прамым сцяблом вышынёй 50—80 см. Прыкаранёвае лісце на доўгіх чаранках, глыбока раздзеленае на 3—7-ланцэтныя або адваротнаяйкападобныя, па краі буйназубчастыя долі. Сцябловае лісце больш дробнае, з больш вузкімі долямі, кароткачаранковае або амаль сядзячае. Кветкі дробныя, шматлікія, белыя або чырванаватыя, сабраны ў складаныя парасонікі дыяметрам 3—4,5 см (краявыя кветкі тычынкавыя, унутраныя — песцікавыя). Агульная абгортка зорчатая, з 10—20 белых або чырванаватых плевачных падоўжна-лінейных лісцікаў. Плод — рабрысты віслаплоднік з уздутымі лусачкамі.
Пашырэнне
Расліны паходзяць з Еўропы і Заходняй Азіі. На тэрыторыі Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах за паўночна-ўсходняй мяжой арэала. Месцы росту: грабавыя дубравы і бярэзнікі, хмызняковыя зараснікі. Расце асобнымі экземплярамі і невялікімі групамі. Выкарыстоўваецца ў многіх краінах у якасці дэкаратыўных раслін у садах і на кветніках. Існуе мноства падвідаў і варыяцый гэтай расліны.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені—жніўні, пладаносіць у жніўні—верасні. Зацвітае на другі год. Размнажаецца насеннем.
Ахова
Від уключаны ў Чырвоную кнігу Беларусі 1-га і 2-га выданняў (1981, 1993) і Чырвоную кнігу СССР (1984). Ахоўваецца ў Літве, Латвіі і Расійскай Федэрацыі.
Віньетка
Віньетка (vignette) — упрыгожванне ў кнізе або рукапісе: невялікі малюнак або арнамент у пачатку або ў канцы тэксту. Віньетка ўяўляе сабой невялікую арнаментальных або сюжэтную кампазіцыю, якая папярэднічае тэкст накшталт застаўкі або завяршае яго, выконваючы функцыю канцоўкі. Акрамя таго, віньеткі могуць быць выкарыстаны і ў самім тэксце ў якасці ўпрыгожвання кутніх частак старонкі. Як правіла, сюжэтам для віньетак з'яўляюцца раслінныя матывы (часта фантастычнага і казачнага зместу), абстрактныя выявы, радзей — выявы людзей і жывёл. У адрозненне ад ілюстрацый, віньеткі ні ў якай меры не павінна адцягваць увагу чытача ад тэксту, яе задача — наданне кнізе мастацка-аформленага выгляду. Кажучы сучаснай мовай, віньеткі — элемент дызайну.
Эпоху ракако можна назваць «зорным часам» віньеткі — ракайлі як нельга лепш падыходзілі для гэтага віду упрыгожванняў.
У Расіі афармленне тэксту віньеткамі было ў вялікай модзе ў эпоху мадэрна, у тым ліку віньеткі «мірыскуснікаў» — Канстанціна Сомава, Аляксандра Бенуа, Яўгена Лансерэ. Папулярным віньетыстам на світанку сваёй творчай дзейнасці быў і Фёдар Шэхцель: «Вядомы віньетыст. Калі будзеце пісаць яму, то прапануйце зрабіць віньетку для зборніка. Каяцца не будзеце» — рэкамендаваў Антон Чэхаў маладога Шэхцеля ў лісце паэту Леаніду Трэфалеву.
Пазней віньеткамі сталі называць апраўленні для фатаграфій, невялікіх карцін.
Красна Слабідка
Красна Слабідка (Кра́сна Слобі́дка) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Колбаўка
Ко́лбаўка (, Колбовка) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўбунскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Коўбаўскага сельсавета.
Чырвонае Возера (Салігорскі раён)
Чырво́нае Во́зера (, Чирвоное Озеро) — былы пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Першамайскага сельсавета.
Сараван
Сараван (Սարավան) — сяло ў хамайнке Зарытап марза Ваёц-Дзор у цэнтральнай частцы Арменіі. У 2001 годзе ў сяле пражывалі 340 чалавек. Размешчана за 28 км на паўднёвы ўсход ад горада Ехегнадзор, за 15 км на паўноны ўсход ад сяла Зарытап.
ФК Бірмінгем Сіці
«Бірмінгем Сіці» (Birmingham City) — англійскі футбольны клуб з горада Бірмінгем. Каманда была створана ў 1875 годзе і спачатку мела назву «Смол Хіт Альянс». У 1888 годзе назва змяняецца на «Смол Хіт», у 1905 годзе на «Бірмінгем», і ў 1943 годзе клуб канчаткова прымае назву «Бірмінгем Сіці», якая застаецца і па наш час. Па выніках сезона Чэмпіёншыпа 2008/09 клуб атрымлівае квіток у найвышэйшы дывізіён, такім чынам шосты раз прыняўшы ўдзел у Прэм’ер-лізе.
Найбольш паспяховымі для клуба лічацца часы ў 1950-х і пачатку 1960-х гадоў. У сезоне 1955/56 клуб заняў найвышэйшую сваю пазіцыю ў чэмпіянаце Англіі, падняўшыся на шостую ступеньку. У 1956 годзе каманда становіцца фіналістам Кубка Англіі, а ў 1963 годзе заваёўвае свой адзіны значы трафей — Кубак лігі, перайграўшы ў вырашальным паядынку сваіх галоўных праціўнікаў «Астан Вілу». Большы час сваёй гісторыі клуб гуляў у вышэйшых дывізіёнах Англіі, але ў перыяд з 1986 па 2002 год клуб знаходзіўся ў ніжэйшых лігах, двойчы апускаючыся ў трэці па значнасці дывізіён, пад час выступлення ў якім выйграваў Трафей Футбольнай лігі.
З 1906 года хатняй арэнай клуба з’яўляецца стадыён «Сент-Эндрус», дагэтуль хатнія гульні праводзіліся на «Мунц Стрыт». Каманда мае мянушку «сінія» з-за адпаведнага колеру футбольнай экіпіроўкі.