cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Культура ўсходнелітоўскіх курганоў
Курганы з трупаспаленнем і коньмі (IX—XII стст.)
У гэты час шырокае распаўсюджанне атрымалі пахаванні з коньмі, што было перанята ад балцкіх плямён яцвягаў і прусаў. Коней (трупаспаленне ці трупапалажэнне) змяшчалі ў спецыяльна насыпаных курганах і, як выключэнне, у адным кургане з чалавекам. Інвентар конскіх пахаванняў бедны: цуглі, спражкі, часам страмёны. Характэрнай рысай перыяду з'яўляюцца кампактныя, масавыя курганныя могільнікі (каля сучасных населеных пунктаў Раканцішкес, Жвірбляй, Гудаляй, Дусіненай, Швейцарай і інш.), дзе маюцца мужчынскія пахаванні з конямі і ўзбраеннем (у першую чаргу — меч) і што ўказвае на густанаселенасць гэтых раёнаў. Не выключаецца, што адзначаныя кампактныя і масавыя курганныя могільнікі былі пахаваннямі дружыннікаў племянной знаці, хоць інвентар гэтых пахаванняў не вельмі багаты.
З пачатку XII ст. па пачатак XIII ст. практыкавалася трупаспаленне і ўзвядзенне спецыфічных курганных пахаванняў (якія лічацца як другасныя — пазней укапаныя ў раней насыпаныя курганы).
Урумкай
Урумкай — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урумкайскай сельскай акругі. Код КАТА — 117061100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1127 чалавек (544 мужчыны і 583 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 964 чалавекі (473 мужчыны і 491 жанчына).
Культура ўсходнелітоўскіх курганоў
Курганы з трупаспаленнем і коньмі (IX—XII стст.)
Спецыялісты ўказваюць, што пакуль храналогія змен перыяду і даціроўка многіх знаходак з'яўляецца цяжкай з-за адсутнасці надзейных маркераў (у першую чаргу імпартных манет), а таксама не дастаткова распрацавана тыпалогія керамічных вырабаў.
Канец культуры ўсходнелітоўскіх курганоў (XIII ст.)
Сярод сучасных літоўскіх навукоўцаў вядзецца дыскусія адносна канца перыяда культуры ўсходнелітоўскіх курганоў. Усё больш выказваюцца меркаванні, што, верагодна, курганы перасталі ўзводзіць з пачаткам XIII ст., а ім на змену прыйшлі грунтовыя пахаванні з абрадам трупаспалення (помнікі XIII—XIV стст.). Некаторыя літоўскія даследчыкі лічаць, што пераход ад курганоў да грунтовых могільнікаў першапачаткова адбыўся ў цэнтральным раёне культуры ўсходнелітоўскіх курганоў, а пасля гэтая рыса абрада пахавання распаўсюджвалася на яе перыферыйныя раёны. Самыя познія і рэдкія пахаванні з конямі на тэрыторыі Віленшчыны адносяцца да XIV ст. Адкрытым застаецца пытанне, ці звязаны пераход да грунтовых могільнікаў з уплывамі ўсходніх славян ці іншых культур балтаў (напрыклад, яцвягаў ці жамойтаў) альбо іншымі прычынамі. Прычым традыцыя грунтовых могільнікаў разглядаецца як рэзкі разрыў з ранейшымі традыцыямі курганных пахаванняў.
Замена драўляных умацаваных гарадзішчаў на каменныя абарончыя муры адбылася толькі ў адным цэнтры (Вільня) у канцы XIII — пачатку XIV ст., калі ўжо існавала Вялікае Княства Літоўскае, што было якасна іншым этапам развіцця населеных пунктаў Віленшчыны. Даціроўка першых каменных умацаванняў у Вільні пачаткам ці сярэдзінай XIII ст. пакуль з'яўляецца спрэчнай і недаказанай. Акрамя таго, выяўленая самая ранняя каменная пабудова квадратная ў плане (плошчай 22,6x22,6 метраў) у Вільні — пад мурамі сучаснага Кафедральнага сабора Святога Станіслава — некаторымі даследчыкамі звязваецца не з замкавым умацаваннем, а першым каменным храмам, і датуецца пакуль шырака — другой паловай XIII ст. Літоўскі археолаг Адольфас Таўтавічус выказаў гіпотэзу, што гэта можа быць каталіцкі касцёл, пабудаваны вялікім князем літоўскім Міндоўгам.
Новыя традыцыі на тэрыторыі культуры ўсходнелітоўскіх курганоў (XIII—XIV стст.)
У першапачатковы перыяд існавання Вялікага Княства Літоўскага на Віленшчыне таксама выяўлены кампактныя грунтавыя могільнікі з абрадам трупапалажэння (з сярэдзіны XIII ст. да другой паловы XIV ст.), што адназначна звязваюць з хрысціянствам нябожчыкаў. Некаторыя грунтовыя могільнікі з абрадам трупапалажэння выяўлены ў месцах, якія сталі важнымі цэнтрамі ў працэсе генезіса Вялікага Княства Літоўскага, — Вільня (Вільнюс) і Кернава (Кярнавэ).
Так, у Літоўскай Рэспубліцы (у Вільнюсе на вуліцы Латака (раней вуліца Латочак, Пятніцкая); у суседніх мястэчку Кярнавэ і вёсцы Крывяйкішкяй) і ў Рэспубліцы Беларусь (могільнікі Казлоўцы і Пашэвічы) на тэрыторыі культуры ўсходнелітоўскіх курганоў даследаваны сотні пахаванняў з трупапалажэннямі сярэдзіны XIII — другой паловы XIV ст., якія некаторымі даследчыкамі адносяцца да славянскіх. Славянскае паходжанне гэтых пахаванняў асабліва аспрэчваецца сучаснымі літоўскімі даследчыкамі ў выпадку могілак Кярнавэ-Крывяйкішкяй, хоць інвентар гэтых пахаванняў у Кярнаве-Крывяйкішкяй моцна адрозніваецца ад інвентару балцкіх пахаванняў XIV—XV стст.
Кернава (Кернаў, Кярнавэ) часам называюць «першай сталіцай» Міндоўга і рэзідэнцыяй Трайдзеня. У сярэдзіне XIII — другой палове XIV ст. паселішча Кярнавэ прадстаўляла сабой умацаванне з пяці пагоркаў (чатырох невялікіх драўляных крэпасцяў (гарадзішчаў) на чатырох пагорках і аднаго неўмацаванага пагорка) і размешчаныя побач з імі гарадскія неўмацаваныя кварталы мяшчан, дзе жылі (на думку літоўскіх археолагаў) як паганцы, так і хрысціяне. Паводле падлікаў, у лепшыя часы ў Кярнавэ мелася каля 80-135 сядзіб мяшчан у неўмацаваных кварталах — прыблізна 500 чалавек, а колькасць княскай дружыні мае гіпатэтычны характар. У Кярнавэ выяўлены вялікія хрысціянскія могілкі (выключна магілы з трупапалажэннем), а сярод інвентара велізарная колькасць упрыгожванняў славянскага паходжання. Даследавана толькі 264 пахаванні (1142 м²), а цалкам могілкі маюць плошчу 5300 м², дзе пахавана каля 1570 асоб. Большасць магіл арыентаваны на захад (як у хрысціян), а меншасць на паўднёвы захад і паўночны захад. У той жа час у Кернаве і наваколлі не выяўлены пахаванні па абраду трупаспалення за адзначаны перыяд, дзе б хавалі жыхароў горада (у тым ліку прадстаўнікоў княскай дружыны). Літоўскія археолагі лічаць, што жыхароў-паганцаў спальвалі далёка па-за межамі Кярнавэ.
Большасць сучасных літоўскіх археолагаў лічаць, што выяўленыя хрысціянскія могілкі сярэдзіны XIII — другой паловы XIV ст. у Кярнавэ і суседняй вёсцы Крывяйкішкяй (раней — вёска Крывічышкі) з'яўляюцца пахаваннямі асабіста свабодных балтаў-хрысціян і адмаўляюць прысутнасць у Кярнавэ ўсходнеславянскага насельніцтва ў ХІІІ—XIV ст., апелюючы, што прысутнасць славян у Кярнавэ не пацвярджаецца пісьмовымі крыніцамі XV—XVI стст. (кнігамі Літоўскай метрыкі і хронікамі Яна Длугаша і Мацея Стрыйкоўскага). Аднак з пісьмовых крыніц вядома, што крыжакі яшчэ ў XIV ст. зрабілі шмат нападаў на Кярнавэ, пакуль не знішчылі яго цалкам у 1390 г., пасля чаго горад ужо ніколі не адрадзіўся ў былой сіле, а цэнтр рамяства і гандлю перастаў існаваць.
Толькі сучасны літоўскі археолаг Гінтаўтас Забела сцярджае, што хрысціянскія могілкі сярэдзіны XIII — другой паловы XIV ст. у Кярнавэ і Крывяйкішкяй з'яўляюцца славянскімі, і выказвае меркаванне, што ў Кярнавэ жылі і былі пахаваны не свабодныя людзі, а паў-рабы — залежная чэлядзь з усходніх славян. У той жа час даследчыкі прыводзяць факты, што ў пахаваннях тых хрысціян у Кярнавэ маюцца прыгожыя мастацкія нацельныя крыжы са срэбра, дыядэмы са срэбра, завушніцы з пазалочанага срэбра і іншыя вельмі каштоўныя рэчы, многія з якіх імпартнага паходжання. У цэлым жа пахавальны інвентар могілак вельмі сціплы (2-3 прадметы на магілу альбо зусім няма), адсутнічае зброя, таму пахаваных хрысціян адносяць да мяшчанскай праслойкі (купцоў і рамеснікаў).
Забела ўказвае, што цікавым з'яўляецца назва суседняй вёскі Крывяйкішкяй, у зямлі якой таксама знаходзіцца супольны могільнік Кярнаве-Крывяйкішкяй: па рамантычнай версіі гэтая назва звязваецца з балцкімі паганскімі святарамі жынісамі-крывісамі («žyniu-kriviu»), хоць, магчыма, на думку Забелы, назва бярэ сваё паходжанне ад слова «крывічы», бо ў латышскай мове «krievs» азначае «рускі», іначай кажучы — «славянін». На акраінах арэала культуры ўсходнелітоўскіх курганоў (напрыклад, у раёне Крэва) прысутнасць усходніх славян у значных гарадзішчах (купцы і рамеснікі) назіраецца яшчэ да сярэдзіны XIII ст.
У цэлым жа, сучасныя літоўскія археолагі характарызуюць археалагічны комплекс у Кярнавэ-Крывяйкішкяй як арыгінальнае перапляценне паганскіх традыцый з культурай і традыцыямі хрысціянскімі.
Этнічная прыналежнасць насельніцтва культуры
Усе даследчыкі згодны, што археалагічная культура ўсходнелітоўскіх курганоў (III—XII стст.) з'яўляецца культурай балцкіх плямён.
Фаст-фуд
Фаст-фуд ( [] (fast food - хуткая ежа). Іншымі словамі, прыём ежы цягнецца не болей 10 хвілін.
Фаст-фуд у Беларусі
У Беларусі фаст-фуд у асноўным прадстаўлены міжнароднай сеткай рэстарацый McDonald's і дзяржаўнай сеткай шапікаў "Хутка-смачна".
.is
Toppdomän
Нацыянальная бібліятэка Пакістана
Нацыянальная бібліятэка Пакістана (National Library of Pakistan) — нацыянальная і навукова-тэхнічная бібліятэка Пакістана, знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад Канстытуцыйнага праспекта, Ісламабад.
Заснавана ў 1951 годзе, першапачаткова размяшчалася ў сакратарыяце Міністэрства адукацыі, аб’яднана з Ліякацкай Нацыянальнай бібліятэкай. У 1962 годзе бібліятэка атрымала права пераносу і захоўвання (у 2 асобніках) усіх абароненых аўтарскім правам работ: кніг, карт, ілюстрацый і дыяграм, надрукаваных у Пакістане. Пасля вайны 1971 года частка фонду была перадзенна Бангладэшу.
Бібліятэка мае чытальную залу 500 месц, 15 навуковых залаў, глядзельную залу на 450 месц, таксама камп’ютарны кабінет і для прагляду мікрафільмаў. У 1993 годзе бібліятэка мела 130000 тамоў і 600 рукапісаў.
IC 3925
IC 3925 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алакчы
Алакчы (Ələkçi) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Нанкінскі ўніверсітэт
Нанкінскі ўніверсітэт (Наньцзінскі ўніверсітэт) (ва ўжытку ) — адна з самых старых і прэстыжных устаноў вышэйшай адукацыі ў Кітай. Універсітэт размешчаны ў ранейшай сталіцы Нанкін (Наньцзін).
Гісторыя
У 1902 годзе быў арганізаваны Саньцзянскі педінстытут, які праз некаторы час быў ператвораны адразу ў дзевяць навучальных устаноў на чале з Нанкінскім універсітэтам.
Новая навучальная ўстанова хутка стала адной з самых прэстыжных у Кітаі. Тут чыталі лекцыі вядомыя кітайскія і замежныя прафесары і навукоўцы, такія як Лян Цічаа, Джон Дзьюі, Бертран Расел, Рабіндранат Тагор і іншыя. Можна сказаць, што універсітэт быў цытадэллю вальнадумства.
Новы этап у гісторыі ўніверсітэта пачаўся пасля ўтварэння КНР. У 1950 годзе ён стаў насіць сваю сучасную назву — Нанкінскі ўніверсітэт. Тут варта адзначыць вялікі ўклад Савецкага Саюза ў справу развіцця адукацыі ў КНР і ў развіццё універсітэта ў прыватнасці. Дзясяткі студэнтаў і выкладчыкаў універсітэта прайшлі стажыроўку ў Маскве, Ленінградзе і іншых гарадах Савецкага Саюза. Нямала і савецкіх выкладчыкаў чыталі лекцыі ў Нанкінскім універсітэце.
Асаблівы росквіт універсітэта пачаўся пасля пачатку ажыццяўлення палітыкі рэформаў і адкрытасці. За апошнія дзесяць гадоў працы прадстаўнікоў універсітэта атрымалі больш за восемсот прэмій і дыпломаў як на дзяржаўным так і на правінцыйным узроўні, а 23 прафесары атрымалі званне акадэміка.
Прызнаннем заслуг універсітэта ў развіцці навукі стала і тое, што ён запрошаны ўдзельнічаць у міжнародным эксперыменце па вывучэнні альфа-магнітнага спектрометра на Міжнароднай касмічнай станцыі. Гэта першы выпадак удзелу кітайскай навучальнай установы ў такім сур’ёзным міжнародным праекце.
Сёння поўны універсітэцкі курс разлічаны на 4 гады навучання, а па некаторых дысцыплінах студэнты вучацца пяць гадоў. Універсітэт мае адну з лепшых у краіне навуковую бібліятэку, якая налічвае каля чатырох мільёнаў тамоў, камп’ютарныя цэнтры і лабараторыі.
Міжнародны абмен
Нанкінскі ўніверсітэт вядомы не толькі ў Кітаі. Слава пра яго распаўсюдзілася далёка за межы краіны. Навуковыя сувязі ён падтрымлівае з больш чым 100 навучальнымі ўстановамі іншых краін, сярод якіх такія вядомыя ў свеце як Універсітэт Джонса Хопкінса, Маскоўскі і Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэты і іншыя. Вельмі інтэнсіўны абмен студэнтамі і выкладчыкамі з замежнымі ВНУ і навуковымі цэнтрамі. Штогод ва ўніверсітэце навучаецца каля паўтары тысячы замежных студэнтаў.
Патэнца
Патэнца (Potenza) — горад у італьянскім рэгіёне Базіліката, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі.
Эканоміка
Патэнца — важны прамысловы і сельскагаспадарчы горад у вобласці Базіліката. Харчовая (вінаробства, сыраробства), абутковая, лясная прамысловасць. Прамысловае развіццё горада паступова запавольваецца ў сувязі з перамяшчэннем вытворчасці ў вакольную індустрыяльную зону ў камуне Ціта. Патэнца — чыгуначны вузел.
Асмік Аруцюнаўна Папян
Біяграфія
Нарадзілася 2 верасня 1961 года ў Ерэване, Армянская ССР.
У 1982 годзе скончыла Ерэванскую дзяржаўную кансерваторыю ім. Камітаса па класе скрыпкі, а ў 1985 годзе — вакальны факультэт (кіраўнік М. А. Аруцюнян). Прафесійную кар'еру Асмік Папян пачынала ў Ерэванскім оперным тэатры оперы і балета імя Спендыярава. Выступала ў СССР і за мяжой. У 1993 годзе, пасля перамогі на некалькіх міжнародных конкурсах, была запрошана ў.
Асмік Аруцюнаўна выканала мноства оперных роляў у многіх тэатрах свету, сярод якіх: Донна Ганна ў «Дон Жуане», Рахіль у «Жыдоўцы», Леанора ў «Сіле лёсу», Абігайль у «Набука», Ліза ў «Пікавай даме» і загалоўныя партыі ў «Тосце» і «Аідзе» ў Венскай дзяржаўнай оперы; Абігайль у «Набука» ў міланскай Ла Скала, роля Аіды ў барселонскім Тэатры дэль Лісеу; Мацільда ў «Вільгельме Тэле» і Ліза ў «Пікавай даме» ў парыжскай Оперы Бастыліі; Аіда, Норма, лэдзі Макбет і Леанора ў «Трубадуры» ў нью-ёркскай Метрапалітэн-оперы. Упрыгожваннем рэпертуару спявачкі з'яўляецца партыя Нормы ў «Норме» Вінчэнца Беліні, якую яна выконвала ў многіх гарадах Еўропы і ў ЗША.
За час сваёй артыстычнай кар'еры Асмік Папян выступала з выбітнымі дырыжорамі і многімі міравымі опернымі зоркамі.
У наш час спявачка жыве ў Вене і выступае на сцэне Венскай дзяржаўнай оперы і Метрапалітэн-оперы. Перыядычна бывае з канцэртамі на сваёй радзіме.
Рыгор Данілавіч Мурашка
Рыгор Данілавіч Мурашка (, в. Бязверхавічы, цяпер, Мінская вобласць — красавік ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў народнай школе. Скончыў 2-класную валасную школу (1916), у 1917—1918 вучыўся ў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі. Удзельнічаў у барацьбе з польскімі акупантамі на Случчыне (1919—1920). З 1920 г. член РКП(б). У 1920—1921 і 1924—1926 г. служыў у Чырвонай Арміі. У 1921—1924 — на савецкай і партыйнай рабоце. Член «Маладняка». Адказны сакратар часопіса «Бальшавік Беларусі» (1926—1929), загадчык аддзела мастацкай літаратуры Дзяржаўнага выдавецтва БССР (1930—1933). Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1934). Падчас рэпрэсій 1930-х не пацярпеў, але быў сведкам раскулачвання сваякоў-аднасяльчанаў.
Падчас Другой сусветнай вайны застаўся ў Мінску. У «Беларускай газеце» быў апублікаваны ягоны нарыс пра здачу Мінска Чырвонай Арміяй, уцёкі партыйнага кіраўніцтва, у гэтай жа газеце Р. Мурашка пачаў публікаваць і новую аповесць, але не скончыў яе. З 1943 г. у мінскім падполлі, затым — у партызанскім атрадзе на Лагойшчыне. Загінуў у красавіку 1944 г. у час прарыву блакады.
Творчасць
Дэбютаваў празаічны творам у 1924 г. (допіс селькора ў газеце «Савецкая Беларусь»). Аўтар зборнікаў апавяданняў «Стрэл начны ў лесе» (1926), «Прыгранічны манастыр» (1930), «Званкі» (1931), «Рузікі» (1932), «Мюдаўская ноч» (1934), аповесці «У іхнім доме» (1929), раманаў «Сын» (1929), «Салаўі святога Палікара» (1940, часопіс «Полымя» ; 1967). У суаўтарстве з Н. Гарнічам напісаў кнігу «Бацька Бажэнка: Запіскі Тарашчанца» (1935).
У аповесці Б. Мікуліча «Цяжкая гадзіна» Р. Мурашка выведзены ў вобразе пісьменніка Рыгора Цярэшкі.
Усебеларускае таварыства бібліяфілаў
Усебеларускае таварыства бібліяфілаў. Існавала ў 1927 — 1929 гг. у Мінску. Арганізацыйны сход членаў таварыства адбыўся 25 сакавіка 1927 г., статут зарэгістраваны ў НКУС БССР у маі 1927 г. Заснавальнікі: В. Ф. Вольскі (работнік Галоўліта БССР), мастацтвазнаўца М. М. Шчакаціхін, этнограф А. А. Шлюбскі (члены Інбелкульта), краязнаўца М. І. Каспяровіч, А. А. Шашалевіч (члены Цэнтральнага бюро краязнаўства), мастак М. П. Станюта. Пазней у склад праўлення таварыства увайшлі А. В. Грубэ (будучы народны мастак БССР) і А. М. Бразер (будучы заслужаны дзеяч мастацтваў БССР). Старшынёй таварыства быў мастак А. М. Тычына.
Бары
Заснаваны старажытнымі рымлянамі.
Насельніцтва
Насельніцтва Бары ў 2009 годзе склала 325000 чалавек. Насельніцтва горада застаецца прыкладна на адным узроўні з 1970 года. У апошні час з 2002 года насельніцтва пачало паступова павялічвацца.
Сярэдні ўзрост жыхароў Бары 42 гады. У горадзе дзяцей да 18 гадоў прыкладна пароўну з лікам пенсіянераў. Узровень нараджальнасці складае 8,67 чалавек на 1000 жыхароў.
Нацыянальны склад: італьянцы 96 %, албанцы 2 %, грэкі 0,5 %, імігранты з Афрыкі каля 1 %.
Эканоміка
Горад з’яўляецца другім па значэнні эканамічным цэнтрам Паўднёвай Італіі (пасля Неапаля), хоць значных прамысловых вытворчасцей не мае.
Аснова эканомікі — гандаль, транспарт, турызм. Рэгіён Апулія з’яўляецца адным з асноўных агравытворцаў Італіі, які пастаўляе прадукты на ўнутраны рынак і на экспарт. Асноўныя тавары — алівы і аліўкавы алей, вінаград, віно. Добра развіта рыбалоўства.
У Бары знаходзіцца буйны міжнародны аэрапорт Бары Палезэ. Авіярэйсы выконваюцца ў буйныя гарады Італіі (Рым, Мілан, Венецыя, Палерма, Балоння), а таксама ў Лондан, Парыж, Штутгарт і іншыя гарады.
.je
.je — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Джэрсі.
Апалін Паўлавіч Гофмайстэр
Біяграфія
Паходзіў з пратэстанцкага нямецкага роду сям’і рускага афіцэра Паўла Гофмайстэра. Бацька — палкоўнік расійскага войска Павел Гофмайстэр, маці паходзіла з Курляндыі, з роду баронаў Штакельбергаў, была пратэстанткай. Сын Гофмайстэраў, аднак, як і бацька, быў ахрышчаны каталіком, хоць пазней, з прагматычных мэтаў, бацька намаўляў яго стаць пратэстантам. У хуткім часе пасля нараджэння Апаліна сям’я Гофмайстэраў пераехала ў Сімбірск, дзе бацька каля шасці гадоў служыў паліцмайстарам. Пасля смерці ўладальніка в. Шастакова расійскага генерала Альберга, які прыходзіўся дзядзькам маці Апаліна Гофмайстэра, сям’я вярнулася на радзіму. Бацька з маленства выхоўваў свайго сына ў спартанскім духу.
Скончыў Варшаўскую гімназію і вучыўся ў Берлінскім універсітэце, дзе быў членам студэнцкага канспіратыўнага гуртка. Вучобу ва ўніверсітэце не скончыў.
У 1845 актыўна далучыўся да дзейнасці студэнцкага гуртка, праз год з’ехаў на Літву дзеля падрыхтоўкі паўстання. Жыў ва ўладаннях бацькоў у Шастакове Брэсцкага павета.
Быў блізкім сябрам, суседам і паплечнікам Рамуальда Траўгута. Ён браў актыўны ўдзел у нацыянальных арганізацыях і гродзенскіх паўстанцкіх арганізацыях. Падчас паўстання 1863—1864 гадоў быў прызначаны цывільным ваяводскім кіраўніком паўднёвага Гарадзенскага, пасля Берасцейскага ваяводства. Супрацоўнічаў з Кастусём Каліноўскім.
У 1864 годзе арыштаваны і сасланы на катаргу ў Сібір. Адбываў кару спачатку ва Усоллі-Сібірскім, пасля ў Табольску. У 1868 годзе паводле царскага маніфесту ён пасяліўся ў Іркуцку і даваў там урокі музыкі. У 1873 дзякуючы спрыянню аўстрыйскага пасольства вызвалены і атрымаў эміграцыйны пашпарт без права вяртання ў Расійскую імперыю).
З 1870-х гадоў жыў у Галіцыі, спачатку ў Бродах, а потым у Кракаве. Навернуты з пратэстанцтва ў каталіцтва айцом Вацлавам Навакоўскім.
Памёр у Кракаве 1 ліпеня 1890 года. Пахаваны на Ракавіцкіх могілках у там жа.
Творчасць
Вядома частка яго мемуараў у выглядзе ліста да А. Гілера (1882) :
Ахрэмавецкі сельсавет
Ахрэ́мавецкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Ахрэмаўцы.
Гісторыя
У 1971 годзе скасаваны хутары Гаравыя і Камарова. 26 сакавіка 1973 года скасаваны вёскі Перамерцы, Янова, хутары Золава, Падбрэжжа і Плінтоўка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 52 населеныя пункты. 12 жніўня 1974 года скасавана вёска Бяльмонты (злілася з вёскай Ахрэмаўцы). 17 сакавіка 2010 года ліквідавана вёска Кіслаўшчына.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2146 чалавек, з іх 81,9 % — беларусы, 10,6 % — рускія, 6,0 % — палякі.
NGC 1977
NGC 1977 (туманнасць «Бягучы чалавек»; іншае абазначэнне — OCL 525.1) — блакітная адбівальная туманнасць у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі Новага агульнага каталога.
Козырава
Ко́зырава, Ко́зыраўскае прадмесце — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў паўднёвай частцы горада, уздоўж Лібаўска-Роменскай чыгункі.
На паўночны захад ад Козырава пачынаюцца Сенажаны, на поўнач — Серабранскія Млыны, на паўднёвым усходзе месціцца Лошыца Любанскіх.
Гісторыя
Жылі ў прадмесці ў асноўным рабочыя і служачыя чыгункі. Для зручнасці мясцовых жыхароў, аддаленых ад месца працы (Віленскага вакзала) быў арганізаваны прыпынак, пазней станцыя Козырава (будучая станцыя Мінск-Паўднёвы).
У пачатку XX ст. Козырава ўваходзіла ў чацвертую паліцэйскую частку горада. Праз прадмесце праходзілі Германаўская (цяпер Сямёнава), Пушкінская (Фізкультурная), Вялікая Марская (Велікаморская), Лібаўска-Роменская, Лошынская (Сонечная), Лібаўская (Роменская), 1-я і 2-я Лінія вуліцы, Ігуменскі тракт.
1 чэрвеня 1922 года ў Козыраве адкрыўся канцэнтрацыйны лагер для «перамешчаных асоб» Першай сусветнай вайны. Лагер займаў 9 колішніх уцалелых казармаў і вайсковых складоў, вакол агароджаны калючым дротам, агульная плошча — 6 гектараў.
У 1935 годзе Козырава пераназванае ў пасёлак Фрунзэ. Імаверна у другой палове 1930-х гадоў бальшавікамі спалена Мікалаеўская царква. У 1935 годзе настаяцель царквы Іаан Зянюк, святары і актыўныя прыхаджане былі асуджаны да розных тэрмінаў зняволення. У 1943 годзе намаганнямі протаіерэя Іаана Кур’яна ў прадмесці адбудавана царква Святога Мікалая (зруйнавана ў 1960 годзе). Ёсць звесткі, што некалі ў Козыраве існавала каталіцкая парафія. У 1917 годзе адкрыліся Козыраўскія могілкі, закрытыя ў 1967 годзе.
Эрык Даер
Эрык Джэрэмі Эдгар Даер (Eric Jeremy Edgar Dier; нар., Чэлтнем) — англійскі футбаліст, ігрок клуба «Тотэнхэм Хотспур» і нацыянальнай зборнай Англіі. Выступае на пазіцыях абаронцы і апорнага паўабаронцы.
.jm
.jm — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Ямайкі. Рэгістрацыя адбываецца на трэцім узроўні пад імёнамі другога ўзроўню com.jm, net.jm, org.jm, edu.jm, gov.jm і mil.jm. Рэгістрацыя даменаў .jm апрацоўваецца Mona Information Technology Services (MITS) ва Універсітэце Вест-Індыі. Рэгістрацыя бясплатная,
Toppdomän
Дзісенская нізіна
Дзісненская нізіна (Dysnos lyguma) — фізіка-геаграфічны раён у Беларускім Паазер’і, частка Полацкай нізіны.
Знаходзіцца на паўночным захадзе Віцебскай вобласці, трапляе на тэрыторыю Літвы. Мяжуе на поўначы з Браслаўскай градой, на поўдні са Свянцянскімі градамі. Абсалютная вышыня 135—145 м, найбольш нізкая адзнака 130 м (ніжняе цячэнне ракі Дзісна).
Складзена з азёрных ледавіковых, пераважна стужачных, пясчана-гліністых адкладаў. Фарміраванне нізіны звязана з утварэннем вялізнага Дзісенска-Полацкага прыледавіковага вадаёма ў браслаўскую стадыю паазерскага зледзянення. Расталыя ледавіковыя воды намнажаліся ў вялікім паніжэнні, якое з поўдня падпруджвалася Свянцянскімі краявымі марэнамі. Вадаём шырокім пралівам злучаўся з Полацкім прыледавіковым возерам, куды з прылеглых узвышшаў і шматлікіх астравоў паступаў рыхлы матэрыял. У мелкаводнай частцы возера намнажаліся пяскі рознай буйнасці, а ў глыбакаводнай павольна асядалі «тлустыя» стужачныя гліны. Пасля ўтварэння скразной даліны праз Балтыйскую граду на ўчастку Краслава—Даўгаўпілс возера было спушчана, і на яго месцы ўтварылася Полацка-Дзісненская нізіна.
Паверхня сучаснай Дзісненскай нізіны плоска-ўвагнутая, парэзаная далінамі рэк, прасторы паміж якімі аднастайныя і роўныя, з адноснымі вышынямі 3-5 м. Часта трапляюцца забалочаныя катлавіны з астаткавымі азёрамі. Рачныя даліны слабаўрэзаныя, нявыпрацаваныя, у нізоўях глыбіня ўрэзу да 10 м і больш. У рэльефе вылучаюцца ўчасткі марэнных узвышшаў — былыя астравы Дзісенска-Полацкага вадаёма. Карысныя выкапні: торф, легкаплаўкія гліны.
Асноўная рака Дзісна з прытокамі Дрысвята, Янка (злева), Бірвета (з Мядзелкай), Галбіца, Бярозаўка, Мнюта, Авута (справа). Шматлікія рэшткавыя азёры: Ельня, Чорнае, Асвята; найбольш глыбокія (Богінскае возера) трапляюцца на ўскраінах нізіны.
Сярэдняя тэмпература студзеня −7 °C, ліпеня 17,8 °C, ападкаў 560 мм за год.
Воданепранікальныя груныты, плоскаўвагнутая паверхня, слабы прыродны дрэнаж садзейнічаюць працэсам агляення і забалочанасці глеб. Пераважаюць дзярнова-падзолістыя слабаглеяватыя, глеяватыя гліністыя і цяжкасугліністыя глебы. На ўсходзе і захадзе нізіны вялікія лясныя масівы з хвоі, драбналістых парод і елкі, трапляецца алешнік. Балоты пераходныя і вярховыя.
На тэрыторыі Дзісненскай нізіны размяшчаецца заказнік Ельня. Тут пад аховай знаходзіцца неасвоенае вярховае балота, якое іграе важную ролю ў падтрыманні гідралагічнага рэжыму рэгіёна і ракі Заходняй Дзвіны.
Борут Пахар
Борут Пахар (, Постайна, СФРЮ) — славенскі палітык. Прэм’ер-міністр Славеніі з 7 лістапада 2008 па 20 верасня 2011 г.. Прэзідэнт Славеніі з 23 снежня 2012 года.
Старшыня Нацыянальнай асамблеі (ніжняй палаты) Дзяржаўнага сходу Славеніі ў 2000—2004. Дэпутат Еўрапейскага парламента ў 2004—2008. Лідар сацыял-дэмакратычнай апазіцыі ў Славеніі з канца 1990-х гадоў, якая пад яго кіраўніцтвам выйграла парламенцкія выбары ў 2008. 7 лістапада парламент ухваліў кандыдатуру Пахара на пасаду прэм’ер-міністра Славеніі. 11 лістапада Борут Пахар прадставіў склад урада Славеніі. У 2011 яму быў вынесены вотум недаверу па выніках разгляду шэрагу законапраектаў. Ураду Пахара не ўдалося правесці дзве ключавыя эканамічныя рэформы.
Драгічынскі раённы выканаўчы камітэт
Драгічынскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Брэсцкаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Драгічынскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Драгічына, у будынку па вул. Пятроўскага, 31.
Касата
Касата (Cossato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 15000 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 567 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 13836. Тэлефонны код — 015.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рутэны
Назву Рутэны маюць:
IC 3926
IC 3926 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Праспект Міру (станцыя метро, Мінск)
«Праспект Міру» (, Проспект Мира) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліц Праектуемай № 3 і Жукоўскага, паміж станцыямі «Козырава» і «Лакаматыўная». Стане перасадачнай станцыяй на «Аэрадромную» лініі Зялёны Луг.
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна была пазначана як «Мінск-Мір». У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана гэтую ж назву, па назве раёна Мінск-Мір, які плануецца ўзвесці на тэрыторыі былога аэрапорта Мінск-1. У час галасавання была адзначана накрутка галасоў за гэтую назву.
18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Праспект Міру», па назва праектуемай вуліцы ў раёне Мінск-Мір.
Курцава
Курцава — тапонім.
Аляксандр Кірылавіч Разумаў
Аляксандр Кірылавіч Разумаў (, в. Малюшына Кацельніцкага раёна Кіраўскай вобласці —, Масква) — Герой Савецкага Саюза (1945), удзельнік баёў за вызваленне Магілёва ў 1944 годзе.
Біяграфія
З 1925 года працаваў у Чыстопальскай сельскагаспадарчай камуне Кацельніцкага раёна. У 1929 годзе скончыў Вяцкі прамыслова-эканамічны тэхнікум і быў накіраваны на працу ў г. Яранск, затым у г. Кацельнічы ўчастковым інструктарам і інструктарам-рэвізорам акрспажыўсаюза. У 1931 годзе выбіраўся дэпутатам Кацельніцкага гарсавета.
У снежні 1931 года прызваны ў рады Чырвонай Арміі. У чэрвені 1940 года накіраваны на вучобу ў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. З 1 кастрычніка 1941 года у дзеючай арміі. З кастрычніка 1941 года на Заходнім, Бранскім, 2-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у баях пад Масквой, Тулай, у Беларускай, Усходне-Прускай, Усходне-Памеранскай і Берлінскай аперацыях. У снежні 1943 года быў назначаны камандзірам 837-га стралковага палка 238-й стралковай дывізіі. Полк у складзе 50-й арміі вызначыўся 25—29 чэрвеня 1944 года ў баях пры фарсіраванні рэк Бася, Раста, Днепр, пры прарыве даўгачаснай абароны праціўніка каля г. Чавусы і пры вызваленні Магілёва. Полк першым уварваўся ў Магілёў, разграміў рэшткі варожай дывізіі, у вулічных баях знішчыў больш 1000, узяў у палон 440 салдат, у тым ліку 2 генералаў. За гэтыя баі полк узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, а яго камандзір А. К. Разумаў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза (1945).
Пасля вайны скончыў Вышэйшую ваенную акадэмію імя Варашылава і быў накіраваны на Далёкі Усход у адну з акруг. У 1953 годзе перайшоў на выкладчыцкую работу ў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ, дзе і працаваў да звальнення ў запас у 1958 годзе.
Узнагароды
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, 12 медалямі.
Звання «Ганаровы грамадзянін горада Магілёва» ўдастоены 8 ліпеня 1985 года .
.jo
.jo — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Іарданіі.
Рэгістрацыя
За рэгістрацыю сайтаў у дамене .jo адказны Нацыянальны цэнтр інфармацыйных тэхналогій. Рэгістрацыя даменаў трэцяга ўзроўню адбываецца ва ўзгадненні з наступнымі катэгорыямі:
Toppdomän
Народны камісарыят лясной прамысловасці БССР
Наро́дны камісарыя́т лясно́й прамысло́васці Белару́скай ССР быў утвораны ў снежні 1936 года.
Набярэжная Макарава
Набярэжная Макарава (былая Тучкова набярэжная) — левая (паўднёвая) набярэжная Малой Нявы ў Санкт-Пецярбургу.
Размешчана ў Васілеастраўскім раёне Санкт-Пецярбурга, утвараючы паўночную мяжу раёна, дзе пачынаецца на Васільеўскім востраве, пралягаючы па ім ад Біржавой плошчы да набярэжнай ракі Смаленкі, на поўнач ад якой на востраве Дзекабрыстаў атрымала працяг ад вуліцы Адоеўскага да Адміральскага праезда. За Адміральскім праездам набярэжная працягваецца перспектыўным праспектам Крузенштэрна, але фактычна даходзіць толькі да ЗХД. Названая ў гонар рускага флатаводца і вучонага-караблебудаўніка, адмірала С. В. Макарава.
NGC 1978
NGC 1978 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC90) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гусялапка бліскучая
Гусялапка бліскучая (Alchcmilla micans, ці Alchemilla gracilis auct.) — від раслін сямейства.
Апісанне
Гусялапка бліскучая — шматцвятковая травяністая расліна з паўзучым карэнішчам. Сцеблаў звычайна некалькі, 5-20 см даўжынёй, стройныя, дугападобныя, прыўздымаючыя або амаль распасцёртыя, пухната-апушаныя.
Дзмітрыеўка (Акмолінская вобласць)
Дзмітрыеўка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урумкайскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 27 км на паўднёвы захад ад цэнтра горада Шчучынска. Код КАТА — 117061200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 613 чалавек (287 мужчын і 326 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 441 чалавек (214 мужчын і 227 жанчын).
Цішкоўка
Цішкоўка - тапонім.
Рабінаўка (Дзешчанскі сельсавет)
Рабі́наўка (, Рябиновка) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзешчанскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Азерскага сельсавета.
IC 3927
IC 3927 — галактыка тыпу E/SB0 ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
.ke
.ke — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кеніі. Існуе 29 красавіка 1993 года, кіруецца Kenya Network Information Center (KeNIC).
Рэгістрацыя магчымая толькі для даменаў трэцяга ўзроўню ў адпаведнасці з наступнымі даменамі другога ўзроўню:
.kh
.kh — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Камбоджы.
Toppdomän
Цітоўка
Цітоўка — тапонім.
Эрнст Тругер
Эрнст Тругер (Ernst Trygger;  — ) — шведскі юрыст, прафесар і кансерватыўны палітык. Ён займаў пасаду прэм'ер-міністра Швецыі з 1923 па 1924 год. Ён таксама служыў у якасці міністра замежных спраў з 1928 па 1930 год ва ўрадзе Арвіда Ліндмана. Ён быў членам першай палаты шведскага рыксдага з 1898 па 1937 год, а таксама лідэром кансерватараў у гэтай камеры з 1913 па 1933 гг.
Ніколь Шэрзінгер
Ніколь Праскоўя Элікалані Віліентэ Шэрзінгер (Nicole Prescovia Elikolani Valiente Scherzinger; нар. 29 чэрвеня 1978, Ганалулу, Гаваі, ЗША) ― амерыканская, спявачка, аўтар песень, танцоўшчыца, музычны прадзюсар, мадэль і актрыса. Шэрзінгер вядома як салістка гурта «The Pussycat Dolls». Раней Шэрзінгер была бэк-вакалісткай у канцы 1990-х гадоў рок-гурта «Days of the New» і ўдзельніцай дзявочага гурта «Eden’s Crush» на рэаліці-шоу. Пасля распаду гурта, яна далучылася да «Pussycat Dolls» і стала вядучай вакалісткай гурта падчас іх пераходу на музычную сцэну.
З «Pussycat Dolls», яна выпусціла два альбомы «PCD» і «Doll Domination», а таксама ўдзельнічала ў канцэртных турах. Пасля сыходу з гурта ў снежні 2010 году Шэрзінгер пачала сольную кар’еру, выпусціўшы свой ​​дэбютны студыйны альбом «Killer Love». Другі яе сінгл з альбома «Don't Hold Your Breath» дасягнуў першага месца ў чарце Вялікабрытаніі.
Фільмаграфія
Шэрзінгер знялася ў тэлевізійных сітуацыйных камедыях «Half & Half» і «My Wife and Kids». Яна сыграла ролю міс Пуэрта-Рыка ў фільме «Chasing Papi». Яна таксама атрымала невялікую ролю ў фільме «Love Don’t Cost a Thing». Ніколь таксама знялася ў рэкламным роліку перадачы тэлевізійнага сезона 2007—2008 гадоў «The CW Television Network».
.ki
.ki — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кірыбаці.
Toppdomän
Кніга Лічбы (Скарына)
Кніга Лічбы («Книги четвертые Моисеевы, зовемые Числа») — недатавае пражскае выданне Скарыны, якое выйшла ў свет каля 1519 года.
Змест кнігі
Выданне адкрываецца тытульным лістом з гравюрай і назвай кнігі («Зуполне выложены на руский языкъ доктором Франъциском Скориною с Полоцька Богу Отцу и Сыну и Светому Духу ко чти и людем посполитым к доброму научению»). У пачатку кнігі даецца «Предъсловие доктора Франъциска Скорины с Полоцька во книги Числа Моисеовы». На 5-74 аркушах выдадзены тэкст 36 раздзелаў кнігі, а на апошнім аркушы — пасляслоўе.
Друкарскія асаблівасці выдання
Кніга выдадзена на царкоўна-славянскай мове беларускай рэдакцыі. Фармат выдання — у чвэрць аркуша, аб'ём — 74 аркушы, якія сабраны ў 8 сшыткаў. Набор выкананы пражскім шрыфтам Скарыны — у 10 радкоў вышынёй 75 мм. Сігнатура адсутнічае. Фаліяцыя на верхнім баку аркуша ўверсе справа. На 7-м аркушы падчас друку была зроблена памылка нумерацыі раздзелаў (замест «2» была надрукавана «3»). Выданне ўпрыгожана гравюрай «Ізраілевы палкі ля храма» (тытульны ліст), застаўкай, канцоўкай і 39 ініцыяламі. На 5-м аркушы перад асноўным тэкстам змешчана застаўка, на якой выяўлены шчыт з зацьменнем сонца, вакол якога намаляваныя дзеці. Гэтая ж застаўка ёсць у яшчэ трох пражскіх выданнях Скарыны. Перад пасляслоўем на 74 аркушы змешчана канцоўка, якая вар'іруе матыў калоны з акантавым лісцем, такія ж выявы сустракаюцца ў яшчэ 2 пражскіх выданнях Скарыны. Перад прамовай надрукавана малая застаўка, а вялікая застаўка з дзікімі людьмі і шчытом з зацьменнем сонца папярэднічае асноўнаму тэксту. Ініцыялы папярэднічаюць пачаткам раздзелаў, тэкстам на тытульным лісце і прадмове.
Захавалася 18 экзэмпляраў кнігі Лявіт, з іх 7 поўныя.
.kg
Рэгістрацыя ажыццяўляецца на другім і трэцім узроўнях. Існуюць дамены другога ўзроўню .org.kg для некамерцыйных арганізацый, .net.kg для інтэрнэт-правайдараў, .com.kg для камерцыйных кампаній, .edu.kg для акадэмічных устаноў, .gov.kg для ўрада і. mil.kg для ваенных. Увогуле, дамен .kg можа складацца ад 3 да 63 знакаў і толькі з алфавітна-лічбавых знакаў.
Toppdomän
Самалюбава
Самалюбава - тапонім.
NGC 1980
NGC 1980 (іншыя абазначэнні — OCL 529, LBN 977) — эмісійная туманнасць з рассеяным скопішчам у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сарокаўшчына
Саро́каўшчына (, Сороковщина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азерскага сельсавета.
Карнекты
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 272 чалавекі (146 мужчын і 126 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 229 чалавек (120 мужчын і 109 жанчын).
Кватэра-студыя
Кватэра-студыя - як правіла невялікая кватэра без унутраных перагародак, у якой кухня, гасцiная і спальня размяшчаюцца ў адным пакоі. У пачатку 20 стагоддзя студыі ўяўлялі сабой маленькае жылое памяшканне з мінімумам мэблі і падчас з агульным санвузлом на паверсе.
Сёння кватэры-студыі прадстаўлены ў розных сегментах нерухомасці. У эканомкласе гэта кватэры невялікага метражу. Таксама існуюць кватэры-студыі вялікай плошчы ў элітных дамах.
Аргенціна
У Аргенцiне аднапакаёвая кватэра завецца monoambiente (па-іспанску mono - гэта адзін, а ambiente - пакой).
ЗША
У ЗША сярэдні памер студыі складае 46-56 м².
Германія
У Германіі аднапакаёвую кватэру традыцыйна называюць Garçonnière (ад французскага garçon, што азначае хлопчык, малады чалавек ці халасцяк), ці Einzimmerwohnung ("Ein" азначае адзін, "Zimmer" - пакой, а "Wohnung" - кватэра).
Канада
У Канадзе студыю называюць bachelor (халасцяцкая кватэра).
Партугалія
У Партугаліі кватэры-студыі маюць абазначэнне T0 (T-Zero), лічба 0 азначае, што ў кватэры няма незалежных спальняў.
Швецыя
У Швецыі кватэры-студыі называюць etta, "адзінка". Іх плошча звычайна ад 20 да 40 м².
Японія
У Японіі кватэры-студыі плошчай каля 10 м² называюцца wan rūmu manshon (аднапакаёвы асабняк).
Іван Мікалаевіч Лабойка
Біяграфія
Крыніцы паказваюць, што ён нарадзіўся ў сям’і чыноўніка Харкаўскай казённай палаты 21 ліпеня 1786 года (па старым стылі), аднак па падліках самога І. М. Лабойка годам нараджэння мог быць 1788 год. Скончыў Слабодска-ўкраінскую гімназію і ў 1805 годзе стаў адным з першых студэнтаў новаадчыненага Харкаўскага ўніверсітэта. Быў адным з першых вучняў прафесара філасофіі.
Скончыў Імператарскі Харкаўскі ўніверсітэт (1808) быў прызначаны старэйшым настаўнікам у гімназію ў Ноўгарадзе-Северскім, дзе выкладаў логіку, псіхалогію і славеснасць; затым, у 1811 годзе, стаў настаўнікам нямецкай мовы ў старэйшых класах роднай Слабодска-ўкраінскай гімназіі. У 1812 годзе рэдагаваў інфармацыйна-бібліяграфічны часопіс «Харьковский еженедельник».
У жніўні 1815 года Лабойка атрымаў месца чыноўніка па асобых даручэннях у намесніка Царства Польскага. У гэты час ён, пад кіраўніцтвам польскага лексікографа, заняўся параўнальным вывучэннем славянскіх моў, аднак ужо ў пачатку 1816 года вымушана з’ехаў у Санкт-Пецярбург, дзе быў вызначаны на службу ў Дэпартамент дзяржаўных маёмасцяў па лясным аддзяленні. Адначасова выкладаў у, перакладаў навучальныя кнігі ў камісіі, якая забяспечвала кнігамі школы ваенных паселішчаў. У маі 1816 ён уступіў на правах супрацоўніка ў і ў 1818 годзе ўжо рэдагаваў часопіс таварыства, а ў 1819 годзе выконваў абавязкі бібліятэкара таварыства. Меў зносіны з В. А. Жукоўскім, Н. М. Карамзіным, Ф. Н. Глінкам,.
З’ехаўшы ў Вільню (1821), працягваў падтрымліваць сувязі з маскоўскімі і пецярбургскімі літаратарамі і навукоўцамі, пераважна з дапамогай інтэнсіўнай перапіскі (у прыватнасці, з графам М. П. Румянцавым). У Віленскім універсітэце выкладаў рускую літаратуру, рускую і стараславянскую мовы. Прыцягнуў да вывучэння віленскіх архіваў беларусаў: уніяцкага святара Антонія Сасноўскага, прафесараў Ігната Даніловіча, Міхаіла Баброўскага і Іаахіма Лялевеля. Па ініцыятыве Лабойкі студэнт і праваслаўны святар Іван Грыгаровіч складалі слоўнікі беларускай мовы, апошні пісаў граматыку.
І. М. Лабойка зрабіў шэраг прапаноў па комплекснаму вывучэнню Беларусі і Літвы. Збіраў матэрыялы са старабеларускіх помнікаў пісьменнасці для складання слоўніка. Прапанаваў свой праект «слоўніка незразумелых выразаў» «Беларускага архіва старажытных грамат» І. Грыгаровіча. Вывучаў беларускую мову і фальклор.
Стараннямі Лабойкі у Вільні выдадзена аб’ёмістая анталогія перакладаў псалмоў і вершаваных твораў рэлігійнай тэматыкі 22 рускіх паэтаў «Збор расійскіх вершаў на карысць юнацтва, якое выхоўваецца ў навучальнай акрузе Імператарскага Віленскага ўніверсітэта» (1827).
У Вільні жыў і пасля ліквідацыі Віленскага ўніверсітэта (1832). У 1833—1840 гадах быў прафесарам Рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі (быў таксама ў ёй членам праўлення); таксама да 1842 года быў прафесарам Віленскай медыка-хірургічнай акадэміі, створанай на аснове ўніверсітэцкіх факультэтаў. Па даручэнні, дадзеным у 1833 годзе, ён падрыхтаваў даследаванне «Вільня, сталіца Заходняй Расіі і Кіеўскай мітраполіі», апублікаванае з скарачэннямі: Исторические воспоминания // Виленские губернские ведомости. — 1838. — № 5—11, 13—16. Да 1836 года ім былі апісаны рукапісы з бібліятэкі закрытага Віленскага ўніверсітэта (іх было 132) і каталог разам з рукапісамі быў перададзены ў Імператарскую публічную бібліятэку ў Санкт-Пецярбургу.
У 1840—1841 гадах Лабойка падарожнічаў па Германіі і Швейцарыі. У 1842 годзе прыбыў у Санкт-Пецярбург, дзе спрабаваў паступіць на службу ў аддзяленне рукапісаў і старадрукаваных славянскіх кніг Імператарскай публічнай бібліятэкі; аднак, на вакантнае месца ўзялі маладога археографа. У 1843 годзе пачаў пісаць ўспаміны. З 1844 года жыў у Харкаве, з 1845 — у Адэсе, складаўся супрацоўнікам «». Падарожнічаў па Крыме (1847) і Заходняй Еўропе (1852). Увосень 1856 года вярнуўся да напісання мемуараў, якія засталіся незавершанымі і надрукаваныя толькі ў 2013 годзе.
Хога
Гэтым жа словам называюць кітайскую разнавіднасць рагу, прычым для яго падрыхтоўкі выкарыстоўваюць не заўсёды менавіта хога, а і іншае кухоннае начынне: гаршкі або рондалі.
Кітайскі і мангольскі самавары адрозніваюцца ад рускага тым, што награвальны элемент знаходзіцца ў цэнтры кацялка для варэння, у той час як у яго рускага (заходняга) аналага печка размешчана пад кацялком. На Захадзе кітайскі самавар часцей называюць мангольскім па адной з яго разнавіднасцяў, якая атрымала назву, мабыць, з прычыны таго, што ў так званым мангольскім самавары рыхтуюць страву з мініяцюрнай авечкі вагой прыкладна 20 кг, якая вырошчваецца на тэрыторыі цяперашняга аўтаномнага раёна Унутраная Манголія. Для хога з гэтых 20 кг вагі прыдатна толькі 6-7 кг.
Для простых кітайцаў «хога» (даслоўна «гарачы кацялок», інакш — «мангольскі кацялок») — хутчэй не страва, а спосаб падрыхтоўкі ежы і зносін адзін з адным, калі інгрэдыенты, падабраныя да спадобы, вараць у агульным кацялку, перамяжоўваючы ежу размовамі. Асабліва славіцца хога правінцыі Сычуань. У рэстаранах, у якіх падаюць хога, выкарыстоўваюцца асаблівыя сталы, у іх цэнтры знаходзіцца печ, на якую ўсталёўваюць гаршчок з булёнам або соусам (часта гаршкі падзеленыя на два сектары, так што ў іх можна адразу прыгатаваць дзве розныя стравы, звычайна вострае хога і нявострае хога). Гасцям падаюць сырыя прадукты, якія пасля і стануць інгрэдыентамі хога: мяса, морапрадукты, гародніну, тофу, локшыну, пельмені — іх набор не стандартызаваны. Кожны наведвальнік самастойна рэгулюе тэмпературу стравы, час падрыхтоўкі розных інгрэдыентаў і чарговасць іх апускання ў гарачы булён. Як правіла, у самым Кітаі булён падаюць вельмі востры, хоць можна замовіць булён і без вялікай колькасці спецый. У Кітаі ёсць розныя віды хога: востры, нявостры і хога, які дзеліцца на гэтыя дзве часткі (у самым самавары ёсць падзельнік, з аднаго боку якога знаходзіцца востры булён, а з другога — звычайны). Ёсць карысныя і пажыўныя хога, рыбныя хога, хога з марскім агурком, грыбныя, хога з мясам на костцы, з кішак, з рыбай і марынаванай кітайскай капустай, з курыцай, качкай, трусам і гэтак далей.
Падобныя стравы маюцца ў Інданезіі, В’етнаме (лау), Тайландзе, Японія , Карэя ( і ), Бруней і Малайзіі.
Хога асабліва папулярны ў зімовы час года. Да яго часта падаюць розныя соусы для абмаквання звараных прадуктаў.
Гісторыя
Кацялкі для кітайскага хога распаўсюдзіліся ў перыяд дынастыі Тан. Гістарычнай радзімай мангольскай разнавіднасці хога лічыцца тэрыторыя Унутранай Манголіі, дзе заўсёды жылі розныя плямёны. Страва атрымала шырокае распаўсюджванне ў перыяд праўлення чжурчжэньскай дынастыі Цзінь, а ў Паўднёвы Кітай трапіла ў часы Імперыі Сун і дынастыі Юань. Ужо ў перыяд Імперыі Цын страва была вядома і карысталася папулярнасцю амаль на ўсёй тэрыторыі сучаснага Кітая. У многіх кітайскіх дамах ёсць спецыяльныя печы і кухоннае начынне для падрыхтоўкі гэтай стравы.
Інгрэдыенты
У склад хога могуць уваходзіць розныя прадукты. На поўдні і ўсходзе Кітая часта дадаюць морапрадукты і менш выкарыстоўваюць мяса, у цэнтральных правінцыях і на поўначы — наадварот. Мяса звычайна рэжуць тонкімі лустачкамі або палоскамі, каб яно хутчэй зварылася. У хога таксама дадаюць розныя віды локшыны, яйкі, гародніну, зеляніну,, , тофу і іншыя інгрэдыенты. Як правіла, у булён дадаюць шмат вострых прыправаў, асабліва ў правінцыі Сычуань. За вастрыню па-англійску хога часта называюць хот-хот-пот. У Расіі страву і сам посуд часам памылкова называюць таксама кітайскі самавар з-за таго, што арыгінальная печ хога таксама запраўляецца праз трубу. У правінцыі Юньнань аддаюць перавагу грыбному хога, для падрыхтоўкі якога выкарыстоўваюць як, так і дзікія лясныя грыбы.