cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
System Shock
Вытворчасць
Праз падзеі і аб'екты ў навакольным асяроддзі, такія як камеры бяспекі, якія гулец павінен знішчыць, каманда зрабіла прысутнасць «SHODAN» у сусвеце. Таму «SHODAN» узаемадзейнічае з гульцом у «паўтаральнай, паслядоўнай» манеры. Чорч лічыць, што яна шматзначна злучае гульца з сюжэтам. Канцэпт-мастак «System Shock» Роб Уотэрс стварыў візуальны дызайн «SHODAN», а Ла-Пікола паклікаў свайго партнёра па гурту Тэры Бросіўс, каб агучыць персанажа. Бросіўс сказала, што яе мэтай падчас запісу было гаварыць «без эмоцый, але з некаторымі перагінамі ўверх і ўніз». Потым яе голас быў моцна адрэдагаваны падчас пост-прадакшн, які стварыў эфект натхнёнага голаса Макса Хедрума. Ла-Пікола пазней сказаў, што большая колькасць эфектаў на голас Бросіўс «карпатліва прайшлі праз рукі» саўнд-дызайнера, якому не хапала функцый гукавага рэдактара, якія, як правіла, выкарыстоўваюць для дасягнення такіх вынікаў. Раннія дыялогі «SHODAN» у гульні мелі «некалькі глюкаў», каб намякнуць на яе карумпаваны статус. Ла-Пікола павялічыў колькасць гэтых эфектаў на працягу ўсёй гульні. Персанаж ​​хакера ўзнік як рэакцыя супраць галоўнага героя серыі «Ultima»,. Паводле слоў Гросмана, яны хацелі, каб гулец гуляў кімсьці «маральна скампраметаваным» і быў зацікаўлены ў сітуацыі.
Путч у Іспаніі (1936)
Прычыны і падрыхтоўка
Урад Касарэса Кірога паспрабаваў паралізаваць дзейнасць ІВС, даслаўшы яго значных членаў служыць у аддаленыя вобласці краіны; так, Франка быў пераведзены на Канарскія астравы, Годэд — на Балеарскія астравы, а фактычны кіраўнік ІВС генерал Эміліа Мола па мянушцы «Дырэктар» — Навару. Таксама новымі ўладамі заахвочвалася дзейнасць у арміі лаяльнага Народнаму фронту Рэспубліканскага антыфашысцкага ваеннага саюза (РАВС). Правыя радыкалы, перш за ўсё фалангісты спрабавалі адказаць на гэта забойствамі левых вайскоўцаў. Напрыклад, 12 ліпеня 1936 г. быў забіты левы лейтэнант штурмавой гвардыі Касціла. У адплату таварышы лейтэнанта на чале з капітанам Кондэсам 13 ліпеня забілі аднаго з лідараў апазіцыі, праварадыкальнага прафашысцкага ідэолага Хасэ Кальва Сатэла.
На кіруючыя пасады ва ўзброеных сілах прызначаліся амаль выключна палітычна добранадзейныя афіцэры.
Аднак гэта не перашкодзіла Мола і яго памочнікам працягнуць падрыхтоўку антыўрадавага выступлення. Змоўшчыкі атрымалі згоду на ўдзел у мецяжы з боку большасці іспанскіх высокапастаўленых афіцэраў, якія мелі баявы вопыт і ўзнагароды. Выключэннем сталі іспанскія ВПС, дзе сярод вайскоўцаў традыцыйна моцнымі былі ліберальныя і сацыялістычныя ідэі. Мола пасля перамоваў удалося дамагчыся пагаднення аб сумесных дзеяннях з грамадзянскімі палітыкамі: манархісты і ўльтраправая Іспанская Фаланга. Пазіцыі змоўшчыкаў былі моцны ў грамадзянскай гвардыі — іспанская ваенізаваная паліцыя, чые паўнамоцтвы былі істотна зменшаны Рэспублікай. Але большасць афіцэраў штурмавой гвардыі, створанай для абароны Рэспублікі, засталіся лаяльны ўраду.
Прыкметным з’яўляецца той факт, што Мола не стаў заручацца падтрымкай замежных дзяржаў. Перамовы аб ваеннай дапамозе з Фашысцкай Італіяй і Нацыянал-сацыялістычнай Германіяй путчысты пачнуць ужо пасля свайго паўстання.
Кахонава (Краснінскі раён)
Кахонава (Кохоново) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Путч у Іспаніі (1936)
Прычыны і падрыхтоўка
Дата бунту некалькі разоў пераносілася па розных прычынах. Канчатковым часам пачатку выступлення стала 17 гадзін 17 ліпеня. Па плане Мола, спачатку павінны былі паўстаць войскі ў Марока, а затым і ў кантынентальнай Іспаніі.
Мяцеж у Марока і на поўдні Іспаніі
Мяцеж у Марока пачаўся раней названага Мола тэрміну. Яшчэ 16 ліпеня пачынаецца бунт у мараканскіх часцях («Тубыльных рэгулярных войсках»), якія налічвалі ў агульнай складанасці 14 тысяч чалавек. Мараканцы былі абыякавы да Другой рэспубліцы, так як яна нічога не змяніла ў іх жыцці, а ўдзел у мецяжы абяцаў здабычу і павышэнне ў званні. Падтрымала мяцеж і ісламскае духавенства Марока.
Іншай ударнай сілай бунту стаў 11-тысячны Замежны легіён. Супраць Рэспублікі выступілі і ўласна іспанскія часці афрыканскай арміі (20 тысяч чалавек). Афрыканская армія мела баявы вопыт у Рыфскай вайне і лічылася элітнай ў іспанскіх Узброеных сілах. Яна была непараўнальна мацнейшай за кантынентальныя войскі, і, тое, што Афрыканская армія амаль у поўным складзе далучылася да паўстання, стала істотным поспехам кіраўнікоў путчу.
Да ўрада ў Мадрыдзе даходзілі чуткі, што войскі ў Марока хутка паўстануць. Касарэс Кірога звязаўся з камандуючым войскамі пратэктарата генералам Гомесам Прада і папрасіў далажыць аб сітуацыі ў Іспанскай Марока. Гомес Прада быў лаяльны Рэспубліцы, але абсалютна не валодаў сітуацыяй і нічога пэўнага паведаміць не змог. Неўзабаве яго арыштавалі мяцежнікі.
Мяцеж у Марока прайшоў досыць хутка і паспяхова. Ужо да вечара 17 ліпеня паўсталыя войскі ўзялі ўладу ў сталіцы пратэктарата Тэтуане, Мелільі, Сеута і іншых яго буйных гарадах. Путчысты распаўсюджвалі зварот генерала Франка, які ў гэты час кіраваў мецяжом на Канарскіх астравах. У звароце, вытрыманым у дэмакратычнай рыторыцы, ні слова не было аб устанаўленні ваеннай дыктатуры, гаварылася толькі аб неабходнасці барацьбы з анархіяй і ўстанаўлення парадку ў Іспаніі.
Супраціў путчыстам у Марока аказвалі ў асноўным толькі нешматлікія актывісты левых партый і прафсаюзаў. З вайскоўцаў супраць путчыстаў выступілі толькі часці ВПС: аэрадром Санія-Рамель маёра Лапуэнтэ і база гідрасамалётаў у Аталаёне лейтэнанта Ларэта. Аднак абодва ачага супраціву былі хутка ўзяты, а іх арганізатары расстраляны (Лапуэнтэ не выратавала нават сваяцтва з Франка — яны былі кузенамі). Расстраляны былі і амаль усе афіцэры Марока, якія займалі вышэйшыя камандныя пасады, як правіла, што падтрымлівалі Народны фронт.
Сцвярджаецца, што мяцежнікамі з Марока была перададзена ўмоўная фраза ў Іспанію: «Над усёй Іспаніяй бясхмарнае неба» як сігнал да паўстання ўжо ў самой метраполіі. Аднак іспанскія крыніцы гэта не пацвярджаюць, і многія іспанскія гісторыкі ставяць гэта пад сумнеў.
Па плане Мола важная роля адводзілася паўднёвай іспанскай правінцыі Андалусіі. Яна павінна была стаць плацдармам для высадкі афрыканскай арміі і яе наступлення на поўнач. Аднак «Дырэктар» усведамляў, што ўзяць пад кантроль хоць бы частку вобласці будзе няпроста; у гэтым рэгіёне Народны фронт карыстаўся шырокай падтрымкай насельніцтва, а андалузская сталіца Севілья лічылася апорай іспанскіх анархістаў і камуністаў.
Паказальна, што мецяжом у Севільі даручылі кіраваць не мясцоваму вайскоўцу, а састарэламу кіраўніку корпуса карабінераў генералу Гансала Кейпа дэ Льяна. Кейпа дэ Льяна быў вядомы як ліберал і змагар з манархіяй, таму абсалютна не падазраваўся ўладамі ва ўдзеле ў мецяжы. Аднак днём 18 ліпеня ён разам з чатырма адданымі афіцэрамі прыйшоў да камандуючага гарнізонам горада і арыштаваў таго, заявіўшы, што ўжо ўся Іспанія ва ўладзе паўстанцаў. Такім жа спосабам Кейпа дэ Льяна ўзяў пад кантроль усе важныя ўстановы ў горадзе, а ўвечары па радыё паведаміў аб поўным поспеху путчу ва ўсёй Іспаніі і Севільі ў прыватнасці, усяму гораду.
Аднак хлусня хутка выявілася — Кейпа дэ Льяна ўтрымліваў толькі цэнтр горада, і размяшчаў менш чым дзвюма сотнямі прыхільнікаў. Камуністы і анархісты сталі спешна фармаваць свае атрады, на іх бок рашуча ўстала мясцовая штурмавая гвардыя (альтэрнатыўная паліцыя, створаная пры Рэспубліцы ў процівагу грамадзянскай гвардыі). Аднак у праціўнікаў Кейпа дэ Льяна амаль не было зброі, а мясцовыя ўлады адмовіліся ім выдаваць яго. Да таго ж гарнізон Севільі пасля некаторых роздумаў далучыўся да путчыстаў, а 20 ліпеня ў горад пачалі прыбываць часці афрыканскай арміі. Тым не менш, у Севільі яшчэ тыдзень працягваліся вулічныя баі, якія скончыліся перамогай Кейпа дэ Льяна.
Высадка «афрыканцаў» і бяздзейнасць рэспубліканскіх грамадзянскіх і ваенных уладаў дазволілі ўзяць путчыстам верх у шэрагу іншых андалузскіх гарадоў — Кадыс, Альхесірас Гранада, Кордава. У Малазе, Хаэне, Уэльве і Альмерыі путч скончыўся няўдачай, так як прыхільнікі Народнага Фронту дзейнічалі больш рашуча, але патрэбны мяцежнікам плацдарм ў Андалузіі быў створаны.
На ўзятай пад кантроль тэрыторыі Кейпа дэ Льяна ўвёў ваеннае становішча і пачаў рэпрэсіі ў дачыненні не толькі да актывістаў Народнага фронту, але і афіцэраў, што не далучыліся да паўстання. Так, быў расстраляны ваенны губернатар Кардовы генерал Мігель Кампінс, хоць той быў вернікам-каталіком, кансерватарам па перакананнях і адмовіўся выдаць зброю прыхільнікам Рэспублікі. Кампінса не выратавалі нават просьбы аб памілаванні з боку яго старога сябра Франка. У тыя ж дні ў Гранадзе быў пакараны путчыстамі і іспанскі паэт Федэрыка Гарсія Лорка.
Рэакцыя ўрада на путч. Падзеі ў Мадрыдзе
Першапачаткова ўрад Касарэса Кірога не надаў мецяжу сур’ёзнага значэння. Урадавая радыёсводка раніцай 18 ліпеня сцвярджала:
Новым старшынёй урада быў прызначаны ўмераны ліберал Дыега Марцінес Барыа. Ён па тэлефоне звязаўся з генералам Мола ў Памплоне і паспрабаваў схіліць таго да спынення бунту, прапанаваўшы сфармаваць урад нацыянальнага адзінства. Але Мола адмовіў:
Сярод левых партый і прафсаюзаў учынак Марцінес Барыа выклікаў абурэнне. Новага прэм’ер-міністра абвінавацілі ў здрадзе і капітулянцтве, і ўжо праз 8 гадзін ён быў вымушаны пакінуць сваю пасаду. Фарміраванне новага ўрада прэзідэнт Асанья даручыў леваму лібералу Хасэ Хіралю. Той тут жа санкцыянаваў выдачу зброі партыям і прафсаюзам Народнага Фронту. Гэтая мера, хоць і відавочна запазнілася, перашкодзіла путчыстам узяць уверх на значнай тэрыторыі Іспаніі.
У самім жа Мадрыдзе доўгі час не адбывалася значных падзей. На вуліцах горада 18 ліпеня ішлі баі паміж грамадзянскімі прыхільнікамі і праціўнікамі Народнага фронту, а армія не ўмешвалася ў падзеі. Толькі ў другой палове дня 19 ліпеня генерал Хаакін Фанхуль, які знаходзіўся ў прыгарадных казармах Ла-Мантанья, узяў на сябе камандаванне сталічнай ваеннай акругай і абвясціў ваеннае становішча ў Мадрыдзе.
Аднак апалчэнне прыхільнікаў Рэспублікі дзейнічала значна больш рашуча. У ноч з 19 на 20 ліпеня яны ўзялі штурмам казармы ў мадрыдскім прыгарадзе Карабанчэле. Фанхуль не адважыўся выступаць сваімі сіламі, і да 20 ліпеня быў блакаваны рэспубліканцамі ў Ла-Мантаньі. Генерал двойчы адмовіўся здацца. 21 ліпеня яго казармы пасля артабстрэлаў і авіяналёту былі ўзяты ворагам. Сам Фанхуль захоплены ў палон і пасля расстраляны.
System Shock
Вытворчасць
Сімус Блэклі распрацаваў сістэму фізікі гульні, якая з'яўляецца мадыфікаванай версіяй той, якую ён напісаў для авіясімулятара «Flight Unlimited» кампаніі «Looking Glasses». У той час Чорч апісаў яе як «нашмат больш складанай, чым тая, якую вы б нармальна выкарыстоўвалі для гульні ў памяшканні». Сістэма рэгулюе, сярод іншага, аддачу зброі і дугі кінутых аб'ектаў. Апошнія паводзяць сябе па-рознаму ў залежнасці ад іх вагі і хуткасці. Найбольш складанай фізічнай мадэллю гульні з'яўляецца персанаж. Чорч патлумачыў, што галава персанажа «нахіляецца наперад, калі вы пачынаеце бегчы, і назад, калі вы спыняецеся», а пасля ўдару аб паверхню або аб'ект, яго «галава адхіляецца ў кірунку, процілеглым ўдару, з сілай, прапарцыянальнай масе і хуткасці аб'ектаў, якія былі задзейнічаныя». Кадуючы фізіку для гульняў «Looking Glass Technologies», Блэклі пазней сказаў: «Калі гульні не падпарадкоўваюцца законам фізікі, мы неяк адчуваем, што нешта не так», і што «самы вялікі камплімент для мяне, калі гулец не заўважае фізіку, але толькі заўважае, што ўсё як трэба».
Курагінскі раён
Курагінскі раён (Курагинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
System Shock
Вытворчасць
Спектар растлумачыў, што «не заўсёды атрымліваецца тое, што спрабавала зрабіць каманда», і сказаў: «Вы не хочаце даведацца, колькі разоў гульня была блізкай да фінішу, але рапрацоўка была прыпыненая?». У адпаведнасці з Чорчам, менеджмент «Looking Glass» у значнай ступені ігнараваў «System Shock» на карысць адначасова развіванай «Flight Unlimited», «якая павінна была стаць хітом». Спектар арганізаваў ліцэнзійнае пагадненне паміж «Electronic Arts» і «Looking Glass», што даў першым таварны знак гульні, а другім аўтарскія правы. Яго мэтай было пераканацца, што ні адзін з бакоў не можа працягнуць франшызу без удзелу іншага. У той час як кіберпрастора была першапачаткова задуманая як рэалістычнае мадэляванне ўзлому, які нават можа выкарыстаць паўторна этычныя абмежаванні «SHODAN», то яе спрасцілі пасля таго, як «Origin Systems» палічыла яе занадта складанай. Сістэма «Зорнае поле» ў гульні была напісана праграмістам Джэймсам Флемінгам. Марк Ле-Блан быў галоўным стваральнікам HUD гульні, які ён пазней лічыў занадта складаным. Ён сказаў, што ў тым, што не было «функцый, якіх вы [не можаце] бачыць на экране і з якімі [не можаце] пагуляць», была «школа карыстальніцкага інтэрфейсу ад Microsoft Word».
Курагінскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Курагіна.
Орпа
О́рпа — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Віліі. Даўжыня 9 км. Пачынаецца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Арпа, упадае ў Вілейскае вадасховішча на поўначы, каля вёскі Рабунь. Ад вусця на працягу 2 км каналізаваная. У нізоўі прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
System Shock
Вытворчасць
Ла-Пікола напісаў музыку для гульні, якую «Boston Herald» назваў «цёмнай», «электроннай» і «кіберпанкавай», на камп'ютары Macintosh і недарагім сінтэзатары, выкарыстоўваючы «Opcode Vision». Яна дынамічна змяняецца ў залежнасці ад дзеянняў гульца, і прынятых рашэнняў. Кожны трэк быў «напісаны на трох розных узроўнях інтэнсіўнасці», якія змяняюцца ў залежнасці ад блізкасці гульца да ворагаў. Некаторыя падзеі, такія як перамога ў баі, выклікаюць спецыяльную музыку. Трэкі гульні складаюцца з чатырох сегментаў шкалы, якія могуць змяняцца дынамічна ў адказ на гульнявыя падзеі. Ла-Пікола адзначыў, што пры выкарыстанні гэтага метаду, неабходна напісаць музыку, якая «цячэ з агульнай тэмай і не скача». З-за таго, што музыка цесна звязаная з геймплэем, Ла-Піколе прыйшлося працаваць у цесным кантакце з Чорчам і Робам Ферм'е, апошні з якіх напісаў «інтэрактыўны модуль скорынга», які зрабіў музыку дынамічнай. Пасля запісу музыкі Ла-Пікола запісаў усе гукавыя эфекты гульні. Пазней ён успамінаў наведванне аўтамабільнага рамонтнага цэха з «партатыўным магнітафонам і мікрафонам». Ён распрацоўваў музыку гульні на працягу 16 месяцаў, працуючы на дагаворнай аснове да расфармавання гурту «Tribe» у маі 1994 года; Нед Лернер даў яму поўны працоўны дзень на пасадзе аўдыёдырэктара на наступны дзень.
Арыгінальная дыскета «System Shock» верасня 1994 года не мела ніякай падтрымкі размоўных дыялогаў. CD-ROM, выпушчаны ў снежні 1994 года, меў поўную патрымку журналаў і электроннай пошты, некалькі разрозненняў экрана і больш падрабязную графіку. Часта лічыцца, што версія на кампакт-дыску пераўзыходзіць floppy-версію. Пасля завяршэння працы над гукам і музыкай для floppy-версіі Ла-Пікола запісаў дыялогі на CD, выкарыстоўваючы галасы супрацоўнікаў кампаніі і сваіх сяброў, якія ён змяшаў з навакольнымі гукамі для стварэння «аўдыёвіньеткі». Дуг Чорч пазней сказаў: «Мы спрабавалі ўтрымаць іх ад выпуску floppy-версіі, а проста выпусціць CD-версію, але „Origin“ не будзе мець ні адну з іх». Вытворца «System Shock» Уорэн Спектар пазней выказаў шкадаванне наконт floppy-версіі, заявіўшы, што «''Я б хацеў вярнуцца і прыняць рашэнне не ствараць флопі-версію за некалькі месяцаў да поўнай агучкі CD-версіі. Дадатковага аудыё дадана так шмат, што гэта, магчыма, іншая гульня. CD-версія, здавалася значна больш, ну, сучаснай. І ўспрыманне «Shock» было замацавана ў прэсе і ў розумах людзей па флопі-версіі (маўклівая версія фільма!). Я сапраўды думаю, што гэта каштавала нам продажаў…''».
Рэліз
«System Shock» была прададзена ў колькасці больш за 170`000 асобнікаў. «Maximum PC» лічыць, што гульня не дасягнула статусу «блокбастара», але была дастаткова паспяховай, каб «трымаць „Looking Glass“ на плаву». Біл Хайлз з «» сказаў, «Хоць яна добра прадавалася, яна ніколі не дасягнула шалёнай папулярнасці „ [ ] “». Павел Нейрат пазней сказаў, што гульня «не правалілася», але ў канчатковым выніку кампанія «страціла грошы». «Computer Gaming World» ацаніў маштаб гульні, фізіку сістэмы і праўдзівае 3D-асяроддзе; часопіс усхваляў паказ кіберпрасторы, як «фенаменальны». Тым не менш, рэцэнзент лічыць, што гульня была «трохі недапрацаванай» і мела «заблытаныя ўзроўні». «Computer Shopper» пісаў, што, у той час як кіраванне гульнёй было цяжка асвоіць у параўнанні з «простым бяжы-і-страляй, як „Doom“», яно было «вартым часу і намаганняў». Рэцэнзент адзначыў, што гульня «захапляе вас і будзе трымаць вас заінтрыгаваным на працягу некалькіх тыдняў».
«Boston Herald» адзначыла знешняе падабенства паміж «System Shock» і «Doom», але палічыла «System Shock» «больш складанай». Рэцэнзент адзначыў высокія сістэмныя патрабаванні і складаныя элементы кіравання; з апошняга, ён сказаў: «Незразумела, як вы можаце гуляць у „System Shock“, не вывучыўшы інструкцыю, па меншай меры 20 хвілін». Газета пісала, што гульня будзе «ўсталёўваць новы стандарт для камп'ютарных гульняў са спалучэннем дзеянняў і рашэннем галаваломак». «» пісаў, што гульня «як добра падрыхтаваны гамбургер: знаёмы матэрыял, але добры да апошняга байта». Рэцэнзент адзначыў, што гульня мае «некалькі нязграбнае кіраванне», але сказаў: «''Гэта, аднак, усё, што я магу знайсці, каб скардзіцца. Графіка і гук выдатныя, гульня добра развіваецца і захапляльная''».
Бялундзі
Бялу́ндзі (, Белунди) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Пастаўскі дзяржаўны каледж
Установа адукацыі «Пастаўскі дзяржаўны каледж» — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Паставы.
Бялундзі
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Бердаўскага сельсавета.
Пастаўскі дзяржаўны каледж
Гісторыя
Згодна з загадам Галоўнага ўпраўлення працоўных рэзерваў ад 3 жніўня 1955 года № 231, 19 жніўня № 256 і ад 26 лютага 1955 года № 65 і загадам Беларускага Рэспубліканскага ўпраўлення працоўных рэзерваў ад 2 верасня 1955 года № 109 ажыццявіць прыём навучэнцаў з 1 кастрычніка 1955 года ў рамеснае вучылішча. Такім чынам, у Паставах у кастрычніку 1955 года было адкрыта Рамеснае вучылішча па механізацыі сельскай гаспадаркі № 2.
У 1979 годзе быў здадзены ў эксплуатацыю інтэрнат на 395 месцаў. З 1979 года вучылішча стала сярэднім, з трохгадовым тэрмінам навучання.
З 1998 года ў вучылішчы распачата падрыхтоўка спецыялістаў для сельскай гаспадаркі па сістэме бесперапыннага навучання ПТВ — БАТУ.
3 кастрычніка 2014 года быў адкрыты музейны пакой «Гісторыя і сучаснасць», якая знаходзіцца ў будынку інтэрната. Ва УА «Пастаўскі дзяржаўны каледж» ёсць свой узорны духавы аркестр. Працуюць гурткі «Наша спадчына», «Саламяныя фантазіі», «Вакальныя спевы», інфармацыйны цэнтр, выдаецца часопіс — «Каледж — гэта мы».
Спецыяльнасці
Каледж ажыццяўляе падрыхтоўку па наступных спецыяльнасцях:
Узровень ССА:
Узровень ПТА:
System Shock
Рэліз
«PC Gamer US» напісаў: «Гэта найбольш поўнае апусканне ў гульнявы свет, якое я калі-небудзь адчуваў». Рэцэнзент пахваліў сюжэт і сістэму кіравання ў гульні, і лічыць, што «незалежна ад таго, якую гульню вы шукаеце, вы знойдзеце штосьці ў „System Shock“, што парадуе вас». Ён скончыў свой агляд, заявіўшы, што гульня «несумненна, паднімае камп'ютарныя гульні на новы ўзровень». «Next Generation Magazine» абагульніў гульню, як «вялікую сумесь стратэгіі і экшна з усімі дапаўненнямі». Розныя крыніцы прылічылі «SHODAN» да спісаў самых эфектыўных і жаночых персанажаў у гісторыі відэагульняў. У наступныя гады пасля выпуску «System Shock» была ўведзена ў многія спісы лепшых відэагульняў усіх часоў, у тым ліку паводле «PC Gamer», «GameSpy» і «Computer Gaming World»
Путч у Іспаніі (1936)
Рэакцыя ўрада на путч. Падзеі ў Мадрыдзе
Такім чынам, путч у сталіцы праваліўся. Шмат у чым гэтаму паспрыяла рашэнне Хіраля выдаць зброю Народнаму фронту. Яно ж перашкодзіла ўзбунтаваным вайскоўцам узяць уладу ў многіх іншых гарадах і рэгіёнах Іспаніі.
Путч у іншых рэгіёнах Іспаніі
Як і меркаваў Мола, лягчэй за ўсё апынулася ўзяць уладу ў патрыярхальных Навары і Старой Кастыліі. Асноўнае насельніцтва гэтых рэгіёнаў складала заможнае сялянства, якое ненавідзела Рэспубліку; кастыльскія і наварскія апалчэнцы (рэкетэ) пасля былі аднымі з самых стойкіх байцоў у арміі іспанскіх нацыяналістаў. Мяцеж у Памплоне, Бургасе, Саламанцы і Вальядалідзе фактычна насіў характар народнага свята. Супраціў аказвалі нешматлікія актывісты Народнага Фронту.
Так, 18 ліпеня быў арыштаваны камандзір VI ваеннай акругі генерал Дамінга Батэт. Батэт здагадваўся аб хуткім мецяжы, але літаральна за дзень да бунту Мола даў яму слова, што нічога не ведае ні пра змову супраць урада. Праз паўгода, шмат у чым па патрабаванні Франка, Батэт будзе пакараны, хоць многія вайскоўцы, напрыклад, Кейпа дэ Льяна, выступалі ў яго абарону. Камандуючы VII ваеннай акругай генерал Мальера аказаў пры арышце ўзброены супраціў путчыстам і загінуў у перастрэлцы.
У іншым паўночна-заходнім рэгіёне Іспаніі, Галісіі сімпатыі насельніцтва да рэспубліцы былі куды мацней. Нядзіўна, што вайскоўцы ў цэнтры правінцыі, Ла-Карунья, і іншым буйным галісійскім горадзе Віга наважыліся выступіць толькі 20 ліпеня. На руку ім адыграла тое, што ўлады занадта позна вырашылі раздаць зброю сваім прыхільнікам. Тым не менш, вулічныя баі ў гарадах Галісіі ішлі яшчэ на працягу тыдня. Путчыстам удалося дасягнуць поспеху, яны ўзялі пад кантроль усю Галісію, у тым ліку і адну з найбуйнейшых баз іспанскага ваеннага флоту Эль-Фероль.
На поўначы Іспаніі, у Астурыі, Кантабрыі і басконскіх правінцыях Алава, Гіпускаа і Біская, мяцеж прадказальна праваліўся. Пэўныя надзеі Мола ўскладаў толькі на кансерватыўную Краіну Баскаў, аднак тут баскі, зрэшты, як і далучаная да Краіны Баскаў рэспубліканцамі Навара, атрымалі ад урада Народнага Фронту аўтаномію, чаму пярэчылі іспанскія правыя партыі, і нават правыя басконскія нацыяналісты-клерыкалы нягледзячы на традыцыйныя карлісцкія сімпатыі паўставаць супраць рэспублікі не збіраліся, бо, у адрозненне ад Навары, дзе кіравалі левыя, у іншых частках Краіны Баскаў ўлада была ў правых басконскіх нацыяналістаў-клерыкалаў. У басконскай сталіцы Більбаа мяцеж быў сарваны — афіцэры, падазраваныя ў змове, былі арыштаваны яшчэ да таго, як пачалі дзейнічаць. Войскі паўсталі толькі ў Сан-Себасцьяне, але да 24 ліпеня пасля баёў путчысты былі блакаваны ў гасцініцы ў цэнтры горада і капітулявалі.
Путчысты захапілі Аўеда, цэнтр шахцёрскай правінцыі Астурыя, дзе былі вельмі моцныя пазіцыі сацыялістаў і камуністаў. У 1934 годзе яны паднялі ў Астурыі паўстанне, пратэстуючы супраць пераходу ўлады да правых рэспубліканцаў. Але і тады левым не ўдалося захапіць Аўеда. З пачаткам бунту ў 1936 г. камандуючы ваеннай акругай генерал Антоніа Аранда запэўніў актывістаў Народнага Фронту ў сваёй лаяльнасці. Больш за тое, калі частка апалчэння астурыйскіх рабочых вырашыла рушыць у Мадрыд на дапамогу ўраду, Аранда нават выдаў ім партыю вінтовак і кулямётаў.
Путч у сталіцы Арагона Сарагосе прайшоў шмат у чым аналагічна падзеям у Аўеда і Севільі. Камандуючы V ваеннай акругай генерал Мігель Кабанельяс быў вядомы як прыхільнік Рэспублікі. Ён прымаў удзел у антыманархічнай змове, затым нават быў дэпутатам парламента ад ліберальнай Радыкальнай партыі. Пагаворвалі, што да ўдзелу ў путчы яго прымусілі літаральна пад руляй пісталета.
З пачаткам бунту Кабанельяс запэўніў урад у сваёй безумоўнай лаяльнасці. Аднак 18 ліпеня ён арыштоўвае генеральнага інспектара авіяцыі генерала Мігеля Нуньеса дэ Прада, а раніцай 19 ліпеня ўводзіць у Сарагосе ваеннае становішча. Сарагоса мела рэпутацыю анархісцкага горада, але ні ФАІ, ні НКП рэальнага супраціву Кабанельсу не аказалі. Акрамя Сарагосы, путч скончыўся поспехам яшчэ ў некаторых гарадах Арагона.
Іспанскі Левант і Каталонія цалкам засталіся пад Рэспублікай. У Валенсіі мяцеж не адбыўся наогул. Толькі ў Альбасетэ грамадзянскія гвардзейцы здолелі ўзяць уладу, але ўжо праз тыдзень апалчэнцы-рэспубліканцы аднавілі ў горадзе зыходнае становішча.
У путчыстаў былі нізкія шанцы на поспех у Каталоніі і яе сталіцы Барселоне, найбуйнейшым на той момант горадзе Іспаніі. Барселона была апорай не толькі каталонскай нацыянал-ліберальнай «Эскеры», але і ультралевых анархісцкіх ФАІ-НКП і камуністычнай антысталінскай партыі РПМА. Малодшы брат Мола Раман, які служыў там, раіў Эміліа нават не спрабаваць зрынуць рэспубліку ў Барселоне. Але «Дырэктар» вырашыў рызыкнуць.
На досвітку 19 ліпеня ў гарадскім порце высадзіліся войскі генерала Годэда — днём раней яны лёгка ўзялі ўладу на Канарскіх астравах. Войскі Годэда дзейнічалі хутка і рашуча, яны хутка арыштавалі афіцэраў-рэспубліканцаў і сталі кантраляваць цэнтр Барселоны з яе найважнейшымі ўстановамі (вакзалам, поштай, тэлеграфам і г.д.).
Аднак барселонскія анархісты захапілі гарадскі арсенал, раздаўшы зброю свае прыхільнікам. Да вечара таго ж дня путчысты былі акружаны. Раман Мола загінуў у баі. Годэд быў узяты ў палон і неўзабаве пакараны смерцю. У астатніх каталонскіх гарадах мяцеж не адбыўся наогул.
Мяцеж на флоце
Важная роля адводзілася іспанскім ваенна-марскім сілам (2 лінкоры, 7 крэйсераў, 17 эсмінцаў, 8 мінаносцаў, 5 кананерскіх і 12 падводныя лодкі, дзе з улікам берагавых часцей служыла каля 35 тысяч чалавек). Яны маглі альбо перакінуць афрыканскую армію ў Іспанію, альбо пакінуць яе ў Марока.
Так, 18 ліпеня эсмінец «Чурука», не дасведчаны аб мецяжы, перакінуў у Андалусію батальён «Бандэру» Замежнага легіёну. Але хутка экіпаж даведаўся пра путч і адмовіўся выконваць загады афіцэраў і ўзяў камандаванне на сябе. Аналагічныя падзеі адбыліся на крэйсерах «Лібертад» і «Сервантэс». Няўдачай скончылі спробы змоўшчыкаў займець хаця б адну падводную лодку.
У выніку большая частка флоту засталася ў Рэспублікі. Мяцежнікам дасталіся толькі, галоўным чынам, караблі, якія стаялі ў порце Эль-Фероля: стары лінкор «Эспанья», два лёгкія крэйсеры і чатыры кананерскія лодкі.
System Shock
Спадчына
«» і Патрык Рэдынг з «Ubisoft» пацвердзілі, што «той факт, што многія з функцый „System Shock“ сталі зараз практычна абавязковай умовай у сучасных навукова-фантастычных шутарах, з’яўляецца сведчаннем уплыву, які зрабіла гэтая гульня». «GameSpy» сцвярджаў, што гульня з’яўляецца «прабацькам сённяшніх экшнаў на аснове сюжэту: як „“, „“ і нават „Half-Life“». «» назваў серыю «System Shock» «арыенцірам для інтэлектуальных гульняў ад першай асобы» і адзначыў, што «яна стварыла рэвалюцыйны штуршок, які… паўплываў на дызайн незлічоных іншых гульняў». Гульня была названая ў якасці ключавога папулярызатара такога гульнявога ​​працэсу. Некаторыя распрацоўшчыкі гульняў прызналі ўплыў «System Shock» на сваю прадукцыю. Распрацоўшчык «Deus Ex» Уорэн Спектар паказаў жаданне «пабудаваць на падмурку, закладзеным хлопцамі з „Looking Glass“ у такіх гульнях як… „System Shock“». Распрацоўшчык пракаментаваў, што «дух „System Shock“ праяўляецца ў наступным: гулец вядзе гульню, а не дызайнер», і ў «» «…гэта гульня, якую мы ў ідэале хацелі зрабіць». Працяг «System Shock» пад назвай «System Shock 2», быў выпушчаны ў 1999 годзе і атрымаў далейшае прызнанне і ўзнагароды. Гэтыя дзве гульні былі натхняльнікамі гульні «BioShock» 2007 года.
Путч у Іспаніі (1936)
Мяцеж на флоце
Хоць вялікая частка марскіх афіцэраў падтрымлівала мяцеж, але былі забіты ў баях з матросамі, альбо імі арыштаваны. Рэспубліка пазбавілася вялікай колькасці марскіх спецыялістаў — 17 адміралаў з 21, 29 капітанаў 1 рангу з 31, 58 капітанаў 2 рангу з 65 і г. д.
Вынікі
Да 22 ліпеня можна было падвесці канчатковыя вынікі бунту. Паўстанцы ўзялі верх на траціне іспанскай тэрыторыі (175 тысяч кв.км.). Асноўную частку іх тэрыторыі складаў кансерватыўны аграрны паўночны захад краіны. З дзесяці найбуйнейшых гарадоў Іспаніі путчысты змаглі ўзяць толькі Севілью і Сарагосу.
Мяцеж паказаў, што большасць іспанцаў на той момант падтрымлівалі Другую Рэспубліку і Народны фронт. Амаль усюды, дзе мяцежнікам быў аказаны актыўны супраціў, путч скончыўся няўдачай. У першыя дні вайны парадак і паслухмянасць насельніцтва на сваёй тэрыторыі паўсталыя вайскоўцы і іх саюзнікі былі вымушаны падтрымліваць жорсткімі рэпрэсіямі. Так, толькі ў Сарагосе ў першыя дні пасля захопу ўлады путчыстамі было пакарана больш за 2 тысячы чалавек, а ў Ла-Каруньі — больш за 7 тысяч.
Мяцежнікі адчувалі востры недахоп не толькі ў самалётах і караблях, але і ў патронах і ў стралковай зброі. Большасць іспанскіх ваенных заводаў знаходзілася ў Астурыі і Каталоніі, а гэтыя рэгіёны былі рашуча на баку Рэспублікі.
Яшчэ адным ударам па путчыстах стала гібель іх лідара генерала Хасэ Санхурха. Ён загінуў 20 ліпеня ў авіякатастрофе пры пералёце з Партугаліі, дзе жыў апошнія гады, у Бургас. Роўнага яму па аўтарытэту сярод лідараў путчыстаў не было. Было спешна складзена калегіяльнае кіраўніцтва паўсталымі («Хунта нацыянальнай абароны») пад старшынствам генерала Кабанельяса. Хунта абвясціла сябе і свае войскі «нацыянальнымі сіламі», якія вядуць барацьбу за «абарону рэлігіі, навядзенне парадку і знішчэнне камуністычнай пагрозы Іспаніі».
Аднак з іншага боку, мяцежнікам удалося прыцягнуць на свой бок большую частку сухапутных войскаў. Іх падтрымалі галоўныя пастаўшчыкі аграрнай прадукцыі краіны — Старая Кастылія і Навара, што дазволіла нацыяналістам не адчуваць праблем з харчаваннем. У іх шэрагах не было міжпартыйных разладаў, а ў войсках панавала строгая дысцыпліна, у той час як рэспубліканцы ні тым, ні тым пахваліцца не маглі. Да путчу спачувальна паставіліся і многія замежныя дзяржавы, у першую чаргу суседняя Салазараўская Партугалія, а таксама Фашысцкая Італія і Нацысцкая Германія, якія неўзабаве сталі аказваць войскам Мола і Франка актыўную падтрымку.
Такім чынам, путч перайшоў у грамадзянскую вайну.
Дуброўка (Мсціслаўскі раён)
Дубро́ўка (, Дубровка) — былая вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Мушынскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2017 годзе.
NGC 7659
NGC 7659 (іншыя абазначэнні — PGC 71417, UGC 12595, MCG 2-59-40, ZWG 431.64) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Дэгерфарс (камуна)
Камуна Дэгерфарс (Degerfors kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Дэгерфарс 205-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Дэгерфарс.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 496 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Навасёлаўскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Навасёлава.
Дэгерфарс (камуна)
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Баяры (Мастоўскі сельсавет)
Бая́ры (, Бояры) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мікелеўшчынскага сельсавета.
Парламент Алжыра
Парламент Алжыра — заканадаўчы орган Алжыра, які складаецца з дзвюх палат: Савет Нацыі (верхняя палата) і Народная нацыянальная асамблея (ніжняя палата). Заканадаўчая ўлада ў Алжыры падзялілася на дзве палаты ў 1996 годзе.
Арт ван дэр Нер
Арт ван дэр Нер (Aert van der Neer; 1603/1604, Гарынхем —, ) — галандскі жывапісец эпохі Залатога стагоддзя; родапачынальнік жанру начнога пейзажу.
Біяграфія
Юнацтва мастака прайшло ў родным горадзе ў Паўднёвай Галандыі. Найвядомейшымі мастакамі Гарынхема ў той час былі браты Ёхім і Рафаэль Гавертс Кампхёйзен. Апошні стаў настаўнікам ван дэр Нера, акрамя таго, Арт ажаніўся з яго сястрой. Каля 1632 года маладая сям’я пераехала ў Амстэрдам, дзе ў іх нарадзілася шасцёра дзяцей: Эглон (1634—1703), Ёханес (1637/1638-1665), Пітэр (нар. 1640), Карнелія (нар. 1642), Пітэр (нар. 1648) і Аліда (нар. 1650). Не маючы магчымасці пракарміць сям’ю сваім рамяством, жывапісец зрабіўся ўладальнікам шынка. У такой якасці ён узгадваецца ў дакументах 1659 і 1662 гадоў. Аднак 12 снежня 1662 года наступіла банкруцтва, маёмасць ван дэр Нера была апісана. Карціны, напісаныя ім, шанаваліся вельмі нізка — у сярэднім, па пяць гульдэнаў за палатно. Астатнія паўтара дзесяцігоддзя мастак пражыў у галечы.
Старэйшы сын ван дэр Нера, Эглон, таксама стаў мастаком.
Сушкі (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Тэатр абсурду
Тэатр абсурду, драма абсурду (лац. absurdus — недарэчны) — плынь у заходнееўрапейскай драматургіі і тэатры другой паловы ХХ ст.
Для драматургіі абсурду ўласцівы адсутнасць яснага сюжэту і распрацаваных характараў персанажаў, песімістычнае светаўспрыманне, адчуванне трагізму і адчужанасці чалавека ў недасканалым свеце, успрыманне рэчаіснасці як чагосьці пазбаўленага ўнутранага сэнсу і прычынных сувязей, гратэскна-камічная дэманстрацыя абсурднасці і бессэнсоўнасці чалавечага быццця. Найбольш вядомыя творы — «У чаканні Гадо» Сэмюэла Бекета, «Лысая спявачка» Эжэна Іанеска.
Агінскае
Назву Агінскае маюць:
Цюхцецкі раён
Цюхцецкі раён (Тюхтетский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Дубовы Гай (Прылуцкі раён)
Дубовы Гай (Дубо́вий Гай) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Дубовы Гай было ў складзе Багданіўcкай воласці Прылуцкага павета Палтаўскай губерні.
Міцуру Нагата
(永田 充; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Крукава (Краснінскі раён)
Крукава (Крюково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Шэйх Шарыф Ахмед
Шэйх Шарыф Ахмед (Sheekh Shariif Axmed, شريف شيخ أحمد; нар. 25 ліпеня 1964) — самалійскі палітык, 2-ы старшыня Савета па аднаўленні міру і цэласнасці Самалі (з 31 студзеня 2009) з моманту ўстанаўлення анархіі ў краіне. Прэзідэнт Самалі ў 2009—2012 гадах. Старшыня Савета кандыдатаў у прэзідэнты Самалі. Заснавальнік і лідар палітычнай партыі Хіміла Каран (Himilo Q'ran) і кіраўнік Форуму нацыянальных партый (Madasha Xisbiyada Qaran) у Самалі
Цэнтральны ваенна-марскі музей
Цэнтральны ваенна-марскі музей — адзін з найстарэйшых музеяў Расіі, знаходзіцца ў Санкт-Пецярбургу.
Гісторыя
Пачаткам яго стварэння ў 1709 годзе паслужыла Мадэль-камера, у якой па ўказе Пятра I збіраліся і захоўваліся мадэлі і чарцяжы караблёў. У 1805 годзе Мадэль-камера была ператворана ў Марскі музей, які першапачаткова размяшчаўся ў будынку Адміралцейства. У збіранні фондаў музея вялікую ролю адыгралі рускія мараплаўцы І. Ф. Крузенштэрн, Ю. Ф. Лісянскі, М. П. Лазараў, Ф. П. Літке і інш. У 1939 годзе музей з Адміралцейства быў пераведзены ў будынак былой фондавай біржы.
Лявонцій (Бондар)
Мітрапаліт Лявонцій (у свеце Леанід Фадзеевіч Бондар; 1913, Мерач, Троцкі павет, Віленская губерня — ) — беларускі і рускі праваслаўны дзеяч.
Біяграфія
З сям'і псаломшчыка. У 1935 скончыў Віленскую духоўную семінарыю, а ў 1939 — Праваслаўны Багаслоўскі факультэт Варшаўскага ўніверсітэта, атрымаўшы ступень магістра багаслоўя.
У 1940—1942 паслушнік у Віленскім Святадухаўскім манастыры. 26 снежня 1943 пастрыжаны ў манаства, пасвечаны ў іераманаха 2 студзеня 1946. У 1946 прызначаны рэктарам Багаслоўска-пастырскіх курсаў пры Жыровіцкім манастыры з узвядзеннем у сан ігумена. У 1947—1949 святар у в. Хоўхла Маладзечанскага раёна і ў в. Ястрэбль Брэсцкай вобласці. У лістападзе 1949 стаў інспектрам і выкладчыкам Мінскай Духоўнай семінарыі пры Жыровіцкім манастыры. Выкладаў Свяшчэннае Пісанне Старога Запавету, склаў машынапісны канспект па Старым запавеце для ўсіх чатырох класаў семінарыі. З ліпеня 1953 — намеснік Жыровіцкага манастыру ў сане архімандрыта.
Пахаваны ў Мікольскім кафедральным саборы Арэнбурга. Быў узнагароджаны ордэнамі: вялебнага Сергія Раданежскага I і II ступені, святога роўнаапостальнага князя Уладзіміра II ступені, святога вернага князя Данііла Маскоўскага I ступені, ордэнам Сяброўства народаў. Ганаровы грамадзянін Арэнбурга. Ведаў сем моў і на памяць цытаваў Біблію. Сабраў велізарную бібліятэку.
Лі Болцін
Ці Болцін (19 лістапада 1917 — 29 кастрычніка 1991) — амерыканскі фатограф.
Біяграфія
Болцін нарадзіўся ў Нью-Ёрку. Практыкаваўся ў амерыканскім музеі натуральнай гісторыі, які ён пакінуў у 1954 годзе. Памёр ад лейкеміі ва ўзросце 73 год 29 кастрычніка 1991 года. За сваё жыццё ён зрабіў фотаздымкі для кнігі Tutankhamen: The Tomb and Its Treasures у 1977 годзе і Masterpieces of Primitive Art ў 1978 годзе.
Эглон ван дэр Нер
Эглон Хендрык ван дэр Нер (Eglon Hendrick van der Neer; 1635,  —, ) — нідэрландскі жывапісец-пейзажыст перыяду залатога веку Галандыі; сын Арта ван дэр Нера.
Вучань Якаба ван Ло ў Амстэрдаме. З 1654 года тры гады працаваў у французскім Аранжы ў Фрыдрыха фон Дона, губернатара Аранскага княства. Затым вярнуўся ў Амстэрдам, дзе ў лютым 1658 года ажаніўся з дачкой багатага натарыуса з Ротэрдама Марыяй Вагенсвельт. У 1663 годзе пасяліўся ў Ротэрдаме, дзе сярод яго вучняў быў Адрыян ван дэр Верф. Пасля смерці жонкі ў 1677 годзе жыў у Гаазе і Бруселі. Ажаніўся з мастачкай мініяцюр Марыяй дзю Шатэль, дачкой мастака Франсуа дзю Шатэль. У іх нарадзіліся дзевяць дзяцей. У Бруселі быў прызначаны жывапісцам пры двары караля Карла II.
18 красавіка
18 красавіка — сто восьмы (сто дзявяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Лутайка (Прылуцкі раён)
Лутайка (Лута́йка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лыновыцкай пасялковай абшчыны.
П’емонцкая Вікіпедыя
П'емонцкая Вікіпедыя (п'ём. Piemontèisa wikipedia) — моўны раздзел Вікіпедыі на п'емонцкай мове
Статыстыка
Па стане на 1 2023 года п'емонцкі раздзел Вікіпедыі ўтрымлівае  NaN артыкулыs. NaN Зарэгістраваныs NaN удзельнікs, з іх  здзейснілі якое-небудзь дзеянне за апошнія 30 дзён, а  NaN удзельнікs з правамі адміністратара.
Уплыў на мову
Вікіпедыя ўплывае на «дэітальянізацыю» п'емонцкай мовы. Так, быў папулярызаваны неалагізм «ragna» у значэнні «сусветнае павуцінне». На ўзроўні марфем сістэматычна аддаецца перавага прыстаўкам, якія не маюць падабенства з італьянскімі.
Генрых Аляксандравіч Курнатоўскі
Генрых Аляксандравіч Курнатоўскі (, Брэст — ) — педагог, рэлігійны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з кальвінскага шляхецкага роду Курнатоўскіх герба «Ладдзя». Нарадзіўся ў Брэсце ў сям’і кальвінісцкага пастара Аляксандра і Марыяны Сплешчын. У 1827 г. скончыў Слуцкую гімназію. Вывучаў філасофію ў 1827—1832 гг. у Дэрпцкім універсітэце, адзін з заснавальнікаў Акадэмічнай канфедэрацыі «Polonia». На пасадзе настаўніка гісторыі Слуцкай гімназіі з 21 ліпеня 1832 па 21 верасня 1835., настаўніка лацінскай мовы — з 21 верасня 1835 па 2 ліпеня 1857.
У 1857—1859 гг. інспектар школы ў Шаўлях Ковенскай губерні. У 1859—1891 гг. прэзідэнт Евангелічна-рэфармацкага калегіума ў Вільні. У 1861—1863 гг. — дырэктар Віленскай гімназіі. Потым куратар Віленскага рэфармацкага Сінода, удзельнік усіх праведзеных у 1832—1888 гг. Сінодаў. Тытулярны саветнік.
Несбіт
Несбіт — прозвішча.
NGC 7660
NGC 7660 (іншыя абазначэнні — PGC 71413, UGC 12594, MCG 4-55-12, ZWG 476.35) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ламакіна (Краснінскі раён)
Ламакіна (Ломакино) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Абалонь (станцыя метро)
«Абало́нь» (Оболо́нь, ) — 21-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, паміж станцыямі «Пачайна» і «Мінская». Адкрыта 19 снежня 1980 года пад назвай «Праспект Карнейчука». Названа так па праспекту, які названы ў гонар украінскага саветскага пісьменніка і грамадскага дзеяча Аляксандра Карнейчука і які праходзіць над станцыяй. Цяперашняя назва ад жылога масіва, у якім размешчана станцыя — з 1993 года. Пасажырапаток — 38,9 тыс. чал./суткі (2009 год).
Абсталяванне
У пошуках аб'ёмна-прасторавага рашэння станцыі архітэктары імкнуліся стварыць гармонію паміж метро і навакольным асяроддзем: у пошуках сродкаў арганізацыі прасторы яны як бы працягнулі наземную магістраль сучаснага горада ў падземную. Шэрагі шасцігранных калон залы ствараюць агульнае ўражанне шырокага светлага праспекта. Над калонамі знаходзяцца апорныя бэлькі, на якіх размешчана закарнізнае і адкрытае асвятленне і дэкаратыўныя арнаментальныя пластыкавыя краты. Шляхавыя сцены станцыі аформленыя фрызамі на тэмы тэатра, літаратуры і мастацтва (так як станцыя была першапачаткова названая ў гонар пісьменніка і драматурга Аляксандра Карнейчука). Дапаўняюць мастацкае афармленне шэрагі шасцігранных калон з шэра-блакітнага і ружовага мармуру. Падлога абліцавана паліраванымі светла-шэрымі і чорнымі плітамі.
Рэжым працы
Адкрыццё — 5:35, закрыццё — 0:06
ст. «Герояў Дняпра» — 5:59
ст. «Тэрэмкі» — 5:39
Адпраўленне апошняга цягніка ў напрамкку:
ст. «Герояў Дняпра» — 0:23
ст. «Тэрэмкі» — 0:09
Галынка (Мастоўскі раён)
Галы́нка (, Голынка) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мастоўскага сельсавета.
Аршанскі дзяржаўны каледж харчавання
Установа адукацыі «Аршанскі дзяржаўны каледж харчавання» — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Орша. Каледж з’яўляецца шматпрофільнай навучальнай установай.
Гісторыя
Гісторыя ўстановы адукацыі пачынаецца з 1932 года, калі пры Аршанскім мясакансервавым камбінаце ствараецца школа фабрычна-завадскога вучнёўства. У час Вялікай Айчыннай вайны школа не функцыянавала.
Пасля вайны з 1 студзеня 1948 года школа фабрычна-завадскога вучнёўства зноў пачынае сваю працу па падрыхтоўцы кваліфікаваных кадраў для мясной прамысловасці.
У 1973 годзе вучылішча пераходзіць у новы архітэктурны комплекс, які ўключае навучальны корпус і студэнцкі інтэрнат.
Воўкаўцы
Во́ўкаўцы (, Волковцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Бердаўскага сельсавета.
Каля вёскі пачынаецца рака Вядроўка.
Лукінічы
Лукінічы (Лукиничи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мыонгі
Мыонгі (саманазвы Mol, Mual, Moi, Moi bi, Au tá, Ao tá) — народ, карэнныя насельнікі Паўднёва-Усходняй Азіі. Жывуць пераважна ў В’етнаме. Невялікая абшчына мыонгаў ёсць таксама ў суседнім Лаосе. Агульная колькасць — 1 464 000 чал. (2022 г.)
Паходжанне
Відавочна, мыонгі маюць адзінае паходжанне з в'етамі. Яны карыстаюцца блізкай мовай, аднак у адрозненні ад апошніх заўсёды жылі ў горнай мясцовасці і не траплялі ў шчыльную залежнасць ад Кітая. Аднак на працягу гісторыі в'еты - насельнікі раўнін па розных прычынах перасяляліся ў горы і змешваліся з продкамі мыонгаў.
Традыцыйная культура
Галоўны традыцыйны занятак — сельская гаспадарка. Мыонгі — выдатныя земляробы. Вырошчваюць рыс, для паліву якога ладзяць ірыгацыйныя збудаванні, а таксама розную садавіну і гародніну, тытунь, кукурузу, клубневыя культуры і г. д. Трымаюць свойскую жывёлу. У мінулым важным заняткам было загоннае паляванне з сабакамі. Да нашых дзён практыкуецца збіральніцтва. На рынке карыстаюцца попытам лясны мёд і лекавыя расліны, якія збіраюць мыонгі. Распаўсюджаныя рамёствы — пляценне, ткацтва, шыццё вопраткі, апрацоўка металаў і дрэва.
У мінулым мыонгі мелі вялікія пашыраныя сем'і. Пасля шлюбу сыны працягвалі жыць з бацькамі. Большую частку спадчыны атрымоўваў старэйшы сын. Дачкам давалі пасаг (звычайна хатнюю жывёлу і грошы). Але ў другой палове XX ст. пашыраныя сем'і сталі рэдкімі. У В’етнаме закон гарантуе роўную долю для ўсіх спадчыннікаў, незалежна ад ўзросту і полу. Яшчэ ў XVIII - XIX стст., калі мыонгі канчаткова трапілі ў залежнасць ад в'етаў, традыцыйная вясковая сістэма кіравання была заменена на дзяржаўную адміністрацыйную.
Мыонгі вядомы каляровымі святамі, прысвечанымі рэлігійным мэтам або зборам ўраджаю. Падчас святкавання праводзяцца абавязковыя рытуалы ахвярапрынашэння свойскай жывёлы і сумеснага распіцця праз бамбукавыя трубкі віна. Алкаголь, на думку мыонгаў, адпуджвае злых духаў.
Мова
Мыонгская мова надзвычай блізкая да в'етнамскай. Мае 5 тонаў. Падзяляецца на шэраг буйных дыялектаў. Адзінай літаратурнай мовы фактычна не існуе. Мыонгі карыстаюцца в'етнамскай пісьмовасцю на аснове лацінкі.
Рэлігія
У хацінах мыонгаў абавязкова маюцца рытуальныя месцы для шанавання духаў продкаў сям'і і вёскі. Мыонгі вераць, што кожны чалавек валодае 90 душамі і столькі ж разоў мае магчымасць перасяляцца пасля смерці ў новае цела. Дабрадзейныя вернікі могуць стаць у наступным жыцці паважанымі мужчынамі, а злодзеі — прадметамі або жывёламі. Канчатковы прыгавор душам выносіць уладар нябёсаў, пасля чаго яны застаюцца жыць у месцы першаснага нараджэння. Пасля смерці практыкуюцца шматлікія рытуалы і ахвярапрынашэнні, каб уласкавіць душу памерлага і зрабіць яе сваім саюзнікам. У мінулым пахавальныя абрады расцягваліся на некалькі гадоў і каштавалі сям'і значных выдаткаў.
Практыка шаманізму абапіраецца на анімістычныя ўяўленні, веру ў існаванне шматлікіх духаў, як добрых або нейтральных, так і злых. Асаблівую шкоду неслі духі ма цяй і ма ем, якія маглі ўсяляцца ў цела чалавека, прымушаць яго атручваць іншых людзей і здзяйсняць непрыстойныя ўчынкі. Вясковы шаман па-мо мог толькі вызначыць такога чалавека, але не выратаваць яго. Звычайна такія абшчыннікі выганяліся з вёскі або нават забіваліся суседзямі. Разам з тым, па-мо лячылі ад розных хвароб, выконвалі магічныя дзеянні.
Відавочна, у сярэднявеччы традыцыйная рэлігія мыонгаў зведала ўздзеянне індуізму, але ў сучаснасці гэта выяўляецца толькі ў існаванні культу лінгамаў.
Оскар Нерлінгер
Оскар Нерлінгер (, Шван каля Пфорцгайма —, Усходні Берлін) — нямецкі жывапісец, чарцёжнік і графік, які пазней працаваў у ГДР. Ён таксама працаваў пад псеўданімам Nilgreen.