cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Філіпчанка
Аляксей Філіпчанка ( —, Наваполацк) — беларускі юрыст, праваабаронца.
Атал (Шатландыя)
Атал (Athall (ад адной з гэльскіх назваў Ірландыі); Atholl) — гістарычная вобласць у цэнтры Шатландыі, у горах на поўнач ад Пертшыра. У наш час тэрыторыя Атала ўваходзіць у склад вобласці Перт і Кінрас.
Аляксей Філіпчанка
Біяграфічныя звесткі
Пачаў прафесійную кар’еру ў раённай пракуратуры ў 1978 годзе, хутка стаў абласным следчым у асабліва важных справах. Спецыялізаваўся «пярэваратнях»: пракурорах, суддзях, міліцыянтах. Удзельнік спецыяльнай групы пракуратуры СССР, што ў другой палове 1980-х займалася справай віцебскага маньяка Міхасевіча.
Атал (Шатландыя)
Тэрыторыя Атала першапачаткова была заселена піктамі, тут склалася адно з пікцкіх каралеўстваў, якое позняе ўвайшло ў склад каралеўства Шатландыя. Пазней сюды рассяляюцца скоты з Ірландыі. Традыцыі адасобленасці падтрымліваліся ў Атале і пазней: графства Атал было адным з сямі першых графстваў Шатландыі, а гэльскія традыцыі і гэльская мова захоўваліся да XV стагоддзя. Мармэры, а затым графы Атала былі цесна звязаны з шатландскімі каралеўскімі дамамі: родапачынальнік Данкельдскай дынастыі на прастоле Шатландыі, Крынан, быў, відаць, мармэрам Атала, ярлы Аркнейскіх астравоў з XII стагоддзя таксама былі выхадцамі з роду графаў Атала.
У 1264 г. Атал перайшоў у валоданне роду Стратбагі, прадстаўнікі якога падчас войнаў за незалежнасць Шатландыі падтрымалі англічан, што прывяло да канфіскацыі графства Атал каралём Робертам Брусам у 1320 г. Затым графства неаднаразова змяняла ўладальнікаў, адзін час уваходзіў у склад уладанняў каралевы Марыі Гелдэрнскай, і замацавалася ў выніку за родам Сцюартаў. Найбольш значнымі прадстаўнікамі графаў Атала былі: Уолтэр Сцюарт, арганізатар забойства караля Якава I, Джон Сцюарт, 1-ы граф Атал, лідар паўстанняў супраць Якава III, і Джон Сцюарт, 4-ы граф Атал, адным з правадыроў кансерватыўнай партыі баронаў у сярэдзіне XVI стагоддзя. З 1629 г. тытул графа (а з 1703 г. герцага) Атала належыць дваранскай сям'і Мурэй.
Аляксей Філіпчанка
Біяграфічныя звесткі
З прыходам да ўлады ў Беларусі А. Лукашэнкі не раз публічна заяўляў, што, як некалі за савецкім часам, праваахоўныя органы выйшлі з-пад кантролю грамадства. Як праваабаронца дапамагаў адстойваць інтарэсы свабодным прафсаюзам і іншым грамадскім структурам. Браўся за складаныя справы простых людзей. Так, паводле адной з пастаноў у жанчыны-пенсіянеркі забралі пакой у кватэры; А. Філіпчанка дабіваўся адмены гэтай пастановы два гады. Вычарпаўшы ўсе сродкі змагання праваабаронца пісьмова паведаміў, што, калі судовыя чыноўнікі не скасуюць рашэння, ён публічна спаліць сябе. Улады нічога не зрабілі. 8 ліпеня 1998 года Аляксей Філіпчанка здзейсніў самаспаленне. Яшчэ дваццаць тры дні жыў у рэанімацыі, амаль увесь час застаючыся ў прытомнасці.
Каэфіцыент зруху
Каэфіцые́нт зру́ху (location parameter, коэффициент сдвига) — параметр імавернага размеркавання, які мае спецыяльны выгляд. Фізічна колькаснае значэнне гэтага параметра можа быць звязана з выбарам кропкі адліку шкалы вымярэння.
Няхай нам дадзена параметрычная сям’я размеркавання імавернасцей, якая характарызуецца або  f(x;b), дзе  — фіксаваны параметр. Гэты параметр і будзе называцца каэфіцыент зруху, калі мае месца прадстаўленне
Удакладненне
Можна заўважыць, што калі f(x) — або  выпадковай велічыні X, то f(x;b) суадносна з’яўляецца або  выпадковай велічыні X+b для любога.
Прыклад
Няхай выпадковая велічыня T_C ўяўляе сабой тэмпературу ў градусах Цэльсія, замераную ў выніку некаторага эксперыменту. Тады выпадковая велічыня вызначанае тую самую тэмпературу, але ў градусах Кельвіна. Калі размеркаванне T_C задаецца шчыльнасцю f_{T_C}(t), а T_K задаецца шчыльнасцю f_{T_K}(t), то
Разбітае пакаленне
Разбітае пакаленне (beat generation, «бітнікі») — літаратурны і моладзевы рух у ЗША эры 1950-х — пачатку 1960-х гадоў. Прапагандаваў добраахвотную беднату, бадзяжніцтва, эратычную волю, анархічны геданізм, адхіленасць ад сацыяльных праблем, захапленне дзен-будызмам. Пісьменнікі разбітага пакалення (Джэк Керуак, Ален Гінзберг, Лоўрэнс Ферлінгеці) імкнуліся да бессюжэтнасці, вольнага вершу, метафарычнай мовы, шакавальнай лексікі і натуралістычнасці апісанняў. Неаавангардысцкія і нігілістычныя тэндэнцыі абумовілі распад руху.
Ардушлу
Ардушлу (Arduşlu) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Мартырос (арм.: Մարտիրոս), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Галіна Гаўрылаўна Петрачэнка
Галіна Гаўрылаўна Петрачэ́нка ( — ) — вучоны ў галіне педагогікі, кандыдат педагагічных навук (1954), прафесар (1983).
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Бярозаўка (, Гомельская вобласць, Беларусь). У 1945 годзе скончыла Астраханскі педагагічны інстытут, у 1948 годзе — Ленінградскі педагагічны інстытут. З 1948 года працавала ў Міністэрстве асветы БССР. З 1953 года Г. Г. Петрачэнка ў Беларускім педагагічным інстытуце (сучасны Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка), з 1966 года на пасадзе загадчыка кафедрай.
Навуковая дзейнасць
Г. Г. Петрачэнка належаць навуковыя працы па псіхолага-педагагічных асновах дашкольнага выхавання і праблемах адукацыі дзяцей дашкольнага ўзросту. Сярод апублікаванага:
Карцэвічы
Карцэ́вічы (, Карцевичи) — аграгарадок у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Да 2013 года Карцэвічы былі цэнтрам Карцэвіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 6 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Нясвіж, за 118 км ад Мінска , каля левага берага ракі Уша.
Спрэд
Спрэд (Spread — мазаць) — эмульсія какосавага, пальмавага, рапсавага і сланечнікавага алею,, смятанкі і сметанковага масла з даданнем малака і вітамінаў. Прынамсі 20 % масы складае тлушч, да 8 % якога прыпадае на тлустых кіслот. У Еўрапейскім Саюзе і Расіі вырабляецца з выкарыстаннем алею.
Віды
Паводле ўтрымання малочнага тлушчу падзяляецца на раслінна-тлушчавы (да 15 %), раслінна-сметанковы (15-50 %) і сметанкова-раслінны (50-85 %).
Малева
Да сярэдзіны XVI ст. сяло належала да Клецкага замка, пазней да Нясвіжскай ардынацыі Радзівілаў.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Карцэвіцкага сельсавета.
Клясінскі сельсавет
Кля́сінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Клясін.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Краснапольскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Краснапольскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гніліцкага сельсавета.
Горскі сельсавет (Краснапольскі раён)
Го́рскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Горы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Горскі (Гораўскі) сельсавет у складзе Краснапольскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Краснапольскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Касцягаўскага сельсавета.
11 красавіка 1960 года цэнтр Касцягаўскага сельсавета перанесены ў вёску Горы, Касцягаўскі сельсавет перайменаваны ў Горскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Горскага сельсавета было 36 населеных пунктаў.
Маіс (Лачын)
Маіс (Mayıs) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Маргіс (арм.: Մարգիս), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Паўночная Эстонія
Паўночная Эстонія (таксама Паўночная Эстляндыя) — гісторыка-геаграфічны, этнакультурны, а таксама эканамічны рэгіён, які займае паўночную частку рэспублікі Эстонія, уздоўж паўднёвага ўзбярэжжа Фінскага заліва. У эканамічным плане гэта самы густанаселены, самы ўрбанізаваны і самы развіты ў плане інфраструктуры рэгіён краіны, на тэрыторыі якога знаходзіцца яе сталіца — горад Талін, а таксама дзве найбуйнейшых прамзоны краіны, якія з'явіліся ў савецкі час — калясталічны Хар’юмаа і памежны з Расіяй Іда-Вірумаа. Гістарычна Паўночная Эстонія ўяўляе сабой змяшэнне некалькіх моў і культур, якія пракраліся сюды ў розны час — фіна-ўгорскай (эстонцы, фіны), германскай (шведы, датчане і немцы) і славянскай (рускія, украінцы, беларусы) — якія колькасна пераважаюць у некаторых месцах рэгіёна.
Гісторыя
У ХIII стагоддзі Паўночная Эстонія вылучылася ў асобны рэгіён краіны, калі ўвайшла ў склад каралеўства Данія (Гл. Дацкая Эстонія, пазней таксама Шведская Эстонія). У гэты перыяд плямёны паўднёвай часткі краіны ў большай ступені захавалі традыцыйны сельскі ўклад і зведалі балцкі і славянскі ўплыў.
Прырода і славутасці
Паўночная Эстонія вядомая сваімі пясчанымі пляжамі, астраўкамі і стромкімі скаламі, якія абрываюцца ля берагоў Фінскага заліва. Месцамі захоўваюцца лясныя сцежкі, балоты. Тут размешчаны і найбуйнейшы запаведнік Эстоніі — Лахемааскі нацыянальны парк, празваны «Краіна заліваў». Але галоўныя славутасці рэгіёна — шматлікія старыя сядзібы і разваліны ордэнскіх замкаў і крэпасцей, цэрквы і манастыры.
Юзаф
Ю́заф (Józef) — польскае мужчынскае імя, якое адпавядае старажытнаяўрэйскаму імю Іосіф.
Надзея (Нясвіжскі раён)
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Канстытуцыйная курэнцыя
Канстытуцыйная («літоўская», «сеймавая», «скарбовая») курэнцыя — сістэма грашовага ліку, якая засноўвалася на афіцыйных дзяржаўных пастановах (з 1717 г.), накіраваных на падтрымку ў Рэчы Паспалітай адносна стабільных курсаў абарачэння разнародных манет. У пісьмовых крыніцах упамінаецца ў 1724 — 1761 гг.
Згодна канстытуцыйнай курэнцыі паўнавартасныя манетныя наміналы пераводзіліся на парытэтныя ім сумы ў медных шэлегах: злоты чырвоны = 18 злотым у шэлежнай манеце, талер = 8 злотым, тымф = 38 грошам, шастак = 12 грошам 2 шэлегам.
Кладна
Кла́дна (Kladno) — найбольш буйны горад Сярэднячэшскага края Чэхіі, муніцыпалітэт з пашыранымі паўнамоцтвамі і адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна.
Насельніцтва складае — 71,6 тыс. жыхароў (станам на пачатак 2008).
Геаграфія
Горад размешчаны за 25 км на паўночны захад ад цэнтра Прагі.
Гісторыя
Першая згадка пра Кладна датуецца XIV ст., у 1561 Кладна атрымаў правы мястэчка, што дазволіла яму праводзіць кірмашы, аднак на працягу амаль 400 гадоў заставаўся невялікім паселішчам: яшчэ ў першай палове XIX стагоддзя колькасць жыхароў не перавышала 500 чалавек. Насельніцтва займалася, галоўным чынам, сельскай гаспадаркай, а таксама валкай лесу і вытворчасцю драўнянага вуглю з наступным іх збытам у Празе; з гэтай мэтай паміж гарадамі была пабудавана (1830) адна з першых на кантыненце конна-чыгунак.
Сапраўдны росквіт горада пачынаецца толькі з сярэдзіны XIX ст. Кладна — гістарычны цэнтр чэшскай цяжкай прамысловасці. Паклады высакаякаснага каменнага вуглю выяўлены тут у 1842 годзе, праз некалькі гадоў была пабудавана першая шахта, першая даменная печ пабудавана ў 1855 годзе. Горад з’яўляецца цэнтрам Кладненскага каменнавугальнага басейна, які быў сыравіннай базай Пражскага прамысловага раёна. Асновай прамысловасці быў металургічны камбінат Poldi (у часы сацыялістычнага рэжыму які зваўся SONP — «Нацыянальнае прадпрыемства Сярэднячэшскі сталеліцейны завод»), а таксама заводы металургічнага і горнага машынабудавання. Спецыфіка эканомікі была прычынай таго, што Кладна з’яўляўся адным з месцаў зараджэння чэшскага рабочага, сацыял-дэмакратычнага, а затым і камуністычнага руху.
З распадам СЭУ і падзеннем сацыялістычнага рэжыму ў Чэхіі цяжкая індустрыя Кладна прыйшла ў заняпад, няўдала прыватызаваная кампанія Poldi ў 1997—1998 гг. апынулася на грані банкруцтва, шэраг металургічных і горназдабыўных прадпрыемстваў быў закрыты, у выніку чаго ўзровень беспрацоўя ў 1999 дасягнуў 11 %. Разам з тым энергічныя меры па прыцягненні замежных інвестараў дазволілі ўжо да 2005 года выправіць становішча. У наш час у Кладна размешчаны вытворчасці такіх буйных кампаній як LEGO (цацкі; адзіны завод у Еўропе па-за межамі Даніі), Sagem (тэлефоны мабільнай сувязі), Showa Aluminium (аўтамабільныя кандыцыянеры), Celestica (друкарскія схемы), Dr. Oetker (харчовыя прадукты, канцэнтраты і дадаткі), Kablo (электрычныя кабелі) і іншыя. Металургічная вытворчасць рэканструявана і працуе, галоўным чынам, па індывідуальных заказах, вырабляючы дробнасерыйную, але высакаякасную прадукцыю (напрыклад, стальныя хірургічныя інструменты ці валы суднавых рухавікоў і турбін).
Горад мае сетку аўтобусных ліній і звязаны аўтастрадай і чыгункай з Прагай. У наш час вядуцца падрыхтоўчыя працы па будаўніцтве лініі хуткаснага трамвая, які звяжа Кладна з аэрапортам Рузыне (Ruzyně) і цэнтрам Прагі.
Спорт
У горадзе ёсць два зімовыя стадыёны, футбольны стадыён, крыты басейн з аквапаркам, лёгкаатлетычны манеж і мноства спартыўных зал, пляцовак і тэнісных кортаў. Хакейная каманда Poldi (SONP) у мінулым — шматразовы чэмпіён ЧССР, у якой гулялі такія зоркі як Ф. Поспішыл, М. Нові і адзін з лепшых хакеістаў у гісторыі Я. Ягр.
Славутасці
Да славутасцей Кладну адносяцца барочны замак XVIII стагоддзя (цяпер краязнаўчы музей), ратуша, чумны слуп, у наваколлях — руіны гарадзішча Будач (Budeč, IX—X стст.) з ратондай Святых Пятра і Паўла (каля 895 г., лічыцца найстарэйшым з захаваных каменных збудаванняў на тэрыторыі Чэхіі), нацыянальны помнік антыфашысцкаму супраціўленню ў Лідзіцах (Lidice), этнаграфічны музей (скансен) у Тржэбізе (Třebíz). У апошнія гады гістарычны гарадскі цэнтр, які падвергся дэградацыі пры ранейшым рэжыме, практычна цалкам адноўлены. Гонарам Кладна з’яўляецца Сярэднячэшскі тэатр з амаль стагадовай традыцыяй і галерэя замка.
Сычэва (Нясвіжскі раён)
Сычэ́ва (, Сычево) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нясвіжскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Карцэвіцкага сельсавета.
Малхалаф
Малхалаф (Malxələf) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Маратук (арм.: Մարատուկ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Латакія
Гісторыя
Вядомы з часоў фінікійцаў пад назвай Раміта. Пазней на яго месцы існаваў грэчаскі горад. Селеўк I Нікатар заснаваў горад нанова і назваў яго Лаадыкея. Горад быў разбураны землетрасеннямі ў 494 і 555 гг.
Захоплены арабамі ў 638 г. У 1097 г. захоплены крыжакамі. У 1188 г. адваяваны назад Саладзінам.
З 1936 г. у складзе Сірыі. У жніўні 2011 года ў горадзе адбыліся ваенныя сутыкненні паміж урадавымі войскамі і сірыйскай апазіцыяй.
Насельніцтва
Латакія таксама з'яўляецца сталіцай аднайменнай мухафазы. Да 1991 г. тут размяшчалася база Міжземнаморскай эскадры ВМФ СССР.
Кунігунда Люксембургская
Біяграфія
Выйшла замуж за герцага Баварскага Генрыха IV, які ў 1002 годзе стаў каралём Германіі, у 1014 годзе — імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі. Іх шлюб быў бяздзетным. У дзень вяселля, бяручы прыклад з Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Іосіфа, Кунігунда дала зарок вечнай цноты. Існуе таксама і іншае меркаванне: шлюб Кунігунды і Генрыха быў заснаваны на ўзаемным каханні, а ў яго бяздзетнасці вінаватыя хранічныя хваробы пары. Чуткі ж пра цнатлівае жыццё гэтай пары, магчыма, звязаны з іх кананізацыяй і з'явіліся пазней.
Вельмі хутка дамаглася сур'ёзнага ўплыву ў дзяржаўных справах. Муж афіцыйна зацвердзіў яе «consors regnii» — раўнапраўным суправіцелем. Кунігунда ўдзельнічаў у пасяджэннях імперскага савета і ў 1007 годзе брала ўдзел у працы сінода ў Франкфурце. У 1012 годзе камандавала арміяй, якая разграміла ў бітве палякаў.
У 1018 годзе па рашэнні мужа, якога дамагалася дзевяць гадоў, вярнула герцагства Баварыю свайму брату Генрыху, пазбаўленаму гэтага ўладання за мяцеж супраць Генрыха II. У 1021 годзе старшынствавала на пасяджэнні Каралеўскага суда ў Рэгенсбургу. Удзельнічала ў размеркаванні ленаў, ахвяраваннях і іншых пытаннях дзяржаўнага кіравання.
Падчас таго, як яе муж Генрых быў заняты вядзеннем шматлікіх войнаў, яна кіравала дзяржавай (у 1012 і 1016), склікала на пасяджэнні савет, займалася заклікам у армію. Пасля смерці мужа ў ліпені 1024 года завалодала каралеўскімі знакамі адрознення і да верасня 1024 года рэгентнічала ў Германіі разам са сваімі братамі — біскупам Дытрыхам з Меца і герцагам Генрыхам Баварскім. Карысталася таксама ў пытаннях кіравання парадамі Арыба, архібіскупа Майнца. Пазней без якіх-небудзь ускладненняў перадала ўладу новаабранаму каралю Германіі Конраду II.
У гонар Кунігунды названы астэроід (936) Кунігунда, адкрыты ў 1920 годзе.
Легенда
Паводле падання, абвінавачаная ў шлюбнай здрадзе, яна была павінна ўстаць босымі нагамі на распалены лямеш і засталася цэлай. Гэты сюжэт часта сустракаецца ў нямецкім і раннефларэнтыйскім жывапісе.
Мамарк
Мамарк (Մամարք), Мамар (Məmər) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Курганне (археалагічны помнік, Горацкі раён)
Курганне — археалагічны помнік: гарадзішча ранняга жалезнага веку каля в. Курганне Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. За 0,5 км на захад ад вёскі, на левым беразе р. Быстрая, 0,1 км на усход ад гарадзішча Нікадзімава, ад якога аддзелена ярам. Пляцоўка чатырохвугольная, выцягнута з поўначы на поўдзень. Памеры 43х22 м. Вышыня 7 — 11 м, нахілена ў паўднёвым напрамку. 3 боку поля (паўночнага) вал вышынёй 1,5 м.
Выявіў у 1970 г. В. Ф. Капыцін. Абследавалі ў 1982 г. Ш. І. Бекцінееў, у 1985 — 1986 гг. А. А. Седзін. Даследавалі ў 1988, 1992 гг. А. А. Седзін, у 1995 г. П. М. Падгурскі. У мацерыку на пляцоўцы адзначаны ямы ад слупоў і калоў. Пад уздзеяннем воднай эрозіі культурны пласт змясціўся на схілы гарадзішча, дзе дасягаў 1 м; у ніжняй частцы меў цёмна-шэрую афарбоўку, утрымліваў вуголле. Знойдзены 2 бронзавыя бранзалеты, кольцы, жалезная посахападобная шпілька, гліняныя грузік, тыглі, льячкі, ліцейныя формы, каменны цёрачнік ад зерняцёркі, касцяная шпілька, слабапрафіляваны гладкасценны ляпны посуд, косткі свойскіх (бык, свіння) і дзікай (лось) жывёл.
Вядомыя асобы Вілейкі
Вядомыя ўраджэнцы Вілейкі:
Асмолава (Нясвіжскі раён)
Асмо́лава (, Осмолово) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Фларыян
Біяграфія
У крыніцах утрымваецца вельмі бедная інфармацыя пра жыццё і кіраванне Фларыяна. У «» некалькі раз згадваецца, што ён быў родным братам імператара Марка Клаўдзія Тацыта. Аднак у адным урыўку расказваецца, што Фларыян з’яўляўся зборным братам Тацыта па маці. Гэта больш падобна на праўду, бо радавыя імёны ў іх розныя. Некаторыя гісторыкі, такія як, зусім паддаюць сумневу існаванне якой-небудзь роднай сувязі паміж Тацытам і Фларыянам. Пры гэтым Сайм абапіраецца на дадзеныя грэчаскіх крыніц.
Пасля ўзыходжання на пасад Тацыт прызначыў Фларыяна на пасаду і адправіўся разам з ім у паход супраць готаў, якія пераплылі праз Чорнае мора, уварваліся ў малаазіяцкія правінцыі і дайшлі да Кілікіі. Фларыян паспяхова ваяваў з праціўнікам і здолеў адрэзаць яму ўсе шляхі да адступу. Аднак у гэты час да яго прыходзяць весткі пра смерць Тацыта. Тады прэфект прэторыя абвясціў сябе імператарам, па паведамленні «Гісторыі Аўгустаў», «не па волі сената, а па ўласным падахвочванні». Але Пат Сазерн лічыць, што Фларыян узышоў на прастол, узгадніўшы свае дзеянні з сенатам. Робін Мак-Махон мяркуе, што ўсе скаргі «Гісторыі Аўгустоў» на дзеянні Фларыяна ў адносінах да сената з’яўляюцца надуманымі. На манетах, адчаканеных у кіраванне Фларыяна, утрымваецца легенда SC, якая паказвае на пададзеныя сенату паўнамоцтва кляпаць манету. Па ўсёй бачнасці, абвяшчэнне Фларыяна імператарам адбылося ў Кілікіі, па іншых звестках — у Рыме.
Напэўна, некаторы час Фларыян кіраваў цалкам удала, бо яго імя ўтрымваецца на манетах заходніх манетных двароў, змесцаваных у Рыме, Лугдуне, Сісцыі і Тыцыне. Яго прызналі ў якасці гасудара Іспанія, Брытанія, Галія, Маўрэтанія і Афрыка. Аднак неўзабаве ўсходняе войска абвясціла імператарам свайго палкаводца Проба, якому зрабілі падтрымку правінцыі Сірыя і Егіпет. Фларыян, які працягваў вайну з варварамі ў Малой Азіі, быў змушаны завяршыць баявыя дзеянні, хоць цалкам атачыў варожыя атрады. Імператар выступіў супраць Проба, вылічваючы, па ўсёй бачнасці, на лікавую перавагу сваёй арміі. Непадалёк ад Тарсуса праціўнікі сустрэліся, але дасведчаны Проб імкнуўся ўнікаць генеральнай бітвы. У сувязі з тым, што вялікая частка войска Фларыяна складалася з выхадцаў з еўрапейскіх правінцый, многія салдаты не вытрымлівалі гарачага клімату і пачалі захворваць. Вырашыўшы, што з іх хопіць пазбаўленняў, праз некалькі тыдняў ваяры забілі Фларыяна. Што тычыцца працягласці кіравання Фларыяна, крыніцы ўтрымваюць вызначаныя разыходжанні. паведамляе пра 88 дзён,  — аб 2 месяцах і 20 днях , а пісаў аб адным або двух месяцах. Аўтары завуць вызначаныя даты: 7 чэрвеня — 9 верасня 276 года. Як піша «Гісторыя Аўгустаў», у Фларыяна было шмат дзяцей.
Нягледзячы на непрацягласць кіраванні Фларыяна, яго манеты дзівяць сваёй разнастайнасцю. На адных утрымваюцца выявы і надпісы, што славяць ваярскую адвагу Фларыяна (VIRTVS FLORIANI AVGusti). Іншыя завуць яго «Прымірыцелем Свету» (PACATOR ORBIS) і «Вызвольнікам Стагоддзя» (RESTITVTOR SAECVLI). Некаторыя манеты заяўляюць, што гасудару будуць вечна спадарожнічаць перамогі (VICTORIA PERPETVA). Падводзячы вынікі, можна сказаць, што ўсё яны ўтрымваюць надзеі на будучае залатое стагоддзе, які прыйдзе дзякуючы імператару. У адным напісе згадваецца пра консульства Фларыяна, якое адносяць на 276 год. Паведамленні «Гісторыі Аўгустаў» пра тое, што Тацыту не дазволілі прызначыць Фларыяна консулам, здаюцца ненадзейнымі.
Лчашэн (Кашатаг)
Лчашэн (Լճաշեն), Хаджык (Xoçik) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Кумайры (Кашатаг)
Кумайры (Կումայրի), Гіліджан (Gilidzhan) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Гарыфуна
Гары́фуна (саманазвы: Garifuna, Karif) —– аравакская мова, родная мова гарыфунаў. Распаўсюджана на Карыбскім ўзбярэжжы краін Цэнтральнай Амерыкі і ў астраўной краіне Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Колькасць носьбітаў (2014 г.) — 154 000 чал.
Гісторыя
Па свайму паходжанню гарыфуна з'яўляецца крэольскай мовай. Асновай для яе стала мова аравакаў-іньеры, якія насялялі Малыя Антыльскія астравы. Фарміраванне адбывалася ў некалькі этапаў:
У нашы дні ўжываецца пераважна ў вуснай форме, у тым ліку на радыё.
Асаблівасці
Для гарыфуна характэрна наяўнасць жаночай і мужчынскай моў з асобнай стылістыкай маўлення і лексікай.
У 2008 г. мова гарыфунаў, а таксама іх музыка і танцы прызнаны ЮНЕСКА нематэрыяльнай спадчынай чалавецтва.
Жыта 'Беняконскае'
Жыта 'Беняконскае' — селекцыйны сорт роду.
Пачатак селекцыі
У 1911 годзе пад кіраўніцтвам Вацлава Ластоўскага на Беняконскай доследнай станцыі шляхам індывідуальнага адбору была выдзелена форма жыта, устойлівая да  — хваробы, якая напалову якая зніжае ўраджай жыта. Новая форма была адаптавана да прыродных умоў Віленшчыны. Асноўны матэрыял, з якога вырошчвалася Беняконскае жыта, паходзіў ад гаспадара з вёскі на поўдні Віленскага павету з глебы тыпу, моцна насычанай, злітой, халоднай і вельмі беднай пажыўнымі рэчывамі. В. Ластоўскі адбіраў як мага болей раслін з самым лепшым калоссем. Падчас Першай Сусветнай вайны, з 1915 па 1918, строгая селекцыя не была праведзена, толькі захаваны матэрыял, а ў 1918 кніга па радаводах была адноўлена восенню.
З пачатку 1920-х гадоў Беняконскае жыта сталі вырошчваць у гаспадарках Віленшчыны.
Пасляваенны час
Узоры насення ўдалося захаваць падчас Вялікай Айчыннай вайны, а пасля яе заканчэння вучоны-селекцыянер А. М. Багамолаў і Г. С. Кананкоў працягнулі селекцыйную працу. Досведы па стварэнні новага сорта жыта шляхам адбору лепшых раслін з іншых сартоў скончыліся прызнаннем сорту жыта 'Беняконскае'.
У 1950 годзе сорт быў раянаваны ў Гродзенскай, Баранавіцкай і Мінскай абласцях Беларусі, затым у Вільнюскай вобласці Літве. Да 1964 года занятая пад ім пасяўная плошча перавышала мільён гектараў. Гэты сорт адыграў значную ролю ў павышэнні ўраджайнасці жыта ў рэспубліцы. Калі раней збіралі 5-6 цэнтнераў з гектара, то са з’яўленнем новага сорта — да 30 цэнтнераў. Лічыцца, што ў сярэдзіне 1960-х гадоў прыкладна кожная другая буханка жытняга хлебу ў Беларусі і Літве выпякалася з беняконскага жыта.
Адзнакі
У 1916-17 прафесар праводзіў у вобласці «Обер-Ост» параўнальнае даследванне, у якім вывучаў розніцу паміж 13 сартоў жыта, у якім Беняконскае жыта заняло чацвёртае месца, а па трываласці — другое. У 1921 годзе ў Бенякове праводзіўся ўласны падобны эксперымент з 6 сартамі, у якім Беняконскае жыта перамагло.
У Вялікай Савецкай энцыклапедыі Беняконскае жыта называецца ў шэрагу тагачасных лепшых сартоў. Звычайна сорт больш за пяць гадоў не існуе. А сорт 'Беняконскае' выкарыстоўваўся каля 25 гадоў
Баранавіцкі абласны камітэт КПБ
Бара́навіцкі абласны́ камітэ́т Камуністы́чнай па́ртыі Белару́сі — орган кіравання Баранавіцкай абласной партыйнай арганізацыяй КП Беларусі (1939—1954 гады).
Гісторыя
Баранавіцкая вобласць утворана 4 снежня 1939 года на тэрыторыі былых Палескага і Навагрудскага ваеводстваў Польшчы, далучаных да СССР у верасні 1939 года. Цэнтр — Баранавічы.
У 1954 годзе вобласць была ліквідаваная, яе раёны ўвайшлі ў склад Брэсцкай, Гродзенскай, Маладзечанскай і Мінскай абласцей.
Тварог
Тварог — кісламалочны прадукт з высокім змяшчэннем бялку, найбольш распаўсюджаны з усіх высокабялковых малочных прадуктаў. У тварагу змяшчаюцца араматычныя рэчывы, малочная кіслата, незаменныя амінакіслоты, вітаміны, мінеральныя рэчывы, асабліва шмат у ім кальцыю, фосфару, магнію.
Тэхналогія прыгатавання
Для прыгатавання тварагу традыцыйным спосабам свежае каровінае малако змяшчаюць у цёплае месца на 12—24 гадзіны для сквашвання, яно адбываецца з дапамогай малочнакіслых бактэрый, якія ўтрымлівае малако. Потым посуд з сквашаным малаком змяшчаюць на 10—15 хвілін у паравую баню для згартання згустка, рэгулюючы тэмпературу (50—55° С). Звараны згустак выкладваюць на друшляк, высланы марляй, даюць сцячы сыроватцы, скручваюць тканіну да ўтварэння цвёрдай галоўкі.
Вырабляюць тварог тлусты (тлушчу не меней за 18%), паўтлусты (9%), нятлусты (0,3%) і дыетычны (11%). Бялку ў любым тварагу не менш за 15%. Максімальная кіслотнасць да 270°Т.
Тварог можна вырабляць з цэльнага і абястлушчанага малака, сквашваючы яго толькі малочнакіслай закваскай. Гэтая тэхналогія ўключае наступныя аперацыі: падагрэў і ачыстку малака, нармалізацыю яго, калі тварог гатуецца з цэльнага малака, пастэрызацыю пры тэмпературы 80°С з вытрымкай 20—30°С, ахаладжэнне і заквашванне малака закваскай з чыстых культур мезафільных стрэптакокаў пры тэмпературы 28—34°С. Калі ж выкарыстоўваюць сумесь мезафільных і тэрмафільных стрэптакокаў, то малако заквашваюць пры тэмпературы 35—38°С, уносячы 5—8% малочнакіслай закваскі.
Пры ўнясенні закваскі малако старанна перамешваюць. Заквашанае малако пакідаюць у спакоі на працягу 6—8 гадз. да ўтварэння згустку. Гатовы згустак павінен быць мяккім, дастаткова шчыльным, без аддзялення сыроваткі, кіслотнасцю 60—85°Т. Пры зломе згустку аддзяляецца светла-зялёная сыроватка.
Пры вытворчасці тварагу сычужна-кіслотным спосабам выкарыстоўваюць сычужны фермент. На 1 т малака дадаюць 400 г бязводнага хлорыстага кальцыю і 1 г сычужнага ферменту (хлорысты кальцый уносяць у выглядзе 40%-нага раствору, а сычужны фермент — 1%-нага). У падрыхтаванае малако спачатку ўносяць малочнакіслую закваску, а праз 2,5—3,0 гадз., калі кіслотнасць малака дасягне 30—35°Т, дабаўляюць хлорысты кальцый і сычужны фермент.
Заквашанае малако перамешваюць 2—3 разы праз кожную гадзіну для раўнамернага размеркавання закваскі і прадухілення адстойвання тлушчу. Працягласць сквашвання пры тэмпературы 18—20°С — 6—8 гадз. Кіслотнасць згустка павінна быць 55—60°Т. Дабаўленне сычужнага ферменту скарачае працягласць згусання малака і садзейнічае ўтварэнню больш шчыльнага згустка, лепшаму аддзяленню сыроваткі і меншаму адыходу сухога рэчыва. Хлорысты кальцый выкарыстоўваецца з мэтай папаўнення растваральнага кальцыю, які ўтварае асадак пры пастэрызацыі малака. Пры недахопе кальцыю ўтвараецца друзлы згустак, што адмоўна адбіваецца на тэхналагічным працэсе. Вельмі важна вызначыць гатоўнасць згустка. Пры пераквашванні малака атрымліваюць залішне кіслы тварог сухой кансістэнцыі, а пры недаквашванні адбываецца вялікі адыход сухога рэчыва ў сыроватку, што таксама зніжае якасць тварагу.
Каб паскорыць аддзяленне сыроваткі, згустак разразаюць лірамі (з гарызантальна і вертыкальна размешчанымі нажамі) на кубікі 2х2х2 см і пакідаюць у спакоі на 1 гадз. За гэты час адбываецца аддзяленне сыроваткі і нарастанне кіслотнасці да 80°Т. Сыроватку, якая аддзялілася, з ванны зліваюць.
Для аддзялення сыроваткі ад згустка і атрымання яго стандартнай вільготнасці выкарыстоўваюць спачатку самапрасаванне, а затым прымусовае прасаванне на спецыяльным прыстасаванні. Тэмпература памяшкання пры прасаванні тварагу павінна быць 3—6°С.
Для вытворчасці тварагу выкарыстоўваюцца таксама спецыяльныя тварогавырабляльнікі. У іх ажыццяўляецца сквашванне малака, атрыманне і разразанне згустка, выдаленне сыроваткі, якая аддзялілася, і канчатковая адпрасоўка тварожнай масы. Тварогавырабляльнікі дазваляюць скараціць выдаткі ручной працы і павялічыць прадукцыйнасць.
3 мэтай прыпынення малочнакіслага браджэння адпрасаваны тварог адразу ж ахалоджваюць да 3—8°С. Звычайна прасаванне сумяшчаюць з ахаладжэннем, для чаго прэс-каляскі размяшчаюць у халадзільных камерах або выкарыстоўваюць прэс-ахаладжальнікі.
Тварог, ахалоджаны да тэмпературы не вышэй 6°С, расфасоўваюць на аўтаматах і паўаўтаматах у брыкеты. Пры тэмпературы 8°С тварог можна захоўваць на працягу 2—3 дзён.
Гатовыя тварожныя вырабы павінны адпавядаць патрабаванням тэхнічных умоў па кіслотнасці, змяшчэнні тлушчу, вільгаці, цукру і солі; мець чыстыя кісламалочвыя смак і пах з выразным смакам і пахам уносімых дабавак; аднародную, мяккую, у меру шчыльную кансістэнцыю; белы з крэмавым адценнем колер.
Вырабы і стравы
Тварог шырока выкарыстоўваюць для прыгатавання разнастайных страў.
Тварожныя прадукты — сыркі, сырковая маса, паста — гатуюцца з тварагу з дабаўленнем цукру, солі, кавы, какавы, разынак, кмену і інш. Да ўнясення напаўняльнікаў тварог здрабняюць, расціраюць да аднароднай масы. Тварожныя вырабы выпускаюцца з павышаным змяшчэннем тлушчу (20—26%), тлустыя (15%), паўтлустыя (8%) і абястлушчаныя. Яны могуць быць салодкімі (13—20% цукру) і салёнымі (1,5—2,5% солі). Гатовы прадукт расфасоўваюць звычайна ў брыкеты масай ад 50 да 500 г.
Заганы
Кіслы смак тварагу ўзнікае ў выніку перакісання малака, захоўвання пры высокіх тэмпературах. Такі тварог пасля дабаўлення прэснага лепш перапрацоўваць у топлены сыр.
Прэсны смак сведчыць, што малако не цалкам сквашана і мае кіслотнасць меней за 70°Т.
Нячыстыя смак і пах з'яўляюцца пры карыстанні кепска вымытым посудам, тканінай, а таксама пры захоўванні гатовага тварагу ў неправетрываемым памяшканні.
Горкі смак можа быць кармавога паходжанвя (паяданне каровамі палыну) або ў выніку развіцця мікраарганізмаў. Ён абумоўлены раскладам тлушчу цвіллю. Гніласны і аміячны прысмакі з'яўляюцца пасля раскладу бялку гніласнымі бактэрыямі.
Да заганаў кансістэнцыі прадукту адносяць рыхласць, мазлівасць, крышлівасць, сухасць і івш. Пры не-дастатковай тэмпературы награванвя малака кансістэнцыя тварагу звычайва рыхлая, пры вельмі высокай — мазлівая. Крышлівая, сухая і грубая кансістэнцыя сведчыць аб недастатковай звязанасці часцінак тварагу з-за высокай тэмпературы адварвання, залішне працяглага прасававня і недастатковай кіслотнасці. 3 іншых заганаў можна адзначыць цвіленне, якое ўзнікае пры працяглым захоўванні гатовага прадукту ў неспрыяльных умовах, а таксама з-за наяўнасці ў ім сыроваткі.
Касцёл Святога Ігнацыя Лаёлы (Віцебск)
Гісторыя
Парафія існуе з 2008 года, з 2015 года знаходзілася ў арандаваным памяшканні.
У Пальмавую нядзелю, 5 красавіка 2020 года, біскуп Алег Буткевіч наведаў парафію Святога Уладзіслава ў мікрараёне Білева ў Віцебску і асвяціў падмуркі касцёла Святога Ігнацыя Лаёлы.
У ноч перад афіцыйным днём завяршэння будаўнічых работ з 29 на 30 ліпеня 2021 года адбыўся факт крадзяжу на будоўлі касцёла.
9 ліпеня 2022 года біскуп Буткевіч здзейсніць пасвячэнне касцёла.
Архітэктура
Архітэктурныя формы касцёла маюць сучасны стыль, што гарманічна ўпісвацца ў навакольнае асяроддзе мікрараёна-навабуда.
Малітоўная частка плошчай 274 квадратныя метры разлічана на 230 чалавек, адміністратыўны блок прадугледжвае размяшчэнне класаў і залаў для заняткаў. Памеры ўсяго аб’екта — 40,6 на 22,25 метраў.
Крмен
Крмен (Կրմեն), Хумарлы (Xumarlı) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Генрых II (граф Люксембурга)
Генрых II (Henri II;  — ) — граф Люксембурга з 1026 года, герцаг Баварыі з 1042 года пад імем Генрых VII.
Вялікая Быхаўшчына
Вялі́кая Бы́хаўшчына (, Великая Быховщина) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Генрых II (граф Люксембурга)
Біяграфія
Старэйшы сын Фрыдрыха Люксембургскага і Ірмінтруды фон дэр Ветэрау. У 1026 годзе атрымаў у спадчыну Люксембург ад свайго дзядзькі, Генрыха I.
Яўген Аляксандравіч Каралёў
Яўген Аляксандравіч Каралёў (нар., Мінск ) — беларускі скакун у ваду. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Срэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы 2014 года ў сінхронных скачках з вышкі.
Чэмпіён Беларусі 2015 года ў скачках з 1-метровага трампліна і сінхронных скачках з трампліна, срэбраны прызёр у скачках з 3-метровага трампліна.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў скачках з 3-метровага трампліна і сінхронных скачках з трампліна, бронзавы прызёр у скачках з вышкі.
Генрых II (граф Люксембурга)
Біяграфія
У 1042 годзе атрымлівае Баварыю ад імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха III, каб адбіць набегі венграў. Удзельнічаў у паходах супраць венграў у 1042, 1043, і 1044 гадах. У 1047 годзе суправаджаў імператара ў паходзе супраць Дытрыха Галандскага.
Генрых II не быў жанаты, не меў дзяцей, памёр у 1047 годзе. Пахаваны ў абацтве Санкт-Максімін у Трыры.
Вялікая Быхаўшчына
У 1940—1954 гадах цэнтр Быхаўшчынскага сельсавета.
Абстрэл аўтобуса пад Валнавахай
Абстрэл аўтобуса пад Валнавахай — абстрэл пасажырскага рэйсавага аўтобуса «Златаусціўка — Данецк», які рухаўся аўтадарогай H-20 і праходзіў пашпартны кантроль на пункце пропуску непадалёк ад горада Валнаваха 13 студзеня 2015 года. У выніку нападу загінула 13 чалавек, яшчэ 15 паранены.
Бакі канфлікту на ўсходзе Украіны ўсклалі віну за здарэнне адзін на аднаго.
Генеральная пракуратура Украіны прызнала абстрэл тэрарыстычным актам. Пракуратура Данецкай вобласці па факце здарэння адкрыла крымінальную справу па ч. 3 арт. 258 (тэрарыстычны акт) Крымінальнага кодэкса Украіны.
Ход падзей
Рэйсавы аўтобус маркі ЗАЗ A07A1 «I-VAN» рухаўся па маршруце «Златаусціўка — Данецк» (аўтавакзал „Паўднёвы“) і спыніўся на блок-пасце для ажыццяўлення пашпартнага кантролю на лініі размежавання. У гэты час блок-пост быў абстраляны, у выніку чаго некаторыя са снарадаў патрапілі ў рэйсавы аўтобус.
Паводле заявы прадстаўніка генеральнага штаба Мінабароны Украіны падчас выступлення ў Вярхоўнай Радзе, абстрэл вёўся з Дакучаеўска.
У гэты момант рух пасажырскіх аўтобусаў на трасе «Данецк — Марыупаль» прыпынена.
Версія ўкраінскага боку
Паводле версіі украінскага боку прычынай таго, што здарылася стаў артылерыйскі абстрэл з БМ-21 «Град» блок-паста прыхільнікамі ДНР, у выніку чаго некаторыя з снарадаў патрапілі ў рэйсавы аўтобус.
Па заяве прадстаўніка генеральнага штаба Мінабароны Украіны падчас выступу ў Вярхоўнай Радзе, абстрэл ажыццяўляўся з Дакучаеўска.
Версія кіраўніцтва ДНР
Мінабароны ДНР заявіла, што апалчэнне не мае дачынення да артабстрэлу, і назвала тое, што здарылася, «правакацыяй з боку Украіны».
Пацярпелыя
На месцы загінула 10 людзей, сярод якіх 4 мужчын, 6 жанчын, у тым ліку 14-летняя дзяўчына. Яшчэ 18 чалавек атрымалі раненні, 13 з іх былі дастаўлены ў бальніцу ў Валнавасе. Сярод іх 1 міліцыянер і 1 пагранічнік. Ужо ў бальніцы ў Валнавасе сканала яшчэ адна жанчына.
Паводле апублікаваных Данецкай абласной дзяржаўнай адміністрацыяй даных, усяго было паранена 17 чалавек, сярод якіх 16 заставаліся ў Валнавасе, а яшчэ 1 транспартаваны ў Марыупаль. Пазней стала вядома, што памёр яшчэ адзін мужчына.
Украіна
14 студзеня ў Вярхоўнай Радзе Украіны народныя дэпутаты на ранішнім пленарным пасяджэнні ўшанавалі памяць загінулых у выніку абстрэлу аўтобуса пад Валнавахай хвілінай маўчання. Хвіліну маўчання абвясціў старшыня Вярхоўнай Рады Уладзімір Гройсман. Ён таксама выказаў спачуванні сваякам загінулых. ''«Учора ад рук агрэсара, акупанта, тэрарыстаў, якіх падтрымліваюць агрэсара, загінулі абсалютна нявінныя ні ў чым людзі. І гэта не першыя ахвяры ў нашай краіне, нажаль»'', — дадаў ён.
Міністэрства замежных спраў Украіны выказала спачуванне родным і блізкім загінулых.
Міжнародныя арганізацыі
Савет Бяспекі ААН асудзіў абстрэл аўтобуса, запатрабаваў «аб'ектыўнага расследавання» інцыдэнту з мэтай прыцягнення адказных да правасуддзя і заклікаў бакі канфлікту на ўсходзе Украіны да выканання Мінскіх дамоўленасцяў.
Кіраўнік місіі АБСЕ ва Украіне Эртугрул Апакан заклікаў усе бакі канфлікту на ўсходзе краіны праявіць максімум стрыманасці. Пра гэта гаворыцца ў яго заяве, апублікаванай на сайце арганізацыі.
Дзямідавічы (Нясвіжскі раён)
Дзямі́давічы (, Демидовичи) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2045001—2046000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2045001—2046000)
Керэн (Кашатаг)
Керэн (Կերեն), Карагёль (Qaragöl) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Мартыралог Беларусі
«Мартыралог Беларусі» — добраахвотнае грамадска-асветнае таварыства памяці ахвяр. Ідэя яго стварэння ўзнікла летам 1988. Па ініцыятыве гісторыка-мемарыяльнай і інш. камісій Беларускага фонду культуры была ўтворана арганізацыйная група Камітэт 58, якая падрыхтавала праекты статута і дэкларацыі таварыства. Кіруючыя органы — канферэнцыя і грамадская рада, выканаўчыя — выканаўчая камісія і рабочыя групы.
19 кастрычніка 1988 у Мінску ў Доме кіно (які тады месціўся ў сценах цяперашняга касцёла Святога Сымона і Святой Алены) адбыўся Усебеларускі ўстаноўчы сход (прысутнічала 350 чал.), які зацвердзіў Статут і Дэкларацыю таварыства, стварыў арганізацыйны камітэт Беларускага народнага фронту «Адраджэньне». У грамадскую раду ўвайшлі Зянон Пазняк (старшыня), Васіль Быкаў, Алег Белавусаў, М. Дубянецкі, Сяргей Грахоўскі і інш.
Асноўныя мэты таварыства — раскрыццё масавых рэпрэсій у 1920—1950-я, высвятленне колькасці тых, хто загінуў на Беларусі, у месцах высылкі і зняволення, увекавечанне іх памяці.
Таварыства з'яўляецца адным з ініцыятараў стварэння Беларускай асацыяцыі ахвяр палітычных рэпрэсій.
Ашагы Малу
Ашагы Малу (Aşağı Mollu) — сяло ў Кубатлінскім раёне Азербайджана.
Іванава (Нясвіжскі раён)
Іва́нава (, Иваново) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Блядка
Бля́дка — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, за 9 км у паўднёва-заходнім кірунку ад горада Мядзел, у 4,1 км на паўднёвы захад ад вёскі Гатавічы, у 700 м на паўднёвы захад ад паўднёва-заходняга берага возера Бляда. Уваходзіць у склад гідралагічнага заказніка «Чарэмшыцы». Адносіцца да Нарачанскай групы азёр. З паўднёвай ускраіны возера выцякае ручай, які праз 150 м ўпадае ў раку Нарач.
Тросніцкі сельсавет
Тро́сніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Тросніца.
Блядка
Апісанне
Плошча паверхні возера — 0,074 км². Даўжыня — 0,58 км, найбольшая шырыня — 0,46 км, даўжыня берагавой лініі — 1,4 км.
Тросніцкі сельсавет
16 ліпеня 1954 года цэнтр Салоніцкага сельсавета перанесены ў вёску Тросніца, сельсавет перайменаваны ў Тросніцкі. У 1957 годзе ў склад сельсавета з Палатоўскага сельсавета перададзены вёскі Арлова і Спаскае. 20 мая 1960 года ў склад сельсавета перададзены 14 населеных пунктаў (Баранава, Баяноўшчына, Баравуха-2, Баравуха-3, Дразды, Дом інвалідаў, Захарнічы, Пагіршчына, Пазнякова, пасёлак Полацкага лясгаса, Скавародзіна, Спас-Слабада, Чарняшчына і Янкава) скасаванага Захарніцкага сельсавета і 6 населеных пунктаў (Гірсіна, Глушонкі, Жыхары, Замхі, Шумацёнкі і Юравічы) Палатоўскага сельсавета, у склад Палатоўскага сельсавета пералічаны 2 населеныя пункты (Арлова і Спаскае), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сякераўшчына, а сельсавет перайменаваны ў Грамоўскі.
Блядка
Апісанне
Вадаём праточны, катлавіна возера круглаватай формы, рэшткавага тыпу. Усходні бераг возера пераходзіць у балота, з усіх іншых бакоў бераг прадстаўлены забалочанымі лясамі. З гэтай прычыны возера цяжкадаступнае і маладаследаванае.
На паўднёвы ўсход ад возера пачынаецца запаветная зона, знаходжанне чалавека ў якой забаронена (акрамя навуковых даследаванняў).
Кайкава
Ка́йкава (, Кайково) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Месціцца за 12,5 км на поўдзень ад Мінска, за 2,5 км ад чыгуначнай станцыі Міханавічы, на дарозе.
Гісторыя
У 1588 годзе сяло ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1791 годзе 27 дымоў, панскі двор, уласнасць Радзівілаў.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе вёска і панскі двор у Мінскім павеце Мінскай губерні, уласнасць князя Дамініка Гераніма Радзівіла. У 1858 годзе ўласнасць князя А. Радзівіла. У 1897 годзе ў вёсцы працавала кузня, карчма, была царква на могілках і маёнтак.
У 1909 годзе адкрытае народнае вучылішча, у 1915 годзе ў ім вучыліся 52 хлопчыкі і 24 дзяўчынкі.
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. З 20 жніўня 1924 года вёска, цэнтр Кайкаўскага сельсавета Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). З 18 студзеня 1931 года ў Смілавіцкім раёне. З 18 студзеня 1931 года ў падпарадкаванні гарадскога савета Менска. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне, 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці. У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. Былі спаленыя 32 двары, забітыя 22 жыхары, 18 вывезеныя на прымусовую працу ў Германію. З верасня 1942 года тут дзейнічала радыёстанцыя савецкай партызанскай брыгады імя Калініна.
Цікавыя факты
У песні «Месяц» гурта «Ляпіс Трубяцкі» ёсць словы: «Вадзіў індзейскую хеўру // У цёмны Кайкаўскі лес».
Францішак Чэчатка
Скончыў Універсітэт Градзец-Кралавэ ў 1890 годзе. Працаваў настаўнікам у сельскіх школах, з 1921 — у горадзе Подзебрады.
Аўтар гістарычных раманаў, аповесцей, апавяданняў, навел і драм, шэрагу публіцыстычных і этнаграфічных даследаванняў чэшскай культуры.
У гістарычным плане яго цікавіў, перш за ўсё, перыяд гусіцкіх войнаў пад правадырствам Яна Жыжкі.
Генрых I (граф Люксембурга)
Генрых I (Heinrich I, Henri I;  — ) — граф Люксембурга з 988 года і герцаг Баварыі пад імем Генрых V у 1004—1008 і 1017—1026 гадах, старэйшы сын графа Люксембурга Зігфрыда і Гедвігі.
Біяграфія
У 1004 годзе ён атрымаў Баварыю ад караля Германіі Генрыха II Святога, жонка якога Кунігунда даводзілася сястрой Генрыху I. Выбар Генрыха быў таксама падтрыманы баварскай знаццю. У 1004 і 1005 гадах ён удзельнічаў у кампаніі імператара супраць князя Польшчы Баляслава I Храбрага, але ўжо ў 1008 годзе Генрых I паўстаў супраць караля, і ў 1009 годзе апошні пазбавіў графа Люксембурга ўладанняў у Баварыі і вярнуў сабе тытул герцага. У снежні 1017 года, пры заступніцтве архібіскупаў Херыберта Кёльнскага і Попа Трырскага, імператар у тым жа годзе вярнуў Баварыю Генрыху I.
У 1024 годзе, пасля смерці імператара Генрыха II, Генрых I падтрымаў кандыдатуру Конрада II з Салічнай дынастыі на імператарскі трон.
Генрых не быў жанаты і памёр у 1026 годзе. Яго люксембургскія ўладанні перайшлі да яго пляменніка Генрыха II, а Баварыя вярнулася пад кіраванне імператара, які праз год перадаў герцагства свайму сыну Генрыху. Верагодна, Генрых I быў пахаваны ў Остэхофене, у Ніжняй Баварыі. Ён з'яўляўся заступнікам абацтваў Санкт-Максімін у Трыры і Санкт-Віліброрд у Эхтэрнаху, якія належалі яго сям'і.
Лубін вузкалісты
Лубін вузкалісты (Lupinus angustifolius) — від кветкавых раслін сямейства. Кармавая культура.
Апісанне
Сцябло прамое, вышынёй 50-120 см. Лісце пальчата-складанае, чарговае, з вузкімі лісточкамі, якіх бывае 5-11. Кветкі матыльковага тыпу, жоўтыя, сабраны ў доўгіх верхавінных гронках, тычынкі усё зрослыя ў трубачку. Песцік сагнуты, схаваны ў лодачцы. У любінаў пераважае самаапыленне, хоць можа быць і перакрыжаванае апыленне насякомымі. Плод — боб, трохі членісты, вялікі, буры, на верхавіне з калючкай, пакрыты ўзорам. Бабы лёгка рэпаюцца пры паспяванні. Насенне бобападобнае, шэрае, са светлымі плямкамі. Корань стрыжневы, з вялікай колькасцю бакавых каранёў, якія распаўсюджваюцца глыбока ў глебу і маюць вялікую засваяльную здольнасць. Клубянькі ў лубіну вялікія; яны пакрываюць як галоўны корань, так і бакавыя. Лубін вузкалісты мае выдатную азотазасваяльную здольнасць.
Распаўсюджанне
Расліна шырока распаўсюджана ва ўсіх міжземнаморскіх краінах, а таксама ў Малой Азіі, Закаўказзі і Іране. Інтрадукаваны ў Паўднёвай Афрыцы і Паўднёва-Заходняй Аўстраліі. Шырока культывуецца ў Паўночнай Еўропе (Германіі, Нідэрландах, Польшчы, Усходняй Еўропе), у паўднёва-ўсходняй частцы ЗША і ў Новай Зеландыі.
Касмовічы
Касмо́вічы (, Космовичи) — вёска ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ланскага сельсавета.
Першаісны корань (тэорыя лікаў)
Першаі́сны корань па модулю m ― цэлы лік g такі, што і дзе \varphi(m) ―.
Іншымі словамі, першаісны корань — гэта ўтваральны элемент колца вылікаў па модулю m.
Існаванне
Першаісныя карані існуюць толькі па модулях