cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крэплах
Цеста традыцыйна вырабляюць з мукі, вады і яек, потым раскатываюць у тонкі пласт. У цяперашні час крэплах часта робяць з замарожаных пластоў цеста. Гатовыя крэплах таксама прадаюцца ў кашэрных раздзелах супермаркетаў.
Крэплах абавязкова ядуць на яўрэйскія святы.
Начынка змяняецца ў залежнасці ад падзеі. У святочныя і святыя дні крэплах з мясам падаюць да курынага супу. У Пурым крэплах начыняюць сухафруктамі, а ў Шавуот - сырам.
Торкі (Англія)
Торкі́ (Torquay) — горад на паўднёвым узбярэжжы Англіі ў графстве Дэваншыр. Працягнуўся ўздоўж берага заліва Торбей, практычна зросся з суседнім горадам Пейнтан. У XIX стагоддзі быў модным марскім курортам, які заслужыў за свой клімат мянушку Англійская Рыўера.
Торкі — самы вялікі з трох паўднёва-заходніх курортаў Англіі, якія разам адміністрацыйна ўваходзяць ва ўнітарную адзінку Торбей. Дзякуючы Гальфстрыму ў Торкі незвычайна мяккі клімат, 35 км берагавой лініі з пальмамі, хвоямі, кіпарысамі. Насельніцтва (2001).
Сангіна
Сангі́на (sanguine от sanguis) — матэрыял для малявання, вырабляецца пераважна ў выглядзе палачак з кааліну і аксідаў жалеза.
Каляровая гама сангіны вагаецца ад карычневага да блізкага да чырвонага. З яе дапамогай добра перадаюцца тоны аголенага чалавечага цела, таму выкананыя сангінай партрэты выглядаюць вельмі натуральна. Падчас працы сангіну можна змочваць і тым самым разнастаіць таўшчыню і шчыльнасць рыскі. Сангіну можна расціраць ватай па паперы для атрымання больш тонкіх і празрыстых пластоў. Сангіна добрая пры тэхніцы «грызайль» (выкананне работы ў розных адценнях аднаго колеру). Працуюць чыстай сангінай, а таксама ў спалучэнні з італьянскім алоўкам і вугалем.
Тэхніка малюнка з натуры з дапамогай сангіны вядомая пачынаючы з эпохі Адраджэння (Леанарда да Вінчы, Рафаэль). У гэты час у Еўропе ўжывалася натуральная сангіна мінеральнага паходжання («чырвоны мел»). Сучасная сангіна - штучная.
Асабліва шырока сангіна была распаўсюджаная ў XVII—XVIII стст. у малюнках з натуры і партрэтах (П. Рубенс, А.Вато, Ж. Фраганар, Ж. Шардэн). Цікавасць да сангіны захоўваецца і ў наступны час. Але асабліва часта да яе звярталіся мастакі пачатку XX ст. У гэты час складваецца нават своеасаблівы тып партрэта, дзе старанна выкананыя толькі галава і рукі партрэтуемых (як правіла, які сядзіць). Астатняя фігура намечана толькі некалькімі рыскамі.
IC 3139
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляўціна Васілеўна Сідарэнка
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, спецыяльнасць «Радыёфізіка і электроніка», 1968; аспірантура, 1972). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій, кафедра фізікі і аэракасмічных тэхналогій, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: інфарматыка, ахова інфармацыі, радыёфізіка, біяфізіка.
Беларускі фронт (1943)
Белару́скі фронт — аператыўнае аб'яднанне Чырвонай арміі (РСЧА) УС СССР у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Першае фарміраванне
Фронт утвораны на заходнім напрамку 20 кастрычніка 1943 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 16 кастрычніка 1943 года шляхам перайменавання Цэнтральнага фронту. У склад фронту ўвайшлі 3-я, 48-я, 50-я, 61-я, 63-я, 65-я арміі і 16-я паветраная армія. У далейшым у склад фронту ўваходзілі таксама 10-я (з 21 лютага 1944 года) і 11-я (з 23 кастрычніка) арміі.
Камандуючым прызначаны генерал арміі К. К. Ракасоўскі, членам Ваеннага савета — генерал-лейтэнант К. Ф. Цялегін, начальнікам штаба — генерал-палкоўнік М. С. Малінін.
Зімой 1943/44 года на фронце праводзіўся няўдалы вопыт па рэарганізацыі стралковых палкоў (ліквідацыя батальёнага звяна).
24 лютага 1944 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 17 лютага 1944 года фронт скасаваны шляхам перайменавання ў 1-ы Беларускі фронт першага фарміравання.
Другое фарміраванне
Фронт утвораны 5 красавіка 1944 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 2 красавіка 1944 года шляхам перайменавання 1-га Беларускага фронту першага фарміравання. У склад фронту ўвайшлі 3-я, 47-я, 48-я, 61-я, 69-я, 70-я арміі, 16-я паветраная армія і Дняпроўская ваенная флатылія.
Ужо 16 красавіка 1944 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 12 красавіка 1944 года фронт перайменаваны ў 1-ы Беларускі фронт другога фарміравання.
Іван Канстанцінавіч Абразевіч
Іван Канстанцінавіч Абразе́віч (, в. Вяжышча, Бешанковіцкі раён) — беларускі хормайстар, аранжыроўшчык. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1997).
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Беларускую кансерваторыю. З 1976 года хормайстар харавой капэлы Дома культуры Упраўлення бытавога абслугоўвання насельніцтва Мінгарвыканкама, у 1977 і 1979 галоўны хормайстар Нацыянальнага акадэмічнага хору Рэспублікі Беларусь імя Г. Цітовіча.
Творчасць
Аўтар апрацовак беларускіх («Ой, на гарэ дожджык мрачэ») і рускіх (казацкая «Варэнычкі») народных песень, аўтарскіх («Эх, бульба, бульбачка» Л. Шурмана, «Вяселле» і «Белым кветам адзета каліна» А. Чыркуна) і інш. Кіраўнік (разам з М. Дрынеўскім) тэлевізійных музычных праграм «Звонкія галасы беларусі», «Палескае вяселле» і інш.
BMW E3
Распрацоўка
Пасля доўгага перапынку, BMW у пачатку 1960-х гадоў вырашыла распрацаваць шасціцыліндравы аўтамабіль. Праца над аўтамабілем, які павінен быў стаць E3 пачалася ў 1965 годзе. Рухавік заснаваны на існуючых чатырох-цыліндравых і атрымаў агульную кампаноўку. Дызайнам займалася група на чале з Вільгельмам Хофмайстарам, з некаторымі дапаўненнямі ад італьянскіх кампаній Bertone і Michelotti. Мэта складалася ў тым, каб павялічыць прастору для камфорту пасажыраў, чаго не было ў ранніх седанах Neue Klasse. Новы седан засяродзіў камфорт на пярэдніх сядзеннях, а купэ і зусім было намінальна чатырохмесным.
Былі выкарыстаныя падвойныя фары, устаноўленыя ў рашотку. Так з’явіўся дызайн, які павінен быў вызначыць стыль BMW на многія дзесяцігоддзі. Раннія распрацоўкі E3 мелі шырокія прамавугольныя адзінкавыя фары з закругленымі кутамі, але яны так і не пайшлі ў вытворчасць, магчыма, з-за дызайну даволі паспяховай 2000 CS. Нягледзячы на цалкам новую машыну па канструкцыі, у праект было закладзена 70 млн марак. Гэта было амаль удвая менш чаканага ў той час.
Наменклатура
У яго ўваходзілі вялікія седаны (кузаў E3) і купэ (E9). Лічбавыя абазначэнні азначалі акруглены рабочы аб'ём рухавіка, суфікс -L абазначаў длінабазныя версіі, -i — упрыскавыя. Мадэльны шэраг уключаў у сябе: BMW сямейства New Six — прамыя папярэднікі аўтамабіляў сёмай серыі.
Седан (E3)
Дзве першапачатковыя мадэлі, якія з’явіліся ў 1968 годзе і прадаваліся да 1977 года, гэта 2,5-літровая 2500 і 2,8-літровая 2800. Аўтамабілі мелі вялікія шасціцыліндравыя рухавікі, што дало шмат станоўчых водгукаў. Road & Track назваў пазней Баварыю «цудоўнай» і «найвышэйшай», дадаўшы, што гэта быў «адна з самых лепшых пакупак у свеце». Акрамя большага рухавіка, 2800 таксама меў вялікія шыны і часткова спартыўную падвеску, а таксама розныя істотныя выгоды, такія як абаграванне задняга шкла, поўны камплект інструментаў, самавыраўноваючаяся задняя падвеска, а таксама знешнія хромавыя дэталі. Мадэль 3.0 S з павялічанымі цыліндрамі, падвойным карбюратарам з’явілася ў 1971 годзе, і была больш магутнай і дарагой мадэллю, чым 2800; таксама існавала і інжэктарная версія. Выпускаліся мадэлі L з доўгай колавай базай (3.0 L, 3.3 Li і г . д.), у якіх вострае кіраванне рэзка кантрастуе з вялікімі мадэлямі Mercedes-Benz таго часу. Langley Motors ў брытанскім Тэмза Дзітан таксама збіраў універсалы Tourer. З цалкам незалежнай падвескай разам з чатырма дыскавымі тармазамі, E3 быў прасунутым аўтамабілем для свайго часу ў пачатку 1970-х гадоў. Цікава, што седан 3.0 Si быў хутчэй, чым купэ 3.0; седан быў цяжэй на 50 кг, з той жа канфігурацыяй рухавіка.
Кузаў быў дзіўна лёгкім для свайго памеру, вагой менш, чым купэ E9. Аглядальнасць аўтамабіля добрая, з вузкімі стойкамі і агульнай плошчай шклення не менш за 2,5 м2.
У канцы 1973 года была прадстаўлена новая мадэль 3,3 л, якая дайшла да продажу ў студзені 1974 года. Яна мела падоўжаную колавую базу і вялікі рухавік, хоць яго магутнасць была не больш, чым у 3.0 Si. Замест гэтага, стала больш круцільнага моманту. Гэты рухавік атрымаў упырск паліва ў чэрвені 1975 года, і трохі больш конскіх сіл. Таксама 3,2-літровая версія гэтага рухавіка ўсталёўвалася на BMW 633CSi 1976 года. Седан E3 вырабляўся у 1968—1978 гады, агульная колькасць выпушчаных аўтамабіляў прыкладна 190 000 экзэмпляраў. З іх 71 804 былі амерыканскімі мадэлямі «Bavaria».
Паўночная Амерыка
На рынку ЗША, мадэлі 2500 і 2800 з’явіліся ў 1969 годзе. 2500 мела менш з мноства раскошных функцый, уключаных у 2800, і меншы рухавік, прадавалася па цане $5600 у 1970 годзе. Седан 2800 апцыянальна мог мець цалкам скураны салон, электрычныя шклапад'ёмнікі і люк у даху, пры гэтым кошт узрастаў да $6874. Для 1971 мадэльнага года Макс Хофман, які займаўся імпартам BMW у ЗША, быў перакананы, што BMW пабудаваў канфігурацыю аўтамабіля 2500 з рухавіком 2800 — г. зн. класічны больш танны варыянт «амерыканскага хотрода», з лёгкім шасі і самым вялікім рухавіком. Гэтая новая канфігурацыя E3 была названая «Bavaria» (Баварыя) і была ўнікальнай для рынку ЗША. Кошт склаў $5000, значна менш, чым звычайная мадэль 2800 ($6874), у 1971 годзе мадэлі 2500 і 2800 неўзабаве былі замененыя новай Баварыяй. Баварыя лічыцца родапачынальнікам сучасных седанаў BMW, паколькі яна спалучае ў сабе выдатную дынаміку, добрую эканомію паліва, досыць месца для чатырох людзей і вялікі багажнік. Большасць з іх былі прададзеныя з чатырох-ступеньчатай механічнай каробкай перадач, якая адлюстроўвае спартыўны характар седана.
Для 1972 мадэльнага года, 2500 рухавік M30, які ўсталёўваўся на Баварыю, павялічыўся да 3,0 літраў. Былы 2800 цяпер называўся 3.0 S і меў 3,0-літровы рухавік. Гэтыя дзве мадэлі, 3.0 S і Баварыя, склалі паўночнаамэрыканскую лінейку седанаў E3 для 1972—1974 гадоў. Аднак, у 1974 годзе E3 атрымаў не арганічныя, зацверджаныя на федэральным узроўні, пярэдні і задні бамперы, якія істотна змянілі яго профіль. У 1975 годзе BMW прадставіла на рынку ЗША упырск паліва для вялікага шасці-цыліндравага матора M30, замяніўшы двух-камерны карбюратар Zenith, якія выкарыстоўваўся на M30 з моманту яго стварэння. Баварыя была выключаная з лінейкі, і 3.0 Si цяпер знаходзіўся на версе мадэльнага шэрагу BMW («i» дададзены да 3.0 S, для абазначэння інжэктара). Тады ж з’явіўся седан E12 530i. 3.0 Si прадаваўся паміж 1975 і 1976 гадамі.
Купэ (E9)
Мадэль CS існавала ў кузаве купэ на базе стандартнага седана, і выглядала ідэнтычна спераду. Але E9 таксама звязана з ранняй 2000CS, што відаць ззаду. Першая мадэль была добра абсталяваная 2800CS 1968 года. Мадэлі 3.0 CS з’явіліся ў 1971 годзе. У 1974 годзе падобная 2.5 CS выраблялася ў невялікай колькасці, у адказ на Нафтавы крызіс 1973 года. Мадэлі CSL былі лёгкімі гоначнымі версіямі, якія спаборнічалі ў Групе 2 на чэмпіянаце European Touring Car Championship. На некаторых спаборніцтвах аўтамабіль з некаторым поспехам канкураваў супраць гоначных версій Porsche 911 і Ford Capri. З усімі аэрадынамічнымі спойлерамі для гонак, аўтамабіль стаў вядомы як «Бэтмабіль».
Канфлікт паміж Радай Усебеларускага з’езда і Аблвыканзахам
Кастрычніцкая рэвалюцыя і стварэнне беларускай дзяржаўнасці, Беларуска-бальшавіцкі канфлікт Канфлікт між Радай Усебеларускага з’езда і Аблвыканкамам, Бальшавіцкі пераварот у Беларусі  — палітычнае і ўзброенае супрацьстаянне, вайскоўцаў, якія падтрымлівалі Вялікую беларускую раду і падпарадкоўвалісь Цэнтральнай беларускай вайсковай радзе з аднаго боку, і з іншага боку атрады Чырвонай гвардыі бальшавікоў Заходняй вобласці, ў канцы 1917 — пачатку 1918 г. (з улікам антысавецкага супраціву, да другой паловы 1920-х).
Назва
У сучаснай беларускай гістарыяграфіі няма адзінага стаўлення і назвы Кастрычніцкага перавароту і абвяшчэння БНР.
Распаўсюджаным з’яўляецца назвы варыянт «Кастрычніцкая рэвалюцыя і стварэнне беларускай дзяржаўнасці».
Сучасны польска-беларускі гісторык Алег Латышонок для дадзенага перыяду гісторыі выкарыстоўвае некалькі назваў Беларуска-бальшавіцкі канфлікт і Бальшавіцкі пераварот у Беларусі.
Гісторыя
У пачатку снежня 1917 года узніклі супярэчнасці між беларускім нацыянальным рухам і мясцовым бальшавіцкім кіраўніцтвам, якое захапіла ўладу ў рэгіёне.
2 снежня 1917 пленум выканкама Заходняй вобласці і Заходняга фронту разгледзелі пытанне «нацыяналізацыі» арміі, гэта значыць фарміраванні нацыянальных вайсковых адзінак. Адзіны беларус сярод камісараў, марак Б. Муха патрабаваў ад Выканкама альбо дазволіць стварэнне беларускіх палкоў, альбо не дазваляць стварэнне нацыянальных палкоў нікому. Пленум прыняў вырашэнне распусціць польскія вайсковыя адзінкі і не ствараць беларускія палкі.
У гэты ж час, 4 −5 снежня, праходзіла другое пленарнае пасяджэнне ЦБВР, замест Д. Мамонькі намеснікам быў абраны Томаш Грыб.
5 снежня ў Менску сабраліся 1872 дэлегата ад Менскай, Магілёўскай, Віцебскай, Смаленскай, Гродзенскай губерняў. На гэтым жа з’ездзе былі прадслаўлены дзве найбуйнейшыя канкурыруючыя нацыянальныя арганізацыі Вялікая беларуская рада і Беларускі абласны камітэт, які прадстаўляў усходнія губерні Беларусі. Актывісты БАК намагаліся ўзяць на сябе ўпраўленне беларускім нацыянальным рухам з рук ВБР, у сваёй большасці яны былі сябрамі партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў. Першапачаткова БАК планаваў склікаць свой Усебеларускі з’езд на 15 снежня ў Рагачове у Магілёўскай губерніі, на што атрымалі дазвол ад Уладзіміра Леніна і Іосіфа Сталина.
Бачучы, што ВБР атрымаоася правесці з’езд у Менску, БАК пагаднілася аб’яднаць два з’езды. Пры гэтым не адмовіліся ад свайго з’езда ў Рагачове 15 снежня, упраўленне якім яны разлічывалі узяць на сябе. Удзельнічаць у з’ездзе ў Рагачове пагаднілася ВБР бо БАК карыстаўся падтрымкай Масквы і беларускага сялянства, чаго не дабілася ВБР. Правядзенне з’езда ў Рагачове сведчыла аб расколе нацыянальнага руху.
Нягледзячы на пагадненне між БВР і БАК аб супольнай арганізацыіі з’езду, частка прарасійскі настроеных дэлегатаў выступіла супраць з’езда ў Менску, тады ЦБВР прыгразіла ім арыштам. На з’ездзе было абвешчана права беларусаў на стварэнне нацыянальнай дзяржавы, аднак яго ўдзельнікі выразна падзяліліся па палітычнымі поглядам. Адны, БСГ, выступалі за незалежнасць Беларусі, іншыя, БАК бачылі Беларусь толькі ў складзе Расіі. Дзякуючы пагрозам ЦБВР з’езд быў праведзены 14 снежня. Актыўны ўдзельнік беларускага нацыянальнага руху генерал-лейтэнант Кастусь Аляксееўскі аб гэтым з’ездзе пісаў:"Тое, што беларусы перажылі на З’ездзе, што яны адчувалі, імі не забудзіцца ніколі і ёсць перадавацца ад аднаго да іншага сына беларускай зямлі, пад чыёй бы апекай яна ні была."Больш паловы дэлегатаў з’езда былі вайскоўцамі, яны гралі важную ролю у з’ездзе. Старшынёй з’езда напачатку быў абраны галава Цэнтральнай Беларускай Вайсковай Рады Сымон Рак-Міхайлоўскі. Праз некалькі дзён, у сувязі з унутранай барацьбой, Рак-Міхайлоўскі быў заменены іншым сябрам ЦБВР Янкам Серадой.
У гэтае ж час, калі праходзіў з’езд, прайшлі шматлікія з’езды беларускіх вайскоўцаў. Напрыклад, у канцы лістапада адбыўся з’езд 3-га корпуса Заходняга фронту, а 1-4 снежня праходзіў з’езд 2-й арміі ў Нэвелі. 3 снежня ў Адэсе адбыўся з’езд беларусаў Румынскага фронту. 15-20 снежня ў Кіеве адбыўся з’езд салдат Паўднёва-Заходняга фронту. «Beloruskaja Rada», Nr 3: 1918, s. 4. Przygotowania do Zjazdu Białorusinуw Wojskowych Frontu Południowo-Zachodniego opisał znany działacz białoruski Makary Kościewicz: «Gęsty, młody sosnowy las koło RoŜyszcza (na Wołyniu). W ziemiankach i barakach śrуd tego lasu stał sztab 44 rosyjskiego korpusu, w ktуrym mnie dobrze znali jako przewodniczącego korpuśnego komitetu. Wiedzieli takŜe, Ŝe jestem Białorusinem, Ŝe mam kontakt z mińskimi Białorusinami, otrzymuję swoją ojczystą literaturę itd. Ukraińcуw w korpusie była cała 72 dywizja. A Białorusinуw trudno było znaleźć. Znaleźli się jednak sami. W pierwszych dniach grudnia (według starego stylu) jakoś wołają mnie na zebranie Białorusinуw, ktуrzy byli w korpusie. Zebranie odbywało się niedaleko od sztabu korpusu w 46 pułku inŜynieryjnym. Około pуłtora setki ludzi (a moŜe i więcej) pod prezesurą sztabskapitana (nazwiskanie pamiętam, tylko raz w Ŝyciu wуwczas go widziałem); radzą się, kogo posłać do Mińska na Zjazd Wszechbiałoruski, a takŜe i do Kijowa na Zjazd Białorusinуw wojskowych b. rosyjskiego frontu południowo zachodniego (oba zjazdy zbierały się w tym samym czasie). Powinienem zaznaczyć, Ŝe korpuśny komitet, na czele
ktуrego wуwczas stałem, wybrany był około dwуch miesięcy przed bolszewickim przewrotem. Na 20 z czymś członkуw ten komitet miał tylko 2 bolszewikуw, organem nowej (bolszewickiej) władzy nie był… Moi krajanie, zebrani (nie wiem, z czyjej inicjatywy) w 46 pułku inŜynieryjnym, takŜe nie byli bolszewikami. Wśrуd zebranych byli przewaŜnie Ŝołnierze, paru oficerуw, kilku urzędnikуw wojskowych i pisarzy. Zrzucam czapkę, witam krajanуw, po białorusku. Jakiś urzędnik zająknął się o tym, Ŝe Białoruś, to sprawa zrozumiała, ale Ŝeby swуj język w jej instytucjach wprowadzać, to moŜe coś trochę za wiele. Za językiem ojczystym wystąpił jeden młodziutki pisarz i wygłosił cały wykład o sławnej przeszłości naszego języka i starodawnej Litwie… Mnie zaproponowano do wyboru: jechać do Mińska lub do Kijowa, a jeśli dam radę, to być na obu zjazdach. Wybrałem Mińsk, do Kijowa pojechali inni delegaci», Makar Kraucou (M. Kościewicz), 20 hadou nazad (Uspamin pra Usiebiełaruski Źjezd 1917 h. (Z časapisu «Šlach Moładzi», Vilnia, 1938 h.),
«Zapisy», Ks. 3, Monachium 1964, s. 133—134. У той жа ж час прайшлі з’езды вайсковых акруг. У Смаленску прайшоў з’езд жаўнераў-беларусаў. Былі таксама шматлікія сабранні ў вайсковых частках.
Усё з’езды беларускіх жаўнераў накіроўвалі на Першы Ўсебеларускі з’езд і ў Цэнтральную Беларускую Вайсковую Раду дэкларацыі з падтрымкай аўтаноміі Беларусі як федэратыўнай часткі Расійскай федэратыўнай рэспублікі, таксама жаўнеры накіроўвалі патрабаванні аб стварэнні беларускага войска.
Арганізацыі беларускіх вайскоўцаў у Магілёўскай губерніі патрабавалі ад бальшавікоў распусціць польскія вайсковыя адзінкі. Выканаўчы камітэт Магілёўскай Рады працоўных і салдацкіх дэпутатаў звярнуўся да Вярхоўнага галоўнакамандаючага з прапановай пачаць фармавання Беларускага войска з дэмабілізаваных беларусаў выкарыстоўваючы ЦБВР і Стаўку Вярхоўнага галоўнакамандаючага. Таксама, 4-й з’езд сялянскіх дэпутатаў Магілёўскай губерні патрабаваў ад бальшавікоў вывесці польскія вайсковыя адзінкі з Беларусі, пагражаючы ўвядзеннем беларускіх часткак вайсковых ў губернію.
У гэты час, бальшавік Крыленка Мікалай, якога назначылі галоўнакамандуючым, даў загад аб забароне стварэння нацыянальных частак і забарону на скліканне нацыянальных з’ездаў у зоне фронту. Гэты загад быў у першую чаргу на ўкраінцаў і палякаў, аднак камандзір Заходняга фронту Мяснікоў скарыстаўся ім таксама супраць беларусаў і 8 снежня даў загад аб ліквідацыі I Беларуского палка, які знаходзіў у Мінску, і залік байцоў палка ў састаў 289-га запаснога палка. ЦБВР пагадзілася выканаць загад і ўліць байцоў у склад 289 палка, разлічаючы атрымаць забяспячэнне і ўзбройванне. Пасля гэтага, ЦБВР накіроўвалі добраахвотнікаў, якіх 289 полк браў пад сваё камандаванне.
Загад Крыленка выклікаў рэзкі пратэст з боку Беларускай ваеннай рады 12-й арміі Паўночнага фронту (старшыня Макарэвич), 9 снежня ён адправіў тэлеграму Крыленка з патрабаваннем аднавіць стварэнне беларускіх вайсковых частак. У 12-й арміі была пачата праца над беларусізацыяй некалькіх часцей. БВР загадала сваім камісарам працягнуць беларусізацыю, не пазіраючы на дзеянні рускіх. Пасля гэтага, некаторыя камісары былі арыштаваны на кароткі тэрмін.
11 снежня адбылося пасяджэнне ваеннага аддзела Першага Усебеларускага з’езда. П. Аляксюк, скарыстаўшыся тым, што большасць сяброў ЦБВР удзельнічалі ў пасяджэнні, унёс прапанаванне ператварыць пасяджэнне ў сесію ЦБВР. На пасяджэнні былі патрабаванні, аб стварэнні беларускіх воінскіх часцей і пераводу іх у Беларусь. ЦБВР таксама атрабавала адмены загаду Крыленка аб забароне стварэнні беларускіх часцей і пацвердзіла права беларусаў на фарміраванне нацыянальнай арміі, таксама ЦБВР загадала сфармаваць у Мінску 1-й Беларускі полк, і ураўняла ўсё беларускія ваенныя камітэты (Выканаўчы камітэт ЦБВР, камітэт фронту, камітэт армій, і др) з расійскімі ваеннымі камітэтамі.
Між тым, бальшавіцкае кіраўніцтва Заходняй вобласці і фронту вырашылі разабрацца з усімі беларускімі арганізацыямі адным махам. У Мінск былі стянуты чырвонаармейскія часці ахова і патрулі былі ўтроены.
У ноч з 17 на 18 снежня бальшавікі разагналі Першы Ўсебеларускі з’езд, арыштавалі сяброў прэзідыюму і некалькіх дэпутатаў. У гэтую ж ноч бальшавікі выгналі ўсе беларускія арганізацыі з Дому губернатара. У адказ на гэта, выканкам ЦБВР заняў будынак нам міліцыі, куды пераехалі беларускія арганізацыі. А беларускі выканаўчы камітэт Заходняга фронту размясціўся ў будынку па вуліцы Каламенскай. "'Разгон з’езда разглядаўся дэлегатамі як «акт насмяяння над беларускім народам, здзейсненым наплыўным элементам гвалтаўнікоў-чужынцаў. Пасля гэтага кожны шчыры беларус яшчэ з большай энергіяй, з вялікім агнём пачаў працаваць на карысць страдаючай маці Беларусі»"- пісаў у 31 снежня 1917 г. у газеце «Вольная Беларусь» дэлегат з’езда І. Нялепка.
Не пазіраючы на тое, што большасць дэлегатаў з’езда былі ваеннымі, яны праявілій рашучасці ў барацьбе з бальшавічкамі. Удзельнікі з’езда абмежавалісь маршам, пад час якога яны спявалі жалобныя песні. Разгон I Усебеларускага з’езда, рашэнні якога сталі палітычным арыенцірам у далейшым развіцці беларускага нацыянальнага руху. Адным рашэнняў было стварэнне 18 снежня 1917 г. на пасяджэнні актывістаў і часткі прэзідыума з’езда Выканкама нарады з’езда пад кіраўніцтвам лідарам народніцкага крыла БСГ Т. Губая. Ранкам, 18 снежня на пасяджэнні ў памяшканні чыгуначнага дэпо Лібава-Раменскай чыгункі было прынята рашэнне:
1) лічыць Всебелорусский з’езд разагнаным сілай;
2) пасяджэнне з’езда прызнаць выканаўчым органам з’езда, абавязкам якога з’яўляецца ажыццяўленне усіх вырашэнняў і пастаноў з’езда;
3) дапоўніць пасяжэнне з’езда дэлегатамі з рэгіёнаў і іншых груп, якія накіравалі сваіх прадстаўнікоў ад з’езда на пасяджэнне і даць ім права адозвы.
На пасяджэнні былі К. Ландер і Мяснікоў. Яны патрабавалі пакінуць памяшканне. Супраць іх выступілі чыгуначнікі, якія пераследавалі іх і пагражалі расправай.
Тыя, хто адказваў за разгон з’езда атрымалі папярэджванне ад урада.
Беларускія часці
У канцы 1917 гады беларускія часці былі ў Віцебску, Смаленску, Воршы, Лунінцы, Адэссе, а таксама 4-й Беларускі полк на Румынском фронце.
Польскія нацыянальныя фарміраванні
У пачатку 1918 года часці 1-га Польскага корпуса пад камандаваннем Доўбар-Мусніцкага ўдзельнічаў у баях з бальшавікамі на тэрыторыі Беларусі. Штаба корпуса знаходзіў у Мінску. Сярод байцоў корпуса ад 40 % да 60 % былі беларусамі-каталікамі Віленскай і Мінскіх губерняў.
NGC 1347-2
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Жыльбер дэ Лануа
Жыльбер дэ Лануа (Gilbert de Lannoy;  — ) — бургундскі падарожнік і дыпламат, мемуарыст.
Жыццё і мемуарыстыка
Паходзіў са старажытнага французскага роду, аселага ў Фландрыі, якая належала герцагам Бургундыі. З 13 год вёў жыццё «дасканалага» рыцара: удзельнічаў у турнірах, крыжовых паходах, шматлікіх войнах і міжусобіцах: Стагадовай вайне, барацьбе арманьякаў і бургіньёнаў у Францыі, Ланкастэраў і Плантагенетаў у Англіі. Кавалер Ордэна Залатога Руна. Шмат падарожнічаў (Германія, Данія, Іспанія, Сірыя, Егіпет), наведваў Святую Зямлю і іншыя традыцыйныя месцы паломніцтва, выконваў дыпламатычныя даручэнні розных манархаў. Здзейсніў два падарожжы па Усходняй Еўропе, у 1413—1414 і 1421 гадах. Першае адбылося пасля яго ўдзелу ў паходзе прускіх крыжакоў на Польшчу і пралягала праз Ноўгарад і Пскоў, Лівонію і ВКЛ (па маршруце Дынабург — Вільня — Трокі — Коўна — Мемель (Клайпеда)). Сустракаўся з вялікім князем Вітаўтам, яго жонкай Ганнай, дачкой Соф’яй і ўнучкай Ганнай. Пад час другога выконваў ролю пасла англійскага караля Генрыха V да манархаў Усходняй Еўропы — Ягайлы, Вітаўта, візантыйскага імператара Мануіла II, з утапічнай мэтай стварэння шырокай кааліцыі дзяржаў на чале з Англіяй для крыжовага паходу супраць асманаў. Праехаў праз літоўскае Падолле, у Камянцы ізноў сустракаўся з Вітаўтам, прысутнічаў пры прыняцці ім пскоўскага і наўгародскага пасольстваў. Атрымаў каштоўныя падарункі, ахоўныя лісты і даручэнні да татарскага хана, стаўленіка Вітаўта. Працягнуў шлях у Канстанцінопаль праз Малдову і Крым. Быў сведкам узвядзення пад кіраўніцтвам падольскага старосты Гедыгольда на процілеглым ад Белгарада беразе Днястра літоўскага замка, на будоўлі якога былі заняты 12 тысяч чалавек і 4 тысяч вазоў.
Бабко
Бабко — шматзначны тэрмін.
Тлумацкі раён
Тлумацкі раён (Тлумацький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Тлумач (Тлумач).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 48282 чалавекі, плошча — 683 км².
Пейнтан
Пейнтан (Paignton) — горад у Англіі, у графстве Дэваншыр. Насельніцтва — (перапіс 2001 года). Горад уваходзіць ва ўнітарную адзінку Торбей, створаную ў 1998 годзе. Рэгіён Торбей з’яўляецца папулярным месцам адпачынку, яго называюць Англійскай Рыўерай. Заснаваны як кельцкае паселішча, першая згадка — у 1089 годзе. Першапачаткова — рыбацкая вёска, новая гавань была збудавана ў 1847 годзе.
Мацусіма
Мацусіма (松島) — група астравоў у прэфектуры Міягі, Японія. Тут знаходзяцца каля 260 маленькіх астраўкоў (сіма, ) пакрытых хвоямі (мацу, ). Мацусіма лічыцца адным з трох знакамітых пейзажаў Японіі.
Краявіды
На Мацусіме існуе чатыры цудоўныя пункты назірання, званыя «сакан», «рэйкан», «юкан» і «ікан».
Санікола
Сан-Нікола (Sannicola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 6058 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 228 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 73017. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S. Maria delle Grazie.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пажытнік блакітны
Пажытнік блакі́тны, Трыганэла, Грэчаскае се́на (Trigonella coerulea) — аднагадовая травяністая расліна сямейства бабовых.
Арэал
Радзіма — Балканскі паўвостраў, Каўказ, Паўднёвая Азія. Быў вядомы ўжо ў Старажытным Егіпце. У Беларусі часам культывуюць як кармавую расліну. Сцябло прамое вышынёй 30 — 100 см, з узнятымі ўверх галінкамі і прадаўгаватымі востразубымі сіне-блакітнымі лістамі. Мае рэзкі спецыфічны пах, пры адварванні вельмі непрыемны, моташлівы. Цвіце ў чэрвені — ліпені. Плод — струк. Насенне мае спецыфічны прана-грыбны смак.
Значэнне і выкарыстанне
Фармацэўтычная прамысловасць выпускае араматызаваны парашок з насення пажытніку блакітнага, які прымаюць па адной кававай лыжачцы перад ежай для паляпшэння стрававання. Пажытнік блакітны лічыцца выдатным танізатарам, сродкам лекавання парушэння абмену рэчываў, здаўна выкарыстоўвалася жанчынамі на Усходзе як сродак супраць хударлявасці; уваходзіць у склад некаторых сучасных аральных кантрацэптываў.
Можна дадаваць у хатнія кансервы з садавіны. Пажытнік блакітны — важны кампанент аджыкі, кары і іншых усходніх прыпраў, гэтак званага «зялёнага» сыру (паводле Г. Цюндзявіцкай, звычайнага ў Беларусі ў сярэдзіне XIX ст.). Меданос.
Церабяжоў
Назву Церабяжоў маюць:
Фольмерсгайн
Фольмерсгайн (Vollmershain) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Аберэс Шпротэнталь. Насельніцтва — 334 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 5,00 км². Афіцыйны код — 16 0 77 049.
Насік
Насік (नाशिक, Nashik) — горад на захадзе Індыі ў штаце Махараштра. Насік размешчаны на паўночным захадзе штата, за 171 км ад Мумбаі і за 210 км ад Пуны. Адміністрацыйны цэнтр акругі Насік. Насік з’яўляецца трэцім па колькасці насельніцтва горадам штата (пасля Мумбаі і Пуны). Насік, Мумбаі і Пуна ўтвараюць «залаты трохвугольнік» штата Махараштра.
Дзямідаўскі сельсавет
Дзямі́даўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нараўлянскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзямідаў.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Нараўлянскага раёна Мазырскай акругі БССР, з 26 ліпеня 1930 года Нараўлянскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Галоўчыцкага сельсавета.
Віўен Лі
Віўен Лі (Vivien Leigh; сапр. Вівіян Мэры Хартлі, Vivian Mary Hartley;, , Індыя — ) — англійская тэатра і кіно.
Біяграфія
Вучылася ў Парыжы і Каралеўскай акадэміі драматычнага мастацтва ў Лондане. У 1935 дэбютавала ў лонданскім тэатры «К’ю». Выступала ў «Олд Вік» і інш. тэатрах Лондана. Сярод роляў: Тытанія, Віёла, лэдзі Макбет, Лавінія («Сон у летнюю ноч», «Дванаццатая ноч», «Макбет», «Ціт Андронік» У. Шэкспіра), Джэніфер Дзюбеда («Дылема доктара» Б. Шоу), Сабіна («На валаску ад гібелі» Т. Уайлдэра), Антыгона («Антыгона» Ж. Ануя) і інш. 3 1934 здымалася ў кіно. Найлепшыя ролі: Скарлет О’Хара («Знесеныя ветрам», 1939, прэмія «Оскар»), Майра («Мост Ватэрлоа», 1940), лэдзі Гамільтан («Лэдзі Гамільтан», 1941), Ганна («Ганна Карэніна», 1948), Бланш Дзюбуа ("Трамвай «Жаданне»", 1951, прэмія «Оскар»), Мэры Трэдвел («Карабель дурняў», 1964). Стварала складаныя, супярэчлівыя характары, якія раскрываліся ў драматычных сутыкненнях з жорсткай рэчаіснасцю.
IC 3141
IC 3141 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Якун Ісмаілавіч Хайрулін
Якун Ісмаілавіч Хайрулін (нар., Самарканд, Узбекістан) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў у 1960 годзе Ташкенцкае мастацкае вучылішча. У 1958—1964 гадах працаваў у Ташкенцкім драматычным тэатры, з 1960 года галоўны мастак. З 1966 года ў Мінску, у 1969—1991 гадах у выдавецтве «Беларусь».
Член Беларускага саюза мастакоў з 1988 года.
Творчасць
Працуе ў галіне плаката, жывапісу, акварэлі, афармленчага мастацтва. Сярод найлепшых плакатаў: «8-е сакавіка» (1966), «Са святам Перамогі» (1970), «Квітней, краіна родная» (1972), «Пакуль не позна» (1980), «Снід», «Што пакінем нашчадкам», «Чэ Гевара» (усе 1988; за апошні дыплом Міжнароднага конкурсу плаката ў Гаване), «Сумленне» (1990), «Я другой такой краіны не ведаю…» (1991), «Уваходзячы ў XXI стагоддзе» (1992), «50 гадоў вызвалення Беларусі» (1994), «Мой амулет» (2000), «Увага. Снід» (2001). Творы вызначаюцца актуальнасцю праблем, лаканізмам выяўленчых сродкаў, выкарыстаннем сімвалаў і метафар. Аўтар жывапісных работ «Венецыя. Лагуна», «Гандальер» (абедзве 1996), «Венгрыя. Лотас» (2002).
Жорж Віль
Жорж Віль (Georges Ville;, Пон-Сэнт-Эспры - , Парыж) - гэта французскі аграном, хімік і фармацэўт.
Хасан Рухані
Хасан Рухані (, Сархех) — іранскі дзяржаўны дзеяч, палітык і шыіцкі багаслоў, сёмы абраны прэзідэнт Ірана. Адзін з найстарэйшых палітыкаў Ірана, удзельнік ісламскай рэвалюцыі ў Іране 1979 года. Мучтахід. Акадэмік і дыпламат. З 1999 года з’яўляецца чальцом Рады старцаў. З 1989 года з’яўляецца чальцом Найвышэйшай рады нацыянальнай бяспекі. З 1991 года з’яўляецца чальцом Рады ўгоды. З 1992 года ўзначальвае Установу важных даследванняў. Рухані займаў пасады старшыні Схода ісламскай рады чацвёртага і пятага склікання і сакратара Найвышэйшай рады нацыянальнай бяспекі з 1989 па 2005 год. Удзельнічаў у перамовах з краінамі захаду па пытаннях ядзернай зброі і ядзернай энергетыкі.
7 мая 2013 года Рухані пачаў выбарчую барацьбу за пасаду прэзідэнта Ірана. Ён казаў, што, калі будзе абраны на пасаду, то палепшыць адносіны з Захадам. На выбарах 15 чэрвеня 2013 года Рухані перамог на выбарах. 19 мая 2017 года перамог на новых прэзідэнцкіх выбарах: іранская аддала перавагу яго прагматычнаму, праеўрапейскаму курсу над праграмамі кандыдатаў-кансерватараў.
Рухані ведае (акрамя роднай, пярсідскай мовы) англійскую, нямецкую, французскую, рускую і арабскую мовы.
Біяграфія
Хасан Ферыдан Рухані нарадзіўся 12 лістапада 1948 года ў горадзе Саркех, каля Семнану. У 1960 годзе пачаў навучанне ў Семнанскім духоўным вучылішчы. У 1961 годзе з’ехаў у Кум, дзе навучаўся ў вучылішчы для святароў. Яго вучылі вядомыя аятолы. З 1969 года пачаў вучобу ў Тэгеранскім універсітэце, дзе вучыў заходняе права. Затым працягнуў сваю вучобу ў Каледонскім ВНУ ў Брытаніі, дзе атрымаў навуковыя ўзнагароды.
Святарства
Стаўшы святаром, Рухані пачаў чытаць прамовы, скіраваныя супраць тагачаснай улады — шаха Рэзы Пахлаві. У 1965 годзе раз’язджаў па Іране са сваімі прамовамі. Шмат разоў арыштоўваўся. У лістападзе 1977 года выступіў на вечы ў Тэгеране, прысвечаным смерці Мастафы Хамейні — сына Хамейні.
З гэтага часу Рухані пераследваўся спецслужбамі шаха. Махамат Бехешці і аятала Матахары параілі Рухані з’ехаць з Ірана. У Парыжы, куды ён накіраваўся, выступаў перад вучнямі ВНУ, дзе навучаліся іранцы.
Жыццё пасля 1979 года
Удзельнічаў у рэвалюцыі 1979 года. Займаў шмат пасад у гэтым годзе. З 1980 года з’яўляўся паслом у меджлісе. За 20 гадоў пасольства быў старшынём меджліса (4 і 5 склікання). З 1980 па 1983 гады быў старшынём Назіральнай рады Краёвага ісламскага радыё.
Ірана-іракская вайна
Пад час Ірана-іракскай вайны Рухані займаў тылавыя пасады. З 1982 па 1988 гады быў дарадцам Вышэйшай рады абароны. З 1986 па 1988 гады займаў пасаду дарадцы Вышэйшай рады падтрымкі вайны. З 1985 па 1988 узначальваў вайсковую раду Хатаманбія. З 1986 па 1991 узначальваў іранскае лётнае войска. З 1988 па 1989 гады быў намеснікам галоўнакамандуючага. Быў узнагароджаны медалямі Фатх (перамога) і Наср.
Пасля вайны
Рухані быў прызначаны на пасаду міністра бяспекі і разведкі ў 1989 годзе. З 1989 да 2005 года быў пісарам Вышэйшай народнай рады бяспекі. Быў упаўнаважаным па пытаннях бяспекі ў прэзідэнтаў Алі Хашэмі і Махамеда Хатамі з 1989 па 1997 і з 2000 па 2005 адпаведна.
З 1991 года ўваходзіў у склад Савета мэтазгоднасці. Гэтую пасаду займаў да таго, як стаў прэзідэнтам. У 1999 годзе асудзіў хваляванні падчас выбараў прэзідэнта краіны. Быў абраны 18 лютага 2000 года ў склад Савета экспертаў ад астана Семнан. З 2006 года быў абраны ў Савет экспертаў ад астана Тэгеран.
Рухані займаецца навуковай дзейнасцю. Удзельнічае ў друку навуковых часопісаў на пярсідскай і англійскай мовах — Рахборт, Іранскі аглядальнік замежных адносін і Замежныя адносіны.
15 чэрвеня 2013 года быў абраны Прэзідэнтам Ірана, набраўшы 18 мільёнаў 613 тысяч 329 галасоў. У жніўні 2013 года прызначыў першым віцэ-прэзідэнтам Эсхака Джахангіры.
Сідэрацыя
Гэты тэрмін прапанаваў французскі навуковец Жорж Віль (1824-1897).
Для сідэрацыі ўжываюць, галоўным чынам, бабовыя культуры — лубін, сырадэлю, баркун, рутвіцу, чыну, канюшыну, гарошак, Crotalaria, рапс і інш.
Расліны альбо на карню заворваюць на ўчастку, радзей — скошваюць і выкарыстоўваюць для ўгнаення іншага поля, або для кампосту.
Сідэрацыя паляпшае фізічныя і фізіка-хімічныя ўласцівасці глебы (буфернасць, ёмістасць паглынання, вільгацяёмістасць і т . п.), паніжае кіслотнасць, забяспечвае развіцце карыснай мікрафлоры.
Акрамя ўзбагачэння глебы арганічным рэчывам, ворны пласт узбагачаецца азотам, які быў асіміляваны клубяньковымі бактэрыямі, а таксама іншымі пажыўным рэчывамі, якія былі вынятыя каранямі сідэратаў з глыбокіх глебавых гарызонтаў.
Эфектыўнасць сідэрацыі пры паляпшэнні ўрадлівасці глебаў прыблізна такая ж, як і гною. У Нечарназёмнай зоне Расіі сярэдняя прыбаўка ўраджайнасці складае: Сідэрацыю ўжываюць у земляробстве з глыбокай старажытнасці: Сідэрацыю карысна спалучаць з унясеннем калійных і фосфарных мінеральных угнаенняў.
Антон Аляксандравіч Багданаў
Антон Багданаў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Жодзіна-Паўднёвае».
Клубная кар’ера
У ліпені 2020 года на правах арэнды далучыўся да «Смалявічаў». Спачатку гуляў за дубль клуба, 28 жніўня 2020 года дэбютаваў у асноўным складзе ў матчы Кубка Беларусі супраць дзяржынскага «Арсенала» (1:4, у дадатковы час), выйшаўшы на замену ў канцы другога тайма. 12 верасня 2020 года ўпершыню згуляў у Вышэйшай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы з БАТЭ (2:5). У снежні 2020 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Смалявічы».
У сакавіку 2021 года, пакінуўшы «Тарпеда-БелАЗ», стаў іграком рэчыцкага «Спадарожніка». Гуляў за «Спадарожнік» да ліпеня 2021 года, калі клуб зняўся з Вышэйшай лігі.
У лютым 2022 года падпісаў кантракт з рагачоўскім «Макслайнам». Гуляў у стартавым складзе, з лета стаў часцей выхадзіць на замену. У сакавіку 2023 года перабраўся ў «Жодзіна-Паўднёвае».
Фарфель
Фарфель, фарфелах або фарфл ( פֿאַרפֿ, ад сярэдневерхненямецкага varveln) — гэта макароныя вырабы памерам з гарошыну, прыгатаваныя з яек і мукі. Фарфель з'яўляецца адной з самых распаўсюджаных страў у ашкеназскай яўрэйскай кухні.
Прыкаморкі
Прыкаморкі — мытні на адгалінаваннях ад асноўных гандлёвых шляхоў (гасцінцаў) у ХѴІ-ХѴІІІ стст. У прыкаморкі ацэньвалі тавары і бралі з купцоў мыта. Падпарадкоўваліся адміністрацыі каморы.
Дзвінскі водны шлях
На дзвінскім водным шляху найбольш важнымі былі прыкаморкі ў Дынабургу і Дзісне, якія актыўна функцыянавалі летам і разгружалі асноўныя каморы ў Полацку і Рызе. Дзеля таго, каб гандляры не абышлі мытні па дробных рэчках, мыта з купцоў, якія ішлі ці вярталіся з Рыгі, збіралася на сутоках з Дзвіной і яе прытоках: у Друі, Сар’і, Дрысе і Дзісне.
Фарфель
Фарфель павінен быць круглай формы, крыху менш гарошыны. Гатовы фарфель для прасушкі кладуць на аркуш паперы або прасушваюць ў духоўцы на блясе без алею на самым слабым агні.
Добра высушаны фарфель можна захоўваць у сухім месцы на працягу двух-трох месяцаў. Ужываецца для запраўкі булёнаў і супаў, і таксама як гарнір да мясных страў.
Прыкаморкі
Дзвінскі водны шлях
Паводле подпісу 1552 года, там бралося мыта з кожнага струга грашыма (4 грошы з бочкі селядцоў «на караля», 10 грошай са струга «на ваяводу полацкага») ці натурай (напрыклад, па два селядцы «на ваяводу полацкага», ці часткамі тавара: кружкоў воска, соллю, скурамі, металам і іншым). Вышэй па плыні мытныя прыкаморкі на Дзвіне існавалі ў Суражы, Віцебску, а ніжэй — у Кокенгаўзе, Крыжборгу (Крэйцбургу), Дынамюндзе, дзе купцы плацілі «замкавае», «старое», а ў часы войнаў 1600—1629 гг. — «дадатковае» і «новае падвышанае» мыта. Разам з тым каморнікі маглі даць гандляру права безмытнага правозу тавара.
Фарфель
Падчас яўрэйскага свята Песаха (Вялікадня) фарфель робіцца з мацы: маца проста разбіваецца на дробныя кавалачкі.
Віль
Віль — прозвішча, тапонім.
Андрэй Трафімавіч Шакура
Андрэй Трафімавіч Шакура (, в. Міцькаўшчына, Мсціслаўскі павет —, г.Барысаў) — дзяржаўны дзеяч, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Нарадзіўся 27 верасня 1923 года ў в. Міцькаўшчына Мсціслаўскага павета ў сялянскай сям’і. Да вайны закончыў школу, Мсціслаўскае педвучылішча. У 1942 годзе скончыў Тамбоўскае пяхотнае вучылішча.
У Чырвонай Арміі з ліпеня 1941 года. Ваяваў на Заходнім, Волхаўскім, Ленінградскім і 3-ім Беларускім франтах, камандзір узвода, роты.
Пасля вайны вярнуўся ў родныя мясціны, працаваў у фінансавых органах Мсціслаўскага раёна, працягваў вучыцца ў Бабруйскай абласной аднагадовай партыйнай школе. З 1953 года — старшыня калгаса «Чырвонаармеец», з 1959 года — старшыня калгаса «ХХІ з’езд КПСС».
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР.
Узнагароды
За поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса, малака і іншай сельскагаспадарчай прадукцыі прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы (1966). Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Чырвонага Сцяга, двума Айчыннай вайны І ступені, двума Айчыннай вайны ІІ ступені, ордэнам Аляксандра Неўскага, медалямі.
NGC 1348
NGC 1348 (іншае абазначэнне — OCL 391) — рассеянае скопішча ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Народны музей этнаграфіі (Цераблічы)
Музей этнаграфіі ў Цераблічах знаходзіцца ў вёсцы Цераблічы Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Створаны ў 1996 годзе. У 2001 годзе музею прысвоена званне «Народны». У 2010 годзе па ініцыятыве Івана Супрунчыка і рашэннем Столінскага раённага выканаўчага камітэта быў створаны Цэнтр драўлянай скульптуры.
У музеі сабраныя прадметы старога вясковага быту з суседніх вёсак. Акрамя гэтага, тут знаходзіцца калекцыя драўляных скульптур, што ілюструюць мясцовыя паданні і абрады, якія захаваліся яшчэ з часоў паганства.
Дэманстрацыйная плошча музея складае 420 м². Дзейнічае 10 пастаянных і 5 часовых экспазіцый. Агульная колькасць музейных прадметаў складае 1435, з іх асноўны фонд — 1300, навукова-дапаможны — 135.
Сан-П’етра-ін-Лама
Сан-П'етра-ін-Лама (San Pietro in Lama) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 3509 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 501 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 73010. Тэлефонны код — 0832.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гуарульюс
Гуарульюс (Guarulhos) — горад і муніцыпалітэт на паўднёвым усходзе Бразіліі, уваходзіць у штат Сан-Паўлу. Складовая частка мезарэгіёна Агламерацыя Сан-Паўлу. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Агламерацыя Сан-Паўлу. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны мікрарэгіён Гуарульюс. Насельніцтва — (2018). Плошча — 318,014 км². Шчыльнасць насельніцтва — 3 887,2 чал./км².
У горадзе размешчаны Міжнародны аэрапорт Сан-Паўлу/Гуарульюс.
IC 3142-1
IC 3142-1 — галактыка тыпу E?   BR  ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Псалом 99
Псалом 99 (100 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 13-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — хвала ўсесвятому Богу.
Прэзідэнт Ірана
Прэзідэнт Ірана — дзяржаўная пасада ў Іране, уведзеная ў краіне пасля таго, як Іран стаў рэспублікай пасля звяржэння манархіі ў 1979 годзе.
Беларуская борць
«Белару́ская борць» — часопіс Беларускага кааператыўнага таварыства «Пчала». Выдаваўся са жніўня 1934 да мая 1938 года ў Вільні на беларускай мове. Рэдактар-выдавец — Л. А. Войцік (Зоська Верас). Першыя 5 нумароў надрукаваны на шапірографе, астатнія — друкарскім спосабам. Асноўны кірунак часопіса — папулярызацыя і прапаганда рацыянальных прыёмаў пчалярства. Асвятляў пытанні садоўніцтва, агародніцтва, дробнай жывёлагадоўлі, ветэрынарыі, гігіены і медыцыны. Закранаў праблемы беларускай мовы і школьніцтва. На старонках часопіса змешчаны матэрыялы пра мядова-лекарскія зёлкі, вершы і апавяданні, тэматычна звязаныя з пчалярствам, карэспандэнцыі з чужога жыцця і прэсы, пытанні і адказы. Меў старонку для жанчын, куток наймалодшых, паштовую скрынку. Абменьваўся матэрыяламі з рускімі, польскімі, украінскімі, чэшскімі і нямецкімі пчалярскімі часопісамі. Рэдакцыя працавала на грамадскіх пачатках, сродкі на паперу і друкаванне ішлі ад падпіскі. Спыніў існаванне з-за фінансавых цяжкасцей. Выйшла 25 нумароў.
Бактрыты
Бактрыты (†Bactritida) — атрад вымерлых малюскаў класа.
Існавалі ў ардовіку — трыясе. Каля 20 родаў. Рэшткі выяўлены ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы.
Мелі прамую, радзей сагнутую вонкавую ракавіну дыяметрам да 3 см, у якой знаходзілася мяккае цела. Жылі ў морах, вялі рухомы спосаб жыцця.
Цікавыя для вывучэння эвалюцыі галаваногіх малюскаў як продкаў аманітаў і белемнітаў.
NGC 1349
NGC 1349 (іншыя абазначэнні — UGC 2774, MCG 1-9-6, ZWG 416.13, KARA 128, NPM1G +04.0118, PGC 13088) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
147-ая зенітна-ракетная брыгада
147-я зені́тная раке́тная брыга́да — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі штаба — Бабруйск.
Гісторыя
З 8 чэрвеня 1972 года полк перайшоў на штаты 147-й зенітнай ракетнай брыгады, брыгада атрымала новае ўзбраенне — ЗРК «Круг-М». За поспехі ў баявой падрыхтоўцы і ўзорную воінскую дысцыпліну злучэнне было ўзнагароджана пераходным Чырвоным Сцягам ваеннага савета ЧБВА.
З 1988 па 1990 год падраздзяленні брыгады атрымалі новую баявую тэхніку — зенітныя ракетныя сістэмы С-300В.
31 студзеня 2011 года брыгада ўвайшла ў склад Паўночна-Заходняга аператыўна-тактычнага камандавання ВПС і войскаў СПА.
Спіс несапраўдных скарпіёнаў Беларусі
У Беларусі адзначана не менш за 7 відаў несапраўдных скарпіёнаў.
Уладзіслаў Анатолевіч Крывіцкі
Уладзіслаў Крывіцкі (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», з 2013 года пачаў выступаць за дубль. У 2014 годзе пачаў таксама прыцягвацца да асноўнай каманды, але так і не дэбютаваў за яе.
У першай палове 2018 года выступаў за «Энергетык-БДУ». У снежні 2018 года з-за рэцыдыву траўмы прыпыніў кар’еру.
У снежні 2019 года зноў пачаў трэніравацца з «Энергетыкам-БДУ». У красавіку 2020 года ўвайшоў у заяўку казахстанскага клуба «Кыран».
У лютым 2022 года пачаў трэніравацца з брэсцкім «Дынама» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. У брэсцкай камандзе быў іграком ратацыі. Па заканчэнні сезона 2022 пакінуў «Дынама».
Карстэнс
Карстэнс — прозвішча.
Паляндвіца
Паляндві́ца — традыцыйны беларускі і польскі мясны выраб, пераважна з ялавічыны, але таксама са свініны і часам каніны.
Назва ад польскага слова lędźwie (паясніца, сцёгны). Паляндвіцу аддзялялі ад чвэрці тушы, пачынаючы ад сцегнавой косткі і далей уперад такім чынам, каб не пашкодзіць мышцаў шынкі.