cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Густаў VI Адольф
Уступіў на трон ва ўзросце 67 гадоў, выкарыстаў дэвіз: Plikten framför allt («Абавязак перш за ўсё»). Падчас праўлення Густава VI пачалася праца па канстытуцыйнай рэформе (новая Канстытуцыя прынята ў 1975 годзе, ужо пасля яго смерці). Як манарх быў вельмі папулярны. Захапляўся археалогіяй і батанікай. Удзельнічаў у археалагічных экспедыцыях у Кітаі (спецыялізаваўся на кітайскім мастацтве), Грэцыі, Італіі, заснаваў Шведскі інстытут у Рыме. Як батанік, сабраў вялікую калекцыю кветак. Меў бібліятэку ў 80 тысяч тамоў, чытаў.
Памёр ад запалення лёгкіх, пахаваны не ў магільным склепе каралёў у Рыдархольмскай царкве, а ў Хазе. Яго пераемнікам стаў 27-гадовы ўнук Карл XVI Густаў (старэйшы сын Густава Адольфа, герцага Вестэрботэнскага, які загінуў ў 1947 годзе, яшчэ да ўступлення бацькі на трон).
Каляды (значэнні)
Назву Каляды маюць:
Сукрэ (штат)
Сукрэ (Sucre) — штат на поўначы Венесуэлы.
Кляўліна
Кляўліна (Кля́влино) — населены пункт (тып: чыгуначная станцыя) у Самарскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Кляўлінскага раёна і сельскага паселішча станцыя Кляўліна. Размешчана на рацэ Вялікі Чарамшан. Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы вобласці, у межах Высокага Заволжа, у лесастэпавай зоне, пры рацэ Вялікі Чарамшан, прыкладна за 165—170 км ад Самары. Насельніцтва — 6617 чалавек (2021).
Сукрэ (штат)
Плошча — 12 тыс. км ². Насельніцтва 916,6 тыс. жыхароў.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Кумана.
Дуброўка (Навадугінскі раён)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Весялоўскі (прыпыначны пункт)
Весяло́ўскі (, Веселовский)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 0,9 км на поўнач ад вёскі Насыцк; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Талька і прыпыначным пунктам Майскі.
Белая (Смаргонскі раён)
Бе́лая (, Белая) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Ліставёрткі
Ліставёрткі (Tortricidae або Olethreutidae) — сямейства насякомых атрада матылёў.
Апісанне
Размах крылаў 8—40 мм (звычайна 10—25 мм), пярэднія крылы рознай афарбоўкі, заднія шэрыя або бурыя. Лічынкі (вусені) даўжынёй да 20 мм, зеленаватыя, карычневыя або жаўтаватыя, жывуць у скручаных лісцях (адсюль назва), праточваюць хады ў каранях, пад карой, у парастках, пладах, суквеццях, шышках, дзе і акукліваюцца.
Распаўсюджанне
Больш за 5 тыс. відаў. Пашыраны ўсюды, акрамя Антарктыды, найбольш у трапічных і шыракалістых лясах Азіі. На Беларусі 240 відаў, найбольш трапляюцца, , і інш. Многія віды — шкоднікі лесу, саду, сельскагаспадарчых культур.
NGC 782
NGC 782 (іншыя абазначэнні — ESO 114-15, AM 0155-580, IRAS01559-5801, PGC 7379) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лідзія Іванаўна Цягака
Лідзія Іванаўна Цягака (, Кампанііўка,, УССР — ) — беларускі антраполаг. Доктар медыцынскіх навук (1990), кандыдат гістарычных навук (1970), прафесар (1998).
Біяграфія
У 1960 годзе скончыла лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута. З 1969 па 2008 гады працавала ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору НАН Беларусі (з 1990 года загадчык аддзела). У 1970 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму: «Антропологические данные к этногенезу белорусского народа (дерматоглифика, одонтология)». У 1990 годзе абараніла доктарскую дысертацыю: «Организующие структуры дерматоглифики и закономерности нее популяционной изменчивости». З 2008 па 2015 гады працавала ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі загадчыкам аддзела антрапалогіі і экалогіі.
Памерла 10 лютага 2015 года.
Навуковая дзейнасць
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (1998, у сааўтарстве) — за цыкл прац «Чалавек і яго біякультурная адаптацыя».
Allium serbicum
Allium serbicum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Сербіі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Сербіі.
Дуе-Карарэ
Дуе-Карарэ (Due Carrare) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Падуя.
Насельніцтва складае 8656 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 326 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 35020. Тэлефонны код — 049.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мётлы (Полацкі раён)
Мётлы (, Мётлы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
IC 484
IC 484 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асінаўскае
Асі́наўскае — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Палоная (прыток Віцьбы), за 10 км на ўсход ад горада Віцебск, за 3 км на поўнач ад аграгарадка Вароны.
Плошча паверхні возера 0,17 км², даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Найбольшая глыбіня возера каля 5 метраў, сярэдняя — 3 м. Плошча вадазбору 2,3 км². Аб’ём вады 0,8 млн. м³. Даўжыня берагавой лініі 1,73 км.
Катлавіна возера круглаватай формы. Берагавая лінія слабазвілістая. З возера выцякае рака Палоная, упадае пратока з возера Астравіта.
Паўночны Кіпр
Паўночны Кіпр (Kuzey Kıbrıs) — абвешчаная ў 1983 часткова прызнаная дзяржава, якая займае паўночную частку вострава Кіпр. З 1975 па 1983 насіла назву Турэцкая Федэратыўная Дзяржава Кіпра (Kıbrıs Türk Federe Devleti).
Паўночны Кіпр прызнаны толькі Турцыяй, часткова прызнанай Абхазіяй і Нахічаванскай Аўтаномнай Рэспублікай у складзе Азербайджана, але сам Азербайджан не падтрымаў гэтага рашэння. Урад Рэспублікі Кіпр працягвае заставацца адзінай міжнародна-прызнанай ўладай на Кіпры. Паўночны Кіпр ўваходзіць у Арганізацыю ісламскага супрацоўніцтва як назіральнік.
Насельніцтва Паўночнага Кіпра складае каля 200 тысяч чалавек, якія пражываюць на плошчы 3355 км² (у тым ліку невялікі эксклаў Какіна (Erenköy). Пераважная большасць насельніцтва — этнічныя туркі, якія прадстаўляюць дзве абшчыны: мясцовыя туркі-кіпрыёты і анаталійскія туркі, перасяленцы з Турцыі. Прысутнічае таксама невялікая доля тых, хто жыве ў сваіх анклавах грэкаў-кіпрыётаў і маранітаў.
Сталіцай Паўночнага Кіпра, як сталіцай Кіпра, лічыцца горад Нікасія (Лефкоша (Lefkoşa, Λευκωσία).
ТРПК аддзеленая ад астатняй часткі Кіпру буфернай зонай. Лінію, якая падзяляе востраў на два сектара (так званая «Зялёная лінія» — Green Line), ахоўвае кантынгент Узброеных сіл ААН па падтрыманні міру на Кіпры.
Адміністратыўнае дзяленне
Паўночны Кіпр падзяляецца на 5 раёнаў ці ільчэ (ilçe).
Палітыка
Паўночны Кіпр афіцыйна не прызнаецца дзяржавамі-членамі ААН, акрамя Турцыі (сама Турцыя пры гэтым не прызнае легітымнасці ўрада Рэспублікі Кіпр). Пры гэтым ТРПК ўваходзіць у Арганізацыю ісламскага супрацоўніцтва ў якасці назіральніка.
Згодна з Канстытуцыяй Паўночнага Кіпра, яна ўяўляе сабой дэмакратычную рэспубліку, пад кіраўніцтвам Прэзідэнта, які абіраецца на пяцігадовы тэрмін. Заканадаўчы орган — Асамблея Рэспублікі (Cumhuriyet Meclisi), які складаецца з 50 членаў, якія абіраюцца сродкам прапарцыянальных выбараў у пяці выбарчых акругах.
На выбарах у лютым 2005 Турэцкая рэспубліканская партыя, якая выступае за ўз’яднанне Кіпра, заняла найбольшую колькасць месцаў у парламенце, але не здолела дасягнуць пераважнай большасці.
У канцы верасня 2006 прэзідэнт Паўночнага Кіпра Мехмет Алі Талат зацвердзіў рашэнне аб стварэнні новага ўрада, які ўзначаліў лідар Турэцкай рэспубліканскай партыі Ферды Сабітаў Сойэр. Кабінет міністраў Паўночнага Кіпра сфарміраваны на аснове кааліцыі Турэцкай рэспубліканскай партыі і Партыі свабоды і рэформ.
19 красавіка 2009 адбыліся чарговыя парламенцкія выбары, на якіх перамогу атрымала кансерватыўная апазіцыйная Партыя нацыянальнага адзінства (UBP, лідар — Дэрвіш Эроглу), якая атрымала больш за 44 адсоткаў галасоў. Турэцкая рэспубліканская партыя (СТАР) набрала каля 30 адсоткаў. Дэмакратычная партыя (DP) атрымала крыху больш за 10 адсоткаў галасоў, а дзве больш дробныя левыя партыі падзялілі паміж сабой астатнія галасы.
Міжнародны статус
Большасць дзяржаў свету, за выключэннем Турцыі, афіцыйна не прызнаюць Турэцкую Рэспубліку Паўночнага Кіпра як незалежную дзяржаву. Нахічэванская Аўтаномная Рэспубліка ў Азербайджане таксама прызнала ТРПК. Аднак сам Азербайджан не падтрымаў гэтае рашэнне афіцыйна. Арганізацыя Ісламская канферэнцыя надала ТРПК статус часткі федэратыўнай дзяржавы (constituent state) і назіральніка.
Турцыя трымае на тэрыторыі Паўночнага Кіпра сваё пасольства, Паўночны Кіпр у Турцыі — пасольства і консульства. У шэрагу іншых краін знаходзяцца неафіцыйныя прадстаўніцтва Паўночнага Кіпра, дэ-факта з’яўляюцца пасольствамі. У Паўночнай Нікасіі знаходзяцца рэзідэнцыі паслоў ЗША і Брытаніі, але, так як яны знаходзіліся там да падзелу вострава, гэта не з’яўляецца прызнаннем ТРПК.
Аб намеры прызнаць ТРПК заяўлялі Азербайджан, Гамбія і Парагвай. Нягледзячы на тое, што афіцыйных кантактаў не было ўстаноўлена, нефармальныя сувязі падтрымліваюцца.
Кежамскі раён
Кежамскі раён (Кежемский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Паўночны Кіпр
Міжнародны статус
План кіпрскага ўрэгулявання, прапанаваны ААН (План Анана — Annan Plan), прадугледжваў стварэнне на востраве двухзональнай дзяржавы замест адзінай Рэспублікі Кіпр, што, на думку грэкаў, азначала б фактычнае прызнанне турэцкай акупацыі паўночнай часткі вострава шляхам адмены ўсіх папярэдніх рэзалюцый Савета Бяспекі ААН па Кіпру.
Кежамскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Кадзінск.
Паўночны Кіпр
Міжнародны статус
Па гэтым плане Турцыя атрымлівала права захаваць свой ваенны кантынгент на востраве. Больш за тое — прадугледжвалася юрыдычная ўзаконьванне дагавораў, заключаных раней Паўночным Кіпрам і Турцыяй, якія, у прыватнасці, давалі турэцкім войскам права выкарыстоўваць усе кіпрскія гавані, вырабляць перамяшчэння па ўсім востраве і выконваць палёты турэцкіх ВПС над усёй тэрыторыяй Кіпра.
Турэцкі бок атрымліваў бы права вета ў аб’яднаным ўрадзе Кіпра. Пры гэтым усе дзяржструктуры аб’яднанага Кіпра на 95 % павінны былі фінансавацца грэчаскім бокам. Абмяжоўваліся правы грэкаў на аперацыі з уласнасцю ў паўночнай частцы вострава да таго часу, пакуль ўзровень жыцця двух абшчын не зраўняецца.
Дыпламатычныя прадстаўніцтвы і консульскія ўстановы Паўночнага Кіпра размешчаны ў некалькіх дзяржавах.
СМІ
Афіцыйная тэлерадыёкампанія Паўночнага Кіпра «Байрак» вядзе перадачы па двух каналах тэлебачання на турэцкай, англійскай і грэчаскай. Акрамя чатырох каналаў ўнутранага радыёвяшчання — міжнародны радыёканал Паўночнага Кіпра «Байрак Інтэрнэшнл» ажыццяўляе вяшчанне на англійскай, французскай, грэчаскай, арабскай, рускай і нямецкай мовах.
Транспарт і сувязь
Паўночны Кіпр залежыць ад ваеннай і эканамічнай дапамогі Турцыі. У якасці валюты выкарыстоўваецца турэцкая ліра. Усе экспартна-імпартныя аперацыі (і сувязь) ажыццяўляюцца праз Турцыю. Для ажыццяўлення міжнародных тэлефонных званкоў выкарыстоўваецца тэлефонны код «90 392», у якім выкарыстаны лічбы міжнароднага тэлефоннага кода Турцыі «90» і звычайны турэцкі код горада. У сетцы Інтэрнэт дамен Паўночнага Кіпра з’яўляецца даменам другога ўзроўню — «.nc.tr», пад турэцкім даменам першага ўзроўню «.tr», а звычайная пошта павінна адрасавацца праз Мерсін (Турцыя).
Палёты ў Турэцкую Рэспубліку Паўночнага Кіпра ажыццяўляюцца праз аэрапорт Эрджан (en: Ercan International Airport) (Ercan, Τύμβου). Пры гэтым любы самалёт, які накіроўваецца на Паўночны Кіпр, павінен спачатку прызямліцца ў адным з аэрапортаў Турцыі.
Марскія парты Паўночнага Кіпра абвешчаныя Рэспублікай Кіпр зачыненымі для ўсіх судоў, акрамя турэцкіх, з часу турэцкай акупацыі 1974 Суда, зарэгістраваныя ў Турэцкай Рэспубліцы Паўночнага Кіпра, таксама маюць свабодны доступ да марскіх партоў Турцыі. Караблі жа пад сцягам непрызнанай Турцыяй Рэспублікі Кіпр у турэцкія парты не дапускаюцца.
Усім, хто мае статус грамадзяніна Паўночнага Кіпра, можа быць адмоўлена ў дазволе на ўезд у Рэспубліку Кіпр або ў Грэцыю, хоць гэта абмежаванне было некалькі змякчанае пасля ўступлення Кіпра ў Еўрапейскі Саюз і ажыццяўлення Рэспублікай Кіпр шэрагу мер па ўмацаванні даверу. Улады Рэспублікі Кіпр дазваляюць бесперашкодны праход жадаючых, у тым ліку замежных турыстаў, праз «Зялёную лінію» у Нікасіі і на некалькіх іншых прапускных пунктах, паколькі ўлады Паўночнага Кіпра не патрабуюць ўязной візы і не прастаўляюць ў іх дакументах адзнакi аб знаходжанні на тэрыторыі ТРПК.
Эканоміка
У эканоміцы Паўночнага Кіпра дамінуе сектар абслугоўвання, існуюць таксама сельская гаспадарка і лёгкая прамысловасць. У якасці валюты выкарыстоўваецца новая турэцкая ліра.
У сувязі з адсутнасцю міжнароднага прызнання, усе знешнегандлёвыя аперацыі Паўночнага Кіпра могуць ісці толькі праз Турцыю.
Нягледзячы на гэтыя цяжкасці, мясцовая эканоміка дэманструе ў апошнія гады уражлівы рост, 2001—2005: 5,4 %, 6,9 %, 11,4 %, 15,4 %, 10,6 %. Гэты рост шмат у чым забяспечваецца стабільнасцю ліры, і бумам у сектарах адукацыі і будаўніцтва.
Эканоміка Паўночнага Кіпра залежыць ад дапамогі Турцыі. У 2003—2006 было атрымана 550 млн долараў.
Колькасць замежных турыстаў, якія наведалі Паўночны Кіпр у студзені 2003 — жніўні 2004 склала 286.901 чал.
Нумізматыка
У 2010 г. Паўночны Кіпр неафіцыйна выпусціў набор з 8 сувенірных манет, чатыры з якіх — біметалічныя.
На аверсе ўсіх манет намаляваны герб краіны. На рэверсе кожнай з васьмі манет — прадстаўнікі жывёльнага і расліннага свету Паўночнага Кіпра. На 5 лірах — кіпрскі муфлон, на 2 1/2 лірах — голуб, на 1 ліры — матылёк. Рэверс манет наміналамі 5, 10, 25 і 50 курушей ўтрымліваюць выявы мясцовых раслін, на манеце самага маленькага наміналу, 1 куруш, размешчаны паўмесяц з зоркай — Нацыянальны сцяг Паўночнага Кіпра.
У 2011 рэспубліка выпусціла медна-нікелевую манету наміналам 20 лір, на якой намаляваны асманскі султан Селіцца II. На рэверсе манеты намаляваны герб Паўночнага Кіпра.
Адукацыя
У 2004 ва ў школах Паўночнага Кіпра пачалася рэформа адукацыі, у ходзе якой былі ўнесены важныя змены ў падручнікі гісторыі. З падручнікаў былі выдаленыя некаторыя нацыяналістычныя элементы. Замест выразу «наша радзіма Турцыя» часцей за стала ўжывацца выраз «наша радзіма Кіпр», а замест слоў «туркі» і «грэкі» часцей сталі ўжывацца словы «туркі-кіпрыёты», «грэкі-кіпрыёты» або проста «кіпрыёты». Да гэтага, у турэцкіх школах Паўночнага Кіпра 1974 апісваўся як год пачатку вызвалення турак ад грэчаскага прыгнёту, а выкладанне гісторыі Кіпра звычайна пачыналася з моманту анэксіі вострава Асманскай імперыяй у 1571. У старых падручніках гісторыі грэкі-кіпрыёты называліся словам «рум», якім традыцыйна пазначаліся хрысціянскія падданыя Асманскай імперыі. Аналагічныя рэформы па выдаленні нацыяналістычных перагібаў з школьных падручнікаў гісторыі былі ў апошнія гады праведзеныя і ў грэчаскай часткі Кіпра.
На тэрыторыі Паўночнага Кіпра таксама знаходзіцца шэраг універсітэтаў:
Узброеныя сілы
Паўночны Кіпр змяшчае Сілы бяспекі (чатыры пяхотных палка) колькасцю каля 3,5 тыс. чал., Фармаваныя па прызыву з мужчын ва ўзросце ад 18 да 40 гадоў. Дадаткова існуе запас першай чаргі ў 11 тыс. чал., Другі 10 тыс. чал, і трэцяй — 5 тыс. чал. ва ўзросце больш за 50 гадоў. СБПК лёгка ўзброеныя, узначальваюцца брыгадным генералам арміі Турцыі, і выконваюць ролю ўнутраных войскаў і пагранічнай аховы.
У дадатак да іх, у Паўночным Кіпры дыслацыраваны 11-ы армейскі корпус Турцыі, які складаецца з двух мотапехотных дывізій, 14 асобнай бранетанкавай брыгады, механізаванай брыгады «Турдык», а таксама з частак і падраздзяленняў прамога падпарадкавання. Агульная колькасць 11 АК нд Турцыі складае больш за 40 тысяч чалавек.
Екацярынаўка (Навадугінскі раён)
Екацярынаўка (Екатериновка) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сяргееў
Сяргееў — прозвішча, жаночая форма прозвішча Сяргеева.
Шашкі (Стаўбцоўскі раён)
Шашкі́ (, Шашки) — аграгарадок у Беларусі, у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца ў 18 км на поўнач ад горада Стоўбцы, за 98 км ад Мінска, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Стоўбцы. Праз аграгарадок пралягае рэспубліканская аўтадарога Першаі — Івянец — Нясвіж.
Каля аграгарадка бярэ пачатак ручай Дудка.
Прыбор’е
Прыбо́р'е (, Приборье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
682
682 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 682 год нашай эры, 682 год 1 тысячагоддзя, 82 год VII стагоддзя, 2 год 9-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 3 год 680-х гадоў.
Краснатуранскі раён
Краснатуранскі раён (Краснотуранский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Краснатуранск.
Татур
Татур — беларускае прозвішча.
1-я антыфашысцкая партызанская брыгада
Гісторыя
Партызаны ў жніўні 1943 года разбілі нямецкі гарнізон у Докшыцах, на чыгуначнай станцыі Крулеўшчына знішчылі гарнізон, паравознае дэпо, падарвалі 2 чыгуначныя масты, 3 км чыгункі. У верасні — кастрычніку разам з брыгадамі «Дзядзькі Колі» і «Смерць фашызму» напалі на гарнізоны ў вёсках Зембін і Вілейка; 28 лістапада 1943 на дарозе Лагойск — Плешчаніцы разбілі нямецкую калону, знішчылі 250 салдатаў; 17 сакавіка 1944 года ў вёсцы Шыпы Пліскага раёна разбілі нямецкую роту; 25 верасня 1943 года на чыгунцы Мінск — Смалявічы падарвалі кля 2500 рэек, у чэрвені 1944 — 1200 рэек. У красавіку — маі 1944 года брыгада ўдзельнічала ў абароне Полацка-Лепельскай партызанскай зоны і ў прарыве блакады. У гэтых баях яна страціла забітымі і прапаўшымі без вестак 1026 партызан.
Спіс аб’ектаў PGC (1691001—1692000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1691001—1692000)
Аляшное
Аляшно́е — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 38 км на паўночны ўсход ад горада Столін, за 2,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Мачуль, у басейне ракі Маства.
Плошча паверхні 0,041 км². Даўжыня 0,92 км, найбольшая шырыня 0,03 км. Даўжыня берагавой лініі 2,2 км.
Аўстралазія (біягеаграфія)
Аўстралазія — біягеаграфічны рэгіён, які амаль супадае з геаграфічным рэгіёнам Аўстралазія, але адрозніваецца з ім у вызначэнні. Гэты біягеаграфічны рэгіён складаецца з Аўстраліі, астравой Новая Гвінея (з Папуа-Новай Гвіней і інданезійскай правінцыяй Папуа ўключна), ўсходняй часткі інданезійскага архіпелагу ўключна з востравам Сулавесі, з Малукскіх астравоў (інданезійскія правінцыі Малуку і Паўночны Малуку) і астравоў Ламбок, Сумбава, Сумба, Флорэс, Тымор. Таксама ўключае некалькі ціхаакіянскіх астраўных груп: Архіпелаг Бісмарка, Вануату, Саламонавы астравы, Новая Каледонія. Новая Зеландыя з'яўляецца адасобленым падрэгіёнам Аўстралазіі, а рэшта Інданезіі ўваходзіць у Індамалайскую зону.
З экалагічнага пункту гледжання Аўстралазія — гэта адасоблены рэгіён з агульнай геалагічнай і эвалюцыйнай гісторыяй, які мае шмат унікальных элементаў флоры і фаўны.
Дружба (сквер, Магілёў)
«Дружба» (таксама вядомы як сквер турыстаў) — сквер у Магілёве, размешчаны па праспекце Міру перад домам № 25. Плошча складае 0,24 га.
Закладзены ў 1966 годзе ўдзельнікамі рэспубліканскага злёту турыстаў—пераможцаў Усесаюзнага паходу камсамольцаў і моладзі па месцах рэвалюцыйнай, баявой і працоўнай славы савецкага народа. У яго пасадцы прынялі ўдзел прадстаўнікі гарадоў-герояў, дэлегацыя Габраўскай акругі Народнай Рэспублікі Балгарыі і іншыя госці. Пра заснаванне сквера нагадвае мемарыяльны знак у яго цэнтры.
Забеліна (Навадугінскі раён)
Забеліна (Забелино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бальшая Глушыца (Самарская вобласць)
Бальшая Глушыца (Большая Глушица) — сяло ў Самарскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бальшаглушыцкага раёна. Размешчана на беразе ракі Вялікі Іргіз, за 40 км ад чыгуначнай станцыі Чарнігаўка (на лініі Пугачоў — Чырвонагвардзеец II).
Таксама з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Сельскага паселішча Бальшая Глушыца.
Mario Kart 8
«Mario Kart 8» (マリオカート8) — камп’ютарная гульня ў жанры, восьмая ў серыі «». Выхад гульні адбыўся 29 мая 2014 года ў Японіі, 30 мая 2014 года ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы і 31 мая 2014 года ў Аўстраліі эксклюзіўна для «Wii U».
28 красавіка 2017 года выйшла палепшаная версіі гульні для «Nintendo Switch», якая атрымала назву «Mario Kart 8 Deluxe».
Максімавіцкі сельсавет
Максі́мавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Новыя Максімавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Новамаксімавіцкі (Максімавіцкі) сельсавет у складзе Клічаўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клічаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 21 кастрычніка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Каўбчанскага сельсавета.
Марцініка
Марціні́ка (Martinique) — востраў і заморскі дэпартамент Францыі на захадзе Карыбскага рэгіёна. Агульная плошча — 1128 км². Насельніцтва (2012 г.) — 390 371 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Фор-дэ-Франс.
Гісторыя
Востраў быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам у 1502 годзе, пад час яго чацвертага падарожжа ў Амерыку. Першыя французскія паселішчы ўзніклі тут у 1635 годзе. З гэтага часу і да нашых дзён востраў належыць Францыі. Французскія плантатары прывезлі сюды рабоў, для працы на плантацыях цукровага трыснёга. Толькі ў 1848 годзе рабства было забароненае. З гэтага моманту пачала развівацца крэольская культура Марцінікі.
Джынджэр Роджэрс
Джынджэр Роджэрс (Ginger Rogers;  — ) — амерыканская актрыса і танцоўшчыца, уладальніца прэміі «Оскар» у 1940 годзе. Стала найбольш вядомая дзякуючы сумесным выступам у пары з Фрэдам Астэрам. У 1999 годзе Джынджэр Роджэрс заняла 14 месца ў спісе 100 найвялікшых зорак кіно.
Вётхава
Вётхава (, Вётхово) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Allium sergii
Allium sergii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Казахстана (хрыбет ).
Ветрына (прыпыначны пункт)
Ве́трына (, Ветрино)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў гарадскім пасёлку Ветрына; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж станцыяй Фарынава і станцыяй Загацце.
Праксіцель
Праксі́цель (Πραξιτέλης) — старажытнагрэчаскі скульптар IV стагоддзя да н. э. Меркаваны аўтар знакамітых кампазіцый «Гермес з дзіцем Дыянісам» і «Апалон, які забівае яшчарку». Большасць работ Праксіцеля вядома па рымскім копіях або па апісаннях антычных аўтараў. Скульптуры Праксіцель размалёўваў афінскі мастак Нікій.
Лічыцца, што Праксіцель, сын афінскага скульптара Кефісадота, нарадзіўся ў Афінах каля 390 г. да н. э. Да часу Аляксандра Македонскага, відаць, скульптара ўжо не было ў жывых.
Праксіцель — першы скульптар, які максімальна рэалістычна адлюстраваў аголеную жанчыну: скульптура Афрадыта Кнідская, дзе аголеная багіня прытрымлівае рукой адзенне, якое звалілася. Пасля вельмі многія скульптары адлюстроўвалі багіню ў падобнай позе. Афрадыта Праксіцеля стала так папулярна, што дала пачатак асаблівага тыпу ў жаночай скульптуры: тыпу Афрадыты Кнідскай (да гэтага тыпу належыць, напрыклад, Венера Мілоская).
У гонар Праксіцеля названы кратар на Меркурыі.
NGC 787
NGC 787 (іншыя абазначэнні — MCG -2-6-15, PGC 7632) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ванда Руткевіч
Ванда Руткевіч (Wanda Rutkiewicz; 4 лютага 1943, Плунге, Літоўская ССР, СССР — прыблізна 12 мая 1992, Канчэнджанга, Гімалаі) — польская альпіністка.
Яраслаў Тышынскі
Яраслаў Тышы́нскі (Jarosław Tyszyński; 1 чэрвеня 1883, Непалокаўцы — 17 красавіка 1930, ) — польскі мастак, скульптар.
Ванда Руткевіч
Біяграфія
Пасля Другой сусветнай вайны сям’я пераехала ў Польшчу і пасялілася ва Ўроцлаве. Скончыла Вроцлаўскі тэхналагічны ўніверсітэт па спецыяльнасці інжынер-электрык.
Яраслаў Тышынскі
Біяграфія
Дзяцінства правёў у сямейным доме ў Стрыі. Тры гады вучыўся на архітэктурным факультэце Львоўскай палітэхнікі, потым пераехаў у Кракаў, дзе вучыўся на кафедры скульптуры Акадэміі мастацтваў ў прафесара. Пасля паехаў у Парыж, дзе навучаўся ў прыватнай школе жывапісу і скульптуры — Акадэміі Жуліяна. Пасля смерці бацькі ён вярнуўся ў Львоў, дзе па просьбе архімандрыта Шаптыцкага зрабіў скульптуру Тараса Шаўчэнкі.
Ванда Руткевіч
Біяграфія
Лічыцца адной з самых выдатных ў гісторыі жанчын — альпіністак. 16 кастрычніка 1978 года яна стала трэцяй жанчынай, першай полькай і першай еўрапейкай, якая паднялася на вяршыню Эверэста, а 23 чэрвеня 1986 года — першай жанчынай, якая ўзышла на другі васьмітысячнік свету К2 (трыумф быў азмрочаны гібеллю Ліліян і Морыса Барардаў з яе каманды, якія загінулі пры спуску).
Яраслаў Тышынскі
Біяграфія
Па запрашэнні свайго сябра, архітэктара Атона Краснапольскага, прыехаў у Мінск, дзе спачатку навучаў маляванню і скульптуры дзяцей у шматлікіх шляхецкіх маёнтках, у т.л. Ваньковічаў, Чапскіх, Прушынскіх, потым заснаваў у горадзе ўласную студыю скульптуры.
Ванда Руткевіч
Біяграфія
Ванда Руткевіч была галоўным прэтэндэнтам на тытул першай жанчыны, якая ўзышла на ўсе 14 васьмітысячнікаў сьвету. Яна паспела ўзысці на 8 вяршыняў:
Забалонне (Навадугінскі раён)
Забалонне (Заболонье) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Яраслаў Тышынскі
Біяграфія
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны ў 1914 годзе Яраслаў Тышынскі, як аўстрыйскі падданы, быў інтэрнаваны і высланы ў Арэнбург. Ён пакінуў дзесяткі сваіх скульптур у Мінску. Ацалелі толькі іх фотаздымкі, зробленыя галоўным чынам Янам Булгакам (сярод іншых «На крэсле», «Успаміны», «Аголеная жанчына»). У Арэнбургу ён стаў захавальнікам польскага мастацтва, якое мелася ў горадзе.
Ванда Руткевіч
Смерць
Ванда Руткевіч знікла ў 1992 годзе пры спробе ўзысці па паўночна-заходняй сцяне на трэцюю вяршыню свету Канчэнджангу. Штурм гары (сумесна з мексіканцам ) пачаўся рана на досвітку 12 мая з лагера на вышыні 7950. м. Пасля 12 гадзін цяжкага ўзыходжання па глыбокім снезе Карлас стаяў на вяршыні, а Ванда адстала. Спускаючыся, ён сустрэўся з Вандай на вышыні больш за 8200 метраў. Нягледзячы на адсутнасць бівачнага рыштунку, яна вырашыла схавацца і перачакаць ноч на паўночна-заходнім схіле, а затым працягнуць ўзыходжанне на наступны дзень. У той момант Руткевіч была моцна аслаблена фізічна, і была не ў стане прыняць рацыянальнае рашэнне, якое магло выратаваць ёй жыццё. Карсаліа адзначыў, што ён таксама быў моцна знясілены фізічна і маральна, і ў яго ўжо не заставалася душэўных сіл пераканаць яе, каб пачаць спуск ўніз. Яе цела так і не было знойдзена.
Яраслаў Тышынскі
Біяграфія
Ён уступіў у шэрагі 5-й сібірскай дывізіі арміі Калчака як радавы — удзельнічаў у баявых дзеяннях на Урале, потым пад Нова-Мікалаеўскам (цяпер Новасібірск). Пры наступленні Чырвонай арміяй апынуўся ў апошніх эвакуіраваных эшалонах, якія зведалі жорскія баі пад гарадамі Тайга і Ачынск. Дабраўшыся да станцыі Клюквеннай (каля 120 км на ўсход ад Краснаярска), нягледзячы на дамоўленасці, гэтыя падраздзяленні апынуліся ў лагерах ваеннапалонных і турмах. Вызваліўшыся з турмы, ён сплаўляў лес па рацэ Енісей і вырабам фарбаў для бялізны.
IC 485
IC 485 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Ванда Руткевіч
Смерць
У 1995 годзе італьянскія альпіністы Фаўста дэ Стэфані, Марка Галезі і Сільвіа Мандзінелі знайшлі на паўднёва-заходняй сцяне цела, якое, як мяркуецца, належала Вандзе Руткевіч. У гэтым выпадку яна ўзнімалася (або спускалася) па паўночна-заходнім хрыбце недалёка ад вяршыні і сарвалася на паўднёва-заходні бок.
Яраслаў Тышынскі
Біяграфія
Пасля перамір’я паміж Польшчай і Савецкай Расіяй ў 1920 годзе, на якім бакі абмяняліся ваеннапалоннымі, ужо хворы на туберкулёз касцей Яраслаў Тышынскі прайшоў шлях да польскай граніцы. У Польшчы, пасля шлюбу з Ядвігай Жураўскай, ён спрабаваў яшчэ тварыць, адначасова лечачы туберкулёз. З таго часу паходзяць маляваныя шаўковыя шалікі, ахвяраваныя Аддзел тэкстылю Нацыянальнага музея ў Варшаве, і апошняя скульптура польскага сібірскага салдата, адліўкі якой былі перададзены і Нацыянальнаму музею ў Кракаве.
Ванда Руткевіч
Смерць
Аднак больш падрабязны аналіз сведчанняў італьянскіх альпіністаў, у прыватнасці, колер адзення і наяўнасць этыкетак балгарскай вытворчасці, кажа аб тым, што, хутчэй за ўсё, гэта было цела балгарскай альпіністкі Ёрданкі Дзімітравай, якая загінула ў лавіне на паўднёва-заходнім схіле Канчэнджангі ў кастрычніку 1994 года.
Сусветны Амерыканскі Патрыярхат
Сусветны Амерыканскі Патрыярхат (САП; American World Patriarchs) — некананічная рэлігійная групоўка ў ЗША, створаная ў 1965—1972 гадах беларускім эмігрантам Уладзіславам Рыжым-Рыжскім.
Ванда Руткевіч
Смерць
Ніхто не ведае, ці была яна на вяршыні. Калі так, то яна стала першай альпинисткой, якая пакарыла тры самыя высокія горы свету.
Сусветны Амерыканскі Патрыярхат
У 1965 годзе ў ЗША самаабвешчаную «праваслаўную юрысдыкцыю» стварыў амерыканец з украінскімі каранямі Вальтар Мірон Прафета, якога за год да гэтага рукапалажыў у святары Фядот ДэВітаў (Вітоўскі), кіраўнік арганізацыі «Святая Амерыканская праваслаўная царква» (групоўка адкалолася ў 1936 годзе ад Вікарыяцтва Заходняга абрада ў Антыахійскай Праваслаўнай Архіескапіі ў Амерыцы).
Прафета, аддзяліўшыся ад юрысдыкцыі Вітоўскага, спачатку назваў сваю арганізацыю «Амерыканская каталіцкая праваслаўная царква», праз тры гады быў абвешчаны Патрыярхам царквы з імем Володимир. Уладзіслаў Рыжы, які спачатку спрабаваў узначаліць беларускі каталіцкі рух, у 1965 годзе быў узведзены ў святарскі сан «Амерыканскай каталіцкай праваслаўнай царквы», а з 1967 года стаў архіепіскапам. На 1972 год, калі Уладзіслава Рыжага адлучылі ад «Амерыканскай каталіцкай праваслаўнай царквы», ён паспеў высвяціць 17 незалежных патрыярхаў, імкнучыся стварыць міжнародную арганізацыю. У сан патрыярхаў ён узводзіў звычайна «незалежных епіскапаў», якія амаль ці зусім не мелі прыхажанаў. Уладзіслаў Рыжы назваў сваю юрысдыкцыю «Сусветны Амерыканскі Патрыярхат». Пазней у межах САП ён яшчэ стварыў «Беларускую праваслаўную нацыянальную царкву», «Праваслаўную каталіцкую аўтакефальную царкву ЗША» і інш.
Дудкі (Стаўбцоўскі раён)
Ду́дкі (, Дудки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 87 жыхароў (2009).
Сусветны Амерыканскі Патрыярхат
У першай палове 1970-х гадоў Сусветны Амерыканскі Патрыярхат прыкметна павялічыўся за кошт прыходаў з Паўночнай і Лацінскай Амерыкі, якія пакінулі Рымска-Каталіцкую Царкву. Даволі пашыранай прычынай да такога кроку з’яўляліся выпадкі парушэння каталіцкімі клірыкамі зароку бясшлюбнасці. Актыўна ўтвараліся новыя незалежныя нацыянальныя рэлігійныя адзінкі. Ад САПа адкалолася ў 1976 годзе «Беларуская праваслаўная царква ў выгнанні».
Пачынаючы з 1993 года Юры (Рыжы) шмат разоў прыязджаў на Беларусь. У 1994 годзе пачаліся багаслужбы ў мінскім прыходзе святой Еўфрасінні Полацкай, у 1995 годзе ў Мінску высвячаецца епіскап Пятро Гушча і выходзіць з друку першы нумар царкоўнага бюлетэню «Голас царквы Беларускай», былі пабудаваныя капліцы прыхода святога Кірылы Тураўскага ў Слоніме, пачалося будаўніцтва храма ў пасёлку Пагранічны (Бераставіцкі раён). У 2002 годзе пачаў дзейнічаць прыход святога Юр’я ў вёсцы Шчомысліца пад Мінскам. Было аб’яўлена аб стварэнні Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай (народнай) царквы, якая аднак не атрымала прызнання. Гэта дзейнасць была непрацяглая, за выключэннем прыхода святой Еўфрасінні Полацкай, што разам са святаром Леанідам Акаловічам перайшоў у юрысдыкцыю Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы. У 1998 годзе Пётр Гушча быў прыцягнуты да крымінальнай адказнасці за распусныя дзеянні ў дачыненні непаўнагадовых дзяўчынак, абвінавачанне затым было зменена, у выніку ён быў асуджаны ўмоўна, з’ехаў з Беларусі і пасяліўся ў адным з манастыроў Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага Патрыярхата.
У САПе прызнаецца жанаты епіскапат, дапускаецца выкарыстанне як усходняга, так і заходняга абрадаў. Цэнтр царквы ў Нью-Ёрку, але сталай рэлігійнай дзейнасці не вядзецца. Архіепіскап Юры (Рыжы) памёр у 2015 годзе.
Яраслаў Тышынскі
Біяграфія
Яраслаў Тышынскі памёр ад туберкулёзу 17 красавіка 1930 г. Пахаваны ў Варшаве на Паванзкоўскіх могілках, у квартале 334.
Мехмет Алі Талат
Мехмет Алі Талат (Mehmet Ali Talat; ) — прэзідэнт Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра з 24 красавіка 2005 па 23 красавіка 2010 года, змяніўшы шматгадовага лідара ТРПК Раўфа Дэнкташа, да гэтага з 13 студзеня 2004 да 26 красавіка 2005 быў прэм’ер-міністрам краіны.
У 2004, будучы прэм'ер-міністрам, выступаў у падтрымку «Плана Анана» па кіпрскаму ўрэгуляванні, які быў таксама падтрыманы насельніцтвам Паўночнага Кіпра на рэферэндуме, але не быў увасоблены ў жыццё з прычыны адмоўнага галасавання жыхароў Рэспублікі Кіпр.
Біяграфія
Мехмет Алі Талат нарадзіўся 6 Ліпень 1952 года горадзе Кірэния. Пачатковую і сярэднюю адукацыю атрымаў на востраве Кіпр. У 1977 годзе атрымаў дыплом бакалаўра і магістра бліжнеўсходняга тэхнічнага ўніверсітэта (ODTÜ) па спецыяльнасці інжынер-электратэхнік у г. Анкара. У 2004 годзе скончыў магістэрскі курс на кафедры міжнародных адносін Усходне-Міжземнаморскага ўніверсітэта (Doğu Akdeniz Üniversitesi Eastern Mediterranean University) у горадзе Фамагуста на в. Кіпр. Падчас вучобы ў Турцыі займаў кіруючыя пасады ў студэнцкіх таварыствах турак-кіпрыётаў. Мехмет Алі Талат быў першым старшынёй-заснавальнікам Федэрацыі адукацыі і моладзі кіпрыётаў (KÖGEF) у Турцыі.
У снежні 1993 года, пасля парламенцкіх выбараў, Мехмет Алі Талат быў прызначаны Міністрам нацыянальнай адукацыі і культуры ў першай урадавай кааліцыі Дэмакратычнай партыі (ДП) і Рэспубліканскай Турэцкай партыі (РТП). У другой урадавай кааліцыі заняў пасаду Міністра нацыянальнай адукацыі і культуры. У трэцяй кааліцыі ДП і РТП як намеснік прэм’ер-міністра ўзначальваў Міністэрства па справах дзяржавы.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1996
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1996  — другі па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд 1996-га года. Турнір праходзіў у два кругі. Першапачаткова планаваўся ўдзел 16 каманд, але яшчэ перад пачаткам сезону спыніла існаванне каманда «Бабруйск», а падчас турніру зняліся віцебскі «Кімавец» і барысаўскі «Фамальгаўт», у выніку колькасць удзельнікаў скарацілася да 13. Перамогу атрымаў клуб «Трансмаш» з Магілёва, які разам са слонімскім «Камунальнікам» перайшоў у Першую лігу.
Мехмет Алі Талат
Біяграфія
Пачынаючы з 1996 года, Мехмет Алі Талат займаў розныя пасады ў РТП і 14 студзеня 1996 г. стаў яе генеральным старшынёй на 14 надзвычайным партыйным з’ездзе.
У 1998 Мехмет Алі Талат быў абраны дэпутатам нікасійскай выбарчай акругі. Пасля заканчэння агульных парламенцкіх выбараў быў прызначаны на пасаду старшыні ўрада кааліцыі РТП і ДП. З 8 сакавіка 2005 узначальваў другі кааліцыйны ўрад, створаны РТП і ДП. Да свайго абрання на пасаду Прэзідэнта, Мехмет Алі Талат займаў пасаду прэм’ер-міністра.
Мехмет Алі Талат падтрымаў план мірнага ўрэгулявання і аб’яднання Кіпра, які быў выстаўлены на рэферэндуме 24 красавіка 2004 года.
Прэзідэнт Мехмет Алі Талат валодае англійскай мовай. Жанаты. Жонка — Ойа Талат. Мае маюць сына і дачку.
Баньёла-дзі-По
Бан'ёла-дзі-По (Bagnolo di Po) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1450 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 45022. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gottardo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мікуліна (Полацкі раён)
Міку́ліна (, Микулино) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
За 0,5 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца возера Свяцец.
Новадзявочыя могілкі
Новадзявочыя могілкі (Новодевичье кладбище) — могілкі ў Маскве.
Гісторыя
У XIX стагоддзі на Новадзявочых могілках з’явіліся магілы купцоў, пісьменнікаў, музыкаў, навукоўцаў, а ў XX стагоддзі — вядомых савецкіх дзеячоў. На Новадзявочых могілках пахаваныя многія расійскія і савецкія дзеячы навукі, літаратуры, мастацтва, ваеначальнікі, палітыкі, дзяржаўныя дзеячы.
Многія надмагіллі, напрыклад, работы скульптараў М. А. Андрэева, С. Ц. Канёнкава, Э. І. Неізвеснага ўяўляюць самастойную мастацкую каштоўнасць.
Марафонскі юнак
Марафонскі юнак — старажытнагрэчаская бронзавая статуя, вылаўленая рыбакамі з Марафонскага заліва ў 1925 годзе і якая папоўніла збор Нацыянальнага археалагічнага музея Афін. Мяркуецца, што на ёй выяўлены Гермес, хоць якія-небудзь атрыбуты гэтага бога адсутнічаюць. Мяккая прапрацоўка мускулатуры і расслаблены стан кантрапоста выдаюць уплыў Праксіцеля. Прыпаднятай правай рукой фігура абапіралася на сцяну, якая цяпер не існуе. Статуя датуецца апошняй чвэрцю IV стагоддзя да н.э. Поза юнака знаходзіць аналагі ў мастацтве Старажытнага Рыма (мармуравыя выявы сатыраў, якія разліваюць віно).
Аперацыя «Бола»
Аперацыя «Бола» (Operation Bolo) — аперацыя ВПС ЗША падчас В’етнамскай вайны, накіраваная на ліквідацыю пагрозы з боку паўночныв’етнамскіх знішчальнікаў МіГ-21. У ходзе аперацыі амерыканская авіяцыя правяла адзін з найбольш паспяховых паветраных баёў за ўсю вайну.
Перадумова
Пачынаючы з сакавіка 1965 года, авіяцыя ЗША ажыццяўляла рэгулярныя бамбардзіроўкі Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам у рамках кампаніі «Rolling Thunder». На працягу першага года аснову сістэмы СПА ДРВ складала ствольная артылерыя і кулямёты, у той час як зенітна-ракетныя комплексы і знішчальнікі-перахопнікі гулялі дастаткова невялікую ролю. Аднак пастаянная падтрымка з боку СССР дазволіла ўмацаваць СПА і ВПС краіны. З сярэдзіны 1966 года актывізаваліся дзеянні паўночнав’етнамскай авіяцыі, якая атрымала на ўзбраенне сучасныя знішчальнікі МіГ-21. У канцы года камандаванне ВПС ДРВ пачало практыкаваць перахоп амерыканскіх самалётаў на далёкіх подступах да мэтаў, што дазволіла нанесці адчувальныя страты ўдарным F-105 «Тандэрчыф».
Увосень 1966 года новым камандзірам 8-га тактычнага знішчальнага крыла ВПС ЗША на авіябазе Убон (Тайланд) стаў палкоўнік Робін Олдс, ас Другой сусветнай вайны (12 паветраных перамог). Ён быў занепакоены павелічэннем страт у паветраных баях і прыйшоў да высновы аб неабходнасці нанесці ўдар па авіяцыі праціўніка. Да гэтага часу барацьба з ВПС ДРВ лічылася другараднай задачай з-за іх невысокай актыўнасці. Знішчыць МіГі на зямлі было немагчыма з-за таго, што мелася забарона на бамбардзіроўкі в’етнамскіх аэрадромаў: вышэйшае палітычнае кіраўніцтва ЗША баялася, што ўдары па аэрадромах прывядуць да ахвяраў сярод савецкага ваеннага персаналу і да рэзкай эскалацыі вайны, аж да прамога ўмяшання СССР. Выхад быў адзін: уцягнуць авіяцыю ворага ў паветраны бой на выгадных для амерыканскага боку ўмовах.
Аперацыя атрымала кодавую назву «Бола». Яе сутнасць заключалася ў тым, што знішчальнікі F-4 «Фантом II» павінны былі імітаваць паводзіны групы ўдарных F-105, якія прадстаўлялі для МіГаў больш лёгкую мэту. Імітацыя ўключала выкарыстанне стандартных маршрутаў падлёту да мэты, вытрымліванне характэрнай хуткасці і вышыні, выкарыстанне экіпажамі «Фантомаў» тэрміналогіі пілотаў «Тандэрчыфаў» пры радыёабмене. Такім чынам, МіГі павінны былі трапіць у пастку, атакаваўшы замест досыць уразлівых ударных самалётаў гатовыя да бою знішчальнікі. Да гэтага часу ў Паўночнага В’етнама быў усяго адзін авіяполк знішчальнікаў МіГ-21 (921-ы), які базаваўся на аэрадроме Фук-Ен у раёне Ханоя.
Прыклады самалётаў
Правядзенне
Аперацыя была прызначана на 1 студзеня 1967 года, але адкладзена на дзень з-за дрэннага надвор’я. 2 студзеня ўсё ж было прынята рашэнне аб правядзенні аперацыі, нягледзячы на густую воблачнасць. Асноўная задача ўскладалася на 28 самалётаў F-4C са складу 8-га крыла, узначаленых асабіста Олдсам: менавіта яны павінны былі імітаваць ударную групу F-105 над Фук-Ен. Столькі ж «Фантомаў» з 366-га тактычнага знішчальнага крыла (Дананг, Паўднёвы В’етнам) мелі задачу блакаваць іншыя аэрадромы з боку ўзбярэжжа і перахапіць паўночнав’етнамскія МіГі пры спробе уцёкаў у Кітай. Амерыканскім пілотам было забаронена ўрывацца ў паветраную прастору Кітая. Да забеспячэння аперацыі прыцягваліся F-105, самалёты далёкага радыёлакацыйнага выяўлення EC-121, самалёты радыёэлектроннай барацьбы EB-66, самалёты прыкрыцця F-104. Дзёрзкасць аперацыі заключалася яшчэ і ў тым, што ні адзін пілот 8-га крыла да таго моманту не меў вопыту рэальнага паветранага бою: в’етнамскія МіГі проста пазбягалі змагацца з F-4, аддаючы перавагу бяспечнае для сябе паляванне на F-105.
Амерыканскі план спрацаваў. На перахоп праціўніка былі падняты Міг-21, і пілоты «Фантомаў», выкарыстоўваючы колькасную перавагу і фактар раптоўнасці, уступілі з імі ў манеўраны паветраны бой, у якім паспелі прыняць удзел толькі 12 F-4. Па амерыканскіх даных, было збіта 7 самалётаў праціўніка пэўна і 2 меркавана, уласных страт не было. В’етнамскія даныя пацвярджаюць страту 6 Міг-21 (з іх адна панесена ў выніку выдаткавання самалётам паліва) і 1 лётчыка, а таксама прызнаюць факт адсутнасці ў амерыканцаў страт. Для 921-га палка гэта быў цяжкі, але не апошні ўдар: 6 студзеня ВПС ЗША зладзілі новую пастку і збілі яшчэ два МіГ-21.
Па даных в’етнамскіх крыніц, 2-га студзеня 1967 года ў бой ўступіла толькі два звяна МіГ-21ПФЛ. Першае звяно ў складзе: Ву Нгок Дзінь, Нгуен Дук Туан, Нгуен Дан Кінь і Буі Дук Нхо падняліся ў паветра ў 13:56 па ханойскім часе. Прабіўшы слаістую воблачнасць, самалёты патрапілі пад варожую атаку і былі збіты, усе чатыры лётчыкі здолелі выратавацца, скарыстаўшыся катапультамі. Пасля страты першай чацвёркі МіГаў у паветра паднялося другое звяно ў складзе: Нгуен Нгок До, Дан Нгок Н’я, Донг Ван Дэ і Нгуен Ван Кок. На гэты раз в’етнамскія лётчыкі былі больш уважлівы і, заўважыўшы варожую атаку, выканалі супрацьракетны манеўр. У выніку толькі адзін самалёт быў збіты, а яго лётчык Нгуен Нгок До паспяхова катапультаваўся. Тры ацалелых МіГа зрабілі пасадку на авіябазе Найбай. Агульныя страты за дзень склалі 5 МіГ-21ПФЛ: 1812, 1908, 1909, 2106, 2206.
Вынік
Страціўшы за некалькі дзён палову МіГ-21, камандаванне ВПС ДРВ было вымушана перагледзець тактыку выкарыстання знішчальнай авіяцыі. Асабісты склад 921-га палка быў дэмаралізаваны тым, што адбылося. У цэлым, на папаўненне страт сышло па меншай меры два месяцы: аж да вясны 1967 года 921-ы полк заставаўся небаяздольным, актыўнасць паўночнав’етнамскай авіяцыі амаль спынілася. Паветраны бой 2 студзеня 1967 года быў адным з найбуйнейшых за ўсю вайну. Паводле афіцыйных амерыканскіх звестак, такіх жа буйных поспехаў пазней удавалася дасягнуць усяго двойчы: у маі 1967 і ў маі 1972. Адзіным суцяшэннем для в’етнамцаў стала выратаванне ўсіх збітых у гэты дзень лётчыкаў.
Перамогі
Ніжэй пералічаны ўсе сем экіпажаў, якім было афіцыйна залічана па адной перамозе ў баі 2 студзеня 1967 года.
Пацверджаныя в’етнамскім бокам страты:
Дывізія СС «Галічына»
14-я грэнадзёрская дывізія Вафен-СС «Галічына»  — вайсковае фарміраванне ў складзе войск Вафен-СС, якое існавала з 1943 па 1945 год, была сфармавана з украінцаў. Мела афіцыйныя назвы:
Перадгісторыя
У чэрвені-ліпені 1941 года АУН(б) і АУН(м) прапаноўвалі ўладам Германіі стварыць узброеныя сілы ўкраінскай дзяржавы, «якія б разам з Вермахтам і яго кіраўніком Адольфам Гітлерам усталёўвалі б новы парадак на прасторах Еўропы». АУН(б) нават пачалі фарміраванне частак УНРА (украінская нацыянальная рэвалюцыйная армія), асновай для якой павінный былі стаць сфарміраваныя Абверам яшчэ ў пачатку 1941 года батальёны Роланд і Нахцігаль. Але прапановы былі асташлены без увагі, а пачаўшыя фарміраванне атрады ўкраінцаў былі выкарыстаны для папаўнення паліцэйскіх фарміраванняў і аператыўных каманд СС на тэрыторыі Генерал-губернатарства Галічына і рэйхскамісарыята Украіна.
У сярэдзіне вясны 1942 года партызанскі рух на Украіне актывізаваўся і пачаў наносіць значную шкоду германскай акупацыйнай адміністрацыі. Спроба сфармаваць Украінскую вызвольную армію з ваенапалонных чырвонаармейцаў і камандзіраў РСЧА з ліку украінцаў правалілася: пры першай магчымасці яны самі рабіліся партызанамі. У той жа час сфарміраваны з украінцаў 201-ы батальён паліцыі, які дзейнічаў з красавіка 1942 года на тэрыторыі акругі Беларусь рэйхскамісарыята Остланд, зарэкамендаваў сябе з самага лепшага боку. Дырэктыва ОКВ № 40 ад 18 жніўня 1942 года, больш вядомая як «антыпартызанская», дазваляла больш шырока выкарыстоўваць невялікія ўзброеныя фарміраванні для барацьбы з партызанамі. Паразы на франтах узімку 1942—1943 гг., недахоп прызыўнікоў у самой Германіі і пашырэнне па ўсёй Еўропе партызанскага руху адраджаюць ідэі аб выкарыстанні ўнутранага антыбальшавіцкага патэнцыяла акупаваных тэрыторый СССР. Рэйхсміністар акупаванай Усходняй вобласці Альфрэд Розэнберг і частка галоўнакамандавання Вермахта прасоўвае ідэю аб выкарыстанні славян ў барацьбе з бальшавізмам. Лаяльнасць украінскага насельніцтва Галічыны і пратэкцыя чыноў з СС сталі значнымі аргументамі ў выкарыстанні значных мас украінцаў пад сцягам СС. Для астатніх украінцаў планавалася стварыць Украінскую вызвольную армію (Українське Визвольне Війско, УВВ) — аналаг Рускай вызваленчай арміі.
Расошнае
Расо́шнае (, Расошное) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Дывізія СС «Галічына»
Перадгісторыя
Першыя замежныя часткі войск СС былі створаны летам 1940 года пасля загада Гітлера аб пашырэнні войск СС. Першымі былі сфармаваны палкі «Вестлянд» з жыхароў акупаваных краін Бенелюкса і «Нордлянд» з жыхароў акупаваных Даніі і Нарвегіі. У снежні 1940 года абодва палкі былі ўключаны ў склад 5-й танкавай дывізіі СС «Вікінг.» 7-я валанцёрская дывізія СС «Прынц Ойген» была сфармавана з фольксдойчэ Венгрыі, Румыніі, Харватыі і Сербіі ў 1942 годзе. У пачатку 1943 года пачала фарміравацца першая дывізія СС, якая складалася з славян — 13-я горная дывізія СС «Ханджар» (1-я харвацкая). У гэтым шэрагу стаяла і 14-я галіцыйская дывізія СС, пачаўшая сваё фармаванне ўвесну 1943 года.