cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Розум і пачуцці (фільм, 1995)
Здымкі
Паводле слоў Томпсан, Лі «прыбыў на здымачную пляцоўку, маючы ў галаве ўвесь фільм». Замест таго, каб канцэнтравацца на гістарычных дэталях, ён хацеў, каб фільм засяродзіўся на апавяданні добрай гісторыі. Рэжысёр паказаў акцёрам падборку фільмаў, адаптаваных з класічных раманаў, у тым ліку «» і «Эпоха нявіннасці», якія, на яго думку, былі «вялікімі фільмамі; усе пакланяюцца творам мастацтва, але гэта не тое, што мы хочам рабіць». Лі раскрытыкаваў апошні фільм за адсутнасць энергіі, у адрозненні ад «страснай казкі» «Розум і пачуцці».
Музычнае суправаджэнне
Музычнае суправаджэнне да фільма «Розум і пачуцці» напісаў шатландскі кампазітар Патрык Дойл, які раней працаваў са сваёй сяброўкай Эмай Томпсан у фільмах «'», «'» і «». Рэжысёр прапанаваў Дойлу выбраць існуючую музыку або скласці новыя «пяшчотныя» мелодыі. Кампазітар адзначаў, што пішучы музыку да «Розуму і пачуццяў», яму даводзілася быць больш стрыманым, каб музыка адпавядала падзеям на экране: «У вас ёсць гэты матыў англійскага сярэдняга класу, і разам з музыкай у вас ёсць рэдкія ўспышкі эмоцый».
Пракат
Прэм’ера фільма адбылася 4 снежня 1995 года ў Каліфорніі. Ніжэй прыведзены спіс прэм’ер фільма паводле краін у храналагічным парадку : • 04: (Беверлі-Хілз, Каліфорнія)
• 13:  (Лос-Анджэлес, Каліфорнія)
• 13:
• 26:
• 22:
• 23:
• 28:
• 29:
• 01:
• 07:
• 08:
• 15:
• 16:
• 21:
• 11:
• 12:
• 09:
• 10:
• 17:
• 12:  (Бялград)
• 24:  (прэм’ера на DVD)
• 12:  (прэм’ера на DVD)
Крытыка
Агрэгатар крытычных аглядаў «Metacritic» дае фільму ўсярэдненую ацэнку ў 84 балы са 100 на аснове 21 рэцэнзіі прафесійных крытыкаў. Карыстальніцкі рэйтынг на гэтым рэсурсе складае 8.3/10. Паводле іншага папулярнага агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 64 рэцэнзентаў 62 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 97 %. Глядацкі рэйтынг кінастужкі склаў 90 % на аснове больш чым 100 тысяч галасоў. Абагуленае меркаванне крытыкаў сфармулявана наступным чынам:
Узнагароды і намінацыі
Паводле сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 33 кінаўзнагародамі і яшчэ 49 намінацыямі.
Кінастужка была ўганаравана шэрагам значных кінапрэмій:
Фільм адзначылі сваімі штогадовымі ўзнагародамі некаторыя кінематаграфічныя арганізацыі:
Найбольшай колькасцю ўзнагарод і намінацый адзначыліся:
Мунджуклу (Лачын)
Мунджуклу (Muncuqlu) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Гімнакладус двухдомны
Гімнакладус двухдомны (Gymnocládus dióicus) — дрэва; від роду Гімнакладус сямейства Бабовыя.
Распаўсюджанне і экалогія
Сустракаецца на тэрыторыі ЗША і Канады ад Тэхаса і Луізіяны да Антарыа і Паўднёвай Дакоты, у нізінах, рачных поймах і на ніжніх вільготных ярусах Апалач.
Батанічнае апісанне
Гэта высокія дрэвы да 30 м вышынёй, ствалом дыяметрам да 90 см, разделяющимся на тры—чатыры магутных атожылка на вышыні 3-4 м. Пры свабодным развіцці фармуецца вузкая пірамідальная крона да 8 м у дыяметры.
Значэнне і прымяненне
У Амерыцы гэты від называюць кававым дрэвам, паколькі ў мінулым яго смажанае насенне выкарыстоўвалася як танны сурагат кавы.
Дзякуючы двойчы перыстаму буйному лісцю, надаюць прыгожы від раслінам, выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна.
Выкарыстоўваўся ў індзейскай народнай медыцыне. Ужываецца ў гамеапатыі.
Віталь Віктаравіч Ціліжэнка
Віталь Віктаравіч Ціліжэнка (Віта́лій Ві́кторович Тіліже́нко; 25 снежня 1978, Запарожжа, Украінская ССР — 10 жніўня 2015, в. Старагнатаўка, Валнаваскі раён, Данецкая вобласць, Украіна) — украінскі ваенны, удзельнік вайны на ўсходзе Украіны (Добраахвотніцкі Украінскі Корпус), псеўданім «Кекс».
Жыццяпіс
Скончыў Запарожскі інстытут эканомікі і інфармацыйных тэхналогій. У 2004-2005 гадах выкладаў у акадэміі бізнесу і права ім. Кручынінай. З 2005 года быў бізнэс-трэнерам і ІТ-кансультантам у кампаніях Інформменеджер, BPO Group, Professional Trainings. Удзельнічаў у больш чым 50 кансультацыйных і адукацыйных праектах у розных камерцыйных арганізацыях. Вёў блог на Цензор.НЕТ.
Да вайны цікавіўся веласпортам.
Актыўны ўдзельнік Рэвалюцыі Годнасці. Грамадскі актывіст, валанцёр, распрацоўшчык вайсковага рыштунку.
Калі пачалася вайна, заснаваў Міжнародны дабрачынны фонд валанцёрскай дапамогі ўкраінскай арміі «Валошка», а затым і сам пайшоў добраахвотнікам на фронт. Заснавальнік і ваяр тактычнай групы «Беларусь» 5-га асобнага батальёна Добраахвотніцкага Украінскага Корпусу «Правы Сектар».
Пахаваны ў Запарожжы.
Пасля смерці засталася сястра.
Ларынгаспазма
Ларынгаспа́зма (ад λάρυγξ — гартань + спазма) — раптоўная сутаргавая спазма мускулатуры гартані, у выніку якой прасвет гартані закрываецца і ўзнікае інспіраторная задышка. Выклікаецца раздражненнем блукаючага нерва пры пападанні іншародных цел у прасвет гартані, валляку, пухлінах, у дзяцей таксама — доўгім плачам, смехам і інш. Пры ларынгаспазме хворы задзірае галаву, шырока разяўляе рот, у цяжкіх выпадках — смерць ад асфіксіі. Неадкладны зварот па ўрачэбную дапамогу.
Пітэр ван Лар
Пітэр ван Лар (нідэрл. Pieter van Laer, Pieter Bodding van Laer, 1599, ахрышчаны 15 снежня,  — 1642, там жа) — нідэрландскі жывапісец пачатку XVII стагоддзя. Сузаснавальнік таварыства галандскіх і фламандскіх майстроў у Рыме «Пералётныя птушкі». Быў таксама найбольш вядомым майстрам групы рымскіх мастакоў пад назвай «бамбачанці», якія працавалі ў жанры выявы народных сцэнак, якія адбываліся на рымскіх вуліцах. Сам мастак атрымаў у Італіі мянушку Бамбача (іт. bamboccio, карапуз).
Біяграфія
Вучыўся ў Эсаяса ван дэ Велдэ. У 1625 годзе прыехаў у Рым, пасяліўся ў парафіі царквы св. Марыі дэль Попала. Стаў членам таварыства «Пералётныя птушкі». Меў паслядоўнікаў — Лінгельбаха і двух італьянскіх майстроў — Мікеланджэла Чаркуоцы і Вівіяна Кадацы. Быў знаёмы з такімі вядомымі жывапісцамі, як Ян Бот, а таксама двума французскімі майстрамі — Клодам Ларэнам і Нікала Пусэнам. Аказаў істотны ўплыў на Міхаэля Свертса. Адным з першых пачынае практыкаваць жывапісныя заняткі на пленэры. Ван Лар за ўвесь час свайго жыцця ў Рыме не раз падвяргаўся нападкам з боку Акадэміі св. Лукі за неакадэмічнасць свайго мастацтва, аднак яго «бамбачады» былі прызнаныя не толькі ў Італіі і Галандыі, але і амаль паўсюдна ў Еўропе. Іх пачалі збіраць італьянскія і фламандскія калекцыянеры.
NGC 3129
NGC 3129 — падвойная зорка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Елаўстон
Елаўстон, раней Йелаўстон (Yellowstone) — вулканічная сістэма, звязаная з гарачай плямай літасферы, змешчанай пад плато Елаўстон (Паўночная Амерыка).
Елаўстон з’яўляецца г. зв. «звыш-вулканам», вулканічнай сістэмай, здольнай на вывяржэнні найбольшай магчымай на Зямлі магнітуды VEI 8).
Вядомыя вывяржэнні вулкану Елаўстон
Вядомыя вывяржэнні вулканічнай сістэмы Елаўстон, паводле геалагічных дадзеных, мелі або маглі мець найбольшую тэарэтычна магчымую на Зямлі магнітуду VEI 8. Іх умоўныя назвы паходзяць ад назваў мясцін заляганняў тэфры на тэрыторыі плато Елаўстон.
Лава-Крык
Каля 650 тыс. гадоў таму. Утворана сучасная кальдэра Елаўстон. Аб’ём выкінутай пароды ~280 км³.
Меса-Фолз
Каля 1,3 млн гадоў таму. Аб’ём выкінутай пароды ~1000 км³.
Хаклберы-Рыдж
Каля 2,1 млн гадоў таму. Аб’ём выкінутай пароды ~2500 км³. Пар. вывяржэнне Тамбары (1815), Вывяржэнне Кракатаў 1883 года.
Антс Лаўтэр
Антс Ла́ўтэр (Ants Lauter;, с. Вескі, Рапласкі раён, Эстонія — , , Эстонская ССР, СССР) — эстонскі , , , чытальнік. Народны артыст СССР (1948).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 ліпеня года ў вёсцы Вескі (цяпер у павеце Рапламаа, Эстонія). У 1908—1911 гадах вучыўся ў Талінскай камерцыйнай школе. У 1911—1913 гадах карэспандэнт-рахункавод Талінскага хімічнага завода.
У 1913 годзе дэбютаваў як акцёр у тэатры «Эстонія» ў Таліне. У 1915—1917 гадах служыў у Царскай арміі (радавы, затым прапаршчык) у запасных часцях і на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны.
У 1917—1918 гадах акцёр рускага тэатра ў Ноўгараде. У 1918—1941 гадах акцёр у тэатры «Эстонія». З 1924 года здымаўся ў кіно. У 1926—1927 гадах таксама акцёр і рэжысёр тэатра «Эндла» ў Пярну.
Прафесійнае развіццё атрымаў у шматлікіх азнаямленчых паездках з тэатрамі за мяжой: Германія (1928—1929, 1937), Польшча (1929), СССР (1934), Швецыя, Нарвегія, Данія і Англія (усе — 1937).
У 1938—1941 гадах выкладаў у Эстонскай кансерваторыі. У 1941 годзе быў мабілізаваны, да снежня 1941 — рабочы саўгаса ў Іўдэлі (Свярдлоўская вобласць, Расія). У гады Вялікай Айчыннай вайны ўзначальваў драматычную групу эстонскіх мастацкіх ансамбляў, якія знаходзіліся ў эвакуацыі ў Яраслаўлі.
У 1949—1950 гадах дырэктар, мастацкі кіраўнік і галоўны рэжысёр, у 1950—1951 гадах — акцёр Эстонскага драматычнага тэатра ў Таліне. У 1951—1958 гадах акцёр, з 1953 па 1955 галоўны рэжысёр Дзяржаўнага акадэмічнага тэатра Эстонскай ССР «Ванемуйнэ» ў Тарту. У 1958—1959 дырэктар, у 1960—1962 гадах мастацкі кансультант Тэатра оперы і балета «Эстонія», педагог студыі сцэнічнага мастацтва.
Памёр 30 кастрычніка 1973 года. Пахаваны на Лясных могілках у Таліне.
Творчасць
Акцёрскаму мастацтву уласціва тонкая інтэлектуальнасць, дакладнасць выяўленчых сродкаў. Сярод роляў: Хлестакоў, Гараднічы («Рэвізор» М. Гогаля), Гамлет, Атэла, Шэйлак («Гамлет», «Атэла», «Венецыянскі купец» У. Шэкспіра), Ільвес, Хайнман («Сувязь», «Няўлоўны цуд» Э. Вільдэ). Паставіў спектаклі: «Дамавік» Э. Вільдэ (1924, 1938), «Ворагі» М. Горкага (1946), «Два лагеры» А. Якабсана, «Тры сястры» А. Чэхава (абедзве 1948). Здымаўся ў кіно. Дзярж. прэмія СССР 1952.
Сцяпан Андрэевіч Умрэйка
Сцяпан Андрэевіч Умрэйка (, в. Пясочнае, Капыльскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне педагогікі. Член-карэспандэнт АПН СССР, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ён у в. Пясочнае (цяпер Капыльскі раён Мінскай вобласці) ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння сямігадовай школы паступіў у Менскі педагагічны тэхнікум. З 1928 г. працаваў настаўнікам у в. Пясочнае. Дзякуючы намаганням Умрэйкі і яго калег вёска стала адным з першых культурных цэнтраў раёна. Тут пабудавалі новае памяшканне школы-сямігодкі, адкрылі клуб, хату-чытальню. Школа доўгія гады была ў ліку лепшых школ раёна. У 1930 г. Сцяпан Умрэйка пераехаў у Менск, працаваў у райкаме камсамола, рэдакцыі газеты «Чырвоная змена», быў настаўнікам, завучам, дырэктарам сярэдняй школы. У 1939 г. назначаны начальнікам упраўлення сярэдніх школ Народнага камісарыята асветы БССР. У 1941 г. завочна закончыў гістарычны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага.
У час Вялікай Айчыннай вайны знаходзіўся на фронце. Пасля вызвалення Беларусі ў 1944 г. Сцяпан Умрэйка прымаў актыўны ўдзел у аднаўленні народнай гаспадаркі і ўстаноў адукацыі. Быў назначаны першым намеснікам наркама Народнага камісарыята асветы БССР. Ён разгарнуў актыўную дзейнасць па будаўніцтве і арганізацыі школ, забеспячэнні іх вучэбнымі дапаможнікамі і метадычнымі распрацоўкамі, падрыхтоўцы і падборы педагагічных кадраў. З 1948 па 1952 г. С. А. Умрэйка ўзначальваў Навукова-даследчы інстытут педагогікі Міністэрства асветы БССР.
У 1952 г. абараніў дысертацыю на тэму «Очерки по истории советской общеобразовательной школы в БССР (1920—1941 гг.)» на атрыманне вучонай ступені кандыдата педагагічных навук. У гэтым жа годзе прызначаны намеснікам міністра асветы БССР, на гэтай пасадзе працаваў да 1964 г. Работу ў міністэрстве сумяшчаў з педагагічнай дзейнасцю ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. М. Горкага і Беларускім дзяржаўным універсітэце імя У. І. Леніна. З 1964 па 1972 г. С. А. Умрэйка загадваў кафедрай педагогікі і псіхалогіі БДУ, у 1972 г. стаў прафесарам. Адначасова з 1967 па 1974 г. працаваў прарэктарам па вучэбнай рабоце БДУ. У 1968 г. стаў членам-карэспандэнтам Акадэміі педагагічных навук СССР. У апошнія гады сваёй дзейнасці з’яўляўся прафесарам-кансультантам кафедры педагогікі БДУ.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы С. А. Умрэйкі прысвечаны станаўленню і развіццю агульнаадукацыйнай школы, гісторыі народнай асветы і педагагічнай думкі ў Беларусі. Ім напісана больш за 300 навуковых работ. Сярод іх — «Состояние народного образования в БССР и осуществление закона о перестройке школы» (1961), «Нарысы гісторыі народнай асветы і педагагічнай думкі ў Беларусі» (у суаўтарстве, 1968), «Патриотизм учителей и школьников Белоруссии в борьбе против немецко-фашистских оккупантов» (у суаўтарстве, 1980) і інш. С. А. Умрэйка падрыхтаваў 4 доктара і 22 кандыдата педагагічных навук. З’яўляўся членам рэдкалегіі Беларускай савецкай энцыклапедыі, членам прэзідыума Рэспубліканскага таварыства «Веды», членам вучэбна-метадычнага савета Міністэрства асветы БССР, намеснікам старшыні Рэспубліканскага савета па каардынацыі навукова-даследчых работ па педагагічных навуках, членам экспертнай камісіі Вышэйшай атэстацыйнай камісіі СССР, старшынёй Савета БДУ па абароне дысертацый і прысуджэнні вучоных ступеней па філасофскіх і гістарычных навуках.
Вучоны выступаў з лекцыямі перад настаўніцкай аўдыторыяй у многіх гарадах Беларусі. Выбіраўся дэлегатам Усесаюзнага з’езда настаўнікаў. Неаднаразова С. А. Умрэйка прадстаўляў нашу краіну на міжнародных канферэнцыях па праблемах адукацыі.
Узнагароды
У 1971 г. стаў заслужаным настаўнікам БССР. Імя С. А. Умрэйкі прысвоена Песачанскай сярэдняй школе. Ён узнагароджаны баявымі і працоўнымі ордэнамі і медалямі СССР, ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР.
Ньёра
Ньёра, баньёра (саманазва Banyoro) — афрыканскі народ, жыхары захаду Уганды. Агульная колькасць (2021 г.) — 1 235 000 чалавек.
Паходжанне
Ньёра сфарміраваліся як этнічная супольнасць, што размаўляе на адзінай мове і мае супольныя сімвалы, у дзяржаве Буньёра. Нягледзячы на тое, што мова ньёра ўваходзіць у групу моў банту, многія даследчыкі мяркуюць, што продкамі сацыяльных груп бахума і бабіта былі нілоты, выхадцы з Паўднёвага Судана.
Асаблівасці культуры
Традыцыйнымі заняткамі ньёра з'яўляюцца сельская гаспадарка, здабыча і апрацоўка карысных выкапняў. Сярод ньёра існавалі сацыяльныя групы бахума і баіру. Бахума здаўна трымалі кароў і займаліся адгоннай жывёлагадоўляй. Яны мелі прывілігіраванае становішча ў дачыненні да баіру. Галоўнымі заняткамі апошніх былі земляробства і рамяство, хаця яны таксама маглі трымаць дробную жывёлу. Жывёлагадоўля і рамяство лічыліся выключна мужчынскімі заняткамі, у земляробстве назіралася супольная праца. Ньёра здабывалі соль, жалеза, медзь, графіт. Вылучалася прафесійная група металургаў, знутры якой практыкавалася спецыялізацыя на плавільшчыкаў і кавалёў. Звычайна яе прадстаўнікі жылі асобна ад астатніх ньёра. У нашы дні гаспадарчая спецыялізацыя розных груп амаль адсутнічае. Большасць ньёра — сяляне, што вядуць комплексную гаспадарку. Развіта адыходніцтва ў гарады.
Доўгі час асноўным відам паселішча з'яўляліся б'яра, групы з некалькіх хацін канічнай формы, у якіх жылі сваякі. Толькі каля возера Эдвард будавалі адносна вялікія вёскі. Зямля знаходзілася ў карыстанні родавых арганізацый і асобных правадыроў. Свабодныя абшчыннікі сяліліся ў тэрытарыяльных межах родавых арганізацый. У каланіяльны час размеркаваннем зямлі займаліся мясцовыя ўлады. У наш час практыкуецца як супольная, так і прыватная маёмасць на зямлю.
У дзяржаве Буньёра ўсё насельніцтва падзялялася на сацыяльныя супольнасці бабіта, бахума, баіру і бахука. Бабіта былі сваякамі манарха амукама і займалі найбольш важныя пасады. Бахума разглядаліся як высакародныя, мелі значныя прывілегіі ў адносінах да баіру. Баіру складалі большасць насельніцтва. Бахука з'яўляліся рабамі. Іх колькасць была невялікай, і да XX ст. яны практычна зніклі. У адрозненні ад суседніх дзяржаў накшталт Анколе або Руанды ў Буньёра была магчымасць сацыяльная мабільнасць, узвышэнне асобных чальцоў з нізкім сацыяльным рангам. Падзел на бабіта, бахума і баіру захоўваецца і ў нашы дні, аднак уяўляе сабою хутчэй культурную адметнасць.
Бабіта, бахума, баіру падзяляюцца на 156 буйных родавых арганізацый энганда на чале выбраных правадыроў. Адлік сваяцтва і перадача спадчыны адбываюцца па мужчынскай лініі. Шлюбы знутры рода забаронены. Пры стварэнні сям'і паміж выхадцамі з розных сацыяльных супольнасцей дзеці належаць да сацыяльнай супольнасці бацькі. Існуюць як вялікія пашыраныя, так і малыя нуклеарныя сем'і. Сярод ньёра развіта ўзаемадапамога. У мінулым акрамя кроўных існавалі шчыльныя саюзныя адносіны амукага паміж дарослымі мужчынамі.
У 1993 г. была ўзноўлена манархія Буньёра. Яна з'яўляецца важным культурным і сімвалічным элементам, які аб'ядноўвае ўсіх ньёра. Амукама арганізуюць рытуалы і агульныя народныя святы, з імі звязана эпічная паэзія, яны падтрымліваюць адукацыю і мастацтва.
Рэлігія
Рэлігійныя вераванні ньёра звязаны з міфамі пра бога-творцу Рухангу і яго брата Нк'я Ба. Руханга стварыў усё добрае, а Нк'я Ба — злое. Ньёра абагаяўляюць продкаў, якія адначасова з'яўляюцца культурнымі героямі. Большасць сучасных вернікаў адносяцца да розных плыняў хрысціянства, аднак працягваюць шанаваць многія старыя рэлігійныя традыцыі. Вярхоўным жрацом традыцыйных культаў з'яўляецца манарх амукама.
Надсат
Надсат, надцаць (Nadsat) — выдуманы жаргон брытанскіх падлеткаў, апісаны Энтані Бёрджэсам у яго антыўтопіі «Механічны апельсін». Мае пераважна рускую аснову (незадоўга да пачатку напісання рамана пісьменнік пабываў у Савецкім Саюзе).
Большасць слоў надсата ўяўляе з сабе запісаныя лацініцай і разам з гэтым скажоныя словы з рускай мовы (droog, malchik, korova, litso, viddy), але ёсць запазычванні з іншых крыніц (напрыклад з лонданскага слэнга кокні) і таксама словы, выдуманыя Бёрджасам. У выніку ўспрыманне і разуменне надсата ўяўляе сабой значную цяжкасць для англамоўнага чытача, які сутыкаецца са словамі незнаёмай яму мовы, сэнс якіх нідзе ў кнізе не растлумачваецца. Назва мовы — мадыфікаваны канчатак рускіх лічэбнікаў ад «одиннадцати» да «девятнадцати». Тлумачыцца гэта тым, што носьбітамі надсата ў «Механічным апельсіне» былі падлеткі (nadtsatyje) — «цінэйджары» (teenagers, літаральна «надцацігадовыя»; ці скарочана «ціны», teens).
У адным з рускіх перакладаў кнігі большасць слоў надсата, што маюць рускае паходжанне, проста не перакладаліся, хаця скланяліся згодна з правіламі рускай мовы. Гэта было зроблена з мэтай хоць неяк наблізіць цяжкасці перакладу да цяжкасцей чытача арыгінала. У рускім перакладзе, транслітараваныя і змененыя словы, хаця і зразумелыя, але патрабуюць пэўных намаганняў.
У іншым перакладзе, рускія словы былі заменены англійскімі, напісанымі кірыліцай («мэн» — чалавек, «тіс» — зубы, «фейс» — твар і г. д.), але недахопам гэтага перакладу з’яўляецца тое, што англійскія словы вельмі добра знаёмы шмат каму з рускамоўных чытачоў і актыўна ўжываюцца ў рускім слэнзе. У аднайменнай экранізацыі Стэнлі Кубрыка, героі фільма наведваюць малочны бар «Korova», дзе п’юць малочныя кактэйлі з псіхадэлікамі. Сцены бара ўпрыгожваюць надпісы «Moloko», «Moloko plus» і г. д.
Энтані Бёрджэс таксама стварыў мову, на якой размаўляюць першабытныя людзі ў фільме паводле аповесці Роні Старэйшага «Барацьба за агонь».
Міхаіл Іванавіч Якімовіч
Міхаіл Іванавіч Якімовіч (нар., , Мінская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі гандбаліст, левы паўсярэдні.
Кар'ера
Выступаў за каманды СКА (Мінск), Іспаніі («Тэка Кантабрыя» Сантандэр, «Сан-Антоніа» Памплона).
Бушнева
Бу́шнева (, Бушнево) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азёрскага сельсавета.
Пушка (Смаленская вобласць)
Пушка (Пушка) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Рэймскі ўніверсітэт
Рэймскі ўніверсітэт (Université de Reims), поўная афіцыйная назва Шампань-Ардэнскі ўніверсітэт Рэймса (Université de Reims-Champagne-Ardenne) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэймс.
Агульная характарыстыка
Нягледзячы на тое, што ўніверсітэт у Рэймсе мае даўнія карані, ён існуе ў сваім сучасным выглядзе з 1 студзеня 1967 года. Першы Рэймскі ўніверсітэт быў створаны ў 1548 годзе кардыналам Шарлем дэ Гізам, які канфліктаваў з Папам Паўлам III. Універсітэт закрылі ў 1793 годзе падчас Вялікай французскай рэвалюцыі.
Красная Паляна (Акмолінская вобласць)
Красная Паляна — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Берлікскай сельскай акругі. Код КАТА — 116438100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 545 чалавек (286 мужчын і 259 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 570 чалавек (304 мужчыны і 266 жанчын).
Крэсіва
Бытавала з эпохі жалезнага веку на працягу многіх стагоддзяў.
Паводле формы вылучаюць наступныя тыпы крэсіваў: існавалі і індывідуальныя формы.
Чорная Ганча
Чорная Га́нча, або Ча́рна Га́ньча (Czarna Hańcza) — рака ў Польшчы і Гродзенскім раёне Беларусі, левы прыток Нёмана.
Даўжыня 145 км. Плошча вадазбору 1916 км². Сярэднягадавы расход вады ў вусці 17 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰.
Пачынаецца ў Польшчы, працякае праз возера Ганча. Цячэ праз Аўгустоўскую пушчу, па паўночных схілах Гродзенскага ўзвышша. Перасякае дзяржаўную мяжу за 1 км на паўднёвы захад ад в. Лясная. Упадае ў Нёман за 1 км на паўночны захад ад в. Загорнікі (Гродзенскі раён), на мяжы з Літвой. Даўжыня ў межах Беларусі 35 км, плошча вадазбору 178 км².
Даліна глыбока ўрэзаная, шырыня яе ад 0,7 км да 3,5 км. Пойма двухбаковая, забалочаная (шырыня 0,2-1 км), ёсць участкі надпоймавых тэрас (вышыня да 10 м). Рэчышча звілістае, з буйнымі меандрамі. Шырыня ракі ў межань да 10 м.
Паўночна-Усходні Грэнландскі нацыянальны парк
Паўночна-Усходні Грэнландскі нацыянальны парк — адзіны нацыянальны парк у Грэнландыі. Таксама гэта самы паўночны і самы буйны нацыянальны парк у свеце. Яго плошча —  — перавышае плошчу 163 краін (у асобнасці) і параўнальная з плошчамі Танзаніі і Егіпта. Ён займае тэрыторыю на поўначы Усходняй Грэнландыі, усходзе Паўночнай Грэнландыі і частку тэрыторыі Заходняй Грэнландыі, уключаючы ў сябе паўночнае і паўночна-ўсходняе ўзбярэжжа Грэнландыі з унутранымі землямі. На крайнім паўночным захадзе каля межаў з камунай Касуітсуп у праліве Нэрса каля некалькіх кіламетраў узбярэжжа рэгіёну праходзіць заканчэнне межаў з Канадай. Парк быў утвораны 22 мая 1974 года, і сваю цяперашнюю форму набыў у 1988 годзе. У 1977 годзе ён атрымаў статут міжнароднага. Ён не ўключаны ў тэрыторыю якога-небудзь муніцыпалітэта і знаходзіцца пад кіраваннем грэнландскага дэпартамента прыроды і навакольнага асяроддзя.
КБ Якаўлева
'''ААТ «ВКБ імя А. С. ЯКАЎЛЕВА»''' (ОАО «ОКБ имени А. С. Яковлева») — авіяцыйнае прадпрыемства ў Расіі. Штаб-кватэра: г.Масква.
Асноўныя кірункі дзейнасці: распрацоўка і мадэрнізацыя канструкцый лятальных апаратаў. У 1927—2004 гадах было распрацавана больш за 200 тыпаў і мадыфікацый лятальных апаратаў, з іх больш за 100 — серыйных, выпушчана больш за 70 тысяч адзінак лятальных апаратаў, што з’яўляецца найбольшай колькасцю сярод вытворцаў у СССР/Расіі. З гэтага ліку каля 40 тысяч лятальных апаратаў былі выпушчаны ў час Вялікай Айчыннай вайны. Вядомыя прадукты: АІР-6, АІР-7, Як-3, Як-9, Як-40, Як-130 і іншыя.
Гісторыя
Датай заснавання прадпрыемства лічыцца 12 мая 1927 года, дата першага палёту самалёту АІР-1, створанага групай (35 чал.) у складзе Асавіяхіму пад кіраўніцтвам А. С. Якаўлева. У 1927—1931 групай былі распрацаваны 8 мадэляў самалётаў, у т.л. буйнасерыйны АІР-6. Поспехі групы сталі падставай для выдзялення яе (15.1.1934) ў асобнае вытворча-канструктарскае бюро, ператворанае ў хуткім часе ў завод #115. Першым начальнікам (1934—1978) быў прызначаны А.С. Якаўлеў.
Першы серыйны прадукт: АІР-2 (1928), першы буйнасерыйны: АІР-6 (1932).
Калектыў бюро быў узнагароджаны ордэнамі Леніна (1942), Чырвонага Сцяга (1944), Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1981).
Мікола Маляўка
Мікола Маляўка (Мікалай Аляксандравіч Маляўка; нар., вёска Мікалаеўшчына, , Мінская вобласць) — беларускі ,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння Мікалаеўшчынскай сярэдняй школы (1958) два гады працаваў на лесанарыхтоўках у Карэліі. У 1965 г. скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Настаўнічаў у Воранаўскім і Крупскім раёнах, служыў у Савецкай Арміі, працаваў у рэдакцыі нясвіжскай раённай газеты «Чырвоны сцяг», старшым рэдактарам на Беларускім радыё. З 1969 г. — старшы рэдактар рэспубліканскага метадычнага кабінета Міністэрства культуры БССР, з 1976 г. — старшы рэдактар галоўнай рэдакцыі літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання. З 1980 г. — супрацоўнік часопіса «Вясёлка».
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1957 г. (газета «Чырвоная змена»). Выйшлі зборнікі паэзіі «Едуць маразы» (1966), «Жалеза» (1970), «Лотаць» (1973), «Круг» (1977), «Эстакада» (вершы і паэма, 1982), «Дар» (вершы і паэма, 1985), «Аднавякоўцы» (вершы, балады, байкі, 1988). Для дзяцей выдаў кніжкі вершаў і казак «Дзед і ўнучка» (1983), «Салодкі лядзяш» (1986), «Як дом будавалі» (1987), «Дзе жывуць казкі» (1994), «Запрашаем на калядкі» (1998), «Папялушка» (2000), «Пачынайце дзень з усмешкі» (2013), «З вудай на вясёлцы» (2013), кнігу прозы «Коласаў абярэг: дзецям пра Якуба Коласа» (2011).
Перакладаў на беларускую мову творы М. Стэльмаха.
Каменяломнік балотны
Каменяломнік балотны (Saxifraga hirculus) — від травяністых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з прамастойным сцяблом (адзіночнае або іх некалькі) вышынёй 10—15 (20) см і доўгімі аблісцелымі паўзучымі парасткамі, зрэдку ўтварае невялікія дзярнінкі. Сцябло ў верхняй частцы апушанае адтапыранымі рыжаватымі валаскамі, тонкае, далікатнае. Лісце лінейналанцэтнае, светла-зялёнае, вузкае. Хвосцікі ніжніх лістоў, як і верхняя частка сцябла, пакрытыя валасінкамі ржавага колеру. Кветкі маюць 5 ярка-жоўтых вузкіх пялёсткаў, 10 тычынак і дасягаюць 1 см у дыяметры. Кветкі часам з аранжавымі плямамі. Пасля цвіцення утвараецца прадаўгаватая 2-гнёздавая каробачка з насеннем.
Распаўсюджанне
Цыркумпалярны арктаальпійскі рэліктавы від. Пашырэнне: Еўразія (арктычная і субарктычная зоны Еўропы і Сібіры, заходнія і паўночна-заходнія раёны лясной зоны), Паўночная Амерыка (арктычныя і горныя раёны). Знаходзіцца на тэрыторыі Беларусі ў асобных лакалітэтах на паўднёвай мяжы арэала. Месцы росту: пераходныя асаковыя і асакова-гіпнавыя балоты, забалочаныя бярозавыя і саснова-бярозавыя лясы, нізінныя лугі.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў ліпені—жніўні, пладаносіць у жніўні—верасні. Размнажаецца насеннем.
Плошча Бангалор (Мінск)
Плошча Бангалор — плошча ў Савецкім раёне Мінска, размешчана на перакрыжаванні вуліцы Максіма Багдановіча з вуліцамі Арлоўскай і Сурганава. Названа ў гонар горада-пабраціма Мінска індыйскага горада Бангалор. Да перайменавання насіла імя Максіма Горкага. У сваю чаргу адна з плошчаў Бангалора носіць імя Мінска.
NGC 3130
NGC 3130 (іншыя абазначэнні — UGC 5468, MCG 2-26-26, ZWG 64.72, PGC 29475) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нарышлар
Нарышлар (Narışlar) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Сінякі (Веліжскі раён)
Сінякі (Синяки) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Альбер Андрэ
Альбер Андрэ (,  — ) — французскі мастак-фігуратар-постімпрэсіяніст. Ён стварыў партрэты П’ера-Агюста Рэнуара, свайго бліжэйшага сябра, і Клода Манэ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ліёне, распрацоўваў узоры для шоўку. У 1889 годзе ён пераехаў у Парыж, каб паступіць у Акадэмію Жуліяна. Там ён сустрэў Поля Рансона, Луі Вальта і Жоржа д’Эспанья. У 1894 годзе ён выставіў пяць карцін у Салоне Незалежных, дзе прыцягнуў увагу Рэнуара. Нягледзячы на ​​розніцу ва ўзросце, трывалае сяброўства аб’ядноўвала іх да смерці Рэнуара ў 1919 годзе. Праз арт-дылера Рэнуара Поля Дзюран-Руэля Андрэ змог прадаць многія свае карціны ў Злучаных Штатах праз галерэі Дзюран-Руэля. Паміж 1895 і 1901 гадамі ён выстаўляўся ў Салоне дэ Сэнт, Салоне Незалежных, Выставе мадэрну, Асеннім салоне, а ў 1904 годзе — у Салоне свабоднай эстэтыкі ў Бруселі. У 1912 годзе Дзюран-Руэль дазволіў Андрэ выставіць свае працы ў Нью-Ёрку, а ў 1913 годзе ён быў абраны для святкавання дваццатай гадавіны «Libre Esthétique» у Бруселі, дэманструючы працы на тэму паўднёвай Францыі. Пазней ён шмат разоў дэманстраваў свае працы ў Нью-Ёрку.
Камуністычнае інфармацыйнае бюро
Камуністычнае інфармацыйнае бюро(таксама Камінформ і Камінформбюро) - орган для каардынацыі дзейнасці еўрапейскіх камуністычных партый. Створана ў 1947 годзе па ініцыятыве савецкага кіраўніцтва ў адказ на інтэграцыю заходніх дзяржаў (план Маршала) на падставе дамоўленасці дзевяці камуністычных партый Еўропы. Інфармбюро складалася з прадстаўнікоў цэнтральных камітэтаў гэтых партый і ставіла мэтай абмен вопытам і каардынацыю іх дзейнасці. Арганізацыя была распушчаная ў 1956 годзе з падпісаннем Варшаўскай дамовы.
Склад
У склад Камінформбюроўваходзілі наступныя партыі:
У 1948 годзе з-за разрыву адносін паміж Ціта і Сталіным Саюз камуністаў Югаславіі выключылі з Інфармбюро. Штаб-кватэра арганізацыі, якая першапачаткова размяшчалася ў Белградзе, была перанесена ў Бухарэст.
Нікаля дэ Ларжыльер
Нікаля дэ Ларжыльер (фр.: Nicolas de Largillière; 10 [20] кастрычніка 1656, або 10 кастрычніка 1656,  —, ) — французскі жывапісец, адзін з найболей значных партрэтыстаў мяжы XVII і XVIII стагоддзяў.
Біяграфія
Бацька Нікаля дэ Ларжыльера, гандляр, узяў трохгадовага сына ў Антверпен; пазней Нікаля каля двух гадоў пражыў у Лондане. Бацька жадаў, каб хлопчык пайшоў па гандлёвай частцы, але той выявіў схільнасць да малявання і па вяртанні ў Антвэрпэн з 1668 года пачаў вучобу ў майстэрні Антоні Губо. У 1672 годзе прыняты ў антверпенскую гільдыю св. Лукі. У васемнаццацігадовым узросце зноў адправіўся ў Англію, звёў знаёмства з Пітэрам Лелі, пад кіраўніцтвам якога ў 1675—1679 гадах ажыццяўляў (разам з Антоніа Верыа) рэстаўрацыю карцін у Віндзарскім замку і ствараў уласныя творы гістарычнага зместу, а таксама пісаў нацюрморты; выпрабаваў уплыў Рубенса і ван Дэйка.
Сцяпан Артуравіч Захаркевіч
Сцяпан Артуравіч Захаркевіч (нар. 1978, г. Старыя Дарогі) — беларускі гісторык, этнолаг. Кандыдат гістарычных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1978 годзе ў Старых Дарогах. У 2000 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ. Дацэнт кафедры этналогіі, музеялогіі і гісторыя мастацтваў БДУ.
Навуковая дзейнасць
Займаецца псторыяй і культурай этнічных меншасцей Беларусі XIV—XVIII ст., этнічных груп беларусаў, гісторыяй транспарту і гіпічнай культуры Бапарусі, народная кухня маталян і інш. 3’яўляецца аўтарам каля 40 навуковых артыкулаў.
Арбузінка (Акмолінская вобласць)
Арбузінка — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Берлікскай сельскай акругі. Код КАТА — 116438200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 150 чалавек (75 мужчын і 75 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 173 чалавекі (85 мужчын і 88 жанчын).
Сухія Ляды
Сухія Ляды (Сухие Ляды) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Свіяжск
Свія́жск (Свияжск; Зөя) — сяло (гістарычны горад) у Зеленадольскім раёне Татарстана, на востраве пры ўпадзенні Свіягі ў Волгу.
Насельніцтва — 243 чалавекі (2017). 9 ліпеня 2017 года рашэннем камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА архітэктурны ансамбль Свіяжскага Успенскага манастыра ўключаны ў Спіс сусветнай спадчыны.
Іаган Анвандэр
Іаган Анвандэр (, Рапен, сёння муніцыпалітэт Унтэрэг, акруга Унтэральгау —, Лаўінген, акруга Дылінген-ан-дэр-Донаў) — нямецкі мастак эпохі ракако і фрэскапісец.
Анвандэр быў галавой сям’і мастакоў, у якую ўваходзіў Іаган Баптыст Анвандэр. Нарадзіўся ў сям’і фермера і, верагодна, атрымаў адукацыю ў манастыры Отабойрэн або Міндэльхайм. У 1740 г. ажаніўся з Марыяй Францішкай Зесэр, дачкой лаўнгенскага саветніка Іагана Каспера Зесэра. Ужо ў 1739 годзе ён набыў грамадзянскія правы Лаўінгена. Дом, які купіў Анвандэр, існуе і сёння па адрасе Herzog-Georg-Strasse 21. У 1740—1764 гадах Марыя Францішка нарадзіла дванаццаць дзяцей, толькі трое з іх дажылі да старасці.
Анвандэр працаваў пераважна ў раёне архібіскупства Бамберга. Яго працы, карціны і фрэскі можна ўбачыць больш чым у 50 культавых месцах на поўдні Германіі. Адна з самых вядомых яго работ — жывапіс на фасадзе старой бамбергскай ратушы, сёння страчаны.
Адэноіды
Адэноіды (, ад ἀδήν — залоза і  — від) — пухлінападобныя разрастанні насаглотачнай міндаліны.
Бываюць пераважна ў дзяцей, часцей у 3-10 гадоў, іншы раз у грудных.
Асноўная прыкмета захворвання — цяжкае дыханне праз нос; часта праяўляецца захворваннямі сярэдняга вуха, «адэноідным габітусам» (вузкі нос, адкрыты рот, згладжаная носагубная складка, высокае паднябенне, няправільнае размяшчэнне зубоў на верхняй сківіцы), паслабленнем увагі і памяці, парушэннем сну, іншы раз начным нетрыманнем мачы.
Лячэнне хірургічнае (выдаленне міндалін, часцей амбулаторна).
Пяльцы
Пяльцы, більцы  — прыстасаванне для вышывання, якое выкарыстоўваюць пры працы з вышыўкай вялікай плошчы.
Этымалогія назвы
Слова пяльцы паходзіць ад славянскага слова пяліць — расцягваць, распінаць, туга нацягваць.
Канструкцыя
Часцей за ўсё пяльцы маюць круглую або авальную форму, але могуць таксама быць і прастакутнымі. Яны ўяўляюць сабой дзве рамкі, якія злёгку адрозніваюцца па памеры, паміж якімі заціскаецца тканіна.
Памер пяльцаў можа вар’іравацца ў вялікім дыяпазоне: ад маленькіх круглых, якія трымаюць у адной руцэ, да вялікіх прастакутных рам, якія мацуюцца да падстаўцы і стаяць на падлозе.
Выкарыстанне пялец, якія мацуюцца да працоўнага стала або стаяць на падлозе, зручней тым, што пры працы з імі абедзве рукі вольныя, што робіць вышыванне хутчэй і дакладней.
Матэрыял
Раней пяльцы рабілі з дрэва, косці, у тым ліку слановай. Сучасныя мадэлі часцей за ўсё выраблены з дрэва або пластмасы.
Сядзіба (Дзям’янкі)
Сядзіба ў Дзям’янках — сядзіба ў в. Дзям’янкі, Добрушскі раён, Гомельская вобласць. Пабудавана ў канцы XIX — пачатку XX ст.
Гісторыя
Сядзібны дом і парк закладзены ў другой палове XIX стагоддзя ў маентку Герардаў. Двухпавярховы будынак складанай асіметрычнай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі. Цэнтр галоўнага фасада вылучаны развітай уваходнай часткай з высокім ганкам і стылізаваным порцікам на 2 калонках. Сцены 1-га паверха гарызантальна руставаны, прарэзаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах. На 2-м паверсе вокны паўцыркульныя, у прасценках — філёнгавыя лапаткі. Бакавыя і дваровы фасады асіметрычныя. Аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю будынка ўзбагачаюць вуглавы паўкруглы эркер, вялікая тэраса, дзве прыбудоўкі да дваравога і бакавога фасадаў.
Парк займае параўнальна высокі ўзгорак са стромкім, тэрасападобным схілам, рассечаны папярочным ярам, і нізіну ў яго падставы. Разам з садам плошча каля 7 га. Вялікую дэкаратыўную ролю мае масіўны чатырохарачны каменны мост. Яго праезная частка шырынёй 7 м аформлена дзвюма невялікімі агароджамі тыпу балюстрад. Уезд на мост фіксаваны адзінкавымі ліпамі.
Уздоўж грэбня схілу размешчаны сядзібны дом, пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX ст. за старым будынкам ужо пасля закладкі парку. Ад дома адкрываецца маляўнічая панарама на атачальную тэрыторыю. Блізкі план перспектывы ўтвараў вадаём, створаны каля падножжа тэрасы (спушчаны). Удалечыні за сядзібай віднеецца рэчышча р. Іпуць. Пейзажны парк пабіты з двух бакоў яра і каля сядзібнага дома. У сувязі з будаўніцтвам будынка школы ад яго захаваліся толькі невялікія фрагменты і адзінкавыя экзоты: хвоя чорная, конскі каштан, рабіннік. У апошнія гады ўпаў клён вастралісты Шведлера. Верхні парк з ніжнім быў злучаны ўсходамі па стромкім схіле ўзгорка. Ніжні парк займаў плоскую нізіну з сажалкай і двума вузкімі каналамі. Ад старых насаджэнняў тут захаваліся асобныя буйныя дрэвы вярбы белай. Паўночная яго частка переувлажнена і занята алешнікам. У ахоўным абсаджванні па перыметры выкарыстоўваўся ясень звычайны. З трох бакоў тэрыторыя парку мае схілы рознай крутасці. Паўднёва-ўсходні схіл найбольш стромкі вышынёй больш 10 м, з’яўляецца, мабыць, часткай старажытнай тэрасы. Схілы добра замацаваны, маюць важнае дэкаратыўнае і кампазіцыйнае значэнне. На галоўным схіле — разрэджаны дрэвастой дуба. У другім ярусе атрымала распаўсюджанне белая акацыя, у падлеску — адзінкава ірга каласістая.
Парк мае агароджу, добра захаваўся ў ранейшых межах. Ён не вылучаецца памерамі, маляўнічасцю і якасцю насджэнняў, але мае маляўнічыя перспектывы і формы рэльефу.
Штайр
Штайр (Steyr) — старадаўні горад у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Верхняя Аўстрыя. Горад размешчаны на беразе ракі Энс пры ўпадзенні ў яе невялікай рэчкі Штайр.
Славутасці
У 1980 годзе Штайр адзначыў сваё тысячагоддзе. Да гэтай даты гістарычны цэнтр горада быў цалкам адрэстаўраваны, што зрабіла Штайр адным з найбольш добра захаваных старадаўніх гарадоў Аўстрыі. Сярод славутасцяў асабліва вылучаецца цэнтральная гарадская плошча Штадтплац з гатычным будынкам Бумерлхаўза, які знаходзіцца на ёё і лічыцца адным з сімвалаў Штайра. На ўзвышэнні ля сутокі рэк Штайр і Энс размешчаны бабенбергскі замак Ламберг і царква Св. Міхаэля.
Гарады-пабрацімы
Гарадамі-пабрацімамі Штайра з’яўляюцца:
Палітычная сітуацыя
Савет прадстаўнікоў камуны (Gemeinderat) складаецца з 36 месцаў.
Ланенка
У вёсцы бярэ пачатак рака Проня. Тут знаходзіцца Пакроўская царква.
Ларынгіт
Ларынгі́т (ад λάρυγξ — гартань) — запаленне слізістай абалонкі гартані.
Адрозніваюць ларынгіт востры і хранічны. Востры ларынгіт бывае пры вялікай нагрузцы на голас, вострай рэспіраторнай інфекцыі, алергічным пашкоджанні, пры адры, грыпе, дыфтэрыі, шкарлятыне. Запаленчы працэс можа пашкоджваць слізістую абалонку трахеі (ларынгатрахеіт).
Лячэнне
Лячэнне вострага ларынгіту тэрапеўтычнае і фізіятэрапеўтычнае, а таксама рэфлекторная тэрапія.
NGC 3131
NGC 3131 (іншыя абазначэнні — UGC 5471, MCG 3-26-33, ZWG 93.60, IRAS10058+1828, PGC 29499) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іосіф Пятровіч Голубеў
Іо́сіф Пятро́віч Го́лубеў (, г. Кулябакі,  — ) — удзельнік трох рэвалюцый, Грамадзянскай вайны ў Беларусі, ветэран працы.
Біяграфія
Член КПСС з 1925 года. З 1900 сталяр дэпо Маскоўска-Брэсцкай чыгункі ў Мінске. За рэвалюцыйную дзейнасць у 1905 сасланы на Далёкі Усход. З 1906 у Мінску. У 1917 член Мінскага Савета.
У час Кастрычніцкай рэвалюцыі арганізаваў і ўзначаліў чырвонагвардзейскі атрад. З 1922 працаваў у Мінску на станкабудаўнічым заводзе «Энергія» (з 1961 імя Кастрычніцкай рэвалюцыі).
Узнагароды
Герой Працы (1933). Яго імем названа вуліца ў Мінску, усталявана мемарыяльная дошка.
Ольстэрская юніянісцкая партыя
Ольстэрская юніянісцкая партыя (The Ulster Unionist Party) — юніянісцкая палітычная партыя ў Паўночнай Ірландыі. Партыя была заснаваная ў 1905 годзе, вылучыўшыся з Ірландскага юніянісцкага альянсу ў Ольстэры. Узначаленая Эдуардам Карсанам, партыя змагалася супраць руху гомрул. Пры падзеле Ірландыі яна была кіруючай партыяй Паўночнай Ірландыі з 1921 па 1972 гады. Пад кіраўніцтвам Дэвіда Трымбла партыя заключыла Белфасцкае пагадненне ў 1998 годзе, якое скончыла ірландскі канфлікт. Трымбл займаў пасаду першага міністра Паўночнай Ірландыі з 1998 па 2002 гады. У 2003 годзе партыя прайграла выбары Дэмакратычнай юніянісцкай партыі. З 1905 па 1972 гады партыя фактычна з’яўлялася паўночна-ірландскай філіялам Кансерватыўнай партыі.
Быкава (Валгаградская вобласць)
Быкава (Бы́ково) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Быкаўскага раёна Валгаградскай вобласці і Быкаўскага гарадскога паселішча ў складзе раёна. Размешчаны за 160 км ад Валгаграда на левым беразе Валгаградскага вадасховішча, за 46 км на поўдзень ад чыгуначнай станцыі ў горадзе Камышын.
Павел Аркадзевіч Марціновіч
Павел Аркадзевіч Марціновіч (,  — красавік 2017) — беларускі паэт, перакладчык.
Біяграфія
Памёр у красавіку 2017 года. Крэміраваны 28 красавіка ў Мінскім крэматорыі на Паўночных могілках.
Творчасць
Аўтар зборнікаў вершаў «Прадвесне» (1975), «Час бурштыну» (1977). Выдаў кніжкі вершаў для дзяцей «Паспяшайся ў наш звярынец!» (1978), «Жыў-быў воўк» (1979), «Дзядзька Сон» (1980), «Сталёвы бусел» (1989).
Перакладаў з англійскай, літоўскай, польскай, чэшскай моў на беларускую. У яго перакладзе асобнымі выданнямі выйшлі аповесць В. Стыблавай «Мой брацік» (1977), зборнік чэшскіх народных казак «Кубачак, вары!» (1977), аповесці В. Бубніса «Белы вецер. Рамунас» (1978), зборнік вершаў «Рамоначак-рамунеле» (1979), раман Я. Козака «Гняздо бусла» (1979), аповесць А. Крысці «Нябожчыкава люстэрка» (зборнік «Замежны дэтэктыў», 1988).
Куно Ам’е
Куно Ам’е (Cuno Amiet;,  — , Ошванд) — швейцарскі мастак, скульптар і графік. Будучы першым швейцарскім мастаком, які аддаў перавагу колеру ў кампазіцыі, ён быў піянерам сучаснага мастацтва ў Швейцарыі. Належыць да постімпрэсіянісцкага кірунку ў мастацтве.
Садынлар
Садынлар (Sadınlar) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Рахмонаў
Рахмонаў — прозвішча.
Бараўскі
Бараўскі — прозвішча.
Тарасенкі (Смаленская вобласць)
Тарасенкі (Тарасенки) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Энцыклапедычны слоўнік Бракгаўза і Эфрона
Энцыклапеды́чны сло́ўнік Бракга́ўза і Эфро́на ( скар. ЭСБЭ) — руская ўніверсальная энцыклапедыя.
Выдавец — акцыянернае выдавецкае таварыства Ф. А. Бракгаўз — І. Эфрон (Пецярбург, 1890—1907). Выданне выходзіла ў двух варыянтах — 41 асноўны том і 2 дадатковыя (меншая частка тыражу) і 82 асноўныя і 4 дадатковыя паўтомы. Паўтомы маюць падвойную нумарацыю — напрыклад, паўтомы 49 і 50 (нумары на карэньчыку) на тытульных аркушах нумаруюцца XXV і XXVа. Першыя 8 паўтомаў выдадзеныя пад рэдакцыяй І. Андрэеўскага, астатнія — пад рэдакцыяй К. Арсеньева і Ф. Петрушэўскага.
Энцыклапедыя ўтрымлівае: 121 240 артыкулаў, 7 800 ілюстрацый, 235 карт.
У 1899—1902 гадах выпускаўся «Малы энцыклапедычны слоўнік Бракгаўза і Эфрона» (у 3-х тамах) і ў 1907—1909 гадах другое выданне ў 4-х тамах.
У 1911—1916 гадах выпускаўся «Новы энцыклапедычны слоўнік» (выйшла 29 тамоў з вызначаных 48, апошняе слова — «Отто»).
У РНБ захоўваюцца карэктурныя асобнікі тома 30 (Падалка — Пермская епархия; няпоўны, без пачатку) і тома 31 (Пермская система — Пазнаньское великое княжество).
Энцыклапедычны слоўнік
Дадатковыя томы:
NGC 3132
NGC 3132 — планетарная туманнасць у сузор’і Ветразі.
Езуіты
Езуіты (ад лац. Jesus — Езус, Ісус) — манахі каталіцкага манаскага «Таварыства Езуса» (Societas Jesu), заснаванага ў 1534 годзе іспанскім дваранінам Ігнатам Лаёлам і зацверджанага ў 1540 годзе папай Паўлам III. Пачатковай мэтай стварэння Ордэна езуітаў была барацьба з Рэфармацыяй і ерасямі, распаўсюджванне веры Хрыстовай праз выхаванне моладзі. Арганізацыя яго грунтавалася на прынцыпах адзінаначалля (кіраўнік Ордэна называўся генералам), строгага цэнтралізму, безумоўнага падпарадкавання і жалезнай дысцыпліны. Слоўная пропаведзь спалучалася з дабрачыннай дзейнасцю: наладжваннем прытулкаў для сіротаў, бясплатных сталовак і г.д.
Гісторыя
У аснову дзейнасці ордэна была пакладзена тэорыя прабабілізму (праўдападабенства), распрацаваная ў XVII стагоддзі ідэолагамі ордэна Г. Бузенбаўмам і Лігуэрам. Сутнасць гэтай тэорыі заключалась ў тым, што любому грахоўнаму, амаральнаму ўчынку (ашуканству, згвалтаванню, здрадзе і г. д.) можна было, атрымаўшы дазвол ад Бога праз свайго духоўнага кіраўніка па ордэну, надаць дабрадзейны сэнс. Адсюль і дэвіз — «Мэта апраўдвае сродкі», і тыя дзеянні, учынкі, якія выклікалі абурэнне грамадскасці і прывялі да патрабаванняў забароны дзейнасці ордэна езуітаў у еўрапейскіх краінах.
Адным з асноўных спосабаў дасягнення сваіх мэтаў Ордэн лічыў выхаванне моладзі ў духу пабожнасці і веры праз сетку калегіумаў і акадэмій. Езуіцкія школы былі аднымі з найлепшых у Еўропе. Там, як правіла, вучыліся дзеці багатых і знакамітых людзей, якіх вабіла высокая якасць выкладання, новая і мэтазгодная арганізацыя школьнае справы. Езуіты першымі падзялілі ўсю масу навучэнцаў на класы (паводле ступені падрыхтоўкі) і распрацавалі праграмы паслядоўнага вывучэння прадметаў. Яны стварылі цудоўныя школьныя будынкі, увялі добрае абсталяванне навучальнымі дапаможнікамі, умела чаргавалі заняткі з адпачынкам, пазбягаючы ператамлення навучэнцаў, вялікую ўвагу звярталі на фізічнае развіццё. Асновай выкладання ў езуіцкіх калегіумах і акадэміях былі гуманітарныя навукі, перадусім класічныя мовы, філасофія і «вянец навук» — тэалогія. Праграмы навучання, складзеныя ў 1584 годзе, у часы генерала К. Аквавівы, былі тады аднымі з найлепшых і не пераглядаліся аж да сярэдзіны XVIII стагоддзя.