cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свабода (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Домік Пятра I (Полацк)
Домік Пятра I — помнік архітэктуры барока ў Полацку, размешчаны па адрасе вул. Ніжне-Пакроўская, 33. На сённяшні дзень функцыянуе як стацыянарная выстаўка «Прагулка па Ніжне-Пакроўскай».
Гісторыя
Пабудаваны ў цэнтры горада як жылы (на мяжы XVIII—XIX стагоддзяў перабудаваны). У гэтым доме ў 1705 годзе жыў Пётр I. Аднапавярховы (з паўпадвальным паверхам) будынак мае ў плане форму няправільнага прамавугольніка (19х8,5 м).
Падчас Вялікай Айчыннай вайны дом значна пацярпеў. У 1949 годзе будынак адрамантаваны: адноўлены разбураныя часткі сцен зроблены дах, фасады атынкаваны з цягай карнізаў і аконных абрамленняў, насцелены новыя падлога і столь, запоўнены дзвярныя і аконныя праёмы. Будынак быў прыстасаваны пад дзіцячую бібліятэку. Захаваліся і ўяўляюць пэўную каштоўнасць драўляныя дзверы разной работы.
У 1998 годзе ў быдынку адкрылася стацыянарная выстаўка «Прагулка па Ніжне-Пакроўскай».
NGC 970
NGC 970 (іншыя абазначэнні — MCG 5-7-9, ZWG 505.11, PGC 9786) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
1527
1527 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 1527 год нашай эры, 527 год 2 тысячагоддзя, 27 год XVI стагоддзя, 7 год 3-га дзесяцігоддзя XVI стагоддзя, 8 год 1520-х гадоў.
Брыганціна
У XVI-XIX стагоддзях двухмачтавыя брыганціны, як правіла, выкарыстоўваліся піратамі (італ. brigante - разбойнік, пірат). Былі распаўсюджаныя ва ўсіх рэгіёнах - ад Міжземнага мора да Ціхага акіяна. Узбраенне брыганціны не перавышала 20 гармат. Сучасныя брыганціна — двухмачтавае паруснае судна з фок-мачтай, якая мае ўзбраенне, як у брыга, і грот-мачтай з касымі парусамі, як у шхуны - грота-трыселем і топселем. Брыганціны з бермудскім гротам ў наш час, відаць, не існуюць, хоць спасылкі на сам факт іх існавання сустракаюцца.
Чэрыкаўскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Чэрыкаўскага павета.
Добэлэ
Добэлэ (Dobele) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Добэльскага краю. Плошча 8 км². Насельніцтва 10 895 чал. (2012).
Міхаіл Іванавіч Русы
Міхаіл Іванавіч Ру́сы (, вёска Вароніна Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітык, старшыня Аграрнай партыі, займаў пасады намесніка прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь , дэпутата Палаты прадстаўнікоў Беларусі, міністра сельскай гаспадаркі.
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1977), Мінскую вышэйшую партыйную школу (1989). Служыў у арміі.
1977—1983 — працаваў у калгасе імя Леніна Жыткавіцкага раёна галоўным аграномам, намеснікам старшыні, старшынёй калгаса.
1983—1985 — першы намеснік старшыні Кармянскага райвыканкама, начальнік управы сельскай гаспадаркі. 1985—1987 — сакратар Кармянскага райкама КПБ. 1987—1991 — інструктар ЦК КПБ, першы сакратар Стаўбцоўскага райкама КПБ.
З 6 лютага 2001 г. — міністр сельскай гаспадаркі і харчавання.
2003—2004 — саветнік аддзялення пасольства Беларусі ў Расіі (Санкт-Пецярбург).
16 лістапада 2004 года прызначаны старшынёй Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па аграрных пытаннях.
15 сакавіка 2008 года быў абраны старшынёй Аграрнай партыі замест Міхаіла Шыманскага. За яго прагаласавала 100 % дэлегатаў на V з’ездзе партыі.
На парламенцкіх выбарах 2008 года балатаваўся ад Жыткавіч і перамог. Працаваў старшынёй Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі па праблемах чарнобыльскай катастрофы, экалогіі і прыродакарыстання.
10 красавіка 2012 прызначаны намеснікам Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
У жніўні 2018 стаў адзіным віцэ-прэм’ерам, які застаўся на пасадзе падчас вялікай урадавай перастаноўкі. Аднак 2018 выдаўся няпростым годам для Міхаіла Іванавіча: прэзідэнт раскрытыкаваў аграрную дзейнасць Русага на ільняной ніве і адзначыў, што толькі капрызнае надвор’е ды поспехі Аршанскага льнокамбіната ўратавалі ягонае віцэ-прэм’ерскае крэсла. Паводле слоў кіраўніка дзяржавы, ільняная кампанія 2019 год стане вырашальнай у лёсе Міхаіла Іванавіча. 27 сакавіка 2019 года Міхаіл Русы вызвалены ад пасады Намесніка Прэм’ер-міністра Беларусі пасля рабочай паездкі Прэзідэнта ў Шклоўскі раён Магілёўскай вобласці.
1 красавіка 2019 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка прыняў рашэнне накіраваць Русага на пасаду памочніка Прэзідэнта — інспектара па Магілёўскай вобласці. У снежні 2019 года быў прызначаны Прэзідэнтам у склад Савета Рэспублікі 7-га склікання. 11 снежня 2019 года вызвалены ад пасады памочніка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектара па Магілёўскай вобласці.
Беванж-сюр-Атэр
Беванж-сюр-Атэр (люксемб. Béiwen-Attert, фр. Boevange-sur-Attert) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Беванж-сюр-Атэр з'яўляецца часткай кантона Мерш. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1995 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 766 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 18,87 км ² (па займаемай плошчы 64 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 393 м. (64 месца з 116 камун), найменшая 225 м. (41 месца з 116 камун).
NGC 969
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Бактрыйская раўніна
Бактрыйская раўніна — перадгорная раўніна на поўначы Афганістана, на левабярэжжы р. Амудар’я.
Даўжыня каля 400 км, шырыня да 140 км, вышыня 250—500 м.
Надзея Паўлаўна Нікіціна
Надзея Паўлаўна Нікіціна (нар., в. Парэчча Пінскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст. Пасля заканчэння вучобы працавала эканамістам крэдытнага аддзела аддзялення Аграпрамбанка, старшым эканамістам крэдытнага аддзела, намеснікам кіраўніка аддзялення адкрытага акцыянернага таварыства «Белаграпрамбанк». Кіраўнік аддзялення адкрытага акцыянернага таварыства «Белаграпрамбанк», г. Камянец Брэсцкай вобласці. Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Была членам дэлегацыі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Міжпарламенцкай Асамблеі праваслаўя.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Універсітэт Райхмана
Універсітэт Райхмана (אוניברסיטת רייכמן, Reichman University) — ізраільская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, сядзіба якой знаходзіцца ў горадзе Герцлія.
Заснаваны і кіруецца прафесарам Урыэлем Райхманам, імя якога і носіць. Установа была заснавана ў 1994 годзе як прыватны каледж, а новае найменаванне і статус атрымала ў 2021 годзе.
Аўгуст Лазаравіч Мілаванаў
Аўгуст Лазаравіч Мілава́наў (,  — ) — беларускі,. Народны артыст БССР (1989). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1988)
Біяграфія
У 1961 годзе скончыў акцёрскі факультэт Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Акцёр драматычнага тэатра і кіно» (курс народнага артыста БССР Д. А. Арлова).
Акрамя работы ў тэатры А. Мілаванаў шмат здымаўся ў кіно, на тэлебачанні, займаўся рэжысёрскай практыкай у любіцельскіх тэатрах. З 1967 па 1987 год выкладаў у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце (зараз Акадэмія мастацтваў) майстэрства акцёра.
Тэатральныя ролі
Сярод лепшых роляў Тата, Гаспадар («Зацюканы апостал», «Святая прастата» А. Макаёнка), Арэшкін («Крыніцы» паводле І. Шамякіна), Марцін Лютэр («Напісанае застаецца» А. Петрашкевіча), Нейгаўз («Канстанцін Заслонаў» А. Маўзона), Доктар Маер («Апошні шанц» В. Быкава), Осіп («» М. Гогаля), Кудраш («» А. Астроўскага), Дэ Манлюкар («Лесвіца славы» ), Зурыко («Я, бабуля, Іліко і Іларыён» Н. Думбадзэ і ), Герастрат («» Р. Горына), Шындзін, Айзатулін («Мы, што ніжэй падпісаліся», «Пратакол аднаго пасяджэння» ), Еўдакімаў («Яшчэ раз пра каханне!» Э. Радзінскага), Міхай Груя («Святая святых» ), Гэлі Гэй («» Б. Брэхта), Аляксандр Амількар («» ), Макарэл («Зоркі вечныя» М. Бора), Ромул («» Ф. Дзюрэнмата), Шчасліўцаў («» А. Астроўскага), Арцэбіскуп («Князь Вітаўт» А. Дударава), фон Вальтэр («Каварства і любоў» Ф. Шылера), Тэўе («Памінальная малітва» Р. Горына).
Батальённая тактычная група
Батальённая тактычная група (БТГ) — у Расійскай Арміі агульнавайсковае манеўранае злучэнне, якое дыслацыравана і знаходзіцца у высокай ступені боегатоўнасці. БТГ звычайна складаецца з мотапяхотнага батальёна ў складзе 2–4 рот, узмоцненых падраздзяленнямі СПА, артылерыі, інжэнерыі і тылавога забяспечвання, сфармаванымі з гарнізоннай армейскай брыгады. Звычайна групоўка таксама ўзмоцнена танкавай ротай і рэактыўнай артылерыяй. БТГ складалі аснову вайсковай групоўкі Расіі падчас Уварванні Расіі ва Украіну (2022).
Паводле міністра абароны Расіі Сяргея Шайгу, па стане на жнівень 2021 года ў Расіі налічвалася каля 170 БТГ. Кожная БТГ налічвае прыкладна 600–800 афіцэраў і жаўнераў, з якіх каля 200 пехацінцаў з транспартнымі сродкамі,  якія звычайна ўключаюць 10 танкаў і 40 баявых машын пяхоты.
Узнікненне
Яшчэ падчас Другой сусветнай вайны Савецкая Армія эксперыментаваоа з агульнавайсковымі батальёнамі з 1–2 танкавых рот, 1–2 пяхотных рот і артылерыйскай батарэі для выкарыстання ў якасці гібкага і хуткага падраздзялення для манеўранага бою. Аднак арыентацыя на гнуткасць на аператыўным узроўні і жорсткасць на тактычным узроўні, а таксама адсутнасць прафесійных унтэр-афіцэраў, неабходных для такой мадэлі, перашкодзілі фарміраванню подобных падраздзяленняў у савецкі час. Адсутнасць пастаянных вайсковых часцей, якія можна было б хутка развярнуць без буйной мабілізацыі рэзервістаў, аказалася праблемай на працягу ўсёй савецкай эпохі, асабліва ў час разгортвання савецкіх войск у Афганістане. Батальённыя тактычныя групы ўпершыню былі заўважаны ў Савецкай Арміі падчас вайны ў Афганістане як мэтазгодны спосаб стварэння невялікіх баяздольных сіл хуткага разгортвання.
Часовыя батальённыя тактычныя групы фармаваліся ў расійскай арміі ў сувязі з няхваткай жывой сілы і тэхнікі для выстаўлення брыгад і дывізій у поўным складзе ў час першай і другой чачэнскіх войнаў, а таксама ўзброенага канфлікту ў Паўднёвай Асетыі ў кастрычніку 2008 годзе. Пасля 2008 г. Мінабароны аб'явіла, што мае намер рэфармаваць расійскую армію шляхам стварэння брыгад «пастаяннай гатоўнасці», аднак пасля таго, як у лістападзе 2012 г. Анатоль Сердзюкоў быў звольнены з пасады міністра абароны і зменены на Шайгу, рэформа была  адкладзена на карысць фарміравання БТГ «пастаяннай гатоўнасці» у складзе гарнізонных брыгад. Планавалася, што яны будуць укамплектаваныя на 100% вайскоўцамі-кантрактнікамі. Паводле крыніц, якія цытуюцца расійскім агенцтвам «Інтерфакс», прычынай гэтага стала няхватка асабовага складу для фарміравання брыгад у поўным складзе.
Да 2022 году звычайна мотастралковая брыгада вылучае адну ці дзве батальённыя тактычныя групы для дзеянняў за межамі Расіі. Яны складаюцца толькі з салдат-кантрактнікаў, а салдаты тэрміновай службы застаюцца ў месцы пастаяннай дыслакацыі брыгады. Кожная батальённая тактычная група складаецца са зводнага мотастралковага батальёну, зводнай танкавай роты, артылерыйскіх падраздзяленняў, батарэі ЗРК «Панцыр-С1» і падраздзяленняў забяспечвання.
Вайна ва Украіне
У паведамленнях аб баявых дзеяннях на Донбасе, якія цытаваліся ў выданні амерыканскага васковага журнала Armor за ліпень-верасень 2016 года, БТГ пазначалася як асноўная форма арганізацыі падраздзяленняў Данецкай і Луганскай Народных Рэспублік. У склад гэтых БТГ уваходзілі танкавая рота, тры мотастралковыя роты, дзве процітанкавыя роты, дзве-тры артылерыйскія батарэі і дзве батарэі СПА Звычайна ў БТГ была арганізавана палова тэхнікі і асабовага складу брыгады, якая мае разверуцца, траціну асабовага складу БТГ складалі салдаты-кантрактнікі. Баі з удзелам БТГ у вайне на Данбасе ўключалі бітву за Марыупаль, бітву за Данецкі аэрапорт і бітву за Дэбальцава.
Пасля вайны на Донбасе ў 2016 годзе начальнік Генеральнага штаба Расіі Валерый Герасімаў аб'явіў аб планах да 2018 году павялічыць колькасць БТГ з 96 да 125. Пры гэтым Герасімаў таксама заявіў, што да 2018 году БТГ будуць укамплектаваны пераважна кантрактнікамі. Да верасня 2018 года Герасімаў сцвярджаў, што ў Расіі ёсць 126 «пастаянна баяздольных» БТГ. Шэсць месяцаў пасля, у сакавіку 2019 года, Шайгу, звяртаючыся да ніжняй палаты расійскай Думы, заявіў, што ў Расіі 136 БТГ, а да жніўня 2021 года сцвярджаў, што ў Расіі каля 170 БТГ.
Перавагі і недахопы
Спалучэнне розных сістэм узбраення, у тым ліку цяжкіх, на нізкім арганізацыйным узроўнідазваляе лягчэй наносіць удары цяжкай артылерыяй і робіць іх даступнымі для тактычнага ўжывання. Такім чынам, БТГ можа поражать праціўніка на большай адлегласці, чым, напрыклад, баявая група брыгады ЗША (Brigade Combat Team, BCT), у якой няма такога цяжкага ўзбраення. У расійскай арміі да двух БТГ могуць складаць брыгаду. Дывізіі і палкі былі зменены брыгадамі.
Аднак адносная няхватка асабовага складу БТГ (яны дыслацыруюцца прыкладна з 200 пехацінцамі) у параўнанні з BCT робяць яе залежнай ад проксі-войскаў і ваенізаваных фарміраванняў (такіх як прарасійскія так званыя апалчэнцы ў вайне на Донбасе) для забяспечвання бяспекі на флангах і ў тыле. Камандзіру БТГ прыходзіцца камунікаваць з проксі-войскамі з дапамогай неабароненых і ненадзейных сродкаў, такіх як мабільныя тэлефоны. Паводле расійскага заканадаўства прызыўнікі не могуць служыць у БТГ за межамі Расіі, дзе гэтыя падраздзяленні комплектуются контрактниками. Абмежаваны асабовы склад БТГ робіць іх менш прыдатнымі да ўдзелу ў гарадскіх баях, чым BTC. Паколькі яны атрымліваюць асабовы склад і тэхніку за рахунак больш буйнога падраздзялення, іх устойлівасць у доўгатэрміновых аперацыях таксама выклікае сумненні.
Генадзь Ільіч Лазюк
Генадзь Ільіч Лазюк (, Мінск — ) — беларускі генетык. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1995), член-карэспандэнт Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1986) і Расійскай акадэміі медыцынскіх навук, член-карэспандэнт Расійскай акадэміі навук (2014) , доктар медыцынскіх навук (1976), прафесар (1978). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2000). Ганаровы член Універсітэта г. Сан-Паўлу (Бразілія, 2001) і ўніверсітэта г. Хірасіма (Японія, 2002).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1950).
У 1967—1981 гадах старшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі ЦНДЛ Мінскага медыцынскага інстытута. У 1981—1988 гадах дырэктар філіяла Інстытута медыцынскай генетыкі АМН СССР. З 1988 года дырэктар НДІ спадчынных і прыроджаных захворванняў Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
З 2005 года галоўны навуковы супрацоўнік Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Памёр 8 кастрычнiка 2021 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні звязаны з вывучэннем генетыкі, фенатыпічнага праяўлення праяўленне і дыягностыкі храмасомных сіндромаў, сіндромаў недахопа развіцця нехрамасомнай этыялогіі, эпідэміялогіі недахопа развіцця, а таксама з арганізацыяй сістэмы генетычнага маніторынгу ў Беларусі. У апошнія гады асноўныя даследаванні прысвечаны высвятленню генетычных наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і метадам прафілактыкі спадчыннай паталогіі. Прапанаваў арыгінальны падыход комплекснага клініка-марфалагічнага даследавання, які дазваляе вызначыць колькасны ўклад генетычных і знешніх фактараў у паходжанні парушэнняў эмбрыянальнага развіцця ў чалавека. Пад яго кіраўніцтвам устаноўлена генетычная структура шэрагу монамутантных формаў сіндромаў, выдзелена 7 невядомых раней. Пры яго ўдзеле ў 1960-х створана медыка-генетычная служба Беларусі.
Аўтар больш за 320 навуковых прац, у т.л. 10 манаграфій.
Конрад Геснер
Конрад Геснер (Conrad Gesner, таксама Konrad Gessner, Konrad Geßner, Conrad Gessner, Conrad Geßner, Conrad von Gesner, Conradus Gesnerus;, Цюрых — , там жа) — швейцарскі прыродазнавец, філолаг і бібліёграф.
Біяграфія
З 1537 прафесар у Лазане, з 1541 урач у Цюрыху, дзе памёр ад чумы.
Аўтар «Гісторыі жывёл» (т. 1-5, 1551—1587) — першай заалагічнай энцыклапедыі таго часу. Зыходзячы ў асноўным з класіфікацыі Арыстоцеля, Геснер падрабязна апісаў жывёл у такім парадку: чацвераногія жывародныя і яйцакладныя, птушкі, рыбы і водныя жывёлы, змеі і насякомыя. У кожным томе матэрыял размешчаны ў алфавітным парадку назваў жывёл; некаторыя роднасныя формы групуюцца вакол адной тыпавой жывёлы. Праца Геснера адыграла вялікую ролю ў распаўсюдзе і сістэматызацыі заалагічных ведаў. На працягу больш за 100 гадоў яна неаднаразова перавыдавалася і перакладалася. Геснер збіраў і вывучаў таксама расліны. Выдаў сачыненні па філалогіі. Аўтар першага універсальнай бібліяграфічнай працы «Усеагульная бібліятэка» (1545-55).
Анатоль Паўлавіч Ліхацэвіч
Анатоль Паўлавіч Ліхацэвіч (нар., в. Вялікая Кракотка, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне экалогіі сельскай гаспадаркі. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003). Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук (1996—2002), замежны член Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (1999), доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1975).
З 1975 года старшы інжынер, малодшы навуковы супрацоўнік, з 1983 года старшы навуковы супрацоўнік, з 1987 года загадчык лабараторыі, з 1995 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце, з 1997 года дырэктар Беларускага НДІ меліярацыі і лугаводства.
З 2008 года галоўны навуковы супрацоўнік Рэспубліканскага навуковага даччынага ўнітарнага прадпрыемства «Інстытут меліярацыі».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне рэгулявання воднага рэжыму сельскагаспадарчых культур. Распрацаваў тэорыю эколага-эканамічнай аптымізацыі рэжыму дажджавання глебава-неаднародных сельскагаспадарчых палёў пры няўстойлівых умовах надвор’я. Прапанаваў для ўмоў Беларусі экалагічна бяспечную рэсурсазберагальную тэхналогію дажджавання сельскагаспадарчых культур. Распрацаваў структуру маніторынгу ў інфармацыйнай сістэме падтрымкі прыняцця рашэнняў пры эксплуатацыі меліярацыйных сістэм і інфармацыйную сістэму ўстанаўлення чарговасці і аб’ёмаў работ па ўтрыманні гідрамеліярацыйных сістэм у працаздольным стане, інфармацыйную сістэму падтрымкі прыняцця рашэнняў па кіраванні водным рэжымам глеб. Распрацаваў методыку тэхніка-эканамічнага абгрунтавання рэжыму дажджавання і кропельнага паліву раслін у адкрытым грунце.
Аўтар больш за 300 работ, у тым ліку 7 манаграфій, 4 падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў, 13 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
NGC 968
NGC 968 (іншыя абазначэнні — UGC 2040, MCG 6-6-56, ZWG 523.61, NPM1G +34.0064, PGC 9779) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Аляксандр Андрэевіч Сахараў
Аляксандр Андрэевіч Сахараў (, сяло Кудэіха—ліпень 1942, Масква) — рускі і савецкі эсперантыст, выдавец, выкладчык эсперанта.
Бекерых
Бекерых (люксемб. Biekerech, фр. Beckerich) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Бекерых з'яўляецца часткай кантона Рэданж. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 2172 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 714 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 28,41 км ² (па займаемай плошчы 22 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 400 м. (58 месца з 116 камун), найменшая 265 м. (75 месца з 116 камун).
Яфа
Некаторыя старажытнагрэчаскія пісьменнікі, паводле Страбона, называлі Яфу месцам вызвалення Персеем Андрамеды.
Паводле новазапаветнай кнігі Дзеі святых апосталаў, у Яфе было ўяўленне апосталу Пятру і ўваскрэсне праведнай Тавіфы.
Старажытны перыяд
У раёне Музея старажытнасцей Яфы знойдзены самыя старажытныя археалагічныя сведчанні — рэшткі абарончых умацаванняў вакол Яфскага ўзгорку (XVIII ст. да н.э. — час пачатку заваёвы Егіпта гіксосамі). На тэрыторыі Парка Брамы Рамсеса (маецца на ўвазе егіпецкі фараон Рамсес II) былі выяўлены рэшткі паселішча перыяду 2-й паловы XVII — 1-й паловы XVI ст. да н.э.
Упершыню згадана ў егіпецкай хроніцы XV ст. да н. э., дзе Яфа фігуруе ў спісе захопленых фараонам Тутмосам III гарадоў. У папірусе Харыса 500, які захоўваецца ў зборах Брытанскага музея, датаваным часамі XIX дынастыі (магчыма Рамзеса II), змешчана старажытнаегіпецкая аповесць «Узяцце Юпы» (Іапы, т.б. Яфы), якая апісвае ваенную хітрасць палкаводца фараона Менхепера (т.б. Тутмаса III) Джэхуці, які падманам захапіў горад.
Пры рымлянах, нягледзячы на частую змену ўладароў — Пампей, Юлій Цэзар, Марк Антоній, Клеапатра, Актавіян Аўгуст, Ірад Вялікі — горад развіваецца і квітнее. Аднак спроба яўрэйскіх паўстанцаў перарэзаць марскія камунікацыі рымлян падчас Іудзейскай вайны стала прычынай разбурэння Яфы. Праўда, неўзабаве Веспасіян адбудаваў горад і даў яму імя Флавія Іапа.
Сярэднявечча
У 636 годзе Яфу захапілі арабы, з гэтага часу яна губляе сваё значэнне як крэпасць і цэнтр гандлю. Толькі порт працягвае функцыянаваць, хоць і ён паступова пусцее, застаючыся толькі галоўным пунктам прыбыцця ў Святую Зямлю пілігрымаў — іўдзеяў і хрысціян.
Карэнныя змены адбыліся з прыходам крыжакоў у 1100 годзе. Іўдзеі і мусульмане выганы з Яфы. Горад стаў сталіцай графства Яфы і Аскалона, пачынаецца актыўнае будаўніцтва. Яфскі порт стаў асноўным пунктам забеспячэння «Хрыстова воінства». Сюды прыбываюць падмацаванні і пілігрымы-хрысціяне. У 1187 войскі Салах-ад-Дзіна пад камандаваннем Аль-Малік аль-Адыль захапілі і зруйнавалі Яфу. Падчас III-га крыжовага паходу, у 1191 годзе, Рычард Ільвінае Сэрца заняў горад, у 1192 годзе ў бітве пры Яфе адстаяў яе перад войскамі Салах-ад-Дзіна, пасля Рычард і Салах-ад-Дзін заключылі Яфскі дагавор, які скончыў баі III-га крыжовага паходу. Спробы адбудаваць горад падчас VI-га і VII-га крыжовых паходаў прывялі да яго разбурэння ў 1268 годзе мамлюцкім султанам Бейбарсам I, з перасцярогі вяртання крыжакоў, наступныя 400 гадоў Яфа не функцыянавала як порт.
У 1799 годзе пасля шасцідзённай аблогі горад узяў Напалеон I Банапарт.
Найноўшы час
У 1921 годзе адбыліся беспарадкі ў Яфе, праз іх Брытанія абмежавала яўрэйскую іміграцыю.
Пасля 2-й сусветнай вайны, у 1950 годзе, гарады Тэль-Авіў і Яфа аб’яднаны і кіруюцца адным муніцыпалітэтам. Аднак, Яфа захавала сваю адметнасць.
Гістарычная частка Яфы ператворана ў адзін вялікі турыстычны і мастацкі цэнтр са шматлікімі рэстаранамі, мастацкімі галерэямі, майстэрнямі мастакоў, «блышынымі» рынкамі, салонамі, музеямі і археалагічнымі раскопкамі. Насельніцтва своеасаблівае — мастакі, музыканты, скульптары і людзі іншых «творчых спецыяльнасцяў».
Эканоміка
Яфскі порт да гэтага часу працуе па прызначэнні, хоць нядаўна ў адной з яго частак адкрылі гандлёвы цэнтр з рэстаранамі; старыя свірны і склады перарабілі пад крамы, рэстараны і бары з відам на мора.
Грузінскі дзяржаўны ўніверсітэт тэатра і кіно імя Шата Руставелі
Грузінскі дзяржаўны ўніверсітэт тэатра і кіно імя Шота Руставелі — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тбілісі.
Гісторыя
Вучэльня была адкрыта ў Тбілісі ў 1939 годзе на базе драматычных студый, якія існавалі пры тэатрах імя Шата Руставелі і імя К. Марджанішвілі. З 1939 па 1949 год дырэктарам інстытута быў Акакій Хорава. У 1970-я гады ва ўніверсітэце з'явіўся факультэт кіно і тэлебачання. З 1978 года ўніверсітэт праводзіць Міжнародны фестываль студэнцкіх фільмаў і Міжнародны фестываль студэнцкіх тэатральных работ.
Уселюб (гміна)
Гміна Уселюб (Gmina Wsielub) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Уселюб (736 жых. у 1921 годзе ).
У міжваенны перыяд гміна Уселюб уваходзіла ў склад Навагрудскага павета Навагрудскага ваяводства. У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
NGC 268
NGC 268 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-17, IRAS00476-0527, PGC 2927) — спіральная галактыка з перамычкай, з эмісійнымі лініямі ў спектры. Знаходзіцца ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прыналежыць да Паўднёвай Звышскупнасці галактык
Сямён Маркавіч Фрыд
Сямён Маркавіч Фрыд (Сямён Мордухавіч Фрыд; 14 лістапада 1891, Смілавічы, Ігуменскі павет, Мінская губерня — 16 лютага 1946, Мінск) — савецкі мікрабіёлаг, прафесар (1933).
Біяграфія
Скончыў Саратаўскі ўніверсітэт (1918). З 1919 года служыў урачом на франтах Грамадзянскай вайны. У 1921—1930 гг. — лабарант, асістэнт, дацэнт у Дзяржаўным венералагічным інстытуце ў Маскве, у 1931—1933 гадах — дацэнт кафедры мікрабіялогіі ў 1-м Маскоўскім медыцынскім інстытуце. У 1933—1941 гадах загадваў кафедрай мікрабіялогіі ў Мінскім медыцынскім інстытуце, адначасова навуковы кіраўнік НДІ эпідэміялогіі і мікрабіялогіі. У 1936 годзе атрымаў доктарскую ступень. У 1941—1943 гадах — прафесар кафедры мікрабіялогіі Ваенна-медыцынскай акадэміі. З 1943 года — ваенурач I рангу (падпалкоўнік медыцынскай службы).
У 1943—1944 гадах — загадчык кафедры мікрабіялогіі Беларускага медыцынскага інстытута (эвакуіраванага ў Яраслаўль).
У 1944—1946 гадах — дырэктар Беларускага Інстытута мікрабіялогіі і эпідэміялогіі.
Аляксандр Маркавіч Фельдман
Аляксандр Маркавіч Фельдман (нар., г. , Крымская АССР) — беларускі настаўнік-метадыст. Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і музыканта-флейтыста. У два гады пераехаў з бацькамі ў Чалябінск, дзе перажыў вайну, а ў 1944 годзе — у горад Каўроў (сёння —адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна Уладзімірскай вобласці Расіі). У Каўрове фарміравалася трупа Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларускай ССР, куды быў запрошаны і яго бацька. У лістападзе 1944 г. сям’я пераехала ў Мінск.
Вучыўся ў мінскіх школах № 24 (сёння — дзяржаўная ўстанова адукацыі «Гімназія № 24 г. Мінска») і № 42, дзе яму выкладаў фізіку настаўнік нобелеўскага лаўрэата па фізіцы Жарэса Алфёрава Я. Б. Мельцэрзон. Паралельна навучаўся музыцы па класе скрыпкі спачатку ў музычнай школе, а потым — у сярэдняй спецыяльнай музычнай школе пры Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. В. Луначарскага
Скончыў матэматычны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя М. Горкага. Пасля заканчэння інстытута працаваў у розных школах Беларусі. З 1968 г. выкладчык матэматыкі ў сярэдняй школе № 19 імя Янкі Купалы г. Мінска.
Навуковая і педагагічная дзейнасць
Артыкулы А. Фельдмана друкаваліся ў саюзным часопісе «Математика в школе», беларускіх перыядычных выданнях: часопісах «Матэматыка» і «Минская школа сегодня», «Настаўніцкай газеце».
З’яўляецца стваральнікам «метаду прамавугольнага тэтраэдра», які ўжываецца пры рашэнні стэрэаметрычных задач (сфармуляваны і аформлены ў 1986 годзе, афіцыйна апублікаваны ў навукова-метадычным часопісе Міністэрства асветы СССР «Математика в школе» у 1988 годзе).
Гаўдэнцій Іванавіч Галынскі
Гаўдэнцій Іванавіч Галынскі (нар. 1781) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са старажытнага беларускага роду Галынскіх. Нарадзіўся ў сям’і Яна (Восіпавіча) Галынскага, губернскага маршалка магілёўскага, і Барбары з Кашыцаў.
У 1809—1810 гадах маршалак шляхты Чэрыкаўскага павета.
У спадчыну атрымаў фальварак Гайдукоўскі, сяло Ушакі i інш. населеныя пункты ў Чэрыкаўскім i Клімавіцкім павеце.
Сям’я
У шлюбе з Настассяй Дзмітрыеўнай.
Рычард Бакстэр
Рычард Бакстэр (Richard Baxter; 12.11.1615, Роўтан, графства Шропшыр, Вялікабрытанія — 8.12.1691) — англійскі пурытанскі прапаведнік і багаслоў.
Ляўкова (Манастыршчынскі раён)
Ляўкова (Левково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Рычард Бакстэр
У час Англійскай рэвалюцыі выступаў на баку парламента, служыў капеланам аднаго з палкоў індэпендэнтаў. Пазней спрыяў вяртанню на трон Сцюардаў. Развіваў вучэнне кальвінізму, заснаваў яго разнавіднасць — бакстэрызм, які вызначаўся менш строгай трактоўкай догмату аб прадвызначэнні. Аўтар каля 200 багаслоўскіх твораў.
Карачаеўск
Карачаеўск (Карачаевск) — горад (з 1929) у Расіі, у складзе Карачаева-Чаркесіі. Насельніцтва 20,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1926 годзе.
Размешчаны за 60 км на паўднёвы захад ад Чаркеска, у адгор'ях Скалістага хрыбта Вялікага Каўказа, на Ваенна-Сухумской аўтамабільнай дарозе. Вышыня над узроўнем мора — каля 900 м.
Платонаў
Платонаў — прозвішча.
Вялікае Кізі
Вялікае Кізі́, Кізі (Большо́е Кизи́, Кизи)  — прэснаводнае возера ў Хабараўскім краі Расіі, на правабярэжнай пойме ракі Амур.
Плошча паверхні возера 281 км². Даўжыня 48 км, найбольшая шырыня 10 км. Глыбіні да 4 м (пры сярэднім узроўню вады ). Аб’ём вады ў возеры 0,7 км³. Плошча вадазбору 5100 км².
Вялікае Кізі знаходзіцца ў міжгорнай катлавіне. Урэз вады на вышыні 6 м над узроўнем мора. Катлавіна возера падзяляецца на 3 плёсы: Айскі заліў, Ніжняе Кізі і Верхняе Кізі. Жыўленне снегавое і дажджавое. Упадаюць рэкі Яй, Шытнікаўская, Сігавая, Перабоеўка, Малая Сігавая, Малая Чыльба, Вялікая Чыльба, Дульдзі, пратока Марыінская і іншыя вадатокі. З ракой Амур возера звязанае пратокамі і ракой Амуркан. Замярзае Вялікае Кізі ў пачатку лістапада, ускрываецца ў сярэдзіне мая.
У возеры водзяцца галавень, галец, ялец, карась, акунь, мянтуз, омуль, плотка, рыбец, сіг, судак, шчупак, язь, шып і іншыя віды рыб.
Каля паўночнага берага сёлы Марыінскі Рэйд, Вялікія Саннікі, Тулінскае.
Музей гісторыі польскіх яўрэяў
Гісторыя музея
Першы камень у падмурак музея быў закладзены ў 2007 годзе, адкрыццё адбылося 19 красавіка 2013 года ў 70-ю гадавіну. Асноўная экспазіцыя стала даступная для наведвальнікаў у кастрычніку 2014 года. Музей мае вялікую інтэрактыўную калекцыю экспанатаў, прысвечаную тысячагадовай гісторыі яўрэяў Польшчы, да Халакосту. Будынак са шкла, бетону і медзі ў стылі постмадэрн быў спраектаваны фінскімі архітэктарамі Райнэрам Махламекі (en:Rainer Mahlamäki) і Ільмары Ландэльма.
Ідэя стварэння ў Варшаве вялікага музея, прысвечанага гісторыі яўрэйскай абшчыны, з’явілася ў 1995 годзе ў супольнасці ў Польшчы. 17 чэрвеня 2009 года музей запусціў партал «Віртуальны » аб яўрэйскім жыцці ў Польшчы да і пасля Халакоста.
Асноўная экспазіцыя
Асноўная экспазіцыя займае плошчу 4.000 м². Яна складаецца з васьмі галерэй, прысвечаных тысячагадовай гісторыі яўрэйскай абшчыны Польшчы — адной з найбуйнейшых у свеце — якая была практычна цалкам знішчана падчас Халакоста. У экспазіцыі прадстаўлены інтэрактыўныя экспанаты, пано, малюнкі і агучаныя гісторыі, вырабленыя больш чым 120 куратарамі. Асобнымі экспанатамі з’яўляюцца рэканструкцыя даху і столі Гваздецкай сінагогі 17 стагоддзя. У музеі маюцца наступныя галерэі: Экспазіцыя была створана прафесійнай камандай спецыялістаў з Польшчы, ЗША і Ізраіля, а таксама музейным калектывам пад кіраўніцтвам дырэктара — прафесара Барбары Кіршэнблат-Гімблет (en:Barbara Kirshenblatt-Gimblett).
Мамед Эмін Расулзадэ
Мамед Эмін Расулзадэ (Məmməd Əmin Axund Hacı Molla Ələkbər oğlu Rəsulzadə, 19 (31) студзеня 1884, Наўханы, Бакінскі павет, Бакінская губерня, Расійская імперыя — 6 сакавіка 1955, Анкара, Турцыя) — азербайджанскі дзяржаўны, палітычны і грамадскі дзеяч, журналіст і драматург, старшыня Нацыянальнага Савета Азербайджана ў 1918 годзе, член азербайджанскай эміграцыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Наўханах, недалёка ад Баку, у сям’і мулы. Атрымаў адукацыю ў руска-мусульманскай сярэдняй школе, а затым у Тэхнічным каледжы ў Баку. Падчас вучобы заснаваў Мусульманскую моладзевую арганізацыю «Мусават», першую ў сучаснай гісторыі Азербайджана сакрэтную арганізацыю, а ў 1903 годзе пачаў пісаць артыкулы ў розныя апазіцыйныя газеты і часопісы. У той час яго антыманархічная платформа і патрабаванні нацыянальнай аўтаноміі Азербайджана параўноўвалі яго з сацыял-дэмакратамі і будучымі камуністамі. У 1904 годзе ён заснаваў першую мусульманскую сацыял-дэмакратычную арганізацыю «Гумет» і стаў галоўным рэдактарам сваіх газет «Tekamul» («Эвалюцыя», 1906—1907) і «Yoldaş» («Таварыш», 1907). Расулзадэ таксама апублікаваў шмат артыкулаў у беспартыйных газетах, такіх як Həyat, Irshad і часопісы Füyuzat. Яго п’еса «У цемры» была пастаўлена ў Баку ў 1908 годзе.
Падчас Першай рускай рэвалюцыі (1905—1907) Расулзадэ прымаў актыўны ўдзел у рэвалюцыйных падзеях. Менавіта Расулзадэ выратаваў маладога Іосіфа Сталіна ў 1905 годзе ў Баку, калі паліцыя шукала яго як актыўнага падбухторшчыка да паўстанняў.
28 траўня 1918 года Нацыянальная рада Азербайджана на чале з Расулзадэ абвясціла незалежную Азербайджанскую Рэспубліку. Расулзадэ таксама ініцыяваў стварэнне Бакінскага дзяржаўнага універсітэта разам з Рашыдам Ханам Гапланавым, міністрам адукацыі пры фінансаванні нафтавага барона Хаджы Зейналабдзіна Тагіева ў 1919 годзе. Расулзадэ выкладаў ва ўніверсітэце асманскую літаратуру.
Пасля савецкай акупацыі Азербайджана 27 красавіка 1920 года, адхіліў паражэнчы ўльтыматум бальшавікоў. У тую ж ноч па яго парадзе ствараецца Мусаватскае падполле. У траўні 1920 года Мамед Эмін Расулзадэ разам з Аббасгулу Кязымзаде хаваўся ад бальшавікоў у Лагічы. Там жа ён напісаў свай знакаміты твор «Сіявуш нашага стагоддзя». У Лагічы яны памянялі некалькі дамоў і ў выніку засталіся ў доме Аліабаса Сафарбеева. Аднак, з-за здрады гаспадара дома, Расулзадэ і яго таварышаў схапілі чэкісты. Неўзабаве Мамед Эмін Расулзадэ быў вызвалены асабістым загадам Сталіна.
У Маскве Мамеду Эміну Расулзадэ прапанавалі пасаду кіраўніка «Таварыства вывучэння народаў Усходу», але ён адмовіўся. Ён таксама адмовіўсяад пасады прафесара ва ўніверсітэце камунізму. У гэты час Расулзадэ выкладаў рускую і персідскія мовы ў Інстытуце усходніх краін. Ён таксама друкаваўся ў часопісе «Жыццё нацыянальнасцяў». Так Мамед Эмін працягваў да восені 1922 года. Пазней ён паехаў пад выглядам навуковай камандзіроўкі ў Петраград. Адтуль ён пры падтрымцы сваіх таварышаў перабраўся ў Фінляндыю і пачаў жыццё ў эміграцыі.
Жыў у Польшчы, дзе пабраўся з пляменніцай Юзафа Пілсудскага Вандай.
З 1940 года і да завяршэння Другой сусветнай вайны з невялікімі перапынкамі жыў у Румыніі.
У 1947 годзе, вярнуўшыся ў Турцыю, ён, як і да Другой сусветнай вайны, ізноў узначаліў Азербайджанскі нацыянальны цэнтр у Анкары, а ў 1949 годзе заснаваў «Азербайджанскі культурны гурток».
Светлы Бор
Све́тлы Бор (, Светлый Бор) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Назва
Пасяленне ўзнікла ў сувязі з заснаваннем у 1898 г. кардоннай фабрыкі і было вядома раней як кардонная фабрыка. Назва Светлы Бор дадзена ад мясцовасці, наймення ляснога ўрочышча.
Геаграфія
Знаходзіцца каля ракі Свіслач, у месцы ўпадзення ў яе ракі Волма, за 14 км на паўночны ўсход ад горада Мар’іна Горка і чыгуначнай Пухавічы Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года знаходзілася пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі. У ліпені 1942 года вёска спалена і забіта 4 жыхара.
Макарава (Манастыршчынскі раён)
Макарава (Макарово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бердорф
Бердорф (люксемб. Bäerdref, фр. Berdorf) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Бердорф з'яўляецца часткай кантона Эхтэрнах. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1600 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 465 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 21,93 км ² (па займаемай плошчы 44 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 384 м. (74 месца з 116 камун), найменшая 165 м. (13 месца з 116 камун).
NGC 959
NGC 959 (іншыя абазначэнні — UGC 2002, MCG 6-6-51, ZWG 523.55, KUG 0229+352, IRAS02293+3516, PGC 9665) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Неверагодны Халк (фільм)
«Неверагодны Халк» (The Incredible Hulk) — амерыканскі супергеройскі баявік 2008 года пра прыгоды персанажа коміксаў Marvel Халка. З’яўляецца 2-й па ліку карцінай кінематаграфічнага сусвету Marvel. Рэжысёрам фільма выступіў Луі Летэр’е, у галоўнай ролі — Эдвард Нортан.
Ісаак Самуйлавіч Рубінштэйн
Ісаак Самуйлавіч Рубінштэйн (1902—1970) — беларускі мікрабіёлаг. Кандыдат медыцынскіх навук (1941), дацэнт (1947).
Неверагодны Халк (фільм)
Сюжэт
Гісторыя доктара Бруса Бэнера, які шукае лекі ад свайго незвычайнага «захворвання», што ператварае яго падчас эмацыйнага стрэсу ў гіганцкага зялёнага монстра Халка. Знаходзячыся ва ўцёках ад войска, якоя імкнецца яго захапіць, Брус амаль знаходзіць лекі, але ўсе намаганні ідуць прахам, калі ў Халка раптам з’яўляецца новы, неверагодна моцны супернік.
Ісаак Самуйлавіч Рубінштэйн
Біяграфія
У 1921—1927 гг. працаваў ва ўстановах аховы здароўя ў Мінску і Барысаве. У 1931—1941 і 1946—1950 (дырэктар) — у Беларускім інстытуце мікрабіялогіі і эпідэміялогіі, адначасова в. а. загадчыка кафедры мікрабіялогіі Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1946—1948). У 1951—1970 — загадчык кафедры мікрабіялогіі і эпідэміялогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: бактэрыялогія і вакцынатэрапія пнеўманій ранняга дзіцячага ўзросту; праблема склеромы; пытанні ачысткі і канцэнтрацыі лячэбных антытаксічных сываратак; праблемы вытворчасці сываратак і вакцын.
Гродзенскі тралейбус
Гродзенскі тралейбус – сістэма тралейбусных ліній у горадзе Гродна, якая пачала дзейнічаць 10 лістапада 1974 года паміж ГВА «Азот» і Савецкай плошчай. Зараз у Гродне 17 тралейбусных маршрутаў. Агульная працягласць адзіночнай тралейбуснай лініі каля 80 кіламетраў. Парк, у асноўным, складаецца з аднасекцыйных тралейбусаў завода імя Урыцкага (Энгельс) і завода «Белкамунмаш» (Мінск). Перавозіцца ў сярэднім каля 80 мільёнаў пасажыраў у год.
Гісторыя
Аб пуску тралейбуса абласная газета пісала: «Тралейбус дапамагае вырашыць транспартную праблему, надасць нашаму 160-тысячнаму гораду больш значны сучасны выгляд, акультурыць вуліцы, аздаровіць паветра ...».
5 лістапада 1974 году на Савецкай плошчы кіроўца першага класа П. К. Бублей уключыў ланцуг кіравання тралейбуса з надпісам «Піянерскі». Першым маршрутам на першым тралейбусе ў шлях адправіліся будаўнікі першых ліній з будкіравання № 64 трэста № 11 ( «Белэлектрамантаж»), байцы будатрада імя Салаўёва медінстытута, якія ўзводзілі першыя корпуса тралейбуснага ўпраўлення, рэканструяваўшыя старадаўнія вулачкі Кірава і Карла Маркса, прыбраўшыя паветраннае павуцінне электраліній, змантаваўшыя кабельныя і кантактныя сеткі, і школьнікі, якія сабралі металалом для першага гродзенскага тралейбуса, і першыя кіроўца на чале з першым начальнікам тралейбуснага ўпраўлення А. П. Смірновым.
Развіццё тралейбуса адбывалася хуткімі тэмпамі. У 1976 году створана другая чарга тралейбусных ліній. Адкрыты 2-гі і 3-ці маршруты працягласцю 16,2 і 17 кіламетраў. У 1977 годзе здадзена ў эксплуатацыю 10,8 км кантактнай сеткі і адкрыты 4-йы маршрут працягласцю 22,3 км. У 1978 годзе адкрыты 5-ы і 6-ы маршруты. У наступныя гады колькасць маршрутаў вырасла да 20.
Апошнія змены
2002 — Маршрут № 7 падоўжаны да Дзевятоўка.
2002 — Адкрыты прыпыначны пункт «вуліца Маладзёжная».
2003 — Адкрыты маршрут № 4 «ААТ "Гродна Хімвалакно"- плошча Дзекабрыстаў» (з заездам на вуліцу Маладзёжную).
2006 — Пуск тралейбуса па Румлёўскаму масту, адкрыты маршрут № 6 «ААТ "Гродна Хімвалакно"- вуліца Астроўскага».
2008 — Маршрут № 4 замест "ААТ «Гродна Химволокно» ідзе па Румлёўскаму масту на "ААТ «Гродна Азот».
2008 — Пуск тралейбуса па вуліцы Дубко (у адзін бок), падаўжэнне маршруту № 6 да вуліцы Брыкеля.
2009 — Адкрыты маршрут № 5 "ААТ "Гродна Хімвалакно» - "ААТ "Гродна Азот" (праз Румлёўскі мост).
2012 — Адкрыты маршрут № 14 "Будаўнічы ліцэй» - БЛК.
2012 — Маршруты 1В, 3В, 9В і 11В ператвораныя адпаведна ў 13, 15, 16 і 17.
2012 — Маршрут №14 працягнуты да КБМа.
2013 — Маршрут №13 падоўжаны з вул. Маладзёжнай да вул. Перамоганоснай, маршрут 15 - з Фартоў да Фолюша. 2014 — 18 кастрычніка адкрыта другая лінія па вуліцы Дубко. У сувязі з чым маршруты №№: 6, 14 падоўжаныя да Дзевятоўкі і курсіруюць у абодвух напрамках па вул. Дубко. Маршрут №17 стаў курсіраваць у абодвух напрамках па вул. Дубко і далей варта на вул. Астроўскага.
2016 - Адкрыты маршруты №18 "КБМ - вул. Маладзёжная" і №19 "Дзевятоўка - вул. Перамоганосная".
Маршруты
[*] —з прычыны асаблівасцяў забудовы гістарычнага цэнтра Гродна, маршруты № 2,3,6,7,9,11,15,17 курсуюць па вуліцах Астроўскага, Дзяржынскага, плошчы Леніна, Сацыялістычнай, Карла Маркса, а ў зваротным напрамку - па вуліцы Кірава, Савецкай плошчы, Кастрычніцкай, Вялікай Траецкай, Віленскай.
[**] — маршруты № 7 і № 9 на прыпынку «вуліца Маладзёжная» курсіруюць у абодва напрамкі. У сувязі з гэтым на лабавым шкле машын дадзеных маршрутаў ўсталяваная шыльда з указаннем канчатковага пункта накіравання.
Максімаўскае (Манастыршчынскі раён)
Максімаўскае (Максимовское) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Барыс Віктаравіч Платонаў
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 24 ліпеня (6 жніўня) 1903 года ў Мінску. У гады Грамадзянскай вайны добраахвотнікам пайшоў у Чырвоную Армію. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў Мінск.
З 1920 года працаваў у тэатральным калектыве пры «Беларускай хатцы», у Тэатры рэвалюцыйнай сатыры ў Мінску. З 1922 года працаваў у Беларускім тэатры імя Я. Купалы (у 1961—1963 гадах — мастацкі кіраўнік). У гады Вялікай Айчыннай вайны быў у складзе франтавой тэатральнай брыгады. З 1965 года — загадчык кафедры ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Муж І. Ф. Ждановіч, народнай артысткі Беларусі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 5—6-га скліканняў.
Памёр 15 лютага 1967 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Творчасць
Выступаў на Беларускім радыё з чытаннем твораў прозы і паэзіі («Курган» Я. Купалы і інш.). Зняўся ў фільмах «Кастусь Каліноўскі», «Песня вясны», «Пяюць жаваранкі», «Хто смяецца апошнім» і інш. Пра Б. Платонава зняты дакументальны фільм «Думкі і вобразы» (1965).
Індывідуальнасці Б. Платонава былі ўласцівы глыбокі псіхалагізм, шчырасць пачуццяў і гранічная праўда існавання ў прапанаваных абставінах. Яго лепшыя работы ўражвалі філасофскім гучаннем, выяўленнем танчайшых адценняў характараў герояў ва ўсёй іх складанасці і супярэчлівасці.
Чаркеск
Чаркеск (Черкесск) — горад (з 1931) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Карачаева-Чаркесіі. Насельніцтва 117,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1804 годзе казакамі 3-га Хапёрскага палка, як рускае ваеннае ўмацаванне на Кубанскай памежнай лініі.
Горад размешчаны ў Перадкаўказзі, на правым беразе ракі Кубань. Заводы: халадзільнага машынабудавання, резинотехнических вырабаў, нізкавольтнай апаратуры, хімічны, цэментавы. Чыгуначная станцыя. Пачатковы пункт Ваенна-Сухумскай дарогі.
Халк (фільм)
«Халк» (Hulk) — амерыканскі супергеройскі баявік 2003 года пра прыгоды персанажа коміксаў Marvel Халка. Рэжысёрам фільма выступіў Энг Лі.
Сюжэт
Доктар Брус Бэнэр (навуковец, які працуе над вынаходствам новай бомбы) пад уздзеяннем гама-прамянёў ператварыўся ў Халка — істоту неймавернай фізічнай сілы, якая ў лютасьці становіцца велізарным зялёным монстрам. Яго пераследуюць вайскоўцы пад кіраўніцтвам генерала Роса, таму яму даводзіцца бегчы праз усю краіну. Урэшце ў яго ўзнікае любоўная гісторыя з генеральскай дачкой Бэці.
Podocarpus
Podocarpus — род хвойных раслін сямейства Podocarpaceae.
Апісанне
Род аб’ядноўвае больш ста відаў хуткарослых раслін, распаўсюджаных большай часткай у тропіках Паўднёвага паўшар’я, а таксама ў Японіі і Мексіцы. Сярод відаў роду ёсць як кусты вышынёй каля метра, так і дрэвы вышынёй да сарака пяці метраў.
Некаторыя віды — крыніца прамысловай драўніны.
Язна (гміна)
Гміна Язна (Gmina Jazno, першапач. ) – колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве, Віленскай зямлі, Віленскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Язне (243 жых. у 1921 годзе ).
Podocarpus
Апісанне
Вырошчваюць як дэкаратыўную садовую расліну. Некаторыя віды вядомыя як пакаёвыя расліны.
Язна (гміна)
У самым пачатку міжваеннага перыяду гміна Язна ўваходзіла ў склад Дзісенскага павета Навагрудскага ваяводства. 13 красавіка 1922 года гміна разам з астатнім Дзісенскім паветам была ўключана ў склад Віленскай зямлі, ператворанай 20 студзеня 1926 года ў Віленскае ваяводства.
11 красавіка 1929 года ў склад гміны Язна перададзены часткі тэрыторый гмін Мікалаёва, Празарокі і скасаванай гміны Чарневічы, у той час як частка тэрыторыі гміны Язна уключана ў склад гміны Лужкі.
Саламон Геснер
Саламон Геснер (Salomon Gessner,, Цюрых — , там жа) — швейцарскі паэт, мастак і графік. Адзін з найбуйнейшых майстроў еўрапейскага Ракако. Пісаў на нямецкай мове.
Гесперыды
Гесперыды — у старажытнагрэчаскай міфалогіі дочкі Атланта, якія жылі ў казачным садзе, дзе расла яблыня, якая прыносіла залатыя плады (падарунак багіні Геі Зеўсу і Геры ў дзень іх вяселля). Выкраданне яблыкаў з саду гесперыд, якія ахоўваў стогаловы цмок, - адзін з подзвігаў Геракла.
Спіс рымскіх імператараў
Першым імператарам (у сучасным сэнсе) Рыма стаў Актавіян Аўгуст: пасля перамогі над Маркам Антоніем і вяртаннем з Егіпта ён уладкаваў трыўмф і 13 студзеня 27 года да н.э. склаў з сябе надзвычайныя паўнамоцтвы перад сенатам і абвясціў пра рэстаўрацыю Рэспублікі, але пакінуў за сабой камандаванне 75 легіёнамі і тытул імператара (як сталы praenomen).