cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Евангельскія хрысціяне
Набажэнствы
Асноўнымі абрадамі (ці Таінствамі — у евангельскіх хрысціян выкарыстоўваюцца і то і іншае паняцці) з'яўляюцца Хрышчэнне і Вячэра Гасподняя (або Прычасце).
Дзмітрый Есяневіч
Біяграфія
У 2003 годзе скончыў тэатральны факультэт Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў па спецыяльнасці «Акцёрскае мастацтва драматычнага тэатра і кіно» (курс заслужанага дзеяча мастацтваў Л. А. Манаковай). З 2003 года працаваў у Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Дзмітрый Есяневіч разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольніўся ў знак пратэсту.
Творчасць
У рэпертуары 2020 года выконваў ролі: Базыль Статкевіч («Пінская шляхта» В. Дуніна-Марцінкевіча), Кум, Запарожац («» М. Гогаля), Маёр Плут («Пан Тадэвуш» А. Міцкевіча), Старшыня камбеду, Селянін, Салдат, Чырвонаармеец («Дзве душы» М. Гарэцкага), Арцемій Філіпавіч Земляніка («Рэвізор» М. Гогаля), Перакладчык, Пятро, Лётчык, Жук, Дзядзька Коля, Мыш Верачка, Шура («Радзіва Прудок» А. Горвата), Эльф («Сон у купальскую ноч» У. Шэкспіра), Чарлі, заўсёднік паба («Вешальнікі» М. Мак-Донаха), Селянін, Калядоўшчык, Шляхціц, Індус («Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» паводле Я. Баршчэўскага).
Бізерта
Гісторыя
Фінікійская калонія Гіпон Акра (фінік.: 𐤄𐤉𐤁𐤅 𐤀𐤊𐤓𐤀) была заснавана напачатку I стагоддзя да н.э. Порт горада адыгрываў важную, дзякуючы свайму ўнікальнаму геаграфічнаму становішчу.
У XVI стст. Бізерта стала базай піратаў Міжземнамор'я.
Да канца XIX стагоддзя горад быў занядбаны, шаша і чыгунка адсутнічалі, марскі порт — засыпаны. З 1891 па 1895 праз пясчаны перашыек быў пракапаны канал, які непасрэдна злучыў Міжземнае мора з возерам Бізерты. На ўтвораным насыпе быў пабудаваны сучасны горад. У 1895 порт быў адкрыты для міжнароднага гандлю. Тады ж ён перайшоў у валоданне Ваенна-марскога флоту Францыі.
У 1961 годзе паміж Францыяй і Тунісам адбыўся ўзброены канфлікт з-за ваенна-марской базы ў Бізерце, вядомы як Бізерцінскі крызіс.
Фінтый
Фінтый (Φιντίας) — старажытнагрэчаскі вазапісец і ганчар, працаваў у канцы 6 стагоддзя да н.э. Нароўні з Еўфроніем і Еўфімідам Фінтый быў найважнейшым прадстаўніком вазапісу. Дзесяць прац, датаваныя перыядам паміж 525 і 510 гадамі да н.э., маюць яго подпіс: сем вазапісных прац і тры керамічныя працы.
Раннія працы Фінтыя выглядаюць некалькі больш старамодна, чым у іншых вазапісцаў-піянераў, на іх адчуваецца ўплыў больш ранніх майстроў Псіякса і Ольтаса. Нават у перыяд уздыму тэхнікі вазапісцаў-піянераў, Фінтый выкарыстоўваў некаторыя прыёмы чорнафігурнага стылю, у прыватнасці чорнафігурныя арнаменты.
Аднак тэматыка намаляваных Фінтыем сцэн надзвычай багатая. Ён часта звяртаўся да такіх бытавых тэм, як сімпосіі, гетэры і ўрокі музыкі, але і часта маляваў міфалагічныя сцэны. Як і іншыя вазапісцы-піянеры, Фінтый часта распісваў вазы ўласнай працы, а таксама рабіў надпісы, згадваючы сваіх «калегаў».
Сустрэча ў гарах
Сінопсіс
Дзесьці ў гарах Грузіі, у Хеўсурэці, здымаецца мастацкі фільм. Рэжысёр вельмі незадаволены гульнёй актрысы Лалі, якая выконвае ролю дзяўчыны Мзевінар...
Дворышча (Жлобінскі раён)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1954—1965 гадах цэнтр Дворышчанскага сельсавета.
Ржаўка (прыток Будлянкі)
Ржа́ўка, Беліца — рака ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Будлянка (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 20,4 км, плошча вадазбору 108 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца за 2,5 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Смолка. Упадае ў Будлянку на паўднёвай ускраіне вёскі Сутокі. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча часткова каналізаванае (18 км). Каля вёсак Смолка і Хацкавічы на рацэ сажалка. Асноўны прыток — рака Чарняўка (справа).
Клеамен
Клеаме́н (Κλεομένης) — імя некалькіх старажытнагрэчаскіх дзеячаў.
Клеамен, спартанскія цары — імя трох спартанскіх цароў:
Клеамен, старажытнагрэчаскія пісьменнікі:
Комас
Комас (κώμος) — назва рытуальнага шэсця ў Старажытнай Грэцыі ў музычным суправаджэнні кіфар і флейт, якое адрознівалася фрывольнасцю і бесцырымоннасцю.
Самыя раннія згадкі комаса апісваюць яго як рытуал, звязаны са спевамі, танцамі і музыкай, які аднак не меў дачынення да бога Дыяніса. Такія шэсці праводзіліся ў Старажытнай Грэцыі аж да часоў Рымскай імперыі, аднак ужо ў VI ст. да н.э. свята сталі злучаць з шанаваннем культу бога Дыяніса. Шэсці комас часта сустракаюцца ў старажытнагрэчаскім вазапісе. Пазней комас стаў неад'емнай часткай дзіянісіі. Удзельнікі комаса зваліся камастамі.
Яшчэ ў антычнасці існавала памылковае меркаванне, што камедыя і комас з'яўляюцца роднаснымі словамі, што аспрэчвалася яшчэ Арыстоцелем.
Антычная раманізацыя
Раманізацыя ( рымскі, раманскі, раманізаваны) — працэс антычнай асіміляцыі і акультурацыі, які выражаўся ў засваенні народна-лацінскай мовы і асноўных элементаў раманскай культуры значнай колькасцю неіталійскіх народаў, якія насялялі правінцыі старажытнай Рымскай імперыі і іншыя падпарадкаваныя ёй рэгіёны. Найбольш глыбокай была раманізацыя абласцей, блізкіх да самой Італіі і Лацыума па клімаце і геаграфічна. У Міжземнамор'і гэта Італія, Іберыя, Галія (асабліва паўднёвая), Рэцыя, Сіцылія, Сардзінія, Корсіка, Балеарскія астравы, Дакія. У гэтых рэгіёнах да цяперашняга часу пражываюць раманскія народы (іспанцы, італьянцы, французы, малдаване і інш.) і захоўваюцца раманскія мовы (іспанская, французская, італьянская, румына-малдаўская і інш.)
Гісторыя
Працэс раманізацыі ішоў вельмі хутка ў Міжземнамор’і (Італія, Іберыя, Правансе — Аксітанія). У больш паўночных і перыферыйных рэгіёнах ён быў абцяжараны ў сілу аддаленасці, слабога прытоку каланістаў з Італіі і войнаў з суседнімі і/ці аўтахтоннымі народамі (кельты, германцы, ілірыйцы). Да прыкладу, у шэрагу месцаў раманская мова і культура знікла пад націскам іншых народаў (Панонія, Ілірыя, прырэйнская Германія, краіны Магрыба). Так, раманскай мове і культуры ў антычнай Брытаніі не ўдалося замацавацца з-за германскіх нашэсцяў, хоць на поўдні і паўднёвым усходзе Брытаніі, дзе насельніцтва ўжо было знаёма з рымскімі таварамі і рымскім ладам жыцця, раманізацыя была прыкметная, але так і не закранула шырокія пласты насельніцтва. Тут было шмат цэнтраў гарадскога тыпу, з’явіліся рымскія вілы. У іншых жа рэгіёнах, асабліва на поўначы і ўсходзе захоўваліся кельцкія звычаі і традыцыйная сацыяльная структура. У III ст. Брытанія перажывала перыяд адноснага дабрабыту, а IV ст. часта называецца як «залаты век Рымскай Брытаніі». Аднак, неўзабаве яна стала аб’ектам новага нашэсця — з боку германскіх плямёнаў англаў і саксаў. Рымская культура на поўдні знікла, а на ўсходзе і поўначы зноў адрадзіліся кельцкія традыцыі, хоць класічная латынь працягвала ўжывацца толькі ў вузкім коле багасловаў і летапісцаў.
Замен-Рыння
Да 18 студзеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дворышчанскага сельсавета.
Зарэчча (Жлобінскі раён)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1965—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сцяпоўскага сельсавета.
Кінааператар
Кінааператар — спецыяліст, які знімае кінафільм.
Commiphora
Commiphora — род раслін сямейства, які ўключае ў сябе больш за 200 відаў дрэў і кустоў, распаўсюджаных у Афрыцы, Аравіі, Індыі і Пакістане.
Выкарыстанне
Некалькі відаў роду вырабляюць духмяныя смолы, якія выкарыстоўваюцца ў парфумерыі, медыцыне і ў рытуальных мэтах. У іх ліку міра, якая атрымліваецца з Commiphora myrrha, Commiphora habessinica і Commiphora schimperi, і мекскі бальзам, які атрымліваецца з Commiphora gileadensis.
Псіктар
Псіктар (Psykter), або баўкалід — старажытнагрэчаская керамічная пасудзіна, якая па форме нагадвае грыб, атрымала распаўсюджанне ў Атыцы ў другой палове VI ст. да н.э. Псіктар выкарыстоўваўся разам з кубкавым кратарам. Адна з гэтых пасудзін прызначалася для захоўвання снега ці ледзяной вады, у іншую налівалася неразведзенае віно. Да цяперашняга часу не захавалася інфармацыі, якая з пасудзін прызначана для вады, а якая — для віна. Псіктар змяшчаўся ў вадкасць, размешчаную ў кратары. Псіктары разам з кубкападобнымі кратарамі выкарыстоўваліся на сімпосіях.
Максіі
Максіі, максітаны (Μάξυες, Maxitani) — берберскія плямёны, якія жылі на тэрыторыі сучаснага Туніса прынамсі з канца II тысячагоддзя да н. э. Магчыма ўдзельнічалі ў нападах лівійцаў на Егіпет падчас нашэсця « народаў мора» і згадваюцца ў надпісах з Медзінет-Абу пад назвай «мешвеш» (M-s'w-s'(w)). Пацвярджэннем гэтай гіпотэзы можна лічыць легенду, паводле якой максіі звязвалі сябе з траянцамі. Герадот называе галоўным заняткам максіяў земляробства і тым самым супрацьпастаўляе іншым — качавым берберскім плямёнам, хоць прызнае, што максіі таксама разводзілі авечак і коз.
Кіцін
Кі́цін (, Китин) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1939—1954 гадах цэнтр Кіцінскага сельсавета. Да 18 студзеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дворышчанскага сельсавета.
Лабжаніца
Лабжаніца (Łobżenica) — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 320 км на паўночны захад ад Варшавы, за 50 км на захад ад Быдгашчы і за 120 км на поўнач ад Познані. Уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Лабжаніца. Займае плошчу 3,25 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек.
Людгардаўка
Людга́рдаўка (, Людгардовка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Да 18 студзеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дворышчанскага сельсавета.
Метрокл з Маранеі
Метрокл з Маране́і (Μητροκλῆς ὁ Μαρωνείτης, ?V—III стст. да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф, кінік. Перад тым, як стаць кінікам, быў слухачом перыпатэтыка Тэафраста. Брат Гіпархіі. Паходзіў з г. Маранеі. Лічыцца, што Метроклам створаны новы літаратурны жанр — хрыя, кароткі маралізуючы анекдот пра гістарычную асобу. Вядомыя яго хрыі пра Дыягена Сінопскага, якія ідэалізуюць гэтага філосафа.
Творы Метрокла не захаваліся (як паведамляецца, Метрокл знішчыў іх самастойна).
Стамнас
Стамнас (Stamnos) — старажытная пасудзіна круглявай формы, якая нагадвае амфару. У стамнаса нізкае горлачка і дзве гарызантальныя ручкі па баках. Стамнасы ўпершыню з'явіліся ў архаічную эпоху ў Лаконіі і Этрурыі і выкарыстоўваліся для захоўвання віна, алеяў і іншых вадкасцей. Стамнасы часта сустракаюцца з накрыўкамі. Грэкі звалі стамнасы пелікамі. У Афінах стамнасы з'явіліся каля 530 г. да н.э. і вырабляліся выключна на продаж у Этрурыю.
Ziziphus
Zíziphus — род кветкавых раслін з сямейства.
Батанічнае апісанне
Кусты або дрэвы ад дробных да сярэдняга памеру з прамымі або галінаванымі стваламі. Некаторыя віды вечназялёныя, іншыя лістападныя, якія страчваюць лісце ў неспрыяльныя сезоны.
Распаўсюджанне
Растуць у трапічных і субтрапічных раёнах Азіі і Амерыкі, некалькі відаў сустракаецца ў Афрыцы.
Выкарыстанне
Асноўнае выкарыстанне пладоў — падрыхтоўка ўзвараў, варэння, павідла, пюрэ, марынадаў, сухафруктаў, цукатаў, паст, мармеладу, цукерак. Плады таксама выкарыстоўваюцца ў якасці дабавак у хлеб, кашы і да т. п.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List, род уключае 53 віды :
Андрэй Анатольевіч Бараноўскі
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт і Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт. Працоўную дзейнасць пачынаў слесарам аварыйна-аднаўленчых работ у камунальным жыллёвым унітарным прадпрыемстве «Уніком» у Жлобіне. З 2002 па 2010 год працаваў на гэтым жа прадпрыемстве майстрам па эксплуатацыі аб’ектаў інжынернага абсталявання і сетак, начальнікам вытворчасці водаправодна-каналізацыйнай гаспадаркі, начальнікам цэха каналізацыі. З 2010 года — вядучы інжынер па якасці камунальнага ўнітарнага прадпрыемства «Упраўленне капітальнага будаўніцтва Жлобінскага раёна».
У 2015 годзе прызначаны намеснікам старшыні Жлобінскага райвыканкама, у 2016 годзе — старшынёй камітэта па архітэктуры і будаўніцтве Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта. З 15 лістапада 2018 года па верасень 2020 года — старшыня Акцябрскага раённага выканаўчага камітэта. У верасні 2020 года прызначаны на пасаду намесніка старшыні Гомельскага аблвыканкама.
Малінаўка (Жлобінскі раён)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Навозы
Наво́зы (, Навозы) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Малінаўка (Жлобінскі раён)
У 1931—1936 гадах цэнтр Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета.
Навозы
У 1931—1936 гадах вёска ў складзе Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета.
Пелагея Іванаўна Галай
Пелагея Іванаўна Галай (, в. Арлёва, Любанскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1951).
У 1936-41 на будаўніцтве ў Мінску. З 1944 калгасніца, звеннявая, брыгадзір па вырошчванню кок-сагызу (1949-51), з 1959 загадчык птушкафермай у калгасе «Чырвоная змена» Любанскага раёна. Званне Героя прысвоена за атрыманне вялікіх ураджаеў кок-сагызу.
Узнагароды
Узнагароджана двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
Новая Мар’еўка
Но́вая Ма́р'еўка (, Новая Марьевка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1965—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сцяпоўскага сельсавета.
Ноланскія амфары
Ноланскія амфары — асобы тып малых, так званых «шыйных амфар».
У сярэднім вышыня ноланскай амфары не перавышала 12 цаляў. Шыя ноланскай амфары была больш высокай і вузкай у параўнанні са звычайнай шыйнай амфарай. Ноланскія амфары мелі ручкі і ножку ў форме дыска.
Ноланскія амфары вырабляліся толькі ў абмежаваны перыяд часу прыкладна паміж 500 і 400 гадамі да н.э. Сваю назву гэты тып ваз атрымаў па паўднёваітальянскім горадзе Нола, паколькі падчас яго раскопак было знойдзена мноства амфар гэтай формы. Пазней Ноланскія амфары былі знойдзены і ў суседнім з Нолай горадзе Капуа. Даследчыкі схіляюцца да высновы, што Ноланскія амфары былі вельмі папулярныя сярод шырокіх пластоў грамадства двух гарадоў. Відавочна, што менавіта гэта форма вазы была вельмі папулярная ў гэтай мясцовасці.
Для першых вазапісцаў чырвонафігурнага стылю, пачынаючы прыкладна з 490 да н.э. выраб Ноланскіх амфар быў адным з паказальных індыкатараў майстэрства.
Пякалічы
Пяка́лічы (, Пекаличи) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Энтані Хаўэл
Энтані Хаўэл (Anthony Howell; 27 чэрвеня 1971, Камбрыя, Англія, Вялікабрытанія) — англійскі акцёр і кінааператар, найбольш вядомы дзякуючы ролі сяржанта Пола Мілнэра ў брытанскім серыяле «Вайна Фойла».
Біяграфія
Нарадзіўся 27 чэрвеня 1971 года ў графстве Камбрыя, Англія, Вялікабрытанія.
Як кінааператар працаваў у 2000 годзе над фільмам.
=Абраная фільмаграфія=
Еўфроній
Еўфроній (Ευφρόνιος) — старажытнагрэчаскі атычны вазапісец і ганчар канца VI — пачатку V стагоддзя да н.э., найбуйнейшы прадстаўнік «строгага стылю» і групы вазапісцаў-піянераў.
Магчыма, пачынаў працаваць у чорнафігурнай тэхніцы. У роспісах (з міфалагічнымі і жанравымі сюжэтамі) імкнуўся да перадачы складаных рухаў. Творы: кілікі «Бітва Геракла з Герыёнам», «Вершнік» (абодва — Дзяржаўны антычны збор, Мюнхен), кратар «Барацьба Геракла з Антэем», «Псіктар з гетэрамі» (Эрмітаж, Санкт-Пецярбург) і інш. Магчыма, Еўфроній — аўтар «Пелікі з ластаўкай».
Хеўсурэці
Хеўсурэці (ხევსურეთი) — гісторыка-этнаграфічны рэгіён на паўночным усходзе Грузіі, на мяжы з Інгушэціяй і Чачэніяй.
Нясвіжскія каеты
Нясвіжскія каеты — гістарычна-літаратурны краязнаўчы часопіс. Выходзіў з сакавіка 2019 года ў Нясвіжы на беларускай мове.
Хеўсурэці
Геаграфія
Хеўсурэці размешчана ў паўночнай частцы краіны, на абодвух схілах Вялікага Каўказскага хрыбта, ў даліне рэчак Мігмахеві, Шацілі, і Арагві. Хеўсурэці з’яўляецца часткай сучаснага муніцыпалітэта Душэці, мхарэ Мцхета-Мтыянеці. Хеўсурэці — адна з самых ізаляваных горных правінцый Грузіі.
Нясвіжскія каеты
Гісторыя
Заснаваны 24 лістапада 2018 года ў Нясвіжы. Заснавальнік часопіса: Нясвіжская раённая арганізацыя Грамадскага аб’яднання «Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны». Першы нумар выйшаў 25 сакавіка 2019 года. Выходзіць у фармаце pdf адзін раз на квартал.
Геаграфічна часопіс арыентаваны на тэрыторыю былога Нясвіжскага павета.
Хеўсурэці
Геаграфія
Найбуйнейшыя вёскі — Барысаха і Шацілі. Насельніцтва Хеўсурэці зімой скарачаецца прыблізна да 3200 чалавек.
Тапонім
Хеві (ხევი), у перакладзе з грузінскага, азначае «цясніну», Хеўсурэці — «краіна далін».
Насельніцтва
Асноўнае насельніцтва Хеўсурэці — хеўсуры, этнаграфічная група грузін, традыцыйна якая жыла ў высакагорных абшчынах, у якіх не было класавага адрознення.
Хеўсуры захавалі мноства рыс традыцыйнага ладу жыцця ў савецкі час — касцюм, зброя, мытня, жыллё. У канцы 1950-х хеўсуры былі гвалтоўна пераселены на раўніны, у выніку чаго частка высакагорных вёсак апусцела. Перасяленне хеўсураў праводзілася з прыцягненнем армейскіх часцей, а на дарогах ставіліся кардоны, каб ніхто не мог вярнуцца ў горы.
Цяпер ва ўсім рэгіёне засталася пара сотняў сем’яў, астатнія горцы спусціліся ніжэй, у гарады і вёскі раўніннай Грузіі.
Ахмет Зіганшынавіч Гайсараў
Ахмет Зіганшынавіч Гайсараў (, с., , Татарская АССР — пасля 1980) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Член КПСС з 1927 года. Скончыў Казанскі камуністычны ўніверсітэт у 1932 годзе. Удзельнік савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў.
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнік абароны Беластока. З сакавіка 1943 года ў партызанах: радавы, камандзір атрада, у кастрычніку 1943 — ліпені 1944 гадоў камісар партызанскай брыгады імя Г. К. Жукава, адначасова са снежня 1943 года 2-гі сакратар Стаўбцоўскага падпольнага РК КП(б)Б.
У 1944—1977 гадах на партыйнай, адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце ў Баранавіцкай і Гродзенскай абласцях.
Крушынавыя
Крушынавыя  (Rhamnáceae) — сямейства двухдольных раслін парадку Ружакветныя.
У сямейства ўваходзяць 50-55 родаў і 870—900 відаў, якія растуць у гарачых, умераных і халодных краінах. Найбольш цікавыя прадстаўнікі сямейства:, ,.
Біялагічнае апісанне
Кусты або невялікія дрэвы.
Лісце суцэльнае.
Кветкі двухполыя, радзей аднаполыя, дробныя, зеленаватыя, 4-5-членныя як у чашачцы, так у вяночку і андрацэі.
Плод разнастайны, але па большай частцы не раскрываецца: у выглядзе касцянкі, у выглядзе крылаткі і інш.
Роды
Спіс заснаваны на базе дадзеных Vascular Plant and Families Genera Каралеўскіх батанічных садоў К’ю, 1992
Салоцін
Сало́цін (, Солотин) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1965—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сцяпоўскага сельсавета.
Палігнат (вазапісец)
Палі́гнат (Πολύγνωτος) — старажытнагрэчаскі вазапісец з Афін, адзін з найбольш таленавітых прадстаўнікоў чырвонафігурнага вазапісу эпохі высокай класікі
Біяграфія
Лічыцца вучнем ананімнага вазапісца Ніябіда, які спецыялізаваўся на манументальных вазах, таксама знаходзіўся пад уплывам стылю мастака Палігната з вострава Тасас. Некаторыя даследчыкі лічаць, што захапляючыся талентам мастака Палігната, гэты вазапісец падпісваў свае працы яго імем.
Сярод прац Палігната галоўным чынам вазы вялікіх габарытаў — такія, як стамнас, кратары, гідрыі, амфары, сярод якіх ноланскія і пелікі. Акрамя гэтых прац існуюць дзве вазы, таксама падпісаныя імем Палігната, аднак яны належаць аўтарству іншых ананімных майстроў — вазапісца Льюіса і вазапісца Наўсікаа.
Кроталы
Кро́талы (κρόταλα, адз.л. κρόταλον) — старажытнагрэчаскі ўдарны музычны інструмент, род трашчоткі, старажытны папярэднік кастаньетаў.
Кроталы ўяўляюць сабой два звязаныя паміж сабой драўляныя брускі 12-15 см. У класічную эпоху з кроталамі танчылі жанчыны, звычайна ў ансамблі з лірнікам ці аўлетам. Інструмент шырока выкарыстоўваўся ў свецкіх цырымоніях (напрыклад, Сапфо апісвае іх у сцэне вяселля Гектара і Андрамахі) і ў радавых народных святах (але па-за культам і не ў тэатры).
Словам «кроталы» ў старажытнагрэчаскіх тэкстах таксама зрэдку пазначаюцца бронзавыя кімвалы.
У шэрагу замежных краін тэрмін «кроталы» ўжываюць як сінонім (больш правільнага і арыгінальнага) тэрміна «антычныя сподачкі» (cymbales antiques) — інструмента сучаснага сімфанічнага аркестра.
Селішча (Жлобінскі раён)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1965—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сцяпоўскага сельсавета.
Скарына (Жлобінскі раён)
Скарына́ (, Скарина) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Commiphora myrrha
Commiphora myrrha — від раслін з роду Commiphora сямейства, з якога атрымліваюць смалу міра (іншая назва — смірна), якая шырока ўжываецца ў рэлігійных рытуалах.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна расце ў засушлівых абласцях Паўночна-Усходняй Афрыкі, па беразе Чырвонага мора і Індыйскага акіяна, у Аравіі і на прылеглых астравах (Сокотра і іншыя).
Біялагічнае апісанне
Невялікае дрэва, падобнае на невысокі магутны кедр. Галіны, якія нясуць лісце, заканчваюцца шыпамі. Лісце у асноўным трайчатае. Часам развіваецца толькі сярэдні лісточак. Кветкі крывава-чырвоныя. Плод — касцянка.
Ольтас
Ольтас (Ὄλτος) — старажытнагрэчаскі вазапісец эпохі позняй архаікі, працаваў у Афінах у перыяд паміж 525 і 500 гадамі да н.э. Аўтарству Ольтаса цяпер прыпісваецца каля 150 прац. Дзве вазы «чара F 2264» у Берлінскім антычным зборы і «чара RC 6848» у археалагічным музеі горада Таркуінія маюць подпіс майстра.
Аляксандр Віктаравіч Грыгарэнка
Аляксандр Віктаравіч Грыгарэнка (нар., Воўчая Гара, , Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыня Жлобінскага раённага выканаўчага камітэта (2020—2022).
Ольтас
Ольтас пачаў працаваць у майстэрні ганчара Нікасфена. Спачатку ён, галоўным чынам, выконваў роспіс вазаў-білінгваў. Яго стыль чорнафігурнага вазапісу аказаў уплыў на вазапісцаў Псіякса і вазапісца Антымена.
Аляксандр Віктаравіч Грыгарэнка
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Працоўную дзейнасць пачынаў галоўным аграномам саўгаса «Дземяхі» Рэчыцкага раёна.
Ольтас
Адна з асаблівасцей тэхнікі Ольтаса складаецца ў тым, што тонда яго чар заўсёды адлюстроўвае толькі адну чалавечую фігуру. На пазнейшым этапе мастак сканцэнтраваўся на маляванні міфалагічных сцэн. З цягам часу ён працаваў з некалькімі ганчарамі. Дакладна вядомы прынамсі шэсць з іх: Гісхіл, Памфей, Тлесон, Хеліс і, нарэшце, Кахрыліён — іх вазы Ольтас распісваў, верагодна, сумесна з Еўфроніем і Еўтыхіем. У позні перыяд творчасці Ольтас ствараў выключна чырвонафігурныя вазы пад уплывам вазапісца Андокіда і некалькіх вазапісцаў-піянераў, асабліва іх ранняга прадстаўніка Еўфронія.
Аляксандр Віктаравіч Грыгарэнка
Біяграфія
З 2003]] па 2008 гады працаваў дырэктарам РСУП «Дземяхі», першым намеснікам старшыні-начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Жлобінскага райвыканкама. У 2008—2017 гадах узначальваў Буда-Кашалёўскі райвыканкам. У 2018 годзе прызначаны дырэктарам філіяла ЗАТ «Амкадор-спэцыяльная паслуга»—«Амкадор-Гомель». У верасні 2020 года прызначаны на пасаду старшыні Жлобінскага райвыканкама, на якой заставаўся да кастрычніка 2022 года.
Сыцін (Жлобінскі раён)
Сы́цін (, Сытин) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1931—1936 гадах вёска ў складзе Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета.
Сцяпы
Сцяпы́ (, Степы) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1924—1954 і 1965—1992 гадах цэнтр Сцяпскога (Сцяпоўскага) сельсавета.
Пеліка
Пелі́ка (πελίκη) — двухручная пасудзіна плаўных абрысаў з адносна шырокім вусцем і тулавам характэрнай кропляпадобнай формы на невысокай колцападобнай падстаўцы. Прызначэнне пелік, у адрозненне ад большасці грэчаскіх пасудзін, не зусім яснае, ва ўсякім разе, ні назва не з'яўляецца красамоўным тлумачэннем яго функцыянальнага прызначэння (як, напрыклад, гаворачая назва гідрый — пасудзіна для вады), ні старажытныя аўтары не ўносяць яснасці ў гэта пытанне. Пелікі, як сведчаць справаздачы пра раскопкі, складалі частку пахавальнага інвентара. Іх знаходзілі каля труны ці каля касцяка. Некаторыя з іх былі ўрнамі з прахам і перапаленымі касцьмі і, нарэшце, абломкі пелік, закранутыя агнём, былі знойдзены на вогнішчах. Магчыма, што пелікі вырабляліся і спецыяльна для пахавальных мэтаў.
Як устойлівая форма пелікі з'явіліся ў антычнай керамічнай вытворчасці не раней канца VI — пачатку V ст. да н.э. Выраблялі іх тым часам, галоўным чынам, у атычных майстэрнях.
Праіснаваўшы на працягу амаль двух стагоддзяў у практыцы атычных ганчароў і вазапісцаў, пеліка знікла з ужытку грэкаў разам з іншымі традыцыйнымі формамі грэчаскіх керамічных пасудзін. Са знікненнем чырвонафігурнага вазапісу як мастацкага рамяства спыніўся і імпарт гэтых пасудзін у тыя рэгіёны, куды яны раней рэгулярна пастаўляліся. У некаторых рэгіёнах мясцовыя майстры працягвалі вытвараць гліняныя пасудзіны тых формаў, якія былі звыклыя і запатрабаваныя насельніцтвам, не маючы больш магчымасці набываць для сваіх патрэб імпартныя вырабы. Так, напрыклад, на Баспоры знойдзена вялікая колькасць позніх антычных пелік. Падабенства атычных і баспорскіх пелік складаецца, перш за ўсё, у тым, што захавалася сама форма пасудзіны, якая перажыла ў прычарнаморскім выкананні атычную на некалькі дзесяцігоддзяў.
Аляксандр Іванавіч Галдовіч
Аляксандр Іванавіч Галдовіч (, г.  — ) — генерал-лейтэнант інжынерных войскаў (1945).
Біяграфія
Член КПСС з 1927 года. У Чырвонай Арміі з 1919. Удзельнік Грамадзянскай вайны на Заходнім фронце, у 1938 годзе.
У гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік інжынерных войскаў арміі на Паўднёвым, Паўночна-Каўказскім, 2-м і 3-м Украінскіх франтах.
Пасля вайны да 1961 г. начальнік інжынерных войскаў ваенных акруг, намеснік начальніка інжынерных войскаў Міністэрства абароны СССР.
Сяліба (Жлобінскі раён)
Сялі́ба (, Селиба) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Танталіт
Танталі́т — мінерал падкласу складаных аксідаў, крайні член бесперапыннага ізаморфнага раду танталіт—калумбіт, (Fe, Mn)(Ta, Nb)2O6.
Пласцінчатыя, прызматычныя або ігольчатыя крышталі чорнага, шараватага, чырванавата-карычневага або ружовага колеру. Шчыльнасць 7000—8200 кг/м³, цвёрдасць да 6,5 па шкале Моаса.
Спіс аб’ектаў PGC (2074001—2075000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2074001—2075000)
Палітыка Бурундзі
Бурундзі — прэзідэнцкая рэспубліка з аўтарытарнай формай кіравання. Цягам апошніх 15 гадоў (2005—2020) краінай кіраваў П’ер Нкурунзіза, што праявіў сябе класічным дыктатарам, калі ў 2015 задушыў спробу дзяржаўнага перавароту і масавыя пратэсты, ідучы на трэці тэрмін. У 2020 Нкурунзіза нечакана памёр, што вывела Бурундзі ў топ сусветных навін, бо прэзідэнт быў covid-дысідэнтам.
Сталіцамі сённяшняй Бурундзі лічацца два гарады: ад колішняй сталіцы Бужумбуры (больш за 1 млн жыхароў) адміністрацыйныя функцыі перайшлі да горада Гітэга (каля 50 тыс. жыхароў), куды цягам 2019—2022 маюць перабрацца ўсе галіны ўлады. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці (1 ліпеня 1962). Дзяржаўныя мовы — французская, кірундзі і англійская.
Дзяржаўны лад
У 1992 была прынята першая дэмакратычная Канстытуцыя. У 1998 былі прыняты некаторыя змены — пашырана колькасць месцаў у параменце, уведзены пасады віцэ-прэзідэнтаў. На рэферэндуме 2005 была прынята новая Канстытуцыя, згодна з якой Бурундзі з’яўляецца дэмакратычнай прэзідэнцкай рэспублікай са шматпартыйнай сістэмай. У краіне зарэгістравана каля двух дзясяткаў палітычных партый. Таксама Канстытуцыя замацоўвае этнічны і гендарны баланс пры размеркаванні пасадаў ва ўрадзе: 60 % — хуту, 40 % — тутсі; 30 % ад агульнага ліку пасадаў — жанчыны.
Выканаўчая і заканадаўчая ўлады
Урад складаецца з 19 міністраў і 7 віцэ-міністраў. Заканадаўчая ўлада належыць парламенту, які складаецца з Нацыянальнага сходу (ніжняя палата — 123 дэпутаты, старшыня — Геласэ Нбаберабэ (з 2020)) і Сената (верхняя палата — 43 дэпутатаў, старшыня — Рывер’ен Ндзікурыё).
Аўтарытарызм па-бурундзійску
Тым не менш, як і многія афрыканскія краіны, Бурундзі аказалася ў закладніках аўтарытарызму. Абраны ў жніўні 2005 прэзідэнтам П’ер Нкурунзіза стаяў на чале дзяржавы на працягу 15 гадоў да сваёй смерці ў чэрвені 2020 года. У палітычным жыцці з таго самага 2005 года дамінуе прапрэзідэнцкая партыя «Нацыянальны савет у абарону дэмакратыі — Сілы ў абарону дэмакратыі» (СНДД/ФДД), прадстаўнікі якой займаюць большасць урадавых крэслаў, ім належаць вышэйшыя пасады ў ключавых міністэрствах — знешніх зносін і міжнароднага супрацоўніцтва, унутраных спраў і грамадскай бяспекі, юстыцыі і фінансаў; а таксама большасць месцаў у парламенце, урадзе і органах мясцовага самакіравання. Іншадумства пераследуецца: так Жэрвэ Руф’ікіры, старшыня Сената ў 2005—2015 гадах, вымушаны быў пакінуць пасаду, а затым краіну, пасля таго, як выступіў супраць замаху П’ера Нкурунзізы на трэці тэрмін.
Палітычныя партыі
Найбольш уплывовыя апазіцыйныя партыі — Партыя за нацыянальны прагрэс (УПРОНА), якая прадстаўляе ў асноўным інтарэсы народнасці тутсі; Фронт за дэмакратыю ў Бурундзі (ФРОДНБУ) — адпаведна хуту. Інтарэсы радыкальна настроенай часткі тутсі адлюстроўвае Партыя нацыянальнага адраджэння (ПАРЕНА). Маецца таксама звыш дзясятка невялікіх партый, якія ў палітычным плане ў асноўным асацыююцца з УПРОНА і ФРОДНБУ.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Бурундзі дзеліцца на 18 правінцый, у складзе якіх 117 камун падзяляюцца на 2638 collines. У перакладзе з дзяржаўнай французскай collines азначае «ўзгорак». Дарэчы, у рускай версіі Вікіпедыі так і скалькавана: «2638 холмов», аднак мы лічым мэтазгодным пакінуць найменне самай дробнай адзінкі без перакладу.
У 2000 годзе сталічныя правінцыя Бужумбура падзялілася на дзве правінцыі — Бужумбура-Мэры і Бужумбура-Рураль, што азначае Бужумбура гарадская і сельская адпаведна. У 2015 з дзвюх камун Бужумбуры-Рураль і трох камун правінцыі Буруры ўзнікла апошняя, 18-я правінцыя — Румонгэ.
Іван Сапега
Іван Сапега:
Успалішча
Успа́лішча (, Успалище) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
У 1931—1936 гадах вёска ў складзе Малінаўскага нацыянальнага польскага сельсавета, у 1965—1992 гадах — у складзе Сцяпоўскога сельсавета.
Эрд
Эрд (, Эрд) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Гасдрубал I
Гасдрубал — карфагенскі палкаводзец і дзяржаўны дзеяч VI ст. да н.э., старэйшы сын Магона Вялікага.
Біяграфія
Вёў цяжкія войны ў Сардзініі, дзе карфагенянамі аказвалі супраціўленне як мясцовыя абарыгены, так і фінікійцы з  Норы і Сульха. Атрымаў перамогу над Тартэсам і ўсталяваў кантроль над Кальпэ. Спрабаваў зацвердзіць карфагенскую манаполію праз Гібралтарскі праліў, але без асаблівага поспеху.
У 515 г. да н.э. вымушаны быў пераправіцца ў Сіртыку, дзе спартанскі царэвіч Дарыей пры падтрымцы кірэнцаў спрабаваў заснаваць уласную калонію. Заключыў саюз з максіямі і  лівійцамі, з дапамогай якіх выцесніў грэкаў і аднавіў кантроль над усім узбярэжжам на захад ад  Філенавых алтароў.
Вярнуўся ў Сардзінію, дзе ў 510 г. да н. э. загінуў, атрымаўшы раненні ў адной з сутычак.
Пакінуў трох сыноў — Ганібала, Гасдрубала і Сафона.
Западны
За́падны (, Западный) — былы пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Жыткавіцкага гарсавета.
У 2014 годзе тэрыторыя пасёлка ўвайшла ў склад горада Жыткавічы.
Аляксандр Фёдаравіч Емяльянаў
Алякса́ндр Фёдаравіч Емялья́наў (нар. 15 чэрвеня 1936) — савецкі і расійскі энтамолаг, доктар біялагічных навук, прафесар, галоўны навуковы супрацоўнік Заалагічнага інстытута РАН, адзін з найбуйнейшых спецыялістаў па цыкадавых насякомых (Auchenorrhyncha), апісаў больш 400 новых для навукі відаў.
Біяграфія
Прыняў удзел у 38 экспедыцыях і паездках у многіх рэгіёнах свету, уключаючы Казахстан (1957, 1959—1962, 1969, 1979, 1981, 1983, 1986—1988), Астраханскую вобласць (1961), Забайкалле (1963), Алтай (1964) і Туву (1964), Узбекістан (1965—1966, 1969, 1976, 1979), Кыргызстан (1966, 1979, 1981, 1986), Манголію (1967—1968, 1970—1971, 1975, 1978), Якуцію (1974), Туркменію (1973, 1979, 1981, 1987), Таджыкістан (1979, 1981, 1986), Арменію і Грузію (1984), Кубу (1986), Эфіопію (1990), в. Тайвань (1997), Аўстралію (1997), Грэцыю (1998), Балгарыю (2000—2001), Славенію (2001), Германію (2002), ПАР (2005), ЗША (2005). У гэтыя гады ім была сабрана вялікая калекцыя насякомых, якая захоўваецца ў фондах Заалагічнага інстытута РАН.
Асноўныя працы
Апублікаваў больш 160 навуковых работ. Апісаў больш 400 новых для навукі відаў насякомых (цыкадавых), больш 100 новых родаў, 28 новых трыбаў і 4 новых падсямействы.
Прызнанне
70-годдзю А. Ф. Емяльянава быў прысвечаны спецыяльны нумар «Рускага Энтамалагічнага часопіса». (№ 3, том 15, 2006 год). У яго гонар названы дзясяткі новых для навукі відаў і родаў насякомых, у тым ліку: Emeljanocarinus gargantua Bourgoin & Adeline Soulier-Perkins, 2006, Salka emeljanovi Dworakowska, Maana emeljanovi Soulier-Perkins & Bourgoin, †Emiliana alexandri Shcherbakov, Bothriocera emelyanovi O’Brien, †Emeljanovedusa gentarna Szwedo.
Элена Кіпшыдзэ
Элена Кіпшыдзэ (ელენე ყიფშიძე;, Тбілісі — , Тбілісі) — савецкая і грузінская кінааактрыса, народная артыстка Грузінскай ССР (1974).
Біяграфія
Нарадзілася 5 лютага 1925 года ў Тбілісі. Скончыла Грузінскі тэатральны інстытут ў 1948 годе.
Яна была актрысай Тбіліскага тэатра імя Котэ Марджанішвілі.
Памерла 1 жніўня 2004 года ў Тбілісі. Пахаваная на.
Сям’я
Муж — акцёр Аўтандзіл Верулейшвілі. Сын — акцёр Зураб Кіпшыдзэ.
Агонія ў садзе
Агонія ў садзе (таксама ўжываецца Агонія ў Гефсіманіі, ва ўсходняй традыцыі таксама Маленне аб чашы, ) — падзея у жыцці Ісуса Хрыста, якая адбылася згодна Новага Запавета, паміж Развітальнай прамовай падчас Апошняй Вячэры і арыштам Ісуса.
Біблейскае апавяданне
Па ўсіх чатырох Евангеллях, адразу пасля Апошняй Вячэры, Ісус ідзе ў сад, каб памаліцца. Кожнае Евангелле некалькі па-рознаму апісвае дэталі падзеі. Матфей і Марк вызначаюць гэта месца малітвы, як Гефсіманія. Ісуса суправаджаюць тры апосталы: Пётр, Ян і Якаў, якіх Ён папрасіў, каб яны не спалі і маліліся. Ён адышоў на адлегласць «двух крокаў ад» ад іх, дзе Ён адчуваў моцны сум і тугу, і сказаў: «Ойча Мой, калі гэта магчыма, хай гэтая чаша мінуе Мяне. Тым не менш, хай будзе, як Ты таго хочаш, а не Я». Тады, трохі пазней, Ён сказаў: «Калі не можа чара гэтая прайсці міма, але я павінен піць, хай будзе воля Твая!» (Матф. 26:42). Ён сказаў гэтую малітву тры разы, прыходзячы кожны раз да трох апосталаў пасля кожнай малітвы, і кожны раз знаходзячы іх у сне. Сонным вучням Ён сказаў: «Дух бадзёры, але плоць слабая». Пасля малітвы Анёл сышоў з нябёсаў, каб умацаваць Яго. У час, калі Ён маліўся, «быў пот Яго, як кроплі крыві, што падалі на зямлю». (Лук. 22:44).
Мастацкія выявы
Падзея адлюстравана ў шэрагу мастацкіх твораў, найбольш вядомыя з іх:
Танто
Танто (短刀) — кінжал самурая.
«Тан то» для японцаў гучыць як словазлучэнне, таму яны ніяк не ўспрымаюць танто як проста нож (нож па-японску — хамоно (刃物)).
Выраб і канструкцыя
Танто мае аднабаковы, калісьці двусечны клінок даўжынёй да 1-га сяку (30,3 см) і агульнаю даўжынёй з дзяржальняй ўмоўна ≈ 30-50 см (звычайна 35-45 см). Калі даўжыня клінка больш 1-го сяку, то гэта ужо кароткі меч вакідзасі. Танто абавязан быць выраблены з губчатага жалеза (тамахаганэ) і мае характэрны хамон, здымную дзяржальню, што мацуецца да хваставіка бамбукавай шпількай мэкугі, і здымную колую гарду — цуба.
Танто куюцца звычайна ў стылі хіра-дзукуры, то бок плоскімі, бяз рэбры калянасці, хоць сустракаюцца асобнікі і з рабром калянасці (мораха-дзукуры, двусечныя).
Некаторыя танто, што мелі тлусты трохгранны клінок, называліся ёроідосі і былі прызначаныя для пратыкання даспехаў у бліжнім баю.
Ужыванне
Танто ўжываўся выключна як дапаможная зброя (для дабівання, адразання галоў, харакіры і інш.) і ніколі ў якасці нажа — для гэтага існаваў маленькі нож кагатана (часта няслушна званы кодзука, хоць кодзука — толькі ягоная дзяржальня), які носіцца разам з танто або вакідзасі ў адмысловых пазах іх похвах.
Танто выкарыстоўваліся збольшага самураямі, але яго насілі і ўрачы і гандлёўцы, як зброю самааховы. Жанчыны вышэйшага свету часам таксама насілі маленькія танто (што зваліся кайкэн), што схоўваліся ў обі (поясе кімано) для самааховы або самагубства. Гэтак, пры аблозе замка Фусімі ўся сям’я ўладальніка замка Торыі Мататада скончыла жыццё самагубствам, каб пазбегнуць палону, калі яго галоўная крэпасць ля Кіёта пала пасля жорсткай бітвы. Гэтае адчайнае калектыўнае самагубства пазней стала сімвалам самурайскага гонару і адданасці. Скрываўленыя дошкі падлогі з пакоя, у якой памерлі жанчыны ды дзеці, пазней ўбудавалі ў столь найблізкага храма.
Апроч таго, танто па гэты дзень выкарыстоўваецца ў вясельнай цырымоніі членаў імператарскай сям’і.
Калісьці танто насілі ў дайсё ў якасці сёто (другога мяча).
Муляж танто з дравяным, пластыкавым, а калісьці тупым металічным клінком ужываецца для трэніраванняў у такіх баявых мастацтвах, як айкідо, дзюдо і каратэ.
Гісторыя
Лічыцца, што танто, вакідзасі і катана гэта, фактычна, «адзін і той жа меч рознага памеру». Першыя танто з’явіліся ў перыяд Хэйан і былі пазбаўленыя якіх-небудзь прыкметаў мастацкасці.
У перыяд Камакура пачалі з’яўляцца высакаякасныя, па-майстэрску выкананыя ўзоры, створаныя, напрыклад, знакамітым Ёсіміцу (самым вядомым майстрам, які рабіў танто). Вытворчасць танто, што дасягнула значных велічыняў у перыяд Мурамачы, рэзка ўпала ў перыяд Сінто («новых мячоў»), і танто гэтага перыяду даволі рэдкія. У перыяд Сін-Сінто («новых новых мячоў») на іх зноў паўстаў попыт, і вытворчасць вырасла, аднак якасць іх невысокая. Так адбылося, паколькі ў перыяд Мамаяма роля танто як зброі, якую насілі разам з мячом, стала паступова змяншацца. У наступны перыяд Эда, танто наогул перасталі насіць, таму яго сімвалічнае значэнне практычна зраўнялася з утылітарным. Рэвалюцыя Мэйдзі зрынула кіраўнікоў сёгуноў Такугава, і стварыла сваю імператарскую лінію кіравання. Імператарскія прыдворныя зноў вярнуліся да старых традыцый, якія існавалі да кіравання Такугава, а таксама вярнулі моду на нашэнне танто.
Культурная значнасць
Паводле сучасных правіл у Японіі танто прызнаецца нацыянальным культурным набыткам — адным з варыянтаў ніпон-то ці японскага мяча. Вырабляць танто могуць толькі ліцэнзаваныя майстры, з якіх у Японіі у цяперашні час актыўна працуюць каля 300 чалавек (агулам пасля Другой сусветнай вайны было выдадзена ля 600 ліцэнзій).
Кожны танто (як нацыянальны здабытак) павінен быць ліцэнзаваны, у тым ліку і выяўленыя гістарычныя танто. Пры тым танто, што вырабляліся ў перыяд Другой сусветнай вайны ў масавым парадку з серыйнай сталі, ліцэнзаванню не падлягаюць і знішчаюцца, як не мелыя культурнай каштоўнасці і сувязі з нацыянальнымі традыцыямі.
Кусунгобу
Кусунгобу (дзевяць сун, пяць бу) — японскі рытуальны прамы тонкі кінжал даўжынёй 29,7 см. На практыцы ёроідосі, танто, мэтэдзасі і кусунгобу — адно і тое ж. З дапамогай гэтага кінжала ажыццяўлялася рытуальнае самагубства самурая, харакіры або сэпуку (літаральна — разпарыванне жывата).
Арэшак (значэнні)
Арэшак — шматзначны тэрмін.
Рыгор Іосіфавіч Лашкевіч
Рыгор Іосіфавіч Лашке́віч (вёска Востраў, Кармянскі раён — ) — беларускі вучоны ў галіне меліярацыі. Член-карэспандэнт Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР (1959—1961), Акадэміі навук БССР (1961), доктар сельскагаспадарчых навук (1958), прафесар (1960). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў БСГА (1927). З 1927 па 1929 працаваў у Мінскім акружным зямельным аддзеле аграномам-культуртэхнікам. З 1929 па 1931 навучаўся ў аспірантуры Усесаюзнага НДІ балотнай гаспадаркі. З 1932 года працаваў ва Усесаюзным НДІ балотнай гаспадаркі ў Мінску.
З 1941 па 1942 год — у эвакуацыі, навуковы супрацоўнік Кіраўскай вопытнай станцыі. У 1942—1945 гг. — у дзеючай арміі.
Пасля дэмабілізацыі, з 1945 па 1971 г. кіраваў аддзелам сельскагаспадарчага выкарыстання меліяраваных зямель Беларускага НДІ меліярацыі і воднай гаспадаркі, у 1971—1983 — прафесар-кансультант гэтага інстытута. Таксама вёў выкладчыцкую дзейнасць у Гродзенскім сельскагаспадарчым інстытуце.
Навуковы і практычны ўклад
Навуковыя даследаванні прысвечаны пытанням асваення тарфяна-балотных глебаў, аграбіялогіі, фізіялогіі раслін, аграхіміі. Распрацаваў эфектыўныя прыёмы па прыстасаванні і выкарыстанні пашаў, апрацоўцы асноўных сельскагаспадарчых структур, прымяненню сістэмы мікраўгнаенняў пад культурныя расліны на тарфяных глебах. Распрацаваў мерапрыемствы па паляпшэнні ўрадлівасці тарфяных глебаў і паляпшэнню якасці прадукцыі культурных раслін на меліяраваных глебах.
Аўтар больш за 200 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій. Сярод апублікаваных:
Падрыхтаваў 11 кандыдатаў навук.
Узнагароджаны медалямі.
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 2 (снукер)
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 2 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Хайніна 2014 (Haining Open 2014) і Haining China Leather City Haining Open 2014 ад назвы спонсара) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 20 па 24 кастрычніка 2014 года ў спартыўным цэнтры Хайніна, у Хайніне, Кітай. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Сцюарт Бінэм, які перайграў на сваім шляху да тытула А Булацзяна (4:1), Яня Бінтаа (4:1), Чжаа Сіньтуна (4:2), Роса М'юра (4:3), Дзіна Цзюньхуэя ў чвэрцьфінале (4:0), Мэцью Сэлта у паўфінальным матчы (4:1) і Олівера Лайнса ў фінальным паядынку з лікам 4:0. Гэтая перамога стала дзявятым прафесійным і чацвёртым нізкарэйтынгавым тытулам, усе з якіх былі выйграны на азіяцкіх турнірах серыі PTC, у кар'еры 38-гадовага снукерыста з Англіі, а таксама другім прафесійным спаборніцтвам, выйграным Бінэмам у сезоне 2014/2015 пасля перамогі на рэйтынгавым турніры Шанхай Мастэрс.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £50,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Азіі. Пераможца спаборніцтва атрымаў £10,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Барысы (Брэсцкі раён)
Барысы́ (, Борисы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дамачаўскага сельсавета. Размешчаны за 54 км на поўдзень ад Брэста, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Дубіца.
У складзе адкрытага акцыянернага таварыства «Брэстрайаграсэрвіс» (цэнтр — г.п. Дамачава).
Гісторыя
У XIX стагоддзі невялікая вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Дамачава. Паводле матэрыялаў 1858 года ўласнасць князёў Вітгенштэйнаў. У 1870 годзе адносілася да Падлужскай сельскай грамады. У 1897 годзе прыселак, працавала карчма.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Дамачаўскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР, у калгасе «Беларусь» (цэнтр — г.п. Дамачава). У Вялікую Айчынную вайну загінулі 9 вяскоўцаў, 3 прапалі без вестак.
Да 8 верасня 1959 года ў складзе Ліпінкаўскага сельсавета.
Кажановічы
Кажано́вічы (, Кажановичи) — былая вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Жыткавіцкага гарсавета.
У 2014 годзе тэрыторыя вёскі ўвайшла ў склад горада Жыткавічы.
Шчадрын (Жлобінскі раён)
Шчадры́н (, Щедрин) — аграгарадок у Беларусі, у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчадрынскага сельсавета.
Знаходзіцца за 48 км у напрамку на захад ад горада Жлобін, за 131 км ад Гомеля. Праз аграгарадок пралягае аўтамабільная дарога.
Радзіма савецкага вучонага Л. С. Сыркіна.
Гісторыя
Вядома з XVIII ст. як вёска ў Бабруйскім павеце Менскага ваяводства. З 1793 г. у складзе Расійскай імперыі. З 1890 г. сяло ў Стэпскай воласці Бабруйскага павета. У 1924—1930 гг. цэнтр сельсавета ў Парыцкім раёне Бабруйскай акругі, з 1938 г. — Палескай вобласці. З 1935 г. Шчадрын мае статус мястэчка, з 1938 года — зноў вёска.
У час Вялікай Айчыннай вайны ў 1941—1943 гг. у вёсцы дзейнічала камсамольска-маладзёжнае падполле. 8 сакавіка 1942 г. акупанты загубілі 1200 жыхароў. У часы акупацыі працавала каталіцкая капліца, але пасля вайны была зачынена савецкімі ўладамі. Рэшткі алтара капліцы былі перададзены касцёлу ў 1991 годзе.
З 1954 года Шчадрын — цэнтр сельсавета ў Парыцкім раёне, з 1961 года ў Светлагорскім раёне, з 1962 г. у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці.
Чарацянка (Жыткавіцкі раён)
Чараця́нка (, Черетянка) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсаветва.
Да 14 мая 2014 года ўваходзіла ў склад Жыткавіцкага гарсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (942001—943000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (942001—943000)
Кодань
Кодань, Кодзень (Kodeń) — колішні горад, цяпер вёска ў Бяльскім павеце Люблінскага ваяводства Польшчы, на рацэ Заходні Буг. Сядзіба гміны Кодань. Насельніцтва 1,9 тыс. чал. (2006).
Знаходзіцца каля беларуска-польскай граніцы, на аўтамабільнай дарозе Тэрэспаль — Зосін.
Гісторыя
Першыя згадкі пра Кодань адносяцца да кан. XV — пач. XVI стст., калі ён уваходзіў у склад Вялікага Княства Літоўскага і з'яўлялўся часткай уладанняў Сапегаў. У 1511 годзе атрымаў Магдэбургскае права, а ў 1513 — уласны герб «у чырвоным полі анёл у белай вопратцы з уздзетым мячом». У 1513—1520 гадах Павел Сапега збудаваў у Коданскім замку гатычную Святадухаўскую царкву. З 1566 горада горад, у Берасцейскім павеце Берасцейскага ваяводства.
У 1626—1639 гадах паводле фундацыі Мікалая Сапегі ў Кодані пабудаваны мураваны касцёл Св. Ганны. У пач. XVII ст. у горадзе збудавалі драўляную ўніяцкую царкву (захавалася брама). У 1717—1773 гадах у Кодані дзейнічала місія езуітаў. 15 жніўня 1723 года адбылася каранацыя цудатворнага абраза Маці Божай Кодзенскай.
У 1795 годзе ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай апынуўся ў Аўстрыі.