cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ShifCustom
The Machine
Паводле Юрыя Шыфа, ідэя з’явілася маем 2009 года, як «даніна павагі энтузіястам і рамантыкам хуткасці ўсіх пакаленяў». Створаны 2010 годам, што заняло толькі 2 месяцы. Унікальнасць «The Machine» ў тым, што цалкам такой самы матацыкл мог быць створаны і 70 гадоў таму. Інжынерныя, тэхнічныя і канструктарскія рашэнні ў ім ужыты менавіта таго часу.
Silver Stork
Silver Stork («Срэбны бусел») — першы буйны праект ShifCustom, створаны на заказ Уладзіміра Сівакова. Донарам быў Harley-Davidson. Усе дэталі матацыкла, апроч колаў і рухавіка — унікальныя, вырабленыя на заказ у адзіным асобніку. У аснове сілавой устаноўкі — матор RevTech з 6-скораснай каробкай перадач і счапленнем Belt Drivers. На стварэнне матацыкла пайшло 9 месяцаў. Матацыкл назвалі «супер-сенсацыяй з Мінска», і менавіта яго стварэнне прынесла майстэрні ShifCustom вядомасць.
Silver Stork можа эксплуатавацца па звычайных дарогах.
Terminator
Кастам прысвечаны фільму Джэймса Кэмерана «Тэрмінатар». Сабраны за 2,5 гады з нержавеючай сталі і алюмінія, у аснове — сілавая ўстаноўка Harley-Davidson. У майстэрні ShifCustom спецыяльна былі выраблены маятнік, вілка, рама і падрамнік. Стылістыка матацыкла натхнёна робатам Terminator T 700. Кузаў не афарбаваны. Упершыню кастам прадстаўлены публіцы на Еўрапейскім чэмпіянаце па кастамайзінгу World Championship Of Bike Building у Кёльне.
М1NSK М4 200
M1NSK М4 200 упершыню прадстаўлены ў міжнародным мотасалоне Eicma 2011. Матацыкл завода М1NSK, у стварэнні якога брала ўдзел ShifCustom. Магутнасць — 13,5 к.с. пры 8500 аб/мін, расход паліва — 3 літры на 100 км. Кастам пабудаваны ў стылі 1950-х гадоў, але абсталяваны сучаснай тармазной сістэмай.
Ducati GT1000 Shifter
Стыль кастама адсылае да гоначных матацыклаў 1970-х гадоў. Упершыню праект прадстаўлены на выстаўцы ў Кёльне ў 2012 годзе, дзе перамог у намінацыі Best Cafe Racer.
Донарам быў італьянскі матацыкл Ducati GT1000. Спецыяльна для гэтага праекта былі выраблены руль, мацаванне акумулятара, абцякальнік, крылы і паліўны бак, удасканалена выхлапная сістэма. Арыгінальны рухавік Duсati ў кастаме захаваны, пярэдняя і задняя падвеска вытрыманы ў крацістым дызайне Duсati.
Адначасова з Ducati GT1000 Shifter ствараўся кастам Duсati Monster MS4 R, аналагічнага стылю. Абодва праекты рэалізаваны за 12 месяцаў.
Фантан (Лэнінскі раён)
Фантан (Фонта́н, Fontan) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
ShifCustom
Yuri Gagarin
Tribute bike (байк-прысвячэнне), паводле Юрыя Шыфа, прысвечаны не асобе Гагарына і не касманаўтыцы, а эпосе агулам. Стваральнік лічыць яго адным з лепшых сваіх матацыклаў.
Нягледзячы на прысвячэнне эпосе 1960-х гадоў, матацыкл тэхналагічна сучасны. У аснове — рама Harley-Davidson Softail і рухавік Harley-Davidson Twin Cam з шасціступеньчатай каробкай перадач. Уся механіка размешчана ўнутры корпуса, дэталі якога, уключаючы бак, крылы, дыскі і вілка, былі выраблены на заказ.
Корпус выраблены з неафарбаванага алюмінія, пакрыты дызайнерскім роспісам Уладзіміра Цэслера. Шрыфт, якім напісана назва кастома, натхнёны афармленнем савецкіх плакатаў. На заднім шчытку размешчана цытата з запіскі Юрыя Гагарына, напісанай ім пасля першага палёту ў космас.
Ducky
Кастам-пераможац еўрапейскага Biker Build Off 2015. Матацыкл сабраны за 3 дні проста падчас фестывалю. Пазней стаў прызёрам многіх еўрапейскіх і міжнародных конкурсаў. Названы ў гонар гумавай качачкі ў матацыклетным шлеме — талісмана майстэрні ShifCustom.
Ducky — гоначны матацыкл, натхнёны рарытэтным флэт-трэкерам Cyclone Board Track Racer 1915 і французскім матацыклам маркі Buchet, створаным у пачатку XX ст. Кастам спалучае рысы матацыклаў-кафэрэйсераў і борттрэкераў, папулярных у XX ст. і ствараных спецыяльна для гонак.
Руль кастама, паводле канонаў гоначных матацыклаў, апушчаны нізка, а падножкі аднесены назад. Кубкападобная фара, вузкі паліўны бак і адзіночнае сядзенне таксама абумоўлены гоначнай мадэллю рэтра-матацыкла. Спецыяльна для кастама была выраблена паралелаграмная вілка, якія ўсталёўваюцца на борттрэкерах.
Рухавік Ducky — моцна ўдасканалены матор Harley Davidson Ironhead 1978, каробка перадач Harley-Davidson WLA 1939 года.
Ё-мабіль
Маем 2009 года ўласнік холдынга «Яравіт» Андрэй Бірукоў прапанаваў Аляксандру Сінкевічу распрацаваць канцэпцыю сучаснага гарадскога аўтамабіля. Праект з’явіўся 2010 годам у майстэрні Юрыя Шыфа ў суаўтарстве з Аляксандрам Сінкевічам, таксама яны прыцягнулі пецярбурскага мастака Віктара Пунтуса. Канцэпцыя мела назву «Экіпаж», яе ідэя — аўтамабіль-гаджэт нізкага кошту вытворчасці і эксплуатацыі, простай канструкцыі з мінімальнай колькасцю дэталяў. Сярод іншага прапаноўвалася адмовіцца ад традыцыйных аўтамабільных формаў, вырабляць кузаў з таннага арміраванага поліпрапілена, выкарыстаць гібрыдную сілавую ўстаноўку з ротарным рухавіком новага тыпу, канцэпцыя змяшчала праграму калектыўнага карыстання аўтамабілем. Андрэй Бірукоў займаўся пошукам інвестыцый, у выніку праектам зацікавіўся расійскі мільярдэр Міхаіл Прохараў і ў Мінску стварылі цэнтр распрацоўкі серыйнага вырабу аўтамабіля. На гэтым этапе да праекта прыцягнулі Уладзіміра Тарасіка (як кіраўніка распрацоўкі), Алега Слізаўскага і Рыгора Цалуйка, агулам над праектам тады працавала каля 15 чалавек. Аднак распрацоўка серыйнага вырабу зусім адыйшла ад зыходных ідэй, з іх умоўна засталася толькі гібрыднасць сілавой устаноўкі, таму аўтары канцэпцыі ў 2011 годзе пакінулі праект. Урэшце праект не быў здзейснены ні ў якім выглядзе і закрыўся ў 2014 годзе.
Франтавэ (Лэнінскі раён)
Франтавэ (Фронтове́, Qoy Asan) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Уваравэ
Уваравэ (Ува́рове, Ali Bay) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чыстапілля (Лэнінскі раён)
Чыстапілля (Чистопі́лля, Dere Salın) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Салянэ
Салянэ (Соляне́, Qırım Eli) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Штурм Зоны 51
'''«Штурм зоны 51. Яны не змогуць спыніць нас усіх.»''' (Storm Area 51, They Can not Stop All of Us) — мерапрыемства, ініцыяванае ў сацыяльнай сетцы Facebook карыстальнікам SmyleeKun (Мэт Робертс) з Каліфорніі 27 чэрвеня 2019 года, якое набыло вірусную папулярнасць.
Зона 51 — дзеючая ваенная база ЗША, размешчаная ў штаце Невада, дзе, на думку прыхільнікаў канспіралогіі, урад ЗША праводзіць эксперыменты над іншапланецянамі (прышэльцамі). Мэтай удзельнікаў акцыі, па заяве арганізатара, з’яўлялася выяўленне іншапланецян. Дата «штурму» прызначана на 20 верасня.
Паведамленне
«We will all meet up at the Area 51 Alien Center tourist attraction and coordinate our entry. If we naruto run, we can move faster than their bullets. Lets see them aliens.» Пераклад:«Мы ўсе сустрэнемся каля турыстычнага месца Alien Center «Зоны 51» і скаардынуем наш уваход. Калі мы пабяжым гэтак жа, як Нарута, мы зможам рухацца хутчэй, чым іх кулі. Давайце паглядзім на іншапланецян.». Тэрмін naruto run з’яўляецца неалагізмам. Тут маецца на ўвазе бег у стылі персанажаў анімэ і мангі Нарута, дзе персанажы-ніндзя перамяшчаюцца з нялюдскай хуткасцю, трымаючы выпрастаныя рукі за спіной.
Папулярнасць
На канец ліпеня колькасць зацікаўленых пераваліла за 3 мільёны чалавек (больш за 2,1 млн адзначыліся, што прыйдуць, і 1,5 млн як назіральнікі). 24 ліпеня 2019 года карыстальнікам Herr Fuchs быў апублікаваны афіцыйны кліп «Штурма» — Official AREA 51 Song. Гэтак жа як і само мерапрыемства, кліп стаў вірусным у інтэрнэце, сабраўшы 3,3 мільёна праглядаў (31 жніўня 2019). Кліп заклікае ўсіх карыстальнікаў ўдзельнічаць у «выратавальнай аперацыі прышэльцаў 20 верасня 2019 года, якіх ВПС ЗША ўтрымліваюць дзеля сваіх эксперыментаў».
Рэакцыя ўладаў і асвятленне ў СМІ
Улады ЗША, інфармаваныя пра падрыхтоўку мерапрыемства, праявілі заклапочанасць магчымымі цяжкімі наступствамі. Прэс-сакратар ВПС ЗША Лора МакЭндрус (Laura McAndrews) на старонках выдання Washington Post перасцерагла патэнцыйных парушальнікаў, якія ўспрынялі мерапрыемства сур’ёзна, нагадаўшы, што «любая спроба незаконнага доступу да ваенных аб’ектаў або раёнаў ваеннай падрыхтоўкі небяспечна»:«Зона 51 з’яўляецца адкрытай трэніровачнай пляцоўкай для ваенна-паветраных сіл ЗША, і мы адгаворваем любога спрабаваць патрапіць у раён, дзе мы навучаем амерыканскія ўзброеныя сілы. ВПС ЗША заўсёды гатовы абараняць Амерыку і яе ўласнасць.»
Таксама 20 ліпеня была прызначана дата штурму бермудскага трохвугольніка. Дата акцыі прызначана на 20 верасня 2019 года.
Штурм
20 верасня на мерапрыемства ў наваколлі базы прыехалі каля 4 тысяч чалавек. Многія з іх прынялі ўдзел у фестывалі, але спробы пранікнуць унутр распачалі нямногія. Толькі 75 чалавек сабраліся ля брамы базы, а арыштавалі толькі дваіх. Іх затрымалі ля ўезду на базу за дробныя правапарушэнні — адзін з затрыманых сапраўды паспрабаваў туды пракрасціся. Мерапрыемства правалілася і выклікала насмешкі з боку СМІ.
Спасылкі
[Https://www.stormarea51.us/?fbclid=IwAR3GiDZ2oeeQrbktlKchBfQ9GkMojhNZjD92-HxFYfe11F9ewc2ECZk1bzQ Афіцыйны сайт мерапрыемства.]
Сэмысотка (Лэнінскі раён)
Сэмысотка (Семисо́тка, Suv Ağar) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Романавэ (Лэнінскі раён)
Романавэ (Рома́нове, Arğın Töbeçik) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2441001—2442000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2441001—2442000)
Юркынэ
Юркынэ (Ю́ркине, Yurgakov Kut) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кастырынэ
Кастырынэ (Кости́ріне, Çöñgelek) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сэмэніўка (Лэнінскі раён)
Сэмэніўка (Семе́нівка, Kiten) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зборная Эквадора па футболе
Зборная Эквадора па футболе прадстаўляе Эквадор на міжнародных турнірах па футболе. Кантралюецца Федэрацыяй футбола Эквадора. Да нядаўняга часу, зборная Эквадора разам са зборнай Венесуэлы лічылася самай няўдалай камандай у Паўднёвай Амерыцы. Аднак, у апошнія гады каманда пачала прагрэсаваць і здолела ўпершыню прайсці кваліфікацыю на чэмпіянат свету 2002 года. І другі раз запар на чэмпіянат свету ў Германіі, дзе ўвайшла ў лік 16 лепшых, прайграўшы зборнай Англіі. Станам на верасень 2016 года зборная Эквадора займае 19-е месца ў рэйтынгу ФІФА.
Крытыкі каманды часам прыпісваюць яе поспехі складанасці ў акліматызацыі для іншых каманд пры гульні ў Кіта (на вышыні 2600 метраў над узроўнем мора).
Гісторыя
Хоць у апошні час у гульні зборнай назіраецца прыкметны прагрэс, у XX стагоддзі камандзе не ўдалося нічога дамагчыся на міжнароднай арэне.
Упершыню Эквадор прымаў удзел у кваліфікацыі да чэмпіянату свету 1962, але не змог прайсці Аргенціну, пацярпеўшы паражэнне ў двух сустрэчах. Каманда была блізкая да траплення на чэмпіянат 1966 года, аднак ёй ізноў не пашанцавала ў апошніх матчах. У адборачным турніры да чэмпіянату свету 2002 Эквадор сенсацыйна заняў другое месца, саступіўшы толькі Аргенціне і абышоўшы Бразілію на 1 ачко. Агусцін Дэльгада з 9 галамі заняў у спісе бамбардзіраў 2 месца, саступіўшы толькі аргенцінцу Эрнан Крэспа. У той камандзе лідарамі былі Алекс Агінага, Іван Каўедэс, Іван Уртада і Улісес дэ ла Крус, а трэніраваў яе калумбіец Эрна Дарыа Гомес. Хоць каманда і не змагла на чэмпіянаце пераадолець групавую стадыю, ёй атрымалася абыграць 1:0 дастаткова моцную зборную Харватыі, якая заняла 3-е месца на папярэднім чэмпіянаце свету.
Няўдалая гульня на Кубку Амерыкі 2004 у Перу прывяла да адстаўкі Гомеса, якога змяніў іншы калумбіец, Луіс Суарэс. Ён прывёў каманду да трэцяга месца ў кваліфікацыйным раундзе да чэмпіянату свету 2006. У Германіі Эквадор выйшаў з групы, абыграўшы Польшчу і Коста-Рыку, а ў 1/8 фіналу саступіў Англіі з лікам 1:0.
У 2007 годзе маладзёжная зборная Эквадора ўпершыню ў сваёй гісторыі выйграла Панамерыканскія гульні. У тым жа годзе галоўны трэнер гэтай каманды Сікста Вісуэтэ замяніў Суарэса ў якасці кіраўніка нацыянальнай зборнай. Вісуэтэ пакінуў пасаду ў 2010 годзе, пасля таго як Эквадор не здолеў прабіцца на чэмпіянат свету 2010. З 2010 па 2014 год зборную ўзначальваў Рэйнальда Руэда, які вывеў каманду на чэмпіянат свету 2014 у Бразіліі, дзе Эквадор заняў трэцяе месца ў групе, прайграўшы Швейцарыі (1:2), перайграўшы Гандурас (2:1) і згуляўшы ўнічыю з Францыяй (1:1).
Пасля чэмпіянату свету 2014 галоўным трэнерам зноў стаў Вісуэтэ, якога ў 2015 годзе замяніў Густава Кінтэрас.
Найлепшым вынікам зборнай на Кубку Амерыкі было 4 месца ў 1993 годзе.
Кіравэ (Лэнінскі раён)
Кіравэ (Кі́рове, Kirovo) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кам’янскэ (Лэнінскі раён)
Кам’янскэ (Ка́м'янське, Aqmanay) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Курортнэ (Лэнінскі раён)
Курортнэ (Куро́ртне, Mama) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Бібліятэка Харлі
Бібліятэка Харлі, Калекцыя Харлі (Bibliotheca Harleiana) — адна з галоўных «закрытых» калекцый Брытанскай бібліятэкі ў Лондане (раней бібліятэка Брытанскага музея).
Калыніўка (Лэнінскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка, Körpe) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Бібліятэка Харлі
У калекцыі 7660 рукапісаў, у тым ліку 2200 ілюмінаваных рукапісаў, больш за 14 000 арыгінальных прававых дакументаў; і больш за 500 рулонаў. Яе сфарміравалі Роберт Харлі (1661—1724) і яго сын. У 1753 годзе брытанскі ўрад купіў калекцыю за 10 000 фунтаў стэрлінгаў. Разам з калекцыямі сэра Роберта Котана (Котанаўская бібліятэка ) і Ганса Слоан (бібліятэка Слоана) яна лягла ў аснову калекцыі рукапісаў Брытанскага музея, якая пераехала ў новую Брытанскую бібліятэку ў 1973 годзе.
Каралёвэ
Каралёвэ (Корольо́ве, Qocalar) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Булаваносец сіваваты
Булавано́сец сіваваты, Булаваносец сівы (Corynephorus canescens) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна шэра-зялёнага колеру, вышынё 15—35 см. Утварае дзярнінку. Сцёблы шматлікія, прамыя, каленчата-прыўзнятыя ў ніжняй частцы. Лісце згорнутае шчацінкападобна, завостранае, цвёрдае, шурпатае, з гладкім краем, у прыкаранёвай разетцы. Похвы лісця светла-ружовага або цёмна-ружовага колеру. Суквецце — шчаціністая мяцёлка з нешматлікіх двухкветных каласкоў. Пыльнікі сіне-пурпуровага колеру, зрэдку — жоўтыя. Плод — сухая зярняўка.
Пашырэнне і экалогія
Еўрапейскі і Міжземнаморскі від. Расце на сухіх, бедных на пажыўныя рэчывы глебах. Добра пераносіць засуху. Сустракаецца на пясчаных дзюнах, абрывах, палянах хваёвых і бярозавых лясоў, каля дарог. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Размнажаецца насеннем.
Гаспадарчае значэнне
Можа выкарыстоўвацца ў мэтах замацавання пясчаных глеб. Дэкаратыўная расліна.
Зборная Калумбіі па футболе
Зборная Калумбіі па футболе прадстаўляе Калумбію на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1938 года. Каманда кантралюецца Калумбійскай федэрацыяй футбола (ФКФ), якая з’яўляецца адным з 10 членаў КАНМЕБОЛ (Паўднёваамерыканская футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА. Асноўную частку хатніх матчаў зборная, якая мае мянушку «Los Cafeteros» з-за вытворчасці кавы ў краіне, гуляе на стадыёне Метрапалітана Раберта Мелендэс ў Баранкільі, чацвёртым горадзе краіны па колькасці насельніцтва.
У 1945 годзе каманда ўпершыню ўдзельнічала ў чэмпіянаце Паўднёвай Амерыкі, але ў 1950-х гадах была выключана з ФІФА і не дапушчана да чэмпіянату свету 1954 года з-за супярэчлівай эпохі Эльдарада. Упершыню ўдзельнічала ў кваліфікацыі да сусветнага першынства ў 1958 годзе, а ў 1962 годзе дэбютавала ў фінальнай частцы, адзначыўшыся адзіным «алімпійскім голам» у гісторыі чэмпіянату (у матчы супраць СССР). Пасля гэтага не праходзіла кваліфікацыю да найбуйнейшага чэмпіянату ў свеце да 1990 года, але ў 1975 годзе дайшла да фіналу першага Кубка Амерыкі.
З сярэдзіны 1980-х гадоў футбол стаў сімвалам барацьбы з адмоўнай рэпутацыяй краіны. Гэта надало яму папулярнасць і зрабіла нацыянальную зборную сімвалам нацыяналізму і гонару, а яе фанатаў вядомымі сваёй гарачынёй. 1990-я гады традыцыйна лічацца залатой эпохай зборнай у складзе якой гулялі знакамітыя Карлас Вальдэрама і Фаўстына Аспрылья. У 1990 годзе Калумбія выйшла ў плэй-оф чэмпіянату свету, пасля чаго таксама трапляла ў фінальныя стадыі ў 1994 і 1998 гадах, а ў 1993 і 1995 гадах займала трэція месцы ў Кубку Амерыкі. У 2001 годзе каманда здабыла свой адзіны буйны тытул, выйграўшы хатні Кубак Амерыкі, не прайграўшы ніводнага матча і не прапусціўшы ніводнага гола.
У 2000-х гадах Калумбія не трапляла ў асноўную стадыю чэмпіянатаў свету, пасля чаго каманда, у складзе якой гулялі Хамес Радрыгес і Радамель Фалькаа, упершыню дайшла да чвэрцьфіналу сусветнага першынства, што стала яе найлепшым вынікам, і заняла трэцяе месца на Кубку Амерыкі ў 2016 годзе. Апроч таго, у перыяд з 2013 да 2016 года Калумбія ўздымалася на найвышэйшае ў сваёй гісторыі трэцяе месца ў рэйтынгу ФІФА. Прайшоўшы кваліфікацыю да чэмпіянату свету 2018 года, зборная патрапіла ў асноўную стадыю ў шосты раз у сваёй гісторыі.
Гісторыя
Доўгі час футбол у Калумбіі быў ізаляваны ад астатняга свету. Толькі ў 1936 годзе Калумбійская федэрацыя футбола стала членам КАНМЕБОЛ, а першы афіцыйны міжнародны матч зборная Калумбіі правяла праз 2 гады. Упершыню ў міжнародным турніры Калумбія прыняла толькі ў 1945 годзе — выступ на Кубку Амерыкі быў неадназначным: з аднаго боку — было пятае месца з 9 удзельнікаў (апярэдзілі такія каманды, як Балівія, Эквадор, Парагвай і Перу), з другога — выявілася відавочнае адставанне ад прызнаных лідараў — Аргенціны, Бразіліі, Чылі і Уругвая.
У далейшым цікавасць да футбола ў Калумбіі падагравалася ў асноўным наймацнейшай у свеце лігай, створанай у абыход правілаў ФІФА ў канцы 1940-х гадоў. Пра інтарэсы зборнай Калумбіі тады мала хто думаў. У 1962 годзе зборная Калумбіі прыняла ўдзел у чэмпіянаце свету ў Чылі, і ў далейшым больш дзесяцігоддзя не паказвала сур’ёзных вынікаў.
У 1975 годзе Калумбія дайшла да фіналу арганізаванага Кубка Амерыкі, які прыйшоў на змену чэмпіянатам Паўднёвай Амерыкі. Па суме трох матчаў калумбійцы саступілі легендарнай перуанскай камандзе.
Адлік «залатога перыяду» у гісторыі зборнай Калумбіі можна весці з Кубка Амерыкі 1987 года. Тады «Кафетэрас» занялі трэцяе месца на Кубку Амерыкі. У краіне з’явіўся россып талентаў, якія надоўга сталі лідарамі нацыянальнай зборнай — Карлас Вальдэрама, Леанель Альварэс, Луіс Карлас Перэс, Рэнэ Ігіта, крыху пазней — Віктар Арыстысабаль, Оскар Кордаба, Фарыд Мандрагон, Іван Раміра Кордаба. Значная частка поспехаў зборнай Калумбіі ў канцы 1980-х, 1990-х, і першай паловы 2000-х гадоў звязаная з працай выдатнага трэнера Франсіска Матураны. Менавіта пад яго кіраўніцтвам калумбійцы выхадзілі ў фінальныя стадыі чэмпіянатаў свету 1990 (1/8 фіналу турніру) і 1994, ён жа прывёў зборную да свайго вышэйшага дасягнення — бліскучай перамозе на хатнім Кубку Амерыкі 2001. У 1994—1998 гадах са зборнай працаваў Эрнан Дарыа Гомес, вывеў яе на чэмпіянат свету ў Францыі. У 2010 годзе ён быў у другі раз прызначаны галоўным трэнерам зборнай Калумбіі. У 2011 годзе зборную ўзначальваў Леанель Альварэс, а з 2012 года галоўным трэнерам каманды з’яўляецца аргенцінскі спецыяліст Хасэ Пекерман, які пасля шаснаццацігадовага перапынку вывеў Калумбію на чэмпіянат свету 2014 у Бразіліі, дзе яна дабілася свайго найбольшага дасягнення — выхаду ў чвэрцьфінал, у якім саступіла гаспадарам турніра бразільцам з лікам 2:1.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Рыгор Мікітавіч Васюра
Рыгор Мікітавіч Васюра (Григорій Микитович Васюра; 9 лютага 1915 г., Чыгірын — 2 кастрычніка 1987, Мінск) — старшы лейтэнант Чырвонай Арміі, які перайшоў на бок нацыстаў, начальнік штаба 118-га ахоўнага паліцэйскага батальёна. Паводле прысуду ваеннага трыбунала Беларускай ваеннай акругі пакараны смерцю ў Пішчалаўскам замку 2 кастрычніка 1987 года за арганізацыю забойства жыхароў вёскі Хатынь і іншыя ваенныя злачынствы.
Урад Род-Айленда
Урад штата Род-Айленд і акругі Правідэнс (Government of the state of Rhode Island and Providence Plantations) — прызначаецца з мноства крыніц; асноўнымі крыніцамі з’яўляюцца Канстытуцыя Род-Айленда, агульныя законы і распараджэнні выканаўчага распарадку. Урадавая структура па ўзоры ўрада Злучаных Штатаў у тым, тры галіны: заканадаўчай, выканаўчай і судовай.
Заканадаўства
У адпаведнасці з артыкуламі VI, VII і VIII Канстытуцыі Род-Айленда, заканадаўчая ўлада належыць Генеральнай Асамблеі Род-Айленда. Генеральная Асамблея двухпалатная, складаецца з Палаты прадстаўнікоў і Сената.
Выканаўчая ўлада
Штат выбірае губернатара, віцэ-губернатара, дзяржаўнага сакратара, генеральнага казначэя і генеральнага пракурора. Губернатар прызначае шэрыфа, які, у адрозненне ад большасці іншых шэрыфаў, мае юрысдыкцыю па усяму штату. Губернатар прызначае мноства афіцэраў, якія выконваюць абавязкі камісараў, дырэктараў і іншых службовых асоб.
Выканаўчая ўлада ўскладаецца на губернатара, як правіла, праз розных дырэктараў і камісараў. віцэ-губернатар, хоць і намінальна ў выканаўчай уладзе, займае шмат у чым абрадавую пасаду. Губернатар і віцэ-губернатара выбіраюцца насельніцтвам Род-Айленда. Кабінеты губернатара размешчаны ў дзяржаўным доме. Род-Айленд — адзін з нешматлікіх штатаў, у якім няма асабняка губернатара.
Судовая ўлада
Судовая ўлада штата складаецца з Вярхоўнага суда Род-Айленда і ніжэйшых судоў, якія складаюцца з Вышэйшага суда, Сямейнага суда, Акруговага суда, Кампенсацыйнага рабочага суда і Традыцыйнага трыбунала Род-Айленда.
Лэнінскэ (Лэнінскі раён)
Лэнінскэ (Ле́нінське, Petrovskoye) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Персідская каліграфія
Персідская каліграфія  — каліграфія, якой карыстаецца, адно з найбольш шанаваных мастацтваў у гісторыі Персіі.
Гісторыя
Пасля арабскага заваявання Персіі ў VII стагоддзі пад уплывам і прэстыжу мовы заваёўнікаў — арабскай — персы прыстасавалі для запісу новаперсідскай мовы арабскае пісьмо, дадаўшы да яго чатыры літары для абазначэння гукаў, якіх няма ў арабскай: пэ (  پ  ), чэ (  چ  ), жэ (  ژ  ) і гаф (  گ  ), і, такім чынам, давялі свой алфавіт да 32 знакаў.
Знаёмства персаў з арабскай каліграфіяй пачалося з яе трох галоўных почыркаў — куфі, насх і сулюс. Самы ранні з іх, куфі, панаваў прыблізна да XII стагоддзя, для яго характэрна імкненне да прамых ліній і выразных геаметрычных формаў. У цяперашні час ён кананізаваны як почырк, якім пішуць назвы сур Карана. Почырк насх («перапісванне») — строгі гарызантальны почырк, выкарыстоўваўся, як вынікае з назвы, галоўным чынам у перапісванні тэксту Карана і хадзісаў. Для почырку сулюс («адна трэць») характэрна наяўнасць крывалінейных і прамалінейных элементаў, якія суадносяцца ў  1/3.
У Персіі вялікае распаўсюджанне атрымалі школы «насху» і «сулюсу», паколькі яны знайшлі шырокае прымяненне ў архітэктуры — для ўпрыгожвання мячэцяў і іншых святых для мусульман будынкаў. Патрэба ў складанні вялікага ліку афіцыйных дакументаў пры належнай скорасці іх складання прывяла да распрацоўкі ў Персіі новага  «» («скорапісны» або «скоры ў выкананні»). Для «таліку» была характэрна наяўнасць вялікай колькасці закругленых, як бы прыродных ліній, у адрозненне ад жорсткіх, геаметрызаваных формаў «куфі».
Почырк «насталік» хутка стаў папулярным у персідскім грамадстве і атрымаў неафіцыйнае званне «нявесты ісламскіх почыркаў»: яго выкарыстоўвалі пры напісанні кніг і паэтычных зборнікаў, любоўных лістоў і. Да гэтага часу ў Іране вершы Хафіза, Саадзі,  і іншых паэтаў выдаюць менавіта з выкарыстаннем «насталіку». Акрамя Персіі, «насталік» атрымаў распаўсюджанне ў Сярэдняй Азіі, Пакістане і Індыі.
У час праўлення шаха Абаса (пачатак XVII стагоддзя) «насталік» зведаў сур’ёзныя змены, якія ўнёс каліграф. Перапрацаваны Хасані «насталік» выкарыстоўваецца ў Іране да гэтага часу.
Далейшы рост абароту дакументаў у дзяржаве прывёў да пошуку новых варыянтаў почыркаў, якія дазвалялі б павысіць хуткасць запісу дакументаў. У канцы XVII стагоддзя кіраўнік Герата (які ўваходзіў у той час у склад ) Мартэза Галі-хан Шамлу вынайшаў новы почырк —  (перс. شکسته نستعلیق Šekaste nasta’liq або Šekasta nasta’liq — «ламаны насталік») — адзін з традыцыйных відаў каліграфіі, які выкарыстоўвае арабскае пісьмо. Ад звычайнага насталіку адрозніваецца тым, што мае больш «разгалістыя» і даўжэйшыя лініі літар. Па меры пранікнення ў Персію кнігадрукавання каліграфія станавілася прасцейшай, губляючы частку сваёй эстэтычнай прывабнасці. У XIX стагоддзі  — складальнік тамоў з падарожнымі нататкамі  — унёс у «насталік» чарговае змяненне: для выгоды запаўнення  чарніламі літары і рыскі зрабіліся таўсцейшымі. Акрамя таго, у гэты ж час была распрацавана тэхніка «сіях-махш»: словы і літары паўтараліся шмат разоў, так што фон каліграфічнага малюнка рабіўся чорным.
Каліграфія ў сучасным Іране
Новы імпульс развіццю каліграфіі ў Іране надало развіццё рэкламнай індустрыі ў 1960-х — 1970-х гадах. У гэты час паралельна развіваліся дзве школы «насталіку»: традыцыйная і новая, а таксама з’явіўся найноўшы з вядомых на сёння почыркаў персідскай каліграфіі — «маала».
Шырокай вядомасцю ў сучасным Іране карыстаюцца такія майстры каліграфіі, як, Ятола Габалі, Махамад Эхса (вынаходнік спалучэння элементаў каліграфіі з жывапісам — «хат-нагашы» або «хаташы»), Насрала Афджэі, Хасейн Зендэрудзі, Ферэйдун Амідзі. Шэраг каліграфаў, у прыватнасці Зендэрудзі,, , выкарыстоўвалі элементы каліграфіі, у спалучэнні з вершамі для дызайну адзення.
Каліграфія прадстаўлена ў шэрагу музеяў краіны — у прыватнасці, у музеі каліграфіі ў Казвіне, у Іране рэгулярна праводзяцца выстаўкі і конкурсы каліграфіі.
Лібкнэхціўка
Лібкнэхціўка (Лібкнехті́вка, Qıtay) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мысавэ (Лэнінскі раён)
Мысавэ (Ми́сове, Qazan Tip) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лугавэ (Лэнінскі раён)
Лугавэ (Лугове́, Ayıp Eli) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Львовэ (Лэнінскі раён)
Львовэ (Льво́ве, Can Toru) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мар’іўка (Лэнінскі раён)
Мар’іўка (Ма́р'ївка, Maryevka) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ныжнёзаморскэ
Ныжнёзаморскэ (Нижньозамо́рське, Nijnezamorskoye) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Марфіўка (Лэнінскі раён)
Марфіўка (Ма́рфівка, Davut Eli) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэтровэ (Лэнінскі раён)
Пэтровэ (Петро́ве, Petrovo) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навасэліўка (Лэнінскі раён)
Навасэліўка (Новосе́лівка, Çuburtma Sart) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новамыкалаіўка (Лэнінскі раён)
Новамыкалаіўка (Новомикола́ївка, Qoçan) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пісочнэ (Лэнінскі раён)
Пісочнэ (Пісо́чне, Meskeçi) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прыазэрнэ (Лэнінскі раён)
Прыазэрнэ (Приозе́рне, Çürübaş) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зборная Ямайкі па футболе
Зборная Ямайкі па футболе (Jamaica national football team) — нацыянальная зборная Ямайкі, якая прадстаўляе гэту краіну ў міжнародных спаборніцтвах. Знаходзіцца пад кіраваннем Футбольнай федэрацыі Ямайкі. Каманда ўсяго адзін раз удзельнічала ў фінальнай частцы чэмпіянату свету (у 1998 годзе), але дзякуючы гэтаму выступу набыла мноства заўзятараў па ўсім свеце. Зборная Ямайкі шэсць разоў выйгравала Карыбскі кубак (у 1991, 1998, 2005, 2008, 2010 і 2014), двойчы фінішавала ў гэтым спаборніцтве другой і яшчэ двойчы — трэцяй.
Пташкынэ
Пташкынэ (Пта́шкине, Cılqıcı Eli) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прудныкавэ
Прудныкавэ (Пру́дникове, Üçevli Kenegez) — вёска ў Лэнінскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зборная Партугаліі па футболе
Зборная Партугаліі па футболе (A Selecção Nacional de Futebol de Portugal / Clube de Portugal) прадстаўляе Партугалію на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1921 года. Кіруецца і кантралюецца Партугальскай футбольнай федэрацыяй, якая з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА.
У 2008 годзе новым галоўным трэнерам зборнай Партугаліі быў прызначаны Карлуш Кейруш, у 2010 годзе яго змяніў Паўлу Бенту. У 2014—2022 гадах каманду ўзначальваў Фернанду Сантуш, пад яго кіраўніцтвам зборная ўпершыню выйграла міжнародны турнір, стаўшы ў 2016 годзе чэмпіёнам Еўропы. З 2023 года галоўным трэнерам з’яўляецца Раберта Марцінес.
Бароўскі
Бароўскі — беларускае прозвішча.
Плюшчай непрыкмечаны
Плюшчай непрыкмечаны (Sparganium erectum neglectum) — падвід віду сямейства.
Апісанне
Водна-балотная шматгадовая травяністая расліна з простымі або галінастымі сцебламі, пагружанымі ў дно вадаёма. Лісце лінейнае, размешчана ў два шэрагі. Кветкі дробныя, несамастойныя, аднаполыя, апыляюцца ветрам. Яны сабраны ў шарападодбныя галоўкі на разгалінаваных, сцеблах, якія ўзвышаюцца над паверхняй вады. У верхняй частцы сцябла і яго галін размяшчаюцца мужчынскія суквецці, а ніжэй — жаночыя. Калякветнік просты, з 3 — 6 зялёных або цёмных лускавінак. У мужчынскай кветцы 3 тычынкі, у жаночых — 1 песцік з верхняй завяззю, доўгім слупком і 1 насенным зачаткам. Пасля цвіцення ўтвараюцца плады — арэшкі ў тугіх шарападобных галоўках, якія дубянеюць. Расце на невялікай глыбіні ў рэках і азёрах, у месцах з павольным цячэннем.
Зборная Гаіці па футболе
Зборная Гаіці па футболе — нацыянальная футбольная зборная, якая прадстаўляе Гаіці на міжнародных матчах па футболе. Кантралюецца Гаіцянскай федэрацыяй футбола. Адна з найслабых зборных зоны КАНКАКАФ. Нягледзячы на ​​гэта, яна змагла згуляць на чэмпіянаце свету 1974 года, а ў 2007 годзе атрымала перамогу на Карыбскім кубку і аўтаматычна прайшла ў фінальную частку Залатога кубка КАНКАКАФ.
Зборная Швейцарыі па футболе
Зборная Швейцарыі па футболе (Schweizer Fussballnationalmannschaft, L’équipe de Suisse de football, Nazionale di calcio della Svizzera, нефармальная мянушка Nati) прадстаўляе Швейцарыю на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1905 года. Кіруецца і кантралюецца Швейцарскай футбольнай асацыяцыяй, якая з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА.
Свой першы міжнародны матч зборная Швейцарыі згуляла ў 1905 годзе супраць зборнай Францыі і прайграла ў ім з лікам 0:1. Найвышэйшым поспехам у яе гісторыі было заваёва сярэбраных медалёў на Алімпіядзе 1924 года ў Парыжы і перамога ў юніёрскім (да 17 гадоў) чэмпіянаце свету 2002 года. У перыяд 1930—1960-х гадоў у станаўленні зборнай і ў швейцарскім футболе ў цэлым вызначальную ролю гуляў аўстрыйскі трэнер Карл Рапан, які вынайшаў тактычную схему verrou (правобраз будучага катэнача) і кіраваў зборнай падчас фінальных розыгрышаў трох сусветных чэмпіянатаў (1934, 1938 і 1954; апошні праходзіў у самой Швейцарыі). У 1960-х гадах у гісторыі зборнай Швейцарыі пачаўся перыяд няўдач, які працягваўся амаль 30 гадоў. Толькі ў пачатку 1990-х гадоў англійскаму трэнеру Рою Ходжсану атрымалася вярнуць Швейцарыю ў эліту сусветнага футбола, вывеўшы яе ў фінальную частку чэмпіянату свету 1994 года і чэмпіянату Еўропы 1996 года. Пад кіраўніцтвам Якаба Куна, папярэдніка Хітцфельда, каманда дасягала фінальнай стадыі чэмпіянату Еўропы 2004 года і чэмпіянату свету 2006 года; на гэтым сусветным першынстве яна змагла выйсці з групы і ў 1/8 фіналу прайграла зборнай Украіны па выніках серыі пасляматчавых пенальці (0:0 у асноўны і дадатковы час). Швейцарыя выбыла са спаборніцтваў, не прапусціўшы ні ў адным матчы ніводнага мяча ў асноўны час, што ў гісторыі чэмпіянатаў свету здараецца не так часта.
Улетку 2008 года Швейцарыя (разам з Аўстрыяй) прымала чэмпіянат Еўропы 2008. У хатнім чэмпіянаце швейцарцы занялі апошняе месца ў групе, здолеўшы, аднак, перамагчы зборную Партугаліі.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Статыстыка прыведзена станам на 8 чэрвеня 2018 года пасля матчу супраць Японіі.
Плюшчэй
Плюшчэй
Сапатэкская цывілізацыя
Сапатэкская цывілізацыя — адна з найстаражытнейшых цывілізацый дакалумбавай Мезаамерыкі, створаная сапатэкамі (саманазва — бе’ена’а). Першыя артэфакты сапатэкскай культуры датуюцць часам каля 700 года да н. э., яе росквіт прыпаў на II—IX ст., а рэшткі ў 1521 годзе заваяваны канкістадорамі.
Геаграфія
Старажытная сапатэкская дзяржава размяшчалася на тэрыторыі сучаснага мексіканскага штата Аахака ў раёне перашыйка Тэўантэпек. Найбуйнейшае вядомае паселішча — Монтэ-Альбан.
Пачатковы перыяд
Паміж 700—500 гадамі да н. э. (фаза Расарыё) фарміруецца складаная сістэма дробных палітычных аб’яднанняў сапатэкаў, адбываецца значны прырост насельніцтва. Да сярэдзіны фазы Расарыё ўтварылася 70-85 складаных палітычных аб’яднанняў. У гэты перыяд, напэўна, таксама здараліся шматлікія войны паміж гэтымі аб’яднаннямі, вымушаючы будаваць сцены і ўмацоўваць галоўныя паселішчы. Таксама да гэтага часу складаюцца асновы сапатэкскай культуры, у т.л. пісьменнасць (раней за мая і міштэкаў) і каляндар.
Да канца фазы Расарыё сапатекі былі аб’яднаны ў палітычныя аб’яднанні-супольнасц — адну большую ў субдаліне Этла (2000 чалавек) са сталіцай у Сан-Хасэ-Магатэ, і дзве меншыя — у Валье-Грандэ (700—1000 чалавек) са сталіцай у Сан-Марцін-Цількахетэ і ў субдаліне Тлакалула (700—1000 чалавек) са сталіцай у Йегуі. Супольнасці раздзялялі нічыйнай зямлі, найбольш прыкметнай асаблівасцю яе ландшафту быў няроўны горны ланцуг плошчай. У канцы фазы Расарыё (550—500 гады да н. э.) адзначаецца аслабленне Сан-Хасэ-Магатэ. Тым жа часам з’яўляюцца паселішчы на нічыйнай тэрыторыі, на сучаснай гары Монтэ-Альбан.
Монтэ-Альбан
Монтэ-Альбан стаў першай сталіцай сапатэкскай дзяржавы (вылучаюць шэраг этапаў — г.зв. Монтэ-Альбан I, Монтэ-Альбан II, Монтэ-Альбан III, Монтэ-Альбан IV, Монтэ-Альбан V). Горад быў адным з найбуйнейшых у дакалумбавай Амерыцы, займаў плошчу да і меў 25-50 тысяч жыхароў на этапе Монтэ-Альбан IV. Ствараецца сапатэкская дзяржава (Бе’ена’а), якая заваявала практычна ўсю даліну Аахака. Максімальнага пашырэння дасягнула на этапе Монтэ-Альбан II, а пік экспансіі прыпаў на I ст. Самай паўночнай кропкай была крэпасць Кіатэпек, самай паўднёвай — Чыльтэпек. Навукоўцы выявілі каля 300 сапатэцкіх тэкстаў, прысвечаных ваеннай тэматыцы, прычым, гледзячы па знешнасці палонных, большасць з іх маглі быць тэатыўаканцамі. На этапе Монтэ-Альбан III (да 500 года) большасць з гэтых зямель было страчана праз паўстанні заваяваных народаў, затое былі наладжаны добрыя адносіны з Тэатыўаканам, дзякуючы чаму ў апошнім з’явіўся раён, дзе жылі пасланцы і гандляры сапатэкаў.
Тым жа часам ворагамі трывала сталі паўночныя суседзі па перашыйку — міштэкі. Спачатку перавага ва ўзброеных сутыкненнях заставалася, звычайна, за сапатэкамі. Але на мяжы IX—X ст. перавага міштэкаў стала адчувальнай і Монтэ-Альбан быў імі захоплены, горад пакінулі жыхары, а руіны міштэкі ператварылі ў пышная могілкі сваіх валадароў, назваўшы гэта месца Юкакую (Зялёная горка).
Мітла
Сапатэкі, узначаленыя жрацамі з найвышэйшым рэлігійным кіраўніком «віха-таа» («відушчы»), пакінуўшы Монтэ-Альбан не скарыліся міштэкскаму нашэсцю, а ўмацаваліся вакол свайго рэлігійнага цэнтра Мітлы (на сапатэкскай мове Міктлан — «Дом Смерці» або «месца вечнага адпачынку») у цяжкадаступных гарах былых паўднёва-ўсходніх ускраін сваіх уладанняў.
За некалькі стагоддзяў сапатэкі вакол Мітлы змаглі адрадзіцца эканамічна. Пра гэта сведчыць пышнасць самой сталіцы з палацамі і храмамі, а таксама аднаўленне інтэнсіўнага горадабудаўніцтва, на кантраляваных імі землях склаліся новыя цэнтры — Уіязаа, Ламбітэк, Саачыла. У 650—700 гадах Саачыла і Ягул атрымалі значную самастойнасць.
У 1440-я гады Мітла, дзе кіраваў тым часам віха-таа Нукана, была заваявана міштэкамі, якія такім чынам давяршылі разгром незалежных сапатэкскіх аб’яднанняў і цалкам авалодалі Тэўантэпекскім перашыйкам — праўда, ненадоўга, бо праз некалькі дзесяцігоддзяў у рэгіёне панавалі ўжо ацтэкі.
Саачыла
Апошнім аскепкам вялікай у мінулым сапатекскай цывілізацыі быў Сапатекапан (краіна сапатэкаў) са сталіцай у Саачыла-Ёа (заснаваны каля 1390—1400 гадоў) у раёне сучаснага горада Аахака. Ацтэкская агрэсія адцягнула сілы міштэкаў і дала магчымасць Сапатэкапану праіснаваць да іспанскай канкісты і нават падначаліць суседнія плямёны першапачатковай перыферыі — сакэ і ўавэ, аднак роля сапатэкаў у палітыка-эканамічных і культурных працэсах Месаамерыкі была ўжо мінімальнай.
У пачатку XVI ст. сапатэкі здолелі адстаяць незалежнасць ад ацтэкаў. Гэтым часам самым магутным з некалькіх сапатэкскіх цароў быў Касійаэса («Стваральнік маланкі»), які валадарыў у 1487—1529 гады. Ён быў спадчыннікам дынастыі ў Саачыла, але праз ацтэкскі ваеннага ціск вымушанага перанёс сваю сталіцу на ўмацаваную гару паблізу ціхаакіянскага ўзбярэжжа. Касійаэса стварыў альянс з міштэкскім валадаром з Ачыўтла на поўначы ад даліны Аахака, каб атакаваць ацтэкскае войска ў трапічных нізінах Тэўантэпека. Пасля сямімесячнай блакады, ацтэкі і сапатэкі дамовіліся пра перамір’е, адной з умоў якога быў шлюб дачкі тлатаані Аўісотля Уэй з Касійаэсай. Ацтэкі таксама атрымалі права размясціць невялікі гарнізон у даліне Аахака і атрымліваць "у знак ветлівасці " даніну штогод. Аднак фактычна сапатэкі захавалі незалежнасць і пашырылі свае ўладанні з дапамогай ацтэкаў.
Сапатэкі падтрымалі Эрнана Картэса ў звяржэнні ацтэкскага панавання і заваёве Тэначцітлана ў 1519 годзе. Ужо ў 1521 годзе сапатэкі вымушаныя былі самі падпарадкавацца іспанцам. Апошні суверэнны кіраўнік сапатэкаў Касійапія I перанёс сталіцу ў Тэўантэпек, але пад ціскам канкістадора Пэдра дэ Альварада прыняў каталіцызм і перадаў сваю дзяржаву іспанцам.
Апошняга прадстаўніка дынастыі, таксама Касійапія (1502—1563), дапытвалі іспанскія святары з прычыны яго «ідалапаклонніцкіх» рэлігійных практык і ўрэшце ахрысцілі пад імем дон Хуан Картэс.
Культура
Старажытныя сапатэкі мелі ўласную пісьменнасць, арыгінальны пантэон і міфалогію, пры ўсёй развітай самабытнасці іх культуры, аднак, прасочваецца ўплыў тальтэкаў і мая. Вывучэнне ўскладнена знішчэннем сапатэкскай дзяржавы ў IX ст. міштэкамі і ўключэння народа ў пазнейшыя цывілізацыі, спачатку — міштэкаў, пазней — ацтэкаў.
Пісьменнасць
Пісьменнасць сапатэкаў, створаная ў VII ст. да н. э., лічаць адной з самых старажытных у Амерыцы. Зараз выяўлена (і часткова апублікавана) больш за 500 сапатэкскіх тэкстаў (усе запісаныя вертыкальнымі калонкамі), аднак з больш за сотню ідэнтыфікаваных у іх іерогліфаў дэшыфраваць здолелі толькі некалькі, у прыватнасці іерогліф «сонца» і традыцыйныя для Мезаамерыкі лічбавыя знакі — «кропка» (адзін), «рыска» (пяць).
Кардоўнік
Кардоўнік
FS Lublin
Lublin — сямейства польскіх лёгкіх камерцыйных аўтамабіляў. Выпускалася на « у Любліне» пад маркамі FS, Daewoo, Andoria, Intrall у 1993—2007, DZT і Honker у 2011—2016 гады.
Раннія прататыпы
У 1968–1973 гады спецыялісты завода ў Любліне ў супрацоўніцтве з інжынерамі Канструктарскага Бюро Аўтамабільнай Прамысловасці (Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Motoryzacyjnego, BKPMot) з Варшавы стварылі новае ўніфікаванае сямейства малатанажных аўтамабіляў адразу для двух заводаў — FSC (Fabryka Samochodów Ciężarowych, «Фабрыка грузавых аўтамабіляў», г. Люблін)), які выпускаў Żuk, і, які выпускаў мікрааўтобусы Nysa. Аўтамабілі мелі пярэдні прывад і незалежную падвеску ўсіх колаў, маглі абсталёўвацца рухавіком S-21M або Fiat 115C.
У агульнай колькасці было выраблена і выпрабавана каля 50 прататыпаў у розных версіях: мадэль 40 — суцэльнаметалічны фургон, мадэль 42 — бартавы грузавік, мадэль 43 — грузапасажырскі аўтамабіль, мадэль 45 — хуткая дапамога і мадэль 41 — мікрааўтобус. Першыя тры мадыфікацыі будаваліся на прадпрыемстве ў Любліне пад маркай FSC, а астатнія — на заводзе ў Нысе. Ні адна з гэтых мадэляў не пайшла ў масавую вытворчасць.
Lublin 25, Lublin 35
Каманда інжынераў завода рухавікоў WSW Andoria (г. Андрыхаў) у 1974 годзе пачала работы па стварэнні новага сямейства рухавікоў. Распрацоўка праводзілася з удзелам брытанскай кампаніі Ricardo Engeenering. У працах над сістэмай сілкавання таксама прымалі ўдзел спецыялісты чэхаславацкай кампаніі. Новы дызель атрымаў абазначэнне 4C90 — чатырохцыліндравы, з дыяметрам цыліндра 90 мм.
У 1976 годзе былі пабудаваныя першыя прататыпы Lublin 25 (дапушчальная маса 2,5 т, грузападымальнасць 1 т) і Lublin 35 (дапушчальная маса 3,5 т, грузападымальнасць 1,5 т).
У маі 1981 года пачалася распрацоўка санітарнага варыянта на шасі мадэлі 25. Разглядаліся два альтэрнатыўныя праекты. Першы прадугледжваў выкарыстанне суцэльнаметалічнага фургона з падоўжанай колавай базай і падвышаным дахам. Развіццём гэтай канцэпцыі займаліся на FSD у Нысе. Распрацоўкай другога варыянту займаўся PIMOT, які прапаноўваў усталяванне каркаснага модуля замест бартавога кузава. У лістападзе 1981 года зрабілі выбар на карысць праекту PIMOT. Прататып такога аўтамабіля быў пабудаваны ў 1984 годзе на шасі Lublin 325.
Lublin 325, Nysa 325
У 1981 годзе былі прадстаўленыя прататыпы са змененай пярэдняй часткай кузава: з новымі бамперамі, капотам, крыламі і светлатэхнікай, дзе замест дзвюх круглых фар ад «Жука» былі ўжытыя чатыры меншыя фары ад Fiat 125p.
Знешнія дэталі, якія адрознівалі гэтыя машыны ад пазнейшых серыйных версій узора 1993 года :
Было створана каля 9 прататыпаў «Nysa 325» у розных варыянтах кузаваў і з прывадам на 2 або 4 колы. На іх таксама выкарыстоўваліся дызельныя рухавікі Andoria 4C90, пры гэтым на машынах з прывадам 4х4, пабудаваных для выпрабаванняў, быў усталяваны рухавік ад легкавіка Polonez. Трансмісія паўнапрывадных версій была такой самай, як і ў прататыпаў PW-1 і PW-2, з якіх пазней паўстаў пазадарожнік Tarpan Honker.
Супрацоўніцтва PIMOT і НАМИ
Сямейства лёгкіх грузавых аўтамабіляў грузападымальнасцю 1,5 т распрацоўвалася таксама і ў СССР. У ліпені 1982 года былі сфармуляваныя асноўныя тэхніка-эксплуатацыйныя патрабаванні да такога аўтамабіля. У (НАМИ) была створана спецыяльная група канструктараў для працы над машынай, таксама былі прыцягнуты спецыялісты Ульянаўскага аўтазавода. Для арганізацыі серыйнага выпуску планавалася пабудаваць у Кіравабадзе Азербайджанскай ССР буйное зборачнае прадпрыемства гадавой магутнасцю 40 тысяч машын.
У сакавіку 1984 года польскі Прамысловы інстытут матарызацыі (PIMOT) і савецкі Навукова-даследчы аўтамабільны і аўтаматорны інстытут (НАМІ) падпісалі пагадненне аб партнёрстве. У кола тэм, намечаных для супрацоўніцтва ўваходзілі ўдасканаленне рухавікоў, працы над непасрэдным упырскам паліва, аптымізацыя працэсаў у карбюратарных рухавіках, а таксама работы па ўстойлівасці і кіравальнасці аўтамабіляў. Кіраўніцтва Мінаўтапрама СССР таксама разглядала магчымасць усталявання на савецкую паўтаратонку рухавікоў 4С90. Разглядалася магчымасць сумеснай вытворчасці машын у СССР і Польшчы.
Супрацоўніцтва завяршылася ў 1987 годзе.
FS Lublin 33 (1993—1997)
У 1991 годзе аўтамабілі абнавілі яшчэ раз, у такім выглядзе машыны і сталі на канвеер.
Вытворчасць «Люблінаў» пачалася 15 кастрычніка 1993 года. Нягледзячы на тое, што яшчэ ў 80-я гады былі распрацаваныя мадэлі з рознымі кузавамі і даўжынёй колавай базы, фабрыка не мела сродкаў на старт вытворчасці адразу ўсіх мадыфікацый. Стаўка была зроблена на самую простую версію шасі з кароткай колавай базай, трохмеснай кабінай і з бартавым кузавам (Lublin 3352) або кузавам-фургонам (Lublin 3372). Першыя суцэльнаметалічныя мікрааўтобусы-фургоны Lublin 3302 сышлі з канвеера ў 1994 годзе, але выпускаліся маласерыйна. Іх масавы выпуск пачаўся толькі ў верасні 1996 года. Каб задаволіць попыт на версію з закрытым кузавам у 1994 годзе з'явіўся Lublin 3392 — фургон на шасі мадэлі 3352 з пластыкавай надбудовай вытворчасці фірмы Moto-Sport (г. Аструда).
Яшчэ адной мадыфікацыяй быў рэанімабіль Lublin 3333, распрацаваны на базе фургона з падвышаным дахам. Медыцынскае абсталяванне ўключала дэфібрылятар, каталку, кардыялагічнае крэсла. Таксама мелася аптэчка і месца для куфраў. Выраблена каля 10 машын.
23 чэрвеня 1994 года быў выраблены 1000-ы аўтамабіль.
У 1995 годзе ўласнікам завода стала паўднёвакарэйская кампанія Daewoo. Інвестыцыі спрыялі далейшаму развіццю машыны і пашырэнню мадэльнага шэрагу. У 1996 годзе на «Любліны» пачалі ўсталёўваць турбіраваны рухавік 4CT90. У пачатку 1997 года пачаліся продажы мікрааўтобусаў з падвышаным дахам (Lublin 3384) і грузапасажырскіх версій (3322 і 3324). Апцыянальна сталі даступныя 5-ступеньчатая трансмісія і ўзмацняльнік рулявога кіравання.
Daewoo Lublin 2 (1997—1999)‎
21 сакавіка 1997 года быў прэзентаваны Lublin II. З'явілася новая рашотка радыятара, пярэдні бампер і шклоачышчальнікі, дзякуючы якім павялічылася плошча ачысткі лабавога шкла. Акрамя лёгкага фэйсліфтынгу, вонкава машына мала адрознівалася ад папярэдняй версіі, але была істотна ўдасканалена тэхнічна. Таксама цалкам змяніўся салон: новымі былі панэль прыбораў і рулявое кола (былі такія самыя, як на Polonez Plus), а таксама абіўка. Разам з мадэрнізацыяй пачаўся выпуск пасажырскіх мікрааўтобусаў, а ўвосень гама дапоўнілася мадыфікацыямі з падоўжанай колавай базай (3433 мм).
Мадэрнізацыя і пашырэнне мадэльнага шэрагу значна павялічыла цікавасць да мадэлі — калі ў 1996 годзе было выраблена 7686 машын, то ў наступным ужо 15754, з якіх 3543 пастаўлены на экспарт. Таксама вялася зборка ў Беларусі (БелАЗ, 1994—1999), Румыніі (, 1996—2001) і Чэхіі (, 1997—1999).
Lublin 3 (1999—2007)‎
Паралельна са стварэннем новага пакалення мікрааўтобусаў, якое распрацоўвалася пад кодавай назвай LD-100, працягвалася мадэрнізацыя сямейства «Люблін» і ў красавіку 1999 года быў прадстаўлены Lublin 3. Для «тройкі» былі характэрны вялікія пярэднія вуглавыя ліхтары з паказальнікам павароту і габарытнымі агнямі. Капот і крылы атрымалі закруглены верхні кант. Акрамя таго з'явіліся паўторнікі паваротаў ад Polonez Plus і больш масіўныя карпусы люстэркаў. Усяго ў канструкцыю было ўнесена больш за 300 змен, большасць якіх датычылася канструкцыі аўтамабіля і былі накіраваныя на павышэнне трываласці. Сярод іншага: палепшаная антыкаразійная абарона, алюмініевы радыятар Delphi, каробка перадач Kia, новы гідраўзмацняльнік рулявога кіравання, удасканаленыя прывадны вал і заднія рысоры.
Планавалася, што гэта будзе апошняя мадэрнізацыя «Любліна», а ў сярэдзіне 2000 года паўстане аўтамабіль новага пакалення. Але ў 2000 годзе паўднёвакарэйскі канцэрн збанкрутаваў, а ў кастрычніку 2001 года было абвешчана аб банкруцтве яго польскай "дачкі" Daewoo Motor Polska. Даверным кіраўніком было прынята рашэнне аб здачы вытворчых магутнасцяў у арэнду. Цікавасць праявіў завод рухавікоў Andoria S.A., які ў красавіку 2002 года аднавіў вытворчасць аўтамабіляў «Люблін» пад уласнай маркай.