cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катана
Дзяржальня катаны мае даўжыню ў 3,5 кулакі. Шырыня ляза каля трох см, таўшчыня спінкі — 5 мм, само лязо вастрылася да вастрыні брытвы. Дзяржальню абцягваюць скурай ската або іншым матэрыялам, з тым каб яна не слізгала ў руках. І аплятаюць шнуром. Існуе шмат спосабаў аплёткі.
Вага катаны 1—1,5 кг. Рэжа вельмі цвёрдыя прадметы, напрыклад, метал, камень, аднак тэхніка фехтавання арыентаваная на паразу мяккіх тканак.
Хамон — лінія загартоўкі ляза ў катане. Адрозніваецца некалькі дзясяткаў тыпаў хамонаў, звычайна выглядае як хвалі на рэжучай абзе.
Самыя старажытныя катаны і ножны ўпрыгожваліся арнаментам і перадаваліся з пакалення ў пакаленні як сямейная рэліквія. Асабліва шануюцца катаны, на якіх ёсць Мэі — подпіс з імем вядомага майстра і годам вырабу.
Касцёл Святога Казіміра (Вільнюс)
Касцёл Святога Казіміра (Švento Kazimiero bažnyčia, kościół Śwętego Kazimierza; з 1840 года да 1915 быў праваслаўным кафедральным саборам Святога Мікалая) — рымска-каталіцкі езуіцкі непарафіяльны касцёл у Вільнюскім дэканаце; першы ўзор стылю ранняга барока ў Вільні. Размяшчаецца ў Старым горадзе на вуліцы Дзіджойі, 34 (Вялікая, Didžioji g. 34). Набажэнствы на літоўскай мове і, па нядзелях, на рускай мове.
Гісторыя
Закладзены ўходзе ўрачыстасцяў па кананізацыі Св. Казіміра года. Асноўнымі фундатарамі былі Жыгімонт III Ваза і Леў Сапега. План касцёла прывезены з Рыма, нагляд за будаўніцтвам ажыццяўляў Ян Франкевіч, таленавіты вучань Бернардоні.
У падмурак касцёла быў пакладзены вялікіх памераў камень, знойдзены на Антакольскіх гарах, адкуль яго прыцягнулі семсот віленскіх мяшчан — дбайных каталікоў; наперадзе працэсіі ішлі вышэйшыя саноўнікі на чале з вялікім канцлерам літоўскім Львом Сапегам. Камень з надпісам быў закладзены ў падмурак пры ўрачыстым набажэнстве. Адначасова побач з касцёлам быў закладзены кляштар для прафесараў езуітаў. Касцёл быў асвячоны ў гонар святога Казіміра 12 мая 1604 года. Ян Франкевіч, разам з правінцыялам П. Бокшаю, кіраваў аздабленнем інтэр’ера і пабудовай закончанага ў 1624 дома прафесаў (кляштара), фундаванага Сапегамі і Гасеўскімі. Касцёл узведзены да 1609, але неўзабаве пацярпеў ад пажару 1610 і закончаны ў 1616, аздабленне інтэр’ера завершана ў 1618 годзе.
Касцёл гарэў у 1655, калі горад быў узяты войскамі маскоўскага цара Аляксея Міхайлавіча, 1706 і 1749 гадах. У час пажару 1749 года быў знішчаны інтэр'ер касцёла, абвалілся перакрыцці купала. У 1750—1755 гадах фасады, купал і алтары ў інтэр’еры рэканструяваны архітэктарам Тамаша Жаброўскім у дэкаратыўных формах ракако: адноўлены шматступеньчаты купал, узведзены шлемы дзвюх высокіх веж, пастаўлены 13 алтароў пад мармур са мноствам скульптур святых і раскошная касцёльная кафедра. У час рэканструкцыі храма ў бакавых сценах былі замураваны галерэі, а на іх месцы змешчаны шэсць сюжэтных карцін Фрыдрыха Обста з жыцця Святога Казіміра. Аздабленчымі работамі кіраваў скульптар Ё. Кізнер з Прусіі, фрэскі пісаў Ё. Обст з Чэхіі. Паводле меркавання некаторых даследчыкаў, стыль элементаў рэканструкцыі сведчыць аб тым, што касцёл аднаўляў архітэктар Глаўбіц.
Чарнушка (горад)
Чарнушка (Чернушка) — горад (з 1966 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чарнушынскага раёна Пермскага края. Насельніцтва 36,1 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1945 годзе.
Менчыцы
Менчыцы (Менчицы) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Чарнушка (горад)
Горад размешчаны ва ўсходняй частцы Буйскай раўніны, на беразе ракі Танып, у зоне шырокалісцева-іглічных лясоў.
Менчыцы
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Менчыцы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Чарнушка (горад)
Чарнушка сфармавалася ў буйны прамысловы цэнтр поўдня вобласці, у ім перасякаюцца чыгуначныя, аўтамабільныя шляхі. Значны прамысловы патэнцыял, у горадзе размешчаныя арганізацыі і падрадзяленні кіравання Чарнушканафта — самога буйнага прадпрыемства раёна. Абласное значэнне мае Чарнушкінскі масласыраробчы камбінат. Вялікую ролю ў эканоміцы раёна і гарады адыгрывае завод керамічных сценавых матэрыялаў. Прадпрыемствы абласнога значэння — завод металавырабаў, швейная фабрыка.
Касцёл Святога Казіміра (Вільнюс)
Гісторыя
Са скасаваннем ордэна езуітаў у 1773 годзе касцёл перайшоў у распараджэнне ксяндзоў-эмерытаў. У час паўстання Касцюшкі палкоўнік Якуб Ясінскі ў 1794 годзе трымаў у касцёле 1013 рускіх палонных. У 1799 годзе храм стаў прыхадскім.
Менчыцы
Гісторыя
З 2004 па 2019 год у складзе Жарынскага сельскага паселішча.
Чарнушка (горад)
Чарнушка — цэнтр буйнога аграпрамысловага раёна, што абумовіла размяшчэнне ў ім мясакамбіната «Чарнушкінскі», хлебапраёмнага прадпрыемства. Патрэбы насельніцтва забяспечваюць хлебакамбінат, райхарчакамбінат. У горадзе ёсць будаўнічыя арганізацыі, аграхімічныя і меліярацыйныя падрадзяленні.
Праз горад праходзіць нафтапровад.
Касцёл Святога Казіміра (Вільнюс)
Гісторыя
У 1812 годзе французы ператварылі яго ў склад збожжа, чым нанеслі значную шкоду храму. У 1814 годзе ці, паводле іншых звестак, у 1815 годзе касцёл узялі пад сваю апеку і абнавалі яго манахі місіянеры.
Праваслаўная царква
У 1832 годзе касцёл быў зачынены і перароблены пад праваслаўную царкву. Паводле праекта акадэміка А. І. Разанава ў час рэканструкцыі 1834—1837 гадах былі разбураны 10 алтароў і выдатная касцёльная кафедра працы Глаўбіца. Перабудова ў праваслаўны сабор у імя Святога Мікалая Цудатворца завяршыліся да 1840 года; у верасні 1840 года сабор быў асвячоны мітрапалітам Іосіфам (Сямашка). Атрыванне саборам статусу кафедральнага адбылося ў 1844 годзе. Пасля паўстання, у 1864—1868 гадоў віленскі архітэктар М. М. Чагін дадаткова перарабляў будынак, надаючы больш «праваслаўны» выгляд: былі зніжаны вуглавыя вежы фасада, на іх змешчаны цыбулепадобныя купалы, вялікакняжацкая мітра на цэнтральным купале заменена макаўкай. Усе купалы былі пакрыты пазалочанай бляхай. Да храма прыбудаваны прытвор з такім жа цыбулепадобным купалам, фасад храма па-майстэрску аздоблены. У касцёле былі знесены хоры, знішчаны надмагільны помнік польнага гетмана літоўскага Вінцэнта Гасеўскага, які загінуў у час бунту літоўскага войска ў 1662 годзе (фігура з белага мармуру ў выглядзе рыцара, які ляжыць). У сакавіку 1864 года быў урачыста закладзены новы іканастас па праекце акадэміка А. І. Разанава, які атрымаў за яго на Сусветнай выстаўцы 1867 года ў Парыжы залаты медаль. Да скульптурных і жывапісных работ над гэтым алтаром былі запрошаны вядомыя мастакі: абразы ніжняга яруса і абраз з Саваофам выканаў прафесар К. Б. Веніг, абразы Збавіцеля ў архірэйскім уборы, Маці Божай, Іаана Хрысціцеля і абразы верхняга трэцяга яруса належалі пэндзлю прафесара К. Д. Флавіцкага, іншыя абразы іканастаса напісаў акадэмік М. І. Ціхабразаў. Запрастольны абраз Уваскрасення Гасподняга быў напісаны акадэмікам В. В. Васільевым. Кляштар прыстасаваны пад казармы.
Знадворку на франтоне сярэдняй вежы ў нішах трэцяга яруса мастаком Мар’яноўскім па кардонах М. І. Ціхабразава былі напісаны фрэскі з выявамі Святога Мікалая, Святога Аляксандра Неўскага і Святога Іосіфа Абручніка. Па завяршэнні работ па ўнутраным і вонкавым аздабленні сабор быў урачыста асвячоны 22 кастрычніка 1867 года архіепіскапам Мінскім і Бабруйскім Антоніем (Зубко).
Найноўшы час
У час Першай сусветнай вайны пры нямецкай акупацыі Вільні ў 1915 годзе храм стаў гарнізоннай пратэстанцкай царквой.
У 1917 вернуты католікам. Пры першым бальшавіцкім нашэсці ў 1919 годзе шматтысячны натоўп, які сабраўся ў касцёле, абараняў ад арышту ксяндза Мукермана, які ўрэшце, каб пазбегнуць кровапраліцця, здаўся сам.
У міжваенны перыяд належаў польскім езуітам. У 1922—1925 гадах былі адбудаваны хоры, але ўжо ў іншым выглядзе, пад кіраўніцтвам архітэктара Бароўскага абноўлены інтэр’ер, змены, унесеных рускімі архітэктарамі і мастакамі, па магчымасці былі прыбраныя.
З 1940 года касцёл і кляштар належалі езуітам Літвы. Пры касцёле ў памяшканнях кляштара дзейнічала гімназія. Пачынаючы з 1942 года тут працавала першая мужчынская гімназія хлопчыкаў (былая літоўская гімназія імя Вітаўтаса Вялікага), пазней пераназваная ў сярэднюю школу імя А. Венуоліса, цяпер езуіцкая гімназія.
У час Другой сусветнай вайны снарадам знесла цэнтральную і сярэднюю вежы фасада. У 1942—1944 гадах цэнтральная вежа (вялікакняжацкая мітра з крыжам) была адноўлена па праекце архітэктара Ёнаса Мулокаса. Фасад з крыжам так і не быў адбудаваны. У 1948 годзе касцёл Святога Казіміра быў зачынены. У 1955—1957 тут размяшчаўся музей атэізму. У 1965 годзе будынак быў ізноў адрэстаўраваны (архітэктары Алдона Швабаўскене, Вітаўтас Габрунас).
3 сакавіка 1991 года асвячоны як касцёл і разам кляштарам адрэстаўраваны. У частцы памяшканняў кляштара размяшчаецца выдавецтва «Айдай», якое спецыялізуецца на выданні рэлігійнай і філасофскай літаратуры.
Архітэктура
Храм пабудаваны па ўзоры рымскіх ранніх бязвежавых барочных касцёлаў. У плане 3-нефавы крыжова-купальны храм; галоўны неф перакрыты паўцыркульным скляпеннем на падпружных арках, з распалубкамі; бакавыя, моцна павужаныя, падзелены на капліцы на ўзор касцёла Іль-Джэзу ў Рыме. Гэта стварае ўражанне ледзь не прамавугольнага аб’ёму. Унутраная прастора базілікальная.
Сцены галоўнага нефа ўмацаваны знадворку эскарпамі, яго вышыня з купалам 58 м. Купал дыяметрам 17 м на скрыжаванні нефа і трансепта ўвенчаны ліхтаром з княжацкай каронай. Алтарныя карціны Ш. Чаховіча і Ф. Смуглевіча, размалёўкі І. Обста. Гэта першы і найвялікшы купал у архітэктуры Вільнюса. Дзве высокія вежы галоўнага фасада адрозніваюць касцёл ад рымскага прататыпа; двухвежавы фасад стаў характэрнай рысай віленскага барока.
Прыбудаваны ў 1755 годзе прытвор у стылі барока ўнёс разнастайнасць у суровыя і лаканічныя формы храма. Пілястры і складана прафіляваны карніз сцен ствараюць уражанне мастацкай цэласнасці.
Традыцыі готыкі і позняга рэнесансу (маньерызму) прагледжваюцца ў магутных контрфорсах бакавых фасадаў, круглых лесвічных вежах абапал прэзбітэрыя, дэкоры скляпенняў сакрысціі.
Крыпта
У касцёле пад алтарнай часткай знаходзіцца крыпта, у якой захоўваюцца мошчы Святога Андрэя Баболі. Сцены крыпты ўпрыгожаны рэлігійнымі роспісамі і надпісамі на лацінскай мове.
Эрык XII
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1339 годзе, быў старэйшым дзіцем караля Швецыі і Нарвегіі Магнуса Эрыксана і яго жонкі Бланкі Намюрскай. Каралю Магнусу даводзілася ісці на саступкі знаці і духавенству сваіх каралеўстваў, таму ў 1343 годзе ён вымушаны быў абвясціць свайго малодшага сына, Хокана, каралём Нарвегіі, а старэйшы сын, Эрык, быў названы спадчыннікам прастола Швецыі.
Да 1355 года абвастрыліся супярэчнасці караля Магнуса з духавенствам і Папам Рымскім, які пагражаў Магнусу адлучэннем ад царквы за прысваенне часткі дзесяціны. У той жа час, у краіне згуртавалася групоўка апазіцыйных феадалаў на чале з Нільсам Турэсонам, які раней займаў пасаду дротса Швецыі. Адначасова, малодшы брат прынца Эрыка, 15-гадовы Хокан, атрымаў рэальную ўладу ў Нарвегіі.
Усе гэтыя падзеі падштурхнулі Эрыка на паўстанне супраць свайго бацькі, яно пачалося ў 1355 годзе (ці ў кастрычніку 1356 года). Эрыка падтрымлівалі феадалы Фінляндыі і паўднёвай Швецыі (вобласць Сконэ). У красавіку 1357 года паміж Магнусам і Эрыкам было заключана пагадненне ў Ёнчэпінгу, паводле якога яны абодва прызнаваліся каралямі і Швецыя дзялілася на дзве часткі, пад уладай Эрыка аказалася Сконэ, амаль уся ўсходняя частка Швецыі і Фінляндыя. У студзені 1359 года, з прычыны пагрозы з боку дацкага караля Вальдэмара Атэрдага, які хацеў захапіць Сконэ і Готланд, пагадненне было перагледжана. Цяпер Магнус і Эрык былі абвешчаны каралямі-суправіцелямі адзінай Швецыі.
Сельская гаспадарка Германіі
Пасля аб'яднання двух Германій краіна стала найбуйнейшым сельскагаспадарчым вытворцам Еўропы, аднак нават высокаінтэнсіўная сельская гаспадарка пакрывае патрэбы насельніцтва і прамысловасці не больш чым на 80 %. Як і Японія, Германія з'яўляецца найбуйнейшым у свеце імпарцёрам сельгаспрадукцыі — мяса, харчовага і кармавога збожжа, алею, гародніны і садавіны.
Эрык XII
Біяграфія
21 чэрвеня 1359 года Эрык Магнусан памёр. Выказваліся здагадкі пра яго атручванне, бо ён сам перад смерцю вінаваціў сваю маці Бланку Намюрскую ў гэтым. Таксама існуе версія, што ён памёр ад чорнай смерці.
Сельская гаспадарка Германіі
Жывёлагадоўля
Больш за 3/4 кошту сяльгаспрадукцыі дае жывёлагадоўля: развядзенне малочнайбуйной рагатай жывёлы і свінагадоўля (вытворчасць цвёрдых сыроў, масла і мясапрадуктаў). Па пагалоўі свіней краіна лідзіруе ў Еўропе. Раслінаводства адыгрывае другарадную ролю і спецыялізуецца пераважна на вытворчасці кармоў: кармавых карняплодаў, кукурузы на зялёны корм і сілас, кармавых траў. Разводзяць таксама авечак і коз, вялікія тэрыторыі займаюць пашы.
Раслінаводства
Важнай прадукцыяй раслінаводства з'яўляюцца збожжавыя: пшаніца, жыта, авёс. Германію адрознівае высокая ўраджайнасць пшаніцы — да 70 ц/га, а па яе сборы Германія займае дзясятае месца ў свеце (24 млн тон у 2017). Па вырошчванні ячменю (11 млн тон) Германію апярэджваюць толькі Расія і Аўстралія. Спецыяльныя гатункi ячменю вырошчваюць для вытворчасці піва. Сярод іншых напрамкаў вылучаецца вытворчасць цукровых буракоў. Баварыя — найбуйнейшы ў свеце раѐн хмеляводства. Ва Усходняй Германіі вялікія плошчы адведзены пад бульбу. З алейных культур вырошчваюць рапс, пасевы якога значна перавышаюць пасевы сланечніка. У Заходняй Германіі вінаградарства па аб’ѐме таварнай прадукцыі пераўзыходзiць пладаводства і агародніцтва. Вінаградарства і вінаробства лепш за ўсё развіваюцца ў далінах рэк Рэйн і Мозель (знакамітыя Рэйнскія і Мозельскія віны).
Эрык XII
Сям'я
Эрык Магнусан быў з 1356 года ў шлюбе з Беатрысай Баварскай (1344—1359), дачкой імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Людовіка Вітэльсбаха. Яна памерла праз некалькі месяцаў пасля Эрыка, у снежні 1359 года, перад гэтым нарадзіўшы мёртванароджанага сына.
Байдала (Акмолінская вобласць)
Байдала — сяло ў Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Берсуацкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 22 км на поўдзень ад цэнтра пасёлка Аршалы. Код КАТА — 113437200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 231 чалавек (117 мужчын і 114 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 158 чалавек (87 мужчын і 71 жанчына).
Інжынер-генерал
Інжынер-генерал — вышэйшы ваенна-тэхнічны чын і воінскае званне Расійскай Імперыі з 1796 па 1917 год. Поўны генерал, які служыў па інжынернай частцы.
Картаграфія
Картаграфія (ад грэчаскай χάρτης — «карта» і γράφειν — «маляваць») — навука аб даследаванні, мадэляванні і адлюстраванні прасторавага размяшчэння, спалучэння і ўзаемасувязі аб’ектаў і з’яў прыроды і грамадства (геаграфічнай абалонкі Зямлі). У больш шырокай трактоўцы картаграфія ўключае тэхналогію і вытворчую дзейнасць.
Інжынер-генерал
У канцы XVIII ст. такія асобы, якія мелі чын генерала ад інфантэрыі, атрымалі яшчэ адну назву інжынер-генерал (генерал ад інжынераў), якое з пачатку XIX ст. стала выкарыстоўвацца для пазначэння спецыяльнага чыну. Інжынер-генерал мог быць генерал-інспектарам па інжынернай частцы, інспектарам усяго Інжынернага дэпартамента, таварышам генерал-інспектара па інжынернай частцы, дырэктарам Інжынернага дэпартамента, камандуючым вайсковым атрадам, палявым інспектарам інжынернай частцы пры Штабе Вярхоўнага галоўнакамандуючага, начальнікам інжынераў фронту, членам Інжынернага камітэта Ваеннага міністэрства, прафесарам Мікалаеўскай інжынернай акадэміі. Уведзены Паўлам I 29 лістапада 1796 г. Чыну інжынер-генерала, які адносіўся да II класу «Табелі аб рангах» 1722 г., з канца XVIII ст. адпавядала формула звароту «Ваша высокаправавсхадзіцельства».
Чын скасаваны 16 (29) снежня 1917 г. дэкрэтам СНК «Аб ураўнаванні ўсіх ваеннаслужачых у правах».
Картаграфія
Картаграма
Картаграма — карта, якая паказвае сярэдняе значэнне характэрыстыкі якога-небудзь аб’екта ці з’явы па адзінках тэрытарыяльнага падзелу, напрыклад, шчыльнасці насельніцтва па абласцях, разаранасць тэрыторый, ВУП на душу насельніцтва і г. д. Часцей за ўсё змест картаграмы складаецца спосабам колькаснага фону — калі інтэнсіўнасць якога-небудзь колеру залежыць ад велічыні характэрыстыкі.
Картадыяграма
Картадыяграма — карта, якая паказвае структуру і/ці дынаміку якога-небудзь паказчыка па тэрытарыяльных адзінках. Картадыяграма складаецца шляхам размяшчэння неабходных дыяграмных фігур на карце ў межах адпаведных тэрытарыяльных адзінак. Зместам картадыяграмы можа быць нацыянальны склад насельніцтва абласцей, гадавая дынаміка тэмператур і г. д.
Анамарфоза
Анамарфоза — графічная выява, вытворная ад геаграфічнай карты, маштаб аб'ектаў на якой прапарцыянальны значэнню іх характарыстык. Напрыклад, анамарфоза краін свету, створаная на аснове колькасці насельніцтва, ўяўляе сабой карту свету, на якой памер краін зменены так, каб быць прапарцыянальным колькасці іх насельніцтва. Анамарфозы зрэдку выкарыстоўваюцца ў сацыяльна-геаграфічных даследаваннях.
Гэрцаеўскі раён
Гэрцаеўскі раён (Герцаївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнавіцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гэрца (Герца).
Утвораны ў 6 снежня 1991 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 33025 чалавек, плошча — 316 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 23 вёскі.
Навэ Жытця (Магілёў-Падольскі раён)
Навэ Жытця (Нове́ Життя) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабчынскай вясковай грамады.
Васіль I Яраславіч
Васіль I Яраславіч «Квашня» («Мізінны») (1236—1276) — князь кастрамскі (1247-1276), вялікі князь уладзімірскі (1272-1276), князь наўгародскі (1273-1276). Сын Яраслава II Усеваладавіча і смаленскай княжны Расціславы Мсціслаўны, нарадзіўся ва Уладзіміры-на-Клязьме. У 1266 пабраўся шлюбам з дачкой літоўскага князя Віда.
У 1271 разгарнуўся канфлікт паміж вял.кн. Яраславам III Яраславічам і наўгародцамі. Васіль Яраславіч, з-за суперніцтва са старэйшым братам, узяў бок наўгародцаў, паехаў у Арду і давёў хану, што праўда за наўгародцамі, а вінаваты Яраслаў. У выніку хан вярнуў з дарогі татарскае войска, якое ішло на дапамогу Яраславу супраць наўгародцаў, а Яраслаў быў вымушаны мірыцца з наўгародцамі і самому паехаць у Арду. Вяртаючыся адтуль, Яраслаў памёр (1272).
Вялікае княства Уладзімірскае перайшло да Васіля Яраславіча, але ў Ноўгарадзе сеў яго пляменнік Дзмітрый Аляксандравіч. Тацішчаў піша, што Васіль Яраславіч патрабаваў знішчэння грамат, дадзеных ноўгародцам Яраславам, а Дзмітрый пагадзіўся княжыць па ўсёй волі наўгародскай. Тады Васіль Яраславіч разам з татарамі і цвярычамі паваяваў наўгародскія воласці, узяў Таржок, спаліў яго і пасадзіў свайго цівуна. Гандаль з Суздальскай зямлёй спыніўся, наўгародскіх купцоў перахоплівалі, і хлеб у Ноўгарадзе моцна падаражэў. Узімку 1273 наўгародцы пачалі выказваць незадаволенасць бяздзейнасцю Дзмітрыя, і ён, не чакаючы выгнання, добраахвотна паехаў з Ноўгарада у свой Пераяслаўль, а Васіль Яраславіч заняў наўгародскі сталец. Мяркуючы па акалічнасцях, можна думаць, што ўсё патрабаванні Васіля наўгародцамі былі выкананыя.
Пры Васілі Яраславічы ў 1274 быў скліканы сабор епіскапаў для аднаўлення царкоўных статутаў, а ў 1275 прайшоў трэці перапіс падуладнай татарам часткі Русі, праведзены па загадзе хана Менгу-Цімура. Тым годам Васіль ездзіў у Арду, неўзабаве па вяртанні памёр і быў пахаваны ў Кастраме, у царкве св. Феадора Страцілата, прыдзеле Успенскага сабора. Тацішчаў паведамляе, што Васіль вазіў Менгу-Цімуру даніну, а хан, незадаволены ёю, загадаў зрабіць новы перапіс.
Пасля смерці Васіля Яраславіча Вялікае княства Уладзімірскае перайшло да Дзмітрыя Аляксандравіча.
Гідралогія
Гідралогія — навука, якая вывучае прыродныя воды, іх узаемадзеянне з атмасферай і літасферай, а таксама з'явы і працэсы, якія ў іх працякаюць (выпарэнне, замярзанне і г. д.).
Прадмет вывучэння
Усе віды вод гідрасферы ў акіянах, морах, рэках, азёрах, вадасховішчах, балотах, глебавыя і падземныя воды.
IC 3717
IC 3717 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Клаака
Клаака — пашыраная канцавая частка задняй кішкі ў некаторых пазваночных жывёл. Сценка клаакі мае шматслаёвы эпітэлій. У клааку адкрываюцца мачаточнік, палавыя пратокі (семяправоды або яйцаводы) і мачавы пузыр. Клааку маюць некаторыя кругларотыя і рыбы (акулы, марскія іголкі), ва ўсіх земнаводных, паўзуноў, птушак, а з млекакормячых - у клаачных. У астатніх млекакормячых клаака ёсць толькі ў пачатку зародкавага развіцця, затым яна падзяляецца на мачапалавы сінус і канчатковы аддзел прамой кішкі, якія адкрываюцца самастойнымі адтулінамі - мачапалавой і анальнай.
Аютхая (правінцыя)
Аютха́я (тайск. พระนครศรีอยุธยา) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Аютхая размешчана ў цэнтральнай частцы правінцыі Аютхая, за 70 кіламетраў на поўнач ад сучаснай сталіцы Бангкока. Правінцыя Аютхая размяшчаецца на раўніннай тэрыторыі, у даліне ракі Менам-Чао-Прая, якая з’яўляецца асноўнай крыніцай водных рэсурсаў рэгіёна. Рэкі Лапбуры і Пасак спрыяюць атрыманню вялікага ўраджаю рысу.
Прата-дзі-Пардэнонэ
Прата-дзі-Пардэнонэ (Prata di Pordenone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 8164 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 345 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 33080. Тэлефонны код — 0434.
Svensk uppslagsbok
Svensk uppslagsbok («Шведская энцыклапедыя») — універсальная энцыклапедыя на шведскай мове, два выданні якой былі выдадзены ў перыяд з 1929 па 1955 год. Лічыцца адной з найлепшых шведскіх энцыклапедый.
Прата-дзі-Пардэнонэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Lucia.
Svensk uppslagsbok
Першае выданне выпускалася ў перыяд з 1929 па 1937 год і складалася з 30 асноўных і аднаго дадатковага тома. Выданне было распачата фірмай Baltiska förlaget AB, але ў 1931 годзе правы былі перададзены асобнай фірме Svensk uppslagsbok AB. Выпуск тамоў энцыклапедыі ажыццяўляўся ў горадзе Мальмё. У прадмове, напісанай у лютым 1929 года, асобна адзначалася, што ключавым прынцыпам стварэння «Шведскай энцыклапедыі» з'яўляецца прыцягненне ў якасці аўтараў для напісання артыкулаў выключна буйных экспертаў у розных галінах ведаў; амаль усе яе артыкулы, нават невялікія, падпісаны. Выдаўцом былі выкуплены правы на пераклад артыкулаў з 7-га выдання нямецкага Энцыклапедычнага слоўніка Маера, аднак усе перакладныя артыкулы рэдагаваліся і дапаўняліся шведскімі навукоўцамі і былі падпісаны імі. У 1939 годзе першае выданне энцыклапедыі было перавыдана з мінімальнымі зменамі.
Прата-дзі-Пардэнонэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Svensk uppslagsbok
Другое выданне, цалкам перапрацаванае, выдавалася ў перыяд з 1947 па 1955 год і налічвала 32 тамы. Выданне ажыццяўлялася той жа фірмай, але перайменаванай у 1945 годзе ў Förlagshuset Norden AB. У снежні 2009 года другое выданне было алічбавана і выкладзена ў Інтэрнэт у свабодным доступе, аднак без каляровых ілюстрацый і без якой-небудзь карэкцыі тэксту.
Сколіі
Сколіі (Scoliidae) — сямейства адзіночных восаў надсямейства джалячых атраду. Каля 450 відаў. Пашыраны пераважна ў тропіках і субтропіках. На тэрыторыі Беларусі 2 віды: і. Актыўныя днём.
Апісанне
Даўжыня да 6 см. Цела валасістае, афарбоўка звычайна чорная з жоўтым малюнкам. Дарослыя кормяцца на кветках. Паразіты лічынак пласцініставусых жукоў, якія з’яўляюцца кормам для лічынак сколій. Развіццё з поўным ператварэннем.
Покер
Покер (poker) — картачная гульня, мэта якой — выйграць стаўкі, сабраўшы найлепшую покерную камбінацыю або вымусіўшы ўсіх супернікаў спыніць удзельнічаць у гульні. Гульня ідзе з цалкам або часткова закрытымі картамі. Канкрэтныя правілы могуць вар’іравацца ў залежнасці ад разнавіднасці покера. Агульнымі элементамі ўсіх разнавіднасцей покера з’яўляюцца камбінацыі і наяўнасць торгу ў працэсе гульні.
З прычыны таго, што гулец не ведае карт сваіх праціўнікаў, покер з’яўляецца гульнёй з няпоўнай інфармацыяй, як і многія іншыя картачныя гульні, у адрозненне ад, напрыклад, шахмат, у якіх абодва гульцы бачаць становішча ўсіх фігур на дошцы.
Правілы гульні
У покер гуляюць рознымі калодамі — па 32, 36 або 54 карты, але часцей за ўсё выкарыстоўваецца стандартная калода з 52 карт з раўназначнымі масцямі. Гуляе некалькі удзельнікаў (два і больш, звычайна да дзесяці за адным сталом). Значэнні карт ляжаць у сыходным парадку ад туза і далей (кароль, дама, валет, 10) да двойкі. Туз можа разглядацца і як малодшая карта для утварэння паслядоўнасці (стрэйт) да 5 уключна, і як старэйшая (у камбінацыі туз — кароль — дама — валет — 10). Гульня складаецца з некалькіх фаз (у залежнасці ад разнавіднасці покера), а іменна раўндаў торгу (вуліц). Кожная з іх пачынаецца з абавязковых ставак (блайнды, антэ) і раздачы новых карт. Пасля раздачы кожны гулец мае магчымасць зрабіць стаўку або выйсці з гульні. Пераможцам лічыцца той, чыя камбінацыя з пяці карт апынецца найлепшай, або той, хто зможа выцесніць з гульні іншых гульцоў з дапамогай ставак або блеф-ставак і застанецца адзін да адкрыцця карт.
Таксама існуе версія гэтай гульні для гульнявых аўтаматаў — відэапокер, хоць праз адсутнасць торгу эксперты звычайна не лічаць відэапокер разнавіднасцю покера.
Камбінацыі ў покеры
Варта адзначыць, што часам некаторыя тэрміны ўжываюць у традыцыйных недакладных транскрыпцыях: замест стрэйта — стрыт, замест флаша — флэш.
Магчымыя камбінацыі карт у парадку змяншэння вартасці:
У некаторых варыянтах гульні таксама выкарыстоўваецца камбінацыя фор флаш — чатыры карты адной масці і адна карта іншай (пры ўмове, што не створана ніякая іншая камбінацыя), якая па свайму становішчу знаходзіцца паміж адной парай і дзвюма парамі. Пры супадзенні мацнейшай з’яўляецца камбінацыя са старэйшымі картамі, напрыклад 8♣ 8♠ 4♥ 4♣ 2♠ мацнейшая за 7♣ 7♠ 5♥ 5♣ K♠, а камбінацыя 6♠ 5♦ 4♥ 3♠ 2♦  мацнейшая за 5♦ 4♥ 3♠ 2♦ Т♦.
Пры супадзенні камбінацый і старэйшай карты — кікера — (калі ён знаходзіцца сярод пяці адкрытых карт) выйгрыш дзеліцца пароўну паміж гульцамі з аднолькавай камбінацыяй. У выпадку супадзення першай старэйшай карты параўноўваюцца другія, а ў выпадку пары і трэція старэйшыя карты.
У некаторых разнавіднасцях покера, якія называюцца Хай-Лоў (Hi-Lo ад High-Low) выйгрыш можа дзяліцца пароўну паміж гульцамі, якія маюць на руках самую моцную камбінацыю з карт любога вартасці (разгледжаны вышэй) і самую слабую камбінацыю з няпарных карт вартасцю не больш за 8, напрыклад: Т♣ 7♥ 2♠ 4♦ 8♠ (у слабых камбінацыях туз лічыцца картай ніжэйшай вартасці). Пры гэтым адзін і той жа гулец можа адначасова мець на руках самую моцную і самую слабую камбінацыю карт.
У гульнях з джокерам камбінацыя покер/пяцёрка (five of a kind — «пяць аднолькавых») — карэ і джокер, напрыклад: T♥ Т♦ T♣ T♠ Дж, лічыцца найвышэйшай камбінацыяй і цэніцца нават вышэй, чым «Royal Flush».
Торг
У покеры існуе правіла, па якім гулец удзельнічае ў гульні толькі тымі грашыма, якія ён паклаў на стол — стэк (stack). Папаўняць стэк можна толькі паміж гульнямі. Забіраць са стэка нельга без сыходу з-за стала. У выпадку, калі ў гульца скончыліся грошы ў працэсе торгу, ён працягвае ўдзельнічаць у гульні, але не ўдзельнічае ў далейшым торгу і на стале ўтворыцца дадатковы або пабочны банк (ці банкі) (side pots), якія могуць выйграць толькі тыя сапернікі, што засталіся.
Часта існуе некалькі разнавіднасцей адной і той жа гульні, адрозненне паміж якімі заключаецца ў памерах стаўкі, якія могуць рабіць гульцы:
Стратэгія гульні
У клубным покеры, як і ў любой іншай гульні, якая не мае канчатковай колькасці станаў, не існуе чыстай аптымальнай стратэгіі гульні. Гэта тлумачыцца вялікай ступенню нявызначанасці — гульцы не ведаюць карт адзін аднаго. Ім даступная толькі абмежаваная інфармацыя — уласныя карты, агульныя карты, а таксама ход торгу. Каб заблытаць апанентаў і атрымаць перавагу, гульцы выкарыстоўваюць цэлы шэраг стратэгічных прыёмаў, такіх як блеф (або паўблеф, сутнасць якіх заключаецца ў тым, каб адвесці ўвагу гульца ад рэальнага становішча спраў у раскладзе гульні), атрыманьне бясплатнай карты, чэк-рэйз, стыл (крадзеж блайндаў). Ва ўмовах нявызначанасці для прыняцця аптымальнага рашэння ў покеры шырока выкарыстоўваецца імавернасны падыход з вызначэннем матэматычнага чакання магчымых дзеянняў. Падчас гульні звычайна выкарыстоўваецца падлік шанцаў банка і параўнанне іх з шанцамі на паляпшэнне для прыняцця рашэння аб працягу гульні.
Існуе так званая «фундаментальная тэарэма покера», аўтарамі якой з’яўляюцца Дэвід Скланскі (David Sklansky) і Мэйсан Малмут (Mason Malmuth): «Кожны раз, калі вы разыгрывае камбінацыю не так, як бы вы гулялі, калі б бачылі карты ўсіх вашых праціўнікаў, яны выйграюць; і кожны раз, калі вы разыгрываеце камбінацыю так, як паступілі б, бачачы ўсе іх карты, яны прайграюць. І наадварот: кожны раз, калі апаненты разыгрываюць свае камбінацыі не так, як яны б гэта зрабілі, бачачы ўсе вашы карты, вы выйграеце; і кожны раз, калі яны разыгрываюць рукі такім жа чынам, як калі б бачылі ўсе вашы карты, вы прайграваеце». Гэтая тэарэма наўрад ці ўжываецца падчас гульні наўпрост, аднак яна падкрэслівае важнасць дзвюх рэчаў: якаснай ацэнкі карт суперніка і аптымальнага прыняцця рашэнняў з улікам гэтай ацэнкі. Але самы вялікі ўклад у навучанне покерным стратэгіям унеслі Дэн Харынгтан, які таксама вядомы ў прафесійных покерных колах як «Завадны Дэн», і Дойл Брансан. Дэн Харынгтан у адрозненне ад іншых настаўнікаў покера разглядаў не толькі тэорыю, а і мноства жывых прыкладаў, узятых з асабістага вопыту, а знакамітай працай Дойла Брансона з’яўляецца кніга «Суперсістэма: курс па моцнай гульні ў покер».
Банкрол
Банкрол (Bankroll) — гэта сума грошай на рахунку гульца, якую ён выкарыстоўвае для гульні ў покер на грошы. Банкрол прынята вымяраць ў бай-інах — узносах за ўдзел у гульні, турніры. Кіраванне банкролам — важная частка гульні ў покер на грошы.
Асноўнае правіла кіравання банкролам — наяўнасць на рахунку гульца сумы, якая дазваляе бяспечна гуляць на выбраных лімітах. Вылучаюць кансерватыўны метад кіравання банкролам — яго велічыня складае 5000 — 6000 вялікіх блайндаў ці 50 — 60 бай-інаў для рынгавых гульняў па стратэгіі вялікіх стэкаў і 200 бай-інаў для турніраў, класічны — 3000 — 4000 вялікіх блайндов для рынгавых гульняў і 100 —150 бай-інаў для турніраў, агрэсіўны — 2000 вялікіх блайндаў ці 20 бай-інаў для рынгавых гульняў і 50 бай-інаў для турніраў. Спосаб кіравання банкролам падбіраецца ў залежнасці ад стылю гульні і псіхалагічных асаблівасцей гульца, а таксама мэты гульні (для гульні на пастаяннай аснове прафесіяналу патрабуецца больш кансерватыўны метад банкрол-менеджменту). Пры зніжэнні сумы грошай на рахунку гульца трэба знізіць ліміты, на якіх вядзецца гульня ў покер.
Гісторыя
Аб паходжанні самой гульні і нават яе назвы да гэтага часу ідуць спрэчкі. Па адной з версій, назва паходзіць ад нямецкага слова pochen (стукаць). Покер як картачная гульня існуе больш за 450 гадоў. Зарадзіўся ён у Еўропе, правілы былі тадыі іншымі і з цягам часу мяняліся. Першыя ўспаміны аб гульні, падобнай на покер, адносяцца да 1526 года: у Італіі і Іспаніі любілі гуляць у «primero», у Францыі гэтую ж гульню называлі «la prime».
Покер з’яўляецца самай распаўсюджанай картачнай гульнёй у ЗША.
Штогод праводзіцца мноства міжнародных турніраў, самым знакамітым з якіх лічыцца Сусветная серыя покера (World Series of Poker або скарочана WSOP). Таксама значнай лічыцца Еўрапейская серыя (ECP — European Poker Tour).
Разнавіднасці
Існуе мноства разнавіднасцей покера. У некаторыя гуляюць на афіцыйным узроўні, некаторыя папулярныя толькі ў дамашніх колах. Ніжэй прыводзіцца некалькі самых папулярных разнавіднасцей:
Дро-покер (Draw poker)
Адна з самых простых разнавіднасцяў покера. Больш за ўсё распаўсюджаны ў дамашніх гульнях, на сяброўскіх сустрэчах.
Дабл Дыскардынг Дро-покер (Double Discarding Draw-poker)
Разнавіднасць дро-покера, у якім гульцы робяць дзве замены карт за кон. У дабл-дро-покер можа гуляць да сямі гульцоў адначасова. Абменяныя гульцамі карты вяртаюцца ў калоду і там ператасоўваюцца.
Стад (Stud)
Існуе некалькі разнавіднасцяў стада, напрыклад чатырох-, пяці- або сямікартачны стад, сямікартачны стад хай-лоў. Далей ідзе апісанне сямікартачнага стада. Гулец выбірае камбінацыю з пяці карт у сябе ў руцэ.
Разнавіднасцю стада з’яўляецца хай-лоў, калі выйграюць самая старэйшая і самая малодшая камбінацыя. Яшчэ адна разнавіднасць — раз, калі выйграе толькі малодшая камбінацыя.
Пяцікартачны стад — папулярная дамашняя гульня; сямікартачны стад доўгі час быў найпапулярнейшай разнавіднасцю покера да таго часу, пакуль не стаў выцясняцца тэхаскім холдэмам.
Тэхаскі холдэм (Texas hold’em)
Тэхаскі холдэм (часам званы проста холдэм) — самая папулярная разнавіднасць покера. Папулярнасць холдэма звязаная з яго правіламі, якія даюць аптымальнае суадносіны агульнай і схаванай інфармацыі. Напрыклад, у пяцікартачным дро-покеры агульнай інфармацыі практычна няма (толькі колькасць карт, якія змяніў праціўнік), а ў сямікартачным стадзе наадварот, агульнай інфармацыі занадта шмат. Збалансаваныя суадносіны даюць больш магчымасцей для манеўраў, у выніку ў гульні больш дзеянняў. Амаха даволі блізкая да холдэма, але ён папулярнейшы праз прасцейшыя правілы.
Гульня праходзіць наступным чынам:
Амаха (Omaha)
Амаха (часам называецца амаха-холдэм) па правілах гульні падобная на тэхаскі холдэм.
Гульня праходзіць наступным чынам: Існуе разнавіднасць гульні амаха-хай-лоў ці амаха-8. Розыгрыш раздачы адбываецца як і ў класічнай амасе, але банк дзеліцца паміж самай моцнай і самай слабой камбінацыяй — адсюль і адбылося назва «амаха-хай-лоў». Амаха-хай-лоў гуляецца з умовай «8 ці лепш», гэта значыць, каб гулец мог прэтэндаваць на выйгрыш лоў часткі банка, у яго павінна быць камбінацыя з карт не старэйшых за васьмёркі.
Амаха і амаха-хай-лоў таксама бываюць ліміт, пот-ліміт і ноў-ліміт, але варыяцыя пот-ліміт найбольш папулярная ў абедзвюх гульнях. Калі ў супернікаў аднолькавыя карты, г. зн. дзве пары, то ўлічваецца старэйшая карта з наяўных у іх. Калі ў супернікаў аднолькавая пара, то кікерам (картай, па якой вызначаецца пераможца) з’яўляецца другая карта суперніка.
Лоўбол ад двойкі да сямёркі (2-7 Lowball)
Супрацьлегласць дро-покеру, выйграе найгоршая камбінацыя.
Мэта гульні — сабраць камбінацыю з пяці карт як мага меншага наміналу, якая не з’яўляецца стрэйтам, або флашам. Найлепшай камбінацыяй у гэтай гульні з’яўляецца, напрыклад, камбінацыя 7♥ 5♠ 4♣ 3♦ 2♥, адкуль і пайшла назва разнавіднасці гульні.
Розыгрыш рукі аналагічны дро-покеру.
Існуе варыянт гульні з патройным абменам карт, пасля кожнага з якіх ідзе кола торгу (2-7 Lowball Triple Draw).
Х. О. Р. С. Е. (H. O. R. S. E.)
У гэтай разнавіднасці покера гульцы гуляюць па чарзе ў холдэм, амаху, раз, стад, і хай-лоў-стад.
Бадугі (Badugi)
Бадугі (кар. вясёлка) — новая разнавіднасць покера, прыдуманая ў Карэі. Сумяшчае ў сабе асаблівасці лоўбола і дро-покера. Найбольш папулярная разнавіднасць з фіксаваным лімітам ставак.
Бадугі — гэта камбінацыя з чатурох разнамасных карт рознага наміналу. Мэта гульні — сабраць найніжэйшую бадугі. Найлепшай камбінацыяй з’яўляецца, напрыклад, 4♥ 3♠ 2♣ Т♦. Далей ідзе апісанне працэсу гульні. Выйграе гулец, які сабраў найменшую бадугі (ніжэйшую за намінал старэйшай карты камбінацыі). У выпадку, калі ні ў аднаго з гульцоў няма бадугі, разглядаюцца трох-, дзвюх- і аднакартачныя камбінацыі, складзеныя з карт найменшай вартасці кожнай масці. Напрыклад, камбінацыя 7♥ 6♠ 4♠ 3♦ (трохкартачная камбінацыя 7, 4, 3) лепшая за камбінацыю 8♠ 3♦ 2♦ Т♥ (трохкартачная камбінацыя 8, 2, Т). А камбінацыя К♦ — Д♠ 5♠ 2♦ (дзвюхкартачная камбінацыя 5, 2) лепшая за камбінацыю 7♠ 7♦ 7♥ — Т♥ (дзвюхкартачная камбінацыя 7, Т).
Цікавае
Англійскі маніпулятар з картамі па імі Дэрэк Дынгл (Derek Dingle) умеў адначасова здаць чатыры роял-флашы. Для гэтага ён распрацаваў трук, названы «Перавернутыя тузы» («Rollover Aces»). Яго сутнасць у наступным  : З 16 сакавіка 2007 года па 20 ліпеня 2009 года покер з’яўляўся афіцыйным відам спорту ў РФ. У 2009 годзе покер пазбаўлены статусу віду спорту загадам міністра спорту і турызму РФ Віталія Мутко.
Покерныя праграмы
Ёсць розныя тыпы праграм для покера, адны імітуюць гульню чалавека, другія закліканы дапамагаць чалавеку падчас гульні. Створана даволі многа розных праграм, якія дапамагаюць гульцам пры гульні анлайн. Ёсць як аматарскія праграмы, так і прафесійныя.
Пасак (рака)
Пасак — рака ў Тайландзе, левы прыток Менам-Чао-Прая. Даўжыня ракі — 513 км, плошча басейна — 16291 км². Рака бярэ пачатак у правінцыі Лей, далей працякае ў паўднёва-заходнім напрамку па тэрыторыі правінцый Пхетчабун, Лапбуры і Сарабуры, дзе разам з ракой Лапбуры ўпадае ў Менам-Чао-Прая на паўночны ўсход ад горада Аютхая.
У 1994 годзе ў правінцыі Лапбуры на рацэ была пабудавана дамба Пасакджаласіт для электразабеспячэння, даўжыня якой складае 4,8 км, а вышыня — 36,5 м.
Бабчынці
Бабчынці (Ба́бчинці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Бабчынскай вясковай грамады.
Секунд-ротмістр
Секунд-ротмістр, у 1730-1797 гг. вайсковы чын XVIII класа ў Табелі аб рангах кавалерыйскіх частках гвардыі, адпавядаў капітан-паручыку гвардыі.
Берэке (Акмолінская вобласць)
Берэке — сяло ў Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Валгодонаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 113441300.
Азяраўка
Азяра́ўка, або апа́рына — месца ў балоце, дрыгве, якое не зарасло мохам і напоўнена вадою. Часта азяраўкі бываюць шырынёй у некалькі дзясяткаў метраў.
Азяраўкі могуць яўляць небяспечнасць для людзей і жывёл, таму што багна, якая іх атачае, можа не вытрымаць нават невялікай вагі, у сувязі з чым чалавек можа праваліцца.
Сакэу (правінцыя)
Сакэу (тайск. สระแก้ว) — правінцыя ў Тайландзе. Знаходзіцца ва ўсходняй частцы Тайланда, але адносіцца да рэгіёна Цэнтральны Тайланд. Яна ляжыць на мяжы з Камбоджай. Паўночную частку правінцыі займаюць пакрытыя лясамі горы, яе поўдзень узгорысты і заняты хмызняковай расліннасцю. Клімат — мусонна-трапічны.
Тарговак
Тарговак (Targówek) — дзяльніца (раён) Варшавы, размешчаная ў правабярэжнай частцы горада.
Гісторыя
Першыя жыхары на тэрыторыі цяперашняга раёна Тарговак з’явіліся яшчэ ў бронзавым веку, людзі засялялі яго таксама ў жалезным веку і ў часы Рымскай імперыі. Гэтая мясцовасць была пакрыта густымі лясамі і характарызавалася значнай забалочанасцю, таму была маланаселенай. Тут у X стагоддзі ўзнікла першае паселішча на тэрыторыі сучаснай Варшавы — Град-Брудна (Gród Bródno), якое было спалена ў XI стагоддзі. Аднак яго рэшткі захаваліся да нашых дзён, іх можна пабачыць на тэрыторыі парку Лясны Брудна (Park leśny Bródno).
У 1113 г. узнікла паселішча Таргова (Targowe), якое пасля разбурэння апошняга пераняло функцыі Град-Брудна. Яно было падзелена на дзьве часткі — Вялікую Таргову (Targowe Wielkie) (знаходзілася пераважна на тэрыторыі цяперашняга раёну Прагі) і Малую Таргову (Targowe Małe). Пачынаючы з XV стагоддзя Малая Таргова была фактычна асобным паселішчам, якое належала спачатку прадстаўнікам роду Таргоўскіх, потым Гумоўскім і Любамірскім. У гэты ж час на поўнач ад Таргова існавала і развівалася каралеўскі паселішча Брудна, якое, аднак, было знішчана падчас Варшаўскай бітвы. У 1740 Вялікая і Малая Таргова былі аб’яднаны, новае паселішча атрымала назву Таргувек. У 1753 годзе паселішча стала ўласнасцю ўрадніка з Плоцка Шыдлоўскага, які ў 1764 годзе перапрадаў яго Станіславу Аўгусту Панятоўскаму. Быў разбураны двойчы — 4 лістапада 1794 года падчас паўстання і ў 1831 годзе падчас другога паўстання. У сярэдзіне ХІХ стагоддзя ўзніклі мястэчкі Утрата (Utrata) і Зацішэ (Zacisze), фільваркі Левінаў і Эльснераў (належалі кампазітару Юзэфу Эльснеру). Праз Тыргувек былі пракладзены чыгуначныя шляхі з Варшавы ў Пецярбург (1860 г.), Тэрэспаль (1865 г.) і Млаву (1875 г.), што стала галоўным фактарам развіцця транспарту і прамысловасці.
У 1884 годзе ў раёне Брудна былі пабудаваны каталіцкія могілкі, якія цяпер з’яўляюцца аднымі з найбуйнейшых у Еўропе. Тут пахаваны выхадцы з бяднейшых слаёў насельніцтва Прагі.
7 красавіка 1916 года тэрыторыя цяперашняга раёна Таргувек амаль цалкам увайшла ў склад Варшавы, Зацішэ і Утрата засталіся па-за яе межамі. У міжваенны час Таргувек быў перыферыйным раёнам — не адрозніваўся значнымі тэмпамі развіцця. Вялося брукаванне вуліц, работы па пракладцы водаправоднай і каналізацыйнай сеткі. У 1920-30-я гады тут была пракладзена трамвайная лінія — у 1924 годзе на Брудна, у 1933 годзе на Таргувек.
Падчас Другой сусветнай вайны Таргувек пацярпеў сур’ёзныя разбурэнні. У пасляваенны час, як і ў даваенны час, ён заставаўся самай беднай, тыпова перыферыйнай часткай польскай сталіцы. У 1951 г. Зацішэ і Эльснэраў былі далучаныя да Варшавы. У 1970-я гады былі забудаваны мікрараёны Тарговак Мешканёвы (Targówek Mieszkaniowy) і Брудна. Былі істотна перабудаваны вуліцы і трамвайныя шляхі. У 1994 годзе Таргувек быў вылучаны са складу Прагі-Пулнуц (у склад якога ўваходзіў з 1951 года) і атрымаў статус гміны. У 2002 годзе стаў адным з раёнаў Варшавы.
У 2019 і 2022 гадах адкрыты станцыі метро лініі М2.
Скараходава (Рослаўльскі раён)
Скараходава (Скороходово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Скараходава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Жарынскага сельскага паселішча.
Сугерый
Сугерый (Sugerus) або Сюжэр (Suger; каля  — ) — абат Сен-Дэні, магутны саветнік французскіх каралёў Людовіка VI і Людовіка VII. Першы заступнік і «хросны бацька» гатычнага стылю сярэднявечнай архітэктуры.
Аўтобусны прыпынак
Аўто́бусныя прыпы́нкі — адмыслова адведзеныя месцы ў горадзе, мястэчку ці вёсцы, на якіх спыняецца грамадскі транспарт, часцей за ўсё аўтобус, тралейбус ці трамвай, для таго каб пасажыры маглі выйсці з салона ці ўвайсці ў яго.
У найпростым выпадку можа пазначацца толькі дарожным знакам 5.12.2 «Месца прыпынку аўтобуса і/ці тралейбуса», але звычайна на прыпынках усталёўваюць падстрэшкі ад дажджу і зэдлі. На прыпынку практычна заўсёды ёсць таблічка з нумарамі маршрутаў аўтобусаў, якія спыняюцца на дадзеным прыпынку, а часта таксама расклад і карта маршрутаў ці раёна. Часам на прыпынках ёсць пункты продажу квіткоў. У буйных гарадах на прыпынках звычайна змяшчаецца вонкавая рэклама. У зоне прыпынкаў грамадскага транспарта часта таксама наносіцца адпаведная дарожная разметка, якая забараняе паркоўку аўтамабіляў.
Тыпы прыпынкаў
Ёсць два асноўныя тыпы прыпынкаў:
Генерал-фельдцэйхмайстар
Генерал-фельдцэйхмайстар, (General Feldzeugmeister) — воінскае званне, чын і тытул галоўнага начальніка артылерыі ў Расійскай імперыі і шэрагу еўрапейскіх краін (ад ням. Feldzeug — арудые).
Да Пятра Вялікага пасада начальніка артылерыі не была сталая; у ваенны час прызначаўся ў арміі адмысловы ваявода ад нарада. У 1699 г. Пётр I прызначыў імярцінскага царэвіча Аляксандра Арчыловіча суддзёй Пушкарскага прыказа (які кіраваў тады артылерыяй) з тытулам генерал-фельдцэйхмайстар. Пасля ўступлення на прастол імператара Паўла генерал-фельдцэйхмайстар быў заменены інспектарам усёй артылерыі. У 1798 годзе, у дзень нараджэння вялікага князя Міхаіла Паўлавіча, ён быў прызначаны генерал-фельдцэйхмайстар, але ў кіраванне артылерыяй уступіў у 1819 годзе. Пасля смерці яго прызначаны (1852) вялікі князь Мікалай Мікалаевіч, які ўступіў на пасаду ў 1859 г.
Бараўляны (Барысаўскі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Карсакавіцкага сельсавета.
Вазлуіўка
Вазлуіўка (Вазлуї́вка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабчынскай вясковай грамады.
IC 3718
IC 3718 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Выла-Ярузкі
Выла-Ярузкі (Вила-Ярузькі) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бабчынскай вясковай грамады.
Рухавічок браўзера
Выкананне кода JavaScript — гэта асобная справа, кожны вялікі вэб-браўзер выкарыстоўвае для гэтага спецыяльны механізм — рухавічок Javascript. Мова Javascript была першапачаткова створана для выкарыстання ў браўзерах, але цяпер яна таксама выкарыстоўваецца ў іншых праграмах, таму рэалізацыя рухавічкоў Javascript аддзелена ад рухавічкоў браўзераў. У вэб-браўзеры гэтыя два механізмы працуюць узгоднена праз агульную структуру даных DOM.
Рухавічкі браўзераў таксама выкарыстоўваюцца ў іншых тыпах праграм, акрамя вэб-браўзераў. Паштовым кліентам яны патрэбныя для адлюстравання электроннай пошты ў фармаце HTML. Фреймворк Electron, які працуе на аснове рухавічка браўзера Google Chromium, выкарыстоўваўся для стварэння праграм для персанальных камп’ютараў.
Вісказіметрыя
Вісказіметрыя — раздзел фізікі, прысвечаны вывучэнню метадаў вымярэння  глейкасці. Перавагамі дадзенага метаду з’яўляюцца тэхнічная даступнасць метаду, адносная прастата інтэрпрэтацыі вынікаў даследавання.
Глейкасць вызначаецца таксама па згасанню перыядычных ваганняў пласціны, якая змешчана ў доследнае асяроддзе.
Асаблівую групу ўтвараюць метады вымярэння глейкасці ў малых аб’ёмах асяроддзя (мікраглейкасць). Яны заснаваныя на назіранні броўнаўскага руху, рухомасці іонаў, дыфузіі часціц.
Пры вымярэнні глейкасці вадкасці адрозніваюць ньютонаўскія і неньютонаўскія вадкасці. Ньютонаўская вадкасць падпарадкоўваецца пры сваім цячэнні законе глейкага трэння, гэта значыць яе глейкасць залежыць толькі ад тэмпературы вадкасці і не залежыць ад хуткасці руху (прынамсі ў ламінарным патоку). Практычным следствам гэтага з’яўляецца аднолькавае значэнне глейкасці пры адной і той жа тэмпературы для адной і той жа вадкасці нават на вісказіметра розных сістэм. Неньютонаўскія вадкасці адхіляюцца ад закона Ньютана. Сярод іх адрозніваюць ціксатропныя і неціксатропныя вадкасці. Ціксатропныя вадкасці, калі іх перамешваюць, змяняюць сваю глейкасць.
Правіздаміні
Правіздаміні (Pravisdomini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: