cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
Усярэдзіне РКІ пазначылася два крыла: радыкальнае, бліжэйшае да сталінісцкага «Адзінства» (Міхась Папоў, А. Золатаў, В. Абавязкаў, Віктар Анпілаў) і адносна ўмеранае (Рычард Касалапаў). Адпаведна з'явіліся два праекта праграмных дакументаў, падрыхтаваныя дзвюма працоўнымі групамі.
Падчас другога этапу II з'езду РКІ быў ухвалены праект Праграмы КПСС, падрыхтаваны працоўнай групай пад кіраўніцтвам Касалапава. Пасля забароны КПСС расійскія ўдзельнікі РКІ ў жніўні-верасні 1991 стварылі Аргкамітэт устаноўчага з'езду Расійскай камуністычнай рабочай партыі (РКРП).
Маскоўская падрыхтоўчая канферэнцыя РКРП прайшла 17 лістапада 1991 г. у ДК «Гарбаткі». На канферэнцыі прысутнічала 246 дэлегатаў — з РКІ, АФП, «Адзінствы». Была створана МАК — Маскоўская арганізацыя камуністаў, абрана аргбюро МАК на чале з 1-м сакратаром В. Анпілавым і дэлегаты на Устаноўчы з'езд.
Хоцімскі раён
Геаграфія
У геамарфалагічным плане тэрыторыя раёна ўваходзіць у склад Аршанска-Магілёўскага плато, водналедавіковай раўніны часоў валдайскага абледзянення, перапрацаванай водна-акумуляцыйнымі працэсамі. У мінулым значную частку тэрыторыі займалі лясы, сёння лясы займаюць 32 %. Раён размешчаны ў зоне змешаных лясоў.
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
I этап Устаноўчага з'езду РКРП адбыўся 23-24 лістапада 1991 г. у Екацярынбургу. Прысутнічала 525 дэлегатаў з усіх абласцей Расіі. З'езд прыняў Праграмную заяву (праект Р. Касалапава), абраў Цэнтральны Камітэт (ЦК) з 85 чалавек, чатырох кандыдатаў у члены ЦК, 15 членаў Цэнтральнай кантрольнай камісіі. У ЦК увайшлі В. Цюлькін, А. Сяргеяў, М. Папоў, В. Анпілаў, Юрый Цярэнцьеў, А. Макашоў, Теймураз Аваліані, Р. Касалапаў, А. Золатаў, народны дэпутат Расіі Юрый Слабодкін і інш.
Хоцімскі раён
Геаграфія
Асноўныя віды дзікіх жывёл па раёне: лось, дзік, казуля, выдра, бабёр, тхор цёмны, воўк, норка, куніца, лісіца чырвоная. Асноўныя рэкі — Беседзь з прытокамі Еленка, Альшоўка, Жадунь, Благаўка, Войская, Мурашка.
Самае вялікае возера — Святое возера, якое знаходзіцца каля вёскі Юзяфоўка. У раёне створаны 10 штучных сажалак агульнай плошчай 212 га, якія выкарыстоўваюцца для патрэб гаспадарак і часткова для развядзення і лоўлі рыбы. Балоты займаюць у раёне 349 га, працягласць асушаных (меліяратыўных) каналаў 382 км.
Раён мае запасы торфу — 5 радовішчаў займаюць плошчу больш 380 га. Гэта месцараджэнні: Ягаднае, Лобня, Рэначча, Воўчае, Зайцаў вугал.
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
З восені 1991 гады РКРП стала ствараць пад сваім кіраўніцтвам шырокі пракамуністычны рух «Працоўная Расія».
Хоцімскі раён
Геаграфія
У раёне разведаны і часткова выкарыстоўваюцца радовішчы сапрапелі з Святога возера размешчанага на зямлі Хоцімскага лясніцтва каля в. Юзяфоўка. Яшчэ на тэрыторыі раёна разведана некалькірадовішчаў трапелу, найбуйнейшая з якіх «Стальнос», два радовішчы даламіту каля в. Горня і в. Шаладонаўка. Адкрыты 2 радовішчы будаўнічых пяскоў каля в. Ганнаўка. У раёне ёсць таксама 6 радовішчаў гліны, запасы якіх складаюць 3 тыс. 042 м³. У раёне разведаны 4 радовішчы мелу, буйнейшае — «Лазоўскае» — 0,57 млн. т. На тэрыторыі раёна знойдзены запасы фасфарытаў.
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
5-6 студзеня 1992 на пленуме ЦК у Санкт-Пецярбургу было абрана некалькі сакратароў ЦК, якія склалі калектыўны орган — Аргбюро ЦК, што вядзе ролю ў якім стаў гуляць сакратар ЦК РКРП па арганізацыйных пытаннях В. Цюлькін.
Хоцімскі раён
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Хоцімск. 20 жніўня 1924 года раён падзелены на 14 сельсаветаў: Альшоўскі, Арлоўскі, Баханскі (Баханоўскі), Бярозкаўскі, Бяседавіцкі, Васілёўскі, Вялікаліпаўскі (Ліпаўскі), Дубраўскі, Ельненскі (Яльнянскі), Забялышынскі, Трасцінскі, Хоцімскі, Чарняўскі, Шаладонаўскі. 21 жніўня 1925 года Шаладонаўскі сельсавет перайменаваны ў Кацярынпольскі. 24 верасня 1926 года Хоцімскі сельсавет скасаваны, Альшоўскі сельсавет перайменаваны ў Елавецкі. З 9 чэрвеня 1927 года раён у складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года раён скасаваны: Арлоўскі і Забялышынскі сельсаветы далучаны да Клімавіцкага раёна, Баханскі (Баханоўскі), Бярозкаўскі, Бяседавіцкі, Васілёўскі, Вялікаліпаўскі (Ліпаўскі), Дубраўскі, Елавецкі, Ельненскі (Яльнянскі), Кацярынпольскі, Трасцінскі і Чарняўскі сельсаветы — да Касцюковіцкага раёна.
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
Напачатку сакавіка 1992 гады РКРП уступіла ў «Аб'яднаную апазіцыю» (АА) — кааліцыю шэрагу камуністычных і нацыянал-патрыятычных груповак, на аснове якой у кастрычніку 1992 года быў створаны Фронт нацыянальнага выратавання (ФНВ). У ФНВ РКРП не ўвайшла.
Хоцімскі раён
Гісторыя
12 лютага 1935 года раён утвораны зноў, у яго склад перададзены Арлоўскі і Забялышынскі сельсаветы Клімавіцкага раёна; Батаеўскі, Баханскі (Баханоўскі), Бярозкаўскі, Бяседавіцкі, Васілёўскі, Вялікаліпаўскі (Ліпаўскі), Дубраўскі, Елавецкі, Ельненскі (Яльнянскі), Кацярынпольскі, Трасцінскі і Чарняўскі сельсаветы Касцюковіцкага раёна. У 1935 годзе Кацярынпольскі сельсавет перайменаваны ў Першамайскі. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Магілёўскай вобласці. 20 верасня 1938 года Хоцімск атрымаў статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Васілёўскі і Дубраўскі сельсаветы, 11 сакавіка 1960 года — Арлоўскі, Елавецкі, Ельненскі і Першамайскі сельсаветы. 17 красавіка 1962 года раён скасаваны, Забялышынскі і Трасцінскі сельсаветы перададзены Клімавіцкаму раёну, Батаеўскі, Баханскі, Бярозкаўскі, Бяседавіцкі, Вялікаліпаўскі, Чарняўскі сельсаветы і гарадскі пасёлак Хоцімск — Касцюковіцкаму раёну.
Церскей-Бакенбай
Церскей-Бакенбай — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 635245500.
Хоцімскі раён
Гісторыя
30 ліпеня 1966 года раён утвораны зноў, уключаў гарадскі пасёлак Хоцімск, Батаеўскі, Баханскі, Бярозкаўскі, Бяседавіцкі, Вялікаліпаўскі, Забялышынскі і Чарняўскі сельсаветы. 15 студзеня 1971 года ўтвораны Трасцінскі сельсавет. 20 кастрычніка 1995 года Хоцімскі раён і гарадскі пасёлак Хоцімск аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 7 верасня 2000 года ўтвораны Янаўскі сельсавет, які 23 снежня 2009 года скасаваны. 5 снежня 2011 года скасаваны Чарняўскі сельсавет, 20 верасня 2013 года — Батаеўскі і Баханскі сельсаветы.
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
У маі 1992 г. Міністэрства юстыцыі Расіі зрабіла РКРП афіцыйнае папярэджанне (за прынятую ЦК РКРП «Праграму экстраных дзеянняў»).
Церскей-Бакенбай
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 294 чалавекі (158 мужчын і 136 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 115 чалавек (58 мужчын і 57 жанчын).
Хоцімскі раён
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 10,2 тыс. чалавек (2018 год). Станам на 2021 год усяго разам з Хоцімскам у раёне налічваецца 65 населеных пунктаў. Раён падзелены на сельскіх саветаў: Бярозкаўскі, Бяседавіцкі, Вялікаліпаўскі, Забялышынскі і Трасцінскі.
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
5-6 снежня 1992 у Чалябінску адбыўся 2-й этап Устаноўчага з'езду РКРП, у якім удзельнічала 278 дэлегатаў ад абвешчанай (але сумніўнай) лічбы 80 тысяч членаў РКРП.
Хоцімскі раён
Транспарт
Праз раён праходзяць аўтадарогі Хоцімск — Клімавічы і Хоцімск — Касцюковічы.
Клод Коэн-Тануджы
Клод Коэн-Тануджы (Claude Cohen-Tannoudji; нар. года, горад Канстанціна, Алжыр) — французскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1997) сумесна са Стывенам Чу і Уільямам Філіпсам «за стварэнне метадаў астуджэння і ўлоўлівання атамаў лазерным прамянём».
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
З'езд праходзіў пад старшынствам члена Аргбюро ЦК В. Цюлькіна. Самарская і некаторыя іншыя дэлегацыі прапанавалі ўзнавіць адзіную КПСС (тэкст падпісаў, у сумленнасці, А. Макашоў), аднак іх не падтрымалі. Са складу ЦК было выведзена 12 чалавек, у тым ліку Р. Касалапаў, Уладзімір Якушаў і Іля Епіщева — за ўваходжанне без санкцыі партыі ў кіраўнічыя органы ФНВ. Было абрана ў ЦК дадаткова 28 чалавек, непасрэдна злучаных з вытворчасцю. У ЦКК дадаткова абрана 18 працоўных. У аргбюро ЦК увайшлі: В. Анпілаў, А. Золатаў, Зміцер Ігошын (Ніжні Ноўгарад), С. Крупенько (Новасібірск), Н. Палаводаў, Н. Сарвараў (Екацярынбург), А. Сяргеяў, Ю. Цярэнцьеў, Яўген Цімафеяў (Ленінград), В. Цюлькін, Васіль Шышкареў.
Клод Коэн-Тануджы
Біяграфія
Коэн-Тануджы паходзіць з яўрэйскай сям'і, якая жыла ў Алжыры з XVI стагоддзя (з 1870 года — падданыя Францыі). З 1953 па 1957 год вывучаў у Вышэйшай нармальнай школе спачатку матэматыку, затым фізіку, пасля таго, як наведаў лекцыі нобелеўскага лаўрэата Альфрэда Кастлера. У 1957 годзе ён атрымаў дыплом, пасля чаго праслужыў у войску 28 месяцаў. З 1960 года працаваў у дзяржаўным навуковым даследчым цэнтры Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS). Пасля 1962 выкладаў на факультэце прыродазнаўчых навук ва ўніверсітэце Парыжа і пасля ва ўніверсітэце П'ера і Марыі Кюры. У 1973 годзе стаў прафесарам Калеж дэ Франс і членам праўлення Каледжа ядзернай і малекулярнай фізікі.
Дасягненні
Двухтомная манаграфія «Méchanique Quantique», якая выйшла ў 1977 годзе і напісаная Коэнам-Тануджы сумесна з Бернарам Дзью і Франкам Лалоэ, па сённяшні дзень з'яўляецца ўзорным падручнікам па квантавай механіцы. Сумесна з амерыканцамі Стывенам Чу і Уільямам Філіпсам Коэн-Тануджы распрацаваў метад астуджэння атамаў пры распаўсюдзе пучка атамаў ўздоўж пераменнага магнітнага поля. Пры гэтым атамны пучок тармозіцца, і атамы ўлоўліваюцца ў пастку. Гэты метад прымяняецца пры канструяванні дакладных атамных гадзіннікаў, таксама яго ўжываюць пры дакладным пазіцыянаванні і ў касмічнай навігацыі. У 1996 годзе быў узнагароджаны прэміяй Харві ў Хайфе (Ізраіль).
Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў
Гісторыя РКРП да аб'яднання
На з'ездзе прыхільнікі Р. Касалапава ўтварылі «Ленінскую платформу РКРП» («За аб'яднанне камуністаў»).
7 сакавіка 1993 генералы А. Макашоў і Міхась Цітоў падпісалі заяву (апублікаванае ў «Савецкай Расіі» 13 сакавіка) пра выйсце з ЦК РКРП і з партыі па чынніках, выкладзеным у чатырох пунктах: «правадырызм М. В. Папова, В. І. Анпілова, А. А. Сяргеява, А. В. Золатава і інш.», адрыў РКРП ад патрыятычнага руху, падхалімаж і глыбокая пашана Анпілаву ў Маскоўскай арганізацыі, хібнае рашэнне чалябінскага з'езду не ўдзельнічаць у аднаўленчым з'ездзе КП РФ.
13 лютага 1993 члены РКРП прынялі ўдзел у першым дне Надзвычайнага аднаўленчага з'езду Кампартыі РСФСР (КПРФ, «партыі Зюганава»), але пакінулі з'езд, абвясціўшы РКРП адзіным правапераемнікам старой Кампартыі РСФСР. «Ленінская платформа» Р. Касалапава перайшла з РКРП у КПРФ.
26-27 сакавіка 1993 РКРП у якасці назіральніка прыняла ўдзел у XXIX з'ездзе КПСС, на якім быў утвораны Саюз Камуністычных партый — Камуністычная партыя Савецкага Саюза (СКП-КПСС, „партыя Шеніна“), а пасля ўвайшла ў СКП-КПСС у якасці асацыяванага члена.
Пасля разгону ў кастрычніку 1993 З'езду народных дэпутатаў Расіі, часавай забароны РКРП за актыўны ўдзел у падзеях 21 верасня — 4 кастрычніка 1993 гады і арышту першага сакратара Маскоўскага камітэта РКРП В. Анпілава маскоўскую арганізацыю РКРП узначальваў выканаўца абавязкаў першага сакратара МК Уладзімір Гусеў.
У сентябре-кастрычніку 1993 г. адзін з лідараў РКРП, сакратар Аргбюро ЦК М. Папоў прапанаваў стварыць паралельную легальную партыю пад новай назвай(«Рабоча-сялянская Расійская партыя») з захаваннем ранейшай абрэвіятуры. Папова падтрымалі Е. Цімафеяў, В. Абавязкаў, Д. Ігошын, В. Шышкареў, А. Золатаў і інш.
На II з'ездзе РКРП 3-4 снежня 1993 у Чалябінску (праходзілым у адсутнасць В. Анпілава), В. Цюлькін быў абраны 1-м сакратаром Аргбюро. З'езд засудзіў план М. Папова як «дапамаганне антынароднаму рэжыму» і абраў новы склад Аргбюро ЦК, у які не ўвайшлі М. Папоў і яго аднадумцы. Адначасова з гэтым 4-5 снежня 1993 у Ніжнім Ноўгарадзе прайшоў Устаноўчы з'езд Рабоче-сялянскай расійскай партыі (РКРП-2) на чале з М. Паповым.
Выбары ў Федэральны Збор 12 снежня 1993 гады РКРП афіцыйна байкатавала (але В. Цюлькін тым не менш балатаваўся па аднамандатнай акрузе ў Санкт-Пецярбургу, прайграўшы выбары).
На выбарах 1994 гады ў Думу/Заканадаўчы збор Санкт-Пецярбурга РКРП выступала разам з КПРФ у блоку «Камуністы Ленінграда», Ю. Цярэнцьеў і Барыс Борнелінер сталі дэпутатамі Заканадаўчага збору.
На выбарах у Заканадаўчы збор Санкт-Пецярбурга ў лістапада-снежні 1998 РКРП і КПРФ выступалі ў блоку «Камуністы Ленінграда». У другім туры дэпутатамі ЗЗ сталі 6 кандыдатаў блока, у тым ліку член РКРП Б. Бронелінер (1 — член КПРФ, 4 — беспартыйныя; пяць дэпутатаў блока ўтварылі фракцыю «Народаўладдзе»).
17-18 снежня 1994 у Маскве прайшоў III з'езд РКРП, па выніках якога зацвердзіўся баланс сіл усярэдзіне партыі паміж групоўкамі В. Цюлькіна і В. Анпілава. Апроч асабістага суперніцтва, групоўкі мелі некаторыя ідэйныя адрозненні: В. Цюлькін лічыўся хутчэй інтэрнацыяналістам, чым нацыянал-бальшавіком, больш умераным і схільным да саюза з КПРФ Зюганава, В. Анпілаў — сталіністам, нацыянал-бальшавіком і радыкалам. Быў абраны новы склад ЦК з 82 чалавек, Аргбюро ЦК (16 чалавек), 1-ы сакратар ЦК (В. Цюлькін), сакратары ЦК (Ю. Цярэнцьеў, В. Анпілаў, Барыс Ячменеў), Цэнтральная кантрольная камісіі (старшыня — В. Аляксеяў), кіраўнік справамі ЦК (Вальтазар Кнодель).
Улетку 1995 гады РКРП з'явілася адным з ініцыятараў стварэння выбарчага блока «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз», на выбарах 17 снежня 1995 гады атрымалага 4,53% галасоў.
18-19 сакавіка 1995 у Екацярынбургу адбыўся пленум ЦК РКРП. На пленуме абмяркоўвалася пытанне пра падрыхтоўку да выбараў у Дзярждуму. Было вырашана стварыць блок пад назвай «Камуністы — Працоўная Расія». Ідэя стварэння блока з КПРФ была адпрэчана.
У траўні-чэрвені 1995 РКРП сумесна з іншымі дробнымі кампартыямі і Рухам «Працоўная Расія» ўтварыла блок «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз».
На выбарах у Дзяржаўную Думу 17 снежня 1995 блок не пераадолеў 5-працэнтавага бар'ера, атрымаўшы 3 137 406 галасоў (4,53 %). Найвялікую падтрымку на выбарах 19 снежня 1995 блок «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз» атрымаў у Цюменскай вобласці (12,13 %, 2-е месца пасля КПРФ), у Яўрэйскай АТ (8,46 %), ва Удмуртыі (8,42 %), Усць-Ардынскай Бурацкай аўтаномнай акрузе (8,32 %), у Чыцінскай вобласці (8,29 %), ва Ульянаўскай вобласці (8,29 %), у Бураціі (7,87 %), Рэспубліцы Горны Алтай (7,64 %), Татарыі (7,35 %), Агінскай Бурацкай акрузе (7,25 %), у Кіраўскай вобласці (6,96 %), у Краснадарскім краі (6,46 %), Курганскай вобласці (6,31 %), Ленінградскай вобласці (6,31 %), у Хакасіі (5,97 %), у Астраханскай вобласці (6,00 %), у Амурскай вобласці (5,79 %), у Саратаўскай вобласці (5,79 %), Стаўрапальскім краі (5,63 %), у Варонежскай вобласці (5,66 %), у Іркуцкай вобласці (5,54 %).
Па мажарытарнай акрузе прайшоў адзін вылучэнец блока, член РКРП Уладзімір Грыгор'еў (Всеволожская акруга № 99, Ленінградская вобласць; 10,44% галасоў). У Думе В. Грыгор'еў уступіў у дэпутацкую групу «Народаўладдзе» (лідары — Мікалай Рыжков і Сяргей Бабурін).
Пасля выбараў у Дзяржаўную Думу групоўкі Анпілава і Цюлькіна памяняліся месцамі ў тактыку і ступені радыкалізму. В. Анпілаў адназначна выступіў за саюз з КПРФ і падпісаў (ад імя «Працоўнай Расіі») Дамову пра падтрымку на выбарах прэзідэнта РФ кандыдатуры Генадзя Зюганава. Пункт гледжання В. Цюлькіна складалася ў тым, што КПРФ павінна выставіць кандыдатуру на пост прэзідэнта з улікам меркавання РКРП (гэта значыць прапанаваць больш прымальнага для радыкалаў, чым Г. Зюганаў, кандыдата).
На V з'ездзе РКРП у канцы красавіка 1996 фактычна перамаглі прыхільнікі В. Цюлькіна. 1-м сакратаром быў ізноў абраны В. Цюлькін, сакратарамі ЦК — Ю. Цярэнцьеў і Б. Ячменеў. В. Анпілаў быў адхілены ад пасады сакратара ЦК (застаўшыся членам Аргбюро ЦК), а яго газета «Молнія» пазбаўлена партыйнага фінансавання і статуту друкаванага органа ЦК.
З нагоды прэзідэнцкіх выбараў было прынята рашэнне даручыць ЦК скласці з ЦК КПРФ дамову пра сумесныя дзеянні ў перадвыбарнай барацьбе і толькі пасля гэтага падпісаць Дамову пра падтрымку кандыдатуры Генадзя Зюганава. У канчатковым рахунку РКРП падтрымала кандыдатуру Г. Зюганава, хоць і не падпісала Дамову пра ўваходжанне ў Блок народна-патрыятычных сіл.
На пленуме ЦК у ліпені 1996 было прынята рашэнне пра здыманне В. Анпілава з паста 1-га сакратара Маскоўскага камітэта (МК) РКРП і пра перарэгістрацыю Маскоўскай арганізацыі партыі. Новым 1-м сакратаром МК быў абраны Аляксей Сяргеяў.
Не прызнаўшы гэтага рашэння, В. Анпілаў стварыў паралельную Маскоўскую арганізацыю РКРП(б), за што пастановай Аб'яднанага Пленума МК і МКК РКРП 18 верасня 1996 выключаны з РКРП з фармулёўкай «за адкрытае процідзеянне выкананню рашэнняў V з'езду партыі ў Маскоўскай арганізацыі і асабістае непадпарадкаванне ім,… за скажэнне і ўтойванне ад партыйнай арганізацыі часткі матэрыялаў і рашэнняў З'езду і Пленума, за арганізацыю фракцыі ў РКРП…».
РКРП не ўвайшла ў створаны ў жніўні 1996 Народна-патрыятычны саюз Расіі (НПСР). У кастрычніку 1996 гады РКРП і іншыя камуністычныя арганізацыі, якія не ўвайшлі ў НПСР, (Саюз афіцэраў, РПК, РКП) утварылі кааліцыйны Рух камуністычных і сацыялістычных сіл (РКСС) «Савецкая Радзіма». У 1997 г. РКРП і Саюз афіцэраў адышлі ад РКСС «Савецкая Радзіма».
На VI з'ездзе РКРП 29-30 сакавіка 1997 было прынята рашэнне ўвесці ў дзейсную Праграму слова «Улада працаўнікоў у форме Саветаў, за якую змагаецца РКРП, па сваёй класавай сутнасці не можа быць нічым іншым, як дыктатурай пралетарыята». Былі тавкже прыняты чарговыя рэдакцыйныя змены ў статуце.
У Маскоўскай арганізацыі РКРП пасля размежавання з В. Анпілавым і яго прыхільнікамі пачалася барацьба дзвюх груповак — леварадыкальнай групы Барыса Гунько — Паўла Былеўскага (Першага сакратара ЦК РКСМ(б), рэдактара газеты «Бумбараш-2017») і больш умеранай на чале з Валерам Подгузовым, да якой прылягаў таксама 1-ы сакратар МК РКРП А. Сяргеяў. Адным з пунктаў разладу было членства ў партыі П. Былеўскага, цесна злучанага з арыштаванымі ФСБ камсамольцамі, якія падарвалі ў 1997 годзе помнік Мікалаю II, мінавалі помнік Пятру I і газаразмеркавальную станцыю ў Люберцах. Барацьба мела сваім вынікам спачатку выключэнне П. Былеўскага і асуджэнне пазіцыі Б. Гунько як «антыпартыйнай».
24 сакавіка 1998 адбыўся пленум Маскоўскага камітэта РКРП, на якім замест А. Сяргеява першым сакратаром МК РКРП, быў абраны прыхільнік В. Подгузова Юрый Мартынаў.
12 чэрвеня 1998 у Маскве, у ДК «Чырвоны Кастрычнік», адбыўся з'езд «Працоўнай Расіі» (В. Грыгор'ева), у якім прынялі ўдзел 127 дэлегатаў з 45 рэгіёнаў. Па канчатку з'езду руху «Працоўная Расія-2» адбыўся VII (пазачарговы) з'езд РКРП. Былі абмеркаваны пытанні, злучаныя з перарэгістрацыяй РКРП, а таксама занесены новыя змены і дадаткі ў статут — з улікам патрабаванняў новага заканадаўства. З'езд пацвердзіў паўнамоцтвы старых ЦК і ЦКК.
28-29 лістапада 1998 у Санкт-Пецярбургу прайшоў VIII з'езд РКРП, у якім прынялі ўдзел 155 дэлегатаў з 56 рэгіёнаў. З дакладам «Пра сучасны момант і задачы РКРП» на з'ездзе выступіў першы сакратар ЦК РКРП В. Цюлькін (Расія «зноў стала самым слабым звяном ланцуга імперыялізму», «…у яе ёсць шанец вырвацца з якая цьмее і гатовай да самазагарання разнастайнай сістэмы, …і не толькі вырвацца самой, але і выратаваць свет». Гэты шлях, ляжыць праз «скок да сацыялізму (рэвалюцыю)».
Прэм'ер-міністра Яўгена Прімакова РКРП не падтрымала і засудзіла КПРФ за ўваходжанне яе прадстаўнікоў ва ўрад: "…гэта не проста грубіянская памылка - гэта поўная адмова ад камунізму, гэта нож у спіну камуністычнага руху і здрада інтарэсаў працоўнага народа."
З дакладам «Пра новую рэдакцыю праграмы РКРП» выступіў сакратар ЦК РКРП па ідэалогіі Аляксей Сяргеяў. З'езд амаль без абмеркавання пастанавіў прыняць новую рэдакцыю праграмы партыі. З'езд выступіў за фарміраванне «адзінага выбарчага блока камуністычных і сацыялістычных сіл, працоўнага руху з удзелам партый Раскамсаюза і ўсіх грамадскіх арганізацый, якія дзейнічаюць у інтарэсах працаўнікоў», на аснове грамадска-палітычнага руху «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз». Былі праведзены выбары новага складу ЦК і ЦКК РКРП. На першым пленуме новага ЦК было абрана Аргбюро. Першым сакратаром ЦК РКРП застаўся В. Цюлькін. Паслабленне пасля VIII з'езду пазіцый А. Сяргеява ў партыі прывяло да яго выйсця з РКРП улетку 1999 гады.
Улетку 1999 В. Цюлькін ізноў прапанаваў А. Прыгарку ўзнавіць выбарчы блок 1995 гады «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз».
22 жніўня 1999 у Маскве за зачыненымі дзвярамі адбылася сумесная канферэнцыя РКРП, грамадска-палітычных рухаў «Камуністы, працоўная Расія — за Савецкі Саюз» і «Савецкая Радзіма», у якой прынялі ўдзел па 7 прадстаўнікоў ад кожнай арганізацыі. Удзельнікі канферэнцыі прынялі рашэнне пра ўстанову перадвыбарнага блока «Камуністы — Працаўнікі Расіі — за Савецкі Саюз» (кароткая назва — «Камуністы Расіі»). Канферэнцыя зацвердзіла папярэднія спісы кандыдатаў у дэпутаты Думы па агульнафедэральнай федэральнай акрузе і аднамандатным акругам. У першую тройку ўвайшлі В. Цюлькін, А. Крючкоў і сакратар Курскага абкама РКРП Уладзіслаў Асеяў.
Гісторыя РПК да аб'яднання
Расійская партыя камуністаў была створана групай членаў «Марксісцкай платформы КПСС» на чале з А. Крючковым пасля забароны КПСС у жніўні 1991 г. Група доўга шукала саюзнікаў і з гэтай мэтай прысутнічала на з'ездах Сацыялістычнай партыі працаўнікоў (26 кастрычніка 1991 г.) і Саюза камуністаў (16-17 лістапада 1991 г.), аднак урэшце прыйшла да рашэння пра стварэнне самастойнай партыі, якая на ўстаноўчай канферэнцыі (14-15 снежня 1991 г.) атрымала назву «Расійская партыя камуністаў». Намеснікам старшыні партыі быў абраны А. Крючкоў (старшыні было вырашана абраць на I з'ездзе РПК, аднак у маі 1992 г. на сумесным пленуме ЦВК і ЦКК ім стаў Крючкоў). Напачатку 1992 г. у РПК абмяркоўвалася магчымасць уступа ў якасці калектыўнага члена ў Расійскі агульнанародны саюз, аднак пасля партыя адмовілася ад гэтага намеру. Партыя зарэгістравана Мінюстам РФ 19 сакавіка 1992 г.
РПК з'явілася ініцыятарам шэрагу мерапрыемстваў, мэтай якіх было аб'яднанне камуністаў былога СССР. Так, у маі 1992 г. па ініцыятыве РПК быў створаны Усесаюзны кардынацыйны цэнтр камуністаў, у які ўвайшлі прадстаўнікі шэрагу расійскіх рэгіянальных камуністычных аб'яднанняў, а таксама Партыі камуністаў Беларусі і Сацыялістычнай партыі Украіны. Улетку 1992 г. партыя выступіла ініцыятарам склікання нарады камуністычных арганізацый, на якім быў створаны Раскамсавет. I з'езд РПК (5-6 снежня 1992 г.) прыняў рашэнне пра ўдзел у аргкамітэце па аднаўленні Кампартыі РСФСР, прадстаўнікі партыі ўдзельнічалі як у афіцыйным II надзвычайным з'ездзе Кампартыі РФ, так і ў "паралельным", праведзеным па ініцыятыве РКРП. Частка членаў кіраўніцтва РПК на чале з Ю. Бяловым і Б. Славіным у лютым 1993 г. перайшла ў КПРФ.
Улетку 1993 г. партыя на правах калектыўнага члена ўвайшла ў Фронт нацыянальнага выратавання (падчас падзей верасня-кастрычніка 1993 г. А. Крючкоў з'яўляўся начальнікам штаба па абароне Дома Саветаў) і прыняла ўдзел у аднаўленні Раскамсавету. На II з'ездзе РПК (28-29 студзеня 1994 г.) было прынята рашэнне пра ўступ партыі ў СКП-КПСС у якасці асацыяванага члена (прапанова пра паўнапраўнае членства было адпрэчана). У сакавіку 1994 г. партыя адмовілася ўвайсці ў рух «Згоду ў імя Расіі», расцаніўшы ініцыятыву лідараў КПРФ, АПР, РОС, РСДНП і інш. як спробу «прычыніць прыгожымі дэкарацыямі адмова ад барацьбы з кіравальным рэжымам, апраўдаць сваё згодніцтва з ім». II з'езд РПК прыняў рашэнне пачаць перамовы пра стварэнне кааліцыйнай камуністычнай партыі (пры часавым захаванні ўласных праграм і статутаў) с Саюзам камуністаў А. Прыгарка, а таксама наладзіць «працоўныя кантакты» з Марксісцкай працоўнай партыяй - Партыяй дыктатуры пралетарыята і іншымі арганізацыямі, якія стаяць на пазіцыі «творчага марксізму».
У лістападзе 1994 г. РПК прыняла ўдзел у стварэнні Саюза народнага супраціву, аднак у жніўні 1995 г. разыйшлася з лідарамі СНС Сажы Умалатавай і Іванам Шашвіашвілі па пытанні пра ўдзел у выбарчым блоку «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз». Тыя ў апошні момант адмовіліся ўдзельнічаць у блоку, а РПК выступіла адным з яго заснавальнікаў. Пасля 17 снежня 1995 г. Палітсавет РПК выказаўся за захаванне блока «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз» на перыяд выбараў у мясцовыя органы ўлады.
Пленум ЦВК РПК 30-31 сакавіка 1996 г. рэкамендаваў членам партыі прагаласаваць на прэзідэнцкіх выбарах за лідара КПРФ, аднак выказаўся супраць уступа партыі ў «Блок народна-патрыятычных сіл» у падтрымку Г. Зюганава ў знак нязгоды з яго платформай, якая ўяўляе сабой, па меркаванні кіраўніцтва РПК, «усяго толькі платформу карэктоўкі курсу цяперашняга рэжыму, эканамічнай і палітычнай прылады грамадства пры захаванні канстытуцыйных асноў буржуазнага ладу».
У 1999 годзе адбываецца фармальны падзел маскоўскай і ленінградскай арганізацый РПК. Расійская партыя камуністаў не прайшла ў тэрмін да 1 ліпеня 1999 гады перарэгістрацыю ў адпаведнасці з патрабаваннямі Федэральнага закона «Пра грамадскія аб'яднанні», страціла статут усерасійскай арганізацыі. Па рашэнні Ленінградскай арганізацыі РПК у Кіраванне юстыцыі Санкт-Пецярбурга былі прадстаўлены дакументы на рэгістрацыю Рэгіянальнай партыі камуністаў, якая была зарэгістравана 6 ліпеня 1999 гады.
Падчас аб'яднання РКРП і РПК Рэгіянальная партыя камуністаў адмовілася ўвайсці ў склад РКРП-РПК і засталася самастойнай палітычнай арганізацыяй.
Гісторыя партыі пасля аб'яднання
У кастрычніку 2001 гады адбылася важная падзея ў расійскім камуністычным руху — Аб'яднальны з'езд Расійскай камуністычнай рабочай партыі і Рэвалюцыйнай партыі камуністаў. У выніку была ўтворана адзіная партыя — Расійская камуністычная рабочая партыя — Расійская партыя камуністаў (РКРП-РПК). Гэта падзея дагэтуль застаецца адзіным прыкладам рэальнага аб'яднання камуністычных партый у Расіі пасля 1991 гады.
У 2003 годзе Віктар Цюлькін быў абраны дэпутатам Дзярждумы 4-га склікання па спісе выбарчага блока «КПРФ». За перыяд працы ў парламенце ён некалькі разоў пазбаўляўся словы за крытыку буржуазных парадкаў з думскай трыбуны.
У 2005 годзе ў некалькіх рэгіёнах Расіі мясцовыя камітэты РКРП-РПК узначалілі стыхійны пратэст насельніцтва супраць манетызацыі палёгак.
У маі 2007 гады Вярхоўны суд РФ прыняў рашэнне пра фармальную ліквідацыю партыі на падставе недастатковай яе колькасці. Партыя беспаспяхова спрабавала аспрэчыць адпаведныя становішчы закона «Пра палітычныя партыі» ў Канстытуцыйным судзе, а рашэнне Вярхоўнага суда — у яго Касацыйнай калегіі.
У лютым 2010 гады РКРП прыняла ўдзел разам з Левым фронтам, актывістамі прафзвязаў (МППА, «Абарона» і інш.) і іншымі арганізацыямі ва ўстанове новай палітычнай партыі «Расійскі аб'яднаны працоўны фронт» («РОТ Фронт»). Былі пададзены дакументы і каля 60 тысяч подпісаў у Мінюст.
Ідэалогія
У адрозненне ад КПРФ, РКРП-РПК не хавае сваёй арыентацыі на новую сацыялістычную рэвалюцыю ў Расіі. Ідэалогія партыі абапіраецца на бальшавізм, марксізм-ленінізм у яго артадаксальных, рэвалюцыйных формах.
Дзейнасць
У сапраўдны момант партыя бачыць сваёй асноўнай задачай арганізацыю расійскага пралетарыята ў клас. Працоўны клас яшчэ толькі пачынае ўсведамляць свае класавыя інтарэсы, якія выяўляюцца пакуль толькі ў рэдкіх воплесках страйкавай барацьбы.
Партыя падтрымлівае незалежныя класавыя прафзвязы працоўных, спрабуе ствараць партыйныя арганізацыі на найбольш перадавых прадпрыемствах. Для ўзмацнення ўплыву на пралетарыят і падвышэнні яго здольнасці да самаарганізацыі партыя перыядычна праводзіць З'езды Саветаў працоўных, сялян, спецыялістаў і службоўцаў (ПСАС). Апошні X З'езд ПСАС прайшоў у лютым 2009 гады.
Пры ЦК партыі існуе Інфармацыйна-метадычны цэнтр па працоўнаму руху, які адсочвае ўсе падзеі ў вобласці класавай барацьбы ў Расіі і свеце, а таксама аналізуе бягучы стан працоўнага класа. Зводкі ІМЦ рэгулярна публікуюцца на сайце РКРП-РПК.
Моладзевая палітыка
У РКРП-РПК дзейнічае Моладзевая камісія, закліканая змагацца за правы працоўнай моладзі і студэнцтва. Адным з сакратароў ЦК і кіраўнікам Моладзевай камісіі РКРП-РПК з'яўляецца А. С. Батаў, Першы сакратар ЦК моладзевай камуністычнай арганізацыі РКСМ(б).
Будынак першай мінскай публічнай бібліятэкі
Будынак першай мінскай публічнай бібліятэкі — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, размешчаны па адрасе Інтэрнацыянальная вуліца, 31. Пабудаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Комплекс жылых будынкаў па Валоцкай вуліцы (дамы № 31 і 31а) сфарміраваўся ў 2-й палове XVIII—XIX стагоддзяў. Упершыню мураваная забудова на гэтым месцы была пазначана на двух планах Мінска 1797 года. Галоўны мураваны будынак усяго комплексу, які сваім галоўным фасадам выходзіў на вуліцу Валоцкую, быў пазначаны на планах горада пачатку XIX стагоддзя. Самая ранняя выява гэтага будынка ёсць на акварэлі Юзафа Пешкі, якая датуецца пачаткам ХІХ стагоддзя, але не пазней 1810 года. Гэтая акварэль зафіксавала забудову Валоцкай (Інтэрнацыянальнай) вуліцы з боку сучаснай вуліцы Янкі Купалы. На малюнку вельмі добра відаць, што за сядзібай Друцкіх-Любецкіх (пазней Ваньковічаў) знаходзіўся высокі мураваны будынак у стылі класіцызму, накрыты двухсхільным дахам.
Першым вядомым уладальнікам гэтага пляца і ўсяго комплексу пабудоў быў дваранін, лекар Іосіф Ліаншон, які згадваецца ў дакументах у пачатку ХІХ стагоддзя. У 1817 годзе лекару Ліаншону належыў вялікі зямельны пляц, на якім стаялі 3 мураваныя і адзін драўляны будынкі. Пасля яго смерці на працягу ХІХ стагоддзя гэты дом, хоць і пераходзіў да іншых уладальнікаў, часта называўся «па-ліаншонаўскім» У 1819 годзе паводле пастановы эксдывізарскага суда нерухомая маёмасць, якая некалі належала доктару Ліаншону, была падзелена паміж яго крэдыторамі на асобныя часткі. Былая маёмасць Ліаншона была набыта ў яго крэдытораў памешчыцай Схаластыкай Карказевіч паводле двух купчых, учыненых у Мінскай грамадзянскай палаце 21 кастрычніка 1833 года і 4 чэрвеня 1847 года
Дом № 31 — галоўны мураваны будынак з боку вуліцы меў тры паверхі, а збоку двара — чатыры. Скляпы і ніжнія паверхі мелі мураваныя скляпенні. На другім паверсе была вялікая парадная зала, аздобленая роспісамі і архітэктурнымі дэкаратыўнымі дэталямі. Большасць памяшканняў будынка была прыстасавана пад жылыя пакоі. У будынку меліся галандскія печы з прыгожай паліванай кафлі. Увесь будынак быў накрыты дахоўкай. У двары знаходзілася вялікая двухпавярховая афіцына, якая выходзіла на Музычны завулак. Акрамя мураваных будынкаў на тэрыторыі комплексу было некалькі драўляных жылых і гаспадарчых пабудоў
У сярэдзіне ХІХ стагоддзя галоўны мураваны будынак па вуліцы Валоцкай быў часткова рэканструяваны: замест дахоўкі будынак перакрылі жалезам, у вокнах пастаўлена новая сталярка, часткова была зменена планіроўка першага паверха. У 1848 годзе была моцна разбудавана афіцына, якая выходзіла на Музычны завулак. Яна, фактычна, ператварылася ў новы вялікі жылы дом У канцы ХІХ стагоддзя пляц Карказевічаў па Валоцкай вуліцы (у 1865 годзе перайменавана ў Хрышчэнскую) разам з усімі пабудовамі перайшоў у валоданне дваранкі Ленскай, а ў 1907 годзе пасля яе смерці да Зянона Ленскага. Новыя ўладальнікі ў канцы ХІХ стагоддзя вырашылі пабудаваць на месцы драўляных жылых і гаспадарчых будынкаў вялікія мураваныя дамы, каб здаваць іх у арэнду розным установам
З боку вуліцы Хрышчэнская з’явіўся 3-павярховы будынак з чырвонай цэглы (№ 29), у якім былі змешчаны розныя службы ўпраўлення Лібава-Роменскай чыгункі. Тут працаваў беларускі паэт Янка Лучына (Я. Неслухоўскі). Другі 3-павярховы мураваны будынак быў пабудаваны з боку Музычнага завулка (№ 29а)
У 1904 годзе ў старым доме Ленскіх была размешчана Мінская гарадская публічная бібліятэка імя А. С. Пушкіна
У пачатку XX стагоддзя ў склад савета бібліятэкі ўваходзілі ў асноўным прадстаўнікі прагрэсіўных колаў горада. Першым кіраўніком савета быў вядомы беларускі публіцыст і крытык Уладзімір Самойла, у склад савета ўваходзіў перакладчык і крытык Дарафей Бохан. Чытальная зала бібліятэкі штодзённа прымала 150—200 наведвальнікаў. Сярод актыўных чытачоў бібліятэкі былі Янка Купала і Максім Багдановіч, які ў 1916—1917 гады «… у вольны ад службы час або сядзеў у Пушкінскай бібліятэцы, ці дома займаўся літаратурнай працай»
У час рэвалюцыйных падзей 1905—1907 гадоў Мінская публічная бібліятэка імя Пушкіна стала адным з палітычных цэнтраў горада, месцам сустрэчы рэвалюцыянераў. Тут працавала падпольная друкарня партыі эсэраў
Паводле інвентарнага апісання 1910 года, бібліятэка займала ўвесь другі паверх, а астатнія памяшканні выкарыстоўваліся пад жылыя кватэры
Пасля 1920 года ў доме № 31 працягвала размяшчацца гарадская бібліятэка, якой былі перададзены ўсе памяшканні. У 1938 годзе яна была рэарганізавана ў Мінскую абласную бібліятэку імя А. С. Пушкіна. Сур’ёзных рамонтаў і перабудоў у будынку бібліятэкі ў 1920-1930-х гадах не праводзілася
У гады Другой сусветнай вайны будынак бібліятэкі не пацярпеў і амаль цалкам захаваўся да канца XX стагоддзя
Архітэктура
Двухпавярховы з высокім цокальным паверхам пад двухсхільным дахам будынак, тарцы якога прыкрываюць трохвугольныя франтоны (тымпаны з лучковымі вокнамі ў паўцыркульных нішах). Галоўны сіметрычны па кампазіцыі фасад зрокава расчлянёны карнізам на 3 ярусы. Плоскасці сцен прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Другі ярус апрацаваны рустам, трэці завершаны антаблементам, які мае фрыз з невялікімі прамавугольнымі вокнамі і карнізам з сухарыкамі. Дваровы фасад аформлены галерэяй з ажурнай агароджай (чыгуннае ліццё).
Да асноўнага аб’ему прыбудаваны 2—1-павярховы Г-падобны ў плане аб’ём, пакрыты двухсхільным дахам.
Знаменка (Смаленскі раён)
Знаменка (Знаменка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгорскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 22 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 7 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 3 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Нагаць. За 3 км на ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Дымарка (Іванкіўскі раён)
Дыма́рка (Дима́рка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дымарскага сельсавета.
Алена Навойкава
Алена Навойкава, па нараджэнні Мішына (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Майстар спорту.
Біяграфія
Была капітан нацыйнай зборнай Беларусі. У яе складзе правяла 23 афіцыйныя матчы, сярэдняя рэзультатыўнасць — 11,1 ачка. Снайперскі рэкорд — 34 ачкі за матч.
Чарнякевіч
Чарнякевіч — беларускае прозвішча.
Алена Навойкава
Дасягненні
Срэбны прызёр чэмпіянату СССР (1989), уладальніца залатых медалёў чэмпіянату Беларусі (1993) і Польшчы (1999, 2000, 2001, 2002), бронзавы прызёр Расіі (1996). Чэмпіёнка Еўропы ў складзе юніёрскай зборнай СССР (1990), чэмпіёнка, лепшы снайпер і лепшы гулец моладзевага першынства кантынента ў складзе зборнай СССР (1991).
Рудня-Лэўкіўска
Рудня-Ляўкоўская ці Рудня-Лэўкіўска (Рудня-Левківська) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Дымарскага сельсавета.
Маргарыта Байс
Маргарыта Байс (, Фрыбур, Швейцарыя —, Фрыбур) — швейцарская свецкая верніца-містык, каталіцкая святая.
Біяграфія
Належала да Трэцяга ордэну св. Францішка Асізскага, спалучала працу швачкі з духоўным жыццём і служэннем у парафіі, навучала дзяцей катэхізісу, дапамагала ўбогім, наведвала хворых і паміраючых: свой асабісты шлях святасці яна бачыла не ў манастве, а ў свеце.
8 снежня 1854 года, калі папа Пій IX абвясціў догмат аб Беззаганным Зачацці Найсвяцейшай Дзевы Марыі, Маргарыта Байс атрымала аздараўленне ад раку і ў той жа дзень атрымала стыгматы, містычнае паходжанне якіх было пацверджана ўрачамі і Касцёлам.
Маргарыта памерла ва ўрачыстасць Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса ва ўзросце 63 гадоў. Пасля яе смерці Ватыкан прызнаў цуд, які прыпісваецца яе заступніцтву, калі двухгадовае дзіця было цалкам выратавана пасля таго, як яго пераехаў трактар вагой 816 кг. Яна была беатыфікавана Янам Паўлам II у 1995 годзе.
13 кастрычніка 2019 года папа Францішак абвясціць яе святой.
Ваўнянка вярбовая
Ваўня́нка вярбовая, Прадзільнік лазовы (Leucoma salicis) — начны матылёк падсямейства ваўнянак.
Апісанне
Сярэдняй велічыні матылёк з бліскуча-белымі крыламі (сустракаецца зрэдку меланістычная аберацыя з чорнымі краямі крылаў). Размах крылаў 44-55 мм. Вусікі і галёнкі ног чорныя, лапкі чорныя з белымі папярочнымі кольцамі. Вусікі ў самцоў грабеньчатыя, у самак вышчэрбленыя.
Матылі лётаюць у чэрвені і ліпені. Самкі адкладаюць яйкі купкамі на лісце або кару розных відаў верб і таполяў, склейваючы і пакрываючы іх аднастайнай серабрыстай масай (выдзяленне прыдаткавых палавых залоз). Такія купкі ў 150—200 яйкаў маюць выгляд плоскіх аладак. Яйкі звычайна зімуюць, але часам вылупляюцца вусені ўжо восенню і праводзяць зіму ў шчылінах кары і т. п.
Дарослыя вусені даўжынёй каля 40 мм. Тулава чорнага колеру, па баках і з брушнога боку жаўтлява-шэрага колеру, з 4 радамі буравата-чырвоных бародавак, пасаджанае купкамі доўгіх буравата-жоўтых валасінак. Паміж гэтымі бародаўкамі знаходзяцца невялікія конусападобныя ўзвышэнні, якія могуць трохі выпінацца і з якіх пры раздражненні выступае кропля вадкасці — сакрэт скурных залоз, якія знаходзяцца ўнутры згаданых ўзвышэнняў (сакрэт залозы, верагодна, служыць для абароны ад ворагаў). На спінным баку цела знаходзіцца шэраг белых або жаўтлява-даўгаватых белых плям. Вусені моцна аб’ядаюць лісце верб і таполяў (ядуць пераважна ноччу, а днём сядзяць спакойна на лісці і ствалах). Перад акукліваннем змацоўваюць асобнымі павуціннымі ніткамі некалькі лісткоў. Кукалкі чорныя з шматлікімі дробнымі бялёсымі плямкамі і жоўтымі валасінкамі.
Арэал і экалогія
Від распаўсюджаны ў большай частцы Еўропы і палеарктычнай частцы Азіі. Часам матылькі з’яўляюцца ў велізарных масах і здзяйсняюць пералёты цэлымі хмарамі. Пры блізкасці мора яны нярэдка трапляюць пры гэтым у ваду і выкідваюцца на бераг.
Ворагамі матылькоў з’яўляюцца лятучыя мышы і вераб’і, паразітныя мухі (тахіны) і розныя наезнікі.
Значэнне
Шкоднікі лесу.
Аляксандр Уладзіміравіч Грыбко
Аляксандр Уладзіміравіч Грыбко (нар. 21 лістапада 1959, в. Капланцы, Бярэзінскі раён - 29 мая 2022, Брэст) — беларускі географ, спецыяліст у галіне геамарфалогіі і палеагеаграфіі. Кандыдат геаграфічных навук (1989).
Біяграфія
У 1982 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. Горкага па спецыяльнасці «геаграфія і біялогія», у 1987 годзе — аспірантуру пры Маскоўскім дзяржаўным універсітэце імя М. У. Ламаносава. Абараніў кандыдацкую дысертацыю ў 1989 годзе.
З 1988 года працаваў на геаграфічным факультэце БрДУ. У 1993—1996 гадах — загадчык кафедры геаграфіі, у 1996—2006 гадах  — загадчык кафедры фізічнай геаграфіі і аховы прыроды, у 2006-2015 гадах  – дацэнт кафедры фізічнай геаграфіі, у 2015 - 2022 гадах  – дацэнт кафедры геаграфіі і прыродакарыстання. Усе дысцыпліны выкладаў па-беларуску.
У 2000—2006 г. — намеснік рэдактара навуковага выдання «Брэсцкі геаграфічны веснік».
Памёр 29 мая 2022 года.
Грамадская дзейнасць
Актыўна займаўся грамадскай прыродаахоўнай дзейнасцю. У 1999—2013 гадах — старшыня Брэсцкага абласнога аддзела Беларускага геаграфічнага таварыства.
Сябра Беларускай сацыял-дэмакратычнай Грамады з 1992 год. Балатаваўся ў Вярхоўны Савет і мясцовыя органы ўлады ў 1990-х гадах. З’яўляўся старшынёй Маскоўскай раённай арганізацыі БСДП г. Брэста. Пасля 2001 года адышоў ад актыўнай палічнай дзейнасці і сканцэнтраваўся на выкладчыцкай і навуковай працы.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца аўтарам (суаўтарам) больш за 70 навуковых і вучэбна-метадычных работ, у тым ліку: калектыўных манаграфій — «Антрапагеннае забруджванне навакольнага асяроддзя тэрыторыі Беларусі і Брэсцкай вобласці» (1995), «Асоба ахоўныя прыродныя тэрыторыі Брэсцкай вобласці» (1997), «Potencjalne zagrożenia środowiska w obszarże prżygranicżnym Polski i Białorusi» (2008); калектыўных навучальных дапаможнікаў: «Геаграфія Брэсцкай вобласці» (2002), «Лабараторны практыкум па агульным землязнаўстве» (2010), «Методыка фізіка-геаграфічных даследаванняў» (2011).
У 2012—2013 г.г. — кіраўнік сумеснага з Берлінскім універсітэтам імя А. Гумбальта навуковага праекта: «Эаловы рэльеф Брэсцкага Палесся».
ФК Сан-Ларэнса
«Сан-Ларэнса дэ Альмагра» (San Lorenzo de Almagro) — аргенцінскі футбольны клуб з горада Буэнас-Айрэс, гуляе ў Прымеры. «Сан-Ларэнса» лічыцца адным з клубаў вялікай пяцёркі аргенцінскага футбола, куды таксама ўваходзяць «Рывер Плэйт», «Бока Хуніярс», «Індэпенд’ентэ» і «Расінг». Аднак гістарычным супернікам клуба лічыцца клуб «Уракан». «Сан-Ларэнса» па-за межамі Аргенціны атрымаў дадатковую вядомасць дзякуючы таму, што ў сакавіку 2013 года рымскім папам быў абраны заўзятар гэтага клуба Францыск.
Гісторыя
Каманда была заснавана 1 красавіка 1908 года. Назва адначасова адлюстроўвала павагу да Святога Лаўрэнція і каталіцкага святара Ларэнса Маса, які дапамагаў новай камандзе праз прадастаўленне ў выкарыстанне пляцоўкі для гульняў. Пачынаючы з часоў стварэння прафесійнага футболу ў 1931 годзе, каманда ўваходзіць у пяцёрку найлепшых клубаў Аргенціны, нароўні з «Рывер Плэйтам», «Бока Хуніярс», «Індэпенд’ентэ» і «Расінгам».
У 1933 годзе клуб выйграў свой першы прафесійны тытул. За каманду выступаў знакаміты баск Ісідра Лангара. Наступны тытул быў атрыманы ў 21946 годзе, што перапыніла пераможную серыю «Рывер Плейт» у чэмпіянаце Аргенціны. У той жа год каманда адправілася ў турнэ па Іспаніі і Партугаліі, дзе правяла серыю таварыскіх матчаў. Пасля паражэння ад мадрыдскага «Рэала», «Сан-Ларэнса» атрымаў перамогу ў сустрэчах з «Барселонай», нацыянальнай зборнай Іспаніі і Партугаліі. іспанскія журналісты назвалі «Сан-Ларэнса» «лепшай камандай у свеце». Футбалісту Рэнэ Пантоні прапаноўвалі кантракт з «Барселонай», аднак ён адмовіўся з прычыны нежадання пакідаць родную Аргенціну.
«Сан-Ларэнса» быў адным з галоўных фаварытаў першага розыгрышу Кубка Лібертадорэс у 1960 годзе. Аднак каманда саступіла ў паўфінале ва ўпартай барацьбе пераможцу турніру ўругвайскаму клубу «Пеньяроль».
Шэўчэнкавэ (Дымарскі сельсавет)
Шаўчэ́нкава ці Шэўчэ́нкавэ (Шевче́нкове) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дымарскага сельсавета.
Канстанцінава (возера)
Плошча паверхні возера 0,47 км². Даўжыня 1,08 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 2,9 км. Плошча вадазбору 10,8 км².