cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Готыка
Скульптура
Скульптура позняй готыкі выпрабавала вялікі ўплыў італьянскага мастацтва. Прыкладна ў 1400 г. Клаус Слютэр стварыў шэраг значных скульптурных прац для Філіпа Бургундскага, такія як Мадонна фасада царквы пахавання Філіпа і фігуры Студні Прарокаў (1395—1404) у Шамале каля Дыжона. У Германіі добра вядомыя працы Тыльмана Рыменшнайдэра (Tilman Riemenschneider), Віта Ствоша (Veit Stoß) і Адама Крафта (Adam Kraft).
Жывапіс
Гатычны кірунак у жывапісе развіўся праз некалькі дзесяцігоддзяў пасля з'яўлення элементаў стылю ў архітэктуры і скульптуры. У Англіі і Францыі пераход ад раманскага стылю да гатычнага адбыўся каля 1200 г., у Германіі — у 1220-х гг., а ў Італіі пазней усяго — каля 1300 г.
Адным з асноўных кірункаў гатычнага жывапісу стаў вітраж, які паступова выцесніў фрэскавы жывапіс. Тэхніка вітража засталася той ж, як і ў папярэднюю эпоху, але каляровая палітра стала значна багацейшай і маляўнічай, а сюжэты больш складанымі — нароўні з выявамі рэлігійных сюжэтаў з'явіліся вітражы на бытавыя тэмы. Акрамя таго ў вітражах сталі выкарыстоўваць не толькі каляровае, але і бясколернае шкло.
На перыяд готыкі прыпаў росквіт кніжнай мініяцюры. Са з'яўленнем свецкай літаратуры (рыцарскія раманы і інш.) пашырылася колькасць ілюстраваных рукапісаў, таксама ствараліся багата ілюстраваныя часасловы і псалтыры для хатняга выкарыстання. Мастакі сталі імкнуцца да больш дакладнага і дэталёвага перадачы натуры. Яскравымі прадстаўнікамі гатычнай кніжнай мініяцюры з'яўляюцца браты Лімбургі, прыдворныя мініяцюрысты герцага дэ Беры, якія стварылі знакаміты «Цудоўны часаслоў герцага Берыйскага» (каля 1411—1416).
Развіваецца жанр партрэта — замест умоўна-адцягненай выявы мадэлі мастак стварае вобраз, надзелены індывідуальнымі, уласцівымі пэўнаму чалавеку рысамі.
Завяршаецца амаль тысячагадовае панаванне візантыйскіх канонаў у выяўленчым мастацтве. Джота ў цыкле фрэсак Капэлы Скравеньі малюе людзей у профіль, змяшчае на першым плане фігуры спіной да гледача, парушаючы табу візантыйскага жывапісу на любы ракурс акрамя франтальнага. Ён прымушае сваіх герояў жэстыкуляваць, стварае прастору, у якой рухаецца чалавек. Наватарства Джота выяўляецца і ў яго звароце да чалавечых эмоцый.
З апошняй чвэрці XIV стагоддзя ў выяўленчым мастацтве Еўропы пануе стыль, названы пазней інтэрнацыянальнай готыкай. Гэты перыяд з'явіўся пераходным да жывапісу Протарэнесансу.
Неаготыка
Неаготыка (Gothic Revival — «адраджэнне готыкі») — мастацкі стыль XVIII і XIX стст., які запазычвае формы і традыцыі готыкі. Неаготыка ўзнікла ў Вялікабрытаніі, але атрымала распаўсюджанне таксама і ў кантынентальнай Еўропе, і нават у Амерыцы.
Часам элементы неаготыкі самым мудрагелістым чынам перапляталіся з найноўшымі для таго часу тэхналогіямі, напрыклад апоры Бруклінскага моста ў Нью-Ёрку мелі аркі ў форме гатычных вокнаў. Самы выдатны ўзор неаготыкі — будынак Брытанскага парламента ў Лондане. У ЗША варта адзначыць неагатычны сабор Святога Патрыка ў Нью-Ёрку.
Гётынген
Гё́тынген (Göttingen ) — універсітэцкі горад на поўдні зямлі Ніжняя Саксонія ў Германіі. Пасля Гановера, Браўншвайга, Оснабрука і Ольдэнбурга Гётынген з’яўляецца пятым па велічыні горадам Ніжняй Саксоніі. З 1964 года былы свабодны (kreisfrei) горад уваходзіць у склад раёна Гётынген. З 1965 года колькасць насельніцтва горада перавышае 100 тысяч чалавек, з якіх прыкладна 20 % складаюць студэнты з усіх бакоў свету.
Куцавічы (Карэліцкі раён)
Куцаві́чы (, Куцевичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
11 лістапада
11 лістапада — трыста пятнаццаты (трыста шаснаццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Барок (Магілёўскі раён)
Баро́к (, Борок) — былая вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Семукацкага сельсавета. Размешчана за 35 км на паўднёвы ўсход ад Магілёва, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Вендрыж на лініі Магілёў—Асіповічы. Рэльеф раўнінны. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Вендараж і далей па шашы Магілёў—Бабруйск.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 1857 годзе ў Расійскай імперыі, вёска ў Быхаўскім павеце, уласнасць памешчыка. Паводле перапісу 1897 года ў Гарадзішчанскай воласці Быхаўскага павета Магілёўскай губерні. Побач быў фальварак.
У 1909 годзе меўся вадзяны млын.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала яе разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У сакавіку 1924 года вёску вярнулі БССР, з 20 жніўня 1924 года ў Вялікабялевіцкім сельсавеце Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці, з 16 ліпеня 1954 года ў Семукацкім, з 22 ліпеня 1960 года ў Вендаражскім, з 4 чэрвеня 1965 года зноў у Семукацкім сельсаветах. У 1925 годзе створана сыраварна-масларобная арцель (20 гаспадарак), дзейнічаў млын. У 1930-я г. вяскоўцы ўступілі ў калгас.
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Каля вёскі ў 1943 годзе партызаны разграмілі карны атрад акупантаў. У 1990 годзе ў складзе саўгаса «Бялевічы» (цэнтр — в. Вялікія Бялевічы).
Ліквідавана 5 жніўня 2010 года.
Планіроўка
Традыцыйная драўляная сялянская сядзіба з гаспадарчымі пабудовамі пастаўлена каля прасёлачнай дарогі.
Дамброва (гміна, Апольскае ваяводства)
Дамбро́ва (Dąbrowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дамброве. Плошча гміны складае 130,84 км². Станам на 2004 год у гміне Дамброва пражывалі 9523 чалавекі, шчыльнасць — 72,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Кавалёва (Мёрскі раён)
Кавалёва (, Ковалёво) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Сомаў
Сомаў — прозвішча.
Догадзіма
До́га (島後) — востраў на поўдні Японскага мора, найбуйнейшы ў групе астравоў Окі. Тэрыторыя — 241,58 км². Насельніцтва (2013 г.) — 14849 чал.
Востраў До́га разам з суседнімі малымі астравамі і скаламі звычайна вылучаюць у асобную падгрупу астравоў Окі. Ён знаходзіцца ў 65 км на поўнач ад ўзбярэжжа Хонсю, у 575 км на паўночны захад ад Токіа. З поўначы на поўдзень востраў цягнецца на 21 км, з захаду на ўсход — на 18,4 км.
До́га мае вулканічнае паходжанне, уяўляе сабою рэшткі старажытнага стратавулкана. Тут знойдзены адны з найбольш старажытных адкладанняў горных парод на Японскіх астравах. Канчаткова востраў аддзелены ад суседніх астравоў і Хонсю каля 10 тысяч гадоў таму. Рэльеф скалісты. Найвышэйшы пункт — гара Даймандзі (608 м).
Асноўныя галіны мясцовай эканомікі — рыбалоўства, сельская гаспадарка, турызм. Звязаны паромнай і авія- пераправамі з востравам Хонсю.
Пётр Сяргеевіч Лямешчанка
Пётр Сяргеевіч Лямешчанка (нар. года ў в. Ручаёўка Лоеўскага р-на Гомельскай вобл.) — беларускі эканаміст, аналітык, педагог, доктар эканамічных навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 верасня 1953 года ў вёсцы Ручаёўка Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Пасля заканчэння ў 1968 годзе Ручаёўскай сярэдняй школы паступіў у Лоеўскае педагагічнае вучылішча. Скончыўшы яго, працаваў па спецыяльнасці. Праходзіў тэрміновую службу ў савецкай арміі. Пасля паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на аддзяленне палітычнай эканоміі, якое скончыў з адзнакай у 1981 годзе, атрымаўшы кваліфікацыю эканаміста і выкладчыка палітычнай эканоміі.
Далейшы прафесійны і жыццёвы шлях непарыўна звязаны з Беларускім дзяржаўным універсітэтам, у якім пачынаў працаваць выкладчыкам кафедры палітычнай эканоміі. Скончыў аспірантуру БДУ і атрымаў навуковую ступень кандыдата эканамічных навук, а таксама званне дацэнта ў 1986 годзе. Браў удзел у стварэнні эканамічнага факультэта БДУ, на базе якога арганізаваў дзейнасць кафедры тэарэтычнай і інстытуцыйнай эканомікі ў якасці загадчыка (з 1997 года і па цяперашні час).
Стажыраваўся ў структурах Сусветнага банка, Дзяржаўнага камітэта па каштоўных паперах Рэспублікі Беларусь, у іных установах Беларусі, Расіі, Германіі і інш. У 1992 годзе працаваў па сумяшчальніцтве ў Дзяржаўным камітэце Рэспублікі Беларусь па прыватызацыі і раздзяржаўленні, у 1993 годзе - з'яўляўся фінансавым аналітыкам страхавой кампаніі ў Беларусі, а таксама кансультантам-экспертам кансалтынгавай фірмы з Германіі.
Згодам паступіў у дактарантуру Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава і абараніў у 2005 годзе доктарскую дысертацыю па эканамічнай тэорыі на тэму "Развіццё прадмета і метадалогіі эканамічнай навукі ў кантэксце сучасных інстытуцыйных зменаў". У 2007 годдзе ВАК Рэспублікі Беларусь прысвоіў яму вучонае званне прафесара.
Апублікаваў 22 манаграфіі, раздзелы ў кнігах, брашуры і 13 вучэбных дапаможнікаў, раздзелаў у вучэбных і навукова-метадычных дапаможніках. Ім распрацаваны і чытаюцца курсы «Метадалогія, метады і інструменты эканамічнага даследавання», «Інстытуцыянальная эканоміка», «Прыкладны інстытуцыянальны аналіз», «Эвалюцыйная эканоміка» і «Тэорыя мікраэканамічнай палітыкі».
Сябар рэдкалегій часопісаў: «Часопіс інстытуцыйных даследаванняў», «Філасофія гаспадаркі» (МДУ), «Пытанні палітычнай эканоміі», «Веснік Іванаўскага ўніверсітэта», «Веснік БДУ», «Тэарэтычная эканоміка», «Пытанні новай эканомікі», «Эканоміка адукацыі», «Веснік Кастрамскога ўніверсітэта», «Праблемы сучаснай эканомікі», «Эканамічная тэорыя», «Эканамічная навука сёння» (БНТУ), «Вышэйшая школа» і інш.
Узнагароды і прызнанне
Гады плённай працы П. С. Лямешчанкі ацэнены граматамі і ганаровымі граматамі БДУ, Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай МДУ імя М. В. Ламаносава, нагрудным знакам «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2010 год). З 2010 года яму прысвоена званне акадэміка Акадэміі філасофіі гаспадаркі (МДУ імя М. В. Ламаносава).
Таксама з'яўляецца сябрам філасофска-эканамічнага сходу МДУ імя М. В. Ламаносава, старшынёй спецыялізаванага вучонага савета па абароне дысертацый у БДУ, сябрам вучонага савета эканамічнага факультэта БДУ, сябрам Міжнароднай асацыяцыі інстытуцыйных даследаванняў. Абраны віцэ-прэзідэнтам Міжнароднага саюза эканамістаў і прызначаны намеснікам старшыні Камітэта па тэхналагічным развіцці Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі.
Ламанка
Ламанка (Лома́нка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Платон Аляксеевіч Аюнскі
Платон Аляксеевіч Сляпцоў (, 3-ці Жулейскі наслег, Батурускі (цяпер Татцінскі) улус, Якуцкая акруга, Якуцкая вобласць, Расійская імперыя —, турма, Якуцк, ЯАССР; Псеўданімы: Аюнскі (Шаманскі) ад якуцк. айуун — шаман) — якуцкі савецкі , , , і грамадскі дзеяч, адзін з заснавальнікаў якуцкай савецкай літаратуры.
У 1928—1931 гадах наркам асветы і аховы здароўя Якуціі, з 1935 года дырэктар НДІ мовы і культуры. Рэпрэсіраваны.
Памяць аб Аюнскім
У 1966 годзе заснавана Дзяржаўная прэмія імя П. А. Аюнскага, якая прысуджаецца за лепшыя творы літаратуры, мастацтва і архітэктуры.
Беларускія пераклады
На беларускую мову вершы Аюнскага (Бацькава блаславенне; Жаваранак апяяў; Песьня сініцы) перакладаў Артур Вольскі.
Дубай (Столінскі раён)
Ду́бай (, Дубой) — аграгарадок (да 2011 года — вёска ) Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Відзіборскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 24 км у напрамку на поўнач ад горада Столін, за 272 км ад Брэста, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Відзібор.
Гісторыя
У XVIII—XIX стст. вёска належала шляхціцам Кеневічам.
Карняплоды любві
«Карняплоды любві» — пяты студыйны альбом беларускага гурта «Разбітае сэрца пацана», выдадзены ў 2018 годзе.
Давід Вілья
Давід Вілья Санчэс (David Villa Sánchez; нар., Лангрэа, Астурыя, Іспанія) — былы іспанскі футбаліст, нападнік. Рэкардсмен нацыянальнай зборнай Іспаніі па колькасці забітых мячоў, чэмпіён Еўропы і свету ў яе складзе.
Клубная
Вілья меў цікавасць да шматлікіх астурыйскіх каманд, але адна з вялікіх каманд краю, «Рэал Аўеда», заявіла, што ён быў занадта юным і меў недастатковы патэнцыял для клуба. Пасля Давід атрымаў ​​прафесійны прарыў у мясцовым клубе «Спортынг» Хіхон, ідучы па слядах свайго куміра дзяцінства Кіні. Вілья дэбютаваў у складзе астурыйскага клуба ў сезоне 2000/2001.
У 2005 годзе ігрок перайшоў у клуб «Валенсія». Адразу ж у першым сезоне за «Валенсію» Вілья забіў 25 мячоў, правёўшы 37 гульняў, у Ла Лізе і стаў другім пасля Самуэля Это’о лепшым бамбардзірам чэмпіянату. За ўсю гісторыю «Валенсіі» толькі два футбалісты забівалі за адно першынство больш галоў. Вынік Давіда стаў трэцім паказчыкам клуба за ўвесь час. У наступныя сезоны Вілья зноў станавіўся лепшым бамбардзірам «Валенсіі», і аж да сезона 2007/2008 быў лепшым іспанскім бамбардзірам у лізе.
19 мая 2010 года Вілья перайшоў у «Барселону», якая заплаціла за трансфер форварда амаль 42 млн еўра. Кантракт быў падпісаны 22 мая на 4 гады з заработнай платай у памеры 7 млн еўра за сезон, з магчымасцю падаўжэння яго яшчэ на год, на цырымоніі прадстаўлення іграка прысутнічала 46 тысяч гледачоў.
8 ліпеня 2013 года «Барселона» абвесціла, што яны дасягнулі пагаднення аб транферы Вільі ў мадрыдскае «Атлетыка» за 5,1 млн еўра. 21 жніўня 2013 года ігрок забіў гол у першым матчы за «Атлетыка» ў матчы Суперкубка супраць былога клуба «Барселоны». Давід правёў не благі сезон, стаўшы чэмпіёнам Іспаніі і дайшоўшы з клубам да фіналу Лігі чэмпіёнаў. Трэба заўважыць, што ў мадрыдскім клюбе Вілья даволі часта гуляў з глыбіні пляцоўкі, шмат часу адпрацоўваючы ў абароне.
Улетку 2014 года стаў першым іграком створанага клуба «Нью-Ёрк Сіці», які пачаў выступленні ў МЛС толькі з 2015 года. З гэтай прычыны Давід быў аддадзены ў арэнду ў клуб аўстралійскай лігі «Мельбурн Сіці», а з 2015 года пачаў гуляць у Амерыцы.
У лістападзе 2018 года было абвешчана, што Вілья не будзе падаўжаць кантракт з «Нью-Ёрк Сіці», які сканчваецца 31 снежня таго ж года, і неўзабаве стала пра пераход нападніка ў японскі клуб «Вісэл Кобэ» з 1 студзеня 2019 года. У лістападзе 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры па заканчэнні сезона. Свой апошні матч правёў 1 студзеня 2020 года, калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы за Кубак Імператара, у якім «Вісэл Кобэ» ўзяў першы трафей у сваёй гісторыі.
Міжнародная
Дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Іспаніі 9 лютага 2005 года ў матчы супраць зборнай Сан-Марына. Першы гол за зборную забіў 16 лістапада таго ж года, паразіўшы вароты зборнай Славакіі.
Удзельнічаў на чэмпіянаце свету 2006 года. У першым матчы групавога этапа супраць зборнай Украіны Вілья забіў два мячы. У 1/8 фіналу супраць будучых фіналістаў французаў Давід адкрыў лік рэалізаваўшы пенальці, аднак французы здолелі пераламаць ход гульні і перамаглі з лікам 3:1.
На пераможным для Іспаніі еўрапейскім першынстве 2008 года Вілля стаў лепшым бамбардзірам, забіўшы чатыры мячы. У першым жа матчы турніру супраць зборнай Расіі Вілья зрабіў хет-трык. З-за траўмы, атрыманай у паўфінале супраць усё той жа зборнай Расіі, нападнік быў вымушаны прапусціць фінал.
З-за траўмы, атрыманай на клубнам чэмпіянаце свету, Давід быў вымушаны прапусціць Еўра-2012, на якім зборная Іспаніі таксама дамаглася перамогі.
Клубныя
«Рэал Сарагоса»:
«Валенсія»:
«Барселона»:
«Атлетыка»:
«Вісэл Кобэ»:
Міжнародныя
Іспанія:
Васілёўка
Назву Васілёўка маюць:
Ласка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Ласка́ (Лоска́) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мірза Фаталі Ахундаў
Мірза Фаталі Ахундаў (Ахундзадэ) (Mirzə Fətəli Məhəmmədtağı oğlu Axundov (Axundzadə), поўнае Мірза Фет Алі-бек Гаджыеў Алескер аглы Ахундаў;, Шэкі — , Тыфліс) — азербайджанскі пісьменнік-асветнік, філосаф-матэрыяліст і грамадскі дзеяч; заснавальнік рэалізму ў азербайджанскай літаратуры, пачынальнік азербайджанскай драматургіі; палкоўнік.
Інгальф Арнарсан
Інгальф (Інгульф) Арнарсан (Ingólfur Arnarsson) — знатны нарвежац, у канцы ІХ стагоддзя перасяліўся ў Ісландыю са сваёй сябрынай і заснаваў на востраве першыя паселішчы — таксама ферму на месцы сённяшняга Рэйк’явіка.
У гонар І. Арнарсана названа гара Інгальфсф’ял.
Ціхань
Назву Ціхань маюць:
Зіяш Бектэнавіч Бектэнаў
Зіяш Бектэнавіч Бектэнаў (Зыяш (Зияш) Бектенов;, Кен-Суу (сёння Ісык-Кульскай вобласці Кыргызстан) — , Бішкек) — кіргізскі савецкі навуковец-філолаг, манасазнавец, лінгвіст, фалькларыст, ,. Член Саюза пісьменнікаў СССР. Выдатнік народнай асветы Кіргізскай ССР. Выдатнік вышэйшай школы СССР.
Біяграфія
Сын сельскага фельчара. Рана застаўся сіратой, выхаваны братам. Пасля заканчэння пачатковай школы ў роднай вёсцы, паступіў у Кіргізскі педагагічны тэхнікум у г. Фрунзэ, які скончыў у 1930 годзе і ўзначаліў аддзел народнай адукацыі ў. З 1931 па 1932 год быў намеснікам загадчыка кіргізскага аддзела Цэнтральнага выдавецтва народаў СССР пры Прэзідыуме ЦВК СССР. У 1932 годзе кіраваў вучэбна-метадычным аддзелам Кіргізскага дзяржаўнага выдавецтва.
У 1940 годзе скончыў. Вучыўся з будучымі класікамі кіргізскай літаратуры —, , ,.
Удзельнічаў у першым літаратурным гуртку — «Кызыл учкун» («Чырвоная іскра»), які стаў ядром Кіргізскай пісьменніцкай арганізацыі.
Займаўся арганізацыяй першых школ на поўдні Кыргызстана, стварыў (у суаўтарстве з ) першыя падручнікі па кіргізскай літаратуры і мове.
У 1933 годзе падвяргаўся рэпрэсіям. Пасля арышту ў 1937 годзе падручнікі канфіскавалі са школьных праграм, аўтараў выключылі з інстытута. Пазней, у 1940 годзе З. Бектэнаву даручылі адкрыццё настаўніцкага інстытута ў горадзе Пржэвальску.
Пасля дакладу Жданава аб часопісах «Звязда» і «Ленінград» і адпаведнай пастановы ЦК ВКП (б) быў абвінавачаны ў закліку да і панцюркскага яднання.
У 1949 годзе скончыў аспірантуру Кіргізскага аддзялення Акадэміі Навук СССР, але абараніць кандыдацкую дысертацыю не паспеў.
Бацька (1934—1999), дзяржаўнага дзеяча, міністра сувязі Рэспублікі Кыргызстан (1991—1994). Лаўрэата Дзяржаўнай прэміі СССР.
Пахаваны на у Бішкеку.
Навуковая і творчая дзейнасць
Перакладчык, які зрабіў даступнымі кіргізскаму чытачу творы Д. І. Фанвізіна, М. В. Гогаля, А. М. Астроўскага, А. С. Макаранкі, А. А. Фадзеева, Л. С. Собалева, К. Гальдоні, Б. Шоў, Ж. Ануя, і інш. Творы З. Бектэнава, заснаваныя на эпасе «Манас», былі пераведзены на рускую мову.
Тэбеса (правінцыя)
Тэбеса — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на паўночным усходзе краіны. Правінцыя мяжуе з Тунісам. Адміністрацыйны цэнтр — Тэбеса. Плошча — 14 227 км², насельніцтва 657 227 (на 2008 год).
Мамэкынэ
Мамэкынэ (Маме́кине) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ганна Шведская (1545—1610)
Ганна Густаўсдотэр Ваза (Ганна Марыя ; Anna Gustavsdotter Vasa; 19 чэрвеня 1545 — 20 сакавіка 1610) — шведская прынцэса, у шлюбе з Георгам Ёганам фон Пфальц-Фельдэнцам пфальцграфіня Фельдэнца (1562—1592). Трэцяя (пасля Катарыны і Сесіліі) дачка караля Швецыі Густава I і яго другой жонкі Маргарыты Леёнхувуд. У 1592—1598 гадах рэгентша Фельдэнца і Лаўтрэкена.
Біяграфія
У раннім дзяцінстве Ганна, гэтак жа як і яе браты і сёстры, знаходзіліся ў асноўным пад апекай даверанай няні каралевы-маці, Брыгіты Ларс Андэрсанс, стрыечнай сястры сваёй маці Маргарыты і шляхетнай ўдавы Інгрыд Амундсдотэр.
Калі Ганна была яшчэ маленькай, быў замоўлены яе партрэт. Яна выйшла замуж за Георга Іагана фон Пфальц-Фельдэнца у 1562 годзе. Яна атрымала вялікі пасаг, і на вяселле запрасілі караля Даніі. Пасля вяселля яна з’ехала ў Германію. Шлюб апісваецца як шчаслівы. Ганна была дарадчыцай свайго мужа; яна ўмела абразуміць мужа, калі ён ладзіў чарговую авантуру. Ганна таксама актыўна ўдзельнічала ў шлюбных перамовах паміж сваімі братамі і рознымі нямецкімі дваранскімі дамамі; у 1578—1579 гадах яна ўдзельнічала ў перамовах аб шлюбе паміж каралём Швецыі Карлам IX і Ганнай Марыяй Пфальцкай.
Яна заўдавела ў 1592 годзе. Пасля смерці свайго мужа Ганна Марыя была вымушана весці вельмі сціплы лад жыцця, паколькі яе муж пакінуў велізарныя пазыкі, назапашаныя за ўсё жыццё: яна ўсё астатняе жыццё спрабавала выплаціць доўг у 300 тысяч фларынаў. Яна таксама была вымушана стаць пасярэднікам паміж сваімі сынамі ў іх барацьбе за спадчыну, паколькі яе муж падзяліў свае землі паміж імі. У 1592—1598 гадах яна была рэгентам непадзельных тэрыторый, а ў 1598 годзе Георг густаў прыняў кіраванне Фельдэнцам і Лаўтрэкенам, у той час як яго малодшыя браты атрымалі іншыя тэрыторыі.
Дзеці
20 снежня 1562 года Ганна выйшла замуж за Георга Іагана фон Пфальц-Фельдэнца. У ніх нарадзілася адзінаццаць дзяцей:
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінцаў (Глуск)
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар бернардзінцаў — колішні каталіцкі культавы комплекс у гарадскім пасёлку Глуску. Сёння на месцы касцёла месціцца гарадскі стадыён.
Гісторыя
Аляксандр Палубінскі ў 1662 годзе фундаваў сродкі на будаўніцтва драўлянага касцёла святога Антонія кляштара бернардзінцаў.
У 1667 годзе сойм пацвердзіў выдзяленне Аляксандрам Палубінскім «месца на касцёл, кляштар і сад» айцам бернардзінцам у Глуску-Дубровіцкім. У тым жа годзе быў пабудаваны новы мураваны касцёл (Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі). З 1744 года тут дзейнічае Глуская парафія (у Бабруйскім дэканаце). З 1781 года створана парафіяльная школа (у 1790 годзе было 15 вучняў).
У 1832 годзе пасля паўстання 1830 года кляштар бернардзінцаў быў скасаваны, а касцёл стаў парафіяльным.
У 1935 годзе касцёл быў забраны ў вернікаў. Былы касцёл ператварыўся ў склад стружкавай арцелі, дзе неўзабаве адбыўся пажар. Падчас Другой сусветнай вайны немцы ў былым касцёле зрабілі склад боепрыпасаў, а пры адступленні ў 1944 годзе склад узарвалі. У выніку выбухаў абрынуліся купал і скляпенні над алтарнай часткай. Пазней парэшткі касцёла былі ўтылізаваны на будматэрыялы.
З 1996 года некалькі сезонаў археалагічныя даследаванні сістэматычна праводзіліся пад кіраўніцтвам І. Ганецкай.
Нявежыс
Нявежыс (Nevėžis) — рака ў Літве, правы прыток Нёмана.
Даўжыня — 209 км. На рацэ стаіць горад Панявежыс.
NGC 7475-2
NGC 7475-2 (іншыя абазначэнні — PGC 70382, UGC 12337, MCG 3-58-28, ZWG 453.59) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Малунг-Селен (камуна)
Малунг-Селен 23-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Малунг.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 10 165 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 7 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Лясок (Карэліцкі раён)
Лясо́к (, Лесок) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Карл Лупіновіч
Карл Аляксандр Карлавіч Лупіновіч (, Мінскай губерні — 1937?)  — каталіцкі святар, удзельнік беларускага хрысціянскага руху.
Біяграфія
Паходзіў з сям'і беларусаў-католікаў. У 1914 г. скончыў Мітрапалітальную духоўную семінарыю ў Пецярбургу. 3 1914 па 1917 г. вучыўся ў Петраградскай рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі. 3 восені 1914 г. быў членам беларускага гуртка студэнтаў акадэміі. У 1915 годзе прыняў сакрамант пасвячэння (паводле іншых звестак, у 1913).
Душпастырскую дзейнасць пачаў на пасадзе вікарыя ў Мінску. Прымаў удзел у беларусізацыі нацыянальна-рэлігійнага жыцця. Выступаў перад вернікамі з беларускімі казаннямі. У 1919 г. выконваў абавязкі пробашча магілёўскага касцёла Св. Казіміра.
10 кастрычніка 1919 г. біскуп Ян Цепляк выдаў кс. Лупіновічу прадпісанне здаць справы магілёўскаму дэкану і накіравацца ў Гомель, дзе ён павінен быў заняць пасаду гомельскага пробашча і дэкана. Але выезд кс. Лупіновіча ў Гомель зацягнуўся. 10 студзеня 1920 г. біскуп Цепляк прызначыў кс. Лупіновіча ўжо не пробашчам, а вікарыем у гомельскі касцёл, выпісаўшы на яго імя пасведчанне. Пасля нядоўгага побыту ў Гомелі ў маі 1920 г. кс. Лупіновіч выехаў у Жлобін як капелан жлобінскай капліцы антушаўскай парафіі. У ліпені 1921 г. ён быў прызначаны вікарыем маскоўскага касцёла Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. У 1922—1923 гг. — адміністратар рэчыцкай парафіі Мазырска-Рэчыцкага дэканата. 3 1924 г. працаваў пробашчам касцёла святых Пятра і Паўла ў Маскве, абслугоўваў таксама капліцу ў Разані. 3 1926 — генеральны вікарый Маскоўскага дэканата. 20 лютага 1929 г. арыштаваны ў Маскве па падазрэнні ў шпіянажы і ўдзеле ў контррэвалюцыйнай арганізацыі. Неўзабаве быў вызвалены, даўшы падпіску аб супрацоўніцтве з органамі ДПУ, пра якую паведаміў біскупу Пію Невё. 18 лютага (паводле іншых звестак, у ноч на 16 лютага) 1931 г. быў зноў арыштаваны. 18 лістапада 1931 г. пастановай калегіі АДПУ прыгавораны на падставе арт. 58-6,10 і 11 КК РСФСР да трох гадоў высылкі ў Казахстан. У снежні 1933 годзе арыштаваны ў высылцы і этапаваны ў Мінск для прыцягнення да следства «за шпіянаж». 29 сакавіка 1934 г. пастановай «тройкі» калегіі АДПУ па БССР прыгавораны да трох гадоў высылкі ў Казахстан. У чэрвені 1936 г. быў зноў арыштаваны і 9 студзеня 1937 г. пастановай спецкалегіі Казахскага аддзялення Вярхоўнага суда РСФСР прыгавораны да 10 гадоў ППЛ. 11 снежня 1937 г. па пастанове камісіі НКУС прыгавораны да вышэйшай меры пакарання і расстраляны.
Вікторыя Дзюбур
Вікторыя Дзюбур (Victoria Dubourg;,  — , Бюр, Орн) — французская мастачка.
Аляксей Ягораў
Аляксей Ягораў:
Вікторыя Дзюбур
Біяграфія
Нарадзілася ў Парыжы. Вучылася ў Фані Шэрон. У 1860 годзе пазнаёмілася з Эдуардам Манэ, які аказаў на яе вялікі ўплыў у пачатку кар’еры. У 1866 годзе, капіюючы некаторыя карціны ў Луўры, яна пазнаёмілася з мастаком Анры Фантэн-Латурам. 15 лістапада 1876 года яны ажаніліся.
З 1869 па 1902 год рэгулярна выстаўлялася ў Салоне. З 1882 па 1896 год была чальцом Каралеўскай акадэміі. У 1920 годзе атрымала ордэн Ганаровага легіёна. Вікторыя Дзюбур належала да кола Эдуарда Манэ, Берты Марызо і Эдгара Дэга.
Святлана Вікенцьеўна Гіль
Святлана Вікенцьеўна Гіль (нар., Швянчоніс Літоўскай ССР) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Віцебскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці, інжынер-тэхнолаг. Працавала майстрам, старшым тэхнолагам, старшым інжынерам, старшынёй фабрычнага камітэта прафсаюза Брэсцкай фабрыкі верхняга трыкатажу, сакратаром камітэта КПБ Брэсцкага вытворчага дыванова-суконнага аб’яднання, старшынёй Ленінскага раённага Савета народных дэпутатаў горада Брэста, намеснікам генеральнага дырэктара па рабоце з моладдзю Брэсцкага вытворчага дывановага аб’яднання, дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства Брэсцкая швейная фірма «Надзея».
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
11 мая
11 мая (11 траўня) — сто трыццаць першы (сто трыццаць другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Вазраждзенне (Магілёўскі раён)
Вазраждзе́нне (, Возрожденье) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета. Размешчана за 45 км на паўднёвы захад ад Магілёва, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Друць на лініі Магілёў — Асіповічы. Рэльеф раўнінны, на ўсход мяжуе з лесам, на поўнач праходзяць меліярацыйныя каналы, злучаныя з р. Друць (прыток р. Дняпро). Транспартныя сувязі па шашы Бялынічы — чыгуначная станцыя Друць, якая праходзіць непадалёку ад вёскі.
Гісторыя
У ліпеня 1922 года тут на былых памешчыцкіх землях узнікла сельскагаспадарчая арцель «Адраджэнне» і пачаў складвацца населены пункт. У 1926 годзе арцель аб’ядноўвала 9 гаспадарак, мелася кузня. З 20 жніўня 1924 года ў Гарадзішчанскім сельсавеце Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці, з 24 чэрвеня 1960 года ў Бокатаўскім, з 4 чэрвеня 1965 года ў Семукацкім сельсаветах.
У 1990 годзе у складзе саўгаса «Колас» (цэнтр — в. Семукачы). Размяшчалася вытворчая брыгада.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з кароткай вуліцы, арыентаванай з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Забудавана двухбакова традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Турызм у Венгрыі
Турызм у Венгрыі славіцца багатай гісторыяй. Венгрыя стала трынаццатай па турыстычнай наведвальнасці краінай свету ў 2002 годзе. У 2004 і 2005 годзе колькасць турыстаў, якія прыязджаюць у краіну, павялічылася на 7 працэнтаў. 98 працэнтаў турыстаў складаюць жыхары еўрапейскіх краін, большай часткай — Аўстрыі, Германіі і Славакіі. Турыстычны сезон Венгрыі доўжыцца з красавіка па кастрычнік. У ліпені і жніўні назіраецца пік турыстычнай актыўнасці. Самым папулярным месцам Венгрыі для турыстаў з'яўляецца Будапешт.
Турызм у Будапешце
Будапешт стаў адным з самых папулярных гарадоў цэнтральнай Еўропы сярод турыстаў у 90-я гады. Славутасці горада ўключаюць у сябе замак Буда, у якім размешчана некалькі музеяў і помнікаў архітэктуры: Венгерская нацыянальная галерэя, Музей гісторыі Будапешта,, , Палац Шандара і іншыя. Карыстаюцца папулярнасцю Будынак венгерскага парламента і парк Варашлігет. У горадзе размешчана мноства музеяў і тэатраў. Замак Буда, набярэжныя Дуная і Праспект Андраш з'яўляюцца аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У Венгрыі знаходзіцца каля 1300 геатэрмальных крыніц, якія выкарыстоўваюцца для лячэння і рэлаксацыі з часоў Рымскай Імперыі. Рымляне будавалі свае лазні на беразе Дуная яшчэ ў I стагоддзі н. э. Больш за 30000 кубічных метраў мінеральнай вады тэмпературай ад 21° да 76 °C працякаюць з 118 тэрмальных крыніц на тэрыторыі Будапешта. Лазні Будапешта, пабудаваныя ў розныя гістарычныя эпохі, прапануюць турыстам паслугі лячэння, масаж і спа-працэдуры.
Пад Будапештам знаходзіцца каля 200 пячор, некаторыя з якіх адкрыты для турыстаў. Сталакцітавая пячора Палволгі (Pálvölgy) — вялікі займальны лабірынт, адкрыты ў пачатку XX стагоддзя. Гэта самая вялікая пячорная сістэма пагоркаў Буда. Іншая пячора — Землохегі (Szemlohegy) — характэрная прыгожымі сценамі, пакрытымі мінеральнымі солямі і чыстым паветрам. Пячора Маціяс (Matyas), якая знаходзіцца на ўскраіне горада, складаецца з практычна непраходных праходаў, прыцягвае аматараў экстрэмальнага турызму.
Рэгіянальны турызм
Возера Балатон — самае вялікае прэснаводнае возера цэнтральнай Еўропы. Гэта други па папулярнасці напрамак турызму ў Венгрыі. У 1994 на возеры пабывала 2.5 мільёнаў турыстаў. Іншымі напрамкамі рэгіянальнага турызму з'яўляюцца спа курорты, актыўны адпачынак і культурныя славутасці. У Венгрыі створана каля 400 пляцовак для. Пракладзена больш за 2500 км веласіпедных трас. Таксама асаблівай папулярнасцю карыстаюцца рыбалка, назіранне за птушкамі, верхавая язда і паляванне.
Прусіна
Назву Пру́сіна маюць:
Камарнікі (Столінскі раён)
Кама́рнікі (, Комарники) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відзіборскага сельсавета.
Высокамазавецкі павет
Высокамазавецкі павет (Powiat wysokomazowiecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Падляскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Высоке Мазавецке. Займае плошчу 1288,91 км². Насельніцтва павета складае 57 997 чалавек (на 30 чэрвеня 2016 года).
Лютфі Задэ
Лютфі Задэ (у навуковых працах звычайна Лютфі Задэ або Лютфі А. Задэ, (Lütfi Zadə, Lutfi Asker Zadeh — Лютфи А. Задэ; нар. 4 лютага 1921 года, Наўханы, Азербайджанская ССР) — амерыканскі матэматык, заснавальнік тэорыі недакладных мностваў і невыразнай логікі, прафесар Каліфарнійскага ўніверсітэта (Берклі).
Балота Гніення
Балота Гніення (Palus Putredinis) — раён месяцавай паверхні, размешчаны паміж кратарам Архімед на паўночным усходзе і Апенінамі на поўдні. З поўначы дадзены раён абмяжоўвае кратэр Аўтоліка, з захаду горы Архімед.
Ва ўсходняй частцы Балота Гніення знаходзіцца раён Хедлі-Апеніны, дзе здзейсніў пасадку месяцавы модуль Апалона-15. У гэтай вобласці быў знойдзены адзін з самых вядомых узораў месяцавага грунту, дастаўленых на Зямлю, які атрымаў назву Камень Быцця, узростам 4,1 мільярда гадоў. На прыведзенай фатаграфіі, у ніжняй правай частцы здымка, добра бачная звілістая паласа, якая праходзіць па ўсходнім краю кратэра Хедлі С (Hadley C). Гэта разора Хедлі (Hadley Rille), пакручасты каньён шырынёй ад аднаго да паўтара кіламетраў і глыбінёй каля 400 метраў. У раёне Хедлі-Апеніны астранаўтамі Апалона-15 усталяваная мемарыяльная шыльда з імёнамі загінулых савецкіх і амерыканскіх касманаўтаў. Каля шыльды ляжыць невялікая алюмініевая фігурка астранаўта ў скафандры.
Да поўначы ад Балота Гніення размешчаны заліў Лунніка, дзе здзейсніла жорсткую пасадку Луна-2, першая ў свеце аўтаматычная станцыя, якая дасягнула паверхні Месяца.
Селенаграфічныя каардынаты 27.36°N, °W, дыяметр каля 180 км.
Уаргла (правінцыя)
Уаргла — адзін з сарака васьмі вілаяаў у Алжыры, які знаходзіцца на ўсходзе краіны. Правінцыя мяжуе з Тунісам. Адміністрацыйны цэнтр — Уаргла. Плошча — 211 980 км², насельніцтва 552 539 (на 2008 год).
Аўверэ (станцыя)
Аўверэ (Auvere) — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў вёсцы Аўверэ на лініі Талін — Нарва.
Здарэнні
8 ліпеня 2004 г. на між ст. Аўверэ і Салдзіна адбылася аварыя. Цягнік № 33 «Масква — Талін» збіў грузавік Scania. У выніку сутыкнення лакаматыў ТЭП70 сышоў з рэек і даў цечу. Тры пасажырскія вагоны, таксама сышлі з рэек. Пашкоджанна 510 м рэек, у тым ліку 230 м магістралі. Былі пашкоджанны пуці станцыі Аўверэ ў 280 м.
У аварыі загінуў пасажыр у грузавіку, пацярпеў кіроўца, а таксама памочнік машыніста. Ніхто з людзей у цягніку не меў патрэбы ў шпіталізацыі. Пад уплывам аварыі ў навакольнае асяроддзе трапіла каля 10 тон сланцавага масла і дызельнага паліва.
Вакзал
Першы будынак вакзала быў пабудаваны па тыпавым праекце. Знесены і заменены новым у 1980, які таксама быў знесены ў сучасны перыяд.
Дамброва Біскупя (гміна)
Дамбро́ва Біску́пя (Dąbrowa Biskupia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Інаўрацлаўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дамброве Біскупей. Плошча гміны складае 147,44 км². Станам на 2004 год у гміне Дамброва Біскупя пражывалі 5254 чалавекі, шчыльнасць — 35,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Шамаўка
Назву Ша́маўка маюць:
Бембель
Бембель — прозвішча, мае нямецкія карані
Джаніса Джэфры
Джаніса Джэфры (Janeesa Jeffery; нар., г. Каларада-Спрынгс, ЗША) — амерыканская баскетбалістка.
Кар’ера
27 ліпеня 2020 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Кадушкі
Каду́шкі (, Кадушки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Язна, з 1929 года ў складзе гміны Галубічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Мыхайліўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Навашыно (Карэліцкі раён)
Навашыно́ (, Навашино) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Мокрадзь
Назву Мо́крадзь маюць:
Гісторыя вечнасці
Сюжэт
Кінаэсэ пра каханне, мары і жаданні. Некалькі любоўных гісторый, якія зрабілі фурор у невялікай вёсцы на паўночным усходзе Бразіліі.
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Гісторыя вечнасці» напісаў польскі кампазітар Збігнеў Прайснер.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 22 кінаўзнагародамі і яшчэ 17 намінацыямі.
Ёханес Груцке
Ёханес Груцке (Johannes Grützke;,  — ) — нямецкі жывапісец, прадстаўнік крытычнага рэалізму. У 1958-64 гадах вучыўся ў берлінскай Акадэміі мастацтваў. Карціны Груцке рэпрэзентуюць групы людзей у бытавых, але тэатралізаваных сітуацыях. Нікчэмнасць іх дзеяў і жэстаў наўмысна манументалізаваныя, а твары сімвалізуюць банальнасць паўсядзённага існавання і ўмоўнасць маральных нормаў («Наш хлопчык зноў дома», 1967, збор Х.Дудэ, Аўгсбург; «Пад адкрытым небам», 1969, Кунстале, Гамбург).
Вялікае Запаточча
Вялі́кае Запато́чча (, Великое Запоточье) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Папская інтранізацыя
Папская інтранізацыя або Папская інтранізацыйная імша — літургічная служба Рымска-каталіцкай царквы (якая служыцца па рымскаму абраду, але з элементамі візантыйскага) для царкоўнай інвестытуры на пасаду Папы Рымскага. Пасля Паўла VI інтранізацыя больш не ўключае старую тысячагадовую цырымонію Папскай каранацыі.
Павел VI, апошні Папа Рымскі, які быў каранаваны і выкарыстоўваў Папскую тыяру, адмовіўся ад выкарыстання тыяры на цырымоніі ў канцы Другога Ватыканскага сабору, і аддаў сваю асабістую тыяру базіліцы Нацыянальнай Святыні Бязгрэшнага Зачацця ў горадзе Вашынгтоне як падарунак каталікам Злучаных Штатаў Амерыкі. Аднак, больш за 20 іншых тыяр застаюцца ў Ватыкане. Адна з іх усё яшчэ выкарыстоўваецца сімвалічна як карона статуі Святога Пятра ў дзень яго свята кожны год. Першы за многія стагоддзі Папа Рымскі, які пачаў свой пантыфікат без каранацыі, быў Папа Ян Павел I.
Маўчаніў (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Маўчаніў (Мовча́нів) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мыхальчына-Слабада
Мыхальчына-Слабада (Михальчина-Слобода) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Балота Сну
Балота Сну (Palus Somni) — месяцавае ўтварэнне, размешчанае на паўночны ўсход ад Мора Спакою.
Селенаграфічныя каардынаты 13.69°N, 44.72°W, дыяметр каля 163 км. На поўдні Балота Сну мяжуе з Залівам Згоды, на паўночным захадзе — з Залівам Кахання. На паўночны ўсход ад Балота Сну размешчаны кратар Прокл, на паўднёвым захадзе — кратар Лайель.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Дрысвяты)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Дрысвяты. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Пабудавана ў 1908 годзе з цэглы ў псеўдарускім стылі. Будынак царквы складаецца са званіцы, бабінца, асноўнага аб'ёму і апсіды. У колеравым рашэнні царквы асноўная роля адводзіцца кантрасту паміж чырвонай цэглай сцен і атынкаванымі дэталямі дэкору. З рускай архітэктуры ўзята афармленне ўваходу з калонамі-дынькамі, паўкруглыя закамары, цыбулепадобныя галоўкі на васьмігранных шыйках.
Аршанскі інструментальны завод
Аршанскі інструментальны завод — прадпрыемства, заснаванае ў Оршы ў 1971—1973 гг. як завод па вытворчасці нармалізаванага інструмента для аўтаматычных ліній. З 1974 г. сучасная назва. З 2004 г. Рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства. Дырэктар  — Кірыл Уладзіміравіч Птушка.
19 лютага 2019 года ААТ «АІЗ» уключаны ў склад удзельнікаў холдынгу «МТЗ-Холдынг».
Выпускае інструмент: металарэзны — разцы такарныя і разцовыя ўстаўкі са зменнымі шматграннымі пласцінамі, спіральныя і кальцавыя свердзелы, канцавыя, шпоначныя і дыскавыя фрэзы; высокадакладны дапаможны інструмент для фрэзерных і такарных станкоў і інш. На прадпрыемстве наладжана вытворчасць медыцынскага інструмента, запчастак для сельскагаспадарчай тэхнікі і выпуск іншай прадукцыі.
Экспарт прадукцыі ідзе ў Расію, Украіну, краіны Балтыі.
За выдатны імідж прадпрыемства і высокую якасць прадукцыі РУП «Аршанскі інструментальны завод» узнагароджаны ў 1992 годзе ганаровым прызам «Залатая Арка Еўропы».
Згодна з пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 14 жніўня 2021 года, заводу было выдаткавана 10 млн беларускіх рублёў на рэалізацыю праекта «Арганізацыя вытворчасці сучасных металарэзных і дапаможных прылад з укараненнем інавацыйных тэхналагічных працэсаў»
Тупік (фільм, 1966)
«Тупік» (Cul-de-sac) — псіхалагічны трылер 1966 года рэжысёра Рамана Паланскага, трэці поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Аўтарамі сцэнарыя выступілі Раман Паланскі і. Галоўныя ролі выканалі, , і.
Тойла (прыпыначны пункт)
Тойла (Toila) — былы прыпыначны пункт у Эстоніі. Знаходзіцца на ўсходзе горада Йыхві на лініі Талін — Нарва. Чыгуначны вакзал быў пабудаваны ў 1870 годзе за 8 км ад пасёлку Тойла.
Прыпыначны пункт спыніў працу ў сярэдзіне 1990 года.
Будынак вакзала быў размешчаны на паўночным боку чыгункі і знесены летам 1997 года.
Тупік (фільм, 1966)
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 2 намінацыямі.
Залежныя і незалежныя зменныя
Залежныя і незалежныя зменныя — зменныя ў, і эксперыментальных навуках. Залежныя зменныя вывучаюцца пры дапушчэнні або патрабаванні, што яны залежаць паводле нейкіх законаў або правіл (напрыклад, паводле матэматычнай функцыі) ад значэнняў іншых зменных. Незалежныя зменныя, у сваю чаргу, не разглядаюцца як залежныя ад якой-небудзь іншай зменнай у рамках эксперыменту. У гэтым сэнсе часта незалежнымі зменнымі з’яўляюцца час, прастора, шчыльнасць, маса і папярэднія значэнні некаторых назіранняў (напрыклад, насельніцтва Зямлі), якія выкарыстоўваюцца для прагназавання наступных значэнняў (залежная зменная).
У эксперыменце любая зменная, якой можна прыпісаць значэнне без прыпісвання значэння любой іншай зменнай, называецца незалежнай зменнай. і эксперыменты правяраюць уплыў незалежных зменных на залежныя зменныя. Характар такога ўплыву вывучаецца шляхам змянення ўваходных значэнняў, таксама вядомых як рэгрэсары ў статыстычным кантэксце. Часам, нават калі іх уплыў не ўяўляе непасрэднага інтарэсу, незалежныя зменныя могуць улічвацца з іншых прычын, напрыклад, каб ацаніць іх магчымы эфект.
У матэматыцы
У матэматыцы функцыя гэта правіла ператварэння ўваходных даных (у найпрасцейшым выпадку, лікаў або набораў лікаў) у выхадныя (якія таксама могуць быць лікамі). Сімвал, які абазначае адвольнае ўваходнае значэнне, называецца незалежнай зменнай, у той час як сімвал, які абазначае выхадное значэнне, называецца залежнай зменнай. Найбольш распаўсюджаным сімвал для ўваходнага значэння —
x
, а для выхаднога —
y
y = f(x)
.
z = f(x,y)
, дзе
z
— залежная зменная, а
і
— незалежныя зменныя. Функцыі з некалькімі выхадамі часта называюць.
У мадэляванні і статыстыцы
У залежная зменная разглядаецца ў кантэксце залежнасці яе значэння ад значэнняў незалежных зменных. У простай
yi = a + bxi + ei
,
yi
—
i
-ае значэнне залежнай зменнай, а
xi
-ае значэнне незалежнай зменнай. Складаемае
ei
называецца «памылкай» і змяшчае ў сабе зменлівасць залежнай зменнай, якая не можа быць растлумачана незалежнай зменнай.
У выпадку некалькіх незалежных зменных, мадэль мае выгляд
yi = a + bxi,1 + bxi,2 + ... + bxi,n + ei
, дзе
n
— колькасць незалежных зменных.
Пры правядзенні зменная, якой маніпулюе эксперыментатар, называецца незалежнай зменнай. Залежная зменная — гэта значэнне, якое, як чакаецца, зменіцца ў выніку маніпулявання незалежнай зменнай.
Сінонімы
У залежнасці ад кантэксту незалежную зменную часам называюць «прэдыктарнай зменнай», «рэгрэсарам», «каварыятай», «маніпуляванай зменнай», «тлумачальнай зменнай», «» (гл. ), «» (у машынным навучанні і ) або «уваходнай зменнай». У эканаметрыцы тэрмін «кантрольная зменная» звычайна выкарыстоўваецца замест «каварыята». У эканамічнай супольнасці незалежныя зменныя называюцца яшчэ «».
Некаторыя аўтары аддаюць перавагу «тлумачальнай зменнай» над «незалежнай зменнай», бо велічыні, якія разглядаюцца як незалежныя зменныя, могуць не быць статыстычна незалежнымі або незалежна маніпуляванымі даследчыкам. У выпадку, калі незалежныя зменныя называюць «тлумачальнымі», некаторыя аўтары аддаюць перавагу тэрміну «зменная адказу» для залежнай зменнай.
У залежнасці ад кантэксту залежную зменную часам называюць «зменнай адказу», «рэгрэсандай», «крытэрыем», «прагназуемай зменнай», «вымеранай зменнай», «растлумачанай зменнай», «эксперыментальнай зменнай», «выніковай зменнай», «выхадной зменнай», «эндагеннай зменнай», «мэтавай зменнай» або «меткай».
Некаторыя аўтары аддаюць перавагу «растлумачанай зменнай» над «залежнай зменнай», бо велічыні, якія разглядаюцца як залежныя зменныя, могуць не быць статыстычна залежнымі. У выпадку, калі залежная зменная называецца «растлумачанай зменнай», некаторыя аўтары аддаюць перавагу тэрміну «прэдыктарная зменная» для незалежных зменных.
Іншыя зменныя
Зменная можа ўплываць на значэнні залежных ці незалежных зменных, але не знаходзіцца ў цэнтры ўвагі эксперыменту. Тады значэнне гэтай зменнай імкнуцца трымаць пастаянным або кантраляваць іншым чынам, каб зменшыць яе ўплыў на эксперымент. Такія зменныя могуць называцца «падкантрольнымі зменнымі», «» або «фіксаванымі зменнымі».
Староннія зменныя часта падзяляюцца на тры тыпы:
У мадэляванні зменлівасць, якая не ахоплена незалежнай зменнай, пазначаецца e_I і вядомая як «», «пабочны эфект», «», «нерастлумачаная частка», «рэшткавая зменная», «парушэнне» або «талерантнасць».