cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ботанічы
Гісторыя
У 17 стагоддзі ў Буеўскай воласці Віцебскага ваяводства ВКЛ. У 1770 годзе вёска, цэнтр маёнтка Ботанічы, дзяржаўная ўласнасць. У 1924—1960 гадах цэнтр Ботаніцкага сельсавета. Да 6 кастрычніка 1981 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Навікі (Ашмянскі раён)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Томас Эндрус Хендрыкс
Томас Эндрус Хендрыкс (Thomas Andrews Hendricks,  — ) — амерыканскі палітык, член Дэмакратычнай партыі, віцэ-прэзідэнт ЗША ў 1885 годзе.
Хендрыкс нарадзіўся ў 1819 годзе недалёка ад Зейнсвіла, штат Агаё. У 1820 годзе разам з бацькамі пераехаў на пастаяннае месца жыхарства ў Індыяну. Скончыўшы ў 1841 годзе, Гановерскі каледж, ён вывучаў права ў Чэмберсбургу, штат Пенсільванія, пасля чаго займаўся юрыдычнай практыкай.
Сваю палітычную кар’еру Хендрыкс пачаў ў 1848 годзе, калі быў абраны ў Палату прадстаўнікоў штата Індыяна. У 1850 ён выставіў сваю кандыдатуру на выбарах у Кангрэс і быў абраны членам Палаты прадстаўнікоў ад Дэмакратычнай партыі. Гэты пост ён займаў у перыяд з 1851 па 1855. У 1855 годзе падчас прэзідэнцтва Франкліна Пірса Хендрыкс быў прызначаны ўпаўнаважаным па справах зямельнага кіравання. У 1860 годзе ён балатаваўся на пасаду губернатара Індыяны, аднак пацярпеў паражэнне, пасля чаго перабраўся ў Індыянапаліс, дзе займаўся юрыдычнай практыкай. У 1863 годзе ў ходзе Грамадзянскай вайны ў ЗША Хендрыкс быў абраны сенатарам ад штата Індыяны і знаходзіўся на гэтай пасадзе да 1869 года.
Засценкі (Дрыбінскі раён)
Засце́нкі (, Застенки) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Лукаць
Лу́каць (, Лукоть) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Леапольд IV
Леапольд IV можа адносіцца да наступных манархаў:
Вялікая Любшчына
Вялі́кая Лю́бшчына (, Великая Любщина) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Да 6 кастрычніка 1981 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Нарбуты (Ашмянскі раён)
На́рбуты (, Нарбуты) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Гара (Віцебскі раён)
Гара́ (, Гора) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Да 22 снежня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ботаніцкага сельсавета, да 6 кастрычніка 1981 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Палескія рабінзоны (аповесць)
Палескія рабінзоны — прыгодніцкая аповесць Янкі Маўра аб прыгодах двух юнакоў, што апынуліся адрэзанымі ад усяго свету на востраве пасярод палескіх балот.
Сюжэт
Навучэнцы тэхнікума — 17-18-гадовыя юнакі Мірон і Віктар — на вясновых вакацыях адправіліся ў падарожжа па залітым разводдзем Паслессі. Яны «пазычылі» нягеглы човен, які падчас няўдалага веславання перавярнуўся, і хлопцы апынуліся ў вадзе. Ледзь жывымі дапаўзлі яны да высокай зямлі, якая аказалася бязлюдным востравам пасярод залітых вадой балот. Нягледзячы на вельмі складанае становішча, Мірон і Віктар не адчаіліся і здолелі наладзіць самы просты, але неабходны для выжывання быт: з дапамогай трэння атрымалі агонь, які ратавалі ад навальніцы; спражку папругі прыстасавалі пад нож; узвялі будан, злучыўшы вершаліны алешын; адгарадзілі затоку — садок для рыбнай гаспадаркі. Закон Архімеда падказаў ім, як выбрацца з багны, а вопыт старажытных, як зляпіць гаршчок.
Першая ж ноч прынесла ім нечаканую багатую здабычу ў выглядзе пугача і зайца. З таго часу Мірон і Віктар сустрэлі і спажылі не аднаго прадстаўніка палескай фаўны:
Два першых тыдні сваёй рабінзанады героі аповесці здабывалі харчаванне, змагаліся з прыродай, шукалі выйсця з вострава. Ключавым момантам стала знаходка бабрынага пасялення. Мірон і Віктар адмовіліся ад сваіх паўсядзённых спраў, каб паназіраць за паводзінамі і жыццём зусім рэдкіх на той час жывёл. І трэба ж было так здарыцца, каб якраз у адзін з тых дзён на востраў завіталі злачынцы, што прыстасавалі адну з бабровых хатак для схову кантрабанды, зброі і нават аркушаў з нейкімі загадкавымі планаў (гэта хлопцы высветлілі пасля). З размоў незнаёмых Мірон і Віктар зразумелі іх негатыўнае стаўленне да савецкай дзяржавы і шкодніцкія намеры, таму не паказалі носу з укрыцця.
Праз два тыдні кантрабандысты вярнуліся і прывялі палоннага вайскоўца. Па дарозе яны напаткалі зубра і забілі яго на вачах у рабінзонаў. Хлопцы, ведаючы іх планы, здолелі падрыхтавацца да сустрэчы. У выніку маланкавай аперацыі палоннік быў вызвалены і ўзброены. Цяпер ужо ён — савецкі пагранічнік Саўчук — вёў рэй. Галоўны бандыт быў забіты, яго два паплечнікі — звязаныя. Наступная хваля бандытаў таксама трапіла ў палон. Пагранічнік Саўчук пакінуў хлопцаў вартаваць бандытаў і пайшоў па дапамогу тымі сакрэтнымі кладкамі, якія ён высветліў, калі быў канваяваны на востраў. Мірон і Віктар правялі гераічную жудасную ноч побач з шасцю мацёрымі злачынцамі, якія пераспрабавалі ўсе спосабы, каб выслізнуць з палону. На досвітку з’явіўся Саўчук з 12 чырвонаармейцамі. У той жа дзень Мірон і Віктар пакінулі востраў. Іх рабінзанада цягнулася не менш за месяц.
Галоўныя героі
«З маленства яны былі суседзямі і таварышамі, таксама як і іхнія бацькі. Бацька Мірона працаваў у млыне, а Віктара — на шкляной гуце… Вучыліся абодва добра, чыталі шмат кніжак, асабліва прыгодніцкіх — Жуля Верна, Майн Рыда, Купера і г.д.» Хлопцы разам займаліся ў краязнаўчым гyрткy. Віктар больш цікавіўся заалогіяй, а Мірон — батанікай. Ва ўсім Віктар і Мірон выяўляюць вынаходлівасць, кемлівасць, яны застаюцца назіральнымі, не могyць не спыніцца перад хараством прыроды. Яны дапамагаюць адзін аднамy ў хвілінy небяспекі. Цікаўнасць і любоў да прыроды яднае іх.
Экранізацыі
У 1934 годзе паводле аповесці быў зняты нямы фільм «Палескія рабінзоны». Рэжысёры: Іосіф Бахар, Леанід Малчанаў. Фільм захаваўся не цалкам.
Privilegium Minus
«Privilegium Minus» — патэнт аб асаблівых правах Аўстрыі і яе кіруючай дынастыі, выдадзены 17 верасня 1156 г. Фрыдрыхам I, імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі, які заклаў асновы незалежнасці Аўстрыйскай дзяржавы. Назва патэнта (у перакладзе з латыні — «Малы прывілей») узнікла як проціпастаўленне «Privilegium Maius» («Вялікага прывілею»), падробленаму дакументу канца XIV стагоддзя, паводле якога правы і свабоды Аўстрыі пашыраліся амаль да поўнай незалежнасці ад імперыі.
Патэнт «Privilegium Minus» быў выдадзены імператарам Фрыдрыхам I з мэтай урэгулявання працяглага канфлікту паміж дынастыямі Вельфаў і Бабенбергаў за ўладу над Баварыяй. Імператар у 1156 г. перадаў Баварыю главе дому Вельфаў Генрыху Льву, а ў якасці кампенсацыі Генрыху II Язамірготу зацвердзіў асобыя правы для аўстрыйскіх уладанняў апошняга.
Паводле «Privilegium Minus» Аўстрыя, якая раней была маркграфствам, павышалася да статусу герцагства. Прызнавалася, што Аўстрыя з'яўляецца спадчынным уладаннем дому Бабенбергаў, прычым у выпадку адсутнасці спадчыннікаў мужчынскага пола аўстрыйскія землі дазвалялася перадаваць па жаночай лініі. Гэта права было для таго часу выключным: паводле салічнага закона, прынятаму ў большасці княстваў імперыі, жанчыны не мелі права на спадчыну. Больш таго, «Privilegium Minus» прызнавала за герцагамі Аўстрыі права прызначэння сабе спадчынніка.
Патэнт таксама абвяшчаў Аўстрыю незалежнай ад Баварыі і пашыраў яе правы ў імперыі. Герцагу дазвалялася не наведваць імперскія рэйхстагі, акрамя тых, якія склікаюцца ў Баварыі. Ваенная дапамога імператарам абмяжоўвалася толькі выпадкамі, калі ваенныя дзеянні вядуцца каля аўстрыйскіх межаў.
Права атрымання ў спадчыну аўстрыйскіх земляў жанчынамі, дадзенае «Privilegium Minus», адыграла важную ролю ў барацьбе за карону Аўстрыі, якая разгарнулася пасля смерці ў 1246 г. герцага Фрыдрыха II, апошняга Бабенберга. У гэтай барацьбе ўдзельнічаў Герман VI, маркграф Бадэнскі, і Пржэмысл Отакар II, кароль Чэхіі. Урэшце аўстрыйскі прастол дастаўся Габсбургам.
У XVIII стагоддзі на падставе «Privilegium Minus» была выдадзена знакамітая «Прагматычная санкцыя» 1713 г., якая абвясціла спадчынніцай аўстрыйскіх земляў Марыю Тэрэзію. Узыходжанне Марыі Тэрэзіі на прастол у 1740 г. выклікала вайну за Аўстрыйскую спадчыну.
Азербайджанскія авіялініі
Азербайджанскія авіялініі (Azərbaycan Hava Yolları), таксама вядомыя як AZAL — авіяперавозчык і найбуйнейшая авіякампанія Азербайджана. Базуецца ў Баку, побач з міжнародным аэрапортам імя Гейдара Аліева, дзейнічае ў пункты прызначэння па ўсёй Азіі, СНД, Еўропе і ЗША. Азербайджанскія авіялініі з’яўляюцца членам Міжнароднай асацыяцыі паветранага транспарту. Авіякампанія была заснавана 7 красавіка 1992 года, як першая нацыянальная авіякампанія створаная пасля таго, як краіна атрымала незалежнасць.
Мокрадзь (Дрыбінскі раён)
Мо́крадзь (, Мокредь) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Гунчанкі
Гу́нчанкі (, Гунченки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Палянкі (Ашмянскі раён)
Паля́нкі (, Полянки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Палянскага сельсавета.
Первамайск (Дрыбінскі раён)
Первама́йск (, Первомайск) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Леапольд IV Шчодры
Леапольд IV (Leopold IV; каля 1108 — ) — маркграф Аўстрыі з 1136 года і герцаг Баварыі з 1139 года з дынастыі Бабенбергаў.
Кіраванне
Леапольд IV быў сынам аўстрыйскага маркграфа Леапольда III Святога і Агнэсы, дачкі імператара Генрыха IV.
У 1138 годзе на сталец Германіі ўзыйшоў кароль Конрад III Гогенштаўфен, брат ад адной маці маркграфа Леапольда IV. Зразумела, што Леапольд IV актыўна падтрымаў Гогенштаўфенаў у іх барацьбе з домам Вельфаў. У 1139 годзе, пасля пазбаўлення ўсіх тытулаў герцага Баварыі Генрыха X з дынастыі Вельфаў, кароль перадаў герцагства Леапольду IV. У выніку Аўстрыя была аб'яднана з Баварыяй, а ўплыў Бабенбергаў рэзка ўзрос.
Падчас усяго нядоўгага кіравання Леапольда IV у Баварыі ён вёў бесперапынную барацьбу з Вельфамі. Барацьба гэта была няўдалай: у 1141 годзе герцаг пацярпеў паражэнне і неўзабаве сканаў. Леапольд IV не меў дзяцей і яго спадчыннікам стаў малодшы брат Генрых II Язаміргот.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2007
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2007 (UK Championship 2007, таксама вядомы як Maplin UK Championship 2007 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 16 снежня 2007 года ў міжнародным цэнтры Тэлфарда, у Тэлфардзе, Англія. Турнір стаў 31-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 году. Прызавы фонд турніру склаў £590,400, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Privilegium Maius
«Privilegium Maius» (Вялікі прывілей; 1358) — зборнік фальшывых лістоў і ўказаў імператараў Рымскай і Свяшчэннай Рымскай імперый, якія падаюць асобыя правы манархам Аўстрыі і замацоўваюць фактычную незалежнасць аўстрыйскай дзяржавы ад Германіі. Зборнік быў складзены ў 1358 г. аўстрыйскім герцагам Рудольфам IV (1358—1365). У прыватнасці, у «Privilegium Maius» упершыню згадваецца новы тытул кіраўнікоў Аўстрыі — эрцгерцаг.
Перадумовы
Выданне «Privilegium Maius» было адказам Аўстрыі на «Залатую булу» 1356 г. імператара Карла IV, якая выключыла аўстрыйскіх манархаў са складу калегіі выбаршчыкаў імператара. «Залатая була» ўводзіла ў Германіі алігархічную сістэму кіравання, а Аўстрыя і шэраг іншых буйных княстваў (перш за ўсё, Баварыя) заставаліся за межамі круга курфюрстаў, здольных уплываць на палітыку краіны. У гэтай сувязі фабрыкацыя Рудольфам IV дакументаў пра асобыя прывілеі Аўстрыі стала спробай, з аднаго боку, павялічыць статус свайго княства ўнутры імперыі, а з іншай — зрабіць яго фактычна незалежным ад імператара.
Склад
«Privilegium Maius» уяўляў сабой зборнік сямі дакументаў: лісты старажытнарымскіх імператараў Юлія Цэзара і Нерона, пастановы германскіх імператараў Генрыха IV, Фрыдрыха II, Генрыха VII і Рудольфа I, а таксама «Privilegium Minus» імператара Фрыдрыха I. З усіх гэтых дакументаў толькі «Privilegium Minus» быў сапраўдным.
Утрыманне
Паводле «Privilegium Maius» адзіным абавязацельствам аўстрыйскіх манархаў перад імператарамі было выстаўленне салдат у выпадку вайны з Венгрыяй. Любая іншая служба залежала выключна ад волі герцага. Аўстрыйскі манарх не мог быць выкліканы на суд імператара. У выпадку перадачы ленаў на тэрыторыі Аўстрыі, для інвестытуры імператар сам павінен быў прыехаць у Аўстрыю. У рэйхстагу імперыі аўстрыйскі манарх меў правы «пфальцэрцгерцага» — па старшынстве адразу пасля курфюрстаў. Імператар не мог мець ленаў на тэрыторыі Аўстрыі, а права вярхоўнага суда над усімі асобамі, якія валодаюць землямі ў дзяржаве, падавалася герцагу. Падданыя і васалы герцага не маглі звяртацца да імператара непасрэдна, абыходзячы аўстрыйскага манарха. Любое ўмяшанне германскага караля ў палітыку герцага Аўстрыі было абвешчана незаконным. Аўстрыйскія землі Габсбургаў былі прызнаны непадзельным даменам, якія перадаюцца як па мужчынскай, так і па жаночай лініі габсбургскага дому, прычым герцаг атрымліваў права свабоды вызначэння свайго спадчынніка.
Значэнне
Імператар Карл IV не прызнаў сапраўднасці «Privilegium Maius» і дамогся ад Рудольфа IV адмовы ад выкарыстання тытула эрцгерцага. Наступныя імператары з Люксембургскай дынастыі таксама ўстрымліваліся ад зацвярджэння гэтага дакумента. Толькі пасля ўзыходжання на прастол імперыі Фрыдрыха III Габсбурга становішча змянілася. У 1453 г. ён зацвердзіў «Privilegium Maius». Ужо яго брат Альбрэхт VI пачаў карыстацца тытулам эрцгерцаг, які неўзабаве быў прызнаны радавым у дынастыі Габсбургаў.
Упершыню доказы таго, што «Privilegium Maius» з'яўляецца фальшыўкай, былі прадстаўлены ў 1856 г.
Леві Мортан
Леві Парсанс Мортан (Levi Parsons Morton;  — ) — амерыканскі палітык, 22-і віцэ-прэзідэнт ЗША (1889—1893) і 31-ы губернатар Нью-Ёрка (1895—1896).
Біяграфія
Мортан нарадзіўся ў Шорхэме, штат Вермонт, Дэніэла Олівера Мортана (1788—1852) і Лукрэцыі Парсанс (1789—1862). Яго старэйшы брат, Дэвід Олівер Мортан (1815—1859), быў з 1849 па 1850 мэрам Таледа, Агаё. У дзяцінстве Леві кідае школу і ідзе працаваць клеркам ў бакалеі ў Энфілдзе, Масачусетс, пазней выкладчыкам у школе ў Боскаўэне, Нью-Гемпшыр. Мортан прайграе ў 1876 годзе выбары ў Кангрэс, але прызначаецца прэзідэнтам Рэзерфордам Хейзам ганаровым камісарам на Сусветную выстаўку 1878 года. На 42-м і 47-м з’ездах Рэспубліканскай партыі, Мортан быў абраны ў Кангрэс. У 1880 г. кандыдат у прэзідэнты Джэймс Гарфілд прапанаваў Леві Мортану стаць кандыдатам у віцэ-прэзідэнты, але той адмовіўся. З 1881 па 1885 Мортон займаў пасаду пасла ЗША ў Францыі.
Паляны (Жупранскі сельсавет)
Паля́ны (, Поляны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Гісторыя
Паляны вядомы як родавая сядзіба Янкоўскіх.
У 1940—1988 гадах цэнтр Палянскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2155001—2156000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2155001—2156000)
Сласцёны (Дрыбінскі раён)
Сласцёны (, Сластёны) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Суслаўка
Су́слаўка (, Сусловка) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Працкаўшчына
Пра́цкаўшчына (, Працковщина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Задуброўе (Віцебскі раён)
Задубро́ўе (, Задубровье) — аграгарадок у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Да 6 кастрычніка 1981 года Задуброўе знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 36 км у напрамку на паўночны ўсход ад Віцебска, каля аўтамабільнай дарогі. Праз аграгарадок працякае рака Неварожка.
Памятныя мясціны
Брацкая магіла савецкіх воінаў, загінуўшых у Вялікую Айчынную вайну.
Кэт
Востраў Кэт (Cat Island) — адзін з астравоў цэнтральных Багам. Востраў Кэт — адзін з 32 раёнаў Багамскіх Астравоў. Адміністрацыйны цэнтр — горад Артурс-Таўн. Плошча раёна — 388 км². Насельніцтва — 1503 чалавек (2010).
Засценкі (Віцебскі раён)
Засце́нкі (, Застенки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Кэт
На востраве знаходзіцца самы высокі пункт Багамскіх Астравоў. Гара Алвернія ўзвышаецца на 63 м (206 футаў), на самай вяршыні знаходзіцца кляштар Хермітэйдж.
Засценкі (Віцебскі раён)
Да 22 снежня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ботаніцкага сельсавета, да 6 кастрычніка 1981 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Кэт
Асноўныя населеныя пункты: Артурс-Таўн, Арандж-Крык і Порт-Хау.
Гісторыя
Першымі еўрапейскімі пасяленцамі былі лаялісты, якія, ратуючыся ад Амерыканскай рэвалюцыі, высадзіліся на востраве ў 1783 годзе. Магчыма, востраў быў названы ў гонар пірата Артура Ката (Arthur Catt), або назва можа мець дачыненне да кошак сямействы каціных, мноства якіх некалі вадзілася там.
Гістарычна склалася так, што аснову дабрабыту вострава заклалі баваўняныя плантацыі, але асноўны лад жыцця жыхароў вострава Кэт — падсечна-агнявое земляробства. Рэнтабельнай культурай з'яўляецца кара дрэва каскарыль (cascarilla), якую збіраюць і адпраўляюць у Італію, дзе яна ўжываецца ў вытворчасці лекавых сродкаў, парфуму і Кампары.
Герб Грэнады
Герб Грэнады — адзін з дзяржаўных сімвалаў Грэнады. З'явіўся ў 1974 годзе.
Апісанне
Шчыт, падзелены на чатыры часткі залатым крыжам. У цэнтры крыжа — каравела Калумба «Санта-Марыя»: востраў Грэнада адкрыты Калумбам ў 1498 г. Брытанскі леў на чырвоным полі паказаны ў верхняй левай і ніжні правай секцыях шчыта, лілея з залатым маладзіком размешчана ў такім жа спектры. Вышэй шчыта — залатая карона, упрыгожаная гірляндай галін бугенвілеі. У гірляндзе сем чырвоных руж, якія сімвалізуюць сем абшчын Грэнады.
Шчыт трымаюць браняносец, які стаіць перад сцяблом кукурузы; з другога боку грэнадскі голуб, які стаіць пад бананавай пальмай. Аснова: горы, палі і Вялікае Возера Грэнады — Этанг. Стужка: нацыянальны дэвіз: «Заўсёды з вераю ў Бога, мы імкнемся, будуем і рушым наперад як адзін народ.»
Герб Гаіці
Герб Гаіці — адзін з дзяржаўных сімвалаў Гаіці, прыняты ў 1807 годзе, у сучасным выглядзе з 1986 года.
Апісанне
У цэнтры герба — пальма, з абодвух бакоў якой — драпіроўка са сцягоў. Над пальмай знаходзіцца чырвона-сіні якабінскі каўпак — сімвал свабоды. Пад пальмай у цэнтры — барабан, а таксама газон, на якім знаходзяцца гарматы, ядры, разарваныя ланцугі, якары і мачты караблёў. У цэнтры нацыянальны дэвіз: L'Union Fait La Force (Адзінства надае моц).
Герб Кубы
Апісанне
Складаецца са шчыта пад фрыгійскім каўпаком, апраўленага дубовай галінай з аднаго боку і галінкай лаўра з другога. Герб быў створаны Мігелем Талонам і быў прыняты 24 красавіка 1906 года.
Герб Рэспублікі Куба мае форму шчыта, падзеленага на тры часткі, у верхняй частцы намаляваны ключ, размешчаны паміж паўвостравамі Фларыда і Юкатан і ўваход у Мексіканскі заліў. Удалечыні — узыходзячае сонца Свабоды. Пальмы і вяршыні гор — сімвалы патрыятызму, свабоды і незалежнасці Кубы. Злева тры сінія паласы кубінскага сцяга азначаюць адзінства трох складовых частак Кубы. Зверху герб вянчае чырвоны фрыгійскі каўпак, які сімвалізуе імкненне да дасягнення высокіх ідэалаў.
Холдэн Раберта
Холдэн Алвара Раберта (Holden Álvaro Roberto; 12 студзеня 1923 — 2 жніўня 2007), ён жа Жазэ Жылмор (José Gilmore) — ангольскі палітык, заснавальнік і шматгадовы кіраўнік Нацыянальнага фронту вызвалення Анголы (ФНЛА).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і баптысцкага прапаведніка з роду кангалезскіх манархаў племя баконга. У двухгадовым узросце пераехаў з сям’ёй з партугальскай Анголы ў сталіцу Бельгійскага Конга Леапольдвіль. У 1940 годзе скончыў баптысцкую місіянерскую школу. Служыў у фінансавых установах бельгійскай каланіяльнай адміністрацыі. У ранняй маладосці прасякнуўся ідэямі нацыянальнага вызвалення баконга, стварэння племяннога каралеўства, кансерватыўнага традыцыяналізму і чорнага расізму.
У 50-я ўзначаліў Саюз народаў Паўночнай Анголы (СНПА, UPNA), створаны ў 1954 і ў 1958 ператвораны ў Саюз народаў Анголы (СНА, UPA), а таксама наладзіў кантакты з урадамі КНР і КНДР. У 1961 годзе да СНА далучыўся Жонаш Савімбі. Ён займаў у арганізацыі шэраг кіруючых пастоў, аднак палітычныя рознагалоссі і персанальныя амбіцыі стваралі напружанасць у адносінах Савімбі з Раберта.
З пачаткам вайны за незалежнасць заняў пазіцыі праціўнікаў партугальскай каланіяльнай улады. СНА сфармавала ўласныя партызанскія атрады, якія змагаліся з партугальцамі. Байцы Раберта праяўлялі асаблівую жорсткасць у дачыненні да белых партугальскіх пасяленцаў. Пад расправы трапілі і афрыканцы. Дэманстратыўная жорсткасць, аж да прымянення адпаведных племянных рытуалаў, з’яўлялася свядомай палітыкай Раберта ў вайне.
Вясной 1962 года СНА была ператворана ў Нацыянальны фронт вызвалення Анголы (ФНЛА). Менш чым праз месяц былі сфармаваныя ўзброеныя сілы ФНЛА — Армія нацыянальнага вызвалення Анголы (ЭЛНА). Галоўнакамандуючым ЭЛНА таксама стаў Раберта.
Пасля Партугальскай рэвалюцыі 1974 года пачаўся працэс прадастаўлення незалежнасці былым калоніям Партугаліі. У Анголе да працэсу дэкаланізацыі падключыліся тры нацыянальна-вызваленчых руху — ФНЛА, МПЛА і УНІТА. 15 студзеня 1975 яны заключылі паміж сабой і з новым партугальскім урадам пагадненне, якое арадугледжвала стварэнне пераходнага кааліцыйнага ўрада пад кіраўніцтвам Холдэна Раберта (ФНЛА), Агасціна Нета (МПЛА), Жонас Савімбі (УНІТА). Аднак арганізацыяй не ўдалося дамовіцца, што прывяло да шматгадовай грамадзянскай вайны.
Пасля заключэння шэрагу пагадненняў паміж варагуючымі бакамі ў 1991 годзе, Раберта змог стаць легітымным палітыкам у Анголе. Як кандыдат ад ФНЛА Раберта ўдзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах 1992 года, якія завяршыліся новай валной гвалту. Ён пацярпеў паразу, атрымаўшы крыху больш за 2% галасоў, аднак стаў дэпутатам Нацыянальнай асамблеі ад фракцыі ФНЛА. У той час, як УНІТА працягнула партызанскую вайну, ФНЛА ўпісаўся ў палітычную сістэму як «парламенцкая апазіцыя» кіруючай у краіне МПЛА.
У статусе дэпутата Раберта знаходзіўся аж да сваёй смерці ў жніўні 2007 года.
Сям’я
Холдэн Раберта быў двойчы жанаты. Скасаванне першага шлюбу і заключэнне другога былі зроблены з палітычных меркаванняў — для жаніцьбы на сваячцы Мабуту Сесе Сека, што змацоўваў палітычны саюз ФНЛА і Заіра. Меў восем сыноў і дзвюх дачок.
Карлітуш Раберта — сын Холдэна Раберта — у 2008 быў абраны дэпутатам парламента Анголы ад ФНЛА. Катарына і Грэйс — дачкі Раберта — удзельнічалі ва ўнутрыпартыйным канфлікце як суперніцы Лукаса Нгонды Бенга, канфліктавалі з новымі партыйнымі кіраўнікамі з-за доступу да магілы бацькі.
Асобасныя ацэнкі
Ведаючыя Холдэна Раберта людзі ацэньвалі яго як чалавека напышлівага, інтравертнага, адчужанага і цяжкага ў зносінах (гэтыя рысы Раберта супрацьпастаўляліся камунікабельнасці Савімбі). Яго стылёвай асаблівасцю з’яўлялася пастаяннае нашэнне чорных ачкоў, якія стваралі злавесны імідж.
Генрых II Язаміргот
Генрых II Язаміргот (Heinrich II Jasomirgott;  — ) — маркграф Аўстрыі ў 1141—1156 гадах, герцаг Аўстрыі з 1156 года, пфальцграф Рэйнскі пад імем Генрых IV у 1140—1141 гадах, герцаг Баварыі пад імем Генрых XI у 1141—1156 гадах з дынастыі Бабенбергаў, сын Леапольда III Святога і дачкі імператара Генрыха IV Агнэсы.
Паходжанне мянушкі Генрыха II — Язаміргот (Jasomirgott) — не зусім ясна. Паводле адной тэорыі, яно ўзыходзіць да арабскай мове і звязана з удзелам герцага ў крыжовым паходзе. Паводле іншай версіі, яно ўяўляе сабой скарочаную фразу Ja so mir Gott helfe (калі б Бог мне дапамог). Магчыма, што яно славянскага (славенскага) паходжання і азначае «Я за мір» (Ja za mir). (ArtGam, Ober)
Біяграфія
У 1140 годзе ён стаў пфальцграфам Рэйнскім, аднак, пасля нечаканай смерці старэйшага брата Леапольда IV у 1141 годзе, вярнуўся ў Баварыю.
Атрымаўшы ў спадчыну ад свайго брата канфлікт з Вельфамі за баварскі прастол, Генрых II быў вымушаны ў пачатку свайго кіравання абараняць свае ўладанні ад войскаў Вельфаў і душыць паўстанні іх прыхільнікаў у Баварыі.
У 1147 годзе ў Аўстрыю ўварваліся венгерская армія, якая, аднак, была разбіта Генрыхам II у бітве на рацэ Лейта. Атрымаўшы перамогу над венграмі, герцаг адправіўся ў крыжовы паход, падчас якога ажаніўся з візантыйскай прынцэсай Феадоры Камнін.
Пасля вяртання ў Баварыю зноў разгарэлася вайна з Вельфамі. Становішча ўскладнілася ў 1152 годзе, пасля ўзыходжання на прастол Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыха I, які імкнуўся да мірнага вырашэння канфлікту паміж Вельфамі і Бабенбергамі для кансалідацыі сіл імперыі з мэтай заваявання Італіі.
У 1156 годзе імператар Фрыдрых I перадаў Баварыю главе дому Вельфаў Генрыху Льву, а ў якасці кампенсацыі Генрыху II выдаў асобы патэнт аб аўстрыйскіх ўладаннях Бабенбергаў, вядомы пад назвай Privilegium Minus. Гэтым дакументам Аўстрыя ўзводзілася ў ранг герцагства, абвяшчалася яе поўная незалежнасць ад Баварыі і ўсталёўвалася права атрымання ў спадчыну аўстрыйскага прастола дынастыяй Бабенбергаў як па мужчынскай, так і па жаночай лініі, а таксама магчымасць прызначэння герцагам свайго пераемніка (адзінае ў сваім родзе права сярод усіх нямецкіх княстваў). Такім чынам была закладзена аснова новай аўстрыйскай дзяржаўнасці і створаны перадумовы для пашырэння самастойнасці Аўстрыі.
У канцы свайго кіравання Генрых II удзельнічаў у паходах імператара Фрыдрыха I супраць італьянскіх гарадоў і мяцежных нямецкіх князёў. У 1166 годзе герцаг вёў ад імя імператара перамовы з Візантыяй.
На рэгіянальнай арэне Генрых II супрацоўнічаў з Карынтыяй супраць кааліцыі Чэхіі, Венгрыі і Штырыі. Нягледзячы на паспяховае ўварванне ў Штырыю, у 1176 годзе чэшска-венгерскія войскі атрымалі верх над аўстрыйцамі і разарылі даліну Дуная. У 1145 годзе Генрых II перанёс сталіцу Аўстрыі ў Вену. З яго кіравання пачалося бурнае развіццё гэтага горада. У 1147 годзе было скончана будаўніцтва сабора Святога Стэфана ў Вене, які да цяперашняга часу застаецца адной з галоўных славутасцей сталіцы.
Шлюб і дзеці
1-я жонка: з 1142 Гертруда Суплінбургская (1115—1143), дачка Лотара II, імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі. Дзеці:
2-я жонка: з 1148 Феадора Камніна (пам. 1183), пляменніца Мануіла I, імператара Візантыі. Дзеці:
Злучаныя Штаты Іанічных Астравоў
Злучаныя Штаты Іанічных Астравоў (Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων, Stati Uniti delle Isole Ionie) — гістарычная дзяржава, якая існавала з 1815 па 1864. З’яўлялася пратэктаратам Вялікабрытаніі. Пасля ўтварэння Грэчаскай дзяржавы была падорана Вялікабрытаніяй грэчаскаму каралю Георгу I.
Іанічныя астравы на працягу стагоддзяў уваходзілі ў склад Венецыянскай рэспублікі, пакуль па Кампа-Фармійскаму міру 1797 не перайшлі да рэвалюцыйнай Францыі. У 1798—1799 руска-турэцкія сілы выбілі французаў з астравоў, і ўтварылі там Рэспубліку Сямі Астравоў, якая праіснавала з 1800 па 1807. Пасля гэтага Францыя зноў анексавала Іанічныя астравы, і яны ўвайшлі ў склад яе ў якасці Ілірыйскіх правінцый.
2 кастрычніка 1809 брытанцы разбілі французскі флот каля Закінфа, і захапілі астравы Закінф, Кефалінія і Кітыра. У 1810 яны занялі Лефкас. Корфу заставаўся пад французскім валадарствам да 1814.
Венскі кангрэс санкцыянаваў перадачу астравоў пад «прыязны пратэктарат» Вялікабрытаніі. Вялікабрытанія ўсталёўвала там ваенную адміністрацыю, а Аўстрыйская імперыя гарантавала астравам роўны з Вялікабрытаніяй камерцыйны статус. 26 жніўня 1817 была зацверджаная Канстытуцыя Мэйтлэнда, у адпаведнасці з якой утваралася федэрацыя сямі астравоў, а сэр станавіўся яе першым.
29 сакавіка 1864 Вялікабрытанія, Грэцыя, Францыя і Расія падпісалі ў Лондане дагавор, пасля ратыфікацыі якога вострава павінны былі перайсці Грэцыі. 28 мая Лорд высокі камісар выдаў пракламацыю пра аб’яднанне Іанічнай рэспублікі з Каралеўствам Грэцыя.
Кен Доэрці
Кен Доэрці (Ken Doherty; нар., , Ірландыя) — ірландскі прафесійны гулец у снукер. Чэмпіён свету 1997 года і пераможца яшчэ пяці рэйтынгавых турніраў (уваходзіць у топ-15 снукерыстаў у гісторыі па колькасці рэйтынгавых перамог). Былы другі нумар сусветнага рэйтынгу (2006/2007), з сезона 1993/1994 да сезона 2007/2008 нязменна ўваходзіў у топ-16. У 2012 годзе выканаў сваю адзіную максімальную серыю.
Стаў прафесіяналам у 1990 годзе ва ўзросце 20 гадоў, да гэтага перамогшы на чэмпіянаце свету сярод аматараў і на чэмпіянаце свету ва ўзросце да 21 года ў 1989 годзе, а ўжо ў 1991 годзе дайшоў да чвэрцьфіналу рэйтынгавага турніру Класік, дэбютаваў у асноўнай стадыі чэмпіянату свету і атрымаў перамогу на Benson & Hedges Championship, дзякуючы якой атрымаў запрашэнне на турнір Мастэрс у 1992 годзе. У 1993 годзе здабыў першы рэйтынгавы тытул на адкрытым чэмпіянаце Уэльса і ўпершыню ўвайшоў у топ-16 рэйтынгу. У 1997 годзе стаў чэмпіёнам свету, перамогшы ў фінале Стывена Хендры (18:12), а праз год зноў патрапіў у фінал найбуйнейшага снукернага турніру, але саступіў Джону Хігінсу (12:18). У 2000 годзе перамог на Гран-пры Мальты, які стаў яго трэцяй рэйтынгавай перамогай, а ў 2001 годзе здабыў яшчэ два рэйтынгавыя тытулы на адкрытым чэмпіянаце Уэльса і Тайланд Мастэрс. У 2003 годзе ў трэці раз дайшоў да фіналу чэмпіянату свету, але саступіў Марку Уільямсу (16:18), а ў 2006 годзе здабыў шосты рэйтынгавы тытул, перамогшы на кубку Мальты, і падняўся на другое месца ў сусветным рэйтынгу, якое стала найвышэйшым у яго кар’еры. Тры разы гуляў у фіналах чэмпіянатаў Вялікабрытаніі (1994, 2001, 2002) і двойчы ў фіналах Мастэрс (1999, 2000), але ніколі не перамагаў на гэтых спаборніцтвах.
У агульнай колькасці займаў другі радок у сусветным рэйтынгу адзін сезон. Апроч шасці рэйтынгавых спаборніцтваў, выйграў яшчэ 15 нярэйтынгавых турніраў, у тым ліку два тытулы прэм'ер-лігі і тры тытулы Pontins Professional. За сваю прафесійную кар’еру зрабіў больш за 300 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-15 гульцоў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за тры з паловай мільёны фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-10 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2008
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2008 (UK Championship 2008, таксама вядомы як Maplin UK Championship 2008 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 21 снежня 2008 года ў міжнародным цэнтры Тэлфарда, у Тэлфардзе, Англія. Турнір стаў 32-м розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 году. Прызавы фонд турніру склаў £625,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Шон Мёрфі, які перайграў на сваім шляху да тытула Мартына Гоўлда (9:7), Марка Алена з Паўночнай Ірландыі (9:5), Стывена Лі ў чвэрцьфінале (9:3), шатландца Стывена Магуайра ў паўфінальным матчы (9:4) і Марку Фу з Ганконга ў напружаным фінальным паядынку (10:9). Такім чынам, 26-гадовы англічанін выйграў свой пяты прафесійны і трэці рэйтынгавы тытул, а таксама другое прафесійнае спаборніцтва ў 2008 годзе (пасля нярэйтынгавага кубку Мальты). Апроч таго, Мёрфі стаў дзясятым снукерыстам у гісторыі, якія выйгравалі чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету (2005) — два з трох спаборніцтваў трайной снукернай кароны.
Турнір
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2008 года стаў 32-м розыгрышам турніру, які быў засанаваны ў 1977 годзе і з 1984 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Турнір з'яўляецца адным з трох турніраў Трайной снукернай кароны (разам з Мастэрс і чэмпіянатам свету), а таксама самым прэстыжным і самым высокааплатным рэйтынгавым турнірам пасля чэмпіянату свету. З самога заснавання чэмпіянат Вялікабрытаніі праходзіў у такіх гарадах Англіі, як Блэкпул (1977), Прэстан (1978—1997), Борнмут (1998—2000) і Ёрк (2001—2006). З 2007 года першынства стала праходзіць у Тэлфардзе ў Міжнародным цэнтры Тэлфарда
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2008 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (англ.: World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся пятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2008/2009.
Рэйтынгавыя ачкі
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2008 меў найвялікшае размеркаванне рэйтынгавых ачкоў сярод усіх спаборніцтваў пасля чэмпіянату свету. Пераможца турніру атрымаў 7500 ачкоў (пераможца чэмпіянату свету атрымліваў 10000 балаў).
Іванькова (Віцебскі раён)
Іванько́ва (, Иваньково) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Да 6 кастрычніка 1981 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Пятрулі
Пятру́лі (, Петрули) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Палянскага сельсавета.
Герб Дамінікі
Герб Дамінікі — адзін з дзяржаўных сімвалаў Садружнасці Дамініка.
Апісанне
Герб быў прыняты 21 ліпеня 1961 года і ўяўляе сабой сіне-жоўты шчыт, які трымаюць два імператарскія амазоны. Наверсе шчыта знаходзіцца леў. Унізе шчыта размешчана жоўтая стужка з нацыянальным дэвізам краіны (Après le Bondie, C'est la Ter — Пасля Бога — Зямля). Шчыт падзелены на чатыры часткі крыжападобна. Крыж (сімвал распяцця і ўваскрасення Хрыстова) сімвалізуе гісторыю вострава.
На шчыце намаляваныя лодка (левы ніжні квадрант), банан (правы ніжні), пальма (левы верхні) і жаба (правы верхні).
Гімн Дамінікі
Гімн Дамінікі (Isle of Beauty, Isle of Splendour — Востраў прыгажосці, востраў бляску) — дзяржаўны гімн Дамінікі, зацверджаны ў 1967 годзе. Напісаны Лемюэлем Макферсанам Крысціянам на словы Уілфрыда Оскара Моргана Понда.
Шчокатава
Шчо́катава (, Щёкотово) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Каменка (Віцебскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Асты
А́сты (Asti, Ast, Hasta Pompeia) — горад у італьянскім рэгіёне П’емонт, на рацэ Танара, за 55 км на ўсход ад Турына. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі, месца правядзення штогадовых паліа (скачак). Заступнікам горада лічыцца Св. Секунд Астыйскі. Дзень горада: 1-ы аўторак мая.
Гісторыя
Старажытныя рымляне ў 129 годзе да н.э. заснавалі на месцы лігурыйскага паселішча ваенны лагер Colonia, названы таксама Hasta, які мусіў ахоўваць дарогу з Рыма ў Галію. У час Вялікага перасялення народаў горад не раз прымаў першы ўдар варвараў, якія рынуліся ў Італію. Ламбарды падзялілі поўнач Італіі на 36 «графстваў», сталіцай аднаго з якіх зрабілі Асты.
У XIII стагоддзі горад уступіў у барацьбу з Міланам, Альбай, Алесандрыяй, Савойскай дынастыяй і маркграфамі Манферата і Салуца за гандлёвае першынство ў П'емонце. У сярэдзіне стагоддзя ў палітычную залежнасць ад Асты патрапіла Альба, а ў гандлёвую — Турын і К’еры. На баку савойскага герцага супраць жыхароў Асты выступіў Карл Анжуйскі.
Аж да Італьянскіх войнаў горад заставаўся французскім анклавам у Італіі. Паводле Камбрэйскага міру (1530) французская карона саступіла правы на Асты імператару Карлу V, які перадаў яго пад кіраванне свайго камандуючага Шарля дэ Лануа. Пасля смерці апошняга імператар прызначыў Асты пасагам за Беатрысай Партугальскай з нагоды яе шлюбу з Карлам Савойскім. З тых часоў Асты стаў уладаннем Савойскай дынастыі.
Люблінец
Назву Люблінец маюць:
Скірсціны
Скірсці́ны (, Скирстины) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Шчокатаўская Слабодка
Шчо́катаўская Слабо́дка (, Щёкотовская Слободка) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета.
Талоцішкі
Тало́цішкі (, Толотишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жупранскага сельсавета.
Кароўка (Віцебскі раён)
Каро́ўка (, Коровка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Да 6 кастрычніка 1981 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Герб Дамініканскай Рэспублікі
Герб Дамініканскай Рэспублікі — дзяржаўны сімвал Дамініканскай Рэспублікі. Быў прыняты ў 1844 годзе і пасля змены шэрагу дэталяў набыў сучасны выгляд у 1896 годзе.
Апісанне
Уяўляе сабой шчыт, на якім змешчаны рэлігійныя сімвалы: крыж і Біблія, адкрытая на Евангеллі ад Яна, 8:32 «Y la verdad os hará libres» («І Ісціна зробіць вас свабоднымі»). Крыж і Біблію акружаюць дзве пары нацыянальных сцягаў і дзве дзіды. Крыж сімвалізуе таксама вызваленне ад каланіяльнага рабства, а дзіды нагадваюць пра перамогу дамініканцаў над іспанскімі, французскімі і гаіцянскімі захопнікамі. Шчыт акружаны лаўровай і пальмавай галінкамі — сімваламі славы і міру, звязанымі стужкай нацыянальных сіне-чырвоных колераў.
Вышэй шчыта надпіс з нацыянальным дэвізам: «Dios, Patria, Libertad» («Бог, Радзіма, Свабода») — пароль змагароў за незалежнасць, які стаў нацыянальным дэвізам краіны, ніжні надпіс — назва краіны. Колеры стужак з гэтымі надпісамі адпавядаюць асноўным колерам сцяга.
Герб прысутнічае ў цэнтры сцяга Дамініканскай Рэспублікі.
Герб Сент-Люсіі
Герб Сент-Люсіі — афіцыйны геральдычны сімвал дзяржавы Сент-Люсіі. Герб Сент-Люсіі быў распрацаваны Сідні Багшоу ў 1967 годзе і прыняты пасля атрымання права самакіравання ва ўнутраных справах. У ніжняй частцы герба знаходзіцца нацыянальны дэвіз — «Зямля, Народ, Святло».
Ружа Цюдараў сімвалізуе Англію, кветка — Францыю, паходня — Маяк, сент-люсійскі амазон — нацыянальная птушка.
Трылесіна (Дрыбінскі раён)
Трыле́сіна (, Трилесино) — аграгарадок у Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Первамайскага сельсавета. За 12 кіламетраў на паўднёвы захад ад г.п. Дрыбін, 48 кіламетраў ад Магілёва, на ручаі Шыпоўка.
Інфраструктура
У вёсцы знаходзіцца Трылесінская абласная псіхіятрычная бальніца.
Краскі (Віцебскі раён)
Кра́скі (, Краски) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задуброўскага сельсавета.
Да 22 снежня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ботаніцкага сельсавета, да 6 кастрычніка 1981 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Суражскага пассавета.
Гісторыя Украіны
Даславянскі перыяд (да VIII ст.)
Тэрыторыя сучаснай Украіны пачала асвойвацца першабытнымі людзьмі яшчэ ў каменным веку — самай старажытнай стаянкай на сённяшні дзень лічыцца Каралёва ў Закарпацці. Адносна шчыльна былі заселены таксама сярэдняе Паднястроўе, раён дняпроўскіх парогаў і прадгор’і Крыма. У часы максімальнага зледзянення каля 100 тыс. гадоў таму паўночна-заходняя частка тэрыторыі Украіны была пакрыта ледавіковых шчытом. Падчас апошняга зледзянення паўднёвая мяжа ледавіка праходзіла па Палессі. Астатняя тэрыторыя была пакрыта тундра і халодным стэпам. Перыяд неаліту і энеаліту (медны век) прадстаўлены трыпольскай культурай, помнікі і перыяды якой даследчыкі падзяляюць на тры этапы: ранні (4500-3500), сярэдні (3500-2750) і позні (2750—2000 да н.э.). Гэтая культура Правабярэжнай Украіны лічыцца адной з самых развітых раннеземляробчых археалагічных культур Усходняй Еўропы. Для перыяду бронзавага веку для тэрыторый паўднёва-заходняй часткі характэрная белагрудаўская культура.
Усяго на тэрыторыі Украіны вядома некалькі дзесяткаў дагістарычных археалагічных культур палеаліту, мезаліту, неаліту, бронзавага, меднага і жалезнага вякоў. Знаходкі археолагаў дазваляюць меркаваць, што менавіта на гэтых землях быў упершыню выкарыстаны конь для верхавой язды.
На ўзбярэжжы Крыма з 8 стагоддзя да н.э. ўзнікаюць грэчаскія калоніі, галоўныя з якіх — Херсанес (каля Севастопаля) і Пантыкапей — паступова сталі цэнтрамі дзяржаўных утварэнняў. Гэтыя землі з 1 стагоддзя да н.э. трапілі пад уплыў Рыма. На стэпавай частцы Украіны пануюць качавыя плямёны: кімерыйцы (9 ст. да н.э.— 7 ст. да н.э.), скіфы (7 — 3 стст. да н.э.), сарматы (3 ст. да н.э.— 3 ст. н.э.).
Перыяд Кіеўскай Русі і Візантыйскай імперыі (VIII—XIV стст.)
З IV ст. пачынаецца эпоха Вялікага перасялення народаў. Праз украінскія стэпы праходзяць плямёны готаў, потым — гунаў, яшчэ пазней — аланаў. З VIII стагоддзя Паўночную і цэнтральную Украіну засяляюць усходнеславянскія плямёны, сярод якіх былі паляне, драўляне, севяране, валыняне ды інш. Паступова на гэтых землях фармуецца гэтак званая Кіеўская Русь — першае ўсходнеславянскае дзяржаўнае ўтварэнне. З 862 г. Кіеўскай Руссю кіруе варажская дынастыя Рурыкавічаў. Найбольшы росквіт Кіеўскай Русі прыпадае на X ст., калі Кіеў пазбаўляецца ад хазарскай залежнасці, а потым і цалкам знішчае Хазарыю як дзяржаву. Зрабіўшы гэта, Кіеў, аднак, адкрыў прычарнаморскія стэпы для пранікнення качавых плямёнаў: печанегаў, торкаў ды полаўцаў (кіпчакоў), якія прынеслі старажытнарускай дзяржаве багата клопатаў.
З XII ст. Кіеўская Русь распадаецца на асобныя княствы. На тэрыторыі Украіны галоўнымі княствамі былі Кіеўскае, Чарнігаўскае, Галіцкае ды Валынскае. У XIII ст. праз Кіеўскую Русь праходзяць орды мангола-татар. Карыстаючыся феадальнай раздробленасцю, яны досыць лёгка падаўляюць супраціў мясцовых князёў і абкладаюць рускія гарады данінай. Антычныя гарады чарнаморскага ўзбярэжжа пасля распаду Рымскай імперыі трапляюць пад палітычны і культурны ўплыў Візантыі. Найбуйнейшым горадам тут застаецца Херсанес (у сярэднявечча вядомы як Херсон). У XII ст. у горнай частцы Крыму ўзнікла дзяржава Феадора, на базе насельнікаў якой узнікла народнасць крымскіх грэкаў, або феадарытаў. Яе помнікамі з’яўляюцца пячорныя гарады Крыма — Чуфут-Кале, Эскі-Кермен ды інш. Стэпавы Крым з XIII ст. трапляе пад уладу татар.
Перыяд Расійскай і Аўстрыйскай імперыяў (канец XVIII ст.— 1917)
З канца XVIII ст. і да Першай Сусветнай вайны ўкраінскімі землямі валодалі Расія і Аўстрыя. На ўкраінскіх землях з канца XVIII ст. пачынаецца рух украінскага адраджэння. Найбольш ён быў пашыраны на аўстрыйскіх тэрыторыях (Галіччына) — праз меншую жорсткасць тамтэйшага рэжыму — дзе дзейнічалі Іван Франко, Міхайла Грушэўскі і іншыя выбітныя дзеячы ўкраінскага адраджэння.
Да канца 18 — пачатку 19 стагоддзя Украіна была пераважна аграрным краем, а з сярэдзіны 19 стагоддзя цяперашнія ўсходнія рэгіёны Украіны, а затым і Кіеўшчына пачынаюць развівацца як прамысловыя. Вялікую ролю ў індустрыялізацыі Украіны сыграў еўрапейскі капітал, у тым ліку — знакаміты французскі «рускі заём» у мільярд франкаў. У наладжванні вытворчасці на поўдні Украіны таварнага збожжа, якое масава экспартавалася праз чарнаморскія парты, вялікую ролю адыгралі не толькі ўкраінскія сяляне, але і нямецкія каланісты, колькасць якіх ва Украіне складала каля паўмільёна.
Перыяд Украінскай Народнай Рэспублікі (1917—1921)
Першая сусветная вайна прывяла да краху некалькіх імперый, у ліку якіх былі расійская і аўстрыйская і, такім чынам, дала падняволеным народам шанц на самавызначэнне. 17 сакавіка 1917, хутка пасля Лютаўскай рэвалюцыі ў Расіі, была створаная Украінская Цэнтральная Рада. 20 лістапада 1917 была створаная Украінская Народная Рэспубліка, а 22 студзеня 1918 была абвешчаная яе Незалежнасць. На аўстрыйскай тэрыторыі была створаная Заходне-Украінская Народная Рэспубліка, якая прыядналася да УНР 22 студзеня 1919. У той жа час, 25 снежня 1917 у Харкаве бальшавікі старылі альтэрнатыўную УНР, якая ў 1919 была пераназваная ва Украінскую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку. Пачалася барацьба паміж гэтымі дзвюма дзяржавамі. УССР апіралася на бальшавікоў, а УНР — спачатку на немцаў, а пасля 1919 — на палякаў. У выніку Галічына і Валынь адыйшлі да Польшчы, Закарпацце — да Чэхаславакіі, Букавіна і Бесарабія — да Румыніі, а на большай частцы Украіны ўсталявалася савецкая ўлада.
Савецкі перыяд (1921—1991)
У 1922 УССР ўвайшла ў склад СССР. У 1934 сталіца УССР была перанесеная з Харкава ў Кіеў. У 1938 у выніку падзелу Чэхаславакіі Карпацская Украіна абвясціла незалежнасць 15 сакавіка 1939. Карпацкая Украіна была акупавана Венгрыяй. У верасні 1939 годзе ўкраінскія землі, што належалі Польшчы, былі занятыя Чырвонай Арміяй і далучаны да УССР. У 1940 годзе да УССР далучаны Паўночная Буковіна і Паўднёвая Бесарабія.
У 1941—1942 тэрыторыя Украіны была акупаваная нямецкімі войскамі. Нацысцкія ўлады ўсталявалі жорсткі акупацыйны рэжым. Нямецкія нацысты знішчылі сотні тысяч мірных жыхароў. У 1943—1944 Украіна была вызваленая ад нацыстаў.
Вайна прынесла Украіне каласальныя разбурэнні і мільённыя ахвяры. Насельніцтва скарацілася з 41,7 млн чалавек на чэрвень 1941 да 27,4 млн чалавек на пачатак 1945. Практычна ўся яе тэрыторыя была арэнай жорсткіх баёў. Пры адступленні абодва варожыя бакі выкарыстоўвалі тактыку «выпаленай зямлі». Прадпрыемствы былі эвакуіраваны ці разбураныя, некалькі мільёнаў украінцаў загінула на фронце ці ў акупацыі, каля трох мільёнаў немцы ўгналі ў Германію на прымусовыя работы. Чвэрць жыхароў апынулася да канца вайны без прытулку.
У 1960-я-1970-я чатыры гарады УССР былі ўдастоены звання Горад-герой: Кіеў, Адэса, Севастопаль і Керч.
Пасля Другой сусветнай вайны да Украіны было далучанае Закарпацце. Частка Галічыны была перададзеная Польшчы. У 1954 ў склад Украіны быў перададзены Крым.
У першыя пасляваенныя гады ў Савецкай Украіне актыўна ішло аднаўленне разбурана вайной гаспадаркі, адбудоўваўся буйнейшы ў свеце прамысловы рэгіён ва Усходняй Украіне. Пасля смерці Сталіна да ўлады ў СССР прыйшоў былы першы сакратар кампартыі Украіны М. Хрушчоў. Пасля яго змяшчэння з вышэйшай пасады ў дзяржаве кіраўніком СССР стаў другі выхадзец з Украіны — былы першы сакратар Днепрапятроўскага абкама кампартыі Украіны Л. Брэжнеў. Колькасць украінцаў у складзе вышэйшага калегіяльнага органа ўлады ў СССР — Палітбюро ЦК КПСС дасягнула паловы штатнага складу. У афіцыйнай іерархіі саюзных рэспублік УССР займала ганаровае другое месца — пасля РСФСР і перад БССР.
26 красавіка 1986 года, праз памылкі праектавання і будаўніцтва, ігнараванне праблемы, здарылася катастрофа на Чарнобыльскай АЭС. Тым часам 1 траўня ў Кіеве прайшоў парад, кіраўніцтва СССР прымусіла кіраўнікоў Украінскай ССР правесці яго, каб не выклікаць паніку. Пасля ацэнкі маштабаў радыеактыўнага забруджвання была запланавана эвакуацыя, але яна была затрымана па рашэнні ўрада СССР і ЦК КПСС. Чарнобыльская катастрофа аказала вялікі ўплыў на грамадска-палітычнае жыццё, некаторыя называюць гэта пачаткам канца Савецкага Саюза.
Працэс адраджэння УГКЦ пачаўся з сустрэчы Папы Яна Паўла ІІ з Прэзідэнтам СССР Міхаілам Гарбачовым. На жаль, аднак, пачатак 1990-х гадоў быў адзначаны міжканфесійнай канфрантацыяй на фоне маёмасных спрэчак, ускладненай расколам ўнутры ўкраінскага праваслаўя.