cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сквер імя Эдварда Вайніловіча
У 2016 годзе Каталіцкая Царква пачала працэс беатыфікацыі Эдварда Вайніловіча. Акрамя таго на 2017 год прыпала 170-годдзе з дня яго нараджэння. У лютым 2017 года Камісія па найменні і перайменаванні праспектаў, вуліц, плошчаў і іншых складовых частак Мінска прапанавала назваць імем Эдварда Вайніловіча сквер каля касцёла Св. Сымона і Алены. Галоўнае ўпраўленне ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Мінгарвыканкама прымала меркаванні жыхароў горада па прапанаваным найменні. З улікам калектыўных зваротаў грамадзян з просьбай увекавечыць імя Вайніловіча ў гарадской прасторы, якія паступілі яшчэ ў 2015 годзе, «за» было сабрана 2.236 подпісаў, «супраць» — усяго 113. Галоўнымі праціўнікамі прысваення скверу імя Вайніловіча сталі камуністы з партыі «Справядлівы свет», на думку якіх, Вайніловіч меў прапольскія настроі.
16 чэрвеня 2017 года Камісія на чале з намеснікам старшыні Мінгарвыканкама Ігарам Юркевічам з улікам перавагі станоўчых водгукаў грамадзян і меркавання Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук адзінагалосна прагаласавала за наданне імя Эдварда Вайніловіча скверу ў межах вуліц Савецкай і Свярдлова. 27 чэрвеня Мінскі гарадскі савет дэпутатаў прыняў рашэнне аб наданні скверу імя Эдварда Вайніловіча.
Беларускі штаб партызанскага руху
Беларускі штаб партызанскага руху (БШПР) — рэспубліканскі орган ваеннага кіраўніцтва савецкім партызанскім рухам на тэрыторыі Беларускай ССР у гады Вялікай Айчыннай вайны. Створаны паводле Пастановы Дзяржаўнага камітэта абароны СССР ад 9 снежня 1942 года.
Структура
Напачатку штаб складаўся з камандавання, 6 аддзелаў і 3 аддзяленняў (83 чал.), а таксама сістэмы асобных часцей і ўстаноў, якія ўваходзілі ў яго, у т.л. адміністрацыйна-гаспадарчага аддзела, перасоўнага радыёвузла, школы падрыхтоўкі партызанскіх кадраў і іншых падраздзяленняў (агульная колькасць 494 чал., у т.л. пераменны склад партызанскай школы). У 1944 годзе штаб складаўся з камандавання, 10 аддзелаў (аператыўны, разведвальны, інфармацыйны, сувязі, кадраў, шыфравальны, матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння, фінансавы, сакрэтны, інжынерна-тэхнічны), санслужбы, адміністрацыйна-гаспадарчыя часці, каменданцкага ўзвода (агульная колькасць 278 чал.) і непасрэдна яму падпарадкаваных частак устаноў, у т.л. стацыянарнага і перасоўнага вузлоў сувязі, вучэбна-рэзервовага пункта, экспедыцыйна-транспартнай базы, 119-га асобнага авіяатрада з аэрадромнай камандай і інш. (агульная колькасць 471 чал.).
Акрамя асноўнага штаба, Дзяржаўны камітэт абароны СССР ствараў прамежкавыя (дапаможныя) органы ўпраўлення — прадстаўніцтвы і аператыўныя групы БШПР пры ваенных саветах франтоў. Яны набліжалі кіраўніцтва БШПР да раёнаў баявых дзеянняў партызан, забяспечвалі ўпраўленне партызанскімі злучэннямі і атрадамі, якія базіраваліся ў паласе наступлення гэтых франтоў, узгаднялі баявыя задачы партызан з дзеяннямі рэгулярных часцей і злучэнняў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі.
Дзейнасць
БШПР сфарміраваны ў паласе 4-й ударнай арміі Калінінскага фронту. Пачаў функцыяніраваць 2 кастрычніка 1942 года. Спачатку размяшчаўся ў вёсках Шэйна і Цімохіна Таропецкага раёна Калінінскай вобласці, з лістапада 1942 года — у Маскве.
У сваёй дзейнасці кіраваўся дырэктыўнымі дакументамі ЦК УКП(б), Дзяржаўнага камітэта абароны СССР і іншых вышэйшых органаў дзяржаўнага і ваеннага ўпраўлення. Працаваў пад непасрэдным кіраўніцтвам Цэнтральнага штаба партызанскага руху і ЦК КП(б)Б. Забяспечваў цэнтралізаванае кіраўніцтва атрадамі, брыгадамі і тэрытарыяльнымі партызанскімі злучэннямі Беларускай ССР. Распрацоўваў і праводзіў у жыццё мерапрыемствы па развіцці партызанскай барацьбы, удасканальваў арганізацыйную структуру партызанскіх фарміраванняў, планаваў і арганізоўваў асноўныя аперацыі партызан, кантраляваў баявыя дзеянні брыгад і атрадаў, вывучаў, абагульняў і распаўсюджваў іх баявы вопыт. БШПР вырашаў пытанні забеспячэння партызан узбраеннем, боепрыпасамі, сувяззю, размяшчаў заяўкі на іх прамысловую вытворчасць, арганізоўваў авіяперавозкі ваенных грузаў, асабовага складу ў тыл і эвакуацыю параненных партызан, вёў падрыхтоўку і ўлік партызанскіх кадраў.
Ходасавічы (археалагічныя помнікі)
Ходасавічы — група археалалічных помнікаў (неалітычнае паселішча, курганныя могільнікі, селішча ранняга сярэдневякоўя) каля в. Ходасавічы Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці.
Паселішча
Паселішча часоў неаліту (3-е — пачатку 2-га тыс. да н.э.) даследавана ў 1959—1963 гадах. Знойдзены крамянёвыя наканечнікі стрэл, сякеры, разцы, скрабкі, рэшткі грабеньчата-ямачнай керамікі і інш. На тэрыторыі паселішча размешчаны 2 курганы сярэднедняпроўскай культуры.
Беларускі штаб партызанскага руху
Дзейнасць
З мая 1943 года да студзеня 1944 года — БШПР размяшчаўся на станцыі Сходня каля Масквы, з лютага 1944 года — у в. Чонкі Гомельскага раёна, з ліпеня 1944 года — у в. Лошыца каля Мінска.
Расфарміраваны 14 лістапада 1944 года ў сувязі з вызваленнем тэрыторыі Беларускай ССР.
Ходасавічы (археалагічныя помнікі)
Могільнікі
Могільнік-2 размешчаны за 0,4 — 0,45 км на паўднёвы ўсход ад могільніка-1, ва ўрочышчы Мошка 2-я. Захавалася 12 насыпаў вышынёй 0,6 м, дыяметрам 12 м. Даследаваў у 1959—1963 гг. I. I. Арцёменка, які раскапаў 10 насыпаў. У 1969 г. Г. Ф. Салаўёва ўскрыла 8 курганоў. Пахавальны абрад — трупапалажэнне, у сямі курганах галавой на захад, у адным — на ўсход. У 4 курганах пахаванне па гарызонце, у 4 — у ямах. Пахавальны інвентар у 4 насыпах: драцяное кольца, пярсцёнкападобныя скроневыя кольцы, падвеска-амулет у выглядзе коніка, пярсцёнкі, шкляныя пацеркі, грузікі-падвескі, рэшткі ганчарнай керамікі і тканіны. Датуецца XI—XII стагоддзямі.
Беларускі штаб партызанскага руху
Дзейнасць
У гонар БШПР у в. Чонкі Гомельскага раёна пастаўлены помнік.
Ходасавічы (археалагічныя помнікі)
Могільнікі
Могільнік-3 размешчаны за 0,25 — 0,3 км на паўднёвы ўсход ад могільніка-2, ва ўрочышчы Мошка 1-я. 32 насыпы дыяметрам 5—20 м, вышынёй 0,4—1,5 м; 7 пашкоджаны. У 1959—1963 гг. раскапаў 5 курганоў бронзавага веку I. I. Арцёменка. Знойдзены рэшткі шкілета чалавека, бронзавы наканечнік кап'я, акулярападобныя бронзавыя падвескі, каменныя лодкападобныя шліфаваныя сякеры, крамянёвыя стрэлы і нажы, гліняная пасудзіна. У 1969 г. Г. Ф. Салаўёва раскапала 5 курганоў, 2 з іх бронзавага веку. Пахавальны абрад — трупаспаленне на гарызонце. Знойдзены гліняны гаршчок, наканечнік стралы. 2 курганы датуюцца XIII—IX стагоддзямі. Пахавальны абрад — трупаспаленне. Знойдзены 2 ляпныя гаршчкі, язычок ад спражкі. Пяты курган датуецца XI—XII стагоддзямі. Пахаванне ў магільнай яме, арыентавана галавой на захад. Знойдзена драцяное скроневае кольца. Усе курганы, акрамя тых, якія адноснцца да эпохі неаліту і бронзавага веку, належалі радзімічам.
Селішчы
Селішча-1 размешчана за 4 км на паўднёвы захад ад вёскі, на беразе воз. Добрае. Плошча каля 0,8 га. Выявіла і даследавала ў 1969 г. Г. Ф. Салаўёва, абследаваў у 1976 г. А. Р. Мітрафанаў. Культурны пласт 0,5—0,6 м выяўлены ў пясчаным кар'еры. Знойдзены абломкі ляпных пасудзін XIII—IX стагоддзяў і рэшткі посуду эпохі Кіеўскай Русі.
Ніжні гарызонт селішча адносіцца да неаліту, сярэдні — да XIII—IX стагоддзяў, верхні — да X ст. Ва ўсходняй частцы селішча размяшчалася Ходасавіцкае свяцілішча.
Барань (Вусценскі сельсавет)
Бара́нь — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Баранскага сельсавета, да 22 студзеня 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Баранскага пассавета , да 1972 года ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Блажова
Блажова (Błażowa) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Жэшоўскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Блажова. Займае плошчу 4,23 км². Насельніцтва — 2111 чалавек (на 2004 год).
Німроз (правінцыя)
Німроз (пушту: نیمروز) — адна з трыццаці чатырох правінцый Афганістана.
Складаецца з 5-і раёнаў:
Алена Алегаўна Данчанка
Алена Алегаўна Данчанка (нар., Віцебск) — беларускі ўрач-біяхімік. Доктар медыцынскіх навук (2001), дацэнт (2004), прафесар (2013).
Біяграфія
Скогчыла Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1989). Працавала ў Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1991—2002, прафесар кафедры біяхіміі), Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (з 2004, прафесар кафедры хіміі і прыродазнаўчай адукацыі), адначасова Дзяржаўным камітэце судовых экспертыз Рэспублікі Беларусь па Віцебскай вобласці (з 2016, дзяржаўны медыцынскі судовы эксперт-хімік аддзела судова-хімічных экспертыз упраўлення лабараторных даследаванняў рэчавых доказаў біялагічнага характару).
Навуковыя інтарэсы: біяхімія; рэгуляцыя і карэкцыя метабалізму; паталогія печані; рэгуляцыя рэгенератарных працэсаў у печані; рэгуляцыя метабалізму прэпаратамі біялагічнага паходжання.
Смык беларускі
«Смык беларускі» — Францішка Багушэвіча, выдадзены ў 1894 годзе ў Познані пад новым псеўданімам «Сымон Рэўка з-пад Барысава».
Прадмова да зборніка
Зборнік «Смык беларускі» адкрываецца прадмовай, у якой аўтар назваўся Сымонам Рэўкам з-пад Барысава, згадвае «ксёнжачкі… якогась пана Марцінкевіча» і «перапісаныя вершыкі якогасьці Юркі». Напісаны яны нашай мовай, «але ўсе як бы смеючыся з нашага брата». Ёсць шмат друкаваных песняў народа, толькі «песні ўсе тыя не надта… харошыя, і нота наша плакучая, аднастайная, і песняў васолых не шмат, ды і тых ужо рэдка пачуць».
Аўтар асуджае імкненне сучаснікаў да матэрыяльных набыткаў, калі яны становяцца сэнсам жыцця. У канцы Прадмовы аўтар выказвае спадзяванне, што загучыць беларускі паэтычны аркестр: ''«Граю трошкі на скрыпачцы, ну дык няхай і мая ксёнжацца завецца струмантам якім; вот я і назваў яе „Смык“. Смык ёсць, а хтось скрыпку, можа, даробе, а там была „Дудка“ — вот і мы зробім музыку…»''
Вершы
Зборнік складаецца з наступных вершаў: «Смык», «Панская ласка», «Афяра», «Скацінная апека», «Балада», «Жыдок», «Не ўсім адна смерць», «Не цурайся», «Панскае ігрышча», «Адказ Юрцы на „Панскае ігрышча“», «Свая зямля», «Свіння і жалуды» і песень «Удава», «Гора», «Песня»(«Аж смяялася сарока»), «Сватаны», «Сватаная», «Песня»(«Чаго бяжыш, мужычок»), «Песня»(«Гарцуй, танцуй, пане»), «Калыханка», «Песня» («Весяліся, рві з капыта»), «Хмаркі».
Адзінаццатага ліпеня
«Адзінаццатага лі́пеня» (Одиннадцатое июля) — беларускі фільм рэжысёра Юрыя Тарыча, выпушчаны ў 1938 годзе. Сфільмаваны на кінастудыі «Савецкая Беларусь». Дзеянне фільма адбываецца ў час вайны між Польшчай і Савецкай Расіяй на тэрыторыі Беларусі.
Сюжэт
Падзеі фільму адбываюцца ў часе Савецка-польскай вайны. Рабоча-сялянская Чырвоная армія адступае з Ігумену перад надыходам польскіх войскаў. Начальнік дывізіі Кузьміч сыходзіць апошнім, пакідаючы ў мястэчку Сцяпана Паўлюка і прысланага ў армію Цэнтральным камітэтам партыі бальшавікоў работніка Гарановіча, якія павінны арганізаваць партызанскі супраціў.
Янка Паўлюк спрабуе заручыцца дапамогай супраць палякаў шпіёна Капусты. Калі Капуста прапануе яму выдаць месцазнаходжаньне партызанаў, Янка разумее, што мае справу з гнюсным нацдэмаўскім здраднікам. Але партызанаў выдае іншая асоба — кулацкі шпіён Баравік, які на заданне дэфензівы здолеў прабрацца ў партызанскі аддзел. Янка паспявае папярэдзіць пра гэта, але польскія ўланы здолелі атачыць лес і захапіць партызанскі штаб. Янка Паўлюк гіне ў бітве з польскімі жаўнерамі. Партызаны ратуюцца, адступаючы па непраходным балоце, а малодшы брат Паўлюкоў Алесь паказвае ім брод. Палякі спальваюць вакольныя вёскі, старэйшых жыхароў забіваюць, а дзяўчат прымушаюць у гэты час танчыць з імі.
Чырвоная армія, атрымаўшы падмацаванне, пераходзіць у наступ. Паўлюк з Гарановічам атрымліваюць заданне ад камандавання дывізіі ліквідаваць агонь польскіх батарэяў, якія стрымліваюць бальшавіцкі наступ. Напаўшы з тылу, аддзел Сцяпана захоплівае польскія батарэі. Камандзір дывізіі Кузьміч атрымлівае раненне, і камандаванне бярэ на сябе Сцяпан Паўлюк. Палякі адыходзяць з Менску, жыхары якога з радасцю сустракаюць прыход чырвонаармейцаў. Фільм сканчаецца сцэнай параду Чырвонай арміі і партызанаў на цэнтральнай плошчы.
Выразка (філатэлія)
Вы́разка — у філатэліі выразаны з суцэльнай або суцэльнай рэчы або паштовага дакумента фрагмент прамавугольнай, квадратнай або іншай формы, які змяшчае пагашаныя знакі паштовай аплаты, адбіткі розных паштовых або іншых штэмпеляў і штампаў (напрыклад, папярэдняга гашэння).
Апісанне
Па форме выразкі могуць быць круглыя, авальныя, прамавугольныя або многавугольныя. Выразка, якая прайшла пошту, можа змяшчаць адбітак паштовага штэмпеля (каляндарнага, спецыяльнага, франкатыпа). На выразцы можа быць змешчаны і выключна толькі адбітак паштовага штэмпеля без маркі. Выразка супрацьпастаўляецца «поўнай» цэльнай або цэлай рэчы або больш распаўсюджанай у мінулым практыцы «выразання па форме выявы» або абразання ўсёй паперы, акрамя надрукаванага малюнка.
Калекцыяніраванне выразак
Нягледзячы на тое, што большасць філатэлістаў у наш час аддае перавагу калекцыяніраванню канвертаў і паштовых картак цалкам, у мінулым, на працягу многіх дзесяцігоддзяў, была зроблена велізарная колькасць выразак. Некаторыя віды цэльных рэчаў захаваліся толькі ў выглядзе выразак. Выразкі, нават з сучасных маркіраваных канвертаў, па-ранейшаму лічацца прыдатнымі для калекцыяніравання, хаця сучасныя філатэлісты звычайна ўтрымліваюцца ад практыкі «выразання па форме выявы».
Стаўленне да выразак у філатэлістаў рознае. Адныя ўвогуле не вызнаюць ніякіх выразак. Іншыя мяркуюць, што іх можна рабіць толькі з цэльных рэчаў, трэція — з цэлых рэчаў. У апошні час выразкі шырока ўжываюцца ў філатэлістычных экспанатах, так як дазваляюць больш шчыльных выкарыстоўваць плошчу выставачнага стэнда.
Як рабіць выразку
Адбіткі штэмпеляў выразаюць такім чынам, каб выразка была прамавугольнай формы і каб вертыкальная вось адбітка штэмпеля праходзіла паралельна вертыкальным бакам выразкі. Пры выразанні адбітка штэмпеля разам з маркай краі выразкі павінны быць паралельнымі краям маркі. Ад краю выявы да краю выразкі пажадана пакідаць не менш за 0,5—1,0 см. Абрэз выразкі павінен быць роўным, без зарэзаў ад нажніцаў. Таму пажадана выкарыстоўваць спецыяльны разак (філатэлістычны або фатаграфічны).
Афармленне выразкі ў калекцыі
Выразкі ў калекцыі замацоўваюцца аналагічна паштовым маркам:
Прышчэпа
Прышчэпа — прозвішча
1-я Грамадзянская вуліца (Гомель)
1-я Грамадзянская вуліца — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад 1-га завулка Крупскай да чыгуначнай каляіны паблізу гаражна-будаўнічага спажывецкага кааператыву №1 Чыгуначнага раёна (вуліца Малайчука). Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу.
Сфармавалася ў 1950-я гг. на адным з калгасных палёў. У краязнаўчай літаратуры згадваецца імя першага яе пасяленца — Максім Яўцехавіч Голубеў — ранейшага жыхара суседняга пасёлка Чырвоны Кастрычнік. Пачаткова вуліца называлася ў гонар савецкага лётчыка В. П. Чкалава. З 1957 г. ў сувязі з уніфікацыяй вулічных назваў пасля ўваходжання Прудка ў гарадскія межы Гомеля атрымала назву Грамадзянская. З 2013 г. — 1-я Грамадзянская.
Хрыстос Збавіцель (абраз з Махро)
Хрыстос Збавіцель — абраз з царквы Свв. Пятра і Паўла ў в. Махро Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці, які датуецца 1739 годам. У 1981 годзе твор паступіў у калекцыю Музея старажытнабеларускай культуры ( КП-1724, Ж-319). Памер абраза —.
Апісанне
Абраз напісаны на дошцы тэмпернымі фарбамі. На іконе Ісус прадстаўлены франтальна ў поўны рост са сферай у левай руцэ, якая ўвасабляе сабой зямны свет. На адваротным баку дошкі ў верхняй частцы змешчаны надпіс на польскай мове: «Rku 1739 mesoca wrzesnia / dna :10: m: g: w:». Акрамя дакладнага часу стварэння з указаннем дня і месяца (10 верасня) аўтар, відавочна, пакінуў свае ініцыялы, якія патрабуюць расшыфроўкі.
Адрэстаўравана А. Шпунтам, П. Журбеем.
IC 4924
IC 4924 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арлен Міхайлавіч Кашкурэвіч
Арле́н Міха́йлавіч Кашкурэ́віч (таксама Арсен;  — ) — беларускі мастак-графік. Народны мастак Беларусі (1991). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1972), Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. У Вялікую Айчынную вайну ў эвакуацыі ў Саратаве. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (1953), аддзяленне графікі Беларускага Дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута (1959). Дыпломная праца — ілюстрацыі да рамана ісландскага пісьменніка Х. Лакснеса «Атамная станцыя». У 1959—1969 гадах выкладаў у Беларускім Дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце. Член Саюза мастакоў СССР, Беларускага саюза мастакоў. Працаваў у жанры станковай графікі, афармляў кнігі. Прафесар-візітатар ЕГУ. Лаўрэат дзясяткаў міжнародных і нацыянальных прэмій за кніжнае афармленне. . Працы экспанаваліся ў шматлікіх краінах свету.
Творчасць
Сярод прац станковай графікі:
Ілюстрацыі
Партрэты гістарычных дзеячаў Беларусі (Міндоўга, Жыгімонта Старога і іншых).
Ілюстрацыі выкананыя ў тэхніцы афорта, лінагравюры і эстампа. За серыі станковых работ «Партызаны» і «Купаліяна» ў 1972 годзе ўзнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй Беларусі.
Выстаўкі
Асабістае жыццё
Жонка Людміла Аляксандраўна Краснеўская-Кашкурэвіч. Сыны Ігар Кашкурэвіч і Тодар Кашкурэвіч таксама сталі мастакамі.
ФК Рух Брэст
«Рух» — беларускі футбольны клуб з Брэста, заснаваны ў 2016 годзе, належаў бізнесмену. У 2020—2021 гадах выступаў у Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Створаны ў 2016 годзе на базе клуба заўзятараў брэсцкага «Дынама». Першапачаткова аматарскі клуб у 2017 годзе заявіўся ў чэмпіянат Брэсцкай вобласці, у гэты час у каманду сталі прыцягвацца ў асноўным выхаванцы і былыя дублёры брэсцкага «Дынама». У лістападзе 2017 года стала вядома, што «Рух» стаў фарм-клубам «Дынама» і на наступны сезон заявіцца ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі, а галоўным трэнерам стане вядомы беларускі футбаліст і трэнер Андрэй Зыгмантовіч.
У сезоне 2018 склад каманды ў асноўным склалі былыя дублёры «Дынама», якія паспелі згуляць у рознх лігах беларускага чэмпіянату. Ад самага пачатку каманда ўпэўнена ішла ўверсе табліцы, доўгі час змагалася за першы радок з «Крумкачамі», і толькі па выніках апошняга тура «Рух» забяспечыў перамогу ў лізе.
У сезоне 2019 «Рух» перастаў быць фарм-клубам «Дынама» і стаў самастойнай камандай, што давала яму права ў выпадку поспехаў прэтэндаваць на выхад у Вышэйшую лігу. Тым не меней, уладальнік «Дынама» Аляксандр Зайцаў працягваў падтрымліваць «Рух». Каманда добра ўкамлектавалася, запрасіўшы ігракоў з вопытам выступленняў на высокім узроўні, і лічылася ў пачатку сезона адным з фаварытаў у барацьбе за высокія месцы. Аднак, выступленне атрымалася нестабільным — буйныя перамогі чаргаваліся з нічыімі, і «Рух» хутка выпаў з барацьбы за лідарства ў табліцы, хоць і знаходзіўся ў першай палове. Другую палову сезона «Рух» правёў больш упэўнена, і ў выніку доўгага суперніцтва з гомельскім «Лакаматывам» заняў трэці радок, які даў права на стыкавыя матчы за месца ў Вышэйшай лізе. Атрымаўшы ў стыкавых матчах перамогу над магілёўскім «Дняпром» (2:1, 1:2, па пенальці 5:4), «Рух» выйшаў у элітны дывізіён.
У Вышэйшай лізе «Рух» зрабіў стаўку на маладых ігракоў, якіх падтрымлівалі некалькі вопытных выканаўцаў. Галоўным трэнерам стаў Аляксандр Сяднёў, з якім каманда гуляла ў атакуючы футбол, у выніку ў сезоне 2020 падзяліла трэцяе месца ў Вышэйшай лізе па колькасці забітых мячоў. «Рух» адразу здолеў замацавацца ў элітным дывізіёне, амаль увесь час трымаўся ў сярэдзіне табліцы і скончыў сезон на 8 месцы.
У пачатку 2021 года Аляксандр Зайцаў пакінуў брэсцкае «Дынама» і сканцэнтраваўся на «Руху», куды перайшла большасць дынамаўскіх ігракоў. Клуб ставіў высокія мэты, і нягледзячы на дрэнны старт хутка стаў прэтэндаваць на прызавыя месцы, аднак барацьба з мінскім «Дынама» і «Гомелем» скончылася не на карысць брэсцкай каманды, якая фінішавала пятай.
У пачатку 2022 года клуб зрабіў курс на амаладжэнне. Каманду пакінулі амаль усе асноўныя выканаўцы, замест іх свой шанец атрымалі маладыя ігракі, якія вярнуліся з арэнд у іншых клубах. «Рух» рыхтаваўся да Вышэйшай лігі, але 28 лютага ў сувязі з увядзеннем заходнімі краінамі санкцый супраць Расіі і пагаршэннем фінансавай сітуацыі адмовіўся ад удзелу ў Вышэйшай лізе і перайшоў у Другую лігу, дзе планаваў выступаць маладымі выхаванцамі. 6 красавіка 2022 года стала вядома, што «Рух» не згуляе і ў Другой лізе.
З 30 траўня 2022 года ТАА ФК "Рух" знаходзіцца ў працэсе ліквідацыі па рашэнні ўласніка.
Напад на паліцэйскае ўпраўленне Карачы (2023)
17 лютага 2023 года баевікі атакавалі паліцэйскае ўпраўленне ў цэнтры горада Карачы, Пакістан. У выніку нападу па меншай меры пяць чалавекі загінулі (у тым ліку два паліцыянта, два рэйнджара і адзін грамадзянскі), яшчэ 14 атрымалі раненні. Галоўны міністр Сінда пазней заявіў, што трое баевікоў, што ўдзельнічалі ў нападзе, былі забіты сілавікамі. Хоць адказнасць за атаку ўзяла арганізацыі «», пад падазрэнне трапіла і «Ісламская дзяржава».
Атака на паліцэйскі ўчастак была расцэнена як сур’ёзнае парушэнне бяспекі. Інцыдэнт заахвоціў кіраўніцтва правінцыі правесці аўдыт урадавых будынкаў і збудаванняў. Урад Пакістана ўвёў стан павышанай гатоўнасці і ўзмацніў мабілізацыю сіл бяспекі па ўсёй краіне.
Прэм’ер-міністр краіны Шахбаз Шарыф асудзіў напад і падкрэсліў, што «тэрарысты, магчыма, забыліся, што Пакістан — гэта краіна, якая перамагла тэрарызм сваёй адвагай». Ён таксама дадаў, што ''«тэрарысты напалі на Карачы ў чарговы раз. Гэтыя баязлівыя дзеянні не могуць зламаць волю і рашучасць паліцыі і сіл бяспекі. Уся нацыя падтрымлівае паліцыю і органы бяспекі»''.
, прадстаўнік Дзярждэпартамэнту ЗША, у Твітэры выказаў рашучае асуджэнне тэракту. Консульства ЗША ў Карачы праз тую ж платформу заклікала суайчыннікаў праяўляць крайнюю асцярожнасць і пазбягаць раёна, дзе адбыўся напад.
Лажанне на складанасць
Ла́жанне на складанасць (Lead climbing) — дысцыпліна спартыўнага скалалажання. З’яўляецца алімпійскім відам спорту ў фармаце камбінаванага скалалажання з 2020 года.
Мэта спаборніцтва — за шэсць хвілін узлезці як мага вышэй па 15-метровай сцяне. Альпініст выкарыстоўвае страховачную вяроўку, працягваючы яе праз адцяжкі, устаноўленыя па ўсім маршруце (страховачнае абсталяванне не перашкаджае руху). Калі ён дасягае вяршыні і ўстаўляе вяроўку ў верхнюю адцяжку да заканчэння гэтага часу, гэта азначае, што ён цалкам завяршыў уздым (дасягненне так званай вяршыні). Калі альпініст падае са сцяны, ён атрымлівае ачкі за апошнюю зачэпку (захоп) або зроблены ім крок (у выпадку роўнасці ачкоў вырашальным фактарам можа быць час). Удзельніку даюць 1 спробу. Выкарыстоўваюць ніжнюю.
Срджан Савіч
Срджан Савіч (Срђан Савић, нар. 12 лістапада 1973) — сербскі філолаг, тэарэтык фільма, крытык, рэдактар і работнік культуры. З’яўляецца дырэктарам Культурнага цэнтра г. Ніш. Савіч з’яўляецца рэдактарам кіначасопіса «Филаж» (г. Ніш, Сербія) і адным з заснавальнікаў Міжнароднага фестывалю коміксаў «Нифест» і Міжнароднай калоніі кінакрытыкі ў Нішу.
Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Сяле́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Сялец.
Срджан Савіч
Біяграфія
Савіч скончыў гимназију ім. Святазара Маркавіча ў родным горадзе Ніш. Скончыў Навучальную групу па сербскай мове і літаратуры на філасофскім факультэце ў Нішу.
Сялецкі сельсавет (Бярозаўскі раён)
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 1273 чалавекі, з іх 92,9 % — беларусы, 3,5 % — рускія.
Срджан Савіч
Біяграфія
З 1997 па 2000 гг. Савіч быў намеснікам рэдактара кінапраграмы Тэлебачанне Ніш. У ліпені 2000 г. ён пераехаў у нядаўна створаную ТБ «Глобал», дзе ён спачатку працаваў у якасці рэдактара, у тым ліку працаваў на кінапраграмы, а з чэрвеня 2003 года па кастрычнік 2005 года ён займаў пасаду галоўнага рэдактара. З лістапада 2008 года па верасень 2012 года Савіч быў дырэктарам Культурнага цэнтра г. Ніш і Фестывалю айчынных мастацкіх фільмаў у Нішу — кінапаказы. З ліпеня 2012 года па ліпень 2016 года ён займаў пасаду прэзідэнта Муніцыпалітэта Панцялея ў Нішу; з кастрычніка 2013 года па лістапад 2015 года ён таксама з’яўляўся членам Назіральнага савета Публічнай кампаніі Тэлебачанне Ніш. З ліпеня 2017 года ён зноў быў дырэктарам Культурнага цэнтра г. Ніш.
Савіч актыўна ўдзельнічае ў кіно, а часам і ў літаратурнай крытыцы. Ён апублікаваў кнігу «Анегін» (Культурны цэнтр г. Ніш, 2007), літаратурна-кінематаграфічнае даследаванне пра падабенствы і адрозненні рамана Пушкіна ў вершах «Яўген Анегін» і яго экранізацыі, якую падпісала брытанскі рэжысёр Марта Файнс. Савіч з’яўляецца ініцыятарам і рэдактарам кінапрадукцыі «Кінаграма» у выдавецтве Культурнага цэнтра ў Нішу.
У супрацоўніцтве з Небoйшам Пайкічам, Савіч выпусціў культавую кнігу Р. Нагейры «Мелвіл пра Мелвілу», а затым яшчэ адну значную кнігу пра фільм — «Джон Форд», аўтара Піцера Багдановіча (Культурны цэнтр у Нішу), «Югаслаўская кінематаграфія», 2012) — у супрацоўніцтве з Дзінкам Туцаковічам i Аляксандрам Эрдзеляновічам. Ён таксама выступіў ініцыятарам кінаэдзіціі «Амнібус», у рамках якой ён у супрацоўніцтве з ментар праекта Небoйшам Пайкічам і рэдактарам Джорджам Міласаўлевічам падпісаў зборнік тэкстаў «Вывучэнне Шабролa». Савіч таксама з’яўляецца рэдактарам кінапрадукцыі «Пантэон», у рамках якой ён разам з Ігарам Тaхолeм і Аляксандрам Эрдзеляновічам арганізаваў культавую студыю Пола Шродэра: «ТрансцэндэнтальнВы стыль на фільмах: Озу, Брэсон, Драер.» У суаўтарстве з Дзеянам Дабічам апублікавалі кіраўнік «Пяцьдзесят гадоў. Кіраўнік па кінапраграмах ў Нішу (1966—2015)».
Тэксты Савіча пра фільмы, нароўні з тэкстамі трох іншых крытыкаў з Нішу, прадстаўленыя ў анталогіі «Святло з крэпасці — кінакрытычны круг Ніша» (серб. Светла са тврђаве — нишки филмски критичарски круг) (-{YU}- филм данас број 92/93) у рэдакцыі Севярына Франiча. Савіч публікаваў тэксты пра фільмы і літаратуры ў часопісах як: «Филаж», «{YU} филм данас», «Нови кинематограф», «Кинотека», «Градина», «Политика», «Књижевна реч», «Пресинг», «Нишки аналитичар», «Народне новине Ниш», «Слово» і іншых.
Савіч з’яўляецца рэдактарам кінематаграфічнага часопіса Ніша «Филаж» і адным з заснавальнікаў Міжнароднага фестывалю коміксаў «Нифест» і Міжнароднай калоніі кінакрытыкі ў Нішу.
NGC 2357
NGC 2357 (іншыя абазначэнні — UGC 3782, MCG 4-17-14, ZWG 116.46, FGC 619, IRAS07146+2326, PGC 20592) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4925
IC 4925 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нацыянальная канфедэрацыя працы
Нацыянальная канфедэрацыя працы (НКП)  (Confederación Nacional del Trabajo) — канфедэрацыя анарха-сіндыкалісцкіх прафсаюзаў у Іспаніі. Гістарычна НКП звязана з Федэрацыяй анархістаў Іберыі.
Нацыянальная канфедэрацыя працы была заснавана ў Барселоне ў 1910 годзе шляхам зліцця некалькіх аб'яднанняў працоўных. Да 1914 года арганізацыя была ў падполлі.
Сцяг Ваўкавыска
Сцяг Ваўкавыска — афіцыйны геральдычны сімвал горада Ваўкавыск Гродзенскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 58.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога гербавая эмблема — белы воўк.
Сённяшні афіцыйны геральдычны сімвал Ваўкавыска створаны на аснове гістарычнага герба 1845 года мастаком У. Б. Сушкевічам, членам Саюза мастакоў Рэспублікі Беларусь.
Сцяг і палажэнне аб ім зацверджаны рашэннем Ваўкавыскага раённага выканаўчага камітэта ад 12 красавiка 2001 года № 225.
Кавараці
Кавараці (англ. Kavaratti, малаялам കവരത്തി) — атол у Індыйскім акіяне, частка Лакадыўскіх астравоў. Мае афіцыйны статус горада і адміністрацыйнага цэнтра саюзнай тэрыторыі Лакшадвіп у Індыі. Плошча сушы — 4,22 км². Насельніцтва (2009 г.) — 11322 чал.
Інфраструктура ўключае 2 пачатковыя і 2 сярэднія школы, 2 шпіталя, вэтэрынарную лякарню, 1325 калодзежаў з пітной вадой, прычал. Бліжэйшы аэрапорт знаходзіцца на востраве Агаці.
На атоле дзейнічае індыйская ваенная база.
Белуджыстан
Белуджыстан — гістарычная вобласць на паўночным узбярэжжы Індыйскага акіяна, размешчаная на стыку рэгіёнаў Блізкі Усход і Індастан. Адміністрацыйна падзелены на правінцыі, якія ўваходзяць у склад сумежных дзяржаў: Афганістана (правінцыя Гільменд, правінцыя Кандагар), Ірана (Сістан і Белуджыстан) і Пакістана (правінцыя Белуджыстан). Пануючая рэлігія: іслам (Ханафіцкі мазхаб).
Міхаіл Аляксандравіч Кілачыцкі
Міхаіл Аляксандравіч Кілачыцкі (, в. Алешкаўка Лоеўскага раёна — ) — беларускі настаўнік. Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыў 3 курсы Гомельскага педінстытута (1946). У час Вялікай Айчыннай вайны курсант Тамбоўскага пяхотнага вучылішча, прымаў удзел у абароне Масквы. Пасля ранення дэмабілізаваны. У 1942—1944 гадах у школах Краснаярскага края: выкладчык, дырэктар. З 1944 года ў Беларусі: выкладчык Бывалаўскай НСШ Лоеўскага раёна (1945), інспектар Ашмянскага раёна (1946), выкладчык Ашмянскага педвучылішча (1946—1957), выкладчык беларускай мовы і літаратуры, завуч школы-інтэрната (1957—1984).
Дэлегат Усесаюзнага з’езда настаўнікаў (1968).
Узнагароды
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік Беларусі» прысвоена ў 1968 годзе. Узнагароджаны медалямі «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна», «Ветэран працы», значком «Выдатнік народнай асветы».
Масьяф
Масья́ф (مصياف)  — горад у Сірыі, у мухафазе Хама. Вядомы буйной сярэднявечнай крэпасцю.
Гісторыя
Масьяф быў заснаваны візантыйцамі ў даліне Аронта, на скрыжаванні гандлёвых шляхоў Хама — Баніяс і Антыёхія — Хомс.
У 1103 годзе горад захопліваецца Раймундам IV, графам Тулузы і Трыпалі.
Каля 1140 года асасіны-нізарыты набываюць Масьяф і яшчэ некалькі суседніх крэпасцей у крыжакоў. Масьяф становіцца галоўнай крэпасцю асасінаў у Сірыі.
У 1157 годзе ў рэгіёне адбываецца моцнае землетрасенне, што разбурыла суседнюю крэпасць Шайзар.
У 1163 годзе кіраўніком («старцам гары») асасінаў Масьяфа становіцца Рашыд ад-Дзін Сінан.
У 1176 годзе Масьяф беспаспяхова абложваўся Саладзінам.
У 1256 годзе сталіца асасінаў, Аламут, узята манголамі, а ў 1260-м тая ж доля спасцігла і Масьяф. У тым жа годзе мамлюкі (пры ўдзеле асасінаў на іх баку) пад правадырствам султана Бейбарса I разграмілі манголаў у бітве пры Айн-Джалуце і выгналі іх з Сірыі. Асасінам удалося вярнуць Масьяф, а таксама яшчэ некалькі крэпасцей.
Бараўцы (Аршанскі раён)
Бараўцы — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Вёска ўваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Масьяф
Гісторыя
У 1270 годзе Бейбарс уключае Масьяф у склад дзяржавы мамлюкаў. Апошняя крэпасць нізарытаў, Аль-Каф, становіцца часткай Мамлюкскага султаната ў 1273 годзе.
У 1516 годзе Масьяф захоплены туркамі-асманамі. Аж да XIX стагоддзя працягвалася барацьба паміж нізарытамі і алавітамі за кантроль над горадам.
У 1920 годзе горад уваходзіць у склад Дзяржавы Алавітаў пад французскі мандатам.
5 снежня 1936 года, разам з усёй Дзяржавы Алавітаў, Масьяф уваходзіць у склад Сірыі.
З 2000 года праграма падтрымкі гістарычных гарадоў Ага-хан (HCSP) праводзіць кампанію па захаванні горада і крэпасці Масьяф.
Крэпасць
Крэпасць захавала вялікую частку сваіх сцен. Яна займае скалы шырынёй у 10 метраў. У архітэктуры замка прысутнічаюць элементы грэка-рымскай і візантыйскай архітэктур. Лепш за ўсё захаваліся вароты, увянчаныя зубцамі і парапет з байніцамі.
Іна Міхайлаўна Прышчэпа
Біяграфія
Скончыла Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава (спецыяльнасць «Біялогія. Хімія», 1978), Інстытут фізіялогіі АН БССР (аспірантура, 1986). Працавала ў Інстытуце фізіялогіі АН Беларусі (з 1986), Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (з 1989, біялагічны факультэт, кафедра анатоміі і фізіялогіі, прафесар, у 1998—2009 — загадчык кафедры, з 2009 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: фізіялогія; імуналогія; алергалогія; экалогія чалавека.
Лошыцкі сядзібна-паркавы комплекс
Сядзібна-паркавы комплекс Прушынскіх — помнік сядзібна-паркавага мастацтва XVIII—XIX стагоддзяў. Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне Мінска ў сутоках рэк Свіслач і Лошыца каля былой вёскі Лошыца 1-я. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Назва
Назва Лошыца ад назвы прытока Свіслачы ракі *Лошы (пазнейшая памяншальная форма — Лошыца). Назва балцкага паходжання.
Звязана або з літоўскім lašėti «капаць», або з аманімічным яму lašėti «блішчэць», lašis «ласось» (назва ласося матываваная яго стракатай, блішчастай луской ).
Назва Лоша (> Лошыца) магла значыць як «Ціхаплынная (рака)», так і «Ласасіная (рака)» або нават «Блішчастая (рака)».
Гісторыя
Напэўна, з X—XIII стагоддзяў тэрыторыя сядзібы ўваходзіла ў склад пэўнай воласці, якая з часам раздрабнілася на шэраг маёнткаў, у т. л. Лошыцу Вялікую, Лошыцу Малую, Лошыцу Гарнастаеўскую
Двор Лошыцкі вядомы з 1557 года. Ад князёў Друцкіх-Талачынскіх маёнтак перайшоў ва ўласнасць князёў Друцкіх-Горскіх, абодва роды, магчыма, паходзяць ад полацкага, а таксама друцкага князя Рагвалода Барысавіча. Першае ўпамінанне Друцкіх-Горскіх у сувязі з Лошыцай датуецца 1582 годам. У 1597 годзе маёнткам валодаў князь Фёдар Друцкі-Горскі. У 1640 годзе адбылося аддзяленне Лошыцы ад суседняга Новага Двара.
У 1703 г. маёнтак перайшоў Ежы-Антонію Прушынскаму, пазней да яго сына ад Тэрэзы Ратомскай — маршалка галоўнага трыбунала Юзафа Прушынскага (1709—1790), кавалера ордэнаў Белага Арла і Св. Станіслава. З яго імем звязана фарміраванне барочнай сядзібы другой паловы XVIII стагоддзя. У гэты час Лошыца вядома па інвентарах 1772, 1777, 1785 гадоў. У 1779 годзе ўладанні былі падзелены паміж сынамі Юзафа (1709—1790): маёнтак Лошыца разам з фальваркам Весялоўка пад Мінскам адышоў малодшаму (шостаму) сыну Казіміру; Новы Двор і Трасцянец дасталіся Антонію; Каралішчавічы — старосце мінскаму Станіславу (1753—1800). Лошыцкі маёнтак ад Казіміра атрымаў у спадчыну сын Антонія — Станіслаў-Ксаверый (пам. 1807), пасля смерці якога ўладальніцай стала яго жонка Ганна з роду Сямашкаў. Затым маёнткам валодалі іх сын Ірэній, які памёр маладым, а пасля брат апошняга — Яўстах Станіслававіч Прушынскі (1797—1877), мінскі губернскі маршалак (1863—1877). Часта бываў тут Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч, які сябраваў з Яўстахам Прушынскім.
Пасля смерці бяздзетнага Яўстаха Прушынскага (1797—1877) яго маёнтак Лошыца ў 1877 г. перайшоў у валоданне яго пляменніка — Яна Янавіча Любанскага (1820—1884), сына Яна Віктаравіча Любанскага і Тэклі Прушынскай, сястры Яўстаха Прушынскага. З Яўстахам Янавічам Любанскім (1859—пасля 1913), сынам Яна Янавіча Любанскага (1820—1884) і яго жонкі Аляксандры Юзафаўны Сулістроўскай, звязаны найбольш паспяховы перыяд развіцця маёнтка. Маёнтак стаў адной з лепшых гаспадарак Мінскай губерні, а Лошыца стала вядомым месцам свецкага жыцця, тут збіраліся заможныя дваране (Эдвард Вайніловіч, граф Ежы Чапскі і інш.) і прагрэсіўная інтэлігенцыя Мінскай губерні. Яўстах Любанскі быў членам камітэта па будаўніцтве касцёла Святога Сымона і Святой Алены ў Мінску, выбіраўся ў мінскую гарадскую і першага склікання, быў актыўным членам Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, старшынёй камітэта Мінскай лясной біржы, а таму добра ведаў сельскую гаспадарку. У развіцці маёнтка вялікую ролю адыграла і яго жонка Ядвіга Геранімаўна Кеневіч (пам. 1905). Пасля яе трагічнай смерці (у 1905 г.) праз пэўны час (у 1913 г.) Яўстах пакінуў сядзібу, выехаў на Каўказ і знік невядома дзе. Апошнім прыватным уладальнікам сядзібы і лошыцкага маёнтка быў яго брат Аляксандр Янавіч Любанскі з Любані, бо савецкая ўлада нацыяналізавала ў 1920 г. зямлю і палац лошыцкага маёнтка ў Любанскіх. У 1925 г. у Лошыцы па ініцыятыве акадэміка М. Вавілава быў арганізаваны і паспяхова працаваў пад яго кіраўніцтвам Беларускі аддзел. Актыўна праводзілася інтрадукцыя пладова-ягадных раслін, былі створаны багатыя калекцыі зыходнага матэрыялу для селекцыі. Тут зарадзілася і сфарміравалася вядомая беларуская школа памолагаў-селекцыянераў. 15 верасня 1928 г. М. Вавілаў прыязджаў у Лошыцу. Пазней тут быў арганізаваны Беларускі НДІ пладаводства, агародніцтва і бульбаводства.
У 1930-я гады на тэрыторыі парку рэпрэсіўнымі органамі БССР праводзіліся расстрэлы. Таксама тут, прыкрываючыся шыльдай сельгасінстытута, праходзіла навучанне дыверсійная брыгада беларускіх чэкістаў і ў суседнюю Польшчу закідваліся «народныя мсціўцы».
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў сядзібе знаходзіліся вярхі нямецкіх акупацыйных улад (глава — мінскі абласны камісар У. Фрайтаг). Пасля вайны Лошыцкі парк быў аддадзены пад сельгасугоддзі саўгаса «Лошыца» (займаў 93 га).
У 1988 г. Лошыцкі парк быў абвешчаны помнікам гісторыі, культуры і архітэктуры.
У 1993 г. распрацаваны праект па аднаўленні парку, завяршаецца аднаўленне сядзібнага дома. У 1997 г. згарэў асноўны будынак гаспадарчага двара. У 1998 г. комплекс быў перададзены ўнітарнаму прадпрыемству «Мінскзелянбуд».
Сядзібны дом з 1986 г. і да апошняга часу з’яўляўся адным з дзевяці філіялаў Нацыянальнага мастацкага музея. Затым яго перадалі ў камунальную ўласнасць Мінгарвыканкама. У ліпені 2010 года не вытрымаў моцных парываў ветру Заручальны дуб, якому, мяркуючы па кольцах, было тры сотні гадоў.
7 лістапада 2010 г. у Лошыцкім яры ў мемарыяльнага знака на месцы гібелі ахвяр сталінізму прайшоў мітынг (традыцыйная акцыя КХП-БНФ памяці ахвяр сталінскіх рэпрэсій, прысвечаная Дню памяці продкаў «Дзяды»)
Увосень 2011 года адбылося адкрыццё комплексу пасля рэканструкцыі. Адміністрацыяй Ленінскага раёна прынята рашэнне абвясціць тэрыторыю комплексу зонай, свабоднай ад курэння.
Планіроўка
Ад сядзібы другой паловы XVIII стагоддзя захавалася ўязная ліпавая алея, якая размешчана на асноўнай падоўжнай кампазіцыйнай восі былога барочнага ансамбля. Вось заканчвалася сядзібным домам, размешчаным каля грэбеня тэрасы. Аб наяўнасці рэгулярных кампазіцый каля дома можна меркаваць па старых ліпах былых лінейных пасадак. Уяўленне аб складзе сядзібы таго часу дае інвентар 1772 года. Акрамя сядзібнага дома яна ўключала флігель, кухню, стайню, карэтную, уязную браму, капліцу. Уздоўж уязной алеі, як і ў многіх сядзібах таго часу, размяшчаліся сады. З правага боку да саду прымыкалі гаспадарчыя пабудовы (гумно, сенавалы). Акрамя таго, меўся вялікі ў некалькі гектараў прамавугольны вадаём з мостам. За вадаёмам на правым беразе быў пабудаваны гаспадарчы двор.
Прыкладна ў 1890 г. сядзіба была перабудавана і набыла эклектычныя рысы. Планіроўка страціла рэгулярнасць, але агульныя рысы яе кампазіцыі не змяніліся. На месцы баскетаў утвораны пейзажныя кампазіцыі. Перабудаваны сядзібны дом, флігель, знесены старыя гаспадарчыя пабудовы, створаны новы гаспадарчы двор, а на месцы старога ўзнік прамысловы комплекс. Асноўны будынка гаспадарчага двара прамавугольны ў плане, незвычайна вялікіх памераў (88х20 м). Высокі дах апіраўся на магутныя каменныя атынкаваныя слупы (з бакамі 1,2 м).
Капліца-пахавальня
З пабудоў трэба таксама адзначыць капліцу-пахавальню Прушынскіх (захавалася ў руінах), размешчаную на высокім месцы з правага боку ўязной алеі, недалёка ад уязной брамы ў акружэнні дрэў. Пабудавана ў 1788 г. і кансекраваная пад тытулам Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Мураваны будынак быў васьмігранным у плане, з шатровым дахам, які завяршаўся шлемападобным купалам на глухім барабане. Сцены атынкаваныя, аздоблены пілястрамі. Тут былі пахаваны многія пакаленні ўладальнікаў маёнтка. Капліца-пахавальня захавалася часткова.
Флігель з вежай
Флігель з вежай, які складаецца з драўлянага і прыбудаванага мураванага аб’ёмаў, стаіць на старым мураваным фундаменце. На ніжнім паверсе жыла чэлядзь, наверсе — кіраўнік маёнтка.
Парк
Дом з флігелем утвараюць параўнаўча вялікі парадны двор, у цэнтры якога ў форме эліпса размешчаны пад’язны круг. У параднай частцы выяўлены барочныя элементы: тэрасіраванне склонаў і клумба з фарміраванымі ў мінулым ліпамі.
З боку ўезду двор замыкаўся брамай з жалезнымі варотамі і магутнымі цаглянымі пілонамі, да якіх была прыбудавана ў эклектычных формах невялікая вартаўнічая будка. Уязная ліпавая алея, якая вяла ад былога Ігуменска-Мінскага тракта (вул. Маякоўскага) захавалася часткова. Яна прыпаднята ў сувязі з падсыпкамі і, нягледзячы на страты, прываблівае сваімі памерамі і магутнымі ліпамі з развесістымі кронамі, узрост якіх складае прыблізна 250 гадоў. Невялікі паркавы партэр аформлены ў выглядзе нешырокай тэрасы. Ад яго і сядзібнага дома раскрыты перспектывы, арыентаваныя на пойму.
У аснове кампазіцыі пейзажнай паўночнай часткі парку ляжыць вялікая паляна, ахопленая з боку саду нешырокай паласой насаджэнняў дрэў. Яе контур маляўніча зрэзаны, а прастора ўпрыгожана інтрадукаванымі дрэвамі. Асаблівай прыгажосцю вылучаецца частка парку на крутым грэбені тэрасы, уздоўж якога растуць ліпы XVIII стагоддзя і адзінкавыя яшчэ больш старыя дубы.
У паўночнай частцы парку, у пойме Лошыцы, размешчана другая паляна, добра абазначаная геамарфалагічнымі межамі. Па заходняй мяжы яе праз мост праходзіць уязная дарога, якая звязвае сядзібу з былым Ігуменскім трактам (вул. Чыжэўскіх) і гаспадарчым дваром. .
У канцы XIX ст. на другім беразе Лошыцы пабудаваны вінакурны комплекс, які ўключае дом-інтэрнат для рабочых і вінакурню — мураваны чатырохпавярховы будынак з паўцыркульнымі вокнамі, пабудаваны ў 1896 г. На другім баку ўязной дарогі каля берага Лошыцы ўзведзены двухпавярховы мураваны вадзяны млын (пасля дамы былі прыстасаваны пад жыллё). З другога боку сядзібы, каля Свіслачы, Яўстафіем Любанскім быў узведзены з цэглы другі 12-колавы млын (сцены будынка захаваліся).
Сады, былыя гадавальнікі і калекцыі Беларускага аддзела Усесаюзнага інстытута раслінаводства, якому доўгі час належала Лошыца, утвараюць вялікі масіў насаджэнняў (35 га), які прымыкае да гістарычнай сядзібы. З боку вул. Маякоўскага ён ахоплены мураванай сцяной, пабудаванай у 1950-я гады.
Спасылкі
Артыкулы
Аблога Томы
-4.3875°N, 152.17028°W
NGC 2358
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аблога Томы
Абло́га То́мы (Siege of Toma) на востраве Новая Памеранія (сёння Новая Брытанія) 14—17 верасня 1914 года, з’яўляецца завяршальным эпізодам акупацыі Германскай Новай Гвінеі Аўстралійскім экспедыцыйным корпусам. Аўстралійскія войскі былі адпраўленыя для захопу і знішчэння нямецкіх бесправадных радыёстанцый у паўднёва-заходняй частцы Ціхага акіяна, так як яны выкарыстоўваліся Германскай Усходне-Азіяцкай крэйсерскай эскадрай віцэ-адмірала Максіміліяна фон Шпее, што пагражала гандлёваму суднаходству ў рэгіёне. У канчатковым выніку нямецкі каланіяльны ўрад быў вымушаны здацца, скончыўшы тым самым баявыя дзеянні на тэрыторыі Новай Брытаніі.
Ход падзей
Пасля Бітвы пры Біце Пацы немцы адступілі на 31 км у Тому, у надзеі аднавіць сілы да прыходу аўстралійцаў. Пераследаваўшая іх перадавая група з 200 аўстралійцаў акружыла горад і абстрэльвала яго з 12-ці фунтавай гарматы на працягу ўсёй аблогі. Акрамя гэтага прыйшоўшы аўстралійскі крэйсэр "Энкаунтэр" зрабіў некалькі стрэлаў па хрыбце.
Але пасля таго, як аўстралійскія сілы паказалі сваю моц,17 верасня Хабер садзіцца за стол перамоваў.
Па выніках перамоваў калонія перайшла ў рукі аўстралійцаў, а гарнізон здаўся ў палон.
Bombus campestris
Bombus campestris — від чмялёў сямейства. Распаўсюджаныя ў Палеарктыцы.
Апісанне
Даўжыня цела самцоў каля 15 мм; даўжыня цела самак каля 18 мм. Хабаток кароткі. На апошняй пары ног адсутнічае тыповы для чмялёў апарат для збору пылка, які неабходны, каб пракарміць лічынак. у, , і іншых відаў. Уласных гнёздаў не будуе, яйкі і лічынкі развіваюцца ў гнёздах іншых відаў чмялёў.
Ахова
Занесены ў Чырвоную кнігу горада Масквы.
Падзенне Германскай Мікранэзіі
Падзе́нне Герма́нскай Мікранэ́зіі — захоп японскімі сіламі нямецкіх каланіяльных уладанняў у паўночнай частцы Ціхага акіяна на пачатковым этапе Першай сусветнай вайны.
Перадгісторыя
Германская імперыя атрымала свае ціхаакіянскія калоніі ва другой палове XIX стагоддзя: у 1886 годзе была ўтворана Германская Новая Гвінея (да якой у 1888 годзе быў далучаны востраў Науру, а ў 1899 годзе — у адпаведнасці з нямецка-іспанскім дагаворам — Каралінскія астравы, Марыянскія астравы і Архіпелаг Палау), а ў 1900 — Германскае Самоа. Да 1911 года ў Германскай Мікранэзіі (на Каралінскіх астравах, Марыянскіх астравах і Палау) пражывала каля 15 400 тубыльцаў і 459 еўрапейцаў (з якіх толькі 259 чалавек з’яўляліся грамадзянамі Германскай імперыі). Узброеных сіл там не было, толькі ў шэрагу пунктаў існавалі вугальныя станцыі, а на востраве Яп размяшчалася буйная радыёрэтрансляцыённая станцыя.
Ход падзей
На момант пачатку Першай сусветнай вайны каля вострава Панапе стаялі германскія браняносныя крэйсеры «Шарнхорст» і «Гнейзенау» з складу Германскай Усходне-Азіяцкай крэйсерскай эскадры. 6 жніўня да іх далучыўся прыбыўшы з Ганалулу лёгкі крэйсер «Нюрнберг». 11 жніўня германская эскадра перайшла да вострава Паган. 12 жніўня да яе далучыўся лёгкі крэйсер «Эмдэн», а 13-га — дапаможныя крэйсеры «Прынц Эйтэль Фрыдрых» і «Кармаран», якія прыйшлі з Цындаа . Адразу пасля гэтага асноўныя сілы эскадры накіраваліся да берагоў Чылі, а «Эмдэн» быў накіраваны ў Індыйскі акіян. «Прынц Эйтэль Фрыдрых» і «Кармаран» яшчэ некаторы час знаходзіліся ў Мікранэзіі, пакуль 30 жніўня не атрымалі загад ісці да берагоў Аўстраліі.
23 жніўня 1914 года Японская імперыя абвясціла вайну Германіі. Пераследуючы германскую Усходне-Азіяцкую эскадру, японская 1-я эскадра Паўднёвага мора пад камандаваннем віцэ-адмірала Ямая захапіла Джалуіт, а 12 кастрычніка з’явілася ў гавані Трука. 1 кастрычніка 2-я эскадра Паўднёвага мора контр-адмірала Мацумуры захапіла належаўшы Германіі порт Рабаул на востраве Новая Брытанія, а 7 кастрычніка прыбыла на востраў Яп, дзе сустрэла германскую кананерку «Планет», паспешліва затопленую экіпажам, пабачыўшым японцаў.