cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква (Гарадок)
Гісторыя
Да 1860 года царква стала трухлявай і патрабавала капітальнага рамонту. У 1866 годзе на дзяржаўныя грошы храм перабудавалі, была дабудавана званіца. Таксама было набыта новае царкоўнае начынне, узведзены новы дом для святара. Аднак працы былі выкананы няяксана, і ў 1884 годзе на царкве зноў перакрылі дах, перабудавалі купалы. У 1905 годзе будынак ашалявалі, вакол збудавалі агароджу з брамай.
За савецкім часам храм дзейнічаў да 1940 года, калі памяшканне было перададзена пад яўрэйскую ганчарную майстэрню. Царкоўныя пабудовы былі знішчаны. З прыходам акупацыйных уладаў на пачатку Вялікай Айчыннай вайны службы ў царкве аднавіліся і ў далейшым не прыпыняліся.
У 1944 годзе, калі ў Гарадку адбываліся жорсткія баі за стратэгічна важны мост цераз раку Пціч, нацысты ператварылі вежы храма ў агнявыя кропкі, размясціўшы на іх кулямёты. Царкву абстрэльвалі, аднак будынак не загарэўся. Яе сцены дагэтуль захоўваюць сляды ад куль і асколкаў шрапнелі.
Пасля вайны храм быў адзінай дзеючай царквой у раёне. У 1960-я гады святыня паўторна асвячалася вікарным епіскапам Бабруйскім Лявонціем. Шмат намаганняў для захавання храма ў пасляваенны час прыклаў святар Георгій Семянюк. У 1970-я гады будынак рамантаваўся.
У 1992 годзе прыход царквы быў адноўлены. У цяперашні час настаяцелем у ім з’яўляецца іерэй Аляксандр Фёдараў. Пры садзейнічанні ўладаў у царкве быў зроблены рамонт бляшанага даху.
Архітэктура
Помнік драўлянага народнага дойлідства з выкарыстаннем стылізаваных рысаў класіцызму. Будынак вышынёй 22 м уяўляе працяглую падоўжана-восевую кампазіцыю, якая складаецца з прамавугольнага асноўнага аб’ёму (32x12 м), пяціграннай апсіды, трох’яруснай званіцы і бабінца. Царква накрытая двухсхільным дахам з вальмамі над апсідай.
З асноўнага аб’ёма выступаюць бакоўкі прытвора і прыдзелаў. З боку галоўнага фасада размешчана званіца (васьмярык на чацверыку), завершаная паўсферычным купалам. Над асноўным аб’ёмам — васьмігранны самкнуты купал на гранёным светлавым барабане. Сцены прарэзаныя высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі, якія абрамленыя простымі ліштвамі з сандрыкамі. Кутнія часткі будынка ўмацаваны драўлянымі лапаткамі. Галоўны ўваход вырашаны ў выглядзе стылізаванага порціка. Унутраная прастора царквы развітая па падоўжнай восі. Светлавы барабан з васьмігранным самкнутым скляпеннем падтрымліваецца васьмю слупамі.
У глыбінна развітай унутранай прасторы пануе падкупальная прастора сяродкрыжжа, перакрытая 8-гранным шатром, абапёртым на ветразі і 8 слупоў. У дэкоры інтэр’ера шырока выкарыстана разьба па дрэве. Адзін з абразоў Маці Божай датуецца 1861 годам.
Прыход
Па звестках 1864 года, прыходу належалі 33 дзесяціны сядзібнай, ворнай і сенакоснай зямлі. Штатны прыбытак прычта складаў 256 рублёў. Побач з царквой размяшчалася плябанія, пабудаваная ў 1847 годзе. Сярод дабрачынцаў храма згадваюцца графы Мікалай і Алена Бандзецкія. Налічвалася 970 мужчын і 1052 жанчын вернікаў. Царкоўнае начынне і святарскія рызы былі беднымі. Да храма былі прыпісаны цэрквы ў Вільчы і Глушы.
У другой палове XIX стагоддзя прыход уключаў у сябе 16 вёсак (акрамя самога мястэчка) і складаўся з 785 двароў, у якіх насялялі 3142 мужчын і 2875 жанчын. Штогадовае дараванне, якое было прызначана святару, складала 391 рубель 68 капеек, псаломшчыку — 117 рублёў 48 капеек. Царкоўная зямля налічвала 86 дзесяцін 1662 квадратных сажаней зямлі.
На 1879 год сярод царкоўнага начыння адзначаны срэбны прыбор літургічных пасудзін вагой 82 лота і тры новых і чатыры старых камплектаў святарскіх адзенняў з таннай парчы. З іншых рэчаў не хапала толькі вадасвятнай чашы. Евангелле захоўвалася ў металічнай пасярэбранай аправе. З ліку іншых кніг не было Ірмалогія і месячнай мінеі. У царкоўным архіве знаходзіліся метрычныя кнігі пачынаючы з 1822 года і спавядальныя спісы прыхаджан з 1840 года.
У прыходзе дзейнічалі 5 школ: двухкласная школа ў Гарадку, аднакласная ў Вільчы, і яшчэ 3 школы ў бліжэйшых вёсках, пра якія нічога невядома. Прыпісныя цэрквы былі ў вёсках Барысаўшчыне, Вільчы, Гарадзішчы, Глушы і Сіманавічах.
Музей юрыдычнага факультэта БДУ
Экспазіцыя
Стэнды музея ў храналагічнай паслядоўнасці раскрываюць гісторыю юрыдычнага факультэта.
Першы з іх прысвечаны гісторыі ўзнікнення і пачатку функцыяніравання факультэта ў якасці прававога аддзялення факультэта грамадскіх навук, затым прававога факультэта права, пазней факультэта савецкага будаўніцтва і права. Усе гэтыя падзеі складаюць гісторыю 1921—1931 гадоў.
Наступны стэнд (1932—1941 гады) адлюстроўвае перыяд станаўлення і дзейнасці Беларускага дзяржаўнага юрыдычнага інстытута. На стэндзе першае выданне «Ученых записок» інстытута. «Яны змагаліся ў дзеючай арміі. У інстытут не вярнуліся» — надпіс на наступным стэндзе, і далей спіс студэнтаў, якія скончылі інстытут у 1941 г., пад назвай «Агнявы выпуск». Матэрыялы стэнда апавядаюць аб студэнтах, якія з універсітэцкай аўдыторыі ступілі ў агонь вайны і аддалі жыццё за свабоду і незалежнасць сваёй Радзімы. Наведвальнікі музея заўсёды затрымліваюцца каля стэнда, дзе змешчаны напісаныя родным першыя пісьмы з фронту.
Ёсць матэрыялы, прысвечаныя пасляваенным выпускнікам, аднаўленню разбураных вучэбных будынкаў, студэнцкім будаўнічым атрадам, дзяржаўным і грамадскім дзеячам.
У музеі адлюстравана дзейнасць дэканата, дзеcяці кафедр факультэта і лабараторый.
Іванаэ Баномі
Іва́наэ Бано́мі (Ivanoe Bonomi ; 18 кастрычніка 1873, Мантуя, Каралеўства Італія — 20 красавіка 1951, Рым, Італія) — італьянскі палітычны дзеяч-сацыяліст.
Біяграфія
З 1909 года член палаты дэпутатаў ад Мантуі, адзін з лідараў правага крыла Італьянскай сацыялістычнай партыі. У 1912 годзе выключаны з ІСП разам з Леаніда Бісалаці. Баномі і Бісалаці заснавалі Рэфармісцкую сацыялістычную партыю, якая падтрымала ўдзел Італіі ў Першай сусветнай вайне на боку Антанты. У 1916—1917 гадах Баномі — міністр грамадскіх прац, у 1920 годзе — ваенны міністр (быў адным з тых, хто падпісаў Рапальскі дагавор з Югаславіяй), пазней — міністр фінансаў. З 4 ліпеня 1921 года — прэм'ер-міністр Італіі (першы сацыяліст на гэтай пасадзе). Узначальваў кааліцыю лібералаў і рэфармістаў, якая распалася ў 1922 годзе, і 26 лютага сышоў у адстаўку. У кастрычніку да ўлады прыходзіць Мусаліні, і Баномі пакідае палітыку.
З 1940 года ён удзельнічае ў Супраціўленні, з 1943, пасля звяржэння фашызму — адзін з лідараў гэтага руху, узначальвае італьянскі антыфашысцкі Камітэт нацыянальнага вызвалення. У гэты перыяд Баномі ўдзельнічае ў стварэнні Дэмакратычнай партыі працы. 18 чэрвеня 1944 ізноў стаў прэм’ер-міністрам замест маршала П'етра Бадолья, а таксама міністрам замежных спраў, кіруючы краінай на заключным этапе вайны супраць фашызму. У лістападзе падаў у адстаўку, але прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі Уінстан Чэрчыль пераканаў яго застацца прэм’ерам і міністрам унутраных спраў. 19 чэрвеня 1945 пасля заканчэння вайны склаў з сябе прэм’ерскія паўнамоцтвы, працягваючы актыўна працаваць у камітэце Канстытуцыйнай асамблеі па мірных дагаворах, да 1946 года прадстаўляў Італію на паседжаннях глаў МЗС. У 1946 годзе выбраны дэпутатам Устаноўчага Сходу Італіі.
Пасля роспуску ў 1948 годзе Дэмакратычнай партыі працы, пераходзіць у новую Італьянскую дэмакратычную сацыялістычную партыю, дзе становіцца ганаровым старшынёй. 8 мая 1948 года выбраны старшынёй Сената Італіі (першым пасля яго стварэння), і заставаўся на гэтай пасадзе да канца жыцця.
Дунаец
Дунаец (Dunajec, Dunajec) — рака ў Славакіі і Польшчы. Даўжыня — 274 км, плошча басейна ракі — 6804 км² (4,8 тыс. км² ў Польшчы, і 1,9 тыс. км² у Славакіі).
Па вярхоўі Дунайца ў Пенінах праходзіць участак польска-славацкай мяжы.
Рака ўтвараецца зліццём ля горада Новы Тарг Чорнага Дунайца і Белага Дунайца, якія сцякаюць з паўночных схілаў Татр, вусце — на Вісле каля вёскі Апатовец. Працякае праз Заходнія Бескіды, у нізоўях — па Сандамірскай нізіне.
Дунаец вызначаецца значнымі і хуткімі ваганнямі ўзроўню вады (да 11 м у нізоўях) і аб’ёму патоку. Ля г. Новы Тарг сярэдні расход вады 14 м³/с пры мінімальным 1,6 м³/с і максімальным 604 м³/с, у вусці сярэдні расход вады 84 м³/с пры максімальным 3500 м³/с. Такія рэзкія ваганні прыводзяць да катастрафічных паводак (у 1934 і 1970 гадах). Галоўны прыток — Попрад.
На Дунайцы стаяць гарады Новы Тарг, Закапанэ і Новы Сонч, некалькі ГЭС. У 1995 годзе завершаны работы над 56-метровай дамбай, якая стварае Чарштынскае вадасховішча плошчай каля 11 км²; на дамбе працуе ГЭС магутнасцю 92 МВт.
Пірыды
Да гэтай дынастыі належала дачка Неапталема II — Алімпіяда, жонка Філіпа II Македонскага і маці Аляксандра Македонскага
Кактэйль Молатава
Кактэйль Молатава — агульная назва найпрасцейшых вадкасных запальных бомбаў. Дзякуючы лёгкасці вырабаў кактэйль Молатава з’яўляецца распаўсюджанай зброяй партызанскай і вулічнай вайны. Вытворчасць, продаж і заклікі да распаўсюджвання ў шматлікіх краінах забароненыя. Складаецца з бутэлькі-бомбы запоўненай гаручай сумессю. У гарлавіну бутэлькі ўтыкаецца кавалак анучкі ці іншай тканіны. Перад непасрэдным прымяненнем трэба змачыць анучку гаручай сумессю, падпаліць анучу, і прыцэліўшыся кінуць бутэльку.
Паходжанне назвы
Сама назва «Кактэйль Молатава» пайшла ад імя старшыні Саўнаркама і міністра замежных справаў СССР В. М. Молатава. Існуе некалькі вэрсіяў аб часе з’яўлення гэтай назвы:
Гаручая сумесь
Існуе некалькі рэцэптаў гаручай сумесі для «кактэйля», пачынаючы ад традыцыйнага газавага варыянту да бензінавых сумесей:
Ужыванне
Асноўная хіба безвыбуховых самаробных кактэйляў Молатава — занадта вялікая колькасць гаручай сумесі ў бутэльцы. Поўная бутэлька не загараецца хутка пасля ўдару, бо, напрыклад, бензін сам па сабе не выбухае — выбухаюць яго пары, а ў поўнай бутэльцы няма месца для назапашвання пароў бэнзіну. Аптымальнае запаўненне бутэлькі — ад 1/2 да 2/3. Аднак бутэлькі з запальнай сумессю фабрычнага вырабу могуць напаўняцца цалкам: у іх выкарыстоўваюцца адмысловыя тыпы гаручых сумесяў.
Кактэйлі Молатава ўжываюцца галоўным чынам супраць бронетэхнікі. Пры кідку галоўнай мэтай з’яўляецца трапленне вадкасці ў маторнае аддзяленне. Сучасныя танкі часцяком забяспечваюцца адмысловымі сродкамі абароны ад іх, але ж яны не заўсёды дапамагаюць. Кактэйль Молатава лічыцца зброяй бедных з-за яго прастаты і таннасці. Яго выкарыстанне спалучана з рызыкай для жыцця з-за неабходнасці падабрацца да мэты на адлегласць кідку. Па стане на 2010 год прамыслова не вырабляецца ні ў адной краіне міру з-за укамплектаванасці войскаў значна больш эфэктыўнымі процітанкавымі гранатамі і гранатамётамі.
У апошнія гады баявое ўжыванне кактэйляў у асноўным прыходзіцца на грамадзянскія войны (напрыклад вайна ў Лівіі 2011 года) і падчас массавых акцый грамадзянскага пратэсту (маюцца на ўвазе акцыі, дзе мірны пратэст часьцяком скончваўся боесутыкненнямі, прыкладам можа служыць студэнцкія пратэсты ў Каракасе (2014 г.) альбо кіеўскі Еўрамайдан (2014 г.).
Кіеўская школа эканомікі
Кіеўская школа эканомікі — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова фінансава-эканамічнага профілю, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Агульная характарыстыка
Школа ажыццяўляе адукацыйную дзейнасць на ўзроўні вышэйшай адукацыі па праграмах бакалаўрыята і магістратуры, вядзе падрыхтоўку дактароў філасофіі (PhD), ладзіць шматлікія курсы і праграмы па падвышэнню кваліфікацыі, а таксама праводзіць актыўную навукова-даследчую дзейнасць. Значная частка адукацыйнага працэсу ажыццяўляецца на англійскай мове. Кіруе школай Цімафей Мілаванаў — міністр развіцця эканомікі, гандлю і сельскай гаспадаркі ва ўрадзе Аляксея Ганчарука (2019—2020).
Італьянская Паўночная Афрыка
Італьянская Паўночная Афрыка (Africa Settentrionale Italiana) — сукупнасць тэрыторый і калоній пад кантролем Італіі ў Паўночнай Афрыцы з 1911 да Другой сусветнай вайны.
Гісторыя Італьянскай Паўночнай Афрыкі мае два этапы: 1911—1934 як Трыпалітанія і Кірэнаіка, і пасля 1934 года як Італьянская Лівія.
У 1940—1943 гадах, падчас Другой сусветнай вайны, Італія спрабавала заваяваць Егіпет і Туніс, каб павялічыць Італьянскую Паўночную Афрыку.
Ваенныя дасягненні краін восі ў Паўночнай Афрыцы дазволілі Італіі прэтэндаваць на значную частку заходняга Егіпта: італьянскія фашысты спрабавалі стварыць Каралеўства Егіпет пад італьянскім кантролем у 1941—1942 гг. і авалодаць Тунісам у 1942—1943.
Туніс увайшоў у склад «чацвёртага берага» ў лістападзе 1942 года. Уся тэрыторыя пад уладай Італіі была захоплена англа-амерыканскімі войскамі ў 1943 годзе, у выніку і Італьянская Паўночная Афрыка была ліквідавана.
Спіс аб’ектаў PGC (2052001—2053000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2052001—2053000)
Будынак духоўнага вучылішча (Гомель)
Гісторыя
Пабудаваны ў 1799—1819 гг. у Гомелі на вуліцы Мільённай (сучасная вул. Білецкага, 11) як летні дом М. П. Румянцава. Архітэктар Дж. Кларк. З 1880 годзе ў будынку размяшчалася духоўная семінарыя.
Зараз у будынку размешчаны вучэбны корпус Гомельскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Складаўся з трох аб'ёмаў, пастаўленых на адной лініі: двухпавярховага драўлянага корпуса і злучаных з ім галерэямі двухпавярховых флігеляў. Корпус — прамавугольны ў плане будынак, на першым паверсе знаходзіліся две парадныя залы, на другім — жылыя пакоі. Галоўны фасад, быў вылучаны рызалітам з шасцікалонным порцікам дарычнага ордара і аздоблены балконам. Вокны першага паверху афармляліся паўкруглымі нішамі. Рызаліт, прасценкі першага паверху корпусу і сцены флігеляў былі апрацаваны гарызантальнай рустоўкай. У другой палове XIX ст. перабудаваны. Мураваны двухпавярховы П-падобны ў плане будынак (бакавыя крылы пабудаваныя ў 1960-я гады). Цэнтр галоўнага прамавугольнага ў плане аб'ёму вылучаны магутнымі рызалітамі на галоўным і дваровых фасадах. Цэнтральны ўваход з казырком на двух слупах падкрэслены фігурным атыкам. Галоўны фасад дэкарыраваны сандрыкамі, лепкай (на атыку), падзелены гарызантальнай цягай на дзве часткі. Дваровыя фасады бакавых карпусоў апрацаваныя рустам, завершаныя карнізам. Унутраная планіроўка калідорная. На другім паверсе знаходзілася семінарская царква (цяпер актавая зала).
Андрус Кубілюс
Біяграфія
Бацька — літаратуразнаўца, Вітаўт Кубілюс, маці — літаратуразнаўца Яніна Жакайтэ. Андрус вучыўся ў 22 віленскай сярэдняй школе з 1963 да 1974 года. У 1979 годзе скончыў фізічны факультэт Віленскага ўніверсітэта. З 1981 да 1984 года вучыўся ў аспірантуры. З 1984 да 1990 працаваў у Віленскім універсітэце ў якасці лябаранта, інжынера і навуковага супрацоўніка.
У выбарчы тэрмін 2000—2004 гадоў быў лідарам апазіцыйнай фракцыі кансерватараў. У наступным Сойме (з 2004 года) выконваў функцыі кіраўніка фракцыі Звязу Бацікаўшчыны (2004—2005), кіраўніка Камісіі па еўрапейскіх справах (з 2006 года), а з 10 кастрычніка 2006 года стаў віцэ-спікерам Сойму. У парламенцкіх выбарах 2008 года чарговы раз атрымаў дэпутацкі мандат. На наступны дзень пасля выбараў (27 кастрычніка 2008 года) ад імя Звязу Бацькаўшчыны падпісаў пагадненне з некалькімі партыямі аб стварэнні кааліцыйнага ўрада. 20 лістапада прэзідэнт Літвы падпісаў загад аб прадстаўленні на разгляд Сойму кандыдатуры Андруса Кубілюса на пасаду прэм’ер-міністра. 27 лістапада 2008 года Сойм зацвердзіў яго кандыдатуру.
Жонка — Раса Кубілене — віяланчалістка ў Нацыянальным Сімфанічным аркестры Літвы. Мае двух сыноў.
Алкет II
Алкет II — цар старажытнага Эпіра з роду Пірыдаў, які кіраваў у 313 — 307 гадах да н.э.
Алкет II быў выгнаны з краіны сваім бацькам і стаў царом эпірскім толькі пасля смерці Эакіда. Ён ненавідзеў Касандра. Калі Касандр даведаўся, што Алкет узыйшоў на прастол, ён адправіў свайго палкаводца Лікіёна супраць таго. Спачатку Лікіён пацярпеў паражэнне ад эпіротаў, але ў другой бітве атрымаў угару і захапіў Эўрымены. Пасля гэтага Алкет быў вымушаны прасіць міру. Алкет заключыў саюз з Касандрам, аднак у тым жа годзе эпіроты, не сцярпеўшы яго жорсткасці, забілі Алкета і двух яго сыноў. Пасля смерці Алкета ўлада ў Эпіры перайшла да 12-гадовага Піра I.
Аляксандр Міхайлавіч Гарчакоў
Аляксандр Міхайлавіч Гарчакоў (4 [15] чэрвеня 1798, Хаапсалу — 27 лютага [11 сакавіка] 1883, ) — князь, рускі дыпламат, міністр замежных спраў і дзяржаўны канцлер Расіі.
Біяграфія
Выхоўваўся ў Царскасельскім ліцэі. На дыпламатычнай службе з 1817 года. У 1820—1822 гадах суправаджаў міністра замежных спраў К. В. Несельродэ на кангрэсы Святога саюза ў Тропау, Любляне і Вероне. Затым займаў розныя дыпламатычныя пасады ў Лондане, Рыме, Берліне, Вене. У 1854 годзе прыняў удзел у Венскай канферэнцыі паслоў, імкнучыся ўтрымаць Аўстрыю, Прусію і інш. дзяржавы ад далучэння да англа-франка-турэцкай кааліцыі супраць Расіі. З 1856 года міністр замежных спраў. У 1856—1863 гадах імкнуўся зняць абмежаванні, накладзеныя на Расію Парыжскім мірным дагаворам 1856, шляхам збліжэння з Францыяй, але пасля спробы Напалеона III выкарыстаць Паўстання 1863 года супраць інтарэсам царызму Гарчакоў павярнуў курс знешняй палітыкі Расіі ў бок збліжэння з Прусіяй, выконваючы нейтралітэт пры яе войнах з Даніяй у 1864 годзе, Аўстрыяй ў 1866 і Францыяй у 1870—1871. Разгром Прусіяй Францыі дазволіў Гарчакову аб’явіць пра адмову Расіі ад артыкула Парыжскага дагавора, які абмяжоўваў яе суверэнітэт на Чорным моры, і дамагчыся прызнання гэтага іншымі дзяржавамі на міжнароднай канферэнцыі 1871 у Лондане. Вышэйшым этапам у палітычным збліжэнні Расіі з Германіяй і Аўстра-Венгрыяй быў «Саюз трох імператараў» (1873). Ота Бісмарк меў намер выкарыстаць яго для ўстанаўлення германскага панавання ў Еўропе, але Гарчакоў у 1875 годзе дамогся ад Германіі адмовы ад спробы другі раз разграміць Францыю. Са свайго боку Гарчакоў спрабаваў выкарыстаць «Саюз трох імператараў» для дыпламатычнай падрыхтоўкі новай вайны супраць Турцыі. Адначасова былі пачаты перамовы з Вялікабрытаніяй. Дзякуючы гэтым захадам быў забяспечаны нейтралітэт еўрапейскіх дзяржаў у руска-турэцкай вайне 1877—1878. Поспехі расійскіх войскаў прывялі да заключэння Сан-Стэфанскага мірнага дагавора 1878 года, умовы якога выклікалі пратэст Аўстра-Венгрыі і Вялікабрытаніі. Стварылася пагроза ўтварэння антырасійскай кааліцыі. У гэтай абстаноўцы Гарчакоў пагадзіўся на скліканне Берлінскага кангрэса (1878), няўдалы для Расіі зыход якога падарваў прэстыж Гарчакова ў кіруючых колах Расіі і прыслабіў яго ўплыў на знешнюю палітыку. З 1879 года па стане здароўя Гарчакоў фактычна адышоў ад кіравання міністэрствам, у 1882 годзе атрымаў фармальную адстаўку.
Гран-пры 1993 (снукер)
Гран-пры 1993 (Grand Prix 1993, таксама вядомы як Skoda Grand Prix 1993 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 18 па 31 кастрычніка 1993 года ў тэатры Гексагон, у Рэдынгу, Англія. Турнір стаў 12-м розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £325,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Калоніі Італіі
Калоніі Італіі — сукупнасць еўрапейскіх і заморскіх у адносінах да Італіі тэрыторый свету, якія знаходзіліся ў XIX—XX стст. у каланіяльнай залежнасці ад гэтай метраполіі і часам зваліся Італьянскай каланіяльнай імперыяй.
Гісторыя
Да канца 1860 года амаль уся тэрыторыя Італіі была аб'яднана вакол Сардзінскага каралеўства. У 1871 годзе з далучэннем Папскай дзяржавы да Італьянскага каралеўства аб'яднанне краіны было завершана і Італія прыступіла да каланіяльнай экспансіі.
У 1885 годзе Італія анексавала і далучыла да сябе Эрытрэю, у 1889 — поўдзень Самалі (Бенадзір), а пасля Італа-турэцкай вайны 1911—1912 — Лівію. У Першай сусветнай вайне Італія ваявала на боку Антанты і, паводле мірных дагавораў (Сен-Жэрменскага 1919 года і Рапальскага 1922 года) атрымала Паўднёвы Ціроль, амаль усю Істрыю.
У 1922 да ўлады прыйшоў фашысцкі ўрад на чале з Беніта Мусаліні. Знешняя палітыка краіны стала больш агрэсіўнай. Фашысцкая Італія атакавала Корфу, захапіла Эфіопію (1935—1936) і Албанію (1939). Быў заключаны саюз з нацысцкай Германіяй, на боку якой з 1940 Італія ўступіла ў Другую сусветную вайну. У 1943 годзе рэжым Мусаліні паў, германскія войскі акупавалі краіну. Паўстанцы руху Супраціўлення сумесна з англа-амерыканскімі войскамі да 1945 годзе вызвалілі Італію. У 1946 годзе краіна была абвешчана рэспублікай — аднак паводле Парыжскага мірнага дагавора 1947 года была пазбаўлена ўсіх калоній (Лівіі — у 1951, Самалі — у 1960), большай часткі паўвострава Істрыя і астатніх раней захопленых тэрыторый. Італьянская каланіяльная імперыя перастала існаваць.
Спіс калоній
У спісе прадстаўлены ўсе тэрыторыі свету, якія калі-небудзь знаходзіліся ў каланіяльнай залежнасці ад Італіі.
Растрападка
Растрапа́дка — беларускі народны танец.
Апісанне
Музычны памер 2/4, тэмп жвавы. Назва ад растрапаць, трапаць. Выконваецца пад песню. Мае сольны імправізацыйны характар; кожны танцор імкнецца найлепш паказаць свае здольнасці.
Зафіксаваны ў 1930-я гг. ў беларусаў Лудзенскага павета (цяпер Лудзенскі раён, Латвія).
BMW F01
BMW F01/02 — завадскі індэкс кузава пятага пакалення 7-й серыі BMW, якая выпускаецца з 2008 па 2015 год. Прэзентацыя аўтамабіля адбылася на Парыжскім аўтасалоне ў кастрычніку 2008 года.
Канструкцыя
BMW F01/02 выпускаецца ў задне- і поўнапрывадным варыянтах, з шэрагам бензінавых і дызельным рухавікоў. Існуе версія Long з павялічанай колавай базай, а таксама ў 2010 годзе на базе сучаснай BMW 7 series пачаўся выпуск гібрыднага прадстаўніцкага седана BMW ActiveHybrid 7. Каробка пераключэння перадач толькі аўтаматычная, 6-ці ці 8-мі ступеньчатая. Апошняя ставіцца толькі на версіі 760Li і ActiveHybrid 7. Таксама існуе дробнасерыйная мадыфікацыя High Security, аснашчаная браніраванымі кузаўнымі панэлямі і куленепрабівальным шклом. Гэты аўтамабіль адпавядае класу абароны VR7 і выконвае некаторыя патрабаванні класа VR9. У абмежаваных колькасцях выпускаецца біпаліўны варыянт (бензін/вадкі вадарод) BMW Hydrogen 7.
У BMW F01/02 некаторыя дэталі хадавой часткі выраблены з алюмінія, гэта дазволіла дамагчыся большай дакладнасці рулявога кіравання. У сёмай серыі для ўсіх мадэляў машын сталі выкарыстоўваць стоп-сігналы двухступенчатага дзеяння. Усе мадэлі ў базавай камплектацыі аснашчаны новымі ксенонавымі фарамі з амывальнікамі. У якасці дадатковага абсталявання на машыны гэтай серыі могуць быць устаноўлены адаптыўныя паваротныя фары.
Асаблівасці дызайну
Да адметных ад папярэдніх пакаленняў BMW 7 асаблівасцяў знешнасці серыі F01/02 можна аднесці наступныя элементы: у пярэдняй частцы з’явіўся арыгінальны выступ на капоце, на панэлі крышкі багажніка ўстаноўлена храмаваная планка. У параўнанні з больш раннімі мадэлямі ў гэтай серыі таксама змяніліся пярэднія і заднія фары і фартухі. Іншы цікавы момант — белае шкло паказальнікаў павароту.
Кангрэс Рэспублікі Перу
Кангрэс Рэспублікі Перу (Congreso de la República) — заканадаўчы орган (парламент) Перу. Сучасны парламент ўключае 120 дэпутатаў (ісп. congresistas), якіх выбіраюць на 5 гадоў па прапарцыйнай сістэме. Выбары ў Кангрэс адбываюцца адначасова з прэзідэнцкімі.
Іван Данілавіч Спірын
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1950 годзе. Працаваў у Сочгарпраекце ў Сочы, з 1965 па 1969 г. — начальнікам Гомельскага аддзела па справах будаўніцтва і архітэктуры.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1956 года. Член КПСС з 1952 года.
Узнагароды
2-я прэмія на Усесаюзным адкрытым конкурсе (1956) за праект жылога дома ў Сочы.
Уральскі федэральны ўніверсітэт імя першага Прэзідэнта Расіі Б. М. Ельцына
'''Уральскі федэральны ўніверсітэт імя першага Прэзідэнта Расіі Б. М. Ельцына''' (Уральский федеральный университет имени первого Президента России Б. Н. Ельцина) — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Екацярынбург.
Гісторыя
Уральскі федэральны ўніверсітэт быў адкрыты ў 1920 годзе дэкрэтам Савета Народных Камісараў СССР як Уральскі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1925 годзе ўніверсітэт быў перайменаваны ў Уральскі політэхнічны інстытут.
Уральскі політэхнічны інстытут у сваю чаргу ў 1930 годзе быў падзелены на 10 галіновых інстытутаў, але ў 1934 Уральскі політэхнічны інстытут быў адноўлены, але як Уральскі індустрыяльны інстытут. У гэтым жа годзе інстытуту было прысвоена імя Сяргей Кірава.
У 1931 годзе ў Свярдлоўску таксама быў створаны Свярдлоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (якому ў 1936 годзе было прысвоена імя Максіма Горкага). Такім чынам у 1930-х гадах у Свярдлоўску размяшчалася дзве вышэйшых навучальных установы.
У 1945 годзе Свярдлоўскі дзяржаўны універсітэт імя М. Горкага быў перайменаваны ў ''Уральскі дзяржаўны універсітэт імя М. Горкага''. У сваю чаргу, у 1948 годзе Уральскі індустрыяльны інстытут быў зноў перайменаваны ў Уральскі політэхнічны інстытут (УПІ).
24 снежня 1992 года УПІ быў ператвораны ў Уральскі дзяржаўны тэхнічны універсітэт (УДТУ), а ў 2000 годзе перайменаваны ў Уральскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт — УПІ. 23 красавіка 2008 года УДТУ-УПІ было прысвоена імя яго выпускніка Барыса Ельцына.
Структура
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
Магонія падубалістая
Магонія падубалістая (Mahonia aquifolium) — вечназялёная расліна сямейства.
Батанічнае апісанне
Радзіма — Паўночная Амерыка. Куст вышынёй 1-1,5 м. Лісце вечназялёнае, складана-пёрыстае, складаецца з 5-9 пругкіх, бліскучых з вышчарбленымі бакамі лістоў. Кветкі жоўтыя, з’яўляюцца пасля развіцця парасткаў (красавік-май). Плады ядомыя. У прамысловасці выкарыстоўваецца як фарбавальнік у вытворчасці вінаў. Від дэкаратыўны дзякуючы арыгінальнаму лісцю і кветкам. Устойлівы да неспрыяльных умоў гарадскога асяроддзя. Добра развіваецца ў зацененых месцах.
Дэкаратыўныя ўласцівасці
У зялёным будаўніцтве магонію падубалістую высаджваюць на газонах, партэрах, для афармлення узлескаў масіваў і груп дрэў, можа расці пад навесам у рэдкіх курцінах дзякуючы ценевынослівасці.
Віктар Антонавіч Войцік
Віктар Антонавіч Войцік (,  —) — беларускі. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі, лаўрэат прэміi Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (1995).
Біяграфія
Скончыў Беларускую кансерваторыю (1972, клас А. Багатырова). У 1975-76 выкладчык Мінскай спецыяльнай музычнай школы-адзінаццацігодкі, адказны сакратар, з 1976 намеснік старшыні Саюза кампазітараў БССР.
Творчасць
Асноўныя творчыя дасягненні ў кантатна-аратарыяльным, сімфанічным, камерна-інструментальным жанрах. Сярод твораў: араторыі «Памяць Хатыні» (1973) і «Дзень Радзімы» (1977), кантаты «Як камар хадзіў сватацца» (1972) і «Казацкія песні» (1974), 2 сімфоніі (1972, «Каложа»; 1974), сюіта «Забавы» для сімфанічнага аркестра (1974), 2 сюіты і канцэрт (1974) для камернага аркестра; саната і «Арыета» для віяланчэлі і фартэпіяна; саната для 2 цымбалаў.
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Гомель)
Апісанне
З’яўляецца кампазіцыйным цэнтрам плошчы. Бронзавая скульптура У. І. Леніна (6 м) устаноўлена на прамавугольным гранітным пастаменце (3 м), да яго прымыкаюць трыбуны. Фігура правадыра ў энергічным руху. У правай руцэ кепка, левая трымае лацкан расшпіленага паліто. Партрэтнае падабенства дасягнута дэталёвай прапрацоўкай форм, умеранымі святлоценевымі кантрастамі. Каларыстычнае вырашэнне заснавана на спалучэнні цёмнай бронзы скульптуры, чырвонага граніту пастамента і трыбун.
Фігура з’яўляецца ідэнтычнай тым, што ўстаноўлены ў і.
Гядзімінас Кіркілас
Гядзімінас Кіркілас (Gediminas Kirkilas:, Вільнюс) — літоўску палітык, з 1992 года засядае ў Літоўскім Сейме, быў міністрам абароны Літвы з 2004 да 2006 г.г., прэм’ер-міністр Літвы з 2006 да 2008 г.г.
Адукацыя
З 1974 за 1978 года Кіркілас вучыўся на завочным факультэце Віленскага Педагагічнага інстытута. У 1978—1982 г.г. вывучаў паліталогію ў Вышэйшай партыйнай школе ў Вільні. У 2004 годзе праслухаў курс у Міжнароднай школе Бізнесу Віленскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Кіркілас быў старэйшым сынам у шматдзетнай сям’і. Скончыў сярэднюю школу № 23 Вільні. У 1969—1972 г.г. Кіркілас праходзіў вайсковую службу ў Паўночным марскім флоце СССР. Пасля службы працаваў рэстаўратарам у Трэсце рэстаўрацыі помнікаў да 1978 года. Пад час працы рэстаўратарам ён удзельнічаў у рэстаўрацыі віленскіх касцёлаў (акрамя іншых касцёла Усіх Святых, Св. Казіміра, Баніфатараў і інш.) і ансамблі Віленскага Універсітэта.
Пасля паліталагічных курсаў, у 1982 годзе пайшоў працаваць у апарат Камуністычнай партыі Літвы. У 1982—1985 г.г. быў інструктарам раённага камітэта партыі, а ў 1986—1990 г.г. інструктарам аддзелу культуры ЦК КПЛ. Акрамя гэтага, у 1988 — 1990 г.г. працаваў памочнікам I сакратара ЦК КПЛ Альгірдаса Бразаўскаса, а з 1990 да 1992 г.г. быў яго памочнікам як дэпутата Вышэйшай Рады Літвы.
У 1990 годзе, пасля пераўтварэння КПЛ у Літоўскую Дэмакратычную партыю Працы (ЛДПП), Кіркілас быў выбраны намеснікам кіраўніка. Абавязкі намесніка кіраўніка ЛДПП Кіркілас выконваў да 1996 года, а пасля гэтага, у 1996 — 2001 г.г. стаў сябрам прэзідыуму ЛДПП. У 2001 годзе, пасля аб’яднання ЛДПП з Літоўскай Сацыял-дэмакратычнай партыяй (ЛСДП), стаў намеснікам кіраўніка аб’яднанай партыі.
Чатыры разы (у 1992, 1996, 2000 і 2004 г.г.) Кіркілас выбіраўся ў Сейм, у якім выконваў функцыі кіраўніка парламенцкай фракцыі ЛСДП, кіраўніка камісіі па нацыянальнай бяспецы і абароне, камісіі замежных спраў, быў дэлегатам Літвы ў парламенцкі сход НАТА і намесніка кіраўніка камісіі па Еўрапейскім справам.
З 2002 года Кіркілас займаў пасаду спецыяльнага прадстаўніка прэзідэнта Літвы па сувязям з Калінінградскай вобласцю. Займаў пасаду надзвычайнага і паўнамоцнага пасла Літвы ў Калінінградзе. 7 снежня 2004 года стаў міністрам абароны ва ўрадзе Альгірдаса Бразаўскаса.
29 чэрвеня 2006 года прэзідэнт Літвы Валдас Адамкус прадставіў Сейму кандыдатуру Кіркіласа на пасаду прэм’ер-міністра. 4 ліпеня 2006 года Сейм зацвердзіў кандыдатуру, а 6 ліпеня ён стаў прэм’ерам афіцыйна. 19 мая 2007 года ён быў выбраны на пасаду кіраўніка Літоўскай Сацыял-дэмакратычнай партыі.
13 сакавіка 2008 года прадстаўнікі апазіцыйных партый прадставілі свае крытычныя заўвагі Кіракіласу пра палітыку яго ўраду. 18 сакавіка яны былі перададзены, так сама, і спікеру Сейма Віктарасу Мунцянасу. На працягу двух тыдняў з моманту прадстаўлення заўвагаў спікеру Сейма, паводле Літоўскай канстытуцыі, прэм’ер павінен адказаць на пытанні, у адваротным выпадку Сейм можа вынесці вотум недаверу. 1 красавіка Кіркілас прадставіў адказы на пытанні. 3 красавіка Сейм, з невялікай перавагай галасоў прыняў адказы як дастатковыя.
Пасля выбараў у Сейм 26 кастрычніка 2008 года і стварэння новага ўрада, Гядзімінас Кіркілас перадаў паўнамоцтвы прэм’ер-міністра Андрусу Кубілюсу.
Прыватнае жыццё
Кіркілас паліць трубку, любіць катацца на ровары. З 2000 года ён стаў кіраўніком Літоўскай федэрацыі шашак. Валодае англійскай і рускімі мовамі. Жанаты, жонка Людміла Кіркілене — кіраўнік сакратарыяту акцыянернага таварыства «Lietuvos geležinkeliai» («Літоўская чыгунка»). Сын Роландас працуе, дачка Дыяна вучыцца ў Віленскім універсітэце.
Будынак ланкастэрскай школы (Гомель)
Будынак ланкастэрскай школы — помнік архітэктуры класіцызму. Пабудаваны ў 1818 годзе (архітэктар I. Дзьячкоў з удзелам архітэктара Джона Кларка) на вул. Румянцаўскай (сучасная вул. Савецкая, 39).
Гісторыя
Быў галоўным будынкам комплексу пачатковай школы (арганізавана па ініцыятыве графа М. П. Румянцава), дзе выкладанне вялося па сістэме ўзаемнага навучання, распрацаванай англійскім педагогам Джозефам Ланкастэрам.
Школа праіснавала нядоўга. Пасля смерці графа яна была зачынена. Новы гаспадар граф С. П. Румянцаў спрабаваў арганізаваць тут ткацкую фабрыку. У вялікіх залах былі ўсталяваны станкі, пачалась праца. Але гомельскія тавары аказаліся неканкурэнтназдольнымі ў параўнанні з маскоўскімі, і гэтая справа была спынена. Пасля размяшчэння ў Гомеле ваенных тут размясціўся ваенны шпіталь.
Зараз будынак выкарыстоўваецца як корпус абутковага вытворчага аб'яднання «Праца».
Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Мураваны двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак. Сярэдняя частка галоўнага фасада вылучаная васьмікалонным на два паверхі порцікам іанічнага ордара, завершаным трохвугольным франтонам. Бакавыя часткі галоўнага фасада мелі невялікія рызаліты, сцены якіх на першым паверсе былі апрацаваны рустоўкай. Вокны першага паверху знаходзіліся ў неглыбокіх нішах з паўцыркульнымі завяршэннямі. Уваходы з тарцоў будынку падкрэсліваліся чатырохкалоннымі порцікамі тасканскага ордара, што падтрымлівалі балконы. У сярэдняй частцы будынку знаходзіўся вестыбюль з лесвіцамі на другі паверх. Па баках вестыбюля размяшчаліся вялікія залы для заняткаў, якія мелі пасярэдзіне рад калон. Уваходы з тарцоў будынку мелі сенцы з лесвіцамі на другі паверх. Акрамя галоўнага будынку, у комплекс школы ўваходзілі чатыры двухпавярховыя флігелі для пражывання настаўнікаў і вучняў (першы паверх мураваны, другі — драўляны), а таксама драўляныя пабудовы для лазні, свірана і стайні. У 1840-я гады ў сувязі з размяшчэннем у Гомелі ваеннага гарнізона комплекс выкарыстоўваўся пад казармы.
Музей гісторыі БДУ
Музей гісторыі БДУ — структурнае падраздзяленне БДУ, адзін з пяці музеяў універсітэта. У музеі праводзяцца заняткі для студэнтаў універсітэта.
Гісторыя
У 1924 годзе па ініцыятыве прафесара М. В. Доўнар-Запольскага і пры ўдзеле прафесара С. З. Кацэнбогіна быў адкрыты музей першабытнай культуры і рэлігіі. Экспазіцыя складалася з дзід старажытнагрэчаскіх і старажытнарымскіх статуй, масак, ваз, закупленых праўленнем БДУ ў музеі Эрмітажа ў Петраградзе.
Пасля вайны, разам з аднаўленнем універсітэта, пачалася праца і па аднаўленні музея. Узноўленая экспазіцыя, як і даваенная, паказвала гісторыю антычнасці і археалогію.
У 1951 г. была праведзена выстава дасягненняў універсітэта за 30 гадоў яго дзейнасці. Менавіта ў той час паўстала неабходнасць стварэння падраздзялення, якое займалася б зборам і захаваннем звестак па гісторыі ўніверсітэта. Усю пошукавую працу праводзілі выкладчыкі і студэнты гістарычнага факультэта. У 1971 г. быў адкрыты пакой падарункаў. У снежні 1977 г. па ініцыятыве рэктара БДУ В. М. Сікорскага быў створаны аддзел гісторыі БДУ гістарычнага музея ўніверсітэта. Вялікі ўклад у стварэнне ўнеслі супрацоўнікі гістарычнага факультэта В. А. Царук, Г. І. Даўгяла, М. Ф. Піліпенка, В. Н. Рабцэвіч, М. М. Цімахоўцаў, Н. А. Дабражанская, О. А. Яноўскі, Л. А. Міхайлоўскі, А. А. Стуканаў, А. І. Кажушкоў.
У кастрычніку 1981 г. БДУ святкаваў сваё 60-ці годдзе. Да гэтай даты па ініцыятыве рэктара В. А. Белага музей гісторыі БДУ быў рэканструіраваны, былі значна пашыраны яго плошчы. Экспазіцыя таго часу адлюстроўвала гісторыю ўніверсітэта з 1921 па 1981 гг. У 1993 г. у сувязі з пераездам гістарычнага факультэта музей гісторыі прыпыніў сваю працу. Але ўжо з 1995 г., зрабіўшы новую экспазіцыю, музей прымаў наведвальнікаў, атрымліваючы самыя лепшыя водгукі. У 1997 г. экспазіцыя была згорнута.
У наш час музей вядзе вялікую навукова-даследчую і кансультатыўную працу; штогод робіць экспазіцыі, прысвечаныя той ці іншай падзеі. У 2004—2005 гг. вялася праца па аднаўленні экспазіцыі Музея гісторыі БДУ, зноў распрацоўвалася яго канцэпцыя.
Адным з падарункаў да 85-летняга юбілея ўніверсітэта стала падрыхтоўка рэканструкцыі музея гісторыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, які прыпыніў сваю працу ў канцы 1990-х гадоў. Праца па стварэнні новай экспазіцыі музея пачалася яшчэ ў 2005 году, якая завяршылася адкрыццём музея 27 кастрычніка 2006 г.
Хунін (возера)
Хунін (Lago Junín) — адно з найбуйнейшых азёр на тэрыторыі Перу. Возера Хунін знаходзіцца на вышыні 4082 м над узроўнем мора.
Вялікая частка возера размешчана ў правінцыі Хунін, а невялікая яго частка на паўночным захадзе — у правінцыі Паска.
Возера Хунін пакрыта густой надводнай расліннасцю. Возера таксама багата рыбай, ёсць некалькі інтрадуцыраваных відаў.
Вылячэнне Вартымея
Вылячэнне Вартымея — евангельская падзея, адзін з цудаў Ісуса Хрыста. Кожнае з трох сінаптычных Евангелляў распавядае пра вылячэнне сляпога ў Ерыхоне, калі Ісус Хрыстос праходзіў праз гэты горад, незадоўга да Сваіх пакут.
У Евангеллі паводле Марка 10:46-52 апавядаецца пра чалавека па імені Варцімей (літаральна «Сын Цімея»), калі Ісус пакінуў Ерыхон, што робіць яго адным з нямногіх названых людзей, якіх цудоўным чынам вылячыў Ісус. У Евангеллі ад Матфея 20:29-34 апісваецца аналагічная падзея вылячэння двух сляпых за межамі Ерыхона, але не даецца ніякіх імёнаў. Нарэшце, у Лукі 18:35-43 кажацца пра аднаго неназванага сляпого, але месца падзеі падаецца на ўваходзе Ісуса ў Ерыхон.
Вылячэнне гэтых людзей складае другое з двух вылячэнняў сляпых людзей на шляху Ісуса ад пачатку яго падарожжа з Віфсаіды (Марк. 8:22-26) праз Ерыхон у Іерусалім. Цалкам магчыма, хоць і не дакладна, што Варцімей чуў аб першым ацаленні і ведаў аб дзеяннях Ісуса.
Таццяна Паўлаўна Станішэўская
Таццяна Паўлаўна Станішэўская (нар., Мінск) — беларускі савецкі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1974 годзе. З 1974 года — архітэктар, старшы архітэктар БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: генеральныя планы Белаазёрска (1975), Докшыцаў, Езярышча (1976), Жабінкі, Нясвіжа (1978), Браслава (1980), ПДП Талачына (1979); у аўтарскім калектыве: генплан Стоўбцаў (1977), ПДП Паўднёвага жылога раёна Пінска (1984), праект рэгенерацыі Нясвіжа (1986).
Нацыянальны парк Уаскаран
Нацыянальны парк Уаскаран (Parque Nacional Huascarán) — нацыянальны парк, размешчаны ў перуанскім рэгіёне Анкаш, на тэрыторыі Кардыльера-Бланка.
Плошча парку складае 3400 км². Абвешчаны запаведнікам 1 ліпеня 1975 года. Аб'ект Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА з 1985 года. Назва парку паходзіць ад назвы самай высокай вяршыні Перу — Уаскаран, вышынёй 6768 м. У парку жыве шмат рэдкіх і эндэмічных раслін і жывёл. Напрыклад, Puya raimondi — расліна сямейства брамеліевых вышынёй да 10 метраў, узрост якога можа дасягаць да 100 гадоў.
Нацыянальны парк Ману
Нацыянальны парк Ману (Parque Nacional del Manú) — нацыянальны парк у Перу. Парк быў арганізаваны ў 1977 годзе на тэрыторыі рэгіёнаў Мадрэ-дэ-Дыёс і Куска, а ў 1987 годзе быў прызнаны аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Плошча Ману — 19098 км², з іх нацыянальны парк займае 15 328 км², астатняе — рэзервовая зона. Асноўная частка тэрыторыі — амазонскія лясы, але некаторая частка знаходзіцца ў Андах на вышыні да 4200 м.
У Ману жыве вялікая колькасць відаў флоры і фауны. На яго тэрыторыі знойдзена больш за 15 тысяч відаў раслін і каля тысячы відаў птушак. На тэрыторыі парку ахоўваецца папуляцыя інкскіх жаб — эндэміка Перу.
Роў Яна і Цэцыліі
Роў Я́на і Цэцы́ліі — эразійная лагчына, геолага-геамарфалагічны і палеанталагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны каля заходняй ускраіны в. Багатырэвічы Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Даўжыня рова складае 700 м, шырыня да 100 м, глыбіня да 10 м, плошча 0,3 км². Лагчына ўтварылася пры размыве азёрна-ледавіковай нізіны за 14 тыс. гадоў. Мае звілістую форму. Уключае помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1963) Самастрэльнікі — апорнае геалагічнае агаленне старажытных азёрных і балотных адкладаў муравінскага міжледавікоўя. Адклады магутнасцю 3,3 м багатыя на рэшткі выкапнёвай флоры (больш за 100 відаў), што існавала каля 100 тыс. гадоў назад. Ахоўны статус нададзены ў 1998 годзе. На паверхні заходняга схілу, паводле падання, знаходзяцца магілы герояў рамана Э. Ажэшка «Над Нёманам» Яна і Цэцыліі.
The Daily Courant
The Daily Courant — першая рэгулярная штодзённая газета, друкавалася ў Англіі з пачатку 18 стагоддзя. Яна была ўпершыню апублікаваная 11 сакавіка 1702 Элізабет Малет, якая мела офіс на другім паверсе над пабам «Уайт Харт на Фліт-стрыт» у Лондане. Газета выходзіла да 1735, калі яна была аб'яднаная з Daily Gazetteer.
Газета складалася з адной старонкі з двума слупкамі тэксту. Маллет заяўляла, што яна мела намер публікаваць толькі замежныя навіны і не хацела б дадаваць любыя каментары з уласнага жыцця, калі іншыя людзі маюць «дастаткова ведаў, каб распавесці пра сябе».
Уладзімір Львовіч Сарочкін
Уладзімір Львовіч Сарочкін (, Орша, Віцебская вобласць —, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Льва Сарочкіна (1914—1998). Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1961 годзе. Працаваў у Белдзіпрасельбудзе, старшым архітэктарам Упраўлення па справах будаўніцтва і архітэктуры Мінгарвыканкама, кіраўніком групы архітэктараў, галоўным архітэктарам праектаў у Белдзіпрагандлі, галоўным архітэктарам Мінскчыгунпраекта, Белбыттэхпраекта, з 1978 года — архітэктар-мастак камбіната «Белгандальрэклама».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: рэстараны ў Навагрудку (1972), па праспекце Рэвалюцыі ў Барысаве (1975) — абодва з В. М. Чарнатавым, універсам «Цэнтральны» па Ленінскім праспекце (1975, у аўтарскім калектыве), фабрыка фотаработ па вуліцы Фабрычнай (1976) у Мінску, чыгуначныя вакзалы станцый Ратамка, Мызава, Пагарэльцы, Хлусава (1971 —73), чыгуначная паліклініка (1971), газасвятлорэклама крам «Лакомка», «Кветкі», «Паўлінка», універсама «Цэнтральны», «Акадэмічная кніга», «Самацветы» па Ленінскім праспекце, комплексу Дому гандлю «Першамайскі», «Філатэліст» па вул. Леніна, універсамаў «Заслаўе», «Зялёны Луг», «Свіслач», кафэ «Белая вежа», «Блакітнае», рэстарана «Каменная кветка» ў Мінску, гасцініцы «Маладзечна» ў Маладзечне, газасветнае афармленне святочных ілюмінацый у Мінску, Салігорску, Слуцку, Барысаве (1978—1988).
Іван Аляксандравіч Станілевіч
Іван Аляксандравіч Станілевіч (, в. Мікулічы, Дзяржынскі раён, Мінская вобласць —, Мінск) — беларускі інжынер-геадэзіст. Заслужаны настаўнік БССР (1966).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1935 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў у землеўпарадкавальных органах Смаленскай вобласці, ва Упраўленні па справах архітэктуры пры Савеце Міністраў БССР, з 1955 па 1977 г. — дырэктарам Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума, з 1979 года — старшы інжынер у Беларускім дзяржаўным інстытуце інжынерных пошукаў.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1960 года. Член КПСС з 1940 года. Пражываў у Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі (1945), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971), медалямі. Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1958, 1966). Заслужаны настаўнік БССР (1966).
Майнік двухлісты
Батанічнае апісанне
Шматгадовае трава з паўзучым карэнішчам і прамым сцяблом, якое нясе 2-3 сэрцападобных ліста. Кветкі абодваполыя, дробныя, духмяныя, з белым калякветнікам, сабраны ў суквецце — гронку. Плод — чырвоная ядавітая ягада. Сустракаецца на Палессі, у лесастэпе, у Карпатах сустракаецца да верхняй мяжы лесу.
Будынак Аляксандраўскай гімназіі (Гомель)
Будынак Аляксандраўскай гімназіі — помнік грамадзянскай архітэктуры гістарызму. Архітэктарская стылістыка будынку арыентаваная на рускі класіцызм.
Гісторыя
Будынак класічнай гімназіі закладзены ў чэрвені 1897 годзе ў памяць аб расійскім імператары Аляксандры III. Пабудаваны ў 1898 годзе па праекце архітэктара С. Шабунеўскага на рагу вуліц Навікоўскай і Магілёўскай (сучасныя вул. Карповіча і вул. Кірава).
Бронзавая закладная дошка на пачатак работ па ўзвядзенні гімназіі захоўваецца ў Гомельскім абласным краязнаўчым музеі.
Архітэктура
Мураваны двухпавярховы П-падобны ў плане будынак. Буйныя чляненні галоўнага фасада і бакавых рызалітаў (больш высокія памяшканні на другім паверсе) надаюць будынку манументальнасць. Парадны ўваход галоўнага фасада вылучаны порцікам з элементамі карынфскага і дарычнага ордараў і завершаны трохвугольным франтонам. Сцены, аздобленыя ліштвамі, ляпнымі ўстаўкамі, цягамі, меандрам, завершаны багата дэкарыраваным фрызам і развітым прафіляваным карнізам. Вокны першага паверху прамавугольныя, другога — арачныя. Планіроўка калідорная з аднабаковым размяшчэннем класных памяшканняў. У цэнтральнай частцы па галоўнай восі парадны вестыбюль з трохмаршавай лесвіцай, абапал якой класныя і адміністрацыйныя памяшканні. У крыле, арыентаваным на вул. Кірава, размяшчаліся актавая і гімнастычная залы. У гады Другой сусветнай вайны часткова разбураны. Пры рэканструкцыі ў бакавых крылах надбудаваны трэці паверх (інжынер Р. Ханін).
У будынку размешчаны адміністрацыйна-навучальны корпус Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту.
Міжнародны выставачны і канферэнцыйны цэнтр Хайнаня
Міжнародны выставачны і канферэнцыйны цэнтр Хайнаня (кіт. спр.: 海南国际会展中心) быў спраектаваны і пабудаваны архітэктарам Лі Сінганам. Размешчаны ў западнай частцы гораду Хайкоу, правінцыі Хайнань, Кітай.
Агульная плошча аб’екта складае 136,200 м². З іх 77,000 м² займае выставачны цэнтр і 42,000 м² — канферэнц-цэнтр.
Мяккавалоснік вадзяны
Мяккавалоснік вадзяны (Stellaria aquatica) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства.
Арэал
Расце на вільготных зацененых месцах, па лясных ручаях, берагах рэк, вакол жылля як пустазелле.
Казімір Дмахоўскі
Казімір Рох Дмахоўскі (Kazimierz Dmochowski, Казимир Дмоховский;, в. Забалоцце, Віленская губерня, цяпер Мёрскі раён — , ) — рымска-каталіцкі дзеяч, магілёўскі архібіскуп.