cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сякерычы (Петрыкаўскі раён)
Гідраграфія
На поўначы, усходзе і паўночным захадзе ад вёскі меліяратыўныя каналы.
Ферэнц Фаркаш
Ферэнц Фаркаш (, Надзьканіжа, Венгрыя — ) — венгерскі кампазітар, педагог. Народны артыст Венгрыі (1970). Вучань А.Рэспігі.
Біяграфія
Выкладаў у музычным вучылішчы ў Будапешце, у кансерваторыі г. Клуж-Напока (з 1941 года прафесар, з 1944 года — дырэктар), у 1949-75 гг. прафесар Вышэйшай музычнай школы ў Будапешце.
Життя починається знов
«Життя починається знов» — сінгл украінскага гурта «Океан Ельзи», які з'явіўся 17 жніўня 2015 года ў выглядзе аўдыёзапісу на канале YouTube. Першымі песню пачулі 14 жніўня параненыя байцы АТО, якія знаходзіліся на лячэнні ў львоўскім шпіталі. Уваходзіць у альбом Без меж.
Лірыка
Музыка і словы — Святаслаў Вакарчук
Ти починаєш, мій день на світанку.
Нестриманим літнім дощем.
Ти апельсиновий сік до сніданку.
На фото, з яскравим плащем.
Із вітром, що кличе весну.
Нову, знову...
Темне волосся, в кафе незнайомки.
Від тебе вечірній привіт.
Фраза в кіно, на останній хвилині.
Дає несподіваний слід.
І не залишила, вільного місця.
Ти у моєму житті.
Твоя, зброя...
Прыпеў:
Десь там у океані подій.
Десь там на висоті моїх мрій.
Десь там, там де панує любов.
І я відчуваю, як серце співає.
Як поруч з тобою.
Починається знов...
Там десь по радіо, чути так тихо.
Близькі і рідні слова.
А тут від подібного з далеку сміху.
Обертом йде голова.
І кожну мить я помічаю, як доля дає мені знак.
Знову, і знову.
Життя починаеться знов...
Астыяг
Астыяг (Ἀστυάγης, акад. Ištumegu, ) — цар мідыйскі ў 585 — 550 да н.э.
Життя починається знов
Відэакліп
26 ліпеня 2015 года пад Кіевам адбыліся здымкі кліпа. Была працягнута практыка, якая была ўжытая для пры здымцы кліпа сінгла «Не твоя війна» : на здымкі кліпа па папярэдняй рэгістрацыі запрашаліся усе жадаючыя, якіх аказалася 281 чалавек.
Астыяг
Астыяг быў сынам цара Увахшатры, апошнім мідыйскім царом. У канцы яго валадарання Мідыя была заваявана персідскім царом Кірам II. Пра гэту вайну вядома вельмі мала, ясна толькі, што яна доўжылася тры гады і была вельмі напружанай. Спачатку поспех быццам бы была на баку мідыйскай арміі. Астыяг здолеў у пачатку разбіць персаў у адкрытай бітве і падступіць да іх сталіцы Пасаргадаў. Але тут ён пацярпеў паражэнне, быццам бы таму, што большая частка мідыйскай знаці здрадзіла Астыягу і перайшла на бок Кіра. Астыягу з рэшткай верных мідыйцаў прыйшлося адступіць.
Життя починається знов
Цікавыя факты
У пачатку лета 2015 года прыпеў гэтага сінглу прагучаў у рэкламе ўкраінскага мабільнага аператара «Кіеўстар».
Астыяг
Апошняя бітва ў гэтай вайне адбылася каля 550 да н.э. пад сценамі мідыйскай сталіцы, Экбатанамі. Тут мідыйская армія была разгромлена, а сам Астыяг быў узяты ў палон. Аднак гісторыкі разыходзяцца ў меркаваннях наконт наступнага лёсу Астыяга. Герадот піша, што персы пасадзілі таго ў турму, дзе ён і памёр, грэчаскі гісторык Ктэсій згадвае, што Астыяг быў прызначаны кіраўніком Парфіі, а паводле трэцяй версіі сасланы ў ссылку ў Гірканію. Гаворыцца, што пасля гэтага, пад маркай паездкі да дачкі, персы завялі Іштувегу ў пустыню і кінулі там. Як бы там ні было, са смерцю Астыяга Мідыйскае царства спыніла сваё існаванне.
Паводле Герадота, Кір II быў яго ўнукам. Астыяг убачыў дзіўны сон, які быў вытлумачаны, што Кір (сын яго дачкі і знатнага перса) зойме яго трон, і Мідыяй авалодаюць персы. Тады ён загадаў саноўніку Гарпагу забіць немаўля Кіра, але Кір выжыў у сям’і пастуха. Потым зман раскрыўся, Кір быў пасланы да яго сапраўдных бацькоў, а Гарпага Астыяг пакараў тым, што сварыў яго сына і пачаставаў падчас урачыстага абеду ім Гарпага, які нічога не падазраваў, а затым паказаў яму рэшткі дзіцяці, даўшы зразумець, чым у рэчаіснасці быў пачастунак. Гарпаг затаіў злосць, і значна пазней арганізаваў змову і дапамог Кіру заняць трон.
Івіца Оліч
І́віца О́ліч (Ivica Olić; нар., Давар, СФРЮ) — харвацкі футбаліст (нападнік) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі (2002—2015). Вядомы па выступах за маскоўскі ЦСКА і нямецкія клубы, перш за ўсё «Гамбург» і «Баварыю». У цяперашні час працуе трэнерам у штабе нацыянальнай зборнай Харватыі.
Раннія гады
Івіца Оліч нарадзіўся і вырас у невялікай харвацкай вёсцы Давар, размешчанай побач з горадам Славонскі-Брод. Пачаў гуляць у футбол у мясцовым клубе «Марсонія» ў 1996 годзе і правёў там два сезоны.
У 1998 годзе заключыў кантракт з берлінскай «Гертай». Аднак паколькі не меў гульнявой практыцы ў «Герты», Оліч праз год вярнуўся назад у «Марсонію». У «Марсоніі» правёў вельмі ўдалы сезон, забіўшы ў 29 гульнях 17 мячоў.
У 2001 годзе Оліч перабраўся ў футбольны клуб «Заграб», дзе ў 28 матчах забіў 21 гол, чым дапамог сваёй камандзе заваяваць залатыя медалі чэмпіянату Харватыі. У наступным сезоне Оліч працягнуў сваю кар’еру ў заграбскім «Дынама», дзе ён забіў 16 мячоў у 21 матчы і стаў найлепшым бамбардзірам харвацкага чэмпіянату.
ЦСКА Масква
Харвата хацелі купіць кіеўскае «Дынама» і ЦСКА, аднак армейцы апынуліся больш настойлівымі. У 2003 годзе Оліч заключыў чатырохгадовы кантракт з маскоўскім ЦСКА. За чатыры гады ў клубе Івіца ўвогуле правёў 116 матчаў у якіх забіў 44 галы. У складзе ЦСКА Оліч тройчы перамагаў у чэмпіянаце Расіі, двойчы станавіўся ўладальнікам Кубка Расіі і Суперкубка, а ў 2005 годзе разам з ЦСКА стаў пераможцам Кубка УЕФА.
«Гамбург»
У студзені 2007 года Оліч перайшоў у «Гамбург». З прыходам Івіцы клуб выйшаў з зоны вылету і фінішаваў у верхняй частцы табліцы.
«Баварыя» Мюнхен
Улетку 2009 года Оліч перайшоў у «Баварыю». У паўфінале Лігі чэмпіёнаў 2010 года Оліч забіў усе 3 мячы і вывеў каманду ў фінал. Усяго ў Лізе чэмпіёнаў 2010 года ён забіў 5 мячоў.
Увосень 2010 года Івіца Оліч атрымаў траўму калена і выбыў са строю да канца сезона. Пасля заканчэння сезона 2010/11 з’явіўся на поле ў некалькіх таварыскіх матчах. У пачатку сезона 2011/12, у трэцім туры, у пераможным для «Баварыі» матчы з «Гамбургам» (5:0) зноў атрымаў траўму, на гэты раз сцягна, і выбыў на нявызначаны тэрмін.
«Вольфсбург»
26 красавіка 2012 года, на наступны дзень пасля таго, як «Баварыя» забяспечыла сабе выхад у фінал Лігі чэмпіёнаў 2011/12, Івіца абвясціў, што пачне наступны сезон у «Вольфсбургу», хоць раней меліся чуткі пра цікавасць да харвата з боку «Лацыа». Заробак харвата стала складаць 6 мільёнаў еўра.
Вяртанне ў «Гамбург»
30 студзеня 2015 года стала вядома пра вяртанне Оліча ў склад клуба «Гамбург». З іграком быў падпісаны 18-месяцавы кантракт. У ліпені 2016 года пакінуў «Гамбург» па заканчэнні кантракта і стаў іграком клуба «Мюнхен 1860». У чэрвені 2017 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
16 лістапада 2014 года ў матчы адбору да чэмпіянату Еўропы 2016 супраць зборнай Італіі, які праходзіў на стадыёне Сан-Сіра, Оліч правёў свой 100-ы матч у кашулі нацыянальнай каманды.
Трэнерская кар’ера
З 2017 года працаваў памочнікам галоўнага трэнера нацыянальнай зборнай Харватыі. У сакавіку 2021 года быў прызначаны галоўным трэнерам маскоўскага ЦСКА. У чэрвені 2021 года пакінуў расійскі клуб і неўзабаве вярнуўся ў трэнерскі штаб зборнай Харватыі.
Дасягненні
«Заграб»:
«Дынама»:
ЦСКА:
«Баварыя»:
Спіс аб’ектаў PGC (954001—955000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (954001—955000)
Свята-Мікалаеўскі сабор і кляштар францысканцаў (Навагрудак)
Гісторыя
Кляштар ордэна францысканцаў існаваў у Навагрудку ўжо ў 1323 г., што вынікае з ліста князя Гедзіміна да папы рымскага. Дата пабудовы драўлянага касцёла францысканцаў — 1434 г. Былыя касцёл і кляштар францысканцаў, што захаваліся да нашага часу, пабудаваны ў 2-й палове XVIII ст. (1780 г.), паводле некаторых звестак, у 1714 г. фундатарам будаўніцтва быў навагрудскі падстолі Тамаш Вайніловіч. Вуліца, на якой узведзены касцёл з кляштарам, называлася Францысканскай, пазней атрымала назву Гродзенская.
У 1831 г. кляштар скасаваны, у 1846 г. барочны касцёл быў перабудаваны ў Мікалаеўскую царкву. У перыяд мікалаеўскай рэакцыі пераасвячэнне касцёлаў у праваслаўныя храмы, найчасцей за ўсё ў гонар святога — патрона расійскага імператара, было масавай з'явай на Беларусі. Капітальна перабудавана на сродкі прыхаджан пасля пажару 1852 г. Помнік архітэктуры позняга барока, пасля перабудовы набыў элементы руска-візантыйскага стылю.
Царква
Царква — трохнефная мураваная базіліка з пяціграннай алтарнай апсідай. Галоўны фасад падзелены развітым антаблементам на тры ярусы. Сцены цэнтральнага нефа расчлянёныя пілястрамі, на галоўным фасадзе яны спараныя абапал высокага паўцыркульнага акна другога ярусу і галоўнага ўваходу на першым ярусе, па абодва бакі якіх тут размешчаныя неглыбокія нішы. Бакавыя фасады прарэзаныя высокімі аконнымі праёмамі, размешчанымі на двух узроўнях. Трэці ярус — невысокая вежа-званіца з купалком на васьмігранным барабане. Вокны галоўнага фасада (з паўцыркульным і арачным завяршэннем) зашклёныя вітражамі. У тоўшчы сцяны галоўнага фасада две вітыя лесвіцы, якія вядуць на званіцу. Бакавыя нефы перакрытыя крыжовымі скляпеннямі, цэнтральны — цыліндрычнымі з распалубкамі.
У 2-й палавіне 19 ст. створаны драўляны 2-ярусны ў 13 абразоў іканастас, на белым фоне якога вылучаюцца пазалочаныя элементы драўлянай разьбы (карнізы, рамы, арнамент, капітэлі). Абраз 18 ст. «Маці Божая Адзігітрыя».
Кляштар
На поўнач ад касцёла асобна стаіць двухпавярховы Г-падобны ў плане мураваны корпус кляштара. Будынак вырашаны ў лаканічных формах: галоўны фасад (з уваходам у цэнтры) рытмічна прарэзаны прамавугольнымі вокнамі. На паўднёвым тарцовым фасадзе вонкавая мураваная лесвіца, агароджаная падпорнай сцяной і ўмацаваная масіўным контрфорсам. Планіроўка калідорная. Перакрыты ў асноўным крыжовымі скляпеннямі. Цяпер прыстасаваны пад жыллё.
Аціркі
Аці́ркі (, Атирки) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Конкавіцкага сельсавета.
Ажыннік
Ажыннік — возера ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці, за 17 км на паўночны захад ад горада Жабінка, за 1,9 км на паўночны захад ад вёскі Падлессе, каля ўрочышча Вярдыкі. Адносіцца да басейна ракі Мухавец.
Плошча паверхні 0,021 км², даўжыня 0,2 км, шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,55 км. Зарастае істотна.
Конкавічы
Ко́нкавічы (, Конковичи) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Конкавіцкага сельсавета.
Дарыя Срна
Да́рыя Срна (Darijo Srna; нар., Меткавіч, СФРЮ) — былы харвацкі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі (2002—2016). На клубным узроўні вядомы па выступах за данецкі «Шахцёр», дзе доўгі час быў капітанам.
«Хайдук»
Пасля заканчэння акадэміі Дарыя апынуўся ў спліцкім «Хайдуку», колеры якога ў той час абаранялі Мілан Рапаіч, Іван Лека, Матэ Біліч, Сціпэ Плецікоса. Калі Дарыя ў 17 гадоў выступаў за юніёрскую каманду, яго падключылі да асновы. «Хайдук» гуляў з заграбскім «Дынама» у фінале Кубка Харватыі, тады «Хайдук» атрымаў паражэнне з лікам 1:3. Гэта быў першы матч Дарыя, ён выйшаў на поле на 65-й хвіліне і атрымаў чырвоную картку за тое, што ўдарыў суперніка ў твар. Праз два гады ў 19 гадоў стаў чэмпіёнам Харватыі.
«Шахцёр»
Харвацкі легіянер дэбютаваў у «Шахцёры» 12 ліпеня 2003 года ў матчы супраць запарожскага «Металурга». Бернд Шустэр на 76-й хвіліне паядынку выпусціў Срна на замену замест бразільца Брандау. Гэты матч завяршыўся буйной перамогай «аранжава-чорных» з лікам 3:0. Першы матч за «Шахцёр» у еўракубках згуляў у першым раўндзе Кубка УЕФА 24 жніўня 2003 года супраць бухарэсцкага «Дынама».
У снежні 2016 года з’явілася інфармацыя аб магчымым пераходзе Срны ў «Барселону», аднак абаронца застаўся ва Украіне. У верасні 2017 года была пацверджана станоўчая допінг-проба Срны і пазней ён быў дыскваліфікаваны да 22 жніўня 2018 года. У красавіку 2018 года абвясціў аб зыходзе з «Шахцёра».
«Кальяры»
У чэрвені 2018 года падпісаў кантракт з італьянскім клубам «Кальяры».
Міжнародная кар’ера
У зборнай Харватыі дэбютаваў у лістападзе 2002 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Румыніі.
Трэнерская кар’ера
У чэрвені 2019 года вярнуўся ў данецкі «Шахцёр», калі стаў памочнікам новага галоўнага трэнера Луіша Каштру.
Дасягненні
Хайдук
Шахцёр
Міцуры
Міцу́ры (, Мицуры) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Конкавіцкага сельсавета.
Ніка Краньчар
Ні́ка Кра́ньчар (Niko Kranjčar; нар., , СФРЮ) — харвацкі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі (2004—2014).
Раннія гады
Сын былога футбаліста і трэнера харвацкай зборнай Златкі Краньчара. Ніка правёў частку свайго дзяцінства ў Вене, пакуль бацька гуляў за венскі «Рапід» да 1991 года. У 17 гадоў Ніка стаў самым маладым капітанам у гісторыі заграбскага «Дынама», аднак узімку 2005 года перайшоў у склад галоўнага суперніка «Дынама» — клуб «Хайдук» са Спліта за рэкордную для Харватыі суму ў 1,5 млн еўра. У сезоне 2004/05 у складзе «Хайдука» ён стаў чэмпіёнам Харватыі і здабыў сталае месца ў нацыянальнай зборнай.
«Портсмут»
Пасля вельмі паспяховага старту ў сезоне 2006/07 Ніка падпісаў чатырохгадовы кантракт з англійскім клубам «Портсмут».
«Тотэнхэм Хотспур»
У апошні дзень летніх трансфераў, 1 верасня 2009 года, Ніка Краньчар перайшоў з «Портсмута» ў «Тотэнхэм Хотспур». Сума ўгоды паміж клубамі склала 2,5 млн фунтаў стэрлінгаў. Пасля паспяховага сезона 2009/10, Ніка трывала асеў на лаўцы запасных каманды Гары Рэднапа і ў лістападзе 2010 года з’явілася інфармацыя, што ён і Дэвід Бентлі будуць прададзеныя ў зімовае трансфернае акно.
«Дынама» Кіеў
6 чэрвеня 2012 года Ніка Краньчар перайшоў ва ўкраінскі клуб «Дынама» з Кіева. Кантракт быў падпісаны тэрмінам на 4 гады. Кампенсацыя за пераход, паводле неафіцыйных дадзеных, склала 7 млн еўра, а гадавая заробная плата іграка — 2 мільёны.
З 2013 па 2015 год Краньчар на правах арэнды выступаў за англійскі «Куінз Парк Рэйнджэрс». У жніўні 2015 года стала вядома, што сезон 2015/16 паўабаронца пачне ў складзе «Дынама». У студзені 2016 паміж іграком і клубам было дасягнута пагадненне аб датэрміновым скасаванні кантракта.
«Нью-Ёрк Космас»
У сакавіку 2016 года перабраўся ў амерыканскую MLS, падпісаўшы кантракт з клубам «Нью-Ёрк Космас».
«Рэйнджэрс»
У чэрвені 2016 года стаў іграком шатландскага клуба «Рэйнджэрс», які праз чатыры гады вярнуў месца ў элітным дывізіёне. Аднак, за паўтары сезоны правёў толькі 16 матчаў у чэмпіянаце Шатландыі. У сакавіку 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў «Рэйнджэрс» і завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Ніка дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Харватыі 18 жніўня 2004 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Ізраіля.
Жылыя дамы (Навагрудак)
Жылыя дамы — помнікі дойлідства XIX — пачатку XX ст. ў Навагрудку. Вылучаецца жылая забудова вул. Замкавай і Гандлёвай плошчы (сучасная пл. Леніна). У другой палове XIX ст. на вул. Замкавай былі ўзведзены дамы № 3, 7, 9, 13, 15, якія ўтвараюць своеасаблівы ансамбль з рысамі барока і позняга класіцызму.
Ніка Краньчар
Дасягненні
«Дынама» Заграб
Жылыя дамы (Навагрудак)
Дом № 3 — двухпавярховы прамавугольны ў плане мураваны будынак накрыты вальмавым дахам. Сцены гладкія, прарэзаныя прамавугольнымі аконнымі праёмамі (з абрамленнямі на другім паверсе). З-за рознасці ўзроўняў рэльефу будынак у тарцовай частцы мае цокальны паверх, умацаваны масіўнымі кутнімі контрфорсамі. Цяпер у будынку размешчаная адміністрацыйная ўстанова.
Ніка Краньчар
Дасягненні
«Хайдук»
Жылыя дамы (Навагрудак)
Дамы № 7 і 9 — мураваныя будынкі з агульнай унутранай сцяной. Дом № 7 двухпавярховы, калідорнага тыпу (частка памяшканняў на першым паверсе адведзеная пад гандлёвую ўстанову). Дом № 9 аднапавярховы, планіроўка анфіладная. Выкарыстоўваецца пад жылья. Абодва будынкі маюць прамавугольныя вокны, прафіляваныя сандрыкі над вокнамі, вуглы раскрапаваныя пілястрамі.
Ніка Краньчар
Дасягненні
«Портсмут»
Жылыя дамы (Навагрудак)
Дамы № 13 і 15 — мураваныя, аднапавярховыя, прамавугольныя ў плане, злучаны паміж сабой. Галоўныя тарцовыя фасады выходзяць на вул. Замкавую, завершаныя трохвугольнымі франтонамі. Аконныя праёмы дома № 13 дэкарыраваныя сандрыкамі.
Дом № 4 — мураваны аднапавярховы будынак з мансардай. Складаецца з дзвюх частак: паўднёвай, пабудаванай у першай палове XIX ст. (у плане — квадрат), і паўночнай, прыбудаванай у канцы XIX ст. (у плане — выцягнуты прамавугольнік). Галоўны фасад (паўднёвы, выходзіць на вул. Гродзенскую) завершаны трохвугольным шчытом. Просты прафіляваны карніз абрамляе франтон, у цэнтры якога два невялікія аконныя праёмы, над імі — дахавае акно, злева — круглы праём.
Дом № 5 — мураваны аднапавярховы будынак з мансардай. Пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. фасад мае плоскаснае рашэнне і завершаны трохвугольным шчытом з дзвюма прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах, над імі — дахавае акно з трохвугольным завяршэннем.
Дом № 9 — мураваны аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак з мансардай. Пабудаваны ў першай палове XIX ст. Капітальнай сцяной падзелены на две часткі — жылую і гандлёвую. У дэкаратыўнай аздобе франтону выкарыстаныя элементы стылю барока. Цэнтральны аконны праём франтону з накладнымі ляпнымі дэталямі: две плоскія пілястры аб'яднаныя гірляндай у выглядзе стылізаванай кветкі.
Гістарычная забудова вул. Замкавай і пл. Леніна — помнік рэспубліканскага значэння.
Экбатана
Экбата́на (Ἐκβάτανα,, Hagmatana) — два гарады ў Мідыі: галоўны горад Мідыі-Атрапатэны (на поўначы) і сталіца Вялікай Мідыі (на поўдні).
Паўночная Экбатана — сталіца Кіра, акружаная сям'ю сценамі, якія ўзвышаліся адна над адной зубцамі, пафарбаванымі ў белы, чорны, пурпурны, блакітны, чырвоны, сярэбраны і залаты колеры (адпаведна пяці планетам, месяцу і сонцу). У Авесце яна апісваецца, як умацаваны і населены горад. Герадот прыпісвае заснаванне Экбатаны Дэёку; у кнізе Юдзіф ёсць апісанне Экбатаны і яе сцен, нібы пабудаваных Арфаксадам. Пра гэты ж горад, як мяркуюць, гаворыцца ў кнізе Тавіта. Разваліны паўночнай Экбатаны знаходзяцца ў мясцовасці Такці-Салейман, дзе можна распазнаць авальную агароджу з квадратных каменных пліт, канічны ўзгорак, басейн з пітнай вадой. Горад існаваў да XIII стагоддзя; заняпад яго быў выкліканы нашэсцем манголаў (гл. Rawlinson, «Journal of the geogr. Society» (X).
Паўднёвая Экбатана, цяпер Хамадан, стала галоўным горадам Вялікай Мідыі пры Дарыі I і летняй рэзідэнцыяй персідскіх цароў (Страбон XI, XIII; Ксенафонт, Анаб., III, V; Дыядор. II, XIII), якія жылі ў цудоўным палацы, нібы пабудаваным (паводле грэкаў) Семірамідай. Аляксандр Вялікі заняў яе пасля бітвы пры Арбелах і знайшоў тут казну Дарыя III. Пазней яна была пад уладай Селеўкідаў. Палібій дае такое апісанне Экбатаны: «Царскі палац меў 7 стадый у акружнасці; у палаца была цытадэль, але горад не меў сцен». Багацце і пышнасць Экбатаны і палаца, разрабаваных Аляксандрам Вялікім, а потым пры Антыгоне і Селеўку Ніканоры, дае Палібію падставу называць Экбатану першым горадам і гаварыць, што ён зручны для пісьменнікаў, якія любяць цуды, але не для праўдзівых гісторыкаў. У палацы ўсе драўляныя часткі былі з кедра і кіпарыса; бэлькі, столі і калоны былі абіты сярэбранымі і залатымі пласцінкамі; дахавыя дошкі былі з чыстага срэбра. У так званым храме Эны былі калоны, аздобленыя золатам.
Слінкі
Слінкі́ (, Слинки) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Конкавіцкага сельсавета.
Мікалай Дамаскі
Мікалай Дамаскі (Νικόλαος Δαμασκηνός; Nikolaus Damascenus; каля 64 да н.э., Дамаск — пасля 4|4 года н.э.) — старажытнагрэчаскі гісторык і філосаф.
Біяграфія
Мікалай паходзіў з македонскай або элінізаванай арамейскай сям'і. Яго бацькам быў Антыпатр, багаты і паважаны чалавек у Дамаску. Мікалай атрымаў бліскучую адукацыю, і ў 30-я яму было даверана выхаванне дзяцей Клеапатры VII і Марка Антонія — Аляксандра Геліяса і Клеапатры Селены II. Дзякуючы гэтаму Мікалай наблізіўся да яе двара, дзе і пазнаёміўся з Ірадам I. Ірад зрабіў адукаванага грэка сваім сакратаром, часта звяртаўся да яго дапамогі ў дыпламатычных даручэннях. Таксама Мікалай займаўся з Ірадам філасофіяй і рыторыкай. Пад уплывам Ірада, які зацікавіўся гісторыяй, Мікалай напісаў сваё найбуйнейшае сачыненне — «Гісторыю».
Сачыненні
Найбольш вядомая праца — «Гісторыя» — цалкам не захавалася. Паводле розных даных, налічвала ад 80 да 144 кніг. Лепш за ўсё захаваліся фрагменты першых кніг (1—7), некалькі горш — позніх (103—124), большасць кніг не захавалася зусім.
У якасці крыніц па блізкаўсходнім рэгіёне Мікалай выкарыстоўваў працы Ктэсія і Ксанфа, па Грэцыі — Эфара, Геланіка і Герадота. Пры гэтым адзначаецца, што ён у значнай ступені перапрацоўваў крыніцы, а таксама інтэрпрэтаваў міфічныя сюжэты на рацыянальны лад.
Таксама захаваліся значныя фрагменты працы «Пра жыццё Цэзара Аўгуста і пра яго выхаванне», урыўкі з каментарыяў да Арыстоцеля, рукапіс «Пра расліны», фрагменты этнаграфічнага сачынення «Збор займальных звычаяў» і некалькі іншых твораў. Існуе меркаванне, што «Пра жыццё Цэзара Аўгуста» магло быць працай, якая адаптавала аўтабіяграфію Аўгуста для грэчаскай часткі Рымскай імперыі.
ФК Майнц 05
«Майнц 05» (1. FSV Mainz 05) — нямецкі футбольны клуб з горада Майнц, які размяшчаецца ў федэральнай зямлі Рэйнланд-Пфальц. Створаны 16 альбо 27 сакавіка 1905 года і, акрамя футбола, маецца гандбольны клуб, а таксама клуб настольнага тэнісу. Футбольная каманда гуляе з сезона 2009/10 у Бундэслізе.
Найбольш значнымі поспехамі клуба з’яўляюцца ўдзел у розыгрышу нямецкай Бундэслігі паміж 2004 і 2007 гадамі, удзел у турніры на Кубак УЕФА ў сезоне 2005/06 і ўдзел у паўфінале на Кубак Германіі ў сезоне 2008/09. Пасля паляпшэння фінансавага становішча клуб распачаў будаўніцтва новага стадыёна. 5 мая 2009 года ў наваколлях Майнца пачалося будаўніцтва новай футбольнай арэны «Кофейс-Арэны», будаўніцтва якой скончылася ў 2011 годзе. Разам новы стадыён умяшчае 33 500 гледачоў.
Раннія гады
Ужо ў 1903 годзе ў горадзе прадпрымалася спроба стварыць футбольны клуб, якая зведала няўдачу, аднак праз два гады ў Майнцы ўсё ж такі быў створаны клуб «Mainzer Fussballclub Hassia 1905». Пасля некалькіх гадоў, гуляючы ў Паўднёвай Нямецкай лізе (Süddeutschen Fußballverband) клуб аб’яднаўся з іншым мясцовым футбольным таварыствам, і стаў называцца «Mainzer Fussballverein Hassia 05». У 1912 годзе слова «Hassia» было выключана з назвы клубу. Пасля Першай сусветнай вайны ў клубу зноў адбылося зліццё, на гэты раз, з клубам «Sportverein 1908 Mainz», што ў выніку ўтварыла каманда «Mainzer Fußball-und Sportverein 05», які стаў у далейшым самавітым клубам. «Майнцэр» перамог у рэгіянальным чэмпіянаце ў перыяд паміж Першай і Другой сусветнымі войнамі, і патрапіў у адборачны круг нацыянальнага чэмпіянату пасля перамогі ў рэгіянальнай Крайслізе.
Дземенка (Петрыкаўскі раён)
Дзе́менка (, Деменка) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Лучыцкага сельсавета.
ФК Майнц 05
Перыяд Трэцяга Рэйха
У 1920—1930-я гады клуб паказваў нядрэнныя вынікі ў дывізіёне Гесэна, уключаючы першае месца па заканчэнні сезонаў 1931/32 і 1932/33. Пасля рэарганізацыі футбольных структур, якая адбылася ў краіне пры ўладзе нацыянал-сацыялістаў, каманда прабілася ў Гаўлігу Паўднёвага Захаду (Gauliga Südwest), якая ў тыя часы з’яўлялася адной з шасці вядучых рэгіянальных лігаў Рэйха. Аднак, у дадзеным дывізіёне клуб правёў усяго адзін сезон. У 1938 годзе ўлады прымусова аб’ядналі клуб з іншым спартыўным таварыствам — «Reichsbahn SV Mainz», і да канца Другой сусветнай вайны клуб выступаў пад назвай «Reichsbahn SV Mainz 05».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Карчма (Нача)
Карчма — будынак у в. Нача (Воранаўскі раён). Помнік драўлянага дойлідства. Пабудаваная ў XIX ст. Пазней выкарыстоўвалася як жылы дом. Згарэла ўначы 15 кастрычніка 2010 года.
Архітэктура
Аднапавярховы Т-падобны ў плане будынак складаецца з двух прамавугольных у плане аб'ёмаў: галоўнага (у ім размяшчаліся шынок з кухняй, чатыры пакоі для падарожнікаў), арыентаванага цэнтральным фасадам на плошчу, і перпендыкулярна прыбудаванага да яго дваровага фасада памяшкання са стайняй. Галоўны аб'ём накрыты паўвальмавым, дваровы — двухсхільным гонтавым дахамі. Сцены гарызантальна ашаляваныя, вокны прамавугольныя, па восі галоўнага аб'ёму шырокая брама. Аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя адпавядала функцыянальнаму прызначэнню пабудовы.
ФК Сент-Джонстан
«Сент-Джонстан» (St. Johnstone Football Club) ― прафесійны шатландскі футбольны клуб з горада Перт. Нягледзячы на тое, што клуб быў заснаваны ў 1884 годзе, першую гульню футбалісты згулялі толькі ў лютым 1885 года. Хатнія гульні з 1889 года праводзіць на стадыёне «Макдыярмід Парк».
З сезону 2009/10 клуб зноў прымае ўдзел у розыгрышы шатландскай Прэм’ер-лігі, пасля таго як сем сезонаў дагуль каманда праводзіла ў ніжэйшых лігах. Клуб гістарычна дастаткова часта хістаецца па першых двух дывізіёнах, то вылятаючы, то зноў вяртаючыся ў вышэйшую лігу. З-за гэтага клуб атрымаў мянушку Ё-Ё Клуб. Традыцыйна галоўнымі супернікамі з’яўляюцца два клубы з Данды: «Данды» і «Данды Юнайтэд». Матчы «Сент-Джонстана» з абодвума клубамі Данды маюць назва ― дэрбі Тайсайду, але асабліва матчы з «Данды» з’яўляюцца больш прынцыповымі.
За сваю больш чым стогадовую гісторыю клуб толькі адзін раз перамагаў у значных спаборніцтвах, выйграўшы ў 2014 годзе Кубак Шатландыі.
Бітва на Калцы
Бітва на Калцы (Битва на реке Калка, Битва на річці Калка) — бітва паміж Мангольскай імперыяй, чые войскі ўзначальвалі з Джэбэ і Субэдэя, і кааліцыяй некалькіх старажытнарускіх княстваў, у тым ліку Кіеўскага і Галіцка-Валынскага, і полаўцаў, пад агульным камандаваннем Мсціслава Удатнага і Мсціслава Старога. Бітва адбылася 31 мая 1223 года на беразе ракі Калкі (цяпер Данецкая вобл. Украіны) і скончылася перамогай манголаў.
Пасля мангольскага нашэсця ў Цэнтральную Азію і распаду імперыі Харэзмшахаў, мангольскія сілы пад камандаваннем Джэбэ і Субутая захапілі Ірак. Джэбэ прасіў дазволу Чынгісхана працягнуць свой паход яшчэ на некалькі гадоў, перад тым як вярнуцца да галоўнай арміі праз Каўказ. У чаканні адказу Чынгісхана, арміі двух палкаводцаў адправілася ў рэйд на Грузію. Чынгісхан дазволіў працягнуць іх экспедыцыю, і прайшоўшы праз Каўказ, яны перамаглі кааліцыю каўказскіх плямёнаў, а потым полаўцаў. Палавецкі хан збег да двара цесця князя Мсціслава Галіцкага, якога ён пераканаў дапамагчы полаўцам у змаганні з манголамі. Мсціслаў Галіцкі сфарміраваў альянс старажытнарускіх князёў, уключаючы Мсціслава III.
Аб'яднаная старажытнаруская армія спачатку разграміла ар'ергард мангольскага войска, пераследавала манголаў, якія імітавалі адступленне, на працягу некалькіх дзён пакуль не падышлі да свайго асноўнага войска каля ракі Калкі. Мсціслаў Галіцкі і яго саюзнікі полаўцы напалі на манголаў, не чакаючы падыходу астатняга войска і былі разбіты. Падчас далейшай падзей некалькі іншых рускіх князёў былі разбіты, і Мсціслаў Кіеўскі быў вымушаны адступіць да ўмацаванага лагера. Пасля правядзення трохдзённых перамоваў ён здаўся ў абмен на абяцанне бяспечнага выхаду для сябе і сваіх воінаў. Аднак, пасля таго, як яны здаліся, манголы зарэзалі іх, і закатавалі Мсціслава Кіеўскага. Мсціслаў Галіцкі ўцёк, а манголы вярнуліся ў Азію, дзе яны далучыліся да Чынгізхана.
Скупе
Скупе — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 11,8 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 0,7 км на поўдзень ад вёскі Боркі. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме).
Возера старычнага тыпу. Злучана вузкай пратокай на паўночным усходзе з невялікім старычным возерам. Мясцовасць нізінная, месцамі балоцістая, часткова пад хмызняком. Пад час будаўніцтва моста праз Прыпяць у канцы 1980-х гг. было перасыпана ахоўнай дамбай і падзелена на дзве часткі.
Капцэвічы (пасёлак)
Капцэ́вічы (, Копцевичи) — пасёлак у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Капцэвіцкага сельсавета.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Лунінец — Калінкавічы. Планіроўка пасёлка квартальная. Чыгунка падзяляе пасёлак на дзве часткі: паўночную і паўднёвую. Жылыя дамы ў асноўным драўляныя, сядзібнага тыпу. Цагляныя будынкі складаюць невялікую частку забудовы.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі курганны могільнік (33 насыпы, за 3,5 км на захад ад вёскі, ва ўрочышчы Дзявочыя магілы) і курганны могільнік (2 насыпы, 2 км на паўночны захад) сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў.
Па пісьмовых крыніцах пасяленне вядома з XVI ст. як вёска Далёкія Кацэвічы ў Мазырскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. На карце 1560 года вясковыя зямлі аднесены да шляхецкіх, у валоданні шляхціцаў Абуховічаў. Пазначаная пад 1567 год у попісе войска Вялікага Княства Літоўскага.
У сярэдзіне XVIII ст. буйны маёнтак Снядзін з прыналежнымі вёскамі (Дарашэвічы, Лобча, Паўлінаў, Судзібар, Засоп’е, Капцэвічы і інш.) належаў каталіцкаму ордэну езуітаў. Пасля скасавання ордэна езуітаў у Рэчы Паспалітай маёнтак перайшоў ва ўласнасць магнатаў Масальскіх.
У 1807 г. новагародскі падкаморы Антон Нестар Кеневіч (1775—1822) і Казімір Рудзяеўскі купілі маёнтак Снядзін (Снядзін, Лобча і Дарашэвічы) у графіні Гелены Патоцкай (з роду Масальскіх). У 1808 г. маёнтак Снядзін быў падзелелы паміж набыўцамі. З часу фальварак Дарашэвічы (Дарашэвічы, Капцэвічы, Галубіца) належаў Кеневічам фактычна да 1920 г., калі Кеневічы ў выніку нацыяналізацыі бальшавікамі страцілі ўсе свае маёнткі, прадпрыемствы і палацы, якія апынуліся на савецкім баку ў БССР пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921). Самі Кеневічы пераехалі на сталае жыхарства ў Польшчу.
У 1888 годзе ў вёсцы адкрыта царкоўна-прыходская школа. Пасля здачы ў эксплуатацыю 15 лютага 1886 года чыгуначнай лініі Лунінец — Гомель пачала працу чыгуначная станцыя. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы дзейнічалі царква, хлебазапасны магазін, у Ляскавіцкай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні. Побач знаходзіўся аднайменны фальварак, дзе працавалі вінакурня, паравы і вадзяны млыны. З 1902 ці 1904 года працаваў фанерна-лесапільны завод братоў Гераніма Геранімавіча Кеневіча (1867—1925) і Антона Геранімавіча Кеневіча (1877—1960), які ў 1907 годзе налічваў 76 рабочых, з гадавым прыбыткам 273 тыс. рублёў. У 1908 годзе дзейнічала паштовае аддзяленне. У 1909 годзе адкрыта школа, якая размяшчалася ў наёмнай сялянскай хаце, а ў 1920 годзе ёй быў выдзелены нацыяналізаваны будынак. У ліпені 1915 года страйкавалі рабочыя фанерна-лесапільнага завода, якія патрабавалі павышэння зарплаты і паляпшэння ўмоў працы.
У 1920 годзе ў баях супраць польскай арміі загінулі 5 чырвонаармейцаў (пахаваныя ў брацкай магіле на ўсход ад станцыі). У 1920 годзе Кеневічы ў выніку нацыяналізацыі бальшавікамі страцілі ўсе свае маёнткі, прадпрыемствы і палацы, якія апынуліся на савецкім баку ў БССР пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921). Самі Кеневічы пераехалі на сталае жыхарства ў Польшчу.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Капцэвіцкага сельсавета Петрыкаўскага раёна Мазырскай (да 26 ліпеня 1930 года і з 21 чэрвеня 1935 года па 20 лютага 1938 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Пралетарый», працавалі фанерна-лесапільны завод, 2 кузні, сталярная майстэрня. З 15 ліпеня 1935 года па 24 жніўня 1951 года рабочы пасёлак.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны партызаны разграмілі нямецкі гарнізон, які размяшчаўся ў вёсцы. У верасні 1942 года і ў 1943 годзе фашысцкія карнікі забілі 63 жыхароў. У баях каля вёскі загінулі 32 савецкіх салдата (пахаваны ў брацкай магіле каля Дома культуры). 63 жыхары загінулі на фронце.
Паводле перапісу 1959 года размяшчаліся агароднінасушыльны завод, цэх Петрыкаўскага лясгаса па перапрацоўцы драўніны, лясніцтва, швейная атэлье, прафесійна-тэхнічнае вучылішча, сярэдняя школа, дом культуры, 2 бібліятэкі, дзіцячы сад, амбулаторыя, аптэка, аддзяленне сувязі, 2 сталовыя, 6 магазінаў, псіханеўралагічны інтэрнат.
Цярэмшчына
Цярэмшчына — возера ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці.
Геаграфія
Знаходзіцца за 26 км на захад ад горада Петрыкаў, за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Жыткавічы, за 3,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Ляскавічы. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме).
Апісанне
Возера старычнага тыпу. Серпападобнай у плане формы. Мясцовасць нізінная, месцамі балоцістая, на ўсходзе і поўдні слабаўзгорыстая, часткова пад хмызняком, на поўначы і захадзе знаходзіцца вялікі лясны масіў.
Флора
У возеры зафіксаваны 31 від і ўнутрывідавы таксон водарасцей.
Палаца-паркавы ансамбль (Нача)
Сядзіба Чарноцкіх «Нача Брындзоўская» — помнік сядзібнай архітэктуры класіцызму. Пабудаваны ў 1810—1815 гг. у вёсцы Нача Ляхавіцкага раёна.
Гісторыя
Да канца XVIII ст. маёнтак знаходзіўся ва ўласнасці езуіцкага ордэна.
Сядзібай валодалі Неміровічы, Табаровічы, езуіты, Брындзы, Масальскія, Чарноцкія.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Мураваны аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак стаіць на высокім цокалі і накрыты двухсхільным дахам. Высокія прамавугольныя вокны завершаныя сандрыкамі. Цэнтральная частка галоўнага фасада вылучаная манументальным шасцікалонным порцікам з трохвугольным франтонам, прарэзаным круглым акном. Да тарцоў будынку прыбудаваныя тэрасы.
Помнік рэспубліканскага значэння.
Гарадскі палац (Нясвіж)
Існаваў у XVIII ст. ў Нясвіжы. Быў пабудаваны ў стылі барока.
Мураваны двухпавярховы накрыты дахоўкай квадратны ў плане будынак з унутраным дваром. Сцены былі дэкарыраваны драўлянымі разнымі карнізамі. Фасады на другім паверсе аздабляла драўляная галерэя. На першым паверсе было адзінаццаць жылых пакояў, два алькежы, две кухні, две гасцёўні, чатыры каморы, тры скляпы, аздобленая размалёўкай капліца, кардэгарда, стайня, карэтная майстэрня, вялікі манеж з галерэяй у верхняй частцы памяшкання. На другім паверсе анфіладнай планіроўкі былі парадная зала і пяць пакояў. У інтэр'ерах памяшканняў — печы, аздобленыя кафляй і фаянсавымі пліткамі, палатняныя і скураныя шпалеры ў разных пазалочаных рамах з маляўнічымі арнаментальнымі і расліннымі выявамі, архітэктурнымі сюжэтамі, вазамі, гістарычнымі сцэнамі, партрэтамі гістарычных асоб. Парадная зала і адзін з пакояў мелі скляпеністыя ляпныя столі з люстрамі і скульптурнымі пазалочанымі выявамі.
Палац не збярогся, вядомы паводле інвентару 1760-х гадоў.
Нікіца Елавіч
Ні́кіца Е́лавіч (Nikica Jelavić; нар., , СФРЮ) — харвацкі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі (2009—2014).
Раннія гады
Нікіца Елавіч нарадзіўся на тэрыторыі сучаснай Босніі і Герцагавіны і пачаў займацца футболам у сістэме клуба «ГОШК Габела», размешчанага непадалёк ад горада Габела. Пасля Елавіч апынуўся спачатку ў юнацкай камандзе футбольнага клуба «Нератва» з харвацкага горада Меткавіч, а затым і ў сістэме падрыхтоўкі «Хайдука» са Спліта. Елавіч правёў першы матч за «Хайдук» у сезоне 2002/03, аднак замацавацца ў складзе яму ўдалося толькі праз чатыры гады, калі ў 17 матчах нападнік забіў 5 мячоў.
«Зюлтэ-Варэгем»
Па заканчэнні сезона 2006/07 Елавіч перайшоў у бельгійскі «Зюлтэ-Варэгем». Сезон у бельгійскім чэмпіянаце Елавіч пачаў нядрэнна, забіўшы ў першым жа туры ў браму льежскага «Стандарда», аднак у далейшым справы футбаліста складваліся не гэтак добра, і да заканчэння чэмпіянату харват вызначыўся яшчэ толькі двойчы.
«Рапід»
Перад сезонам 2008/09 перайшоў у венскі «Рапід». За першы сезон у складзе клуба са сталіцы Аўстрыі Елавіч забіў 7 галоў у 34 гульнях.
«Рэйнджэрс»
У канцы жніўня 2010 года Елавіч стаў футбалістам «Рэйнджэрс». Трансфер нападніка абыйшоўся шатландскаму клуба ў 4 мільёны фунтаў стэрлінгаў. Дэбютаваў за «Рэйнджэрс» 28 жніўня 2010 года ў матчы 3 тура чэмпіянату супраць «Сент-Джонстана», замяніўшы на 67-й хвіліне Джэймса Біці.
«Эвертан»
Удзень 31 студзеня 2012 года англійскі «Эвертан» абвясціў аб дасягненні дамоўленасці з «Рэйнджэрс» аб пераходзе футбаліста, і ўвечары таго ж дня Елавіч падпісаў з клубам з Ліверпула кантракт на 4,5 гады.
«Хал Сіці»
15 студзеня 2014 года Елавіч падпісаў кантракт з клубам «Хал Сіці» на тры з паловай гады. Паводле ўгоды яго папярэдні клуб «Рэйнджэрс» атрымаў дадаткова 300 тысяч фунтаў. Па выніках сезона 2014/15 «Хал Сіці» страціў месца ў Прэм’ер-лізе, і сезон 2015/16 Нікіца пачаў у складзе клуба ў Чэмпіянаце Футбольнай лігі.
«Вест Хэм Юнайтэд»
1 верасня 2015 года падпісаў двухгадовы кантракт з клубам «Вест Хэм Юнайтэд».
Апошнія гады
У жніўні 2020 года вярнуўся ў Харватыю, папоўніўшы склад «Лакаматывы», дзе і завяршыў кар’еру ў сакавіку 2021 года.
Міжнародная кар’ера
Першы матч за нацыянальную зборную Харватыі правёў 8 кастрычніка 2009 года супраць зборнай Катара. У гэтай жа гульні Нікіца забіў свой ​​першы гол за зборную.
Дасягненні
Хайдук
Рэйнджэрс
Кашэвічы (Петрыкаўскі раён)
Кашэ́вічы (, Кошевичи) — аграгарадок у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лучыцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Кашэвіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 62 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Петрыкаў, за 208 км ад Гомеля, за 45 км ад чыгуначнай станцыі Пціч.
Серабраніца
Серабраніца — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Жыткавічы, за 1,2 км на паўночны захад ад вёскі Хлупін. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (знаходзіцца ў яе пойме). Уваходзіць у склад Нацыянальнага парка «Прыпяцкі».
З'яўляецца возерам старычнага тыпу. Выцягнута з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Мясцовасць нізінная, месцамі балоцістая, часткова пад хмызняком.
Дубраўскі сельсавет
Назву Ду́браўскі сельсавет маюць:
Красны (Петрыкаўскі раён)
Кра́сны (, Красный) — пасёлак у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Лучыцкага сельсавета.
Іштван II
Іштван II — кароль Венгрыі (1116—1131).
Нараджэнне і дзяцінства
Каля 1101 года жонка караля Кальмана Кніжніка Бузіла (Феліцыя), дачка Роджэра Сіцылійскага, нарадзіла адразу двух спадчыннікаў прастола — братоў-блізнят Ласла і Іштвана. Але адзін з братоў, Ласла, памёр неўзабаве пасля нараджэння (паводле іншых звестак — у 1112 годзе). Іштван застаўся адзіным сынам караля. Ужо ў 1105 г. ён быў каранаваны як спадчыннік. Яго бацька Кальман паспяшаўся з каранацыяй перш за ўсё таму, што жадаў пазбавіць усякіх законных правоў на прастол свайго мяцежнага малодшага брата Альмаша. Альмаш увесь час аспрэчваў трон у свайго брата, але беспаспяхова. Чарговая прадпрынятая ім спроба дзяржаўнага перавароту скончылася яго паланеннем і асляпленнем (каля 1115 г.) не толькі яго самога, але і яго малалетняга сына Белы. Але і пасля гэтай жорсткай расправы Альмаш не спыніў барацьбу за прастол. Таму ўжо праз некалькі дзён пасля смерці караля Кальмана Лёрынц, архібіскуп эстэргамскі, паспяшаўся абвясціць прынца Іштвана новым каралём Венгрыі — Іштванам II (3 лют. 1116).
Кіраванне
Кіраванне бацькі Іштвана II, караля Кальмана, нярэдка параўноўваюць з кіраваннем вялікага князя кіеўскага Яраслава Мудрага. Нават мянушка Кніжнік, як лічыцца, паказвае на асвечанае кіраванне, за якое быў празваны Мудрым князь Яраслаў. Прытрымліваючыся далей гэтай аналогіі, можна параўнаць кіраванне Іштвана II з пачаткам кіравання на Русі князёў Яраславічаў: цэнтральная ўлада слабее, абвастраюцца ўнутраныя смуты, пачашчаюцца няўдачы ў знешніх войнах, краіна пачынае скочвацца да феадальнай раздробненасці. Ужо ўвесну 1116 года венгерская войска пацярпела страшнае паражэнне ад чэхаў на р. Ольшаве. Казьма Пражскі ў сваёй «Чэшскай хроніцы» пісаў, што ў гэтай бітве «венграў загінула нават больш чым на рацэ Лех». Няўдачай венграў скарысталася Венецыя: у выніку вайны, якая доўжылася 9 гадоў (1116—1125 з перапынкамі), венецыянцы аднялі ў венграў Далмацыю.
У 1121 годзе Іштван II умяшаўся ў міжусобіцу рускіх князёў, падтрымаўшы Яраслава Святаполчыча ў яго вайне з Уладзімірам Манамахам. У 1123 годзе князь Яраслаў Святаполчыч загінуў пры аблозе Уладзіміра Валынскага. Іштван II выступаў за працяг аблогі, але яго набліжаныя настаялі на вяртанні ў Венгрыю, прыстрашыўшы зрынуць караля ў выпадку адмовы. У 1126 годзе аслеплены герцаг Альмаш, які, абапіраючыся на сваіх прыхільнікаў з ліку мадзьярскай знаці, у чарговы раз паспрабаваў захапіць венгерскі трон і, пацярпеўшы чарговую няўдачу, збег у Візантыю. Наспявала вайна з візантыйцамі, і Іштвану прыйшлося, нарэшце, прымірыцца з чэхамі, а заадно і з немцамі. Вайна з Візантыяй доўжылася з 1127 па 1129 год. Спыніць яе не змагла нават смерць герцага Альмаша ў 1127 годзе. Нягледзячы на першыя ваенныя поспехі, венгры зноў былі разбіты, і мірны дагавор толькі аднавіў даваенны status quo.
У кан. 20-х гг. ішпаны Іван і Борш паднялі мяцеж і нават выбралі антыкараля. Насілу здушыўшы паўстанне, Іштван II вырашыў прымірыцца таксама і са сваім аслепленым кузенам Белам, сынам памерлага герцага Альмаша. І хоць Іштван, з-за адсутнасці ўласных дзяцей, загадзя прызначыў сваім пераемнікам пляменніка Саула (сына сястры Жофіі), не выключана, што пад канец жыцця ён паспеў перагледзець сваё завяшчанне на карысць Белы. Іштван таксама арганізаваў жаніцьбу Белы, пасватаўшы за яго дачку Сербскага жупана Ураша I Ілону (Алену). Нягледзячы на ваяўнічы нораў, кароль Іштван II не адрозніваўся моцным здароўем, амаль бесперапынку хварэў і памёр ва ўзросце 30 гадоў ад крывавага паноса.
Бела II
Бе́ла II (II. (Vak) Béla, Бела II), па мянушцы Сляпы (1108 — 13 лютага 1141) — венгерскі кароль з дынастыі Арпадаў.
Аслеплены хлопчык
Ва ўзросце каля 7 гадоў (1115) Бела жорстка пацярпеў з-за свайго бацькі, прынца Альмаша. Узлаваны перыядычнымі спробамі Альмаша зрынуць яго з прастола, кароль Кальман Кніжнік (старэйшы брат Альмаша), які кіраваў у той час, загадаў асляпіць яго, а заадно з ім і свайго малалетняга пляменніка Белу, і пасадзіць абодвух у манастыр у Дзёмёше, каля Эстэргама. Альмаш не супакоіўся нават пасля асляплення, ізноў паспрабаваў падняць бунт (1116), ізноў пацярпеў няўдачу і вымушаны быў бегчы ў Візантыю, дзе і памёр (1117). Кальман (Каламан) завяшчаў прастол свайму сыну Іштвану (1116). Маленькага Белу схавалі манахі. Слабы здароўем кароль Іштван II не меў дзяцей і, як сведчаць летапісы, быў рады даведацца пад канец свайго жыцця, што яго аслеплены кузен Бела жывы і дагэтуль знаходзіцца на тэрыторыі Венгрыі. Іштван II адшукаў Белу, дараваў яго зямельнымі ўладаннямі ў Тольне, пасватаў за яго князёўну Ілону Сербскую — дачку Ураша I Вуканавіча, жупана Сербскага княства Рашка, і абвясціў сваім спадчыннікам.
Узыходжанне на трон. Арадская бойня
З нагоды каранацыі Белы II каля горада Арада быў скліканы дзяржаўны сход (országgyűlés), на які запрасілі ўсю венгерскую знаць (1131). Цырымонія прысягі новаму каралю перарасла ў расправу над усімі, хто быў западозраны ў саўдзеле ў асляпленні Белы і яго бацькі. У летапісах гаворыцца пра 68 пакараных смерцю, а таксама маюцца намёкі на тое, што адказнасць за ідэю і ажыццяўленне гэтай расправы ляжыць, галоўным чынам, на каралеве Ілоне.
Вайна з Барысам Каламанавічам
У самым пачатку кіравання Белы яго слепатой спрабаваў скарыстацца меркаваны сваяк Барыс, унук Уладзіміра Манамаха. Манамах выдаў сваю дачку Яўфімію замуж за венгерскага караля Каламана (Кальмана), але, пасля таго як Яўфімія нарадзіла сына Барыса, кароль Каламан адмовіўся прызнаць яго сваім, абвінаваціў жонку ў шлюбнай нявернасці і адправіў яе назад да бацькі, разам з сынам. Барыс палічыў пераход венгерскай кароны да сляпога караля зручным момантам для таго, каб прад’явіць уласныя правы на прастол, і, заручыўшыся падтрымкай польскага герцага Баляслава III, уварваўся ў Венгрыю. Напярэдадні вырашальнай бітвы каралева Ілона запатрабавала, каб уся венгерская знаць прызнала Барыса незаконнанароджаным. Тыя, хто адмовіўся гэта зрабіць, былі пакараны смерцю. Бітва адбылася 22 ліпеня 1132 года на рацэ Шая. Караля Белу падтрымалі аўстрыйцы, кіруючы дом якіх быў звязаны дынастычнай сувяззю з сямействам Белы (Бела II выдаў сваю сястру Хедвіг (Ядвігу) замуж за старэйшага сына Аўстрыйскага маркграфа Леапольда III). Перамога засталася за аўстра-венгерскай войскам, Барыс выратаваўся, але сур’ёзнай пагрозы для кіравання Белы больш не ўяўляў.
Кіраванне
Быўшы сляпым, кароль Бела II вымушаны быў дзяліць уладу са сваімі набліжанымі і, перш за ўсё, са сваёй жонкай, каралевай Ілонай, і яе братам Белашам, якога яна прызначыла галоўнакамандуючым каралеўскай арміяй. Пад кіраўніцтвам Белаша венгерская войска зноў далучыла да тэрыторыі каралеўства частку Далмацыі (1136) і захапіла Боснію (1137), герцагам якой быў прызначаны малалетні каралеўскі сын Ласла. У 1139 годзе 30-тысячнае венгерская войска прыняла ўдзел у міжусобнай вайне рускіх князёў. Венгры аблажылі Чарнігаў у складзе арміі кіеўскага князя Яраполка, сына Манамаха. Чарнігаўскі князь Усевалад Ольгавіч вымушаны быў прасіць міру. Кароль Бела II не ўдзельнічаў у гэтым паходзе: адхілены ад дзяржаўных спраў, ён шукаў суцяшэння і пацехі ў віне і памёр 13 лютага 1141 года ад наступстваў п’янства. Новым каралём Венгрыі быў абвешчаны старэйшы сын Белы Геза II.
Конрад Танканогі
Конрад Танканогі (Konrad Laskonogi; * 1146/1157 — 17 студзеня паміж 1180—1190) — князь Глогава з 1177 года.
Быў трэцім сынам Уладзіслава II Выгнанніка —— князя-прынцэпса Польшчы (1138—1146) і Памор'і, князя Кракава, Сандомежа, усходняй Вялікай Польшчы, Куявіі, Сілезіі і Агнэсы фон Бабенберг, роднай сястры імператара Конрада III.
Унук — па бацьку Баляслава III Крывавустага, па маці — маркграфа Аўстрыйскага Леапольда III. Стрыечны брат імператара Фрыдрыха Барбаросы.
Пра першыя гады жыцця Конрада вядома мала. Ён, відаць, нарадзіўся каля 1146 года ў замку Альтэнбург у Цюрынгіі, дзе ў той час знаходзілася ў выгнанні пасля канфлікту бацькі Уладзіслава II з братамі яго сям'я.
Быў аддадзены на выхаванне ў бенедыкцінскае абацтва Фульда.
У 1163 годзе яго старэйшыя браты Баляслаў I Высокі і Мешка I Крываногі, заручыўшыся падтрымкай імператара Фрыдрыха I Барбаросы змаглі ўгаварыць Баляслава IV Кучаравага і атрымалі княства Сілезія. У склад іх уладанняў уваходзіла Сярэдняя і Ніжняя Сілезія з гарадамі Уроцлаў, Аполе, Рацібуж, Глогаў і Лягніца.
Малалетні Конрад застаўся ў Германіі.
Сумеснае кіраванне старэйшых братоў Сілезіяй працягвалася нядоўга, паступова паміж імі ўзніклі сваркі і наступіў разлад. У выніку, у 1173 годзе яны падзялілі Сілезію паміж сабой: Баляслаў I Высокі атрымаў уладу над большай часткай Ніжняй Сілезіі і кіраваў з Уроцлава, а Мешка — Рацібожскім і Цешынскім княствамі. Узніклі Урацлаўскае і Рацібожскае княствы.
Дасягнуўшы паўналецця Конрад вярнуўся ў Сілезію, і таксама стаў прэтэндаваць на яе частку. Сваркі паміж братамі працягнуліся.