cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віня-Пых
Месца ў творчасці Мілна
Цыкл пра Віня-Пыха зацямніў усю досыць разнастайную і папулярную ў свой час дарослую творчасць Мілна: «зваротны шлях у „дарослую“ літаратуру ён сабе адрэзаў. Усе яго спробы вырвацца з лап цацачнага мядзведзя апынуліся беспаспяховымі». Сам Мілн цяжка перажываў такі збег абставін, не лічыў сябе дзіцячым пісьменнікам і сцвярджаў, што для дзяцей піша з такой жа адказнасцю, як і для дарослых.
Характар
Віня-Пых, ён жа С. П. (Сябар Парсючка), П. Т. (Прыяцель Труса), А. П. (Адкрывальнік Полюса), С. І.-І. (Суцяшальнік Іа) і З. Х. (Той, хто знайшоў Хвост) — гэта наіўны, лагодны і сціплы «Мядзведзь з Маленькімі Мазгамі» (Bear of Very Little Brain); у перакладзе Захадэра Віні неаднаразова кажа пра тое, што ў яго галаве пілавінне, хоць у арыгінале толькі адзін раз гаворыцца пра мякіну (pulp). Любімыя заняткі Пыха — складаць вершы і есці мёд. Пыха «палохаюць доўгія словы», ён забыўлівы, але нярэдка ў яго галаву прыходзяць бліскучыя ідэі. Характар ​​Пыха, які пакутуе ад «адсутнасці розуму», але ў той жа час «вялікага наіўнага мудраца», шэраг даследчыкаў адносіць да архетыпаў сусветнай літаратуры, так, Барыс Захадэр збліжае яго з вобразамі Дон Кіхота, Гамлета і Швейка. Л. З. Лунгіна лічыць, што Пых нагадвае дыкенсаўскага містэра Піквіка (любоў да ежы, цікавасць да надвор’я, парасон, «бескарыслівы запал да вандраванняў»). Яна ж бачыць у ім «дзіця, якое нічога не ведае, але хоча ведаць усё». У англамоўнай дзіцячай літаратуры да яго блізкі Страшыла Мудры у аповесці «Чараўнік краіны Оз» Л. Ф. Баўма.
У Пыху сумешчана адразу некалькі вобразаў — плюшавы мішка, жывое медзведзяня і грозны Мядзведзь, якім ён хоча здавацца. Характар ​​Пыха самастойны і ў той жа час залежыць ад характару Крыстафера Робіна, Пых такі, якім яго хоча бачыць маленькі гаспадар.
Вобраз Пыха знаходзіцца ў цэнтры ўсіх дваццаці апавяданняў. У шэрагу пачатковых гісторый, такіх, як гісторыя з нарой, пошукі Лыскі, злоў Мамантука, Пых трапляе ў тое ці іншае «Безвыходнае становішча» і часта выходзіць з яго толькі з дапамогай Крыстафера Робіна. У далейшым камічныя рысы ў вобразе Пыха адступаюць на другі план перад «гераічнымі». Вельмі часта сюжэтны паварот у аповедзе — гэта тое ці іншае нечаканае рашэнне Пыха. Кульмінацыя ладу Пыха-героя прыпадае на 9 раздзел першай кнігі, калі Пых, прапанаваўшы выкарыстоўваць парасон Крыстафера Робіна як транспартны сродак («Мы паплывём на тваім парасоніку»), ратуе ад немінучай гібелі Парсючка; вялікаму балю ў гонар Пыха прысвечаны ўвксь дзясяты раздзел. У другой кнізе подзвігу Пыха кампазіцыйна адпавядае Вялікі Подзвіг Парсючка, які ратуе герояў, замкнёных у абваленым дрэве, дзе жыла Сава.
Акрамя таго, Пых — творца, галоўны паэт Стосоткавага лесу, ён увесь час складае вершы з шуму, які гучыць у яго ў галаве. Пра сваё натхненні ён кажа: «Бо Паэзія, Крычалкі — гэта не такія рэчы, якія вы знаходзіце, калі хочаце, гэта рэчы, якія знаходзяць вас». Дзякуючы вобразу Пыха ў казку ўваходзіць яшчэ адна дзеючая асоба — Паэзія, і тэкст набывае новае вымярэнне.
Імя
Імя Winnie (яго насіла мядзведзіца Вініпег, у гонар якой быў названы Пых) на англійскі слых успрымаецца як характэрна жаночае, памяншальнае ад жаночага імя Уініфрыд (Winifred) ; «А я думаў, што гэта дзяўчынка», — кажа ў пралогу бацька Крыстаферу Робіну. У англійскай традыцыі плюшавыя мішкі могуць успрымацца і як «хлопчыкі», і як «дзяўчынкі», у залежнасці ад выбару гаспадара. Мілн часцей называе Пыха займеньнікам мужчынскага роду (he), але часам і пакідае яго пол нявызначаным (it).
Імем Пых (Pooh, выклічнік накшталт «ух!» ці «фу!», звязаны з гукам, калі дзьмуць ) клікалі лебедзя, які жыў у знаёмых Мілна (ён фігуруе ў зборніку «Калі мы былі зусім маленькімі»). У англійскай мове «h» у імя Pooh не вымаўляецца, гэтае імя рыфмуецца пастаянна з who або do. У канцы першай часткі кнігі, пасля Пыхавага палявання на мёд, апавядальнік дае такое тлумачэнне: «Але з той прычыны, што Пых вельмі доўга трымаўся за матузок ад шарыка, ягоныя лапы зранцвелі і засталіся ўзнятымі ўверх яшчэ на працягу тыдня. Мух ён цяперака не зганяў з носа, з здзмухваў, а каб пазбавіцца іншых надакучлівых кузурак, ён і пыхаў і чмыхаў, і пырхаў, і пыхкаў. Падаецца, хоць я і не ўпэўнены, што ўсё ж менавіта таму яго клікалі „Пых“.»
Па-англійску паміж імем Віня і мянушкай Пых ідзе артыкль the (Winnie-the-Pooh), як гэта звычайна з мянушкамі і эпітэтамі (пар. імёны манархаў Alfred the Great — Альфрэд Вялікі, Charles the Bald — Карл Лысы, або літаратурна-гістарычных персанажаў John the Baptist — Ян Хрысціцель, Tevye the Milkman — Цяўе-малочнік). Камізм імя Winnie-the-Pooh у цэлым заключаецца не толькі ў змене гендара, але і ў неадпаведнасці эпічнай формы зместу.
У Віня-Пыха ёсць і іншае імя — Edward (Эдуард), памяншальных ад якога (разам з Тэадор) з’яўляецца традыцыйная англійская назва плюшавых мішак — Тэдзі. У якасці «прозвішчы» Пыха заўсёды выкарыстоўваецца Bear (Мядзведзь), у Воранава — Міхневіч. Пасля пасвячэння яго Крыштусем Родзькам у рыцары Пых атрымлівае тытул Sir Pooh de Bear (сэр Пых дэ Мядзведзь); спалучэнне нарманскага старафранцузскага прыназоўніка de з спрадвечна англійскім словам робіць камічны эфект.
У першым выданні кнігі Барыса Захадэр пра Віня-Пыха (1960 г.) імя галоўнага персанажа было Мішка-Плюх.
Перадача імя на іншых мовах
У пераважнай большасці перакладаў «жаночая» семантыка імя Winnie ніяк не перадаецца. У перакладзе Монікі Адамчык-Гарбоўскай на польскую мову (1986) галоўны персанаж носіць жаночае імя Fredzia Phi-Phi (пры гэтым ён усё ж мужчынскага роду). Але гэты пераклад не заваяваў усеагульнага прызнання ; у Польшчы лічыцца класічным даваенны пераклад Ірэны Тувіма (сястры паэта Юліяна Тувіма), дзе імя мядзведзя Kubuś Puchatek адназначна мужчынскае — Kubuś з’яўляецца памяншальных ад Jakub. У рускім перакладзе Руднева і Міхайлавай Winnie выкарыстоўваецца ў арыгінальным напісанні; паводле задумы перакладчыкаў, гэта павінна нагадваць пра гендэрную неадназначнасць гэтага імя.
Гэтак жа, як англійскае імя (з артыклем пасярэдзіне), уладкаваныя, напрыклад, Winnie de Poeh, Winnie la Pu і ідыш װיני-דער-פּו (Віні-дэр-Пу), амаль гэтак жа — Winnie ille Pu (дзе ille — займеннік «ён», «той», ад якога паходзіць артыкль у раманскіх мовах). На многіх мовах персанажа клічуць нейкім адным з гэтых двух імёнаў: «Мядзведзем Пухам» (Pu der Bär, Medvídek Pú, Мечо Пух, פו הדוב (Пу а-Доў)) або «Медзведзянём Віні» (Winnie l’ourson); да гэтай жа катэгорыі адносіцца згаданая польская назва Kubuś Puchatek. Сустракаюцца таксама імёны, дзе няма ні Віні, ні Пуха, напрыклад, Micimackó, Peter Plys, Ole Brumm або Мишка-Плюх у першапачатковай рэдакцыі перакладу Захадэра (1958).
На нямецкай, чэшскай, латыні і эсперанта імя Pooh перадаецца як Pu, у адпаведнасці з англійскім вымаўленнем. Тым не менш, дзякуючы Захадэру ў рускую (а затым і ўкраінскую, Вінні-Пух) традыцыю вельмі ўдала ўвайшло імя Пух, якое натуральна гучыць (абыгрываннем славянскіх слоў пух, пухлы відавочна і ў польскай назве Puchatek). У беларускім перакладзе Віталя Воранава — Віня-Пых, другая частка імя перакладзеная як «Пых», што сугучна з беларускімі словамі пыха (пыха і гонар) і запыхацца, а таксама перагукаецца з іменем іншага героя беларускай народнай казкі «Пых».
У перакладзе Захадэра і ў тытрах савецкіх мультфільмаў імя Пыха пішацца, як і ў арыгінале Мілна, праз : Віня-Пых. У 1990-я гады, магчыма, пад уплывам дыснэеўскіх мультфільмаў, дзе Winnie the Pooh без злучка, распаўсюджванне атрымаў арфаграфічны варыянт Винни Пух (так, напрыклад, у працах Руднева і Міхайлавай; у адных выданнях перакладу Вебера злучок ёсць, у іншых — няма). У Рускім арфаграфічных слоўніку РАН пад рэдакцыяй В. В. Лапаціна імя пішацца праз злучок. У граматычных слоўніку рускай мовы А. А. Залізняка, выданне 2003 г., таксама дадзена Винни-Пух. У адпаведнасці з тэкстамі, праз якія гэтае імя ўвайшло ў рускую культуру, у гэтым артыкуле прынята традыцыйнае напісанне — праз злучок.
Іншае
Днём нараджэння Пыха лічыцца:
Плюшавы мядзведзь Віня-Пых, які належаў Крыстаферу Робіну, зараз знаходзіцца ў дзіцячым пакоі Нью-Йоркскай бібліятэкі. Ён не вельмі падобны на мядзведзя, якога мы бачым на ілюстрацыях Шэпарда. Мадэллю ілюстратару паслужыў «Growler» (буркун), плюшавы мішка яго ўласнага сына. На жаль, ён не захаваўся, стаўшы ахвярай сабакі, якая жыла ў сям’і мастака.
Першыя ілюстрацыі і эскізы былі зробленыя вядомым карыкатурыстам Эрнэстам Шэпардам. 10 ліпеня 2013 года аўкцыённы дом Sotheby’s пусціў з малатка восем ілюстрацый.
Найлепшы сябар Пыха — парасёнак Пятачок (Piglet). Іншыя персанажы:
Працяг Дэвіда Бенядзіктуса
У 2009 годзе ў Вялікабрытаніі выйшла працяг кніг пра Віня-Пыха, ухвалены арганізацыяй Pooh Properties Trust. Аўтарам кнігі стаў Дэвід Бенядзіктус, які імкнецца блізка пераймаць стылістыцы і кампазіцыі мілнаўскай прозы. Ілюстрацыі да кнігі таксама арыентаваны на захаванне стылю Шэпарда. «Вяртанне ў зачараваны лес» перакладзена на некалькі моў.
Дыснэеўскія экранізацыі і фільмы-працягі
У 1929 годзе Мілн прадаў правы на камерцыйную эксплуатацыю вобраза Віня-Пыха (merchandising right) амерыканскаму прадзюсару Стывена Шлезінгеру (памёр у 1953 годзе). У гэты перыяд былі выпушчаныя, у прыватнасці, некалькі пласцінак-спектакляў па кнігах Мілна, вельмі папулярныя ў ЗША.
У 1961 годзе права на персанаж былі набытыя ва ўдавы Шлезінгера студыяй Дыснея. Паводле сюжэта некаторых раздзелаў першай кнігі студыя выпусціла кароткаметражныя мультфільмы (Віня-Пых і мядовае дрэва, Віня-Пых і дзень клопатаў, Віня-Пых, а з ім і Тыгра! і Віня-Пых і свята для Іа). У дыснэеўскіх фільмах і выданнях імя персанажа, у адрозненне ад кніг Мілна, пішацца без дэфісаў (Winnie the Pooh), што можа адлюстроўваць амерыканскую пунктуацыю, у адрозненне ад брытанскай. Пачынаючы з 1970-х гадоў студыя Дыснея выпускае мультфільмы на зноў прыдуманыя сюжэты, ужо не звязаныя з кнігамі Мілна.
Многія аматары твораў Мілна лічаць, што сюжэты і стыль дыснэеўскіх фільмаў маюць мала агульнага з духам кніг пра Віню. Рэзка адмоўна аб прадукцыі Дыснея адклікалася сям’я Мілна (у прыватнасці, Крыстафер Робін Мілн, які памёр у 1996 годзе). Амерыканская даследчыца творчасці Мілна Паола Коналі сцвярджае: «раскручаныя, парадыруемыя і перайначаныя ў камерцыйнай прадукцыі, персанажы казкі сталі культурным міфам, але міфам, вельмі далёкім ад аўтара. Асабліва гэты працэс адчужэння узмацніўся пасля смерці Мілна». Знешнасць персанажаў мультфільмаў, увогуле, узыходзіць да ілюстрацый Шэпарда, але малюнак спрошчаны, а некаторыя запамінальныя рысы перабольшаныя. Віня-Пых Шэпарда носіць кароткую чырвоную кофтачку толькі ўзімку (пошукі Лыскі), у той час як дыснэеўскі ходзіць у ёй круглы год.
Другі мультфільм пра Віня-Пыха пад назвай Winnie the Pooh and the Blustery Day заваяваў прэмію «Оскар» у 1968 годзе за лепшы кароткаметражны мультфільм.
Кампанія Дыснею набыла аўтарскія правы і на малюнкі Шэпарда: адпаведны вобраз называецца «Класічны Пых».
У 1960-я кампанія The Walt Disney Company выпусціла 4 кароткаметражныя фільмы пра Віня-Пыха: («Віня-Пых і мядовае дрэва», «Віня-Пых і дзень клопатаў», «Віня-Пых, а з ім і Тыгра!» і «Віня-Пых і свята для Іа»). Далей было тэлевізійнае лялечнае шоў («Сардэчна запрашаем на Пыхавы ўзлесак»).
Самай яркай рысай амерыканізацыі сюжэту стала з’яўленне ў паўнаметражным фільме The Many Adventures of Winnie The Pooh (Мноства прыгод Віня-Пыха) (1977; уключае нароўні з новымі сцэнамі тры кароткія мультфільмы, якія раней выйшлі, новага персанажа па імі Gopher (у рускіх перакладах мультфільмаў Дыснея ён называецца Суслік). Справа ў тым, што звярок водзіцца толькі ў Паўночнай Амерыцы. З’яўленне суслік стала праграмным — ён усклікае: «Вядома, мяне няма ў кнізе!»
У 1997 годзе быў зняты мультфільм «Вялікае падарожжа Пыха: У пошуках Крыстафера Робіна»/Pooh’s Grand Adventure: The Search for Christopher Robin.
У 2000 годзе з’яўляецца «Прыгоды Тыгры»/The Tigger Movie.
У 2001 годзе выдаецца «Кніга Пыха: Гісторыі ад усяго сэрца»/The Book of Pooh: The Stories From the Heart, а таксама новы мультсерыял, які здымаўся тры гады, аж да 2003 года.
У 2002 годзе выходзіць у свет «Калядны Пых»/Winnie the Pooh: A Very Merry Pooh Year.
У 2003 годзе — «Вялікае Кіно Парсючка»/Piglet’s Big Movie
У 2004 годзе Студыя Дыснея выпускае «Віня Пых: Вясновыя дзянькі з малым Ру»/Winnie the Pooh: Springtime with Roo
У 2005 годзе выйшаў поўнаметражны мультфільм «Віня і Мамантук»/Pooh’s Heffalump Movie
У 2005 годзе таксама выходзіць «Віня і Мамантук на Хэлоўін»/Pooh’s Heffalump Halloween Movie. У 2011 годзе выходзіць 51-ы мультфільм карпарацыі «Медзведзяня Віня і яго сябры»
Аўтарскія правы на вобраз Віня-Пыха і яго сяброў — адны з самых даходных ў свеце, ва ўсякім выпадку, што тычыцца менавіта літаратурных персанажаў. Цяпер кампанія Дыснею зарабляе на продажы відэа- і іншай прадукцыі, звязанай з Пыхам, 1 мільярд долараў у год — столькі ж, колькі на створаных уласна Дыснеем знакамітых вобразах Мікі Маўса,, , і , разам узятых. Паводле вынікаў апытання насельніцтва Ганконга ў 2004 годзе Віня апынуўся ўлюбёным персанажам дыснэеўскіх мультфільмаў усіх часоў. У 2005 годзе аналагічныя сацыялагічныя вынікі былі атрыманы і на Філіпінах.
11 красавіка 2006 года на Алеі славы ў Галівудзе была адкрыта зорка Віня-Пыха.
У 2007 годзе выйшаў новы дыснэеўскі мультсерыял пра Пыха «Мае сябры Тыгра і Пых». У ім дададзены новы персанаж — 6-гадовая рудая дзяўчынка Дарбі, аднак, насуперак першапачатковым паведамленняя, яна не замяніла Крыстафера Робіна, які таксама фігуравала ў серыяле. Трансляцыя серыяла працягваецца па гэты дзень.
У 2009 годзе паводле яго матываў выйшлі тры поўнаметражныя дыснэеўскія фільмы пра Пыха, уключаючы «Мае сябры Тыгра і Віня: Мюзікл чароўнага лесу» (Tigger and Pooh and a Musical Too).
У 2011 годзе выйшаў новы поўнаметражны фільм пра Пыха і кампанію: «Медзведзяня Віня і яго сябры»
Акрамя таго, насельнікі стаакравага лесу з’яўляюцца ў спецыяльных выпусках, якія трансляваліся толькі каналам ABC; пасля выпушчаных на DVD:
а таксама ў мультфільмы «Мышыны дом» і «''Чароўныя Каляды ў Мікі. Занесеныя снягамі ў мышынай Доме''».
Барацьба за аўтарскія правы
У 1991 годзе ўдава Шлезінгера, Шырлі Ласуэл, падала пазоў супраць Дыснея, сцвярджаючы, што за трыццаць гадоў да таго пры продажы Дыснея аўтарскіх правоў яна была ашукана. Хоць сп. Слезінгер да таго часу ўжо зарабіла на Пуху 66 мільёнаў долараў, яна патрабавала звыш таго 200 мільёнаў. Справа скончылася толькі праз 13 гадоў, у сакавіку 2004 года, перамогай Дыснея.
У ходзе гэтай барацьбы Дысней распачаў зваротны крок, аб’яднаўшыся (на фінансавай глебе) з нашчадкамі Мілна, нягледзячы на ​​іх непрыманне дыснэеўскіх мультфільмаў. У 1998 годзе, пасля прыняцця амерыканскага закона аб заканчэнні аўтарскіх правоў, Клара Мілн, дачка Крыстафера Робіна, зрабіла спробу наогул спыніць аўтарскія правы кампаніі Шлезінгера на стварэнні свайго дзеда, падаўшы аб гэтым сумесны пазоў з кампаніяй Дыснея. Але на гэты раз суд падтрымаў Шлезінгера, гэта рашэнне пацвердзіў Апеляцыйны суд ЗША дзявятай акругі. У панядзелак 26 чэрвеня 2006 года Вярхоўны суд ЗША адмовіўся разглядаць гэтую справу, тым самым падтрымаўшы рашэнне Апеляцыйнага суду.
У краінах, дзе тэрмін аўтарскага права не пераўзыходзяць патрабаваныя, усякае аўтарскае права на тэксты Мілна спынілася ў канцы 2006 года, гэта значыць па сканчэнні паўвекавога тэрміну (50-годдзе смерці Мілна — 31 студзеня 2006 года) плюс час да заканчэння каляндарнага года. (Аўтарскія правы на ілюстрацыі Шэпарда захаваюцца даўжэй на дваццаць гадоў, так як ён памёр у 1976 годзе).
У СССР
У часопісе за 1939 год былі апублікаваныя два першыя раздзелы казкі Мілна — «Аб мядзведзі Віні-Пу і пчолах» (№ 1) і «Пра тое, як Віні-Пу пайшоў у госці і трапіў у бяду» (№ 9) у перакладзе А. Калтынінай і О. Галанінай. Імя аўтара паказана не было, стаяў падзагаловак «Англійская казка». У гэтым перакладзе выкарыстоўваюцца імёны Віні-Пу, Піглет і Хрыстафор Робін.
Першы поўны пераклад «Віні-Пуха» ў СССР выйшаў ў 1958 годзе ў Літве (Mikė Pūkuotukas), яго выканаў 20-гадовы літоўскі пісьменнік Віргіліюс Чэпайтыс, які карыстаўся польскім перакладам Ірэны Тувім. Пазней Чэпайтыс, пазнаёміўшыся з англійскім арыгіналам, істотна перапрацаваў свой пераклад, які перавыдаваўся ў Літве неаднаразова.
У 1960—1970-я гады, дзякуючы пераводу «Віні-Пух і ўсе-ўсе-ўсе», а затым і фільмам студыі «», дзе мішку агучваў Яўген Лявонаў, Віня-Пых стаў вельмі папулярны і ў Савецкім Саюзе.
Пераклад (пераказ) Барыса Захадэра
У тым жа 1958 годзе з кнігай пазнаёміўся Барыс Уладзіміравіч Захадэр. Знаёмства пачалося з энцыклапедычнага артыкула. Вось як распавядаў ён сам пра гэта :
Наша сустрэча адбылася ў бібліятэцы, дзе я перачытваў англійскую дзіцячую энцыклапедыю. Гэта было каханне з першага погляду: я ўбачыў малюнак сімпатычнага медзведзяня, прачытаў некалькі вершаваных цытат — і кінуўся шукаць кніжку. Так наступіў адзін з найшчасных момантаў майго жыцця: дні працы над «Пухам».
У № 8 часопіса «Мурзілкі» за 1958 года з’явілася публікацыя аднаго з раздзелаў у пераказванні Захадэра: «Як Мішка-Плюх пайшоў у госці і трапіў у бязвыхаднае становішча». У гэтым тэксце галоўнага героя яшчэ клікалі Мішка-Плюх (у загалоўку з злучком, у тэксце без злучка).
«Дзятгвыд» адхіліў рукапіс кнігі (кур’ёзныя чынам яе палічылі «амерыканскай»). У 1960 годзе (падпісана да друку 13 ліпеня) яе атрымалася выдаць у толькі што заснаваным выдавецтве Мінкультуры РСФСР «Дзіцячы свет» тыражом у 215 тысяч асобнікаў з ілюстрацыямі Алісы Іванаўны Парэт. Першае выданне выйшла пад назвай «Віні-Пух і ўсе астатнія», пазней зацвердзілася назва «Віні-Пух і ўсе-ўсе-ўсе». У 1965 годзе кніга, якая ўжо стала вельмі папулярнай, выйшла і ў Дзятгвыдзе. У выходных дадзеных першых некалькіх выданняў аўтарам кнігі быў памылкова паказаны «Артур Мілн» (хоць адна кніга Алана Аляксандра Мілна да «Віні-Пуха» па-руску ўжо выходзіла — гэта п’еса «Містэр Пім праходзіць міма», якая выйшла ў выдавецтве «Мастацтва» праз усяго год пасля смерці аўтара, у 1957 годзе, — а акрамя таго, пры жыцці аўтара друкаваліся яго дзіцячыя вершы ў перакладзе С. Я. Маршака). Ужо ў 1967 годзе рускі Віні-Пух быў выдадзены ў амерыканскім выдавецтве «Датан», дзе выпускалася большасць кніг пра Пуха і ў будынку якога ў той час захоўваліся цацкі Крыстафера Робіна.
Кампазіцыя і склад арыгінала ў тэксце Захадэра выкананы не цалкам. У рэдакцыі, якая з’явілася ў 1960 годзе, маецца толькі 18 раздзелаў; два з арыгінальных раздзелаў Мілна — дзясятая з першай кнігі і трэцяя з другой — прапушчаны (дакладней, дзясяты раздздел скарочаны да некалькіх абзацаў і «прышпілены» у канцы дзявятага). Адсутнічаюць прадмовы і прысвячэнні да абедзвюх кніг, як і само аўтарскі падзел на дзве кнігі; фрагменты прадмовы да першай часткі выкарыстаны ў тэксце першага раздзела. У 1990 годзе, да 30-годдзя рускага Віні-Пуха, Захадэр перавёў абодва прапушчаныя раздзелы. Трэці раздзел другой кнігі друкавалася асобна ў часопісе «Трамвай», у лютаўскім выпуску 1990 года. Абодва раздзелы ўвайшлі ў канчатковую рэдакцыю захадэраўскага перакладу ў складзе зборніка «Віні-Пух і многае іншае», які выйшаў у тым жа 1990 годзе і ў далейшым перавыдавалася неаднаразова. У гэтай рэдакцыі, як і ў першай, адсутнічаюць прадмовы і прысвячэнні, хоць дзяленне на дзве кнігі («Віні-Пух» і «Дом на Пухавым узлеску») адноўлена, а скразная нумарацыя раздзелаў замененая на асобную для кожнай кнігі. Фрагмент у канцы дзявятага раздзела пра свята ў гонар Віні-Пуха, цяпер фактычна дублюючы тэкст дзясятага раздзела, у поўным тэксце захаваны.
У той жа час шэраг даследнікаў, уключаючы Я. Р. Эткінда, адносяць гэты твор усё ж да перакладаў. Тэкст Захадэра таксама захоўвае моўную гульню і гумар арыгінала, «інтанацыю і дух арыгінала» і «з ювелірнай дакладнасцю» перадае шматлікія важныя дэталі. Да вартасцей перакладу ставіцца таксама адсутнасць залішняй русіфікацыі свету казкі, захаванне парадаксальнай англійскай ментальнасці.
Кніга ў пераказванні Захадэра з 1960-1970-х гадоў была выключна папулярная не толькі як дзіцячае чытанне, але і сярод дарослых, у тым ліку навуковай інтэлігенцыі. У постсавецкі перыяд працягваецца традыцыя прысутнасці захадэраўскага «Віні-Пуха» ва ўстойлівым крузе сямейнага чытання.
З першай, скарочанай рэдакцыі пераказвання Захадэра, а не з англійскага арыгіналу, выкананы некаторыя пераклады «Віні-Пуха» на мовы народаў СССР: грузінскую (1988), армянскую (1981), адна з украінскіх версій (А. Касцецкага ).
Ілюстрацыі
У савецкі час атрымалі вядомасць некалькі серый ілюстрацый да «Віня-Пыха».
Ілюстратарам першай публікацыі ў «Мурзілкі» ў 1939 годзе (№ 1) быў вядомы графік Аляксей Лапцеў, які выступаў як ілюстратар «Нязнайкі» і іншых кніг; раздздел у № 9 за 1939 год ілюстраваў Міхаіл Храпкоўскі.
Аліса Парэт, ленінградская мастачка, вучаніца Пятрова-Водкіна і Філонава, ілюстравала самае першае асобнае выданне пераказвання Захадэра (1960) і шэраг наступных (выдавецтва «Малыш», М., 1970). Нароўні з невялікімі чорна-белымі малюнкамі Парэт стварыла і каляровыя шматфігурныя кампазіцыі («Выратаванне Малечы Ру», «Савешнік» інш.), а таксама першую карту Стаакравага лесу на рускай мове.
Эдуард Назараў — адзін з мастакоў-аніматараў, якія ўдзельнічалі ў стварэнні мультфільмаў Хітрука. Яму належаць графічныя чорна-белыя ілюстрацыі, якія вельмі блізкія да вобразаў мультфільма і таксама атрымалі вялікую папулярнасць (1985). На некаторых з іх фігуруюць Тыгра, Малечв Ру, сваякі і знаёмыя Труса, якіх няма ў мультфільмах.
Іншае выданне кнігі пра Віня-Пыха ілюстраваў ў колеры Віктар Чыжыкаў.
Больш за 200 каляровых ілюстрацый, заставак і маляваных загалоўкаў да «Віня-Пыха» належыць Барысу Дыядораву. Б. Дыядораў і Г. Каліноўскі з’яўляюцца аўтарамі чорна-белых ілюстрацый і каляровых ўкладак у выданні «Дзіцячай літаратуры» 1969 г.; цыкл каляровых дыядораўскіх ілюстрацый створаны ў 1986—1989 г. і з’яўляўся ў некалькіх выданнях.
Украінскі пераклад Леаніда Саланько (першае выданне — Вінні-Пух та його друзі, К.: Дитвидав УРСР, 1963) ілюстраваў Валянцін Чарнуха.
Мультфільмы Фёдара Хітрука
У студыі «Саюзмультфільм» пад кіраўніцтвам Фёдара Хітрука былі створаны тры мультфільмы:
Сцэнарый напісаў Хітрук у суаўтарстве з Захадэрам; праца суаўтараў не заўсёды ішла гладка, што стала ў канчатковым рахунку прычынай спынення выпуску мультфільмаў (першапачаткова планавалася выпусціць серыял па ўсёй кнізе ). Некаторыя эпізоды, фразы і песні (перш за ўсё знакамітая «Куды ідзем мы з Пятачком…») адсутнічаюць у кнізе і складзеныя спецыяльна для мультфільмаў; пазней гэтыя песні Захадэр у некалькі іншай рэдакцыі публікаваў асобным выданнем (кніжка-кардонка для малых «Песенькі Віня-Пыха», К., «Веселка», 1987) і уключаў як прыкладанне ў зборнік «Віня-Пых і многае іншае». З іншага боку, з сюжэту мультфільма выключаны (насуперак волі Захадэра) Крыстафер Робін; у першым мультфільме яго сюжэтная ролю перададзена Пятачку, у другім — Трусу.
Для агучвання серыяла былі прыцягнутыя акцёры першай велічыні. Віня-Пыха агучваў Яўген Лявонаў, Парсючка — Ія Савіна, Іа — Эраст Гарын.
Цыкл мультфільмаў атрымаў велізарную папулярнасць. Цытаты з яго сталі агульным здабыткам савецкіх дзяцей і дарослых і паслужылі асновай для стварэння ладу Віня-Пыха ў савецкім гумарыстычным фальклоры. Усяго ў гутарковую гаворку гараджан ўвайшла 21 цытата з фільма, палова якіх прыпадае на фільм «Віня-Пых і дзень клопатаў».
За гэты цыкл у ліку іншых работ Хітрук атрымаў у 1976 годзе Дзяржаўную прэмію СССР.
Падчас працы над фільмам рэжысёр не ведаў пра існаванне мультфільмаў студыі Дыснея пра Віня-Пыха. Пазней, паводле слоў Фёдара Хітрука, яго версія спадабалася дыснэеўскаму рэжысёру Вольфгангу Райтэрману. У той жа час тое, што савецкія мультфільмы былі створаны без уліку выключных правоў на экранізацыю, якія належаць студыі Дыснея, зрабіла немагчымым іх паказ за мяжой і ўдзел у міжнародных кінафестывалях.
Анекдоты
Віня-Пых і Парсючок сталі персанажамі цыклу савецкіх і постсавецкіх анекдотаў, якія звычайна адносяць да «дзіцячых анекдотаў». Гэты цыкл з’яўляецца таксама і сведчаннем папулярнасці мультфільмаў сярод дарослых, бо анекдоты выходзяць далёка за межы «дзіцячага гумару», а шматлікія і падкрэслена «недзіцячыя». «Папулярнасць Віня-Пыха і кампаніі падтрымлівалася яшчэ й іх функцыянаваннем ў кніжным асяроддзі, хоць, вядома, асноўную ролю ва ўтварэнні анекдотаў згулялі ўсё-такі мультфільмы: па-першае, у анекдотах парадыруюцца фразы і сюжэты з мультфільмаў, а па-другое, многія дзеці, якія распавядаюць анекдоты, дадзеных кніг яшчэ не чыталі (або ім не чыталі), затое глядзелі мультфільмы».
У іх на першы план выходзіць відавочная ўжо ў фільме Хітрука некаторая брутальнасць і просталінейнасць вобразу Пыха. Як адзначае даследчык, «Ф. Хітруку прыйшлося зрабіць самога Віня-Пыха больш дарослым і агрэсіўным, пераадолеўшы цяжар інфантылізму цалкам на Пятачка». У анекдотах мядзведзю таксама прыпісваюцца «дарослыя» рысы — у дадатак да «аматара пажраць», Пых становіцца аматарам выпіць і адпусціць вастрыню з сексуальным падтэкстам. Аб’ектам пародыі паўстае сяброўства Пыха і Парсючка, якое ператвараецца ў саперніцтва: «вялікі і моцны» Пых праяўляе агрэсію да безабароннага і несамастойнага Парсючка. Нярэдка ў анекдотах ў духу «дзіцячай жорсткасці» і абгульваюцца «гастранамічныя» якасці Парсючка. Камічны эфект часта ўзнікае з-за неадпаведнасці камунікатыўнай сітуацыі Пыха («дарослай» і цынічнай) і Парсючка (інфантыльнай і наіўнай). Нарэшце, анекдоты пра Пыха і Парсючка, як і цыкл аб, утрымліваюць элементы моўнай гульні (у прыватнасці, каламбур).
Сеткавы гумар
Віня-Пых выклікаў да жыцця вялікі пласт сеткавага гумару. Гэта не толькі анекдоты, але і аповесці розных аўтараў. Найбольш папулярная тэма — Віня-Пых як хакер і сісоп.
У літаратуры і філасофіі
«Віня-Пых» на працягу XX стагоддзя стаў прадметам для розных філасофскіх, псіхааналітычных і сатырычных варыяцый.
Бенджамін Хофэ ў сваіх кнігах The Tao of Pooh («Даа Пыха») і The Te of Piglet (« Парсючка») пры дапамозе герояў Мілна папулярна тлумачыць філасофію даасізму. Тэкст Мілна пры гэтым перайначаны.
Дж. Т. Уільямс выкарыстаў вобраз мядзведзя для сатыры на філасофію (Pooh and the Philosophers, «Пых і філосафы»), а Фрэдэрык Крус — на літаратуразнаўства (The Pooh Perplex, «Пыхава блытаніна» і Postmodern Pooh, «Постмадэрнісцкі Пых»). У «Пыхавай блытаніне» зроблены жартоўны аналіз «Віня-Пыха» з пункту гледжання фрэйдызму, фармалізму і т. п.
Усе гэтыя англамоўныя працы паўплывалі на кнігу семіётыка і філосафа В. П. Руднева «Віня Пых і філасофія штодзённай мовы» (імя героя — без злучка, 1996). Тэкст Мілна прэпаруецца ў гэтай кнізе пры дапамозе, ідэй Бахціна, філасофіі Людвіга Вітгенштэйна і шэрагу іншых ідэй 1920-х, у тым ліку псіхааналізу. Паводле думкі Руднева, «эстэтычныя і філасофскія ідэі заўсёды носяцца ў паветры… ВП з’явіўся ў перыяд самага магутнага росквіту прозы XX стагоддзя, што не магло не паўплываць на структуру гэтага твора, не магло, так бы мовіць, не адкінуць на яго сваіх прамянёў». Гэтая кніга змяшчае таксама поўны пераклад абедзвюх кніг Мілна пра Пыха.
Шокіна (Кардымаўскі раён)
Шокіна (Шокино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Шокінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вуліца Бялецкага (Мінск)
Вуліца Бялецкага — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Названа ў гонар Яўгена Міхайлавіча Бялецкага, генерал-лейтэнанта авіяцыі, удзельніка вызвалення Мінска ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Землетрасенне на Заходняй Яве (2022)
21 лістапада 2022 года землятрус магнітудай 5,6 адбыўся недалёка ад Чыанджура на захадзе вострава Ява, Інданезія. Дрэнная якасць пабудоў і высокая шчыльнасць насельніцтва прывялі да вельмі вялікай колькасці ахвяр для такога маштабу землетрасення: 162 чалавекі загінулі   і больш за 700 атрымалі раненні. Падчас катарстрофы былі разбураны ці пашкоджаны 2200 будынкаў.
Ява знаходзіцца паблізу актыўнай канвергентнай мяжы, якая падзяляе Зондскую пліту на поўначы і Аўстралійскую пліту на поўдні. На мяжы, адзначанай Зондскім жолабам, які рухаецца на поўнач, Аўстралійская пліта апускаецца пад Зондскую пліту. Гэта можа прыводзіць да землетрасенняў магнітудай да 8,7, якія мелі месца ў 1994, 2006 і 2009 гадах.
Трура
Трура (Truro) — адміністрацыйны цэнтр Корнуала, самы паўднёвы горад Вялікабрытаніі, які мае статус «сіці». Насельніцтва горада, згодна з перапісам 2001 года, складае 20920 чалавек.
Паводле археалагічных раскопак горад быў заснаваны ў XII стагоддзі. Да пачатку XIV стагоддзя Tрура стаў важным портам; квітнела рыбная прамысловасць. Падчас прамысловай рэвалюцыі XVIII і XIX стагоддзяў у Трура пачаўся бурны рост прамысловай вытворчасці дзякуючы паляпшэнню метадаў здабычы і павышэння коштаў на волава.
У горадзе шмат старых пабудоў, галоўная славутасць — кафедральны сабор.
NGC 6034
NGC 6034 (іншыя абазначэнні — MCG 3-41-62, ZWG 108.84, DRCG 34-7, PGC 56877) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Халіфат
Халіфат (خليفة — Khalīfah — «спадчыннік», «прадстаўнік») — сістэма ісламскай тэакратычнай дзяржавы, альбо феадальная араба-мусульманская дзяржава, створаная прарокам Мухамадам, якую пасля ўзначальвалі халіфы.
Франц Цыль
Франц Цыль (Franz Ziehl;, Вісмар, Германія - , Любек, Германія) — нямецкі бактэрыёлаг, прафесар у Любеку. Працягваючы працы Паўля Эрліха, Франц Цыль стварыў у 1882 годзе карболфуксінавы фарбавальнік для афарбоўвання ўзбуджальніка сухотаў. У 1883 годзе сумесна з патолагам Фрыдрыхам Нільсэнам распрацаваў метад афарбоўкі, які выкарыстоўваецца для ідэнтыфікацыі кіслаўстойлівасці мікабактэрый.
Ленгенфельд (Фогтланд)
Ленгенфельд (Lengenfeld) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны зямельнай дырэкцыі Хемніц. Уваходзіць у склад раёна Фогтланд. Насельніцтва — 7567 чалавек (31 снежня 2010 года). Плошча — 47,16 км². Афіцыйны код — 14 1 78 290.
Горад падзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
2006 год у гісторыі тэлебачання
2006 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
(3) Юнона
3 Юнона (Juno) — трэці астэроід.
Адкрыты 1 верасня 1804 года Карлам Людвігам Хардынгам і названы ў гонар Юноны — жонкі Юпітэра, вярхоўнага рымскага бажаства. Адносіцца да галоўнага пояса астэроідаў, узначальваючы аднайменнае сямейства Юноны, і мае арбітальныя параметры: вялікая паўвось 2.668 а. а., перыгелій 1.978 а. а., афелій 3.357 а. а., нахіленне 12.972°, эксцэнтрысітэт 0.258, перыяд звароту 4,36 года. Адзін з даволі буйных астэроідаў галоўнага пояса — па розных ацэнках ад 234 да 267 км у дыяметры, абарачэнне вакол сваёй восі здзяйсняе за 0,3004 дня. Мае альбеда 0.238, што дае на адлегласці ў 1 а. а. свяцільнасць у 5.33 зорнай велічыні і адносіцца да спектральнага класа S.
Ватыканскія сады
Ватыканскія сады (Giardini Vaticani) — паркавая зона, якая ахоплівае больш за палову з 44 гектараў плошчы дзяржавы Ватыкан. Размешчаны ў заходняй частцы Ватыкана.
Геаграфія
Ватыканскія сады, якія займаюць агульную плошчу больш чым у 20 гектараў, пакрываюць пераважна Ватыканскі ўзгорак, які ўзвышаецца больш чым на 60 метраў. На поўначы, поўдні і захадзе Сады абмежаваныя Ватыканскай сцяной. На тэрыторыі Садоў ёсць некалькі крыніц.
Большая частка Садоў разбіта і дагледжаная чалавекам; шырокія газоны размешчаны перш за ўсё на раўнінных плошчах перад Саборам святога Пятра і ватыканскімі музеямі. Значная частка іх была створана па ўказанні пап яшчэ ў эпохі Адраджэння і барока. Найбольш захаваная «прыродная» частка Ватыканскіх садоў - тэрыторыя паміж Леанінскай сцяной і будынкам, дзе знаходзіцца адміністрацыя Ватыкана. Яна ўяўляе сабой шчыльныя зараснікі розных дрэў: піній, соснаў, дубоў, кіпарысаў, пальмаў і інш.. Праз сады пракладзена мноства дарог і сцежак. У заходняй частцы Ватыканскіх садоў знаходзіцца Ватыканскі геліпорт (адкрыты ў 1976 годзе), які злучае Папскую дзяржаву з рымскімі міжнароднымі аэрапортамі Ф'юмічына і Чампіна.
Лічфілд
За 3 мілі ад Лічфілда археолагі раскапалі кельцка-рымскае паселішча Летацэтум, праз якое ў антычнасці праходзіла Уотлінг-стрыт. Назва «Лічфілд» упершыню з’яўляецца ў Беды Вялебнага для абазначэння месца, дзе пражывалі мерсійскія біскупы.
Карнале
Карнале (Cornale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 749 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 443 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Камбрыя
Камбрыя (Cumbria) — цырыманіяльнае неметрапольнае графства на паўночным захадзе Англіі. Уваходзіць у склад рэгіёна Паўночна-Заходняя Англія. Сталіца і найбуйнейшы горад — Карлайл. Насельніцтва 500 тыс. чалавек (26-е месца сярод неметрапольных графстваў на 2011 год).
Геаграфія
Агульная плошча — 6768 км² (3-е месца); тэрыторыя адміністрацыйнай вобласці — 6768 км² (2-е месца). На тэрыторыі графства знаходзяцца Камберлендскія горы з высокай гарой Англіі Скофел-Пайк і чатырма найбуйнейшымі азёрамі Англіі — Уіндэрмір, Алсуотэр, Басентуэйт, Дэруэнт-Уотэр.
На захадзе абмываецца Ірландскім морам, уключаючы залівы Солуэй-Ферт (на поўначы) і Моркам (на поўдні).
Клімат
Размяшчэнне Камбрыі на паўночна-заходнім узбярэжжы Англіі і горны рэльеф графства робяць Камбрыю самай вільготнай часткай Англіі. За год, у сярэднім, выпадае 2000-3000 мм ападкаў, прычым гадавая колькасць ападкаў у розных галінах Камбрыі моцна адрозніваецца. Таксама ў Камбрыі даволі ветрана. У закрытых гарамі далінах у сярэднім 5 дзён у годзе назіраецца вельмі моцны вецер. На ўзбярэжжа колькасць такіх дзён дасягае 20. Часам у год Камбрыі даводзіцца перажыць 100 вельмі ветраных дзён.
Сярэдняя тэмпература Камбрыі ў студзені роўная 3° C, а ў ліпені 15° C. Снег у Камбрыі — вельмі рэдкая з’ява.
Хайдударагская архідыяцэзія
Хайдударагская архідыяцэзія (Archieparchia Haidudoroghensis) — архідыяцэзія Венгерскай каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Дэбрэцэн, Венгрыя. У Хайдударагскую мітраполію ўваходзяць Мішкальцкая і Ньірэдзьхазская дыяцэзіі. Кафедральным саборам Хайдударагскай архідыяцэзіі з'яўляецца царква Увядзення ў храм Прасвятой Багародзіцы ў горадзе Хайдудараг.
Гісторыя
Перадумовамі ўтварэння Хайдударагскай дыяцэзіі сталі дзеянні мукачэўскага біскупа Стэфана Панкавіча, які падтрымліваў палітыку мадзьярызацыі русінскага народа. У 1870 годзе ён на Будапешцкім царкоўным кангрэсе абвясціў пра вяршэнства лацінскай царквы над Мукачэўскай епархіяй. Пазней ён вылучыў паўднёвы рэгіён Мукачэўскай епархіяй з цэнтрам у горадзе Хайдудараг у асобны вікарыят, дзе ўвёў набажэнства на венгерскай мове. 8 чэрвеня 1912 года Рымскі Папа Пій X выдаў булу «Christifideles graeci», якой на аснове паўднёвага вікарыята Мукачэўскай епархіі заснаваў самастойную Хайдударагскую дыяцэзію візантыйскага абраду з падпарадкаваннем лацінскай Эстэргамскай мітраполіі (сёння — Эстэргамска-Будапешцкая архідыяцэзія). Да Хайдударагскай дыяцэзіі адышла частка тэрыторыі Клуж-Напоцкай і Арадзьскай дыяцэзій і Эстэргамскай і Фэгэрашскай і Алба-Юлійскай архідыяцэзій.
5 сакавіка 2011 года Кангрэгацыя па справах усходніх цэркваў выпусціла дэкрэт «Ut aptius spirituali», якім перадала 29 прыходаў Хайдударагскай дыяцэзіі апостальскаму экзархату Мішкальца.
20 сакавіка 2015 года пры рэарганізацыі царкоўных адміністрацыйна-тэрытарыяльных структур Хайдударагская дыяцэзія была ўзведзена ў ранг мітраполіі з суфраганнымі Мішкальцкай і Ньірэдзьхазскай дыяцэзіямі. Пры гэтым у гэты ж дзень новаўтвораная Ньірэдзьхазская дыяцэзія атрымала частку тэрыторыі старой Хайдударагскай дыяцэзіі. Кафедра мітраполіі была перанесена ў горад Дэбрэцэн.
Маркнойкірхен
Маркнойкірхен (Markneukirchen) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны зямельнай дырэкцыі Хемніц. Уваходзіць у склад раёна Фогтланд. Насельніцтва — 6581 чалавек (31 снежня 2010 года). Плошча — 47,38 км². Афіцыйны код — 14 1 78330.
Альманскія балоты
Альманскія балоты — буйнейшы ў Еўропе комплекс верхавых, пераходных і нізінных балот, які захаваўся да нашых дзён у натуральным стане.
Прыродаахоўны статус
ТВП міжнароднай значнасці (крытэрыі A1, B2, B3), утворана ў 1998 годзе. Альманскія балоты маюць статус водна-балотнага ўгоддзя міжнароднага значэння з 2001 года і ахоўваецца Рамсарскай канвенцыяй (крытэрыі 1, 2). У межах комплексу дзейнічае ландшафтны заказнік рэспубліканскага значэння «Альманскія балоты».
Склад тэрыторыі
Альманскія балоты размешчаны ў міжрэччы правага прытока Прыпяці — ракі Сцвіга і ракі Льва, якая ўпадае ў Сцвігу і ўтварае паўночна-заходнюю мяжу заказніка. Акрамя Львы ў Сцвігу ўпадаюць некалькі старых меліяратыўных каналаў, якія былі пабудаваны яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя. У цяперашні час яны знаходзяцца ў паўразбураным стане, аднак сток вады з балот (асабліва інтэнсіўны вясной) па ім яшчэ працягваецца. Пойма ракі Льва ў межах заказніка вельмі забалочана. У паўночнай частцы комплексу знаходзяцца два возеры — Вялікае і Малое Засомінае з агульнай плошчай каля 100 гектараў. Астатнія 23 возеры заказніка зусім дробныя — ад 0,5 да 5 гектараў. Альманскія балоты адрозніваюцца ад іншых падобных балотных комплексаў буйнымі памерамі, захаванасцю ў натуральным стане, стабільнасцю гідралагічных умоў.
Фаўна і флора
Арнітафаўна Альманскіх балот прадстаўлена 151 відам птушак, 25 з іх занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.
Aльманскія балоты забяспечваюць існаванне значнай часткі (10-20 %) беларускай папуляцыі, гняздуецца тут і адзін з найбольш каштоўных паляўнічых відаў птушак — , палеская папуляцыя якога зараз знаходзіцца ў прыгнечаным становішчы.
На тэрыторыі заказніка сустракаецца 26 відаў млекакормячых, 3 з якіх занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі. Да нядаўняга часу тут яшчэ адзначалася  — від, які знаходзіцца ў Еўропе пад пагрозай глабальнага знікнення. Поймы рэк Ствіга і Льва падтрымліваюць існаванне адной з буйнейшых папуляцый.
На тэрыторыі ўгоддзя выяўлена 687 відаў раслін, 12 з якіх занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.
Іншае
Акрамя Палескага авіяцыйнага палігона на тэрыторыі заказніка дзейнічае Палескі вайсковы лясгас Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, а таксама калгас «Рубельскі». Насуперак меркаванням, дзейнасць вайскоўцаў, якая вядзецца на лакальных участках балота, не толькі не прывяла да дэградацыі прыродных супольнасцей, а наадварот, абумовіла абмежаванне гаспадарчай дзейнасці, у асаблівасці, гідрамеліярацыі, што дазволіла захаваць гэты балотны масіў у натуральным стане. Акрамя вайсковай дзейнасці на тэрыторыі заказніка ажыццяўляецца рэгламентаванае лесакарыстанне, дазволена паляванне і рыбная лоўля, праводзіцца нарыхтоўка вялікай колькасці грыбоў і ягад.
Грэчка пасяўная
Грэчка пасяўная (Fagopyrum esculentum) — кветкавая травяністая расліна сямейства драсёнавых.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая расліна вышынёю 40—120 см. Сцябло прамое, пустое, рабрыстае, галінастае. Лісце сэрцападобна-трохвугольнае. Кветкі двухполыя, ружовыя, ружова-белыя, чырвоныя. Плод — трохгранны арэшак.
Экалогія
Патрабавальная да дрэнажавання, аднак добра расце нават на малаўрадлівых або кіслых глебах. Лішак угнаенняў, асабліва азотных, зніжае ўраджайнасць. Ва ўмовах Беларусі пры вырошчванні пасля збожжавых культур рэкамендаваныя дозы азотных угнаенняў не павінны перавышаць 30—45 кг/га (на лёгкіх глебах — 60 кг/га). Нягледзячы на здольнасць да хуткага росту і развіцця, грэчка слаба канкуруе з пустазельнай расліннасцю, таму ўсе прыёмы яе апрацоўкі павінны быць накіраваны на назапашванне і зберажэнне вільгаці і знішчэнне пустазелля. Але дарослыя расліны ўтвараюць зялёны полаг і эфектыўна зацяняюць глебу, таму прыдатны для барацьбы з пырнікам, чартапалохам, асотам, васільком) і іншым святлалюбным пустазеллем.
З’яўляецца раслінай кароткай вегетацыі (10 — 12 тыдняў). Аптымальныя кліматычныя ўмовы: прахалода і дастатковая вільготнасць. Тым не меней, грэчка адчувальна да неспрыяльных умоў надвор’я і хутка гіне пры тэмпературах ніжэй за 0 °C. Пасля палягання не вяртаецца ў вертыкальнае становішча. Высокія тэмпературы і сухое надвор’е падчас красавання могуць прывесці да абсыпання кветак і перашкодзіць выспяванню насення. Насенне можа захоўваць сваю ўсходжасць на працягу некалькіх гадоў, але для пасадкі лепш за ўсё выкарыстоўваць не старэйшае за 1 год.
Гісторыя
Радзімай культурных форм грэчкі з'яўляецца горны рэгіён, які ахоплівае Юньнань, захад Сычуані, і ўсходнія ўскраіны Тыбецкага плато. Згодна дадзеным генетыкі, яе даместыкацыя адбылася не пазней за 6 тысячагоддзе да н. э. Аднак археалагічныя знаходкі абпаленнага насення і рэштак пылку датуюцца не раней за 2 тысячагоддзе да н. э. Японскія археолагі сцвярджаюць, што носьбіты культуры Дзёмон вырошчвалі грэчку ўжо ў 6 600 г. да н. э.
У мінулым існавала думка, быццам бы грэчка стала вядома ў Еўропе толькі ў познім сярэднявеччы. Але пазнейшыя даследаванні пылку ў пластах торфу паказваюць, што яе вырошчваннем тут займаліся не пазней за 3 тысячагоддзе да н. э.. Хаця і ў невялікай колькасці, насенне грэчкі было знойдзена ў пластах XI — XII стст. пры раскопках у Гродна і Браславе.
Найбуйнейшымі сучаснымі вытворцамі і экспарцёрамі грэчневых круп у свеце з'яўляюцца Расія, Кітай і ЗША. У 2015 г. грэчка ў Рэспубліцы Беларусь апрацоўвалася на плошчы 12,3 тыс. га, ураджайнасць збожжа склала 9,1 ц/га.
Значэнне і выкарыстанне
Каштоўная крупяная культура. Добры меданос і сідэрат. Салома і адыходы крупяной вытворчасці ідуць на корм жывёле.
Міхалёўка (Брагінскі раён)
Міхалёўка (, Михалёвка) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пасялковага савета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (87 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Свята-Мікалаеўская царква (Камень)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Камень Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Міхалёўка (Брагінскі раён)
Размяшчэнне
У 43 км на поўдзень ад Брагіна, 71 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 162 км ад Гомеля.
Свята-Мікалаеўская царква (Камень)
Гісторыя
Знаходзіцца на могілках, на ўзвышаным левым беразе р. Бобрык. Пабудавана ў 1779 г. Прыпісная да Кірыла-Мяфодзіеўскага прыхода в. Пагост-Загародскі.
Міхалёўка (Брагінскі раён)
Гідраграфія
На рацэ Несвіч (прыток ракі Брагінка).
Свята-Мікалаеўская царква (Камень)
Архітэктура
Помнік народнага драўлянага дойлідства. Прамавугольны, пастаўлены на дубовыя слупы зруб злучаецца з пяціграннай апсідай і трох'яруснай (васьмярык на 2 чацверыках) шатровай з макаўкай званіцай. двухсхільны гонтавы дах адмежаваны ад вальмавага пакрыцця апсіды. Знадворку царква ашалявана.
Міхалёўка (Брагінскі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, да якой на поўдні і поўначы далучаюцца 2 кароткія прасталінейныя шыротныя вуліцы. Забудавана двухбакова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Міхалёўскага сельсавета Камарынскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
У 1929 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны фашысты ў 1943 годзе спалілі 52 двары, забілі 4 жыхароў. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгасу імя У. І. Леніна (цэнтр — вёска Крукі).
З 30 снежня 1927 года па 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Крукоўскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.
Ферыд Мурад
Ферыд Мурад (Ferid Murad, нар., Уайтынг, Індыяна) — амерыканскі ўрач і фармаколаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1998 годзе разам з Р. Ферчгатам і Л. Ігнарай «за адкрыццё ролі аксіду азоту як сігнальнай малекулы ў рэгуляцыі сардэчна-сасудзістай сістэмы». Паказаў, што нітрагліцэрын і падобныя лекі дзейнічаюць як вазадылататары ў выніку ўтварэння з іх у арганізме аксіду азоту NO, які дзейнічае як сігнальная малекула і расслабляльна дзейнічае на крывяносныя сасуды.
Біяграфія
Ферыд Мурад нарадзіўся ва Уайтынгу, штат Індыяна, у сям'і Джабіру Мурада, албанскага імігранта з Гостывара, Македоніі, і Генрыэты Баўмэн, амерыканскай хрысціянкі. Фэрыд выхоўвалася ў хрысціянскіх традыцыях.
Скончыў Кліўлендскі ўніверсітэт у 1965 годзе. З 1971 года дырэктар Цэнтра навуковых даследаванняў, адначасова прафесар (з 1975 года) Віргінскага ўніверсітэта (г. Шарлатсвіл). У 1981-1989 гадах прафесар Стэнфардскага, з 1988 года Чыкагскага ўніверсітэтаў. У 1997-2011 гадах дырэктар Інстытута малекулярнай медыцыны пры навуковым цэнтры здароўя Універсітэта Тэхаса. З красавіка 2011 года прафесар на кафедры біяхіміі і малекулярнай біялогіі ва ўніверсітэце Джорджа Вашынгтона ў Вашынгтоне.
Аўтар навуковых прац па вывучэнні ролі аксіду азоту ў кардыяваскулярнай сістэме.
Выявіў, што што ў арганізме аксід азоту выдзяляецца пры распадзе нітрагліцэрыны, і дапусціў, што менавіта ён расшырае кравяносныя сасуды.
Доктар філасофіі (1965).
Ганровы член акадэміі навук і мастацтваў Косава.
Узнагароды
Рашэнне Нобелеўскага камітэта не прысуджаць прэмію Сальвадору Манкада, які самастойна зрабіў тыя ж вынікі, што і Ігнара, выклікала крытыку з боку шматлікіх вучоных і таварыстваў.
У маі 2012 года муніцыпалітэт Чаір (Скоп’е) абвясціў Мурада ганаровым грамадзянінам.
Тур’якава
Тур'я́кава (, Турьяково) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Сарацыны
Сарацы́ны (Σαρακηνός — усходнія людзі) — негатыўнае найменне мусульман у сярэднявечных заходнееўрапейскіх крыніцах.