cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхась Рагуля
Міхась (Міхаіл Васілевіч) Рагуля (, в. Ачукевічы Навагрудскага павета, цяпер Навагрудскі раён Гродзенскай вобл. — ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Сын беларускага палітычнага дзеяча Васіля Рагулі. У 1933 г. скончыў Навагрудскую беларускую гімназію. Вучыўся ў Варшаўскай палітэхніцы, інжынер па адукацыі. Вясною 1939 г. жыў у Варшаве ды ўваходзіў у кіраўніцтва Асветнага таварыства беларусаў. У 1940-41 г. вучыўся ў Львоўскай палітэхніцы.
У канцы 1940-х скончыў палітэхніку ў Мюнхене. У канцы 1948 выключаны са складу Цэнтральнага Камітэту БНП. Стварыў «уласную» партыйную арганізацыю (прыхільную да Рады БНР), старшынёй якой некалькі гадоў з’яўляўся.
З 1950 — у ЗША. Зрабіў кар’еру ў галіне будаўніцтва фабрычных печаў. У 1950-х браў удзел у беларускім грамадскім жыцці, быў сябрам рэдкалегіі газеты «Беларус», пазней адыйшоў ад грамадскай дзейнасці. Пахаваны на беларускім могільніку ў Іст-Брансўіку (штат Нью-Джэрсі).
Чарнаручанскі сельсавет
Чарнару́чанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Карумны.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Дубровенскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Чарнаручча. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Дубровенскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Карумны. З 20 лютага 1938 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Засценкаўскага сельсавета.
Імажызм
Імажызм (ад image - вобраз) — школа ў англамоўнай паэзіі пачатку 20 ст. Аўтарам тэрміна «Імажызм» быў, верагодна, Эзра Паўнд (1885-1972), які прымяніў яго да творчасці групы паэтаў, куды ўваходзіў і ён сам.
У 1915 годзе ў ЗША выйшаў зборнік «Паэты-імажысты», у маніфесце якога былі выкладзены шэсць прынцыпаў імажызму:
Ірына Натанаўна Прэс
Ірына Натанаўна Прэс (,  —, ) — савецкая лёгкаатлетка, двухразовая Алімпійская чэмпіёнка, рэкардсменка свету. Заслужаны майстар спорту СССР (1960), Заслужаны работнік фізічнай культуры Расійскай Федэрацыі (2001).
Неаднаразовая чэмпіёнка Еўропы (7 разоў у 1959—1965) і СССР (13 разоў у 1959—1967). Двойчы кавалер ордэна «Знак Пашаны» (1961, 1965) і ордэна Дружбы.
Біяграфія
Лёгкай атлетыкай Ірына, як і яе старэйшая сястра Тамара, пачала займацца ў Самаркандзе, куды яны з маці, Цыляй Уладзіміраўнай Шэрман (1916—?), касіркай, эвакуіраваліся з Харкава ў пачатку вайны. Бацька, Натан Ісакавіч Прэс (1911—1942), ураджэнец Луганска, быў прызваны радавым (кулямётчыкам) у армію і загінуў на фронце 3 жніўня 1942 года ў раёне вёскі Ханіна Калінінскай вобласці.
Прыклад старэйшай сястры, якая рабіла поспехі, адыграў вялікую ролю ў рашэнні стаць спартсменкай, акрамя таго сям’я Прэс жыла побач са стадыёнам. Ірыне Натанаўне, як і старэйшай сястры, пашанцавала з трэнерам, яе першы настаўнік — Канстанцін Іосіфавіч Капусцянскі — пастараўся знайсці для яе ўласную дарогу ў свет вялікага спорту, вызначыўшы на бегавую дарожку.
У 16 гадоў Ірына ўпершыню прыняла ўдзел ва Усесаюзнай спартакіядзе навучэнцаў, выканала другі дарослы разрад у бегу на 400 метраў, а праз год, у 1956 годзе, паспрабавала сваё «кароннае» ў будучым пяцібор’і і дабілася права ўдзельнічаць разам з Тамарай у I-й Спарце народаў СССР.
Наступныя два гады прынеслі новыя радасці: Ірына стала майстрам спорту, спачатку ў бар’ерным бегу, а затым — у пяцібор’і. Сімвалічна, што першы свой сусветны рэкорд Ірына Прэс устанавіла на Усесаюзных спаборніцтвах «Дынама» у канцы сезона 1959/1960 года, набраўшы 4880 ачкоў. Менавіта ў гэтым спортграмадстве яшчэ «юным дынамаўцам» яна пачынала заняткі лёгкай атлетыкай і ніколі не здраджвала яму. З таго часу, да 1966 года ўключна, ніводны пратакол найбуйнейшых спаборніцтваў без прозвішча Прэс у верхнім радку не абыходзіўся.
У жніўні 1960 года Ірына Прэс заваявала тытул Алімпійскай чэмпіёнкі. У Рыме яна ашаламіла і суддзяў, і саперніц, і гледачоў нябачанай моцай і імклівасцю свайго бегу. Ужо ў паўфінале Ірына паўтарыла сусветны і ўстанавіла Алімпійскі рэкорд у бегу на 80 м з бар’ерамі. А ў фінале, нават нягледзячы на няўдалы старт, толькі замацавала свой поспех.
Мыровычы
Мыровычы (Миро́вичі) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Турыйскай пасялковай абшчыны.
Залаўскае
За́лаўскае  — возера ў Беларусі, у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 37 км на паўночны ўсход ад горада Астравец, каля вёскі Кайміна Горная, у басейне ракі Сарачанка. Належыць да Сарачанскай групы азёр.
Плошча паверхні возера Залаўскае складае 0,24 км². Найбольшая глыбіня возера — 12,6 м, сярэдняя — 4,9  м. Даўжыня возера — 0,87 км, найбольшая шырыня — 0,37 км. Аб’ём вады ў возеры складае 1,17 млн м³. Плошча вадазбору — 140 км², даўжыня берагавой лініі — 2,56 км. Велічыня празрыстасці вады ў возеры складае 1,3 м.
Мелкаводная зона вузкая, пясчаная, глыбакаводная — з упадзінамі, высланая сапрапелем. Глыбіні да 2 м займаюць каля 20 % плошчы возера. Эўтрофнае. Расліннасць у возеры пашыраная да глыбіні 2—2,5 м і на адлегласці да 35 м ад берага.
Праз возера працякае рака Клевель (Сарачанка), якая на паўночным захадзе злучае яго з азёрамі Туравейскае і Каймін.
NGC 5766
NGC 5766 (іншыя абазначэнні — ESO 580-50, MCG -3-38-24, IRAS14503-2111, PGC 53186) — галактыка ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анжаліка Станкевіч
Анжаліка Станкевіч (Angelika Stankiewicz; нар., Варшава, Польшча) — польская баскетбалістка. Выступала ў моладзевых зборных Польшчы — U-16, U-18 і U-20. Член зборнай Польшчы па баскетболе.
Біяграфія
3 жніўня 2020 года падпісала кантракт з быдгашчаўскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Асэрэбы
Асэрэбы (Осере́би) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Турыйскай пасялковай абшчыны.
Альшэўцы
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Да 18 мая 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Рэчкаўскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Касцяневіцкага сельсавета.
Тлектэс
Тлектэс — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ямышаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 555263400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 308 чалавек (159 мужчын і 149 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 224 чалавекі (115 мужчын і 109 жанчын).
Іосіф Андрыянавіч Юркоў
Іосіф Андрыянавіч Юркоў (, Орша — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966). Заслужаны будаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1936 годзе. У 1936—1937 гадах — начальнік будаўнічага ўчастка, кіраўнік трэста «Белкамунбуд». З 1947 года — намеснік кіраўніка трэста «Белтрактарбуд».
У 1955—1971 гадах — кіраўнік будтрэста № 5 Міністэрства прамысловага будаўніцтва БССР у Мінску.
Гімн Расіі
Гімн Расіі — адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Расіі, нараўне са сцягам і гербам.
Гімн Расіі напісаны Сяргеем Міхалковым (нар. 1913) і Габрыэлем Эль-Рэгістан (1899—1945) на музыку Аляксандра Аляксандрава (1883—1946). Прыняты ў 2000 годзе.
Беларускі пераклад
Расія — святая наша дзяржава, Расія — любімая наша краіна. Магутная воля, вялікая слава - Твой здабытак на ўсе часы!
Слаўся, Айчына наша свабодная, Брацкіх народаў саюз векавы, Продкамі дадзеная мудрасць народная! Слаўся, краіна! Мы ганарымся табой!
Ад паўднёвых мораў да палярнага краю Разлегліся нашы лясы і палі. Адна ты на свеце! Адна ты такая - Захаваная Богам родная зямля!
Шырокі прастор для мары і для жыцця Будучыя нам адкрываюць гады. Нам сілу дае наша вернасць Айчыне. Так было, так ёсць і так будзе заўсёды!
Прыняцце гімна
Гімн на музыку Аляксандрава быў прыняты законам «Аб Дзяржаўным гімне Расійскай Федэрацыі» ад 8 снежня 2000 года (ухвалены Саветам Федэрацыі 20 снежня 2000 года). За прыняцце гэтага закона прагаласавала 377 дэпутатаў Дзярждумы (83,8 %), супраць — 53 дэпутатаў (11,8 %). Пры гэтым вынікі пайменнага галасавання паказваюць, што гімн падтрымалі фракцыі КПРФ, «Адзінства», «Айчына — Уся Расія», ЛДПР, дэпутацкія групы «Народны дэпутат», «Рэгіёны Расіі», Аграпрамысловая дэпутацкая група. Супраць выступілі фракцыі — СПС і «Яблака».
Do walki
«Do walki» («На барацьбу») — газета, орган ЦК КПЗБ. Выдавалася нелегальна з лістапада 1928 года да жніўня 1932 года ў Вільні на польскай мове. Асвятляла палітычнае і эканамічнае становішча ў краіне. Выступала ў абарону інтарэсаў рабочых Заходняй Беларусі. Выкрывала антынародную палітыку ўрада Польшчы, адмяжоўвалася ад згодніцкіх і нацыяналістычных партый і іх лідараў. Выходзіла да 6 нумароў у год (вядомы 23 нумары).
Ахотныкы
Ахотныкы (Охо́тники) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Турыйскай пасялковай абшчыны.
Крымінальны кодэкс Азербайджанскай Рэспублікі
Дзеючая рэдакцыя Крымінальнага кодэкса Азербайджана была падпісана Прэзідэнтам Азербайджана Г. Аліевым 30 снежня 1999 года і ўступіла ў сілу з 1 верасня 2000 года, змяніўшы папярэдні Крымінальны кодэкс Азербайджанскай ССР 1960 года, які прымяняўся да тых часоў.
Структура кодэкса
Кодэкс складаецца з Агульнай (раздзелы I—VI, главы 1—15) і Асаблівай частак (раздзелы VII—XII, главы 16—35). У Агульнай частцы разглядаюцца асноўныя паняцці крымінальнага заканадаўства, вызначаюцца падставы крымінальнай адказнасці і вызвалення ад яе, агульныя палажэнні аб крымінальным пакаранні і вызваленні ад яго, прымусовых мерах лячэння, а таксама асаблівасці крымінальнай адказнасці непаўналетніх.
Асаблівасці кодэкса
КК Азербайджана шмат у чым заснаваны на палажэннях Мадэльнага Крымінальнага кодэкса для дзяржаў — удзельніц СНД; таксама многія нормы запазычаныя з Крымінальнага кодэкса Расіі 1996 года. Улічаны таксама і характэрныя для Азербайджана асаблівасці, звязаныя з нацыянальнымі канфліктамі: менавіта гэта, на думку В. В. Лунеева, абумовіла наданне асаблівай важнасці ахове інтарэсаў міру і бяспекі чалавецтва, а таксама ваенных злачынстваў.
У кодэксе ўлічана з’яўленне новых злачынных дзей. Устаноўлена адказнасць за эўтаназію, незаконнае штучнае апладненне, куплю-продаж органаў і тканак чалавека для трансплантацыі і т. д.
Асаблівасцю кодэкса з’яўляецца вялікая колькасць заканадаўчых азначэнняў, якія ўтрымліваюцца ў дыспазіцыі артыкула Асаблівай часткі.
У кодэкс рэгулярна ўносяцца змены, якія адлюстроўваюць змены рэгулюемых ім грамадскіх адносін і з’яўленне новых відаў і формаў грамадска небяспечных дзеянняў.
Ордэн Белай ружы Фінляндыі
Ордэн Белай ружы Фінляндыі (фін. Suomen Valkoisen Ruusun ritarikunta) — вышэйшая дзяржаўная ўзнагарода Фінляндыі.
Гісторыя
Ордэн Белай ружы быў заснаваны генералам Карлам Густавам Манергеймам 28 студзеня 1919 года. Ён павінен быў замяніць Ордэн Крыжа Свабоды, скасаваны ў гэты ж дзень. Крытэрый узнагароджання - «служба на карысць дзяржавы і народа». Назва ордэна паходзіць ад 9 белых руж, размешчаных на гербе Фінляндыі. Узнагароду маглі атрымаць як фінскія грамадзяне, так і замежнікі.
Вялікім Крыжом з дыяментамі і мячамі (на ордэнскім ланцугу) быў узнагароджаны толькі маршал Маннергейма.
Вялікі Крыж з дыяментамі атрымалі ўсяго тры чалавекі: сенатар Ота Стэнрат, палітык і дыпламат Карл Энкель і прафесар Ян Сібеліус (усе - члены ўрада Фінляндыі).
Вялікі крыж з мячамі быў уручаны за дзеянні ў гады Другой сусветнай вайны тром фінам (Ялмару Сііласвуа, Эдварду Ханелу і Акселю Айра) і некалькім замежнікам (сярод іх нямецкаму генералу Э. Дзітлю, камандзіру егерскага корпуса, які дзейнічаў на поўначы Фінляндыі).
Пасля Другой сусветнай вайны ордэн захаваў сваё становішча ва ўзнагароднай сістэме Фінляндыі.
У 1963 годзе статут ордэна быў зменены. Быў дададзены Крыж Заслугі, а таксама варыянты для ўзнагароджання жанчын.
Блогер
Блогер — чалавек, які вядзе блог на розных інтэрнэт-платформах. З’яўляецца пісьменнікам, рэдактарам, прадзюсарам уласнага інтэрнэт-часопіса.
Прэс
Прэс:
Феафан (Семяняка)
Архіепіскап Феафан (у свеце: Мікалай Адамавіч Семяняка;, Дзятлава, Слонімскі павет, Гродзенская губерня — , Хабараўск, СССР) — праваслаўны царкоўны дзеяч, публіцыст, паэт, архіепіскап Мінскі і Беларускі (1930—1935).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка (пісара). Рускі. Скончыў Жыровіцкае духоўнае вучылішча і Віленскую духоўную семінарыю. У 1904—1905 годзе служыў псаломшчыкам у Барысаглебскай царкве ў вёсцы Накрышках. 14 лістапада 1905 года пасвечаны ў сан іерэя.
З 1905 да 1911 года служыў у цэрквах на Гродзеншчыне. Са жніўня 1911 года працаваў выкладчыкам Закона Божага ў. Займаўся краязнаўствам, паэзіяй, напісаў нарыс пра гісторыю манастыра.
Пасля вызвалення вярнуўся ў Маскву, быў узведзены ў сан протаіерэя, прыняў манаства і імя Феафан. 13 снежня 1930 года па блаславенні мітрапаліта Сергія быў пасвечаны ў епіскапа Мінскага і Беларускага, і ў лютым 1931 года выехаў у Мінск.
Адпраўляў набажэнствы ў невялікай драўлянай Свята-Мікалаеўскай царкве ў прадмесці Козырава. 9 ліпеня 1934 года быў узведзены ў сан архіепіскапа. У 1935 годзе ён часова кіраваў Полацкай і Віцебскай епархіяй. На гэтай пасадзе 9 красавіка 1935 года Феафан быў арыштаваны супрацоўнікамі НКУС як ''«адзін з кіраўнікоў антысавецкай арганізацыі ў пас. Козырава»''. Быў асуджаны да 8 гадоў зняволення ў лагеры, у 1937 годзе прыгавораны да расстрэлу. Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда БССР у 1990 годзе.
Расасненскі сельсавет
Раса́сненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Расасна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Дубровенскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Дубровенскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Баброўскага сельсавета.
NGC 5767
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пі Жысю
Пі Жысю (, 834—883) — кітайскі дзяржаўны служачы і паэт часоў заняпаду дынастыі Тан, аўтар вядомых афарызмаў. Дзіцячыя імёны Ішаа і Сімэй. Пісаў пад псеўданімам Лу Мэньцзы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Сянян (сучасная правінцыя Хубэй). У 867 годзе паспяхова здаў імператарскі экзамен і атрымаў вышэйшую навуковую ступень. У 868 годзе быў накіраваны з інспекцыяй у г. Сучжоў, а ў наступным годзе атрымаў пасаду губернатара гэтага горада. У 878—880 гадах удзельнічае ў барацьбе супраць кіраўніка паўстанцаў, аднак пацярпеў няўдачу і вымушаны быў пакінуць Сучжоў. Пасля адышоў ад спраў, аднак падчас разгрому арміі Хуан Чаа ў 883 годзе Пі Жысю быў забіты.
Творчасць
Быў адным з вядомых паэтаў часоў падзення дынастыі Тан. Самым вядомым з’яўляецца верш «Луншанскія папугаі». Па таленту параўноўваўся з Лу Гуйменам, таму час «заняпаду Тан», калі тварылі абодва гэтых паэты, сучаснікамі быў названы «часам Пі і Лу». З’яўляецца аўтарам сатырычных твораў, так званых «дробязяў» (сяа піньвэнь), афарызмаў: «у старажытнасці забівалі чалавека — гневаліся; цяпер чалавека забіваюць — і смяюцца», «у старажытнасці чыноўнікаў ставілі разганяць разбойнікаў, цяпер чыноўнікаў ставяць разбойнічаць»", «у старажытнасці той, хто кіраваў людзьмі, на сябе ўзвальваў усю Паднябесную, і людзі сумавалі пра яго; цяпер жа тыя, хто кіруе людзьмі, самі ўзгрувасціліся на Паднябесную, і людзі тужаць па ёй».
Опера (муніцыпалітэт)
Опера (Opera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 13 744 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 885 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 20090. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святыя апосталы Пётр і Павел.
Альшаніца
Альшаніца- тапонім.
Рэвалюцыйнае лета
Рэвалюцыйнае лета (Revolution Summer) — грамадскі рух на хардкор-панк-сцэне Вашынгтона, акруга Калумбія, які адбыўся летам 1985 года.
Гісторыя
З канца 1970-х гадоў да пачатку 1980-х гадоў у Вашынгтоне, акруга Калумбія, была квітнеючая хардкор-панк-супольнасць. Нядоўгая па часе сцэна з’яўляецца адной з самых уплывовых у Злучаных Штатах. Гурт «Bad Brains» былі раннім уплывам на хуткастны хардкор-панк, а «Straight edge» ўвасобіўся ў выніку ў «Minor Threat». Да 1984 года сцэна была ахопленая гвалтам, скінхэды прыходзілі на хардкор-панк-канцэрты ў акрузе Калумбія, каб біцца. Шоу перарасталі ў вандалізм.
Згуртаваная супольнасць вакол «Dischord Records», якая дапамагла стварыць сцэну, вырашыла пакінуць яе і стварыць новую альтэрнатыўную музычную сцэну ў горадзе. Гэтая сцэна павінна была быць больш дасведчанай на тэму сэксізма традыцыйнай панк-сцэны, ахопліваць правы жывёл і вегетарыянства, а таксама супрацьстаяць мошынгу і гвалту на канцэртах.
Тамара Натанаўна Прэс
Тамара Натанаўна Прэс (,, УССР — , , Расія) — савецкая лёгкаатлетка, кідальніца дыска і штурхальніца ядра, трохразовая алімпійская чэмпіёнка, рэкардсменка свету. Заслужаны майстар спорту СССР (1960). Неаднаразовая чэмпіёнка Еўропы (3 разы ў 1958 і 1962) і СССР (16 разоў у 1958—1966).
Узнагароджана ордэнам Леніна, ордэнам «Знак Пашаны» і Ордэнам Дружбы, ордэнам Агенцтва бяспекі «Альфа» «За актыўны ўдзел у працы Асацыяцыі ветэранаў падраздзяленні „Антытэрор — Альфа“».
Біяграфія
Лёгкай атлетыкай Тамара, а потым і яе малодшая сястра Ірына, пачалі займацца ў Самаркандзе, куды яны эвакуіраваліся з бацькамі Цыляй Уладзіміраўнай Шэрман (1916—?), касіркай, і Натанам Ісакавічам Прэсам (1911—1942). Харкава ў пачатку вайны. Бацька па прыбыцці ва Узбекістан быў прызваны ў армію і загінуў на фронце 3 жніўня 1942 года ў раёне вёскі Ханіна Калінінскай вобласці.
У 1960 годзе на алімпійскіх гульнях у Рыме яна ўпершыню стала алімпійскай чэмпіёнкай у штурханні ядра, з вынікам 17,32 м. У Японію ў 1964 годзе Тамара Натанаўна ехала ў якасці фаварыта, з пятай спробы (з вынікам 57,27 м) здолела вырваць перамогу ў нямецкай дыскаболкі Інгрыд Лоц, апярэдзіўшы яе на 6 сантыметраў. Не менш упартая барацьба разгарнулася і ў бітве за золата ў штурханні ядра паміж Прэс і іншай прадстаўніцай ГДР — Рэнатэ Гарыш-Кульмбергер. І тым не менш Тамара здолела адолець суперніцу, усталяваўшы новы алімпійскі рэкорд — 18,14 м.
Скончыла Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут (1962) і Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС (1967). Член КПСС з 1962 года. Пасля заканчэння спартыўнай кар’еры Тамара Прэс займалася трэнерскай і навуковай работай.
Лу Гуймен
Лу Гуймен (, д/н —881) — кітайскі паэт і літаратар часоў дынастыі Тан.
Біяграфія
Пра дату нараджэння няма звестак. Родам з Гусу (сучаснае Сучжоў правінцыя Цзянсу). Абставіны ранняга перыяду яго жыцця недастаткова вядомыя. Адмовіўся ад атрымання вучонай ступені. Некаторы час служыў у Хучжоў, але пазней вярнуўся ў свой родны горад. Пасяліўся каля ракі Сунцзян у сваім невялікім маёнтку, дзе вёў жыццё пустэльніка. Памёр у горадзе Пулі (сучасны Лучжы).
Творчасць
Быў адным з вядомых паэтаў часоў падзення дынастыі Тан. У яго актыў уваходзяць зборнікі вершаў «Санлі» і «Пулі». Самымі вядомымі з’яўляюцца вершы «Новыя берагі» і «Белы лотас». Па таленту параўноўваўся з Пі Жысю, таму час «заняпаду Тан», калі тварылі абодва гэтых паэта, сучаснікамі быў названы «часам Пі і Лу».
Акрамя таленту да вершаскладання, праславіўся як тэарэтык літаратуры і аўтар публіцыстычных твораў, значную частку з якіх складаюць кнігі па аграноміі.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Індура)
Гісторыя
Пабудавана ў 1881 годзе з цэглы на ахвяраванні мясцовага памешчыка А. І. Казлоўскага.
Першапачатковы праект храма, распрацаваны ў 1876 годзе, з-за падаражання будаўнічых матэрыялаў не быў прыняты і прапанаваны для рэалізацыі ў вёсцы Лунна (цяпер у Мастоўскім раёне). Другі праект храма, разлічаны на 350 прыхаджан, распрацаваны гродзенскім губернскім архітэктарам Іванам Калянкевічам у 1879 годзе. У 1880 годзе ён выканаў праект іканастаса.
У 2006—2007 гадах будынак царквы быў занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
У 2010 годзе быў выкананы вонкавы рамонт храма. У пачатку снежня 2012 года пачалася замена купалоў і рамонт даху.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Чатырохчасткавы храм падоўжна-восевай кампазіцыі: званіца, трапезная, малітоўная зала, пяцігранная апсіда. У сілуэце дамінуе шатровая званіца і цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане, узведзены над пакатым чатырохсхільным дахам асноўнага кубападобнага аб’ёму. У яго архітэктуры выкарыстаны рытм арачных аконных праёмаў у кілепадобных ліштвах і фрыз з квадратных шырынак.
Пры праектаванні храма дойлід адышоў ад механічнага ўвасаблення тыповага праекта і зрабіў спробы спрасціць яго. Беламураваны храм узняты на бутавы каларыстычна насычаны цокаль і на апсідзе надзелены магутным каляровым акцэнтам — вялізным мастацкім пано на евангельскі сюжэт.
Астражок
Астражок — тапонім.
Пэрэвалы
Пэрэвалы (Перева́ли) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Турыйскай пасялковай абшчыны.
Гром победы, раздавайся!
Гром победы, раздавайся! (Гром перамогі, раздавайся!) — неафіцыйны рускі нацыянальны гімн канца XVIII—пачатку XIX стагоддзя.
Створаны ў 1791 годзе Гаўрылам Дзяржавіным (словы) і Восіпам Казлоўскім на матыў паланеза.
Падставай для стварэння гімну з'явілася ўзяцце рускімі войскамі пад камандаваннем А. В. Суворава турэцкай крэпасці Ізмаіл падчас руска-турэцкай вайны 1787—1792.
У пачатку XIX стагоддзя быў заменены афіцыйным гімнам "Божа, Цара беражы!"
Майскі раён (Паўладарская вобласць)
Майскі раён (Майский ауданы) размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Паўладарскай вобласці. Утвораны ў 1939 годзе. Плошча раёна 18,1 тысяч кв. км.
Сцяг Расіі
Сцяг Расіі — дзяржаўны сцяг Расійскай Федэрацыі, яе афіцыйны дзяржаўны знак (нараўне з гербам і гімнам). Уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох раўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй — белага, сярэдняй — сіняга і ніжняй — чырвонага колеру. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Першы рускі сцяг
Да XVII стагоддзя Расія не мела адзінага дзяржаўнага сцяга. Гісторыю яго ўзнікнення можна прасачыць с часоў цара Аляксея Міхайлавіча Раманава, калі, у 1668 годзе, на ваду быў спушчаны першы рускі ваенны карабель «Арол».
Галандскі інжынер О. Бутлер, які кіраваў пабудовай карабля, звярнуўся да Баярскай думе з просьбай «…спытаць у Яго Царскай Вялікасці наказ: які, як таму ёсць звычай у іншых дзяржаў, падняць на караблі сцяг». Дварцовы прыказ на гэтую просьбу адказаў, што ў практыцы такой акалічнасці не здаралася, а Зброевая палата «будуе сцягі, харугвы і прапоры для ваенных частак і ваявод, а як быць з карабельным сцягам, Цар загадаў спытаць яго, Бутлера, які ёсць на то звычай у яго краіне». Сцяг Нідэрландаў з 1630 года ўяўляў сабою палотнішча, якое складаецца з трох гарызантальных палосаў роўнай шырыні: чырвонай (верхняй), белай (сярэдняй) і сіняй (ніжняй), аб чым Бутлер і даклаў цару.
Вядома, што даклад Бутлера падзейнічаў: «Роспіс, што яшчэ трэба да карабельнага будаўніцтва, апроч таго, што цяпер набыта за морам» сведчыць, што для сцягоў была закупленая «кіндзяк-пунсовая», белая і сіняя матэрыя. Магчыма, на выбар Аляксеем Міхайлавічам белага, сіняга і чырвонага ў якасці рускіх нацыянальных колераў паўплывала та акалічнасць, што яны паўтараюць расфарбоўку маскоўскага герба: «У чэрвлёным шчыце Святое Велікамучанік і Пераможца Георгій, у срэбным узбраенні і лазуравай прывалоке (мантыі) на срэбным […] каню, які перамагае […] дракона». Як бы то ні было, сцяг менавіта гэтых колераў і быў падняты на «Арле». Князь Аляксандр Пуцяцін у артыкуле «Аб рускім нацыянальным сцягу» піша, што гэты сцяг фактычна і быў першым рускім нацыянальным сцягам.
Калі з колерамі рускага сцяга сітуацыя ўяўляецца даволі яснай, то з нагоды яго малюнка існуюць розныя меркаванні:
Афіцыйнае тлумачэнне колераў сцяга было такім: белы — колер волі, сіні- колер Багародзіцы, чырвоны колер сімвалізуе дзяржаўнасць. З іншага боку, гэта колеры Белай, Малой і Вялікай Русі.
Сцяг цара Маскоўскага
6 жніўня 1693 года, падчас плавання Пятра I на 12-гарматнай яхце «Святы Пётр» у Белым моры з атрадам ваенных караблёў, пабудаваных у Архангельске, на ёй упершыню быў падняты ў якасці штандарта так званы «Сцяг цара Маскоўскага» — палотнішча, якое складаецца з трох гарызантальных палосаў белага, сіняга і чырвонага колераў, з залатым двухгаловым арлом пасярэдзіне. Сцяг, аналагічны сучаснаму рускаму сцягу, стаў выкарыстоўвацца ў якасці марскога сцяга Расіі. Улічваючы то акалічнасць, што ў сухапутных войсках кожны полк меў свой сцяг, адзіны марскі сцяг, прыняты Пятром, з'яўляўся дэ-факта дзяржаўным сцягам Расіі.
У 1699—1700 гг. Пятром I уводзіцца новы штандар і распрацоўваюцца новыя варыянты ваенна-марскога сцяга. 20 студзеня 1705 года Пётр I выдаў указ, паводле якога «на гандлёвых усялякіх судах» павінен паднімацца бела-сіне-чырвоны сцяг. Трохпалосны сцяг выкарыстоўваўся і на ваенных караблях да 1712 года, калі ў якасці ваенна-марскога сцяга быў зацверджаны Андрэеўскі сцяг. Бела-сіне-чырвоны сцяг становіцца камерцыйным сцягам (гэта значыць сцягам грамадзянскіх судоў).
Сцяг Расійскай імперыі
Нягледзячы на тое, што Пётр I распрацаваў за сваё жыццё вялізную колькасць сцягоў (розныя варыянты Андрэеўскага сцяга, штандары цара Маскоўскага і імператара Усерасійскага, варыянты гюйсов і інш.), дзяржаўны сцяг Расійскай імперыі ім так і не быў усталяваны. Пераемнікі Пятра амаль паўтара стагоддзі працягвалі гэтую «традыцыю»: нягледзячы на шырокае выкарыстанне ў побыту рускага бела-сіне-чырвонага трыкалора, юрыдычна яго статус у якасці сцяга Расійскай імперыі не быў усталяваны.
У 1858 года ў праўленне імператара Аляксандра II старшыня геральдычнай палаты Расійскай імперыі барон Кене звярнуў увагу гасудара на тое, што колеры дзяржаўнага сцяга Расіі не супадаюць з колерамі дзяржаўнага герба (што ішло насуперак з правіламі нямецкай геральдыкі). Нягледзячы на тое, што ў рэчаіснасці колеры рускага сцяга адпавядалі колерам цэнтральнага, найстаражытнага малюнка дзяржаўнага герба імперыі, а менавіта — герба Масквы, барон Кене ўпэўніў імператара ў неабходнасці стварэння новага сцяга.
Указам Аляксандра II ад 11 чэрвеня 1858 года быў уведзены чорна-жоўта-белы «сцяг гербавых колераў»: «Апісанне Найвысока зацверджанага малюнка размяшчэння гербавых колераў Імперыі на сцягах і іншых прадметах, ужывальных для ўпрыгожванняў пры ўрачыстых выпадках. Размяшчэнне гэтых колераў гарызантальнае, верхняя паласа чорная, сярэдняя жоўтая (або залатая), а ніжняя белая (або срэбная). Першыя палосы адпавядаюць чорнаму дзяржаўнаму арлу ў жоўтым полі, і какарда з гэтых двух колераў была заснавана імператарам Паўлам I, паміж тым як сцягі і іншыя ўпрыгожванні з гэтых колераў ужываліся ўжо ў поры валадарання імператрыцы Анны Іаанаўны. Ніжняя паласа белая або срэбная адпавядае какардзе Пятра Вялікага і імператрыцы Кацярыны II; імператар жа Аляксандр I, пасля ўзяцця Парыжа ў 1814 годзе, злучыў правільную гербавую какарду з старажытнай Пятра Вялікага, якая адпавядае беламу або срэбнаму вершніку (Св. Георгію) у маскоўскім гербе». Указ зацверджаны Сенатам па дакладзе міністра імператарскага двара графа У. Адлерберга.
Аднак расійскае грамадства не прыняло гэты новы знак дзяржаўнай улады. У імперыі паралельна існавала два сцяга: чорна-жоўта-белы — нацыянальны «дэ-юрэ» і бела-сіне-чырвоны — нацыянальны «дэ-факта», прычым перавагі насельніцтва паўсюдна аддаваліся апошняму.
Падчас каранацыі імператар Аляксандр III звярнуў увагу на кантраст у Маскве: Крэмль быў упрыгожаны і ўся працэсія апранутая ў бела-жоўта-чорнае, а ў горадзе пераважалі бела-сіне-чырвоныя колеры. Была прызначана камісія з аўтарытэтных асоб пад старшынствам генерал-ад'ютанта адмірала К. М. Пас'ета. Камісія вынесла наступнае рашэнне: «Бела-сіне-чырвоны сцяг, заснаваны імператарам Пятром Вялікім, мае за сабою амаль 200-летнюю даўнасць. У ім прымячаюцца і геральдычныя дадзеныя: маскоўскі герб паказвае белага вершніка ў сінім плашчы на чырвоным полі. Пацверджаннем гэтым колерам служаць і сцягі ў ваенным флоце: 1-я лінія пазначаецца чырвоным, 2-я — сінім і 3-я — белым сцягам з Андрэеўскім крыжам у крыже, Контр- і віцэ-адміральскія сцягі адпаведна маюць чырвоную і сінюю палосы, нарэшце, гюйс складзены з колераў: белага, сіняга і чырвонага. З іншага боку, бела-жоўта-чорны колеру ні гістарычных, ні геральдычных асноў за сабою не маюць». На падставе рашэння камісіі адмірала Пас'ета нацыянальным сцягам быў найвысока зацверджаны бела-сіне-чырвоны.
7 мая 1883 года імператар Аляксандр III выдаў указ аб выкарыстанні бела-сіне-чырвонага трыкалора ў якасці дзяржаўнага сцяга Расійскай імперыі. Чорна-жоўта-белы з гэтага моманту лічыцца дынастычным сцягам які валадарыць дому Раманавых. Паводле іншых дадзеных, якія супярэчаць дадзенаму сцвярджэнню, бела-сіне-чырвоны сцяг найвысока сцвярджаецца імператарам Аляксандрам III толькі «для камерцыйных судоў».
Апошні рускі імператар Мікалай II у 1896 годзе канчаткова замацаваў за бела-сіне-чырвоным сцягам статут адзінага дзяржаўнага сцяга Расійскай імперыі. З пачаткам Першай Сусветнай вайны ў 1914 годзе для ўзняцця патрыятызму быў уведзены дадатковы імперскі сцяг «для прыватнага ўжыванні», які адрозніваўся ад дзяржаўнага сцяга імперыі жоўтым прамаугальнікам з выявай дзяржаўнага герба. Аднак, гэты сцяг не атрымаў распаўсюджвання; насуперак распаўсюджанай памылцы, ён ніколі не быў дзяржаўным сцягам Расійскай імперыі.
Герб Кіеўскага ваяводства
Герб Кіеўскага ваяводства (Herb województwa kijowskiego) — геральдычны сімвал Кіеўскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага, з 1569 года Каралеўства Польскага.
Сцяг Расіі
Сцяг Савецкай Расіі
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі сцяг Расіі быў заменены на чырвоны з сярпом і молатам (дэкрэт ВЦВК ад 14 красавіка 1918 года). Пасля ператварэння Расіі ў СССР гэты сцяг стаў сцягам СССР, а яго частка — РСФСР — атрымала сцяг «савецкага ўзору», які адрозніваецца ад сцяга СССР толькі вертыкальнай паласой блакітнага колеру ў тронка.
Герб Кіеўскага ваяводства
З 1-й чвэрці XIV ст. Кіеўскае княства ўваходзіла ў сферу ўплыву, а з 1360-х гадоў фактычна ў склад Вялікага Княства Літоўскага. У 1390-я гады вялікі князь Вітаўт замест князя прызначыў у Кіеў сваіх намеснікаў, у 1471 годзе вялікі князь Казімір тлумачыў волю Вітаўта і ўрэшце сваю так, што князь Уладзімір Альгердавіч «пробѣгал» Кіеўскае княства для сябе і нашчадкаў, калі ад’ехаў да Масквы, такім чынам статус ваяводства быў яўна замацаваны.
Сцяг Расіі
Другая сусветная вайна
Гістарычны сцяг Расіі выкарыстоўваўся ў перыяд з 1942 па 1945 гады ў якасці аднаго з знакаў Рускай вызваленчай арміі.
Герб Кіеўскага ваяводства
Пасля Люблінскай уніі 1569 года Кіеўскае ваяводства перайшло ў склад Каралеўства Польскага.
Сцяг Расіі
Сцяг Расійскай Федэрацыі
У канцы 1980-х гадоў гістарычны сцяг Расіі стаў адным з знакаў руху за рэформы і супраць камуністычнай ідэалогіі. З 22 жніўня 1991 бела-сіне-чырвоны трыкалор ізноў стаў дзяржаўным сцягам Расіі. Сучасны сцяг Расіі быў заканадаўча канчаткова зацверджаны 8 снежня 2000 года Федэральным канстытуцыйным законам «Аб Дзяржаўным сцяге Расійскай Федэрацыі».
Герб Кіеўскага ваяводства
Па ўмовах Андрусаўскага перамір’я 1667 года Каралеўства Польскае страціла большую частку ваяводства і яго сталіцу, але назва захавалася. Цэнтрам ваяводства быў Жытомір.
Апісанне
Да 1569 года і пазней у крыніцах герб апісваюць як мядзведзя, які ідзе ў блакітным або белым полі.
З 1569 года герб Кіеўскага ваяводства ў складзе Польскай кароны апісваюць як белую постаць святога Міхаіла Арханёла ў чырвоным полі, які трымае ў правай руцэ аголены меч, апушчаны ўніз, а ў левай — похвы, апушчаныя ўніз такім чынам, што іх канец датыкаецца вастрыя мяча.
Гісторыя
Архангел Міхаіл з часоў Кіеўскай Русі лічыўся абаронцам Кіева і Кіеўскай зямлі.
У 1507—1517 гадах на ўзор герба Кіеўскага ваяводства створаны герб Навагрудскага ваяводства з выявай Міхала Арханёла. З гэтага часу кіеўская харугва мяняецца, на ёй з’яўляецца герб з выявай чорнага мядзведзя. Канчаткова герб з мядзведзем замацаваўся на Віленскім сейме ў 1529 годзе. Пачатковыя выява і колер герба зафіксаваны ў гербоўніку Stemmata Polonica.
Герб з мядзведзем выяўляўся на вялікалітоўскіх пячатках да падзелаў Рэчы Паспалітай. Барташ Папроцкі ў сваёй кнізе «Гербы польскага рыцарства» (1584), прылічаў герб з мядзведзем да асноўных гербоў Вялікага княства Літоўскага, побач Пагоні і Калюмнаў. У вялікалітоўскай геральдыцы да падзелаў Рэчы Паспалітай як герб ваяводства ўжываўся чорны мядзведзь, якім ідзе на светлым полі.
Пасля пераходу ваяводства да Польскай Кароны ў 1569 годзе, у польскай геральдыцы ў асноўным ўжываўся герб з выявай Арханёла Міхаіла з апушчанымі ўніз мячом і похвамі. У новым гербе (vir armatus) меч, апушчаны ўніз вастрыём, быў сімвалам падпарадкавання польскаму каралю.
Красыні
Назву Красы́ні маюць:
Бізюкова
Бізюкова — тапонім.
Гульбеза
Гульбе́за, Губеза, Губіза — возера ў Беларусі, у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 33 км на паўночны ўсход ад горада Астравец. Належыць да Сарачанскай групы азёр.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Страча. Плошча Гульбезы складае 0,23 км². Найбольшая глыбіня возера — 12,9 м, сярэдняя — 6,6 м. Даўжыня возера — 0,94 км, найбольшая шырыня — 0,39 км. Аб’ём вады ў возеры складае 1,52 млн м³. Плошча вадазбору вадаёма — 6 км², даўжыня берагавой лініі — 1,94 км. Велічыня празрыстасці вады ў возеры складае 4,0 м.
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 8—11 м, знаходзяцца пад лесам і хмызняком. На ўсходзе схілы спадзістыя, разараныя. Берагі вадаёма зліваюцца з схіламі, на поўначы берагі сплавінныя.
Мелкаводдзе Гульбезы вузкае, стромкае, пясчанае. На глыбінях дно возера высланае крэменязёмістым сапрапелем з вялікім утрыманнем жалеза. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае 5—50 м. Расліннасць у возеры пашыраная да глыбіні 1,5—2 м.
Возера злучанае пратокай з возерам Ёдзі, на поўдні выцякае ручай у возера Вераб’і.
Барыс Рагуля
Барыс Дзмітрыевіч Рагуля ( — ) — беларускі палітычны і ваенны дзеяч. Член ЦК БНП, камандзір Наваградскага беларускага эскадрона, афіцэр БКА, намеснік Старшыні Рады БНР і дзеяч беларускай дыяспары ў Канадзе. Доктар медыцыны, лекар анкалагічных хвароб, прэзідэнт London Academy of Medicine (Канада).
Маладосць
Нарадзіўся 1 студзеня 1920 года ў вёсцы Турэц Навагрудскага павета (цяпер Карэліцкі раён Гродзенскай вобласці). Бацька быў лекарам, але калі Барысу было два гады, памёр у час эпідэміі тыфу, пасля чаго маці з сынам пераехалі ў Любчу. У 1930 годзе маці атрымала работу ў наваградскім шпіталі пасля заканчэння акушэрскіх курсаў у Варшаве. У тым жа годзе Барыс Рагуля паступіў у Навагрудскую беларускую гімназію, дзе ён і атрымаў нацыянальнае выхаванне. У 1935 годзе гімназія была закрытая польскімі ўладамі, таму Барыс Рагуля быў вымушаны перайсці ў Навагрудскую польскую гімназію імя А. Міцкевіча. Пазней Барыс Рагуля пісаў, што атмасфера ў польскай гімназіі была неспрыяльная: «У беларускай гімназіі я ведаў, што я беларус, а ў польскай я адчуў сябе беларусам». У 1938 годзе скончыў польскую гімназію і здаў уступныя іспыты на медычны факультэт Універсітэту імя Стэфана Баторыя ў Вільні, але ў абыход закону быў забраны ў войска польскімі ўладамі.
Другая сусветная вайна
У чэрвені 1939 года Барыс Рагуля скончыў польскую падафіцэрскую школу ў Замбраве, быў прызначаны камандзірам эскадрону ў 42-м палку Войска Польскага ў Беластоку. З пачаткам Другой сусветнай вайны ваяваў супраць нямецкіх войскаў у складзе Войска Польскага на мяжы Польшчы і Усходняй Прусіі, у выніку чаго трапіў у палон. У студзені 1940 года няўдала спрабаваў уцячы з палону, у жніўні здолеў уцячы з палону ў Заходнюю Беларусь, ужо далучаную да СССР. Працаваў настаўнікам у школе ў Любчы.
У студзені 1941 года арыштаваны НКУС, утрымліваўся ў мінскай «амерыканцы», абвінавачаны «у нелегальным пераходзе мяжы, контррэвалюцыйнай дзейнасці, шпіянажы». Быў асуджаны на смерць, здолеў вырвацца на волю на пачатку нямецка-савецкай вайны і вярнуўся да хаты. У гэты час маці загінула падчас бамбёжкі Наваградка, ратуючы пацыентаў. З пачаткам нямецкай акупацыі браў актыўны ўдзел у палітычных, грамадскіх, школьных ды вайсковых акцыях. Працаваў перакладчыкам у Навагрудку, выкладчыкам настаўніцкай семінарыі. Далучыўся да ЦК падпольнай Беларускай незалежніцкай партыі.
У ліпені 1942 года прызначаны камандзірам акруговага аддзелу Беларускай самааховы ў Навагрудку. З восені 1943 — камандзір беларускага эскадрона (батальёна) ў Навагрудку: батальён быў створаны з прапановы нямецкага камісара Наваградскага павету Вільгельма Траўба ў кастрычніку 1943 года, які пагадзіўся на ўмовы Рагулі — поўная незалежнасць эскадрону перад мясцовымі нямецкімі ўладамі, поўная свабода ў тактыцы барацьбы з партызанамі, пачатак арганізацыі эскадрону толькі пасля атрымання ўзбраення, амуніцыі і абмундзіравання, а таксама асабістая гарантыя генеральнага гаўляйтара фон Готберга, што немцы будуць прытрымлівацца гэтых умоў. У лістападзе таго ж году батальён атрымаў усе згоды, амуніцыю, зброю і абмундзіраванне, а ў снежні пачалося фармаванне. Эскадрон выкарыстоўваў нямецкую форму з беларускай нацыянальнай сімволікай. Фактычнае фармаванне батальёну скончылася ў студзені 1944 г., але насамрэч яго жаўнеры прымалі ўдзел у баях з савецкімі і польскімі партызанамі амаль з самага пачатку фармавання. На пачатку 1944 г. капітан Рагуля быў прызначаны акруговым начальнікам Беларускай краёвай абароны, што было звязана з забеспячэннем мабілізацыі ў БКА і аховай Навагрудскім батальёнам мабілізацыйных пунктаў.
Пасля эвакуацыі немцаў з тэрыторыі Беларусі, Барыс Рагуля распусціў батальён на пачатку ліпеня 1944 г., на Захад адышоў толькі яго касцяк. У тым жа годзе ажаніўся з Людмілай Гутар, дачкой шчырага беларускага патрыёта, які загінуў у падвалах НКУС. Са жніўня 1944 — у ваеннай школе «Дальвіц» (таксама вядомай як беларускі дэсантны батальён «Дальвіц»), дзе меў ранг капітана і займаўся падрыхтоўкай. У кастрычніку 1944 адмовіўся ляцець з дэсантам у Беларусь.
Эміграцыя
Пасля вайны апынуўся ў амерыканскай зоне акупацыі Германіі. Скончыў Лювенскі ўніверсітэт (Бельгія) і далучыўся да Рады БНР. Пры падтрымцы заходніх спецслужб удзельнічаў у закідцы беларускіх груп за «жалезную заслону» (група Вострыкава, група Філістовіча).
4 снежня 1954 года Барыс Рагуля, Людміла і дзеці, Рагнеда і Вітаўт, адплылі ў Канаду. Сям’я пасялілася ў Лондане (Канада). Там адбыў 16 месяцаў лекарскай стажыроўкі, здаў экзамены і атрымаў ліцэнзію на практыку. У 1963 г. быў запрошаны прадставіць ад імя беларускай грамады ў Канадзе меркаванні адносна дзвюхкультурнасці і дзвюхмоўя краіны, у выніку чаго ягоныя прапановы былі прынятыя і разасланыя больш як у 160 бібліятэк.
Зацікавіўся прэвентыўнай медыцынай, асабліва выяўленнем ранніх сімптомаў рака шыйкі маткі. Вынікі працы Барыса Рагулі зацікавілі Pan American Cancer Cytology Society (New York), і ў маі 1967 г. ён быў запрошаны з дакладам на трэці Панамерыканскі Кангрэс, дзе ягоны даклад быў вельмі добра прыняты і апублікаваны ў часапісе Cancer Cytology: a Journal for Clinicians Dedicated to Cancer Detection, што дало вялікі штуршок у кар’еры. У гэтым жа годзе яго выбралі Старшынёй Камітэта па даследаванні цыталогіі рака і кампаніі па цыталогіі (Chairman of the Cancer Cytology Research Committee and Cytology Campaign, London Ont.), а Кангрэс запрасіў яго на становішча сакратара гэтай арганізацыі. У 1967—1968 гадах Барыс Рагуля разгарнуў шырокую адукацыйную акцыю сярод жанчын Лондану і прадмесцяў, прапагандуючы штогоднае абследаванне ўсіх жанчын у веку ад 17 да 65 гадоў, у выніку чаго да 1970 г. (да часу даклада на кангрэсе Pan American Cancer Cytology Society на Ямайцы) удалося абследаваць 84 % жанчын, прычым у кожнай сотай жанчыны была выяўлена пачатковая стадыя захворвання. На пятым Кангрэсе ў Аўстрыі (Зальцбург, 1973) Барыс Рагуля дакладваў, што дзякуючы ранняй дыягностыцы больш за 85 % з гэтых жанчын былі вылечаныя.
У 1971 годзе заняў пасаду медычнага дарадчыка ў Canadian Cancer Society, дзе заняўся доследамі ранняга выяўлення рака страўніка і тоўстай ды адхадной кішак. На шостым Кангрэсе Pan American Cancer Cytology Society (Las Vegas, 1976) Барыс Рагуля паказаў, што спецыяльным метадам аналізу крыві можна выявіць каля 80 % захворванняў і паспяхова лячыць, у выніку чаго гэты метад дыягностыкі сталі паспяхова выкарыстоўваць медыкі Лондану, а пазней і іншых правінцый. У тым жа годзе здаў дадаткова экзамены на права выкладаць у медычнай школе і быў запрошаны на факультэт медыцыны, дзе працаваў да 1991 г., не пакідаючы прыватнай практыкі.
У 1973 годзе Барыс Рагуля выбраны прэзідэнтам London Academy of Medicine (Канада) і стаў першым лекарам неканадскага паходжання, выбраным на гэтае становішча. На становішчы займаўся прапагандай медыцынскіх ведаў і добрага фізічнага стану сярод насельніцтва, а таксама дабіўся забароны курэння на тэрыторыі школ, пазней — у шпіталях і публічных месцах. Пры гэтым на працягу 15 гадоў сам даваў прыклад і браў удзел у двухдзённым лыжным марафоне на 160 км.
Дасягнуўшы вялікіх прафесійных поспехаў, таксама актыўна ўдзельнічаў у беларускім эміграцыйным жыцці. З 1971 года быў намеснікам старшын і Рады БНР. Генерал Рады БНР. Старшыня сусветнай арганізацыі «Канфэрэнцыя Вольных Беларусаў». Старшыня філіялу Беларускага Інстытуту Навукі і Мастацтва ў Канадзе. Старшыня Каардынацыйнага Камітэту Беларусаў Канады ў 1971—1989 гадах. Сябра Canadian Councel of Multiculturalism у 1976—1989 гадах. У 1976—1978 гадах працаваў з прадстаўнікамі латышоў, літоўцаў, эстонцаў і ўкраінцаў над дакументам пра дэкаланізацыю Савецкага Саюзу. Дакумент быў уручаны Асамблеі ААН у Нью-Ёрку 20 лістапада 1978 года.
З 1986 г. Барыс Рагуля актыўна ўдзельнічаў у Камітэце дапамогі дзецям-ахвярам Чарнобылю. З 1990 г. — мэдычны дырэктар дапамогі дзецям-ахвярам Чарнобылю. З 1994 г. — старшыня камітэту, мэта якога была пабудаваць дзіцячую дантыстычную клініку ў Мінску паводле канадыйскіх стандартаў.
У 1997 г. з яго ініцыятывы была актывізавана Рада БНР, у яе былі ўведзеныя свежыя сілы.
Памёр 21 красавіка 2005 года. Развітанне адбылося 23 красавіка, пасля ён быў крэміраваны паводле сваёй волі.
Wikimapia
Прынцыпы і мэты
Мэта праекту палягае ў тым, каб сабраць і спарадкаваць найбольш поўную інфармацыю аб усіх геаграфічных аб'ектах на Зямлі і ажыццявіць да яе свабодны доступ. Запаўненне сайта інфармацыяй ажыццяўляецца па прынцыпу краудсорсінга, гэта значыць усе звесткі на Вікімапіі дадаюцца самімі карыстальнікамі сайта (як зарэгістраванымі, так і не) па іх уласнай ініцыятыве. Назва Вікімапія абрана таму, што з'яўленне гэтага геаінфармацыйнага праекта было натхнёна поспехам Вікіпедыі, і Вікімапія таксама ўжывае прынцып вольнага рэдагавання вікі; аднак Фонд Вікімедыа не мае дачынення да ўзнікнення праекта. Вікімапія не з'яўляецца фондам, які фінансуецца ахвяраваннямі, але існуе на аснове касерцыйнай кампаніі і атрымоўвае даход ат рэкламы.
Гісторыя
Праект Вікімапія быў запушчаны Аляксандрам Каракіным і Яўгеніем Савельевым 24 мая 2006 года, і ўжо праз некалькі месяцаў на карце быў пазначаны першы мільён аб'ектаў. Вось некаторыя статыстычныя звесткі аб развіцці Вікімапіі:
У кастрычніку 2008 года зарэгістраваным карыстальнікам была прапанавана для тэставання бэта-версія Вікімапіі. У інтэрфейс былі даданы новыя функцыі, у тым ліку магчымасць пазначаць кавалкі сушы (пазней выдалена), рэкі, аўтадарогі і чыгункі, а таксама даданы новы пласт — «Карта Вікімапіі». У гэтым пласце адлюстроўваюцца толькі тыя аб'екты, якія былі створаны самімі карыстальнікамі Вікімапіі, напрыклад, контуры і дарогі, прычым контуры вылучаюцца пэўным колерам у залежнасці ад катэгорыі аб'екта — блакітным колерам пазначаюцца вадаёмы, шэрым — будынкі і збудаванні, зялёным — паркі і сады. Карыстальнікі таксама могуць карыстацца фільтрам для адлюстроўвання месцаў па катэгорыям.
3 ліпеня 2009 года быў праведзены пераход на новую версію інтэрфейсу. Раней, падчас сваёй адладкі, гэтая версія знаходзілася ў статусе бэта. Падчас пераходу некаторыя карыстальнікі скардзіліся на нязручнасці. Таксама былі скаргі на адсутнасць у новай версіі інструмента «вымярэнне плошчы» — па нейкай прычыне яго не дадалі ў інтэрфейс.
На цяперашні час існуе магчымасць працаваць як у бягучай, так і ў старой версіях інтэрфейсу (завецца ў меню Wikimapia Classic). Пры гэтым аб'екты у дзвюх версіях адны і тыя ж.
Летам 2012 года пачалося тэставанне новай версіі Вікімапіі, якая мела неафіцыйную назву Новая Вікімапія.
Як Вікімапія працуе
Вікімапія уяўляе сабой інтэрактыўную карту на аснове Google Maps API, якая складаецца з інфармацыйнага пласта, які ствараецца карыстальнікамі, спадарожнікавых фота Google maps і іншых крыніц. На карце можна падсвятліць і абраць любы адзначаны аб'ект і паглядзець яго апісанне. Каб знайсці якое-небудзь поўнае месца, патрэбна ўказаць яго назву ці каардынаты ў радку пошуку.
Праглядаючы карту Вікімапіі, карыстальнік бачыць аб'екты, абмежаваныя контурамі, і можа атрымаць іх тэкставае апісанне. Даданне фатаграфій і выдзяленне новых участкаў карты даступна любому наведвальніку сайта, але рэдагаванне аб'ектаў даступна толькі зарэгістраваным карыстальнікам. Аб'екты таксама пазначаюцца катэгорыямі, у рэжыме пошуку адлюстроўваюцца толькі тыя з іх, дзе ў апісанні прысутнічае дадзеная катэгорыя.
Любы карыстальнік можа стварыць новы аб'ект. Для гэтага патрэбна намаляваць яго палігон на карце, і, пры жаданні, дадаць апісанне. Таксама да кожнага пазначанага ўчастка можна выбраць катэгорыі, дадаваць фатаграфіі гэтага аб'екта, відэафайлы з YouTube і спасылку на старонку ў Вікіпедыі для гэтага аб'екта. Пласт пазнак Вікімапіі можна далучыць да праграмы Google Earth. Падрабязней аб гэтым можна даведацца ў афіцыйнай Дакументацыі Вікімапіі. Функцыя рэдагавання аб'ектаў даступная толькі для зарэгістраваных карыстальнікаў.
Wikimapia таксама дазваляе карыстальнікам дадаваць лінейныя аб'екты, гэта значыць ёсць аўтамабільныя дарогі і чыгункі, паромныя пераправы і рэкі. Інтэрфейс дазваляе карыстальнікам указваць памер дарог (галоўная дарога, другасная дарога, грунтовая дарога і г. д.) і колькасць палос, можна ўказваць вуліцы з аднабаковым рухам, а таксама зрабіць апісанне. Таксама ёсць інструменты для апісання перакрыжаванняў і тунэляў. Інструмент маркіроўкі рэк з'яўляецца трошкі больш складаным чым інструмент для дарог і паромных перапраў, бо ёсць другасныя лініі, якія вызначаюць берагавую лінію ракі.