cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цвёрды дыск
У адрозненне ад «гнуткага» дыску (дыскеты), інфармацыя ў НЦМД запісваецца на цвёрдыя (алюмініевыя або шкляныя) пласціны, пакрытыя пластом ферамагнітнага матэрыялу, часцей за ўсё двухвокісу хрому. У некаторых цвёрдых дысках выкарыстоўваецца адна пласціна, у іншых — некалькі на адной восі. Счытвальныя галоўкі ў рабочым рэжыме не дакранаюцца да паверхні пласцін, дзякуючы праслойцы струменя паветра, утваранага пры хуткім вярчэнні. Адлегласць паміж галоўкай і дыскам складае некалькі нанаметраў (у сучасных мадэлях 5—10 нм), а адсутнасць механічнага кантакту забяспечвае доўгі тэрмін службы прылады. Пры адсутнасці кручэння дыскаў, галоўкі знаходзяцца ў бяспечнай зоне, дзе выключаны іх няштатны кантакт з паверхняй дыскаў.
Цвёрды дыск складаецца з наступных асноўных вузлоў: корпус з трывалага сплава, уласна цвёрдыя дыскі (пласціны) з магнітным пакрыццём, блок галовак з прыладай пазіцыянавання, электрапрывад шпіндзеля і блок электронікі.
Deutzia crenata
Deutzia crenata — від кветкавых кустоў сямейства.
Арэал
Родам з Японіі, дзе ён распаўсюджаны і сустракаецца па ўсёй краіне. Натуральнае асяроддзе месцапражывання знаходзіцца на ўзлесках і скалах. Звычайна культывуецца за межамі свайго мясцовага арэала і натуралізаваўся з пасадак у Кітаі і Паўночнай Амерыцы.
Deutzia crenata — лістападны куст. Лісце супратыўнае, зубчастае, даволі патоўшчанае. У адрозненне ад падобнага віду, яго лісце не адрозніваецца дыяморфнай формай і размешчана на кароткіх хвосціках па ўсёй даўжыні сцябла. Акрамя таго, усе ніткі Deutzia crenata зубчастыя. У Японіі гэты від цвіце з мая па ліпень.
У садках папулярная форма з махрыстымі кветкамі (forma plena).
Білыкіўка
Білыкіўка (Бі́ликівка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Ізгуты Айтыкаў
Ізгуты Айтыкаў — аул у Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таргынскай сельскай акругі. Код КАТА — 636273500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 678 чалавек (339 мужчын і 339 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 689 чалавек (345 мужчын і 344 жанчыны).
Ліцвінкава
Ліцві́нкава (, Литвинково) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрошыцкага сельсавета.
Павел Іванавіч Ткачоў
Павел Іванавіч Ткачоў (, с. Скадаінаўка, Каменскі раён, Растоўская вобласць, Расія —, Мінск) — беларускі літаратуразнавец, пісьменнік. Доктар філалагічных навук (1981), прафесар (1982). Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (1964), Саюза журналістаў Беларусі.
Андрэй Іванавіч Швед
Андрэй Іванавіч Швед (нар., Глушкавічы, Лельчыцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Генеральны пракурор Рэспублікі Беларусь з 9 верасня 2020 года.
Павел Іванавіч Ткачоў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (адзяленне журналістыкі, 1955; аспірантура, 1967).
Андрэй Іванавіч Швед
Кандыдат юрыдычных навук, дацэнт.
Біяграфія
Андрэй Іванавіч Швед нарадзіўся 21 красавіка 1973 года ў весцы Глушкавічы Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Бацька Іван Васільевіч працаваў дырэктарам школы, маці Зінаіда Сямёнаўна працавала настаўніцай матэматыкі ў гэтай жа школе. У сям’і, акрамя Андрэя, нарадзіліся старэйшая сястра Анжэла і малодшы брат Алег. У канцы 1970-х гадоў бацька загінуў у аўтамабільнай аварыі падчас паездкі на радзіму жонкі ў Магілёўскую вобласць. Неўзабаве маці разам з дзецьмі пераехала ў Леніна Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Сястра Анжэла — намеснік старшыні Лагойскага райвыканкама.
Павел Іванавіч Ткачоў
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: пытанні мастацкай літаратуры і публіцыстыкі; памфлет і сатыра.
Андрэй Іванавіч Швед
Біяграфія
У 1996 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта. У 1996—1998 гадах працаваў на розных пасадах у органах пракуратуры Мінска.
Павел Іванавіч Ткачоў
Узнагароды
Узнагароды: званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР» (1983), нагрудны знак «Отличник высшего образования СССР» і інш.
Андрэй Іванавіч Швед
Біяграфія
У 2005 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Актуальныя тэарэтычныя і практычныя аспекты стадыі ўзбуджэння крымінальнай справы», стаўшы кандыдатам юрыдычных навук.
З 2006 па 2010 год працаваў начальнікам экспертна-прававога аддзела Дзяржаўнага сакратарыята Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь.
У 2010—2011 гадах працаваў намеснікам Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь. З’яўляўся кіраўніком следчай групы па справе аб выбуху ў мінскім метро ў 2011 годзе.
З 22 красавіка 2013 года па 9 верасня 2020 года працаваў Старшынёй Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз Рэспублікі Беларусь.
У 2016 годзе абраны старшынёй Беларускай федэрацыі воднага пола.
9 верасня 2020 года прызначаны Генеральным пракурорам Рэспублікі Беларусь.
Санкцыі ЕС і іншых краін
У 2011 годзе, пасля правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года, якія Еўрапейскім саюзам былі прызнаныя недэмакратычнымі, а таксама сілавога разгону акцыі пратэсту ў Мінску 19 снежня 2010 года, быў уключаны ў спіс беларускіх дзяржаўных дзеячаў і чыноўнікаў, на якіх Еўрапейскім Саюзам былі накладзеныя санкцыі. У 2012 годзе Рада Еўрапейскага саюза прызнала Шведа адказным за ініцыяванне ў 2011 годзе па запыце КДБ расследавання справы Алеся Бяляцкага, кіраўніка Беларускага праваабарончага цэнтра «Вясна», які абараняў і аказваў дапамогу тым, хто пацярпеў ад рэпрэсій у сувязі з выбарамі 19 снежня 2010 года і рэпрэсій супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі ў Беларусі.
17 снежня 2020 года быў зноўку дададзены ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый адзначалася, што Швед як генеральны пракурор Беларусі адказны рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі, у прыватнасці, за шматлікія крымінальныя справы супраць мірных дэманстрантаў, лідараў апазіцыі і журналістаў ды публічныя заявы з пагрозамі ўдзельнікам «несанкцыянаваных акцый». З-за гэтага жа Шведа ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Канада , Швейцарыя. 26 студзеня 2021 года да снежаньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Таксама Швед знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
8 сакавіка 2022 года Японія таксама ўвяла супраць яго персанальныя санкцыі. Украіна далучылася да санкцый у кастрычніку таго ж года.
Беларускі саюз дызайнераў
Беларускі саю́з дыза́йнераў  («БСД») — грамадская арганізацыя, уваходзіць у міжнародную асацыяцыю «Саюз дызайнераў» і Асацыяцыю грамадскіх аб’яднанняў «Беларуская канфедэрацыя творчых саюзаў». Аб’ядноўвае спецыялістаў прамысловага і графічнага дызайну, праектавання малых формаў, інтэр’ераў, абсталявання, арт-дызайну, мадэльераў, педагогаў, тэарэтыкаў дызайну. Старшыня арганізацыі — Дзмітрый Сурскі.
Гісторыя
3 красавіка 1987 года ў маскоўскім Доме Саюзаў адбыўся ўстаноўчы з’езд Саюза дызайнераў СССР, на якім прысутнічалі 25 беларускіх дэлегатаў, чацвёра з якіх былі абраны ў праўленне СД СССР. 14 снежня 1987 года на ўстаноўчым з’ездзе ў Мінску быў створаны Саюз дызайнераў БССР, спадкаемцам якога з’яўляецца Беларускі саюз дызайнераў.
У склад сакратарыята былі абраныя 8 чалавек:
А. Г. Длатоўскі двойчы абіраўся старшынёй Союза, паралельна кіраваў Беларускім інстытутам дызайну (зараз Нацыянальны дызайн-цэнтр).
У 1990 годзе ў складзе саюза было больш за 135 членаў. На ІІ пазачарговым з’ездзе 21 снежня 1991 года Саюз дызайнераў БССР атрымаў сучасную назву — Беларускі саюз дызайнераў.
У 1995 годзе старшынёй саюза быў абраны Дзмітрый Алегавіч Сурскі. Станам на 2023 год колькасць сяброў арганізацыі каля 600 чалавек.
Сябры Саюза неаднаразова атрымоўвалі высокія ўзнагароды: і інш.
З’езд
Вышэйшым органам БСД з’яўляецца з’езд, які склікаецца не радзей за адзін раз у чатыры гады. Ад пачатку ўтварэння БСД адбылося 9 з’ездаў, апошні — у 2020 годзе.
Рада
У перыяд паміж з’ездамі кіраванне дзейнасцю БСД ажыццяўляе Рада, якая абіраецца на з’ездзе.
Старшыня
Старшыню абірае з’езд на тэрмін у чатыры гады, старшыня валодае правамі і абавязкамі кіраўніка юрыдычнай асобы.
Калекцыя беларускага плаката
У 1999 годзе адбылася выстаўка беларускага плаката. Яе падрыхтоўчы перыяд склаў амаль тры гады. Акрамя калекцыі плаката Беларускага саюза дызайнераў таксама дэманстраваліся рарытэты, прадстаўленыя прыватнымі калекцыянерамі і самімі мастакамі.
У 2008—2009 гадах праводзілася перасоўная выстаўка плаката «Візуальны код часу: постсавецкае мастацтва плаката Беларусі». Яна праходзіла ў Варшаве, Берліне , Дрэздэне , Бруселі, Трыесце, Гранароле, Тулузе. У экспазіцыю былі ўключаны 43 найбольш яскравыя работы беларускіх плакатыстаў 1970—2000-х, у якіх адлюстраваліся сацыяльна-палітычныя трансфармацыі кожнага перыяду, у тым ліку сацыяльны феномен «Homo Sovieticus».
У 2016—2017 гадах у межах праграмы Choice Беларускі саюз дызайнераў зладзіў праект «Беларускі плакат», які завяршыўся выставамі ў Мінску, Берасці, Гародні, Нясвіжы і Віцебску, а таксама стварэннем сайту беларускага плаката plakat.unid.by
Іосіф Іпалітавіч Жылінскі
Іосіф Іпалітавіч Жылі́нскі ( — ) — геадэзіст.
Біяграфія
У 1840-я гады яго бацька, Гіпаліт Жылінскі (1800—1882), набыў на Ашмяншчыне маёнтак Дакурнішкі.
Нарадзіўся ў Троках, што тады ўваходзілі ў склад Віленскай губерніі. Скончыў Пецярбургскі інстытут інжынераў шляхоў зносін (1854). Праслухаў тэарэтычны курс па геадэзіі на геадэзічным аддзяленні Мікалаеўскай акадэміі Генштаба і прайшоў практыку ў Пулкаўскай абсерваторыі.
Навуковая дзейнасць
У 1873—1898 гг. узначальваў Заходнюю экспедыцыю па асушэнні балот Палесся. Пазней, маючы за плячыма палескі вопыт, Жылінскі паспяхова кіраваў меліярацыяй забалочаных земляў Маскоўскай, Разанскай, Уладзімірскай губерняў Расіі.
Удзельнічаў у астранома-геадэзічных работах за мяжою.
Заходняя экспедыцыя
У траўні 1872 года была створана камісія «для даследавання стану сельскай гаспадаркі», якая прыйшла да высновы, што «асушэнне балотаў вельмі патрэбнае ў Пецярбургскай, Наўгародскай, Цвярской, Яраслаўскай, Мiнскай i Валынскай губернях». У 1873 годзе Жылінскі ўзначальвае Заходнюю экспедыцыю на Палессі, якая павінна была ахапіць тэрыторыю плошчай каля 9 млн гектараў. Ён меў намер, "скачаваўшы прычыны, якія выклікаюць ўзнікненне балот, дасягнуць больш раўнамернага размеркавання вільгаці і такім чынам вызваліць забалочаныя абшары ад лішкаў вады".
Гэты праект не меў аналагаў у свеце. Работы па асушэнню Палесся пачаліся ў 1874 і працягваліся каля 20 гадоў. Больш за 2,5 млн. дзесяцін (2,73 млн.га.) балот было ператворана ў культурныя зямлі, было пабудавана 4367 вёрст каналаў, 549 мастоў, 30 шлюзаў. На ўсё гэта сышло больш за 2,8 млн рублёў.
У 1883 годзе Жылінскім былі закладзеныя вопытныя пасевы на нізінным балоце ва ўрочышчы Васілевіцкая павета, дзе выпрабоўваўся метад вырошчвання змяшанай культуры з выкарыстаннем навезенага мінеральнага грунту. Адначасова праводзіліся даследаванні па вырошчванню на меліяраваных землях азімых і яравых культур, кармавых траў і гародніны, "каб на справе паказаць палескаму селяніну спосабы і прыёмы распрацоўкі балот пад ворыва і агароды, добрым прыкладам выклікаць у яго ахвоту да пераймання". У выніку працы Заходняй экспедыцыі на меліяраваных землях аздаравіўся клімат, страцілі эпідэмічны характар ​​хваробы, практычна знікла гідкая хвароба каўтун. У 1903 годзе генерал І. І. Жылінскі пісаў: «Зробленыя да гэтага часу каналізацыйныя работы на Палессі можна лічыць дастатковымі пры цяперашніх эканамічных умовах, па меры ж змены гэтых умоў, па меры павелічэння насельніцтва і культуры краіны, будзе з'яўляцца непазбежнай неабходнасць пашырэння сеткі каналаў. Нельга разглядаць працу цалкам завершанай — пачатак для такога роду працы ў будучыні толькі пакладзены»
Сярод апублікаваных прац:
Кацярына Мікалаеўна Жаркова
Кацярына Мікалаеўна Жаркова (нар., , Беларуская ССР, СССР) — тэлепрадзюсар і фотамадэль родам з Беларусі.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і ваеннага афіцэра Мікалая Жаркова і прафесійнага фатографа Надзеі Жарковай. У верасні 1982 г. ва ўзросце 7 месяцаў пераехала з бацькамі ў Чукоцкую аўтаномную акругу (РСФСР). Пазней сям’я пераяжджала ў Маскву і Смаленск. З верасня 1991-га па май 1994 году навучалася ў школе на ўсходзе Германіі, дзе скончыла 4—7 класы. Затым вярнулася з бацькамі ў Смаленск (Расія), дзе з 14 гадоў пачала займацца ў мадэльным агенцтве «Подыум» у якасці поўнай манекеншчыцы. У верасні 1999 года паступіла ў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў (Хімкі, Маскоўская вобласць), які скончыла ў чэрвені 2003 года.
У лістападзе 2006 г. стала першай поўнай фотамадэллю, якая трапіла на старонкі расійскага выдання амерыканскага часопіса «Касмаполітан». Затым сыграла шэраг эпізадычных роляў у расійскіх серыялах, пасля чаго ўладкавалася асістэнткай прадзюсара на маскоўскім тэлеканале «Муз-ТБ». Пазней атрымала павышэнне да тэлепрадзюсаркі. Сярод супрацоўнікаў тэлебачання сустрэла свайго мужа. 15 снежня 2009 г. выйграла расійскі конкурс поўных мадэляў «Салодкая жанчына». На пачатку 2010 г. стала вядоўцай 2-гадзіннай ранішняй перадачы на расійскім тэлеканале «ТНТ». У 2-й палове 2010 г. выехала па «Зялёнай карце» ў ЗША, дзе знялася ў рэкламе жаночага адзення для гандлёвых сетак «Мода для фігуры» (Нью-Ёрк), «Назаўжды 21» (Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія) і «Сярэбраныя джынсы» (Вініпег, правінцыя Манітоба, Канада). У 2011 г. прыняла ўдзел у фотасесіі ў Нью-Ёрку з фатографам Вікторыяй Джанашвілі. У студзені 2012 г. нью-ёрскі часопіс «Поўная мадэль» суправадзіў рэдактарскі артыкул «Поўныя целы, што ж з імі не так» здымкамі той фотасесіі, якая праходзіла сумесна з хударлявай фотамадэллю. На здымках Кацярына Жаркова выглядала здаравейшай за сваю хударлявую калегу. Кожны здымак суправаджаўся надпісамі датычна анарэксіі, у тым ліку: «Большасць мадэляў-пачаткоўцаў маюць індэкс масы цела, характэрны для анарэксіі». Пазней стала фотамадэллю нью-ёрскага агенцтва «Вільгельміна».
Станцыя Катынь (вёска)
Станцыя Катынь (Станция Катынь) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Катынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 100 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 17 км на захад ад Смаленска, за 1 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на правым беразе ракі Дняпро і на левым беразе ракі Катынка. У населеным пункце знаходзіцца чыгуначная станцыя Катынь на лініі Масква — Мінск.
Міністэрства транспарту і камунікацый Казахстана
Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Казахстан — Міністэрства ў складзе ўрада Рэспублікі Казахстан, цэнтральны выканаўчы орган Рэспублікі Казахстан ажыццяўляльны кіраўніцтва і міжгаліновую каардынацыю па пытаннях распрацоўкі і рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі ў сферы транспарту і камунікацый. Палажэнне пра Міністэрства Зацверджана пастановай Урада Рэспублікі Казахстан ад 24 лістапада 2004 года № 1232.
6 жніўня 2014 падчас рэарганізацыі Урада РК скасавана, функцыі міністэрства перададзены новаму Міністэрству па інвестыцыях і развіццю Рэспублікі Казахстан
Камітэты
Пры Міністэрстве працуюць 4 камітэты
Аляксей Чубат
Аляксей Леанідавіч Чубат — беларускі паэт, пісьменнік, эканаміст, спецыяліст у галіне PR.
Біяграфія
Скончыў вілейскую СШ №4 у 1997 годзе.
У 2003 годзе на факультэце журналістыкі Белдзяржуніверсітэта атрымаў спецыяльнасць “сувязі з грамадскасцю”. Паралельна завочна вучыўся ў БДЭУ па спецыяльнасці “эканоміка і кіраванне прадпрыемствам”. Цяпер працуе PR-спецыялістам, стварае рэкламу для галіновых і бізнес-часопісаў.
Вершы Аляксея Чубата друкаваліся ў часопісах “Першацвет”, “Маладосць”. Таксама піша апавяданні. Адно з іх – “Гісторыя банта” – заняло другое месца на конкурсе, які ладзіў Саюз беларускіх пісьменнікаў. .
Жыве ў Фаніпалі, Мінскі раён.
Сяргей Валянцінавіч Дубовік
Сяргей Валянцінавіч Дубовік (, в. Крыніца, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі журналіст, літаратуразнавец. Кандыдат філалагічных навук (2000), дацэнт (2006).
Біяграфія
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (Інстытут журналістыкі, кафедра тэорыі і метадалогіі журналістыкі, загадчык кафедры, у 2005—2018 — дырэктар Інстытута).
Навуковыя інтарэсы: нацыянальныя СМІ ва ўмовах трансфармацыі грамадства.
Узнагароды
Ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных сілах СССР» 3 ступені, ганаровыя граматы Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2004), Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі (2004).
Жанна Барысаўна Шкурдзюк
Жанна Барысаўна Шкурдзюк (, Мінск) — беларуская дзяржаўная дзяячка, намеснік Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь (з 2003).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1955 годзе ў Мінску. Прафесійную дзейнасць пачала ў 1978 годзе з пасады сакратара судовага пасяджэння суда Кастрычніцкага раёна Мінска.
У 1985 годзе скончыла юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Правазнаўства» і была прызначана суддзёй суда Савецкага раёна Мінска. З 1991 па 2000 год працавала на пасадзе суддзі Мінскага гарадскога суда, пасля чаго была прызначана суддзёй Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
23 снежня 2003 года прызначана намеснікам Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. З’яўляецца старшынёй судовай калегіі па справах інтэлектуальнай уласнасці Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
Ацэнка дзейнасці
Пасля фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і жорсткага падаўлення пратэстаў рэжымам Аляксандра Лукашэнкі, у верасні 2020 года трапіла ў санкцыйныя спісы краін Балтыі (Латвія, Літва, Эстонія). Змешчаная ў базу грамадскай ініцыятывы «Народны трыбунал» за парушэнне артыкула 392 Крымінальнага кодэкса Беларусі і шматразовыя парушэнні Канстытуцыі Беларусі, Кодэкса аб адміністрацыйных парушэннях, Працэсуальна-выканаўчага кодэкса.
Прапіленгліколь
Прапіленгліколь — бясколерная вязкая вадкасць, практычна без паху, са слабым саладкаватым смакам, валодае гіграскапічнымі ўласцівасцямі.
Прапіленгліколь па сваіх фізічных уласцівасцях нагадвае этыленгліколь. Аднак, у адрозненне ад этыленгліколю, прапіленгліколь не таксічны і шырока выкарыстоўваецца ў прадуктах харчавання, касметыцы і гігіенічных сродках для поласці рота ў якасці растваральніка, кансерванту і вільгацеўтрымальнага агенту. Прапіленгліколь вырабляецца ў вялікіх колькасцях з прапіленаксіду.
Манчакі (Лагойскі раён)
Манчакі́ (, Мончаки) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрошыцкага сельсавета.
Бобрык (Білапільскі раён)
Бобрык (Бо́брик) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Дзяржаўца
Дзяржаўца — часовы ўладальнік і кіраўнік дзяржаўнага маёнтка ў Вялікім княстве Літоўскім, да XVI ст. называўся намеснікам і цівуном.
Часта дзяржавы давалі як юргельт або за пазыку скарбу.
Балатышынэ
Балатышынэ (Болотишине) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Герасімаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Герасімаўка — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Талеген Тахтараўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 11 км на поўнач ад раённага цэнтра, пасёлка Касыма Кайсенава. Код КАТА — 636275100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1192 чалавекі (562 мужчыны і 630 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1328 чалавек (635 мужчын і 693 жанчыны).
Санаторый Барок
Санаторый Барок (Санаторий Борок) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Катынскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 17 км на захад ад Смаленска, за 0,1 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Дняпро. Уздоўж паўднёвага боку вёскі працякае рака Дняпро, з паўночнага захаду яе тэрыторыя абмежавана ракой Катынка. За 1 км на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Катынь на лініі Масква — Мінск, а таксама аднайменная вёска.
Асобны корпус жандармаў
Асобны корпус жандармаў (Отдельный корпус жандармов) — ваенная паліцыя ў Расійскай імперыі. Створаны ў 1836 годзе на аснове жандармскіх дывізіёнаў корпуса ўнутранай варты і жандармскага палка. Уся краіна была падзелена на некалькі (спачатку пяць, потым восем) жандармскіх акруг, на чале якіх стаялі вышэйшыя жандармскія чыны. Акругі, у сваю чаргу, распадаліся на аддзяленні. На аддзяленне прыходзілася звычайна 2-3 губерніі; начальнікамі прызначаліся жандармскія штаб-афіцэры.
У 1880 годзе Асобны корпус жандармаў пераданы ў падпарадкаванне Міністэрсту ўнутраных спраў Расійскай імперыі. Указ 25 чэрвеня (7 ліпеня) 1882 года, захаваўшы за міністрам унутраных спраў званне шэфа жандармаў і значэнне камандуючага ўсімі ўпраўленнямі і часцямі корпуса жандармаў (за выключэннем часцей, якія знаходзяцца пры ваенных акругах), непасрэднае кіраванне корпусам даручыў аднаму з таварышаў міністра, загадчыку паліцыяй, з найменнем апошняга камандзірам асобнага корпуса жандармаў. Камандзір гэты, у страявым, інспектарскім і ваенна-судовым дачыненні, карыстаўся правамі і ўладай камандуючага войскамі ваеннай акругі; па страявой частцы ён дзейнічае праз штаб корпуса, а па прадметах, якія адносяцца да выяўлення і даследаванні злачынстваў — праз дэпартамент паліцыі міністэрства ўнутраных спраў.
У СССР сексу няма
«У СССР сексу няма» («В СССР секса нет»): крылатая фраза, крыніцай якой паслужыла выказванне Людмілы Мікалаеўны Івановай, прадстаўніцы грамадскай арганізацыі «Камітэт савецкіх жанчын» і ўдзельніцы савецка-амерыканскага тэлемаста Ленінград-Бостан «Жанчыны гавораць з жанчынамі», які быў запісаны 28 чэрвеня і выпушчаны ў эфір 17 ліпеня 1986 году.
Тэлемост быў арганізаваны тэлевядучымі У. Познерам і Ф. Донах'ю і быў адным з першых першых савецка-амерыканскіх тэлемастоў. Існуе некалькі версій таго, што менавіта сказала Л. М. Іванова.
Асноўная версія
Амерыканская ўдзельніца паскардзілася, што ў ЗША на тэлебачанні рэкламныя ролікі эксплуатуюць сексуальныя выявы і пацікавілася, ці няма падобнай сітуацыі ў СССР. Іванова адказала: «У нас сексу няма…», што зараз жа выклікала смех, якім была заглушана канцоўка фразы: «…на тэлебачанні». Ва ўжытак увайшла скажоная і вынятая з кантэксту частка фразы: «У СССР сексу няма». Гэтая версія дапаўняецца відэазапісам перадачы і аповедам самога Познера.
Альтэрнатыўная версія
Сама Іванова ў інтэрв'ю газеце «Камсамольская праўда» выкладае іншую версію паходжанні гэтай фразы:
Пачаўся тэлемост, і адна амерыканка кажа: ды вы з-за вайны ў Афганістане наогул павінны перастаць займацца сексам з вашымі мужчынамі — тады яны не пайдуць ваяваць. І пальцам увесь час тыкае. Я ёй і адказала: у СССР сексу няма, а ёсць каханне. І вы падчас вайны ў В’етнаме таксама не пераставалі спаць са сваімі мужчынамі. Але ўсё запомнілі толькі пачатак фразы. А што, не маю слушнасці? У нас жа сапраўды слова «секс» было амаль непрыстойным. Мы заўсёды займаліся не сексам, а каханнем. Вось гэта я і мела на ўвазе.".
Цікавыя факты
Фраза «Сексу ў нас няма!» некалькі разоў гучыць у савецка-польскім фільме Дзежка вю (1988).
Літоўскія паходы да 1270 года
1030-1040-я
У 1038 годзе мазавецкі князь Мецлаў у саюзе з памаранамі, ятвягамі і літоўцамі пачаў барацьбу з польскім князем Казімірам I. Казімір заключыў супраць Мецлава саюз з вял. кн. кіеўскім Яраславам. У 1038 годзе вял.кн. Яраслаў хадзіў супраць ятвягаў, у 1040 — супраць літоўцаў, у 1041 — на Мазовію, у 1044 — зноў супраць літоўцаў. У 1047 годзе русіны хадзіла на Мазовію і ў баі з імі Мецлаў загінуў. Напэўна, у гэтай вайне браў удзел і саюзнік вял.кн. Яраслава — полацкі князь Брачыслаў Ізяславіч, бо з таго часу літоўцы пачалі плаціць даніну ў Полацк. Гл. таксама:.
1060-1080-я
Літоўцы здзейснілі далёкі паход на карэлаў.
1132
Вял. кн. кіеўскі Мсціслаў Уладзіміравіч з сынамі, чарнігаўскімі князямі Ольгавічамі і гарадзенскім князем Усеваладкам хадзіў на Літву, выпаліў край і ўзяў вялікі палон, але на зваротным шляху, калі дружыны ішлі паасобку, літоўцы забілі шмат кіяўлян.
1162
Менскі князь Валадар разам з літоўцамі разбіў полацкага князя Рагвалода-Васіля, шмат палачан загінула і трапіла ў палон.
1180
Кіеўскія, чарнігаўскія князі з наўгародцамі, а таксама полацка-віцебскія князя з літоўцамі і лівамі хадзілі на Друцк.
1183
Зіма: літоўцы ваявалі ваколіцы Пскова, пскавічы біліся з імі і, напэўна, пацярпелі.
1185
Люты 1185 г.: літоўцы хадзілі на ліваў, разрабавалі край і вывелі шмат палону. Пасля гэтага біскуп Мейнард угаварыў ліваў дазволіць яму пабудаваць два каменныя замкі для абароны ад літоўцаў (гл. Ікскюль і Гольм).
1190
Зіма: оўруцкі князь Рурык сабраўся супраць літоўцаў, але да вясны затрымаўся ў Пінску, таму да Літвы не дайшоў (гл. падр. 1193 г.).
1191
Палачане і наўгародцы сустракаліся ў Вялікіх Луках і дамовіліся пра сумесны паход на літоўцаў або на чудзь налета. З невядомай прычыны, налета сумесны паход не адбыўся, наўгародцы асобна хадзілі на чудзь, а палачане адны супраць літоўцаў
1192
Полацкі князь Уладзімір хадзіў на Літву.
1193
Оўруцкі кн. Рурык зноў сабраўся супраць літоўцаў, але з дарогі мусіў павярнуць на поўдзень Русі.
Ражанава
Ражанава (Рожаново) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Катынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 138 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 23 км на захад ад Смаленска, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Вязоўня. За 3 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ванлярава на лініі Масква — Мінск.
Літоўскія паходы да 1270 года
1198
Вясна: У Вялікія Лукі на княжанне пасаджаны кн. Ізяслаў Яраславіч, каб арганізоўваць абарону Наўгародскай зямлі ад літоўцаў.
Ражанава
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Літоўскія паходы да 1270 года
1198
Восень: Палачане з літоўцамі хадзілі пад Вялікія Лукі, але лучане здолелі абараніць горад.
Рыфмаваная хроніка адзначае паход літоўцаў разам з русінамі з Кукейноса ў зямлю ліваў супраць біскупа Бертольда, войска біскупа было разбіта (загінула 300 «хрысціян»), але звесткі пра гэты паход лічацца сумніўнымі.
1200
Літоўцы хадзілі на воласць Ловаць, у вярхоўях аднаіменнай ракі, але былі разбіты пагоняй — забіта 80, палон вызвалены. У баі з літоўцамі загінула 15 наўгародцаў.
Ваяводам у Вялікія Лукі прызначаны Няздзіла Пхцыніч.
1201
Дагавор 1201 года — літоўцы заключылі мір з немцамі ў Рызе.
Літоўцы пайшлі супраць земгалаў, полацкі кн. Уладзімір уварваўся ў Літву, што вымусіла літоўцаў вярнуцца.
1205
Паход літоўцаў на Лівонію, дружына біскупа разам з братамі-рыцарамі Ордэна мечаносцаў разбіла літоўскі атрад.
1207
26.12: літоўцы разбіты каля Ашэрадэна.
1209
Паводле ГВЛ, літоўцы і яцвягі здзейснілі вялікі паход на Валынь, моцна пацярпела Уладзімірскае княства.
1210
Паход літоўцаў на Наўгародскую зямлю, на зваротным шляху «…угони Литву Новгородцы в Ходыницех и избиша» (в. Ходыні паблізу Ловаці), пагоняй кіравалі браты Мсціславічы (Мсціслаў, Уладзімір, Давыд).
1211
На ўладанні рыжскага біскупа (1212?)
На ўладанні рыжскага біскупа (зіма 1212/1213?)
1212
Літоўцы хадзілі ў Лівонію, разрабавалі ўладанні біскупскага васала Данііла фон Леневардэна, які не здолеў даць адпору і рабавалі ўладанні біскупа. Ордэнскае войска разбіла літоўцаў пры Леневардэне, знішчылі амаль увесь атрад, загінуў літоўскі князь.
1213
На Пятроў пост літоўцы із'ездам захапілі Пскоў, напэўна, пасады, спалілі яго і бесперашкодна адышлі з палонам, бо пскавічы тым часам былі на возеры.
1214
Літоўцы хадзілі ў Лівонію, але немцы разбілі іх, загінуў літоўскі князь Стэксэ.
1216
Паводле Я. Длугаша, у яго падзея даецца пад 1206 годам, смаленскія князі Уладзімір Рурыкавіч, Раман Барысавіч і Канстанцін, Мсціслаў, Расціслаў Давыдавічы хадзілі супраць літоўцаў. Рускія крыніцы пра гэта не паведамляюць (гл. пра падзеі пасля смерці полацкага кн. Уладзіміра).
1217
На Шалонь, за літоўцамі гналіся, але дагнаць не здолелі.
1219
Канец 1218 — пачатак 1219: Літоўцы ў складзе нямецкага войска біліся з русінамі, які прыйшлі пад Вендэн. Тым часам іншая частка літоўцаў разрабавала частку Пскова.
Дагавор 1219 г. — літоўцы папрасілі міру ў валынскіх князёў — канец літоўска-валынскай вайны.
1220
Літоўцы хадзілі на чарнігаўскія воласці, кн. Мсціслаў Святаславіч пагнаўся за імі з Чарнігава, разбіў і вызваліў палон.
1222
Літоўцы разам з русінамі хадзілі супраць немцаў пад Вендэн.
1223
На Таропец, за літоўцамі гналіся, але дагнаць не здолелі.
1224
Літоўцы хадзілі на Старую Русу, разбілі рушан, якія выйшлі супраць іх, узялі шмат коней.
1225
Зіма 1225/1226: Літоўцы (7000) хадзілі на Таржок і адхадзілі праз Таропец і Усвят, былі разбіты — забіта 2000. У гэтай бітве з літоўцамі загінуў таропецкі кн. Давыд Мсціславіч, брат Мсціслава Удатнага. Паводле Суздальскага летапісу, літоўцы небывалай да гэтага колькасцю ваявалі вакол Ноўгарада, Таропца, Смаленска, Полацка і паланілі шмат людзей, кн. Яраслаў Усеваладавіч выступіў з Пераяслаўля супраць літоўцаў, дагнаў і разбіў іх на возеры паблізу Усвята, паланіў літоўскіх князёў і вызваліў палон, пасля гэта настаў мір на доўгія гады.
Паводле Я. Длугаша, ён дае падзею пад 1216 годам, князь Мсціслаў Давыдавіч са смаленцамі разбіў каля/у Полацку — «Dux Mstislaus Davidovicz cum Smolensium militia celeri cursu in Poloczko adveniens lithuanos incautos offendens, absque numero sternit et occidit»  — «Князь Мсціслаў Давыдавіч са смаленскім войскам хутка прыбыў у Полацк, разбіў няпільных літоўцаў і безліч іх забіў».
1229
Студзень: на Ноўгарад (Любна, Марэва, Селігер), літоўцы разбіты ноўгарадскай пагоняй, палон вызвалены.
1234
Літоўцы хадзілі на Старую Русу, спачатку захапілі горад, але рушане выбілі іх і біліся ў полі — у баі загінула 4 рушаніны. Літоўцы разрабавалі Спаскі манастыр, забілі 4 манахаў і адхадзілі праз Клін і Таропец. Каля Таропца іх нагнаў кн. Яраслаў з наўгародцамі, літоўцы былі разбіты і разбегліся, палон вызвалены, наўгародцы ўзялі 300 коней. У баі загінула 10 наўгародцаў.
1236
Пскавічы (200 вояў) разам з немцамі хадзілі на Літву, але пацярпелі ў бітве на Саўле, толькі 20 пскавічоў ацалела.
1239
(6747 сакавіцкі год) Яраслаў Усеваладавіч хадзіў супраць літоўцаў да Смаленска, разбіў іх і паланіў літоўскага князя, пасля гэтага пасадзіў на смаленскім стальцы Усевалада і з вялікім палонам вярнуўся ў Пераяслаўль.
Аляксандр Яраславіч пачаў будаўніцтва гарадкоў на Шалоні супраць літоўцаў.
Літоўцы хадзілі на Пскоў і зрабіўшы засаду 25.9 разбілі пагоню пскавічоў на Камені.
1240
Літоўцы ў складзе нямецкага войска хадзілі на ноўгарадскія воласці, узялі Лугу, захапілі шмат коней і быдла.
1245
Літоўцы хадзілі на Таржок і Бежыцы. За імі гналіся наваторжцы з кн. Яраславам Уладзіміравічам, але былі разбіты літоўцамі, страцілі коней, некаторыя трапілі ў палон. Потым за літоўцамі пагналіся Явід з цвяранамі і Кербет з дзмітраўцамі, а таксама зноў Яраслаў з наваторжцамі, нагнаў літоўцаў каля Тарапца і разбіў. Рэшта літоўцаў забегла ў сам Таропец, але наступным днём прыйшоў Аляксандр Яраславіч і выбіў літоўцаў з Таропца, загінула 8 літоўскіх князёў. Ад Таропца Аляксандр Яраславіч пагнаўся за іншай часткай літоўцаў, нагнаў іх каля Жыжаца і знішчыў усіх, у т.л. князёў. Адтуль Аляксандр пайшоў у Віцебск да сына, на зваротным шляху з малай дружынай разбіў яшчэ адзін атрад літоўцаў каля Усвята.
1247
Літоўцы хадзілі на Пскоў і 3 ліпеня разбілі пскавічоў на Кудзепі.
1248
Зіма: Літоўцы прайшлі праз Смаленскую зямлю і ўварваліся ў Маскоўскае княства, у бітве з імі на рацэ Протве загінуў маскоўскі князь Міхаіл Яраславіч, літоўцы, аднак, былі разбіты суздальскімі князямі пад Зубцовым.
1253
Літоўцы хадзілі на наўгародскія воласці і адхадзілі праз Таропец. Каля Таропца іх нагналі наўгародцы з кн. Васілём, літоўцы разбіты, палон вызвалены.
1254
Вялікі паход галіцкага кн. Данілы супраць літоўцаў — дагавор 1254 года — канец літоўска-валынскай вайны.
1258
Вясна/лета: Палачане з літоўцамі хадзілі на Смаленск і разарылі Вайшчыну.
Восень: Літоўцы хадзілі на Таржок, разбілі наваторжцаў, узялі пасад у Таржку, шмат гараджан забілі і паланілі.
Зіма: Татары ваявалі Літву.
1262
Паміж Літвой (Міндоўгам) і Ноўгарадам (Аляксандрам Яраславічам) заключаны мір і саюз супраць немцаў.
Полацкі князь Таўцівіл хадзіў з палачанамі і 500 літоўцамі ў дапамогу наўгародцам супраць немцаў.
Мошчанка
Мо́шчанка (, Мощенка) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрошыцкага сельсавета.
Сезон 2022/2023 «Алімпіі» Гродна
У сезоне 2022—2023 жаночага баскетбольнага клуба Алімпія з Гродна прымаў удзел:
Валііўка (Білапільскі раён)
Валііўка (Валі́ївка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Гваздыкіўка (Сноўскі раён)
Гваздыкіўка (Гвоздикі́вка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Гірск (Сноўскі раён)
Гірск (Гірськ) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Вэсэлэ (Білапільскі раён)
Вэсэлэ (Весе́ле) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Вэрхасулка
Вэрхасулка (Верхосу́лка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Казач’е (Усходне-Казахстанская вобласць)
Казач’е — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Талеген Тахтараўскай сельскай акругі. Код КАТА — 636275300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 346 чалавек (164 мужчыны і 182 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 359 чалавек (185 мужчын і 174 жанчыны).
Рагачова (Козінскае сельскае паселішча)
Рагачова (Рогачево) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 140 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 12 км на ўсход ад Смаленска, за 10 км на поўдзень ад аўтадарогі Смаленск — Дарагабуж — Вязьма — Зубцоў, на беразе ракі Соменка. За 4 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Духаўская на лініі Масква — Мінск.
Мятлічына (Астрошыцкі сельсавет)
Мятлі́чына (, Метличино) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрошыцкага сельсавета.
Рагачова (Козінскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Гута-Студэнэцка
Гута-Студэнэцка (Гута-Студенецька) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Гастыннэ (Білапільскі раён)
Гастыннэ (Гости́нне) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Ганніўка-Тэрніўска
Ганніўка-Тэрніўска (Га́ннівка-Терні́вська) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Елінэ
Елінэ (Є́ліне) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Панышэўшчына
Панышэ́ўшчына (, Панышевщина) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрошыцкага сельсавета.
Жалабок (Білапільскі раён)
Жалабок (Жолобо́к) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Енькава Рудня
Енькава Рудня (Єнькова Ру́дня) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Спіс дыпламатычных місій Казахстана
Спіс дыпламатычных місій Казахстана — дыпламатычныя прадстаўніцтвы Казахстана знаходзяцца перадусім у іншых дзяржавах СНД, у іншых краінах Еўропы і Азіі.
Камарыцкэ
Камарыцкэ (Кома́рицьке) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Селіфанава (Смаленскі раён)
Селіфанава (Селифоново) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 46 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 6 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 4 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Жовідзь
Жовідзь (Жо́відь) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Рэўматоідны артрыт
Рэўматоідны артрыт (arthritis rheumatoidea) — сістэмнае запаленчае захворванне злучальнай тканкі з пераважнай паразай дробных суставаў па тыпу эразіўна-дэструктыўнага поліартрыта невыразнай этыялогіі са складаным аутаімунным патагенезам.
Эпідэміялогія
Рэўматоідны артрыт (РА) распаўсюджаны па ўсім свеце, і да яго схільныя ўсе этнічныя групы. Распаўсюджанасць 0,5-1 % (да 5 % у пажылых) у развітых краінах. Кожны год захворвае ад 5 да 50 чалавек на 100 000 насельніцтва. У 2010 годзе ад рэўматоіднага артрыту ў свеце памерла каля 49 тысяч чалавек.
Сярэдні ўзрост пачатку захворвання складае 40-50 гадоў для жанчын і некалькі больш для мужчын. Жанчыны хварэюць у 3-5 разоў часцей за мужчын.
Фактары рызыкі
Для жанчын працягласць кармлення грудзьмі зніжае верагоднасць развіцця РА. Кармленне грудзьмі на працягу 24 месяцаў і даўжэй паніжае рызыку развіцця рака малочнай залозы.
Патагенез
Спецыялісты адносяць рэўматоідны артрыт да аўтаімунных захворванняў. Для гэтай групы захворванняў характэрна змяненне паводзін клетак-абаронцаў — лімфацытаў. Яны, замест таго, каб актыўна распазнаваць чужародныя бактэрыі, грыбы, вірусы, і знішчаць іх, пачынаюць атакаваць ўласныя здаровыя клеткі.
На позніх этапах рэўматоіднага артрыту проліфератыўныя працэсы (рост пануса) могуць не залежыць ад аўтаімунных механізмаў і падтрымліваюцца аўтаномна.
Дыягностыка
Пры аналізе крыві даследуюць хуткасць асядання эрытрацытаў (ХАЭ), рэўматоідны фактар (рэўма-фактар), колькасць трамбацытаў і г. д. Найбольш прагрэсіўным аналізам з’яўляецца тытр антыцелаў да цыклічнага цытрулін-змяшчальнага пептыда-АЛЦП, анты-ЦЦП, anti-CCP (Мазураў, 2005, с. 103).
Лячэнне
Пры наяўнасці інфекцыі або падазрэнні на яе (сухоты, іерсініёз і т. п.) неабходная тэрапія адпаведным антыбактэрыйным прэпаратам. Пры адсутнасці яркіх пазасустаўных праяў (напрыклад, высокай ліхаманкі, сіндрому Фелці або полінеўрапатыя) лячэнне сустаўнага сіндрому пачынаюць з падбору несцероідных супрацьзапаленчых сродкаў (НПВС). У найбольш запалёныя суставы можна ўводзіць корцікастэроідныя прэпараты.
Таргетная тэрапія
У 2022 годзе быў ухвалены.
Міярэлаксанты
Міярэлаксанты не эфектыўныя для палягчэння боляў пры рэўматоідным артрыце.
Прагноз
Рэўматоідны артрыт скарачае працягласць жыцця ў сярэднім на 3—12 гадоў. Даследаванні 2005 года, праведзенае Клінікай Маё, паказала, што рызыка сардэчных захворванняў у два разы вышэй у людзей, якія пакутуюць рэўматоідным артрытам, незалежна ад іншых фактараў рызыкі, такіх як дыябет, алкагалізм, павышаны халестэрын і атлусценне. Механізм, з-за якога павышаецца рызыка сардэчных захворванняў, невядомы; наяўнасць хранічнага запалення лічыцца значным фактарам. Магчыма, выкарыстанне новых біялагічных прэпаратаў здольна павялічыць працягласць жыцця і знізіць рызыкі для сардэчна-сасудзістай сістэмы, а таксама запаволіць развіццё атэрасклерозу. Абмежаваныя даследаванні дэманструюць зніжэнне рызык сэрцава-судзінных захворванняў, пры гэтым назіраецца рост агульнага ўзроўню халестэрыну пры нязменным індэксе атэрагеннасці ..
Гісторыя
Самыя першыя сляды рэўматоіднага артрыту належаць да 4500 года да н. э. Яны былі выяўленыя на выкапнёвых фрагментах шкілетаў індзейцаў, знойдзеных у Тэнэсі, ЗША. Першы дакумент, які апісвае сімптомы, вельмі нагадваюць сімптомы рэўматоіднага артрыту, датуецца 123 годам. Сімптомы рэўматоіднага артрыту адзначалі ў людзей, намаляваных на некаторых карцінах фламандскіх мастакоў, напрыклад, «Тры грацыі» Рубенса.
Саколья Гара
Саколья Гара (Соколья Гора) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 62 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 6 км на ўсход ад Смаленска, за 8 км на поўдзень ад аўтадарогі Смаленск — Дарагабуж — Вязьма — Зубцоў, на беразе ракі Дняпро. За 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Саколья Гара на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пэршатраўнэвэ (Білапільскі раён)
Пэршатраўнэвэ (Першотравне́ве) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Спіс аб’ектаў PGC (911001—912000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (911001—912000)
Журавак (Сноўскі раён)
Журавак (Жура́вок) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Пішчанэ (Білапільскі раён)
Пішчанэ (Піща́не) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Загрэбэльна Слабада
Загрэбэльна Слабада (Загребе́льна Слобода́) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Філёр
Філёр (fileur), шпік — агент Ахоўнага аддзялення ў Расіі канца XIX — пачаткі XX стагоддзя, які займаўся знешнім назіраннем і негалосным зборам інфармацыі аб асобах, якія ўяўлялі цікавасць. Большасць філёраў былі людзьмі малаадукаванымі, і ў гэтым плане філёрская служба, нягледзячы на ўсе намаганні чыноў палітычнага вышуку, так і не змагла ў асноўным падняцца вышэй унтэр-афіцэрскага ўзроўню. .
Займышчэ (Сноўскі раён)
Займышчэ (За́ймище) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Пэршэ Траўня (Білапільскі раён)
Пэршэ Траўня (Пе́рше Тра́вня) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Украінка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Украінка — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Талеген Тахтараўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 17 км на поўнач ад раённага цэнтра, пасёлка Касыма Кайсенава. Код КАТА — 636275600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 636 чалавек (298 мужчын і 338 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 681 чалавек (318 мужчын і 363 жанчыны).
Курасавэ
Курасавэ (Кура́сове) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Рэбрышча
Да 24 мая 1960 года вёска знаходзілася ў складзе Бяларуцкага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у складзе Лагазінскага сельсавета.
Казённае
Казённае — тапонім:
Biston betularia
Biston betularia — від матылёў з сямейства. Найбольш вядомы прыклад індустрыяльнага меланізму.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла — 22-28 мм крылы ў размаху 45-60 мм. Афарбоўка крылаў светла-шэрая з чорнымі кропкамі рознага памеру і хвалістымі папярочнымі палоскамі на пярэдніх і задніх крылах. Цела тоўстае, конусападобнае.
Арэал і месца пражывання
Распаўсюджана па ўсёй Еўропе, акрамя паўночных рэгіёнаў, на Каўказе, паўднёвай Сібіры і Далёкім Усходзе.
Сустракаецца ў лясах, садах, звычайная для гарадоў.
Біялогія
Даўжыня вусеняў 40-50 мм на галаве два вырасты. Афарбоўка вусеняў ад цёмна-зялёнай з чырвонай палоскай на спіне да карычневай і бурай з цёмнай палоскай на спінцы. На 8 і 11 сегментах брушка вялікія белыя бародаўкі. Маюць знешняе падабенства з драўнянымі галінкамі.
Кармавыя расліны вусеняў —, , , , , , і іншыя лісцевыя, а таксама розныя кусты і травы — , ,,.
Акукленне ў глебе. Зімуе кукалка. Кукалка бліскучая, цёмна-бурая.