cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Іванавіч Анікін
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1946 года. З 1946 года Анікін працаваў у Вільнюсе раённым архітэктарам, затым творчым кіраўніком у праектных арганізацыях. За гады працы ў Літве ён стварыў шэраг праектаў буйных грамадскіх будынкаў: стадыён «Спартак» (пасля стадыён «Жальгірыс»), адміністрацыйныя будынкі міністэрстваў лясной прамысловасці і прамысловасці будаўнічых матэрыялаў; прымаў удзел у праектаванні будынка Педагагічнага інстытута (цяпер Вільнюскі педагагічны ўніверсітэт). Удзельнічаў у праектаванні набярэжнай К. Пожалас у Вільні.
Анікін таксама распрацаваў у суаўтарстве з іншымі архітэктарамі шэраг серый тыпавых праектаў жылых дамоў, якія атрымалі распаўсюджанне ў будаўніцтве Літвы. У 1958 годзе архітэктар пераехаў у Мінск, кіраўнік майстэрні, галоўны архітэктар у інстытуце «Белдзяржпраект». З 1964 года выкладаў у Беларускім політэхнічным інстытуце (цяпер БНТУ); дацэнт кафедры архітэктуры, загадчык кафедраў архітэктуры прамысловых будынкаў і горадабудаўніцтва (1977), з 1984 года прафесар кафедры горадабудаўніцтва. Кандыдат архітэктуры (1970).
Асноўныя працы
Асноўныя працы ў Вільнюсе: рэспубліканскі стадыён «Спартак» (1950), мост цераз р. Нярыс (1952, з інжынерам Г. М. Паповым), будынкі міністэрстваў лясной прамысловасці (1953) і прамысловасці будматэрыялаў (1954), электрамеханічны тэхнікум (1956), Дзяржаўная бібліятэка Літоўскай ССР (1969), шматкватэрныя жылыя дамы па вул. Пожалас.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Бабруйска
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Бабруйска — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі горада Бабруйска Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
Віктар Іванавіч Анікін
Працы
Больш за 120 публікацый, у т.л. манаграфіі: «Мікрараёны Беларусі» (Мінск, 1963), «Архітэктура Савецкай Беларусі» (Масква. 1973, 1986, у аўтарскім калектыве), «Горад-герой Мінск» (Масква, 1976, з Ю. П. Грыгор’евым), «Брэсцкая крэпасць-герой» (Масква, 1981, 1985), «Архітэктурнае праектаванне жылых раёнаў» (Масква, 1987), «Горадабудаўніцтва Беларусі» (Мінск, 1988, у аўтарскім калектыве).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені (1985), медалямі. Ганаровымі граматамі Прэзідыумаў Вярхоўнага Савета ЛітССР (1949) і БССР (1989).
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Бабруйска
У Бабруйску гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 15 аб’ектаў, з якіх 11 — помнікі архітэктуры, 2 — помнікі гісторыі, 1 — помнік археалогіі, 1 — помнік мастацтва. 14 аб’ектаў — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 1 аб’ект — гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Раманаўскае (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Раманаўскае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Уладзімір Аляксандравіч Даўгяла
Уладзімір Аляксандравіч Даўгяла (нар., в. Баршчоўка, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне машынабудаўнічага матэрыялазнаўства. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (2003).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інжынерна-фізічны інстытут (спецыяльнасць «Металафізіка і металазнаўства», кваліфікацыя «Інжынер-фізік», 1971), Інстытут механікі металапалімерных сістэм АН Беларускай ССР (аспірантура, 1976). Працаваў у Інстытуце механікі металапалімерных сістэм АН Беларусі (1971—1994), Беларускім дзяржаўным універсітэце транспарту (з 1994, механічны факультэт, кафедра «Дэталі машын, пуцявыя і будаўнічыя машыны», з 1994 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: пуцявыя і будаўнічыя машыны.
Узнагароды
Нагрудны знак «Вынаходнік СССР» (1985).
Асманоўка
Асмано́ўка, таксама Асманаўка (, Османовка) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
Гуляева (Слуцкі раён)
Гуля́ева (, Гуляево) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ісернскага сельсавета.
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года вёска Каты была перайменавана ў вёску Гуляева ў гонар Героя Савецкага Саюза Дзмітрыя Цімафеевіча Гуляева.
Вароны (Пастаўскі раён)
Варо́ны (, Вороны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Ян Баршчэўскі
Ян Баршчэ́ўскі (1790, або 1796, в. Мурагі, цяпер , Віцебская вобласць, Беларусь — , Чуднаў, цяпер Украіна) — беларускі і польскі пісьменнік, адзін з пачынальнікаў новай беларускай літаратуры.
Двуверш
Двуверш, радзей дыстых (δίστιχον) — страфа з двух радкоў.
Ян Баршчэўскі
Вядомы за свой найбунейшы твор «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» (на польскай мове). За жыццё напісаў таксама тры вершы на беларускай мове. Лічыцца адным з заснавальнікаў новай беларускай літаратуры.
Двуверш
Звычайна маецца на ўвазе элегічны двуверш (δίστιχον έλεγειακόν) — страфа, якая складаецца з двух нерыфмаваных радкоў (двухрадкоўе): першага — гекзаметра, другога — пентаметра.
Ян Баршчэўскі
Біяграфія
У гістарычных і літаратуразнаўчых крыніцах дагэтуль няма пэўнасці з датай нараджэння пісьменніка, разбежнасць дат сягае ад 1780 да 1796 гадоў. Ён нарадзіўся ў фальварку Мурагі Полацкага павета Віцебскай губерні (цяперашні Расонскі раён Віцебскай вобласці) у сям’і грэка-каталіцкага святара, якая, як мяркуецца, належала да шляхецкага роду. Вучыўся ў Полацкім езуіцкім калегіуме, дзе набыў вядомасць чытальніка і вершапісца, выступаў з уласнымі арацыямі і вершамі, у 1809 годзе напісаў паэму ў класічным стылі «Пояс Венеры» (не захавалася; мова, на якой быў напісаны твор, невядомая, магчыма польская або латынь). Студэнцкія канікулы часцей за ўсё праводзіў у падарожжах па наваколлях возера Нешчарда. Збіраў беларускі фальклор, апісваў курганы і гарадзішчы.
Двуверш
Гісторыя
Дыстых узнік і асабліва культываваўся ў антычным вершаскладанні. Элегічным ён названы таму, што ў такой форме ўвасабляліся глыбокія жыццёвыя і філасофскія назіранні, якія выклікаюць разважанні і ім звычайна пісаліся элегіі.
Дыстых мог існаваць і асобна (афарызмы, выслоўі, эпіграмы і г. д.). З антычнай паэзіі дыстых засвойваецца навуковай лацінскай паэзіяй ранняга Сярэднявечча і Рэнесансу.
Як перайманне антычнаму свету дыстых адраджаецца ў сілаба-танічных метрыках неакласіцызму. У нямецкай паэзіі вядомыя «Ксеніі» Гётэ і Шылера — больш за шасцісот дыстыхаў эпіграм.
Ян Баршчэўскі
Біяграфія
Пасля заканчэння Полацкага калегіума (у 1812 годзе ператворанага ў акадэмію) прыблізна ў 1816 годзе, працаваў настаўнікам і гувернёрам у розных месцах на малой радзіме. Падарожнічаў па Беларусі, збіраў фальклор.
Пецярбургскі перыяд
У сярэдзіне 1820-х гадоў (хутчэй за ўсё 1826 або 1827) пераехаў у Санкт-Пецярбург, дзе выкладаў грэчаскую і лацінскую мовы ў некалькіх дзяржаўных установах і сам вывучаў старажытную літаратуру. Выконваючы даручэнні марскога ведамства, пабываў у Францыі, Вялікабрытаніі і Фінляндыі, падарожнічаў па Полаччыне і Мсціслаўшчыне. У Пецярбургу пазнаёміўся з Адамам Міцкевічам, у 1839 годзе — з Тарасам Шаўчэнкам. Уласныя рамантычныя вершы Баршчэўскага чытачы ацэньвалі без асаблівага захаплення, аднак вядома, што Міцкевіч уласнаручна дапамог паправіць некаторыя з іх. Шаўчэнка таксама крытыкаваў вершы Баршчэўскага за недастатковую колькасць у іх народнага элемента, заклікаў беларускіх пісьменнікаў служыць запрыгоненаму народу і развіваць маладую беларускую літаратуру ў дэмакратычным кірунку.
У 1840—1844 гадах Баршчэўскі разам з іншымі членамі літаратурнага гуртка, які складаўся галоўным чынам з выхадцаў з Беларусі займаўся выданнем штогадовага альманаха «Niezabudka» («Незабудка») (1840—1844) на польскай мове. Падтрымліваў творчыя сувязі з членамі гуртка і яго карэспандэнтамі — пісьменнікамі Вінцэнтам Давідам, Станіславам-Аўгустам Ляховічам, журналістам і крытыкам Рамуальдам Падбярэзскім, літаратуразнаўцам і гісторыкам Ю. Барташэвічам, мастакамі Казімірам і Жукоўскімі, фалькларыстам Ігнатам Храпавіцкім, пісьменнікамі Л. Шцюрмерам, Вінцэнтам Рэутам, Тадувушам Лада-Заблоцкім, Аляксандрам Грозам, Л. Грот-Спасоўскім. Сярод самых блізкіх сяброў Баршчэўскага сучаснікі называлі Гаўдэнцыя Шапялевіча, знаёмага з паэтам яшчэ з часоў вучобы ў Полацкай калегіі. Рэдкалегія часопіса мела кантакты з віленскім «Дэмакратычным таварыствам» (1836—1838), прапагандавала (праз Ф. Лаўцэвіча) забароненыя вершы. На старонках «Незабудкі» Баршчэўскі друкаваў галоўным чынам апавяданні ў вершах. Ад класіцызму паступова перайшоў да рамантызму. У 1843 годзе ў часопісе «Rocznik literacki» («Літаратурны штогоднік») упершыню былі надрукаваныя яго беларускія вершы — «Дзеванька», «Гарэліца», магчыма ім апрацаваная (аўтарства цалкам не даказана) народная песня «Зязюля».
Апошнія гады жыцця
У 1846 годзе (або ў 1847 ці, магчыма, у 1848) па запрашэнні польскага пісьменніка Генрыха Жавускага пераехаў у горад Чуднаў на Валыні. Пасяліўся ў доме графіні Ю. Жавускай, дзе таксама жыў вядомы мастак-графік Напалеон Орда.
Баршчэўскі падтрымліваў блізкія сяброўскія адносіны з польскім паэтам і перакладчыкам К. Пятроўскім і доктарам Г. Кёлерам, збіраў матэрыялы пра археалагічныя аб’екты, падарожнічаў. У 1849 годзе ў Кіеве выдаў першую частку зборніка «Проза і вершы» (на польскай мове), куды ўвайшлі балады, паэма «Жыццё сіраты», аповесць «Душа не ў сваім целе». У канцы 1840-х гадоў захварэў на сухоты і пасля працяглай хваробы памёр. Пахаваны ў Чуднаве.
Пахаванне
У красавіку 2019 года ў Чудніве была ідэнтыфікаваная магільная пліта Яна Баршчэўскага, яна месцілася на адным з прыватных падворкаў, куды была калісьці перанесеная з разрабаваных за савецкім часам каталіцкіх могілак. На надмагіллі надпіс па-польску: «''Ян Баршчэўскі, які любіў Бога, прыроду і людзей. Пісьменнік натхненняў і пачуцця. Жыў годна 70 гадоў''». Неўзабаве магільная пліта была перанесеная на тэрыторыю мясцовага касцёла Адшукання Крыжа Гасподняга. Месца пахавання Баршчэўскага застаецца невядомым, бо ў Чудніве было некалькі каталіцкіх могілак.
Метрычны запіс, знойдзены пазней у Дзяржаўным архіве Жытомірскай вобласці, пацвярджае, што Ян Баршчэўскі быў пахаваны на парафіяльных могілках касцёла ў Чуднаве, які быў зруйнаваны савецкай уладай у 1935—1936 гадах і знаходзіўся паблізу падворку, дзе і знайшлі надмагільную пліту. У метрычным запісе адзначаецца, што «дваранін Іаан Баршчэўскі» памёр ад сухотаў 28 лютага 1851 года ва ўзросце 54 гадоў.
Творчасць
Баршчэўскі як паэт склаўся пад уплывам польскага класіцызму. Захапленне паэзіяй Міцкевіча адбілася на яго польскіх творах (паэма «Жыццё сіраты», санеты «Мелодыі пілігрыма»).
Асноўным творам аўтара з’яўляецца зборнік фантастычных твораў з жыцця беларускай глыбінкі «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» у 4-х тамах (1844—1846). Творы напісаныя пад відавочным уплывам беларускага фальклору. Баршчэўскі выкарыстаў сюжэты казак і легенд «дзікага паўночнага краю Беларусі», апаэтызаваў родныя мясціны, у тым ліку і возера Нешчарда, каля якога знаходзілася вёска Мурагі, дзе прайшло яго дзяцінства. Апавяданні Баршчэўскага нагадваюць паводле свайго містычнага настрою творы Мікалая Гогаля. Паэма Яна Баршчэўскага «Пояс Венеры» не захавалася.
Большая частка твораў напісана на польскай мове, аднак у іх пісьменнік звяртаўся да беларускіх паданняў, фальклорных сюжэтаў і вобразаў («Дзве бярозы», «Курганы», «Зарослае возера» і інш.). Захавалася толькі тры яго творы напісаныя аўтарам непасрэдна па-беларуску: «Дзеванька», «Гарэліца», «Бунт хлопаў» («Рабункі мужыкоў», прысвечаны сялянскім хваляванням на Полаччыне ў 1812 ).
Аўтар «Нарыса паўночнай Беларусі» (1843).
У музыцы і кіно
Песні «Дзеванька», «Гарэліца» пакладзены на музыку Антонам Абрамовічам.
Паводле кнігі «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях» на Беларусьфільме 1994 годзе быў зняты аднайменны фільм (рэжысёр Віктар Тураў).
Спадчына
Ян Баршчэўскі займае надзвычай важнае месца ў гісторыі мастацкай культуры беларусаў. На працягу ўсёй творчасці ён кіраваўся рамантычна-ўзнёслым пачуццём любові да роднага краю. Як рамантык аддаваў перавагу выключным, святочным і трагічным аспектам вясковага жыцця, чым тлумачацца асобныя праявы старашляхецкага кансерватызму, ідэалізацыі мінулай вольнасці і дабрачыннасці. Яго беларускія творы напісаны ў фальклорным стылі, маюць павучальны ці бурлескна-рэалістычны характар. Творы Баршчэўскага распаўсюджваліся ў рукапісах або вусным шляхам як народныя. Верш «Бунт хлопаў» трапіў у фальклорныя запісы Аляксандра Семянтоўскага і Паўла Шэйна, зробленыя ў канцы XIX стагоддзя. У чытанні і перапісванні гэтага твора абвінавачваўся Паўлюк Багрым.
Беларускія пераклады
У 1916 годзе у віленскай газеце «Гоман» з’явілася некалькі казак з «Шляхціца Завальні», перакладзеных на беларускую мову Янам Станкевічам. У 1917 годзе дзве казкі былі надрукаваны асобнымі брашурамі — «Начэпнасьць» і «Чорнакніжнік і зьмея, што вылупілася с пятушынаго яйца», — якія, аднак, не атрымалі шырокай вядомасці: згодна з загадам Галоўліта БССР № 33 ад 3 чэрвеня 1937 годзе гэтыя дзве брашуры, у ліку іншых кніг шкоднага зместу, падлягалі адабранню з бібліятэк і навучальных устаноў рэспублікі; прычынай, магчыма, была асоба перакладчыка.
У 1971 годзе казкі «Пра чарнакніжніка і змяю, што вывелася з яйка, знесенага пеўнем» у перакладзе Максіма Гарэцкага і «Белая сарока» ў перакладзе Вячаслава Рагойшы былі ўключаны ў хрэстаматыю «Беларуская літаратура XIX стагоддзя», а ў 1977 годзе ў дакументальным зборніку «Пачынальнікі: з гісторыка-літаратурных матэрыялаў XIX ст.» былі прадстаўлены тры ўводныя раздзелы («Колькі слоў ад аўтара», «Нарыс Паўночнай Беларусі», «Шляхціц Завальня») у перакладзе Генадзя Кісялёва. У 1981 годзе за пераклад кнігі ўзяўся Уладзімір Мархель, які сваю працу так і не закончыў. Поўны жа пераклад «Шляхціца Завальні», выкананы Міколам Хаўстовічам, быў апублікаваны толькі ў 1990 годзе. У гэта выданне таксама ўвайшлі пераклады аповесцей Баршчэўскага «Драўляны Дзядок і кабета Інсекта» і «Душа не ў сваім целе». У 1998 годзе ў серыі «Беларускі кнігазбор» выйшаў том «''Ян Баршчэўскі. Выбраныя творы», куды, апрача згаданых твораў, увайшлі таксама пераклады п’есы «Жыццё сіраты''», вершаў і лістоў пісьменніка, выкананыя Рыгорам Барадуліным, Кастусём Цвіркам, Уладзімірам Мархелем, Уладзімірам Дубоўкам і Міколам Хаўстовічам. У 2003 годзе быў надрукаваны зборнік вершаў Баршчэўскага «Лісты да Юліі» ў перакладзе Анатоля Канапелькі, а ў 2004 годзе — зборнік лістоў у перакладзе В. Таранеўскага.
Allium melanogyne
Allium melanogyne — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Назва
Эпітэт melanogyne азначае «чорная жанчына», паказваючы на завязь фіялетава-чорнага колеру.
Апісанне
Цыбуліна адзінкавая, круглява-яйцападобная, дыяметрам 1-1.5 см. Лісце 1-2, прыкаранёвае, вузкалінейнае, 4-7 мм шырынёй. Сцябло 30-45 см вышынёй і 1.2-2 мм у таўшчыню.
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі.
Алабінская (станцыя метро)
«Алабінская» (Алабинская) — станцыя Самарскага метрапалітэна, знаходзіцца на першай лініі паміж станцыяй «Расійская» і «Самарская» (праектуецца). Адкрыта 26 снежня 2014 года (для пасажыраў — 1 лютага 2015 года). Знаходзіцца пад скрыжаваннем вуліц Нова-Садовай і Асіпенка. Названая ў гонар самарскага гарадскога кіраўніка, грамадскага дзеяча і краязнаўцы Пятра Уладзіміравіча Алабіна (1824—1896).
Архітэктура
У афармленні «Алабінскай» выкарыстаны светлы мармур у спалучэнні з цёмна-бардовым гранітам. Шасцігранныя калоны ўпрыгожаны каванымі свяцільнямі ў стылі ліхтароў XIX стагоддзя, а маналітная белая столь, паводле задумы архітэктараў, размяркоўвае іх святло па ўсім памяшканні.
Пхёнан-Пукто
Пхёна́н-Пукто́ (Паўночны Пхёнан, ) — правінцыя ў КНДР з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Сіныйджу.
Геаграфія
На поўначы правінцыя мяжуе з Кітаем. Мяжа праходзіць па рацэ Амнакан. На ўсходзе мяжуе з правінцыяй Чагандо, а на поўдні — з правінцыяй Пхёнан-Намдо. На захадзе абмываецца Жоўтым морам.
Гісторыя
Да 1908 года адміністрацыйным цэнтрам правінцыі з’яўляўся горад Ёнбен.
Пасля падпісання дамовы аб далучэнні Карэі да Японіі ў жніўні 1910 года правінцыя была ўключана ў склад Японскай імперыі.
У 2002 годзе быў сфарміраваны асобны спецыяльны адміністрацыйны рэгіён Сіныйджу са статусам правінцыі.
Адміністрацыйнае дзяленне
Пхёнан-Пукто падзелены на 3 горада («сі») і 22 павета («кун»).
Цікунаўка
Цікунаўка (Цикуновка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Собалеўскага сельскага паселішча.
IC 245
IC 245 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цікунаўка
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Цікунаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Элегічны двуверш
Элегічны двуверш — вершаваная форма, двуверш, які складаецца з радка гекзаметра і радка пентаметра.
Элегічны двуверш быў вынайдзены паэтамі старажытнай Грэцыі; яго выкарыстоўвалі ўжо Архілох і Мімнерм, а пазней, у эліністычны перыяд — паэты александрыйскай школы, сярод іх Калімах. Ад александрыйскіх аўтараў гэты памер перанялі ў сваю чаргу рымскія паэты. Элегічным двувершам напісаныя многія вершы Катула, асобныя захаваныя ўрыўкі Кальва і Цыны. Паэты часоў ранняй імперыі, у тым ліку Авідзій, удасканалілі і развілі яго, устрожыўшы ў прыватнасці правілы пабудовы пентаметрычных радкоў. Форма працягвала ўжывацца і ў сярэднявеччы (у тым ліку рыфмаваныя варыянты), і ў перыяд Адраджэння.
У беларускай лацінамоўнай паэзіі элегічным двувершам напісаная знакамітая паэма М. Гусоўскага «Песня пра зубра» (1522). Перайшоўшы ў еўрапейскую сілаба-танічную паэзію ў некалькі змененым выглядзе (на месцы ранейшых доўгіх складоў у гекзаметры і пентаметры сталі націскныя, на месцы кароткіх — ненаціскныя), элегічны двуверш пашырыў свае жанравыя рамкі, страціў былую сэнсавую і страфічную замкнёнасць. Да яго звярталіся Гётэ, Шылер, А. Пушкін і іншыя паэты. У беларускую паэзію элегічны двуверш увёў М. Багдановіч. Зараз элегічны двуверш у беларускай паэзіі амаль не сустракаецца.
NGC 3829
NGC 3829 (іншыя абазначэнні — UGC 6690, MCG 9-19-164, ZWG 268.74, KUG 1140+529, IRAS11407+5259, PGC 36439) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Джуліа Мазарыні
Яго Эмінэнцыя кардынал Джуліа Мазарыні, народжаны Джуліа Райманд Мадзарына або Мацарына (іт. Giulio Raimondo Maz(z)arino, фр. Жуль Мазарэн, фр. Jules Mazarin,  — ) — царкоўны і палітычны дзеяч і першы міністр Францыі (1642—1650, 1651—1661). Заступіў на пасаду, па пратэкцыі каралевы Ганны, пасля смерці кардынала Рышэльё.
Грымсвётн
Грымсвётн (Grímsvötn, ад grims — змрочныя, vötn — воды) — вулкан на поўдні Ісландыі. Вышыня вулкана складае каля 970 м, па іншых дадзеных 1725 м. Даўжыня кратэра моцна вагаецца ад магутнасці вывяржэнняў, у 1989 г. складала каля 200 м, у 1998 годзе — больш за 500 м; лістападаўскае вывяржэнне 2004 года суправаджалася павелічэннем кальдэры да двух кіламетраў. Звязаны сістэмай літасферных расколін з вулканамі Лакі і Катла. Пакрыты паўночна-заходняй часткай ледавіка Ватнаёкутль.
Перыядычнасць вывяржэнняў — ад 3 да 10 гадоў. Апошняе вывяржэнне пачалося 21 мая 2011 года.
Гісторыя вывяржэнняў
За апошнія 100 гадоў зарэгістравана больш за 20 буйных вывяржэнняў. Апошнія вывяржэнні Грымсвётна мелі месца ў 1996, 1998, 2004 і 2011 гадах. Вывяржэнні прыводзяць да інтэнсіўнага раставання лёду і затаплення вобласці талымі водамі. Вывяржэнне 1996 года выклікала інтэнсіўнае раставанне ледніка, што прывяло да ўтварэнн патоку з выдаткам вады 200 000—300 000 м³/с. У лістападзе 2004 года вывяржэнне суправаджалася масіўным выкідам попелу, з прычыны чаго на некалькі тыдняў было паралізаваны авіяцыйнае паведамленне з міжнароднымі аэрапортамі Рэйк’явік, Торсхаўн і Акюрэйры.
NGC 493
NGC 493 (іншыя абазначэнні — UGC 914, MCG 0-4-99, ZWG 385.84, UM 318, IRAS01195+0041, PGC 4979) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барыс Васілевіч Стральцоў
Барыс Васілевіч Стральцо́ў (—) — беларускі публіцыст, пісьменнік, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь (1997), кандыдат гістарычных навук, доктар філалагічных навук (1978), прафесар (1979).
Біяграфія
Таксама працаваў у газетах «Літаратура і Мастацтва» і «Звязда» (1953—1969). З 1969 года Б. В. Стральцоў на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта — старшы выкладчык, дацэнт, загадчык кафедры тэорыі і практыкі сучаснай журналістыкі, з 1999 года — прафесар кафедры сацыялогіі журналістыкі. Намеснік рэдактара часопіса «Веснік БДУ» ў 1969—1998 гадах.
Навуковая дзейнасць
Б. В. Стральцоў займаўся даследаваннем жанраў і творчых метадаў публіцыстыкі і журналістыкі, перспектыў развіцця сродкаў масавай інфармацыі. Аўтар манаграфій «Газета і мараль» (1971), «Публіцыстычнасць інфармацыйных жанраў» (1973), «Аналітычныя жанры: пытанні тэорыі і практыкі» (1974), «Публіцыстыка. Жанры. Майстэрства» (1977; прэмія Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 2001 года), «Маральны клімат вытворчага калектыву і друк» (1979), «Дзесятая пяцігодка ў беларускім нарысе» (1980), «Фельетон: тэорыя і практыка жанра» (1983), «Основы публіцыстыкі. Жанры» (1990), «Свет и тени (очерки и публицистика 80-х)» (1991), «Асновы літаратурна-мастацкай творчасці» (дзве часткі, 1999), «Асноўныя творчыя метады ў журналістыцы» (2000).
Сярод іншых публікацый:
У 1997 годзе прафесар Б. В. Стральцоў узначаліў спецыялізаваны савет па абароне доктарскіх дысертацый у галіне журналістыкі.
Творчасць
З першым журналісцкім творам — рэпартажам «Агнявы рубеж» — Б. В. Стральцоў выступіў у 1948 годзе на старонках газеты «Советская Армия», якая выдавалася Групай савецкіх войскаў у Германіі. Мастацкія творы прысвячаў жыццю на вёсцы і клопатам моладзі: зборнікі апавяданняў «Наследнік» (1963) і «Сыходзяцца бальшакі і прасёлкі» (1969), аповесці «Вячэрняя планета» (1975) і «Метраном памяці» (1977), раман «Між крутых берагоў» (1980), зборнікі абразкоў і апавяданняў «Чарадзейны туман» (2000) і «Капуснік, або лад жыцця» (2007).
Яго пяру належаць 4 сцэнарыі дакументальных фільмаў і 5 мастацка-публіцыстычных альбомаў, прысвечаных Беларусі.
Біржавы мост
Біржавы мост (з 1922 па 1989 гады — мост Будаўнікоў) — развадны мост цераз Малую Няву ў Санкт-Пецярбургу. Злучае паміж сабой Васільеўскі і Петраградскі астравы. Мост размешчаны паміж Біржавой плошчай на стрэлцы Васільеўскага вострава і Мытнінскай набярэжнай на Петраградскай старане. Ніжэй па цячэнні знаходзіцца Тучкоў мост. Бліжэйшая станцыя метро — «Спартыўная». 6 красавіка 1894 года мост атрымаў назву Біржавы. У кастрычніку 1918 г. мост перайменавалі ў мост Будаўнікоў — меліся на ўвазе будаўнікі новага камуністычнага грамадства. Назва праіснавала да 22 верасня 1989 года, пасля чаго масту вярнулі гістарычную назву.
Мазачыа
Мазачыа, таксама Мазача (Masaccio, уласна Тамаза ды Джавані ды Сімоне Касаі (Гвідзі);, Сан-Джавані-Вальдарна, Таскана — восень , Рым) — знакаміты італьянскі жывапісец. Прадстаўнік фларэнційскай школы.
Гальштацкая культура
Гальшта́цкая культу́ра — археалагічная культура жалезнага веку, якая развівалася 500 гадоў, прыкладна з 900 да 400 да н.э., на аснове культуры палёў пахавальных урнаў у Цэнтральнай Еўропе і на Балканах. Названа па могільніку каля г. Гальштат (Hallstatt), які даследаваў у 1846 г. аўстрыйскі гарняк Іаган Георг Рамзаўэр. Асноўнымі носьбітамі гальштацкай культуры былі кельты, на Балканах — таксама ілірыйцы і фракійцы.
Генетычныя сувязі
Развілася на аснове культуры палёў пахавальных урнаў, выцесніўшы шэраг аўтахтонных культур — элпскую і інш.
Бліжэй да IV ст. да н.э. гальштацкая культура распадаецца, паступова змяняючыся ў заходніх раёнах латэнскай культурай. Калі гальштацкая культура па сваім складзе была кельта-ілірыйскай, то латэнская — кельта-дака-фракійскай, а кельта-ілірыйскае адзінства захавалася толькі ў атэстынскай культуры, якая займала адносна невялікую тэрыторыю у Італіі.
Геаграфія
Можна вылучыць дзве асноўныя вобласці распаўсюджання гальштацкай культуры:
Гальштацкая культура была распаўсюджана таксама ва ўсходняй частцы даліны ракі По ў Італіі. У Венгрыі і частцы Заходняй Украіны існаваў мясцовы варыянт — Гава-галіградская культура, якая, верагодна, належала фракійцам.
Культура
Для кожнага з лакальных тыпаў Гальштацкай культуры характэрны асаблівыя формы пахавальнага абраду. Пераход ад бронзы да жалеза адбываўся паступова, прычым на пачатковым этапе гальштацкай культуры (900—700 да н.э.) суіснавалі бронзавыя і жалезныя інструменты пры ўсё большай перавазе апошніх. У гаспадарцы ўсё большае значэнне набывала земляробства. Распаўсюджвалася плужнае земляробства. У грамадскіх адносінах адбывалася разлажэнне роду і пераход да адносін класавага грамадства. Жыллё гальштацкай культуры — драўляныя слупавыя дамы, а таксама паўзямлянкі і палевыя дамы. Найбольш распаўсюджаны тып паселішча — слаба ўмацаванае сяло з правільнай планіроўкай вуліц. Добра даследаваны саляныя шахты, медныя рудні, жалезаплавільныя майстэрні і кузні.
Характэрныя прадметы: бронзавыя і жалезныя мячы з дзяржаннем у выглядзе звана ці ў выглядзе дугі, павернутай угару (т.зв. антэна), кінжалы, сякеры, нажы, жалезныя і медныя наканечнікі дзід, бронзавыя канічныя шлемы з шырокімі плоскімі палямі і з грабянямі, панцыры з асобных бронзавых пласцінак, якія нашываліся на скуру, рознай формы бронзавы посуд, асаблівага тыпу фібулы, ляпная кераміка, каралі з непразрыстага шкла. Мастацтва плямёнаў гальштацкай культуры было пераважна прыкладным і арнаментальным і імкнулася да багатага роспісу, раскошы — былі характэрны разнастайныя ўпрыгожванні з бронзы, золата, шкла, косці, фібулы з фігуркамі звяроў, бронзавыя паясныя бляхі з выбітым узорам. Керамічны посуд — жоўты ці чырвоны, з паліхромным, разным ці штампаваным геаметрычным арнаментам.
Выкарыстоўваўся ганчарны круг. З'явілася і вобразатворчае мастацтва: надмагільныя стэлы, статуэткі з гліны і бронзы, якія ўпрыгожвалі посуд ці складалі кампазіцыю (каменная статуя хіршландэнскага воіна, бронзавая калясніца са Штрэтвега ў Аўстрыі са сцэнай ахвярапрынашэння); гравіраваныя ці ціснёныя фрызы на гліняным посудзе, паясах і цэбарах (сітулах) адлюстроўваюць банкеты, святы, воінаў і хлебаробаў, часам людзей ці звярэй, паядынкі, сцэны вайны і палявання, рэлігійныя рытуалы.
Пахаванні гальштацкай культуры сведчаць пра значнае сацыяльнае расслаенне і вылучэнне племянной знаці.
Валянціна Васілеўна Багатырова
Валянці́на Васі́леўна Багатыро́ва (нар., в. Віраўля, Гарадоцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны-эканаміст, педагог. Доктар эканамічных навук (2014), прафесар (2016). Рэктар Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава (з 2020).
Біяграфія
У 1997 годзе скончыла Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт». У 1997—2001 гадах працавала асістэнтам, старшым выкладчыкам кафедры эканомікі і фінансаў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Адначасова навучалася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, статыстыка». У 2001 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Развитие учета формирования финансовых результатов на промышленных предприятиях Республики Беларусь». У тым жа годзе прызначана на пасаду загадчыка новастворанай кафедры фінансаў ПДУ, у 2015 годзе рэарганізаванай ў кафедру фінансаў і галіновай эканомікі. У 2004 годзе прысвоена вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці «Эканоміка».
Калінаўка (Слуцкі раён)
Калі́наўка (, Калиновка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ісернскага сельсавета.
Валянціна Васілеўна Багатырова
Біяграфія
Пасля заканчэння дактарантуры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Фінансы, грашовы зварот і крэдыт» у 2014 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па тэме «Финансовое управление воспроизводством человеческого капитала: теория, методология, моделирование». У 2016 годзе прысвоена вучонае званне прафесара па спецыяльнасці «Эканоміка».
З 2017 года — прарэктар Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава, з 2018 года — першы прарэктар гэтага ж універсітэта. 30 студзеня 2020 года прызначана на пасаду рэктара Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава.
Вызенка
Вы́зенка, Вызня́нка — рака ў Слуцкім і Салігорскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Морач (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 22 км. Плошча вадазбору 109 км². Пачынаецца за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Пятніцы Слуцкага раёна. Цячэ па паўднёва-заходняй ускраіне Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Упадае ў Морач за 1 км на захад ад вёскі Малы Рожан Салігорскага раёна. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае. На рацэ ў гарадскім пасёлку Чырвоная Слабада створана плаціна і сажалка плошчай 5,2 га.
NGC 3828
NGC 3828 (іншыя абазначэнні — MCG 3-30-57, ZWG 97.75, PGC 36376) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Балобаны
Бало́баны (, Балобаны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ардашынскага сельсавета.
Расійская (станцыя метро)
«Расійская» (Российская) — станцыя Самарскага метрапалітэна. Размешчана на 1-й лініі паміж станцыямі «Маскоўская» і «Алабінская». Станцыя была запушчана ў тэставую эксплуатацыю 26 лістапада 2007 года ў складзе трэцяга пускавога ўчастка Самарскага метрапалітэна «Маскоўская» — «Расійская». Адкрыта для пасажыраў 26 снежня 2007 года.
Архітэктура
Светла-шэры мармур пакрывае сцены станцыі, аздабленне якіх выканана з чырвонага граніту. На сценах размешчаны аркі, у якіх спачатку планавалася ўсталяваць вітражы, затым больш трывалы і танны алюкабонд, а ў выніку на сённяшні дзень аркі пакінутыя пустымі.
Сланечнік аднагадовы
Сланечнік аднагадовы, сонечнік звычайны (Helianthus annuus) — гэта буйная аднагадовая травяністая расліна роду Сланечнік, якая вырошчваецца ў якасці гаспадарчай культуры дзеля яе алейнага насення. Акрамя вытворчасці алею, ён таксама выкарыстоўваецца ў якасці корму для жывёлы (як мука або сілас), як корм для птушак, у некаторых прамысловых мэтах і як дэкаратыўная расліна ў хатніх садах. Дзікі Сланечнік аднагадовы — шырокая галінастая аднагадовая расліна з мноствам кветкавых галовак. Хатні сланечнік, аднак, часта мае толькі адно вялікае суквецце (кветкавую галоўку) на верхавіне неразгалінаванага сцябла.
Бінамінальная назва Helianthus annuus паходзіць ад грэцкага Helios «сонца» і anthos «кветка», у той час як эпітэт annuus на лацінскай мове азначае «аднагадовы».
Вештарты
Ве́штарты (, Вешторты) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Павел Маркавіч Трасучаў
Павел Маркавіч Трасучаў (нар., г. Томск, Расія) — урач-анатом. Доктар медыцынскіх навук (1986), прафесар (1987).
Біяграфія
Працаваў у Новасібірскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1964—1987, прафесар кафедры нармальнай анатоміі), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1987, прафесар кафедры анатоміі чалавека, у 1987—1997 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: функцыянальная анатомія лімфатычных вузлоў; педагогіка вышэйшай школы; укараненне рэнтгенанатоміі ў вучэбны працэс.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатніку аховы здароўя» і інш.
Собалева (Манастыршчынскі раён)
Собалева (Соболево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Собалеўскага сельскага паселішча.
IC 246
IC 246 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Собалева (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
Упершыню вёска згадваецца падчас Паўночнай вайны. З 10.09.1708 па 17.10.1708 ў вёсцы знаходзіўся штаб Пятра I. Першае апісанне вёскі сустракаецца ў канцы XVIII стагоддзя, як Сабалеўская вотчына, якая належыць палкоўніку А.Я. Вонлярлярскаму. У 1908-1910 гадах у вёсцы А. Н. Паповым была пабудавана жаночая настаўніцкая гімназія. Спыніла дзейнасць ў 1956 г. На яго базе адкрыты Сабалеўскі дзіцячы дом.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сербы
Сербы (Срби) — паўднёваславянскі народ, жыве пераважна ў Сербіі, Чарнагорыі, Босніі і Герцагавіны, Харватыі і шэрагу іншых краін. Агульная колькасць каля 12,5—13 млн чалавек. Мова сербская.
Гісторыя
Этнічная гісторыя народа звязана з перасяленнем славянскіх плямёнаў на Балканы, як лічаць, у VI—VII стст. У IX ст. створана Сербскае княства, з тых часоў сербы імкнуцца да цэнтралізацыі дзяржавы.
Гэтыя працэсы былі перапынены паражэннем на Косавым полі ў 1389 годзе, якое сербы лічаць нацыянальнай трагедыяй, бо з тых часоў сербскія землі трапляюць пад акупацыю Асманскай імперыі. «Асманскае ярмо» працягвалася амаль пяць стагоддзяў. Толькі ў пачатку XIX ст. узмацняецца вызваленчая барацьба сербаў, якая прыводзіць да аўтаноміі сербскіх зямель (1833), пасля, у 1878 годзе ствараецца незалежная Сербская дзяржава. У 1918 годзе ствараецца Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў (з 1929 — Югаславія).
Мова
Сербы размаўляюць на сербскай мове славянскай групы індаеўрапейскай моўнай сям’і. Сербская мова афіцыйная ў Сербіі, Чарнагорыі, а таксама адна з трох афіцыйных у Босніі і Герцагавіне.
Мазжачок
Мазжачок (лац. cerebellum - літаральна «малы мозг») — аддзел галаўнога мозгу хрыбетнікаў, які адказвае за каардынацыю рухаў, рэгуляцыю раўнавагі і цягліцавага тонусу. У чалавека размяшчаецца ззаду даўгаватага мозгу і вароліева моста, пад патылічным долямі паўшар'яў галаўнога мозгу. З дапамогай трох пар ножак мазжачок атрымлівае інфармацыю з кары галаўнога мозгу, базальных гангліяў экстрапіраміднай сістэмы, ствала галаўнога мозгу і спіннога мозгу. У розных таксонаў хрыбетнікаў ўзаемаадносіны з іншымі аддзеламі галаўнога мозгу могуць вар'іравацца.
Усць-Кінельскі
Усць-Кінельскі (Усть-Кинельский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Самарскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад гарадской акругі Кінель. Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра 8 км. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі 3 км. Насельніцтва — (2021).
Нуі
Нуі (на мове тувалу Nui) — атол у складзе астравоў Тувалу на поўдні Ціхага акіяна. Належыць да дзяржавы Тувалу. Агульная плошча — 3,37 км². Насельніцтва — 610 чал. (2017 г.).
Гісторыя
Атол Нуі — адзінае месца ў Палінезіі, насельнікі якога размаўляюць на мікранезійскай мове, блізкай да тунгару з вялікай колькасцю палінезійскіх слоў. Культура жыхароў Нуі мала адрозніваецца ад тувалу. Некаторыя даследчыкі гэта тлумачаць сталымі зносінамі з астатнімі насельнікамі астравоў Эліс, іншыя — фактам заваявання атола мікранезійцамі-мужчынамі, які быццам бы меў месца ў мінулым.
Атол адкрыты ў 1568 г. іспанцамі. З 1860 г. яго наведвалі брытанскія місіянеры. У 1891 г. быў усталяваны брытанскі пратэктарат. У 1978 г. увайшоў у склад незалежнай дзяржавы Тувалу.
Геаграфія
Нуі — класічны атол, які складаецца з лагуны, акружанай колам каралавых астраўкоў. Іх атачае каралавы рыф. Усяго астраўкоў налічваецца 21. Самы вялікі Фенуа-Тапу мае плошчу ўсяго 1,38 км². Найвышэйшы пункт — 2 м.
Клімат трапічны пасатны. Сярэдняя гадавая тэмпература — каля 28° С. Атол знаходзіцца ў зоне ўздзеяння разбуральных трапічных цыклонаў.
Наземны раслінны і жывёльны свет бедны, аднак вакол атола і ў лагуне шмат рыбы. Малыя астравы — месца гнездавання марскіх птушак. На некаторых бязлюдных астравах — штучныя насаджэнні какосавай пальмы.
Інфраструктура
У 2002 г. насельніцтва — 548 чал. Большасць жыве на захадзе Фенуа-Тапу ў вёсцы Танраке, якая лічыцца мясцовым адміністрацыйным цэнтрам. 1 пачатковая школа. 2 гэстхауса. На атоле ёсць свая футбольная каманда.
Казлоўшчына (значэнні)
Назву Казло́ўшчына маюць:
Алена Васілеўна Ванкевіч
Алена Васілеўна Ванкевіч (нар. 13 мая 1966 г. у Маскве) — беларускі вучоны-эканаміст, педагог, доктар эканамічных навук, прафесар.
Біяграфія
У 1987 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Планаванне прамысловасці».
У 1991—1994 гадах навучалася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта, пасля чаго абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата эканамічных навук.
У 2001 годзе скончыла дактарантуру Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Эканамічная тэорыя» і паспяхова абараніла ў тым жа ўніверсітэце доктарскую дысертацыю на тэму «Эканамічныя адносіны занятасці і іх рэгуляванне ў Рэспубліцы Беларусь».
У 1987—1991 гг. з’яўлялася выкладчыкам кафедры гісторыі КПСС і палітэканоміі Наваполацкага палітэхнічнага інстытута.
У 1994—1996 гг. была дацэнтам кафедры эканомікі і фінансаў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З 1996 года працуе ў Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце. Займае пасаду дацэнта, пазней — прафесара кафедры менеджмента. З 2005 па 2011 гг. узначальвае гэтую кафедру.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 200 навуковых публікацый па праблемах рынку працы, занятасці, беспрацоўя і менеджменту арганізацыі (у тым ліку ў Расіі, Польшчы, Латвіі, Літве, Украіне), з іх — 8 манаграфій.
Прымала ўдзел у праектах Праграмы Развіцця ААН (ПРААН) і Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь у якасці нацыянальнага эксперта па рынку працы:
Прыцягваецца Міністэрствам працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь у якасці эксперта пры падрыхтоўцы аналітычных матэрыялаў па аналізе і рэгуляванні рынку працы, да распрацоўкі праграм і тэм міжнароднага і рэспубліканскага значэння, для павышэння кваліфікацыі работнікаў міністэрства працы і сацыяльнай абароны.
З’яўляецца членам двух саветаў па абароне дысертацый у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце, з’яўляецца членам Савета ВМА па эканамічным адукацыі і ВМА вышэйшых навучальных устаноў Беларусі па адукацыі ў галіне кіравання.
Чырвоныя каналы
Чырвоныя каналы (поўная назва "Чырвоныя каналы: Справаздача аб уплыве камуністаў на тэлебачанні і радыё") — адзін з палітычных памфлетаў, прадстаўленых у форме справаздачы 22 чэрвеня 1950 г. ў перыядычным выданні "Каунтэррэттэк". Сутнасць працы была ў абвінавачванні супрацоўнікаў тэле- і радыёіндустрыі ў прапагандзе камуністычных ідэй. Справаздача была складзена пасля некалькіх год працы і публікацый у "Каунтэррэттэк".
Асноўная ідэя публікацыі
У памфлеце было апісана, як камуністы карыстаюцца забаўляльнай індустрыяй, каб паступова ўплываць на погляды амерыканцаў, і падрываць жыццяздольнасць ЗША. У дадзеным творы прыводзіліся імёны 151 дзеяча культуры, мастацтва і навукі. Сярод іх актрыса Лі Грант, драматург Ліліян Хелман, кінарэжысёр Стэнлі Крамэр і інш. Увогуле, памфлет быў напісаны ў стылі ўздзеяння на эмоцыі чытача ў большай ступені, чым на логіку ці мысленне. Але гэта было характэрна для антыкамуністычнай публіцыстыкі 1940-50-х гг. Гэта можна падцвердзіць цытатай з распаўсюджаннай у 1950-х гг. лістоўкі: "1) ЧЫРВОНЫЯ зрабілі наша кіно, радыё і тэлебачанне самай эфектыўнай Пятай калонай Масквы ў Амерыцы... 2) ЧЫРВОНЫЯ Галівуда і Брадвея заўсёды былі галоўным аб'ектам фінансавай падтрымкі камуністычнай прапаганды ў Амерыцы... 3) НАШЫ ЎЛАСНЫЯ ФІЛЬМЫ, знятыя ЧЫРВОНЫМІ прадзюсарамі, рэжысёрамі, сцэнарыстамі і ЗОРКАМІ, выкарыстоўваюцца Масквой у Азіі, Афрыцы, на Балканах і па ўсёй Еўропе, каб спарадзіць нянавісць да Амерыкі... 4) ЗАРАЗ робяцца фільмы, каб па-майстэрску славіць МАРКСІЗМ, ЮНЕСКА і ІДЭЮ АДНАПАЛЯРНАГА СВЕТУ... і праз тэлебачанне яны цякуць у Вашу залу – і атручваюць розум Вашых дзяцей прама на Вашых вачах!!!
Таму ПАМЯТАЙЦЕ – калі Вы абараняеце фільм, зняты ЧЫРВОНЫМІ прадзюсарамі, сцэнарыстамі, зоркамі і СТУДЫЯМІ, Вы дапамагаеце і садзейнічаеце КАМУНІЗМУ... кожны раз, калі Вы дазваляеце ЧЫРВОНЫМ заходзіць у Вашу залу ПРАЗ ТЭЛЕВІЗАР, Вы дапамагаеце МАСКВЕ і ІНТЭРНАЦЫЯНАЛІСТАМ зруйнаваць Амерыку!!!"
Аляксей Анатолевіч Ляляўскі
Біяграфія
Сын беларускага рэжысёра А. А. Ляляўскага. Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1980 годзе. З 1979 года ў Беларускім дзяржаўным тэатры лялек, з 1986 года галоўны рэжысёр. У 1982—1986 гадах галоўны рэжысёр Магілёўскага абласнога тэатра лялек. Адначасова з 1989 года выкладае ў Беларускай акадэміі мастацтваў.
Творчасць
Рэжысёр з адметным бачаннем мастацтва тэатра лялек. Значнае месца ў яго творчасці займаюць сучасныя інсцэніроўкі дзіцячай класікі. Сярод пастановак для дзяцей: у Магілёўскім тэатры — «Віні-Пух і ўсе, усе, усе…» паводле А. Мілна (1982), «Дзіўныя прыгоды ката ў ботах» Н. Слепаковай паводле Шарля Перо (1984), «Дзед і жораў» Віталя Вольскага (1985); Беларускім дзяржаўным — «Салавей» паводле Х. К. Андэрсена (1980), «Граф Глінскі-Папялінскі» Артура Вольскага (1987), «Прыгоды Бураціна ў краіне дурняў» паводле А. Талстога і «Папялушка, ці перамога дабрачыннасці» Ж. Маснэ (1991) і інш. З пастановак для дарослых: «Зорка і смерць Хаакіна Мур’еты» Пабла Неруды (1980), «Трыстан і Ізольда» паводле сярэдневяковай легенды (1983), «Майстар і Маргарыта» паводле М. Булгакава (1987), «Бура» У. Шэкспіра, «Сымон-музыка» паводле Якуба Коласа (абедзве 1990), «Прывіды каляднай ночы» («Цар Ірад») Г. Барышава (1993), «Ганэле» Г. Гаўптмана (1999) і інш.
Ставіў спектаклі ў тэатрах Літвы, Нідэрландаў, Польшчы, Расіі, Славеніі.
Ванкевіч
Ванке́віч (Vankevičius, Vankiewicz, Ванкевич) — беларускае прозвішча.
NGC 494
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Саакашвілі
Міхаі́л Саакашві́лі (მიხეილ სააკაშვილი, Міхеіл Саакашвілі; нар. , Тбілісі, ГССР, СССР) — грузінскі і ўкраінскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэзідэнт Грузіі з 25 студзеня 2004 па 25 лістапада 2007 і з 20 студзеня 2008 па 17 лістапада 2013 года.
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт. У пачатку 1990-х гадоў вывучаў права і стажыраваўся ў Францыі, Нарвегіі, ЗША, працаваў у адвакацкай канторы ў Нью-Ёрку. Доктар філасофіі Вашынгтонскага ўніверсітэта імя Дж. Вашынгтона.
У 1995—2000 і 2001—2003 гадах — дэпутат парламента Грузіі. У кастрычніку 2000 — верасні 2001 года — міністр юстыцыі. 3 2001 года — арганізатар і лідар апазіцыйнай партыі «Аб’яднаны нацыянальны рух». 3 2002 старшыня асамблеі (гарадскога ўрада) Тбілісі. Адзін з лідараў «Рэвалюцыі ружаў». У лістападзе 2003 года ўзначаліў шырокі рух апазіцыі, які шляхам масавых вулічных акцый дамогся адстаўкі прэзідэнта Эдуарда Шэварднадзэ. 4 студзеня 2004 года абраны прэзідэнтам Рэспублікі Грузія. На фоне пратэстаў у лістападзе 2007 года падаў у адстаўку і ў студзені 2008 года паўторна выйграў выбары. У кастрычніку 2013 года выбары выйграў Георгій Маргвелашвілі; паводле Канстытуцыі, Міхаіл Саакашвілі не меў права балатавацца на трэці тэрмін, не чакаючы заканчэння прэзідэнцкага тэрміну, ён пакінуў Грузію і выляцеў у Брусель. 4 снежня 2015 прэзідэнт Грузіі Георгій Маргвелашвілі падпісаў распараджэнне аб пазбаўленні грамадзянства краіны Міхаіла Саакашвілі.
З 13 лютага 2015 па 9 лістапада 2016 — дарадца Прэзідэнта Украіны і старшыня дарадчага міжнароднага савета рэформ. З 30 мая 2015 да лістапада 2016 года — старшыня Адэскай абласной адміністрацыі.
7 мая 2020 года Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі прызначыў Міхаіла Саакашвілі кіраўніком Выканаўчага камітэта рэформ.
Крымінальны пераслед
23 сакавіка 2014 года быў выкліканы для дачы паказанняў у галоўную пракуратуру Грузіі, дзе яго планавалі дапытаць наконт памілавання ім у 2008 годзе чатырох высокапастаўленых супрацоўнікаў дэпартамента канстытуцыйнай бяспекі МУС Грузіі, асуджаных у якасці фігурантаў справы аб забойстве 28 студзеня 2006 года банкаўскага служачага С. Гіргвліяні, а таксама за супрацьпраўныя дзеянні ў адрас яго знаёмага Левана Бухаідзэ. Як сведка, М. Саакашвілі, павінен быў прысутнічаць яшчэ па дзевяці крымінальных справах, у т. л. аб гібелі ў 2005 годзе прэм’ер-міністра Грузіі Зураба Жваніі.
28 ліпеня 2014 года Саакашвілі быў абвінавачаны ў перавышэнні паўнамоцтваў пры разгоне апазіцыйнай акцыі ў лістападзе 2007 годзе, разгроме тэлекампаніі «Імедзі» і канфіскацыі ўласнасці ў заснавальніка гэтай тэлекампаніі Бадры Патаркацышвілі. Знаходзячыся у Нью-Ёрку, Саакашвілі заявіў аб тым, што «не будзе прыходзіць на допыт у галоўную пракуратуру Грузіі і не мае намеру супрацоўнічаць са следчымі органамі» краіны.
1 жніўня 2014 года Тбіліскі гарадскі суд задаволіў патрабаванне галоўнай пракуратуры Грузіі і завочна выбраў папярэдняе заключэнне ў якасці меры стрымання. Саакашвілі назваў свой завочны арышт неабгрунтаваным, а абвінавачванні — надуманымі і беспадстаўнымі.
5 студзеня 2018 года Тбіліскі гарадскі суд завочна прысудзіў Саакашвілі 3 гады турмы.
Вяртанне палітык патлумачыў гатоўнасцю змагацца разам са сваімі суайчыннікамі ў краіне на мясцовых выбарах, якія адбыліся 2 кастрычніка. Для Саакашвілі і яго аднапартыйцаў было вельмі прынцыпова выйграць іх, аднак гэта не атрымалася.
Асабістае жыццё
Саакашвілі жанаты з грамадзянкай Нідэрландаў Сандрай Рулафс (якая мае таксама і грамадзянства Грузіі), выхоўвае двух сыноў — Эдуарда (нар. 1995) і Нікалоза (нар. 2005). Да знаёмства з будучым мужам Сандра — былая супрацоўніца Чырвонага Крыжа — паспела наведаць Кутаісі ў складзе гуманітарнай групы.
У кастрычніку 2021 года стала вядома, што Саакашвілі знаходзіцца ў блізкіх адносінах з народным дэпутатам Украіны Лізаветай Ясько.
Маршанцыя зменлівая
Апісанне
Талом мае верхнюю і ніжнюю эпідэрмы, паміж імі — тканка. Адрозніваюць простыя рызоіды (з гладкай унутранай паверхняй) і язычковыя рызоіды (з вырастамі ў выглядзе сасочкаў, язычкоў на ўнутранай паверхні). Язычковыя рызоіды сплятаюцца ў цяжы і цягнуцца ўздоўж краёў талома. Яны прыціскаюцца да талома амфігастрыямі і ўтвараюць так званую вонкавую праводзячую сістэму ў выглядзе кнота. Простыя рызоіды прымацоўваюць талом да субстрату і ўсмоктваюць ваду з растворанымі мінеральнымі рэчывамі. Верхні эпідэрміс месцамі з вусцейкамі. Пад эпідэрмісам знаходзяцца паветраныя камеры — поласці, якія аддзелены буйнымі клеткамі ў 1-2 паверхі. Са дна паветраных камер уздымаюцца разгалінаваныя ніці з клетак — асімілятараў з хларафілавымі зярнятамі. Ад ніжняй эпідэрміса адыходзяць рызоіды і амфігастрыі.