cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шанхайскі музей
Фонды і аддзелы
Шанхайскі музей захоўвае прадметы нацыянальнага значэння, уключаючы адзін з трох існуючых узораў «празрыстых» бронзавых люстэркаў дынастыі Хань.
Яані Пеўху
Я́ані Пе́ўху (нар. 17 жніўня 1978 года) — фінскі музыкант, і аўтар песен. Ён з’яўляецца заснавальнікам і вакалістам фінскай групы Iconcrash і зараз працуе над сваім дэбютным сольным альбомам. У цяперашні час ён пражывае ў Хельсінкі, Фінляндыя.
Біяграфія
Пеўху нарадзіўся ў Anjalankoski, Фінляндыя, ў сям’і джазавага музыканта, Kari Peuhu. Яго маці, Heli Ahoniitty, — фатограф. У 7 гадоў Яані пачаў займацца музыкай. Спачатку ён іграў на фартэпіяна, годам пазней ён навучыўся іграць на барабанах. У 13 гадоў ён заснаваў сваю першую групу Chaoslord. Праз год, калі яму было 14, ён сыграў першы канцэрт у Ruovesi.
Яані пачаў сваю сольную кар’еру ў 2004 годзе, калі стварыў сваю першую запіс як спявак/аўтар песен пад назвай Iconcrash. Яані таксама працаваў у студыі ў якасці прадзюсара або запрошанага музыканта з такімі артыстамі як Before the Dawn (група), Swallow The Sun, To/Die/For, Thunderstone, Wiidakko і Anna Eriksson.
З першага рэлізу Iconcrash «Nude» (2005) Пеўху гастраляваў са сваёй групай у Вялікабрытаніі, Фінляндыі, Расіі, Германіі, Італіі, краінах Балтыі і ЗША.
У верасні 2012 года Яані Пеўху абвясціў аб пачатку сваёй сольнай кар’еры і цяпер працуе над сваім дэбютным сольным альбомам у Лондане і Хельсінкі.
Узнагароды
У 2012 годзе Iconcrash з песняй «We Are The Night» прайшлі ў фінал конкурсу UMK (Eurovision Song Contest), а ў 2009 Яані Пеўху стаў сааўтарам песні «10.000 Light Years» для групы Kwan разам з Паўлі Рантасалмі (The Rasmus), якая прайшла ў фінал Еўрабачання ў Фінляндыі.
Сацумон
Сацумон  — археалагічная культура Японіі ў VII—XII стагоддзях. Была распаўсюджана на поўначы Хонсю і Хакайда. Лічыцца працягам або складанай часткай культуры дзёмон.
Для сацумон характэрны ямныя квадратныя жытлы з агменямі ўздоўж вусцяў рэк, апрацоўка жалеза, выраб глінянай керамікі і фаянса, блізкіх да дзёмон, курганныя пахаванні. Прадстаўнікі сацумон займаліся рачным рыбалоўствам, паляваннем і збіральніцтвам, вырошчвалі пшаніцу, ячмень і проса, мелі гандлёвыя кантакты з асноўнай часткай вострава Хонсю.
Большасць даследчыкаў атаесамляюць культуру сацумон з эмісі, якія ўзгадваюцца ў японскіх пісьмовых помніках як карэнныя насельнікі поўначы Хонсю, што пад ціскам японцаў перабраліся на Хакайда. Традыцыйна эмісі адносяць да айнаў, але таксама існуе думка, што яны маглі быць змяшаным насельніцтвам або японцамі, якія не падпарадкоўваліся цэнтральным уладам.
Фелікс Баўмгартнер
Фелікс Баўмгартнер (Felix Baumgartner; нар. 20 красавіка 1969 года, Зальцбург) — аўстрыйскі парашутыст, бейсджампер. Атрымаў вядомасць дзякуючы надзвычайна небяспечным трукам.
Біяграфія
Служыў у аўстрыйскай арміі, дзе займаўся скачкамі з парашутам.
У 1999 годзе ён усталяваў сусветны рэкорд, здзейсніўшы самы высокі скачок з парашутам з будынка — з вежы Петронас у Куала-Лумпур, Малайзія. 31 ліпеня 2003 Баўмгартнер стаў першым чалавекам, які пераляцеў праз увесь Ла-Манш з дапамогай адмыслова зробленага для гэтага выпадку крыла з вугляроднага валакна.
Баўмгартнер таксама ўсталяваў сусветны рэкорд па самым нізкім скачку ў бейсджампінгу, калі скокнуў з вышыні 29 метраў (95 футаў) з рукі статуі Хрыста-Збавіцеля ў Рыа-дэ-Жанейра.
Ён стаў першым чалавекам, які здзейсніў скачок з завершанага віядука Міё ў Францыі 27 чэрвеня 2004 года, і першым чалавекам, які скокнуў з будынка Turning Torso (Мальмё, Швецыя) 18 жніўня 2006 г.
12 снежня 2007 года ён стаў першым чалавекам, які скокнуў з 90-га паверха (вышыня каля 390 метраў або 1280 футаў) самага высокага пабудаванага на той момант будынка ў свеце — Тайбэй 101 (Тайбэй, Тайвань).
Мікіта Юр’евіч Шугункоў
Мікіта Шугункоў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік чэрвеньскага «Коласа».
Клубная кар’ера
Дарослую кар’еру пачаў у складзе наваполацкага «Нафтана», дзе выступаў за дубль. У Вышэйшай лізе дэбютаваў 13 лістапада 2010 года, выйшаўшы на замену ў матчы супраць мінскага «Партызана» (4:4). У сезоне 2011 гуляў за дубль, а на наступны год быў аддадзены ў арэнду «Віцебску», дзе трывала з’яўляўся ў складзе.
У сезоне 2013 вярнуўся ў «Нафтан» і стаў часцей з’яўляцца ў складзе, звычайна выходзячы на замену. У кастрычніку 2013 года асноўны нападнік навапалачан Ігар Крывабок атрымаў дыскваліфікацыю, і Мікіта замяніў яго на вастрыні атакі. Гуляючы ў стартавым складзе, 27 кастрычніка 2013 года забіў свой першы гол у Вышэйшай лізе, якім прынёс перамогу над «Мінскам» (2:1).
У 2014—2016 гадах трывала гуляў за асноўную каманду «Нафтана», пераважна выходзячы на замену. У студзені 2017 года накіраваўся ў стан бабруйскай «Белшыны» і ў лютым падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2017 у асноўным складзе бабруйчан, але ўлетку страціў месца ў аснове і стаў толькі зрэдку выхадзіць на замену. Па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года пакінуў Бабруйск.
У пачатку 2018 года вярнуўся ў «Нафтан», дзе правёў сезон 2019. У студзені 2019 года знаходзіўся на праглядзе ў магілёўскім «Дняпры», аднак не падышоў і ў лютым папоўніў склад «Смаргоні». У кастрычніку 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў смаргонскі клуб.
У пачатку 2020 года трэніраваўся з магілёўскім «Дняпром», а пазней далучыўся да «Оршы», у складзе якой пачаў сезон 2020 і стаў асноўным нападнікам каманды. У студзені 2021 года зноў трэніраваўся з «Дняпром», у сакавіку пасля прагляду падпісаў кантракт з петрыкаўскім «Шахцёрам». Пакінуў «Шахцёр» у ліпені 2021 года.
У пачатку 2022 года далучыўся да віцебскага «Вялеса-2020», а сезон 2023 пачаў у складзе чэрвеньскага «Коласа».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Міхаіл Васілевіч Зюзянкоў
Міхаіл Васілевіч Зюзянкоў (нар. 4 снежня 1936) — беларускі ўрач-тэрапеўт і спецыяліст у галіне кардыярэўматалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1996), прафесар (1998).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 снежня 1936 года ў в. Гаўлі Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці ў сям’і сялян.
У 1954 годзе скончыў Пірэвіцкую сярэднюю школу Жлобінскага раёна з сярэбраным медалём і паступіў у Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, які скончыў у 1960 годзе. Па размеркаванні працаваў тэрапеўтам у Мазырскай 2-й абласной бальніцы Гомельскай вобласці, затым у Смалявіцкай цэнтральнай раённай бальніцы. З верасня 1963 года па сакавік 1968 года — цэхавы ўрач-тэрапеўт абутковага вытворчага аб’яднання «Прамень» г. Мінска, з мая 1968 года пераведзены ўрачом-ардынатарам кардыярэўматалагічнага аддзялення 2-й гарадской клінічнай бальніцы г. Мінска, з 1971 года па лістапад 1976 года — загадчык гэтага ж аддзялення.
Араны
Ара́ны, Ара́нскае прадме́сце — гістарычны раён Мінска, размешчаны ў паўднёвай частцы горада. Назва мясцовасці пайшла ад урочышча Араны.
Міхаіл Васілевіч Зюзянкоў
Навуковая дзейнасць
Галіна навуковых інтарэсаў: праблемы лячэння захворванняў сэрца.
Араны
На паўднёвым захадзе ад Аранаў размяшчаецца прадмесце Сенажаны, на паўночным захадзе — Уборкі, на поўначы — Ляхаўка, на захадзе — Тры Карчмы, на поўдні — Серабранскія Млыны. У 1909 годзе член гарадской управы В. Цывінскі склаў праект на пабудову Аранскага і Татарскага мастоў цераз раку Свіслач. Па гэтых мастах мусіў кіравацца грузавы гужавы транспарт, каб не загрувашчваць цэнтральныя вуліцы і не разбураць тамтэйшыя маставыя. У 1917 годзе масты збудавалі на сродкі ваеннага ведамства (на кожны мост і выпраўленне шляхоў асігнавалася па 100 тыс. рублёў).
У цяперашні час пра колішняе прадмесце нагадвае Аранская вуліца, якая зберагла сваю дарэвалюцыйную назву.
Нзерэкарэ (рэгіён)
Нзерэкарэ (Nzérékoré) — адзін з васьмі рэгіёнаў Гвінеі, які размяшчаецца на поўднёвам усходзе краіны і мяжуе з Кот-д’Івуарам на ўсходзе, з Ліберыяй на поўдні і з Сьера-Леонэ на захадзе. Адміністрацыйны цэнтр — Нзерэкарэ. Плошча — 44 319 км², насельніцтва складае 1 348 787 (на 1996 год).
Высокае (возера, Мёрскі раён)
Высокае — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 14 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 1 км на паўночны ўсход ад возера Бярэжа, у басейне ракі Дзісна.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,28 км, найбольшая шырыня 0,16 км. Даўжыня берагавой лініі 0,7 км.
Размешчана на балоце Мох, у межах ландшафтнага заказніка «Ельня». Берагі забалочаныя, тарфяністыя.
IC 5081
IC 5081 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дэльфін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Павел Леанідавіч Ждановіч
Павел Леанідавіч Ждановіч (нар., г. Караганда, Казахская ССР) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, гісторык; аспірантуру Інстытута гісторыі НАН Беларусі па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя».
Працаваў настаўнікам гісторыі СШ № 44 імя М.А.Лебедзева (г. Гомель); малодшым навуковым супрацоўнікам аддзела ваеннай славы, загадчыкам аддзела ваеннай славы ўстановы «Гомельскі абласны краязнаўчы музей»; загадчыкам філіяла «Музей ваеннай славы» установы «Гомельскі абласны краязнаўчы музей»; дырэктарам установы «Гомельскі абласны музей ваеннай славы».
Лаўрэат спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Граматай Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Беларускага прафсаюза работнікаў культуры, нагруднымі знакамі Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь «За актыўны пошук» і «90 год ваенным камісарыятам».
Асабістае жыццё
Жанаты.
Заклятыя скарбы
«Заклятыя скарбы» — беларускі незалежны серыял у жанры хорар, першы сезон якога пабачыў свет ў 2017 годзе ў сетцы Інтэрнэт. Серыял абыгрывае беларускія легенды і павер’і ў сучаснай інтэрпрэтацыі.
Галаву складзеш
Бацька з сынам пайшлі на паляванне. Нечакана ў лесе пачалі адбывацца дзіўныя рэчы, і, як аказалася, нездарма — дзесьці тут ляжыць скарб, і мужчыны вырашаюць яго знайсці і забраць. Але ўсё мае сваю страшную цану.
Кадук
Кадук не мае ўлады над чалавекам, а чакае, пакуль хтосьці яго пакліча. I прыбягае ён у такі ліхі момант, калі што ні папросіш — усё збудзецца.
Яраслаў Генрыхавіч Звяруга
Яраслаў Генрыхавіч Звяруга (,  —, ) — беларускі археолаг.
Біяграфія
Скончыў Пастаўскае педвучылішча, пасля гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1953).
Працаваў настаўнікам, дырэктарам Сваткаўскай школы, загадчыкам Мядзельскага РАНА. Скончыўшы аспірантуру пры Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Беларусь, працаваў у гэтай установе навуковым супрацоўнікам да выхаду на пенсію.
Аб’ектам даследаванняў сталі жалезны век і Сярэднявечча Беларускага Панямоння, уключна з Павіллем і тэрыторыяй Мядзельшчыны. Праводзіў раскопкі ў старажытных беларускіх гарадах — Ваўкавыску, Гародні, Слоніме, Лідзе, Здзітаве і іншых, а таксама на гарадзішчах і паселішчах Гальшаны, Гарадок, Гарані, Засвір, Мікольцы, Свір, Хведзевічы, курганныя могільнікі Вайшкуны, Засвір, Камена (Вілейскі р-н), Косаўшчына.
Вынікі археалагічных работ выйшлі ў трох манаграфіях, вялікай колькасці навуковых і навукова-папулярных артыкулаў.
Пры раскопках Ваўкавыска (1965—1971) даследаваў абарончыя збудаванні, наземныя і паўзямляначныя жытлы 11—13 ст., рэшткі храма 12 ст., даказаў існаванне горада на 250 гадоў раней за яго першае ўпамінанне ў пісьмовых крыніцах. На раскопках у Слоніме і Гродне выявіў жылыя і гаспадарчыя пабудовы гараджан. Адзін з аўтараў «Нарысаў па археалогіі Беларусі» (ч. 2, 1972).
Вялікую ўвагу ўдзяляў даследаванням археалогіі Мядзельшчыны, вывучаў гарадзішчы каля Астраўлян, Баяр, Дзянісава, Пярэгра­дзі, Слабады, Целякоў, Шыкавіч, селішчы каля Корак, Курчына, Пасынак, Скароў, Слабады, курганныя могільнікі каля Алёшкаў, Гускаў, Коркаў, Нагавак, Нявер, Палесся, Старынак, Сяржантаў, Шкленікова. Асабліва плённымі былі раскопкі каля Засвіры, дзе на селішчы і ў курганах выяўлены старажытнасці ўсходнелітоўскага насельніцтва, і на селішчы каля Мікольцаў, знаходкі з якога даюць падставу гаварыць аб пачатку славянізацыі Нарачанскага краю ўжо ў 6-м стагоддзі н.э. Вынікі даследаванняў Мядзельскага раёна апублікаваны ў адмысловай манаграфіі, шэрагу артыкулаў, а таксама ў кнізе «Памяць» Мядзельскага раёна.
Навуковыя працы
Манаграфіі: Раздзелы ў калектыўных манаграфіях:
Філіп Дзібвіг
'''Філіп Х. Дзібвіг''' (Philip H. Dybvig, нар. ) — амерыканскі эканаміст. З’яўляецца прафесарам банкаўскай справы і фінансаў у бізнес-школе Оліна Вашынгтонскага ўніверсітэта ў Сент-Луісе. Быў ганараваны прэміяй па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля 2022 года разам з Бэнам Бернанке і Дугласам Даймандам за даследаванні банкаў і фінансавых крызісаў.
Спецыялізуецца на ацэнцы актываў, інвестыцыях і карпаратыўным кіраванні. Раней ён быў прафесарам Ельскага ўніверсітэта і дацэнтам Прынстанскага ўніверсітэта. Дзібвіг быў прэзідэнтам Заходняй фінансавай асацыяцыі з 2002 па 2003 гады, а таксама быў рэдактарам і памочнікам рэдактара некалькіх часопісаў, уключаючы Review of Financial Studies, Journal of Economic Theory, Finance and Stochastics, Journal of Finance, Journal of Financial Intermediation, Journal of Financial and Quantitative Analysis, і Review of Financial Studies.
Дзібвіг вядомы сваёй працай з Дугласам Даймандам над мадэллю банкавай панікі Дайманда — Дзібвіга.
Вытворчасць ягад у Беларусі
Вытворчасцю пладоў і ягад у Беларусі на 2016 год займалася звыш 1500 сельскагаспадарчых арганізацый, але значныя плошчы пасадак (больш за 50 %) мелася ў асабістых падсобных гаспадарках грамадзян і садаводчых таварыствах, пры гэтым толькі ў 47 гаспадарках плошчы садоў і ягаднікаў займалі больш за 100 га.
Плошча ягаднікаў
Дыяграма паказвае змены ў плошчы ягадных насаджэнняў Беларусі у тыс. га.
Валавы збор
Валавы збор ягад у тыс. тон.
Галоўныя культуры
Садовыя ягады:
Дзікарослыя ягады:
Збор клубніц
Клубніцы пераважаюць ўсе астатнія ягадныя культуры ў структуры пладова-ягадных насаджэнняў краіны. Іх пасадкі займаюць каля 10 % усёй плошчы.
Збор клубніц у тыс. тон.
Клубніцы
На 2017 год баланс попыту і прапановы на клубніцы выглядаў так :
Імпарт клубніц з краін, якія не ўваходзяць у ЕАЭС, тыс. тон.
Маліна
На 2017 год баланс попыту і прапановы на маліну выглядаў так :
Парэчкі
Імпарт парэчак з краін, якія не ўваходзяць у ЕАЭС, тон.
NGC 2483
NGC 2483 (іншыя абазначэнні — ESO 430-SC2, OCL 677) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леанарда Крэманіні
Леанарда Крэманіні (,  —, ) — італьянскі жывапісец.
Біяграфія
Леанарда Крэманіні быў сынам чыгуначніка, а таксама жывапісца-аматара, які ў раннім узросце навучыў яго асновам жывапісу. У 1935 годзе сям’я пераехала ў Паолу. Тырэнскі бераг зрабіў на яго глыбокае ўражанне; зноў і зноў сустракаецца ў якасці тэмы ў яго пазнейшай творчасці.
Пры падтрымцы стыпендыі Collegio Venturoli, ён вучыўся з 1932 па 1936 год у Акадэміі прыгожых мастацтваў у Балонні, а затым у Accademia di Belle Arti di Brera ў Мілане. У 1948 годзе адбылася яго першая выстава ў Вероне.
У Балонні ён пазнаёміўся з Джорджа Марандзі. Дзякуючы яго падтрымцы ён атрымаў яшчэ адну стыпендыю, якая дазволіла яму застацца ў Парыжы ў 1951 годзе. У тым жа годзе яго работы былі выстаўлены ў Цэнтры італьянскага мастацтва. Аднак заказчыкаў ён знайшоў у ЗША; пасля выставы ў галерэі Кацярыны Вівіяна ў 1952 годзе. У гэтай галерэі былі праведзены яшчэ тры яго творчыя выставы на працягу наступных 10 гадоў.
IC 5083
IC 5083 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Малы Конь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Java (праграмная платформа)
Java — сямейства праграмных прадуктаў і спецыфікацый ад кампаніі Sun Microsystems, якія разам складаюць праграмную платформу для распрацоўкі прыкладнога праграмнага забеспячэння і разгортвання яго ў кросплатформавым асяроддзі. Розныя рэалізацыі платформы Java дазваляюць ствараць праграмнае забеспячэнне для прылад шырокага спектра складанасці: ад убудаваных прылад і мабільных тэлефонаў да сервераў і суперкамп'ютараў. Найбольшае распаўсюджанне Java атрымала ў распрацоўцы праграмных сродкаў для абслугоўвання патрэб вялікіх прадпрыемстваў, у мабільных і серверных вэб-тэхналогіях, радзей Java выкарыстоўваецца на настольных камп'ютарах. Java не выкарыстоўвае такія нізкаўзроўневыя канструкцыі, як указальнікі, праца з памяццю аблегчана тым, што ўсе аб'екты — гэта спасылковыя тыпы, экзэмпляры якіх размяшчаюцца ў кучы. За кіраванне выкарыстоўвання памяці адказвае віртуальная машына Java з дапамогай аўтаматызаванага зборшчыка смецця.
Платформа
Згодна з канцэпцыяй «напісана адзін раз, працуе ўсюды», праграма напісаная для платформы Java кампілюецца не ў машынны код, а ў байт-код, асяроддзем выканання для якога з'яўляецца Java Runtime Environment(JRE). Віртуальная машына Java (JVM) — частка JRE — інтэрпрэтуе байт-код у машынныя інструкцыі, спецыфічныя для той апаратнай і праграмнай платформы, для якой рэалізавана дадзеная версія JRE. Такім чынам дасягаецца кросплатформавасць праграмнага забеспячэння, напісанага для Java.
Java Virtual Machine
Канцэпцыя віртуальнай машыны Java ляжыць у аснове ўсёй Java-платформы. Java-праграмы кампілююцца ў байт-код аднолькавы для ўсіх апаратных асяроддзяў, бо інтэрпрэтатарам кода з'яўляецца JVM. Першапачаткова JVM проста правярала на бяспеку і выконвала байт-код, які на ёй запускаецца, але, пачынаючы з версіі 1.2, якая выйшла ў 1998 годзе, кампанія Sun выпускае віртуальныя машыны Java, у склад якіх уключан кампілятар часу выканання (just-in-time альбо JIT compiler). Гэта тэхналогія дазваляе пад час выканання аналізаваць уваходны байт-код. Часткі праграмы, якія паўтараюцца, JIT кампілятар перапрацоўвае ў апаратныя інструкцыі спецыфічныя для дадзенай аперацыйнай сістэмы і працэсара. JIT-кампіляцыя значна паскарае працэс інтэпрытацыі, бо скампіляваны код будзе выконвацца так жа хутка, як і код спецыфічны для канкрэтнай сістэмы выканання.
Java Virtual Machine дазваляе пісаць праграмныя прадукты, якія не залежаць ад платформы, але сама JVM кросплатформавай не з'яўляецца, і кожнае асяроддзе выканання мае сваю асабістую віртуальную машыну.
У 1996 годзе кампанія Sun выпусціла першую версію спецыфікацыі Java-машыны, вядомую пад назвай «Блакітная кніга». Гэтая спецыфікацыя дэ-факта стала стандартам платформы Java і дазволіла стварыць мноства альтэрнатыўных рэалізацый JVM. Зыходны код на мове C адной з мінімальных рэалізацый віртуальнай машыны Java (Kilo Virtual Machine) прадстаўлены на афіцыйным сайце кампаніі Sun (такая Java-машына звычайна выкарыстоўваецца ў мабільных прыладах у складзе платформы Java ME)
API платформы Java
Большасць сучасных аперацыйных сістэм палягчаюць працу праграмістаў шляхам прапановы дынамічна звязаных бібліятэк, у якіх ужо рэалізаваны найбольш запатрабаваны функцыянал. Бібліятэкі і сігнатуры іх метадаў складаюць інтэрфейс прыкладнога праграмавання (API). Цалкам зразумела, што API розных аперацыйных сістэм будуць адрознівацца адно ад аднаго і іх прамое выкарыстанне прывяло б да залежнасці Java ад той ці іншай платформы
Па гэтай прычыне асяроддзе выканання Java (JRE) уключае ў сябе, разам з віртуальнай машынай, яшчэ і свой асабісты API. Можна вылучыць тры асноўныя задачы, якія яно вырашае. Па-першае, гэта рэалізацыя каранёвых класаў, ад якіх наследуюцца ўсе астатнія (Object, Class, Enum, Exception, Thread...), а таксама рэалізацыя трывіальных праблем праграмавання, такіх як вылічэнне матэматычных функцый, праца з «доўгімі» лічбамі, сарціроўка масіваў і іншае. Па-другое, API Java высока абстрагуе задачы вельмі спецыфічныя для кожнай платформы. Напрыклад сістэмы ўвода-вывада, праца з сеткай і сеткавымі пратаколамі, выкарыстоўванне далучаных прылад. І па-трэцяе, калі ніжэйляжачая платформа не падтрымлівае тэхналогію, якую прадугледжвае Java, наўпрост, то сістэма павінна працягваць каррэктную працу, вынік якой павінен як мага менш адрознівацца ад сістэмы к сістэме
Кампаніяй Sun рэалізаваны тры асноўныя Java-платформы, якія, з пункту гледжання праграмавання, будуць адрозніваюцца сваім API. Базавай для трох платформай з'яўляецца Java SE (стандартнае выданне), на яе аснове пабудаваны Java EE (карпрацыйнае выданне) і Java ME (мікра выданне). Таксама ёсць і іншыя вельмі важныя платформы ці тэхналогіі (Java Card, JavaFX, JavaDB і інш.), API якіх накіравана на вырашэнне спецыфічных праблем сваёй галіны выкарыстання.
Платформа Java дазваляе выкарыстоўваць староннія бібліятэкі не толькі ў сваёй функцыянальнай частцы, але і ў рэалізацыі серады выканання. Усё, што праграмнаму забеспячэнню для гэтага патрэбна - прайсці серыю тэстаў кампаніі Sun на сумяшчальнасць з платформай.
Мовы праграмавання
Першапачаткова на платформе Java працавала толькі адна мова праграмавання створаная для яе і названая ў яе гонар, але для віртуальнай машыны няма аніякай розніцы, на якой мове была першапачаткова напісана праграма - галоўнае, каб яна была скампілявана ў карэктны байт-код. Таму нарастаючая папулярнасць платформы прывяла да стварэння Java-кампілятараў для ўжо існуючых моў праграмавання, узнікнення крыху змененых моў праграмавання для лепшага ўжывання магчымасцей платформы, а таксама да стварэння новых моў, якія знаходзяць сваё выкарыстанне ў розных сферах праграмавання
Java і .NET Framework
Платформа .NET Framework лічыцца адказам карпарацыі Microsoft на ўзрослую к канцу 90-х папулярнасць Java. Калі існаванне прамежкавага байт-кода ў Java было першапачаткова накіравана на падтрымку кросплатформавай канцэпцыі, то .NET Framework выкарыстоўвае CLI (агульная прамежкавая мова) для падтрымкі адной платформай адразу некалькіх моў праграмавання (клас мовы C# наследаваны ад класа Visual Basic.NET, к прыкладу, павінен быў стаць нармальнай практыкай). CLI - мова праграмавання зразумелая чалавеку, яе можна разглядаць як мову асэмблера для віртуальнай машыны .NET. Гэта палягчае задачу дэкампіляцыі, што можа быць выкарастана як у карысных мэтах, так і для раскрыцця камерцыйнай тайны.
Visual J#, створаная для пераходу Java-праграмістаў на платформу.NET, не была сумяшчальнай са спецыфікацыяй Java і, з прычыны нізкай папулярнасці, цалкам перастала падтрымлівацца платформай у 2015 годзе.
Java Development Kit
JDK - камплект распрацоўшчыка Java, створаны карпарацыяй Sun для патрэб праграмістаў. У яго склад уваходзіць кампілятар (javac), стандартны набор бібліятэк платформы, выканаўчае асяроддзе Java (JRE), а таксама дакументацыя, прыклады і больш за дваццаць утыліт, такіх як загрузчык праграм, адладчык, прагляднік аплетаў і інш. Усе сучасныя інтэграваныя асяроддзі распрацоўкі выкарыстоўваюць JDK для сваёй працы, таму патрабуюць каб JDK быў перадусталёваны, або пастаўляюцца разам з ім.
Большая частка кода JDK выйшла 8 мая 2007 года пад адкрытым ліцэнзійным пагадненнем GNU.
Гісторыя версій
Гэта, натуральна, не поўны спіс тэхналогій, якія былі дадзены ў кожнай з версій Java
JDK 1.0
23 студзеня 1996 года
Першая версія Java, стабільная версія 1.0.2 атрымала назву Java 1
Перагледжана мадэль апрацоўкі падзей у AWT. Дадана магчымасць стварэння ўключаных класаў. Рэалізованы тэхналогіі JDBC i RMI (падключэнне да баз дадзеных і выдалены выклік метадаў адпаведна)
J2SE 1.2
8 снежня 1998 года
Пачынаючы з гэтай версіі, Java выходзіць пакетамі J2SE, J2EE, J2ME, дзе "2" сімвалізуе другое пакаленне платформы Выкарыстоўванне strictfp-класаў і метадаў дазволіла зрабіць рэзультаты аперацый з плаваючай коскай незалежнымі ад абранага працэсара. У JVM убудованы кампілятар часу выканання. Дададзены бібліятэкі для працы са стандартнымі калекцыямі дадзеных. Грунтоўна перагледжаны клас Thread (метады suspend, stop і resume, да прыкладу, з тых пор лічацца састарэлымі)
8 мая 2000 года
З гэтага часу выкарыстоўваецца віртуальная машына HotSpot, якая кампілюе толькі кавалкі коду, якія будуць выкарыстоўвацца часцей за іншыя (Hot Spot - гарачыя месцы, у перакладзе)
J2SE 1.4
6 лютага 2002 года
Новая канцэпцыя ланцуговых выключэнняў дазволіла захоўваць сістэмную інфармацыю часу ўзнікнення выключнай сітуацыі падчас перадачы выключэння па іерархіі вызываў. Даданы сінтаксічны аналізатар XML і падтрымка IPv6
J2SE 5
30 верасня 2004 года Даданы пераличэнні, цыкл for у стыле foreach, пераменныя зменнай колькасці. Рэалізавана аўтаабгортка скалярных тыпаў дадзеных, і ўведзены родавыя функцыі і класы
Java SE 6
11 снежня 2006 года
Java SE 7
28 ліпеня 2011 года
Падтрымка дынамічных моў вядзецца праз так званую шматмоўную віртуальную машыну ("машына Да Винчы" ад Sun). Даданы такія сінтаксічныя паляпшэнні як аўтавызначэнне тыпа пры стварэнні аб'ектаў родавых класаў, кіраванне рэсурсамі ў try-блоках і выкарстоўванне радковых тыпаў у switch-блоках
Выданне Java SE 8 анансавана на сакавік 2014 года
Выкарыстанне на персанальных камп'ютарах
Паводле Sun, JRE выкарыстоўваецца зараз болей чым на 700 мільёнах персанальных камп’ютараў. Найбольшую папулярнасць набылі такія праграмныя прадукты створаныя з дапамогай Java як інтэграваныя асяроддзі праграмавання NetBeans і Eclipse, файлаабменныя праграмы LimeWire, Vuze. MATLAB і праграма для сумеснай працы Lotus Notes таксама выкарыстоўваюць Java.
Microsoft не пастаўляе JRE у камплекце з Windows з таго часу як кампанія Sun падала на Microsoft судовыя пазовы. Судовыя пазовы былі звязаны з тым, што Microsoft дадавала ў сваё асяроддзе выканання Java класы, якія працавалі выключна на Windows. Асяроддзе выканання Java пастаўляецца з Mac OS X (пазначаецца як састарэлае пачынаючы з версіі 10.6.3 сакавіка 2010 года, таму можа быць не ўключана ў будучыя версіі), шмат якія дыстрыбутывы Linux уключаюць у сабе свабодныя рэалізацыі Java: GNU classpath, IcedTea
Мабільныя прылады
Платформа Java ME набыла вялікую папулярнасць у галіне выкарыстання на мабільных прыладах, дзе яна паспяхова канкуруе з Symbian, BREW і .NET Compact Framework.
Шырокая разнастайнасць вытворцаў мабільных тэлефонаў прывяла да патрэбы распрацоўкі адзіных стандартаў, гэтым стандартам у 2000 годзе стал MIDP — профіль мабільнай прылады з інфармацыйнымі функцыямі. Стандарт, распрацаваны ў межах Java Community Process, вызначаў паняцце "мідлет" - кампактная праграма на мове Java.
MIDP1 вызначаў прыладу з невялікім дысплэем, без доступу да аўдыя і абмежаваннем на памеры праграмы ў 32 кБ. MIDP2 ужо дазваляў выкарыстоўваць аўдыя і павялічыў максімальны памер праграмы да 64kB. Некаторыя вытворцы, дзякуючы пашыраным магчымасцям сваіх мабільных прылад паслабляюць гэтыя абмежаванні, напрыклад, каб дазволіць запуск мідлетаў большых памераў.
Аперацыйная сістэма Android выкарыстоўвае толькі мову праграмавання Java, бібліятэкі і віртуальная машына для падтрымкі мовы асабістыя і не маюць непасрэднага дачынення да платформы Java.
Generic-класы
Generic або родавыя класы і функцыі былі ўведзены ў мову Java у версіі J2SE 5.0, але гэта было дадаткам да мовы праграмавання, у той час як у платформе не было зроблена змяненняў для падтрымкі дадзенай магчымасці. Кампанія Sun абгрунтавала гэта тым, што так будзе дасягнута зваротная сумяшчальнасць з бібліятэкамі і праграмнымі прадуктамі напісанымі раней. Але такой падыход запатрабаваў ад распрацоўшчыкаў выкарыстаць метад, пры якім інфармацыя аб тыпе аб'екта родавага класа губляецца пад час выканання, застаўляючы толькі інфармацыю аб інтэрфейсе. Гэта не дазваляе джава-распрацоўшчыкам выкарыстоўваць зручныя падыходы даступныя на платформах-канкурэнтах. Напрыклад, аперацыі ніжэй немагчымы ў мове праграмавання Java:
public class MyClass<E> { public static void myMethod(Object item) { if (item instanceof E) { //Памылка на этапе кампіляцыі ...        }         E item2 = new E;   //Памылка на этапе кампіляцыі E[] iArray = new E[10]; //Памылка на этапе кампіляцыі } }
Хуткадзейнасць
На пачатку свайго існавання Java сутыкалася з небезгрунтоўнай крытыкай хуткадзейнасці праграм напісаных на ёй: яна не ішла ні ў якія параўнанні з вынікамі для кампілюемых моў праграмавання. Вялікім крокам у выпраўленні такога становішча быў пераход да выкарыстання віртуальнай машыны Java HotSpot, які адбыўся ў версіі 1.3 (2000 год). На 2011 год Java паказвае лепшыя вынікі прадукцыйнасці ў сваім класе платформ з кампіляцыяй пад час выканання, у разы выйграе ў інтэрпрытуемых моў праграмавання і скарачае адставанне ад моў C\C++
JIT-кампіляцыя, якая з'явілася ў версіі 1.1 дазваляе кампіляваць байт-код пад час выканання і такім чынам у разы павысіць хуткадзейнасць, але гэта ў сваю чаргу вядзе да вялікіх часовых затрат падчас загрузкі праграмы. Натуральна, што быў абраны падыход пры якім кампілююцца толькі найбольш ужываныя часткі кода, і, пасля паўзы пры запуску, прадукцыйнасць Java-праграмы становіцца параўнальнай з машынным кодам
Дзмітрый Іванавіч Даўгяла
Дзмітрый Іванавіч Даўгяла (, в. Казьяны, Гарадоцкі павет, Віцебская губерня, цяпер, Віцебская вобласць — красавік 1942? , Казахстан; Крыптанімы: Д. Д., Дм. Д.) — беларускі гісторык, класік беларускай археаграфіі.
Біяграфія
Скончыў Віцебскую семінарыю і Пецярбургскую духоўную акадэмію (1894). Выкладаў у Віцебску ў семінарыі і мужчынскай гімназіі. З 1897 архіварыус Віцебскага цэнтральнага архіва старажытных актаў. У 1903 пераехаў у Вільню, дзе працаваў у аб'яднаным Архіве старажытных актаў, выкладаў у навучальных установах. У 1906 рэдагаваў газету «Белая Русь». У 1906—1915 член Віленскай археаграфічнай камісіі (з 1913 яе старшыня), кіраўнік спраў канцылярыі папячыцеля Віленскай навучальнай акругі, кіраўнік спраў Паўночна-Заходняга аддзела Рускага геаграфічнага таварыства. Рэдактар «Записок Северо-Западного отдела Русского географического общества» (1910—1914), апублікаваў у іх шэраг прац па гісторыі Беларусі. Ганаровы член Віцебскай вучонай архіўнай камісіі. Пасля эвакуацыі з Вільні ў 1915 — у Магілёўскім архіве.
Удзельнічаў у Першым Усебеларускім кангрэсе 1917. З 1921 загадчык Магілёўскага губернскага архіва. З 1925 супрацоўнік Інбелкульта, дацэнт БДУ, з 1929 дырэктар бібліятэкі БелАН, у 1937 навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН БССР. Арыштаваны 10 снежня 1937; пастановай пазасудовых органаў ад 11 верасня 1939 высланы ў Казахстан на 5 гадоў. Памёр у ссылцы ў красавіку 1942 г. Рэабілітаваны пасмяротна 9 чэрвеня 1964 г.
Казловіцкі сельсавет (Брэсцкі раён)
Казло́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Казловічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Цюхініцкага сельсавета.
Мадэрнізм (архітэктура)
Архітэктура мадэрнізму — тэрмін, які абагульняе ў сабе некалькі плыняў, стыляў у архітэктуры, якія ўзніклі ў XX стагоддзі і спрабавалі прыўнесці ў архітэктуру рысы імклівага тэхналагічнага развіцця. Таксама самастойна можа лічыцца архітэктурным стылем. Мадэрнізм быў адным з пераважных стыляў архітэктуры XX стагоддзя і захоўвае свае пазіцыі ў XXI стагоддзі.
Гісторыя і пералік сучасных стыляў
Мадэрнізм узнікае з пачаткам XX стагоддзя. Яго ўзнікненню спрыяла развіццё выкарыстання ў будаўніцтве бетону, металу і іх спалучэння — жалезабетону. Першапачатковы мадэрнізм грунтаваўся на прынцыпу «форма ідзе за функцыяй», то ёсць вынік дызайну павінен служыць мэце збудавання. Ніжэй дададзеныя некаторыя плыні мадэрнізму, размешчаныя ў храналагічным парадку іх узнікнення.
Стылі авангардызму
Канструктывізм СССР
Эпоха сінтэзу мадэрнізму з іншымі стылямі
У пачатку XX стагоддзя мадэрнізм з’явіўся як поўнае проціпастаўленне старым канонам і стылях. 20-я гады былі гадамі яго панавання, аднак бліжэй да 30-х гадоў пачынаецца працэс сінтэзу мадэрнізму з класічнымі стылямі. У другой палове 1930-х у СССР і Трэцім рэйху мадэрнізм даволі хутка саступае манументальным класіцызму і ампіру; у дамах 1930-х сустракаюцца пераходныя варыянты сінтэзу мадэрнізму і класіцызму (часам для гэтай архітэктуры вылучаюць тэрмін постканструктывізм).
У той жа час, перш за ўсё ў Францыі, і ў Амерыцы, становіцца папулярным стыль Ар-дэко — ён сумяшчаў машынныя тэхнагенныя формы мадэрнізму з традыцыйнымі арганічнымі матывамі, перш за ўсё мадэрну. У стылі Ар-дэко пабудаваныя вядомыя небаскробы Амерыкі Крайслер-білдынг (1928) і Эмпайр Стэйт Білдынг (1930), адчуваецца ўплыў стылю ў савецкіх. Аднак стыль выкарыстоўваўся і пры будаўніцтве невысотных дамоў.
Пасляваенны перыяд
Пасля Другой сусветнай сканчаецца эпоха класічнага авангарднага мадэрнізму ў архітэктуры. Аднак з’яўляюцца новыя формы, а ў стылі першай паловы XX стагоддзя атрымліваюць новае жыццё ў змененым выглядзе.
Магутнасць канструкцый, смелыя буйнамаштабныя кампазіцыі бруталізма з’яўляецца супрацьпастаўленьнем лёгкасці і прыгладжанасці інтэрнацыянальнага стылю.
Бруталізм набыў папулярнасць ва ўсім свеце. Часцей за ўсё ён выкарыстоўваецца для адміністрацыйных будынкаў.
Сучасны перыяд
У сучаснасці будуюцца будынкі ў большасці наяўных стыляў мадэрнізму, але з карэкціроўкамі часу. Так узнікаюць новыя старыя плыні з прыстаўкай неа-: неафутурызм, неаэкспрэсіянізм, неабруталізм, і нават з’яўляецца тэрмін «неамадэрнізм».
Да новых стыляў сучаснасці можна аднесці і. Гэтыя два стылі падобныя высокатэхналагічнымі прыладамі стварэння будынкаў, але хай-тэк імкнецца стварыць прамыя машынныя лініі, а бія-тэк стварае мяккія закругленыя арганічныя формы.
1940-я гады ў гісторыі камп’ютарных гульняў
1940-я гады былі адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Фарана
Фарана (Faranah) — адзін з васьмі рэгіёнаў Гвінеі, які размяшчаецца ў цэнтры краіны і мяжуе з Сьера-Леонэ на паўднёвым-захадзе і з Малі на поўначы. Адміністрацыйны цэнтр — Фарана. Плошча — 35 581 км², насельніцтва складае 602 845 (на 1996 год).
Барабанаў
Барабанаў — прозвішча.
Халамерскі сельсавет
Халаме́рскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Халамер’е.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Езярышчанскага раёна Віцебскай акругі БССР. З 12 кастрычніка 1929 года ў Гарадоцкім раёне Віцебскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе новаўтворанага Мехаўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Горацкага сельсавета. 8 красавіка 1957 года ў склад сельсавета з Віраўлянскага сельсавета перададзены 14 населеных пунктаў (Андрушкі, Валуі, Вусце, Вялікае Цешалава, Дударава, Дурнева, Малое Цешалава, Маркава, Мікалаенкі, Обаль, Паварніха, Плігаўкі, Пустэльнікі і Шашына). З 18 сакавіка 1958 года ў Езярышчанскім раёне. 16 верасня 1960 года ў склад Віраўлянскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Асіпова, Варонкі (Вароніна), Воўкава, Кажамякі, Крыцкія і Пожанькі). З 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. 7 чэрвеня 1966 года ў склад сельсавета з Віраўлянскага сельсавета вернуты 4 населеныя пункты (Асіпова, Варонкі (Вароніна), Воўкава і Кажамякі). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Халамерскага сельсавета 35 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Віраўлянскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 28 вёсак: Антоненкі, Восмата, Воўкава, Вусце, Вязаўкі, Вялікае Цешалава, Дзеравушка, Дударава, Ерахі, Жалудова, Канавалава, Ключ, Ключагорская, Ламаносава, Лапцёўка, Маісеева, Малое Цешалава, Мішуціна, Обаль, Плігаўкі, Пляханава, Пруд, Прусаўкі, Пустэльнікі, Халамер’е, Чухіліна, Шарына, Ярыгіна.
Mandriva Linux
Mandriva Linux (вымаўляецца "мандріва лінукс") - дыстрыбутыў аперацыйнай сістэмы Linux, які распрацоўваецца заснаванай у Францыі кампаніяй Mandriva (раней звалася MandrakeSoft). Выкарыстоўвае фармат пакетаў RPM. Галоўным працоўным асяроддзем з'яўляецца KDE. Mandriva выпускае свабодныя, камерцыйныя і карпаратыўныя версіі свайго дыстрыбутыва.
Назва
Першапачаткова дыстрыбутыў называўся Mandrake Linux. 24 лютага 2005 г. кампанія Mandrakesoft купіла бразільскага распаўсюдніка Linux, кампанію Conectiva, і 7 красавіка 2005 года змяніла назву на Mandriva. Адна з прычын змены назвы - доўгае судовае разбіральніцтва з карпарацыяй Hearst Corporation, якая з'яўляецца ўладальнікам правоў на папулярнага персанажа коміксаў Mandrake the Magician.
Асаблівасці
Дыстрыбутыў заслужана лічыцца вельмі прыязным да карыстача. У прыватнасці, у яго ўваходзіць унікальная ўтыліта - Mandriva Control Center (drakconf), якая дазваляе цалкам наладзіць сістэму, а таксама ўласны менеджар пакетаў urpmi, мэтай стварэння якога было жаданне дадаць у RPM ўлік залежнасцей. У якасці працоўнага асяроддзя па змоўчванні выкарыстоўваецца KDE, але з афіцыйнага рэпазітара можна ўсталяваць Gnome, XFCE, LXDE і іншыя.
Гісторыя і распрацоўка
Першы рэліз Mandrake Linux адбыўся ў ліпені 1998 года і меў нумар 5.1, што адпавядала нумары версіі Red Hat Linux, на аснове якога і быў створаны Mandrake. Асноўнае адрозненне ад арыгінала на той момант - асяроддзем працоўнага стала па змаўчанні з'яўляўся KDE, які распаўсюджваўся ў той час па несвабоднай ліцэнзіі. У склад дыстрыбутыва былі ўключаныя арыгінальныя графічныя ўтыліты для налады сістэмы, і спрошчаны працэс усталёўкі. Версія 7.0 мела графічную праграму ўсталёўкі, выкарыстоўвала сістэму кіравання пакетамі urpmi і была перакладзеная на некалькі моў, у тым ліку азіяцкіх.
15 сакавіка 2006 Гаэль Дзюваль і яшчэ шэраг распрацоўшчыкаў дыстрыбутыва Mandriva Linux былі звольненыя. Генеральным дырэктарам кампаніі стаў Франсуа Бансільён (франц. François Bancilhon). Прапрацаваўшы на гэтай пасадзе два з паловай гады, Бансільён быў замешчаны 4 лістапада 2008 года новым генеральным дырэктарам Эрвэ Яхі (франц. Hervé Yahi). Пасля гэтага ў Mandriva рушыла чарада звальненняў некаторых супрацоўнікаў. Пад скарачэнне трапіў Адам Вільямсан (Adam Williamson), чыё звальненне выклікала абурэнне сярод супольнасці карыстальнікаў Mandriva Linux. Такая бурная рэакцыя была выкліканая тым, што Вільямсан з'яўляўся неафіцыйным кіраўніком супольнасці Mandriva Linux. У выніку, новаму выканаўчаму дырэктару кампаніі быў складзены адкрыты ліст, у якім прасілася перагледзець рашэнне аб звальненні Вільямсана. У афіцыйным блогу Mandriva Яхі растлумачыў пазіцыю кампаніі.
Афіцыйныя рэдакцыі дыстрыбутыва
У версіі Mandriva Linux 2011 чакаецца, што Free і One версіі будуць а'яднаны ў адну.
Бясплатныя версіі прадуктаў даступныя для загрузкі з сайта Mandriva. Камерцыйныя прадукты даступныя праз электронную краму Mandriva, у прыватных крамах і праз партнёраў па ўсім свеце.
Combichrist
Combichrist — нарвежскі TBM/Aggrotech праект, створаны вядомым музыкантам Эндзі Ла Плагуа (франтменам з Icon Of Coil).
Крагуевацкі ўніверсітэт
Крагуевацкі ўніверсітэт (Универзитет у Крагујевцу) — адзін з універсітэтаў Сербіі, знаходзіцца ў горадзе Крагуевацы. Заснаваны 21 мая 1976 года.
У наш час універсітэт Крагуеваца ператварыўся ў сучасны адукацыйны і навукова-даследчы цэнтр, які ахоплівае амаль усе вобласці адукацыі і навукі. У склад універсітэта ўваходзіць 11 факультэтаў, ён таксама налічвае 14 000 студэнтаў і каля 1000 выкладчыкаў. Факультэты ўніверсітэта знаходзяцца ў пяці гарадах Цэнтральнай Сербіі, у якой пражывае каля дзвюх з паловай мільёнаў чалавек.
IC 5084
IC 5084 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2484
NGC 2484 (іншыя абазначэнні — UGC 4125, MCG 6-18-4, ZWG 178.11, ARAK 148, PGC 22350) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Курганныя могілкі Хіт Вуд
Курганныя могілкі Хіт Вуд (Курганныя пахаванні Вераскава лесу; Heath Wood barrow cemetery) — месца пахавання вікінгаў каля Інглбі, Дэрбішыр.
Апісанне
Дзякуючы раскопкам у 2004 годзе былі знойдзены некаторыя артэфакты, якія цяпер выстаўлены ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі. Мяркуецца, што гэтыя астанкі датуюцца тым жа перыядам, што і могілкі; яны былі знойдзены каля Рэптана. Тым не менш, месцы спачынку воінаў каля Рэптана не носяць крэмацыйнага характару.
Крэспі
Крэспі — прозвішча.
Конакры (рэгіён)
Конакры (Conakry) — адзін з васьмі рэгіёнаў Гвінеі, які размяшчаецца на захадзе краіны і з'яўляецца самым маленькім рэгіёнам краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Конакры, які таксама з'яўляецца і сталіцай краіны. Плошча — 450 км², насельніцтва складае каля 1,1 млн жыхароў (на 1996 год).
Грызі і лемінгі
«Грызі і лемінгі» — французскі камп’ютарны анімацыйны тэлесерыял, створаны студыяй «Hari» пры ўдзеле «France Télévisions» і «Boomerang».
Будучы натхнёным мультсерыялам «Огі і тараканы» (які, у сваю чаргу, быў натхнёны мультсерыялам «Том і Джэры»), гэты мультсерыял быў створаны пасля мультсерыялаў «Сава і кампанія» і «Атрад джунгляў спяшаецца на дапамогу». Шоу расказвае пра мядзведзя грызлі па мянушцы Грызі і шэраг лемінгаў. У серыяле няма дыялогаў. Персанажы або не гавораць, або выкарыстоўваюць неразборлівую вакалізацыю. Графічныя работы выкананы Бертранам Гатыньелем для персанажаў і Эдуардам Селурай для дэкарацый. Графіку зрабіў Бертран Гаціноль, а дэкарацыі — Эдуард Селюра.
Аб серыяле было аб’яўлена 22 чэрвеня 2015 года, а восенню 2016 года ён дэбютаваў у многіх краінах. 5 ліпеня 2017 года ён быў працягнуты на другі сезон, які, як сцвярджаецца, выйдзе ў эфір на шэрагу каналаў па ўсім свеце ў 2018 годзе. Першы сезон быў выпушчаны для Netflix 15 ліпеня 2019 года.
У 2019 годзе Hari Productions (Studio Hari) аб’явіла аб распрацоўцы трэцяга сезона пад назвай «Грызі і лемінгі Сусветны тур». Трэці сезон выйшаў у 2021 годзе.
Цітва
Цітва́ (, Цитва) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рудзенскага сельсавета.
Назва
Назва паходзіць ад назвы ракі Цітва (> Цітаўка), на якой знаходзіцца паселішча.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1-й палове 15 ст. належала Судзівою Валімунтавічу.
У 2-й палове 16 — пачатку 17 ст. маёнткам Цітва валодаў Шчасны Галоўчынскі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
24 лістапада 1966 года да Цітвы была далучаны пас. Новы Свет.
Да 31 сакавіка 1977 года вёска з’яўлялася цэнтрам Цітвянскага сельсавета, 31 сакавіка 1977 года перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Рудзенскага пассавета.
Вера Мікалаеўна Батузава
Вера Мікалаеўна Батузава (нар., г. Дымытраў, Чырвонаармейскі раён, Данецкая вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1972 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі І. Д. Белагорцаў, У. М. Вараксін, А. Я. Міцянін). У 1972—2005 гадах працавала ў інстытуце «Мінскграмадзянпраект»: архітэктар, старэйшы архітэктар, вядучы архітэктар; у 2006—2009 гадах у ППУП «ТМ-7».
Член Саюза архітэктараў з 1979 года. Пражываеў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: піянерлагер АН БССР у Ракаве (1979—1982), зала актыўнага адпачынку ў спартлагеры «Стайкі» (1982), навучальны корпус спецшколы-інтэрната ў г.п. Гарадзея (1983, з У. С. Дземідовічам), у Салігорску (1981),  з залай на 950 месцаў у г. Маладзечна (праектаванне і будаўніцтва 1986—2002, у сааўтарстве з У. Ф. Даніленкам), праваслаўны комплекс Раства Хрыстова ў г. Салігорску (пр. 1998—2001, сааўтары У. Ф. Даніленка, І. Я. Кратовіч, М. Міклашэвіч,  Свірыдовіч, Ж. П. Саўчук, Ю. А. Камісараў, Г. Я. Перліна); Свята-Ефрасіннеўская царква ў г.п. Івянец (1995—1996, будаўніцтва 1996—2000, сааўтары У. Ф. Даніленка, М. Міклашэвіч, І. Я. Кратовіч, Ж. П. Саўчук); Царква ў Жодзіне (1998—2000, сааўтары У. Ф. Даніленка, М.  Міклашэвіч, І. Я. Кратовіч, Ж. П. Саўчук); Пляжна-паркавая зона «Урлікі» на возеры Нарач, пост аховы (1996—1997, сааўтары Ю. А. Камісараў, Г. Я. Перліна, У. Ф. Даніленка, І. Я. Кратовіч, І.  Вішнеўская), Рэспубліканскі горналыжны комплекс «Сілічы» (2004—2005, у сааўтарстве); Бізнес-цэнтр з паркінгам па пр. Дзяржынскага ў г. Мінску (2006—2009, у сааўтарстве з А. З. Цэйтліным).
Узнагароды
Пераможца Рэспубліканскага агляду-конкурсу на лепшы архітэктурны твор года ў намінацыі «Культавыя будынкі» за праект «Праваслаўны комплекс у г. Старобіне» (1995), «Свята-Ефрасіннеўская царква ў г.п. Івянец» (1996), «Царква ў Жодзіне» (1998), «праваслаўны комплекс Раства Хрыстова у г. Салігорску»; у намінацыі «Грамадскія комплексы, будынкі і збудаванні»: «Рэспубліканскі гарналыжны цэнтр „Сілічы“» ў Лагойскам раёне Мінскай вобласці.
Серыя Бальмера
Се́рыя Ба́льмера — атама вадароду, лініі якой размешчаны ў бачнай і блізкай да ультрафіялетавай вобласці спектра. Гэтая серыя ўтвараецца пры пераходах паміж станамі, адзін з якіх мае галоўны квантавы лік, роўны двум. Названа ў гонар швейцарскага матэматыка, які апісаў у 1885 годзе гэтую серыю формулай.
Формула Бальмера
λ
чатырох бачных ліній спектра вадароду І. Бальмер прапанаваў формулу дзе