cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эканоміка Японіі
Сельская гаспадарка
Сельская гаспадарка адрозніваецца надзвычайнай інтэнсіўнасцю: за харчовую бяспеку 126 млн чалавек адказваюць усяго 5 мільёнаў га (13 % тэрыторыі). Дзякуючы высокай ураджайнасці і перадавым тэхналогіям, Японія напалову забяспечвае сябе ўласнымі прадукткамі харчавання. Асноўная збожжавая культура — рыс. Таксама вырошчваецца чай, пераважна зялёных гатункаў. Традыцыйна развітае рыбалоўства, аква- і марыкультура.
Знешні гандаль
Традыцыйнымі экспартнымі таварамі Беларусі ў Японію з'яўляюцца калійныя ўгнаенні, шкловалакно, лазеры, прылады на вадкіх крышталях, дазіметры; імпартуе Беларусь абсталяванне для прамысловых прадпрыемстваў, запчасткі для аўтамабіляў, электроніку. Агульны тавараабарот у 2017 склаў 42 млн даляраў, са слабаадмоўным для Беларусі сальда (- 2,2 млн).
International Karate Association
INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION, INC. (KOKUSAI KARATEDO KYOKAI) - зарэгістраваная ў Токіа (Японія) ў 1953 годзе. Асноўнай мэтай INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION стала разпаўсюджванне традыцыйнага Японскага Каратэ і стылю Gosoku Ryu (Хуткі / Жорсткі стыль) у прыватнасці, створанага Сокэ Кубота Такаюкі.
Гісторыя
У 1953 годзе Сокэ Кубота Такаюкі рэгіструе KOKUSAI KARATEDO KYOKAI (INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION) у Ханэда / Токіа.
У 1964 годзе Сокэ Кубота перамясціў штаб-кватэру INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION ў ЗША і сабраў таленавітых маладых вучняў, якія пасля сфармавалі ядро амерыканскай галіны Асацыяцыі.
Да 1971 года Додзё INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION былі адкрыты ў 9 краінах.
У 1978 годзе адбыўся першы SOKE KUBOTA WORLD CUP KARATE CHAMPIONSHIP.
У 1982 годзе ў Мінску адчынена Додзё INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION ў Беларусі: INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION OF BELARUS - заснавальнік і кіраўнік Андрэй Сяргеевіч Вядзернікаў
Да 1990 года INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION была прадстаўлена ў 32-х краінах свету.
У 1993 годзе адчынена Додзё INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION ў В'етнаме.
Да 1994 года INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION была прадстаўлена ў 42 краінах свету.
У 1996 годзе ў Armenian Karate Federation ў Ерэване была створана галіна INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION-ARMENIA, а ў 1997 годзе яна была зарэгістраваная ў INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION
У 2000 годзе, 8-9 ліпеня ў Лос-Анджэлесе, Каліфорнія, ЗША - адбыўся MILLENNIUM INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION WORLD CUP KARATE CHAMPIONSHIP; гранд чэмпіён:International Grand Champion Кёсі Куратомі ў кумітэ (суперцяжкая вага) і ката weapons (са зброяй)
Да 2004 года INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION была прадстаўлена ў 52 краінах свету.
На сённяшні дзень INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION мае прадстаўніцтва ў больш чым 60 краінах свету і стала пашыраецца.
Пад кіраўніцтвам Сокэ Кубота, INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION дамаглася шырокага прызнання ў свеце баявых мастацтваў, а таксама ўнесла значны ўклад у сістэму турніраў. Прадстаўнікі INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION пастаянна становяцца пераможцамі турніраў каратэ, якія арганізуюцца International і Los Angeles Police Olympics. Таксама прадстаўнікі INTERNATIONAL KARATE ASSOCIATION удзельнічаюць і перамагаюць і ў іншых шматлікіх турнірах.
Gosoku Ryu
У 1964 годзе стваральнік International Karate Association Сокэ Кубота пераязджае ў ЗША. Штаб-кватэра арганізацыі перамяшчаецца ў Лос-Анджэлес. Там ён змог прыцягнуць маладых адораных вучняў, якія пазней сфарміравалі ядро Амерыканскага аддзялення International Karate Association. Зараз у International Karate Association ўваходзяць арганізацыі больш чым 60 краін, рэгулярна прыходзяць новыя запыты з усяго свету ад розных арганізацый каратэ з прапановай аб уступленні…У сваім Каліфарнійскім Додзё ў Лос-Анджэлес Сокэ Кубота, нараўне з паліцэйскай тэхнікай, выкладае класічнае каратэ. Пад кіраўніцтвам Гранд Майстра Сокэ Кубота International Karate Association дабілася шырокага прызнання ў свеце Каратэ, а таксама ўнесла значны ўклад у сістэму турніраў.
IC 654
IC 654 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Чаша.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цэнтральнае Конга (правінцыя)
Цэнтральнае Конга (Kongo-Central) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на захадзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Матады. Плошча — 53 920 км², насельніцтва складае 4 522 942 (на 2010 год).
Сцяг Краснасельскага
Сцяг Краснасельскага — сцяг гарадскога пасёлка Краснасельскі Ваўкавыскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размяшчаецца выява герба гарадскога пасёлка Краснасельскі.
Allium victoris
Allium victoris — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане, Узбекістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане, Узбекістане.
Прыпёчына
Прыпёчына (, Припёчино) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
NGC 2784
NGC 2784 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 10,3. Бачны размер: 5,5' × 2,2'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 12 мін. 19,4 сек. Схіленне: -24° 10' 21".
Астравы Нарвегіі
Найбуйнейшыя групы астравоў — архіпелагі Шпіцберген (агульная плошча — ) і Лафатэнскія астравы.
У адрозненне ад іншых нарвежскіх астравоў, Шпіцберген мае асобы міжнародна-прававы статус. Над архіпелагам паводле Шпіцбергенскага трактата 1920 года ўсталяваны суверэнітэт Нарвегіі, але пры гэтым дзяржавам-удзельніцам дагавора дадзена роўнае права на эксплуатацыю натуральных рэсурсаў Шпіцбергена і яго тэрытарыяльных вод.
Фармальна востраў Ян-Маен са жніўня 1994 года кіруецца праз губернатара фюльке Нурлан, аднак улада на востраве дэлегавана камандзіру станцыі Нарвежскай службы абаронных камунікацый.
У паўднёвай частцы Атлантычнага акіяна размешчаны востраў Бувэ, які з'яўляецца залежнай тэрыторыяй Нарвегіі (гэта значыць, фармальна, не з'яўляецца часткай краіны). Такі ж статус, паводле меркавання Нарвегіі, мае антарктычны востраў , аднак гэты статус не прызнаецца міжнароднай супольнасцю.
Спіс астравоў
У спісе прыведзены астравы Нарвегіі плошчай звыш 100 км².
Джэй Лаўстан
Джэй Лаўстан (Jay Lovestone, пры нараджэнні - Якаў Лібштэйн;, мястэчка Моўчадзь, Слонімскі павет, Гродзенская губерня, Расійская імперыя — , Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі прафсаюзны і камуністычны дзеяч (у наступстве - антыкамуніст) яўрэйскага паходжання, народжаны на тэрыторыі сучаснай Беларусі. З'яўляўся генеральным сакратаром ЦК КП ЗША з 1927 па 1929 год.
Біяграфія
Якаў Лібштэйн нарадзіўся ў мястэчку Моўчадзь (цяпер - вёска Моўчадзь Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці) у сям’і рабіна. У 1907 годзе сям’я Лібштэйна эмігравала ў Злучаныя Штаты Амерыкі і пасялілася ў Нью-Ёрку.
У ЗША Якаб Лібштэйн уступіў у камуністычную партыю ЗША і ў 1919 годзе змяніў імя на «Джэй Лаўстан».
Пасля смерці Чарльза Рутэнберга ў 1927 годзе, Лаўстан быў абраны генеральным сакратаром ЦК КП ЗША. У 1929 годзе Лаўстан пераехаў у Маскву для працы ў выканкаме Камінтэрна. Праз месяц пасля пераезду ён пакінуў Маскву і быў выключаны з партыі за «правы ўхіл» і сувязі з Бухарыным. Адразу пасля выключэння, Лаўстан стварыў сваю, якая пад рознымі імёнамі праіснавала да 1940 года.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны, Джэй Лаўстан заняўся прафсаюзнай дзейнасцю. Сумесна з Давідам Дубінскім і Ірвінгам Браўнам, Лаўстан стаў змагацца з уплывам камуністаў на прафсаюзы ў Заходняй Германіі, Францыі і Італіі. У пачатку 1950-х гадоў гэтая дзейнасць стала таемна фінансавацца ЦРУ. У 1969 годзе Лаўстан стаў кіраўніком міжнароднага аддзела АФП-КВП, праз які ажыццяўлялася таемнае фінансаванне ЦРУ антыкамуністычнай дзейнасці ў розных краінах. Ён займаў гэтую пасаду да 1974 года.
Лаўстан памёр 7 сакавіка 1990 года ва ўзросце 92 гадоў. Яго дасье ў ФБР налічвае больш за 5700 старонак.
Рэгіёны развіцця Румыніі
Рэгіёны развіцця Румыніі былі створаны ў 1998 годзе для лепшай каардынацыі мясцовага развіцця падчас уступлення Румыніі ў Еўрапейскі саюз. Рэгіёны развіцця Румыніі адпавядаюць узроўню NUTS 2 дзяржаў-членаў ЕС. Нягледзячы на тое, што рэгіёны развіцця набываюць усё большае значэнне, яны не маюць адміністрацыйнага статусу і ўласнай адміністрацыі. Яны служаць галоўным чынам для размеркавання фондаў PHARE, якія прадстаўляюцца Еўрапейскім саюзам для рэгіянальнага развіцця, і для збору статыстыкі. Рэгіёны развіцця ўвайшлі ў Камітэт рэгіёнаў (CoR), калі Румынія ўступіла ў Еўрапейскі саюз.
Румынія падзелена на 8 рэгіёнаў развіцця, названых па іх геаграфічным становішчы ў краіне:
Дэпо (прыпыначны пункт, Крычаў)
Дэпо́ (, Депо)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў паўночнай частцы горада Крычаў; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Дарлівае і станцыяй Крычаў І.
Віла Эдварда Хербста
Віла Эдварда Хербста («Музей-палац Хербста») — віла ў Лодзі ў стылі неарэнесанс, пабудаваная найверагодней паводле праекта Гіларыя Маеўскага ў 1875—1877 гадах. Тут жыла Мацільда Шэйблер (старэйшая дачка Эдуарда Шэйблера) са сваім мужам Эдвардам Хербстам.
Гісторыя
Віла пабудаваная на скрыжаванні цяперашніх вуліц біскупа Тыменіцкага (Tymienieckiego) і Прадзільнай (Przędzalniana). У непасрэднай блізкасці знаходзіўся завод і фабрычнага маёнтка і рэзідэнцыя рабочых на Ксенжым млыне. Будынак двухпавярховы, у стылі неарэнесансу, па форме блізкі да квадрата; дах шатровы з бельведэрам. У 1877 годзе да вілы з усходняга боку была дададзеная бальная зала, а з паўночнага боку — гаспадарчыя пабудовы. Стайня і карэтны двор, якія былі пабудавана ў 1893 годзе, распацаваныя іншым лодзінскім архітэктарам Адольфам Зелігсанам. Віла належыла сям’і Хербста да канца 1941 года. Сам Эдвард Хербст і Мацільда пераехалі ў Сопат у 1919 годзе, пасля ў лодзінскай віле жыў іх сын Леон (1880—1942) з жонкай Аляксандрай (1889—1970), якія ў канцы 1941 пераехалі ў Вену. Усе прадметы інтэр’еру яны перавезлі с сабой. Леон не дажыў да канца вайны і памёр бяздзетным. Пасля яго смерці Аляксандра вярнулася ў Лодзь, а затым пераехала ў Берлін, інфармацыі пра яе далейшае жыццё няма. У кастрычніку 2013 года адбылося яе сімвалічнае «вяртанне» на вілу ў выглядзе партрэта нямецкага імпрэсіяніста Фрыца фон Кампта, які быў знойдзены ў адной з лодзінскіх прыватных калекцый.
1946—1989
Пасля Другой сусветнай вайны сядзібу выкарыстоўвалі па-рознаму: спачатку (у 1940-я і 1950-я гады) тут быў Цэнтр падрыхтоўкі кадраў для дзіцячых садкоў, дзіцячы сад, кааператыў па вырабе калядных шароў. Усе гэтыя арганізацыі, асабліва кааператыўная, давялі вілу амаль поўнага заняпаду. З мая 1950 года па май 1953 года ў віле арганізавалі склад абсталявання Секцыі па водных відах спорту марской лігі Лодзі і спартыўнага клуба «Унія».
У 1976 годзе Музей мастацтва ў Лодзі атрымаў вілу ў сваё карыстанне, у 1980-я гады адбывалася грунтоўная рэканструкцыя. Была адкрыта экспазіцыя палаца, дзе прадстаўленыя жылыя інтэр’еры лодзінскай індустрыяльнай эліты.
Пасля 1990 года
У 1990 годзе Музей мастацтва ў Лодзі быў узнагароджаны медалём Europa Nostra за аднаўленне рэзідэнцыі сям’і Хербстаў. У красавіку 2012 года ў новай выставачнай прасторы, якую змясцілі ў былой стайні, адкрылася галерэя даўняга мастацтва. Тут можна палюбавацца творамі польскага і еўрапейскага жывапісу.
20 верасня 2013 года дзверы вілы былі зноў адкрытыя пасля грунтоўнага рамонту, які доўжыўся амаль два гады. Першапачатковы выгляд спрабавалі рэканструяваць на аснове шматлікіх архіўных матэрыялаў. Таксама аднавілі зімовы сад і сад побач з вілай. Пасля рэканструкцыі ў 2013 годзе была прынятая афіцыйная назва «Музей-палац Хербста».
Сяргей Сяргеевіч Шутаў
Сяргей Сяргеевіч Шутаў (, в. Новы Быхаў, Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі краязнавец.
Біяграфія
Скончыў у 1929 годзе медыцынскі факультэт БДУ. Працаваў з 1929 года ўрачом у Клімавічах, у 1931—1933 гадах на Далёкім Усходзе. 3 1933 года ў Інстытуце прафесійных захворванняў у Ленінградзе.
Навуковая дзейнасць
Археалагічнымі пошукамі пачаў займацца са школьных гадоў, збіраў калекцыю крамянёвых вырабаў. Студэнтам удзельнічаў у рабоце краязнаўчага таварыства БДУ, прымаў удзел у абследаванні помнікаў, цесна супрацоўнічаў з археолагамі Інбелкульта, быў членам гісторыка-археалагічнай камісіі, потым кафедры археалогіі. У 1925—1928 гадах удзельнічаў у шэрагу навуковых экспедыцый. Зрабіў важкі ўклад у развіццё беларускай археалогіі. Пры яго непасрэдным удзеле адкрыты гарадзішча Банцараўшчына пад Мінскам (1925), паселішчы і могільнікі на Прыпяці і Сцвізе (Хільчыцы, Казаргаць, Рычоў, Сямурадцы, Буразь, 1927), Дняпры (Абідавічы, Стары Быхаў, Сялец Халапейскі і інш., 1924-26), Ушачы (Гарані, 1927).
Аўтар прац «Археалагічныя разведкі на ніжняй Свіслачы ўлетку 1926 г.» (у зборніку: Запіскі аддзела гуманітарных навук БАН. Мінск, 1930. Працы археалагічнай камісіі, т. 2; разам з М. М. Улашчыкам), «Матэрыялы з дагісторыі Тураўшчыны» (там жа, разам з А. Дз. Каваленем).
Мэдэнічы
Мядэнічы (Меденичі) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Драгобыцкага раёна, размешчаны ў 20 км на паўночны ўсход ад райцэнтра і за 60 км на поўдзень ад Львова.
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка пра Мэдэнічы датуецца 1395 г., калі мясцовы шляхціц Яхно атрымаў ад караля Ягайла грамату на валоданне разам з Мэдэнічамі яшчэ і мястэчка Заршын на тэрыторыі Польшчы. У сярэднія вякі Мэдэнічы ўваходзілі ў Самбарскую каралеўскую эканомію.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Мэдэнічы ўваходзяць у склад Аўстрыйскай імперыі.
Мэдэнічы былі вядомыя вырошчваннем хмелю, бо ў XIX ст. тут існаваў бровар. У 1886 г. сяло за 560 000 залатых аўстрыйскіх гульдэнаў купілі Ёзэф і Маўрыц Калішэры. Паколькі Мэдэнічы здаўна славіліся сваімі крыніцамі са смачнай вадой, браты-юдэі Калішэры зладзілі тут вытворчасць піва і содавай вады, якую прадавалі па ўсёй тагачаснай Аўстра-Венгрыі. Піва варылі тут і ў савецкі час. Будынак старога бровара захаваўся па сённяшні дзень.
У асобных статыстычных даведніках Галічыны канца XIX — пачатку XX ст. Мэдэнічы згадваюцца як мястэчка Драгобыцкага павета. Станам на 1890 г. мястэчка мела 2430 жыхароў, рымска-каталіцкі і грэка-каталіцкі прыходы, сінагогу, уласны акруговы суд, пошту і тэлеграф.
З пачатку 1920-х гг. Мэдэнічы — ў складзе Польшчы.
Заскаркі
За́скаркі (, Заскорки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Мэдэнічы
Гісторыя
1 жніўня 1934 г. ў Драгобыцкім павеце была створана гміна Мэдэнічы з цэнтрам у аднайменным сяле. У склад гміны ўваходзілі сельскія абшчыны: Доўгае, Карасніца (Ёзэфберг), Роўнае (Кёнігзаў), Летня, Апарын, Рэпчыцы.
Заскаркі
У 1924—1960 гадах цэнтр Заскарскага сельсавета. Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Руднянскага сельсавета.
Мэдэнічы
Гісторыя
У 1934 г. тэрыторыя гміны складала 100,80 км². Насельніцтва гміны станам на 1931 г. складала 11 тыс. чал. Налічвалася 2 тыс. жылых дамоў.
У 1940 г. населены пункт атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу.
21 мая 1959 г. пасёлак перайшоў са складу Драгобыцкай вобласці ў склад Львоўскай вобласці ў сувядзі з правядзеннем адміністрацыйнай рэформы і скасаваннем Драгобыцкай вобласці.
У савецкі перыяд у пасёлку меліся прадпрыемствы харчовай прамысловасці, камбікормавы завод.
У 1989 г. пасёлак гарадскога тыпу Мядэніца атрымаў назву Мэдэнічы.
23 снежня 2018 г. у Мэдэніччах адбыліся першыя выбары аб’яднанай тэрытарыяльнай абшчыны, па выніках якіх у склад аб’яднанай тэрытарыяльнай абшчыны увайшлі Мэдэнічы як адміністрацыйны цэнтр і навакольныя вёскі.
IC 655
IC 655 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Наваспаск
Наваспа́ск (, Новоспасск) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Чапо (правінцыя)
Чапо (Tshopo) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на паўночным усходзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кісангані. Плошча — 199 567 км², насельніцтва складае каля 2 600 000.
Сцяг Карэлічаў
Сцяг Карэлічаў — сцяг гарадскога пасёлка Карэлічы Карэліцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2. На ім размешчаны дзве жоўтыя гарызантальныя паласы, кожная з якіх складае 1/10 шырыні палатна сцяга.
Ornithogalum arabicum
Ornithogalum arabicum — від шматгадовых травяністых раслін сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая цыбульная расліна, якая дасягае вышыні ад 30 да 80 сантыметраў. Цыбуліны 2,5-3 см у дыяметры, яйкападобныя. Лісце 30-60 х 0,8-2 (-2,5) см. Кветаножкі 4-7 см. Пялёсткі ад 15 да 32 міліметраў, ад эліптычных да зваротнаяйкападобных, тупыя, жаўтлява-белыя. Плод — каробачка 0,8-1,2 см у дыяметры. Цвіце з красавіка па май.
Арэал
Від распаўсюджаны ў Паўночнай Афрыцы (Алжыр, Марока), Паўднёвай Еўропе (краіны былой Югаславіі, Грэцыя, Італія, Францыя — Корсіка, Партугалія [у тым ліку Мадэйра], Іспанія [у тым ліку Канарскія астравы]). Натуралізаваны ў Ізраілі. Культывуецца.
Стараляўкоўскі сельсавет
Стараляўко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Свіслацкага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 жніўня 1945 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ПНР.
На 1 студзеня 1941 года ў склад сельсавета ўваходзілі 17 населеных пунктаў, насельніцтва сельсавета складала 2657 чалавек.
Прэпота
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Урок анатоміі доктара Тульпа
Урок анатоміі доктара Тульпа — карціна працы Рэмбранта, напісаная алеем на палатне ў 1632 годзе. Захоўваецца ў музеі Маурыцхёйс ў Гаазе, Нідэрланды. Карціна разглядаецца як адзін з ранніх шэдэўраў Рэмбранта.
Карціна ўяўляе сабой групавы партрэт амстэрдамскай гільдыі хірургаў. Цэнтральная постаць — доктар Нікалас Тульп, які тлумачыць калегам будову мускулатуры рукі. Некаторыя з дактароў-гледачоў сплочвалі адмысловы ўнёсак за ўключэнне ў карціну.
Перадгісторыя
Адлюстраваная падзея можа быць датавана 31 студзеня 1632 года: гільдыя хірургаў Амстэрдама, афіцыйным гарадскім анатомам якога быў Тульп, дазваляла праводзіць толькі адну публічную аўтапсію ў год, а анатамавацца магло толькі цела пакаранага смерцю злачынца.
Урокі анатоміі былі даволі звыклай падзеяй у XVII стагоддзі і праходзілі ў лекцыйных залах, якія былі ўласна тэатрамі, для студэнтаў, калег і шырокай публіцы, якой дазвалялася наведваць урокі за асобную плату за ўваход. На карціне гледачы адпаведным чынам апранутыя. Лічыцца, што самы верхні (не трымае паперы) і першы злева гледачы былі дададзеныя да малюнка пазней.
Кожныя 5-10 гадоў Гільдыя хірургаў замаўляла партрэт вядучым партрэтыстам; Рэмбранту гэта задача была даручана, калі яму было ўсяго 26 гадоў, і ён толькі прыбыў у Амстэрдам. Гэта была яго першая буйная замова ў Амстэрдаме. Кожны з людзей, якія ўваходзяць у партрэт, павінен быў заплаціць пэўную суму грошай, каб быць уключаным у твор, а цэнтральныя постаці (у дадзеным выпадку доктар Тульп) верагодна плацілі нават удвая больш. У сваёй працы Рэмбрант кардынальна пайшоў насуперак жанравым ўмоўнасцям, уласцівым выяўленчаму мастацтву таго часу. Так, ён змясціў ў цэнтры карціны труп цалкам (падобна як у іканаграфіі Хрыста), стварыў не проста партрэт, але і драматычную мізансцэну.
Вобраз Рэмбранта з’яўляецца выдумкай: на тыповым уроку анатоміі хірург пачынаў з адкрыцця грудной клеткі і паражніны, паколькі ўнутраныя органы найбольш хутка разлагаюцца. Таксама на карціне адсутнічае падрыхтоўшчык, задачай якога было падрыхтаваць цела да ўрока. У XVII стагоддзі такі важны навуковец, як доктар Тульп, не займаўся б сам разразаннем і ўскрыццём трупа. Гэтая праца лічылася крывавай і лакейскай, таму такія задачы пакідаліся іншым. Менавіта з гэтай прычыны на здымку няма рэжучых інструментаў. Замест гэтага мы бачым у правым ніжнім куце велізарны адкрыты падручнік па анатоміі, магчыма, De humani corporis fabrica (Аб будове чалавечага цела) 1543 года Андрэаса Везалія.
Труп
Медыцынскія спецыялісты адзначаюць дасканалую адпаведнасць цягліц і сухажылляў, намаляваных 26-гадовым Рэмбрантам. Невядома, адкуль ён атрымаў такія веды. Не выключана, што ён скапіраваў дэталі з анатамічнага падручніка. Аднак у 2006 годзе галандскія даследчыкі ўзнавілі сцэну з трупам мужчыны і выявілі некалькі разыходжанняў у левым перадплеччы ў параўнанні з сапраўдным трупам.
У межах даследаванняў 2007 года амерыканскі мастак і анатам Дэвід Дж. Джакоў і яго калегі прадэманстравалі, што загадкавы белы шнур, які праходзіць ад локця да мезенца трупа і доўгі час лічыўся альбо варыянтам локцевага нерва, альбо мастацкай памылкай, хутчэй за ўсё ёсць сухажылле анамальнай мышцы перадплечча — дадатковай мышцы разгінальніка мезенца.
Archaeplastida
Хоць маецца шмат дадзеных, якія паказваюць на монафілетычнасць групы, гэтае пытанне застаецца дыскусійным, у некаторых даследаваннях група разглядаецца як парафілетычная.
Класіфікацыя
У кладу ўключаюць наступныя аддзелы і падцарствы:
Расохі (возера)
Расо́хі — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Размешчанае за 10 км на поўнач ад Мядзела каля вёскі Расохі. Належыць да групы Мядзельскіх азёр.
Знаходзіцца ў басейне ракі Мядзелка. Плошча возера складае 0,16 км². Даўжыня Расохаў складае 0,58 км, найбольшая шырыня — 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі — 1,86 км. Плошча вадазбору возера складае 0,75 км².
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 5—10 метраў, на захадзе — да 15 метраў. Схілы парослыя хмызняком. Берагі пераважна зліваюцца з схіламі.
Расохі злучаныя пратокай з возерам Ходасы.
Дэпоўскі
Дэпо́ўскі (, Деповской)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Жлобіне; на лініі Жлобін — Асіповічы I, паміж станцыяй Жлобін-Сартыравальны і станцыяй Жлобін-Заходні.
Усць-Чорна
Усць-Чорна (Усть-Чорна) — пасёлак гарадскога тыпу ў Закарпацкай вобласці Украіны ў складзе Цячыўскага раёна ў Карпатах.
Гісторыя
Гісторыя паселішча пачынаецца ў 1775 г., калі сюды па загадзе аўстрыйскай імператрыцы Марыі-Тэрэзіі, накіравалі 108 сем'яў лесарубаў для асваення лесу і будаўніцтва. Першыя немцы-перасяленцы (майстры па дрэваапрацоўцы і іншыя спецыялісты лясной галіны) прыйшлі сюды на жыхарства з аўстрыйскіх раёнаў Эбен Зес, Бад Ішль, Гоізерн. Новыя жыхары нарыхтоўвалі і сплаўлялі лес аж да Аўстрыі. Развіваць пасёлак пачалі ад моста праз Чорны паток і далей у напрамку да Рускай Мокрай. Калі колькасць насельніцтва вырасла, то будаўніцтва пачалі ў напрамку вёскі Красна.
Рагаліна
Рага́ліна (, Рогалино) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
IC 656
IC 656 — галактыка тыпу C+*3 у сузор'і Леў.
NGC 2815
NGC 2815 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 12,0. Бачны размер: 3,5' × 1,1'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 16 мін. 19,5 сек. Схіленне: -23° 38' 02".
Віктар Германавіч Казанцаў
Віктар Германавіч Казанцаў (, в. Коханава, Талачынскі раён, Віцебская вобласць —, Краснадар, Расія) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Генерал арміі (2000). Доктар педагагічных навук, кандыдат філасофскіх навук.
Біяграфія
Скончыў Свярдлоўскае сувораўскае ваеннае вучылішча (1956—1963), Ленінградскае каманднае агульнавайсковае вучылішча (1966), Ваенную акадэмію імя Фрунзе (1979), Ваенную акадэмію Генеральнага штаба (1987).
З 1966 года працаваў на камандных і штабных пасадах у Савецкай Арміі, з 1991 года — у расійскай арміі.
З 1993 года — начальнік штаба Забайкальскай ваеннай акругі, з 1996 года — першы намеснік камандуючага.
З 1997 года — камандуючы войскамі Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі, адначасова ў 1999—2000 гадах узначальваў аб’яднаную групоўку войск, якая ажыццяўляла контр-тэрарыстычную аперацыю на Паўночным Каўказе. У 2000—2004 гадах быў прадстаўніком Прэзідэнта Расіі ў Паўднёвай федэральнай акрузе.
Памёр 14 верасня 2021 года ў шпіталі ў Краснадары пасля працяглай хваробы.
Бадзіўка
Бадзіўка (Ба́дівка) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Уільям Кэкстан
Уільям Кэкстан (паміж 1415 і 1422, Кент – 1491, Вэстмінстэр) — англійскі першадрукар і перакладчык. У 1470-х заснаваў тыпаграфію ў Лондане. Выдаў першую англійскую друкаваную кнігу, «Выслоўі філосафаў», а следам за ёй і мноства іншых, у тым ліку творы Джэфры Чосэра і Томаса Мэлары.
Барыс Якаўлевіч Вішкароў
Барыс Якаўлевіч Вішкаро́ў (Борис Яковлевич Вишкарёв;,  — ) — савецкі акцёр, рэжысёр, педагог, сцэнарыст. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1968).
Біяграфія
У 1929 годзе скончыў Дзяржаўныя эксперыментальныя майстэрні пры Маскоўскім камерным тэатры. Працаваў у тэатрах Масквы. У 1944—1947 гг. у Дзяржаўным рускім тэатры БССР. З 1947 года выкладаў у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Таксама працаваў на радыё, тэлебачанні ў якасці сцэнарыста і рэжысёра, выступаў у друку па пытаннях драматургіі і тэатра.
Камітэт рэгіёнаў
Камітэт рэгіёнаў (Committee of the Regions) — кансультатыўны орган Еўрапейскага саюза, які створаны ў 1994 годзе і служыць гарантам таго, што мясцовыя і рэгіянальныя ўлады прымаюць непасрэдны ўдзел у дзейнасці інстытутаў арганізацыі.
Роля
Камітэт рэгіёнаў быў створаны з мэтай наблізіць Еўропу да сваіх грамадзян, а таксама даць магчымасць выказаць сваё меркаванне на еўрапейскім узроўні прадстаўнікам мясцовых і рэгіянальных аб'яднанняў, з прычыны таго, што менавіта яны закліканы ўвасобіць у жыццё вялікую частку еўрапейскага заканадаўства.
Паводле Маастрыхцкага і Амстэрдамскага дагавораў, Еўрапейская камісія, а таксама Савет міністраў абавязаны кансультавацца з Камітэтам рэгіёнаў па пытаннях, якія будуць мець непасрэднае значэнне для мясцовага і рэгіянальнага ўзроўняў у наступных абласцях палітыкі: сацыяльная і эканамічная згуртаванасць, ахова здароўя, адукацыя і культура, прафесійная адукацыя, транспарт.
Па некаторых пытаннях Камітэт рэгіёнаў выступае з ініцыятыўнымі меркаваннямі, а таксама сочыць за выкананнем прынцыпу субсідыярнасці, запісаным у Маастрыхцкім дагаворы, паводле якога, рашэнні павінны прымацца на ўзроўні, найбольш блізкім да грамадзянам.
Склад
Камітэт складаецца з 344 членаў, прызначаных на 5-гадовы тэрмін (узнаўляльны) урадамі краін Еўрапейскага саюза, якія прымаюць рашэнні ва ўмовах поўнай палітычнай незалежнасці.
Філатэлія
Філатэлія (philatélie, φίλος, φιλέω — люблю, і ἀτελής — вызваленне ад аплаты ) — калекцыяніраванне і вывучэнне паштовых марак, штэмпеляў і іншых знакаў паштовай аплаты, дакументаў звязаных з гісторыяй пошты. Узнікла ў 1840 годзе ў Англіі са з'яўленнем першых наклееных марак, якія замянілі грашовую аплату за перасылку пісем. Тэрмін упершыню ўвёў у 1864 годзе француз Г.Эрпен (G. Herpin). З 1860-х гадоў пачалі выдавацца філатэлістычныя каталогі і часопісы, з'явіліся арганізацыі філатэлістаў у ЗША (1868), Вялікабрытаніі і Германіі (1869), Францыі (1874).
Нацыянальныя філатэлістычная саюзы аб'ядноўвае Міжнародная філатэлістычная федэрацыя.
Зыкова
Зыко́ва (, Зыково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Чуапа (правінцыя)
Чуапа (Tshuapa) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на паўночным захадзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Баэндэ. Плошча — 132 940 км², насельніцтва складае каля 1 316 855 (на 2005 год).
Бацькіўці
Бацькіўці (Ба́тьківці) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Філуменія
Філуменія — калекцыяніраванне этыкетак з карабкоў ад запалак, каробкі, буклеты (кніжкі-запалкі), саміх запалак і іншых прадметаў, звязаных з запалкамі. Калекцыянераў запалкавых этыкетак і г. д. называюць філуменістамі.
Латкоўскае
Латкоўскае — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, за 12 км на захад ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёскі Латкова. Адносіцца да басейна ракі Будавесць.
Плошча паверхні 0,11 км². Даўжыня 0,5 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 1,25 км. Плошча вадазбору 3,32 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, спадзістыя, разараныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, пясчаныя. Вакол возера вузкая забалочаная пойма. Возера злучана ручаём з ракой Будавесць. У паўночнай частцы ручай з невялікага возера без назвы.
NGC 2835
NGC 2835 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 10,3. Бачны размер: 6,6' × 4,4'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 17 мін. 52,6 сек. Схіленне: -22° 21' 19".
IC 657
IC 657 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Білашыў (Астрожскі раён)
Білашыў (Білаші́в) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лэйла Фрэйвальдс
Лэйла Лігіта Фрэйвальдс (Laila Freivalds, нар. 22 кастрычніка 1942, Рыга) — дыпламатка Швецыі, палітык, член сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі, у 1988—1991 гг., 1994—2000 гг. — міністр юстыцыі, у 2003—2006 гг. — міністр замежных спраў, некалькі месяцаў 2004 года — намеснік прэм’ер-міністра Швецыі.
Біяграфія
Нарадзілася ў Рызе, Рэйхскамісарыят Остланд. Падчас Другой сусветнай вайны разам з сям’ёй збегла у Швецыю. Яна скончыла Упсальскі ўніверсітэт у 1970 годзе як кандыдат юрыдычных навук (juris kandidat), пасля чаго складалася на службе ў шведскай судовай сістэме да 1976 года. З 1976 года Фрэйвальдс займала кіруючыя пасады ў шведскім агенцтве спажыўцоў, што падсправаздачна Міністэрству аграрнай культуры.
Палітычная дзейнасць
У 1988 годзе была прызначана на пасаду міністра юстыцыі. Пасля невялікага перапынку, калі яе партыя была ў апазіцыі (1991 па 1994 год), Лэйла Лігіта працягнула займаць пасаду міністра юстыцыі, пакуль у 2000 годзе не сышла ў адстаўку ў сувязі са спрэчкай. Яе абвінавачвалі ў тым, што, нібыта, яна спрабавала ператварыць арэнду сваёй маёмасці ў агульнае валоданне (кондомінімум), абыходзячы спрэчны закон аб валоданні жыллём, якое яна павінна была ўвесці і абараняць на сваёй публічнай пасады. Пасля гэтага скандалу мела напружаныя адносіны з прэсай. .
Лейла Фрэйвальдс вельмі моцна крытыкавала прэса за дзеянні яе ўрада пасля цунамі 2004 года ў Азіі, падкрэсліваючы, што ўрад павінен быў больш актыўна адрэагаваць на падзеі ў Азіі замест таго, каб чакаць атрымання больш аб’ёмнай інфармацыі. Таксама яе крытыкавалі за паход у тэатр у той дзень (26 снежня 2004 года), калі цунамі нанесла масавыя разбурэнні і забрала шмат жыццяў, на што Лэйла Лігіта адказвала, што яна не слухае і не глядзіць ніякіх тэленавін, калі працуе
Offentlighetsprincipen (the Principle of Public Access-прынцыпы публічнага доступу) — палажэнне аб свабодзе прадастаўлення інфармацыі, замацаванае ў Канстытуцыі Швецыі, зрабіла магчымым даказаць, што словы міністра — няпраўда. Паколькі ў Швецыі дзейнічае прынцып публічнага доступу да дакументаў, былі знойдзеныя ўнутраныя дакументы ў 4-х месцах, якія дапамаглі выразна ўсталяваць факт таго, што Лэйла Лігіты было вядома аб сітуацыі з блакаваннем сайтаў дэмакратаў. Пазней, гэтая інфармацыя была апублікаваная ў урадавай газеце «Riksad & Departament». Патэнцыйнае дачыненне да закрыцця сайта разглядалася большасцю як парушэнне часткі Канстытуцыі Швецыі, дзе гаворыцца пра свабоду прэсы.
Пульфера
Пульфера (Pulfero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Floriano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Андрэй Аляксандравіч Ганчук
Андрэй Аляксандравіч Ганчук (нар., Бялынічы Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Куляшова, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў настаўнікам, дырэктарам базавай і сярэдняй школ, начальнікам аддзела па справах моладзі, намеснікам начальніка і начальнікам аддзела адукацыі, спорту і турызму, намеснікам старшыні Бялыніцкага райвыканкама, старшынёй Бялыніцкага раённага Савета дэпутатаў 28 склікання.
Выбіраўся дэпутатам Бялыніцкага раённага Савета дэпутатаў 27 і 28 скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Сцяг Смаргоні
Сцяг Смаргоні — сцяг горада Смаргонь Смаргонскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2. Па цэнтры знаходзіцца белая паласа, якая адпавядае 1/7 шырыні палатна і зверху суправаджаецца дзвюма спаранымі палосамі блакітнага і чырвонага колеру, якія складаюць па 1/14 шырыні, знізу - паласой чорнага колеру, якая складае 1/7 шырыні палатна. Па краях сцяга размешчаны белыя палосы, якія адпавядаюць 2/7 шырыні палатна.
Турэцкая ліра
Турэцкая ліра (Türk Lirası) — грашовая адзінка Турцыі і дэ-факта незалежнай Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра.
Ліра падзяляецца на 100 курушаў (kuruş). Сімвал — TL, ISO 4217 код — TRY.
Гісторыя
Уведзена ў 1844 годзе. У 2007 годзе праведзена дэнамінацыя (т.зв. новая турэцкая ліра, Yeni Türk Lirası -6 знакаў, з 1 студзеня 2009 слова «новая» адкінута).
Асамцы
Асамцы (অসমীয়া জাতি) — індаарыйскі народ, у шырокім сэнсе — насельніцтва паўночнага ўсходу Індыі і суседніх краін, якое размаўляе на асамскай мове, або ўсе жыхары індыйскага штата Асам ці толькі тыя, што не ўваходзяць у племянныя супольнасці. Агульная колькасць (2019 г.) - 17 534 000 чал.
Паходжанне
Тэрыторыя Асама была населена чалавекам сучаснага тыпу ўжо ў верхнім палеаліце. У Рамаяне ўзгадваецца буйная мясцовая дзяржава Прагдж'ётыша, заснаваная па меркаванню сучасных вучоных продкамі сіна-тыбецкіх народаў кічары, нага, хасі. У IV ст. склалася дзяржава Камарупа, якая на першых парах знаходзілася ў залежнасці ад імперыі Маур'яў і ў пазнейшы час запазычвала многія элементы індыйскай культуры. Вышэйшыя колы інтэлектуалаў складалі брахманы, згодна паданню запрошаныя з Інда-Гангскай раўніны. У сярэднявеччы на аснове пракрыту вылучылася мясцовая літаратурная мова, якую лічаць продкам сучаснай асамскай мовы.
Пасля распаду Камарупы на тэрыторыі паўночнага ўсходу Індыі склаўся шэраг дробных дзяржаў. Адной з іх была дзяржава Ахом, ад наймення якой паходзіць назва Асама. Яна была створаная мігрантамі тайскага паходжання ў XIII ст. Іх нашчадкі сфарміравалі этнічную супольнасць тай-ахом. З XVII ст. у судовым, а потым дзяржаўным справаводстве ў ёй ужывалася асамская мова. Паспяховае супраціўленне Вялікім Маголам і пашырэнне тэрыторыі зрабілі Ахом важным рэгіянальным палітычным і культурным цэнтрам. У 1821 г. яна была заваявана бірманцамі. У 1826 г. далучана да Брытанскай Індыі.
Каланіяльнае кіраўніцтва спярша карысталася бенгальскай мовай, аднак пратэсты вымусілі ў 1838 г. перавесці справаводства і школьную адукацыю на асамскую. Супрацоўніцтва з брытанскай адміністрацыяй вымушала выкарыстоўваць асамскую мову нават прадстаўнікоў дробных плямён. Заснаванне і паспяховае развіццё чайных плантацый прывялі да масавай міграцыі індаарыйскага насельніцтва з суседніх рэгіёнаў Індыі.
У 1947 г. Асам увайшоў у склад Індыі. Тут узнік палітычны рух, накіраваны супраць мігрантаў. У 1979 — 1885 гг. ён перарос у працяглы канфлікт з індыйскай дзяржавай. У ім удзельнічалі прадстаўнікі розных этнічных груп, але ў выніку ён садзейніччаў фарміраванню асобнай асамскай тоеснасці. У наш час яе вызначэнне пакуль не мае агульна прынятага характару. Спрэчкі, хто можа называцца асамцам, працягваюцца. Аднак тэрміны «асамцы» і «асамскі» актыўна ўжываюцца ў дачыненні да вялікай этна-культурнай групы, што размаўляе на асамскай мове. Пры гэтым яна супрацьпастаўляецца іншым групам з падобнай мовай ці рэлігіяй, напрыклад бенгальцам, што вызначаюцца ў Асаме як іншаземцы.
Мова
Асамская мова блізкая да бенгальскай і орыя. Узнікла ў сярэднявеччы на аснове пракрыту, выкарыстоўвалася ў літаратуры і дзяржаўным справаводстве. Мае арыгінальную пісьмовасць, якая развілася са старажытнай пісьмовасці эпохі Камарупы. Першае друкаванае выданне на асамскай мове з'явілася ў Калькуце ў 1811 г. дзякуючы намаганням брытанскіх місіянераў.
Рэлігія
Большасць вернікаў — індуісты-вайшнавы. Значная колькасць вернікаў таксама спавядае іслам і хрысціянства.
Шчасліўчык Люк
Шчасліўчык Люк (Lucky Luke) — серыя коміксаў; упершыню яе апублікаваў 1947 года бельгійскі мастак Морыс дэ Бевер, ён вядомы пад псеўданімам «Моррыс». Галоўным героем комікса ёсць Шчасліўчык Люк, бясстрашны каўбой на Дзікім Захадзе; ён «страляе хутчэй ад сваёй цені». Разам з коміксамі «Прыгоды Тынтына» і «Астэрыкс і Абелікс», «Шчасліўчык Люк» ёсць аднім з самых вядомых і самых прадаваных коміксаў у Еўропе, яго прыгоды перакладзена мноствам моў света, за матывамі гэтых коміксаў зфільмавана мультыплікацыйныя і мастацкія стужкі і серыялы.
Упершыню комікс «Шчасліўчык Люк» апублікавана 7 грудня 1946 на старонках бельгійскага журнала Spirou. Яго першая прыгода называлася Arizona 1880. За некалькі гадоў дэ Бевер пачаў супрацоўніцтва з пісьменнікам Рэне Гасіні, што стаў пісаць сцэнарыі коміксаў. Іх першай супольнай працай стала гісторыя Des rails sur la prairie, яе апублікавана 25 серпня 1955 ў Spirou. У 1967 году дэ Бевер і Гасіні памянялі выданне на французскі журнал Pilote.
Пасля смерці Гасіні 1977 года дэ Бевер працаваў з рознімі сцэнарыстамі. Морыс дэ Бевер памер 2001 года ў веку 77 гадоў, але два гады пазней французскі мастак Ашдэ прадоўжыў серыю коміксаў пра Шчасліўчыка Люка.
Сядзібна-паркавы комплекс Слізняў (Мсціж)
Сядзібна-паркавы комплекс Слізняў — незахаваная сядзіба роду Слізняў у аграгарадку Мсціж Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Мсціжскай сядзібай ў часы Рэчы Паспалітай валодалі Саковічы і Храптовічы. У 1776 годзе вялікалітоўскі падканцлер Іахім Літавор Храптовіч прадаў Мсціж барысаўскаму маршалку Мікалаю Слізню, прадстаўніку фаміліі, якая ўжо мела ў гэтых мясцінах істотныя ўладанні. Напрыканцы XVIII ст. Слізні валодалі ўжо 6 фальваркамі і 23 вёскамі ў ваколіцах Мсціжа.
Сядзібны будынак згарэў яшчэ ў 1890 годзе, паступова сышла на будматэрыялы і агароджа. На месца папярэдняга палаца ўзвялі новы, куды менш густоўны, драўляны, дзе жылі апошнія ўладальнікі Мсціжа. Пазней мсціжскай сядзібай валодалі Сафія і Генрык Валовічы, а апошнім гаспадаром стаў іх сын Міхал, які фактычна пераўтварыў яе ў лецішча — памешчык у асноўным жыў у Мінску.
Пасля Першай сусветнай вайны ў Мсціжу захаваўся ў добрым стане толькі парк з невялічкім ставам з выспай, але да нашага часу і гэты штучны ландшафт прыняла ў сваё ўлонне прырода.
Балоткіўці
Балоткіўці (Боло́тківці) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Целяпнёў
Целяпнёў — прозвішча.
IC 658
IC 658 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзераўцы (станцыя)
Дзераўцы́ (, Деревцы)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Дзераўцы; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж станцыяй Асіповічы І і прыпыначным пунктам Града.
Бродзіў
Бродзіў (Бро́дів) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Allium virgunculae
Allium virgunculae — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Японіі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Японіі — востраў Кюсю.
Рагон’я
Насельніцтва складае 3015 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 134 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ніжняе Конга (правінцыя)
Ніжняе Конга (Bas-Congo) — правінцыя ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга.
Агульныя звесткі
Паводле новай канстытуцыі краіны ад 2005 года, правінцыя Ніжняе Конга ў ранейшых межах з 2009 года пераўтвараецца ў правінцыю Цэнтральнае Конга (Congo Central).
Плошча правінцыі Ніжняе Конга складае 53 920 км². Колькасць насельніцтва — 3 734,6 тыс. чалавек (на 2006 год). Шчыльнасць насельніцтва — 69,3 чал./км ² (на 2006 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Матады. Насельніцтва правінцыі ў асноўным прадстаўлена народам баконга, размаўляе на мове кіконга.
Правінцыя была ўтворана ў 1960 годзе пасля абвяшчэння незалежнасці Бельгійскага Конга і першапачаткова насіла назву Цэнтральнае Конга.
NGC 2841
NGC 2835 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 9,3. Бачны размер: 8,1' × 3,5'. Прамое ўзыходжанне: 9 гадз. 22 мін. 02,3 сек. Схіленне: +50° 58' 35".
Бродзіўскэ
Бродзіўскэ (Бро́дівське) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Генадзь Іванавіч Хуцкі
Генадзь Іванавіч Ху́цкі ( — ) — вучоны ў галіне аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў, доктар тэхнічных навук (1970), прафесар (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе (сучасны адміністрацыйны цэнтр Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі). Скончыў Маскоўскі энергетычны інстытут у 1950 годзе. У 1950—1956 гг. працаваў на Бранскім машынабудаўнічым заводзе, у 1956—1964 гг. у Беларускім політэхнічным інстытуце. у 1964—1972 гг. займаў пасаду загадчыка лабараторыяй аўтаматызацыі энергаўстановак у Беларускім філіяле Дзяржаўнага навукова-даследчага энергетычнага інстытута імя Г. М. Кржыжаноўскага, у 1972—1980 гг. — начальніка аддзела інфармацыйна-вымяральных сістэм у Мінскім навукова-даследчым прыборабудаўнічым інстытуце. З 1980 года Г. І. Хуцкі зноў у Беларускім політэхнічным інстытуце (сучасны Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт) — загадчык кафедрай «Робататэхнічныя сістэмы» на факультэце інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі ў 1980—1997 гг., дэкан факультэта ў 1983—1989 гг.
Навуковая дзейнасць
Г. І. Хуцкаму належаць навуковыя працы па аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў у энергетыцы і прыладабудаванні. Займаўся пытаннямі распрацоўкі праграмнага забеспячэння робататэхнічных сістэм у прамысловасці.
Сярод апублікаванага:
Сцяг Дзятлава
Сцяг Дзятлава — сцяг горада Дзятлава Дзятлаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2004 г. № 590.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2. У ніжняй частцы яго гарызантальна размешчаны знізу ўверх тры роўныя па памеры паласы белага, зялёнага і жоўтага колеру адпаведна, кожная з якіх складае 1/10 шырыні палатна сцяга.
Бубніўка (Астрожскі раён)
Бубніўка (Бу́бнівка) — вёска ў Астрожскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Алена Канстанцінаўна Сакалова
Алена Канстанцінаўна Сакалова (,  —) — беларускі. Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
У 1979 годзе скончыла ў Ніжнім Ноўгарадзе (клас прафесара, дырыжора В. А. Кружаўскага).
Пасля заканчэння вучобы прыехала ў Гомель, дзе працавала галоўным дырыжорам ансамбля песні і танца пад кіраўніцтвам народнага артыста БССР А. Рыбальчанкі, выкладчыкам у Гомельскім музычным каледжы імя Н. Ф. Сакалоўскага.
З 1989 года з'яўляецца мастацкім кіраўніком і галоўным дырыжорам камернага хору Гомельскай абласной філармоніі.
Узнагароды
2000 год — Ганаровы знак Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь за ўклад у развіццё беларускай культуры.
2007 — Ганаровая грамата Савета міністраў Рэспублікі Беларусь "За асабісты ўклад у развіццё і прапаганду нацыянальнай культуры.
2009 — Медаль Францыска Скарыны за шматгадовую добрасумленную працу, высокае прафесійнае майстэрства і заслугі ў развіцці культуры.
2010 — Медаль Гомельскай Епархіі Беларускай праваслаўнай царквы.
Спіс краін паводле даўжыні берагавой лініі
Гэты артыкул утрымлівае спіс краін паводле даўжыні берагавой лініі ў кіламетрах. Берагавая лінія, роўная нулю, азначае, што краіна не мае выхаду да мора.
Канашы (Полацкі раён)
Канашы́ (, Конаши) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Геаграфія
Каля вёскі знаходзіцца возера Канашы, якое належыць да Ушацкай групы азёр. Пластовы паклад пясчана-жвіровага матэрыялу за 1 км на захад ад вёскі звязаны з канцова-марэннымі адкладамі паазерскага ледавіка.
IC 659
IC 659 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пасынкі (Смаргонскі раён)
Па́сынкі (, Пасынки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сінькоўскага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Кура-аракская культура
Кура-аракская культура — археалагічная культура бронзавага веку на Каўказе. Ахоплівала тэрыторыі большай часткі Закаўказзя, усходу Анатоліі, паўднёвага захаду Ірана, усходу Паўночнага Каўказа. Перыяд існавання: каля 3600 — 2200 гг. да н. э.
Паходжанне
Кура-аракская культура мае шмат адрозненняў ад папярэдняй культуры Шулаверы-шаму, а таму не разглядаецца як яе працяг. Меркаваным папярэднікам можа быць культура Сіоні на тэрыторыі сучаснай усходняй Грузіі. Этнічны і моўны склад носьбітаў дакладна не вызначаны. Археагенетыкі мяркуюць, што яны ў роўнай ступені з'яўляліся нашчадкамі неалітычных земляробаў з Малой Азіі і Іранскага плато. Наяўнасць розных форм пахаванняў можа сведчыць пра рознаэтнічны склад.
Кура-аракская культура звычайна разглядаецца як калыска хурытаў і ўрартаў. Прыхільнікі Армянскай гіпотэзы лічаць, што яна найбольш верагодная прарадзіма індаеўрапейцаў.
Арэал
Першасна Кура-аракская культура фарміравалася ў перадгорных далінах. Відавочна, асноўным заняткам яе носьбітаў было земляробства. Аднак каля 3200 г. да н. э. важную ролю стала адыгрываць адгонная жывёлагадоўля, і яны занялі горныя пашы. Найбольш раннія помнікі культуры знаходзяць на тэрыторыі міжрэчча Аракса і Куры, а таксама на паўночным захадзе Ірана. Хутка Кура-аракская культура распаўсюдзілася на поўдзень, дзе дасягнула даліны Амук каля сучаснай Антак'і.