cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каралеўства Ірландыя
Кіраванне дзяржавай
Главой дзяржавы з'яўляўся англійскі манарх. Главой выканаўчай улады і прадстаўніком англійскага караля быў Лорд-Прадстаўнік, пасля Лорд-Лейтэнант. На гэту пасаду прызначаліся як правіла знатныя англійскія дваране, хоць некалькі разоў гэта месца займалі і ірландцы. У XVIII стагоддзі значэнне гэтай пасады стала памяншацца і вядучую ролю стаў выконваць Генеральны Сакратар Ірландыі. Заканадаўчым органам Каралеўства Ірландыя з'яўляўся двухпалатны парламент, які быў створаны па англійскім узоры і складаўся з палаты Лордаў і палаты Абшчын. Паўнамоцтвы парламента Ірландыі былі істотным чынам абмежаваны цэлым шэрагам заканадаўчых актаў, галоўным чынам — Актам Пойнінга, прапанаваным Лордам-Прадстаўніком Эдуардам Пойнінгам у 1492 годзе, пасля заканчэння войн Пунсовай і Белай ружы.
З 1693 года каталікі, а таксама прадстаўнікі такіх галін пратэстанцтва, як баптызм, прэсвітарыянства і метадызм не дапушчаліся ў склад парламента, а іх правы былі ў значнай меры абмежаваны серыяй законаў, з 1728 па 1793 гады яны нават не мелі выбарчых правоў.
Дарданы
Дарда́ны (Δαρδάνιοι, Dardani)  — старажытны балканскі народ, які насяляў на поўдні кантактную зону грэкаў, ілірыйцаў і фракійцаў.
Дарданамі ў старажытнагрэчаскай літаратуры таксама звалі траянцаў.
Аселле
Аселле:
Стэфан Штыльянавіч
'''св. Стэфан Штыльянавіч (Стефан Штиљановић, падпісваў свае лісты як Шкільянавіч, Сімён Пішчэвіч згадвае яго як Шкрыльянавіча''' у сваёй «Гісторыі сербскага народа»; 1498—1543) — апошні князь Паштроўскі, кашталян Врховацкі каля Пожагі , дабрадзей і сербскі святы.
Біяграфія
Паходзіў з Паштровічаў. Яго жонкай была Алена Багдановіч. Ён пакінуў усю сваю маёмасць свайму народу і накіраваўся ў Срэм у 1498 годзе з-за канфлікту з венецыянцамі. У Срэме ён жыў у мястэчку Моравіч. Народная традыцыя паказвае дэспата Стэфана Штыльянавіча як найбольш узорнага хрысціянскага кіраўніка і прыпісвае яму шмат высакародных учынкаў, а таксама гераічную барацьбу з туркамі. Падчас барацьбы за венгерскі трон паміж каралём Фердынандам і герцагам Янам Запальяі падтрымаў Фердынанда. Удзельнічаў у грамадзянскай вайне ад бітвы пры Мохачы ў 1526 годзе. Ад Фердынанда ён атрымаў маёнткі ў Віравіціцкай жупаніі (1527), а таксама горад Валпава, дзе княжыў.
Апошнія звесткі пра Стэфана Штыльянавіча паходзяць з 1540 года, калі ён быў прэфектам умацаванага горада Валпава, пасля чаго яго сляды згубіліся. Мяркуецца, што пасля таго, як горад захапіў туркі, ён адступіў у Шыклаш, дзе і скончыў сваё жыццё.
Лічыцца, што ён памёр, хутчэй за ўсё, каля 1543 года. Паводле падання і запісу ў «Повесном слову», спачатку ён быў пахаваны на суседнім узгорку Джунтыр. Ужо ў 1545 годзе яго мошчы знаходзіліся ў манастыры Шышатавац у Срэме. У эпоху турэцкага валадарства яго мошчы ў Срэме, несумненна, мелі вялікую значнасць, лічылася, што яны маюць асаблівай гаючую моц. Ён быў прылічаны СПЦ да ліку святых. Восенню, 17 кастрычніка, штогод згадваецца і адзначаецца яго імя.
У 1942 годзе яго мошчы былі перанесены з манастыра ў Сабор Святога Міхаіла ў Бялградзе.
Цярэнцеева
Цярэнцеева:
Герб Вілейкі
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 10 красавіка 2001. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 57.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Вавулічы)
Пабудавана ў 1737 годзе ў баку ад плошчы, на перакрыжаванні асноўных вуліц вёскі. На абгароджаным участку адвольнай формы царква стварае ансамбль з брамай і званіцай. Перабудавана ў 1845 годзе.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Помнік народнага драўлянага дойлідства. Кампазіцыя будынка складаецца з прамавугольнага ў плане зруба і падоўжнага пяціграннага прыруба апсіды, агульны двухсхільны дах над якой пераходзіць у гранёна-пірамідальны. Кроквенная страха стварае трохвугольныя застрэшкі ў месцы злучэння зрубаў, гонтавы дах пластычна выгнуты. Гэта ўзбагачае святлоценявую пластыку архітэктуры. Вільчык даху па цэнтры завершаны васьмігранным барабанам з цыбулепадобнай галоўкай. З усходняга боку да апсіды прырублена рызніца пад пакатым пакрыццём.
Галоўны паўднёвы фасад завершаны трохвугольным франтонам з шырокім, пакрытым гонтам адлівам ламанага профілю. Да галоўнага фасада далучаны нізкі ашаляваны прытвор каркаснай канструкцыі. Сцены ашаляваны вертыкальна дошкамі з нашчыльнікамі, арытмічна забраны лапаткамі, расчлянёны высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Унутраная прастора мае бэлечнае перакрыцце. Лапаткі на іх адпавядаюць знадворным. Драўляны іканастас, выкананы ў 1830-я гг., уключаў у сябе саламяныя царскія вароты, якія зараз захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь і абраз 18-19 стст. «Раство Багародзіцы». Новы іканастас быў спраектаваны брэсцкім архітэктарам Мсціславам Барташэўскім 13 снежня 1870 года.
Асобна размешчана двух’ярусная званіца. Першы ярус ашаляваны, як і царква, завяршаецца карнізам з вялікім вынасам і адлівам над ім. Другі скразны ярус па вышыні і шырыні роўны першаму, у ніжняй частцы гарызантальна ашаляваны. Званіца накрыта пакатым чатырохсхільным гонтавым дахам з прагібам над кансолямі бэлек. Невялічкая брама таксама мае двухсхільны гонтавы адліў.
Дохуя советчиков
«Дохуя советчиков» (дахуя дарадцаў) — чатырнаццаты студыйны альбом рок-гурта «Neuro Dubel», выдадзены ў 2012 годзе.
Крытыка
Музычны крытык Зміцер Падбярэзскі з партала Experty.by лічыць, што «нібыта і тыповая для „Нейро дюбеля“ праграма, але ж узьнікае трывалае адчуваньне разнастайнасьці песень, з-за чаго праграма не стамляе, слухаецца лёгка». Музычны журналіст Сяргей Будкін з партала Budzma.org мяркуе, што «у музычным пляне Neuro Dubel яшчэ больш палагаднеў: абсалютная большасьць песьняў вырашаная ў стылістыцы ненапружнага такога паходнага рок-н-ролу з адсылкай да старога добрага гіта пра „я принёс тебе ура“». Музычны крытык Дзмітрый Безкаравайны з партала Experty.by адзначыў, што «з-за гучання ці не, але дыск атрымаўся мякчэйшым і пазбаўленым нерва, запалу». Музычны журналіст Алег Клімаў з партала Experty.by выказаў меркаванне, што «дадзены рэліз ― далёка не лепшы ў дыскаграфіі каманды».
Львіны мост (Санкт-Пецярбург)
Львіны мост — пешаходны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Помнік мостабудаўнічай архітэктуры першай чвэрці XIX стагоддзя, аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння. Адзін з трох пешаходных ланцужных мастоў, што захаваліся, у Пецярбургу (разам з Банкаўскім і Паштамцкім мастамі).
Злучае Львіны завулак і Малую Падзьячаскую вуліцу. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Падзьячаскі мост, ніжэй — Харламаў мост. Найбліжэйшыя станцыі метрапалітэна (1 км) — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».
Назва
Сваю назву Львіны мост атрымаў ад чатырох чыгунных скульптур львоў працы скульптара П. П. Сакалова, размешчаных па вуглах моста. Да 1912 года мост таксама называлі Марыінскім (па ранейшай назве Львінага завулка) і Тэатральным пешаходным (па змешчанай побач Тэатральнай плошчы). Часам да слова «Львіны» дадаваліся азначэнні «пешаходны», «пешы», «ланцуговы», але ў выніку замацавалася сучаснае найменне.
Кодзікі
Кодзікі («Запісы аб дзеяннях старажытнасці») або Фурукатафумі (古事記) — найбуйнейшы помнік старажытнаяпонскай літаратуры, адзін з першых пісьмовых помнікаў, асноўная свяшчэнная кніга сінтаісцкага траекніжжа, які ўключае ў сябе акрамя «Кодзікі» «Ніхонгі» («Аналы Японіі») і згарэлыя падчас пажару ў 645 годзе «Кудзікі» («Запісы аб мінулых справах»).
Цяжка адназначна вызначыць жанр гэтага твора, які прадстаўляе сабой прыклад сінкрэтызму старажытнай літаратуры. Гэта і збор міфаў і легенд, і збор старажытных песень, і гістарычная хроніка. Згодна з прадмовай, японскі распавядальнік Хіэда-но Арэ растлумачыў, а прыдворны О-но Ясумара запісаў міфалагічны і гераічны эпас свайго народа, працяты яго ідэяй бесперапыннасці і боскага паходжання імператарскага роду. Праца над «Кодзікі» была завершана ў 712 годзе — у гады кіравання імператрыцы Гэмэй.
Віктар Міхайлавіч Сасуноўскі
Віктар Міхайлавіч Сасуноўскі (нар. 29 чэрвеня 1989, Барысаў, Мінская вобласць, Беларуская ССР, СССР) — беларускі барэц грэка-рымскага стылю. Прызёр Чэмпіянатаў свету і Еўрапейскіх гульняў. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа (2015).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1989 годзе ў Барысаве.
Гаранаўшчына
Гара́наўшчына (, Горановщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Валкалата Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Струцкага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Аэрадромная вуліца (Мінск)
Аэрадромная вуліца — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар аэрапорта Мінск-1.
Размяшчэнне
Аэрадромная вуліца пачынаецца ад скрыжавання з Брылеўскай вуліцай, перасякае вуліцы Караткевіча, Чкалава, Авакяна, Радзішчава, Пензенскую, Жукоўскага, Аэрадромны завулак, вуліцы Нафтавую, Ляўкова і сканчваецца на перасячэнні з вуліцай Валадзько. Даўжыня — 2,1 км.
Золтан Кодай
Золтан Кодай (Kodály Zoltán;, Кечкемет — , ) — венгерскі кампазітар, музыкант і тэарэтык музыкі.
З дзяцінства граў на скрыпцы, вучачыся ў бацькі, музыканта-аматара. У 1900 г. паступіў на аддзяленне моў Будапешцкага ўніверсітэта і адначасова ў клас кампазіцыі Ганса фон Кеслера ў Каралеўскую Венгерскую акадэмію музыкі. Па заканчэнні курса на працягу года вучыўся ў Парыжы ў Шарля Відора.
З 1905 г. займаўся зборам твораў венгерскай народнай музычнай спадчыны, з гэтай мэтай ездзіў па вёсках розных венгерскіх правінцый. Пачынаючы з 1906 года публікаваў, сумесна з Белай Бартакам, шматлікія зборнікі народных песень. З 1912 года — прафесар Музычнай акадэміі ў Будапешце. Сярод яго вучняў былі такія ў будучыні вядомыя дзеячы музычнай культуры, як Габар Дарваш, Антал Дорату, Золтан Гардоньі і інш. У гэты перыяд кампазітар актыўна займаўся тэорыяй музыкі, пісаў працы па музычнай педагогіцы. У прыватнасці, сумесна са сваім вучнем І. Адамам распрацаваў метад Кодая, асабліва паспяховы пры навучанні непрафесійных музыкантаў і харавых груп.
У гады Першай сусветнай вайны кода, сумесна з Белай Бартакам, працаваў у сектары музыкі аддзела прэсы ваеннага міністэрства Аўстра-Венгрыі ў Будапешце. У 1942 годзе выйшаў у адстаўку атрымаўшы званне ганаровага прафесара, у самым канцы Другой сусветнай вайны стаў прэзідэнтам Венгерскага савета мастацтваў. У 1966 годзе быў сфарміраваны названы ў яго гонар струнны квартэт.
Box Office Mojo
Box Office Mojo — амерыканскі вэб-сайт і найбуйнейшая ў свеце база даных, які сістэматычна і алгарытмічна адсочвае касавыя зборы ад кінапракату, а нядаўна абвясціў, што аўдыторыя сайта ў цяперашні час складае больш за два мільёны наведвальнікаў штомесяц. Збор дадзеных ідзе шляхам адсочвання апублікавання зводных дадзеных пракатчыкамі. Акрамя таго, можна адсочваць і агульную тэндэнцыю збораў фільма.
Золтан Кодай
Сачыненні
Kodaly, Zoltan «Wege zur Musik», Budapest, Corvina Kiado 1983.
Box Office Mojo
Гісторыя
Брэндан Грэй пачаў працу з сайта 7 жніўня 1998 года, робячы прагнозы для топ-10 самых прыбытковых фільмаў ЗША на наступныя выхадныя. У 2002 годзе Шон Солсберы стаў яго партнёрам, і яны разам пашырылі сайт, дзякуючы чаму рэсурс наведвае да 2 мільёнаў наведвальнікаў у месяц.
Форум вэб-сайта ёсць даволі папулярным месцам для абмеркавання падрабязнасьцяў кінозбораў, а таксама збораў некаторых найбольш вядомых відэагульняў «Fantasy Box Office» («фэнтэзійнай бокс-офіс») і «Create A Year of Movies» («Ствары год фільмаў»).
У ліпені 2008 года вэб-сайт быў набыты IMDb, які сам належыць «Amazon». Пасля пакупкі сайта «Amazon» «Fantasy Box Office» і «Create A Year of Movies» былі закрытыя па фінансавых прычынах.
Ла-Грасьёса
Ла-Грасьёса (La Graciosa) — невялікі востраў у складзе Канарскага архіпелага. Плошча — 29,05 км². Насельніцтва (2018) — 734 чал.
Геаграфія
Ла-Грасьёса — востраў вулканічнага паходжання, які месціцца за 1,16 км ад паўночна-заходняга берага большага па плошчы вострава Лансаротэ, адміністрацыйна падпарадкаваны муніцыпалітэту Тэгізэ на Лансаротэ. Найвышэйшы пункт (266 м) — гара Агухас-Грандэс уяўляе сабою старажытны вулканічны конус з невялікай кальдэрай. Клімат субтрапічны засушлівы. З-за рэдкіх ападкаў на востраве адчуваецца недахоп пітной вады.
На Ла-Грасьёса няма дарог са штучным пакрыццём. Адзінае сталае паселішча Калета-дэль-Сэба знаходзіцца ў паўднёва-усходняй частцы. У мінулым тут здабывалі соль.
Прырода
Суша пакрыта ксерафітнай расліннасцю. Шырока распаўсюджаны акацыя, алоэ, інтрадуцыраваная агава. Фаўна прадстаўлена шматлікімі марскімі птушкамі, казуркамі, яшчаркамі.
Гісторыя
У 1402 годзе востраў быў захоплены нармандцам Жанам дэ Бетанкурам і пасля далучаны да Іспаніі. З-за неспрыяльных геаграфічных умоў на ім доўгі час не ствараліся сталыя паселішчы. Востраў прыцягваў піратаў. У 1730 годзе жыхары суседняга вострава Лансаротэ ратавалі на Ла-Грасьёса свойскую жывёлу, паколькі пашы на самім Лансаротэ аказаліся пакрыты попелам пасля вывяржэння вулкана.
У 1812 годзе востраў быў далучаны да муніцыпалітэта Тэгізэ. На ім пачалі сяліцца рыбакі і здабытчыкі солі. У нашы дні развіваецца турызм, абмежаваны як малой плошчай сушы, так і пагрозай рэдкім прыродным рэсурсам.
У 2018 годзе ўрад Канарскіх астравоў афіцыйна прызнаў Ла-Грасьёса восьмым населеным востравам архіпелага.
Іосіф Мацвеевіч Пятлюк
Іосіф Мацвеевіч Пятлюк (20 лютага 1897, с. Няміраўка, Дубенскі павет, Валынская губерня  — 26 верасня 1968 г., Масква) — санітарны інструктар кавалерыйскага эскадрону 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі старшыня медыцынскай службы, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лютага 1897 года ў сям’і селяніна. Рускі. Скончыў пачатковую школу.
Пасля перамогі Кастрычніцкай рэвалюцыі сышоў добраахвотнікам у шэрагі Чырвонай Арміі, ваяваў на франтах Грамадзянскай вайны. Па заканчэнні баёў працаваў цесляром у горадзе Кізыл-Арват Краснаводскай вобласці Туркменіі. Працаваў дзясятнікам будаўнічай брыгады на станцыі Каўказская.
Зноў у Чырвонай Арміі з верасня 1941года. На франтах Вялікай Айчыннай вайны з 1942 года. Ваяваў у складзе 112-й Башкірскай кавалерыйскай дывізіі.
Фельчар кавалерыйскага эскадрона гвардыі старшына медыцынскай службы Іосіф Петлюк у ноч на 28 верасня 1943 года ў складзе ўзвода на падручных сродках пераадолеў раку Дняпро ля вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. За 15 дзён фельчар вынес з поля бою і пераправіў на левы бераг пяцьдзясят параненых байцоў з іх зброяй.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старшыне медыцынскай службы Петлюку іосіфу Мацвеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 3282.
У 1944 годзе пасля цяжкага ранення І. М. Пятлюк доўга лячыўся ў шпіталі. Пасля выздараўлення быў прызначаны камандзірам узвода ў школу санітарных інструктараў горада Гарбатава Горкаўскай вобласці.
Пасля вайны малодшы лейтэнант медыцынскай службы Пятлюк І. М. — у запасе, а затым у адстаўцы. Жыў у Маскве. Працаваў старшым лабарантам у Маскоўскім вышэйшым тэхнічным вучылішчы імя Баўмана. Памёр 26 верасня 1968 года. Пахаваны ў Маскве на Мікола-Архангельскіх могілках (участак 52).
Дом па вуліцы Карла Маркса, 30 (Бабруйск)
Дом па вуліцы Карла Маркса, 30 — будынак у гістарычным цэнтры Бабруйска.
Гісторыя
Дакладная дата будаўніцтва былога жылога дома невядома. Паводле пісьмовых крыніц, да пачатку XX ст. гарадская забудова была пераважна драўлянай. Пасля спусташальнага пажару ў 1902 г., падчас якога згарэлі каля 1000 жылых дамоў і рынак, было прынята рашэнне будаваць толькі мураваныя дамы. Такім чынам, дом № 30 быў пабудаваны пасля пажару 1902 г., па некаторых неправераных звестках у 1904 г. Па плану Бабруйска 1914 г. будынак размяшчаўся ў цэнтральнай частцы горада, на Слуцкім фарштаце ў 76-м квартале па вул. Скобелеўскай. У муроўцы сцен дома цэгла мае кляймо «Розенбергъ». Паводле архіўных звестак, у Бабруйску існавала цагельня Гіршы Ёселева Разенберга. Несумненна, цэгла для будаўніцтва дома была набыта на гэтым заводзе. На паштоўцы з відам вул. Скобелеўскай, дзе паказана перспектыва вуліцы з трохпавярховай гасцініцай Незабытоўскага на пярэднім плане, побач з якой бачны невялікі фрагмент дома № 30, галоўны фасад якога быў атынкаваны. Вуглавая частка аформлена прысценным порцікам, завершаным развітым карнізам і прамавугольным атыкам. Прамавугольныя аконныя праёмы абрамлены ліштвамі і дэкарыраваны прамымі сандрыкамі. Выява не вельмі выразная, таму немагчыма разглядзець, ці існаваў ляпны дэкор. Участак з домам ад вуліцы быў адгароджаны, падобна, металічнай агароджай на мураваных слупах. Можна меркаваць, што дом уяўляў сабой гарадскі асабняк. У перыяд пасляваеннага аднаўлення г. Бабруйска паводле генплана, распрацаванага ў 1949 г., асабняк захоўваўся. На генплане паказаны як капітальны будынак грамадскага прызначэння.
Архітэктура
У наш час дом з’яўляецца аднапавярховай Г-падобнай у плане пабудовай з невялікім паўкруглым выступам на дваровым фасадзе. Пад часткай будынка маецца падвал. Кампазіцыя галоўнага фасада сіметрычная. Цэнтральная частка з галоўным уваходам вылучана неглыбокім рызалітам. Завяршэнне рызаліта і дэкор страчаны. Аконныя праёмы прамавугольныя, ліштвы страчаны, захаваліся толькі падаконныя карнізы і філёнгі са слядамі ад балясін. Бакавыя часткі дома акцэнтаваны двухкалоннымі прысценнымі порцікамі. Існаваўшыя над імі прамыя атыкі страчаны. Аконныя праёмы, фланкіраваныя паўкалонамі, дэкарыраваны прафіляванымі ліштвамі з трохвугольнымі сандрыкамі на дэкаратыўных ляпных кранштэйнах. На тарцовых і дваровым фасадах захавалася падаконная цяга з сухарыкамі. Завершаны фасад прафіляваным карнізам.
5 красавіка
5 красавіка — дзевяноста пяты (дзевяноста шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Уладзімір Лук’янавіч Шалюта
Уладзімір Лук’янавіч Шалюта (, в. Свяцілавічы, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі фармаколаг. Доктар фармацэўтычных навук (1989), прафесар (1989).
Біяграфія
Нарадзіўся 2 снежня 1938 года ў в. Свяцілавічы Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці.
У 1956 годзе, пасля заканчэння Свяцілавіцкай сярэдняй школы, паступіў у Магілёўскае медыцынскае вучылішча на фармацэўтычнае аддзяленне, якое скончыў у 1958 годзе. У гэтым жа годзе быў прызваны ў шэрагі Савецкай Арміі, дэмабілізаваны ў 1961 годзе. У 1966 годзе скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.
З 1966 года працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце на фармацэўтычным факультэце: у 1966—1981 гадах — выкладчык кафедры аналітычнай і таксікалагічнай хіміі, з 1981 года — выкладчык кафедры фармакагнозіі і батанікі, у 1981—1996 і 1998—2001 гадах — загадчык кафедры, у 1996—1997 гадах — дэкан факультэта.
Навуковыя інтарэсы: флаваноідны састаў раслін Беларусі; пошук і вывучэнне біялагічна актыўных рэчываў у раслінах; распрацоўка нарматыўнай дакументацыі на лекавую раслінную сыравіну.
Памёр 3 красавіка 2009 года.
Пескаўскі сельсавет (Лідскі раён)
Пе́скаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Пескаўцы. Плошча — 8177 га.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Вангеўскі сельсавет у складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Вангі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 5 чэрвеня 1959 года ў склад сельсавета з Дубраўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Карытніца, Красачкі, Мажэвічы і Шаўдзіны). 13 студзеня 1961 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Пескаўцы, сельсавет перайменаваны ў Пескаўскі. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Шчучынскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Лідскага раёна. У 1986 годзе скасавана вёска Красачкі. 26 верасня 2016 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Беліцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1000 чалавек, з іх 49,5 % — беларусы, 47,2 % — палякі, 2,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: аграгарадок Пескаўцы, вёскі Андрашоўшчына, Белеўцы, Буцілы, Вангі, Карытніца, Мастаўляны, Моцевічы, Панямонцы, Чахоўшчына, Шаўдзіні.
Герб Горак
Герб Горак — геральдычны сімвал Горак, праект якога з'явіўся 27 жніўня 1867: «у залатым полі тры чорныя горкі, з іх вырастае па адным зялёным коласе».
Гісторыя
У 1862 годзе Б. Кёне распрацаваў праект герба Горак па новых правілах гарадскіх гербаў, якія былі прыняты ў 1857 годзе. Але гэты праект не быў зацверджаны. У 1867 годзе Б. Кёне распрацаваў яшчэ адзін праект герба, які быў зацверджаны 27 жніўня 1867 года. І ў Палажэнні аб гербе горада ад 27 жніўня 1867 г. гаварылася:
На працягу часу герб горада панёс некаторыя змяненні: знікла башня з зубцамі і герб Магілёўскай губерні. Выглядаў так: у залатым полі тры чорныя горкі, а з іх вырастае па аднаму зялёнаму коласу.
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 29 мая 2001. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад №63.
Афіцыйнае апісанне:
21 жніўня 2012 года Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь выпусціла ў абарот паштовую марку «Герб Горак» з серыі «Гербы гарадоў Беларусі».
Афтары правды
«Афтары правды» (аўтары праўды) — трынаццаты студыйны альбом рок-гурта «Neuro Dubel», выдадзены ў 2010 годзе.
Крытыка
Паводле меркавання музычнага журналіста Сяргея Будкіна: Паводле меркавання музычнага крытыка Зміцера Падбярэзскага: Музычны журналіст Алег Клімаў мяркуе, што «пасля ўсё ж таптанні на месцы на апошніх дысках двух, каманда як бы адышла на загадзя нарыхтаваныя рубяжы, пульнула ў нас 21 трэкам і ірванула на заваяванне новых чартаў і іншых вяршыняў». Музычны крытык Дзмітрый Безкаравайны мяркуе, што «для чагосьці большага гэтаму альбому не хапіла толькі долі лаканічнасці ― пару-тройку песень можна было і не выпускаць».
Улада Анатолеўна Чарняўская
Улада Анатолеўна Чарняўская (у дзявоцтве Бялюціна; нар., г. Бійск, Алтайскі край, Расія) — беларуская бадмінтаністка і трэнер. З’яўляецца старэйшым трэнерам нацыянальнай каманды Беларусі па бадмінтоне і трэнерам ДЮСШАР па настольным тэнісе. Маці бадмінтаністкі Анастасіі Чарняўскай.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Адзіночны разрад
Парны разрад
Мікс
Белькі (вёска)
Бе́лькі (, Бельки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета. На чыгуначнай лініі Шаркаўшчына-Варапаева. За 45 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада Паставы, 274 кіламетры ад Віцебска.
Вёска размешчана каля ракі Паловіца і возера Белькі.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў БССР.
З 16 ліпеня 1954 года па 18 снежня 2009 года з’яўлялася цэнтрам Белькаўскага сельсавета.
Гігалы
Гі́галы (, Гиголы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Валкалата Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Струцкага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Скрыль
Скрыль (, Скрыль) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 9 кіламетраў на паўночны захад ад Мар’інай Горкі і чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
Паводле перапісу 1897 г. вёска Цітвянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Дзейнічалі прыпісная царква, хлебазапаская крама.
У пачатку 20 ст. узгадываецца маёнтак Скрыль.
У 1920 г. адкрыта народнае вучылішча, якое пасля рэвалюцыі пераўтворана ў працоўную школу 1-ай ступені, 35 вучняў (1922).
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У 1933 г. быў створаны калгас"Рассвет камуны", працавала кузня.
Літаратура
Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А. Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. — Мінск : Беларусь, 2003. — 748 с. — 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9
Кнуд Вялікі
Кнуд Вялікі (Knūtr inn rīki, Cnūt se Micela, Knud den Store, Canute the Great, Knud den mektige; 994/995-1035) — кароль Даніі, Англіі і Нарвегіі, уладар Шлезвіга і Памераніі. Прадстаўнік дынастыі Кнютлінгаў, сын дацкага караля Свена Вілабародага і Гунхільды. Паводле канадскага гісторыка Нормана Кантара, Кнуд — «найпаспяховейшы кароль усяе англа-саксонскай эпохі» нягледзячы на тое, што ён не быў англасаксам.
Маленства
Бацька Кнуда — кароль Даніі Свен I Вілабароды, маці — магчыма Гунхільда. Летапіс XII стагодздя паведамляе, што выхавальнікам маладога Кнуда быў вядомы правадыр так званых. Ані дата нараджання Кнуда, ні імя яго маці невядомыя (імя Гунхільды ўзята з нарвежскіх саг, так звалася дачка міфічнага князя вендаў, ў якім хутчэй за ўсё аб’яднаныя асобы польскіх каралёў Мешка і Баляслава). Старэйшы брат Кнуда, Харальд, быў спадчыннікам дацкага прастола. У Сазе пра нашчадкаў Кнута XIII стагоддзя можна знайсці такое апісанне маладога Кнуда:
Амаль нічога не вядома пра будучага караля да 1013 года, калі летам яго бацька, кароль Свен Вілабароды, выправіўся на заваяванне Англіі. Напад быў паспяховы: вікінгі высадзіліся ў вусці ракі Хамбер, і скора мясцовая ўлада пала — у канцы года кароль Этэльрэд Неразумны ўцёк у Нармандыю, пакінуўшы сваё каралеўства Свену. Кнуд кіраваў дацкім флотам, размешчаным у Гейнсбара.
Заваёва Англіі
Пасля дачаснай смерці караля Свена на Грамніцы 1014 года ўдзельнікі нападу абвясцілі Кнуда каралём Англіі. Аднак англійскае веча (вітэнагемот) вярнула карону Этэльрэду II, якога зрынуў нябожчык Свен, і Кнуд мусіў вярнуцца ў Данію.
Па Англа-саксонскай хроніцы, у пачатку верасня 1015 Кнуд увайшоў у Сэндвіч у Кенце і паплыў прама ў Уэсекс, руйнуючы Дорсет, Уілтшыр і Сомерсет.
Уэсекс, якім здаўна кіравала дынастыя Альфрэда і Этэльрэда, прызнаў уладу Кнуда у канцы 1015. Тады ж элдармен Мерсіі з 40 караблямі і войскам перайшоў да Кнуда. Здрадзіў англічанам і былы выхавацель Кнуда Торкель Высокі, які з 1012 года быў са сваімі ёмсвікінгамі наймітам англійскай кароны.
Прасоўванне на поўнач
У пачатку 1016 года вікінгі перайшлі Тэмзу і разбурылі не сустрэўшы амаль ніякага супраціўлення ад англійскага войска, якое проста разбеглася, бо, як паведамляе летапіс, ні караля, ні лонданскіх часцей з ім не было. Зімой Кнуд зруйнаваў усходнюю Мерсію. Наступнае наступленне англічан было больш паспяховым, але яно ні да чаго не прывяло, і кароль Этэльрэд вярнуўся ў Лондан, апасаючыся здрады. Эдмунд тым часам прасунуўся на поўнач, дзе аб’яднаўся з, , разам яны набеглі на заходнюю Мерсію — Стафардшыр, Шропшыр і Чэшыр. Але акупацыя Нартумбрыі прымусіла Ухтрэда вярнуцца на радзіму і прызнаць уладу Кнуда. Хутчэй за ўсё іменна Кнуд падаслаў да Ухтрэда забойцу — магната. Затым да Кнуда далучыўся яшчэ адзін саюзнік, Эйрык Хокансан, якога Кнуд прызначыў графам Нартумбрыі. Няскораны Эдмунд заставаўся па-за гарадскімі межамі Лондана, дзе 23 красавіка, пасля смерці караля Этэльрэда, яго абралі каралём.
Аблога Лондана
Кнуд вярнуўся на поўдзень, а дацкае войска разлучылася: адна частка праследвала Эдмунда, які вырваўся з Лондана да таго, як Кнуд канчаткова акружыў горад, і ад’ехаў збіраць войска да Уэсекса, у спадчынныя ўладанні англійскіх каралёў; другая — прадоўжыла асаду Лондана, прорыні па паўнёвых і паўночных ускраінах горада, каб блакіраваць зносіны ўверх па цячэнню.
Адбылася бітва ў, пры ў Сомерсеце, а праз два дні — пры , у Уілтшыры, але яна скончылася нічыёй.
Часова Лондан перайшоў да Эдмунда, які перабраўся цераз Тэмзу ля і даў датчанам бой, але страты ў войску былі вялікія, і Эдмунду зноў прыйшлося варочацца ў Уэсекс, каб папоўніць войска свежымі воінамі. Тым часам датчане паспрабавалі асадзіць Лондан, але пасля некалькіх няўдалых спроб і бою, які далі ім англічане ў, яны адышлі ў Кент. Тут Эдрык Стрэана перайшоў да Эдмунда, Кнуд пераправіўся морам у Эсекс і, прайшоўшы на ладдзях па рацэ Орвел углыб краіны, зруйнаваў Мерсію.
Лондан здабыты па дагаворы
18 лістапада войска Эдмунда ўступіла ў бой з датчанамі, калі тыя адхадзілі да сваіх караблёў. У гісторыю гэты бой увайшоў як, якая адбылася на месцы сучаснага ў паўднёва-ўсходнім Эсексе або на паўночным захадзе, ля. У гэтай бітве Эдрык Стрэана, чый зварот да англічан быў, відаць, ваеннай хітрасцю, не рушыў сваіх воінаў у бой, што прывяло амаль да поўнага разгрому англійскага войска.
Эдмунд уцёк на захад, у Глостэршыр, дзе ля адбыўся яшчэ адзін бой, у якім да Эдмунда далучыліся яго саюзнікі з Уэльса.
На востраве каля Дырхёрста Кнуд і паранены Эдмунд сустрэліся, каб абмеркаваць умовы пагаднення. Вырашана было, што ўся Англія на поўнач ад ракі Тэмзы пяройдзе дацкаму каралевічу, а паўднёвая частка ўключаючы Лондан застанецца за англійскім каралём. Паводле дагавора пасля эдмундавай смерці паўднёвая Англія таксама мусіла адысці да Кнуда. Эдмунд памёр 30 лістапада, праз некалькі тыдняў пасля дагавора. Нейкія крыніцы сцвярджаюць, што Эдмунда забілі, але абставіны яго смерці невядомыя.
Кароль Англіі
Дзевятнаццаць гадоў Кнуд уладарыў над Англіяй. Яго абарона ад нападаў вікінгаў дапамагла аднавіць дабрабыт краіны, які хутка пагаршаўся з васьмідзесятых гадоў X стагоддзя. Рэсурсы з Англіі, ў сваю чаргу, дапамаглі Кнуду ўстанавіць сваю ўладу над большай часткай Скандынавіі.
Узмацненне ўлады і Дацкая даніна
17 ліпеня 1017 Кнуд ажаніўся са ўдавою караля Этэльрэда Эмай Нармандскай. Пасля смерці караля Эдмунда Кнуд як мага скарэй хацеў спыніць усе спробы Уэсекскай дынастыі дабіцца каралеўскага трона. Першыя гады яго кіравання вызначаныя радам смяротных пакаранняў значных англійскіх арыстакратаў, западозраных у змове. Сын Этэльрэда Эдвіг уцёк з Англіі, але па загадзе Кнуда яго дагналі і забілі. Сыны Эдмунда таксама ўцяклі за мяжу: Эдвард-Выгнаннік у Венгрыю, а Эдмунд Этэлінг да кіеўскага князя Яраслава Мудрага. Дзеці Эмы ад Этэльрэда, Эдвард-Спаведнік і Альфрэд Этэлінг, адправіліся ў ссылку да сваякоў у Нармандыю. Кнуд прызначыў сваім пераемнікам Хардэкнуда, сына ад Эмы, а не Свена Кнутсана або Гаральда Заечую Лапу, дзяцей ад сваёй заручонай Эльфгіфу. У 1018 годзе Дацкая даніна (данегельд) была сабрана ў нябачаным памеры — 72000 фунтаў са ўсяе краіны і дадаткова 10500 фунтаў з Лондана. Гэтымі грашыма Кнуд расплаціўся са сваім войскам і большасць выправіў дадому. 40 караблёў і войска ён пакінуў у Англіі, на ўтрыманне іх збіраўся штогодні падатак, так званы гэрэгельд, які ўпершыню яшчэ ў 1012 годзе ўвёў кароль Этэльрэд, каб плаціць сваім скандынаўскім наймітам.
Кнуд прадоўжыў пабуйненне адносна невялікіх зямель Англіі — ён падзяліў тэрыторыю краіны на чатыры вялікія графствы і прызначыў кіраваць імі ўраднікаў: Нартумбрыяй Эрыка Глатырскага, Усходняй Англіяй Торкеля Высокага, Мерсіяй — Эдрыка Строну, а сам уладарыў Уэсексам.
Але першапачатковае размеркаванне ўлады не было даўгачасным: нядобранадзейнага Эдрыка Строну пакаралі смерцю праз год пасля ўступлення Кнуда на трон. Мерсія адышла да магутнага тамтэйшага роду, магчыма перш да Лёфвайна, а потым да яго сына Лёфрыка. Торкель Высокі таксама страціў каралёву ласку і быў выгнаны. Пасля смерці Эрыка Глатырскага ў 1021 годзе яго месца ўладара Нартумбрыі заняў сваяк Кнуда, Сівард, чыя бабка была Кнуду сястрой. Берніцыя, паўночная частка Нартумбрыі, тэарэтычна заставалася пад уладаю Эрыка і Сіварда, але ўвесь час Кнудавага кіравання ёю валодала мясцовая дынастыя з асяродкам у месце Бамбург. К 1030-м гадам скончылася непасрэдная ўлада Кнуда ва Уэсексе, дзе герцагам быў прызначаны Годвін, англічанін з заможнай сасекскай сам’і. Увогуле, пасля першых гадоў спадзявання на ўраджэнцаў Скандынавіі, пад канец сваяго кіравання Кнуд дазволіў старым англійскім сем’ям, якія набылі яго давер, вярнуць сабе ўладу над герцагствамі.
Мастацтва кіравання
Кнуда памятаюць як даволі паспяховага кіраўніка, ў гістарычнай навуцы стварыўся вобраз мудрага і набожнага караля, хоць ён быў дваяжэнцам, а яго суровыя расправы над праціўнікамі не ўкладваюцца ў рамкі хрысціянскае маралі. Пад яго панаваннем надышоў залаты век як для Скандынавіі, так і для Брытанскіх астравоў. Ён аднавіў законы Эдгара Мірнага, выдаў некалькі важных указаў, у тым ліку ўказ «Аб спадчыне пры адсутнасці завяшчання» і «Аб херыётах і рэльефах». Таксама была ўмацавана валюта — пачалася чаканка англійскіх грошай роўнае вагі з дацкімі.
Кароль Даніі
Харальд II памёр у 1018 годзе, і Кнуд адправіўся ў Данію, каб каранавацца дацкім каралём. У пісьме 1019 года ён тлумачыць гэта жаданнем засцерагчы ад небяспекі Англію. Мяркуючы па ўсім, у самой Даніі Кнуд меў нейкае процістаянне, на што можа праліць святло яго напад на паморскіх вендаў. Вайна з вендамі, пэўна, была адказам на збліжэнне Швецыі і Нарвегіі і дэманстрацыяй сілы на балтыйскім моры, і канчатковаю мэтай мела, хутчэй за ўсё, вотчыну апальнага Торкеля Высокага — Ёмсборг, крэпасць ёмсвікінгаў на востраве ля берагоў Памор’я. Пасля гэтых падзей, у 1023 годзе адбылося перамір’е Кнуда з Торкелем. Умацаваўшы сваё становішча на радзіме, Кнуд вярнуўся ў Англію ў 1020 годзе, пакінуўшы ў Даніі свайго швагра Ульфа Ярла ў якасці рэгента, а сына Хардэкнуда прызначыўшы пераемнікам прастола. Калі каралі Нарвегіі і Швецыі Олаф Харальдсан і Анунд Якаў, скарыстаўшы адсутнасць Кнуда, Ульф Ярл пайшоў на хітрасць і абвясціў малога Хардэкнуда каралём, што прымусіла Кнуда вярнуцца ў Данію. Войскі Кнуда з аднаго боку і шведаў з нарвежцамі з другога сышліся ля вусця ракі Гэльгэ. Кнуд атрымаў перамогу і вярнуў уплыў на паўвостраў, але Ульфу не дараваў. Крыніцы (часта супярэчныя) паведамляюць, што на банкеце ў Роскіле, ў час гульні ў шахматы, паміж шваграмі выбухнула сварка. Наступнага дня, на Каляды, Кнуд падаслаў сваіх целаахоўнікаў, якія і забілі Ульфа ў царкве Св. Тройцы.
Падарожжа ў Рым
Аслабленне ворагаў на Скандынаўскім паўвостраве дазволіла Кнуду ў бяспецы зрабіць падарожжа ў сэрца хрысціянскага свету, Рым, каб прысутнічаць на каранаванні імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Конрада II, якое адбылося на Вялікдзень 1027 года. Пасланне ад 1027 да сваіх англійскіх падданых у Кнуд падпісвае як «кароль усёй Англіі і Даніі, нарвежцаў і некаторых шведаў».
Разумеючы сваю ролю хрысціянскага ўладара, Кнуд адправіўся ў Рым каб атрымаць адпушчэнне грахоў, памаліцца за сябе і сваіх падданых, абмеркаваць з Папам цэны на мафоры для англійскіх архібіскупаў, а таксама каб атрымаць рашэнне ў спрэчцы паміж Кентэрберыйскаю і Брэменскаю дыяцэзіямі за ўладу над Даніяй. Яшчэ кароль хацеў забяспечыць недатыкальнасць багамолаў і купцоў, якія падарожнічаюць у Рым:
Абяцанні былі дадзены Папам і каралём Бургундыі ў прысутнасці чатрырох архібіскупаў, дваццаці біскупаў і «безлічы ваявод і вяльмож». Кнуд з годнасцю выконваў сваю ролю, ролю хрысціянскага караля, палітыка і дыпламата, а таксама і воіна супраць няпраўды.
Добрым адлюстраваннем становішча Кнуда ў Еўропе служыць тое, што ён разам з каралём Бургундыі ішоў у каранавальнай працэсіі і стаяў побач імператарскага трона. Крыніцы паведамляюць, што Кнуд і Конрад паводзілі сябе як браты, бо яны былі аднаго ўзросту. У знак сяброўства Конрад падарыў Кнуду землі шлезвігскай маркі, мост паміж мацерыком і Скандынаўскім паўвостравам. Гэты рэгіён стагоддзямі быў каменем спатыкнення між Даніяй і Германіяй, што прывяло да пабудовы вялізнага вала Даневірке ад Балтыйскага да Паўночнага мора ў 737—968 гадах.
Нікадзім Керсноўскі
Нікадзім Янавіч Керсноўскі (Nikodem Kiersnowski, Никодим Иванович Керсновский;, Гарадзілаўка пад Навагрудкам  — 17 студзеня 1881, Друскенікі ) — дзяржаўны службовец.
Кнуд Вялікі
Падарожжа ў Рым
Кнудавы адведзіны Рыма сталі трыумфам. Скальд Сігвар Тордасан славіць свайго караля як «дарагога імператара, блізкага к Св. Пятру». Поспехі караля разглядалі як адзнаку асаблівае ласкі Божай над ім. Кнуд займаў трывалую пазіцыю не толькі сярод насельніцтва і ў вачах царквы, але і сярод сваіх паўднёвых саюзнікаў, якія былі яму дапамогай у справах на поўначы. У пасланнях да народу кароль піша не толькі пра сваі поспехі ў Рыме, але і пра планы наконт скандынаўскага свету:
Кароль Нарвегіі і часткі Швецыі
Паводле Яна Вустэрскага, ў 1027 годзе Кнуд даведаўся, што нейкая частка нарвежцаў выказвае незадавальненне ўладаю, і паслаў ім грошай, каб здабыць падрымку ў сваім дамаганні на нарвежскі трон. У 1028 годзе ён сам выправіўся ў Нарвегію, у горад Трондхейм, разам з флотам з 50 караблёў.
Нікадзім Керсноўскі
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Керсноўскіх герба «Побуг». Сын Яна Керсноўскага. Меў брата Ігнацыя.
Кнуд Вялікі
Кароль Нарвегіі і часткі Швецыі
Спроба Кнуда кіраваць Нарвегіяй без падтрымкі ярлаў Ладэ была марнаю. Уладу ўзялі ў рукі Эльфгіфу і старэйшы сын Кнуда Свен Кнудсан. Гэты час, вядомы як «Верамье Эльфгіфу», адзначаны празмернымі падаткамі, скончыўся паўстаннем і аднаўленнем старой дынастыі з пазашлюбным сынам Олафа Магнусам I Добрым на чале.
Нікадзім Керсноўскі
Біяграфія
Вучыўся ў Віленскім універсітэце ў 1810—1812 гадах. У 1812 г. — памочнік сакратара цывільна-вайсковай камісіі ў Навагрудку, працаваў рэгентам дэкрэтавым у канцылярыі земскага суда, пісарам на працягу трох выбараў, адзін тэрмін суддзёй, адзін тэрмін прэзідэнтам земскім. У 1831 г. кіраваў маёнткам Віжуны (пад Навагрудкам?) З 1834 г. быў па выбарах 6 гадоў асэсарам, а 14 гадоў, да 1863 г., — старшынёй Гродзенскай грамадзянскай палаты.
Свята-Троіцкая царква (Войская)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у гонар Святой Троіцы ў агр. Войская Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Кнуд Вялікі
Адносіны з царквою
Удзел Кнуда ў паходах вікінгаў і нялітасцівая расправа над прадстаўнікамі зрынутай дынастыі пахіснулі яго стан у вачах царквы. На момант каранавання ён ужо быў ахрышчаны пад імем Ламберт, але ў той час хрышчэнне Скандынавіі было яшчэ не закончана. Яго адкрытыя адносіны з дзвюма жанчынамі, заручонай Эльфгіфу на поўначы і жонкай Эмай на поўдні, таксама супярэчылі хрысціянскай маралі. Намагаючыся пагадзіцца са сваімі святарамі Кнуд аднавіў усе цэрквы і кляштары, пацярпелыя ад вікінгавай навалы. Будаваліся новыя цэрквы, манастыры атрымлівалі шчодрыя ўклады. У Даніі, дзе хрысціянства толькі набірала сілу, пры Кнудзе быў збудавана першая мураваная царква, чыёй апякункай была Эстрыд, Кнудава сястра.
Нельга сказаць чым была канутава адданасць царкве — сапраўдным глыбокім пачуццем альбо толькі сродкам узмацніць сваю ўладу. Сагі захавалі весткі пра тое, што Кнуд паважаў і старую паганскую веру, тым часам іншія скандынаўскія ўладары, як напрыклад Олаф Святы, былі значна стражэйшыя ў пытаннях веры.
Свята-Троіцкая царква (Войская)
Архітэктура
Помнік беларускага драўлянага дойлідства з рысамі стылю барока. Вырашана прамавугольным працяглым зрубам са зрэзанымі ў алтарнай частцы вугламі, што пераходзіць у трохгранную апсіду, двухсхільны гонтавы дах над якой пераходзіць у вальмавы. Па цэнтры дах завершаны гранёнай яруснай вежачкай з галоўкай. Па баках да апсіды далучаюцца рызніцы, да галоўнага фасада — прамавугольны прытвор. Вертыкальна ашаляваныя сцены прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі і ўмацаваны брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Кнуд Вялікі
Адносіны з царквою
Кнудавы падарункі цэрквам былі вельмі шчодрымі. Кляштары і саборы атрымвалі землі, вызваленні ад выплат падаткаў, рэліквіі. Кафедра ў Кентэрберы атрымала кіраўніцтва над буйнай прыстанню Сэндвіч, вызваленне ад падаткаў, а таксама мошчы Св. Альфежа. Вінчэстэру былі падараваны Вінчэстэрскі крыж, 500 марак серабра і 30 марак золата і мошчы святых. Стары Кляштар у Вінчэстэры атрымаў мошчы Св. Бірына. Эвешамскі кляштар, чыім плябанам быў Кнудаў сваяк Эльфверд, атрымаў мошчы Св. Уігстана Мерсійскага. Замежным цэрквам таксама даставаліся падарункі ад караля: сабор у Кёльне атрымаў багатыя псалтыр і сакрамантарый, вядомыя сваімі ілюмінаванымі выявамі, а герцаг Аквітаніі Уільям Вялікі — залатую кнігу жыція Св. Марцыяла, заступніка краіны, для кнігарні ліможскага абацтва. Кнуд памёр 12 лістапада 1035 года. У Даніі яго пераемнікам стаў Хардэкнуд, які каранаваўся пад імем Кнуд III. З-за вайны, якую ён вёў з каралём Нарвегіі Магнусам, Хардэкнуд быў, паводле летапісу, «выкляты англічанамі, бо столькі часу правёў у Даніі». Прыбочныя канутава старэйшага сына, Гаральда Зайчнай Лапы, вымусілі каралеву-ўдаву Эму ўцячы ў Бругэ. Харальд увогуле панаваў з 1035 да сваёй смерці ў 1040. Мір у Скандынавіі дазволіў Хардэкнуду заявіць прэтэнзію на англійскі трон, вярнуць маці з выгнання і аднавіць дацка-англійскую унію. Пасля яго смерці ў 1042 годзе Данія апусцілася ў хваляванні і змаганне за ўладу, а на англійскім троне запанавала Уэсекская дынастыя: Эдвард-Спаведнік, які вярнуўся з Нармандыі, атрымаў трон па дагаворы з Хардэкнудам, згодна з якім улада павінна была перайсці да Эдварда, калі Хардэкнуд памрэ без пераемніка мужчынскага полу. Пры двары запанаваў нармандскі ўплыў, што праз 20 гадоў прывяло да новага заваявання краіны Вільгельмам Заваёўнікам.
Свята-Троіцкая царква (Войская)
Архітэктура
Вуглы аздобленыя разнымі накладкамі. Дах у сярэдзіне прарэзаны гранёнай вежачкай з галоўкай.
Нікадзім Керсноўскі
Біяграфія
У час паўстання 1863—1864 гадоў западозраны ў «палітычнай нядобранадзейнасці» і да 1 чэрвеня 1864 года высланы «адміністрацыйным парадкам» на жыхарства пад нагляд паліцыі ў Тамбоўскую губерню, дзе прабыў 4 гады.
Член ніжэйшага капітула «Святыні Спакою» ў Нясвіжы.
Незадоўга да смерці Керсноўскі даслаў свае ўспаміны Вандзе Шулякоўскай з Макрэцкіх.
Памёр ад унутранага запалення 17 студзеня 1881 года ў Друскеніках. Быў пахаваны 20 студзеня на друскеніцкіх каталіцкіх могілках ў агульным склепе са сваім 3-гадовым унукам Георгіем, які памёр тут жа. На надмагільнай пліце размешчаны надпіс «Grob rodziny Kiersnowskich».
Сям’я
Быў у шлюбе з Алаізай з Пілецкіх. Дзеці: сыны Генрых (нар. 9.12.1827 ), Францішак, Казімір-Вінцэнт-Ісідар (нар. 4.04.1841 ), Вітольд (нар. 17.03.1832), дочкі Ірэна і Алена (нар. 3.06.1833 ).
Свята-Троіцкая царква (Войская)
Інтэр'ер
Інтэр'ер зальны, перакрыцце бэлечнае. У алтарнай частцы зрубу ўбудаваныя две бакавыя рызніцы, якія адкрываюцца ў апсіду балконамі. У аб'ёме бабінца — хоры. Апсіда вылучана створаным у 1830-я гг. драўляным бела-пазалочаным іканастасам, у якім высокамастацкай драўлянай разьбой выкананы царскія вароты — ажурная вязь вінаграднай лазы з 6 круглымі абразамі-таблеткамі. Абраз 18—19 стст. «Укрыжаванне». Апсіда асвятляецца 2 фігурнымі аконнымі праёмамі.
Званіца
Перад царквой пастаўлена двух'ярусная брама-званіца — чацвярык на чацверыку. Ніжні шырокі 3-арачны ярус выкладзены з цэглы, з трыма лучковымі арачнымі праёмамі. Ён праз шырокі гонтавы адліў пераходзіць у шасцігранны драўляны барабан з шатровым верхам і макаўкай у завяршэнні.
Кнуд Вялікі
Адносіны з царквою
Калі б сыны Кнуда, а таксама яго дачка, не памерлі так скора праз 10 гадоў пасля смерці самаго Кнуда, яго кіраванне магло абярнуцца поўнай уніяй паміж Англіяй і Скандынавіяй.
Прах у Вінчэстэры
Кнуд памёр у Шэфтсберы, ў Дорсеце, а пахаваны быў у Старым Манастыры Вінчэстэра. Новая нармандская дынастыя мела схільнасць да вялізных цэркваў-гмахаў — на месцы Старога Манастыра быў збудаваны Вінчэстэрскі сабор, куды перанеслі прах англа-саксонскіх каралёў. У час рэвалюцыі 17 стагоддзя паўстанчыя салдаты разбурылі многія труны з астанкамі каралёў, а пасля аднаўлення манархіі косці Кнуда і Уільяма Рудога былі складзены ў супольнай труне.
Віктар Іосіфавіч Гідрановіч
Віктар Іосіфавіч Гідрановіч (нар., в. Карысць, Салігорскі раён, Мінская вобласць) — беларускі біяхімік. Доктар біялагічных навук (1988), прафесар (1989).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (заатэхнічны факультэт, 1959; аспірантура, 1965). Месца працы, пасада: Віцебская абласная сельскагаспадарчая доследная станцыя (1959—1963, старшы навуковы супрацоўнік), Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны (1969—1998, прафесар кафедры арганічнай і біялагічнай хіміі, у 1971—1998 — загадчык кафедры), Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава (1966—1969 — дацэнт кафедры хіміі, дэкан біёлага-хімічнага факультэта, 1998—2009 — прафесар кафедры хіміі), Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (з 2009, прафесар кафедры арганічнай хіміі).
Навуковыя інтарэсы: вывучэнне вугляводнага абмену ў эндакрыннай сістэме жывёл; методыка выкладання біяарганічнай хіміі.
Вальтэр фон Рэйхенау
Біяграфія
Нарадзіўся ў Карлсруэ ў сям'і прускага генерала.
Падчас Другой сусветнай вайны камандаваў 6-й арміяй вермахта. Браў Парыж (1940), Кіеў (1941) і Харкаў (1941). Адзін з нешматлікіх вышэйшых военачальнікаў вермахта, якія актыўна падтрымлівалі нацызм.
Сям'я Рэйхенау была вельмі заможнай і мела дваранскае паходжанне. У дзевятнаццатым і першай палове дваццатага стагоддзя сям'і фон Рэйхенау належала адна з найбуйнейшых мэблевых фабрык у Германіі. У 1938 годзе яны перадалі яе нацыстам, якія наладзілі на фабрыцы выпуск ваеннага рыштунку. Калі падчас налётаў саюзнікаў у 1945 годзе фабрыка, размешчаная пад Карлсруэ, была знішчана, зніклі апошнія рэшткі багацця і ўплыву сям'і.
Пачатак кар'еры
Паступіў на ваенную службу ў 1903 фанен-юнкерам (кандыдат у афіцэры) у 1-ы гвардзейскі полк палявой артылерыі. У жніўні 1904 узведзены ў лейтэнанты. Вучыўся ў ваеннай акадэміі, са жніўня 1912 — обер-лейтэнант.
Першая сусветная вайна
На працягу Першай сусветнай вайны ваяваў на Заходнім фронце. Напачатку вайны — на пасадзе палкавога ад'ютанта 1-га гвардзейскага палка палявой артылерыі. З лістапада 1914 года — капітан. З 1915 года — намеснік начальніка штаба 47-й рэзервовай пяхотнай дывізіі. Быў узнагароджаны Жалезным крыжам першай і другой ступені і яшчэ чатырма ордэнамі.
Паміж сусветнымі войнамі
Працягнуў службу ў рэйхсверы. З ліпеня 1923 — маёр, з лютага 1932 — палкоўнік.
Ніжнія Вязавыя
Ніжнія Вязавыя (Ни́жние Вязовы́е, Карамалы Тау) — пасёлак гарадскога тыпу ў Зеленадольскім раёне Татарстана. Цэнтр муніцыпальнага ўтварэння «Пасёлак гарадскога тыпу Ніжнія Вязавыя».
Вальтэр фон Рэйхенау
Паміж сусветнымі войнамі
У 1933—1935 быў начальнікам аднаго з кіраванняў ваеннага міністэрства.