cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кафедральны сабор Вадуца
Кафедральны сабор быў пабудаваны ў 1873 годзе Фрыдрыхам фон Шмітам на месцы сярэднявечнага падмурка. Сабор названы ў гонар Флорына Рэмюскага, нябеснага заступніка далін Валь Веноста, які жыў у IX стагоддзі. Архідыяцэзія Вадуца была абвешчана папам Янам Паўлам II у апостальскай Канстытуцыі 2 снежня 2002 года. Да гэтага сабор быў часткай Ліхтэнштэйнскага дэканата, які ўваходзіў у епархію, якая кіравалася з Швейцарыі.
Федэрацыя
Федэра́цыя (аб'яднанне, саюз) — форма дзяржаўнага ўладкавання, пры якой федэральныя адзінкі, што ўваходзяць у склад дзяржавы, валодаюць пэўнай юрыдычнай і адміністрацыйна-палітычнай самастойнасцю.
Сучасныя федэратыўныя дзяржавы
Афрыка
Амерыка
15 cm schwere Feldhaubitze M. 15
15 cm schwere Feldhaubitze M. 15 (15-см цяжкая гаўбіца М.15) — цяжкая гаўбіца, стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялася кампаніяй Škoda.
Гісторыя
М.15 была распрацавана пад снарады гаўбіцы М.14, але мела большую далёкасць стральбы. Пасля аншлюсу Аўстрыі і захопу Чэхаславакіі ў 1939 годзе гарматы трапілі на ўзбраенне Вермахта.
Пасля завяршэння савецка-фінляндскай вайны 20 гаўбіц закупіла Фінляндыя для ўзбраення 21, 22, 28 дывізіёнаў цяжкай артылерыі. Былі знятыя з ўзбраення да завяршэння вайны з СССР у 1944 годзе і размешчаныя ў фартыфікацыях.
Магілёўская мульда
Магілё́ўская му́льда (ад назвы горада Магілёў) — адмоўная тэктанічная структура другога парадку, частка Аршанскай упадзіны. Выдзелена ў 1962 годзе пад назвай Магілёўская ўпадзіна, Магілёўскай мульдай названа ў 1967 годзе. Магілёўская мульда — ізаметрычная спадзістая структура, адасобленая ў давалынскіх адкладах платформавага чахла; па вышэйляжачых адкладах выдзяляецца паўднёва-заходняе крыло Маскоўскай сінеклізы. Абмежавана на поўначы Цэнтральнааршанскім горстам, на поўдні і ўсходзе — Жлобінскай седлавінай, Суражскім і Ярцаўскім выступамі Варонежскай антэклізы.
Спіс універсітэтаў штата Аклахома
У штаце Аклахома (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты свецкай і рэлігійнай скіраванасці.
Ясуа Фукуда
Ясуа Фукуда (福田 康夫、ふくだ やすお, нар., Такасакі, прэфектура Гуму) — 91-ы прэм'ер-міністр Японіі з 26 верасня 2007, пераемнік Сіндза Абэ. Старэйшы сын Такэа Фукуда (1905—1995), прэм’ер-міністра ў 1976—1978 (першы ў гісторыі Японіі выпадак, калі гэты пост займаюць бацька і сын).
Скончыў такійскі Універсітэт Васэда. У 1959—1976 гг. працаваў у нафтаперапрацоўчай кампаніі. У 1977—1978 гг. узначальваў сакратарыят прэм’ер-міністра Такэа Фукуды, затым на працягу 1979—1989 гг. быў асабістым сакратаром бацькі, які выйшаў у адстаўку. У 1995—1996 гг. — парламенцкі намеснік міністра замежных спраў. Затым займаў розныя партыйныя пасады ў Ліберальна-дэмакратычнай партыі.
Арад (Румынія)
Арад (Arad) — горад у Румыніі, у рэгіёне Трансільванія на рацэ Мурэшам недалёка ад мяжы з Венгрыяй, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага жудзеца.
Ясуа Фукуда
Лідар Ліберальна-дэмакратычнай партыі Японіі з 23 верасня 2007 г. (змяніў Абэ на гэтай пасадзе). Зацверджаны Палатай прадстаўнікоў 25 верасня з перавагай больш 100 галасоў, хоць Палата дарадцаў падтрымала іншую кандыдатуру — Ітыры Адзавы. Па японскіх законах галасаванне Палаты прадстаўнікоў мае перавагу, таму менавіта Фукудзе імператар 26 верасня даручыў сфармаваць урад.
Логавы канал
Ло́гавы кана́л — меліярацыйны канал у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Жорнаўка. Даўжыня 5,3 км. Пачынаецца каля вёскі Віктораўка Чэрвеньскага раёна, упадае ў Жорнаўку за 2 км на поўдзень ад вёскі Жарамец.
Ясуа Фукуда
Кабінет Фукуды па складзе практычна ідэнтычны ўраду Абэ.
Таіса Паўлаўна Агафоненка
Таіса Паўлаўна Агафо́ненка (нар., г. Кляшчэлі , або в. Волька Выганоўская , Беластоцкае ваяводства, Польшча) — майстар мастацкага саломапляцення. Дачка Веры Ільінічны Гаўрылюк.
Арад (Румынія)
Насельніцтва - 172,8 тыс. жыхароў (2002).
Таіса Паўлаўна Агафоненка
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Паўла Іванавіча і Веры Ільінічны Гаўрылюкоў (у дзявоцтве Карпюк). Бацькі нарадзіліся недалёка ад Белавежскай пушчы. Бацька ўдзельнічаў у стварэнні ў сваёй вёсцы тэатральных пастановак, збіраў фальклор. Калі пасля Другой сусветнай вайны Беласточчыну перадалі Польшчы, Гаўрылюкі выехалі ва Украіну, але ўрэшце вярнуліся ў Брэст.
Скончыла ў 1957 годзе Мінскае мастацкае вучылішча. Вучылася ў А. Мазалёва, П. Масленікава. З 1965 года працуе на Мінскай мастацка-галантарэйнай фабрыцы, дзе заснавала промысел саломапляцення.
Антаніміна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Таіса Паўлаўна Агафоненка
Біяграфія
Удзельнік мастацкіх выставак з 1960 года. Член Беларускага саюза мастакоў з 1986 года. Жыве ў Мінску.
Творчасць
Майстар дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, рабіла роспіс па тканіне, апошнія гады працуе ў тэхніцы саломкі.
Аддае перавагу кампазіцыям на матывы народных святаў і абрадаў, анімалістычнаму жанру.
Асноўныя творы: кампазіцыі «Маладая маці», «Па грыбы», «Пастух», «Гануля», «Ехаў дзед на кірмаш», «Каляднікі», «Настачка», шматлікія саламяныя конікі і павукі. Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі старажытнабеларускай культуры НАН Беларусі.
IC 3276
IC 3276 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Горбаўскі сельсавет
Го́рбаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Белы Бор.
Якаў Якаўлевіч Зайко
Якаў Якаўлевіч Зайко (, Навагрудскі раён, Беларусь —, Кіеў, Украіна) — украінскі грамадска-палітычны дзеяч, журналіст і пісьменік. Загінуў у час Еўрамайдана, Герой Украіны.
Горбаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Барсееўскі сельсавет у складзе Лёзненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — хутар Белы Бор. 29 кастрычніка 1924 года сельсавет перайменаваны ў Горбаўскі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лёзненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Горбаўскага сельсавета 11 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Дабрамыслінскага сельсавета.
Якаў Якаўлевіч Зайко
Нарадзіўся на Беларусі. З маладосці працаваў у Жытомірскай вобласці Украіны, з 1965 — у сродках масавай інфармацыі.
Спіс аб’ектаў PGC (1759001—1760000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1759001—1760000)
Якаў Якаўлевіч Зайко
Народны дэпутат Верхоўнай Рады Украіны I склікання ад Народнага Руху. Галоўны рэдактар газеты «Голос грамадзяніна», серый кніг «Вярхоўная Рада Украіны» і «Летапіс дзяржаватварэння».
Горбаўскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: вёскі Бандоры, Барсеева, Белы Бор, Востраў, Выхадцы, Горбава 1, Горбава 2, Малькава і Сітна.
Якаў Якаўлевіч Зайко
Загінуў 18 лютага 2014 года падчас баёў на вуліцы Інстытуцкай (памёр ад інфаркту).
Цімафей Якаўлевіч Адзярыха
Цімафей Якаўлевіч (Якубавіч) Адзярыха (, в. Белічы, Слуцкі павет, Мінская губерня, цяпер Слуцкі раён, Мінская вобласць — ?) — педагог, брат Міхася Адзярыхі.
Біяграфія
З сялянскай сям'і. Скончыў Слуцкае духоўнае вучылішча, вучыўся ў Мінскай духоўнай семінарыі (да 1914), настаўнічаў. У 1915 прызваны ў царскую армію, ваяваў на Паўднёва-Усходнім фронце, быў цяжка паранены. Лячыўся ў шпіталі ў Маскве, дзе яго застала Лютаўская рэвалюцыя (1917). Прызнаны непрыгодным да службы ў арміі і накіраваны на Шосткінскі парахавы завод Чарнігаўскай губ. У 1918 пакінуў прадпрыемства, працаваў настаўнікам у Слуцку. У 1924 паступіў у БДУ. У 1927 разам з іншымі студэнтамі і са сваімі братам Міхаілам і сястрой Ганнай арыштаваны як «член антысавецкага гуртка» і асуджаны да 3 гадоў ссылкі. З 1930 стыльрэдактар Беларускага дзяржаўнага выдавецтва. Быў жанаты, гадаваў дваіх дзяцей. Зноў арыштаваны 28.3.1930 па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Абвінавачваўся ў тым, што «ведаў аб існаванні контррэвалюцыйнай арганізацыі, аказваў ёй садзейнічанне ў зборы і пасылцы грошай ссыльным нацдэмам». Разам з А. Бурдзейкам, Я. Бядрыцкім, В. Валогам, А. Дарашэвічам, Д. Дынькам, П. Жаўрыдам, У. Жылкам, П. Каравайчыкам, М. Каспяровічам, П. Кацярынічам, Я. Кіпелям, Л. Курыловічам, А. Ю. Міцкевічам, У. Мурашкам, І. Пашковічам, Я. Пушчам, Р. Пяцэвічам, Ч. Родзевічам, А. Сакам, Ю. Саленіковічам, І. Сасіновічам, І. Траськам, Я. Трафімавым, С. Хурсікам, І. Юрашкевічам і інш. асуджаны пазасудовым органам НКУС 10.4.1931 да 5 гадоў пазбаўлення волі. Высланы ў Чалябінскую вобл. Вызвалены 28.8.1935. Далейшы лёс невядомы. Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 15.11.1957. Групавая справа Ц. Адзярыха і інш. № 20951-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Кім Гю Сік
Кім Гю Сік ( — ) — паўднёвакарэйскі палітык і навуковец, удзельнік руху за незалежнасць краіны. Займаў розныя пасады ў часовым урадзе, у тым ліку пасаду міністра замежных спраў, пасла, міністра адукацыі; з 1 жніўня 1940 года па 3 сакавіка 1947 года — віцэ-прэзідэнт Часовага ўрада Карэі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў прыгарадзе сучаснага Пусана; застаўся сіратой у раннім узросце і пачатковую адукацыю атрымаў у амерыканскай місіі. Затым адправіўся ў Злучаныя Штаты, дзе ў 1903 годзе атрымаў ступень бакалаўра ў каледжы Рыянак, а затым ступень магістра англійскай літаратуры ў Прынстанскім універсітэце. У 1905 годзе вярнуўся ў Карэю, у 1913 годзе збег з акупаванай японцамі краіны ў Кітай. У 1919 годзе дарэмна лабіяваў ідэю аднаўлення незалежнасці Карэі ў ходзе Парыжскай мірнай канферэнцыі. Пасля стаў адным з самых актыўных дзеячаў Часовага ўрада Карэі, які размяшчаўся ў Шанхаі, і выкладаў сваім калегам англійскую мову.
У 1945 годзе вярнуўся ў Карэю, каб удзельнічаць у аднаўленні яе незалежнасці; знаходзіўся на поўдні краіны, супрацоўнічаючы з амерыканскімі акупацыйнымі ўладамі. У 1947 годзе пасля няўдачы аб’яднання поўначы і поўдня Карэі сышоў з палітыкі. У 1950 годзе, калі пачалася Карэйская вайна, быў выкрадзены і дастаўлены ў Паўночную Карэю, дзе і памёр 10 снежня таго ж года. У 1989 годзе ўзнагароджаны (пасмяротна) ордэнам «За заслугі ў стварэнні дзяржавы» Паўднёвай Карэі.
Варшаўскі аўтобус
Варшаўскі аўтобус — адзін з відаў мясцовага транспарту ў Варшаве.
Валерый Іосіфавіч Альшанскі
Валерый Іосіфавіч Альшанскі (нар. , Іашкар-Ала, Марый Эл, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне машын, агрэгатаў і працэсаў лёгкай прамысловасці. Кандыдат тэхнічных навук (1985), дацэнт (1988), прафесар (2001).
Варшаўскі аўтобус
Гісторыя
У 1920 г. было прынята рашэнне аб стварэнні Аддзела аўтобуснага руху пры Варшаўскім трамваі. Спачатку на лініях працавалі двухпавярховыя аўтобусы Saurer.
Валерый Іосіфавіч Альшанскі
Біяграфія
Скончыў Віцебскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці (спецыяльнасць «Машыны і апараты лёгкай прамысловасці», кваліфікацыя «Інжынер-механік», 1970), Рыжскі політэхнічны інстытут (аспірантура, 1981). Працаваў на Будаўнічам упраўленне Віцебскай ТЭЦ (1961—1962, майстар), БУ-36 трэста № 9 (1962, майстар), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1970, механіка-тэхналагічны факультэт, у 1999—2000 — дэкан факультэта; кафедра «Тэхналогія і абсталяванне машынабудаўнічай вытворчасці», прафесар, з 1992 — загадчык кафедры).
Віцебская школа дойлідства
Віцебская школа дойлідства — самабытная архітэктурная школа, што склалася ў драўляным грамадзянскім і культавым дойлідстве Віцебска ў XVII—XVIII стст. Сфарміравалася пад уплывам Адраджэння, у XVIII ст. развівалася пад уплывам стылю барока. Спецыфічная рыса школы — ярусныя кампазіцыі, дзе кожны аб'ём быў самастойнай архітэктурнай адзінкай і адначасова падпарадкоўваўся агульнай кампазіцыі будынка.
Варшаўскі аўтобус
Гісторыя
Падчас абароны Варшавы ў 1920 г. аўтобусы выкарыстоўваліся для перавозкі войска. У 1921 годзе былі запушчаны тры лініі. У канцы 1920-х гадоў кампанія перажыла сапраўдны бум, з’явілася шмат новых маршрутаў, адкрылася новае дэпо.
Валерый Іосіфавіч Альшанскі
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: энергазабеспячэнне; нетрадыцыйныя і аднаўляльныя крыніцы энергіі; распрацоўка вогнетэрмастойкіх матэрыялаў і баяевога адзення пажарных ратавальнікаў.
Віцебская школа дойлідства
Дынамічную асіметрыю мелі палацавыя будынкі першай пал. XVII ст. — дамы Горскага, Шапкіна, палац Агінскага. Да помнікаў Віцебскай школы дойлідства належаць грамадзянскія пабудовы — будынак прыказа, двор ваяводы, ратуша з гасціным дваром. Культавыя будынкі мелі спецыфічныя рысы аб'ёмна-планіровачнай кампазіцыі, якія набліжалі іх да рускай і ўкраінскай архітэктуры. Яны ўяўлялі сабой ярусныя кампазіцыі, якія аб'ядноўвалі некалькі аб'ёмаў у адзіны суцэльны ансамбль; крыжова-цэнтрычныя храмы ўключалі 4—5 зрубаў, размешчаных вакол цэнтральнага, а таксама званіцу на галоўным фасадзе, як у Троіцкай царкве на Пескаваціку, мелі галерэі, якія апяразвалі па перыметры ўвесь будынак або размяшчаліся з боку бабінца, такі прыём быў выкарыстаны ў Троіцкай царкве Маркава манастыра.
Помнікі Віцебскай школы дойлідства не захаваліся, вядомыя паводле абмераў, замалёвак, фотаздымкаў XIX — пач. XX ст.
Варшаўскі аўтобус
Гісторыя
Аўтобусны транспарт зноў з’явіўся ў красавіку 1945 года, калі Дзяржаўная аўтамабільная ўправа запусціла першую стацыянарную лінію пасажырскага транспарту на грузавіках, якая злучыла цэнтр горада з Прагай. Машыны рухаліся ад вул. Тарговай да пл. Нарутовіча чатыры разы на дзень у кожны бок. У 1946 годзе Варшава атрымала 10 патрыманых двухпавярховых аўтобусаў Titan з левым уваходам, ахвяраваных UNRRA, вытворчасці Leyland Motors, атрыманых ад брытанскага Плімута. З-за зношанасці і адсутнасці запчастак апошні спыніў працу ў 1948 годзе.
Валерый Іосіфавіч Альшанскі
Узнагароды
Граматы Міністэрства адукацыі і навукі Рэспублікі Беларусь (1995, 2003, 2010, 2013), канцерна «Беллегпрам» (2003), Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (2003, 2013), Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта (2005, 2008).
Варшаўскі аўтобус
Гісторыя
У 1948 г. адну з Міроўскіх залаў прыстасавалі пад часовае дэпо гарадскіх аўтобусаў. У той час рухомы састаў складаўся з грузавікоў, якія паціху мянялі на іншамаркі, атрыманыя ў падарунак з еўрапейскіх гарадоў. У ліпені 1947 года на вуліцы Варшавы ўпершыню выйшлі французскія аўтобусы Chausson (першая закупленая партыя складала 90 аўтобусаў). Значная колькасць французскіх шасонаў заставалася на ўзбраенні да 1960-х гадоў.
У 1951 годзе венгерскі Ikarus 601 выйшаў на вуліцы. 1962 год прынёс у Варшаву новыя сучлененыя вагоны Jelcz. Першы начны аўтобус з’явіўся на вуліцах Варшавы ў 1963 годзе. 1964 год быў адзначаны як год валідатараў, у гэты год быў ліквідаваны продаж білетаў для кандуктараў.
У 1974 г. у Варшаве ўпершыню колькасць пасажыраў аўтобусаў перавысіла колькасць пасажыраў трамвая.
У канцы 1975 года аўтапарк папоўніўся 3-дзвярным варыянтам Jelcz PR110. У 1979 годзе першыя сучлененыя аўтобусы Ikarus 280, якія перавозілі 150 пасажыраў, выйшлі на рэгулярны маршрут.
11 сакавіка 1994 года адбылася рэарганізацыя сталічнага транспарту.
У лістападзе 1994 года першы нямецкі нізкападлогавы Neoplan N4020 быў уведзены ў эксплуатацыю. 1999 год быў адзначаны сучаснымі і нізкападлогавымі аўтобусамі Solaris Urbino 15 I. У 2001 годзе да аўтобусаў Solaris далучыліся сучлененыя аўтобусы MAN NG313. 2003 год прынёс ліквідацыю найстарэйшага варшаўскага дэпо «Inflancka». У 2005 годзе ўведзены ў эксплуатацыю аўтобусы Solaris Urbino 18 III з кандыцыянерам.
Панславізм
Панславі́зм — культурная і палітычная плынь сярод славянскіх народаў, у аснове якога ляжаць ідэя пра этнічную і моўнай супольнасці славян, неабходнасць іх палітычнага аб'яднання. Сфарміравалася ў канцы XVIII — 1-й палове XIX ст.
Панславізм Цэнтральнай Еўропы
Паняцце «панславізм» было прапанавана ў Чэхіі Я. Геркелем у 1826 годзе. Палітычныя погляды большасці славянскіх народаў, ідэі Вялікай французскай рэвалюцыі і нямецкага рамантызму, славянскае нацыянальнае адраджэнне — фактары, якія прывялі да з'яўлення сярод заходніх і паўднёвых славян (Ё. Дамброўскі (чэх), П. Шафарык, Я. Колар (славакі), Л. Гай (харват), В. Караджыч (серб) і іншыя) ідэй славянскага адзінства і культурнай супольнасці. Поспехі Расійскай імперыі ў войнах супраць Турцыі і напалеонаўскіх войнах былі прычынай таго, што некаторыя са славянскіх дзеячаў сфарміравалі ідэі пра палітычнае і моўнае аб'яднанне славян пад уладай Расіі, лічачы, што гэта дапаможа славянскім народам у барацьбе супраць іншаземнай улады (Ё. Дамброўскі, Ё. Юнгман, Л. Гай і інш.). Некаторыя з іх пазней змянілі свае погляды (Л. Гай, Л. Штур, К. Гаўлічак-Бароўскі). Іншыя прыхільнікі панславізму, галоўным прадстаўніком якіх быў чэх Ф. Палацкі, выступалі за захаванне Аўстрыйскай імперыі і за ператварэнне яе ў федэрацыю славян, аўстрыйцаў і венграў.
Пасля ператварэння Аўстрыйскай імперыі ў Аўстра-Венгрыю (1867) Ф. Палацкі перагледзеў сваю канцэпцыю і браў удзел у арганізаваным расійскімі панславістамі Славянскім з'ездзе 1867 года ў Маскве. Сярод палякаў, якія знаходзіліся пад моцным уплывам рамантычнага патрыятызму і ідэй аднаўлення незалежнасці Польшчы, ідэі панславізму спарадзілі дзве плыні: прарасійскую (С. Сташыц, А. Цяшкоўскі) і антырасійскую (А. Міцкевіч, А. Тавяньскі, К. Брадзінскі). Астатнія лічылі, што галоўную ролю ў аб'яднанні славян мусіць мець Польшча.
Панславізм у Расіі
У самой Расіі ў канцы 1830-х гадоў у працах М. П. Пагодзіна былі дэклараваны сцвярджэнні пра перавагу славян над іншымі народамі, «варожасці Захаду», пра неабходнасць ўстанаўлення гегемоніі Расіі над усім славянскім светам. Праекты палітычнага аб'яднання славян пад эгідай Расійскай імперыі распрацоўвалі яшчэ ў ХVIII—XIX ст. А. А. Самборскі, В. Ф. Маліноўскі і іншыя.
Расійскія славянафілы ў 1840—1850-х — К. С. Аксакаў, А. С. Хамякоў, І. В. Кірэеўскі і іншыя — выступілі з ідэяй проціпастаўлення славянскага праваслаўнага свету з Расіяй на чале «хворай», бязвернай Еўропе. Сапернікі славянафілаў — заходнікі (П. Я. Чаадаеў, А. І. Герцэн) — не прызнавалі асаблівай ролі Расіі сярод славянскіх народаў. Паражэнне ў Крымскай вайне 1853—1856 гадоў, Польскае паўстанне 1863—1864 гадоў — гэтыя фактары выклікалі актывізацыю расійскіх панславістаў, якая вылілася ў правядзенні Славянскага з'езду (1867) у Маскве і дзейнасці славянскіх камітэтаў.
Панславянскія ідэі займалі важнае месца ў тэарэтычных пошуках І. С. Аксакава, М. Я. Данілеўскага, К. М. Леонцьева, навуковых распрацоўках вучонага-славіста У. І. Ламанскага. Найбольшую палітычную вагу панславізм меў у 1870-я гады, асабліва ў перыяд руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў, калі справа дайшла да рэальных знешнепалітычных дзеянняў. Шэраг прадстаўнікоў дзяржаўных узброеных сіл Расіі — князь У. Чаркаскі, генералы М. Р. Чарняеў, М. Д. Скобелеў, Р. А. Фадзееў — былі прыхільнікамі панславізму.
Панславізм у ХХ ст.
У канцы XIX ст. ідэі панпславізму страцілі папулярнасць. Яны адрадзіліся перад 1-й сусветнай вайной 1914—1918 гадоў у форме неаславізма (або неапанславізма). Расійскія неаславісты (галоўны дзеяч — граф У. Бобрынскі разам з дзеячамі іншых славянскіх краін (чэх К. Крамарж, славенец І. Грабар і інш.) правялі славянскі кангрэс у Празе (1906) і Сафіі (1910), каб дасягнуць міжславянскага збліжэння перад магчымай нямецкай пагрозай. Рэвалюцыйныя падзеі 1917 года на пэўны час пахавалі ідэі панславізма ў Расіі, бо іх асуджалі К. Маркс, Ф. Энгельс і У. Ленін.
З пачаткам 2-й сусветнай вайны (1939—1945) была адноўленая старая расійская палітыка датычна славян. У жніўні 1941 года ў Маскве быў створаны Усеславянскі камітэт. Славянскія камітэты ўзніклі ў ЗША, Вялікабрытаніі, Канадзе, ініцыятывай і ўдзелам камуністаў славянскага паходжання. Пасля I-га Усеславянскага з'езду ў Маскве ў 1946 годзе прайшоў славянскі кангрэс у Бялградзе, куды з'ехаліся дэлегаты з усіх славянскіх краін. Пасля абвастрэння адносін паміж Югаславіяй і СССР усе славянскія камітэты спынілі сваю дзейнасць.
Цытаты
"«Ладко разумеў, да якой ступені няроўныя сілы, і ўскладаў надзеі на бацьку ўсіх славян, вялікага рускага цара, які, быць можа, пажадае працягнуць магутную руку на дапамогу прыгнечаным сынам». Жуль Верн «Дунайскі лоцман»"
Спіс універсітэтаў штата Алабама
У штаце Алабама (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты свецкай і рэлігійнай скіраванасці.
Святы Апостал Павел (абраз з Трабаў)
Святы Апостал Павел — абраз з касцёла в. Трабы Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці, які датуецца 1732 годам. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры ( КП-347, Ж-211). Памер абраза —.
Апісанне
Выява Святога напісана на палатне алейнымі фарбамі, якое было прымацавана да дошкі, аформленай у вузкую драўляную разьбяную раму. Пры рэстаўрацыі палатно было дэманціравана з драўлянага шчыта і нацягнута на падрамнік. На раме ад абраза, як і на самім палатне, ніякіх надпісаў не было, аб чым дадаткова сведчыць і першапачатковае апісанне абраза ў кнізе паступленняў, аднак пры публікацыі ў альбомах яно фігуруе пад 1732 годам. Даціроўка ў дадзеным выпадку зроблена па аналогіі з абразом «Ян Непамук», паколькі абразы выкананы ў адным стылі і маюць практычна аднолькавыя памеры.
Выканаўчы аддзел Літвы
Выканаўчы аддзел Літвы — цэнтр па кіраўніцтве паўстаннем 1863—1864 гадоў у Літве і на Беларусі. Створаны ў Вільні 14(26).6.1863 паводле дэкрэта варшаўскага Нацыянальнага ўрада ад 18.4.(10.5).1863 на базе Аддзела кіраўніцтва правінцыямі Літвы.
Старшынёй быў спачатку прадстаўнік «белых» Якуб Гейштар, уваходзілі ў аддзел і «чырвоныя» — Кастусь Каліноўскі, Уладзіслаў Малахоўскі, Зыгмунт Чаховіч. Фармальна залежаў ад варшаўскага паўстанцкага ўрада. Аднак «чырвоныя» неўзабаве ўзялі рэвалюцыйную ўладу ў свае рукі і вырашылі найважнейшыя пытанні паўстання незалежна ад Варшавы.
Пасля арышту Гейштара, галоўным кіраўніком паўстання стаў Кастусь Каліноўскі. Як сцвярджаў Юзаф Каліноўскі назва Выканаўчага аддзела Літвы, «хаця ўтрымалася, не адпавядала першапачатковай праграме і была анахранізмам».
Аддзел імкнуўся ўмацаваць рэвалюцыйную арганізацыю, наладзіць сувязі з расійскімі рэвалюцыянерамі, далучыць да паўстання шырокія народныя масы. Спыніў сваё існаванне пасля задушэння паўстання.
Кромань
Кромань — возера ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці ў басейне ракі Нёман, за 38 км на паўночны захад ад Стоўбцаў, у паўднёвай частцы Налібоцкай пушчы.
Плошча паверхні 0,92 км². Даўжыня 1,2 км, найбольшая шырыня 1,1 км. Даўжыня берагавой лініі 5,49 км. Найбольшая глыбіня 26,5 м, сярэдняя 13,2 м.
Возера мае карставае паходжанне. Схілы катлавіны спадзістыя, парослыя лесам. Берагавая лінія слабазвілістая, на паўночным усходзе ўтварае невялікі заліў. Берагі абрывістыя, вышынёй 0,3—0,5 м. Літаральная зона вузкая. Дно пясчанае. Возера ўздоўж берагоў зарастае (менш 10 % плошчы). Расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 3,2 м. Упадаюць рака Блюшка і меліярацыйны канал, выцякае рака Кроманка.
Водзяцца шчупак, акунь, лешч, лінь, плотка, гусцяра, краснапёрка, ёрш і інш.
Назва возера паходзіць ад кельцкага crom – «круг», «акружнасць», cro – «закрытае месца». Возера авальнай формы і схаванае ад вачэй густымі лясамі.
Слаўянасэрбскі раён
Слаўянасэрбскі раён (Слов’яносербський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Слаўянасэрбск (Слов'яносербськ).
Утвораны ў 1966 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 49 359 чалавек, плошча — 829,66 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 5 пасялковых і 9 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 5 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 45 сёлаў.
IC 3277
IC 3277 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
(216897) Голубеў
(216897) Голубеў — малая планета № 216897. Адкрыта 24 красавіка 2009 года Віталём Неўскім ў абсерваторыi «Vitebsk, B42».
Папярэдняе абазначэнне 2009 HJ58.
Першая малая планета, адкрытая на тэрыторыі Беларусі.
Названа ў гонар беларускага астранома і педагога Уладзіміра Аляксандравіча Голубева.
Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 18 чэрвеня 2009
Бірукоў
Бірукоў — прозвішча.
Фелікс Бутаўт-Андрайковіч
Фелікс Тадэвушавіч (Фадзеевіч) Бутаўт-Андрайковіч — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Бутаўт-Андрайковічаў герба «Грыф» з Гродзенскай губерні. Нарадзіўся ў сям’і пісара і падстарасты гродзенскага Тадэвуша Бутаўт-Андрайковіча. Бацька ўдзельнічаў у паўстанні 1794 года, падпісаў акцэс пад № 306, суддзя крымінальнага суда парадкавай камісіі Гродзенскага павета.
10 cm Feldhaubitze M. 99
10 cm Feldhaubitze M 99 (10 cm палявая гаўбіца M 99)— палявая гаўбіца, стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гаўбіца мела бронзавы ствол, неэфіктыўную сістэму аддачы і невялікую далёкасць стральбы. Між тым, гармата з'яўлялася стандартнай гаўбіцаю для войска Аўстра-Венгрыі перад вайной.
Кіеўская акадэмія мастацтваў
Агульная характарыстыка
Прафесійная вышэйшая навучальная ўстанова бесперапыннай мастацкай адукацыі для дзяцей і юнацтва. Выпускнікі акадэміі разам з мастацкай атрымліваюць базавую сярэднюю, поўную сярэднюю адукацыю і мастацкую адукацыю ступені бакалаўра. Акадэмія рыхтуе бакалаўраў па спецыяльнасцях: музычнае мастацтва, выяўленчае мастацтва, сцэнічнае мастацтва.
Установа заснавана Кіеўскай гарадской дзяржаўнай адміністрацыяй у 1994 годзе пад назвай «Кіеўская дзіцячая акадэмія мастацтваў». Аўтар канцэпцыі і першы рэктар — народны артыст Украіны, прафесар і кампазітар Міхаіл Чэмбержы. У аснове створанай ім канцэпцыі была ідэя бесперапыннай мастацкага адукацыі са спалучэннем чатырох узроўняў навучання (падрыхтоўчая, пачатковая, асноўная і вышэйшая) у адной установе.
Фарны касцёл Праабражэння Гасподняга (Навагрудак)
Гісторыя
Паводле падання, касцёл быў пабудаваны ў 1395 г. па фундацыі Вітаўта на месцы колішняга язычніцкага капішча. Першапачаткова касцёл быў асвячоны ў імя Усіх Святых.
Белорусская рада
Белору́сская ра́да — вайскова-грамадская і літаратурная газета, орган Выканаўчага камітэта Цэнтральнай Беларускай Вайсковай рады. Выдавалася ў Мінску з 25 лістапада (8 снежня) 1917 года да 5 лютага 1918 года на рускай мове, змяшчала таксама матэрыялы на беларускай мове. Галоўны рэдактар Я. А. Ярушэвіч.
Фарны касцёл Праабражэння Гасподняга (Навагрудак)
Гісторыя
У гатычным касцёле ў 1422 г. былі павянчаны польскі кароль Уладзіслаў Ягайла і Соф’я Гальшанская. У 1643 г. па загаду новагародскага кашталяна Яна Рудаміны-Дусяцкага ў паўночную сцяну капліцы Божага Цела ўмуравана мемарыяльная пліта ў памяць аб браце і паплечніках, якія загінулі ў баі з туркамі пад Хацінам у 1621 г.
Белорусская рада
Газета адлюстроўвала нацыянальна-кансалідацыйныя працэсы ў беларускім грамадстве на Беларусі і за яе межамі, у прыватнасці сярод беларусаў у вайсковых фармаваннях былой Расійскай імперыі, імкненне беларусаў да нацыянальнага і дзяржаўнага самавызначэння з уласным войскам, прапагандавала свабодныя, раўнапраўныя адносіны на падставе федэратыўнага саюза з іншымі народамі савецкай Расіі.
Фарны касцёл Праабражэння Гасподняга (Навагрудак)
Гісторыя
14 ліпеня 1714 года каад’ютарам віленскага біскупа Мацеем Анцутам быў асвечаны краевугольны камень новага мураванага касцёла. Будаўніцтва вялося ў 1719—1726 гг. . Вядома, што святыню ўзводзілі мясцовыя будаўнікі-муляры: Якуб Бокша, Юрый Урлоўскі, Андрэй Шарэцкі, Юрый Стапкоўскі.
У 1723 годзе касцёл асвечаны пад тытулам Божага Цела. Уяўляў сабой аднанефавую базіліку з паўкруглай апсідай і дзвюма вежамі на галоўным фасадзе. У кампазіцыю касцёла былі ўключаны дзве гранёныя капліцы ранейшага гатычнага касцёла XIV—XV стст. У 1776 г. біскуп Жулкоўскі асвячае касцёл у гонар Праабражэння Гасподняга.
У гэтым храме 12 лютага 1799 г. быў ахрышчаны сын Барбары і Мікалая Міцкевічаў, які атрымаў імя Адам. З гэтай нагоды ў 1920-я гг. на сцяне касцёла, злева ад уваходу, усталявана невялікая мармуровая дошка.
У 1857 годзе храм быў зачынены царскімі ўладамі. Паводле інвентара 1867 г., быў крыты гонтай. У касцёле налічваліся галоўны алтар, два бакавыя і два ў капліцах. Падлога была цагляная, пад ёй два вялікія скляпы. Усіх акон налічвалася сем і па два ў капліцах. З левага боку ад прастола была рызніца на адно акно. Храм вернуты каталікам у 1906 годзе. Аднаўленне зруйнаванай святыні пачалося толькі ў 1921 г. У 1922 г. біскуп Зыгмунт Лазінскі на Дзень Усіх Святых нанава асвяціў касцёл. Парафія афіцыйна адрадзілася ў 1929 годзе, а святыня была аддадзена пад апеку сясцёр назарэтанак.
У 1920-я гады на сцяне старадаўняга гатычнага касцёла, уключанага ў сучасны храм у выглядзе капліцы, умуравалі табліцу на памяць аб вянчанні ў 1422 г. караля і вялікага князя Ягайлы з князёўнай Соф’яй Гальшанскай.
1 жніўня 1943 года гестапаўцамі былі пакараны смерцю 11 сясцёр-назарэтанак (навагрудскіх пакутніц), чыя магіла праіснавала побач з касцёлам да 1991 года. Зараз мошчы прылічаных Святым Прастолам у 2000 годзе да бласлаўлёных сясцёр пахаваны ў храме, а на месцы іх пахавання побач з храмам устаноўлена стэла.
Архітэктура
Храм аднанефавы, з дзвюхвежавым галоўным фасадам і паўкруглай алтарнай апсідай, да якой з паўночнага боку прылягае сакрысція. У кампазіцыю будынку ўключаны две старажытныя гранёныя капліцы ранейшага касцёла. Каб зрабіць іх непрыкметнымі з боку ўваходу, сцяна галоўнага фасада і вежы ссунутыя адносна падоўжанай восі будынку, што надае яму замаскіраваную асіметрычную кампазіцыю. Сцены па перыметры завершаныя адзінай цягай карніза, якая падзяляе галоўны фасад на высокую ніжнюю частку і трохвугольны атыкавы франтон паміж чацверыковымі вежамі, накрытымі пакатымі шатрамі. Аконныя праёмы і нішы маюць паўцыркульныя арачныя завяршэнні.
Інтэр’ер перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі. Над уваходам размешчаныя фігурныя ў плане хоры. У капліцах захаваліся гатычныя зорчатыя нервюрныя скляпенні, вітражы. У капліцы Божага Цела ў паўночнай сцяне ўмураваная мемарыяльная пліта (чорны мармур, пясчанік, 275х150 см), заказаная ў 1643 г. кашталянам Янам Рудамінам у памяць аб браце і суседзях, якія загінулі ў баі з туркамі пад Хоцінам у 1621 г.
Побач з касцёлам знаходзіцца памятны камень у гонар адзінаццаці сясцёр назарэтанак, забітых гітлераўцамі 1 жніўня 1943 года. Саркафаг з астанкамі бласлаўлёных сясцёр знаходзіцца ў бакавой капліцы касцёла.
Пад касцёлам знаходзяцца тры крыпты: адна пад прэзбітэрыем з уваходам з апсіднага фасада і дзве пад абедзвюма капліцамі.
Белорусская рада
Публікавала артыкулы Ярушэвіча, Кастуся Езавітава, Івана Краскоўскага, Фабіяна Шантыра, аўтараў пад крыптанімам Л.Б. (Аркадзь Смоліч?), Х., а найбольш матэрыялы Усебеларускага з’езда (снежань 1917). На старонках газеты была змешчаная рэзалюцыя з’езда пра ўтварэнне «краёвай улады ў асобе Усебеларускага Савета сялянскіх, салдацкіх і рабочых дэпутатаў» як «часовага органа народнай улады» з мэтай абароны «цэласнасці, непадзельнасці Беларусі і неадрывання яе ад Расійскай Федэрацыі». (13 (26) студзеня 1918, № 1). Шэраг публікацый звязаны з пратэстам супраць разгону Усебеларускага з’езда і арышту яго прэзідыума з боку СНК Заходняй вобласці і фронту. Гэтую акцыю газета расцаніла як антыдэмакратычную, бо яна супярэчыла праву народа на самавызначэнне, якое было пракламаванае савецкай уладай.
У газеце таксама друкаваліся артыкулы па гісторыі і эканоміцы Беларусі (Ярушэвіч, Аляксандр Уласаў), творы Максіма Багдановіча, Янкі Купалы, Алеся Гаруна, Ігната Дварачаніна, Леапольда Родзевіча, Зоські Верас, Змітрака Бядулі, Палуты Бадуновай; пашыраліся ідэі дзяржаўнасці беларускай мовы, адкрыцця дзяржаўнага ўніверсітэта ў Мінску, асветніцка-ададжэнскай ролі нацыянальнай інтэлігенцыі.
Казін’яна
Насельніцтва складае 801 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 89030. Тэлефонны код — 0964.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міхась Якаўлевіч Адзярыха
Міхась Якаўлевіч (Якубавіч) Адзярыха (ліпень, в. Белічы, Слуцкі павет, Мінская губерня, цяпер Слуцкі раён, Мінская вобласць — , Віцебск, турма НКУС) — краязнавец, педагог, брат Цімафея Адзярыхі.
Біяграфія
З 1922 вучыўся ў БДУ, скончыў педагагічны факультэт БДУ. Даследаваў руіны замка ў Койданаве. Удзельнічаў у краязнаўчым руху. Падчас арышту сакратар часопісу «Асвета». Арыштаваны 6.3.1927 у Мінску па адрасе: вул. Свярдлова, д. 77, кв. 1. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ 23.9.1927 як «член антысавецкага гуртка» да 3 гадоў ссылкі. Жыў у Вятцы, Тыфлісе (Тбілісі). Зноў арыштаваны 18.11.1937 у Віцебску, дзе працаваў выкладчыкам у школе для дарослых пры фабрыцы імя Кагановіча. 14.12.1937 асуджаны асобай нарадай пры НКУС СССР як «член ПАВ» да ВМП. Расстраляны 5.1.1938 у віцебскай турме НКУС. Па першай справе рэабілітаваны трыбуналам БВА 3.12.1957, па другой — пpакуpатуpай Беларусі 22.5.1992. Справы Міхася Адзярыхі № 33688-с (з фотаздымкам) і № 6942-п захоўваюцца ў архіве КДБ Беларусі і ў архіве УКДБ Віцебскай вобласці.
Камісія духоўных вучылішчаў
Камісія духоўных вучылішчаў (Комиссия духовных училищ) — установа пры Свяцейшым Сінодзе, якая ажыццяўляла галоўнае кіраванне ўсімі духоўна-навучальнымі ўстановамі у Расійскай імперыі па навучальнай, выхаваўчай і гаспадарчай частках з 1808 па 1839 гады.
Гісторыя
Камісія духоўных вучылішчаў заснавана па Найвышэйшым загадзе 26 чэрвеня 1808 года. У склад Камісіі звычайна ўваходзілі найбольш выбітныя іерархі і 1-2 свецкія саноўнікі, адным з якіх быў звычайна обер-пракурор Свяцейшага Сінода. У першы склад членаў Камісіі ўвайшлі тыя ж асобы, якія складалі і Камітэт ўдасканалення духоўных вучэльняў: Амвросій, мітрапаліт Наўгародскі і Санкт-Пецярбургскі; Феафілакт, епіскап Калужскі; обер-святар Іаан Дзяржавін; обер-пракурор Свяцейшага Сінода князь Аляксандр Галіцын і статс-сакратар М. М. Сперанскі. Першая і галоўная справа Камісіі была складанне статутаў для кожнага віда духоўных школ. Яна працягвалася да 1814 года, пасля чаго статуты заставаліся без змены ўвесь перыяд існавання Камісіі духоўных вучылішчаў. Акадэміі сталі цэнтрамі духоўна-навучальных акруг і павінны былі наглядаць за семінарыямі. Акадэміі рыхтавалі святароў, выкладчыкаў семінарый і навуковых манахаў. Семінарыі былі школай прыходскага духавенства. Адукацыя была пераемнай, але выпускнікі семінарый маглі паступаць толькі ў акадэміі на тэрыторыі сваёй акругі. Духоўная адукацыя была абмежавана саслоўнымі рамкамі — толькі дзеці духавенства. Кіраўніцтва ў акадэміях і семінарыях фармавалася на аснове выбарнасці. Да 1820 года пад кіраваннем Камісіі знаходзіліся 3 акадэміі, 37 епархіяльныя семінарыі, 110 павятовых і 147 прыходскіх вучылішчаў. Геаграфія кіравання таксама пашыралася: у 1817 годзе заснавана семінарыя ў Тыфлісе для каўказскіх абласцей, у 1821 годзе далучылася Кішынёўская семінарыя, у 1830 годзе Саратаўская (Казанская акруга). Найвышэйшым указам 19 снежня 1835 года ў вядзенне Камісіі духоўных вучылішчаў былі перададзены грэка-ўніяцкія духоўныя вучылішчы, у ліку якіх былі дзве семінарыі — Беларуская і Літоўская. Па справах гэтых вучылішчаў загадана было прысутнічаць у Камісіі грэка-ўніяцкаму мітрапаліту Іасафату і літоўскаму епіскапу Іосіфу. Рэалізацыя рэформы духоўнай адукацыі спрыяла ўзросту ліку духоўных навучальных устаноў - да 1850 года ў Расійскай імперыі налічвалася 47, а да 1917 г. — 62 духоўныя семінарыі.
Дзейнасць Камісіі выяўлялася ў паступовым утварэнні навучальных акруг, пераглядзе падручнікаў і праграм, прызначэнні настаўнікаў, рэвізій духоўна-навучальных устаноў, у забеспячэнні школ падручнікамі і дапаможнікамі, прыладзе школьных дамоў, у наглядзе за цэнзурнымі камітэтамі, у выпрацаванні палажэнняў пра правы і перавагі духоўна-навучальнай службы, пошуку спосабаў для ўтрымання бедных вучняў і да т. п. У 1836 годзе обер-пракурорам Свяцейшага Сінода быў прызначаны граф. Ён звярнуўся да Камісіі з праектам Міністэрства народнай асветы, у якім крытыкавалася асобнае існаванне духоўных школ ад свецкіх, пазначалася іх адсталасць, нездавальняючая пастаноўка вучэбнай і выхаваўчай частак і прызнавалася карысным злучыць павятовыя і прыхадскія духоўныя вучэльні са свецкімі. Але паразумення обер-пракурора з членамі Камісіі не знайшлося, апошняя палічыла дастатковым перагледзець падручнікі і дапаможнікі. У лютым 1839 года Н. А. Пратасаў прадставіў імператару даклад аб скасаванні Камісіі духоўных вучылішчаў. Там ён адзначыў, што Камісію складаюць амаль тыя ж асобы, што прысутнічаюць у Свяцейшым Сінодзе. І яны, як епархіяльныя архірэі, прывыклі пазіраць на навучальную частку, як на штосьці для іх чужое, і нават, засядаючы ў Камісіі, не могуць мець у сваіх епархіях непасрэднага ў ёй удзелу. Таксама ў дакладзе паказвалася на нязручнасць засяроджвання ў Камісіі гаспадарчай часткі і недахоп кантролю. З прычыны гэтага Камісія духоўных вучылішчаў, па Найвышэйшым наказе 22 лютага 1839 года, была скасавана, а замест яе ўтворана пры Сінодзе Духоўна-навучальнае праўленне; для загадвання ж духоўна-навучальным капіталам былы Гаспадарчы Камітэт ператвораны ў Гаспадарчае праўленне пры Свяцейшым Сінодзе. Апошні журнал Камісіі духоўных вучылішчаў быў падпісаны 23 сакавіка 1839 года.
61-я знішчальная авіябаза
61-я знішча́льная авіяцы́йная ба́за — злучэнне ваенна паветраных сіл Рэспублікі Беларусь. Месца дыслакацыі — Баранавічы.
Гісторыя
15 снежня 1950 года ў Беларусі пачалося фарміраванне папярэдніка цяперашняй авіябазы — 61-га знішчальнага авіяпалка супрацьпаветранай абароны. У студзені 1951 года была створана 39-я знішчальная авіяцыйная дывізія войск СПА, у яе склад увайшоў 61-ы знішчальны полк. 01.05.1951 г. палку быў уручаны Баявы Сцяг. Гэты дзень і стаў адзначацца як гадавіна стварэння часці. У 1951 г. 61-ы знішчальны авіяполк быў пераведзены на штат палка першай лініі.
На ўзбраенні 61-га знішчальнага палка спачатку стаялі самалёты МіГ-15, По-2, Як-11. Першыя рэактыўныя крылатыя машыны паступалі ў кантэйнерах, збіраліся на стаянках аэрадрома ў суровых зімовых умовах. Лётчыкі палка ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях у Карэі. У 1953 годзе яго асабісты склад прыступіў да асваення новага тыпу авіяцыйнай тэхнікі — самалётаў Як-25М і Міг-17, а ў 1959 годзе на ўзбраенне паступілі звышгукавыя самалёты-перахватчыкі Су-9.
У 1992 г. згодна з дырэктывай Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь 11-ы корпус супрацьпаветранай абароны быў скасаваны, і 61-ы авіяполк увайшоў у склад Ваенна-паветраных сіл Беларусі, а ў 1994 г. ён быў ператвораны ў 61-ю знішчальную авіябазу.
Сёння авіябаза ў Баранавічах — адна з дзвюх знішчальных часцей беларускіх Ваенна-паветраных сіл (другая, 927-я авіябаза, знаходзіцца ў г. Бяроза). У 2004 г. на ўзбраенне 61-й авіябазы пачалі паступаць першыя ў рэспубліцы мадэрнізаваныя знішчальнікі МіГ-29БМ, а затым Су-27УБМ1. Першы публічны паказ звяна мадэрнізаваных МіГ-29БМ адбыўся ў час паветранага парада ў Мінску 3 ліпеня 2004 года.
7 снежня 2012 года на аэрадроме ў Баранавічах адбылося ўрачыстае пастраенне асабовага складу 61-й знішчальнай авіяцыйнай базы ВПС і войскаў СПА Беларусі, падчас якога адбыўся афіцыйны вывад знішчальнікаў Су-27 з баявога складу ВПС і войскаў СПА Беларусі. Абсталяваная знішчальнікамі Су-27 1-я эскадрылля 61-й знішчальнай авіябазы была заснавана 1 снежня 2012 года. Пасля гэтага ў складзе 61-й знішчальнай авіябазы засталіся толькі дзве эскадрыллі, абсталяваныя знішчальнікамі МіГ-29, якія і ўяўляюць сабой усю знішчальную авіяцыю Беларусі.
У маі 2014 года змяшаныя дзяжурныя сілы забяспечвалі ахову паветранай прасторы падчас правядзення ў Мінску чэмпіяната свету па хакеі з шайбай. Дзяжурства ажыццяўлялася з аэрадрома Баранавічы і Мачулішчы (дзяжурная пара МіГ-29).
IC 3278
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пак Тхэ Джун
Пак Тхэ Джун (29 верасня 1927 — 13 снежня 2011) — карэйскі бізнесмен, мецэнат, герой вайны і палітык, прэм’ер-міністр Рэспублікі Карэя ў 2000 годзе.
Біяграфія
Атрымаў ваенную і паліталагічную адукацыю. Пасля ваеннага перавароту супраць адміністрацыі Чанг Мёна на чале з Пак Чон Хі Пак Тхэ Джун стаў членам Вярхоўнага Савета па гандлёвым і прамысловым адраджэнні Карэі. У 1963 годзе выйшаў у адстаўку з шэрагаў Узброеных Сіл у званні генерал-маёра.
Пасля таго займаўся бізнесам. У 1980 годзе пайшоў у палітыку, быў абраны дэпутатам Нацыянальнай асамблеі. На працягу доўгага часу быў саюзнікам прэзідэнта Кім Ён Сама, аднак затым паміж двума палітыкамі адбыўся канфлікт, пасля чаго Пак быў вымушаны сысці ў адстаўку з Нацыянальнай Асамблеі і з’ехаць за мяжу з прычыны абвінавачванняў у карупцыі.
У 1997 годзе вярнуўся на радзіму і зноў стаў членам парламента, атрымаўшы падтрымку выбаршчыкаў за кошт крытыкі эканамічнага курсу прэзідэнта Кім Дэ Чжуна. У 2000 годзе ўзначаліў Урад Рэспублікі Карэя, зрэшты неўзабаве быў вымушаны сысці ў адстаўку з-за падазрэнняў у махлярстве пры падзеле ўласнасці.
Сэрвацы Бярновіч
Сэрвацы Станіслаў Антон Бярновіч (14 мая 1784, Бабоўня — каля 1835) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Бярновічаў уласнага герба «Бярновіч». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Бярновіча і Кацярыны Юзафаўны з Валовічаў.
Старшыня мінскага галоўнага і памежнага судоў, старшыня галоўных судоў Мінскай губерні, слуцкі павятовы маршалак (1808—1811). Уладальнік маёнткаў Бабоўня, Грозава, Рымашы Слуцкага павета.
Узнагароды
Кавалер ордэна Св. Ганны (1817).
Сям’я
Ажаніўся са шляхцянкай-каталічкай Аляксандрай з Абуховічаў са Слуцкага павета. Меў сыноў Мечыслава Лук’яна, які быў жанаты з В. Шэмеш, і Уладзіслава Аляксандра Генрыха , які быў жанаты з М. Зубко.
Віктар Мікалаевіч Дашкевіч
Ві́ктар Мікала́евіч Дашке́віч (3 студзеня 1945, Вяціцераўка, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць — 31 сакавіка 2020, ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2016).
Біяграфія
З 1969 па 1973 год навучаўся ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце (курс Веры Рэдліх). З 1973 па 1990 год працаваў у Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа. З 1990 па 1991 год працаваў дырэктарам Беларускага тэатра «Лялька» (Віцебск). З 1991 года працаваў у Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Якуба Коласа. З 1981 па 1990 год, з 1991 па 2007 год выконваў абавязкі загадчыка трупы тэатра імя Якуба Коласа.
20 сакавіка 2020 года Віктар Дашкевіч і ягоная жонка Святлана, загадчыца тэатральнай трупы, адчулі сябе кепска, паднялася тэмпература. На наступны дзень іх паклалі ў лякарню. У мужчыны, які ўжо меў хранічную абструкцыйную хваробу лёгкіх, пацвердзілі COVID-19. Тыдзень ён быў у рэанімацыі на апараце штучнай вентыляцыі лёгкіх. У ноч на 31 сакавіка памёр. Віктар Дашкевіч стаў першай ахвярай каранавіруса ў Беларусі ў часе пандэміі COVID-19 2019—2020 гадоў. Пахаваны на праваслаўных Георгіеўскіх могілках каля вёскі Койтава.
Узнагароды
За вялікі ўклад у эстэтычнае і духоўнае выхаванне гледачоў, актыўную асветніцкую дзейнасць на творчых сустрэчах з гледачом, радыё і тэлебачанні Віктар Дашкевіч узнагароджаны Ганаровай граматай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1996), Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2006), нагрудным знакам Міністэрства культуры «За ўклад у развіццё культуры Беларусі» (2003), медалём Францыска Скарыны (2010), дыпломам Беларускага Саюза тэатральных дзеячаў (2011).
Вікіпедыя на мове мінангкабау
Вікіпедыя на мове мінангкабау — раздзел Вікіпедыі на мове мінангкабау. Створана 7 лютага 2013 года.
Вікіпедыя на мове мінангкабау на дадзены момант налічвае NaN артыкулыs, раздзел займае -е месца сярод усіх раздзелаў Вікіпедыі. Разам з тым змест артыкулаў пакідае жадаць лепшага, аб чым гаворыць нізкая глыбіня раздзелу.
Станычна-Луганскі раён
Станычна-Луганскі раён (Станично-Луганський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Станыця Луганска (Станиця Луганська).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 49 555 чалавек, плошча — 1900 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 41 сяло.
Іван Фёдаравіч Кудраўцаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Бацькі з 1929 года — калгаснікі. У 1939 годзе скончыў Старобінскую школу і паступіў на філалагічны факультэт БДУ. У час Вялікай Айчыннай вайны эвакуіраваўся ў Мардоўскую АССР. Працаваў настаўнікам (1941—1942). У лютым 1942 года мабілізаваны ў Чырвоную армію, удзельнічаў у баях на Заходнім, Варонежскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскіх і Ленінградскіх франтах (1942—1945). За ўдзел у баявых дзеяннях супраць узнагароджаны Ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені і медалямі.
Пасля дэмабілізацыі ў лістападе 1945 года вярнуўся на вучобу ў БДУ, які скончыў у 1948 годзе. Паступіў у аспірантуру пры БДУ, У 1954 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па творчасці К. Чорнага. Працаваў літаратурным супрацоўнікам, загадчыкам аддзела рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва» (1947—1955), адказным сакратаром часопіса «Беларусь» (1955—1965), старшым навуковым супрацоўнікам інстытута педагогікі Міністэрства асветы БССР (1965—1970), загадчыкам літаратурнай часткі Белдзяржфілармоніі (1971—1974), старэйшым навуковым супрацоўнікам Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР (1974—1988), з 1988 года на пенсіі.
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1947 годзе з рэцэнзіяў пад іменем Д. Кавалёва. Сааўтар школьных падручнікаў па беларускай літаратуры, пісаў рэцэнзіі і артыкулы. Аўтар манаграфіі «Кузьма Чорны: Ідэі і вобразы ў творчасці» (1956), літаратуразнаўчага нарысу «Кузьма Чорны: Жыццё і творчасць» (1968), склаў з У. Агілевічам падручнікі «Кніга для чытання ў 2 класе школ рабочай і сельскай моладзі» (1952), падручнікі «Кніга для чытання ў 3 класе школ рабочай і сельскай моладзі» (1952).
У 1984 годзе быў надрукаваны раман «Разгневаная зямля» аб падзеях Вялікай Айчыннай вайны ў савецкай інтэрпрэтацыі, аб цяжкіх выпрабаваннях, якія выпалі на долю народ і несмяротным подзвігу савецкага народа. Твор прысвечаны Мінску і мінскім падпольшчыкам.
Працаваў над перакладам 18-га тома Збору твораў Леніна (1950). У жніўні 1995 года даслаў у газету «Шахцёр» ліст і ўрыўкі з новага рамана «Грымотнымі шляхамі».
Аляксей Аляксандравіч Карніенка
Аляксей Аляксандравіч Карніенка (нар. , с. Новы Маныч, Сальскі раён, Растоўская вобласць, Расія) — беларускі фізік-тэарэтык, оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1997), прафесар (2004). Член Нью-Ёркскай акадэміі навук (1995), Амерыканскага аптычнага таварыства (2002).
Біяграфія
Скончыў Казанскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1971; аспірантура, спецыяльнасць «Тэарэтычная і матэматычная фізіка», 1978).
Працаваў у Казанскім дзяржаўным універсітэце (1971—1975, кафедра тэарэтычнай фізікі, асістэнт), Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (1978—2004, прафесар, у 1998—2004 — загадчык кафедры), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 2004, факультэт інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі, кафедра «Інфармацыйныя сістэмы і аўтаматызацыя вытворчасці», прафесар).