cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Корм
Вытворчасць кармоў
Кармы могуць як спэцыялізавана вырошчвацца, так і збірацца (выкошвацца на прыродных лугах). Нарыхтоўка кармоў — важны від работ у сельскай гаспадарцы. Чалавек пачаў займацца гэтым з моманту прыручэння хатніх жывёл: толькі ў вельмі рэдкіх выпадках жывёлы маглі паклапаціцца пра харчаванне сабе самі, альбо маглі здавольвацца рэшткамі са стала чалавека (кошка, сабака).
Часам у кармавых мэтах могуць выкарыстоўвацца адыходы сельскай гаспадаркі: жмых, салома, касцевая, перавая і рыбная мука. Выкарыстоўваюцца таксама розныя адходы прамысловай вытворчасці — мезга, барда, жом.
Пералік раслін, якія выкарыстоўваюцца ў кармавых мэтаў, досыць шырокі і дасягае некалькіх дзясяткаў; ён моцна залежыць ад геаграфіі месца вырошчвання і віду жывёл, якім прызначаны ў ежу.
Атрутныя кармы
Самае вядомае рэчыва, якое выкарыстоўваецца ў кармах для жывёл, якое дрэнна ўплывае на здароўе чалавека — рактапамін. Мае складаную структурную форму. Ужываецца для павелічэння масы выраблянага мяса — адкорму жывёл для продажу. У цяперашні час яго выкарыстанне з'яўляецца прадметам вострых міжнародных палітычных дыскусій.
Індасамент
Індасамент (ад in — на і dorsum — спіна) — перадатачны надпіс, які выконваецца на адваротным баку вэксаля, чэка, канасамента і некаторых іншых каштоўных папер і азначае перадачу правоў па гэтых дакументаў ад адной асобы (індасанта) да іншай (індасату). Індасамент можа быць імянны, ордэрны (указваецца асоба, якой ці ў распараджэнне якой перадаецца дакумент) або бланкавы (прад'яўнічы, без пазначэння асобы, якой уступаецца дакумент). Індасамент па вэксалю або чэку ўскладае на індасата адказнасць за плацеж па гэтым дакуменце.
Дубраўцы
Дубра́ўцы (, Дубравцы) (да 30 ліпеня 1964 года Свінё́ва ) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Да 11 снежня 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Каленкавіцкага сельсавета.
Тапар (Усходне-Казахстанская вобласць)
Тапар — былое сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Скасавана 29 мая 2013 года. Уваходзіла ў склад Майлінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633467500.
Віландра
Віландра (Villandro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6349
NGC 6349 (іншыя абазначэнні — MCG 6-38-16, ZWG 198.36, NPM1G +36.0426, PGC 60060) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ілья Якаўлевіч Судакоў
Ілья Якаўлевіч Судако́ў (Илья Яковлевич Судаков;  — ) — савецкі акцёр тэатра і кіно, рэжысёр, педагог, Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1935), Народны артыст РСФСР (1938), двойчы лаўрэат Сталінскай прэміі (1942, 1951).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Растоўка Ніжнеламоўскага павета Пензенскай губерні (зараз у Каменскім раёне Пензенскай вобласці) у сялянскай сям’і. У 1905—1909 гадах вучыўся ў Пензенскай духоўнай семінарыі, дзе быў адным з лідараў нелегальнага руху і ў 1909 годзе быў арыштаваны, у 1911—1914 гадах знаходзіўся ў ссылцы ў Канскім павеце Енісейскай губерні. У 1914—1916 гадах вучыўся ў на гісторыка-філалагічным факультэце Народнага ўніверсітэта А. Л. Шаняўскага і школе артыстаў Маскоўскага Мастацкага тэатра, у 2-ю Студыю якога быў прыняты ў 1916 годзе акцёрам і рэжысёрам. У 1916—1918 гадах праходзіў службу ў арміі. З 1919 года выконваў невялікія ролі ў спектаклях Маскоўскага Мастацкага тэатра, а з 1924 года акцёр і рэжысёр у ім. У 1933 годзе І. Я. Судакоў узначаліў Маскоўскі тэатр рабочай моладзі (ТРАМ), працягваючы ставіць спектаклі і ў Мастацкім тэатры. У 1937 годзе быў прызначаны галоўным рэжысёрам і мастацкім кіраўніком Малога тэатра, які ўзначальваў да 1944 года. У 1944—1946 гадах кіраваў Тэатрам-студыяй кінаакцёра, у 1946 годзе вярнуўся ў Маскоўскі Мастацкі тэатр, дзе працаваў да 1948 года. У 1948—1952 гадах узначальваў Цэнтральны тэатр транспарту.
У 1952—1953 гадах І. Я. Судакоў галоўны рэжысёр Беларускага тэатра імя Янкі Купалы. Адначасова з працай ў тэатрах у 1930—1956 гадах выкладаў у Дзяржаўным інстытуце мастацтва, з 1941 года — прафесар. У 1957 годзе І. Судакоў быў прызначаны галоўным рэжысёрам Маскоўскага драматычнага тэатра (цяпер Тэатр на Малай Броннай), аднак працаваў у ім мала часу з-за хваробы.
Памёр Ілья Якаўлевіч Судакоў 1 верасня 1969 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Творчасць
У сваёй працы І. Я. Судакоў імкнуўся да псіхалагічных і сацыяльных матывіровак дзеянняў і ўчынкаў герояў. Яго спектаклі адрозніваліся драматызмам, яркасцю мізансцэн, маляўнічасцю масавых сцэн і уменнем выяўляць на сцэне драматызм палажэнняў.
Сярод пастановак: «Дні Ткрбіных» М. Булгакава (1926, мастацкі кіраўнік К. Станіслаўскі), «Браяпоезд 14—69» (1927, разам з Н. Літоўцавай і пад мастацкім кіраўніцтвам К. Станіслаўскага), «Атэла» У. Шэкспіра (1930), «Страх» А. Афінагенава (1931), «Граза» А. Астроўскага (1934, разам з У. Неміровічам-Данчанкам), «Платон Крэчат» А. Карнейчука (1935), «Як гартавалася сталь» паводле рамана М. Астроўскага (1937), «Урыэль Акоста» К. Гуцкага (1940), «Варвары» М. Горкага (1941, разам з К. Зубавым), «У стэпах Украіны» А. Карнейчука (1941, Сталінская прэмія), «Фронт» А. Карнейчка (1942), «Нашэсце» Л. Лявонава (1943), «Дзядзя Ваня» А. П. Чэхава (1947, разам з М. Кедравым і Н. Літоўцавай), «Хлеб наш надзённы» М. Вірты (1948) і інш.
У Тэатры імя Янкі Купалы паставіў спектаклі «Шчасце паэта» В. Віткі (1952, разам з П. Сушко), «Залп Аўроры» («Кастрычнік») М. Бальшынцова і М. Чыяўрэлі (1952).
Сярод тэатральных роляў: Васька Попел («На дне» М. Горкага, 1919), князі Турэнін («Цар Фёдар Іаанавіч» А. К. Талстога, 1924), прафесар Захараў («Страх» А. Афінагенава, 1932), Кулігін («Граза» А. Астроўскага, 1936) і інш.
Таксама І. Судакоў здымаўся ў кіно. Выканаў ролі: Д. І. Мендзялееў («Аляксандр Папоў», 1949 і «Жукоўскі», 1950), Іахім Піна («Змова асуджаных», 1950, Сталінская прэмія за выкананне ролі).
Аўтар мемуараў «Прощальный взгляд на мою жизнь в труде и борьбе» (1962).
Эма Пятроўна Галавач
Эма Пятроўна Галавач (нар., Ютэрбаг, Германія) — беларускі эканаміст. Доктар тэхнічных навук (2001), кандыдат эканамічных навук (1992), прафесар.
Біяграфія
Склгчыла Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Эканоміка і арганізацыя будаўніцтва», 1983; аспірантура, 1990). Працавала ў Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце (1985—2018, прафесар кафедры сусветнай эканомікі, маркетынгу, інвестыцый, у 1999—2004 — загадчык кафедры), Акадэміі фізічнага выхавання Юзафа Пілсудскага ў Варшаве (Бяла Падляска, Польшча; з 2018, прафесар кафедры гуманітарных і сацыяльных навук).
Дацкая народная партыя
Дацкая народная партыя (Dansk Folkeparti) — нацыянал-кансерватыўная палітычная партыя Даніі, ачоленая жанчынай-палітыкам Піяй К’ерсгор. Трэцяя па значнасці партыя ў парламенце краіны.
Заснаванне
Партыя заснавана 6 кастрычніка 1995 года пасля таго, як будучыя заснавальнікі ДНП, Пія К’ерсгор, Крысціян Тульса Даль, Пэль Нэтгард і Уле Донэр пакінулі Прагрэсіўную партыю Даніі (ППД). Першы з’езд ДНП адбыўся 1 чэрвеня 1996 года ў Вісенб'ергу, дзе Пія К’ерсгор была аднагалосна абрана лідарам партыі. Партыя была створана ў знак пратэсту супраць «сітуацыі анархіі» у ППД і ейнай палітыкі «усё альбо нічога». За кароткі час ДНП набрала каля 6 500 членаў. Кіраўніцтва партыі, з самага пачатку, ўзяло курс на стварэнне трывалага іміджу і рэпутацыі сваёй палітычнай структуры, як адказнай і здольнай да супрацоўніцтва з іншымі арганізацыямі. Стварэнне ДНП стала новым этапам на скандынаўскай правай палітычнай арэне. ДНП стала першай паспяховай парламенцкай партыяй у Скандынавіі.
Парламенцкія выбары 2001 года
На выбарах у Фолькетынг у 2001 годзе партыя атрымала 12% галасоў і 22 месцы ў парламенце. Яна стала трэцяй па велічыні партыяй у парламенце і набыла значнае становішча на палітычнай арэне краіны, бо разам з Кансерватыўнай народнай партыяй і Ліберальнай партыяй «Вэнстрэ» здолела сфармаваць парламенцкую большасць. У выніку ДНП падтрымала кансерватыўна-ліберальны кааліцыйны ўрад, які ачольвае прэм'ер-міністр Андэрс Фог Расмусэн, у абмен на задавальненне шэрагу сваіх патрабаванняў і ўзмацненне жорсткасці іміграцыйнай палітыкі.
На выбарах у наступныя гады, папулярнасць партыі павольна расла: 13.2% галасоў і 24 месцы ў Фолькетынгу ў 2005 годзе, 13.9% галасоў і 25 месцаў у 2007 годзе. На выбарах у Еўрапарламент 2009 года, партыя атрымала 15.3% галасоў датчанаў і два месцы. Іх занялі Мортэн Мэсэршміт (284.500 асабістых галасоў) і Ганна Росбах Андэрсан.
Вядомыя выказванні
Змены пад націскам ДНП іміграцыйнай палітыкі Даніі, якія сталі прыкметнымі ў астатняй Еўропе, выклікалі крытыку з боку былога сацыял-дэмакратычнага ўрада Швецыі, Вярхоўнага камісара ААН па справах бежанцаў і камісара па правах чалавека пры Савеце Еўропы. У адказ на крытыку з боку шведскага ўрада, Пія К’ерсгор сказала:
«''Калі яны хочуць ператварыць Стакгольм, Гётэборг і Мальмё у скандынаўскі Бейрут, з кланавымі войнамі, забойствамі па законах помсты і бандамі гвалтаўнікоў, няхай робяць гэта. Мы заўсёды можам перакрыць Эрэсунскі мост.''»
Франкская дзяржава
Франкская дзяржава (каралеўства; royaumes francs, regnum (imperium) Francorum), радзей Франкія (Francia) — умоўная назва дзяржавы ў Заходняй і Цэнтральнай Еўропе з V па IX стагоддзі, якая ўтварылася на тэрыторыі Заходняй Рымскай імперыі адначасова з іншымі варварскімі каралеўствамі. Гэта тэрыторыя была населена франкамі пачынаючы з III стагоддзя. З прычыны бесперапынных ваенных паходаў маярдома франкаў Карла Мартэла, яго сына Піпіна Кароткага, а таксама ўнука Карла Вялікага, тэрыторыя імперыі франкаў к пачатку IX стагоддзя дасягнула самых вялікіх памераў у перыяд свайго існавання.
З-за традыцыі падзяляць спадчыну паміж сынамі, тэрыторыя франкаў толькі ўмоўна кіравалася як адзіная дзяржава, фактычна яна была падзелена на некалькі падпарадкаваных каралеўстваў (regna). Колькасць і размяшчэнне каралеўстваў змянялася з цягам часу, і першапачаткова Франкіяй звалася толькі адно каралеўства, а менавіта Аўстразія, якое размяшчалася ў паўночнай частцы Еўропы на рэках Рэйн і Маас; тым не менш, часам у гэта паняцце ўключалі і каралеўства Нейстрыя, што знаходзілася на поўнач ад ракі Луары і на захад ад рэкі Сены. З цягам часу ўжыванне назвы Франкія ссоўвалася ў кірунку да Парыжа і ўсталявалася ў выніку над вобласцю басейна ракі Сены, якая атачала Парыж (у нашы дні вядома пад імем Іль-дэ-Франс) і дала сваё імя ўсяму каралеўству Францыя.
Туфабрэкчыя
Туфабрэкчыя, брэкчыя туфавая — вулканагенна-асадкавая горная парода, утвораная цэментацыяй і ўшчыльненнем буйнаабломкавага рыхлага вулканагеннага матэрыялу. Складзена пераважна з вуглаватых абломкаў лавы, шлаку, вулканічных бомбаў, сцэментаваных дробназярністым туфавым цэментам. Выкарыстоўваецца як будаўнічы матэрыял.
Іаан Аўрамій
Іаан Аўрамій — астролаг і астраном, жыў у Канстанцінопалі і Міціленах каля 1370—1390 г.
Біяграфія
Практыкаваў магію і складаў гараскопы для Андроніка IV і яго сына Іаана VII, з мэтай прадказання вынікаў іх барацьбы з Іаанам V і Мануілам II. Найважнейшым вынікам яго прац было выданне класічных тэкстаў па астралогіі. І. Аўрамій быў аўтарам трактатаў па астраноміі, у якіх адкідаў традыцыю Феадора Метахіта, Нікіфара Грыгары і Ісаака Аргіра, якая пайшла ад Пталемея, і кіраваўся ісламскай традыцыі, услед за такімі аўтарамі, як Рыгор Хіяніяд, Георгій Хрысакок і Феадор Меліценіёт. Заснаваная І. Аўраміям школа існавала прыкладна да 1410 г. Яго паслядоўнікамі былі Елеўтэрый Зебелен, таксама вядомы як Елеўтэрый Іліец (нар. 1343), і Дзіянісій.
Захавалася некалькі прац астранамічнага, астралагічнага, медыцынскага, магічнага і рытарычнага зместу, якія належаць І. Аўрамію і яго школе. Яны выдалі сачыненні Пталемея, псеўда-Пталемея, Гефесціёна Фіванскага, Алімпіядора Аляксандрыйскага і Рыторыя Егіпецкага. Для гэтых выданняў характэрны граматычныя папраўкі арыгінальнага тэксту, а таксама зменены парадак прадстаўлення тэхнічнага матэрыялу і дапаўненне новымі дэталямі. У рукапісах сустракаюцца і пераклады з арабскіх астралагічных тэкстаў, такіх як «Таінствы» Абу-Машара і «Уводзіны» Ахмеда Перса.
Гродзенскі палац Тызенгаўза
Гродзенскі палац Тызенгаўза — палац А.Тызенгаўза, пабудаваны ў 1760—1770-я гады ў Гродне (архітэктары І. Г. Мёзер, Дж. Сака, мастакі П.Гежыдовіч, А.Грушэцкі). З пачатку 19 стагоддзя быў рэзідэнцыяй губернатара. Разбураны ў 1915 годзе. На паўночны ўсход ад палаца прафесарам Ж. Э. Жыліберам быў створаны Гродзенскі батанічны сад.
Арак
Арак (عرق) — моцны (60 % аб.) алкагольны напой. Слова арак у многіх азіяцкіх народаў азначае моцны алкагольныя напоі ўвогуле, у тым ліку гарэлку.
Гродзенскі палац Тызенгаўза
Будынак
Палац быў кампазіцыйным цэнтрам Гарадніцы, галоўным фасадам выходзіў на плошчу і ўтвараў трапецападобны курданёр.
Аднапавярховы П-падобны ў плане мураваны будынак быў накрыты высокім вальмавым дахам з невялікамі мансардамі ў цэнтры бакавых крылаў і завяршаўся авальным у плане бельведэрам з купалам і скульптурнай выявай Цэрэры над галоўным уваходам.
Арак
Арак атрымліваюць пры дыстыляцыі меласы з цукровага трыснёгу або з рысавага сусла (Ява), або меласы, рысавага сусла і соку гэтак званай цукровай пальмы Arenga saccharifera (Цэйлон, Тайланд, Індыя). У розных варыянтах распаўсюджаны на Блізкім Усходзе, Сярэдняй Азіі і інш. У Еўропу мода на арак завезеная з сучаснай Інданезіі галандцамі, якія пілі яго з фруктовымі сокамі. Смакам і спосабамі ўжытку нагадвае ром. Дадаецца ў дражджовую бабу, уваходзіць у склад кактэйляў, пуншаў і г.д. У канцы XVIII – XIX ст. быў досыць папулярным ў шляхецкім асяроддзі, дадаваўся ў гарбату і чорную каву, соусы для мяса і птушкі, лічыўся адным з 5 алкагольных напояў, якія абавязкова мусяць быць у паважным доме. «Літоўская гаспадыня» падае спосаб імітацыі араку з перагнанай жытнёвай гарэлкі, падфарбаванай карамеллю.
Гродзенскі палац Тызенгаўза
Будынак
Аздабленне фасадаў мела элементы стылю ракако, у каларыстычным вырашэнні — спалучэнне зялёнага колеру сцен, белых ляпных дэталей, чырвонай дахоўкі. Парадныя залы былі аздоблены плафонамі з размалёўкай і мармуровымі разнымі камінамі з карскага мармуру.
У ансамбль уваходзіў будынак Гродзенскага тэатра Тызенгаўза.
Пасёлкі гарадскога тыпу Віцебскай вобласці
У Рэспубліцы Беларусь крытэрыі аднясення населеных пунктаў да катэгорый устаноўлены Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 1998 г. № 154—З «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным дзяленні і парадку вырашэння пытанняў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Рэспублікі Беларусь».
Карта размяшчэння пасёлкаў гарадскога тыпу Віцебскай вобласці
Пасёлкі гарадскога тыпу з насельніцтвам:
Зялёным колерам пазначаны пасёлкі гарадскога тыпу, насельніцтва якіх павялічваецца, чырвоным — змяншаецца.
Колькасць пасёлкаў гарадскога тыпу і іх жыхароў
На 14 кастрычніка 2009 года (перапіс насельніцтва) ў Віцебскай вобласці Беларусі былі 24 пасёлкі гарадскога тыпу, прытым усе яны адносіліся да катэгорыі гарадскіх пасёлкаў, у тым ліку:
На 1 студзеня 2017 года іх колькасць была тая ж самая.
Спіс пасёлкаў гарадскога тыпу Віцебскай вобласці
Назвы лацінкай у спісе прыводзяцца адпаведна з афіцыйнымі правіламі транслітарацыі.
Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў
«Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў» (Лютневая музыка XVI—XVII веков) — музычны альбом савецкага гітарыста і лютніста Уладзіміра Вавілава з запісамі твораў для лютні, упершыню выпушчаны ў 1970 годзе фірмай «Мелодия». Альбом карыстаўся попытам і яго наклад некалькі разоў давыдаваўся (таму ў розных вытоках значацца розныя гады выхаду плыткі).
Аўтарства большасці твораў, змешчаных у альбоме, было прыпісана заходнееўрапейскім кампазітарам XVI—XVII стагоддзяў, але сапраўдным аўтарам усіх твораў у альбоме, акрамя «Зялёных рукавоў» і «Спандальеты», быў сам Уладзімір Вавілаў.
Пласцінка набыла папулярнасць і шмат разоў перавыдавалася. Фрагменты з гэтай пласцінкі сталі музычным фонам мноства радыё- і тэлеперадач і нават фільмаў. Пасля выхаду пласцінкі слухачы адразу звярнулі ўвагу на некалькі твораў: «рычэркары», англійскую народную песню «'», «'». Але самай папулярнай стала, бясспрэчна, сюіта для лютні «Канцона і танец». «Канцона» пазней стала музыкай песні на словы Анры Валахонскага «Рай», больш вядомай як «», якую ўпершыню выканаў Аляксей Хвасценка.
Капані (Баранавіцкі раён)
Увекавечана ў мемарыяльным комплексе «Хатынь».
Гісторыя
З 12 кастрычніка 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У ліпені 1944 года акупанты спалілі вёску, знішчылі 14 двароў і загубілі 17 жыхароў. Пасля вайны адноўлена.
Да 22 сакавіка 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Лаўрынавіцкага сельсавета.
Бен-Джавад
Бен-Джавад — горад у Лівіі, муніцыпалітэт Сурт. Размешчаны на беразе заліва Сідра. Насельніцтва каля 10 тыс. чалавек.
Падчас паўстання ў Лівіі ў 2011 годзе горад 5 сакавіка быў заняты сіламі паўстанцаў, але ўжо 6 сакавіка яны былі выцеснены ўрадавымі войскамі. 27 сакавіка пры падтрымцы з паветра міжнароднай кааліцыяй паўстанцы зноў захапілі горад, але 29 сакавіка прыхільнікі Кадафі зноў выцеснілі паўстанцаў з горада.
NGC 6350
NGC 6350 (іншыя абазначэнні — UGC 10800, MCG 7-35-64, ZWG 225.99, ZWG 226.1, PGC 60046) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карык
Карык — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Малгельдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633469100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1185 чалавек (603 мужчыны і 582 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 871 чалавек (499 мужчын і 372 жанчыны).
Вельтурна
Вельтурна (Velturno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Бад-Гарцбург
Бад-Гарцбург (Bad Harzburg) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гослар. Насельніцтва — (2010). Плошча — 65,42 км². Афіцыйны код — 03 1 53 002.
Горад падзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Капані
Назву Капані маюць:
Грэчаскі агонь
Грэчаскі агонь (ці вадкі агонь, ὑγρός πῦρ) — гаручая сумесь, якая ўжывалася ў ваенных мэтах у часы Сярэднявечча. Упершыню была ўжыта візантыйцамі ў марскіх бітвах. Дакладны састаў грэчаскага агню невядомы.
Вынаходнікам вадкага агню, які выратаваў Канстанцінопаль ад арабаў у 678 г. і ад русі ў 941 г. лічыцца Калінік. Дакладны склад і сродкі ўжывання дагэтуль не ясныя, да таго ж паняцце «грэчаскі агонь» пазначае розныя тыпы зброі. Хоць некаторыя даследчыкі аддаюць перавагу зваць грэчаскім агнём выбуханебяспечную сумесь, змешаную з салетрай, найбольш верагоднымі складовымі элементамі яе была нафта (якая здабывалася ва ўсходніх раёнах Азоўскага мора (Тмутаракань, Зіхія) ці на ўсходзе Арменіі, як пра гэта гаворыць Канстанцін Барвянародны ), змяшаная са смалою і серай, якая затым награвалася і распырсквалася пры дапамозе помпы (siphon) праз бронзавую трубу (strepton). Пасудзіна з вадкасцю або падпальвалася на выйсці з трубы, або агністыя стрэлы выкідваліся ўслед за вадкасцю. Візантыйцы пільна ахоўвалі сакрэт вырабу і выкарыстання агню ; так балгары, захапіўшы вялікая колькасць сумесі і агнямётных прылад, так і не змаглі скарыстацца імі.
Грэчаскі агонь часта ўжываўся падчас бітваў, напрыклад, падчас марской бітвы пры Сулаеме ў 677, а таксама выкарыстоўваўся ў аблогавых прыладах. Арабскі гісторык Ібн ал-Атхір апісвае жудаснае ўражанне, якое пакінулі візантыйскія прылады падчас нападу на Двін у 927 г. Згубы арабы змаглі пазбегнуць толькі дзякуючы таму, што быў забіты візантыйскі артылерыст. Рэшткі сярэднявечнай майстэрні, у якой вырабляліся «гранаты» з грэчаскім агнём, былі адкрыты ў Хама-Епіфаніі.
NGC 6351
NGC 6351 (іншыя абазначэнні — MCG 6-38-17, PGC 60063) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зезен
Зезен (Seesen) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гослар. Насельніцтва — (на 1 сакавіка 2018 года). Плошча — 102,06 км². Афіцыйны код — 03 1 53 012.
Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Каленкавічы
Кале́нкавічы (, Каленковичи) — аграгарадок у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 25 км у напрамку на паўночны захад ад горада Каменец, за 59 км ад Брэста, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск.
Апельсін
Апельсі́н (бел. дыялект. і гіст. памаранча, памаранец; Citrus sinensis) — вечназялёнае цытрусавае дрэва і яго плод.
Апісанне
Плод — шматгняздовая ягада розных памераў і афарбоўкі скуры (ад светла-жоўтай да чырвона-аранжавай; насычанасць колеру скуры не абавязкова сведчыць пра спеласць), сакаўны, салодкі ці кісла-салодкі, масай 100—500 г. Утрымлівае да 12 % цукроў (пераважна фруктозу і цукрозу), а таксама арганічныя кіслоты, вітаміны C, групы B, P, каратын, солі кальцыю, калію, фосфару. Важная якасць апельсіна — пад час захоўвання колькасць вітамінаў C не змяншаецца. У скурцы (цэдры) апельсіна да 2 % эфірнага алею, які выкарыстоўваецца ў парфумерыі і кандытэрыі. З кветак апельсіна вырабляецца т. зв. апельсінавая вада, характарыстык якой не можа дасягнуць ніводная сінтэтычная эсэнцыя. Апельсін ужываюцца свежымі ды перапрацаванымі (сокі, джэмы, варэнне, цукаты).
Распаўсюджанне
Расце ў трапічны і субтрапічных краінах, цепла- і вільгацелюбівая расліна. У наш час да найлепшых гатункаў належаць апельсіна з рэгіёну Міжземнага мора і Каліфорніі. У Беларусі вырошчваюць у аранжарэях і як пакаёвую расліну.
Выкарыстанне
Паходзіць з Кітая, дзе культываваўся больш за 4 тысячы гадоў; з XI — XII ст. вырошчваецца ў краінах Леванту. Да Еўропы апельсін трапіў дзякуючы італьянскім купцам, якія гандлявалі з Левантам, а таксама патрапіў з Арабскай Іспаніі і Сіцыліі. Але першапачаткова ў Еўропе быў вядомы кіслы гатунак апельсіна. Салодкі апельсін завезены з Кітая партугальскімі купцамі ў пачатку XVI ст.
На тэрыторыі Беларусі і ВКЛ апельсін мог стаць вядомым з XV ст., але мода на цытрусавыя была ўведзена ў каралеўскім двары Бонай Сфорцай, пасля чаго апельсіны сталі завазіцца ў Польшчу і ВКЛ у заўважанай колькасці, што адпавядала тэндэнцыі італьянізацыі кулінарных густаў заможнай шляхты. Усё ж першапачаткова гэта быў рэдкі плод — па пары штук А. падавалі на стол Жыгімонта I Старога, і тое з нагоды ўрачыстасцяў. Апроч дарагавізны (у тры разы даражэй за лімоны), распаўсюджанне стрымлівала тое, што апельсін у нязначнай ступені мог служыць дадаткам да іншых страў. Пашырэнню апельсіна ў Рэчы Паспалітай паспрыялі таксама езуіты, і гэтым знаходзілі сабе новых прыхільнікаў. Адпаведна названы факт выкарыстоўваўся ў антыезуіцкай прапагандзе, бо «іспанскія яблыкі» шкодзілі «моцы і прастаце звычаяў». Тым не менш, ужо ў ваенным лагеры Стэфана Баторыя гатавалі жэле з апельсінаў. У панегірыку Гераніму Хадкевічу (Вільня, 1606) пішацца, што герою падносіцца не золата, але, апроч іншага, цудоўны апельсін. Як годны падарунак апельсін прыгадваецца ў эпісталярыях — плод дасылае Ян Караль Хадкевіч сваёй жонцы, ксёндз Казімір Сарнецкі шле яго з Варшавы Каралю Станіславу Радзівілу, Збігнеў Морштын з Каралеўца дасылае яго ў Слуцк да Казіміра Клакоцкага. Імпарт апельсінаў знайшоў адлюстраванне ў «Мытных інструкцыях ВКЛ» XVII ст. У баракальнай культуры Рэчы Паспалітай апельсін стаў сімвалам эратычнай гульні (гл. карэспандэнцыю караля Яна Сабескага). У XVII — XVIII ст. атрымалі распаўсюджанне апельсінавыя гарэлка і лікёр, у XVIII ст. у заможных дамах пачалі рабіць аранжад. Настойкі з апельсіна і іншых цытрусавых сталі неад'емнай часткаю хатніх аптэчак. Таму як асобны тавар сталі завозіць не толькі свежыя плады апельсіна, але апельсінавы сок і абсмажаныя скуркі. У XVIII ст. ужыванне апельсіна пашырылася і сярод багацейшага мяшчанства. Імкненне вырошчваць апельсіна прывяло да ўзнікнення ў XVII ст. аранжарэй — асобага тыпу выцягнутых зашклёных памяшканняў з штучным кліматам (у Беларусі — палаца-паркавы комплекс у Альбе, Ружанскі палац, Дукорскі палац і іншыя). Літаратура XIX ст. (найперш «Літоўская гаспадыня») дае цэлы шэраг рэцэптаў па выкарыстанню апельсіна, што сведчыць пра ўстойлівую ўжо да гэтага часу традыцыю. Былі вядомыя рэцэпты гатавання варэння, апельсінавых лупін, сушаных у цукру, апельсінавых лупін у мёдзе, карамелек апельсінавых, мармеладу з апельсінавых лупін, «цэдра» (зацукараны сіроп) з апельсінавых лупін; мельшпайсаў (салодкіх пірагоў) з апельсінавымі лупінамі; халоднага рысу з апельсінамі; апельсінаўкі (гарэлкі) і апельсінавага лікёру. У савецкія часы апельсін быў адным з нешматлікіх даступных для шырокага спажыўца субтрапічных пладоў. Дзіўным чынам апельсін стаў сімвалам палітычных рухаў у 1980-х у Польшчы («аранжавая альтэрнатыва») і ў 2004 ва Украіне («аранжавая рэвалюцыя»).
Генадзь Аляксеевіч Трубіла
Генадзь Аляксеевіч Трубіла (Трубіло ) (нар., Слонім, Гродзенская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (з 2023).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1971 годзе ў Слоніме. Скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Пачынаў працоўную дзейнасць у 1993 годзе механікам камерцыйнай вытворчай фірмы. Потым працаваў майстрам, галоўным інжынерам розных ЖЭС Заводскага раёна Мінска, а з 1998 года кіраваў ЖЭС № 28 Заводскага раёна. У 2002 годзе быў прызначаны намеснікам дырэктара па добраўпарадкаванні і санітарным стане жылога фонду ЖРЭА Заводскага раёна г. Мінска. З 2009 па 2012 год з’яўляўся дырэктарам ЖРЭА № 2 Фрунзенскага раёна Мінска.
З 2012 года працуе ў Міністэрстве жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь. Працаваў намеснікам міністра, з 26 чэрвеня 2018 года — першым намеснікам Міністра жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
28 ліпеня 2023 года прызначаны Міністрам жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
Рубахаў
Рубахаў — прозвішча.
Лангельсгайм
Лангельсгайм (Langelsheim) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гослар. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 48,72 км². Афіцыйны код — 03 1 53 007.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Ай (Мынбулакская сельская акруга)
Ай — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Мынбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 633471100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1011 чалавек (509 мужчын і 502 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 758 чалавек (389 мужчын і 369 жанчын).
Уладзімір Аляксандравіч Шаталаў
Біяграфія
Скончыў спецыяльную школу ВПС у 1945 годзе, Качынскае вышэйшае ваенна-авіяцыйнае вучылішча ў 1949 годзе, Ваенна-паветраную акадэмію ў 1956 годзе. У 1963-91 гадах у Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў імя Ю. А. Гагарына (з 1987 года — начальнік). 14-17 студзеня 1969 года здзейсніў палёт на касмічным караблі (КК) «Саюз-4» (стыкоўка з КК «Саюз-5»), 13-18 кастрычніка 1969 года з А. С. Елісеевым — палёт на КК «Саюз-8», 23-25 красавіка 1971 года з Елісеевым і М. М. Рукавішнікавым — палёт на КК «Саюз-10» (стыкоўка з арбітальнай станцыяй «Салют»), ва ўсіх палётах як камандзір. У космасе правёў 9,9 сутак. Дзяржаўная прэмія СССР (1981). Залаты медаль імя К. Э. Цыялкоўскага АН СССР і медаль Гагарына (ФАІ). Яго імем названы кратар на адваротным баку Месяца.
Ла-Вале (Італія)
Ла-Вале (La Valle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Genesio.
Маргавіца (археалагічны помнік)
Курганны могільнік-1
Знаходзіцца за 0,4 км на поўнач ад вёскі, ва ўрочышчы Ляхаўка. 13 насыпаў вышынёй да 1-2,5 м і дыяметрам 6-10 м, адзін курган вышынёй 4 м і дыяметрам 16 м. Выявіў і абследаваў у 1971 годзе А. Р. Мітрафанаў, абследаваў у 2002 годзе А. В. Вайцяховіч.
Курганны могільнік-2
Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вёскі, за 0,1 км на поўнач ад могільніка. 4 насыпы вышынёй 1-1,3 м і дыяметрам 5-8 м. У 1971 годзе абследаваў А. Р. Мітрафанаў.
Могільнік
Могільнік з камянямі знаходзіцца ва ўрочышчы Хрысцініны Лядцы, на лясным участку сярод раллі. 4 магілы дыяметрам 2,5 м па перыметры, абкладзены валунамі, і больш за 10 магіл са стэлападобнымі каменнымі надмагіллямі. Ёсць каменны крыж. У 1989 годзе выявіла і раскапала адну магілу Л. У. Дучыц. На глыбіні 0,8 м знойдзены мужчынскі шкілет, арыентаваны на захад. У 2002—2003 гадах 2 пахаванні раскапалі Л. У. Дучыц і А. В. Вайцяховіч. Знойдзены рэшткі пахаванняў, вуголле, фрагменты глінянага посуду. Адносіцца да ХV—ХVI стагоддзяў.
NGC 6352
NGC 6352 (іншыя абазначэнні — GCL 64, ESO 228-SC3) — шаравое скопішча ў сузор’і Ахвярнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лібенбург
Камуна падзяляецца на 10 сельскіх акруг.
Раймунд IV Тулузскі
Раймунд IV Тулузскі, Раймунд Сен-Жыльскі (1042—1105) — сын Понса Тулузскага і Альмодзіс дэ ла Марш. У 1094 годзе пасля смерці брата Вільгельма IV Тулузскага стаў графам Тулузы, быў таксама графам Трыпалі з 1102 па 1105 гады.
У першыя гады свайго графства Раймунд быў пабожным свецкім лідарам руху за рэформы папства. Перад прапаведаваннем Першага крыжовага паходу Папа Урбан II, імаверна, заручыўся гарантыямі ўдзелу Раймунда, які адным з першых і далучыўся да яго. У 1096 годзе пакінуў Тулузу, з ім была жонка, малы сын і папскі легат. На стальцы пакінуў старэйшага сына.
Прыбыўшы ў Канстанцінопаль, стаў адным з галоўных кіраўнікоў паходу, старэйшым і таленавіцейшым з іх. Нягледзячы на тое, што першапачаткова не ўпадабаў візантыйскага імператара Аляксея I Камніна і адмовіўся ад клятвы вернасці яму, Раймунд стаў самым верным прыхільнікам тэрытарыяльных інтарэсаў імператара ў крыжовым паходзе, часам на шкоду сабе.
Пасля дапамогі ў захопе Антыёхіі ў турак (3 чэрвеня 1098) Раймунд беспаспяхова спрабаваў схіліць Баэмунда I, князя франкскіх крыжакоў, вярнуць горад Аляксею. Потым арганізаваў паход на Іерусалім і ўдзельнічаў у яго ўзяцці (15 ліпеня 1099). Відаць, адмовіўся ад іерусалімскай кароны крыжакоў, якая затым была перададзена Готфрыду Бульёнскаму, герцагу Ніжняй Латарынгіі. Нягледзячы на тое, што сварыўся з Готфрыдам, яны разам адбілі напад на Іерусалім егіпецкіх Фацімідаў. З 1100 года Раймунд ад імя Аляксея блакіраваў пашырэнне на поўдзень Антыёхійскага княства Баэмунда. Ён пабудаваў недалёка ад Трыпалі замак Монс-Перагрынус (Мон-Пелерын), у якім і памёр 22 чэрвеня 1105 года падчас аблогі Трыпалі.
Сям’я
Граф быў тры разы жанаты і двойчы быў змушаны ануляваць шлюб праз занадта блізкія ступені сваяцтва. Спачатку ён узяў у жонкі сваю стрыечную сястру, з якой меў сына Бернарда. У другі раз Раймунд ажаніўся з Мацільдай, дачкой свайго сваяка Рожэра I, караля Сіцыліі. У 1094 годзе трэцяй жонкай Раймунда стала Эльвіра, пазашлюбная дачка караля Кастыліі Альфонса Адважнага, заклятага ворага мусульман.
Ламаносава
Ламаносава:
NGC 6353
NGC 6353 — патройная зорка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сенале-Сан-Фелічэ
Сенале-Сан-Фелічэ (Senale-San Felice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 819 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 39010. Тэлефонны код — 0463.
Актас (Аягозскі раён)
Актас — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мынбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 633471200.
Сенале-Сан-Фелічэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Актас (Аягозскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 165 чалавек (90 мужчын і 75 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 89 чалавек (49 мужчын і 40 жанчын).
Падбур’е
Падбу́р’е (, Подбурье) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Да 6 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вярховіцкага сельсавета, да 23 чэрвеня 2011 года — у склад Каленкавіцкага сельсавета (у 1960—1968 гадах — Бушміцкі сельсавет).
Кшыштаф Пясевіч
Кшы́штаф Ма́рэк Пясе́віч (Krzysztof Marek Piesiewicz, нар., ) — польскі адвакат, палітык, сцэнарыст. Сенатар II, IV, V, VI і VII скліканняў Сената Рэспублікі Польшча (1991—1993, 1997—2011). Як кінематаграфіст найбольш вядомы сваім шматгадовым супрацоўніцтвам з кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім, мае намінацыю на прэмію «Оскар» за найлепшы сцэнарый.
Кінематаграфічная дзейнасць
Кшыштаф Пясевіч з’яўляецца суаўтарам сцэнарыя да 17 фільмаў Кшыштафа Кеслёўскага, сярод якіх найбольш вядомыя працы рэжысёра: тэлецыкл «Дэкалог», фільм «Падвойнае жыццё Веранікі» і трылогія «Тры колеры». Гэтыя фільмы былі адзначаны шматлікімі кінаўзнагародамі, у тым ліку шэрагам намінацый і кінаўзнагарод за найлепшы сцэнарый. Сцэнарый да фільма «Тры колеры: Чырвоны» быў адзначаны намінацыяй на прэмію «Оскар». Пасля смерці Кшыштафа Кеслёўскага іх з Пясевічам сцэнарыі экранізаваліся іншымі кінарэжысёрамі. Так у 2002 годзе Том Тыквер выпусціў фільм «Рай» па сцэнарыі Кшыштафа Пясевіча і Кшыштафа Кеслёўскага.
Палітычная дзейнасць
Кшыштаф Пясевіч быў сенатарам II, IV, V, VI і VII скліканняў Сената Рэспублікі Польшча (1991—1993, 1997—2011).
Фільмаграфія
Спіс сцэнарных прац Кшыштафа Пясевіча паводле інфармацыі сайту «Internet Movie Database» і інтэрнэт-базы польскага кіно «FilmPolski.pl» :
Генадзь Васілевіч Кісялёў
Генадзь Васілевіч Кісялёў (, Каломна, Маскоўская вобласць, РСФСР —, Мінск) — беларускі літаратуразнавец, пісьменнік, гісторык, археограф. Доктар філалагічных навук (1994), кандыдат гістарычных навук (1964).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачых. Маці паходзіла з сям’і селяніна Віцебскай губерні. Сярэднюю школу скончыў у Віцебску (1948). Скончыў Маскоўскі гісторыка-архіўны інстытут (1953), працаваў у архіўных установах ЛітССР (1953—1956, 1960—1971). У 1956—1959 гадах вучыўся ў аспірантуры пры Маскоўскім гісторыка-архіўным інстытуце. У 1960—1971 гадах — навуковы супрацоўнік Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіва ЛітССР. З 1971 года — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР.
Член СП СССР (з 1964). Быў жанаты, меў дзвюх дачок — Лію і Наталлю, унука Яна.
Дзейнасць
У друку дэбютаваў у 1958 годзе. Аўтар зборнікаў гісторыка-літаратурных нарысаў «Сейбіты вечнага» (1963), «З думай пра Беларусь» (1966), «Героі і музы» (1982), даследаванняў «Загадка беларускай „Энеіды“» (1971), «Пошукі імя» (1978), «Спасцігаючы Дуніна-Марцінкевіча» (1988), літаратуразнаўчай дылогіі «Разыскивается классик…» (1989), гістарычных нарысаў «Паплечнік Каліноўскага» (1976), «На пераломе дзвюх эпох: Паўстанне 1863 года на Міншчыне» (1990). Аўтар зборнікаў гісторыка-літаратурных матэрыялаў «Пачынальнікі» (1977), «Пуцявінамі Янкі Купалы» (1981), «З жыццяпісу Якуба Коласа» (1982), «Шляхам гадоў» (1990). Адзін са складальнікаў зборнікаў дакументаў «Рэвалюцыйны ўздым у Літве і Беларусі 1861—1862 гг.» (1964), «Паўстанне ў Літве і Беларусі 1863—1864» (1965).
Даследаваў беларускую літаратуру, гісторыю грамадскай думкі і нацыянальна-вызваленчага руху ў Беларусі XIX стагоддзя, жыццё і дзейнасць К. Каліноўскага, В. Дунін-Марцінкевіча, Ф. Багушэвіча, А. Вярыга-Дарэўскага, П. Шпілеўскага, Я. Коласа і Я. Купалы. Атрыбутаваў аўтарства «Энэіды навыварат» і «Тараса на Парнасе». Таксама працаваў над скарыназнаўчымі тэмамі, дзе сам сябе лічыў за «неафіта», хаця насамрэч і тут зрабіў значны ўклад.
Рубяжніца (рака)
Рубяжні́ца — рака ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Мошна (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 19 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Плошча вадазбору 46 км². Упадае ў Мошну прыкладна за 0,6 км у напрамку на ўсход ад паўночнай ускраіны аграгарадка Адаменкі. Вадазбор у паўднёвай частцы Віцебскага ўзвышша.
Каля ракі вёскі Рубяжніца, Станіславова.
Браўнлагэ
Браўнлагэ (Braunlage) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія. Уваходзіць у склад раёна Гослар. Насельніцтва — 6314 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 21,70 км². Афіцыйны код — 03 1 53 003.
Сяргей Анатолевіч Траццякоў
Сяргей Траццякоў (нарадзіўся ў 1956 г.) — расійска-фінскі вучоны, чые навуковыя інтарэсы належаць тэорыi электрамагнітнага поля, электрадынамікі складаных асяроддзяў і мікрахвалевай тэхніцы. У цяперашні час ён з’яўляецца прафесарам кафедры электронікі і нанаінжэнерыі ў Універсітэце Аалто (былы тэхналагічны універсітэт Хельсінкі) у Фінляндыi. Яго асноўная вобласць даследаванняў у апошнія гады - метаматэрыялы і метапаверхнасцi. Ён быў прэзідэнтам Еўрапейскага віртуальнага iнстытута штучных электрамагнітных матэрыялаў і метаматэрыялаў і генеральным старшынёй з’ездаў Metamaterials з 2007 па 2013 год. Ён з’яўляецца сапраўдным членам многіх навуковых асацыяцый, такіх як IEEE, URSI, Electromagnetics Academy, і OSA. Ён таксама з’яўляецца ганаровым доктарам у універсітэце імя Францыска Скарыны.
Браўнлагэ
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны. На поўдні над горадам узвышаецца гара Гаселькопф.
Піна
Піна — рака ў Іванаўскім і Пінскім раёнах Беларусі, левы прыток Прыпяці.
Даўжыня ракі складае 40 км. Плошча вадазбору — 2460 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці — 8,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні — 0,01 ‰.
Назва
Назва Піна балцкага паходжання. Балцкія назоўныя аналагі — прускія тапонімы Pinno, Pynouwe, літоўскі гідронім Pynauja.
Звязана з літоўскім pinti «плесці (кош, плот, касу)», pynė «каса», прускім panto «путы». Далей да індаеўрапейскага *(s)pen- «сплятаць, скручваць».
Назва адносілася да звілістасці рачнога рэчышча.
Недалёка ад утоку Піны ў Прыпяць таксама ўцякаюць рэкі з балцкімі назвамі Ясельда, Лунія (Лань), Цна.
Згодна з народна-этымалагічнай версіяй, назва Піны ад украінскага (паляшуцкага) піна «пена», якая па рацэ плавала. Паводле іншай версіі, украінска-паляшуцкая вымова назваў «Пыньск» і «Пына» дазваляе звязаць са словамі тыпу «спыніць» (укр. спинити).
Асноўныя прытокі
Злева: Струга, Няслуха, Піліпаўка.
На рацэ
Гарады: Пінск (порт).
Гідраграфія
Пачынаецца каля вёскі Пераруб Іванаўскага раёна, вусце — ў межах Пінска. Паводле меркавання некаторых даследчыкаў рака бярэ свой пачатак каля вёскі Дубай Пінскага раёна (даўжыня рэчышча 27 км).
Воднасць ракі падтрымліваецца перакідам часткі сцёку з Прыпяці праз сістэму Выжаўскага і Белаазерскага каналаў. Піна з’яўляецца часткай Дняпроўска-Бугскага канала.
Цячэ па нізіне Прыпяцкага Палесся. Даліна невыразная, зліваецца з прылеглай мясцовасцю. Рэчышча слабазвілістае, шырынёй 30—40 м. У выніку каналізавання лукавіны ракі выпрастаныя, рэчышча паглыблена на перакатах.
У басейне ракі знаходзяцца азёры Акуніна, Гарынец, Пясчанае, Расне, Семяховічы і іншыя.
Ключ 69
Ключ 69 斤 (піньінь jīn) са значэннем «сякера» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 55 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Старажытны знак адлюстроўваў сякеру. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «сякера», «рубіць», «вага». Акрамя гэтага іерогліф азначае меру вагі ў палову кілаграма.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Вольга Алегаўна Ламаносава
Вольга Алегаўна Ламаносава (Ольга Олегівна Ломоносова, нар., ) — украінская і расійская гімнастка і актрыса тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзілася 18 мая 1978 года ў Данецку, у сям’і будаўніка. Маці Наталля Яўгенаўна Ламаносава — эканаміст. Да 1986 года сям’я пераехала ў Кіеў, куды перавялі бацьку.
Яшчэ ў Данецку пачала займацца мастацкай гімнастыкай. Трэнеры адзначалі ў яе выдатную гнуткасць. У Кіеве была прынята ў Школу алімпійскага рэзерву Альбіны Дзяругінай. Тамака яна стала кандыдатам у майстры спорту. У 1988 годзе паступіла ў Кіеўскае харэаграфічнае вучылішча.
Здымаецца ў фільмах, грае ў «Другом театре».
Сям’я
Першы муж — Яўгеній Рашанцаў (нар. 2 лютага 1976), прадзюсер (скончыў прадзюсерскі факультэт УДІКа), сын савецкага і расійскага паэта Юрыя Рашанцава. Шлюб працягнуўся паўтара гады.
Другі муж (фактычны шлюб ) — Павел Сафонаў (нар. 26 чэрвеня 1972), расійскі акцёр тэатра і кіно, рэжысёр.
Сын — Фёдар Сафонаў (нар. 14.04.2017).
З’яўляецца хроснай маці Івана — старэйшага сына акцёраў Рыгора Анціпенкі і Юліі Такшынай.
Тэатральная кампанія «Маскарад»
Тэатр Эстрады
Тэатр Сатыры
2018 — «Платонаў»
Нікатэатр
Альб’яна
Альб'яна (Albiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Вольга Алегаўна Ламаносава
Тэатральная кампанія «Маскарад»
2019 — «Загадкавыя варыяцыі»— Элен Метэрнах
Альб’яна
Насельніцтва складае 1487 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 165 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 38041. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6354
NGC 6354 (іншае абазначэнне — ESO 333-**8) — чацвярная зорка ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўген Анегін (опера)
Яўген Анегін (Евгений Онегин) — (1877—1878) — опера Пятра Ілліча Чайкоўскага ў трох дзеях, на лібрэта Канстанціна Шылоўскага, па аднайменным рамане ў вершах А. С. Пушкіна.
Гісторыя стварэння
Опера напісаная ў маі 1877 (Масква) — лютым 1878 у Сан-Рэма. Кампазітар працаваў над ёй таксама і ў Каменцы.
У маі 1877 спявачка Л. А. Лаўроўская прапанавала кампазітару напісаць оперу на сюжэт пушкінскага «Яўгена Анегіна». Неўзабаве Чайкоўскі захапіўся гэтай прапановай і за адну ноч напісаў сцэнарый і ўзяўся за музыку.
У лісце да кампазітара С. І. Танеева Чайкоўскі пісаў: «Я шукаю інтымную, але моцную драму, заснаваную на канфлікце палажэнняў, мною выпрабаваных або бачаных, якія могуць закрануць мяне за жывое».
Першая пастаноўка 29 сакавіка на сцэне Малога тэатра сіламі навучэнцаў Маскоўскай кансерваторыі, дырыжор М. Р. Рубінштэйн, партыя Ленскага — М. Я. Мядзведзеў. Пастаноўка ў маскоўскім Вялікім тэатры 23 студзеня (дырыжор Э. М. Бевіньяні). Першае выкананне ў Санкт-Пецярбургу 4 мая кружком аматараў (дырыжор К. К. Зіке, салісты — вучні кансерваторыі). Пастаноўка ў Марыінскім тэатры 31 кастрычніка, дырыжор Э. Ф. Напраўнік. У 1895 — другая пастаноўка на сцэне Вялікага тэатра, дырыжор С. В. Рахманінаў.
Першая замежная пастаноўка 18 снежня у Празе, дырыжор — аўтар. 31 студзеня пастаноўка ў Гамбургскай оперы, дырыжор Густаў Малер.
Першая пастаноўка на савецкай сцэне 14 верасня 1918 у Петраградзе ў Малым оперным тэатры. У 1921 пастаноўка ў Вялікім тэатры.
Опера была першапачаткова задумана як камерная, але пазней спецыяльна для пастановак на сцэне Імператарскай оперы Чайкоўскі стварыў новую рэдакцыю. Ужо ў савецкі час першапачатковы варыянт, «лірычныя сцэны», быў адноўлены намаганнямі К. С. Станіслаўскага. У цяперашні час выкарыстоўваюцца абедзве рэдакцыі оперы.
Першы студыйны запіс «Анегіна» адбыўся ў 1936 годзе. У ёй браў удзел аркестр, хор і салісты Вялікага тэатра:, Г. Жукоўская, С. Лемешаў,. Праз год была запісаная яшчэ адна версія, на гэты раз з І. Казлоўскім у ролі Ленскага.
Кароткі змест
Опера складаецца з сямі карцін. Дзеянне адбываецца ў вёсцы і ў Пецярбургу ў 20-х гадах XIX стагоддзя.
Карціна першая. Летні вечар, сад у сядзібе Ларыных. Таццяна і Вольга спяваюць раманс. Іх маці — Ларына і няня Піліп’еўна ўспамінаюць пра часы сваёй маладосці. З’яўляюцца сяляне. Іх песні займаюць дзяўчат — задуменную, мройную Таццяну і бесклапотную, гарэзлівую Вольгу. Прыязджае жаніх Вольгі — памешчык-сусед Уладзімір Ленскі ў суправаджэнні Анегіна, маладога двараніна, які нядаўна прыбыў з Пецярбурга. Таццяна глыбока ўсхваляваная сустрэчай з Анегіным. » Карціна другая. Пакой Таццяны, позні вечар. Дзяўчына ва ўладзе трывожных дум. Яна не можа заснуць і просіць няню распавесці аб сваёй маладосці. Таццяна ледзь слухае: яе думкі паглынутыя Анегіным. Ахопленая новым невядомым ёй пачуццём, яна піша Анегіну ліст, прызнаючыся ў каханні. У ім яна бачыць свайго выбранніка… Развідняе. Няня па просьбе Таццяны пасылае ўнука з лістом да Анегіна.
Карціна трэцяя. У садзе Ларыных дзяўчыны з песнямі збіраюць ягады. У сумненні забягае Таццяна: прыехаў Анегін, зараз ён будзе тут. Што ён адкажа на яе ліст? Анегін пачцівы і стрыманы. Ён крануты шчырасцю Таццяны, але адказаць на яе каханне не можа. Узрушаная дзяўчына з горыччу выслухоўвае маралі.
Карціна чацвёртая. Баль у доме Ларыных. На імяніны Таццяны з’ехалася мноства гасцей. Госці танцуюць, гуляюць у карты і ў зале вельмі душна. Правінцыйны баль з намовамі і плёткамі наводзяць на Анегіна жорсткую нуду. Каб адпомсціць Ленскаму, які прывёз яго сюды, ён пачынае заляцацця да Вольгі. Ленскі абураны паводзінамі сябра і легкадумнасцю нявесты. Ён выклікае Анегіна на дуэль. Госці і гаспадары беспаспяхова спрабуюць прымірыць сяброў.
Карціна пятая. Ранняе зімовая раніца. Ленскі і яго секундант Зарэцкі чакаюць Анегіна ля месца дуэлі. Думкі маладога паэта звернутыя да Вольгі і ўласнага лёсу. З’яўляецца запознена Анегін. Праціўнікі вагаюцца, успамінаюць былое сяброўства. Але ўсе шляхі да адступлення адрэзаныя. Дуэлянты становяцца да бар’ера. Раздаецца стрэл, і Ленскі падае, забіты да смерці.
Карціна шостая. У багатым асабняку сабралася пецярбургская знаць. Сярод гасцей Анегін, які нядаўна вярнуўся з падарожжаў. Ні падарожжа, ні свецкія задавальненні не могуць рассеяць яго тугі. З’яўляюцца князь Грэмін з жонкай, у якой Анегін са здзіўленнем пазнае Таццяну. Князь Грэмін кажа, што жонка склала шчасце яго жыцця. Ахоплены раптоўнай любоўю да Таццяны, Анегін вырашае дамагчыся спаткання.
Карціна сёмая. У сябе ў гасцінай Таццяна ў хваляванні чытае ліст Анегіна. Яна да гэтага часу любіць яго. Нечакана ўваходзіць Анегін. У яго словах прызнанне і раскаянне. Таццяна ўспамінае іх першую сустрэчу, калі шчасце было яшчэ магчыма. Але мінулага не аднавіць. Заклікаючы да гонару Анегіна, Таццяна просіць пакінуць яе. Яна непахісная ў свядомасці абавязку і шлюбнай вернасці. Анегін застаецца адзін.
Некаторыя выканаўцы
Партыі з оперы ўвайшлі ў залаты рэпертуар лепшых спевакоў свету.