cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Томас Мюлер
Клубная
Пасля сходу Луі ван Гала і з'яўлення новага трэнера Юпа Хайнкеса Томас не страціў месца ў асноўным складзе каманды. У першым матчы сезона Томас выйшаў на пляцоўку з першых хвілін і правёў увесь матч, аднак «Баварыя» сенсацыйна саступіла мёнхенгладбахскай «Барусіі». 20 жніўня Мюлер паўдзельнічаў у разгроме «Гамбурга» (5:0), зрабіўшы дзве галавыя перадачы. Першы гол у чэмпіянаце Томас забіў 18 верасня, у матчы 6-га тура супраць «Шальке», замацаваўшы перавагу «мюнхенцаў» (2:0). Ужо ў наступным туры Мюлер забіў другі гол у сезоне, адкрыўшы лік у матчы супраць «Баера» на 5 хвіліне сустрэчы (3:0). Аднак, асноўную стаўку на сезон «Баварыя» зрабіла на Лігу чэмпіёнаў, фінал якой праходзіў на хатнім стадыёне клуба — Альянц-Арэне. «Баварыя» стала праходзілся ва ўсіх турнірах далей, а Томас з’яўляўся адным з ключавых ігракоў каманды. Паводле вынікаў сезона Томас стаў фіналістам Кубка Германіі, Лігі чэмпіёнаў, а таксама правёў усе матчы ў чэмпіянаце, аднак каманда і ў гэтым турніры апынулася на другім прыступку.
Наступны сезон 2012/13 стаў сапраўды выдатным для каманды, пры гэтым у заваяваннях трафеяў Томас прымаў актыўны ўдзел. Ужо 12 жніўня 2012 года «Баварыя» стала ўладальнікам Суперкубка, пры гэтым матч скончыўся з лікам 2:1, а Мюлер стаў аўтарам пераможнага голу. 24 жніўня, у першым матчы туру Мюлер адразу адзначыўся, клуб атрымаў перамогу з лікам 0:3. Гэты гол стаў першым з 13-ці, якія забіў Томас у чэмпіянаце ў гэтым сезоне. Гэтак жа шмат, Томас забіваў у Лізе чэмпіёнаў, прычым тры мячы ён забіў у паўфіналах у матчых супраць «Барселоны» (два ў хатнім матчы, і адзін у гасцявым). У фінале, аднак, Томас не забіваў, але гэта не здолела перашкодзіць «Баварыі» стаць пераможцам еўрапейскага першынства. Праз некалькі дзён пасля гэтага, Томас забіў і аддаў галавую перадачу ў фінальным матчы Кубка Германіі. У выніку «Баварыя» перамагла ў фінале «Штутгарт» з лікам 3:2, заваяваўшы 3 трафей за сезон.
У сезоне 2013/14 у клуб прыйшоў Хасеп Гвардыёла на замену Юпу Хайнкесу. З новым трэнерам у Томаса склаліся добрыя адносіны, і ён працягваў гуляць на звыклай для сябе пазіцыі, часам выходзячы цэнтральным нападнікам.
Міжнародная
3 сакавіка 2010 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Германіі ў таварыскім матчы са зборнай Аргенціны на мюнхенскай Альянц Арэне. Мюлер выйшаў у стартавым складзе і быў заменены на 66-й хвіліне на іншага дэбютанта Тоні Кроаса, а немцы саступілі 0:1. На чэмпіянаце свету 2014 у Бразіліі ў першым жа для немцаў матчы групавога этапу пацвердзіў свае бамбардзірскія амбіцыі, забіўшы тры мячы ў браму зборнай Партугаліі, стаўшы такім чынам аўтарам першага хет-трыку на турніры.
Дасягненні
«Баварыя»:
Германія:
Асабістае жыццё
У лістападзе 2009 года Томас ажаніўся з сяброўкай Лізай, з якой сустракаўся 2 гады.
Вільгельм IV (вялікі герцаг Люксембургскі)
Вільгельм IV (Вільгельм Аляксандр; 22 красавіка 1852 — 25 лютага 1912) — рэгент Вялікага герцагства з 4 красавіка 1902 г., Вялікі герцаг Люксембургскі з 17 лістапада 1905, старэйшы сын герцага Адольфа.
Пасля смерці яго дзядзькі, прынца Мікалая-Вільгельма ў 1905 годзе, адзіным легітымным прэтэндэнтам на прастол у Доме Насау стаў стрыечны брат Вільгельма, Георг Мікалай, народжаны ад марганатычнага шлюбу. І ў 1907 годзе ён прызначыў сваю старэйшую дачку Марыю-Адэлаіду спадчынніцай прастола. Яна стала першай кіруючай манархіняй у Люксембургу са смерці яе бацькі ў 1912 годзе да свайго адрачэння ў 1919 годзе, і была зменена сваёй малодшай сястрой, Шарлотай. Нашчадкі Шарлоты кіруюць Люксембургам дагэтуль.
Бітва пад Салтанаўкай
Бітва пад Салтанаўкай (Bataille de Mohilew) — бітва ў час французскага нашэсця на Расію, якая адбылася 23 ліпеня 1812 каля вёскі Салтанаўка (цяпер у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі).
2-я расійская армія, узначаленая Пятром Баграціёнам, намервалася злучыцца з асноўнымі сіламі Барклая дэ Толі пасля таго, як французскія войскі ўзялі Магілёў і блакіравалі пераправу цераз Дняпро. Баграціён накіраваў генерала Мікалая Раеўскага супраць пяці французскіх дывізій пад кіраўніцтвам Луі Нікаля Даву, які размяшчаўся між 2-й арміяй і асноўнымі сіламі Барклая дэ Толі. Французскі корпус меў больш за 28,000 салдат, у тым ліку 3 пяхотныя дывізіі генералаў Кампана, Дэсэ і Клапарэда, а таксама кавалерыю генералаў Бурдэсоля і Валенса, але ў бітве ўдзельнічала толькі частка французскіх сіл. Сілы расійскага боку налічвалі каля 20 000 салдат.
Даву здолеў адбіць атакі рускіх на свае лініі, нягледзячы на адвагу салдат Раеўскага. Пасля гэтага французы перайшлі ў контрнаступленне і пераследавалі рускіх на адлегласці лігі. Паражэнне перашкодзіла злучэнню Баграціёна з асноўнымі часткамі расійскага войска пад кіраўніцтвам Барклая дэ Толі, вымусіўшы Баграціёна адступаць да Смаленска. Рускія страцілі ад 2500 да 5200 салдат, страты французаў ацэньваюцца ад 1000 да 4134 забітымі, параненымі і зніклымі.
Памяць
У 1912 годзе з нагоды 100-годдзя бітвы пабудавана мемарыяльная капліца (паводле праекта архітэктара Канстанціна Міхайлава і скульптара Пятра Яцыны).
Ліпава
Назву Лі́пава маюць:
Кубак Беларусі па футболе 2007/2008
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі 28 па 30 ліпеня 2007.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 16 жніўня па 11 верасня 2007.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Клуб «Камунальнік» з Жлобіна зняўся з турніру, яго суперніку была залічана тэхнічная перамога.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 15 і 16 сакавіка 2008.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 21 і 22 сакавіка 2008.
Чвэрцьфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 29 сакавіка 2008.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 2 красавіка 2008.
Паўфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 16 красавіка 2008.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 30 красавіка 2008.
Плямісты кускус
Плямісты кускус (Spilocuscus maculatus) — прадстаўнік роду Spilocuscus сямейства Phalangeridae.
Апісанне
Цела пакрыта густым мяккім футрам. Колер футра часцей белы з жаўтлявым або шараватым адценнем. У верхняй частцы цела футра пакрыта буйнымі плямамі, адкуль і назва гэтага віду кускуса. Колер плям можа быць рудым, бурым або чорным. Футра на жываце — белага колеру, без плям. Плямы прысутнічаюць толькі ў мужчынскіх асобін, самкі плямістага кускуса маюць аднастайнае белае або шараватае футра. Зрэдку сустракаюцца і самцы з футрам без плям.
На верхняй частцы хваста поўсць адсутнічае, а сам хвост пакрыты шчыльнай грубай скурай, якая дазваляе кускусу захопліваць галіны пры перамяшчэнні па дрэвах.
Арэал
Плямісты кускус жыве ў трапічных, мангравых і эўкаліптавых лясах да 1200 метраў над узроўнем мора. Арэал: паўночная і паўночна-ўсходняя Аўстралія (Квінсленд, паўвостраў Ёрк), Новая Гвінея, на астравах Акіяніі распаўсюджаны ад астравоў Сулавесі на захадзе да Саламонавых астравоў на ўсходзе.
Магутнасць
Магу́тнасць – скалярная фізічная велічыня, якая характарызуе хуткасць выканання работы сілаю. Магутнасцю называюць фізічную велічыню, лікава роўную рабоце, выка- нанай за адзінку часу. Больш фармальна, магутнасць сілы - гэта вытворная яе работы па часе:
Для канечных адрэзкаў часу можна вызначыць сярэднюю магутнасць сілы як дзель работы на час, за які яна была выканана: З улікам азначэння работы, формулу магутнасці можна перапісаць наступным чынам: Такім чынам, магутнасць сілы, якая дзейнічае на матэрыяльны пункт, роўная скалярнаму здабытку сілы і хуткасці матэрыяльнага пункта. Велічыня магутнасці складае здабытак абсалютных велічынь сілы, хуткасці матэрыяльнага пункта і косінуса вугла паміж імі.
Адзінкай магутнасці ў СІ з'яўляецца 1 ват (1 Вт). 1 ват — гэта магутнасць, пры якой работа ў 1 джоўль выконваецца за 1 секунду. Выкарыстоўваюцца кратныя адзінкі магутнасці: кілаваты (1 кВт = 1000 Вт), мегаваты (1 МВт = 1 х 106 Вт).
Гібоны
Гібоны (Hylobates) — род чалавекападобных прыматаў, якія жывуць у Паўднёва-Усходняй Азіі.
Апісанне
Даўжыня цела 45—90 см, маса 5—13 кг. Целасклад грацыёзны. Афарбоўка валасянога покрыва ад чорнай да жаўтавата-карычневай або серабрыста-шэрай. Прадстаўнікі гэтага роду маюць 44 храмасомы і часта маюць кольцы белай поўсці вакол твару.
Пярэднія канечнасці доўгія, з іх дапамогай гібоны перамяшчаюцца па галінах дрэў. Есць невялікія сядалішчныя мазалі. Іклы вялікія.
Пры ўсходзе сонца «пяюць» (адсюль назва — «пявучыя малпы»).
Пашырэнне
Адзін з чатырох родаў сямейства Hylobatidae. Раней быў адзіным родам у гэтым сямействе, але нядаўна ў катэгорыю родаў былі таксама вылучаныя роды Nomascus, Symphalangus і Hoolock. Прадстаўнікі роду з’яўляюцца найбольш разнастайным і шырока распаўсюджаным родам сямейства і жывуць на тэрыторыях ад Паўднёвага Кітая (Юньнань) да Заходняй і Цэнтральнай Явы.
Асаблівасці біялогіі
Жывуць у густых трапічных лясах на дрэвах невялікімі сямейнымі групамі.
Кормяцца пладамі, лісцем, маладымі парасткамі, насякомымі, павукамі, зрэдку птушынымі яйцамі і птушанятамі.
Палаваспелыя ў 5—7 гадоў, нараджаюць 1 дзіцяня.
Сістэматыка
Адрозніваецца 9 відаў, сярод іх:
Гібрыды Hylobates muelleri і Hylobates agilis сустракаліся на тэрыторыях Барнеа.
Вінтэртурская ратуша
Ратуша ў горадзе Вінтэртуры (кантон Цюрых) — прызнаны шэдэўр Готфрыда Земпера, адзін з самых значных твораў архітэктурнага гістарызму ў Швейцарыі.
У 1863 годзе гарадскі савет Вінтэртура прыняў рашэнне аб будаўніцтве асабняка для рэзідэнцыі. Манументальны будынак з пясчаніку па праекце Готфрыда Земпера быў пабудаваны ў 1865—1869 гадах. У 1871 годзе плошча перад ратушай упрыгожылася неакласічным фантанам архітэктара Карла Вільгельма Барайса.
Будынак ратушы чатырохпавярховы. Цэнтральны аб'ём ратушы аформлены па ўзоры старажытнарымскага храма з чатырма карынфскімі калонамі на фасадзе, руставаным неапрацаваным каменем. З вуліцы на ўзровень другога паверху вядзелесвіца ў класічным стылі. Франтоны двухсхільнага даху вянчаюць статуі старажытнагрэчаскіх багінь: з паўднёвага боку — багіні адплаты Немезіды, з паўночнай — багіні мудрасці Афіны; кожная ў суправаджэнні двух грыфонаў па вуглах франтона.
Былая царкоўная зала ратушы з 1934 года выкарыстоўваецца як канцэртная.
Беларэчанск
Беларэчанск (Белореченск) — горад (з 1958 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Беларэчанскага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 54,0 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1863 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Белая ў перадгор'ях Галоўнага Каўказскага хрыбта. Адлегласць да Краснадара — 90 км, да Майкопа — 12. Вузлавая чыгуначная станцыя (Беларэчанская) Паўночна-Каўказскай чыгункі на лініі Армавір—Туапсэ з адгалінаваннем электрыфікаванай галінкі ўверх па даліне ракі Белая (праз Майкоп) да пасёлка Каменнамосцкі.
Эканоміка:
IPod touch
iPod touch — партатыўны мультымедыйны прайгравальнік з серыі iPod кампаніі Apple. Ад іншых плэераў серыі адрозніваецца наяўнасцю Wi-Fi і наяўнасцю App Store.
Анонс плэера iPod touch адбыўся на прэс-канферэнцыі «The Beat Goes On», мінулай 5 верасня 2007 года ў Сан-Францыска. Плэер прадстаўляў Стыў Джобс, былы глава кампаніі Apple. Выпуск гэтай мадэлі плэера прайшоў у рамках абнаўлення ўсёй лінейкі плэераў iPod. Прадстаўлена было дзве версіі плэера: з 8 і 16 Гб убудаванай памяці. Пазней, у 2008 годзе, з'явілася мадэль з аб'ёмам памяці 32 Гб, а ў 2009 годзе — з 64 Гб.
У ЗША і Расіі ў продажы даступныя мадэлі iPod Touch: 8GB, 32GB, 64GB.
Рэплеўскі сельсавет
Рэ́плеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Рэпля.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бурнеўскага сельсавета, 2 снежня 1961 года — частка скасаванага Дзятлавіцкага сельсавета (вёскі Агароднікі, Альхова, Бойдаты, Дуляўцы, Мількаўцы, Міслюкі). 28 ліпеня 1967 года ў склад сельсавета з Воўпаўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Грыбаўцы, Марцьянаўцы, Навасады і Сугакі). 29 верасня 1972 года вёскі Агароднікі, Альхова, Бойдаты, Дуляўцы, Мількаўцы і Міслюкі перададзены ў склад Роскага пассавета. 18 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Вярэйкаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1053 чалавекі, з іх 52,9 % — палякі, 44,7 % — беларусы, 1,5 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходізілі 13 населеных пунктаў: аграгарадок Рэпля, вёскі Бурнева, Ганасаўцы, Грыбаўцы, Духаўляны, Марцянаўцы, Мештуны, Навасады, Навасёлкі, Навікі, Пачуйкі, Петрашэўцы, Сугакі.
Ена
Ена, Іена (Jena ) — старадаўні ўніверсітэцкі горад Германіі на рацэ Зале, другі па велічыні пасля Эрфурта горад у зямлі Цюрынгія. Насельніцтва горада — 104 200 чал. (2010).
Горад знакаміты сваім універсітэтам, адкрытым у 1558 годзе, дзе ў цяперашні час навучаецца больш за 20 тысяч студэнтаў. З пабудовай чыгункі ў 1874 годзе Ена паступова ператварылася ў прамысловы цэнтр. У часы ГДР тут размяшчаўся цэнтр оптыка-механічнай прамысловасці — камбінат Carl Zeiss, найбуйнейшае прадпрыемства краіны, на якім працавала каля 60 тысяч чалавек. Carl Zeiss вырабляе большай часткай на экспарт розныя аптычныя прыборы, астранамічнае абсталяванне, светлавыя і электронныя мікраскопы, медыцынскае абсталяванне, фотааб'ектывы, біноклі. Экспартнае значэнне мае і вытворчасць аптычнага шкла, медыкаментаў.
Запясочча
Запясо́чча (, Запесочье) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.
Гісторыя
З 1924 года ў складзе Тураўскага раёна, з 1962 — Жыткавіцкага раёна. У 1931—1954 гадах цэнтр Запясоцкага сельсавета.
Да Другой сусветнай вайны ў Запясоччы каля 300 двароў, 1200 чалавек. У жніўні 1941 года акупанты спалілі вёску — больш за 250 хат, забілі 70 чалавек.
Дастык (гарадская адміністрацыя Аксу)
Дастык — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр Дастыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 551643100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 736 чалавек (352 мужчыны і 384 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 655 чалавек (310 мужчын і 345 жанчын).
Марсілій Інгенскі
Марсілій Інгенскі (Inghen або Marsilius Ingenuus; 1335?/1340? - 20 жніўня 1396) — навуковец XIV стагоддзя.
Сабор святых навамучанікаў і спаведнікаў Царквы Рускай
Сабор святых навамучанікаў і спаведнікаў Царквы Рускай (Собор новомучеников и исповедников Церкви Русской, Сабор святых навамучанікаў і спаведнікаў расійскіх, Собор новомучеников и исповедников Российских) — святыя Рускай праваслаўнай царквы, якія прынялі мучаніцкую смерць за Хрыста ці былі падвергнутыя ганенням пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года.
Таксама: царкоўнае свята ў гонар гэтых святых, якое адзначаецца 7 лютага (25 студзеня ст. ст.)
Уключае ў сябе Сабор навамучанікаў, у Бутаве пацярпелых, спіс узначальваецца свяшчэннамучанікам Серафімам (Чычаговым).
Гісторыя свята
Святкаванне Сабора навамучанікаў і вызнаўцаў Расійскіх было вызначана Патрыярхам Ціханам і пацверджана Усерасійскім Памесным Саборам 1917—1918 годзе. Паводле азначэння Маскоўскага памеснага Сабору, у студзені 25 павінны былі служыць паніхіды па ахвярах антырэлігійных ганенняў. 25 студзеня было абрана як дата расстрэлу мітрапаліта Кіеўскага Уладзіміра (Богаяўленскага).
У наступныя гады савецкай улады гэту памяць можна было адзначаць толькі тайна. Тым не менш, сярод вернікаў у СССР існавала шанаванне падзвіжнікаў, якія падвяргаліся праследаванням з боку ўлад.
Руская Замежная Царква пасля доўгай падрыхтоўкі здзейсніла ўслаўленне Сабору навамучанікаў 1 лістапада 1981 на сваім Саборы пад старшынствам мітрапаліта Філарэта (Вазнясенскага). У раздзел Сабору змясцілі апошняга расійскага імператара Мікалая II, членаў найсвятлейшага сямейства, Патрыярха Ціхана. Такім чынам, адбылося ўслаўленне не толькі канкрэтных асоб, але і самой з'явы мучаніцтва ў камуністычным дзяржаве. Да ліку святых прылічылі ўсіх навамучанікаў і спаведнікаў, у тым ліку і тых, чые імёны невядомыя. Протапрэсвітар Аляксандр Кісялёў, публікуючы абраз сабора навамучанікаў і вызнаўцаў расійскіх, напісаную ў РПЦЗ, назваў 105 дакладна зафіксаваных імёнаў.
Архірэйскі Сабор Рускай Праваслаўнай Царквы 1992 вызначыў праводзіць святкаванне Сабору навамучанікаў і вызнаўцаў Расійскіх 25 студзеня па юліянскім календары — у дзень памяці забойства свяшчэннамучаніка Уладзіміра (Богаяўленскага) — у выпадку супадзення сённяшняй з нядзельным днём або ў бліжэйшы тыдзень (нядзеля) пасля онага. У далейшым у 1990-я гады ішла падрыхтоўка да кананізацыі навамучанікаў і вызнаўцаў Царквы Рускай, многія святыя былі ўслаўлены як мясцовыя. У тым ліку 28 кастрычніка 1999 года рашэннем Сінода Беларускага Экзархата 23 навамучаніка Мінскай епархіі былі прылічаныя да ліку мясцовашанаваных святых.
Юбілейным Архіерэйскім Саборам Рускай Праваслаўнай Царквы 2000 былі ўслаўлены як вядомыя, так і невядомыя нам мучанікі і спаведнікі веры. Чын кананізацыі быў здзейснены 20 жніўні 2000 года. Таксама было вызначана, што ў склад Сабору будуць ўключацца святыя па рашэнні Свяшчэннага Сінода Рускай Праваслаўнай Царквы. У Саборы навамучанікаў і вызнаўцаў Расейскіх XX стагоддзя на 1 студзеня 2011 года паіменна кананізаваныя 1774 чалавека.
25 снежня 2012 года Свяшчэнны Сінод Рускай Праваслаўнай Царквы утварыў Царкоўна-грамадскі савет па ўвекавечанні памяці навамучанікаў і вызнаўцаў Царквы Рускай.
29 мая 2013 года рашэннем Свяшчэннага Сінода Рускай праваслаўнай царквы была прынята назва «Сабор святых навамучанікаў і спаведнікаў Царквы Рускай».
Ліпаўка
Назву Лі́паўка маюць:
Эдуард Пятровіч Шапко
Эдуард Пятровіч Шапко (, г. Ліепая, цяпер Латвія — ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1946).
Біяграфія
У 1922—1959 гадах у Беларускім тэатры імя Я. Купалы, дзе сфарміраваўся як акцёр пад кіраўніцтвам Е. Міровіча.
Творчасць
Характарны і камедыйны акцёр. Яго мастацтва вылучалася сакавітасцю сцэнічных фарбаў, дэталёвай распрацоўкай паводзін і знешняга аблічча персанажа, дакладнасцю сацыяльных характарыстык вобразаў. Сярод лепшых роляў: Шмігельскі, Праменны («Партызаны», «Мілы чалавек» К. Крапівы), Прыстаў («Бацькаўшчына» К. Чорнага), Лейтэнант («Канстанцін Заслонаў» А. Маўзона), Кругляш («Гута» Р. Кобеца), Дароднаў, Лыняеў, Мілаўзораў, Барабошаў («», «», «», «» А. Астроўскага), Сімяонаў-Пішчык («Вішнёвы сад» А. Чэхава), Мантэкі («Рамэа і Джульета» У. Шэкспіра), Настаўнік філасофіі, Жак («», «» Мальера), фон Кальб («Каварства і каханне» Ф. Шылера), Пера Каленіч («» Б. Нушыча), Вернер («Рускія людзі» К. Сіманава), Рэдзька («У стэпах Украіны» А. Карнейчука) і інш.
NGC 3683A
NGC 3683A (іншыя абазначэнні — UGC 6484, MCG 10-17-6, ZWG 291.75, IRAS11263+5724, PGC 35376) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Увярэднік балотны
Увярэ́днік балотны (Pedicularis palustris) — від кветкавых раслін роду сямейства.
NGC 3683A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Увярэднік балотны
Назвы
Увярэднік балотны, прорва, ваўчкі, гніднік, падсаднік, ушывая трава, вашыная трава , тваражаўнік, зязюліна мыла , насаднік, завушніца.
Батанічнае апісанне
Двухгадовая травяністая расліна вышынёй 20—60 см. Корань тонкі. Сцябло прамастойнае, часам разгалінаванае ў верхняй частцы, чырванаватага колеру. Лісце чаргаванае, часам амаль супраціўнае, перыстарассечанае, з зубчастым краем, апушанае. Сцябловае лісце сядзячае, прыкаранёвае — з кароткімі чаранкамі. Кветкі фіялетава-ружовыя, з 5 пялёсткамі. Суквецце — рэдкая гронка. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Лекавая і дэкаратыўная расліна.
Ахоўваецца ў шэрагу рэгіёнаў Расіі і Украіны, у Эстоніі.
Ліпаўкі
Назву Лі́паўкі маюць:
Мінор
Мінор (moll — мяккі; minor — маленькі) у музыцы — адзін з асноўных відаў ладу (разам з мажорам). Характэрная асаблівасць мінора — трэцяя ступень дыятанічнай гамы адстаіць ад першай на малую тэрцыю.
Існуе некалькі разнавіднасцяў мінору. Напрыклад лад, які называецца натуральным мінорам, будуецца наступным чынам: тон-паўтон-тон-тон-паўтон-тон-тон.
Акрамя таго, існуюць гарманічны мінор і меладычны мінор.
Пры абазначэнні танальнасці слова «мінор» (або moll) дадаецца да назвы тонікі, напрыклад «Ля мінор» (A-moll), «соль-дыез мінор» (Gis-moll) і т. п. Мінорная трохгучнасць ўключае малую тэрцыю, утвораных паміж асноўным тонам і трэцяй ступенню, і вялікую тэрцыю, пабудаваную ад трэцяй ступені. Так, склад трохгучнасць До мінор — до, мі-бемоль, соль (C-Es-G).
Статыстыка
Статы́стыка (ад status — стан рэчаў з пункту гледжання закона) — галіна ведаў, у якой выкладаюцца агульныя пытанні збору, вымярэння і аналізу масавых колькасных ці якасных дадзеных.
Статыстыка займаецца ўсімі аспектамі работы з дадзенымі, уключаючы планаванне збору дадзеных з пункту гледжання дызайну абследаванняў і эксперыментаў. Пад час аналізу дадзеных можна выкарыстоўваць адну ці абедзве статыстычныя метадалогіі — апісальная статыстыка або метад статыстычных высноў.
У Беларусі фарміраваннем афіцыйнай статыстыкі займаецца Нацыянальны статыстычны камітэт Рэспублікі Беларусь (Белстат).
Старажытнарымская рэлігія
Як і старажытнагрэчаская рэлігія, рымская рэлігія не мела адзінай арганізацыі і вучэння, а складалася з культаў разнастайных багоў. Рэлігійныя абрады, звязаныя з жыццём сям'і ці з хатнімі і прыватнымі справамі, здзяйсняў сам бацька сям'і. У вёсцы яго мог замяніць валодаўшы асаблівымі паўнамоцтвамі кіраўнік маёнтка. Афіцыйныя дзяржаўныя абрады спраўляліся асобнымі носьбітамі вышэйшай улады - спачатку царом праз так званых жрэчаскімі царамі, потым консуламі і прэтарамі, у крытычныя моманты - дыктатарам. Пры гэтым імператар, сумясціўшы ў сабе функцыю Вялікага пантыфіка, звычайна сваіх ініцыятыў не выказваў.
Інстытут жоацоў ўвёў згодна з традыцыяй Нума Пампілій. Пры гэтым рымскія жрэчаскія калегіі не былі замкнёнай кастай - доступ да іх быў адчынены праз грамадскую дзейнасць. Так, напрыклад сан аўгура мелі Цыцэрон і Пліній Малодшы, а напрыклад Цэзар і Нерон у пачатку кар'еры былі фламінамі. Значную ролю мела калегія фецыялаў, якая кіравала сакральным рытуалам абвяшчэння вайны і часткова курыравала рымскую дыпламатыю. Вялікую ролю гуляла таксама калегія вясталак.
Dictyopharidae
Апісанне
Сярэдніх памераў цыкадавыя, якія добра скачуць. Галава часта выцягнутая наперад у выглядзе галаўнога атожылка. Пярэднія тазікі не даходзяць да вяршыні кліпеуса. Імага і лічынкі ходзяць, падымаючы пярэднюю частку цела. Для СССР паказвалася 20 родаў і 80 відаў.
Класіфікацыя
Больш 670 відаў і 148 родаў (ці 490 і 119 па іншых падліках).
Старажытнарымская рэлігія
Пантэон
Боскае апавяданне было больш важныя у грэчаскай сістэме рэлігшійнай веры, чым у рымлян, для якіх першаснымі былі рытуал і культ. Хаця рымская рэлігіяне была заснавана на свяшчэнным пісанні і яго тлумачэнні, святарская літаратура была адной з самых ранніх форм лацінскай літаратуры. Кнігі (Libri) і каментарыі (Comentarii) калегіі пантыфікаў і аўгураў утрымлівалі рэлігійныя працэдуры, малітвы, пастановы і меркаванні паводле пунктаў рэлігійнага закона. Хаця прынамсі асобныя з гэтых матэрыялаў былі дасягальнымі для канультацый рымскаму сенату, часта яны былі occultum genus litterarum - загадкавай формай літаратуры, да якой мелі доступ толькі жрацы. Прароцтвы, якія тычыліся сусветнай гісторыі і лёса Рыма, выпадкова былі знойдзены ў цьмяных кнігах Сівіл, якія, згодна з легендай былі набыты Тарквініям Ганарлівым у канцы VI стагоддзя да нашай эры ў куманскіх Сівіл. Асобныя аспекты архаічнай рымскай рэлігіі былі запісаны ў страчаных багаслоўскіх працыах вучонага I стагоддзя данашай эры Марка Тэрэнцыя Варона, і цяпер вядомы з прац іншых классічных і хрысціянскіх аўтараў. Рымскі пантэон мае шмат аналагаў грэчаскіх багоў і багінь, ёсць і свае ўласныя боствы і ніжэйшыя духі. Асабліва шануемыя богі зваліся «бацькамі» («patres»), ніжэйшыя - «famuli divi» і «virgenes divi». Боскае права («fas») не змешвалася з чалавечым («ius»). Ніжэйшыя боствы («numina») існавалі ў рымлян ўжо верагодна ў раннюю эпоху. У грэчаскіх кнігах «Індзігаментах» пералічваюцца богі сяўбы, вырастання сямян, цвяцення і паспявання, жніва каласоў, шлюба, зачацця, развіцця зародка, нараджэння немаўля, яго першага крыка, выхада на прагулку, вяртання дамоўі г. д., у сувязі з чым першапачаткова ў асобных багоў пол не быў фіксаваным (пар. Палес, Фаўн - Фаўна, Памона - Памон). З масы нуміонаў вылучылася трыяда рымскага пантэона - Юпітэр, Марс і Квірын, у якой адлюстравалась трохчленнасць грамадзянскіх функцый - адпаведна рэлігійна-жрэчаская, ваенная і гаспадарчая. З прыпісваемага Нуме Пампілію календара свят і спіса прызначных ім фламінаў, са згадвання старажытных свяцілішч вядома аб існаванні культаў Вулкана, Палатуі, Фурыны, Флоры, Карменты, Цэрэры, Памоны, Валупіі і інш. Прыкладна тады ж былі падвоены калегіі луперкаў і саліяў. З'явіліся культы саслоўяў (Няптун, Дыяскуры у патрыцыяў, Цэрэра і Лібер у плебса) і асобныя родавыя культы (у Карнэліяў, Эміліяў, Клаўдзіяў і магчыма ў іншых), групаваўшыхся вакол Весты, лараў і пенатаў. Існавалі таксама і культы вясковых абшчын
Рымская міфалогія
Асноўны артыкул: Рымская міфалогія
Рымская міфалогія ўяўляе з сабе сукупнасць традыцыйных гісорый, якія адносяца да легендарнага ўзнікнення рыма і яго рэлігійнай сістэме, прыведзеных у літаратуры і выяўленчым мастацтве рымлян. Тэрмін «рымская міфалогія» можа таксама адносіцца таксама і к сучаснаму вывучэнню гэтых уяўленняў, а таксама да матэрыялаў з іншых культур любога перыяда, у якіх разглядаюцца рымская літаратура і мастацтва. Рымляне звычайна трактавалі гэтыя традыцыйныя апавяданні як гітсарычныя, нават калі яны ўтрымлівалі цуды, ці элементы звышнаруральнасці. Апавяданні чата звязаны з палітыкай і мараллю і з тым, як асабістая недатыкальнасць чалавека суадносіцца з яго адказасцю перад грамадствам і Рымскай дзяржавай. Важнай тэмай быў гераізм. Калі апавяданне тычылася рымскай рэлігійнай практыкі, яно больш было звязана з рытуаламі, прадказаннямі і грамадскімі інстытутамі, чым з тэалогіяй і касмагоніяй.
Першае пакаленне - богі пазычаны з грэчаскай рэлігіі (згодна з Гігінам)
Дзеці Імглы
Дзеці Этара і Дзіес Дзеці Этара і Целус
Другое пакаленне багоў
Дзеці Каелума і Целус
дзеці Мара і Целус
Трэцяе пакаленне
Галоўныя богі - дзеці Сатурна і Опс (гл. Савет багоў)
Запазычаныя богі
Прыняцце мясцовых багоў адбывалася ўвесь час, паколкі рымскаядзяржавазаваёўвала навакольныя тэрыторыі. Рымляне звычайна аказвалі мясцовым багам заваяванай тэрыторыі тую ж павагу, што і багам рымскай дзяржаўнай рэлігіі. У дадатак да Дыяскураў, заваяваныя паселішчы Італіі ўнеслі свой уклад у рымскі пантэон у выглядзе Дыяны, Мінервы, Геркулеса, Венеры і багоў меньшага ранга, асобныя з якіх былі італійскімі бажаствамі, іншыя першапачаткова паходзілі з грэчаскай культуры Вялікай Грэцыі. У 203 г. да н.э. культавы аб'ект, увасадляўшы Кібелу, быў прывезены з горада Песінус ва Фрыгіі і з патрэбнымі цырымоніямі вітаўся ў Рыме, за шмат стагоддзяў да таго, як яе тэрыторыя была далучана да Рыма. Два паэта той эпохі, Лукрэцый і Катул, у сярэдзіне прешагасстагоддзя да нашай эры выказвалі непрыхільныя погляды на яе дзікі экстатычны культ.
У асобных выпадках богі ворагаў Рыма былі афіцына запрошаны прайсці праз рытуал эвакацыі, каб заняць сваё месца ў новых свяцілішчах у Рыме.
Абшчыны іншаземцаў (перэгрыны) і адпушчаныя на волю рабы (ліберціны) працягвалі свае рэлігійныя абрады ў межах горада. такім чынам Мітра апынуўся ў Рыме, і яго папулярнасць у рымскай арміі распаўсюдзіла яго культ да такіх далёкіх мясцін, як Рымская Брытанія. Важныя рымскіябогі былі ў вніку атаясамлены з больш антрапаморфнымі грэчаскімі багамі, і разам з німі былі ўпрыняты многія з іх атрыбутаў і міфаў.
Міфічныя істоты (Паводле Плінія Старэйшага)
Старажытныя рымляне ў сувязі з падабенствам культуры запазычылі ў грэкаў іх міфалогію, г. зн. гісторыю стварэння света
Урбан VI
Урбан VI (, свецкае імя: Барталамеа Прыньяна, Bartolommeo Prignano; 1318, Неапаль — 15 кастрычніка 1389) — Папа Рымскі з 8 красавіка 1378 па 15 кастрычніка 1389 года. Апошні Папа Рымскі, абраны не з кардыналаў.
Быў вядомы сваім дэспатычным характарам, які вымусіў кардыналаў праз некалькі месяцаў абраць антыпапу, што паклала пачатак Вялікай схізмы.
Армянская гіпотэза
Армя́нская гіпотэза — умоўная назва мадэлі ўзнікнення індаеўрапейскіх моў і ранняга рассялення індаеўрапейцаў, распрацаванай савецкімі лінгвістамі Тамазам Гамкрэлідзэ і Вячаславам Івановым і апублікаванай у 1984 г.
Дыскусіі
У 1984 г. Тамаз Гамкрэлідзэ і Вячаслаў Іваноў прызнавалі, што іх гіпотэза не мае дакладнага археалагічнага падцверджання, паколькі вылучаны імі ў якасці магчымай індаеўрапейскай прарадзімы рэгіён дрэнна даследаваны. Асноўная крытыка армянскай гіпотэзы доўгі час абапіралася на наяўнасць пераважна ўскосных доказаў з боку яе стваральнікаў, а таксама на нязгоду з боку некаторых лінгвістаў у дачыненні да іх тлумачэння гукавай сістэмы праіндаеўрапейскай мовы. У 2010 г. Тамаз Гамкрэлідзэ прапанаваў абноўленую версію з апорай на іншыя мовазнаўчыя метады, але ніяк не закрануў праблему археалагічнага абгрунтавання.
У 2018 г. амерыканскі генетык Дэвід Райх выказаў думку ў падтрымку Армянскай гіпотэзы. Згодна яго тлумачэнням, носьбіты найстаражытнейшай вядомай індаеўрапейскай Ямнай культуры з'яўляліся ў выніку генетычнага дрэйфа з поўдню, меркавана з Армянскага або Іранскага плато.
Дрозд Наўмана
Дрозд Наўмана (Turdus naumanni) — невялікая пеўчая птушка сямейства драздовых. Відавая назва дадзена ў гонар нямецкага арнітолага Іагана Андрэаса Наўмана (1744-1826).
Апісанне
Дрозд Наўмана даўжынёй 23 см прадстаўлены двума выразна адрознымі падвідамі: T. n. naumanni і T. n. eunomus.
Харчаванне
Сілкуецца насякомымі, пладамі і насеннем.
Сабор беларускіх святых
Сабор Беларускіх святых — святыя Рускай праваслаўнай царквы, якія сваім паходжаннем ці дзейнасцю звязаныя з беларускімі землямі. Адзначаецца ў трэці тыдзень пасля свята Святой Троіцы. Свята было ўсталявана патрыярхам Піменам 3 красавіка 1984 года.
Юлія Станіславаўна Савічава
Юлія Савічава (,, СССР) — расійская эстрадная спявачка, выпускніца тэлепраекта «Фабрыка Зорак 2», удзельніца конкурсу Еўрабачанне 2004, актрыса.
Біяграфія
Юлія Савічава нарадзілася 14 лютага ў горадзе Курган у сям’і музыкантаў. Захапляцца музыкай пачала ў 3 гады, а яе першае выступленне на сцэне адбылося ў 4 гады з гуртам «Агата Крысці». У 2003 годзе стала ўдзельніцай папулярнага шоу «Фабрыка зорак 2», у якім яна дайшла да паўфіналу. Яе песні «Караблі», «Ты сэрца маё», «Высока» рэгулярна станавіліся хітамі. У 2004 годзе Юлія Савічава ўдзельнічала ў Еўрабачанні з песняй «Believe Me», заняўшы 11 месца.
Фрыда Торэсбланка
Фрыда Торэсбланка — мексіканска-амерыканская незалежная кіна- і тэлепрадзюсарка, вядомая сваёй працай з Альфонса Куаронам і Гільерма дэль Тора.
Фрыда спрадзюсіравала мноства незалежных фільмаў, у тым ліку «» з Шонам Пенам і Наомі Уотс у галоўных ролях, «» Джона Малкавіча з Хаўерам Бардэмам у галоўнай ролі, «», «», «», «» і аскараносны фільм Гільерма дэль Тора «Лабірынт фаўна». У 2010 годзе Фрыда адкрыла сваю прадзюсарскую кампанію «Braven Films», чый першы фільм «» з Майклам Сера ў галоўнай ролі выйшаў у 2013 годзе.
Фрыда трапіла пад пільную ўвагу з-за шматлікіх абвінавачванняў у дамаганнях, звязаных з інцыдэнтам у 2008 годзе, падчас якога яна нібыта жорстка абыходзілася з жанчынай, якая працавала ў яе сям’і.
Белая (прыток Кубані)
Белая — рака ў Расіі, левы прыток Кубані (упадае ў Краснадарскае вадасховішча). Даўжыня 273 км, плошча басейна 5990 км².
Бярэ пачатак на Галоўным, або Водападзельным хрыбце Вялікага Каўказа, ля вяршыняў гор Фішт і Оштан. У верхнім цячэнні мае рысы тыповай горнай ракі з шэрагам каньённых участкаў, у ніжнім цячэнні набывае раўнінны характар. Жыўленне змяшанае — ледавіковае, снегавое, дажджавое.
Галоўныя прытокі: Пшэха, Курджыпс, Руфабга. На Белай размешчаныя гарады Майкоп, Беларэчанск, пасёлкі гарадскога тыпу Каменнамосцкі, Тульскі, пасёлак Нікель.
Энергетычны патэнцыял ракі выкарыстоўваецца Беларэчанскім каскадам ГЭС, які складаецца з Беларэчанскай і Майкопскай ГЭС (сумарная магутнасць станцый — 57,4 МВт, выпрацоўка — 241,9 млн. квт·ч/год).
Літвінава
Назву Літві́нава маюць:
Торткудук
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 115 чалавек (61 мужчына і 54 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 104 чалавекі (46 мужчын і 58 жанчын).
NGC 3685
NGC 3685 (іншыя абазначэнні — MCG 1-29-45, ZWG 39.192, KCPG 287B, PGC 35305) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Штэфан Кіслінг
Штэфан Кіслінг (Stefan Kießling; нар., Ліхтэнфельс, Германія) — нямецкі футбаліст, нападнік. На клубным узроўні вядомы па выступах за леверкузенскі «Баер». За нацыянальную зборную Германіі правёў 6 матчаў.
«Нюрнберг»
Сваю кар’еру Штэфан распачаў у клубе «Нюрнберг», дзе спачатку гуляў у моладзевай камандзе, а потым і ў асноўнай. Усяго за клуб правёў 73 матчы, падчас якіх забіў 19 галоў.
«Баер»
У 2017 годзе абвясціў аб завяршэнні кар’еры па заканчэнні сезону 2017/18. Апошні матч правёў 12 мая 2018 года супраць «Гановера 96» (3:2), выйшаўшы на замену на 83-й хвіліне.
Міжнародная кар’ера
Штэфан дэбютаваў у складзе зборнай Германіі ў таварыскім матчы супраць зборнай Даніі 28 сакавіка 2007 года.
Дасягненні
Германія:
Літвяны
Назву Літвя́ны маюць:
Eupeodes bucculatus
Eupeodes bucculatus — від. Распаўсюджаны ў палеарктыцы.
Апісанне
Від вельмі падобны на такіх прадстаўнікоў гэтага ж роду, як, і , што аскладняе яго ідэнтыфікацыю.
Арэал
Распаўсюджаны ад Нарвегіі, Швецыі і Даніі на поўдзень да Партугаліі і Італіі і ад Ірландыі на ўсход праз Цэнтральную Еўропу ў Швейцарыю.
Біялогія
Сустракаецца ўздоўж рэк і ў таполева-вярбовых алювіяльных лясах і ў сталых нізінных балотах з зараснікамі вярбы і бярозы. Сілкуюцца на прадстаўніках родаў, , , і. Імага лётаюць з красавіка па май і з ліпеня па жнівень.
Геленджык
Геленджы́к (Геленджик) — горад (з 1915 года) у Расіі, краявога падпарадкавання ў складзе Краснадарскага края. Насельніцтва 50,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1831 годзе.
Горад размешчаны за 25 км на паўднёвы ўсход ад Наварасійска, ля падножжа заходняй часткі горнага хрыбта Маркотх, на ўзбярэжжы Геленджыкскай бухты Чорнага мора.
Галоўнымі галінамі эканомікі з'яўляецца будаўніцтва, турысцка-рэкрэацыйны комплекс, транспарт, харчовая прамысловасць.
Бас
Бас (basso — нізкі) — нізкі мужчынскі голас (дыяпазон ад «мі» вялікай актавы да «фа» першай актавы). Басы дзеляцца на:
Таксама вылучаюць т. н. «Актавістаў» (г. зн. басоў з тэсітураю (дыяпазонам) «ля» контрактавы-«ля» малай), што спяваюць, як правіла, у хорах (часцей за ўсё ў цэрквах).
Роскі сельсавет
Ро́скі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Рось.
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (без Росі) — 3060 чалавек, з іх 69,1 % — беларусы, 23,4 % — палякі, 5,1 % — рускія.
Малат’я
Малат'я (Malatya), горад на ўсходзе Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Малат'я. Заснаваны хетамі пад назвай Мелід, сучасны горад забудоўваецца па суседству з гістарычным паселішчам з 1838.
Горад славуты сваімі абрыкосавымі гаямі і вырабамі з абрыкоса (каля 10-15 % сусветнай вытворчасці і больш за 50 % адпаведнай прадукцыі Турцыі).
У 576 годзе візантыйцы перамаглі персаў бліз Мелітэны.
Партыя свабоды рускага народа
Партыя свабоды рускага народа (ПСРН) — адно з першых аб’яднанняў агульнадэмакратычнага характару, якое існавала ў Гомелі з 2 лістапада 1956 года да 9 лютага 1957 года.
Утварэнне
Партыя свабоды рускага народа была заснавана 2 лістапада 1956 года на сустрэчы М. Грачухі, памочніка санітарнага лекара абласной санэпідэмстанцыі, з Ф. Казлоўскім, загадчыкам крамы. У прыватнай гутарцы па абмеркаванні працэсаў у Венгрыі і Егіпце знаёмыя прыйшлі да размовы пра неабходнасць заснавання арганізацыі на манер партый, якія існуюць у краінах з дэмакратычнымі традыцыямі. Ініцыятыва сыходзіла ад М. Грачухі. У той жа дзень з гэтай ідэяй быў азнаёмлены прадавец мясакамбіната Г. Віннікаў, які, паводле ўласных слоў, выразіў палкае жаданне далучыцца да незалежнага руху. У тым жа месяцы ў арганізацыю ўступілі электраманцёр Гомельскай ЦЭС М. Дзехцяроў і гравёр фабрыкі «Палесдрук» А. Яткін. Апошні зрабіў пячатку арганізацыі і вынес з фабрыкі шрыфт для вырабу ўлётак і вокладак партбілетаў.
Дзейнасць
Прадугледжваліся таксама розныя сродкі барацьбы з камуністычным рэжымам. М. Грачуха адстойваў паступовую і крапатлівую працу па прыцягненні новых сябраў партыі. Ф. Казлоўскі выступаў за больш радыкальныя дзеянні — за збор зброі, выпуск улётак, арганізацыю радыёпрапаганды.
Пакаранне
9 лютага 1957 года былі арыштаваныя М. Грачуха, Ф. Казлоўскі, А. Яткін, крыху раней Г. Віннікаў, а 16 лютага 1957 года — М. Дзехцяроў. 16 верасня 1957 года рашэннем Судовай калегіі па крымінальных справах Гомельскага абласнога суда сябры арганізацыі асуджаныя: М. Грачуха, Ф. Казлоўскі на 10 гадоў пазбаўлення волі, Г. Віннікаў на 5 гадоў пазбаўлення волі, А. Яткін на 3 гады, М. Дзехцяроў — 1 год. Усе яны абвінавачваліся ў стварэнні антысавецкай арганізацыі, выпрацоўцы Статута і прысягі, падрыхтоўцы да выпуску ўлётак.
Склад
Сярод заснавальнікаў ПСРН былі 2 беларусы, 2 рускія, 1 украінец. Удзельнікамі былі:
Асноўныя пункты праграмы
На паседжаннях бюро ПСРН (5 і 12 студзеня 1957 года), якія адбываліся на кватэры Ф. Казлоўскага, быў выпрацаваны Часовы статут і некаторыя праграмныя палажэнні партыі. Асноўнымі пунктамі праграмы былі:
Ад сябраў партыі патрабавалася выкананне задач па паляпшэнні жыцця народа і здзяйснення дэмакратычных асноў.
Прысяга
"Клянуся перад абліччам свайго народа аддаць усе сілы вызваленню рускага народа ад камуністычнага прыгнёту."
Літоўка
Назву Літо́ўка маюць:
Сланімскі
Сланімскі — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Звычайны павук-скакун
Звычайны павук-скакун або Зебравы павук-скакун (Salticus scenicus) — від павукоў-скакуноў сустракаецца ў галарктычным раёне.
Апісанне
Розніцы ў памерах паміж самкай і самцом амаль няма: самкі — 5-7 мм, самца — 5-6 мм. Галоўнай адметнай рысай, гэта вельмі вялікія вочы, што з'яўляецца характэрнай рысай і для іншых павук-скакунчыкаў. У іх восем вачэй, два з якіх, пярэднія, вялікія і даюць павуку бінакулярны зрок. Звычайны павук-скакунчык чорны з белымі палоскамі па ўсім целе.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны павук па ўсёй Еўропе і Галарктыцы, жыве блізка з чалавекам.
NGC 3687
NGC 3687 (іншыя абазначэнні — UGC 6463, MCG 5-27-73, MK 736, ZWG 156.78, KUG 1125+297, PGC 35285) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліцвінава
Назву Ліцві́нава маюць:
Ліцвякі
Назву Ліцвякі́ маюць:
Ірына Канстанцінаўна Радніна
Ірына Канстанцінаўна Радніна (Ири́на Константи́новна Роднина́; нар., Масква) — савецкая фігурыстка, трохразовая алімпійская чэмпіёнка, дзесяціразовая чэмпіёнка свету, расійскі грамадскі дзеяч.
Арбарыст
Арбарыст (ад arbor — дрэва) — дрэвавод, спецыяліст па абслугоўванні і догляду за дрэвамі як за індывідуальнымі арганізмамі (за ляснымі супольнасцямі звычайна даглядаюць лесаводы). Арбарыст павінен мець або агульную адукацыю па спецыяльнасці, альбо прайсці курсы пры вышэйшай навучальнай установе.
Важную ролю ва ўзнікненні сучаснай галіны догляду дрэў ва ўрбанізаваным асяроддзі сыграў  — «бацька дрэвавай хірургіі». Вялікі ўклад у фарміраванне амерыканскай арбарыстычнай галіны ўнеслі і. У Германіі значныя працы па арбарыстыцы выканаў.
Арбарысты актыўна выкарыстоўваюць альпінісцкі рыштунак, што дазваляе атрымаць доступ да вельмі высокіх дрэў ці тых, якія знаходзяцца ў недаступных месцах. Акрамя адукацыі па спецыяльнасці, арбарыст павінен валодаць навыкамі карыстання альпінісцкім рыштункам і мець мінімальную падрыхтоўку, для выканання работы на вышыні.
Арбарысты выдаляюць фаутныя ўчасткі дрэў (з пашкоджаннямі і дэфектамі ствалоў рознага паходжання), ліквідуюць іх небяспечныя часткі. Старыя ж дрэвы спілоўваюць проста пад корань па частках. Каб не пашкодзіць бліжэйшыя аб’екты, дрэва спілваецца па частках, кожная спілаваная частка спускаецца на зямлю з дапамогай вяроўкі і лябёдкі.
Сістэма ведаў і практычных мер, якія аб’ядноўваюцца мэтай распазнавання, лячэння і папярэджання хвароб, пашкоджанняў дрэў называецца.
Аддзяленне Парамонаўка
Аддзяленне Парамонаўка — населены пункт у Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад Дастыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 551643300.
Насельніцтва
Паводзе дадзеных 1999 года, у населеным пункце не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 50 чалавек (25 мужчын і 25 жанчын).
Літва
Літва адносіцца да краін з невялікай колькасцю насельніцтва, якое пры тым працягвае скарачацца. Тэмпы памяншэння колькасці насельніцтва — адны з самых высокіх у свеце. Дзяржаўная мова — літоўская, адна з дзвюх жывых балтыйскіх моў. Найбуйнейшыя гарады — Вільнюс, Каўнас, Клайпеда, Шаўляй.
У XIII ст. усходнія землі сучаснай Літвы сталі часткай Вялікага Княства Літоўскага — магутнай сярэднявечнай беларуска-літоўскай дзяржавы. Жамойць была канчаткова далучана да Вялікага Княства Літоўскага ў XV стагоддзі. З XVI ст. ВКЛ знаходзілася ў складзе Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў. У канцы XVIII ст. пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Літва трапіла ў склад Расійскай імперыі. У 1918—1940 гады краіна існавала як суверэнная дзяржава. У 1940 годзе была акупавана Савецкім Саюзам, у 1941—1944 гады — фашысцкай Германіяй. У 1990 годзе Літва аднавіла сваю незалежнасць.
Краіна былога СССР, што сёння не ўваходзіць у СНД. Член Еўрапейскага саюза з 1 мая 2004 года, таксама ўваходзіць у Еўразону і Шэнгенскае пагадненне. З ліпеня 2018 года з’яўляецца ўдзельнікам АЭСР. Удзельнік НАТА.
Этымалогія
Упершыню назва «Litua» згадваецца ў Кведлінбургскай хроніцы ў 1009 годзе. Этымалогія гэтага слова дакладна не вызначана. Паводле найбольш распаўсюджанай версіі, назва «Літва» паходзіць ад невялікай (11 км) рэчкі Lietava, прытока Нярыса. Паводле версіі Артураса Дубоніса, назва краіны паходзіць ад слова Leičiai — назвы тагачаснага ваеннага саслоўя, на якое абапіраліся князі.
Геаграфічнае становішча
Плошча Літвы — 65 200 кв. км. Літва размешчана ва Усходняй Еўропе. На думку літоўскіх географаў (пацверджаную французскімі калегамі) менавіта ў Літве знаходзіцца геаграфічны цэнтр Еўропы.
Літва мяжуе з наступнымі краінамі (у дужках — працягласць мяжы): На захадзе абмываецца Балтыйскім морам. Мае толькі 38 кіламетраў адкрытага марскога берагу. Літве належыць таксама паўночная частка Куршскай касы і акваторыі Куршскага заліва, на якія і прыходзіцца большая частка ўзбярэжжа.
Прырода
Літва размешчаная на заходняй ускраіне Усходне-Еўрапейскай раўніны. Ландшафт раўнінны, нізінны. Вышыня над узроўнем мора не перавышае 300 метраў. Вузкая нізіна з вышынямі да 50 м апаясвае Балтыйскае ўзбярэжжа. У цэнтральнай частцы Літвы, з поўначы на поўдзень, працягнулася Сярэднелітоўская нізіна з вышынямі 16-90 м над у.м. Найбольш прыўзнятыя часткі тэрыторыі — Балтыйская града з вышынямі да 294 м, якая працягнулася з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход уздоўж мяжы з Беларуссю, і Жамойцкае ўзвышша на захадзе. Да Балтыйскай грады належыць найвышэйшы пункт Літвы — Аукштояс (Высокая гара), 293,8 м. Заходняя Літва і літоўскі шэльф Балтыйскага мора — перспектыўныя раёны здабычы нафты і прыроднага газу. На марскім узбярэжжы сустракаецца бурштын.
Літва знаходзіцца ў пераходнай зоне паміж марскім і кантынентальным кліматам. Сярэднемесячныя тэмпературы студзеня −5 °C, ліпеня 17 °C. Гадавая сума ападкаў — ад 540 мм у цэнтральных раёнах да 930 мм на ўзбярэжжы. Тры чвэрці атмасферных ападкаў выпадае ў выглядзе дажджоў. Увесну і ўвосень частыя туманы, узімку — адлігі.
Большасць рэк (Нярыс, Мяркіс, Шашупе) належаць басейну Нямунаса (Нёмана), галоўнай ракі Літвы (агульная працягласць ракі 937 км, з якіх 475 км прыходзяцца на Літву). У Літве больш за 5 тыс. азёр, якія ўтвараюць паазер’і. Азёры пераважна ледавіковага паходжання. Найбуйнейшае возера Літвы — Друкшай (па-беларуску, Дрысвяты) на мяжы з Беларуссю. Самае глыбокае возера — Таўрагнас.
Лясамі пакрыта каля траціны зямлі (1,8 млн га). Найбольш распаўсюджаная хвоя, але сустракаюцца таксама елка, бяроза, алешына, асіна, дуб і ясень. Шмат зайцаў, аленяў і дзікоў; не рэдкасць ласі. Распаўсюджаныя фазаны, цецерукі, качкі і лебедзі. У летнія месяцы ля вады можна сустрэць шмат буслоў. Пераважаюць падзолістыя глебы.
Унікальныя прыродныя аб’екты Літвы ўзяты пад ахову ў запаведніках і нацыянальных парках.
Гісторыя
Упершыню слова «Літва» (Lituae) згадваецца ў 1009 г. у Кведлінбурскіх аналах (Annales Quedlinburgenses) у сувязі з забойствам літоўскімі паганцамі Бруна Кверфурцкага. На поўдні і ўсходзе Літва непасрэдна межавала з беларускімі землямі — Полацкай дзяржавай і Гарадзенскім княствам, зазнала іх значны ўплыў і мела з імі сталыя стасункі, плаціла даніну Полацкаму княству, таксама Літва ўдзельнічала ў ваенных паходах полацкіх князёў.