cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Майкл Берыдж
Скончыў Універсітэт Зімбабвэ, атрымаўшы ступень бакалаўра з першакласным адрозненнем (1960). Затым адправіўся ў Англію, займаўся ў В. Уіглсуорта ў Кембрыджскім універсітэце і ў 1965 годзе атрымаў там ступень доктара філасофіі. З’яўляўся постдокам у ЗША. У 1969—1990 гадах і з 1994 года працаваў у Кембрыджскім універсітэце. Фэла Трыніці-каледжа (1972). Атрымаў вядомасць як даследчык перадачы сігналу.
Член Еўрапейскай акадэміі (1989) і EMBO (1991), замежны член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1999).
Лесіна
Назву Ле́сіна маюць:
Воінская часць
Во́інская часць (в/ч) — арганізацыйна самастойная баявая, вучэбная і адміністрацыйна-гаспадарчая адзінка ў Узброеных Сілах (УС).
На флоце (ваенна-марскім флоце) воінскай часці адпавядае карабель.
Воінскія часці, ваенныя навучальныя ўстановы, установы, арганізацыі і гэтак далей, размешчаныя пастаянна або часова ў населеным пункце або раёне (мясцовасці) з усталяванымі межамі, складаюць гарнізон.
РСЧА
У Узброеных Сілах Савецкай Расіі, Асобны атрад Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі (РСЧА) — першапачатковая асноўная адзінка вайсковага фарміравання, якая прадстаўляла сабой воінскую часць з самастойнай гаспадаркай. На чале асобнага атрада РСЧА знаходзіўся Савет у складзе ваеннага кіраўніка і двух ваенных камісараў. Пры ім складаліся невялікі штаб і інспектарат.
РСЧА ў 1925—1939 гадах з'яўлялася міліцыйнай (ад militia — войска), якая ствараецца на аснове тэрытарыяльна-міліцыйнай сістэмы. Воінскія часці ў мірны час складаліся з ўліковага апарата і невялікай колькасці каманднага складу; вялікая яго частка і радавы склад, прыпісаныя да воінскіх часцей па тэрытарыяльнай прыкмеце, праходзілі ваеннае навучанне метадам пазавайсковай падрыхтоўкі і на кароткачасовых вучэбных зборах.
Савецкая Армія і ВМФ
У Узброеных сілах СССР, да воінскіх часцей адносіліся ўсе палкі, караблі 1, 2, 3-га рангаў, асобныя батальёны (дывізіёны, эскадрыллі), якія не ўваходзяць у склад палкоў, а таксама асобныя роты і батарэі, не ўваходзячыя ў склад батальёнаў і палкоў. Складаецца з падраздзяленняў.
Воінскай часці прысвойвалася сапраўднае (закрытае) найменаванне (нумар [№] у войсках, сілах), прысвоенае ганаровае званне (гвардыя), ганаровае найменне, назва атрыманых дзяржаўных узнагарод, штатная назва і імянное найменне (прыклад: імя Л. І. Брэжнева), напрыклад: 321-ы Гвардзейскі Архарынскі, ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга асобны дарожна-будаўнічы батальён імя Ленінскага камсамола і ўмоўнае (адкрытае) найменне (вайсковая часць) (В/Ч) (напрыклад, вайсковая часць № 12345). Адпраўленне пошты таксама адбывалася на № в/ч. Пры адпраўленні пошты ў воінскія часці за мяжой (ГСВГ, СГВ, ЦГВ і гэтак далей) часці называліся не в/ч, а п/п (палявая пошта). Нумар п/п таксама быў 5-знакавым, а паштовы індэкс пры гэтым на 1-м месцы утрымліваў лічбу 0, далей ішоў нумар палявой пошты.
Палкам, асобным батальёнам, асобным дывізіёнам, асобным авіяцыйным эскадрыллям уручаўся Баявы Сцяг (за выключэннем некаторых названых у спецыяльным пераліку), а караблям Ваенна-Марскі Сцяг.
Рэспубліка Беларусь
Воінская часць — арганізацыйна самастойная адміністрацыйна-гаспадарчая адзінка Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, якая з'яўляецца юрыдычнай асобай, якая мае рэальную і ўмоўнае назвы, пячатку з выявай Дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь, бягучыя рахункі ў абслуговаючай установе банка. Рэгістрацыя воинскай часці пры яе стварэнні па ўсталяваным штату, месту дыслакацыі ажыццяўляецца Міністэрствам абароны Рэспублікі Беларусь. Воінская часць пры ажыццяўленні гаспадарчай дзейнасці выкарыстоўвае ўмоўнае (адкрытае) найменне (вайсковая часць).
Міжнародны саюз тэарэтычнай і прыкладной хіміі
IUPAC (International Union of Pure and Applied Chemistry) – Міжнародны Саюз тэарэтычнай і прыкладной Хіміі.
Міжнародная арганізацыя, якая каардынуе даследванні ў галіне хіміі, хімічную тэрміналогію. Створаная ў 1920 годзе. Сябрамі IUPAC з’яўляюцца навуковыя установы. Выдае часопіс «Тэарэтычная і прыкладная Хімія» («Pure and Applied Chemistry»). IUPAC з’яўляецца сябрам Міжнароднай Рады Навуковых Хаўрусаў.
Аляксандр Юліянавіч Бранавіцкі
Аляксандр Юліянавіч Бранавіцкі (, в. Танежыцы, Слуцкі раён — ) — беларускі савецкі вучоны ў галіне патафізіялогіі. Член-карэспандэнт АН БССР (1950), доктар медыцынскіх навук (1940), прафесар (1948). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1971).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Скончыў 2-і Ленінградскі медыцынскі інстытут у 1936.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па праблемах, шоку, следавых рэакцый у паталогіі, ролі нервовай рэцэпцыі ў паталогіі, кампенсатарных прыстасаваннях і метадалагічных пытаннях медыцыны. Займаўся даследаваннямі дваістай, унутрана супярэчлівай прыроды хваробы, прыроды злаякасных новаўтварэнняў.
Навуковыя працы
Асноўныя працы :
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі.
Леснікова
Назву Лесніко́ва маюць:
Сумчаты крот
Сумчаты крот (Notoryctes typhlops), торбакрот  — від з роду сумчатых кратоў аднайменнага сямейства. Эндэмік Аўстраліі.
Апісанне
Даўжыня цела 12,1-15,9 см, вага — 40-70 г. Хвост — 2,1-2,6 см. Цела пакрыта кароткай, гладкай поўсцю, звычайна крэмава-белага колеру, але вокісы жалеза ў зямлі часта афарбоўваюць яе ў чырванавата-карычневы колер. Нос і рот карычнявата-ружовыя. Вібрысы адсутнічаюць. Канічнай формы галава пераходзіць у цела. Кароткія ногі вельмі моцна развітыя і забяспечаныя двума пальцамі з кіпцюрамі. Спіна, пыса і хвост часткова не пакрытыя поўсцю, скура пакрытая рагавымі ўтварэннямі. Адсутнічаюць органы зроку. Абедзве слёзныя залозы і вомераназальны орган добра развітыя. Верагодна, слёзныя залозы чысцяць нос і вомераназальны орган і ўвільгатняюць іх. Вушы пакрытыя поўсцю і не маюць вушной ракавіны. Жывёлы могуць чуць гукі ў нізкім дыяпазоне частот. Насавыя адтуліны — маленькія, вертыкальныя разрэзы, размешчаныя непасрэдна ў ніжняй частцы пысы. Мозг развіты вельмі дрэнна. Залозы сакрэцыі і нюх добра развітыя. Нюх, верагодна, грае важную ролю.
У сумчатага крата няма пастаяннай тэмпературы цела, яна вагаецца ад 15 да 30°.
Жан (вялікі герцаг Люксембурга)
Жан (Jean, поўнае імя Jean Benoit Guillaume Robert Antoine Louis Marie Adolphe Marc d’Aviano; 5 студзеня 1921, замак Колмар-Берг, Люксембург — 23 красавіка 2019 ) — вялікі герцаг Люксембурга (1964—2000).
Сям’я
9 красавіка 1953 года ён ажаніўся з прынцэсай Жазэфінай-Шарлотай Бельгійскай (1927—2005), дачкой караля Леапольда III. У пары нарадзілася пяцёра дзяцей:
NGC 3680
NGC 3680 (іншыя абазначэнні — OCL 823, ESO 265-SC32) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мелаўцы
Ме́лаўцы (, Меловцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шылавіцкага сельсавета.
Лесуны
Назву Лесуны́ маюць:
2020 год у гісторыі музыкі
2020 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Макрамалекула
Макрамалекула — малекула з высокай малекулярнай масай, структура якой прадстаўляе сабой шматразовыя паўтарэнні звёнаў, утвораных (у рэчаіснасці або думках) з малекул малой малекулярнай масы. Колькасць атамаў, якія ўваходзяць у склад макрамалекул, можа быць вельмі вялікай (сотні тысяч і мільёны).
Як сінонімы «макрамалекулы» выкарыстоўваюцца «палімерная малекула» або «мегамалекула».
Тэрмін «макрамалекула» ўведзены Германам Штаўдынгерам у 1922 г. (Нобелеўская прэмія па хіміі (1953)).
Канфармацыі
Пад палімерным клубком разумеецца не тое ж, што пад зматаным клубком нітак. Палімерны клубок (coil) больш нагадвае спутанную нітку, утвораную выпадковымі штуршкамі разматвальнай шпулькі па пакоі. Палімерны клубок бесперапынна мяняе сваю канфармацыю (прасторавую канфігурацыю). Тыповая форма клубка на выгляд падобная на траекторыю броўнаўскага руху (прыватны выпадак, так званы ідэальны клубок, апісваецца тымі ж раўнаннямі). Утварэнне клубкоў адбываецца ў сілу таго, што палімерны ланцуг на некаторай адлегласці (статыстычны сегмент) «губляе» інфармацыю аб сваім кірунку. Адпаведна, аб клубку можна казаць тады, калі контурная даўжыня ланцуга значна перавышае даўжыню статыстычнага сегмента.
Глабулярная канфармацыя палімернай ланцугу ўяўляе сабой шчыльную канфармацыю, пры якой аб'ёмная доля палімера параўнальная з адзінкай (калі доля палімера блізкая да адзінкі, глобула называецца шчыльнай; калі ж аб'ёмная доля палімера хоць і параўнальная, але прыкметна менш адзінкі, то кажуць, што глобула друзлая). Глабулярны стан рэалізуецца, калі ўзаемадзеянне звёнаў палімера адно з адным і з навакольным асяроддзем (напрыклад, растворам) прыводзіць да ўзаемнага прыцягнення звёнаў.
Хімічная будова
Хімічная будова часткова перадаецца ў хімічнай формуле, асабліва ў структурнай. Наяўнасць хімічнай будовы абумоўлівае, між іншым, з’яву ізамерыі.
Тэрмін уведзены ў 1861 годзе расейскім хімікам А. М. Бутлеравым, які сфармуляваў тэорыю Х.б..
Мядовыя гады
«Мядовыя гады» (Miodowe lata) — польскі, які трансляваўся на з 13 кастрычніка 1998 года па 20 снежня 2003 года, заснаваны на амерыканскім арыгінале пад назвай «» і «Шоу Джэкі Глісан».
Магнітуда вулканічнага вывяржэння
МАГНІТУ́ДА ВУЛКАНІ́ЧНАГА ВЫВЯРЖЭ́ННЯ, паказальнік магутнасці вулканічнага вывяржэння. Існуюць розныя шкалы і методыкі вымярэння магнітуды, аснаваныя на розных спалучэннях ацэнак назіраных або мераных з'яваў.
Мядовыя гады
Эпізоды серыяла запісваліся ў, на сцэне, якая круцілася, дзякуючы чаму можна было хутка мяняць дэкарацыі паміж сцэнамі.
Магнітуда вулканічнага вывяржэння
VEI
Шкала VEI, Volcanic Explosivity Index (літар. Шкала вулканічнай выбуховасці), асноўваецца на вымярэнні шэрагу параметраў, назіраных у час вывяржэння.
Мядовыя гады
Серыял уключае адаптацыі арыгінальных амерыканскіх сцэнарыяў («The Honeymooners — Classic» 39: эпізоды 1, 3—32, 34—35, 37—39, 46, 50, «The Honeymooners — The Lost Episodes»: 2, 33, 36, 41—42, 44, 47—49, 51—54, 56—57, 59—60, 70—71, 74, 78—80, 83—84, 90), а таксама аўтарскія эпізоды (астатнія).
За серыялам рушыў услед 17-серыйны працяг серыяла пад назвай «», які выйшаў у эфір восенню 2004 года ў крыху змененай канвенцыі.
Лецяшын
Назву Лецяшы́н маюць:
Марыя Адэлаіда (вялікая герцагіня Люксембургская)
Марыя-Адэлаіда (поўнае імя Мары Адэлаіда Тэрэзія Хільда ​​Антонія Вільгельміна, люксемб. Marie Adélaïde Theresia Hilda Antonia Wilhelmina vu Lëtzebuerg; фр. Marie Adélaïde Thérèse Hilda Antonie Wilhelmine; 14 чэрвеня 1894, Замак Берг, Люксембург — Замак Хоэнбург, Баварыя, 24 студзеня 1924) — вялікая герцагіня Люксембургская з 1912 па 1919 гады.
Аксу (пасёлак, Паўладарская вобласць)
Аксу — пасёлак у Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Аксускай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 551637100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 4499 чалавек (2148 мужчын і 2351 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 3533 чалавекі (1645 мужчын і 1888 жанчын).
Любавічы (Руднянскі раён)
Любаві́чы (Любавичи) — вёска ў Расіі, каля ракі Бярэзіны. Цэнтр сельскага паселішча Руднянскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 460 чал. (2007). Знаходзяцца за 15 км на паўднёвы захад ад Рудні, за 8 км ад граніцы з Беларуссю.
Любавічы — даўняе мястэчка гістарычнага Аршанскага павета Віцебскага ваяводства, на беларускай этнічнай тэрыторыі.
Гісторыя
Упершыню Любавічы згадваюцца ў 1642 годзе як мястэчка Аршанскага павета Вялікага Княства Літоўскага. Паселішча згадвае ў лісце ад 30 красавіка 1655 года маскоўскі цар Аляксей Міхайлавіч. Пазней ва ўладанні князёў Любамірскіх, якія збудавалі тут мураваную грэка-каталіцкую царкву.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Любавічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Аршанскім павеце Магілёўскай губерні. Станам на 1784 тут было 243 двары, з іх 178 належалі хрысціянам, 65 — іўдзеям. У 1798 адбыўся вялікі пажар, па якім мястэчка адбудавалі на тым жа месцы. У Вайну 1812 года ў Любавічах 2 тыдні стаяў корпус маршала напалеонаўскага войска Груні. У XIX — пачатку XX стагоддзяў тут праходзіў найбуйнейшы ў ваколіцах Хрышчанскі кірмаш з абарачэннем больш за 1,5 млн рублёў. Станам на 1860 — 1 мураваны і 312 драўляных будынкаў, скарбовае яўрэйскае вучылішча (16 вучняў), гарбарня.
У XIX ст. Любавічы сталі буйным рэлігійным цэнтрам: тут паўстала новая плынь у іўдаізме — Хабад (Хабад-Любавіч, Любавіцкі хасідызм). У мястэчку дзейнічалі 3 малітоўныя школы і велізарная бібліятэка, якую ў часы Першай сусветнай вайны пераправілі ў Маскву, у Румянцаўскі музей (цяпер Расійская дзяржаўная бібліятэка).
1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з’езду КП(б) Беларусі Любавічы ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Любавіцкую воласць (разам з Руднянскай і Мікулінскай) не вярнулі БССР. Статус паселішча панізілі да вёскі.
У Другую сусветную вайну 4 лістапада 1941 нацысты знішчылі ў Любавічах 483 яўрэяў.
Інфраструктура
У Любавічах працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, дом культуры, бібліятэка.
Мажор
Мажор, натуральны мажор (dur, durus - цвёрды, maggiore, majeur - вялікі) у сучаснай заходняй музыцы - адзін з асноўных відаў ладу (разам з мінорам). Характэрная асаблівасць мажора - трэцяя ступень дыятанічнай гамы, якая адстаіць ад першай ступені на вялікую тэрцыю. Акрамя натуральнага, існуюць таксама гарманічны і меладычны мажор.
Ступені ладу
Кожная ступень мажорнага або мінорнага ладу мае самастойную назву: Тоніка, субдаммнанта і дамінанта называюцца галоўнымі ступенямі, астатнія - пабочнымі ступенямі.
Абазначэнне
Пры абазначэнні танальнасці слова «мажор» дадаецца да назвы тонікі, напрыклад «До мажор» (С-dur), «Фа-дыез мажор» (Fis-dur) і т. п.
Гучанне
Звычайна афарбоўка гучання мажорных твораў суб'ектыўна ўспрымаецца як светлая і «вясёлая», у супрацьлегласць афарбоўцы мінора. Кантраст мажору і мінору складае адзін з найважнейшых эстэтычных кантрастаў у музыцы.
Шульгі (Ур)
Шульгі (2094 гг. да н. э. — 2047 гг. да н. э.) — лугаль (манарх) Ура, Шумера і Акада. Другі, найбольш магутны прадстаўнік трэцяй дынастыі Ура.
Біяграфія
Шульгі з’яўляўся сынам Ур-Наму, заснавальніка трэцяй дынастыі Ура, і дачкі Утухегаля, лугаля Урука і вызваліцеля Шумера ад улады гутыяў. Сам ён сцвярджаў, што быў бласлаўлёны спрыяльным лёсам яшчэ ў чэраве маці. У дзяцінстве атрымаў выдатную адукацыю. Ганарыўся тым, што ведаў шмат моў, клінапіс, самастойна разбіраўся ў матэматычных вылічэннях і адміністрацыйным уліку, граў на музычных інструментах.
Кіраванне Шульгі ў Шумеры і Акадзе было добра занатавана па гадах ужо пры яго жыцці. Вядома, што першыя 20 гадоў ён займаўся пераважна будаўнічай дзейнасцю, узводзіў і рамантаваў палацы і храмы, праклаў дарогу з цвёрдым пакрыццём у Ніпур. Шульгі прыпісваюць адукацыйную рэформу, стварэнне сеткі школ эдуба, дзе навучаліся будучыя адміністратары, і стандартызацыю вымярэння вагі і часу. Для паляпшэння знешняй палітычнай сітуацыі і развіцця гандлю з аддаленымі землямі выдаў замуж дзвюх дочак за валадароў краін на Іранскім нагор’і.
На 21 год свайго кіравання Шульгі раптам змяніў сваю палітыку, распачаў актыўныя ваенныя кампаніі ў Месапатаміі на паўночны захад ад Акада, на Іранскім нагор’і, захапіў і далучыў да сваёй дзяржавы Сузы. Відавочна, яго войска даходзіла да Эблы, паколькі захаваліся адміністрацыйныя запісы аб выдачы харчу ганцам адтуль. Палітычнай змене магла папярэднічаць ваенная рэформа, аднак сучасныя даследчыкі разыходзяцца ў меркаваннях пра яе сутнасць. Найчасцей сустракаецца думка, што Шульгі стварыў сталыя ваенныя фарміраванні. Вядома толькі, што жыхары Ура на 19 год яго кіравання прызываліся ў якасці пехацінцаў. Сам лугаль з гонарам паведамляў пра моц свайго ўзбраення, так што рэформа магла заключацца толькі ў павелічэнні і пераўзбраенні войска.
У пісьмовых крыніцах трэцяй дынастыі ваенныя кампаніі малююцца як паспяховыя, аднак паведамляецца, што паходы супраць аднаго і таго ж ворага маглі арганізоўвацца шмат разоў. Так, горад Сімурум на захад ад Акада за 19 гадоў заваёўваўся аж 10 разоў. Правалам скончыліся спробы падначаліць Субарту. На 37 год свайго кіравання Шульгі быў вымушаны пачаць будаваць мур паміж Тыграм і Еўфратам, каб пазбавіцца ад пагрозы нашэсця амарэяў.
Валадарства Шульгі доўжылася 47 гадоў. Пасля смерці ён быў пахаваны ў асабістай магільні ва Уры.
Выхваленне
Існуе некалькі варыянтаў твору, які атрымаў у навуцы назву «Выхваленне Шульгі», дзе ад першай асобы лугаль паведамляў пра свае дасягненні. Ён прызначаўся не толькі для сучаснікаў, але і валадароў будучага, якія павінны былі захаваць памяць пра мінулае. Шульгі прыводзіў у прыклад самога сябе і казаў, што захоўваў гімны старажытных часоў. Акрамя ваенных перамог і моцу зброі Шульгі славіў свае розум і спрыт. Ён пахваляўся тым, што ведае пісьмовасць лепей за астатніх высакародных, размаўляе і перакладае з некалькіх моў, складае песні і сам грае на музычных інструментах, выконвае ачышчальныя рытуалы і дае прадказанні, выдатна валодае дзідай, лукам і прашчой, бегае без стомы хутчэй за астатніх.
Ужо ў старажытнасці да выхваленняў Шульгі адносіліся крытычна. Так, вавілонскія пісцы 2 тысячагоддзя да н. э. абвінавачвалі яго ў скажэнні абрадаў і сачыненні хлуслівых надпісаў на стэлах.
Баі за Чарнігаў (2022)
Абарона Чарнігава — баявыя сутыкненні ў 2022 годзе паміж Узброенымі Сіламі Украіны і Узброенымі Сіламі Расійскай Федэрацыі за кантроль над абласным цэнтрам на поўначы Украіны — горадам Чарнігавам.
Ход падзей
24 лютага, у першы дзень расійскага ўварвання, украінская армія адбіла атаку Узброеных Сіл РФ на Чарнігаў, яны былі спыненыя за межамі горада.
25 лютага афіцыйны прадстаўнік Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі заявіў, што Чарнігаў цалкам заблакаваны часткамі Узброеных Сіл РФ. Украінская 1-я танкавая брыгада апынулася акружанай без падтрымкі пяхоты. У выніку кругавую абарону заняла тэрабарона і спехам сабраныя рэзервісты. Гарыць будынак абласнога ўпраўлення Савета бяспекі Украіны (СБУ), у які патрапілі снарады.
26 лютага гарадскі галава Чарнігава Уладзіслаў Атрошчанка заклікаў жыхароў горада рыхтавацца да вулічных баёў. Па інфармацыі агенцтва УНІАН, у жылы дом Чарнігава патрапіў снарад рэактыўнай артылерыі.
З пачатку сакваіка наступленне ў раёне Чарнігава захлынулася. 3 сакавіка расійская авіяцыя здзейсніла атаку на горад, гэта прывяло да ахвяр сярод цывільнага насельніцтва. Расійскі бок абсталёўваў пазіцыі ў раёнах населеных пунктаў Мыхайла-Кацюбынскэ, Ляўковічы, Жукоткы, Гарадня Чарнігаўскай вобласці.
Чарнігаў знаходзіўся пад абстрэламі, без электрычнасці, вады і цяпла. Паступова на дадзеным напрамку асобныя расійскія падраздзяленні адцягваліся да дзяржаўнай мяжы. 1 красавіка расіяне пакінулі Гарадню, 2 красавіка ўкраінскія вайскоўцы ўвайшлі ў Мыхайла-Кацюбынскэ. Напачатку красавіка адноўлены кантроль над усёй тэрыторыяй Чарнігаўскай вобласці.
Хімічныя ўласцівасці
Хімічныя ўласцівасці – уласцівасці рэчываў (хімічных элементаў, простых рэчываў і хімічных злучэнняў), якія маюць дачыненнне да хімічных працэсаў, гэта значыць да тых, якія праяўляюцца падчас хімічнай рэакцыі.
Хімічныя ўласцівасці рэчыва залежаць не толькі ад колькаснага і якаснага складу, гэта значыць з якіх і колькіх атамаў хімічных элементаў яно складаецца, але і ад хімічнай структуры малекул рэчыва (структура ізамерыя) і ад прасторавай канфігурацыі малекул (канфармацыя і стэрэаізамерыя).
Карлікавая сумчатая мыш
Карлікавая сумчатая мыш (Planigale maculata) — від з роду Planigale сямейства Dasyuridae. Эндэмік Аўстраліі.
Апісанне
Даўжыня цела з галавой вагаецца ад 65 да 100 мм, хваста — ад 51 да 95 мм. Вага — 6-22 г. Поўсць мяккая і густая. Спіна светла-бурага або шэра-бурага колеру, часам з украпінамі белага. Пуза — ад бледна-бурага да белага. Падбародак белы. Чэрап сплошчаны. Вочы маленькія. Вушы вялікія, з вышчарбленымі бакамі. Хвост тонкі, карацейшы за цела з галавой.
Партызанская брыгада імя В. І. Чапаева (К. С. Гапасюк, Ф. М. Баранаў)
Склад
Брыгада была створана на базе атрада імя Чапаева (арганізаваны ў красавіку 1942 на базе груп, якія дзейнічалі з ліпеня 1941). Пры фарміраванні брыгады атрад імя Чапаева быў разбуйнены, з выдзеленага ім асабістага складу былі арганізаваны атрады імя І. І. Арлова (камандзір атрада імя Чапаева І. І. Арлоў загінуў у баі), імя І. П. Паставалава (камандзір атрада І. П. Паставалаў загінуў у баі), імя Г. М. Малянкова.
Гісторыя
У 1943 годзе атрад імя Чапаева знішчыў 7 нямецкіх апорных пунктаў, 11 маёнткаў. Партызаны брыгады ў лютым — маі 1944 года правялі 32 дыверсіі на чынуначным участку Кобрын — Івацэвічы, знішчыўшы 22 варожыя аўтамашыны, 7 мастоў на шашэйных дарогах, у чэрвені падарвалі 940 рэек, вялі баі з праціўнікам, які спрабаваў уварвацца ў зону дыслакацыі брыгады.
19 ліпеня 1944 года брыгада (886 партызан, чатыры атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гірканія
Гірканія (Ὑρκανία са стар.-перс. Варкана — «Краіна ваўкоў») — грэчаская назва вобласці ўздоўж паўднёва-ўсходняга берага Каспійскага мора, у басейне сучасных рэк Гурган і Атрэк, якая ўваходзіла ў склад Персіі.
Жыхары Гірканіі ў старажытнасці былі качэўнікамі. Па Гірканіі ў старажытнасці Каспійскае мора звалася Гірканскім. Пры Дарыі I Гірканія была злучана з Мідыяй. Пазней разам з Парфіяй утварыла асобную сатрапію. Аляксандр Македонскі падчас свайго паходу на Персію скарыў Гірканію, завалодаўшы яе галоўным горадам Задракартай (верагодна цяперашні Гарган).
У XIX стагоддзі на тэрыторыі Гірканіі існавалі персідскія правінцыі Мазендэран і Астрабад. У наш час большая частка Гірканіі ўваходзіць у склад Ірана.
Тадэвуш Гіляравіч Лада-Заблоцкі
Тадэвуш Гіляравіч Лада-Заблоцкі (Заблоцкі-Лада) (, в. Лугінава Сенненскага пав. Магілёўскай губ., цяпер в. Лугінавічы Сенненскі раён, Віцебская вобласць — жнівень, Каўказ) — паэт, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў Віцебскую гімназію. У 1831 паступіў у Маскоўскі ўніверсітэт; удзельнічаў у тайным студэнцкім згуртаванні. За вершы антыцарскага зместу ў 1833 выключаны з універсітэта, высланы на радзіму; зняволены ў віцебскай турме. З 1837 у выгнанні — спачатку ў Таганрогу, потым (у 1838) адпраўлены салдатам на Каўказ. Даслужыўся да падпаручніка; быў кіраўніком саляных капальняў. Зблізіўся з грузінскімі, азербайджанскімі і рускімі паэтамі.
Творчасць
Пісаў на польскай мове. Ёсць звесткі, што пісаў таксама па-беларуску. Пры падтрымцы Ю. Крашэўскага і Р. Падбярэскага ў 1845 выдаў зборнік «Паэзія». Перакладаў на польскую мову творы заходне-еўрапейскіх аўтараў; пераклаў на французскую мову ўкраінскія народныя песні («Украінскія песні», Парыж, 1845); на рускую — «Гісторыю Азербайджана» А. Бакіханава. Сваім родным мясцінам прысвяціў паэтычныя творы: паэму «Ваколіцы Віцебска», элегіі «Да Дзвіны», «Даўжанскае возера», «Вілія» і інш. На матэрыялах «Хронікі» М. Стрыйкоўскага напісаў баладу «Ляшка».
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы Т. Лады-Заблоцкага перакладалі П. Бітэль, У. Мархель, К. Цвірка.
Лешча
Назву Ле́шча маюць:
Адольф (вялікі герцаг Люксембургскі)
Адольф Насау-Люксембургскі (24 ліпеня 1817 — 17 лістапада 1905) — апошні герцаг Насаускі 1839—1866, чацвёрты вялікі герцаг Люксембургскі з 23 лістапада 1890.
Юзаф Забела
Юзаф Забела (? — ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Генерал-лейтэнант войска літоўскага, лоўчы вялікі літоўскі (1775—1793), апошні гетман польны літоўскі (з 1793); пасол Чатырохгадовага Сойма, маршалак Таргавіцкай канфедэрацыі ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Забелаў герба «Тапор і Ліс», сын Антонія (1710? — 1776) і Соф’і са Шчытоў (1720? — ?) герба «Ястрабец».
У 1775 годзе атрымаў урад вялікага літоўскага лоўчага. У 1777 годзе стаў кавалерам ордэна Св. Станіслава. У 1782—1784 гадах быў канцылярам Пастаяннай Рады.
Быў паслом на Чатырохгадовым Сойме ад Жамойці; прытрымліваўся прарасійскай пазіцыі, выступаў супраць Канстытуцыі 3 мая. У 1792 годзе далучыўся да Генеральнай канфедэрацыі Вялікага Княства Літоўскага; 15 чэрвеня 1793 года пры падтрымцы расійскага пасла Сіверса атрымаў булаву польнага гетмана літоўскага. У 1793 годзе ўдзельнічаў у Гарадзенскім Сойме, выконваючы даручэнні расійскага пасла Сіверса.
Падчас паўстання Тадэвуша Касцюшкі 9 мая 1794 года быў схоплены і за здраду радзіме асуджаны да смерці.
Сям’я
У шлюбе з Марыянай з Сабалеўскіх (1766—1818) меў сына Генрыка Казіміра (1785—1850), які пабраўся шлюбам з Габрыэлай Гутакоўскай (? — 1871).
NGC 3682
NGC 3682 (іншыя абазначэнні — UGC 6459, MCG 11-14-27, ZWG 314.29, KARA 481, IRAS11247+6651, PGC 35266) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касцёл Святога Дамініка і кляштар дамініканцаў (Пінск)
Касцёл Святога Дамініка і кляштар дамініканцаў — колішні рымска-каталіцкі культавы комплекс у Пінску Брэсцкай вобласці, які існаваў у 1667—1850 гадах. Знаходзіўся на гістарычнай Дамініканскай вуліцы (цяпер вуліца Горкага). Помнік архітэктуры барока.
Гісторыя
Заснаваны жонкай полацкага ваяводы Я. К. Копаця, маркграфіняй Марыяй Лукрэцыяй Строцы, якая былая сваячкай каралевы Цэцыліі Рэнаты, разам з якой і прыехала ў Варшаву. Ужо ў 1664 г. пачала выбіраць месца і купляць пляцы для кляштара дамініканаў. У 1666 г. у Пінск прыехаў Аляксандр — Самуэль Бяляўскі, былы капелан Копацевай, генеральны прэдыкатар. 9 жніўня 1667 года Марыя Копацева ўчыніла фундацыю. Instrumentum Fundationis ад 24 ліпеня 1668 г. паведамляе, што будзе збудаваны касцёл св. Дамініка, таму што з яго дапамогаю ацаліўся яе паміраючы сын Дамінік Радзівіл ад першага шлюбу з Аляксандрам Людвікам Радзівілам. Копацева прызначыла 12700 злотых з прыбыткаў маёнтка Шышова (Берасцейскі павет), фальварак над Ясельдай каля царквы на Лешчу з «грунтам ворным», пляц з домам і садам і яшчэ 9 пляцаў у Пінску для пабудовы кляштара. Яна падаравала ў капліцу сярэбраныя рэчы: 9 ліхтароў больш за локаць вышынёю, пульпіт на імшал, круцыфікс, манстранцыю, лямпу і інш. Фундатарка хацела, каб у кляштары было не менш чым 12 законнікаў, лектар Св. Пісання для навучання школьнай моладзі. Яна асобна запісала 3000 злотых на алтар Маці Божай Ружанцовай, абяцала сама вымураваць касцёл, а калі не паспее, то гэта павінны зрабіць дамініканцы з фундушаў.
У хроніцы кляштара пад 1678 г. упамінаюцца досыць шматлікія воты пры алтарах (здаецца, яшчэ ў капліцы) Св. Дамініка, Маці Божай Ружанцовай, Св. Ружы, пры абразе Маці Божай Пултускай. У 1697 г. скончылі накрываць драўляны касцёл і ставілі купал пасярэдзіне даху і 4 — па вуглах, што больш характэрна для праваслаўнага храма. У 1709 г. пачалі будаваць мураваны корпус кляштара, у 1720 годзе — новы навіцыят, у 1750 годзе рэстаўравалі касцёл і кляштар, у 1758 годзе быў вялікі пажар у Пінску, падчас якога пацярпеў касцёл езуітаў, але дамініканскі і францішканскі ацалелі. Хроніка за 1750 год паведамляе, што нягледзячы на красамоўскія таленты дамініканцаў, пінчукі не надта хадзілі на Імшу; каб заахвоціць іх, дамініканцы нанялі езуіцкую капэлу ў дзень па 4 злотых, і людзі прызвычаіліся бываць на набажэнствах.
Пад уладай Расійскай імперыі
Кляштар знаходзіўся на ўездзе ў горад з поўначы, з правага боку Пецярбургскай вуліцы. Першы драўляны касцёл згарэў у 1797 г., пасля гэтага ў якасці часовай капліцы асвяцілі рэфектар (трапезную), у якую, відаць, перанеслі ацалелыя пры пажары алтары: вялікі, сніцарскі, з абразом Панны Марыі Беззаганнага Пачацця ў сярэбранай шаце вагой больш за тры фунты; Езуса, з вялікім «Укрыжаваннем», аздобленым шатамі, на пазалочаным крыжы; Св. Вінцэнта з Ферары, з новым абразом у шаце; св. Дамініка, абраз у шаце вагой больш за 4 фунты. У закрыстыі — два фундатарскія партрэты, абразы, сніцарскія крэслы і літургічнае начынне з серабра (агульнаю вагою 17 ф. 101 лот, 11 пр), «Таямніцы Ружанцовыя», чаканеныя на сярэбранай блясе (вага больш за 2 кг), брацкі алтар двухбаковы з абразамі Маці Божай і Езуса, зноў жа ў сярэбраных шатах. Новы касцёл памерам 40 х 20 х 18 локцяў з дзвюма капліцамі і закрыстыяй пачалі мураваць у 1798 г. уласным коштам кляштара. Храм з франтальнай вежай і бабінцам на двух мураваных слупах у 1818 г. яшчэ не быў закончаны ў дэталях, але ўжо перакрыты скляпеннем. Будаўніцтва касцёла і кляштара (гатова была адна лінія) прыпынілася на дзесяць гадоў з-за недахопу сродкаў, таму што расійская дзяржава адабрала фундушы. Толькі ў 1828 г. радца стану Пуслоўскі працягнуў будаўніцтва (адсюль пазнейшая назва «касцёл Пуслоўскага»).
У 1850 годзе кляштар скасаваны, касцёл у 1857 годзе пераабсталяваны пад праваслаўны Фёдараўскі сабор.
Найноўшы час
За польскім часам царква працягвала дзейнічаць. У 1940-я гады на колішні касцёл надбудавалі купалы-цыбуліны.
У Другую сусветную вайну касцёл нязначна пацярпеў. У 1949 годзе савецкія ўлады зруйнавалі кляштарны комплекс, а на яго месцы пабудавалі кінатэатр. У наш час кінатэатр перабудаваны ў царкву Уваскрэсення Славушчага.
Архітэктура
Усярэдзіне скляпенні падтрымліваліся шасцю слупамі. У касцёле захоўваўся абраз Маці Божай Ружанцовай.
Кіеўскі ўніверсітэт права НАН Украіны
Кіеўскі ўніверсітэт права НАН Украін — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са спецыялізацыяй у галіне правазнаўства, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Універсітэт створаны ў 1995 годзе на базе Інстытута дзяржавы і правы імя В. М. Карэцкага Нацыянальнай акадэміі навук Украіны.
Грамадзянская кааліцыя
Грамадзянская кааліцыя (Coalición Cívica) — левацэнтрысцкая палітычная кааліцыя ў Аргенціне. Яна была заснавана Эліса Карыа вакол аднайменнай партыі Грамадзянская кааліцыя - ARI (Падтрымка за эгалітарнай рэспубліку). З'яўляецца часткай палітычнай групы лібералаў, у якую ўваходзяць рух: Саюз дзеля ўсяго (UPT), якім кіруе Патрысія Булрых і GEN Generation for a National Энцоунтэр, якой кіруе Маргарыта Столбізер.
Карыа ўдзельнічала ў прэзідэнцкіх выбарах 2007 ад партыі Грамадзянская кааліцыя, разам з кандыдатам ад Сацыялістычнай партыі сенатарам ад правінцыі Санта-Фе, Рубенам Джустыніяні. Кааліцыя прайграла выбары, нягледзячы на падтрымку ў вялікіх гарадах Аргенціны.
Вядучыя фігуры кааліцыі, сярод якіх Каррыо, Булрых і Столбізер, Альфонса Прато Гэя (былы кіраўнік Цэнтральнага банка), сенатары Марыя Эухенія Эстэнсора і Самуіл Кабанчык. На ўсеагульных выбарах 2007 года да новай пашыранай кааліцыі Каррыо адмовіліся далучыцца некаторыя лідары дробных партый, якія сфармавалі асобны палітычны блок пад назвай Autonomous ARI. У траўні 2008 года гэты блок на чале з Эдуарда Макалузе абвясціў аб фарміраванні новай партыі — Партыі салідарнасці і роўнасці (Solidaridad e Igualdad, SI). Сярод тых хто пакінуў партыю Грамадзянская кааліцыя, былі Карлас Раймунда, Леанарда Горбац, Дэлія Бізуты, Неліда Сівец, Вераніка Венас, Эміліа Гарсія Мендэс, Лідзія Наім і Марыя Гансалес. Сенатар Марыя Роза Дыяс таксама з'явілася на прэзентацыі Партыі салідарнасці і роўнасці. Некалькі дэпутатаў з ліку якія стварылі новую партыю перамаглі на выбарах 2007 года ад партыі Грамадзянская кааліцыя, пасля чаго занялі палітычную пазіцыю супраць Грамадзянскай кааліцыі. Дэпутаты ад партыі Грамадзянская кааліцыя атрымалі месцы побач з членамі Партыі салідарнасці і роўнасці ў Палаце дэпутатаў. Пасля сенатары Марыя Роза Дыяс і Хасэ Карлас Марцінес узначалілі левую партыю ВРВІ ў сакавіку 2009 года. З 2009 года Кааліцыя пачала называцца як так званая Грамадзянская кааліцыя ВРЗ і падтрымлівае партыю Радыкальны грамадзянскі саюз.
Палац Вятроў
Палац Вятроў (Хава-Махал) — пяціяруснае гарэмнае крыло палацавага комплексу джайпурскага махараджы Савай Пратап Сінгха (кіраваў у 1778—1803), пабудаванае з ружовага пясчаніку ў форме вянка Крышны не пазней 1799 года.
Хава-Махал — галоўная турыстычная славутасць Джайпура і адзін з найбольш вядомых помнікаў раджпуцкай архітэктуры.
Лінкі
Назву Лінкі́ маюць:
Алгабас (Паўладарская вобласць)
Алгабас — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Алгабаскай сельскай акругі. Код КАТА — 551639100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1040 чалавек (524 мужчыны і 516 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1079 чалавек (542 мужчыны і 537 жанчын).
Андрэй Ігаравіч Піліпавец
Андрэй Піліпавец (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец маладзечанскай ДЮСШ-4, з 2015 года выступаў за дубль салігорскага «Шахцёра». У кастрычніку 2016 года і верасні 2017 года гуляў за «Шахцёр» у Юніёрскай лізе УЕФА. У лютым 2018 года перайшоў у «Баранавічы», дзе трэнерам стаў Іван Крутаў, які раней працаваў з юнакамі ў Салігорску. Быў адным з асноўных ігракоў каманды. У ліпені 2018 года пакінуў баранавіцкі клуб.
У жніўні 2018 года перайшоў у мінскае «Тарпеда». У сезоне 2018 выступаў за дубль, а да сезона 2019 рыхтаваўся з асноўнай камандай. У красавіку 2019 года гуляў за дубль, а 4 мая 2019 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць магілёўскага «Дняпра» (0:1).
У ліпені 2019 года перайшоў у брэсцкі «Рух». У камандзе часам з’яўляўся на лаўцы запасных, аднак на поле так і не выйшаў. У 2020 годзе стаў выступаць за дубль, пазней пакінуў каманду.
Міжнародная кар’ера
У верасні і кастрычніку 2015 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі да 17 гадоў у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2017 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі да 19 гадоў у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
8 чэрвеня 2019 года правёў сваю адзіную сустрэчу за моладзевую зборную Беларусі, калі выйшаў на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы супраць Гібралтара (10:0).
Магнітуда землетрасення
Магнітуда землетрасення — мера энергіі, вызваленай у землетрасенні.
Існуюць розныя методыкі і шкалы яе вымярэння. Шкалы дзеляцца ад 0,0 да 9,9 паводле значэнняў дзесятковых лагарыфмаў суадносінаў тых ці іншых скалярных параметраў. Такім чынам, розніца шкалы ў 1 азначае 10-кратную розніцу скалярных значэнняў, і 30-кратную розніцу вызваленых энергій, і кожны прырост магнітуды на 1 эквівалентны прыросту сейсмічнай энергіі каля 1.6×1013 эргаў.
Магнітуда Гутэнберга-Рыхтэра (MG-R): распрацаваная Гутэнбергам і Рыхтэрам (1954).
Магнітуда паверхневых хваляў (MS): магнітуда паводле велічынь 20-секундавых паверхневых хваляў.
Магнітуда сціскальных хваляў (mb): магнітуда паводле велічынь хваляў сціскальнага цела (P-хваля).
Магнітуда моманту (M, Mw): распрацаваная Хэнксам і Канаморы (1979). Асноўваецца на велічыні моманту — фізічнай велічыні, прапарцыйнай здабытку зруху на разломе і плошчы зрушанай паверхні; наўпрост звязаная з колькасцю агульнай вызваленай энергіі. Момант можа быць ацэнены з сейсмаграм, а таксама з геадэзічных вымярэнняў, а потым пераведзены ў паказальнік магнітуды праз стандартную формулу. Такая магнітуда дазваляе ацаніць велічыню землетрасення ва ўсім абсягу значэнняў шкалы, чаго не дазваляюць іншыя шкалы.
Магнітуда інтэнсіўнасці (MI).
Лакальная магнітуда (ML): распрацаваная Рыхтэрам і Гутэнбергам (1935) для лакальных землетрасенняў; першая шкала магнітуд. Аснаваная на максімальнай амплітудзе, якую адзначае тарсіённы сейсмограф Вуда-Андэрсана. Такія інструменты больш не ўжываюцца, і значэнні ML у наш час вылічваюцца метадам пералічэння.
Магнітуда плошчы адчування (Mfa): ужываецца для землетрасенняў, што адбыліся да ўвядзення сейсмічных інструментальных вымярэнняў. Вылічваецца з плошчы, на якой адчуваліся эфекты землетрасення.
Пажар у Белавежскай пушчы (1962)
Пажар у Белавежскай пушчы — пажар, які адбыўся на польскім баку Белавежскай пушчы напярэдадні Хрушчовага і Гамулкавага прыезду ў Белавежу ў ноч з 23 на 24 студзеня 1962 года. Ёсць версія, што гэта быў замах на Мікіту Хрушчова, арганізаваны беларускімі нацыяналістамі.
Перадумовы
У студзені 1962 года першы сакратар ЦК КПСС Мікіта Хрушчоў вырашыў сустрэцца з кіраўніком польскіх камуністаў Уладзіславам Гамулкі. Важкія дзяржаўныя праблемы вырашылі сумясціць з паляваннем у Белавежскай пушчы, бо тут ужо было спакойна — з «ляснымі братамі» разабраліся яшчэ ў канцы 50-х. У раён мястэчка Белавежа, дзе знаходзіўся паляўнічы домік, напярэдадні прыбыла шматлікая ахова, мясцовых жыхароў папярэдзілі, каб не блукалі па тутэйшых лясах...
Самі ж лідары пачалі паляваць у беларускай частцы пушчы, у раёне Віскулёў, каб на наступны дзень працягнуць прыемны занятак ўжо на польскай тэрыторыі.
Наступствы
У верасні 1964 года года паляўнічы домік у Белавежы быў адбудаваны зноўку. На старым падмурку, але паводле новага праекта. Толькі Хрушчову там пабываць так і не ўдалося: праз месяц ён пазбавіўся ўлады і стане невыязным.
Расследаванне
Польскія праваахоўныя органы па гарачых слядах правялі расследаванне. Пацярпеў нейкі нявінны чалавек, які атрымаў тры гады турмы «за халатнасць». Матэрыялы гэтай справы былі засакрэчаныя. Калі ў 1989 годзе польскія журналісты паспрабавалі дакапацца да праўды ў тым здарэнні, аказалася, што крымінальная справа ўжо была знішчаная...
Замах
Пажар у Белавежскай пушчы многія мясцовыя жыхары звязвалі са спробай замаху на Хрушчова. Там нават распаўсюдзіліся легенды пра тое, што падчас здарэння савецкі лідар знаходзіўся ў паляўнічым доміку і выскачыў на снег у адной бялiзне. Беловежцы нават прыдумалі анекдот: «''Калі Хрушчоў вярнуўся ў Маскву з палявання, партыйныя таварышы у яго пацікавіліся: „Ну што, Мікіта, падстрэліў ў Белавежскай пушчы зайца?“. На гэта ён са злосцю адказаў: „Не, але апёк сабе яйкі!“''».
Пра замах распавядаў белавежскі ўчастковы Віктар Мерынг. Праз некалькі гадоў пасля пажару савецкі палкоўнік, які тут гасціў, распавядаў яму, што ў тую ноч у Хрушчова стралялі. Стрэлы ў беларускай частцы пушчы ноччу чулі і некаторыя жыхары Белавежы, але гэта маглі быць і стрэлы паляўнічых…
У прэсе
Падзеі ў Белавежскай пушчы былі заўважаныя замежнай прэсай. Пра іх пісалі нават японскія газеты. Эмігранцкая газета «Беларускi голас», якая выходзіла ў Канадзе, у сакавіку 1962 года змясціла дзве невялікія нататкі: «Замах на Хрушчова» і «Спаленне палаца ў Белавежы». Спасылаючыся на паведамленне газеты італьянскай кампартыі, «Беларускi голас» пісаў, што «падчас выступу Хрушчова ў сталіцы Беларусі — Менску, на сельскагаспадарчым нарадзе, нехта стрэліў у яго з рэвальвера і трапіў у руку ці ў грудзі». Спасылаючыся на паведамленні ў японскай прэсе, газета прыводзіць і іншую версію: у Хрушчова стралялі недалёка ад польскай мяжы, калі ён ехаў на сустрэчу з польскім лідарам Гамулкі. «Беларускi голас» пісаў:"Польская прэса паведаміла пра пажар з невядомай прычыны былога царскага паляўнічага палаца ў Белавежскай пушчы, дзе павінны былі сустрэцца Хрушчоў з Гамулка ... Японская прэса звязвае пажар у палацы ў Белавежы з чуткамі пра замах на Хрушчова з рэвальвера, прыпісваючы гэта руху супраціву ў Беларусі"
Sega Saturn
Sega Saturn (セガサターン) — гульнявая прыстаўка з разраднасцю 32 біта. Была выпушчана 22 лістапада 1994 года ў Японіі, у маі 1995 года ў ЗША і 8 ліпеня 1995 года ў Еўропе. 170000 асобнікаў было распрададзена ў першы дзень запуску ў Японіі, 5000 асобнікаў было прададзена за выхадныя ў ЗША. Найбольшую папулярнасць атрымала ў Францыі.
Распрацоўка
Каманда Away Team у Sega з 27 супрацоўнікаў, уключаючы інжынераў, распрацоўшчыкаў і маркетолагаў, на працягу двух гадоў працавала выключна над тым, каб Sega Saturn задавальняла патрабаванням як амерыканскага так і японскага рынкаў. Saturn была даволі моцнай сістэмай для таго часу, але яе архітэктура, з двума цэнтральнымі і шасцю перыферыйнымі працэсарамі, рабіла выключна складаным поўнае выкарыстанне гэтай магутнасці.
Распрацоўка трэцімі фірмамі была складанай, бо спачатку не было прадастаўлена патрэбных бібліятэк і сродкаў распрацоўкі, што патрабавала ад распрацоўшчыкаў напісання кода на мове асэмблера, для дасягнення патрэбнай прадукцыйнасці. Часта праграмісты выкарыстоўвалі толькі адзін цэнтральны працэсар для спрашчэння распрацоўкі — напрыклад, як у Alien Trilogy.
Асноўны недахоп архітэктуры з двума ЦП быў у тым, што абодва працэсары выкарыстоўвалі адну шыну даных і адну агульную памяць 2 Мбайт (не лічачы 4 Кбайт памяці ўнутры чыпа). Гэта азначала, што калі не зрабіць вельмі акуратны падзел апрацоўкі паміж працэсарамі, то вялікая верагоднасць, што другі ЦП будзе прастойваць, чакаючы пакуль першы ЦП скончыць працу, што істотна зніжае прадукцыйнасць сістэмы.
У апаратнай частцы сістэмы моцна не хапала спецыялізаваных сродкаў для апрацоўкі асвятлення і для дэкампрэсіі відэа. Тым не менш, пры правільным выкарыстанні двух працэсараў, Saturn дэманстраваў уражальныя вынікі, такія як порты Quake і Duke Nukem 3D ад Lobotomy Software, выпушчаныя ў 1997 годзе, а таксама пазнейшыя гульні, як напрыклад Burning Rangers, у якой прысутнічалі эфекты паўпразрыстасці.
З пункту гледжання рынку, праблемы складанасці архітэктуры Saturn азначалі, што прыстаўка хутка страціла падтрымку з боку трэціх фірм. У адрозненне ад PlayStation, якая аперуе трохкутнікамі ў якасці базавых геаметрычных прымітываў, Saturn аперыраваў чатырохкутнікамі. Гэта стварала перашкоду для пераходу на Saturn, бо асноўныя інструменты 3D графікі, якія выкарыстоўваюцца ў індустрыі, засноўваюцца на трохвугольніках; шматплатформенныя гульні таксама будаваліся на аснове трохвугольнікаў, маючы на ўвазе магчымасць пераносу на PlayStation з яе шырокім рынкам.
Пры правільным выкарыстанні заснаваны на чатырохвугольнікавым рэндэрынгу Saturn даваў менш скажэнняў тэкстур, чым той што выкарыстоўваўся ў гульнях PlayStation. Апаратная частка, нацэленая на чатырохкутнікі, і на 50 % большы аб'ём відэапамяці таксама давала Saturn перавагу ў 2D-гульнях, што прыцягнула многіх распрацоўшчыкаў RPG, аркад і іншых традыцыйных двухмерных гульняў. Для сістэмы было выпушчана два модулі пашырэння памяці — адзін ад SNK на 1 Мбайт для гульні King of Fighters '96, а другі ад Capcom на 4 Мбайт для X-Men vs. Street Fighter. Абедзьве кампаніі былі да гэтага добра вядомыя сваімі двухмернымі файтынгамі, і многія іх наступныя гульні выкарыстоўвалі выпушчаныя імі модулі памяці.
Сумяшчальнасць
Акрамя запуску гульняў, усе мадэлі Saturn маглі прайграваць аўдыё-CD і CD + G дыскі. Sega таксама прапаноўвала дыск з праграмай, якая выкарыстоўвалася для прагляду PhotoCD. Sega, JVC і Hitachi выпусцілі апаратны модуль, які дазваляе выкарыстоўваць прыстаўку для прайгравання VideoCD. Акрамя таго, JVC выпускала такі VideoCD-модуль, які дазваляе праглядаць PhotoCD, што рабіла непатрэбным асобны праграмны дыск.
Махараджа
Махараджа (Магараджа ) (महाराज,  «вялікі цар») — індыйскі князь; вышэйшы тытул з даступных індыйцу. У Пуранах і іншых індускіх помніках гэты тытул належыць перш за ўсё да кіраўніка вялікага індыйскага царства, якое ахоплівала ў II ст. большую частку Індыі, Малаку, Суматру і суседнія астравы. У васальных дзяржавах Індыі яго насілі некаторыя кіраўнікі, якія прынялі яго самі або атрымалі тытул ад брытанскага ўрада. Такімі былі магараджы Гваліёра, Індора, Траванкора, Візьянаграма і іншыя.
Гайдэльберг
Га́йдэльберг, таксама Ге́йдэльберг   (Heidelberg; ) — горад у Германіі на паўночным захадзе зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Горад вядомы сваім старажытным універсітэтам, заснаваным у 1386 годзе. Падчас Другой сусветнай вайны Гайдэльберг не бамбавалі, таму ён з'яўляецца адным з нешматлікіх гарадоў ФРГ з арыгінальнай гістарычнай архітэктурай.
Таксама ў XIX стагоддзі Гайдэльберг з'яўляўся культурным цэнтрам гейдэльбергскай школы — літаратурнай плыні нямецкага рамантызму.
Палітыка
Гарадскі савет пад старшынствам обер-бургамістра складаецца з 40 членаў, якія працуюць на грамадскіх пачатках. Савет абіраецца тэрмінам на 5 гадоў.
Эканоміка
Гайдэльберг — горад з развітай эканомікай і інфраструктурай, з узроўнем беспрацоўя значна ніжэй чым у сярэднім па краіне (4 %, 2003). 21 % працаздольнага насельніцтва занята ў вытворчай сферы, 18 % у сферы гандлю, турызму і транспарта, 61 % у сферы іншых паслуг.
У Гейдэльберзе знаходзіцца некалькі буйных прадпрыемстваў: Heidelberger Druckmaschinen, HeidelbergCement і іншыя.
Найбуйнейшым працадаўцам рэгіёна з'яўляецца Гайдэльбергскі ўніверсітэт.
Айдар
Айда́р (крым. Ayder, حيدر‎;, ? — 1487) — крымскі хан у 1475 г. Трэці сын Хаджы-Гірэя.
У 1456 г. арганізаваў пераварот і на некаторы час адхіліў бацьку ад улады. Верагодна, за Айдара заступалася Залатая Арда, незадаволеная курсам Хаджы-Гірэя на незалежнасць Крыму. Падчас свайго кароткага знаходжання на стальцы Айдар імкнуўся прыцягнуць на свой бок Генуэзскую Кафу, абяцаючы зменшыць памеры штогадовай даніны з італьянскіх уладанняў у Крыме.
Праз некалькі месяцаў скінуты. Збег ад бацькі ў Літву, дзе заставаўся да яго смерці. Пры праўленні брата Нур-Даўлета вярнуўся ў Крым. Падчас звяржэння апошняга Менглі-Гірэем падтрымліваў брата і з гэтай прычыне трапіў пад арышт, але неўзабаве быў вызвалены і ў першае кіраванне Менглі-Гірэя знаходзіўся ў Крыме, выходзячы ў ваенныя паходы.
Каля 1477 г. (у перыяд часовага аднаўлення ардынскай улады) разам з Нур-Даўлетам збег у Літву, дзе прабыў два гады. Увосень 1479 г. разам з Нур-Даўлетам перасяліўся з Літвы ў Маскву. Неўзабаве з невядомых прычынах трапіў у няміласць у маскоўскага вялікага князя і быў адпраўлены ў высылку ў Волагду, дзе і памёр.
NGC 3681
NGC 3681 (іншыя абазначэнні — UGC 6445, MCG 3-29-48, ZWG 96.45, IRAS11238+1708, PGC 35193) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сомнамбула (альбом Nizkiz)
Сомнамбула (Самнамбула) — чацвёрты студыйны альбом рок-гурта Nizkiz з Магілёва, выдадзены 13 снежня 2019. Па словах вакаліста і аўтара песень Аляксандра Ільіна, гэты альбом – «набор гісторый інтраверта».
Музыкі запісвалі альбом у родным Магілёве ў студыі Arzamas 16. Звядзеннем і майстарынгам альбому займаўся клавішнік гурта Anathema, партугалец Даніэль Кардозо, у калабарацыі з якім Nizkiz выпусціла два папярэдніх сінгла. .
Томас Мюлер
Клубная
Перад пачаткам новага сезона Томас падоўжыў кантракт з мюнхенцамі да 2015 года. Першым трафеем для «Баварыі» у новым сезоне стаў Суперкубак краіны, дзе ў матчы супраць «Шальке 04» Томас забіў першы гол, а каманды атрымала перамогу з лікам 2:0. У матчы-адкрыцці чэмпіянату на Альянц-Арэне «Баварыя» прымала «Вольфсбург». Томас зноў выйшаў у старце і адкрыў лік сваім галам у Бундэслізе на 9-й хвіліне матча. Аднак «ваўкам» атрымалася зраўняць лік, але «мюнхенцы» намаганнямі Франка Рыберы атрымалі перамогу ў кампенсаваны час з лікам 2:1. Мюлер стала забіваў за клуб, аднак у гэтым сезоне гэта не дапамагло клубу з поўдня Германіі, гэта значыць «Баварыя» скончыла сезон без трафеяў.