cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ДРСУ-1
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 0,1 км на захад ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 7 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Слабада-Кухарска
Слабада-Кухарская ці Слабада-Кухарска (Слобода-Кухарська) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Заруддзянскага сельсавета.
2009 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2009 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Зеп Хербергер
Ёзэф «Зеп» Хербергер (Joseph «Sepp» Herberger;, , Германская імперыя — , , ФРГ) — нямецкі футбольны трэнер, які прывёў зборную ФРГ да перамогі ў чэмпіянаце свету 1954.
Ірша (Краснаярскі край)
Ірша (Ирша) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рыбінскім раёне Краснаярскага края Расіі.
Крапыўня (Іванкіўскі раён)
Крапі́ўня ці Крапыўня (Кропи́вня) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Крапыўнянскага сельсавета.
Кайынды (Куршымскі раён)
Кайынды — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635255400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 636 чалавек (328 мужчын і 308 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 338 чалавек (187 мужчын і 151 жанчына).
Жакоўка (Смаленскі раён)
Жакоўка (Жаковка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Хохлаўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 7 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Мошны. За 14 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-1 на лініі Смаленск — Віцебск.
Ярл
Ярл (Jarl) — вышэйшы тытул у іерархіі ў сярэднявечнай Скандынавіі, а таксама само саслоўе знаці. Першапачаткова азначаў племяннога правадыра, пазней стаў азначаць тытул вярхоўнага кіраўніка краіны. Пасля з’яўлення нацыянальных дзяржаў, ярлы сталі даверанымі асобамі конунга і ажыццяўлялі яго ўладу на месцах.
Да пачатку XIV стагоддзя тэрмін выйшаў з ужывання, з прычыны таго, што ярлаў замянілі каралеўскія бруты.
Этымалогія
Паводле прац Пракопія германскае племя герулаў, якое тэрарызавала шматлікія пакаленні Еўропу, вярнулася ў Скандынавію ў 512 годзе н.э. пасля серыі паражэнняў. З прычыны таго, што іх спрадвечныя тэрыторыі былі заняты данамі, яны пасяліліся ў вобласці побач з гётамі.
Слова «Erilaz», якое часта сустракаецца на рунічных помніках у паўднёвай Швецыі, звязваюць з геруламі. Верагодным яго значэннем з’яўляецца «майстар рун» ці «вядзьмак», гэта значыць чалавек, якіе ўмее абыходзіцца з магіяй рун. Міс паказаў, што слова з’яўляецца аблаўтнай формай англасаксонскага слова eorl і вытворным ад *erōn — той хто ваюе, гэта значыць воін.
Тым не менш, не існуе колькі-небудзь грунтоўнай тэорыі, якая даказвае этымалогію гэтага слова. Адзіным дакладным з’яўляецца той факт, што першае згадванне слова «ярл» звязана з указаннем на тытул яго ўладальніка.
Кенінгі
У кенінгах ярлаў, хэрсіраў і хірдманаў (hirðmenn) завуць «сябрамі, суразмоўцамі ці сатрапезнікамі конунга» (konungs rúnar eða málar eða sessar).
Сацыяльнае становішча
У ранні перыяд, аналагічна конунгам, адны ярлы валодалі зямлёй, іншыя вандравалі на караблях і займаліся рабаваннямі. На заранку з’яўлення гэтага тэрміна ва ўжытку застаюцца не яснымі пэўныя адрозніваючы паміж ярламі і іншымі правадырамі, якія ў мностве існавалі ў Даніі і Нарвегіі.
Зубаўшчына (Смаленскі раён)
Зубаўшчына (Зубовщина) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Хохлаўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год насельніцтва Зубаўшчыны складае 111 жыхароў.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Лубня. За 7 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-2 на лініі Смаленск — Віцебск.
Ярл
Сацыяльнае становішча
Апісанне парадкаў, усталяваных Харальдам Цудоўнавалосым, часткова раскрываюць становішча ярлаў у позні перыяд у Нарвегіі:
Швецыя
Відаць, у Швецыі ярлы ўпершыню з’явіліся ў канцы X стагоддзя пры каралі Эрыку VI Пераможцы, які скасаваў ранейшую сістэму суправіцеляў. Верагодна, некалькі чалавек маглі адначасова насіць гэты тытул, але толькі адзін мог быць «вярхоўным ярлам» (riksjarl).
Да сярэдзіны XIII стагоддзя тытул належаў галоўным чынам прадстаўнікам толькі адно знатнага роду Фолькунгаў (Folkungaätten), хоць і невядома, ці тытулаваліся яны менавіта ярламі, паколькі ўсе захаваныя лісты напісаны на лацінскай мове, у якім для звароту адзін да аднаго выкарыстоўвалася слова (герцаг).
Ярл Біргер (1210? — 1290) атрымаў тытул у 1248 і быў апошнім ярлам у Швецыі. Магчыма, ён не жадаў, каб хто-небудзь меў такую ўладу, пагражаючы яго спадчыннікам, якія сталі каралямі Швецыі. Так ці інакш, пасля яго ярлаў у Швецыі не было.
Нарвегія
У Нарвежскім каралеўстве звычайна быў толькі ярл мацерыковай Нарвегіі, ярл Аркнейскіх астравоў (да 1231), а пасля ўсталявання каралеўскай улады ў Ісландыі ў 1261/62 яшчэ і ярл Ісландыі. Аднак ужо ў 1237 Скуле Бардсан быў узведзены ў годнасць герцага (hertug), які стаў новым вышэйшым тытулам. Да пачатку XIV стагоддзя ярлаў не засталося і ў Нарвегіі.
Англія
У Англіі, якая запазычыла дзяржаўную сістэму ў скандынаваў, ярлы зваліся эрламі (earl) і першапачаткова мелі тыя ж функцыі, што і ярлы, але з цягам часу ўладальнікі тытула былі пазбаўлены ўлады. У наш час гэты тытул звычайна перакладаецца на беларускую мову як граф.
Мокра Карма
Мо́края Карма́ ці Мо́кра Карма́ (Мо́кра Корма́) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Крапыўнянскага сельсавета.
Фолькунгі
Фолькунгі — гёталандскі знатны род, прадстаўнікі якога ў XII-XIV стст. займалі пасады ярлаў і каралеўскі трон ужо аб'яднанай Швецыі (затым таксама Нарвегіі і Даніі)
Заснавальнік дынастыі — Фольке Фільбютэр (Folke Filbyter), гаспадар маёнтка ў Б'ельбу (таму дынастыя таксама завецца домам Б'ельбу). Яго ўнукі, Біргер, Магнус і Карл, узвысіліся ў гады частых грамадзянскіх войн у першай палове XIII стагоддзя і пасада ярла фактычна перайшла ў рукі дынастыі Фолькунгаў. У 1230-х яны сканцэнтравалі ў сваіх руках не толькі ваенную, але і палітычную ўладу ў краіне, кіруючы ад імя цяжка хворага караля Эрыка Шапялявага, які быў жанаты на ўнучцы ярла Фольке Біргерсана Катарыне і даводзіўся цесцем Біргеру Магнусану. Пасля смерці Эрыка Біргер дамогся абрання каралём свайго непаўналетняга сына і кіраваў ад яго імя.
Кіраванне Фолькунгаў, нягледзячы на частыя канфлікты паміж членамі дынастыі, у якія былі ўцягнуты суседнія краіны, добра адбілася на краіне, перш за ўсё, у частцы стварэння эфектыўнай адміністрацыі і замены звычайнага права каралеўскімі законамі, цэнтралізацыі краіны і павышэння яе абараназдольнасці.
Рудня-Сыдарыўска
Рудня-Сідараўская ці Рудня-Сыдарыўска (Рудня-Сидорівська) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Крапыўнянскага сельсавета.
Судна на падводных крылах
Су́дна на падво́дных кры́лах (СПК) — судна (карабель), корпус якога пры руху цалкам або часткова падымаецца над вадой пад дзеяннем пад’ёмнай сілы, створанай пагружанымі ў ваду крыламі. Выкарыстоўваюцца ў перавозках пасажыраў, невялікіх тэрміновых грузаў, у ваенна-марскіх сілах.
Нерухомае судна на падводных крылах утрымліваецца на вадзе сіламі плывучасці (водазмяшчальнае становішча). Пры дасягненні суднам пэўнай хуткасці яго корпус падымаецца над вадой (выхад на крылы), што памяншае паверхню судакранання судна з вадой (у вадзе знаходзяцца толькі крылы, іх стойкі, рулі, грабныя валы, грабныя вінты), супраціўленне вады руху зніжаецца і пры аднолькавых удзельных затратах энергіі СПК развівае больш высокую хуткасць у параўнанні з водазмяшчальнымі або глісіруючымі суднамі. Корпус СПК звычайна вырабляюць з лёгкіх сплаваў, крылы — з нержавеючай сталі; энергетычныя ўстаноўкі — рухавікі ўнутранага згарання, газавыя турбіны; рухачы — грабныя і паветраныя вінты.
Гісторыя
Першы патэнт на судна з падводнымі крыламі быў выдадзены ў 1891 годзе ў Францыі інжынеру Шарлю дэ Ламберту, які ў 1898 годзе пабудаваў паравую лодку, па бартах якой былі замацаваны па чатыры невялікія плоскія крылы-пласціны, і правёў яе выпрабаванне на рацэ Сена. У 1898 годзе італьянскі інжынер Энрыка Фарланіні запатэнтаваў падводнае крыло этажэрачнага тыпу, а ў 1905 годзе пабудаваў катар (водазмяшчэннем 1,65 т з рухавіком унутранага згарання магутнасцю 55 кВт), які дасягнуў хуткасці ў 46 вузлоў. Італьянскія інжынеры Крока і Рыкальдоні ў 1906 годзе пабудавалі і выпрабавалі катар з двума V-падобнымі крыламі, размешчанымі ў носе і карме (па схеме «тандэм»), які ў якасці рухача меў паветраны вінт і развіваў хуткасць да 48 вузлоў. Распрацоўкай падводных крылаў таксама займаліся многія з піянераў авіяцыі (браты Райт, Аляксандр Грэям Бел, Клеман Адэр, Глен Куртыс і інш.).
Вялікая заслуга ў справе развіцця і ўдасканалення суднаў на падводных крылах належыць Аляксандру Бэлу і канадскаму інжынеру Казею Балдуіну, якія ў 1907 годзе купілі патэнт Фарланіні на судна з этажэерачнымі крыламі і, удасканальваючы яго схему на працягу шэрагу гадоў, пабудавалі і выпрабавалі цэлы шэраг розных СПК. Іх судна HD-4, пабудаванае і выпрабаванае ў 1919 годзе ў Канадзе развівала хуткасць да 61 вузлоў.
У канцы 1920-х — пачатку 1930-х гадоў даследчыя і вопытна-канструктарскія работы па стварэнні мараходных суднаў на падводных крылах праводзіліся ў Германіі, дзе большых поспехаў дасягнуў Ганс фон Шэртэль. Яго суднам было характэрна выкарыстанне крылаў, якія перасякаюць свабодную паверхню вады (V-падобныя і трапецападобныя з глыбока па-гружанай плоскай часткай) і размешчаных па схеме «тандэм».
У СССР і Расіі
Патэнт на судна на падводных крылах выдадзены ў Расіі ў 1891 годзе Шарлю дэ Ламберу. Інжынеры ЦАГІ правялі першыя даследаванні падводных крылаў у гідраканале. Тэарэтычныя асновы руху СПК распрацаваны савецкімі вучонымі М. У. Келдышам, М. А. Лаўрэнцьевым, М. Я. Кочыным, А. І. Уладзіміравым, Л. І Сядовым і інш. Практычныя работы па стварэнні судоў на падводных крылах у СССР пачаліся ў гады Вялікай Айчыннай вайны. У 1943 годзе па праекце Р. Е. Аляксеева быў пабудаваны доследны катар на малапагружаных крылах з рэгуляваннем пад’ёмнай сілы ў перыяд ўсплывання паваротам насавога крыла з дапамогай ручнога прывода. У перыяд 1945—1948 гадоў і ў наступныя гады было пабудавана некалькі вопытных катараў, на якіх адпрацоўвалася сістэма з малапагружанымі крыламі, што прывяло да распрацоўкі тэхнічных праектаў і будаўніцтва галаўных узораў серыі рачных і марскіх пасажырскіх СПК, многія з якіх атрымалі шырокае распаўсюджванне ў Савецкім Саюзе і ў замежных краінах. Першае пасажырскае СПК тыпу «Ракета» на 66 месцаў было пабудавана ў 1957 годзе. Будаваліся рачныя цеплаходы «Ракета» і «Беларусь», катар «Волга», цеплаход «Метэор», марскі цеплаход «Камета», азёрны цеплаход «Спадарожнік», рачны пасажырскі цеплаход «Чайка», азёрны газатурбаход «Буравеснік», рачны цеплаход «Усход» і інш. У 1961 годзе на Чорным моры пачаў эксплуатацыю першы ў СССР марскі СПК «Страла». У 1967 годзе былі пабудаваны два марскія пасажырскія катары тыпу «Неўка», у 1972 годзе — марскі пасажырскі газатурбаход «Тайфун».
Гомельскі суднабудаўніча-суднарамонтны завод выпускаў цеплаходы на падводных крылах «Палессе».
Тыпы крылаў
Адрозніваюць наступныя канструктыўныя тыпы крылаў СПК:
Перавагі і недахопы СПК
Перавагамі суднаў на падводных крылах з’яўляюцца высокая хуткасць, нізкае супраціўленне пры руху, высокая мараходнасць і неаачувальнасць да гайдання. Недаховы: нізкая эканамічнасць (вялікі расход паліва), нізкая мараходнасць пры вялікіх хвалях, неабходнасць у магутных рухавіках невялікіх памераў, немагчымасць падыхода да неабсталяваных мелкаводных стаянак.
Дэніел Мэнінг
Дэніел Мэнінг (Daniel Manning; 16 мая 1831 — 24 снежня 1887) — 37-ы міністр фінансаў ЗША, бізнесмен і журналіст.
Паўднёва-Сахалінская апостальская прэфектура
Паўднёва-Сахалінская Апостальская Прэфектура (Apostolica Praefectura Sachaliniana Meridionalis) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Рымска-Каталіцкай Царквы з цэнтрам у горадзе Южна-Сахалінск (Сахалінская вобласць, Расія), у якую ўваходзіць паўднёвая частка вострава Сахалін і Курыльскія астравы. Падпарадкоўваецца непасрэдна Святому Прастолу.
Гісторыя
Паўднёва-Сахалінская Апостальская прэфектура была створана 18 ліпеня 1932 года брэвэ «Настойліва з намі» (Cum Nos instanter) Папы Рымскага Пія XI, які вылучыў яе з Апостальскага вікарыята Сапара (цяпер — дыяцэзія Сапара). Першапачаткова Паўднёва-Сахалінская прэфектура мела назву «Апостальская прэфектура Карафута». Назва Карафута звязана з тым, што ў 1845 годзе Японія ў аднабаковым парадку абвясціла свой суверэнітэт над усім востравам Сахалінам, які па-японску назваўся Карафута. У 1932 годзе на востраве была створана каталіцкая місія «Sui iuris Karafutoensis», якая стала абслугоўваць каталікоў-японцаў, якія пражывалі на Сахаліне. 21 мая 1938 года, калі паўднёвая частка Сахаліна належала Японіі, місія «sui iuris Karafutoensis» была ператворана ў Апостальскую прэфектуру Карафута.
Пасля перадачы паўднёвай часткі Сахаліна СССР, Апостальская прэфектура Карафута захавала сваю назву, хоць фактычна спыніла сваё існаванне. Пасля аднаўлення Каталіцкіх структур у Расіі захаванне за прэфектурай японскай назвы выклікала негатыўнае стаўленне дзяржаўных органаў Расійскай Федэрацыі. Глава дыяцэзіі Святога Іосіфа епіскап Ежы Мазур меў тытул «ардынарый дыяцэзіі Святога Іосіфа і адміністратар Карафута». МЗС Расіі расцаніў выкарыстанне ў тытуле біскупа Ежы Мазура японскай назвы вострава Сахаліна як недружалюбны акт і ўмяшанне ва ўнутраныя справы Расіі з боку Святога Прастола што прывяло да таго, што грамадзянін Польшчы біскуп Ежы Мазура быў абвешчаны «persona non grata». У сувязі з гэтым 10 красавіка 2002 года Ян Павел II пераназваў Апостальскую прэфектуру Карафута ў Паўднёва-Сахалінскую Апостальскую прэфектуру.
Кухары (Іванкіўскі раён)
Кухары́ (Кухарі́) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Кухарыўскага сельсавета.
Аляксандр Мікалаевіч Гайдукевіч
Аляксандр Мікалаевіч Гайдукевіч (, Мар’іна Горка — ) — украінскі вучоны, доктар медыцынскіх навук (1982).
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі фармацэўтычны інстытут. Працаваў у воінскай часці Саратаўскай вобласці. З 1964 года ў Харкаўскім фармацэўтычным інстытуце, выкладчык, з 1991 года — прарэктар.
Аўтар 260 навуковых прац, падрыхтаваў 15 кандыдатаў, дактароў навук
Чардаяк
Чардаяк — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635255500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 342 чалавекі (162 мужчыны і 180 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 49 чалавек (29 мужчын і 20 жанчын).
ДРСУ-5
ДРСУ-5 (ДРСУ-5) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дзівасаўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 5 км на паўночны захад ад Смаленска, за 0,1 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 8 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск на лініі Масква — Мінск.
Пётр Іванавіч Ніканчык
Пётр Іванавіч Ніканчык (, Пудзіцкая Слабада, Пухавіцкі раён — 30 студзеня 2018,, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне аграноміі, член-карэспандэнт акадэміі аграрных навук Беларусі (1992), доктар сельскагаспадарчых навук (1987). Прафесар (2005).
Біяграфія
У 1952 годзе скончыў на выдатна Мар’інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум і ў 1957 годзе Беларускую сельгасакадэмію. Працаваў аграномам калгаса «Перамога» Рудзенскага раёна Мінскай вобласці.
3 1963 года ў Беларускім навукова-даследчым інстытуце земляробства, з 1968 года загадчык лабараторыі земляробства і кармоў у гэтым інстытуце. З 1988 года — загадчык аддзела. З 1990 года — загадчык лабараторыі. З 2003 года — галоўны навуковы супрацоўнік.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне земляробства. Распрацаваў і рэалізаваў на практыцы эканамічна і экалагічна абгрунтаваныя сістэмы выкарыстання зямлі ў дачыненні да спецыялізаванага земляробства на аснове прынцыпаў біялагізацыі, адаптыўнай інтэнсіфікацыі і рэсурсаэнергазберажэння, удасканалення і рацыянальнага спалучэння глебава-экалагічных севазваротаў, структуры пасяўных плошчаў з сістэмамі угнаенняў і абароны раслін. Абгрунтаваў і ўкараніў у вытворчасць адаптыўныя контурна-экалагічныя севазвароты для гаспадарак рознай спецыялізацыі на прынцыпах ландшафтнага землекарыстання. Эксперыментальна даследаваў біялагічны кругазварот пажыўных рэчываў, баланс арганічнага рэчыва і элементаў харчавання ў розных відах севазваротаў і распрацаваў на іх базе тэарэтычныя асновы ўдасканалення структуры пасяўных плошчаў, сістэмы севазваротаў, угнаенняў у іх, узнаўлення ўрадлівасці глебы. Распрацаваў сістэмы землекарыстання і спецыялізаваных севазваротаў, якія забяспечваюць высокую прадуктыўнасць раллі (70-85 ц/га к. адз.), пашыранае ўзнаўленне ўрадлівасці глебы, паляпшэнне фітасанітарнага стану пасеваў, ахову навакольнага асяроддзя.
Аўтар больш за 160 навуковых прац, у тым ліку 6 манаграфій і кніг.
Олуф II
Олуф II Харальдсен (Oluf II Haraldsen, пам. 1141) — дацкі анты-кароль-бунтар, кіраўнік Сконэ з 1139 года.
Олуф — сын Харальда Дзіды, унук дацкага караля Эрыка I. Дзядзька Олуфа Эрык II забіў Харальда і 6 яго сыноў, за выключэннем Олуфа. Пасля беспаспяховай спробы атрымаць прастол па спадчыне Олуф у 1139 годзе абвясціў сябе каралём Сконэ. Змагаўся супраць дацкага караля Эрыка III. Падчас грамадзянскай вайны здзяйсняў набегі на тэрыторыю Даніі, падчас аднаго з якіх забіў біскупа Роскіле, за што быў адлучаны Папам Інакенціем II ад царквы. У 1143 годзе Эрык III арганізаваў паход у Сконэ, падчас якога забіў Олуфа.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1965)
Выбары ў бундэстаг 1965 года — 5-я дэмакратычныя выбары ў ФРГ (Заходняй Германіі), якія адбыліся 19 верасня. На выбарах амаль палову мандатаў атрымала кааліцыя ХДС/ХСС. Па выніках выбараў была зноў сфарміравана «чорна-жоўтая кааліцыя» з ХДС/ХСС і СвДП. Канцлерам стаў Людвіг Эрхард. Аднак ужо ў 1966 «чорна-жоўтая кааліцыя» распалася, і была створана «вялікая кааліцыя» з ХДС/ХСС і СДПГ, а новым канцлерам стаў іншы прадстаўнік ХДС/ХСС Курт Георг Кісінгер.
Вынікі выбараў
Усяго ў бундэстагу на той момант было 496 дэпутацкіх месцаў.
Чырвоны прамень (газета)
Чырвоны прамень — раённая газета Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца 1930 года. Заснавальнікі: Чашніцкі раённы выканаўчы камітэт і Чашніцкі раённы Савет дэпутатаў.
Гісторыя
Газета была створана ў верасні 1930 года. Яе першы нумар выйшаў 3 снежня 1930 года пад назвай «За калектывізацыю». Затым яна стала называцца «Шлях сацыялізму», пазней яе перайменавалі ў «Сцяг сацыялізму». У 1965 годзе газеце была дадзена новая назва, якую яна носіць і зараз.
Stenichneumon culpator
Stenichneumon culpator — від наезнікаў падсямейства.
Падвіды
Адрозніваюць наступныя падвіды :
Крыніцы даных: i = ITIS, c = Catalogue of Life , g = GBIF , b = Bugguide.net
Апісанне
Адносна буйныя наезнікі, дасягаюць даўжыні цела 15-18 мм. Маюць чорную асноўную афарбоўку. Адрозніваюць некалькі падвідаў. Ніжэй прыводзіцца апісанне назоўнай формы ''С. с. culpator'' : першы і другі тэргіты афарбаваны ў чырвоны колер. Вусікі самак маюць белую паласу, якая адсутнічае ў самцоў. Сцёгны чорныя, галёнкі чырвоныя, задняя лапка цёмнага колеру. На пярэдніх крылах маецца аранжавая метка крыла.
Распаўсюджанне
Stenichneumon culpator распаўсюджаны ў Палеарктыцы і Неарктыцы. Намінальная форма сустракаецца ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе. S.c. adsentor сустракаецца на Брытанскіх астравах. S.c. iwatensis прадстаўлены на Далёкім Усходзе. S. c. cincticornis распаўсюджаны ў Паўночнай Амерыцы.
Спосаб жыцця
Насякомыя часта сустракаюцца на ўзлесках, высечках і ў жывых платах. Дарослыя наезнікі лётаюць вясной і летам. Іх часта бачаць на. Аплодненыя самкі зімуюць і вясной адкладаюць яйцы на вусеняў і толькі што акукленых матылькоў. На іх паразітуюць лічынкі, якія вылупіліся. Іх віды-гаспадары ўключаюць.
Маралды (Куршымскі раён)
Маралды — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Маралдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635257100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1312 чалавек (707 мужчын і 605 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 833 чалавекі (434 мужчыны і 399 жанчын).
Олаф Хокансан
О́лаф Хокансан (Óláfr Hákonsson; —) — сын нарвежскага караля Хокана Магнусана і Маргарыты Дацкай — дачкі дацкага караля Вальдэмара IV.
Біяграфія
У 1376 годзе Олаф узыйшоў на дацкі прастол пад імем Олаф II. Паводле іншых звестак ён узяў імя Олаф III, з прычыны таго, што ў гісторыі Даніі быў афіцыйна не прызнаны кароль Олуф II, які кіраваў у Сконэ з 1139 года па 1141 год.
Олаф стаў спадчыннікам нарвежскага прастола, калі быў абраны каралём Даніі. Пасля смерці бацькі ён у 1380 годзе атрымаў у спадчыну нарвежскі прастол. На нарвежскім прастоле ён знаходзіўся пад імем Олаф IV. Была заключана дацка-нарвежская унія, якая праіснавала да 1814 года. На працягу гэтага перыяду, за выключэннем невялікага перапынку, у Даніі і Нарвегіі кіраваў адзін кароль.
У 1385 годзе Олаф дасягнуў паўналецця ў быў абвешчаны каралём Сконэ, якая з 1370 года належала гарадам Ганзы. Таксама з 1385 года прэтэндаваў на шведскі прастол (у апазіцыі да Альбрэхта Мекленбургскага), але памёр у 1387 годзе
Пасля заўчаснага скону Олафа яго маці Маргарыта Дацкая ў 1389 годзе здолела аб’яднаць Данію, Нарвегію і Швецыю пад уладай адной кароны, у 1397 годзе была заключана Кальмарская унія.
Palimna annulata
Palimna annulata — від жукоў сямейства.
Значэнне
Лічынкі гэтага віду жукоў звычайна свідруюцца ў драўніне і могуць пашкодзіць жывыя або ссечаныя бярвёны.
Віктар Сцяпанавіч Пабедаў
Віктар Сцяпанавіч Пабе́даў (Виктор Степанович Победов; —) — вучоны ў галіне лесазнаўства і лесаводства, доктар сельскагаспадарчых навук (1982), прафесар (1985).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Канстанцінава Гусь-Хрустальнага раёна Расіі. У 1951 годзе скончыў Маскоўскі лесатэхнічны інстытут (сучасны Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт лесу). З 1955 года працаваў у Інстытуце лесу Акадэміі навук БССР (Беларускім НДІ лясной гаспадаркі), дзе займаў пасады старэйшага навуковага супрацоўніка, вучонага сакратара, з 1964 года — намесніка дырэктара па навуковай рабоце.
Навуковая дзейнасць
В. С. Пабедаву належаць навуковы працы па лесазнаўстве, лесаводстве і аднаўленні лясоў. Займаўся пытаннямі мінеральнага жыўлення дрэвавых раслін і выкарыстання ўгнаенняў у лясной гаспадарцы.
Сярод апублікаванага:
Эрык II Памятлівы
Эрык II Памятлівы (Erik 2. Emune, каля 1090 — 18 ліпеня 1137) — кароль Даніі з 1134 года.
Сын дацкага караля Эрыка I. Стаў каралём пасля таго, як атрымаў верх над сваім дзядзькам Нільсам у бітве каля заліва Фодэвіг (Fodevig).
Ажаніўся з Мальмфрыдай Мсціславаўнай — дачкой вялікага князя кіеўскага Мсціслава Уладзіміравіча і шведскай прынцэсы Крысціны — дачкі шведскага караля Інгэ I. Мальмфрыда была былой жонкай нарвежскага караля Сігурда I.
Жорсткі і непапулярны кіраўнік, Эрык быў забіты на народным сходзе (гл. Тынг).
Бернд Хёльцэнбайн
Бернд Хёльцэнбайн (Bernd Hölzenbein; нар. ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Ірына Аляксандраўна Герасімчык
Ірына Аляксандраўна Герасімчык (дзявоцкае прозвішча Журко; нар., г. Навагрудак, Гродзенская вобласць) — беларускі мовазнавец. Кандыдат філалагічных навук (2003), дацэнт.
Біяграфія
У 1999 годзе скончыла філалагічны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы па спецыяльнасці «Беларуская мова і літаратура». У 1999—2002 гадах праходзіла падрыхтоўку ў аспірантуры на кафедры агульнага і тэарэтычнага мовазнаўства Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы па спецыяльнасці «беларуская мова». Навуковы кіраўнік — доктар філалагічных навук, прафесар М. А. Даніловіч.
У 2003 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Фразеалагічныя паронімы сучаснай беларускай літаратурнай мовы».
У 2005—2008 гадах — старшы выкладчык кафедры рускай мовы ГрДУ імя Янкі Купалы; з 2008 года — старшы выкладчык, дацэнт кафедры журналістыкі факультэта гісторыі, камунікацыі і турызму ГрДУ. Выкладае курсы «Гісторыя беларускай журналістыкі», «Сучасная беларуская мова», «Стылістыка», «Гісторыя журналістыкі Гродзеншчыны», «Рэгіянальны і гарадскі брэндынг», «Планаванне і арганізацыя рэкламнай кампаніі», «СМІ як сацыякультурны феномен», «Карпаратыўныя СМІ».
Навуковая дзейнасць
Асноўныя кірункі навуковых даследаванняў: медыялінгвістыка, стылістыка, беларуская фразеалогія і парэміялогія, гісторыя журналістыкі.
Аўтар 24 навуковых артыкулаў (з іх 2 замежныя публікацыі).
Жарноўка (Смаленскі раён)
Жарноўка (Жорновка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 20 км на паўночны захад ад Смаленска, за 6 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Лушчанка. За 18 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ракітная на лініі Масква — Мінск.
Дыліжанскі нацыянальны парк
Дыліжанскі нацыянальны парк (Դիլիջան ազգային պարկ), часта таксама Дыліжанскі запаведнік — нацыянальны парк на паўночным усходзе Арменіі, у Тавушскай вобласці, у басейне верхняй плыні ракі Агстэў.
Гісторыя
Дыліжанскі нацыянальны парк заснаваны ў 1958 годзе для абароны букавых і дубовых лясоў, хвой, цісавых гаёў і горных азёр. Плошча парка складае 24 232 га.
Апісанне
Дыліжанскі парк знаходзіцца ў басейне рэк Агстэў і Гецік на абсалютнай вышыні 1100—2800 метраў. На тэрыторыі запаведніка ёсць 102 віды дрэў, 35 відаў сысуноў, паўзуноў, рэптылій, 120 відаў птушак. Адно з лепшых і наймаляўнічых месцаў Дыліжанскага запаведніка — Агарцынская цясніна. На тэрыторыі запаведніка знаходзіцца возера Парз, манастыры Агарцын, Гашаванк, Джухтакванк і Матасаванк.
Сярод лясоў запаведніка, асноўнымі з'яўляюцца лясы з дуба, бука, граба; а таксама бярозава-букавыя рэдкалессі, цісавы гай.
Фаўна
У запаведніку вядуцца:
Іван Раманавіч Брайцаў
Іван Раманавіч Брайцаў (, в. Забялышын Магілёўская губерня, Расійская імперыя, цяпер Хоцімскі раён Беларусь — ) — рускі савецкі матэматык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў с. Забялышын Клімавіцкага павета Магілёўскай губерні (Беларусь) у беднай сям'і беларускіх сялян. Брат Якуба і Васіля Брайцавых.
Член Маскоўскага матэматычнага таварыства (1904), прафесар (1924), доктар фізіка-матэматычных навук (1935).
Скончыў сельскую школу, павятовую вучэльню. У 1885—1887 гг. працаваў настаўнікам, у 1887—1892 гг. вучыўся ў маскоўскай гімназіі, у 1896 г. скончыў фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Выкладаў матэматыку ў розных навучальных установах, здаў магістарскія выпрабаванні і быў зацверджаны прыват-дацэнтам.
У 1900—1918 гг. працаваў у Варшаўскім політэхнічным інстытуце, абараніў магістарскую дысертацыю, стаў прафесарам. Разам з інстытутам эвакуіраваўся ў Маскву, затым у Ніжні Ноўгарад.
Доктар фізіка-матэматычных навук (1935, без абароны дысертацыі).
Арганізатар выкладання матэматыкі ў ВНУ г. Н. Ноўгарада, заснавальнік навуковай школы па тэорыі аналітычных функцый, з 1918 па 1931 г., да прыезду, быў адзіным буйным матэматыкам горада.
Быў першым загадчыкам кафедры матэматычнага аналізу (з 1936 г. па 1945 г.). Іван Раманавіч з'яўляецца заснавальнікам Горкаўскай школы тэорыі функцый. Ім апублікавана звыш 50 работ, у тым ліку некалькі манаграфій. За вялікую плённую навукова-даследчую і педагагічную дзейнасць І. Р. Брайцаў узнагароджаны ордэнам «Знак пашаны» і медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне».
Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт
Адзін з арганізатараў БДУ, укладальнік праекта вучэбнага плана для фізіка-матэматычнага факультэта БДУ (1921).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», медалём.
Дзебрыцы (Смаленскі раён)
Дзебрыцы (Дебрицы) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 21 км на паўночны захад ад Смаленска, за 3 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 11 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Купрына на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Заазёр’е (Смаленскі раён)
Заазёр’е (Заозёрье) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 24 км на паўночны захад ад Смаленска, за 12 км на паўночны ўсход ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Жараспея. За 24 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Чырвоны Бор на лініі Масква — Мінск.
Бурундукі
Бурундукі (Tamias) — род млекакормячых сямейства вавёркавых.
Апісанне
Даўжыня цела да 19 см, хваста да 12 см; маса да 145 г. Уздоўж спіны на жаўтавата-бурым фоне 5 чорных палос.
Пашырэнне
Звыш 20 відаў. Пашыраны пераважна ў хвойных дясах Паўночнага паўшар’я. Найбольш вядомы, пашыраны ў лясах паўночнага ўсходу Еўропы і Азіі.
Добра лазяць па дрэвах, гнёзды робяць у норах.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца насеннем дрэў, пупышкамі, грыбамі, ягадамі, зернем злакаў. Восенню збіраюць вялікія заласы ежы, якія выкарыстоуваюць вясной. Зімой у спячцы.
Промысел
Промысел дзеля пушніны.
Уілмінгтан
Уілмінгтан:
Курчумкістауы
Курчумкістауы — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Маралдзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635257300.
Хуанхэ
Хуанхэ (кіт. 黄河, Жоўтая рака) — рака на ўсходзе Кітая, адна з найбольшых рэк Азіі.
Агульныя ўяўленні
Даўжыня 4845 км, плошча вадазбору 771 тыс. км² (паводле іншых звестак, адпаведна 4670 км і 745 тыс. км²). Пачынаецца на ўсходзе Тыбецкага нагор’я на вышыні больш за 4 тыс. м, цячэ праз азёры Арын-Нур і Джарын-Нур. Скразнымі цяснінамі прарывае адгор’і Куньлуня і Наньшаня, утварае парогі і вадаспады. У сярэднім цячэнні агінае плато Ордас, перасякае і размывае Лёсавае плато. Ніжэй, у глыбокіх цяснінах, прарываецца праз Шаньсійскія горы і на працягу 700 км цячэ па Вялікай Кітайскай раўніне. Велізарная колькасць глею засмечвае рэчышча. Запаўняючы ім рэчышча, рака пачынае «перавальвацца» праз яго край. Каб суняць разлівы, людзі падсыпаюць дамбы ўсё вышэй і вышэй, і паступова рэчышча аказваецца ўзнятым над навакольнай мясцовасцю. У рэшце рэшт рака рэзка прарывае дамбы, пракладвае новае рэчышча і знаходзіць новае вусце. За апошнія 100 гадоў Хуанхэ мяняла сваё рэчышча сем разоў. Упадае ў заліў Бахайвань Жоўтага мора, утварае дэльту. Адкладванне глею ў ніжнім цячэнні Жоўтай ракі ідзе з такой хуткасцю, што за гэты час яе дэльта высунулася ў мора на 20 км.
Асноўныя прытокі: Датунхэ, Фыньхэ, Цыньхэ (злева), Таахэ, Вэйхэ (самы буйны), Лахэ (справа). Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2 тыс. м³/сек. Рэжым мусонны, летняя паводка з пад’ёмам узроўню на раўнінах на 4-5 м, у гарах — да 15-20 м. Выносіць штогод 1300 млн т наносаў. Вада мутная, жоўтая (адсюль назва). У ніжнім цячэнні ў выніку намнажэння наносаў рэчышча прыўзнята над раўнінай на 3-10 м.
Для аховы ад навадненняў Xуанхэ і яе прытокі абвалаваны дамбамі (даўж. каля 5 тыс. км). Нярэдка прарывае дамбы, перамяшчае рэчышча (да 800 км), учыняе катастрафічныя паводкі.
Выкарыстоўваецца для арашэння. ГЭС Люцзяся і Саньмынься. Злучана Вяпікім каналам з ракі Хуайхэ. Суднаходная на асобных участках (пераважна на Вялікай Кітайскай раўніне). Даліна Xуанхэ густа населена. На рацэ буйныя гарады: Ланьчжоў, Баатоў, Лаян, Чжэнчжоў, Кайфын, Цзінань.
Горад Дун’ін знаходзіцца ў дэльце вялікай ракі. У Дун’іне знаходзіцца Нацыянальны прыродны запаведнік дэльты ракі Хуанхэ агульнай плошчай 1530 км², ствараецца «горад на водна-балотных угоддзях».
Геаграфія
Выток ракі Хуанхэ знаходзіцца недалёка ад усходняга краю Юйшу-Тыбецкай аўтаномнай акругі. Крыніца — азёры Гуарын і Нгарын на заходняй ускраіне Гола-Тыбецкай аўтаномная акругі, размешчаныя высока ў гарах Баян-Гар у правінцыі Цынхай на крайнім захадзе  Кітая. Уздоўж мяжы з правінцыяй Ганьсу рака Хуанхэ звіваецца на паўночны захад і паўночны ўсход, паварочвае на поўдзень да Ордаса, а затым цячэ на ўсход праз поўнач Кітая. Басейн Хуанхэ з’яўляецца крыніцай пітной вады і вады для ірыгацыі каля 140 мільёнаў чалавек. Звычайна рака дзеліцца на тры часткі. Гэта паўночны ўсход Тыбецкага нагор’я, пятля Ордас і Вялікая Катійская раўніна.
Вярхоўі
Верхняе цячэнне ракі Хуанхэ пачынаецца ад яе вытокаў у Баян-Гар і заканчваецца ў Хекоу, Унутраная Манголія, непасрэдна перад рэзкім паваротам на поўнач. Гэтая частка мае агульную даўжыню 3472 км і агульную плошчу басейна 386000 км², што складае 51,4 % ад агульнай плошчы басейна ракі Хуанхэ.
Верхняе цячэнне паміж гарамі Баян-Гар і Амне-Макен пераважна праходзіць праз пашы, балоты] ] і пагоркі. Верхняе цячэнне адрозніваецца крышталёвай чыстасцю [[возера | азёр. Два асноўных возера на гэтым участку ракі — возера Джалінг (Zhaling, 扎陵湖) і возера Элінг (Eling, 鄂陵湖), ёмістасцю 4,7 мільярда м³ і 10,8 мільёна м³ вады адпаведна. Размешчаныя на вышыні вышэй за 4 290 метраў над узроўнем мора, яны з’яўляюцца двума найбуйнейшымі прэснаводнымі азёрамі ў Кітаі. Існуе Нацыянальны запаведнік Крыніца трох рэчак, створаны для аховы вытокаў ракі Хуанхэ, Янцзы і Меконг.
Даліна цягнецца ад цясніны Ланьян у правінцыі Цынхай да цясніны Цынгтан у правінцыі Ганьсу. Па абодва бакі ракі размешчаны стромкія скалы. Паверхня вады вузкая, таму цячэнне на вяршыні вельмі хуткае. Ёсць 20 цяснін, найбольш вядомыя з якіх Лонян, Бапан і Цінтан. Хуткае цячэнне ўверсе робіць яго лепшым месцам для ГЭС.
Сярэдняе цячэнне
Частка ракі Хуанхэ паміж Унутранай Манголіяй і Чжэнчжоу (правінцыя Хэнань) з’яўляецца сярэднім цячэннем ракі. Яе даўжыня складае 1206 км, а плошча [басейна ракі] — 344 000 км², што складае 45,7 % ад агульнай. Па сярэднім цячэнні ракі Хуанхэ ўпадае 30 буйных прытокаў, і расход вады на гэтым этапе павялічваецца на 43,5 %.
У сярэднім цячэнні рака Хуанхэ працякае праз Лёсавае плато, дзе адбываецца значная эрозія. Высокі гадавы ўзровень глею, что скідаецца ў Хуанхэ, склаў у 1933 годзе 310 мільёнаў тон. Самы высокі ўзровень канцэнтрацыі глею быў зафіксаваны ў 1977 і склаў 920 кг/м³.
Рака ў сярэднім цячэнні мінае доўгі шэраг суцэльных далін. Закладзеныя тут вялікія гідрадынамічныя рэсурсы робяць гэты раён другім найбольш прыдатным раёнам для стварэння ГЭС. Тут таксама знакаміты вадаспад Хукоў {{{lang-en | {{iw | Hukou Waterfall}}}}, 壶口瀑布).
Ніжняе цячэнне
Ніжняе цячэнне, якое цягнецца ад Чжэнчжоў да Жоўтага мора, складае 786 км. Тут, перш чым упасці ў мора, яна цячэ на паўночны ўсход праз Вялікую Кітайскую раўніну. Плошча басейна ракі на гэтай тэрыторыі складае 23 000 км², што складае 3 % ад агульнай плошчы. Гэта колькасць не такая вялікая з-за малой колькасці прытокаў; амаль усе рэкі на поўдзень ад Хуанхэ ўпадаюць у Хуайхэ, а на поўнач — у Хайхэ. Агульнае памяншэнне вышыні ў ніжнім цячэнні складае 93,6 метра, пры сярэднім ухіле 0,012 %.
Упадае ў Бахайскі заліў Жоўтага мора.
Паводкі
Хуанхэ — адна з некалькіх рэк, якія маюць важнае значэнне для існавання Кітая. Разам з тым, аднак, праз некалькі надзвычайных паводак і стыхійных бедстваў у рэгіёне за ўвесь час загінулі мільёны чалавек. Сярод самых смяротных была паводка 1344 года за часам панавання дынастыі Юань, а таксама паводка 1887 года за часам дынастыі Цын, у выніку якой загінула ад 900 тысяч да 2 мільёнаў чалавек, і паводка 1931 года, якая была часткай вялікай паводкі ў тым годзе і ахвярамі якой у выніку сталі 1—4 мільёны чалавек.
Неадменным фактарам паводкі з’яўляецца вялікая колькасць дробназярністых лёсаў, якія выносяцца ракой з Лёсавага плато і бесперапынна адкладаюцца па дне рэчышча Хуанхэ. Седыментацыя прыводзіць да павольнага назапашвання пароды. Гэтыя падводныя натуральныя плаціны, утвораныя ў выніку гэтага працэсу, непрадказальныя і ўвогуле непрыкметныя. У рэшце рэшт, велізарная колькасць вады павінна знайсці новы шлях да мора, прымушаючы рэчышча змясціцца да шляху найменшага супраціву. Калі гэта адбываецца, асабліва ў рэгіёне Вялікай Кітайскай раўніны, то сельскагаспадарчыя землі, гарады і мястэчкі змываюцца на шляху працякання ракі. Традыцыйная кітайская рэакцыя, такая як будаўніцтва на ўсё больш вышэйшых узроўнях уздоўж берагоў, часам таксама спрыяла ўзмацненню паводак, калі паводкавая вада не магла сцячы назад у рэчышча пасля звычайнай паводкі. Рэчышча ракі, у выніку, часам магло ссунуцца вышэй за прылеглую вёску.
Да таго, як сучасныя плаціны пачалі будавацца ў Кітаі, Хуанхэ была вельмі схільная да паводак. За 2540 гадоў з 595 года да н. э. да 1946 года н. э., як лічыцца, рака падтоплівала наваколле 1593 разы, змяніўшы плынь свайго рэчышча 26 разоў агулам і дзевяць разоў сур’ёзна. Гэтыя паводкі ўключаюць у сябе адны з самых смяротных прыродных катастроф у гісторыі, якія калі-небудзь былі зафіксаваныя. Да ўзнікнення сучасных сродкаў ліквідацыі наступстваў стыхійных бедстваў, паводкі знішчалі насельніцтва не толькі праз вымыванне будынкаў і населеных пунктаў, але і праз голад і хваробы, якія рушылі пасля паводкі праз знішчэнне пасеваў і стварэнне антысанітарных умоў.
Гісторыя змен ракі
Рака надзвычай схільная да паводак — 1593 разы за апошнія 3000-4000 гадоў, у той час як яе рэчышча змянілася 12 разоў (прынамсі 5 маштабных змяненняў) з 602 года да нашай эры да нашага часу. Гэтыя змены ў цячэнні адбываюцца з-за вялікай колькасці лёсавых наносаў, якія пераносяцца ракой і пастаянна асядаюць на дне рэчышча ракі. Гэта асяданне выклікае ўтварэнне прыродных плацін, якія павольна растуць. І, такім чынам, велізарная колькасць вады вымушана знаходзіць новыя шляхі да мора, выклікаючы паводкі ў новай даліне. Паводкі былі непрадказальныя, што ўскладняла вядзенне сельскай гаспадаркі.
Старажытныя часы
Гістарычныя карты дынастыі Цынь 221—206 гг. да н.э. паказваюць, што рака Хуанхэ ў гэты час працякала значна далей на поўнач ад яе сучаснага рэчышча. Гэтыя карты паказваюць, што пасля перасячэння Лаяна Хуанхэ працякала уздоўж мяжы паміж Шаньсі і Хэнань, а затым уздоўж мяжы паміж Хэбэй і Шаньдунам, перш чым патрапіць у Бахайскі заліў каля сучаснага Цяньцзіня.
Такім чынам, рака змяніла сваё рэчышча ў 602 г. да н.э. Кажуць, што вялікія паводкі сталі прычынай падзення дынастыі Сіньі(9 — 23 н.э.), калі рака зноў змяніла сваё рэчышча з поўначы, каля Цяньцзіня, на поўдзень на  Шаньдунскі паўвостраў.
Сярэднявечча і Новы час
Значная змена рэчышча ў 1194 прывяла да таго, што рака Хуанхэ заняла рэчышча Хуайхэ на працягу наступных 700 гадоў. Гразь ракі Хуанхэ перакрыла вусце ракі Хуайхэ, што выклікала паводку, у выніку якой тысячы засталіся без даху над галавой. Хуанхэ ўзяла сваё цяперашняе рэчышча ў 1897, а таго яшчэ раз яго змяніўшы ў 1855. У цяперашні час рака Хуанхэ працякае праз Цзінань, сталіцу правінцыі Шаньдун, і ўпадае ў Бахайскі заліў, але ўсходнія абрысы ракі шмат разоў вагаліся з поўначы на ​​поўдзень ад паўвострава Шаньдун.
За апошнія 700 гадоў цячэнне ракі некалькі разоў мянялася паміж рэчышчам Хуайхэ і першапачатковым шляхам ракі Хуанхэ. Далейшае назапашванне адкладаў глею было настолькі вялікім, што Хуайхэ не змагла цячы ў сваім гістарычным рэчышчы пасля таго, як рака Хуанхэ ў апошні раз вярнулася ў сваё паўночнае рэчышча ў 1897. Замест гэтага яго воды цяклі да возера Гонцэгу, а затым на поўдзень да ракі Янцзы.
Некаторыя з паводак ракі з’яўляюцца аднымі з найгоршых стыхійных бедстваў у гісторыі. Невялікае павышэнне ўзроўню вады азначае поўнае затапленне вялікіх плошчаў сушы. Калі адбываецца паводка, частка насельніцтва гіне спачатку ад утаплення, затым ад распаўсюджвання хвароб і наступнага голаду. У 1887 падчас паводкі ракі Хуанхэ на ПВялікай Кітайскай раўніне, паводле ацэнак, загінулі ад 900 000 да 2 000 000 чалавек.
Наш час
Паводле розных ацэнак, ад 1 000 000 да 4 000 000 чалавек загінулі ў выніку паводкі на рацэ Хуанхэ 1931 года на Вялікай Кітайскай раўніне. 9 чэрвеня 1938, падчас Другой кітайска-японскай вайны, войскі Гаміньдана на чале з Чан Кайшы прарвалі плаціны, якія стрымлівалі раку каля вёскі Хуайюанку ў правінцыі Хэнань, што выклікала тое, што называлі «вайной стыхійных бедстваў». Мэтай аперацыі было спыніць прасоўванне японскіх войскаў, вызнаючы стратэгію «выкарыстання вады ў якасці замены салдат» (yishui daibing). Паводка ахапіла плошчу 54 000 км2 і забрала жыцця ад 500 000 да 900 000 мясцовых жыхароў, а колькасць загінулых японскіх салдат невядомая. Паводка перашкодзіла японскай арміі захапіць горад Чжэнчжоу, але не перашкодзіла ім дасягнуць сваёй мэты па захопу Уханя, горада, які тады быў часовай сталіцай Кітая.
Народна-гаспадарчае выкарыстанне
Хуанхэ актыўна выкарыстоўваецца для арашэння сельскагаспадарчых угоддзяў. На рацэ пабудаваны шэраг ГЭС. Вялікім каналам злучаны з рэкамі Хуайхэ і Янцзы. Рака Хуанхэ суднаходная ў некаторых раёнах, у асноўным на Вялікай Кітайскай раўніне. Даліна ракі густанаселеная. Сярод гарадоў, размешчаных на яе берагах, найбуйнейшыя Ланьчжоў, Іньчуань, Баатоў, Лаян, Чжэнчжоў, Кайфэн, Цзінань.
Забруджванне
25 лістапада 2008 быў апублікаваны Даклад аб рацэ Хуанхэ, у якім гаворыцца, што моцнае забруджванне зрабіла адну траціну ракі непрыдатнай нават для сельскагаспадарчага або прамысловага выкарыстання. Такое забруджванне адбываецца за кошт скіду ў ракі адкідаў заводаў і фабрык, а таксама павелічэння аб’ёмаў сцёкавых вод ад хутка растучых гарадоў..
Камісія па ахове Жоўтай ракі у 2007 абследавала больш за 8 384 міль ракі і яе прытокаў і выявіла, што ў 33,8 % выпадкаў стан ракі выявіўся горшым у параўнанні з 5-м узрознем. У адпаведнасці з экалагічнымі крытэрыямі, якія выкарыстоўваюцца Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый, вада 5-га ўзроўню непрыдатная для піцця, прамысловага выкарыстання і нават сельскай гаспадаркі.
У паведамленні адзначаецца, што аб’ём адходаў і сцёкавых вод, скінутых у рачную сістэму, склаў 4,29 млрд тон. Прамысловыя прадпрыемствы скінулі ў раку 70 % усіх забруджвальных рэчываў, хатнія гаспадаркі — 23 % і крыху больш за 6 % — іншыя.
Хуанхэ ў культуры
Традыцыйна лічыцца, што кітайская цыілізацыя зарадзілася ў басейне ракі Хуанхэ. Кітайцы называюць раку «Маці-рака» і «калыска Кітайскай цывілізацыі». На працягу доўгай гісторыі Кітая рака Хуанхэ лічылася як дабраславеннем Кітаю, так і праклёнам, і яе называлі як «Гонарам Кітаю», так і «Горам Кітаю».
У ранняй кітайскай літаратуры рака Хуанхэ згадваецца як «Хэ» (河). Гэтае слова ў сучаснай мове стала азначаць проста «рака». Назва «Жоўтая рака» (黃河) упершыню згадваецца ў хроніцы Ханшу, напісанай пасля  дынастыі Хань {{{lang-zh| 汉朝}}) (206 г. да н.э. — 9 год н.э.). Назва «Жоўтая рака» апісвае звычайны жоўты колер каламутнай вады ў нізоўях ракі, выкліканы размытай вадой лёсамі.
Хуанхэ часам паэтычна называюць "мутным патокам.
Парламенцкія выбары ў Германіі (1969)
Выбары ў бундэстаг 1969 года — 6-я дэмакратычныя выбары ў ФРГ (Заходняй Германіі), якія адбыліся 28 верасня. На выбарах упершыню ў пасляваеннай гісторыі перамаглі сацыял-дэмакраты, а іх лідар Вілі Брант стаў 21 кастрычніка канцлерам. Сацыял-дэмакраты сфармавалі новы ўрад разам з СвДП. Нацыянал-дэмакратычная партыя, прадстаўленая на той момант у 7 з 10 ландтагах, за якую галасаваў пераважна пратэстны электарат, не змагла прайсці ў Бундэстаг, што прывяло да зацяжнога крызісу ў партыі і страты ёй сур’ёзнага палітычнага ўплыву (некаторае адраджэнне партыі адбылося толькі ў 2000-я гады).
Міцкевічы (Баранавіцкі раён)
Міцке́вічы (, Мицкевичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Маўчадскага сельсавета. Размешчана за 38 км на паўночны захад ад Баранавічаў, чыгуначная станцыя на лініі Баранавічы — Ліда. Насельніцтва 300 жыхароў, 172 гаспадаркі (2005). Лічаць, што гэта назва ўтворана ад прозвішча Міцкевіч.
Гісторыя
У 1574 г. вёска, уласнасць вялікага князя Жыгімонта II Аўгуста. Пад 1606 годам пазначана ў вопісе дакументаў цэнтр, архіва старажытных актавых кніг. У 1905 годзе ў Люшнеўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, адкрыта народнае вучылішча.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Люшнеўскай гміне Слонімскага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Пры яе вызваленні вызначыўся Герой Савецкага Саюза гвардыі лейтэнант, камандзір танкавай роты. Пры вызваленні чыгуначнай станцыі Міцкевічы танкісты знішчылі шмат тэхнікі праціўніка, каля 100 гітлераўцаў. На франтах вайны загінулі 14 вяскоўцаў.
У 1970 годзе з Міцкевічамі аб’яднана суседняя в. Калеснікі.
Інфраструктура
Працуюць клуб, магазін.
Васілевіцкі сельсавет
Назву Васіле́віцкі сельсавет маюць:
Спрынгфілд (Місуры)
Спрынгфілд (Springfield) — горад у штаце Місуры, ЗША. Насельніцтва — 157 630 чалавек (2009). Спрынгфілд з’яўляецца трэцім па велічыні горадам у штаце. Размешчаны ў акрузе Грын. Па дадзеных перапісу 2010 года колькасць насельніцтва складала 159 498 чалавек.
Індэпендэнс (Місуры)
Індэпендэнс (Independence) — горад у штаце Місуры, ЗША; чацвёрты па велічыні ў штаце; горад, дзе правёў большую частку жыцця 33-і Прэзідэнт ЗША Гары Трумэн, таксама ў горадзе знаходзяцца магілы яго і яго жонкі; месца зараджэння Руху святых апошніх дзён. Знаходзіцца ў заходняй частцы штата, на беразе ракі Місуры. Большая частка горада знаходзіцца ў акрузе Джэксан, меншая — у акрузе Клэй. Індэпендэнс — горад-спадарожнік Канзас-Сіці і частка канурбацыі Канзас-Сіці.
Уілмінгтан (Паўночная Караліна)
Уілмінгтан (Wilmington) — горад у Паўночнай Караліне (ЗША), адміністрацыйны цэнтр акругі Нью-Ханавер. Насельніцтва — 100192 чалавек (2008). Цэнтр Кейп-Фіра — паўднёва-ўсходняга рэгіёну штата, у які акрамя акругі Нью-Ханавер уваходзяць таксама акругі Брансуік і Пендэр. Насельніцтва агламерацыі — 347012 чалавек (2008).
Назва гораду было дадзена ў гонар Спенсера Комптана, графа Уілмінгтана, які быў прэм’ер-міністрам пры двары Георга II.