cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хрысціянскі камунізм
Базісы
Хрысціянскі камунізм можа лічыць радыкальным напрамкам хрысціянскага сацыялізму: хрысціянскія камуністы могуць не згаджацца з многімі палажэннямі марксізму, у тым ліку і з антырэлігійнай кропкай гледжання многіх марксістаў, аднак пры гэтым яны падтрымліваюць эканамічныя і экзістэнцыяльныя аспекты марксісцкай тэорыі (у тым ліку і тэорыю аб эксплуатацыі працоўнага класа капіталістамі, выманні дадатковага кошту ў форме прыбытку і выкарыстанні наёмнай працы як інструмента для чалавечага адчужэння, што ў сукупнасці спрыяе ўзмацненню свавольства ўладаў). Хрысціянскі камунізм выступае за барацьбу супраць капіталізму, прагнасці, эгаізму і сляпых амбіцый, заклікаючы чалавецтва вярнуцца да такіх каштоўнасцей, як міласэрнасць, дабрыня і справядлівасць.
Хрысціянскія камуністы часта цытуюць Дзеі апосталаў, часткі 2 і 4 як доказ таго, што першыя хрысціяне жылі ў камуністычным грамадстве. Так, аб роўнасці народаў кажуць наступныя вершы Дзеянні 2:7-11: «У мноства што ўверавалі, было адно сэрца і адна душа; і ніхто нічога з маёнтка свайго не называў сваім, а ўсё ў іх было супольнае».
Сімвалы
Прыхільнікамі хрысціянскага камунізму выкарыстоўваюцца наступныя сімвалы:
IC 2249
IC 2249 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Абдзігапар
Абдзігапар — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кыркенсескай сельскай акругі. Код КАТА — 434055100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1818 чалавек (920 мужчын і 898 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2012 чалавек (1031 мужчына і 981 жанчына).
Гісторыя Карэі
Гісторыя Карэі — гісторыя карэйскага народа на Карэйскім паўвостраве, што налічве не адну тысячу гадоў. Са старажытнага часу на Карэйскім паўвостраве існавалі самастойныя дзяржавы, што адчувалі моцны кітайскі ўплыў. У 1895 Карэя патрапіла ў сферу інтарэсаў Японіі, у 1910–1945 была ў складзе Японскай імперыі. У 1945 шляхі паўднёвай і паўночнай Карэі трагічна разышліся. Вызвалены паўвостраў аказаўся падзеленым на дзве часткі, перамовы аб уз'яднанні зайшлі ў тупік. КНДР была ўтворана 9 верасня 1948 года з ініцыятывы марксісцкай Працоўнай партыі Карэі як народна-дэмакратычная дзяржава на тэрыторыі савецкай зоны прысутнасці. У 1950-1953 адбылася Карэйская вайна, што замацавала раздзяленне Карэі на Паўночную і Паўднёвую па 38-й паралелі.
Старажытнасць
Слядам чалавека на карэйскай зямлі каля паўмільёна гадоў. Самыя старыя ўзоры керамікі датуюцца 8000 гадамі да н.э. За прыблізна 2000 гадоў да нараджэння Хрыста адбыўся пераход да бронзы, за 700 – да жалеза. Згодна з сярэднявечным летапісам Самгук юса, у 2333 да н.э. ў паўночнай Карэі і Манчжурыі з'явілася дзяржава Качасон (Старажытны Часон), аднак большасць вучоных ставяцца да такой сівой даты скептычна. З прыходам захопнікаў з Кітая каля 1100 года да н.э. пачынаецца перыяд Часон Кіджа, таксама напаўміфічны. І толькі ў VII ст.да н.э. пачынаюцца задакументаваныя старонкі гісторыі Качасона. У ІІІ ст на поўдні паўвострава паўстае незалежная дзяржава Чынгук. Блізу канца I cт. да н.э. Качасон трапляе пад уплыў ханьскага Кітая і знікае як дзяржава.
Карэйскія царствы
У 57 годзе да н.э. пачынаецца перыяд трох царстваў: Кагуро, Пэкчэ і Сіла. Культура ва ўсіх трох дзяржаў была агульнай. Пачынаючы з I стагоддзя н.э. сярод вышэйшых колаў карэйскага грамадства пачало распаўсюджвацца канфуцыянства, якое пазней было цалкам выцеснена будызмам. Падзенне Ханскай дынастыі напачатку III стагоддзя пазбавіла тры карэйскія дзяржавы неабходнасці супрацьстаяць знешняй пагрозе. Кагуро, што першапачаткова ўзнікла на мяжы з Кітаем, паступова пашырыла свае ўладанні за кошт Маньчжурыі. Сталіцамі Кагуро ў розныя перыяды яе гісторыі былі Хвандо (цяпер Цзіянь на кітайскім беразе ракі Ялуцзян) і Пхеньян. У 676 Сіла падпарадкавала два астатніх каралеўствы, але надоўга гегемонам не стала: на беразе Жоўтага мора з'явілася дзяржава Бахай. Суіснаванне Бахаю і Сілы, што цягнулася да 926 года, атрымала назву "Перыяд Поўнач-Поўдзень".
У VIII cтагоддзі Сіла распалася на тры дзяржавы, неўзабаве аб'яднаных Тхэджо Ван Гонам ў дзяржаву Каро. Бахай жа быў разбіты плямёнамі кіданяў, а яго ўладар уцёк у Каро, дзе быў не толькі надзіва цёпла сустрэты, але і парадніўся з правячай дынастыяй, што замацавала адзінства Карэі. У перыяд Каро былі кадыфікаваны законы, створана грамадзянскае права, квітнеў будызм. Мангольскія заваёўнікі ў 1231–1270 ажыццявілі 7 паходаў на Карэю і ўрэшце зрабілі Каро васалам юаньскага Кітая. З канцом мангольскага панавання ў Кітаі ў 1368 скончылася і залежнасць Карэі ад вялікага суседа, прынамсі на некалькі стагоддзяў.
Жэрына
Жэ́рына (, Жерино) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска Жырын і ў 1669 годзе як вёска Жорын у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Гісторыя Карэі
Часон
У 1392 генерал Лі Санге, што скінуў дынастыю Каро чатырма гадамі раней, заснаваў дынастыю Часон, якая правіла Карэяй да 1910-га. Пры каралі Сэджоне Вялікім (1418–1450) карэйская дзяржава дасягнула росквіту, былі праведзены адміністацыйныя, сацыяльныя і эканамічныя рэформы, квітнелі культура і навука. Сам кароль распрацаваў карэйскую азбуку хангыль. Пасля двух стагоддзяў міру, у 1592–1637 гадах Карэя сутыкнулася з японскай экспансіяй, што была адбіта супольнымі карэйска-кітайскімі сіламі, а таксама з унутранай нестабільнасцю. З таго часу Часон стаў паглыбляцца ва ўсё большую самаізаляцыю і, натуральна, стагнацыю. У ХІХ стагоддзі, не здольная абараніць сябе, Карэя была вымушана падпісаць няроўныя дагаворы з еўрапейскімі дзяржавамі. У выніку Першай япона-кітайскай вайны 1894–1895 Кітай адмовіўся ад прэтэнзій на Карэйскі паўвостраў, у 1897 была абвешчана Карэйская імперыя.
Японская акупацыя
Пасля Руска-японскай вайны ў 1905 годзе Карэйская імперыя стала пратэктаратам Японія, што ў выніку вайны ператварылася ў рэгіянальную сілу. У 1910 Карэя канчаткова страціла незалежнасць. Японцы прыцяснялі карэйскую мову і традыцыі, а эканоміку развівалі ў патрэбным сабе накірунку. Карэйскія патрыёты (сярод іх быў і Кім Ір Сен) ўзняліся на барацьбу, узяўшы на ўзбраенне партызанскія метады. Найбольшым было супраціўленне блізу мяжы з Кітаем. Японскі каланіяльны рэжым працягваўся да 1945.
Дзве Карэі
Пасля Другой сустветнай вайны тэрыторыя Карэі фактычна была падзелена на савецкую (поўнач) і амерыканскую (поўдзень) акупацыйныя зоны. На дыпламатычным узроўні спробы аб'яднаць поўнач і поўдзень праваліліся. У жніўні 1948 года ў Паўночнай Карэі адбыліся выбары ў Вярхоўны Народны Сход, які 9 верасня 1948 года абвясціў стварэнне КНДР, прыняў канстытуцыю і сфарміраваў урад на чале з Кім Ір Сенам. На поўдні была абвешчана Рэспубліка Карэя. Імкнучыся да пашырэння сацыялістычнай сістэмы на ўсю тэрыторыю Карэі, улады КНДР пачалі вайну. 27 ліпеня 1953 года варагуючыя бакі падпісалі пагадненне аб спыненні агню, мірнага ж дагавора не заключана дагэтуль. Пасля заканчэння Карэйскай вайны Кім Ір Сен усталяваў у краіне аўтарытарны рэжым. З пачатку 1970-х гадоў паміж КНДР і Рэспублікай Карэя ажыццяўляюцца кантакты з мэтай урэгулявання ўзаемаадносін і ўз'яднання краіны. У снежні 1991 года падпісана Пагадненне аб прымірэнні, ненападзе, супрацоўніцтве і абменах, у лютым 1992 года — Сумесная дэкларацыя аб дэнуклеарызацыі Карэйскага паўвострава (скасаваны Паўднёвай Карэяй у сувязі з адмовай КНДР ад міжнароднай інспекцыі яе ядзерных аб'ектаў. У 1991 абедзьве Карэі былі прыняты ў ААН.
Стары Брус (гміна)
Ста́ры Брус (Stary Brus) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Уладаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Брусе. Плошча гміны складае 132 км². Станам на 2012 год у гміне Стары Брус пражывалі 2167 чалавек, шчыльнасць — 16 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 14 населеных пунктаў.
Мярлушка
Мерлу́шка — скурка ягня грубашэрснай пароды авечак. Узрост ягня на момант забою не больш за 30 дзён.
Адрозніваюць рускую і стэпавую мярлушку. Рускую атрымліваюць ад авечак грубашэрсных паўночных парод, яна мае першасны валасяны пакроў з колцападобнымі і штопарападобнымі завіткамі. Стэпавую атрымліваюць ад курдзючных авечак.
Мярлушка можа быць белай, чорнай, карычневай.
Выкарыстоўваецца для вырабу галаўных убораў, галантарэйных вырабаў, верхняга адзення.
Кракаўскі павет
Кракаўскі павет (powiat krakowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Кракаў. Займае плошчу 1229,62 км². Насельніцтва павета складае 277 тыс. чалавек.
Яўгенія Арцем’еўна Васілеўская
Яўге́нія Арце́м’еўна Васіле́ўская (29 лістапада 1926, Благавешчанск, цяпер Амурская вобласць, Расія — ?) — беларуская гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1958).
Біяграфія
У 1948 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (БДУ). З 1948 года ў Інстытуце гісторыі АН БССР, у 1968—1991 гадах на кафедры гісторыі КПСС (з 1990 года палітычнай гісторыі) БДУ.
Юрый Сямёнавіч Бушлякоў
Юрый (Юрась) Сямёнавіч Бушлякоў (, Мінск —, Мінск) — беларускі мовазнавец, журналіст і перакладчык.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў філалагічны факультэт БДУ з чырвоным дыпломам, аспірантуру. Працаваў выкладчыкам на кафедры сучаснай беларускай мовы БДУ (1999—2003), таксама выкладаў у Нацыянальным гуманітарным ліцэі ў Мінску, Карлавым універсітэце ў Празе. Адначасова займаўся журналістыкай, працаваў у тэлекампаніі «ФІТ» (1994—1995), на Радыё 101,2 (1995—1996), у штотыднёвіку «Наша Ніва» (1997), карэспандэнтам беларускай і ўкраінскай рэдакцый Польскага радыё (1997—1999), журналістам на Беларускім Радыё Рацыя (1999—2002), з 1996 года (праграма «Новае пакаленне выбірае») з перапынкамі супрацоўнічаў з «Радыё Свабода», у 2003—2004 гадах вёў там аўтарскую перадачу «Жывая мова» — нататкі з культуры беларускага маўлення. Меў сына.
Пахаваны на мінскіх Паўночных могілках.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Абараніў кандыдацкую дысертацыю (2003) на тэму «Моватворчая практыка Янкі Станкевіча (з гісторыі нармалізацыі беларускай мовы)». Кірункі навуковых інтарэсаў — феномен моўнага пурызму, пытанні нармалізацыі беларускай літаратурнай мовы, яе стылістыкі і культуры.
Адзін з сааўтараў кнігі «Беларускі клясычны правапіс» (2005, разам з В. Вячоркам, З. Санько і З. Саўкам). Таксама займаўся перакладамі, пераклаў на беларускую мову паасобныя творы Ч. Мілаша, Э. А. По, В. Гамбровіча, З. Герберта, Я. Сейферта.
Джэралд Морыс Эдэльмэн
Джэралд Морыс Эдэльмэн (англ.: Gerald Maurice Edelman, нар. 1 ліпеня 1929 г., Нью-Ёрк) — амерыканскі біёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1972) (сумесна з Родні Портэрам) «за адкрыцці, якія тычацца хімічнай структуры антыцел».
Раман Мікалаевіч Заікін
Раман Мікалаевіч Заікін (, Ташкент) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Ташкенцкі політэхнічны інстытут у 1963 годзе. Працаваў у праектных арганізацыях Ашгабата, Ленінабада, Кіраваграда, з 1969 года — кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праекта ў Мінскпраекце, з 1972 года — галоўны архітэктар, галоўны спецыяліст майстэрні БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Апублікаваў «Рэкамендацыі па праектаванні рэкрэацыйных сістэм ва ўмовах Беларускай ССР» (Мінск, 1981, у аўтарскім калектыве).
Сіфакі
Сіфакі — малпы сярэдняй велічыні, якія дасягаюць памераў ад 45 да 55 см і вагі ад чатырох да шасці кілаграм. Хвост сіфак такі ж доўгі як і тулава, што адрознівае іх ад індры. Поўсць доўгая і шаўкавістая, яе афарбоўка вар’іруецца ў залежнасці ад віду. Яна можа быць ад жаўтавата-белай да чорна-карычневай. Круглая пыса заўсёды чорная і без валасоў.
Сямён Гаўрылавіч Зорыч
Сямён Гаўрылавіч Зорыч (1743 або  — ) — рускі вайсковы дзеяч, адзін з фаварытаў імператрыцы Кацярыны II.
Біяграфія
Паходзіў з сербскага роду Нараджычаў. Быў прывезены ў Расію афіцэрам Максімам Зорычам, які ўсынавіў яго, і ўжо ў дзевяцігадовым узросце залічаны ў гусарскі полк. Да 15 гадоў меў чын вахмістара, быў паранены, пабываў у прускім палоне. У 1769—1770 гг. камандаваў перадавымі часцямі расійскай арміі ў руска-турэцкай вайне, праявіў гераізм пры абароне р. Дубец у маі 1770 г., а ў ліпені 1770 г. трапіў у турэцкі палон, дзе знаходзіўся 5 гадоў.
У 1775 г., па вяртанні ў Расію, стаў ад’ютантам Пацёмкіна і з яго пратэкцыі быў прадстаўлены Кацярыне II. У жніўні 1777 г. узяты ў флігель-ад’ютанты да імператрыцы, месяцам пазней стаў генерал-маёрам і прызначаны шэфам Ахтырскага гусарскага палка. Знаходзіўся пры Кацярыне да мая 1778 г., калі выклікаў незадавальненне імператрыцы празмерным захапленнем картачнай гульнёй, а незадаволенасць Пацёмкіна — нежаданнем лічыцца з яго інтарэсамі. Быў звольнены ў адстаўку з вялікай узнагародай — 7 тысячамі сялян, пасяліўся ў падораным яму Кацярынай II мястэчку Шклове, дзе на свае сродкі заснаваў Шклоўская высакароднае вучылішча. Вялікую вядомасць меў заснаваны Зорычам прыгонны тэатр. Кацярына II некалькі разоў гасцявала ў Зорыча ў Шклове.
У перыяд валадарання Сямёна Зорыча ў Шклове працавалі разнастайныя мануфактуры, якія працавалі пераважна на мясцовай сыравіне, абслугоўвалі патрэбы вотчыннага двара і выраблялі прадукцыю на продаж. Канатная мануфактура (1790—99) вырабляла канаты і пражу з ільняной кудзелі і пянькі. У 1797 годзе працавала звыш 50 чалавек, выпушчана канатаў агульнай даўжынёй 10 тысяч сажаняў. Парусінавая мануфактура (1794—1845) вырабляла тонкае і паруснае палатно з ільняных і пяньковых нітак. Працавалі таксама шаўкаткацкая (1781—99), гарбарная (1794—98) і суконная (1781—1809) мануфактуры. Пасля смерці Кацярыны Павел I вярнуў Зорыча на службу, узвёў у генерал-лейтэнанты і даў у камандаванне Ізюмскі полк. Але Зорыч хутка заблытаўся ў фінансавых справах палка і ў 1797 г. быў адпраўлены ў адстаўку. Грашовыя цяжкасці і пажар у Шклове, які амаль цалкам знішчыў вучылішча, паскорылі яго смерць. Выхаванцы вучылішча былі ў 1801 г. пераведзены ў Маскву і склалі Першы маскоўскі Кадэцкі корпус.
У 2007 годзе ў Шклове пастаўлены помнік Сямёну Зорычу.
Жан-Марк Мормек
Жан-Марк Мормек (Jean-Marc Mormeck;, Пуэнт-а-Пітр, Гвадэлупа) — французскі баксёр-прафесіянал, які выступае ў першай цяжкай вагавой катэгорыі. Чэмпіён свету ў першай цяжкай (версія WBA, 2002—2006 і 2007; версія WBC) вагавой катэгорыі.
1995—2004
Дэбютаваў сакавіку 1995 года.
У пачатку кар'еры пацярпеў два паражэнні.
У лютым 2002 года перамог чэмпіёна свету ў 1-й цяжкай вазе па версіі WBA Вірджыла Хіла.
У сакавіку 2004 года ў паўторным баі ізноў перамог Хіла.
Пціцкі сельсавет
Пці́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Пціч.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капаткевіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капаткевіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года па 12 лютага 1935 года ў Петрыкаўскім раёне. З 21 чэрвеня 1935 года ў Капаткевіцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 12 снежня 1957 года ў склад Капаткевіцкага сельсавета перададзена вёска Гарадзішча. Пасля скасавання Капаткевіцкага раёна з 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Петрыкаўскага раёна.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1515 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы.
Сант’Анджэла-а-Купала
Сант'Анджэла-а-Купола (Sant'Angelo a Cupolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 4305 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 394 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 82010. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сакаловы
Сакаловы (Соколо́вый) — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскім раёне Саратаўскай вобласці Расіі. З 1 студзеня 2022 года ўваходзіць у склад гарадской акругі Саратава. Заснаваны не пазней за 1775 г. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1990 года. Насельніцтва — 4937 чалавек (2021).
Масюкоўшчына (жылы раён, Мінск)
Масюкоўшчына — жылы раён Мінска ў складзе Фрунзенскага раёна.
Назва
Назва паходзіць ад вёскі Масюкоўшчына.
У 1589 годзе менскі татарын Абрагім Гіліяшавіч купіў у менскага мешчаніна Васіля Занковіча Астрашаніна ўрочышча Калодзежы з 8 валокамі зямлі, лесам, сенажацямі і іншым. Пазней гэтай зямлёй валодалі яго сыны Сялемша і Муса Абрагімавічы. У 2-й палове 17 ст. гэтай зямлёй цалкам валодаў сын Сялемшы — Аляксандр Абрагімавіч-Сялецкі, які ў 1695 годзе прадаў менскаму мешчаніну Юрыю Фурсу абедзве часткі — бацькаву і дзядзькаву, у прадажным дакуменце ён называе Масюкоўшчыну — частку дзядзькі Мусы, «два абводы зямлі: адзін ад Тарасаўскай дарогі да Масюкоўшчыны, то бок, да зямлі і лесу Мусы Абрамавіча татарына, а другі, перайшоўшы зямлю Мусы татарына, або Масюкоўшчыну, мяжу градскаю з мінскай плябаніяй рэчкаю Ржаўцом да рэчкі Свіслачы і рэчкі Вяснінка у шырыню і даўжыню».
Транспарт
Аўтобус: 1, 11, 28, 29, 33с, 40, 46, 49, 69, 78, 107, 126, 130, 139
Тралейбус: 10, 14, 21, 33, 38, 39, 54, 55, 58
Чыгунка: «Масюкоўшчына»
Імрэ Цёкёлі
Князь Імрэ Цёкёлі (Цёкёй) дэ Ке́жмарк (Thököly/Tököly/Tökölli Imre, Mirko Thököly, Tekeli або Tekelija, Imrich Tököli;, , Каралеўства Венгрыя, Габсбургская манархія — , , Асманская імперыя) — венгерскі дзяржаўны дзеяч, кіраўнік антыгабсбургскага паўстання, князь сяміградскі, кароткачасовы васальны кароль Верхняй Венгрыі.
Паўстанне
Заручыўшыся падтрымкай французскага караля Луі XIV, куруцы паўсталі «pro libertate et justitia» і абралі Цёкёлі сваім лідарам. Паўстанне пачалося ў 1678 годзе. Неўзабаве Усходняя Венгрыя і цэнтральныя шахцёрскія гарады перайшлі пад іх кантроль. У 1681 годзе, узмоцнены 10 000 трансільванцаў і турэцкімі войскамі пад камандаваннем пашы Надзь Варда (цяпер Арадзя ў Румыніі), Цёкёлі вымусіў імператара пагадзіцца на перамір'е.
Недавер Цёкёлі да імператара падбіў яго звярнуцца па дапамогу да султана Мехмеда IV, які прызнаў яго каралём Верхняй Венгрыі) пры ўмове штогадовай выплаты 40 000 талераў. Цягам усяго года Цёкёлі заваёўваў адну крэпасць за другой і пашырыў свае ўладанні да ракі Ваг. На двух соймах, у Кашы (цяпер Кошыцы, Славакія) і Таі, у 1683 годзе, магнаты выказалі заклапочанасць яго збліжэннем з асманамі, што магло пазбавіць краіну незалежнасці, і таму адмовіліся падаваць яму фінансы і мабілізаваць насельніцтва ў войска, таму ён узяў неабходнае гвалтам.
Саюз з Асманскай імперыяй
У 1683 Цёкёлі разам з туркамі браў удзел у бітве пад Венай, якая скончылася іх паражэннем. Вялікі візір звінаваціў у паражэнні пад Венай Цёкёлі, які паспяшаўся ў Эдзірнэ дзеля свайго апраўдання. Неўзабаве, зразумеўшы, што турэцкая афера скончана, ён звярнуўся да польскага караля Яна III Сабескага з просьбай прымірыць яго з імператарам, паабяцаўшы скласці зброю, калі імператар пацвердзіць рэлігійныя правы пратэстантаў у Венгрыі і аддасць у валоданне Цёкёлі Верхнюю Венгрыю (дакладней 13 паўночна-ўсходніх паветаў Каралеўскай Венгрыі) і тытул князя. Леапольд адпрэчыў гэтыя ўмовы і запатрабаваў безумоўнай капітуляцыі. Тады Цёкёлі ўзнавіў баявыя дзеянні, аднак атрымаў у 1685 шэраг паражэнняў, быў схоплены туркамі ў Надзь Вардзе і ў кайданах адасланы ў Эдзірнэ. Большая частка яго войска перайшла на бок імператара.
У 1686 Цёкёлі быў вызвалены і накіраваны з невялікім войскам у Трансільванію, аднак і гэтая, і наступная выправы ў 1688 годзе скончыліся праваламі. Туркі ізноў яго арыштавалі, аднак у 1690 ізноў накіравалі яго ў Трансільванію з 16 000 войнаў, і ў верасні ён разбіў пад Зэрнешці аб'яднанае войска генерала Зігберта Гайстэра і князя Міхая Тэлекі. Пасля гэтай перамогі Цёкёлі быў абвешчаны князем Трансільваніі, аднак ледзь стрымліваў імперскія атакі. У 1691 ён пакінуў Трансільванію.
Узначальваў турэцкую кавалерыю ў бітве пад Сланкаменам, удзельнічаў у бітвах супраць Аўстрыі да канца вайны, вызначыўшыся ў бітве пад Зентай (1697).
Яго імя было персанальна выключана са спісу амніставаных паводле ўмоў Карлавіцкага міру (26 студзеня 1699). Не дабіўшыся аднаўлення правоў і ў наступным, 1700 годзе, ён пасяліўся з жонкай у Галаце (цяпер у Стамбуле). Ад султана Мустафы II атрымаў вялікія маёнткі і тытул князя Відзіна.
Памёр у 1705 у Нікамедыі. Пахаваны ў Кежмарку ў маўзалеі так званай «новай царквы».
Нацыянальны Сход В’етнама
Нацыянальны Сход В'етнама (Quốc hội nước Cộng hoà xã hội chủ nghĩa Việt Nam) — заканадаўчы орган (парламент) В’етнама.
Склад
Нацыянальная Асамблея ўключае 493 дэпутата, якія збіраюцца на пасяджэння двойчы ў год.
Сядзібна-паркавы комплекс Гюнтэраў
Сядзібна-паркавы комплекс Гюнтэраў — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры ў вёсцы Дабраўляны Смаргонскага раёна.
Гісторыя
Палац у Дабраўлянах быў пабудаваны ў XVIII ст. пры Сангушках. У 1824 г. граф Адам Гюнтэр і яго жонка Аляксандра Канстанцыя Гюнтэр з Тызенгаўзаў (пам. у 1843) заклалі нарожны камень пад новы палац у Дабраўлянах. У палацы пры Гюнтэрах была вялікая бібліятэка. Дзякуючы іхнім намаганням сядзіба Гюнтэраў ператварылася ў сапраўдны культурны цэнтр для мясцовага дваранства. Правінцыйнае жыццё ў Дабраўлянах першай паловы XIX стагоддзя добра апісанае ў мемуарах іх малодшай дачкі — Альбіны Габрыэлы Пузыны (1815, Вільня — 16.08.1869, Гарадзілава). Падчас паўстання 1831 года граф Адам Гюнтэр увайшоў у склад паўстанцкага Часовага ўрада Свянцянскага павета, за што пазней паўстаў перад судом.
У 1851 годзе Адам Гюнтэр падзяліў сваю маёмасць паміж трыма дочкамі: Мацільдай Бучынскай, Ідай Мастоўскай і Габрыэляй Пузынай. У грашовым эквіваленце на долю кожнай з сясцёр прыпадала па 116 992 рублі срэбрам і 33 1/3 капеек. Тады Мацільда ​​ўзяла сабе Дабраўляны і фальварак Надбрэззе з даплатай сёстрам па 21 326 рублёў срэбрам.
З сакавіка 1862 і да 22 лютага 1864 года хаваўся ў Дабраўлянах у Мацільды Бучынскай ад пераследу царскай адміністрацыі Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч. У сакавіку 1862 года часовы ваенны губернатар Мінскай губерні генерал-маёр Кушаль разаслаў цыркуляр, у якім было напісана: ''«Па атрыманых мною праўдзівых звестках высвятляецца, што памешчыкам Марцінкевічам напісаны на народнай беларускай мове абуральны верш пад назвай „Гутарка старога дзеда“, што мае на мэце ўзбудзіць сялян заходніх губерняў супраць урада, … і што г. Марцінкевіч стараецца распаўсюджваць свой твор… сярод простага народа»''. Пасля таго, як маёнтак Дабраўляны быў секвестраваны, з 22 лютага 1864 года вымушаны быў пераехаць у найбліжэйшае мястэчка Свір, дзе пражываў паўгода да самага свайго арышту.
У гады Першай сусветнай вайны палац быў цалкам разбураны і згарэў неўзабаве пасля вайны (1920) ў выніку падпалу супрацоўнікамі. Пазней ён быў разбураны, парк таксама знік. На сённяшні час засталіся толькі гаспадарчыя пабудовы і рэштка парку. Захавалася літаграфія Казіміра Бахматовіча 1835 года з выявай палаца, а таксама нямецкая паштоўка 1917 года, на якой відаць палац напярэдадні пажару.
Палац у Дабраўлянах знайшоў сваё адлюстраванне ў творы Ігната Ходзькі «Пракляты», напісанага на падставе мясцовай легенды.
Тэрны
Тэрны (Терни) — сяло ва Украіне, у Лубэнскім раёне Палтаўскай вобласці. Насельніцтва складае 471 чалавек (2001). Падпарадкоўваецца Міхноўскаму сельскаму савету.
Ё Ё Ма
Ё Ё Ма (нар., ) — амерыканскі віяланчэліст кітайскага паходжання. Нарадзіўся ў Парыжы, атрымаў адукацыю ў Нью-Ёрку, ЗША. Ма быў вундэркіндам, выступаючы з чатырох з паловай гадоў. Ён скончыў Джульярдскую школу і Гарвардскі ўніверсітэт і выступаў у якасці саліста з аркестрамі па ўсім свеце. Запісаў больш за 90 альбомаў і атрымаў 18 прэмій Грэмі.
У дадатак да запісаў стандартнага класічнага рэпертуару, ён запісаў шырокі спектр народнай музыкі: амерыканская музыка блюграс, традыцыйныя кітайскія мелодыі, танга аргенцінскага кампазітара Астара П’яцолы і бразільская музыка. Супрацоўнічаў з такімі артыстамі, як джазавы спявак Бобі Мак-Ферын, гітарыст Карлас Сантана, Сержыа Асад і яго брат Одаір, а таксама аўтар-выканаўца і гітарыст Джэймс Тэйлар. Асноўным выканальніцкім інструментам Ма з’яўляецца віяланчэль Мантаньяна, створаная ў 1733 годзе і ацэненая ў 2,5 мільёна долараў ЗША.
Ма з’яўляецца Пасланцам свету Арганізацыі Аб’яднаных Нацый з 2006 года. Ён быў узнагароджаны Прэміяй Глена Гульда ў 1999 годзе, Нацыянальным медалём ЗША ў галіне мастацтваў у 2001 годзе, Прэзідэнцкім медалём Свабоды ў 2011 годзе і Polar Music Prize у 2012 годзе.
Ма ўключаны ў спіс самых уплывовых людзей 2020 года Time 100.
Карасан
Карасан — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кыркенсескай сельскай акругі. Код КАТА — 434055500.
IC 2250
IC 2250 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каляднае
Каляднае — адзін з відаў натуральных павіннасцяў у XVII — XVIII ст.
Верагодна, узнікла як святочнае паднашэнне феадалу, але паступова ператварылася ў звычайную павіннасць. Штогод на Вялікдзень (валачобнае) і Каляды прыгонныя павінны былі адносіць да панскага двара пэўную колькасць курэй і яек.
Сітнікі
Назву Сі́тнікі маюць:
Родні Портэр
Родні Роберт Портэр (Rodney Robert Porter,, Ньютан-ле-Вілоус — , каля Вінчэстара) — англійскі біяхімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1972) (сумесна з Джэралдам Эдэльманам) «за адкрыцці, якія тычацца хімічнай структуры антыцел».
Свабодны (Саратаўская вобласць)
Свабодны (Свобо́дный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Базарна-Карабулацкім раёне Саратаўскай вобласці Расіі. Чыгуначная станцыя. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 20 лютага 1943 года. Насельніцтва — 1820 чалавек (2021).
Мелвін Патан
Мелвін Эмер «Мел» Патан (Melvin Emery "Mel" Patton;, , ЗША — , Фолбрук, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі лёгкаатлет, двухразовы алімпійскі чэмпіён Гульняў у Лондане (1948).
Найбольшых спартыўных дасягненняў дамогся падчас навучання ва ўніверсітэце Паўднёвай Каліфорніі. Трэніраваўся ў Дына Кромвеля. Таксама наведваў Універсітэт Каліфорніі (University High School).
У 1947, 1948 і 1949 гадах станавіўся пераможцам чэмпіянатаў NCAA на дыстанцыі 100 ярдаў, у 1948 і 1949 гадах тамсама выйграў і ў забегу на 220 ярдаў. У 1947 годзе щсталяваў сусветны рэкорд на 100 ярдаў — 9,4 с. У наступным годзе палепшыў гэты вынік на адну дзесятую — 9,3 с. У 1949 годзе з вынікам 20,2 с пабіў сусветны рэкорд Джэсі Оўэнса на 220 ярдаў. У складзе зборнай Паўднёвай Караліны двойчы абнаўляў сусветны рэкорд у эстафеце 4×220 ярдаў.
На летніх Алімпійскіх гульнях у Лондане (1948) быў пятым на 100-метроўцы, аднак затым здабыў залатыя медалі на дыстанцыі 200 м і ў эстафеце 4×100 м.
Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры некалькі гадоў працаваў у якасці трэнера па лёгкай атлетыцы, а затым цалкам засяродзіўся на дзейнасці па ўніверсітэцкай спецыяльнасці ў электроннай прамысловасці ў кампаніі Sanders Associates, Inc.
Стары Дзежгань (гміна)
Ста́ры Дзе́жгань (Stary Dzierzgoń) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Штумскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Дзежгані. Плошча гміны складае 185,82 км². Станам на 2004 год у гміне Стары Дзежгань пражывалі 4087 чалавек, шчыльнасць — 22 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Запруддзе (Чашніцкі раён)
Запру́ддзе (, Запрудье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Цім Кук
Цімаці Дональд Кук (Timothy Donald Cook; нар., Мабіл, Алабама, ЗША) — амерыканскі менеджар і генеральны дырэктар кампаніі Apple, мільярдэр. Прыйшоў у кампанію ў сакавіку 1998 года. Заняў пасаду гендырэктара пасля адстаўкі (у сувязі з працяглай хваробай) Стыва Джобса 24 жніўня 2011 года.
Мысляніцкі павет
Мысляніцкі павет (powiat myślenicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Мысляніцы. Займае плошчу 673,3 км². Насельніцтва павета складае 125 тыс. чалавек.
Рафаіл Корсак
Рафаіл Корсак (свецкае імя Мікалай; каля 1595 —, ) — уніяцкі царкоўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Паходзіў з кальвінскай сям’і з шляхецкага роду Корсакаў. Навучаўся ў Нясвіжскім езуіцкім калегіуме, дзе перайшоў у каталіцтва. Пазней пад уплывам кіеўскага мітрапаліта Іосіфа Руцкага перайшоў ва уніяцтва. У 1620 уступіў у ордэн базыльянаў, прыняўшы манашскае імя Рафаіл. Працягнуў навучанне ў папскіх калегіумах Брунсберга і Прагі (да 1615 ), дзе вывучаў філасофію. У 1621—1624 вывучаў тэалогію ў рымскім калегіуме Св. Афанасія.
У 1625—1637 архімандрыт Віленскага Траецкага, у 1631 Ануфрыеўскага (Мсціслаўскае ваяводства), у 1632—1633 Кобрынскага Спаскага, у 1637—1640 Жыдзічынскага манастыроў. У 1626 прызначаны протаархімандрытам базыльянскага ордэна і епіскапам-каад’ютарам мітрапаліта Язэпа Руцкага. У 1626—1632 епіскап галіцкі, у 1632—1637 — турава-пінскі. У 1633 быў накіраваны ў Рым да папы Урбана VIII, ад якога дамогся адмовы ў прызнанні «Пунктаў заспакаення Русі», што былі выдадзеныя Уладзіславам Вазам і легалізоўвалі праваслаўную царкву ў Рэчы Паспалітай.
У 1637 прызначаны мітрапалітам Кіеўскім і Усяе Русі. Падтрымліваў курс на прымірэнне ўніятаў з праваслаўнымі. У 1639 прасіў у папы Урбана VIII дазволу склікаць сумесны сабор праваслаўных і ўніятаў, з мэтай стварэння адзінага рускага патрыярхату Рэчы Паспалітай. Клапаціўся аб беатыфікацыі Іасафата Кунцэвіча.
Памёр і пахаваны ў Рыме.
Манастырок
Манастырок — тапонім.
Панджнад
Панджнад (پنجند, ਪੰਜਨਦ : Panjnad, ад panj — пяць, nadi — рака) — рака ў Пакістане. Утвараецца паслядоўным зліццём пяці рэк: Джэлам, Чынаб, Раві, Біяс і Сатледж. Джэлам і Раві ўліваюцца ў Чынаб, Біяс — у Сатледж, а Чынаб і Сатледж зліваюцца і фарміруюць Панджнад. Агульная плынь цячэ ў паўднёва-заходнім кірунку каля 71 км і ўпадае ў раку Інд каля Мітханкота. На Панджнадзе пабудаваная дамба, якая забяспечвае функцыянаванне ірыгацыйных каналаў для правінцый Пенджаб і Сінд.
IC 2251
IC 2251 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сартлан
Сартла́н (Сартлан)  — бяссцёкавае саланаватае возера ў Барабінскай нізіне на тэрыторыі Новасібірскай вобласці Расіі.
Плошча паверхні возера 238 км². Плошча вадазбору 2020 км². Даўжыня возера 21 км, найбольшая шырыня 15 км. Найбольшая глыбіня 6 м, сярэдняя — каля 3 м. Аб’ём вады 0,7 км³. Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Ложа сподкападобнае. Берагі нізкія, пакатыя. Жыўленне пераважна снегавое. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 1,7 м. У возера ўпадаюць рака Карапуз і некалькі невялікіх рэк, у перыяд высокага ўзроўню вады выцякае рака Сарайка. Замярзае Сартлан у канцы кастрычніка — першай палове лістапада, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка — маі.
У возеры водзяцца карась, акунь, сазан, пелядзь, плотка, язь, шчупак, ялец і іншыя віды рыб.
Антон Ульрых Браўншвайгскі
Антон Ульрых (Anton Ulrich Herzog von Braunschweig-Wolfenbüttel, Беверн — , Холмагары), герцаг Браўншвайг-Беверн-Люнебургскі — бацька расійскага імператара Івана VI Антонавіча, генералісімус рускіх войскаў 11 лістапада 1740—1741, другі сын герцага Фердынанда-Альбрэхта Браўншвайг-Вальфенбюцельскага (да 1735 года Браўншвайг-Бевернскага) і Антуанеты Амаліі Браўншвайг-Вольфенбютэльской, брат вядомага прускага палкаводца герцага Фердынанда Браўншвайгскага.
Нявеста для Базыля
«Нявеста для Базыля» — зборнік казак беларускіх аўтараў. Кніга выдадзена ў 2017 годзе, выдавецтва «Мастацкая літаратура», па заказе Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Укладальніца зборніка — Аксана Спрынчан.
Афармленне
Афармленне серыі — Уладзімір Жук. Мастацкі рэдактар — Надзея Барай
Вокладку кнігі упрыгожвае малюнак Элеаноры Ляхновіч — ілюстрацыя да казкі «Жаўнер і вужалка». Над ілюстрацыямі да кнігі працавалі мастакі Алег Аблажэй, Вольга Барай, Надзея Барай, Элеанора Ляхновіч, Міхась Дайлідаў, Валянцін Макаранка, Вольга Дзятко.
Змест
Зборнік адметны тым, што ў ім прадстаўлены не толькі добра вядомыя ў «казачным жанры» аўтары, але чытачу адкрываюць і новыя імёны. Сярод аўтараў — Генадзь Аўласенка, Анатоль Зэкаў, Алег Аблажэй, Алег Грушэцкі, Таццяна Барысюк, Мікола Кандратаў і іншыя.
Дадатковая інфармацыя
Кніга стала паспяховай і карыстаецца попытам.
У верасні 2018 года экзэмпляр кнігі з аўтарскімі аўтографамі быў перададзены ў дар пісьменнікамі Алегам Грушэцкім і Аксанай Спрынчан у бібліятэку школы № 3 з дадатковым навучаннем беларускай мовы ў Бельску Падляшскім (Польшча).
У 2022 годзе кніга ўвайшла ў рэкамендаваны беларускім дзіцячым часопісам «Жэўжык» спіс кніг да чытання для дзяцей 6—9 гадоў.
2С1
Апісанне
Самаходная гаўбіца 2С1 «Гваздзіка» выканана па класічнай для самаходнай артылерыі вежавай схеме. Корпус машыны звараны са сталёвых бранявых катальных лістоў, цалкам герметычны і дазваляе ажыццяўляць пераадоленне водных перашкод уплаў. Корпус падзелены на тры аддзяленні: сілавое (маторна-трансмісійнае), аддзяленне кіравання і баявы. У пярэдняй частцы корпуса па правым борце размешчана маторна-трансмісійнае аддзяленне. Злева ад яго знаходзіцца месца механіка-кіроўцы з органамі кіравання шасі. У сярэдняй і кармавой частках корпуса размяшчаецца баявое аддзяленне. На даху корпуса ўстаноўлена сварная вежа з кошыкам баявога аддзялення. У вежы ўстаноўлена гармата, а таксама месцы экіпажа. Па правым борце размяшчаецца сядзенне зараджалага, а таксама кладкі пад гільзы з зарадамі, па левым борце ў пярэдняй частцы вежы ўстаноўлена сядзенне наводчыка і прыцэльныя прыстасаванні. За наводчыкам размешчана месца камандзіра САУ. Месца камандзіра абсталявана паваротнай вежкай, усталяванай на даху вежы. У нішы вежы ўстаноўлены дзве кладкі з зарадамі і снарадамі для кумулятыўных боепрыпасаў. У кармавой частцы корпуса ўстаноўлены кладкі пад снарады і зарады асноўнай гарматы. Падача ў кладкі можа ажыццяўляцца з грунту праз адмысловы кармавой люк. Таўшчыня лістоў корпуса і вежы дасягае 20 мм.
Ма Хуатэн
Ма Хуатэн (таксама Поні Ма, Pony Ma; нар., правінцыя Гуандун, Кітайская Народная Рэспубліка) — кітайскі прадпрымальнік, заснавальнік і старшыня савета тэлекамунікацыйнай кампаніі Tencent, мільярдэр.
У рэйтынгу часопіса Forbes 5 мая 2018 года займаў 4 месца сярод мільярдэраў са станам $42,6 млрд.
Сітнікі (Пухавіцкі раён)
Сі́тнікі (, Ситники) — аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Турынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 15 кіламетраў на поўнач ад Мар’інай Горкі, 55 кіламетраў ад Мінска, 15 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Пухавічы, на рацэ Свіслач.
У складзе Расійскай імперыі
У 19 — пачатку 20 ст. вёска Кліноцкай воласці Ігуменскага павета.
Паводле перапісу 1897 годзе дзейнічаў хлебазапасны магазін, 2 лаўкі і карчма.
Найноўшы час
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. З 1939 па 1954 гг. Сітнікі — цэнтр Пудзецкаслабодскі сельсавета.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 2 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 2013 года Сітнікі ўваходзілі ў склад Ананіцкага сельсавета, дзе ў 1973—2013 гадах з’яўляліся яго цэнтрам.
Сант’Арканджэла-Трымонтэ
Сант’Арканджэла-Трымонтэ (Sant'Arcangelo Trimonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 638 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 82020. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гней Юлій Агрыкала
Гней Юлій Агрыкала (Gnaeus Julius Agricola, 13 чэрвеня 40,, был. калонія «Форум Юлія» — 23 жніўня 93) — рымскі палкаводзец і дзяржаўны дзеяч. Нарадзіўся ў правінцыі, стаў консулам Рымскай рэспублікі ў 77 г. і затым намеснікам Брытаніі ў 78 — 85 гг. Ён пашырыў ўладанні Рыма на чатыры пятых тэрыторыі Шатландыі і выйграў бітву каля Монс Граўпіус.
Муж дачкі Агрыкалы, гісторык Тацыт, прысвяціў жыццю і справам свайго цесця асобную кнігу, якая цяпер з’яўляецца важнаю крыніцаю не толькі па біяграфіі Агрыкалы, але і наогул па рымскім заваяванні Брытаніі.
Спасылкі
http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.02.0084:text=Agr:chapter=1&redirect=true
Кызылмакташы
Кызылмакташы — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кырашскай сельскай акругі. Код КАТА — 434056100.
Сейм (рака)
Сейм — рака ў Белгародскай і Курскай абласцях Расіі, Сумскай і Чарнігаўскай абласцях Украіны, левы прыток ракі Дзясна (басейн Дняпра).
Даўжыня складае 748 км, плошча вадазбору 27 500 км². Сярэдні расход вады каля 105 м³/с. Працякае ў шырокай даліне праз Сярэднярускае ўзвышша і Прыдняпроўскую нізіну. Пераважная шырыня рэчышча 80—100 м, даліны — 9—12 км. Рэчышча звілістае, суправаджаецца шматлікімі старыцамі і пойменнымі азёрамі. Правы бераг высокі, круты, левы — пакаты. Замярзае ў канцы лістапада — снежні, ледаход у канцы сакавіка — пачатку красавіка. У нізоўі мясцовае суднаходства.
Каля ракі гарады Льгоў, Рыльск, Путыўль, Батурын.
Стары Дзікаў (гміна)
Ста́ры Дзі́каў (Stary Dzików) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любачоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Дзікаве. Плошча гміны складае 155,77 км². Станам на 2004 год у гміне Стары Дзікаў пражывалі 4556 чалавек, шчыльнасць — 29,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Пліній Малодшы
Плі́ній Малодшы (поўнае імя: Гай Пліній Цэцылій Секунд; Gaius Plinius Caecilius Secundus) (прыблізна  — ) — старажытнарымскі палітычны дзеяч і пісьменнік, адвакат. Пляменнік і прыёмны сын Плінія Старэйшага. Калі Пліній Старэйшы загінуў падчас вывяржэння вулкана Везувія ў 79 годзе, Гай Цэцылій як спадчыннік змяніў сваё імя на Гай Пліній Цэцылій Секунд.
Дзяніс Іосіфавіч Урбановіч
Дзяні́с Іо́сіфавіч Урбано́віч (нар., в. Міхалкавічы, Лагойскі раён, Мінская вобласць) — беларускі грамадскі дзеяч. Старшыня грамадскага аб’яднання «Малады Фронт» з 15 снежня 2018 года.
Біяграфія
Дзяцінства правёў у доме, што раней належаў дзядзьку Язэпу Гладкаму, які быў аўтарам «Беларускага лемантара» і заснавальнікам першай беларускай школы ў Барысаўскім павеце. У сям’і было чацвёра дзяцей. Бацька гадаваў дзяцей адзін, працаваў вартаўніком, трымаў жывёлу. Дзяніс Урбановіч адвучыўся ў мінскім ПТВ на зваршчыка, працаваў на «Мотавела», а пазней у іншай прыватнай фірме.
Падчас прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2015 года зняў чырвона-зялёны сцяг над будынкам ў вёсцы Корань у Лагойскім раёне, дзе праходзіла галасаванне, а на шыльдзе «выбары» напісаў «За празрыстыя выбары». Паўгода прабыў у СІЗА, а пазней суд прызначыў пакаранне ў 2 гады абмежавання волі за «абразу дзяржаўных сімвалаў». Паводле слоў Урбановіча, разам з ім пасадзілі і малодшага брата Максіма. Да 29 жніўня 2017 года адбываў пакаранне ў папраўчай установе ў Мінску. У чэрвені 2018 стаў штодня ўдзельнічаць у ахове Курапатаў з боку рэстарана, збудаванага ў ахоўнай зоне (яго дзядзьку Казіміра Гладкага расстралялі ў час палітычных рэпрэсій 1930-х гг.).
У сакавіку 2022 года падчас Уварвання Расіі ва Украіну ў 2022 годзе Урбановіч запісаўся ў беларускую роту тэрытарыяльнай абароны Украіны. Потым далучыўся да беларускага палка (раней батальён) імя Каліноўскага. У маі 2022 года паведамлялася, што Урбановіч быў паранены падчас баёў, патрапіў у шпіталь з кантузіяй.
IC 2252
IC 2252 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Baureihe 80 (DRG BR80)
Baureihe 80, DRG BR80 (Баўрайхэ 80) — тып манеўровага лакаматыва класу танк-паравоз, які выпускаўся ў Германіі (?—1928) згодна са стандартнай тыпавой праграмай Дзяржаўнай чыгункі Германіі (Deutsche Reichsbahn Gesellschaft, DRG).
Тып прызначаўся для працы на вялікіх пасажырскіх вакзалах, такіх, як вакзалы Берліна, Лейпцыга альбо Кёльна. Праект меўся замяніць мноства рознатыпных малых лакаматываў адзіным стандартным тыпам па ўсёй Германіі. Да 1928 года розныя лакаматывабудаўнічыя заводы агульна вырабілі 39 машын серыі 80 (Hohenzollern — 22; Jung — 5; Union — 7; Wolf — 5). Першапачаткова яны працавалі ў дырэкцыях (Reichsbahndirektionen, RBD) Аўгсбург, Брэслаў, Вюрцбург, Гале, Гановер, Кёльн, Лейпцыг, Рэгенсбург ды Франкфурт-на-Майне.
Пасля Другой сусветнай вайны большасць лакаматываў заставалася ў раёне Лейпцыга і працягвалі працу там да 1968. Па некаторых дадзеных адзін BR80 быў знішчаны ў ходзе баявых дзеянняў. 17 машын патрапіла на чыгункі Федэратыўнай Рэспублікі Германія, у асноўным у Дортмунд ды ў Інгальштат. Апошнія з іх прапрацавалі ў дэпо Швайнфурт, пакуль не былі спісаныя ў 1965 годзе. Некаторыя лакаматывы выкарыстоўваліся як прамысловыя на пад’язных шляхах прадпрыемстваў і шахт да 1968. Ruhrkohle AG, буйное вуглездабываючае прадпрыемства, набыло 6 BR80: нумары 013, 014, 030, 036, 038 і 039. Асобныя экзэмпляры эксплуатаваліся да 1977.
Да нашых дзён захавалася 7 адзінак дадзенага тыпу.
Антані Рэвеер
Антані́ Рэвее́р (Anthony Réveillère; нар., Дуэ-ля-Фантэн, Францыя) — французскі футбаліст, які завяршыў прафесійную кар’еру. Выступаў на пазіцыі абаронцы. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Францыі. Добра вядомы сваёй хуткасцю, можа гуляць як на левым, гэтак і правым боку абароны.
Кар’ера
Антані Рэвеер пачаў сваю кар’еру ў камандзе «Віер», потым гуляў за «Анжэ». Ва ўзросце 18-ці гадоў Рэвеер перайшоў у клуб «Рэн», дзе ён хутка пачаў гуляць у аснове, дзякуючы трэнеру клуба, Полю Ле Гуэну, які давяраў абаронцу. 3 лютага 1998 года Рэвеер дэбютаваў у Лізе 1 у гульні супраць «Бастыі». Усяго за «Рэн» Рэвеер гуляў на працягу 6 гадоў, правёўшы 165 матчаў і забіўшы 2 галы. У студзені 2003 года ён быў арэндаваны іспанскай «Валенсіяй», дзе, на правах арэнды, гуляў 6 месяцаў.
5 лістапада 2008 года Рэвеер забіў свой першы мяч у Лізе чэмпіёнаў, паразіўшы браму «Сцяўа». 22 лістапада таго ж года Антані, у гульні з «Пары Сен-Жэрмен» атрымаў цяжкую траўму — разрыў крыжападобнай звязкі на левым калене, з-за чаго амаль цалкам прапусціў сезон 2008/09, аднавіўшыся толькі да канца сакавіка. У наступным сезоне Рэвеер зноў заваяваў месца ў стартавым складзе клуба. За свае выступы ў тым сезоне Рэвеер быў выкліканы Раймонам Даменекам для ўдзелу на чэмпіянаце свету.
23 кастрычніка 2014 года Рэвеер падпісаў кантракт з англійскім клубам «Сандэрленд» тэрмінам на адзін год. Па заканчэнні сезону 2014/15 пакінуў «Сандэрленд». У лістападзе 2015 года, так і не знайшоўшы новы клуб, абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Дасягненні
«Алімпік» Ліён:
«Напалі»:
Асабістае жыццё
У Антані і яго жонкі Караліны ёсць двое дзяцей: сын Лені, які нарадзіўся ў чэрвені 2006 года, і дачка Шэран, якая нарадзілася ў сакавіку 2009 года.
Караль I
Ка́раль I (Karl I. von Hohenzollern-Siegmaringen, Carol I, 20 красавіка 1839, Зігмарынген, Германія — 27 верасня (10 кастрычніка н. ст.) 1914) — князь («дамнітар») Аб'яднанага княства Валахіі і Малдавіі (1866—1881) і першы кароль Румыніі (з 26 сакавіка 1881 года) з нямецкага каталіцкага дому Гогенцолернаў-Зігмарынгенаў, сын князя Карла Антона Гогенцолерн-Зігмарынгенскага. Генерал-фельдмаршал Германскай імперыі (з 1909) і Расійскай імперыі (з 1912). 5 верасня 1877 ганараваны Ваеннага Ордэна Св. Велікамучаніка і Пераможца Георгія 3-й ст., а 29 лістапада 1877 Ваеннага Ордэна Св. Велікамучаніка і Пераможца Георгія 2-й ст. З 18 ліпеня 1898 быў шэфам 18-га пяхотнага Валагодскага палка.
Біяграфія
Карл Эйтэль Фрыдрых Людвіг фон Гогенцолерн-Зігмарынген нарадзіўся 20 красавіка 1839 года ў Германіі. Бацька — князь Карл Антон Гогенцолерн-Зігмарынген — быў адзін час міністрам-прэзідэнтам Прусіі. Маці — Жазэфіна Бадэнская, дачка Карла, вялікага герцага Бадэнскага.
Прынц Карл вучыўся ў ваеннай акадэміі ў Берліне, быў афіцэрам прускай арміі, удзельнічаў у Дацкай вайне 1864.
За 48 гадоў свайго кіравання (гэта самае працяглае кіраванне за ўсю гісторыю Румыніі) ён дамогся незалежнасці Румыніі, высока падняў яе міжнародны прэстыж, з нямецкай уніклівасцю займаўся аднаўленнем эканомікі, заснаваў і ўмацаваў каралеўскую дынастыю Румыніі. У Карпатах ён пабудаваў каралеўскую рэзідэнцыю — замак Пелеш — жамчужыну ў стылі неарэнесансу. Замак, абсталяваны ўсімі тэхнічнымі навінкамі таго часу, ён з любоўю называў — «калыска дынастыі, калыска нацыі». Не маючы прамых спадчыннікаў, Караль I прызначыў пераемнікам свайго пляменніка, для сям'і якога пабудаваў па суседстве вытанчаны замак Пелішор.
Саюзнік Расіі ў Руска-турэцкай вайне 1877—1878, галоўнакамандуючы ў бітве пад Плеўнай.
Пры ім Румынія атрымала поўную незалежнасць ад Асманскай імперыі (1878) і набыла Дабруджу — большую частку яшчэ ў тым жа 1878, а яшчэ невялікі яе раён адваявала ў былой сваёй саюзніцы Балгарыі (1913, Другая балканская вайна). У 1907 было падушана магутнае сялянскае паўстанне.
Жанаты на Елізавеце фон Від, пісьменніцы (псеўданім «Кармэн Сільва»); іх адзіная дачка памерла ў дзяцінстве. Караль сканаў ва ўзросце 75 гадоў, неўзабаве пасля пачатку Першай сусветнай вайны, у якой Румынія да 1916 года прытрымлівалася нейтралітэту (нягледзячы на жаданне караля ўступіць у вайну на баку Германіі, грамадская думка схілялася на бок Антанты); многія лічылі, што няздольнасць караля разупэўніць сваіх міністраў паскорыла яго смерць. Яго пераемнікам стаў пляменнік Фердынанд.
Эліс Коўчмэн
Эліс Мэры Коўчмэн (-Дэвіс) (Alice Marie Coachman (-Davis);, Олбані, штат Джорджыя, ЗША — , там жа) — амерыканская спартсменка, чэмпіёнка летніх Алімпійскіх гульняў у Лондане (1948) у скачках у вышыню, першая чарнаскурая алімпійская чэмпіёнка.
Расла ў паўднёвым штаце Джорджыя, дзе былі моцныя традыцыі сегрэгацыі, яна не магла трэніравацца ў мясцовых спорткомплексах. Нягледзячы на ​​гэта, ва ўзросце 16 гадоў здолела выйграць першую ўзнагароду ў скачках у вышыню Амерыканскага аматарскага спартыўнага аб’яднання (AAU) (1939), застаючыся да 1948 года непераможнай у гэтай дысцыпліне і выйграўшы дзесяць чэмпіянатаў запар. На момант смерці ўтрымлівала за сабой рэкорд па колькасці перамог запар у скачках у вышыню на чэмпіянатах AAU; у 1941—1943 гадах таксама перамагала на спаборніцтвах, якія праводзіліся ў закрытым памяшканні.
Адначасова выступала ў спрынтарскім бегу, выступаючы за Таскіджыйскі ўніверсітэт, станавілася чэмпіёнкай ЗША ў эстафеце 4 × 100 метраў (1941 і 1942). У гэтай дысцыпліне выйграла восем тытулаў на адкрытым паветры і два — у памяшканні. У агульнай складанасці заваявала 25 тытулаў AAU.
На летніх Алімпійскіх гульнях у Лондане (1948) заваявала залаты медаль у скачках у вышыню з новым рэкордам спаборніцтваў — 1,68 м. Стала адзінай амерыканкай, якая перамагла на гэтай Алімпіядзе і першай чарнаскурай алімпійскай чэмпіёнкай.
Пасля Гульняў у Лондане спартсменка завяршыла сваю кар’еру, выйшла замуж і працавала настаўнікам у Атланце. У 1952 годзе стала першай чарнаскурай амерыканкай, выява якой была выкарыстана ў рэкламе марачнага прадукту (плакаты Coca-Cola).