cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сямён Георгіевіч Шарэцкі
Біяграфія
Кандыдат эканамічных навук (1972), доктар эканамічных навук (1984), прафесар (1989). Акадэмік Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1996), член-карэспандэнт Расійскай сельскагаспадарчай акадэміі, акадэмік Украінскай акадэміі аграрных навук і Міжнароднай акадэміі інфармацыйных працэсаў і тэхналогій.
Працаваў намеснікам старшыні (з 1959), старшынёй калгасу «Зорка» (з 1963), старэйшым выкладчыкам (1970—1976), загадчыкам кафедрай «Эканоміка і арганізацыя сельскагаспадарчай вытворчасці» у ВПШ (з 1976), старшынёй калгасу «Чырвоны Сцяг» Валожынскага раёна Мінскай вобласці (1984—1993).
У 1993 саветнік старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. Старшыня створанай ім жа Аграрнай партыі Беларусі (з 1994). Дэпутат ВС РБ (з 1995), старшыня ВС РБ (з студзеня 1996). 21 ліпеня 1999 дэпутаты ВС РБ XIII склікання, прыхільнікі Канстытуцыі 1994 года, прызначылі яго в.а. прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. З канца ліпеня 1999 Сямён Шарэцкі жыў у Вільнюсе (Літва), лічыўся легітымным кіраўніком Беларусі; яму была прадстаўленая дзяржаўная ахова.
Эміграваў у 2001 годзе ў ЗША, атрымаў грамадзянства, жыве ў Каліфорніі ў горадзе Лівермор.
Мбунда
Мбунда (саманазва: Wambúùnda, літаральна "людзі чырвонай глебы") — народ на поўдні Афрыкі. Жывуць пераважна ў Анголе і Замбіі. Агульная колькасць (2017 г.) — 407 000 чалавек.
Гісторыя
Мбунда лічаць сябе старажытным народам, які ў даўнія часы перасяліўся на поўдзень Афрыкі з Паўднёвага Судана ў пошуках тэрыторый з чырвонай глебай. Яны таксама прызнаюць блізкасць іх традыцый з народамі дзяржаў Лунда і Луба, але мяркуюць, што гэтыя гістарычныя дзяржавы былі толькі прамежкавымі землямі для спынення падчас доўгай міграцыі.
У XVII - XVIII стст. мбунда сфарміравалі сваю манархічную дзяржаву на тэрыторыі сучаснай Анголы. Прыкладна тады ж яны прасунуліся на захад Замбіі. Усталяванне дзяржавы і далейшае перасяленне суправаджаліся войнамі з суседнімі народамі, асабліва з чоквэ. Разам з гэтым, блізкасць культуры і мовы садзейнічала з'яўленню сваяцкіх сувязяў з чоквэ. Мбунда, што перасяляліся ў Замбію, падтрымлівалі саюзніцкія адносіны з лозі. Яны ўдзельнічалі ў міжнародным гандлі рабамі і слановай косцю.
У 1914 г. партугальцы далучылі дзяржаву мбунда да сваіх калоній. Пазней яе тэрыторыя ўвайшла ў склад незалежнай Анголы. Пасля набыцця незалежнасці Замбіі мясцовыя мбунда імкнуліся да аўтаноміі. Гэта выклікала непаразуменні з традыцыйным кіраўніцтвам лозі, але ў выніку ў 2015 г. было абвешчана аб усталяванні самастойнай аўтаномнай манархіі мбунда.
Плямёны мбунда
Мбунда падзяляюцца на 8 буйных сваяцка-тэрытарыяльных груп, кожная з якіх размаўляе на асабістым дыялекце. Вылучаюць наступныя плямёны мбунда:
Культура
Хаця мбунда здаўна займаліся ручным земляробствам і жывёлагадоўляй, іх асноўнай спецыялізацыяй былі рамесная вытворчасць, камерцыйнае паляванне і гандаль. Так, у XIX ст. найбольш важным заняткам стала здабыча слановай косці, якую абменьвалі на рабоў, а рабоў — на еўрапейскія тавары. Сучасныя мбунда вядомы як выдатныя разьбяры і будаўнікі.
Большасць сем'яў манагамныя. На чале сям'і стаіць мужчына, аднак адлік сваяцтва і перадача спадчыны адбываюцца па жаночай лініі.
Захоўваюцца шматлікія абрады, у тым ліку мужчынскай ініцыяцыі муканда і жаночай ініцыяцыі бвалі. Яны суправаджаюцца барабаннай музыкай мвая і традыцыйнымі танцамі мунда.
Мова
Мова чымбунда адносіцца да групы моў банту. Выкарыстоўваецца пісьмовасць на аснове лацінкі. У 2009 г. у Замбіі адбылося першае выданне Бібліі на чымбунда.
Рэлігія
Традыцыйныя рэлігійныя вераванні заснаваны на шанаванне шматлікіх духаў, асабліва духаў продкаў. Сучасныя вернікі таксама спавядаюць хрысціянства.
Юзаф Нарановіч-Наронскі
Юзаф (Язэп) Нарановіч-Наронскі (? — ) — вялікалітоўскі інжынер, картограф і гісторык. Пратэстант паводле веравызнання, лічыў сябе русінам.
Вучыўся ў кальвінісцкай гімназіі ў Кейданах і, магчыма, у Нідэрландах. З 1644 года на службе ў Януша Радзівіла, у 1644-1653 гадах зрабіў планы радзівілаўскіх гарадоў ВКЛ. Пасля смерці Януша Радзівіла пераехаў у Прусію да Багуслава Радзівіла. У Прусіі стварыў «Генеральную карту Усходняй Прусіі», падрыхтаваў праект злучэння рэк Нёмана і Прэголі для простай сувязі Прусіі з ВКЛ. Памёр у Кёнігсбергу. Большасць вядомых па крыніцах прац Ю. Нарановіча-Наронскага не захавалася.
Астрынка
Астры́нка  — рака ў Беларусі, у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Котра (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 17 км. Плошча вадазбору 87 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,5 ‰.
Пачынаецца за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Ляйкі, упадае ў Котру на паўднёвы ўсход ад возера Корава. На працягу 4 км каналізаваная (ад вытоку да вёскі Кульбачына). Каля вёскі Кульбачына сажалка.
Тышкавычы (Іванычаўскі раён)
Тышкавычы (Ти́шковичі) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сан-Жоржы
Сан-Жо́ржы (São Jorge) — востраў у цэнтральнай групе Азорскіх астравоў у Атлантычным акіяне. Плошча - 243,65 км². Насельніцтва (2011 г.) - 9 171 чал.
Геаграфія
Востраў Сан-Жоржы знаходзіцца ў цэнтральнай групе Азорскіх астравоў у 18,3 км на поўнач ад Піку, у 36 км на поўдзень ад Грасіёзы, у 37 км на паўднёвы захад ад Тэрсейры. Выцягнуты з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход на 54,8 км. Найбольшая шырыня - 6,8 км.
Сан-Жоржы мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваўся ў выніку некалькіх масіўных вывяржэнняў падводных вулканаў. Вывяржэнні і моцныя землетрасенні характэрны і для нашага часу. Рэльеф скалісты. Уздоўж цэнтральнай часткі цягнецца вулканічны хрыбет з гарамі, кратарамі і азёрамі. Гара Піку-да-Эшперанса дасягае вышыні 1053 м. Берагі рэзка ўзняты над паверхняй акіяна, асабліва на поўначы. Месцамі вылучаюцца прыбярэжныя нізкія платформы fajãs.
Клімат умераны міжземнаморскі. Сярэднегадавая тэмпература +17 °C. Сярэднегадавая норма ападкаў 1020. Найбольш вільготная пара года — зіма.
Гісторыя
Востраў Сан-Жоржы ўпершыню ўзгадваецца ў партугальскіх пісьмовых крыніцах у 1439 г. як ненаселены кавалак сушы. Аднак да 1470 г. тут з'явіліся дзве групы перасяленцаў з Партугаліі і Фландрыі. Фламандскія каланісты заснавалі паселішча Велаш на паўночна-заходнім узбярэжжы. У 1483 г. Велаш атрымаў статус горада. Перасяленцы вырошчвалі вінаград і пшаніцу.
У 1583 г. Сан-Жоржы быў захоплены іспанцамі, улада якіх працягвалася да 1640 г. У XVI — XVII стст. на востраў нападалі англійскія, французскія і алжырскія піраты. Згодна паданню, калі англійскія піраты высадзіліся на бераг, мясцовыя жыхары кідалі ў іх камяні, бо не мелі іншай зброі. Адзін з партугальскіх салдат, выхапіў у піратаў сцяг. Напады алжырцаў працягваліся да 1816 г. У 1580 г., 1757 г. і 1808 г. астравіцяне пацярпелі ад моцных землетрасенняў.
У XIX — трэцяй чвэрці XX стст. жыхары Сан-Жоржы займаліся здабычай кітоў. З'явілася сталая эміграцыя. У канцы XX ст. парты Велаш і Кальета былі рэканструяваны. Асновай эканомікі сталі жывёлагадоўля, рыбалоўства і кансервавая прамысловасць. Важнае месца займае экспарт мясцовага сыра.
Асаблівасці культуры
Большасць жыхароў вострава Сан-Жоржы — прамыя нашчадкі сярэдневяковых перасяленцаў з Партугаліі і Фландрыі. Яны займаюцца пераважна рыбалоўствам, жывёлагадоўляй і земляробствам. Захаваліся некаторыя старажытныя рамёствы. Згодна старадаўняй традыцыі, рамеснікі і землеўладальнікі аб'яднаны ў карпарацыі, якія ў нашы дні маюць сімвалічнае значэнне. Важную ролю ў гуртаванні астравіцян адыгрывае каталіцкі касцёл. Асноўныя мясцовыя святы прысвечаны рэлігійным каляндарным падзеям. У XX ст. многія выхадцы з Сан-Жоржы перасяліліся ў ЗША, Бразілію, Бельгію, аднак эмігранты працягваюць захоўваць шчыльныя сувязі з малой радзімай.
Адметнай рысай пабытовай культуры вострава Сан-Жоржы з'яўляецца мясцовая кухня. Для яе характэрна перавага вельмі вострых і салодкіх страў. Астравіцяне ўжываюць шмат свініны, рыбы, ямсу, малюскаў. Хлеб пякуць з кукурузнай мукі.
Рымшэ
Рымшэ́ (Rimšė), традыцыйная беларуская назва — Рымашы  — мястэчка ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Адміністрацыйны цэнтр Рымшэўскай сянюніі. Размешчана на ўсход ад Дукштаса.
Сезон 2022/2023 ФК Мілан
Кіраўніцтва
Старшыня - Паола Скалоні
Генеральны дырэктар - Іван Газідзіс
Тэхнічны дырэктар - Паола Мальдзіні
Ганаровы віцэ-прэзідэнт - Франка Барэзі
Амбасадар брэнда - Даніэле Масара
Галоўны камерцыйны дырэктар - Раберта Масі
Спартыўны дырэктар - Фрэдэрык Масара
Трэнерскі склад
Галоўны трэнер - Стэфана Піёлі
Асноўны склад
станам на 15.08.2022
Галоўныя падзеі
1 ліпеня 2022 - Паола Мальдзіні перападпісаў кантракт з ФК "Мілан". Ён застанецца тэхнічным дырэктарам клуба да чэрвеня 2024 года. Таксама на такі ж тэрмін быў перападпісаны кантракт са спартыўным дырэктарам Фрэдэрыкам Масара. З-за зацягнуўшыхся перамоваў з функцыянерамі ФК "Мілан" позна перайшоў да работы на трансферным рынку.
Таварыскія матчы
16.07.2022 - Кёльн - ФК Мілан 1:2 (Жыру, 16, 36)
23.07.2022 - Залаэгерсег - ФК Мілан 3:2 (Жыру, 30, Круніч, 86)
27.07.2022 - Вольфсбергер - ФК Мілан 0:5 (Леау, 39, Рэбіч, 41, Месіас, 57, Адлі, 60, Габ'я, 66)
06.08.2022 - Вічэнца - ФК Мілан 1:6 (Леау, 11, Месіас, 21, Рэбіч, 30, 69, аўтагол, 31, Томары, 50)
Прыйшлі
1 ліпеня 2022 - Фларэнцы Алесандра ўзяты ў арэнду з Ромы.
5 ліпеня 2022 - Дывак Арыгі (нападаючы) падпісаў кантракт з ФК "Мілан" тэрмінам да 30 чэрвеня 2026 года. Футбаліст перайшоў на правах вольнага агента. 27-летні бельгіец выступаў за "Ліверпул" з 2014 года.
7 ліпеня 2022 - Вальтэр Месіас Джуніёр (нападаючы) падпісаў кантракт з ФК "Мілан" тэрмінам да 30 чэрвеня 2026 года. Раней бразілец выступаў за "Кратонэ".
2 жніўня 2022 - Шарль дэ Кетэларэ (паўабаронца) перайшоў з Бруге. ФК "Мілан" заплаціў за яго 32 млн еўра.
Уйшлі
1 ліпеня 2022 - Басісіо Марка перайшоў у Бары.
4 ліпеня 2022 - Франк Кесье (паўабаронца) на правах вольнага агента перайшоў у "Барселону". Яго новы кантракт разлічаны да 30 чэрвеня 2026 года. Івуарыец выступаў за ФК "Мілан" з 2017 года.
7 ліпеня 2022 - Дуартэ Леанарда перайшоў у турэцкій Башакшэхір.
7 ліпеня 2022 - Каломба Ларэнца адданы ў арэнду ў Лечэ.
11 ліпеня 2022 - Алесіа Раманьёлі вырашыў працягнуць сваю кар'еру ў Лацыа.
11 ліпеня 2022 - Самуэль Кастыльеха перайшоў у іспанскую Валенсію.
17 ліпеня 2022 - Маціа Кальдара адданы ў арэнду ў Спецыю.
20 ліпеня 2022 - Капані Луан адданы ў арэнду ў ФК Эштрэла.
25 ліпеня 2022 - Піцары Алесандра перайшоў у Пескару.
27 ліпеня 2022 - Абанда Лерой перайшоў у Серэн.
29 ліпеня 2022 Даніэль Мальдзіні адданы ў арэнду ў Спецыю.
Спонсары
Асноўныя партнёры: Puma, Emirates, Konami, BitMEX
Прэміўм партнёры: Banco BPM, BMW, Skrill, wefox
Афіцыйныя партнёры: StarCasinò Sport, Snaipay, Siro
Серыя А
1 тур. 13 жніўня. ФК Мілан - Удзінэзэ - 4:2 (Эрнандэс, Рэбіч - 2, Дыяс)
2 тур. 21 жніўня. Аталанта - ФК Мілан - 1:1 (Бенасэр)
3 тур. 27 жніўня. ФК Мілан - Балоння - 2:0 (Леаў, Жыру)
4 тур. 30 жніўня. Сасуола - ФК Мілан - 0:0
5 тур. 3 верасня. ФК Мілан - ФК Інтэр - 3:2 (Леаў - 2, Жыру)
6 тур. 10 верасня. Сампдорыя - ФК Мілан - 1:2 (Месіас, Жыру)
Ліга Чэмпіёнаў УЕФА 2022/2023
1 тур. 6 верасня. Зальцбург - ФК Мілан - 1:1 (Салемакерс)
Дзіўныя рэчы
«Дзіўныя рэчы» (Stranger Things) — амерыканскі навукова-фантастычны тэлесерыял, створаны братамі Дафер для стрымінгавага сэрвісу Netflix.
Дзея адбываецца ў 1980-я гады ў выдуманым горадзе Хоўкінс, штат Індыяна. Першы сезон серыяла расказвае пра падзеі, якія былі ў лістападзе 1983 года — з сакрэтнай дзяржаўнай лабараторыі ўцякае дзяўчынка са здольнасцямі тэлекінезу. Разам з гэтым знікае хлопчык і яго матка, сябры і шэф мясцовай паліцыі пачынаюць яго шукаць. Другі сезон, дзея якога адбываецца ў кастрычніку 1984 года, прысвечаны спробам персанажаў вярнуцца да нармальнага жыцця пасля падзей першага сезона. Трэці сезон апавядае пра падзеі ў Хоўкінсе летам 1985 года.
Серыял напоўнены адсылкамі да поп-культуры 1980-х гадоў, работ Стывена Кінга, Говарда Філіпса Лаўкрафта, Стывена Спілберга, , Джорджа Лукаса, Дэвіда Лінча і іншых фільмаў і літаратурных твораў.
Прэм’ера першага сезона, які складаецца з васьмі эпізодаў, адбылася на Netflix 15 ліпеня 2016 года. Ён атрымаў высокія ацэнкі крытыкаў, якія адзначылі атмасферу, акцёрскую ігру, рэжысуру, музычнае суправаджэнне і адсылкі да жанравых фільмаў 1980-х гадоў. Другі сезон, які складаецца з дзевяці серый, быў выпушчаны 27 кастрычніка 2017 года. У снежні 2017 года Netflix замовіў трэці сезон, які складаецца з васьмі эпізодаў. Яго прэм’ера адбылася 4 ліпеня 2019 года. 30 верасня таго ж года на афіцыйным YouTube-канале серыяла было абвешчана, што серыял атрымае працяг. Чацвёрты сезон, які складаецца з дзевяці эпізодаў, выйдзе ў 2022 годзе. Прэм’ера першых сямі серый адбудзецца 27 мая 2022 годзе, апошнія дзве серыі выйдуць праз месяц — 1 ліпеня. Браты Дафер заявілі, што ўсяго запланавана пяць сезонаў.
Па звестках на май 2022 года, серыял атрымаў 7 прэмій «Эмі» і яшчэ 31 намінацыю, у тым ліку намінацыю за «Найлепшы драматычны серыял». Сярод іншых прэміяльных дасягненняў: чатыры намінацыі на прэмію «Залаты глобус» і дзесяць намінацый на Прэмію Амерыканскай гільдыі кінаакцёраў (з перамогай у катэгорыі «Найлепшы акцёрскі склад у драматычным серыяле» ў 2017 годзе).
Сюжэт
Падзеі «Дзіўных рэчаў» разгортваецца ў выдуманым мястэчку Хоўкінс, штат Індыяна, у пачатку 1980-х гадоў. Размешчаная непадалёк Нацыянальная лабараторыя Хоўкінса нібыта праводзіць навуковыя даследаванні для Міністэрства энергетыкі ЗША, але таемна займаецца эксперыментамі ў галіне паранармальных і звышнатуральных з’яў, у тым ліку з удзелам людзей. Ненаўмысна яны адкрываюць партал у паралельнае вымярэнне, «Выварат». Уплыў «Выварату» пачынае згубна адбівацца на жыхарах Хоўкінса, якія нічога не падазраюць.
Першы сезон
У лістападзе 1983 года ў мястэчку Хоўкінс таямнічым чынам знікае 12-гадовы Уіл Баерс (Ноа Шнап). Маці зніклага хлопчыка, Джойс Баерс (Вайнона Райдэр), не знаходзіць сабе месца, спрабуючы знайсці сына. Яна звяртаецца па дапамогу да шэфа гарадской паліцыі Джыма Хопера (Дэвід Харбар), які пачынае расследаваць знікненне. Сябры Уіла — Майк, Дасцін і Лукас — таксама адпраўляюцца на пошукі зніклага, але сустракаюць у лесе дзяўчынку, якая называе сябе Адзінаццаць (Мілі Бобі Браўн). Яна валодае незвычайнымі здольнасцямі — тэлекінезам і тэлепатыяй — і нешта ведае пра іх зніклага сябра. Неўзабаве высвятляецца, што да знікнення датычная сакрэтная дзяржаўная арганізацыя, якая займаецца даследаваннем партала, які вядзе ў паралельнае вымярэнне («Выварат»).
Другі сезон
Кастрычнік 1984 года. Прайшоў год з перамогі над пачварай з паралельнага вымярэння, але Уіла перыядычна мучаюць відзенні «Выварату». Шэф паліцыі Джым Хопер хавае Адзінаццаць ад дзяржаўных агентаў у лесе ў старым доме свайго дзеда. Ён знаходзіць загадкава заражаныя гарбузы, а недалёка ад іх — слізь, якая наводзіць на падазрэнні пра «Выварат». Становішча Уіла пагаршаецца дзень ад дня, паколькі ён стаў мішэнню велізарнай істоты са шчупальцамі, Мучыцеля Розуму. Дасцін знаходзіць загадкавую жывёліну і патаемна ад сяброў вырашае яе выгадаваць. Тым часам у Хоўкінс пераязджае аднагодка сяброў па імені Макс. Дасцін і Лукас прымаюць яе ў кампанію, у адрозненні ад Майка, які тужыць па Адзінаццаць і кожны дзень спрабуе з ёй звязацца па рацыі. Адзі, у сваю чаргу, сумуе па ім, але не можа выйсці на сувязь з-за забароны Хопера. Тым часам, улада Мучыцеля Розуму над Хоўкінсам расце, і каб спыніць новую пагрозу з «Выварату» жыхарам Хоўкінса прыйдзецца аб’яднаць свае намаганні.
Трэці сезон
У 1984 годзе савецкія вайскоўцы спрабуюць адкрыць свой партал у паралельнае вымярэнне, але церпяць няўдачу. Наступную спробу яны адкладаюць на год. Летам 1985 года ў Хоўкінсе адкрываецца гандлёвы цэнтр «Старкорт», які становіцца цэнтрам прыцягнення ўсяго гораду, з-за чаго большасць іншых крамаў спыняюць сваю дзейнасць. У Майка і Адзі развіваюцца рамантычныя адносіны, што выклікае незадаволенасць апекуна дзяўчынкі Джыма Хопера, якому ўдаецца іх пасварыць. Дасцін вяртаецца з летняга навуковага лагера і разам са сваімі сябрамі Майкам, Уілам, Лукасам, Адзі і Макс разгортвае на ўзгорку аматарскую радыёстанцыю, каб звязацца са сваёй сяброўкай Сьюзан, з якой пазнаёміўся ў лагеры. Выпадкова Дасцін перахоплівае радыёсігнал ад рускіх, які прызначаўся для сакрэтнай савецкай лабараторыі пад «Старкортам». Навукоўцы імкнуцца зноў адкрыць браму ў «Выварат», што дазваляе тамтэйшым істотам усяляцца ў жыхароў Хоўкінса і сеяць жах, з якім галоўным героям давядзецца змагацца.
Гісторыя стварэння
Стваральнікамі серыяла сталі 32-гадовыя браты-блізняты Мэт і Рос Даферы. Праект быў задуманы за тры гады да рэалізацыі, але тады ім не хапала вопыту працы на тэлебачанні. У 2015 годзе яны напісалі і зрэжысіравалі поўнаметражны фільм «Затаіўшыся». Іх дэбютам на тэлебачанні была праца ў камандзе сцэнарыстаў серыяла «Сосны». «Дзіўныя рэчы» стаў цалкам аўтарскім праектам братоў Дафер, у якім яны выступілі як выканаўчыя прадзюсары, сцэнарысты і рэжысёры.
Вядома, што працоўнай назвай серыяла быў «Монтак», горад, у якім у 80-я гады XX стагоддзя праводзіўся «Праект Монтак», так што дзеянне павінна было адбывацца не ў Індыяне, а на Лонг-Айлендзе. Цікава таксама, што ў серыяле згадваецца праект «МК-Ультра».
Кастынг
Пасля поспеху першых двух сезонаў акцёры серыяла «Дзіўныя справы» перазаключылі кантракты з Netflix, і ў трэцім сезоне сумы ганарараў для іх павялічацца ў некалькі разоў. Вядучыя акцёры Вайнона Райдэр і Дэвід Харбар за здымкі адной серыі будуць атрымліваць па 350 тыс. долараў замест 150 тыс. і 80 тыс. долараў адпаведна. Ганарары Фіна Вулфхарда,, і Ноа Шнапа складуць 250 тыс. долараў за серыю супраць 20 тыс. у першым сезоне. Выканаўцы роляў другога плана Наталі Даер, Чарлі Хітан, Джо Кіры і Сэдзі Сінк будуць атрымліваць па 150 тыс. долараў за эпізод. Ганарар Мілі Бобі Браўн не выдаецца, але ён будзе значна больш, чым у іншых акцёраў-падлеткаў. Па некаторых дадзеных, яго памер можа скласці ад 300 да 350 тыс. долараў за эпізод.
Судовае разбіральніцтва
У красавіку 2018 года рэжысёр Чарлі Кеслер звярнуўся ў Вярхоўны суд Лос-Анджэлеса з іскам супраць братоў Дафер, якіх абвінаваціў у плагіяце. Кеслер сцвярджае, што яны ўзялі ідэю для серыяла «Дзіўныя рэчы» з яго 6-хвіліннай кароткаметражкі «Монтак» і выкарыстоўвалі яго ж сцэнарый для поўнаметражнага фільма пад назвай «Праект „Монтак“». У кароткаметражцы Кеслера, прэм’ера якой адбылася ў 2012 годзе, фігуруе зніклы хлопчык, ваенная база, на якой праводзяцца эксперыменты, і монстр з іншага вымярэння. У позве Кеслер паказвае, што сустракаўся з Даферамі на кінафестывалі Трайбека ў 2014 годзе і перадаў ім для азнаямлення «сцэнарый, ідэі і гісторыі» для поўнаметражнага фільма пад назвай «Праект „Монтак“». Пад гэтай жа назвай Даферы прапанавалі свой серыял каналу Netflix, сцвярджае Кеслер. Пасля дзеянне серыяла перанеслі з Монтака ў Індыяну, а серыял атрымаў назву «Дзіўныя рэчы». Браты Дафер, у сваю чаргу, назвалі іск «цалкам неабгрунтаваным», а іх адвакат Алекс Конэр адзначыў, што яны ніколі не сустракаліся з Кеслерам і не абмяркоўвалі з ім якія-небудзь праекты: «Гэта толькі спроба нажыцца на крэатыўнасці і працы іншых людзей».
Крытыка і водгукі
Серыял «Дзіўныя рэчы» неўзабаве пасля выхаду заслужыў высокія ацэнкі тэлекрытыкаў. На вэб-агрэгатар Rotten Tomatoes першы сезон мае рэйтынг 97 %, заснаваны на 87 водгуках, з сярэдняй ацэнкай 8 з 10. Рэцэнзенты сышліся ў меркаванні, што «захапляльны, месцамі страшны, серыял „Дзіўныя рэчы“ дзейнічае нібы сумесь з фільмаў Спілберга і тэлехітоў 1980-х гадоў». На сайце Metacritic першаму сезону прысвоены рэйтынг 76 з 100 на аснове 34 радасных водгукаў.
Другі сезон на сайце Rotten Tomatoes зарабіў рэйтынг 94 %, заснаваны на 146 рэцэнзіях; сярэдняя адзнака склала 7,79 з 10. На сайце Metacritic другі сезон атрымаў 78 балаў з 100 на аснове 33 водгукаў крытыкаў.
Трэці сезон на сайце Rotten Tomatoes зарабіў 90 % на аснове 121 адклікання. На сайце Metacritic трэці сезон зарабіў 72 балы з 100 на аснове 26 водгукаў крытыкаў.
Стывен Кінг і знаўца кінематаграфічных дзівосаў і дзівацтваў Гільерма Дэль Тора пасля прагляду серыяла «Вельмі дзіўныя справы» не забыліся парэкамендаваць праект сваім прыхільнікам. «Чыстае захапленне. А+. Не прапусціце. Вайнона Райдэр цудоўная», — напісаў Кінг.
Дэль Тора, чые працы таксама натхнялі братоў Дафер, таксама станоўча адазваўся аб серыяле: «Хацелася б выказаць публічную падзяку братам Дафер. Дзякуй, што ў „Дзіўных рэчах“ ёсць адсылкі да вашага пакорлівага слугі. Вельмі міла!». Рэжысёр дадаў: «„Дзіўныя рэчы“ месцяць у сябе многае: Кінга, Спілберга, 1980-е, мяне, але, што самае галоўнае, гэта добры серыял!».
Поспех серыяла спрыяў выбуховага росту папулярнасці асноўнага акцёрскага складу. Гейтэн Матараца, Калеб Маклафлін і Мілі Бобі Браўн былі запрошаныя 18 верасня 2016 года на цырымонію ўручэння прэміі «Эмі». Перад пачаткам цырымоніі яны выступілі на сцэне з песняй Бруна Марса «Uptown Funk» і выклікалі ўражанне.
Узнагароды і намінацыі
Серыял быў намінаваны на прэміі «Залаты Глобус», BAFTA TV Award , Прайм-таймавую прэмію «Эмі» ; атрымаў такія ўзнагароды як «Прэмію Гільдыі кінаакцёраў ЗША 2017» у катэгорыі «Лепшы акцёрскі склад у драматычным серыяле» , «Прэмію Гільдыі прадзюсараў ЗША» ў катэгорыі «Прэмія ім. Нормана Фелтана за прадзюсаванне драматычнага серыяла», MTV Movie & TV Awards 2017 у катэгорыях «Тэлешоу года» і «Найлепшы акцёр або актрыса на тэлебачанні» (Мілі Бобі Браўн), прэмію «Сатурн 2017» у катэгорыях «Лепшая роля маладога акцёра або актрысы ў тэлесерыяле» (Мілі Бобі Браўн) і «Лепшыя серыялы з новых медыя» , прэмію «Амерыканскага інстытута кінамастацтва» ў катэгорыі «Топ-10 тэлешоу года» , і іншыя.
Вінк’ё
Вінк'ё (Vinchio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 677 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 14040. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo.
Свята-Мікалаеўская царква (Новы Пагост)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Новы Пагост Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1878 годзе з бутавага каменю і цэглы.
Архітэктура
Помнік сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Мае кананічную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю: трох’ярусная шатровая званіца, нізкая трапезная, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, паўкруглая апсіда. Шатровы дах асноўнага аб’ёму завершаны цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане, шацёр званіцы — макаўкай. У дэкоры фасадаў выкарыстаны формы старажытнарускага царкоўнай архітэктуры: кілепадобныя і руставаныя ліштвы арачных аконных і дзвярнога праёмаў, аркатурныя фрызы, вуглавыя лапаткі — атынкаваныя яны кантрастна вылучаюцца на паліхромным фоне бутавай муроўкі.
Інтэр’ер
У скляпеністым памяшканні малітоўнай залы драўляная скульптура «Укрыжаванне» XVII—XVIII стст., абразы XIX ст. «Маці Божая Адзігітрыя», «Забойства Іаана», «Архангел Гаўрыіл», «Архангел Міхаіл», іканастас.
Ладавіка Сфорца
Ладавіка Сфорца (Ludovico Sforza, празваны Ludovico il Moro «Маўр»; 27 ліпеня 1452 — 27 мая 1508) — герцаг Мілана. Паходзіў з міланскай дынастыі Сфорца ў Італіі. Ён быў другім сынам Франчэска Сфорца, і быў услаўлёны за патранаж Леанарда да Вінчы і іншых выбітных мастакоў. Кажуць, што ён быў празваны Маўрам за цёмны колер яго скуры. Некаторыя навукоўцы лічаць, што імя Маўр з’явілася з герба, які ён ужываў.
Біяграфія
Ладавіка Сфорца нарадзіўся ў Віджэвана ў цяперашняй Ламбардыі.
Ладавіка ажаніўся з малодшай дачкой Эколь І д’Эстэ, Беатрыс д’Эстэ ў студзені 1491 года ў падвойным шлюбе, які звязаў сем’і Сфорца і Эстэ. Ладовіка Сфорца ажаніўся з Беатрыс д’Эстэ ў той час, калі брат Беатрыс, Альфонса д’Эстэ, узяў шлюб з сястрой Джана Галеаца Сфорца. Шлюбныя ўрачыстасці былі арганізаваныя Леанарда да Вінчы.
Сястра Беатрыс і Альфонса, Ізабела д’Эстэ (1474—1539) выйшла замуж за Франчэска ІІ Ганзага, маркіза Мантуі.
Ладавіка меў шмат пазашлюбных рамантычных сувязяў. Чычылія Галерані была каханкай Ладовіка. Яна нарадзіла ад яго дзіцяці, сына, у год яго шлюба на Беатрыс д’Эстэ. Існуе думка, што яна стала натурай для напісання карціны Леанарда да Вінчы «Дама з гарнастаем». Гарнастай быў геральдычнай жывёлай Ладавіка Маўра.
Пасля першапачатковай перамогі над французамі ў бітве пры Форнава ў 1495 (вырабіўшы зброю з 70 тоннаў бронзы, якая мела быць ужыта на статую паводле да Вінчы) Ладавіка быў выгнаны з Мілана новым каралём Францыі, Людовікам XII у 1499. У 1500, Людовік XII узяў у аблогу горад Навара, якая была новай базай Ладавіка. Абодвы войскі мелі швейцарскіх наймітаў ў сваіх шэрагах. Швейцарцы не хацелі ваяваць супраць адно аднаго і вырашылі пакінуць Навару. Ладавіка быў выданы французам у красавіку 1500 і памёр у палоне, у замку Лош. Пазней швейцарцы пакаралі смерцю жаўнера Ганса Турмана з Уры, які, як яны сцвяржалі, выдаў Ладавіка за грошы.
З цягам часу швейцарцы узнавілі сына Ладавіка, Максіміліяна Сфорца, на герцагскім пасадзе. Яго іншы сын, Франчэска II, таксама стаў міланскім герцагам на непрацяглы час. Джавані Паола, яшчэ адзін сын Ладавіка, быў паспяховым кондат’ера і першым ў сямейным дрэве маркізаў Караваджа.
Расціслаў Уладзіміравіч
Расціслаў Уладзіміравіч, хроснае імя Міхаіл ( — ) — князь тмутараканскі (1064—1067).
Раннія гады, праблема ўдзела
Адзіны сын наўгародскага князя Уладзіміра Яраславіча. Праз раннюю смерць бацькі, паводле лесвічнага права, Расціслаў не мог разлічваць на старшыя стальцы і мусіў задаволіцца воласцю, якую дадуць старшыя родзічы. Няма пэўнасці які ўдзел атрымаў 15-гадовы Расціслаў па смерці бацькі. В. М. Тацішчаў пад 1052 годам пісаў, што Расціслаў па смерці бацькі застаўся на княжанні ў Ноўгарадзе і Растове. Аднак далей, пад 1064 годам, В. М. Тацішчаў паведамляе ўжо, што Расціслаў у 1052 годзе атрымаў Растова-Суздальскую воласць, а ў 1060 годзе па смерці Ігара Яраславіча быў пераведзены дзядзькамі ва Уладзімір-Валынскую воласць.
Выглядае, аднак, што гэта толькі здагадкі В. М. Тацішчава, бо яго звесткі пярэчаць некаторым летапісам. У Наўгародскім I летапісе малодшага ізводу пад 989 годам запісана, што ў 1054 годзе Растова-Суздальскую воласць паводле тастаменту кіеўскага князя Яраслава Уладзіміравіча атрымаў яго сын Усевалад разам з Пераяслаўскай, Белазерскай валасцямі і Паволжам. «Аповесць мінулых часоў» кажа пра атрыманне Усеваладам толькі Пераяслаўскай воласці. А. Рапаў слушнейшымі лічыць наўгародскія звесткі, бо атрыманне Усеваладам толькі Пераяслаўскай воласці азначала б, што любімы сын быў абдзелены валасцямі — Пераяслаўская воласць мела дужа абмежаваныя памеры і цярпела ад сталых наездаў качэўнікаў.
Таксама зусім не зразумела, чаму Расціслаў мусіў бы атрымаць Уладзімір-Валынскі толькі па смерці Ігара, бо Ігар апошнія тры гады жыцця трымаў не Уладзімір-Валынскі, а Смаленск. Таму звесткі В. М. Тацішчава адносна ўладанняў Расціслава ў 1050-х — пачатку 1060-х гадоў наўрад ці верныя.
Захоп Тмутаракані і смерць
Далей, у «Аповесці мінулых часоў» пад 1064 годам запісана: ''«Пабег Расціслаў да Тмутаракані, сын Уладзіміраў, унук Яраславаў і з ім пабеглі Парэй і Вышата, сын Астраміра, ваяводы наўгародскага. І прыйшоў і выгнаў Глеба з Тмутаракані, а сам сеў на яго месца»''. Шэраг летапісаў паведамляе, што Расціслаў бег у Тмутаракань з Ноўгарада, аднак ні адзін з іх, у т.л. наўгародскія, не кажа, што Расціслаў у 1064 годзе трымаў Наўгародскую воласць. Ноўгарад у 1060-я гады трымаў сам вялікі князь Ізяслаў Яраславіч або адзін з яго сыноў. А. Рапаў прапануе версію, магчыма, Расціслаў Уладзіміравіч, які атрымаў ад старэйшых родзічаў нейкую воласць, збіраўся захапіць бацькаў сталец з дапамогай наўгародскіх баяр, але пацярпеў няўдачу і вымушаны быў бегчы на поўдзень.
У 1065 годзе Святаслаў Яраславіч прыйшоў да Тмутаракані, Расціслаў не хацеў ваяваць з дзядзькам пакінуў горад, а Глеб Святаславіч зноў заняў тмутараканскі сталец. Аднак, калі Святаслаў з войскам вярнуўся да Чарнігава, Расціслаў зноў заняў Тмутаракань, а Глеба выслаў да бацькі.
Княжыўшы ў Тмутаракані, Расціслаў заваяваў касогаў і наклаў на іх даніну. Паводле адной з версій, актыўная дзейнасць князя занепакоіла грэкаў, яны паслалі да яго херсанескага катапана, які на піру атруціў Расціслава.
Сям’і і нашчадкі
Магчыма, Расціслаў быў у Тмутаракані без сям’і. В. М. Тацішчаў у свой час пісаў, што расціславава жонка, даведаўшыся пра смерць мужа, хацела разам з дзецьмі выехаць у Венгрыю да свайго бацькі, але вялікі князь Ізяслаў Яраславіч дзяцей ёй не аддаў, а самой ехаць дазволіў. Звесткі гэтыя, як усе тацішчаўскія, падлягаюць пільнай рэвізіі. Вядома, пасля смерці Расціслава, не магло і весціся пра перадачу Тмутаракані яго дзецям, княства вярнулася ва ўладанне Святаслава Яраславіча.
Кароль Міхал Друцкі-Сакалінскі
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Міхала Караля.
Папэляны
Папэляны (Попеля́ни) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кароль Міхал Друцкі-Сакалінскі
Біяграфія
Кашталян смаленскі з 1703 года. Апошні ленны ўладальнік Лугінавіч і Вяляціч, праз шлюб з Евай Шверынавай набыў Даўгінава ў Ашмянскім павеце, у 1692 годзе купіў у К. Сапегі суседняе Ілле.
Перажыў адзінага сына Міхала. Пасля яго смерці ленныя маёнткі адышлі да дзяржавы, вотчынныя былі падзелены паміж дочкамі Барбарай (жонка А. Скарульскага) і Кацярынай (жонка К. Валовіча).
NGC 4963
NGC 4963 (іншыя абазначэнні — UGC 8190, MCG 7-27-30, ZWG 217.10, IRAS13035+4159, PGC 45315) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кембрыджскі дакумент
Кембрыджскі дакумент, Кембрыджскі Ананім  (па месцы захоўвання ў бібліятэцы Кембрыджскага ўніверсітэта), або пісьмо Шэхтэра (па імені першаадкрывальніка) — рукапіс на старажытнаяўрэйскай мове. Змяшчае фрагмент пісьма неназванага яўрэя, падданага хазарскага цара Іосіфа да неназванага гаспадара з міжземнаморскай краіны. Адзін з двух (нароўні з пісьмом цара Іосіфа) пісьмовых помнікаў хазарскага паходжання.
Аўтар на момант напісання знаходзіўся ў Канстанцінопалі. Адрасатам пісьма з высокай ступенню верагоднасці з’яўляецца кордаўскі саноўнік Хасдай ібн Шапрут, які збіраў звесткі пра Хазарыю. Прыкладны час напісання — 949 год.
У пісьме маюцца ўнікальныя звесткі па гісторыі і рэлігіі хазараў, перасяленне яўрэяў у Хазарыю, дзейнасць трох апошніх хазарскіх цароў: Веніяміна, Аарона і Іосіфа. Асаблівую цікавасць уяўляе апавяданне пра сучасную аўтару руска-хазарска-візантыйскую вайну ў Прычарнамор’і, дзе рускім правадыром названы H-l-g-w, што перадае дакладную скандынаўскую форму імя Алег.
Вывучэнне
Пісьмо выяўлена С. Шэхтэрам сярод калекцыі яўрэйскіх манускрыптаў з Каірскай генізы (сховішча рукапісаў пры сінагозе). Апублікавана ў 1912 годзе. У 1913 годзе выйшаў рускі пераклад П. К. Какоўцава, 2-е акадэмічнае выданне ў 1932 годзе. Апошні па часе пераклад зроблены Н. Голбам (у 1982 годзе на англійскую мову).
На працягу 1-й паловы XX ст. у навуковай грамадскасці не сціхалі спрэчкі наконт сапраўднасці дакумента. Шэраг гісторыкаў лічылі яго падробкай. У расійскім усходазнаўстве доўгі час панавала скептычная выснова П. К. Какоўцава, пазней падтрыманая А. П. Навасельцавым, што Кембрыджскі дакумент не адносіцца да перапіскі Хасдая ібн Шапрута, а з’яўляецца кампіляцыяй, складзенай пасля падзення Хазарыі. Аднак у наш час большасць сумніўных месцаў праяснена і аўтэнтычнасць помніка агульнапрызнаная.
Стара Лішня
Стара Лішня (Стара Лі́шня) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Паршна
Паршна (Поршна́) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Слабада (Дорскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Радовычы (Іванычаўскі раён)
Радовычы (Анто́нівка) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Замак трох цмокаў
Архітэктура
Замак пабудаваны з цэглы і ліставога жалеза ў форме амаль правільнага квадрата з чатырма вежамі на вуглах. Перыметр увянчаны зубцамі і ўяўляе сабой падвойны фасад, злучаны паміж сабой масткамі. Дэкаратыўныя керамічныя пліты ў форме шчытоў ў верхняй частцы замка (каля зубцоў) зроблены Антоніа М Галііса, Хасэ Лімонам, Пельісерам і Аляксандрам дэ Рыкер. Пліты распісаны ў блакітных колерах на белым фоне і змяшчаюць выявы раслін і жывёл.
Прышлякы
Прышлякы (Пришляки) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Манекенк
Гісторыя
Археолагі і палеагенетыкі лічаць манекенк прамымі нашчадкамі першых перасяленцаў з Патагоніі, якія з'явіліся ў 10 - 9 тысячагоддзях да н. э. Пазней яны былі выціснуты селькнамамі на паўднёвы ўсход Вогненнай Зямлі. Крыніцы XIX ст. сведчаць, гэтыя народы захоўвалі варожыя адносіны.
Кантакты з іспанцамі былі ўсталяваны ў 1619 г., аднак доўгі час мелі выпадковы характар. Мяркуюць, што ў сярэдзіне XIX ст. колькасць манекенк складала каля 300 чалавек. Аднак з 1884 г. на землі манекенк у пошуках золата сталі прыбываць еўрапейскія перасяленцы. Яны прынеслі сюды хваробы, якія выклікалі сярод карэннага насельніцтва эпідэмію. У 1899 г. брытанскія місіянеры паведамлялі, што тэрыторыі, раней населеныя індзейцамі, сталі бязлюднымі, а колькасць манекенк вызначалі як 60. У 1923 г. падчас эпідэміі адзёру быў арганізаваны апошні шаманскі рытуал хаін. Але ён не меў плёну. У 1926 г. памерла апошняя карэнная прадстаўніца гэтага народа Танэлі. У 1980 г. на Вогненнай Зямлі было зафіксавана 2 чалавекі, якія сцвярджалі, што паходзяць ад манекенк.
Культура
Продкі манекенк, што прыйшлі на Вогненную Зямлю з Патагоніі, першапачаткова былі вандроўнымі паляўнічымі на сухапутных жывёл, але з 8 - 6 тысячагоддзяў да н. э. паступова развівалі прыбярэжны лад жыцця, займаліся мараплаўствам і рыбалоўствам. У XIX ст. паляванне на гуанака заставалася важным заняткам. Разам з гэтым, манекенк здабывалі марскіх птушак і ластаногіх, плавалі для палявання на востраў Эстадас.
Каркасныя часовыя жыты, падобныя на буданы, будавалі на месцах сталых стаянак каля мора. Накрыўкі для буданоў і вопратку рабілі са скур жывёл. Прылады працы майстравалі з дрэва, косці, камянёў, ракавін і г. д. Адзіная вядомая свойская жывёла — сабака.
Сацыяльная арганізацыя манекенк вывучана недастаткова. У другой палове XIX ст. яны жылі малымі сем'ямі. Вядомы выпадкі палігініі. Значны ўплыў на суайчыннікаў мелі шаманы. У канцы XIX - пачатку XX ст. манекенк вывучаліся брытанскімі місіянерамі, якія зафіксавалі багаты фальклор гэтага народа — міфы, казкі, рэлігійныя рытуалы.
Мова
Запісы мовы манекенк, зробленыя ў канцы XIX - пачатку XX ст. місіянерамі дазваляюць казаць аб яе адзіным паходжанні з мовай селькнамаў. Разам з гэтым абедзьве мовы былі дастаткова розныя, каб веданне адной дазваляла свабодна разумець другую.
Рэлігія
Запісы хрысціянскіх місіянераў канца XIX - пачатку XX ст. паказваюць, што манекенк мелі ўяўленне пра бога як першасную істоту, што стварыла сусвет. Яны шанавалі душы продкаў і духаў прыроды, верылі ў чарадзейства, мелі багатую міфалогію. Супольныя рэлігійныя абрады арганізоўваліся шаманамі.
Марцыян Белазор
Марцыян Белазор (Marcjan (Michał) Białłozor; каля 1627 — ) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Белазораў герба «Вянява». Нарадзіўся ў сям’і ў Станіслава (?).
3 1697 года архіепіскап полацкі. У 1699 годзе дамогся каралеўскага прывілея, якім у унію абарачалася праваслаўная Магілёўская епархія з усімі яе цэрквамі і манастырамі, што цалкам не было ажыццёўлена з-за пачатку Паўночнай вайны.
Гаа Шы
Гаа Шы (сапраўднае імя Гаа Да-фу, каля 700 або 702 — студзень, Чан’ань) — кітайскі паэт эпохі праўлення дынастыі Тан.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бохане ў беднай сям’і, з дзіцячых гадоў самастойна зарабляў сабе на жыццё, а маладосць правёў у туляннях па краіне разам з вандроўным тэатрам, затым нейкі час вёў адрэшніцтва ў лясах, практыкуючыся ў стральбе з лука і валоданні мячом.
Вершы пачаў пісаць ужо ў сталым узросце; яго творы хутка зрабіліся папулярнымі ў тых месцах, дзе ён бываў. Праз нейкі час ён атрымаў месца ў свіце важнага чыноўніка, затым некалькі разоў беспаспяхова спрабаваў здаць экзамен на атрыманне вучонай ступені і ў рэшце рэшт, калі яму было ўжо каля 40 гадоў, здолеў зрабіць гэта. Поспех даў яму высокую ваенную пасаду на заходняй ўскраіне; падчас паўстання Ань Лушань ён застаўся верны імператару, за што быў уведзены ў яго асабістую світу.
Асноўныя тэмы яго вершаў — ваенная тэматыка і пакуты простага народа; ў яго паэзіі адчуваецца ўплыў вядучых паэтаў Брытанскага перыяду, Лі Бо і Ду Фу. Лепшыя яго творы, такія як «Яньскі напеў», «Песня пра Інчжоу», «Уначы расстаюся з сябрам», карыстаюцца ў Кітаі вядомасцю да гэтага часу.
Вераніка Алегаўна Урублеўская
Вераніка Алегаўна Урублеўская (нар. ) — беларуская хакеістка (хакей на траве). Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіла падрыхтоўку ў СДЮШАР «Нёман» г. Гродна, трэнеры — А. І. Малец, Н. Л. Болціна. У наш час атрымлівае падрыхтоўку ў РЦАП, асабістыя трэнеры — М. Я. Санкавец, С. М. Каржэвіч, Л. Л. Цымончык. Выступае за клуб хакею на траве «Мінск».
Eragrostis amabilis
Eragrostis amabilis (Eragrostis tenella) — від травяністых аднагадовых раслін роду сямейства.
Расліна сустракаецца ў Афрыцы і ўмераных і трапічны абласцях Азіі. Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна для газонаў.
Апісанне
Сцябло, як правіла, каленчатае. Суквецце мяцёлкай даўжынёй 5—10 см. Каласкі 4—8-кветкавыя, зярноўкі яйкападобныя, каля 0,5 мм.
Вымна (возера, Віцебскі раён)
Вы́мна — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Каспля (прыток Заходняй Дзвіны).
Даўжыня возера 2,95 км, найбольшая шырыня 1,09 км, плошча паверхні 2,1 км². Найбольшая глыбіня Вымна складае 9,6 м, сярэдняя — 5,3 м. Даўжыня берегавой лініі 7,6 км. Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Берагавая лінія слабазвілістая, берагі нізкія і пясчаныя. Падводная частка катлавіны карытападобнай формы з адносна плоскім дном. Глыбіні да 2 метраў займаюць 20% плошчы возера.
Возера эўтрофнае. Праз возера працякае рака Вымнянка (Вымніца). Каля возера знаходзяцца вёскі Вымна, Тадуліна, Слабада, Рыбакі. На паўднёвай ускраіне вёскі Слабада на беразе возера ў XVIII—XX стагоддзях знаходзіўся Тадулінскі Свята-Успенскі манастыр.
NewJeans
NewJeans (뉴진스, рам.: Nyujinseu) — паўднёвакарэйскі дзявочы K-pop гурт, сфармаваны лэйблам ADOR, адной з дачынных кампаній HYBE Corporation. Гурт складаецца з пяці ўдзельніц: Мінджы, Ханні, Даніэль, Хэрын і Хеін. Гурт выпусціў свой пераддэбютны сінгл «Attention» 22 ліпеня 2022 года, а 1 жніўня дэбютаваў з міні-альбомам пад назвай New Jeans.
Назва
Назва гурта, NewJeans (літ. пераклад: новыя джынсы), мае двайны сэнс. Яна намякае на нязменную моду на джынсы і тым самым адлюстроўвае прагненне гурта стварыць для сябе такі ж вечны вобраз. З другога боку, назва таксама з'яўляецца гульнёй англійскіх слоў (New Jeans гучыць як new genes, з англ.: новыя гены), што адсылае да так званага новага пакалення поп-музыкі, якое пачынаецца з дзейнасці гурта.
Мантыльё-Манферата
Манцільё-Манферата (Montiglio Monferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1745 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 14026. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Метрапалітэн Сан-Паўлу
Метрапалітэн Сан-Паўлу (Metropolitano de São Paulo / Metrô de São Paulo) — сістэма ліній хуткаснага транспарту Сан-Паўлу. Заснаваная 24 красавіка 1968, адкрылася 14 верасня 1974. Налічвае 60 станцый (5 лініі) агульнай працягласцю 69,0 км.
Каргасын
Каргасын — сяло ва Улытаускім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каргасынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 67 км па поўнач ад раённага цэнтра, сяла Улытау. Код КАТА — 356053100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 687 чалавек (345 мужчын і 342 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 514 чалавек (269 мужчын і 245 жанчын).
Русовычы
Русовычы (Русо́вичі) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Асобае злучэнне партызанскіх атрадаў
Асобае злучэнне партызанскіх атрадаў (АЗПА) — часовае злучэнне савецкіх партызанскіх атрадаў у Вялікую Айчынную вайну. Узнікла на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці ў жніўні 1942 года як штаб аб’яднаных атрадаў (з кастрычніка 1942 года — АЗПА).
Штаб АЗПА каардынаваў разведвальныя і дыверсійныя дзеянні партызанскіх атрадаў на чыгуначных участках Мінск—Баранавічы—Ліда. Агульнае кіраўніцтва ажыццяўляў камандзір дыверсійна-разведвальнага атрада (галаўны атрад) В. В. Шчарбіна. З цягам часу Асобае злучэнне пашырала свой уплыў на ўсе атрады, што базіраваліся ў Налібоцкай і Ліпічанскай пушчах. З лістапада 1942 года большасць атрадаў, што ўваходзілі ў склад АЗПА, былі аб’яднаны ў брыгады. У ліпені 1943 года АЗПА скасавана. Пазней брыгады і атрады ўліліся ў Баранавіцкае і Вілейскае партызанскія злучэнні.
Сэлыска
Сэлыска (Се́лисько) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 4964
NGC 4964 (іншыя абазначэнні — UGC 8184, MCG 9-22-7, ZWG 294.11, KARA 571, PGC 45278) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сэрдыця
Сэрдыця (Се́рдиця) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пантаміма
Пантаміма (ад грэч. pantomimos, які ўсё пераймае, імітуе) — від сцэнічнага мастацтва, у якім раскрываецца мастацкі вобраз праз пластыку чалавечега цела, жэст, міміку.
Вядомы сола, дуэты, трыо і ансамблі пантамімы. Можа мець форму эстраднай мініяцюры, якая выконваецца адным акцёрам (можа выконваць некалькі роляў і разыгрываць цэлую п’есу), т.зв. мастацтва «міма», і шматактавага спектакля з разоргнутым закончаным драматычным сюжэтам, вялікай колькасцю ўдзельнікаў, музыкай, дэкарацыямі і інш. Як закончаныя эпізоды пантаміма сустракаецца ў драме, оперы, аперэце, часцей у балеце і цырку.
Выкарыстоўваючы сродкі пластычнай выразнасці акцёр пантамімы можа раскрыць любыя праявы рэчаіснасці: учынкі і псіхалогію чалавека, жывёльны, раслінны і прадметны свет, стыхію, каскад разнастайных зрокавых ілюзій.
Драматургія пантамімы — сцэнарый на аснове літаратурнага твора любога жанру або арыгінальнае праяўленне творчага працэсу рэжысёра і акцёра пантамімы.
Музыка ў пантаміме можа супадаць па драматургіі, служыць дысанансам, адсутнічаць. Магчыма выкарыстанне шумавых эфектаў, хору, слоўных уставак, якія адыгрываюць другарадную ролю.
Гісторыя
Пантаміма бярэ пачатак у старажытных гульнях і абрадах многіх народаў свету. У адзін з асноўных відаў тэатральнага паказу вылучылася ў старажытным Кітаі, Індыі, Японіі, Грэцыі, Рыме і інш. Традыцыі пантамімы выкарыстоўвалі гістрыёны, жанглёры, мімы, скамарохі і інш. Пашырылася ў XVI — XVIII стагоддзях у італьянскай камедыі дэль артэ.
Найбольш вядомыя майстры пантамімы XIX стагоддзя — Дж. Грымальдзі (Вялікабрытанія) і стваральнік маскі П’еро Ж. Б. Г. Дэбюро (Францыя).
У канцы XIX стагоддзя развівалася пераважна на сцэнах (Л. Руф, Францыя; Д. Лейна і Л. Тыч, Вялікабрытанія).
У пачатку XX стагоддзя значнае месца пантаміме адводзілі ў сваёй творчасці акцёры і рэжысёры Г. Фукс, М. Райнгарт, Э. Жак-Далькроз, М. Вігман і інш.
У Расіі пантаміма ўваходзіла ў склад народных гульняў, абрадаў, займала значнае месца ў балаганных тэатрах і цырках.
У пачатку XX стагоддзя ўзнікла форма драматычнай пантамімы, якую распрацоўвалі рэжысёры К. Марджанішвілі, М. Еўраінаў, У. Меерхольд, А. Таіраў і інш.
Вялікую ролю ў развіцці сучаснага мастацтва пантамімы адыграла творчасць Ж. Баро і М. Марсо (Францыя), Л. Фіялкі (Чэхаславакія), Г. Тамашэўскага (Польшча), А. Румнева, В. Палуніна (Расія) і інш.
На Беларусі
Вытокі пантамімы на Беларусі ў глыбокай старажытнасці. Элементы пантамімы бытавалі ў фальклорных традыцыях, рэлігійных і сямейна-бытавых абрадах, карагодах, святах каляндарнага цыкла (Каляды, гуканне вясны, Купалле і інш.), выступленнях скамарохаў, гульнях-паказах з вобразамі-маскамі «Жураўля», «Казы», «Мядзведзя», «Кабылы», а таксама ў школьным тэатры і народнай драме. Пантаміма як арганічная частка камедыі дэль артэ пашыралася ў прыватнаўласніцкіх тэатрах у XVIII стагоддзі, у т.л. у Нясвіжскім тэатры Радзівілаў. У другой палове XVIII стагоддзя пашырыўся пантамімны балет на міфалагічныя сюжэты, арлекініяды і інш.
Элементы пантамімы ў XVII—XVIII стагоддзях былі ўласцівы таксама паратэатральным дзействам — «жывым карцінам», а таксама спектаклям ценявога тэатра — «шатэншпілям».
Нумары пантамімы ставяць народныя цыркавыя калектывы Беларусі.
Сцэны пантамімы і яе элементы выкарыстоўваюцца ў пастаноўках Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача, Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я. Купалы, Нацыянальнага рускага акадэмічнага тэатра імя М. Горкага і інш.
Салонка
Салонка (Соло́нка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гапласпарыдыі
Гапласпарыдыі (Ascetosporea ці Haplosporidia) — паразітычныя арганізмы.
Сістэматыка
Адны лічаць гапласпарыдыі атрадам класа кнідаспарыдый, іншыя збліжаюць іх з грыбамі.
Да гапласпарыдый адносяць 5 родаў, якія ўключаюць каля 40 відаў.
Спосаб жыцця
Гапласпарыдыі паразітуюць у тканках розных беспазваночных — немертын, чарвякоў, ракападобных, насякомых, малюскаў і інш. Гапласпарыдыі ўтвараюць ў жывёле-гаспадары невялікія шмат’ядравыя плазмодыі, у якіх фармуюцца дробныя споры (5—10 мк), пазбаўленыя стракальных капсул. Гапласпарыдыі распаўсюджаныя паўсюдна. Гібелі жывёл-гаспадароў пад уздзеяннем гапласпарыдый не назіралася.
Аткарск
Атка́рск (Атка́рск ) — горад (з 1780 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Аткарскага раёна Саратаўскай вобласці. Насельніцтва 27,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў XVIII стагоддзі.
Горад размешчаны на Прыволжскім узвышшы, пры ўпадзенні ракі Аткара ў раку Мядзведзіца (левы прыток Дона), за 92 км на паўночны захад ад Саратава.
Сульжыцы
Сульжы́цы (, Сульжицы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.