cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марк Окранд
Універсітэт
Да ўваходжання ў кінематограф Марк Окранд займаўся мовамі індзейцаў Паўночнай Амерыкі ў рамках філалагічнай школы Мэры Хаас, якая прадугледжвала поўны цыкл даследаванняў па кожнай мове з боку аднаго спецыяліста: «граматыка, тэкст, слоўнік» Ён скончыў баклаўрыят Каліфарнійскага ўніверсітэта (Санта-Крус) у 1972 годзе. Яго доктарская дысертацыя, якую ён абараніў у 1977 годзе ў Каліфарнійскім універсітэце (Берклі), была прысвечана граматыцы індзейскай мовы мутсун, дыялекта алонскай мовы, мёртвай мовы утыйскай сям’і, некалі распаўсюджанай на каліфарнійскім узбярэжжы. Лічыцца, што апошні носьбіт мовы мутсун памёр у 1930 годзе. З 1975 па 1978 год Окранд займаўся выкладаннем лінгвістычных дысцыпрлін у Каліфарнійскім універсітэце (Санта-Барбара).
Зорны шлях
Супрацоўніцтва Марка Окранда ў кіно пачалося з кантракта з Paramount Pictures на распрацоўку моў і абучэнню фразам на гэтых мовах акцёраў, выконваўшых ролі прадстаўнікоў іншапланетных рас, у фільмах серыяла «Зорны шлях»: «Гнеў Хана», «У рошуках спока», «Апошняя мяжа», «Надкрыіая краіна» і Пакаленні. Самай першай яго дзеяй у рамках супрацоўніцтва быў дубляж дыялога на вулканскай мове ў фільме «Зорны шлях: Гнеў Хана» (1982), паколькі на той момант гэтыя дыялогі ўжо былі зняты на англійскай мове. Сярод прыхільнікаў серыяла Марк Окранд праславіўся як аўтар «Клінгонскага слоўніка» і дадатковых матэрыялаў (прыказкі і г. д.), у якіх з чорным гумарам апісана жыццё на фантастычнай мове ворагаў чалавецтва (характэрным з’яўляецца літаральны пераклад слова «зямляне» з клінгонскага: «бескарысныя мяхі, пераважша з вадой»).
Атлантыда: Згублены свет
Потым Марк Окранд распрацаваў атлантскую мову (Atlantean language) для анімацыйнага фільма студыі Walt Disney Feature Animation «Атлантыда: Згублены свет» (2001). Ён вырашыў задачу яе стварэння прынцыпова інакш, чым з клінгонскай мовай. Для клінгонскай важна было быць непадобнай на звыклыя зямныя мовы. Наадварот, мовай атлантаў павінна быць «праіндаеўрапейская мова» ці «прамова» увогуле, пры гэтым мяккая і прыемная па гучанню. У гэтай мовы таксама з’явіліся вывучаючыя яго прыхільнікі, нягледзячы на адсутнасць развіцця слоўніка з боку аўтара з дапамогай дадатковых выданняў. дадаткова да клінганскай, вулканскай і атлантсакй моў, з іх фанэтыкай, слоўнікам і граматыкай Марк Окранд таксама распрацаваш пісьменствы.
Цяперашни час
Зараз Марк Окранд — дырэктар па субтытрам у прамым эфры Нацыянальнага Інстытута Субтытраў, дзе ён пачаў працаваць у 1979 годзе і Прэзідэнт Савета Дырэктароў Washington Shakespear Company.
Займаючыся перадачамі для глухіх на тэлебачанні ў рамках заняўшай больш за 25 год працы ў Інстытуце Субтытраў, ён дасканала асвоіў амерыканскую мову жэстаў.
Уплыў
Прынамсі тры мовы, вынайдзеныя Маркам Окрандам, карыстаюцца прызнаннем прыхільнікаў, ёсць вывучаючыя іх і карыстаючыся імі людзі, пераважна ў ЗША. Аблічча Марка Окранда увекавечана ў абліччы юнага навукоўца Майла ў Анімацыйным фільме «Атлантыда: Згублены свет».
Вуліца Францыска Скарыны
Вуліца Францыска Скарыны — вуліцы ў розных населеных пунктах Беларусі і іншых краін, названыя ў гонар беларускага асветніка і першадрукара Францыска Скарыны.
Пастаса (правінцыя)
Паста́са (ісп.: Pastaza) — адна з 22-х правінцый Эквадора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пуё.
Вуліца Чайкоўскага
Вуліца Чайкоўскага:
Зінаіда Мікалаеўна Бярэзіна
Зінаіда Мікалаеўна Бярэзіна (нар., в. Марозавічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Ленінградскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга інстытут воднага транспарту, інжынер-эканаміст. Пасля заканчэння Пінскага ўлікова-крэдытнага тэхнікума працавала бухгалтарам, старшым бухгалтарам Клецкага аддзялення Дзяржаўнага банка БССР, бухгалтарам Пінскага будаўніча-мантажнага ўпраўлення, бухгалтарам, старшым бухгалтарам, старшым інспектарам апошняга кантролю, крэдытным інспектарам, эканамістам аддзела фінансавання капіталаўкладанняў Пінскага аддзялення Дзяржаўнага банка БССР, намеснікам галоўнага бухгалтара, галоўным бухгалтарам праектнага інстытута «Саюзгіпрамеліяводгас», г. Пінск. Працавала эканамістам па планаванню заработнай платы, намеснікам начальніка эканамічнага ўпраўлення па фінансавай рабоце, начальнікам эканамічнага ўпраўлення — галоўным эканамістам, намеснікам генеральнага дырэктара па эканоміцы — начальнікам эканамічнага ўпраўлення, намеснікам генеральнага дырэктара па эканоміцы, дырэктар па эканоміцы і фінансах закрытага акцыянернага таварыства Холдынгавая кампанія «Пінскдрэў».
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Была намеснікам дэлегата ад Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь у Парламенцкай Асамблеі Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Allium greuteri
Allium greuteri — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Лівіі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Лівіі.
Мітчэлы супраць машын
«Мітчэлы супраць машын» (The Mitchells vs. the Machines) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі Sony Pictures Animation 2021 года. Пераможца прэміі «Эні» (2021) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Дзяўчына-падлетак Кэці Мітчэл заўсёды лічыла, што бацькі не разумеюць яе захапленняў — рабіць дзіўныя фільмы пра ўсё вакол, у тым ліку пра мопса-паліцыянта з сямейным гадаванцам у галоўнай ролі. Таму калі яна паступіла ў кінашколу на іншым канцы краіны, шчасцю не было мяжы. Кэці не магла дачакацца, калі ж яна нарэшце сядзе ў самалёт і паляціць да людзей, якія разумеюць яе, але кіраўнік сямейства вырашыў па-свойму. Татка Мітчэл задумаў арганізаваць сямейную паездку, і цяпер Кэці прыйдзецца ў кампаніі бацькоў, малодшага брата і мопса дабірацца да ВНУ на машыне. І ў разгар іх вандроўкі штучны інтэлект раптам пачынае паўстанне машын.
Тунэль Хельсінкі — Талін
Тунэль Хельсінкі — Талін — праект падводнага тунэля, які б злучыў сталіцы Фінляндыі і Эстоніі па дне Фінскага заліва.
Паводле папярэдніх высноў, працягласць тунэля ў залежнасці ад выбару трасы складзе не менш 60—80 км, з якіх 50—70 км пройдуць пад вадой, што зробіць яго найдаўжэйшым падводным тунэлем у свеце. На думку аўтараў праекту, для абслугоўвання тунэля спатрэбіцца будаўніцтва штучнага вострава плошчай 6 га, на якім неабходна будзе размясціць ветрагенератары дзеля электразабеспячэння тунэля. Арыенціровачны тэрмін будаўніцтва — 10—15 гадоў.
Пачатковы кошт праекту вар'юецца ад аднаго більёна еўра (калі будаваць толькі грузавы тунэль) да некалькіх більёнаў (калі будзе вырашана будаваць пасажырскі тунэль). У выніку будзе значна павышаная як эканамічная інтэграцыя двух гарадоў, так і пасажыра- і тавараабарот між паўднёвай Фінляндыяй і балтыйскімі дзяржавамі. Акрамя таго, злучэнне тунэля з Балтыйскай чыгункай, што ўжо знаходзіцца ў стадыі будаўніцтва, звяжа чыгуначнымі шляхамі Фінляндыю з астатняй Еўропай. У геапалітычным сэнсе гэта дасць магчымасць вандраваць па ўсім Еўрапейскім звязе без неабходнасці перасячэння мяжы з Расіяй ці вымушанага выкарыстання паветранага або воднага транспарту.
Вуліца Чайкоўскага (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Чайкоўскага (з 1923 года; з 1762 па 1923 гады — Сергіеўская вуліца; да 1762 года — 2-я Артылерыйская вуліца) — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, якая праходзіць ад набярэжнай ракі Фантанкі да Пацёмкінскай вуліцы. Нумарацыя дамоў вядзецца ад набярэжнай ракі Фантанкі.
У 1923 годзе яна была пераназваная ў памяць пра кампазітара Пятра Ільіча Чайкоўскага. Вялікі кампазітар жыў на гэтай вуліцы ў доме 41 у 1852—1853 гадах, а таксама вучыўся ў Імператарскім вучылішча правазнаўства (дом 1), які размяшчаўся на рагу набярэжнай Фантанкі і Сергіеўскай вуліцы.
SCR-1200
SCR-1200 — беларуская мадэрнізацыя снайперскай вінтоўкі Драгунова.
Гісторыя
Упершыню публіцы вінтоўку паказалі на 10-й Міжнароднай выставе ўзбраення і ваеннай тэхнікі «MILEX-2021», якая праходзіла ў чэрвені 2021 года ў Мінску. Прадстаўлены тры мадыфікацыі: SCR-1200M, SCR-1200P, SCR-1200W. Усе яны на той час ужо прайшлі выпрабаванні на палігоне.
Распрацоўка вінтоўкі вялася па ўказе прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі.
Адрозненні ад СВД
Зброя з’яўляецца глыбокай мадэрнізацыяй савецкай СВД. У першую чаргу прыбраны драўляныя або пластмасавыя шчокі, цаўё зроблена з лёгкага металічнага сплаву. Усталяваны тэлескапічны прыклад. З’явілася магчымасць асобнага рэгулявання затыльніка, шчокі і прыклада.
Зверху і знізу вінтоўкі маюцца планкі Пікаціні, якія дазваляюць мацаваць розныя аптычныя прыцэлы, а таксама здымныя сошкі і іншае навясное абсталяванне. На SCR-1200 можа ўсталёўвацца прыбор беспламеннай і малашумнай стральбы замест стандартнага тормаза-кампенсатара. Ствол вінтоўкі атрымаў больш трывалую фіксацыю, што лепшым чынам адбілася на кучнасці стральбы. Так, напрыклад, калі папярочнік рассейвання з 10 патронаў на далёкасці 100 метраў у Драгунова складаў 8—10 см, то SCR-1200 на ўсіх праведзеных выпрабаваннях паказала сярэднюю кучнасць бою не больш за 5 см.
Змены, унесеныя ў канструкцыю, дазволілі значна хутчэй падрыхтавацца да бою і вырабіць прыцэльны стрэл. Пры гэтым цэнтроўка зброі і яе хуткастрэльнасць абсалютна не змяніліся. Аднак SCR-1200 атрымалася некалькі больш цяжкай, чым СВД.
Іншыя характарыстыкі
Выкарыстоўваюцца патроны пад калібр 7,62 × 54 мм R. Максімальная прыцэльная далёкасць пры стральбе з адкрытага прыцэла склала 1200 м, эфектыўнасць паражэння — да 600 метраў.
Юліяна Матанавіч
Юліяна Матанавіч (Julijana Matanović; нар., Градачац) — харвацкая пісьменніца. Прафесар у Заграбскім універсітэце, на факультэце гуманітарных і сацыяльных навук. Выкладае сучасную харвацкую літаратуру.
Біяграфія
Яе творы перакладзены на нямецкую, венгерскую, сербскую і славенскую мовы.
Баі за Лерыду
Баі за Лерыду — эпізод Арагонскай аперацыі грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Сутыкненні праходзілі з 31 сакавіка па 3 красавіка 1938 года і завяршыліся перамогай нацыяналістаў, якія ўзялі горад Лерыда. Лерыда стала першым важным каталонскім горадам, захопленым войскамі Франсіска Франка.
Сітуацыя
У ходзе Арагонскай аперацыі Франсіска Франка, разбіўшы войскі рэспубліканцаў на поўдзень ад ракі Эбра, прыступіў да выканання другой фазы наступлення. 22 сакавіка па Усходняй арміі Рэспублікі, саслабленай перакідкай часцей для стрымлівання прарыву ворага, нанеслі ўдары Наварскі корпус Сальчагі, Арагонскі корпус Маскарда і Мараканскі корпус Ягуэ. Апошні 23 сакавіка перасёк Эбра з поўдня, у Гела і Кінта, і рушыў у паўночным кірунку ўздоўж ракі Сягрэ. Войскі рэспубліканскага 10-га корпуса бязладна адступалі, атакаваныя з паветра тактычнай авіяцыяй нацыяналістаў. 25 сакавіка, пасля заваявання Фрагі, франкісты дасягнулі мяжы паміж Арагонам і Каталоніяй.
У пяць гадзін вечара гэтага дня Лерыда падвергнулася бамбардзіроўцы авіяцыі нацыяналістаў, асабліва нямецкага легіёна «Кондар», якая мела на мэце дэмаралізаваць грамадзянскае насельніцтва. У выніку загінула каля чатырохсот чалавек.
Сілы бакоў
З поўначы да Лерыды падыходзілі войскі 150-й дывізіі нацыяналістаў, з захаду — 13-й, з паўднёвага захаду — 5-й. Каб супрацьстаяць франкісцкім сілам, рэспубліканская армія разгарнула 46-ю дывізію Валянціна Гансалеса «Эль Кампесіна». Дзякуючы ўключэнню падраздзяленняў (каля 8-9 батальёнаў) з 16-й і 27-й дывізій, у ёй было каля 10 000 чалавек. Рэспубліканская групоўка таксама мела дванаццаць танкаў Т-26 і дзесяць браневікоў, у асноўным мадэлі UNL-35, а таксама падтрымліваліся шаснаццаццю артылерыйскімі батарэямі. Падраздзяленні дывізіі былі размешчаны вакол горада, утвараючы абарончы перыметр.
Баі за горад
31 сакавіка франкісцкія войскі прыступілі да нападаў на абарончы перыметр вакол Лерыды. У гэты дзень і ў два наступных адбываліся жорсткія сутыкненні ў прыгарадах, падчас якіх нацыяналісты атрымліваюць істотную падтрымку сваёй артылерыі і авіяцыі.
2 красавіка падраздзяленні Ягуэ занялі стратэгічны пагорак Гардэны, і на наступны дзень жорсткія баі ішлі ўжо ў цэнтры Лерыды. Да пяці гадзін вечара атакуючыя войскі кантралявалі чыгуначную станцыю і раён Сэра-дэ-ла-Сеа-Вьеха.
Гансалес аддаў загад сваім часцям перасекчы раку Сягрэ і пакінуць горад. Пры адступленні рэспубліканскія войскі падпалілі некалькі будынкаў і ўзарвалі два масты — дарожны (Стары мост) і чыгуначны. Невялікая частка Лерыды, размешчаная на левым беразе ракі Сягрэ, засталася пад кантролем рэспубліканскай арміі.
Вынікі
Абодва бакі панеслі значныя страты. Паводле ацэнак, толькі адна 13-я франкісцкая дывізія страціла 950 чалавек, або 10% свайго складу. У 46-й рэспубліканскай дывізіі колькасць страт было нашмат вышэй, каля 40% асабістага складу.
Да канца снежня 1938 года, калі наступленне ў Каталоніі было адноўлена, Лерыда знаходзілася на лініі фронту і на працягу дзевяці месяцаў падвяргалася абстрэлам і бамбардзіроўкам з левага берага Сягрэ, кантраляванага рэспубліканцамі.
Перадумовы Грамадзянскай вайны ў ЗША
Асноўнай прычынай, якая прывяла ЗША да грамадзянскай вайны стала наяўнасць у краіне штатаў двух тыпаў: рабаўладальніцкіх і свабодных. Тэрыторыя Злучаных Штатаў пашыралася на ўсход ад Атлантыкі на працягу амаль ўсяго ХІХ ст. і кожны раз, калі была неабходнасць далучыць новаствораны штат да краіны, ўзнікала напруджанасць паміж рабаўладальніцкім Поўднем і свабоднай Поўначу, бо Сенат ЗША быў прадстаўніцтвам штатаў, і калі парушаўся баланс колькасці рабаўладальніцкіх і свабодных штатаў на карысць першых ці апошніх, з'яўлялася магчымасць парушыць раўнавагу інтарэсаў абедзвюх сістэм.
Яшчэ сітуацыя абвастралася дзеяннямі абаліцыяністаў, якія не толькі выступалі з заклікамі аб скасаванні рабства ў ЗША, але і пабуджалі ўрад краіны прыймаць законы, якія абмяжоўвалі магчымасці рабаўладальнікаў, напрыклад увозіць новых рабоў у ЗША і ездзіць з рабамі ў свабодныя штаты, а таксама дапамагалі бегчы рабам на Поўнач і ў Канаду. Пры гэтым магчымасці паўднёвых плантатараў, вярнуць збегшых рабоў, атрымаць нейкую кампенсацыю ад дзяржавы, пакараць праз судовыя інстанцыі абаліцыяністаў ці спыніць іх інфармацыйную вайну з рабствам былі практычна аніякімі.
Пры засяленні Канзаса напруджанне паміж Поўднем і Поўначу дайшло да элементаў грамадзянскай вайны: урад ЗША дазволіў насельніцтву штата вырашаць ці ён будзе рабаўладальніцкім, ці свабодным, і імігранты з рабаўладальніцкіх штатаў і перасяленцы з Поўначы пачалі забіваць адзін аднаго. Некаторыя гісторыкі нават назвалі гэты канфлікт канца 1850-х гг. "Малая Грамадзянская вайна".
Калі ў 1861 г. прэзідэтам ЗША быў абраны Аўраам Лінкальн, які заяўляў аб немагчымасці суіснавання рабаўладальніцкіх і свабодных штатаў, жаданне захаваць рабства недатыкальным прывяло некаторыя з рабаўладальніцкіх штатаў, у прыватнасці П. Караліну, да рашэння пакінуць Злучаныя Штаты і стварыць новае, незалежнае ад Вашынгтона Дзяржаўнае аб'яднанне - Канфедэратыўныя Штаты Амерыкі. У адказ прэзідэнт ЗША аб'явіў гэта рашэнне паўстаннем і адправіў у канфедэратыўныя штаты войскі дзеля захавання цэласці краіны. Канфдэрацыя, да якой з цягам часу далучылася 11 паўднёвых штатаў, сфарміравала сваю армію і пачала баявыя дзеянні супраць арміі ЗША. І пачалася Грамадзянская вайна 1861-65 гг.
Пісьмо (паведамленне)
Пісьмо́, ліст — паведамленне, якое мае кампактнай форму і прызначанае для абмена інфармацыяй паміж людзьмі.
Гісторыя
Першапачаткова пісьмом звалі рукапіснае тэкставае паведамленне на паперы ці іншым носьбіце (гліняным чарапку, лісце пергамента ці кавалку бяросты).
У наш час пад пісьмом разумеюць таксама паведамленне, створанае і/ці перададзенае электронным спосабам (напрыклад, пры дапамозе электроннай пошты), а таксама якое змяшчае не толькі тэкст, але і розныя мультымедыйныя элементы (напрыклад, выявы, відэа- і аўдыёзапісы).
Леў III Ісаўр
Леў III Ісаўр — візантыйскі імператар (717, Германікія — 741), заснавальнік Ісаўрыйскай дынастыі. Пры яго кіраванні Візантыйская імперыя ўступіла ў перыяд іканаборства.
Прыход да ўлады
Род яго ісаўрыйскага ці армянскага паходжання паходзіў, верагодна, з малаазіяцкай вобласці Ісаўрыі, а сам ён нарадзіўся ў Германікіі (горад у Малой Азіі).
Анастасій II (713—716) даў яму тытул патрыцыя і прызначыў яго кіраўніком вобласці ў Малой Азіі. Калі войскамі быў абвешчаны імператарам Феадосій III, Леў Ісаўр адмовіўся прызнаць яго і падняў паўстанне. Феадосій адрокся ад прастола, атрымаўшы абяцанне, што застанецца цэлы. У сакавіку 717 года прастол перайшоў да Льва Ісаўра, які энергічна прыняўся за абарону дзяржавы ад арабаў, якія ўжо даўно захапілі Сірыю і запаўнялі Малую Азію.
Вайна з арабамі
Маслама, брат арабскага халіфа Сулеймана, якому Леў абяцаў па ўзыходжанні на прастол плаціць даніну, пераправіўся праз Гелеспонт і рушыў з войскам на Канстанцінопаль, каб пакараць Льва за невыкананне абяцання. У той жа час з Егіпта і Сірыі прыплыў велічэзны арабскі флот і пачалася аблога Канстанцінопаля, якая доўжылася цэлы год (да жніўня 718) і скончылася няўдачай для арабаў, дзякуючы так званаму «грэчаскаму агню» і дапамогі балгарскага хана Тэрвела, які разграміў сухапутныя войскі непрыяцеля.
Але барацьба з арабамі працягвалася ўсё валадаранне і арабскія войскі часта нападалі на азіяцкія ўладанні Візантыі. Льву атрымалася перамагчы адну з гэтых арабскіх армій, у 739 годзе бітве ля Акраніёна, і гэта бітва была апошняй з Амеядамі на тэрыторыі Візантыйскай імперыі, з прычыны таго, што Амеяды займаліся ўнутранымі праблемамі, пачынаючы з паўстання бербераў у 740 годзе і сканчаючы бітвай пры Забе і падзеннем Амеядскога халіфата ў 750 годзе.
Унутраная палітыка
Леў Ісаўр паспяхова здушыў і дзве спробы паўстанняў — кіраўніка Сіцыліі, Сергія, і экс—імператара Анастасія II, які ў 719 годзе рушыў з балгарскім войскам да Канстанцінопаля. Горад не прыняў Анастасія, а балгары выдалі яго Льву, з якім затым захоўвалі міралюбныя адносіны на працягу ўсяго яго валадарання.
Пры кіраванні Льва Ісаўра істотна змяніўся дзяржаўны лад імперыі, пры ім істотна развілося візантыйскае права. З’явіўся першы сапраўды візантыйскі заканадаўчы дакумент, які разам з тым захоўваў элементы рымскага права, што атрымаў назву «Эклога»
Леў Ісаўр лічыў, што пакланенне свяшчэнным абразам гэта пакланенне ідалам, менавіта ў эпоху яго кіравання пачаўся перыяд іканаборства, у часы якога была знішчана велізарная колькасць фрэсак і мазаік.
1354
1354 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 1354 год нашай эры, 354 год 2 тысячагоддзя, 54 год XIV стагоддзя, 4 год 6-га дзесяцігоддзя XIV стагоддзя, 5 год 1350-х гадоў.
Праспект Францыска Скарыны
Праспект Францыска Скарыны — праспекты ў розных населеных пунктах Беларусі, названая ў гонар беларускага асветніка і першадрукара Францыска Скарыны.
Ісаўрыйская дынастыя
Ісаўры́йская дына́стыя (Δυναστεία των Ισαύρων; дакладней — Сіры́йская) — дынастыя візантыйскіх імператараў, якія кіравалі ў 717—802 гадах.
Назва дынастыі — «Ісаўрыйская» — умоўная і звязана з мянушкай яе заснавальніка Льва III («Ісаўр»), хоць у рэчаіснасці яго род паходзіў не з Ісаўрыі, а з Сірыі.
Пры Ісаўрыйскай дынастыі, якая зацвердзілася пасля перыяду смут, становішча Візантыі ўмацавалася. Сфармавалася фемная сістэма правінцыйнага кіравання, заснаваная на падатковых павіннасцях і вайсковай службе свабоднага сялянства. Галоўным чынам было завершана падначаленне славянскіх пасяленцаў у Македоніі, Грэцыі і на Пелапанесе.
Імператары Ісаўрыйскай дынастыі (за выключэннем Ірыны) паспяхова ваявалі з арабамі і балгарамі. Умацоўваючы адзінства шматплемянной імперыі, падчас барацьбы з іконашанаваннем імперская ўлада канфіскоўвала багацці царквы і манастыроў.
Кіраўнікі
Прадстаўнікі Ісаўрыйскай дынастыі на візантыйскім троне:
Java (мова праграмавання)
Java (маўленне джа́ва) — аб’ектна-арыентаваная мова праграмавання, распрацаваная карпарацыяй «Sun Microsystems» на пачатку 1990-х гадоў. Праграмы, напісаныя на Java, звычайна кампілююцца ў байткод, які потым пры патрэбе пераўтвараецца ў машынны код падчас выканання. Таксама пад Java часам разумеюць праграмную платформу, для якой была напісана гэтая мова.
Мова шмат чаго пераняла ад сваіх папярэднікаў C і C++, але вылучаецца прасцейшай рэалізацыяй аб’ектаў і меншай колькасцю механізмаў нізкага ўзроўню. Скрыптавая мова JavaScript мае падобны сінтаксіс, але не мае дачынення да Java.
На цяперашні час «Sun Microsystems» пастаўляе GPL-рэалізацыю кампілятара і віртуальнай машыны Java.
Станам на верасень 2022 года апошняя версія мовы — Java 19, доўгатэрміновая падтрымка (LTS) працягваецца для версій Java 17, 11 і 8.
Гісторыя
Java стала вынікам працы адмыслоўца з карпарацыі Sun Microsystems Джэймса Гослінга над праектам «Oak» (Дуб) у чэрвені 1991 года. Гослінг мэтай сваёй працы паставіў распрацоўку віртуальнай машыны і мовы праграмавання для яе, з сінтаксісам і прынцыпамі, падобнымі да C/C++. Першая версія мовы Java 1.0 з’явілася ў 1995 годзе. Галоўным прынцыпам гэтага праекту стаў лозунг «Write Once, Run Anywhere» (WORA), што ў перакладзе на беларускую мову гучыць як «Пісаць адзін раз, запускаць усюды», што абяцала гарантыю нармальнай работы аднаго і таго ж коду на любых падтрымліваемых платформах. Віртуальная машына забяспечвала даволі высокі ўзровень бяспекі (магчымасць абмежавання сеткавых, дыскавых аперацый і інш.), прычым яго можна было змяняць пры патрэбе. Праз некаторы час большасць папулярных вэб-браўзераў пачалі падтрымліваць бяспечнае выкананне аплетаў Java, убудаваных у старонкі сеціва. Пачынаючы з версіі «Java 2», Sun Microsystems выпускае некалькі розных пакункаў Java для розных платформаў. Напрыклад, версія J2EE прызначана для праграм з высокімі патрабаваннямі да апаратнага забеспячэння, а версія J2ME, наадварот, прызначана для мабільных платформ.
У лістападзе 2006 г. Sun выпусціла частку зыходнага кода Java пад адкрытай ліцэнзіяй GPL. 8 траўня 2007 года Sun скончыла працэс адкрыцця ўсяго галоўнага кода Java, за выключэннем невялікай часткі кода, на якую Sun не мела аўтарскіх правоў. З дапамогай праекта IcedTea, які з дазволу Sun распрацоўвала кампанія Red Hat, у чэрвені 2008 г. Java стала поўнасцю адкрытай.
Прыклад
Прыклад напісання праграмы Hello world:
Паводле правіл мовы зыходны файл павінен называцца адпаведна публічнаму класу, які ён змяшчае, з дадаткам суфікса, напрыклад,. Кампілятар Java скампілюе зыходны файл у байт-код і створыць файл з суфіксам  (у паказаным выпадку  ) — пасля гэтага яго можна выканаць.
Ландскруна (камуна)
Ландскруна 268-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ландскруна.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 42 423 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Пацеркі Бейлі
Пацеркі Бейлі — аптычны эфект, які ўзнікае ў пачатку ці ў канцы максімальнай фазы поўнага сонечнага зацьмення непасрэдна пасля другога ці непасрэдна перад трэцім дотыкамі. Пацеркі Бейлі — гэта паслядоўнасць яркіх плям ўздоўж месяцавага лімба, якія ўзнікаюць, калі сонечны дыск амаль цалкам схаваны месяцавым, але ўсё ж прагледжваецца паміж месяцавымі гарамі ці паглыбленнямі ў цэнтрах месяцавых кратэраў, якія апынуліся на той момант на краі месяцавага дыска. Выглядаюць як пункты асляпляльна-лалава-чырвонага колеру. Добра бачныя толькі ў бінокль ці тэлескоп. З'ява атрымала назву ў гонар англійскага астранома Фрэнсіса Бейлі, упершыню апісаў яе ў 1836 годзе.
Франкакратыя
Франкакратыя (Φραγκοκρατία), або Лацінакратыя (Λατινοκρατία), — перыяд у гісторыі Грэцыі, у эпоху Сярэднявечча, які пачаўся пасля Чацвёртага крыжовага паходу ў 1204 годзе, калі на тэрыторыі заваяванай Візантыі быў створаны шэраг дзяржаў крыжакоў.
Ігнатаўка
Ігнатаўка — тапонім.
NGC 804
NGC 804 (іншыя абазначэнні — IC 1773, UGC 1557, MCG 5-5-49, ZWG 503.79, ZWG 504.1, PGC 7873) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
1355
1355 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 1355 год нашай эры, 355 год 2 тысячагоддзя, 55 год XIV стагоддзя, 5 год 6-га дзесяцігоддзя XIV стагоддзя, 6 год 1350-х гадоў.
Гімн Японіі
Кімі га ё (君が代) — дзяржаўны гімн Японіі, адзін з найбольш кароткіх дзяржаўных гімнаў сучаснасці. Словы напісаны ў жанры вака перыяду Хэян, музыка напісана пазней — у эпоху Мэйдзі.
Эрна Іванаўна Даугавет
Эрна Іванаўна Даугавет (Erna Daugaviete; 1906—1991) — савецкі хімік, інжынер.
Гімн Японіі
Словы
君が代は
Эрна Іванаўна Даугавет
Біяграфія
Нарадзілася ў сакавіку 1906 года ў Латвіі, у час Першай сусветнай вайны ў эвакуацыі на Далёкім Усходзе, потым жыла на Урале. Скончыла хімічны факультэт УрДУ імя А. М. Горкага і аспірантуру (1946). Па размеркаванні накіравана ў Рыгу — на радзіму.
Гімн Японіі
Словы
千代に
Эрна Іванаўна Даугавет
Біяграфія
Была адным з арганізатараў вытворчасці антыбіётыкаў у СССР. Пад яе кіраўніцтвам асвоена вытворчасць  і 3,, , эфіцыліну, грызеафульвіну, алетэтрыну.
Гімн Японіі
Словы
八千代に
さざれ石の
Эрна Іванаўна Даугавет
Біяграфія
Галоўны тэхнолаг (1947—1951), галоўны інжынер (1951—1962) і дырэктар (1962—1975) Рыжскага завода медыцынскіх прэпаратаў. Дэпутат і член Прэзідыума ВС Латвійскай ССР (1951—1955).
Гімн Японіі
Словы
いわおとなりて
Эрна Іванаўна Даугавет
Біяграфія
Дэлегат 5-14.10.1952.
Гімн Японіі
Словы
こけのむすまで
Няхай тваё панаванне
1356
1356 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 1356 год нашай эры, 356 год 2 тысячагоддзя, 56 год XIV стагоддзя, 6 год 6-га дзесяцігоддзя XIV стагоддзя, 7 год 1350-х гадоў.
Гімн Японіі
Словы
Доўжыцца тысячы гадоў,
Вечна,
Пакуль з галькі
Пакрытыя мохам
Агатангел Крымскі
Агатанге́л Крымскі (Агатангел Кримський; псеўданімы А. Хванько, Хванько Кримський, Ївхимець, Панько Рогач, Мирдза-Джафар; 15 студзеня 1871, Уладзімір, Украіна — 25 студзеня 1942, Кустанай, цяпер Кастанай, Казахская ССР) — украінскі гісторык, мовазнаўца, арыенталіст, пісьменнік, перакладчык, паэт, паліглот, адзін з заснавальнікаў Акадэміі навук Украіны (1918). Ахвяра сталінскага тэрору.
Біяграфія
З 1889 па 1892 гады навучаўся ў Лазараўскім інстытуце ўсходніх моў у Маскве. Асноўнымі дысцыплінамі вучонага былі: арабская, персідская і турэцкая мовы і літаратура. У 1892—1896 гадах скончыў поўны курс славістыкі на гісторыка-філалагічным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам мовазнаўцы Усевалада Мілера, славіста Рамана Бранта і знаўцы індаеўрапейскіх моў Філіпа Фартунатава. У 1896 годзе малады вучоны склаў магістарскія іспыты па арабістыцы ў Пецярбургскім універсітэце і па славянскай філалогіі ў Маскоўскім універсітэце. Агулам ён ведаў шэсцьдзесят моў. Пасля заканчэння Маскоўскага ўніверсітэта А. Крымскі атрымаў двухгадовую стыпендыю Лазараўскага інстытута, каб паехаць у Сірыю і Ліван. Падчас гэтай паездкі ў 1896—1898 гадах ён сабраў шмат матэрыялаў і дакументаў, над якімі працаваў да самай смерці.
У 1918 годзе пераехаў у Кіеў, дзе стаў неадменным сакратаром Украінскай акадэміі навук, заснаванай гетманам Паўлам Скарападскім. Быў адным з акадэмікаў-заснавальнікаў Украінскай акадэміі навук. У Кіеве А. Крымскі быў стваральнікам украінскага ўсходазнаўства.
У 1929 годзе А. Крымскі быў пераследаваны і пазбаўлены пасады. У 1930-я гады А. Крымскі быў практычна адхілены ад навукова-педагагічнай працы ў навуковых установах Украіны. Жыў у Кіеве і Звянігародцы. З 1930 года творы Крымскага забароненыя. У 1939 годзе рэабілітаваны, але ў ліпені 1941 года, пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны, НКУС арыштаваў яго як «асабліва ненадзейнага» па абвінавачанні ў «антысавецкай нацыяналістычнай дзейнасці» і выслаў у Казахстан. Афіцыйна Агантангел Крымскі памёр ад знясілення ў турэмным шпіталі, але ёсць версія, што ён мог памерці ад жорсткіх катаванняў. Яго справа была канчаткова спыненая ў 1957 годзе, а ў 1960 годзе ён быў афіцыйна рэабілітаваны.
Асабістае жыццё
Агатангел Крымскі быў геем. Ягоную гомасексуальную арыентацыю, між іншым, пацвярджаюць тэксты з цыкла вершаў «Нечестиве Кохання», у якіх Крымскі разважае пра сваю гомасексуальнасць. Гомасексуальнасць А. Крымскага даследавалі Саламія Паўлычка і Аляксандр Авербух.
Творчасць
А. Крымскі як пісьменнік вядомы сваімі паэтычнымі творамі на ўсходнюю тэматыку, якія ўвайшлі ў зборнік «Пальмавыя галінкі», апавяданнямі і раманам. Крымскаму таксама належаць шматлікія літаратурныя пераклады Антары, Амара Хаяма, Саадзі, Гафіза, Міхры-Хатуна, Фірдаўсі і многіх іншых, у тым ліку заходнееўрапейскіх паэтаў.
Па-беларуску выдаваўся зборнік «Бейруцкія апавяданні», за пераклад якога перакладчык быў намінаваны на прэмію Drahomán Prize-2022 за пераклады ўкраінскай літаратуры на мовы свету.
Пуё
Па дадзеных перапісу 2010 года насельніцтва Пуё складае 37 600 чалавек; па дадзеных перапісу 2001 года яно складала 24 432 чалавекі. Горад заснаваны 12 мая 1899 года. У мястэчку Шэл, а 10 км на паўночны захад ад Пуё ёсць невялікі аэрапорт.
Валерый Давідавіч Рубінчык
Валерый Рубінчык (, Мінск —, Масква) — беларускі і расійскі кінарэжысёр, сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў РФ (1998).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і музычнага і тэатральнага дзеяча і інжынера. Навучаўся ў школе № 42 Мінску. Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1962, пасля рэжысёрскі факультэт Усесаюзнага дзяржаўнага інстытуту кіно.
З 1969 года працаваў на «Беларусьфільме», з 1990 года — на «Масфільме».
Храпавіцкі мост
Храпавіцкі мост — аўтадарожны кансольна-бэлечны мост цераз раку Мойку ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае 2-і Адміралцейскі і Каломенскі астравы. Злучае набярэжныя Адміралцейскага і Нова-Адміралцейскага каналаў з вуліцай Пісарава. Побач з мостам размешчаны комплекс Новай Галандыі, палац вялікага князя Аляксея Аляксандравіча.
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Чырванафлоцкі мост, ніжэй — Карабельны мост.
Найбліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Адміралцейская».
З 1738 да 1753 гадоў мост называўся Жоўтым, ад колера афарбоўкі. З 1753 года мост называўся Галерным або Карабельным, ад Галернай верфі. На плане 1798 года мост быў адзначаны як Сінявін. З 1770 года мост пачаў называцца па прозвішчы ўладальніка асабняка, размешчанага паблізу моста, А. В. Храпавіцкага, сакратара Кацярыны II, аўтара «Памятных запісак», якія змяшчаюць шырокі матэрыял па гісторыі Расіі апошняй чвэрці XVIII стагоддзя.
Вечныя
«Вечныя» (Eternals) — амерыканскі фантастычны фільм 2021 года. З’яўляецца 26-й па ліку карцінай ў кінематаграфічным сусвеце Marvel.
Сюжэт
Шмат тысячагоддзяў таму з планеты Алімпія на Зямлю была адпраўлена група звышлюдзей, якія валодаюць суперздольнасцямі, — Вечныя. З дагістарычных часоў яны абаранялі чалавецтва ад нападаў жудасных пачвар дэвіянтаў, але любое іншае ўмяшанне ў развіццё цывілізацыі ім было забаронена.
Пачатак ХХІ стагоддзя. Ужо некалькі стагоддзяў прайшло з таго часу, як быў знішчаны апошні дэвіянт, калі пасля дзіўнага землятрусу раптам аб’яўляецца новы монстар. Цяпер Вечным, якія жывуць у розных кутках планеты, зноў давядзецца згуртаваць сілы, каб супрацьстаяць новай пагрозе.
Віршалы
Ві́ршалы (, Виршалы) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мягунскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2018 годзе.
Малінаўка (Навапольскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка; да 1920-х гг. — фальварак Казлы́) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 50,5 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 55,5 км ад Мінска, 27,5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Назва
Казлы, другая назва фальварка Казёлкі — беларускія варыянты назвы расліны Consolida regalis.
Паводле Вадзіма Жучкевіча, назва можа паходзіць ад прозвішча Казёл.
Малінаўка паходзіць ад назвы расліны, распаўсюджаны тапонім, які даваўся савецкай уладай населеным пунктам з «немілагучнай назвай».
Гісторыя
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. За савецкай уладай у 1920-х гадах фальваркі сталі пасёлкамі Малінаўка і Арэхаўка (не існуе, месцілася на паўночны захад ад Малінаўкі па дарозе на Церабель, знятая з уліку ў 1993 годзе).
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Сяргеевіцкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Праўдзінскага пассавета.
Ваенна-медыцынскі інстытут БДМУ
Ваенна-медыцынскі інстытут БДМУ — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Гісторыя
У 1995 годзе сумесным загадам Міністра абароны і Міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь па ўзгадненні з Міністрам адукацыі Рэспублікі Беларусь быў утвораны ваенна-медыцынскі факультэт ва ўстанове адукацыі «Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт».
З 7 чэрвеня 2021 года ваенна-медыцынскі факультэт атрымаў статус інстытута.
Пашыраны статут Люшні
Пашыраны статут Люшні ці Пашыраныя кананічныя асновы Вышэйшага савета — канстытуцыйны акт Княства Албанія, які быў прыняты 8 снежня 1922 года.
Перадгісторыя
У снежні 1921 года, падчас чарговага ўрадавага крызіса, А. Зогу здзейсніў узброены путч. Ён разагнаў Вышэйшы савет і забяспечыл пасаду прэм'ер-міністра Джаферу Юпі. У сакавіку 1922 года была здзейсніна спроба ўзброеннага паўстання супраць тандэма Зогу—Юпі. Зогу расправіўся са змоўшчыкамі, умацаваў сваю рэальную ўладу, і 2 снежня 1923 г. стаў прэм'ер-міністрам, захаваў за сабой пасаду міністра ўнутраных спраў.
Змест
У змяненнях ад 8 снежня 1922 года, пытанне аб дзяржаўным ладзе Албаніі не было вырашана.
Вышэйшы савет, які складаўся з 4 членаў, абіраўся тэрмінам на 3 гады. У яго руках знаходзілася камандаванне ўзброенымі сіламі, ён прызначаў прэм'ер-міністра і міністраў.
Заканадаўчая ўлада належала аднапалатнаму Нацыянальнаму савету. Дэпутаты абіраліся шляхам двухступеністых выбараў мужчынскім насельніцтвам па дасягненні 18 гадоў. Узроставы цэнз дэпутатаў вызначаўся 25 гадамі. Судовую ўладу прадстаўлялі суддзі, якія прызначаліся Вярхоўным саветм па прадстаўленні адмысловай камісіі. Імі маглі быць асобы, якія валодаюць грамадзянскімі і палітычнымі правамі, якія ўмеюць свабодна размаўляць і пісаць па-албанску. Было прынята рашэнне аб разрыве албанскай мусульманскай царквы з халіфатам, а праваслаўнай — з Канстанцінопальскай патрыярхіяй, узаконьваўся манагамны шлюб. Аднак кардынальнага пытання — аб ліквідацыі феадалізму ў вёсцы, аб аграрнай рэформе — вырашыць не ўдалося.
Глобен-Арэна
Глобен-Арэна (Globen) — спартыўная арэна ў Стакгольме, Швецыя. Найбуйнейшае сферычнае збудаванне ў свеце, месца правядзення канцэртаў і спартыўных мерапрыемстваў.
NGC 798
NGC 798 (іншыя абазначэнні — UGC 1539, MCG 5-5-48, ZWG 503.78, PGC 7823) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Глобен-Арэна
Арэна прымала чэмпіянаты Еўропы па валейболу (1989), баскетболу (2003), гандболу (2002); чэмпіянаты свету па хакеі (1989, 1995, 2012, 2013); Кубак свету па хакеі з шайбай (1996, 2004), а таксама конкурс песні «Еўрабачанне» (2000) і Melodifestivalen (1989, 2002-2012). Штогод праходзіць Гран-пры Стакгольма па лёгкай атлетыцы.
NGC 798
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Глобен-Арэна
На Глобен-Арэне працуе турыстычны атракцыён, дзе ў шкляной гандоле SkyView можна падняцца на самы верх сферычнага будынка, адкуль адкрываецца від на шведскую сталіцу.
Глобен-Арэна з'яўляецца цэнтрам мадэлі Шведскай сонечнай сістэмы, размешчанай па тэрыторыі Швецыі і імітуе сабой Сонца.
Вольга Уладзіміраўна Галіна
Вольга Уладзіміраўна Галі́на (па мужу Александроўская, дзявочае Грудзінская;, Лідскага павета (цяпер Шчучынскі раён) — , ) — беларуская актрыса. Народная артыстка БССР (1946).
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і настаўніка. У 1906 годзе сям’я Грудзінскіх пераехала ў Вільню. У 1909 годзе Вольга паспяхова вытрымала ўступныя экзамены і стала вучаніцай жаночай гімназіі, дзе пачалося яе першае сапраўднае знаёмства з культурай і мастацтвам. Раз на тыдзень гімназісты звычайна хадзілі ў тэатр на ранішнія спектаклі. Тут Грудзінскія пражылі да 1914 годзе.
З пачаткам Першай сусветнай вайны сям’я эвакуіравалася ў Тулу, дзе Вольга паступіла ў мясцовую гімназію і скончыла яе з залатым медалём. Цяжкія ўмовы, голад вымусілі сям’ю Грудзінскіх пераехаць ва Украіну. 18-гадовая Вольга засталася ў Туле, каб хоць так аблегчыць жыццё бацькоў. Апынуўшыся адна, дзяўчынка падала заяву ў тэатральную студыю і паспяхова вытрымала экзамены.
Сцэнічную дзейнасць пачала ў 1919 годзе на Украіне. У 1921 годзе ў трупе палітаддзела.
У 1923—1962 актрыса ў БДТ-1 (Мінск), пачынала працаваць пад кіраўніцтвам Е. Міровіча. У 1948—1963 выкладала ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1946 года.
Творчасць
Сярод найбольш значных роляў Марыя Аляксандраўна («Сям’я» ), Купавіна («» А. Астроўскага), Соф’я («Апошнія» М. Горкага),, Аркадзіна («», «» А. Чэхава). Сярод іншых роляў: Ганка («Машэка» Е. Міровіча), Яворская («Мост» Я. Рамановіча), Паляжаева («Неспакойная старасць» ), Тэадора («» Лопэ дэ Вэга), сіньёра Капулеці («Рамэа і Джульета» У. Шэкспіра), Барабошава («» А. Астроўскага), Карэніна («» Л. Талстога), Багаеўская («Варвары» М. Горкага, Дзяржаўны рускі тэатр БССР).
Выступала ў перыядычным друку з успамінамі пра дзеячаў беларускага тэатра, з рэцэнзіямі на спектаклі, артыкуламі-разважаннямі пра сутнасць акцёрскага майстэрства.
Узнагароды
У 1946 годзе ўдастоена звання Народнай артысткі БССР. Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» (1940) і двойчы ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1948, 1955).
Арон Лебедзеў
Арон Лебедзеў (англ.: Aaron Lebedeff, ці, Гомель, Магілёўская губерня — , Нью-Ёрк, ЗША  ) — акцёр і спявак яўрэйскага тэатра на ідышы. Паходзіў з беларускіх яўрэяў.
Ранка Марынкавіч
Ранка Марынкавіч (Ranko Marinković; 22 лютага 1913, Коміжа, Спліцка-Далмацінская жупанія, Харватыя — 28 студзеня 2001, Заграб, Харватыя) — харвацкі празаік і драматург.
Арон Лебедзеў
Жыццё і кар’ера
Нарадзіўся ў Гомелі. Займаўся спевамі ў кантара Боруха Давіда. Бацькі, незацікаўленыя ў адпаведнай адукацыі сына, аддалі яго навучацца рамесніцкай справе. Але неўзабаве ён кінуў навучанне і пачаў выконваць невялікія ролі ў рускмоўных тэатрах Бабруйска, Мінска і іншых гарадоў.
Ранка Марынкавіч
Біяграфія
Нарадзіўся 22 лютага 1913 года на востраве Віс, скончыў гімназію ў Спліце і філалагічны факультэт у Заграбе. Падчас Другой сусветнай вайны быў схоплены італьянскімі ваеннымі ў Спліце і інтэрнаваны ў лагер у Калабрыі. Пасля вайны вярнуўся ў Харватыю.
Арон Лебедзеў
Жыццё і кар’ера
Пасля распаду трупы, да якой ён раней прымкнуў, вымушана вярнуўся ў Гомель, дзе ўдзельнічаў у самадзейным тэатры і адкрыў танцавальны гурток. Пазней далучыўся да прафесійнай трупы Лейзера Бернштэйна. Быў харыстам, рабочым сцэны, касцюмерам, суфлёрам. Як акцёр дэбютаваў у пастаноўцы «Der Pipkiner rav». У амплуа характарнага акцёра выконваў ролі ў розных вандроўных тэатральных групах па ўсёй Расійскай імперыі. Наняты варашаўскім тэатрам, асаблівую папулярнасць атрымаў як «Der Litvisher Komiker» (комік-літвак). У 1912-1913 гг. працаваў у Лодзі.
Ранка Марынкавіч
Бібліяграфія
Эсэ:
Арон Лебедзеў
Жыццё і кар’ера
Першую сусветную вайну сустрэў у Варшаве, адкуль быў мабілізаваны ў царскую армію і адпраўлены ў Харбін (1916 г.), дзе падчас вайсковай службы працягваў займацца акцёрскім майстэрствам, выступаючы з канцэртамі для афіцэраў.
Пасля дэмабілізацыі выступаў з трупай Абрама Фішзона, а самастойна часта спяваў для амерыканскага Чырвонага Крыжа па-руску ці па-англійску. Ажаніўшыся з украінскай яўрэйкай Верай Лубовай (Vera Lubow), пазней вандраваў з ёй па Японіі, дзе даваў «інтэрнацыянальныя канцэрты» (выступы адбываліся і ў Кітаі).
У ЗША А. Лебедзеў сыграў у 35 мюзіклах. Як куплетыст стварыў дзясяткі жартоўных песень «Broadway Record Company». За жыццё запісаў сотні песень, уключна са знакамітымі «Rumenye, Rumenye» і ''«Vot ken yu makh? S'iz Amerike!»''.
Памёр 8 лістапада 1960 г. Пахаваны побач са сваёй жонкай (памерла двума гадамі раней) у сектары Ідышамоўнага тэатральнага альянса на могілках Маўнт-Геброн у Куінсе (Нью-Ёрк).
Дамаскінаж
Дамаскінаж (damasquinage), або ал’агеміна (all'agemina) — у ювелірнай справе мастацтва рабіць насяканні на метале іншым металам; сярэдняе паміж скульптурай і гравіроўкай; насяканне залатых, срэбных узораў на стальных вырабах
Гэтая дэкаратыўна-мастацкая тэхніка была завезена ў Італію ў XV стагоддзі з Персіі, яе сталіцы Дамаска; адсюль яе французская назва.
На гэтую тэму была напісана дысертацыя абата «Illustrazione di un’Urnetta lavorata All' Agemina» (Венецыя, 1800).
Шан-Чы і легенда дзесяці кольцаў
«Шан-Чы і легенда дзесяці кольцаў» (Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings) — амерыканскі фантастычны фільм 2021 года. З’яўляецца 25-й па ліку карцінай ў кінематаграфічным сусвеце Marvel.
Сюжэт
Шмат стагоддзяў таму амбіцыйны воін Сюй Вэньу завалодаў чароўным баявым артэфактам — дзесяццю кольцамі, з дапамогай якіх ён перамог усіх ворагаў і стварыў таемную арганізацыю. На працягу стагоддзяў ён збіраў войска і таемна ўмешваўся ў ход сусветнай гісторыі, але ў 1996 годзе сустрэў выдатную дзяўчыну, майстра баявых мастацтваў утоенай ад старонніх вачэй вёскі Та Ло, пасталеў і завёў сям’ю.
Сан-Францыска, 25 гадоў праз. Хлопец Шон працуе звычайным паркоўшчыкам, а вечары праводзіць у караоке з сяброўкай і калегай Кэці — вялікай аматаркай хуткасных аўтамабіляў. Аднойчы па дарозе на працу на прыяцеляў нападаюць добра падрыхтаваныя ваяры з мэтай забраць у Шона падораны маці медальён.
Аляксандр Пятровіч Далжэўскі
Аляксандр Пятровіч Далжэўскі (нар., в Баранавічы Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык. Намеснік старшыні грамадскага аб’яднання «Беларуская федэрацыя самба».
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (дзяржаўнае і мясцовае кіраванне).
Працаваў сакратаром камітэта камсамола, сакратаром камітэта Саюза моладзі Беларусі Магілёўскага педагагічнага вучылішча, настаўнікам гісторыі Дасавіцкай і Буйніцкай сярэдніх школ Магілёўскага раёна, загадчыкам аддзела сацыяльна-культурных ініцыятыў моладзі Магілёўскага абласнога камітэта Беларускага саюза моладзі. Быў першым сакратаром Магілёўскага абласнога камітэта і другім сакратаром Цэнтральнага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі патрыятычны саюз моладзі». Сакратар Цэнтральнага камітэта грамадскага аб’яднання «Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. Быў членам Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў па прававых пытаннях.
Нуэва-Лоха
Нуэ́ва-Ло́ха (Nueva Loja) (таксама вядомы як Ла́га-А́грыа) — горад у Эквадоры, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Сукумбіяс. Знаходзіцца ў лясах над прытокамі Амазонкі, цэнтр нафтаздабываючай прамысловасці. Узнік у 1960-х гадах пасля адкрыцця нафтавых радовішчаў з пачаткам іх эксплуатацыі амерыканскімі кампаніямі, у першую чаргу TEXACO. Насельніцтва — 34,505 (2001).
1358
1358 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 1358 год нашай эры, 358 год 2 тысячагоддзя, 58 год XIV стагоддзя, 8 год 6-га дзесяцігоддзя XIV стагоддзя, 9 год 1350-х гадоў.
Нарачанскі сельсавет
Нарача́нскі сельсавет:
Літаратурная прэмія імя Янкі Купалы
Літаратурная прэмія імя Янкі Купалы — форма дзяржаўнага заахвочвання стварэння высокамастацкіх паэтычных і драматургічных твораў на беларускай мове.
Прысуджаецца за высокаідэйны і высокамастацкі зборнік вершаў, паэму, мнагаактавую п’есу пісьменніка Беларусі, якія былі апублікаваныя ў нацыянальным друку або пастаўленыя ў адным з тэатраў у тым годзе, за які прысуджаецца прэмія, і якія атрымалі шырокае грамадскае прызнанне.
Заснаваная пастановай Савета Міністраў БССР у 1957 годзе. У 1959 годзе ўстаноўленыя дзве літаратурныя прэміі імя Янкі Купалы. У 1965 годзе прэміі нададзены статус дзяржаўнай: Дзяржаўная прэмія БССР (з 1991 года — Рэспублікі Беларусь) імя Янкі Купалы.
Вязаўшчына (Пастаўскі раён)
Вя́заўшчына (, Вязовщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Родры ап Мервін
Ро́дры ап Ме́рвін, таксама Родры Вялікі (Rhodri ap Merfyn, Rhodri Mawr; каля 820—878) — валійскі кіраўнік з дынастыі Гвінеда, які валадарыў на большыя частцы тэрыторыі Уэльса. Ён першы з валійскіх кіраўнікоў, які атрымаў тытул «Вялікі», у ірландскіх «Аналах Ульстэра» завецца «каралём брытаў».
Біяграфія
На працягу свайго кіравання Родры быў вымушаны адбіваць напады англасаксаў, а таксама супрацьстаяць ўзрастаючаму ціску вікінгаў, якія ў 854 годзе разарылі востраў Англсі. У 856 годзе ён перамог армію скандынаваў пад кіраўніцтвам нейкага Горма ці Хорма. Пра перамогу «Рорыка» над нарманамі распавядаецца, у прыватнасці, у двух вершах Седулія Скота, прыдворнага паэта франкскага караля Карла Лысага.
Сын Родры Кадэл заваяваў Дывед, які пазней, пры ўнуку Родры Хівеле, быў злучаны з Сейсілугам у каралеўства Дэхейбарт.
Лома (камуна)
Камуна Лома (Lomma kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Ломма 282-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Лома.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 22 219 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найнайбольшыя з якіх:
Таміслаў Іванчыч
Біяграфія
Іванчыч вывучаў філасофію і тэалогію ў Заграбе і Рыме. У 1966 годзе ён быў пасвечаны на святара Заграбскай архідыяцэзіі. Пасля сканчэння дактарата ў Папскім універсітэце ў 1971 ён вярнуўся ў Заграб.
У 1983 годзе стаў канонікам Заграбскага мітрапольнага сабора. У 1998—2001 гадах — дэкан каталіцка-тэалагічнага факультэта Заграбскага ўніверсітэта. У 2001 годзе быў абраны на пост рэктара ўніверсітэта, але з прычыны хваробы не здолеў выконваць рэктарскія функцыі.
З 2004 года — член тэалагічнай камісіі Ватыкана.
Аўтар шматлікіх кніг на каталіцкую тэматыку, якія былі перакладзены на замежныя мовы. Быў сябрам Таварыства харвацкіх літаратурных перакладчыкаў, рэдактарам і аўтарам шматлікіх нацыянальных і міжнародных каталіцкіх часопісаў.
Віктар Аляксандравіч Жыгар
Віктар Аляксандравіч Жыгар (нар., в. Слабада Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітык.