cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атылія Адэльбарг
Біяграфія
Яна была ўнучкай Эрыка Ота Борга (1741—1787), шведскага армейскага капітана, які атрымаў прозвішча Адэльбарг ад караля Швецыі Густава III.
У Атыліі рана выявіўся талент да малявання. З 1878 па 1884 гады яна вучылася ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў, пазней працягнула мастацкую адукацыю за межамі Швецыі — Адэльбарг знаёмілася з шэдэўрамі сусветнага жывапісу ў паездках па Галандыі (1898), Італіі (1901) і Францыі.
Кар’ера
Адэльбарг стала вядомая як ілюстратар дзіцячых кніг. Мастачка малявала ў рознай тэхніцы: алоўкам, акварэллю, вуглём, алеем. З 1885 па 1920 гады яна ілюстравала больш за дзесятак сваіх кніг і яшчэ з дзясятак выданняў іншых аўтараў.
Адным з яе самых вядомых твораў была Азбука кветак — Prinsarnes blomsteralfabet (Кветкавы алфавіт, 1892).
Яшчэ адной паспяховай яе працай стала дзіцячая кніга Pelle Snygg och barnen i Snaskeby (1896).
У 1903 годзе яна пераехала ў Гагнеф, дзе заснавала школу карункапляцення. Атылія памерла 19 сакавіка 1936 года.
Яе працы знаходзяцца ва ўласнасці музея Атыліі Адэльбарг муніцыпалітэта Гагнеф, музея Цорна і ў Нацыянальным музеі ў Стакгольме.
Сілезскія Пясты
Сілезскія Пясты — старэйшая галіна дынастыі Пястаў, заснавальнікам якой быў Уладзіслаў II Выгнаннік, сын Баляслава III князя Польшчы. Паводле завяшчання Баляслава Уладзіслаў у якасці спадчыннага ўладання атрымаў Сілезію і Любушскую зямлю. Уладзіслаў быў выгнаны. Але пад націскам Фрыдрыха Барбаросы ў 1163 годзе Баляслаў Кучаравы перадаў Сілезію сынам Уладзіслава. Першапачаткова яны кіравалі сумесна, але ў 1173 годзе падзялілі Сілезію. Пазней Сілезія была падзелена на мноства ўладанняў, якія належалі розным лініям сілезскіх Пястаў.
Апошнім прадстаўнікамі роду былі Ежы Вільгельм, князь у Лягніцы, Бжэгу і Волаве (памёр 1675 годзе), а таксама яго сястра Караліна (памерла ў 1707 годзе)
Значныя прадстаўнікі
Баляслаў II Лысы (Рагатка) не змог захаваць уладанні бацькі і дзеда. Ужо ў 1241 годзе ён быў выгнаны з Кракава Конрадам I Мазавецкім, у 1247 годзе з Вялікай Польшчы сынамі Уладзіслава Адоніча Пшамыславам і Баляславам. У самай Сілезіі ён дзяліў уладу са сваімі братамі, а потым і з сынамі. Падзелы суправаджаліся канфліктамі і сутыкненнямі, у якія ўмешваліся суседзі. Пляменнік Баляслава Рагаткі Генрых IV Пробус паспрабаваў аб'яднаць Сілезію. Ён змог падпарадкаваць палову сілезскіх зямель. У 1278 годзе яго спроба пашырыць сваю ўладу на Чэхію, стаўшы яе рэгентам скончылася няўдачай. А ў 1288 годзе стаў каралём Польшчы. Пасля яго смерці ў 1290 годзе кіраўніком Польшчы стаў Пшамыслаў велікапольскі, а сілезскія ўладанні былі падзелены. Сілезскія князі, якія асцерагаліся Пшамыслава, які імкнуўся аб'яднаць Польшчу, шукалі яму процівагу. Усё гэта прывяло да паслаблення сувязяў з Польшчай і да ўзмацнення сувязяў з Чэхіяй, асабліва пасля таго як у 1305 годзе князем Польшчы стаў Вацлаў II. Але з прычыны таго, што сама Чэхія падверглася германізацыі, гэта паўплывала і на Сілезію. Гэта стала адной з прычын, чаму пасля згасання дынастый Пястаў, Анжу і Ягелонаў Сілезскія Пясты не разглядаліся як кандыдаты на польскі трон.
Нашчадкі Конрада I Глагоўскага
…
Нашчадкі Мешка I
Мешка I Крываногі (каля 1231/1246 — 16 мая 1211), князь сілезскі 1163—1172/1173, князь Рацібожскі з 1173, князь апольскі з 1202, князь кракаўскі (Мешка IV) з 1210; жонка: з 1170/1178 Людміла (пам. 20 кастрычніка пасля 1210) …
Гімн Сент-Люсіі
Дзяржаўным гімнам Сент-Люсіі з'яўляецца музычны твор «Сыны і дочкі Сент-Люсіі». Упершыню прыняты ў 1967 годзе і зацверджаны як афіцыйны гімн пасля атрымання незалежнасці ў 1979 годзе. Музыка Leton Felix Thomas, словы Charles Jesse.
Тэкст
Sons and daughters of Saint Lucia,
love the land that gave us birth,
fairest isle of all the earth.
Wheresoever you may roam,
love, oh, love your island home.
Gone the times when nations battled
gone the days when strife and discord
Dimmed her children's toil and rest.
Dawns at last a brighter day,
stretches out a glad new way.
May the good Lord bless our island,
guard her sons from woe and harm!
May our people live united,
strong in soul and strong in arm!
Justice, Truth and Charity,
our ideal for ever be!
IC 99
IC 99 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тувалу (народ)
Тувалу (саманазва Tuvalu, літаральна «дзевяць разам») — карэнныя насельнікі астравоў Эліс (дзяржава Тувалу) палінезійскага паходжання. Агульная колькасць у Тувалу — 10 тыс. чалавек (2011 г.). Прыкладна столькі ж прадстаўнікоў гэтага народа пражывае ў іншых краінах — Новай Зеландыі, Аўстраліі, Кірыбаці, Наўру і інш. Да народа тувалу часам таксама адносяць карэнных насельнікаў атола Нуі (544 чал.), якія размаўляюць на мікранезійскай мове, але па матэрыяльнай культуры блізкія да палінезійскага насельніцтва краіны.
Гісторыя
Згодна паданням саміх тувалу, іх продкі трапілі на астравы Эліс з Самоа і Тонга у II тыс. н. э. Аднак археалагічныя знаходкі, зробленыя ў адной з падводных пячор на востраве Нануманга ў 1986 г., сведчаць пра тое, што астравы былі населены людзьмі ўжо некалькі тысяч гадоў таму.
Да прыходу еўрапейцаў астравіцяне не мелі адзінства і доўгі час вялі традыцыйны лад жыцця. Шчыльнае сутыкненне з еўрапейскай цывілізацыяй адбылося толькі ў XIX ст. У 1862 і 1865 гг. некалькі сот тувалу стала ахвярай перуанскіх гандляроў рабамі. З 1862 г. сярод астравіцян пачалі сяліцца міссіянеры і прадстаўнікі гандлёвых кампаній. У 1892 г. быў усталяваны брытанскі пратэктарат.
Пад час II Сусветнай вайны на астравах базіраваліся амерыканскія ваенныя, якія вялі баявые дзеянні з японцамі, што захапілі суседнія астравы Гілберта. Гэта паспрыяла далейшаму пранікненню еўрапейскай культуры ў асяроддзе астравіцян.
Адзіную назву Тувалу («дзевяць разам» — па колькасці астравоў і атолаў) краіна і народ прынялі толькі ў 1975 г., напярэдадні абвяшчэння незалежнасці (1978 г.).
Асаблівасці культуры
Асноўныя традыцыйныя заняткі — трапічнае земляробства і лоў рыбы. Паколькі астравы маюць каралавае паходжанне, то глебы тут не вельмі ўрадлівыя, адчуваецца недахоп вады. Але тувалу прызвычаіліся саджаць клубняплоды ў ямінах, блізкіх да ўзроўню грунтовых вод. Асабліва важную ролю ў сельскай гаспадарцы адыгрывае трапічная расліна тара і яе буйная разнавіднасць пулаку. Каля вёсак і агародаў саджаюць бананы і хлебнае дрэва. Какосавая пальма лічыцца галоўнай карміцелькай. Яе вырошчваюць паўсюдна, у тым ліку на малых бязлюдных астравах.
Жывёлагадоўля мае дапаможнае значэнне. Разводзяць свінняў, сабак, курэй, але іх мяса не з’яўляецца паўседзённай ежай.
Тувалу добра захавалі традыцыйныя рамёствы — выраб плеценых цыновак, веераў, кошыкаў.
Захоўваюцца перажыткі традыцыйных політэістычных культаў і асабліва культ продкаў, хаця асноўнай сучаснай рэлігіяй з’яўляецца хрысціянства ў форме пратэстанцтва. Вельмі невялікая колькасць насельніцтва спавядае бахаізм. Пад час хрысціянскіх святаў выкарыстоўваюцца ў тым ліку традыцыйныя формы мастацтва — песні і танцы.
Мова
Мова тувалу мае палінезійскае паходжанне, блізкая да мовы самоанцаў. Пісьменнасць на аснове лацінкі. Выкладаецца ў школах нароўні з англійскай.
Бега
Бега (Бегеј) — рака на балканскім паўвостраве.
Працякае па тэрыторыі Сербіі (76 км), і Румыніі (178 км).
Даўжыня — 256 км, плошча басейна — 2870 км². Выток ракі знаходзіцца ў заходняй частцы Карпат. Упадае ў раку Ціса.
Чыголі
Ладавіка Кардзі, таксама вядомы як Чыголі — (1559—1613) — італьянскі жывапісец і архітэктар.
Біяграфія
Ладавіка Кардзі нарадзіўся ў гарадку Чыголі, каля Фларэнцыі. Ад назвы горада пайшло і імя пад якім ён цяпер шырока вядомы. Пачатковае навучанне Чыголі атрымаў у Фларэнцыі пад кіраўніцтвам Алесандра Алоры. Пазней пад уплывам самых значных жывапісцаў той эпохі Санта дзі Ціта, Карэджа, Федэрыка Бароча стыль Чыголі раскрываецца ў поўнай меры. Акрамя жывапісу Чыголі займаецца архітэктурай, яго настаўнікаў у гэтай вобласці быў Буанталенці. Яго вучні: Крыстофана Алоры (1577—1621), Даменіка Феці
Рудзі (Пастаўскі раён)
Рудзі́ (, Руди) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Дварчанскага сельсавета.
Тувалу (астравы)
Астравы Тувалу (Tuvalu) — група з 3 асобных астравоў і 6 атолаў на поўдні Ціхага акіяна. Уваходзяць у склад дзяржавы Тувалу. Да 1975 г. мела афіцыйную назву астравы Эліс (Ellis Islands). Агульная плошча 26 км².
Гісторыя
Згодна паданням тубыльцаў, астравы былі населены толькі ў II тыс. н. э. палінезійцамі з Самоа і Тонга. Аднак археалагічныя знаходкі, зробленыя ў адной з падводных пячор на востраве Нануманга ў 1986 г., сведчаць пра тое, што Тувалу былі населены людзьмі ўжо некалькі тысяч гадоў таму.
У 1568 г. іспанскі мараплавец Альвара Менданья дэ Нейра адкрыў адзін з астравоў (відавочна, атол Нуі). Астатнія астравы былі адкрытыя еўрапецамі на працягу 1819 - 1827 гг. У 1819 г. ім была дадзена агульная назва астравы Эліс.
У 1892 г. над астравамі быў усталяваны брытанскі пратэктарат.
У 1975 г. астравы і народ афіцыйна атрымалі назву Тувалу ("дзевяць разам" - па колькасці астравоў і атолаў).
1 кастрычніка 1978 г. абвешчана незалежнасць Тувалу.
Прырода і геаграфія
Усе астравы і атолы Тувалу маюць каралавае паходжанне, таму яны вельмі нізкія, схільныя да воднай і ветранай эрозіі. Найвышэйшая кропка дасягае ўсяго 4,6 м і знаходзіцца на востраве Ніўлакіта.
Атолы і некаторыя астравы маюць унутраныя лагуны. Калі плошча сушы ўсяго 26 км², то разам з лагунамі яны складаюць 494 км².
Сталых вадацёкаў няма.
Сярэднегадавая тэмпература вагаецца ад 26 да 32 °C.
Астравы знаходзяцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў, якія часцяком выклікаюць істотныя страты, у тым ліку чалавечыя ахвяры.
Флора прадстаўлены панданусам, папарацямі, травамі, рознымі свойскімі раслінамі. Асаблівае месца сярод іх займае какосавая пальма.
Наземная фаўна надзвычай бедная - пацукі, кажаны, крабы. Акрамя таго, на астравах гняздуюцца марскія птушкі.
Астравам пагражае глабальнае пацяпленне, якое можа прывесці да падняцця ўзроўню акіяна і далейшаму затапленню сушы.
Аляксей Васілевіч Цімашэнка
Аляксей Цімашэнка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў «Гомелі», пасля аддаваўся ў арэнду ў рэчыцкі «Ведрыч-97». У 2008 годзе вярнуўся ў гомельскі клуб.
У ліпені 2011 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезона 2011. Пасля вяртання ў сезоне 2012 ужо не меў трывалага месца ў аснове і ў жніўні 2012 года быў аддадзены ў арэнду ў бабруйскую «Белшыну».
У лютым 2013 года канчаткова пакінуў Гомель і стаў іграком мазырскай «Славіі», дзе стаў трывалым іграком асновы. Звычайна гуляў на пазіцыі правага паўабаронцы, часам выступаў у якасці абаронцы. Правёў за мазырскі клуб усе 32 матчы чэмпіянату, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.
У сакавіку 2015 года перайшоў у мікашэвіцкі «Граніт». Замацаваўся ў асноўным складзе мікашэвічцаў, выкарыстоўваўся на розных пазіцыях — ад абаронцы да нападніка. Па заканчэнні сезона 2015 з’явілася інфармацыя аб цікавасці да Цімашэнкі з боку мінскага «Дынама», аднак Аляксей у студзені 2016 года накіраваўся на прагляд у салігорскі «Шахцёр» і неўзабаве падпісаў кантракт з гэтым клубам. Аднак, замацавацца ў аснове гарнякоў не здолеў і на полі з’яўляўся эпізадычна. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў Салігорск.
У студзені 2017 года стаў іграком «Віцебска». Пачынаў сезон 2017 у аснове каманды, выступаў пераважна на пазіцыі левага абаронцы, пазней стаў радзей з’яўляцца на полі. Па заканчэнні сезона пакінуў віцебскую каманду і ў лютым 2018 года перайшоў у «Слуцк». У складзе слуцкай каманды замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2018 года падоўжыў кантракт са «Слуцкам». Прапусціў пачатак сезона 2019, пазней вярнуў месца ў стартавым складзе, у ліпені не гуляў з-за траўмы, пазней стаў з’яўляцца на полі эпізадычна. У снежні 2019 года кантракт са «Слуцкам» быў разарваны.
У студзені 2020 года папоўніў склад рэчыцкага «Спадарожніка». Спачатку трывала гуляў у стартавым складзе, пасля стаў часам выхадзіць на замену. Па выніках сезона 2020 дапамог рэчыцкаму клубу выйсці ў Вышэйшую лігу.
У пачатку 2021 года далучыўся да гомельскага «Лакаматыва». Спачатку часцей выхадзіў на замену, а з ліпеня замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У лютым 2022 года падоўжыў пагадненне з клубам. У сезоне 2022 стаў радзей з’яўляцца на полі. Па яго заканчэнні пакінуў клуб.
Стыў Дзітка
Стывен Джэй (Стыў) Дзітка (Stephen J. (Steve) Ditko; - прыкладна 27 чэрвеня 2018 ) — амерыканскі пісьменнік і мастак коміксаў украінскага паходжання, вядомы сваімі творамі ў кампаніі Marvel Comics і супрацоўніцтвам са Стэнам Лі. Працаваў над стварэннем такіх персанажаў, як Чалавек-павук, Доктар Стрэндж, Жалезны чалавек і Халк.
Знойдзены мёртвым у сваёй кватэры 29 чэрвеня 2018 года. Па словах паліцыі, хутчэй за ўсё, ён памёр за два дні да гэтага.
Выбраная бібліяграфія
Marvel DC Charlton Warren Atlas Independent
Констум
Констум (люксемб. Konstem, фр. Consthum) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Констум з'яўляецца часткай кантона Клерво. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 419 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 154 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 14,95 км ² (па займаемай плошчы 84 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 521 м. (15 месца з 116 камун), найменшая 312 м. (109 месца з 116 камун).
IC 100
IC 100 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Стакгольма
Герб Стакгольма (Stockholms stadsvapen) — афіцыйны сімвал муніцыпалітэта Стакгольма, сталіцы  Швецыі ў выглядзе залатой галавы апекуна Швецыі караля  Эрыка Святога ў сінім полі. Як сімвал горада герб выкарыстоўваецца прыкладна з 1300-х гадоў. Сучасны дызайн набыў у 1900-х гадах.
Апісанне герба
У сінім полі залатая каранаваная галава Святога Эрыка.
NGC 361
NGC 361 (іншае абазначэнне — ESO 51-SC12) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сокал і Зімовы салдат
«Сокал і Зімовы салдат» (The Falcon and the Winter Soldier) — амерыканскі міні-серыял, створаны Малькальмам Спелманам для Disney+, заснаваны на персанажах з Marvel Comics. Серыял уваходзіць у чацвёртую фазу кінасусвету Marvel, а яго дзеянні пачынаюцца пасля фільма «Мсціўцы: Фінал».
Прэм’ера серыяла «Сокал і Зімовы салдат» адбылася 19 сакавіка 2021 года, а заключная серыя выйшла 23 красавіка.
Сюжэт
Сэм Уілсан прымерыць касцюм новага Капітана Амерыка і паспрабуе зладзіцца з місіяй, ускладзенай на яго Стывам Роджэрсам. Бакі, у сваю чаргу, гатовы зноў стаць часткай грамадства і бліжэй пазнаёміцца з усім, што прапануе сучасны свет.
Стары Гуткоў
Стары́ Гутко́ў (, Старый Гутков) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета. З 2009 па 2016 год у Сорагскім сельсавеце.
Жазефіна Спарэ
Жазефіна Сафі Анэт Шарлота Спарэ аф Сёфдэборг (швед. Josephine Sophie Anette Charlotte Sparre af Söfdeborg; 28 ліпеня 1829, Дырэндаль, Нарвегія — 17 жніўня 1892) — шведская дваранка, фрэйліна і каралеўскай палюбоўніца караля Карла XV.
Біяграфія
Жазефіна Спарэ нарадзілася ў сям’і шведскага высакароднага палкоўніка камергера Ёхана Аляксандра Арцеміса Спарэ і нарвежкі Сафіі Адэлаіды Разалі Анкер. Яна была сястрой палітыка Нілса Густава Аляксандра Спарэ і пляменніцай міністра Густава Адольфа Віве Спарэ.
Спарэ была фрэйлінай у наследнай прынцэсы Швецыі Луізы Нідэрландскай у 1851-59 гады, а ў 1859-62 гады старшай фрэйлінай. Спарэ была апісана настолькі дамінантнай, што, як кажуць, кронпрынцэса і яе фрэйліна памяняліся месцамі адзін з адным, а Луіза была фрэйлінай Жазэфіны Спарэ, а не наадварот.
Спарэ была палюбоўніцай наследнага прынца Карла паміж 1852 і 1860 гадамі. Да іх адносін, Карл меў адносіны з яе сваячніцай Сігрыд Спарэ, а затым з актрысай-куртызанкай Лаурай Бергнер. Фрыц фон Дардэль апісаў Спарэ:
Усе сімпатыі былі на баку Луізы, якая ў сваю чаргу дзейнічала вельмі талерантна ў адносінах да Жазефіны і Карла і дзейнічала так, быццам яна гэтага не заўважала. Жазефіна стала непапулярнай пры двары з-за спосабу прадэманстраваць свае адносіны з Карлам, адкрыта ходзячы за ім пры двары «як лапік» і з-за агульнай адсутнасці свабоды дзеянняў у бягучых адносінах. Карл XV, аднак, меў яшчэ некалькі часовых адносін паралельна, напрыклад, вядомы раман з Элізай Хвасер каля 1857 года.
Спарэ некалькі разоў была заручана, адзін раз з міністрам замежных спраў Оскарам Б’ёрнст’ернам, але яна разарвала заручыны ў 1856 годзе, бо не хацела пакідаць наследнага прынца і двор. Прыблізна ў 1860 годзе Карл XV уступіў у адносіны з Ганнай Стырэл. У 1862 годзе Спарэ ажанілася з камергерам нарвежскага кабінета Брэдам Стангам у прысутнасці каралеўскай пары. Пасля шлюбу яна пасялілася ў Нарвегіі. У часы Саюза Швецыі і Нарвегіі каралеўская сям’я мела асобны двор у Нарвегіі, які сустракаў каралеўскую сям’ю на мяжы і служыў падчас іх знаходжання ў Нарвегіі. Падчас свайго жыцця ў Нарвегіі, Жазефіна Спарэ аднавіла сваю прыдворную службу, калі яна была прызначаная Лэдзі апачывальні нарвежскагай хатняй гаспадаркі каралевы Луізы пад кіраўніцтвам Джуліяны Ведэль Ярлсберг паміж 1864 і 1871 гадамі. Яе офіс пры нарвежскім двары быў рэдкасцю, бо хатняя гаспадарка каралеўскай сям’і ў Нарвегіі была значна меншай, і офіс статсфру там не быў запоўнены з часоў кіравання Карла XIV Юхана. Яе служба пры каралеўскім двары Нарвегіі была значна больш нерэгулярнай, бо каралеўская сям’я праводзіла большую частку часу ў Швецыі.
Памерла ў 1892 годзе.
Ложбан
Лажбан (lojban) - штучная мова, створаная дзеля даследавання пытання аб прыродзе мовы, галоўным чынам, аб уздзеянні мовы на мысленне. Лажбан быў сканструяваны каб дапамагчы выражэнню яснай, лагічнай, аднасэнсоўнай думкі. Фактычна, граматыка з'яўляецца настолькі лагічнай, што яе афіцыйнае вызначэнне існуе якдас'е для праграмы yacc (кампьютарная праграма, якая звычайна выкарыстоўваецца дзяля кантралявання структуры мовы праграмавання). Але гэтая мова не для кампьютараў, а дзяля рэальнага ўжытку людьмі.
Гісторыя
Мова паходзіць ад мовы Лаглан, створанай Джэймсам Кукам Браўнам у 1955 годзе. Артыкул аб лаглане з'явіўся ў амервканскай навуковай газеце Scientifik Amerikan, у чэрвені 1960 года. Паміж 1982 і 1984 адбыліся рознагалоссі паміж доктарам Браўнам і некаторымі лагланістамі - галоўным чынам не з-за якасцяў мовы, а з-за таго, як арганізаваць справы Інстытута Лаглана; паводле чутак былі закранутыя ўзаемаадносіны паміж бакамі. Спрэчкі працягваліся, і Браўн зацвердзіў свае інтэлектуальныя правны на мову, так, што людзі па-за межамі інстытута, здаецца, не маглі карыстацца ёй. У 1987 годзе, некалькі лагланістаў пакінулі інстытут і стварылі новую мову, падобную па граматыцы, але якая дастаткова адроднівалася па лексіцы, каб не тычыцца аўтарскіх правоў. яны стварылі Інстытут Лагічнай Мовы, які зараз кантралюе развіццё мовы лажбан. Спачатку, толькі формы каранёў адрозіваліся ў лаглане і лажбане; паступова две асацыяцыі развілі граматыкі сваіх моў у розных накірунках.
Колькасць людзей, валодаючых мовай
Толькі некалькі дзясяткаў чалавек здольны свабодна чытаць на Лажбане, але толькі мень чым 10 здольны свабодна размаўляць на гэтай мове. Каля 25% лажбаністаў валодаюць эсперанта, 90% валодаюць англійскай, але, нягледзячы на клопаты па распаўсюджанню мовы сярод іншамоўных асоб, існуюць толькі некалькі рускамоўных асоб і, прынамсі, адзін чалавек франкамоўны, які не валодае англійскай мовай. Тэарэтычна, мова з'яўляецца прастой, але практычна, яна вельмі незвычайная, каб яе было магчыма лёгка вывучыць. Эксперыменты з лагланам і лажбанам прадэманстравалі, што чалавечая думка верагодна схільна да логікі, але не выкарыстоўвае яе поўнасцю ў мове.
Вымаўленне і напісанне
Лажбан запісваецца такім чынам, што літары і гукі адпавядаюць адзін аднаму ў адным сэнсе. У мове выкарыстоўваюцца літары лацінскага алфавіта за выключэннем h, q, w. У наступным спісе паказана вымаўленне паводле міжнароднага фанэтычнага алфавіта: ',. a [a], b [b], c [ʃ], e [e], g [g], i [i], j [ɜ], k [k], l [l], m [m], n [n], o [o], p [p], r [r], s [s], t [t], u [u], v [v], x [x], y [ə] z [z] Знакі прыпынку: Без апрстрафа групы галосных робяцца дыфтонгамі: Націск падае на перадапошні склад шва (ненапружаны галосны гук, які пішуць y) не лічыцца асобным складам. У іншамоўных імёнах, націск у іншым месцы вызначаюць напісаннем націсковага склада вялікімі літарамі. За выключэннем гэтага выпадка вялікія літары не выкарыстоўваюцца. Мелодыя фразы - залішняя: крык, пытанне, пачуцці гаворачага адлюстроўваюцца словамі, такім чынам, магчыма выказаць незадавальненне зусім спакойным голасам.
Прыклад тэкста
Ойча наш у лажбане: doi cevrini .iu noi zvati le cevzda do'u fu'e .aicai .e'ecai lo do cmene ru'i censa .i le do nobli turni be la ter. ku se cfari .i loi do se djica ba snada milno vi'e le cevzda .e .a'o la ter. (.i do nobli turni vi'e le cevzda .ebazake .a'o la ter.) (.i loi do se djica ba snada mulno vi'e le cevzda .e .a'o la ter) .i ko fraxu mi loi ri zu'o palci .ijo mi fraxu roda poi pacyzu'e xrani mi .i ko lidne mi fa'anai loi pacyxlu .i ko sepri'a mi loi palci
Кубак Беларусі па футболе 2023/2024
Кубак Беларусі па футболе 2023/2043 — 33-і розыгрыш Кубка Беларусі. Фінал кубка пройдзе ў маі 2023 года. Уладальнік Кубка атрымае права ўдзельнічаць у 1-м кваліфікацыйным раўндзе Лігі канферэнцый 2024/25.
1-ы папярэдні раўнд
Жараб’ёўка 1-га папярэдняга раўнда (1/256 фіналу) адбылася 19 красавіка 2023 года. На гэтай стадыі пары вызначаліся па рэгіёнах, прычым некаторыя рэгіёны пачалі адразу з 2-га папярэдняга раўнда.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 19 клубаў з Другой лігі (Д3).
Гульні прайшлі 30 красавіка і 1 мая 2023 года.
2-і папярэдні раўнд
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 59 клубаў:
Гульні для тых рэгіёнаў, дзе не было 1-га папярэдняга раўнда, прайшлі 30 красавіка і 1 мая 2021 года; для астатніх гульні прайшлі 6, 8, 13 і 14 мая.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1-ы раўнд
Жараб’ёўка 1-га раўнда (1/64 фіналу) для некаторых рэгіёнаў адбылася 3 мая 2023 года разам з жараб’ёўкай 2-га папярэдняга раўнда, для іншых пары сталі вядомыя 18 мая. На гэтай стадыі пары вызначаліся па рэгіёнах.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 34 клубы:
Гульні для тых рэгіёнаў, дзе не было 1-га папярэдняга раўнда (а таксама ў Мінску), прайшлі 14 і 15 мая 2023 года; для астатніх гульні прайшлі 20 і 21 мая. Матч МНПЗ — «Жлобін» быў перанесены на 23 мая, але ў выніку так і не быў згуляны.
Рона Нішліў
Рона Нішліў (Rona Nishliu) — албанская спявачка і радыёвядучая, прадстаўніца Албаніі на конкурсе песні Еўрабачанне 2012.
Кубак Беларусі па футболе 2023/2024
1-ы раўнд
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Рона Нішліў
Біяграфія
Косаўская албанка. Нарадзілася 25 жніўня 1986 ў Косаўскай-Мітравіцы. У 13 гадоў пераехала з бацькамі ў Прышціну. Музычную кар’еру пачала ў 2004 годзе, выступіўшы на тэлевізійным конкурсе «Albanian Idol», на якім заняла пятае месца. Неўзабаве пасля гэтага ўладкавалася на радыё, стаўшы вядучай «Radio Blue Sky». Паралельна з гэтым Рона актыўна працягвала музычную дзейнасць, выпусціўшы да 2011 года некалькі паспяховых сінглаў.
Кубак Беларусі па футболе 2023/2024
2-і раўнд
Жараб’ёўка 2-га раўнда (1/32 фіналу) адбылася 22 мая 2023 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Рона Нішліў
Біяграфія
29 снежня 2011 года стала пераможцай юбілейнага «Festivali i Këngës». Гэтая перамога дала ёй права прадставіць сваю краіну на штогадовым конкурсе песні Еўрабачанне 2012, які пройдзе ў Баку. Конкурсная песня «Suus» будзе выканана на двух мовах - албанскай і лацінскай. Характэрна, што Рона - першая косаўская албанка, якая прадстаўляе Албанію на Еўрабачанні.
Кубак Беларусі па футболе 2023/2024
2-і раўнд
Гульні прайшлі 24 мая, 30 мая, 31 мая і 1 чэрвеня 2023 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/16 фіналу
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі 28 чэрвеня 2023 года (з удзелам клубаў, якія выступаюць у еўракубках) і з 21 па 23 ліпеня (астатнія матчы).
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/8 фіналу
Жараб’ёўка 1/8 фіналу адбылася 24 ліпеня 2023 года.
Гульні пройдуць з 28 па 30 ліпеня (матчы з удзелам клубаў, якія выступаюць у еўракубках, перанесены на больш позні час).
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Універсітэт кардынала Стэфана Вышынскага ў Варшаве
Універсітэт кардынала Стэфана Вышынскага ў Варшаве (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie) — польская дзяржаўная і царкоўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, утвораная ў 1999 годзе на базе Акадэміі каталіцкай тэалогіі ў Варшаве. Знаходзіцца пад сумесным кіраваннем Міністэрства навукі і вышэйшай адукацыі Польшчы і Каталіцкага Касцёла.
Гісторыя
У 1954 годзе быў ліквідаваны факультэт каталіцкай тэалогіі Варшаўскага ўніверсітэта і тэалагічны факультэт Ягелонскага ўніверсітэта. Яны былі пераўтвораны ў Акадэмію каталіцкай тэалогіі, у той час як выключаны з Варшаўскага ўніверсітэта факультэт евангелічнай тэалогіі стаў асновай стварэння міжканфесійнай Хрысціянскай тэалагічнай акадэміі ў Варшаве. У тым жа годзе з былога камедульскага кляштара, размешчанага ў варшаўскім раёне Бяляны, былі выселеныя манахі-марыяне, а новаўтворанай акадэміі быў прадастаўлены былы манастырскі корпус.
У 1954 годзе ў Акадэміі каталіцкай тэалогіі працавала 60 выкладчыкаў. У ёй вучылася 415 студэнтаў. Яна мела тры факультэты: багаслоўскі, кананічнага права і хрысціянскай філасофіі. Універсітэт цалкам фінансаваўся дзяржавай. На вучобу дазвалялася прымаць студэнтаў у колькасці, строга вызначанай уладамі ПНР. Толькі ў 1980-я гады колькасць студэнтаў значна ўзрасла. У 1987 годзе з часткі багаслоўскага факультэта быў створаны факультэт царкоўных гістарычных і грамадскіх навук.
Далейшае развіццё навучальнай установы адбылося ў 1990-я гады: павялічылася колькасць выкладчыкаў і студэнтаў, адкрыліся новыя напрамкі навучання. Змены ва ўстанове дазволілі ператварыць яе ва ўніверсітэт. Гэта адбылося ў 1999 годзе. Тады ж яму надалі імя кардынала Стэфана Вышынскага.
Кампус
Універсітэт ажыццяўляе навучанне ў двух галоўных кампусах: на вул. Дэвайціс д. 5 у Бялянах і на вул. Вайціцкага 1/3 на Млацінах. У першым з іх акрамя навучальных залаў знаходзяцца Галоўная бібліятэка і адміністрацыя ўніверсітэта.
Кампус на Млацінах знаходзіцца ў пастаянным пашырэнні. 14 лютага 2008 года ў ім была адкрыта першая частка Цэнтра міждысцыплінарнай адукацыі і даследаванняў — Auditorium Maximum (будынак № 21), дзе размешчаны лекцыйныя залы, майстэрні і студэнцкая сталовая. У лютым 2009 года быў уведзены ў эксплуатацыю будынак № 23, у якім праводзяцца заняткі факультэта гістарычных і сацыяльных навук, хрысціянскай філасофіі, біялогіі і навук аб асяроддзі. У 2015 годзе быў адкрыты нядаўна пабудаваны лабараторны цэнтр прыродазнаўчых навук (будынак 24). У цяперашні час таксама будуецца спартыўная зала, у плане таксама знаходзіцца студэнцкі інтэрнат. У 2020 годзе пачалося будаўніцтва Мультыдысцыплінарнага даследчага цэнтра у Дзяканаве Лясным.
Парфяне
Парфя́не — агульнапрынятая назва насельніцтва Парфянскага царства. Саманазва Pahlavan — парфянін, ці Pahlavanig — з парфян.
Этнонім
Паходжанне этноніма парфян неаддзельна ад падобных назваў іншых індаіранскіх плямёнаў: Паршу ў Рыгведзе (ведыч. parśu-), персы, пуштуны — ад індаіран. *parśṷ(a)- літар. «грудасты» (пар. старажытна-славянскае «перса» — грудзі), гэта значыць «дужага целаскладу», «волат» : Pahlav > Paθrav > Parθava > *parśavā > *parśṷ(a)-. Вытворная ад гэтай назвы заканамерна адлюстроўваецца ў суч. [pæhlævɒːn] «волат» (< < старажытнаіран. *parśavāna-). Пры гэтым  — этнонім персаў і назва Персіі — уяўляе сабой врыдхі-форму ад гэтага этноніма (*pārśṷa «які належыць да племя волатаў»).
Этнагенез
У антычную эпоху ў стэпах Цэнтральнай Азіі жылі качавыя плямёны масагетаў (сакі ў старажытнаіранскіх крыніцах), скіфскага паходжання. Прыкладна ў III стагоддзі да н.э. некалькі з гэтых плямёнаў аб'ядналіся ў племянны саюз пад агульнай назвай — Дахі. Сярод гэтых плямёнаў на пярэдні план выйшла племя парнаў, з якога паходзілі будучыя правадыры і заснавальнікі Парфіі, Аршак і Тырыдат. Аб'яднаўшы пад сваёй уладай плямёны на чале з Аршакам, дахі ўварваліся ў вобласць, названую ў старажытнаперсідскіх крыніцах Апартык, насельніцтва якой складалі ў той час заходне-іранскія народы, якія даўно перайшлі да аселасці і аазіснага земляробства. Устоянае меркаванне пра тое, што заваёўнікі зліліся з мясцовым насельніцтвам, названым парфянамі, не адпавядае рэчаіснасці. У крыніцах дапарфянскай эпохі адсутнічаў тэрмін парфяне. Назва парфяне было дадзена ім, верагодна, грэкамі, па назве вобласці Парфія, заваяванай плямёнамі парнаў. Сябе ж «парфяне» называлі Pahlavan — хутчэй за ўсё, саманазвай пануючага племя парнаў.
Мова
Мова племя парнаў, якія выгналі грэка-македонскіх заваёўнікаў, што захапілі ўладу ў Іране і заснавалі Парфянскае царства, адносілася да ўсходняй групы іранскіх моў, як і мовы качавых іранскіх плямёнаў сакаў і масагетаў. Перамогшы, яны перайшлі на мову сваіх шматлікіх падданых, якія размаўлялі на заходне-іранскіх мовах, на аснове якіх склалася парфянская мова, якая адносіцца да паўночна-заходняй групы іранскіх моў Белуджы.
Гісторыя
Парфяне былі ваяўнічым народам, спрытнымі наезнікамі і выдатнымі стралкамі з лука. У 256 да н.э. утварылі пад правадырствам Аршакідаў самастойную дзяржаву, якая з час ператварылася ў буйную імперыю, што ўключала тэрыторыі паміж Еўфратам і Індам, Каспійскім і Аравійскім морамі. Парфянскае царства праіснавала да 226 года н.э., калі яго змяніла новая персідская імперыя Сасанідаў.
Пасля падзення Аршакідаў парфяне, тым не менш, захавалі свой прывілеяваны статус у дзяржаве Сасанідаў. Пра гэта сведчыць частае згадванне парфян у наскальных надпісах сасанідскай эпохі.
Яны захавалі за сабой пануючае становішча ў войску, а таксама ў многіх правінцыях імперыі Сасанідаў. Так тры найбуйнейшыя парфянскіх роды Міхрані'е, Карэна' і Сурэна' з'яўляліся апорай сасанідскага прастола. Нават праз тры стагоддзі пасля падзення Аршакідаў, парфянская самасвядомасць была жывая. Характэрная гісторыя Бахрама Чубіна, які ў 6 стагоддзі скінуў сасанідскага шаха Армізда IV і абвясціў аднаўленне Парфіі. У далейшым частка парфян, якія пражывалі ва ўнутраных абласцях Ірана, злілася з персідскім насельніцтвам, а парфяне, што жылі на тэрыторыі сучаснага Туркменістана і Цэнтральнай Азіі, былі паглынуты цюркамі, склаўшы адзін з этнічных кампанентаў туркменаў
Музей гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі
Музей гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі — музей у Мінску, створаны для захавання і даследавання гісторыі і культуры беларускіх яўрэяў.
Музей быў заснаваны навукоўцамі-энтузіястамі ў красавіку 2002 года пры падтрымцы габрэяў Беларусі і Прадстаўніцтва Джойнта у Рэспубліцы Беларусь. Уключаны ў спіс музеяў Мінска. Тут сабрана больш за 10 тысяч экспанатаў, дакументаў, матэрыялаў і фатаграфій, якія ілюструюць шматвяковую гісторыю беларускіх габрэяў.
Дырэктар музея з моманту заснавання — да красавіка 2012 года — кандыдат гістарычных навук Іна Паўлаўна Герасімава. З траўня 2012 года да лютага 2019 года дырэктарам музея быў Вадзім Мікалаевіч Акапян, а з сакавіка 2019 года да сакавіка 2021 года  — Юлія Міхайлаўна Мікалуцкая.
Выставы і экспазіцыі
Толькі да 2012 года ў музеі было праведзена больш за 40 выставак, якія маюць навукова-даследчае значэнне. Многія з іх упершыню экспанаваліся не толькі ў Беларусі, але і ў свеце — такія як «Чалавек і лёс», «Я — з гета», «Яўрэйскі супраціў у Беларусі. 1941—1944 гг.», «Яўрэйскі тэатр у Беларусі ў XX ст.», «Сінагогі Беларусі ўчора і сёння» (якая ўключае больш за 30 карцін Наліваева А. А.), выставы, прысвечаныя гісторыі Мінскага гета. Многія з іх дэманстраваліся не толькі ў Мінску, але і ў многіх беларускіх гарадах.
Выставы «Яўрэйскі тэатр у Беларусі» і «Яўрэйскія пісьменнікі ў творчасці мастака Лазара Рана» былі паказаны ў Маскве ў 2007—2010 гады па просьбе Расійскай дзяржаўнай бібліятэкі па мастацтве.
Музей практыкуе перасоўныя выставы, якія праводзіліся ў Магілёве, Гомелі, Бабруйску, Пінске і іншых гарадах.
Праграмы музея
Музей ажыццяўляе больш за 15 праграм навукова-даследчага, асветніцкага і адукацыйнага характару, якія ахопліваюць розныя тэмы гісторыі і культуры беларускіх яўрэяў з XVIII стагоддзя па сённяшні дзень. У іх бяруць удзел члены яўрэйскай абшчыны рэспублікі, навучэнцы і настаўнікі агульнаадукацыйных школ і ВНУ, выхадцы з Беларусі, якія жывуць у краінах СНД, Ізраіль, Ізраілі, ЗША, Германія, Германіі. Найбольш важнымі з’яўляюцца праграмы, звязаныя з увекавечаннем памяці беларускіх яўрэяў, якія загінулі ў Халакост: Іншыя праграмы:
Супрацоўніцтва з іншымі музеямі
Музей актыўна супрацоўнічае з многімі найбуйнейшымі рэспубліканскімі і замежнымі музеямі. Асабліва актыўнае супрацоўніцтва вядзецца з інстытутам Яд ва-Шэм у Іерусаліме. Пры каардынацыі музея за 2008—2010 гады было сабрана каля імёнаў габрэяў, забітых у гады Халакосту, для перадачы ў мемарыяла Яд ва-Шэм.
З «Музеем гісторыі яўрэяў Польшчы» (Варшава) вядзецца сумесная работа па вывучэнні культурнай спадчыны яўрэяў Беларусі.
Музей дапамагае іншым музеям Беларусі арганізоўваць экспазыцыі, прысьвечаныя гісторыі габрэяў Беларусі. Напрыклад, у музеі Мірскага замка пры актыўнай дапамозе музея была створана экспазіцыя, прысвечаная гета ў перыяд Другой сусветнай вайны, якое знаходзілася падчас Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі гэтага замка.
Навуковыя даследаванні
Музей рэгулярна публікуе матэрыялы навуковых даследванняў. За гады яго існавання сумесна з рознымі навуковымі ўстановамі рэспублікі былі выдадзены 8 кніг, некаторыя з якіх перакладзены на нямецкую і англійскую мовы.
У кнізе «Праведнікі народаў сусвету Беларусі» (2003 год) упершыню былі прадстаўлены ўсе дадзеныя аб тых, хто ратаваў габрэяў у гады Катастрофы еўрапейскага яўрэйства. Спісы яўрэяў-партызан апублікаваны ў кнізе «Усталі мы плячом да пляча. Яўрэі ў партызанскім руху Беларусі. 1941—1944 гг.» (2005).
Кочкаўскі раён
Кочкаўскі раён (Кочковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Новасібірскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Кочкі.
Аляксандр Гаўрылавіч Старжынскі
Аляксандр Гаўрылавіч Старжынскі ( — ?) — інжынер-архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1850 годзе.
Першапачатковую адукацыю атрымаў Мінскай мужчынскай гімназіі. Паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча ў 1867 годзе і скончыў курс у 1872 годзе са званнем архітэктарскага памочніка і правам на чын XII класу.
IC 101
IC 101 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зборная Чарнагорыі па футболе
Зборная Чарнагорыі па футболе — нацыянальная каманда, якая прадстаўляе Чарнагорыю на міжнародных матчах і турнірах па футболе. Збіраецца, кіруецца і кантралюецца пад Футбольным саюзам Чарнагорыі.
Руслан Бахціяравіч Зяйналаў
Руслан Зяйналаў (нар., Варашылаўград, УССР) — былы ўкраінскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец луганскага футбола, пасля сезону ў Латвіі ў 2004 годзе вярнуўся на Украіну, дзе гуляў за розныя клубы, пераважна ў Першай лізе. У лютым 2013 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны». З-за траўмы ў чэрвені 2013 года пакінуў бабруйскі клуб і ў хуткім часе перайшоў у «Александрыю». У 2014 годзе пакінуў каманду і завяршыў кар’еру.
Сакуны (Пастаўскі раён)
Саку́ны (, Сакуны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Мулярскага сельсавета.
ВандаВіжэн
«ВандаВіжэн» (WandaVision) — амерыканскі міні-серыял, створаны Жак Шэфер для Disney+, заснаваны на персанажах з Marvel Comics. Серыял стаў першым праектам у чацвёртай фазе кінасусвету Marvel, а яго дзеянні пачынаюцца пасля фільма «Мсціўцы: Фінал».
Прэм’ера першых двух эпізодаў серыяла «ВандаВіжэн» адбылася 15 студзеня 2021 года, а заключная серыя выйшла 5 сакавіка.
Сюжэт
Ванда і Віжэн — маладажоны, якія жывуць у ідылічным мястэчку Вествью. Спачатку жыццё герояў здаецца ім ідэальным, але паступова яны разумеюць, што гэта не так.
Кансепсьён (правінцыя, Чылі)
Кансепсьён (Provincia de Concepción) — правінцыя ў вобласці Біа-Біа, Чылі. Сталіца правінцыі — горад Кансепсьён.
Насельніцтва — 912 889 чал. (на 2002 год), плошча — 3 439,3 км², шчыльнасць — 265,4 чал./км².
Севярын Ржавускі (палкоўнік)
Севярын Ржавускі (Seweryn Rzewuski) — палкоўнік войскаў Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Сын Станіслава Фердынанда, харунжага вялікага літоўскага, і Кацярыны Караліны з Радзівілаў, пляменнік таргавічаніна кароннага гетмана польнага Севярына Ржавускага.
З 1792 — камандзір 8-ы пяхотны рэгімент Вялікага Княства Літоўскага. Удзельнік вайна Расіі з Рэччу Паспалітай (1792), адзначаны ордэнам Virtuti Militari.
Вуліца Залатая Горка
Вуліца Залата́я Го́рка (улица Золотая Горка) — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска.
Контэрн
Контэрн (люксемб. Conter, фр. Contern) - камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Контэрн з'яўляецца часткай кантона Люксембург. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
NGC 362
NGC 362 (іншыя абазначэнні — GCL 3, ESO 51-SC13) — шаравое скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 102
IC 102 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сігрыд Спарэ
Сігрыд Марыя Жазефіна Інгеборга Рычыса Еўфемія Ульфільд Спарэ (швед. Sigrid Maria Josefina Ingeborg Richissa Eufemia Ulfhild Sparre; 1 верасня 1825, Нюгард — 17 лістапада 1910, Стакгольм) — шведская фрэйліна і дваранка, вядома яе адносінамі з Карлам XV.
Біяграфія
Сігрыд Спарэ была дачкой генерал-маёра барона Сікстэна Дэвіда Спарэ і Сафіі Амаліі Элеаноры Левенгаўпт і стрыечнай сястрой губернатара Кнута Спарэ.
Дом Французскага радыё
Дом Французскага радыё (La Maison de la Radio) — будынак у 16 акрузе Парыжа, сядзіба Radio France, французскага сродка масавай інфармацыі. Афіцыйна ўведзены ў эксплуатацыю ў 1963.
Старэва
Старэ́ва (, Старево) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сорагскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Старэўскага сельсавета. Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета.
У 1897–1925 гадах у вёсцы працаваў Старэўскі шклозавод.
Жанчына-Халк: Адвакат
«Жанчына-Халк: Адвакат» (She-Hulk: Attorney at Law) — амерыканскі міні-серыял, створаны Джэсікай Гао для Disney+, заснаваны на аднайменным персанажы з Marvel Comics. Серыял уваходзіць у чацвёртую фазу кінасусвету Marvel.
Прэм’ера серыяла «Жанчына-Халк» адбылася ў жніўні 2022 года.
Сюжэт
Пасля пералівання крыві стрыечная сястра Бруса Бэнера юрыстка Джэніфер Уолтэрс атрымлівае здольнасць падчас стрэсу ператварацца ў звышмоцную істоту. Джэніфер трэба навучыцца кіраваць гэтым дарам і прымяняць яго на карысць пры гэтым працягваць працаваць у нядаўна створаным Аддзеле па правах звышлюдзей.
Герб Бруселя
Герб Бруселя — афіцыйны геральдычны сімвал сталіцы Бельгіі  Бруселя.
Апісанне і сімвалізм
Герб Бруселя ўяўляе сабой геральдычны шчыт традыцыйнай французскай формы, асноўнае поле якога афарбавана ў чырвоны колер. У цэнтры шчыта размешчана выява арханёла Міхаіла з дзідай і шчытом у руках, выкананая залатым колерам.
Асаблівасцямі гэтай выявы з’яўляюцца адсутнасць плашча, непакрытая галава арханёла і круглы шчыт з Георгіеўскі крыжам у яго руках.
Дзідай, вярхушка якой выканана ў выглядзе крыжа, Архангел паражае крылатага д’ябла, намаляванага чорным колерам. Упершыню постаць Міхаіла з’явілася ў Бруселі ў XIII стагоддзі, яна прысутнічала на даверчых пячатках горада. На брусельскім жа гербе падобная выява прысутнічае з XVI стагоддзя.
У сучаснай сваёй інтэрпрэтацыі герб Бруселя быў зацверджаны ў 1844 годзе. У некаторых выпадках герб горада малюецца упрыгожаным залатым каралеўскім вянком з чырвоным і зялёным каштоўнымі камянямі.
Ян Мяйштовіч
Ян Мяйштовіч (Jan Meysztowicz; 22 сакавіка 1910, в. Вялікая Рагозніца, цяпер Мастоўскі раён, Гродзенская вобласць — 27 лютага 1997, Варшава) — польскі дыпламат, публіцыст, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве. У 1932—1939 гадах працаваў на дыпламатычнай рабоце ў Марселі, Будапешце, Жэневе. У час Другой сусветнай вайны належаў да арміі саюзнікаў антыгітлераўскай кааліцыі. З 1946 годзе — у Польшчы. Працаваў у выдавецтвах, рэдакцыях часопісаў, перакладаў з англійскай і французскай моў. Аўтар кніг успамінаў «Сага Падгальскай брыгады», «Час мінулы завершаны», выдадзеных у 1970-1980-я гады.
Сакрэтнае ўварванне (серыял)
«Сакрэтнае ўварванне» (Secret Invasion) — амерыканскі міні-серыял, створаны Кайлам Брэдстрытам для Disney+, заснаваны на аднайменнай сюжэтнай лініі коміксаў Marvel. Серыял уваходзіць у пятую фазу кінасусвету Marvel.
Прэм’ера серыяла «Сакрэтнае ўварванне» адбылася ў 2023 годзе.
Фёдар Львовіч Шапіра
Фёдар Львовіч Шапіра (Файвіш Лейбавіч) (,  —, ) — вядомы савецкі фізік-ядзершчык, доктар фізіка-матэматычных навук (1962), прафесар (1967), член-карэспандэнт АН СССР (1968). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Ф. Л. Шапіра нарадзіўся ў 1915 годзе ў Віцебску. З 1934 года вучыўся ў Маскве ў энергетычным тэхнікуме, з 1935 года працаваў інжынерам. У 1941 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава. Удзельнічаў у баях пад Масквой у 1941—1942 гг., быў паранены. У 1942—1945 гадах працаваў у Маскве. З 1945 года ў Фізічным інстытуце АН СССР. З 1958 года Ф. Л. Шапіра ў Аб’яднаным інстытуце ядзерных даследаванняў у горадзе Дубна, у якім з 1959 года займаў пасаду намесніка дырэктара Лабараторыі нейтроннай фізікі. Адначасова з 1946 года выкладаў у Маскоўскім універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Ф. І. Шапіра ўнёс значны ўклад у тэарэтычнае і эксперыментальнае даследаванне рэзананснага паглынання нейтронаў у тоўстых слаях урану, тэмпературных эфектаў рэактараў. Першае аўтарскае пасведчанне на вынаходніцтва новага спосабу ператварэння цеплавой энергіі ў электрычную атрымаў яшчэ ў час вучобы ў Маскоўскім энергетычным тэхнікуме. Ф. І. Шапіра належаць працы па фізіцы ядзерных рэактараў, ядзернай і нейтроннай фізіцы. Таксама прапанаваў метад нейтроннай спектраскапіі — спектраметрыю па часе запавольванні нейтронаў (1955), метад карэляцыі нейтронаў шляхам іх фільтрацыі праз палярызаваную пратонную мішэнь (1960) і інш.
IC 103
IC 103 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Музей гісторыі і культуры яўрэяў Беларусі
Навуковыя даследаванні
У 2010 годзе сумесна з Нацыянальным архівам Рэспублікі Беларусь была выдадзена кніга дакументаў і матэрыялаў «Сведчаць каты. Знішчэнне яўрэяў на акупаванай тэрыторыі Беларусі ў 1941—1944 гг.» У ёй прадстаўлены архіўныя дакументы аб знішчэнні яўрэяў і апублікаваны спіс месцаў масавых забойстваў яўрэяў на ўсёй тэрыторыі рэспублікі з указаннем колькасці забітых, даты расстрэлу і дакументальнай крыніцы, адкуль была ўзятая гэтая інфармацыя.
Узаемадзеянне з моладдзю
Музэй праводзіць вялікую працу з настаўнікамі і навучэнцамі агульнаадукацыйных школ па тэме Халакосту і гісторыі габрэяў Беларусі. Сумесна з Грамадскім аб’яднаннем «Рэспубліканскі фонд „Халакост“» у 2003 і 2008 годзе былі праведзены рэспубліканскія конкурсы сярод настаўнікаў, навучэнцаў, студэнтаў і выкладчыкаў на тэму: «Халакост. Гісторыя і сучаснасць. Урокі талерантнасці», у якіх удзельнічала звыш 2000 чалавек з розных гарадоў і вёсак Беларусі.
Разам з моладдзю з розных яўрэйскіх арганізацый музей удзельнічае ў маладзёжных праграмах адукацыйна-асветніцкага характару.
Вуліца Залатая Горка
Размяшчэнне
Арыентавана з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. З’яўляецца працягам вуліцы Румянцава, пачынаецца ад вуліцы Казлова, перасякае Чырваназоркавую вуліцу, з усходняга боку прымыкае Чырваназоркавы завулак, далей з заходняга боку прымыкае бульвар Мулявіна, а з усходняга Берасцянская вуліца, завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Гікалы.
Сігрыд Спарэ
Біяграфія
У 1852 годзе Сігрыд Спарэ выйшла замуж за камандзіра шляхціца Фрэдрыка Тура Седэрстрома (1808—1886). У яе было тры сыны, і яна стала вядомай сваімі дабрачыннымі намаганнямі падчас знаходжання мужа на пасадзе каменданта Карльскруны (1858-68). У 1850 годзе Карл ажаніўся з прынцэсай Луізай Нідэрландскай, заляцаўся да шляхцянак Стані Экетра і Аўроры Пэйлін і меў адносіны спачатку з Лаурай Берньер, а потым са сваячкай Сігрыд Жазефінай Спарэ.
Mandinga
Mandinga - румынскі гурт, які выконвае музыку ў стылі лаціна і поп.