cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кат-Ба (архіпелаг)
Кат-Ба (Cát Bà) — архіпелаг у заліве Халонг на поўначы В’етнама. Уключае 367 астравоў агульная плошчай 328,64 км². Найбуйнейшы і адзіны стала населены востраў Кат-Ба займае плошчу 285 км². Насельніцтва — каля 30 000 чал.
На астравах арганізаваны нацыянальны парк, унесены ў 2011 г. у папярэдні спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Развіваецца турызм.
Бірвіта
Бі́рвіта (, Бирвито) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Сталінізм
Сталінізм — сістэма дзяржаўнага кіравання і сукупнасць дзяржаўнай палітыкі і ідэалогіі, якія ўзніклі ў выніку развіцця створанай бальшавікамі палітычнай сістэмы, заснаванай Кастрычніцкай рэвалюцыяй 1917 года, якая атрымала назву ад імя яе стваральніка і правадыра Іосіфа Сталіна. Адзін з класічных узораў таталітарызму ў свеце; сукупнасць тэарэтычных поглядаў І. Сталіна і практычных дзеянняў па іх рэалізацыі метадам масавага тэрору. Сталінізм мае сучасны варыянт на тэрыторыі КНДР — марыянеткавага рэжыму створанага пры акупацыі Поўначы Карэі з боку СССР і КНР.
NGC 388
NGC 388 (іншыя абазначэнні — MCG 5-3-59, 4ZW 38, ZWG 501.90, Z 0105.0+3202, ARAK 28, VV 193, NPM1G +32.0047, ARP 331, PGC 4005) — эліптычная галактыка (E1) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Забалаць (Слуцкі раён)
За́балаць (, Заболоть) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Гімн Гаяны
Мі́лая зямля́ Гая́ны, яе́ рэк і раўні́н (Dear Land of Guyana, of Rivers and Plains) — дзяржаўны гімн Гаяны, зацверджаны пасля атрымання краінай незалежнасці ў 1966.
Мамерскі замак
Гісторыя
Замак быў пабудаваны ў Мамеры ў X-м стагоддзі. Да часу французскіх рэвалюцыйных войнаў ён уяўляў з сябе руіны, быў захоплены і прададзены французскімі войскамі Цьеры дэ Бастонь ў 1798. Шэф паліцыі Фрэдэрык Фрасуа пабудаваў на гэтым месцы новы замак, акружаны двухмятровымі сценамі, у 1830 годзе. Затым ён перайшоў ва ўласнасць да Жаку Фішэру і Жулі Крэмеру ў 1934, разам з 1,72 гектарамі ворных зямель.
У 1995 замак Мамер быў набыты адміністрацыяй камуны, якая 4 чэрвеня 1997 прагаласавала за яго рэстаўрацыю. Рэстаўрацыя вялася з верасня 1999 па люты 2002. Адміністрацыя камуны пераехала ў яго 1 сакавіка 2002.
IC 134
IC 134 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герусія
Герусія (γερουσία ад  — «старац», «старэйшына») — у Старажытнай Грэцыі савет старэйшын у гарадах-дзяржавах пераважна арыстакратычнага ладу; разглядаў важныя дзяржаўныя справы, якія падлягалі затым абмеркаванню ў народным сходзе. Колькасць членаў герусіі — геронтаў — і палітычная роля гэтага органа ўлады ў розных полісах былі рознымі.
Найбольш вядомая герусія ў Спарце, якая складалася з 30 чалавек (28 геронтаў старэйшых за 60 гадоў, якія выбіраліся пажыццёва, і двух цароў); з'яўлялася тут вышэйшым і, мабыць, найстаражытным урадавым органам.
Гарбачы (Слонімскі раён)
Гарбачы́ (, Горбачи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Жорж Бізэ
Аляксандр Сезар Леапольд Бізэ (Alexandre-Cesar-Leopold Bizet, пры хрышчэнні атрымаў імя Жорж, Georges; 1838—1875) — французскі кампазітар, аўтар аркестравых твораў, рамансаў, фартэпіянных п’ес, а таксама опер, самай вядомай з якіх стала «Кармэн».
Біяграфія
Бізэ нарадзіўся 25 кастрычніка 1838 г. у Парыжы ў сям’і настаўніка спеваў. Ён быў зарэгістраваны пад імем Аляксандр-Сезар-Леапольд Бізэ, але пры хрышчэнні атрымаў імя Жорж, пад якім і быў вядомы надалей. Бізэ можна назваць вундэркіндам: паступіў у Парыжскую кансерваторыю за два тыдні да таго, як яму выканалася дзесяць гадоў.
У 1857 годзе ён падзяліў з Шарлем Лекокам прэмію на конкурсе, арганізаваным Жакам Афенбахам, за аперэту «Цудоўны доктар» і атрымаў Рымскую прэмію, што дазволіла яму пражыць у Рыме на працягу трох гадоў, складаючы музыку і займаючыся сваёй адукацыяй. Справаздачным творам (напісанне якога было абавязковым для ўсіх лаўрэатаў Рымскай прэміі) стала опера «Дон Пракопіа». З выняткам праведзенага ў Рыме перыяду, Бізэ пражыў усё сваё жыццё ў Парыжы.
Пасля знаходжання ў Рыме ён вярнуўся ў Парыж, дзе прысвяціў сябе напісанню музыкі. Маці Бізэ памерла неўзабаве пасля яго вяртання. У 1863 годзе ён напісаў оперу « Шукальнікі жэмчугу». У гэты ж перыяд ён напісаў «Пертскую красуню», музыку да п’есы Альфонса Дадэ «Арлезіянка» і твор для фартэпіяна « Дзіцячыя гульні». Таксама ён напісаў рамантычную оперу «Джаміле», звычайна разгляданую, як папярэдніцу «Кармэн». Сваю першую сімфонію, до-мажорную, Бізэ напісаў у Парыжскай кансерваторыі ва ўзросте сямнаццаці гадоў у якасці навучальнага задання. Сам Бізэ забыўся пра яе, і пра сімфонію не ўспаміналі да 1935 года, калі яна была выяўлена ў бібліятэцы кансерваторыі. Пры першым жа ўяўленні гэтая праца атрымала хвалы як шэдэўр маладога майстра і выдатны дадатак да рэпертуару ранняга рамантычнага перыяду. Сімфонія выдатная сваім стылістычным падабенствам з музыкай Франца Шуберта, якая ў той перыяд амаль не была вядомая ў Парыжы, за выключэннем, можа, некалькіх песень. Другую сімфонію, «Рым», Бізэ не завяршыў. Памёр Жорж Бізэ 3 чэрвеня 1875 года ад сярдэчнага прыступу.
Творчасць
Напісаў каля 20 опер (многія не закончаны), у т.л. «Дон Пракопіо» (1858—1859, пастаўлена ў 1906), «Іван Грозны» (1865, не закончана, пастаўлена ў 1946), 3 аперэты, у т.л. «Доктар Міракль» (1857), музыку да драматычных спектакляў. Найбольш блізкія яму былі сюжэты з элементамі псіхалагічнай драмы, вострымі канфліктамі. Раннія оперы Ж. Бізэ «» (1863), «Перцкая прыгажуня» (паводде В. Скота, 1866, пастаўлена ў 1867) развіваюць традыцыі французскай лірычнай оперы, вылучаюцца меладычным багаццем, маляўнічасцю аркестроўкі, зручным для спеваў выкладаннем вакальных партый. У іх выявілася імкненне кампазітара да народнасці, жыццёвай праўды. Рэалістычныя тэндэнцыі больш яскравыя ў оперы «Джаміле» (паводле паэмы А. Мюсэ «Намуна», 1871, пастаўлена ў 1872) і музыцы да драмы А. Дадэ «Арлезіянка» (1872). Ён амаль не карыстаўся цытатамі, але, засвоіўшы рытмаінтанацыйныя асаблівасці народных напеваў, дакладна ўзнаўляў у іх характар усходняй і правансальскай музыкі. Вялікую папулярнасць набылі 2 аркестравыя сюіты з музыкі да «Арлезіянкі» (першая належыць Бізэ, 1872, другая — Э. Гіро, 1885) — яркі ўклад у сусветную сімфанічную музыку. Найбольш значны твор Жоржа Бізэ — опера «Кармэн» (паводле П. Мерымэ, 1875) — адна з вяршыняў опернага мастацтва XIX ст. Аўтар аркестровых твораў, у т.л. сімфоніі-кантаты «Васка да Гама» (1859—1860), сімфоніі «Рым» (1871), фартэпіянных п’ес, рамансаў, песень і інш.
Ілья (гміна)
Гміна Ілья (Gmina Ilia, або ) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве, Віленскай зямлі, Віленскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Ілья (1457 жых. у 1921 годзе ).
У самым пачатку міжваеннага перыяду гміна Ілья ўваходзіла ў склад Вілейскага павета Навагрудскага ваяводства. 13 красавіка 1922 года гміна разам з астатнім Вілейскім паветам была ўключана ў склад польскай Віленскай зямлі, ператворанай 20 студзеня 1926 года ў Віленскае ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Сан-Вісенты (востраў)
Сан-Вісе́нты (партуг. São Vicente) — востраў у краіне Каба-Вердэ, уваходзіць у паўночную группу астравоў Барлавенту. Агульная плошча 227 кв км. Насельніцтва — 81 014 чал. (2015 г.). Найвышэйшы пункт — гара Монтэ-Вердэ (725 м.). Самы буйны населены пункт — Міндэлу.
Гісторыя
Востраў Сан-Вісенты быў адкрыты партугальцамі 22 студзеня 1462 г. Да XIX ст. выкарыстоўваўся пераважна для выпасу свойскай жывёлы. З-за нястачы пітной вады іншыя формы гаспадарання амаль не развіваліся. У 1838 г. для абслугоўвання брытанскіх ваенных і гандлёвых караблёў быў пабудаваны порт Порту-Гранды, які ператварыўся ў развіты гандлёвы цэнтр. Насельніцтва хутка расло. Характэрна, што да сёй пары большасць жыхароў Сан-Вісенты — гараджане (92,6 % у 2010 г.).
Геаграфія
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Значная частка пакрыта горнымі масівамі. Найвышэйшая кропка — гара Монтэ-Вердэ (725 м.). Паверхневых вадацёкаў мала.
Клімат сухі трапічны. Сярэднегадавая тэмпература — 24 °C. З лістапада па ліпень цягнецца сухі сезон, які суправаджаецца моцнымі вятрамі. Са жніўня па кастрычнік — сезон дажджоў.
Эканоміка
Традыцыйна эканоміка вострава абапіраецца на гандаль і аказанне паслуг. З-за спецыфічных кліматычных умоў сельская гаспадарка развіта слаба. Пэўную ролю адыгрывае лоў амараў. Прамысловасць сканцэнтравана ў прамысловым раёне Лазарэту. На Сан-Вісенты знаходзіцца галоўны марскі порт краіны — Порту-Грандэ. Развіваецца турызм. Узровень беспрацоўя адзін з самых высокіх у Каба-Вердэ.
Культура
Сан-Вісенты часцяком называюць культурнай сталіцай Каба-Вердэ. Адсюль паходзяць многія значныя культурныя дзеячы гэтай краіны, у тым ліку знакамітая спявачка Сезарыя Эвара.
На Сан-Вісенты праводзяцца буйныя фестывалі пляжнай музыкі (жнівень), куды з'язджаюцца музы́кі з усяго архіпелага, і маляўнічы карнавал (сярэдзіна лютага).
Аксель Кронштэт
Аксель Кронштэт (Axel Frederic von Cronstedt,, Штропста — , Стакгольм) — шведскі хімік і мінеролаг. Адкрыў элемент нікель. Таксама вядомы тым, што ўвёў сістэматычнае выкарыстанне гарэлак для аналізу хімічнага складу карысных выкапняў.
У 1738 г. Аксель Кронштэт запісаўся ва ўніверсітэт Упсалы. Па жаданні бацькі вывучаў спачатку матэматыку, каб пазней стаць ваенным афіцэрам. Ёган Готшальк Валерыус абудзіў цікавасць да мінералогіі, якой ён прысвяціў сваё жыццё. У 1742 годзе ён пачынае працаваць у кіраванні шахтамі Швецыі, дзе з часам атрымлівае ўсё больш высокія пасады.
У 1758 годзе робіцца кіраўніком ўсходніх і заходніх шахт Швецыі. У 1751 годзе яму ўдаецца ўпершыню вылучыць экстракцыю элемент нікель. Ужо ў 1753 годзе становіцца членам Шведскай акадэміі навук. Імя элемент атрымлівае ў 1754 годзе, хоць сам Кронштэт называе яго ў 1756 цэалітам. Таксама зрабіў падрабязны аналіз вальфрамату кальцыю, вывучаў ўласцівасці гіпсу і ўнутраную структуру карысных выкапняў.
Уладзімір Аляксеевіч Саечнікаў
Уладзімір Аляксеевіч Саечнікаў — загадчык кафедры фізікі і аэракасмічных тэхналогій БДУ, доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (1995).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1954 годзе. У 1976 годзе скончыў з адзнакай фізічны факультэт. З 1976 года — малодшы навуковы супрацоўнік, з 1984 года — старшы навуковы супрацоўнік, з 1989 года — вядучы навуковы супрацоўнік НДІ прыкладных фізічных праблем Белдзяржуніверсітэта. У 1987—1988 гадах — стыпендыят DAAD (Германія), у 1990—1991 гадах — стыпендыят фонду Г. Герца (Германія), у 2001—2002 гадах — запрошаны даследчык Рурскага ўніверсітэта. З 1982 года кандыдат, а з 1994 года — доктар фізіка-матэматычных навук. З 1995 года — прафесар кафедры інтэлектуальных сістэм, з 1998 года — загадчык кафедры фізікі факультэта радыёфізікі і камп’ютэрных тэхналогій.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца адным з арганізатараў даследаванняў па фізіцы лазерных, хваляводных і валаконна-аптычных прыбораў і прылад. Ім сфарміраваны і паспяхова развіваюцца важныя навуковыя напрамкі ў галінах: оптаэлектронікі, уключаючы біямедыцынскія прыборы і прылады і мікрабіялагічныя нанасэнсары, ГІС арыентаваныя экспертныя сістэмы, метады і сродкі абароны інфармацыі, спадарожнікавыя інфармацыйныя і тэлекамунікацыйныя сістэмы, якія маюць як фундаментальнае, так і прыкладное значэнне.
Пад яго кіраўніцтвам абаронены дзве кандыдацкіх дысертацыі, выкананы шэраг НДР і АКР па міжвузаўскіх праграмах, фонду фундаментальных даследаванняў, праектаў ДКНТ, праектах, выконваемых у праграмах Саюзнай дзяржавы, міжнародных праектах. Пад яго кіраўніцтвам распрацаваны: высокаэфектыўныя рэзанатары новага пакалення магутных хваляводных лазераў, высокачуллівая метады рэгістрацыі прасторава размеркаванага ўздзеяння валаконна-аптычнымі сэнсарамі, апаратна-праграмныя сродкі неінвазыўнай медыцынскай дыягностыкі, а таксама сэнсары біямедыцынскай дыягностыкі на аснове аптычнага рэзанансу ў дыэлектрычных мікрасферах. У вобласці інфармацыйных тэхналогій распрацаваны ГІС арыентаваныя: сістэма аператыўнага кантролю паводкавай абстаноўкі на вадазборах 5 найбуйнейшых рэк Рэспублікі Беларусь, аўтаматызаваная сістэма ранняга выяўлення і абвесткі аб НС на прадпрыемствах канцэрна Белнафтахім, сістэмы кантролю стану гідратэхнічных збудаванняў і пажара-выбухованебяспечных аб’ектаў, геаінфармацыйныя сістэмы Нацыянальных паркаў: Белавежская пушча, Браслаўскія азёры а таксама Бярэзінскі біясферны запаведнік, а таксама праграмныя сродкі абароны дакументаў і каштоўных папер для прадпрыемстваў Дзяржзнака РБ і інш.
Валодзькі (Пастаўскі раён)
Вало́дзькі (, Володьки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Станіслаў Трамбецкі
Станіслаў Трамбецкі (Stanisław Trembecki; 1739—1812) — польскі паэт.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся непадалёк Кракава ў багатай сям’і. Пасля навучання ў Польшчы двойчы выязджаў за мяжу, некаторы час жыў у Францыі. Большую частку жыцця ён правёў з каралём Польшчы Станіславам Аўгустам Панятоўскім. З 1773 прыдворны камергер, сакратар, з часам стаў улюбёным паэтам караля.
Як прыдворны паэт, Станіслаў Трамбецкі атрымаў задачу ўмацаваць аўтарытэт караля і яго палітыкі. Напісаў вялікую колькасць панегірыкаў, вершаў і одаў у гонар Станіслава Панятоўскага. Літаратуразнаўца Данута Мышко характарызуе Станіслава Трамбецкага як папярэдніка наступнага пакалення польскіх паэтаў-асветнікаў XVIII стагоддзя, якія прынеслі ў літаратуру жанры памфлету, агітацыйнага вершу, палітычнай лістоўкі.
Мантэрнах
Мантэрнах (люксемб. Manternach, фр. Manternach) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Мантэрнах з'яўляецца часткай кантона Грэвенмахер. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1542 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 548 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 27,68 км ² (па займаемай плошчы 24 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 341 м. (99 месца з 116 камун), найменшая 181 м. (20 месца з 116 камун).
NGC 389
NGC 389 (іншыя абазначэнні — UGC 703, MCG 6-3-14, ZWG 520.17, PGC 4054) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 135
IC 135 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Шуйскі (значэнні)
Васіль Шуйскі: * Васіль Васільевіч Шуйскі Бледны (пам. у 2-й пал. XV ст.) — наўгародскі і пскоўскі намеснік XV стагоддзя.
Станіслаў Чарневіч
Станіслаў Чарневіч (Stanisław Czerniewicz, Stanislaus Czerniewicz, 15 жніўня 1728, Коўна — 7 ліпеня 1785, Стайкі каля Віцебска) — буйны дзеяч каталіцкага касцёла, генеральны вікарый Таварыства Ісуса (1782—1785).
Нарадзіўся 15 жніўня 1728 года ў Коўне. У 1743 годзе ўступіў у Вільні ў Ордэн езуітаў. Вывучаў філасофію ў Віленскай акадэміі, а таксама ў Мінскім і Слуцкім калегіумах (1747—1750). Выкладаў граматыку і паэтыку ў езуцкім калегіуме ў Крожах (1750—1753). Пад час праходжання курса тэалогіі ў Вільні (1753—1757) быў высвечаны на ксяндза (1756). У 1759 г. быў выкліканы ў Рым, дзе служыў сакратаром Караля Карыцкага, польскага асістэнта Таварыства Ісуса (1759—1768). У Вечным горадзе даў манаскія абяцанні (1761). Пасля вяртання ў Вялікае княства Літоўскае служыў архівістам правінцыі ў Нясвіжы (1768—1770), а потым быў прызначаны рэктарам Полацкага езуіцкага калегіума (1770—1782).
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) частка беларускіх зямель, і у тым ліку Полацк, адышла да Расійскай імперыі. Гэта паставіла шмат пытанняў як адносна статусу 201 езуіта, чатырох езуіцкіх калегіумаў (у Полацку, Оршы, Віцебску і Дынабургу) і двух рэзідэнцый (у Магілёве і Мсціславе), так і самога існавання Таварыства Ісуса ў праваслаўнай дзяржаве. Імкнучыся прадэманстраваць лаяльнасць да новай улады, у лістападзе 1772 г. езуіты першымі з каталіцкіх ордэнаў склалі прысягу Кацярыне ІІ. Гэта, а таксама вельмі ўдалы візіт групы полацкіх езуітаў на чале з Станіславам Чарневічам у Пецярбург, канчаткова пераканалі імператрыцу ў неабходнасці ўзяць Таварыства Ісуса пад сваю апеку, каб выкарыстоўваць яго як апірышча на беларускіх землях і сродак прасоўвання народнай асветы ў імперыі.
Але ў 1773 годзе ўдар па ордэну быў нанесены з Захаду: Папа Клімент XIV з палітычных меркаванняў вырашыў ахвяраваць Таварыствам Ісуса, скасаваўшы яго сваім брэве Dominus ac Redemptor. Ведаючы аб волі рымскага пантыфіка і не чакаючы яе афіцыйнага абвяшчэння, віцэ-правінцыял Мазавецкай правінцыі Казімір Сабалеўскі, якому падпарадкоўваліся беларускія езуіты, пад канец кастрычніка 1773 г. склаў свае паўнамоцтвы і прызначыў віцэ-правінцыялам С. Чарневіча. На гэтай пасадзе новы кіраўнік апальнага ордэна на ўсходзе Беларусі прадэманстраваў бязмежную адданасць сваёй арганізацыі, выдатныя палітычныя і арганізатарскія здольнасці і шмат у чым прадвызначыў далейшыя поспехі езуіцкага ордэна ў Расійскай імперыі, справядліва заслужыўшы характарыстыку «выратавальнік Таварыства».
У пачатку 1774 годзе Кацярына ІІ вызваліла езуітаў ад усіх падаткаў і не толькі забараніла абвяшчаць папскае брэве, але нават і прывозіць на Беларусь сам касацыйны дакумент. Тым не менш, некалькі дзясяткаў езуітаў вырашылі выканаць волю Клімента XIV і пакінулі арганізацыю, і такому прыкладу былі гатовыя паследаваць іншыя. Таму, карыстаючыся падтрымкай расійскіх уладаў, С. Чарневіч працягваў прыкладаць вялікія намаганні па захаванні Таварыства Ісуса, здзейсніўшы, у прыватнасці, аб’езд усіх падпарадкаваных яму езуіцкіх пляцовак (сакавік 1774 г.). Багата рабілася для ўмацавання пазіцый ордэна ў Расійскай імперыі. Напрыклад, вялася барацьба за адкрыццё ў Полацку навіцыята — спецыяльнага інстытута для папярэдняй падрыхтоўкі членаў ордэна, г.зн. сродку павелічэння яго колькаснага складу. У выніку ў 1779 г. магілёўская і мсціслаўская рэзідэнцыі былі пераўтвораны ў калегіумы, а 2 лютага 1780 г. па заканчэнні будаўніцтва асобных вучэбных памяшканняў адбылося ўрачыстае адкрыццё навіцыята. Да пачатку 80-х гг. XVIII ст. Полацк становіцца цэнтрам прыцягнення былых езуітаў і моладзі, што хацела б звязаць свой лёс з Таварыствам Ісуса, з усёй Еўропы. Былыя англійскія езуіты нават спрабавалі заручыцца падтрымкай С. Чарневіча у справе далучэння да Таварыства Ісуса ў Расіі у якасці паўнапраўнай правінцыі.
Значным дасягненнем С. Чарневіча і ўсіх беларускіх езуітаў стаў візіт імператрыцы ў Полацк (май 1780 г.), пад час якога члены ордэна маглі ў чарговы раз прадэманстраваць сваё майстэрства ў выяўленні вернападданіцкіх пачуццяў і, дзякуючы гэтаму, яшчэ больш умацаваць сваё становішча ў краі. Ужо ў ліпені 1782 г. езуіты атрымалі дазвол уладаў на правядзенне выбараў генеральнага вікарыя. З 10 па 18 кастрычніка 1782 г. адбывалася Першая Полацкая кангрэгацыя, удзел у якой узялі 30 дэлегатаў, што прадстаўлялі ўсе арганізацыі Таварыства Ісуса ў краі. Як таго і можна было чакаць, генеральным вікарыем быў абраны Станіслаў Чарневіч. Спачатку законнасць гэтага абрання не была прызнана папам, але пасля настойлівых просьбаў расійскага двара ў 1783 г. рымскі пантыфік даў на яго сваю вусную згоду.
Памёр С. Чарневіч 7 лютага 1785 года ў Стайках пад Віцебскам. Галоўным вынікам яго дзейнасці стала захаванне Таварыства Ісуса ў Расійскай імперыі і прызнанне гэтага факту Святым Прастолам. Пераемнікам С. Чарневіча на пасадзе генеральнага вікарыя стаў Габрыэль Лянкевіч.
Васіль Васілевіч Гумянюк
Васі́ль Васі́левіч Протыўсі́х (Гумяню́к) (нар., в. Алэшкіў, Івана-Франкоўшчына, УССР ) — украінскі палітык. Вядомы тым, што напярэдадні выбараў Прэзідэнта Украіны 2010 змяніў прозвішча на «Противсіх» (Супрацьусіх) і балатаваўся на пост Прэзідэнта. Быў зарэгістраваны як кандыдат 6 лістапада.
Загор’е (Слуцкі раён)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Антопаль (гміна)
У міжваенны перыяд гміна Антопаль уваходзіла ў склад Кобрынскага павета Палескага ваяводства. 18 красавіка 1928 года ў склад гміны перададзены часткі скасаваных гмін Зёлава і Іласк.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
NGC 390
NGC 390 — зорка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзень Усіх Святых
Дзень Усі́х Святых (Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων, Sollemnitas Omnium Sanctorum, Allerheiligen, All Saints, Toussaint) — хрысціянскае свята, дзень памяці ўсіх шанаваных царквою святых. Тэрмін «Усе святыя» ахоплівае як кананізаваных святых, так і тых, хто застаўся невядомым пры жыцці.
У Каталіцкай Царкве
Каталіцкай царквой Дзень усіх святых адзначаецца 1 лістапада. Гэтае свята мае самы высокі ранг — ранг урачыстасці. Акрамя таго, яно ўваходзіць у лік так званых «абавязковых дзён», калі ўсе вернікі абавязкова павінны наведваць імшу.
Спачатку свята ўсіх святых адзначалася 13 мая — у памяць аб асвячэнні папам Баніфацый IV паганскага храма Пантэон у 609 або 610 годзе. Аднак у VIII стагоддзі Папа Грыгорый III 1 лістапада асвяціў адну з капэл сабора святога Пятра у гонар усіх святых і змяніў дату свята. Праз сто гадоў Папа Грыгорый IV прысвоіў 1 лістапада статус агульнага для ўсёй каталіцкай царквы Дня ўсіх святых.
Лічыцца, што дата 1 лістапада магла быць выбрана таму, што ў гэты час кельты адзначалі свята Самайн, якое было звязана, акрамя ўсяго іншага, з шанаваннем мёртвых. Першымі пачалі адзначаць памяць усіх святых 1 лістапада англійскія і ірландскія хрысціяне, а затым гэтую дату вырашыў пераняць і Рым. Паганскія традыцыі Самайн знайшлі сваё адлюстраванне ў свяце Усіх Святых, якое адзначаецца напярэдадні.
У шэрагу краін свету (ад Амерыкі да Афрыкі) каталіцкі Дзень усіх святых з'яўляецца афіцыйным выхадным днём на агульнадзяржаўным узроўні або ў тых рэгіёнах краіны, дзе пераважае хрысціянскае насельніцтва.
У Праваслаўнай Царкве
У Праваслаўнай Царкве Дзень Усіх Святых (Нядзелю Усіх Святых) святкуюць у першую нядзелю пасля Пяцідзесятніцы, гэта значыць у восьмую нядзелю пасля Вялікадня (Пасхі).
Арцём Мікалаевіч Парахоўскі
Арцё́м Мікала́евіч Парахо́ўскі (6 кастрычніка 1987, Мінск, БССР) — беларускі баскетбаліст, ігрок зборнай Беларусі. Выступае на пазіцыі цэнтравога.
Кар’ера
Нарадзіўся ў сям’і спартыўных трэнераў, у дзяцінстве займаўся футболам. З-за росту ў 16-гадовым узросце перайшоў у баскетбол. Дзякуючы выступу на юніёрскім чэмпіянаце Еўропы быў заўважаны памочнікам трэнера Бінгемтанскага ўніверсітэта Алі Тонам і запрошаны ў юніёрскі каледж у ЗША.
Паступіў у каледж Паўднёвага Айдаха, адначасна вывучаючы англійскую мову. Тут згуляў у 63 гульнях з паказчыкам 10,1 пункт, 6,4 падборы за гульню. Уваслед за Алі Тонам перайшоў у Рэдфардскі ўніверсітэт, у камандзе якога правёў два сезоны. У 2008—2009 паказаў вынікі 16,2 пункты, 11,2 падборы і 1,5 блокі за гульню, а ў фінале Вялікай паўднёвай канферэнцыі набраў 26 пунктаў і здзейсніў 18 падбораў, чым зрабіў свой клуб чэмпіёнам. У сакавіку 2009 яго прызналі іграком года Вялікай паўднёвай канферэнцыі.
У наступным сезоне Парахоўскі набіраў у сярэднім 21,4 пункты, 13,4 падборы і 2,1 блок-шоты за гульню. За два сезоны ў Рэдфардзе Арцём Парахоўскі набраў 1195 пунктаў, 783 падборы і 115 блок-шотаў, двойчы быў прызнаны іграком канферэнцыі.
Нягледзячы на свае поспехі, ігрок, аднак, так і не быў задрафтаваны клубамі НБА. Пасля кароткага выступу за «Бостан Сэлтыкс» у Летняй лізе 20 жніўня 2010 ён заключыў кантракт з латвійскім клубам «ВЭФ Рыга», з якім стаў чэмпіёнам краіны. Пазней Арцём Парахоўскі выступаў за кіеўскі «Будзівельнік», турэцкі «Алін» (Эдырнэ) і ізраільскі «Хапаэль» (Іерусалім).
24 чэрвеня 2014 перайшоў у расійскі «Ніжні Ноўгарад» і ўжо ў дэбютным сезоне паказаў высокую выніковасць: 14,3 ачкі і 7,3 падбоы за гульню ў чэмпіянаце Адзінай лігі. Таксама Парахоўскі праявіў сябе ў матчах Еўралігі, разам з партнёрамі вывеўшы клуб у топ-16 самага прэстыжнага еўрапейскага турніру. Улетку 2015 года беларус перайшоў у казанскі УНIКС, заключыўшы аднагадовы кантракт з магчымасцю яго падаўжэння яшчэ на адзін сезон. За кароткі перыяд баскетбаліст стаў адным з лідараў казанскага клуба, згуляўшы важкую ролю ў заваёве УНIКСам срэбных медалёў па выніках сезону 2015/16. Гэта дазволіла камандзе атрымаць пуцёўку ў Еўралігу-2016/17. У 29 матчах рэгулярнага сезону Еўралігі сярэднія паказчыкі А. Парахоўскага — 11,3 ачкі і 5,1 падбораў. У ліпені 2017 Арцём Парахоўскі пакінуў казанскі клуб.
Лясныя могілкі (Стакгольм)
Лясныя могілкі (Skogskyrkogården) — могілкі, размешчаныя ў паўднёвай частцы Стакгольма, Швецыя. Адлюстроўваюць развіццё архітэктуры ад рамантычнага нацыяналізму да сталага функцыяналізму.
Гісторыя стварэння
Апошняя архітэктурная праца Гунара Асплунда, крэматорый з капліцамі Веры, Надзеі і Святога крыжа, адкрыўся неўзабаве пасля яго смерці ў 1940 годзе. У 1994 годзе Лясныя могілкі былі ўнесеныя ў спіс Сусветнай спадчыны, і, хоць на іх няма такой колькасці вядомых пахаванняў, як на Паўночных могілках Стакгольма, Лясныя могілкі з'яўляюцца буйной турыстычнаю славутасцю. У Павільёне Талюм наведвальнікам прапаноўваецца да агляду выстаўка, прысвечаная могілкам, іх гісторыі і двум архітэктарам, якія іх стварылі.
Грынкоўшчына
Грынко́ўшчына (, Гринковщина) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Уладзіслаў Нарбертавіч Юргевіч
Уладзіслаў Нарбертавіч Юргевіч (  — ) — археолаг, філолаг, археограф, элініст і лацініст, настаўнік, навуковы пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і сакратара ўправы Віленскага ўніверсітэта Нарберта Юргевіча. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Віленскай і Ковенскай школах. У 1832 годзе паступіў на гістарычна-філалагічны факультэт Галоўнага педагагічнага інстытута ў Санкт-Пецярбургу, які скончыў у 1841 годзе з залатым медалём. Два гады ўдасканальваў свае веды ў Лейпцыгскім універсітэце пад кіраўніцтвам свайго навуковага кіраўніка Готфрыда Германа.
З 1845 года выкладаў у Харкаўскім універсітэце, дзе па абароне магістарскай дысертацыі: «De mundiciis veterum Graecorum et Romanorum» (1847) атрымаў годнасць ад’юнкт-прафесара грэчаскай і рымскай літаратуры. У 1858 годзе пераехаў у Адэсу, дзе атрымаў прызначэнне на пасаду прафесара рымскай літаратуры ў Рышэльеўскім ліцэі. У 1865 годзе перайшоў у Імператарскі Наварасійскі ўніверсітэт, дзе праз год абараніў дысертацыю на ступень доктара рымскай літаратуры «De Jovis Lycaei natura cognominisque huius ratione». Чытаў лекцыі з старажытнарымскай літаратуры, гісторыі дзяржаўных і рэлігійных устаноў Старажытнага Рыма, быў дэканам гістарычна-філалагічнага факультэта Імператарскага Наварасійскага ўніверсітэта (1868—1871), прафесар — да 1877; у 1883—1887 гадах зноў чытаў там лекцыі.
Браў актыўны ўдзел у рабоце Імператарскага Адэскага таварыства гісторыі і старажытнасцей, куды ўступіў у 1858 годзе. Паўнапраўным сябрам стаў у 1859 годзе, выковаў абавязкі памочніка сакратара ў 1865—1866 гадах, а з 1869 года ўваходзіў у склад выдавецкага камітэта, абіраўся сакратаром у 1875 годзе, стаў віцэ-прэзідэнтам у 1883—1898 гадах і да 1895 года быў захавальнікам музея гэтага таварыства.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў гісторыю генуэзскіх калоній, грэчаскую эпіграфіку і этналагічныя праблемы. Пачаў збіраць і капіраваць генуэзскія надпісы і манеты па паездцы ў Крым, дзе агледзеў генуэзскія фартыфікацыі ў Судаку, Феадосіі і Балаклаве (1861, 1873), а таксама па наведванне Ольвіі (1865), дзе засяродзіўся на эпіграфічных матэрыялах.
Друкаваўся на старонках «Записок» Імператарскага Адэскага таварыства гісторыі і старажытнасцей. Апублікаваў новыя і старыя надпісы, скапіраваныя ў час візіту ў Крым, даючы ім падрабязныя гістарычныя каментары; апублікаваў на лацінскай і рускай мовах «Статут для генуэзскіх калоній у Чорным моры 1449 года» (1863), пасля чаго атрымаў папулярнасць за мяжой. Пашырыў дыяпазон сваіх эпіграфічных даследаванняў да надпісаў на аморфных ручках. Апублікаваў даследаванне генуэзскіх манет (1869), якое апавядае гісторыю генуэзскай каланізацыі і, у прыватнасці, манетнай справы Кафы. У 1884 годзе ўзяў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і правядзенні VI Археалагічнага з'езду, які адбыўся ў Адэсе, дзе выступіў з дакладам «Заўвагі пра некаторыя мясцовасці Наварасійскага края, якія заслугоўваюць археалагічных даследаванняў». За 40 гадоў жыцця ў Адэсе апублікаваў больш за 50 артыкулаў і даследаванняў, у якіх паспрабаваў ахапіць усю гісторыю Імператарскага Адэскага таварыства гісторыі і старажытнасцей.
Прасачыў лёс велізарных калекцыяў старажытных манет, значная частка якіх належала грэчаскім калоніям Паўночнага Прычарнамор’я. Вывучаючы ў Крыме генуэзскія старажытнасці, такім чынам, падштурхнуў многіх даследчыкаў да вывучэння гісторыі генуэзскай каланізацыі. Абапіраўся ў сваіх даследаваннях на музейныя калекцыі, чаму спрыяла яго кіраванне музеем Імператарскага Адэскага таварыства гісторыі і старажытнасцей (1883—1893) і, як вынік, падрыхтоўка трох выданняў спадарожніка музея (1886—1892).
IC 136
IC 136 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аўгсбургскі ўніверсітэт
Аўгсбургскі ўніверсітэт (Universität Augsburg) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Аўгсбург.
Агульная характарыстыка
Аўгсбургскі універсітэт быў заснаваны ў 1970 годзе. Гэта адзін з новых, сучасных універсітэтаў Баварыі з прыкладна 18 000 студэнтамі. Каля 20 % нямецкіх студэнтаў прыязджаюць з іншых нямецкіх зямель, на 14 % доля замежных студэнтаў больш, чым у аналагічных універсітэтах.
Універсітэт мае пагаднення аб супрацоўніцтве з больш чым 40 універсітэтамі ў Еўропе, Азіі, Паўднёвай Афрыцы, Паўночнай і Лацінскай Амерыцы. Колькасць праграм абмену ERASMUS таксама працягвае расці. У цяперашні час існуюць праграмы абмену з больш чым 130 універсітэтамі па ўсёй Еўропе.
Аб’яднанне сялянскай лявіцы «Самапомац»
Аб’яднанне сялянскай лявіцы «Самапомац» (Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”) — рэвалюцыйна-дэмакратычная сялянская арганізацыя ў міжваеннай Польшчы ў 1928 — 1931 гг.
Гісторыя
Створана ў студзені 1928 г. у выніку расколу дробнабуржуазнай сялянскай партыі «Строніцтво хлопске» і вылучэння з яе левага радыкальнага крыла, якое выступіла разам з былымі дзеячамі Незалежнай сялянскай партыі (НСП). «Самапомац» пашырала свой уплыў на палякаў і каталіцкую частку беларускага насельніцтва пераважна ва ўсходніх паветах Беластоцкага і заходніх паветах (Ашмянскі) Віленскага ваяводстваў. У маі 1931 г. аб’ядноўвала 12,5 тысяч членаў, пераважную большасць якіх складалі беззямельныя і малазямельныя сяляне-беднякі і сраднякі. Кіраўнікі А.Бомба, С.Вуйтовіч, М.Гвяздовіч, В.Кавальскі, Ф.Ткачоў, В.Ямроз. Друкваны орган — газета «Samopomoc chłopska» («Сялянская ўзаемадапамога»). Праграма аб’яднання змяшчала асноўныя рэвалюцыйна-дэмакратычныя і асобныя сацыялістычныя патрабаванні: зямля без выкупу, нацыяналізацыя прамысловасці, дэмакратычныя правы, ліквідацыя буржуазнай дыктатуры, стварэнне рабоча-сялянскага ўрада, самавызначэнне прыгнечаным народам і інш. Выступала ў саюзе з Польскай сацыялістычнай партыяй-лявіцай, Беларускім сялянска-рабочым пасольскім клубам «Змаганне», украінскай рэвалюцыйна-дэмакратычнай арганізацыяй Сельраб пад агульным кіраўніцтвам Камуністычнай партыі Польшчы. Праводзіла палітычную работу ў вёмцы, накіраваную на рэвалюцыйнае выхаванне і арганізацыю працоўных сялян, працягваючы палітыку ліквідаванай уладамі НСП. Забаронена польскім урадам 27 мая 1931 г.
Нгуен Хыу Хан
Нгуен Хыу Хан (Nguyễn Hữu Hạnh; 10 ліпеня 1926/26 жніўня 1924 — 29 верасня 2019) — брыгадны генерал Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 жніўня 1924 года альбо 10 ліпеня 1926 года ў Фуфонге, Чаутхань, правінцыя Мітхо (цяпер правінцыя Цяньцзян). У 1945 годзе скончыў французскую сярэднюю школу.
У 1946 годзе далучыўся да арміі Французскага Саюза. Пасля праходжання курсаў у школе баявых мастацтваў Нам В’ет Вунгтау, у званні прапаршчыка Нгуена адправілі служыць у пяхотнае падраздзяленне на пасаду камандзіра ўзвода. Ужо ў 1951-м даслужыўся да звання капітана. У 52-м прызначаны начальнікам штаба дывізіі Сайгон—Чалон пры Нацыянальнай арміі В’етнама. У 1954 годзе стаў намеснікам камандзіра 11-га палка. У 55-м вярнуўся на пасаду начальніка штаба Сайгон—Чалона.
У кастрычніку 1955 года Нгуен працягнуў сваю службу ў шэрагах паўднёвав’етнамскай арміі.
У 1957 годзе ён быў прызначаны начальнікам штаба сталічнай ваеннай акругі (пазней ператворанага ў асаблівую сталічную зону). У канцы ліпеня 1959 года, скончыўшы курсы ў ЗША, Нгуен пачаў работу ў Генеральным штабе пры аператыўным камандаванні (дарожнае камандаванне палявой арміі). У 1963 годзе атрымаў пасаду начальніка штаба 4-га корпуса. У ліпені 1964 года стаў намеснікам дырэктара Далатскага ваеннага вучылішча. У ліпені 1967 Нгуен быў прызначаны намеснікам камандзіра 21-й пяхотнай дывізіі. У сярэдзіне 1968 года ўзначаліў 44-ю тактычную зону. У 69-м Нгуен вернуты ў 4-ы корпус, дзе прызначаны намеснікам камандзіра.
У верасні 1972 Нгуен пераведзены ў камандаванне 2-га армейскага корпуса. У сярэдзіне 1973 года стаў галоўным інспектарам 1-га корпуса.
15 мая 1974 года адпраўлены ў адстаўку, у сувязі з барацьбой прэзідэнта Нгуен Ван Цхьеу супраць прыхільнікаў генерала Зыонг Ван Міня, з якім у кіраўніцтва краіны здарыўся канфлікт. 29 красавіка 1975 года, на фоне цяжкага ваенна-палітычнага становішча, вернуты ў войска на пасаду памочніка начальніка Генеральнага штаба. Аднак ужо 30 красавіка захоплены Сайгон, а армія ўжо была не ў сілах працягваць супраціў. Нгуен далучыўся да прыхільнікаў капітуляцыі, тым самым атрымаўшы паблажлівага стаўлення камуністаў.
У наступныя гады Нгуен прызначаны на пасаду генеральнага сакратара Народнай асацыяцыі, быў абраны членам ЦК В’етнамскага айчыннага фронту, займаючы гэтую пасаду да выхаду на пенсію.
Сям’я
Дзядуля — Нгуен Куанг Фат, бабуля — Фам Тхі Тра, бацька — Нгуен Хыу Дыет, маці — Нгуен Тхі Ко (Ту Хіен). Меў 11 дзяцей.
Кат-Ба
Востраў Кат-Ба (Cát Bà) — найбуйнейшы востраў у групе астравоў Кат-Ба. Уваходзіць у склад В’етнама. Плошча - 285 км². Насельніцтва - каля 30 000 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Кат-Ба знаходзіцца ў заліве Халонг у 115,6 км на захад ад Ханоя, 7469 км на паўднёвы захад ад Мінска. Даўжыня - 21,3 км. Найбольшая шырыня - каля 11 км.
Востраў даволі скалісты. Маюцца пячоры. Найвышэйшы пункт - 331 м. Клімат субтрапічны вільготны. У зімовыя месяцы частыя дажджы.
Значная частка вострава пакрыта лесам. Усяго тут налічваецца 1561 від раслін, у тым ліку 406 відаў дрэў, а таксама 279 відаў жывёл. Каля вострава выяўлена 900 відаў марскіх рыб, 177 відаў каралаў, а таксама марскія змеі і чарапахі. Найбольш каштоўны ахоўваемы від — мясцовы лангур. У 2000 г. налічвалася ўсяго 53 асобіны гэтай жывёлы.
Востраў уключаны ў склад нацыянальнага парка Кат-Ба.
Гісторыя
Французскія археолагі знайшлі на Кат-Ба рэшткі чалавека сучаснага тыпу, які жыў тут каля 4000 - 6500 гадоў таму. Вучоныя вылучаюць так званую Халонгскую археалагічную культуру, якая існавала на астравах архіпелага Кат-Ба ў старажытны перыяд.
Назва вострава ўзнікла значна пазней. На картах французскай каланіяльнай адміністрацыі востраў пазначаны проста як Ба (Bà, літаральна "яна"). Згодна мясцоваму паданню, на астраўны пляж былі выкінуты целы трох забітых прынцэс. Тубыльцы пабудавалі ў іх гонар тры храмы, што і стала падставай для ўкаранення "жаноцкай" назвы.
На працягу стагоддзяў востраў быў населены пераважна в'етнамскімі і кітайскімі рыбакамі. Але з XIX ст. тут таксама знаходзіліся ваенныя пасты. У гады В'етнамскай вайны ў скальных масівах была пабудавана база для захавання лідараў В'етнамскай Дэмакратычнай Рэспублікі. Яна выкарыстоўвалася да 1975 г. У 1979 г. з-за вайны с суседнім Кітаем урад В'етнама выселіў з вострава значную частку насельніцтва, у тым ліку кітайцаў.
У 1986 г. быў створаны біясферны запаведнік і пазней на яго аснове - нацыянальны парк, які ў наш час ахоплівае ўвесь архіпелаг Кат-Ба. У 2011 г. парк быў унесены ў папярэдні спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
NGC 391
NGC 391 (іншыя абазначэнні — UGC 693, MCG 0-3-75, ZWG 384.77, PGC 3976) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калаціцкі сельсавет
Кала́ціцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Калацічы.
Утвораны 25 лютага 1964 года як Барысаўшчынскі сельсавет у складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Барысаўшчына. З 30 ліпеня 1966 года ў Глускім раёне. 15 студзеня 1971 года ў склад новаўтворанага Кіраўскага сельсавета перададзены вёскі Бервы, Вільча, Карпавічы і пасёлак Кіраўскае. 6 красавіка 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Калацічы, сельсавет перайменаваны ў Калаціцкі сельсавет.
20 лістапада 2013 года ў склад сельсавета з Завалочыцкага сельсавета перададзены вёскі Бабірова, Горнае, Масцішча, Ясенцы. 13 красавіка 2018 года вёскі Бабірова, Горнае і Ясенцы вернуты ў склад Завалочыцкага сельсавета, у склад сельсавета перададзена вёска Заполле Хваставіцкага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (11 населеных пунктаў) — 1160 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы.
На землях сельсавета знаходзіцца экс/база «Глуск».
Амбата
Амбата — горад у Эквадоры, сталіца правінцыі Тунгурауа. Размешчаны ў цэнтральнай частцы краіны, на берагах ракі Амбата, на вышыні 2577 м над узроўнем мора. Насельніцтва - 354 тыс. чал, што робіць горад дзевятым па колькасці насельніцтва ў Эквадоры. За гісторыю свайго існавання горад некалькі разоў разбураўся землятрусамі, апошні раз - 5 жніўня 1949 года. З'яўляецца важным транспартным цэнтрам на Панамерыканскай шашы.
Медэрнах
Медэрнах (люксемб. Miedernach, фр. Medernach) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Медэрнах з'яўляецца часткай кантона Дзікірх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1190 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 410 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 15,64 км ² (па займаемай плошчы 76 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 420 м. (43 месца з 116 камун), найменшая 249 м. (62 месца з 116 камун).
Амазонамахія
Папулярны сюжэт у грэчаскім і эліністычным мастацтве, у прыватнасці, у вазапісе. Паводле меркавання навукоўцаў, амазонамахія магла сімвалізаваць перамогу грэчаскай культуры над варварамі. Матывы амазонамахіі распрацоўваліся і ў постантычным мастацтве, асабліва ў стылі барока.
Марыя Васільеўна Анібраева
Марыя Васільеўна Анібраева (,, Беларуская ССР) — Герой Сацыялістычнай Працы (1977). Заслужаны работнік лёгкай прамысловасці БССР (1979).
З 1950 года — швачка-матарыстка Віцебскай швейнай фабрыкі «Сцяг індустрыялізацыі». Член КПСС з 1973 года. Званне Героя прысвоена за поспехі ў выкананні плана 1976 года і павышэнне эфектыўнасці вытворчасці і якасці працы. Дэпутат, член Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР з 1980 года.
Барысаўшчына
Барысаўшчына — тапонім:
Георгій Сцяпанавіч Тарнаўскі
Гео́ргій Тарна́ўскі (, в. Сынарна, Іллінецкі раён Вінніцкай вобласці, УССР —, Мінск) — кандыдат юрыдычных навук, ганаровы юрыст РСФСР, Генеральны пракурор БССР, дзяржаўны саветнік юстыцыі 1-га класа.
IC 137
IC 137 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Георгій Сцяпанавіч Тарнаўскі
Біяграфія
У 1988 годзе ўвайшоў у склад Дзяржаўнай камісіі БССР па расследванні злачынстваў у Курапатах, быў выконваючым абавязкі намесніка старшыні камісіі. Па выніках працы ў камісіі і праведзенага Пракуратурай БССР следства ў сааўтарстве з Валерам Собалевым і Яўгенам Гарэлікам напісаў кнігу «Курапаты: следства працягваецца», якая ў 1990 г. была выдадзена ў Маскве.
IC 137
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Георгій Сцяпанавіч Тарнаўскі
Біяграфія
Да 1996 года працаваў у Пракуратуры Рэспублікі Беларусь на розных пасадах.
Асабістае жыццё
Жанаты. Сын — (нар. 1960), дэпутат Дзяржаўнай Думы РФ, першы намеснік старшыні камітэта Дзяржаўнай Думы па бюджэце і падатках.
Бібліяграфія
Тарнаўскі з’яўляецца аўтарам наступных кніг:
Сімптом
Сімпто́м (ад σύμπτομα — выпадак, супадзенне, прыкмета) — адна асобная прыкмета, прыватная праява якога-небудзь захворвання, паталагічнага стану або парушэння якога-небудзь працэсу жыццядзейнасці, адна асобная канкрэтная скарга хворага.
Адрозніваюць сімптомы неспецыфічныя (агульныя), якія назіраюцца пры захворваннях рознага паходжання (слабасць, ліхаманка, боль, ваніты і інш.), і т. зв. патагнаманічныя – характэрныя толькі для дадзенай хваробы (напрыклад, «кінжальны боль» пры прабадзенні язвы страўніка, боль у вобласці паясніцы пры хваробе нырак). Таксама адрозніваюць суб'ектыўныя сімптомы (заснаваныя на апісанні хворым сваіх адчуванняў – болю, парушэнняў сэрцабіцця, галавакружэння і інш.) і аб'ектыўныя (выяўленыя пры абследаванні пацыента ўрачом з дапамогай метадаў медыцынскай дыягностыкі).
Валожына 1
Вало́жына 1 (, Воложино 1) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Прыкладна за 0,7 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі знаходзіцца возера Валожына.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лучай Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Вадэнскае мора
Вадэнскае мора, таксама Ватавае мора (Wattenmeer, Waddenzee, Vadehavet, Waadsee) — перарывістая чарада ватаў — мелкаводных марскіх участкаў ля берагоў Нідэрландаў, Германіі і Даніі, частка акваторыі Паўночнага мора.
Скопас
Ско́пас (Σκόπας, Skopas; каля 395 да н.э.,  — ) — старажытнагрэчаскі скульптар і архітэктар эпохі позняй класікі, прадстаўнік новаатычнай школы. Адзін з першых майстроў грэчаскай класікі, які аддаў перавагу мармуру, практычна адмовіўшыся ад выкарыстання бронзы, упадабанага матэрыялу папярэдніх майстроў, у прыватнасці Мірана і Паліклета.
Творчасць
Сярод твораў Скопаса, якія дайшлі да нас, самым значным лічыцца фрыз маўзалея ў Галікарнасе з выявай амазонамахіі (створаны сумесна з Брыяксісам, Леахарам і Цімафеем; фрагменты — у Брытанскім музеі). Многія працы Скопаса вядомыя па рымскіх копіях («Потас», «Малады Геракл», «Мелеагр», «Менада»). Адмовіўшыся ад традыцыйнага для грэчаскай класікі стылю, заснаванага на ідэі гармоніі і спакою, Скопас увёў у выяўленчае мастацтва тэму душэўных перажыванняў, барацьбы жаданняў. Для гэтага ён выкарыстоўваў дынамічную кампазіцыю і наватарскія выразныя прыёмы лепкі партрэтаў (глыбока пасаджаныя вочы, маршчыны і да т.п.).
У гонар Скопаса названы кратар на Меркурыі.
NGC 392
NGC 392 (іншыя абазначэнні — UGC 700, MCG 5-3-62, ZWG 501.94, PGC 4042) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гале (Саксонія-Ангальт)
Га́ле, часам Ха́ле (Halle (Saale)) — горад у Германіі, які стаіць на рацэ Зале. Самы населены горад зямлі Саксонія-Ангальт: па стане на 2005 год у ім пражывала каля 240 тысяч чалавек (з іх больш за 18 тысяч студэнтаў).
Горад вядомы сваім універсітэтам, які быў заснаваны ў 1694 годзе; у 1817 годзе Універсітэт Гале быў аб’яднаны з Універсітэтам горада Вітэнберг; з 1933 года аб’яднаны ўніверсітэт завецца Універсітэт імя Марціна Лютэра Гале-Вітэнберг (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg).
Гісторыя
Гале ўпершыню згадваецца ў 806 годзе.
Першыя паселішчы ўзніклі тут дзякуючы ўдаламу размяшчэнню і солевым радовішчам. Само слова «гале», як прынята лічыць, кельцкага паходжання, і азначае «месцы, багатыя соллю». Соль вызначыла лёс горада: з аднаго боку, яму заўсёды атрымоўвалася заставацца паспяховым і багатым дзякуючы гэтай жыццёва неабходнай спецыі; з іншай, развіццё саляварнай прамысловасці з часам атрымала лагічны працяг — тут у гады ГДР былі засяроджаны хімічныя заводы, і гэта вельмі згубна адбілася на экалогіі ўсяго рэгіёна.
Горад вядзе сваю гісторыю з IX стагоддзя, калі Карл Вялікі заснаваў тут крэпасць — адну з шэрага ахоўных збудаванняў на ўсходніх межах Імперыі франкаў. Гарадскі статус быў падараваны новаму паселішчу ў 981 годзе імператарам Атонам II. З сярэдзіны X стагоддзя Гале на працягу амаль сямі стагоддзяў уваходзіў у склад архібіскупства Магдэбург.
У 1648 годзе горад быў уключаны ў склад курфюрства Брандэнбург, а з пераўтварэннем апошняга ў Прускае каралеўства стаў прускім горадам.
Гале цалкам захаваў свой гістарычны цэнтр, у той час як у Лейпцыгу, усяго ў 40 кіламетрах ад Гале, ацалела толькі некалькі будынкаў.
Насельніцтва
¹ Вынікі перапісу насельніцтва
² 6 мая 1990: аб’яднанне Гале і Гале-Нойштат
Магілёўская абласная бібліятэка імя У. І. Леніна
'''Магілё́ўская абласна́я бібліятэ́ка імя У. І. Леніна''' — дзяржаўная бібліятэка ў Магілёве, размешчаная па адрасе вуліца Крыленкі, д. 8, на рагу з вуліцай Дзяржынскага. Заснаваная ў студзені 1935 года ў якасці аддзялення Дзяржаўнай бібліятэкі БССР.
На 2020 год працавала з панядзелка па чацвер а 9:00—20:00 і ў суботу і нядзелю а 9:00—18:00. Улетку — з суботы па чацвер а 9:00—18:00. Чытачам выдавалі да 10 кніг на тэрмін да 30 дзён.
Гісторыя
У студзені 1935 года ў Магілёве адчынілі аддзяленне Дзяржаўнай бібліятэкі Беларускай ССР. У студзені 1938 года яго пераўтварылі ў Магілёўскую абласную бібліятэку ў сувязі з утварэннем Магілёўскай вобласці. Бібліятэку размясцілі на Першамайскай вуліцы ў 2-павярховым доме № 82. На 1941 год МАБ налічвала 13 супрацоўнікаў, з іх 9 бібліятэкараў. 3 сакавіка 1953 года МАБ падпарадкавалі Міністэрсту культуры БССР.
У 1967 годзе стварылі аддзел мастацтваў, дзе размясцілі адпаведныя падручнікі, нотныя выданні, альбомы, грам-пласцінкі, аўдыёкасеты і кампакт-дыскі. У 1989 годзе ў склад МАБ уключылі Магілёўскую абласную дзіцячую бібліятэку, якую пераўтварылі ў аддзел абслугоўвання школьнікаў малодшых (1—6) класаў. У 1994 годзе стварылі аддзел аўтаматызацыі. У красавіку 2000 года заснавалі аддзел інфармацыйных рэсурсаў, які стаў забяспечваць чытачоў даведкавымі базамі даных у Сеціве. У красавіку 2005 года ў складзе МАБ утварылі аддзел апрацоўкі літаратуры і фарміравання каталогаў. 14 верасня 2011 года адчынілі музейны пакой, у якім адлюстравалі гісторыю бібліятэкі.
На пачатак 2017 года ў МАБ налічвалася 72 039 выданняў па-беларуску, што складала 9,8 % бібліятэчнага фонду. На брашуры і кнігі прыпадала 67 % асобнікаў, на часопісы — 26 %, на гуказапісы і ноты — па 2,2 %, на кінафільмы — 1,1 %, на газеты — 0,8 %, на выяўленчыя дакументы — 0,4 %, на электронныя выданні — 0,3 %. На галіновую літаратуру прыпадала 73 % выданняў, на мастацкую — 27 %.