cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Федэрыка Феліні
Восем з паловай
Марчэла Мастраяні, чыя праца ў фільме стала неперасягненым шэдэўрам, гуляў самога Феліні: яго нуду, турботу, сумневы, сталыя пошукі праўды і жах штодзённасці, «яго адчуванне крызісу жыцця, пустой мішуры балагана і магію творчых ператварэнняў».
Джульета і духі
Фільм «Джульета і духі» (1965) быў задуманы для Джульеты і пра Джульету. Феліні выношваў яго вельмі доўга, яшчэ з часоў «Дарогі». Выканаўцы галоўных роляў — Марыё Пізу і Мазіна — зыгралі тонка, пераканаўча, па-майстэрску, аднак фільм не выклікаў асаблівага захаплення ні ў крытыкаў, ні ў гледача. А самому Феліні прынёс нямала клопатаў: падатковыя органы звінавацілі яго ў фінансавых парушэннях. Суд пастанавіў, што ён павінен даплаціць у касу дзяржавы 200 тысяч долараў. Нягледзячы на тое, што прысуд быў выяўна несправядлівым, Федэрыка яму падначаліўся і разам з Джульетай перабраўся з шыкоўных апартаментаў у сціплую кватэрку.
Тры крокі ў трызненню
У пачатку 1967 года Феліні апынуўся ў лякарні, прытым ён думаў, што вось-вось памрэ, гэтак моцнымі былі болі ў грудзі. Але гэтым разам абыйшлося. Федэрыка пісаў, што жыццё для яго зараз стала важнейшым і каштоўным: «Сустрэча са смерцю мне давяла, як моцна я прывязаны да жыцця».
У 1968 году Феліні разам з Луі Малем і Рожы Вадзімам экранізуе творы Эдгара Алана По «Духі смерці» (ці «Тры крокі ў трызненні»). Пад кіраўніцтвам такіх мэтраў кінематографа ўсе акцёры гуляюць проста бліскуча.
Рым Феліні
У 1969 годзе вынікае карціна «Сатырыкон Феліні» — грандыёзная містэрыя, што ўзновіць на экране фантастычны свет Рымскай імперыі часоў заняпаду.
Праз два гады з’яўляецца незаўважная камедыя «Блазны»
Федэрыка часта задавалі пытанне, што для яго значыць Рым. Замест адказу ён зняў «Рым Феліні» (1972). Фільм пракрадуцца светлым пачуццём свята, феерыі, чароўнай казкі, у якой пераплецены ўласныя ўспаміны рэжысёра, уражання ад прачытаных кніг і ўбачаных спектакляў, рэпартажна знятыя кадры вуліц і вулачак Рыма.
Амаркорд
Наступны фільм Феліні «Амаркорд» (1973, прэмія «Оскар») таксама расказваў гісторыі пра горад, але зараз гэта быў Рыміні, горад яго дзяцінства. Сцэнар ён напісаў разам з паэтам Таніна Гуэрам. У карціне шмат смешных персанажаў і камічных сітуацый. На мясцовым дыялекце Раманні «амаркорд» азначае прыблізна «я ўспамінаю». Гэта і ёсць таемны ключ да творчасці Феліні, які ўжо ўстаў на вяршыню славы, патрэбу акунуцца ў свет свайго дзяцінства.
Федэрыка падабалася вадзіць машыну. У яго быў выдатны «Ягуар», потым ён набыў «Шэўрале», крыху пазней «Альфа-Рамеа». Напачатку 1970-х пад колы яго аўтамабіля ледзь не трапіў хлопчык-раварыст. На шчасце, юны парушальнік правіл адкараскаўся лёгкім спалохам, але ўзрушаны Феліні тут жа за бесцань прадаў машыну нямецкаму турысту, а сам з тых часоў за руль больш не сядаў і аддаваў перавагу пешым прагулянкам.
Рэпетыцыя аркестра
Феліні не любіў перапынкаў у працы. Тэлестужку «Рэпетыцыя аркестра» (1979) ён зняў усяго за шаснаццаць дзён. Яшчэ шэсць тыдняў пайшло на мантаж і агучванне. Гэта стужка на рэдкасць простая па сваёй сюжэтнай арганізацыі. Гэты фільм-прыпавесць выклікаў лавіну рэцэнзій і водгукаў у італьянскім друку, прытым кожны тлумачыў яго па-свойму.
Познія гады
У 1980-х Феліні паставіў усяго чатыры фільмы. У 1980 годзе выйшла драма «Горад жанчын» з Мастраяні у галоўнай ролі. Вар’яцтва, але шчырае і напоўненае асабістымі перажываннямі, адчуваннямі, выявамі і метафарамі. Тэма сур’ёзная, а знята так лёгка, з іроніяй.
Прыпавесць 1983 года «І карабель плыве…». Узяты гістарычны факт, узяты цалкам рэальныя героі, але як усё згуляна, як усё здатнае аб’ёмней простай падзеі ў гісторыі, дзе замяшаны як чалавечыя стасункі, палітыка, адносіны паміж рознымі пластамі ў грамадстве… і як усё пакапай гэта ўсё адно і не трэба!
У сваёй апошняй карціне «Галасы Месяца» (1990) па аповесці Кевацоні рэжысёр уявіў свет з пункту гледжання бяскрыўднага памяшанага, толькі што які выйшаў з псіхлякарні.
Смерць
У сакавіку 1993 года рэжысёр атрымаў ганаровага «Оскара» за ўнёсак у кінамастацтва. 30 кастрычніка Федэрыка і Джульета Мазіна збіраліся адсвяткаваць у коле сяброў залатое вяселле, аднак 15 кастрычніка Феліні шпіталізавалі з інсультам. 31 кастрычніка, праз 50 гадоў і адзін дзень пасля вяселля з Джульетай, Феліні сканаў.
Калі Італія хавала вядомага рэжысёра, рух у Рыме быў спынены. Шматтысячны натоўп выпраўляў жалобны картэж апладысментамі па дарогах Італіі — ад Рыма да фамільнага склепа сям’і Феліні ў маленькім прыморскім мястэчку Рыміні (дзе майстар і нарадзіўся).
Джульета Мазіна, хворая ракам лёгкіх, перажыла мужа на пяць месяцаў. Перад смерцю 23 сакавіка 1994 года яна выказала жаданне быць пахаванай з фатаграфіяй Федэрыка ў руцэ.
Фільмаграфія
Эпізоды ў кінаальманахах
NGC 7044
NGC 7044 (іншае абазначэнне — OCL 198) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Мінскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Мінскага павета.
Багушы (Капыльскі раён)
Багушы́ (, Богуши) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Цімкавіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікараёўскага сельсавета.
Ступічава
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Ясачная
Яса́чная (Яса́чная, Дьаһаак) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, ва Усходняй Сібіры, у Магаданскай вобласці і Рэспубліцы Саха (Якуція), левы прыток ракі Калыма.
Пуньск
Пуньск (Puńsk) — вёска ў Сэйнэнскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Сядзіба вясковай гміны Пуньск. Размешчана на беразе возера Пуня, за 5 км на захад ад граніцы з Літвой.
Ясачная
Даўжыня ракі 490 км (разам з ракой Правая Ясачна). Плошча вадазбору 35 900 км². Сярэдні расход вады за 80 км ад вусця (каля сяла Нелемнае) складае 329 м³/с, аб’ём сцёку 10,384 км³/год. Утвараецца зліццём рэк Правая Ясачная і Левая Ясачная на ўсходніх адгор’ях хрыбта Чэрскага, на вышыні 850—900 м над узроўнем мора. Пасля выхаду з гор (за 52 км ад вытоку ) рака працякае па Калымскай нізіне. Упадае ў Калыму каля пасёлка Зыранка. У межах Калымскай нізіны рэчышча пераважна звілістае, месцамі разгаліноўваецца на рукавы. У нізоўі шырыня рэчышча дасягае 300—400 м, поймы — да 8 км. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. Замярзае Ясачная ў кастрычніку, вызваляецца ад лёду ў пачатку чэрвеня. Суднаходная на 55 км ад вусця.
Пуньск
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Пуньск датуецца 1597 годам, калі Станіслаў Заліўскі заснаваў тут мястэчка і збудаваў касцёл. У гэты час Пуньск уваходзіў у склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.
Ясачная
Прытокі: Левая Ясачная, Эрген, Эльгенчэк (Эльгенчак), Папоў, Чайка, Яалбыга, Барагы, Тыэл, Туманы, Старца, Новы, Неру, Ізульдзі (Ігульдзі), Амулёўка, Расоха, Ганюха і іншыя рэкі і ручаі.
Пуньск
Вялікае Княства Літоўскае
У 1647 годзе кароль і вялікі князь Уладзіслаў Ваза надаў Пуньску Магдэбургскае права і герб. У 1700 годзе тут працавалі школа і шпіталь.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Пуньск апынуўся ў складзе Прусіі, у 1807 годзе згодна з Тыльзіцкім мірным дагаворам — у складзе Расійскай імперыі, у Сейненскім павеце Аўгустоўскай губерні.
На 1827 год у Пуньску было 82 будынкі.
Найноўшы час
У 1919—1920 гадах каля Пуньска адбываліся баі паміж польскімі і літоўскімі войскамі. 19 ліпеня 1920 года мястэчка занялі літоўскія войскі разам з бальшавікамі, у 1921 годзе — польскія войскі. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Пуньск апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
У часы Другой сусветнай вайны з верасня 1939 да 1945 года Пуньск знаходзіўся пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
Багуслаўка (Маларыцкі раён)
Багусла́ўка (, Богуславка) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гвозніцкага сельсавета.
Лізавета Пятроўна Саломенная
Лізавета Пятроўна Саломенная (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м батэрфляем.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м батэрфляем.
Какенталды
Какенталды — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шылікцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634649300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 249 чалавек (140 мужчын і 109 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 115 чалавек (65 мужчын і 50 жанчын).
NGC 7045
NGC 7045 — двойная зорка ў сузор’і Малы Конь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Руслан Віталевіч Скамарошка
Руслан Віталевіч Скамарошка (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр Першынства Беларусі 2014 года на дыстанцыі 1500 м в/cт.
Пераможца Першынства Беларусі 2015 года на дыстанцыі 400 м вольным стылем.
Шэсцьдзясят беларускамоўных хітоў сучаснасці
Шэсцьдзясят беларускамоўных хітоў сучаснасці — рэйтынг песень, які быў складзены ў 2018 годзе музычным парталам «Тузін Гітоў» да свайго 15-гадовага юбілею разам з інтэрнэт-праектам Letapis.by. У яго ўвайшлі 40 самых важных беларускамоўных песень з хіт-параду «Тузін Гітоў» (2003—2018) і 20 хітоў за папярэднія 15 гадоў (1988—2003).
Шчугар
Шчу́гар, Шчугер (Щу́гор, Щугер ) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Рэспубліцы Комі, правы прыток ракі Пячора.
Даўжыня ракі 300 км. Плошча вадазбору 9660 км². Сярэдні расход вады складае 252 м³/с, аб’ём сцёку — 7,953 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на заходніх схілах Паўночнага Урала. Працякае па тэрыторыі нацыянальнага парка «Югыд ва». Упадае ў Пячору за 1037 км ад яе вусця. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Замярзае ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў пачатку чэрвеня.
Прытокі: Пеленкур’я, Хальмер’я, Нярт-Сюю, Глубнік, Сед-Ю, Шэр-Кыртаёль, Катя-Ёль, Кыртаёль і іншыя.
Адрэзак
Адрэзак прамой — частка прамой, якая складаецца з двух розных пунктаў і ўсіх пунктаў, што ляжаць паміж імі.
Адрэзак прамой злучае два пункты \;A і \;C, яны называюцца канцамі адрэзка і абазначаюцца наступным чынам — [A;\;C]. Любы пункт, які ляжыць паміж канцамі адрэзка, называецца яго ўнутраным пунктам. Адлегласць паміж канцамі адрэзка называюць яго даўжынёй і абазначаюць як \;|AC|.
Васіль Андрэевіч Жукоўскі
Васіль Андрэевіч Жукоўскі (, с. Мішанскае, Тульская губерня, Расійская імперыя —, Бадэн-Бадэн, Германскі саюз) — рускі паэт, заснавальнік рамантызму ў рускай паэзіі, перакладчык, крытык.
Правадзейны (1818), ганаровы член (1827—1841) Імператарскай Расійскай Акадэміі навук, яе ардынарны акадэмік (1841) на Аддзяленні рускай мовы і славеснасці, тайны саветнік (1841).
Аўтар слоў гімну Расійскай імперыі. Выхавальнік будучага імператара Аляксандра II.
Богараўшчына
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікараёўскага сельсавета.
Панпеі
Панпеі (Pohnpei), у мінулым вядомы як Панапэ — востраў у складзе Каралінскіх астравоў. Фарміруе аснову штата Панпеі ў складзе Федэратыўных Штатаў Мікранезіі. Плошча - 334,21 км². Насельніцтва - 32000 чал. (2010 г.).
Геаграфія
Востраў Панпеі знаходзіцца ў Ціхім акіяне ў 1640 км на паўднёвы ўсход ад Гуама і 11850 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Даўжыня - 25,35 км. Найбольшая шырыня - 20,83 км. Востраў мае вулканічнае паходжанне. Фарміраваўся ў выніку вывяржэнняў, якія адбываліся на працягу апошніх 9 млн гадоў. Цэнтральная частка ўзгорыстая. Найвышэйшы пункт - гара Нанлау́д (782 м). Востраў атачае кола каралавых рыфаў, якія ствараюць вакол яго замкнёную лагуну.
Клімат экватарыяльны вільготны. Сярэднія тэмпературы на працягу года вагаюцца ад +22° C да +31° C, прычым выразнай змены тэмпературных сезонаў няма. Штогадовая сярэдняя колькасць ападкаў дасягае 4782 мм.
Прырода
Панпеі часцяком клічуць "садам Мікранезіі". Большая частка тэрыторыі пакрыта лясамі і штучнымі насаджэннямі. Наземныя жывёлы — пацукі, кажаны, яшчаркі, птушкі. Ужо ў каланіяльныя часы былі інтрадукаваны алені і свінні. Даволі багаты марскі прыродны свет мясцовай лагуны.
Гісторыя
23 снежня 1595 г. Панпеі быў адкрыты іспанскім мараплаўцам П. Ф. дэ Кірасам. Аднак першаадкрывальнік не прычальваў да берага. Першае дэталёвае апісанне Панпеі з'явілася толькі ў 1828 г., калі сюды наведалася расійская даследчая экспедыцыя.
У 1887 г. іспанцы падпарадкавалі сабе востраў і заснавалі на ім паселішча Сант'яга (сучасны горад Калонія). Прысутнасць іспанцаў абмежавалася дзейнасцю каталіцкіх місіянераў і гандлем з астравіцянамі. У 1899 г. яны прадалі Панпеі разам з іншымі Каралінскімі астравамі Германіі. Нямецкая адміністрацыя разбурыла абшчынна-феадальную сістэму зямельнай уласнасці, увяло прыватнае права на зямлю і маёмасць. Замест грашовых падаткаў на маёмаснікаў накладалася 15-дзённая рабочая павіннасць. У канцы 1910 г. - пачатку 1911 г. мясцовыя рабочыя ўзнялі паўстанне, якое скончылася арыштам 36 паўстанцаў.
Карасай (Зайсанскі раён)
Карасай — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шылікцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634649500.
Панпеі
Гісторыя
Пасля I Сусветнай вайны кантроль над Каралінскімі астравамі атрымала Японія. На востраве былі створаны японскія камерцыйныя аграрныя і рыбалоўныя прадпрыемствы, з'явіліся перасяленцы з Японіі і Карэі. Падчас II Сусветнай вайны на Панпеі знаходзіўся японскі ваенны гарнізон (каля 2000 салдат). У 1945 г., калі Японія капітулявала, салдаты і большасць перасяленцаў вярнуліся на радзіму.
Карасай (Зайсанскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 222 чалавекі (118 мужчын і 104 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 136 чалавек (74 мужчыны і 62 жанчыны).
Панпеі
Гісторыя
У 1947 г. востраў стаў часткай падапечнай тэрыторыі ААН пад кантролем ЗША. Калонія пры гэтым ператварылася ў галоўны адміністрацыйны цэнтр, а з 1986 г. - у сталіцу Федэратыўных Штатаў Мікранезіі. У 1989 г. сталіца была перанесена ў суседняе паселішча Палікір. Калонія застаецца адміністрацыйным цэнтрам штата Панпеі.
Асаблівасці культуры
Карэнныя насельнікі Панпеі — мікранезійскі народ, які размаўляе на мове, блізкай да чуўк. Продкамі панпеіанцаў лічацца выхадцы з Меланезіі і Паўднёва-Усходняй Азіі. Ужо да прыбыцця еўрапейцаў яны стварылі складаную сацыяльную сістэму і даволі арыгінальную культуру. Нягледзячы на значную мадэрнізацыю, захоўваюцца многія архаічныя рысы, карані якіх палягаюць у рэформах Ісакелекела. Востраў падзелены на 5 аўтаномных тэрытарыяльных аб'яднанняў, якія ў наш час маюць статус муніцыпалітэтаў. Хаця існуюць выбарныя органы ўлады, значны аўтарытэт маюць вярхоўныя правадыры-нанмваркі і правадыры аўтаномных аб'яднанняў-нанкен. Іх улада перадаецца па спадчыне ад бацькі да сына. Вызначальнай для культуры панпеіанцаў з'яўляецца ваху (літаральна "павага"). Яна кіруе паводзінамі ў дачыненні да іншых членаў грамадства, загадвае жыць цярпліва, праводзіць ачышчальныя рытуалы і рабіць добрыя ўчынкі "з запасам".
У мінулым правадыры практыкавалі палігінію і дзіцячыя шлюбы. Простыя абшчыннікі шукалі мужа або жонку звычайна сярод сваякоў бацькі. Спадчына перадавалася па мужчынскай лініі. У наш час сем'і нуклеарныя манагамныя, але на Панпеі часцяком практыкуюцца неафіцыйныя шлюбы. Наяўнасць у сям'і дзяцей лічыцца прыкметай дабрабыту. Сірот з задавальненнем усынаўляюць сваякі або суседзі.
На Панпеі важным заняткам застаецца земляробства. У мінулым і ў наш час асаблівая роля ў падтрыманні сямейнай эканомікі і рытуалах шанавання правадыроў адводзіцца хлебнаму дрэву. Для гуртавання грамадства праводзяцца сумесныя святы, падчас якіх спажываюць стравы з свінога мяса і клубневых, а таксама п'юць сакаў, напой з Piper methysticum. Да прыходу еўрапейцаў, зямля кантралявалася матрылінейнымі родамі, хаця апрацоўкай палеткаў займаліся прадстаўнікі абодвух полаў. Гандлёвыя адносіны амаль не практыкаваліся. Замест іх існавала складаная сістэма падарункаў, калі ніжэйшыя пласты насельніцтва адорвалі вышэйшыя, адзін род — іншы, правадыры аднаго аўтаномнага аб'яднання — іншых правадыроў і нанмваркі. Але ў часы каланіялізму маёмасць на зямлю і асноўныя сродкі вытворчасці стала прыватнай. Яшчэ раней астравіцяне паспяхова засвоілі менавы і грашовы гандаль.
Панпеіанцы маюць даволі развіты фальклор. Характэрна, што для пэўных груп насельніцтва ўласціва спецыялізацыя ў перадачы міфаў, казак, выкананні танцаў і цырымоній.
У нашы дні, акрамя карэнных насельнікаў на востраве таксама жывуць капінга, выхадцы з іншых Каралінскіх астравоў, краін Азіі і ЗША.
NGC 7046
NGC 7046 (іншыя абазначэнні — PGC 66407, UGC 11708, MCG 0-54-9, ZWG 375.20, IRAS21123+0237) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Малы Конь.
Аляксей Аляксеевіч Абрыкосаў
Біяграфія
Аляксей Абрыкосаў нарадзіўся 25 чэрвеня 1928 ў сям’і вядомых патолагаанатамаў — загадчыка кафедры паталагічнай анатоміі Другога Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта (з 1930 года — I Маскоўскі медыцынскі інстытут) акадэміка Аляксея Іванавіча Абрыкосава і асістэнта кафедры, празектара Крамлёўскай бальніцы Фані Давідаўны Вульф. Пасля заканчэння школы ў 1943 годзе пачаў вывучаць энергатэхніку, але ў 1945 годзе перайшоў да вывучэння фізікі. Яго настаўнікам у фізіцы стаў Л. Д. Ландау, ва ўзросце 19 гадоў А. А. Абрыкосаў здае яму «тэарэтычны мінімум», у 1948 годзе заканчвае з адзнакай фізічны факультэт МДУ. Пад кіраўніцтвам Л. Д. Ландау напісаў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Тэрмічная дыфузія ў цалкам і часткова іянізаванай плазме» і абараніў яе ў 1951 годзе ў Інстытуце фізічных праблем у Маскве. У гэты ж час яго бацькі былі адхіленыя ад працы ў Крамлёўскай бальніцы ў ходзе кампаніі супраць так званых урачоў-шкоднікаў. Пасля абароны працаваў у Інстытуце фізічных праблем і ў 1955 годзе (ва ўзросце 27 гадоў) абараніў доктарскую працу па квантавай электрадынаміцы высокіх энергій. У 1965—1988 гг. — У Інстытуце тэарэтычнай фізікі імя Л. Д. Ландау АН СССР, адным з заснавальнікаў якога ён з’яўляецца. 1975 год — ганаровы доктар Універсітэта Лазаны. У 1988 па 1991 гг. узначальваў Інстытут фізікі высокіх ціскаў у горадзе Троіцк. Акрамя навуковай дзейнасці Аляксей Аляксеевіч таксама выкладаў: У 1988 годзе Абрыкосаў выдаў «Асновы тэорыі металаў», напісаныя на аснове яго лекцый у МДУ, МФТІ і МІСіС. У 1991 годзе прыняў запрашэнне Аргонскай нацыянальнай лабараторыі ў Ілінойсе і перасяліўся ў ЗША. У ЗША выкладаў ва Ўніверсітэце Ілінойса (Чыкага) і ва Ўніверсітэце штата Юта. У Англіі выкладаў у Універсітэце Лафбара. У 1999 годзе прыняў амерыканскае грамадзянства. Абрыкосаў з’яўляецца членам розных навуковых устаноў, у ліку якіх Нацыянальная акадэмія навук ЗША, Расійская акадэмія навук, Лонданскае каралеўскае таварыства і Амерыканская акадэмія навук і мастацтваў. Аляксей Аляксеевіч Абрыкосаў тройчы жанаты, выхаваў дваіх сыноў і дачку. Трэцяя жонка — Святлана Юр’еўна Бунькова, 1977 года нараджэння.
Віцебск-Паўночны
Віцебск-Паўночны — нядзеючы ваенны аэрадром, размешчаны на поўнач ад горада Віцебска, у раёне былой вёскі Журжава Віцебскага раёна.
Гісторыя
Аэрадром пабудаваны ў 1946 годзе. Выкарыстоўваўся ваенна-транспартнай авіяцыяй. На аэрадроме базаваўся 339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк. Полк у ліку першых у СССР атрымаў на ўзбраенне самалёт Іл-76.
У апошнія гады існавання пастаянна базаваліся 30 самалётаў Іл-76. У 1995 годзе 339-ы ВТАП расфармаваны, самалёты часткова перадыслакаваныя, часткова прададзеныя. Аэрадром спыніў сваё існаванне 30 ліпеня 1996 года. Пазней усе будынкі перададзены свабоднай эканамічнай зоне «Віцебск».
Цікавыя факты
На аэрадроме здымаўся фільм «У зоне асаблівай увагі», у здымках прымаў удзел ўвесь 339-ы ваенна-транспартны авіяцыйны полк. Усе авіяцыйныя сцэны здымаліся на аэрадроме.
Ігнобелеўская прэмія
Ігнобелеўская прэмія, Шнобелеўская прэмія, Антынобелеўская прэмія (Ig Nobel Prize, ад гульні слоў: Ignoble — «ганебны») — пародыя на прэстыжную міжнародную ўзнагароду — Нобелеўскую прэмію. Дзесяць Шнобелеўскіх прэмій уручаюцца ў пачатку кастрычніка, гэта значыць у той час, калі называюцца лаўрэаты сапраўднай Нобелеўскай прэміі, — «за дасягненні, якія прымушаюць спачатку засмяяцца, а потым — задумацца» (first make people laugh, and then make them think). Прэмія заснавана Маркам Абрахамсам і гумарыстычным часопісам «Аналы неверагодных даследаванняў» у 1991 годзе. Прэміяй узнагароджваюць за незвычайныя і дасціпныя даследаванні, каб прыцягнуць увагу і падшпіліць цікавасць людзей да навукі, медыцыны і тэхналогій.
За выключэннем трох прэмій, прысуджаных у першы год, іх уручылі за рэальныя працы. Першыя цырымоніі ўручэння прэміі праходзілі ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. Сёння Ігнобелеўскую прэмію ўручаюць у Гарвардзе напярэдадні ўручэння Нобелеўскай прэміі. Узнагароду лаўрэатам уручаюць сапраўдныя нобелеўскія лаўрэаты. Прысуджэнне прэміі ў некаторых выпадках выказвае прыхаваную крытыку, як, напрыклад, у выпадках з узнагародамі за даследаванні па гамеапатыі і з прэміямі, прысуджанымі аддзелам адукацыі штатаў Канзас і Каларада за іх пазіцыю па пытанні выкладання эвалюцыі. У большасці выпадкаў гэтыя ўзнагароды прыцягваюць увагу да навуковых работ, загаловак або тэма якіх утрымоўвае элементы смешнага. Напрыклад, удастоіліся ўзнагароды: даследаванне, якое паказала, што прысутнасць людзей сексуальна ўзбуджае страусаў; выснову аб тым, што чорныя дзіркі па сваіх параметрах падыходзяць для размяшчэння пекла; праца аб тым, ці будзе інфіцыравана ежа, якая ўпала на падлогу і праляжала там менш за пяць секунд.
Цырымонія ўручэння
Кожны год сапраўдныя нобелеўскія лаўрэаты — у бутафорскіх акулярах, з тыражнымі насамі, у фесках — прыходзяць, каб уручыць лаўрэатам Ігнобелеўскія ўзнагароды. Па велічнай лекцыйнай зале на 1166 месцаў Тэатра Сандэрса ў Гарвардзе, у якой праходзіць цырымонія, лётаюць папяровыя самалёцікі. Час выступу лаўрэатаў абмежаваны 60 секундамі. Тых, хто прамаўляе больш, спыняе васьмігадовая (у 2009 годзе) міс Світы Пу — дзяўчынка, якая капрызным голасам усклікае: «Калі ласка, спыніцеся, мне сумна!». Ігнобелеўскім лаўрэатам уручаюць прэмію, якая можа быць выканана, напрыклад, у выглядзе медаля з фольгі або ў выглядзе сківіц на падстаўцы, а таксама сертыфікат, які сведчыць аб атрыманні прэміі і падпісаны трыма лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі. Цырымонія ўзнагароджання транслюецца па амерыканскім тэлебачанні і радыё на некалькіх мовах. Яе таксама можна глядзець у прамым эфіры на афіцыйным сайце прэміі. Праз некалькі дзён пасля цырымоніі ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце праходзяць неафіцыйныя ігнобелеўскія лекцыі, на якіх лаўрэаты могуць растлумачыць свае даследаванні і іх значэнне.
Энтані Джэймс Легет
Сэр Энтані Джэймс Легет KBE (Sir Anthony James Leggett; нар. года, Лондан) — брытана-амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2003) (сумесна з А. А. Абрыкосавым і В. Л. Гінзбургам) «за стварэнне тэорыі звышправоднасці другога роду і тэорыі звышцякучасці вадкага гелію-3». Па стане на 2011 год з’яўляўся прафесарам фізікі ва Універсітэце Ілінойса. Сваімі працамі Легет распачаў асновы даследаванняў квантавай фізікі макраскапічных дысіпатыўных сістэм і выкарыстання кандэнсаваных сістэм для праверкі асноў квантавай механікі. Легет з’яўляецца членам Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1997), Амерыканскага філасофскага таварыства (ЗША), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (ЗША, 1996) і замежным членам Расійскай акадэміі навук. Акрамя таго ён з’яўляецца членам Лонданскага каралеўскага таварыства (Вялікабрытанія, 1980), Амерыканскага фізічнага таварыства, Амерыканскага інстытута фізікі і ганаровым членам Інстытута фізікі (Вялікабрытанія). Легет валодае падвойным, брытанска-амерыканскім грамадзянствам. Ён стаў рыцарам-камандорам ордэна Брытанскай імперыі ў 2004 г. «за заслугі ў фізіцы».
Бадуэн V дэ Эно
Бадуэн V (Baudouin V,  — ) — граф Эно з 1171 года, маркграф Намюра з 1184 года пад імем Бадуэн I, граф Фландрыі з 1191 года пад імем Бадуэн VIII.
Біяграфія
Бадуэн V у 1171 годзе атрымаў у спадчыну ад свайго бацькі Бадуэна IV графства Эно. Напачатку свайго кіравання зблізіўся са сваім шваграм, графам Фландрыі Філіпам I Эльзаскім і заключыў з ім у 1177 годзе дагавор аб саюзе.
У 1180 годзе Бадуэн выдаў сваю дачку Ізабелу за караля Францыі Філіпа II Аўгуста, які атрымаў у якасці пасагу Артуа.
У 1189 годзе Бадуэн атрымаў ад імператара графства Намюр, узведзенае ў маркграфства, а ў 1191 годзе пасля смерці Філіпа Эльзаскага атрымаў Фландрыю. За Намюр яму прыйшлося весці вайну з братам жонкі Генрыхам I Намюрскім, з якой ён выйшаў пераможцам у 1194 годзе.
Бадуэн V пакінуў некалькіх сыноў. Фландрыю і Эно атрымаў у спадчыну яго старэйшы сын Бадуэн (Балдуін) VI (1171—1205), Намюр атрымаў другі сын, Філіп I (1175 — 12 кастрычніка 1212).
Шлюб і дзеці
У шлюбе з Маргарытай I Эльзаскай. Ад шлюбу з ёй ён меў наступных дзяцей:
Рацніча
Рацніча (Ratnyčia, традыцыйная беларуская назва — Ротніца) — вёска ў Друскінінкайскім самакіраванні Алітускага павета Літвы. Уваходзіць у склад горада Друскінінкая. Размешчана пры ўтоку ракі Рацніча (Ратнічанкі) у Нямунас, ва ўсходняй частцы горада.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Ротніца ўпамінаецца ў XVII стагоддзі. У гэты час яна ўваходзіла ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.
У 1762 годзе з фундацыі Лявона Сапегі ў Ротніцы быў пабудаваны касцёл.
Пад уладай Расійскай імперыі
На 1866 год у Ротніцы было 44 будынкі.
Найноўшы час
У 1920 годзе Ротніца апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
Пасля заняцця тэрыторыі ў выніку паходу ў Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года ўлады СССР перадалі мястэчка Літве. У чэрвені 1941—1944 гадах Ротніца знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
Лілія Аляксееўна Сокал
Лілія Аляксееўна Сокал (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2014 года на дыстанцыі 800 м в/cт.
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 400 м вольным стылем.
Паліцыя
Палі́цыя (Police, ад ἡ πολιτεία — «дзяржава») — орган дзяржаўнай улады (сістэма дзяржаўных органаў), які займаецца аховай грамадскага парадку і барацьбой з правапарушэннямі (у т.л. са злачыннасцю). Разам са службай бяспекі, выведвальным і контрвыведніцкім органамі, а таксама некаторымі іншымі спецыялізаванымі органамі, паліцыя складае праваахоўны механізм дзяржавы (гл. Праваахоўныя органы).
У залежнасці ад асаблівасцяў канкрэтнай дзяржавы паліцыя можа ўваходзіць у склад міністэрства ўнутраных спраў (напрыклад, Расія, Чэхія), або ў склад міністэрства юстыцыі (напрыклад, Швецыя), ці ж у склад самастойнага адміністрацыйнага органа (напрыклад, нацыянальнага паліцэйскага агенцтва), які (самастойны орган) можа быць альбо асобным органам выканаўчай улады або ўваходзіць у склад праваахоўных органаў з больш шырокімі паўнамоцтвамі (напрыклад, Нацыянальнае паліцэйскае агенцтва Японіі з'яўляецца складовай Камітэта дзяржаўнай грамадскай бяспекі Японіі).
Леанід Ціханавіч Ерын
Леанід Ціханавіч Ерын (, Орша, Віцебская вобласць) — беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, старшыня КДБ РБ (2000—2004). Генерал-лейтэнант.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 лістапада 1951 года ў горадзе Орша Віцебскай вобласці.
У 1973 годзе скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарта.
У 1975—1986 гадах працаваў на розных пасадах ва УКДБ па Віцебскай вобласці.
У 1982—1985 гг. праходзіў воінскую службу ў Афганістане.
У 1986—1989 гг. працаваў у цэнтральным апараце КДБ БССР.
У 1989—1995 гг. працаваў у Цэнтральным апараце КДБ СССР, узначальваў Упраўленне ФСБ РФ па Маскве і Маскоўскай вобласці.
20 кастрычніка 1995 года прызначаны намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь
25 верасня 2000 года прызначаны начальнікам Службы бяспекі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. 27 лістапада 2000 года прызначаны старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь (замест Уладзіміра Мацкевіча) і вызвалены ад пасады начальніка Службы бяспекі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (вакансію 4 снежня 2000 г. заняў Генадзь Нявыглас).
21 верасня 2001 года Савет міністраў Рэспублікі Беларусь склаў паўнамоцтвы перад новаабраным прэзідэнтам.
25 верасня 2001 года прызначаны старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
18 лістапада 2004 года вызвалены ад пасады старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь і залічаны ў распараджэнне Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Пераехаў у Маскву. На дадзены момант з’яўляецца дараднікам кіраўніка Расійскіх чыгунак.
Сям’я
Жанаты, мае сына.
NGC 7047
NGC 7047 (іншыя абазначэнні — PGC 66461, UGC 11712, MCG 0-54-10, ZWG 375.23, IRAS21138-0102) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брадзяцін
Брадзя́цін (, Бродятин) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гвозніцкага сельсавета.
Юрый Аляксеевіч Ягораў
Юрый Аляксеевіч Ягораў (, г. Ніжні Ноўгарад — ) — беларускі архітэктар і даследчык архітэктуры. Кандыдат архітэктуры (1940). Доктар мастацтвазнаўства (1951), прафесар (1952). Заснавальнік беларускай горадабудаўнічай навукі.
Біяграфія
Скончыў у 1935 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. Працаваў загадчыкам кафедры Маскоўскага інстытута інжынераў гарадскога будаўніцтва, Маскоўскага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1944—1948 начальнікам Упраўлення па справах архітэктуры, галоўным архітэктарам Мінска. У 1949—1954 загадчык архітэктурна-будаўнічага сектара АН БССР, адначасова ў 1948—1954 гадах выкладчык БПІ, загадчык кафедры архітэктуры.
3 1954 года выкладчык інстытута інжынераў гарадскога будаўніцтва Массавета.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1958 года.
Творчасць
Адзін з удзельнікаў распрацоўкі праектаў планіроўкі і забудовы цэнтра і Ленінскага праспекта (цяпер праспект Незалежнасці) Мінска (1944—1948), праектаў забудовы Цэнтральнай плошчы і вул. Савецкай. Аўтар капітальных прац па горадабудаўніцтве, у т.л. кніг: «Горадабудаўніцтва Беларусі» (Масква, 1954), «Ансамбль у горадабудаўніцтве СССР» (Масква, 1961).
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі.
NGC 7048
NGC 7048 (іншае абазначэнне — PK 88-1.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тасбастау (Зайсанскі раён)
Тасбастау — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шылікцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634649600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 637 чалавек (318 мужчын і 319 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 491 чалавек (245 мужчын і 246 жанчын).
Глазер
Глазер — прозвішча.
Спіс графаў і маркграфаў Намюра
Граф Намюра Namur — тытул кіраўніка графства Намюр. З 1189 года — маркграф ці маркіз Намюра. Да 992 года графства звалася Лом (Lomme).
Маркграфы Намюра
У 1263 годзе імператар Балдуін II прадаў свае правы на Намюр Гі дэ Дамп'еру. У 1264 годзе Гі і Генрых Люксембургскі заключылі дагавор, паводле якога Гі ажаніўся з дачкой Генрыха, Ізабелай (каля 1247 — 1298), і атрымаў у пасаг Намюр. Пасля яе смерці Намюр атрымаў Жан I, старэйшы сын Гі ад гэтага шлюбу.
Вялікая Раёўка
Вялі́кая Раёўка (, Великая Раёвка) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Цімкавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 22 км у напрамку на захад ад горада Капыль, за 137 км ад Мінска, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы, каля аўтамабільнай дарогі.
Завод горнага воску
Завод горнага воску — беларускае прадпрыемства па вытворчасці шырокага асартыменту нафтахімічнай прадукцыі для розных галін прамысловасці ў г.п. Свіслач Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Сцяпан Мікалаевіч Сухарэнка
Сцяпа́н Мікала́евіч Сухарэ́нка (нар. ) — беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, кіраўнік КДБ РБ (2005—2007).
Завод горнага воску
Гісторыя
Гісторыя ААТ «Завод горнага воску» пачынаецца з 22 красавіка 1961 года, з моманту атрымання першай прадукцыі — тарфянога воску.
У 1971 годзе Дзяржаўны камітэт па навуцы і тэхніцы пры Савеце Міністраў СССР прыняў пастанову аб рэканструкцыі завода. У 1973 годзе быў збудованы цэх па выпуску тарфянога воску на аснове новай тэхналогіі, участак па атрыманні торфа шчолачнага рэагенту для свідравання, цэх па вытворчасці тэхналагічных змазак, корпус дасведчаных усталёвак.
У 1994 годзе вытворчасць тарфянога воску была спынена.
Сцяпан Мікалаевіч Сухарэнка
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут імя С. М. Кірава, у 1985 годзе — Вышэйшыя курсы КДБ СССР, у 1996 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (завочна).
Завод горнага воску
Гісторыя
Да 1996 года завод меў статус дзяржаўнага прадпрыемства, а ў 1996 годзе завод ператвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства.
Сцяпан Мікалаевіч Сухарэнка
Біяграфія
Пасля вучобы ў Светлагорскім ТВ-50 Гомельскай вобласці паступіў у Беларускі тэхналагічны інстытут, па канчатку якога працаваў майстрам, начальнікам змены, намеснікам начальніка цэху Мінскага керамічнага завода ПА «Мінскбудматэрыялы».
Завод горнага воску
Гісторыя
22 студзеня 2010 года на ААТ «Завод горнага воску» адбыўся афіцыйны запуск цэха па вытворчасці парафіну нафтавага цвёрдага.
Сцяпан Мікалаевіч Сухарэнка
Біяграфія
У органах дзяржаўнай бяспекі з 1984 года: курсант Вышэйшых курсаў КДБ СССР, супрацоўнік, старшы супрацоўнік УКДБ БССР па Мінскай вобласці. У 1989 годзе прызначаецца намеснікам, а затым начальнікам Барысаўскага гараддзелу УКДБ БССР па Мінскай вобласці (з 1992 года — УКДБ Рэспублікі Беларусь па г. Мінску і Мінскай вобласці).
У 1993—1994 гадах — старшы супрацоўнік, галоўны супрацоўнік Інспекцыі КДБ Рэспублікі Беларусь.
5 лістапада 1997 года прызначаны намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларусі, курыруе пытанні барацьбы з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй. Да прызначэння на гэтую пасаду ён узначальваў аддзел па барацьбе з карупцыяй у дзяржаўных органах дзяржаўнага сакратарыяту Савета бяспекі.
25 жніўня 1998 года палкоўнік Сцяпан Сухарэнка, які выконваў абавязкі намесніка старшыні КДБ, прызначаны начальнікам упраўлення Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па Мінску і Мінскай вобласці.
17 кастрычніка 2000 года прызначаны першым намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
20 студзеня 2005 года прызначаны старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь (заняў вакантнае месца пасля вызвалення ад пасады Леаніда Ерына).
Перад прэзідэнцкімі выбарамі 2006 на прэс-канфэрэнцыі заявіў, што апазіцыя рыхтуе шэраг правакацый, у тым ліку збіраецца ўкідваць дохлых пацукоў у сістэму водазабеспячэння. Расследаванне не скончылася нічым, аднак Сухарэнка і пазнейшых інтэрв’ю настойваў на праўдзівасці гісторыі з пацукамі.
17 ліпеня 2007 года вызвалены ад пасады старшыні КДБ з фармулёўкай «у сувязі з пераходам на іншую работу».
У канцы ліпеня 2008 года Пастаянная камісія Палаты прадстаўнікоў па міжнародных справах і сувязях з СНД дала згоду на прызначэнне Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Арменіі Сцяпана Сухарэнка. 14 жніўня 2008 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Беларусі ў Арменіі. Да 2015 года Сухарэнка быў паслом у Арменіі, пасля працаваў у Банку развіцця, адкуль сышоў у 2018 годзе.
Санкцыі ЕС, ЗША
У 2011 годзе, пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года, якія былі прызнаны Еўрапейскім Саюзам недэмакратычнымі, а таксама гвалтоўнага разгону Плошчы 2010, быў уключаны спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС.
Таксама Сухарэнка знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
Сям’я
Жанаты, мае сына і дачку.
Кемпірбулак
Кемпірбулак — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шылікцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634649614.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 126 чалавек (75 мужчын і 51 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 24 чалавекі (12 мужчын і 12 жанчын).
Вольфганг Кетэрле
Біяграфія
Вольфганг Кетэрле быў другім дзіцем у сям'і. Скончыў курсы падрыхтоўкі да ўніверсітэту ў гімназіі імя Бунзена ў Гайдэльбергу. У 1976 г. прыступае да вывучэння фізікі ў Гайдэльбергскім універсітэце. Пасля абароны перадыплома пераходзіць у Мюнхенскі тэхнічны ўніверсітэт, дзе пачынае займацца тэарэтычнай фізікай. У 1982 г. абараняе дыплом па тэме рэлаксацыі спіна ў неўпарадкаваных матэрыялах і пераходзіць у інстытут квантавай оптыкі таварыства Макса Планка ў Гархінгу. Пасля пераходзіць у Мюнхенскі ўніверсітэт імя Людвіга Максіміліяна ў групу Герберта Вальтэра, дзе ў 1986 г. абараняе дысертацыю па тэме «Спектраскапія гідрыдаў гелію і трохатомных малекул вадароду». Пасля знаходжання ў Гархінгу Кетэрле вяртаецца ў Гайдэльберг, дзе на кафедры Юргена Вольфрума праводзіць даследаванні па рухавіках унутранага згарання. У 1990 г. ён зноў змяняе галіну дзейнасці і перасяляецца ў ЗША, каб у групе Дэйва Прытчарда працаваць над задачай астуджэння лазерам. У 1993 г. ён далучыўся да фізічнага факультэта МТІ, дзе да гэтага часу займае кафедру фізікі, падтрыманага фондам імя Джона Мак-Артура. У 1986 г. Кетэрле ажаніўся з Габрыелай Заўэр, з якой ён быў знаёмы яшчэ са школьнай лавы. У яго трое дзяцей - Іонас (н. 1986), Іагана (н. 1988) і Хольгер (р. 1992)
Дасягненні
Падчас аспірантуры Кетэрле ўдалося даказаць існаванне гідрыда гелію (HeH) і ўпершыню атрымаць спектры гэтай малекулы. Падчас постдокаўскай працы ў Гархінгеу яму ўдалося цалкам растлумачыць гэтыя спектры. Пазней Герберт Вальтэр апісаў яго працу адзіным сказам: «Ён стварыў новую галіну фізікі і сам жа яе заняў». У 1995 г. Кетэрле быў адным з першых, каму ўдалося стварыць кандэнсат Бозэ - Эйнштэйна. У 1997 г. ён прадэманстраваў атамны лазер. У 2001 г., сумесна з Эрыкам Корнелам і Карлам Віманам атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіцы «за эксперыментальнае назіранне бозэ-эйнштэйнаўскай кандэнсацыі ў разрэджаных газах атамаў шчолачных металаў і за першыя фундаментальныя даследаванні ўласцівасцей такіх кандэнсатаў».
Леанід Васільевіч Дабралюбаў
Леанід Васільевіч Дабралюбаў — архітэктар, калежскі асэсар.
Біяграфія
З 1901 па 1912 год займаў пасаду мінскага губернскага інжынера.
NGC 7049
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 7050
NGC 7050 — группа звёзд ў сузор’і Лебедзь.
Вялікія Прусы
Вялі́кія Пру́сы (, Великие Прусы) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Цімкавіцкага сельсавета.
Мюнхенскі тэхнічны ўніверсітэт
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны як Політэхнічная школа каралём Баварыі Людвігам II ў 1868 годзе. З 1877 афіцыйна перайменаваны ў Каралеўскую баварскую Тэхнічную Вышэйшую Школу. Пераназванне ў Тэхнічны Універсітэт адбылося ў 1970 годзе. У 1901 годзе ў ВНУ адкрыўся дысертацыйных савет. У 1930 годзе да яго была далучана Вышэйшая школа сельскай гаспадаркі. У 1937 годзе Максам Шмітам быў распрацаваны праект новага будынка універсітэта ў Німфенбургу, які не быў рэалізаваны. Падчас другой сусветнай вайны будынкі ўніверсітэта ў цэнтральнай частцы горада былі на 80% разбураны, заняткі аднавіліся ў 1946 годзе. Універсітэцкі гарадок Гархінг быў заснаваны ў 1957 годзе адначасова з пускам мюнхенскага такамака. У 1967 годзе адкрылася медыцынская клініка на правым беразе Ізара. З 1995 года прэзідэнтам Універсітэта з'яўляецца прафесар хіміі Вольфганг Герман. Мюнхенскі тэхнічны ўніверсітэт з'яўляецца з лістапада 2006 года разам з універсітэтам Карлсруэ і мюнхенскім універсітэтам імя Людвіга і Максіміліяна элітным універсітэтам і ўдзельнікам праграмы "Канцэпцыі будучыні". Да 2011 года яму штогод ажыццяўлялася дзяржаўная фінансавая падтрымка ў памеры 30 мільёнаў еўра.
Рыгор Атабальдавіч Глазер
Рыгор Атабальдавіч Глазер ( — ?) — інжынер-архітэктар.
Гвозніца
Гво́зніца (, Гвозница) — аграгарадок у Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гвозніцкага сельсавета.
Рыгор Атабальдавіч Глазер
Сям’я і дзяцінства
Нарадзіўся ў 1842 годзе ў сям’і абрусеўшых немцаў інжынера-палкоўніка Атабальда Андрэевіча Глазера, начальніка Жытомірскай тэлеграфнай акругі, і яго жонкі Надзеі Рыгораўны, народжанай Зомер. Меў прынамсі двух братоў, Мікалая і Аляксандра, і дзвюх сясцёр. Мужам сястры Лізаветы быў інжынер шляхоў зносін Сяргей Канстанцінавіч Лямін. Сястра Алена разам з мужам Аляксандрам Максімавічам Кірыенка-Валошыным сталі бацькамі паэта Максімільяна Валошына.
Гвозніца
Геаграфія
Знаходзіцца за 14 км у напрамку на захад ад горада Маларыта, за 45 км ад Брэста.
Рыгор Атабальдавіч Глазер
Прафесійная дзейнасць
Праз шэсць гадоў паступіў зноў на службу малодшым архітэктарам ліфляндскага губернскага праўлення. У наступным годзе прызначаны малодшым інжынерам у Калугу. Адсюль перавёўся ў Арол малодшым архітэктарам, але ў 1881 годзе па хваробе звольнены ў адстаўку.
У 1894 -99 гадах згаданы малодшым архітэктарам мінскага губернскага будаўнічага аддзялення.
Галілеа (спадарожнікавая сістэма навігацыі)
Галілéа (Galileo) — праект спадарожнікавай сістэмы навігацыі Еўрапейскага Саюза і Еўрапейскага касмічнага агенцтва, як альтэрнатыва амерыканскай сістэме GPS і расійскай ГЛОНАСС. Еўрапейская сістэма прызначана для вырашэння навігацыйных задач для любых рухомых аб'ектаў з дакладнасцю менш аднаго метра. Акрамя краін еўрапейскай супольнасці дасягнуты дамоўленасці на ўдзел у праекце з дзяржавамі - Кітай, Ізраіль, Паўднёвая Карэя і Украіна. Акрамя таго, вядуцца перамовы з прадстаўнікамі Аргенціны, Аўстраліі, Бразіліі, Чылі, Індыі, Малайзіі і Расіі. Касмічны сегмент будзе дапоўнены наземнай інфраструктурай, у якую ўваходзяць два цэнтры кіравання і глабальную сетку, якая ўключае перадаючыя і прымаючыя станцыі.
15 снежня 2016 года навігацыйная сістэма «Галілеа» афіцыйна ўведзена ў эксплуатацыю Еўрапейскай камісіяй і стала даступна для карыстальнікаў у рэжыме «пачатковай эксплуатацыйнай прадукцыйнасці». На момант уводу сістэмы на арбіце знаходзілася 18 спадарожнікаў, з іх: 11 дзеючых, 4 уводзяцца ў эксплуатацыю, 2 працуюць у тэставым рэжыме, 1 не функцыянуе. На пачатковым этапе сістэма не зможа самастойна забяспечваць кругласутачнае глабальнае пакрыццё, таму будзе кампенсоўвацца дадзенымі спадарожнікаў сістэмы GPS.
Рудзнінкай
Ру́дзнінкай (Rūdninkai, традыцыйная беларуская назва — Руднікі) — вёска ў Шальчынінкайскім раёне Вільнюскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Яшунайскай сянюніі. Размешчана на рацэ Мяркіс. Насельніцтва на 2001 год — 492 чалавекі.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Руднікі ўпамінаюцца ў XV стагоддзі. У гэты час яны ўваходзілі ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Руднікі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Троцкім павеце Віленскай губерні.
На 1866 год у Рудніках было 15 будынкаў.
Найноўшы час
У 1920 годзе Руднікі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 годзе — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
Пасля заняцця тэрыторыі ў выніку паходу ў Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года ўлады СССР перадалі мястэчка Літве. У чэрвені 1941—1944 гадах Ротніца знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
Бярозаўскае (Усходне-Казахстанская вобласць)
Бярозаўскае — сяло ў Алтайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бярозаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 4 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Алтая. Код КАТА — 634833100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 476 чалавек (234 мужчыны і 242 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 509 чалавек (256 мужчын і 253 жанчыны).
Электрычная лямпа
Электры́чная ля́мпа — штучная крыніца святла, у якой электрычная энергія пераўтвараецца ў энергію выпраменьвання аптычнага дыяпазону.
Найбольш пашыраныя: і інш.
Аляксандра Андрэеўна Сярболіна
Аляксандра Андрэеўна Сярболіна (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2013 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Срэбраная прызёрка Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2014 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Язвін (Маларыцкі раён)
Я́звін (, Язвин) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гвозніцкага сельсавета.
Цокаль Эдысана
У ЗША стандартным з'яўляецца памер E26, таксама выкарыстоўваюцца цокалі E12 для свечкападобных лямпаў тыпу «мін'ён» і E10 у некаторых электрычных гірляндах. E17 таксама распаўсюджаны, асабліва ў некаторых настольных лямпах. У большасці краін, якія выкарыстоўваюць для бытавога электразабеспячэння напружанне 230—240 В, найбольш распаўсюджаны цокалі E27 і E14 (E27 — стандартны цокаль савецкіх і еўрапейскіх лямпачак 220В). Таксама часта выкарыстоўваюць г. зв. штыкавы ці баянетны раздым.
NGC 7051
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чацвёртая Устаўная грамата
Чацвёртая Устаўная грамата — акт Рады Народных міністраў БНР, выдадзены 29 лістапада 1918 г.
Змест
Ад Рады народных міністраў
''Рада БНР, атрымаўшая свае паўнамоцтвы ад Беларускага Народу на Усебеларускім З'ездзі, у граматах ад 9 і 25 марца 1918 году апавесьціла, што ўся уласьць на Беларускай зямлі пераходзіць у рукі народу. Зямля, лясы і прыроднае багацце краю былі аб'яўленны народным меннем. У сьлед за гэтым Рада прыступіла да будавання незалежнай Беларускай Дзяржавы на асновах, устаноўленных Устаўной граматай з 25 марца г.г. Нямецкая окупацыя прыпыніла гэту работу і зрабіла немагчымым перадачу ўласьці ў рукі народу і разьвязку зямельнага пытання на справядлівых асновах. Цяпер, калі народ Нямецкі завеў новы лад на сваёй зямлі, і окупацыйныя войскі пакідаюць наш край,-настаў мамэнт, каб Народ Беларускі соткі гадоў пакутаваўшы у чужацкай няволі, стаўся поўным гаспадаром на сваёй вольнай і незалежнай зямлі. Няхай усе грамадзяне Беларусі гуртуюцца навакол Рады Беларускай Народнай Рэспублікі і Беларускага Ураду і твораць на ўсёй Беларусі свае валасныя, павятовыя і мястовыя Беларускія Рады, каб арганізаваны народ запраўды мог узяць у свае рукі уласьць о сваёй старонцы. Беларускі Урад будзе рупіцца перш за усе аб тое, каб чым хутчэй наш народ сам завёў на сваёй зямлі праўдзівую волю для усіх яе грамадзян. Рада Народных Міністраў БНР. Менск, 29 лістапада 1918 г.'' (правапіс захаваны)
Стаклішкес
Ста́клішкес (Stakliškės, традыцыйная беларуская назва — Стаклішкі) — вёска ў Прыенайскім раёне Каўнаскага павета Літвы. Цэнтр Стаклішкескай сянюніі. Размешчана на ўсход ад Прыеная, на аўтамабільнай дарозе Прыенай — Тракай. Насельніцтва на 2011 год — 747 чалавек.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Стаклішкі датуецца 1375 годам. У 1413 годзе яны ўвайшлі ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.