cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Капаткевіцкая зона падняццяў
Капаткевіцкая зона падняццяў — тэктанічная структура ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці, на захадзе Капаткевіцка-Велікаборскай ступені Прыпяцкага прагіну. Вылучаецца па паверхні фундамента, падсалявых і міжсалявых адкладах. На поўначы прымыкае да Капаткевіцкага разлому. Распасціранне зоны падняццяў субшыротнае. Даўжыня больш за 50 км.
Тыміш (жудзец)
Тыміш (Judeţul Timiş) — румынскі жудзец у рэгіёне Трансільванія, на тэрыторыі гістарычнай вобласці Банат. Плошча — 8697 км², займае 3,6 % плошчы Румыніі — найбуйнейшы ў краіне.
Мяжуе з жудзецамі: Хунедаара — на ўсходзе; Арад — на поўначы; Караш-Северын — на поўдні; з медзье Чанград (Венгрыя) — на паўночным захадзе; з акругамі Ваяводзіна, Паўночна-Банацкай і Сярэдне-Банацкай акругамі Сербіі — на паўднёвым захадзе.
Яўген Мікалаевіч Цуркін
Яўген Мікалаевіч Цуркін (нар., Гомель, Гомельская вобласць, БССР) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Бронзавый прызёр чэмпіянату Еўропы на дыстанцыі 50 м батэрфляем, рэкардсмен Беларусі на дыстанцыях 100 м в/ст і 50 м батэрфляем. Выступае ў плаванні вольным стылем і батэрфляем.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыях 100 м вольным стылем (34-е месца з 60-ці).
Чэмпіён Еўропы 2014 года на дыстанцыі 50 м батэрфляем.
Бронзавы прызёр чэмпіянату свету на кароткай вадзе 2016 года ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м.
Чэмпіён Беларусі 2016 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем і 50 м батэрфляем. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 50 м вольным стылем і на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Асабістае жыццё
У жніўні 2017 года ажаніўся з беларускай плыўчыхай Аляксандрай Герасіменяй, 17 верасня 2018 года ў пары нарадзілася дачка Сафія.
Бекерэль (адзінка вымярэння)
Бекерэ́ль (пазначэнне: Бк, Bq) — адзінка вымярэння радыеактыўнасці ў сістэме СІ.
Адзінка названая ў гонар французскага навукоўца Антуана Анры Бекерэля.
Ва ўсіх выпадках, калі гаворка ідзе аб вымярэнні радыеактыўнасці, пераважна выкарыстоўваць бекерэль, замест с−1. Гэтае правіла прынята для таго, каб прадухіліць няправільную інтэрпрэтацыю і прыцягнуць увагу да магчымай небяспекі вымеранай велічыні для здароўя людзей.
Бекерэль — вельмі маленькая адзінка вымярэння, на практыцы, як правіла, выкарыстоўваюцца кратныя адзінкі, утворанныя з дапамогай дзесятковых прыставак. Аднак у даследаваннях вельмі рэдкіх радыеактыўных працэсаў выкарыстоўваюцца і дзельныя адзінкі (мілі- і мікрабекерэлі).
Раней для вымярэненя радыеактыўнасці выкарыстоўвалася пазасістэмная адзінка вымярэння кюры:
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюць з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Арловічы
Назву Арло́вічы маюць:
Садовае (Атбасарскі раён)
Садовае — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Садовай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 9 км на поўнач ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113852200.
Вольга Нячай (скульптар)
Вольга Няча́й (нар., Мінск) — беларуская мастачка, скульптар, дызайнер. Магістр мастацтвазнаўства.
Біяграфія
У 1995—2003 гадах вучылася ў Рэспубліканскім каледжы мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка, у 2003—2009 гадах на аддзяленні скульптуры Беларускай акадэміі мастацтваў, у 2007—2009 гадах на кафедры перападрыхтоўкі і перакваліфікацыі кадраў пры БДАМ па спецыяльнасці «Дызайн інтэр’ера».
З 2009 года працуе ў Творчых акадэмічных майстэрнях жывапісу, графікі і скульптуры.
У 2010—2011 гадах вучылася ў магістратуры на аддзяленні «Тэорыя і гісторыя мастацтваў» Беларускай акадэміі мастацтваў.
Творчасць
Сярод манументальных твораў: мемарыяльная дошка Янку Купалу ў Вільнюсе (2013, сумесна з Сяргеем Аганавым), помнік Гедыміну ў Лідзе (2018, сумесна з Сяргеем Аганавым), мемарыяльны знак у Курапатах (сумесна з Сяргеем Аганавым, архітэктарамі Марыяй Маркаўцовай і Вольгай Ярмолінай).
Ганозна
Гоназна (Gonnosnò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 835 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.
Калідонскае паляванне
Калідо́нскае палява́нне — паляванне на калідонскага вепрука, у якой удзельнічалі найадважныя воіны Грэцыі. Сярод іх былі Кастор і Палідэўк са Спарты, Тэсей з Афін, Нестар з Піласа, Ясон з Іалка, Адмет з Фіваў і іншыя.
Вяпрук быў народжаны краміёнскай свіннёй. Насланы на калідонскія палі Артэмідай, якой цар Калідона Айней (Эней) забыўся прынесці ахвяру пры спраўлянні штогадовых ахвяры ўсім багам.
Вяпрук забіў некалькі чалавек, але быў пераможаны Мелеаграм. Страла Аталанты патрапіла вепруку ў спіну. Потым Амфіарай папаў у вока, а Мелеагр дабіў вепрука. Шкуру вепрука Мелеагр аддаў Аталанце — дзеве-ваяўніцы, якая першая раніла звера, што выклікала крыўду іншых паляўнічых. Разгарэлася сутычка, у якой Мелеагр забіў двух сваіх дзядзькоў па маці. Гэта прывяло ў далейшым да міжусобнай вайны, падчас якой Мелеагр загінуў.
Іклы вепрука ляжалі ў храме Афіны Алеі ў Тэгеі, іх забраў імператар Аўгуст. Да часу Паўсанія адзін з іх зламаўся, а іншы быў у храме Дыяніса ў імператарскіх садах Рыма, яго даўжыня — каля 0,9 метра. Шкура вепрука засталася ў храме Афіны Алеі.
Ганозна
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3853
IC 3853 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дом-музей дзеда Талаша
Дом-музей дзеда Талаша — музей, адкрыты ў 1989 годзе, у вёсцы Навасёлкі (Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць). Размешчаны ў хаце Васіля Ісакавіча Талаша, пабудаванай ім у 1918-20 гг. Экспазіцыйная плошча 63 м². У экспазіцыі размешчана 290 прадметаў асноўнага фонду і 99 навукова-дапаможнага. Усяго ў музеі па стане на 2011 год налічваецца 494 адзінак асноўнага фонду і 359-навукова-дапаможнага.
Экспазіцыя мае раздзелы:
2-я Клічаўская партызанская брыгада
2-я Клічаўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага і сумежных раёнаў. У маі 1943 года брыгада (657 партызан) была рафарміравана.
Склад
Брыгада была створана на базе 277-га, 537-га, 100-га атрадаў і Кіраўскага спецатрада, у сакавіку у сакавіку 1943 года былі арганізаваны 277-А і 277-Б атрады, красавіку 1943 года быў уключаны 278-ы атрад.
Гісторыя
Партызаны вялі баі па абароне і расшырэнню партызанскай зоны. У красавіку 1943 года разбілі гарнізоны ў вёсках Глыбокі Брод, Сямікаўка, Макаўка Бялыніцкага раёна (Бялыніцкія аперацыі), удзельнічалі ў знішчэнні нямецкага гарнізона ў вёсцы Суша, у маі ў прарыве блакады каля вёскі Усакіна Клічаўскага раёна. Наносілі удары па нямецкіх камунікацыях Прыяміна — Крупкі, Магілёў — Жлобін, Асіповічы — Жлобін. Брыгада была расфарміравана ў маі 1943 года.
Літоўск
Назву Літо́ўск маюць:
Засноўе (Клімаўскі раён)
Засноўе (Засновье) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Істопскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнікае ў 1930-х гадах у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
42 cm Haubitze M. 14/16
Гісторыя
Праца над праектам гаўбіцы пачалася ў 1907 годзе. Першы выстрал з прататыпа быў здзейснены ў 1912 гады, а палігонныя выпрабаванні правялі ў 1914 годзе. Пасля гэтага 42-см гаўбіцу М.14 прынялі на ўзбраенне. Усяго планавалася вырабіць 8 гаўбіц. Да пачатку вайны вырабілі адну гаўбіцу, прызначаную для прыкрыцця базы флота ў Пулі.
Апісанне канструкцыі
Лафет гаўбіцы ўсталёўвалі на ложы і бетонным падмурку. Катлаван для падмурка выкопвалі 20 гадзін, бетанаванне заняло 10 дзён, мантаж гаўбіцы з дапамогай крана быў ажыццёўлены за 40 гадзін. Сталёвая ложа з паваротнай шайбай мела даўжыню 7,5 м, шырыню 6,2 м, вышыню 1,75 м. У гармаце выкарыстоўвалася клінавая засаўка, было ўсталявана гідраўлічна-спружынная супрацьадкатная ўстройства. Вага снарада складала 1000 кг з 89,6-104,4 кг трынітраталуолу ці аманалу. Для выстралу ўжывалі адзін-чатыры 51-кг зарада нітрацэлюлозы. Разлік складаў 27 чалавек. Пасля пачатку вайны стала зразумела, што рызыка нападу флота суперніка з боку Адрыятычнага мора была мінімальная і вытворцу было даручана распрацаваць сухапутную версію гарматы. Пры транспартаванні ўжывалі два транспартныя прычэпы для дула і лафета, два для ложы і чатыры цягачы, распрацаваныя ў фірме Austro-Daimler Фердынандам Поршэ. Карэктаванне стральбы праводзілі з дапамогай тэлефона з паветранага шара ці радыё з самалёта.
Баявое прымяненне
Другую гаўбіцу перадалі ў войска на Ўсходні фронт, дзе ў студзені 1915 яна брала ўдзел у абстрэле расійскага войска ў Тарнове. Надалей яе ўжывалі на сербскім фронце, улетку 1915 пры аблозе Модлінскай крэпасці. На італьянскім фронце яна была пашкоджана і адпраўлена на рамонт. Вясной 1916 яна выкарыстоўвалася на італьянскім фронце. Да канца вайны было вырабілі тры гаўбіцы М.14, чатыры М.16 і адну М.17. Ад далейшай вытворчасці гаўбіц адмовіліся з-за распрацоўку 42-см палявой автогаубицы М.16. Гаўбіца М.16 мела зменены лафет па ўзоры лафета 38 cm Belagerungshaubitze M. 16, што палягчала яе транспартаванні. Ён складаўся з 6 частак. Гаўбіца М. 17 мела яшчэ больш палегчаны лафет, але з закладзеных 4 гаўбіц вырабілі толькі адну.
Пасля войны гаўбіцы трапілі ў войскі Італіі, Чэхаславакіі, адкуль у сакавіку 1939 іх прынялі на ўзбраенне ў Вермахт пад пазначэннем 42-cm-Haubitze (t). Бралі ўдзел у аблозе Ленінграда і ў 1942 гады.
Яшчэ адна гармата ( мадэль M16), было захоплена ў Дзьеры ў Венгрыі падчас Румынская інтэрвенцыя ў Венгрыю. Ён выстаўляецца ў.
NGC 1008
NGC 1008 (іншыя абазначэнні — UGC 2114, MCG 0-7-60, ZWG 388.70, NPM1G +01.0101, PGC 9970) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Кіт.
Пётр Іванавіч Панін
Пётр Іванавіч Панін (, с. Вязаўна, Мяшчоўскі павет, Калужская губерня — ) — рускі ваенны дзеяч, граф.
Біяграфія
Пачаў ваенную службу ў 1736 годзе салдатам у лейб-гвардыі Ізмайлаўскім палку, у тым жа годзе быў выраблены ў афіцэры і адпраўлены ў армію, якая дзейнічала супраць крымскіх татараў. З ёй ён удзельнічаў ва ўзяцці Перакопа і Бахчысарая; затым служыў пад кіраўніцтвам фельдмаршала Ласі, які дзейнічаў супраць шведаў, і да пачатку Сямігадовай вайны быў ужо генерал-маёрам.
Асабліва адзначыўся ў баях пры Грос-Егерсдорфе і Царндорфе, а ў 1759 годзе быў галоўнай прычынай перамогі пры Кунерсдорфе, за што ўзнагароджаны чынам генерал-паручыка. У 1760 годзе ўдзельнічаў, разам з Чэрнышавым, Татлебенам і Ласі, у заняцці Берліна (дзе адзначыўся, разграміўшы, сумесна з казакамі Краснашчокава і Тураверава, ар'егард корпуса фон Гюльзена), кіраваў Усходняй Прусіяй, у званні кенігсбергскага генерал-губернатара, і ўзначальваў рускія сухапутныя і марскія сілы ў Памераніі і Галштыніі.
Пасля ўступлення на прастол Кацярыны II (1762) П. І. Панін узведзены ў генерал-аншэфы і прызначаны сенатарам і членам савета; у 1767 годзе ўзведзены ў графскую годнасць. У 1769 годзе яму даручана было начальства над 2-й арміяй, якая дзейнічала супраць туркаў. Разбіўшы непрыяцеля каля Бендэраў, ён размясціў сваю армію на зімовых кватэрах паміж Бугам і Азоўскім морам, чым перашкодзіў крымскім татарам ажыццяўляць набегі на паўднёвыя межы Расіі. У 1770 годзе ім былі заваяваны Бендэры. Падчас аблогі гэтай крэпасці ён паспеў перамовамі схіліць татараў буджакскіх, белгарадскіх і едзісанскісх прызнаць над сабою ўладу Расіі; затым садзейнічаў паскарэнню здачы крэпасці Акерман.
За подзвігі гэтыя Панін быў узнагароджаны ордэнам Св. Георгія 1 ступені, але разам з тым вестка аб перамозе было прынята імператрыцай даволі суха, бо яна была незадаволеная вялікімі стратамі і разбурэннем Бендэраў. Пачуваючыся пакрыўджаным, а таксама з прычыны ўзмацнелай хваробы, граф Панін у тым жа годзе сыйшоў у адстаўку. Пасяліўшыся ў Маскве, Панін пачаў рэзка выяўляць сваё незадавальненне, што дайшло да імператрыцы, якая, лічачы яго «першым ворагам», «сабе персанальным абражальнікам» і «дзёрзкім пустасловам», загадала заснаваць за ім нагляд.
Мяцеж Пугачова зноў выклікаў Паніна на ваенную ніву: дзякуючы старанням Пацёмкіна і Мікіты Іванавіча Паніна, імператрыца пасля смерці Бібікава, у 1774 годзе даручыла Паніну начальства над усімі войскамі супраць Пугачова і над губерніямі Казанскай, Арэнбургскай і Ніжагародскай. Неўзабаве пасля прызначэння армія Пугачова была разбітая, а сам ён узяты ў палон. Паіин звярнуў асаблівую ўвагу на аднаўленне спустошаных губерніяў, на паслабленне ўзнікшага голаду і наогул на беспарадкі ў кіраванні — няздольнасць і бяздзейнасць адміністрацыі, ліхаімства і інш. У 1775 годзе Панін атрымаў звальненне.
П. І. Панін выстаўляецца сучаснікамі, як чалавек пыхлівы і ўладалюбівы. Ён першы ўвёў у рускую армію егераў, пад назвай стралкоў, і лёгкую конную артылерыю; ён жа напісаў «палкоўнікаву інструкцыю», а пры аблозе Бендэраў упершыню з поспехам ужыў узмоцнены горн.
Краміёнская свіння
Краміёнская свіння — у старажытнагрэчаскай міфалогіі пачвара. Па некаторых крыніцах, спараджэнне Яхідны і Тыфона, па мянушцы Фэя (Фая). У Мегарыдзе загубіла шматлікіх людзей, якія насялялі ў Краміёне. Спарадзіла Калідонскага вепрука. Па версіі Авідзія, гэта быў дзік. Была забіта Тэсеем.
Некаторыя сцвярджаюць, што гэта не свіння, а разбойніца, крыважэрная і распушчаная. Пра мужнасць свінні згадвае Платон.
Альтсгаўзен
Альтсгаўзен (Altshausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Равенсбург. Падпарадкоўваецца кіраванню Альтсгаўзен. Насельніцтва складае 4630 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 20,48 км². Афіцыйны код — 08 4 36 005.
Батрахаміямахія
Батрахаміямахія (, «вайна жаб і мышэй») — антычная паэма, пародыя на Іліяду. У Старажытным Рыме аўтарам лічылі самога Гамера, але ў цяперашні час пераважае думка, што паэма была створаная ў часы Аляксандра Македонскага. У паэме апісваецца разлад паміж плямёнамі мышэй і жаб, які пераходзіць у аднадзённую вайну. Мышы перамагаюць, і толькі умяшанне багоў ратуе жаб ад поўнага вынішчэння.
Адступнікі
Сюжэт
Два найлепшыя выпускнікі паліцэйскай акадэміі апынуліся па розныя бакі барыкады: адзін з іх — агент мафіі ў радах праваахоўных органаў, другі — «крот», укаранёны ў мафію. Кожны лічыць сваім доўгам выявіць і знішчыць праціўніка, але жыццё ў пастаянна скажоных рэаліях змяняе ўнутраны свет герояў.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 98 кінаўзнагародамі і яшчэ 140 намінацыямі.
Паўвечназялёныя лясы даліны Брахмапутры
Апісанне
Экарэгіён займае плошчу 56700 квадратных кіламетраў і ахоплівае раўніны вярхоўяў ракі Брахмапутра, у асноўным размяшчаючыся ў межах індыйскага штата Асам, з невялікімі ўчасткамі ў штатах Аруначал-Прадэш і Нагаленд, а таксама на поўдні Бутана. Даліна размешчана паміж Гімалаямі на поўначы і гарамі Лушаі на поўдні. Калі рака разліваецца ў перыяд мусонаў з чэрвеня па верасень, яна прыносіць да 300 см вады на раўніну, ствараючы багатыя ўрадлівыя глебы, якія выкарыстоўваюцца для земляробства на працягу тысяч гадоў. Іншымі важнымі рэкамі рэгіёну з'яўляюцца Манас і Субансіры.
Флора
Экстэнсіўная гаспадарка прывяла да таго, што першапачатковая флора паўвечназялёных лясоў у цяперашні час існуе толькі на невялікіх участках. Яна ўключае віды родаў, і сямейства  сярод такіх лісцвеных дрэў, як , , , відаў роду  з падлескам з відаў родаў , , ,  і. З відаў, якія культывіруюць, можна назваць і віды сямействаў, ,  і  з такімі відамі сямейства , як  і.
Фаўна
Нягледзячы на шматвяковае чалавечае ўмяшанне, лясы і лугі ўздоўж ракі застаюцца месцам рассялення розных дзікіх жывёл, у лік якіх уваходзяць, , , , , , ). Таксама тут насяляе самая вялікая ў Індыі папуляцыя  самая вялікая ў свеце . Большасць з гэтых млекакормячых знаходзяцца пад пагрозай страты асяроддзя пражывання або з'яўляюцца знікаючымі відамі. Брахмапутра з'яўляецца натуральным бар'ерам на шляху міграцыі дзікіх жывёл; многія віды, такія як ,  і , жывуць толькі на адным баку ракі.
Эндэмікамі даліны з'яўляюцца і, якія насяляюць у стэпах на берагах ракі.
Даліна з'яўляецца домам для 370 відаў птушак, з якіх два — і  — з'яўляюцца эндэмікамі, а адзін —  — сустракаецца вельмі рэдка.
Ахова прыроды
Гэты раён быў густанаселены на працягу многіх стагоддзяў, таму вялікая частка даліны выкарыстоўвалася і да гэтага часу выкарыстоўваецца ў сельскай гаспадарцы, але некаторыя ўчасткі натуральнага асяроддзя пражывання яшчэ існуюць, у асноўным у нацыянальных парках, найбуйнейшымі з якіх з'яўляюцца, Дзібру-Саікхова і.
Дняпроўска-Брагінскае вадасховішча
Дняпроўска-Брагінскае — вадасховішча ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, за 18 км у напрамку на паўночны захад ад горада Лоеў, у басейне ракі Дняпро.
Вадасховішча створана ў 1987 годзе ў мэтах арашэння і рыбагадоўлі. Плошча паверхні 9,68 км². Даўжыня 4,5 км, найбольшая шырыня 3 км. Глыбіня 6,2 м. Аб'ём вады 42,8 млн м³. Праз каналы вадасховішча злучаецца з рэкамі Дняпро і Брагінка.
Каля вадасховішча пралягае аўтамабільная дарога. Бліжэйшыя да вадасховішча населеныя пункты: Бушацін, Марс, Рэкорд.
Прыдумкі
Прыду́мкі (, Придумки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Сёмы Прэм’ер Тузін
«Сёмы Прэм’ер Тузін» ― сёмы выніковы зборнік ад партала «Тузін Гітоў» з найлепшымі песнямі 2014 музычнага года.
Гісторыя стварэння
Складанка была падрыхтавана музычным інтэрнэт-парталам Tuzin.fm па выніках хіт-параду ў 2014 музычным годзе. Падвядзенню вынікаў году спрыяла экспэртная рада з кіраўнікоў і прадстаўнікоў беларускіх клубаў: Андрэй Старцаў («Re:Public», Мінск), Гарык Аганджанян («Чердачок», Віцебск), Андрэй Лазук («Графіці», Мінск), Яўген Агапаў («TNT Rock Club», Мінск), Уладзімір Кубышкін («Tarantino», Мінск). Сёмы па ліку «Прэм’ер Тузін» выйшаў пасля перапынку ў тры гады ад выдання шостага. Разглядалася магчымасць выдання гэтай справаздачнай складанкі на USB-флэшцы ў CD-боксе, каб гэтым канстатаваць адыход ад CD-фармату. Але прэзентацыя адбылася толькі ў фармаце інтэрнэт-рэлізу.
Карнатнае
Карнатнае (Карнатное) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Істопскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак пад назвай Карнатны ўзнікае ў 1930-х у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Ежы Гедройц
Ежы Гедройц (Jerzy Giedroyc;  — ) — польскі публіцыст, палітык, заснавальнік і рэдактар парыжскага грамадска-палітычнага часопіса «Kultura» на польскай мове.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 ліпеня 1906 года ў Мінску, бацькі Ігнацій Гедройц і Францішка Стажыцкая. Вучыўся на юрыдычным (1924—1929) і гістарычным (1930—1931) факультэтах у Варшаўскім універсітэце. Падчас вучобы — старшыня «Карапарацыі Партыя» і «Міжкарпаратыўнага Кола» ў Варшаве, дзеяч студэнцкай арганізацыі «Дзяржаўная думка», працаўнік замежнага аддзела Галоўнага студэнцкага камітэта Польскага саюза студэнцкай моладзі. Рэферэнт парламентарны і па справах прэсы ў Міністэрстве сельскай гаспадаркі (1929—1935); кіраўнік аддзела прэзідыума ў Міністэрстве гандлю і прамысловасці (1935—1939); рэдактар «Студэнцкага дня» і двутыднёвіка «Бунт маладых», пераўтворанага ў 1936 годзе ў тыднёвік «Polityka» (1930—1939). З пачаткам Другой сусветнай вайны перабраўся ў Румынію. Асабісты сакратар польскага пасла ў Румыніі Роджэра Рачынскага (1939—1940); кіраўнік польскага аддзела пры Чылійскай місіі ў Бухарэсце (1940); у якасці супрацоўніка англійскай місіі займаўся польскімі справамі ў Румыніі (1941). У Стамбуле, куды быў вывезены англійскай місіяй (сакавік 1941) запісаўся на службу ў войска і выехаў у Палесціну. Салдат Самастойнай брыгады карпацкіх стралкоў, удзельнік лівійскай кампаніі і бітваў у Тобруку; кіраўнік (у рангу падпаручніка) аддзела часопісаў і ваенных выдавецтваў Бюро прапаганды II Польскага корпуса (1941—1944); працаўнік Цэнтра вывучэння бранявой зброі ў Галіполі (Італія) (1944—1945); дырэктар Еўрапейскага дэпартамента Міністэрства інфармацыі ўраду Польшчы ў Лондане (1945).
Літаратурная дзейнасць
Заснавальнік Літаратурнага Інстытута ў Рыме (1946), выдавец і галоўны рэдактар часопіса «Kultura» (з 1947). У кастрычніку 1947 перанёс выдавецтва ў Maissons Laffitte пад Парыжам і развіў шырокую выдавецкую дзейнасць, супрацоўнічаў з вядомымі польскімі публіцыстамі і пісьменнікамі-эмігрантамі, сярод якіх Юзаф Чапскі, Ежы Стэмпоўскі, Канстанты А. Яленскі, Юльюш Мерашэўскі, Чэслаў Мілаш, Вітольд Гамбровіч, Густаў Херлінг-Грудзінскі. Ініцыятар (1953) выдання серыі Бібліятэкі Культуры (якая ахоплівае літаратурныя творы і кнігі палітычнага характару, а таксама дзённікі), з 1962 года — заснавальнік паўгодніка Гістарычныя сшыткі (з 1972 — квартальніка), матэрыялы якога датычаць найноўшай гісторыі Польшчы і Цэнтральнаеўрапейскіх краін.
Да верасня 2000 года было выдадзена 511 тамоў Бібліятэкі Культуры, у тым 132 нумары Гістарычных сшыткаў і 636 нумароў Культуры. Ежы Гедройц — член рэдакцыйнага калегіума часопіса расійскіх дысідэнтаў «Кантынент» і рэдакцыйнага савета ўкраінскага квартальніка «Віднова». Удзельнік шматлікіх, арганізаваных на Захадзе акцый у імя свабоды культуры.
Паслядоўна імкнуўся (на працягу 1950-х гг.) да наладжвання добрасуседскіх адносін паміж Польшчай і ўсходнімі суседзямі — Літвой, Беларуссю і Украінай — у перспектыве здабыцця гэтымі краінамі незалежнасці. Разам з Юліюшам Мерашэўскім тэарэтычна абаснаваў неабходнасць прызнання Польшчай межаў з гэтымі краінамі (Дактрына Гедройца). Ініцыятар і сябар створанага на пачатку 1982 года Фонду незалежнай дапамогі для польскай літаратуры і навукі. Аўтар шматлікіх артыкулаў і кнігі «Аўтабіяграфія на чатыры рукі» (апрацаванне Кшыштафа Помяна — 1994).
Узнагароды
Доктар honoris causa Ягелонскага ўніверсітэта (1991), універсітэта ў Фрыбургу (Швейцарыя), Уроцлаўскага ўніверсітэта (1998), Шчэцінскага ўніверсітэта (2000), а таксама ганаровы член Польскага гістарычнага таварыства (1991). Лаўрэат узнагароды Польскага ПЭН-Клуба (1989), узнагароды імя Св. Брата Альберта (1993), а таксама ўзнагароды часопіса «Палітыка» (1995) і ўзнагароды «Залатога Жазла» Фонда польскай культуры (1999). Ваенныя адзнакі: Ордэн Ганаровага Легіёна (1938), Афіцэрскі Крыж Румынскай Кароны (1930), Кавалерскі Крыж Бельгійскай Кароны (1938), эстонскі Ордэн Белай Зоркі (1932) Крытычна пазіраючы на адносіны, пануючыя ў Польшчы пасля 1989 г. адмовіўся прыняць вышэйшую польскую адзнаку — Ордэн Белага Арла. У 1996 г. адзначаны французскім Афіцэрскім Крыжам Ордэна Ганаровага Легіёна. У 1997 годзе атрымаў ганаровае грамадзянства Літвы, а ў 1998 годзе — Ордэн Гедзіміна. Да канца жыцця пражываў у Францыі. Памёр 14 верасня 2000 года ў Мезон-Лафіт.
Памяць
Сейм Польшчы абвясціў 2006 год годам Гедройца. 100-годдзе з дня нараджэння адзначалася пад эгідай ЮНЕСКА. У Мінску ў мікрараёне Брылевічы імем Гедройца названа вуліца. У Беларусі штогод уручаецца літаратурная прэмія імя Ежы Гедройца.
Палтаўка (Акмолінская вобласць)
Палтаўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Палтаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 34 км на паўночны ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113853100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 897 чалавек (435 мужчын і 462 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 919 чалавек (429 мужчын і 490 жанчын).
IC 3854-1
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Перыфет
Перыфет - персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Гефеста і Антыклеі (ці сын Пасейдона ). Яго звалі «дубіншчык» (Карынет).
У бітве скарыстоўваў медную булаву (паліцу), Тэсей забіў яго ў Эпідаўры.
Уладзімір Генадзевіч Жыгараў
Уладзімір Генадзевіч Жыгараў (нар., Мінск, Беларусь) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
7-е месца на Чэмпіянаце Свету 2010 на «кароткай вадзе» на дыстанцыі 1500 м в/ст, неаднаразовы чэмпіён Беларусі.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыях 1500 м вольным стылем (30 з 31).
Чэмпіён Беларусі 2013 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Чэмпіён Беларусі 2014 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Ян ван Кесель Малодшы
Ян ван Кесель Малодшы (,  —, ) — фламандскі жывапісец. Вучыўся, верагодна, у свайго бацькі, Яна ван Кеселя Старэйшага. Затым пасяліўся ў Іспаніі, дзе ў 1686 годзе стаў прыдворным жывапісцам караля Карла II. Ствараў пераважна парадныя партрэты і жанравыя сцэны.
Лужы (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Пасёлак Лужа ўзнікае ў 1930-х у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Амазонскі прыродна-тэрытарыяльны комплекс (Калумбія)
Амазонскі прыродны тэрытарыяльны комплекс (Región Amazónica) − адзін з 6 прыродных тэрытарыяльных комплексаў Калумбіі. Знаходзіцца на поўдні Калумбіі і займае плошчу 483 119 км² або 41 % тэрыторыі краіны. З'яўляецца часткай больш шырокага экалагічнага рэгіёну Амазоніі, самай шырокай лясной зоны ў свеце, якая акрамя Калумбіі ўключае тэрыторыі Балівіі, Бразіліі, Венесуэлы, Гаяны, Перу, Сурынама і Эквадора.
Насельніцтва
Насельніцтва рэгіёну па перапісу 2005 года складае 742 429 чалавек. Самыя буйныя гарады рэгіёну − Фларэнсія і Сан-Хасэ-дэль-Гуаўярэ.
Эканоміка і транспарт
Сярод асноўных галін эканомікі рэгіёну развіваюцца рыбалоўства, жывёлагадоўля, высечка лесу і горная справа. У рэгіёне выяўленыя шырокія запасы нафты. Складанасць воднага басейна і нежаданне закрануць навакольнае асяроддзе абумоўлівае слабую развітасць транспартнай сістэмы рэгіёну. Асноўны спосаб доступу ў рэгіён − паветраны транспарт, у межах рэгіёну пераважае рачны транспарт. Самыя буйныя гарады злучаны з астатняй часткай краіны дарогамі.
Нацыянальныя паркі
На тэрыторыі Амазонскага прыроднага тэрытарыяльнага комплексу размешчаны 10 нацыянальных паркаў Калумбіі:
Бурлеска (літаратура)
Бурле́ска (burlesque, burlesco, ад burla — жарт) — кшталт камічнай паэзіі, які сфармаваўся ў эпоху Адраджэння. Камічны эфект бурлеска будуецца на стылістычнай неадпаведнасці тэкста тэме: узвышаныя класічныя сюжэты пераказваюцца простамоўнымі выразамі і напаўняюцца штодзённымі побытавымі дэталямі (травесція), альбо, наадварот, нейкая малазначная падзея апісваецца мовай эпічнай паэзіі (іраікамічная паэма).
Правобразам бурлескавай паэзіі была антычная «Батрахаміямахія» («Вайна жаб і мышэй»). У эпоху Адраджэння бурлеск з'явіўся найперш у Італіі, дзе з жанрам звязаныя імёны Франчэска Берні, Алесандра Тасоні і Франчэска Брачаліні.
У беларускай літаратуры да бурлескаў адносяцца Энеіда навыварат і Тарас на Парнасе.
Леанід Барысавіч Зільбер
Леанід Барысавіч Зільбер (ליאוניד זילבר; нар., г. Віцебск) — беларускі і ізраільскі скульптар.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 лютага 1941 года ў Віцебску. У 1961—1967 гадах вучыўся ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце, выкладчыкі А. А. Бембель, А. К. Глебаў. Дыпломная праца — кампазіцыя «Маладосць». З 1970 года ўдзельнічаў у рэспубліканскіх, усесаюзных, замежных і міжнародных выстаўках.
Творчасць
Працуе ў галіне станковай і манументальнай пластыкі. Асноўныя творы: «Рабфак», «Двое», рэльеф «Мацярынства» (1970), парталы са скульптурамі на будынках Мінскага тэатра музычнай камедыі (вышыня кожнай 4 м, медзь), Гродзенскага драматычнага тэатра (медзь, вышыня 8 м), паркавая скульптура каля Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы (бронза, 2 м), Дзяржаўнай філармоніяй (бронза, 2 м), «Батлейка» каля тэатра Музкамедыі (бронза, 4 м), «Дзяўчынка з савой» перад Домам прыроды (бронза, 1,7 м), скульптура «Праца» перад ЦНДІТК (медзь, 6 м).
У Ізраілі — бюсты Д. Бен-Гурыёна, У. Жабацінскага, Т. Герцля, помнік А. Бунімовічу ў Маладзёжным парку Нетаніі, праект помніка ізраільскім салдатам, якія загінулі ў вайну Суднага дня. У Ерусаліме скульптуры «Узыходны» (камень, 1,5 м) у парку, «Давід з арфай» (метал, 3 м), «Райскі сад» (метал, бетон, 3.5 м) у раёне.
Удзельнічаў у распрацоўцы конкурсных праектаў помнікаў «Разбураным гарадам», «Беларускаму падполлю» — для мемарыяльнага комплексу ў Мінску (1969), «Ахвярам курлоўскага расстрэлу 1905 года» ў Мінску (1970) і іншых.
Узнагароды
Узнагароджаным сярэбраным медалём ВДНГ (1989).
Ганастраматца
Гонастрамаца (Gonnostramatza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кесель
Кесель — прозвішча.
Жылевіч
Жылевіч — прозвішча.
Уладзімір Георгіевіч Сасноўскі
Уладзі́мір Георгіевіч Сасноўскі (нар., г. , РСФСР) — дзяржаўны дзеяч Рэспублікі Беларусь, былы міністр транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь (2005—2009).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1976 годзе па спецыяльнасці «Аўтамабілі і аўтамабільнае гаспадарка».
З 1980 па 1982 прайшоў службу ў танкавых войсках Савецкай арміі намеснікам камандзіра роты.
У розныя гады займаў пасады начальніка сектара пасажырскіх перавозак аддзела транспарту Мінскага гарвыканкама, эканамічнага саветніка Беларускага камітэта абароны міру, працаваў на кіруючых пасадах у шэрагу камерцыйных структур.
У 1995—2000 гадах — намеснік начальніка вытворчага ўпраўлення транспарту і сувязі Мінгарвыканкама, затым начальнікам камунальнага ўнітарнага прадпрыемства «Упраўленне транспарту і сувязі Мінгарвыканкама».
З 2003 года — выконваючы абавязкі генеральнага дырэктара, генеральны дырэктар транспартнага камунальнага ўнітарнага прадпрыемства «Мінсктранс».
26 чэрвеня 2009 года адпраўлены ў адстаўку.
З 2010 года — старшыня праўлення РГА «Беларускі саюз транспартнікаў».
NGC 1011
NGC 1011 (іншыя абазначэнні — MCG −2-7-45, NPM1G −11.0096, PGC 9955) — эліптычная галактыка (E0) ў сузор’і Кіт. Адкрыта Льюісам Свіфтам 21 лістапада 1876 года з дапамогай 16-сантымятровага рэфрактара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 3854-2
IC 3854-2 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цітоўка (Акмолінская вобласць)
Цітоўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Палтаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 33 км на паўночны ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113853300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 165 чалавек (82 мужчыны і 83 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 148 чалавек (71 мужчына і 77 жанчын).
Барыс Ціханавіч Шумілін
Бары́с Ці́ханавіч Шумі́лін (25 мая 1922 года — 15 мая 2003 года) — савецкі дзеяч органаў унутраных спраў, генерал-палкоўнік унутранай службы, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Вялікая Айчынная вайна
У РСЧА з верасня 1940 года. Да жніўня 1941 года служыў камандзірам аддзялення (110-я стралковая дывізія). Баявое хрышчэнне прыняў удзел у баях пад Магілевам.
У снежні 1941 года ўступіў у партызанскі атрад № 128 (затым быў ператвораны ў партызанскую брыгаду № 14 Магілеўскага злучэння). У гэтым атрадзе Барыс Шумілін ваяваў з студзеня 1942 года па кастрычнік 1943 года.
У баі каля вескі Пячкуры Шумілін знішчыў варожага куляметчыка, аднак, прыкрываючы адыход сваей групы, сам атрымаў цяжкае раненне ў нагу, пасля гэтага доўга лячыўся.
Падчас лячэння Шумілін і іншыя байцы вырашылі выпускаць баявы лісток «Партызан-дыверсант», затым ен перарос у сапраўдны часопіс. 1 мая 1942 года з'явіўся першы выпуск лістка «Партызан-дыверсант. Орган камандавання і партыйнай арганізацыі 128-га партызанскага атрада». У часопісе прыводзіліся зводкі аб становішчы на франтах, распавядалася аб подзвігах байцоў атрада, змяшчаліся парады маладым партызанам і многае іншае. Часопіс выпускаўся ў перапынку паміж баямі. Шумілін стаў галоўным рэдактарам.
Пасля выздараўлення Барыс Ціханавіч быў прызначаны палітруком разведкі 14-й партызанскай брыгады Магілеўскага партызанскага злучэння, быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі. Член ВКП(б) з зімы 1942-1943 гадоў.
Пасля злучэння атрада з рэгулярнымі часткамі РСЧА Шумілін быў накіраваны сакратаром райкама камсамола, а затым на перанавучанне ў Маскву ў Цэнтральную школу партызанскага руху. Пасля заканчэння вучобы быў накіраваны ў Брэсцкае партызанскае злучэнне, у падпольны абкам УЛКСМ, у якім ваяваў да моманту вызвалення Брэста. У падполлі правеў больш за 26 месяцаў.
Пасляваенны перыяд
У ліпені 1944 года пасля вызвалення Беларускай ССР быў прызначаны сакратаром Брэсцкага абкама камсамола па прапагандзе і агітацыі, а ў маі 1947 года быў абраны першым сакратаром Брэсцкага абкама камсамола. Стаў дэлегатам XI з'езду камсамола.
Каля двух гадоў кіраваў абласным аддзелам народнай адукацыі. Вучыўся спачатку ў Вышэйшай партыйнай школе, затым у Беларускім дзяржаўным універсітэце, скончыў яго ў 1957 годзе. Пасля заканчэння вучобы працаваў загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі Брэсцкага абкама кампартыі Беларусі.
У снежні 1957 года ўзначаліў Кобрынскі райкам партыі, затым быў намеснікам загадчыка аддзела партыйных органаў ЦК Камуністычнай партыі Беларусі, быў абраны членам ЦК Кампартыі Беларусі, дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР.
У МУС СССР
У органах унутраных спраў з 1965 года, у гэтым жа годзе палкоўнік Шумілін быў прызначаны міністрам аховы грамадскага парадку Беларускай ССР.
У студзені 1967 года Шумілін заняў пасаду намесніка міністра грамадскага парадку (затым унутраных спраў) СССР. На гэтай пасадзе Шумілін курыраваў працу ўсей савецкай міліцыі, надаваў вялікую ўвагу барацьбе з хуліганствам і маральнаму выхаванню грамадзян. Неаднаразова кансультаваў многія савецкія фільмы і серыялы, у тым ліку і знакаміты серыял «Народжаная рэвалюцыяй». Некалькі разоў абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета РСФСР.
У адстаўцы
У 1990 годзе Шумілін узначаліў Савет ветэранаў органаў унутраных спраў і ўнутраных войскаў Расіі, а ў 1996 годзе стаў старшыней Усерасійскай камісіі  партызан, падпольшчыкаў і ўдзельнікаў антыфашысцкага супраціву. Быў членам Камітэта ветэранаў войнаў Расійскай Федэрацыі, намеснікам старшыні Савета ветэранаў працы, вайны, Узброеных Сіл і праваахоўных органаў Расійскай Федэрацыі, членам Камісіі па справах ветэранаў пры Прэзідэнце Расіі, членам Аргкамітэта пры Урадзе Расіі.
Жыў у Маскве. Доўга хварэў, памер 15 мая 2003 года.
Працы
Некаторыя сачыненні ''Некаторыя фільмы і серыялы, якія кансультаваў Б. Г. Шумілін''
Руслан Міхайлавіч Ігнацішчаў
Руслан Міхайлавіч Ігнацішчаў  — беларускі вучоны ў галіне машыназнаўства і дэталяў машын, заслужаны дзеяч навукі Беларусі. Доктар тэхнічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі горны інстытут, інжынер-электрамеханік.
Працаваў старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры тэарэтычнай і прыкладной механікі філіяла Харкаўскага горнага інстытута, дэканам транспартнага факультэта Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута.
Батлейка (скульптура)
«Батлейка» — скульптурная кампазіцыя ў Мінску, размешчаная ў Сэндайскім скверы за тэатрам музычнай камедыі. Устаноўлена ў 1981 годзе, аўтар  — скульптар Л. Зільбер.
Рускі (Шумілінскі раён)
Ру́скі (, Руски) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Светласельскага сельсавета.
Ян ван Кесель Старэйшы
Ян ван Кесель Старэйшы (нідэрл. Jan van Kessel; —) — паўднёванідэрландскі (фламандскі) жывапісец.
Яшчэ ў дзіцячым узросце пачаў вучыцца ў Сімона дэ Воса, а затым у Брэйгеля Малодшага, у 18-гадовым узросце запісаны ў гільдыю святога Лукі ў Антверпене. Быў жанаты з дачкой Брэйгеля Старэйшага.
Працаваў у розных жанрах: пісаў нацюрморты, пейзажы, партрэты, сцэны з жывёламі, алегарычныя кампазіцыі, працы на міфалагічныя і рэлігійныя сюжэты. У лік яго найболей вядомых прац уваходзяць «Святое Сямейства ў гірляндзе кветак» (у Парыжы), «Пейзаж з жывёламі і кветкамі», «Крама цырульніка», «Тытунёвая крама».
У Эрмітажы маюцца яго карціны: «Венера ў кузні Вулкана» (1662) і «Мадонна з Дзіцяткам і св. Ідэльфонсам у гірляндзе кветак».
NGC 1014
NGC 1014 — падвойная зорка ў сузор’і Кіта.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ігнацы Красіцкі
Ігнацы Блажэй Францішак Красіцкі (Ignacy Błażej Franciszek Krasicki, 3 лютага 1735 — 14 сакавіка 1801) — польскі рэлігійны дзеяч і паэт, біскуп вармінскі з 1767, архібіскуп гнезненскі з 1795, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў польскага Асветніцтва.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў збяднелай магнацкай сям'і. У 1743–1750 гадах Красіцкі вучыўся ў езуіцкім калегіуме ў Львове. 1 мая 1751 г. Паступіў у семінарыю пры касцёле св. Крыжа ў Варшаве. Быў пахаваны ў кафедральным саборы ў Берліне.
Адэназіндыфасфат
Адэназіндыфасфат (АДФ) — нуклеатыд, які складаецца з адэніну, рыбозы і двух рэшткаў фосфарнай кіслаты.
АДФ утвараецца ў выніку пераносу канцавой фасфатнай групы АТФ. Удзельнічае ў энергетычным абмене ва ўсіх жывых арганізмах.
Сяргейчык
Сяргейчык — прозвішча.
Адэназін
Адэназін — нуклеазід, які складаецца з адэніна, злучанага з рыбозай (рыбафуранозай) β-N9 - гліказіднай сувяззю. Уваходзіць у склад некаторых ферментаў, АТФ і нуклеінавых кіслот.
Адэназін грае важную ролю ў біяхімічных працэсах, такіх як перадача энергіі (АТФ і АДФ) і сігналаў (цАМФ). Адэназін таксама з'яўляецца нейратрансмітарам інгібітарнага тыпу. Мяркуюць, што ён грае ролю ў стымуляцыі сну і падаўленні бадзёрасці, бо яго канцэнтрацыя павялічваецца падчас няспання арганізма.
Вадзім Аляксандравіч Каптур
Вадзім Аляксандравіч Каптур (нар., Мінск, БССР) — беларускі скакун у ваду. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Бронзавы прызёр Чэмпіянату Еўропы 2010 у скачках з дзесяціметровай вышыні ("сінхрон"), а таксама сярэбраны прызёр ЧЕ-2008 у гэтай жа дысцыпліне.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі вышка.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы 2014 года ў сінхронных скачках з вышкі.
Чэмпіён Беларусі 2015 года ў скачках з вышкі.
IC 3855
IC 3855 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карнеліс Кетэл
Карнеліс Кетэл (Кетэль) (,  —, ) — галандскі мастак-партрэтыст, архітэктар і скульптар. Яго творчасць адносіцца да позняга маньерызму.
Атрымаў адукацыю ў свайго дзядзькі Карнеліса Якабса Кетэля († 1568) і каля 1565 года ў Энтані ван Блакланта (1533/34-1583) у Дэлфце.
У 1566 г. спыняўся ў Парыжы і Фантэнбло, дзе знаходзіўся пад уплывам мастакоў школы Фантэнбло. Праз два гады пацверджана яго прысутнасць у родным горадзе Гауда, з 1573 па 1581 год ён працаваў у Лондане. Там ён маляваў каралеву Лізавету I і прадстаўнікоў англійскай шляхты і, верагодна, пазнаёміўся з італьянскім мастаком Федэрыка Цукары (1542—1609). Затым ён застаўся ў Амстэрдаме, перш чым пасяліцца ў Гаудзе ў 1590 годзе.
Карнеліс Кэтэл памёр у Амстэрдаме ў 1616 годзе ва ўзросце 68 гадоў.
Ён быў адным з настаўнікаў Дзірка Барэндса (1534—1592).
Цімафей Дзмітрыевіч Гардзейчык
Цімафей Дзмітрыевіч Гардзейчык  — беларускі скакун у ваду.
Біяграфія
Бронзавы прызёр Чэмпіянату Еўропы 2010 у скачках з дзесяціметровай вышыні («сінхрон»).
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі вышка, 10 метраў.
Леапард
Леапа́рд, або барс (Panthera pardus), вялікая драпежная жывёліна сямейства кашачых.
Памеры леапардаў залежаць ад геаграфічнай вобласці. Даўжыня цела дасягае 200—250 см (з якіх 75-110 см прыпадае на хвост), маса самок — 35-50 кг, самцоў — 45-70 кг.
Поўсць у леапардаў кароткая, густая. Афарбоўка можа быць ад бледна-саламянай да іржава-бурай; на целе, хвасце і нагах дробныя і сярэдніх памераў чорныя плямы, суцэльныя і ў выглядзе кольцаў. Ніжняя частка і ўнутраныя бакі ног белыя. У маладых асобнікаў афарбоўка святлейшая. У трапічных краінах часам сустракаюцца асобнікі чорнай афарбоўкі — пантэры.
Арэал леапарда шырэйшы, чым у іншых прадстаўнікоў дзікіх кашачых. Леапард насяляе большую частку Афрыкі (акрамя Сахары), Пяреднюю Азію, Каўказ, Пакістан, Індыю, Кітай, Яву, Шры-Ланку.
Мімант
Мімант (Мімас, Μίμας) — адзін са ста пяцідзесяці змеяногіх гігантаў. Сын Урана і Геі, брат гекатанхейраў, цыклопаў і тытанаў.
Браў удзел у гігантамахіі. Па адной з версій, быў паражаны маланкай Зеўса. Па іншым аповядзе, Гефест забіў яго, кідаючы распаленыя камяні
Таксама існуюць версіі, што ён быў забіты кімсьці з трох: або Арэсам, які зняў з яго даспехі або Пасейдонам ці Гераклам.
Ад яго адбыліся змеі на Лемнасе. Пахаваны пад востравам Прахіта ў Сіцыліі.
Назва
У гонар гіганта названы спадарожнік Сатурна - Мімас, які атрымаў сваю назву ў 1847 годзе.
Леапард
Леапард жыве ў глухіх трапічных і мусооных лясах, на горных схілах і раўнінах, у саванах, зарасніках па берегах рэк. Утварае шэраг падвідаў.
Леапард адзіночны, пераважна начны звер. Плошча тэрыторыі аднаго леапарда займае ад 8 да 400 км², у залежнасці ад мясцовых умоў.
Леапард выдатна лазіць па дрэвах, нярэдка ўладкоўваецца там на дзённы адпачынак або ў засадзе, а часам нават ловіць на дрэвах малпаў. Аднак у асноўным леапард палюе на зямлі. Ён спрытна падкрадаецца да ахвяры і наганяе яе некалькімі магутнымі скачкамі або падсцерагае ў засадзе каля звярынай сцежкі ці вадапою. Астаткі буйнай здабычы ён раніцай зацягвае на дрэва. Харчуецца леапард у асноўным капытнымі.
Самка нараджае 1-3 кацянят. У прыродзе леапарды жывуць да 10-11 гадоў, у няволі да 21 года.
Колькасць леапардаў скарачаецца. 5 падвідаў уключаны ў Чырвоную кнігу МСАП.
Нірэй
Нірэй — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Харопа і Аглаі. Жаніх Алены. Цар Сімы і ўладар часткі Кнідскага паўвострава. Паводле Пталамея Гефестыёна, быў умілаваным ці сынам Геракла і паляваў з ім на Геліконскага льва. Падчас вайны з місійцамі забіў Гіеру. Прывёў ад сімейцаў пад Трою 3 карабля (або 16 ). Гамер згадвае яго ў «Іліядзе» толькі аднойчы, але гаворыць, што ён быў выдатней усіх грэкаў, акрамя Ахіла. Забіты Еўрыпілам. Ці забіты Энеям. Або перажыў вайну, і пасля яе вятры аднеслі яго да Лівіі. Згадваецца ў наступнай паэзіі як узор прыгажуна (часта ў Авідзія).
Пятроўскі (Клімаўскі раён)
Пятроўскі (Петровский) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Істопскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнікае ў 1930-х у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Дзмітрый Андрэевіч Фурманаў
Дзмітрый Андрэевіч Фурманаў (Дмитрий Андреевич Фурманов) — (26 кастрычніка (7 лістапада) 1891, сяло Серада, Расійская імперыя — 15 сакавіка 1926, Масква, РСФСР, СССР) — савецкі пісьменнік-празаік, рэвалюцыянер, ваенны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 кастрычніка (7 лістапада) 1891 года ў сяле Серада Кастрамской губерні (цяпер горад Фурманаў Іванаўскай вобласці) у сялянскай сям’і.
У 1909—1912 гадах вучыўся ў рэальным вучылішчы горада Кінешма.
У 1912—1914 гадах вучыўся на філалагічным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта. У гады Першай сусветнай вайны быў братам міласэрнасці.
У 1917—1918 гадах — эсэр-максімаліст, затым — анархіст. З 1918 года член РКП(б).
Удзельнік грамадзянскай вайны ў Расіі: са студзеня 1919 году — камісар 25-й стралковай дывізіі, са жніўня 1919 году — начальнік палітуправы Туркестанскага фронту, з сакавіка 1920 году — упаўнаважаны па Сямірэчанскай вобласці, удзельнічаў у падаўленні антысавецкага паўстання ў Сямірэччы, знішчэнні врангелеўскага дэсанту на Кубані.
З 1921 года ў Маскве, на літаратурнай працы. У 1924 годзе скончыў факультэт грамадскіх навук Маскоўскага ўніверсітэта.
У 1924—1925 гадах — сакратар Маскоўскай асацыяцыі пралетарскіх пісьменнікаў (МАПП).
Памёр 15 сакавіка 1926 ад менінгіту. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Сепе (сяло)
Сепе — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Сяпееўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 67 км на поўдзень ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113855100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 679 чалавек (332 мужчыны і 347 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 494 чалавекі (247 мужчын і 247 жанчын).
Добасна (вадасховішча)
До́басна — вадасховішча ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, за 10 км у напрамку на ўсход ад горада Кіраўск, на рацэ Добасна.
Вадасховішча створана ў 1969 годзе плацінай каля вёскі Новая Добасна ў мэтах арашэння і рыбагадоўлі, рэканструявана ў 1974—1981 гг. Плошча паверхні 1,68 (0,92 ) км². Даўжыня 6,5 (5 ) км, найбольшая шырыня 0,7 км, даўжыня берагавой лініі 12 км. Найбольшая глыбіня 2,5 м, сярэдняя 1,2 м. Аб’ём вады 1,9 млн м³. Сярэдні шматгадовы сцёк 2,1 млн м³. Берагі вадасховішча вышынёй да 2 м, спадзістыя. Дно выслана торфам і пяском.
Мікалай Пятровіч Матвейка
Мікалай Пятровіч Матвейка (, в. Азёрнае, Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі фізікахімік. Доктар хімічных навук (2005), прафесар (2007).
Біяграфія
Працаваў у Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (1980–1995), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1975–1979 і з 1995, у 1995–2005 – загадчык кафедры фізіка-хімічных метадаў сертыфікацыі), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 2005 – намеснік дэкана факультэта даінстытуцкай падрыхтоўкі, у 2007–2020 – загадчык кафедры фізікахіміі матэрыялаў і вытворчых тэхналогій).
Навуковыя інтарэсы: тэхналогія і распрацоўка электродных матэрыялаў; электрахімічныя метады кантролю якасці прадукцыі.
Нячай
Няча́й — прозвішча.
Мазулас
Мазулас (Masullas) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1196 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 63 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.