cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чжуннаньхай
Чжуннаньхай (, «Цэнтральнае і Паўднёвае моры») — рукатворнае возера ў Пекіне, якое размешчанае непасрэдна на захад ад Забароненага горада і займае прыкладна такую ж плошчу. Гэты квартал называюць «новым забароненым горадам», паколькі па берагах возера размешчаны штаб-кватэры вышэйшых органаў улады КНР.
Возера складаецца са злучаных пратокай паўднёвага возера (Наньхай) і цэнтральнага возера (Чжунхай). На поўнач ад Чжуннаньхая ляжыць паўночнае возера (Бэйхай), вакол якога раскінуўся. Адна са славутасцяў азёрнага раёна Пекіна — суперсучасны Нацыянальны цэнтр выканальніцкіх мастацтваў.
У кітайскіх СМІ тэрмін «Чжуннаньхай» усё часцей ужываецца для абазначэння вышэйшага кіраўніцтва КНР (аналагічна таму, як слова «Крэмль» выкарыстоўваецца для абазначэння дзяржаўнай улады Расіі).
Бабінка (Бярэзінскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Сяргей Міхайлавіч Блоцкі
Сяргей Міхайлавіч Блоцкі (нар. ) — беларускі спартсмен. Кандыдат педагагічных навук, дацэнт, майстар спорту міжнароднага класа, Чэмпіён СССР, пераможца Кубка СССР.
Працуе ў Мазырскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя І. П. Шамякіна, займае пасаду дэкана факультэта фізічнай культуры.
Кастэльманьё
Кастэльман'ё (Castelmagno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 95 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Magno.
Трэцяя ракета (значэнні)
Назву Трэцяя ракета маюць:
Герман Мелвіл
Герман Мелвіл (Herman Melville;, Нью-Ёрк — ) — амерыканскі пісьменнік-рамантык.
Служыў матросам, вандраваў. Уражанні ад падарожжаў у аснове першай кнігі — рамантычнай утопіі «Тайпі» (1846), аповесці «Ому» (1847), «марскіх» раманаў «Рэдберн» (1849), «Белы бушлат» (1850). Філасофскія абагульненні выявіліся ў сатырычнай алегорыі «Мардзі» (1849) і рэалізаваны ў сацыяльна-філасофскім рамане «Мобі Дзік, ці Белы Кіт» (1851, экранізацыя 1956), якія насычаны сімволікай, алюзіямі, рамантычнымі алегорыямі. Аўтар псіхалагічных («П'ер», 1852), гістарычных («Ізраэль Потэр», 1855), сатырычных («Махляр», 1857), філасофскіх («Білі Бад», 1924, экранізацыя 1962; аднайменная опера Б. Брытэна 1951) раманаў, навел (зборнік «Казкі з гаюшчы», 1856), вершаў (зборнікі «Вершы пра вайну», 1866; «Тымалеён», 1891) і інш.
Мацвеевічы
Мацве́евічы (, Матвеевичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Міжлескага сельсавета. Размешчана за 14 км ад Бярозы, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У канцы XIX ст. — Вялікія Мацвеевічы ў Мацвеевіцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У 1890 годзе сяло, у якім царкве належала 41 дзес. зямлі, і маёнткі Вялікія і Малыя Мацвеевічы ва ўладанні Мар’і Казакевіч. Памешчыцы належала 2311 дзес. зямлі.
З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы (у ліпені—жніўні 1920 года ўстаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы. У 1924 годзе вёска — цэнтр Мацвеевіцкай гміны Пружанскага павета Палескага ваяводства, 22 будынкі, у в. Малыя Мацвеевічы 14 будынкаў. 5 студзеня 1926 года Мацвеевіцкая гміна перайменавана ў Міжлескую (цэнтр гміны перанесены ў Міжлессе).
У 1941—1944 гг. акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
З 1954 года в. Малыя Мацвеевічы ў Міжлескім сельсавеце. У кастрычніка 1949 года ў в. Вялікія Мацвеевічы быў арганізаваны калгас імя Будзённага, які ў лютым 1950 года ўвайшоў у склад калгаса «Чырвоны сцяг» (цэнтр — в. Міжлессе).
Рашэннем аблвыканкама ад 4 верасня 1972 года в. Малыя Мацвеевічы, якая фактычна злілася з в. Вялікія Мацвеевічы, выключана з рэестра.
Сіманіха
Сімані́ха — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Чарнуйка (басейн Заходняй Дзвіны). Даўжыня 8 км. Пачынаецца за 2 км на захад ад вёскі Клюшова, вусце каля вёскі Гары. Рэчышча ад вытоку на працягу 3,1 км каналізаванае.
Хоспіс
Хоспіс — медыцынская ўстанова, у якой хворыя з прагназуемым неспрыяльным зыходам захворвання атрымліваюць дастойны догляд. Пацыенты хоспісаў акружаны звычайнымі "хатнімі" рэчамі, да іх адкрыты свабодны доступ сваякам і сябрам. Медыцынскі персанал аказвае паліятыўную медыцынскую дапамогу: хворыя могуць атрымліваць кісларод, абязбольвальныя, зондавае харчаванне і г. д. Мінімум урачоў і максімум сярэдняга і малодшага медыцынскага персаналу. Асноўная мэта знаходжання ў хоспісе — палепшыць апошнія дні жыцця, палегчыць пакуты.
Мядзінас (Даўгелішкіская сянюнія)
Мя́дзінас (Medinos) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 12 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Шабанбай бі
Шабанбай бі — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр аульнай акругі Шабанбай. Знаходзіцца прыкладна за 32 км на ўсход ад раённага цэнтра, цэнтра горада Актагай. Код КАТА — 353677100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 857 чалавек (436 мужчын і 421 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 563 чалавекі (289 мужчын і 274 жанчыны).
Адкрыты чэмпіянат ЗША па тэнісе 2014
Адкрыты чэмпіянат ЗША 2014 (US Open 2014) — прафесійны тэнісны турнір, які праходзіў з 25 жніўня да 8 верасня 2014 года ў Нацыянальным тэнісным цэнтры Білі Джын Кінг у Нью-Ёрку, ЗША на хардавым пакрыцці. Чацвёртае і заключнае спаборніцтва з серыі Вялікага шлема ў 2014 годзе. Турнір стаў 134-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату ЗША, які быў заснаваны ў 1881 годзе як Нацыянальны чэмпіянат ЗША і з таго часу праходзіць штогадова, з'яўляючыся адным з найстарэйшых тэнісных турніраў. Прызавы фонд турніру склаў $38,251,760, амаль на 4 мільёны перавысіўшы прызавы фонд 2013 года.
Трэцяя ракета
«Трэ́цяя раке́та» — аповесць Васіля Быкава, упершыню выйшла ў часопісе «Маладосць» №2 у 1962 годзе і ў асобным выданні — у той самы год. За гэты твор у 1964 годзе Быкаў стаў Лаўрэатам Літаратурнай прэміі імя Я. Коласа.
Падставы напісання
Васіль Быкаў, прачытаўшы некалькі ваенных твораў Рыгора Бакланава, адклаў усё і жарсна сеў пісаць «Трэцюю ракету». Але не паспеў яе скончыць за вясну, а летам яго выклікалі на ваенныя зборы ў Навагрудак. Нават у войску Быкаў працягваў пісаць кнігу.
Адкрыты чэмпіянат ЗША па тэнісе 2014
Дзеючымі чэмпіянамі ў адзіночных разрадах былі іспанец Рафаэль Надаль і амерыканка Серэна Уільямс. Надаль адмовіўся ад удзелу ў спаборніцтве ў сувязі з траўмай запясця, а Уільямс у другі раз паспяхова абараніла тытул, перамогшы Каралін Вазняцкі з Даніі ў фінале і стаўшы шасціразовай чэмпіёнкай ЗША. Такім чынам, яна зраўнялася з рэкордным паказчыкам Крыс Эверт па колькасці тытулаў турніру і выйграла свой 18-ы турнір серыі Вялікага шлема, зраўняўшыся з Эверт і Марцінай Наўрацілавай. Пераможцам мужчынскага турніру стаў харват Марын Чыліч, які перамог у фінальным матчы японца Кеі Нісікоры і выйграў першы тытул Вялікага шлема ў кар'еры.
Трэцяя ракета
Сюжэт
Вялікая Айчынная вайна на Беларусі. Артылерыйскі разлік трое сутак адрэзаны ад сваіх. Лёс звёў у адным акопе розных людзей, якім трэба адбіць першую танкавую атаку фашыстаў. У цяжкія часіны і смяротнай небяспецы выяўляюцца сапраўдныя чалавечыя характары…
Экранізацыя
У 1963 годзе Беларусьфільм зняў фільм паводле аповесці пад назвай «Трэцяя ракета». Гэта была першая экранізацыя твора Быкава.
Муар (тканіна)
Муар (moire — хвалепадобны, з разводамі) — шчыльная шаўковая або паўшаўковая (таксама ваўняная, баваўняная) гладкаафарбаваная тканіна з разводамі, якія пераліваюцца на святле рознымі адценнямі. Муар ішоў на пашыў жаночых вячэрніх сукенак, аздобных стужак, якія ўпрыгожвалі сукенкі, святочных галаўных убораў, выраб, аздабленне мужчынскіх касцюмаў і на падшэўку
Гісторыя
Тэхніка вытворчасці муару была вядома ў старажытнасці ў Персіі (XI—XII стагоддзі), у Еўропе муар выраблялі ў Італіі ў другой палове XVII стагоддзя, у Францыі — у XVIII стагоддзі.
Вытворчасць
Традыцыйны муар вырабляецца метадам каляндравання — апрацоўкі тканіны нагрэтымі меднымі цыліндрамі. Часам працэс атрымання гэтага эфекту называецца, пад час яго тканіна складвалася спецыяльным спосабам і раскатвалася гарачымі металічнымі або скуранымі качалкамі з нанесеным на іх паверхню гравіраваным малюнкам. У выніку такога раскатвання атрымліваліся нерэгулярныя палосы, разводы. Муар з буйнымі разводамі называўся муар-антык, муар з шоўку вышэйшай якасці насіў назву громуар. Муар-антык карыстаўся вялікай папулярнасцю ў XIX стагоддзі і досыць дорага каштаваў.
Выкарыстанне
У XX стагоддзі муар увайшоў у моду з пачатку 1950-х гадоў. Як і ўсе віды ціснення узораў, малюнак муара знікае пры намаканні, таму муар не падвяргаюць мокрай чыстцы.
Як матэрыял для вячэрніх сукенак, муар канкураваў з мноствам іншых дарагіх тканін, але як матэрыял для вырабу ён быў незаменны. Ордэнскія стужкі, на якіх насіліся знакі ордэна вышэйшых ступеняў, у Расійскай імперыі і сучасных ёй краінах вырабляліся выключна з муару (а ў заходніх краінах нярэдка вырабляюцца да гэтага часу).
Сяргей Міхайлавіч Салей
Сяргей Міхайлавіч Салей (нар., г. Гродна) — беларускі гісторык, грамадскі дзеяч. Спецыяліст па ўсходняму напрамку дыпламатыі ВКЛ у XVI ст. Магістр гісторыі Цэнтральна-Еўрапейскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Скончыў у 1995 годзе гістарычны факультэт ГрДУ, пасля аспірантуру ГрДУ імя Я. Купалы. У 1995 годзе арганізатар і старшыня Гродзенскай грамадскай асацыяцыі маладых інтэлектуалаў «ВІТ», якая рэалізавала шэраг даследчых і адукацыйных праектаў па гісторыі ВКЛ.
У 1998 годзе скончыў магістратуру ў Цэнтральна-Еўрапейскім універсітэце ў Будапешце па спецыяльнасці «Даследаванне Сярэднявечча».
У 1999—2005 гадах выкладчык, загадчык аддзела міжнародных сувязяў ГрДУ імя Я. Купалы.
У 2016 годзе скончыў юрыдычны факультэт БДУ.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: дыпламатычная служба ВКЛ у XVI ст., узаемаадносіны ВКЛ з Маскоўскай дзяржавай, гравюра Гродна 1567 г. як гістарычная крыніца.
Тэісп
Тэісп (cтар.-перс.: Cišpiš, Τεΐσπης; каля 700 да н.э.. — каля 640 да н.э.) — легендарны персідскі кароль, сын Ахемена. Пераняў уладу ў 675 да н.э. У 640-я да н.э. захапіў эламіцкі горад Аншан, ад якога празваўся «каралём гораду Аншан», што стала першым крокам да ўздыму Персідскай імперыі. Памёр каля 640 да н.э. Яго сынамі былі Кір I і Арыярамн, паміж якімі была падзеленая дзяржава бацькі.
Украінцы ў Беларусі
Украінцы ў Беларусі (Українці в Білорусі) — нацыянальная меншасць у Рэспубліцы Беларусь. Налічвае 158,7 тыс. асоб. Гэта 1,7% ад агульнай колькасці насельніцтва краіны. Украінцаў падзяляюць на аўтахтонных і мігрантаў. Аўтахтонныя ўкраінцы жывуць, галоўным чынам, у Брэсцкай і Гомельскай абласцях.
Рассяленне
Тэрытарыяльна, болей за ўсё ўкраінцаў жыве ў Брэскай вобласці (40 тыс. асоб, альбо 2,9% ад усяго насельніцтва вобласці). Найбольшая канцэнтрацыя ўкраінцаў — у паўднёва-заходняй частцы вобласці.
Гісторыя
Украінска-беларускую мяжу ўздоўж лініі падзелу Польшчы ці зусім побач з ёй вызначалі: Маскоўская дыялекталагічная камісія (лінгвістычная), беларускі мовазнаўца Яўхім Карскі (лінгваэтнічная), польскі мовазнаўца Лешак Асоўскі (лінгвістычная), польскі лінгвіст Уладзіслаў Курашкевіч (лінгвістычны), чэшскі славіст, археолаг і этнограф Любар Нідэрле (этнічны), расійскі лінгвіст Аляксей Сабалеўскі (лінгвістычны), расійскі географ, картограф і этнограф Аляксандр Рыціх (этнічны), расійскі славіст і лінгвіст Цімафій Фларынскі (лінгвістычны і этнічны), украінскі географ Сцяпан Рудніцкі (этнічны), археолаг Юрый Кухарэнка (этнічны), украінскі бібліёграф Фёдар Максіменка (этнічны), этнаграфічныя і лінгвістычныя карты Канстанціна Міхальчука, Усевалада Ганцова, Мірона Кордубы, Івана Зілінскага, Уладзіміра Кубіёвіча, Фядота Жылка, «Атлас украінскай мовы», H. Nobert, Sprechenkart Mitteleirop, D. Schefer, E. Engelhardt, A. Доктар Excel, Д. Шлефер.
Мікалай Рыгоравіч Прыгодзіч
Мікалай Рыгоравіч Прыгодзіч (, Лышча,, Брэсцкая вобласць) — беларускі мовазнавец, доктар філалагічных навук (2000), прафесар (2006), загадчык кафедры беларускага мовазнаўства філалагічнага факультэта БДУ.
Біяграфія
Мікалай Рыгоравіч Прыгодзіч нарадзіўся 1 студзеня 1953 г. у вёсцы Лышча Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Пасля заканчэння філалагічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура, руская мова і літаратура», працаваў выкладчыкам, старшым выкладчыкам і дацэнтам кафедры беларускай мовы.
У 1982 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Складаныя прыметнікі ў старабеларускай мове» (пад кіраўніцтвам доктара філалагічных навук прафесара Л. М. Шакуна). З 1993 г. загадвае кафедрай гісторыі беларускай мовы.
У 2000 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Словаскладанне ў гісторыі беларускай мовы». Адначасова з гэтым была надрукавана манаграфія «Словаскладанне ў беларускай мове».
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблемы гісторыі словаўтварэння ў беларускай мове, графіка-арфаграфічныя і палеаграфічныя асаблівасці помнікаў беларускага пісьменства, інавацыйныя працэсы ў сучаснай беларускай літаратурнай мове. Удзельнік шматлікіх міжнародных і агульнадзяржаўных лінгвістычных канферэнцый і сімпозіумаў у Беларусі, Венгрыі, Польшчы, Расіі, на Украіне.
Займаецца складаннем і распрацоўкай вучэбна-метадычных выданняў і дакументаў, неабходных для вучэбнага працэсу ў ВНУ. Удзельнічаў у падрыхтоўцы «Энцыклапедыі літаратуры і мастацтва Беларусі», «Беларускай энцыклапедыі» (у 18 тамах), галіновай энцыклапедыі «Беларуская мова», энцыклапедыі «Республіка Беларусь».
М. Р. Прыгодзіч з’яўляецца старшынёй экспертнага савета па мовазнаўстве вышэйшай атэстацыйнай каміссіі Рэспублікі Беларусь, членам секцыі філалогіі вучэбна-метадычнага аб’яднання ВНУ Рэспублікі Беларусь, членам вучонага савета філалагічнага факультэта, намеснікам старшыні Камітэта па прысуджэнні прэміі імя У.Пічэты (філалогія), а таксама намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Веснік БДУ» (серыя ІV), часопіса «Роднае слова», членам рэдкалегіі часопіса «Беларуская мова і літаратура»
Канопныця (Пустамыціўскі раён)
Канопныця (Коно́пниця) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рыгор Антонавіч Віткоўскі
Біяграфія
Быў удзельнікам Вялікай Айчыннай вайны. У 1953 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, у 1959 — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З гэтага ж года пачаў браць удзел у мастацкіх выстаўках.
Працаваў у графіцы — плакат, афорт. У суаўтарстве з Арленам Кашкурэвічам распрацаваў серыю плакатаў па правілам дарожнага руху.
Памёр у 1992 годзе.
NGC 4639
NGC 4639 (іншыя абазначэнні — UGC 7884, IRAS12403+1331, MCG 2-32-189, ZWG 71.8, ZWG 70.230, VCC 1943, PGC 42741) — спіральная галактыка з перамычкай ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Мадагаскара
Герб уяўляе сабой жоўты дыск. У цэнтры герба намаляваная схематычная карта вострава (разам з двума дробных астравамі), а ніжэй галава зебу. Колеры, якія выкарыстоўваюцца на гербе - гэта чырвоны, зялёны, жоўты, чорны і белы. За кошт зялёных і чырвоных прамянёў на гербе ён падобны да сонца.
Надпісы на гербе выкананы на малагасійскай мове і азначаюць: REPOBLIKAN'I MADAGASIKARA - Рэспубліка Мадагаскар; TANINDRAZANA - FAHAFAHANA - FANDROSOANA - Радзіма, Свабода, Развіццё.
Коцурыў
Коцурыў (Ко́цурів) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Уладзіслаў Казлоўскі
Уладзіслаў Казлоўскі (, в. Залессе Саколкаўскага пав. Гродзенскай губ., цяпер Польшча —, Мінск; Псеўданімы: Казлоўшчык) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, паэт, публіцыст.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Віленскай каталіцкай духоўнай семінарыі. У час вучобы (1916-19) далучыўся да беларускага нацыянальнага руху. Скончыў Віленскія беларускія настаўніцкія курсы (1919), пасля заканчэння курсаў спрабаваў арганізаваць беларускія школы на Сакольшчыне. Вярнуўшыся ў Вільню, уваходзіў у ЦК Беларускай сялянскай партыі, быў інструктарам мінскага Беларускага нацыянальнага камітэта па арганізацыі нацыянальнага і кааператыўнага жыцця ў Ігуменскім павеце. У маі 1920 Беларускай вайсковай камісіяй накіраваны ў школу падхарунжых у Варшаве, пасля заканчэння якой прызначаны інструктарам у 1-ы батальён беларускіх стральцоў, эвакуіраваны з Мінска ў Лодзь. 3 1921 служыў у польскім войску, адначасова браў удзел у беларускім нацыянальным руху. Адзін з лідараў яго правага радыкальнага крыла.
У 1930 звольніўся ў запас у званні паручніка, пераехаў у Вільню і распачаў грамадска-палітычную і літаратурную дзейнасць. У 1930-х актыўна працаваў у Вільні ў беларускіх нацыянальных арганізацыях і ўстановах. Быў сакратаром Беларускага нацыянальнага камітэта, Цэнтральнага ўрада Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры. Адзін з арганізатараў і сакратар Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі (БНСП), у 1933—1937 гадах рэдактар партыйнай газеты «Новы шлях». У 1939-40 сакратар Беларускай групы дапамогі пацярпелым ад вайны пры Літоўскім Чырвоным Крыжы, у ліпені 1941 скарбнік Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні. Летам 1941 спрабаваў аднавіць дзейнасць БНСП, але не атрымаў на гэта дазволу нямецкіх акупацыйных уладаў.
У 1941—1943 у Мінску быў рэдактарам «Беларускай газэты». У сваіх публіцыстычных артыкулах распрацоўваў ідэалогію беларускага нацыянал-сацыялізму, выступаў з антысеміцкімі матэрыяламі. На кватэры У. Казлоўскага 5 сакавіка 1943 года быў забіты Фабіян Акінчыц, праз некалькі месяцаў (13 лістапада 1943) савецкія партызаны Іван Шнігір і Канстанцін Немчык у рэдакцыі «Беларускай газэты» забілі і У. Казлоўскага. У. Казлоўскі пахаваны на Кальварыйскіх могілках.
Аўтар шэрагу кніг па фізічным выхаванні, паэтычных зборнікаў.
Салей
Сале́й — прозвішча.
Кастэльнуова-дзі-Чэва
Кастэльнуова-дзі-Чэва (Castelnuovo di Ceva) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 130 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Maurizio martire.
Пій II
Пій II (лац. Pius PP. II, свецкае імя: Энеа Сільвіа Пікаламіні, італ. Enea Silvio Piccolomini;  —, ) — Папа Рымскі з 19 жніўня 1458 года па 14 жніўня 1464 года. Заснавальнік Віфлеемскага ордэна.
Super Mario Galaxy
Super Mario Galaxy (スーパーマリオギャラクシー) — трохмерны платформер з серыі Марыа, распрацаваны кампаніяй Nintendo EAD Tokyo для кансолі Nintendo Wii. Гульня была выпушчана 1 лістапада 2007 г. ў Японіі, 12 лістапада 2007 — у Паўночнай Амерыцы і 16 лістапада — у Еўропе і Расіі. У 2010 годзе выйшаў сіквел гульні — Super Mario Galaxy 2.
Сюжэт
Падчас праходзіць у Грыбны каралеўстве зорнага фестывалю на свята разам са сваім паветраным флотам урываецца Боузер. З дапамогай вялізнай лятаючай талеркі ён выкрадае Прынцэсу Піч разам з яе палацам. Пасля няўдалай спробы перашкодзіць планам Боузера, Марыа аказваецца закінутым на невялікую далёкую планету, дзе сустракае прынцэсу Розалину і яе кампаньёна Люмас. Розалина — гаспадыня мабільнай касмічнай абсерваторыі, выкарыстоўваючы якую яна падарожнічае па сусвету. Аднак сіла зорак, якая выступала крыніцай энергіі абсерваторыі, была скрадзена Боузером. Каб аднавіць здольнасць станцыі, Марыа адпраўляецца ў падарожжа па галактыцы ў пошуках зніклых зорак. Пасля іх збору, выкарыстоўваючы абсерваторыю, Марыа адпраўляецца да цэнтру сусвету для выратавання прынцэсы Піч.
Геймплэй
Для збору зорак гульцу неабходна наведваць галактыкі, кожная з якіх, у сваю чаргу, уключае некалькі планет шарападобным і няправільнай формы. Пры гэтым за адзін раз з узроўню можна атрымаць толькі адну зорку. Кожны касмічны аб’ект валодае сваёй уласнай гравітацыйнай сілай, якая дазваляе гульцу перамяшчацца па ўсёй паверхні планет, у тым ліку і ўверх нагамі. Для рашэння гульнявых задач Марыа можа выкарыстоўваць адмысловыя касцюмы. Так, напрыклад, пераўвасобіліся ў пчалінага Марыа (пчалу), у яго з’яўляецца здольнасць лётаць і садзіцца на кветкі, а прыняўшы выгляд прывіднага Марыа (прывіды), ён становіцца празрыстым і атрымлівае магчымасць перасоўвацца скрозь перашкоды. Пераўвасобіліся ў Агністага Марыа (Агню), ён атрымлівае магчымасці кіраваць агнём і, магчыма, праходзіць скрозь лаву і ўваходзіць у вулканы (ўнутр).
Упраўленне гульнявым персанажам ажыццяўляецца з дапамогай кантролераў Wii Remote і Nunchuk. Многія з здольнасцей Марыа былі пераняты з Super Mario 64, уключаючы доўгі скачок, скачок з выкарыстаннем сцены і розныя варыянты кулём. Таксама Марыа выкарыстоўвае спецыяльную тэхніку Spin, якая дапамагае яму аглушае ворагаў, разбураць перашкоды, узбірацца на перашкоды, катацца на каньках і прымяняць іншыя ўмення. У гульні прысутнічае шматкарыстальніцкі рэжым, які дазваляе сумесна праходзіць сюжэтныя ўзроўні.
Ацэнкі і ўзнагароды
На сайце TopTenReviews Super Mario Galaxy ўваходзіць у тройку відэагульняў з самай высокай сярэдняй ацэнкай за ўвесь час. GameSpot сярод іншых вартасцей адзначаў яе геймплэй і дызайн узроўняў, а сайт Game Revolution паказваў на зручнасць кіравання. IGN назваў гульню лепшай на Wii і рэкамендаваў яе да абавязковаму праходжанні. У той жа час сайт звярнуў увагу, што камера, якая ў цэлым працуе без прэтэнзій, зрэдку ўсё ж займае нязручныя ракурсы.
Па выніках 2007 года гульні Super Mario Galaxy званне гульні года прысвоілі IGN, GameSpot, Nintendo Power, GameTrailers, Edge, Yahoo! Games, а таксама расійскі часопіс Краіна Гульняў. 10 Сакавіка 2009Super Mario Galaxy на 5 цырымоніі ўзнагароджання прэміі Брытанскай Акадэміі ў галіне відэагульняў была прысуджана прэмія BAFTA у намінацыі «лепшая гульня года»".
Баравіца (Бярэзінскі раён)
Бараві́ца (, Боровица) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Кратошын (Пустамыціўскі раён)
Кратошын (Крото́шин) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бегазы
Бегазы — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Шабанбай. Код КАТА — 353677200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 47 чалавек (26 мужчын і 21 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 81 чалавек (44 мужчыны і 37 жанчын).
NGC 4640
NGC 4640 (іншыя абазначэнні — NGC 4640A, UGC 7888, MCG 2-32-190, ZWG 71.9, VCC 1949, PGC 42753) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Чырвоныя кашулі
Чырвонакашульнікі (Camisas Rojas) — мексіканская ваенізаваная арганізацыя, якая існавала ў 1930-я гады, заснаваная на лютай антыкаталіцкай пазіцыі. Група стваралася для выканання загадаў губернатара. Уніформай былі чырвоныя кашулі, чорныя штаны і чорныя ці чырвоныя ваенныя кепкі. Яна складалася з мужчын ва ўзросце ад 15 да 30 гадоў.
Выступалі супраць рэлігіі і іншых рэчаў, якія, на іх думку, наносяць шкоду прагрэсу — перш за ўсё алкаголю. Хоць сам Гарыда лічыў сябе сацыялістам і назваў свайго сына ў гонар Леніна, яго падручныя чырвонакашульнікі былі ахарактарызаваны як фашысты некаторымі аўтарамі.
Чырвонакашульнікі былі апісаны як «ударны атрад ідэалагічнай апрацоўкі для інтэнсіўнай кампаніі супраць „Бога і рэлігіі“». Чырвонакашульнікі таксама выкарыстоўваліся для падаўлення крыстэрас, якія паўсталі супраць пераследу каталікоў дзяржавай. У 1934 годзе Гарыда быў прызначаны міністрам сельскай гаспадаркі новым прэзідэнтам Ласара Кардэнасам, спадзеючыся стрымаць чырвонакашульнікаў такім чынам. Аднак Гарыда ўзяў чырвоных кашуль з сабой у Мехіка, каб умяшацца ў студэнцкую палітыку.
30 снежня 1934 года чырвонакашульнікі адкрылі агонь па каталіках, калі яны пакідалі імшу ў касцёле Беззаганнага зачацця ў Каякане, забіўшы пяць чалавек і параніўшы многіх іншых. Гарыда паслаў забойцам шампанскага ў турму і заявіў, што яны знаходзяцца пад яго абаронай. Праз некаторы час Гарыда быў звольнены. Неўзабаве чырвонакашульнікі былі расфармаваныя.
Рэжыму чырвонакашульнікаў прысвечаны раман Грэма Грына «Сіла і слава».
Verona Rupes
Verona Rupes - самая высокая скала ў Сонечнай сістэме. Размешчана на спадарожніке Урана Мірандзе, вышыня абрыву каля 20 км. Упершыню была заўважана КА Вояджэр-2.
Гнеў Тытанаў
Сюжэт
Персей не ў сілах супрацьстаяць гуканню продкаў, бо Аід разам з сынам Зеўса Арэсам заключылі з Кронасам пагадненне і вырашылі дапамагчы яму зрынуць Зеўса. Моц тытанаў расце па меры таго, як Зеўс губляе боскую сілу, і на Зямлі разгортваецца пекла. З дапамогай царыцы Андрамеды, паўбоскага сына Пасейдона Агенора і зрынутага бога Гефеста, Персей адважна адпраўляецца ў падземны свет, каб выратаваць Зеўса, зрынуць тытанаў і абараніць чалавецтва.
Здымкі
Здымкі фільма праходзілі ў Лондане, Паўднёвым Уэльсе і на Канарскім востраве Тэнэрыфэ.
Гімн Мадагаскара
Гімн Мадагаскара напісаны ў 1958 годзе і існуе на 2 мовах: малагасійскай і французскай.
Кугаіў
Кугаіў (Кугаїв) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кастыльёнэ-Фалета
Насельніцтва складае 668 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 167 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Ганна.
Красны Сулін
Горад размешчаны ў Данбасе, на рацэ Кундруча (басейн Северскага Данца).
Металургічны завод, вытворчасць будматэрыялаў, харчовая прамысловаць.
Мядзінас (Лінкмяніская сянюнія)
Мя́дзінас (Medinos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
NGC 4640B
NGC 4640B (іншыя абазначэнні — NPM1G +12.0331, PGC 214021) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Водзьга
Назва
Назва балцкага паходжання. Адпачатная балцкая форма тыпу *Vadagà.
Корань *Vad- адносіцца да старабалцкай гідранімічнай асновы Vad- : Ved- : Ud-.
Без устаўнога -n- у гідронімах (у аднаасноўных тыпу літоўскага гідроніма Vadagà / Vedegà, сожскага Удага, у двухасноўных тыпу прускага Asege-wad «Яршовае возера», яцвяжскага Ясельда ), таксама на моўнай перыферыі: латышскае vada «поплаў», літоўскае vadė, vadaksnis «месца, якое залівае вада» (адсунулася, каб саступіць вытворным ад vesti «весці»: vadas «правадыр», vada «нагода; кіраванне»).
Далей да індаеўрапейскага «воднага» кораня *aṷed- : aud- : ūd-, якое ад *aṷ(e)- «апырскваць, увільгатняць, цекці».
Такі ж пераход *Vad- > Вод- у назве дняпроўскай ракі Водса (< *Vad(u)sa).
Назва значыць «Плыткая (рака)».
Водаапісанне
Даўжыня ракі 20 км, плошча вадазбору 60 км². Пачынаецца за 0,2 км у напрамку на паўднёвы захад ад былой вёскі Маскалёнкі. Упадае ў Свольну прыкладна за 0,8 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Пользіна 2. Вадазбор у паўночна-заходняй частцы Полацкай нізіны. Рэчышча Водзьгі ў верхнім цячэнні каналізаванае на працягу прыкладна 6 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні складае 1,1 м/км. Рака прымае сцёк ручаёў і меліярацыйных каналаў.
Каля ракі населеныя пункты Стараселле, Каханавічы, Казлоўшчына, Мядзведскія.
Парламент Мадагаскара
Парламент Мадагаскара — заканадаўчы орган Мадагаскара.
Склад
Сучасны парламент складаецца з дзвюх палат:
Стрый (горад)
Стрый (Стрий) — горад абласнога значэння ў Львоўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Стрыйскага раёна, не ўваходзіць у яго склад. Размешчаны на левым беразе Стрыя. Насельніцтва — 60 тыс. чалавек, плошча — 16,95 км².
Гісторыя
Адзін з галоўных і найбуйнейшых транспартных вузлоў Заходняй Украіны, важны эканамічны і культурны цэнтр Львоўскай вобласці.
Вядомы з 1385 года ўжо як горад і цэнтр воласці. У 1431 годзе атрымаў Магдэбургскае права. Значны рост Стрыя адбыўся ў 2-й палове XVII ст., спрыяў развіццю горада былы стрыйскі староста, а пазней кароль Ян Сабескі. У яго час горад меў статус «вольнага каралеўскага горада».
Пасля 1-а падзелу Рэчы Паспалітай адышоў да Імперыі Габсбургаў, пасля Аўстра-Венгерскай імперыі. У сярэдзіне XIX ст. горад ператварыўся ў значны чыгуначны і газапрамысловы цэнтр, што спрыяла яго хуткаму развіццю. Падчас 1-й сусветнай вайны Стрый стаў месцам утварэння легіёна Украінскіх сечавых стральцоў. У 1920-1930-я гады Стрый быў адным з самых актыўных асяродкаў Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў (АУН). Паводле Пакту Молатава — Рыбентропа, у 1939 годзе Стрый анексаваны СССР Саюзам.
14 сакавіка 1990 года ў Стрыі, першым з украінскіх гарадоў, узнялі нацыянальны сцяг Украіны. У 2003 годзе горад быў прызнаны лепшым раённым цэнтрам Львоўскай вобласці.
Крушынная
Крушынная, Крушынная канава — рака ў Лельчыцкім і Жыткавіцкім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Прыпяць.
Даўжыня ракі 30 км. Плошча вадазбору 255 км². Пачынаецца за 4 км у напрамку на поўдзень ад пасёлка Слабада Лельчыцкага раёна. Вадазбор пераважна на тэрыторыі нацыянальнага парка «Прыпяцкі». У ніжнім цячэнні перасякае рэчышча ракі Свінавод. Упадае ў Прыпяць за 3 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Перароўскі Млынок.
Касабай
Касабай — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Шабанбай. Код КАТА — 353677400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 100 чалавек (46 мужчын і 54 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 132 чалавекі (78 мужчын і 54 жанчыны).
Грыгорый XII
Грыгорый XII (лац. Gregorius PP. XII, свецкае імя: Анджэла Карэр, італ. Angelo Corraro (Correr, Corer); (1325/1336 — 18 кастрычніка 1417) — Папа Рымскі з 30 лістапада 1406 года па 4 ліпеня 1415 г. Апошні пантыфік (да Бенедыкта XVI), які адрокся ад папства.
Кастыльёнэ-Тынела
Кастыльёнэ-Тынела (Castiglione Tinella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 842 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 12053. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Адкрыты чэмпіянат ЗША па тэнісе 2015
Адкрыты чэмпіянат ЗША 2015 (US Open 2015) — прафесійны тэнісны турнір, які праходзіў з 31 жніўня да 13 верасня 2015 года ў Нацыянальным тэнісным цэнтры Білі Джын Кінг у Нью-Ёрку, ЗША на хардавым пакрыцці. Чацвёртае і заключнае спаборніцтва з серыі Вялікага шлема ў 2015 годзе. Турнір стаў 135-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату ЗША, які быў заснаваны ў 1881 годзе як Нацыянальны чэмпіянат ЗША і з таго часу праходзіць штогадова, з'яўляючыся адным з найстарэйшых тэнісных турніраў. Прызавы фонд турніру склаў $42,253,400, больш чым на 4 мільёны перавысіўшы прызавы фонд 2014 года.
Дзеючымі чэмпіёнамі ў адзіночных разрадах былі харват Марын Чыліч і амерыканка Серэна Уільямс. Чыліч саступіў у паўфінале будучаму пераможцу Новаку Джокавічу з Сербіі, а Уільямс, якая выйграла тры апошнія адкрытыя чэмпіянаты ЗША, а таксама мела магчымасць выйграць каляндарны Вялікі шлем, здабыўшы ўсе чатыры тытулы ў 2015 годзе, прайграла ў паўфінальным матчы італьянцы Раберце Вінчы. Джокавіч у другі раз стаў пераможцам турніру, перайграўшы ў фінале швейцарца Роджэра Федэрэра, а чэмпіёнкай у жаночым адзіночным разрадзе стала Флавія Пенета з Італіі, якая да гэтага не праходзіла далей за чвэрцьфінал на турнірах Вялікага шлема і перайграла Вінчы ў фінале, стаўшы першай італьянкай, якая перамагла на адкрытым чэмпіянаце ЗША.
Сэрца на далоні
«Сэ́рца на дало́ні» — раман беларускага пісьменніка Івана Шамякіна.
Іван Шамякін працаваў над раманам у 1960—1963 гадах. Спачатку ён быў надрукаваны ў часопісе «Полымя», а ў 1964 годзе з’явілася яго асобнае выданне.
Па матывах рамана ў 1964 годзе на Беларускім тэлебачанні выйшла інсцэніроўка «Сэрца на далоні» (рэжысёр Віктар Карпілаў).
За раман «Сэрца на далоні» Іван Шамякін атрымаў у 1967 годзе літаратурную прэмію імя Якуба Коласа.
Падставы напісання
Другая палова 1950-х і першая палова 1960-х гадоў сталі ў Савецкім Саюзе часам перамен у грамадстве, часам выкрыцця культу асобы Іосіфа Сталіна, аднаўлення ленінскіх нормаў жыцця, якія на той час падаваліся дэмакратычнымі. Гэты час называюць «хрушчоўскай адлігай», бо ў 1956 годзе, пасля дакладу Мікіты Хрушчова «Аб кульце асобы і яго наступствах» на XX з’езде КПСС, у грамадстве «пацяплела»: адбывалася своеасаблівае «ўзвышэнне чалавека», зварот да паказу жыцця простых людзей, іх надзённых клопатаў, удзелу ў грамадскім жыцці. Многія тады пранікліся верай у магчымасць пабудовы ў краіне самага справядлівага камуністычнага грамадства, усе члены якога будуць жыць па прынцыпах маральнага кодэксу будаўніка камунізму. Пісьменнікі шмат пісалі пра тое, што быць будаўніком новага грамадства абавязаны кожны грамадзянін, што кожны чалавек варты ўвагі і павагі. Асуджэнне культу асобы павінна было прывесці да таго, каб рэпрэсіі і беззаконне не паўтарыліся ў будучым. Апісваючы тагачасны перыяд у жыцці грамадства, Іван Шамякін скіраваў увагу на найбольш вострыя праблемы: жаданне ведаць праўду пра недалёкае мінулае (ваеннае і пасляваеннае), надзеі на дэмакратызацыю сістэмы грамадскага жыцця.
Вобразы-сімвалы
Вобраз Зосі Савіч з’яўляецца абагульненым вобразам усяго беларускага народа. Гэтая жанчына прайшла праз фашысцкі палон і высылку ў Сібір па ілжывым даносе, але тым не менш захавала чалавечнасць, дабрыню і веру ў людзей. Лёс гэтай жанчыны — гэта лёс народа, які выстаяў у гады вайны і часы сталінскіх рэпрэсій.
Цікавыя факты
Правобразам доктара Савіча ў рамане «Сэрца на далоні» быў Яўген Клумаў, беларускі акушэр-гінеколаг, Герой Савецкага Саюза (1965), кандыдат медыцынскіх навук, прафесар, удзельнік Мінскага падполля.
Жоўтая страла
Сюжэт
Усё дзеянне адбываецца ў «Жоўтай страле» — цягніку, які ідзе да разбуранага маста. Галоўны герой па імі Андрэй спрабуе зразумець гэты свет. Ён падарожнічае па цягніку, мае зносіны з рознымі людзьмі і ўсведамляе нікчэмнасць марнасці жыцця, засяроджанай вакол матэрыяльных каштоўнасцяў. У выніку сваіх разважанняў Андрэй пакідае цягнік. Увесь цягнік і яго пасажыры заміраюць, Андрэй крадзе ў правадніка ключы і адкрывае дзверы тамбура. У выніку яму адкрываецца выратаванне ад штодзённай рэальнасці.
Сутнасць аповесці можна ахарактарызаваць як пошукі сябе ў жыцці, усведамленне сваёй мэты. Герой аповесці прарабляе шлях з марнай бясконцасці да нуля, заміранню або пазачасавасці. Пра гэта сведчыць незвычайная нумарацыя глаў твора — ад 12 да 0. Мір цягніка, яго фарбы, гукі, пахі, аўтар прадстаўляе ў адмоўным святле.
У аповесці выкарыстоўваецца мноства алегорый, мноства разоў абыгрываецца чыгуначная тэматыка ў любым аб'екце гэтага свету. Цягнік сімвалізуе жыццё, разбураны мост — смерць, стук колаў — ход часу. Прысутнічае шэраг адсылак да Бібліі. У творы таксама прысутнічае алюзія на прытчу Франца Кафкі «Чыгуначныя пасажыры». Па меркаванню крытыкаў, у творы прысутнічаюць матывы містычнага вучэння Карласа Кастанеды.
Уплыў
Па матывам аповесці «Жоўтая страла» напісаны тэкст песні «Горящая стрела» групы «Арыя» (альбом «Хімера»).
Таксама па матывам аповесці быў напісаны тэкст для песні «Жёлтая стрела» з альбома «Прометей роняет факел» рэп-выканаўцы Horus (Луперкаль) і песні «Поезда» групы Anacondaz.
Быковічы (Бярэзінскі раён)
Быко́вічы (, Быковичи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Сезон 2011 ЖФК Ніва-Белкард
У 2011 годзе жаночы футбольны клуб «Ніва-Белкард» з Гродна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Рычы (возера)
Плошча паверхні возера 12,83 км². Найбольшая глыбіня 51,9 м. Даўжыня 6,27 км. Найбольшая шырыня 3,73 км. Даўжыня берагавой лініі 33,4 км. Аб'ём вады 131 млн. м³. Плошча вадазбору 123 км². Другое па глыбіні возера на Беларусі (пасля Доўгага).
Катлавіна возера складанага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—20 м, параслі хмызняком і лесам. Берагі высокія, пясчаныя, участкамі нізкія, на ўсходзе зліваюцца са схіламі. Глыбакаводныя ўпадзіны чаргуюцца з мелямі. У залівах дно адносна плоскае, глыбіні 10—15 м. На возеры 5 астравоў агульнай плошчай 5,7 га. Мелкаводдзе пясчанае і пясчана-галечнае, на ўсходзе пад валунамі. Пяскі і апясчаненыя адклады пашыраны да глыбіні 10—12 м, у залівах да 2—5 м. Астатняя частка ложа сапрапелістая, месцамі ілістая. Найбольш зарастаюць залівы, пераважна падводнай расліннасцю. Да глыбіні 9 м растуць імхі.
Упадаюць некалькі ручаёў, у т. л. з азёр Кракіна, Лінінка, Угарынка, Чарнова, Сіла, выцякае рака Рычанка.
У возеры жывуць рэлікты ледавіковага перыяду (лімнакалянус, понтапарэя, бакаплаў Паласа), занесеныя ў рэспубліканскую Чырвоную кнігу.
3 1979 возера і прылеглая да яго зона абвешчаны азёрным заказнікам.
NGC 4641
NGC 4641 (іншыя абазначэнні — UGC 7889, MCG 2-32-191, ZWG 71.11, VCC 1955, NPM1G +12.0332, PGC 42769) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каралінскія астравы
Каралінскія астравы (Caroline Islands, Carolinas Islas; названы ад імя іспанскага караля Карла II) — архіпелаг у заходняй частцы Ціхага акіяна, у Мікранезіі. Пасля здабыцця незалежнасці ад ЗША на астравах архіпелага ўтварылася дзве дзяржавы: Федэратыўныя Штаты Мікранезіі і Палаў.
Гісторыя
Каралінскія астравы былі адкрытыя ў 1527 годзе іспанскім мараплаўцам Сааведра (па іншай версіі іх адкрыў разам з Маршалавымі ў 1526 Саласар).
Геаграфія
Архіпелаг складаецца з 936 асобных або сабраных у групы вулканічных астравоў і атолаў, размешчаных паміж 1-10 ° з. ш. і 131-163 ° у. д. Плошча сушы каля 1320 км². Буйныя групы і астравы: Палау (Бабелтуап, 391 км²), Яп (100 км²) - заходняя група; астравы Сенявіна (востраў Панпеі, 334 км²), Трук (100 км²), Кусаіе (110 км²) - усходняя група.
Усе буйныя астравы вулканічнага паходжання (вышыня да 791 м), акружаны каралавымі рыфамі. Астравы заходняй групы адносяцца да сістэмы астраўных дуг і адчуваюць павольны ўстойлівы ўздым; астравы ўсходняй групы сфарміраваны на акіянічным ложы. Радовішчы фасфатаў арганічнага паходжання. Клімат экватарыяльны і субэкватарыяльны. Ападкаў ад 2250 мм да 3000-4500 і 6000 мм (у гарах вострава Кусаіе) у год.
Міжлессе (Бярозаўскі раён)
Міжле́ссе (, Мижлесье) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Міжлескага сельсавета. Размешчана за 19 км ад Бярозы, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1864 годзе — в. Міжлессе, цэнтр Мацвеевіцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. 20 мая 1884 года пажар знішчыў 46 сялянскіх дамоў з гаспарчымі пабудовамі, страты склалі 22 500 руб. У 1886 годзе — вёска, 33 двары, разам з вёскамі Сішоўка і Ляўковічы 397 жыхароў, валасное праўленне. Пазней Міжлессе і Ляўковічы зліліся ў адзіную вёску. У 1890 годзе цэнтр Мацвеевіцкай воласці, у якой налічвалася 24 паселішчы, 116 двароў, 1768 душ, 26 сялянскіх дамоў. Фальварак Міжлессе знаходзіўся ва ўладанні Наталлі Такаржэўскай, разам з іншымі пунктамі памешчыцы належала 2247 дес. землі. Паводле перапісу 1897 года ў в. Міжлессе (Ляўковічы) дзейнічалі валасное праўленне, хлебазапасны магазін. Фальварак ва ўладанні Мікалая Філінчонка.
У 1905 годзе вёска і маёнтак у Чарнякаўскай воласці. З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года — у складзе Польшчы. У 1924 годзе цэнтр Мацвеевіцкай гміны Пружанскага павета Палескага ваяводства, в. Міжлессе, побач Малое Міжлессе і леснічоўка Старое Міжлессе. 5 студзеня 1926 года Мацвеевіцкая гміна перайменавана ў Міжлескую, 27 лютага 1932 года скасавана, тэрыторыя і паселішчы далучаны да Сігневіцкай гміны.
З 1939 года у БССР. З 1940 года цэнтр Міжлескага с/с. У 1940 годзе вёскі Вялікае Міжлессе і Малое Міжлессе. Быў адкрыты фельчарска-акушэрскі пункт, працавалі паравы млын, хата-чытальня, пошта. У сельсавеце ў той час дзейнічалі 3 пачатку школы.
У 1941—1944 гг. акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі ў вёсцы 20 жыхароў, на франтах загінулі 30 воінаў-землякоў.
Пасля вызвалення працавалі шавецкая майстэрня (з 1946), МТС, аўтарамонтныя майстэрні (у 1948). 20 верасня 1949 года арганізаваны калгас «Чырвоная звязда». У лютым 1950 года значна ўзбуйнены, атрымаў назву «Чырвоны сцяг». Паводле перапісу 1959 года існавалі вёскі Вялікае Міжлессе і Малое Міжлессе. Паводле перапісу 1970 года ў Малым Міжлессі дзейнічала праўленне калгаса. У 1972 годзе Малое Міжлессе злілося з Вялікім Міжлессем і было выключана з рэестра. Да калгаса «Чырвоны сцяг» 4 кастрычніка 1987 быў далучаны былы калгас «Новый шлях», але вёска засталася яго цэнтрам.
Інфраструктура
Дзейнічаюць сярэдняя школа, Дом культуры і бібліятэка, урачэбная амбулаторыя, дзіцячы сад.
Стаўкі
Ста́ўкі (, Ставки) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Міжлескага сельсавета.
Ультыматум Борна
«Ультыматум Борна» (The Bourne Ultimatum) — фільм 2007 года. Сцэнарый фільма напісаны па матывах аднайменнай кнігі Роберта Ладлама. Фільм з’яўляецца трыквелам фільмаў «Ідэнтыфікацыя Борна» і «Перавага Борна», трэцім фільмам пра Джэйсана Борна, гісторыі пра былога супрацоўніка ЦРУ, прафесійнага забойцу, які страціў памяць. Лаўрэат прэмій Оскар 2008 года ў намінацыях «Лепшы мантаж», «Лепшы гук» і «Лепшы мантаж гуку».
Сюжэт
Борн забірае рэчы Роса і па іх выходзіць на Ніла Дэніелса, кіраўніка аддзялення ЦРУ ў Мадрыдзе. Тым часам Памэла Лендзі прыходзіць да высновы, што Борн ніяк не можа з’яўляцца інфарматарам Роса, бо, з гутаркі журналіста з рэдактарам, ён збіраўся сустрэцца з інфарматарам у Турыне. Праверыўшы тэлефоны супрацоўнікаў, прыходзяць да высновы, што інфарматарам з’яўляецца Дэніелс. Агенты ў Турыне адпраўляюцца на яго кватэру. Але Борн прыбывае туды першым, абясшкоджвае агентаў, сустракае Нікі Парсанс, але Дэніелса там не знаходзіць. Парсанс дапамагае Борну і бяжыць з ім, пакуль не прыбыло падмацаванне. Борн тэлефануе ў паліцыю і паведамляе, што чуў стрэлы і крыкі побач з офісам Дэніелса. Падмацаванне ЦРУ, якое прыбыло, затрымлівае мясцовая паліцыя.
Сам Ніл Дэніелс з’яжджае ў Танжэр. Ён чакае, калі ў мясцовы банк паступяць яго сродкі. Восен пасылае «спеца» забіць Дэніелса. У патрэбны момант рахунак Дэніелса «размарожваюцца» і той, нічога не падазраючы, адпраўляецца ў банк. Борн спрабуе прадухіліць смерць Дэніелса, але не паспявае. Зразумеўшы, што Борн і Парсанс там жа і дзейнічаюць разам, Восен загадвае «спецу» забіць абодвух. Лэнд катэгарычна супраць гэтага, і яна ўчыняе скандал. Борну ва ўпартай барацьбе ўдаецца забіць «спеца» і паведаміць ад яго імя ў ЦРУ, што заданне нібыта выканана, і абодвы — мёртвыя, такім чынам выйграе час. Нікі, змяніўшы прычоску, з’яжджае, а Борн працягвае сваё расследаванне.
Неўзабаве ЦРУ перахоплівае званок Борна Памэла Лендзі, у якім ён дае зразумець, што знаходзіцца ў Нью-Ёрку, прычым недалёка ад аддзялення. Восен загадвае ачапіць бліжэйшыя кварталы. Лэнд паведамляе Борну яго сапраўднае імя — Дэвід Веб — і дату нараджэння, якая насамрэч аказваецца шыфроўкай. Лэнд атрымлівае SMS-паведамленне ад Борна, якое тут жа перахопліваюць. У паведамленні Борн прызначае Памэла сустрэчу на адной з плошчаў Нью-Ёрка. Туды адпраўляюцца ўсе мясцовыя спецпадраздзялення. На месца сустрэчы прыбываюць усё, акрамя Борна. Борн у гэты час пранікае ў кабінет Восена і скрадае адтуль усе дакументы, звязаныя з Джэйсанам Борнам і аперацыяй «Блэкбраяр». Борна пераследуе група агентаў і «спец». Падчас аўтапагоні Борн выжывае, а спец аказваецца цяжка паранены. Борн цэліць у яго, але не страляе. Адарваўшыся ад пераследу, ён сустракаецца з Памэлай па адрасе, паказаным у шыфроўцы. Гэта адрас клінікі, дзе праводзілася падрыхтоўка агентаў «Трэдстоўна», у тым ліку і Джэйсана Борна. Борн перадае дакументы Лендзі, і яна па факсе адпраўляе ўсе дакументы ў прэсу.
Пад канец Борн наведвае доктара Альберта Херша, які распрацаваў праграму падрыхтоўкі агентаў. Сустрэча з ім дапамагае Борну ўспомніць усё. Аказваецца, Дэвід Веб сам добраахвотна прыняў рашэнне зрабіцца Джэйсанам Борнам — прафесійным забойцам, якія працуюць на ЦРУ.
Тым часам агенты ўрываюцца ў будынак і пераследуюць Борна. Разам з імі і выжыў «спец». Калі Борн прарваўся на дах, «спец» злавіў яго на прыцэл. Борн спрабуе яго пераканаць, «спец» сумняваецца і апускае зброю. Але Восен, зразумеўшы, што яго канец блізкі, вырашае сам расправіцца з Борнам. Ён страляе ў Джэйсана ў той момант, калі той скача з даху 10-павярховага дома ў раку.
Праз некалькі дзён Нікі Парсанс глядзіць навіны па тэлевізары, у якіх паведамляецца, што праект «Блэкбраяр» завершаны, Херш і Восен арыштаваныя, а пра лёс Джэйсана Борна нічога не вядома. «Ён зваліўся ў раку з вышыні 10-га паверха, аднак трохдзённыя пошукі цела так ні да чаго і не прывялі». Нікі ўсміхаецца, разумеючы, што Борну ўдалося выжыць.
Сана (Карагандзінская вобласць)
Сана — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Шабанбай. Код КАТА — 353677500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 74 чалавекі (39 мужчын і 35 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 106 чалавек (66 мужчын і 40 жанчын).
Муслін
Муслін (mousseline — «», ад Mossoul — Масул, найстаражытнейшы цэнтр тэкстыльнай вытворчасці на Блізкім Усходзе) — вельмі тонкая тканіна пераважна з бавоўны, а таксама воўны, шоўку ці лёну. Муслін з’явіўся ў Еўропе ў канцы XVIII стагоддзя і пераважна выкарыстоўваўся для пашыву жаночых сукенак з невялікімі перапынкамі аж да 1910-х гадоў. У адрозненне ад Еўропы, у Расійскай імперыі «кісея» і «муслін» былі рознымі паняццямі.
Муслін выпрацоўваецца з міткалю, які падвяргаюць бяленню і так званай мяккай апрацоўцы з мінімальным утрыманнем апрэту ў тканіне. Муслін па будове падобны з мадапаламам, але значна пераўзыходзіць яго ў мяккасці. Часта выкарыстоўваўся для сукенак, і штор. Міткаль добра дыхае, дзякуючы чаму падыходзіць для гарачага і сухога клімату.
Муслін валодаў разнастайнасцю сартоў. Тарлатан, зефір, нансук і муслін-дэ-лен сустракаюцца ў творах рускай літаратуры XIX—XX стагоддзяў. Муслін дарэя з выпускаўся з аздабленнем у палоску, муслін мадрас з Мадраса — з тэкстыльным арнаментам у клетку, швейцарскі муслін — у гарошак. Акрамя сукенак і блузак з мусліну шылі бялізну, гальштукі і хусткі.
Міхалінак
Міхалі́нак (, Михалинок) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Міжлескага сельсавета. Размешчана ў калгасе «Новы шлях», за 24 км ад Бярозы, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1886 годзе — хутар у Мацвеевіцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, існаваў цагельны завод. У 1890 годзе — фальварк Міхалінок, адно з уладанняў Мар'і Казакевіч. У 1905 годзе ў Чарнякоўскай воласці фальварак Міхалін.
З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада. З 1921 года — ў складзе Польшчы, у 1924 годзе в. Міхалін у Мацвеевіцкай (з 1926 Міжлеская) гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства.
У 1925 годзе партызаны спалілі Міхалінскі лесазавод фірмы «Агрумарыя». З 1932 года ў Сігневіцкай гміне. З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска ў Міжлескім сельсавеце.