cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іцхак Якаў Райнес
Біяграфія
У 1867 заняў пост рабіна ў Шаўкянах Ковенскай губерні (цяпер вёска Saukenai, Літва). З 1869 займаў пасаду рабіна ў Свянцянах (дзе ў 1882 заснаваў ешыбот з вывучэннем у тым ліку і свецкіх прадметаў), пасля ў Лідзе, з 1885 да смерці. Заснаваў таксама сучасны ешыбот у Лідзе, які прыцягнуў шмат студэнтаў з усёй Расійскай імперыі. Ісак назваў гэты ешыбот «Torah Vodaas».
Райнес напісаў шмат кніг па рабінскай літаратуры. Свае погляды на рэформу традыцыйнай яўрэйскай адукацыі, а таксама сваю рацыянальную метадалогію вывучэння Талмуду выклаў у кнігах «Hotem Toknit» (Завяршальны план, тт. 1-2, 1880-81), «Урым гдолім» (Вялікія агні, 1887) і іншых сачыненнях. Быў адным з тых рабінаў, што вырашылі на сходзе ў Санкт-Пецярбургу ў 1882 паляпшаць маральныя і матэрыяльныя ўмовы існавання яўрэяў у Расіі. Тамсама ён прапанаваў свой новы метад наўзамен дамінуючага метаду выкладання ў ешыботах.
Не зважаючы на тое, што пецярбургскі з’езд не прыняў яго план, Райнес заснаваў у Свянцянах узорны ешыбот, у якім вывучэнне мусіла грунтавацца на распрацаваных ім падыходах. Быў прадугледжаны дзесяцігадовы курс навучання, падчас якога студэнт мусіў атрымаць веды, неабходныя для пасвячэння ў рабіны, і ў той самы час забяспечвалася свецкая адукацыя, неабходная для грамадскай працы. Аднак хоць план падтрымкі рускамоўных рабінаў у прынцыпе не супярэчыў мэтам расійскага ўрада, ініцыятыва Райнеса сустрэла такое вялізнае супраціўленне з боку найбольш артадаксальных яўрэяў, што праз чатыры гады існавання ешыбот быў зачынены. Усе далейшыя спробы Райнеса адкрыць яго зноў не мелі поспеху. Неўзабаве Райнесу было прапанавана месца рабіна ў Манчэстары, але пасля трохмесячнага знаходжання ў Англіі ён вярнуўся ў Беларусь.
Сіянізм
Ён верыў, што хоць сярэдневяковыя яўрэі бачылі Боскую руку ў прыродзе, сучасныя бачаць яе ў гісторыі, асабліва ў чаканні перасялення ў сучасны Сіён.
У 1898 Райнес выдаў кнігу «Ора ве-сімха» («Святло і радасць») пра значэнне свята Пурым з прадмовай «пра сіянізм з артадаксальнага пункту погляду», а ў 1902 надрукаваў апалогію сіянізму «Ор хадаш ал Цыён» («Новае святло над Сіёнам»), у якой абвяргаў антысіянісцкія сцвярджэнні некаторых прадстаўнікоў рабінскіх колаў. У сваіх працах Райнес заклікаў рэлігійных і нерэлігійных сіяністаў да супрацы. На скліканай па яго ініцыятыве ў сакавіку 1902 ў Вільні канферэнцыі рабінаў і іншых прадстаўнікоў артадаксальных колаў была заснавана рэлігійная фракцыя («Мізрахі») ў сусветнай сіянісцкай арганізацыі. На мінскай канферэнцыі (верасень 1902 года) падчас дыскусіі «па культурніцкай працы» Райнес ад імя фракцыі паўстаў супраць дзейнасці сіянісцкай арганізацыі ў галіне культуры і патрабаваў перайсці да практычнай працы ў Эрэц-Ісраэль (лічыў, што яўрэйская культура можа быць толькі рэлігійнай, бо для яго паняткі «рэлігія» і «нацыянальнасць» у адносінах да яўрэяў былі непадзельныя). У 1903 Райнес падтрымаў план Уганды як часовы спосаб уратавання яўрэяў. У жніўні 1904 ў Прэсбургу (цяпер Браціслава) на першым Сусветным з’ездзе «Мізрахі» Райнес быў абраны лідарам руху.
На пятым кангрэсе сіяністаў радыкальнае крыло руху пагражала павярнуць яго ў бок ад рэлігіі. Аднак частка «Мізрахі», якая падтрымала Райнеса, стала найвялікшай галіной сіянісцкай арганізацыі ў Расійскай імперыі.
Ушанаванне памяці
Райнес паклаў пачатак адной з дзвюх асноўных плыняў рэлігійнага сіянізму. У адрозненне ад А. І. Кука месіянізм Райнеса быў хутчэй палітычным (тэрміновае ўратаванне яўрэйскага народа з галута), а не эсхаталагічным.
Сын Райнеса, Майсей (1870, Ліда — 7 сакавіка 1891, Ліда) — публіцыст, пісаў на іўрыце. Публікаваў з 1887 у «Кнэсэт Ісраэль», «Оцар ха-сіфрут» і іншых перыядычных выданнях артыкулы і працы па гісторыі яўрэйскай культуры ў Расійскай імперыі і па гісторыі ешыботаў у Расійскай імперыі.
Опытнае Поле (Усходне-Казахстанская вобласць)
Опытнае Поле — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Опытнапольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 21 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634061100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 4478 чалавек (2215 мужчын і 2263 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 4704 чалавекі (2214 мужчын і 2490 жанчын).
Бярэжа (Дзяржынскі раён)
Бярэ́жа (, Бережа) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. У вёсцы знаходзіцца аднаіменны прыпыначны пункт на лініі Мінск —.
Глыбочыцкі сельсавет
Глыбо́чыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Глыбочыца.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Ветвіцкага і Яцкаўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 29 кастрычніка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Матнявіцкага сельсавета, у склад Меркулавіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Алёс, Батвінава, Ветвіца, Красніца і Прычалесня). 25 мая 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Роўкавіцкага (5 населеных пунктаў: Заложжа, Куракі, Матнявічы, Ржавец і Рэпішча) і Захарпольскага (5 населеных пунктаў: Брылёва, Глыбочыца, Новая Яцкаўшчына, Пціч і Старая Яцкаўшчына) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў.
NGC 6863
NGC 6863 — группа звёзд ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гудзевіцкі дзяржаўны літаратурна-краязнаўчы музей
Гудзевіцкі дзяржаўны літаратурна-краязнаўчы музей — музей у аграгарадку Гудзевічах (Мастоўскі раён, Гродзенская вобласць).
Гісторыя
Створаны на базе школьнага літаратурна-краязнаўчага музея, які ў сваю чаргу стварыў былы настаўнік беларускай мовы і літаратуры Алесь Мікалаевіч Белакоз. Школьны музей прыняў сваіх першых наведвальнікаў 2 лютага 1968 года. Яго адкрыццё было прымеркавана да 130-годдзя з дня нараджэння Кастуся Каліноўскага. Першыя экспанаты датуюцца 1965 годам.
Тады ж пад музей быў перададзены 2-гі школьны будынак, дзе ў гэты ж год была адчынена зала «Народная медыцына», праект якой зрабіў мастак Алесь Ступень. У гэтым жа будынку ў 1990 годзе былі аформлены дзве залы «Лёну і народнага ткацтва», мае ўнікальную калекцыю падвойных дываноў. У 1991 годзе два асобныя музейныя будынкі злучыліся трэцім, новым. Паступова і тут адчыніліся экспазіцыйныя залы. У 1997 годзе была зроблена зала «Гісторыя Гудзевіч у дакументах і фотаздымках». Зала «Гудзевічы ў мастацтве» і выставачная зала прынялі наведвальнікаў адпаведна у 2000 г. і 2001 г. У 2002 годзе адчынілася зала «Практычнага ткацтва», дзе размясціліся трое дзеючых вялікіх кроснаў, на якіх супрацоўніцы музея ткуць падвойныя дываны, посцілкі, абрусы, ручнікі, сурвэткі.
Порасль
По́расль (, Поросль) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 18 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 28 км ад Гомеля.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1926 годзе ў Крыўскім сельсавеце Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Побач аднайменны хутар. У 1929 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя В. І. Чапаева (цэнтр — вёска Крыўск).
У 1969 годзе ў мястэчка перасяліліся жыхары мястэчка Кутняй.
Яцкаўскі сельсавет
Я́цкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Яцкаўшчына.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Глыбочыцкага сельсавета.
Сямён Сцяпанавіч Ігаеў
Сямён Сцяпа́навіч Іга́еў (, в. Давыдаўка, Сімбірская губерня, цяпер —, ) — савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
З 1925 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1925—1955 — адказны сакратар Асіповіцкага раённага камітэта ЛКСМ Беларусі, у Палітычным аддзеле саўгаса Капыльскага раёна Беларускай ССР, 1-ы сакратар Капыльскага раённага камітэта КП(б) Беларусі, 1-ы сакратар Слуцкага акруговага камітэта КП(б) Беларусі, 2-гі сакратар Магілёўскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, 1-ы сакратар Беластоцкага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, у ЦК УКП(б), 2-гі сакратар Мардоўскага абласнога камітэта УКП(б), прадстаўнік Савета па справах калгасаў пры СМ СССР па Іркуцкай вобласці, загадчык аддзела Гомельскага абласнога камітэта КП Беларусі.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання, Вярхоўнага Савета РСФСР 3-га склікання.
Рой Ліхтэнштэйн
Рой Фокс Лі́хтэнштэйн (Roy Fox Lichtenstein;, Манхэтэн, Нью-Ёрк — , там жа) — амерыканскі мастак, прадстаўнік поп-арта. У 1949 годзе Ліхтэнштэйн атрымаў ступень магістра прыгожых мастацтваў на факультэце Універсітэта штата Агая, і ў тым жа годзе ажаніўся з Ізабель Уілсан, з якой пасля развёўся ў 1965 годзе. У 1951 годзе ў Ліхтэнштэйне адбылася яго першая персанальная выстава ў галерэі «Carlebach» у Нью-Ёрку. У 1960 годзе ён пачаў выкладаць у Рутгерскім універсітэце, дзе патрапіў пад значны ўплыў Алана Капроу. Гэта спрыяла павелічэнню яго цікавасці да вобразаў прота-поп-арта. У 1961 годзе Ліхтэнштэйн стварыў свае першыя працы ў стылі поп-арт, выкарыстоўваючы карцінкі з коміксаў або мультфільмаў і тэхналогію, якая прыйшла з прамысловага друку.
Першы поспех Ліхтэнштэйну прынеслі яго працы на тэмы коміксаў і часопіснай графікі.
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2016
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2016 прайшоў 21—23 студзеня ў Мінску ў веладроме «Мінск-Арэны».
Васілеўшчына (Фаніпальскі сельсавет)
Васіле́ўшчына (, Василевщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Іаган Ліс
Іаган (Ян) Ліс, Джавані Ліс (Johann Liss, Jan Lis, Giovanni Liss; каля 1597, Ольдэнбург —, Верона) — нямецкі жывапісец, малявальшчык і гравёр, які значную частку жыцця працаваў у Італіі; разам з сучаснікамі Даменіка Феці і Бернарда Строцы — вядомы прадстаўнік венецыянскай школы.
Жыццё і творчасць
Сын і цёзка Іагана Ліса, жывапісца пры двары герцагаў Гальштэйнскіх. Здзейсніў падарожжа ў Нідэрланды, дзе зведаў уплыў шэрагу галандскіх і фламандскіх майстроў: Хендрыка Гольцыуса (у якога таксама вучыўся гравіраванню), Дзірка Халса, Карэла ван Мандэра, Пітэра Паўля Рубенса, Якаба Іорданса і іншых.
Прыкладна ў 1620 годзе Ліс прыбыў у Венецыю, дзе неўзабаве ўвайшоў у круг Даменіка Феці. У венецыянскую традыцыю Ліс прыўнёс сюжэты і матывы, характэрныя для нідэрландскага жанравага жывапісу. У 1622 годзе Ліс на тры гады пераязджае ў Рым, дзе ён блізка знаёміцца ​​з традыцыямі караваджызму і адчувае ўплыў творчасці Анібале Карачы, якім адзначаны працы Ліса на міфалагічныя сюжэты. Па вяртанні ў Венецыю ў 1625 годзе рымска-фламандскі рэалізм яго ранніх работ становіцца ўраўнаважаны традыцыямі венецыянскага жывапісу, якія ўзыходзяць да спадчыны Тыцыяна і Тынтарэта. Познія працы Ліса адрозніваюцца свабодным мазком і барочнай складанасцю кампазіцыі, якія апярэджваюць дасягненні венецыянскага ракако ў XVIII стагоддзі.
Асвальда Лічыні
Асвальда Лічыні (Osvaldo Licini;, Мантэ-Відон-Карада — ) — італьянскі жывапісец-абстракцыяніст. Вучыўся ў балонскай Акадэміі мастацтваў, дзе пасябраваў з Джорджа Марандзі. У канцы 1920-х гадах яго мастацтва эвалюцыяніравала ад схематычнага рэалізму да абстракцыянізму («Цмок», 1933, прыватная калецыя, Мілан). Лічыні — адзін з заснавальнікаў італьянскага мастацкага руху «Навечэнта» (XX стагоддзе).
Школа № 1 (Слаўгарад)
Школа № 1 — сярэдняя навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Слаўгарадзе па адрасе вул. Акцябская, 20.
Гісторыя
Па стане на 18 кастрычніка 1917 года Прапойску было вышэйшае пачатковае вучылішча. У 1924 годзе школа стала сямігадовай, з 1935 — васьмігадовай, а з 1937 года ператворана ў сярэднюю школу.
Будынак
У 1972 годзе да яго была зроблена прыбудова на 360 месцаў, якая зараз з’яўляецца асноўным вучэбным корпусам школы.
У 2013 годзе была зробленая трохпавярховая прыбудова, у якой сёння змяшчаецца пачатковая школа.
NGC 6865
NGC 6865 (іншае абазначэнне — PGC 64089) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рыгор Канстанцінавіч Ціхаў
Рыгор Канстанцінавіч Ціхаў (нар., г. Нэхэ ў Кітаі — 2013, Гомель) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе Уральскі політэхнічны інстытут імя Кірава ў Свярдлоўску. З 1961 года працаваў у Новакузнецку ў праектных інстытутах «Сібпрамбудпраект» і «Кемераваграмадзянпраект». З 1967 года ў інстытуце «Гомельграмадзянпраект» — галоўны архітэктар, з 1988 у «Гомельпраекце» (галоўны архітэктар праектаў).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Пражывае ў Гомелі.
Сякісаўка (сяло)
Сякісаўка — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Сякісаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 29 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634063100.
Рыгор Канстанцінавіч Ціхаў
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Вольгай Ціхавай.
Сякісаўка (сяло)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1811 чалавек (870 мужчын і 941 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1656 чалавек (838 мужчын і 818 жанчын).
Юр’еў-Польскі
Юр’еў-Польскі — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Юр’еў-Польскага раёна Уладзімірскай вобласці.
Геаграфія
Горад размешчаны на рацэ Калокша (прыток Клязьмы), за 68 км на паўночны ўсход ад Уладзіміра і за 180 км на паўночны ўсход ад Масквы.
Насельніцтва
Дынаміка колькасці насельніцтва горада       :
Пад’язаўле
Пад'я́заўле (, Подъязовле) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Альхоўскага сельсавета.
Лі Шань (мастак)
Лі Шань ( — ) — кітайскі мастак, каліграф. Лі Шань нарадзіўся ў правінцыі Цзянсу, быў мастаком у перыяд імперыі Цын. У Лі Шаня пачала праяўляцца цікавасць да жывапісу ў раннім узросце і да 16 гадоў Лі Шань звярнуў на сябе ўвагу ўжо як вядомы мастак. Карціны Лі Шаня мелі высокі ўзровень майстэрства. На Лі Шаня аказала ўплыў творчасць Шытаа. Уваходзіў у творчы калектыў «восем дзівакоў з Янчжоу».
Апроч жывапісу Лі Шань таксама працаваў у якасці суддзі ў правінцыі Шаньдун.
Васілёнак
Васілёнак — беларускае прозішча.
Эйсмант
Эйсмант — беларускае і польскае прозвішча балцкага паходжання.
NGC 6866
NGC 6866 (іншае абазначэнне — OCL 183) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сарокіна
Сарокіна — жаночая форма прозвішча Сарокін, таксама тапонім.
Самсоны
Самсоны — тапонім.
Васільеў
Васільеў — прозвішча.
Андрэй Аляксандравіч Гарбацкі
Андрэй Аляксандравіч Гарбацкі (нар. года ў в. Віўнева Іванаўскага раёна Брэсцкай вобл.) — беларускі гісторык, культуролаг, педагог. Доктар гістарычных навук (1999), прафесар (2004).
Біяграфічныя звесткі
У 1971 годзе паступіў у Брэсцкае прафесійнае вучылішча чыгуначнага транспарту, якое скончыў з адзнакай. У 1976 годзе паступае на падрыхтоўчае аддзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, а пасля яго заканчэння становіцца студэнтам гістарычнага факультэта гэтага ўніверсітэта, які ён і скончыў у 1982 годзе, атрымаўшы кваліфікацыю гісторыка, выкладчыка гісторыі і грамадазнаўства.
У 1982 годзе пачынае сваю працоўную дзейнасць у Брэсцкім дзяржаўным універсітэце імя А. С. Пушкіна. У 1984 годзе паступае ў аспірантуру гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, а ў 1988 годзе абараняе дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук на тэму "Праца партыйных арганізацый па фарміраванні навукова-атэістычнага, матэрыялістычнага светапогляду вучняў у сістэме народнай адукацыі (1971-1980 гады): на матэрыялах Беларусі". У 1996 годзе паступае ўжо ў дактарантуру Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і ў 1999 годзе паспяхова абараняе дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара гістарычных навук на тэму "Стараверства на Беларусі ў канцы XVII - пачатку XX стагоддзяў". У 2004 годзе яму было прысвоена вучонае званне прафесара па спецыяльнасці "Культуралогія".
У 2000-2003 гадах займаў пасаду прафесара кафедры гісторыі культуры і рэлігіі ў Брэсцкім дзяржаўным універсітэце імя А. С. Пушкіна. З 2003 па 2005 год з'яўляўся прарэктарам па навуковай працы, першым прарэктарам Брэсцкага ўніверсітэта, з 2006 года перайшоў на пасаду прафесара кафедры гісторыі славянскіх народаў Брэсцкага ўніверсітэта. У цяперашні час займае пасаду прафесара кафедры гісторыі і тэорыі адукацыі, кіраўніка секцыі тэорыі выхавання і педагагічнай антрапалогіі факультэта навук аб адукацыі Беластоцкага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя даследаванні канцэнтруюцца вакол гісторыі культуры і сацыяльна-культурнай антрапалогіі. Ён упершыню ў айчыннай гістарыяграфіі вылучыў у якасці прадмета спецыяльнага комплекснага гістарычнага даследавання стараверства як спецыфічны феномен беларускай культуры, правёў комплексную і сістэмную рэканструкцыю гісторыі беларускіх праваслаўных манастыроў. Актыўна займаецца праблемамі гісторыі і культуры памежжа, шмат гадоў узначальваў Цэнтр даследавання памежжа Брэсцкага ўніверсітэта. Асобныя працы прысвечаны пытанням сацыяльна-культурнай антрапалогіі штодзённасці, царкоўна-канфесійнай гісторыі беларускіх зямель, гісторыі сацальна-эканамічных і сацыякультурных працэсаў беларускага памежжа і інш.
Бягомльскі музей народнай славы
Экспазіцыя
Экспазіцыя музея размешчана ў 8 залах (399 м²), 6 з якіх прысвечаны Вялікай Айчыннай вайне. Матэрыялы сведчаць пра ўдзел жыхароў Бягомльшчыны ў стварэнні антынацысцкіх падпольных груп, у партызанскай барацьбе, абароне Ленінграда, Масквы, Брэсцкай крэпасці і Сталінграда. У 2 залах матэрыялы расказваюць аб дзейнасці партызанскай брыгады «Жалязняк», партызанскага аэрадрома ў Бягомлі, вызваленне Бягомля ад немцаў у снежні 1942 г. Сярод экспанатаў: тэлефонны апарат і камутатар партызанскай брыгады «Жалязняк», медыцынскія інструменты, друкарскі станок і наборная каса друкарні, дзе выдавалася падпольная газета «Савецкі патрыёт», лістоўкі і інш. У музеі сабраны звесткі пра Герояў Савецкага Саюза – ураджэнцаў раёна. У 1989 г. адкрыта экспазіцыя, якая адлюстроўвае жыццё і побыт мясцовага насельніцтва. Экспануюцца творы жывапісу, скульптуры, матэрыялы пра пісьменнікаў-землякоў, ураджэнцаў Бягомльшчыны Ю. Свірку, А. Ставера, Л. Чарняўскую, кампазітара Н. Сакалоўскага. У 1990 г. у музеі створаны 2 дыярамы: «Партызанская пераправа на рацэ Бярэзіна» і «Падземны партызанскі шпіталь» (мастакі К.М. Саломка і С.С. Шафрановіч). Музей наведалі больш за паўмільёна чалавек.
Кіраўніцтва
Першым дырэктарам музея быў ветэран Вялікай Айчыннай вайны Рыгор Пятровіч Марозаў. Навуковым супрацоўнікам музея працаваў Пётр Мікалаевіч Добыш – партызан брыгады «Жалязняк». Дырэктары музея: у 1973—85 гг. Фёдар Міхайлавіч Літвінок (былы партызан брыгады «Жалязняк»), у 1985—89 гг. Дзмітрый Іванавіч Грабоўскі (гісторык), у 1990—2002 гг. – Уладзімір Канстанцінавіч Герасімёнак.
Міхаіл Арцемьевіч Мураўёў
Міхаіл Арцёмьевіч Мураўёў (, вёска Бурдукова, Вятлужскі павет, Кастрамская губерня — 11 ліпеня 1918, Сімбірск) — афіцэр Рускай імператарскай арміі, рэвалюцыянер (эсэр), камандзір атрадаў Чырвонай гвардыі і Чырвонай арміі.
NGC 6867
NGC 6867 (іншыя абазначэнні — PGC 64203, ESO 186-6, AM 2006-545, IRAS20065-5455) — галактыка ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ушанава
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1255 чалавек (622 мужчыны і 633 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1525 чалавек (760 мужчын і 765 жанчын).
Галіна Канстанцінаўна Васіленка
Біяграфія
З 1952 г. палявод, з 1960 г. свінарка, з 1966 года загадчык жывёлагадоўчай фермай калгаса «XXII з’езд КПСС» Нараўлянскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак мяса. Член ЦК КПБ ў 1971—1976 гг. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1967—1971 гг. . Дэлегат XXVII з’езда КПБ.
Ушанаванне памяці
Імя і фатаграфія Галіны Васіленка ў Нароўлі былі размешчаны на пастаменце з таблічкай у Алеі Славы нараўляцаў.
Петухоўшчына (Ляхавіцкі раён)
Петухо́ўшчына (, Петуховщина) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Альхоўскага сельсавета.
Бяляеўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Каменскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэрскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 29 кастрычніка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Закрынічнага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Буда-Кашалёўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Чачэрскага раёна. 28 кастрычніка 1991 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Залескага сельсавета.
Нубар-паша
Нубар-паша (студзень, , Асманская імперыя — , ) — егіпецкі дзяржаўны дзеяч армянскага паходжання, першы прэм’ер-міністр Егіпта. Гуляў вялікую ролю ў грамадска-палітычным і культурным жыцці армянскай абшчыны Егіпта, а таксама ўсяго Спюрка (армянскай дыяспары).
Біяграфія
Нубар Мелікян нарадзіўся ў сям’і турэцкіх армян, скончыў армянскую школу ў роднай Смірне (цяпер Ізмір). Бацька яго Мкрціч Мелікян быў нашчадкам палкаводца Нубара, паплечніка легендарнага Давыд-бека. Мкрціч Мелікян быў жанаты на роднай сястры Пагос-бея Юсуфяна, іншага армяніна са Смірны, які стаў міністрам і асабістым сакратаром хедыва Мухамеда Алі, поўнаўладнага кіраўніка Егіпта. Здарылася так, што ў адну са сваіх егіпецкіх падарожжаў Мкрціч Мелікян прыхапіў з сабой і сына. Цямлівы і бойкі хлапчук зрабіў уражанне на дзядзьку — і Пагос-бей вырашыў узяць Нуара на выхаванне. Хлопчыка адправілі на навучанне перш у Швейцарыю, а потым у Тулузу, у езуіцкі коледж. У 17 гадоў, атрымаўшы бліскучую адукацыю, Нубар Мелікян вярнуўся ў Егіпет, дзе Пагос-бей зрабіў яго сваім сакратаром. У 1845 годзе гады Нуар стаў асабістым сакратаром Абас-пашы, які кіраваў у Егіпце пасля смерці свайго дзеда Мухамеда Алі. У гэтай якасці ён у 1850 годзе адправіўся ў Лондан, дзе ён цвёрда бараніў права Егіпта і сям’і Мухамеда Алі ад дамаганняў турэцкага султана.
Нубар-паша прымаў кіроўны ўдзел у аказанні дапамогі армянам, якія прыбывалі ў падлозе-незалежны Егіпет з дэспатычнай Турцыі, спрыяў развіццю армянскага перыядычнага друку, арганізацыі армянскіх школ, цэнтраў культуры і асветы ў многіх армянскіх злучынах. У 1878 г. Нубар-паша распрацаваў і скіраваў Берлінскаму кангрэсу сваю праграму паляпшэння становішча армянаў Асманскай імперыі, але яна не была пададзена кангрэсу. Праграма Нубар-пашы выходзіла з таго, што заходнія армяне не прэтэндуюць на палітычную незалежнасць, але імкнуцца набыць грамадзянскія свабоды і права, якія забяспечваць іх бяспеку, гонар іх жонак і дачок, недатыкальнасць маёмасці. Аўтар праграмы лічыў, што ўсе якія папярэднічалі спробы рэформаў не мелі поспеху, таму што ўжыццяўляліся турэцкімі ўрадоўцамі, якія паводзіліся рэлігійным фанатызмам і асабістымі інтарэсамі. Для забеспячэння поспеху рэформаў Нубар-паша лічыў патрэбным мець пост агульнага кіраўніка, які павінен займаць які зацвярджаецца султанам і які карыстаецца заступніцтвам еўрапейскіх rосударств армянін. Рэформы меркавалася ажыццявіць у трох сферах:
Састарэлая судовая сістэма, што дзейнічала з XV стагоддзя ў Асманскай імперыі (куды намінальна ўваходзіў і Егіпет), патрабавала карэннай ломкі. У Каіры знаходзіліся 17 консульстваў, і пры кожным з іх быў свой суд са сваім адменным кодэксам. Француз меў права падаць пазоў толькі ў французскі суд, вышэйшая інстанцыя якога знаходзілася ў горадзе Экс-ан-Праванс; італьянцу даводзілася апеляваць у далёкую Анкону, а рускаму — у Санкт-Пецярбург. Стараннямі Нубар-пашы ў 1876 годзе блытаніна была ўхілена і ўсе гэтыя 17 суднаў былі заменены змяшанымі Міжнароднымі суднамі з адзіным кодэксам.
Заслугі Нубар-пашы перад Егіптам былі адзначаны вышэйшымі ўзнагародамі, ганаровымі тытуламі; яго імем былі названы дзве вуліцы (у Каіры і Александрыі).
Воўкавічы (Дзяржынскі раён)
Во́ўкавічы (, Волковичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Княжно
Назву Княжно́ маюць:
Сцяпное (Усходне-Казахстанская вобласць)
Сцяпное — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ушанаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 634065400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 611 чалавек (288 мужчын і 323 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 903 чалавекі (432 мужчыны і 471 жанчына).
NGC 6868
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віцір
Віцір — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Сечна, за 8 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Непароты.
Плошча паверхні 0,09 км². Даўжыня 0,5 км. Найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 1,25 км. Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м, на поўначы разараныя, на поўдні пад лесам. Пратокамі злучана з азёрамі Княжно і Разван.
Друцк (Расія)
Друцк (Дрюцк) — вёска Смаленскага раёна Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгорскага сельскага паселішча.
Судагда
Судагда — горад ва Уладзімірскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Судагадскага раёна.
Друцк (Расія)
За 8 км на поўдзень ад Смаленска, за 5 км на захад ад аўтадарогі Арол — Віцебск. Каля вытокаў ручая, левага прытоку Сажа.
Гісторыя
На тэрыторыі паселішча выяўлена кераміка 2-й паловы XI—XIII ст. Вядома прынамсі з сярэдзіны XVIII ст. як уладанне кн. Друцкіх-Сакалінскіх. У 1770-я гады ўласнасць кн. A. M. Друцкай-Сакалінскай, пазней — надворнага саветніка А. З. Сомава і яго роду, у сярэдзіне — 2-й пал. XIX ст. — штабс-капітана І. М. Сомава, на пачатку XX ст. — М. П. Сіманава.
Судагда
Геаграфія
Знаходзіцца за 40 км на паўднёвы ўсход ад Уладзіміра, на рацэ Судагдзе (правы прыток Клязьмы), за 6 км ад аднайменнай чыгуначнай станцыі (канцавой на галінцы ад лініі Каўроў — Мурам).
Друцк (Расія)
Інфраструктура
Аўтобусная сувязь са Смаленскам. Вуліцы Адміністрацыйная, Цэнтральная, Маладзёжная, Чаромушкі.
Судагда
Геаграфія
Гістарычна Судагда размяшчалася на буйным паштовым тракце з Уладзіміра ў Мурам; ў цяперашні час аўтамагістраль Уладзімір — Мурам — Арзамас праходзіць на поўнач ад горада.
Друцк (Расія)
Інфраструктура
САДАУ «Друцкі псіханеўралагічны інтэрнат», медпункт, крамы (адна ў інтэрнаце, другая — за 0,5 км ад цэнтра ў лесапаласе).
Захаваўся двухпавярховы сядзібны дом канца XVIII ст. у стылі ранняга класіцызму з элементамі барока, драўляныя вежы ў стылі псеўдаготыкі прыбудаваны ў сяр. XIX ст., два аднапавярховыя флігелі простай архітэктуры, фрагменты парка з двума ставамі на розных узроўнях, уяздная алея. Цяпер у сядзібным доме размешчаны САДАУ «Друцкі псіханеўралагічны інтэрнат».
NGC 6869
NGC 6869 (іншыя абазначэнні — PGC 63972, UGC 11506, MCG 11-24-4, ZWG 324.6) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каменны Кар’ер (Усходне-Казахстанская вобласць)
Каменны Кар’ер — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ушанаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 40 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634065200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 242 чалавекі (116 мужчын і 126 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 331 чалавек (169 мужчын і 162 жанчыны).
Бярэзкі
Бярэ́зкі (, Березки) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Востраўскага сельсавета.
Разван
Разван — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Сечна, за 7 км на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёскі Непароты.
Катлавіна возера выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 18—20 м, параслі хмызняком. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Злучана ручаём з возерам Віцір, выцякае ручай у возера Лескавічы.
Вязанка
Вя́занка (, Вязанка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Клоўска (станцыя метро)
Клоўская (Кло́вська, ) — 31-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, размешчаная на Сырэцка-Пячэрскай лініі, паміж станцыямі «Палац Спорту» і «Пячэрская». Адкрыта 31 снежня 1989 года пад назвай «Мечнікава» у складзе першай чаргі Сырэцка-Пячэрскай лініі. Цяперашняя назва — з 2 лютага 1993 года, ад назвы гістарычнай мясцовасці Клоў, дзе станцыя размешчана.
Канструкцыя
Станцыя глыбокага залажэння. Мае тры падземныя залы — сярэднюю і два з пасадачнымі платформамі. Залы станцыі злучаюцца паміж сабой шэрагам праходаў-парталаў, якія чаргуюцца з пілонамі. Пілоны вузкія, абліцаваныя белым мармурам. Скляпенні выкананы з афарбаванага ліставога алюмінію. Агульнае афармленне станцыі лаканічнае, у светлых танах, без выкарыстання адмысловых дэкаратыўных элементаў. У тарцы цэнтральнай залы — кампазіцыя на біялагічную тэматыку (у гонар біёлага Іллі Мечнікава), якая сімвалізуе біялагічную ванну ў выглядзе арачнага контррэльефа з лакальнага белага мармуру, у цэнтры якой — чорная мармуровая сфера.
Сярэдняя зала пры дапамозе эскалатарнага тунэлю з трохстужачным аднамаршавым эскалатарам злучана з падземным вестыбюлем, які выходзіць у падземны пераход на вул. Мечнікава. Наземны вестыбюль адсутнічае.
Ушацкі музей народнай славы імя Уладзіміра Елісеевіча Лабанка
Ушацкі музей народнай славы імя Уладзіміра Елісеевіча Лабанка — музей ва Ушачах (Віцебская вобласць).
Гісторыя
4 сакавіка 1999 г. Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь Ушацкаму музею народнай славы было прысвоена імя Героя Савецкага Саюза У. Е. Лабанка.
Экспазіцыя
На галоўным фасадзе будынка размешчана манументальная кампазіцыя «Прарыў» мастака Юрыя Любімава. Мастак Уладзімір Крываблоцкі зрабіў у вестыбюлі манументальны роспіс на тэмы: «Хлеб партызанскі», «Вызваленне», «У імя жыцця на зямлі», «Фашызму не прайсці» і «Крах фашызму». У 1986 годзе за гэту працу ён атрымаў прэмію Ленінскага камсамола Беларусі. У музеі захоўваецца больш за 13 тысяч рэчаў асноўнага фонду. Экспазіцыя размешчана ў чатырох залах на плошчы 574 кв. м. Яе тэма — «Ушаччына ў гады Вялікай Айчыннай вайны». Шматлікія фотаздымкі, дакументы, асабістыя рэчы партызан, узнагароды, зброя, партызанскія газеты і лістоўкі яскрава сведчаць аб гераічным мінулым Ушаччыны: пра воінаў Чырвонай Арміі, якія загінулі ў абарончых баях 1941 года на Ушацкай зямлі, падпольшчыках і партызанах, ахвярах фашызму.
У экспазіцыі маецца раздзел, прысвечаны знакамітым землякам Васілю Быкаву, Рыгору Барадуліну, Генадзю Гарбуку, Еўдакіі Лось, Анатолю Барышнікаву. Экспазіцыя музея стваралася пры ўдзеле супрацоўнікаў Беларускага дзяржаўнага музея Вялікай Айчыннай вайны. Афармленнем музея займаўся мастак Эдуард Агуновіч.
Беразіно (значэнні)
Беразіно:
Мадонны Рафаэля
Услед за сваім настаўнікам Перуджына мастак Рафаэль Санці (1483—1520) стварыў разгорнутую галерэю выяў Марыі з немаўлём, якія адрозніваюцца вялікай разнастайнасцю кампазіцыйных прыёмаў і псіхалагічных трактовак.
Раннія мадонны Рафаэля пераймаюць вядомыя ўзоры ўмбрыйскага жывапісу кватрачэнта. Ідылічныя вобразы не пазбаўлены скаванасці, сухаватасці, іератычнасці. Узаемадзеянне фігур на мадоннах фларэнційскага перыяду больш непасрэднае. Для іх уласцівыя складаныя пейзажныя фоны. На першы план выступаюць універсальныя перажыванні мацярынства — пачуццё трывогі і адначасова гонару Марыі за лёс сына. Гэта хараство мацярынства — асноўны эмацыйны акцэнт у мадоннах, выкананых пасля пераезду мастака ў Рым. Абсалютнай вяршыняй лічыцца «Сіксцінская мадонна» (1514), дзе гарманічна пераплецены разам радасць і ноткі надыходзячай трывогі.
У пазнейшых працах, выкананых у Рыме сумесна з Джуліа Рамана і іншымі вучнямі, мастак захапляецца ўскладненымі паставамі і жэстамі, яго фарбы мігочуць у прыцемку, прапорцыі фігур падаўжаюцца — гэта ўсё з'яўляецца прыкметамі маньерызму.
Герт
Герт — прозвішча.
Шыман Багуміл Цуг
Шыман Багуміл Цуг (Szymon Bogumił Zug, Simon Gottlieb Zug;, , Саксонія — ) — польскі архітэктар. Немец па паходжанні. Прадстаўнік архітэктуры класіцызму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў курфюрстве Саксонія. Лютэранін. Вучань Ёгана Готфрыда Кнофлера ў Дрэздэне. Пасля яго смерці скончыў будаўніцтва палацаў распачатых настаўнікам.
3 1752 член Саксонскай будаўнічай калегіі. У 1754, 1771 наведваў Італію.
З 1756 года жыў і працаваў у Варшаве. Большую частка свайго жыцця правёў у Рэчы Паспалітай. У 1768 годзе атрымаў шляхецтва.
Творчасць
Лічыцца адным з самых універсальных і пладавітых архітэктараў сваёй эпохі. Аўтар некалькіх дзясяткаў праектаў палацаў і храмаў у Польшчы. Як садова-ландшафтны архітэктар працаваў у стылі ранняга рамантызму.
Найбольш значныя работы: (1775—77) і Сангушкі (1777), праект перабудовы бібліятэкі Залускіх (1777, не ажыццёўлены),  (1777—79), жылыя  (1784), Брэса (1782—85), Малахоўскага (1780-я г.) у Варшаве;  ў Наталіне пад Варшавай (1780—81), перабудова  у Нябораве (1775—80).
Цуг таксама кіраваў рэканструкцыяй Варшаўскага Арсенала. Паводле яго праекта пачалося будаўніцтва Лютэранскіх могілак Варшавы, на якім пасле смерці і быў пахаваны архітэктар. На тэрыторыі Беларусі па праекце Цуга пабудаваны драўляны палац Л. Тышкевіча ў Гародне (Воранаўскі раён, 1779—1780, не захаваўся).
Тарханка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Тарханка — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Фрунзенскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 46 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634067100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1918 чалавек (902 мужчыны і 1016 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 1691 чалавек (814 мужчын і 877 жанчын).
NGC 6870
NGC 6870 (іншыя абазначэнні — PGC 64197, ESO 233-41, AM 2006-483, IRAS20065-4826) — галактыка ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беразіно (возера)
Беразіно́ — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Страдань, за 29 км у напрамку на паўночны ўсход ад Полацка.
Плошча паверхні 0,13 км². Даўжыня 0,71 км, найбольшая шырыня 0,28 км, даўжыня берагавой лініі 1,68 км. Плошча вадазбору 13 км². Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Вышыня схілаў катлавіны 1—2 м. Схілы спадзістыя. Берагі нізкія. У возера ўпадаюць ручаі і выцякае ручай у раку Страдань.
Карціна-д’Ампеца
Карціна-д’Ампеца (Cortina d'Ampezzo, Cortina d'Anpezo) — горад у рэгіёне Венета, у правінцыі Белуна. У 1956 годзе тут праходзілі Зімовыя Алімпійскія гульні (у 1944 годзе адменены з-за Другой сусветнай вайны), таксама плануюцца ў 2026 годзе Зімовыя Алімпійскія гульні разам з горадам Міланам.
Нгбанды
Нгбанды — народ на поўдні ЦАР, а таксама ДРК і Рэспублікі Конга. Захоўваецца падзел на плямёны: якама, дэнды, бангі і інш. Адносяцца да негрскай расы вялікай негроіднай расы. Блізкі да народа банда і гбая. Гавораць на мове нгбанды. Ёсць дыялекты. Захоўваюць традыцыйныя вераванні.
NGC 6871
NGC 6871 (іншае абазначэнне — OCL 148) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вясёлае (Усходне-Казахстанская вобласць)
Вясёлае — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Фрунзенскай сельскай акругі. Код КАТА — 634067200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 105 чалавек (55 мужчын і 50 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 56 чалавек (30 мужчын і 26 жанчын).
Лезвінка
Лезвінка — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Заходняя Дзвіна, за 16 км на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна, прыкладна за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Івоніна.
Плошча паверхні 0,21 км². Найбольшая глыбіня 1,5 м. Даўжыня 0,59 км. Найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 1,85 км. Аб'ём вады 0,13 млн м³. Плошча вадазбору 10,2 км². Схілы катлавіны вышынёй 5—7 м. Дно плоскае, выслана сапрапелем. Цалкам зарастае. На поўначы ручаём злучаецца з возерам Гародна, на паўночным усходзе выцякае ручай у Заходнюю Дзвіну, на паўднёвым усходзе ўпадае ручай з возера Вочка.
У возеры расце рэдкі від раслін — вадзяны арэх, занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
Дональд Рамсфелд
Дональд Генры Рамсфелд (Donald Henry Rumsfeld, нар. 9 ліпеня 1932, Эванстан, Ілінойс) — амерыканскі палітычны дзеяч, рэспубліканец, міністр абароны ЗША ў 1975—1977 гадах (адміністрацыя Джэральда Форда) і ў 2001—2006 гадах (адміністрацыя Джорджа Буша малодшага).
У 1970-я гады ён быў самым маладым, а пасля паўторнага прызначэння стаў самым старым міністрам абароны ў гісторыі ЗША. У 1983 годзе наведаў Ірак, дзе сустрэўся з Садамам Хусэйнам для абмеркавання дапамогі ЗША ў ірацкай агрэсіі супраць Ірана. У цэлым займаў пасаду даўжэй усіх міністраў абароны, акрамя Роберта Макнамары. Падчас другога тэрміну быў прыхільнікам і асноўным выканаўцам плана вайны ў Іраку. Адпраўлены ў адстаўку 8 лістапада 2006 пасля паразы рэспубліканцаў на выбарах у Кангрэс ЗША ў 2006 годзе; яго пераемнікам Буш прызначыў Роберта Гейтса. Гэтыя змены былі зацверджаны Сенатам ЗША, і 18 снежня 2006 Гейтс афіцыйна змяніў Рамсфэлда на пасадзе. Разам з Полам Вулфавіцам ставіцца да вядучых неакансерватараў ЗША.
Узнагароды
«Захавальнік агню» Цэнтра палітыкі бяспекі ЗША (1998).
NGC 6873
NGC 6873 — группа звёзд ў сузор’і Страла.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гусіна
Гусіна — тапонім.
Востраў (Ляхавіцкі раён)
Во́страў (, Остров) — аграгарадок у Беларусі, у Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр Востраўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 30 км у напрамку на паўночны захад ад горада Ляхавічы, за 193 км ад Брэста, за 16 км ад чыгуначнай станцыі Лясная. Каля аграгарадка працякае рака Мышанка.
Normaal
Normaal — нідэрландскі рок-гурт з правінцыі Гелдэрланд. Усе песні гурта выконваюцца на мясцовым дыялекце.
Аляксей Аляксеевіч Петруковіч
Аляксей Аляксеевіч Петруковіч (нар., г. Беласток — ) — беларускі спецыяліст у галіне чыгуначнага пуці, пошукаў і праектавання чыгунак. Кандыдат тэхнічных навук (1946), дацэнт (1942).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1936; аспірантура, 1941). Працаваў на Акцябрская чыгунка (з 1936), Ташкенцкім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1941—1953, начальнік інстытута), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (з 1953, у 1954—1959 — загадчык кафедры «Агульны курс чыгунак», з 1961 — кафедры «Пуць і пуцявая гаспадарка», у 1965—1979 — кіраўнік НДЛ Галоўнага ўпраўлення Міністэрства шляхоў зносін, 1953—1961 — рэктар інстытута).
Узнагароды
Ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны», званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Узбекскай ССР» (1953) і інш.
Скупы рыцар (опера)
Скупы рыцар — опера ў адной дзеі кампазітара С. В. Рахманінава, створаная ў жніўні 1903 — 28 лютым 1904 года. Прэм'ера адбылася ў Вялікім тэатры Масквы 11 студзеня (24 студзеня) 1906 пад кіраваннем самаго кампазітара адначасова з яго аднаактовай операй «Франчэска да Рыміні».
Літаратурная аснова
Літаратуразнаўцамі ўстаноўлена, што пры стварэнні гэтага безумоўнага шэдэўра Пушкін некалькі містыфікаваў, г. зн. шмат чаго напрыдумваў пра гэта свой ​​твор. Ён назваў сваю драму перакладам, даўшы падзагаловак: «З Чэнстанавай (гэта значыць англійскага пісьменніка XVIII стагоддзя В. Шэнстана) трагікамедыі The covetous knight (Скупы рыцар)». Але твор гэты арыгінальны і аўтарскі. Ёсць і вельмі іранічны жарт: дзеянне пушкінскай драматычнай паэмы адбываецца ў сярэднявечным захадзе — а слугу галоўнага персанажа Альбера завуць Іван. Магчыма, Пушкін хацеў сказаць, што яго драма зусім не пра Сярэднявечны Захад.
Рахманінаў не стаў гадаць з гэтай нагоды. Прыступаючы да напісання лібрэта, ён наогул прыбраў імя Іван, слуга стаў Слугой. А ў астатнім пакінуў тэкст А. Пушкіна амаль без змен, толькі некалькі падкараціў яго.
Сяргей Рахманінаў, прыступаючы да напісання оперы «Скупы рыцар», скарыстаўся спецыфічнай традыцыяй речытатыўна-дэкламацыйных опер.
Праца над лібрэта
Зрэшты, некаторыя неістотныя тэкставыя змены Рахманінаў ўсё ж занёс. Пушкінскі тэкст быў некалькі скарочаны, а імёны персанажаў зведалі некаторыя змены. Кампазітар пазбавіў сярэднявечнага заходнееўрапейскага слугу імя наогул (ўжо калі не Іван — так хай будзе безназоўным: проста Слуга), яго гаспадар аўшкінскі граф Дэлорж ў інтэрпрэтацыі Рахманінава атрымаў цалкам французскае імя Альбер; сышлі з оперы і іншыя пушкінскія імёны. У двух сцэнах Рахманінаў некалькі змяніў парадак слоў. Гэта ўсе змены, акрамя выдалення апошняга пушкінскага радка «Жахлівае стагоддзе, жахлівыя сэрцы!».
Гісторыя стварэння
Такім чынам, у жніўні 1903 малады Рахманінаў, адклаўшы працу над ужо распачатай яшчэ ўлетку 1900 операй «Франчэска да Рыміні», звярнуўся да адной з маленькіх трагедый Пушкіна, сам узяўшыся за напісанне лібрэта. Магчыма, што рашэнне самому пісаць лібрэта прыйшло па ўласным вопыце: адначасова працуючы над операй «францеска да Рыміні», кампазітар быў незадаволены тэкстам лібрэта да яе, які пісаў, брат выбітнага кампазітара Пятра Ільіча Чайкоўскага.
У 1904 Рахманінаў заняў пасаду дырыжора імператарскага Вялікага тэатра, у яго ж задачу ўваходзіла займацца рэпертуарам. Тады ён і вырашыў паскорыць напісанне абедзвюх опер — «Франчэскі да Рыміні» і «Скупога рыцара», — каб прадставіць іх у Вялікім тэатры. Над «Рыцарам» праца прасоўвалася хутчэй: опера была скончаная 28 лютага 1904, аркестравана ў маі 1905 года. Аднак да пастаноўкі прайшло яшчэ час, пакуль ні была напісана адкладзеная «Франчэска». Рахманінаў вырашыў аб'яднаць абедзве оперы ў адзін двухактовы спектакль.
Музыка
Музыка, ідучы за тэкстам, аднаўляе пушкінскія вобразы. «Скупы рыцар» — камерная опера, адметная адзінствам настрою і музычнай драматургіі, увасабляе задуму Пушкіна. Як і Пушкін, кампазітар засяроджаны на псіхалагічнай і маральнай праблематыцы адной асобы. І гэтая асоба — Барон, усе астатнія персанажы служаць канвой, нейкай «рамкай», якая атачае яго вобраз. У оперы не аказалася ні адной жаночай партыі. Музыказнаўца Л. Міхеева вызначае музычную канву так:'' «у оперы няма ні найменшага светлага промня, няма жаночага вобразу, лірычнага пачатку, няма ніякіх устаўных нумароў. <…> Тут усё падпарадкавана страсці да золата, усе змрочна і злавесна»''.
У оперы Рахманінава няма традыцыйных арый і ансамбляў — тры яе карціны ў адпаведнасці з тэкстам Пушкіна аб'яднаны сістэмай тэматычных і танальных «арак» як унутры кожнай карціны, так і ў оперы ў цэлым. Напрыклад, і пачатак, і заключэнне оперы напісаны ў адной танальнасці мі мінор.
У студзені 1906 Рахманінаў паказаў ўжо гатовага «Скупога рыцара» групе пецярбургскіх музыкаў на адной з традыцыйных сустрэч ў кіраўніка пецярбургскай кампазітарскай школы Рымскага- Корсакава. Вакальныя партыі выконваў сябар Рахманінава Фёдар Шаляпін. Рымскі- Корсакаў адгукнуўся на твор: ''«Музыка оперы вельмі таленавітая. Ёсць вельмі моцныя, яркія драматычныя моманты. Сцэна Барона, які любуецца назапашаным золатам, выдатная. Але ў цэлым амаль бесперапынна бягучая шчыльная тканіна аркестра душыць голас. Галоўная ўвага кампазітара — у аркестры, а вакальная партыя як бы прыстасаваная да яго»''.
Опера «Скупы рыцар» адрозніваецца насычаным сімфанізмам  — і менавіта гэта збліжэнне оперы з сімфоніяй выклікала непрыманне «Скупога рыцара» значнай часткай рускай музычнай крытыкі пачатку XX стагоддзя, опера неадназначная па свайму музычнаму прачытанню і трактоўцы, у ёй пераважае «сіла» аркестра, а складанасць вакальных партый прыводзіць да нячастага выкарыстання ў тэатральных рэпэртуарах.
Сюжэт
Вежа ў замку Барона. Яго сын Альбер мае моцную патрэбу ў грошах: ён не можа з'явіцца пры двары Герцага з-за адсутнасці годнага касцюму, а скупы Барон не дае грошай сыну. Альбер кліча ліхвяра, але той адмаўляецца даць грошай і раіць маладому рыцару атруціць бацькі, каб завалодаць яго багаццямі. Альбер настолькі раз'юшаны, што выганяе ліхвяра, які цяпер спалохана прапануе грошы разам з выбачэннямі.
Склеп замка, дзе Барон захоўвае золата. Барон у склепе замка любуецца сваім багаццем. Ён адкрывае усе скрыні, бляск золата ап'яняе яго. Яму здаецца, што ён пануе над усім светам. Толькі адна думка азмрочвае ўрачыстасць: калі ён памрэ, сын змарнатравіць багацце.
Палац Герцага. Альбер прыходзіць са скаргай на бацьку. Герцаг абяцае разабрацца і выклікае Барона. Той прыбывае, і Герцаг, прапанаваўшы Альберу выдаліцца ў суседні пакой, прымае яго. На пытанне, чаму яго сын не бывае пры двары, Барон узводзіць паклёп на яго, абвінавачваючы ў замаху на яго жыццё і рабаванні. У шаленстве Альбер выбягае са свайго сховішча і выкрывае бацьку ў хлусні. Барон выклікае сына на дуэль. Раззлаваны абрыдлівай сцэнай Герцаг праганяе Альбера і абвінавачвае Барона. Той, не ў сілах перанесці напружання разыгранай падзеі, памірае. Апошняя яго думка — пра куфры і ключы да іх.
Пастаноўкі
Як і ў выпадку «Франчэскі да Рыміні», з пастаноўкай адразу намеціліся праблемы. Кампазітар спадзяваўся, што ў спектаклі будзе ўдзельнічаць яго сябар Фёдар Шаляпін, на яго Рахманінаў і разлічваў, ствараючы партыю Барона. Аднак спявак вельмі непахвальна адклікнуўся аб творы Рахманінава, які сам жа выконваў яшчэ нядаўна ў гуртку Рымскага-Корсакава, і сказаў, што 1н не дацягвае да пушкінскага ўзроўню.
Мастацтвазнаўца Абрам Акімавіч Газенпуд прывёў такія дакументы: "Ва «Успамінах» В. Ястрабцава (запіс ад 4 студзеня 1906) чытаем: «На думку Шаляпіна, музыка „Скупога рыцара“ напісана як бы не на самы тэкст пушкінскі сцэн, а толькі на агульныя настроі асобных карцін гэтай драмы. Адсюль неадпаведнасць і недахопы». Шаляпін лічыў партыю Барона інструментальнай, а не вакальнай".
Адмова Шаляпіна балюча параніла Рахманінава, які расцаніў словы Шаляпіна, як здраду па адносінах да іх дружбы, і паслужыла астуджэнню іх адносін.
У выніку на ролю Барона быў прызначаны, Герцага — І. В. Грызуноў , Альбера — А. П. Баначыч, Яўрэя — С. Д. Барсукоў.
Рэжысёр пастаноўкі: (ён жа — рэжысёр-пастаноўшчык «Франчэскі», прэм'ера якой прайшла адначасова).
Прэм'ера абедзвюх опер адбылася 11 студзеня 1906 года ў Маскве, у імператарскім Вялікім тэатры пад кіраваннем аўтара. Поспех абедзвюх опер быў велізарным.