cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хіт Леджэр
Хіт Леджэр (Heath Ledger; 4 красавіка 1979, Перт, Заходняя Аўстралія, Аўстралія — 22 студзеня 2008, Нью-Ёрк, штат Нью-Ёрк, ЗША) — аўстралійскі, намінант на «Оскара». Пасля паспяховых роляў у кіно і на тэлебачанні Аўстраліі у 1990-х гадах Леджэр у 1998 годзе пераехаў у ЗША з мэтай развіцця акцёрскай кар’еры. У Галівудзе ён зняўся ў 19 фільмах, уключаючы такія карціны як «10 прычын маёй нянавісці» (1999), «Патрыёт» (2000), «Гісторыя рыцара» (2001), «Гарбатая гара» (2005) і «Цёмны рыцар» (2008). У дадатак да акцёрскай кар’еры ён прадзюсаваў і здымаў музычныя кліпы і імкнуўся стаць рэжысёрам.
Біяграфія
Хіткліф Эндру Леджэр нарадзіўся ў горадзе Перт (Заходняя Аўстралія). Маці — Салі Леджэр Бэл, настаўніца французскай, яе продкі паходзяць з шатландскага клана Кэмпбэл; бацька — Кім Леджэр, аўтагоншчык і горны інжынер. Хіт і яго сястра Кэтрын былі названыя бацькамі ў гонар герояў рамана Эмілі Бронтэ «Навальнічны перавал». Бацькі развяліся, калі Хіту было 10 гадоў, хлопчык застаўся з маці, але працягваў падтрымліваць добрыя адносіны і з бацькам.
Падчас вучобы ў Гілфардскай граматычнай школе для хлопчыкаў, Хіткліф актыўна займаўся спортам у школьнай хакейнай камандзе, захапляўся танцамі, а акрамя таго іграў у школьнай тэатральнай студыі. У 15 гадоў ён стаў кіраўніком школьнай акцёрскай каманды, якая прымала ўдзел у спаборніцтвах і канчаткова зрабіў выбар на карысць акцёрскай прафесіі.
Смерць
22 студзеня 2008 года ў 15:31 Хіт Леджэр быў знойдзены мёртвым у сваёй Нью-Ёркскай кватэры на Манхэтане.
Следства не змагло ўсталяваць дакладныя прычыны смерці, таму спатрэбілася правесці дадатковую таксікалагічную экспертызу, па выніках якой была абвешчана афіцыйная прычына смерці Леджэра — вострая інтаксікацыя, выкліканая сумесным дзеяннем болеспаталяльных, снатворных і антыдэпрэсантаў (аксікадона, гідракадона, дыязепама, тэмазепама, альпразалама і даксіламіна).
Акцёр пакутаваў ад дэпрэсіі, выкліканай парывам адносін з Мішэль Уільямс.
Цела акцёра было адпраўлена ў Аўстралію. 9 лютага 2008 года ён быў пахаваны на радзіме, у горадзе Перт. Развітацца з Хітам Леджэрам прыйшлі каля паўтысячы чалавек, у тым ліку і былая нявеста акцёра Мішэль Уільямс, а таксама актрыса Кейт Бланшэт.
IC 3294
IC 3294 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фелікс Клейн
Фелікс Хрысціян Клейн (Felix Christian Klein;  — ) — нямецкі матэматык і педагог. Член Берлінскай акадэміі навук (1913), замежны член-карэспандэнт Пецярбургскай акадэміі навук (1895).
Велімір Хлебнікаў
Велімір Хлебнікаў (у шэрагу прыжыццёвых выданнях — Велемір, Велемир, Velimir; сапраўднае імя Віктар Уладзіміравіч Хлебнікаў;  — ) — рускі паэт і празаік Срэбнага стагоддзя, выбітны дзеяч рускага авангарднага мастацтва. Уваходзіў у лік заснавальнікаў рускага футурызму; рэфарматар паэтычнай мовы, эксперыментатар у галіне словатворчасці і «зауми», Старшыня зямнога шара.
Пасля смерці
У вёсцы Раўчукі Крэсцецкага раёна Наўгародскай вобласці, дзе ў 1922 годзе быў пахаваны Хлебнікаў, у 1986 годзе быў адкрыты музей паэта, там праходзяць штогадовыя літаратурныя чытанні.
У гонар Хлебнікава названа малая планета 3112 Велімір, адкрытая савецкім астраномам у 1977 годзе.
Трэнінг асобаснага росту
«Трэ́нінг асо́баснага ро́сту» (Тренинг личностного роста) — казахскі мастацкі фільм рэжысёра Фархата Шарыпава, які выйшаў на экраны ў 2018 годзе.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
У самага звычайнага банкаўскага служачага Каната няма ні сям’і, ні захапленняў, ні памкненняў. У свае 40 год ён жыве з хворай на Альцгеймера маці і не бачыць у жыцці абсалютна ніякага сэнсу. Канат наведвае трэнінгі асобаснага росту, спадзяючыся штосьці змяніць у сабе. Нечаканая сустрэча са старым універсітэцкім сябрам Данікам — цяпер вялікім і паважаным чалавекам – рэзка мяняе ўсё.
Флеваланд
Флеваланд (Flevoland) — правінцыя ў цэнтры Нідэрландаў, адна з самых маладых ў складзе каралеўства. Сталіца — Лелістад, найбуйны горад — Алмерэ. Насельніцтва 365 тыс. чалавек (12-е месца сярод правінцый; дадзеныя 2005 г.).
Плошча сушы 1419 км2 (11-е месца), плошча вады 993 км2.
Пасля паводкі 1916 г. урад вырашыў абгарадзіць паўднёваўсходнюю частку ўнутранага мора Зюйдэр-Зэ дамбай. Пасля за дамбай быў створаны пальдэр.
Юстус ван Гент
Юстус ван Гент, або Ёс ван Гент, Ёс ван Васенхавэ (Joos van Wassenhove) — нідэрландскі мастак, які працаваў у другой палове XV стагоддзя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў раёне Антверпена. Вучыўся ў Генце, працаваў там жа з Хуга ван дэр Гусам. Узгадваецца ў дакументах з 1460 па 1475 гг. У творчасці гэтага мастака спалучыліся традыцыі нідэрландскага і італьянскага жывапісу. Галоўная праца ван Гента, выкананая ім да пераезду ў Італію ў 1471 годзе — «Трыпціх Укрыжавання» ў Саборы святога Бавона (Гент).
Юстус ван Гент быў запрошаны герцагам урбінскім Федэрыга да Монтэфельтра для работ па ўпрыгожванню Палацца Дукале. Разам з Педра Беругетэ піша цыкл партрэтаў «Знакамітыя людзі» для студыёла герцага Урбінскага.
Войштавіцкі сельсавет
Во́йштавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Войштавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Багданаўскага сельсавета.
Размаляваная птушка (фільм)
«Размалява́ная пту́шка» — чэшска-славацка-ўкраінскі мастацкі фільм рэжысёра Вацлава Маргаўла, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сапоцкінская лясная дача
Сапоцкінская лясная дача — лясны масіў у Гродзенскім раёне на левабярэжжы Нёмана і яго прытока Чорная Ганча, на тэрыторыі Гродзенскага лясгаса. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага батанічнага заказніка. Плошча каля 7 тыс. га.
Рэльеф раўнінны, уздоўж рэк хвалісты. Пераважаюць аднастайныя верасова-імшыстыя бары на водна-ледавіковых і алювіяльных пясках. Уздоўж Нёмана, яго прытокаў і Аўгустоўскага канала чорнаалешнікі з участкамі ельнікаў. На захадзе масіў злучаецца з Аўгустоўскай пушчай (Польшча). На паўночнай мяжы дачы курорт Друскінінкай (Літва).
Мінская гарадская тэлефонная сетка
Мінская гарадская тэлефонная сетка — сталічнае падраздзяленне «Белтэлекама», заснаванае ў лістападзе 1896 года.
На 2022 год мела 5 аддзяленняў па Старавіленскай вул., д. 87; вул. Гебелева, д. 7; вул. Матусевіча, д. 13; вул. Іскаліева, д. 12, корп. 1; вул. Энгельса, д. 6 . Майстэрня рамонту тэлефонаў дзейнічала па вул. Багдановіча, д. 116 . На захад ад вёскі Барок у Валожынскі раёне дзейнічаў дзіцячы аздараўленчы летнік «Крынічка» з 4-ма жылымі карпусамі на 240 дзяцей, які належаў Мінскай ГТС.
Гісторыя
14 лістапада 1896 года на Губернатарскай вуліцы Мінску ў будынку паштова-тэлеграфнай канторы запрацавала першая ў Беларусі тэлефонная станцыя Ericsson на 100 нумароў. На працу першапачаткова прымалі толькі незамужніх дзяўчат з вызначанай даўжынёй рук.
На сакавік 2014 года Мінская гарадская тэлефонная сетка мела 4 абслуговыя аддзяленні па: вул. Гебелева, д. 7; вул. Іскаліева, д. 12; Старавіленскай вул., д. 87; вул. Энгельса, д. 6. У кожным аддзяленні працавала электронная чарга, даведкавы тэрмінал і кава-аўтамат. У інтэрнэце існавала магчымасць памяняць расцэнку абслугоўвання абанента праз кабінет карыстальніка. Партал ZALA дазваляў аплаціць паслугі. Пры наяўнасці ў доме пасіўнай аптычнай сеткі (ПАС) існавала магчымасць перанесці тэлефонны нумар на новы адрас пражывання. Пасіўная аптычная сетка дазваляла аказваць 3 паслугі: тэлефанію, інтэрнэт і тэлебачанне. Высакахуткасны доступ да інтэрнэту рабіў магчымым спампоўку фільма за некалькіх хвілін. Лічбавае інтэрактыўнае тэлебачанне рабіла даступным прагляд тэлеканалаў у высокім разрозненні на некалькіх тэлевізарах. Мінская ГТС бясплатна пракладала аптычны кабель у новых дамах і мяняла разеткі на аптычныя ў старых. Да адпаведнага абсталявання адначасна падлучалі тэлефон і камп’ютар, тэлевізар і ахоўную сігналізацыю. На сакавік 2014 года да аптычнай сеткі замест меднай, якая праслужыла звыш 40 гадоў, падлучылі звыш 400 жылых дамоў з 2012 года. У выніку карыстальнікамі высакахуткаснага інтэрнэту «ByFly» стала звыш 380 000 абанентаў.
МГТС падтрымлівала звыш 10 адмысловых служб даведкі праз кароткія 3-значныя нумары. Гэтыя даведкі апавяшчалі пра абменны курс, рэпертуар кінатэатраў (191) і дакладны час (188). Штодзень на даведкавы нумар 109 па тэлефоны кватэр і ўстаноў звярталася каля 30 000 чалавек. Пашыраным попытам карысталася даведка 195 аб прагнозе надвор’я, які спецыялісты Белгідраметцэнтра абнаўлялі тройчы на дзень. Сярод іншага, праз нумар 196 народныя артысты Беларусі выконвалі звыш 200 класічных казак. Іншымі кароткімі нумарамі даведкі былі: 123 — служба тэхнічнай падтрымкі, 130 — адзіная даведка пра ўсе паслугі электрасувязі, 175 — расцэнкі жыллёва-камунальнай гаспадаркі, 190 — інфармацыя пра Мінск, 192 — «Пасмяемся», 193 — адпачынак і забавы, 197 — імяніны, 199 — тэлефоны экстранных службаў. Існавала магчымаць заказаць апавяшчэнне пра ўваходны выклік на выпадак пропуску званка. Іншымі паслугамі былі аўдыёнарада з удзелам ад 3-х да 50 чалавек і закрытая група са скарочанымі нумарамі для бясплатнага тэлефанавання між карыстальнікамі. Была даступна пераадрасацыя выкліку 3-х відаў: 1) безумоўная — перанакіроўвала ўваходныя тэлефанаванні на пазначаны нумар, 2) пры занятасці — у выпадку размовы па тэлефоне званкі паступалі на нумар памочніка, 3) пры неадказе — пасля 5 гудкоў выклік накіроўвалі на сотавы нумар. Урэшце, існавала злучэнне без набору нумара з патрэбным абанентам пасля чакання 10 секунд ад зняцця навушніка. Таксама скарочаны набор нумара дазваляў набраць 2 клавішы замест 7 лічбаў нумара.
У жніўні 2017 года МГТС падлучыла 200-тысячнага абанента інтэрнэт-тэлебачання ZALA. 12 снежня 2018 года лік абанентаў дасягнуў 300 000. У кастрычніку 2021 года да пасіўнай аптычнай сеткі (ПАС) падлучылі 800-тысячнага абанента.
IC 3295
IC 3295 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Сант’Іларыа-дэла-Ёніа
Насельніцтва складае 1371 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 105 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 89040. Тэлефонны код — 0964.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ilarione di Gaza.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кротава (Іванаўскі раён)
Кро́тава (, Кротово) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Брэсцкі чыгуначны музей
Брэсцкі чыгуначны музей (Брэсцкі музей чыгуначнай тэхнікі) — музей горада Брэста, прысвечаны паравозам, цеплавозам, вагонам і спецыялізаванай чыгуначнай тэхніцы розных эпох і краін.
Агульная інфармацыя
Музей заснаваны 15 мая 2002 года. Агульная плошча складае 29000 м². Даўжыня трох экспазіцыйных пуцей — 1200 метраў. У экспазіцыі музея, на 2008 год, знаходзяцца 68 узораў натурнай чыгуначнай тэхнікі. Адметнай асаблівасцю музея з'яўляецца тое, што большасць экспанатаў дзейсныя, што дазваляе выкарыстоўваць іх у экскурсійных паездках і кіназдымках. Таксама маецца больш за сто экспанатаў тэхнічнага аснашчэння чыгуначнага транспарту розных перыядаў гісторыі.
Экспазіцыя
Экспазіцыі музея пад адкрытым небам знаходзяцца:
Беленькі
Беленькі — прозвішча.
Аляксей фон Яўленскі
Аляксей фон Яўленскі (ням. Alexej von Jawlensky; 13 (25) сакавіка 1864,  —, ) — руска-нямецкі мастак-экспрэсіяніст. Уваходзіў у групу мастакоў «Сіні вершнік». На працягу 30 гадоў быў у грамадзянскім шлюбе з Марыянай Вяроўкінай.
Біяграфія
Сын гусарскага палкоўніка Ягора Нікіфаравіча Яўленскага (1826—1885) і яго другой жонкі Аляксандры Пятроўны Мядзведзевай, спадчынніцы маёнтка Кузлова ў Вышневалацкім павеце. Брат генерал-маёра Сяргея Яўленскага і пскоўскага губернатара Дзмітрыя Яўленскага. Да 10 гадоў выхоўваўся ў Кузлове. З 1874 г. жыў з маці ў Маскве, вучыўся ў кадэцкім корпусе. Па заканчэнні 3-га Аляксандраўскага ваеннага вучылішча (1887) служыў у 2-м Кранштацкім батальёне паручнікам.
З 25-гадовага ўзросту наведваў вольнаслухачом клас Рэпіна пры Акадэміі мастацтваў у Пецярбургу. У 1896 г. штабс-капітан Яўленскі выйшаў у адстаўку, каб прысвяціць сябе цалкам жывапісу.
На працягу 18 гадоў кватэра Яўленскага і Вяроўкінай у доме № 23 па Гізельштрасэ заставалася адным з цэнтраў рускай калоніі, дзе, акрамя вядомых мастакоў, бывалі Дзягілеў і Ніжынскі, Ганна Паўлава і Элеанора Дузэ. Адышоўшы ад мюнхенскага рэалізму, да 1908 года знаходзіўся пад уплывам ван Гога. Пасля знаёмства ў 1907 годзе з Мацісам і іншымі фавістамі развіў уласны стыль каляровай гамы, захаваны ім да пачатку Першай сусветнай вайны.
У 1894 годзе ў маёнтку генерала Вяроўкіна («Благадаць» каля Коўна) Яўленскі сустрэў выхаванку яго ўладальнікаў — 13-гадовую Алену Незнакомаву (1881—1965), якая пазней знаходзілася ў служэнні ў Марыяны. У 1902 годзе правёў больш за год у Прыбалтыцы, дзе Нязнакомава нарадзіла яму сына Андрэя. Тым не менш Яўленскі не перарываў адносін з Вяроўкінай да 1919 года.
У 1909 годзе ён заснаваў разам з Кандзінскім, Эрбслё, Габрыэле Мюнтэр, Марыянай Вяроўкінай і іншымі «Новае Мюнхенскае мастацкае аб’яднанне», якое папярэднічала «Сіняму вершніку» (групе, якую стварылі Кандзінскі і Франц Марк і да якой цесна прымыкаў сам Яўленскі). Ён выстаўляў свае працы сумесна з працамі мастакоў групы, у тым ліку ў міжнародных «Салонах» Іздэбскага, арганізаваных пры ўдзеле Кандзінскага ў 1909—1911 гадах у шэрагу гарадоў Расіі.
У 1914 г., пасля пачатку вайны, Яўленскаму прыйшлося пакінуць Германію і перасяліцца ў Швейцарыю. Тут ён пачаў свае «Варыяцыі» — цыкл прац, прысвечаны ландшафтнай тэматыцы. Пасля растання з Вяроўкінай пераехаў у 1921 годзе ў Вісбадэн, дзе абвянчаўся з Незнакомавай і пражыў да сваёй смерці.
51-я артылерыйская брыгада
51-я гвардзейская Аршанская Чырванасцяжнай ордэна Аляксандра Неўскага артылеры́йская брыга́да — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі штаба — Асіповічы.
Гісторыя
Вайсковая часць 12147 была сфарміравана 7 жніўня 1942 года, калі па загаду Народнага камісара абароны СССР у Каломне быў сфарміраваны 83 артылерыйскі полк.
10 жніўня 1943 года за адвагу, стойкасць і мужнасць, праяўленыя пры ўзяцці г. Вязьмы, палку было прысвоена найменне «гвардзейскага». 6 ліпеня 1944 года за авалоданне горадам і буйным чыгуначным вузлом Орша загадам Вярхоўнага Галоўнакамандуючага палку прысвоена найменне «Аршанскі», а 25 ліпеня Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР за ўзорнае выкананне заданняў камандавання пры ўзяцці горада і крэпасці Гродна полк быў узнагароджаны ордэнам Аляксандра Неўскага. Неўзабаве, 12 жніўня, за гераізм і мужнасць, праяўленыя пры фарсіраванні ракі Нёман і утрыманні плацдарма, полк быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Пасля на базе 83-га палка сфармавалі 121-ю гвардзейскую артбрыгаду, якую пазней перафарміравалі ў 51-ю гвардзейскую артдывізію.
1 жніўня 1996 года дывізія была перафарміравана ў 51-ю гвардзейскую цэнтральную групу артылерыі ўзмацнення, 31 мая 2004 года — у 51-ю гвардзейскую змешаную артылерыйскую групу. 30 кастрычніка 2014 года часць стала 51-й гвардзейскай артбрыгадай.
Енс Юль
Енс Юль (Jens Juel;, Бальслеў [цяпер у камуне Мідэльфарт], Паўднёвая Данія — , ) — дацкі жывапісец, партрэтыст, адзін з заснавальнікаў (разам з Мікалаем Абрахамам Абільгорам) нацыянальнай школы жывапісу. Вучыўся ў Гамбургу. Скончыў Акадэмію мастацтваў у Капенгагене. У 1772—1780 гадах жыў і працаваў у Рыме, Парыжы і Жэневе. У 1780 годзе вярнуўся на радзіму. З 1784 года — прафесар Акадэміі мастацтваў у Капенгагене. Пазней — яе дырэктар. Пісаў партрэты, пейзажы, нацюрморты. Аўтар шэрагу карцін на гістарычныя сюжэты.
Быў намаляваны на 100 кронавай купюры 1972 гады і на вадзяных знаках большасці купюр 1972 гады.
Дзмітрый Вітольдавіч Прымшыц
Дзмітрый Вітольдавіч Прымшыц (нар., Гродна) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (2011), дацэнт (2020).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1980 годзе ў Гродне. Скончыў у 2004 годзе Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы, у 2009 годзе — Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт. У 2004—2014 гадах — выкладчык-стажор, выкладчык, старшы выкладчык, дацэнт кафедры эканомікі і кіравання на прадпрыемстве, намеснік дэкана па навуковай працы факультэта эканомікі і кіравання Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. У 2015—2016 гадах — прарэктар па навуковай рабоце Інстытута падрыхтоўкі навуковых кадраў НАН Беларусі. З 2016 года — намеснік дырэктара па навуковай і інавацыйнай рабоце Інстытута эканомікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш 60 навуковых і вучэбна-метадычных прац, у тым ліку шасці манаграфій (у суаўтарстве). Сфера навуковых інтарэсаў: сусветная эканоміка, экспертна-аналітычнае суправаджэнне дзейнасці органаў дзяржаўнага кіравання, інавацыйнае развіццё эканомікі, узнаўленне капіталу.
Брацкі раён
Брацкі раён (Братський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мікалаеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Брацкэ (Братське).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 18239 чалавек, плошча — 1100 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 15 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 58 вёсак.
Гюнтэр Юкер
Гюнтэр Юкер (Günther Uecker; нар., Кулен-Вендорф) — нямецкі мастак.
IC 3296
IC 3296 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Іозеф Людвіг Раабэ
Іозеф Людвіг Раабэ (Joseph Ludwig Raabe,  — ) — швейцарскі матэматык.
Іозеф Людвіг Раабэ нарадзіўся 15 мая 1801 года ў горадзе Броды (Украіна).
Раабэ — прафесар Цюрыхскай вышэйшай школы і політэхнікуму.
Займаўся аналізам бясконца малых велічынь, якому прысвяціў 20 твораў. Пасля: тэорыя функцый і вучэнне аб шэрагах з 12 творамі, геаметрыя з 9, алгебра — з адным і прыкладная матэматыка — з трыма. Большасць гэтых твораў (37) змешчана ў «Journal für die reine and angewandte Mathematik» Крэля (IL, 1826-55).
Керасін (фільм)
«Керасі́н» (Керосин) — расійскі мастацкі фільм рэжысёра Юсупа Разыкава, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Аляксей Канстанцінавіч Антонаў
Аляксе́й Канстанці́навіч Анто́наў (, Гродна —, ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч. Дэпутат Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 6-11 скліканняў ад Растоўскай вобласці. Член ЦК КПСС (1971—1989), кандыдат у члены ЦК КПСС (1961—1971). Герой Сацыялістычнай Працы (1982). Лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1951).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 мая (8 чэрвеня) 1912 ў горадзе Гродна ў сям’і настаўнікаў, Канстанціна Рыгоравіча і Вольгі Аляксееўны Антонавых. Бацька пасля 1917 года быў загадчыкам дзіцячага дома ў Лузе, загадчыкам РАНА.
Пасля заканчэння сярэдняй школы з-за непралетарскага паходжання не мог адразу паступіць у ВНУ і пайшоў працаваць на завод. У 1935 годзе скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «інжынер-электрамеханік». Пасля заканчэння інстытута тры гады займаўся ў аспірантуры.
Член УКП(б)/КПСС з 1940 года. Член ЦК КПСС у 1971—1989 гадах, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 6-11-га скліканняў (у 1962—1989 гадах).
Памёр 9 ліпеня 2010 года. Пахаваны ў Маскве на Траекураўскіх могілках.
Утрэхт (правінцыя)
Утрэхт (Utrecht) — правінцыя ў цэнтры Нідэрландаў, самая маленькая па тэрыторыі, але адна з самых населеных у краіне.
Насельніцтва правінцыі — 1,171 млн чалавек (5-месца па краіне, дадзеныя 2005 г.). У 1999 г. пратэстанты складалі 27 % насельніцтва, каталікі — 20 %.
У Сеціве
Карты правінцыі:
Галоўная ліга бейсбола
Галоўная Ліга Бейсбола (Major League Baseball (MLB), МЛБ) — прафесійная бейсбольная арганізацыя, найстарэйшая з чатырох прафесійных спартыўных ліг ЗША і Канады. Уключае ў сябе 30 каманд і дзеліцца на Нацыянальную Лігу (НЛ) і Амерыканскую Лігу (АЛ) па 15 каманд у кожнай. НЛ і АЛ былі створаны як асобныя арганізацыі ў 1876 і 1901 гадах адпаведна. У 1903 годзе лігі пачалі ўзаемадзейнічаць, але заставаліся асобнымі да 2000 года, калі былі аб'яднаныя пад кіраўніцтвам Камісіянера бейсбола. МЛБ таксама курыруе Ніжэйшую Лігу Бейсбола (Minor League Baseball (MiLB), МіЛБ), у якую ўваходзяць 240 каманд, афіляваных з клубамі МЛБ. Разам з Сусветнай канфедэрацыяй бейсбола і сафтбола МЛБ кіруе правядзеннем міжнароднага турніру Сусветная класіка бейсбола.
Першая бейсбольная каманда была заснавана ў Цынцынаці ў 1869 годзе. Для першых дзесяцігоддзяў прафесійнага бейсбола былі характэрныя супрацьстаянні паміж лігамі і гульцамі, якія часта змянялі свае каманды і лігі. Перыяд да 1920 года атрымаў назву «Эра мёртвага мяча» з-за таго, што ў гэты час хоўм-раны здзяйсняліся вельмі рэдка. У 1919 годзе адбылася змова здачы Сусветнай серыі, якая атрымала назву «Скандал Блэк Сокс». Папулярнасць спорта пачала расці ў 1920-я годы, перажыўшы Вялікую дэпрэсію і Другую сусветную вайну. Пасля вайны Джэкі Робінсан стаў першым чарнаскурым гульцом у Галоўнай лізе бейсбола, зруйнаваўшы так званы «каляровы бар'ер».
На сённяшні дзень Галоўная ліга бейсбола складаецца з 30 каманд: 29 каманд з ЗША і 1 каманды з Канады. Кожная каманда гуляе 162 гульні ў рамках рэгулярнага сезона, пасля чаго пяць каманд з кожнай лігі трапляюць у 4-раўндавы плэй-оф, заключэннем якога становіцца Сусветная серыя — чэмпіёнская серыя паміж двума чэмпіёнамі кожнай з ліг, якая ідзе да чатырох перамог і бярэ свой пачатак у далёкім 1903 годзе. МЛБ транслюецца па тэлебачанні, радыё і ў інтэрнэце на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі і ў некаторых іншых краінах свету. Галоўная ліга бейсбола мае самую высокую агульную наведвальнасць на працягу сезона з усіх спартыўных ліг у свеце, перасягнуўшы адзнаку ў 73 мільёны гледачоў у 2015 годзе.
Скакуны (значэнні)
Скакуны — шматзначны тэрмін.
Эмакімано
Эмакімано (絵巻物) — гарызантальны скрутак з паперы ці шоўку, налеплены на аснову, апраўленую парчовай аблямоўкай, з двума драўлянымі валікамі на канцах. Такія скруткі ўяўлялі сабой ілюстрацыі да раманаў, аповесцей, будысцкіх сутраў, выявы звычайна спалучаліся з тэкстам. Яны былі папулярныя ў Японіі ў перыяд з XI па XVI стагоддзі.
Шырыня скрутка — пераважна каля 30 см, даўжыня магла дасягаць 9—12 метраў. Доўгія гісторыі запісваліся на некалькіх скрутках. Скруткі захоўваліся ў згорнутым стане, перавязаныя шаўковым шнуром. Чыталі скрутак справа налева, паступова перамотваючы яго і разгортваючы так, каб зручна было трымаць рукамі. Пасля прачытання яго трэба было пераматаць на пачатак.
Найбольш вядомым эмакімано з’яўляецца ілюстраваная гісторыя «Аповесці пра Гэндзі» пачатку XII стагоддзя — яна складалася з 20 скруткаў, даўжыня якіх агулам складала 137 метраў, у тым ліку больш за 100 малюнкаў і звыш 300 аркушаў каліграфіі. Да нашых дзён дайшлі толькі фрагменты, каля 15 працэнтаў першапачатковага твора. Скруткі «Аповесці пра Гэндзі» прыпісваюць мастаку Фудзівара но Такаёсі.
Эмакімано «Цёдзюгіга» — «Вясёлыя карцінкі з жыцця жывёл» — незвычайны ў сваім родзе: ён не ўтрымлівае тэксту, толькі выявы. Гэтыя скруткі датуюцца XII і XIV стагоддзямі.
Верхнянёманская нізіна
Верхнянёманская нізіна — фізіка-геаграфічны раён Заходне-Беларускай правінцыі ў верхнім цячэнні ракі Нёман.
Геаграфія
Нізіна размешчана ў Гродзенскай і на захадзе Мінскай абласцей, уздоўж ракі Нёман. Мяжуе на захадзе з Сярэдненёманскай нізінай і Лідскай раўнінай, на паўночным усходзе з Ашмянскім узвышшам, на ўсходзе са Стаўбцоўскай раўнінай, на поўдні і захадзе з Навагрудскім узвышшам.
Рэльеф
Рэльеф Верхнянёманскай нізіны пераважна эразійна-акумулятыўны. Абсалютныя вышыні складаюць звычайна 130—160 м, максімальныя адзнакі дасягаюць на ўсходзе раёна 170 м. Спадзіста-хвалістая паверхня нізіны мае эолавыя формы адноснай вышынёю да 5—10 м (грады, пагоркі, дзюны), лагчыны сцёку, каля рэк — яры і лагчыны, абразійныя ўступы былых берагоў прыледавіковых азёр; месцамі забалочаныя, з азёрнымі катлавінамі. Вылучаюцца глыбока ўрэзаныя даліны Нёмана (да 20—45 м) і яго прытокаў з шырокімі забалочанымі поймамі, шматлікімі старыцамі, тэрасамі, з якіх найбольш выразныя 2 узроўні — вышынёю 4—9 м і 8—12 м.
Клімат
Сярэднія тэмпературы студзеня −5,5…-6,7 °C, ліпеня 17,3…17,7 °C. Ападкаў выпадае 660—703 мм за год.
Гідраграфія
Працякае рака Нёман з прытокамі Сула, Уса, Заходняя Бярэзіна, Гаўя, Дзітва (справа), Уша, Сэрвач, Моўчадзь (злева). Найбольшае возера — Кромань, значныя памеры маюць Вялічкаўскае возера, Чарэшлі і інш. Паверхня ў значнай ступені забалочаная, тут знаходзіцца Дакудаўскае балота і інш.
Глебы і расліннасць
Глебы дзярнова-падзолістыя пясчаныя і супясчаныя, тарфяна-балотныя, у далінах рэк поймавыя.
Верхнянёманская нізіна знаходзіцца на мяжы падзоны грабава-дубова-цемнахвойных лясоў. Пад лесам каля 35% тэрыторыі, найбольшы лясны масіў Налібоцкая пушча. Пераважаюць хваёвыя, мяшаныя, драбналістыя лясы, сустракаюцца ўчасткі дуброў.
Чанг (востраў)
Чанг  (เกาะช้าง, літаральна — «Слон») — адзін з найбуйнейшых астравоў Тайланда, адміністрацыйна адносіцца да правінцыі Трат, выдзелены ў асобны ампхэ Кочанг і акрамя вострава, уключае маленькія бліжэйшыя астраўкі, у тым ліку Вай.
Геаграфія
Чанг уваходзіць у аднайменны архіпелаг. Плошча вострава — 215 км²; трэці па тэрыторыі востраў Тайланда, пасля Пхукета і Самуй. Найвышэйшы пункт Чанга — гара Салакпхет вышынёй 743 метра над узроўнем мора. Насельніцтва — 5356 чалавек (2005), якія пражываюць у 8 вёсках. Востраў з’яўляецца часткай марскога нацыянальнага парку Му-Да-Чанг.
Размешчаны за 310 км ад Бангкока, побач з мяжой Камбоджы.
Вяртсіля
Вяртсіля (Вя́ртсиля, Värtsilä) — пасёлак гарадскога тыпу ў складзе Сартавальскага раёна Рэспублікі Карэліі, адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Вяртсільскага гарадскога паселішча. Размешчаны на рацэ Юўван’ёкі, за 5 км ад мяжы з Фінляндыяй, за 65 км ад Сортавалы. Чыгуначная станцыя і буйны кантрольна-прапускны пункт «Вяртсіля-Ніірала» на расійска-фінляндскай мяжы. З 1918 года — у складзе незалежнай Фінляндыі. Падчас савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў пасёлак моцна пацярпеў. Вяртсіля забрана ў склад Карэла-Фінскай ССР СССР па ўмовах Маскоўскага дагавора 1940 года.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1946 года.
Бурырам
Бурырам (บุรีรัมย์) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад размешчаны прыкладна за 410 км на паўночны ўсход ад Бангкока ў рэгіёне Ісан. Насельніцтва горада — чалавек (2015). Шчыльнасць насельніцтва — 4687 чал/км². Колькасць жаночага насельніцтва (52,9 %) перавышае колькасць мужчынскага (47,1 %). У горадзе ёсць футбольны клуб «Бурырам Юнайтэд». Хатнія матчы праводзіць на стадыёне «New I-Mobile Stadium», які змяшчае гледачоў.
Міхал Сапоцька
Блаславёны Міхал Сапоцька (, Юшаўшчына, суч. Навасады, Валожынскі раён —, ) — каталіцкі святар, спаведнік св. Фаўстыны Кавальскай, заснавальнік Кангрэгацыі Сясцёр Міласэрнасці Ісуса Хрыста.
Біяграфія
У 1901–1902 вучыўся ў народнай школе ў Забрэззі, дзе часта ўдзельнічаў у набажэнствах у парафіяльным касцёле. Святарскі прыклад тагачаснага забрэзскага пробашча Яна Куніцкага ажывілі ў ім жаданне стаць святаром з дзяцінства. Здаў экзамен у шасцікласную школу ў Ашмянах, навучаўся тут з 1904 па 1906 гады.
Затым у семінарыі ў Вільні. Святарскае пасвячэнне атрымаў у Вільні ў 1914.
У 1914 скіраваны вікарыем у Табарышках, дзе служыў да 1918 года.
У Вільні з 1924 да 1947 года. У віленскі перыяд Міхал Сапоцька быў прызначаны спачатку вайсковым капеланам і садзейнічаў адбудове касцёла св. Ігнацыя, потым стаў духоўным айцом Мітрапалітальнай духоўнай семінарыі. З 1928 — прафесар тэалагічнага факультэта Віленскага ўніверсітэта імя Стэфана Баторыя, дзе стаяў ля вытокаў новай манаскай Кангрэгацыі Сясцёр Міласэрнасці Езуса Хрыста. Але перш за ўсё ў Вільні ён выконваў абавязкі рэктара касцёла Арханёла Міхала, стаў спаведнікам сястры Фаўстыны Кавальскай. У 1933–1936 гг. быў напісаны духоўны «Дзённік» сястры Фаустыны, намаляваны абраз Міласэрнага Езуса (мастак Яўген Казіміроўскі).
Пасля Другой сусветнай вайны — прафесар у духоўнай семінарыі ў Беластоку.
Беатыфікаваны 28 верасня 2008 у Беластоку.
Кацярына Анатолеўна Дудко
Кацярына Дудко (нар., в. Макары, Мастоўскі раён, Гродзенская вобласць) — беларуская футбалістка, нападаючая мінскага «Дынама-БДУФК».
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванкай СДЮШАР «Белкард» (Гродна). У перыяд з 2011 па 2015 год гуляла за каманду «Ніва-Белкард». З 2017 года выступала за «Нёман», на працягу некалькіх сезонаў была капітанам каманды.
У сезонах 2020 і 2021 гадоў станавілася найлепшай нападаючай Жаночай Лігі, таксама у 2021 годзе стала найлепшай бамбардзіркай. Акрамя таго, у сезоне-2021 Дудко выступіла і гуляючым трэнерам «Нёмана».
Айчызныя людзі
Айчызныя людзі, атчызныя людзі, отчычы, людзі непахожыя — катэгорыя залежных сялян у маёнтках феадалаў у Вялікім княстве Літоўскім у 15-18 ст.
Сяляне, якія з розных прычын страцілі права пераходу з маёнтка аднаго феадала на зямлю другога, адсюль і назва «непахожыя людзі», у дакументах 15-16 ст. называліся таксама «отчычамі», бо пераходзілі ў спадчыну («отчыну») разам з маёнткам ад бацькі да сына. Першае ўнармаванне статусу гэтай катэгорыі сялян адбылося ў Прывілеі Казіміра (1447). Паводле павіннасцяў падзяляліся на цяглых, чыншавых і інш.
Стайці
Стайці (Staiti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
Насельніцтва складае 312 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 89030. Тэлефонны код — 0964.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Anna.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3297
IC 3297 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кацярына Вадстэнская
Бацькам Кацярыны быў Ульф Гудмарсан, маці святая Брыгіта, якія акрамя Кацярыны мелі яшчэ сем дзяцей. У 13 гадоў яе выдалі замуж за рыцара Эгарда ван Кюрэна. З яго дазволу Кацярына разам з маці ў 1350 годзе адправілася ў вандроўку ў Рым. Муж Кацярыны неўзабаве памёр, і Кацярына засталася ў Рыме, дзе яна пісала рэлігійныя працы. Нягледзячы на тое, што да яе сваталіся шматлікія багатыя рымскія жаніхі, больш замуж яна не выйшла і дапамагала маці ў арганізацыі ордэна брыгітак. Стала першым кіраўніком Вадстэнскага манастыра, хоць і не была манахіняй. Пасля смерці маці Кацярына зацвердзіла ў Рыме статут ордэна і дамагалася яе кананізацыі, якая адбылася ў 1391 году, праз 10 год пасля смерці Кацярыны.
У 1484 году рымскі папа Інакенцій VIII дазволіў лічыць Кацярыну святой, негледзячы на гэта сам працэс кананізацыі ніколі не быў скончаны з-за Рэфармацыі ў Швецыі. У 1489 яе моцы былі змешчаны ў раку і перанесены ў Вадстенский манастыр. Рымска-Каталіцкая Царква шануе яе 24 сакавіка (у дзень яе смерці), а шведская лютэранская — 2 жніўня.
Пясэчна
Пясэчна (Piaseczno) — горад у Польшчы, за 17 км на поўдзень ад цэнтра Варшавы, частка Варшаўскай агламерацыі. Адміністрацыйны цэнтр Пясэчынскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пясэчна. Займае плошчу 16,22 км². Насельніцтва 47,5 тыс. чалавек (на 2018).
Сезон 2021 ФК Арсенал Дзяржынск
У 2021 годзе футбольны клуб «Арсенал» з горада Дзяржынск прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на снежань 2021 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Вэсэлынаўскі раён
Вэсэлынаўскі раён (Веселинівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мікалаеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэсэлынавэ (Веселинове).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 50 сёлаў.
Паўночная паходня
«Паўночная паходня» (Паўночнага шэсця пад паўночнай зоркай, або Паўночнай Паходняй, Паўночнай Лямпай; Pochodnia Północna) — масонская ложа ў Мінску. Заснавана 5 чэрвеня 1816, інсталявана 18 кастрычніка 1816 года. Працавала пад кіраўніцтвам Вялікага Усходу Польшчы і правінцыяльнай ложы «Дасканалай еднасці» ў Вільні пад № 19. Была звязана з Нацыянальным масонствам і польскім Патрыятычным таварыствам. Браты ложы ўдзельнічалі ў вызваленчым руху на землях Беларусі.
Тоні Сервіла
Ма́рка Анто́ніа «То́ні» Серві́ла (Marco Antonio «Toni» Servillo, IPA: ; нар. 25 студзеня 1959, Афрагола, Кампанія) — італьянскі акцёр кіно і рэжысёр опернага і драматычнага тэатра. Пасля даволі працяглай паспяховай кар’еры ў нацыянальным кінематографе Тоні Сервіла ў канцы 2000-ых гадоў здабыў і міжнародную славу, зняўшыся ў галоўных ролях у фільмах лідараў новага пакалення італьянскіх рэжысёраў Паала Сарэнціна (роля Джуліа Андрэоці ў фільме «Дзівосны») і Матэа Гароне (роля боса мафіі Франка ў фільме «Гамора»). Абодва фільмы былі намініраваны на «Залатую пальмавую галіну» Канскага кінафестывалю. Выбітным дасягненнем акцёра стала роля старэючага пісьменніка Джэпа Гамбардэлы ў фільме Паала Сарэнціна «Вялікая прыгажосць», за якую ён атрымаў другую ў сваёй кар’еры Еўрапейскую кінапрэмію найлепшаму еўрапейскаму акцёру.
Іншы бок творчасці Тоні Сервіла — пастаноўка опер, сярод якіх «Муж у роспачы» (Il marito disperato) Даменіка Чымарозы і «Фідэліа» Людвіга ван Бетховена ў оперным тэатры Сан-Карла (Неапаль) і «Барыс Гадуноў» Мадэста Мусаргскага ў тэатры Сан-Карлуш (Лісабон).
Палкоцічы
Палко́цічы (, Полкотичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Дастоеўскага сельсавета Іванаўскага раёна, да 6 студзеня 1965 года — у склад Ахоўскага сельсавета Пінскага раёна. 21 ліпеня 1980 года ў склад Палкоціч уключаны вёскі Закуцце і Скарацічы. Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дастоеўскага сельсавета Іванаўскага раёна
Ежы Папялушка
Ежы Папялушка (Jerzy Popiełuszko;, Акопы, гміна Сухаволя, Падляскае ваяводства — , каля Улацлаўка) — польскі каталіцкі святар, звязаны з «Салідарнасцю», капелан рабочых, быў забіты функцыянерамі Службы Бяспекі (СБ). Блаславёны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1947 годзе, скончыў духоўную семінарыю ў Варшаве. У 1972 годзе быў пасвечаны на святара кардыналам Стэфанам Вышынскім. Падчас забастовак у 1980 годзе займаўся душпастырскай апекай у асяроддзі працаўнікоў Варшавы (спавядаў, правіў літургіі падчас страйку ў Гуце-Варшава).
Сёння яго магіла знаходзіцца ля касцёлу Св. Станіслава Косткі ў варшаўскім раёне Жалібож.
Памяць
Працэс беатыфікацыі ксяндза Папялушкі афіцыйна пачаўся 8 лютага 1997 года ў касцёле Св. Станіслава Косткі, а дыяцэзіяльны этап працэсу скончыўся дакладна чатыры гады пазней. Затым з 3 мая 2001 года пачалася праца Кангрэгацыі па справах кананізацыі, якая ў 2002 годзе выдала пастанову пра сапраўднасць працэсу. 19 снежня 2009 года быў аб’яўлены дэкрэт Папы Рымскага Бенедыкта XVI пра яго пакутніцтва. Беатыфікацыю прызначылі на 6 чэрвеня 2010 года ў Варшаве.
Фільмы пра Папялушку знялі: ў 1988 годзе Агнешка Голанд — «To Kill a Priest» («Забіць святара») і ў 2009 годзе Рафал Вячынскі — «Popiełuszko. Wolność jest w nas» («Папялушка. Свабода ўнутры нас»).
13 кастрычніка 2009 года быў узнагароджаны Ордэнам Белага Арла. У 2009 годзе, на 25-аю гадавіну смерці святара, Польская Пошта выпусціла марку 1,55 злотага з яго выявай.
Мікалай (Касаткін)
Архіепі́скап Мікала́й (свецкае імя — Іва́н Дзмітрыевіч Каса́ткін; 1 (13) жніўня 1836 — 3 (16) февраля 1912) — епіскап Рускай Царквы; місіянер, заснавальнік Праваслаўнай царквы ў Японіі. Прославлен у ліку святых як роўнаапостальны; памяць — 3 лютага па Юліянскаму каляндару.
Нарадзіўся ў Смаленскай губерні ў сям’і дыякана. Скончыў Бельскае духоўнае вучылішча і Смаленскую духоўную семінарыю. У ліку лепшых вучняў у 1857 быў рэкамендаваны і паступіў у Санкт-Пецярбургскую духоўную акадэмію дзе ў 1860 годзе, пазнаўшы, што ёсць вакансія на пасаду настаяцеля царквы пры нядаўна адчыненым рускім консульстве ў г. Хакадатэ (Японія, падаў заяўку і быў абраны для гэтага служэння. Тады жа прыняў пастрыг.
2 ліпеня 1861 года прыбыў у Хакадатэ. Першыя гады свайго знаходжання ў Японіі о. Мікалай самастойна вывучаў японскую мову, культуру і побыт японцаў і займаўся арганізацыйнымі пытаннямі для адкрыцця падвор’я Рускай праваслаўнай царквы. Першым хрышчаным японцам у 1868 годзе стаў сінтаісцкі святар Такума Савабе, былы самурай, які прыйшоў ў хату да а. Мікалая, каб забіць яго. Да 1870 года праваслаўная суполка налічвала звыш 4 тыс. чалавек, а да 1912 года — каля 33 тысяч чалавек і 266 праваслаўных суполак.
У 1870 году па хадатайніцтве а. Мікалая, узведзенага ў сан архімандрыта, была адчынена руская духоўная місія з цэнтрам у Токіа ў вядзенні Камчацкай япархіі. У 1880 годзе а. Мікалай узведзенф ў сан епіскапа Рэвельскага, вікарыя Рыжскай япархіі. У працэсе місіянерскай дзейнасці а. Мікалай перавёў на японская мова Святое Пісанне, іншыя багаслужэбныя кнігі, стварыў духоўную семінарыю, пачатковыя школы для дзяўчынак і хлопчыкаў, бібліятэку, прытулак і іншыя ўстановы. Выдаваў праваслаўны часопіс «Царкоўны веснік» на японскай мове. 8 сакавіка 1891 года быў асвячоны кафедральны Васкрасенскі сабор (званы японцамі Нікалай-до).
Падчас руска-японскай вайны застаўся са сваёй паствай у Японіі, аднак службы ў гэты час не праводзіліся. 24 сакавіка 1906 года Свяцейшы Сінод узвёў яго ў сан архіепіскапа Такійскага і ўсяе Японіі.
Пасля смерці а. Мікалая японскі імператар Мэйдзі асабіста даў дазвол на пахаванне ў межах горада.
10 красавіка 1970 прылічаны да ліку святых.
Канвар
Канва́р, таксам кава́р (саманазва: कंवर) — народ у Індыі, карэннае насельніцтва Чхатысгарха і сумежных рэгіёнаў. Агульная колькасць (2021 г.) — 984 000 чалавек. У Індыі маюць статус малой племянной і каставай супольнасці.
Паходжанне
Канвар — індаарыйскі народ. Размаўляюць на мове чхатысгархі, якая часам разглядаецца як усходні дыялект хіндзі. Згодна міфам саміх канвар, яны паходзяць ад старажытнага валадарскага роду Каўраваў, што паводле «Махабхараты» былі пераможаны сваякамі Пандавамі. Толькі 2 цяжарныя жанчыны выжылі і далі пачатак канвар.
Культура
Традыцыйна канвар займаюцца земляробствам. Вырошчваюць рыс, проса, гародніну і іншыя культуры. Жывёлагадоўля мае другарадны характар, хаця наяўнасць свойскай жывёлы з’яўляецца прыкметай заможнасці. Трымаюць кароў і коз. Ялавічына не ўжываецца ў ежу, аднак канвар высока цэняць малочныя прадукты, асабліва сыр. Каровы выкарыстоўваюцца ў рытуальных мэтах. У мінулым быкі былі распаўсюджанымі цяглавымі жывёламі. Козы выкарыстоўваюцца як мясныя і малочныя жывёлы, а таксама сродак абмену. Занятак рамяством разглядаецца як прыкмета нізкага сацыяльнага статусу, таму большасць рамесных вырабаў купляюць звонку. Здаўна пачэснай справамі мужчын лічыліся ваенная, а таксама паляванне. З пачатку XX ст. многія канвар займаюцца адыходніцтвам, працуюць у гарадах, на камерцыйных плантацыях, сякуць лес.
У большасці выпадкаў канвар селяцца ў вялікіх вёсках на раўнінах разам з прадстаўнікамі іншых народаў і каст, але імкнуцца стварыць унутранае паселішча, адасобленае ад прадстаўнікоў ніжэйшых каставых груп. На чале яго стаіць рада з дарослых мужчын і стараста пардхан. Распаўсюджаны падворкі з замкнёнай планіроўкай.
Вопратка і ўпрыгожванні адлюстроўваюць сацыяльнае становішча ўладальніка. Мужчыны звычайна апранаюць штаны і доўгую кашулю, жанчыны — сары. Жанчыны носяць на нагах упрыгожванні з волава, срэбраныя і алавянныя кольцы на шыі. Пасля вяселля прынята рабіць татуіроўкі з выявай Крышны на грудзях, аленя — на руках, з рознымі ўзорамі — на нагах.
Канвар адасабляюць сябе як асобная каста з высокім статусам, блізкім да кшатрыяў, звычайна захоўваюць эндагамію ў дачыненні да суседзей. Яны падзяляюцца на 8 тэрытарыяльных і 25 буйных родавых груп, шлюбы знутры якіх забаронены. Для захавання каставай чысціні ўведзены шматлікія табу, у тым ліку забаронены паўторныя жаночыя шлюбы, ужыванне алкагольных напояў і некаторых відаў мяса. Да часовай страты чысціні могуць прывесці гнойныя раненні, дробныя злачынствы, парушэнне рытуалаў. Яны патрабуюць абавязковыя абрады ачышчэння, інакш «забруджаны» ігнаруецца іншымі канвар.
Канвар амаль не вядомы дзіцячыя шлюбы. Падрыхтоўка да вяселля пачынаецца з заручынаў па ініцыятыве бацькоў жаніха. Пры гэтым дамаўляюцца пра выкуп за нявесту. Звычайна ён фармальны, але можа быць істотным для ўдаўцоў. Дазваляецца палігінія, калі жанаты мужчына бярэ шлюб з малодшымі сёстрамі жонкі. На чале сям’і заўсёды стаіць бацька. Болей за палову спадчыны атрымоўвае яго старэйшы сын. Раней некаторыя тэрытарыяльныя групы канвар практыкавалі саці для ўдоў. Разводы не забараняюцца, але з’яўляюцца вельмі рэдкімі.
Канвар славяцца маляўнічымі мужчынскімі і жаночымі танцамі, што арганізуюцца падчас святаў і адрозніваюцца ад танцавальных традыцый суседніх народаў. Папулярны паляўнічыя і ваенныя забавы, якія падкрэсліваюць спрыт і трапнасць мужчын.
Рэлігія
Канвар — індуісты, аднак захоўваюць шматлікія рэлігійныя адрозненні. У прыватнасці, культ сонца, ахвярапрынашэнні птушак, анімізм і татэмізм. Лічыцца, што кожная рэч мае свой дух. Асабліва шануюцца духі зброі. Канвар вераць у святуы моц міфічнага мяча «Джагра Кханд». Падчас пахавання разам з памерлымі ў зямлю кладуць прыватныя рэчы і харч. У багатых сем’ях нябожчыкаў крэміруюць.
Бурырам (правінцыя)
Бурырам (บุรีรัมย์) — адна з паўночна-ўсходніх правінцый (จังหวัด, «чангват») Тайланда. Мяжуе з правінцыямі (па гадзіннікавай стрэлцы, пачынаючы з поўдня) Сакэу, Накхонратчасіма, Кхонкэн, Махасаракхам і Сурын. На паўднёвым усходзе мяжуе з правінцыяй Адармеанцьей Камбоджы. Плошча — км², насельніцтва —  чал. (2011). Шчыльнасць насельніцтва складае 150 чал./км². Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Бурырам.
Вікторыя (востраў, Канада)
Вікторыя — востраў у складзе Канадскага Арктычнага архіпелага, належыць Канадзе. Адміністрацыйна падзелены паміж правінцыямі Нунавут і Паўночна-Заходнія тэрыторыі. Плошча — 217 тыс. км².
Паверхня пераважна раўнінная, асобныя горы вышынёй да 655 м. Складзены з палеазойскіх пясчанікаў, кангламератаў, вапнякоў, сланцаў і дакембрыйскіх граніта-гнейсаў. Шмат азёр. Расліннасць тундравая. Населены пункт —.
Накхонратчасіма
Накхонратчасіма  — горад у аднайменнай правінцыі Тайланда на паўночным усходзе краіны. Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы плато Карат на адной з праток ракі Мун (басейн Меконга). Горад вядомы таксама пад назвай Карат (тайск. โคราช). Насельніцтва — каля 146 тысяч чалавек (2008), шосты па насельніцтве горад Тайланда.
Аляксандр Шрамко
Аляксандр Шрамко (нар. 4 ліпеня 1957) — беларускі праваслаўны рэлігійны і грамадскі дзеяч, святар.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 ліпеня ў 1957 годзе ў Пінску.
У 1974—1980 гадах вычуўся на факультэце радыёфізікі і электронікі БДУ. З 1974 па 1975 гады працаваў электраманцёрам ахоўнай сувязі і сігналізацыі. У канцы 1970-х стаў актыўным вернікам, спачатку наведваў царкву Евангельскіх хрысціянаў-баптыстаў «Галгофа», потым сабор Святога Духа. З 1980 па 1984 гады працаваў у Цэнтральным канструктарскам бюро з доследнай вытворчасцю АН БССР. З 1980 па 1984 гады — панамар і чытальнік у Свята-Георгіеўскай царкве в. Забалоцце Смалявіцкага раёна. З 1984 па 1985 гады працаваў у НДІ прыкладных фізічных праблем. З канца 1980-х — брат міласэрнасці ў сястрынстве Сафіі Слуцкай пры кафедральным саборы, а потым дырэктар адной з першых нядзельных школак у Мінску. З 1985 па 1993 гады працаваў дворнікам. У 1993—1994 гадах працаваў настаўнікам фізікі.
У 1997 годзе экстэрнам скончыў Мінскую духоўную семінарыю. Святарскае пасвячэнне атрымаў у 1994 годзе, быў настаяцелем храма ў в.Строчыцы. З сярэдзіны 1990-х першым праваслаўных святароў у Мінску пачаў на службах чытаць Евангелле па-беларуску. У 1995 г. — настаяцель храма ў г.п. Дружны. У 1996—2007 гг. — клірык Свята-Пакроўскага прыходу (м-н Вяснянка). У 1997—2003 гг. — выкладчык Святога Пісьма ў Мінскай духоўнай вучэльні.
Радыелагічны інцыдэнт у Нясвіжы
Радыелагічны інцыдэнт у Нясвіжы — факт радыеактыўнага апраменьвання аператара падчас рамонту ўстаноўкі гама-стэрылізацыі медыцынскага інструмента на заводзе медыцынскіх прэпаратаў у горадзе Нясвіж. Аварыя адбылася 26 кастрычніка 1991 года.
У 1975 годзе на заводзе біяхімічных прэпаратаў у Нясвіжы была запушчана вытворчасць угнаення «Рызатарфін» на аснове торфу, змяшанага з бактэрыямі з роду Rhizobium. Пад мэты стэрылізацыі гэтага матэрыялу ў 1981 годзе Усесаюзным НДІ радыяцыйнай тэхнікі (УНДІРТ) пачалася распрацоўка прамысловай устаноўкі для гама-стэрылізацыі. У 1984 годзе ўстаноўка (кодавая назва праекта «Пепел») была ўведзена ў строй. Акрамя завода у Нясвіжы некалькі такіх жа ўстановак былі запушчаны ў іншых рэспубліках былога СССР.
Аляксандр Шрамко
Біяграфія
З 1999 года стаў актыўным карыстальнікам інтэрнэту і стварае сайт «Дзёньнік сьвятара». З 2003 г. разам з Наталляй Васілевіч стварае беларускі партал «Царква». Публікуецца ў выдавецтве «Образ». Аўтар часопісаў «Фома», «Дорога вместе», сайта «Православие и мир». 8-11 снежня 2006 г. быў удзельнікам семінара сусветнага брацтва праваслаўнай моладзі «Сіндэсмас» на тэму «Царква ў жыцці грамадства і навакольнага свету». У 2008 годзе выступіў у падтрымку пратэстанцкай царквы Новае жыццё, якой улады пагражалі канфіскацыяй памяшкання.
З 2009 года клірык мінскага прыходу Св. Міхала Арханёла. Са студзеня 2009 па кастрычнік 2009 — дыспетчар аўтаматызаваных сістэм кіравання ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь. У 2013 годзе выступаў супраць смяротнага пакарання, заявіўшы, што смяротнае пакаранне ўступае ў супярэчнасць з Евангеллем. У 2014 годзе выступіў за самакіраванасць БПЦ. 8 сакавіка 2015 года адслужыў першую службу на беларускай мове ў храме Св. Блажэннай Ксеніі Пецярбургскай у мінскім мікрараёне «Сухарава». З 8 снежня 2018 года — старшыня Беларускага грамадскага аб’яднання стаміраваных.
Радыелагічны інцыдэнт у Нясвіжы
Па класіфікацыі МАГАТЭ ўстаноўка прадстаўляла сабой гама-апрамяняльнік II катэгорыі з зыходнай актыўнасцю 6,72 ПБк (182 кКі). Пад узрастаючыя патрэбы прадпрыемства актыўнасць апрамяняльніка была паслядоўна павялічана да 30 ПБк (800 кКі) ізатопа кобальта-60. У якасці зыходнага элемента апрамяняльніка выкарыстоўваўся лінейны блок, састаўлены з 12 крыніц выпраменьвання тыпу ГІК-7-4, вырабніцтва завод «Ізатоп».
Аляксандр Шрамко
Біяграфія
Выступіў з крытыкай мітрапаліта Паўла, калі 4 і 13 красавіка 2019 года ў Курапатах былі знесены каля сотні драўляных і металічных крыжоў, усталяваных на грошы грамадскасці, а кіраўніцтва БПЦ не давала ніякіх камэнтароў на гэтую тэму.
У кастрычніку 2018 года ў сваім Фэйсбуку выступіў з крытыкай Патрыярха Кірыла за незвяртанне ўвагі на сотні вернікаў, якія чакалі Патрыярха цягам гадзін перад царквой, куды можна было патрапіць толькі па пропусках.