cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Уладзіміравіч Спірын
Біяграфія
У 2017 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Фарміраванне і развіццё сістэмы абарончых збудаванняў Аршанска-Магілёўскага Падняпроўя ў XII—XVIII стст. (па археалагічных звестках)».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: абарончая архітэктура ВКЛ і звязаныя з ёй падзеі ваеннай гісторыі Беларусі.
6-я асобная механізаваная брыгада (Украіна)
6-я асобная механізаваная брыгада, 6-я амбр (6-та окрема механізована бригада, 6 омбр) — вайсковае фармаванне Узброеных Сіл Украіны, створанае спецыяльна для ўдзелу ў ваеннай аперацыі ў Іраку.
Брыгада сфарміравана на падставе ўказа Прэзідэнта Украіны ад 02.06.2003 года №459 «Аб накіраванні міратворчага кантынгенту для ўдзелу Украіны ў міжнароднай міратворчай аперацыі ў Рэспубліцы Ірак» і пастановы Кабінета Міністраў Украіны ад 04.06.2003 года №869 «Аб забеспячэнні дзейнасці ўкраінскага міратворчага кантынгенту ў Рэспубліку Ірак для ўдзелу ў міжнароднай міратворчай аперацыі».
Стварэнне, склад і структура
Фармаванне была прызначана для замены 5-й асобнай механізаванай брыгады (амбр). Камплектаванне і падрыхтоўка падраздзялення пачаліся ў лістападзе 2003 года. Стварэнне ўпраўлення брыгады, 62-га і 63-га асобных механізаваных батальёнаў (АМБ) праведзена на базе 24-й амбр 13-га АК Заходняга аператыўнага камандавання, 61-ы АМБ фарміраваўся на базе 92-й амбр Паўночнага аператыўнага камандавання.
У адрозненне ад папярэдняй 5-й амбр, падрыхтоўка асабістага складу 6-й брыгады была ўжо больш прадметнай — улічаны існы вопыт Ірака, вайскоўцы рыхтаваліся да выканання канкрэтных будучых задач. На палігонах старанна адпрацоўваліся пытанні арганізацыі дарожных пастоў, суправаджэння калон, зачыстак і іншых мерапрыемстваў.
Структуру 6-й брыгады склалі:
Камандаванне брыгады
Кіраўніцтва падраздзялення прадстаўлена :
Размяшчэнне і дзейнасць
У лютым—сакавіку 2004 года праведзена паэтапная перакідка падраздзялення па паветры ў Ірак. Зваротнымі рэйсамі самалётаў на радзіму адпраўляліся вайскоўцы 5-й амбр. Падраздзяленне размясцілі ў горадзе Эль-Кут, базавым лагеры ўкраінскага кантынгенту. Адна механізаваная рота 61-га амб перакінута ў Бадру, адзін узвод — у Эль-Хай, 62-і амб без механізаванай роты — у Эс-Сувейра.
6-я амбр увайшла ў склад шматнацыянальнай дывізіі «Цэнтар—Поўдзень». На падраздзяленне ўсклалі задачы па падтрыманні бяспекі ў правінцыі Васіт, абароны гуманітарных місій, патруляванні 120-кіламетровага ўчастка мяжы з Іранам і барацьбы з мясцовымі паўстанцамі. Акрамя таго, украінская брыгада садзейнічала Часовай адміністрацыі кааліцыі, якая ажыццяўляла кіраванне акупаванай краінай, у сферы аднаўленні грамадзянскага парадку. Вайскоўцы рыхтавалі кадры для іракскага корпуса грамадзянскай абароны і трох батальёнаў Дэпартамента памежнай аховы.
Акрамя непасрэдна ваенных задач, фарміраванне падавала дапамогу ў развіцці судовай сістэмы, аднаўленні школьнай адукацыі, медыцыны, электрычных і водных сістэм, прамысловых комплексаў, стварэнне новых працоўных месцаў.
6-я амбр знаходзілася ў Іраку з лютага па кастрычнік 2004 года і была зменена 7-й механізаванай брыгадай. Вывад брыгады доўжыўся з 22 верасня па 13 кастрычніка. Пасля перадыслакацыі на тэрыторыю Украіны была расфармавана.
Сутыкненні і аперацыі
Увесну 2004 года краіну накрыў шыіцкі бунт, накіраваны супраць прысутнасці ў краіне сіл міжнароднай кааліцыі. На чале паўстання стаяла групоўка «Армія Махдзі». У пачатку красавіка ў горадзе Эль-Кут, дзе знаходзілася 6-я брыгада, прайшлі пратэстныя акцыі, якія затым перараслі ў сутыкненні з украінскімі вайскоўцамі. У перыяд з 5 па 7 красавіка воінскае фарміраванне вяло баі з паўстанцамі, знаходзячыся ў блакадзе праціўніка. У рэшце рэшт украінцы вымушаны былі адступіць і здаць горад баевікам.
9 красавіка падраздзяленнямі батальёна марской пяхоты ЗША пры падтрымцы танкавай роты пачалося правядзенне аперацыі «Узбунтаваны ятаган». Да канца 11 красавіка кантроль над Эль-Кутас быў адноўлены. Украінцамі былі ўзяты пад ахову масты праз раку Тыгр і элеватар — аб’ект, выгадны ў тактычным плане для кантролю абстаноўкі ў горадзе. Да сярэдзіны красавіка абстаноўка ў правінцыі адносна нармалізавалася.
У наступным 6-я амбр далучылася правядзенню розных аперацый кааліцыі ў Іраку. Так, напрыклад, у ходзе аперацыі «Жалезная Шабля», якая праводзілася з красавіка па чэрвень 2004 года, брыгада правяла рэйды супраць «Армія Махдзі» пад Эль-Кутам; падчас аперацый «Ашура» і «Арбаін» была забеспячана бяспека святкавання рэлігійных святаў Ашура і Арбаін; у «Рашучай Свабодзе» забеспячаны аховы і кантроль важных аб’ектаў інфраструктуры; у «Партнёрстве Льва» — абарона аб’ектаў ключавых інфраструктур і інстытуцый, стварэнне баегатовых сіл абароны Ірака, а таксама правядзенне грамадска-ваеннага супрацоўніцтва і інфармацыйна-псіхалагічных аперацый з мэтай забеспячэння стабільнасці, правапарадку і дэманстрацыі партнёрства з урадам і насельніцтвам; у «Паломнікі і белы горад» — абарона і падтрымка шыіцкіх паломнікаў, якія накіроўваліся ад ірана-іракскай мяжы ў Кербелу для святкавання дня 15 ісламскага месяца Шабан; у «Антэй», распрацаванай штабам брыгады і праведзена сумесна з падраздзяленнямі спецыяльнага прызначэння і групы «Англіка» арміі ЗША, — выяўленне, захоп і знішчэнне выкрадальнікаў боепрыпасаў з аэрадрома ў раёне горада Эс-Сувейра, у «Каскад» — выяўленне і захоп кіраўніцтва групоўкі «Аль-Садр».
Вынікі дзейнасці
Вайскоўцамі 6-й амбр праведзена 446 канвояў (з іх 185 — за межамі зоны адказнасці), арганізавана 6273 патруля (з іх 3128 — за межамі базавых лагераў), выстаўлена 1018 дарожных пастоў.
За паўгода канфіскавана 27 кулямётаў, 311 аўтаматаў Калашнікава розных мадыфікацый, 8 аўтаматаў іншых відаў, 13 карабінаў, 23 вінтоўкі, 89 пісталетаў розных марак, 19 гранатамётаў і 76 зарадаў да іх, 3 мінамёты і 184 мінамётных мін, 199 ручных гранат і 249 запалаў, 1504 дэтанатараў, 233,7 кг трацілу, 481,3 м вогнеправоднага шнура, 115955 розных боепрыпасаў, 16945 патронаў для буйнакаліберных кулямётаў, 825 артылерыйскіх снарадаў рознага калібра, 5 супрацьтанкавых кіраваных ракет, 3 зенітна-ракетных комплексу, 3 пераносных зенітна-ракетных комплексу «Страла–2М».
Асабістым складам 6-й амбр па спецыяльнай праграме было падрыхтавана 48 чалавек, па звычайнай — 435 чалавек. Адпаведны курс навучання прайшло 192 прадстаўніка памежнай паліцыі. Па асобным плане прайшлі падрыхтоўку 48 служачых батальёна спецыяльнага прызначэння мясцовай паліцыі.
З мэтай павышэння ўзроўню жыцця мясцовага насельніцтва і аднаўлення інфраструктуры правінцыі аддзелам узаемадзеяння 6-й амбр былі распрацаваны і рэалізаваны 113 сацыяльна важных праектаў на агульную суму звыш за 5 мільёнаў 800 тысяч амерыканскіх долараў. Праектамі было ахоплена 33 населеных пункта і фарты (умацаваныя заставы) на ірана-іракскай мяжы. У выніку работы аддзела ўзаемадзеяння былі адрамантаваны і пабудаваны 21 школа, 7 дзіцячых садоў, 5 дарог, 3 лініі электраперадач, 6 аб’ектаў водазабеспячэння, 2 бальніцы, 3 грамадскіх будынка. Дзякуючы будаўніцтву і рамонту аб’ектаў водазабеспячэння каля 40 тысяч іракцаў атрымалі магчымасць выкарыстоўваць пітную ваду добрай якасці.
Страты
Падчас аперацыі ў Іраку з ліку байцоў 6-й брыгады загінулі:
Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь
Задачы
Паводле Часткі 3 Уставы міністэрства мае наступныя задачы:
Паўнамоцтвы
Паводле Часткі 5 Статуту МЛГ валодае паўнамоцтвамі на:
Трафім Раманавіч Сурта
Трафім Раманавіч Сурта — магілёўскі летапісец, першы аўтар Магілёўскай хронікі.
Біяграфія
Верагодна недзе ў 1660—1670 гадах Трафім Сурта распачаў свае запісы гістарычных падзей у Магілёве і сумежных землях. 29 мая 1693 года ён зрабіў, як яму меркавалася, апошні запіс, але насамрэч давёў хроніку да лета 1701 года. Запіс 1693 года выглядаў наступным чынам:
З восені 1709 года хроніку пачынай весці пераемнік Сурты — рэгент магілёўскай магдэбургіі (з 1734 года) Юрый Трубніцкі.
Летапіс, распачаты Суртам, з’яўляецца найкаштоўнейшай крыніцай па гісторыі Беларусі.
Гардэроб (Хронікі Нарніі)
Гардэроб (Wardrobe) — шафа ў серыі К. С. Льюіса «Хронікі Нарніі», праз якую можна было трапіць у Нарнію. Згадваецца ў творах «Леў, Вядзьмарка і Гардэроб» і «Пляменнік чараўніка».
Гісторыя стварэння
Гардэроб быў зроблены, які быў сведкам стварэння Нарніі. Калі прафесар яшчэ быў хлопчыкам, пры дапамозе яблыка з нарнійскага дрэва ён выратаваў маці ад хваробы. Ён вырашыў збавіцца ад насення яблыка і закапаў яго там, дзе да гэтага закапаў кольцы, з дапамогай якіх ён з трапілі ў Нарнію. Гэтае насенне хутка пачало расці і праз месяц гэта было велізарнае дрэва. Яблыкі з яго ўжо не былі чароўнымі, але яны былі самыя прыгожыя ў Англіі. Праз шмат гадоў дрэва зламаў вецер і прафесар Керк заказаў з яго вялікі гардэроб, праз які Пітэр, Сьюзен, Эдмунд і Люсі трапілі ў Нарнію.
Гардэроб ў фільме
Стваральнікі фільма «» перад здымкамі знайшлі шафу, якая належыць Льюісу. Яна была вялікай, даўгаватай, з гравіроўкай. Паводле яе вобразу была зроблена шафа ў фільме, аднак на гравіроўцы стваральнікі вырашылі адлюстраваць гісторыю шафы — дрэвы, яблык, кольцы, Джадзіс і яе сястру, а таксама ільвіныя галовы наверсе.
Столінская раўніна
Столінская раўніна — геамарфалагічны раён у Беларусі, размешчаны ў міжрэччы Гарыні, Стыры і Прыпяці, у паўднёвай частцы Лунінецкай нізіны.
У морфаструктурным плане тэрыторыя прымеркавана да паўднёва-ўсходняга схілу Палескай седлавіны і часткі Прыпяцкага прагіна. Глыбіня залягання фундамента знаходзіцца ў інтэрвале ад −300 да −1300 м. Магутнасць антрапагенавага чахла складае 20-30 м, у асобных паглыбленнях яна павялічваецца да 80 м, а ў шэрагу выпадкаў на паверхню выходзяць карэнныя пароды.
Найбольшая абсалютная вышыня сучаснага рэльефа 168 м, ваганні адносных вышынь дасягаюць 20 м. Гідраграфічная сетка прадстаўлена невялікімі прытокамі Гарыні і меліяратыўнымі каналамі. Гушчыня эразійнага расчлянення каля 0,2 км/км². Геамарфалагічная асаблівасць раёна выражаецца яруснасцю рэльефа. Ніжні ярус (142—145 м) утварае плоская, слабахвалістая паверхня балотных участкаў са спушчанымі азёрнымі катлавінамі і невялікімі эолавымі градамі. На балотных масівах магутнасць тарфянай залежы дасягае 5 м. Сапрапелевая тоўшча, што падсцілае тарфяныя масівы, сведчыць аб існаванні старажытных азёрных вадаёмаў. Больш высокі ярус (147—155 м) займае водна-ледавіковая раўніна, прадстаўленая розназярністымі пяскамі з жвірова-галечна-валунным матэрыялам, зрэдку перакрытая марэннымі адкладамі. У асобных выпадках на паверхні ўскрываюцца карэнныя пароды. Адносныя вышыні 2-3 м. Выраўнаваныя прасторы нярэдка ўскладняюцца дугападобнымі эолавымі градамі вышынёй 5-7 м, даўжыня якіх дасягае 2 км, з асобнымі масівамі бугрыста-градавых пяскоў.
Гіпсаметрычны ўзровень з адзнакамі 155—168 м утварае водна-ледавковая цокальная раўніна і платападобныя ўзвышаныя ўчасткі градавых дэнудаваных форм краявых утварэнняў. Асноўная частка дэнудаванай паверхні складзена рознаўзроставымі пяскамі з пясчана-жвірова-галечнікавым матэрыялам. Шматлікія кар’еры па здабычы гліністай сыравіны.
Тэрыторыя дрэнуецца невялікімі прытокамі Гарыні і меліярацыйнымі каналамі.
Пераважаюць поймавыя (алювіяльныя) глебы, тарфяна-балотныя (нізінныя), дзярнова-падзолістыя забалочаныя глебы, месцамі сустракаюцца дзярнова-карбанатныя глебы, да павышаных участкаў прымеркаваны дзярнова-падзолістыя. Пашыраны хваёвыя, шыракаліста-хваёвыя, чарнаальховыя лясы.
Вядомыя асобы Рыгі
Вядомыя ўраджэнцы Рыгі:
Крымінальная адказнасць
Крыміна́льная адка́знасць — адказнасць за злачынствы. Падставай для яе з'яўляецца факт учынення небяспечнага для грамадства дзеяння, якое вызначаецца законам як злачынства. Мера пакарання вінаватаму назначаецца прыгаворам суда. Парадак прыцягнення да крымінальнай адказнасці, а таксама магчымасць вызвалення ад яе рэгламентаваны заканадаўствам.
Вячаслаў Віктаравіч Касмачэўскі
Вячаслаў Віктаравіч Касмачэўскі (, Ташкент —, Самарканд ) — беларускі інфекцыяніст, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 лютага 1887 года ў сям'і служачых. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Арэнбургу ў 1906 г. У 1907 г. паступіў у Ваенна-медыцынскую акадэмію ў Пецярбургу.
У студэнцкія гады ў 1909 г. атрымаў пасведчанне на званне воспапрышчэпніка і на званне масажыста. У 1913 г. выключаны з Акадэміі за рэвалюцыйную дзейнасць. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Тартускім універсітэце ў 1914 г., атрымаўшы званне ўрача.
З абвяшчэннем вайны ў 1914 годзе прызначаны ў дзеючую армію. У лютым 1917 г. працаваў старэйшым урачом 2-га Туркестанскага стралковага батальёна. У 1920 г. мабілізаваны на вайсковую службу і прызначаны брыгадным лекарам Туркестанскай кавалерыйскай брыгады. Пасля дэмабілізацыі працаваў у Самаркандзе на розных пасадах да 1934 г.
У 1934 г. запрошаны на пасаду дырэктара інфекцыйнай клінікі Мінскага медінстытута з прысваеннем звання дацэнта і вучонай ступені кандыдата медыцынскіх навук па сукупнасці навуковых прац. Адначасова прызначаны загадчыкам лячэбнай часткай 3-й гарадской бальніцы.
У 1936 г. Наркаматам аховы здароўя БССР прысвоена званне выконваючага абавязкі прафесара. У званні прафесара зацверджаны ў 1938 г. З 1934 па 1941 годы загадваў кафедрай інфекцыйных хвароб Мінскага медінстытута. 15 лістапада 1941 года зацверджаны ў вучонай ступені доктара медыцынскіх навук пасля абароны дысертацыі на тэму «Лячэнне і прафілактыка сыраватачнай хваробы і анафілактычнага шоку сімпатаміметынам».
З 1941 па 1943 гг. загадваў кафедрай інфекцыйных хвароб медінстытута ў горадзе Іркуцку. У 1943 г. быў выкліканы ў Яраслаўль для ўдзелу ў арганізацыі Беларускага медыцынскага інстытута і прызначаны на пасаду дырэктара кафедры інфекцыйных хвароб. У 1944 г. пераехаў разам з інстытутам у г. Мінск, дзе загадваў кафедрай да 1950 года.
У 1950 г. абраны на пасаду загадчыка кафедры інфекцыйных хвароб БелДІУУ, на гэтай пасадзе прапрацаваў да снежня 1955 года. Пасля пераехаў у Ленінград.
Аўтар 67 навуковых публікацый. Падрыхтаваў 4 дацэнтаў, 11 асістэнтаў, звыш 100 клінічных ардынатараў. Напісана супрацоўнікамі звыш 100 работ, 1 доктарская, 5 кандыдацкіх.
У 1922 г. апісаў захворванне пад назвай «Садока». У 1942 г. упершыню ў Іркуцкай вобласці выявіў вясенне-летні «клешчавы сыпны тыф» і апісаў яго. У 1945 годзе ўпершыню ў Беларусі канстатаваў і апісаў водную ліхаманку.
Узнагароды
Узнагароджаны трыма ганаровымі граматамі, ордэнамі Чырвонай Зоркі і «Знак Пашаны», медалямі «За перамогу над Германіяй» і «За працоўную доблесць».
Ізраільскае царства
Ізраільскае царства (ממלכת ישראל) — раннерабаўладальніцкая дзяржава ў Паўночнай Палесціне. Існавала з 935 па 722 да н.э. Сталіцы: Сіхем, Тырца, Самарыя.
Дзяржава ўзнікла ў выніку распаду Ізраільска-Іўдзейскай дзяржавы. Асноўныя заняткі насельніцтва: земляробства, таксама рамяство. Меліся гандлёвыя і культурныя сувязі з Егіптам і Фінікіяй. : Ісая, Амос, біблейскія прарокі.
З цягам часу дзяржава паслабела ў выніку збяднення і закабалення свабоднага сялянства, частых войнаў і пад. Была заваявана Асірыяй (722 да н.э.), большасць насельніцтва пераселена ў Асірыю.
Пруст
Пруст — прозвішча.
Сым
Сым (Сым) — рака ў Заходняй Сібіры, у Краснаярскім краі Расіі, левы прыток Енісея.
Даўжыня ракі з Правым Сымам складае 694 км, плошча вадазбору — 31 600 км². Сярэдні расход за 215 км ад вусця — 175 м³/с (за 200 км ад вусця 192 м³/с, сярэдні аб’ём сцёку — 6,06 км³/год ). Бярэ пачатак і цячэ сярод балот усходняй ускраіны Заходне-Сібірскай раўніны. Рэчышча меандруючае і разбіваецца на рукавы. Жыўленне — змяшанае з перавагай снегавога. Рака суднаходная на 265 км (140 км) ад вусця, замярзае ў кастрычніку — пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў маі.
Прытокі: Малы Сым, Тунсым, Суленсым, Альсым, Унтугла, Куліндра, Топка, Кукоча, Ірапчыма, Нара, Екандра, Пурчэ, Энгельчэс (Левы Энгельчэс), Чафам, Сухая, Палбумчэс, Кідэнчэс, Кубчэс, Кашылава, Іштык, Лісцвяжная, Паўднёвы Лунчэс, Азёрная, Пшанічная, Лунчэс і інш. . У басейне ракі 3867 азёр агульнай плошчай 203 км².
Іеранім Іосіфавіч Філіповіч
Іерані́м Іосіфавіч Філіпо́віч (, Магілёў — ) — беларускі гісторык і краязнавец. Знайшоў арыгінал Магілёўскай хронікі Трафіма Сурты і Трубніцкіх у Салтыкоўскай бібліятэцы. Дзякуючы 8-месячнаму перапісванню летапісу склаў план магілёўскага замка, аднавіў у чарцяжах будынкі, ратушу, плошчы і вуліцы горада.
Біяграфія
Нарадзіўся ў доме па вул. Грамадзянскай (узбярэжжа Дняпра) у Магілёве ў шляхецкай беларуска-польскай сям’і. У 1935 годзе скончыў курсы інжынераў-гідратэхнікаў, працаваў па спецыяльнасці, супрацоўнікам музея і Магілёўскага гістарычнага архіва. У гэты ж час пачаў цікавіцца гісторыяй роднага горада. У 1930 годзе ў букіністычнай краме набыў кнігі магілёўскага губернатара Аляксандра Дамбавецкага «Спроба апісання Магілёўскай губерні…».
NGC 5001
NGC 5001 (іншыя абазначэнні — UGC 8243, MCG 9-22-22, ZWG 271.20, IRAS13074+5345, PGC 45631) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іеранім Іосіфавіч Філіповіч
Біяграфія
Ранкам 13 ліпеня 1941 года ў якасці супрацоўніка Магілёўскага дзяржаўнага музея быў сведкам вывазу крыжа Ефрасінні Полацкай супрацоўнікамі Наркамата дзяржбяспекі СССР з памяшкання музея ў Маскву, аб чым паведаміў Зянону Пазняку ў 1964 годзе.
Вывучаў гісторыю Магілёва ў архівах і бібліятэках Масквы, Санкт-Пецярбурга, Вільнюса, Рыгі, Мінска. У 1960-х гадах у бібліятэцы імя М. Я. Салтыкова-Шчадрына ў Ленінградзе І. І. Філіповіч знайшоў арыгінал летапісу «Магілёўская хроніка» Сурты-Трубніцкіх 1747 года.
Па яго хадайніцтву на Першамайскай вуліцы Магілёва застаўся будынак былога езуіцкага калегіума, дзе цяпер размяшчаецца філіял этнаграфіі Магілёўскага абласнога краязнаўчага музея.
Памёр Іеранім Іосіфавіч Філіповіч у 1998 годзе.
Навуковая дзейнасць
Дзякуючы летапісу «Магілёўская хроніка» краязнавец склаў план магілёўскага замка, аднавіў у чарцяжах унікальныя будынкі, ратушу, плошчы, вуліцы. На працягу шэрагу гадоў І. І. Філіповіч займаўся вывучэннем «Магілёўскай хронікі». Вынікам даследавання з’явіліся шматлікія публікацыі ў перыядычным друку. Застаўся нявыданым рукапіс Іераніма Іосіфавіча пра падзеі 1709—1749 гадоў у Магілёве.
Друкавацца пачаў у 1964 годзе. У газеце «Маяк Прыдняпроўя» з’явіўся яго першы артыкул «Ці ведаеце вы, што…» (пра мінулае Быхаўшчыны). У 1966 годзе, сумесна з Д. Хонькіным, пабачыла свет публікацыя пра гісторыю роднага Магілёва «Калі ўзнік Магілёў?». Следам, у газетах «Магілёўская праўда» і «Веснік Магілёва», з’явіліся артыкулы І. І. Філіповіча, прысвечаныя заснаванню горада, яго гісторыка-архітэктурным помнікам, вядомым асобам, летапісу «Магілёўская хроніка» і інш.
Асабісты фонд з матэрыяламі па гісторыі Магілёва захоўваецца ў абласным архіве, асобны фонд — у аддзеле рэдкіх кніг і рукапісаў Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа ў Мінску. Разам захавалася 117 агульных сшыткаў, 2390 фотанегатываў і 10 тысяч адзінак даведачнага матэрыялу. Рукапісныя матэрыялы І. І. Філіповіча захоўваюцца таксама ў абласным краязнаўчым музеі Магілёва, Дзяржаўным архіве Магілёўскай вобласці.
Сусветны дзень архітэктуры
«Сусветны дзень архітэктуры» (World Day of Architecture ) — міжнароднае прафесійнае свята архітэктараў і знатакоў архітэктурных шэдэўраў, адзначаецца штогод у першы панядзелак кастрычніка.
Гісторыя і святкаванне
У верасні 1946 года ў сталіцы Вялікабрытаніі горадзе Лондане адбылася міжнародная нарада архітэктараў, сярод якіх былі і дэлегаты з Савецкага Саюза. На гэтым паседжанні практычна аднагалосна было прынята рашэнне аб стварэнні новай арганізацыі, якая атрымала назву Міжнародны саюз архітэктараў (МСА). У наш час у МСА налічваецца каля ста нацыянальных секцый, членамі якіх з'яўляюцца больш за мільён архітэктараў з розных краін свету.
Амаль праз чатыры дзесяцігоддзі, у 1985 годзе на паседжанні «Міжнароднага саюза архітэктараў» было прынята рашэнне адзначаць «Сусветны дзень архітэктуры» ў першы панядзелак ліпеня. Аднак у 1996 годзе, у іспанскім горадзе Барселона, на сваёй дваццатай Генеральнай асамблеі МСА прыняў рашэнне перанесці «Сусветны дзень архітэктуры» на першы панядзелак кастрычніка — на дзень, у які пад патранажам Арганізацыі Аб'яднаных Нацый адзначаецца Сусветны дзень жылля (Сусветны дзень Хабітат).
«Сусветны дзень архітэктуры» ўжо мае свае традыцыі: у гэты дзень архітэктары ўсёй планеты збіраюцца на канферэнцыі, сімпозіумы і форумы дзе дзеляцца сваімі ведамі і вопытам, вырашаюць праблемы звязаныя з будаўніцтвам і рэстаўрацыяй будынкаў і збудаванняў, ладзяць тэматычныя дыскусіі і дыспуты. Нярэдка ў гэты дзень арганізоўваюцца разнастайныя выстаўкі і экскурсіі.
Балгач
Балгач — рака ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Заходняя Дзвіна.
Даўжыня ракі 5,6 км. Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Страдна, упадае ў возера Страднае з паўднёвага захаду за 0,5 км на поўнач ад вёскі Страдна. Цячэ па лясістай забалочанай мясцовасці. Рэчышча каналізаванае.
Флуарэсцэнцыя
Флуарэсцэ́нцыя (ад назвы мінералу флюарыт) — кароткачасовая люмінесцэнцыя. Час затухання не перавышае 10−8 с пасля спынення ўзбуджэння. Узнікае ў выніку спантанных пераходаў узбуджаных атамаў (малекул) у нармальны стан. Апісаў і даследаваў Дж. Г. Стокс.
Спектры флуарэсцэнцыі, яе палярызацыя і кінетыка звязаны са структурай і сіметрыяй малекул, характарам іх узаемадзеяння, залежаць ад канцэнтрацыі раствораў, віду ўзбуджэння і інш.
Выкарыстоўваецца пры вывучэнні структуры крышталёў і эксітонных працэсаў у іх, энергетычных узроўняў малекул, іх структуры і ўзаемадзеянняў і інш.
Авіяцыя грамадзянскай вайны ў Нігерыі
Увесь перыяд грамадзянскай вайны ў Нігерыі ў небе перавагу захоўвала федэральная авіяцыя, так як ВПС Біяфры былі вельмі малалікімі. Сярод пілотаў і тэхнікаў бакоў была значная частка еўрапейскіх наймітаў. Дапамогу ў засваенні лятальных апаратаў таксама аказвалі дзяржаўныя ваенныя спецыялісты.
Нігерыя
З пачаткам вайны лётчыкаў у федэралаў катастрафічна не хапала, паколькі большасць прафесійных ваенных пілотаў (ігба па нацыянальнасці) далучыліся да арміі Біяфры. Вялікабрытанія — саюзнік цэнтральнага ўрада — адмовілася прадаць баявыя самалёты. У сувязі з гэтым улады прасілі дапамогі ў СССР.
Напярэдадні і ў ходзе канфлікту ВПС Нігерыі размяшчалі наступнымі машынамі.
Біяфра
Біяфрыйцы стварылі невялікія, але эфектыўныя паветраныя сілы. Першым камандуючым авіяцыі сепаратыстаў быў Чуд Сакі, пасля — Годвін Эзейла. Абодва прайшлі падрыхтоўку ў канадскіх авіятараў.
У Біяфры з самага пачатку надалі вялікую ўвагу стварэнню ўласных ВПС. Першапачаткова абмежаваліся купляй некалькіх транспартных самалётаў для перавозкі нелегальна закупленага ўзбраення, а пазней набылі баявыя.
Удзел замежнікаў
Для дапамогі з засваеннем савецкай ваеннай тэхнікі ў Нігерыю прыбылі егіпецкія і чэхаславацкія вайскоўцы. Акрамя іх, пры ўрадавай авіяцыі працавалі найміты з Аўстраліі, Вялікабрытаніі, Радэзіі і ПАР. Іх вербаваў Джон Пітэрс. Характэрна, што за замежных лётчыкаў у ВПС Біяфры адказваў Алістэр Уікс, былы калега Пітэрса па «Каманда 5». У наёмніцкіх колах хадзіла гісторыя пра тое, што апошні неяк патэлефанаваў першаму і сказаў: ''«не набірай людзей для Біяфры. Я не хачу, каб мае хлопцы змагаліся з тваімі»''. Сярод найбольш вядомых пілотаў-наймітаў, якія ваявалі за Біяфру, былі паляк Ян Зумбах, француз Жан Банэ, немцы Генрых Варцкі, Фрыдрых Герц, швед Карл Густаў фон Розен, канадзец Лін Гарысан, радэзіец Джэк Малак.
Баявыя вылеты
10 ліпеня 1967 года ВПС Біяфры атакавалі аэрадром у Макурды, дзе згарэла некалькі грамадзянскіх DC-3, якія выкарыстоўваліся для перакідання варожых войск. У аперацыі ўдзельнічаў Зумбах. На наступны дзень адзіночны B-26R атакаваў аэрадромы ў Лагасе і Кано, але безвынікова. 26 ліпеня B-26 і трафейны DC-3 атакавалі эсмінец «Нігерыя» недалёка ад горада Порт-Харкорт. 12 жніўня сепаратысты праводзяць бамбардзіроўкі ўздоўж ракі Нігер. 30 жніўня ўрадавыя МіГі нанеслі ўдар па аэрадроме Анітша. 10 верасня яны змаглі знішчыць на зямлі адзін B-26 у Энугу. 7 кастрычніка падчас начной атакі на Лагас быў страчаны біяфрыйскі «Фокер» (пяць белых наймітаў загінулі) — на яго борце выбухнула самаробная бомба.
З лістапада 1967 года разгарнула актыўныя дзеянні ўдарная авіяцыя Нігерыі, прычым цэлямі нападу сталі не ваенныя аб’екты і пазіцыі войск праціўніка, а грамадзянская інфраструктура і гарадскія кварталы. Гэта рабілася для таго, каб пасеяць паніку сярод мірнага насельніцтва, падарваць эканоміку мяцежнай правінцыі.
Амаль усю восень і зіму авіяцыя бакоў не праводзіла паветраныя рэйды з прычыны недахопу запчастак. Пазней у небе «гарачай кропкі» з’явіліся Іл-28. Самалёты, пілатуемыя егіпцянамі і чэхаславакамі, выкарыстоўваліся для дывановых бамбардзіровак аб’ектаў (як грамадзянскіх, так і ваенных) на тэрыторыі Біяфры. Пасля таго, як у маі 1968 года ахвяры мірнага насельніцтва перавысілі дзве тысячы чалавек налёты былі спынены. У гэты час біяфрыйцы практычна бяздзейнічалі ў паветры з-за тэхнічных складанасцяў, страты машын і аэрадромаў.
У маі 1969 года актыўнасць біяфрыйскай авіяцыі аднаўляецца, перш за ўсё за кошт дзейнасці падраздзялення шведскага найміта фон Розена «Дзеці Біяфры». 22 мая эскадрылля нанесла свой першы ўдар, атакаваўшы аэрадром пад Порт-Харкортам. 24 мая «Дзеці Біяфры» разбамбілі Бенін-Сіці, 26 мая — Энугу. 28 мая самалёты фарміравання вывелі са строю электрастанцыю ва Угелі. 30 мая яны здзейснілі налёт на Калабар. Пілоты сцвярджалі, што імі былі знішчаны або пашкоджаны не менш за 12 самалётаў нігерыйскіх ВПС, у тым ліку два МіГ-17 і тры Іл-28. Улады ўсё адмаўлялі і заяўлялі аб мінімальнай шкодзе.
Са жніўня 1969 па студзень 1970 года біяфрыйцы і шведскія найміты здзейснілі каля трохсот баявых вылетаў, у якіх было страчана ўсяго два самалёты (абодва лётчыка загінулі). Яшчэ адзін самалёт быў пашкоджаны на зямлі ў выніку атакі МіГ-17, аднак намаганнямі тэхнічнага персаналу быў уведзены ў строй.
У чэрвені нігерыйскі МіГ з брытанцам на борце збіў DC-7 Чырвонага Крыжа. У лістападзе біяфрыйскія T-6G з партугальцамі на борце атакавалі аэрадром пад Порт-Харкортам, пасля чаго нігерыйскія МіГі арганізавалі патруляванне, якое скончылася збіццём аднаго Т-6 (перамогу атрымаў брытанскі найміт). 22 снежня года федэралы, падтрыманыя МіГамі і Іл-28, пачалі апошнія наступленне на войскі сепаратыстаў.
Карпенета
Карпенета (Carpeneto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 937 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 15071. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Акчатау
Акчатау — пасёлак у Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Акчатауской пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356437100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 2565 чалавек (1238 мужчын і 1327 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 1149 чалавек (558 мужчын і 591 жанчына).
Матэрыяльная адказнасць
Матэрыяльная адказнасць — абавязак работніка пакрыць прадпрыемству (установе, арганізацыі) матэрыяльныя страты, якія атрымаліся па яго віне. Падставы для матэрыяльнай адказнасці, парадак і памеры кампенсавання страт вызначаюцца заканадаўствам.
Будраўшчына (Ракаўскі сельсавет)
Бу́драўшчына (, Будровщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Дзмітрый Уладзіміравіч Клімовіч
Дзмітрый Уладзіміравіч Клімовіч (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Паўабаронца клуба «Будаўнік». Чэмпіён Рэспублікі Беларусь, 1-е месца ў Еўрапейскім Кубку «Трофі».
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР г. Брэст, трэнер — А. П. Махначоў. У наш час асабісты трэнер — Л. У. Аніжук. Выступае за СК «Будаўнік» і.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Маана (мультфільм)
«Маа́на» (Moana) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2016 года.
Капыльская града
Капы́льская града размешчана на паўднёвым захадзе Беларусі, паўднёвае адгалінаванне Беларускай грады.
Займае паўднёва-заходнюю частку Мінскай, паўднёва-ўсходнюю частку Гродзенскай і паўночна-ўсходнюю частку Брэсцкай абласцей. Мяжуе з Мінскім і Навагрудскім узвышшамі, Цэнтральнабярэзінскай і Баранавіцкай раўнінамі. Працягласць з захаду на ўсход — 100 км, з поўначы на поўдзень — 45—50 км. Плошча — 0,7 тыс. км². Максімальная вышыня — 243 м над узроўнем мора — знаходзіцца на тэрыторыі Пацейкаўскага сельсавета і адначасова з’яўляецца найвышэйшай кропкай Капыльскага раёна. Адносная вышыня Капыльскай грады — каля 84 м.
Тэрыторыя прымеркавана да Бабаўнянскага выступу крышталічнага фундамента Беларускай антэклізы, пароды якога ў некаторых месцах перакрыты толькі адкладамі плейстацэну. На перыферыі выступу ў асадкавай тоўшчы сустракаюцца адклады верхняга дэвону, мелу, палеагену і неагену. У будове плейстацэнавай тоўшчы прымалі ўдзел ледавіковыя ўтварэнні (марэнныя супескі, флювіягляцыяльныя пяскі, жвір і інш.) чатырох зледзяненняў, а таксама перыгляцыяльныя і міжледавіковыя пароды (торф, гліны, сапрапеліты, лёсы і інш.).
Глебы дзярнова-падзолістыя моцна ападзоленыя на павышаных участках, дзярнова-балотныя і тарфяна-балотныя ў далінах і лагчынах. Пад лесам каля 20 % тэрыторыі, пад ворывам — да 60 %.
Балотніца (прыток Мужанкі)
Бало́тніца — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Мужанка (басейн Дняпра). Даўжыня 9,5 км. Пачынаецца на ўсходняй ускраіне пасёлка Прыяміна, вусце на паўднёвым захадзе ад вёскі Забалотніца. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.
Ціроль (федэральная зямля)
Ціроль (Tirol) — федэральная зямля на захадзе Аўстрыі, якая ўтварае аўстрыйскую частку гістарычнага рэгіёну Ціроль. Сталіца і найбуйнейшы горад — Інсбрук. Насельніцтва 687 тыс. чалавек (5-е месца сярод аўстрыйскіх земляў; дадзеныя 2003 г.). Зямля складаецца з двух частак: Паўночнага Ціроль і Усходняга Ціроль, іх падзяляе паласа шырынёй дваццаць кіламетраў — тэрыторыя федэральнай зямлі Зальцбург.
Цірольцы па сваім паходжанні і духу больш блізкія да баварцаў, чым да венцаў. І гэта не выпадкова, бо ў VI ст. н.э. Баварцы праніклі ў Ціроль і навязалі мясцовым рэтараманцам сваю мову.
Пераважная большасць жыхароў Ціроль (звыш 90 %) з’яўляюцца каталікамі.
Мантмарыланіт
Мантмарыланіт (англ. montmorillonite) — мінерал класа сілікатаў, гідратаваны сілікат натрыю, кальцыя, алюмінію, магнію (Na,Ca)0.33(Al,Mg)2(Si4O10)(OH)2·nH2O. Калій, жалеза і іншыя катыёны з’яўляюцца звычайнымі заменнікамі, і дакладныя іх суадносіны ў мінерале змяняюцца ў залежнасці ад радовішча. Назву мінерал атрымаў у гонар Манмарыёнскага радовішча ў Францыі, дзе ўпершыню быў знойдзены ў 1847 годзе.
У радовішчах мантмарыланіт, які адносіцца да падгруппы смекцітаў, часта сустракаецца ў сумесі з мускавітам, а таксама хларытам, ілітам, кукеітам, каалінітам і іншымі гліністымі мінераламі.
Распаўсюджанне
Мантмарыланіт з’яўляецца тыповым прадуктам выветрывання алюмасілікатаў. Ён з’яўляецца асноўным кампанентам бентаніту (утвараецца пры выветрыванні вулканічных туфаў), прысутнічае ў шматлікіх ападкавых пародах. Найбольш буйныя радовішчы знаходзяцца ў Расійскай Федэрацыі, Грузіі, Украіне, Францыі, Германіі, ЗША.
Выкарыстанне
Дзякуючы сваім высокім адсарбцыйным уласцівасцям, мантмарыланіт выкарыстоўваецца ў нафтавай, тэкстыльнай, папяровай і мылаварнай прамысловасці як кампанент адбельваючых і сукнавальных глін. Мадыфікаваны мантмарыланіт выкарыстоўваецца ў якасці напаўняльніка ў наступных галінах:
Магістрат
Магістрат (ад Magistratus, magistrates «начальства, дзеяч»; magistrate; magistrat) — у XIII-XIX ст. абагульненая назва па Магдэбургскім праве органаў саслоўнага мяшчанскага самакіравання з судом у ВКЛ, і ў некаторых іншых еўрапейскіх дзяржавах.
Гісторыя
У Старажытным Рыме — абазначаў дзяржаўнаю пасаду, а таксама асобы, які яе займалі (консул, прэтор). Магістрат у рымскім праве мае назву асобы, замяшчае дзяржаўную пасаду, які адпраўляе магістратуру. Улада яго амаль не абмяжоўвалася законам. На працягу тэрміну службы ён быў не змяняльны, прыцягненне яго да суду было магчыма толькі ў выключных выпадках. Ён быў абавязаны ажыццяўляць уладныя паўнамоцтвы ад імя і на карысць "рымскага народа". Аднак у адносінах да народа лічыўся не слугой (minister), а як бы «вышэйшым спадаром» (magister, magistratus). Гарантыямі супраць злоўжыванняў яўляліся: справаздача перад народам аб усіх парушэннях закона і недагляд, ад якіх дзяржава магла б пацярпець шкоду, пасля заканчэння тэрміну пасады; права ўмяшання аднаго ў дзеянні іншага (intercessio paris potestatis); ўстойлівасць і аўтарытэт грамадскіх звычаяў. Ён павінен быў дасягнуць пэўнага ўзросту і асабіста з'яўляцца на "коміцыі". Пасады замяшчаць у пэўным парадку (квэстар, трыбун плебсу, курульны эдыля, прэторый, консул, цэнзар). Між заняткам пасад павінен быў прайсці пэўны тэрмін; другасная пасада магла быць занятая толькі праз некаторы колькасць гадоў. Ажыццяўленне ім сваіх паўнамоцтваў будавалася на бязвыплатнай аснове, бо іх дзейнасць разглядалася як ганаровы абавязак (honor) рымскага грамадзяніна, і адмовіцца ад яе можна было толькі па паважным прычынам. Па аб'ёму паўнамоцтваў дзяліліся на вышэйшыя і ніжэйшыя (magistratus majores і magistratus minores), з якіх першыя (консул, прэторій, цэнзар, дыктатар, magister equitum) абіраліся "центуріатнымі", а другія (эдыль, квестар, плебейскі трыбун і дробныя судовыя і паліцэйскія пасады) - "трыбутнымі коміціямі". Па характару падзяляліся на звычайныя або ардынарныя (ordinarii), і надзвычайныя або экстраардынарныя (extraordinarii). Надзвычайныя абіраліся ў асабліва важных выпадках, да іх ставіліся "дыктатар", "magister equitum", "interrex", "гарадскі прэфект" (у перыяд рэспублікі), "децемвіры" для заканадаўства, "тріумвіры". Курульнымі (curules) зваліся яны, якія мелі права на "курульнае крэсла": "консул", "прэторый", "курульны эдыля", "дыктатар", "magister equitum". А плебейскімі магістраты зваліся "трыбуны" і "плебейскай эдыля". Усе вышэйшыя яны зваліся "патрыцыянскімі", нават у той час, калі "плебеі" ўжо атрымалі да іх доступ. Да паўнамоцтваў усіх вышэйшых іх, а таксама "трыбунаў", "эдыля" і "квэстарав" ставіліся: скліканне народных сходаў; выданне эдыктаў і дэкрэтаў па прадметах свайго вядзення; ўнясенне прапаноў у Сенат; накладанне штрафаў; арганізацыя "ауспіцый". Вышэйшыя магістраты мелі таксама вышэйшую юрысдыкцыю і ваенную ўладу, меў права склікаць Сенат, весці "каміцыі", загадваць ніжэйшых магістратаў.
NGC 5002
NGC 5002 (іншыя абазначэнні — UGC 8254, MCG 6-29-51, ZWG 189.34, KUG 1308+368, PGC 45728) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юбілейны медаль «350 гадоў казацтву на Беларусі»
Юбілейны медаль «350 гадоў казацтву на Беларусі (1654-2004 гадоў)» (Юбилейная медаль «350 лет казачеству на Беларусі (1654-2004 гг.)») — гадавінны медаль, зроблены на замову рэспубліканскай грамадскай арганізацыі «Беларускага казацтва».
Гісторыя
19 лютага 2005 года былі зладжаныя дзеі для святкавання 350-й гадавінны з даты заснавання казацтва ў Беларусі (таксама ў 2005 годзе была 10-я гадавіна з заснавання РГА «Беларускага казацтва»). У рамках святкавання, паводле рашэння савета атаманаў РГА «Беларускага казацтва» быў заснаваны юбілейны медаль. Медалі выраблялася на УП «Творчая дызайн-студыя «Сэнс».
Колькасць
Яна створаная ў двух варыянтах: бронзавая і пасярэбраная. Колькасць бронзавых 300 штук. Для ганаровага ўзнагароджання выраблены пасярэбраныя медалі ў колькасці 50 штук.
Апісанне
Медаль мае форму кола дыяметрам 33 мм. Аверс медаля нясе чаканеную выяву Атаманскага крыжа, цэнтральны медальён якога абрамлены цярновым вянком. Літары абрэвіятуры «БК» (Беларускае казацтва) на медальёне выкананыя паглыбленыя і залітыя чырвонай эмаллю. Гарызантальныя канцы крыжа нясуць даты заснавання першага казацкага палка і юбілею: «1654-2004».
У цэнтры рэверсу выбіты выпуклы гарызантальны надпіс на пяць радкоў: «350 ГАДОЎ БЕЛАРУСКАМУ КАЗАЦТВУ № _» («350 ЛЕТ БЕЛОРУССКОМУ КАЗАЧЕСТВУ № _»). Нумар медаля рэзаўся штыхелем ўручную пры ўзнагароджанні. Уверсе па дузе выбіты дэвіз: «АЙЧЫНЕ ВЕРНЫЯ» («Отечеству верны»). Ніжняя частка акружаная паўвянком з лаўровага і дубовых лісцяў, змацаваных спражкай.
Медаль падвешваецца за цэльнаштампованае вушка да пяцікутнай калодкі, абцягнутай складовай стужачкай з рабрыстага шоўку. Правая частка стужачкі колераў афіцыйнага сцяга, левая — Георгіеўскай стужкай. На вушку з абодвух бакоў адчаканенае таўро вытворцы: «Сэнс».
Пасярэбраны варыянт медаля мае абсалютна ідэнтычны дызайн і памеры. На абрэвіятуры адсутнічае чырвоная эмаль.
Васільполле
Васільпо́лле (, Васильполье) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
На захадзе мяжуе з лесам.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з двух невялікіх участкаў безсістэмнай забудовы драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
У 1926 годзе ў Уваравіцкім раёне Гомельскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас. 14 жыхароў вёскі загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1959 годзе ў складзе эксперыментальнай базы «Пянчын» (цэнтр — вёска Пянчын).
У 1969 годзе ў вёску перасяліліся жыхары пасёлка Хвошчаўка.
Да 24 кастрычніка 2002 года ў складзе Бярвёнаўскага сельсавета.
Рыдэр
Ры́дэр — горад абласнога падпарадкавання ап Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана.
Міхаіл Паўлавіч Краўцоў
Міхаіл Паўлавіч Краўцоў (, в. Леніна,, Гомельская вобласць — ) — беларускі гістолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і служачых. Скончыў у 1941 г. сярэднюю школу ў Мінску. З 1941 па 1946 гг. знаходзіўся ў Арміі, удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне. Вучыўся ў 2-ім Маскоўскім медыцынскім інстытуце (1946—1948), скончыў Мінскі медыцынскі інстытут у 1951 г. Вучыўся ў аспірантуры па афтальмалогіі (1951—1954), пасля заканчэння якой абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1954—1962 гг. — асістэнт кафедры гісталогіі МДМІ, у 1962—1964 гг. — загадчык лабараторыі гістахіміі ЦНДЛ МДМІ. З 1964 па 1972 гг. — загадчык вытворча-эксперыментальнай лабараторыі БелДІІУ, а з 1972 па 1975 гг. — кіраўнік ЦНДЛ таго ж інстытута.
У 1971 г. абараніў доктарскую дысертацыю «Наднырачнікі ў перынатальным перыядзе развіцця чалавека ў норме і паталогіі» і ў 1972 г. зацверджана вучоная ступень доктара медыцынскіх навук. З 1975 г. перайшоў на працу ў Мінскі педінстытут, узначаліў кафедру анатоміі і фізіялогіі чалавека.
Аўтар 56 навуковых публікацый. Узнагароджаны шэрагам ваенных медалёў.
Катастрофа Мі-24 пад Пружанамі
Катастро́фа Мі-24 пад Пружа́намі — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 29 лістапада 2011 года ў раёне вёскі Новыя Засімавічы (Пружанскі раён).
Ход падзеяў
Катастрофа адбылася падчас планавага навучальна-трэніравальнага палёту верталёта 181-й баявой верталётнай базы Узброеных сілаў Беларусі. Верталёт ударыўся аб зямлю пры заходзе на пасадку прыкладна за паўтара кіламетры ад аэрадрому. У найноўшай гісторыі Беларусі гэта першае здарэнне з «Мі-24», якое прывяло да чалавечых ахвяраў.
Расследванне
Расследаванне праводзіла камісія Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь. Сярод магчымых прычынаў Генеральны штаб Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь назваў кепскі тэхнічны стан верталёта ці чалавечы фактар. Брэсцкая міжгарнізонная ваенная пракуратура ўзбудзіла справу на падставе ч. 2 артыкулу 465 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (парушэнне правілаў палётаў або падрыхтоўкі да іх або іншых правілаў эксплуатацыі ваенных лятальных апаратаў, у выніку чаго мела месца па неасцярожнасці смерць дзьвюх і больш асобаў).
Да высвятленьня абставінаў палёты «Мі-24» былі прыпыненыя паводле загаду міністра абароны Юрыя Жадобіна. 15 студзеня 2012 года палёты былі адноўленыя ; на люты 2012 года следства працягвалася.
Ахвяры
У дзень пахавання верталётчыкаў 2 снежня на Пружаншчыне была абвешчаная жалоба. Пасля жалобнай паніхіды ў пружанскім саборы Аляксандра Неўскага і грамадзянскай цырымоніі разьвітання ў Доме культуры лётчыкі былі пахаваныя на Параслянскіх могілках ля Новых Засімавічаў.
Гунтур
Гунтур — горад у індыйскім штаце Андхра-Прадэш. Адміністрацыйны цэнтр акругі Гунтур. Насельніцтва 514 707 чалавек (2001). Тытунёвая, баваўняна-папяровая, харчовая прамысловасць; цэментны завод.
Віня-Пых (фільм)
«Віня-Пых» (Winnie the Pooh) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Walt Disney Animation Studios» 2011 года.
Сэмэніўка (Крынычанскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Крынычанскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Балоцінка
Балоцінка — рака ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Шальча (басейн Нёмана). Даўжыня 8 км. Пачынаецца за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Ёткішкі, упадае ў Шальчу за 0,5 км ад вёскі Бражэльцы. На ўсім працягу каналізаваная.
Аляксей Трафімавіч Каўко
Аляксей Трафімавіч Каўко (нар., в. Міраслаўка Бярэзінскага раёна Мінская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 сакавіка 1922 года ў вёсцы Міраслаўка Бярэзінскага раёна. У 1940—1941 навучальным годзе скончыў 10 класаў Сялібскай сярэдняй школы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны — ваяваў з фашысцкімі захопнікамі ў складзе 208-га партызанскага палка. За баявыя заслугі ўзнагароджаны ордэнамі баявога Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны II ступені, медалямі «Партызану Айчыннай вайны I ступені», «За перамогу над Германіяй у 1941—1945 гг.»
3 1944 года, пасля заканчэння курсаў партыйна-савецкага актыву ў г. Мінску — на журналісцкай рабоце. Працаваў рэдактарам Жабчыцкай райгазеты, газеты палітаддзела Лагішынскай МТС, Лунінецкай раённай газеты, уласным карэспандэнтам газеты «Заря». 3 1965 года і да выхаду на пенсію працаваў рэдактарам Іванаўскай райгазеты «Чырвоная звязда». Завочна атрымаўвышэйшую адукацыю — скончыў ВПШ пры ЦК КПСС. За дасягненні ў працы ў 1971 годзе прысвоена званне «Заслужаны дзеяч культуры Беларусі».
Літаратурную працу пачаў яшчэ ў час вучобы ў школе. Калі вучыўся ў 7 класе, часопіс «Іскры Ільіча» надрукаваў апавяданне «Вавёрачка». Працягваў літаратурны занятак, працуючы ў газетах. Удзельнічаў у першай пасляваеннай рэспубліканскай нарадзе маладых пісьменнікаў. Там было абмеркавана апавяданне «Піянер», якое друкавалася ў часопісе «Бярозка», а потым было ўключана ў хрэстаматыю для 4 класа «Роднае слова». За апавяданне «Васіль прыехаў» у 1952 годзе атрымаў другую прэмію на конкурсе газеты «Чырвоная змена». Яно было ўключана і ў альманах «На сонечных сцежках». У свой час высокую ацэнку калег-літаратараў атрымала апавяданне «Я і мая мама», змешчанае ў часопісе «Работніца і сялянка».
Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (2006), член Беларускі саюз журналістаў
Не стала Аляксея Трафiмавiча Каўко 23 верасня 2012 года.
Творы
Аўтар кніг:
Публікацыі ў літаратурных зборніках:
Ацээнкі
Аб жыцці і творчасці аўтара пісалі: Артыкулы:
Сэмэніўка (П’ятыхацкі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў П’ятыхацкім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Воўкаўшчына (Валожынскі раён)
Во́ўкаўшчына (, Волковщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Курэйка
Курэ́йка (Куре́йка, таксама вядомая як Люма, Нума) — рака ў Краснаярскім краі Расіі, правы прыток ракі Енісей.
Аляксандр Васілевіч Корсік
Аляксандр Васілевіч Корсік (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі.
Mycobacterium tuberculosis
Mycobacterium tuberculosis — узбуджальнік туберкулёзу чалавека ў 90 % выпадкаў. Бактэрыя была адкрыта Р. Кохам 24 сакавіка 1882 года. Гэтая дата адзначаецца як Сусветны дзень барацьбы супраць туберкулёзу.
Аляксандр Васілевіч Корсік
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР а. Замасточча, трэнер — Г. А. Янушкевіч. У наш час асабісты трэнер — С. У. Драздоў. Выступае за ХКТ «Мінск» і.