cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маці Божая Будслаўская (абраз з Глыбокага)
Апісанне
У кнізе паступленняў МСБК ахарактарызаваны проста як «Божая Маці Адзігітрыя» без удакладнення іканаграфічнага зводу, аднак ужо ў альбомах помнік публікаваўся як «Божая Маці Будслаўская». Адрэстаўраваны Л. Брагілеўскай.
Абраз напісаны на палатне алейнымі фарбамі, змешчаны ў драўляную раму, якая па даўжыні большая за падрамнік. А прастору паміж ніжняй планкай рамы і непасрэдна жывапісным палатном запаўняе нешырокая драўляная дошачка, на якой і змешчаны надпіс з датай на лацінскай мове: «S. MARIA MATER DEI. Anno 1738». Названы іканаграфічны звод выявы Багародзіцы з’яўляецца не вельмі пашыраным, не гледзячы на тое, што цудадзейная першакраніца здаўна шануецца сярод вернікаў як «ласкавая». Яе спісы і былі найбольш распаўсюджаны ў ваколіцах, недалёка ад Будслава, пра што сведчыць і дадзены твор з Глыбокага. Абраз з’яўляецца адзіным сярод абразоў іканаграфіі «Божая Маці Будслаўская», які цяпер захоўваецца ў музеях Беларусі.
1958 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
1958 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Алена Маслюкова
Алена Маслюкова (нар. 6 лютага 1965, Светлагорск Гомельскай вобласці) — беларуская экалагічная актывістка і праваабаронца, кіраўніца светлагорскай філіі Праваабарончага цэнтру «Вясна».
Біяграфія
Скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны па спецыяльнасці «Гісторыя» з атрыманнем кваліфікацыі «Гісторык. Выкладчык гісторыі і грамадазнаўства» (1988). У 1988—1996 гадах выкладала гісторыю і грамадазнаўства ў сярэдняй школе ў рабочым пасёлку Сасновы Бор (каля Светлагорска). У 1996 годзе пачала выкладаць гістарычныя дысцыпліны і сусветную мастацкую культуру ў светлагорскай філіі Нацыянальнага дзяржаўнага гуманітарнага ліцэя імя Якуба Коласа, дзе працавала да рэарганізацыі ўстановы ў 2001 годзе.
З 2001 года зноў працавала ў школе, з 2008 — у светлагорскай школе № 10. 6 лютага 2014 года перамагла на светлагорскім раённым этапе рэспубліканскага конкурсу «Настаўнік года», але на абласны этап яе не адабралі праз пазначэнне ў анкеце сваёй партыйнасці «сябра Партыі БНФ», таму Светлагорскі раён на абласным этапе ніхто не прадстаўляў. 1 ліпеня 2014 года дырэктарка школы № 10 не падоўжыла кантракт з Аленай Маслюковай, ёсць меркаванне, што адбылося гэта праз яе актывісцкую дзейнасць і актыўную грамадскую пазіцыю.
З 2015 года ўзначальвае светлагорскую філію Праваабарончага цэнтру «Вясна». Асноўнай спецыялізацыяй Алены Маслюковай стала абарона экалагічных правоў. Праваабаронца з’яўляецца адной з лідарак ініцыятывы супраць запуску завода па вытворчасці бялёнай цэлюлозы ў Светлагорску. 9 кастрычніка 2018 года праваабаронцу Алену Маслюкову суд Светлагорскага раёна пакараў штрафам памерам 612,50 беларускіх рублёў як арганізатарку флэшмобу супраць «смярдзючага» завода, які прайшоў 15 верасня 2018 года ў Светлагорску. У абарону праваабаронцы выступіла Абсерваторыя па абароне праваабаронцаў, партнёрства FIDH і Сусветнай арганізацыі супраць катаванняў, якія заклікалі беларускія ўлады спыніць пераслед Алены Маслюковай і іншых экалагічных актывістаў.
Таксама Алена Маслюкова ўдзельнічае ў іншых кампаніях Праваабарончага цэнтру «Вясна» — «Праваабаронцы супраць смяротнага пакарання», «Праваабаронцы за свабодныя выбары» і іншых. Актыўна бярэ ўдзел у інфармацыйных акцыях праваабаронцаў.
1 чэрвеня 2019 года Алена Маслюкова абрана ў кіруючы склад Асамблеі няўрадавых дэмакратычных арганізацый  — Рабочую групу секцыі «Правы чалавека».
У 2020 годзе Алена Маслюкова стала гераіняй міжнароднага фотаконкурсу «Партрэты сілы» Фонду Дамоў правоў чалавека, прысвечанага жанчынам-праваабаронцам.
Кніга Руф (Скарына)
Кніга Руф («Книга о Руфееже была баба Іосеова отца царя Давидова») — недатаванае пражскае выданне Скарыны, якое выйшла ў свет каля 1519 года.
Змест кнігі
На тытульным лісце змешчана гравюра і пашыраная назва кнігі («Зуполне выложена доктором Франциском Скориною изъ славнаго града Полоцька»), а на адвароце — прадмова: «Сказание доктора Франъциска Скорины с Полоцька въ книги Руф прабабы Давидовы». На 2-8 аркушах выдадзены тэкст 4 раздзелаў кнігі, на апошнім аркушы — кароткае пасляслоўе.
Друкарскія асаблівасці выдання
Кніга выдадзена на царкоўна-славянскай мове беларускай рэдакцыі. Фармат выдання — у чвэрць аркуша, аб’ём — 8 аркушаў, якія сабраны ў адзін сшытак. Набор выкананы пражскім шрыфтам Скарыны — у 10 радкоў вышынёй 75 мм. Сігнатура адсутнічае. Фаліяцыя змешчана на верхнім боку аркуша ўверсе справа. Выданне ўпрыгожана ілюстрацыяй «Руф у полі» (тытульны ліст), застаўкай і 7 ініцыяламі. Застаўка змешчана перад асноўным тэкстам, на ёй выяўлены шчыт з зацьменнем сонца і сірэн з рыбінымі хвастамі; такая ж застаўка маецца ў яшчэ 7 другіх пражскіх выданнях. Ініцыялы змешчаны ў пачатку раздзелаў, прадмовы і пасляслоўя.
Захавалася 8 экзэмпляраў выдання.
IC 4919
IC 4919 — галактыка тыпу SBd ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2352
NGC 2352 (іншае абазначэнне — ESO 492-**5) — група зорак у сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цяцерын
Цяце́рын (, Тетерин) — аграгарадок у Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці. Цэнтр Цяцерынскага сельсавета. Знаходзіцца на беразе Цяцерынскага вадасховішча.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы 129 двароў, 632 жыхары.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны, у 1944 годзе акупанты спалілі 119 двароў, загубілі 188 чалавек. Паблізу вёскі 30.6.1944 года здзейсніў подзвіг Рыгор Іванавіч Шыбанаў, за што атрымаў званне Героя Савецкага Саюза.
Eresus cinnaberinus
Eresus cinnaberinus (раней Eresus niger) — від павукоў рода Eresus сямейства Eresidae.
Апісанне
Самцы да 11 мм у даўжыню, самкі могуць дасягаць да 20 мм. Самцы маюць чорную галавагрудзь і ярка чырвонае брушка з чатырма чорнымі кропкамі (часам з белай падшэўкай), якія нагадваюць афарбоўку божай кароўкі. Ногі чорныя, у белых палосах, заднія ногі часткова чырвоныя. Самкі пакрыты чорнымі з белым валаскамі, толькі наперадзе часам жоўтымі.
IC 4920
IC 4920 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Янава
Назву Я́нава маюць:
Крапоткінская (станцыя метро)
«Крапоткінская» (да 1957 года — «Палац Саветаў») — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Размешчана ў раёне Хамоўнікі (ЦАА). Названа па плошчы Крапоткінскія вароты і Крапоткінскай вуліцы (цяпер — плошча Прачысценскія вароты і вуліца Прачысценка). Адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пляцоўкі метрапалітэна. Калонная трохпралётная станцыя мелкага залажэння з адной астраўной платформай. У перспектыве будзе злучана перасадкай з праектаванай станцыяй «Валхонка» на Калінінска-Сонцаўскай лініі.
Гісторыя
Увесну 1934 года архітэктар Я. Р. Ліхтэнберг, які працаваў у архітэктурным бюро Метрабуда, прыцягнуў свайго таварыша студэнцкіх гадоў архітэктара А. М. Душкіна да стварэнню праекта станцыі «Палац саветаў». Разам яны распрацавалі праект станцыі, які быў заснаваны на архітэктуры Старажытнага Егіпта — падземных безваконных пабудовах, асвятляным толькі алейнымі плашкамі ўгары калон. У першых ліках жніўня 1934 года праект быў зацверджаны. У надзвычай кароткі тэрмін аўтарамі былі зроблены працоўныя рысункі, шмат хто з якіх прама ў алоўку перадаваўся на будоўлю.
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская».
Праект станцыі ганараваны Гран-пры на міжнародных выставах у Парыжы (1937 год) і Бруселі (1958 год), а таксама праект быў ганараваны Сталінскай прэміі за архітэктуру і будаванне (1941 год).
Назва
Праектнай назвай станцыі было «Крапоткінскія вароты», аднак з адкрыцця і да 8 кастрычніка 1957 года звалася «Палац Саветаў». Побач са станцыяй на месцы знесенага ў 1931 года Храма Хрыста Ратаванніка планавалася ўзвесці грандыёзны Палац Саветаў. Станцыйная зала метро была задумана як падземны вестыбюль Палаца. Будаванне Палаца пачалося ў 1939 годзе, але перад вайной было перапынена, а падчас вайны металічны каркас ужо пабудаваных сямі паверхаў будынка пусцілі на выраб супрацьтанкавых вожыкаў. Праект гэтак і не быў ажыццёўлены. Пазней кінуты катлаван, выкапаны для Палаца, быў скарыстаны пад плавальны басейн «Масква», адкрыты ў 1960 годзе. У 1994 годзе быў прыняты рашэнне пра ўзнаўленне храма (адноўлены і асвячоны да пачатку 2000 года), басейн зачынены.
У 1991 годзе станцыю прапанавалі пераназваць у «Прачысценку».
5 снежня 2008 года, у дзень скону патрыярха Алексія II, грамадскі рух «Вяртанне» прапанаваў пераназваць станцыю ў «Патрыяршую».
Размяшчэнне і вестыбюлі
Размешчана паміж станцыямі «Бібліятэка імя Леніна» і «Парк культуры». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Хамоўнікі Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы.
Ёсць наземны вестыбюль паўцыркулярнай формы ў выглядзе аркі, збудаваны па праекце архітэктара С. М. Краўца і размешчаны ў пачатку Гогалеўскага бульвара. Праз яго ажыццяўляецца выхад да Гогалеўскага бульвара, плошчы Прачысценскія вароты і Гагарынскага завулка. У 1997 годзе разам з з Храмам быў адкрыты паўночны выхад, што вядзе ў падземныя пераходы (архітэктар А. К. Рыжкоў) — на вуліцу Валхонка, Усіхсвяцкі праезд, і да самога Храма Хрыста Ратаванніка.
NGC 2353
NGC 2353 (іншае абазначэнне — OCL 567) — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гранд-Прэры
Гранд-Прэры (англ. Grand Prairie) — горад (62,3 км ²) у правінцыі Альберта ў Канадзе. Горад знаходзіцца на Шашы № 43 (англ.: Highway 43). Гранд-Прэры размешчаны за 460 км на паўночны захад ад горада Эдмантана і за 2480 км на паўднёвы ўсход ад горада Фэрбенкс.
Горад цэнтр здабычы нафты і прыроднага газу.
Эрнест Арланда Лоўрэнс
Эрнест Арланда Лоўрэнс, таксама Лорэнс (Ernest Orlando Lawrence; 8 жніўня 1901, Кантон, штат Паўднёвая Дакота, ЗША - 27 жніўня 1958, Апала-Альта, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі фізік, стваральнік першага цыклатрона (1931), за што ён быў уганараваны Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1939). Даследаванні па ядзернай фізіцы, працы па стварэнні атамнай бомбы.
Прэстыж (фільм)
«Прэстыж» (The Prestige) — мастацкі фільм 2006 года рэжысёра Крыстафера Нолана. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Х’ю Джэкман, Крысціян Бейл, Майкл Кейн, Скарлет Ёхансан, Рэбека Хол, Эндзі Серкіс, Дэвід Боўі.
Сюжэт
Лондан, XIX стагоддзе. Два маладыя ілюзіяністы, Альфрэд Бордэн і Роберт Анджэр, толькі пачынаюць сваю кар’еру на тэатральных падмостках. Падчас аднаго з небяспечных трукаў гіне жонка Анджэра, і той абвінавачвае ў яе смерці Бордэна. З гэтага моманту пачынаецца супрацьстаянне двух артыстаў, кожны з якіх імкнецца не толькі адпомсціць калегу, але і стаць фокуснікам нумар адзін. І дзеля сваёй мэты яны не спыняцца ні перад чым.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 6 кінаўзнагародамі і яшчэ 40 намінацыямі.
Лакачы
Назву Лакачы маюць:
Народны камісарыят рабоча-сялянскай інспекцыі РСФСР
Народны камісарыят рабоча-сялянскай інспекцыі РСФСР (РСІ, Рабкрын) — орган дзяржаўнага кантролю ў Савецкай Расіі ў 1920—1934 гг.
Гісторыя
Паводле дэкрэта УЦВК ад 7 лютага 1920 г. Наркамат дзяржаўнага кантролю РСФСР рэарганізаваны ў Народны камісарыят РСІ. Ён ажыццяўляў кантроль за дзейнасцю ўсіх органаў дзяржаўнага і гаспадарчага кіравання, грамадскіх арганізацый, за ўлікам і захаваннем дзяржаўнай маёмасці, вёў барацьбу з бюракратызмам, распрацоўваў планы скарачэння дзяржаўнага апарату, праводзіў фінансавыя рэвізіі, абследаванні, праверкі выканання планаў матэрыяльнага забеспячэння гаспадарчых дагавораў, каштарысаў і інш. У 1920—1922 гг. да стварэння органаў пракуратуры адной з важнейшых функцый РСІ быў кантроль за выкананнем савецкага заканадаўства.
На аснове дагавора ад 16 студзеня 1921 г. аб ваенным і гаспадарчым саюзе паміж ССРБ і РСФСР заключана пагадненне паміж адпаведнымі наркаматамі. Народны камісарыят РСІ ССРБ з’яўляўся органам дзяржаўнага кантролю на яе тэрыторыі, а таксама паўнамоцным прадстаўніком Народны камісарыят РСІ РСФСР, атрымаў рэвізійна-інспекцыйныя правы ў адносінах да ўсіх устаноў, якія знаходзіліся на тэрыторыі савецкай Беларусі, але падпарадкоўваліся дзяржаўным органам РСФСР.
Ходасавіцкае свяцілішча
Ходасавіцкае свяцілішча — язычніцкі культавы помнік канца X — пач. XI ст. каля в. Ходасавічы Рагачоўскага раёна, на беразе воз. Святое, на ўсходняй ускраіне старажытнага селішча-2.
Апісанне
Належала радзімічам. Цэнтральная частка свяцілішча — круглая ў плане пляцоўка дыяметрам 7 м, абгароджаная частаколам. Ад яго захавалася канаўка шырыней 0,4 м, глыбінёй 0,4—0,5 м, запоўненая цьмяна-шэрым пяском. У цэнтры круга выяўлена яма дыяметрам 1 м, глыбінёй 0,15 м, у якой стаяў драўляны слуп-ідал. 3 4 бакоў пляцоўкі за 2 м ад агароджы знаходзіліся 4 серпападобныя ў плане паглыбленні даўжынёй да 6 м, шырынёй 1,8 м, глыбінёй да 1 м, арыентаваныя па баках свету. У час язычніцкіх рытуалаў у іх запальвалі вогнішчы. Паўзямлянка на селішчы, верагодна, была жытлом жраца. Даследчыкі лічаць, што Ходасавіцкае свяцілішча было прысвечана Перуну.
Ліхасельцы
Ліхасе́льцы — тапонім.
Арора (Антарыа)
Арора (Aurora) — горад у правінцыі Антарыа ў Канадзе. Арора размешчана 40 км на поўнач ад горада Таронта. Горад налічвае 47,629 жыхароў (2006) і з'яўляецца часткай прамысловага раёна, празванага «Залатой падковай» (англ.: Golden Horseshoe).
Нагорнае
Назву Наго́рнае маюць:
Малінаўскі нацыянальны польскі сельсавет
Малі́наўскі нацыянальны польскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Парыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Малінаўка.
Утвораны 5 снежня 1931 года ў складзе Парыцкага раёна БССР у складзе 7 населеных пунктаў Шчадрынскага і Сцяпскога сельсаветаў (Буды, Каменка, Ліпкі, Малінаўка, Навозы, Сыцін і Успалішчы). 14 мая 1936 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сцяпскога і Шчадрынскага сельсаветаў.
IC 4921
IC 4921 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Праваслаўная Царква Украіны
Праваслаўная царква Украіны (Православна церква України) — аўтакефальная памесная праваслаўная Царква, з 6 студзеня 2019 года займае 15-е месца ў дыптыху аўтакефальных памесных Цэркваў. Мае юрысдыкцыю выключна на тэрыторыі Украіны.
Кіеўская мітраполія
У 1685 годзе Маскоўскі патрыярхат пачаў далучэнне Кіеўскай мітраполіі Усяленскага Патрыярхату, высвяціўшы ў Масковіі кіеўскага мітрапаліта Гедэона. У 1686 годзе праз сіманію Усяленскі патрыярх Дыянісій IV (пазней быў падвергнуты анафеме) выдаў Сінадальны ліст, у якім даваў права высвячаць Кіеўскага мітрапаліта Маскоўскаму патрыярху ў парадку аскезы, абранай саборам духавенства і вернікамі яго дыяцэзіі. У абавязковым парадку мітрапаліт Кіеўскі павінен згадваць Усяленскага патрыярх Канстанцінопальскага як свайго Першаіерарха на любой службе, абвяшчаючы і пацвярджаючы сваю кананічную залежнасць ад мацярынскай Царквы, але ні адна з гэтых умоў не была выканана. Кіеўская мітраполія фактычна стала адной са звычайных епархій Маскоўскага патрыярхату, калі расійскі імператар Пётр I у 1722 годзе абраў Варлаама (Ванятовіча) у сан архіепіскапа, а не мітрапаліта. Свяшчэнны сінод Усяленскага Патрыярхату ў працэсе надання аўтакефаліі Украінскай Царкве на пасяджэнні 11 кастрычніка 2018 годзе адмяніў Сінадальны ліст 1686 года праз сіманію і грубыя парушэнні.
Утварэнне царквы
ПЦУ была ўтворана на Аб’яднаўчым саборы 15 снежня 2018 года шляхам аб’яднання ўкраінскіх святароў некананічных праваслаўных юрысдыкцый (УПЦ КП і УАПЦ), а таксама асобных клірыкаў УПЦ МП.
Паводле прынятага статуту, царкву ўзначальвае прадстаяцель з тытулам «Мітрапаліт Кіеўскі і ўсяе Украіны». З 15 снежня 2018 года на гэтай пасадзе — мітрапаліт Епіфаній (Думенка), былы мітрапаліт Пераяслаўскі і Белацаркоўскі УПЦ КП.
16 снежня новаабраны прадстаяцель Праваслаўнай царквы Украіны мітрапаліт Епіфаній правёў першую літургію ў Міхайлаўскім саборы.
Сучаснасць
У снежні 2021 года Епіфаній выказаў надзею, што на працягу наступных дзесяці гадоў большасць украінцаў зможа перайсці на святкаванне Каляд 25 снежня, і падкрэсліў, што асабіста падтрымлівае пераход святкавання Нараджэння Хрыстова па новаюліянскім календары, па якім святкуе дзевяць з пятнаццаці аўтакефальных цэркваў, і ён павінен адбывацца паступова.
Вызнанне ПЦУ сусветным праваслаўем
Томас аб аўтакефаліі царквы быў ўручаны мітрапаліту Епіфанію ў Стамбуле 6 студзеня 2019 года асабіста Патрыярхам Канстанцінопальскім Варфаламеем.
8 лістапада 2019 года Патрыярх Александрыйскі і ўсёй Афрыкі Феадор II падчас набажэнства ў Храме Архангелаў у Каіры пачаў памінаць імя Мітрапаліта Кіеўскага і ўсяе Украіны Епіфанія, чым распачаў еўхарыстычныя ўзаемаадносіны Александрыйскага патрыярхату з ПЦУ. Адначасова Галоўны сакратарыят Патрыярхіі Александрыі і ўсёй Афрыкі распаўсюдзіў афіцыйнае паведамленне, якім абвясціў грамадскасці аб прызнанні томаса Усяленскага Патрыярхату аб аўтакефаліі Праваслаўнай царквы Украіны і ўключэнні імя яе прадстаяцеля ў дыптых для памінання.
Паўль фон Гіндэнбург
Паўль Лю́двіг Ганс Анто́н фон Бенекендо́рф унд фон Гі́ндэнбург (Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg;  — ) — нямецкі вайсковы і палітычны дзеяч. Бачны камандуючы Першай сусветнай вайны: галоўнакамандуючы на Усходнім фронце супраць Расіі (1914—1916), начальнік Генеральнага штаба (1916—1919). Прускі генерал-фельдмаршал (2 лістапада 1914). Рэйхспрэзідэнт Германіі (1925—1934). Першы і адзіны ў гісторыі Германіі чалавек, абраны кіраўніком дзяржавы на ўсенародных выбарах. З сям’і прускага афіцэра.
Біяграфія
Падчас Першай сусветнай вайны з канца жніўня 1914 г. камандаваў 8-й арміяй ва Усходняй Прусіі, з лістапада — войскамі ўсяго Усходняга фронту. Усім нацыянальнасцям акупіраваных тэрыторый, у т.л. беларусам, даў дазвол на культурную дзейнасць, адкрыццё нацыянальных школ, выданне газет на роднай мове. З жніўня 1916 г. начальнік Генеральнага штаба, фактычна галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі Германскай імперыі. Рэйхспрэзідэнт Германіі (1925—1934). Падтрымліваў ваенна-манархічныя і правыя арганізацыі. У 1933 г. даручыў фюрару нацыянал-сацыялістаў А. Гітлеру сфарміраваць урад.
21 сакавіка 1933 г., у Дзень Патсдама адбыўся сімвалічны поціск рукі Гіндэнбурга і Гітлера ў гарнізоннай царкве ў Патсдаме, азначала пераемнасць нацызму традыцыям старой прускай арміі. Аднак у красавіку 1933 года Гіндэнбург запярэчыў супраць нацысцкага праекта закона аб дзяржаўнай службе і настаяў, каб са службы не звальняліся яўрэі-ветэраны Першай сусветнай вайны (Гітлер лічыў, што такіх не было) і яўрэі, якія знаходзіліся ў вайну на грамадзянскай службе.
Улетку 1934 года пасля «ночы доўгіх нажоў» адправіў Гітлеру падзякавальную тэлеграму. Пасля смерці Гіндэнбурга Гітлер адмяніў пост рэйхспрэзідэнта і прыняў на падставе вынікаў рэферэндуму паўнамоцтвы кіраўніка дзяржавы сам, выбраўшы сабе тытул «Фюрар (правадыр) і рэйхсканцлер».
Пасмертная слава
Пасля смерці рэйхспрезідэнта Гітлер усяляк заахвочваў распаўсюджванне яго культа. Яго прах быў пахаваны (насуперак волі самога нябожчыка) ў Таненбергскім мемарыяле. У гонар Гіндэнбурга быў названы, сярод іншага, нямецкі пасажырскі дырыжабль, які пацярпеў катастрофу ў ЗША ў 1937 годзе.
Пры набліжэнні савецкіх войскаў да Таненберга немцы вывезлі прах яго (і жонкі) у Заходнюю Германію. Ён быў перапахаваны ў ў Марбургу.
Она но Імока
Кароткія звесткі
Она быў кіраўніком арыстакратычнага роду Она, выхадцаў з сяла Она павета Сіга. Ён знаходзіўся на службе пры Імператарскім двары дзяржавы і займаў тытул омі. Пасля ўвядзення прынцам-рэгентам Сётоку сістэмы 12 рангаў ў 603 годзе, Она атрымаў 5 ранг «старэйшая ветлівасць».
Паводле паведамленняў «Аналаў Японіі», у 607 годзе Она но Імока быў адпраўлены паслом у Кітайскую імперыю Суй. Кітайская Хроніка «Кніга Суй» паведамляе, што ён вёз з сабой ліст да кітайскага імператара Яна, у якім апошні пазіцыянаваўся як ўзроўня японскага манарха: «''Сын Неба з [краіны], дзе ўзыходзіць сонца, піша Сыну Неба [краіны], дзе сонца садзіцца. Як вашы справы?..''». Ліст моцна раззлаваў кітайскі бок, паколькі яны лічылі выкарыстанне японскім кіраўніком тытула «Сын Неба» (天子), сіноніма тытула імператара Кітая, замахам на кітайскую перавагу ў міжнароднай палітыцы. Аднак зрабіўшы саступку «ўсходнім варварам», кітайцы прынялі пасольства Она, спадзеючыся, што Японія дапаможа ім у барацьбе супраць паўночнакарэйскай дзяржавы Кагуро.
У тым жа годзе Суй адправіла пасольства японцам на чале з Пей Шыцынем. Ён прыбыў у японскую сталіцу разам з Она но Імока ў 608 годзе. Па дарозе даверчая грамата кітайскага пасла была выкрадзена карэйцамі дзяржавы Пэкчэ. За гэта Она часова пакаралі спасылкай, але пасля амніставалі для провада Пей Шыцыня назад да Кітая. Для гэтага японскі ўрад арганізаваў другое пасольства ў Суй на чале з Она но Імока, у якое ўвайшлі стажоры Такамука но Курамара, Мінабуці но Саан і іншыя. Она даставіў у Кітай новы зварот да кітайскага імператара, у якім ужо прызнавалася вяршэнства апошняга і была просьба нармалізаваць адносіны паміж абедзвюма краінамі. Пасольства вярнулася ў Японію ў 609 годзе. За заслугі Она но Імока атрымаў 1 ранг «старэйшай ласкі» паводле сістэмы 12 рангаў.
Она но Імока лічыцца адным з патрыярхаў японскай ікебаны. Мастацтва аранжыроўкі кветак было прывезена ў Японію ім з Кітая.
Сярод нашчадкаў Она было шмат палітыкаў і дзеячаў культуры. Яго сын Она но Эмісі (? — 677) быў членам японскага ўрада, кіраўніком Міністэрства пакаранняў; Она но Кену (? — 714) займаў пасаду сярэдняга імператарскага саветніка; Она но Тофу (894—967) праславіўся як каліграф, а праўнучка-прыгажуня Она но Камаці (809—901) стала адной з самых вядомых паэтак Японіі.
Дайкундзі (правінцыя)
Дайкундзі (фарсі мова: دایکندی) — адна з трыццаці чатырох абласцей Афганістана.
Створаны 28 сакавіка 2004 года. Раней быў ізаляванай часткай вілаята Урузган, на паўднёвай яго часткі.
Размешчаны прыблізна ў 310 кіламетраў ад Кабула.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Нілі. Тэрыторыя 17501,4 км ² (2008). Не кантралюемы НАТА рэгіён.
Limnia (род насякомых)
Limnia — род двухкрылых сямейства.
Лядзецкі сельсавет
Лядзецкі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Лядзец.
Гісторыя
Сельсавет створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёна Пінскай вобласці. Пасля скасавання раёна 19 студзеня 1961 года сельсавет далучаны да Столінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 4 населеныя пункты.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 2470 чалавек, з іх 98,4 % — беларусы.
NGC 2354
NGC 2354 (іншыя абазначэнні — OCL 639, ESO 492-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4922
IC 4922 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Белаазёрскі сельсавет
Белаазё́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Белаазёрск (не ўваходзіў у склад).
Утвораны 15 сакавіка 1971 года ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці БССР у складзе населеных пунктаў Альшэва, Лісічыцы, Манявічы, Нівы, Ніўкі, Хрыса, якія знаходзіліся ў падпарадкаванні Белаазёрскага гарсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 6 населеных пунктаў. 17 верасня 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Пескаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1749 чалавек, з іх 97,2 % — беларусы, 1,7 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 вёсак: Альшэва, Лісічыцы, Манявічы, Нівы, Ніўкі і Хрыса.
Нурыстан (правінцыя)
Нурыстан (перс. نورستان, пушту نورستان) — гістарычны рэгіён на мяжы паміж Афганістанам і Пакістанам, у цяперашні час - правінцыя ў Афганістане і правінцыя ў Пакістане. Да пачатку XX ст. называўся Кафірыстан («краіна няверных»), бл значную частку яго насельніцтва складалі політэісты нурыстанцы (цяпер звернутыя ў іслам).
Валькірыі
Валькі́рыі — у скандынаўскай міфалогіі ваяўнічыя дзевы, яхія падпарадкоўваюцца Одзіну, па яго волі вырашаюць зыход бітвы і ўдзельнічаюць у размеркаванні перамог і смерцяў. Храбрых воінаў, якія загінулі ў баях, яны адносяць у Вальхалу і там прыслужваюць ім.
Вобраз валькірыі выкарыстаў Рыхард Вагнер (опера «Валькірыя»).
Сцяпан Адамавіч Андруховіч
Сцяпан Андруховіч (, в. Губіна,  — год) — беларускі жывапісец.
Жыццяпіс
У 1930 годзе скончыў Віцебскі мастацкі тэхнікум. З 1935 года пачаў удзельнічаць у мастацкіх выставах. Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне.
Творчасць
Працаваў у станковым жывапісу. Сярод тэмаў, якія распрацоўваў мастак, — палотны аб рэвалюцыйным руху («Арышт бальшавікоў-падпольшчыкаў» (1940)), жыцці пасляваеннай калгаснай вёскі («Веснавая сяўба» (1947), «Калгасны статак» (1950), «Пасля работы. Гутарка агітатара» (1953), «Коні. На лузе» (1953), «Калгасны табун» («1958»)), лірычныя і індустрыяльныя пейзажы («Жыта» (1947), «Мінскае мора» (1954), «Новалукомль» (1966), «Растворны вузел» (1966), «Кар’ер» (1967), «Пейзаж з лодкай» (1973), «Перад дажджом» (1975), «Пейзаж з конямі» (1979) і інш.).
Андруховіч і Янка Купала
Быў знаёмы з Янкам Купалам з 1938 года. Часта бываў у гасцях у паэта ў доме ў Мінску па вул. Кастрычніцкай 40. Выканаў шэраг партрэтаў паэта: 1949 г., палатно, алей, захоўваецца ў Літаратурным музеі Янкі Купалы; 1959 г., палатно, тэмпера, захоўваецца ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы; 1962 г., папера, аловак, захоўваецца ў Літаратурным музеі Янкі Купалы, 1963 г.; палатно, алей, захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі; 1979 г., палатно, алей, захоўваецца ў Літаратурным музеі Янкі Купалы.
Найбольш вядомая карціна на купалаўскую тэму — «Янка Купала з маці» (1951 г., алей, разам з Г. Бржазоўскім, захоўваецца ў Літаратурным музеі Янкі Купалы. На карціне Янка Купала са сваёй маці Б. І. Луцэвіч каля дома ў Мінску, дзе паэт жыў у 1926—1941 гг.
Пярэспенскі сквер
Пярэспенскі сквер (Переспенский сквер) — сквер у Цэнтральным раёне Мінска. Тэрыторыя абмежавана вуліцай Чарвякова і Старавіленскім трактам.
Назва скверу прысвоена рашэннем Мінскага гарадскога савета дэпутатаў ад 22 снежня 2006 года, па назве гістарычнага прадмесця Пярэспа.
Акопы
Акопы — былы хутар у Мінскай губерні (цяпер — у Лагойскім раёне Мінскай вобласці), які знаходзіўся за 30 км на поўнач ад Мінска недалёка ад вёскі Харужынцы.
Хутар Акопы быў сядзібай маці і сясцёр Янкі Купалы, якую з 1911 года і да другой паловы 1920-х гадоў часта наведваў славуты беларускі пясняр. Сядзіба стала месцам найбольш плённага творчага натхнення Янкі Купалы. У 1992 годзе ў суседняй вёсцы Харужынцы быў адчынены філіял Літаратурнага музея Янкі Купалы «Акопы».
Геаграфія
Прыгажосць і непаўторнасць Акопаў абумоўлены іх знаходжаннем на грэбені Беларускай грады (водападзел басейнаў Дняпра і Нёмана — Чорнага і Балтыйскага мораў). За 2—3 км на паўночны ўсход ад Акопаў месціцца вёска Харужынцы. На захад ад Акопаў — лясістыя пагоркі і забалочаныя даліны, над якімі ўзвышаецца Лысая гара. За гэтымі мясцінамі здаўна замацавалася назва «Беларуская Швейцарыя».
Святы Антоній Падуанскі (абраз, 1738)
Святы Антоній Падуанскі — абраз, які датуецца 1738 годам. Захоўваецца ў калекцыі Музея старажытнабеларускай культуры ( КП-3703, Ж-347).
Апісанне
Надпіс на ім быў змешчаны часткова на палатне (верхні радок), а часткова (ніжні радок) на раме. Пры рэстаўрацыі рама была дэманціравана, а таму тэкст з датай «Anno Domini 1738» не захаваўся. На палатне застаўся надпіс, які толькі ўказвае на змест выявы «ST. ANTONIVS PADVA».
У зборах Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі маецца іканаграфічны аналаг з царквы в. Мірацічы, напісаны ў той жа перыяд — у 1744 г. Абодва абразы, відавочна, выконваліся паводле агульнай першакрыніцы.
Антан Ткач
А́нтан Ткач (Anton Tkáč, 30 сакавіка 1951, Лозарна, Чэхаславакія) — славацкі велагоншчык, трэнер і спартыўны функцыянер. Трохкратны чэмпіён свету па трэкавых велагонках, чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1976 года ў Манрэалі. Прэзідэнт Славацкага саюза веласіпедыстаў (SCZ).
Спартыўная кар'ера
Антан Ткач — самы вядомы славацкі велагоншчык. Ён пачынаў з трэкавых гонак сярод аматараў на 1 км. У гэтай дысцыпліне заваяваў на Чэмпіянаце свету ў Лестэры (Вялікабрытанія) у 1970 годзе бронзавы медаль. Але на летняй Алімпіядзе ў Мюнхене 1972 года на трэку 1 км паказаў толькі 13-е час. Неўзабаве Ткач пераарыентоўваўся на спрынт і ў 1970-1980-я гады ў гэтай дысцыпліне ўдзельнічаў на чэмпіянатах свету. Упершыню стаў чэмпіёнам свету у 1974 годзе (Манрэаль). Праз 2 гады там жа ён выйграў алімпійскае золата, здолеўшы апярэдзіць француза Даніэля Марэлона, трохкратнага алімпійскага чэмпіёна і сяміразовага чэмпіёна свету. Ткач стаў пятым славацкім алімпійскім чэмпіёнам. На Чэмпіянаце свету 1978 года ў Мюнхене (ФРГ) Ткач ізноў перамагае ў спрынце, апярэдзіўшы двух усходненямецкіх велагоншчыкаў Эмануэля Раша і Крысціяна Дрэшэра.
У рангу алімпійскага чэмпіёна Манрэаля Ткач двойчы, у 1976 і 1978 гадах, прызнаваўся ў Чэхаславакіі спартсменам года. Калі выяўлялі лепшых славацкіх веласіпедыстаў ХХ стагоддзя, Ткачу аддалі першы радок. Таксама заняў другое месца ў рэйтынгу лепшых спартсменаў стагоддзя ў Славакіі.
Пасля завяршэння спартыўнай кар'еры
Пасля заканчэння спартыўнай кар'еры Ткач вучыўся ў 1978-1983 гадах у Браціславе на факультэце фізічнага выхавання і спорту па спецыяльнасці «веласіпедны спорт».
Заходняя вобласць (1929—1937)
Заходняя вобласць з цэнтрам у Смаленску была ўтворана 1 кастрычніка 1929 года на падставе Пастановы Усерасійскага цэнтральнага выканаўчага камітэта СССР ад 14 студзеня 1929 года № 116 «Аб утварэнні на тэрыторыі РСФСР адміністрацыйна-тэрытарыяльных аб’яднанняў краявога і абласнога значэння».
Гісторыя
Пастановай Прэзідыума УЦВК «Аб утварэнні на тэрыторыі РСФСР адміністрацыйна-тэрытарыяльных аб’яднанняў краявога і абласнога значэння» ад 14 студзеня 1929 года з 1 кастрычніка 1929 года ўтворана Заходняя вобласць з цэнтрам у горадзе Смаленску, у склад якой увайшлі тэрыторыі Смаленскай, Бранскай і Калужскай губерняў, Ржэўскага павета, паўднёвай часткі Асташкаўскага павета і Тысяцкай і Боркаўскай валасцей Наваторжскага павета Цвярской губерні.
Паводле пастановы УЦВК ад 17 чэрвеня 1929 года Заходняя вобласць была падзелена на восем акруг з раённым падзелам. У кожнай акрузе зацверджаны склад раёнаў і іх цэнтраў. Першапачаткова вобласць была падзелена на 8 акруг: Бранскую, Велікалуцкую, Вяземскую, Клінцоўскую, Ржэўскую, Рослаўльскую, Смаленскую (Ярцаўскую) і Сухініцкую.
У чэрвені 1930 года падзел на акругі быў скасаваны, а к 1 студзеня 1931 года ў вобласці мелася 109 раёнаў, у якія ўваходзілі 3504 сельсаветы, 45 гарадоў, у тым ліку самастойных адміністрацыйна-гаспадарчых адзінак — 3 (Смаленск, на 1 студзеня 1931 года, з падпарадкаванымі сельсаветамі —, Бежыца — , Бранск — , з падпарадкаванымі сельсаветамі — ), рабочых пасёлкаў — 20, сельскіх населеных пунктаў — 54 956. Буйнымі населенымі пунктамі былі таксама:
29 студзеня 1935 года раёны былых Ржэўскай і Велікалуцкай акруг увайшлі ў склад Калінінскай вобласці.
Пастановай ЦВК СССР № 300 ад 27 верасня 1937 года Заходняя вобласць была скасавана. З яе складу, а таксама з утворанай у 1934 годзе Курскай вобласці былі вылучаны Смаленская і Арлоўская вобласці, пры гэтым зменены адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Курскай вобласці.
15 студзеня 1938 года Вярхоўны Савет СССР зацвердзіў стварэнне Смаленскай і Арлоўскай абласцей.
Францішак Нарбут
Францішак (Франц-Салезій) Нарбут (Franciszek Narbutt;, маёнт. Шаўры, Лідскі павет — , Трновец-над-Вагам, Венгрыя) — капітан узброеных сіл паўстанцаў 1863-64 гг.
Біяграфія
Скончыў Шляхецкі інстытут у Вільні, вучыўся на факультэце права Пецярбургскага ўніверсітэта, дзе ўступіў у падпольную арганізацыю польскіх студэнтаў. Пасля таго, як арганізацыю раскрылі, вымушаны быў у 1861 годзе пакінуў вучобу і ад’ехаў у Вільню. Потым нелегальна з’ехаць за граніцу Расіі. Спачатку ў Брусель, потым у Жэневу.
З пачаткам паўстанне ў 1863 годзе далучыўся да атрадаў Мар’яна Лангевіча, які дзейнічаў у Сандамірскім ваяводстве, дзе адразу служыў у пяхотным аддзеле ў рангу капітана, а потым прымаў удзел у стварэнні кавалерыйскага аддзела, дзейнічаў у Люблінскім ваяводстве.
Пасля паражэння нацыянальна-вызваленчага руху на Беларусі эмігрыраваў у Францыю, дзе нейкі час галадаў, пакуль не сустрэў сваю сястру Тэадору Манчуанску, якая дапамагла яму. Потым з’ехаў у Бельгію, нарэшце пераехаў у Венгрыю, дзе і асеў. Там Францішак Нарбут ажаніўся з Ізабелай Сейлар, працаваў чыгуначным інжынерам на чыгунках Малдовы і Венгрыі.
Памёр у венгерскім горадзе Торнуш 7 снежня 1892 года, дзе і пахаваны.
Качка шэрая
Апісанне
Самка светла-карычневая, афарбоўкай апярэння вельмі падобная на самку крыжанкі. Яе можна адрозніць ад гэтага выгляду толькі па цёмна-аранжавым аблямоўванні дзюбы, меншым памерам, беламу люстэрку і беламу жывату. Абодва полы ліняюць двойчы ў год і адзін раз на першым годзе жыцця.
Арэал
Шэрая качка водзіцца ў паўночных абласцях Еўропы і Азіі, у цэнтры Паўночнай Амерыкі. У Паўночнай Амерыцы яе вобласць распаўсюджання ўключае раку Святога Лаўрэнція, Вялікія азёры, Альберту, Саскачэван, Дакоту, поўдзень Канзаса, захад Каліфорніі, узбярэжжа Ціхага акіяна і паўднёвае ўзбярэжжа Аляскі. Вобласць распаўсюду гэтай птушкі магчыма працягваецца на ўсход Паўночнай Амерыкі. Гэта сапраўдная качка строга пералётная і ўзімку мігруе паўднёвей сваёй вобласці распаўсюду, з прыбярэжнай Аляскі на поўдзень Цэнтральнай Амерыкі, на ўсход у Айдаха, Канзас, Агая, Віргінію, а затым на поўдзень усёй Цэнтральнай Амерыкі.
Ghostemane
Фан-кліп на сваім сінгле «Mercury: Retrograde» з альбома Hexada набыў больш за 440 мільёнаў праглядаў на YouTube.
Раннія гады
Эрык Уітні нарадзіўся ў горадзе Уэст-Палм-Біч, штат Фларыда. З самага ранняга ўзросту ён любіў слухаць блэк-метал, дэз-метал і грайндкор, у прыватнасці, групы, пра якія ён даведаўся ад свайго стрыечнага брата Рона, а менавіта: Mayhem, Deicide і Carcass. Калі Эрык Уітні быў падлеткам, бацька пайшоў з жыцця. Музыка дапамагла яму справіцца са стратай, у той час ён слухаў Atreyu і Beneath The Sky, што значна паўплывала на яго будучую працу. У песні Somewhere Between Happiness And The Bottom Of The Lake з альбома Blackmage ён распавядае пра смерць бацькі.
У 14-гадовым узросце Уітні ўпершыню паспрабаваў сябе ў музыцы, выконваючы вокладкі розных песень на акустычнай гітары. Падлетак сустрэўся з рэпам пазней, пачуўшы Dr. Dre пад назвай «The Chronic». Дзякуючы гэтага альбома Уітні стала больш зацікаўленай у хіп-хопе.
Музычны стыль
У сваіх песнях Ghostemane часта сумяшчае індастрыяльна-нойзавыя сінтэзатары і перагружаныя гітары з 808 драм-машынай і трэпавымі структурамі, хоць, у некаторых трэках можна пачуць і жывыя ўдарныя. Часам сустракаюцца брэйкдаўны.
Для вакалу Эрыка Уітні характэрны хуткі рэчытатыў са зменай галасоў, спевы з завываннем, якое нагадвае чытанне загавораў падчас рытуалаў і скрымінг, які падкрэслівае агрэсіўнасць пасылу тэксту.
Тэматыка тэкстаў
У тэкстах прысутнічаюць тэмы містыкі, сатанізму, акультызму, смерці, эзатэрыкі. Уітні апісвае розныя рытуалы і згадвае пра тое, што размаўляе з духамі. Акрамя таго, на яго целе прысутнічае шмат татуіровак акультнай тэматыкі. Напрыклад, іерагліфічная манада (іерогліф, які лічыцца спалучэннем Сонца, Месяца і першасных элементаў) ангельскага навукоўца-матэматыка Джона Дзі. Па словах Ghostemane, ён з’яўляецца не сатаністам, а так званым тэлемітам, гэта значыць паслядоўнікам рэлігійнай плыні Тэлемы, развітай Алістэрам Кроўлі, а таксама ён казаў у адным з інтэрв’ю, што прытрымліваецца ідэалогіі Кібаліёна, чаму прысвяціў аднайменную песню і зняў на яе кліп.
Асабістае жыццё
У кастрычніку 2019 года Ghostemane пачаў сустракацца са спявачкай і ютуберам Poppy. У ліпені 2020 года пара заручылася.
У канцы 2021 года інфармацыя аб разводзе была пацверджана. 3 ліпеня 2022 года яго сапраўдная дзяўчына Skye зацяжарыла ад Эрыка
17 снежня 2022 года ў яго нарадзілася дачка, якую назвалі Навалі.
IC 4923
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2355
NGC 2355 (іншыя абазначэнні — NGC 2356, OCL 496) — рассеянае скопішча ў сузор’і Блізняты.
Барысаў-Арэна
«Барысаў-Арэна» — футбольны стадыён у Барысаве, Беларусь. З’яўляецца хатняй арэнай для футбольнага клуба БАТЭ, які выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі. Умяшчальнасць стадыёна складае 13 121 месца.
NGC 2355
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 2355, NGC 2356.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барысаў-Арэна
Гісторыя
Ідэя будаўніцтва новага стадыёна ў Барысаве абмяркоўвалася футбольнай грамадскасцю даўно. Аднак сур’ёзна пра гэта сталі задумвацца толькі пасля гістарычнага выхаду футбольнага клуба БАТЭ ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў 2008/2009. Хатняя арэна «жоўта-сініх» не адпавядала патрабаванням УЕФА для правядзення матчаў групавой стадыі, таму каманда з Барысава была вымушана прымаць сваіх супернікаў на мінскім стадыёне «Дынама». На наступны год барысаўчане выйшлі ў групавы этап іншага еўрапейскага клубнага турніру — Лігі Еўропы. У снежні 2009 года старшыня праўлення ФК БАТЭ Анатоль Капскі на сустрэчы з заўзятарамі, якая праходзіла ў барысаўскім Доме культуры, заявіў: «У апошні час шмат думаем пра новы стадыён. Заўзятары не раз выказвалі жаданне, каб у Барысаве з’явілася больш умяшчальная арэна. Размаўлялі з гэтай нагоды з кіраўніцтвам горада і вобласці. Плануем выступіць з ініцыятывай пабудовы стадыёна на 12-15 тысяч месцаў, на якім можна было б праводзіць міжнародныя матчы на ​​ўзроўні групавых турніраў. Няхай гэта будзе не самы дарагі аб’ект, але зручны і функцыянальны».
У 2010 годзе барысаўскія дэпутаты стварылі ініцыятыўную групу і звярнуліся да прэзідэнта краіны з прапановай аб будаўніцтве новай арэны. На гэты запыт кіраўнік дзяржавы даў указанне Савету Міністраў, Мінскаму абласному выканаўчаму камітэту сумесна з Беларускай федэрацыяй футбола да 1 чэрвеня 2010 дэталёва прапрацаваць гэта пытанне і ўнесці па ім адпаведныя прапановы.
Праект
Кіраўніцтва футбольнага клуба БАТЭ пачало актыўна шукаць кампанію-праекціроўшчыка. Разгледзеўшы нямала варыянтаў, выбар быў зроблены на карысць славенскай фірмы «Ofis arhitekti». Летам 2010 года архітэктары Шпела Відзечнік і Рок Аман завяршылі працу над праектам стадыёна. Ідэя славенскіх спецыялістаў унікальная. Гэта чыста футбольная арэна, разлічаная на 12 548 гледачоў (пазней умяшчальнасць была павялічана да 13 121 месца), якая адпавядае патрабаванням чацвёртай катэгорыі УЕФА. Агульная колькасць гледачоў уключае ложу ганаровых гасцей больш чым на 600 чалавек. Прадугледжана і ўмяшчальная ложа для прэсы: 144 месцы абсталяваны столікамі, але агульная ўмяшчальнасць можа быць павялічана да 256. Вялікая ўвага пры распрацоўцы праекта была нададзена пытанням бяспекі. На тэрыторыі спартыўнага аб’екта размешчана каля двухсот відэакамер, абсталявана чатыры паста аховы.
Дах стадыёна звонку абліцаваны металічнымі лістамі, адтуліны на фасадзе служаць для натуральнай вентыляцыі газона. У тарцы даху будуць умантаваныя пражэктары для асвятлення футбольнага поля. Новая арэна атрымае сістэму вадкаснага падагрэву поля і два мультымедыйных табло. Тры тысячы квадратных метраў дадатковых камерцыйных плошчаў займаюць частку падтрыбунных памяшканняў паўночнай, усходняй і паўднёвай трыбун. Для заўзятараў і наведвальнікаў стадыёна прадугледжаны паркоўка на 1 000 машына-месцаў, чатыры асноўныя кропкі грамадскага харчавання.
Ход будаўніцтва
Афіцыйна будаўніцтва новага барысаўскага стадыёна пачалося 12 лістапада 2010 года. Ва ўрачыстай цырымоніі закладкі падмурка прынялі ўдзел Прэзідэнт Беларусі і прадстаўнікі футбольнага клуба БАТЭ. Кульмінацыяй цырымоніі стала закладка капсулы з пасланнем нашчадкам. «Праз два гады на гэтым месцы будзе пабудавана выдатнае спартыўнае збудаванне, якое будзе адпавядаць усім патрабаванням УЕФА для правядзення матчаў міжнароднага ўзроўню. Пры яго ўзвядзенні выкарыстоўваюцца самыя сучасныя тэхналогіі і матэрыялы, а яркае архітэктурнае рашэнне зробіць новы стадыён сапраўдным упрыгажэннем горада. Хай ён стане адным з любімых месцаў актыўнага адпачынку дарослых і дзяцей, а спаборніцтвы на яго полі будуць нязменна радаваць заўзятараў і прынясуць поспех нашым камандам», — гаворыцца ў пасланні.
Асноўныя работы па ўзвядзенні новай арэны пачаліся ў студзені 2012 года. У гэтым годзе былі ўсталяваныя падтрыбунныя калоны, пазней пачалося ўзвядзенне трыбун. Пад канец 2012 на стадыёне ўсталёўваюцца першыя фермы — металічныя канструкцыі, на якія будуць мантавацца дах і фасад. Увесну 2013 года ўсе фермы былі ўсталяваныя і пачаўся мантаж даху. На працягу лета вяліся работы па ўстаноўцы сістэмы падагрэву футбольнага поля і ўкладцы газона. Актыўна вяліся работы па будаўніцтве новай транспартнай развязкі і пад’язных дарог да стадыёна. Увосень 2013 скончыўся мантаж арыгінальнай ашалёўкі фасада арэны. Новы спартыўны аб’ект быў уведзены ў эксплуатацыю вясной 2014 года.
Адкрыццё
Урачыстае адкрыццё «Барысаў-Арэны» адбылося 3 мая 2014 года. У фінальным паядынку розыгрышу Кубка Беларусі 2013/2014 сустракаліся гродзенскі «Нёман» і салігорскі «Шахцёр». Уладальнікам ганаровага трафея стала каманда з Салігорска. 10 мая 2014 года свой першы матч на новым стадыёне згуляў футбольны клуб БАТЭ. У сёмым туры чэмпіянату Беларусі ў Вышэйшай лізе барысаўчане абыгралі футбольны клуб «Слуцк».
Сучаснасць
Стадыёну «Барысаў-Арэна» прысвоена чацвёртая катэгорыя УЕФА, што дазваляе праводзіць на ім футбольныя паядынкі самага высокага ўзроўню. Спартыўная арэна неаднаразова прымала матчы адборачных турніраў чэмпіянатаў свету і Еўропы з удзелам нацыянальнай зборнай Беларусі. Для наведвальнікаў на стадыёне працуюць крама футбольнай атрыбутыкі, трэнажорная зала, фітнес-зала, дзіцячы гульнявы ​​цэнтр, кафэ.
Саюз ваяўнічых бязбожнікаў
Саюз ваяўнічых бязбожнікаў (раней — Саюз бязбожнікаў; Таварыства сяброў газеты «Бязбожнік») — добраахвотная грамадская арганізацыя ў СССР, заснаваная ў 20-х гг., якая ставіла сваёй мэтай ідэйную барацьбу з рэлігіяй ва ўсіх яе праявах.
Гісторыя ўзнікнення
Вырашальную ролю ва ўзнікненні Саюза ваяўнічых бязбожнікаў сыграла газета «Бязбожнік», якая выдавалася з 1922 гады. Вакол яе хутка склалася сетка карэспандэнтаў і чытачоў. Дзякуючы ім у жніўні 1924 года ў Маскве было ўтворана Таварыства сяброў газеты «Бязбожнік» (ТСГБ). I з'езд ТСГБ, які адбыўся ў красавіку 1925 года, пастанавіў стварыць адзінае ўсесаюзнае антырэлігійнае таварыства, якое атрымала назву «Саюз бязбожнікаў».
11—15 чэрвеня 1929 года ў Маскве праходзіць II з'езд Саюза бязбожнікаў, на якім прымаецца гістарычнае рашэнне пра пераназванне арганізацыі ў Саюз ваяўнічых бязбожнікаў. Апроч гэтага з'езд сцвярджае новую рэдакцыю статуту арганізацыі.
Дзейнасць
Саюз ваяўнічых бязбожнікаў адразу ж разгарнуў вялікую працу па прапагандзе атэізму, па стварэнні музеяў і выстаў, выпуску навуковай і навукова-папулярнай літаратуры, а таксама шэрагу перыядычных выданняў (газета «Бязбожнік», часопісы «Бязбожнік», «Антырэлігійнік», «Ваяўнічы атэізм», «Юныя бязбожнікі» і іншыя, якія выходзілі на розных мовах народаў СССР). Значная колькасць літаратуры выходзіла ў свет у выдавецтве «Бязбожнік», пасля Дзяржаўным выдавецтве антырэлігійнай літаратуры.
Актыўнасць праяўлялі першасныя арганізацыі СВБ на заводах, фабрыках, у калгасах, навучальных установах. Колькасць вочак СВБ дасягнула да 1940 г. 96 000, а колькасць членаў Саюза — 3 000 000 чалавек. Сур'ёзная ўвага надавалася падрыхтоўцы атэістычных кадраў. Былі адкрыты адмысловыя курсы (вочныя і завочныя) для падрыхтоўкі прапагандыстаў навуковага атэізму. Праводзілася праца па ўкараненні ў побыт новых, безрэлігійных свят і абрадаў.
У СВБ актыўна супрацоўнічалі бачныя дзеячы Камуністычнай партыі — Н. К. Крупская, А. В. Луначарскі, П. А. Красікаў, І. І. Скварцоў-Сцяпанаў і іншыя. На чале СВБ усе гады стаяў Емяльян Яраслаўскі. У 1947 г. функцыі СВБ перайшлі да Усесаюзнага грамадства па распаўсюдзе палітычных і навуковых ведаў (грамадства «Веды»). Дзейнасць СВБ зрабіла значны ўнёсак у развіццё масавага атэізму ў СССР.
Енё Хубаі
Е́нё Ху́баі (Hubay Jenő von Szalatna), сапраўднае імя Ойген Губер (Eugen Huber; 15 верасня 1858, Будапешт — 12 сакавіка 1937, ) — венгерскі скрыпач, кампазітар, педагог.
Біяграфія
Вучыўся ў свайго бацькі К. Хубаі, у 1871—1876 гадах у Вышэйшай музычнай школе ў Берліне. З 1876 канцэртаваў як саліст, у т.л. ў ансамблі з Ф. Лістам, Ж. Сервэ і інш. З 1882 года выкладаў у Брусельскай кансерваторыі, з 1886 года у Музычнай акадэміі ў Будапешце, у 1919—1934 гадах яе дырэктар.
Творчасць
Сярод твораў: оперы, у т.л. «Ганна Карэніна» (паст. 1915), «Венера Мілоская» (паст. 1935); балеты, у т.л. «Вялікі эгаіст» (паст. 1936); 4 сімфоніі, 4 канцэрты для скрыпкі з аркестрам, транскрыпцыі фартэпіянных п’ес Ліста і інш.
Сквер імя Эдварда Вайніловіча
Сквер імя Эдварда Вайніловіча — сквер у цэнтры Мінска, размешчаны ў межах гасцініцы «Мінск», колішніх даходных дамоў Уніхоўскага і Абрампольскага, Чырвонага касцёла, адміністрацыйнага будынка (вул. Берсана, 1А) і вул. Берсана, побач з плошчай Незалежнасці. На тэрыторыі сквера захаваўся двухпавярховы будынак пачатку XX стагоддзя, у якім цяпер размяшчаецца Музей гісторыі беларускага кіно. У 1977 годзе ў скверы пабудаваны фантан «Юнацтва» (скульпт. А. Анікейчык, архітэктары Ю. Градаў, Л. Левін; бронза, граніт; вышыня 4 м). У асіметрычнай формы басейне на 2 гранітных валунах адна супраць адной устаноўлены ўкленчаныя фігуры юнака і дзяўчыны. У руках яны трымаюць чашы, з якіх ліецца вада. Пластыка фігур, роўнядзь вады з астраўкамі зеляніны, ніцыя вербы, строгая велічнасць валуноў ствараюць рамантычны настрой, надаюць упрыманню лірычную ўзнёсласць. Грамадскасць і каталіцкая супольнасць доўгі час дамагаліся ўвекавечання імя беларускага гаспадарчага, культурнага і палітычнага дзеяча Эдварда Вайніловіча, шырока вядомага як фундатара касцёла Святога Сымона і Святой Алены (Чырвоны касцёл), узведзенага ў памяць аб заўчасна памерлых дзецях. У 2007 годзе Камісія па найменаванні і перайменаванні праспектаў, вуліц, плошчаў і іншых састаўных частак г. Мінска вырашыла перайменаваць вул. Берсана ў гонар Вайніловіча, але гэтага так і не адбылося, паводле афіцыйнай версіі, праз парушэнне заканадаўчага парадку працэдуры, паводле іншых версій — праз супрацьдзеянне праўладных камуністаў.