cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуліца Касманаўтаў (Віцебск)
Вуліца пачала фарміравацца ў XIX стагоддзі. Працягласць вуліцы 800 м ад вуліцы Зяньковай да Ленінградскай. Заканчваецца пуцеправодам праз чыгунку (Полацкі віядук). Перасякаецца з вуліцамі Савецкай Арміі, Кірава. Да вуліцы прымыкае Прывакзальная плошча. Сучасная траса вуліцы і забудова сфармаваліся пасля Вялікай Айчыннай вайны.
Аляксейкі (Івацэвіцкі раён)
Аляксе́йкі (, Алексейки) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стайкаўскага сельсавета.
NGC 6593
NGC 6593 (іншыя абазначэнні — MCG 4-43-18, ZWG 142.30, PGC 61617) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Кілікійскі каталікасат Армянскай апостальскай царквы
Кілікійскі Каталікасат ААЦ (Каталікасат Вялікага Дому Кілікіі) — адміністрацыйна незалежны Каталікасат Армянскай Апостальскай царквы, які прызнае першасць Эчміядзінскага Каталікоса Усіх Армян і Вярхоўнага Патрыярха ААЦ. Рэзідэнцыя Кілікійскага каталікоса пасля генацыду армян у Турцыі, у 1930 годзе была перанесена з Кілікіі ў Антэліяс (Ліван). У веданні Кілікійскага Каталікасата знаходзяцца епархіі ААЦ у Ліване, Сірыі і на Кіпры.
Гісторыя
З узнікненнем 1080 годзе Армянскай дзяржавы ў Кілікіі туды быў пераведзены пасад каталікоса Усіх Армян. З 1147 года рэзідэнцыя армянскага каталікоса была ў Ромкле, а з 1282 года ў Сісе. З падзеннем Армянскага Кілікійскага царства пасад каталікоса Усіх Армян у 1441 годхе з Кілікіі вяртаецца ў Святы Эчміядзін, дзе знаходзіцца і ў наш час. Апошні каталікос Усіх Армян у Кілікіі Грыгар IX (1439-1441) з-за старасці і хваробы не змог пераехаць з Кілікіі ў Эчміядзін, аднак даручыў Нацыянальна-Царкоўнаму сабору, скліканаму ў 1441 годзе ў Вагаршапаце абраць новага каталікоса Армянскай царквы. Быў абраны Кіракос Вірапецы (1441-1443).
Каталікос Грыгар IX працягваў жыць у Сісе, сталіцы Кілікіі, і пасля яго смерці быў створаны каталікасат у рамках меж Кілікіі — каталікасат Вялікага Дому Кілікіі. Паколькі галоўны ў ААЦ эчміядзінскі пасад тэрытарыяльна знаходзіўся пад уладай Персіі, з афармленнем у Асманскай імперыі сістэмы мілетаў, у 1461 годзе ствараецца Канстанцінопальскі патрыярхат ААЦ, кіраўніку якога, як этнарху, адміністрацыйна падначальваюцца ўсе армянскія абшчыны Турцыі. Такім чынам, Кілікійскі і Ахтамарскі каталікосы, быўшы вышэй Канстанцінопальскага армянскага патрыярха духоўнай ступенню, знаходзіліся ў яго адміністрацыйным падначаленні.
Да ХХ стагоддзя Кілікійскі каталікасат валодаў 15 епархіямі: Сіскай, Адэнскай, Марашкай, Аджынскай, Паяскай, Берыйскай, Зейтунскай, Айнтапскай, Антыёхскай, Малатыйскай, Ёзгацкай, Кюрунскай, Тэпрыкійскай, Фірнузскай і Тарантыйскай. Пасля генацыду армян у Кілікіі ў 1920 годзе пасад каталікоса Кілікійскага на працягу 10 гадоў пераязджаў з месца на месца, а ў 1930 годзе асталяваўся ў Антыліясе, дзе знаходзіцца і дагэтуль. Аднак пасад страціў амаль усе свае епархіі, апроч Берыйскай, і знаходзіўся на грані знікнення. Для захавання гэтага гістарычнага пасада па просьбе каталікасата Ўсіх Армянаў патрыярхія Іерусаліма часова перадала ва ўладанні каталікасата Вялікага Дому Кілікіі епархіі Дамаска і Бейрута, а патрыярхія Канстанцінопаля — епархію Кіпра.
Кірыл Васільевіч Габурыч
Кірыл Васільевіч Габурыч (Chiril Gaburici; нар. 23 лістапада 1976 года, Лаганешты, Малдаўская ССР, СССР) — малдоўскі дзяржаўны дзеяч, эканаміст, прадпрымальнік. 18 лютага 2015 года парламентам Малдовы зацверджаны ў пасады прэм’ер-міністра краіны. Падаў у адстаўку з паста прэм’ер-міністра Малдовы 12 чэрвеня 2015 года.
Біяграфія
Кірыл Габурыч нарадзіўся 23 лістапада 1976 года ў сяле Лаганешты Катоўскага раёна Малдаўскай ССР.
У 2001—2003 гадах з’яўляўся прадстаўніком аддзела рэгіянальных продажаў аператара сотавай сувязі Moldcell, дзе адказваў за развіццё аператара на поўначы краіны. Потым да 2004 года працаваў начальнікам аддзела рэгіянальных продажаў Moldcell. З мая 2004 года да кастрычніка 2008 года быў дырэктарам дэпартамента продажаў Moldcell. 1 лістапада 2008 года прыступіў да выканання абавязкаў генеральнага дырэктара Moldcell.
У 2012 годзе Габурыч перабраўся ў Азербайджан, дзе ўзначаліў Azercell Telekom. У снежні 2014 года самахоць пакінуў пост прэзідэнта кампаніі.
14 лютага 2015 году дэкрэтам прэзідэнта Малдовы Нікалае Цімофці прызначаны кандыдатам на пост прэм’ер-міністра краіны. 18 лютага за ўрад Габурыча прагаласавалі 60 (са 101) дэпутатаў парламента.
Фларыдскі Атлантычны ўніверсітэт
Фларыдскі Атлантычны ўніверсітэт (Florida Atlantic University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Бока-Ратон, штат Фларыда.
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца часткай Сістэмы дзяржаўных універсітэтаў штата Фларыда. Ён быў створаны як пяты дзяржаўны універсітэт у Фларыдзе. Універсітэт хутка вырас і стаў адной з буйнейшых устаноў адукацыі ў штаце па колькасці студэнтаў. Фларыдскі Атлантычны ўніверсітэт прапануе больш за 180 праграм бакалаўрыяту і магістратуры ў сваіх 10 акадэмічных каледжах. Вучэльня адкрылася ў 1964 годзе як першы дзяржаўны ўніверсітэт у ваколіцах Маямі, прапаноўваючы толькі поўную вышэйшую адукацыю. Гадавы бюджэт універсітэта складае каля 1 мільярда долараў ЗША, а гадавы эканамічны эфект — больш 6 мільярда долараў ЗША. З 1964 года ўніверсітэт надаў дыпломы больш чым 185 000 выпускнікам.
Мікалай Міронавіч Шыкалай
Мікалай Міронавіч Шыкалай (нар., в. Моталь, Іванаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — дырэктар філіяла «Каапром» Іванаўскага раёна.
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў Баранавіцкі тэхналагічны тэхнікум (цяпер Баранавіцкі тэхналагічны каледж) па спецыяльнасці пякарная вытворчасць. У спажывецкай кааперацыі працуе з 1967 года, спачатку экспедытарам хлебнай машыны, затым тэхнолагам, загадчыкам пякарні, з 1980 года — дырэктарам камбіната кааператыўнай прамысловасці Іванаўскага раённага спажывецкага таварыства, а з лютага 2002 года — дырэктарам філіяла «Кааппром» Іванаўскага раённага спажывецкага таварыства.
Археагенетыка
Археагенетыка (ад археа- + генетыка) — вобласць даследаванняў малекулярнай генетыкі, у якой метады папуляцыйнай генетыкі прымяняюцца да вывучэння гісторыі чалавецтва. Аўтарам тэрміна «археагентыка» з'яўляецца брытанскі археолаг Колін Рэнфру.
У 1963 г. Эміль Цукеркандль і хімік Лайнус Полінг прапанавалі тэрмін «палеагенетыка», а «хросным бацькам» новай дысцыпліны стаў біёлаг Свантэ Пяэба.
Да метадаў археагенэтыкі, у прыватнасці, адносяць: Папярэднікамі археогенетики з'яўляліся даследаванні групаў крыві і раннія працы аб сувязях паміж класічнымі генетычнымі маркерамі і моўнымі і этнічнымі групамі. Сярод першых даследчыкаў у гэтым кірунку вядомыя Людвік Хіршфельд і Ханка Хіршфельд, Уільям Бойд і Артур Муран. Пачынаючы з 1960-х гадоў Луіджы Лука Кавалі-Сфорца выкарыстоўваў класічныя генетычныя маркеры для даследавання дагістарычнага насельніцтва Еўропы, вынікам чаго стала публікацыя яго даследаванні «Гісторыя і геаграфія чалавечых генаў» у 1994 годзе.
Пазней генетыкі правялі аналіз генетычнай гісторыі ўсіх асноўных культурных раслін (такіх, як пшаніца, рыс, кукуруза) і хатніх жывёл (такіх, як каровы, козы, свінні, коні). Былі прапанаваныя мадэлі храналогіі і біягеаграфіі іх прыручэння і наступнай гадоўлі, у асноўным па дадзеных мітахандрыяльнай ДНК.
Антоніа Амарыі выкарыстаў тэрмін «археагенетыка» выключна ў дачыненні да генетычных дадзеных антрапагенезу. Вельмі амбіцыйную канцэпцыю аднаўлення зніклых відаў метадамі генетыкі вылучылі Лайнус Полінг і Эміль Цукеркандль.
Android Lollipop
Android Lollipop — 5-я версія мабільнай АС Android. Прэзентавана публіцы 25 чэрвеня 2014 года і выпушчана ў выглядзе бэта-версіі для некаторых мадэляў серыі Google Nexus.
Гісторыя
Афіцыйны рэліз адбыўся 3 лістапада 2014 года разам з новым планшэтам Nexus 9, выпушчаным у супрацоўніцтве з кампаніяй HTC. Зыходны код рэлізнай версіі быў прадастаўлены вытворцам восенню 2014 года. Найбольш відавочныя змены ў Android L ўключаюць новы карыстальніцкі інтэрфейс, названы аўтарамі Material design, удасканаленні паведамленняў, якія цяпер даступныя з экрана блакавання і з любога прыкладання ўверсе экрана. Унутраныя змены заснаваныя на пераходзе на віртуальную машыну ART (Android Runtime), якая афіцыйна мяняе Dalvik для павышэння прадукцыйнасці і аптымізацыі, накіраванай на павышэнне энергаэфектыўнасці сістэмы.
Выпуск
Версія Android L для распрацоўшчыкаў была выпушчаная для Nexus 5 і Nexus 7 2013 Wifi 26 чэрвеня 2014 года, як завадскі .img файл для прашыўкі ў рэжыме Fastboot. Фінальная версія плануецца да выпуску восенню 2014 года.
HTC абвясціла аб пераводзе на Android L сваіх прылад HTC One і One M8 «на працягу 90 дзён пасля атрымання фінальнага API ад Google».
Канферэнцыя ў Палерма (2018)
Канферэнцыя ў Палерма — міжнародная канферэнцыя, прызначаная для мірнага ўрэгулявання лівійскага канфлікту. Была праведзена 12—13 лістапада 2018 года ў Палерма (Італія). Арганізатарам саміту стаў італьянскі прэм’ер-міністр Джузэпэ Контэ. У ім бралі ўдзел прадстаўнікі лівійскіх уладаў, у тым ліку кіраўнік Урада нацыянальнай згоды Фаіз Сарадж, старшыня Палаты прадстаўнікоў Агіла Салах Іса і фельдмаршал Халіфа Хафтар разам дэлегацыямі з такіх краін як Алжыр, Аўстрыя, Канада, Чад, Чэхія, Егіпет, Эфіопія, Францыя, Германія, Грэцыя, Іарданія, Мальта, Марока, Нідэрланды, Нігер, Польшча, Катар, Рэспубліка Конга, Расія, Саудаўская Аравія, Іспанія, Судан, Швецыя, Швейцарыя, Туніс, Турцыя, ААЭ, Вялікабрытанія, ЗША. Еўрапейскі Саюз, Ліга арабскіх дзяржаў, ААН, Афрыканскі саюз, Сусветны банк і Міжнародны валютны фонд таксама накіравалі сваіх прадстаўнікоў. Заяўленая мэта — «наблізіць поўнае ўрэгуляванне ў паўночнаафрыканскай краіне праз дасягненне згоды паміж супрацьлеглымі палітычнымі сіламі ўнутры Лівіі».
На думку спецыяльнага прадстаўніка генеральнага сакратара ААН па Лівіі Гасана Саламэ, міжнародная канферэнцыя не прынесла ніводнага канкрэтнага рашэння, не пазначыла ніводнага абавязацельства бакоў і не вызначыла даты наступнага этапу лівійскага ўрэгулявання, аднак была прызнана паспяховай.
Генеральны Савет Андоры
Генеральны Савет Андоры (Consell General), таксама таксама называецца Генеральны Савет Далін (Consell General de les Valls) — аднапалатны парламент Андоры.
Склад і паўнамоцтвы
Генеральны Савет складаецца з 28 членаў, якія выбіраюцца ўсенародна на 4 гады па прапарцыйнай сістэме. З іх 14 дэпутатаў абіраюцца ў адзінай акрузе, якая прадстаўляе ўсю дзяржаву, а астатнія 14 ад 7 абшчын Андоры. Да 1997 дэпутаты абіраліся па 2 ад кожнай абшчыны, пасля гэтага было вырашана размеркаваць колькасць дэпутатаў ад абшчын згодна з іх насельніцтву.
Генеральны Савет выбiрае са свайго складу старшыню — Генеральнага сіндыка (Síndic general), і яго намесніка — Субсіндыка (Subsíndic).
Генеральны Савет са згоды князёў Андоры абірае кіраўніка ўрада і Выканаўчы Савет, які складаецца з прадстаўніка ў ім кіраўніка ўрада і 7 міністраў.
Гісторыя
Першы парламент — Савет Зямлі (Consell de la Terra), быў заснаваны ў Андоры ў 1419. Ён выбіраў сіндыкаў, якія ажыццяўлялі кіраўніцтва княствам. Хоць савет абіраўся насельніцтвам, неўзабаве яго абранне апынулася прэрагатывай найбольш знатных і багатых сем'яў, таму ў 1866 была праведзена рэформа, па якой быў заснаваны Генеральны Савет Далін, у які выбіралі першага сіндыка і субсіндыка, якія ажыццяўлялі выканаўчую уладу. З яго 24 дэпутатаў 20 абіраліся кіраўнікамі сем'яў на два гады. У 1933 пасля спроб Генеральнага Савета зрабіць Андору рэспублікай ён быў распушчаны князямі Андоры і зноў абраны па новай выбарчай сістэме, якая прадстаўляе выбарчае права ўсім мужчынам, якія дасягнулі 25 гадоў, і права балатавацца мужчынам, якія дасягнулі 30 гадоў. У 1970 права голасу атрымалі жанчыны, у 1971 мінімальны ўзрост выбаршчыкаў быў паніжаны да 21 года, а кандыдатаў да 25. У 1973 жанчыны атрымалі права балатавацца ў савет, і ў выніку рэформы 1978 былі замацаваны вынікамі рэферэндуму. У тым жа годзе з заснаваннем абшчыны Эскальдэс-Эндаргань колькасць дэпутатаў ўзрасла да 28.
У 1982 быў заснаваны Выканаўчы Савет, які складаўся з старшыні і 4 дарадцаў з міністэрскімі паўнамоцтвамі, а ў 1993 Канстытуцыя заснавала пасаду Кіраўніка ўрада і замест першага сіндыка пост Генеральнага сіндыка, які ажыццяўляе толькі абавязкі старшыні парламента. Таксама было заснавана фарміраванне ўрада і парламента па прапарцыйнай партыйнай сістэме, хоць першыя палітычныя партыі з'явіліся ў Андоры толькі ў 1976, а прызнаны афіцыйна толькі ў 1992.
Тэстастэрон
Тэстастэрон (Τεστοσ τερόνη → testiculus, што літаральна азначае: мужчынскае яечка) — асноўны мужчынскі палавы гармон, андраген.
Сакрэтуюць клеткамі Лейдзіга насеннікаў у мужчын, а таксама ў невялікіх колькасцях яечнікамі у жанчын і карой наднырачнікаў ў абодвух палоў. З’яўляецца прадуктам перыферычнага метабалізму.
Вызначае палавую дыферэнцыяцыю рэпрадуктыўных органаў і ўсяго арганізма па мужчынскім тыпе. У антагенезе ўдзельнічае ў развіцці мужчынскіх палавых органаў, другасных палавых адзнак, рэгулюе палавыя паводзіны, сперматагенез. У жаночых асобін тэстастэрон, які выпрацоўваецца яечнікамі, садзейнічае развіццю малочных залоз (у час цяжарнасці яго канцэнтрацыя павялічваецца).
Метабалічныя пераўтварэнні тэстастэрону ажыццяўляюцца ў печані, нырках, кішэчніку, лёгкіх, скуры і іншых органах. Сакрэцыя залежыць ад сезонных і ўзроставых змен. Канцэнтрацыя ў плазме крыві мужчын 0,5—0,9 мкг/100 мл, у жанчын — 0,12 мкг/100 мл. За суткі ў арганізме мужчыны ўтвараецца каля 15 мг тэстастэрону. Не назапашваецца ў арганізме, метабалізуецца ў андрастэрон, выводзіцца з мачой.
Эштан Картэр
Эштан Болдуін Картэр (Ashton Baldwin Carter; 24 верасня 1954, Філадэльфія, Пенсільванія — 24 кастрычніка 2022) — амерыканскі палітык і фізік, эксперт па палітыцы бяспекі. Міністр абароны ЗША з 17 лютага 2015 году па 20 студзеня 2017.
Біяграфія
Эштан Болдуін Картэр нарадзіўся 24 верасня 1954 года ў Філадэльфіі, Пэнсыльванія. Яго бацька Уільям Стэл Картэр Малодшы — ветэран Другой сусветнай вайны, у ваенна-марскім флоце быў неўролагам і псіхіятрам. Таксама Уільям Картэр быў старшынёй аддзела ў Мемарыяльным шпіталі Абингтон на працягу 30 гадоў. Маці — Эн (Болдвин) Картэр, выкладчык англійскай мовы. Эштан Картэр рос разам з трыма роднымі братамі. У звароце 11 гадоў, калі Эштан Картэр працаваў на сваёй першай працы ў мыйцы машын, ён быў звольнены за тое, што абліў брудам ўладальніка машыны.
Атрымаў ступень бакалаўра ў Ельскім універсітэце па сярэднявечнай гісторыі і тэарэтычнай фізіцы. Доктарскую ступень у галіне тэарэтычнай фізікі атрымаў як стыпендыят Родса ў Оксфардскім універсітэце. Выкладаў у Гарвардскім і ў Стэнфардскім універсітэтах. Працаваў кансультантам па пытаннях палітыкі бяспекі, у прыватнасці ў Goldman Sachs.
У 1993—1996 гадах працаваў у Дэпартаменце абароны ў адміністрацыі Біла Клінтана як памочнік міністра абароны ЗША па пытаннях міжнароднай палітыкі бяспекі. У адміністрацыі Барака Абамы: з 29 красавіка 2009 па 5 кастрычніка 2011 намеснік міністра абароны па набыцці, лагістыцы і тэхналогіях, на гэтай пасадзе ён адказваў за закупкі зброі; з 6 кастрычніка 2011 па 3 снежня 2013 быў 1-м намеснікам Міністра абароны ЗША.
У снежні 2014 года Прэзідэнт ЗША Барак Абама прадставіў кандыдатуру Картэра на пасаду міністра абароны ЗША. Сенат ЗША зацвердзіў яго кандыдатуру першага лютага 2015 года.
Рэпік канапляны
Рэ́пік канапляны (Eupatorium cannabinum) — кветкавая расліна роду  сямейства.
Назва
Рэпік канапляны, рэпік, рэчнік, сядач.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з тоўстым вузлаватым карэнішчам і вышынёй да 2 м. Сцябло прамастойнае, часам разгалінаванае, апушанае кароткімі валаскамі, часта чырванаватага колеру. Лісце чаргаванае, з кароткімі чаранкамі, апушанае, пілаватае па краі. Ніжняе лісце рассечанае на 5 ланцэтных долей, сярэдняе — на 3. Сярэдняя доля ніжніх лістоў мае даўжыню да 15 см і шырыню 3—4 см. Верхняе лісце суцэльнае. Кветкі брудна-ружовага колеру, у невялікіх кошыках, сабраных у шчыткападобныя суквецці. Абгортка складаецца з 9—10 лісцікаў. Плод — сямянка цёмна-бурага колеру, з кропкавымі залозкамі і чубком з шурпата зазубраных валаскоў.
Расліна ядавітая.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Марока). Натуралізавалася на тэрыторыі Новай Зеландыі і Паўночнай Амерыкі.
Святлолюбівая і ценевынослівая расліна, мезафіт, гіграфіт і эўтроф. Расце па берагах вадаёмаў, у забалочаных лясах і хмызняках, на ўскрайках балот, вільготных і забалочаных лугах. Цвіце ў чэрвені—верасні.
Гаспадарчае значэнне
Лекавая (мачагонны, танізоўны, ванітоўны і ранагаючы сродак) расліна. Са сцяблоў магчыма атрымліваць грубае валакно, з лісця і каранёў — сінюю і чорную фарбу. У насенні маецца да 25 % тлустага алею. Дэкаратыўная расліна.
Песня Лёду і Агню
«Песня Лёду і Агню» (A Song of Ice and Fire — серыя эпічных фэнтэзі-раманаў амерыканскага пісьменніка і сцэнарыста Джорджа Марціна. Марцін пачаў працу над серыяй у 1991 годзе. Спачатку была задумана як трылогія. На сёння павялічылася да пяці раманаў, яшчэ два запланаваныя. Аўтарам напісаны таксама аповесці-прыквэлы, падзеі якіх адбываюцца ў сусвеце дадзенай серыі. Адна з такіх аповесцяў («Кроў дракона») атрымала прэмію Х’юга . Тры першыя раманы серыі атрымалі прамію «Локус» у 1997, 1999 і 2001 годзе адпаведна.
На красавік 2005 году агульны продаж кніг серыі склаў 60 мільёнаў экзэмпляраў, яны былі перакладзены на 45 моў. Чацвёрты і пяты тамы дасягнулі першага месцы ў спісе бестсэлераў па версіі The New York Times.
Рост папулярнасці серыі правёў да таго, што тэлекампанія HBO набыла правы на экранізацыю і пачала стварэнне тэлевізійнай адаптацыі. Таксама існуюць папулярныя настольныя і ролявыя гульні, калекцыі мастацкіх прац, заснаваныя на кнігах. Французская кампанія-распрацоўшчык камп’ютарных гульняў Cyanide падпісалі дамову з Марцінам аб стварэнні серыі гульняў па матывах цыкла. 29 верасня 2011 года адбыўся рэліз першай з іх — стратэгіі «Гульня тронаў: Пачатак», створанай па матывах серыі, а 15 сакавіка 2012 года выйшла гульня ў жанры RPG пад назвай «Гульня тронаў».
Сюжэт
Падзеі серыі адбываюцца ў выдуманым сусвеце, які нагадвае еўрапейскае Высокае Сярэднявечча, у якім існуюе магія, а побач з людзьмі жывуць фантастычныя расы разумных істот. У сусвеце «Песні» зіма і лета доўжацца шмат год. Падзеі кнігі ахопліваюць некалькі год, якія выпадаюць на канец доўгага дзесяцігадовага лета, восень і пачатак цяжкай, нявызначана доўгай зімы.
Шэраг сюжэтных падзей звязаны з барацьбой за Жалезны Трон — трон усяго мацерыка Вестэраса. Пасля смерці ў першай кнізе караля Роберта Баратэана разгортваецца барацьба за ўладу паміж уплывовымі сем’ямі і іх прыхільнікамі — спачатку ў выглядзе палацавых інтрыг, потым у выглядзе грамадзянскай вайны. Некаторыя вобласці краіны адпадаюць, абвяшчаючы сваю незалежнасць.
Важная сюжэтная лінія, у цэнтры якой знаходзіцца юнак-бастард, звязана з падзеямі на краяняй поўначы Вестэраса, дзе гіганцкая сцяна абараняе паўднёвыя каралеўствы ад дзікіх земляў па той бок сцяны. Тут з канцом лета з’яўляюцца Іншыя — злосныя звышнатуральныя істоты, звязаныя з холадам і смерцю.
Частка гісторыі адбываецца за межамі Вестэраса — на ўсходнім кантыненце Эсас. Дэйенэрыс Таргарыен, апошняя прадстаўніца дынастыі Таргарыенаў, якія некалі кіравалі Вестэрасам, але былі звергнутыя і выгнаныя Робертам Баратэонам, спрабуе знайсці прыхільнікаў, каб вярнуць Жалезны Трон. Дэйнэрыс робіцца гаспадыняй трох адзіных у свеце драконаў.
Гісторыя сусвету
Гісторыя выдуманага сусвету прыводзіцца ў дадатках пасля кожнага з пяці тамоў, у аповесцях і інтэрв’ю з самім аўтарам.
Паколькі падзеі сагі адбываюцца ў Сямі Каралеўствах Вестэраса, найболей падрабязна апісаны гістарычныя падзеі гэтай часткі свету. Вестэрас — вялізны кантынент са старажытнай гісторыяй у болей чым 12 тысячагоддзяў, дзе зіма і лета доўжацца шмат год. Першымі жыхарамі Вестэраса былі Дзеці Лесу, чыіх старых багоў усё яшчэ ўшаноўваюць на Поўначы, — маленькая раса, якая жыла ў гармоніі з прыродай і выкарыстоўвала моцную магію.
Першыя людзі
Першыя людзі — цывілізацыя прымітыўных воінаў, якія выкарыстоўвалі бронзавую зброю і ездавых коней, — прыйшлі з-за мора, з усходняга кантыненту Эсас, праз такзваны натуральны пост (пазней знішчаны) і вялі некалькі войнаў супраць Дзяцей Лесу, якія скончыліся Пактам Вострава Твараў. Пакт сцвярджаў: Першыя Людзі атрымліваюць канторль над землямі, а Дзеці Лесу застаюцца ў лясах.
Андалы і ройнары
Прыкладна праз 2 тысячы год пасля Вайны Заходу Андалы з усходняга кантыненту перасеклі Вузкае мора. Андалы выкарыстоўвалі жалезную зброю, прыручалі баявых коней і прынеслі з сабою Веру Сямі. Яны высадзіліся ў даліне Арэн і праз некалькі стагоддзяў падпарадкавалі паўднёвыя каралеўствы. Тым не менш, яны не здолелі захапіць Поўнач дзякуючы натуральным перашкодам.
Праз нейкі час у Вестэрасе ўзнікла 6 магутных каралеўстваў: Паўночнае Каралеўства, Каралеўства Жалезных Астравоў, Каралеўства Даліны, Каралеўства Скал, Каралеўства Штармоў і Каралеўства Абшару. Сёмае Каралеўства Рачных земляў некалікі разоў захоплівалася суседзямі і аднойчы было знішчана. Маленькія пустынныя каралеўствы дальняга поўдня Вестэраса была раздроблены і аслаблены няспыннай барацьбой.
За тысячу год да падзей рамана з’явілася мноства ўцекачоў з раёна ракі Ройн, з усходняга кантынента. Уцекачы былі сагнаны са сваіх земляў пад напорам далёкай імперыі Валірыя, перасеклі Вузкае мора пад кіраўніцтвам каралевы-ваяркі Німерыі і высадзіліся на поўдні Вестэраса. Райнары аб’ядналіся ў мясцовым Лордам Морсам Мартэлам і захапілі паўвостраў Дорн, стварыўшы моцнае каралеўства.
Людскія страты ў Іракскай вайне
Па мінімальных ацэнках у баявых дзеяннях загінулі 56 736 камбатантаў 25 128 байцоў міжнароднай кааліцыі і саюзных ёй іракскіх сіл, 31 708 байцоў пра-хусейнаўскіх сіл і паўстанцкіх атрадаў) і 116 903 цывільных асоб. Цалкам — 174 000 чалавек. Максімальныя лічбы дасягаюць адзнакі ў некалькі сотняў тысяч загінуўшых.
Міжнародная кааліцыя
Міжнародная кааліцыя на чале з ЗША, паводле даных міністэрстваў абароны краін альянсу, а таксама аўтарытэтнага незалежнага інтэрнэт-сайта iCasualties.org, баявыя і небаявыя страты кааліцыі склалі 4804 вайскоўцаў загінулымі, сярод якіх 4 423 з’яўляюцца байцамі амерыканскай арміі. З гэтых лічб падчас непасрэднага ўварвання і баёў з урадавай арміяй рэжыма Садама Хусейна былі забіты 172 салдата іншаземных сіл (139 амерыканцаў і 33 брытанцы).
У той жа час, існуюць і іншыя ацэнкі страт, асабліва што датычыцца арміі ЗША.
Як заявіў 26 сакавіка 2003 года ўрад Хусейна, толькі за першы тыдзень канфлікту ў баях загінулі каля 700 брытанскіх і амерыканскіх ваенных. Згодна з інфармацыяй іракскага паўстанцкага руху, у баях у Фалуджы за 4—30 красавіка і 8—18 лістапада 2004 года загінула 640 «амерыканскіх акупантаў», у той час як іх апаненты прызналі гібель толькі 119 чалавек, а падчас дзеянняў снайпероў у Багдадзе за перыяд 2005—2008 гадоў, як сцвярджалі баевікі, налічана 634 забітых ваенных ЗША, дзе кааліцыя пацвердзіла 37. Паводле даных КВІР Ірана, рэальныя амерыканскія ваенныя страты нібыта ў 2,5 разы больш заяўленых, гэта значыць крыху больш за 11 тыс. чалавек. Некаторыя няўрадавыя назіральнікі казалі пра 10 тысяч чалавек забітымі.
Па заяве спецыяліста па Блізкім Усходзе Уладзіміра Платава, амерыканскае камандаванне паведамляла пра гібель байца толькі пры ўмове, што ён быў забіты непасрэдна на поле бою, пры гэтым хаваючы факты небаявыя страт ці ж нават выдаючы баявыя страты за небаявыя. Таксама сцвярджалася аб неўліку ў афіцыйны спіс страт памерлых у шпіталях і замежных грамадзян, якія ваююць у арміі ЗША. Па паведамленнях, пры гібелі апошніх парой закопвалі ў магілы прама на тэрыторыях баз або ў іх ваколіцах. Так, па дадзеных Europa Press, толькі за красавік 2004 года не былі ўлічаны 13 загінулых амерыканскіх вайскоўцаў.
Такім чынам, зыходзячы з розных крыніц, усяго замежны ваенны кантынгент страціў ад 4804 да 11 375 чалавек забітых, сярод якіх:
Таксама трэба адзначыць пра смерць 31 турэцкага сілавіка, якія звычайна не ўключаюць у страты кааліцыі.
Сілы новага іракскага ўрада
Па некаторых падліках, іракская армія і іншыя сілавыя структуры страцілі 17 690 чалавек забітымі і яшчэ 1002 байцоў лаяльнага новаму ўраду апалчэння «Сыны Ірака». Разам з тым як мінімум 46 байцоў курдскай Пешмергі, саюзнай да замежнікаў і новага ўрада, былі забіты падчас вайны.
Прыватныя ваенныя кампаніі
Агульная колькасць страт сярод супрацоўнікаў прыватных ваенных кампаній ацэньваецца ў 1 554 —3 491 забітых. Галоўным чынам гэта грамадзяне ЗША (933—1471 чалавек), Вялікабрытаніі (53—743 чалавек) і Турцыі (звыш за 131 забітых). Аднак ёсць і з краін, якія не прымалі непасрэднага ўдзелу ў канфлікце, да прыкладу, Расія, Кітай, Малдова, Аўстрыя, Германія, Бразілія і іншыя.
Сілы ўрада Садама Хусейна
Зыходзячы з розных ацэнак, вясной 2003 года армія прэзідэнта С. Хусейна страціла 5 388 —10 800 чалавек забітымі.
Іракскія паўстанцы
Інфармацыя аб стратах баевікоў ад іх саміх амаль адсутнічае, але, па даных кааліцыі, атрады паўстанцкага руху панеслі страты ў 26 320—27 000 забітых 597 killed in 2003,, 23,984 killed from 2004 through 2009 (with the exceptions of May 2004 and March 2009),  652 killed in May 2004,  45 killed in March 2009,  676 killed in 2010,  366 killed in 2011 (with the exception of February),      thus giving a total of 26,320 dead , з якіх на 2007 год ад 8,6 да 14,1 тысяч загінулі непасрэдна ў баях з замежнымі сіламі. Адсюль таксама пэўная колькасць байцоў загінула ў сутычках паміж сабой, паколькі супраціў з’яўляўся разнамасным і яго члены мелі шэраг ідэалагічных і рэлігійных спрэчак. Асабліва гэта тычылася барацьбы шыітаў з сунітамі, суфітаў з салафітамі і праіранскіх сіл (прыхільнікаў ісламскай рэспублікі) з баасістамі (прыхільнікаў зрынутага рэжыму С. Хусейна)
Мірнае насельніцтва
Па ацэнцы брытанскага медыцынскага часопіса The Lancet, да восені 2004 года ахвярамі вайны сталі 98 тыс. іракцаў, а да лета 2006 году — 655 тысяч. Абедзве лічбы ўключаюць непрамыя страты — гэта значыць тых, хто нарадзіўся ў выніку пагаршэння сістэмы аховы здароўя, інфраструктуры, росту злачыннасці і г. д. Гэтыя лічбы ўключаюць таксама скарачэнне колькасці насельніцтва ў выніку змяншэння нараджальнасці ў перыяд ваенных дзеянняў і ў наступны перыяд. Гэта скарачэнне разглядаецца як прамы вынік вайны, якая выклікала змены ў сацыяльнай структуры іракскага грамадства, а таксама істотна паменшыла колькасць новых шлюбаў. Пасля заканчэння вайны, у 2013 годзе, The Lancet апублікаваў новае даследаванне, у якім прыведзена нашмат меншая адзнака ахвяр — 116 903.
Па даных амерыкана-брытанскай няўрадавай праваабарончай арганізацыі «Iraq Body Count», c пачатку акупацыі Ірака да снежня 2007 года, у краіне загінулі каля 80 тыс. мірных жыхароў, больш за 160 тыс. атрымалі раненні і калецтвы. Толькі ў Багдадзе ахвярамі сталі 40,5 тыс. чалавек. Чвэрць загінулых — жанчыны і дзеці. Гэтыя даныя не з’яўляюцца поўнымі, паколькі «Ірак бодзі Каунт» падлічвае толькі тыя смерці, пра якія паведамляюць сродкі масавай інфармацыі.
Па ацэнцы інфармацыйнага агенцтва «Асашыэйтэд Прэс», з 2006 года займаецца падлікам ахвяр вайны па навінавых паведамленнях, у 2006 годзе ў Іраку ў выніку гвалту загінулі 13 813 мірных жыхароў, у 2007 годзе — 18 610.
Па ацэнцы новага іракскага ўрада і Сусветнай арганізацыі аховы здароўя, з сакавіка 2003 і да сярэдзіны 2006 года памерлі гвалтоўнай смерцю 151 тыс. чалавек. Праведзенае СААЗ даследаванне эксперты назвалі самым буйным і найбольш адпаведным крытэрам навуковасці пасля пачатку вайны.
Свіслацкая сярэдняя школа імя А. Р. Чарвякова
'''Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Свіслацкая сярэдняя школа імя А. Р. Чарвякова»''' — установа сярэдняй адукацыі ў г. п. Свіслач Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Людскія страты ў Іракскай вайне
Дыпламаты
3 чэрвеня 2006 года ў Багдадзе ў выніку нападу баевікоў на аўтамабіль расійскай місіі быў забіты супрацоўнік пасольства Віталь Цітоў і выкрадзены яшчэ чатыры супрацоўнікі — афіцэр СВР Алег Федасееў, трэці сакратар пасольства Фёдар Зайцаў, супрацоўнікі пасольства Рынат Агліулін і Анатоль Смірноў ; іх целы былі выяўленыя толькі ў 2012 годзе.
Журналісты і супрацоўнікі СМІ
У перыяд з пачатку вайны да 31 мая 2006 года ў Іраку загінулі 97 работнікаў сродкаў масавай інфармацыі (71 журналіст і 26 офісных работнікаў, вадзіцеляў, перакладчыкаў і прадстаўнікоў іншых прафесій).
Свіслацкая сярэдняя школа імя А. Р. Чарвякова
Гісторыя
Была адчынена 10 студзеня 1935 года як Дукорская пачатковая школа.
Людскія страты ў Іракскай вайне
Журналісты і супрацоўнікі СМІ
У перыяд з пачатку вайны да 6 красавіка 2010 года ў Іраку загінулі 189 супрацоўнікаў сродкаў масавай інфармацыі (з іх 137 журналістаў і рэпарцёраў, а таксама 52 тэхнічных памочніка: аператары, перакладчыкі, вадзіцелі і інш.).
У перыяд да 30 снежня 2012 года ў Іраку загінулі 373 журналіста ; у перыяд з 1 студзеня да 30 снежня 2013 года ў Іраку былі забіты яшчэ 10 журналістаў. У далейшым, страты працягваліся.
Свіслацкая сярэдняя школа імя А. Р. Чарвякова
Гісторыя
У 1955 годзе атрыманы статус васьмігадовай школы. У 1968 годзе атрыманы статус сярэдняй агульнаадукацыйнай школы.
У 1970 годзе навучальная ўстанова была пераназвана ў Свіслацкую сярэднюю школу. У 1973 годзе школе прысвоена імя А. Р. Чарвякова.
У 1974 годзе здадзены ў эксплуатацыю новы будынак, разлічаны на 370 месцаў.
З пачаткам будавання Мінскай АТЭЦ дзяцей у пасёлку прыбавілася і школа працавала ў тры змены.
У 1997 годзе былі адкрыты ліцэйскія класы пры БДАТУ.
У 1998 годзе адкрыты музей «Мый родныя кут».
У 2005 годзе былі адкрыты ліцэйскія класы пры БДПУ імя М.Танка.
З 2007 года дзейнічаюь профільныя і ліцэйскія класы пры БНТУ.
З 2009 года працуе краязнаўчы музей. .
Музей
У 1973 годзе былая настаўніца геаграфіі Ганна Аляксандраўна Канаш пачала ствараць музей А. Р. Чарвякова ў школе. У музеі сабрана шмат матэрыялаў пра слыннага дзяржаўнага дзеяча Беларусі.
Мікалай Паўлавіч Пац
Мікалай Пац (каля 1570 — 6 верасня 1624) — духоўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Сын Паўла Паца і Раіны Валовіч, брат Пятра.
З 1602 года біскуп метонскі і суфраган віленскі, з 29 сакавіка 1610 г. біскуп жамойцкі. Адышоў ад спраў біскупа 26 лістапада 1618 г. па стану здароўя.
Фруктовы
Да 4 верасня 1972 года ўваходзіў у склад Пецькаўскага сельсавета.
Хан
Хан:
Вундэрліх
Вундэрліх — прозвішча.
Чорны краб
«Чорны краб» (Svart krabba) ― мастацкі фільм рэжысёра Адама Берга. У галоўнай ролі выступіла Нумі Рапас. Карціна выйшла 18 сакавіка 2022 года на стрымінгавым сэрвісе «Netflix».
Паўль Вундэрліх
Паўль Вундэрліх (Paul Wunderlich,,  — , Сен-П’ер-дэ-Васоль, Праванс) — нямецкі мастак, скульптар і графік, які працаваў большай часткай як неасюррэаліст.
Жыццё і творчасць
Зусім у юным узросце быў мабілізаваны ў нямецкае войска, служыў пры зенітнай зброі, затым патрапіў у палон, дзе знаходзіўся зусім нядоўгі час. Пасля заканчэння гімназіі ў 1947 годзе паступае ў мастацкую школу ў Гамбургу, дзе вучыўся па класе «вольная графіка». Пасля кароткага перапынку ў канцы 1940-х Паўль аднаўляе вучобу ў 1950 годзе, і заканчвае яе ў 1951 годзе. Затым выкладае тэхніку літаграфіі і гравюры ў Вышэйшай школе прыгожых мастацтваў Гамбурга. У тым жа годзе друкуе графічныя працы па Эмілю Нольдэ (Кароль і яго слугі «Der König und seine Mannen») і ў 1952 для Оскара Какошкі серыю «Ann Eliza Reed» з 11 літаграфій. На атрыманы ганарар мастак праводзіць 3 месяцы на востраве Ібіца ў Іспаніі. У 1955 годзе Вундэрліх быў прэміраваны стыпендыяй Культурнага саюза нямецкай індустрыі.
Пасля пачатковай фазы творчасці, вытрыманай пераважна ў рэалістычнай манеры, прыблізна з 1959 года мастак выпрацоўвае паступова сваю ўласную, характэрную канцэпцыю. У 1960-я гады ён эксперыментуе ўвесь час з рознымі мастацкімі кірункамі, у першую чаргу з мастацтвам мадэрн, які меў у Нямеччыне найменне югендштыль. У 1960 годзе па загадзе гамбургскай пракуратуры былі канфіскаваныя яго літаграфіі з серыі qui s’explique (за непрыстойны змест). У 1985 годзе яны ўсе былі вернуты мастаку без якіх-небудзь тлумачэнняў. У 1961 годзе Вундэрліх ганаруецца «Маладзёжнай прэміяй у галіне мастацтва», што дазваляе яму пераехаць у Парыж і працаваць у гэтым горадзе. З 1962 года ён упершыню атрымлівае магчымасць жыць за кошт прададзеных яго мастацкіх твораў. У 1963 годзе Вундэрліх вяртаецца ў Гамбург і да 1968 года ён там — прафесар Вышэйшай школы прыгожых мастацтваў. У 1969 ён пачынае — пад уплывам творчасці Сальвадора Далі — працаваць над стварэннем скульптур з бронзы ў сюррэалістычным духу. У 1970 годзе ён выпускае серыю літаграфій паводле твораў Альбрэхта Дзюрэра, якія перапрацоўвае як сюррэаліст.
З 1981 года мастак — член-карэспандэнт французскай Акадэміі прыгожых мастацтваў.
NGC 6594
NGC 6594 (іншыя абазначэнні — MCG 10-26-19, ZWG 301.17, IRAS18095+6107, PGC 61482) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Эстрагены
Эстрагены (οίστρος — жвавасць і яркасць + γενος — род) — агульная зборная назва падкласа стэроідных гармонаў, якія вырабляюцца ў асноўным фалікулярнай апаратам яечнікаў у жанчын. У невялікіх колькасцях эстрагены вырабляюцца таксама яечкамі у мужчын і карой наднырачнікаў у абодвух палоў.
NGC 6594
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандар Мойзес
Аляксандар Мо́йзес (Alexander Moyzes; 4 верасня 1906, Клостэр-Кюхарн, Аўстра-Венгрыя, цяпер, Славакія — 20 лістапада 1984, Браціслава, Чэхаславакія, цяпер Славакія) — славацкі арганіст, дырыжор, кампазітар і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і кампазітара і педагога Мікулаша Мойзеса (Mikuláš Moyzes; 1872—1944). Скончыў Браціслаўскую кансерваторыю. У 1925—1929 гадах вучыўся ў Пражскай кансерваторыі ў, (кампазіцыя), Отакара Острчыла (дырыжаванне). У 1928-1930 удасканальваўся ў Віцезслава Новака. З 1929 года выкладаў у Вышэйшай школе выканальніцкага мастацтва ў Браціславе, з 1949 года — прафесар, у 1965—1971 гадах — рэктар. У 1937—1948 працаваў галоўным музычным рэдактарам Браціслаўскага радыё. У 1969—1970 гадах — старшыня Саюза славацкіх кампазітараў. Выступаў у друку як музычны крытык. Займаўся апрацоўкай славацкіх народных песень; пісаў музыку для тэатра і кіно.
Магілёўскі абласны Савет дэпутатаў
Магілёўскі абласны Савет дэпутатаў (Могилёвский областной Совет депутатов) — прадстаўнічы орган мясцовага самакіравання на тэрыторыі Магілёўскай вобласці. У склад дэпутацкага корпуса ўваходзіць 55 дэпутатаў, якія выбіраюцца па мажарытарнай сістэме. Тэрмін паўнамоцтваў Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў — 4 гады.
Склад
Апошнія выбары ў Гомельскі абласны Савет дэпутатаў адбыліся ў 2018 годзе. Было абрана 55 дэпутатаў, 54 беспартыйныя і 1 з Камуністычнай партыі Беларусі.
Cytidia salicina
Cytidia salicina — від грыбоў сямейства. У англамоўных краіных шырока вядомы пад назвай «Scarlet Splash» (Пунсовы ўплёск).
Арэал
Сустракаецца ў Еўропе, расце на вербах і іншых лісцяных раслінах. Споры 12-18x4-5 мкм.
Ваяводы кракаўскія
Ваявода кракаўскі — ураднік у Кракаўскім княстве і Кракаўскім ваяводстве. Кракаўскае ваяводства мела чатырох сенатараў якімі былі: ваявода кракаўскі, кашталян і два выбарныя сенатары.
Паўлін (Крошачкін)
Епіскап Паўлін (свецкае імя Пётр Кузьміч Крошачкін;, Макшаны, Пензенская губерня  — , Кемераўская вобласць) — праваслаўны дзеяч, епіскап.
Біяграфія
Пасля сканчэння прыходскай школы, вучыўся ў гарадскім вучылішчы ў Макшанах. У 1895 годзе паступіў у Сароўскую Пустынь. З 1898 года ў Мікола-Бабаеўскім манастыры Кастрамской губерніі, потым паслушнік Спаса-Якаўлеўскага — у Растове. У 1902 годзе вярнуўся ў Мікола-Бабаеўскі манастыр. У 1904 годзе прыняты ў Маскоўскі Нова-Спаскі манастыр. У 1911 годзе паступіў экстэрнам у духоўную семінарыю, чатырохгадовы курс прайшоў на працягу года. У 1916 годзе скончыў Маскоўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя. У Маскоўскім Нова-Спаскім манастыры ўзведзены ў іераманаха з імем Паўлін.
У 1919 годзе накіраваны выкладчыкам у Грыгор’ева-Бізюкаў манастыр Херсонскай епархіі. Узведзены ў сан архімандрыта. У 1920 годзе намеснік Нова-Спаскага манастыра. 15 мая 1921 года хіратанізаваны ў епіскапа Рыльскага, вікарыя Курскай епархіі. У 1925 годзе арыштаваны органамі АДПУ і этапаваны ў Маскву. У зняволенні ў камеры-адзіночцы прабыў каля года. Пасля вызвалення некаторы час жыў у Маскве ў знаёмых.
З 27 кастрычніка 1926 года — епіскап Полацкі і Віцебскі. Зноў арыштаваны ў снежні 1926 года. Вызвалены ў 1927 годзе. Атрымаў прызначэнне на Пермскую кафедру з тытулам епіскап Пермскі і Салікамскі. Са снежня 1930 года да восені 1933 года епіскап Бароўскі Калужскай епархіі. У канцы жніўня 1933 года пераведзены ў Магілёўскую епархію з тытулам архіепіскап Магілёўскі. Па дамоўленасці з епіскапам Філарэтам (Раменскім) у 1935 годзе накіраваў мітрапаліту Сергію рапарт з хадатайніцтвам аб далучэнні беларускіх аўтакефалістаў да кананічнай Царквы.
2 кастрычніка 1935 года арыштаваны органамі НКУС. 21 красавіка 1936 года асуджаны тройкай НКУС да 10 гадоў ППК. Этапаваны ў Сібірскі канцлагер НКУС Новасібірскай вобласці. 28 кастрычніка 1937 года лагернай тройкай прыгавораны да ВМП і быў расстраляны.
Рэабілітаваны 27 лютага 1969 года пастановай пленума Вярхоўнага суда БССР. У 2000 годзе кананізаваны як свяшчэннамучанік.
Таё (Італія)
Таё (Taio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 2833 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 257 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 38012. Тэлефонны код — 0463.
Сезар (прэмія, 1980)
5-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 2 лютага 1980 года ў Парыжы.
Фларыдскі міжнародны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Заснаваная ў 1965 годзе заканадаўчым органам штата Фларыда, вучэльня адчыніла свае дзверы для студэнтаў у 1972 годзе. Універсітэт вырас і стаў трэцім па велічыні універсітэтам штата і восьмым па велічыні дзяржаўным універсітэтам у Злучаных Штатах па колькасці студэнтаў. Ён мае 11 каледжаў і больш за 40 цэнтраў, устаноў, лабараторый і інстытутаў, якія прапануюць больш за 200 праграм навучання. Гадавы бюджэт універсітэта складае больш за 1,7 мільярда долараў ЗША, а штогадовы эканамічны эфект — больш за 5 мільярдаў долараў ЗША.
Конкурс песні Еўрабачанне 1962
Конкурс песні Еўрабачанне 1962 стаў 7-м конкурсам Еўрабачанне. Ён прайшоў 18 сакавіка 1962 года ў Люксембурге (Люксембург) у вялікай зале RTL. Удзел у конкурсе прыняло 16 краін. Выйграла конкурс Францыя ў трэці раз, яе прадстаўляла Ізабель Обре з песняй «Un premier amour». Другое месца заняла Манака ў першы раз. Шматлікія крытыкі палічылі конкурс 1962 найбольш аднастайным і сумным.
Змены ў правілах
Час на выкананне песні было скарочана да 3-х хвілін, і была прадстаўлена новая сістэма галасавання, якая дазваляла нацыянальнаму журы галасаваць за 3 лепшыя песні. Кожны член журы мог размеркаваць 6 ачкоў: 3 - лепшай песні, 2 - другі і 1 - трэцяй. Песня з найбольшай колькасцю ачкоў атрымлівала 3 ачкі, з другім вынікам - 2 ачкі, з трэцім - адно ачко: гэта лічылася канчатковым голасам і аб'яўлялася як частка «Галасы Еўрапейскага журы».
Густаў ван дэ Вустэйнэ
Густаў ван дэ Вэстэйнэ (Gustave Van de Woestijne;  — ) — бельгійскі мастак-экспрэсіяніст.
Ён належаў да «Латэмскай групы», групы мастакоў, якія працавалі ў вёсцы Сінт-Мартэнс-Латэм на беразе Лее, недалёка ад Гента. Брат фламандскага паэта Карэла ван дэ Вустэйнэ. Цэнтральнай тэмай яго творчасці былі выявы, часам на мяжы карыкатуры, звычайных людзей і іх слабасцяў. Пазней ён пачаў маляваць пераважна рэлігійныя сюжэты ў экспрэсійнісцкай манеры. Пахаваны на могілках Кампа-Санта.
Варшаўскія фільтры вады
Варшаўскія фільтры вады ці Фільтры Ліндлі (Zespół Stacji Filtrów) — адна з трох варшаўскіх водаачышчальных станцый. Яна размешчанa паміж вуліцамі: Кашыкова, Кшывіцкага, Фільтрова і Рашынска. У адным з будынкаў на тэрыторыі станцыі фільтраў знаходзіцца Музей сістэм водазабеспячэння і каналізацыі.
Гісторыя
Падчас будаўніцтва выкарыстоўваліся ўсе даступныя тэхналогіі, а вялікая ўвага надавалася якасці. Першапачатковы праект аўтарства Уільяма Ліндлі пазней быў мадэрнізаваны яго сынам Уільямам Хірлейнам Ліндлі.
Першая ачышчаная вада была пастаўленая жыхарам Варшавы 3 ліпеня 1886 года. У часы Ліндлі варшаўская водаправодная сістэма складалася са станцыі фільтраў і рачной станцыі помпаў Цэнтральнага вадаправоднага прадпрыемства, якое пампавала ваду з Віслы і транспартавала ў станцыю фільтраў. Абсталяванне станцыі фільтраў было прыкрытае зямлёй.
У 1890 годзе адбылася буйная мадэрнізацыя. У пачатку 1930-х гадоў у выніку росту попыту на ваду ў Варшаве была пабудаваная Хуткая станцыя фільтраў. З 1931 года стартаваў працэс хляравання вады.
Пачынаючы з 1973 года паступова паасобныя часткі Варшаўскіх фільтраў былі занесеныя ў Нацыянальных спіс гістарычных помнікаў Польшчы. 18 студзеня 2012 года згодна з рашэннем прэзідэнта Польшчы ў гэты спіс быў унесены ўвесь архітэктурны комплекс станцыі.
У 1907 годзе побач з воданапорнай вежай быў адкрыты помнік Сакрату Старынкевічу.
NGC 6596
NGC 6596 (іншае абазначэнне — OCL 41) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чаравачыцы
Чарава́чыцы (, Черевачицы) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Яечкі
Яечкі, тэсцікулы (testes, testiculus, Ὄρχις) — парныя мужчынскія палавыя залозы млекакормячых жывёл і чалавека, у якіх выпрацоўваюцца сперматазоіды і сакратуюцца андрагены, галоўным чынам тэстастэрон.
Яечкі плода ўтвараюцца ў брушной поласці, але да моманту нараджэння апускаюцца ў машонку, дзе знаходзіцца пры больш нізкай тэмпературы, што спрыяе ўтварэнню і развіццю сперматазоідаў. Біяхімічнае выспяванне сперматазоідаў адбываецца ў прыдатку яечкаў, дзе сакратуецца і вадкасць, якая разбаўляе сперму. Найбольш частае запаленчае захворванне яечкаў — архіт.
Анарха-капіталізм
Анарха-капіталізм — палітычная ідэалогія, якая выступае за ліквідацыю дзяржавы і іншых прымусовых сацыяльных інстытутаў на карысць індывідуальнага суверэнітэту ва ўмовах свабоднага рынку. .
Паняцце «анарха-капіталізм» было ўведзена Мюрэем Ротбардам, які ў 1960-я гады сінтэзаваў палажэнні аўстрыйскай школы эканомікі, класічнага лібералізму і амерыканскіх індывідуалістычных анархістаў XIX стагоддзя Лісандра Спунера і Бенджаміна Такера (адмаўляючы пры гэтым іх працоўную тэорыю каштоўнасці і нормы, якія з яе вынікаюць) у новую палітычную філасофію. Анарха-капіталістычнае грамадства паводле Ротбарда будзе дзейнічаць адпаведна узаемаўзгодненым лібертарыянскім «прававым кодэксам, які будзе агульнапрынятым і якому суд абязуецца следаваць».
Тэльвэ
Тэльвэ (Telve) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1886 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 64 км². Паштовы індэкс — 38050. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Фларыдскі дзяржаўны ўніверсітэт
Фларыдскі дзяржаўны ўніверсітэт (Florida State University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Талахасі, штат Фларыда.
Агульная характарыстыка
Гэта старэйшы элемент сістэмы дзяржаўных універсітэтаў штата Фларыда. Універсітэт складаецца з 16 каледжаў і больш за 110 цэнтраў, устаноў, лабараторый і інстытутаў, якія прапануюць больш за 360 праграм навучання. У 2021 годзе ва ўніверсітэце навучалася 45 тысяч студэнтаў з усіх 50 штатаў ЗША і 130 краін свету. Гадавы бюджэт універсітэта складае больш за 2 мільярда долараў ЗША, а гадавы эканамічны эфект — 14 мільярдаў долараў ЗША.
Андрэй Фёдаравіч Юр’еў
Андрэй Фёдаравіч Ю́р’еў (, с., Данецкая вобласць — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1927 г. рабочы. З 1929 года ў Чырвонай Арміі. З чэрвеня 1941 года на Заходнім фронце — камісар артылерыйскага палка. У маі 1942 г. накіраваны ў тыл ворага, у ліпені 1942 — ліпені 1944 г. камісар Смаленскага партызанскага палка.
У 1946—1972 гадах на партыйнай, савецкай, адміністрацыйна-гаспадарчай і гаспадарчай працы ў Мінску.
Сезар (прэмія, 1981)
6-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 31 студзеня 1981 года ў Парыжы.
Арцём Іванавіч Барычэўскі
Арцём Іванавіч Барычэ́ўскі (  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, намеснік камандзіра батальёна 190-га стралковага палка 5-й стралковай Арлоўскай дывізіі 3-й арміі 2-га Беларускага фронту, капітан. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 чэрвеня 1891 года ў вёсцы Сэрныкы (цяпер Зарэчнэнскага раёна Ровенскай вобласці Украіны) у сям’і селяніна. Беларус.
Скончыў 5 класаў. Працаваў цесляром на доследнай станцыі пасёлку гарадскога тыпу Зернавы (цяпер горад Зернаград Растоўскай вобласці). Член ВКП(б)/КПСС з 1939 года.
У Чырвонай Арміі з 1918 года. Удзельнік Першай сусветнай і Грамадзянскай войнаў. На франтах Вялікай Айчыннай вайны з сакавіка 1942 года. Прымаў удзел у вызваленні Беларусі.
Вызначыўся 24 чэрвеня 1944 года пры прарыве варожай абароны на паўночны захад ад горада Рагачова. 14 ліпеня 1944 г. намеснік камандзіра батальёна капітан Арцём Барычэўскі на чале штурмавой групы адным з першых уварваўся ў горад Ваўкавыск Гродзенскай вобласці Беларусі. Група, захапіўшы цэнтр горада, ўтрымлівала яго да падыходу падмацавання, знішчыўшы 50 агнявых кропак, 8 супрацьтанкавых гармат, дзясяткі салдат і афіцэраў праціўніка.
Пасля вайны маёр А. І. Барычэўскі — у запасе. Жыў і працаваў у горадзе Зернаград Растоўскай вобласці.
Памёр 2 лістапада 1969 года, пахаваны ў Зернаградзе.
Андрыян Канду
Андрыян Ільіч Канду (нар. 27 лістапада 1975, Кішынёў) — палітык Рэспублікі Малдова, Старшыня Парламента Рэспублікі Малдова (з 23.01.2015), раней займаў пасаду намесніка прэм’ер-міністра, міністра эканомікі Рэспублікі Малдова, віцэ-старшыні Парламента Рэспублікі Малдова. Старшыня парламента Малдовы з 23 студзеня 2015.
Біяграфія
Андрыян Ільіч Канду нарадзіўся 27 лістапада 1975 у г. Кішынёў.