cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абдулразак Гурна
Біяграфія
У 2021 годзе атрымаў Нобелеўскую прэмію па літаратуры за «бескампраміснае і спачувальнае даследаванне наступстваў каланіялізму і лёсу бежанца ў прорве паміж культурамі і кантынентамі».
NGC 1720
NGC 1720 (іншыя абазначэнні — MCG -1-13-41, IRAS04569-0756, PGC 16485) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2014
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2014 (24-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2014 года.
У турніры прымалі ўдзел 16 каманд, якія ў сезоне 2014 аспрэчвалі дзве прамыя пуцёўкі ў Вышэйшую лігу і адну пуцёўку ў плэй-оф за права змагацца за месца ў Вышэйшай лізе з клубам, які займе апошняе месца ў Вышэйшай лізе 2014.
У выніку ўжо ў сярэдзіне турніру ў адрыў ад іншых каманд выйшлі мікашэвіцкі «Граніт» і мазырская «Славія». Доўгі час каманды ішлі бок у бок, але ў канцы турніру «Граніт» вырваў першае месца. За трэцяе месца доўгі час ішла ўпартая барацьба, але ў сярэдзіне другога круга фаварытам у гэтай барацьбе выйшаў «Віцебск», які здолеў утрымацца на трэцім месцы да канца турніру. Перайграўшы ў стыкавых матчах магілёўскі «Дняпро» (2:0, 1:1), віцебскі клуб услед за «Гранітам» і «Славіяй» атрымаў павышэнне ў класе.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны, акрамя Магілёўскай.
Турнірная табліца
Заўвага. Пры роўнай колькасці ачкоў «Смаргонь» змешчана ў турнірнай табліцы вышэй за «Рэчыцу-2014», «Гарадзея» вышэй за «Іслач», «Зорка-БДУ» вышэй за «Смалявічы-СТІ» і «Бяроза-2010» вышэй за «Мінск-2» дзякуючы перавазе ў асабістых сустрэчах
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў каманд, у слупках — гасцявых.
Крыніца: football.by
Бамбардзіры
Крыніца: Football.By
Па турах
{| Cellpadding="0" CellSpacing="1" style="font-size:100%; border:1px solid #a0a0a0; padding:1px; text-align:center;"
Стыкавыя матчы
Па выніках сезона клуб «Віцебск» атрымаў права на стыкавыя матчы за месца ў Вышэйшай лізе супраць магілёўскага «Дняпро» (апошняе месца ў Вышэйшай лізе). Па суме дзвюх сустрэч «Віцебск» атрымаў перамогу і месца ў Вышэйшай лізе на наступны год.
NGC 1386
NGC 1386 (іншыя абазначэнні — ESO 358-35, MCG -6-9-5, IRAS03348-3609, FCC 179, PGC 13333) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сямёнаўскае (Андрэйкаўскае сельскае паселішча)
Сямёнаўскае (Семёновское) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Парыжскі дагавор (1951)
Парыжскі дагавор, падпісаны 18 красавіка 1951 года паміж Францыяй, Заходняй Германіяй, Італіяй і трыма краінамі Бенілюкса (Бельгія, Нідэрланды і Люксембург) стварыў Еўрапейскае аб’яднанне вуглю і сталі (ЕАВС), якое пазней стала часткай Еўрапейскага саюза. Дагавор набыў моц 23 ліпеня 1952 года. Праз пяцьдзесят гадоў, 23 ліпеня 2002 года, тэрмін дзейнасці дагавора закончыўся.
Дагавор лічыцца асноватворным у справе аб'яднання Еўропы пасля Другой сусветнай вайны. Ён аб'яднаў некаторых з былых ворагаў падчас вайны, стварыўшы сумесную вытворчасць вуглю і сталі, ключавых рэсурсаў, якія раней займалі цэнтральнае месца ў ваенных дзеяннях.
Марыя Гёперт-Маер
Марыя Гёперт-Ма́ер (Maria Göppert-Mayer;, , Польшча — , , ЗША) — амерыканскі фізік-тэарэтык, адна з двух жанчын-лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі па фізіцы (палова прэміі за 1963 год, сумесна з Гансам Енсенам, «за адкрыцці, якія датычацца абалонкавай структуры ядра»; другую палову прэміі атрымаў Юджын Вігнер «за ўклад у тэорыю атамнага ядра і элементарных часціц, асабліва з дапамогай адкрыцця і прыкладанні фундаментальных прынцыпаў сіметрыі»).
Флавій Аркадзій
Фла́вій Арка́дзій (377, Іспанія — 1 мая 408, Канстанцінопаль) — імператар Усходняй Рымскай імперыі, старэйшы сын імператара Феадосія I і Флацылы.
Марыя Гёперт-Маер
Біяграфія
Скончыла Гётынгенскі ўніверсітэт (1930). З 1931 года ў розных універсітэтах ЗША, з 1946 года ў Інстытуце ядзерных даследаванняў імя Э.Фермі, з 1960 года прафесар Каліфарнійскага ўніверсітэта.
Флавій Аркадзій
Біяграфія
Аркадзій нарадзіўся ў Іспаніі ў 377 годзе. Яго настаўнікамі былі Фемістый і святы Арсеній Вялікі. Абвешчаны Аўгустам 16 студзеня 383 на Гебдоме (Ваеннае поле) у Канстанцінопалі. Валадарыў з 395—408 г., консул 385, 392, 394, 396, 402, 406 гадоў.
Марыя Гёперт-Маер
Біяграфія
Навуковыя працы па ядзернай фізіцы, квантавай і статыстычнай механіцы, тэорыі крышталічнай рашоткі і фізічнай хіміі. Прадказала двухфатоннае паглынанне святла (1931) і падвойны бэта-распад (1935). Незалежна ад Г. Енсена прапанавала абалонкавую мадэль атамнага ядра. Член Амерыканскай АН і мастацтваў (1956).
Флавій Аркадзій
Біяграфія
Калі пасля смерці Феадосія Вялікага Рымская імперыя была падзелена, ён стаў імператарам на Усходзе, а яго брат Ганорый атрымаў Захад. Уладанні Аркадзія распасціраліся ад Адрыятычнага мора да Тыгра і ад Дуная да Ніла. Фактычным кіраўніком Усходу стаў прэфект прэторыя Усходу Руфін, гал паводле паходжання. Руфін спрабаваў жаніць Аркадзія на сваёй дачцы, але прэпазіт свяшчэннай спачывальні, еўнух Еўтропій парушыў яго планы, паказаўшы імператару партрэт прыгажуні-дачкі вайскавода Баўтана Еўдакіі. Імператар ажаніўся з Еўдакіяй 27 красавіка 395 года. Апроч сына і спадчынніка — Феадосія II, — у Аркадзія было чатыры дачкі: Флацыла, Пульхерыя, якая была прызнана пазней святой і аказвала вялікі ўплыў на дзяржаўныя справы, а таксама Аркадзія і Марына.
27 лістапада 395 года Руфін быў забіты салдатамі гоцкага вайскавода Гайны ў прысутнасці імператара. У падзенні Руфіна значную ролю адыгралі Стыліхон і яго жонка Серэна, якая прыбыла ў Канстанцінопаль на пахаванне імператара Феадосія I. З гэтага часу найбольш уплывовай персонай пры двары становіцца Еўтропій, які быў у сваю чаргу зрынуты ў 399 годзе за карысталюбства і несправядлівыя ўчынкі імператрыцай Еўдакіяй і Гайнам, якія захапілі ўладу.
У 400 годзе збунтаваныя жыхары Канстанцінопаля забілі некалькі тысяч готаў, і Гайна быў вымушаны бегчы за межы імперыі. Аднак саюзнік імперыі Ульдзін, які валадарыў над гунамі на поўнач ад Дуная, забіў Гайну; яго адсечаную галаву ён адправіў у Канстанцінопаль. Гэтыя падзеі ў алегарычнай форме выкладзены ў сачыненні Сінезія «Пра провід».
Уплыў Еўдакіі пры двары заставаўся моцным. У 403 годзе яна дамаглася выгнання канстанцінопальскага епіскапа Іаана Залатавуста, лічачы, што, гаворачы пра залішнюю любоў некаторых жанчын да раскошы, ён меў на ўвазе менавіта яе. Шматлікія пратэсты прымусілі імператарскую пару вярнуць Іаана ў Канстанцінопаль, але неўзабаве канфлікт разгарэўся з новай сілай; Іаан быў выгнаны ўжо назаўжды і памёр праз тры гады. Нечаканую і пакутлівую смерць імператрыцы падчас родаў 3 кастрычніка 404 гады лічылі пакараннем за яе ролю ў лёсе Іаана. Справа Іаана спрыяла абвастрэнню канфлікту паміж заходнім і ўсходнім дваром, з прычыны таго, што і Папа Інакенцій, і імператар Ганорый актыўна выступалі ў абарону Іаана.
Яшчэ пры жыцці імператрыцы пры двары стаў карыстацца ўплывам егіпцянін Антэмій, які ў 404 годзе займаў пасаду магістра афіцый пры ўсходнім двары. Антэмій, які стаў консулам 405 года і прызначаны ў тым жа годзе прэфектам прэторыя, займаў гэту пасаду да 414 года, з’яўляючыся фактычным кіраўніком Усходняй Рымскай імперыі. Аркадзій сканаў 1 мая 408 года; дакладная прычына яго смерці невядомая. Яго спадчыннікам стаў непаўналетні сын, Феадосій II. Вестка пра смерць Аркадзія адыграла фатальную ролю ў развіцці канфлікту ў вярхах урада Заходняй Рымскай імперыі, стаўшы адной з прычын падзення Стыліхона, абвінавачанага ў спробе захопу ўлады і жаданні пасадзіць на канстанцінопальскі прастол свайго сына Еўхерыя.
Знешнасць і характар
Паводле словаў гісторыка Філасторгія, Аркадзій «рост меў малы, цела сухарлявае, сілы слабыя, твар смуглы. Млявасць яго душы выкрывалі яго мова і ўласцівасць вачэй, якія ў яго санліва і хваравіта заплюшчваліся» (XI. 3). Яшчэ больш рэзка характарызуе імператара Сінезій:
Царкоўныя гісторыкі падкрэслівалі набожнасць Аркадзія; Сакрат Схаластык распавядае пра выпадак, калі нібы дзякуючы яго малітве тысячы людзей не загінулі ў выніку абвальвання велізарнага будынка ў Канстанцінопалі (VI. 23) і называе імператара «мужам рахманым і міралюбным». З іншага боку, некаторыя крыніцы гавораць пра хітрасць і раздражняльнасць Аркадзія. Хроніка Марцэліна паведамляе, што ў 390 годзе 13-гадовы Аркадзій выгнаў з палаца сваю мачаху Галу. Той жа Філасторгій апісвае прыступ шаленства, які ахапіў Аркадзія, калі жонка жалілася яму на Еўтропія. Занара (XIII. 19) распавядае, што калі Феадосій загадаў Ганорыю і Аркадзію падчас заняткаў стаяць у прысутнасці свайго настаўніка Арсенія, і Арсеній пакараў Аркадзія за нейкую правіну, Аркадзій зненавідзеў яго настолькі, што вырашыў забіць і нават наняў наёмнага забойцу; Арсенія выратавалі толькі неадкладныя ўцёкі.
Геабатаніка
Геабатаніка — сінонім фітацэналогіі, які падкрэслівае тэрытарыяльнасць раслінных супольнасцей і дэтэрмінаванасць неарганічным асяроддзем іх складу і асаблівасцей функцыянавання.
Агурджалы
Агурджалы (Ogurjaly), вядомы таксама як Агурчынскі (Огурчинский) — востраў у паўднёва-ўсходняй частцы Каспійскага мора. Уваходзіць у склад Туркменістана. Плошча - 49,313 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Агурджалы знаходзіцца за 475 км на паўночны захад ад Ашгабада. Аддзелены нешырокім пралівам (3,34 км) ад паўвострава Чэлекен. З'яўляецца найбольшым па плошчы (49,313 км²) вострам Туркменістана і самым доўгім ў Каспійскім моры (каля 140 км). Найбольшая шырыня - 4,66 км. У некаторых месцах шырыня толькі крыху перавышае 1 км. Падчас зімовых штармоў марскія хвалі захопліваюць большую тэрыторыю сушы.
Востраў узнік у выніку складаных тэктанічных працэсаў, якія ўзнялі частку марскога дна і стварылі водмель, на якую хвалі намывалі пясок і арганічныя асадкі. З-за сталых змен узроўню Каспійскага мора абрысы вострава і яго плошча таксама змяняюцца. Для сушы характэрны плоскія нізіны і пясчаныя выдмы. Крыніц пітной вады няма.
Клімат Агурджалы нашмат мякчэйшы, чым у суседніх кантынентальных раёнах Туркменістана. Улетку дзённая тэмпература трымаецца каля +28°C — +33°C. Зіма адносна цёплая, без снега. Мінімальная тэмпература, зарэгістраваная за ўсю гісторыю назіранняў — -15°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 120 - 130 мм. Частыя туманы.
Прырода
Востраў Агурджалы знакаміты сваёй фаўнай. Тут зімуюць каспійскія цюлені. Шмат птушак, у тым ліку фламінга, гусі, лебедзі, пеліканы, бакланы і інш. З 1982 г. востраў насяляюць джэйраны. Добрыя кармавыя запасы і адсутнасць драпежнікаў садзейнічаюць хуткаму размнажэнню, таму лішкі джэйранаў перыядычна адлоўліваюць і перавозяць на кантынент.
Гісторыя
Назва вострава паходзіць ад туркменскага племені агурджале, якое насяляла Чэлекен з XIV ст. З-за адсутнасці пітной вады сталыя паселішчы не арганізоўваліся, аднак на востраве спыняліся рыбакі, піраты, гандляры. У 1921 г. увайшоў у склад Туркменістана. У савецкі час на поўначы вострава было створана паселішча Агурчынскі, у якім сезонна сяліліся рыбакі, дзейнічала памежная застава. У нашы дні паселішча пакінута і часткова разбурана Каспійскім морам.
Вінгіс
Вінгіс (Zakręt, Vingis) — найбуйнейшы парк Вільнюса (Літва). Знаходзіцца ў заходняй частцы горада (3 кіламетры на захад ад цэнтра), у закруце ракі Віліі (агульнай плошчай каля 160 га). Упадабанае месца мясцовых жыхароў для прагулак, паездак на ровары, вулічных канцэртаў, масавых супольных і палітычных мерапрыемстваў. Да парку вядуць два ўваходы — з вуліцы Чурлёніса і праз пешы мост ад вуліцы Біруцес.
Расаўка (Лішчынскі сельсавет)
Расаўка (Раса́вка) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лішчынскага сельсавета.
Расаўка (Расаўскі сельсавет)
Расаўка (Раса́вка) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Расаўскага сельсавета.
Бругэ
Бругэ (Brugge; Bruges; Bruges) — горад у Фландрыі, у Бельгіі. Сталіца правінцыі Заходняя Фландрыя.
Гістарычны цэнтр (плошчай 430 га), як сярэдневяковы горад, занесены ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. У часы свайго росквіту ў перыяд Сярэднявечча насельніцтва складала (цяпер — крыху больш за 117 тыс.). Дзякуючы сярэдневяковаму багаццю сённяшні Бругэ лічыцца адным з самых маляўнічых гарадоў Еўропы.
Бругэ — важны эканамічны цэнтр краіны. У канцы XX стагоддзя за межамі гістарычнага ядра быў пабудаваны сучасны марскі порт, дзякуючы чаму горад вярнуў сабе згубленую ролю гандлёвага марскога горада.
Паходжанне назвы
Найстарэйшая крыніца, у якой упершыню даецца назва горада, датуецца 875 годам. Гэтая крыніца — старажытныя манеты, на якіх напісана Bruggia і Bruccia. Аднак дакладнае паходжанне назвы дагэтуль не зафіксавана. Магчыма, гэта скажонае кельцкае імя для ракі Рае (Reie), якая цячэ праз горад. Што тычыцца назвы самой ракі, то яна, імаверна, паходзіць ад кельцага слова Рогія (Rogia), што значыць «Святая вада». У працэсе эвалюцыі імя ракі з Rogia да Ryggia, змянялася і назва горада — да Bryggia.
Пазней адбылося змяшэнне са старажытнанарвежскім словам bryggja, што абазначае «памосткі» і «прыстань». Старажытнанарвежскі ўплыў трэба ўлічваць з прычыны інтэнсіўных гандлёвых сувязей са Скандынавіяй па Паўночным моры.
Гіпотэза, якая звязвае назву горада са словам «мост» (brug) лічыцца найменш імавернай. Абгрунтаванне непрыняцця такога паходжання назвы падмацоўваецца эвалюцыяй самаго слова brug, якое раней вымаўлялася як Brigge (для параўнання, англійскае слова bridge, старажытнаанглійскае — brycg, фрызскае — brigge або bregge, гальскае — briva).
Неафіцыйныя назвы горада
Часта горад называюць «Паўночнай Венецыяй» з-за вялікай колькасці каналаў і мастоў (каналы ў Бругэ атрымалі ўласнае імя — ра́ен («reien») ад назвы ракі, што цячэ праз горад — Рае). Таксама жыхары Бругэ называюць свой горад — Брэйдэлстад («Breydelstad»). Гэтая назва пайшла ад імі легендарнага героя з паданняў XIV стагоддзя Яна Брэйделя.
Жартаўлівая мянушка жыхароў Бругэ — «Бругскія вар'яты» («Brugse zotten»). Гэтая мянушка з'явілася дзякуючы наступнай легендзе: жыхары горада, у час сваёй барацьбы за аўтаномію ў Свяшчэннай Рымскай імперыі, у 1488 годзе зняволілі на чатыры месяцы Максіміліяна I Аўстрыйскага. За гэта гораду было забаронена праводзіць штогадовы кірмаш. Каб неяк задобрыць манарха, жыхары Бругэ для яго правялі вялікі фестываль для вяртання дазволу на правядзенне кірмашу, на спагнанне падаткаў і … будаўніцтва вар'яцкага дома. Яго адказ быў такі: «Зачыніце ўсе парты Бругэ і атрымаеце вар'яцкі дом!».
Геаграфія
Горад знаходзіцца на паўночным захадзе краіны, за 15 км ад марскога берага. Бругэ атачаюць урадлівыя раўніны. Горад знаходзіцца на чыгуначнай лініі Гент — Астэндэ. На тэрыторыі горада зліваюцца тры каналы — ў кірунку Гента, Слаўса і Остэнда; глыбіня гэтых каналаў дазваляе хадзіць па іх вялікім марскім караблям.
Гісторыя да XVI стагоддзя
Гісторыя Бругэ, якая падмацоўваецца дакладнымі звесткамі, адносіцца да III стагоддзя — перыяд Рымскай імперыі, калі рымскія войскі для абароны тэрыторыі ад набегаў германскіх плямёнаў пабудавалі рад умацаванняў. Адно з такіх умацаванняў было разлічана на абарону ад уварвання з Паўночнага мора і працягнулася на ўзбярэжжы ля вусця ракі Рае, дзе пазней вырас горад.
Марскі гандаль атрымаў у гэтым раёне значнае развіццё дзякуючы блізкасці Англіі і зносінам са Скандынавіяй. Аднак спачатку вялікія караблі маглі дасягаць Бругэ толькі падчас прыліву. Так было да XII стагоддзя, пакуль пасля паслядоўнага напаўнення вадой аднаго з рукавоў ракі, горад не атрымаў прамога і дастаткова глыбокага выхаду да мора.
У XIII стагоддзя Бругэ становіцца важным міжнародным гандлёвым цэнтрам на шляхах з поўдня на поўнач Еўропы. Горад набыў прывілеяваную пазіцыю ў гандлі тканінамі з Англіяй у параўнанні з астатнімі фламандскімі гарадамі. Важнай прычынай было і тое, што Бругэ меў добрыя сувязі з унутранымі раёнамі Еўропы, якія праходзілі праз іншыя важныя гарады — горад Гент, горад Мехелен, Брусель і горад Лёвен. У непарыўнай сувязі з міжнародным гандлем развіваліся і іншыя галіны эканомікі, ў тым ліку банкаўская сфера.
Пра багацце горада ў тыя часы сведчаць пабудаваныя ў 1240 годзе палата суконшчыкаў і вежа-званіца, а таксама адрамантаваны пасля пажару ў 1280 годзе замак, як прыкмета палітычнай і эканамічнай самастойнасці горада.
XIV стагоддзя па праве лічыцца «Залатым векам» Бругэ. Насельніцтва ў гэты перыяд дасягнула 46.000 жыхароў — у ім больш ніколі не жыло да пачатку XIX стагоддзя.
Заняпад XV—XVI стагоддзяў
У XV стагоддзі эканамічныя пазіцыі Бругэ аслабелі. Асноўнай прычынай гэтага стала паступовае абмяленне выхаду да мора, з-за чаго порт Антверпена стаў болей зручным для марскога гандлю. Неўзабаве з Бругэ ў Антверпен пераехалі і ганзейскія канторы і факторыі. Акрамя таго, для заняпаду былі і палітычныя прычыны: пасля нечаканай смерці графіні Марыі Бургундскай у 1482 годзе і паўстання ў Фландрыі супраць Максіміліяна I Аўстрыйскага, горад трапіў у няміласць. Бругэ вымушаны быў зруйнаваць свае муры і адмовіцца ад самастойнасці.
Падчас Васьмідзесяцігадовай вайны Бругэ быў некалькі разоў полем бітваў. У 1579 годзе горад далучыўся да Утрэхцкай уніі (ваенна-палітычны саюз аб'яднанных паўночных правінцый Нідэрландаў супраць іспанскага панавання). Аднак унія супраць Іспаніі не скора вярнула эканамічнае развіццё: выхад да мора застаўся на пэўны час за іспанцамі. Гэта значна ўскладняла гандаль, аднак горад працягваў жыць. У 1510 годзе Бругскі магістрат заснаваў школу для хлапчукоў з бедных сямей. Праз восем гадоў, у 1518-м, была заснавана школа для дзяўчынак.
Бругскія карункі і «паміраючы горад» (перыяд XVII—XVIII стст.)
XVII стагоддзя ў гісторыі Бругэ непарыўна асацыюецца з вырабам карункаў. Каклюшкі са звычайнага занятку жанчын перараслі спачатку ў рамяство, а потым і ў цэлую гарадскую індустрыю.
З 1612 года пачынаюць адкрывацца школы для дзяўчынак, дзе сярод іншага іх вучылі і майстэрству вырабу карункаў. Павялічэнне школ для дзяўчынак у параўнанні з колькасцю школ для хлапчукоў (125 супраць 15) даказвае, што выраб дадзенай прадукцыі быў запатрабаваным на рынку і паступова станавіўся важнай крыніцай прыбытку Бругэ. У 1802 годзе прыкладна 6 тыс. жанчын займаліся вырабам карункаў (пры прыкладнай колькасці жыхароў горада ў 40 тыс. чалавек).
Гарадское кіраўніцтва рабіла спробы вярнуць былую славу Бругэ. Самым галоўным было будаўніцтва новага канала. Аднак відавочных змен для эканомікі горада гэта не прынесла: як і раней Бругэ не мог канкурыраваць з больш развітымі партамі Фландрыі — Гентам і Антверпенам. Бругэ — як звычайны правінцыйны горад — застаўся ў баку ад галоўных падзей XIX стагоддзя: Французская рэвалюцыя, набыццё Бельгіяй незалежнасці, прамысловая рэвалюцыя і г. д. У 1850 годзе Бругэ лічыўся найбяднейшым горадам Фландрыі.
У 1877 бельгійскі кароль Леапольд II сказаў, што быў бы рады, калі б «усе прыгожыя дамы і помнікі былі адноўлены так, каб горад зрабіўся вялікім музеем». Неўзабаве так і стала дзякуючы архітэктару Луі дэ ла Сенсеры (Louis de la Censerie), рэстаўрацыйныя работы якога зрабілі з правінцыйнага горада славутую мясціну.
XX стагоддзе
У 1895 годзе быў рэалізаваны план бельгійскага ўрада па будаўніцтве новага порта — Зэебруге (Zeebrugge), які б злучаўся з унутраным портам Бругэ. Мэта праекта — павялічыць эканамічную прывабнасць порта горада, аднак з-за недастатку шляхоў зносін з іншымі рэгіёнамі краінамі, а таксама з-за неразвітай прамысловасці ўнутры горада, нельга было чакаць скорага поспеху. Акрамя таго, паступоваму развіццю порта перашкодзіла Першая сусветная вайна, у час якой нямецкія войскі захапілі Бругэ. Горад быў вызвалены брытанцамі толькі праз 4 гады — ў 1918. Пасляваенны порт пачаў працаваць праз два гады — ў 1920-м.
Падчас Другой сусветнай вайны порт Бругэ быў зноў захоплены і на працягу чатырох гадоў знаходзіўся пад акупацыяй. Выкарыстанне порта аднавілася толькі ў 1951 годзе, і з гэтага часу пачынаецца няспынны рост яго значнасці. Ужо з 1960-га года порт можа прымаць найвялікшыя кантэйнерныя караблі і танкеры. З 1970 па 1985 была праведзена наступная рэканструкцыя порта: пабудаваныя дзве новыя марскія дамбы, што дазволіла вынесці гавані глыбей у мора, таксама пабудаваныя два вялікія докі. У горадзе злучаюцца тры каналы — Генцкі, Слэйскі і Остэндскі.
IC 4368
IC 4368 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сеста-Календэ
Сеста-Календэ (Sesto Calende) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 10736 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 449 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 21018. Тэлефонны код — 0331.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardino da Siena.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спас-Курган
Спас-Курган (Спас-Курган) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Амурск
Амурск (Амурск) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Амурскага раёна Хабараўскага края. Насельніцтва 47,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1958 годзе.
Горад размешчаны на паўночным усходзе Сярэднеамурскай нізіны, на рацэ Амур, за 328 км на поўнач ад Хабараўска, за 45 км ад Камсамольска-на-Амуры.
Анатоль Алегавіч Ціханаў
Анатоль Алегавіч Ціханаў (нар., Мінск) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне эканамічнай тэорыі. Доктар эканамічных навук (2004), прафесар (2013).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (планава-эканамічны факультэт, 1986). Працуе ў Акадэміі кравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (з 2005, Інстытут дзяржаўнай службы, факультэт падрыхтоўкі і перападрыхтоўкі, кафедра тэорыі і практыкі дзяржаўнага кіравання, прафесар), Беларускім дзяржаўным універсітэце (эканамічны факультэт, кафедра банкаўскай эканомікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: макраэканоміка; тэорыя грошаў і фінансаў; эканамічная тэорыя інфармацыі; інстытуцыйная эканоміка; эканамічная дынаміка.
Сезон 2018 ФК Іслач
У 2018 годзе футбольны клуб «Іслач» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Слабада (Кагарлыцкі раён)
Слабада (Слобода́) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сезон 2018 ФК Іслач
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Іслач» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку)
Пакінулі клуб
1 Падаўжэнне арэнды 2 У арэнду
1 У арэнду
Дрычынскі сельсавет (Асіповіцкі раён)
Дры́чынскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Дрычын.
Геаграфічнае становішча
Дрычынскі сельсавет размешчаны на паўднёвым захадзе Асіповіцкага раёна. Мяжуе з Дараганаўскім сельсаветам Асіповіцкага, Суцінскім — Пухавіцкага і Дражнаўскім — Старадарожскага раёнаў Мінскай вобласці.
Цэнтр сельсавета знаходзіцца за 29 км ад Асіповіч, у 12 км ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі Фалічы Старадарожскага раёна Мінскай вобласці і размешчана на аўтадарозе Асіповічы — Баранавічы.
Огулдэрэ
Огулдэрэ (Oğuldərə) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
Дрычынскі сельсавет (Асіповіцкі раён)
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Жыцінскі сельсавет у складзе Старадарожскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Жыцін. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старадарожскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. 23 чэрвеня 1940 года частка сельсавета (3 населеныя пункты: Арэхава, Зялёная Дуброва, Паўлаўка) увайшла ў склад новаўтворанага Залужскага сельсавета. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 23 ліпеня 1957 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дрычын, сельсавет перайменаваны ў Дрычынскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Слуцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці.
Огулдэрэ
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Дрычынскі сельсавет (Асіповіцкі раён)
Прамысловасць і сельская гаспадарка
На тэрыторыі сельсавета размешчаны:
Сацыяльная сфера
На тэрыторыі сельсавета працуюць: Комплекс сярэдняя школа-дзіцячы сад, СДК і сельскі клуб, урачэбная амбулаторыя і ФАП, чатыры крамы, дзве АТС, дзейнічае Праваслаўная Свята-Міхайлаўская царква.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 785 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 1,8 % — украінцы.
Па стану на 2011 год пражывае 959 чалавек, з іх працаздольнага насельніцтва — 473, пенсіянераў — 361, дзяцей — 125.
Склад
Дрычынскі сельсавет уключае 10 населеных пунктаў:
Монца
Монца (Monza) — горад у Італіі, цяпер прыгарад Мілана, на рацэ Ламбра. Монца адзін з пяці найбуйнейшых гарадоў Ламбардыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Монца-э-Брыянца.
Базіліка кафедральнага сабора (Дуома) закладзена ў 595 годзе каралевай Тэадэліндай. Будаўніцтва цяперашняга будынка царквы, ініцыяваная домам Вісконці, было пачата ў 1300 годзе і скончана ў 1741 годзе. У музеі сабора захоўваюцца рэліквіі часоў Тэадэлінды.
Аўтадром Монца; месца правядзення Гран-пры Італіі Формулы-1. «Монца» — футбольны клуб, які выступае ў Серыі B.
NGC 1721
NGC 1721 (іншыя абазначэнні — MCG −2-13-27, VV 699, IRAS04569-1111, PGC 16484) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чаромушнікі
Чаромушнікі (Черемушники) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 1388
NGC 1388 (іншыя абазначэнні — NPM1G -16.0146, PGC 13402) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Спаса-Праабражэнская царква (Астрашыцкі Гарадок)
Спаса-Праабражэнская царква — праваслаўны храм у в. Астрашыцкі Гарадок (Мінскі раён). Размешчана на могілках. Пабудавана ў 1943 г. з дрэва. Вырашана ў традыцыях народнага дойлідства.
Архітэктура
На могілках побач з царквой стаіць драўляная капліца Святой Ганны, пабудавана ў 19 ст.
Гарманічны рад гукаў
[[Image:Harmonic partials on strings.svg|thumb|250px|Гарманічны рад гукаў струны: з памяншэннем даўжыні хвалі ў
n
разоў, частата ў
разоў павялічваецца.]]
Гарманічны рад гукаў — паслядоўнасць гукаў, дзе асноўная частата кожнага гуку з’яўляецца цэлым кратным самыя ніжэй асноўнай частоты; таксама можа называцца верхняя натуральная гарманічная ска́ла або натуральны ці абертонавы гукарад.
Гукі гарманічнага рада называюць аліквотнымі, парцыяльнымі, частковымі тонамі ці абертонамі. Пішучы ці кажучы аб абертоны і частковыя тоны лікава, варта правільна нумараваць кожны, каб пазбегнуць блытаніны аднаго да іншага: другі абертон не можа быць трэцім частковым тонам, таму што гэта другі гук у паслядоўнасці. Па гэтай прычыне першы частковы тон, або асноўны тон, можа лічыцца першым абертанам, калі ўзнікае такая неабходнасць.
Музычная натацыя
Іста ў тым, што ацэнку любога гукарада, а натуральнага асабліва, лепш праводзіць праз параўнанне з . Такое параўнанне выяўляе ў мностві першых 16-ці абертонаў фрагмент піфагорычнага ланцужку з 2-х чыстых квінт, ўтвораны трыма абертонамі з нумарамі 4, 6, 9; і падмноства абертонаў піфагорыі вышынь, які змяшчае не толькі пералічаныя абертоны, але і такія з октавных ланцужкоў, дзе знаходзяцца гэтыя пералічаныя. Гэты факт наглядна дэманструе стаўленне на мностве матрычнай будыніны, што адлюстроўвае вышыні нотнага прыкладу з прыцягненнем літарнай натацыі Гельмгольца, дзе прыстаўкамі \theta (від Πυθαγόρας) адзначаны піфагорычны ноты і стрэлкамі ― ланцужок чыстых квінт:
Падмноства непіфагарыйскіх абертонаў застаецца пасля выдалення піфагарыйскіх падмноства з мноства ўсіх абертонаў шэрагу:
Калі непіфагарычныя вышыні параўноўваць з падыходнымі піфагорыі, то першыя адрозніваюцца ад другіх на невялікія інтэрвалы, званыя, сярод разнастайнасці якіх адна з найбольш вядомых ― сінтанічна кома Дыдыма (далейшае абазначэнне ― ад Δίδυμος ― для павышэння, і інвертаванэ ―  ― для паніжэння):
Паколькі непіфагорычны вышыні могуць быць атрыманы з піфагорыі  шляхам паніжэння апошніх на, іх трэба запісваць як. Сапраўды:
Для дакладнай натацыі вышынь патрэбна яшчэ адна кома, вядомая як септымальная кома  (далейшае абазначэнне  ― від Αρχύτας ― для павышэння, і інвертаванэ ―  ― для паніжэння):
З дапамогай прэфіксаў паніжэнне на піфагорыі вышынь  натацыя дакладнага інтанавання для  атрымоўвае выгляд, праўдзівасць якога лёгка правяраецца:
Прэфікс павышэння прыводзіць піфагарычную натацыю  да выгляду, што адпавядае дакладнаму інтанаванню f^2[11]:
Яшчэ адной вышыні a^2[13] неабходна трыдэцымальная кома (абазначэнне ― ад δεκατρία ― для павышэння, і інвертаванэ ―  ― для паніжэння):
Трэба ўлічыць, што дваістасць існавання кратнасці гарманічнай і субгарманічнай, а таксама інтэрвалаў і тонаў, адбілася ў дваістасці нумарацыі (праз косу, радзей звычайную, дробавую рысу) вышынь сістэмы дакладнай інтанацыі. Перад (над) рысай пішуць нумар вышыні ў шэрагу абертонаў, а пасля (знізу) рысы — нумар унтертон, ад якога гэты шэраг пабудаваны.
Абертоны нотнага прыкладу Кэтлін Шлезінгер пранумараваны натуральнымі чысламі, але гарманічны шэраг з’яўляецца падсістэма дакладнай інтанацыі. Тоесна нумарацыя ў падвойнай манэры, з адзінкай пасля рысы, яўна выкажа, што ўвесь шэраг пабудаваны ад першага унтертона (супадае з першым абертонам) і кожны нумар перад рысай паказвае на яго прыналежнасць менавіта да шэрагу абертонаў ад агульнай асновы, гэта значыць ад першага унтертона ў шэрагу такіх ад гэтай агульнай аснове.
Такім чынам, калі для поўнай пэўнасці дадаць яшчэ і абазначэнне адсутнасці любой комы \chi{,} (від χωρίς), мноства першых 16-ці обертонаў мае выгляд:
Сумяшчэнне з нотным прыкладам паказвае, што літарныя імёны яму цалкам адпавядаюць. Таму і натацыя Кэтлін Шлезынгер вылучаецца з іншых вядомых як найбольш верны для прымянення да яе энгарманічных фікт (у гэтым прыкладзе яны над нотамі), якія прадпісваюць ўсе неабходныя мікратонавыя выгібы вышынь для дасягнення іх дакладнага інтанавання.
180%
Звяртаючы ўвагу на факт прысутнасці ў кожнай энгарманічнай фікты сімвала \theta, што ўказвае піфагарычны ўзровень вышыні, варта памятаць, што выгін звычайнай тэмпераванай вышыні, напрыклад, да вышыні дакладнага інтанавання трэба спачатку выканаць да піфагарычнага ўзроўню, а затым альбо такім і пакінуць, калі коматычнага прэфікса няма ці ёсць безкоматычны \chi{,} прэфікс, альбо ад піфагарычнага ўзроўню выканаць яшчэ выгіб, ўказаны коматычным прэфіксам.
Значок \pitchfork над \theta вышыні a^2 ўвязвае яе піфагарычны ўзровень з стандартнай частатой налады, што адлюстроўвае роўнасць:
Раздан (рака)
Раздан выцякае з возера Севан у яго паўднёва-ўсходняй частцы, непадалёку ад горада Севан. У вярхоўях рака цячэ па горнай даліне (непадалёк ад патухлага вулкана Ара лер) на поўдзень, да Ерэвана. У наваколлі Ерэвана Раздан робіць некалькі крутых згібаў. У нізоўях рака цячэ па Арарацкай раўніне, і нарэшце ўпадае ў Аракс на мяжы з Турцыяй.
Паміж 1932 і 1962 гадамі на рацэ быў узведзены каскад з шасці гідраэлектрастанцый.
IC 4369
IC 4369 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барока-поп
Барока-поп (Baroque pop) або барока-рок (Baroque rock) — падвід поп-музыкі, які спалучае класічную музыку, аркестравы поп, рок і музыку эпохі барока. Праяўляецца гэта ў выкарыстанні кантрапункта, танальных гармоній, драматычных або меланхалічных настрояў. Барока-поп з’явіўся ў 1960-х, калі музыканты і прадзюсары поп-музыкі вылучалі клавесін на пярэдні план аранжыровак; да іншых тыповых музычных інструментаў жанру адносяцца струнныя секцыі, валторна і габой.
Барока-поп выйшаў з мэйнстрыму ў 1970-х, збольшага па прычыне з’яўлення панк-року, дыска і хард-року. Тым не менш музыку ў дадзеным родзе працягваюць выдаваць. Філадэльфія-соўл 1970-х і чэймбер-поп 1990-х з’яўляюцца блізкімі па духу напрамкамі, а апошні з іх канкураваў з лоу-фай-эстэтыкай свайго часу.
Ёхен Рынт
Ёхен Рынт (Jochen Rindt, поўнае імя Карл Ёхен Рынт Karl Jochen Rindt,,  — , Монца) — аўстрыйскі аўтагоншчык, чэмпіён свету 1970 года ў аўтагонках у класе Формула-1. Чэмпіёнскі тытул атрымаў пасмяротна, бо разбіўся пры правядзенні Гран-пры Італіі, але заробленых на папярэдніх этапах ачкоў хапіла для заваёвы чэмпіёнскага тытула.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 красавіка 1942 года ў Майнцы (Германія). Бацькі загінулі ў 1943 годзе падчас бамбардзіроўкі Гамбурга. Выхаваннем займаліся дзядуля і бабуля па матчынай лініі. Вырас у Грацы (Аўстрыя).
У 1967 годзе ажаніўся з фінскай фотамадэллю Нінай Лінкальн, з якой меў дачку Наташу.
24 гадзіны Ле-Мана
Ёхен Рынт чатыры разы прымаў удзел у 24 гадзінах Ле Мана — з 1964 па 1967 год. У першую спробу сышоў не праехаўшы ніводнага круга. У 1965 годзе перамог у экіпажы з амерыканцам Мастэнам Грэгары на Ferrari 250LM. Яны перасеклі фінішную рысу на пяць кругоў наперадзе другога месца і на восем кругоў наперадзе трэцяга. Наступныя дзве гонкі скончыліся сходам з дыстанцыі: у 1966 годзе пасля васьмі кругоў з-за праблем з рухавіком у ягонага Ford GT40, а ў 1967 годзе пасля 103 кругоў.
Формула-1
Дэбютаваў у Формуле-1 у жніўні года за рулём Brabham BT11-BRM на гран-пры Аўстрыі. Кваліфікаваўся 13-м, але сышоў з дыстанцыі з-за праблем з рулявым кіраваннем.
Сезон года выступаў за Brabham, на якім здолеў прадэманстраваць хуткасць і заваёўваць поулы, але каб атрымаць перамогу не хапала надзейнасці машыны.
У годзе падпісаў кантракт з камандай «». Першую перамогу ў Формуле-1 здабыў на Гран-пры ЗША ў Уоткінс-Глен.
Першай перамогай у сезоне года стала перамога ў Манака. Пасля яшчэ выйграў чатыры гонкі запар — гран-пры Нідэрландаў, Францыі, Вялікабрытаніі і Германіі. 5 верасня 1970 года ўрэзаўся ў агароджу падчас трэніроўкі на гран-пры Італіі. У выніку аварыі загінуў. Заробленых на папярэдніх этапах ачкоў хапіла для заваёвы тытула. На дадзены момант з’яўляецца адзіным, хто стаў чэмпіёнам Формулы-1 пасмяротна.
Баранава (Вяземскі раён)
Баранава (Бараново) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ставы (Кагарлыцкі раён)
Ставы (Стави́) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кварк
Ква́ркі — фундаментальныя часціцы ў стандартнай мадэлі, якія не назіраюцца ў свабодным стане; спецыфічныя састаўныя часткі адронаў — элементарных часціц, якім уласцівы моцныя ўзаемадзеянні.
Антычасціцы кваркаў называюцца антыква́ркамі і адрозніваюцца ад кваркаў тым, што ўсе іх квантавыя лікі процілеглыя па знаку.
Паводле стандартнай мадэлі, барыёны складаюцца з трох кваркаў, мезоны — з кварка і антыкварка.
Гіпотэза кваркаў прапанавана амерыканскімі фізікамі М. Гел-Манам і Дж. Цвейгам у 1964 годзе для тлумачэння ўласцівасцей адронаў і заканамернасцей у іх спектраскапіі.
Маюць спін 1/2, электрычны зарад +2/3 ці −1/3 ад зараду пратона, барыённы зарад 1/3, а таксама спецыфічныя квантавыя лікі — «водар», «колер» і іншыя.
Вядома шэсць «водараў» кваркаў, якія маюць розныя назвы і пазначаюцца лацінскімі літарамі u, d, s, c, b, t (масы спакою 5, 8, 100 МэВ і 1,5, 5, 175 ГэВ адпаведна), адпаведныя антыкваркі —, , , , ,.
Пры гэтым кваркі u і d утвараюць звычайнае ядзернае рэчыва, астатнія нараджаюцца ў якасці кароткажывучага штучнага ядзернага рэчыва на паскаральніках зараджаных часціц.
Кваркі існуюць толькі ў ядзерным рэчыве; эксперыментальна ўскосна выяўлены ў доследах па сутыкненні адронаў, электронна-пазітроннай анігіляцыі ў струменях адронаў і рассеянні лептонаў на нуклонах.
Чырвоная страла
«Чырвоная страла» («Кра́сная стрела́») — хуткі фірменны цягнік № 001А / 002А Паўночна-Заходняга філіяла ААТ «Федэральная пасажырская кампанія», які курсіруе па маршруце Санкт-Пецярбург — Масква — Санкт-Пецярбург. Гістарычна першы фірменны цягнік у СССР і Расіі.
Цягнік курсіраваў з 10 чэрвеня 1931 года, сярэдняя хуткасць першага рэйса склала 69,8 км/г, а час у дарозе — 9 гадзін 45 хвілін. На перыяд Вялікай Айчыннай вайны рэйсы былі спыненыя, 24 чэрвеня 1941 года цягнік быў пастаўлены на захоўванне ў дэпо. Першы рэйс пасля прарыву блакады Ленінграда, па афіцыйных дадзеных, быў адпраўлены 20 сакавіка 1944 года. У склад цягніка была ўключана платформа з зенітнай устаноўкай.
Спачатку вагоны былі выфарбаваныя ў сіні колер. Затым у 1962 годзе быў прыняты сучасны цёмна-чырвоны варыянт размалёўкі. У складзе «Чырвонай стралы» ўпершыню ў гісторыі савецкіх чыгунак быў запушчаны вагон СВ. У 1960-я гады цягнік быў паскораны да 8 гадзін 30 хвілін пасля адмены прыпынкаў у Малой Вішэры, Акулаўцы і Калініне. Адзіным прамежкавым прыпынкам, на якім спыняўся цягнік для змены лакаматыўнай брыгады была станцыя Балагое-Маскоўскае.
З 1965 года пры адпраўленні «Чырвонай стралы» з Маскоўскага вакзала Ленінграда па вакзальным радыё транслюецца «Гімн вялікаму гораду» Р. М. Гліэра. З Масквы з 1996 года цягнік адпраўляецца пад песню «Масква» Алега Газманава (з 2011 года гэтая ж песня гучыць перад адпраўленнем з Масквы асобных рэйсаў «Сапсана»).
У 1976 годзе быў уведзены другі рэйс «Чырвонай стралы» (штоночна адпраўленнем на 4 хвіліны пазней першага — 23:59). Зараз гэты цягнік носіць назву «Экспрэс». У залежнасці ад штогадовых графікаў, інтэрвал руху паміж імі складае ад 4 да 24 хвілін.
З мая 2002 года пасля адмены прыпынку ў Балагім цягнік ідзе без прыпынкаў — час у дарозе скарочаны да 8 гадзін.
NGC 1722
NGC 1722 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC12) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Уладзіміравіч Амельяновіч
Мікалай Уладзіміравіч Амельяновіч (, в. Міхнавічы, Сялецкая гміна, Пружанскі павет, Палескае ваяводства, Польская Рэспубліка (цяпер —, Брэсцкая вобласць, Беларусь) — ) — беларускі эканаміст, Старшыня праўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь (1991). Заслужаны эканаміст Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
У 1965 г. скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі. Працаваў у Мінфіне Беларускай ССР на розных пасадах (эканаміст, старшы рэвізор, начальнік інспекцыі дзяржаўных даходаў, начальнік аддзела, намеснік начальніка ўпраўлення). З 1982 да 1984 гг. — дырэктар Мінскага фінансава-эканамічнага каледжа. З 1984 па 1986 г. — намеснік, потым першы намеснік міністра фінансаў Беларускай ССР. Загадам Дзяржбанка СССР ад 22 кастрычніка 1986 г. па ўзгадненні з эканамічным аддзелам ЦК КПСС прызначаны кіраўніком Беларускай рэспубліканскай канторы Дзяржбанка СССР. У сувязі з рэарганізацыяй банкаўскай сістэмы на падставе пастановы ЦК КПСС і Савета Міністраў СССР ад 17 ліпеня 1987 г. № 821 Бюро ЦК КПБ (Пастановай ад 27 кастрычніка 1987 г.) дало згоду на зацвярджэнне Амельянавіча Старшынёй праўлення Беларускага рэспубліканскага банка Дзяржбанка СССР.
Пасля прыняцця законаў «Аб Нацыянальным банку Беларускай ССР» і «Аб банках і банкаўскай дзейнасці ў Беларускай ССР», якія ўступілі у сілу 1 студзеня 1991 г., М. Амельяновіч заняў пасаду старшыні праўлення Нацыянальнага банка Беларусі. Аднак, ужо ў чэрвені 1991 г. М. Амельяновіч сышоў з пасады старшыні праўлення Нацбанка Беларусі. Яго пераемнік, Станіслаў Багданкевіч, казаў: ''«Ён зразумеў, што не ў стане стварыць сістэму, улічваючы адсутнасць прафесійных глыбокіх ведаў спецыяліста-манетарыста. Я спачатку думаў, што яго выганяюць, а ён мне сам сказаў, што хацеў сысці»''. У 1991—1995 гг. першы намеснік старшыні праўлення Ашчаднага банка, затым першы намеснік старшыні праўлення Тэхнабанка.
Стайкы (Кагарлыцкі раён)
Стайкы (Ста́йки) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Стайкы было ў складзе Стайскай воласці Кіеўскага павета Кіеўскай губерні.
Антоні Лопіш
Антоні Лопіш (Anthony Lopes; нар., Жывор, Францыя) — партугальскі футбаліст, брамнік французскага клуба «Алімпік Ліён» і нацыянальнай зборнай Партугаліі. Пачаў гуляць у футбол у акадэміі «Ліёна».
16 снежня 2012 года дэбютаваў за асноўную каманду ў матчы Лігі Еўропы супраць «Хапаэля». Свой першы матч у чэмпіянаце Францыі згуляў супраць «Сент-Эцьена».
NGC 1389
NGC 1389 (іншыя абазначэнні — ESO 358-38, MCG -6-9-10, FCC 193, PGC 13360) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Скавародзіна
Скавародзіна (Сковородино) — горад (з 1927) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Скавародзінскага раёна Амурскай вобласці. Насельніцтва 10,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1908 годзе.
Населены пункт быў заснаваны ў 1908 як пасёлак Змяіны, у 1909 быў перайменаваны ў Невер-I, у 1911 — у Рухлава. У 1927 атрымаў статус горада, а ў 1938 быў перайменаваны ў Скавародзін у гонар першага старшыні мясцовага пасялковага Савета А. Н. Скавародзіна (1890—1920), расстралянага тут у 1920 годзе японскімі інтэрвентамі. У 1934—1937 гадах горад быў цэнтрам Зейскай вобласці.
Фабрыка (фільм, 1970)
«Фабрыка» (Fabryka) — чорна-белы дакументальны фільм, зняты ў 1970 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Апісанне фільма
Працоўны дзень на трактарным заводзе Урсус. Кадры рабочых чаргуюцца з кадрамі пасяджэння праўлення. Завод не можа выканаць норму вытворчасці, бо не хапае абсталявання, дэталяў і гэтак далей. Рассылаюцца дакументы, запрашваюцца ліцэнзіі, праводзяцца шматлікія сустрэчы, але выйсця з заганнай сеткі непаразуменняў і бюракратыі, здаецца, няма — левая рука не ведае, што робіць правая. Як кажа адзін з сяброў праўлення, «бюракратыя ў гэтай краіне перашкаджае любому рашэнню». Тым не менш працоўныя яшчэ павінны выканаць сваю норму.
Барсукі (Вяземскі раён)
Барсукі (Барсуки́) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Еўрапейскае аб’яднанне вуглю і сталі
Еўрапейскае аб'яднанне вуглю і сталі (скар. ЕАВС) — міжнародная арганізацыя, якая аб'ядноўвала каменнавугальную, жалезарудную і металургічную прамысловасці Францыі, ФРГ, Італіі, Бельгіі, Нідэрландаў і Люксембурга і заклала аснову далейшай эканамічнай інтэграцыі ў Еўропе.
Ідэя стварэння ЕАВС упершыню была прапанавана 9 мая 1950 года Раберам Шуманам, міністрам замежных спраў Францыі, у якасці меры стрымання далейшых войнаў паміж Германіяй і Францыяй. Ён заявіў, што гэты крок «стане гарантыяй таго, што якая-небудзь вайна паміж Францыяй і Германіяй не толькі неймаверная, але і немагчымая з матэрыяльных меркаванняў». Для дасягнення мэты Парыжскім дагаворам была заснавана першая еўрапейская наднацыянальная арганізацыя, у якую ўвайшлі не толькі Францыя і ФРГ, але таксама Італія і краіны Бенілюкса: Бельгія, Люксембург і Нідэрланды. У рамках дагавора паміж краінамі ствараўся агульны рынак вуглю і сталі. ЕАВС кіраваўся Вышэйшым кіруючым органам, які кантраляваўся Саветам міністраў, Асамблеяй і незалежным Судом.
Аб'яднанне спыніла існаванне 23 чэрвеня 2002 года ў сувязі з заканчэннем тэрміна дзеяння дагавора.
Інтэграцыйныя працэсы ў паваеннай Еўропе
Працэсу інтэграцыі паваеннай Еўропы заміналі нераўнамернасць палітычнага і эканамічнага развіцця розных краін, недавер у стаўленні да Германіі, а таксама англа-французскае суперніцтва за лідарства ў аб'яднанай Еўропе.
Зародкам эканамічнай інтэграцыі Заходняй Еўропы стала Арганізацыя еўрапейскага эканамічнага супрацоўніцтва (АЕЭС), заснаваная ў 1948 г. удзельнікамі плана Маршала. Яна, аднак, размяшчала толькі кардынацыйнымі функцыямі.
У 1949 г. была створана першая еўрапейская палітычная арганізацыя — Савет Еўропы, аднак яго рашэнні насілі толькі рэкамендацыйны характар, а дзейнасць СЕ была абцяжарана халоднай вайной.
У 1950 годзе быў высунуты праект стварэння еўрапейскай наднацыянальнай ваеннай арганізацыі — Еўрапейскай абарончай супольнасці (ЕАС) — нароўні з Еўрапейскай палітычнай супольнасцю. Парыжскі дагавор аб стварэнні ЕАС быў падпісаны міністрамі замежных спраў Бельгіі, Італіі, Люксембурга, Нідэрландаў, Францыі і ФРГ. Гэты дагавор, аднак, у жніўні 1954 г. быў адпрэчаны французскім парламентам.
Значна большы поспех мела інтэграцыя Заходняй Еўропы ў эканамічнай вобласці. Яе ідэйным айцом стаў французскі эканаміст Жан Манэ, генеральны камісар па пытаннях планавання, які падрыхтаваў даклад, пакладзены ў аснову так званай дэкларацыі Шумана.
IC 4370
IC 4370 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Еўрапейскае аб’яднанне вуглю і сталі
Дэкларацыя Шумана і ўтварэнне аб'яднання
гл. таксама: Дэкларацыя Шумана