cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Call of Duty: Modern Warfare 3
Гульнявы працэс
Упершыню геймплэй аднакарыстальніцкай гульні «Call of Duty: Modern Warfare 3» прадэманстраваны 6 чэрвеня 2011 года на выставе E3 ў Лос-Анджэлесе. На прэзентацыі Microsoft вядучы менеджар па сувязі з грамадскасцю студыі «Infinity Ward» Роберт Боўлінг (Robert Bowling) прайшоў частку місіі пад назвай «Hunter Killer» з адзіночнай кампаніі, адразу ж запіс быў выкладзены на сайт «GameTrailers», які паказваў ўсе прэзентацыі выставы. Крыху пазней Роберт Боўлінг паказаў фрагмент яшчэ адной місіі пад назвай «Black Tuesday», запіс дэманстрацыі таксама даступная на сайце «GameTrailers». На наступны дзень Боўлінг адзначыў, што ён быў узрушаны, калі дэманстраваў гульню перад такой фігурай, як Стывен Спілберг, які прысутнічаў на прэзентацыі.
Тэлефонны план нумарацыі
Тэлефо́нны пла́н нумара́цыі — ўяўляе сабой тып нумарацыі схемы, якая выкарыстоўваецца ў галіне тэлекамунікацый для прызначэння тэлефонных нумароў абаненцкіх тэлефонных апаратаў або іншых канчатковых кропак тэлефаніі. Тэлефонныя нумары з'яўляюцца адрасы удзельнікаў у тэлефоннай сеткі, дасягальныя з дапамогай сістэмы маршрутызацыі кода прызначэння. Планаў нумарацыі тэлефоннай вызначаны ў кожным з адміністрацыйных раёнаў камутаванай тэлефоннай сеткі агульнага карыстання (PSTN), і яны таксама прысутнічаюць у прыватных тэлефонных сетках.
Call of Duty: Modern Warfare 3
Сюжэт
Дзеянні гульні разгортваюцца з 17 жніўня 2016 года па 21 студзеня 2017 года.
Тэлефонны план нумарацыі
Вылучаюць адкрытыя і закрытыя планы нумарацыі.
Call of Duty: Modern Warfare 3
Перадгісторыя
Трэцяя сусветная вайна працягваецца. Планы Уладзіміра Макарава выйшлі далёка за рамкі планаў Імрана Захаева. Уладзімір пачаў супрацоўнічаць з многімі камандзірамі Афрыкі, Расіі і Блізкага Усходу. Таму ў яго набралася вялікая армія. У яго планы ўваходзяць захоп і акупацыя Еўропы і Амерыкі.
Тэлефонны план нумарацыі
Планы нумарацыі могуць рушыць услед розныя распрацоўкі стратэгій, якія нярэдка ўзнікаюць з гістарычнай эвалюцыі асобных тэлефонных сетак і мясцовых патрабаванняў. Шырокае падзел звычайна прызнаецца, якія адрозніваюць адкрытыя планы нумарацыі і закрытых планаў нумарацыі. Замкнёнае план нумарацыі ўсталёўвае фіксаванае колькасць лічбаў, якi назначаецца кожнаму тэлефоне, у той час як адкрыты план нумарацыі мае зменную даўжыню тэлефонных нумароў, прысвоеных станцый. Адкрытага плана дазваляе пашырэнне агульнай нумарны ёмістасці плана шляхам дадання большай колькасці лічбаў на падмноства лікаў. Многія планы нумарацыі падпадзяляюць на іх тэрыторыю абслугоўвання ў геаграфічных рэгіёнах, пазначаных спецыяльным прэфіксам, часта званы код горада, які з'яўляецца фіксаванай даўжыні або зменнай даўжыні набор лічбаў, якія ўтвараюць найбольш значную частку паслядоўнасці набору, каб дасягнуць тэлефоннага абанента.
Call of Duty: Modern Warfare 3
Пралог
У пралогу гульні апісваюцца падзеі, непасрэдна наступныя за фіналам гульні «Call of Duty: Modern Warfare 2». Раніцай 17 жніўня 2016 года верталёт дастаўляе цяжка параненага ў сутычцы з генералам Шэпардам Соўпа на базу ОТГ-141 у Хімачал-Прадэш (Індыя). Соўп згадвае першае знаёмства з Прайсам, забойства Захаева, забойства Шэпарда, і неўзабаве губляе прытомнасць.
Тэлефонны план нумарацыі
Адкрытыя планы нумарацыі
Пры адкрытым плане нумарацыі ёсць адрозненне паміж наборам нумара пры званках унутры тэлефоннай зоны, за яе межы і для міжгародніх званкоў. Пры тэлефанаванні "ўнутры кода", у межах, напрыклад, горада, трэба проста набраць нумар, але пры тэлефанаванні за межы зоны трэба набіраць яшчэ і код. Як правіла, пры тэлефанаванні за межы зоны трэба перад кодам набіраць яшчэ і «выхад на міжгорад». Напрыклад, пры тэлефанаванні на нумар у Амстэрдаме (Нідэрланды):
Call of Duty: Modern Warfare 3
Акт I
Рускія войскі захопліваюць Манхэтэн і акупіруюць Нью-Ёрк. Каб паслаць авіяцыю, трэба знішчыць генератар перашкод на даху Фондавай біржы. Для выканання гэтага задання ў горад адпраўляецца атрад «Дэльта» з пазыўным «Метал». Аўтамабіль з галоўным героем Дэрэкам «Фростам» Вестбрукам падбіваюць, і праз горад прыходзіцца прабівацца з боем. Захапіўшы Фондавую біржу і знішчыўшы генератар перашкод, «Дэльта» далучаецца да атраду «NAVY SEALs», каб замінаваць падводную лодку рускіх «OLGA» класа «Oscar II». Пасля ўстаноўкі міны лодка аварыйна ўсплывае, і атрад захоплівае яе. У зале кіравання Фрост накіроўвае ракеты на караблі рускіх. Атрад хаваецца на лодках, пятляючы паміж выбухаючымі караблямі. Тым самым аблога Нью-Ёрка скончылася.
Тэлефонны план нумарацыі
Адкрытыя планы нумарацыі
У ЗША і Канадзе, а таксама ў некаторых іншых краінах і тэрыторыях выкарыстоўваецца так званы Паўночнаамерыканскі план нумарацыі (North American Numbering Plan (NANP)). У ім код «выхаду» — 1, далей можа выкарыстоўвацца код краіны, тэрыторыі або зоны. Напрыклад, званок у Сан-Францыска ажыццяўляецца так:
Тым не менш, у некаторай частцы Паўночнай Амерыкі пачынаюць выкарыстоўвацца новыя коды, і выкарыстанне +1 перад кодам зоны становіцца абавязковым. Званкі з мабільных тэлефонаў адрозніваюцца тым, што набор +1 на іх пакуль яшчэ не неабходны, але большасць мабільных тэлефонаў лёгка праграмуюцца і дадаюць прэфікс да набіраць нумары аўтаматычна.
Call of Duty: Modern Warfare 3
Акт I
Тым часам салдаты Макарава атакуюць базу АТГ-141 у Індыі. У базу ўразаецца верталёт і ламае сцяну, адкінуўшы ўдарнай хваляй Прайса, Мікалая і Юрыя — новага пратаганіста. Доктар гіне, і Юрый робіць Соўпу ўкол. Разам героі прабіваюцца да склепа і ўключаюць баявога гусенічнага робата, з дапамогай якога Юрый расчышчае шлях. Пры ўцёках да выратавальнага верталёту пляцоўка бурыцца рускім беспілотнікам «MQ-9 Reaper», і Юрый падае са схілу. Пазней яго падбірае верталёт.
Тэлефонны план нумарацыі
Адкрытыя планы нумарацыі
Краіны рэдка мяняюць тып свайго плана нумарацыі з адкрытага на закрыты або наадварот. Закрыты план нумарацыі, які быў распрацаваны ў Паўночнай Амерыцы, прадугледжвае фіксаваную даўжыню кода і мясцовага нумары. Адкрыты план нумарацыі, які развіўся паралельна ў розных краінах, якія не стандартызаваны. Даўжыня кода і мясцовага нумары ў ім можа вар'іравацца. Закрытыя планы нумарацыі, у цэлым, выкарыстоўваюцца радзей, чым адкрытыя.
Call of Duty: Modern Warfare 3
Акт I
Праз 2 месяцы, урады Расіі і ЗША вырашаюць завяршыць вайну мірным дагаворам у Гамбургу. Падчас пералёту на самалёце «Ил-96» на прэзідэнта Расіі Барыса Варшэўскага нападаюць баевікі Макарава. Ахова прэзідэнта на чале з галоўным героем этапу — агентам ФСА Андрэем Харковым — супрацьстаіць нападу і зачышчае самалёт, але той губляе кіраванне і падае. Андрэй Харкоў з аховай прарываюцца праз засаду і знаходзяць прэзідэнта, але на ілжывым эвакуяцыйным верталёце прылятае Макараў і захоплівае прэзідэнта. Харкова ён цяжка параніў з пісталета. Макараў патрабуе ад прэзідэнта выдаць яму коды запуску ядзерных ракет. Каб Расія захапіла ўсю Еўропу, ён гатовы ператварыць яе ў радыеактыўную пустыню. Прэзідэнт адмаўляецца, і Макараў вырашае ўздзейнічаць на яго праз дачку. Ён дабівае Андрэя і ляціць на верталёце.
Тэлефонны план нумарацыі
Закрытыя планы нумарацыі
Закрыты план нумарацыі мае на ўвазе, акрамя іншага, стандартную даўжыню абаненцкага нумара, і ў закрытым плане нумарацыі ва ўсіх выпадках выкарыстоўваецца поўны набор нумара, уключаючы званкі ўнутры зоны і мясцовыя выклікі. Такія планы традыцыйныя для невялікіх краін і тэрыторый, калі код зоны не выкарыстоўваецца. Акрамя таго, выкарыстанне закрытых планаў нумарацыі распаўсюджана ў краінах, дзе традыцыйна развівалася сістэма абаненцкіх нумароў са стандартнай даўжынёй. Многія краіны ідуць па шляху далучэння кода зоны да абаненцкім нумары.
Да прыкладу, для званка ў Осла да 1992 года трэбы было набіраць так:
Пасля 1992 года, калі план нумарацыі быў зменены на закрыты:
У іншых краінах (напрыклад Францыі, Бельгіі, Швейцарыі і ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі) код выхаду патрабуецца і для ўнутраных званкоў - як мясцовых ўнутры зоны, так і ўнутры краіны:
Да пераваг адкрытага плана нумарацыі можна аднесці зручнасць набору абанентамі больш кароткіх мясцовых нумароў. Аднак паўсюднае выкарыстанне мабільных тэлефонаў, якія дазваляюць аднолькава лёгка захоўваць і поўныя і кароткія нумары ў нататніку істотна спрашчае абанентам выкарыстанне нумароў у закрытым плане. Аднак гэта не паменшыць цяжкасці карыстальнікаў стацыянарных тэлефонаў, таксафонаў і цэнтраў сувязі.
Да пераваг закрытай нумарацыі для канчатковага спажыўца паслугі сувязі можна аднесці магчымасць лёгкага перакладу любога нацыянальнага нумары ў міжнародны фармат і выключэння неадназначнасці кароткага нумара.
Выклік цэнаўтварэнне на аснове кодаў зон
У іншых краінах, чым у Злучаных Штатах і Канадзе коды ў цэлым вызначыць кошт выкліку і званкі ў межах кода горада і часта невялікая група сумежных або перакрываюцца кодаў зон, як правіла, спаганяецца па больш нізкай стаўцы, чым за межамі код зоны, гэта не абавязкова так у Злучаных Штатах або Канадзе, дзе коды ахопліваюць досыць вялікую тэрыторыю, што розныя стаўкі будуць прымяняцца ў тых жа ставак код горада, і платных могуць быць вызначаны адлегласцю паміж цэнтрамі хуткасцяў. Код горада, і цэнтральны офіс прэфікс (NPA-NXX) вызначыць цэнтр хуткасці, які прызначаецца геаграфічныя каардынаты V&H. Кожны цэнтр хуткасці мае лакальны тарыфны план, які вызначае, якія іншыя хуткасці цэнтры мясцовы выклік, па-за залежнасці ад адлегласці, і іншыя зборы заснаваныя на тарыфнае адлегласць паміж двума цэнтрамі хуткасці, па наступнай формуле:
.
Міжнародны план нумарацыі
Стандарт E.164 Міжнароднага саюза электрасувязі з'яўляецца Міжнародны план нумарацыі і ўстанаўлівае код (код краіны) краіны выкліку для кожнай арганізацыі-члена. Коды краін прэфіксы да нацыянальных тэлефонных нумарах, якія абазначаюць маршрутызацыю выклікаў да сеткі падначаленага адміністрацыі плана нумар, як правіла, краіны або групы краін з адзіным планам нумарацыі, такіх як NANP. E.164 дапускае максімальную даўжыню 30 лічбаў для поўнага міжнароднага тэлефоннага нумара. E.164 не вызначае рэгіянальных планаў нумарацыі, аднак, яна дае рэкамендацыі ў дачыненні да новых рэалізацый і аднастайнае прадстаўленне ўсіх тэлефонных нумароў.
Спадарожнікавыя тэлефонныя сістэмы
Спадарожнікавыя тэлефоны звычайна выпускаюцца з нумарамі асаблівай краіны выклікае код. Напрыклад, Inmarsat спадарожнікавыя тэлефоны выпускаюцца з кодам 870, у той час як пастаўшчыкі глабальнай мабільнай спадарожнікавай сістэмы, такія як Ірыдыўм, нумары праблем у код краіны 881 («Глабальная спадарожнікавая сістэма Mobile") або 882 («Міжнародныя сеткі»). Некаторыя спадарожнікавыя тэлефоны выпускаюцца са звычайнымі тэлефоннымі нумарамі, такімі як Globalstar спадарожнікавыя тэлефоны, выпушчаных з NANP тэлефоннымі нумарамі. + 88184
Спецыяльныя паслугі
Некаторыя коды выдаюцца для краін ці спецыяльных паслуг, а таксама для міжнародных/міжрэгіянальных зон.
Call of Duty: Modern Warfare 3
Акт I
Тым часам Прайс даведаўся, што Макараў адпраўляе ў Лондан груз, які павінен прайсці праз Сьера-Леонэ. Юрый і Прайс захопліваюць базу мясцовых баевікоў, але выпускаюць груз, які адпраўляецца ў Лондан. Верталёт «МІ-6» адсочвае партыю і накіроўвае для яе перахопу атрад «SAS». Падчас бою ў лонданскіх доках «SAS» атрымоўваецца перабіць большасць тэрарыстаў, праверыць пусты грузавік, у якім, як яны думалі, быў гэты груз, а затым знішчыць пакінутых баевікоў, якія спрабавалі прарвацца да Вестмінстэру па тунэлях метро. Цягнік, на якім уцякалі тэрарысты, разбурыўся. Галоўны герой Маркус Бернс з Уолкрафтам прарываюцца наверх, дзе ўжо стаяць натоўпы людзей. Байцы спецназа расстрэльваюць грузавік, ён губляе кіраванне. Далей усё відаць вачыма, дакладней, аб’ектывам камеры містара Робінсана. Ён шпацыраваў з жонкай і дачкой па Лондане і здымаў відэа. Пад’ехаўшы грузавік выбухнуў як раз своечасова, жонка і дачка былі прама каля яго. Містар Робінсан упаў разам з камерай. Ён загінуў, задыхнуўшыся газам, а магчыма ад выбуху. Газавыя атакі паўтараюцца па ўсёй Еўропе і з’яўляюцца прыкрыццём для ўварвання расійскай арміі.
Акт II
Фрост, Сэндман, Трак, Грынч разам з іншымі войскамі накіроўваюцца ў Гамбург, дзе ўзяты ў заложнікі віцэ-прэзідэнт ЗША. Амерыканцы прабіваюцца праз атрады рускіх, адначасна знішчыўшы некалькі «Т-90» і дабіраюцца да месца зняволення, дзе вызваляюць віцэ-прэзідэнта. Прайс, Соўп і Юрый адпраўляюцца ў Самалі. На джыпах яны прыязджаюць на базу самалійскіх наймітаў Макарава. Іх мэта — камандзір афрыканцаў Варабэ. Пасля доўгага бою і пры падтрымцы Мікалая з верталёта атрад захоплівае Варабэ. Прайс кідае гранату з газам і атрад апранае процівагазы. Напалоханы Варабэ паведамляе імя пастаўшчыка Макарава з Парыжа па мянушцы Воўк. Прайс кідае камандзіру жаданы процівагаз, але забівае яго з пісталета — помста за брытанцаў з Херыфорда. Атрад праходзіць да пасадачнай пляцоўкі, дзе павінен высадзіцца Мікалай. Але іх чакае засада самалійцаў. Атрад прарываецца да запаснай пляцоўкі, але верталёт Мікалая збіваюць, і гарадок накрывае пясчаная бура. Атрад «Рэха» дапамагае героям і знаходзіць разбіты верталёт. Ратуючыся ад абстрэлу, салдаты бягуць да джыпаў. Юрый нясе Мікалая. Разам усе з’язджаюць.
Войскі Макарава маюць намер адабраць Ваўка ў атрада «Метал». «AC-130» аказвае падтрымку, абстрэльваючы з паветра войскі Макарава. Атрад аказваецца заблакіраваным у будынку пад агнём кулямёта. Фрост здымае кулямётчыка. «Метал» прарываецца наперад. «AC-130» зноў аказвае падтрымку. У кропцы эвакуацыі на мосце насупраць Эйфелевай вежы атрад чакаюць танкі. Фрост падбівае танкі з «Джавеліна», але потым становішча робіцца бязвыхадным. «Аверлорд» загадвае абстрэльваць усімі сродкамі. «АС-130» бамбуе мост і знішчае ворагаў. На фоне паваліўшайся Эйфелевай вежы амерыканскія верталёты забіраюць групу.
Раз’юшаны Прайс аглушае Юрыя ў склепе і прымушае таго ўсё расказаць.
Зіма 1996 года. Юрый сядзіць у машыне з Макаравым. Тады яны былі найбліжэйшымі сябрамі. У машыну заскоквае Захаеў, заціскаючы рану на месцы адстрэленай тады яшчэ лейтэнантам Прайсам левай рукі (пасля стрэлу Прайса ў місіі «Забіць адным стрэлам» з «Call of Duty 4: Modern Warfare»). УАЗ спешна пакідае месца дзеяння.
12 жніўня 2016 года. Юрый адмаўляецца дапамагаць Макараву у тэракце ў маскоўскім аэрапорце і расстрэльваць мірных грамадзян і спрабуе здаць Макарава ФСА. Але Макараў ўсё ведае: «Я ведаю, што ты зрабіў, Юра… Ведаю, што ты ім расказаў… Мой сябар… Мой саюзнік… Здраднік… Тое, што тут адбудзецца, зменіць свет назаўсёды… Нас нішто не спыніць… Нават ты…». Далей Макараў страляе ў Юрыя з «Desert Eagle». Юрый караскаецца да ліфта і падымаецца на ім у тэрмінал. Тут ён чуе вядомыя словы Макарава:
Узяўшы пісталет у загінулага паліцэйскага, Юрый бачыць тэрарыстаў і хоча прыстрэліць Макарава, але падае ад раны. Крыху пазней да яго падыходзіць лекар і ратуе яго.
Акт III
Прайс і Юрый адпраўляюцца ў сярэднявечны замак Макарава (раней належаў Захаеву) каля Прагі з мэтай знайсці там сляды Макарава. Яны ціха прабіраюцца праз ахоўныя пасты. Утоенасць губляе значэнне, калі яны заходзяць у падземную турму для апалчэнцаў. З боем прабіўшыся да будаўнічых лясоў пад мостам, вядучым да замка, Юрый паставіў «C4» на апоры. Далей яны з Джонам узарвалі частку сцяны і па апорам паміж сценамі ўзлезлі наверх. Праз дзірку ў сцяне яны назіралі за баевікамі ў штабе і даведаліся ад Макарава па тэлевізары, што Алена знаходзіцца ў Берліне. Пасля гэтага Юрый з Прайсом скокнулі ўніз, пятляючы паміж апор. Прачнуўся Юрый ў склепе (мабыць, гэта кухня). З боем яны прарваліся да ўнутранага двара. Там іх сустрэлі баевікі Макарава. Пасля доўгай бітвы салдаты прайшлі да моста і ўзарвалі «C4» пад ім, калі ехаў БТР. Потым героі ратуюцца ад баевікоў на УАЗ. Спачатку ўсё ішло, як па масле, але тут насустрач ім выехалі БТРы. Машына зляцела з гары. Прайс і Юрый паляцелі на запасных парашутах, пазней іх падабраў Мікалай.
Усе члены атрада Дэльта і «АТГ-141» адпраўляюцца ў Сібір, на шахце «Крышталічны пік». Асноўная маса атакуе зверху, а Юрый, Прайс, Сэндман, Трак, Грынч і нейкі Макой таемна прабіраюцца ў ліфт. Яны спусціліся на патрэбны паверх і ўступілі ў бой, падчас якога гранатамётчык выстрэльвае з «РПГ-7», забіваючы Макоя і ламаючы ліфт. Атрад падае ўніз. Пасля доўгай, з удзелам беспілотніка і верталётаў перастрэлкі яны знаходзяць Алену і яе эвакуіруюць. Атрад выходзіць на паверх і бачыць рускіх тэрарыстаў з палонным прэзідэнтам, якога пасля вызваляюць. Шлях назад ім заступаюць шматлікія войскі рускіх. Прыбывае верталёт і прэзідэнта падымаюць у яго. Трак і Прайс дапамагаюць аглушанаму гранатай Юрыю забрацца ў верталёт. Прэзідэнт, Прайс і Юрый ляцяць, а застаўшыяся Сэндман, Трак і Грынч гінуць пад абвалам.
Прэзідэнты Расіі і ЗША злятаюцца на канферэнцыю і заключаюць мірны дагавор паміж сваімі дзяржавамі. Яны разумеюць, што вайна здарылася з-за памылкі. Мірны дагавор у адбудаваным Белым доме завяршыў Трэцюю сусветную вайну. «АТГ-141» перастала існаваць, але толькі афіцыйна…
Праз тры месяцы, у пачатку 2017 года, Прайс і Юрый вырашаюць завершыць свае мэты. Яны адпраўляюцца ў дарагі гатэль «Аазіс» у Дубаі, дзе знаходзіўся Макараў. Яны апранаюць касцюмы джаггернаўтаў і бяруць кулямёты. Войскі Макарава, якія валодаюць толькі лёгкім узбраеннем, не могуць супрацьстаяць нападаючым. Калі Юрый і Прайс ўваходзяць у ліфт, раптам з’яўляюцца два верталёта «AH-6», адзін з якіх пачынае іх абстрэльваць. Збіты Прайсам верталёт ўразаецца ў ліфт, з прычыны чаго браня прыходзіць у непрыдатнасць. Скінуўшы браню, яны ідуць праз верхні паверх. Напалоханы Макараў бяжыць да верталётнай пляцоўцы. Юрый і Прайс бягуць праз рэстаран, разлічваючы перахапіць Макарава, але рэстаран расстрэльвае другі «АН-6». Пакінуўшы параненага арматурай Юрыя, Прайс забягае на верталётную пляцоўку адзін, але выяўляе, што верталёт Макарава пачаў ўзлятаць. У скачку Прайс чапляецца за верталёт, а затым выкідвае з кабіны пілотаў. Аднак панэль прыбораў аказваецца пашкоджана стрэлам другога пілота, і верталёт губляе кіраванне. Прыйшоўшы ў сябе пасля падзення, Прайс бачыць, як з разбітага верталёта выходзіць Макараў. Прайс спрабуе ўзяць пісталет, але Макараў апярэджвае яго са словамі: «Бывайце, капітан Прайс…» У гэты момант з’яўляецца Юрый і адцягвае Уладзіміра, адкрыўшы агонь. Трыма стрэламі Макараў забівае Юрыя, але Прайс накідваецца на Макарава, абмотваецца вакол яго шыі трос і разбівае частку шклянага даху. Прайс адлятае на балкон, а Уладзімір Макараў гіне, павешаны на тросе. Прайс запальвае цыгару, а ўнізе чутныя сірэны паліцэйскіх машын…
Пратаганісты
У рускай версіі агучвае Аляксандр Каўрыжных.
Васіль Тышкевіч
Васіль Цішкавіч, у гістарыяграфіі часцей Тышкевіч або Тышковіч ( — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Дваранін каралеўскі (1522), маршалак гаспадарскі (1546—1558), ваявода падляшскі (1558—1569) і смаленскі (з 1569). Староста краснасельскі, чаркаскі і канеўскі (з 1536), менскі (з 1544), ваўкавыскі (з 1546), пінскі (з 1569), бабруйскі і гайнаўскі.
Сын Цішкі Каленікавіча, унук Каленіка Мішкавіча. Заснавальнік роду Тышкевічаў герба «Ляліва». Быў у магнацкай апазіцыі да караля Жыгімонта Аўгуста, выступаў супраць заключэння Люблінскай уніі, з гэтай прычыны ў 1569 года пазбаўлены ваяводства падляшскага і прызначаны на намінальнае ваяводства смаленскае. Валодаў значнай часткай колішняга Лагойскага княства (спадчынай першай жонкі), маёнткам Ласасіная з дваром Бялавічы, Ражанай і Байкевічамі (пасагам першай жонкі), Здзітавым, Хрысай, Споравым і іншым. Пазней, атрымаў Ласасіную, Бялавічы, Байкевічы, Ражаную, Здзітаў, Хрысу і Спорава ў вечнасць ад караля Жыгімонта Аўгуста як выплату ранейшай пазыкі ў 12 тысяч коп грошаў. Купіў Камень-Харэцкі (цяпер Камена), Ружаны.
Удзельнічаў у бітвах з крымскімі татарамі, пасольствах у Крым і Маскву. Перайшоў з праваслаўя ў кальвінізм. Атрымаў 5 лістапада 1569 года ад вялікага князя Жыгімонта Аўгуста тытул графа на Лагойску і Бярдзічаве.
Двойчы жанаты. У першым шлюбе з Аляксандрай з Чартарыйскіх меў дачку Анастасію (жонку Івана Мялешкі) і трох сыноў — Юрыя, Каленіка і Яўстахія. У другім шлюбе з Анастасіяй Сапоткаўнай меў дачку Аляксандру (жонку Аляксандра Хадкевіча) і сына Яўстахія Серафіна.
Пакінуў тастамент, паводле якога частка зямель пераходзіла дачцэ Аляксандры, а частка — малалетняму сыну ад другога шлюбу Яўстахію Серафіну. Наказаў пахаваць сябе ў Супрасльскім манастыры. На надмагіллі Васіля, зробленым са звычайнага каменю, была выява родавага герба і надпіс «Въ лето от нароженія Господа Бога и Спаса нашего Іисуса Христа 1571 мѣсеца августа 13 дня въ неделю, преставися рабъ Божій панъ Васили Тышковичъ воевода смоленскій, староста менскій и пинскій, положенъ въ храмѣ Благовѣщенія Богородицы въ монастыру Супраськомъ». Станам на 1871 год надмагілля ў царкве ўжо не было, цяпер яно захоўваецца ў музеі Вільнюскага ўніверсітэта.
Сафійска плошча (Кіеў)
Сафійска плошча (Софі́йська пло́ща) — плошча ў Шаўчэнкаўскім раёне горада Кіева, у гістарычнай мясцовасці старога Кіева.
Хучні
Хучні (Хючна, Хучни) — сяло ў Дагестане (Расія), адміністрацыйны цэнтр Табасаранскага раёна і сельскага паселішча «Сельсавет Хучнінскі». Сяло размешчана на левым беразе ракі Рубас, на паўднёвы захад ад горада Дзербент. Да сярэдзіны XVII стагоддзя Хучні было рэзідэнцыяй Табасаранскага майсума, а затым — кадыя Табасарана. У 1934 годзе сяло становіцца цэнтрам Табасаранскага раёна.
Марыя Ангеліна Дукіня Палеалагіня
Марыя Ангеліна Дукіня Палеалагіня, або Марыя Ангеліна Няманіч (Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα; нар. 1350 — ) — самаабвешчаная басіліса (імператрыца, каралева) Эпірскага царства з 1384 па 1385 гады, якая атрымала прастол у спадчыну ад свайго мужа Фамы Пралюбавіча.
IC 1612
IC 1612 — галактыка тыпу OCL (розпилене скупчення) у сузор’і Тукан.
Марыя Ангеліна Дукіня Палеалагіня
Жыццё
Марыя была дачкой Сімяона Ураша, блізкага сваяка кіраўніка Сербіі Стэфана Ураша IV Душана, і Фамаісы Арсіні. У 1366 годзе Марыя выйшла замуж за намесніка Эпіра Фаму Пралюбавіча. Ён жорстка адносіўся да сваёй жонкі, і яна прыняла ўдзел у яго забойстве.
Насельніцтва Яніны абвясціла Марыю ў якасці кіраўніцы. Яна выкарыстоўвала тытул басіліса, жаночую форму басілеуса. Яна выклікала свайго брата Іаана Ураша (які стаў манахам Іаасафам), каб ён даваў ёй саветы па кіраванні краінай.
Ён прапанаваў ёй выйсці замуж за Ісава дэ' Буандэльмонці, знатнага італьянца, палоненага Фамой у 1379 годзе. Таксама існуе версія, што Марыя была даўно закахана ў яго, і што менавіта па гэтай прычыне адбылося забойства Фамы.
Марыя выйшла замуж за Ісава ў лютым 1385 года, і памерла 28 снежня 1394 года. Дзяцей у гэтым шлюбе яна не пакінула.
IC 1612
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ян Хемскерк
Ян Хемскерк Абрагамсзоон (Jan Heemskerk Abrahamszoon; 30 ліпеня 1818, Амстэрдам, Нідэрланды — 9 кастрычніка 1897, Гаага, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Эрна Сульберг
Э́рна Су́льберг (Erna Solberg, МФА: ; нар. г., Берген) — нарвежскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. З 2004 года лідар Кансерватыўнай партыі Нарвегіі.
Біяграфія
Эрна Сульберг нарадзілася ў Бергене ў 1961 годзе. Пры вучобе ў школе ёй давялося выпрабаваць шэраг цяжкасцяў у сувязі з дыслексіяй. У школе яна грала ў аркестры, брала ўрокі фартэпіяна. Пасля заканчэння школы яна паступіла ў Бергенскі ўніверсітэт, які скончыла ў 1986 годзе па спецыяльнасці сацыялогія і паліталогія.
У маладосці яна стала членам Кансерватыўнай партыі і ў хуткім часе ўвайшла ў кіраўніцтва спачатку моладзевага крыла, затым і самой партыі. З 1989 года з’яўляецца пастаянна членам Стортынга. У 2001 годзе яна ўвайшла ва ўрад Х’еля Магнэ Буневіка міністрам камунальнай гаспадаркі. Працавала ва ўрадзе 4 гады. Паказала сябе валявым і мэтанакіраваным палітыкам і 9 мая 2004 года ўзначаліла Кансерватыўную партыю.
У верасні 2013 года на Парламенцкіх выбарах у Нарвегіі альянс з чатырох правых партый атрымаў большасць. Прэм’ер-міністр Нарвегіі Енс Столтэнберг заявіў аб хуткай адстаўцы з гэтай пасады.
Асмолавічы (прыпыначны пункт)
Асмо́лавічы (, Осмоловичи)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі Асмолавічы.
Вуліца Парыжскай Камуны (Гродна)
Вуліца Парыжскай Камуны, былая Курганная, Бернардзінская, Карэтны завулак — вуліца ў цэнтры горада Гродна. Працягласць прыкладна складае каля 500 м.
Пачатак фарміравання прыходзіцца на пачатак 17 ст., што было абумоўлена пабудовай Бернардзінскага касцёла, які і сёння дамінуе ў архітыктурным выглядзе вуліцы. Захаваліся асобныя дамы 1920—1930, пераважае забудова 1960-х. На вуліцы месцяцца грамадскія і адукацыйныя ўстановы.
Бібер (тканіна)
Бібер — цяжкая шарсцяная тканіна з, разнавіднасць сукна.
Апісанне
Бібер — ; яго правы бок нагадвае лямцавае і падыходзіць для верхняга адзення, напрыклад, паліто і капялюшаў.
Ларэта (Марке)
Ларэта (Loreto) — горад і камуна ў італьянскай правінцыі Анкона, вобласці Марке. Найбольшую вядомасць гораду прынесла Святая хаціна (базіліка Санта-Каза, Basilica della Santa Casa), якая з’яўляецца адным з найважнейшых і старажытных месцаў паломніцтва ў каталіцкім свеце.
У камуне 8 верасня святкуецца Нараджэнне Прасвятой Багародзіцы.
Алерой (Курчалоеўскі раён)
Алерой (Ӏаларой-Эвла, Аллеро́й) — сяло ў Курчалоеўскім раёне Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Алеройскага сельскага паселішча.
Сяло размешчана на абодвух берагах ракі Мічык, ля ўпадзення ў яго прытоку Малы Мічык, за 17 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра — горада Курчалой і за 60 км на паўднёвы ўсход ад горада Грозны.
Бліжэйшыя населеныя пункты: на поўначы — сяло Верхні Нойбер, на паўночным усходзе — сяло Кашкельды, на паўднёвым усходзе — сёлы Мескеты і Галайты, на захадзе — Центарой, на ўсходзе — сяло Ішхой-Юрт.
Іаханес Капейнэ ван дэ Копела
Іаханес Капейнэ ван дэ Копела (Joannes Kappeyne van de Coppello; 2 кастрычніка 1822, Гаага, Нідэрланды — 28 ліпеня 1895, Гаага, Нідэрланды) — нідэрляндскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Квільч (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Тафтан
Тафтан  — актыўны стратавулкан эпохі галацэну. Размешчаны на паўднёвым усходзе Ірана ў правінцыі Сістан і Белуджыстан.
Апісанне
Тафтан — эрадзіраваны андэзітавы стратавулкан. Вышыня вяршыні вулкана складае 3940 метраў. У студзені 1902 года вулкан моцна дыміўся некалькі дзён, часам з моцным свячэннем на працягу начнога часу. У 1993 годзе з вулкана пайшоў лававы паток, але, магчыма, гэта быў толькі паток расплаўленай серы.
Даменіка Венецыяна
Даменіка Венецыяна (іт. Domenico Veneziano;,  — каля 1461, ) — італьянскі мастак, адзін з заснавальнікаў фларэнтыйскай школы жывапісу. Поўнае імя — Даменіка ды Барталамеа ды Венецыя.
Біяграфія
Нарадзіўся каля 1410 года, як мяркуецца, у Венецыі. Памёр каля 1461 г. як мяркуецца ў Фларэнцыі. Пра ягонае жыццё вядома вельмі мала. Самастойна пачаў працаваць у 1432 годзе. У 1439 годзе прыехаў у Фларэнцыю, дзе і працягваў працаваць да самай смерці, акрамя невялікага перапынку.
Першы дакумент, які адносіцца да жыцця Даменіка Венецыяна, — яго ліст з Перуджы, адрасаваны П’еро ды Казіма дэ Медычы, напісаны ў красавіку 1438 года. У Перуджы мастак працаваў у доме сям’і Бальёны. У 1439 годзе ён з’яжджае ў Фларэнцыю, дзе сумесна з П’ера дэла Франчэска распісвае фрэску ў царкве шпіталя Санта-Марыя-Нуава. У 1445 годзе мастак па невядомай прычыне перастае працаваць. Пазней яго фрэскі завяршаюць Алесіа Бальдавінеці ў 1461 і Андрэа дэль Кастанья ў 1451—1453. Увесь гэты цыкл быў знішчаны ў XVIII стагоддзі.
Паводле Вазары, пасля завяршэння працы над алтаром Маньёлі ў 1447 годзе мастак адпраўляецца ў вобласць Марка, дзе сумесна з П’ера дэла Франчэска працуе над фрэскамі царквы Санта-Марыя ў Ларэта. З-за эпідэміі чумы Даменіка пакідае Марке і вяртаецца ў Фларэнцыю. Фрэскі не былі завершаны, і пазней іх знішчылі.
Восава (Стаўбцоўскі раён)
Во́сава (, Осово) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Сцяг Айдаха
Сцяг Айдаха (Flag of Idaho) - адзін з сімвалаў амерыканскага штата Айдаха.
Сцяг уяўляе сабой сіняе палотнішча з малюнкам дзяржаўнай пячаткі штата ў цэнтры сцяга і размешчаным пад ёю залатой стужкай з надпісам «Штат Айдаха», выкананай залатымі літарамі на чырвоным фоне. Згодна з афіцыйным апісаннем, краі сцяга павінны быць з залатым контурам, але гэта рэдка выкарыстоўваецца на малюнках сцяга.
Пячатка у цэнтры сцяга адлюстроўвае шахцёра і жанчыну, якія сімвалізуюць роўнасць, свабоду і правасуддзе. Таксама на пячатцы сімвалічна намаляваныя некаторыя прыродныя рэсурсы штата Айдаха: карысныя выкапні, лес, сельгасугоддзі, жывая прырода.
Сцяг распрацаваны на аснове сцяга, які выкарыстоўваў 1-ы пяхотны полк штата Айдаха ў 1899 годзе падчас іспана-амерыканскай вайны.
Сцяг быў прыняты 12 сакавіка 1907 і трохі зменены ў 1957 годзе.
Константэйн Тэадор ван Лейндэн ван Сандэнбюрг
Канстантэйн Тэадор ван Лейндэн ван Сандэнбюрг (Constantijn Theodoor van Lynden van Sandenburg; 24 лютага 1826, Утрэхт, Нідэрланды — 18 лістапада 1885, Лангброк, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
IC 1613
IC 1613 — галактыка тыпу IBm (змяшаная няправільная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чарнігаў (станцыя)
Станцыя Чарнігаў (Станція Чернігів) — чыгуначная станцыя Паўднёва-Заходняй чыгункі, размешчаны ў горадзе Чарнігаве ва Украіне.
Гісторыя
Будаўніцтва чыгункі ў Чарнігаве пачалося ў 1895 г. з пабудовы вузкакалейкі да г. Круты.
Нордкін
Нордкін або Кінарудэн  — мыс у Нарвегіі, самая паўночная кантынентальная кропка Еўропы. Мыс уяўляе сабой скалу, ускраек паўвострава Нордкін. Геалагічна складзены кварцавымі пясчанікамі, вышыня — да 234 м. Баранцава мора ля берагоў не замярзае. Расліннасць бедная, тыповая для тундры.
На захадзе ад Нордкіна размешчаны востраў Магероя, на якім размешчаны мысы Нордкап і Кніўшэльёдэн, абвешчаныя самымі паўночнымі пунктамі Еўропы (не лічачы аддаленага вострава Мядзвежы і архіпелага Шпіцберген).
Адміністрацыйна мыс адносіцца да фюльке Фінмарк.
Еўра (экалагічны стандарт)
Еўра — экалагічныя стандарты, якія рэгулююць утрыманне шкодных рэчываў у выхлапных газах транспартных сродкаў з дызельнымі і бензінавымі рухавікамі. Стандарты былі ўведзеныя Еўрапейскай эканамічнай камісіяй ААН і павінны палепшыць экалагічную сітуацыю. Стандарты абмяжоўваюць дапушчальны выкід у атмасферу вуглекіслаты, аксіду азоту, вуглевадародаў, аксіду вугляроду і хімічных рэчываў.
Сертыфікаты "Еўра-X" паказваюць адпаведнасць патрабаванням максімальна дапушчальнага ўзроўню ўтрымання шкодных рэчываў у выхлапных газах.
Лугінавічы
Лугі́навічы (, Лугиновичи) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходцаўскага сельсавета.
Гудзялі
Гудзялі́ (, Гудели) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Ямніца (Валдайскі раён)
Ямніца (Ямница) — вёска ў Валдайскім раёне Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Уваходзіць у склад Любніцкага сельскага паселішча.
Свята-Пакроўская царква (Полацк)
Храм Пакрова Прасвятой Багародзіцы — праваслаўная царква канца XVIII — пачатку ХХ стагоддзя ў Полацку, размешчаная на вуліцы Ніжне-Пакроўскай.
Гісторыя
Свята-Пакроўскі храм быў пабудаваны ў 1781 годзе і першапачаткова з'яўляўся могілкавай царквой Богаяўленскага манастыра. У 1804 годзе царква была абвешчана саборнаю і фактычна набыла ролю кафедральнага храма. Пасля аднаўлення Полацкай епархіі і пераасвячэння езуіцкага касцёла Святога Стэфана ў саборную царкву ў імя св. Мікалая Мірлікійскага ў 1833 годзе Свята-Пакроўская царква стала прыходскай.
К гэтаму часу будынак храма, у той час драўлянага, моцна састарэў. Неўзабаве царква была пераведзена ў разрад прыпісных і закрыта. Замест яе ў 1838 годзе была пабудавана новая царква ў імя Пакрова Прасвятое Багародзіцы ў будынку былога касцёла францысканскага манастыра. Гэтая царква атрымала назву Нова-Пакроўскай. Аднак у 1860 годзе яна дала асяданне падмурка і была знесена.
Закрытая з 1838 года старая Свята-Пакроўская царква ў 60-х — пачатку 70-х гадоў XIX ст. была адрамантавана і зноў адкрыта.
Пры пажары 1900 года Свята-Пакроўская царква згарэла. Палачане пачалі збіраць сродкі на аднаўленне храма. Роўна цераз пяць гадоў пасля пажару 21 мая 1905 года быў закладзены падмурак новай Свята-Пакроўскай царквы, на гэты раз, каменнай. К пачатку першай сусветнай вайны цагляны храм быў, верагодна, ужо ўзведзены.
У пачатку 30-х гадоў ХХ ст. Свята-Пакроўская царква была закрыта савецкай уладай. Служыцелі храма былі падвергнуты рэпрэсіям. Пасля вызвалення Полацка ад нацыстаў у 1944 годзе ў будынку храма была адкрыта цукерачная фабрыка. У 60-я гады ХХ ст. адбыўся пажар, у якім будынак царквы моцна пацярпеў. У 1967 годзе абгарэлыя сцены храма былі разабраны.
Аднаўленне
У 1991 годзе грамадскасцю Полацка было ўзнята пытанне аб аднаўленні храма. У жніўні 1991 года супрацоўнікі беларускай Акадэміі навук правялі археалагічнае даследаванне, каб вызначыць захаванасць падмурка будынка царквы. У 1992 годзе месца царквы было асвячона. У 1997 годзе быў устаноўлены палева-блочны падмурак. Зноў работы былі адноўленыя толькі ў 2003 годзе.
Аўтарамі новага праекта храма стаў архітэктар М. І. Дамакураў і галоўны інжынер Н. А. Асіноўскі. Заказчыкам будаўніцтва з'яўлялася Полацка-Глыбоцкае епархіяльнае ўпраўленне.
Ужо 7 ліпеня 2004 года быў устаноўлены першы купал храма, пакрыццё якога складалася з нітрыту тытану. У кастрычніку 2004 года адбылося адкрыццё і асвячэнне адноўленага храма.
Курнік (гміна)
Ку́рнік (Kórnik) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Курніку. Плошча гміны складае 186,58 км². Станам на 2006 год у гміне Курнік пражывалі 20 080 чалавек, шчыльнасць — 108 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Зміцер Колас
Зміцер Колас (нар., ) — беларускі , літаратуразнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску ў сям'і вядомага тэатральнага крытыка і літаратара Георгія Коласа. Малодшы брат Уладзіміра Коласа. Скончыў перакладчыцкі факультэт Інстытута замежных моў (1979). Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб'яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984).
Працаваў паводле кантракту перакладчыкам у Алжыры і Сірыі. Выкладаў і 2 гады вёў курс мастацкага перакладу на перакладчыцкім факультэце Інстытута замежных моў.
Загадваў выдавецтвам пры Беларускім гуманітарным ліцэі, з 1998 г. працаваў галоўным рэдактарам прыватнага выдавецтва «Энцыклапедыкс».
Займаецца выдавецкай справай, кіруе ўласным выдавецтвам.
Пераклады
Пераклаў на беларускую мову наступныя творы:
Таксама пераклаў урыўкі з «Песні пра Раланда».
IC 1614
IC 1614 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сідней Бешэ
Сідней Джозеф Бешэ (анг. Sidney Joseph Bechet;, Новы Арлеан, штат Луізіяна — , ) — джазавы кларнетыст і сапрана-саксафаніст, адзін з піянераў джаза. Выбітны выканаўца новаарлеанскага і чыкагскага стыляў. Аказаў вялікі ўплыў на музыкантаў Поўначы ЗША і спрыяў станаўленню традыцыйнага джаза ў Еўропе.
Нур-фіёрд
Нур-фіёрд (Nordfjorden) — шосты па даўжыні фіёрд Нарвегіі (даўжыня 106 км). Таксама Нур-Фіёрд называецца традыцыйная вобласць Нарвегіі, размешчаная вакол фіёрда. Фіёрд і вобласць размешчаны на заходнім узбярэжжы Нарвегіі, у фюльке Согн-ог-Ф’юранэ.
У склад вобласці Нур-Фіёрд уваходзяць камуны Селье, Вадсёй, Бремангер, Эйд, Глопен, Хорніндаль і Струн. Плошча вобласці 4295 км², насельніцтва — каля 33 тысяч чалавек.
Любыча Крулеўска
Любыча Крулеўска (Lubycza Królewska) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на Расточчы. Уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Любыча Крулеўска. Займае плошчу 3,92 км². Насельніцтва 2,5 тыс. чалавек (на 2018).
Восаў (прыпыначны пункт)
Во́саў (, Осов)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Восаў; на лініі Васілевічы — Хойнікі, паміж прыпыначным пунктам Аўраамаўская і станцыяй Хойнікі.
Сімяон Сініша Няманіч
Сімяон Сі́ніша У́раш Палеалог Не́маніч (Симеон Синиша Урош Палеолог Немањић, Συμεών Ούρεσης Παλαιολόγος,  — ) — цар Эпіра з 1359 па 1366 гады, валадар Фесаліі з 1359 па 1371 гады.
Біяграфія
Сімяон быў сынам караля Стэфана Ураша III Дзечанскага і яго другой жонкі візантыйскай прынцэсы Марыі Палеалог. Марыя была ўнучкай імператара Міхаіла VIII Палеалога. Сімяон быў зводным братам цара Стэфана Душана і на гэтай падставе аспрэчваў прастол пасля смерці Душана. У 1359 годзе адасобіўся ад цара Ураша Слабога і стаў самастойным кіраўніком. Валодаў паўднёвымі абласцямі Сербіі і Эпірам. Памёр у 1371 годзе, яго спадчыннікам быў сын Ёван Ураш Няманіч.
Курчалой
Курчалой (Курчалой-гIала, Курчало́й) — горад (з 2019 года) у Чачэнскай Рэспубліцы Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр Курчалоеўскага раёна.
Утварае муніцыпальнае ўтварэнне «Курчалойскае гарадское паселішча», як адзіны населены пункт у яго складзе.
Горад Курчалой размешчаны на перадгорнай раўніне, на правым беразе ракі Гумс, вышэй упадзення ў яе рэк Хунг і Церлінг. Знаходзіцца за 42 км на паўднёвы ўсход ад горада Грозны і за 20 км на поўдзень ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі Гудэрмес.
Лысая Гара (Брэст)
Лы́сая Гара́ (, Лысая Гора) — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Рэчыцкага сельсавета. З 1958 года ў складзе Брэста.
Нацыяналістычная фракцыя (Іспанія)
Нацыяналістычная фракцыя (Bando nacional) — адзін з бакоў грамадзянскай вайны ў Іспаніі 1936—1939 гадоў. Рух быў прадстаўлена правымі сіламі: манархістамі, нацыяналістамі, кансерватарамі і фалангістамі. У канфлікце супрацьстаялі фракцыі рэспубліканцаў.
Узнікненне руху звязана са спробай дзяржаўнага перавароту ў ліпені 1936 года, арганізаванай часткай армейскага камандавання пры ўдзеле правых і ўльтраправых палітычных партый краіны. Яна скончылася частковым поспехам, паслужыла пачаткам грамадзянскай вайны. Канфлікт завяршыўся вясной 1939 года перамогай паўстанцаў і прыходам да ўлады генерала Франсіска Франка.
Лысая Гара (Брэст)
Гісторыя
У 1940—1958 гадах у Рэчыцкім сельсавеце Брэсцкага раёна. У 1958 годзе ўвайшла ў склад Брэста. З 1978 года ў Ленінскім раёне горада.
Забудова
Галоўныя вуліцы Белавежская, Беларуская, Лысая Гара, Цалінная.
Ямніца (значэнні)
Назву Ямніца маюць:
Рэспубліканская фракцыя (Іспанія)
Рэспубліканская фракцыя (Bando republicano) — адзін з бакоў грамадзянскай вайны ў Іспаніі 1936—1939 гадоў. Рух быў прадстаўлены левымі сіламі: левалібераламі, сацыялістамі, камуністамі і анархістамі. У канфлікце супрацьстаялі фракцыі нацыяналістаў.
Гісторыя
У 1931 годзе ў Іспаніі быў зрынуты кароль Альфонса XIII. Краіна была ператворана ў Рэспубліку. У наступныя гады тут вялася барацьба за ўладу паміж правымі і левымі.
У 1936 годзе былі праведзены парламенцкія выбары, перамогу на якіх атрымаў «Народны фронт», пасля чаго правыя, у прыватнасці кансерватыўныя і нацыяналістычныя вайскоўцы, пачалі падрыхтоўку ваеннага перавароту.
Путч прывёў да пачатку грамадзянскай вайны з рэспубліканскім урадам «Народнага фронту». Канфлікт завяршыўся вясной 1939 года перамогай апазіцыі і прыходам да ўлады генерала Франсіска Франка.
Узброеныя сілы
З пачаткам путчу значная частка салдат і афіцэраў перайшлі на бок нацыяналістаў, пакінуўшы рэспубліканцаў практычна без ваенных спецыялістаў і тэхнікі. Найбольш лаяльнымі ўраду апынуліся флот і авіяцыя. У гэтых умовах Народны фронт раздаў зброю сваім прыхільнікам і сфармаваў апалчэнні («мілісіянас»). У далейшым пры падтрымцы савецкіх ваенных спецыялістаў удалося ўдасканаліць стан баявых падраздзяленняў.
Драдэдам
Драдэдам (ад drap de dames — «драп для дам» — адзін з лёгкіх відаў сукна, ваўняная тканіна палатнянага перапляцення з ворсам. Мела распаўсюджанне ў XIX стагоддзі, звычайна афарбоўвалася ў светлыя тоны з арнаментам у палоску. Выкарыстоўвалася для вырабу хустак, шаляў, накідак.
У культуры
Драдэдамавая хустка ў рускай літаратуры часта згадваецца як знак беднасці. Зялёная драдэдамавая хустка фігуруе ў «Злачынстве і пакаранні». Гэтая хустка, якую носіць, падкрэслівае ахвярныя матывы дзяўчыны. Гэтай жа «агульнай», «фамільнай» хусткай накрываюцца дзеці, а Кацярына Іванаўна ў ёй выбягае на вуліцу пасля скандалу, зладжанага Лужыным, які абвінаваціў Соню ў крадзяжы. Сімвалічны і колер хусткі. А. Ю. Беражных піша наступнае: «З народнай сімволікі зялёны перайшоў у хрысціянскую як сімвал надзеі і жыцця, адсюль крыж Хрыстоў як сімвал надзеі і выратавання часта ўяўляецца зялёным».
Марбург-Бідэнкопф (раён)
Марбург-Бідэнкопф (ням. Landkreis Marburg-Biedenkopf) — раён у Германіі. Цэнтр раёна - горад Марбург. Раён уваходзіць у зямлю Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Гісен. Займае плошчу 1263 кв. км. Насельніцтва 250,8 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 199 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 06 5 34.
Раён падзяляецца на 22 абшчыны.
Драдэдам
У культуры
У А. Ф. Пісемскага ў рамане «Тысяча душ» у апісанні абеду ў князя ёсць такія словы: «…два бедныя двараніны з загарэлымі тварамі і з жонкамі ў драдэдамавых хустках».
У М. Я. Салтыкова-Шчадрына ў рамане «»: «''Уваходзіць тоненькая, абшарпаная старая, рабая, з папсаваным воспаю вокам. Апранутая бедна; на галаве павойнік, на плячах старая парудавелая драдэдамавая хустка''».
Навасёлкі
Назву Навасёлкі маюць болей за сто населеных пунктаў у Беларусі, у тым ліку:
Ямніца (Славенія)
Ямніца (Jamnica) — паселішча ў абшчыне Прэвалье рэгіёна Карошка Славеніі.
Зігбург
Зігбург (Siegburg, Sieburch) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Зігбург з’яўляецца цэнтрам раёна Рэйн-Зіг. Размешчаны на правым баку Рэйна, за 26 км ад Кёльна і за 10 км ад Бона, на берагах рэк Агер і Зіг. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 23,47 км².
Паўднёва-Заходняя чыгунка
Паўднёва-Заходняя чыгунка (Південно-Західна залізниця) - адна з найстарэйшых чыгунак Украіны. Кіраванне Паўднёва-Заходняй чыгункі размешчана ў сталіцы Украіны - Кіеве.
1 снежня 2015 пачалася гаспадарчая дзейнасць ААТ «Укрзалызныця»; дзяржаўнае тэрытарыяльна-галіновае Аб'яднанне «Паўднёва-Заходняя чыгунка» страціла статус юрыдычнай асобы і працягнула дзейнасць як рэгіянальны філіял.
IC 1615
IC 1615 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асавец (станцыя)
Асаве́ц (, Осовец)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Крычаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана за 1,5 км на захад ад аграгарадка Бацвінаўка, за 5,4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Асавец; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж станцыяй Верамейкі і прыпыначным пунктам Юркаўка.
Сабалан
Сабалан або Савалан  — патухлы стратавулкан вышынёй 4813 м у Іранскім Азербайджане, на паўночным захадзе Ірана, у астане Ардэбіль. Узвышша Сабалана звязана на захадзе з ланцугамі Карадага і праз іх з горамі Арменіі і Закаўказзя. Сабалан аддзяляецца на поўдня далінай ракі Аджы-чай ад заходняга адгор’я Талышскіх гор, які накіраваны да воз. Урмія і сканчаецца ўзвышшам Сехенд, на ўсходзе далінай р. Кара-Су ад галоўнага ланцуга Талыша. На вулканічнае паходжанне Сабалана паказвае і склад парод, якія складаюць яго, і форма вяршыні (усечаны конус, які збольшага праваліўся), і прысутнасць гарачых серных крыніц на яго схілах. Вяршыня Сабалана амаль заўсёды пакрыта снегам.
Аляксей Пятровіч Шкадарэвіч
Аляксей Пятровіч Шкадарэвіч (нар., Капыль, Мінская вобласць) — беларускі фізік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2014), чл.-кар. (2004), доктар фізіка-матэматычных навук (1988), прафесар (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся 27 кастрычніка 1947 года ў Капылі. У 1965 годзе скончыў сярэднюю школу № 2 Капыля імя Цішкі Гартнага.
У 1970 годзе скончыў Белдзяржуніверсітэт.
У 1970—1979 гадах працаваў у Інстытуце фізікі АН БССР стажорам-даследчыкам, малодшым і старшым навуковым супрацоўнікам. З 1979 года ў БелОМА: начальнік Міжведамаснага канструктарскага аддзела, з 1984 года начальнік аддзялення — намеснік галоўнага інжынера ЦКБ «Пеленг».
З 1992 года — дырэктар Навукова-тэхнічнага цэнтра «ЛЭМТ» Беларускага оптыка-механічнага аб’яднання.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні ў галіне лазернай фізікі, оптыка-электроннага і лазернага прыборабудавання. Даследаваў цвердацельныя перабудоўваемыя лазеры з селектыўнай напампоўкай, што дазволіла прапанаваць эфектыўныя метады пошуку перспектыўных лазерных асяроддзяў з зададзенымі ўласцівасцямі, увесці ў практыку звыш 20 новых лазерных матэрыялаў. Выявіў фотатропны эфект на іонах Cr4+ у крышталях гранату, які з’яўляецца асноўным матэрыялам для пасіўнай мадуляцыі мацунку неадымавых лазераў. Даследаваў фізічныя ўласцівасці F2-цэнтраў афарбоўкі ў крышталях фторыстага ліцця, на аснове якіх распрацаваў прамысловую тэхналогію атрымання лазерных асяроддзяў, што дазволіла стварыць перспектыўную элементную базу для канструявання лазерных прыбораў і сістэм шырокага прызначэння, якія прымяняюцца на касмічных апаратах, у ваеннай тэхніцы і дальнаметрыі. Асвоіў вытворчасць у рэспубліцы лазераў на александрыце, сапфіры з тытанам, лазераў з дыёднай напампоўкай, лазераў з бяспечнай даўжынёй хвалі выпраменьвання, палімерных лазераў на фарбавальніках. Распрацаваў і прамыслова асвоіў вытворчасць лазерных апаратаў і прыбораў для прымянення ў медыцынскіх установах Беларусі (афтальмалогіі, анкалогіі, хірургіі, дэрматалогіі) і народнай гаспадарцы: на машынабудаўнічых прадпрыемствах, у шыннай прамысловасці, паліграфіі, дрэваапрацоўцы і лясной гаспадарцы.
Аўтар звыш 370 навуковых прац, у т.л. 5 манаграфій, 3 вучэбных дапаможнікаў і больш за 90 вынаходстваў.
Канкаляўніца (гміна)
Канкаляўні́ца (Kąkolewnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радзыньскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Канкаляўніцы. Плошча гміны складае 147,71 км². Станам на 2004 год у гміне Канкаляўніца пражывалі 8529 чалавек, шчыльнасць — 57,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Анатоль Віктаравіч Уткін
Анатоль Віктаравіч Уткін ( — ) — савецкі серыйны забойца, які дзейнічаў у Ульянаўскай вобласці ў канцы 1960-х — пачатку 1970-х гадоў.
Біяграфія
Анатоль Уткін нарадзіўся ў 1943 годзе. Яго бацька, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, не лічыў Анатоля сваім дзіцем: у адказ на паведамленне аб цяжарнасці жонкі ён абвінаваціў яе ў здрадзе і адмаўляўся прызнаваць сына. Таму маці Анатоля, даведаўшыся аб цяжарнасці, вырашыла перапыніць яе, але гэта не ўдалося. Акрамя гэтага, ранняя біяграфія Уткіна не мела ніякіх адметных рыс: вучыўся ў школе, затым у ПТВ, і пасля службы ў арміі ўладкаваўся на працу шафёрам.