cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хога
Інгрэдыенты
Самы папулярны від хога — юаньга, ён падаецца ў гаршках, падзеленых на два сектары, у адным востры булён, у другім — больш прэсны. Сваю назву гэтая разнавіднасць хога атрымала ў гонар качак-мандарынак, якія жывуць парамі, і, паводле легенды, калі адна птушка памірае, другая звычайна доўга не жыве. У Кітаі гэтых птушак лічаць сімвалам вернасці. Бываюць рондалі з колькасцю секцый ад трох і больш.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1986
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1986 (UK Championship 1986, таксама вядомы як Tennents UK Championship 1986 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 22 па 30 лістапада 1986 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў дзясятым розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £299,980, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Панонская Харватыя
Гісторыя
Пры рымскім імператары Дыяклетыяне (284—305), Панонія была падзелена на 4 правінцыі, адной з якіх была Панонская Савія (Савія), сталіцай якой была Сісцыя (Сісак), а паўночная мяжа праходзіла па рацэ Драва.
Славяне прыйшлі на тэрыторыю Савіі ў канцы шостага стагоддзя, пра што сведчаць шматлікія археалагічныя знаходкі. Паводле сачынення візантыйскага імператара Канстанціна VII Парфірароднага «Пра кіраванне імперыяй», падчас кіравання Іраклія I (610—640), харваты прыбылі ў Далмацыю, заснавалі там княства, і, неўзабаве, частка з іх пайшла на поўнач, заснаваўшы там іншае княства (Панонскую Харватыю).
У 827 годзе, балгары ўварваліся і заваявалі Савію і частку тэрыторыі на поўнач ад яе. У 829 годзе яны паставілі мясцовага князя Раціміра як новага кіраўніка Панонскай Харватыі, але франкі адстойвалі свае правы на гэтыя тэрыторыі, якія паводле іх меркавання, належалі (з 827) Карантаніі і такім чынам знаходзіліся пад уладай графа Радбада, які быў главой Аварскага і Карантанскага графстваў з 828 года.
У 838 годзе Радбад зрынуў Раціміра і падпарадкаваў Савію да Франкскай Карантаніі. Іншым вядомым кіраўніком Савіі быў Браслаў, які кіраваў у 880—898/900, як васал у Усходне-Франкскага каралеўства.
У X стагоддзі (каля 925), пры князі/каралі Таміславе I, Панонская Харватыя была аб'яднана з Прыморскай Харватыяй у Каралеўства Харватыя.
Культура Грузіі
Культура Грузіі стваралася на працягу шматвяковай гісторыі і ўяўляе сёння багатую нацыянальную культуру і літаратуру, якая грунтуецца на нацыянальных мове і пісьме. Моцнае пачуццё нацыянальнай ідэнтычнасці дапамагло захаваць адметнасць грузінскай культуры, нягледзячы на неаднаразовыя перыяды замежнай акупацыі.
Шуфляда
Шуфля́да, шуфля́дка (па-польску: Szuflada, па-нямецку: Schublade) — высоўная скрынка з адчыненым верхам. Частка (канструктыўны элемент) мэблі ў форме прамавугольнага кораба, якая служыць для захоўвання рэчаў. Шуфляда гарызантальна высоўваецца на накіравальных для доступу да яе зместу і часам мае механізм «самазачынення». Высоўныя шуфляды змяшчаюцца ў шафах, буфетах, бюро, камодах, тумбачках, пісьмовых сталах, картатэчнай мэблі, касавых апаратах, і інш.
Культура Грузіі
Культура старажытнай Грузіі
На сярэднявечную культура Грузіі моцна ўплывала праваслаўнае хрысціянства і Грузінская праваслаўная апостальскай царква, замаўлялі і спансавалі стварэнне рэлігійных твораў мастацтва. Акрамя таго, было напісана таксама шмат свецкіх прац нацыянальнай гісторыі, міфалогіі і агіяграфіі.
.km
Toppdomän
Культура Грузіі
Літаратурныя творы
Сярод сярэднявечных перыядаў вядомыя грузінскія пісьмовыя працы:
Шуфляда
Заднія, пярэднія і бакавыя сценкі драўляных шуфляд часцей за ўсё вырабляюцца з дошак, дно ж вырабляюць з ДВП ці фанеры; таксама выкарыстоўваюць розныя драўляна-кампазітныя матэрыялы, пластык і ліставы метал. Перагародкі паміж шуфлядамі, размешчанымі адна пад адной, тыпова не робяць.
Найболей распаўсюджаны тып злучэнняў пярэдняй і бакавых сценак драўлянай шуфляды па меркаваннях трываласцi і эстэтыкі — праклеены «ластаўчын хвост». Сценкі таксама могуць злучацца шрубамі, шкантамі, клямарамі, клеем, іншымі спосабамі, або вырабляцца разам з дном як адзіны элемент. Для зручнасці адчынення, на перадзе шуфляды крэпіцца ручка, звычайна круглай ці п-віднай формы. Шуфляда без ручкі можа адчыняцца націскам на яе, тады спрацоўвае змешчаная ўнутры пружына, або з дапамогой ключа, устаўленага ў замок.
Лічыцца, што слова «шуфляда» прыйшло ў беларускую мову з нямецкай праз польскую. Гэтым тлумачыцца адсутнасць аднасложнага адпаведніка ў рускай мове.
У пераносным сэнсе, у рускай мове выраз «положить в долгий ящик» азначае справу, адкладзеную на нявызначаны тэрмін.
IC 3928
IC 3928 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віцебск (канцэртная зала)
«Віцебск» — канцэртная зала ў Віцебску, размешчаная па 1-й вуліцы Даватара, у Парку імя Фрунзэ, на Кстоўскай гары каля ракі Віцьбы.
Гісторыя
У 1951 годзе на гэтым месцы быў адкрыты драўляны Зялёны тэатр. У 1979 годзе архітэктарамі Аляксандрам Бельскім і Валерыем Кірылавым быў складзены праект новага Палаца культуры работнікаў прадпрыемстваў лёгкай прамысловасці. Спачатку яго жадалі пабудаваць у Оршы, але пасля перанеслі яго ў Віцебск, дзе не было падобнага збудавання. Будаўніцтва пачалося ў 1984 годзе і цягнулася 4 гады. Тэрміны здачы ўвесь час пераносілі. 21 снежня 1988 год адбылося ўрачыстае адкрыццё Палаца культуры і тэхнікі лёгкай прамысловасці, на якім прысутнічалі яго будаўнікі і гарадское кіраўніцтва. Першы сакратар Віцебскага абкама партыі Уладзімір Грыгор’еў уручыў будаўнікам ганаровыя граматы, выступіў ансамбль «Лявоніха». З самых першых дзён працы ў парадку эксперыменту функцыянаваў на прынцыпах гасразліку.
У 1990-я гады ў Палацы культуры праводзіліся розныя мерапрыемствы, якія зрабілі яго папулярным сярод моладзі — шоу-гульня «Каханне з першага позірку», фестывалі сучаснай харэаграфіі і гітарнай музыкі «Менестрэль», дзейнічала дыскатэка «Парк», ладзіліся навагоднія паказы і ранішнікі. На базе ўстановы працаваў дзіцячы танцавальны калектыў «Зорка», народны камерны хор, секцыя бальных танцаў. У адным з памяшканняў здымала офіс газета «Віцебскі кур’ер».
У 1995 годзе Палац культуры і тэхнікі лёгкай прамысловасці быў ператвораны ў Культурна-дзелавы цэнтр ААТ «КІМ». Аднак у маі 2004 года прадпрыемства, якое апынулася на грані банкруцтва, вымушана было перадаць Палац у гарадскую камунальную ўласнасць.
Архітэктура
Прызначаўся для правядзення грамадска-палітычычных, культурна-масавых мерапрыемстваў. Маюцца залы — глядзельная на 1150 месцаў, лекцыйная і танцавальная на 300 месцаў кожны, выставачная; більярдная, кіна- і фоталабараторыя, памяшканні для працы кружкоў і інш. Канфігурацыя будынка паўтарае абрысы рэльефу мясцовасці.
З боку вуліцы 1-й Даватара меліся фантаны, якія ўтваралі з будынкам суцэльны комплекс. Аднак фантаны так і не запрацавалі і ў выніку прыйшлі ў поўную непрыдатнасць.
Часлаў Кудаба
Часлаў Францавіч Кудаба, сапр. Худаба (Česlovas Kudaba;, в. Кабыльнік Пастаўскага павета, цяпер в. Нарач Мядзельскага раёна — ) — літоўскі географ-краязнавец, эколаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і беззямельнага селяніна. Адразу пасля Вялікай Айчыннай вайны скончыў прагімназію ў мястэчку Твярачус, у 1957 — Свянцянскую настаўніцкую семінарыю, у 1959 — геаграфічны факультэт Вільнюскага ўніверсітэта. Працаваў спачатку асістэнтам, затым выкладчыкам Вільнюскага ўніверсітэта. Кандыдат геаграфічных навук (1964), доктар геаграфічных навук (1972), прафесар (1974). У 1987—1990 — старшыня Фонду культуры Літвы. У 1990—1992 — дэпутат Вярхоўнага Савета Літвы, сігнатар Акта Незалежнасці.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Літвы (1984, 1993).
Навуковая дзейнасць, публіцыстыка
Даследаваў пытанні агульнай фізічнай геаграфіі, геамарфалогіі, аэракасмічнага метаду, гісторыі, геаграфіі і метадалогіі, аховы прыроды. Пад кіраўніцтвам Ч. Кудабы створаны геаграфічны атлас Літвы.
Аўтар манаграфій «Геаграфічныя падарожжы і адкрыцці» (1977), «Марэнныя ўзвышшы Літвы» (1983), навукова-папулярных краязнаўчых выданняў «Ваколіцы Ігналіны» (1967), «Там, дзе цячэ Нёман» (1970), «Узгоркавая Жэмайція» (1972), «Ігналінскі край» (1987), «Узгоркавая Аўкштайція» (1988), «Нёман-Нёман» (1989), «Сем дарог з Варняй» (1993), аўтар тэкстаў да кнігі-альбома «Іду па Літве» (1992). Кніга «Па Віліі: падарожныя запісы» (Мн., 1992) прысвечана Беларусі і ўключае гісторыю, этнаграфію, краявіды, культуру, літаратурнае жыццё вёсак, мястэчак і гарадоў, якія мінае р. Вілія.
Часлаў Кудаба аўтар шматлікіх артыкулаў па пытаннях культуры, прыроды і экалогіі («На таямнічых паваротах Нёмана», «Народжаныя морам і ветрам», «І дрэвы ходзяць», «Прыгожая ты мая», «Мяжа», «Свянцяншчына» і інш.), якія друкаваліся ў польскім двухтыднёвіку «З па-над Віліі», штоквартальным часопісе «Літва».
У калектыўным зборніку «Наш Нёман» (1988) змешчаны нарыс Кудабы «Каля вытокаў крыніцы», у якім аўтар апавядае пра сваё дзяцінства, што прайшло на Нарачы, пра сваіх продкаў, хараство Нарачанскага краю.
Рашэль Міронаўна Хін
Рашэль Міронаўна Хін (у першым шлюбе Фельдштэйн, у другім Гальдоўская і Хін-Гальдоўская;, г. Горкі, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — , Масква, СССР) – руская пісьменніца, драматург, мемуарыст, член Усерасійскага Саюза пісьменнікаў і Таварыства аматараў рускай славеснасці Маскоўскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Нарадзілася ў Горках у яўрэйскай сям’і купца 2-ой гільдыі Мірона Маркавіча і Рэвэкі Эмануілаўны Хін. Акрамя Рашэль у сям’і быў брат Марк і сястра Ганна. Неўзабаве сям’я пераехала ў Маскву. Да 14 гадоў Рашэль займалася ў прыватных настаўнікаў. У 1887 годзе паступіла ў 6-ы клас III Маскоўскай жаночай гімназіі. Пасля заканчэння гімназіі атрымала атэстат з правам быць хатняй настаўніцай, бо скончыла восьмы клас – педагагічны.
У 1880 годзе Рашэль паступае на вышэйшыя жаночыя медыцынскія курсы пры Медыка-хірургічнай акадэміі ў Пецярбургу. Але неўзабаве жыццёвыя планы змяніліся, бо яе вабілі гуманітарныя прадметы: гісторыя і літаратура. Але яўрэям паступіць у універсітэт у Расіі было амаль немагчыма, бо існавала «адсоткавая норма». Таму яна паступіла і тры гады вучылася ў Парыжы на гісторыка-літаратурным аддзяленні каледжа «College de France», навучанне ў якім было бясплатным і без уступных экзаменаў, аднак дыплома выхаванцам пасля заканчэння каледжа не выдавалі. Акрамя вучобы ў каледжы, яна слухала таксама лекцыі ў Парыжскім універсітэце (Сарбоне).
У Парыжы ў 1880—1881 гадах ёй пашчасціла пазнаёміцца і мець цесныя адносіны з рускім пісьменнікам Іванам Сяргеевічам Тургеневым. Ён дапамагаў ёй парадамі і даваў рэкамендацыі: якія курсы і прафесараў выбраць, часам нават экзаменаваў яе. Вядома, што ў Парыжы яна пазнаёмілася таксама з Гюставам Флаберам, Эмілем Заля, Гі дэ Мапасанам, Анатолем Франсам і пазней перакладала іх некаторыя творы. У вольны ад вучобы час шмат падарожнічала па Заходняй Еўропе.
Пасля вяртання ў Расію выйшла замуж за адваката С. Фельдштэйна і ў іх нарадзіўся сын Міхаіл. Другім мужам быў таксама адвакат — А. Гальдоўскі. Аднак, першы муж разводу не даваў і ей прышлося прыняць каталіцтва. Рашэль памяняла і сваё прозвішча на Хін–Гальдоўская. Яе новы муж быў паспяховым адвакатам і шмат зарабляў. Яна займалася толькі літаратурнай працай і трымала літаратурны салон, на пасяджэннях якога абмяркоўваліся літаратурныя творы і тэатральныя прэм’еры, публіцыстычныя артыкулы, слухалі музыку, спевы, вершы. Творчую атмасферу яе салона і тых, хто яго наведваў, апісаў паэт Максімільян Валошын у вершы «Я мысленно вхожу в ваш кабинет». Гэты верш стаў песняй дзякуючыДавіду Тухманаву. Песня змешчана ў яго альбоме «По волне моей памяти» (1976).
Рашэль горача вітала Лютаўскую рэвалюцыю, але не падтрымала Кастрычніцкі пераварот 1917 года.
У савецкай Расіі Рашэль лічылася дзіцячай пісьменніцай. Вядома, што ў 1923 годзе яна перавыдала для тэатра падлеткаў толькі адну сваю старую п’есу. Яна ўваходзіла ў «Усерасійскі Саюз пісьменнікаў» (існаваў у 1920—1932 гадах), была членам «Таварыства аматараў рускай славеснасці» пры Маскоўскім унііверсітэце. Аднак новых мастацкіх твораў не напісала. Працавала над успамінамі і дзённікамі, якія былі апублікаваны толькі ў наш час. Памерла 12 снежня 1928 года ў Маскве.
Псеўданімы
М-хін, Р.; Р. М.; Р. Ф.; Ф-ва, Р.; Ф...ейн, Рашэль; Ф-ейн, Рашэль; Хін, Р.; Хін, Р. М., Stanislas Le Char (С. Лешар).
Празаічныя творы
Першым творам Хін-Гальдоўскай было апавяданне «Учительница музыки» (часопіс «Друг женщин» (1882)). Затым яна на працягу многіх гадоў друкавала свае творы ў маскоўскіх часопісах «Русская мысль», «Голос минувшего», у Санкт-Пецярбурскіх часопісах «Восход», «Вестник Европы,  «Былое», а таксама ў газетах «Неделя», «Русские ведомости», «Петербургские ведомости», «Новости», «Русское слово» і іншых.
У 1894 годзе выдала першы зборнік апавяданняў і аповесцей «Силуэты», у 1895 годзе — «В глухом местечке» у суаўтарстве з Навумам Коганавым, у 1900 годзе — зборнік апавяданняў «Под гору».
Рашэль цікавілі розныя напрамкі літаратуры, а ў першы перыяд творчасці – асветніцкі нарыс. У асветніцкім нарысе «Судьбы русской девушки» (часопіс «Друг женщин», 1883, № 2), яна аналізуе вясельны абрад і яго сэнс. Пытанням фэмінізму, узаемаадносін мужчын і жанчын прысвечана аповесць «Из стороны в сторону» (часопіс «Друг женщин»,1883, № 3-6). Разам з тым, яна рэзка выступала супраць радыкальнага, ваяўнічага фемінізму. У аповесці «Наташа Криницкая» (Русское обозрение, 1891, Кн. 3, № 6) Рашэль піша пра канфлікт пакаленняў: маці, якая выйшла замуж не па каханні, і дачкі.
Значная частка яе твораў напісаны на руска-яўрэйскія тэмы. У іх аўтар апісвае цяжкае, трагічнае становішча абяздоленага яўрэйскага народа, які апынуўся зачыненым у «рысе аселасці», распавядае аб дзяржаўным і бытавым антысемітызме. Рашэль часта малюе яўрэя, які атрымаў адукацыю, які любіць і паважае рускую культуру, але ў царскай Расіі, дзе законы прыгнятаюць яўрэйскае насельніцтва, ён адчувае дыскрымінацыю і прыгнёт. Першым па часе яе руска-яўрэйскім творам з’яўляецца апавяданне «Макарка. Эскиз (из жизни незаметных людей)». Упершыню яно было надрукавано ў часопісе «Восход» (№ 4, 1889).
С. А. Венгераў, рускі літаратурны крытык, гісторык літаратуры, бібліёграф і рэдактар, аб аповесцях Хін-Гальдоўскай пісаў: «…задуманы не банально и читаются с интересом, но им недостает цельности и простоты. Редкая из них обходится без нескольких смертей и другого рода чрезвычайных происшествий; «героини» всегда представляют собой соединение ума, красоты, благородства и т. д.».
Драматургія
Яе першая п’еса «Охота смертная (Пословица)» была апублікавана ў Маскве ў 1897 годзе ў літаратурным зборніку «Призыв. В пользу престарелых и лишённых способности к труду артистов и их семейств» (М.: 1897). Гэта была «п’еса для чытання». Так называліся літаратурныя творы, якія былі не прызначаны аўтарам для сцэнічнага ўвасаблення і адрасаваны не тэатральным гледачам, а чытачам.
У п’есе паказваецца вядомае для Рашэлі адвакацкае асяродзе і ў цэнтры твора — галоўная гераіня, распешчаная жонка моднага адваката. Яна не любіць мужа, не верыць у сямейнае шчасце і часта ўспамінае сваіх былых кавалераў.
У 1904 годзе Хін-Гальдоўская зноў звяртаецца да драматургіі і завяршае працу над п’есай «Поросль» у 5-ці дзеяннях і 2-х карцінах. «Поросль» (па беларуску «Параснік») — гэта маладыя атожылакі раслін, малады лес, а ў грамадстве так называюць маладое пакаленне і моладзь. У п’есе Рашэль паказвае тыпы моладзі: гэта і невук – студэнт, які лічыць працу на карысць грамадства «рабствам», паэт-дэкадэнт і «жанчына новай эпохі», якая адмаўляе інстытут шлюбу. У п’есе ёсць і станоўчы герой – малады студэнт, які разумее, у чым доўг інтэлігенцыі перад краінай і народам.
Л. Берднікаў лічыць, што драма каштоўная якраз тым, што «...в ней показаны характеры русской интеллигенции, которые не устарели и в тот судьбоносный исторический момент».
П’еса Р. Хін-Галдоўскай «Ледоход. Драма из эпохи освободительного движения» была непасрэдна прысвечана рэвалюцыйным падзеям 1905 года. У ёй выведзены тып яўрэя-народніка і інтэрнацыяналіста. У сваёй п’есе Рашель за 12 гадоў наперад прадказала лютаўскую буржуазна-дэмакратычную рэвалюцыю 1917 года.
Гэту п’есу вельмі хваліў расійскі і савецкі акцёр, драматург, тэатральны дзеяч, народны артыст РСФСР Аляксандр Южын, які ў лісце да Рашэль ад 20 ліпеня 1910 года пісаў: «Я прочел «Наследники» с настоящим удовольствием. И понятно. Это чуть ли не первая пьеса из тех, которые я читаю по обязанности, носящая на себе печать вкуса и изящества письма. А кроме того, она интересна по коллизиям, лица живые... и даже новые и оригинальные». Аднак, п’еса ішла толькі адзін сезон і была знята з паказу пад ціскам чарнасоценскага «Саюза рускага народа».
Мемуары
Р. Хін-Гальдоўская пакінула мемуары і дзённікі, некаторыя з іх былі надрукаваны толькі ў апошні час.
У Расійскім дзяржаўным архіве літаратуры і мастацтва знаходзяцца лісты, дасланыя Р. Хін-Гальдоўскай І. Тургеневым, А. Коні, М. Старажэнка, П. Бабарыкіным, У. Танеевым і іншымі вядомымі дзеячамі тых часоў.
Ірландская мова
Ірландская мова (An Ghaeilge) — нацыянальная мова ірландцаў, нацыянальная і першая дзяржаўная мова Рэспублікі Ірландыя (разам з англійскай), мова нацыянальнай меншасці ў Паўночнай Ірландыі (разам ольстэрскай шатландскай) і адна з 23 афіцыйных моваў ЕС. Ірландская мова ўваходзіць у гайдэльскую падгрупу кельцкай групы індаеўрапейскай сям'і.
На ірландскай мове размаўляюць каля 130 тыс. чалавек, і каля 1,77 млн. валодаюць ёю як другой мовай. Насельніцтва Ірландыі складае 4 593 100 чалавек.
Гісторыя
Гісторыя ірландскай мовы пачалася з прыбыцця кельцкамоўнага насельніцтва ў Ірландыю. Дакладнай даты, калі гэта здарылася, няма. Паводле розных ацэнак, кельты трапілі на востраў паміж 2000 і апошнімі стагоддзямі да н.э.
Пагроза існаванню ірландскай мовы з'явілася пасля пачатку ўварвання нарманаў у Ірландыю у 11 стагоддзі, але найбольш сур'ёзнымі ўдарамі па ёй сталі палітычная і рэлігійная нестабільнасць 17 ст., Вялікі голад 1845 - 1849, які прывёў да смерці мільёна носьбітаў мовы з ліку найбольш бедных сямей і эміграцыі яшчэ мільёна, і забарона ўжывання ірландскай у школах, якая дзейнічала да 1871.
Рух за аднаўленне пачаўся ў Белфасце ў пачатку 19 ст. з дзейнасці Уільяма Нільсана і Роберта МакАдама, але буйным ён стаў толькі пасля стварэння у 1893 Гэльскай лігі (Conradh na Gaeilge).
Лэнстэрскі
Усходнія, ленстэрскія дыялекты вымерлі ў 20 стагоддзі, але ірландскай камісіяй па фальклоры было зроблена шмат запісаў гэтага дыялекту.
Геаграфія Швецыі
Швецыя размешчана ў Паўночнай Еўропе на Скандынаўскім паўвостраве. Дзяржава мяжуе з Нарвегіяй на захадзе, Фінляндыяй на паўночным усходзе і Даніяй на паўднёвым захадзе. На поўдні і ўсходзе абмываецца водамі Батнічнага заліва і Балтыйскага мора. Плошча Швецыі — 450 тыс. км².
Будова паверхні
На тэрыторыі Швецыі можна вылучыць два буйных прыродных раёны — паўночны і паўднёвы. У межах больш узвышанай Паўночнай Швецыі вылучаюцца тры вертыкальныя паясы: верхні, які ўключае ўсходнюю перыферыю Скандынаўскага нагор’я, багатую азёрамі; сярэдні, які ахоплівае плато Норланд з чахлом марэнных адкладаў і тарфянікамі; ніжні — з перавагай марскіх ападкаў на раўнінах уздоўж заходняга берага Батнічнага заліва. У межах паўднёвай часткі краіны адасабляюцца: раўніны Сярэдняй Швецыі, плато Смоланд і раўніны п-ва Сконэ.
Усходнія схілы Скандынаўскага нагор’я перасечаныя шматлікімі шырокімі глыбокімі далінамі, якія месцяць выцягнутыя вузкія азёры. На міжрэччах вялікія плошчы занятыя балотамі. У некаторых далінах маюцца значныя арэалы ўрадлівых глебаў, якія сфармаваліся на дробназярністых пясках і суглінках; яны ў асноўным выкарыстоўваюцца пад пашы. Земляробства ў далінах магчыма прыкладна да вышыні 750 м над у.м. Плато Норланд характарызуецца згладжаным рэльефам з шырокімі нізіннымі і верхавымі балотамі, што чаргуюцца з камяністымі градамі марэн. Тут засяроджаная пераважная частка лясных рэсурсаў, якімі так славіцца Швецыя. У складзе дрэвастоеў пераважаюць хвоя і елка. Шырыня ляснога пояса вагаецца ад 160 да 240 км, а яго субмерыдыянальная працягласць перавышае 950 км. Гэты аднастайны ландшафт на схілах паўднёвай экспазіцыі перарываецца нешматлікімі фермамі. У паўднёвай частцы пояса, дзе клімат мякчэйшы, фермаў больш. Там жа размешчаныя асноўныя рудныя радовішчы Швецыі. У перыяд назапашвання пяскоў і глін у раёнах, размешчаных да ўсходу ад плато Норланд, узровень мора размяшчаўся на 135—180 м вышэй, чым у цяперашні час. Затым тут утварыўся пояс прыбярэжных раўнін шырынёй ад 80 да 160 км. Шматлікія рэкі, бягучы са Скандынаўскага сугор’я, перасякаюць гэтыя раўніны, утвараючы глыбокія каньёны, якія славяцца сваёй маляўнічасцю.
Паўночная Швецыя выпрабавала адносна невялікі ўплыў гаспадарчай дзейнасці чалавека і даволі рэдка заселеная.
Паўднёвая Швецыя, наадварот, адрозніваецца высокай шчыльнасцю насельніцтва і высокай канцэнтрацыяй прамысловасці і сельскай гаспадаркі.
Раўніны Сярэдняй Швецыі, складзеныя пераважна марскімі адкладамі, характарызуюцца выраўнаваным рэльефам і ўрадлівымі глебамі. Тут пераважаюць ворныя землі, прыдатныя для машыннай апрацоўкі, і пашы, хоць месцамі захаваліся масівы высокапрадуктыўных лясоў. У гэтым жа раёне размешчаныя чатыры буйных возера — Венерн, Ветэрн, Ельмарэн і Меларэн, злучаныя рэкамі і каналамі ў адзіную водную сістэму.
Плато Смоланд, размешчанае паўднёвей ад раўнін Сярэдняй Швецыі, па асаблівасцях рэльефу і расліннасці мае падабенства з поясам марен і тарфянішчаў Паўночнай Швецыі. Аднак дзякуючы мякчэйшаму клімату Смоланд больш спрыяльны для жыццядзейнасці людзей. Паверхня ў асноўным складзеная марэнамі з перавагай грубазярністых пясчаных і галечных фракцый. Глебы тут малапрыдатныя для земляробства, але на іх растуць хваёвыя і яловыя лясы. Значныя плошчы занятыя тарфянымі балотамі.
Клімат
Паколькі тэрыторыя Швецыі мае значную працягласць у субмерыдыянальным кірунку, на поўначы краіны значна халадней і вегетацыйны перыяд карацей, чым на поўдні. Адпаведна адрозніваецца і працягласць дня і ночы. Аднак у цэлым для Швецыі характэрная бoльшая паўтаранасць сонечнага і сухога надвор’я ў параўнанні са шматлікімі іншымі краінамі Паўночна-Заходняй Еўропы, асабліва ўзімку. Нягледзячы на тое, што 15 % краіны размешчана за Паўночным палярным кругам, а ўся яна размяшчаецца паўночней 55° з.ш., дзякуючы ўплыву вятроў, якія дьмуць з Атлантычнага акіяна, клімат даволі мяккі. Такія кліматычныя ўмовы спрыяльныя для развіцця лясоў, камфортнага пражывання людзей і вядзення больш прадуктыўнай сельскай гаспадаркі, чым у кантынентальных раёнах, размешчаных на тых жа шыротах. На ўсёй тэрыторыі Швецыі зімы зацяжныя, а лета кароткае.
У Лундэ на поўдні Швецыі сярэдняя тэмпература студзеня 0,8 °C, ліпеня 16,4 °C, а сярэдняя гадавая тэмпература 7,2 °C. У Карэсуанда на поўначы краіны якія адпавядаюць паказчыкі −14,5 °C, 13,1 °C і −2,8 °C. На ўсёй тэрыторыі Швецыі штогод выпадае снег, аднак снежны полаг у Сконэ трымаецца ўсяго 47 дзён, тады як у Карэсуанда — 170—190 дзён. Лёдавае покрыва на азёрах у сярэднім захоўваецца 115 дзён на поўдні краіны, 150 дзён у цэнтральных раёнах і не менш 200 дзён — у паўночных. Ля берагоў Батнічнага заліва ледастаў пачынаецца прыблізна ў сярэдзіне лістапада і трымаецца да канца мая. У паўночнай частцы Балтыйскага мора і Батнічным заліве звычайныя туманы.
Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў вагаецца ад 460 мм на в. Готланд у Балтыйскім моры і крайняй поўначы краіны да 710 мм на заходнім узбярэжжы Паўднёвай Швецыі. У паўночных раёнах яна складае 460—510 мм, у цэнтральных — 560 мм, а паўднёвых — некалькі больш за 580 мм. Найбольшая колькасць ападкаў выпадае ў канцы лета (у некаторых месцах выяўлены другі максімум у кастрычніку), найменшая — з лютага па красавік. Лік дзён з штармавымі вятрамі вагаецца ад 20 за год на заходнім узбярэжжы да 8-2 — на ўзбярэжжа Батнічнага заліва.
Водныя рэсурсы
Шматлікія рэкі Швецыі, сярод якіх няма ні адной вельмі вялікай, утвараюць густую сетку і маюць важнае гаспадарчае значэнне. Рэкі, адрозныя хуткай плынню, шырока выкарыстоўваюцца для вытворчасці энергіі. Па шматлікіх рэках вядзецца сплаў лесу. Самыя буйныя азёры — Венерн (5545 кв. км), Ветэрн (1898 кв. км), Меларэн (1140 кв. км) і Ельмарэн (479 кв. км) — суднаходныя і з’яўляюцца важнай транспартнай сістэмай краіны, па іх ажыццяўляюцца грузавыя перавозкі. Шматлікія вузкія выцягнутыя азёры «пальцападобнай формы» ў гарах Швецыі служаць пераважна для лесасплаву. Выключнай маляўнічасцю адрозніваецца воз. Сільян, размешчанае ў гістарычным цэнтры шведскай дзяржавы.
Сярод шматлікіх каналаў Швецыі найбольшае значэнне мае Гёта-канал, які злучае буйныя азёры краіны Венерн і Ветэрн. Дзякуючы гэтаму каналу ажыццяўляецца сувязь паміж важнымі прамысловымі цэнтрамі — Стакгольмам (на ўсходзе), Гётэбаргам (на паўднёва-заходнім узбярэжжы), Ёнчэпінгам (ля паўднёвага ўскрайку воз. Ветэрн) і шматлікімі іншымі гарадамі Сярэдняй Швецыі.
Расліннасць і жывёльны свет
У Швецыі сустракаюцца такія насельнікі лясоў, як лось, буры мядзведзь, расамаха, рысь, лісіца, куніца, вавёрка, заяц-бяляк. Амерыканская норка і андатра былі завезеныя з Паўночнай Амерыкі некалькі дзесяцігоддзяў назад для гадоўлі ў пушных гаспадарках, але некаторыя асобіны збеглі і ўтварылі ў прыродзе жыццяздольныя папуляцыі, хутка распаўсюдзіліся і выцеснілі шэраг мясцовых відаў жывёл з іх экалагічных ніш. На поўначы Швецыі захаваўся дзікі паўночны алень. Па берагах мораў і азёр гняздуюцца качкі, гусакі, лебедзі, гарбаткі, крачкі і іншыя птушкі. У рэках водзяцца ласось, стронга, акунь, на поўначы — харыус.
Чэрнікава
Чэрнікава — тапонім.
.kn
.kn — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сент-Кітс і Невіс.
Toppdomän
Крэвакуорэ
Насельніцтва складае 1876 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 235 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 13864. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Нараджэнне Найсвяцейшай Багародзіцы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Артаганальная матрыца
Артаганальная матрыца — квадратная матрыца A з рэчаіснымі элементамі, вынік множання якой на A^{T} роўны адзінкавай матрыцы:
або, што эквівалентна, яе адваротная матрыца роўная транспанаванай матрыцы:
Уласцівасці
Іншымі словамі, скалярны здабытак радка на сам сябе роўна 1, а на любы іншы радок — 0. Гэтак жа і для слупкоў.
Багушэўскі
Багушэўскі — прозвішча.
.kw
.kw — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кувейта. Уведзены 26 кастрычніка 1992 года. Кіруецца Міністэрствам камунікацый Кувейта.
Toppdomän
.ky
.ky — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кайманавых астравоў.
Toppdomän
Генадзь Васілевіч Шкуратаў
Генадзь Васілевіч Шкуратаў (,  —, ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларусі (1996).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З 1976 года працаваў у Беларускім нацыянальным драматычным акадэмічным тэатры імя Якуба Коласа.
Барыс Карлаф
Барыс Карлаф (Boris Karloff, сапраўднае імя — Уільям Генры Прат (William Henry Pratt);,  — , Мідхерст, Заходні Сусекс) — амерыканскі характарны акцёр брытанскага паходжання, больш за ўсё вядомы па ролях у фільмах 1930-50-х гадоў. Агулам у перыяд з 1919 па 1969 год Карлаф сыграў у больш чым 170 фільмах, а таксама ў шматлікіх тэлесерыялах, уключаючы выкананне галоўнай ролі апавядальніка ў тэлесерыяле-анталогіі «Трылер» (1960—1962).
Пачаўшы акцёрскую кар’еру ў 1919 годзе з эпізадычных роляў, у 1920-х гадах Карлаф перабраўся ў Галівуд, дзе прарыў для яго наступіў пасля выхаду фільма «Франкенштэйн» (1931), у якім ён адыграў ролю Пачвары. З таго часу за акцёрам замацавалася амплуа злыдня. Самымі значнымі фільмамі ў кар’еры Карлафа таксама з’яўляюцца «Нявеста Франкенштэйна» (1935) і «Мумія» (1932). За сваю акцёрскую кар’еру Карлаф сыграў мноства роляў у кіно і на тэлебачанні, у тэатры і на радыё, а таксама ўдзельнічаў у запісе дзіцячых пласцінак. Крытыкі называлі акцёра Karloff the Uncanny (Карлаф Жудасны) і The Master of Horror (Майстар Жаху).
За ўклад у развіццё кінематаграфіі і тэлебачання Барыс Карлаф быў узнагароджаны двума зоркамі на галівудскай «Алеі славы».
Цішына
Цішына — тапонім.
Каўказ (гістарычны раён Гомеля)
Каўказ — гістарычны раён Гомеля, былая ўскраіна ў паўночна-ўсходняй частцы горада, на высокім абрывістым беразе ракі Сож. Умоўныя межы: вул. Хатаевіча (на поўначы); вул. Падгорная (на ўсходзе); вул. Парыжскай камуны (былая Бульварная) і Сожская вуліца, якая канчалася стромкім ярам-спускам да ракі (на поўдні і паўднёвым захадзе; гэты яр з'яўляўся мяжой паміж Каўказам і Свістком); вул. Чэхава (на захадзе). Асноўныя вуліцы (акрамя пералічаных): 2-я Рэвалюцыйная, Шпітальная (былая Каўказская), Кніжная, Кніжны праезд, 1-ы і 2-і Шпітальныя завулкі, Партовая, Тэльмана.
Час узнікнення і паходжанне тапоніма
Дакладны час ўзнікнення тапоніма «Каўказ» у дачыненні да азначанай мясцовасці невядомы. Пры адсутнасці адпаведных дакументальных сведчанняў (ці ўвагі даследчыкаў да гэтага пытання) даволі праблематычна будаваць абгрунтаваныя версіі аб матывацыйнай базе наменавання гомельскай мясцовасці Каўказам. Сярод уведзенай у зварот інфармацыі гістарычных крыніц ёсць звесткі паліцэйскай справы 1894 г. аб пераносе двух гомельскіх публічных дамоў са Спасавай Слабады ў «мясцовасць, называную Каўказам». Філолаг і краязнавец А. Ф. Рогалеў мяркуе, што назва магла замацавацца, дзякуючы І. Ф. Паскевічу ў пачатку 1840-х гг.: нібыта палкаводзец, які ваяваў раней на «рэальным Каўказе», ацаніў каларыт тагачаснай паўночна-ўсходняй ускраіны Гомеля, што абумовіла пераасэнсаванне ім гомельскіх рэалій з прыбярэжнымі ярамі і адхіламі, якія нагадвалі яму «каўказскія цясніны ў мініяцюры». Разрэзаны ярамі карэнны бераг ракі Сож пры поглядзе на яго з боку возера Дзядно і прылеглых лугоў сапраўды мог выглядаць як ланцуг высокіх узгоркаў. Але ўвязваць асацыяцыю іх з Каўказам выключна праз волю І. Ф. Паскевіча варта лічыць аблуднай.
Меркаванне паэта Д. Новікава аб імавернасці старабалцкіх паралеляў назвы гомельскага Каўказа («Каўкарус» — горка бажкоў; «Каўкас» — хтанічная істота) варта лічыць беспадстаўным, пакуль не знаходзіцца сведчанняў існавання адпаведнага тапоніма ў наваколлі Гомеля раней за ХІХ ст.
Асваенне тэрыторыі
Вядома, што тэрыторыя ў нейкай ступені была асвоена яшчэ ў XVI ст. Апісанне зямельных граніц у «Рэестры рэвізіі гаспадарскай Гомельскай воласці» 1560 г. не дае адназначнага адказу аб уласніцкай прыналежнасці будучага гомельскага Каўказа — мясцовасць знаходзілася або сярод «грунтоў» вёскі Ваўковічы, або адносілася да «грунту мест и застенков местских» Гомеля.
Згодна з планамі генеральнага межавання 1784 г. мясцоваць адносілася часткова да гомельскіх, часткова да прудкоўскіх уладанняў П. А. Румянцава-Задунайскага.
У 19 стагоддзі на прыбярэжных рвах і адхілах Дзядно, Цыганскі яр, Валатаўскі спуск густа размяшчаліся хаціны, мазанкі і нават звычайныя пячоры, у якіх жылі рыбакі, прачкі, бедныя рамеснікі. У 1906—08 гадах тэрыторыя Каўказа пашырылася, інтэнсіўна забудоўвалася. У 1910—11 на сродкі Вольнага пажарнага таварыства тут была разбіта плошча і збудаваны трэк для велагонак (Максімаўскі парк), зімой заліваўся каток (цяпер Цэнтральны стадыён і гарадскі спартыўны комплекс), былі пабудаваныя дэпо з вялікай пажарнай каланчой, казармы для служыцеляў, летні тэатр з адкрытай сцэнай, ратонда для аркестра, буфет. У будынку пажарнага таварыства размяшчаліся клубы — купецкі і пажарных дзеячоў. У паўночна-заходняй частцы Каўказа знаходзілася папулярнае месца для купання, адпачынка і рыбнай лоўлі (цяпер грузавы порт). Частка Каўказа, што прылягала да Румянцаўскай вуліцы (цяпер вуліца Савецкая), была добраўпарадкавана. У параўнанні з ёй, усходняя частка вылучалася нядобраўпарадкаванасцю і хаатычнасцю забудовы. На абшарах гомельскага Каўказа ў першай трэці ХХ ст. бытавала легенда пра шведскага разбойніка Гомі, змест якой на сёння страчаны.
Сучасны стан
Цяпер гэтая тэрыторыя ўваходзіць у Цэнтральны раён горада. У яе паўночна-ўсходняй частцы засяроджаны прамысловыя прадпрыемствы, арганізацыі і ўстановы; вядзецца будаўніцтва сучасных шматпавярховых будынкаў. У цэнтральнай частцы Каўказа пераважае індывідуальная сядзібная забудова. Унікальны рэльеф надае гэтым раёнам горада асаблівую маляўнічасць.
Сяргей Аркадзевіч Грыневіч
Сяргей Аркадзевіч Грыне́віч (нар., Краснасельскі) — беларускі мастак-жывапісец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку Краснасельскі Гродзенскай вобласці. У 1978 годзе скончыў Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве, а ў 1983 годзе Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў, аддзяленне манументальнага жывапісу.
Працуе з Фрыдрыхам Кістэрсам, мастацтвазнаўцам, крытыкам, спадчыннікам вядомай калекцыі старажытнага класічнага мастацтва свайго бацькі. Жыве ў Гродне. Мае тры майстэрні: у Гродне, у сваім доме пад Гроднам і ў Швейцарыі. Яго карціны не раз здымалі з выставак за «неадпаведны» змест.
Член Беларускага саюза мастакоў.
17 сакавіка 2022 года ў Палацы мастацтва ў Мінску адкрылася персанальная выстаўка Грыневіча «Дэмаграфія». Сем твораў не былі выстаўленыя з-за цэнзуры. Выстаўка мусіла праходзіць да 3 красавіка ўключна, але адміністрацыя Палаца мастацтва скараціла яе на тыдзень — да 27 сакавіка. Гэта з звязваюць з тым, што раней мастак на сваёй старонцы ў фэйсбуку асудзіў уварванне Расіі з беларускай тэрыторыі ва Украіну: ''«Я патрабую выхаду расійскіх войскаў з тэрыторыі Беларусі. Я хачу, каб мая краіна стала тэрыторыяй бяспекі і не прымала ўдзелу ў агрэсіі супраць Украіны»''.
Творчасць
Асноўныя работы: «Пагоня» (2018), «Зямля пад белымі крыламі» (2016), «На Маскву» (2013), «Эшалон» (2014), «Без каментарыяў» (2007).
Крапінец горкі
Крапінец горкі, крапінец гаркаваты (Polygala amarella) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Корань стрыжнёвы, маларазгалінаваны. Вышыня расліны 10—20 см. Сцябло простае. Каля асновы сцябла ўтвараецца прыкаранёвая разетка зваротнаяйкападобнага лісця. Кветкі дробныя, сіняга колеру, 3—4 мм даўжынёй, сабраныя ў рэдкую зверху гронку. Плод — сухая каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўрапейскі від. Святлолюбівая расліна, пераносіць цень. Мезафіт, гіграфіт і мезатроф. Расце на сырых і забалочаных лугах, сярод хмызнякоў — на мінеральнай і тарфяной глебе. Цвіце ў маі—ліпені.
Выкарыстанне
Лекавая і дэкаратыўная расліна.
NGC 1981
NGC 1981 (іншае абазначэнне — OCL 525) — рассеянае скопішча ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хутун
Хутунь (胡同hútòng) — вузкая вуліца або завулак, забудаваны аднапавярховымі дамамі. Існуюць шматлікія і больш вядомыя хутуны ў старажытных або буйных гарадах паўночнага Кітая, у першую чаргу ў Пекіне.
Гісторыя
З’яўленне хутунаў адносіцца да XIII стагоддзя, калі Кітай апынуўся пад уладай мангольскай дынастыі Юань (1271—1368). Пекін, які ў той час называўся, становіцца сталіцай імперыі. Па адной з версій, слова хутун паходзіць ад мангольскіх слоў гарачы — «ну», і худун — «вёска», «лагер».
Першапачаткова хутуны выразна арыентаваліся па лініі «захад-усход». Іх злучалі завулкі, арыентаваныя па лініі «поўнач-поўдзень». былі пабудаваны ўздоўж хутунаў — закрытыя двары з дамамі, звернутымі фасадамі ўнутр. Найбольшае развіццё хутуны атрымалі ў часы дынастыі Мін. Іх развіццё працягвалася ў часы росквіту дынастыі Юань.
Апісанне
У часы манархіі кітайскія ўлады рэгулявалі развіццё гарадоў, у тым ліку хутунаў. Іх шырыня павінна была складаць 9,3 м. Пасля Сіньхайскай рэвалюцыі (1911—1912) і наступных падзей першай паловы XX стагоддзя кожны гаспадар будаваў так, як лічыў патрэбным. Многія хутуны ператварыліся ў бязладна забудаваныя трушчобы.
Пасля 1949 года шматлікія хутуны былі знесены, а на іх месцы ўзведзены сучасныя кварталы. Аднак некаторыя захаваліся. Зараз іх каля 1300 з больш чым 6000. Некаторыя хутуны маюць свае назвы — каля былога палаца князя Гуна, у раёне, крэпасці , каля Барабаннай (Гулоу) і Званічнай веж (Чжунлоу), вуліц Фучэмэнь і Цяньмэнь. Усе яны знаходзяцца ў межах Пекіна.
Некаторыя хутуны былі прыведзены ў парадак, і яны сталі часткай турыстычных маршрутаў па Пекіне. Іншыя захавалі тут традыцыйную кітайскую атмасферу і з’яўленне тут іншаземца — гэта рэдкая з’ява. Нягледзячы на немудрагелісты выгляд, кошт жылля ў хутунах вельмі высокі. Гэта звязана з тым, што яны знаходзяцца побач з ажыўленымі турыстычнымі кропкамі ў цэнтры горада, і таму ёсць магчымасць размясціць тут невялікі магазін або рэстаран ці здаць памяшканне.
Гімн волі
Гімн волі (Ύμνος εις την Ελευθερίαν) — паэма, напісаная Дыянісіасам Саламасам у 1823 годзе, якая складаецца з 158 куплетаў. У 1865 першыя два куплета былі абвешчаныя гімнам Грэцыі. Выкарыстоўваецца і як гімн Кіпра.
Грэчаскі арыгінал
Ύμνος εις την Ελευθερία
Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωριζώ από την όψη
που με βία μετράει τη γή.
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!
Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες
Έλα πάλι, να σου πεί.
Άργειε νά`λθει ερείνη η μέρα,
γιατί τά` σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.
Пераклад
Гімн Волі
Я пазнаю цябе па востраму
лязу мяча,
я пазнаю цябе па выяве,
які сілай вымерае зямлю.
Вынятая з святых
костак грэкаў
цешся, цешся, Воля!
Ты там жыла,
горкая, нясмелая,
і чакала вуснаў, якія
зноў табе скажуць «наперад».
Позна прыйшоў той дзень,
і ўсё было ціха,
таму што ўсё пакрываў жах,
і ўсё душыла рабства.
Відзаўскі сельсавет
Ві́дзаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — гарадскі пасёлак Відзы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Абалеўскі сельсавет у складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Абалі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 15 лістапада 1957 года ў склад сельсавета з Ярканцаўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Бурцішкі, Дацішкі, Любішкі, Новая Вёска, Орлішкі, Радзішкі, Савейкі, Скурцішкі, Трабшышкі), 12 чэрвеня 1958 года — населеныя пункты Бамейкі і Ніпалаты. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Блажышкаўскага сельсавета (15 населеных пунктаў: Ажубелі, Блажышкі, Вільканішкі, Дзерваны, Жвіркі, Ждэгелі, Кальнішкі, Калонія, Лайбуны, Мікуці, Наваселле, Падравішкі, Раташалі, Рэпішкі, Снегішкі). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. 18 красавіка 1961 года ў склад сельсавета з Казянскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Бержалата, Бялюнішкі, Дагіма, Ержышкі, Жалабішкі, Марозаўка, Стукапеева і Трэйбшы). 29 снежня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ярканцаўскага сельсавета, сельсавет перайменаваны ў Відзаўскі, цэнтр перанесены ў гарадскі паёслак Відзы. У 1971 годзе скасаваны хутары Дацішкі, Кальнішкі, Карчмішкі, Папарцішкі і Прудзішкі. 26 сакавіка 1973 года скасаваны хутары Букоўскія, Кімбарцішкі, Мікуці і Юдасалі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 134 населеныя пункты. 21 верасня 1987 года ў склад сельсавета з Далёкаўскага сельсавета перададзена 13 населеных пунктаў (Абалікшты, Белевічы, Вайнюнцы, Дварчына, Заборнікі, Мацэлішкі, Місянцы, Мурмішкі, Разалінова, Шалакундзі, Юцішкі, хутары Балундзішкі і Наруці), 20 чэрвеня 1988 года — з Дрысвяцкага сельсавета 17 населеных пунктаў. 18 снежня 1989 года Відзаўскі сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў падпарадкаванне Відзаўскага пассавета.
8 красавіка 2004 года скасаваны Відзаўскі пассавет (47 населеных пунктаў перададзены Опсаўскаму сельсавету, 75 населеных пунктаў — Відзаўскаму сельсавету) і ўтвораны Відзаўскі сельсавет, у склад якога перададзены гарадскі пасёлак Відзы, населеныя пункты скасаваных Відзаўскага пассавета (75 населеных пунктаў), Дрысвяцкага (26 населеных пунктаў: Баркаўшчына, Вазгелянцы, Вайнікішкі, Вацкялюны, Галавачы, Гаўраны, Гірэйшы, Груштэлішкі, Грытуны, Дрысвяты, Зацішша, Казарэзы, Казімірова, Каранеўшчына, Кардэлішкі, Кецішкі, Латочкі, Леанішкі, Мамяны, Мацаляны, Нурвяны, Рудзі, Савічы, Сястрэнцы, Чарназем’е, Юлішкі) і Казянскага (20 населеных пунктаў: Азярава, Астравішкі, Баравыя, Барсукі, Бучаны, Ваўкі, Ваяціна, Грыгараўшчына, Гультаёўшчына, Гянужа, Дубраўка, Казяны, Латышкі, Малькаўшчына, Падзісеннікі, Пастарнакі, Пента, Плетарова, Растанішкі, Якшты) сельсаветаў.
17 сакавіка 2010 года скасаваны хутары Аўштакальня і Калонія. 26 кастрычніка 2011 года скасаваны вёска Балікі, хутары Бержанішкі, Кузьмішкі, Кірмялішкі, Шлявішкі. 28 лістапада 2016 года скасаваны вёскі Абалі, Тракішкі, хутары Жвірына, Новая Германоўшчына.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (без Відзаў) — 2936 чалавек, з іх 39,0 % — палякі, 38,7 % — беларусы, 18,2 % — рускія.
Індукцыйная пліта
Індукцыйная пліта — кухонная электрычная пліта, якая разагравае непасрэдна жалезазмяшчальны посуд (а не канфорку, як у выпадку з традыцыйнай плітой) індукаванымі віхравымі токамі, створанымі высокачастотным магнітным полем частатой 20-100 кгц.
Індукцыйныя пліты вырабляюцца розных канструкцый: выпускаюцца як малагабарытныя пераносныя прылады, якія маюць адну-дзве канфоркі (настольныя), так і варачныя паверхні, прызначаныя для ўбудавання ў кухонную мэблю і асобнастаячыя стацыянарныя пліты.
Таксама выпускаюцца печы з камбінаваным наборам награвальных элементаў: частка фаерак індукцыйныя, частка выкарыстоўваюць ТЭНы.
Плэй-оф НБА 2019
Плэй-оф НБА 2019 — паслясезонны турнір Нацыянальнай Баскетбольнай Асацыяцыі сезона 2018/2019. Праходзіць з 13 красавіка 2019 года.
Праходзіў з 13 красавіка да 13 чэрвеня 2019 года, скончыўшыся Фіналам НБА, у якім чэмпіёны Усходняй канферэнцыі Таронта Рэптарс перамаглі чэмпіёнаў Заходняй канферэнцыі Голдэн Стэйт Уорыярз з лікам у серыі 4:2. Самым каштоўным гульцом фінала ў другі раз стаў Каўай Леанард з Таронта.
Фалькавічы
Фалькавічы — тапонім.
IC 3929
IC 3929 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Снукерны сезон 1997/1998
Снукерны сезон 1997/1998 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 14 жніўня 1997 і 17 мая 1998.
Снукерны сезон 1990/1991
Снукерны сезон 1990/1991 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж жнівенем 1990 і маем 1991.
Шатландзец Стывен Хендры выйграў пяць з васьмі рэйтынгавых турніраў у сезоне і, такім чынам, падняўся на першы радок сусветнага рэйтынгу.
Барклі
Барклі (Barkly, Barcley, Barclay) — прозвішча.
Сукаўцы
Сукаўцы́ (, Суковцы) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азерскага сельсавета.
.lc
.lc — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сент-Люсіі (Карыбскае мора).
Выкарыстанне дамена LC рэкамендуецца для сайтаў, якія датычаць вострава Сент-Люсія або змяшчаюць падобную інфармацыю, для кампаній і прыватных асоб, якія знаходзяцца на Сент-Люсіі, выходзяць на яе рынак, і, натуральна, для ўсіх, каму падыходзіць гэтая даменная зона.
Лакаматыўная (станцыя метро, Мінск)
«Лакаматы́ўная» (, Локомотивная) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана ў раёне прыпыначнага пункта «Сталічны», паміж станцыямі метро «Мінск-Мір» і «Берасцейская».
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «Жукава» (Жукова). Спачатку Камісія па найменні і перайменаванні праспектаў, вуліц, плошчаў і іншых складовых частак г. Мінска прапанавала назваць станцыю «Чыгуначная», што магло вызваць блытаніну, паколькі па-руску назва гучала б як «Железнодорожная». У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Лакаматыўная». Раней на гэтым месцы размяшчалася лакаматыўнае і паравознае дэпо, а таксама жылі работнікі чыгункі.
18 студзеня 2018 года рашэннем Мінгарвыканкама была афіцыйна зацверджана назва «Лакаматыўная».
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1985
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1985 (UK Championship 1985, таксама вядомы як Coral UK Championship 1985 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 15 лістапада па 1 снежня 1985 года ў Guild Hall у Прэстане, Англія. Турнір стаў дзявятым розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які штогод праходзіць з 1977 года. Прызавы фонд турніру склаў £120,000, з якіх £24,000 атрымаў пераможца.
Усцінаўка
Усцінаўка — тапонім.
.li
.li — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Ліхтэнштэйна.
Toppdomän
NGC 1986
NGC 1986 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC134) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хендэрсан
Хендэрсан (Henderson) — прозвішча, тапонім.
Красны Кардон (Бурабайскі раён)
Красны Кардон — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урумкайскай сельскай акругі. Код КАТА — 117061400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 239 чалавек (120 мужчын і 119 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 203 чалавекі (94 мужчыны і 109 жанчын).
Сямёнаўскае
Сямёнаўскае — тапонім.
Жалязна (Скернявіцкі павет)
Жаля́зна (Żelazna) — вёска ў Польшчы, уваходзіць у склад Скернявіцкага павета Лодзьскага ваяводства, у гміне Скернявіцы. Насельніцтва — 284 чалавекі (2011). У 1975—1998 гадах вёска адносілася да Скернявіцкага ваяводства.
ФК Фамальгаўт Барысаў
ФК Фамальгаўт — былы беларускі футбольны клуб з горада Барысаў.
Гісторыя
Заснаваны ў 1986 годзе пад назвай «Аўтамабіліст». Да 1991 гуляў у Чэмпіянаце БССР, пасля трапіў у Трэцюю лігу чэмпіянату Беларусі. У 1995 клуб выйшаў у Другую лігу, але ўжо на наступны год спыніў існаванне. У далейшым Барысаў у беларускім футболе стаў прадстаўляць іншы футбольны клуб — БАТЭ.
Вэлыкэ-Садовэ
Вэлыкэ-Садовэ (Велике Садове) — вёска ў Бахчысарайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Куйбышаўскаму сельскаму савету.
Цюленевы (Ахоцкае мора)
Цюле́невы востраў (Тюлений остров) — востраў у паўднёва-заходняй частцы Ахоцкага мора. Уваходзіць у склад Сахалінскай вобласці (Расійская Федэрацыя). Плошча — каля 0,053 км².