cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Суніян
Храм Пасейдона
Свяцілішча Пасейдона пабудавана на вяршыні скалы ў 490 да н.э. у год Марафонскай бітвы, а зруйнавана ў 480 да н.э. — у год Бітвы пры Фермапілах і спусташэння Атыкі. Вядома, што храм уяўляў сабой дарычны перыптар 6 на 13 калон.
Класічны храм Пасейдона, руіны якога захаваліся да нашых дзён, пабудаваны ў 440 да н.э. і быў дзеючым прынамсі да I стагоддзя нашай эры. Архітэктуру храма (таксама дарычны перыптар) прыпісваюць аўтару свяцілішча Гефеста ў Афінах і Немезіды ў Рамнунце. Памеры каланады — 13,47 на 31,12 метра. Калон 16, у адпаведнасці з архаічным стылем, а не дваццаць, як звычайна ў класічным мастацтве. Да нашага часу дайшло дзевяць калон перыстыля паўднёвага фасада, дзве з паўночнага фасада і адна з прытвору. Захаваліся рэшткі фрыза. Сюжэты ідэнтыфікуюцца як бітва кентаўраў з лапітамі, бітва Тэсея з быком, Гігантамахія — фігуры Афіны і гіганта Энкелада. Знойдзены і некалькі статуэтак, якія належалі да ўнутранага аздаблення храма. Акрамя ўласна храма, на месцы свяцілішча знаходзіліся дзве каланады, прапілеі і сцены.
Подпіс Байрана
На каланадзе сярод шматлікіх подпісаў еўрапейскіх падарожнікаў XIX стагоддзя захаваўся і подпіс лорда Байрана, які ён пакінуў падчас свайго Grand Tour па Еўропе. Суніяну Байран, адзін з першых філэлінаў, які цяпер шануецца як нацыянальны герой Грэцыі, прысвяціў некалькі радкоў паэмы «Дон Жуан» :
Эсты
Э́сты (лац. Aesti) — прынятая ў заходнееўрапейскіх (пераважна лацінскіх) крыніцах назва сярэдневяковага насельніцтва сучаснай Эстоніі. У старажытнарускіх крыніцах ёй адпавядае экзаэтнонім «чудзь».
Найстаражытнейшае насельніцтва Эстоніі
Найстаражытнейшымі знаходкамі на тэрыторыі Эстоніі з'яўляюцца артэфакты, знойдзеныя ў час археалагічных раскопак паселішчаў Пулі і Кунда, якія адносяцца да кундаскай археалагічнай культуры. Ім на змену прыйшлі неалітычныя народы нарвскай культуры. Этнічная прыналежнасць ні тых, ні іншых не вядомая.
Эстыі антычных аўтараў
Aestii каля Віслы (суседзі відыварыяў) — народ, згаданы Тацытам у трактаце «Пра паходжанне германцаў і месцазнаходжанне Германіі»:
Эстыі пакланяюцца прамаці багоў і як знак адрознення свайго культу носяць на сабе выявы вепрукоў; яны ім замяняюць зброю і ахоўваюць тых, хто шануе багіню, нават у гушчы ворагаў. Меч у іх — рэдкасць; ужываюць жа яны часцей за ўсё колле. Збожжа і іншыя плады зямныя вырошчаюць яны старанней, чым прынята ў германцаў з уласцівай ім нядбайнасцю. Больш таго, яны абшнырваюць і мора і на беразе, і на водмелях адзіныя з усіх збіраюць бурштын, які самі яны называюць глезам.
Мяркуючы па апісанні, эстыі — адно з заходніх плямёнаў старажытных балтаў, якое займалася зборам бурштыну і яго экспартам у Рымскую імперыю па Бурштынавым шляху. Прыведзеная Тацытам назва бурштыну на мове эстаў, glesum, верагодна, германскага паходжання (пар. гоц. glas, англ. glass).
Няма падстаў атаясамляць з эстонцамі тых эстаў, да якіх звяртаўся ў 537 г. з прамовай Касіядор, а таксама народ айстаў (Hestii), які згадвае Іарданам у якасці даннікаў Германарыха. Згадкі эстаў у антычных аўтараў такія кароткія, што дакладна вызначыць арэал іх рассялення не ўяўляецца магчымым.
Сярэдневяковыя эсты
Эсты як паганскі народ з Балтыйскага мора ўпершыню апісаны ў лівонскіх хроніках XIII стагоддзя (у прыватнасці, у Генрыха Латвійскага). Іх назву, атрыманую ў спадчыну ад антычных лацінскіх пісьменнікаў, сярэдневяковыя аўтары памылкова разумелі як утвораную ад тэрміна «ўсход», «ост» (гэта значыць «Усходняя зямля» — Эстланд).
Сучасныя эстонцы ўзялі гэты кніжны тэрмін для абазначэння сваёй нацыі толькі з XIX стагоддзя (у перыяд «нацыянальнага адраджэння»). У мясцовай традыцыі лац. Aesti ператварылася ў «ээстласед». Да гэтага яны сябе называлі «маарахвас» (maarahvas, літар. «народ зямлі»).
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі ў Санкт-Пецярбургу ўстаноўлены на Казанскай плошчы ля Неўскага праспекта ў горада.
Гісторыя
Пасля смерці М. І. Кутузава ў 1813 г. і М. Б. Барклая-дэ-Толі ў 1818 г. імператар Аляксандр I загадаў іх увекавечыць устаноўкай помнікаў перад Казанскім саборам у Санкт-Пецярбургу, для чаго выдаў царскі рэскрыпт ад 23 верасня 1818 года.
Гліцэрый
Гліцэ́рый (Glycerius) — імператар Заходняй Рымскай імперыі, які кіраваў у 473—474 гадах.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Гісторыя
Скульптары Імператарскай Акадэміі мастацтваў адмовіліся ад удзелу ў конкурсе на праект помнікаў, бо ў ім было абавязковая ўмова адлюстраваць ваеначальнікаў у сучасных ваенных мундзірах, а не ў туніках або антычных мантыях, як было прынята ў тыя часы. Таму нават праз паўгода пасля адкрыцця конкурсу не было прадстаўлена ніводнага эскіза помніка. Мадэлі помнікаў даручылі рабіць нямецкаму скульптару, але яго праца не была прынятая, паколькі яму не ўдалося стварыць пераканаўчы вобраз рускіх палкаводцаў. У 1829 годзе імператар Мікалай I у мэтах выканання волі бацькі арганізаваў конкурс на стварэнне помнікаў Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі, у якім прынялі ўдзел скульптары Барыс Іванавіч Арлоўскі і, якія вярнуліся з Рыма. Выбраны быў эскіз Б. І. Арлоўскага, і ён у студзені 1830 года пачаў працу над помнікамі.
Мадэлі помнікаў былі завершаны ў 1831 годзе. Самі помнікі былі адлітыя вядомым майстрам у ліцейні майстэрні Акадэміі мастацтваў: у 1832 г. — скульптура Кутузава, у 1836 г. — Барклая-дэ-Толі, прычым статую Барклая-дэ-Толі атрымалася адліць толькі з другога разу.
Пад кіраўніцтвам архітэктара К. А. Тона помнікі былі ўсталяваныя на свае пастаменты: 30 мая 1837 г. — фігура М. І. Кутузава, 15 чэрвеня 1837 г. — фігура М. Б. Барклая-дэ-Толі. Урачыстая цырымонія адкрыцця помнікаў Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі адбылася 25 снежня 1837 г. у гонар дваццаць пятай гадавіны перамогі над Напалеонам. На цырымоніі прысутнічалі ўся імператарская сям’я і многія знакамітыя асобы. Праз некалькі дзён помнікам былі аддадзены воінскія ўшанаванні. Аднак гэтыя падзеі Б. І. Арлоўскі ўжо не бачыў — ён памёр за восем дзён да адкрыцця манументаў.
Гліцэрый
Узыходжанне на прастол
У 472 годзе Заходняя Рымская імперыя была ахоплена грамадзянскай вайной паміж імператарам Пракопіем Антэміем і яго ваенным магістрам, варварам па паходжанні. У красавіку 472 года Рыцымер зайшоў так далёка, што стварыў імператару праціўніка ў асобе прыбылага ў Італію Алібрыя, які стаў адзіным заходнім імператарам пасля забойства Антэмія ў ліпені таго ж года пасля ўзяцця Рыма ў выніку пяцімесяцовай аблогі. Да гэтага ён ужо выступаў кандыдатам на трон заходняй імперыі ад караля вандалаў Гейзерыха ў 461 годзе. Аднак Алібрый пратрымаўся на прастоле ўсяго толькі некалькі месяцаў, сканаўшы ў пачатку лістапада 472 года ад чумы. Да гэтага часу памёр таксама і Рыцымер.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Гісторыя
Помнікі карысталіся вялікай папулярнасцю ў народа, таму ў пачатку 1839 г. п’едэсталы помнікаў абнеслі чыгуннымі агароджамі, выкананымі К. А. Тонам. Пасля агароджы былі заменены металічнымі тумбамі з ланцугамі.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны манументы Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі працягвалі стаяць на сваіх п’едэсталах, і воінскія часці, якія праходзілі міма іх па Неўскаму праспекту страявым крокам, аддавалі воінскае прывітанне.
Гліцэрый
Узыходжанне на прастол
Усходні рымскі імператар Леў I Макела, які з'яўляўся ў той час адзіным кіраўніком рымскага свету, ніяк не мог падабраць прыдатнага чалавека на заходнерымскі прастол. Таму да сакавіка 473 года прастол Захаду пуставаў на працягу чатырох месяцаў. У звязку з гэтым у Равене пры падтрымцы германскіх падраздзяленняў рымскай арміі новы ваенны магістр і патрыцый, пляменнік Рыцымера, Гундабад узяў сітуацыю ў свае рукі і абвясціў імператарам коміта даместыкаў (элітны атрад імператарскай гвардыі) Гліцэрыя. Гісторык Іардан кажа, што гэта адбылося «хутчэй шляхам захопу, чым абрання». Феафан Спаведнік кажа, што Гліцэрый быў «муж знакаміты». Дата гэтай падзеі дакладна не вядомая: Старэйшыя Віндабонскія фасты завуць 5 сакавіка, а «Paschale Campanum» — 3 сакавіка. У чарговы раз рымскі імператар уступіў на прастол дзякуючы варварскаму палкаводцу. Прызначэнне Гліцэрыя імператарам падтрымаў кароль бургундаў і ваенны магістр Галіі. Гэта быў не першы выпадак, калі коміт даместыкаў стаў імператарам: Маярыян займаў тую ж пасаду ў 456 годзе.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Гісторыя
Скульптуры некалькі разоў рэстаўраваліся: у 1945, 1972 і 2002 гадах.
Апісанне
Б. І. Арлоўскі здолеў дасягнуць максімальнага партрэтнага падабенства помнікаў з рэальнымі персанажамі. Абодва палкаводца намаляваны ў сваіх ваенных мундзірах. Кутузаў паказаны ў імклівым дзеянні пры разгроме французскай арміі — ён стаіць у фельдмаршальскім мундзіры і плашчы, у правай руцэ трымае аголеную шпагу, у левай — фельдмаршальскае жазло. Постаць Барклая-дэ-Толі, які камандаваў адступленнем расійскай арміі ад мяжы, Арлоўскі адлюстраваў менш дынамічнай: палкаводзец глядзіць удалячынь, у апушчанай левай руцэ трымае маршальскае жазло. Арлоўскі паказаў абодвух ваеначальнікаў, якія стаяць на кінутых на зямлю французскіх сцягоў: Барклай-дэ-Толі стаіць на яшчэ разгорнутым сцязе з арлом, а Кутузаў — на згорнутым сцязе з канчаткова зрынутым арлом. Вышыня помніка Барклаю-дэ-Толі складае 4 метра, помніка Кутузаву — 4,1 метра, вышыня пастаментаў — 3,5 метра.
Фігуры Кутузава і Барклая-дэ-Толі знаходзяцца строга насупраць каланад Казанскага сабора — яны былі ўпісаныя ў бакавыя парталы сабора, якія ў перспектыве апраўляюць іх нібы вялікія прастакутныя рамы.
Гліцэрый
Кіраванне
Вельмі мала вядома пра недоўгачасовае кіраванне Гліцэрыя. У сваёй біяграфіі святога, епіскапа Павіі, сцвярджае, што імператар распачаў «шмат мер для грамадскай выгоды», але згадвае толькі, што ён па заступніцтве епіскапа Епіфанія пакрыў «шкоду, нанесеную яго маці некаторымі з яго падданых». Да нашага часу дайшоў адзіны закон, датаваны 11 сакавіка 473 года, які адносіцца да кіравання Гліцэрыя, прысвечаны сіманіі і накіраваны на імя Гімількона, Італіі. Дадзены закон перанялі таксама і прэфекты прэторыя Ілірыка і Усходу, якія падпарадкоўваліся ўсходняму імператару, хоць Гліцэрый, вядома, не меў права навязваць свае законы Ілірыку ці Усходу. Апроч таго, выпуск закона быў ажыццёўлены таксама і з той мэтай, каб атрымаць царкоўную ўхвалу.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Апісанне
Надпіс на пастаменце Кутузаву абвяшчае:
ФЕЛЬДМАРШАЛУ
Гліцэрый
Кіраванне
Ральф Мэтысен мяркуе, што Гліцэрый імкнуўся заставацца ў добрых стасунках з Усходняй Рымскай імперыяй. Большую частку часу свайго кіравання Гліцэрый жыў у Паўночнай Італіі, пра што сведчыць той факт, што ўсе знойдзеныя манеты, што адносяцца да часу яго кіравання, апроч адной, былі адчаканены на манетных дварах Медыялана і Равены. Манеты эпохі Гліцэрыя ў цэлым аналагічныя ўзору манет яго папярэднікаў — на іх малявалася франтальная фігура імператара, які трымаў доўгі, каранаваны крыжам скіпетр і статуэтку Перамогі на шары па-за залежнасцю ад таго, была здабыта перамога над ворагам ці не. На манетах Гліцэрыя ёсць асаблівасць — профіль кіраўніка намаляваны на іх у стылі, характэрным для тых манет, якія выпускаліся стагоддзем раней.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Апісанне
КНЯЗЮ
Гліцэрый
Змаганне з вестготамі і остготамі
Гліцэрый, па ўсёй бачнасці, дамогся вызначаных поспехаў у змаганні з варварскай пагрозай, выкарыстоўваючы як дыпламатычныя, так і ваенныя сродкі. У 473 годзе вестгоцкі кароль загадаў пачаць уварванне ў Італію, але яго военачальнік Вінцэнт (які, паводле паведамлення, меў званне магістра) быў пераможаны і забіты імператарскімі комітамі Алам і Сіндылам{sfn|Mathisen|1998|p=}}. Нягледзячы на пераможную абарону Італіі, імператар нічога не мог зрабіць, каб запабегчы захопу вестготамі гальскіх гарадоў Арэлата і Масіліі ў тым жа годзе. Гэтыя гарады пасля былі ненадоўга павернутыя рымлянамі ў час кіравання імператара Юлія Непата.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Апісанне
КУТУЗОВУ СМОЛЕНСКОМУ
Гліцэрый
Змаганне з вестготамі і остготамі
Тым часам у 473 годзе Італія сутыкнулася з новай сур'ёзнай пагрозай з боку остготаў. Пасля распаду ў 454 годзе кіраўнік Усходняй Рымскай імперыі Маркіян дазволіў гэтаму народу, якім кіравалі тры браты —, Тэадэмір і , пасяліцца ў якасці федэратаў у Паўночнай Паноніі. Пасля рабавання ілірыйскіх правінцый і вайны з іншымі германскімі плямёнамі каля 469 года остготы захапілі тэрыторыі, што размяшчаліся ў сярэдняй плыні Дуная. Праз два гады Тэадэміра змяніў яго сын Тэадорых, які на чале часткі остготаў накіраваўся з Паноніі заваёўваць землі ў Ніжняй Мёзіі (праз дваццаць гадоў ён стане каралём Італіі). Іншая частка остготаў пад правадырствам Відзіміра таксама выйшла з Паноніі і вырашыла ўварвацца ў Італію. Гліцэрый разумеў, што магчымае з'яднанне Відзіміра з Вінцэнтам пагражае катастрафічнымі наступствамі для імперыі. Таму імператар адправіў остгоцкаму каралю пасольства і дзякуючы дыпламатычнаму майстэрству і хабару ў 2000 солідаў адправіў яго
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Апісанне
1812
Гліцэрый
Змаганне з вестготамі і остготамі
"«з Італіі ў Галіі, якія цясніліся тады з усіх бакоў рознымі плямёнамі; ён запэўніў [остраготаў ], што там па суседстве ўладараць іх родзічы вестготы. Што ж яшчэ? Відзімір прыняў дарункі разам з даручэннем ад імператара Глікерыя, адправіўся ў Галіі і, з'яднаўшыся з роднымі вестготамі, утварыў з імі адно цэлае, як было калісьці. »"
Такім чынам, праблема пагрозы з боку остготаў была вырашана.
Адносіны з Усходняй Рымскай імперыяй
Усходні рымскі імператар Леў I Макела не прызнаў як папярэдніка Гліцэрыя Алібрыя, так і яго самога. Абранне Гліцэрыя не было ратыфікавана ўсходнім дваром, бо існавала падазрэнне, што ён быў марыянеткай Гундабада. Такім чынам, Леў вырашыў выбраць іншага імператара з ліку сваіх набліжаных. Такім стаў ваенны магістр Далмацыі Юлій Непат, які быў пляменнікам жонкі Льва. Адразу ўварвацца ў Італію Непат не мог, бо парты былі закрыты на зіму, і таму ён адклаў гэта прадпрыемства да пачатку вясны 474 года. Леў I Макела сканаў 18 студзеня 474 года, і яго наступнікам стаў яго ўнук, малалетні Леў II, які праз невялікі прамежак часу выбраў у якасці са-імператара свайго ўласнага бацьку Зянона. Зянон працягнуў падтрымваць афіцыйную пазіцыю Канстанцінопаля і адмаўляў любое прызнанне Гліцэрыя, якога ўсходні двор працягваў разглядаць у якасці звычайнага ўзурпатара, законным кіраўніком.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Апісанне
БАРКЛАЮ ДЕ ТОЛЛИ
Гліцэрый
Адносіны з Усходняй Рымскай імперыяй
Нягледзячы на адсутнасць прызнання, Гліцэрый спрабаваў замірыцца з усходнім дваром ці, прынамсі, імкнуўся ўнікнуць канфліктаў з ім. Прыкладам, ён не выбраў другога консула ў 474 годзе, у звязку з чым адзіным консулам на Усходзе на той год быў Леў II.
Помнікі Кутузаву і Барклаю-дэ-Толі (Санкт-Пецярбург)
Апісанне
1812, 1813, 1814, 1815
У літаратуры і фальклоры
Барклай-де-Толли говорит: — У меня живот болит А Кутузов отвечает: — Вот аптека, полегчает.
Гліцэрый
Скіданне і далейшае жыццё
Увесну 474 гады, калі порты былі зноў адкрыты, Юлій Непат перасек Адрыятычнае мора і ўварваўся ў Італію, каб зрынуць Гліцэрыя. Гліцэрый, па ўсёй бачнасці, пакінуў Равену і пераехаў у Рым, каб супрацьстаяць захопнікам. Пра гэта сведчыць наяўнасць адной адчаканенай у Рыме невялікай срэбнай манеты, на якой знаходзіцца яго імя. Эта монета с надписью «VICTORIA AUGGG» (Перамога Аўгустаў) сведчыць пра існаванне трох імператараў. Размешчаная на аверсе «D N GLYCERIUS P F AUG» (Наш спадар Гліцэрый бласлаўлёны Шчаслівы Аўгуст) ясна паказвае, што Гліцэрый лічыў сябе адным з трох. Пад дзвюма іншымі меліся на ўвазе Зянон і Леў II. Выпуск манет пры такіх акалічнасцях, здавалася б, паказвае на працяг існавання з Гліцэрыя прэтэнзій на імператарскі тытул і намераў супрацьстаяць Непату. Але і ўсё ж, яго справа неўзабаве пацярпела паразу. Юлій Непат паміж 19 і 24 чэрвеня 474 года высадзіўся ў і зрынуў Гліцэрыя, які не аказаў ніякага супраціўлення. Паводле паведамлення Іардана, Гліцэрый быў зроблены епіскапам Остыі, але шэраг крыніц (Ананім Валезія , ,  , Старэйшыя Віндабонскія фасты) кажа пра тое, што зрынуты імператар быў накіраваны ў Далмацыю ў якасці епіскапа горада Салоны. У гэтым дачыненні лёс Гліцерыя быў падобна на лёс Эпархія Авіта, які кіраваў дваццаццю гадамі раней і стаў епіскапам Плацентыі.
Пуцін хуйло!
«Пуцін хуйло!» (Пу́тін — хуйло́) — песня-слоган і, які з’явіўся падчас падзей першай паловы 2014 года ва Украіне. Выконваецца на рускай або ўкраінскай мовах з мэтай высмейвання прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна. Упершыню выканана 30 сакавіка 2014 года ўльтрас харкаўскага і данецкага «Шахцёра», але пазней стала папулярная ва Украіне, а таксама вядома ў іншых краінах, у прыватнасці, Мексіцы , Японіі , ЗША , Канадзе, краінах Заходняй Еўропы і іншых.
Гліцэрый
Скіданне і далейшае жыццё
Скіданне Гліцэрыя, такім чынам, абыйшлося без якога-небудзь кровапраліцця; гісторыкі даследавалі магчымыя прычыны, чаму заходні імператар, у якога былі Гундабад і яго армія, не спрабаваў супрацівіцца. Адной з магчымых прычын з'яўляецца тое, што кандыдатура Гліцэрыя, не прызнаная ўсходнім дваром, не атрымала падтрымкі ні ад рымскага сената, ні ад гала-рымскай арыстакратыі; супраціў Непату без падтрымкі сената быў бы няслушным рашэннем для Гундабада. Цалкам магчыма, што Гундабад, які адсутнічаў у Італіі, калі Гліцэрый быў зрынуты, знаходзіўся ў Галіі, каб сабраць пабольш войскаў для Гліцэрыя. што можа паказваць на жаданне заходняга імператара распачаць спробу супраціўлення. Аднак, па ўсёй бачнасці, прычына яго адсутнасці складалася ў наступным: ён хацеў атрымаць частку спадчыны ад свайго бацькі, які быў каралём бургундаў. Паколькі апроч Гундабада ў Гундыёха было яшчэ тры сыны —, Хільперык і , то Гундабад меў сапернікаў. Такім чынам, ён фактычна пакінуў Гліцэрыя бараніць свае правы ў адзінотку.
Гліцэрый пасяліўся ў Салоне. Неўзабаве ў Далмацыю прыбыў Непат, зрынуты з прастола ў 475 годзе ў выніку дзяржаўнага перавароту ваеннга магістра. Непат знаходзіўся ў Салоне ў 476 годзе, калі сын Арэста, імператар Ромул Аўгуст быў зрынуты каралём герулаў Адаакрам. Візантыйскі гісторык, чые працы захаваліся ў выпісках патрыярха Канстанцінопальскага Фоція, сцвярджае, што ў 480 годзе Гліцэрый быў удзельнікам змовы, мэтай якога было забойства Непата, якое адбылося ў тым жа годзе. Магчыма, Гліцэрый дзеяў у інтарэсах Адаакра. Тым не менш, прызначэнне Гліцэрыя на прэстыжную пасаду архіепіскапа Медыялана, якое магло б служыць довадам у падтрымку тэорыі супрацы паміж Гліцэрыем і Адаакрам, звычайна лічыцца непацверджанай чуткай. Дапушчэнне пра тое, што Гліцэрый быў архіепіскапам Медыялана, мае пад сабой хісткую падставу. Епіскап Павіі Магн Фелікс Энодый прысвяціў некалькі кароткіх вершаў епіскапам Медыялана, аднаго з якіх заве Гліцэрыем. Ён быў змешчаны паміж Марцініянам і Лазарам. Мяркуецца, што Гліцэрый сканаў у Салоне.
Пуцін хуйло!
Шырокае абурэнне мем выклікаў найперш сярод, дыпламатычнай місіі Расіі ва Украіне, а таксама ў верхавіне расійскай улады.
Гліцэрый
Вынікі кіравання
Тое, што Леў I не змог адразу знайсці прыдатнага кандыдата на заходнерымскі прастол, сведчыць пра тое, што ў яго не было людзей, на якіх ён мог пакласціся. Як можна бачыць па падзеях тых гадоў, здрада стала звычайнай з'явай, і адданасць імператару практычна знікла.
Пуцін хуйло!
Словы песні
Перакладчыца і філолаг Таццяна Бонч-Асмалоўская ахарактарызавала кампазіцыю як «народную вербальную агрэсію, перанакіраваную ў адказ на дзяржаўную агрэсію Расіі». Харавое спяванне адной і той жа лаянкавай фразы, пакладзенай на немудрагелісты матыў, яна разглядала як нейкую форму карнавалізацыі. На думку Бонч-Асмалоўскай, «па сваёй прастаце, сцісласці і паўтаранасці выкарыстанне гэтага паслання можа быць супастаўна з метадамі, якія ўжываюцца прарасійскімі СМІ, якія дзень за днём паўтараюць адны і тыя ж эмацыйна афарбаваныя тэрміны: „фашысты“, „хунта“, „бандэраўцы“. У дадзеным выпадку, аднак, эфект эмацыйна ўзмацняецца выкарыстаннем абсцэннай лексікі, што актуалізуе пасланне і трансфармуе яго ў „смехавую культуру“, апісаную Бахціным» — інакш кажучы, праз высмейванне расійскі прэзідэнт ператвараўся з чагосьці пагрозлівага і ненавіснага ў нешта камічнае. C меркаваннем Бонч-Асмалоўскай была не згодная Таццяна Сіліч, якая лічыла, што на «пост-майданнай» Украіне фармаваўся неанацысцкі рух — што і знаходзіла сваё адлюстраванне ў новай мове.
Згаджаючыся з важнасцю функцыі карнавалізацыі, Аксана Гаўрылава ўдакладняла, што слоган «Пуцін — хуйло!» выконваў таксама функцыі «пратэсту, пераадолення страху і абясцэньвання рэальнасці»: на яе думку, праз месяц пасля падзей у Крыме негатыўныя эмоцыі грамадзян Украіны дасягнулі такога ўзроўню, што толькі «катарсічнай» функцыі лаянкі было ўжо недастаткова. Спасылаючыся на Анры Бергсона, які разглядаў смех як «анестэзію сэрца», Гаўрылава пісала, што вербальная агрэсія ў дадзеным выпадку дапоўнілася механізмам вызвалення праз высмейванне, які дазваляе кароткачасова вызваліцца ад болю, пакуты, страху і смутку.
Турцэвічы
Турцэ́вічы (, Турцевичи) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Да 12 ліпеня 1965 года вёска мела назву Каўбасічы, перайменавана ў Турцэвічы ў гонар ураджэнца вёскі Мікалая Турцэвіча, Героя Савецкага Саюза (1940).
Пуцін хуйло!
Гісторыя
Дынаміка грамадска-палітычных падзей ва Украіне ў сувязі з пачаткам пратэстных рухаў і збройнага канфлікту на ўсходзе краіны, які рушыў за імі, перайшла і ў плоскасць інфармацыйных войнаў («Вайна наратываў», ), вырабляючы новыя «сэнсавыя вызначэнні-канцэпты» — часцяком падзяляючыя ўдзельнікаў на «сваіх» і «чужых». У прыватнасці, гэта знайшло сваё адлюстраванне ў выкарыстанні зневажальных (лаянкавых) слоў, у навешванні цэтлікаў і выкарыстанні мянушак.. Такой з’яўляецца і песня «Пуцін — хуйло!».
Гліцэрый
Вынікі кіравання
Зрабіць высновы пра Гліцэрыя як пра палітыка вельмі складана з-за яго недоўгачасовага кіравання. На тое, што імператар быў глыбока веруючым хрысціянінам, паказвае яго заканатворчая дзейнасць. Ён таксама здолеў паспяхова пазбыцца ад пагрозы ўварвання варвараў.
Пуцін хуйло!
Гісторыя
Упершыню дадзеная песня дакументальна зафіксавана ў Харкаве 30 сакавіка 2014 года, калі песню выканалі на сумесным маршы фанаты харкаўскага і данецкага «Шахцёра». Затым песню падхапілі фанаты іншых футбольных клубаў, у тым ліку кіеўскага «Дынама», чарнігаўскай «Дзясны» , львоўскіх «Карпат» , палтаўскай «Ворсклы» і іншыя.
Песня хутка стала папулярнай і ў чэрвені з’явіўся першы запіс, выкананы пры ўдзеле ўкраінскіх турыстаў за мяжой — у Лос-Анджэлесе.
22 ліпеня 2014 года ў сеціве з’явіўся відэазапіс з выкананнем песні беларусамі на штогадовым рок-фэсце «Басовішча» ў Польшчы.
Раман Леанідавіч Корап
Раман Леанідавіч Корап (нар., Мінск) — беларускі медык і палітык.
Пуцін хуйло!
Сусветная вядомасць
На сённяшні дзень крычалку выконваюць ужо і за межамі Украіны, у тым ліку ў такіх краінах як ЗША, Канада, Мексіка, Японія, краінах СНД і Заходняй Еўропы.
Раман Леанідавіч Корап
Біяграфія
Cкончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасці лячэбная справа), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (менеджар-эканаміст).
Пуцін хуйло!
Сусветная вядомасць
15 чэрвеня асноўны выраз песні стаў больш вядомы дзякуючы в. а. міністра замежных спраў Украіны Андрэю Дзешчыцу, які вымавіў асноўныя словы песні падчас антываеннага мітынгу ля пасольства Расіі ў Кіеве, на які Дзяшчыца прыбыў з мэтай супакойвання мітынгоўцаў. Гэты факт выклікаў незадавальненне ў кіраўніцтва РФ, міністр замежных спраў гэтай краіны Сяргей Лаўроў зрабіў адпаведную пратэстную заяву.
Песня атрымала ўвагу ў незалежнай беларускай і сусветнай прэсе, была тэмай публікацый уплывовых міжнародных газет, такіх як The Guardian, The Washington Post , The Wall Street Journal , Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода , Gazeta Wyborcza , The Atlantic , Israel HaYom і шматлікіх іншых.
Раман Леанідавіч Корап
Біяграфія
Працаваў урачом-анестэзіёлагам-рэаніматолагам медыка-санітарнай часці Магілёўскага камбіната сінтэтычных валокнаў імя У. І. Леніна, галоўным урачом санаторыя-прафілакторыя «Кіравец» Магілёўскага аўтазавода імя С. М. Кірава, урачом анестэзіёлагам-рэаніматолагам медыка-санітарнай часці Магілёўскага вытворчага аб’яднання «Хімвалакно». Займаў пасады намесніка галоўнага ўрача па медыцынскай частцы 2-й клінічнай бальніцы, галоўнага ўрача лячэбна-прафілактычнай установы «Гарадская клінічная бальніца хуткай медыцынскай дапамогі» горада Мінска.
Пуцін хуйло!
Сусветная вядомасць
Даследчыкі з Оксфарда Джон Розенберг і Марыя Цярэнцьева, прааналізаваўшы актыўнасць рэдактараў рускай, украінскай і англійскай Вікіпедый у межах тэорыі «кіравання ўвагай» (attention management), выявілі, што з чэрвеня па жнівень 2014 года артыкул «Путін — хуйло!» ўваходзіў у дзясятку найбольш актыўна рэдагуемых ва ўкраінскім раздзеле. Розенберг і Цярэнцьева таксама меркавалі, што выкарыстанне падобнага загалоўка парушала прынцып нейтральнасці Вікіпедыі.
Раман Леанідавіч Корап
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга і чацвёртага скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейнымі медалямі «60 год Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь». .
Пуцін хуйло!
Украіна
У перыяд выбарчай кампаніі 2014 года Радыкальная партыя Алега Ляшко выкарыстала слоган «Путін — Хуйло! Переможе дабро» на сваіх білбордах, а сам прэзідэнт Расіі падаваўся як «вораг» Украіны. У маі 2014 года навінавы сайт «Новы рэгіён» быў узламаны і па яго асноўным адрасе трансляваліся надпіс «ПТН Хло». У красавіку 2016 года актывісты руху «Вясна», якія арганізавалі ў Санкт-Пецярбургу «сход» за адстаўку Уладзіміра Пуціна, выкарыстоўвалі слоган «Пуцін Хелло».
У маі-чэрвені 2014 года дэпутат Вярхоўнай рады Украіны Віталь Чэпінога апублікаваў на сваёй старонцы ў Facebook верш «на матыў» песні-слогана: «…Щоб здавалось, що це все наснилось, що ніколи й не було Хуйла…». У студзені 2015 года ўкраінскі дэпутат Алег Барна, выступаючы ў Радзе, у канцы сваёй прамовы заявіў, што «Пуцін — хуйло» — і заклікаў усіх прысутных паўтараць гэта меркаванне ўслед за ім.
Пасля з’яўлення песні-слогана і ў сувязі з наступным шырокім распаўсюджваннем самога нецэнзурнага (і цяжкаперакладанага) тэрміна «хуйло» ў замежнай прэсе, Гаўрылава — сумесна з Заранай Цямняк — прапанавала ўдакладнены нямецкі пераклад тэрміна: на іх думку, даслоўны пераклад Pimmel, які ўжываецца ў камунікацыі з дзецьмі і блізкі да пісюн, варта замяніць на больш «інтэнсіўны» Arschloch.
Беларусь
Найбольш вядомым прыкладам ужывання крычалкі ў Беларусі з’яўляецца сумеснае выкананне 9 кастрычніка 2014 года беларускімі і ўкраінскімі футбольнымі фанатамі песні на матчы Беларусь — Украіна на Барысаў-Арэне, відэа якога неўзабаве з’явілася на відэахостынгу YouTube.
Падзея выклікала пэўны розгалас у Байнэце па прычыне неадназначнай трактоўкі падзеі ў беларускай блогасферы і сацыяльных сетках.
Пераробкі
21 красавіка 2014 года ўкраінскі рок-гурт «АстрагентА» выпусціў музычны відэакліп з пераробкай песні ў жанры метал. 7 чэрвеня таго ж года ўкраінскі гурт выканаў песню на мотафестывалі «Тарасава гара» ў сяле  (Залатаношскі раён, Чаркаская вобласць, Украіна). 20 чэрвеня 2014 года гурт «Нікапаль-2» выдаў кліп з пераробкай песні ў танцавальным клубным жанры.
У Інтэрнэце
Украінскімі праграмістамі быў распрацаваны спецыяльны плагін, які аўтаматычна замяняе на прагляданых старонках усе словы з прозвішчам расійскага прэзідэнта на адпаведнае лаянкавае слова.
Салагубы
Салагубы, Давойна-Салагубы — шляхецкі род гербу «Праўдзіч». З XVII ст. ужывалі прыдомак Давойна, з XVIII ст. карысталіся графскім тытулам.
Паходзілі ад Андрэя, які жыў у 2-й палове XV ст. Па пераездзе Яна Салагуба ў Расійскую імперыю яго нашчадкі 27 лютага 1861 атрымалі пацверджанне графскага тытулу.
Выжыск
Выжыск (Wyrzysk) — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 320 км на паўночны захад ад Варшавы, за 50 км на захад ад Быдгашчы і за 100 км на поўнач ад Познані. Уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Выжыск. Займае плошчу 4,12 км². Насельніцтва 5,2 тыс. чалавек.
Бабровічы (Калінкавіцкі раён)
Бабро́вічы (, Бобровичи) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарочыцкага сельсавета.
Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Даманавіцкага сельсавета.
Арвад
Арвад (фінік., Άραδος, أرواد) — востраў-горад, размешчаны за 3,5 км ад Тартуса ў Сірыі, у старажытнасці — незалежны горад-дзяржава, найпаўночны ў Фінікіі.
Зараз востраў славіцца вырабам плавальных транспартных сродкаў.
Памеры вострава складаюць 800x400 м.
«Горад падарожнікаў»
Востраў, на якім знаходзіўся Арвад, быў заселены ханаанеямі (фінікійцамі) ў другой чвэрці III тыс. да н.э., аднак першыя пісьмовыя згадкі пра горад адносяцца толькі да XXIII ст. да н.э.. Паводле папулярнай версіі назва горада азначае «вандроўны», «горад падарожнікаў» або «прытулак для падарожнікаў». Востраў меў акружнасць меней 1,5 кіламетра, таму ад самага пачатку яго жыхары займаліся пераважна рыбалкай, гандлем і рамёствамі. Да нашага часу захаваліся магутныя ўмацавання і молы з часанага каменя, якія дагэтуль уражваюць трываласцю і дакладным разлікам.
Пад уладай Арвада здаўна знаходзіліся і землі на кантыненце. Перш за ўсё — зручная якарнага стаянка ў Карні (на самом востраве такой не было), крыніцы пітной вады, якую арвадцам прыходзілася ў горад завозіць, вусце ракі Нахр эль-Кебір, адкуль пачынаўся гандлёвы шлях углыб Сірыі, а таксама ўчасткі навакольных гор, дзе гараджане здабывалі драўніну для сваіх караблёў. Магчыма ў пачатку гісторыі Арвада, на чале горада стаяў цар. Аднак першыя пісьмовыя сведчанні пра ўнутранв лад горада царскай улады не згадваюць, адзначаючы, што нават адносіны з суседнімі дзяржавамі вялі «мужы Арвада», гэта значыць члены гарадскога савета, сфарміраванага з прадстаўнікоў паважаных сем'яў. Некаторыя даследчыкі называюць Арвад першай у гісторыі рэспублікай.
Пад і па-за егіпецкай уладай
Горад падтрымліваў гандлёвыя зносіны з Сірыяй, дзе яго партнёрам была Эбла, і Месапатаміяй. Магчыма гэтым тлумачыцца тое, што егіпецкія крыніцы III тыс. да н.э. пра Арвад не згадваюць, аддаючы перавагу Бібла. Сітуацыя змянілася ў XV ст. да н.э., калі Арвад быў далучаны да Егіпта, або прынамсі прызнаў залежнасць ад улады фараона. Хутчэй за ўсё гэта адбылося пры Тутмасе III. Тутмас III звычайна не ўмешваўся ва ўнутраныя справы далучаных тэрыторый, захоўваючы нязменным іх палітычны лад. Агульны кантроль над Паўночнай Фінікіяй ажыццяўляў намеснік з тытулам «рабіцу», чыя рэзідэнцыя знаходзілася ў Сіміры, але ў адносінах да буйных гарадоў яго ўлада была абмежаванай. А ўжо ў канцы кіравання Аменхатэпа III Арвад здабыў незалежнасць.
Ужо як самастойны «ігрок» Арвад падтрымаў правадыра «хапіру» Абдашырту, які спрабаваў стварыць незалежную дзяржаву Амуру. Адносіны з ім былі такімі блізкімі, што перад смерцю ён даверыў гораду ўсю сваю маёмасць, якую арвадцы затым перадалі яго сынам. Арвад падтрымліваў і сына Абдашырты Азіру. Арвадскі флот блакаваў Сіміру з мора, калі Азіру ўзяў яе ў аблогу, і нават ваяваў з Біблам. Пазней горад далучыўся да кааліцыі Амуру Сідона і Бейрута, накіраванай супраць Ціра. Пазней — арвадцы ўступілі ў союз з хетамі. Сеці I спрабаваў аднавіць егіпецкі кантроль над усёй Фінікіяй, аднак авалодаць Арвадам яму не атрымалася (магчыма горад проста адкупіўся данінай). Рамзесу II прыйшлося ў рэшце рэшт заключыць мір з хетамі, падзяліўшы з імі Сірыю і Фінікію папалам. Аднак Арвад захаваў незалежнасць ад абедзвюх «вялікіх дзяржаў».
Нашэсце «народаў мора» і асірыйская пагроза
Каля 1200 г. да н.э. Усходняе Сереземноморья перажыло нашэсце «народаў мора». Падчас яго Арвад быў разбураны, па меншай меры часткова. І пазней быў заселены бежанцамі з Сідона, які зведаў нечаканы напад філістымлян. Магчыма, менавіта ў гэты час у горадзе зноў з'яўляецца уласны кіраўнік, хоць улада яго — улічваючы мясцовую «рэспубліканскую» традыцыю — і ў далейшым була істотна абмежаваная. Арвад перажывае новы ўздым, ператвараючыся ў адзін з галоўных цэнтраў фінікійскага і міжнароднага гандлю. Недахоп зямлі прымушае гараджан будаваць на востраве шматпавярховыя дамы, якія рабілі вялікае ўражанне на гасцей Арвада. Пашыраюцца і ўладанні арвадцаў на кантыненце — пасля гібелі Амуру яны далучылі да сябе Сіміру з навакольнымі землямі.
Праўда, асірыйскі цар Ціглатпаласар I (1115 — 1077 да н.э.) прымусіў Арвад (асірыйцы паэтычна называлі горад qabal tamtim — «гара пасярод мора») заплаціць яму нямалую даніну. Захавалася нават справаздача аб своеасаблівай «марской экскурсіі» асірыйскага кіраўніка, які на арвадскім караблі наведаў горад, злавіў ў моры дэльфіна (або нарвала) і ўрачыста сышоў у Сіміры на бераг. Аднак асаблівых палітычных наступстваў гэта наведванне не мела, бо неўзабаве Асірыя была сур'ёзна аслаблена.
Ад Ашур-назір-апала II у 876 г. да н.э. арвадцы таксама адкупіліся. Горад — разам з Цірам — браў удзел ў кааліцыі супраць Салманасара ІІІ і мясцовы цар Матанбаал выставіў 200 воінаў у бітве пры Каркары у 853 годзе да нашай эры — магчыма, гэта была яго асабістая гвардыя, а гарадское апалчэнне ў падтрымку саюзнікаў Арвад накіраваць не наважыўся.
Ціглатпаласар III не проста разбіў у 738 г. да н.э. войска антыасірыйскай кааліцыі, у якую ўваходзіў Арвад, але і пазбавіў горад яго кантынетальных уладанняў (з Сімірай уключна), з якіх была ўтворана асірыйская правінцыя. Для авалодання самім Арвадам у Ціглатпаласара III не ставала сіл — у асірыйцаў у той час не было нават уласнага флоту, аднак горад вымушаны быў прызнаць залежнасць ад асірыйскага цара. І плаціць яму даніну ўжо на пастаяннай аснове — што больш нагадвала ўжо не дыпламатычныя падарункі, а сапраўдныя падаткі. У 727 г. да н.э. арвадцы былі вымушаныя даць Салманасару V караблі для аблогі Ціра, які, як і Арвад, знаходзіўся на востраве.
Пасля прыходу да ўлады Саргона II горад далучыўся да ўсеагульнага паўстання супраць новага валадара, аднак асірыйцы хутка здушылі супраціў, і ў хуткім часе арвадцы былі вымушаныя даць ім свае караблі для рэйду на Кіпр. У 701 г. да н.э. арвадскі цар Абдэль быў сярод тых, хто вітаў Сінахерыба з яго перамогай над Цірам, арвадцы дэманстравалі сваю лаяльнасць і Асаргадону пасля яго перамогі над Сідонам, і ўдзельнічалі ў паходзе Ашурбаніпала супраць Егіпта. Гэта, праўда, не перашкодзіла апошняму скардзіцца на непакорлівасць горада. Ашурбаніпал здзейсніў паказальную расправу над царом горада Янкілу — прымусіў яго прадэманстраваць вернасць цара і адправіць да двара асірыйскага валадара сваіх дачок з багатым пасагам, а затым пакараў яго смерцю, замяніўшы старэйшым сынам Азібаалам і узяўшы іншых сыноў у закладнікі.
Праўда, горад скарыстаўся паслабленнем Асірыі пасля смерці Ашурбаніпала, аднавіўшы ўласную незалежнасць і вярнуўшы сабе ўладанні на кантыненце. У 605 годзе, пасля перамогі Навухаданосара II над фараонам Неха II, Арвад паспяшаўся прызнаць уладу новага валадара, і ў 570 г. да н.э. цар горада быў указаны сярод ганаровых гасцей (і адначасова закладнікаў), якія ў той час знаходзіліся ў Вавілоне.
Пад уладай Ахеменідаў
З падзеннем Вавілона і падпарадкаваннем Фінікіі Ахеменідам, Арвад перажывае новы ўздым. Цар Агбаал безагаворачна прызнаў уладу персаў, а яго сын Мербаал на чале аркадская эскадры удзельнічаў у паходзе Ксеркса супраць Грэцыі ў 480 г. да н.э.
Арвад быў адной з чатырох самакіравальных фінікійскія дзяржаў у складзе дзяржавы Ахеменідаў. У яе склад уваходзілі як землі, прыдатныя для вядзення сельскай гаспадаркі (што магло кампенсаваць гораду страты ад згортвання — з прычыны працяглых вайны — гандлю з Грэцыяй), так і залежныя ад яго гарады, у прыватнасці Сіміра, якая ператварылася ў значны гандлёвы і рамесны цэнтр, і Амрыт, у якім ужо ў канцы VI ст. да н.э. пачалося ўзвядзенне цэлага комплексу свяцілішчаў. Прыкладна з 430 г. да н.э. ў залежнасць ад Арвада трапляюць Пасейдонія і іншыя грэчаскія паселішчы на ўзбярэжжы. З таго ж часу горад пачынае чаканіць уласную манету, прытрымліваючыся, у адрозненне ад суседзяў, менавіта персідскага стандарту. Адначасова горад хутка элінізуецца. Пра гэта сведчаць знаходкі керамічных саркафагаў, знойдзеныя у арвадскім некропалі.
У пачатку IV ст. да н.э. Арвад ўдзельнічае ў стварэнні Фінікійскага саюза і заснаванні паселішчаў, аб'яднаных пасля ў Трыпаліс. Аднак ініцыятыва ў гэтым аб'яднанні належала Сідону, а арвадцы з ціранамі, усталяваўшы цесныя адносіны паміж сабой, апанавалі найаванцюрнымі прапановамі сідонцаў. Зрэшты ў 351 г. да н.э. Артаксеркс III на ўсялякі выпадак забараніў гораду чаканіць уласную манету і істотна абмежаваў яго аўтаномію ўвогуле. Пазней самакіраванне было адноўлена, аднак настроі ў горадзе былі відавочна не на баку Ахеменідаў.
Аляксандр і дыядохі. Атрыманне манаполіі на ўсходні гандаль
З пачаткам вайны супраць Аляксандра арвадская эскадра на чале з царом Гераштартам адплыла ў Эгейскае мора. Аднак пасля Іса «арвадскія мужы» перайшлі на бок пераможца і нават адклікалі цара (у Арвада гэта было магчыма) на радзіму. Аляксандр не настойваў (у адрозненне ад Ціра) на наведванні горада і прыняў прадстаўнікоў абшчыны ў сваім лагеры ў Амрыце. Арвад у сваю чаргу падаў Аляксандру караблі для аблогі Ціра — на чале з тым жа безадмоўным Гераштартам.
Са смерцю Аляксандра Фінікія ператварылася ў адзін з самых жаданых прызоў у барацьбе дыядохаў. У 320 г. да н.э. Пталамей захапіў Арвад, адмяніўшы ў горадзе царскую ўладу і падпарадкаваўшы яго непасрэдна сабе. Аднак у 317 г. да н.э. Арвад перайшоў у рукі Эўмена, які прынцыпова аднаўляў старыя дынастыі і канстытуцыі. Пасля гібелі Эўмена ў 316 г. да н.э. горад дастаўся яго пераможцу Антыгону, а ў 312 г. да н.э. належаў сыну Антыгона Дэметрыю. Дэметрый пакінуў горад толькі пасля паражэння і смерці бацькі пры Іпсе (301 г. да н.э.). Жыхары Арвада скарысталіся гэтым, каб канчаткова скасаваць царскую ўладу.
Суседнія сірыйскія тэрыторыі наўзамен перайшлі пад кантроль Селеўка. Залежнасць ад яго вымушаны ў 296 г. да н.э. быў прызнаць і Арвад. Прызнанне гэта, мяркуючы па ўсім, было толькі фармальным (Страбон кажа, што арвадцы прызналі ўладу Селеўка «па законам дружбы»), аднак вельмі выгодным для грамадства. З прычыны таго, што іншыя фінікійскія гарады апынуліся пад егіпецкай уладай, горад атрымаў фактычную манаполію на гандаль з Сірыяй і Месапатаміяй, а праз іх — з Іранам і Індыяй. Уздым Арвада быў імклівым, гандлярам хутка стала цесна на востраве, таму гандаль быў часткова перанесены ў спецыяльна пабудаваную новую гавань ў Карні, якая атрымала назву Антарад (ад «насупраць Арвада»), і нават у падпарадкаваны арвадцам Амрыт.
Слава Арвада была такой, што яго імя нават у мастацкія творы трапляла як сінонім багатага горада, якому зайздросцілі найбуйнейшыя дзяржавы тагачаснага свету — у прыватнасці ў раман Харытона «Херэй і Каліроя». З іншага боку — у падтрыманні прыязных адносін з горадам былі зацікаўлены і Селеўкіды, бо яны, па сутнасці, некалькі дзесяцігоддзяў ня мелі іншых гаваняў на ўсходнім узбярэжжы Міжземнага мора, акрамя арвадскай. Гэта добра разумелі і егіпцяне, якія ў 286 г. да н.э. далучылі да сваіх уладанняў Амрыт і аказвалі таму ўсебаковую падтрымку як канкурэнту Арвада. Спрэчкі паміж двума суседнімі гарадамі хутка ператварыліся ў папулярны сюжэт у тагачаснай літаратуры.
Зацвярджэнне незалежнасці і саюз з Селеўкідамі
Абвяшчэнне ў 246 г. да н.э. новым царом Селеўка II справакавала пачатак Трэцяй Сірыйскай вайны (246—241 гг. н.э.), пры якой Пталамей III акупаваў Сірыю і Месапатамію. Аднак у цяжкай сітуацыі Арвад (Страбон падкрэслівае, што гаворка ідзе менавіта пра грамаду горада) застаўся саюзнікам Селеўка II і ў 242 г. да н.э. заключыў з ім новы дагавор, паводле якога цар пагадзіўся прызнаць за горадам права даваць прытулак нават тым, хто быў асуджаны царскім судом, — пры ўмове, што ўцекачы не пакінуць горад без дазволу манарха. Пасля заключэння міру з Егіптам (241 г. да н.э.) супраць Селеўка II выступіў малодшы брат Антыёх Гіеракс, аднак Арвад і на гэты раз застаўся верным саюзу з манархам. У 218 г. да н.э. арвадцы заключылі дагавор і з Антыёхам III. Згодна з ім горад падаў у яго распараджэнне сваю эскадру, а цар далучыў да Арвада нарэшце захоплены ў егіпцян Амрыт. Пасля таго, як Антыёх III пацярпеў паражэнне ў барацьбе з Рымам, паводле Апамейскага міру (188 г. да н.э.) яму было забаронена мець ваенны флот на Міжземным моры. Таму абараняцца з мора ён мог толькі дзякуючы саюзніцкім адносінам з Арвадам, якому мець уласную эскадру ніхто забараніць не мог.
У 70-я гады II ст. да н.э. арвадцы падтрымалі узурпатара Геліядора. Таму з Антыёхам IV (175—164 гг. э.), які адхіліў таго ад улады, адносіны ў горада былі вельмі напружаныя. У 169 г. да н.э. дайшло да сапраўднай вайны. Аблога працягвалася два гады, але ў рэшце рэшт цар узяў верх, далучыў Арвад да сваіх уладанняў і нават пераназваў у Антыяхію Піерыйскую. Аднак найбалючым ударам стала здабыццё самастойнасці Амрытам. У 164 г. да н.э. Антыёх IV нечакана памёр. Яго сын Антыёху V было ўсяго толькі 9 гадоў, рэгент Лісій адчуваў сябе няўпэўнена, таму Арваду хутка ўдалося аднавіць незалежнасць (разам са старой назвай горада). Аднак Амрыт для яго заставаўся недасяжным.
У 162 годзе да н.э. з рымскага палону бег Дэметрый I Сатэр. Ён забіў Антыёха V і Лісія і заняў прастол. Арвад тым часам падтрымаў зяця Пталамея VI Аляксандра Балу, які выдаваў сябе за «сапраўднага сына» Антыёха IV. Пасля сваёй перамогі ў 150 г. да н.э., Аляксандр абвясціў аб вяртанні Амрыта Арваду, але на практыцы гэтага не адбылося. У 145 г. да н.э. у дзяржаве Селеўкідаў успыхнула новая грамадзянская вайна, баявыя дзеянні вяліся і ў Фінікіі і распачынаць нейкі аперацыі на сушы для Арвада стала занадта рызыкоўна.
Горад, які прызначае цароў
На моры горад адчуваў сябе абсалютна ўпэўнена. Па свайму жаданню заключаючы дагаворы з іншымі дзяржавамі, а часам — і з піратамі, якія наносілі адчувальныя ўдары па караблям аркадская канкурэнтаў, у той час, як флот горада заставаўся непашкоджаным. Паказальна, што ў 140 г. да н.э. у пераліку гарадоў, да якіх рымскі консул накіраваў паведамленне пра саюз з Макавеямі, у Сірыі быў указаная толькі Арвад. У 138 г. да н.э. Арвад адчуў сябе настолькі ўпэўнена, што пачаў «прызначаць» кіраўнікоў Селеўкідскай дзяржавы. Ён адкрыта падтрымаў Антыёха VII у барацьбе з узурпатарам Трыфанам. А пасля гібелі цара ў 129 г. да н.э. канчаткова далучыў да сваіх уладанняў Амрыт і суседнюю Сіміру. Іх грамадзяне сталі грамадзянамі Арваду, таму замест фізічнага разбурэння канкурэнтаў адбылася, так бы мовіць, «палітычная дэструкцыя». Амрыт усё ж апусцеў ў наступным стагоддзі, але па іншых прычынах. А Арвад і далей не рабіў ніякіх спроб пашырыць сваю тэрыторыю, відавочна вычарпаўшы свае магчымасці і каланізацыйныя рэсурсы.
У 95 г. да н.э. Селеўк VI пачаў вайну са сваім дзядзькам Антыёхам IX, захапіў яго ў палон і пакараў смерцю. Сын пакаранага, таксама Антыёх па мянушцы Набожны, збег у Арвад, дзе, відавочна са згоды «мужоў горада», абвясціў сябе царом. Выкарыстоўваючы Арвад як базу, ён пачаў баявыя дзеянні супраць Селеўка і ўрэшце выгнаў таго з Сірыі. Аднак па сутнасці Антыёх кіраваў толькі сталіцай і яе наваколлямі, бесперапыннага адбіваючы атакі іншых прэтэндэнтаў на дыядэму, набатэяў і парфян. Арвад у саюзе з ім быў па сутнасці «старэйшым партнёрам».
У 87 г. да н.э. Арвад, нягледзячы на сваю рэпутацыю партнёра піратаў падтрымаў Лукула ў яго барацьбе з разбойнікамі, падаўшы таму свае караблі. Калі ў 83 г. да н.э. Антыёха Х зрынуў з прастола армянскі цар Тыгран II, гараджане не сталі за таго заступацца, і наогул сварыцца з заваёўнікам. Магчыма Арвад нават прызнаў фармальна армянскі пратэктарат. Але пасля таго як у 69 г. да н.э. Лукул разграміў войска Тыграна, і перадаў дыядэму Антыёху XIII, Арвад вярнуўся да традыцыйнай «прарымскай» палітыкі. Гараджане, у прыватнасці, падтрымалі антыпірацкія акцыі Гнея Пампея. Магчыма таму Пампей, далучыўшы ў 64 г. да н.э. Сірыю да рымскіх уладанняў, Арвад абвясціў «свабодным» і нават закрыў вочы на пэўнае пашырэнне яго кантынентальных уладанняў за кошт зямель, якія павінны былі адысці да Рыма.
Рымская эпоха
Падчас грамадзянскай вайны ўдзячныя арвадцы падтрымалі Пампея. Магчыма за гэта, у рэшце рэшт, і пацярпелі. Прынамсі з 46 г. да н.э. Арвад не чаканіў сваі тэтрадрахмы, што можа сведчыць аб істотным абмежаванні яго аўтаноміі Цэзарам. Пасля забойства Цэзара горад падтрымаў Касія ў яго барацьбе з Далабелам, якога Цэзар пакінуў у Сірыі як намесніка. Больш за тое — Арвад ў 41 г. да н.э. фактычна ўзяў пад абарону чарговага узурпатара, які выдаваў сябе за Пталамея XIII, брата і мужа Клеапатры VII. Марк Антоній загадаў выдаць самазванца і пакараў смерцю яго, наклаўшы на Арвад павышаныя падаткі. У горадзе пачаліся беспарадкі, падчас якіх прадстаўнікі Антонія былі забітыя. Раздражнёны рымлянін ўзяў Арвад у аблогу. Некалькі месяцаў грамадзяне супраціўляліся, аднак голад і хваробы, якія ўспыхнулі ў горадзе, прымусілі іх у 38 г. да н.э. капітуляваць.
Горад быў часткова зруйнаваны, пазбаўлена ўсіх сваіх кантынентальных уладанняў (акрамя, магчыма, Антырада) і зведзены да ўзроўню звычайнага правінцыйнага паселішчы. Праўда з самакіраваннем і правам чаканіць дробную манету. У 37 г. да н.э. на манетах нават была адчаканена выява Клеапатры VII. У далейшым яе замяніла палітычна больш нейтральная Астарта.
У часы Аўгуста Арвад па ўнутраным ладзе не адрозніваўся ад гарадоў Элады. Гарадскі савет называўся буле, існавалі народныя сходы, нават імёны фінікійскіх багоў пачалі транскрыбаваць і перакладаць грэчаскую мову. Грэчаскімі былі і надпісы на мясцовых манетах, што чаканіліся ў Арвадзе з часоў Даміцыяна да часоў Элагабала, а пасля і ў кіраванне Гардзіяна. На шляху ў Рым горад наведваў апостал Павел.
У рымскія часы ўсе перавагі астраўнога становішча Арвад сышлі на нішто, у той час як адсутнасць зямлі на востраве сур'ёзна стрымлівала развіццё горада. Мясцовыя жыхары сталі перабірацца ў Антарад. У 346 годзе Антарад разбудаваў імператар Канстанцін Вялікі, які даў яму назву Канстанцыя (не прыжылася, бо епіскапы ўсё роўна былі антарадскія) і ўзвёў у горадзе у далейшым надзвычай папулярную святыню Дзевы Марыі. Арвад з тых часоў ператварыўся ва ўскраіну Антарада, якая выкарыстоўвалася нават як месца ссылкі. Так імператар Валент саслаў у Арвад біскупа Эдэсы Барсеса, які палка апаніраваў арыянам. Справу заняпаду давяршылі землетрасенні.
Арабы і крыжакі
У 647 г. арабскі военачальнік Муавія, вяртаючыся з першага рэйду на Кіпр, прышвартаваўся сваю флатылію каля Арвада (арабы называлі яго на свой лад Ар-Руадам). Да жыхароў ён накіраваў епіскапа Фаму з прапановай перабрацца ў Візантыю і пакінуць востраў арабам. Арвадцы арыштавалі епіскапа і падрыхтаваліся да абароны. Але набліжаўся сезон штармоў і Муавія адступіў. У наступным годзе арабы зноў з'явіліся перад Арвадам і ўсё-ткі прымусілі жыхароў эвакуіравацца. Арабы спалілі горад і паспрабавалі разбурыць яго сцены. Праз некалькі гадоў жыхары, аднак, вярнуліся, і ў 672 г. Муавія, які ўжо быў у той час халіфам, выслаў супраць Арвада Джанада Абу Умаю з чатырма тысячамі воінаў на 20 караблях. Уварваліся ў горад яны ноччу, перабілі ўсіх, хто ў гэты час знаходзіўся на вуліцах, і прымусілі тых, хто забарыкадаваўся ў дамах, пагадзіцца на выплату падаткаў у казну.