cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Развітанне славянкі
Тэкст
Крестным ходом с молитвой пойдем,
За Российское правое дело
Кровь мы русскую честно прольем.
Все мы — дети Великой Державы,
Все мы помним заветы отцов,
Не щади ни себя, ни врагов.
Встань, Россия, из рабского плена.
Дух победы зовет, в бой пора!
Подними боевые знамена
Ради Веры, Любви и Добра.
IC 2470
IC 2470 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Развітанне славянкі
Тэкст
Припев. </TD>
<TD> Этот марш не смолкал на перронах
когда враг заслонял горизонт.
Он Москву отстоял в сорок первом,
В сорок пятом шагал на Берлин,
Он с солдатом прошел до Победы
По дорогам нелегких годин.
И если в поход
Страна позовет
За край наш родной
Мы все пойдем в священный бой! (2 раза)
Шумят в полях хлеба.
К высотам счастья,
Сквозь все ненастья —
Дорогой мира и труда.
<TD> Когда надежды поют, как трубы,
их зов дурманит, как сладкий дым.
Они предельны, они сугубы,
и так несложно поверить им.
И вот — дорога, и вот — стоянка,
вокзал и площадь — в цветах, в цветах.
Восток дымится. Прощай, славянка!
Трубач смеётся, шинель в крестах.
Воспитан славой, к смертям причастен,
попробуй вспомни, ловя цветы,
какому зову ты был подвластен,
какому слову поверил ты…
Броня надёжна, тверда осанка,
припев беспечен: всё «ай» да «эй»…
А трубы просят: не плачь, славянка!
Но как, скажите, не плакать ей?
Пройдёт полвека. Другие губы
обнимут страстно мундштук другой.
И вновь надежды поют, как трубы.
Поди попробуй, поспорь с трубой.
Вокзал и площадь — в цветах, в цветах.
Ласосна (рака)
Ласосна, Ласасянка (Łosośna) — рака ў Сакольскім павеце Польшчы і Гродзенскім раёне Беларусі, левы прыток Нёмана.
Развітанне славянкі
Тэкст
Трубач смеётся, славянка плачет,
Трайфл
Трайфл — страва англійскай кухні, дэсерт з бісквітнага цеста (часта змочанага херасам ці віном) з заварным крэмам (часта зацвярдзелым), фруктовым сокам або жэле і ўзбітымі вяршкамі. Пералічаныя інгрэдыенты, як правіла, размешчаны ў трайфле папластова.
Ласосна (рака)
Даўжыня 46 км. Плошча вадазбору 468 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Перасякае дзяржаўную граніцу непадалёку ад вёскі Брузгі, упадае ў Нёман на заходняй ускраіне Гродна.
Трайфл
У самым раннім захаваным рэцэпце трайфла, датаваным 1596 годам, ён уяўляе сабой густы крэм, запраўлены цукрам, імбірам і ружовай вадой. У рэцэпце, апублікаваным праз шэсцьдзесят гадоў, у лік інгрэдыентаў дададзеныя яйкі, а сам крэм прадпісваецца змяшчаць на цеста, змочанае алкаголем. Самыя раннія згадкі пра жэле як складнік трайфла датуюцца 1747 годам.
Ласосна (рака)
Асноўныя прытокі: Каменка (справа) і Татарка (злева).
Развітанне славянкі
Тэкст
<TD> </TD>
<TD> </TD> </TR> </TABLE>
Ласосна (рака)
Даліна выразная. Пойма перарывістая, у верхнім цячэнні адкрытая, шырынёй 50—150 м. Рэчышча звілістае, яго шырыня ў межань ад 5—10 м у верхнім і сярэднім цячэнні, да 20—25 м у ніжнім.
Трайфл
Акрамя Англіі, трайфл распаўсюджаны ў Шатландыі і ЗША; існуе некалькі рэгіянальных разнавіднасцяў дадзенага дэсерту.
Ласосна (рака)
На рацэ ў нізоўі створана вадасховішча Юбілейнае возера, каля вёскі Каробчыцы — 2 сажалкі.
Забаравецкі сельсавет
Забараве́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагішынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Забараўцы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лагішынскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя ўвайшла ў новаўтвораны Лышчаўскі сельсавет.
Людовік X (кароль Францыі)
Людовік X Сварлівы (Louis X le Hutin (le Querelleur); 4 кастрычніка 1289 — 5 чэрвеня 1316) — кароль Францыі ў 1314—1316 гадах. Сын Філіпа IV Прыгожага, Людовік атрымаў у спадчыну ад сваёй маці, Іааны Наварскай, Шампань і Навару (1305). Жонкі — Маргарыта Бургундская, каралева Францыі, Клеменцыя Венгерская.
Людовік X у мастацтве
Людовік X з'яўляецца адным з герояў цыклу гістарычных раманаў «Праклятыя каралі» французскага пісьменніка Марыса Друона.
NGC 1
NGC 1 — спіральная галактыка ў сузор’і Пегас. Знаходзіцца ў 190 млн светлавых гадоў ад Зямлі. Дыяметр галактыкі — прыкладна, што нешматлікім менш нашай. Яна была адкрыта нямецкім астраномам Генрыхам Луі Д'Арэ 30 верасня 1861 года.
Галактыка з'яўляецца першым аб’ектам «Новага агульнага каталога».
Максіма Багдановіча (станцыя метро)
«Максіма Багдановіча» (, Максима Богдановича) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліц Максіма Багдановіча, Арлоўскай і Сурганава, паміж станцыямі «Кіеўскі сквер» і «Політэхнічная». Стане перасадачнай станцыяй на «Парк Дружбы народаў» лініі Зялёны Луг.
Насіла працоўную назву «Парк Дружбы народаў». У 2016 годзе была зацверджана назва «Максіма Багдановіча».
БДК
БДК — трохлітарная абрэвіятура. Можа азначаць:
Жалязняк
Жалязняк — прозвішча.
Стальны Алхімік
Стальны алхімік (япон. 鋼の錬金術師 Hagane no Renkinjutsushi, літар. Суцэльнаметалічны алхімік, анг. Fullmetal Alchemist) — серыя мангі, напісаная і праілюстраваная Хірому Аракава. Яго першую адаптацыю анімэ зняў Сэйдзі Мідзусіма, а другую — Ясухіра Ірыэ. Свет «Стальнога алхіміка» уяўляе сабой стымпанк, падобны да таго, што быў пасля Еўрапейскай прамысловай рэвалюцыі. У гэтым выдуманым сусвеце, у якім алхімія з’яўляецца адным з самых перадавых навуковых метадаў, вядомых чалавеку, апавядаецца гісторыя пра братоў Эдварда і Альфонса Элрыкаў, якія жадаюць аднавіць свае целы з дапамогай філасофскага каменя, пасля няўдалай спробы ўваскрэсіць сваю маці праз алхімію. Манга публікавалася з жніўня 2001 года выдавецтвам Enix, цяпер вядомым як Square Enix, у японскім штомесячным часопісе Gekkan Shōnen Gangan, да чэрвеня 2010 года, і налічвае 108 эпізодаў, сабранымі ў дваццаці сямі тамах. Манга была адаптавана ў анімэ-серыял вытворчасці BONES, які налічвае 51 эпізод. Анімэ транслявалася ў Японіі з 4 кастрычніка 2003 года па 2 кастрычніка 2004 года на тэлеканалах MBS-TBS і Animax. Пазней на экраны выйшаў фільм «Сталёвы алхімік: Заваёўнік Шамбалы» — сіквел, які завяршыў гісторыю анімэ. Пасля гэтага быў створаны другі анімэ-серыял пад назвай «Сталёвы алхімік: Братэрства», які пачаў транслявацца ў Японіі 5 красавіка 2009 года на канале MBS-TBS. Гэты серыял больш адпавядаў арыгінальнаму сюжэту мангі, чым яго папярэднік. «Сталёвы алхімік: Братэрства» (鋼の錬金術師 FA) скончыўся 4 ліпеня 2010 года, і налічвае 64 эпізода. І анімэ, і манга дасягнулі вялікага поспеху ў Японіі і за яе межамі. У 2004 годзе манга атрымала ўзнагароду Shōgakukan у катэгорыі shōnen, адну з самых прэстыжных узнагарод, якая штогод уручаецца ў Японіі. У 2003 годзе анімэ атрымала ўзнагароду Anime Grand Prix у катэгорыі лепшае анімэ, а ў 2007 годзе яно выйграла American Anime Awards у пяці розных катэгорыях. Таксама ў рэйтынгу ста самых папулярных анімэ 2006 года, апублікаваным TV Asahi, Стальны алхімік заняў першае месца, а да сакавіка 2008 года было прададзена больш за трыццаць мільёнаў копій мангі. У той час як у 2009 годзе гэта была чацвёртая самая прадаваная манга ў Японіі. Крытыкі з розных медыйных кангламератаў станоўча адклікаліся аб серыяле, асабліва за развіццё персанажаў, экшн-сцэны, сімвалізм і філасофскія спасылкі.
Сюжэт
У цэнтры апавядання — браты Эдвард і Альфонс Элрыкі, якія жывуць у невялікім мястэчку ў выдуманай краіне пад назвай Аместрыс. Іх бацька, Гогенхайм, уцёк з дому, калі яны былі яшчэ малымі, а праз гады іх маці, Трыша Элрык, памірае ад невылечнай хваробы, пакідаючы братоў Элрыкаў адных. Пасля смерці маці Эдвард вырашае ўваскрэсіць яе з дапамогай алхіміі, адной з самых перадавых навуковых тэхнік, вядомых чалавеку. Аднак спроба аказалася няўдалай, і ў выніку Эдвард страціў левую нагу, а Альфонс — цела. Імкнучыся выратаваць брата, Эдвард ахвяруе сваёй правай рукой, каб запячатаць душу Альфонса ў даспехі. Пасля гэтага алхімік па імені Рой Мустанг наведвае братоў Элрыкаў і прапануе Эдварду пайсці на службу ў Дзяржаўныя Узброеныя Сілы і такім чынам знайсці спосаб аднавіць іх целы. Пазней левая нага і правая рука Эдварда былі заменены на «аўтабраню», тып удасканаленага пратэза, які зрабілі яго сяброўка Вінры Рокбэл і яе бабуля Пінако.
Эдвард імкнецца стаць дзяржаўным алхімікам (яп. 国家錬金術師 kokka renkinjutsushi) і, здаўшы цяжкі іспыт, яму ўдаецца дасягнуць жаданага звання, за што яго называюць «стальным алхімікам». У пошуках філасофскага каменя браты Элрыкі змагаюцца з рознымі людзьмі, а таксама рознымі антаганістамі, некаторыя з якіх таксама шукаюць камень; сярод іх Шнар, адзін з тых, хто выжыў у Ішвалскай вайне, ён імкнецца адпомсціць дзяржаўным алхімікам за знішчэнне яго народа, і гамункулы, група чалавекападобных істот, якія валодаюць здольнасцю аднаўляцца пасля любой траўмы, з-за таго што ў іх ёсць фальшывыя фрагменты філасофскага каменя. Па ходзе гісторыі Эдвард і Альфонс выяўляюць, што Аместрыс быў створаны гамункуламі, якія таемна кантралююць армію. Яны таксама выяўляюць, што некаторыя з высокапастаўленых чыноўнікаў кантралююцца стваральнікам гамункулаў, чалавекам, вядомым як «Бацька», які планаваў выкарыстаць Аместрыс як гіганцкі трансмутацыйны круг і такім чынам ператварыць усю краіну ў філасофскі камень. Калі Эдвард і Альфонс выяўляюць планы «Бацькі», разам з іншымі сябрамі Дзяржаўных Узброеных Сіл яны вырашаюць перамагчы яго.
Адрозненні паміж фарматамі
Першае анімэ серыі прытрымліваецца гісторыі мангі да 25 эпізоду, хоць некаторыя адрозненні прыкметныя з самага пачатку. Калі браты Элрык і іх сябар Вінры Рокбэл адпраўляюцца ў Даліну Раш, з’яўляецца алхімік па імені Дантэ, якая аказваецца антаганістам анімэ, бо яна не з’яўляецца ў манге. Некалькі стагоддзяў таму, перад пачаткам серыяла, яна і Гогенхайм стварылі філасофскі камень і дасягнулі свайго роду бессмяротнасці, пераводзячы свае душы з аднаго цела ў іншыя, але з часам Гогенхайм пачынае адчуваць сябе вінаватым за тое, што ахвяраваў такой колькасцю жыццяў і вырашае пакінуць Дантэ. Пазней Дантэ выкарыстоўвае гамункулаў, якія з’яўляюцца вынікам няўдалых трансмутацый чалавека, каб браты Элрыкі маглі стварыць для яе філасофскі камень.
Калі Гогенхайм сутыкаецца з Дантэ, каб тая пакінула яго дзяцей у спакоі, яна адчыняе Дзверы праўды і кідае яго ўнутр. Калі Шнару ўдаецца стварыць філасофскі камень, ён пераносіць яго ў цела Альфонса, што робіць яго мішэнню Дантэ. Пасля таго, як Энві выкрала яго, Эдвард адпраўляецца выратаваць яго, але гамункул забівае яго, таму Альфонс выкарыстоўвае ўвесь камень, каб ажывіць брата, знікаючы пры гэтым. З іншага боку, Дантэ спрабуе ўцячы, але яе забівае гамункул Абжора. Эдвард, ажыўлены, вырашае аддаць сваё жыццё ў абмен на вяртанне брата; у выніку Эдвард трапляе ў паралельнае вымярэнне (наша рэальнасць на мяжы 20-га стагоддзя), а Альфонс аднаўляе сваё цела.
У гэтым новым свеце Эдвард сустракае свайго бацьку, які тлумачыць, што кожны, хто памірае ў гэтым вымярэнні, ператвараецца ў энергію, якая выкарыстоўваецца ў яго свеце для алхімічнай трансмутацыі, навукі, якую нельга выкарыстоўваць у гэтым свеце. Разлучаны са сваім братам, Альфонс страціў успаміны пра час, які ён жыў як даспехі, але вырашае яшчэ раз трэніравацца з Ізумі, каб знайсці спосаб вярнуць брата. У той жа час Эдварду цікава даведацца пра ракеты, бо ён спадзяваецца, што палёт у космас — гэта спосаб вярнуцца ў свой свет. Гісторыя анімэ працягваецца ў фільме «Сталёвы алхімік: Заваёўнік Шамбалы» з мэтай даць гісторыі канчатковае завяршэнне, аднак канец, прадстаўлены ў ім, зноў неадназначны.
З-за гэтых адрозненняў быў створаны другі анімэ-серыял, Сталёвы алхімік: Братэрства, які быў больш верны гісторыі мангі.
Асаблівасці серыяла
Дзеянне серыяла разгортваецца ў выдуманым сусвеце ў стылі стымпанк, падобным да сусвету пасля Еўрапейскай прамысловай рэвалюцыі, дзе алхімія з’яўляецца адной з самых перадавых навук, вядомых чалавеку, але не ўсе героі здольныя карыстацца ёй. Таму што пэўны тып навыку неабходны, каб навучыцца валодаць яго ўласцівасцямі. У манзе і другой серыі анімэ жыхары Сіна выкарыстоўваюць тып алхіміі пад назвай «алкагестрыя», якая засяроджваецца на гаенні ран.
Некаторыя з персанажаў, якія з’яўляюцца ў серыяле, адпраўляюцца на пошукі філасофскага каменя, узмацняльніка алхімічнай сілы, які дазваляе ім ігнараваць прынцыпы эквівалентнага абмену, бо для атрымання чагосьці неабходна ахвяраваць чымсьці раўнаважным. З часам яны спрабуюць стварыць імітацыю каменя з дапамогай навуковых даследаванняў, але яго магутнасць не параўнальная з арыгінальным камянём, і ён мае тэндэнцыю разбурацца пры празмерным выкарыстанні. Большасць падзей у гісторыі адбываецца ў Аместрысе, краіна з круглай формай, якой кіруюць ваенныя.
Галоўныя героі
Самы малады дзяржаўны алхімік у серыяле, з’яўляецца галоўным героем. Разам са сваім малодшым братам, Альфонсам, ён шукае філасофскі камень у надзеі вярнуць іх целы, бо Эдвард страціў левую нагу ў няўдалай спробе ажывіць сваю маці з дапамогай алхіміі, а правую руку — шляхам заключэння душы Альфонса ў браню. Пасля яго левую нагу і правую руку замянілі на Аўтабраню.
Альфонс Элрык (アルフォンス・エルリック)
Рой Мустанг (ロイ・マスタング), таксама вядомы як «Вогнены алхімік»
Мае званне палкоўніка Дзяржаўных Узброеных Сіл, хоць у пачатку гісторыі, калі ён упершыню сустракае Эдварда і Альфонса, ён быў падпалкоўнікам. Імкнецца стаць генералам Аместрыса, але гэта ў значнай ступені будзе залежаць ад падтрымкі яго падначаленых.
Вінры Рокбэл (ウィンリィ・ロックベル)
Яна сяброўка дзяцінства братоў Элрыкаў. Жыве са сваёй бабуляй Пінако Рокбэл, якая выхоўвала яе пасля смерці бацькоў падчас Ішвалскай вайны. Вінры з’яўляецца механікам аўтабрані і звычайна рамантуе механічныя канечнасці Эдварда, калі той іх ламае.
Сярэднеанглійская мова
Сярэднеанглійская мова — сярэдневяковая форма англійскай мовы, якая склалася пад нармана-французскім уплывам з англасаксонскай мовы на працягу 11-15 стст. З 16 па 19 стст. паступова пераўтваралася ў сучасную англійскую мову. Адрозніваецца ад апошняй некаторымі асаблівасцямі граматыкі, правапісу і значэння слоў.
Асаблівасці граматыкі
Адна з адметых асаблівасцей граматыкі сярэднеанглійскай мовы — амаль поўная адсутнасць do як дапаможнага дзеяслова: замест do not ask — ask not (Не пытайце). Яшчэ два граматычныя адрозненні звязаны з вымаўленнем і правапісам: выкарыстанне суфікса th замест s у дзеясловах простай формы цяперашняга часу з дзейнікамі 3-й асобы адзіночнага ліку (he wanteth замест he wants (ён хоча)); ужыванне артыкля an замест a перад словамі, якія пачынаюцца на h (an hundred замест a hundred (сотня)). Адна граматычная асаблівасць звязана з выкарыстаннем розных слоў множнага ліку як сінонімаў слова you (вы) thou (і яго вытворных thy/thine (твой, ваш), thee (цябе, табе, вас, вам)) для адной асобы і ye — для некалькіх (у англійскай мове няма поўнага эквівалента слову «ты»). З дзейнікамі 2 асобы могуць выкарыстоўвацца асобыя формы мадальных дзеясловаў shall i can — shalt i canst. Тое ж самае датычыцца дзеяслова have: з дзейнікам 2 асобы ён ставіцца ў форму hast (напрыклад, thou hast — ты маешь ці вы маеце), якой няма ў сучаснай англійскай мове. Лічбы словамі нават у 19 ст. маглі пісацца ў адваротным парадку: замест twenty-seven (27) seven and twenty (сем і дваццаць)
Асаблівасці правапісу
Некаторыя словы сярэднеанглійскай мовы пішуцца інакш, чым прынята ў сучаснай англійскай
Лексічныя асаблівасці
Некаторыя словы сучаснай англійскай мовы мелі дадатковае альбо нават іншае значэнне ў сярэднеанглійскай.
У сярэднеанглійскай мове лічбы 60, 70, 80 і 90 мелі назвы на ўзор французскіх і зусім не падобныя на сучасныя англійскія
Сувязь сярэднеанглійскай мовы з сучаснасцю
Сярод распаўсюджаных помнікаў пісьменнасці на сярэднеанглійскай мове — Біблія караля Якава, адзін з самых папулярных перакладаў Бібліі на англійскую мову. Таксама распаўсюджаны творы Шэкспіра, Мільтана, Ньютана, Лока, напісаныя на розных варыянтах сярэднеанглійскай. Уся гэта спадчына шырока цытуецца ў мастацкіх і публіцыстычных творах, напісаных на сучаснай англійскай. Многія вернікі на памяць ведаюць асобныя вершы з Бібліі караля Якава. Цікава, што амерыканскі пісьменнік Э. Хэмінгуэй выкарыстоўваў элементы сярэднеанглійскай у сваім рамане «Па ком звоніць звон» (For Whom the Bell Tolls), напрыклад, thou i яго вытворныя.
Дудар
Дудар:
Мэцью Фліндэрс
Мэцью Фліндэрс (Matthew Flinders;  — ) — брытанскі даследчык Аўстраліі.
У 1797-98 гадах на судне «Норфалк» разам з Дж. Басам абышоў востраў Тасманія, вызначыў яго становішча. У 1801-03 гадах на судне «Інвестыгейтар» даследаваў і адзначыў на карце паўднёвае ўзбярэжжа Аўстраліі, адкрыў залівы Спенсер, Сент-Вінсент, паўвостраў Ёрк і шэраг астравоў. У 1802 годзе даследаваў усходняе і паўночнае ўзбярэжжа Аўстраліі, адкрыў астравы Уэлслі, пазначыў на карце Вялікі Бар’ерны рыф. У 1814 годзе прапанаваў для Паўднёвага мацерыка назву Аўстралія (замест Новай Галандыі). Яго імем названы востраў каля берагоў Тасманіі, праход і рыфы ў Вялікім Бар’ерным рыфе, горны хрыбет, рака, горад, бухта ў Аўстраліі.
Кызылжарма
Кызылжарма — сяло ў Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Адміністрацыйны цэнтр Кызылжармінскай сельскай акругі. Код КАТА — 431043100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 4126 чалавек (2062 мужчыны і 2064 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 5484 чалавекі (2721 мужчына і 2763 жанчыны).
Куяўскія аналы
Куяўскія аналы (пол. Rocznik Kujawski) — польскія аналы кан. XIV ст., захаваныя ў шэрагу спісаў, самыя старэйшыя з якіх адносяцца да XV ст. Назву куяўскія атрымалі ад выдаўца А. Белоўскі, які адзначыў такім чынам сімпатыю іх аўтара да князёў Куявіі Лешэка Чорнага (1241—1288) і Уладзіслава Лакетка (1260/1 — 1333). Паводле меркавання А. Белоўскі Куяўскія аналы сталі адной з крыніц «Хронікі» Янка з Чарнкува. Ахопліваюць перыяд з 1202 па 1376 гг. Апісваюць галоўным чынам гісторыю Кракаўскага княства (з 1295 г. — Польскага каралеўства), паведамляючы ў гэтым кантэксце асобныя звесткі па гісторыі Венгрыі, Чэхіі, Русі, Літвы, Беларусі і Тэўтонскага ордэна.
Атокі (Шаркаўшчынскі раён)
Ато́кі (, Отоки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Міхал Пякарскі
Міхал Пякарскі гербу Тапор (каля 1597 г. — 27 лістапада 1620 г. у Варшаве) — сандамірскі шляхціц з вёскі Бінькавічы, які 15 лістапада 1620 г. здзейсніў замах на караля Жыгімонта III Вазу перад калегіюмам св. Яна на вуліцы Сьвентаянскай у Варшаве.
Гісторыя
У юнацтве Міхал Пякарскі атрымаў пашкоджанне галавы, пасля чаго пачаў пакутаваць ад псіхічнага захворвання. Меланхолія і эксцэнтрычнасць спалучаліся ў ім з вялікай імпэтнасцю. У выніку прагрэсавальнай хваробы ён быў часова абмежаваны і пазбаўлены права распараджацца маёнткам. Даведаўшыся пра забойства ў Парыжы караля Францыі Генрыха IV Франсуам Равальякам, ён вырашыў забіць Жыгімонта III.
Расследаванне катаванняў па выяўленні магчымых саўдзельнікаў не выявіла прычын нападу. Сведчанні Міхала Пякарскага сталі крыніцай прымаўкі «Пякарскі на мукі», што значыць казаць лухту. Адной з зачэпак стала ранейшае пазбаўленне Пякарскага правоў на кіраванне маёнткам і ўстанаўленне над ім як вар’ята судовай апекі, за што ён хацеў адпомсціць каралю.
Грамадства было ў непакоі праз чуткі, нібы замах на караля адбыўся па замове татар. Каралю прыйшлося некалькі разоў выступаць на публіцы, каб зняць напружанне ў грамадстве.
Міхал Пякарскі быў асуджаны сеймавым судом (кампетэнтным для вынясення судоў аб знявазе вялікасці) і публічна пакараны смерцю ў Варшаве. Месцам пакарання ў той час было так званае Пекла, якое знаходзілася на выездзе з вуліцы Пякарскай на Падвале, у раёне Пархам (паводле некаторых гісторыкаў, месцам была Старамесцкая плошча ў в. Варшава).
На эшафоце пачаліся публічныя катаванні, дзе, між іншым, яму адсеклі руку (за тое, што ён адважыўся падняць яе на караля), а затым, паводле прысуду прысуду, быў чэтвертаваны.
Забойства паспрыяла ўмацаванню бяспекі караля пабудовай ганка, які злучае прэзбітэрый св. Яна з Каралеўскім замкам, на рагу Каноніі і Дзекані.
Ледаруб як зброя быў настолькі небяспечны, што паслядоўныя парламенты забаранялі яго выкарыстанне (у 1578, 1601 і 1620 гг.)Акт, прыняты ў 1620 г., пастанавіў:
…каб ні адзін cujuscunque conditionis [любой дзяржавы] не важыў з гэтага часу прымаць або насіць ледарубы in loco publico [у грамадскім месцы], пад віной [пакараннем] двухсот штрафаў. і …каб ніхто не важыў з гэтага часу прымаць або насіць ледарубы in loco publico, пад віну двух сотняў штрафаў…бо на вайне супраць кароннага ворага, прымаючы ледарубы і іншую зброю, мы захоўваем.
Тое ж самае адбылося і з надзякамі. Частае выкарыстанне гэтай зброі для крывавага вырашэння спрэчак, асабліва падчас соймікаў, стала прычынай вынясення сеймам забароны на выкарыстанне надзякоў грамадзянскімі асобамі.
Галіна Рыгораўна Нячаева
Галіна Рыгораўна Нячаева (нар., г. Ветка, Гомельская вобласць ) — беларуская мастацтвазнаўца, заслужаны дзеяч культуры Беларусі.
Біяграфія
Пасля заканчэння ў 1976 годзе Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Ф.Скарыны працавала намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце ў Казацка-Балсунскай сярэдняй школе. З 1979 года і па гэты час працуе ва ўстанове «Веткаўскі музей народнай творчасці імя Ф. Р. Шклярава». Спачатку — старшым навуковым супрацоўнікам, а з 1988 года — дырэктарам музея. Пад яе кіраўніцтвам музей стаў сапраўдным цэнтрам па вывучэнні сістэматызацыі і распаўсюджвання традыцыйнай народнай культуры.
У 2004 годзе ў рэспубліканскім конкурсе «Пазнай Беларусь» у намінацыі «Лепшы музей года» Веткаўскі музей народнай творчасці ў рэспубліцы ўвайшоў у лік чатырох лепшых. У студзені 2005 года былі выдадзены дзве кнігі, падрыхтаваныя па выніках даследчай работы музея: «Навуковыя запiскi Веткаўскага музея» і «Арнаменты Падняпроўя». Аўтар і кіраўнік праекта, падтрыманага грантам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У 2005 годзе калектывам музея падрыхтаваны да друку зборнік «Воин в традиционной культуре Ветки. Икона. Образ. Фольклор», у 2008 годзе — калектыўная манаграфія «Голоса ушедших деревень» (аўтар і кіраўнік праекта — Нячаева Г. Р.).
Узнагароды
Узнагароджана медалямі і Ганаровымі граматамі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта, упраўлення культуры аблвыканкама, Веткаўскага райвыканкама.
У 1990 годзе ўзнагароджана медалём Францыска Скарыны. У 2001 годзе прысвоена званне «Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь». Двойчы (у 2004 і 2006 гадах) устанаўлівалася персанальная надбаўка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у 2009 годзе прысуджана спецыяльная прэмія ў намінацыі музейная справа калектыву ўстановы «Веткаўскі музей народнай творчасці» за плённую працу па захаванні і прапагандзе гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі.
За шматгадовую плённую працу па прапагандзе беларускай нацыянальнай культуры, вялікі асабісты ўклад у справе захавання і адраджэння культурна-гістарычнай спадчыны узнагароджана нагрудным знакам Міністэрства культуры «За ўклад у развіццё культуры Беларусі».
3 кастрычніка 2011 года Галіне Рыгораўне Нячаевай прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Веткаўскага раёна». .
Ла-Мадалена (архіпелаг)
Ла-Мадалена (La Maddalena) — група астравоў у Міжземным моры на поўнач ад Сардзініі. Уваходзіць у склад аднайменнай камуны. Агульная плошча — 51,34 км².
Геаграфія
Архіпелаг Ла-Мадалена месціцца ў праліве Баніфача на поўначы ад большага па плошчы вострава Сардзінія. Праліў паміж Сардзініяй і бліжэйшым да яе востравам Санта-Стэфана мае шырыню ўсяго каля 100 м. Найбуйнейшымі з'яўляюцца астравы Ла-Мадалена і Капрэра, толькі на іх маюцца сталыя паселішчы. Астатнія 5 астравоў бязлюдныя, разам з часткай вострава Капрэра ўтвараюць нацыянальны парк з агульнай плошчай 15 046 га.
Клімат міжземнаморскі са спякотным летам і адносна прахалоднай зімой, якую вызначае містраль.
Гісторыя
Першыя людзі з'явіліся на Ла-Мадалене ў ледавіковую эпоху, калі архіпелаг быў злучаны з Сардзініяй і Корсікай. Старажытныя рымляне называлі астравы праліва Баніфача Канікулярыяй, тут актыўна займаліся рыбалоўствам. У сярэднявеччы Ла-Мадалена прыцягвала манахаў-пустэльнікаў. Папа Інакенцій VI далучыў іх да ордэна бенедыкцінцаў. Перыяд росквіту манаскіх абшчын рэзка абарваўся ў 1584 г., калі архіпелаг быў спустошаны асманскімі карсарамі.
Зноў астравы былі населены ў XVIII ст. У 1767 г. далучаны да Савойскай дзяржавы. У XIX ст. на востраве Капрэра некаторы час жыў Джузэпэ Гарыбальдзі. З 1861 г. архіпелаг у складзе Італіі.
Адукацыя ў Лёзненскім раёне
У сістэме адукацыі раёна функцыянуюць 23 установы. Сярод іх установы дашкольнай адукацыі — 11; вучэбна-педагагічны комплекс «яслі-сад-пачатковая школа» — 1; вучэбна-педагагічны комплекс «яслі-сад-сярэдняя школа» — 1; вучэбна-педагагічныя комплексы «яслі-сад-базавая школа» — 3; установы сярэдняй адукацыі — 3; установы пазашкольнай і дадатковай адукацыі, установа спецыяльнай адукацыі.
Усяго ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі ў 2018/2019 навучальным годзе навучаецца 1410 вучняў. Ва ўстановах дашкольнай адукацыі ў 2018/2019 навучальным годзе выхоўваецца 612 дзяцей. Працэс адукацыі і выхавання ва ўстановах адукацыі ажыццяўляюць 429 педагогаў агульнай сярэдняй адукацыі.
Літаратура
Система специального образования в районе в цифрах / подгот. Е. Ретнёва // Сцяг Перамогі (Лёзна). — 2018. — 30 лістап. — С. 3.
Тушын (гміна)
Ту́шын (Tuszyn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лудзкага Усходняга павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тушыне. Плошча гміны складае 129,9 км². Станам на 2007 год у гміне Тушын пражывалі 11 649 чалавек, шчыльнасць — 90 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Фантэк’ё
Фантэк'ё (Fontecchio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 410 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0862.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кніга Левіт
Кніга «Левіт» (ויקרא, Ва-ікра — «І прызваў»; Leviticus; Λευϊτικόν) — кніга Бібліі, цалкам прысвечаная апісанню шматлікіх абрадавых інструкцый і настаўленняў. Галоўнае месца сярод іх займаюць настаўленні, якія адносяцца да багаслужэння і культу. У прыватнасці, даюцца дакладныя ўказанні, як здзяйсняць абрад ахвярапрынашэння, прычым па кожнаму з відаў ахвяр. Далей ідуць прадпісанні, якія адносяцца да ежы: што і калі можна есці, а чаго нельга. Дазваляецца есці толькі мяса жвачных і парнакапытных жывёл. Вялікая колькасць відаў жывёл аб’яўляецца нячыстымі, і ўжыванне іх мяса ў ежу прызнаецца перад Богам цяжкім грахом. Апавяданне пра падзеі далёкага мінулага яўрэяў у кнізе «Левіт», як і ў іншых кнігах Пяцікніжжа Майсея, увесь час пераплятаецца з павучаннямі, як паводзіць сябе, каб заваяваць і захаваць прыхільнасць Бога. Падаюцца павучэнні на санітарна-гігіенічныя, гаспадарчыя, юрыдычныя, маральна-этычныя і іншыя тэмы. Апрача гэтага, у ёй змяшчаецца багата пазнаваўчага матэрыялу этнаграфічнага характару з жыцця старажытнаяўрэйскага народа.
Біблія Францыска Скарыны
Кніга «Левіт» у выданні Ф. Скарыны захавалася ў 15 асобніках. На тытульным аркушы змешчана тэматычная гравюра, зверху якой надпіс: «Господь бог глаголеть к Моисею у храму Свѣдення». Прадмова пачынаецца на адваротным баку тытульнага аркуша і заканчваецца на а. 6 віньеткай, а на л. 6 адв. зноў паўторана гравюра Трэбніка. Пад ёй тлумачальны тэкст: «''То ест образ требнинка, на нем же приношаше Арон жертвы господу богу. Он же стоиваше во притворе храмове. И на той крате, еже висить посреди его, паляху жертвы; огнь же всегда горяше зысподу на огнищи его''».
Перед пачаткам тэксту кнігі «Левіт» паўтараецца застаўка з кнігі «Песня песняў». На а. 42 адв. паўтораны і гравюрны партрэт Аарона з надпісам: "Сей ест Аарон, архиерей найвышший сынов ізраилевых, брат Моисеев, правнук Леувиев. От него же называется книга сня — «Леувит». Сама гравюра тут адрозніваецца ад першага варыянта, змешчанага ў кнізе «Выхад», светлымі прасветамі паміж рукамі Арона і слупамі аркі, а таксама чорна-белымі квадратамі падлогі, на якой ён стаіць.
Яраслаў Пятровіч Мартынюк
Яраслаў Мартынюк (нар., , УССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца харкаўскага «Металіста 1925».
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам у родным горадзе Вінніца. Затым вучыўся ў львоўскім вучылішчы фізічнай культуры, дзе трэнерам быў Алег Родзін.
У чэмпіянаце Украіны дэбютаваў 19 лістапада 2006 года ў матчы «Чарнаморац» — «Карпаты» (1:0), выйшаўшы на замену на 84 хвіліне. Да канца другой паловы сезона 2012/13 гуляў на правах арэнды за кіеўскі «Арсенал». Дэбютаваў у першым жа матчы вясновай часткі сезона ў гульні супраць днепрапятроўскага «Дняпра». У студзені 2015 года разарваў кантракт з «Карпатамі» і пакінуў каманду ў статусе свабоднага агента.
23 лютага 2015 года пасля прагляду падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». Сезон 2015 распачаў асноўным апорным паўабаронцам гарнякоў, але пазней страціў месца ў складзе, стаў толькі выхадзіць на замену. Па заканчэнні сезона кантракт з паўабаронцам было вырашана не падаўжаць, і ў лістападзе 2015 года Мартынюк пакінуў «Шахцёр».
У сакавіку 2016 года далучыўся да ўзбецкага «Алмалыка», а ў ліпені 2016 года стаў іграком кіпрскага «Эрміса», дзе выступаў на працягу трох гадоў. У ліпені 2019 года вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да першалігавага львоўскага «Руха», якому дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу.
У ліпені 2022 года перайшоў у харкаўскі «Металіст 1925».
Міжнародная кар’ера
У 2005—2008 гадах выступаў за юнацкія зборныя Украіны розных узростаў. У 2008 годзе выклікаўся таксама ў моладзевую зборную Украіны, але так і не з’явіўся на полі.
Парнакратыя
Парнакратыя (Кіраванне блудніц, Эпоха блудніц, Кіраванне распусніц) (pornocrazia romana, governo delle prostitute; saeculum obscurum, скрыты, цёмны век) — перыяд у гісторыі Папства (1-я пал. X стагоддзя), які пачаўся з кіравання Папы Сергія III (інтранізаваны ў 904) і доўжыўся 60 гадоў, да смерці Яна XII у 963 г. (па іншых даных — на працягу 30 гадоў, да смерці Яна XI).
На працягу гэтага часу рымскія пантыфікі знаходзіліся пад моцным уплывам магутнай арыстакратычнай сям'і Тэафілактаў — рымскага консула і коміта Тускулума Тэафілакта, яго жонкі Феадоры і іх дачкі Марозіі, якія заслужылі рэпутацыю блудніц, а затым — сына Марозіі Альберыха, герцага Спалецкага. Як піша гісторык, ''«гэтыя багатыя і ўплывовыя жанчыны, якія прагнулі ўлады, саджалі на папскі прастол сваіх сяброў, палюбоўнікаў, сваякоў. Тых жа Папаў, які не падабаліся ім, яны без усякіх паравалок зрыналі, устаранялі з дарогі»''.
Большасць сярэднявечных сведчанняў пра гэты перыяд досыць прадузятыя, з прычыны таго, што створаны палітычнымі праціўнікамі папства. Тым не менш, нават афіцыйная гісторыя Рымскай Каталіцкай Царквы прызнае, што за некалькі дзясяткаў гадоў змянілася вялікая колькасць Папаў, якія адрозніваліся распушчаным ладам жыцця, і што яны прызначаліся і кантраляваліся кланам Тэафілактаў.
IC 2471
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фліндэрс (хрыбет)
Фліндэрс (Flinders Ranges) — горны хрыбет на поўдні Аўстраліі, на поўнач ад заліва Спенсер. Даўжыня каля 400 км. Вышыня да 1165 м (гара Сент-Мэры-Пік). Складзены з гліністых сланцаў, кварцытаў і даламітаў. Ападкаў 200—400 мм за год. Схілы ўкрыты маліскрэбам, на поўначы паўпустынныя хмызнякі і галафіты. Нацыянальны парк Фліндэрс-Рэйнджэс. Названы імем Мэцью Фліндэрса.
Авыдзіўка
Авыдзіўка (Ави́дівка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Хэзер Нова
Хэзер Нова (народжаная Хэзер Элісан Фрэт, Heather Allison Frith; г.) — бермудская спявачка і паэтэса, аўтар і выканаўца песень пераважна ў жанры фолк-поп.
Порт-Агаста
Порт-Агаста (Port Augusta) — былы марскі порт, цяпер чыгуначны вузел на ўсходнім узбярэжжы заліва Спенсер, Паўднёвая Аўстралія, каля 322 км на поўнач ад Адэлаіды. 14214 жыхароў (2015).
Порт-Піры
Порт-Піры (Port Pirie) — горад у Паўднёвай Аўстраліі, марскі порт на ўсходнім узбярэжжы заліва Спенсер, за 223 км на поўнач ад Адэлаіды. 14,247 жыхароў (2015). Заснаваны ў 1845 годзе.
Быказа
Быказа (Би́коза) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Дуброўскі сельсавет (Лагішынскі раён)
Дубро́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагішынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Мокрая Дуброва.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лагішынскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Лагішынскага сельсавета.
Здвіжанкі
Здвіжанкі (Здвиженки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Прыбэрэжнэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Прыбэрэжнэ (Прибережне) — пасёлак у Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Івашнева (Смаленская вобласць)
Івашнева (Ивашнево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ян XI
Па словах Ліўтпранда Крэмонскага, пазашлюбны сын Марозіі і Папы Сергія III: калі гэта так, то ён адзіны ў гісторыі пазашлюбны сын Рымскага Папы, які сам стаў папам. Ёсць таксама версія, што яго бацькам быў муж Марозіі Альберых I Спалецкі. Атрымаўшы дзякуючы маці рымскі прастол прыкладна ў 20-гадовым узросце, пасля чатырохгадовага пантыфіката Ян разам з ёй быў пасаджаны ў турму іншым яе сынам, Альберыхам II, і неўзабаве ў няволі памёр.
IC 2472
IC 2472 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэкіла
Тэкіла (Tequila) - моцны ферментаваны алкагольны напой (мескаль), які вырабляецца галоўным чынам у наваколлі Тэкілы, горада на захадзе мексіканскага штата Халіска, у 65 км да паўночным захадзе ад горада Гвадалахара. Вырабляецца з сардцавіны блакітнай агавы (лац. Agáve tequilána, ісп. Agave azul), традыцыйнай для Мексікі расліны сямейства агававых. Тэкіла звычайна ўтрымлівае 38-40% алкаголю.
Існуюць два асноўных тыпа тэкілы: змешаны (mixtos, не менш 51% агававага спірту) і 100% агава.
У продажы тэкіла належыць да адной з пяці катэгорый:
Тушаў Нарадовы (гміна)
Ту́шаў Нарадо́вы (Tuszów Narodowy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мялецкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тушаве Нарадовым. Плошча гміны складае 89,51 км². Станам на 2004 год у гміне Тушаў Нарадовы пражывалі 7421 чалавек, шчыльнасць — 82,9 чал./км².
Тамуэрт (Новы Паўднёвы Уэльс)
Тамуэрт (Tamworth) — горад і буйны рэгіянальны цэнтр у Новай Англіі ў паўночнай частцы Новага Паўднёвага Уэльса, Аўстралія. Размешчаны на рацэ Піл, прыкладна за 318 км ад мяжы з Квінслендам. Каля 60 000 жыхароў (2016).
Ягст
Ягст (Jagst) — рака ў Германіі, працякае па зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Плошча басейна ракі — 1830 км². Даўжыня ракі — 190,2 км.
Герман фон Зальца
Герман фон Зальца (каля 1179 — у Салерна) — вялікі магістр Тэўтонскага ордэна ў 1209—1239 гадах, фактычна стваральнік новай дзяржавы на Еўрапейскім кантыненце.
Біяграфія
Паходзіў з роду міністэрыялаў залежных ад ландграфаў Цюрынгіі і палатынаў Саксоніі.
Адправіўся ў Святую Зямлю ў 1196. У 1216, пазнаёміўся і пасябраваў з імператарам Свяшчэннай рымскай імперыі Фрыдрыхам II, хутка стаў яго давераным чалавекам. Выбітныя дыпламатычныя таленты фон Зальца, праяўленыя падчас пасрэдніцтва імператара ў спрэчках з Папам Рымскім і ламбардскімі гарадам, таксама перамоў з каралём Даніі Вальдэмарам II і арганізацыі крыжовага паходу, дапамаглі яму павысіць сваё асабістае значэнне і як вынік ролю ў еўрапейскім жыцці тэўтонскіх рыцараў, а таксама атрымаць шматлікія субсідыі.
У 1215 г фон Зальца атрымаў для ордэна землі ў Венгрыі, замест гэтага ордэн павінен быў абараняць краіну ад нападаў полаўцаў. Аднак у 1225 г. ордэн быў выгнаны з гэтых земляў за парушэнне прапанаваных ім умоў. Аднак ужо ў 1226 г. вялікі магістр дзякуючы сваім дыпламатычным талентам здабыў ад польскага мазавецкага князя Конрада Хелмінскую зямлю, зноў жа замест якой павінен быў абараняць князя ад прусаў. У 1236 дабіўся ўключэння ў склад тэўтонцаў Лівонскага ордэна.
Памёр у Салерна, што ў Італіі, пахаваны ў Апуліі.
Рэакцыя Маяра
Рэакцыя Маяра, або рэакцыя цукрааміннай кандэнсацыі  — хімічная рэакцыя паміж амінакіслотамі і цукрамі, адбываецца пры награванні. Прыклад вынікаў рэакцыі — тыповыя пах, колер і смак гатовай ежы пры смажанні або выпяканні, як праява ўтварэння прадуктаў рэакцыі Маяра. Названа імем французскага хіміка і лекара Луі Каміля Маяра, аднаго з першых даследчыкаў рэакцыі ў 1910-х гадах.
Хімія
Рэакцыя складаецца з некалькіх этапаў:
Розныя цукры маюць розную рэактыўнасць. Рэактыўнасць цукраў адпавядае паступнаму парадку: пентоза > гексоза > дыцукрыд. Так, напрыклад, фруктоза у 100—200 разоў актыўнейшая за глюкозу. Рэакцыя Маяра прыводзіць да ўтварэння шматлікіх прадуктаў часам даволі складанай і часта яшчэ невядомай структуры.
Прамысловасць
Харчовая прамысловасць вырабляе шмат прадуктаў рэакцыі Маяра, ужываных для надання пажаданага смаку і паху харчовым прадуктаў. У харчовай хіміі рэакцыя Маяра вядома як цукраамінная рэакцыя.
Медыцына
Рэакцыя Маяра адбываецца не толькі пры гатаванні ежы. Рэакцыя паміж амінакіслотамі і цукрамі (г.зв. глікіраванне) адбываецца і ў жывым арганізме. У нармальных умовах скорасць рэакцыі настолькі малая, што яе прадукты паспяваюць выводзіцца. Аднак пры рэзкім павышэнні цукру ў крыві пры дыябеце рэакцыя значна паскараецца, прадукты назапашваюцца і могуць выклікаць шматлікія парушэнні (напрыклад, гіперліпідэмію). Асабліва гэта выяўляецца ў крыві, дзе рэзка павышаецца ўзровень пашкоджаных бялкоў (напрыклад, канцэнтрацыя гліказіліраванага гемаглабіну ёсць паказчыкам ступені кампенсаванасці дыябету). Назапашванне змененых бялкоў у крышталіку выклікае цяжкае парушэнне зроку ў хворых на дыябет. Аднак ёсць звесткі, што «негатыўны эфект гліказіліравання вызначаецца не ўласна далучэннем глюкозы да доўгажылых бялкоў, а абумоўленым свабоднымі радыкаламі іх акісляльным пашкоджаннем».
Назапашванне некаторых позніх прадуктаў рэакцыі Маяра, як і прадуктаў акісленне, якое адбываецца са ўзростам, прыводзіць да ўзроставых зменаў у тканках. Пакуль не вынайдзена лекаў, здольных інгібіраваць рэакцыю Маяра ў арганізме, хоць некаторыя агенты (амінагуанідын) значна зніжаюць рэакцыю in vitro. Найбольш распаўсюджаным познім прадуктам рэакцыі ёсць карбаксіметыллізін, вытворнае лізіна. Карбаксіметыллізін ў складзе бялкоў служыць біямаркерам агульнага аксідатыўнага стрэсу арганізма. Ён назапашваецца са ўзростам у тканках, напрыклад у калагене скуры, і павышаны пры дыябеце.
Прадукты рэакцыі
Прыклады прадуктаў рэакцыі:
Гісторыя
Нягледзячы на тое, што рэакцыя названа імем Луі Каміля Маяра, механізм рэакцыі даследаваны і апісаны толькі ў 1953 годзе амерыканскім хімікам у артыкуле «Хімія рэакцый з пацямнення ў мадэльных сістэмах». У артыкуле Ходж прапанаваў схему рэакцыі Маяра, якая стала вядома як «схема Ходжа». Уклад Ходжа ў даследаванне рэакцыі Маяра працяглы час быў малавядомы, аднак у 1979 годзе артыкул Ходжа прызнаны класічным пра вялікую колькасць спасылак на яго ў іншых навуковых працах.
Білэнькэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Білэнькэ (Біле́ньке) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ігнаценкі
Ігнаценкі (Игнатенки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Calkinsia aureus
Calkinsia aureus — від аднаклетачных арганізмаў з тыпу эўгленазоеў, адзіны ў родзе Calkinsia. Насяляе глыбіні марскога дна, з нізкім утрыманнем кіслароду. Навукоўцы не прыйшлі да адзінага меркавання на конт сістэматыкі роду: частка змяшчае яго ў сямейства эўгленавых (Euglenaceae), частка — у атрад Symbiontida.
Благадатнэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Благадатнэ (Благода́тне) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Леанід Леанідавіч Карніенка
Леанід Карніенка;, Клімавічы, Магілёўская вобласць) — беларускі лыжны гоншчык. Удзельнічае ў спаборніцтвах з 2005 года. Леанід стаў першым беларусам, які заваяваў медаль на чэмпіянатах свету па лыжных гонках: на чэмпіянаце 2007 года ён выйграў срэбра ў гонцы на 15 кіламетраў з раздзельным стартам (каньковы ход). Жыве ў Мінску.
Баяршчына (Шаркаўшчынскі раён)
Бая́ршчына (, Боярщина) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Германавічы, з 1929 года ў складзе гміны Галубічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Бабровіцкі сельсавет (Целяханскі раён)
Бабро́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Целяханскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Бабровічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года.
17 лістапада 1948 года, паводле Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, Бабровіцкі сельсавет скасаваны з-за разрушэнняў падчас Вялікай Айчыннай вайны, тэрыторыя далучана да Целяханскага сельсавета
Зак Эфран
Закары Дэвід Александэр «Зак» Эфран (Zachary David Alexander «Zac» Efron,, , штат Каліфорнія) — амерыканскі акцёр і спявак.
Вядомасць прыйшла да Зака Эфрана пасля экранізацыі брадвейскага мюзіклу «Лак для валасоў», але папулярным ён зрабіўся пасля галоўнай ролі ў фільме «Класны мюзікл».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і Дэвіда Эфрана, інжынеры на электрастанцыі, і Старлы Баскет. Рос разам з малодшым братам Дыланам.
З 11 лёт удзельнічаў у школьных тэатральных пастаноўках. З 15 лёт удзельнічае ў тэлездымках (у серыяле «Светлячок» / Firefly). У 2000—01 навучальным годзе наведваў мясцовую музычную школу (Pacific Conservatory of the Performing Arts) пры каледжы Алана Хэнкака (Allan Hancock College) у Санта-Моніцы.
У 2006 годзе скончыў школу ў Ароя Грандэ (Arroyo Grande High School) і паступіў ва Універсітэт Паўднёвай Каліфорніі (the University of Southern California) у Лос-Анжэлесе (спартсмены якога ў Штатах клічуцца «траянцамі»), аднак пакуль адклаў вучобу з-за здымак.
Кар'ера
У 2002 годзе Эфран з'явіўся ў ролі госця ў некалькіх тэлесерыялах, у тым ліку Цвыркун, Хуткая дапамога і Абаронца. Ён гуляў Камерана Бэйла некалькіх серыях Вечнага лета. Роля, якая першапачаткова планавалася як часовая, стала рэгулярным персанаж Эфрана. Са з'яўленнем у «Вечным леце», ён таксама зняўся на шоу C.S.I.: Месца злачынства Маямі, Марская паліцыя: Cпецаддзел, Усё тып-топ, або Жыццё Зака і Кодзі і The Replacements. Быў намінаваны на прэмію для маладых выканаўцаў за лепшую ролю ў тэлевізійным кіно, міні-серыяле — Supporting Young Actor. У 2005 годзе ён сыграў галоўнага героя ў кліпе Hope Partlow на яе песню «Sick Inside».
Дыскаграфія
Запісы з выкананнямі Зака Эфрана ёсць на дысках з саўндтрэкамі да фільмаў:
Ільдэфонс Таледскі
Святы Ільдэфонс Таледскі (San Ildefonso;  — ) — святы, архіепіскуп Таледскі (657—667), абат Таледскага бенедыкцінскага манастыра непадалёк ад Аглі.
Многія населеныя пункты ў іспана- і партугаламоўных краінах носяць імя Сан-Ільдэфонса ў гонар гэтага святога.
Цуды
Яму прыпісваюць шмат цудаў. Паводле падання, ён атрымаў рызу з рук святой Дзевы. Яго бачанне Дзевы Марыі адлюстроўваецца ў іспанскім жывапісу. Паданне абвяшчае, што ён бачыў Дзеву Марыю са спадарожнымі ёй анёламі, якая сядзіць на яго епіскапскім троне месца ў кафедральным саборы. Калі ён наблізіўся, яна надзела на яго рызу, узятую з неба.
Працы
Сачыненні, якія прыпісваюцца яму, выдадзены ў 1576. Спрыяў развіццю культу Маці Божай у Іспаніі і напісаў «», дзе ён даказвае прыснадзявоцтва Маці Божай. Акрамя таго, Ільдэфонса пакінуў яшчэ два працы: працяг сачынення Ісідора «», дзе ён дае біяграфіі Рыгора Вялікага, сямі таледскіх і пяці іншых епіскапаў і заснавальніка манастыра Даната, і «», якое мае важнае значэнне для гісторыі абвяшчэння і хрышчэння. Усе творы Ільдэфонса выдадзены Мінем, у (т. 96).
Тулавіцы (гміна)
Тулаві́цы (Tułowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тулавіцах. Плошча гміны складае 81,13 км². Станам на 2004 год у гміне Тулавіцы пражывалі 5509 чалавек, шчыльнасць — 67,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Гальяна-Атэрна
Гальяна-Атэрна (Gagliano Aterno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л’Аквіла.
Насельніцтва складае 316 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0864.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мната
Мната (Mnata) — другі з сямі легендарных князёў Чэхіі ад легендарнага заснавальніка дынастыі Пржэмысловічаў Пржэмысла Аратага, да першага гістарычна дакладнага князя Барывоя. Імёны гэтых князёў упершыню сустракаюцца ў «Чэшскай хроніцы» Казьма Пражскага, адкуль патрапілі ў большасць гістарычных прац аж да працы XIX стагоддзя Францішка Палацкага «Гісторыя чэшскага народа ў Чэхіі і Маравіі».
Паводле адной з тэорый, колькасць князёў адпавядае выяве на фрэсках на сценах ратонды ў Знойма ў Маравіі. Аднак Анежка Мерхаўтава сцвярджае, што на фрэсцы намаляваны ўсе прадстаўнікі дынастыі Пржэмысловічаў, у тым ліку малодшых князёў Маравіі.
Паходжанне імя
Завіс Каландра меркаваў, што ў імёнах сямі князёў былі зашыфраваны старажытнаславянскія назвы дзён тыдня — Мната быў другім днём тыдня — панядзелкам, (сяр. Montag). Паводле іншай тэорыі, гэта імя ўзнікла з-за памылкі ў пашкоджаным старадаўнім славянскім рукапісе.