cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Агадыр
Гісторыя
У пачатку XVI стагоддзя было заснавана рыбацкае паселішча. Горад з'яўляўся апорным пунктам партугальцаў на паўднёвым захадзе Марока. Меў таксама назву Санта-Крус-дзю-Кан-д'Агер. У 1536 годзе горад вызвалены мараканскім войскамі саадзійскага шэрыфа Мухамеда. У XVII—XVII стст. Агадыр з'яўляўся буйным цэнтрам знешняга гандлю. З 1777 года ў горадзе гандаль быў забаронены еўрапейцам, у 1882—1912 гг. дазваляўся продаж збожжа ў прыбярэжнай частцы горада. У 1960 годзе горад моцна пацярпеў ад землетрасення.
Насельніцтва
Па стане на 1952 год — 30,1 тыс. чал. У 1971 годзе насельніцтва горада складала 57 000 чал., у 1982 годзе — каля 110,5 тыс. чал.
Эканоміка
У горадзе дзейнічаюць рабапераапрацоўчыя, металаапрацоўчыя, дрэваапрацоўчыя прадпрыемствы, вытворчасць цэменту і інш.
Венгерскі ўніверсітэт танцавальнага мастацтва
Венгерскі ўніверсітэт танцавальнага мастацтва (Magyar Táncművészeti Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Будапешт.
Агульная характарыстыка
Вучэльня заснавана ў 1950 годзе як Дзяржаўны балетны інстытут, з 1983 года — каледж. У 1990 годзе ўстанова атрымала сучасную назву.
Яго асноўная мэта — падрыхтаваць артыстаў балета, настаўнікаў танцаў, харэографаў і спецыялістаў-тэарэтыкаў, здольных да выканальніцкай, выкладчыцкай і творчай дзейнасці на аснове іх высокай ступені майстэрства, з універсальнай і нацыянальнай культурай, у прыватнасці каштоўнасцямі венгерскага танцавальнага мастацтва.
Роберт Гвіскар
Роберт Гвіскар (каля 1015 — ) — адзін з правадыроў нарманаў, якія ўварваліся ў Італію.
Біяграфічныя звесткі
Удзельнічаў у войнах з візантыйцамі за тэрыторыі ў Паўднёвай Італіі, разбіў войскі Папы Льва IX пры Чывітатэ (1053). 3 1057 граф Апуліі. Папа Мікалай II узаконіў заваяванні Роберта Гвіскара і абвясціў яго ў 1059 герцагам Апуліі, Калабрыі і Сіцыліі, а Роберт Гвіскар прынёс Папу васальную прысягу. Да 1072 валодаў Паўднёвай Італіяй і Сіцыліяй, залажыў асновы Сіцылійскага каралвўства. Папа Грыгорый VII, імкнучыся прыпыніць далейшыя заваяванні Роберта Гвіскара, адлучыў яго ў 1074 ад царквы, але ў 1080 зняў адлучэнне і перадаў таму ў лен усе занятыя ім тэрыторыі. Роберт Гвіскар перамог візантыйскія войскі Аляксея I Камніна ў бітве каля Дырахія (1081). У 1084 прыйшоў на дапамогу Папе Грыгорыю VII, якога ў Рыме трымаў у аблозе імператар Генрых IV. Выцесніў войскі імператара з Рыма, зруйнаваў і разрабаваў горад.
Ігар Яраславіч
Ігар Яраславіч (1030-я — ) — князь уладзімірскі (1054—1057), смаленскі (1057—1060).
Біяграфія
Наймаладзейшы, шосты сын вялікага князя кіеўскага Яраслава Уладзіміравіча і княгіні Інгігерды Улафсдотэр. Паводле Васіля Тацішчава, нарадзіўся ў 1036 годзе.
У наданні сыну імя Яраслаў адышоў ад прынятай Уладзімірам схемы, паводле якой даваў імёны пяці старэйшым сынам — Уладзіміру, Ізяславу, Святаславу, Усеваладу і Вячаславу. Імя Вячаслаў новае для роду і сэнс яго надання не ясны, але яно ўкладваецца ў схему. На думку Фёдара Успенскага, імя Ігар тым часам яшчэ маглі ўсведамляць тоесным скандынаўскаму Інгвар (Ingvarr) і, такім чынам, першай асновай адсылаць да маці — Інгігерды і, адпаведна, прадзеда Інгэ Стэнкільсана, т.б. да матчынага роду агулам. Адначасова, магчыма, гэта адсылка да аднаго з пачынальнікаў бацькоўскага роду — прапрадзеда Ігара Рурыкавіча, т.б. тры пакаленні таму. Успенскі адзначае цікавым у гэтым плане, што імя родапачынальніка атрымаў не хтосьці са старэйшых сыноў, а малодшы і цягам XI ст. невядома болей ніводнага Рурыкавіча з такім імем. У кожным разе, сэнс надання такога імя пэўна не ясны.
У 1054 годзе, паводле тастаменту бацькі, атрымаў Уладзімірскую воласць. У 1057 годзе, пасле смерці старэйшага брата — смаленскага князя Вячаслава, паводле лесвічнага права, пераведзены найстарэйшым братам — вял.кн. кіеўскім Ізяславам, на Смаленскую воласць. Уладзімірскую ж атрымаў наступны паводле старшынства — старэйшы пляменнік. Памёр у 1060 годзе, па яго смерці Смаленскую воласць падзялілі паміж сабою старэйшыя браты — вял.кн.кіеўскі Ізяслаў, чарнігаўскі Святаслаў і пераяслаўскі Усевалад Яраславічы.
У познім Густынскім летапісе пад 1077 годам са спасылкай на польскія крыніцы паведамляецца пра луцкага князя Ігара Яраславіча ў сувязі з дзейнасцю на Валыні польскага караля Баляслава Смелага. На думку Алега Рапава, цяжка вызначыць адкуль такія звесткі ў польскіх храністаў, ці не меўся на ўвазе іншы цяпер невядомы князь, ці не скажоныя папросту падзеі.
Шлюб і нашчадкі
Пачынаючы з Мікалая Карамзіна, жонкай Ігара лічылі дачку графа веймарскага і арламюндскага Атона I — Кунігунду, такую інфармацыю дасюль можна сустрэць у генеалагічных даведніках. Потым пэўны час вяліся дыскусіі пра асобу мужа Кунігунды. Ужо з пачатку XX ст. лічыцца вызначаным, што Кунігунда была жонкай князя Яраполка Ізяславіча. Такім чынам, асоба жонкі Ігара Яраславіча застаецца невядомай.
Князь Ігар Яраславіч меў прынамсі двух сыноў — Давыда і яшчэ аднаго, чые імя не вядома. Старшынство сыноў нявызначана. Невядомы на імя Ігаравіч памёр рана, магчыма яшчэ 1080-мі ці нават 1070-мі гадамі, але пакінуў сына — Мсціслава, пра маці якога нічога не вядома.
Князь Мсціслаў у летапісах часта выступае побач з дзядзькам князем Давыдам Ігаравічам і называецца або яго пляменнікам, або «унукам Ігаравым». Пра дзяцей князя Давыда Ігаравіча крыніцы нічога не паведамляюць.
Пэўныя даследчыкі рабілі спробы вызначыць імя для безыменнага Ігаравага сына, так Валянцін Янін называў яго Усеваладам, але выказаў гэтую думку ў падмацаванне сваёй версіі на іншы конт, ён жа прапаноўвае лічыць Мсціслава «Усеваладавіча» князем смаленскім. Думку Яніна крытыкуюць, у т.л. Леанід Аляксееў з розных прычым, у т.л. храналагічных.
Таксама, пачынаючы з Васіля Тацішчава, сынам Давыда Ігаравіча называюць гарадзенскага князя Усеваладку, што грунтуецца толькі на думцы Тацішчава пра яго імя па бацьку і крытыкавана.
Сядзібна-паркавы ансамбль (Залессе)
Сядзібна-паркавы ансамбль Мольляў — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры сярэдзіны XIX стагоддзя. Створаны ў в. Залессе (Глыбоцкі раён) на месцы старажытнага замка, уздоўж выцягнутага з усходу на захад перашыйку паміж азёрамі Мураўшчына і Белае. Належаў графу Моле. Уключае гасподу (часткова разбураная ў гады Другой сусветнай вайны, збераглася ўсходняя частка), гаспадарчыя пабудовы і парк пейзажнага тыпу.
У чэрвені 2021 года будынак (адзіны, які захаваўся) стайні быў выкуплены праз аўкцыён прыватнай асобай за 30 беларускіх рублёў на ўмове рэканструкцыі на працягу 24 месяцаў.
Архітэктура
З боку галоўнага фасада зроблены парадны партэр, з дваровага — насыпная відавая тэраса. У аснове парку (плошча каля 8 га) кальцавы шпацырны маршрут праз яго густы масіў і ўздоўж паўночнай ускраіны. У парку два ставы, сажалкі, 48 парод дрэваў. Сярод насаджэнняў пераважаюць елка звычайная, хвоі веймутава і чорная, лістоўніцы еўрапейская, сібірская і японская, ліпы амерыканская і ліпы буйналістая.
Альфа-часціца
Калі альфа-выпраменьваючыя ізатопы трапляюць у арганізм, яны значна больш небяспечныя, чым можна было б меркаваць па іх перыяду паўраспаду (ці хуткасці распаду), з прычыны высокай адноснай біялагічнай эфектыўнасці альфа-выпраменьвання — здольнасці выклікаць біялагічныя пашкоджанні пры ўвядзенні альфа-выпраменьваючых ізатопаў у жывыя клеткі. Уведзеныя альфа-выпраменьваючыя ізатопы (напрыклад, трансуранавыя элементы ці актыноіды) прыкладна ў 20 разоў больш небяспечныя, а ў некаторых доследах да 1000 разоў больш небяспечныя, чым эквівалентнае па актыўнасці бэта- ці гама-выпраменьваючыя ізатопы.
Вадзяны млын (Зарачча)
Вадзяны млын — помнік прамысловай архітэктуры канца XVIII — 1-й паловы XIX ст. Пабудаваны ў цэнтральнай частцы в. Зарачча (Браслаўскі раён). Помнік рэспубліканскага значэння.
Будынак быў разбураны, пазней адноўлены і накрыты двухсхільным дахам. Запруда не захавалася. Аднаколавы механізм млын ацалеў часткова. Ад пачатковай пабудовы засталася толькі частка мураваных сцен з буйных бутавых камянёў на вапнавым растворы. Між імі з маленькіх каменьчыкаў з вострымі краямі выкладзеныя выявы людзей, кветак, птушак, якія арганічна ўпісваюцца ў просты адвольны ўзор з такіх жа маленькіх каменьчыкаў. Дэкаратыўна вырашаныя сцены — адзіны з уцалелых на Браслаўшчыне помнікаў народнай творчасці падобнага тыпу.
Обальскі сельсавет
Назву О́бальскі сельсавет маюць:
Спіс дэпутатаў Астравецкага раённага Савета дэпутатаў 26-га склікання
Спіс дэпутатаў Астравецкага раённага Савета дэпутатаў 26-га склікання.
Паліна Уладзіміраўна Гельман
Паліна Уладзіміраўна Гельман ( — ) — начальнік сувязі авіяцыйнай эскадрыллі 325-й начной бамбардыровачнай авіяцыйнай дывізіі  2-га Беларускага фронту, гвардыі старшы лейтэнант. Здзейсніла 860. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзілася 24 кастрычніка 1919 года ў горадзе Бярдычаў (цяпер Жытомірскай вобласці Украіны) у сям’і рабочага. Маці — яўрэйка, бацька — рускі. Пасля гібелі бацькі ад рук пятлюраўцаў пераехала з маці Аленай Львоўнай Гельман ў 1920 годзе ў Гомель.
У Чырвонай Арміі з кастрычніка 1941 года. У 1942 годзе скончыла курсы штурманаў пры Энгельскай ваеннай авіяцыйнай школе пілотаў. У дзеючай арміі з мая 1942 года. Член ВКП(б)/КПСС з 1942 года.
Начальнік сувязі авіяцыйнай эскадрыллі 46-га гвардзейскага начнога бамбавальнага авіяпалка (325-я начная бамбавальная авіядывізія, 4-я Паветраная армія, 2-і Беларускі фронт) гвардыі старэйшы лейтэнант П. У. Гельман да мая 1945 года, як штурман самалёта ПА-2, здзейсніла 860 вылетаў на бамбёжкі варожых пазіцый, перапраў, складоў з боепрыпасамі і маёмасцю, аэрадромаў. Скінула 113 тон бомбаў на нямецка-фашысцкіх захопнікаў; выконваючы баявыя заданні, налятала 1300 гадзін; вырабіла 164 бомбавых удары, у тым ліку бамбавала варожыя пазіцыі ў Крыме; пры фарсіраванні нашымі войскамі ракі Нараў бамбіла абарону гітлераўцаў у раёне гарадоў Астралэнка і Сяроцк. Выклікала 142 пажары ў размяшчэнні ворага. Дастаўляла прадукты харчавання, боепрыпасы, адзенне, медыкаменты дэсантнікам ў населены пункт Эльтыген (цяпер у межах горада-героя Керч Крымскай вобласці Украіны).
Скончыла вайну на Эльбе. Апошні палёт здзейсніла над Берлінам.
З 1957 года гвардыі маёр Гельман — у адстаўцы.
Пасля на Кубе ў раёне Плая-Хірон працавала там у якасці перакладчыка і пасла міру.
З 1970 года (1970), дацэнт (1973). Да выхаду на пенсію ў 1990 годзе П. У. Гельман выкладала ў Інстытуце грамадскіх навук пры ЦК КПСС.
У складзе савецкіх дэлегацый выязджала ў Ізраіль.
Была членам праўлення Таварыства «СССР-Уругвай».
Памерла 29 лістапада 2005 года. Пахавана ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Палацава-паркавы ансамбль Плятэраў (Заполле)
Палацава-паркавы ансамбль Плятэраў — помнік драўлянага дойлідства. Пабудаваны ў 1920-я гады ў в. Заполле Пінскага раёна. Выкарыстоўваецца як адміністрацыйны будынак. Помнік рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Перад 1930 годам запольскі маёнтак стаў асноўнай рэзідэнцыяй Плятэраў пасля таго, як Пясэчна было раздзелена і распрададзена. У гэты час у Заполлі існаваў стары пейзажны парк, у якім Плятэры пабудавалі новы палац сярод цудоўных ліпавых шпалер і альтанак. Палац меў больш сціплы выгляд, чым папярэдні стары дом у Пясэчне, які быў знішчаны ў Першую сусветную вайну.
Шэраг айчынных даследчыкаў палацава-паркавай архітэктуры Беларусі лічаць, што Запольскі палац паходзіць з канца XVIII — пачатку XIX стагоддзя. На самай справе Запольскі палац пабудаваны ў 1920-я гады.
Архітэктура
Палац мае рысы стыляў барока і класіцызму. Ён уяўляе сабой П-падобны ў плане аднапавярховы драўляны будынак накрыты ламаным вальмавым дахам, на галоўным фасадзе две алькежы. Цэнтральны фасад у сярэдняй частцы вылучаны класічным высокім порцікам на чатырох мураваных калонах тасканскага ордара, над якімі ўзвышаецца трохвугольны шчыт з паўкруглым акенцам. З боку парку палац меў порцік, ідэнтычны франтальнаму, размешчаны па цэнтры фасада.
Сцены гарызантальна ашаляваныя, вокны прамавугольныя.
Інтэр'ер
Пакоі ў цэнтральнай частцы (залы і кабінеты) маюць анфіладную планіроўку, бакавыя крылы з жылымі і гаспадарчыя памяшканні — калідорную.
Парк
У парку растуць векавыя дубы, клёны, каштаны і іншыя мясцовыя пароды дрэў.
Прэзідэнт Гамбіі
Прэзідэнт Ісламскай Рэспублікі Гамбія — кіраўнік дзяржавы, урада, а таксама Вярхоўным галоўнакамандуючым. Прэзідэнт можа быць абраны на пасаду ўсеагульным таемным галасаваннем на 5-гадовы тэрмін неабмежаваную колькасць разоў.
Тутавыя
Ту́тавыя (Moraceae) — сямейства раслін парадку, якое ўключае ў сябе дрэвы, кусты, ліяны і рэдка травы.
Апісанне
Сямейства налічвае каля сарака родаў і больш за тысячу відаў, большасць з якіх вылучаюцца сокам малочнага колеру (Млечным сокам).
Роды
Паводле сайта GRIN сямейства налічвае 37 родаў у пяці трыбах :
Значэнне
Служаць харчаваннем для.
Сальваторэ Сірыгу
Сальвато́рэ Сі́рыгу (Salvatore Sirigu; нар., Нуора, Італія) — італьянскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2010—2021).
Клубная кар’ера
Сальваторэ Сірыгу пачаў кар’еру ў моладзевых камандах «Росада» і «Сініскола», адкуль перайшоў у іншы моладзевы клуб, «Пуры і Форці». У 2002 годзе Сірыгу прайшоў прагляд у «Кальяры», але ўжо праз тыдзень ён быў «забракаваны». У тым жа годзе ён прайшоў прагляд у «Венецыю», і застаўся ў клубе да 2005 года, выступаючы за моладзевы склад каманды. 22 жніўня 2004 года, пасля матча Кубка Італіі супраць «Трыесціны», у крыві Сірыгу быў знойдзены тэстастэрон-эпітэстастэрон са значэннем 6, пры норме ў адну адзінку, за гэта галкіпер мог быць дыскваліфікаваны на 8 месяцаў, чаго аднак не здарылася з-за аналізу яго генетычнай будовы цела.
«Палерма»
У 2005 годзе Сірыгу перайшоў у «Палерма», стаўшы асноўным брамнікам моладзевага складу каманды і трэцім галкіперам асновы клуба. 8 лістапада 2006 года ён дэбютаваў у складзе «расанера» ў матчы Кубка Італіі супраць «Сампдорыі» (1:0). Наступныя два гады правёў у арэндах у італьянскіх клубах.
У 2009 годзе Сірыгу вярнуўся ў «Палерма» на ролю зменшчыка асноўнага брамніка каманды, Рубінью. Пасля некалькіх няўдалых матчаў бразільца, у склад быў пастаўлены Сірыгу. Ён дэбютаваў у Серыі A ў матчы супраць «Лацыа» (1:1), некалькі разоў выратаваўшы сваю каманду. У наступнай гульні супраць «Ювентуса» (2:0), ён выступіў беспамылкова. Пасля гэтых матчаў Сірыгу цвёрда стаў галкіперам нумар адзін у камандзе і падоўжыў кантракт з клубам да 2015 года з штогадовай заработнай платай у 135 тыс. еўра. У чэрвені 2011 года Сірыгу выказаў жаданне застацца ў складзе «Палерма».
«Пары Сен-Жэрмен»
28 ліпеня 2011 года ігрок падпісаў кантракт з французскім клубам «Пары Сен-Жэрмен» тэрмінам на 4 гады.
У сезоне 2015/16 страціў месца ў асноўным складзе парыжан, і ў жніўні 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Севільі». Аднак правёў за севільцаў толькі тры матчы, і ў студзені 2017 на правах арэнды далучыўся да «Асасуны». Стаў асноўным брамнікам памплонцаў, аднак па выніках сезона 2016/17 «Асасуна» страціла месца ў Ла Лізе.
«Тарына»
У чэрвені 2017 года разарваў кантракт з «Пары Сен-Жэрмен» і вярнуўся ў Італію, падпісаўшы пагадненне з «Тарына». Стаў асноўным брамнікам турынскай каманды. Пакінуў «Тарына» па паганенні бакоў у ліпені 2021 года.
«Джэноа»
У жніўні 2021 года стаў іграком «Джэноа», дзе быў асноўным брамнікам. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2021/22, па выніках якога «Джэноа» апынулася ў Серыі B.
«Напалі»
У жніўні 2022 года падпісаў кантракт з «Напалі». Быў рэзервовым брамнікам каманды і не выхадзіў на поле.
«Фіярэнціна»
У студзені 2023 года перайшоў у «Фіярэнціну». У сакавіку 2023 года атрымаў траўму і перастаў з’яўляцца ў складзе, а па заканчэнні сезона 2022/23 пакінуў клуб.
Міжнародная кар’ера
28 лютага 2010 года Сірыгу быў выкліканы ў склад нацыянальнай зборнай Італіі на матч супраць зборнай Камеруна. Усю гульню Сальваторэ правёў на лаўцы запасных. Першы матч за нацыянальную зборную згуляў 10 жніўня 2010 года супраць зборнай Кот-д’Івуара (0:1).
Дасягненні
«Пары Сен-Жэрмен»:
Італія:
Эўкеладэ (спадарожнік)
Эўкеладэ (ад Εὐκελάδη) — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XLVII.
Адкрыццё
Быў знойдзены 5 лютага 2003 г групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2003 J 1. 30 сакавіка 2005 г Міжнародны астранамічны саюз прысвоіў спадарожніку афіцыйную назву Эўкеладэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Эўкеладэ складае каля 4 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +22,6 m.
Спіс зорак сузор’я Рыбаў
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Рыбаў да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Ісаноэ (спадарожнік)
Ісаноэ (ад Ἰσονόη) — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XXVI.
Адкрыццё
Быў знойдзены 23 лістапада 2000 групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2000 J 6. У кастрычніку 2002 спадарожнік атрымаў назву Ісаноэ, ад імя адной з данаід.
Арбіта
Ісаноэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.155.000 км за 725 дзён і 12 гадзін. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,246. Нахіл рэтраграднай арбіты 165,2 °. Належыць да групы Кармэ.
Нацыянальная опера «Эстонія»
Нацыянальная опера «Эстонія» (Rahvusooper Estonia) — тэатр оперы і балета ў сталіцы Эстоніі, Таліне, які вядзе сваю гісторыю з 1865 года. Ранейшая назва — Тэатр оперы і балета «Эстонія».
Гісторыя стварэння тэатра
У 1865 г. у Таліне было заснавана музычна-пеўчае таварыства «Эстонія», першая п’еса была пастаўлена ў 1871 г. З 1895 года пачалі ставіцца вадэвілі, народныя спектаклі і камедыі.
Драматычныя пастаноўкі
Напачатку XX стагоддзя на сцэне з’яўляюцца сур’ёзныя драматычныя спектаклі. У 1906 годзе па ініцыятыве пастаноўшчыкаў і акцёраў Паўля Піна і Тэадора Альтэрмана пры таварыстве «Эстонія» быў створаны прафесійны тэатр «Эстонія», а затым, у 1908 годзе быў заснаваны Эстонскі тэатр «Эстонія». Драматычную трупу тэатра з 1918 года ўзначальваў акцёр і пастаноўшчык Антс Лаўтэр. Драматычныя спектаклі ў «Эстоніі» ставілі да 1949 года, калі драматычная трупа была распушчана, і «Эстонія» стала толькі музычным тэатрам.
Опера і аперэта
27 лістапада 1908 года на сцэне тэатра ўпершыню была пастаўлена опера — «Начны лагер у Гранадзе» Канрадзіна Крэйцэра. Галоўныя партыі запрошаны з Пецярбурга Берта Францке і Іаханес Тын-Фелінскі, з салістаў тэатра ў пастаноўцы ўдзельнічаў Паўль Піна, а дырыжаваў Адальберт Віркхаус. Першы спектакль атрымаў добрыя водгукі крытыкаў.
У сезоне 1918—1919 гг. оперы ўвесь час былі ў рэпертуары тэатра. У 1911 годзе ў тэатры ўпершыню была пастаўлена эстонская аперэта — «Іванава ноч» Адальберта Віркхауса. У 1912 годзе былі заснаваны Музычны аддзел «Эстоніі», які заняўся арганізацыяй канцэртаў, і змяшаны хор, які пад кіраўніцтвам дырыжора Аўгуста Топмана стаў хорам высокага ўзроўню, які выканваў араторыі. У 1928 годзе на сцэне адбылася прэм’ера першай эстонскай оперы — гэта былі «Вікерцы» Эвальда Аава. Славу аперэце «Эстоніі» прынеслі бліскучыя пастаноўкі Агу Людзіка, які быў пастаноўшчыкам у 1920—1944 гадах.
Пастаноўшчыкамі опер былі: Хана Компус (у 1927—1946 гг. з перапынкамі), Эйна Уўлі (у 1937—1951 гг. з перапынкамі), Паўль Мягі (1954—1961, з 1958 года — галоўны рэжысёр), Уда Вяльяатс (1970—1979, галоўны рэжысёр з 1977 г.), Арнэ Мік (з 1970 года, галоўны рэжысёр у 1977—1994 гг., творчы кіраўнік у 2002—2004 гадах), Неэмэ Кунінгас (з 1985 г., галоўны пастаноўшчык у 1994—2002 гг.) і інш.
Балет
У 1922 годзе на сцэне тэатры адбыўся першы балетны спектакль — «Капелія» Леа Дэліба, пастаўлены Віктарынай Крыгер. У 1926 годзе харэограф Рахель Ольбрэй заснавала ў тэатры пастаянную балетную трупу, якой кіравала да 1944 года. Балетныя спектаклі сталі рэгулярна ставіцца ў 1930-х гадах, а ў 1944 годзе быў пастаўлены першы эстонскі балет — «Дамавік» Эдуарда Тубіна.
Балетмайстрамі тэатра былі Ганна Экстан (1944—1951), Віктар Пяры (1956—1964), Эн Сувэ (1966—1973, галоўны балетмайстар з 1969 г.), Май Мурдмаа (1964—2001, галоўны балетмайстар з 1974 года).
Другая сусветная вайна і паваенныя гады
Тэатр быў звязаны з таварыствам «Эстонія» да 1940 года, калі таварыства, як «буржуазны перажытак», было распушчана, і тэатр нацыяналізаваны. 9 сакавіка 1944 года, калі горад быў акупаваны войскамі Нацысцкай Германіі, падчас савецкага авіяналёту будынак тэатра і канцэртнай залы быў разбураны. Да адкрыцця тэатра пасля яго аднаўлення ў 1947 годзе, спектаклі ставілі ў памяшканні кінатэатра «Глорыя Палас» (у наш час там знаходзіцца Рускі тэатр Эстоніі).
Назва тэатра
На працягу свайго існавання ў тэатра было шмат назваў: Тэатр оперы і балета «Эстонія», Дзяржаўны тэатр оперы і балета Эстонскай ССР і інш.
З 1998 года тэатр афіцыйна завецца Нацыянальная опера «Эстонія» і існуе як адкрыты прававы інстытут у адпаведнасці з прынятым у 1997 годзе (змененым у 2002 г.) Законам аб Нацыянальнай оперы.
Членства ў міжнародных арганізацыях
Нацыянальная опера «Эстонія» з’яўляецца членам наступных аб’яднанняў:
Цэнтральна-Еўрапейскі ўніверсітэт
Цэнтральна-Еўрапейскі ўніверсітэт (Közép-európai Egyetem, Zentraleuropäische Universität, Central European University) — прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібамі ў Будапешце і Вене. Навучанне вядзецца на англійскай мове. Установа мае падвойную венгерскую і амерыканскую акрэдытацыю.
Агульная характарыстыка
Методыка выкладання ўстановы апелюе да адукацыйных традыцый амерыканскіх універсітэтаў. Універсітэт заахвочвае студэнтаў і выкладчыкаў праводзіць параўнальныя і міждысцыплінарныя даследаванні. Установа адрозніваецца міжнародным характарам: штогод ва ўніверсітэце прымаюць больш за 1500 замежных студэнтаў з больш чым 100 краін і каля 300 выкладчыкаў з больш чым 30 дзяржаў. Большасць студэнтаў атрымліваюць поўнае або частковае пакрыццё выдаткаў на навучанне і пражыванне ў Будапешце дзякуючы стыпендыяльнай сістэме, якая фінансуецца Джорджам Сорасам, які з’яўляецца адным з заснавальнікаў установы.
Іваноўскі
Іваноўскі — прозвішча.
Еўрапейскі анчоус
Еўрапейскі анчоус, хамса (Engraulis encrasicolus) — рыба атрада селядцападобных.
Апісанне
Даўжыня да 20 см, маса да 19 г. Цела цыгарападобнае, спінны плаўнік невялікі.
Пашырэнне
Жыве ў водах Атлантычнага акіяна ад Паўночнага мора да Біскайскага заліва.
Асаблівасці біялогіі
Палавой спеласці дасягае на другім годзе жыцця. Жыве да 4 гадоў.
Промысел
Мае прамысловае значэнне.
Архэ (спадарожнік)
Архэ (Ἀρχή) — нерэгулярны спадарожнік планеты Юпітэр са зваротным арбітальным абарачэннем. Названая імем Архі, адной з муз у старажытнагрэчаскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Юпітэр XLIII. Належыць да групы Кармэ.
Гісторыя адкрыцця
Архэ была адкрыта групай навукоўцаў Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда ў серыі назіранняў, пачынаючы з 31 кастрычніка 2002 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 18 снежня 2002 года. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2002 J 1. Уласная назва была прысвоена 30 сакавіка 2005 года.
Спіс прэм’ер-міністраў Венгрыі
Прэм'е́р-міні́стр Ве́нгрыі (Magyarország kormányfőe (Miniszterelnök)) — кіраўнік урада Венгрыі.
Прэм'ер-міністр выбіраецца парламентам па прапанове прэзідэнта рэспублікі. Звычайна прэм'ер-міністрам прызначаецца лідар партыі, якая атрымала на выбарах большасць месцаў у парламенце. Калі ніводная партыя не мае большасці месцаў у парламенце, той урад спрабуе сфарміраваць лідар найбуйнейшай партыі.
Пасада прэм'ер-міністра Венгрыі была заснавана ў 1848 годзе. 17 сакавіка 1848 года кароль Фердынанд V прызначыў Лаяша Бацьяні першым прэм'ер-міністрам краіны. Цяперашні прэм'ер-міністр Віктар Орбан уступіў на пасаду 29 мая 2010 года.
Венгерская рэвалюцыя 1848 года
Падчас рэвалюцыі 1848—1849 гадоў быў ператвораны сацыяльна-палітычны лад Венгрыі, абвешчана незалежнасць ад Габсбургаў і створана дэмакратычная дзяржава.
Каралеўства Венгрыя ў складзе Аўстра-Венгрыі
Аўстра-Венгрыя была ўтворана ў 1867 годзе ў выніку пагаднення паміж аўстрыйскімі немцамі і венграмі, а Венгерскае каралеўства атрымала шырокую аўтаномію ў складзе імперыі.
Венгерская Народная Рэспубліка (1918—1919)
Венгерская Народная Рэспубліка была абвешчана пасля распаду Аўстра-Венгерскай імперыі ў 1918 годзе.
Венгерская Савецкая Рэспубліка
Венгерская Савецкая Рэспубліка існавала з 21 сакавіка да 6 жніўня 1919 года.
Румынская акупацыя (1919—1920)
4 жніўня 1919 года, пасля ўступа ў Будапешт румынскіх войскаў, спыніла сваё існаванне Венгерская Савецкая Рэспубліка.
Каралеўства Венгрыя (1920—1944)
Каралеўства Венгрыя (Харцісцкая Венгрыя) існавала ў 1920—1944 гадах. Дэ-факта ім кіраваў рэгент Міклаш Хорці. У 1944 годзе каралеўства акупавала нацысцкая Германія.
Венгерская дзяржава
Пасада прэм'ер-міністра адсутнічала, главой урада быў «правадыр» Ферэнц Салашы.
Другая Венгерская Рэспубліка
Другая Венгерская Рэспубліка была ўтворана пасля скасавання Венгерскай дзяржавы і адхіленні ад улады Міклаша Хорці.
Венгерская Народная Рэспубліка
18 жніўня 1949 года была прынята новая канстытуцыя і ўтворана Венгерская Народная Рэспубліка.
Венгрыя (з 1989 года)
Пасля правядзення шэрагу рэформаў Венгрыя стала парламенцкай рэспублікай.
Жывыя былыя прэм'ер-міністры
Па стане на красавік 2016 года жывымі былі пяць былых прэм'ер-міністраў Венгрыі.
M67 (граната)
M67 (M67 Fragmentation Hand Grenade) — ручная аскепкавая граната, з 1969 года была прынята на ўзбраенне войскам ЗША. Прызначана для знішчэння жывой сілы ў баю. Да цэлі граната дастаўляецца кідком рукой чалавека.
Характарыстыкі
Корпус гранаты з цяжкага металу, які з'яўляецца аскепкастваральным. Выбуховае рэчыва Composition B (кампазіцыя B) уяўляе сабой цякучую сумесь трынітраталуолу (TNT) і гексагену (RDX). Стандартны склад кампазіцыі Б — 59,5 % RDX і 39,4 % TNT с даданнем 1 % парафіну. Выніковая хуткасць дэтанацыі дадзенай камбінацыі выбуховага рэчыва гранаты — 8050 м/с.
Радыус паражэння аскепкамі гранаты 15 метраў, радыус магчымага паражэння 25 метраў.
Баявая граната афарбоўваецца ў аліўкава-шараваты колер.
Выкарыстанне
Выбух гранаты адбываецца праз 4-6 секундаў пасля спуску прыціскнога рычага. Перад кідком трэба выдаліць засцерагальнае кольца, прыціснуўшы рычаг пальцамі да корпуса гранаты.
Паплаўская
Паплаўская — беларускае прозвішча, жаночая форма прозвішча Паплаўскі.
Пілішчаба
Пілішчаба (Piliscsaba) — горад у Венгрыі.
Жыгуноў
Жыгуноў — прозвішча.
Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 – Этап 3 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2013/2014 – Этап 3 (таксама вядомы як Bluebell Wood Open 2013) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 14 па 17 жніўня 2013 года на арэне Doncaster Dome, у Данкастэры, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £100,400, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Засвір)
Касцёл Святой Троіцы — помнік архітэктуры пачатку XVIII стагоддзя.
Гісторыя
Кляштар кармелітаў дзейнічаў у 1697—1831 гг., парафія існуе з 1832 г.
У 1865—1920 гадах касцёл перабудаваны пад царкву. Касцёл адноўлены ў 1990 годзе. Комплекс занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Касцёл — мураваны аднанефны храм з дзвюхвежавым галоўным фасадам і паўкруглай алтарнай апсідай, накрыты высокім двухсхільным дахам (над апсідай паніжаны і пераходзіць у конусападобны). У цэнтры да галоўнага фасада прылягае невялікая паўкруглая прыбудова, якая мае рысы абарончага збудавання. Дэкаратыўная аздоба сканцэнтраваная на галоўным фасадзе: плоскія прамавугольныя і паўцыркульныя нішы, трохвугольны атыкавы франтон і фігурныя завяршэнні вежаў. Аконныя праёмы з лучковымі завяршэннямі. Неф перакрыты драўляным корабавым скляпеннем.
З поўначы да касцёла прылягае мураваны П-падобны ў плане аднапавярховы будынак кляштара, які ўтварае замкнёны ўнутраны двор. Планіроўка калідорная, памяшканні перакрыты крыжовымі скляпеннямі. У баку ад касцёлу стаіць невялікая мураваная брама і вежа-званіца — квадратны ў плане будынак на бутавым цокалі, накрыты чатырохсхільным шатром.
Па восі вежы ўсталяваны слуп, у кожнае рабро якога, паступова падымаючыся ўгару, урэзаны ступені з тоўстых плах, якія пашыраюцца па меры аддалення ад восі, а таксама падступёнкі.
Згуртаванне прыяцеляў Уставы аб кіраванні 3 мая
Па факту ўзнік 2 мая 1791 г. у абмежаваным коле тых, хто рыхтаваў Канстытуцыю. Пасля 3 мая згуртаванне стала публічным і пачало актыўна расці.
Шмат якія пытанні, прынятыя на Сойме, першапачаткова абмяркоўваліся і ўзгадняліся на гэтых паседжаннях. Такім чынам «Згуртаванне» мела вялікі ўплыў на рэфарматарскія працэсы на працягу ўсяго 1791 г.
Камп’ютарны вірус
Камп’ютарны вірус — камп’ютарная праграма, якая можа ўбудоўвацца ў сістэму, капіраваць сябе і інфіцыраваць камп’ютар, тым самым замінаючы працы камп’ютара. Тэрмінам «вірус» таксама памылкова называюць іншыя віды шкодных праграм, у ліку якіх adware і spyware, якія не маюць самааднаўляльнай функцыянальнасці. Сапраўдны вірус можа распаўсюджвацца ад камп’ютара да камп’ютара (у форме выканальнага коду) праз лакальную сетку ці Інтэрнэт, а таксама на носьбітах інфармацыі, такіх як дыскеты, CD- і DVD-дыскі і USB-флэш-накапляльнікі.
Аляксандр Апанасавіч Жук
Аляксандр Апанасавіч Жук (1918—1983) — генерал-маёр Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Пятроўшчына
Назву Пятро́ўшчына маюць:
Аляксандр Апанасавіч Жук
Біяграфія
Аляксандр Жук нарадзіўся 31 снежня 1918 года ў вёсцы Веска (цяпер Салігорскі раён Мінскай вобласці Беларусі). Вучыўся ў Мінскім тарфяным тэхнікуме. У 1934 годзе Жук быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1937 годзе ён скончыў Мінскае пяхотнае вучылішча, у 1942 годзе — курсы «Стрэл». З сакавіка 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Заходнім, Калінінскім, Данскім, Бранскім, Цэнтральным, 1-м Украінскім, 1-м і 2-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у вызваленні Польшчы, у тым ліку гарадоў і Пшасныш. Да вясны 1945 года падпалкоўнік Аляксандр Жук камандаваў 342-м стралковым палком  2-га Беларускага фронту. Вызначыўся ў час баёў у Германіі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за «умелае камандаванне стралковым палком, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» падпалкоўнік Аляксандр Жук быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 7486.
Пасля заканчэння вайны Жук працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1948 годзе ён скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзэ. У 1959 годзе ў званні генерал-маёра ён быў звольнены ў запас. Жыў у Маскве, працаваў у адным з маскоўскіх НДІ. Памёр 18 ліпеня 1983 года, пахаваны на Кунцаўскіх могілках Масквы.
Быў таксама узнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі 3-й ступені, Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Камп’ютарны вірус
Больш шанцаў на распаўсюджванне ў тых вірусаў, якія інфіцыруюць іншыя файлы ў сеткавай файлавай сістэме, ці на раздзелах, з якімі працуюць іншыя камп’ютары.
Касцёл Святога Антонія і кляштар францысканцаў (Орша)
Касцёл Святога Антонія і кляштар францысканцаў — колішні каталіцкі комплекс, які існаваў у 1680—1832 гадах у г. Орша. Размяшчаўся на паўднёвым-ўсходзе горада і займаў адзін з кварталаў уздоўж вуліцы, пракладзенай паралельна берагу Дняпра. Захаваўся былы кляштарны корпус, размешчаны па вул. Дамініканскай, 4.
Гісторыя
Касцёл знішчаны ў 1970-я гады, калі расшыралі праезную частку вуліцы Савецкай. У былых кляштарных мурах да нядаўняга часу размяшчалася турма. Цяпер будынак занядбаны.
Архітэктура
Мураваны касцёл кляштара быў узведзены ў стылі барока паводле канона трохнефавай вухвежавай базілікі. Двухярусныя вежы былі накрыты пакатымі шатрамі, бакавыя фасады рытмічна чляніліся высокімі арачнымі аконнымі праёмамі. Інтэр’ер упрыгожвалі сем алтароў, сярод якіх: Нараджэння Дзевы Марыі, Ісуса Хрыста, Апекі Найсвяцейшай Божай Маці, Святога Францыска, Святога Антонія, Святога Іосіфа. Касцёл алтаром арыентаваўся на поўдзень, галоўным фасадам звернуты да вуліцы і да ракі, размяшчаўся з невялікім водступам ад лініі забудовы.
У кляштарны комплекс уваходзілі двухпавярховы каменны корпус і аднапавярховыя каменныя келлі. Двухпавярховы корпус кляштара стаяў ззаду касцёла, трохі ўверх па рэльефу, які тут павышаецца.
Чэмпіянат свету па снукеры 2007
Чэмпіянат свету 2007 (World Snooker Championship 2007, таксама вядомы як 888.com World Snooker Championship 2007 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 21 красавіка па 7 мая 2007 года на арэне тэатра Крусібл, у Шэфілдзе, Англія. Турнір стаў 73-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе. Кампанія 888 Holdings у другі раз спансавала чэмпіянат свету. Прызавы фонд турніру склаў £941,000, з якіх £220,000 атрымаў пераможца.
Дзеючы чэмпіён свету Грэм Дот прайграў у першым раўндзе Яну Мак-Калаху — 7:10. Такім чынам, ён стаў чарговым чэмпіёнам свету, які стаў ахвярай «праклёну Крусібла» і не змог абараніць свой ​​тытул. Джон Хігінс здабыў свой ​​другі тытул чэмпіёна свету, выйграўшы ў фінальным матчы Марка Сэлбі, які патрапіў на чэмпіянат з кваліфікацыі, з лікам 18:13.
Аршанскі камбінат зборных жалезабетонных вырабаў і канструкцый
Аршанскі камбінат зборных жалезабетонных вырабаў і канструкцый — прадпрыемства ў Оршы. Пабудаваны ў 1968—1969 гадах. Асноўная прадукцыя (1995): зборны жалезабетон (пустотны насціл, палі, рыгелі, пліты дарожныя, аэрадромныя, перакрыцці, апорныя асвятляльныя і цэнтрыфугавана калоны). Вытворчая магутнасць 184 м жалезабетонных вырабаў за год (1994).
Венгерская дзяржава
Венгерская Дзяржава (Magyar Királyság) ці «Урад Нацыянальнага Адзінства» (Nemzeti Összefogás Kormánya) — дзяржава-сатэліт Трэцяга Рэйха, якая існавала ў перыяд з кастрычніка 1944 па май 1945 на тэрыторыі Каралеўства Венгрыя.
Прычынай зрушэння ўлады і стварэння марыянетачнага рэжыму паслужыла жаданне венгерскага ўрада рэгента Міклаша Хорці выйсці з вайны і падпісаць перамір’е з СССР. Германія на той момант страціла ўжо амаль усіх саюзнікаў, якія або самастойна выйшлі з вайны (як Румынія і Балгарыя), або былі акупаваны войскамі Антыгітлераўскай кааліцыі. З прычына таго, што Венгрыя мела стратэгічна важнае значэнне з-за наяўнасці на яе тэрыторыі радовішчаў нафты. Венгерская нацыянал-сацыялістычная партыя Скрыжаваных стрэл, легалізаваная яшчэ ў сакавіку 1944, мела моцную германскую падтрымку і на той момант ужо стала значнай палітычнай сілай у краіне.
Нацыянальныя інтарэсы ў Венгрыі былі іншымі, аднак у выніку моцнага германскага ціску і хуткага наступу Чырвонай Арміі ўсе сілы і рэсурсы былі кінуты на працяг вайны. Адыходзячыя венгерскія і нямецкія часці знішчалі за сабой масты і астатнюю інфраструктуру, з мэтай максімальна запаволіць савецкі наступ. Для папаўнення колькасці арміі дзяржава праводзіла татальную мабілізацыю, якой падвяргалася ўсё насельніцтва ўзростам ад 12 да 70 гадоў. Гэтак жа з венгерскіх ваеннаслужачых фарміраваліся дывізіі нямецкіх войскаў СС (25-я, 26-я, 33-я). Прадстаўнікі салашысцкага ўрада ў канцы снежня 1944 г. адправіліся да Гітлеру з просьбай павялічыць колькасць нямецкіх войскаў на тэрыторыі Венгрыі. Фюрар даў абяцанне адправіць у Венгрыю яшчэ два-тры армейскіх карпусы і адтуль пачаць «асноўны наступ супраць рускіх». У снежні 1944 пачалася Будапешцкая аперацыя, 1-я венгерская армія сумесна з нямецкімі войскамі спрабавала ўсімі сіламі ўтрымаць горад, аднак у лютым 1945 ён усё-ткі быў узяты Чырвонай Арміяй. Дагэтуль значная частка Венгрыі ўжо не кантралявалася ўрадам Салашы. 6 сакавіка нямецкія войскі і 3-я венгерская армія пачалі наступальную аперацыю «Абуджэнне вясны» (у савецкай літаратуры вядомая як Балатонская абарончая аперацыя), з мэтай адкінуць савецкія войскі і змяніць ход вайны на сваю карысць, якая апынулася апошняй буйной нямецкай аперацыяй у Другой сусветнай вайне. Наступ пачаўся адносна паспяхова, аднак неўзабаве выдыхнуўся і ініцыятыва канчаткова перайшла да Чырвонай Арміі.
Пасля правалу аперацыі, у канцы сакавіка 1945 урад Салашы бег у Германію, і рэжым фактычна спыніў сваё існаванне. Афіцыйна ён быў скасаваны 7 мая, за дзень перад капітуляцыяй Германіі.
Players Tour Championship 2012/2013 – Этап 4 (снукер)
Players Tour Championship 2012/2013 – Этап 4 (таксама вядомы як Трафей памяці Кей Сюзан 2012) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 14 лістапада 2012 года ў паўднёва-заходняй акадэміі снукера, у Глостэры, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
The Elder Scrolls V: Dragonborn
«The Elder Scrolls V: Dragonborn» (Старажытныя Скруткі 5: Драконанароджаны) — трэці глабальны дадатак да гульні «The Elder Scrolls V: Skyrim».
Распрацоўка
Паводле даных сайта gameinformer.com, гандлёвую марку «Dragonborn» Bethesda Softworks зарэгістравала яшчэ ў маі 2012 года. Інфармацыя пра новы DLC была таксама знойдзена ў апошнім патчы для Skyrim на PC, які прадугледжваў, што Dragonborn будзе ўключаць новую браню, магчымасць асядлаць драконаў (што было ўжо прадстаўлена Bethesda на GameJam з прэзентацыі DICE 2012) і новую вялікую лакацыю, дзе будуць адбывацца падзеі DLC — Солстхейм, востраў, які ўжо аднойчы выступаў у якасці месца дзеяння адона Bloodmoon для TES III: Morrowind.
Як і папярэднія дадаткі, паводле дагавора з Microsoft, Dragonborn стаў даступны ігракам з Xbox 360 4 снежня, версія для PC стала даступная 5 лютага 2013, версія для PS3 — 12 лютага 2013 года. Уся інфармацыя пра выхад была апублікавана ў афіцыйным блогу Bethesda Softworks.
Заходнееўрапейскі тэатр ваенных дзеянняў Другой сусветнай вайны
Заходнееўрапейскі тэатр ваенных дзеянняў Другой сусветнай вайны (1939—1945) — баявыя дзеянні, якія праходзілі падчас Другой сусветнай вайны ў Заходняй Еўропе і Атлантыцы.
Дзіўная вайна. Першы этап бітвы за Атлантыку (верасень 1939 — красавік 1940)
3 верасня 1939 года Вялікабрытанія і Францыя абвясцілі вайну Германіі. Гэта была мера ў адказ на нямецкае ўварванне ў Польшчу. З верасня 1939 і да вясны 1940 года ў Заходняй Еўропе вялася так званая «Дзіўная вайна». Французская армія і англійскі экспедыцыйны корпус, які высадзіўся ў Францыі, з аднаго боку і нямецкая армія — з іншага, вяла абстрэльвалі адзін аднаго, не прадпрымаючы актыўных дзеянняў. Зацішша было прытворным, з прычыны таго, што немцы проста асцерагаліся вядзення вайны на «два франты».
Напачатку вайны Вялікабрытанія і Францыя мелі значную перавагу над Германіяй як на сушы, так і на моры. Разумеючы эканамічную залежнасць Вялікабрытаніі ад яе велізарных уладанняў у розных канцах свету, нямецкае камандаванне адправіла супраць брытанскага грузавога і гандлёвага флоту значныя сілы. З першых дзён вайны нямецкія караблі выйшлі «на паляванне» за брытанскімі судамі ў адкрыты акіян і нават да берагоў Лацінскай Амерыкі і Афрыкі. Першая буйная марская бітва адбылася 19 снежня 1939 года ў заліве Ла-Плата каля берагоў Аргенціны, дзе немцы страцілі крэйсер «Адмірал граф Шпее», які да гэтага знішчыў 9 брытанскіх суднаў. Бітва вядома як Бітва ля Ла-Платы.
Уварванне ў Данію і Нарвегію (красавік — чэрвень 1940)
Раніцай 9 красавіка 1940 года нямецкія войскі ўварваліся ў нейтральныя Данію і Нарвегію з мэтай узмацнення германскіх пазіцый у Атлантыцы і Паўночнай Еўропе, у якасці прэвентыўнай меры для недапушчэння аналагічных дзеянняў з боку Вялікабрытаніі і Францыі і для захопу жалезарудных радовішчаў. «Дзіўная вайна» скончылася, і саюзнікі пачалі пераходзіць да актыўных дзеянняў. Нямецкія сілы высадзілі дэсант у гавань Капенгагена, кароль Крысціян X і дацкі ўрад пад пагрозай бамбардзіроўкі былі прымушаны да капітуляцыі. Данія была абвешчана пратэктаратам Германіі. У Нарвегіі немцы выкінулі дэсанты і захапілі найбуйнейшыя гарады: Осла, Тронхейм, Нарвік. Аднак нарвежскі ўрад адмовіўся капітуляваць і заклікаў народ змагацца з ворагам. На дапамогу нешматлікай нарвежскай арміі прыбылі брытанскія войскі. Ім атрымалася замацавацца на поўначы і весці адчайную барацьбу супраць перавышаючай па колькасці арміі Германіі. Спробы англа-нарвежскіх войскаў выбіць немцаў з занятых імі пунктаў прывялі да шэрагу баёў у раёнах Нарвіка, Намсуса, Моле (Мольдэ) і інш. Брытанскія войскі адбілі ў немцаў Нарвік. Але вырваць стратэгічную ініцыятыву ім не атрымалася. Напачатку чэрвеня яны эвакуіраваліся з Нарвіка (Гл. Бітва пры Нарвіку).
Уварванне ў Францыю (май — чэрвень 1940)
10 мая 1940 года нямецкія войскі пачалі наступ на Францыю, Бельгію, Нідэрланды і Люксембург. За кароткі час яны здолелі зламаць супраціўленне бельгійскай арміі. Сілы саюзнікаў высунуліся ім на дапамогу ў Бельгію. Тым часам другая групоўка нямецкіх войскаў, якая першапачаткова рухалася павольна даўшы буйным англа-французскім сілам прайсці ў Бельгію, уварвалася ў Нідэрланды і да 14 мая вымусіла капітуляваць галандскую армію. Буйныя англа-франка-бельгійскія сілы апынуліся ў акружэнні каля горада Дзюнкерк. Немцы, аднак, не прынялі хуткіх дзеянняў для знішчэння гэтай групоўкі і саюзнікам атрымалася эвакуіраваць свае войскі на Брытанскія астравы (гл. Дзюнкеркская аперацыя). 26 мая Бельгія капітулявала. Французская армія размешчаная на лініі Мажыно не чакала наступу немцаў у абыход умацаванняў Лініі Мажыно праз Ардэны і апынулася не гатовай да абароны. Немцам здолелі за кароткі час разграміць дзве найдужэйшыя французскія арміі, якія знаходзіліся на гэтай лініі і разгарнуць наступ у цэнтр Францыі. Спешна кінутыя французскім камандаваннем дрэнна абсталяваныя войскі не змаглі стрымаць наступы нямецкай арміі. 10 чэрвеня Італія абвясціла вайну Францыі і Вялікабрытаніі, і гэта прывяло да адкрыцця новага тэатра ваенных дзеянняў — Міжземнаморскага. Нягледзячы на колькасную перавагу, італьянскія войскі не змаглі прарваць абарону французаў на поўдні. 14 чэрвеня нямецкія войскі занялі Парыж. 21 чэрвеня Францыя падпісала капітуляцыю. 3/5 тэрыторыі Францыі адышлі пад кантроль Германіі. На астатняй тэрыторыі быў створаны марыянетачны ўрад генерала Петэна.
Бітва за Брытанію (ліпень 1940 — май 1941)
Разграміўшы Францыю немцы спрабавалі вымусіць Вялікабрытанію да капітуляцыі і для гэтага пачалі масавыя бамбёжкі Брытанскіх астравоў. З ліпеня 1940 года па май 1941 года працягвалася найбуйнейшая ў гісторыі авіяцыйная бітва ў небе над Брытаніяй. Немцам так і не атрымалася дасягнуць пастаўленых мэт, заваяваць панаванне ў паветры і знішчыць брытанскія ВПС. Далей паветраныя баі паміж саюзнікамі і люфтвафэ праходзілі ў небе над Заходняй Еўропай і заходняй часткай Германіі (галоўным чынам Рурскім прамысловым раёнам), асабліва стратэгічныя бамбардзіроўкі. У гэты ж час англічане патапілі найбуйнейшы нямецкі лінейны карабель «Бісмарк», які выйшаў у Атлантыку, пасля чаго германскае камандаванне было вымушана адмовіцца ад далейшых крэйсерскіх дзеянняў з удзелам буйных баявых караблёў.
Зацішша на фронце (май 1941 — чэрвень 1944)
Пасля мая 1941 года на заходнім фронце наступіла зацішша. Немцы перакінулі ўсе свае войскі на ўсход і буйных сухапутных аперацый не праводзілі. Толькі авіяцыя зрэдку бамбардзіравала Брытанскія астравы. У той жа час нарошчваліся маштабы падводнай вайны. Колькасць нямецкіх падводных лодак, якія дзейнічалі ў Атлантыцы да сярэдзіны 1941 года дасягнула 170 адзінак, а да канца года — 280. З іх у кожны момант прыкладна 40 % знаходзіліся на базах для рамонту і абслугоўвання, 30 % — на шляху на баявое дзяжурства ці вярталіся на базы, і толькі 30 % непасрэдна ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях.
Адначасова змянілася тактыка іх дзеянняў. Замест адзіночных нападаў стала практыкавацца тактыка групавых нападаў («ваўчыная зграя»), пры якой падводная лодка, якая выявіла караван суднаў праціўніка, выклікала ў раён выяўлення да 10-20 падводных лодак для сумеснага нападу каравана з розных кірункаў. Гэта тактыка, дапоўненая дзеяннямі нямецкай авіяцыі прывяла да цяжкіх страт англійскага гандлёвага флоту.
19 жніўня 1942 года брытанскія і канадскія войскі нечакана атакавалі французскі горад Дзьеп. Немцы адбілі гэты напад, нанясучы саюзнікам цяжкія страты, аднак займелі досвед правядзення дэсантнай аперацыі, які дапамог ім у далейшым у адкрыцці другога фронту.
Другі фронт у Італіі, ліпень 1943
10 ліпеня 1943 года саюзнікі высадзіліся на Сіцыліі, 3 верасня ў Італіі, у сутнасці, гэтым адкрыўшы другі фронт у Еўропе.
Другі фронт у Францыі, чэрвень 1944
6 чэрвеня 1944 амерыканскія, брытанскія і канадскія войскі пад камандаваннем генерала Эйзенхаўэра пачалі высадку ў Нармандыі (Паўночная Францыя). Звычайна гэта завуць "адкрыццём другога фронта ў Еўропе". Да канца ліпеня саюзнікі занялі плацдарм шырынёй каля 100 км і да 50 км у глыбіню. 25 ліпеня саюзнікі перайшлі ў наступленне, нанясучы галоўны ўдар з раёна Сен-Ло. 7 жніўня немцы паспрабавалі нанесці контрудар з мэтай адрэзаць ад баз забеспячэння амерыканскія часці, якія прарваліся ў Брэтань, аднак ён не меў поспеху. Амерыкана-канадскія войскі нанеслі паражэнне галоўным сілам нармандскай групоўкі немцаў пад Фалезам, разграміўшы тут 6 дывізій. 15 жніўня амерыкана-французскія войскі высадзіліся на ўзбярэжжа Паўднёвай Францыі. Нямецкія войскі аказалі слабое супраціўленне і, з прычыны таго, што агульнае становішча на Заходнім фронце складвалася для іх няўдала, 19 жніўня пачалі адыходзіць з тэрыторыі Паўднёвай Францыі. На акупаваных тэрыторыях актывізаваліся дзеянні французскіх партызанаў. 25 жніўня саюзнікі пры падтрымцы партызанаў вызвалілі Парыж.