cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слаўнае (станцыя)
Сла́ўнае (, Славное)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Слаўнае; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Нарцызава і прыпыначным пунктам Краснаўка.
Гісторыя
28 жніўня 1942 года добра ўзброеная група партызан колькасцю 350 чалавек атакавала станцыю Слаўнае.
Пелага
Пелага (Pelago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 7553 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 140 чал./км². Займае плошчу 54 км². Паштовы індэкс — 50060, 50065. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Клімент.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Глыбочыцка (станцыя метро)
Глыбочыцка (Глибо́чицька) — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі.
Ойскірхен
Ойскірхен (Euskirchen) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 139,63 км². Афіцыйны код — 05 3 66 016.
Цюльпіх
Цюльпіх (Zülpich) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 101 км². Афіцыйны код — 05 3 66044.
Горад падзяляецца на 20 гарадскіх раёнаў.
IC 1866
IC 1866 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аэрапорт (станцыя метро, Кіеў)
Аэрапорт (Аеропорт) — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі.
Сурб Хач (хачкар)
Сурб Хач — армянскі хачкар (крыж-камень) VI стагоддзя, які паслужыў асновай для аднайменнага манастыра ў Крыме, потым перавезены ў раён ракі Дон. У наш час знаходзіцца ў манастыры Сурб Хач у Растове-на-Доне.
Гісторыя
У XI — XIII стагоддзях, пасля падзення сталіцы армянскага царства горада Ані, гнаныя туркамі-сельджукамі, а потым мангола-татарамі, пакінулі свой горад і радзіму. Вялікая частка перасяленцаў апынулася ў Крыме. Вывезены з Ані хачкар Сурб Хач паслужыў асновай для крымскага аднайменнага манастыра, узведзенага ў 1385 годзе ў наваколлі горада Стары Крым. Цягам пяці стагоддзяў хачкар знаходзіўся ў крымскім армянскім манастыры Сурб Хач.
У 1778 годзе пачалося перасяленне крымскіх армян у раён рэкі Дон. Сыходзячы, армянскія перасяленцы бралі з сабой самае патрэбнае, у тым ліку і царкоўную маёмасць, сярод якіх было 800 хачкараў, улучаючы хачкар Сурб Хач. На новай Радзіме былыя жыхары Крыма спрабавалі захаваць выгляд і імёны пакінутых храмаў. Прывезеныя з сабой арнаментаваныя хачкары ў пабудаваных цэрквах рабіліся неадымным элементам мастацкага ўбрання. Яны месцаваліся на фасадах і ў інтэр'ерах храмаў. Асаблівую сімвалічную ролю гуляў анійскі хачкар, змешчаны ў цэрквы мужчынскага манастыра Сурб Хач, што атрымала назву ў гонар крымскага прыстанку.
У 1924 годзе манастырская царква была зрабавана. Крыж-камень быў перавезены ў Саборны храм Сурб Лусаворыч. Аднак пасля таго, як і ён, у 30-я гады быў зачынены, хачкар Сурб Хач быў усталяваны ў могілкавай царкве Святога Карапета. Пасля гэтага хачкар быў перавезены ў музей руска-армянскага сяброўства, які знаходзіўся ў будынку зачыненай царквы Сурб Хач. У 2007 годзе манастыр быў вернуты Армянскай Апостальскай Царкве. Планавалася, што пры пераездзе музея ў новы будынак хачкар таксама будзе перавезены. Аднак па просьбе вернікаў хачкар Сурб Хач застаўся ў аднайменнай царкве, дзе і знаходзіцца дасёння.
Будова
У канцы XIX стагоддзя хачкар Сурб Хач апраўляла пазалочаная шкляная рама, дапаўнялі яго два крыжы: вялікі медзяны і невялікі срэбны, якія зніклі пасля рабавання царквы ў 20-я гады. Не адрозніваючыся асаблівай вытанчанасцю, хачкар быў зроблены з базальту. Надпісы на помніку адсутнічалі. На добрым боку крыжа-каменя ёсць дзве выявы тыповыя для хачкараў старажытнага паходжання: У верхняй частцы каменя — разетка з дэкаратыўным арнаментам, сімвалізуючым сонца — што ў сваю чаргу з'яўляецца знакам вечнасці, што паказвае на вечнае жыццё. Пад разеткай знаходзіцца вялікі крыж — знак хрысціянства.
Пушкары (ваенныя)
Пушкары — катэгорыя ваенна-служылых людзей у Вялікім Княстве Літоўскім у XV—XVIII стст.
З XV ст. пушкарамі называлі артылерыстаў, пазней, да канца XVI ст. і ліцейшчыкаў гармат.
Пушкары былі пры дзяржаўных і прыватных гарадах і замках, у XVI—XVII стст. арганізоўваліся ў атрады. У час вайны пушкары павінны былі знаходзіцца пры гарматах на ўмацаваннях горада ці замка. Служба пушкароў была спадчынная, яны выраблялі і даглядалі порах, боепрыпасы для ружжыў і гармат, а таксама выраблялі і рамантавалі самі ружжы, радзей гарматы. У прыватных замках пушкары выконвалі кавальскія работы, некаторыя паліцэйскія функцыі. Гарадскія пушкары адказвалі за стан абарончых умацаванняў каля баявых пазіцый гармат. Пушкары мелі харчовае і грашовае ўтрыманне, дадаткова маглі атрымліваць вольныя ад падаткаў зямельныя надзелы (ад 0,5 да 6 валок, пераважна па 2 валокі), млыны, корчмы і інш. У XVIII ст. ў сувязі з развіццём артылерыі, зменай тактыкі ваенных дзеянняў роля гармат і замкавых умацаванняў зменшылася, таму пушкары паступова замяняліся артылерыстамі рэгулярных войск Вялікага Княства Літоўскага і войск магнатаў. У прыватных гарадах пушкары пэўны час захоўваліся як замкавыя рамеснікі.
Маскожаў (гміна)
Маско́жаў (Moskorzew) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Улашчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Маскожаве. Плошча гміны складае 71,29 км². Станам на 2006 год у гміне Маскожаў пражывалі 2930 чалавек, шчыльнасць — 41,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 14 населеных пунктаў.
Іерагліфічны ключ
Іерагліфічны ключ, таксама іерагліфічны радыкал (кит. 部首, піньінь bùshǒu, транскрыпцыя бушоў) — графічны элемент ці просты іерогліф кітайскага пісьма, з якіх складаюцца састаўныя іерогліфы. Можа быць сэнсавым альбо фанетычным паказальнікам, гэта значыць указваць на сэнс ці вымаўленне.
Гісторыя
У самых першым кітайскіх слоўніках, такіх як Эр'я 3 ст. да н. э., сімвалы групаваліся па семантычным катэгорыям. Знайсці пэўнае слова можна было ў тэматычным раздзеле.
Ключы ўпершыню з'яўляюцца ў старажытным слоўніку «Паходжанне кітайскіх сімвалаў» (說文解字 альбо 说文解字, Shuo-wen chieh-tzu). Каля 1 ст. н. э. вучоны Сюй Шэнь з імперыі Хань склаў першы слоўнік, у якім іерогліфы былі ўпарадкаваны па прынцыпу "ключа" з прыведзеным аналізам будовы іерогліфа. Слоўнік налічваў 9353 іерогліфа, якія сартаваліся паводле 540 ключоў.
Падчас дынастыі Мін вучоны Мэй Індзю ў 1615 годзе выдаў слоўнік "Збор іерогліфаў" (字彙, zìhuì), у якім паменшыў колькасць ключоў да 214 і размясціў сімвалы ў парадку павялічвання колькасці рыс.
Больш вядомы слоўнік Кансі быў складзены ў 1710—1716 гадах па загадзе імператара Кансі з дынастыі Цын. Складальнікі слоўніка прынялі за аснову створаныя за стагоддзе да таго два слоўніка «Збор іерогліфаў» Мэй Індзю і "Правільнае напісанне іерогліфаў" (1627) аўтарства Чжан Цзылі. Спіс ключоў Кансі выкарыстоўвацца дагэтуль у кітайскіх слоўніках.
Аднак пасля моўнай рэформы 1983 у Кітаі традыцыйны набор радыкалаў Кансі стаў непрыдатным для пошуку і індэксацыі спрошчаных іерогліфаў. У 1893 годзе Камітэт па рэфармаванню кітайскай пісьменнасці выдаў "Табліцу ўніфікаваных індэксіруемых кампанентаў кітайскага іерогліфа", у якой налічваецца 201 знак.
Найбольш распаўсюджанай сістэмай зараз з'яўляюцца ключы Кансі, менавіта яны зараз выкарыстоўваюцца ў Unicode для выяўлення іерогліфаў.
Размяшчэнне ў іерогліфах
Часцей за ўсё семантычныя ключы, якія ўказваюць на сэнс, размяшчаюцца злева альбо зверху іерогліфа, а фанетычныя ключы, якія ўказваюць на вымаўленне, знаходзяцца справа ці знізу. Але гэта не строгія правілы, і існуе шмат выключэнняў.
Выгляд мноства ключоў змяняецца ў іерогліфе, часта яны звужаюцца, скарочваюцца, альбо могуць прымаць зусім іншую форму.
Маніхі (Смаленская вобласць)
Маніхі (Манихи) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Плошча Перамогі (станцыя метро, Кіеў)
Плошча Перамогі (Площа Перемоги) — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі.
IC 1867
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Okular
Okular — універсальная праграма для прагляду дакументаў з асяроддзя працоўнага стала KDE. Яно заснавана на KPDF і заклікана замяніць яго, а таксама KGhostView, KFax, KFaxview, KDVI ў KDE версіі 4, каб дамагчыся ўніверсальнасці пры праглядзе розных фарматаў. Дазваляе падлучаць дадатковыя модулі, за кошт чаго пашыраць спіс падтрымліваемых фарматаў файлаў.
Распрацоўшчык
Распрацоўку Okular пачаў Пётр Шыманскі на Google Summer of Code ў 2005 годзе
Фарматы
Okular падтрымлівае наступныя фарматы файлаў:
Слабада (прыпыначны пункт)
Слабада́ (, Слобода)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 2 км на паўночны захад ад вёскі Ганчароўка; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Дамашаны і станцыяй Гарадзішча.
Смалячкова
Смалячкова (Lautaranta — «Плытавы бераг») — пасёлак у Расіі, унутрыгарадское муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Курортнага раёна горада федэральнага значэння Санкт-Пецярбурга.
Названы ў 1948 годзе ў гонар Героя Савецкага Саюза снайпера Феадосія Смалячкова, які загінуў пад Пулкавым у 1942 годзе. Да гэтага — вёска Лаўтаранта (частка вёскі Іна), Інанкуля — назва перакладаецца як «Дошкавы бераг», магчыма тут, калісьці быў склад з дошкамі. Смалячкова з’яўляецца самай аддаленай ад цэнтра Санкт-Пецярбурга адміністрацыйна падпарадкаванай гораду тэрыторыяй, размяшчаючыся на 70-74 кіламетрах Прыморскай шашы.
У пасёлку знаходзіцца помнік культурна-гістарычнай спадчыны рэгіянальнага ўзроўню аховы Ціхі бераг.
Вакзальная (Падольска-Вігураўская лінія)
Вакзальная (Вокз́альна) — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі.
Понтасьевэ
Пантас'евэ (Pontassieve) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 20622 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 182 чал./км². Займае плошчу 114 км². Паштовы індэкс — 50065, 50060, 50069. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бытча
Бы́тча (, Бытча) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета. У 1924—1963 гадах цэнтр Бытчанскага сельсавета.
Мідзюлькі
Мідзюлькі (Мидюльки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Анэліна (Талачынскі раён)
Анэ́ліна (, Анелино) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
У 1954—1960 гадах цэнтр Анэлінскага сельсавета, да 29 снежня 1961 года ў складзе Азярэцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Талачын, за 122 км ад Віцебска, за 23 км ад чыгуначнай станцыі Талачын.
Жодзінскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Жодзінскі дзяржаўны політэхнічны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Жодзіна. З’яўляецца філіялам БНТУ.
Гісторыя
У 1958 годзе Міністэрствам адукацыі БССР пры Беларускім аўтазаводзе быў адкрыты філіял Мінскага аўтамеханічнага тэхнікума ў г. Жодзіна для забеспячэння вытворчасці кваліфікаванымі спецыялістамі. 23 красавіка 1973 г. загадам № 175 Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР на базе філіяла створаны Жодзінскі політэхнічны тэхнікум. У 1975 годзе тэхнікум прыняты ў падпарадкаванне Міністэрства аўтамабільнай прамысловасці СССР.
Спецыяльнасці
Каледж праводзіць навучанне па наступных спецыяльнасцях сярэдняй спецыяльнай адукацыі :
Францыск Станкар
Францыск Станкар (Franciscus Stancarus; —) — вядомы пратэстант. Аўтар вядомай граматыкі яўрэйскай мовы «Ebreae grammaticae institutio» (Базель, 1547; 2-е выд. 1555).
Нарадзіўся ў горадзе Мантуя (правінцыя Ламбардыя ў Італіі). Вымушаны быў збегчы з Мантуі, калі там, у 1540-х гг., падняліся ганенні на асоб, западозраных у спагадзе новым рэлігійным вучэнням, адправіўшыся спачатку ў Швейцарыю, а адтуль у Трансільванію.
У 1549 годзе Францыск ужо ў Польшчы, дзе кароль Жыгімонт II Аўгуст прапанаваў яму кафедру яўрэйскай мовы ў Кракаўскім універсітэце. Пратэстанцкія гледжанні, якія Станкар праводзіў на лекцыях, прывялі да таго, што ён неўзабаве быў зняволены ў турму. Пратэстанты дапамаглі яму збегчы і далі ў сябе прытулак, даручыўшы яму арганізацыю іхніх цэркваў у Малой Польшчы.
З прычыны пераследу з боку каталіцкай царквы, Станкар у 1551 г. пакінуў Польшчу і накіраваўся ў герцагства Прусію. Вучэнне яго, быццам Ісус Хрыстос быў пасрэднікам паміж Богам і людзьмі толькі ў сілу сваёй чалавечай прыроды, выклікала моцны адпор з боку лютэранскіх прапаведнікаў. Калі праз два гады Ф. Станкар вярнуўся ў Польшчу, стаўленне да яго тамтэйшых пратэстантаў неўзабаве моцна змянілася, бо яго вінавацілі ў ерасі.
Яго вучэнне знайшло сабе паслядоўнікаў толькі ў некалькіх магнатаў. Ён быў адным з перакладчыкаў Бібліі, надрукаванай у 1563 г. у Брэсце высілкам Мікалая Радзівіла Чорнага. Адрозніваючыся вялікай настойлівасцю і задзірлівым характарам, Станкар нястомна вёў са сваімі сапернікамі багаслоўскую палеміку, уладкоўваючы і публічныя дыспуты. Быў знаёмы з Кальвінам. Ад шлюбу з Барбарай Маршэўскай пакінуў чатыры дачкі і двух сыноў. Унучка Францыска Станкара па сыну Пятру, выйшла замуж за Веспасіана Сяніцкага.
Лэйла Фернандэс
Лэ́йла А́ні Ферна́ндэс (Leylah Annie Fernandez;, Манрэаль, Канада) — канадская тэнісістка. Фіналістка аднаго турніру Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат ЗША 2021) і аднаго турніру Вялікага шлема ў жаночым парным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат Францыі 2023), пераможца двух турніраў WTA ў адзіночным разрадзе, член нацыянальнай зборнай у Кубку Білі Джын Кінг.
Былая першая ракетка свету ў юніёрскім рэйтынгу, пераможца аднаго юніёрскага турніру Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат Францыі — 2019), фіналістка аднаго юніёрскага турніру Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі — 2019).
Юнацкая кар’ера
Лэйла Фернандэс пачала вучыцца тэнісе пад кіраўніцтвам свайго бацькі, Хорхэ (былога футбаліста ), які перабраўся ў Канаду з Эквадора ў дзяцінстве. Малодшая сястра Лэйлы,, таксама актыўна займаецца тэнісам. Дзіцячая тэнісная кар’ера Лэйлы, у адрозненне ад многіх маладых канадскіх тэнісістаў, развівалася па-за рамкамі падрыхтоўчай праграмы Федэрацыі тэніса Канады. У Манрэалі яе трэніраваў трэнер з Бельгіі Франсіска Санчэс; аднак калі сям’я перабралася ў Фларыду, з ёй зноў працаваў Хорхе (пазней сям’я атрымала фінансаванне ад федэрацыі, і за навучанне Лэйлы ўзяўся трэнер Дэйв Райнберг ). У 15 гадоў Фернандэс упершыню згуляла на юніёрскім турніры Вялікага шлема — Адкрытым чэмпіянаце Францыі. Там яна дайшла да паўфіналу, прайграўшы будучай чэмпіёнцы Коры Гаўф. Гэтую паездку ў Парыж фінансавала не федэрацыя, а прыватны фонд. Толькі ў 2019 годзе Лэйла атрымала стыпендыю на паездку на спаборніцтвы.
На пачатку 2019 года Фернандэс стала фіналісткай Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі ў адзіночным разрадзе сярод дзяўчын, падняўшыся пасля гэтага на чацвёртую пазіцыю ў юніёрскім рэйтынгу ITF, а ў чэрвені заваявала тытул на Адкрытым чэмпіянаце Францыі. Яна стала першай прадстаўніцай Канады, якая заваявала адзіночны юніёрскі тытул на «Ралан Гарос» (до гэтага канадцы перамагалі на Уімблдане і Адкрытым чэмпіянаце ЗША) і першай з 2004 года, у каго атрымалася выйграць гэты турнір, займаючы першае месца ў пасеве. За шэсць матчаў у Парыжы Фернандэс не аддала суперніцам ніводнага сэта.
Пачатак прафесійных выступленняў
У прамежку паміж юніёрскімі турнірамі Вялікага шлема Фернандэс упершыню выступіла за зборную Канады ў Кубку Білі Джын Кінг. У сваёй дэбютнай сустрэчы ў Прасцеёве (Чэхія) 16-гадовая Лэйла саступіла 19-гадовай Маркеце Вандроўшавай. У верасні 2019 года канадка дабралася да першага месца ў юніёрскім рэйтынгу ITF, але да гэтага часу яна ўжо спыніла ўдзельнічаць у турнірах для дзяўчын (Адкрыты чэмпіянат Францыі стаў апошнім яе турнірам на юніёрскім узроўні). За другую палову сезона Фернандэс заваявала тры тытулы ў турнірах жаночага цыклу ITF, перамогшы як у адзіночным, так і ў парным разрадзе ў Гаціно (Квебек), а затым выйграўшы турнір з прызавым фондам 60 000 долараў у Сагнэ ў пары з Меладзі Колар.
На пачатку 2020 года на Адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ўпершыню ў кар’еры прабілася ў асноўную сетку дарослага турніру Вялікага шлема, але ў першым крузе прайграла Лорэн Дэвіс. У лютым у матчы Кубка Федэрацыі супраць зборнай Швейцарыі здабыла перамогу над 5-й ракеткай свету Беліндай Бенчыч, у адсутнасць Б’янкі Андрэеску, прынёсшы такім чынам адзінае ачко зборнай Канады. У канцы таго ж месяца Фернандэс, якая займала 190-е месца ў рэйтынгу, дайшла да фіналу міжнароднага турніру ў Акапулька, перамогшы на шляху трох суперніц з першай сотні. З пераможцай Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі Сафіяй Кенін канадка сустрэлася ў другім крузе Адкрытага чэмпіянату ЗША, прайграўшы ў двух сэтах. Пасля гэтага яна, абыграўшы саперніц, якія займалі ў рэйтынгу 36-е і 47-е месца, дайшла да трэцяга кола ў Адкрытым чэмпіянаце Францыі, дзе яе спыніла 11-я ракетка свету Петра Квітава. Канцоўку сезона Фернандэс правяла ў турнірах ITF, дзе выступала ў пары з малодшай сястрой Б’янкай, у тым ліку пабываўшы ў фінале ў Шарм-эш-Шэйху. У сярэдзіне верасня Лэйла ўвайшла ў лік ста наймацнейшых тэнісістак свету ў адзіночным разрадзе, а да канца года дасягнула ў рэйтынгу 88-га месца, у парах ж яе становішча ў канцы трэцяй сотні практычна не змянілася.
2022—2023
Увясну 2022 года Фернандэс другі раз запар заваявала тытул у Мантэрэі. У фінале яна перамагла калумбійку Камілу Асорыя ў трох сэтах, у апошнім з якіх прайгравала 4:1 па геймах, а затым адыграла пяць матчболаў. На Адкрытым чэмпіянаце Францыі канадка дайшла да чвэрцьфіналу, абыйграўшы дзвюх сеяных суперніц, і да жніўня дасягнула 13-га месца ў рэйтынгу. Аднак на Адкрытым чэмпіянаце ЗША яна не змагла наблізіцца да мінулагодняга поспеху, прайграла ўжо ў другім коле і скончыла сезон на 40-й пазіцыі. У канцы года са сборнай Канады ўдзельнічала ў фінальным турніры Кубка Білі Джын Кінг, дзе ў групе перамагла з лікам 6:0, 6:0 прадстаўніцу Італіі Федэрыку Трэвізан, але затым саступіла швейцарскай тэнісістцы Беліндзе Бенчыч. Швейцаркі ў выніку і заваявалі Кубак.
У 2023 годзе асноўныя поспехі Фернандэс прыйшліся на парны разрад. У пары з амерыканкай Бетані Матэк-Сандс яна дайшла да фіналу турніру базавай катэгорыі ў Оклендзе, а затым з Тэйлар Таўнсенд — таксама да фіналу прэм’ер-турніру ў Маямі, дзе яны прайгралі аднаму з наймацнейшых тандэмаў свету Коры Гаўф-Джэсіка Пегула. На Адкрытым чэмпіянаце Францыі Фернандэс і Таўнсенд абыйгралі пасеяных восьмымі Габрыэлу Даброўскі і Луізу Стэфані ў трэцім раўндзе і ўзялі рэванш у Гаўф і Пегулы ў паўфінале, але ў фінале прайгралі ў трох сэтах несеянай пары — былой першай ракетцы свету Се Шувэй і Ван Сіньюй.
Перамогі (2)
* колькасць перамог у адзіночным разрадзе.
Перамогі (1)
* колькасць перамог у адзіночным разрадзе + колькасць перамог у парным разрадзе.
Габрыэль-Франсуа Дуаен
Габрыэль-Франсуа Дуаен (Gabriel-François Doyen;,  — , ) — французскі жывапісец гістарычнага, рэлігійнага і партрэтнага жанраў; майстар дэкаратыўнага жывапісу; вучань Ван Лоа; апошнюю трэць сваёй дзейнасці правёў у Расіі; былы рэктар Санкт-Пецярбургскай акадэміі мастацтваў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Парыжы ў 1726 годзе. У 12 гадоў праявіў мастацкія здольнасці, бацька накіраваў яго ў вучні да Ш. ван Лоа. У 1746 годзе Дуаен атрымаў рымскую прэмію і, адправіўшыся ў Італію, вывучаў там творы пераважна А. Карачы, Ланфранка, П'етра да Кортана і Салімена.
Па вяртанні ў Парыж у 1755 годзе, спачатку не знайшоў дастатковага прызнання свайму таленту, але выстаўленая ім у салоне карціна «Смерць Віргініі» даставіла яму гучную вядомасць.
За іншую карціну, «Юпітэр і Геба», у 1759 годзе Парыжская акадэмія жывапісу прыняла яго ў свае сябры. У 1767 годзе скончыў лепшы са сваіх твораў — «Miracle des Ardens» (святая Жэнеўева малітвай спыняе чуму, якая лютуе ў Парыжы; царква Святога Роха ў Парыжы). У 1767 годзе Дуаен атрымаў прафесарскае званне.
Пасля смерці Ван Лоа яму было даручана скончыць пачаты гэтым мастаком жывапісны роспіс капэлы святога Рыгора ў царкве дома Інвалідаў.
Рэвалюцыйныя смуты ў Францыі падштурхнулі Дуаена прыняць прапанову расійскай імператрыцы Кацярыны II, яна даўно запрашала яго ў Санкт-Пецярбург. Прыбыўшы туды ў 1791 годзе, ён пасяліўся ў адным з палацавых будынкаў, пачаў атрымліваць па 1200 рублёў жалавання ў год, пасля яе смерці, у імператара Паўла I. Па даручэнні ён стварыў шмат твораў, пераважна дэкаратыўнага характару, і распісаў, у ліку іншага, дзве столі для Георгіеўскай залы ў Зімнім палацы (згарэлі ў 1837 годзе), столь у будынку Старога Эрмітажа і столь у апачывальні імператара Паўла I.
Станіслаў Мірскі
Станіслаў Войцех Мірскі (Stanisław Wojciech Mirski; в. Завер’е, Браслаўскі павет — 1805 ці 1815) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Святаполк-Мірскіх герба «Бялыня». Нарадзіўся ў сям’і Цыпрыяна.
Пісар земскі браслаўскі ў 1788 годзе, вялікі пісар літоўскі з 10 студзеня 1791 года. Пасол на соймы 1784, 1788.
Належаў да рэфарматараў, «Згуртавання сяброў урадавай уставы». Уваходзіў у канспіратыўную арганізацыю Я. Ясінскага па падрыхтоўцы паўстання 1794 года. 2 красавіка 1794 года ўвайшоў у склад Найвышэйшай літоўскай рады, пасля яе роспуску 1 чэрвеня 1794 года прызначаны Т. Касцюшкам членам Цэнтральнай дэпутацыі Вялікага Княства Літоўскага, узначальваў яе Аддзел справядлівасці. Пасля здачы Вільні ў жніўні 1794 года выехаў у Гародню, потым у эміграцыі. Маёнтак Манковічы ў Дзісненскім павеце (92 душы) канфіскаваны.
Вярнуўся ў час амністыі паўстанцам Паўла I.
Член масонскай ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы, пасведчаны каля 1810, суддзя ў 1818, масон 3-й ст. у 1820.
Разам з жонкай Станіславай фундаваў касцёл у Слабодцы, пабудаваны ў 1806 г.
Узнагароды
У 1791 годзе адзначаны ордэнамі Белага Арла і Святога Станіслава.
Сям’я
У шлюбе са Станіславай з Кошчыцаў (каля 1780—1835), дачкой Антонія Тадэвуша Кошчыца. Дзеці:
У Нацыянальным музеі у Варшаве захоўваецца твор Яна Рустэма «Партрэт Станіславы Мірскай» (каля 1815), які знаходзіўся спачатку ў валоданні сям’і Мірскіх, потым Шумскіх і Лапацінскіх у Сар’і. У віленскай сядзібе ўдавы і таксаму ў маёнтку ў Завер’і часта гасціў мастак.
У Каралеўскі замак у Вавелі захоўваецца групавы партрэт «Марыя Мірская, Адам Напалеон Мірскі і Барбара Шумская» (каля 1808) Яна Рустэма, які таксама знаходзіўся ў валоданні Мірскіх, Шумскіх і Лапацінскіх. Партрэтаваныя, у антычных строях, сімвалізуюць музы і Купідона.
Салом’янска Плошча (станцыя метро)
Салом’янска Плошча (Соло́м'янська пло́ща) — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі. Згодна з праектам будзе размешчана на аднайменнай плошчы.
Даян Кітан
Даян Кітан (Diane Keaton; сапраўднае імя Даян Хол, Diane Hall; нар. 5 студзеня 1946, Нью-Ёрк) — амерыканская, прадзюсар і рэжысёр, лаўрэат прэміі «Оскар» за лепшую жаночую ролю (1977). За межамі Амерыкі вядомая галоўным чынам дзякуючы трылогіі Фрэнсіса Форда Копалы «Хросны бацька» (1972, 1974, 1990) і фільмаў Вудзі Алена.
Біяграфія
Кітан пачала сваю кар’еру на сцэне і дэбютавала на экране ў якасці статыста ў фільме «Каханыя і іншыя незнаёмцы» (1970). Яна стала вядомай дзякуючы сваёй першай галоўнай ролі ў кіно, зняўшыся ў фільме «Хросны бацька» (1972). Акрамя таго, зняла ў працягу гэтага фільму, як у «Хросны бацька 2» (1974) і «Хросны бацька 3» (1990). Фільмы, якія найбольш паўплывалі на ейную кар’еру, ёсць фільмы, дзе рэжысёрам выступіў Вудзі Ален. Да гэтых фільмаў адносяцца «Згуляй яшчэ раз, Сем» (1972), «Сонны чалавек» (1973) і «Каханне і смерць» (1975), якія замацавалі за ёй рэпутацыю камедыйнае акцёрцы. Чацвёрты фільм з Вудзі Аленам, рамантычная камедыя «Эні Хол» (1977), прывяла да таго, што Кітан стала лаўрэаткай прэміі «Оскар» за найлепшую жаночую ролю. Акрамя таго, сам фільм быў абраны найлершым на чарговай цырымоніі «Оскар».
Каб пазбегнуць таго, каб яна назаўсёды засталася вядомай у вобразе Эні Хол, Кітан стала дасведчаным драматычным выканаўцам, зняўшыся ў фільмах «У пошуках містара Гудбара» (1977) і «Інтэр’еры» (1978). Актрыса атрымала яшчэ тры намінацыі на «Оскар» за ролю феміністычнай актывісткі Луізы Браянт у фільме «Чырвоныя» (1981), жанчыны з лейкеміяй у кінастужцы «Марвінавы пакой» (1996) і драматурга ў фільме «Нешта трэба даць» (2003).
Сярод іншых папулярных фільмаў Кітан варта адзначыць «Манхэтэн» (1979), «Бэбі-бум» (1987), «Бацька нявесты» (1991) і «Бацька нявесты 2» (1995), «Таямніца забойства ў Манхэтэне» (1993), «Клуб першых жонак» (1996), «Сям’я Стоўн» (2005), і «Кніжны клуб» (2018).
Эрых фон Манштэйн
Э́рых фон Манштэ́йн (,  —, Іршэнхаўзен, Баварыя) — нямецкі генерал-фельдмаршал, удзельнік Першай і Другой сусветных войнаў. Пляменнік фельдмаршала Гіндэнбурга. Меў рэпутацыю найбольш адоранага стратэга Вермахта і быў нефармальным лідарам нямецкага генералітэту.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Берліне ў сям’і нямецкага генерала Фрыца Эрыха фон Левінскі, выхадца з нашчадкавага прускага афіцэрства. Адразу пры нараджэнні быў усыноўлены сям’ёй генерала Георга фон Манштэйн, сына Альбрэхта Густава. Родная і прыёмная маці — родныя сёстры фон Шперлінг (малодшая была бясплодная, таму сярэдняя да нараджэння сына абяцала падарыць свайго дзясятага дзіцяці ёй на выхаванне).
Вучыўся ў кадэцкай школе, у 1902—1906 гадах — у ваенным вучылішчы. З сакавіка 1906 года — на службе ў элітным 3-м прускім пяхотным гвардзейскім палку ў званні фенрыха.
Першая сусветная вайна
На пачатку Першай сусветнай вайны — ад’ютант батальёна ў званні обер-лейтэнанта ў 2-м гвардзейскім рэзервовым палку на Заходнім фронце. У лістападзе 1914 годы цяжка паранены. Пасля чарговага ранення ў ліпені 1915 годзе праведзены ў капітаны, прызначаны ад’ютантам і афіцэрам генеральнага штаба ў армейскай групе «Гальвіц». Пасля бітвы за Вердэн — начальнік аператыўнага ўпраўлення 4-й кавалерыйскай дывізіі. Падчас вайны ўзнагароджаны Жалезнымі крыжамі 1-й і 2-й ступеняў, а таксама прускім Рыцарскім крыжам з мячамі.
Другая сусветная вайна
Быў начальнікам штаба ў групе армій «Поўдзень» пад камандаваннем генерал-палкоўніка фон Рундштэта пры захопе Польшчы ў верасні 1939 года. Высунуў асноўную ідэю плана ўварвання ў Францыю.
У аперацыі «Барбароса» Манштэйн кіраваў нямецкімі войскамі на Украіне і на Доне. З лютага 1943 па сакавік 1944 камандаваў групай армій «Поўдзень». У сакавіку 1943 гады ажыццявіў аперацыю па нямецкай абароне Харкава, за што 14 сакавіка 1943 года ўзнагароджаны Дубовым Лістом да рыцарскага крыжа.
У 1944 годзе быў адпраўлены ў адстаўку за пастаянныя рознагалоссі з Гітлерам.
Памёр ад інсульту ноччу 9 чэрвеня 1973 года. Пахаваны з ваеннымі ўшанаваннямі ў Дорфмарку.
Чокаліўска (станцыя метро)
Чо́каліўска (Чо́колівська) — праектаваная станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Падольска-Вігураўскай лініі.
IC 1868
IC 1868 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Фердынанд III Кастыльскі
Святы Фернанда III Кастыльскі (Fernando III de Castilla, el Santo;, Самора — , Севілья, Іспанія) — кароль Кастыліі з 1217 года, кароль Леона з 1230 года. Сын Альфонса IX Леонскага і Берэнгарыі Кастыльскай. Прылічаны да ліку святых у 1671 годзе.
IC 1868
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фердынанд III Кастыльскі
Шлюбы і дзеці
30 лістапада 1219 года ва ўзросце 21 годы Фердынанд III жаніўся на Элізабэт Гогенштаўфен, дачцы герцага Філіпа Швабскага, таксама вядомай пад імем Беатрыс Іспанскай. Ад гэтага шлюбу нарадзілася дзесяць дзяцей.
У 1235 годзе Элізабэт памерла, і ў жніўні 1237 года Фердынанд III жаніўся другі раз на Жане, графіні Панцье. Ад гэтага шлюбу нарадзілася пяцёра дзяцей.
Слабодка (прыпыначны пункт)
Слабо́дка (, Слободка)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Слабодка.
Педрыла
Педрыла (Pedrillo Pietro-Mira) — блазан, неапалітанец, у пачатку праўлення Ганны Іванаўны прыехаў у Санкт-Пецярбург, каб спяваць ролі буфа і граць на скрыпцы ў італьянскай прыдворнай оперы. Музычная кар’ера не склалася. Трапіў у канцылярыю герцага Бірона. Педрыла стаў прыдворным блазнем і неўзабаве стаў улюбёнцам імператрыцы і яе нязменным партнёрам па картах. Нажыўшы багацце, пасля смерці імператрыцы ён вярнуўся на радзіму ў 1740 годзе.
Пры двары ён атрымаў мянушку «Адам», «Адамка», «Антоніа», «Антоній» і «Пятрушка». Ён стаў героем многіх гістарычных анекдотаў. Служыў прататыпам для папулярнага персанажа лялечных тэатраў. Гэтая мянушка адлюстравана ў фальклоры.
Дун Цічан
Дун Цічан ( — люты ) — кітайскі мастак, тэарэтык, каліграф і калекцыянер.
Мінакі (Смаленская вобласць)
Мінакі (Минаки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Расійская Савецкая Федэратыўная Сацыялістычная Рэспубліка
Расійская Савецкая Федэратыўная Сацыялістычная Рэспубліка (Российская Советская Федеративная Социалистическая Республика) (РСФСР, Расія, Савецкая Расія) — першая ў свеце сацыялістычная дзяржава, створаная ў выніку Кастрычніцкай рэвалюцыі, з 1922 па 1991 — саюзная рэспубліка СССР, самая вялікая па плошчы, насельніцтву і эканамічнай магутнасці. 25 снежня 1991 года згодна са спецыяльным законам атрымала назву Расійская Федэрацыя. Пасля ліквідацыі органаў улады СССР 25 — 26 снежня 1991 года стала незалежнай дзяржавай.
Дзяржава-прадаўжальнік і правапераемнік СССР у Савеце Бяспекі ААН і іншых міжнародных арганізацыях.
Рэджэла
Насельніцтва складае 15274 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 121 км². Паштовы індэкс — 50066. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца апостал Якаў Зевядзееў.
Партрэт Гераніма Фларыяна Радзівіла (Весэль)
Партрэт Гераніма Фларыяна Радзівіла намаляваны гданьскім партрэтыстам у 1746 годзе. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага музея ў Варшаве.
Гісторыя
Паходзіць са збораў Нясвіжскага замка. У 1950 годзе на загад уладаў СССР гэты партрэт перадалі Польшчы, цяпер ён захоўваецца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
У Нясвіжскім замку знаходзіцца копія партрэта.
Апісанне
Геранім Фларыян Радзівіл паказаны ў поўны рост з шабляй у касцюме па венгерскай модзе, на фоне разгарнутай чырвонай мантыі на. На заднім плане на фоне калон можна ўбачыць княжаскую мітру. Цераз плячо ў яго перакінута стужка.
Парная выява
Парай да выявы Іераніма Фларыяна Радзівіла з’яўляецца партрэт яго жонкі Магдалены, народжанай Чапскай (? — пасля 1761), які таксама захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага музея ў Варшаве і мае інвентарны нумар MP 2437.
Хвасцец
Хвасце́ц (coccyx), хвастцовая косць (os coccygis) — ніжні аддзел пазваночніка чалавека, які складаецца з трох-пяці зрослых рудыментарных пазванкоў.
Функцыя
Хвасцец з'яўляецца ў чалавека і іншых бясхвостых прыматаў, пачынаючы з нахалапітэка (міяцэнавы гамінід), уяўляючы сабой рудыментарны хвост. Нягледзячы на рудыментарны характар, хвасцец мае даволі важнае функцыянальнае значэнне.
Будова
Хвасцец у цэлым мае форму выгнутай піраміды, звернутай асновай дагары, а верхавінай — уніз і наперад.
Ад першага хвастцовага пазванка адыходзяць відазмененыя верхнія сустаўныя адросткі, якія атрымалі назву хвастцовых рогаў (cornua coccygea). Хвастцовыя рогі, злучаючыся з крыжавымі рогамі, удзельнічаюць у фарміраванні крыжова-хвастцовага злучэння тыпу сіндэсмоза, рухомасць у якім больш выяўлена ў жанчын. Падчас родаў хвасцец можа адхіляцца назад, павялічваючы памеры родавых шляхоў.
Па бакавых (латэральных) паверхнях цела першага хвастцовага пазванка размяшчаюцца рудыменты папярочных адросткаў, астатнія хвастцовыя пазванкі адросткаў не маюць.
Фэй Данаўэй
Фэй Данаўэй (Faye Dunaway; нар. 14 студзеня 1941) — амерыканская актрыса, лаўрэат прэміі «Оскар» (1977).
Біяграфія
Дораці Фэй Данаўэй (англ.: Dorothy Faye Dunaway) нарадзілася 14 студзеня 1941 года ў Баскаме, штат Фларыда, у сям’і унтэр-афіцэра Джона МакДаўэл Данауэя і хатняй гаспадыні Грэйс Эйпрыл. Яе бацька загінуў у гады Другой сусветнай вайны ў час амерыканскай кампаніі ў Еўропе.
Данаўэй вучылася на тэатральным аддзяленні Бостанскага, а затым Фларыдскага ўніверсітэта. У 1962 годзе яна ўступіла ў трупу амерыканскага нацыянальнага тэатра, з чаго і пачалася яе акцёрская кар’ера. У тым жа годзе яна дэбютавала на Брадвеі ў пастаноўцы «Чалавек на ўсе часы».
Упершыню на кінаэкранах Фэй Данаўэй з’явілася ў 1967 годзе — спачатку ў невядомых карцінах «Паспяшайся закат» і «Здарэнне», а затым у галоўнай ролі ў гангстэрскім трылеры Артура Пена «Боні і Клайд», якая прынесла ёй намінацыю на «Оскар». Праз год актрыса згуляла галоўную ролю ў культавым фільме-рабаванні «Афёра Томаса Краўна», стаўшы да таго часу адной з новых яркіх зорак Галівуду. Праз трыццаць гадоў Данаўэй з’явілася і ў рэмейку дадзенай карціны, дзе выканала невялікую ролю псіхатэрапеўта.
У 1970-х Данаўэй заставалася адной з вядучых амерыканскіх актрыс, што падмацоўвалася паспяховымі ролямі ў фільмах «Маленькі вялікі чалавек» (1970), «Тры мушкецёры: Падвескі каралевы» (1973), «Кітайскі квартал» (1974), «Тры дні Кондара» (1975) і «Тэлесетка», роля журналісткі Даяны Крыстэнсен у якім прынесла ёй прэміі «Оскар» і «Залаты глобус».
Партызанская брыгада імя Кастуся Каліноўскага
Партызанская брыгада імя Кастуся Каліноўскага — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1943 года. Да снежня 1943 года мела назву «Пралетарыят». Дзейнічала на тэрыторыі Беластоцкага, Граеўскага, Кнышынскага, Крынкаўскага, Саколкаўскага, Гродзенскага раёнаў. 20 ліпеня — 18 жніўня 1944 года брыгада (769 партызан, чатыры атрады) паатрадна злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў «Кузнецкія металургі» (арганізаваны ў сакавіку 1943 года ў Маскве, 23 красавіка дэсантаваны ў Івянецкі раён, перайменаваны ў «Камсамол Беларусі»), «Звязда» (арганізаваны ў лістападзе 1943 года на базе арганізатарскай групы М. А. Казакова і групы У. А. Аўдоніна, якая дзейнічала ў Гродзенскім раёне з лета 1943 года). У лютым 1944 года ў брыгаду ўвайшоў атрад імя Матросава, арганізаваны ў кастрычніку 1943 года на базе групы «Афанасьева» (І. А. Цімашэнкі), якая дзейнічала з ліпеня 1941 года ў Беластоцкім, Заблудаўскім і Крынкаўскім раёнах. На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Дзейнасць брыгады
Партызаны зрабілі больш за сто дыверсій. Зрывалі перавозкі, знішчалі жывую сілу і тэхніку немцаў, вялі баі па ліквідацыі нямецкіх апорных пунктаў. 27 ліпеня 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі ўдзельнічалі ў вызваленні горада Беласток.
Жэрар Дуфэ
Жэрар Дуфэ (Gerard Douffet;,  — 1660, ) — фламандскі жывапісец. Вучань Рубенса.
Дуфэ — заснавальнік льежскай школы. У 1614—1625 гадах здзейсніў падарожжа ў Італію, дзе зазнаў уплыў Караваджа. У 1634 годзе прыняты на службу да Фердынанда Баварскага. Дуфэ пісаў пераважна рэлігійныя карціны. У яго позніх творах праявіліся рысы класіцызму.
Вуглы (Барысаўскі раён)
Вуглы́ (, Углы) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Врацкая вобласць
Врацкая вобласць — вобласць, з’яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў ВР. Вобласць займае плошчу 3 619,7 км² і мае насельніцтва 223 358 тыс. жыхароў. Адміністрацыйны цэнтр — Враца.
Насельніцтва
У вобласці пражывае 223 358 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 223 692, туркі 2 000, 14 899 цыгане, і 4 242 жыхароў іншых нацыянальнасцей.
Абшчыны
У складзе вобласці налічваецца 10 абшчын:
Машчаніца (гміна, Лодзьскае ваяводства)
Машчані́ца (Moszczenica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Машчаніцы. Плошча гміны складае 111,49 км². Станам на 2009 год у гміне Машчаніца, пятркоўскі пражывалі 12923 павет чалавек, шчыльнасць — 115 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
IC 1869
IC 1869 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыгор Рыгоравіч Лазько
Рыгор Рыгоравіч Лазько (нар., в. Вулька Першая, Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (2003), прафесар (2002).
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, аспірантуру (1978), дактарантуру (2001).
У 1979 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме: «Польска-французскія адносіны ў гады падрыхтоўкі Германіяй агрэсіі ў Еўропе (1933—1937)», у 2001 годзе — доктарскую дысертацыю па тэме: «Еўрапейская палітыка Польшчы (1932—1939 гг.)».
З 1973 года працуе на гістарычным факультэце ГДУ імя Ф. Скарыны, загадчык кафедры усеагульнай гісторыі (у 1984—1998, 2004—2012).
Выкладаў курс «Гісторыю новага часу», спецкурсы «Сацыялістычная мадэрнізацыя ў краінах Цэнтральнай і Паўднева-Усходняй Еўропы», «Крах Версальска-Вашынгтонскай сістэмы ва Усходняй Еўропе», «Пытанні новай і найноўшай гісторыі замежных краін у школьным курсе».
Вострыца звілістая
Вострыца звілістая (Avenella flexuosa)  — від травяністых раслін сямейства. flexuosa — «выгнуты».
Апісанне
Мнагалетнік вышынёй 30-70(-100) см. Гладкія сцеблы растуць вертыкальна або выгнутыя. Лісце мае даўжыню каля 20 сантыметраў, менш за 1 мм у шырыню, як правіла, ад сярэдне- да цёмна-зялёнага колеру. Суквецці вельмі свабодныя і адкрытыя мяцёлкі. Каласкі каля 4-6(-7) мм даўжынёй, бураватыя. Зярняўка 2,5-3 мм. Мяцёлка з невялікім лікам каласкоў і тонкімі звілістымі галінкамі.
Распаўсюджанне
Паўночная Афрыка: Алжыр, Марока; Каўказ: Грузія, Расія; Азія: Японія, Тайвань, Іран, Турцыя; Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Індыя, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Італія, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія. Паўночная Амерыка: Канада, ЗША, Мексіка — Чыўаўа; Паўдневая Амерыка: Аргенціна; Чылі. Засяляе кіслыя пусткі, тарфянікі і адкрытыя лясы, больш сухія часткі балот.
Ва Украіне расце ў лясах, на лугах і скалістых месцах: у Карпатах і заходніх лясных раёнах, рэдка; у наваколлях Харкава; паказваецца для Кіева, Чарнігава, Макееўскага раёна Данецкай вобласці.
Рын’яна-сул’Арна
Рын'яна-сул'Арна (Rignano sull'Arno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 8251 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 139 чал./км². Займае плошчу 54,21 km² км². Паштовы індэкс — 50067. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leolino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кэтрын Хепбёрн
Кэтрын Хепбёрн (Katharine Hepburn, 12 мая 1907 — 29 чэрвеня 2003) — амерыканская, вылучалася на прэмію «Оскар» дванаццаць разоў і ганараваная гэтай прэміі чатыры разы — больш, чым іншы акцёр або актрыса ў гісторыі. Нараўне з Бет Дэвіс была прызнана Амерыканскім інстытутам кіно найвялікшай актрысай у гісторыі Галівуду.
Міхалева (Смаленская вобласць)
Міхалева (Михалево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бешык туй
Бешык туй або Бешык туі (ад Beshik — калыска) — урачыстае мерапрыемства ў гонар нараджэння першага дзіцяці на Блізкім і Сярэднім Усходзе і ў Цэнтральнай Азіі. У кожным рэгіёне яно мае канкрэтныя асаблівасці.
Гэты рытуальны абрад звязаны з першым укладваннем немаўляці ў калыску, праводзіцца на саракавы дзень пасля яго нараджэння і арганізуецца ўсімі сваякамі дзіцяці.
У многіх месцах (у тым ліку ў Ташкенце) бешык туй лічыцца часткай шлюбнага абраду.
Апісанне
Згодна з узбекскімі традыцыямі асноўную нагрузку ў правядзенні абраду бешык туй неслі бацькі нявесты. Яны павінны былі падрыхтаваць для дзіцяці некалькі камплектаў адзення і абутку з разлікам іх выкарыстання па прызначэнні да наступу школьнага ўзросту, то бок да сямі гадоў, розныя цацкі, зыходзячы з полу дзіцяці, бешык, сарпо (вопратку) для дачкі, яе мужа, свата і свацці, іншых блізкіх сваякоў (братоў і сясцёр, бабуль і дзядуляў, дзядзькаў і цётак) іх зяця, а таксама харчовыя прадукты для правядзення застолля: рыс, муку, мяса, алей і інш. Рыхтаваўся гэты вялікі дастархан загадзя, з моманту атрымання весткі аб цяжарнасці дачкі.
У сучасных рэаліях традыцыі імкнуцца да большай прастаты. Сваякі маладой маці прыносяць багата прыбраны бешык — ярка размаляваны дзіцячы ложачак — калыску, вопратку і іншыя неабходныя для нованароджанага рэчы. Акрамя гэтага, належыць прыносіць загорнутыя ў абрус аладкі, прысмакі і цацкі. Ад сваякоў з боку маладога бацькі чакаюцца арганізацыйныя моманты застолля. Гасцей павінен сустрэць чысты і святочна ўпрыгожаны дом.
Па традыцыі, пакуль госці весяляцца і частуюцца за святочным сталом, пажылыя жанчыны праводзяць у дзіцячым пакоі абрад першага спавівання і ўкладвання дзіцяці ў бешык. Бешык - гэта не звычайная калыска, яе будова ўключае ёмістасць для збору натуральных выдзяленняў дзіцяці, і таму канструкцыя адрозніваецца ў залежнасці ад пола дзіцяці. Бешык туй грае не толькі сімвалічную святочную ролю, але і падкрэслівае, што вопыт, уменне правільна спавіць немаўля ў бешык перадаецца ад пакалення да пакалення.
Цырымонія завяршаецца агледзінамі, падчас якіх запрошаныя госці падаюць малышу падарункі. Калыску традыцыйна абсыпаюць наватам (вінаградным цукрам), парвардой (цукеркі) або іншымі прысмакамі, каб жыццё ў дзіцяці склалася доўгім, нябедным і шчаслівым.
Уладзімір Фёдаравіч Міхно
Уладзімір Фёдаравіч Міхно (, в. Чэрцы Лепельскага раёна —, Чэрцы) — беларускі журналіст і пісьменнік.
Біяграфія
Скончыў Чэрскую васьмігодку, затым вучыўся ў Лепельскай СШ № 3. У 1986 годзе скончыў факультэт журналістыкі Белдзяржуніверсітэта. Працаваў на Чашніччыне ў раённай газеце «Чырвоны прамень». З 1990 года — у газеце «Чырвоная змена», з 1993 года ў «Настаўніцкай газеце». Уласны карэспандэнт па Віцебскай вобласці. Памёр 26 лістапада 2019 года ў в. Чэрцы Лепельскага раёна.
Творчасць
Выступаў у галіне прозы. У 1993 выйшла кніжка «Горкі зефір» у серыі «Бібліятэчка часопіса „Маладосць“». У 1994 годзе друкаваўся ў калектыўным зборніку «Карані». У 2008 годзе ў выдавецтве «Мастацкая літаратура» ў серыі «Першая кніга празаіка» выйшла аповесць «Азартныя гульні». З апавяданнямі выступаў у беларускім друку, на радыё.
Шушары
Шушары (Шуша́ры) — пасёлак, унутрыгарадское муніцыпальнае ўтварэнне ў складзе Пушкінскага раёна горада федэральнага значэння Санкт-Пецярбурга. Назва «Шушары» паходзіць ад фін. Suosaari — «востраў пасярод балота». Муніцыпальнае ўтварэнне размешчана ў паўночнай частцы Пушкінскага раёна Санкт-Пецярбурга, з захаду і з поўначы мяжуе з Маскоўскім раёнам Санкт-Пецярбурга, з усходу — з пасёлкам Петра-Славянка і горадам Колпіна, з поўдня — з Тосненскім раёнам Ленінградскай вобласці, з паўднёвага захаду — з гарадамі Паўлаўск і Пушкін.
Крыштаф Сяніцкі
Крыштаф Казімір Сяніцкі (Сініцкі) герба Боньча (Senicki, Sennicki, Синицкий; — ) — трэці сын Веспасіана (? — 4 сакавіка 1689) (брата Паўла Сяніцкага, ад другой жонкі, народжанай Шчэпаноўскай, Мікалая Сяніцкага (?-1645)) і Аляксандры Станкар, пісарэўны Гарадзельскай, дачкі Пятра Станкара, войскага Грабавецкага.
Сям'я
Веспасіан пасля 1686 г. выехаў на службу ў ВКЛ, бо блізка сышоўся са канюшым ВКЛ Багуславам Радзівілам, і стаў кіраўніком маёнткамі яго адзінай дачкі Людвікі Караліны, а пасля смерці заступніка прыняў адміністрацыю маёнткаў на Падляшшы каля Орлі. Імкнуўся для Радзівілаў атрымаць назад маёнткі Невель і Себеж у Полацкім ваяводстве. Выконваў апеку над кальвінісцкімі зборамі ў Заблудаве і Венграве. Дочкі: Зоф'я, у 1-м замужжы Ружыцкая, у другім за С. Жэленскім; Канстанцыя замужам за С. Ажароўскім, Тэафілія з 1673 г. жыла ў Кенігсберзе, а з 1691 г. замужам за С. Карвіцкім; Сыны: Багуслаў, стольнік Холмскі, меў маёнтак у Орлі; Самуіл (ля 1669—1700); Крыштаф; Стэфан — чэснік Холмскі (ля. 1673—1738).
Біяграфія
25 чэрвеня 1707 г. Агінскі схіліў гарнізон да ганаровай капітуляцыі. Гэта дамова гарантавала Сяніцкаму волю і недатыкальнасць маёнткаў; ён таксама мог вольна сысці з гарнізонам, але абавязаны быў не ўдзельнічаць больш у вайне з царом. Умовы капітуляцыі аднак не былі рускімі выкананы, Сяніцкі быў арыштаваны (разам са стрыечным братам Людвікам) і адпраўлены ў Смаленск, затым у Вязьму, а потым да Азова. Па шляху туды Сяніцкіх з Варонежу вярнулі ў Маскву, дзе правезлі ў кайданах праз горад і зняволілі ў Прэабражэнскі манастыр. Ад Сяніцкага запатрабавалі вяртання захопленых царскіх грошаў (хоць у адпаведнасці з умовамі капітуляцыі справа ўзаемных фінансавых прэтэнзій не павінна была закранацца) і прымушалі падпісаць вексель на 50 тыс. яфімак з яго маёнтка дэпанаванага ў Kенігсбергу. Відаць, ён таксама атрымаў прапанову прыняцця службы ў рускім войску, але не пагадзіўся на гэта. У Маскве, яшчэ знаходзіўся ў лютым 1710 гады. Увесь час спрабаваў атрымаць вызваленне, просячы пісьмова пра дапамогу сенатараў Кароны і Літвы. Пасля перахопу гэтага допісу рускімі яго саслалі, разам з братам Людвікам, у Табольск, адкуль тамтэйшы губернатар дазволіў ім выехаць у Самараўскі Ям, пад нагляд мясцовага службоўца Г. А. Каляміна. Сяніцкія прабылі там паўгода, навучаючы яго дзяцей, але па загадзе цара (выконваючага нібы просьбу пасла Рэчы Паспалітай) былі сасланыя ў Якуцк. Падчас шляху, пакутуючы ад цынгі, Крыштаф Казімір Сяніцкі памёр на рацэ Об, паміж Сургутам ды Нарымом і быў пахаваны на безназоўным месцы берага ракі Об. Крыштаф Сяніцкі, верагодна, сям'і не стварыў. Яго спадчыннікамі былі стрыечны брат Людвік і Зофья, жонка Мікалая Красінскага, судзіліся яны па сканчэнні некалькіх гадоў з Янам Ліндорфам, якому Крыштаф у 1707 г. пакінуў частку нерухомасці на суму ў 83 тыс. злотых.
IC 1870
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.