cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оні (міфалогія)
Вельмі моцныя, адсечаныя часткі цела прырастаюць на месца. У баі карыстаюцца жалезнай дубінай з шыпамі (канаба). Носяць Сцёгнавую павязку (фундосі) з тыгровай шкуры. Нягледзячы на свой прасцячны знешні выгляд, оні вельмі хітрыя і разумныя; могуць пераўтварацца ў людзей.
Любяць чалавечае мяса. У некаторых легендах апавядаецца, што оні ненавідзяць сою.
Лічыцца, што людзі, якія не кантралююць свой гнеў, могуць пераўтварыцца ў оні. Часам (выключна рэдка) оні бываюць добрымі да людзей і нават служаць іх абаронцамі.
Раз у год, 3 лютага, у Японіі адбываецца цырымонія выгнання оні.
Гульня ў квача завецца ў Японіі «онігока» («гульня оні»). Вядучы ў гульні завецца «оні».
Паходжанне
Слова «оні» паходзіць ад он'ёмі (кітайскага чытання) іерогліфа 隠, які значыць хавацца, а оні першапачаткова ўяўлялі сабой нябачных духаў і багоў катастрофаў, хваробаў і іншых непрыемнасцяў. Гэты змрочныя здані таксама могуць прымаць розныя формы, каб падмануць (а часта і ўразіць) людзей. Такім чынам, кітайскі іерогліф, што значыць «прывід», пачаў ужывацца для гэтых бясформавых істот.
Нябачныя оні, у рэшце рэшт, сталі антропаморфнымі і прынялі сучаснае, огра-падобнае аблічча (часткова праз сінкрэтычныя працэсы), падобнае з істотамі, перанятымі з будызму, такімі, як індыйскія ракшасы і якша, а таксама галоднымі духамі, званымі гакі, і дэманічнай світай Эмы, які наказвае грэшнікаў у Дзігоку (Пекле).
Дэманічная брама
Яшчэ адной крыніцай для выявы оні з'яўляецца звязаная з Кітаем канцэпцыя амёдо — старажытнаяпонскай эзатэрычнай касмалогіі. Паўночна-ўсходні накірунак быў названы Кімон (鬼门, «дэманічная брама»), і лічыўся нешчаслівым кірункам, праз які прыходзяць злыя духі. На падставе змяшчэння дванаццаці жывёл Задыяка на кірункі часцін свету, Кімон быў таксама вядомы як Ушытора (丑寅), ці «бык і тыгр», і візуальныя дэталі ў вобразе оні, такія як, рогі быка і тыгрыныя клыкі, кіпцюры і сцёгнавая павязка са скуры тыгра з'явіліся з гэтага вызначэння.
У працэсе будаўніцтва храмаў з гэтым часта сутыкаюцца, і японскія будынкі часам маюць Г-падобныя нішы на паўночным усходзе, каб прагнаць оні прэч. Энр'яку-дзі, на гары Хіэй, на паўночны ўсход ад цэнтра Кьёта, і Кан'эй-дзі, недалёка ад замка Эда, з'яўляюцца прыкладамі гэтага. Японская сталіца таксама пераехала на паўднёвы захад з Нагаока-ке (长冈京) у Кіёта ў 8-м стагоддзі.
Традыцыйная культура
Некаторыя вёскі праводзяць штогадовыя цырымоніі выгнання Оні, асабліва на пачатку вясны. На фестывалі Сэцубун людзі кідаюць сою за межы свайго дому і крычаць "Оні-ва сото! Фуку-ва уці!" («鬼は外! 福は内!», «Оні прэч! Шчасце ў дом!»). Статуя малпы таксама прызначана для абароны ад Oні, бо японскае слова малпа, «сару», з'яўляецца амафонам слову «пакідаць». Фальклор кажа, што падуб можа быць выкарыстаны для абароны ад Oні. У пазнейшыя часы оні страцілі частку сваёй першапачатковы злобы, часам прымаючы на сябе ахоўныя функцыі. Мужчыны у касцюмах оні часта ўдзельнічаюць у японскіх парадах, каб адбіць любыя няўдачы. Японскія будынкі часам уключаюць элемент з выявай твару оні на дахоўцы, называны онігавара  (鬼瓦), які, прадухіляе няўдачы, таксама як гаргульі у заходняй традыцыі.
Яны займаюць заўважнае месца ў японскай гісторыі аб Маматара (персікавым хлопчыку), і аповедзе аб Вясёлай Маленькай Жанчыне, што стала асновай для кнігі Arlene Mosel «The Funny Little Woman».
Многія японскія ідыёмы і прыказкі таксама спасылаюцца на Oні.
Цытадэль Салах ад-Дзіна
Цытадэль Салах ад-Дзіна (قلعة صلاح الدين — Кал'ат-Салах-ад-Дзін), таксама вядомая як Замак Салах ад-Дзіна — замак у Сірыі, размешчаны за 30 км на ўсход ад Латакіі, у высакагорнай мясцовасці, на хрыбце паміж двума глыбокімі ярамі, і акружаны лясамі. Умацаванне існуе прынамсі з сярэдзіны X ст.
Гісторыя
У 975 годзе візантыйскі імператар Іаан I Цымісхій захапіў замак, і ён заставаўся пад візантыйскім кантролем прыкладна да 1108 года. У пачатку XII ст. франкі ўзялі яго пад свой кантроль, і замак стаў часткай створанай крыжакамі дзяржавы — Антыяхійскага княства. Крыжакі распачалі вялікую будоўлю, вынікам якой з'яўляецца сучасны выгляд большай часткі замка. У 1188 годзе замак узяты сіламі Саладзіна пасля трохдзённай аблогі. Замак зноў была абложаны ў 1287 годзе, гэтым разам абаронцамі і тымі хто аблажыў замак былі мамлюкі. У 2006 годзе замкі Кал'ат-Салах-ад-Дзін і Крак дэ Шэвалье былі прызнаны аб'ектамі Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА (у 2013 годзе ўнесены ў спіс аб'ектаў пад пагрозай). Замак знаходзіцца ва ўласнасці ўрада Сірыі.
NGC 1398
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Айтэке-Бі
Айтэке-Бі  (Әйтеке би, да 1996 года — Новаказалінск ) — пасёлак у Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт пасялковай адміністрацыі Айтэке-Бі.
Размешчаны ў 12 км на поўнач ад горада Казалінск. Па паўночнай ускраіне пасёлка праходзіць аўтатраса Самара – Ташкент.
У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя Казалы (код 670507) на чыгунцы Арэнбург — Ташкент (участак Кандыагаш — Арыс), з будаўніцтвам якой (у 1903 годзе) звязана ўзнікненне гэтага населенага пункта.
У пасёлку дзейнічаюць прадпрыемствы чыгуначнага транспарту, маслазавод, рыбны і цагляны заводы.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка склала 33441 чалавек (16582 мужчыны і 16859 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку жыло 38046 чалавек (18598 мужчын і 19448 жанчын).
Купчанаўка
Купчанаўка — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Караузекскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 21 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114055600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 742 чалавекі (354 мужчыны і 388 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 908 чалавекі (491 мужчына і 417 жанчын).
Дзмітрый Юр’евіч Назараў
Назараў Дзмітрый Юр’евіч (нар., , РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі акцёр тэатра, кіно і агучвання, тэлевядучы, паэт, народны артыст Расійскай Федэрацыі (2000)
паэт, народны артыст Расійскай Федэрацыі (2000).
З 1980 па 1995 год служыў у Малым тэатры, дзе сыграў каля 60 роляў. Пакінуў тэатр пасля творчага канфлікту з кіраўніцтвам і амаль поўнай адсутнасці галоўных роляў.
Затым акцёрнічаў у тэатры «Сфера» і Тэатры Расійскай Арміі, а з 2003 года — у МХТ імя Чэхава.
У акцёрскай скарбонцы ролі ў такіх спектаклях, як «Мяшчане» М. Горкага, «Зіхатлівы горад» К. Мак-Ферсана, «Амадэй» П. Шэфера, «Танец альбатроса» Ж. Сіблейраса, «Сведка абвінавачвання» А. Крысці, «Лес» А. М. Астроўскага, «Дваранскае гняздо» І. Тургенева, «Дуэль» А. Чэхава, «Майстар і Маргарыта» М. Булгакава. У Тэатры пад кіраўніцтвам Алега Табакова Назараў граў ролю Астрава ў спектаклі «Дзядзька Ваня» А. П. Чэхава (рэжысёр М. Карбаўскіс).
Выступае з канцэртамі, дзе чытае вершы і прозу рускіх і савецкіх пісьменнікаў, выконвае рамансы. Акрамя таго, сам піша лірычныя вершы і эпіграмы. Таксама займаўся агучваннем камп’ютарных гульняў і мультфільмаў. У маі 1993 года атрымаў ганаровае званне Заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі.
Лаўрэат прэміі «Хрустальная Турандот» за лепшую мужчынскую ролю ў тэатральным сезоне 1997/1998 гг. — Сацін у спектаклі ЦАТРА «На дне».
З 1990-х гг. займаў афіцыйную пасаду Галоўнага Дзеда Мароза Расіі з рэзідэнцыяй у Вялікім Усцюгу. З’яўляючыся веруючым чалавекам, выпрасіў блаславення ў Патрыярха Аляксія ІІ на выкананне гэтай ролі, паколькі Дзед Мароз лічыцца паганскім персанажам. Сам сябе пры гэтым называў «памочнікам Дзеда Мароза».
У сакавіку 2000 года быў удастоены ганаровага звання Народны артыст Расійскай Федэрацыі.
У 2009 годзе з'яўляўся вядучым трэцяга сезона тэлепраграмы «Фабрыка думкі» на тэлеканале «ТБ Цэнтр»[17][18].
У 2013 годзе вёў тэлешоў «Галодныя гульні» на тэлеканале «Пятніца!»[19]. У 2014-м - стаў вядучым на канале СТС у шоў «Рэцэпт на мільён».
Адамаўскі сельсавет
Ада́маўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Адамаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Свірыдавіцкага сельсавета.
Кастыльёнэ-д’Ада
Кастыльёнэ-д'Ада (Castiglione d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лодзі.
Насельніцтва складае 4750 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 362 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 26823. Тэлефонны код — 0377.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Дзева Марыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Газавыя гідраты
Гідра́ты прыро́дных га́заў - газавыя гідраты ці клатраты - крышталічныя злучэнні, якія ўтвараюцца пры вызначаных тэрмабарычных умовах з вады і газу. Назва "клатраты", ад лацінскага "clathratus", што значыць "саджаць у клетку", было дадзена Паўэлам у 1948. Гідраты газу належаць да нестэхіяметрычных злучэнняў, гэта значыць злучэнняў зменнага складу. Упершыню гідраты газаў (сярністага газу і хлору) назіралі яшчэ пад канец XVIII стагоддзя Дж. Прыстлі, Б. Пелецье і В. Карстэн.
Упершыню газавыя гідраты былі апісаны Г. Дэві ў 1810 годзе. Да 1888 года П. Вілар атрымлівае гідраты CH4, C2H6, C2H4, C2H2, і N2O.
У 1940-я гады савецкія навукоўцы выказваюць гіпотэзу пра наяўнасць пакладаў газавых гідратаў у зоне вечнай мерзлаты. У 1960-я гады яны ж выяўляюць першыя радовішчы газавых гідратаў на поўначы СССР. З гэтага моманту газавыя гідраты пачынаюць разглядацца як патэнцыйная крыніца паліва. Паступова высвятляецца іх шырокі распаўсюд у акіянах і нестабільнасць пры падвышэнні тэмпературы. Цяпер прыродныя газавыя гідраты прыцягваюць адмысловую ўвагу як магчымая крыніца выкапнёвага паліва, а таксама адзін з чыннікаў змены клімату.
Уласцівасці гідратаў
Газавыя гідраты знешне нагадваюць спрасаваны снег. Яны часта маюць характэрны пах прыроднага газу, і могуць гарэць. Дзякуючы сваёй клатратнай структуры 1 см2 газавага гідрату можа ўтрымоўваць да 160-180 см2 чыстага газу. Яны лёгка распадаюцца на ваду і газ пры падвышэнні тэмпературы.
Газавыя гідраты ў прыродзе
Большасць прыродных газаў (CH4, C2H6, C3H8, CO2, N2, H2S, ізабутан, і да т.п.) утвараюць гідраты, якія існуюць пры вызначаных тэрмабарычных умовах. Месца іх існавання - марскія дновыя асадкі і вобласці шматгадовамерзлых парод. Пераважнымі прыроднымі газавымі гідратамі з'яўляюцца гідраты метану і дыяксіду вугляроду.
Падчас здабычы газу гідраты могуць утварацца ў ствалах свідравін, прамысловых камунікацыях і магістральных газаправодах. Адкладаючыся на сценках труб, гідраты рэзка памяншаюць іх прапускную здольнасць. Для барацьбы з утварэннем гідратаў на газавых здабычах уводзяць у свідравіны і трубаправоды розныя інгібітары (метылавы спірт, гліколі, 30%-ны раствор CaCl2), а таксама падтрымліваюць тэмпературу струменя газу вышэй тэмпературы гідратаўтварэння з дапамогай падагравальнікаў, цеплаізаляцыяй трубаправодаў і падборам рэжыму эксплуатацыі, які забяспечвае максімальную тэмпературу газавага струменя. Для папярэджання гідратаўтварэння ў магістральных газаправодах найболей эфектыўная газаасушка - ачыстка газу ад пары вады.
Ужыванне газавых гідратаў
Газавыя гідраты выкарыстоўваюцца для апраснення марской вады. Таксама іх можна ўжываць для захоўвання высакародных газаў.
Аблайкет
Аблайкет (Аблаінкіт) — джунгарскі ўмацаваны будысцкі манастыр XVII стагоддзя. Заснаваны ў 1654 тайшы Аблаем. У 1671 падчас міжусобнай барацьбы ўзяты Галданам быў занядвбаны. Разваліны манастыра знаходзяцца на тэрыторыі Уланскага раёна Усходне-Казахстанскай вобласці. Комплекс размяшчаўся ў горах і ў плане меў форму пяцівугольніка. Па перыметры быў акружаны сцяной вышынёй да 2 м. Сцены абаранялі два культавыя збудаванні, у якіх у XVIII стагоддзі былі выяўлены рукапісы на мангольскай мове, статуі буд і выявы бадхісатваў і дхармапалаў з німбамі.
Яўген Сяргеевіч Кулік
Яўген Сяргеевіч Кулік ( — ) — беларускі мастак пасляваеннага перыяда, аўтар эталона гербу «Пагоня» ў якасці дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь у 1991—1995 гг.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 31 кастрычніка 1937 года ў Менску. Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, а пасля — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З 1963 года браў удзел у мастацкіх выставах. Майстэрня Куліка, што знаходзілася ў Мінску насупраць будынка КДБ, стала ў 1960-ыя гады нацыянальным асяродкамі сталіцы і атрымала назву «На паддашку».
Памёр 12 студзеня 2002 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Кальварыйскіх могілках.
Творчасць
У станковых творах распрацоўвае тэмы гісторыі і культурнай спадчыны беларускага народа: серыі «Помнікі дойлідства Гродзеншчыны» (1974 г.), «Славутыя дзеячы гісторыі і культуры Беларусі» (з 1993 г.), малюнкаў рэканструкцый «Замкі Беларусі», лісты «Кірмаш на Беларусі ў XVIII ст.» (усе 1977 г.), «Хрыстос прызямліўся ў Гародні» паводле рамана У. Караткевіча (1978 г.), «На куццю» паводле паэмы Я.Купалы (1982 г.), «Памяці Алены Кіш» (1983 г.), «Паўстанне 1863 г. на Беларусі» (1988 г.), трыпціх «Усяслаў Чарадзей, Ефрасіння Полацкая, Лазар Богша» (1996 г.).
У 1970-1980-ыя гады займаўся кніжнай графікай, аформіў дзясяткі кніжак, і найлепшымі з іх былі: «Слова аб палку Ігаравым», «Ад гоману бароў» Александровіча, «Мушка-зелянушка і Камарык-насаты тварык» Багдановіча, «Сонечны клубочак» Зуёнка. Але сапраўдным шэдэўрам Яўгена Куліка стала кніга «Песня пра зубра» Міколы Гусоўскага. Завершанасцю кампазіцый, сінтэзам выяўленчых сродкаў вылучаюцца ілюстрацыі да кніг А. Вольскага і інш.
Вельмі вядомы яго графічныя серыі «Помнікі дойлідства Гродзеншчыны», «Замкі Беларусі», «Паўстанне 1863 г. у Беларусі».
У 1991 гадзе стаў адным з аўтараў мадэрнізаванага варыянту герба «Пагоня».
Ушанаванне памяці
У лістападзе 2005 года на Кальварыйскіх могілках быў адкрыты помнік Куліку.
Багамскія Астравы
Бага́мы, Бага́мскія Астравы́ (Bahamas), Садру́жнасць Бага́мскіх Астраво́ў (Commonwealth of the Bahamas) — дзяржава на 700 астравах аднайменнага архіпелага ў Атлантычным акіяне на паўднёвы усход ад паўвострава Фларыда. Тэрыторыя — 13,9 тыс.кв.км. Насельніцтва — больш 300 тыс. чалавек, у асноўным — негры і мулаты (85 %). Сталіца — Насау (каля 220 тыс. жыхароў). Дзяржаўная мова — англійская. Рэлігія — хрысціянства (пераважае пратэстанцызм). Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці — 10 ліпеня (1973). Грашовая адзінка — багамскі долар.
Назва
Паходжанне назвы дакладна не ўстаноўлена, існуюць дзве асноўныя гіпотэзы на гэты конт. Паводле адной з іх, назва паходзіць з фразы на мясцовай мове «Taino ba ha ma» («вялікая верхняя сярэдняя зямля»). Як сцвярджаецца ў іншай гіпотэзе, назва ўзнікла з baja mar («неглыбокае мора» або «адліў»), якое адлюстроўвае плыткаводдзе ў гэтым раёне.
Геаграфія
Большасць астравоў плоскія. Найвышэйшы пункт (гара Алвернія) знаходзіцца на востраве Кэт (63 м).
Клімат пераходны ад субтрапічнага да трапічнага. Сярэдняя тэмпература на працягу года трымаецца каля 24,8° C. Аднак у рэдкіх выпадках узімку яна можа паніжацца да 2 — 3° C. Сярэдняя колькасць ападкаў — 1389,4 мм у год.
Гісторыя
Першымі пасяленцамі на Багамскіх астравах лічацца індзейцы-лукаяны (адсюль назва Лукайскія астравы), адгалінаванне племя аравакаў, якія прыбылі сюды прыблізна ў IX стагоддзі.
Гэту тэрыторыю «знайшоў» Хрыстафор Калумб у 1492 годзе. Адзін з астравоў архіпелага — Уотлінга (востраў Сан-Сальвадор) — першая адкрытая іспанцамі зямля Новага Свету. Трыма гадамі пазней каланісты пасяліліся на архіпелагу. Іспанцы вывозілі мясцовых жыхароў на Эспаньёлу (востраў Гаіці) у якасці рабоў, і праз 25 гадоў індзейскае насельніцтва было практычна ліквідавана, а каланізатары пакінулі паселішча.
Пасля цягам стагоддзя астравы заставаліся малазаселенымі і незапатрабаванымі. У 1647 Багамы захапілі брытанцы, а кароль Англіі Карл I Сцюарт перадаў іх генеральнаму пракурору. У 1650 годзе сюды прыбылі нешматлікія перасяленцы з Бермудскіх астравоў. Тады ж на Багамах атабарыліся піраты, якія стварылі свае базы для адпачынку і рамонту караблёў. Марскіх разбойнікаў выгналі англічане ў 1718 годзе. Так Багамы сталі брытанскай калоніяй.
Тут спрабавалі арганізоўваць трысняговыя плантацыі на амерыканскі ўзор, але паколькі глеба была не надта ўрадлівая, большасць «сельгаспраектаў» перастала існаваць у першыя ж гады. Затое паспяхова развіваўся турызм — заможныя амерыканцы ахвотна раскашэльваліся на адпачынак у тропіках. У 1920 годзе грошы ўвогуле пасля прыняцця ў ЗША «сухога закона» на астравах актывізаваліся кантрабандысты. Багамы былі платформай для незаконнага забеспячэння Злучаных Штатаў алкаголем, і неўзабаве горад Насау стаў велізарным складам рому. У багамскай сталіцы ўкладвалі значныя сродкі ў будаўніцтва, з’яўлялася вялікая колькасць гатэляў. Адмена «сухога закона» ў ЗША ў 1933 годзе прывяла Багамы да Вялікай дэпрэсіі. Гэтак жа як і ў Злучаных Штатах, Другая сусветная вайна пазначыла канец эканамічнага спаду. У той час многія амерыканскія ваенныя прыязджалі на астравы для адпачынку, што істотна паляпшала эканоміку краіны.
Пасля кубінскай рэвалюцыі ў 1959 годзе Багамы апынуліся ў выгадным становішчы з прычыны таго, што многія заходнія вандроўнікі былі вымушаныя адмовіцца ад курортаў на Кубе. У Насау пашырылася амерыканская база ВПС, каб прымаць міжнародныя авіярэйсы, быў абноўлены порт і пачалася актыўная рэкламная кампанія. Уздым дабрабыту справакаваў развіццё партыйнай сістэмы і абвастрэнне этнічных трэнняў, бо белая эліта атрымала велізарныя даходы ад турызму, у той час як чорная большасць так і заставалася за рысай беднасці.
У 1964, у адпаведнасці з новай Канстытуцыяй, астравам было дадзена ўнутранае самакіраванне. Прагрэсіўная ліберальная партыя, якую падтрымлівала чорнае насельніцтва, прыйшла да ўлады ў 1967 годзе і паклала канец панаванню белых. З 10 ліпеня 1973 Багамы сталі незалежнай дзяржавай.
Спробы рэформаў ад лібералаў прывялі да зніжэння кошту нерухомай маёмасці і спынення эканамічнага росту. Партыйныя лідары загразлі ў карупцыі, некаторыя з іх былі ўцягнутыя ў міжнародны наркагандаль. Пасля дапамогі ЗША, аказанай для спынення наркатрафіку ў 1980-х, і выбараў адміністрацыі, якая прадстаўляе інтарэсы дзелавых колаў (Свабодны нацыянальны рух), у 1992 годзе Багамскія астравы пачалі паступова адраджацца.
Багамы рэгулярна пакутуюць ад ураганаў і трапічных штармоў. Так, у 1992 годзе чацвёра загінулі падчас урагану «Эндру». У 1999-м ураганы «Дэніс» і «Флойд» (апошні суправаджаўся больш чым 15-метровымі хвалямі) прайшліся па астравах, разбурыўшы дамы, дарогі, рыфы і курорты. Да 2001-га ўрон быў ліквідаваны, і Багамы зноў набылі прывабнасць для турыстаў. У 2004 годзе дзевяць чалавек загінулі падчас трапічнага шторму «Жанна». У 2016, падчас урагану «Мэцью», аэрапорты Багамскіх астравоў былі закрытыя і жыхары прылеглых тэрыторый былі выкліканы ўладамі для перамяшчэння на ўзвышша, каб уратавацца ад паводкі.
У верасні 2019 года ўраган «Дорыян» прайшоўся па тэрыторыі астраўной дзяржавы. Віхур рэкорднай моцы атрымаў найвышэйшую — пятую — катэгорыю небяспекі. Вада падымалася да сямі метраў, а хуткасць ветру набліжалася да 300 кіламетраў у гадзіну.
Дзяржаўны лад
Канстытуцыйная манархія. Незалежная дзяржава ў складзе Садружнасці. У адпаведнасці з канстытуцыяй глава дзяржавы — каралева Вялікабрытаніі, прадстаўленая генерал-губернатарам (А. Д. Хана).
Заканадаўчая ўлада належыць двухпалатнаму парламенту, які складаецца з Сената (16 членаў, прызначаюцца генерал-губернатарам) і Палаты сходу (40 членаў, абіраюцца ўсеагульным галасаваннем тэрмінам на 5 гадоў).
Вышэйшым выканаўчым органам краіны з’яўляецца ўрад на чале з прэм’ер-міністрам. Ім становіцца лідар партыі, якая атрымала большасць на выбарах (у 2007 гэты пост заняў Х. Інгрэм).
Асноўныя палітычныя партыі. Свабодны нацыянальны рух (кіруючая; лідар — Х. Інгрэм). Прагрэсіўная ліберальная партыя (лідар — П. Крысці), Кааліцыя за дэмакратычную рэформу.
Эканоміка
Аснова эканомікі — турызм (прыносіць 60 % нацыянальнага прыбытку), а таксама фінансавыя і банкаўскія паслугі (15 % ВУП). Багамы — трэцяе (пасля Ліберыі і Панамы) дзяржава «зручнага сцягу» у свеце.
Рост ВУП у 2006 склаў 4 %. Доля прадукцыі сельскай, рыбнай гаспадаркі (занята каля 5 % працоўных рэсурсаў) і прамысловай вытворчасці ў ВУП не перавышае 10 %. Наменклатура прадуктаў і тавараў, якія вырабляюцца для задавальнення ўнутраных патрэбнасцяў у харчаванні і экспарту прадстаўленая цытрусавымі, бананамі, цукровым трыснёгам, агародніннымі культурамі, мясам птушкі, ялавічыны і свініны, рыба- і морапрадуктамі. У апрацоўчай галіне эканомікі вырабляюцца соль, ром, араганіт (каралавы пясок, які выкарыстоўваецца для вытворчасці шкла), хімічныя і фармацэўтычныя прадукты.
Краіна моцна пацярпела ад фінансавага крызісу 2008 года. З тых часоў рост аднавіўся, але застаецца слабым, склаўшы 1,4 % ў 2017-м. Праз нізкія падаткі банкаўская справа з’яўляецца другім па велічыні сектарам эканомікі краіны, на долю якога прыпадае пятая частка ВУП. У 2000 годзе Багамскія астравы былі аднесены да катэгорыі падатковых гаваняў, а ў красавіку 2010-га яны былі выкраслены з шэрага спісу краін Арганізацыі эканамічнага супрацоўніцтва і развіцця (АЭСР).
У таварнай наменклатуры экспарту прысутнічаюць ром, соль, араганіт, хімічныя прадукты, морапрадукты, цытрусавыя і гародніна; імпарту — харчаванне і гатовыя вырабы, аўтамабілі і запасныя часткі да іх, абсталяванне прамысловага прызначэння, камп’ютары, электронная тэхніка, мінеральнае паліва. Асноўныя гандлёвыя партнёры: ЗША, Канада, Францыя, Германія, Вялікабрытанія, Японія.
Берлінскі батанічны сад
Сад размешчаны ў наваколлі Далема берлінскай адміністрацыйнай акругі Штэгліц-Цэлендорф. Ён быў пабудаваны паміж 1897 і 1910 годамі, пад кіраўніцтвам вядомага батаніка Адольфа Энглера, з тым намерам, каб прадставіць экзатычныя расліны з нямецкіх калоній. Пасля смерці Энглера згодна з яго воляй ен быў пахаваны ў створаным ім садзе.
Склад сада
Батанічны сад з’яўляецца часткай Свабоднага ўніверсітэта Берліна. Батанічны музей (Botanisches Museum) з вялікім гербарыям (Herbarium Berolinense) і буйная навуковая бібліятэка таксама з’яўляюцца часткай сада.
Найбольш вядомая частка саду — Вялікі павільён (Das Große Tropenhaus), найбуйнейшая аранжарэя ў свеце. Будынак сталёвай канструкцыі пакрыты шклом, дасягае 25 метраў у вышыню, займае плошчу 30 на 60 метраў. Тэмпература ўсярэдзіне збудавання падтрымліваецца на ўзроўні 30 °C пры высокай вільготнасці паветра. Сярод шматлікіх трапічных раслін, у павільёне расце гіганцкі бамбук.
Час працы
Батанічны сад працуе штодзенна, акрамя 24 снежня. Аранжарэі, касы і ўваход у парк зачыняюцца за 30 хвілін да заканчэння працы.
Батанічны музей працуе штодзенна з 10.00 да 18.00, акрамя 24 снежня.
Бібліятэка працуе з панядзелка па патніцу з 9.00 да 18.00 (у час летніх вакацый час працы скарачаецца).
Транспарт
Батанічны сад знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй часцы Берліна. Грамадскім транспартам можна дабрацца:
Кошт уваходу
Уваходны квіток на дзень:
Абанемент на год:
Х’юн Ван Чаа
Х’юн Ван Чаа (Huỳnh Văn Cao; нар. 26 верасня 1927 — 26 лютага 2013) — паўднёвав’етнамскі ваенны дзеяч, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войн, генерал-маёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 студзеня 1927 года, у каталіцкай сям’і ў старажытнай в’етнамскай сталіцы Хюэ. У 1945 годзе скончыў школу інжынернай практыкі, атрымаў дыплом аб заканчэнні па спецыяльнасці арыгінальны жывапіс, эквівалентны ступені бакалаўра. Пасля прызначаны дзяржаўным служачым у Дэпартамент грамадскіх работ Дананга.
9 студзеня 1949 Х’юн уступіў у войска Французскага Саюза. У 1955 перайшоў ва Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам, дзе першы час займаў пасаду начальніка спецыяльнага штаба пры прэзідэнце. 26 студзеня 1957 года прызначаны камандзірам 13-й дывізіі. У 1958 годзе быў адпраўлены на вучобу ў Злучаныя Штаты. 3 студзеня 1959 года павышаны да звання палкоўніка і прызначаны камандзірам 7-й пяхотнай дывізіі. 12 верасня 1962 года ён быў павышаны да генерал-маёра. 1 студзеня 1963 года прызначаны галоўнакамандуючым IV корпуса.
Пасля падзення паўднёвав’етнамскага рэжыму перабраўся ў ЗША. Памёр 26 лютага 2013 ва ўзросце 86 гадоў.
Раманаўская Слабада
Рама́наўская Слабада́, Рама́нава Слабада́, Рама́нава — прадмесце, гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў заходняй частцы горада, на паўднёвы ўсход ад Яўрэйскіх могілак, на рацэ Нямізе.
На паўночным захадзе ад Раманаўскай Слабады месціцца Пляшчанка, на поўначы — Татарская Слабада, на паўночным усходзе — Ракаўскае прадмесце, на паўднёвым усходзе — цэнтральны раён Новае Места.
Гісторыя
У пачатку XX ст. Раманаўская Слабада ўваходзіла ў першую, чацвёртую і пятую паліцэйскія часці горада. Праз прадмесце праходзілі Раманаўска-Койданаўская вуліца (раней Койданаўскі тракт, Каралеўскі шлях, пазней Новамаскоўская, цяпер Мяснікова), Затурэмны завулак (размяшчаўся паралельна цяперашняй вуліцы Мяснікова), што пралягаў уздоўж сцен мінскага турэмнага замка. Бліжэй да Юбілейнай плошчы знаходзіліся ў Раманаве вуліцы Загарадна-Раманаўская (пазней Загарадная, цяпер вуліца Караля), Новараманаўская (Раманаўская Слабада), Сухая. Каля Яўрэйскіх могілак месцяцца вуліцы Яўрэйская (цяпер Калектарная вуліца) і Майсееўская (Перакопская). У 1993 годзе мінскія ўлады надалі вуліцы Рэспубліканскай (колішняй Новараманаўскай) назву Раманаўская Слабада.
Чэрыкаўскі павет
Чэрыкаўскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Беларусі ў 1773—1924 гг. Цэнтр — г. Чэрыкаў.
Часы Расійскай імперыі
Утвораны 13 жніўня 1773 г. у складзе Рагачоўскай правінцыі. З 3 красавіка 1777 г. у Магілёўскай, з 3 студзеня 1797 г. — у Беларускай губернях. У 1796 г. частка Чэрыкаўскага павета на поўдні перададзена ў Рагачоўскі павет, на усходзе да Чэрыкаўскага павета далучаны амаль увесь скасаваны Клімавіцкі павет. З 10 сакавіка 1802 г. у Магілёўскай губерні з аднаўленнем межаў 1777 г. Меліся 4 мястэчкі: Краснаполле (Маластоўка), Крычаў, Маляцічы, Студзянец.
Плошча і насельніцтва
Плошча 4084 кв. вярсты. Насельніцтва каля 150,3 тыс. чалавек (1897 г.), з іх 135,3 тыс. праваслаўных, 1,7 тыс. католікаў, 13 тыс. іудзеяў.
Адміністрацыйны падзел (1861 г.)
З 1861 г. падзяляўся на 16 валасцей:
Савецкі час
З 26 красавіка 1919 г. Чэрыкаўскі павет у складзе Гомельскай губерні РСФСР, 14 лютага 1923 г. да яго далучана Прапойская воласць скасаванага Быхаўскага павета. У жніўні 1919 г. у Маляціцкай воласці выбухнула антысавецкае паўстанне, у якім удзельнічалі каля 300 чал.
У выніку ўзбуйнення (1923 г.) засталося 8 валасцей:
3 сакавіка 1924 г. Чэрыкаўскі павет перададзены БССР, 2 чэрвеня 1924 г. аб'яднаны з Клімавіцкім паветам пад назвай Калінінская акруга.
Ленінскі сельсавет (Слуцкі раён)
Ле́нінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Леніна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Знаменскага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 1349 чалавек, з іх 94,1 % — беларусы, 3,4 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: Заляддзе, Кажушкі, Леніна, Нявязцы, Падлессе, Славінск, Ульянаўка, Цяраспаль, Шалавічы.
Новы Шлях (Уздзенскі раён)
Но́вы Шлях (, Новый Шлях) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Шацкага сельсавета.
Крак дэ Шэвалье
Крак дэ Шэвалье, або Крак дэ л’Аспіталь (قلعة الحصن, Krak des Chevaliers, Krak de l'Hospital) — крэпасць гаспітальераў, размешчаная ў Сірыі на ўсход ад ліванскага Трыпалі на вяршыні ўцёса вышынёй 650 метраў, непадалёк ад дарогі, якая вядзе з Антыёхіі да Бейрута і Міжземнага мора. Найбліжэйшы буйны сірыйскі горад — Хомс — знаходзіцца ў 65 км на ўсход ад замка.
Адна з найбольш захаваных крэпасцей гаспітальераў у свеце. У 2006 годзе разам з цытадэллю Саладзіна (у 30 км на ўсход ад Латакіі) замак быў унесены ў спіс Сусветнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя крэпасці
З арабскіх хронік вядома, што ў 1031 годзе крэпасць займаў курдскі гарнізон эміра Алепа. У тыя часы крэпасць называлася Хысн аль-Акрад («Замак курдаў»). Па сугуччы франкі назвалі крэпасць Крат (Le Krat), а затым, па падабенстве з арабскім тэрмінам «карак» (крэпасць) сталі называць Кракам (Le Krak).
У 1099 годзе падчас Першага крыжовага паходу яна была захоплена Раймундам IV, графам Тулузскім, аднак неўзабаве крыжакі пакінулі крэпасць, каб працягнуць паход да Іерусаліма.
У 1110 годзе крэпасць была паўторна занята Танкрэдам, князем Галілеі, а ў 1142 годзе Раймунд II, граф Трыпалі, перадаў Крак дэ Шэвалье ордэну гаспітальераў, каб яны ахоўвалі межы ад магчымых набегаў Зангі ібн Ак-Санкура, начальніка цюркскага гарнізона ў Масуле і Алепа.
Гаспітальеры аднавілі крэпасць і пабудавалі мноства дадатковых памяшканняў, ператварыўшы яе ў самую вялікую апору крыжакоў у Святой зямлі. Вакол крэпасці была выбудавана сцяна таўшчынёй ад 3 да 30 метраў з дазорнымі вежамі, адну з якіх займаў Вялікі Магістр гаспітальераў. За кольцам знешняй сцяны быў двор, абыходзячы які можна было патрапіць ва ўнутраныя памяшканні — залу, капліцу (якую пазней мусульмане ператварылі ў мячэць) і сховішча даўжынёй 120 метраў. Іншыя складскія памяшканні былі схаваны ўнутры скалы, на якой стаяла крэпасць, дзякуючы чаму Крак дэ Шэвалье мог вытрымаць працяглыя аблогі. У канцы XII — пачатку XIII стст. чарада землетрасенняў пашкодзіла некаторыя пабудовы, і крэпасць ізноў прыйшлося аднаўляць.
Крак дэ Шэвалье быў сапраўды непрыступны. Яго не раз абложвалі, але заўсёды беспаспяхова. У 1188 годзе каля сцен крэпасці стаяла армія самога Саладзіна. Падчас той аблогі арабам удалося паланіць кашталяна. Воіны Саладзіна падвялі яго да сцен крэпасці і запатрабавалі, каб ён загадаў гарнізону адчыніць вароты. Кашталян спачатку аддаў па-арабску загад здаць крэпасць, але потым ужо па-французску загадаў ваяваць да апошняга чалавека.
Крак дэ Шэвалье ўдалося ўзяць толькі падманным шляхам, калі Бейбарс I, султан Сірыі і Егіпта, накіраваў у крэпасць фальшывая лісты, у якім граф Трыпалі нібы загадваў крэпасці здацца. У выніку 8 красавіка 1271 года Крак дэ Шэвалье паў.
У 1272 годзе, падчас Дзявятага крыжовага паходу замак бачыў англійскі кароль Эдуард I і так захапіўся ім, што выкарыстоўваў Крак як узор для сваіх замкаў у Англіі і Уэльсе.
Лоўрэнс Аравійскі, які ўпершыню ўбачыў замак у жніўні 1909 года, апісваў яго як «мабыць, самы цудоўны замак у свеце».
У сакавіку 2014 года падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі ўрадавыя войскі занялі крэпасць, знішчыўшы дзясяткі паўстанцаў, а астатніх абаронцаў крэпасці вымусіўшы бегчы ў Ліван. Раней, падчас аднаго з авіяналётаў сірыйскіх ВПС у замка была разбурана адна з яго вежаў.
Яфім Яфімавіч Бялевіч
Яфім Яфімавіч Бялевіч (, —, , ГУЛАГ) — дзеяч беларускага нацыянальнага руху.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 лютага 1888 года ў Мінску. Вучыўся ў Мінскай гімназіі, з якой за ўдзел у вучнёўскіх беспарадках у 1907 выключаны і арыштаваны. Хутка вызвалены. Скончыў гімназію экстэрнам. Паступіў на юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта (скончыў у 1912). Быў прызваны ў армію. Падчас Першай сусветнай вайны на фронце — прапаршчык, штабс-капітан.
Ад вайскоўцаў-беларусаў абраны дэлегатам на Першы Усебеларускі з’езд, член яго прэзідыума. Да ліпеня 1918 займаў пасаду міністра юстыцыі і фінансаў у Народным сакратарыяце — першым урадзе БНР. Як нязгодны з яго палітыкай, выйшаў у адстаўку. Пасля дыпламатычны прадстаўнік урада БНР у Кіеве, Адэсе, Берліне.
У 1919 арыштаваны польскімі акупацыйнымі ўладамі, але здолеў уцячы з-пад варты. У 1918—1919 член Беларускай партыі сацыялістаў-федэралістаў, у 1920 член Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, з якой у жніўні 1920 выйшаў з-за адмовы лідараў падпісаць Дэкларацыю пра абвяшчэнне незалежнасці БССР ад 31 ліпеня 1920. У 1920—1922 служыў у Гомелі ў чыгуначных часцях Чырвонай арміі. 1 кастрычніка 1920 арыштаваны асобым аддзелам Заходняга фронту па падазрэнні ў контррэвалюцыйнай дзейнасці; вызвалены праз 6 месяцаў. У чэрвені 1924 удзельнічаў у ліквідацыйным з’ездзе БПС-Р. Перайшоў на фінансавую работу — у 1925—1930 упаўнаважаны Наркамфіна БССР, з 1931 у Белшвейаддзяленні Вышэйшага савета народнай гаспадаркі.
Арыштаваны 19 сакавіка 1932. Паводле пастановы калегіі АДПУ СССР асуджаны да 5 гадоў папраўча-працоўных работ. Этапаваны ў Свірскі канцлагер НКВД Ленінградскай вобласці. У зняволенні 27 снежня 1936 узяты пад варту. 8 лютага 1937 Ленінградскім абласным судом асуджаны да 5 гадоў зняволення і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Загінуў у Магаданскім канцлагеры.
Па першым прыгаворы рэабілітаваны прэзідыумам Мінскага абласнога суда 16 лістапада 1963, па другім — пракуратурай Расійскай Федэрацыі 16 снежня 1992.
Андрэй Канстанцінавіч Сучкоў
Андрэй Канстанцінавіч Сучкоў (нар. 6.09.1965, с. Перамётнае, Зеляноўскі, Уральская вобласць, Казахстан) — беларускі спецыяліст у галіне выкладання фізічнай культуры. Кандыдат педагагічных навук (2018), дацэнт (2019). Майстар спорту СССР па грэка-рымскай барацьбе (1989). Суддзя па спорце вышэйшай нацыянальнай катэгорыі (2003).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Канстанціна Пятровіча Сучкова (нар. 1936) — гісторыка, кандыдата гістарычных навук.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (спецыяльнасць «Гідрамеліярацыя», 1988), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры (аспірантура, 2009).
Працаваў у Беларускім дзяржаўным інстытуце па праектаванні водагаспадарчага і меліярацыйнага будаўніцтва, філіял у г. Віцебск (1988—1993); Беларускі навукова-даследчы інстытут жывёлагадоўлі, г. Жодзіна (1993—1996); Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі (1996—2005); Віцебскім абласным спартыўным клубе Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (2005—2007, трэнер-выкладчык па грэка-рымскай барацьбе); Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава (2007—2011 — старшы выкладчык кафедры кафедры фізічнага выхавання і спорту і 2020—2021 — дэкан факультэта фізічнай культуры і спорту); Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны (2011—2020, кафедра фізічнага выхавання і спорту, загадчык кафедры і з 2021 — дацэнт).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: фізічнае выхаванне студэнтаў устаноў вышэйшай адукацыі; вучэбна-трэніровачны працэс па відах спартыўнай барацьбы.
IC 4101
IC 4101 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зволень
Зволень (Zwoleń) — горад у Польшчы, за 125 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Зваленьскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Зволень. Займае плошчу 15,91 км². Насельніцтва 7,9 тыс. чалавек (на 2018).
Зікеева
Зікеева — тапонім.
Ахалкалакі
Ахалкалакі — горад у Грузіі, цэнтр Ахалкалакскага муніцыпалітэта краю Самцхэ-Джавахеты. Размешчаны ў рэгіёне Самцхэ-Джавахеты на поўдні краіны, за 30 км ад мяжы з Турцыяй. Каля 93,8 % насельніцтва горада складаюць армяне (2014).
Steam
«Steam» (МПА: ) — сэрвіс лічбавага распаўсюджвання камп’ютарных гульняў і праграм, які належыць кампаніі «Valve», вядомаму распрацоўшчыку камп’ютарных гульняў. «Steam» выконвае функцыі службы актывацыі, загрузкі праз Інтэрнэт, аўтаматычных абнаўленняў і навін для гульняў як самой «Valve», так і іншых распрацоўшчыкаў па дамове з «Valve», такіх як «Epic Games», «THQ», «2K Games», «Activision», «Capcom», «Codemasters», «Eidos Interactive», «1С», «GSC Game World», «id Software», «SEGA», «Atari», «Rockstar Games», «Telltale Games», «Ubisoft», «Bethesda Softworks», «Paradox Interactive» і многіх іншых фірмаў, якія аформілі кантракт на дыстрыбуцыю.
Па стане на восень 2015 года праз Steam распаўсюджваецца каля гульняў для аперацыйнай сістэмы «Microsoft Windows», звыш  гульняў для «OS X» і звыш  гульняў для «Linux», на якія дзейнічаюць штодзенныя і «сяродтыднёвыя» зніжкі, а таксама зніжкі на выхадныя дні. Колькасць актыўных уліковых запісаў «Steam» перавышае 125 мільенаў. Поўны спіс выдаўцоў і распрацоўшчыкаў, якія супрацоўнічаюць з сэрвісам, размешчаны ў адкрытым доступе на сайце «Steam».
Першапачаткова распаўсюджваліся толькі гульні, трэйлеры і мадыфікацыі да іх, аднак у «Valve» некалькі разоў заяўлялі, што ў далейшым плануюць пашырыць спецыялізацыю сэрвісу, пачаўшы распаўсюд праз яго музыкі і паўнаметражных фільмаў.
Гісторыя
Сэрвіс прыйшоў на змену ранейшай сістэме WON, якая была больш вузкаспэцыялізаваным сэрвісам і не з’яўлялася сістэмай распаўсюду даных праз Інтэрнэт (лічбавай дыстрыбуцыі). Гісторыя Steam пачалася ў 1999 годзе з поспехам «Team Fortress Classic» і «Counter-Strike». Яшчэ да выхаду фінальных версій гэтыя гульні сталі аднымі з самых папулярных шматкарыстальніцкіх гульняў. У той час папулярнасць гульняў дасягала максімум 2-3 тысяч актыўных гульцоў. Колькасць гульцоў TFC і CS праз пару гадоў узрасла ў некалькі разоў. У выніку Valve прыступіла да перагляду традыцыйных метадаў арганізацыі анлайн-гульняў. Неабходна было вырашыць праблемы на фоне далейшага росту колькасці гульцоў. У асноўным гэта тычылася аўтаматычнага абнаўлення, удасканалення антычыт-сістэмы.
Георг Стаянаў-Тодараў
Гео́ргі Стая́наў То́дараў (Георги Тодоров),, Балград, Расійская імперыя — , , Балгарыя) — балгарскі военачальнік, генерал-лейтэнант, брат Аляксандра Тэадорава-Балан.
Steam
Гісторыя
Steam упершыню быў прадстаўлены на Game Developers Conference 22 сакавіка 2002 года. Версія Steam 1.0 стала даступная падчас бэта-тэсціравання Counter-Strike 1.4. Усталяванне Steam было абавязкова для бэта-тэсціроўшчыкаў CS 1.4, але з’яўлялася толькі дадатковым кампанентам для фінальнай версіі.
Георг Стаянаў-Тодараў
Біяграфія
Георг Тодараў нарадзіўся 10 жніўня 1858 года ў горадзе Балград (сучасная Украіна). Паходзіў з сям’і балгараў-перасяленцаў. Падчас Руска-турэцкай вайны (1877—1878) быў добраахвотнікам у Балгарскім апалчэнні. У 1878 годзе выраблены ў чын унтэр-афіцэра. Пасля Вызвалення ён заканчвае першы выпуск Ваеннага вучылішча ў Сафіі (1879), праз год 10 мая вырабляецца ў чын падпаручніка. А ў жніўні 1882 выраблены ў чын лейтэнанта. Праз год ён вучыцца Мікалаеўскай акадэміі генштаба ў Санкт-Пецярбургу, не заканчваючы апошні курс, ён вяртацца ў Балгарыю на парад Саедзіненіета (1885). У жніўні 1885 выраблены ў чын капітана.
Сербска-балгарская вайна
Камандаваў лятучым атрадам, якія дзейнічалі ў раёне паміж Відзінам і Кулой. Быў узнагароджаны за праяўленую адвагу.
Steam
Далейшая распрацоўка
У верасні 2004 года стала вядома аб судзе Vivendi Games з Valve. Першая кампанія сцвярджала, што распаўсюджванне Half-Life 2 праз Steam парушыла выдавецкі кантракт. Vivendi прайграла справу і ёй было забаронена працягваць ліцэнзаванне гульняў Valve для інтэрнэт-кафэ. Пазней кантракт паміж гэтымі двума кампаніямі быў скасаваны, і Valve выбралі Electronic Arts у якасці новага рознічнага выдаўца.
Георг Стаянаў-Тодараў
Першая балканская вайна
Камандаваў 7-й Рыльскай пяхотнай дывізіяй, якая наступала на Салонікі. Камандаваў адбіццем турэцкіх дэсантаў пры Булаіры і Шаркіёе.
Steam
Далейшая распрацоўка
У жніўні 2006 года пачаўся пераход да Steam 3.0. Спачатку быў зменены дызайн афіцыйнага сайта, а затым, у снежні, значна перапрацаваны і знешні выгляд праграмы. Тоны афармлення праграмы былі змененыя з шэра-зяленага на цемна-шэры. Таксама быў зменены фармат скінаў, у выніку скіны для старой (другой) версіі перасталі працаваць. Наступны крок рушыў услед у жніўні 2007 года — выйшла першая бэта-версія сэрвісу Steam Community, які дазваляў гульцам, у прыватнасці, камунікаваць (публікаваць свае дасягненні, здымкі экрану, набытыя гульні і г.д.) і ладзіць спаборніцтвы; рэліз Steam Community адбыўся ў верасні.
У пачатку 2008 года Valve зрабілі платформу Steam больш адкрытай, выпусціўшы. Гэты пакет дае распрацоўшчыкам і выдаўцам функцыянальнасць Steam (або яго частак) бясплатна. Гэта тычыцца, перш за ўсе, статыстыкі і DRM-функцый. Мэта гэтага кроку — умацаваць рынак камп’ютарных гульняў і шырэй распаўсюдзіць Steam. Першая гульня, якая выкарыстоўвае гэтыя магчымасці, з’явілася ў сярэдзіне лютага. Гэта была музычная аркада Audiosurf. Яна распаўсюджваецца праз Steam і выкарыстоўвае Steamworks для інтэграцыі з Steam Community і сістэмай дасягненняў.
Георг Стаянаў-Тодараў
Першая сусветная вайна
Падчас Першай сусветнай вайны камандаваў 2-й балгарскай арміяй (кастрычнік 1915 — снежань 1916). Пад яго кіраўніцтвам армія праводзіла аперацыі ў Македоніі. З лютага 1917 года прызначаны камандуючым 3-й арміяй (да снежня 1917), якая дзейнічала на румынскім фронце. 15 жніўня 1917 года атрымлівае званне генерал-лейтэнанта. У канцы чэрвеня 1918 года Тодараў быў намеснікам галоўнакамандуючага балгарскай арміі, а з 8 верасня — у выніку хваробы генерала Ніколы Жэкава, з’яўляўся камандуючым. Быў адной з службовых асоб, адказных за правал балгарскай арміі ў бітве пры Добра поле. Дзімітр Азманаў пісаў пра Тодарава: Выдатны камандзір, дысцыплінаваны, вельмі тактоўны мужчына і камандзір, спакойны, цвёрды і мужны перад тварам небяспекі.
Steam
Далейшая распрацоўка
4 кастрычніка 2008 года праз Steam сталі даступныя першыя пяць мадыфікацый для Source-гульняў (раней усе мадыфікацыі неабходна было спампоўваць і ўсталеўваць уручную); у пачатку лютага 2009 да іх дадалося яшчэ 2 моды. 16 сакавіка 2009 года ў SteamWorks была рэалізаваная новая функцыя для распрацоўшчыкаў гульняў пад назвай Downloadable Content (DLC). Гэта дазволіла распрацоўшчыкам публікаваць дадатковы ўнутрагульнявы кантэнт па невялікіх цэнах (каля 1-15 $), што, па сутнасці, з’яўляецца аналагам мікратранзакцый. Першымі гульнямі з падтрымкай DLC сталі The Maw і Far Cry 2.
У канцы 2009 года быў нязначна зменены дызайн афіцыйнага сайта — замест цемна-жоўтых з’явіліся блакітныя тоны, а таксама з’явілася магчымасць набываць гульні праз сайт Steam без выкарыстання праграмы Steam. Адначасова Valve пачала распрацоўку чацвертай версіі Steam з цалкам новым афармленнем. Бэта-версія выйшла ў канцы лютага 2010 года, у ей былі значна перапрацаваныя ўсе інтэрфейсныя меню. Адначасова для бэта-карыстальнікаў быў моцна зменены дызайн афіцыйнага сайта. Амаль цалкам быў перароблены дызайн абалонкі Steam, а таксама ўнутрагульнявога овэрлэя. У прыватнасці, замест трох стандартных спісаў «Гульні», «Трэйлеры» і «Інструменты» з’явілася новае меню «Бібліятэка», у якое, акрамя гэтых 3 падраздзелаў, дадаўся новы — «Спампоўкі». Пры гэтым стала даступна 3 варыянты адлюстравання гульняў — спіс з падрабязнай інфармацыяй і фонам, буйны спіс з абноўленымі іконкамі і сетка са значкамі вялікага памеру. Кампактны выгляд болей не падтрымліваўся. Акрамя гэтага, былі выпраўленыя шматлікія памылкі, убудаваны браўзер стаў выкарыстоўваць рухавік WebKit замест Trident, даступнага толькі для Windows, што ў разы павялічыла прадукцыйнасць і бяспеку працы, а таксама дало магчымасць партавання на іншыя платформы. Фармат скінаў для чацвёртай версіі таксама зведаў змены, што зрабіла непрацоўнымі скіны трэцяй версіі. 28 красавіка 2010 года Valve апублікавала стабільную версію. Таксама было зроблена абнаўленне дызайну супольнасці Steam і галоўнай вэб-старонкі Steam для ўсіх карыстальнікаў. У релізнай версіі была адноўлена магчымасць згортвання меню «Бібліятэка» ў кампактны выгляд, пры гэтым старыя нізкафарматныя іконкі былі заменены новымі маляўнічымі ў аб’емным стылі. Дадзенае абнаўленне стала самым буйным з моманту запуску Steam у 2003 годзе.
У сакавіку 2010 года на афіцыйных сайтах Valve з’явілася інфармацыя аб будучым пераносе Steam і ўсіх Source-гульняў на Mac OS X. 12 траўня 2010 года выйшла фінальная версія Steam на Mac. Некаторы час на Mac OS X назіраліся праблемы з прадукцыйнасцю, але 18 жніўня Valve паведаміла аб тым, што сталі даступныя абнаўлення, якія паляпшаюць прадукцыйнасць.
3 сакавіка 2011 года Valve анансавала і запусціла ў бэта-тэст сэрвіс Steam Guard, які павінен быў забяспечыць дадатковую бяспеку ўліковых запісаў карыстальнікаў. Пры ўключэнні гэтага сэрвісу доступ да ўліковага запісу Steam станавіўся магчымым толькі з бягучага камп’ютара; каб увайсці ў запіс з іншага камп’ютара, неабходна было ўвесці дадатковы код, які высылаўся на электронную пошту. Steam Guard быў таксама паказаны на выставе CeBit 2011 Гейбам Ньюэлам, які там жа апублікаваў пароль да свайго ўліковага запісу і заявіў, што ніхто не зможа яго скрасці. Сэрвіс стаў агульнадаступны 16 сакавіка.
26 студзеня 2012 года была анансаваная бэта-версія кліента Steam для аперацыйных сістэм iOS і Android. Карыстальнікі iOS — і Android-прылад могуць з яго дапамогай мець зносіны з сябрамі, наведваць супольнасці, праглядаць скрыншоты, чытаць навіны і сачыць за тым, што адбываецца ў самай онлайн-краме.
У красавіку 2012 года на інтэрнэт-рэсурсе «Phoronix» была апублікаваная інфармацыя аб падрыхтоўцы выпуску Steam і платформы Source для Linux. 22 снежня на афіцыйным сайце Steam з’явілася адкрытая бэта-версія праграмы, а ў лютым 2013 года была апублікаваная першая стабільная версія.
2 кастрычніка 2012 года з’явіўся раздзел «Праграмы» (Software).
23 верасня 2013 года была анансаваная аперацыйная сістэма SteamOS, распрацаваная на базе Linux і арыентаваная на запуск гульняў з бібліятэкі Steam на вялікім экране тэлевізара.
У 2016 годзе Valve абяцае выпусціць буйное абнаўленне для Steam.
Назва
Steam (беларуск.: пара) — своеасаблівая гульня слоў, якая выкарыстоўваецца кампаніяй-распрацоўчыкам. Назва фірмы Valve перакладаецца з англійскай мовы як клапан; акрамя таго, «газавая» тэматыка сустракаецца і ў назвах іншых распрацовак кампаніі: Steamworks (беларуск.: паравыя работы), Steam Cloud (беларуск.: воблака пару) і Source (беларуск.: крыніца).Таксама дадзеная тэматыка сустракаецца ў такіх гульнях ад Valve, як Half-Life.