cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Красная Раеўка
Красная Раеўка (Красная Раевка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Знак Еўрапейскай спадчыны
Знак Еўрапейскай cпадчыны (European Heritage Label) прысуджаецца Еўрапейскім Саюзам будынкам, дакументам, музеям, архівам, помнікам ці падзеям, якія разглядаюцца як вехі ў стварэнні сучаснай Еўропы. Праграма кіруецца Еўрапейскай камісіяй.
Міжурадавая ініцыятыва
Знак Еўрапейскай Спадчыны ў якасці міжурадавай ініцыятывы бярэ пачатак  падчас сустрэчы 28 красавіка 2006 года ў Гранадзе, Іспанія, паміж 17 асобнымі краінамі-членамі Еўрапейскага Саюза. Асноўная мэта гэтай ініцыятывы адлюстравалася ў выяўленні і пазначэнні аб'ектаў, якія маюць ключавую ролю ў пабудове адзінай Еўропы і бачанні гэтых мясцін праз еўрапейскі, а не нацыянальны пункт гледжання.
Праект злучыў як дзяржавы-члены ЕС, так і дзяржавы, якія не з'яўляюцца членамі, напрыклад, Швейцарыю. Краіны выбіралі свае ўласныя культурныя каштоўнасці: фізічныя аб’екты або абстрактныя звычаі -  гэта значыла, што крытэрыі для пазнакі ў кожнай краіне вар'іравалася. Да 2010 года 64 аб’екта  у 18 розных краінах-удзельніцах былі ўзнагароджаны міжурадавым знакам.
Знак Еўрапейскай спадчыны з 2013 года
З абнаўленнямі ў крытэрыях адбору, першыя чатыры аб’екты былі вызначаны ў 2013 годзе, а яшчэ  шаснаццаць найменняў -  ужо ў  2014 годзе. Аб'екты-кандыдаты на Знак павінны мець сімвалічнае еўрапейскае значэнне і адыгрываць значную ролю ў гісторыі і культуры Еўропы або будаўніцтве Саюза. Яны мусяць дэманстраваць адну ці некалькі з наступных характарыстык: На стадыі папярэдняга адбору краіны ЕС маюць магчымасць выбраць да двух аб’ектаў у двухгадовы перыяд, пасля чаго, ужо на этапе адбору, група з 13 незалежных экспертаў праглядае і правярае аб’екты. Група разглядае заявы і рэкамендуе Еўрапейскай камісіі аб’екты, якія павінны быць узнагароджаны Знакам на падставе устаноўленага набору крытэрыяў. Аб’екты-кандыдаты таксама павінны прадставіць план працы.
Аўстрыя
Археалагічны парк Карнунт
Археалагічны парк Карнунт на ўсходзе Аўстрыі - помнік гісторыі Рымскай Імперыі. Карнунт быў важным рымскім паселішчам, заснаваным ў сярэдзіне першага стагоддзя нашай эры ў пункце перасячэння гандлёвых шляхоў на Дунаі.
Геаграфічнае становішча зрабіла яго адным з самых важных гарадоў Рымскай імперыі. 400 гадоў рымскага жыцця ў Карнунце адлюстроўваюць перыяд гісторыі, што глыбока паўплываў на развіццё Еўропы.
Сёння наведвальнікі парка могуць убачыць рэканструяваныя рымскія дамы і наведаць музей з адукацыйнымі праграмамі.
Палац Хофбург, Вена
Распачаты ў 1240 годзе, Імператарскі палац Хофбург уяўляе сабой комплекс будынкаў і садоў, якія выкарыстоўваліся, каб служыць у якасці рэзідэнцыі дынастыі Габсбургаў - кіруючай сям'і для значнай часткі Еўропы на працягу каля 700 гадоў. Імперыя Габсбургаў была мульты-этнічнай і шматканфесійнай імперыяй, якая мела моцнае палітычнае, адміністрацыйнае, сацыяльна-эканамічнае ўздзеянне на тэрыторыях, якія з'яўляюцца часткай сучаснай Аўстрыі, Венгрыі, Чэхіі, Польшчы і Славеніі.
Сёння палац Хофбург з'яўляецца домам для штаба аўстрыйскага федэральнага прэзідэнта, пяці музейных арганізацый сусветнай значнасці, а таксама іншых устаноў культуры.
Бельгія
Mundaneum, Монс, Бельгія Mundaneum - гэта архіў для захоўвання інфармацыйных карт, які павінен быў стаць вузлом новага ўтапічнага «горада інтэлекту». Яго заснавальнікі, Анры Лафантэн і Отле, былі прыхільнікамі свету з дапамогай дыялогу і абмену ведамі на еўрапейскім і міжнародным узроўні з дапамогай бібліяграфічных даведак. Мэтай Mundaneum было сабраць усю наяўную інфармацыю ў свеце, незалежна ад яе асяроддзя (кнігі, газеты, паштоўкі і г.д.), а таксама класіфікаваць яе ў адпаведнасці з сістэмай, распрацаванай Універсальнай дзесятковай класіфікацыяй.
Mundaneum ляжыць у аснове сучаснай інфарматыкі і лічыцца папярэднікам пошукавых сістэм Інтэрнэт.
Венгрыя
Мемарыяльны парк Еўрапейскага Пікніка, Шапрон
Мемарыяльны парк заснаваны ў гонар дэманстрацыі міру, інакш названай Пан'еўрапейскі пікнік, якая адбылася на аўстрыйска-венгерскай граніцы 19 жніўня 1989 года.
Часовае адкрыццё венгерска-аўстрыйскай мяжы падчас дэманстрацыі дазволіла амаль 600 грамадзянам ГДР бегчы праз венгерскую мяжу на Захад. Гэтая падзея лічыцца пачаткам разбурэння жалезнай заслоны. Падзенне заслоны, ў сваю чаргу, прывяло да аб'яднання Германіі і Усходняга пашырэння ЕС ў 2004 годзе.
487
487 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 487 год нашай эры, 487 год 1 тысячагоддзя, 87 год V стагоддзя, 7 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 8 год 480-х гадоў.
Знак Еўрапейскай спадчыны
Венгрыя
Музычная акадэмія Ферэнца Ліста, Будапешт
Музычная акадэмія Ферэнца Ліста была заснавана ў 1875 годзе. Яна уключае ў сябе не толькі навучальную ўстанову, але і міжнародны універсітэт музычнага мастацтва і канцэртны цэнтр.
Германія
Хамбахскі палац
Пабудаваны ў сярэднія вякі, Хамбахскі палац набыў выбітнае значэнне ў дзевятнаццатым стагоддзі. Пасля перыяду палітычных рэпрэсій каля 30 000 чалавек з Германіі, Францыі і Польшчы сабраліся ў замку 27 мая 1832 года, каб адсвяткаваць фестываль Хамбо (Hambacher Fest).
Прысутныя выказаліся за асноўныя правы і палітычныя свабоды і роўнасціі ў Германіі і Еўропе, што робіць палац сімвалам барацьбы за грамадзянскія свабоды ў Еўропе.
Мюнстэр і Оснабрук - мясціны Вестфальскага міра
Вестфальскі мір - гэта сукупнасць мірных дагавораў, якія былі заключаны і ўзгоднены ў гарадах Мюнстэры і Оснабруку ў 1648 годзе.
Яны паклалі канец Трыццацігадовай вайне ( 618-1648), у якую ўсе галоўныя еўрапейскія дзяржавы былі ўцягнуты, і якая вызначалася не толькі канфліктам паміж дзяржавамі, але і паміж рэлігіямі.
Акрамя таго народы прыйшлі да высновы ў Галандскай вайне за незалежнасць з Іспаніей (1568-1648). Вестфальскі мір стаў знакавай падзеяй у развіцці дзяржаўнасці і міжнароднага права.
Грэцыя
Сэрца старажытных Афін
Акропаль і навакольныя археалагічныя помнікі ўяўляюць сабой архітэктурны ансамбль выбітнага значэння. Комплекс да ста помнікаў - гэта ядро старажытных Афін, што ахоплівае гістарычны перыяд больш чым 3000 гадоў.
Філасофія, дэмакратыя і палітычная тэорыя, тэатр і музыка былі адпрацаваны і развіваліся ў гэтых месцах, што робіць іх калыскай істотных аспектаў і каштоўнасцяў еўрапейскай культуры і цывілізацыі.
NGC 120
NGC 120 (іншыя абазначэнні — UGC 267, MCG 0-2-33, ZWG 383.17, PGC 1693) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Знак Еўрапейскай спадчыны
Італія
Альчідэ дэ Гасперы (1881-1954) лічыцца аднім з "бацькоў Еўропы". Ён нарадзіўся ў доме, які сёння з'яўляецца музеем, што падкрэслівае яго ўклад у будаўніцтва Еўропы пасля Другой сусветнай вайны.
Ён служыў у якасці міністра замежных спраў і прэм'ер-міністра Італіі з 1945 па 1953: год, падтрымаў планы Шумана, удзельнічаў у стварэнні Еўрапейскага аб'яднання вуглю і сталі (ЕАВС).
Акрамя таго, ён быў натхняльным сілай у стварэнні Еўрапейскай эканамічнай супольнасці.
Іспанія
Residencia de Estudiantes, Мадрыд
Адстойваючы каштоўнасці свабоднага мыслення, супрацоўніцтва і абмену, Residencia de Estudiantes застаецца вядомым ва ўсёй Еўропе цэнтрам для заахвочвання зносін.
Каралеўскі архіў Арагона, Барселона
Гэта адна з найбуйнейшых і найбольш важных дакументальных калекцый сярэднявечнай Еўропы, а таксама новага і найноўшага часу.
Нідэрланды
Лагер Вестэрборк
Лагер Вестэрборк да 1942 служыў у якасці лагера бежанцаў для яўрэяў, якіх пераследавалі нацысты, а затым стаў транзітным лагерам, з якога ўцекачы былі дэпартаваныя ў нацысцкія канцэнтрацыйныя лагеры на тэрыторыі Германіі і акупаваных тэрыторыях Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.
Пасля Другой сусветнай вайны галандскія грамадзяне, падазраваныя ў супрацоўніцтве з нацыстамі, былі заключаны ў лагеры.
Дзякуючы сваёй гісторыі, лагер Вестэрборк можна лічыць спасылкай на важнейшыя тэмы еўрапейскай гісторыі, такія як  пераслед, міграцыі, дэкаланізацыі і мультыкультуралізм. На месцы былога лагера сёння можна знайсці Музей і помнікі памяці (такія як Нацыянальны Мемарыял Вестэрборк).
Палац міру, Гаага, Нідэрланды
Гаага была месцам правядзення першай Сусветнай канферэнцыі міра ў 1899 году. У Палацы міру, які быў пабудаваны у 1913, прайшлі міжнародныя мірныя канферэнцыі, якія былі накіраваны на рэгуляванне гонкі ўзбраеньняў і ўрэгулявання міжнародных спрэчак шляхам арбітражу.
Гэтая праца працягваецца і сёння - Палац міру з'яўляецца месцам шматлікіх судовых інстытутаў (Міжнародны Суд ААН, Пастаянны арбітражны суд, Гаагская акадэмія міжнароднага права) і ўвасабляе ў сабе каштоўнасці міру і справядлівасці.
Партугалія
Сагрэш Поінт
Поінт стаў штаб-кватэрай прынца Генры Мараплаўца для праектаў марской экспансіі на працягу пятнаццаці стагоддзяў, што адзначыла пашырэнне еўрапейскай культуры, навукі, разведкі і гандлю ў бок Атлантыкі і Міжземнага мора, ўсталяванне еўрапейскай цывілізацыі на шляху да глабальнай пратэкцыі.
Бібліятэка ўніверсітэта Каімбра
Бібліятэка ўніверсітэта Каімбра была сканструявана ў 1513 і прадстаўляе сабой адзін самых выдатных і інавацыйных бібліятэчных будынкаў Еўропы.
Бібліятэка пазіцыянуе сябе як "публічная бібліятэка" на працягу многіх стагоддзяў. Гэта была адна з першых бібліятэк у Еўропе, якая распрацавала тэматычныя каталогі (1743) і ніколі не дапускала цензурыравання. Многія дакументы еўрапейскага значэння захоўваюцца менавіта тут.
Статут аб адмене смяротнага пакарання, Лісабон
Статут аб адмене смяротнага пакарання быў зацверджаны ў 1867 годзе і захоўваецца ў Нацыянальным архіве Торэ дэ Томба ў Лісабоне, Партугалія.
Польшча
Ваенныя могілкі Усходняга фронту №123 гадоў Першай сусветнай вайны, Лужна-Пусткі
Ваенныя могілкі № 123, утвораныя ў 1918 годзе, з'яўляюцца арэнай адной з найбуйнейшых бітваў Першай сусветнай вайны на Усходнім фронце паміж аўстра-венгерскімі і нямецкімі войскамі і рускай арміяй, што мае назву Горліцкі прарыў.
Гэтыя мясціны з'яўляюцца месцам памяці, ўвасабляць ідэю экуменізму, ставячыся з аднолькавай павагай да загінулых, незалежна ад іх ваеннай, этнічнай ці рэлігійнай прыналежнасці.
Гданьская суднаверфь
Праз дзесяць гадоў новая хваля забастовак вымусіла ўрад падпісаць гістарычнае пагадненне з Лехам Валенсам у жніўні 1980 года.
Дамоўленасці былі падпісаны ў памяшканнях верфі і дазволілі існаваць першаму незалежнаму прафсаюзу ў краінах Усходняга блока.
З гэтага моманту Салідарнасць ўвесь час спрыяла руху дэмакратыі і грамадзянскіх свабод у Польшчы, што выклікала аналагічныя сацыяльныя рухі ў розных краінах Усходняй Еўропы ў 1980-х гадах.
Люблінская унія
Аб'ект адзначаецца трыма гістарычных помнікамі, размешчанымі у Любліне.
Гэты палітычны саюз стаў выключным выпадкам дэмакратычнай інтэграцыі дзвюх краін з мірным і ўсёабдымным суіснаваннем людзей розных этнічных і рэлігійных груп.
Канстытуцыя 3 мая 1791 года, Варшава
Канстытуцыя 3 мая 1791 года была прынята у Рэчы Паспалітай, каб забяспечыць больш свабод і палітычных роўнасцей на тэрыторыі дзяржавы і ўвесці канстытуцыйны лад манархіі.
Канстытуцыя адлюстроўвае ўплыў прасвятлення, што дало перавагу розуму, правам і свабодам, а таксама рэлігійнай памяркоўнасці. Гэты заканадаўчы акт лічыцца адным з першых канстытуцый ў Еўропе.
Славенія
Партызанскі шпіталь Франья
Шпіталь Франья быў тайным шпіталем у гады Другой сусветнай вайны, кіраваўся славенскімі партызанамі ў рамках шырока арганізаванага руху супраць акупацыйных гітлераўскіх войскаў.
Сёння ён ператвораны ў музей і садзейнічання развіццю салідарнасці, дэмакратычных каштоўнасцяў і правоў чалавека.
Харватыя
Паселішча неандэртальцаў у Крапіне
У 1899 годзе ва ўсходняй частцы горада Крапіна былі знойдзена найбольш выбітная для Еўропы колькасць костак і выкапняў, якія належылі неандэртальцам. Эксперты з усяго свету правялі даследаванне па зборы і інтэрпрэтацыі даследчых вынікаў, што дало штуршок новым навуковым тэорыям аб чалавечым развіцці, генезісу цывілізацыі і існаванню чалавечай супольнасці на тэрыторыі Еўропы ў перыяд плейстацэну.
Побач з археалагічнымі раскопкамі знаходзіцца Музей крапінскіх неандэртальцаў, які прапаноўвае наведвальнікам інтэрактыўнымі спосабамі даведацца пра паходжанне жыцця на Зямлі і эвалюцыі чалавецтва.
Чэшская Рэспубліка
Палац Пржэмсловічаў і Архібіскупскі музей, Оломауц
Архібіскупскі музей служыць мэце захавання твораў мастацтва Оломаўцкай архідыяцэзіі.
Палац Пржэмысловічаў і Архібіскупскі музей з'яўляюцца цэнтрам прысутнасці Маравіі ў еўрапейскай гісторыі. Мясціны з'яўляюцца цэнтрам існавання ранняга хрысціянства, месцам, якое захоўвае і падкрэслівае высокі ўзровень мастацкага патраната архіепіскапаў Маравіі, і з'яўляецца выдатным прыкладам захавання спадчыны ў канкрэтным рэгіёне.
Францыя
Еўрапейскі квартал у Страсбургу
З моманту свайго стварэння апасля Другой сусветнай вайны, Еўрапейскі квартал Страсбурга з'яўляецца домам для Савета Еўропы, а таксама Еўрапейскага суда па правах чалавека і Еўрапейскага парламента Еўрапейскага Саюза. Існаванне аб'екта адлюстроўвае працэссы еўрапейскай інтэграцыі.
Юшкавічы (Свіслацкі раён)
Ю́шкавічы (, Юшковичи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вердаміцкага сельсавета.
Знак Еўрапейскай спадчыны
Францыя
Рабер Шуман (1886-1963) лічыцца адным з асноватворных фігур Еўрапейскага Саюза, яго клічуць "Бацькам Еўропы". З яго прамовы ад 9 траўня 1950 (дата, па якой адзначаецца штогод Дзень Еўропы), былі закладзены асновы для стварэння Еўрапейскага аб'яднання вуглю і сталі і для ўсіх наступных еўрапейскіх інстытутаў.Сёння ў яго доме знаходзіцца музей, які змяшчае вялікую колькасць аб'ектаў, якія належалі Роберту Шуману. Абацтва Клюні
Заснаванае ў 910 годзе нашай эры, абацтва Клюні існавала і развівалася, каб стаць духоўным і адміністрацыйным цэнтрам адной з найбуйнейшых манастырскіх сетак у еўрапейскай гісторыі. Такая сетка палягчала перамяшчэнне людзей, кніг, мастацкіх ідэй і навуковых ведаў праз нацыянальныя межы.
Эстонія
Вялікая гільдыя, Талін
Дом Вялікай гільдыі быў пабудаваны ў 1410 годзе па замове купцоў Вялікай гільдыі. Асацыяцыя нямецкіх ганзейскіх купцоў, так званая Вялікая гільдыя, была адной з самых важных гандлёвых арганізацый сярэднявечных часоў і спрыяла развіццю гісторыі гандлёвых і культурных абменаў у сярэднявечнай Паўночнай Еўропе.
Сёння ў Доме знаходзіцца Эстонскі гістарычны музей, які мусіць прадстаўляць гісторыю Эстоніі ў яе еўрапейскім кантэксце.
Гістарычны ансамбль Тартускага ўніверсітэта, Тарту
Гістарычны ансамбль Тартускага ўніверсітэта прадстаўляе сабой кампус, што быў распрацаваны ў пачатку дзевятнаццатага стагоддзя пад дэвізам "Універсітэт ў горадзе, універсітэт у парку". Ён ўвасабляе ў сабе ідэі універсітэта ў эпоху Асветы: сувязь навукі і навучання.
Заснаваны ў 1632 годзе шведскім каралём Густавам II Адольфам, Тартускі універсітэт заўсёды заставаўся маяком прагрэсіўных ідэй.
Лагатып
Новы лагатып Знака Еўрапейскай спадчыны быў абраны пасля конкурсу, праведзенага ў 2012 годзе.
Сам лагатып можа выглядаць як вялікая дошка з надпісам на дзвюх мовах — дзяржаўнай і англійскай  —  і як проста невялікая таблічка з малюнкам лагатыпа. Усе буйныя бляшкі ўтрымліваюць агульны элемент-надпіс: «Уключана ў спіс еўрапейскіх аб’ектаў культурнай спадчыны Еўрапейскага Саюза з-за значнай ролі, якую аб’ект адыгрывае ў гісторыі і культуры Еўропы».
488
488 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 488 год нашай эры, 488 год 1 тысячагоддзя, 88 год V стагоддзя, 8 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 9 год 480-х гадоў.
Юкіё Цуда
(津田 幸男; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1940—1951 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Андарак
Андарак, мясцовыя назвы даматкан, сукня, саян — беларускае жаночае паясное адзенне — доўгая шырокая спадніца з ваўнянай або паўваўнянай саматканкі ў рознакаляровую клетку або падоўжныя ці папярочныя палосы. Паводле Слоўніка іншамоўных слоў паходзіць ад нямецкага слова Unterrock ― паласатая спадніца нямецкіх сялянак.
Малюнак і дэкор
Шылі з 3-5 полак, вытканых у 2-3 ніты. Малюнак утвараўся на вохрыста-ружовым, вішнёвым, сінім, зялёным, серабрыста-белым, чорным фоне тканіны. Часта дадатковымі элементамі дэкору служылі запрасаваныя складкі, вышыўка, нашыўкі карункавых тасёмак, стужак.
У канцы XIX — пачатку XX ст. найбольш распаўсюджанымі былі клятчастыя андаракі (чырвона-чорныя клеткі размяшчаліся па ўсім полі — ваўкавыска-камянецкі строй). Паступова да чорнага і чырвонага колераў пачалі дабаўляць зялёны, ружовы, жоўты і інш. У паўднёва-заходніх і цэнтральных раёнах Беларусі пераважалі андаракі ў папярочныя палосы (ляхавіцкі строй, пухавіцкі строй), ва ўсходніх — у падоўжныя (шырокія чырвоныя перамяжаліся з больш вузкімі белымі паскамі).
Андарак у фальклоры
Андарак успамінаецца ў беларускіх прыказках. Напрыклад, на Лагойшчыне гаварылі: «Надзеў бабскі андарак» (пайшоў у прымы), «Нашу дачку пазнаюць і ў андарачку» (добра чалавека заўважаць і ў простым уборы).
Эрнст Юнгер
Эрнст Ю́нгер (Ernst Jünger; 29 сакавіка 1895, Гайдэльберг, Германская імперыя — 17 лютага 1998, Рыдлінген, Германія) — нямецкі пісьменнік і філосаф. Акрамя сваіх палітычных эсэ, раманаў і дзённікаў, вядомы дзякуючы дакументальнаму апавяданню пра свой досвед у Першай сусветнай вайне — «У стальных навальніцах».
Біяграфія
Эрнст Юнгер паходзіў з сярэдняе класы. Бацька — інжынер-хімік, пазней фармацэўт. У 1901—1913 Эрнст навучаўся ў школе, а ў 1913 сышоў з хаты і ўступіў у Французскі замежны легіён. Аднак з пачаткам I сусветнай вайны служыў у імператарскім нямецкім войску на Заходнім фронце. У 1917 атрымаў Жалезны крыж I класы, а ў 1918 у званні лейтэнанта — найвышэйшую прускую ваенную ўзнагароду, Pour le Mérite.
У 1927 пераехаў у Берлін. Вывучаў марскую біялогію, заалогію, батаніку, філасофію і стаў вядомым энтамолагам.
Пасля прыходу да ўлады нацыстаў Эрнст Юнгер адмовіўся і ад прапанаванага месца ў Рэйхстагу, і ад пасады кіраўніка Нямецкай акадэміі літаратуры. Ён не стаў членам НСДАП, адмовіўся выступаць на гебельсавым радыё, напісаў у афіцыйную газету НСДАП «Völkischer Beobachter» ліст з забаронай публікаваць яго творы. Пасля таго, як з ветэранскай арганізацыі Гановерскага палка «Traditionsverein der 73er» былі выключаны ўсе яўрэі, Эрнст з братам Фрыдрыхам Георгам таксама пакінулі шэрагі гэтай арганізацыі.
У 1933 Юнгер з'ехаў з Берліна; гестапа зладзіла ў яго хаце ператрус.
У II сусветную вайну Эрнст Юнгер служыў капітанам. Знаходзячы на адміністрацыйнай пасадзе ў Парыжы, пазнаёміўся з Пікаса і Както. Пасля спробы забойства Гітлера быў зняты з пасады, паколькі быў асабіста знаёмы з некаторымі са змоўшчыкаў.
Пасля вайны выданні Юнгера спярша былі забаронены ў Германіі з-за падазрэнняў у супрацоўніцтве з нацыстамі. У 1950-я яго аўтарытэт быў адноўлены, у 1965 выйшаў зборнік яго твораў у 10 тамох.
У 1960 памерла яго жонка Грэта, і ў 1962 Эрнст ажаніўся з Лізелотай Лорэр.
Брат Эрнста Юнгера Фрыдрыха Георга — паэт і эсэіст.
У 1997 годзе Эрнст Юнгер перайшоў у каталіцтва. Памёр у Рыдлінгене ў 102-гадовым узросце, апошнім з носьбітаў ваеннага ордэна Pour le Mérite.
Творчасць
У кнізе «Агонь і кроў» (Feuer und Blut, 1925), як і ў «У стальных навальніцах», Юнгер усхвальваў вайну як унутраную падзею. Ён крытыкаваў крохкасць і нестабільнасць дэмакратыі ў Веймарскай рэспубліцы, адзначаючы, што «ненавідзеў дэмакратыю як мор».
У працы «Пра нацыяналізм і яўрэйскае пытанне» (Über Nationalismus und Judenfrage, выдадзенай у 1930, Юнгер прадставіў жыдоў пагрозай адзінству Германіі і рэкамендаваў асіміляцыю або эміграцыю ў Палесціну.
У 1948 былі надрукаваны яго дзённікі Другой сусветнай вайны пад назвай «Рэфлексіі» (Strahlungen).
Памяць
У 1985, у гонар 90-годдзя пісьменніка, нямецкая зямля Бадэн-Вюртэмберг заснавала прэмію яго імя па энтамалогіі. Яна ўручаецца штотры гады за выбітныя дасягненні па энтамалогіі.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы фільм
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы фільм (Los Angeles Film Critics Association Award for Best Film) — галоўная штогадовая ўзнагарода Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса. Прысуджаецца з 1975 года.
Часцей за ўсё ўзнагарода прысуджалася рэжысёрам Стывену Спілбергу (1982, 1993, 1998) і (2002, 2004, 2011).
Лаўрэаты
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы фільм прысуджалася з 1975 года. Пачынаючы з 2004 года, вызначалася таксама і другое месца — адзначана шэрым колерам фона.
Тумашы (Мастоўскі раён)
Тумашы́ (, Тумаши) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Азёркаўскага сельсавета.
Броўск
Броўск (, Бровск) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабравольскага сельсавета.
Амарылісавыя
Амарылісавыя (Amaryllidaceae) — сямейства цыбульных раслін, большасць з якіх атрымалі шырокае распаўсюджванне ў якасці пакаёвых культур. Сямейства ўключае прыкладна 73 роды і 1605 відаў.
Распаўсюджанне
У прыродзе яны распаўсюджаныя ў тропіках і субтропіках Старога і Новага Свету.
Апісанне
У большасці амарылісавых доўгае плоскае лісце, якое расце такім чынам, што ўсе парныя лісты размяшчаюцца крыху ніжэй цотных, а таксама няцотных, утвараючы два рады.
Формула кветкі:
Кабат
Кабат, кабацік (kabat, kabat — ад персідскага käba — кафтан, камзол) — верхняе мужчынскае і жаночае адзенне. Шылі з цёмнага валенага сукна або футра. У ВКЛ вядомы з XVI стагоддзя. Кароткі кабат кроілі з адразной або суцэльнай баскай, з рукавамі або без іх. Аздаблялі нашыўкамі тасьмы, шнура, аблямоўкай розных тканінаў. Вылучаліся цёмна-карычневыя і чорныя кабаты дамачаўскага строю, аздобленыя цёмна-сінім маляўніча выкладзеным шнурам, дэкаратыўным штапам, з баскай, у выглядзе клінкоў ці спаднічкі;
Часам кабатам звалася састаўная частка народнага касцюма беларускіх жанчынаў — апратка ў выглядзе безрукаўкі. Тое самае, што гарсэт.
Сяргей Уладзіміравіч Вішнеўскі
Сярге́й Уладзі́міравіч Вішне́ўскі (, Рагачоў —, Масква) — савецкі военачальнік, генерал-маёр. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У РСЧА з 1918 года. У гады Грамадзянскай вайны камандаваў палком, потым брыгадай, таксама некаторы час служыў у штабе брыгады. Ваяваў супраць махноўцаў, затым змагаўся з басмачамі на Туркестанскім фронце.
Па заканчэнні Грамадзянскай вайны камандаваў кавалерыйскім палком, затым быў намеснікам начальніка кавалерыйскай школы. У сакавіку 1925 года быў прызначаны памочнікам камандзіра кавалерыйскай брыгады, затым — камандзір брыгады. З кастрычніка 1926 года — памочнік начальніка аддзела штаба ЛВА, з кастрычніка 1927 года — камандзір 7-й Самарскай кавалерыйскай дывізіі.
Затым на вучобе: скончыў курсы ўдасканалення вышэйшага камсаставу пры Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе (пасля чаго некаторы час служыў начальнікам штаба кавалерыйскай брыгады), а затым у 1933 годзе і саму Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе, дзе і застаўся ў якасці выкладчыка тактыкі. 4 снежня 1935 года прысвоена званне палкоўніка. Па некаторых дадзеных, падчас рэпрэсій ў РСЧА у 1938 годзе быў звольнены, але ўжо ў тым жа годзе прадоўжыў службу. 2 красавіка 1940 года яму прысвоена званне камбрыга, а 4 чэрвеня таго ж года переатэставаны ў генерал-маёры. З кастрычніка 1940 года — памочнік генерал-інспектара кавалерыі РСЧА.
Вялікая Айчынная вайна
21 верасня 1941 года быў прызначаны камандуючым 32-й арміі Рэзервовага фронту. З 3 кастрычніка армія вяла абарончыя баі пад Вязьмай. 7 кастрычніка армія трапіла ў акружэнне. Рэшткі войскаў арміі 12 кастрычніка выйшлі з акружэння, а генерал-маёр Вішнеўскі быў накіраваны на пасаду камандуючага знаходзячайся ў асяроддзі 19-й арміі, аднак не ўступіў на пасаду — не змог дабрацца да яе ўпраўлення і 22 кастрычніка быў хворым (з абмарожанымі нагамі) узяты ў палон.
Утрымліваўся ў ваеннай турме ў Летцене, у Хамельбургскім афіцэрскім лагеры, у Нюрнбергскай турме, у канцлагеры Флосенбюрг і Дахау. Пасля вызвалення ў 1945 годзе — у Савецкай ваеннай місіі ў Парыжы. Па вяртанні ў СССР праходзіў спецправерку НКУС. У снежні быў адноўлены ў РСЧА (справа была спынена ў 1946 годзе) і накіраваны на Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава, па заканчэнні якіх служыў выкладчыкам у Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе. З 1949 года — у запасе.
Пушкінскі мост (Віцебск)
Пушкінскі мост (першапачатковая назва: Тэатральны) — пешаходны мост цераз раку Віцьбу. Размешчаны ў цэнтры Віцебска, злучае вуліцу Пушкіна і вуліцу Талстога. Пабудаваны ў 1961 годзе. Перайменаваны ў гонар рускага паэта А. С. Пушкіна.
Першы мост на гэтым месцы (толькі на 30-40 метраў бліжэй да вусця Віцьбы) быў пабудаваны ў 1860-70-х гадах. Гэта быў драўляны мост на палях. З-за няякаснай пабудовы мост даволі хутка прыйшоў у нягодны стан. Да канца XIX стагоддзя, з-за пастаянных рамонтаў, ён уяўляў сабой, небяспечны, вузкі пешаходны масток. У канцы 1890-х гадоў быў пабудаваны зноў, таксама з дрэва.
Новы мост пабудаваны ў 1961 годзе. Ён мае арачную канструкцыю, апорнай канструкцыі выкананы з жалезабетону. Даўжыня моста — 28 метраў. У другой палове 2000-х гадоў з’явілася вясельная традыцыя ў знак вечнай любові і непарушнага шлюбу вешаць на мост замок, а ключ ад яго выкідваць у Віцьбу. У 2010 годзе праведзена рэканструкцыя моста. Асфальтавае пакрыццё заменена на плітку, абноўлена маставое палатно, рэстаўрыраваныя парэнчы. Каля ўвахода на мост бетонныя дэкаратыўныя шары заменены на 4 металічныя скульптуры львоў. Мост зрабіўся пешаходным. У 2010—2011 гадах на мосце ўстаноўлена дэкаратыўная ілюмінацыя.
Пневы
Пневы (Pniewy) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на захад ад Варшавы і за 50 км на захад ад Познані. Уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пневы. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 9,32 км². Насельніцтва 8 тыс. чалавек.
Стары Двор (Пастаўскі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 21 км у напрамку на ўсход ад горада Паставы, за 247 км ад Віцебска, каля Старадворскага возера. Чыгуначны прыпыначны пункт Жафарава на лініі Паставы — Глыбокае.
Гісторыя
У 1940—1954 гадах цэнтр Старадворскага сельсавета.
489
489 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 489 год нашай эры, 489 год 1 тысячагоддзя, 89 год V стагоддзя, 9 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 10 год 480-х гадоў.
Высокая Старына
Высо́кая Старына́ (, Высокая Старина) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1870 годзе засценак у Пагарэльскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі. У 1897 годзе ваколіца, меўся малітоўны дом.
У канцы лютага 1918 года акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР.
Падчас Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Ставок (возера)
Возера Ставок сумесна з возерам Дрысвя́ты стала азёрным вадасховішчам пасля будаўніцтва на рацэ Прорва ў 1953 годзе плаціны ГЭС «Дружба народаў». Гідратэхнічныя збудаванні ГЭС рэгулююць узровень возера Дрысвяты, якое выкарыстоўваецца ў якасці вадаёма-ахаладжальніка Ігналінскай АЭС.
Плошча паверхні 0,25 км². Даўжыня 1,37 км, найбольшая шырыня 360 метраў, найбольшая глыбіня 2,3 м. Даўжыня берагавой лініі 3,88 км. Плошча вадазбору 666 км².
Катлавіна запруднага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 6—10 метраў (на захадзе да 25 метраў), разараныя, участкамі тэрасаваныя. Берагавая лінія моцна звілістая. Берагі нізкія, вышынёй 0,1—0,3 м. Ёсць 3 вузкія залівы, каля паўночнага берага востраў плошчай 0,2 га. Дно да глыбіні 1 м пясчанае, глыбей глеістае, на поўдні выслана крэменязёмістым сапрапелем. Зарастае падводнай расліннасцю. Возера эўтрофнае. Праз возера цячэ рака Прорва (злучае з азёрамі Дрысвяты і Аболе).
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лешч, плотка, гусцяра і іншыя віды рыб.
Вердаміцкі сельсавет
Ве́рдаміцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Вердамічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Палонкаўскі сельсавет у складзе Свіслацкага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Палонка. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Агародніцкага сельсавета, 12 кастрычніка 1960 года — тэрыторыя скасаванага Велікасельскага сельсавета. 2 снежня 1961 года сельсавет перайменаваны ў Вердаміцкі, цэнтр перанесены ў вёску Вердамічы, да сельсавета далучана частка скасаванага Грынкоўскага сельсавета (вёскі Вялікія Міхалкі, Малыя Міхалкі, Юшкавічы). 15 лістапада 1971 года скасаваны вёскі Галабуды (злілася з вёскай Агароднікі), Салаўі (злілася з вёскай Манчыцы), Духі (злілася з вёскай Казейкі), хутар Малая Свянціца. 23 лютага 1976 года ў склад сельсавета з Поразаўскага пассавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Малая Каланая, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы і хутары Сакольнікі), у склад Свіслацкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Казейкі, Монтаўты, Несцеравічы, Сакі, Ханчыцы). У 1986 годзе скасавана вёска Даўнары. 20 ліпеня 1992 года 7 населеных пунктаў (вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Малая Каланая, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы і хутар Сакольнікі) вернуты ў склад Поразаўскага пассавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1347 чалавек, з іх 78,3 % — беларусы, 14,8 % — палякі, 4,2 % — рускія.
Балоча
Бало́ча (, Болоча) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 18 км на ўсход ад раённага цэнтра, 18 км ад чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы, каля р. Балачанкі.
Назва
Назва ўтворана ад наймення ракі Балачанкі.
Свіслацкае княства
Свіслацкі ўдзел вылучыўся са складу Менскага княства. Мяжа Свіслацкага ўдзелу з уласна Менскім ўдзелам праходзіла па ўмоўнай лініі в. Суцін — Арэшкавічы — Балоча.
Вялікае Княства Літоўскае
Па пісьмовых крыніцах сярэдзіны XVI ст. вядома як шляхецкае ўладанне ў Менскім павеце ВКЛ.
Пад уладай Расійскай імперыі
З 1793 г. у складзе Расіі, вёска Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. З 20.08.1924 г. да 16.08.1973 г. цэнтр Балоцкага сельсавета. На пачатку 1930-ых гг. створаны калгас «Чырвоная іскра», працавала кузня.
З канца чэрвеня 1941 г. да 3.07.1944 г. вёска акупіравана нямецкімі войскамі. Была два разы спалена.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
2024 год у гісторыі літаратуры
2024 год будзе адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
ГК Колас Горкі
«ГК Колас Горкі» — беларускі гандбольны клуб з горада Горкі.
Мэгуму Тамура
(田村 恵; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1951 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Усерасійскі з’езд бежанцаў з Беларусі
Усерасійскі з'езд бежанцаў з Беларусі, з'езд беларусаў-бежанцаў адбыўся 15—21.7.1918 у Маскве.
Прысутнічала 227 дэлегатаў — прадстаўнікоў ад бежанцаў з Беларусі, што жылі ў Расіі. Парадак дня: справаздача Беларускага нацыянальнага камісарыята; бежанскае пытанне (даклады з месцаў, матэрыяльная дапамога, рээвакуацыя, школьная справа, пакрыццё страт ад вайны); прадстаўніцтва Беларусі на будучай мірнай канферэнцыі народаў; сучаснае становішча; аб цэнтральным выканаўчым бежанскім камітэце Беларусі). 19.7.1918 дэлегацыя з'езда на чале з А. Х. Усціловічам была прынята У. І. Леніным.
NGC 121
NGC 121 (іншае абазначэнне — ESO 50-SC12) — шаровое скопление у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іванаўка
Назву Іва́наўка маюць:
Дабраволя
Дабраво́ля (, Доброволя) — аграгарадок у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабравольскага сельсавета.
Фяркі
Фяркі́ (, Ферки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Гісторыя
З 1939 года ў БССР.
Ко Арыма
(有馬 洪; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1951 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2013
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2013 (23-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2013-га года.
У турніры прымалі ўдзел 16 каманд, якія змагаліся за адзіную прамую пуцёўку ў Вышэйшую лігу і адну пуцёўку ў плэй-оф за права змагацца за месца ў Вышэйшай лізе з перадапошнім клубам Вышэйшай лігі 2013.
Доўгі час першы радок трымаў клуб «Гарадзея», але ў сярэдзіне другога круга ён саступіў першае месца «Слуцку», які за тур да фінішу гарантаваў сабе месца ў Вышэйшай лізе. «Гарадзея» ж заняла другое месца і атрымала права на стыкавыя матчы за месца ў Вышэйшай лізе, у якіх саступіла магілёўскаму «Дняпро» (1:3, 0:0).
Клубы, якія выбылі з Вышэйшай лігі ў Першую лігу
Ніводзін клуб не выбыў з Вышэйшай лігі ў Першую
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны, акрамя Магілёўскай.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў «Ведрыч-97» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Хвалю» дзякуючы перавазе ў асабістых сустрэчах.
2. Пры роўнай колькасці ачкоў, раўнавазе ў асабістых сустрэчах і роўнай колькасці перамог «Іслач» змешчана ў турнірнай табліцы вышэй за «Хімік» дзякуючы лепшай розніцы забітых і прапушчаных мячоў.
3. У матчах «Смаргонь» — «Полацк» і «Слонім» — «Полацк» гаспадарам прысуджаны тэхнічныя перамогі (3:0) па прычыне няяўкі гасцей.
4. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Стыкавыя матчы
Па выніках сезона клуб «Гарадзея», атрымаў права на стыкавыя матчы за месца ў Вышэйшай лізе супраць «Дняпро» (перадапошняе месца ў Вышэйшай лізе). Па суме дзвюх сустрэч «Дняпро» захаваў месца ў вышэйшым дывізіёне, а «Гарадзея» засталася ў Першай лізе.
Арнішыцы
Арнішыцы (Арнишицы) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Арнішыцкага сельскага паселішча.
Прылукі
Назву Прылу́кі маюць:
491
491 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 491 год нашай эры, 491 год 1 тысячагоддзя, 91 год V стагоддзя, 1 год 10-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 2 год 490-х гадоў.
Кадзіна (Манастыршчынскі раён)
Кадзіна (Кадино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кіжы
Кіжы (карэльск. Kiži) — востраў на Анежскім возеры ў Карэліі, на якім размешчаны сусветна вядомы архітэктурны ансамбль Кіжскага пагоста, што складаецца з двух цэркваў і званіцы XVIII—XIX стагоддзяў, акружаных адзінай агароджай — рэканструкцыяй традыцыйных агароджай пагоста. 1 студзеня 1966 года на базе архітэктурнага ансамбля Кіжскага пагоста быў заснаваны Дзяржаўны гісторыка-архітэктурны музей «Кіжы». Куды акрамя існуючых на сваіх першапачатковых месцах пабудоў была перасунута вялікая колькасць бажніц, дамоў і гаспадарчых пабудоў з Заанежжа і іншых рэгіёнаў Карэліі. Паводле адной з легенд, Праабражэнская царква была пабудавана адной сякерай, якую потым майстар выкінуў у возера.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2007/2008
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2007/2008 — 16-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Уронкі
Уронкі (Wronki) — горад на захадзе Польшчы на рацэ Варта. Размешчаны за 370 км на захад ад Варшавы і за 60 км на паўночны захад ад Познані. Уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Уронкі. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,81 км². Насельніцтва 11,3 тыс. чалавек.
492
492 — высакосны год, пачаўся ў сераду. 492 год нашай эры, 492 год 1 тысячагоддзя, 92 год V стагоддзя, 2 год 10-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 3 год 490-х гадоў.
NGC 122
NGC 122 — зорка ў сузор’і Кіта.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Літараль
Літара́ль, літаральная зона (ад — берагавы, прыбярэжны) — прыбярэжная частка дна вадаёма, якая падвяргаецца ўздзеянню хваль, частка марскога дна, якая затапляецца ў час прыліваў і асушаецца ў час адліваў. Адзін з марфалагічных элементаў азёрнай чашы. Часам пад літараллю разумеюць падводную тэрасу або спадзістую берагавую водмель, верхняя частка якой утвараецца ў выніку абразіі, а ніжняя — накаплення рэшткаў ад разбурэння берага на мяжы затухання хваль.
Вадаёмы Беларусі
У вадаёмах Беларусі літаральная зона звычайна распасціраецца да глыбіні 2 м і мае нахіл да 2 градусаў. Шырыня літаралі ў глыбокіх і, часцей, невялікіх азёрах (Доўгае, Глубля, Рака) ад 1—2 да 10—20 метраў. У катлавінах вялікіх азёр (Нарач, Дрывяты, Снуды) дасягае 100—400 м і займае да 30 % плошчы.
Звычайна літараль зарастае воднай расліннасцю і з'яўляецца мяжой паласы зараснікаў трыснягу і чароту. У літаральнай зоне ствараюцца спрыяльныя ўмовы для жыццядзейнасці жывых арганізмаў, нерасту і кармлення рыбы.
Нобуюкі Като
(加藤 信幸; нар. ) — японскі футбаліст. У 1951 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Каманы
Каманы (Каманы) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ставок (Пінскі раён)
Ставо́к (, Ставок) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр Ставоцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 кіламетраў на поўнач ад горада Пінск і чыгуначнай станцыі Пінск, за 180 кіламетраў ад Брэста, на правым беразе ракі Мерачанка, на аўтамабільнай дарозе Пінск—Івацэвічы.
Доўгі Барок
До́ўгі Баро́к (, Долгий Борок) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабравольскага сельсавета.
Анежскае возера
Анежскае возера (Анега, карэл. Oniegu, фін. Ääninen, Äänisjärvi) — возера на паўночным захадзе Еўрапейскай часткі Расійскай Федэрацыі, размешчана на тэрыторыі Карэліі, Ленінградскай і Валагодскай абласцей. Другое па велічыні возера ў Еўропе пасля Ладажскага. Адносіцца да басейна Балтыйскага мора Атлантычнага акіяна.
Аляксандр Харытонавіч Усціловіч
Аляксандр Харытонавіч Усціловіч, Усціновіч (, в. Мянькі Ваўкавыскага пав., цяер у Бераставіцкім раёне — ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху.
Біяграфія
Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі (1917) у Петраградзе, задушэння мяцяжу Керанскага—Краснова. У 1917—18 член Выканкома Беларускай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі ў Петраградзе. Са студзеня 1918 камісар Бепарускага нацыянальнага камісарыята (Белнацкома), з ліпеня 1918 намеснік кіраўніка справамі. 3 лютага 1918 камавдзір атрада Чырвонай гвардыі (300 чал.), які ўвайшоў у Камуністычны атрад Петраградскага камітэта РКП(б). У ліпені 1918 дэлегат Усерасійскага з'езда беларускіх бежанцаў у Маскве. Пасля грамадзянскай вайны на партыйнай і савецкай рабоце. У 1937 неабгрунтавана арыштаваны, расстраляны. У 1973 рэабілітаваны.
Літаратура
Карнілоеіч Э. Усціловіч //
493
493 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 493 год нашай эры, 493 год 1 тысячагоддзя, 93 год V стагоддзя, 3 год 10-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 4 год 490-х гадоў.
OMX Stockholm 30
OMX Stockholm 30 — ключавы фондавы індэкс Швецыі. Складаецца з 30 найбуйнейшых па капіталізацыі кампаній, чые акцыі гандлююцца на Стакгольмскай фондавай біржы.
Кампаненты індэксу
У індэкс уваходзяць наступныя кампаніі (па стане на 1 ліпеня 2009 года):
Спаса-Праабражэнская царква (Заслаўе)
Найбольш выразны з помнікаў абаронча-культавай архітэктуры рэнесансу, якія дайшлі да нашага часу.
Гісторыя
Першапачаткова быў узведзены як кальвінскі збор, у 2-й палове XVI ст., заснавальнікам храма быў тагачасны ўладальнік Заслаўя Ян Глябовіч. Кальвінскі збор размяшчаўся на тэрыторыі ўмацаванага бастыённага замка. Храму таксама надавалася абарончае значэнне і, верагодна, па ўсім яго перыметры ў верхняй частцы сцен былі байніцы.
Пры кальвінскім зборы існавала школа, дзе маглі вучыліся дзеці розных саслоўяў.
Пры віленскім кашталяне Мікалаю, сыне Я. Глябовіча, кальвінскі збор прыстасавалі ў 1628 годзе пад касцёл Міхаіла Арханёла. Новыя ўладальнікі Заслаўя Крысціна і Казімір Ян Сапегі, які заснавалі тут у 1676 годзе дамініканскі кляштар, перадалі ордэну і храм.
У 1678 годзе былы кальвінскі збор часткова перабудоўваецца: з заходняга боку да храма была прыбудавана вежа і рэканструяваны фасады. У верхняй частцы сцен замест байніц зроблены дэкаратыўны атыкавы пояс, які атрымаў шырокае распаўсюджанне ў архітэктуры рэнесансу на Беларусі. Аб гэтых перабудовах сведчыць рознахарактарная апрацоўка асобных частак фасадаў і неаднолькавая таўшчыня сцен.
У 1833 годзе дамініканскі касцёл скасаваны, а будынак перададзены уніяцкай царкве. У памяць драўлянай уніяцкай Спаса-Праабражэнскай царкве, якая існавала раней у Заслаўі, храм быў асвячоны пад такім жа імем. У 1839 годзе на Полацкім саборы была скасавана Берасцейская царкоўная унія, царква перайшла да Рускай праваслаўнай царкве і ўвайшла ў склад Мінскай епархіі.
22 верасня 2014 года рашэннем Сінода Беларускай праваслаўнай царквы горад Заслаўе вызначаны другім кафедральным горадам Мінскай епархіі. У сувязі з гэтым 3 сакавіка 2015 года мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел (Панамароў) вызначыў Праабражэнскі храм у горадзе Заслаўі ў якасці другога кафедральнага сабора Мінскай епархіі.
Архітэктура
Царква ўяўляе сабой бесслуповы, безапсідны, прамавугольны ў плане храм. Меў інтэр'ер зальнага характару без алтарнай апсіды, бо ў рэфарматарскім храме не прадугледжвалася месца для алтара і іканастаса. Кафалікон заслаўскага збору мае даволі прыземісты выгляд. Тоўстыя сцены храма заканчваюцца высокім аркатурным поясам наверсе, у якім раней меліся байніцы. Наперадзе кафалікона стаіць 30-метровая вежа з шасцю ярусамі, у кожным з якіх меліся байніцы. Першапачаткова збор быў збудаваны без вежы, якая была дабудавана крыху пазней.
Звонку сцены храма аздабляюць вертыкальныя пілястры, апрацаваныя рустам. Збор стаіць пасярод магутнага бастыённага замка і мае выразна абарончыя рысы, у прыватнасці ён мог служыць апошнім прытулкам абаронцам, а высокая вежа, відавочна, выконвала функцыі дазорнай вежы.
Галіна Аляксандраўна Варатынская
Галіна Аляксандраўна Варатынская (нар. года, вёска Ваўчо, Ушацкі раён, Віцебская вобласць) — беларуская паэтэса.
Біяграфія
У 1970 годзе скончыла Ушацкую сярэднюю школу. Старшакласніцай пачала публікаваць свае вершы ў раённай газеце. У 1980 годзе скончыла завочна Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. 3 1972 да 1974 года была бібліятэкарам Арэхаўскай сельскай бібліятэкі. 3 1974 года працуе ва ўшацкай раённай газеце «Патрыёт». Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
У 1995 годзе ў "Бібліятэцы часопіса «Маладосць» выйшаў зборнік яе вершаў «3 будзённасці ўзляцець…».
Залессе (Пухавіцкі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Паводле перапісу 1926 г. засценак.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Харкі (Пастаўскі раён)
Ха́ркі (, Харки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.