cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрэсунскі рэгіён
Дацкая частка ўваходзіць у Сталічную вобласць і Зеландыю, шведская — у лен Сконэ. 1 студзеня 2016 назва рэгіёна змененая на «Вялікі Капенгаген-Сконэ».
Дзве метрапольныя тэрыторыі Эрэсунскага рэгіёна — Капенгагенская і Мальмёнская — з’яўляюцца аднымі з самых густанаселеных рэгіёнаў Скандынавіі; у той жа час перыферыйныя тэрыторыі рэгіёна маланаселеныя. насельніцтва Вялікага Капенгагена-Сконэ складала 4 млн чалавек.
Эрэсунскі рэгіён — важны камунікацыйны вузел Скандынавіі. Паводле звестак 2007 года, праз Эрэсунскі мост праяжджалі 14 000 чалавек штодня: шматлікія шведы з Мальмё працуюць у Капенгагене, а датчане набываюць у Сконэ таннейшую нерухомасць. Акрамя таго, шведаў прывабліваюць начныя забавы і шопінг у Даніі і Капенгагенскі аэрапорт, большы за аэрапорт Мальмё.
З адкрыццём моста цераз Эрэсун у 2000 годзе павялічыўся і трансгранічны тавараабмен. праз мост штодня праязджалі 19 100 аўтамабіляў. У 2001 порты Капенгагена і Мальмё аб’ядналіся ў адзіную кампанію.
Дайкі Хасіёка
Дайкі Хасіёка (橋岡 大樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2019 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Жабінка (рака)
Жабі́нка — рака ў Беларусі, у Камянецкім і Жабінкаўскім раёнах Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Мухавец (басейн Віслы).
Даўжыня ракі 25 км, з іх 18 км на тэрыторыі Жабінкаўскага раёна. Плошча вадазбору 228 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Пелішча Камянецкага раёна (да меліярацыі пачыналася ад вёскі Жыцін), вусце ў межах горада Жабінка. Цячэ па Прыбужскай раўніне. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу. Каля вёскі Сакалова Жабінкаўскага раёна працякае праз сажалкі рыбгаса «Сакалова». Высокая плынь на працягу 10 км называецца канал Жабінка.
Папоўка (Ушацкі сельсавет)
Папо́ўка (, Поповка) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Куставэцкэ
Куставэцкэ (Кустовецьке) — пасёлак у Хмільныцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вальштынскі павет
Вальштынскі павет (Powiat wolsztyński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Велікапольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Вольштын. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 680,03 км². Насельніцтва павета складае 57,5 тыс. чалавек.
Спіс прэм’ер-міністраў Аўстраліі
У гэтым артыкуле прадстаўлены спіс прэм'ер-міністраў Аўстраліі па імі, даце нараджэння, месцы нараджэння, даце абрання ў Парламент Аўстраліі, палітычнай партыі, выбарчым акругам, даце уступлення ў пасаду, даце адстаўкі, даце сыходу з парламента і даце смерці.
Багатыя Сабы
Багатыя Сабы (Богатые Сабы, Байлар Сабасы) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Сабінскага раёна Рэспублікі Татарстан. Пасёлак размешчаны на невялікай рацэ Сабы (басейн Мёшы), за 80 км на ўсход ад Казані (98 км па дарозе). Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Шэмардан — 22 км. Насельніцтва — 8828 чалавек (2021).
Гарадзечанка
Гарадзечанка — рака ў Беларусі, у Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Нясета (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 65 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 ‰.
Цячэ ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Пад лесам 21 %. На ўсім працягу каналізаваная.
Вецэ
Вецэ (Weeze) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Клевэ. Насельніцтва — 10,4 тыс. чалавек (2009); у 2000 г. — 9,3 тысяч. Плошча — 79,49 км².
Саюз нямецкіх акадэмій навук
Саюз нямецкіх Акадэмій навук (Union der deutschen Akademien der Wissenschaften) — аб'яднанне васьмі найбуйнейшых навуковых акадэмій Германіі.
У адрозненне ад многіх іншых краін у Германіі, паводле прынцыпу федэральнай арганізацыі дзяржавы, няма адзінай Акадэміі навук. Агулам у краіне існуе сем розных Акадэмій, аб'яднаных у саюз, штаб-кватэра якога знаходзіцца ў Майнцы. Колькасць правадзейных членаў і членаў-карэспандэнтаў — 1 400 чалавек.
Галоўная задача Акадэмій — клопат аб развіцці навукі. Асаблівую ўвагу яны надаюць падтрымцы міжгаліновага навуковага супрацоўніцтва.
У Саюз Акадэмій навук ФРГ уваходзяць:
Акрамя таго, у Гале знаходзіцца Акадэмія прыродазнаўчых навук Германіі «Леапальдзіна» (Leopoldina), якая не з'яўляецца членам Саюза Акадэмій навук ФРГ.
Акадэміі навук выступаюць у ролі пасродніка паміж навукай і грамадствам, а таксама спрыяюць міжнароднаму навуковаму супрацоўніцтву. Фінансаванне нямецкіх Акадэмій навук ажыццяўляецца з бюджэтных сродкаў федэральных зямель.
IC 2085
IC 2085 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Славія Мазыр
«Славія» — беларускі футбольны клуб з горада Мазыр, заснаваны ў 1987 годзе. У цяперашні час выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі.
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018 — 27-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Фінал кубка прайшоў 19 мая 2018 года на стадыёне «Спартак» у Магілёве. Уладальнікам Кубка трэці раз у гісторыі стаў клуб «Дынама-Брэст», які ў фінале атрымаў валявую перамогу над барысаўскім БАТЭ (3:2) і стаў першым у гісторыі Кубка Беларусі клубам, які атрымаў перамогу два разы запар. Як пераможца Кубка, «Дынама-Брэст» атрымала права ўдзельнічаць у 2-ім кваліфікацыйным раўндзе Лігі Еўропы 2018/19.
ФК Славія Мазыр
Гісторыя
Клуб быў створаны пад назвай «Палессе» ў 1987 годзе. З 1995 па 2005 гады выступаў у Вышэйшай лізе Беларусі пад назвай МПКЦ (Мазырскі Прамыслова-Камерцыйны Цэнтр), а з 1998 года — «Славія». Спыніў існаванне пасля няўдалага для клуба сезона 2005 года, які скончыўся вылетам у Першую лігу.
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018
1-ы кваліфікацыйны раўнд
Жараб’ёўка першага кваліфікацыйнага раўнда (1/64 фіналу) адбылася 6 мая 2017 года.
ФК Славія Мазыр
Гісторыя
У пачатку 2006 года, у выніку аб’яднання гомельскага ЗЛіНа і «Славіі» быў створаны новы клуб – «Мазыр-ЗЛІН». Пры аб’яднанні за аснову была ўзята каманда ЗЛіН, пры гэтым новы клуб ствараўся ў Мазыры на матэрыяльнай базе «Славіі», што спыніла існаванне. З пачатку 2007 года клуб выступаў пад назвай «Мазыр». Па заканчэнні сезона 2007 кіраўніцтвам горада было вырашана вярнуць камандзе назву «Славія-Мазыр». У 2011 годзе клуб заняў першае месца ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі і заваяваў права выступаць у наступным сезоне ў Вышэйшай лізе.
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018
1-ы кваліфікацыйны раўнд
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 8 клубаў, абраных выпадкова:
ФК Славія Мазыр
Гісторыя
У Вышэйшай лізе «Славія» не паказвала добрых вынікаў. У сезоне 2012 мазырскі клуб доўгі час ішоў у зоне вылету, але сумеў пазбегнуць яго, заняўшы 10 месца. У сезоне 2013 «Славія» хутка апынулася на апошнім радку і, нягледзячы на неблагую гульню ўлетку, не змагла яго пакінуць. У выніку каманда зноў вылецела ў Першую лігу.
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018
1-ы кваліфікацыйны раўнд
Гульні прайшлі 17 мая 2017 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
ФК Славія Мазыр
Гісторыя
У сезоне 2014 змяніўся амаль увесь склад каманды. Новы галоўны трэнер Юрый Пунтус зрабіў стаўку на шэраг ветэранаў і перспектыўных маладых ігракоў (многія перайшлі да Пунтуса з яго былога клуба — «Смалявічаў-СТІ»). У выніку «Славія» хутка стала аднім з лідараў лігі. У сярэдзіне сезона мазыране разам з мікашэвіцкім «Гранітам» значна адарваліся ад канкурэнтаў. Гарантаваўшы за некалькі тураў да фінішу вяртанне ў Вышэйшую лігу, «Славія» саступіла першае месца «Граніту».
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018
2-і кваліфікацыйны раўнд
Жараб’ёўка другога кваліфікацыйнага раўнда (1/32 фіналу) адбылася 22 мая 2017 года.
ФК Славія Мазыр
Гісторыя
У сезоне 2015 «Славія» захавала склад папярэдняга сезона, узмацніўшыся шэрагам маладых ігракоў з ніжэйшых ліг. Каманда добра пачала выступ у Вышэйшай лізе, апынуўшыся ў сярэдзіне табліцы. У многім гэта адбылося дзякуючы высокім бамбардзірскім паказчыкам нападніка мазыран Дзяніса Лапцева, які ў 13 матчах здолеў забіць 9 галоў. Улетку Лапцеў перайшоў у расійскі клуб «Тосна», а «Славія» стала выступаць горш, неўзабаве наблізіўшыся да зоны вылету. Толькі пасля перамогі ў перадапошнім туры над «Гомелем» (3:1) мазыране гарантавалі месца ў Вышэйшай лізе на наступны сезон. У выніку каманда скончыла чэмпіянат на 10-м радку табліцы.
Сезон 2016 «Славія» прайшла роўна, але на прэтэндавала на высокія месцы, зноў спыніўшыся ў выніку на 10-м радку. Найбольш яркімі момантамі каманды сталі хатняя перамога над чэмпіёнам краіны БАТЭ (2:1), а таксама звышвыніковыя матчы з «Мінскам» — абодва скончыліся перамогамі гаспадароў з лікам 6:2.
Сезон 2017 атрымаўся для мазырскага клуба няўдалым. З пачатку сезона каманда апынулася ўнізе табліцы, аднак мела пеавагу перад «Нафтанам» і «Іслаччу», якія пачалі чэмпіянат з ачковымі штрафамі. У другой палове сезона «Славія» атрымала ўсяго адну перамогу, у той час як «Іслач» стала набіраць ачкі і, перагнаўшы мазырскую каманду, пакінула яе на 15-м месцы. Перад апошнім турам галоўны трэнер Юрый Пунтус быў адхілены ад кіравання камандай, аднак пад кіраўніцтвам Міхаіла Марціновіча «Славія» саступіла ў апошнім туры «Тарпеда-БелАЗ» (0:2), засталася на перадапошнім радку і вылецела ў Першую лігу.
Перад сезонам 2018 Міхаіл Марціновіч быў зацверджаны галоўным трэнерам. Клуб здолеў захаваць асноўных ігракоў, у тым ліку легіянераў Ігара Кастрова і Максіма Слюсара, аднак пры гэтым больш шанцаў атрымала моладзь. Нягледячы на няўдалы старт, «Славія» хутка далучылася да шэрагу лідараў і ў барацьбе з «Энергетыкам-БДУ» і «Белшынай» выйшла пераможцам, за тур да фінішу забяспечыўшы сабе першы радок. «Славія» стала таксама першай камандай у Вышэйшай і Першай лігах Беларусі з часу іх заснавання ў 1992 годзе, якая за сезон не пацярпела ніводнага паражэння.
Сезон 2019 у Вышэйшай лізе каманда пачала добра, аднак у другой палове сезона вынікі сталі пагаршацца. Тым не менш, паспяховы фініш дазволіў «Славіі» заняць восьмы радок. Сезон 2020 каманда праводзіла пераважна ў ніжняй палове табліцы і ў выніку стала дзявятай. Сезон 2021 пачаўся для каманды дрэнна, яна доўгі час знаходзілася ў зоне вылету, пазней добры адрэзак дазволіў адарвацца ад апошніх радкоў, але ў выніку «Славія» фінішавала на 14-м месцы і толькі дзякуючы перамозе ў стыкавых матчах супраць «Крумкачоў» захавала месца ў Вышэйшай лізе. У 2022 годзе «Славія» звычайна знаходзілася ў сярэдзіне табліцы, аднак у другой палове сезона вынікі пагоршыліся, і пасля няўдалай серыі (чатыры паражэнні запар) у кастрычніку замест Марціновіча новым глоўным трэнерам быў прызначаны Іван Біёнчык. Чэмпіянат мазыране скончылі дзясятымі.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Кубак Беларусі па футболе 2017/2018
2-і кваліфікацыйны раўнд
Клубы Першай лігі супрацьстаялі клубам ніжэйшых ліг.
Гульні прайшлі 14 чэрвеня 2017 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фіналу
Жараб’ёўка 1/16 фіналу адбылася 15 чэрвеня 2017 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фіналу
Жараб’ёўка стадыі 1/8 фіналу адбылася 10 ліпеня 2017 года.
Гульні прайшлі 22 і 23 ліпеня 2017 года (адзін перанесены матч адбыўся 12 лістапада)
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Жараб’ёўка стадыі чвэрцьфіналу адбылася 28 ліпеня 2017 года.
Першыя матчы прайшлі 11 і 14 сакавіка 2018 года, адказныя — 17 і 18 сакавіка 2018 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Паўфіналы
Жараб’ёўка стадыі паўфіналу адбылася 19 сакавіка 2018 года.
Першыя матчы прайшлі 18 красавіка 2018 года, адказныя — 2 мая 2018 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Дзяніскавіцкі сельсавет
Дзяні́скавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр і адзіны населены пункт — вёска Дзяніскавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ганцавіцкім раёне Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 22 снежня 1959 года ў склад Чудзінскага сельсавета перададзена вёска Будча. З 25 снежня 1962 па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Ляхавіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета Дзяніскавіцкага быў 1 населены пункт.
Яснэ (Магілёў-Падольскі раён)
Яснэ (Ясне) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тамара Васілеўна Фокіна
Тамара Васілеўна Фокіна (1915—2001) — беларуская ўрач-стаматолаг. Кандыдат медыцынскіх навук (1959), дацэнт (1964). Заслужаны ўрач БССР (1978).
Першая загадчыца кафедры хірургічнай стаматалогіі Мінскага медыцынскага інстытута (1964—1979).
Рока-Кантэрана
Насельніцтва складае 218 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 20. Тэлефонны код — 0774.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Тамара Васілеўна Фокіна
Біяграфія
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны начальнік зубалячэбнага аддзялення сартавальнага эвакашпіталя Заходняга фронту, 1942—1943; урач штаба партызанскага руху, 1943—1944.
Рока-Кантэрана
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тамара Васілеўна Фокіна
Біяграфія
Скончыла Маскоўскі медыцынскі стаматалагічны інстытут, 1945; клінічны ардынатар Цэнтральнага навукова-даследчага інстытута траўматалогіі і артапедыі ў Маскве, 1945—1946; загадчыца стаматалагічнага аддзялення 3-й клінічнай бальніцы ў Мінску, 1946—1948.
Малодшы навуковы супрацоўнік Мінскага навукова-даследчага інстытута траўматалогіі і артапедыі, 1948—1957; асістэнт курса стаматалогіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1957—1962. Прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук, 1959; дацэнт курса стаматалогіі, 1962—1964; прысвоена вучонае званне дацэнта, 1964.
Першая загадчыца кафедры хірургічнай стаматалогіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1964—1979.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка новых метадаў пластычных аперацый у аднаўленчай хірургіі сківічна-тварнай вобласці.
Вангравецкі павет
Вангравецкі павет (Powiat wągrowiecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Велікапольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Вангровец. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1040,8 км². Насельніцтва павета складае 70,2 тыс. чалавек.
Рыева (гміна)
Рые́ва (Ryjewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Квідзынскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыеве. Плошча гміны складае 103,28 км². Станам на 2004 год у гміне Рыева пражывалі 5755 чалавек, шчыльнасць — 55,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Заразіха
Заразі́ха, Ваўчок (Orobanche) — род кветкавых раслін-паразітаў з сямейства.
Распаўсюджанне
Налічваецца больш за 150 відаў ва ўмераных і субтрапічных раёнах Паўночнага паўшар’я; на Беларусі пераважна ў паўднёвых раёнах трапляюцца:, , , , , , , ,.
Выкарыстанне чалавекам
Лекавыя і харчовыя расліны, некаторыя віды (напрыклад, заразіха галінастая) — пустазелле.
Нацыянальны дзень Швецыі
Нацыянальны дзень Швецыі, або Дзень шведскага сцяга (Sveriges nationaldag або svenska flaggans dag) — свята Швецыі, адзначаецца штогод 6 чэрвеня. Свята было заснавана рыксдагам у 1983 годзе, да гэтага яно адзначалася як Дзень шведскага сцяга.
Гісторыя
Заснавальнікі сучаснай Швецыі прапанавалі увекавечыць дату абрання караля Густава Ваза ў 1523 годзе, і з 1910-х гадоў свята традыцыйна адзначаецца на Алімпійскім стадыёне ў Стакгольме.
Аднак некалькі дзесяцігоддзяў гэтая дата не лічылася нацыянальным святам. 6 чэрвеня 1523 года распалася Кальмарская унія і завяршылася праўленне Даніі, у гэты дзень Швецыя здабыла незалежнасць. Але гэтыя падзеі адбыліся занадта даўно і не мелі дастатковай значнасці для грамадскай свядомасці.
Падзеі
Падзеі ў шведскай гісторыі, якія адбыліся 6 чэрвеня:
Падзеі 1523 і 1809 гадоў лічацца найбольш важнымі. Першая - аднаўленне Швецыі як незалежнай дзяржавы пасля Кальмарскай уніі, другая - стварэнне ўрадавага ладу, які існаваў да 1970-х гадоў.
Ален (Паўночны Рэйн-Вестфалія)
Ален (Ahlen) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Варэндорф. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 123,14 км². Афіцыйны код — 05 5 70 004.
Равіны (Драгічынскі раён)
Раві́ны (, Ровины) — вёска ў Беларусі, у Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Драгічын, за 110 км ад Брэста, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Драгічын.
Абай (Аральскі раён)
Абай — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каракумскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 71 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433243100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2047 чалавек (1081 мужчына і 966 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2206 чалавек (1108 мужчын і 1098 жанчын).
Californication
«Californication» — 7-ы студыйны альбом групы Red Hot Chili Peppers, выпушчаны 8 чэрвеня 1999 года, кампаніяй Warner Bros. Records. У альбом увайшлі такія хіты як Around the world, Otherside, Californication, Scar Tissue.
Перадгісторыя
Джон Фрусчантэ пакідае Red Hot Chili Peppers падчас турнэ з альбомам Blood Sugar Sex Magik у маі 1992 г. з-за цяжказцей з наркотыкамі і ростам славутасці. Для замены Джона група прыцягвае Арыка Маршала, які іграў да канца турнэ да студзеня 1993 г. Увесну гэтага года, Арык Маршал быў звольнены з-за безадказнага стаўлення да сваёй працы. Група пачынае працаваць з Джэсі Табаяс, які таксама не затрымаўся на доўгі час. На я го месца Чад Сміт прапаноўвае Дэйва Навара, які ў канцы 1993 г. далучаецца да Red Hot Chili Peppers. Пасля кароткай паузы ў некалькі месяцаў, група згуляла на фестывалі Удсток’94, дзе нажыва дэбютаваў Дэйв Навара.
Red Hot Chili Pepars пачынае двухгадовы тур з альбомам One Hot Minute з 27 верасня 1995. Першы прыпынак у Еўропе, а таксама канцэрты ў Паўночнай Амерыцы запланаваны на лістапад і снежань, былі адкладзеныя з-за траўмы ў Чада Сміта, які параніў запясце падчас гульні ў бейсбол. Канцэрты ў Паўночнай Амерыцы запланаваны на люты-красавік, падчас аднаго з якіх Энтані Кідыс, таксама атрымоўвае траўму. Група гуляе Tibetan Freedom Fest разам з групамі Biysti Boys, Smashing Pampkins, Bjork і Rage Against The Machine. У той жа час з’яўляюцца прыкметы адчужанасці ад Дэйва Навара, які не жадае гуляць з Флі, калі яны знаходзяцца ў студыі.
Пасля 1997 г. здараецца шэраг няўдач з удзельнікамі групы. Фестываль Mount Fuji Festival адмяняецца з-за аварыі ў я кую патрапіў Энтані Кідыс. Пасля аздараўлення Энтані, гэты ж фестываль зноў прырываецца на гэты раз з-за ўрагана. У верасні 1997 Дэйв і Флі пачынаюць браць удзел у іншых праектах, тым часам Энтані прывязваецца да наркотыкаў. У пачатку 1998 г. Red Hot Chili Peppers збіраюцца, каб згуляць яшчэ раз.
У пачатку красавіка 1998 Дэйв Навара быў звольнены з Red Hot Chili Pepars пасля адмовы браць лячэнне ад наркотыкаў. Флі выказваецца што гэтая група не мае будучыні без Джона Фрусчантэ. Амаль увесь час пасля пакідання групы Джон не раставаўся з наркотыкамі, але настой Red Hot Chili Peppers аб лячэнні ўжо 29 красавіка 1998 вярнуў яго ў састаў групы.
Запіс
Першыя тыдні, пасля з’яўлення Джо, група праводзіць у гаражы Флі, дзе апошні заснаваў студыю. Першае з’яўленне групы ў сталіцы, у Вашынгтоне, DC 9:30 Club, а на наступны дзень афіцыйны канцэрт Tibetan Freedom Fest. Red Hot Chili Peppers у гэты перыяд вельмі натхнёныя прысутнасцю Джонам Фрусчантэ. Большасць песень у альбоме напісаныя ў гаражы Fliy сярод іх песня «Californication», яна заводзіць Джона, які доўгі час падбіраў акорды для яе. Пасля некаторай колькасці канцэртаў дзе гучала гэтая песня, на групу пачалі звяртаць увагу вядомыя прадзюсары і менэджэры. якія і дапамаглі выпусціць Red Hot Chili Peppers альбом «Californication».
Хатыніцкі сельсавет
Хаты́ніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Хатынічы.
Створаны 12 кастрычніка 1940 года ў Ганцавіцкім раёне Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Ляхавіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Хатыніцкага сельсавета 3 населеныя пункты. Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 3850 чалавек, з іх 98,7 % — беларусы.
Ігар Іваноў
Íгар Івано́ў (Ihar Ivanoŭ; нар. 1974, Расоны, Віцебская вобласць, Беларусь) ― беларускі і брытанскі выдавец, бібліятэкар, публіцыст, рэдактар, перакладчык, кніганоша. Дзеяч беларускай дыяспары ў Вялікабрытаніі. Актывіст брытанскага і беларускага гей-руху. Сябра групы Хрысціянская візія.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Расонах. У дзяцінстве разам з маці пераехаў у Мінск. Маці ― Надзея Іванова, адна з першых беларускіх актывістак з ліку бацькоў ЛГБТК-людзей. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «гісторыя».
З 1999 па 2004 год вывучаў пастырскае багаслоўе ў Місіянерскім інстытуце ў Лондане. Магістарскую ступень атрымаў ва ўніверсітэце Ляфбара (графства Лестэршыр) у 2005 годзе па спецыяльнасці «менеджмент інфармацыі і бібліятэк».
Жыве і працуе ў Лондане.
Дзейнасць
Ігар Іваноў — прафесійны бібліятэкар. Працаваў у Скарынаўскай бібліятэцы ў Лондане, быў сакратаром і дарадцам яе апякунскай рады.
У 1999 годзе заснаваў першы веб-сайт беларускай дыяспары ў Вялікабрытаніі. У 2011 годзе стварыў у Вялікабрытаніі выдавецтва «belarusians.co.uk», якое выдала першую кнігу гей-прозы па-беларуску.
Улетку 2022 году стварыў выдавецтва Скарына / Skaryna Press. Цягам 2022—2023 гадоў прыняў удзел у некалькіх прэзентацыях выдавецтва і яго новых выданняў.
Стэфан Пац
Стэфан Пац ( — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Вялікі пісар (1615—1630) і рэферэндар літоўскі (1626—1630), падскарбі надворны (1630) і вялікі літоўскі (1630—1635), падканцлер вялікі літоўскі (з 1635).
Лужыцкія мовы
Лужыцкія мовы, сербалужыцкія мовы (саманазва: serbšćina) — заходнеславянскія мовы індаеўрапейскай моўнай сям’і, родныя мовы лужычан (лужыцкіх сербаў). Прадстаўлены дзвюма пісьмовымі мовамі: верхнялужыцкай і ніжнялужыцкай.
Стэфан Пац
Быў старостам берасцейскім, прэнскім і вілкавішскім.
Лужыцкія мовы
Гісторыя
Лужыцкія мовы сфарміраваліся на заходняй мяжы арэалу славянскіх моў у выніку ізаляцыі часткі заходнеславянскага насельніцтва ад суседзяў, чэхаў і палякаў. У IX—X стст. іх землі былі далучаны да Германіі, пазней да Чэхіі. У 1635 г. большая частка Верхняй і Ніжняй Лужыцы была далучана да Саксоніі.
Стэфан Пац
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Пацаў герба «Газдава», сын берасцейскага падкаморага Мікалая Паца і Соф’і з Сапегаў.
Лужыцкія мовы
Гісторыя
І нямецкія, і чэшскія ўладары стымулявалі перасяленне на землі лужычан нямецкага насельніцтва, абмяжоўвалі моўныя правы тубыльцаў. У 1293 г. была прынята першая афіцыйная забарона карыстання лужыцкімі мовамі ў нямецкіх гарадскіх судах. Рамесныя карпарацыі таксама патрабавалі ад членаў і падмайстраў ведання нямецкай мовы. У выніку, лужыцкія мовы развіваліся ў сельскай мясцовасці адасоблена ад гарадоў.
Стэфан Пац
Біяграфія
Браў удзел у вайне Рэчы Паспалітай з Маскоўскай дзяржавай 1609—1618 гадоў, у тым ліку аблогі Смаленска ў 1610 годзе.
У 1624—1625 гадах, суправаджаючы каралевіча Уладзіслава Вазу ў яго паездцы па Еўропе (Германія, Брусель, Нідэрланды, Італія і інш.), вёў падарожны дыярыуш. У 1854 годзе была выдадзена кніга дарожных нататак Стэфана Паца «Карціна еўрапейскіх двароў у пачатку XVII стагоддзя» (Obraz dworów europejskich na początku XVII wieku).
Лужыцкія мовы
Гісторыя
Сітуацыя змянілася ў XVI ст. у выніку Рэфармацыі, калі з’явіліся лужыцкія пратэстанцкія школы і пераклады свяшчэнных кніг на славянскія гаворкі. Тады ж была складзена лужыцкая пісьмовасць. Найбольш старажытным помнікам верхнялужыцкай мовы з'яўляецца прысяга гараджан Баўцэна, перакладзеная з нямецкай мовы ў 1532 г. У ніжніх лужычан першым пісьмовым тэкстам лічыцца трэбнік 1543 г. Вядомы таксама кароткі запіс у касцёле на ніжнялужыцкай мове, датаваны 1510 г. У XVII—XVIII стст. сфарміравалася арыгінальная лужыцкая рэлігійная літаратура.
Стэфан Пац
Біяграфія
Шчыры каталік, фундаваў кляштар кармелітак і касцёл Святога Юзафа ў Вільні, таксама спрыяў будове касцёла Святой Тэрэзы, у якім і быў пахаваны.
Сям’я
У шлюбе з Ганнай Дусяцкай (пам. каля 1643) меў меў трох сыноў і дзвюх дочак:
Лужыцкія мовы
Гісторыя
Пісьменства лужычан плённа развіваецца толькі з XIX ст. (галоўным чынам, верхнялужыцкае). Садзейнічалі гэтаму творы класікаў літаратуры (верхнялужыцкай Г. Зэйлера, Я. Барта-Цішынскага, Я. Радысерба-Велі; ніжнялужыцкай М. Косыка), а таксама працы вучоных (Я.-А. Смолера, М. Горніка, К.-Б. Пфуля і інш.). У першай трэці XX ст. вядомасць сербалужыцкай літаратуры прынеслі верхнялужыцкія пісьменнікі Я. Лоранц-Залескі, Ю. Хежка, Я. Скала, а таксама верхнялужыцкія М. Домашкойц, Л. Домашкайц, Ф. Роха. У 1935—38 гг. усе лужыцкія арганізацыі і таварыствы скасаваны, выкарыстанне лужыцкай мовы ў школах забаронена.
Пасля другой сусветнай вайны ў літаратуру прыйшлі Ю. Брэзан, М. Кубашац, К. Лоранц, Ю. Кох (верхнялужыцкая) і М. Віткойц (верхнялужыцкая). У гэты час канчаткова стабілізаваліся нормы верхнялужыцкай і ніжнялужыцкай моў, якія былі ўдасканалены дзякуючы вывучэнню дыялектаў. У ГДР Лужыца атрымала культурную аўтаномію (1950), лужыцкія мовы ўжываліся ў школах, друку, мастацкай і навуковай літаратуры, у розных галінах культуры, шэрагу ўстаноў і грамадскіх арганізацый.
Пашырэнне
Лужычане жывуць на ўсходзе Германіі ў басейне ракі Шпрэе. Ніжнялужыцкая пісьмовая мова (і дыялекты) выкарыстоўваецца на поўначы Лужыцы (галоўны горад — Котбус, Chošebuz), верхнялужыцкая — на поўдні (галоўны горад Баўцэн, Budyšin, ён з'яўляецца культурным цэнтрам усіх лужычан).
У нашы дні лужыцкія мовы маюць афіцыйны статус у Брандэнбургу і Саксоніі, вывучаюцца ў Лейпцыгскім універсітэце.
Лінгвістычныя асаблівасці
Лужыцкія мовы маюць вялікую цікавасць для лінгвістаў. Іх перыферыйнае становішча ў славянскім моўным свеце спрыяе захаванню шэрага архаічных рыс. Вядомым прыкладам у лексіцы з'яўляецца верхнялужыцкае wowka — бабуля, якое, не маючы паралеляў у іншых славянскіх мовах, адпавядае лацінскаму avia, гоцкаму awo. Або на перыферыі паўночнага славянства фіксуецца рускае баган і ніжнялужыцкае bagan — балота каля крыніцы. У фанетыцы, напрыклад, захавалася асаблівае вузкае ě (slěd — след), у марфалогіі — наяўнасць парнага ліку, у сінтаксісе — канструкцыя accusativus cum infinitivo.
Разам з іншымі заходнеславянскімі лужыцкія мовы проціпастаўляюцца ў шэрагу істотных рыс усходнім і паўднёвым мовам. Параўнаем, напрыклад, у фанетыцы:
У лужыцкіх мовах націск у словах падае на першы склад, ёсць складаная сістэма мінулых часоў (выкарыстоўваецца аорыст і імперфект).
Паміж верхнялужыцкай і ніжнялужыцкай мовамі існуюць наступныя фанетычныя адпаведнасці. Сярод галосных верхнялужыцкаму a з папярэдняй мяккасцю адпавядае ніжнялужыцкае ě (галосны пярэдняга рада блізкі да i). Верхнялужыцкаму e з папярэдняй мяккасцю — ніжнялужыцкае a з папярэдняй мяккасцю. Сярод зычных верхнялужыцкаму h адпавядае ніжнялужыцкае g. Верхнялужыцкаму ć адпавядае ніжнялужыцкае ś (суфікс інфінітыву ć — ś); верхнялужыцкаму dź — ніжнялужыцкае ź і г.д.
Генезіс
Выстаўляліся тры пункты погляду на месца лужыцкіх моў у класіфікацыі : Сучаснае мовазнаўства трымаецца трэцяга пункту.
Спрэчным з’яўляецца пытанне стасункаў ніжне- і верхнялужыцкага ідыёмаў: ці яны — дзве розныя мовы, ці два варыянты адзінай сербалужыцкай? Першы погляд бароніць Г. Шустар-Шэўц, іншыя (Г. Фаска і большасць сучасных лужыцкіх лінгвістаў ) разглядаюць адзіную сербалужыцкую мову, што раздзяляецца на 2 групы дыялектаў, на базе кожнай з іх склаліся 2 літаратурныя нормы: верхнялужыцкая і ніжнялужыцкая.
Класіфікацыя
Лужыцкія мовы звычайна падзяляюцца на верхнялужыцкую і ніжнялужыцкую. Акрамя таго, часам вылучаюць непісьменную ўсходнелужыцкую гаворку.
Ніжнялужыцкая мова
Ніжнялужыцкая мова стала пісьмовай у XVI ст. Выкарыстоўваецца пераважна вакол горада Котбуса, дзе працуюць лужыцкая гімназія і музей, вядзецца праца па яе захаванні. Але гутарковая мова зведала значны ўплыў нямецкай мовы, што адлюстроўваецца ў асаблівасцях вымаўлення.
Літаратурная мова развіта значна лепей, чым верхнялужыцкая. Выкарыстоўваецца ў сродках масавай інфармацыі, школьным навучанні, на ёй выдаюцца літаратурныя творы.
Верхнялужыцкая мова
Пісьмовасць на верхнялужыцкай мове з’явілася толькі ў XIX ст. Націск звычайна ставіцца на першы склад. Літары Q, V і X у алфавіце адсутнічаюць і ўжываюцца толькі пры напісанні іншаземных слоў, імёнаў і назваў. Гутарковая верхнялужыцкая мова выкарыстоўваецца рэдка і разглядаецца як выміраючая.
Брэсцкі аўтобус
Брэсцкі аўтобус — асноўны від гарадскога транспарту Брэста. Рух распачаты ў лютым 1947 года. Першапачаткова па адзіным маршруце, які злучаў цэнтр з жылым раёнам Паўднёвы, курсіраваў 1 аўтобус. На 14 мая 2019 года ў Брэсце дзейнічалі 46 маршрутаў. У 1986 годзе на 24 маршрутах агульнай працягласцю 190 км штодзённа курсіравала 118 аўтобусаў.
IC 2086
IC 2086 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кэйта Эндо
Кэйта Эндо (遠藤 渓太; нар. ) — японскі футбаліст. У 2019 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Станіслаў Юльянавіч Жукоўскі
Станісла́ў Юлья́навіч Жуко́ўскі (Stanisław Żukowski; ; Ендрыхаўцы, Расійская імперыя — восень, Прушкаў каля Варшавы, Польшча) — жывапісец, пейзажыст; адзін з найвыдатнейшых прадстаўнікоў свайго жанру канца XIX — першай трэці XX стагоддзя.
Польская і расійская мастацкія школы атрыбуюць яго, як польскага і расійскага мастака адначасна. Беларуская школа мастацтвазнаўства трактуе Жукоўскага як беларускага мастака.
Паходжанне
Бацькамі Станіслава Жукоўскага былі Юльян Жукоўскі і Марыя з роду Вяржбіцкіх, якія мелі спадчынную сядзібу ў Старой Волі (цяпер вёска ў Пружанскім раёне). Вядомы савецкі даследчык жыцця і творчасці мастака М. Гарэлаў у сваёй грунтоўнай манаграфіі, спасылаючыся на ўспаміны пляменніцы мастака Марыі, адзначае, што за ўдзел у паўстанні 1863—1864 гадоў Юльян Жукоўскі быў пазбаўлены ўсіх саслоўных і маёмасных правоў.
Аднак паводле іншага меркавання Наталлі Маліноўскай-Франке такое магло здарыцца толькі з тымі, чый удзел у паўстанні быў даказаны і каго высылалі з Беларусі. Сам Юльян хутчэй за ўсё не прымаў удзел у паўстанні, а пазбавіўся родавага маёнтка ў выніку эканамічных санкцый, якія былі накладзены на сем'і паўстанцаў, мясцовую шляхту і каталіцкі касцёл указам пасля паражэння паўстання. Магчыма, кантрыбуцыя была накладзена за ўдзел у паўстанні двух яго старэйшых братоў — адзін з якіх знаходзіўся ў кіраўніцтве паўстання, быў непасрэдным паплечнікам Кастуся Каліноўскага, а другі ўзначальваў паўстанцкі атрад. Не здолеўшы выплаціць кантрыбуцыю і падаткі, Юльян страціў сваю нерухомую ўласнасць і быў вымушаны стаць арандатарам у Ендрыхаўцах, дзе і нарадзіўся Станіслаў. Душэўнае і матэрыяльнае ўзрушанне, якое было вынікам здушэння паўстання, пагоршылі псіхаэмацыйны стан Юльяна Жукоўскага
Маці Станіслава, Марыя, паходзіла са шляхецкага роду Вяржбіцкіх з Варшавы. Яна атрымала добрае хатняе выхаванне і адукацыю ў Парыжы, вылучалася сардэчнасцю і далікатнасцю, ведала некалькі замежных моў і была цудоўнай піяністкай.
Дзяцінства
Станіслаў Жукоўскі нарадзіўся 13 мая 1875 годзе ў вёсцы Ендрыхаўцы каля мястэчка Рось у сям'і Юльяна Жукоўскага і Марыі з роду Вяржбіцкіх, аб чым захаваўся запіс у архіве касцёла пасёлка Рось. Неўзабаве пасля нараджэння Станіслава Жукоўскія вярнуліся ў маёнтак Старая Воля (зараз в. Стараволя) недалёка ад Пружан, але ўжо толькі арандатарамі. Тут прайшлі дзіцячыя і юнацкія гады Станіслава.
Станіслаў быў малодшым з траіх дзяцей (брат Баляслаў быў старэйшы за Станіслава на 11 гадоў, а сястра Серафіма — на 4 гады). Менавіта малодшага сына больш за ўсё палюбіла маці будучага мастака. Яна вучыла дзяцей замежным мовам і музыцы, заахвочвала іх да малявання. Бацька ж заўважаў толькі аднога старэйшага сына Баляслава і на яго аднаго ўскладаў свае надзеі. Да ўсіх астатніх ён адносіўся суха, амаль па-варожаму.
Пачатковая адукацыя
Маючы жаданне даць сыну добрую адукацыю, Юльян Жукоўскі ўвосень 1880 года адвёз Станіслава ў Варшаву на вучобу ў прыватную класічную прагімназію Лагоўскага, дзе Станіслаў прабыў нядоўга. Хутка яго перавялі ў рэальную вучылішча ў Беласток, дзе вучыўся яго старэйшы брат. Менавіта ў вучылішчы Станіслаў з асаблівай ахвотай заняўся маляваннем, якое тут выкладаў выпускнік Маскоўскага Строганаўскага вучылішча, будучы вядомы расійскі пейзажыст і майстар інтэр'ернага жывапісу Сяргей Южанін, які звярнуў увагу на мастацкія здольнасці Станіслава.
Жаданне Станіслава стаць мастаком не падзяляў яго бацька. У якасці пакарання за непаслухмянства свайго сына той часта адсылаў яго на вёску да пастухоў.
У гады навучання ў Беластоку пачынаючым мастаком у 1890 і 1891 гг. былі напісаны два эцюды, на якіх адлюстраваны маёнтак Старая Воля. Гэта адна-павярховы драўляны дом, які сваёй архітэктурай сведчыць пра беларускія барочныя традыцыі на рубяжы XVIII—XIX стст. Дом адметны мураваным порцікам з дзвюма парамі калон паабапал уваходу, якія з'яўляюцца цэнтрам кампазіцыі галоўнага фасада. На калоны абапіраецца двупрыступкавы атык. Пазней, у падчас рускага перыяду жыцця і творчасці, мастак неаднаразова будзе вяртацца да матыву роднага дома. Гэты матыў праходзіць праз карціны «Май» (1895—1896 гг), «Раз'езд назолку» (1902 г, Адэскі мастацкі музей), «Бяссонная ноч. Золак» (эскіз да карціны. 1903 г.) і інш. .
Адукацыя ў Маскве
У 1892 годзе Станіслаў пакідае Беласток і таемна ад'яжджае ў Маскву, каб паступіць у вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства. У дакументах, пададзеных у вучылішча, ён дадае сабе два гады ўзросту, каб не прад'яўляць заяву на паступленне ад імя бацькоў. У выніку 19-гадовы ўзрост даў яму магчымасць без дазволу бацькі паступіць у навучальную ўстанову, але толькі ў якасці вольнага наведвальніка, паколькі навучэнцамі маглі стаць юнакі ва ўзросце 12-18 гадоў. Распрацаваць такі план яму ўдалося, імаверна, не без дапамогі Сяргея Южаніна.
У Маскоўскім вучылішчы Жукоўскі праходзіць чатырохгадовы курс навучання, які ўключаў арыгінальны, галаўны, фігурны і натурны класы. Яго выкладчыкамі былі С.Каровін,, Канстанцін Савіцкі, Абрам Архіпаў,. Вызначальны ўплыў на станаўленне Станіслава Жукоўскага як мастака аказаў, які фармальна не з'яўляўся яго настаўнікам, аднак майстэрню Паленава юнак часта наведваў у вольныя часы. У В.Паленава Жукоўскі навучыўся надаваць сваім пейзажам яскравы і сакавіты каларыт. Вітольд Бялыніцкі-Біруля, найбліжэйшы член і аднакласнік Жукоўскага, ўспамінаў:
Паленаў захапляў сваіх вучняў сілаю фарбаў прыроды, якую пісаў… з яго прыходам у вучылішча мы пачалі разумець фарбы, шукаць колер: да яго мы гэтага не ведалі.
У 1896 годзе Канстанцін Савіцкі, настаўнік Жукоўскага, садзейнічае адпраўцы ў Санкт-Пецярбург для ўдзелу ў 24-й перасоўнай выстаўцы вучнёўскай работы С.Жукоўскага «Памешчыцкі дом». Пейзаж экспанаваўся пад назвай «Раніца». Адгэтуль і да 1918 года Станіслаў Жукоўскі прымае ўдзел ва ўсіх выстаўках перасоўнікаў.
У 1897 годзе Жукоўскі бліскуча здае экзамены, атрымлівае два малыя сярэбраныя медалі за эцюд і малюнак і пачынае пісаць карціну на Вялікі сярэбраны медаль. У гэтым жа годзе ён ладзіць шлюб з сяброўкай па вучылішчу Аляксандрай Ігнацьевай. Яе постаць можна заўважыць у такіх пейзажах і інтэр'ерах мастака, як «Бяссонная ноч», «Апошні акорд», «Журботныя думкі». У 1897 годзе Жукоўскі накіроўвае ў Савет выкладчыкаў вучылішча просьбу перавесці яго з вольных наведвальнікаў у навучэнцы. Гэтая просьба была задаволена, што дало мастаку магчымасць атрымаць пасведчанне аб выключэнні з падатнага стану.
Увосені 1898 годзе ў вучылішча прыйшоў выкладаць Ісак Левітан і для Жукоўскага настала пара самага напружанага вёчнёўства. У яго малады мастак вучыўся працаваць на пленэры і выбіраць эцюдныя матывы. Аднак, калі ў Левітана гэтыя матывы ўвасабляліся ў вялікія эпічныя і нават драматычныя палотны, то ў Жукоўскага яны ўвасаблялі камерныя палотны рамантычна-журботнай танальнасці. Сёлета ж Жукоўскі піша этапную для сябе «Вясновую ваду», якую з выстаўкі перасоўнікаў купляе Расійскі музей імператара Аляксандра III.
У 1899 годзе С. Жукоўскі стварае яшчэ адзін этапны твор — «Ноч пад месяцам». За гэту карціну 5 красавіка 1901 года Жукоўскі падае прашэнне прысудзіць яму Вялікі сярэбраны медаль. Медаль быў прысуджаны і, згодна са статутам Маскоўскага мастацкага таварыства, членам якога С. Жукоўскі становіцца ў 1899 годзе, гэта ўзнагарода прынесла Жукоўскаму званне класнага мастака.
Сталенне
У 1907 Станіслаў Жукоўскі стаў членам, атрымаў ганаровае званне акадэміка жывапісу Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў. Разам з найбліжэйшымі сябрамі Бялыніцкім-Бірулем,, і  выпраўляецца на поўнач Цверскай губерні, цягам некалькіх гадоў мешкаючы ва Удомлі, Астраўне, Беражку, Паддуб'і, Усвяцкім, Астраўках. Тут адным з улюбёных яго жанраў сталі інтэр'еры («Радасны май», «Паэзія старога дваранскага дома»).
Увесну 1916 пераехаў у маёнтак Раждзествена пад Звянігарад, пісаў гасцёўні. У другой палове 1916 — у Брасаве пад Арлом, піша пад замову графіні Брасавай інтэр'еры сядзібы. Неўзабаве запрошаны ў Кускова, дзе піша інтэр'еры астаф'еўскага і кускоўскага дамоў графа Шарамецева.
Пасля разводу з Аляксандрай Ігнацьевай фактычнай жонкай мастака стала яго вучаніца Соф'я Кваснецкая. Афіцыйна іх шлюб зарэгістраваны толькі пасля рэвалюцыі 1917 года, аднак стасункі пачаліся ўжо ў 1916. Кастрычніцкую рэвалюцыю Жукоўскі не прыняў, заняў пазіцыю зберажэння культурнай, мастацкай, гістарычнай і архітэктурнай спадчыны. У прыватнасці, пад канец 1917 быў абраны сябрам калегіі мастакоў пры Трацякоўскай галерэі. Як упаўнаважаны па справах аховы помнікаў мастацтва пры савецкім урадзе ўратаваў некалькі сядзіб ад знішчэння.
Увесну 1918 года з'ехаў з Масквы ў былы маёнтак Паўлаўскі на беразе возера Молдзіна. Пачаліся фінансавыя праблемы: карціны перасталі купляць, а даводзілася яшчэ дапамагаць сям'і паралізаванага брата Баляслава. У пошуках паратунку сям'я Жукоўскіх з сястрой жонкі Таццянай ад'яжджаюць у Вятку. Маляваў тутэйшую прыроду, Філейскі манастыр, дэкарацыі для тэатральных пастановак, здолеў зладзіць уласную выстаўку. Аднак пасля таго, як мясцовае кіраўніцтва адмовіла ў прадастаўленні музейных памяшканняў для большай выстаўкі, з'ехаў з Вяткі пасля паўтара гады жыцця.
У кастрычніку 1921 года персанальная выстаўка 74 работ апошніх гадоў Жукоўскага была зладжаная ў Маскве. Адразу па яе закрыцці ў прэсе пачалі з'яўляцца крытычныя водгукі і абвінавачванні мастака ў «суме па зруйнаваных рэвалюцыяй дваранскіх гнёздах». Неўзабаве пачалося адкрытае цкаванне мастакоў-рэалістаў, і ў тым ліку Станіслава Жукоўскага: яго выстаўкі проста перасталі ладзіць. У такіх умовах ён вырашае з'ехаць з Расіі.
Жыццё ў Варшаве
Увосень 1923, пасля крытыкі з боку рэвалюцыйных мастакоў-авангардыстаў і ігнаравання з боку «перасоўнікаў» і Саюзу мастакоў, пераехаў у Польшчу, дзе дагэтуль яго творы паспяхова выстаўляліся і атрымлівалі ўзнагароды. Разам з ім пакінулі Расію таксама старшыня Саюзу мастакоў і мастак, пасля чаго спыніў існаванне і сам Саюз мастакоў.
Адразу пасля прыбыцця Жукоўскі наладзіў кантакты з уладальнікам прыватнай галерэі Феліксам Рыхлінгам. Неўзабаве ў варшаўскім салоне Рыхлінга адбылася выстаўка часткі яго прац, прывезеных з сабой з Масквы. Крытыкі станоўча адзначылі прызнанага майстра пейзажнага жывапісу, яго таленавітае і тэмпераментнае майстэрства, з'явіліся і першыя ўзнагароды за выстаўкі. Станіслаў Жукоўскі ізноў прыняўся з запалам за напісанне сядзібаў, маёнткаў, пейзажаў.
31 кастрычніка 1924 адбылася выстаўка групы «», у якой упершыню ўзяў удзел і Станіслаў Жукоўскі. 6 снежня 1925 на адкрыцці Зімовага салона Таварыства заахвочвання мастацтваў («») мастак атрымаў узнагароду горада Варшавы ў 500 злотых. З гэтай пары ён стаў адным з тых мастакоў, якія найбольш актыўна выстаўляліся ў «Захенце».
І пасля ад'езду ў Польшчу Станіслаў Жукоўскі працягваў падтрымліваць сувязі са сваёй першай жонкай: дасылаў ёй свае карціны, каб яна магла мець сродкі на жыццё з іх продажу. У сваю чаргу Аляксандра Ігнацьева прапанавала яму сваю дапамогу ў продажы карцінаў расійскім музеям у 1930-я, калі Польшчу агарнуў эканамічны крызіс.
13 лютага 1937 года на зборнай выстаўцы ў «Захенце» Жукоўскі выставіў 20 карцінаў, прысвечаных культурным традыцыям сваёй радзімы. Сярод твораў — карціны «Апошні ўспамін старой культуры ў Літве. Падароск» і «Прысады парку. Падароск». Апошняя выстаўка мастака адбылася ў сакавіку 1939.
Падчас Другой сусветнай вайны падтрымліваў сувязі з варшаўскім падполлем. Быў арыштаваны нацыстамі як удзельнік Варшаўскага паўстання. Загінуў у Прушкаўскім лагеры смерці ўвосень 1944 года. Пахаваны разам з іншымі ахвярамі ў братэрскай магіле. Творы мастака, якія знаходзіліся ў Варшаве, загінулі ў пажары.
Творчасць
Пісаў пейзажы, нацюрморты, інтэр'еры.
Творы мастака прысвечаныя прыродзе Палесся, Белавежскай пушчы, старадаўнім сядзібам Беларусі. Самымі першымі яго творамі былі малюнкі родавага гнязда ў Стараволі («Памешчыцкі дом», «Май», «Раз'езд на золку», «Бяссонная ноч. Золак», «Першыя вястункі вясны», «Падснежнікі», «Промні вясны», «Свята вясны»).
Палотны Станіслава Жукоўскага захоўваюцца ў музеях і прыватных калекцыях Беларусі, Польшчы, Расіі, Украіны і іншых краін.
Ушанаванне памяці
У вёсцы Стараволя Пружанскага раёна, дзе мастак правёў маладыя гады, збіраліся паставіць помнік у яго гонар. У 2009 годзе быў замоўлены камень і пакладзеная плітка для аснавання помніку, але справа на гэтым скончылася. Пазней пліты зніклі, засталіся толькі сляды пасыпанай пяском пляцоўкі.
Тулііў
Тулііў (Туліїв) — пасёлак у Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Баскі
Ба́скі (саманазва: euskaldunak) — этнас, які ў большасці гістарычна пражывае на поўначы Іспаніі ў правінцыях Краіна Баскаў і Навара і на паўднёвым-захадзе Францыі, якія агулам складаюць гістарычны рэгіён Краіна Баскаў. Агульная колькасць баскаў, паводле ацэнак, дасягае да 12 мільёнаў чалавек. Існуюць некалькі недаказаных гіпотэз наконт паходжання баскаў. Гэтак паводле некаторых з іх, баскі альбо нашчадкі іберыйцаў, альбо далёкія сваякі каўказскіх народаў, альбо нават частка старажытнага даіндаеўрапейскага першабытнага насельніцтва Еўропы.
Паходжанне
На цяперашні час агульнапрынята, што баскі не з'яўляюцца роднаснымі іншым этнасам Еўропы, якія належаць да індаеўрапейцаў (большая частка этнасаў Еўропы), фіна-вуграў (венгры, фіны, саамы, эстонцы, шэраг народаў еўрапейскае Расіі) і семітаў (мальтыйцы).
Шэраг гісторыкаў і лінгвістаў ставілі спробы высветліць роднасныя сувязі баскаў з іншай дараманскай этнапляменнай групай Іспаніі, іберамі, аднак яе гістарычныя і лінгвістычныя аргументы на цяперашні час лічацца недастаткова абгрунтаванымі (так, мовазнаўцы ХІХ ст. адзначаліся пэўнымі нацяжкамі і няправільнымі этымалогіямі ў пошуку роднасці між іберскай і басконскай мовай). Пазней паўстала гіпотэза аб роднасці баскаў з аквітанамі (неіндаеўрапейскім насельніцтвам поўдня Францыі пачатку н.э.), якая ў некаторай ступені пацвярджаецца дзякуючы некаторай этымалагічнай сувязі між зафіксаванымі аквітанскімі імёнамі і сучаснымі лексемамі басконскай мовы. Сярод савецкіх мовазнаўца была папулярнай гіпотэза сувязі баскаў з картвельскімі народамі, якая, аднак, моцна крытыкавалася заходнімі даследчыкамі. У параўнальна нядаўнія часы пэўныя штуршкі атрымалі гіпотэза васконскага субстрату (згодна з якой баскі ўяўляюць сабой рэшткі роднасных даіндаеўрапейскіх этнасаў прыатлантычнага рэгіёна) і сіна-каўказская гіпотэза (пастулюе даўнюю роднасць баскаў з сіна-тыбецкімі, паўночнакаўказскімі, тырэнскімі, хурыта-ўрарцкімі народамі і шэрагам іншых).
Некаторыя гісторыкі адзначаюць у Краіне Баскаў даўнюю прысутнасць індаеўрапейскіх тапонімаў, што, на іх думку, можа сведчыць на карысць позняй міграцыі баскаў у гэты рэгіён.
Гісторыя
У дагістарычныя поры продкі баскаў былі шырока распаўсюджаныя ў заходняй Еўропе, засяляючы тэрыторыі Іспаніі (іберыйцы), Францыі (аквітаны) і паўднёвую Бельгію. Пасля былі выцеснены кельтамі.
Да X ст. краіна баскаў разам з правінцыяй Навара утварала Каралеўства Навара, якое ў наступстве ўвайшло ў склад Іспаніі. Да сярэдзіны XIX ст. баскі карысталіся адмысловымі правамі і мелі некаторую аўтаномію ў дачыненні іспанскай кароны.
За ўсю сваю гісторыю ў баскаў толькі аднойчы была ўласная дзяржава. Падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі баскі ў кастрычніку 1936 абвясцілі рэспубліку Эўскадзі, якая аднак ужо ў чэрвені 1937 перастала існаваць.
Пліна (вёска)
Плі́на (, Плино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета, пасля — у склад Лутаўскага сельсавета, які ў 2004 годзе быў перайменаваны ва Ушацкі.
Баскі
Мова
Нацыянальная мова — басконская, таксама распаўсюджаныя іспанская мова (асабліва ў Навары) і французская (у сумежных частках Францыі) мовы. Баскі з'яўляецца адзіным заходнееўрапейскі народам, які не размаўляе на мове індаеўрапейскай групы. Басконская мова лічыцца ізаляванай мовай, бо ў лінгвістаў дагэтуль не атрымалася выявіць аніводнай сур'ёзнай сувязі басконскай мовы з іншымі мовамі.