cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Белсаюздрук
Гісторыя
6 жніўня 1991 года Савет Міністраў Беларускай ССР зацвердзіў Распараджэнне № 48-р аб перадачы Рэспубліканскага аб’яднання «Саюздрук» у вядзенне Дзяржаўнага камітэта друку БССР ад Міністэрства сувязі БССР. У 2009 годзе продаж перыёдыкі на 45% складаўся з газет і часопісаў пра вольны час, на 37% — прыпадаў на грамадска-палітычныя выданні. У 2011—2013 гадах адкрылі крамы «БелДрук» у падземных пераходах 3-х станцый Мінскага метрапалітэна — «Плошча Перамогі», «Грушаўка» і «Пятроўшчына». На лістапад 2013 года гандлёвая сетка «Белсаюздруку» налічвала 384 гандлёвыя кропкі, сярод якіх было 345 кіёскаў, 28 крамаў і 3 павільёны. Большасць з іх адчынялася а 7-й гадзіне ранку. Штодзённа ў продаж паступала каля 110 000 асобнікаў газет і часопісаў. У гандлёвых кропках «Белсаюздруку» магчыма было падпісацца на выданне для атрымання ў самім кіёску. Развоз перыёдыкі з «Беларускага дому друку» па кіёсках пачынаўся ўначы. У гандлёвай сетцы прадавалі каля 800 найменняў тавараў, у тым ліку прысмакі, каляровыя алоўкі і сувеніры, нататнікі і штодзённікі, размалёўкі і календары, дзіцячыя цацкі і паветраныя шарыкі. На прадпрыемстве працавала звыш 1000 чалавек. 5 сакавіка 2018 года Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь ухваліла Указ № 74 аб уключэнні ў склад УП «Белсаюздрук» 4-х з 5 яго даччыных абласных прадпрыемстваў — «Брэстаблсаюздрук», «Віцебскаблсаюздрук», «Гомельаблсаюздрук» і «Гроднааблсаюздрук» — на правах падраздзяленняў. На 2019 год «Белсаюздрук» валодаў найбольшай у Беларусі сеткай раздробнага гандлю мясцовымі газетамі і часопісамі. Звыш 78% продажаў складалі дзяржаўныя выданні. Штодня ў кіёскі, павільёны і крамы «БелДрук» паступала звыш 170 000 асобнікаў перыёдыкі. Штомесяц прадавалі 700 найменняў перыядычных выданняў.
Саламанкскі Папскі ўніверсітэт
Саламанкскі Папскі ўніверсітэт (Universidad Pontificia de Salamanca) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Саламанка ў аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Кантралюецца Каталіцкім Касцёлам.
Шчабжэшын (гміна)
Шчабжэ́шын (Szczebrzeszyn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчабжэшыне. Плошча гміны складае 123,16 км². Станам на 2004 год у гміне Шчабжэшын пражывалі 12 134 чалавекі, шчыльнасць — 98,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Шалкум
Шалкум — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шакенскай сельскай акругі. Код КАТА — 434465500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 182 чалавекі (105 мужчын і 77 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 142 чалавекі (80 мужчын і 62 жанчыны).
Серпухаўска-Ціміразеўская лінія
Серпухаўска-Ціміразеўская лінія (Серпухо́вско-Тимиря́зевская ли́ния) — дзявятая лінія Маскоўскага метрапалітэна.
Васькаўшчына (Чашніцкі раён)
Ва́ськаўшчына (, Васьковщина) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Эмблема Афганістана
а з 2021.]] Нацыянальная эмблема Афганістана змяшчаецца на сцягу Афганістана і існуе практычна пачынаючы са з’яўлення і ўтварэння самой краіны.
У папярэдняй версіі эмблемы ёсць дададзеная шахада на арабскай мове наверсе. Ніжэй гэтага выява мячэці з міхрабам, які стаіць перад Меккай з малітоўнай цыноўкай унутры. Прыкладзеныя да мячэці два сцяга — сцягі Афганістана. Ніжэй мячэці надпіс, які азначае назву нацыі. Вакол мячэці гірлянда.
Сосныця
Сосніца ці Сосныця (Сосниця) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Сосныцкага раёна. Пасёлак размешчаны за 90 км на ўсход ад Чарнігава, непадалёк ад зліцця рэк Дзясны і Сейма. Праз пасёлак працякае рака Убедзь.
IC 2341
IC 2341 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сіпа (рака)
Сі́па — рака ў Зэльвенскім і Мастоўскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Шчара (басейн Нёмана).
Назва
Назва Сіпа мае балцка-яцвяжскае паходжанне.
Літоўскі гідранімічны аналаг — назва ракі *Šipė. Заходнябалцкім мовам (прускай і яцвяжскай) уласцівы пераход š, ž > s, z.
На гэтай падставе да яцвяжскіх таксама залучаюцца назвы Свіцязь, Зэльва, *Zeita (> Zietela > Дзятлава), бо ва ўсходнябалцкім літоўскім афармленні яны мелі б выгляд Švit-, Želv-, Žiet-. Апошнія два, апроч таго, у непасрэднай блізіні да Сіпы.
Той жа яцвяжскі гідранімічны корань Sip- у назве ракі *Сіпура (> Сіпурка) на паўднёвым ускрайку Белавежскай пушчы.
У гэтым жа рэгіёне ў гідранімічную спадчыну яцвягаў, апроч гэтых трох гідронімаў, таксама ўлучаюць назвы рэк Ясельда, Грыўда, Саколда, Голда, Нёўда, Сёгда, у якіх другі складнік паходзіць ад яцвяжскага *udā «вада; рака».
Такога самага бяссуфікснага ўтварэння, што і Сіпа, на левабярэжжы Нёмана таксама рачныя назвы Була, Скупа, Шчыба (< *Skiba), Шчара (< *Skara), таксама з назваў Грыўда і Бусяж паўстаюць *Грыва і *Буса. Усе яны імаверна таксама з’яўляюцца яцвяжскай назоўнай спадчынай.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 26 км. Плошча вадазбору 147 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 ‰. Пачынаецца каля вёскі Грабава Зэльвенскага раёна, цячэ праз возера Азяранскае, упадае ў Шчару на паўночны захад ад вёскі Пясчанка Мастоўскага раёна. Рэчышча на працягу 9 км каналізаванае: ад вёскі Букштава да вёскі Малыя Азёркі (3 км) і ад пункта за 1,4 км ніжэй возера Азяранскае да вёскі Баяры (6 км). Пойма да возера амаль на ўсім працягу забалочаная.
Калінінская лінія
Калінінская лінія (Кали́нинская ли́ния) — восьмая лінія Маскоўскага метрапалітэна.
Малдова на конкурсе песні Еўрабачанне
Малдова прымала ўдзел у міжнародным конкурсе песні «Еўрабачанне» 13 разоў, дэбютаваўшы ў 2005 годзе. Лепшым вынікам Малдовы за ўсе гады ўдзелу стала выступленне гурту «SunStroke Project» у 2017 году з песняй «Hey, Mamma!» (3-е месца).
Віктар Іванавіч Яркін
Віктар Іванавіч Яркін (, в. Дзякоўскае, Тутаеўскі раён, Яраслаўская вобласць, Расія —, Менск, НКУС) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Красніцкі сельсавет (Быхаўскі раён)
Кра́сніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Красніца.
Утвораны 24 студзеня 1939 года ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР пад час разбуйнення Грудзінаўскага 1-га сельсавета і скасавання Грудзінаўскага 2-га нацыянальнага латышскага сельсавета. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Грудзінаўскага сельсавета.
IC 2342
IC 2342 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Вацлаў Таліх
Ва́цлаў Та́ліх (Václav Talich; 28 мая 1883, Кромержыж — 16 сакавіка 1961, Бераўн) — чэшскі дырыжор і скрыпач, педагог.
IC 2342
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вацлаў Таліх
Біяграфія
У 1897—1903 гадах вучыўся як скрыпач у Пражскай кансерваторыі ў Яна Маржака і Отакара Шэўчыка, затым нядоўга працаваў у Берлінскай філармоніі, але з-за праблем са здароўем пакінуў Берлін.
Сваю дзейнасць як дырыжор пачаў у 1904 годзе ў Адэсе, працуючы канцэртмайстарам у гарадскім оперным тэатры. У 1905—1907 гадах працаваў і выкладаў у Тбілісі, у 1908—1912 гадах узначальваў Славенскі філарманічны аркестр у Любляне, затым у 1912—1915 гадах працаваў у Пльзені. У 1919—1931, 1934—1941 гадах галоўны дырыжор Чэшскага філарманічнага аркестра. У 1931—1932 гадах працаваў у Швецыі.
У 1935 годзе быў прызначаны кіраўніком Нацыянальнага тэатра ў Празе. У 1945 годзе быў вымушаны пакінуць пост па прычыне зачынення тэатра немцамі падчас Другой сусветнай вайны. Пасля заканчэння вайны зноў заняў пост, але ў 1947 годзе быў звольнены. Паўторна займаў пост у 1948 годзе, але ў гэтым жа годзе быў звольнены. У 1946—1948 гг. узначальваў створаны ім са студэнтаў Пражскай кансерваторыі Чэшскі камерны аркестр. У 1949 годзе ўзначаліў створаны ім Славацкі філарманічны аркестр у Браціславе (да 1952 года).
У 1957 годзе атрымаў званне народнага артыста ЧССР.
Таліх займаўся выкладчыцкай дзейнасцю. Сярод яго вучняў Чарлз Макерас, Карэл Анчэрл і інш. Вядомы сваімі інтэрпрэтацыямі чэшскіх кампазітараў Антаніна Дворжака, Бедржыха Сметаны, Іозефа Сука. Шмат зрабіў для ўключэння опер Леаша Яначака ў рэпертуары тэатраў. Склаў сімфанічную сюіту з оперы Яначэка «Прыгоды ліскі-хітрухі».
Шчацінак (гміна)
Шчаці́нак (Szczecinek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчэцінэцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчацінку. Плошча гміны складае 510,21 км². Станам на 2005 год у гміне Шчацінак пражывалі 10,145 чалавек, шчыльнасць — 19,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 71 населены пункт.
Марк Спіц
Марк Эндру Спіц (Mark Andrew Spitz, нар. 10 лютага 1950 г., Мадэста, штат Каліфорнія, ЗША) — знакаміты амерыканскі плывец яўрэйскага паходжання, адзін з чатырох 9-кратных алімпійскіх чэмпіёнаў у гісторыі спорту (разам з Паава Нурмі, Ларысай Латынінай і Карлам Льюісам). Першы чалавек, які заваяваў 7 залатых алімпійскіх медалёў на адных Гульнях (Мюнхен-1972). Майкл Фелпс перасягнуў гэты вынік і з’яўляецца 14-кратным алімпійскім чэмпіёнам, заваяваўшы 8 залатых алімпійскіх медалёў на адных Гульнях (Пекін-2008).
1891 год у гісторыі літаратуры
1891 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Сонцаўская лінія
Сонцаўская лінія (Со́лнцевская ли́ния) — трынаццатая па ліку лінія Маскоўскага метрапалітэна, якая з’яўляецца часова адасобленым радыусам перспектыўнай Калінінска-Сонцаўскай лініі.
Вішанькі (Чашніцкі раён)
Ві́шанькі (, Вишеньки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Чарвакскае вадасховішча
Чарва́кскае вадасховішча  (Chorvoq Suv Ombori) — вадасховішча, размешчанае на поўначы Бастанлыкскага раёна Ташкенцкай вобласці Узбекістана. Знаходзіцца на рацэ Чырчык ніжэй па цячэнні зліцця рэк Пскем і Чаткал паміж адгор’ямі Угамскага і Чаткальскага хрыбтоў заходняга Цянь-Шаня.
Вадасховішчы створана ў 1970—1975 гг. каменна-насыпной плацінай вышынёй 168 метраў Чарвакскай ГЭС. Аб’ём вадасховішча складае прыблізна 2 км³, яго даўжыня — 25 км. Плошча воднай паверхні больш за 37 км² (84 км²), працягласць берагавой лініі каля ста кіламетраў.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах сезоннага рэгулявання сцёку, арашэння і рэкрэацыі.
Дабранка (значэнні)
Дабранка — тапонім.
Кулыкіўка
Кулікоўка ці Кулыкіўка (Куликівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Кулыкіўскай пасялковай грамады. Знаходзіцца за 27 км на паўднёвы ўсход ад Чарнігава.
Гісторыя
У савецкі час у пасёлку дзейнічалі льнозавод, птушкагадоўчая станцыя, рамонт камбайнаў.
Да 2020 года раённы цэнтр Кулыкіўскага раёна.
Амальфі
Амальфі (Amalfi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 5480 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 904 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 84011. Тэлефонны код — 089.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жасалы (Кызылардзінская вобласць)
Жасалы — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жасалінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 0 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра пасёлка Жасалы. Код КАТА — 434630100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 18997 чалавек (9323 мужчыны і 9674 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 18983 чалавекі (9406 мужчын і 9577 жанчын).
Канькабежны спорт на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — 500 метраў (жанчыны)
Спаборніцтвы па канькабежнаму спорту на дыстанцыі 500 метраў сярод жанчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 прайшлі 11 лютага. Месца правядзення канькабежны стадыён «Адлер-Арэна». Спаборніцтвы пачаліся ў 16:45 па мясцовым часе (UTC+4).
Вынікі
Карэянка Лі Сан Хва ўсталявала два алімпійскія рэкорды — на 500 м (37,28) і ў суме 2х500 м (74,70).
Царква Святых Апосталаў Пятра і Паўла і манастыр базыльян (Брэст)
Царква Святых Апосталаў Пятра і Паўла і манастыр базыльян — уніяцкі культавы комплекс у Брэсце. Знаходзіўся на месцы старажытнага археалагічнага Бярэсця, на Базылянскай вуліцы. Помнік архітэктуры барока. Манастыр знішчаны ў 1830—40-х гадах у сувязі з будаўніцтвам Брэсцкай крэпасці, царква была перабудавана ў Белы палац і ў такім выглядзе пра існавала да 1953 года, калі была разабраная да падмуркаў.
Гісторыя
Першапачатковы ўклад манастыра, забяспечаны 30 тыс. злотых чынша з уладанняў Габрыэля Яленскага, у 1687 годзе на 20 тыс. злотых павялічыў Казімір Валовіч, абозны вялікі літоўскі. Пры манастыры існавалі шпіталь і рэзідэнцыя епіскапа. У крыніцах захаваліся імёны ігуменаў манастыра: Нікадзім Кашыц (1711), Іасафат Рагінскі (1712), Сцяпан Ліцвінка (1723), Ян Альшэўскі (1730), Дыянізі Дамброва-Остым (1757, 1759).
Будаванне новай мураваной базыльянскай царквы Святых Апосталаў Пятра і Паўла пачалося за ігуменам а. Дыянізіям Дамбровам, у 1762—1766 гадах «за кошт сродкаў і старанняў правінцыі Літоўскай». У 1774 годзе, калі ігуменам быў а. Яўхім Кучынскі, у сувязі з пачаткам палітычнага крызісу ў Рэчы Паспалітай будоўлю незавершанай (без вежаў і уласцівых для барока шчытоў ) мураванай царквы мусілі былі тэрмінова закансерваваць да лепшых часоў і асвяціць. Царква была сімвалічна асвячоная ў імя першых апосталаў Св. Пятра і Паўла кобрынскім архімандрытам а. Луцыдам Вейраловічам.
Манастыр неаднойчы выбіраўся месцам правядзення генеральнага капітула Ордэна базыльянаў. Такія пасяджэнні адбываліся ў Брэсце ў 1747, 1751, 1759, 1772 гадах.
Пасля забароны езуітаў у 1775 годзе берасцейскім базыльянам перадалі калегіум езуітаў, таксама яны апекаваліся парафіяльнай школай, якую заклалі пры спрыянні князя Адама Чартарыйскага і ўтрымлівалі за кошт горада. Школа, якая дзейнічала пры манастыры, упершыню ўпамінаецца ў 1670 годзе Пахомам Агілевічам, генеральным вікарыем протаархімандрыта Ордэна базыльянаў.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе царква і манастыр працягвалі дзейнічаць. У 1819 годзе правінцыял базыльянаў Цэзарый Камінскі апісваў стан святыні наступным чынам: «…фасад яе, узнесены з муру з дзвюма вежамі і чатырма пілястрамі… дасёлета незакончаны з-за сціплай фундацыі». Аднак нават у няскончаным выглядзе царкву называюць адной з найбольш цікавых базыльянскіх святыняў, збудаваных на тэрыторыі Літоўскай правінцыі Ордэна базыльянаў у трэцяй чвэрці XVIII стагоддзя. У 1823 годзе ўпамінаюцца дзве вежы над царквой.
Пасля скасавання уніі тут месціўся праваслаўны Дабравешчанскі манастыр з аднайменнай хатняй царквой (на 3-м паверсе кляштарнага корпуса). Адзін час пасля скасавання ў 1824 г. з-за пажару тут месціўся Сімяонаўскі манастыр.
Кляштар знішчаны ў сувязі з будаўніцтвам у 1830—40-х гг. крэпасці. Царкву перабудавалі ў 1840 годзе пад афіцэрскі клуб, які атрымаў назву «Белы палац», схаваўшы за класіцыстычным мурам хвалісты фасад, паднялі муры сакрысцій і правага бакавога неф.
Найноўшы час
У Другую сусветную вайну будынак царквы нязначна пацярпеў. У 1950-я гады савецкія ўлады разабралі помнік да падмуркаў. У 1972 годзе рэшткі падмуркаў былі закансерваваны як аб’ект, які прадстаўляе моц абароны крэпасці ў чэрвені 1941 года.
Архітэктура
Касцёл — твор архітэктуры барока: 3-нефавая 2-вежавая базіліка з паўкруглай апсідай і бакавымі сакрысціямі. У адну лінію з фасадам храма быў пастаўлены мураваны 2-павярховы корпус 5-класнага вучылішча. Галоўны фасад меў хвалісты абрыс, які распаўсюдзіўся ў Вялікім Княстве Літоўскім ад (1727) , дыяганальна пастаўленыя пілоны і ордарная пластыка (высокія пілястры на магутным руставаным цокалі) стваралі яго аб’ёмна-прасторавую структуру. Адметна, што новую мураваную царкву, насуперак ранейшай усходняй традыцыі, арыентавалі алтаром у кірунку да Іерусаліма, у бок Магілы Гасподняй. Выкарыстаныя прыёмы пабудовы прасторавай кампазіцыі царквы Св. Пятра і Паўла, пластыка яе формы сугучны пластычным фасадам сабора Св. Юра ў Львове (1744—1758), базыліянскай царквы ў Беразвеччы (1750—1767) ці касцёла Св. Яна у Вільні (1731—1748), выкананага архітэктарам Янам Крыштафам Глаўбіцам. У той жа час, у параўнанні з завершанымі (і захаванымі да сёння) сакральнымі збудаваннямі, бачна, што архітэктура берасцейскай базыльянскай царквы спалучала з экспрэсіўнасцю форм барока аскетызм і стрыманасць элементаў. Найбольш аскетычны дарычны архітэктанічны парадак, які выкарыстоўваўся менавіта для храмаў, асвячаных у імя Св. апосталаў Пятра і Паўла, падкрэсліваў памкненні базыліян да ўбоства.
Унутраная прастора храма, у адрозненне ад фасада была бліжэй да завяршэння. Галоўны неф, вышыня якога дасягала 14,9 метраў, быў перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі на падпружных арках, абапёртых на прафіліраваныя пілоны і прысценныя пілястры , бакавыя нефы — крыжовымі на падпружных арках скляпеннямі. Кожны з апорных слупоў падзялялі 8 пілястраў складанага профіля. Царква асвятлялася праз 12 верхніх і 8 ніжніх вокнаў, адно з якіх — вялікае — мелася ў прэзбітэрыі, які быў нязначна ніжэйшы за галоўны неф. Пры ўваходзе ў нартэксе былі ўстроены хоры з пластычным, хвалістага абрысу парапетам. Інтэр’ер царквы, які быў цалкам атынкаваны і пафарбаваны, месцамі аздабляўся дэкаратыўнай ляпнінай. Дакладна вядома, што ляпніна падкрэслівала важнейшыя элементы галоўнага неф: музычныя хоры, размешчаныя над бабінцам, і насупраць яго — першы ярус галоўнага алтара Хрыста Збавіцеля, які дасягаў скляпення царквы. Галоўны алтар 2-яруснай архітэктанічнай ордарнай кампазіцыі з’яўляўся апафеозам дэкаратыўнага ўбрання інтэр’ера. Частка алтара была зроблена з дрэва і аздоблена расліннай разьбою, вазонамі і выявай Св. Духа. У ім — абраз, што меў у вышыню 1 1/4 локця і прадстаўляў Св. Тройцу з выявай Св. Духа ў выглядзе голуба ў залатых праменнях. З папярэдняга драўлянага храма былі перанесены 6 драўляных кулісных алтароў, адзін з якіх — Дзевы Марыі — знаходзіўся ў капліцы, размешчанай пры ўваходзе, пад правай вежай.
Манастыр
Манастырскі корпус — П-падобны ў плане 1-павярховы будынак, які стаяў ззаду царквы. Меў галерэйны план.
Побач з царквой знаходзіўся 2-павярховы прамавугольны ў плане будынак школы, накрыты высокім вальмавым дахам з нізкай дэкаратыўнай вежачкай у цэнтры.
Цікавыя факты
Адзін з абразоў, вывезеных навуковай экспедыцыяй з пакінутай ўніяцкай царквы пад Кобрынам, прадстаўляе Тройцу (новазаветную) з выявай Св. Духа ў выглядзе голуба ў залатых праменнях. На абразе прадстаўлены выявы шэрагу цэркваў, сярод якіх верагодна тыя, што будаваліся базыліянамі ў Літоўскай правінцыі Прасвятой Тройцы: Берасцейскага, Кобрынскага і Тараканскага манастыроў.
Пскемскі хрыбет
Пскемскі хрыбет — горны хрыбет у Заходнім Цянь-Шане на тэрыторыі Узбекістана (Ташкенцкі вілаят) і Кыргызстана. Складзены вапнякамі, сланцамі і гранітамі. Мае даўжыню каля 160 км, найбольшая вышыня — 4299 метраў (гара Бештор), сярэдняя вышыня — 3200 метраў.
На схілах хрыбта растуць іглічна-шырокалісцевыя лясы, рэдкалессі і альпійскія лугі. Уздоўж ракі Пскем — зараснікі таполяў і хмызнякоў.
Абмяжоўвае з паўднёва-усходу даліну ракі Пскем і з’яўляецца водападзелам паміж ракой Пскем і рэкамі Коксу, Сандалаш і Чаткал.
Лугынскі раён
Лугынскі раён (Лугинський район) — былая адміністрацыйная адзінка на поўначы цэнтральнай частцы Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лугыны (Лугини).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на 1 студзеня 2018 года складае 16321 чалавек, плошча — 994 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 у рамках адміністрацыйны-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 47 сёлаў.
Віктар Канстанцінавіч Бабіч
Віктар Канстанцінавіч Бабіч (, в. Зальхоўе, Докшыцкі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
З 1962 шафёр аўтабазы ​​№ 5, з 1965 праходчык, машыніст самаходнага вагона, памочнік машыніста камбайна, брыгадзір камбайнавай брыгады, з 1976 электраслесары, дзяжурны па рамонце абсталявання камбіната Беларуськалій у Салігорску.
Званне Героя прысвоена за паспяховае выкананне заданняў 5-гадовага плана, укараненне перадавых метадаў працы і дасягненне высокіх вытворчых і тэхнічных паказчыкаў. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1974-79 ад Слуцкай выбарчай акругі № 96 Мінскай вобласці. Член Камісіі па прамысловасці Савета Саюза.
Жыў у Салігорску. Пахаваны на гарадскіх могілках каля вёскі Дубеі Краснадворскага сельсавета.
Спіс заслужаных артыстаў Беларусі
Ніжэй прадстаўлены спіс заслужаных артыстаў Беларусі.
Юрый Уладзіміравіч
Юрый Уладзіміравіч (? — ) — князь пінскі.
Сын пінскага князя Уладзіміра. У 1262 г. разам са старэйшымі братамі, пінскімі князямі Фёдарам і Дзямідам, віншаваў у Неблі галіцка-валынскага князя Васільку Раманавіча з перамогай над літоўцамі. З нагоды смерці, Юрый ахарактарызаваны летапісцам як «кроткый, смиреный, правдивый». Лічыцца апошнім вядомым пінскім князем з дынастыі Ізяславічаў Тураўскіх. Паводле М. Грушэўскага, памёр у 1288/1289 годзе.
Якавенка
Якавенка — прозвішча.
Лінія М1 (метро, Варшава)
Лінія метро М1 Варшавы (Linia M1 metra w Warszawie) — першая лінія Варшаўскага метрапалітэна.
Джон Эверэт Міле
Біяграфія
Міле нарадзіўся ў Саўтгемптане і пачаў вучыцца маляванню з дзевяці гадоў. У 1838 годзе, калі сталі відавочнымі яго здольнасці, сям'я перабралася ў Лондан. Ва ўзросце 11 гадоў Міле паступіў у Каралеўскую fкадэмію мастацтваў, стаўшы самым маладым студэнтам за ўсю гісторыю Акадэміі. Да пятнаццаці гадоў ён ужо выдатна валодаў пэндзлем, у 1846 г. з'явіўся перад публікай з гістарычнай карцінай «Пісара берэт у палон перуанскіх інкаў», якую крытыка прызнала лепшай на ўсёй акадэмічнай выстаўцы таго года, а ў наступным годзе атрымаў залаты медаль за карціну «Нападзенне калена Веніямінава на дочак Сілаама». У 1848 годзе на адной з выставак Міле знаёміцца з Холманам Хантам і Дантэ Габрыэлем Расеці і разам з імі засноўвае Брацтва прэрафаэлітаў.
Яго раннія працы характарызуюцца значнай дэталізацыяй, у прыватнасці карціна «», 1850, Лондан), якую палічылі залішне рэалістычнай і ў газеце «Таймс» ахрысцілі як «абуральнай». Аднак Міле гэта не збянтэжыла, і ён працягваў сваю творчасць сярод прэрафаэлітаў. Насамрэч, тэхнічная дасканаласць карцін Міле адразу вылучыла яго сярод іншых жывапісцаў, таму працы Міле заўсёды прымалі на выстаўках Акадэміі, якімі радыкальнымі б яны ні былі . Яго таксама падтрымаў крытык Джон Раскін, які адразу ўбачыў у Міле выбітны талент.
Улетку 1853 Раскін і яго жонка запрасілі Міле адправіцца разам на лета ў Гленфінлас. Міле і Эфі пакахалі адзін аднаго і, пасля яе скандальнага разводу з Раскінам, пажаніліся. Жаніцьба змяніла Міле: для падтрымання сям'і ён павінен быў ствараць карціны хутчэй і ў большай колькасці, а таксама дорага прадаваць іх. Міле цалкам адрокся ад поглядаў і ідэй прэрафаэлітызму: у прыватнасці, карціну «» (1857), дзе мастак вельмі адышоў ад прэрафаэліцкай тэхнікі, Раскін назваў «нават не няўдачай, а катастрофай». Наўзамен Міле здабыў велізарную папулярнасць і шалёнае багацце, зарабляючы да 30 тысяч фунтаў у год. Ён зрабіўся партрэтыстам, збольшага пейзажыстам (прычым пейзажы Міле маляваў не на заказ, а як хобі — для сябе ) і стаў першым англійскім мастаком, які атрымаў тытул баранэта (у 1885). У 1896 годзе ён быў выбраны прэзідэнтам Каралеўскай акадэміі. На партрэтах Міле адлюстроўвае, як правіла, людзей вядомых, якія займаюць высокія грамадскія пасты.
У наш час Міле адносіцца да ліку самых любімых англічанамі мастакоў сярэдзіны XIX стагоддзя.
Найбольш вядомая карціна — «Афелія», 1851—1852), дзе намалявана каханая Расеці.
Тэа дэ Местэр
Тэадор Герман дэ Местэр (Theodoor Herman de Meester; 16 снежня 1851, Хардэрвійк, Нідэрланды — 27 снежня 1919, Гаага, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Янез Янша
Янша Янез (нар. 17 верасня 1958, Любляна) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Славеніі.
У 1982 г. скончыў факультэт сацыялогіі, палітычных навук і журналістыкі Люблінскага ўніверсітэта. У 1975 г. уступіў у Саюз камуністаў Славеніі, аднак у 1983 г. быў выключаны з яго шэрагаў як «прыхільнік ідэй сепаратызму». У тым жа годзе разам з трыма калегамі з газеты «Младзіна» быў арыштаваны за публікацыі, якія прызывалі да стварэння самастойнай і незалежнай Славеніі. У тыя часы гэта прыраўноўвалася да антыдзяржаўнай дзейнасці. З турмы выйшаў калі Славенія здабыла незалежнасць. Старшыня Славенскай дэмакратычнай партыі. У першым урадзе Я. Дрноўшака (1992—1996 гг.) міністр абароны (1992—1994 гг.). З-за рознагалоссяў з прэм’ерам сышоў у адстаўку. У далейшым займаўся партыйнай працай. Пад яго кіраўніцтвам Славенская дэмакратычная партыя ператварылася ў вядучую сілу правых. На парламенцкіх выбарах 3 лістапада 2004 г. Славенская дэмакратычная партыя атрымала большасць (29 мандатаў з 80), пасля чаго быў прызначаны прэм’ер-міністрам з 9 лістапада 2004 г. па 7 лістапада 2008 г. Прэм’ер-міністр Славеніі з 3 сакавіка 2020.
Універсітэт імя Ізабелы I
Універсітэт імя Ізабелы I (Universidad Isabel I) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бургас у аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Названы ў гонар каралевы Ізабелы I.
IC 2343
IC 2343 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цюкантавічы
Цю́кантавічы (, Тюкантовичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчаны за 17 км на поўнач ад Баранавіч. Размешчана за 17 км на поўнач ад Баранавіч.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні. З 1921 года ў складзе Польшчы, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 8 вяскоўцаў.
Банаўцы-над-Бэбраваў
Банаўцы-над-Бэбраваў (Bánovce nad Bebravou, Banowitz, Bán, часам Банаўцы-над-Бэбравай) — горад Трэнчынскага краю ў заходняй Славакіі на рацэ Бэбрава.
Назва
Прынята лічыць, што назва горада паходзіць ад уласнага імя, альбо ад тытула Бан, якім у сярэднявеччы ў некаторых краінах называлі кіраўніка зямлі. Над Бэбраваў значыць, што горад ляжыць на рацэ Бэбрава. Іншыя назвы горада: як вёска Ben (1232), як вёска Ban (1318), Banowitz (1389), Banowcz (1439), Ban (1467), Banowcze (1471).
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка горада датуецца 1232 годам. Першапачаткова гэта вёска Ben. Ужо ў 1376 годзе атрымлівае статус Вольнага каралеўскага горада. Гісторыя Банаўцы-над-Бэбраваў звязана з падпаламі горада гусітамі ў 1431—1433 гадах, і разграбленнем яго турэцкімі войскамі, якія ўварваліся з поўдня ў 1633 годзе. У сярэднія вякі ён стаў важным цэнтрам рамеснай вытворчасці, дзе значнае месца займалі шаўцы, цесляры, кавалі, мяснікі, ткачы. Першая пачатковая школа была адкрыта ў XVII стагоддзі. Падчас Другой сусветнай вайны горад быў вызвалены румынскімі войскамі 1-й арміі 5 красавіка 1945 года.
Геаграфія
Горад размешчаны ў самай паўночнай частцы Дунайскага ўзвышша, у перадгор’і Стражаўскіх гор, на зліцці рэк Бэбрава і Радзіша. За 20 км ад Пр’евідзы, 30 км Трэнчына і 50 км ад Нітры.
Прамысловасць
Восенню 2005 года была заснавана кампанія LKW Komponenten sro. Кампанія вырабляе дадатковыя дэталі для кабін грузавых аўтамабіляў. LKW Komponenten sro з’яўляецца асноўным пастаўшчыком дэталяў у MAN. На прадпрыемстве занята больш за 300 супрацоўнікаў. Акрамя таго ў горадзе ёсць вытворчыя ўчасткі па вырабе аўтамабільных дэталяў кампаній HELLA GmbH і Fritz Meier. Лёгкая прамысловасць прадстаўлена нямецкімі вытворцамі Gabor і Eterna Mode GmbH, у апошняй працуе больш за 700 супрацоўнікаў.
Славутасці
У горадзе налічваецца 15 помнікаў культуры, а яго раёны ўпісаны ў цэнтральны спіс помнікаў культуры ў Браціславе.
Спасылкі
Афіцыйны сайт
__INDEX__
Чэшскі філарманічны аркестр
Чэшскі філарманічны аркестр (Česká filharmonie) — чэшскі сімфанічны аркестр, які размяшчаецца ў Празе. У 2008 заняў 20 месца ў спісе 20 лепшых аркестраў свету па версіі часопіса Gramophone.
Гісторыя
Упершыню аркестр з'явіўся ў 1896, калі аркестранты пражскага Нацыянальнага тэатра выканалі творы Дворжака пад кіраваннем аўтара. У 1901 аркестр быў вылучаны са складу опернай трупы. У 1908 аркестрам на прэм'еры сваёй сімфоніі № 7 кіраваў Густаў Малер. У 1919—1931 і 1933—1941 аркестрам кіраваў Вацлаў Таліх, а ў 1950—1968 — Карэл Анчэрл. З 2003 па 2009 аркестр узначальваў Здэнек Мацал, які сышоў у адстаўку з паста галоўнага дырыжора ў 2007. Пачынаючы з сезону 2009—2010 гадоў яго пераемнікам стаў Эліяху Інбал.
У 2005 аркестр быў намінаваны на прэмію «Грэмі».
Ян Маржак
Ян Маржак (Jan Mařák; 2 мая 1870, Дунакесі — 21 кастрычніка 1932, Кралаўске Вінаграды, каля Прагі) — чэшскі скрыпач і музычны педагог. Брат спевака Отакара Маржака, пляменнік мастака Юліуса Маржака.
Прафесар Пражскай кансерваторыі з 1897 г. да канца жыцця. Сярод найбольш вядомых яго вучняў — Вацлаў Таліх і Ваша Пржыгада. Аўтар падручніка «Скрыпка, яе развіццё, гісторыя скрыпкі і гульні на скрыпцы» (1923).
Дзмітрый Іванавіч Вус
Дзмітрый Іванавіч Вус (нар., Мінск) — беларускі палітычны дзеяч, кандыдат на пасаду прэзідэнта Рэспублікі Беларусь на выбарах 2010 года, палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1971 годзе ў Мінску. Скончыў юрыдычны факультэт Гродзенскага ўнівэрсітэта. Беспартыйны.
Працаваў рабочым на заводзе «Інтэграл» у Мінску, пазней — у сферы будаўніцтва. З 1992 года — дырэктар выдавецтва «Трывіум».
У 1999—2003 гадах з’яўляўся дэпутатам Мінскага гарадскога савета. Балатаваўся ў Мінскі гарадскі савет на выбарах у 2003 і 2007 гадоў, але не быў зарэгістраваны.
У 2010 годзе браў удзел ў выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў, але прайграў, набраўшы 38 % (паводле звестак выбарчай камісіі).
Адзін з кандыдатаў у прэзідэнты на прэзідэнцкіх выбарах 19 снежня 2010 года (сваю кампанію вёў супольна з Мікалаем Статкевічам). Паводле звестак ЦВК РБ, на прэзідэнцкіх выбарах Д. Вус набраў 0,39 % галасоў.
Сям’я
Першая жонка — Святлана. У 2008 годзе ўзначальвала ініцыятыўную групу па вылучэнні Д. Вуса ў дэпутаты ў Нацыянальны сход. Падчас сбору подпісаў патрапіла ў шпіталь і памерла. Дмітры застаўся ўдаўцом з сынам Іванам 1996 года нараджэння.
Ажаніўся другі раз — жонка Яўгенія. Маюць агульнага сына Міхаіла (нарадзіўся ў пачатку 2011 года) і дачку жонкі Яўгеніі ад папярэняга шлюбу.
Арышт
Затрыманы ў Мінску ў ноч з 19 на 20 снежня 2010 года пасля масавай акцыі пратэсту. Першыя суткі ўтрымліваўся ў СІЗА КДБ, удзень 20 снежня быў выпушчаны пад падпіску аб нявыездзе.
Доўгі час з’яўляўся падазраваным па справе аб масавых беспарадках.
Дзмітрый Вус заяўляў пра ціск на яго з боку органаў следства з мэтай атрымання абвінаваўчых паказанняў на яго сябра Міколу Статкевіча. У выпадку адмовы даць такія паказанні яму пагражалі турэмным тэрмінам. Ён адмовіўся.
18 сакавіка 2011 года Д. Вусу было прад’яўлена абвінавачванне ў арганізацыі масавых беспарадкаў па арт. 293 КК РБ. 26 мая 2011 года суддзя Ленінскага раённага суда горада Мінска Людміла Грачова вынесла пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін 5 гадоў і 6 месяцаў у калоніі ўзмоцненага рэжыму. Быў узяты пад варту ў зале суда. Адбываў пакаранне ў Магілёўскай калоніі № 19.
Праваабарончая арганізацыя «Міжнародная амністыя» прызнала яго вязнем сумлення.
На час зняволення Д. Вус меў другую групу інваліднасці (за тры гады да арышту ён перанёс клінічную смерць, у яго была парушаная маторыка рук). Адміністрацыя магілёўскай калоніі, дзе Дзмітрый Вус адбываў пакаранне, прымушала яго працаваць, у той час як большасць вязняў гэтай спецустановы гэтага не рабіла.
Вызвалены 1 кастрычніка 2011 года на падставе ўказа Лукашэнкі аб памілаванні.
Эдмонд Пацье
Эдмонд Франсуа Поль Пацье (Edmond François Paul Pottier;, Саарбрукен — , Парыж) — французскі археолаг, мастацтвазнавец, гісторык мастацтва, педагог. Доктар філалагічных навук. Член французскай Акадэміі надпісаў і прыгожага пісьменства (з 1899).
Адным з першых навукоўцаў заняўся вывучэннем старажытнагрэчаскай керамікі.
Біяграфія
Сын інжынера-будаўніка. Навучаўся ў Ліцэі Кандарсэ, затым у прэстыжнай парыжскай Вышэйшай нармальнай школе і французскай археалагічнай школе ў Афінах (École française d'en Athènes).
У 1880—1882 гадах — выкладчык грэчаскай мовы і літаратуры на факультэце мастацтваў у Рэне, у 1882—1883 —на факультэце мастацтваў універсітэта Тулузы.
У 1884—1886 працаваў у аддзеле ўсходніх старажытнасцей Луўра. З 1884 — захавальнік аддзела старажытнай керамікі ў Луўрскім музеі.
Прафесар археалогіі і гісторыі мастацтва ў Школе вытанчаных мастацтваў і прафесар усходняй археалогіі і антычнай керамікі ў Школе Луўра (1908—1924). Куратар кафедры ўсходніх старажытнасцей і старажытнай керамікі Лувра (1910—1924).
Займаўся вывучэннем гістарычных помнікаў і дакументаў, моў і культур антычных цывілізацый. Праводзіў раскопкі некропаля старажытнай Мірыны ў Малой Азіі (1877—1880).
У час яго знаходжання на посце куратара ў Луўры, у 1919 годзе арганізаваў і правёў першае пасяджэнне Нацыянальнага акадэмічнага саюзу — Union Nationale Academique, напраўленага на стварэнне поўнага міжнароднага збору вазапісу Старажытнай Грэцыі.
Адыграў важную ролю ў стварэнні выдання «Corpus vasorum antiquorum».
Лінія М2 (метро, Варшава)
Лінія метро М2 Варшавы (Linia M2 metra w Warszawie) — другая лінія Варшаўскага метрапалітэна.
Данілаўка (Чашніцкі раён)
Дані́лаўка (, Даниловка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Тэа Хемскерк
Тэадор Хемскерк (Theodorus Heemskerk; 20 ліпеня 1852, Амстэрдам, Нідэрланды — 12 чэрвеня 1932, Утрэхт, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Шчэкаціны (гміна)
Шчэкаці́ны (Szczekociny) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Завярцянскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчэкацінах. Плошча гміны складае 136,09 км². Станам на 2011 год у гміне Шчэкаціны пражывалі 8192 чалавек, шчыльнасць — 60,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Пётр Мацвеевіч Савуцін
Пётр Мацвеевіч Саву́цін (, в. Вялікае Сяло, Лёзненскі раён, Віцебская вобласць — ) — разведчык узвода пешай разведкі; камандзір аддзялення сталковай роты; памошнік камандзіра стралковага ўзвода стралковай роты 738-га стралковага палка 134-й стралковай дывізіі 69-й арміі 1-га Беларускага фронту, старшы сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
У Чырвонай Арміі і на фронце ў Вялікую Айчынную вайну з 10 студзеня 1943 года. Ваяваў з варожымі захопнікамі на Цэнтральным, Беларускім, 1-ым Беларускім франтах. Прыймаў удзел у вызваленні роднай Беларусі, Польшчы, баях на тэрыторыі Германіі. За гады вайны быў пяць разоў паранены.
Разведчык узвода пешай разведкі 738-га стралковага палка чырвонаармеец Пётр Савуцін у ноч на 29 ліпеня 1944 года ў складзе ўзвода пераадолеў раку Віслу ў раёне населеннага пункта Бжэсце, размешчанага на паўднёвым усходзе ад польскага горада Пулавы.
Захапіўшы населены пункт Бжэсце, узвод разведчыкаў утрымліваў яго да падыходу стралковага батальёна. У гэтым баі чырвонаармеец Пётр Савуцін знішчыў пяць варожых пехацінцаў, удзельнічаў у паланенні некалькіх салдатаў ворага.
Загадам па 134-й стралковай дывізіі ад 24 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Савуцін Пётр Мацвеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Камандзір аддзялення стралковай роты 738-га стралковага палка старшы сяржант Пётр Савуцін пры прарыве абароны праціўніка з пулаўскага плацдарма 14 студзеня 1945 г. каля населенага пункта Кахануў, размешчанага ў сямі кіламетрах на паўднёвым захадзе ад польскага горада Пулавы, высунуўся з даручаным яму падраздзяленнем наперад; сігналам ракеты абазначыў агнявыя кропкі праціўніка, якія затым былі падаўлены савецкай артылерыяй.
Загадам па 69-й арміі ад 21 лютага 1945 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшы сяржант Савуцін Пётр Мацвеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Памошнік камандзір стралковага ўзвода стралковай роты старшы сяржант Пётр Савуцін разам з байцамі падчас прарыва абароны ворага ў раёне горада Лебус 18 красавіка 1945 года, уварваўшыся ў траншэі праціўніка, гранатамі і агнём з аўтамата знішчыў звыш дзесяці праціўнікаў, а салдаты ўзвода падавілі ў гэтым баі пяць варожых кулямётаў.
22 красавіка 1945 года ў раёне населеннага пункта Фалькенхаген, размешчанага на захадзе ад горада Лебус, байцы пад камандаваннем старшага сяржанта Пятра Савуціна, адбіваючы контратаку ворага, знішчылі да ўзвода праціўнікаў і, перашэдшы ў атаку, звярнулі салдатаў ворага ў бегства і захапілі пануючую вышыню.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі старшы сяржант Савуцін Пётр Мацвеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1945 годзе старшыня Савуцін П. М. дэмабілізаваны. Жыў у горадзе Усць-Куце Іркуцкай вобласці, працаваў шкіперам-матарыстам. Памер 24 ліпеня 1995 года.
Дабранка (Чарнігаўская вобласць)
Дабранка  — пасёлак гарадскога тыпу Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны, цэнтр пасялковага савета. Знаходзіцца за 3 км ад чыгуначнай станцыі Гарнастаіўка на дзяржаўнай мяжы паміж Украінай і Беларуссю. Адлегласць ад Гарнастаіўкі да Чарнігава — 66 км, да Кіева — 275 км.
У ХІХ стагоддзі пасад Дабранка быў у складзе Ярылавыцкай воласці Гараднянскага павета Чарнігаўскай губерні.
Ігар Аляксандравіч Макараў
Ігар Аляксандравіч Макараў (нар., г. Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба ФК «Вікторыя».
Клубная кар’ера
У ліпені 2019 года перайшоў у каманду «Ліда» са «Слоніма», у складзе якога правёў восем гульняў.
З пачатку 2021 года стаў выступаць у Другой лізе за мар’інагорскую «Вікторыю».
Фанеразой
Фанеразой, фанеразойская эонатэма — адно з найбуйнейшых падраздзяленняў агульнай стратыграфічнай шкалы, якое ахоплівае сукупнасць утварэнняў Зямлі, што залягаюць вышэй парод пратэразою.
Тэрмін "фанеразой" прапанаваў амерыканскі геолаг Дж.Чэдвік у 1930 г. Уключае палеазойскую, мезазойскую і кайназойскую эратэмы. У геахраналагічнай шкале адпавядае эону і 3 аднайменным эрам. Працягласць 540 млн. г. Для фанеразою характэрна рэзкая дыферэнцыяцыя эндагенных і экзагенных геалагічных працэсаў, што праявілася ў блокавай будове літасферы і рухах літасферных пліт, павелічэнне платформавых структур, фарміраванні акіянаў і кантынентаў. У фанеразоі з'явіліся шкілетныя жывёлы, пашыраліся расліны на сушы, развівалася біясфера, адбыліся змены ў атмасферы, утвараліся арганагенныя пароды і біягенныя карысныя выкапні. Паводле этапаў развіцця арганізмаў свету для фанеразою складзены дэталёвыя стратыграфічная і геахраналагічная шкалы.
Любарскі раён
Любарскі раён (Любарський район) — адміністрацыйная адзінка на паўднёвым захадзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Любар (Любар).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 27435 чалавек, плошча — 757 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 24 сельскіх саветаў.
Казэлэць
Казялец ці Казэлэць (Козеле́ць) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Казэлэцкага раёна. Размешчаны на беразе ракі Асцёр. Насельніцтва — 7968 чалавек (2018).
Пітэр Корт ван дэр Ліндэн
Пітэр Вільгельм Адрыян Корт ван дэр Ліндэн (Pieter Wilhelm Adriaan Cort van der Linden; 14 мая 1846, Гаага, Нідэрланды — 15 ліпеня 1935, Гаага, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Церабуты (археалагічныя помнікі)
Церабуты — археалагічныя помнікі: гарадзішча і 2 могільнікі каля вёскі Церабуты Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Апісанне
Мясцовая назва — Гарадок. На паўночнай ускраіне вёскі, на правым беразе ракі Свіслач. Пляцоўка круглая, дыяметр каля 80 м, вышыня над забалочанай поймай Свіслачы 7—8 м. З паўночна-заходняга, заходняга і паўночна-заходняга бакоў умацавана валамі вышынёй 1—1,5 м, ровам 5 м. У агаленнях прасочаны культурны пласт больш за 0,6 м.
Даследаванні
Вядома з 1924 г. Абследавалі ў 1965 годзе Леанід Побаль, у 1985 годзе — Таццяна Бубенька.Знойдзена ляпная гладкасценная і штрыхаваная кераміка. Адносіцца да культуры штрыхаванай керамікі.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.
Апісанне
Мясцовая назва — Французскія магілы. За 1 км на захад ад вёскі, у месцы ўпадзення ракі Талька у Свіслач, у лесе. Налічвае 2 насыпы дыяметрам 6 і 10 м, вышынёй 0,8 і 2 м.
За 2,5 — 3 км на поўдзень ад вёскі, ва ўрочышчы Курганне, на правым беразе Свіслачы. Налічвае 13 насыпаў. Вышыня курганоў 1,1 — 2 м, дыяметр 6—12 м.
Даследаванні
Вядома з 1924 г. Абследавалі: у 1965 годзе Леанід Побаль, у 1985 годз — Таццяна Бубенька. Раскопкі не праводзіліся.
Уласы (Баранавіцкі раён)
Ула́сы (, Уласы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 16 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Крошын на лініі Баранавічы—Мінск.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі хлебазапасны магазін, цагельны завод.
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска Сталовіцкай гміны Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 4 вяскоўцы.
Атрані
Атрані (Atrani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 965 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 5000 чал./км². Займае плошчу 0 км². Паштовы індэкс — 84010. Тэлефонны код — 089.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Марыя Магдаліна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Баскакаў
Баскакаў — рускае прозвішча.
Дзірментабэ
Дзірментабэ — станцыя ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жасалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 434630200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 129 чалавек (66 мужчын і 63 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 135 чалавек (72 мужчыны і 63 жанчыны).
IC 2344
IC 2344 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іскандэркуль
Іскандэрку́ль (Искандаркӯл) — горнае возера ў Таджыкістане на паўночных схілах Гісарскага хрыбта ў Фанскіх гарах.
Возера размешчана на вышыні 2195 метраў над узроўнем мора, у адгор’ях горнага вузла Кухістан, паміж заходнімі ўскрайкамі Гісарскага і Зераўшанскага хрыбтоў. Агульная плошча воднай паверхні возера — 3,4 км², глыбіня возера дасягае 72 метраў. У возера ўпадаюць рэкі Сарытаг, Хазармеч, а таксама дробныя горныя ручаі. З возера выцякае рака Іскандэрдар’я.
Артур Х’юз
Артур Х’юз (, 27 студзеня 1831 — 23 снежня 1915) — англійскі ілюстратар і жывапісец, які пісаў у стылі прэрафаэлітаў.
Самыя вядомыя яго карціны — «Красавіцкае каханне» (, 1855—56, галерэя Тэйт, Лондан) і «Доўгія заручыны».
Скалярыі
Скаля́рыі (Pterophyllum) — род прэснаводных рыб сямейства. Лацінская назва паходзіць ад πτερον — «крыло», і φυλλον — «ліст».
Апісанне
Цела акруглае, з выцягнутымі спінным і анальным плаўнікамі, нагадвае паўмесяц. Брушныя плаўнікі ніткападобныя. Непатрабавальныя да ўмоў утрымання.
Арэал і экалогія
Водзяцца скалярыі ў басейнах рэк Амазонкі, Арынока і Эсекіба, якія знаходзяцца ў Паўднёвай Амерыцы.
Віды
3 віды :
IC 2345
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дварэц (Чашніцкі раён)
Дварэ́ц (, Дворец) — аграгарадок у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
У 1924—1963 гадах цэнтр Дварэцкага сельсавета.
Вёрджынел
Вёрджынел (virginal) — клавішны музычны інструмент, англійская разнавіднасць невялікага клавесіна з корпусам ў выглядзе прамавугольнай скрыні (звычайна без ножак) і струнамі, размешчанымі па дыяганалі. Гук вёрджынелы слабейшы чым у клавесіна, але гучнейшы, чым у спінета. У 16-17 стст. быў распаўсюджаны ў Англіі (найбуйнейшыя вёрджынелісты -, , і інш.), у XVIII стагоддзі быў вядомы і ў Германіі.
Хендрык Колейн
Хендрык Колейн (Hendrikus Colijn; 22 чэрвеня 1869, Бургервеен, Нідэрланды — 18 верасня 1944, Ільменаў, Германія) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэм’ер-міністр Нідэрландаў.
Сарэзскае возера
Сарэзскае возера (кӯли Сарез) — горнае возера на Паміры, у Мургабскім раёне Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці Таджыкістана. Даўжыня каля 55,8 км, глыбіня каля 500 м, зрэз вады — каля 3263 м над узроўнем мора, аб'ём вады — больш за 16 км³. Навакольныя горы ўзвышаюцца над возерам больш чым на 2416 м.
Шчэрцаў (гміна)
Шчэ́рцаў (Szczerców) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бэлхатоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шчэрцаве. Плошча гміны складае 128,95 км². Станам на 2014 год у гміне Шчэрцаў пражывалі 8043 чалавекі, шчыльнасць — 62 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 42 населеныя пункты.