cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Патрык Мадыяно
Творчасць
Пры гэтым Мадыяно заяўляе: «''Акупацыя ў маіх раманах мае мала агульнага з сапраўднымі 40-мі гадамі. Я ствараю атмасферу, якая нагадвае акупацыю, але ўрэшце не так ужо і да яе і падобна… У маіх першых трох раманах я апісваў не гістарычныя падзеі, а нявернае святло маіх вытокаў''». Французскі крытык Ж. Брэнер піша, што «вядомая памяць Мадыяно — на праўдзе прадукт яго ўяўлення».
Героі Мадыяно заняты пошукамі вытокаў, каранёў, вывучэннем мінулага для самапазнання. Гэта пакаленне непрыкаяных, «лішніх» людзей. З творчасцю Мадыяно звязваюць распаўсюджванне моды на стыль «рэтра» і адмову ад палітычнай актуальнасці.
У раманах Мадыяна ствараецца пачуццё ірэальнасці, хуткацечнасці, двухсэнсавасці і таямнічасці бягучых падзей. Ён любіць выводзіць герояў, які ўспамінаюць, вывучаюць і расследуюць свае мінулае.
Пісьменнік звычайна не клапоціцца праўдападобнасцю і матывацыяй дзеянняў персанажаў, затое апантаны даследаваннем часу і ролі мастацтва, прызнаецца ў любові да Парыжу і сілы класічнай мовы, якая дысцыплінуе.
Мадыяно карыстаецца і парадуе ў сваёй творчасці стыль і прыёмы шмат якіх французскіх пісьменнікаў (Шатабрыян, Рэмбо, Русо, «новы раман» і рэгіяналісцкая літаратура), але найперш — Пруста і Селіна.
У 2014 годзе стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па літаратуры. У заяве Нобелеўскага камітэту адзначана, што прэмія прысуджана «за мастацтва памяці, дзякуючы якому ён выявіў самы неспасціжны лёс людзей і раскрыў жыццёвы свет чалавека часоў акупацыі».
Творы Мадыяно пераклалі на шмат якія мовы свету, іх ілюстравалі вядомыя мастакі (Семпэ, Жэрар Гаруст і інш.), не раз экранізавалі.
Бібліяграфія
П. Мадыяно аўтар 30 раманаў і сцэнарыяў, 9 твораў было экранізавана. Сам Мадыяно адзін раз зняўся ў другапланавай ролі ў фільме «Генеалогія злачынства» (Généalogies d'un crime).
Уладзімір Іванавіч Чарняўскі
Уладзімір Іванавіч Чарняўскі (, в. Акунёва, Мёрскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. Працаваў начальнікам аддзела грамадзянскага і прамысловага будаўніцтва Упраўлення па будаўніцтве і архітэктуры Віцебскага аблвыканкама, з 1980 года — галоўны архітэктар, начальнік архітэктурна-будаўнічага аддзела Віцебскага філіяла Белжылпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў г. Віцебск.
Творчасць
Асноўныя працы: праекты памятнага знака «Віцебскія (Суражскія) вароты» (1977, з В. В. Ягадніцкім), добраўпарадкаванне брацкага пахавання воінаў Савецкай Арміі па вуліцы Цітова (1979), урачэбна-фізкультурны дыспансер па вуліцы Даватара (1983) у Віцебску.
Ігар Андрэевіч Бахматаў
Ігар Андрэевіч Бахматаў — беларускі ваенны. Намеснік старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь у 2010—2012 гадах.
Біяграфія
2 ліпеня 2003 года прызначаны начальнікам упраўлення знешняй разведкі Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
З 20 студзеня 2005 года па 10 ліпеня 2008 года працаваў начальнікам.
З 10 ліпеня 2008 года па 22 студзеня 2010 года з’яўляўся начальнікам Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
22 студзеня 2010 года прызначаны намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па кадравым забеспячэнні і арганізацыйнай працы.
3 мая 2012 года вызвалены ад пасады намесніка старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па кадравым забеспячэнні і арганізацыйнай працы і звольнены з ваеннай службы ў запас па ўзросце
З 2018 года з’яўляецца прарэктарам па адміністрацыйна-гаспадарчай працы Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Санкцыі ЕС
У 2011 годзе, пасля правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года, якія Еўрапейскім Саюзам былі прызнаныя недэмакратычнымі, а таксама пасля сілавога разгону акцыі пратэсту ў Мінску 19 снежня 2010 года, быў уключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза. У 2012 годзе Савет Еўрапейскага саюза прызнаў Бахматава адказным за рэпрэсіўную працу КДБ супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі.
Кубак Беларусі па гандболе
Кубак Беларусі па гандболе — штогадовы турнір па гандболе. У 1997 годзе Рэспубліканская федэрацыя гандбола прыняла рашэнне аб правядзенне спаборніцтваў на Кубак краіны.
Барталамэ Бланш
Барталамэ Гільерма Бланш Эспеха (Bartolomé Guillermo Blanche Espejo;, Ла-Серэна, Чылі — 10 чэрвеня , Сант’яга) — чылійскі армейскі афіцэр, часовы прэзідэнт Чылі ў 1932 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ла-Серэна, Какімба, дзе атрымаў сярэднюю адукацыю ў гарадскім ліцэі. Затым у 1895 паступіў кадэтам у ваенную акадэмію ў Сант’яга, скончыўшы яе ў званні другога лейтэнанта кавалерыі, атрымаў прызначэнне ў эскадрон Escolta.
У званні лейтэнанта служыў у ваенным вучылішчы, у падраздзяленні па адпрацоўцы кавалерыйскіх навыкаў. З 1904 да 1905 года для праходжання далейшай службы быў накіраваны ў Германію, дзе навучаўся ў кавалерыйскай школе ў Гановеры. Вярнуўшыся ў Чылі, у званні капітана служыў у кавалерыйскім палку № 1 «Granaderos». У 1912 годзе навучаўся ў ваеннай акадэміі, па выпуску з якой атрымаў званне маёра і атрымаў прызначэнне ў якасці кіраўніка камісіі па даследаванні паўвострава Тайтаа, а затым атрымаў прызначэнне ў кавалерыйскі полк № 2 «Cazadores».
Бледнае (возера, Пастаўскі раён)
Бле́днае, Бля́да — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Галбіца (Заражанка), за 25 км на ўсход ад горада Паставы, каля вёскі Дунілавічы.
Барталамэ Бланш
Біяграфія
У званні падпалкоўніка камандаваў кавалерыйскімі палкамі № 4 «Coraceros» і № 2 «Cazadores», дзе як намеснік ваеннага міністра ён браў на сябе каманднае лідарства.
Бледнае (возера, Пастаўскі раён)
Плошча паверхні возера 0,22 км². Даўжыня 0,56 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Найбольшая глыбіня 11 м. Плошча вадазбору 36,6 км². Катлавіна возера круглаватай формы. Схілы катлавіны спадзістыя, усходні бераг пясчаны, астатнія забалочаныя. Берагавая лінія слабазвілістая. У Бледнае ўпадае ручай з возера Свідна, выцякае пратока ў раку Заражанка. Возера моцна зарастае.
Барталамэ Бланш
Біяграфія
У 1925 годзе, будучы палкоўнікам, быў прызначаны ваенным аташэ ў пасольства Чылі ў Францыі, а затым генеральным кіраўніком спраў паліцыі.
У 1927 годзе атрымаў званне брыгаднага генерала і прызначаны ваенным міністрам, займаючы гэтую пасаду да 1930 года.
У 1932 годзе стаў міністрам унутраных спраў у часовым урадзе Карласа Давілы. Пасля адстаўкі якога з 13 верасня таго ж года стаў часовым прэзідэнтам рэспублікі Чылі. Наступныя падзеі мяцяжу 27 верасня 1932 года прымусілі яго сысці ў адстаўку менш чым праз месяц пасля ўступлення на пасаду — 3 кастрычніка 1932 года, перадаўшы паўнамоцтвы старшыні Вярхоўнага суда Чылі Абрааму Аянедэлю.
Квантавая хімія
Ква́нтавая хі́мія — раздзел тэарэтычнай хіміі, у якім вывучаюцца будова і ўласцівасці хімічных злучэнняў, іх рэакцыйная здольнасць, кінетыка і механізм хімічных рэакцый на аснове ўяўленняў і з дапамогай метадаў квантавай механікі.
Развіццё квантавай хіміі пачалося ў 1920—30-я г., калі былі прапанаваны метады апісання будовы электронных абалонак малекул: метад валентных сувязей (В. Хайтлер і Ф. Лондан далі квантава-хімічнае тлумачэнне кавалентнай сувязі ў малекуле вадароду, Дж. Слейтэр і Л. Полінг развілі іх падыход) і метад малекулярных арбіталей (асновы метаду распрацавалі Ф. Хунд, Р. Малікен, Д. Хартры і іншыя), які стаў асноўным для апісання будовы электронных абалонак любых малекул, колькаснага разліку малекулярных структур, а таксама вызначэння сувязі паміж будовай малекул і іх рэакцыйнай здольнасцю.
Францэ Прашэрн
Францэ Прашэрн (France Prešeren;, Врба, Славенія — ) — славенскі паэт; прадстаўнік рамантызму.
Скончыў Венскі ўніверсітэт (1828). Друкаваўся з 1827 года. Працягваў традыцыі класічнай італьянскай паэзіі, Дж. Байрана. нямецкіх рамантыкаў. Асноўнае месца ў паэзіі займае інтымная лірыка з элегічнымі і трагічнымі настроямі («Любоўныя санеты», 1830-31; «Санеты няшчасця», 1832). Аўтар цыкла «Вянок санетаў» (1834), сатырычных вершаў і эпіграм «Саркастычныя санеты» (1833), ліраэпічнай паэмы «Хрышчэнне на Савіцы» (1836).
Цетава
Це́тава (Тетово, Tetova) — горад на паўночным захадзе Паўночнай Македоніі, цэнтр абшчыны Цетава, пабудаваны ля падножжа горнага масіва Шар у гісторыка-геаграфічнай вобласці Полаг. Праз Цетава працякае рака Пена. Горад размешчаны на вышыні 300 м над узроўнем мора.
Насельніцтва Цетава — 52 915 чалавек (2002). У Цетава два ўніверсітэты: Дзяржаўны ўніверсітэт Цетава і міжнародны Паўднёва-ўсходне-еўрапейскі ўніверсітэт. Праз Цетава праходзіць шаша з Скоп’е на Госцівар.
Вуліца Жукоўскага
Вуліца Жукоўскага:
Цетава
Па легендзе, горад названы ў гонар героя Цета, які, нібы, ачысціў горад ад змей.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2002 года ў горадзе пражываюць 52 915 жыхароў. Цетава мае змяшаны этнічны склад.
АКСМ-101
АКСМ-101 — двухвосевы тралейбус вытворчасці Мінскага завода «Белкамунмаш» з рэастатна-кантактарнай сістэмай кіравання пускам цягавым рухавіком. З'яўляецца далейшым развіццём тралейбуса АКСМ-100.
Канструкцыя
Кузаў тралейбуса АКСМ-101 — аналагічны ЗІУ-682 — суцэльнаметалічны, вагоннага тыпу. Каркас — з сталёвых труб прастакутнага профілю. Грунтуецца на раме ланжаронавага тыпу.
Задняя падвеска — залежная, рысорна-пнеўматычная на 4-х пнеўмабалонах і паўэліптычных рысорах, з чатырма амартызатарамі і адным рэгулятарам палажэння кузава. Задні мост шарнірна звязаны з кузавам сістэмай з чатырох рэактыўных штангаў. Для гашэння ваганняў, якія ўзнікаюць пры руху тралейбуса па няроўнасцях дарогі, у падвесцы ўсталяваны чатыры разборных гідраўлічных амартызатара двухбаковага дзеяння тэлескапічнага тыпу. У пярэдняй падвесцы ўсталявана два амартызатара і два рэгулятара палажэння кузава. Колы — бяздыскавыя, прызначаныя для камерных шын.
Сядзенні размешчаныя па чатырохраднай схеме. Колькасць месцаў для сядзення — 30. Агульная пасажыраўмяшчальнасць — 114 чалавек.
Мадыфікацыі
Выпускаўся некалькіх мадыфікацыях:
Прынцып тоеснасці
Пры́нцып то́еснасці — фундаментальны прынцып квантавай механікі, паводле якога тоесныя часціцы пры квантавамеханічным апісанні іх станаў лічацца прынцыпова неадрознымі. Гэта азначае, што станы фізічнай сістэмы, якія адрозніваюцца перастаноўкамі тоесных часціц, лічацца адным станам. У адрозненне ад класічнай механікі, дзе за кожнай часціцай можна прасачыць па яе траекторыі, у квантавай механіцы паняцце траекторыі адсутнічае і тоесныя часціцы страчваюць сваю індывідуальнасць.
З прынцыпу тоеснасці вынікае, што сістэма тоесных базонаў павінна апісвацца поўнасцю сіметрычнымі (адносна перастановак каардынат і спінавых пераменных), а сістэма тоесных ферміёнаў — поўнасцю антысіметрычнымі хвалевымі функцыямі.
З прынцыпу тоеснасці вынікае таксама існаванне ў сістэмах тоесных часціц спецыфічных квантава-механічных абменных эфектаў, напрыклад, абменнага ўзаемадзеяння.
Тоесныя часціцы
То́есныя часці́цы — часціцы (ферміёны і базоны), якія пры квантава-механічным апісанні характарызуюцца аднолькавымі масамі, электрычнымі зарадамі, спінамі і іншымі квантавымі лікамі. Напрыклад, усе пратоны Сусвету лічацца тоеснымі.
Усе тоесныя часціцы падпарадкоўваюцца прынцыпу тоеснасці, а ферміёны — таксама і прынцыпу Паўлі.
Benson & Hedges Championship 2000 (снукер)
Benson & Hedges Championship 2000 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 5 па 16 лістапада 2000 года ў снукерным цэнтры Вілі Торна, у Малверне, Англія. Турнір стаў 11-м розыгрышам Benson & Hedges Championship, які быў заснаваны ў 1990 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £38,850, з якіх £5,000 атрымаў пераможца. Апроч таго, пераможца спаборніцтва атрымліваў права ўдзельнічаць у найбуйнейшым запрашальным турніры сезона — Мастэрс.
У абарону беларускіх балот
Грамадская кампанія «У абарону беларускіх балот» — кампанія, якая ставіць мэтай абарону беларускіх балот, якім пагражае знішчэнне. Арганізацыйны камітэт кампаніі ўключае экалагічныя арганізацыі Беларусі: ГА «Ахова птушак Бацькаўшчыны», ГА «Экадом», установу «Цэнтр экалагічных рашэнняў» і таварыства «Зялёная сетка». Кампанія стартавала 25 кастрычніка 2012 года.
Гісторыя
17 чэрвеня 2011 года Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь прыняў пастанову № 794 «|Аб некаторых пытаннях здабычы торфу і аптымізацыі сістэмы асабліва ахоўваемых прыродных тэрыторый ». Дадзеная пастанова вызначае перспектыўныя радовішчы торфу, размешчаных у межах існуючых або запланаваных заказнікаў мясцовага і рэспубліканскага значэння. Апрача гэтага, дакумент уносіць змены ў схему рацыянальнага размяшчэння асабліва ахоўваемых прыродных тэрыторый, зацверджаную Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 29 снежня 2007 года № 1919.
У прыватнасці, рашэнне аб здабычы торфу закранае тэрыторыі наступных балот:
Удзельнікамі грамадскай кампаніі быў створаны адкрыты зварот, у якім выказваецца нязгода з прынятымі рашэннямі і планамі ўрада Беларусі па пазбаўленні статусу ахоўваемай тэрыторыі часткі заказніка ў мэтах развіцця тарфяной прамысловасці, а таксама адзначаецца сур’ёзная пагроза экалагічнай бяспецы краіны і Еўропы ў цэлым праз асушэнне і распрацоўку апошніх буйных натуральных балот, якія захаваліся ў межах ахоўваемых тэрыторый і маюць нацыянальнае і міжнароднае значэнне, а таксама забяспечваюць захаванне ўнікальнай біяразнастайнасці і экасістэм, падтрыманне вугляроднага балансу, змякчэнне тэмпературных, гідралагічных і іншых кліматычных анамалій. У чэрвені 2013 года актывісты перадалі ўраду 15 тысяч подпісаў у абарону беларускіх балот.
У рамках кампаніі «У абарону беларускіх балот» быў створаны сайт «Восем балот Беларусі», дзе падрабязней апісваецца флора і фаўна балот, якім пагражае асушэнне.
У кастрычніку 2014 года актывісты кампаніі ўступілі ў Міжнародную групу па захаванні балот (IMCG).
Іркуцкая ваенная акруга
Іркуцкая ваенная акруга – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў 1884 годзе згодна з Загадам №215. Першапачаткова ў яе ўваходзілі Іркуцкая і Енісейская губерніі, Якуцкая і Забайкальскія вобласці. Скасавана 18 чэрвеня 1899 года, тэрыторыя і войскі ўвайшлі ў склад Сібірскай ваеннай акругі.
Узноўлена у красавіку 1906, згодна Загаду №292.
Склад
У склад акругі па стану на першую палову 1914 уваходзілі:
Эма Стоўн
Эмілі Джын (Эма) Стоўн (Emily Jean «Emma» Stone; нар. ) — амерыканская актрыса; лаўрэат прэміі «Залаты глобус» за найлепшую жаночую ролю — камедыя ці мюзікл (2017).
Найбольш вядомая па фільмах «Выдатніца лёгкіх паводзінаў» і «Ла-Ла Ленд», за гульню ў якіх яна была намінаваная на прэмію «Залаты глобус» за лепшую жаночую ролю — камедыя ці мюзікл, а таксама па фільмах «Гэтае дурное каханне», «Прыслуга» і «Новы Чалавек-павук», у якім яна сыграла ролю Гвен Стэйсі, дзяўчыну супергероя Чалавека-павука. За ролю дачкі галоўнага героя ў чорнай камедыі «Бёрдмэн» была намінаваная на прэмію «Оскар».
Вуліца Жукоўскага (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Жукоўскага (з 1902; да 1902 — Малая Італьянская вуліца) — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, якая праходзіць ад Ліцейнага да Лігаўскага праспекта. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Ліцейнага праспекта.
Сучасную назву вуліца атрымала ў 1902 годзе ў сувязі з 50-годдзем з дня смерці паэта Васіля Андрэевіча Жукоўскага.
Пракладзеная ў 1760-х гадах уздоўж паўночнай мяжы Італьянскага саду (адсюль ранейшая назва). У першай палове XIX стагоддзя забудоўвалася невялікімі каменнымі дамамі, у канцы XIX — пачатку XX стагоддзя — даходнымі дамамі: дом 2 (вугал з Ліцейным; 1877, архітэктар Ф. І. Вінтэргальтэр), дом 6 (1852, архітэктары Е. Е. Ерамееў, А. І. Лангэ), дом 12 (1 па вуліцы Чэхава), пабудаваны ў 1861 годзе архітэктарам М. П. Грабёнкам. Дом 16 (9 па вуліцы Маякоўскага) быў пабудаваны ў 1861—1863 гадах архітэктарам Г. І. Карпавым.
Андрэеўскі сабор (Санкт-Пецярбург)
Андрэеўскі сабор (афіцыйная назва — Сабор Святога Апостала Андрэя Першазванага) — праваслаўны сабор на Васільеўскім востраве ў Санкт-Пецярбургу, знаходзіцца на скрыжаванні Вялікага праспекта і 6-й лініі, помнік архітэктуры XVIII стагоддзя. Будаўніцтва вялося з 1764 па 1780 год. Ад Андрэеўскага сабора паходзіць назва размешчанага побач Андрэеўскага рынку. З’яўляўся капітульным храмам ордэна Святога Андрэя Першазванага.
Храм належыць Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у склад Васілевостраўскай дабрачыннай акругі. Настаяцель — протаіерэй Міхаіл Макраполаў.
Віцебскія вароты (помнік)
Віцебскія вароты — помнік у цэнтры вёскі Заполле Віцебскага раёна. Пастаўлены ў 1977 годзе ў памяць аб Віцебскіх варотах, 40-кіламетровым праломе ў гітлераўскай абароне, утвораным у лютым — сакавіку 1942 г. сумеснымі баявымі дзеяннямі савецкіх воінаў і партызан. Аўтары помніка скульптар В. Ягадніцкі і Уладзімір Чарняўскі.
Апісанне
Помнік выкананы з бетону ў выглядзе 2 расшыраных унізе пілонаў (вышыня 11 і 9 м) і стэлы. Паміж пілонамі праходзіць вузкая, выкладзеная бетоннымі плітамі дарога, што сімвалізуе Віцебскія «вароты». Пілоны ў цэнтры апяразвае разарваны фрыз з рэльефнымі выявамі твараў воіна і партызана. Над імі — контурная выява пяціканцовай зоркі. Стрыманую эмацыянальнасць помніка падкрэсліваюць касы зрэз верхавіны пілонаў і суровая фактура бетону са слядамі апалубкі. Замыкае кампазіцыю стэла на 2 апорах, размешчаная па цэнтральнай восі ансамбля. Уздоўж дарогі — газоны.
Эсекс
Эсекс (Essex) — графства ў Англіі, на паўночным усходзе ад Лондана. Адзіным буйным горадам у графстве з’яўляецца горад Чэлмсфард.
Фрыц Лондан
Фрыц Вольфганг Лондан (Fritz Wolfgang London;  — ) — нямецкі фізік-тэарэтык. Яго фундаментальны ўклад у тэорыю хімічнай сувязі і міжмалекулярных сіл (лонданаўскія дысперсійныя сілы) лічацца сёння класічнымі і разглядаюцца ў сучасных падручніках па фізічнай хіміі.
Разам з сваім братам Хайнцам Лонданам зрабіў значны ўклад у разуменне электрамагнітных уласцівасцяў звышправоднасці (Ураўненне Лонданаў).
Знакі паштовай аплаты Украіны (1998)
Зна́кі пашто́вай апла́ты Украі́ны (1998) — пералік (каталог) знакаў паштовай аплаты (паштовых марак), уведзеных у абарачэнне поштай Украіны ў 1998 годзе.
ў 1998 годзе была выпушчана 52 памятныя (камемарацыйныя) паштовыя маркі. Тэматыка камемарацыйных марак ахоплівала юбілеі выбітных дзеячаў культуры, помнікі архітэктуры Украіны, знамянальныя даты, віды прадстаўнікоў фауны і флоры і іншыя сюжэты. У абарачэнне паступілі маркі наміналам ад 0,10 да 3,00 грыўні.
Паштовыя маркі № 188—193 і 202—208 надрукаваныя банкнотна-манетным дваром Нацыянальнага банка Украіны, а № 183—187, 194—201 і 209—234 — надрукаваныя дзяржаўным прадпрыемствам «Паліграфічны камбінат „Украіна“».
Спіс камемарацыйных марак
Парадак прытрымлівання элементаў у табліцы адпавядае нумару па каталогу марак Украіны на афіцыйным сайце Укрпошта (КМД УДППЗ «Укрпошта»), у дужках прыведзены нумары па каталогу «Міхель» (Michel Briefmarken-Katalog).
Каментарыі
<references group="Кам"/>
Бесы
Бесы (, Βησσοί) — адно са старажытных ілірыйска-фракійскіх плямёнаў Балканскага паўвострава. Бесы засялялі горную мясцовасць уздоўж хрыбта Геман, на тэрыторыі старажытнай Македоніі. Бесы кантактавалі з блізкімі ім генетычна мёзамі, хоць часам і канфліктавалі з імі за пашавыя землі з прычыны таго, што і тыя, і іншыя займаліся качавой і паўкачавой жывёлагадоўляй. Моцны ўплыў на іх таксама пачала аказваць старажытнагрэчаская, а затым і старажытнарымская цывілізацыі. Бесы не змаглі стварыць уласнай дзяржаўнасці, хоць самі вялі незалежны лад жыцця, дасягнуўшы піка сваёй племянной магутнасці каля III-II ст. да н.э. Армія рымскага вайскавода Луцыя Ліцынія Лукула скарыла племя бесаў у I стагоддзі да н.э. Большая іх частка апынулася ўключанай у склад рымскай правінцыі Мёзія.
Яа
Я́а (саманазвы wachiyawo, ajao) — усходнеафрыканскі народ. Жывуць пераважна вакол паўднёвага ўзбярэжжа возера Малаві на тэрыторыі дзяржаў Малаві, Мазамбік, Танзанія, Зімбабвэ. Агульная колькасць (2014 г.) - каля 3149 тыс. чал.
Гісторыя
Яа з'яўляюцца адным з народаў групы банту, блізкім па мове і культуры да макуа. Да сярэдзіны XIX ст. яны жылі на поўначы Мазамбіка, займаліся гандлем з суахілі. У другой палове XIX ст. пачалося масавае перасяленне яа да возера Малаві, выкліканае спярша сутычкамі з нгоні, а потым імкненнем да пашырэння гандлю з Занзібарам, дзе патрабаваліся рабы і слановая косць. Правадыры яа ўрываліся ў густа населеныя землі, а таксама асвойвалі тэрыторыі, дзе захоўваліся вялікія статкі сланоў. У 1870-ыя гг. каля возера Малаві сфарміравалася некалькі дзяржаў яа. Найбольш уплывовай з іх была дзяржава, створаная правадыром Маканджылам. Ён прыняў іслам і садзейнічаў распаўсюджванню гэтай рэлігіі сярод сваіх падданых. Іслам адыграў важную ролю ў гуртаванні яа ў пачатку XX ст, калі дзяржавы яа ўвайшлі ў склад розных еўрапейскіх калоній, і пазней, калі калоніі ператварыліся ў сучасныя незалежныя дзяржавы.
Культура
Асноўная традыцыйная ежа — кукурузная каша угалі, прыпраўленая зелянінай, а таксама набытыя звонку чай, хлеб, масла і г. д. У мінулым вопратка лічылася не абавязковай. Былі распаўсюджаны скураныя насцегнавыя повязі. У наш час распаўсюджана вопратка з бавоўны.
Сем'і вялікія пашыраныя. Шлюб з'яўляецца абавязкам для ўсіх мужчын і жанчын. Практыка палігініі разглядаецца як сродак уладкавання незамужніх жанчын. Шлюбу папярэднічае дамова паміж сем'ямі жаніха і нявесты, прычым перагаворы могуць цягнуцца некалькі гадоў. Абавязковы выкуп за нявесту і немагчымасць дамовіцца паміж бацькамі часцяком прыводзяць да выкрадання нявесты і сумесных уцёкаў. Разводы фармальна забаронены. Нават у выпадку сямейнага разладу і падзелу гаспадаркі паміж мужам і жонкай яны лічацца адзінай сям'ёй. Галоўным гаспадаром пашыранай сям'і бывае старэйшы мужчына. Жанчынам забараняецца ўжываць тытунь, размаўляць, седзячы на падлозе, прылюдна пярэчыць дарослым мужчынам. У сельскай мясцовасці вялікім аўтарытэтам карыстаюцца мусульманскія духоўныя асобы. Яны выступаюць у якасці настаўнікаў, суддзяў, дарадцаў. Інстытут правадыроў у мінулым быў звязаны са стварэннем мужчынскіх саюзаў, але ў наш час не існуе.
Яа знакамітыя сваёй музычнай і спеўнай культурай. Лічыцца, што музыка адпуджвае злых духаў, садзейнічае ўмацаванню здароўя чалавека. У адрозненні ад суседніх народаў у пераважаюць лірычныя матывы. Песні спяваюць у выглядзе дыялогу, калі адзін выканавец звяртаецца да іншага, а потым атрымоўвае адказ.
Мова
Родная мова яа належыць да моўнай групы банту, вельмі блізкая да моў макуа. У Малаві шырока ўжываецца ўсімі мусульманамі. У наш час яа карыстаюцца алфавітам на аснове лацінкі.
Рэлігія
Большасць вернікаў яа — мусульмане-суніты. Аднак захаваліся многія анімістычныя вераванні, якія ў пабытовай культуры спалучаюцца з традыцыямі ісламу.
Candies
З 1973 па 1978 год, Candies вядомай як знакамітая японская група. У 1977 годзе, нягледзячы на моцную папулярнасць, Candies нечакана абвясціў аб сваёй адстаўцы. У Японіі, на заключным канцэрце было вялікай навіной. Заключны канцэрт быў прадстаўлены на тэлебачанні. Аўдыторыя рэйтынг быў 32%.
Рыгор Пятровіч Гельмерсен
Рыгор Пятровіч Гельмерсе́н (пры нараджэнні Георг фон Гельмерсен, Georg von Helmersen;, , паблізу Дэрпта, Эстляндская губерня — , ) — заснавальнік рускай школы геалагічнай картаграфіі, генерал-лейтэнант інжынернага корпуса, горны інжынер, дырэктар Горнага інстытута (1856—1872), ардынарны акадэмік з 1850 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ліфляндскага барона на рускай службе фон Гельмерсена. Першапачатковую адукацыю атрымаў у Санкт-Пецярбургу ў Галоўным нямецкім вучылішчы св. Пятра (1808—1811). Затым вучыўся ў пансіёне Муральта.
У 1825 годзе скончыў Дэрпцкі ўніверсітэт са ступенню кандыдата. У 1826—1830 гадах быў на службе ў Міністэрстве фінансаў Расійскай імперыі. У 1830 годзе быў камандзіраваны за мяжу, дзе да канца 1832 года займаўся вывучэннем геалогіі і горнай справы ў Берліне, Гайдэльбергу, Боне і Фрайбергу, а таксама наведаў горную частку Германіі, Аўстрыі і Паўночнай Італіі. Па вяртанні ў Расію ў 1834 быў годзе залічаны ў Корпус горных інжынераў, а праз некалькі месяцаў Гельмерсен быў камандзіраваны на Урал.
У 1835—1838 гадах вучыўся ў Пецярбургскім горным інстытуце, пасля заканчэння якога быў прызначаны прафесарам кафедры геалогіі.
З гэтага часу пачынаецца бесперапынны шэраг яго падарожжаў з мэтай даследавання геалагічнай будовы і карысных выкапняў Расіі і замежжа. Да гэтага ж часу адносіцца пачатак яго выкладчыцкай дзейнасці. У 1841 годзе Гельмерсен стварыў першую геалагічную карту еўрапейскай часткі Расіі — «Генеральную карту горных фармацый Еўрапейскай Расіі». У 1842 годзе Гельмерсен вызначаны кансерватарам Геалагічнага музея Акадэміі навук.
У 1843 годзе яму была прысуджана Акадэміі Навук за складанне першай геалагічнай карты Еўрапейскай часткі Расійскай імперыі.
У 1844 годзе быў абраны ад'юнктам па кафедры геадэзіі і палеанталогіі, у 1847 годзе абраны экстраардынарным, а ў 1850 годзе ардынарным акадэмікам Пецярбургскай акадэміі навук.
У 1850 годзе праводзіў геалагічныя даследаванні на поўначы Беларусі, вызначыў заляганне дылювіяльнай (водна-ледавіковай) марэннай цэглы на дэвонскіх вапняках у даліне Заходняй Дзвіны. Халмісты рэльеф Віцебскага ўзвышша звязваў з «высокім дэвонскім полем» гэтага раёна.
У 1856—1872 гадах — дырэктар Горнага інстытута.
У 1865 годзе за складанне ўдакладненай, поўнай геалагічнай карты Еўрапейскай часткі Расійскай імперыі Р. П. Гельмерсену быў уручаны Залаты Канстанцінаўскі медаль — вышэйшая ўзнагарода Імператарскага Рускага геаграфічнага таварыства.
У 1873 годзе апісаў геалагічныя агаленні каля Гродна (в. Прынёманская), валунова-галечныя кангламераты, вызначыў антрапагенавы ўзрост выкапневага торфу.
У 1882 годзе Гельмерсен быў прызначаны дырэктарам Імператарскага Геалагічнага камітэта, у арганізацыі якога ён прымаў самы актыўны ўдзел.
На працягу 60-ці гадоў сваёй навуковай і педагагічнай дзейнасці Гельмерсен прымаў удзел у вывучэнні Урала, Алтая і горных раёнаў Кіргізіі. Яго імя звязана з вывучэннем каменнавугальных радовішчаў Маскоўскага, Данецкага і басейнаў, тарфянікаў Курляндскай губерні, буравугальных радовішчаў Кіеўскай, Херсонскай, Гродзенскай губерняў, радовішчаў жалезных і медных руд Падмаскоўя, Данецкага басейна, Аланецкай і Санкт-Пецярбургскай губерняў, саляных азёр, гразевых вулканаў і нафтавых радовішчаў Таманскага і Керчанскага паўвостраваў, радовішчаў бурштыну на ўзбярэжжы Балтыйскага мора, Пскоўскага возера і ракі Нарвы.
Навуковыя працы
Поўны пералік навуковых прац Р. П. Гельмерсена апублікаваны ў «» (1878 г., т. 2), «Записках Минералогического общества» (2 сер., т. XIV, арт. А. І. Кепена), у «Известиях Геологического комитета» (1885 г., № 3), лік якіх перавышае 130.
Спіс прэм’ер-міністраў Партугаліі
Прэм'ер-міністр Партугаліі (Primeiro-ministro de Portugal) — з'яўляецца сучаснай назвай кіраўніка ўрада Партугальскай Рэспублікі. Такая назва была афіцыйна замацавана Канстытуцыяй 1976 года, прынятай пасля Рэвалюцыі гваздзікоў 25 красавіка 1974 года. Прэм'ер-міністр Партугаліі з'яўляецца кіраўніком выканаўчай улады і каардынуе дзеянні міністраў свайго ўрада, прадстаўляе яго перад іншымі галінамі ўлады (прэзідэнт Рэспублікі, Нацыянальная Асамблея, судовая ўлада), адчытваецца перад Нацыянальнай Асамблеяй, а таксама інфармуе прэзідэнта Рэспублікі. Дзеючым прэм'ер-міністрам з'яўляецца сацыяліст Антоніу Кошта, які заняў гэту пасаду пасля вотуму недаверу ўраду Педру Пасуша Каэлью.
II Рэспубліка: Новая дзяржава (1933—1974)
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center;"
Прэм'ер-міністры перыяду «Рэвалюцыі гваздзікоў» і пераходу да дэмакратыі (1974—1976)
! width=200 | Імя ! width=200 | Партрэт ! width=400 | Урад ! width=200 | Даты
{| class="wikitable" style="font-size:90%; text-align:center;"
Прэм'ер-міністры III Рэспублікі
! width=200 | Імя ! width=200 | Партрэт ! width=400 | Урад ! width=200 | Даты
Тэкістэкатль
Тэкістэкатль (літаральна - "Стары бог месяца") - у рэлігіі Мезаамерыкі боства месяца, увасабленне яго мужчынскага аспекту. Маляваўся старым, які нясе на спіне белую марскую ракавіну (якая сімвалізавала месяц) альбо з крыламі бабачкі. Лічыўся сынам бога Тлалока і багіні Чальтчыутлікуэ.
Генадзь Іванавіч Чырван
Генадзь Іванавіч Чы́рван (нар., ст. Пішчалкіна, Санкоўскі раён, Калінінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Тэкістэкатль
Паводле легенды ацтэкаў, у пачатку Пятай эпохі сусвету Тэкістэкатль згадзіўся кінуцца ў вогнішча, каб ператварыцца ў новае Сонца. Аднак спужаўся, і замест яго ў вогнішча кінуўся бог свавольства Нанауацын, які адразу зрабіўся Сонцам. Тэкістэкатль засароміўся і накіраваўся ў касцёр услед за ім, таксама ператварыўшыся ў касмічнае свяціла - бога месяца Мецтлі. Але багам не спадабалася, што іх паплечнікі праявілі розны ўзровень адвагі, а свяцілі аднолькава, таму кінулі ў месяц зайца, амаль заглушыўшы яго ззянне. Піраміда ў гонар бога месяца Мецтлі досей існуе ў горадзе Тэаціуакане.
Генадзь Іванавіч Чырван
Біяграфія
Скончыў у 1964 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1971 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у ДПІ лёгкай прамысловасці, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Белпрампраекце. Заснаваў «Творчую майстэрню архітэктара Чырвана Г. І.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): рэканструкцыя камвольнага камбіната (1975), комплекс НВА «Гранат» (1979), прыхадскі будынак і Успенская царква ў Бяларучах, Дабравешчанская царква ў Лясным, царква ў імя святога Дзімітрыя Растоўскага з брамай у Міханавічах, Царква ў гонар Раства Хрыстава ў Наваселлі, Раства-Багародзіцкая царква ў Старым Сяле, Свята-Пакроўская царква ў Чачкаве.
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбраным (1964) і бронзавым (1986) медалямі ВДНГ БССР.
Сям’я
Меў дачку Выкторыю (у замужжы Чугай), таксама архітэктара.
Зусім як жанчына (фільм, 1992)
«Зусім як жанчына» (Just like a Woman) — брытанскі мастацкі фільм 1992 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі, Джулі Уолтэрс і. Прэм’ера фільма адбылася 25 верасня 1992 года.
Марцін Кліжан
Марцін Кліжан (Martin Kližan; нар. ) — прафесійны славацкі тэнісіст. Пераможца пяці турніраў серыі ATP, у тым ліку турніру ў Ротэрдаме 2016 года і турніру ў Гамбургу 2016 года з «Серыі ATP 500». Удзельнік 1/8 фіналу адкрытага чэмпіянату ЗША 2012 года. Былы 24-ы нумар сусветнага рэйтынгу (2015).
Тамара Рыгораўна Раеўская
Тамара Рыгораўна Раеўская (нар., ) — беларуская эстрадная. Заслужаная артыстка Беларускай ССР (1974).
Біяграфія
Тамара Рыгораўна Раеўская нарадзілася ў 1940 годзе ў горадзе Асіповічы. Там скончыла пяць класаў, пасля чаго сям'я пераехала ў Мінск. Пасля школы паступіла ў музычнае вучылішча ў Маладзечне на дырыжорска-харавое аддзяленне. Там прабыла тры гады і перавялася ў Мінск. У 1971 годзе скончыла Мінскае музычнае вучылішча.
У 1962 г. пасля ўдалага дэбюту ў адной з праграм эстраднага аркестра Беларускага тэлебачання і радыё Т. Раеўская стала салісткай гэтага калектыву. З 1973 года — салістка Дзяржтэлерадыё Беларусі. Працавала там каля 30 гадоў. Паралельна вяла канцэртную дзейнасць. У 1992 г. яна стала педагогам Дзяржаўнага канцэртнага аркестра Беларусі пад кіраўніцтвам выдатнага музыканта Міхаіла Фінберга. На працягу многіх гадоў Т. Раеўская вяла на рэспубліканскім радыё перадачу «Матчына песня», неаднаразова з поспехам выступала на Магілёўскім фестывалі «Залаты шлягер».
Творчасць
У рэпертуары Тамары Раеўскай песні самых вядомых савецкіх кампазітараў, у тым ліку Яўгена Глебава, Ігара Лучанка, Яўгена Грышмана, Юрыя Антонава і многіх іншых.
У фільме «Спяшайся будаваць дом» выканала песні «Зберажы каханне» (Сбереги любовь) і «Песня пра пошту» (Песнь про почту) за актрысу.
Узнагароды
Заслужаная артыстка БССР (1974).
Вера Міхайлаўна Чыстая
Вера Міхайлаўна Чыстая (, пасёлак Свяцк, Бранская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1966 г. Працавала ў Мінгарпраекце, Белдзіпрагандлі, з 1965 года — галоўны архітэктар аддзела ў ПКБ Мінсельбуда БССР.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: піянерлагеры «Зялёны бор» у Мінскім (1972) і «Сонечны» ў Валожынскім раёнах, клубы будаўнікоў у Маладзечне (1973) і Мазыры (1982) — у аўтарскім калектыве, цэхі заводаў будаўнічых дэталяў у Гомелі (1973), ліцейна-механічнага ў Пінску, успушанага перліту ў Баранавічах (1974), аб’ёмнага домабудавання ў Віцебску і Бярозе (1978, у аўтарскім калектыве), жалезабетонных вырабаў у Віцебску і Оршы (1982), СПМК-104 у Мінску (1978, у аўтарскім калектыве), серыі сядзібных дамоў для в. Нявелічы Дзяржынскага раёна (1982).
Філатаў
Філатаў — рускае прозвішча.
Вілора Леанідаўна Чыстоўская
Вілора Леанідаўна Чыстоўская (, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1963 годзе. Працавала ў Магілёўскім аблпраекце, Белпрампраекце, Белкамунпраекце, з 1976 года — кіраўнік групы архітэктараў, вядучы архітэктар у БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): рэканструкцыя Чырвонага касцёла ў Мінску пад Дом кіно (1973), пансіянат на возеры Нарач (1974), інтэрнат Наваполацкага політэхнічнага інстытута (1980), піянерлагеры Бярозаўскага мясакамбіната Брэсцкай вобласці (1982) і завода «Аўтамагнітол» у Гродзенскай вобласці (1985), комплекс інтэрнатаў на 1650 месцаў з блокам абслугоўвання ў Бабруйску (1983).
Палітыка Мексікі
Мексіканскія Злучаныя Штаты з’яўляюцца федэратыўнай дэмакратычнай рэспублікай з прэзідэнцкай сістэмай кіравання ў адпаведнасці з канстытуцыяй 1917 года. Канстытуцыя ўсталёўвае тры ўрадавыя ўзроўні: федэральны саюз, урады штатаў і муніцыпальныя органаў улады. Паводле канстытуцыі, усе суб’екты дзяржавы павінны мець рэспубліканскую форму праўлення, якая складаецца з трох галінаў улады: выканаўчай, у асобе аднаго губернатара і прызначанага кабінета, заканадаўчая, якая вызначаецца аднапалатным кангрэсам, і судовай сістэмай.
Дзяніс Ільіч Туркоў
Дзяніс Ільіч Туркоў (1904—1943) — старшыня Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Дзяніс Туркоў нарадзіўся 23 жніўня 1904 года ў вёсцы Броўкіна (цяпер — Вяземскі раён Смаленскай вобласці). Пасля заканчэння чатырох класаў школы працаваў брыгадзірам цесляроў. У 1926—1929 гадах служыў у Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, скончыў палкавую школу. У чэрвені 1941 года Туркоў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Са жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У баях быў паранены.
Палітыка Мексікі
Выканаўчая ўлада
Выканаўчая ўлада праводзіцца прэзідэнтам Мексіканскіх Злучаных Штатаў, які з’яўляецца кіраўніком дзяржавы і ўрада, а таксама вярхоўным галоўнакамандуючым мексіканскіх узброеных сіл. Прэзідэнт таксама прызначае Кабінет міністраў і іншых службовых асоб. Прэзідэнт нясе адказнасць за выкананне закона, і мае права вета на законапраекты. У пачатку ХХI ст. прэзідэнтам Мексікі з’яўляўся Феліпэ Кальдэрон, у 2012 яго змяніў Энрыке Пенья Ньета і Інстытуцыйна-Рэвалюцыйная партыя зноў вярнулася да ўлады. У 2018 новым прэзідэнтам стаў Андрэс Мануэль Лопес Абрадор, лідар новай партыі MORENA, якая ў тым жа годзе перамагла на парламенцкіх выбарах.
Судовая ўлада
Судовая галіна ўлады прадстаўлена Вярхоўным судом, які складаецца з 11 суддзяў, прызначаных прэзідэнтам і зацверджаныя сенатам, якія інтэрпрэтуюць законы. Іншыя інстытуты судовай сістэмы прадстаўлены выбарчым трыбуналам, калегіяльнымі, унітарнымі і раённымі судамі.
Дзяніс Ільіч Туркоў
Біяграфія
Да верасня 1943 года гвардыі старшына Дзяніс Туркоў быў памочнікам камандзіра сапёрнага ўзвода 221-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У канцы верасня 1943 года Туркоў арганізаваў працу па зборы переправочных сродкаў — плытоў, лодак, парома. У час пераправы праз Днепр у раёне вёскі Галкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР Туркоў замяніў сабой выбылага са строю камандзіра ўзвода і паспяхова дастаўляў на плацдарм на заходнім беразе ракі падмацаванне і боепрыпасы, эвакуіраваў параненых. 28 верасня 1943 года ён загінуў у баі. Пахаваны ў брацкай магіле у вёсцы Неданчычы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Палітыка Мексікі
Палітычныя партыі
Тры партыі гістарычна былі дамінуючымі партыямі ў мексіканскай палітыцы: Нацыянальная партыя дзеяння: правая кансерватыўная партыя, заснаваная ў 1939 годзе, якая належыць да Хрысціянска-дэмакратычнай арганізацыі Амерыкі, Інстытуцыянальна-рэвалюцыйная партыя, левацэнтрысцкая партыя, якая з’яўляецца членам Сацыялістычнага Інтэрнацыяналу, якая была заснавана ў 1929 годзе для аб’яднання ўсіх фракцый мексіканскай рэвалюцыі, а таксама Партыя дэмакратычнай рэвалюцыі: левая партыя, заснаваная ў 1989 годзе ў якасці пераемніка кааліцыі сацыялістаў і ліберальных партый. У 2010-х на палітычным рынгу з'явілася новая сіла — левая партыя Movimiento Regeneración Nacional або скарочана MORENA, да якой належыць і сённяшні прэзідэнт Абрадор.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Мексіка — федэрацыя, што складаецца з 31 штата і адной федэральнай акругі ў сталіцы, якая карыстаецца правані нароўні са штатамі. Згодна з Канстытуцыяй 1917 года, ўсе штаты валодаюць суверэнітэтам. У кожным штаце ёсць уласныя кангрэс і канстытуцыя.
Дзяніс Ільіч Туркоў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшына Дзяніс Туркоў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і шэрагам медалёў.
Палітыка Мексікі
Беларуска-мексіканскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Беларуссю і Мексікай устаноўлены ў студзені 1992 года. У сакавіку 2005 года адбыўся першы ў гісторыі двухбаковых адносін візіт у Мексіку дэлегацыі беларускіх дзелавых колаў. У 2017 у Мінску было адкрыта ганаровае Консульства Мексіканскіх Злучаных Штатаў. У сувязі з гэтым замміністра замежных спраў Беларусі Яўген Шастакоў выказаў надзею, што адносіны дзвюх краін атрымаюць новы імпульс, а Мексіка ў бліжэйшыя 15 гадоў увойдзе ў дзясятку галоўных гандлёвых партнёраў Беларусі.
У 2007 годзе тавараабарот Беларусі з Мексікай у параўнанні з 2006 годам павялічыўся на 31,5 % за кошт росту імпарту і склаў $ 21,3 млн. Экспарт знізіўся на 26,8 % да $ 4,4 млн. (вырабы з чорных металаў, казеін і шыны), а імпарт вырас на 66 % да $ 16.900.000, перш за ўсё, за кошт павелічэння паставак легкавых аўтамабіляў, машын для аўтаматычнай апрацоўкі інфармацыі, а таксама паставак халадзільнікаў, маразільнікаў, халадзільнага абсталявання.
Фірсаў
Фірсаў — прозвішча.
Зусім як жанчына (фільм, 1967)
«Зусім як жанчына» (Just like a Woman) — брытанскі камедыйны мастацкі фільм 1967 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Вэндзі Крэйг,, Джон Вуд і. Прэм’ера фільма адбылася 26 лютага 1967 года.
Сюжэт
Падзеі камедыі распавядаюць гісторыю шлюбу Сцылы і Льюіса. Пакінуўшы пасля сваркі свайго мужа Люіса Макензі, Сцыла Александэр бярэцца будаваць сваё жыццё. Але пасля абодва ўсведамляюць, як моцна сумуюць адзін за адным.
Фікус
Фі́кус (Ficus) — род кветкавых раслін сямейства тутавых (Moraceae).
Больш за 800 (больш за 2000 ) відаў. Пашыраны пераважна ў вільготных трапічных лясах Паўднёвай Азіі, Малайскага архіпелага, Новай Гвінеі, Саламонавых астравоў.
Апісанне
Вечназялёныя, зрэдку лістападныя дрэвы, кусты і ліяны. Вышыня некаторых дасягае 40 м пры дыяметры ствала 3—5 м. Многія віды фікусаў маюць паверхневыя карані. Лісце суцэльнае або лопасцевае даўжынёй да 70 см. Кветкі дробныя, пераважна аднаполыя. Плады падобныя да касцянкі. Усе часткі раслін утрымліваюць у сабе млечны сок.
Выкарыстанне
Фікусы вырошчваюць у якасці дэкаратыўных раслін. Плады многіх відаў фікусаў ядомыя (інжыр, сікамор і інш.). Некаторыя віды маюць каштоўную драўніну. Сок лістоў можа выклікаць раздражненне і алергічныя рэакцыі.
Фірн
Фірн (Firn, ад старажытнаням. firni — мінулагодні, стары) — зярністы лёд, пераходная фаза паміж снегам і лёдам.
Фірн характэрны для горных раёнаў, размешчаных вышэй снегавой лініі і палярных абласцей (ападкі выпадаюць пераважна ў выглядзе снегу, які не паспявае раставаць за летні перыяд). Утвараецца ў выніку перакрышталізацыі снегу і шматразовага паверхневага раставання і замярзання вады, якая прасочваецца ў глыбіню снегавой тоўшчы. Фірн складаецца з ледзяных крупінак, злучаных паміж сабой. Шчыльнасць 450—800 кг/м³. Таўшчыня фірнавага слоя на ледавіках Антарктыды можа дасягаць 100 метраў.
Фініфць
Фіні́фць (стар.-руск. финиптъ, химипетъ) — старажытнаруская назва эмалі, тэхніка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Фініфць вядома з часоў Кіеўскай Русі, пашырылася ў 17 ст. у Сальвычагодску і Растове.
Вырабы (царкоўнае начынне, ювелірныя вырабы і інш.) з металу пакрывалі белай эмаллю і рабілі эмалевую размалёўку з наступным абпальваннем пры тэмпературы 700—850 °C. Пераважалі раслінныя сюжэтныя матывы — узоры з фантастычных траў, кветак. Пазней з'явілася партрэтная мініяцюра і інш.
Кодэкс Грэгарыяна
Кодэкс Грэгарыяна (лац. Codex Gregorianus) — самая ранняя кадыфікацыя імператарскіх канстытуцый, прадпрынятая ў часы кіравання Дыяклетыяна нейкім Грэгорыем, ці Грэгарыянам.
Канстытуцыі сістэматызаваны ў кодэксе ў храналагічным парадку і падзелена на 14 кніг. Гэты Codex Gregorianus часта цытаваўся пры пазнейшых рымскіх імператарах і, верагодна, разам з наступнымі Codex Hermogenianus і Codex Theodosianus быў пакладзены ў аснову кодэкса Юстыніяна.
Лічылася, што тэкст кодэкса Грэгарыяна не захаваўся да нашых дзён, аднак напачатку 2010 года англійскімі даследчыкамі (Бенетам Салвеем і Сайманам Коркаранам) было абвешчана пра выяўленне рукапісу з фрагментамі кодэкса.
Еўсевій Нікамедыйскі
Еўсевій Нікамедыйскі (Ευσέβιος ο Νικομηδείας; ? — 341) — архіепіскап канстанцінопальскі (339—341), вучань Лукіяна Антыяхійскага, паслядоўнік Антыяхійскай багаслоўскай школы, заснаванай Лукіянам.
Біяграфія
На Сусветным Нікейскім саборы ў 325 годзе выступаў абаронцам Арыя, з якім быў дружны ў юнацкасці, а пазней разам з епіскапам Еўсевіем Кесарыйскім быў главой прымірыцельнай партыі, члены якой па імі абодвух Еўсевіяў атрымалі назву еўсевіян. Пасля завяршэння сабору Еўсевій Нікамедыйскі адмовіўся адрачыся ад арыянства і быў разам з саўдзельнікамі адпраўлены імператарам у ссылку ў Галію.
У 328 годзе Еўсевій, Арый і іншыя арыяне былі вернутыя са ссылкі Канстанцінам, які выканаў перадсмяротную просьбу сваёй сястры Канстанцыі.
У 335 годзе прымаў актыўны ўдзел у працы Цірскага сабору, дзе ўзначаліў фракцыю «еўсевіян» — прыхільнікаў Арыя і праціўнікаў александрыйскага архіепіскапа Афанасія Вялікага
Разам з іншымі епіскапамі браў удзел у хрышчэнні імператара Канстанціна Вялікага, які ў 337 годзе памёр на яго кананічнай тэрыторыі ў прадмесці Нікамедыі.
У 340 годзе старшынстваваў на Гангрскім саборы, скліканым супраць ерасі Яўстафія, епіскапа Севастыйскага і яго паслядоўнікаў.
Па загадзе імператара Канстанцыя II кіраваў Антыяхійскім саборам 341 года, на якім ва Усходняй Рымскай імперыі ўмеранае арыянства было прызнана афіцыйным вучэннем.
Аляксандр Васілевіч Фірсаў
А. В Фірсаў нарадзіўся ў пасёлку Падлесны (зараз у Краснаярскім раёне Самарскай вобласці). Працаваў механізатарам у калгасе і МТС. У Ваенна-Марскім Флоце ў 1935—1939 і 1941—1945 гг. Падчас Вялікай Айчыннай вайны чырванафлоцец, хіміст 66-га асобнага атрада дымамаскіроўкі і дэгазацыі Дняпроўскай ваеннай флатыліі. Вызначыўся ў чэрвені 1944 г. у баях у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці каля вёскі Скрыгалаў. А. В Фірсаў у ліку першых фарсіраваў раку Прыпяць, зрабіў праходы ў драцяной загародзе і мінным полі. 12 ліпеня ўдзельнічаў у адбіцці контратак ворага каля горада Пінска. Быў паранены і не пакінуў поля бою.
Пасля дэмабілізацыі ў 1945 годзе вярнуўся на радзіму. Працаваў старшынёй калгаса.
Лукіян Антыяхійскі
Лукіян Антыяхійскі (пам. у 312 годзе) — прэсвітар, багаслоў, адзін з першых рэдактараў Бібліі. Шануецца як святы ў ліку прападобнамучанікаў, памяць у Праваслаўнай царкве здзяйсняецца 15 кастрычніка (па юліянскім календары), у Каталіцкай царкве — 7 студзеня.
Нарадзіўся ў сірыйскім горадзе Самасаце. У 12-гадовым узросце ён застаўся сіратой. Лукіян раздаў маёмасць жабракам, а сам пайшоў у горад Эдэсу да спавядальніка Макарыя, пад кіраўніцтвам якога вывучаў Свяшчэннае Пісанне і вучыўся падзвіжніцкаму жыццю. Паводле паведамлення Аляксандра Александрыйскага ў Антыёхіі вучыўся ў ерасіярха Паўла Самасацкага. Лічыцца адным з заснавальнікаў Антыяхійскай багаслоўскай школы, у якой вучыліся многія будучыя дзеячы арыянства, уключаючы самога Арыя.
Галоўнай заслугай Лукіяна стала праца па выверцы і рэдагаванню грэчаскіх біблейскіх тэкстаў, у прыватнасці ён старанна зверыў Септуагінту з яўрэйскім арыгіналам, аднавіўшы сапсаваныя перапісчыкамі фрагменты. Варыянт старазапаветнага тэксту Лукіяна атрымаў назву «Лукіянава рэцэнзія».
Паводле паведамлення Еўсевія Кесарыйскага ў часы Вялікага ганення пры імператары Максіміне Святы Лукіян быў схоплены па даносе і адпраўлены ў нікамедыйскую вязніцу, дзе на працягу 9 гадоў умацоўваў хрысціян, якія сядзелі з ім, у спаведніцтве, пераконваючы іх не баяцца катаванняў і смерці. Ад працяглых катаванняў і голаду Святы Лукіян сканаў у няволі.
Заліў Фокса
Заліў Фо́кса, басе́йн Фо́кса (Foxe Basin) — заліў Паўночнага Ледавітага акіяна каля берагоў Канады, паміж паўвостравам Мелвіл і востравам Бафінава Зямля. Названы ў гонар англійскага даследчыка Л. Фокса (Luke Fox).
Даўжыня каля 650 км, шырыня 500 (370 ) км, глыбіня да 110 м. Злучаны пралівамі з Гудзонавым залівам і залівам Буторыя. У заліве шмат астравоў.
Большую частку года заліў укрыты лёдам. Дрэйфуючыя льды захоўваюцца і ў летні перыяд.
Самасата
Самаса́та, або Арашма́шат (Արշամաշատ) — сталіца старажытнаармянскага Камагенскага царства, на заходнім беразе Еўфрата (цяпер іл Адыяман, Турцыя).
У Самасаце знаходзілася пераправа на важным гандлёвым шляху з Усходу на Захад. Пераправу ў Самасаце таксама згадвае Аміян. З Самасатай звязаны многія старонкі гісторыі хрысціянскай царквы. У ліку святых праслаўляюцца Самасацкія мучанікі, якія пацярпелі ў Самасаце ў часы ганенняў імператара Дыяклетыяна. У перыяд барацьбы з арыянствам епіскапскую кафедру ў Самасаце займаў абаронца праваслаўя свяшчэннамучанік Еўсевій Самасацкі. Самасата — радзіма вядомых ерасіярхаў Лукіяна і Паўла Самасацкага, паслядоўнікі якога называлі сябе самасатцамі.
Горад быў затоплены з-за будаўніцтва дамбы Атацюрка; насельніцтва было пераселена ў новапабудаваны горад Самсат.