cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мара (міфалогія)
Апісанне
У некаторых аповедах мара была жанчынай без скуры, у якой відаць усе ўнутраныя вантробы. Яна магла ператварацца ў звяроў ці нават у нежывыя прадметы. Пераследуючы злачынцу, яна магла прымаць аблічча забітых ім людзей. Іншыя крыніцы апісваюць мару як прыгожую дзяўчыны-дэмана, якая ноччу прыходзіць да мужчын і ўступае ў імі ў палавы кантакт (што набліжае яе да сукуба). Сваіх «палюбоўнікаў» яна даводзіла да хваробы і смерці. У некаторых рэгіёнах Беларусі пудзіла мары спальвалі на Купалле ці Масленіцу. Гэта сімвалізавала перамогу над сіламі зімы і смерці.
Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі
Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі ў Кітаі, ці Нань Бэй Чао  — перыяд кітайскай гісторыі (4—6 стст.), калі Кітай быў падзелены на 2 асобныя дзяржавы.
Каранавірусы
Апісанне
Вірыёны маюць авальную форму, памер 60-200 нм. Геном прадстаўлены аднанітачнай пазітыўнай РНК. Капсід пабудаваны па спіральным тыпе. Суперкапсід мае ліпідны слой, глікапратэідныя выступы грушападобнай формы, утвараючы як бы карону вакол вірыёна.
Мара (міфалогія)
Тлумачэнне
У большасці міфалогій чалавецтва было ўяўленне аб нейкай небяспечнай істоце, якая душыць чалавека у сне. Апісанне нагадвае сімптомы такой з’явы, як сонны параліч. Здараецца вельмі рэдка, пасля абуджэння, і доўжыцца ад некалькіх секунд да паўхвіліны. Чалавек не можа варушыцца, цела анямелае. Часам суправаджаецца галюцынацыямі — адчуваннем прысутнасці ў пакоі нейкай варожай сутнасці — прывіда ці незнаёмага чалавека.
Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі
Паўднёвым Кітаем у гэты час кіравалі дынастыі кітайскага паходжання:
Каранавірусы
Клініка
Валодаюць гемаглютынуючай актыўнасцю, размнажаюцца на культурах клетак і арганных культурах трахеі. У чалавека выклікаюць энтэрыты і рэспіраторныя захворванні, у свіней — гастраэнтэрыты і энцэфаліты, у мышэй — гепатыт, у курэй — інфекцыйны бранхіт. Сералагічны дыягназ устанаўліваюць з дапамогай РЗК і РН.
Мара (міфалогія)
Тлумачэнне
Уласна ж персанаж мары, верагодна, паходзіць ад багіні Мары, язычніцкай гаспадыні смерці. Пасля прыхожу хрысціянства вобраз «дэградыраваў» ад багіні да нячыстага духа.
Каранавірусы
Клініка
У людзей каранавірусы выклікаюць вострыя рэспіраторныя захворванні, атыповую пнеўманію і гастраэнтэрыты. У дзяцей магчымыя бранхіты і пнеўманія. Асабліва небяспечныя для чалавека вірусы роду Betacoronavirus.
Паўднёвыя і Паўночныя дынастыі
На поўначы Кітая панавалі дынастыі выхадцаў з плямён, якія захапілі гэту частку краіны ў канцы 4 ст.:
Гэты час характарызаваўся палітычнай няўстойлівасцю, частай зменай дынастый, войнамі паміж Паўночным і Паўднёвым Кітаем.
У 581 г. палкаводзец Ян Цзянь скінуў апошняга імператара Паўночнай Чжоў, аб'яднаў да 588 г. увесь Кітай пад сваёй уладай і заснаваў адзіную дынастыю Суй.
Дзітраўшчына
Дзі́траўшчына (, Дитровщина) — былы хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіў у склад Каменналогскага сельсавета.
Мар’ятын
Мар’ятын (Мар'я́тин) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мілаўё
Мілаўё (, Миловьё) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Новая Чэрнеўка
Но́вая Чэ́рнеўка (, Новая Черневка) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 28 красавіка 1949 года
Сонечнае зацьменне 28 красавіка 1949 года — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,6092 і дасягнула свайго максімуму ў 07:48:53 UTC у пункце з каардынатамі 62° пн. ш. 56° з. д..
Канстанцін Жданаў
Канстанцін Жданаў ( — ) — праваслаўны святар, ахвяра бальшавісцкага тэрору, кананізаваны ў 2011 годзе Беларускай Праваслаўнай Царквой, мучанік за веру.
Біяграфія
У 1900 годзе Канстанцін Жданаў ажаніўся, атрымаў рукапакладанне ў сан дыякана і пачаў служыць у царкве ў вёсцы Юдыцына каля Шаркаўшчыны. Калі памёр яго бацька, Канстанцін папрасіў у духоўных уладаў дазвол перайсці на служэнне ў Шаркаўшчыну, каб дапамагаць сваім малодшым братам. 30 красавіка 1900 года ў Ковенскім Петра-Паўлаўскім саборы ён быў рукапакладзены ў сан святара, пасля чаго стаў настаяцелем прыхода ў Старой Шаркаўшчыне.
На другі год служэння айцец Канстанцін пачаў шукаць падтрымку на пабудову новай царквы ў Старой Шаркаўшчыне, бо старая царква ўжо амаль развальвалася. Епархіяльныя ўлады дазволілі будоўлю толькі ў 1906 годзе. Стары храм быў разабраны, а закладка новага адбылася 3 ліпеня 1908 года. Айцец Канстанцін шукаў сродкі ў людзей, якія выязджалі на заробкі. Каб сабраць грошы на іканастас, святару давялося ехаць у Маскву і збіраць ахвяраванні з тамтэйшых прадпрымальнікаў. Новапабудаваны Свята-Успенскі храм у Старой Шаркаўшчыне быў асвечаны 13 лістапада 1912 года.
Айцец Канстанцін быў вядомым прапаведнікам, шмат часу прысвячаў на малітву. Прыхаджане з увагай слухалі яго казанні. Таксама святар выкладаў Закон Божы ў трох вясковых школах, а ў 1916 годзе пачаў выконваць абавязкі загадчыка Беразвецкай жаночай вучэльні, якая была эвакуяваная ў Шаркаўшчыну.
Святар працягваў служэнне і пасля ўсталявання камуністычнай улады, якая разгарнула жорсткі тэрор у Дзісненскім павеце. Вясной 1919 года (канец красавіка або пачатак мая) айца Канстанціна арыштавалі адразу пасля багаслужбы і пад канвоем перавезлі ў павятовы цэнтр. Бальшавікі расстралялі жанчын, якія спрабавалі заступіцца за святара. Айца Канстанціна павялі на расстрэл разам з айцом Алексіем Сакаловым, настаяцелем прыхода ў Язне. Айцец Алексій здолеў уцячы ад п’яных канваіраў; айцец Канстанцін не спрабаваў уцякаць.''Я нічога дрэннага не зрабіў. Што Бог спашле, тое і буду цярпець'' — сказаў ён.
Схаваўшыся, айцец Алексій бачыў, як п’яныя камуністы катавалі айца Канстанціна. Святара білі рыдлёўкай па галаве, адсеклі вуха, вырывалі валосы на галаве, пераламалі нагу. Перад смерцю ў яго запыталі апошняе жаданне — і святар папрасіў дазволу памаліцца. Пасля кароткай малітвы святара аглушылі моцным ударам і жывога закапалі ў яму.
19 сакавіка 2020 Свяцейшы Сінод РПЦ уключыў іерэя Канстанціна ў Сабор навамучанікаў і вызнаўцаў Царквы Рускай.
Марозіўка (Малынскі раён)
Марозіўка (Моро́зівка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дукелі (Ашмянскі раён)
Дуке́лі (, Дукели) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Новыя Жданавічы
Но́выя Жда́навічы (, Новые Ждановичи) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Джамбары
Гісторыя
Само слова «Jamboree» (Джамбары, Джэмбары) запазычана ў паўночнаамэрыканскіх індзейцаў, і перакладаецца як «сход усіх плямёнаў». Скаўты з усяго свету гэтым словам называць вялікія злёты, на якіх скаўты паказваюць сваё майстэрства, спаборнічаюць, павышаць сваю кваліфікацыю, абменьваюцца вопытам ды знаёмяцца паміж сабой. Правядзенне Джамбары раз у чатыры гады, было ўзята ад перыяду правядзення Алімпиіскіх гульняў. Выключэннем з правілаў стаў перыяд паміж 1937 і 1947 гадамі з-за Другой сусветнай вайны; а так сама ў 1979 г. Джамбары, які павінен быў праводзіцца ў Іране, быў адменены з-за палітычных хваляванняў у гэтым рэгіёне ў той час.
Першыя сем Джамбары былі праведзены у Еўропе. Восьмы Сусветны Джамбары быў праведзены ў Паўночнай Амерыцы, дзе была закладзена традыцыя правядзення Джамбары сярод кантынентаў. Дагэтуль не праводзілася яшчэ ні воднага злёту на афрыканскім кантынэнту.
Найбольш шматлікае Джамбары было ў 1929 г., калі больш за 50000 скаўтаў з усяго свету сабраліся ў Біркэнхэдзе, на поўнач-захадзе Англіі.
21-ы сусветны Джамбары праходзіў у Хайлэндс Парку ў г. Чэлмсфордзе, Вялікабрытанія, у жніўне 2007 г., і быў прымяркаваны да 100-годдзя заснавання скаўцкага руху. Менавіта з-за гэтай падзеі гонару прымаць у сябе Сусветны скаўцкі злёт і ганаравана Злучанае Каралеўства, як радзіма скаўтынгу. На яго з'ехалася больш за 40 тысяч маладых людзей.
Джамбары ў 2015 годзе пройдзе ў Японіі.
Джамбары ў эфіры
Апроч злётаў, скаўты праводзяць «Джамбара ў паветры» — сустрэчы ў радыёэфіры, вядомыя пад скарачэннем JOTA (ДЖОТА). Праводзіцца раз, штогод, у трэція выходныя кастрычніку. Гэта падзея была ўпершыню праведзена ў сувязі з пяцідзесятай гадавінай скаўтынгу ў 1957 г., з Скаўцкай штаб-кватэры ў Тылехурстсе, Беркшыр, Вялікабрытанія, і была разпрацавана радыёаматарам Л. Мітчэлам (заснавацель ДЖОТА), з пазыўным G3BHK. На сёння лічыцца буйнейшай падзеяй запланаванай САСР на кожны год. У такіх злётах прымаюць удзел прыкладна 500.000 скаўтаў-радыёаматараў. Гэтыя радыёсустрэчы — дадатак да Сусветнага скаўцкага Джамбары.
Джамбары ў Інтэрнэце
Джамбары ў Інтэрнеце, вядомы пад скарачэньнем JOTI, з'яўляецца ў скаўтынгу міжнароднай падзеяй і праводзіцца штогод. Удзельнікі з усяго свету з дапамогай пэўных чатаў могуць звязацца са сваімі сябрамі-скаўтамі пры дапамозе Інтэрнэту. Агульныя метады сувязі ўключаюць ScoutLink (IRC), электронную пошту ды VOIP.
Упершыню JOTI адбыўся ў 1995 г., калі скаўт Норван Фогт, які знаходзіўся па студэнцкім абмене ў Нідерландах, з дому, дзе збіраліся скаўты, наладзіў сувязь са скаўтамі Аўстраліі па вылучанаму IRC-сэрверу. Ўжо ў 2005 г. у JOTI прыняло ўдзел больш за 4000 удзельнікаў он-лайн адначасна.
I Сусьветны JOTI (Скаўцкае Джамбары ў сетцы Інтэрнэт) адбыўся 16-18 кастрычніка 1997 г. і стаў сусветным скаўцкім мерапрыемствам, якое будзе праводзіцца адначасова з сусветным скаўцкім джамбары ў паветры. Мэта JOTI складаецца ў тым, каб сабраць разам як мага болей людзей у акрэслены ўрывак часу з пэўнай мэтай. Зручны тым, што можна удзельнічаць у JOTI, не выходзячы з дому, і з'яўляецца яшчэ адной магчымасцю міждународных кантактаў для тых скаўтаў, якія жывуць у аддаленых кутках Свету.
Першае афіцыйная прысутнасьць скаўтаў з постсавецкай прасторы на Джамбары
У канцы 1980-х гадоў, на прасторах СССР, з прыходам дэмакратыі, пачынаецца адраджэнне скаўцкага руху. Кіраўніцтва САСР, у выглядзе генэральнага сакратара САСР Жака Марэйльёна, намесніка генеральнага сакратара САСР па пытанням сусветных мерапрыемстваў ды партнёрству ў новых краінах Жана Касіньё, і пры садзейнічанні Аляксандра Бондара (пасля распаду СССР і стварэння СНД — дырэктар бюро САСР для Саюзу Незалежных Дзяржаў (СНД)) упершыню дало магчымасць скаўтам з рэспублік, якія ўваходзілі ў склад СССР, прыняць удзел у Сусветным Джамбары. Так, скаўты з краін ужо былога Саюзу трапілі на, які праходзіў з 8 па 16 жніўня 1991 года ў Паўднёвай Карэе, у , які знаходзіцца ў 200 км ад Сеулу, недалёк ад мяжы з КНДР. 17-ы Джамбары праходзіў пад дэвізам: «Шмат краін, адзін свет». Знамянальна, што незадоўга да гэтага, у 1988 годзе, ў Паўднёвай Карэе прайшлі Алімпійскія гульні.
Усяго прадстаўляць рэспублікі былога Савецкага Саюзу было накіравана 9 скаўтаў: 3 ад Расіі, 2 з Украіна, 1 з Беларусі (Алег Грушэцкі), 1 з Літвы, 1 з Латвіі, 1 з Эстоніі. Ва ўсіх былі заслугі ў разьвіцці скаўцкага руху ў сваіх регіёнах. Скаўты з Расіі і Беларусі жылі ў аднам намёце ў лагере мальтыйскіх скаўтаў, якія на момант гэтага Джамбары з'яўляліся апекунамі гэтай групы. Гэта быў лагер № 16. Апроч скаўцкіх спаборніцтваў ды іспытаў, скаўты з постсавецкіх рэспублік былі запрошаны на афіційны прыём, якое праводзіла кіраўніцтва САСР спецыйна для краін, у якіх скаўтынг адраджаўся, альбо толькі пачынаўся. Падзеі 17-га Сусветнага Джамбары асвятляліся тэлеперадачай «До 16 и старше», рэпарцёры якой прыязджалі на гэты Джамбары і бралі інтрэв'ю ў скаўтаў з Расіі і Беларусі.
Беларускія скаўцкія злёты
Пасля Другой сусветнай вайны беларускія скаўты са " (ЗБСЧ), таксама прысутнічалі на Сусветных скаўцкіх злётах, але няма дастаткова дакладнай інфармацыі (колькі, калі і дзе), толькі агульная.
Падчас польскага панавання, скаўтамі ў Заходняй Беларусі таксама праводзіліся злёты. Да скаўцкіх злётаў мела дачынне войска. Тэрыторыя злёту займала вялікую тэрыторыю — прыкладна са стадыён. Войска стаяла побач. Кармілі з катла, ежу раздавалі па кацялочках і філіжанках. Злёты рабіліся на два дні. Вялося спартанскае выхаванне. Давалі ўзнагароды. Увечары было вогнішча, маленькія канцэрты. На другі дзень, на закрыццё, прыязджаў ваенны аркестр. Скаўты ладзілі жартоўныя канцэрты на грэбнях, таксама рабілі «звярыны аркестр». Хто больш за ўсіх не здаваўся і не збіваўся — таму ўзнагарода. Так сама свае злёты праводзіла і ЗБСЧ. Так, 6—8 ліпеня 1946 г. адбыўся Першы Злёт Беларускіх Скаўтаў усёй Заходняй Нямеччыны. Ён праходзіў у Ватэнштэце. Найбольш уплывоваю колькасцю прыехалі скаўты з Рэгенсбургскага Сцягу.
8—10 жніўня 1947 году адбыўся II з'езд ЗБСЧ.
9 сакавіка 1949 г. у лагеры Шляйсгайм, каля Мюнхена, адбыўся III злёт Беларускіх Скаўтаў на Чужыне. Злёт адкрыў Вацлаў Пануцэвіч; айцец Мікалай Лапіцкі (духоўны апякун беларускага скаўтынгу) прачытаў малітву. Ён жа быў абраны заступнікам старшыні зьлёту. У першы ж дзень былі выслуханы справаздачы з месцаў пражывання беларускіх скаўтаў. На галоўнага кіраўніка Беларускіх Скаўтаў на Чужыне быў выбраны скаўтмайстар Юрка Сянькоўскі. Айцец Лапіцкі прывітаў Сенькоўскага і пажадаў яму плённай працы на пасадзе галоўнага кіраўніка. Новавыбранага кіраўніка віталі таксама: прафэсар Яўхім Кіпель, генерал Францішак Кушаль, Уладзімір Сенька і другія шаноўныя госці злёту
Злёты беларускіх скаўтаў у нашы дні
З 31 ліпеня каля в. Падневічы (Валожынскі раён, пад Ракавам), адбыўся франка-беларускі летнік (французы афіцыйна з'яўляліся куратарамі беларускіх скаўтаў). Шматлікая колькасць скаўтаў размясцілася на беразе звілістай ракі Іслач. Гэтую падзея стала першым агульнабеларускім скаўцкім злётам, бо ў ім прынялі ўдзел не толькі скаўты, якія потым утварылі «Аб’яднанне беларускіх скаўтаў», але і скаўцкая арганізацыя «Союз Скаутов Белоруссии», узначаленая Ігарам Касцевічам (сёння гэта «»). Такім чынам, на той злёт сабраліся ўсе скаўцкія арганізацыі, якія на той час дзейнічалі на Беларусі. Звяз Уладзімера Улаховіча толькі перад гэтым прыехаў з ЗША, дзе яны ладзілі летнік з амерыканскімі скаўтамі.
У той час адразу з гэтага летніка Алег Грушэцкі накіраваўся на, які праходзіў з 8 жніўня па 16 жніўня 1991года ў Паўднёвай Карэі. Гэты быў першы (і на той час адзіны) беларускі скаўт, які прадстаўляў Беларусь на сусветным Джамбары (па запрашэнні Сусветнага скаўцага кіраўніцтва).
9—15 ліпеня 1993 г. АБС праводзіў свой першы Джамбары. Гэтае Джамбары праходзіла каля в. Падневічы, на мейсцы франка-беларускага летніка, які стаў у свой час першым агульнабеларускім скаўцкім злётам. На гэтым Джамбары прысутнічалі таксама скаўты з Амерыкі, якіх запрасіла сябра Рады АБС Вольга Клімановіч. Таксама прысутнічалі і скаўты з Прыднястроўя. Падзея адкрыцця ды жыцця Джамбары асвятлялася рэпарцёрам Беларускага тэлебачання Юліяй Качанавай. На ўрачыстым адкрыцці пад скаўцкі салют было запалена вялікае джамбарыйскае вогнішча, якое ўрачыста запаліў Алег Грушэцкі. Вогнішча было запалена свячою, якую Грушэцкі запаліў ад джабарыйскага агню на 17-м Сусветным Джамбары, у якім ён ганарова браў удзел. Такім чынам Сусветны Джамбарыйскі агонь сымвалічна прыйшоў і на Беларусь.
Архангельская губерня
Архангельская губерня — адміністрацыйная адзінка Расійскай імперыі, Расійскай рэспублікі і РСФСР (да 1929 года). Адміністрацыйны цэнтр — Архангельск. Насельніцтва 376 126 чалавек (1903).
Апісанне
Займала ўсю паўночную частку Расійскай імперыі ад Фінляндыі да Урала, мяжавала на поўначы з Паўночным Ледавітым акіянам і Белым морам. Тэрыторыя Архангельскай губерні ўключала сучасныя тэрыторыі Мурманскай вобласці, Ненецкай аўтаномнай акругі, паўночных частак Карэліі, Архангельскай вобласці, Рэспублікі Комі.
Стрыга
Стрыга — у беларускай міфалогіі злы дух, які падмяняе дзяцей, падкідваючы маленькага нячысціка, худога і плаксівага.
Апісанне
Худая бледная жанчына высокага росту, з распушчанымі валасамі, запалымі шчокамі і зялёнымі кашэчымі вачыма. Не мае пастаяннага жыхарства, пераходзіць з вёскі ў вёску, шкодзячы людзям. Можа схапіць дзіця і шматаць яго так, каб маці пачула крыкі. Каб уратаваць дзіця, маці купалі яго перад заходам сонца, стараючыся выліць ваду, пакуль сонца не села. Калі Стрыга раззлаваная, можа пакалечыць дзіця ці на вачах у людзей разбіць яму галаву аб камень. Каб залагодзіць Стрыгу, цяжарныя жанчыны запрашалі яе ў хату ў час родаў. Калі Стрыга з’яўлялася, яе ўшаноўвалі, каб дзіця нарадзілася здаровае. Лічылася, што Стрыга не баіцца нават святой вады. Выратаваць ад яе маглі толькі знахары.
Падобныя персанажы былі таксама ў заходніх славян. Палякі ведалі мужчынскі адпаведнік Стрыгі — strzyg або strzygoc, які пазней з’яўляецца ў сазе Анджэя Сапкоўскага пра ведзьмака Геральта. Аднак гэты персанаж хутчэй падобны на вупыра.
Аналіз
Назва «Стрыга» паходзіць, верагодна, ад лацінскага «striga» («старая чараўніца», «ведзьма»), якое ў сваю чаргу паходзіць ад «strix» («вушастая сава», «сіпуха»). Лічылася таксама, што вушастая сава высмоктвае кроў у дзяцей, і што ў выглядзе савы па начах лётаюць ведзьмы. Пакуль невядома, як антычны вобраз пранік у славянскую культуру. Верагодна, праз балканскіх славян.
Хрышчэнне Хрыста (П’ера дэла Франчэска)
«Хрышчэнне Хрыста» (Battesimo di Cristo) — карціна майстра італьянскага Адраджэння П’ера дэла Франчэска, скончыў каля 1448—1450 гадоў. Яна размешчана ў Лонданскай нацыянальнай галерэі.
Панэль была створана, як мяркуецца, каля 1448—1450 для манахаў-камедулаў у Сансеполькра, Таскана, першапачаткова як частка трыпціха. Яе адносяць да пачатку кар’еры П’ера дэла Франчэскі з-за цеснай сувязі з «лёгкім жывапісам» настаўніка мастака Даменіка Венецыяна.
Панэль адлюстроўвае Хрыста, які прымае хрышчэнне ад Іаана Хрысціцеля, яго галава ўвянчана голубам, які ўяўляе. Хрыстос, рука Іаана, птушка і чары ўтвараюць вось, якая дзеліць карціну на дзве сіметрычныя часткі. Другое сячэнне ствараецца дрэвам злева, якое дзеліць карціну ў адпаведнасці з залатым сячэннем.
Тры анёлы злева носяць розную вопратку і, у адрозненне ад традыцыйнай іканаграфіі, не трымаюць адзенне Хрыста, але трымаюць адзін аднаго за рукі як сімвал згоды. Гэта можа быць намёкам на Ферара-Фларэнційскі сабор (1431-45), мэтай якога было аб’яднанне заходняй і ўсходняй цэркваў. Камедульскі манах і багаслоў (1439), які быў прыёрам, быў перакананым прыхільнікам уніі. Сімвалізм таксама падтрымліваўся прысутнасцю за неафітам справа фігур, апранутых ва ўсходняе ўбранне.
П’ера дэла Франчэска быў вядомы ў свой ​​час у якасці аўтарытэта па перспектыве і геаметрыі: яго ўвага да гэтай тэмы паказана рукой і нагой Іаана, якія ўтвараюць два вугла аднаго і таго ж памеру.
Сонечнае зацьменне 1 лістапада 1948 года
Сонечнае зацьменне 1 лістапада 1948 года — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0231 і дасягнула свайго максімуму ў 05:59:18 UTC у пункце з каардынатамі 33° пд. ш. 76° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 56 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 84 км.
Зацьменне 1 лістапада 1948 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1948 годзе і 113-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 9 мая 1948 года, наступнае — 28 красавіка 1949 года.
Нэдашкы
Нэдашкы (Неда́шки) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вірумаа
Вірумаа, Віронія, Вірланд, Вірускі рэгіён (Virumaa, Viru regioon, Wierland) — гістарычная вобласць Эстоніі на паўночным усходзе сучаснай тэрыторыі краіны.
Да Лівонскага крыжовага паходу XIII стагоддзя віронцы былі язычнікамі, мелі некалькі ўмацаваных пунктаў і падзяляліся на пяць кланаў. Падчас заваявання — адзін з шасці маакандаў кантынентальнай Эстоніі, віронцы ўдзельнічалі ў фатальнай для незалежнасці края бітве пры Вільяндзі ў 1217 годзе. Затым Вірумаа — арэна барацьбы паміж дацкімі і нямецкімі рыцарамі, з 1238 у складзе Дацкай Эстоніі. У 1268 годзе на тэрыторыі Вірумаа адбылася Ракаворская бітва паміж рускай і нямецка-дацкай кааліцыямі. У XIV—XVI стст. тэрыторыяй валодаў Лівонскі ордэн.
У наш час падзяляецца на два эстонскія паветы: Іда-Вірумаа (Усходняя Вірумаа) і Ляэнэ-Вірумаа (Заходняя Вірумаа). Найбуйнейшыя гарады: Нарва, Кохтла-Ярвэ, Ракверэ, Йыхві, Сіламяэ.
Трагікамедыя
Трагікамедыя (τράγος + κωμῳδία — казёл + вясёлая песня) — заснаваная на разнастайных светаадчуваннях драма, што выяўляе адноснасць мерак адзнакі аўтарам і дзейнымі асобамі жыццёвых абставін. Часцей сустракаецца ў народнай творчасці, чым у прафесійным пісьменстве. У старажытнасці лічылася парушэннем жанравай чысціні камедыі і трагедыі. На мяжы 16—17 стст. стала жанрам еўрапейскай літаратуры з вызначанымі ўласцівасцямі: 1) спалучэнне ў межах аднаго твору смешнасці і паважнасці пры шчаслівай развязцы супярэчнасці, 2) перапляценне ўзвышанага рэлігійнага сюжэту з побытавай камічнасцю яго асэнсавання, 3) двайны зыход становішча з узнагародай дабрачыннасці і пакараннем зла, 4) змешванне ўзвышаных і пацешных характараў. У 2-ой палове 17 ст. амаль знікла ў выніку размежавання на камедыю і трагедыю эстэтыкай класіцызму. Адрадзілася пры канцы 19 ст. (Генрык Ібсен і, Аўгуст Стрындберг  і ). У 20 ст. пачала ўключаць разгляд супярэчнасцей, што дагэтуль распрацоўваліся ў трагедыі (Фрыдрых Дзюрэнмат, Эжэн Іанеска і Тэнесі Уільямс).
У Беларусі трагікамедыя атрымала вядомасць у сярэдзіне 18 ст. у прамежкавым выглядзе (Георгій Каніскі «Уваскрасенне мёртвых»). Больш глыбока выявілася ў творах пачатку 20 стагоддзя (Альберт Паўловіч «Васількі», Максім Гарэцкі «Жартаўлівы Пісарэвіч» і Янка Купала «Тутэйшыя»). Вялікі ўклад у распрацоўку жанру ў беларускай драматургіі зрабіў Андрэй Макаёнак, які дапоўніў свае творы сатырай і гратэскам («Зацюканы апостал», «Пагарэльцы» і «Дыхайце эканомна»).
Газіместан
Газіместан (Газиместан) — назва помніка, прысвечанага бітве на Косавым полі. Размешчаны за 6-7 кіламетры на паўночны ўсход ад сапраўднага месца бітвы, за 5 кіламетраў на паўночны захад ад Прышціны, каля аўтамагістраллі Прышціна—Косаўска-Мітравіца.
Помнік уяўляе сабой пабудову ў формах сярэдневяковай вежы, складзенай з рознакаляровых камянёў, на каменных плітах якой бронзавымі літарамі напісаны тэкст Косаўскай клятвы, дадзенай князем Лазарам перад бітвай. На вяршыні помніка знаходзіцца бронзавы барэльеф, які адлюстроўвае план-карту бітвы з яе апісаннем.
Бітва на Косавым полі
28 чэрвеня 1389 года войскі Атаманскай імперыі ў сваім заваяванні Балканаў сышліся з войскам сербскага альянсу, у які акрамя сербаў уваходзілі войскі Босніі, Албаніі і інш. Сербскімі войскамі камандаваў князь Лазар, турэцкімі — султан Мурад I.
Жукі (Ашмянскі раён)
Жукі́ (, Жуки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Газіместан
Бітва на Косавым полі
Колькасць воінаў дакладна не вядома, паводле адных звестак у султана было 30 тыс. чалавек, а ў сербаў 15-20, паводле іншых да 300 і 80 тыс. адпаведна. Але вядома дакладна, што войскі султана пераўзыходзілі сербаў колькасна ў 1,5-3 разы. У пачатку бою султан быў забіты. Паводле некаторых звестак яго забіў серб Мілаш Абіліч, які, выдаўшы сябе за перабежчыка, пракраўся ў шацёр султана і закалоў таго нажом. Аднак адразу пасля гібелі султана турэцкая войска ўзначаліў яго сын Баязід. Армія сербаў была разбіта, Лазар схоплены і пакараны смерцю, а дачка Лазара Алівера адпраўлена ў гарэм султана. Сербы былі вымушаны плаціць даніну туркам і папаўняць атаманскую армію.
Пасля бітвы на Косавым полі Сербія ператварылася ў васала Атаманскай імперыі, а ў 1459 годзе была ўключана ў яе склад. Гэта першая бітва і цяпер адыгрывае значную ролю ў сербскім фальклоры, Лазар і Мілаш Абіліч шануюцца як святыя праваслаўнай царквой.
Сучаснасць
Мемарыял героям Косаўскай бітвы на Газіместане быў узведзены ўладамі Сербіі ў 1953 годзе па праекце архітэктара.
Праабражэнск
Праабражэ́нск (, Преображенск) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Газіместан
Сучаснасць
Пасля заканчэння косаўскага канфлікту 1998—1999 гадоў і ўводу ў Косава сіл KFOR пад камандаваннем НАТА і адміністрацыі ААН ён перайшоў пад ахову міжнароднага кантынгенту. У 1999 годзе косаўскія албанцы замінавалі мемарыяльны комплекс. Паводле паведамлення сербскіх ўлад, косаўскія албанцы вядуць на тэрыторыі комплексу незаконнае будаўніцтва і іншую незаконную дзейнасць.
У 2010 годзе сілы НАТА перадалі манумент пад ахову паліцыі непрызнанай Рэспублікі Косава. Сербскія ўлады былі абураны такім рашэннем, бо па-ранейшаму лічыць Косава сваёй паўднёвай правінцыяй. У афіцыйнай заяве сербскіх улад гаварылася, што ў мінулым сербскія помнікі не раз падвяргаліся нападам з «албанскіх экстрэмістаў, якія імкнуцца знішчыць усе сляды прысутнасці сербаў у Косаве». Міністэрства па справах Косава і Мятохіі ва ўрадзе Сербіі таксама адзначыла, што «шэраг актаў вандалізму, у выніку якіх сербскія помнікі і рэліквіі былі знішчаны ці апаганены, пачынаючы з 1999 года, не дае ніякіх гарантый таго, што Косаўская паліцэйская служба будзе іх абараняць і захоўваць».
Сонечнае зацьменне 9 мая 1948 года
Сонечнае зацьменне 9 мая 1948 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 137 сараса.
Зацьменне 9 мая 1948 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1948 годзе і 112-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 12 лістапада 1947 года, наступнае — 1 лістапада 1948 года.
Бялянкі (Віцебскі раён)
Бяля́нкі (, Белянки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Макула (планетная наменклатура)
Макула, часам пляма ( — пляма, мн. л. Maculae) — тэрмін, які выкарыстоўваецца ў планетнай наменклатуры для наймення параўнальна невялікіх цёмных абласцей на паверхні планет і спадарожнікаў. Уведзены ў карыстанне пасля выяўлення такіх аб'ектаў на дэталёвых здымках паверхні Еўропы. У беларускіх назвах гэтае слова, як і іншыя родавыя тэрміны, пішацца з малой літары, а ў лацінскіх (якія выкарыстоўваюцца і ў англійскай мове) — з вялікай.
Прырода розных макул розная, паколькі гэты тэрмін, як і іншыя тэрміны планетнай наменклатуры , апісвае толькі знешні выгляд аб'екта і нічога не кажа пра яго паходжанне. Ён нават не заўсёды азначае цёмны колер у бачным дыяпазоне: макулы Тытана вылучаныя па інфрачырвоным і радарных альбеда.
Урэцкая шкляная мануфактура
Урэцкая шкляная мануфактура — адна з першых мануфактур на тэрыторыі Беларусі. Існавала ў 1737—1846 гадах у мястэчку Урэччы Бабруйскага павета (цяпер Любанскі раён)
Гісторыя
Заснавана Ганнай Радзівіл. Напачатку называлася люстэркавай мануфактурай. У 1823 годзе працавалі 132 рабочыя; выпускала ліставое (аконнае) шкло, хрусталёвыя люстры, свечнікі, люстэркі, жырандолі, кандэлябры, люстраныя насценныя рэфлектары, посуд, дробную пластычную аздобу для посуду і люстраў з хрусталю, каляровага і бясколернага шкла. У 1841—1844 гадах працавалі 2 гуты: па вытворчасці люстраў (3 печы) і ліставога шкла і посуду (6 печаў), цэх па вырабе кафлі. Былі таксама паліравальня, рысавальня, ганчарня, сталярня, слясарня.
Якасць люстэркаў Урэцкай шкляной мануфактуры не саступала лепшым заходнееўрапейскім узорам. Люстраное шкло выраблялася шляхам выдзімання цыліндрычных балонаў, якія ў мяккім стане разразаліся і фармаваліся ў плоскасці. Пазней люстэркі пачалі адліваць на адмысловых сталах. Расплаўленую шкляную масу набіралі ў адмысловыя каўшы, пераносілі і вылівалі ў адмысловыя каркасы, затым прасавалі. Пасля зацвярдзення шкляныя лісты вымалі з каркаса металічнымі крукамі і накіроўвалі для «гарту» ў печы. Затым люстэркі шліфавалі на шліфавальных станках, якія рухаліся вадзяным колам. Спілоўвалі бакі люстэркаў пры дапамозе адмысловых гэбляў.
Нава Гута (Малынскі раён)
Нава Гута (Нова́ Гу́та) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Урэцкая шкляная мануфактура
Прадукцыя
Прадукцыя мануфактуры вывзначалася высокімі мастацкімі якасцямі. Вырабы аздабляліся граненнем «у брыльянт», «у карпавую луску», «у паскі», гравіроўкай, гарэльефнай разьбой, размалёўкай плацінай, золатам, серабром, фарбамі, упрыгожваліся накладнымі медальёнамі. Гравіраваныя кампазіцыі 1-й паловы XVIII ст. — геральдычныя і фігуратыўныя, партрэтныя выявы каралёў і асоб княжацкіх родаў, у сярэдіне XVIII—XIX стст. — надпісы фальклорнаму характару, геаметрычны і раслінны арнамент, букеты кветак, вінаградная лаза, сельскія і архітэктурныя пейзажы, выявы жывёл, міфалагічных і жанрава-бытавых сцэн. Кіравалі мануфактурай Т. Шэрбер (1741—1765), які ўкараніў у вытворчасць узоры французскіх, багемскіх і англійскіх люстэркаў, І. Малевіч (1804—1809). Працавалі дынастыі мясцовых майстроў Кахановічаў, Дубіцкіх, Бялькевічаў, Галубовічаў.
Белае (возера, Расонскі раён, басейн Дрысы, каля вёскі Межна)
Бе́лае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дрыса, за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, прыкладна за 2,1 км на паўночны ўсход ад вёскі Межна.
Урэцкая шкляная мануфактура
Людвісарня
У інвентары Урэцкай шкляной гуты за 1774 год узгадваюцца старыя людвісарня і гізарня на яе тэрыторыі, якія заснаваў да 1747 года Геранім Фларыян Радзівіл. У дакуменце 1775 года пералічаны інструменты Урэцкай людвісарні: жалезныя пруты, вобручы і краты, формы з жалезнымі абручамі для адліўкі малых гармат, «штукі» жалеза з адтулінамі для адліўкі званоў, жалезныя таўкачы для ўтрамбоўкі зямлі, абложаныя залезам гліняныя заслоны, свярдзёлы для свідравання адтулін у гарматах і іншыя. Меркавалася ў 1775 годзе аднавіць дзейнасць людвісарні, але гэтага не адбылося. Вырабы людвісарні не вядомы.
Каршунішкі
Каршу́нішкі (, Коршунишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Уладзімірская губерня
Уладзімірская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі і РСФСР, якая існавала ў 1796—1929 гадах. Губернскі горад — Уладзімір.
Уладзімірская губерня межавала на поўначы з Яраслаўскай і Кастрамской, з усходу — Ніжагародскай, з захаду — Маскоўскай і Цвярской, з поўдня — Тамбоўскай і Разанскай.
Да 1918 губерня займала плошчу ў 40339 вёрст² (45910 км²), паводле падліку Стральбіцкага — 42 930,5 вёрст², у тым ліку пад азёрамі каля 99 вёрст². У 1926 годзе плошча губерні складала 33023 км². Найбольшая даўжыня яе з усходу на захад 325 вёрст (347 кіламетраў), а шырыня ад поўначы да поўдня 240 вёрст (256 кіламетраў).
Сонечнае зацьменне 12 лістапада 1947 года
Сонечнае зацьменне 12 лістапада 1947 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9650 і дасягнула свайго максімуму ў 20:05:37 UTC у пункце з каардынатамі 3° пн. ш. 117° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 59 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 135 км.
Зацьменне 12 лістапада 1947 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1947 годзе і 111-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 мая 1947 года, наступнае — 9 мая 1948 года.
Нава Дзіброва (Малынскі раён)
Нава Дзіброва (Нова́ Дібро́ва) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
PS (значэнні)
PS, P.S., ps:
Варашылы (Віцебскі раён)
Варашы́лы (, Ворошилы) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Кастэчына
Кастэ́чына (, Кастечина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Бліны (Віцебскі раён)
Бліны́ (, Блины) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета. За 12 км на паўночны захад ад Віцебска, 14 км ад чыгуначнай станцыі Старое Сяло.
Гісторыя
У 19 стагоддзі вёска вядома як казённая маёмасць у складзе маёнтка Караваіна ў Віцебскім павеце Віцебскай губерні. Адносілася да праваслаўнага Заронаўскага прыхода Ануфрыеўскай царквы. У пачатку 20 стагоддзя вёска, 107 дзесяцін зямлі, пры возеры Каравайніца ў Жаробыцкай воласці Віцебскага павета. Вёска належала Караваінскай сельскай грамадзе. У сакавіку 1924 года вернута ў склад БССР. З 20 жніўня 1924 года вёска ў Шалыгінскім сельсавеце Лосвідскага раёна, з 29 кастрычніка 1924 года ў Мікалаеўскім сельсавеце Кузняцоўскага, з 26 сакавіка 1927 года Віцебскага раёнаў Віцебскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). У 1930 годзе вяскоўцы ўступілі ў калгас. З 20 лютага 1938 года ў Віцебскай вобласці. У 1938 годзе ў вёску пераселены жыхары вёскі Кіслякі, у 1939 годзе — вёсак Верака, Курыліна, Ложкі. У гады Другой сусветнай вайны з сярэдзіны ліпеня 1941 года да сакавіка 1944 года пад нацысцкай акупацыяй, у студзені 1944 года гітлераўцы спалілі 56 двароў, 1 жыхара забралі ў нерманскую няволю, 9 вяскоўцаў загінулі ў баях супраць нямецкіх захопнікаў на франтах вайны, 5 — у партызанскай барацьбе. З 16 ліпеня 1954 года вёска ў Заронаўскім сельсавеце. У 1997 годзе знаходзілася ў складзе саўгаса «Заронава».
1968 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1968 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Грушэўская
Грушэ́ўская (, Грушевская) (да 30 ліпеня 1964 года Сы́вараткі ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Ps
ps (ад process status) — праграма ў UNIX, Unix-падобных і іншых POSIX-сумяшчальных аперацыйных сістэмах, якая выводзіць звесткі аб працуючых працэсах.
Сінтаксіс
ps [опцыі]
Апісанне вываду
Стаўбцы:
Опцыя o дазваляе ўказаць набор стаўбцоў у вывадзе: ps o pid,user,command
Прыклады ўжывання
# ps PID TTY      TIME     CMD 2643 pts/0   00:00:00 su 2644 pts/0    00:00:00 bash 3092 pts/0   00:00:00 ps
PID TTY     STAT   TIME COMMAND 1  ?        S      0:01 init [3] 2  ?        SN     0:00 [ksoftirqd/0] 3  ?        S<     0:00 [events/0] 4  ?        S<     0:00 [khelper] 5  ?        S<     0:00 [kblockd/0] 29 ?        S      0:00 [pdflush]
Нава Рутвянка
Нава Рутвянка (Нова́ Ру́твянка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ps
Прыклады ўжывання
PID TTY      STAT   TIME COMMAND 2617 pts/0   Ss     0:00 -bash 2643 pts/0   S      0:00  \_ su - 2644 pts/0   S      0:00      \_ -bash 3100 pts/0   R+     0:00          \_ ps af 2176 tty6     Ss+    0:00 /sbin/mingetty tty6 2175 tty5    Ss+    0:00 /sbin/mingetty tty5
Царква Грэцыі
Эладская (Грэчаская) праваслаўная царква (Царква Элады, Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος) — аўтакефальная памесная праваслаўная Царква, якая займае 11-е месца ў дыпціху аўтакефальных памесных цэркваў; мае дзяржаўны статус. У наш час прытрымліваецца новаюліянскага календара.
Гісторыя адасаблення
Гістарычна праваслаўнае насельніцтва цяперашняй Грэцыі ўваходзіла ў межы юрысдыкцыі Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы.
Пасля здабыцця незалежнасці ў 1822 годзе і ўтварэння Грэчаскага каралеўства ў 1832 годзе такое становішча стала палітычна немагчымым; у 1833 годзе паводле рашэння баварскіх рэгентаў, ад імя малалетняга караля Атона I, спецыяльнай дэкларацыяй ад 23 ліпеня была абвешчана аўтакефалія Царквы на тэрыторыі каралеўства. Главой Царквы аб'яўляўся кароль. Такое аднабаковае, у парушэнне царкоўнага права, абвяшчэнне юрысдыкцыйнай незалежнасці не было прызнана кірыярхальнай Канстанцінопальскай Царквой, а таксама іншымі памеснымі цэрквамі. Узнікла схізма, якая доўжылася 17 гадоў.
29 чэрвеня 1850 года томасам Патрыярха Анфіма IV Царква ў Эладзе была прызнана Сусветнай Патрыярхіяй, якая, аднак, зафіксавала шэраг умоў, якія забяспечваюць асобы статус «Маці-Царквы» (Сусветнай Патрыярхіі) у Эладзе.
У 1924 годзе царква перайшла на новаюліянскі каляндар, што выклікала пратэст у часткі вернікаў і клірыкаў. У 1935 годзе тры епіскапы абвясцілі пра стварэнне так званай «Царквы сапраўдных праваслаўных хрысціян» (Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών — Γ.Ο.Χ.). У выніку аформілася старастыльны рух (Παλαιοημερολογίτες), які не прызнаецца іншымі праваслаўнымі цэрквамі. З 1940-х старастыльнікі сталі разбівацца на драбнейшыя групоўкі.
Прылада і кіраванне
Вышэйшая ўлада ў Эладскай Царкве належыць Свяшчэннаму Сіноду Іерархаў (Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας) які складаецца з усіх епархіяльных архірэяў. Апошнія ўсе маюць тытул мітрапалітаў і прызначаюцца ўрадам Рэспублікі. На чале Сінода стаіць Архіепіскап Афінскі і ўсёй Элады (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος), які выбіраецца, паводле Статутнай хартыі Грэчаскай Царквы 1977 года, Сінодам з ліку грэчаскіх мітрапалітаў (епархіяльных архірэяў), якія знаходзяцца на службе. Пасля абрання, на працягу 5 дзён, прэзідэнт Грэцыі выдае ўказ пра яго прызнанне, пасля чаго здзяйсняецца інтранізацыя новаабранага.
Пастаянны Свяшчэнны Сінод (Διαρκής Ιερά Σύνοδος), які займаецца паўсядзённымі пытаннямі агульнацаркоўнага кіравання, складаецца з Архіепіскапа і 12-ці мітрапалітаў, кожны з якіх займае пасаду члена Пастаяннага Сінода адзін тэрмін на зменнай аснове.
Сучасны стан
Уключае 81 епархію, 30 з якіх у Паўночнай Грэцыі і буйных астравах Поўначы (т.зв. Новыя тэрыторыі) намінальна — у юрысдыкцыі Сусветнага Патрыярха. 6 з 12 мітрапалітаў Пастаяннага Сінода прадстаўляюць Новыя тэрыторыі.
Епархіі Крыта і Дадэканеса, а таксама ўсе манастыры Афона — пад прамой юрысдыкцыяй Сусветнага Патрыярха і не лічацца часткай Царквы Грэцыі.
Мае 200 манастыроў; налічвае каля 8 млн вернікаў (з 10,6 млн усяго насельніцтва Грэцыі).
На 31 снежня 2010 года колькасць святароў на тэрыторыі Грэцыі складала 10 368 чалавек з якіх 9117 належалі да юрысдыкцыі Эладскай праваслаўнай царквы, 1007 — Крыцкай царквы, 228 — мітраполіяй Дадэканескіх астравоў і 16 — Патмаскага экзархата, якія належаць да Канстанцінопальскаму патрыярхату.
Старшыні Свяшчэннага Сінода Эладскай Праваслаўнай Царквы
Архіепіскапы афінскія (з 31 снежня 1923)
Спіс аб’ектаў PGC (2157001—2158000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2157001—2158000)
Курганы (Ашмянскі раён)
Курганы́ (, Курганы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Дзяйкі
Дзяйкі́ (, Дейки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Біцялёўскага сельсавета.
Кемяны (Ашмянскі раён)
Кемя́ны (, Кемяны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 20 мая 1947 года
Сонечнае зацьменне 20 мая 1947 года — поўнае сонечнае зацьменне 127 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0557 і дасягнула свайго максімуму ў 13:47:47 UTC у пункце з каардынатамі 0° пн. ш. 21° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 13 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 196 км.
Зацьменне 20 мая 1947 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1947 годзе і 110-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 23 лістапада 1946 года, наступнае — 12 лістапада 1947 года.
Навэ Жытця (Малынскі раён)
Навэ Жытця (Нове́ Життя) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Яраслаўская губерня
Яраслаўская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі і РСФСР з цэнтрам у Яраслаўлі, існавала ў 1777—1929 гадах у паўночна-ўсходняй частцы Еўрапейскай Расіі, у верхнім Паволжы, паміж 57°49' і 60° 5' паўн.ш. і 38°25' і 42°5' у.д.. Цяпер тэрыторыя губерні пераважна знаходзіцца ў Яраслаўскай вобласці.
Геаграфія
Працягласць губерні паміж паўночным ускрайкам Пашахонскага павета і паўднёвым Растоўскага, прыблізна 270 км, найбольшая шырыня ад усходу на захад паміж усходнім ускрайкам Любімскага павета і заходнім Малогскага — 231 км. Плошча — 35 615 км² — 45-е месца сярод 50 губерняў Еўрапейскай Расіі.
Адміністрацыйны падзел
На пачатку XX ст. у склад губерні ўваходзілі наступныя паветы:
Пудаўня
Пу́даўня (, Пудовня) — аграгарадок у Беларусі, у Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца 10 км у напрамку на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Дрыбін, за 35 км ад Магілёва, каля аўтамабільнай дарогі (Дрыбін—Магілёў), на рацэ Рыта.
Гісторыя
Пасля Вялікай Айчыннай вайны і да 1954 года цэнтр Еганоўскага сельсавета. З 1960 года вёска ў складзе Чэрнеўскага сельсавета.
Калужская губерня
Калужская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі і РСФСР, якая існавала ў 1796—1929 гадах. Губернскі горад — Калуга. Губерня была размешчана ў цэнтры Еўрапейскай часткі Расійскай імперыі. Межавала на поўначы з Маскоўскай, на поўдні з Арлоўскай, на ўсходзе з Тульскай, на захадзе са Смаленскай губернямі. Плошча губерні складала 27 177,9 вёрст² (30 929 км²) — у 1897 годзе, 25860 км² — у 1926 годзе.
Жыгалава (Віцебскі раён)
Жыга́лава (, Жигалово) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Навабратскэ (Малынскі раён)
Навабратскэ (Новобра́тське) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лужы (Ашмянскі раён)
Лу́жы (, Лужи) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Бітва пры Вільяндзі
Бітва пад Вільяндзі, Бітва на дзень Святога Мацвея (Madisepäeva lahing) — адна з найбольш значных бітваў між немцамі і эстамі, якая адбылася ля горада Вільяндзі 21 верасня 1217 годзе, у часе Лівонскага крыжовага паходу.
Удзельнікі
З боку эстаў выступала кааліцыя шасці асноўных правінцый (маакондаў) кантынентальнай Эстоніі: Равала (Рэвель), Ляэнемаа (Раталія), Хар’юмаа (Гарыэн), Вірумаа (Віронія), Ярвамаа (Гервен) і Сакала. Іхняе войска налічвала каля шасці тысяч салдат.
Супраць эстаў выступіла трохтысячнае лівонскае войска, якое складалася з войскаў рыскага біскупа, крыжакоў графа Альберта з Гальштыніі, ордэну мечаносцаў і рушэння нядаўна навернутых у хрысціянства латгалаў (летаў) і ліваў.
Хада бітвы
Крыжакі нанеслі эстам сакрушальную паражэнне. Агульныя страты кааліцыі склалі амаль 1000 чалавек, не лічачы загінулых падчас уцёкаў. Загінулі таксама Лембіт (правадыр эстаў) і Каўпа (навернуты правадыр лівонцаў).
Немцам дасталіся каля двух тысяч баявых коняў.
Вынікі
Гэтая перамога германцаў значна прадвызначыла далейшы лёс цэнтральнай і паўднёвай Эстоніі, якія былі скораны цягам двух наступных гадоў. У канцы XIII стагоддзя аўтар сярэдневечнай Лівонскай рыфмаванай хронікі пісаў, што пасля гэта бойкі эстаў прымусілі плаціць царкоўную дзесяціну, будаваць замкі і цэрквы.
Сонечнае зацьменне 23 лістапада 1946 года
Сонечнае зацьменне 23 лістапада 1946 года — частковае сонечнае зацьменне 122 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7758 і дасягнула свайго максімуму ў 17:37:12 UTC у пункце з каардынатамі 63° пн. ш. 45° з. д..
Лембіту
Ле́мбіту або Ле́мбіт (Lembitu, Lembit, Lembitt, Lambite, Lambito, Lembito, Lembitus, загінуў 21 верасня 1217) — эстонскі старэйшына і правадыр, вядомы выключна па хроніцы Генрыха Латвійскага.
Лембіту кіраваў у паўночнай частцы гістарычнай вобласці Сакала (паўднёвы захад Эстоніі). Яго крэпасць Леоле (Leal, цяпер гарадзішча Лыхаверэ, Lõhavere) знаходзілася непадалёк ад сучаснага Суўрэ-Яані. З 1211 г. ён супрацьстаяў пранікненню ў эстонскія землі праваслаўных місіянераў і, паводле звестак нямецкага храніста, нават здзейсніў набег на Пскоў (у рускіх летапісах не адзначана).
З пачаткам Лівонскага крыжовага паходу Лембіту ўзначаліў барацьбу супраць Ордэна мечнікаў (прадцечы Лівонскага ордэна). У 1215 г. рыцары авалодалі яго крэпасцю. Пасля двух гадоў палону Лембіту быў адпушчаны на свабоду. У 1217 ён заключыў саюз з Ноўгарадам супраць рыцараў. Лембіту сабраў шасцітысячнае войска эстаў і павёў яго супраць акупантаў. Загінуў 21 верасня ў баі з рыцарамі пры Пярсці каля Вільяндзі (гл. Бітва пры Вільяндзі). З хронікі вядома, што Лембіту і іншыя старэйшыны Сакалы храбра біліся, але ўрэшце вымушаны былі адступіць. Латыш Века пазнаў Лембіту, пераследваў яго, забіў і забраў яго адзенне. Галаву Лембіту крыжакі адсеклі і павезлі з сабой у Лівонію.
Ушанаванне памяці
Шануецца ў Эстоніі як народны герой; у Таліне існуюць парк і вуліца Лембіта, у Суўрэ-Яані ў 1926 годзе яму быў усталяваны помнік. У 2005 годзе пра тыя падзеі ў Эстоніі быў зняты мастацкі фільм «Дружына» (Malev). Таксама ў гонар Лембіту былі названы:
Іванова (Віцебскі раён)
Івано́ва (, Иваново) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Макрыцы (Ашмянскі раён)
Макры́цы (, Мокрицы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Арлоўская губерня
Арлоўская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі і РСФСР, якая існавала ў 1796—1928 гадах. Губернскі горад — горад Арол. Губерня была размешчана ў цэнтры Еўрапейскай часткі Расійскай імперыі. Межавала на поўначы з Калужскай і Тульскай, на поўдні з Курскай, на паўночным усходзе з Тамбоўскай, на ўсходзе з Варонежскай, на захадзе са Смаленскай і Чарнігаўскай губернямі. Плошча губерні складала 41 057,7 вёрст² (46 725 км²) — у 1897 годзе, 30 766 км ² — у 1926 годзе.
Кавалькі (Віцебскі раён)
Кавалькі́ (, Ковальки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Заронаўскага сельсавета.
Навасэлыця (Малынскі раён)
Навасэлыця (Новосе́лиця) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бон Скот
Бон Скот (Bon Scott, поўнае імя Роналд Белфард Скот, Ronald Belford Scott;, Форфар, Шатландыя — , Лондан, Англія) — аўстралійскі рок-музыкант і аўтар песень шатландскага паходжання, які праславіўся ў якасці вакаліста і фронтмэна аўстралійскага рок-гурта AC/DC. Займае 1 месца ў спісе «100 найвялікшых фронтмэнаў усіх часоў» па версіі брытанскага часопіса Classic Rock.
Рабкі (Дрыбінскі раён)
Рабкі́ (, Рябки) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў Басейскім войтаўстве Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 16 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета Дрыбінскага раёна, пасля — у складзе Горацкага раёна, дзе 28 верасня 1959 года ўключана ў склад Любіжскага сельсавета. 11 красавіка 1960 года перададзена ў склад Чэрнеўскага сельсавета Шклоўскага раёна.
Тульская губерня
Тульская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі і РСФСР, якая існавала ў 1796—1929 гадах. Губернскі горад — Тула. Губерня была размешчана ў цэнтры Еўрапейскай часткі Расійскай імперыі. Межавала на поўначы з Маскоўскай, на поўдні і паўднёвым захадзе з Арлоўскай, на паўднёвым усходзе з Тамбоўскай, на ўсходзе з Разанскай, на захадзе з Калужскай губернямі. Плошча губерні складала 27 204,4 вёрст² (30 959 км²) — у 1897 годзе, 25464 км² — у 1926 годзе.
Малынішкі
Малы́нішкі (, Малынишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 29 чэрвеня 1946 года
Сонечнае зацьменне 29 чэрвеня 1946 года — частковае сонечнае зацьменне 155 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,1802 і дасягнула свайго максімуму ў 03:51:58 UTC у пункце з каардынатамі 67° пн. ш. 51° з. д..
Зацьменне 29 чэрвеня 1946 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1946 годзе і 108-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 мая 1946 года, наступнае — 23 лістапада 1946 года.
Берасцейская эканомія
Берасцейская эканомія, або Берасцейскае староства — ў Вялікім Княстве Літоўскім XVI—XVII стагоддзях. Створана ў 1598 годзе з дзяржаўных маёнткаў, даходы якіх ішлі на ўтрыманне каралеўскага двара, y тым ліку мястэчак Дзівін, Ламазы, Пяшчатка, Воін, Мілейчычы.
Структура эканоміі, насельніцтва
У XVI—XVII стагоддзях эканомія з’яўлялася асобнай адміністрацыйна-гаспадарчай адзінкай, маёмасць якой здаваліся ў арэнду. У пачатку XVIII стагоддзя аб’яднаная з Кобрынскай эканоміяй. Паводле інвентара 1783 мела 5 «губерняў» (45 ключоў), 17 фальваркаў, 8 гарадоў, 223 вёскі, усяго 5745 валок зямлі. У склад эканоміі ўваходзіла таксама Белавежская пушча.