cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вінцэнт Смакоўскі
Біяграфія
З 1817 да 1822 года вывучаў жывапіс і скульптуру ў імператарскім Віленскім універсітэце. У 1823—1829 гадах працягнуў навучанне ў імператарскай Акадэміі мастацтваў у Санкт-Пецярбургу. У 1823 годзе за рысункі з натуры, намаляваныя на іспыце, атрымаў сярэбраны медаль другой вартасці. У 1824 годзе быў ганараваны сярэбраным медалём другой вартасці, у 1825 годзе — першай вартасці. У 1827 годзе Савет Акадэміі мастацтваў прыняў на конкурс для атрымання залатога медалю прадстаўленую Смакоўскім працу «Смерць Эпамінонда падчас перамогі, здабытай ім над лакедэманянамі», ганараваную меншым залатым медалём.
Запрошаны ў 1829 годзе ў памочнікі прафесару Яну Рустэму, у 1829—1832 гадах выкладаў выяўленчае мастацтва ў Віленскім універсітэце.
У 1836 годзе скончыў Віленскую медыка-хірургічную акадэмію, атрымаў спецыяльнасць урача і працаваў у наваколлях Свянцян, у 1841—1856 гадах — гарадскім урачом у Варшаве. Пасля 1858 года жыў у вёсцы Крыкяны Свенцянскага павета (цяпер Крыконіс Ігналінскага раёна).
Творчасць
Пісаў карціны на гістарычную тэматыку («Смерць Эпамінонда падчас перамогі, здабытай ім над лакедэманянамі», 1827; «Марыус у развалінах Карфагена», «Барацьба турак з чаркесамі», «Стэфан Баторый засноўвае Віленскую акадэмію»), бытавога жанру («Сляпы жабрак з хлопчыкам», «Салдат на кані»), партрэты («Ягайла і Ядвіга», партрэт Ю. І. Крашэўскага, аўтапартрэты) і пейзажы. Аўтар ілюстрацый да кніг (тры літаграфіі да паэмы «Конрад Валенрод» Адама Міцкевіча, 1823, па іншых звестках 1828; 50 ксілаграфій да паэмы «Anafielas» Крашэўскага, 1846) і малюнкаў па матывах эпічнай паэмы Міцкевіча «Пан Тадэвуш» (1860). Творы захоўваюцца ў, Нацыянальным музеі ў Варшаве і ў іншых зборах.
Напісаў даследаванні пра фрэскі Троцкага замка (1822), кансервацыяй якіх Смакоўскі займаўся, а таксама працы пра Яна Рустэма, Валенція Ваньковіча,.
Халоднікі
Хало́днікі (, Холодники) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
Жаночая гімназія Рэйман
'''Аляксееўская прыватная васьмікласная з правамі ўрадавай жаночая гімназія Е. Д. Рэйман''' — колішняя навучальная ўстанова ў г. Мінску.
Гісторыя
Гімназія была заснавана 21 чэрвеня 1910 года. Спачатку ёй належаў будынак па адрасе Койданаўская, 22 (цяпер в. Рэвалюцыйная, 24). У 1913 гімназія пераехала, вызваліўшы памяшканні для Другога вышэйшага пачатковага вучылішча, у будынак, які цяпер знаходзіцца па адрасе в. Кірава, 5.
Буда (Калінкавіцкі раён)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Дудзіцкага сельсавета, да 15 студзеня 1996 года — у склад Гарочыцкага сельсавета.
Тарканы
Тарканы́ (, Тарканы) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Даманавіцкай воласці Рэчыцкага павета. Пад 1750 годам пазначана ў актах Вялікага літоўскага трыбунала. У 1834 годзе ў валоданні памешчыка Міхайлава. У 1850 годзе ў складзе маёнтка Даманавічы. У 1879 годзе пазначаная як паселішча ў Даманавіцкім царкоўным прыходзе. У 1929 годзе арганізаваны калгас, дзейнічала пачатковая школа (у 1935 годзе 71 вучань). У час Вялікай Айчыннай вайны 59 жыхароў загінулі на фронце. Была вызвалена ад нямецкай акупацыі ў студзені 1944 года часцямі 75-й гвардзейскай стралковай дывізіі. Паводле перапісу 1959 года размяшчалася падсобная гаспадарка камбіната хлебапрадуктаў. Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Даманавіцкага сельсавета, да 8 студзеня 1992 года — у склад Гарочыцкага сельсавета.
Булаўкі (Калінкавіцкі раён)
Була́ўкі (, Булавки) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Валянціна Іванаўна Качан
Валянціна Іванаўна Качан (нар., Смаленск РСФСР) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Закончыла Мінскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга дзяржаўны медыцынскі інстытут (санітарны ўрач), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці знешняя палітыка і дыпламатыя.
Працавала ўрачом-лабарантам, загадчыкам лабараторыі Пінскай гарадской санітарна-эпідэміялагічнай станцыі, намеснікам галоўнага ўрача Пінскага раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, галоўным дзяржаўным санітарным урачом Брэсцкай вобласці.
Галоўны дзяржаўны санітарны ўрач Рэспублікі Беларусь — намеснік Міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджана медалямі «За працоўныя заслугі», «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, знакамі «Выдатнік аховы здароўяРэспублікі Беларусь», «За мужнасць і любоў да Айчыны» Міжнароднага грамадскага фонду імя палкаводца Г. К. Жукава.
Крапівенка (вадасховішча)
Крапі́венка — вадасховішча ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі на рацэ Крапівенка, каля вёсак Гараны, Браздечына, Барадуліна.
Вадасховішча створана ў 1986 годзе ў мэтах арашэння і рыбагадоўлі. Плошча паверхні 1,08 км². Даўжыня 5,5 км, найбольшая шырыня 0,3 км. Найбольшая глыбіня 12,5 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы 3,3 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 8 м. На захадзе ўпадае рака Дзеравіж.
Іван Іванавіч Вашкевіч
Біяграфія
Члены Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1965 года.‎ З 2006 года ўзначальваў Літаратурны музей Петруся Броўкі. Выкананне службовых абавязкаў спалучаў з работай у якасці старшыні аўтарскага савета Нацыянальнага цэнтра інтэлектуальнай уласнасці Рэспублікі Беларусь і члена Праўлення Рэспубліканскай арганізацыі «Веды». Старшыня Беларускай канфедэрацыі творчых саюзаў з 2001 года.
Юрый Валер’евіч Булат
Юрый Валер'евіч Булат (,, БССР) — беларускі спартсмен, які выступае ў кікбоксінгу і тайскім боксе. Шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і Беларусі.
Біяграфія
Жанаты. Выхоўвае дзвюх дачок.
Парламенцкія выбары ў Туркменістане (1999)
Парламенцкія выбары ў Туркменістане — парламенцкія выбары ў Туркменістане, якія прайшлі 12 снежня 1999 г.
Адзінай палітычнай сілай, якая ўдзельнічала ў выбарах была экс-камуністычная Дэмакратычная партыя Туркменістана (вылучыла 104 кандыдата), якая атрымала ўсе мандаты ў 50 аднамандатных акругах.
Міхалішкі (значэнні)
Назву Міхалі́шкі маюць:
Харкаўская ваенная акруга (Расійская імперыя)
Харкаўская ваенная акруга – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў жніўні 1864 годзе згодна з Загадам №228. У яе ўваходзіла тэрыторыі Харкаўскай, Чарнігаўскай, Курскай, Арлоўскай і Варонежскай губерняў.
Загадам № 221 ад 31 кастрычніка 1888 года акруга была скасавана і яе тэрыторыя і войскі былі перададзены ў склад Маскоўскай ваеннай акругі і Кіеўскай ваеннай акругі.
Заходнесібірскае возера
Заходнесібірскае возера (Мансійскае возера) — зніклае прылядніковае возера, якое размяшчалася на тэрыторыі Заходне-Сібірскай раўніны ў эпоху плейстацэну.
Возера ўтварылася падчас абледзянення, якое закаркавала сцёк сібірскіх рэк (Об і Енісей) у Паўночны Ледавіты акіян. Першапачаткова меркавалася, што возера існавала 20—10 тыс. гадоў назад, але пасля знаходак мамантаў узрост возера павялічылі да 100—50 тыс. гадоў. Праз Тургайскую даліну злучалася з Каспіем, Аралам і Чорным морам.
Грабніца Леапардаў
Грабніца Леапардаў (Tomba dei Leopardi) — гэта этруская пахавальная камера, званая так з-за леапардаў,, намаляваных над. Грабніца знаходзіцца ў межах Некропаля Мантэроці, які датаваны каля 480—450 да н. э.
Роспіс
Роспіс у Грабніцы Леапардаў з’яўляецца адной з найбольш добра захаваных фрэсак Тарквініі, і вядомы «сваёй ажыўленай афарбоўкай, і яе аніміраванымі жывапісаннямі, якія ўзбагачаны з дапамогай жэстаў». Гэта адзін з самых значных узораў этрускага пахавальнага мастацтва і мае памеры 3,52 × 3,30 × 2,16 м. Удзельнікамі банкету з’яўляюцца «элегантна апранутыя» пары мужчына-жанчына з удзелам двух аголеных хлопчыкаў, якія нясуць прадметы сервіроўкі. Жанчыны малююцца са светлай скурай, а мужчыны — з цёмнай, у адпаведнасці з гендэрнымі канвенцыямі, прынятымі на Блізкім Усходзе, у Егіпце і архаічнай Грэцыі. Размяшчэнне трох пар апярэджвае з  сталовай. Музыкі намаляваныя на сценах злева і справа ад банкета. Справа комас з камастаў і музык падыходзіць да бяседы; злева шэсць музыкаў і носьбіты падарункаў з’яўляюцца ў больш велічным шэсці.
Чалавек на крайняй правай канапе трымае яйка, сімвал рэгенерацыі, а іншыя піруючыя трымаюць вянкі. Падобная сцэна звычайна бярэцца прадстаўляць пахавальны баль нябожчыка ці сямейны банкет, які будзе праведзены ў гадавіну яго смерці. Яна прадстаўлена як свята жыцця, у той час як этрускія банкетныя сцэны ў больш ранніх магілах маюць больш змрочны характар​​. Сцэна, здаецца, мае месца на адкрытым паветры, ля стройных дрэў і расліннасці, магчыма, пад навесам.
Хоць гэтыя фігуры выразна этрускія, стваральнік цэнтральнай сцэны абапіраецца на тэндэнцыі ў грэчаскім мастацтве і азначае сваёй працай пераход ад архаікі ў у этрускім мастацтве. Святочныя шэсці на левай і правай сценах больш прыкметна архаічныя і выкананы іншымі мастакамі.
Грабніца была выяўленая ў 1875 годзе. У 1920-х, апісаў роспіс у сваіх падарожных нарысах Sketches of Etruscan Places :
Мастацка карціна разглядаецца як менш складаная і вытанчаная, чым знойдзеная ў або ў.
Вішар
Віша́р (, Вишар) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Дудзіцкага сельсавета, да 15 студзеня 1996 года — у склад Гарочыцкага сельсавета.
Рэканструкцыя Поўдня
Рэканструкцыя Поўдня ці Эра Рэканструкцыі — гістарычны працэс у гісторыі Злучанных Штатаў Амерыкі, які пакрывае перыяд часу з 1865 па 1877 гады. Ён мае два значэнні: першае звязана з гісторыяй ўсяе краіны з 1865 па 1877 гады пасля Грамадзянскай вайны ў ЗША; другое факусіруецца на пераўтварэнні краіны і грамадства ў паўднёвых штатах ЗША.
Міхалі
Назву Міхалі́ маюць:
Рэканструкцыя Поўдня
Пачынаючы з 1863 да 1877, абодва Прэзідэнты ЗША Аўраам Лінкальн і Эндру Джонсан займалі памяркоўныя пазіцыі, якая былі накіраваны на вяртанне Паўдня да нармальнавага жыцця, як мага худчэй, тады калі Радыкальная рэспубліканцы выкарыстовалі Кангрэс, каб блакаваць любыя спробы памяркоўных падыходаў вырашэння праблемаў Поўдня і усяляк спрабавалі усталяваць жосткія тэрміны правядзення рэформаў і даць правы вольнаадпушчанікам. Джонсан веў больш лаяльную палітыку ў адносінах да быўшых канфедэратаў, чым Лінкальн. Апошнія публічныя выступы Лінкальна сведчаць аб тым, што ён схіляўся да даванню выбарчых правоў некаторым вольнаапушчанікам, тады як Джонсан быў супраць гэтага.
Джонсавы інтерпрытацыі палітыкі Лінкальна прэваліравалі да выбараў у Кангрэс 1866 года на Паўначы, якія потым далі радыкалам узяць кантроль над палітыкай, і адхіліць канфедэратаў ад улады, і даць правы вальнаадпушчанікам. Рэспубліканская кааліцыя прыйшла да ўлады на Поўдні і прыступіла да змены грамадства шляхам усталявання інстытута вольнай працы ў эканоміцы з дапамогай арміі ЗША і Бюро па справах вальнаадпушчанікаў. Бюро абараняла правы вольнаадпушчанікаў, дапагала заключаць кантракты на працу і будавала школы і царвы для ніх. Тысячы жыхароў Поўначы прыехалі на Поўдзень, у якасці місіянераў, настаўнікаў, прадпрымальнікаў і палітыкаў; варожыя элементы называлі іх "Сакваяжнікі". Перабудова чугунікі была асноўная задачай, але з-за біжавога краху 1873 года так і не была выканана. Радыкалы, якія былі незадаволіны адмоўным стаўленнем Джонсана да палітыкі Рэканструкцыі, зрабілі імпічмэнт Джонсану, але гэтая акцыя праваліся з-за аднаго голоса ў Сенаце.
Прэзідэнт Уліс Грант падтрымліваў Радыкальныю Рэканструкцыю і здзяйсняў абарону Афраамерыканцаў на Поўдні праз Праваабарончыя акты. Грант разграміў Ку-клус-клан, але не здолеў устраніць нарастаючую напружанасць унутры Рэспубліканскай партыі паміж "Сакваяжнікамі" і "Скалавагамі" (карэнныя белыя жыхары Поўдня). Тым часам самазванныя кансерватары (у цесным супрацоўніцтве з Дэмакратычнай партыяй) стаялі ў апазыцыі рэспубліканскаму кіраванню. Яны крытыкавалі, шырока распаўсюджаную карупцыю сярод сакваяжнікаў і празмерныя дзяржаўныя траты і вялікія падаткаў.
Рэканструкцыя абгаворвалася яшчэ пад час вайны, а афіцыйна яна пачалася пасля выдання Пракламацыі аб вызваленні рабоў 1 студзеня 1863 года. Палітыка Рэканструкцыі была здзейснена пасля таго, як рабаўладальніцкі Поўдзень апынуўся пад уладай федэральнага войска.
Дудзічы (Калінкавіцкі раён)
Ду́дзічы (, Дудичи) — аграгарадок у Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 7 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Калінкавічы, за 129 км ад Гомеля , каля аўтамабільнай дарогі. У напрамку на поўнач ад Дудзічаў працякае рака Ненач.
Бітва за Самару (2004)
Бітва за Самару — ваенная аперацыя амерыканскіх і ўрадавых іракскіх сіл, мэтай якой было ўзяцце пад кантроль аднаго з цэнтраў паўстанцкай дзейнасці ў краіне ў горадзе Самара. Гэты эпізод Іракскай вайны стаў пачаткам у серыі ваенных аперацый па вызваленню гарадоў Эр-Рамадзі і Фалуджа ад сіл іракскага супраціву. Пасля трох дзён баёў у кастрычніку 2004 года пяцітысячная групоўка кааліцыйных войск цалкам авалодала горадам Самара.
Усё пачалося ў верасні, калі вяліся перамовы па перадачы кіравання горадам гарадскому савету. Аднак да канца месяца ў горад праніклі паўстанцы, (некаторыя звязаны з Аль-Каідай) і той перайшоў пад кантроль іракскіх партызан. Баевікі пад кіраўніцтвам Абу Мусаб аз-Заркаві сталі наводзіць у горадзе свае парадкі. Пачасціліся напады на амерыканскія і іракскія войскі ў ваколіцах горада. Камандаванне ЗША вырашыла ўзяць пад кантроль горад для далейшага кідка на Фалуджу.
Да раніцы 1 кастрычніка 36-ы батальён урадавых камандас узяў пад кантроль Мячэць аль-Аскары, захапіўшы 25 баевікоў і выявіўшы схованкі са зброяй. Іншая частка іракскіх войскаў захапіла Вялікую мячэць у Самары — каштоўны гістарычны і культурны помнік.
Канстанцін Міхайлавіч Верамейчык
Канстанцін Міхайлавіч Вераме́йчык (, Кастрама, Расія — ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1966).
Бітва за Самару (2004)
У той жа дзень іракскія войскі ўзялі пад кантроль галоўны мост праз раку Тыгр. Агнявую падтрымку яны атрымалі ад танкаў М1 «Абрамс» і браневікоў M2 «Брэдлі», што былі накіраваны на захоп буйных урадавых і паліцэйскіх будынкаў. Пасля першага дня баёў у выніку цяжкіх вулічных сутыкненняў амерыканскія сілы і іракцы кантралявалі каля паловы горада. Баі працягваліся яшчэ два дні, перш чым увесь горад быў зачышчаны.
Канстанцін Міхайлавіч Верамейчык
Біяграфія
Сцэнічную дзейнасць пачаў у 1930 годзе ў самадзейнасці. З 1935 года ў тэатрах Кастрамы і Бранска. З 1946 года ў тэатры імя Я. Купалы, у 1947—1954 і 1957—1973 гадах у Рускім драматычным тэатры БССР, у 1955—1957 гадах у Беларускім тэатры юнага гледача.
Творчасць
Характарны акцёр. Выконваў пераважна эпізадычныя ролі. Створаныя ім вобразы вызначаліся яскравасцю і акрэсленасцю: Кукушкін, Палойка («Брэсцкая крэпасць», «Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Радзіёнаў («» паводле ), Усцін («Узнятая цаліна» паводле М. Шолахава), Пётр («» Л. Талстога), Прытыкін («Варвары» М. Горкага), Мітрафанаў («Барабаншчыца» А. Салынскага), Менас («» У. Шэкспіра) і інш.
Бітва за Самару (2004)
Каля 90 схованак са зброяй было выяўлена ў ходзе аперацыі.
Пасля захопу горада амерыканцы выдаткавалі дзясяткі мільёнаў на аднаўленне разбуранай інфраструктуры, умацаванне сіл мясцовай паліцыі, гарантаванне бяспекі. Тым не менш у лютым 2006 года адбыўся тэракт у мячэці Аль-Аскары.
Парламенцкія выбары ў Туркменістане (2004)
Парламенцкія выбары ў Туркменістане — парламенцкія выбары ў Туркменістане, якія прайшлі 19 снежня 2004 г., а давыбары ў 7 акругах прайшлі 9 студзеня 2005 г.
Адзінай палітычнай сілай, якая ўдзельнічала ў выбарах была экс-камуністычная адзіная легальная Дэмакратычная партыя Туркменістана, якая прапанавала 131 кандыдата ў 50 аднамандатных акругах. Ні адзін з міжнародных назіральнікаў ад АБСЕ па Цэнтральнай Азіі не быў запрошаны.
Парэцкі сельсавет
Назву Парэ́цкі сельсавет маюць:
Капліца Святой Тройцы (Люблін)
Капліца Святой Тройцы (Kaplica Trójcy Świętej) — каталіцкая капліца на дзяцінцы Люблінскага замка. Роспісы капліцы — унікальны помнік манументальнага мастацтва Польшчы і Вялікага Княства Літоўскага, адзіны захаваны з некалькіх візантыйска-рускіх роспісаў, створаных па загаду Ягайлы ў пач. XV ст. Замкавая капліца ў Любліне ўключана ў спіс Еўрапейскай культурнай спадчыны. У 2011 годзе часопіс National Geographic назваў яе адным з сямі цудаў Польшчы.
Гісторыя
Капліца была пабудавана як замкавы касцёл, верагодна, да 1327 года, бо ў гэтым годзе яна ўжо была часткай замка. У 14 ст. быў аднаяруснай пабудовай з крыптай (прызначалася для пахаванняў). Меў квадратны неф, да якога далучаны прамавугольны прэсбітэрый з трохграннай апсідай.
У 1407 годзе па загадзе Ягайлы перабудавана ў гатычным стылі як двухярусны касцёл. У тым жа годзе член гарадскога савета Любліна заплаціў велізарную на той час суму ў дзевяць мер срэбра за работы ў капліцы. Капліцу распісвалі некалькі майстроў, якімі кіраваў, як сведчыць кцітарскі вопіс, вопытны майстар Андрэй, які доўгі час працаваў пры двары Ягайлы і быў знаёмы не толькі з візантыйскім, але і з заходнееўрапейскім мастацтвам. Праца над роспісам была скончана 10 жніўня 1418 г., у дзень Святога Лаўрэнція. У іншых надпісах упамінаюцца таксама майстры Кірыла і Юшка.
У выніку шматлікіх ваенных дзеянняў, Люблінскі замак быў часткова разбураны. У пачатку 19 ст. касцёл ператвораны ў турэмную капліцу, пры гэтым звонку і ўнутры ён быў атынкаваны.
У 1899 годзе роспісы пад пластом вапнавай тынкоўкі былі выпадкова выяўлена мастаком Юзафам Смалінскім. Па загадзе Мікалая II Імператарскай Археалагічнай камісіяй пачаліся работы па іх аднаўленні і рэстаўрацыі.
З-за працяглага перыяду ваенных дзеянняў і рэвалюцый, аднаўленчыя і рэстаўрацыйныя работы зацягнуліся на цэлае стагоддзе да 1997 г., хоць пласты тынкоўкі былі зняты і нават частковая рэстаўрацыя роспісаў была праведзена яшчэ ў 1923 годзе. Падмуркі капліцы ўмацаваны бетонам, а скляпенні — стальнымі канструкцыямі і вуглевалакном.
Архітэктура
Капліца ўяўляе сабой аднаапсіднае збудаванне, у цэнтры якога ўзвышаецца гранёны слуп, які падтрымлівае гатычныя зорчатыя нервюрныя скляпенні. Звонку касцёл умацаваны контфорсамі. Мае стромкі двухсхільны дах, які абапіраўся на прыступкавыя франтоны, перабудаваныя ў сярэдзіне 17 ст., калі быў узведзены шчыт у стылі люблінскага рэнесансу. Уваход аформлены рэнесансным парталам 16 ст.
Фрэскі
Плоскасці сцен асноўнага аб'ёму храма, апсіды, слупа-апоры, нервюрныя гатычныя скляпенні распісаны сюжэтнымі кампазіцыямі і арнаментальнымі матывамі. І кампазіцыя, і каляровае рашэнне фрэскавага цыкла амаль цалкам захаваліся да нашых дзён. Польскія навукоўцы, даследчыкі гэтых фрэсак, пацвяржаюць, што моўныя асаблівасці тэхнікі і стылю роспісаў сведчаць пра паходжанне майстра з Беларусі.
Для фрэскавага роспісу выкарыстаны біблейскія і евангельскія сюжэты, шырокае адлюстраванне атрымалі вобразы святых і прарокаў. Паасобныя сцэны ў асноўным размешчаны, як і ў візантыйска-рускіх храмах, але заўважаюцца і адрозненні. Так, у цэнтры апсіды намаляваны «Страсці Хрыстовы», а традыцыйная для гэтага месца «Еўхарыстыя» перанесена на паўночна-ўсходнюю частку апсіды; адсутнічае кампазіцыя «Страшнага суда», якая адпаведна канону павінна займаць заходнюю сцяну. Прыкладна такая ж творчая трактоўка кананічнай сістэмы роспісаў заўважаецца і ў ранніх беларускіх фрэскавых цыклах, напрыклад у Бельчыцкім Барысаглебскім манастыры XII ст. каля Полацка. Гэта ж з'ява адзначана і ў фрэскавым цыкле, пабудаванай ў 1360—1361 гг.
Сюжэты скампанаваны ў два-пяць ярусаў у выглядзе фрызаў, г.зн. адзін над адным. Першы ніжні ярус уяўляе фрыз, які складаецца з платаў, што нагадваюць тканіну. Размаляваны ён карычнева-чырвонымі фарбамі з цёмна-шэрымі вопісамі мякка задрапіраваных складак. У апсідзе фрыз з платаў аздоблены малюнкам у выглядзе ромбападобнымх фігур, размешчаных у геаметрычнай паслядоўнасці.
Многія сюжэты вельмі падобныя да мініяцюр, як то Страсці Хрыстовы: «Радуйся, цар Іўдзейскі», «Бічаванне», «Пілат абмывае рукі», «Еўхарыстыя», «Тайная вячэра». Майстар не пазбягае рэзкіх высвятленняў, часам супастаўляе адкрыта цёмныя і светлавыя плямы, з дапамогай якіх выяўляе форму прадметаў, фігур, прасторы. Энергічна і ўпэўнена паўзверх каранацыі пакладзены блікі.
Фрэскі ў прэсбітэрыі захавалі сваю першапачатковую гаму чырвона-карчыневых, ружаватых, сіне-блакітных і зялёных колераў. Пейзаж і архітэктурныя кулісы дадзены ў цёплый вохрыста-карычневай гаме з чырвона-карчыневымі вопісамі. На твары па вахрэнню пакладзены цені з прабеламі і мазкамі. Графічны пачатак у фрэсках алатара выяўлены значна мацней, чым у астатніх фрэсках. Манера выканання збліжае іх з мініяцюрай.
Фрэскі паўночнай сцяны, захоўваючы ў сваёй аснове тыя ж жывапісныя і стылістычныя прыёмы, усё ж некалькі адрозніваюцца прынцыпамі пабудовы кампазіцыі. Тут ужо адчуваецца рука майстра іншай вывучкі. Архітэктурныя кулісы і пейзаж дадзены вельмі скупа, лаканічна.
Вялікая ўвага звернута на пластыку форм і твараў, якія вызначаюцца маляўнічай лепкай. Сакавітыя энергічная бялільныя блікі, пакладзеныя паверх зеленаватага вахрэння, ствараюць форму, надаюць ёй рэльеф. Авал твараў страчвае вытанчанасць, характэрную для візантыйскага мастацтва, і набывае больш прастанародны характар (вялікія галовы, прыземістыя фігуры).
Роспісы алтарнай перагародкі блізкія фрэскам паўночнай сцяны: тая ж нешматслоўнасць у архітэктурных кулісах, тыя ж ляшчадныя горкі ў кампазіцыях «Дэісус» і «Сашэсце ў пекла». Аднак некаторыя кампазіцыі, як «Архангел з мярылам» ці «Багародзіца на троне», у верхнім рэгістры набліжаюцца па манеры выканання да алтарных фрэсак.
Каларыстычная гама фрэсак паўночнай сцяны і алтарнай перагародкі будуецца на спалучэнні вохрыстых, карычневых, чырванаватых, ружовых, сініх і зялёных колераў. Вопісы фігур і твараў робяцца карычнева-чырвоным контурам, архітэктурныя кулісы і ляшчадныя горкі — вохрыста-карычневыя. Прапрацоўка адзення дадзена цёмнымі сухаватымі, амаль графічнымі вопісамі, не рытмічнымі складкамі.
Фрэскі на паўднёвай і паўднёва-заходняй сценах утвараюць адну замкнёную групу. Тут майстар звяртаецца да складаных і дэталёва прапрацаваных архітэктурных куліс, вэлюмаў, перакінутых паверх будынкаў, ляшчадных горак («Успенне Іаана», «Смерць Паўла», «Хрыстос у доме Сімяона» і інш.). Фігуры крыху застылыя, прыземістыя, іх рухам уласціва вуглаватасць. Галовы вялікія, рысы твараў даволі буйныя. Кантраст светлага і цёмнага тут падкрэсліваецца мацней, чым на паўночнай сцяне. Твары напісаны па зялёнаму санкіру амаль чыстай вохрай з невялікай прапрацоўкай і падрумянкай. На фрэсках паўднёвай і паўднёва-заходняй сцен ужо няма тых сакавітых і свабодных бялільных мазкоў і блікаў, якія характэрны для роспісу паўночнай сцяны.
Фрэскавы цыкл капліцы ў Любліне, які ў сваёй аснове ўзыходзіць да візантыйска-рускіх традыцый, адлюстроўвае і шэраг новых мастацкіх з'яў. Роспісы хоць і не пазбаўлены таго вытанчанага спірытуалістычнага пачатку, які быў так характэрны для мастацтва Візантыі, але ў іх адчуваецца ўплыў як протарэнесансу, так і готыкі. У фрэскі пранікаюць элементы фальклору, уводзяцца прадметы побыту, персанажы асобных кампазіцый («Хрыстос у доме Сімяона») адрозніваюцца простанароднасцю тыпажу.
Нягледзячы на стылістычную разнастайнасць мастацкіх прыёмаў, у цэлым фрэскавы цыкл вельмі маляўнічы і стварае ўражанне адзінай стройнай дэкаратыўнай сістэмы.
Кілішак (род грыбоў)
Кілі́шак (Cyathus) — род базідыяльных грыбоў сямейства гняздоўкавых.
Апісанне
Маладыя пладовыя целы акруглыя вышынёю да 1,6 см, шырынёй да 1 см, прыкрытыя зверху аднаслойнай абалонкай (эпіфрагмай), спелыя — шырокакубкападобныя, з зубчастым краем. Перыдый (абалонка споранашэння) трохслойны, звонку рыжы ці цёмна-карычневы, лямцавы, унутры падоўжана-баразнаваты, свінцова-шэры да чорнага (кілішак паласаты) ці роўны, свінцовы або карычневы, светла-вохрысты звонку (кілішак Ола). Перыдыёлі — кавалкі глебы (унутранай часткі пладовага цела) — шматлікія, лінза- ці чачавіцападобныя, серабрыста-карычневыя, шэрыя або амаль чорныя, прымацаваны да перыдыю белым шнурам. Споры шара-, яйца- і эліпсападобныя, гладкія, бясколерныя.
Арэал
Вядомы некалькі дзясяткаў відаў, пашыраных пераважна ў тропіках і субтропіках зямнога шара. На Беларусі выяўлены 2 віды: і. Сапратрофы. Растуць у лясах, садах на гнілой драўніне, раслінных рэштках, радзей на глебе і гноі.
Значэнне
Неядомыя.
Красная Ніва (Калінкавіцкі раён)
Кра́сная Ні́ва (, Красная Нива) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Муравейніца
Мураве́йніца (, Муравейница) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Аздамічы
Азда́мічы (, Оздамичи) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Рамельскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца 70 км у напрамку на паўночны ўсход ад Століна, за 315 км ад Брэста, за 4 км на захад ад Цераблічаў, за 4 км на поўдзень ад Альгомля, на левым беразе ракі Маства.
Гісторыя
Каля вёскі, на поўдні-паўднёвым-захадзе, каля ракі Сцвіга, ёсць рэшткі стаянак людзей сярэдневяковага перыяда, перыяда бронзавага веку, неаліту.
Першы ўспамін пра Аздамічы адносіцца да 1509 года. Уладар Турава — Канстанцін Астрожскі — падарыў Турава-Пінскаму епіскапу Арсеню дзве вёсачкі, каля Гарадка — Аздамічы і Альгомель. Гэты год і з’яўляецца датай узнікнення вёскі. З 1566 па 1793 гады вёска ўваходзіла ў склад Пінскага павету Берасцейскага ваеводства Вялікага Княства Літоўскага.
З 1921 па 1939 гады — у складзе Столінскага павета Палесскага ваяводства Польшчы. З 4 снежня 1939 па 8 студзеня 1954 года — у Давыд-Гарадоцкім раёне Пінскай вобласці БССР. У 1954 годзе Давыд-Гарадоцкі раён перайшоў у склад павялічанай Брэсцкай вобласці. З 1961 года і дагэтуль — у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. З 12 кастрычніка 1940 года па 4 мая 1981 года Аздамічы былі цэнтрам сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы маюцца свая пошта, пункт медычнай дапамогі, 3 магазіны, бібліятэка, царква. Арганізаваны міні-рынак для гандлю, які працуе кожную суботу
Царква ХВЕ
Евангельская царква існуе з кастрычніка 2001 года, доўгі час мясціліся у старой вясковай хаце. У 2014 годзе быў узведзены новы будынак царквы на выездзе з вёскі у кірунку Альгомеля. Станам на 2019 год, святаром з’яўляецца Павел Флар’яновіч.
Школа
Школа вядома з 1863 года. У той час тут адным з першых стварылі народнае вучылішча з перыядам навучання ў два гады. У 1888 годзе ў вучылішчы навучаўся 31 вучань. У выніку ўвахода Аздамічаў у склад Польшчы школа атрымала новае жыццё. На пачатку 1930-х гадоў была адкрыта пачатковая чатырохкласная школа з перыядам навучання ў сем гадоў, пабудаваны школьны будынак і дзве кватэры для настаўнікаў. Новая школа мела два класы і настаўніцкую. Пад час Другой сусветнай вайны, а таксама да восені 1945 года школа не працавала. У той час яна стала сямігадовай. Першы выпуск сямігадовай школы адбыўся у 1952 годзе. З 1962 года школа стала васьмігадовай, а у 1966 годзе адбыўся першы выпуск сярэдняй школы. Будынак новай цаглянай двухпавярховай школы адкрылі ў 1986 годзе. З 2015 года ў ім месціцца і дзіцячы сад, які дагэтуль быў у будынку старой школы. З 2002 года дырэктар школы — Анатоль Іванавіч Мікуліч.
Сітня
Сі́тня (, Ситня) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Да 20 лютага 1975 года ўваходзіла ў склад Сіродскага сельсавета.
Базіліка Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Сандамір)
Базіліка Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Bazylika katedralna Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) — каталіцкі касцёл у гарадзе Сандамір, Польшча.
Гісторыя
Самая ранняя згадка пра храм, заснаваны Баляславам III Крывавустым, верагодна, каля 1120 года, сустракаецца ў буле Папы Яўгена III пад 1148 годам.
Гатычны касцёл у Сандаміры ўзведзены каля 1360 года і пашыраны ў першай палове XV ст. Барочны фасад храма датуецца 1670 годам. У 1708—1776 гадах у стылі барока быў перароблены і інтэр'ер хрма. У канцы XIX стагоддзя сабор быў абноўлены пад кіраўніцтвам кс. Я. Каршніцкага (прыватнасці быў абліцавальны цэглай фасад). З 1818 года — кафедральны сабор, з 1960 — малая базіліка.
Фрэскі
Фрэскавы цыкл Сандамірскага сабора створаны ў 1430-я гады, але цалкам паноўлены ў 1932—1934 гг., у наш час дазваляе гаварыць толькі аб іконаграфічных прыёмах мастакоў-манументалістаў першай паловы XV ст. Фрэскі апісаны Юзафам Ракошным і Ф. Каперай, якія засведчылі, што роспіс паходзіць з часоў Ягайлы. Фрэскі былі выўлены ў 1887 г. падчас рэстаўрацыі сабора архітэктарам, які сфатаграфаваў іх і зрабіў апісанне.
Фрэскі захаваліся ў паўночнай частцы прэсбітэрыя і падзелены па вертыкалі на чатыры рэгістры-паясы. Сюжэты належаць да хрысталагічнага цыкла «Страсці Хрыстовы»: «Абмыванне ног», «Суд Пілата», «Тайная вячэра», «Пацалунак Іуды», «Уезд у Іерусалім» і інш.
Аднак да таго часу, пакуль з фрэсак не будуць выдалены напластаванні больш позніх часоў, дакладнага ўяўлення аб узроўні майстэрства і стылі фрэсак скласці амаль немагчыма.
Арас
Ара́с (Arras, Aro, Atrecht, у старажытнасці Atrebate, або Atrebatae, Nemetacum, Nemetocenna, Atrebates) — галоўны горад французскага дэпартамента Па-дэ-Кале і былой правінцыі Артуа. Знаходзіцца ў рэгіёне О-дэ-Франс, акруга Арас, адносіцца да кантонаў Арас-Нор, Арас-Сюд і Арас-Уэст.
Насельніцтва (2011) — 41 322 чалавека.
Гісторыя
Неметацэна (Nemetocenna) у старажытнасці быў галоўным горад атрэбатаў у бельгійскай Галіі, пазней называўся Atrebati. Неметацэна займала ўжо значнае месца ў часы Цэзара, які размяшчаўся тут на зімовых кватэрах. Атыла разбурыў яго ў 451 г., а нарманы — у 880 годзе. Разам з графствам Артуа горад дастаўся герцагам бургундскім, якія мелі тут багаты двор. Пасля смерці Карла Смелага ў 1477 годзе Арас быў захоплены войскамі французскага караля Людовіка XI і спустошаны. Пасля таго як ўспыхнула паўстання, кароль загадаў разбурыць гарадскія сцены і пераназваць горад ва Франшыз (Franchise). У 1482 годзе ў Арасе быў заключаны дагавор паміж Людовікам XI і эрцгерцагам Аўстрыі Максіміліянам, які завяршыў вайну за бургундскую спадчыну і замацаваў Артуа за Францыяй. У 1493 годзе Карл VIII, які рыхтаваўся да вайны з Неапалем перадаў горад Габсбургам разам з іншымі спрэчнымі тэрыторыямі.
Арас заставаўся ўладаннем Габсбургаў да таго часу, пакуль не заняў яго Людовік XIII у 1640 годзе, пасля працяглай аблогі. Спроба завалодаць горадам, зробленая іспанцамі падчас мецяжу прынца Кандэ ў 1654 г., не ўдалася з прычыны перамогі Цюрэна 24 жніўня. Паводле Пірэнейскага міру 1659 г. Арас застаўся за Францыяй. Знакамітыя «Лініі Араса» ў кірунку да Бушэні на Шэльдзе Мальбара перайшоў 5 жніўня 1711 г.
Падчас Першай сусветнай вайны Арас знаходзіўся на лініі фронту, стаў месцам кровапралітных пазіцыйных баёў і ваенных аперацый, у тым ліку Бітвы пры Арасе.
Славутасці
Цытадэль, як і іншыя ўмацаванні горада, палепшана і часткай дабудавана Вабанам.
У цэнтры горада знаходзяцца дзве буйных плошчы — Вялікая плошча (Grande Place) і Плошча герояў (Place des Héros). Іх акружаюць будынкі, галоўным чынам адноўленыя пасля разбурэнняў Першай сусветнай вайны. Найбольш характэрнымі будынкамі з’яўляецца ратуша ў гатычным стылі, пабудаваная каля 1510 г., — адна з найпрыгожых у Паўночнай Францыі, з бефруа — чатырохвугольнай вежай, узведзенай у 1554 г., вышынёй у 75 м і ўпрыгожанай на вяршыні герцагскай каронай, на якой стаіць велізарны леў, а таксама пабудаваны ў 1755—1833 г. Кафедральны сабор змяшанага стылю. Арыгінальны Кафедральны сабор Араса, пабудаваны паміж 1030 і 1396 гадамі, быў разбураны падчас Вялікай французскай рэвалюцыі.
У наш час Кафедральны сабор з’яўляецца галоўнай царквой абацтва Сен-Вааст, у якім таксама размяшчаюцца семінарыя, музей і бібліятэка.
Два аб’екта ў Арасе ўключаны ў колькасць помнікаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА — бефруа (2005 год) у складзе групы бефруа гарадоў Францыі і Бельгіі і цытадэль (2008 год) у складзе групы ўмацаванняў Вабана.
Горад значна пацярпеў падчас Першай сусветнай вайны, калі ён знаходзіўся ўсяго ў дзесяці кіламетрах ад лініі фронту.
Культура і адукацыя
У Арасе знаходзяцца ўніверсітэт, мастацка-рамеснае вучылішча, бібліятэка з 40000 тамоў і 1100 рукапісаў, прыродазнаўча-навуковы кабінет, мастацкі музей і батанічны сад.
Эканоміка
Нароўні з фабрычнай вытворчасцю карунак і трубак, горад займаецца вытворчасцю алеяў і бураковага цукру і іншымі галінамі прамысловасці; вядзе таксама гандаль, пераважна збожжавым хлебам, віном, алеем і вуглем. Горад з’яўляецца важным турыстычным цэнтрам.
Дэмаграфія
Дынаміка колькасці насельніцтва, чал.
Структура занятасці насельніцтва:
Узровень беспрацоўя (2011) — 19,9 % (Францыя ў цэлым — 12,8 %, дэпартамент Па-дэ-Кале — 16,2 %).
Сярэднегадавы даход на 1 чалавека, еўра (2011) — 20 717 (Францыя ў цэлым — 25 140, дэпартамент Па-дэ-Кале — 20 511).
Рыжская ваенная акруга
Рыжская ваенная акруга – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў жніўні 1864 годзе згодна з Загадам №228. У яе ўваходзіла тэрыторыі Ліфляндскай, Эстляндскай і Курляндскай губерняў.
Калчак (значэнні)
Калча́к — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Васіль Віктаравіч Воінкаў
Васіль Віктаравіч Воінкаў (, Тбілісі — ) — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1968).
Біяграфія
Творчую дзейнасць пачаў у Сухумі. З 1932 года ў Рускім драматычным тэатры БССР.
Члены Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1947 года.
Творчасць
Майстар псіхалагічна дакладнага раскрыцця характараў персанажаў, ствараў каларытным эпізадычным вобразы: Міхей, Гарнец («Галоўная стаўка», «Дзеля жыцця» К. Губарэвіча), Фірс («Вішнёвы сад» А. Чэхава), Трубач, Галавасцікаў, Бяссеменаў («», «Варвары», «» М. Горкага), Князь Турэнін («» А. К. Талстога), Аргон («» Мальера), Бернарда («» Лопэ дэ Вэгі) і інш.
Франсуа-Ксаўе Фабр
Франсуа-Ксаўе Фабр (François-Xavier-Pascal Fabre, барон,, Манпелье — , там жа) — французскі гістарычны жывапісец, паслядоўнік акадэмічнай манеры Жака Луі Давіда, стваральнік музея Фабра ў Манпелье.
Біяграфія
Вучань спачатку Гіёма Кусту, а потым Давіда, атрымаўшы 1787 годзе ад Парыжскай акадэміі мастацтваў вялікую, так званую рымскую, прэмію за карціну «Забойства дзяцей Седэкіі», быў адпраўлены ў Рым у якасці стыпендыята акадэміі.
Адсюль з-за цяжкасцей, якія ўзніклі паміж французскім канвентам і папскім урадам, ён у 1793 г. перабраўся ў Неапаль, дзе прабыў каля года; пасяліўшыся пасля гэтага ў Фларэнцыі, пісаў там гістарычныя карціны, але больш за ўсё пейзажы, пасябраваў з паэтам Віторыа Альф'еры, блізка сышоўся з яго грамадзянскай жонкай, графіняй Олбані, (удавой апошняга Сцюарта) і быў зроблены прафесарам акадэміі. Графіня перад сваёй смерцю (у 1824 г.) завяшчала яму ўвесь свой стан.
Фабр узвёў помнік сваёй дабрадзейцы, ахвяраваў гораду Фларэнцыі рукапісы Альф’еры, якія дасталіся ад яе, і ў 1826 г. вярнуўся на радзіму, у Манпелье, з багатай калекцыяй мастацкіх прадметаў і бібліятэкай, сабранымі ў Італіі. Яны былі прынесены ім у дар гэтаму гораду і склалі асобны музей Фабра, утрыманне і папаўненне якога мастак забяспечыў значным капіталам.
Акрамя таго, ён заснаваў у Манпелье мастацкае вучылішча, пра якое, як і пра музей, не пераставаў клапаціцца да канца свайго жыцця. За гэтыя заслугі Фабр у 1830 г. быў узведзены ў баронскую годнасць.
Большасць яго твораў — гістарычных карцін і партрэтаў — знаходзіцца ў згаданым музеі, але яны сустракаюцца таксама і ў музеях Ліёна, Нанта і Нарбоны; у Луўрскім музеі ёсць яго карціна «Неапталем і Уліс адымаюць у Філактэта стрэлы Уліса».
Смаглаў
Сма́глаў (, Смаглов) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Дудзіцкага сельсавета, да 15 студзеня 1996 года — у склад Гарочыцкага сельсавета.
Смалянка (Калінкавіцкі раён)
Смаля́нка (, Смолянка) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Таран Кілэм
Біяграфія
Яго кінадэбют адбыўся ў 1994 годзе ў карціне.
Смалянка (Калінкавіцкі раён)
Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Дудзіцкага сельсавета, да 15 студзеня 1996 года — у склад Гарочыцкага сельсавета.
Таран Кілэм
Біяграфія
Калі яму споўнілася дзевятнаццаць гадоў, ён стаў самым юным рэзідэнтам праекта «Вар’яцкае тэлебачанне» (Mad TV).
Асабістае жыццё
8 верасня 2012 года Таран Кілэм і канадская акцёрка афіцыйна аформілі свае адносіны ў Каліфорніі. 14 траўня 2009 года ў іх нарадзілася дачка Шаэлін Кадо. Другая дачка Джаніта народзілася 4 студзеня 2015 года.
Дом Козінай
Гісторыя
Пабудаваны як даходны дом у 1890-я гады па адрасе Пецярбургскі завулак, 8 — рог Пецярбурскага завулка і Міхайлаўскай вуліцы, даходны дом Козінай Алены Сямёнаўны. У 1905 годзе на гэтым будынку былі размешчаны кулямёты, з якіх расстрэльвалі ўдзельнікаў дэманстрацыі, якія беглі з Прывакзальнай плошчы (Курлоўскі расстрэл). Не пазней за 1913 год — дом Эйсымонта. У 1913 годзе ў будынак пераязджае Аляксееўская прыватная жаночая гімназія Елізаветы Дзмітрыеўны Рэйман. Быў надбудаваны чацвёрты паверх, змененая планіроўка. Тут жа месціліся ўпраўленне чацвёртай паліцэйскай часці горада. У 1923 годзе ў будынку адкрылася сярэдняя ўзорная чыгуначная школа № 25. Пазней ёй было прысвоенае імя Аляксандра Чарвякова. Пазней у будынку быў размешчаны камітэт па адукацыі Мінгарвыканкаму. Цяпер у доме месціцца.
Архітэктура
Аляксееўская жаночая гімназія ўяўляе цагляны трапецападобны чатырохпавярховы будынак з двума уваходамі — з боку галоўнага і дваровага фасадаў. Галоўны фасад вылучаны цэнтральным рызалітам і бакавымі зрэзанымі вугламі з трохвугольным атыкамі, якія маюць паўцыркульныя завяршэнні ў цэнтры. Фасады насычаныя дэкаратыўнымі дэталямі, выкананымі цаглянай муроўкай. Асобныя ляпныя элементы, як, напрыклад, руставаныя пілястры, капітэлі, ліштвы акон, карнізы, картушы і інш. былі пакрытыя белай тынкоўкай. Уваход з боку вул. Кірава вылучаны трохвугольным франтонам са стылізаваным арачным завяршэннем. Па перыметры будынка, паміж трэцім і чацвёртым паверхамі, праходзіць аркатурны фрыз, які быў размаляваны фрэскамі (не захаваліся).
Гімназія ўзведзена з адкрытай, неатынкаванай цэглы, таму адначасова адносіцца да так званага «цаглянага стылю», дзе кладка выкарыстоўвалася як канструкцыйны і адначасова дэкаратыўны матэрыял. Жывапіснасць гэтаму будынку надавалі кантрасныя суадносіны колеравай гамы фасадаў: чырвоная цэгла і асобныя ляпныя дэталі, пакрытыя белай тынкоўкай (капітэлі пілястраў, карнізныя паяскі, ляпныя ўстаўкі на франтоне галоўнага ўвахода, акантаванае лісцё на замкавых камянях акон і інш.).
Маскоўская ваенная акруга (Расійская імперыя)
Маскоўская ваенная акруга – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў жніўні 1864 годзе згодна з Загадам №228. Першапачаткова ў яе ўваходзілі Маскоўская, Цвярская, Яраслаўская, Валагодская, Уладзімірская, Ніжагародская, Смаленская, Калужская, Тульская, Разанская і Тамбоўская губерні.
Склад
У склад акругі па стану на першую палову 1914 уваходзілі:
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Белагруда)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла — каталіцкі храм у вёсцы Белагруда Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вёскі, на высокім беразе р. Дзітва. Пабудаваны ў 1900—05 г. з цэглы на месцы драўлянага храма. Дзейнічае.
Гісторыя
Касцёл пад тытулам св. Міхала Арханёла быў заснаваны тут у 1609 годзе па фундацыі віцебскага ваяводы Яна Завішы пасля яго навяртання з кальвінізму. Драўляную святыню пабудавалі на маляўнічым пагорку на левым беразе ракі Дзітвы. З часам вакол касцёла ўтварыліся могілкі.
Апошні драўляны касцёл быў пабудаваны ў 1703 годзе у стылі барока на сродкі шляхціча Шэмета, дзедзіца Дзітвы. Уваход на касцёльны ўчастак, абнесены бутавай агароджай, пазначала трохпралётная каменная брама, над якой узвышалася драўляная двух’ярусная чацверыковая вежа-званіца.
Раней да парафіі належалі капліцы ў Вялікім Ольжаве, Дайнове, Данеўшчыне, Дзітве Шэметаўскай, Мядзеўшчыне. Дзейнічаў у парафіі і шпіталь, фундаваны князёўнай Радзівіл, падкаморыяй літоўскай.
Касцёл св. Міхала дзейнічаў увесь час, нават калі тагачасны пробашч кс. Стэфан Гародка быў арыштаваны і зняволены, парафіяне прыходзілі ў свой касцёл, маліліся, спявалі. З пачатку 1960-х пробашчам тут быў а. Казімір Шаняўскі. У 1970-я касцёл у Белагрудзе быў залічаны да помнікаў архітэктуры.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неараманскага стылю. Манументальны храм збудаваны з жоўтай вонкавай цэглы паводле канона трохнефавай дзвюхвежавай базілікі, з трансептам і пяціграннай апсідай, да якой прымыкае складаная сістэма аб’ёмаў сакрыстый. Галоўны фасад пад трохвугольным франтонам фланкаваны чатырох’яруснымі тэлескапічнымі вежамі-званіцамі, увенчанымі гранёнымі спічакамі з люкарнамі. Шматаб'ёмная прасторавая кампазіцыя мае дынамічнае нарастанне ад нізкіх сакрысцій, гранёнай апсіды, крылаў трансепта да яе вертыкальных дамінантаў — дзвюх вежаў з шатровымі завяршэннямі. Крылы трансепта і апсіда паніжаны да ўзроўню бакавых нефаў, усе аб’ёмы накрыты двухcхільнымі (над апсідай і сакрыстыямі з вальмамі) бляшанымі дахамі. Уваход на галоўным фасадзе вылучаны высокім парталам, акном-ружай, галерэяй. Над алтарным франтонам узведзена стромкая сігнатурка.
Гаробчанка
Гаробчанка — прозвішча.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Белагруда)
Архітэктура
Цаглянай муроўкай выкананы элементы архітэктурнага дэкору: лапаткі, аркатурныя фрызы, ліштвы адзіночных і здвоеных арачных аконных праёмаў, профілі і раскрапоўкі.
Інтэр'ер
Унутраная прастора перакрыта цыліндрычнымі скляпеннямі з падпружнымі аркамі і люнетамі, упрыгожанымі фрэскавай арнаментальнай размалёўкай. Інтэр’ер, падзелены трыма парамі калон на тры навы і перакрыты сістэмай крыжастых скляпенняў на падпружных арках, упрыгожваюць пяць алтароў.
У завяршэнні нефа — манументальны шматкалонны галоўны двухярусны алтар, вырашаны накшталт курданёра ў неараманскім стылі. Першы ярус трыфорыумны. У яго цэнтры знаходзіцца абраз Маці Божай Міласэрнасці (вядомы з канца XVIII ст., памеры 130 х 86 см, лічыцца цудадзейным), упрыгожаны шматлікімі вотамі. Гэта копія выявы Багародзіцы канца XV ст. з Вастрабрамскай капліцы ў касцёле Св. Тэрэзы ў Вільні. У нішах размешчаны фігуры св. Мікалая (злева) і св. Казіміра (справа). Над першым ярусам усталяваны чатыры фігуры анёлаў і чатырохкалонны партал вакол надалтарнага акна-люкарны.
Іншыя алтары па сваёй архітэктурнай стылістыцы падобныя на галоўны. Левы бакавы алтар прысвечаны Божай міласэрнасці, правы – св. Міхалу Арханёлу (абраз мае рысы мадэрну). У капліцах, зробленых у крылах трансепта, змешчаны яшчэ два алтары: злева – св. Юзафа, справа – Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса. Унутраная прастора касцёла (асабліва скляпенні) размалявана раслінным арнаментам у стылі мадэрн.
Званіца
За касцёлам, сярод могілак, захавалася драўляная двух’ярусная брама-званіца ад комплексу папярэдняга драўлянага храма. Яна ўяўляе сабой двух’яруснае (меншы чацвярык на большым) збудаванне пад чатырохсхільным чарапічным дахам.
Юшкі (Калінкавіцкі раён)
Юшкі́ (, Юшки) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дудзіцкага сельсавета.
Суд (п’еса)
П'еса была апублікавана ў 1925 годзе Беларускім выдавецкім таварыствам у Вільні.
Гісторыя
У пачатку 1920-х гадоў Галубок разам са сваёй трупай працаваў у Беларускім рабочым клубе. Тут упершыню была пастаўлена яго аднаактовая камедыя «Суд». У гэтай п'есе на аснове традыцыйнага сюжэта выкрываўся бюракратызм судзейскіх чыноўнікаў.
Сюжэт
Змест твора нескладаны. У селяніна Гарбуза панскі эканом вырваў палову барады і выбіў тры зубы, за што Гарбуз падаў на яго ў суд. Пачынаецца допыт пацярпелых і сведкаў. І хаця віна эканома відавочная, валасны суд прызнае вінаватым самога Гарбуза, якога садзяць на тры дні «ў халодную». У камедыйную плынь твора ўваходзіць сацыяльны аналіз жыцця тагачаснага грамадства, у якім просты чалавек заўсёды асуджаны на несправядлівасць.
Галубок дае сваім персанажам вельмі трапныя і пераканальныя характарыстыкі, шырока ўжываючы прыём кантрасту.
Таксама даследчыкі адзначаюць індывідуалізаваную мову, якая служыць сродкам самахарактарыстыкі персанажаў. У якасці прыкладу ўводны маналог вартаўніка Мірона, багаты на экпрэсіўна і эмацыйна напоўненыя словы.
Пакістанскі манумент
Пакістанскі манумент — нацыянальны мемарыял, знаходзіцца ў Ісламабадзе. Помнік размешчаны ў заходняй частцы Шакарпарыянскіх пагоркаў, займае плошчу 2,8 га. Першы камень у падмурак быў закладзены 25 траўня 2004 года, комплекс быў завершаны да канца 2006, адкрыты 23 сакавіка 2007 года.
Мячэць Фейсала
Мячэць Фейсала (شاہ فیصل مسجد) — нацыянальная мячэць у Ісламабадзе, адна з самых вялікіх мячэцяў у свеце. Мячэць вядомая ў ісламскім свеце дзякуючы сваім памерам, плошчай больш 5 000 м², здольная змясціць 300 000 вернікаў.
Будаўніцтва мячэці пачалося ў 1976 годзе Нацыянальнай Будаўнічай арганізацыяй Пакістана і фінансавалася ўрадам Саудаўскай Аравіі. Кошт праекта склаў больш чым 130 мільёнаў саудаўскіх рыялаў. Кароль Фейсал ібн Абдэль Азіз ас-Сауд вельмі спрыяў фінансаванню будаўніцтва, і пасля яго забойства ў 1975 годзе і мячэць, і дарога, якая вядзе да яе, былі названыя ў яго гонар.
Мячэць была скончаная ў 1986 годзе.
Эдуард Уладзіслававіч Галубок
Эдуард Уладзіслававіч Галубок (псеўданім Э. Горскі; 1906, Мінск — 1943) — беларускі фалькларыст, літаратуразнавец і крытык.
Біяграфія
Сын драматург і рэжысёра Уладзіслава Галубка (1882—1937). Прымаў удзел у Тэатральнай трупе Галубка. Скончыў у 1930 годзе БДУ, у 1934 годзе аспірантуру пры АН БССР. У 1931—1933 гадах у Інстытуце літаратуры і мастацтва, у 1934—1941 гадах малодшы навуковы супрацоўнік аддзела этнаграфіі і фальклору ў Інстытуце гісторыі АН БССР. Пасля арышту бацькі ў 1937 г. застаўся без працы, але праз некаторы час вярнуўся ў інстытут. Падрыхтаваў да абароны дысертацыю па беларускай драматургіі. У 1939 г. знаходзіўся ў складзе навукова-даследчай экспедыцыі АН БССР, якая працавала ў радзівілаўскім замку ў Нясвіжы.
У гады Вялікай Айчыннай вайны быў на фронце, прапаў у 1943 годзе без вестак.