cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва пад Опсай
Перадумовы
Неўзабаве пасля пераходу ў іншы бок Даўгавы генерал Раўтэнфельд паслаў на разведку ў кірунку Друі атрад данскіх казакоў, які набыў інфармацыю пра тое, што ў горадзе дыслякуецца татарскі полк капітана Рэйжэўскага. Вяртаючыся, казакі разбілі маленькі атрад з татарскага палка, які быў высланы Міхалам Кіркорам, захапіўшы пры гэтым 2 уланаў. Пасля іх вяртання Раўтэнфельд неадкладна адправіў у раён Друі 160 салдат, але Рэйжэўскі, даведаўшыся пра набліжэнне рускіх, выйшаў са сваім атрадам да Глыбокага. У гэтай сітуацыі Раўтэнфельд адмовіўся ад пераследу і працягваў ісці на Браслаў, які паў 26 мая.
Бітва
Маюцца два даклады з апісаннем бітвы каля Опса — адзін паводле Шымона Забелы, другі Юзафа Сулкоўскага.
Апісанне бітвы Сымона Забелы
Калі Раўтэнфельд захапіў Браслаў, асноўная частка корпуса Далгарукава рушыла на Опсу. У авангардзе расійскай арміі пайшлі 100 данскіх казакоў на чале з капітанам Белагародцавым. Маршуючы ў авангардзе сіл Далгарукава, Белагордцаў накіраваў атрад, колькасцю 7 чалавек на разведку, які натыкнуўся на падобны атрад разведкі татарскага палка Міхала Кіркора. Неўзабаве пачаліся баявыя дзеянні, у якіх полк Кіркора біўся з атрадам данскіх казакоў пад кіраўніцтвам палкоўніка Кірэева. Пасля некалькіх гадзін барацьбы літоўскі полк быў вымушаны адступіць. Быў узяты ў палон ротмістар Мілашэвіч, а паручнік Ахматавіч быў цяжка паранены. Шыман Забела сцвярджаў, што ў баі былі забіты некалькі дзясяткаў рускіх, акрамя таго, ён абвінавачвае ў здрадзе аднаго з яўрэяў, які даў ілжывую інфармацыю пра расійскую кавалерыю.
Апісанне бітвы Юзафа Сулкоўскага
Дыслякаваны ў Опсе татарскі полк Міхала Кіркора назіраў за рухам расійскіх войскаў. Генерал Раўтэнфельд, жадаючы пазбавіцца ад татарскага войска, ужо ноччу 25 мая акружыў горад. Кіркор хацеў пазбегнуць расійскага палону і таму кінуў свой ​​полк у адчайную атаку, што дазволіла яму вырвацца з акружэння. Падчас бітвы з абодвух бакоў загінула каля 300 салдат.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне
Міжмалекуля́рнае ўзаемадзе́янне — узаемадзеянне паміж малекуламі з насычанымі хімічнымі сувязямі.
Існаванне міжмалекулярнага ўзаемадзеяння ўпершыню ўлічыў Я. Д. Ван дэр Ваальс пры тлумачэнні ўласцівасцей рэальных газаў і вадкасцей (гл. ўраўненне Ван-дэр-Ваальса). Асобны выпадак міжмалекулярнага ўзаемадзеяння — вадародная сувязь.
[[Выява:Schematic of the Lennard-Jones 6-12 Potential.png|thumb|Схематычная крывая залежнасці патэнцыяльнай энергіі
U(r)
Эдуарда Фрэй Руіс-Тагле
Эдуáрда Альфрэда Хуáн Бернáрда Фрэй Руіс-Тáгле (Eduardo Alfredo Juan Bernardo Frei Ruiz-Tagle; нар., Сант’яга, Чылі) — чылійскі дзяржаўны дзеяч, 32-ы прэзідэнт Чылі з 11 сакавіка 1994 па 11 сакавіка 2000 года. Старэйшы сын прэзідэнта Чылі Эдуарда Фрэя Мантальва.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне
міжмалекулярнага ўзаемадзеяння ад адлегласці
r
Эдуарда Фрэй Руіс-Тагле
Атрымаў інжынернае адукацыю ва Універсітэце Чылі.
У 1988 годзе заснаваў «Камітэт за свабодныя выбары». На першых пасля ваеннай дыктатуры свабодных выбарах абраны ў Сенат. З 1992 года старшыня Хрысціянска-дэмакратычнай партыі.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне
— найменшая магчымая адлегласць паміж нерухомымі малекуламі;
ε
Эдуарда Фрэй Руіс-Тагле
На прэзідэнцкіх выбарах 1993 года быў вылучаны кандыдатам у прэзідэнты ад Кааліцыі партый за дэмакратыю (ККД), перамог, набраўшы 58 % галасоў.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне
— глыбіня патэнцыяльнай ямы (вызначае энергію сувязі малекул).]]
Эдуарда Фрэй Руіс-Тагле
Пасля заканчэння прэзідэнцкага тэрміну стаў як экс-прэзідэнт пажыццёвым сенатарам. У 2005 годзе ў выніку канстытуцыйнай рэформы пажыццёвае сяброўства ў Сенаце было адменена. На парламенцкіх выбарах 2005 года балатаваўся ў Сенат і быў абраны. У 2006—2014 гадах сенатар. У 2006—2008 гадах старшыня Сената (як і яго бацька, абраны пасля прэзідэнцтва ў Сенат і які стаў яго старшынёй).
Кандыдат у прэзідэнты ад ККД на выбарах 2010 года. У першым туры заняў другое месца, набраўшы 29,6 % галасоў. У другім туры набраў 48 % і саступіў Себасцьяну Піньера.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне
(r\gg l, дзе
l
— лінейныя памеры малекул, што ўзаемадзейнічаюць) электронныя абалонкі малекул не перакрываюцца, паміж малекуламі пераважаюць сілы прыцягнення (далёкадзейныя сілы), якія маюць электрычную прыроду. Далёкадзейныя сілы падзяляюць на арыентацыйныя (сілы ўзаемадзеяння паміж палярнымі малекуламі), індукцыйныя (паміж палярнымі і непалярнымі малекуламі), дысперсійныя (паміж любымі малекуламі). Пры малых
(r \sim 1), калі электронныя абалонкі малекул перакрываюцца, пераважаюць сілы адштурхоўвання, якія з'яўляюцца кароткадзейнымі сіламі. Энергія адштурхоўвання залежыць ад
так, як у выпадку абменнага ўзаемадзеяння, што прыводзіць да ўтварэння хімічнай сувязі.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне звычайна апісваецца патэнцыяльнай энергіяй узаемадзеяння
(патэнцыялам міжмалекулярнага ўзаемадзеяння), а сіла ўзаемадзеяння
— функцыяй
ці эксперыментальнае вымярэнне
f
практычна немагчымыя з-за вельмі вялікай колькасці малекул, што ўзаемадзейнічаюць, і малых значэнняў
. Звычайна залежнасць
падбіраюць эмпірычна так, каб праведзеныя з яе дапамогай разлікі розных характарыстык рэчыва адпавядалі эксперыментальным даным.
Міжмалекулярнае ўзаемадзеянне вывучаюць рознымі фізічнымі метадамі, асноўныя з іх: метад малекулярных пучкоў і дыфракцыйныя метады. Пры даследаванні міжмалекулярнага ўзаемадзеяння ўсё часцей выкарыстоўваюць разліковыя метады квантавай хіміі.
Краско
Краско — беларускае прозвішча.
Вэлыканавасілкаўскі раён
Вэлыканавасілкаўскі раён (Великоновосілкі́вський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэлыка Навасілка (Велика Новосілка).
Аляксандр Якаўлевіч Калітка
Алякса́ндр Я́каўлевіч Калі́тка (, в. Багушоўка Бабруйскага раёна — ? ) — савецкі беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, міністр нарыхтовак БССР.
Вэлыканавасілкаўскі раён
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 39019 чалавек, плошча — 1900 км².
Аляксандр Якаўлевіч Калітка
Біяграфія
Скончыў Мінскую ВПШ (1959).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Вэлыканавасілкаўскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 15 пасёлкаў і 51 сяло.
Аляксандр Якаўлевіч Калітка
Біяграфія
З 1947 года на педагагічнай рабоце ў Мінску, з 1949 на савецкай і партыйнай рабоце ў Мінскай вобласці.
З 1974 года — міністр нарыхтовак Беларускай ССР.
Кандыдат у члены ЦК КПБ (1961—1971), член ЦК КПБ (1971—1981), член Рэвізійнай камісіі КПБ (1981—?). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1963—1967, 1971—1980).
XIX з’езд КП(б)Б
Дзевятнаццаты з’езд Камуністычнай партыі (бальшавікоў) Беларусі. Адбыўся 15 — 18 лютага 1949 у Мінску. Прысутнічала 787 дэлегатаў з рашаючым і 129 з дарадчым голасам ад 110 206 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Праца з’езда
З’езд ухваліў палітычную лінію і практычную даейнасць ЦК, падвёў вынікі арганізатарскай і палітычнай работы партыі ў Вялікую Айчынную вайну, прааналізаваў ход аднаўлення і развіцця народнай гаспадаркі рэспублікі. Шмат увагі на з’ездзе аддавалася пытанням ідэалагічнай работы, «барацьбе» супраць усіх праяўленняў «буржуазнай» ідэалогіі, т.зв. нізкапаклонства перад заграніцай. Дзеячы навукі і культуры абвінавачваліся на з’ездзе ў нацыяналізме, т.зв. «рабалепстве» перад капіталізмам і яго «разбэшчанай» культурай, ім навешваўся ярлык «бязроднага касмапаліта». 3’езд падкрэсліў, што найвялікшая задача КП(б)Б і ўсіх працоўных рэспублікі — датэрміновае выкананне 4-й пяцігодкі, намеціў мерапрыемствы па паляпшэнні партыйнага кіраўніцтва аднаўленнем і развіццём народнай гаспадаркі.
Вынікі з’езда
З’езд выбраў ЦК КП(б)Б у складзе 83 членаў і 48 кандыдатаў у члены, Рэвізійную камісію КП(б)Б з 29 членаў.
Бітва пад Стоўбцамі
Бітва пад Стоўбцамі адбылася 10 чэрвеня 1792. Атрад літоўскага генерала Юзафа Беляка тры гадзіны ваяваў пад Стоўбцамі з авангардам расійскага корпуса генерала Барыса Меліна.
Перадумовы
Генерал Юзаф Юдыцкі, корпус якога складаўся з 7700 салдат і 10 гармат, 7 чэрвеня атрымаў з праездаў інфармацыю пра набліжэнне з Койданава расійскага корпуса генерала Меліна, які складаўся з 9600 салдат і 13 гармат. Юдыцкі вырашыў адступіць да Міра, вылучыўшы атрад пад камандаваннем генерала Беляка, які павінен быў абараняць адыход літоўскіх войскаў і трымаць левы бераг Нёмана пад Стоўбцамі, затрымаць рускіх падчас пераправы. У склад атраду Беляка ўвайшоў атрад татараў і брыгада нацыянальнай кавалерыі пад кіраўніцтвам Сулістроўскага.
Бітва
Раніцай 10 чэрвеня ў чаканні рускіх Беляк падвёў свой атрад да рачнога пагорку. Неўзабаве пад Стоўбцамі пачалі пераходзіць праз Нёман каля тысячы расійскіх драгунаў. Калі рускія падышлі да берага, Беляк пакінуў нацыянальную кавалерыю Сулістроўскага, а сам з татарамі атакаваў суперніка. Татары пад кіраўніцтвам Беляка рассеялі расійскіх драгунаў, якія кінуліся бегчы. Неўзабаве за ўцякаючым супернікам пагналіся літоўскія палкі. Але ў гэты час нізоўе Нёмана перасёк другі полк расійскіх драгун і раптам напаў на левае крыло літоўскага палка. Прыбыла ў дапамогу нацыянальная літоўская кавалерыя, якая неўзабаве змяшалася з адыходзячымі татарамі і з пераследуючымі іх рускімі.
Бачачы драматычную сітуацыю сваіх войскаў, Беляк сабраў вакол сябе 100 салдат і кінуўся ў адчайны напад, імкнучыся спыніць шматлікіх рускіх. З панікі літоўскія атрады па прыкладзе Беляка таксама пачалі атакаваць. Расійскія драгуны пачалі адыходзіць да ракі, дзе ўжо патанула мноства рускіх. Ад поўнага разгрому расійскую кавалерыю ўратавала прыбыццё пяхоты, якая ўсталявала на левым беразе артылерыю і пачала страляць па літоўскім войску. У сувязі з набліжэннем асноўнага войска Меліна Беляк загадаў сваім салдатам адысці ў кірунку Міра, дзе знаходзіўся корпус генерала Юдыцкага. Бой працягваўся каля трох гадзін. Пасля адыходу атрада Беляка расійскі корпус генерала Меліна скончыў пераправу праз Нёман і ўстаў пад Залужжа. На наступны дзень адбылася бітва пад Мірам.
Мырнэ (Скадоўскі раён)
Мырнэ (Мирне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Каланчацкім раёне Херсонскай вобласці Украіны. У пасёлку размешчана чыгуначная станцыя «Каланчак» на лініі Херсон — Джанкой.
Яўген Іосіфавіч Бычкоў
Яўген Іосіфавіч Бычкоў (, Новы Быхаў, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі вучоны, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 студзеня 1887 года ў мястэчку Новы Быхаў Магілёўскай губерні. Бацька быў асабістым ганаровым грамадзянінам і народным настаўнікам, а маці паходзіла з быхаўскіх мяшчан. Яўген меў чатырох братоў і зводную сястру Вольгу. Па пашпарце 1930-х гадоў ён быў беларусам і меў імя па бацьку на рускай мове «Восипович», што яшчэ больш падкрэслівала беларускае паходжанне.
У дзесяцігадовым узросце ў верасні 1897 года паступіў у першы клас Магілёўскай мужчынскай гімназіі. 7 чэрвеня 1905 года, ва ўзросце 18 гадоў атрымаў атэстат сталасці аб заканчэнні васьмікласнага навучання.
5 жніўня 1905 года Яўген Бычкоў падаў прашэнне на імя рэктара Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта і быў залічаны студэнтам фізіка-матэматычнага факультэта. У наступным 1906 годзе быў пераведзены з матэматычнага на філалагічны факультэт. 19 мая 1910 года атрымаў выпускное пасведчанне аб праслухоўванні ім поўнага курсу навук гісторыка-філалагічнага факультэта ўніверсітэта.
У архіве КДБ па Магілёўскай вобласці сцвярджаецца, што з 1903 па 1922 год ён з’яўляўся членам партыі РСДРП (належаў да яе меншавіцкай часткі). Калі верыць справе, то ён быў адным з лідараў Магілёўскай губернскай арганізацыі меншавікоў і за гэтую дзейнасць неаднаразова арыштоўваўся органамі ЧК і ДПУ.
19 лютага 1910 годзе ажаніўся з Аляксандрай Рыгораўнай Багданавай. У 1911 годзе ў ніх нарадзіўся сын, якога таксама назвалі Яўгенам.
У верасні 1918 годзе быў прыняты ў штат Магілёўскага настаўніцкага інстытута. Уваход у Магілёў 31 кастрычніка 1918 года войск Чырвонай арміі прывёў не толькі да пераўтварэння інстытута ў педагагічны, але і да змен у яго кіраўніцтве. Дырэктар Уладзімір Тычынін, як прадстаўнік былой наменклатуры, сышоў з пасады, а навучальную ўстанову ўзначаліў Яўген Бычкоў.
Пасля закрыцця ў 1923 годзе Магілёўскага практычнага інстытута народнай адукацыі яго матэрыяльная база перайшла да педагагічнага тэхнікума, які ўзначальваў Бычкоў. Але на працягу першага года дзейнасці педтэхнікума ў яго з’явіўся новы дырэктар.
У другой палове 1930-х гадоў ён працаваў загадчыкам уліковай часткі аддзела кадраў Магілёўскай фабрыкі валакна і выкладаў гісторыю на вячэрнім рабфаку.
3 верасня 1937 года быў арыштаваны Магілёўскім РА НКУС БССР. Абвінавачваўся Бычкоў у антысавецкай агітацыі і прапагандзе па артыкуле 72 КК БССР. У віну яму ставілася як меншавіцкае мінулае, так і трацкісцкая дзейнасць. Праз шэсць дзён пасля арышту, 9 верасня, асобай тройкай НКУС БССР Я. І. Бычкоў быў прыгавораны да вышэйшай меры пакарання, а расстраляны 4 лістапада 1937 года. Рэабілітаваны быў толькі 16 студзеня 1989 года.
Круглагалоўкі
Круглагалоўкі (Phrynocephalus) — род яшчарак сямейства агам.
Адрозніваецца каля 45 відаў. Пашыраны ў Паўднёва-Усходняй Еўропе, Азіі (ад Каспійскага мора да Кітая). Большасць відаў жыве ў пясчаных, гліністых або камяністых пустынях і паўпустынях. Самая буйная — круглагалоўка вушастая (Phrynocephalus mystaceus), самая маленькая — круглагалоўка пясчаная (Phrynocephalus interscapularis).
Даўжыня 7—25 см. Галава кароткая, закругленая. Тулава пляскатае, часам моцна расшыранае. Лускавінкі па краях пальцаў утвараюць зубчыкі. Хвост здольны закручвацца на спіну. Афарбоўка цела — пад колер грунту. Кормяцца насякомымі і іх лічынкамі, павукамі. Адкладваюць яйцы, круглагалоўка тыбецкая (Phrynocephalus theobaldi) яйцажывародная. Круглагалоўка вушастая вызначаецца наяўнасцю ў вуглах рота вялікіх скурных складак з махрамі па краях, якія нагадваюць вушы (адсюль назва).
Герб Любані
Герб Любані — геральдычны знак горада Любані, Любанскага раёна Мінскай вобласці Беларусь.
Апісанне
Варажскі шчыт перасечаны зніжаным залатым поясам і мае ўскраек чырвонага колеру. У верхнім блакітным полі залатая стылізаваная кветка, на лісці якой дзве птушкі з паднятымі крыламі таго ж металу. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 5 траўня 1996 г. № 7.
Касцёл Адшукання Святога Крыжа (Жырмуны)
Касцёл Адшукання Святога Крыжа — каталіцкі храм, помнік архітэктуры класіцызму, знаходзіцца ў цэнты вёскі Жырмуны (Воранаўскі раён, Гродзенскай вобл.). Пабудаваны ў 1789 г. з дрэва Каралінай Радзівіл паводле праекта Я. Падчашынскага на месцы храмаў 1500 г. і 1664 г. Дзейнічае
Гісторыя
Касцёл тут быў заснаваны ў 1437 годзе па фундацыі тагачаснага ўладальніка Жырмунаў пана Войцеха Кучука. У сярэдзіне XVІ ст. пры касцёле дзейнічала альтарыя.
Новы драўляны касцёл быў пабудаваны ў 1624 годзе на сродкі Яна Завішы, ваяводы віцебскага, і яго жонкі Ганны Трызнянкі. Касцёл быў кансэкраваны пад тытулам Найсвяцейшай Марыі Панны і ўпасажаны «з абавязкам утрымання арганіста, школкі, кантара і слуг касцёльных». Але святыня была знішчана падчас вайны 1654-67 гадоў. Новы касцёл у 1667-73 паўстаў на сродкі пана Алойзы Кунцэвіча. Менавіта ў гэты час тут з’явілася галоўная парафіяльная рэліквія — кроплі крыві Пана Езуса. 20 сакавіка 1667 жонка віцебскага кашталяна Завішы, Гальшка Тышкевіч, ахвяравала іх жырмунскаму касцёлу. А ёй, атрымаўшы іх ад Папы Урбана VIII, прывёз з Рыма яе брат віленскі біскуп Тышкевіч. У 1674 святыню кансэкраваў біскуп суфраган Мікалай Слупскі, у яго тагачаснай візіце адзначаецца цудатворны абраз Найсвяцейшай Панны Марыі, змешчаны ў алтары касцёла.
У 1788-89 князь Станіслаў Радзівіл разам са сваёй жонкай Каралінай ахвяравалі сродкі на ўзвядзенне цяперашняга драўлянага храма ў класіцыстычным стылі. Пабудавалі касцёл на ранейшым месцы, у цэнтры мястэчка, паводле праекта архітэктара Яна Падчашынскага, які працаваў у жырмунскім маёнтку Радзівілаў. Касцёл быў кансэкраваны пад новым тытулам Адшукання Святога Крыжа. Пры касцёле дзейнічалі парафіяльная школа і шпіталь, які фундавала лідская падстаросціна Гадзебская.
Перад Другой сусветнай вайной колькасць вернікаў жырмунскай парафіі дасягала амаль 4000 чалавек. Да парафіі належаў хатні араторый у радзівілаўскім палацы ў двары Жырмуны.
Архітэктура
Адасоблены ад забудовы прамавугольным скверам. Перад касцёлам пастаўлена драўляная каркасная 2-ярусная званіца ў трактоўцы народнага дойлідства.
Да асноўнага падоўжанага зруба, які пераходзіць у 5-гранную апсіду, далучаны бакавыя крылы трансепта, што надае храму крыжовы план. 2-схільны гонтавы дах выходзіць на галоўны фасад трохвугольным франтонам, які разам з 2 мураванымі калонамі глыбокай лоджыі стварае своеасаблівы порцік, завершаны 8-гранным барабанам з крыжам над пакатым шатровым пакрыццём. Імкненне ўвасобіць у дрэве формы мураванай архітэктуры праявілася ў нетрадыцыйнай для драўлянага дойлідства арачнай форме аконных праёмаў, імітацыі пілястраў у іх прасценках, вылучэнні шалёўкай фрызавай часткі фасадаў.
Злева ад касцёла асобна пабудавана каркасная, таксама драўляная, двух’ярусная званіца. Комплекс абнесены невысокай бутавай агароджай з трохпралётнай уваходнай брамай у стылі класіцызму, цаглянай і атынкаванай.
Інтэр’ер
Унутраная прастора падзелена калонамі дарычнага ордэра на 3 нефы, цэнтральны з якіх значна шырэйшы за бакавыя. У цэнтральны неф аркадамі адкрываюцца бакавыя галерэі і хоры. Інтэр’ер, перакрыты плоскай падшыўной столлю, упрыгожваюць 4 каменныя алтары. Асноўны пластыка-дэкаратыўны акцэнт малітоўнай залы — галоўны алтар, выкананы ў класічным стылі каланадай з антаблементам такога ж дарычнага ордэра. Галоўны алтар і два бакавыя ўтвараюць адзіную аднаярусную шматкалонную кампазіцыю карынфскага ордэра з разьбяным Укрыжаваннем у цэнтры, абразом Езуса Уваскрослага ў левым алтары і Унебаўшэсця Езуса ў правым. Паміж алтарамі ўсталяваны разьбяныя паліхромныя фігуры св. Станіслава біскупа і св. Казіміра. Алтар з абразом Маці Божай Ласкавай са шматлікімі вотамі змешчаны ў паўночнай капліцы трансепта — чатыры спараныя мураваныя калоны дарычнага ордэра нясуць антаблемент, у метопах якога знаходзяцца выявы Мук Хрыста. Над уваходам зроблены арганныя хоры на чатырох дарычных мураваных калонах.
Абразы XVIII ст. «Маці Божая Ларэтанская» і «Св. Кацярына».
Пахаванні
У крыпце касцёла пахаваны Радзівілы, фундатары і калятары святыні.
Родэрых фон Эркерт
Родэрых фон Эркерт, Родрыг Фёдаравіч Эркерт, Родэрых д'Эркерт (, Кульм —, ) — нямецкі этнограф, картограф і афіцэр расійскай арміі. Займаўся этнаграфіяй Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кульме (сучасны Хелмна), атрымаў адукацыю ваеннага географа, паступіў афіцэрам на расійскую службу, дзе стаў сапраўдным сябрам Рускага геаграфічнага таварыства. Аўтар нарысаў па гісторыі і этнаграфіі заходніх губерняў Расіі (у тым ліку і беларускіх) і Каўказа, складальнік этнаграфічных карт і краніялагічных табліц, удзельнік складання манументальнай працы «Этнаграфічнае апісанне народаў Расіі», якая выйшла ў 1857 годзе пад рэдакцыяй Густава-Тэадора Паўлі. У кнізе «Мовы каўказскай расы» апублікаваў першыя ў еўрапейскім мовазнаўстве матэрыялы па некаторых дагестанскіх мовах, у тым ліку па цахурскай і карацінскай.
Намаляваў шэраг карт заходніх губерняў і Царства Польскага. Займаўся даследваннем палякаў на ўсім абшары Расійскай імперыі, ужо пазней заняўся даследваннем Каўказа і каўказскіх нацыянальнасцей.
Макс Эбонг
Макс Эбонг (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Астана» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Да сезона 2018 рыхтваўся разам з асноўнай камандай «Шахцёра». Дэбютаваў за клуб 11 сакавіка 2018 года ў чвэрцьфінале Кубка Беларусі супраць магілёўскага «Дняпра» (3:1), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. 23 красавіка таго ж года ў матчы з тым жа «Дняпром» (1:1) дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме, а ў маі замацаваўся ў стартавым складзе. У жніўні 2018 года не гуляў з-за траўмы, пасля аднаўлення стаў нерэгулярна з’яўляцца на полі. У пачатку сезона 2019 быў іграком ратацыі, а з мая замацаваўся ў аснове, пераважна выхадзіў у стартавым складзе.
У студзені 2020 года перайшоў у «Астану».
Міжнародная кар’ера
5 чэрвеня 2018 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Албаніі (2:3). У далейшым стаў асноўным іграком моладзевай зборнай.
9 верасня 2019 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Уэльса (0:1).
Герб Мядзела
Герб Мядзела — геральдычны знак горада Мядзела, Мядзельскага раёна Мінскай вобласці Рэспублікі Беларусь.
Апісанне
У блакітным полі іспанскага шчыта на зялёным ускрайку срэбраны замак з трыма вежамі, на якіх, вымпелы з крыжамі Святога Георгія. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 12 красавіка 2001 года № 60.
Бітва пад Барушкаўцамі
Бітва пад Барушкаўцамі - бітва вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года, якая адбылася 14 чэрвеня (3 па старым стылі) чэрвеня гэтага года каля вёскі Барушкаўцы ў цяперашняй Жытомірскай вобласці.
Галоўныя польска-літоўскія сілы пад камандаваннем князя Юзафа Панятоўскага адступалі ад Палоны пад прыкрыццём з поўдня дывізіяй пад камандаваннем Касцюшкі. Абоз польскай арміі, які ахоўвала дывізія генерала Вяльгорскага (6500 салдат, 12 гармат), ішоў найкароткім шляхам праз сяло Барушкаўцы, якое пралягала праз лясістую і забалочаную мясцовасць. Мясцовасць абцяжарвала магчымасці абароны для палякаў, затое давала магчымасць рускім неўзаметку наблізіцца да польскага абозу. Пасля атрымання інфармацыі пра шлях польскіх войскаў расійскі камандуючы генерал Міхаіл Кахоўскі загадаў двум казацкім палкам пад камандаваннем Арлова і часткі кавалерыі пад камандаваннем Тармасава атакаваць палякаў. Расійскія часткі атакавалі і знішчылі тыл польскага абозу. Польская конніца вытрымала першы націск рускіх, пасля чаго адступіла. Абоз абаранялі 1000 польскіх пяхотнікаў і артылерыя. Адступленню палякаў перашкодзіў той факт, што мост праз забалочаную рачулку Дзярэвічка (недалёка ад вёскі Дзярэвічы, куды адступілі палякі) паваліўся. Да рускіх падышлі падмацаванні, і палякі сталі адыходзіць пад агнём праціўніка.
Польская дывізія панесла цяжкія страты ў жывой сіле (981 чалавек), страціла 7 гармат і абоз: зброю, боепрыпасы, правіянт і частку грашовай казны. Рускія страцілі 98 чалавек. Адзіным станоўчым для палякаў вынікам было тое, што расійскі пераслед галоўных польскіх сіл быў затрыманы. Страты кароннага войска былі б больш, калі б расійскі генерал Леванідаў здолеў зачыніць ім шлях на Палоннае.
Ігнацы Лукасевіч
Ян Юзаф Ігнат Лукасевіч (Jan Józef Ignacy Łukasiewicz; 8 сакавіка 1822 — 7 студзеня 1882) — польскі фармацэўт і піянер у нафтавай прамысловасці, у 1856 годзе пабудаваў першы ў свеце нафтаперапрацоўчы завод. Я го дасягненні ўключалі адкрыцце спосабу адасаблення газы ад алівы, вынаходніцтва сучаснай газавай лямпы (1853), увядзенне першага вулічнага ліхтара ў Еўропе (1853), а таксама будаўніцтва першай у свеце нафтавай свідравіны (1854).
Лукасевіч стаў адным з найбагацейшых людзей і адным з найвядомейшых філантропаў у Цэнтральнай Еўропе. З-за яго падтрымкі эканамічнае развіцце Галіцыі значна паскоралася.
Моладосць і вучоба
Ігнаці Лукасевіч нарадзіўся 8 сакавіка 1822 года ў адной з вёсак на поўдні, побач Мелеца, у Аўстрыйскай Імперыі (зараз Польшча), быў пятым дзіцём у сям’і. Яго сям’я мела армянскія карані яго бацькамі былі Апалонія, і Юзаф Лукасевіч, чалец мясцовай інтэлігенцыі, якая мела права выкарыстоўваць герб дваранства «Лада». Яго бацька быў ветэранам Паўстання Касцюшкі. Яны арандавалі невялікі маёнтак у Задушніках, але неўзабаве пасля нараджэння Ігнацыя сям’я вымушана была пераехаць у суседні горад Жэшаў з-за фінансавых цяжкасцяў. Там Ігнацы паступіў у мясцовую сярэднюю школу (Канарскую гімназію), але не сумеў здаць іспыты і з’ехаў у 1836 годзе. Для таго, каб дапамагаць бацькам і матэрыяльна падтрымліваць ўсіх сваіх сваякоў, ён пераехаў у Ланьцут, дзе ён прыступіў да працы ў якасці памочніка фармацэўта. Да канца свайго жыцця Лукашэвіч часта распавядаў аб сваім дзяцінстве, як аб шчаслівым перыядзе свайго жыцця; атмасфера дома была патрыатычнай і ў некаторай ступені дэмакратычнай і ён часта ўспамінаў свайго першага настаўніка, палкоўніка Войсма-Антоневіча, які таксама пражываў у іх доме.
Удзел у палітычных рухах
Пасля пераезду ў Ланьцут, Лукасевіч таксама быў удзельнікам некалькіх палітычных арганізацый, якія падтрымалі ідэю аднаўлення польскага суверэнітэту і незалежнасці і ўдзельнічаў у шматлікіх палітычных сходах. У 1840 годзе ён вярнуўся ў Жешув, дзе ён працягваў працаваць на Эдварда Хёбла ў прыватнай аптэцы. У 1845 годзе ён сустрэў дыпламата і актывіста Эдварда Дэмбоўскага, які далучыў Лукашэвіча да незаконнай партыі «Польскае дэмакратычнае таварыства», якая арыентавана на радыкальныя меры і падтрымку паўстання супраць аўстрыйскага ўрада. Мэта арганізацыі складалася ў тым, каб падрыхтаваць нацыянальнае паўстанне супраць усіх трох дзяржаваў, у якіх была Польшча. Паколькі рух быў заўважаны як магчымая пагроза для Аўстрыйскай манархіі, 19 лютага 1846 Лукашэвіча і некалькіх іншых чальцоў партыі арыштавалі аўстрыйскія ўлады і заключылі ўсіх удзельнікаў турму ў горадзе Львоў. Аднак, 27 снежня 1847 Лукашэвіч быў вызвалены з турмы за адсутнасцю доказаў, але напрацягу астатняй часткі свайго жыцця ён лічыўся «палітычна нядобранадзейным» і часта назіраюцца мясцовай паліцыяй. Яму таксама была загадана заставацца ў Львове са сваім старэйшым братам Францішкам.
Кар’ера ў якасць хіміка
15 жніўня 1848 года ён быў працаўладкаваны ў адной з найбуйнейшых і лепшых аптэк у Аўстрыйскай Галіцыі (так званая «Аўстрыйская Польшча»); Залатая Зорка (у pod Złotą Gwiazdą) Аптэка ў Львове, якая належыла Пятру Міколашу. У 1850 годзе быў апублікаваны фармацэўтычны альманах, які быў названы manuskrypt (сумесная праца Міколаша і Лукашэвіча). З-за гэтага дасягнення, улады выдалі яму дазвол на працяг фармацэўтычныя даследванні ў Каралеўскім Ягелонскім універсітэце ў Кракаве. Пасля некалькіх гадоў даследаванняў, якія фінансаваліся ў асноўным за кошт Міколаша, ён здаў усе ўніверсітэцкія іспыты, за выключэннем фармакагнозіі, якая перашкаджвала яму скончыць універсітэт. Нарэшце, 30 ліпеня 1852 Лукашэвіч скончыў фармацэўтычны факультэт у Венскім універсітэце, дзе ён атрымаў ступень магістра фармацэўтыкі. Як толькі ён вярнуўся ў аптэку да Пятра Міколаша ў Львове, ён пачаў новы этап свайго жыцця і прысвяціў сваё жыццё вывучэнню выкарыстання газы.
Нафтавая прамысловасць і нафтавай лямпа
Нафта, як вядома, была на працягу доўгага часу ў Падкарпацка-Галіцкім раёне, яна больш часта выкарыстоўваецца як лек для жывёл і змазкі, але Лукашэвіч быў першым чалавекам, які пачаў пераганяць вадкасць, у Польшчы і ў свеце, і змог выкарыстаць яе для асвятлення і стварыць зусім новыя галіны. Восенню 1852 Лукашэвіч, Міколаш і яго калега Джон Цэ прааналізаваў нафту, якая была прадастаўлена ў некалькіх бочах гандлярамі з горада Дрогобыч. Пасля таго фармацэўтычных метадаў і працэсаў вычышчаная, нафта была атрымана і потым прадавалася ў мясцовых аптэках, але заказы былі невялікімі, з-за высокай цаны. У пачатку 1854 Лукашэвіч пераехаў у Горліцу, дзе ён працягнуў сваю працу. Ён стварыў шмат кампаній разам з прадпрымальнікамі і землеўладальнікамі. У тым жа годзе ён адкрыў першы ў свеце нафтаваю «шахту» у Бубрцы, побач з горадам Кросна (яшчэ працуе з 2006 года). У той жа час Лукасевіч працягнуў сваю працу над газавымі лямпамі. Пазней у тым жа годзе ён стварыў першы газавы вулічны ліхтар у Горліце. У наступныя гады ён адкрыў некалькі іншых нафтавых свідравін, кожная як сумеснае прадпрыемства з мясцовымі гандлярамі і бізнесменамі. У 1856 годзе ў Улашоўцы, каля Ясла, ён адкрыў «фабрыку па вытворчасці алеі» — першы ў свеце прамысловы нафтаперапрацоўчы завод. Паколькі попыт на газу быў па-ранейшаму нізкім, першапачаткова завод выпускаў у асноўным штучны асфальт, машыную аліву і іншыя змазачныя матэрыялы. Завод быў разбураны ў 1859 з-за пажару, але быў адноўлены у Палянцы, каля Кросна, у наступным годзе.
Пазнейшае жыццё і смерць
Да 1863 года Лукасевіч пераехаў у Ясло быў заможным чалавекам. Ён адкрыта падтрымліваў Студзеньскае паўстанне і аказваў фінансаваю дапамогу для бежанцаў. У 1865 годзе ён купіў вялікі маёнтак і вёску Хоркуўка. Там ён усталяваў яшчэ адзін нафтаперапрацоўчы завод. Атрымаўшы адно з найбуйнейшых станаў у Галічы, Лукасевіч спрыяў развіццу нафтавай прамысловасці. Ён даў сваё імя для некалькіх нафтаздабываючых прадпрыемстваў, у тым ліку нафтавых свідравінаў. Ён таксама стаў рэгіянальным дабрадзеям і заснаваў курорт у горадзе Бубрка, капліцу ў Хоркуўцы, і вялікую царквы ў Жэнчыне.
Як адзін з найвядомейшых бізнесменаў свайго часу, Лукасевіч быў абраны дэпутатам Галіцкага Сейма. У 1877 годзе ён таксама арганізаваў першы Кангрэс нафтавай прамысловасці і заснаваў нацыянальную нафтавае таварыства. Ігнацы Лукашэвіч памёр у Хоркуўцы 7 студзеня 1882 ад пнеўманіі і быў пахаваны на маленькіх могілках у Жэнчыне, побач з Гатычнай адраджэннай царквой, якую ён фінансаваў. Лукасевіч ажаніўся ў 1857 годзе, яго пляменніца Гонората Стахестка пасля страты сваей дачкі, Мар’яны, пара ўдачарыла Валянціну Антаневіч.
Бітва пад Войшкамі
Бітва пад Войшкамі адбылася 14 ліпеня 1792 года час вайна Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года.
Бітва
У той час як 14 ліпеня расійская армія набліжалася да Беластока, літоўскі атрад Міхала Забелы быў размешчаны ў Плоцку. Час ад часу былі толькі нязначныя сутыкненні літоўскага войска з падыходзячымі данскімі казакамі. Для атрымання падрабязнай інфармацыі пра ворага Забела накіраваў у напрамку Беластоку групу ваенных на чале з Міхалам Кіркорам. У склад атраду ўвайшлі татары Кіркора, 200 стральцоў, 200 пехацінцаў і адна гармата. Пасля пераправы на Нараў атрад Кіркора прыбыў у Войшкі.
Пасля прыпынку ў Войшках Кіркор вырашыў зладзіць засаду і з гэтай мэтай паставіў пяхоту і гармату на пагорку, схаваў стральцоў у лесе, а татараў на ўзгорку. Камандзір казакоў Папоў таксама зрабіў засаду — ён схаваў большую частку свайго войска, а сам адправіўся з невялікім атрадам салдат на ліцвінаў. Убачыўшы слабы атрад, татарскія коні кінуліся ў напад, і пасля кароткай барацьбы казакі былі вымушаны адступіць, не разумеючы, што адыход імітуецца.
Татары Кіркора раптам апынуліся супраць праўзыходных сіл праціўніка, і не спрабуючы зламаць яго, тут жа кінуўся бегчы. Пасля перамогі данскіх казакоў над татарамі яны спрабавалі разбіць літоўскую пяхоту, але іх атака правалілася пад шквальным агнём літоўскіх карабінаў.
Хоць бітва пад Войшкамі і не атрымалася для ліцвінаў удалай, атрад Кіркора дасягнуў асноўнай мэты сваёй паездкі і атрымаў інфармацыю пра наступны рух сіл генерала Крачэтнікава.
Генадзь Генадзьевіч Краско
Генадзь Генадзьевіч Краско — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (2020), дацэнт. Намеснік начальніка Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь па навуковай рабоце.
Біяграфія
У 1999 годзе скончыў з залатым медалём Бачэйкаўскую школу Бешанковіцкага раёна і паступіў на факультэт беларускай філалогіі і гісторыі Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава, які скончыў з адзнакай. Пачынаючы з трэцяга курса, паралельна атрымліваў юрыдычную адукацыю.
Працаваў выкладчыкам кафедры гісторыі Беларусі Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава, настаўнікам гісторыі ў сярэдняй школе № 34 Віцебска. Вучыўся ў ад’юнктуры Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. У 2010 годзе абараніў дысертацыю на суісканне навуковай ступені кандыдата гістарычных навук.
Працаваў начальнікам аддзела вайсковай часці № 10091, цяпер працуе прафесарам спецыяльнай кафедры Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Распрацаваў навуковую канцэпцыю арганізацыі і дзейнасці органаў дзяржаўнай бяспекі Беларускай ССР у 1943—1991 гадах.
Аўтар манаграфіі і больш за 100 навуковых артыкулаў.
Цэнтурыён
Цэнтурыён (centurio) — у старажытнарымскім войску прафесійны малодшы афіцэр, які ўзначальвай найменшую вайсковую адзінку — цэнтурыю (50-100 чалавек). У кожным легіёне было 60 цэнтурыёнаў, па 6 у кожнай з кагортаў, іх званні мелі строгую іерархію як у межах кагорты (ад hastatus posterior — «ніжэйшы», да primus pilus — «вышэйшы»), так і паміж кагортамі: чым меншы быў нумар кагорты (ад 1 да 10), тым ніжэй быў статус цэнтурыёна. Цэнтурыёны рэдка павышаліся ў статусе ў адной кагорце, звычайна яны праходзілі значную колькасць легіёнаў, кожнаму пераводу адпавядала прызначэнне на больш высокую ступень.
Паступовая эвалюцыя статусу
Спачатку цэнтурыя была падраздзяленнем прымітыўнага легіёну і легіёну Сервія Тулія. Пазней легіён быў падзелены на драбнейшыя падраздзяленні — маніпулы, кожная з якіх складалася з двух цэнтурый — правага і левага «крыла». Цэнтурыён, які ўзначальвай першае, зваўся «prior», другое — «posterior». С другога боку салдаты дзяліліся на 3 катэгорыі: triarii («трыярыі», старэйшыя), principes («прынцыпы», сярэднія) і hastati («гастаты», малодшыя). Адпаведна было 10 цэнтурыёнаў трыярыяў, 10 — ад прынцыпаў, 10 — ад гастатаў, якія адрозніваліся паміж сабою нумарам маніпулы.
Іерархія цэнтурыёнаў адзначалася адначасова разрадам (прынцыпы, трыярыі ці гастаты) і рангам унутры кожнага з разрадаў. Аднак няма поўнай згоды навукоўцаў як цэнтурыёны павышаліся ў званні. Адны сцвярджаюць, што цэнтурыёны павінны былі праходзіць паслядоўна 10 ступеняў posteriores ў гастатаў, затым 10 ступеняў тых жа posteriores у прынцыпаў, затым 10 ступеняў posteriores у трыярыяў, каб зноў вярнуцца да гастатаў ужо ў як цэнтурыён prior і зноў прайсці ўсе 30 ступеняў — да звання цэнтурыёна 10 ступені prior у трыярыяў. Іншыя лічаць, што найперш трэба было прайсці 10 ступеняў posteriores і 10 ступеняў prior у гастатаў, затым пераадолець гэтыя ж узроўні ў прынцыпаў і трыярыяў.
Службовы рух
У рэспубліканскую эпоху цэнтурыёны паднімаліся па кар’ернай лесвіцы з радавых; імі рабілі тых, чыя адвага і баявыя якасці былі заўважаны камандуючым. Пры Імперыі пераважная частка пасадаў цэнтурыёна давалася такім жа чынам: імператар даваў гэтае званне тым, хто праяўляў асабістыя вайсковыя якасці на ніжэйшых пасадах легіёна. Але пэўная частка цэнтурыёнаў належала да болей высокага сацыяльнага класу — да вершніцкага стану. Замест таго, каб пачаць вайсковую кар’еру звычайным чынам, на пасадзе прэфекта дапаможнай кагорты, яны лічылі за лепшае далучыцца да арміі ўжо як цэнтурыёны.
Роля цэнтурыёнаў
Асабістай увагі заслугоўваюць цэнтурыёны primipilus і princeps praetorii. Першы ўзначальваў значна большую за іншых колькасць салдатаў. Болей за тое, меў пэўную ўладу над іншымі цэнтурыёнамі. Менавіта ён ахоўваў «Арла», які быў пунктам збору легіёна. Ён даваў сігнал на выступленне, на маршы знаходзіўся на чале войска; загадваў падачай гукавых сігналаў, якія тычыліся ўсіх кагортаў. Таму Дыянісій Галікарнаскі мог сцвярджаць, што прыміпіл узначальваў 60 цэнтурый,
Што тычыцца princeps praetorii, то ён, напэўна, займаўся пераважна адміністрацыйнымі справамі, амаль усім, што было непасрэдна звязана з навядзеннем парадку ў легіёне. Гэта быў адзіны цэнтурыён, якога суправаджалі двое сакратароў (пісараў).
Месца цэнтурыёна лічылася вельмі прыбытковым, болей ці меней легальныя прыбыткі, якія можна было атрымаць — вызваленне ад цяжкай працы за грошы, доля ў ваеннай здабычы, значны пенсіён і выплаты пасля звальнення, — рабілі заняцце пасады момантам спаборніцтва.
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2018/2019
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2018/2019 — 28-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2014
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2014 — 78-ы чэмпіянат свету, які праходзіў у Мінску з 9 па 25 мая на Мінск-Арэне і Чыжоўка-Арэне.
Выбар месца правядзення
Сваё жаданне прыняць чэмпіянат свету 2014 года, акрамя Беларусі, выказалі Венгрыя, Латвія, Чэхія і Украіна. Аднак у сакавіку 2009 года Чэхія зняла сваю кандыдатуру, спаслаўшыся на эканамічны крызіс, магчымы пераход на еўра ў 2014 годзе, а таксама меншы даход з-за правядзення чэмпіянату ў адзін год з зімовымі Алімпійскімі гульнямі ў Сочы.
Суддзі
ІІХФ былі абраны 16 суддзяў і 16 лінейных суддзяў працаваць на Чэмпіянаце свету па хакеі ў 2014 годзе.
Фармат турніру
На адборачным этапе 16 каманд будуць падзеленыя на дзве групы па восем каманд. Унутры сваіх груп кожная каманда праводзіць па 7 гульняў папярэдняга этапу. У кожнай групе будзе праведзена 28 матчаў. За перамогу каманда атрымлівае 3 балы, а яе суперніку балы не даюцца. Калі пераможца ў асноўны час не вызначаецца, матч пераходзіць у авертайм, які праходзіць па правіле імгненнай смерці, да першай закінутай шайбы. Калі ж і авертайм не высвятляе пераможцу праводзіцца серыя булітаў. Першыя тры буліты для кожнай з каманд з'яўляюцца асноўнымі. Калі па выніках серыі па тры буліты пераможца не вызначаны, то дадатковыя штрафныя буліты доўжацца да першага рознага зыходу. Каманда, якая пераможа ў авертайме альбо па булітах атрымлівае 2 балы, пацярпелая каманда 1 бал.
Каманды, якія занялі першыя чатыры месцы ў кожнай групе выходзяць у чвэрцьфінал, дзе будуць гуляць крыж-накрыж (1-4, 2-3). Каманда, якая заняла першае месца ў кожнай групе адборачнага раўнда, гуляе з камандай, якая заняла чацвёртае месца з іншай групы, у той час як каманда, якая заняла другое месца, гуляе з камандай, якая заняла трэцяе месца з іншай групы: 1A-4B, 2A-3B, 1B-4A, 2B-3A. Каманды-пераможцы выходзяць у паўфінал.
Паўфінальныя пары: пераможца 1A-4B супраць пераможцы 2B-3A, пераможца 1В-4А супраць пераможцы 2А-3В. Абодва матчы паўфіналу будуць праводзіцца на Мінск-Арэне.
Пераможцы паўфіналаў сустрэнуцца паміж сабой у матчы за залаты медаль, а прайграўшыя каманды сустрэнуцца ў матчы за бронзавы медаль.
Выніковы рэйтынг
Матчы за залатыя і бронзавыя медалі вызначаць канчатковы рэйтынг першых 4-х каманд. Каманды, якія выбылі ў папярэднім раундзе і каманды, якія прайгралі ў чвэрцьфінале, будуць ранжыраваць згодна з іх пазіцыяй у групах да чвэрцьфіналу. Выніковы рэйтынг фармуецца паводле наступнай працэдуры:
Сусветны рэйтынг ІІХФ
Сусветны рэйтынг ІІХФ з'явіўся адразу пасля заканчэння Чэмпіянату свету ІІХФ. Ён грунтаваўся на рэйтынгу чатырох апошніх ЧС па хакеі і апошнім Алімпійскім хакейным турніры сярод мужчын (у тым ліку кваліфікацыйныя турніры).
Зборная Швецыі, заняўшы трэцяе месца на Чэмпіянаце свету, засталася на першым радку рэйтынга, другое месца захавала Фінляндыя. Зборная Расіі пасля заваявання чэмпіёнскага тытула размясцілася на трэцім радку, адкуль пацясніла зборную Канады. Каманды Чэхіі, ЗША, Швейцарыі і Славакіі пазіцый не змянілі, у той час, як Латвія і Нарвегія памяняліся месцамі. Найбольшага прагрэсу ў рэйтынгу дабілася зборная Беларусі, дзякуючы першаму за апошнія пяць год выхаду ў чвэрцьфінал, яна пераскочыла чатыры радкі і заняла 11-е месца, апярэдзіўшы Францыю, якая захавала 12-е месца, Германію, згубіўшую дзве пазіцыі і апынуўшуюся на 13-ым месцы, Славенію і Данію, якія зараз размясціліся на 14-ым і 15-ым месцах адпаведна. Пакінуўшыя эліту каманды Казахстана і Італіі свайго становішча не змянілі і засталіся на 17-ым і 18-ым радках рэйтынгу.
Склады каманд
Склад кожнай каманды на Чэмпіянаце свету па хакеі ў 2014 годзе складаецца з не менш як 15 хакеістаў (форварды і абаронцы) і 2 брамнікаў, і не больш за 20 хакеістаў і 3 брамнікаў.
Гульня ў няроўных складах
Большасць Меншасць
Чылійскі ўніверсітэт
Чылійскі ўніверсітэт (Universidad de Chile) — дзяржаўны ўніверсітэт, размешчаны ў Сант’яга, Чылі.
Найбуйнейшая і найстарэйшая вышэйшая навучальная ўстанова ў Чылі і адна з найстарэйшых ВНУ ў Лацінскай Амерыцы. Заснаваны Нацыянальным Кангрэсам Чылі законам ад 19 лiстапада 1842 года і ўрачыста адкрыты 17 верасня 1843 года на базе каланіяльнага Каралеўскага ўніверсітэта Сан-Фэліпэ, заснаванага ў 1747 годзе. З 1867 па 1883 гг., яго рэктарам быў Ігнат Дамейка. Сярод выпускнікоў Чылійскага ўніверсітэта дваццаць прэзідэнтаў Чылі і два лаўрэаты Нобелеўскай прэміі па літаратуры (Габрыела Містраль і Пабла Нэруда).
Нядобры час
Нядобры час (La mala hora) — раман Габрыэля Маркеса. Выйшаў у свет па-іспанску ў 1962 годзе.
Кампазіцыя
Раман складаецца з дзесяці раздзелаў без назваў, адзначаных рымскімі лічбамі. Такім чынам, апошні раздзел, дзе апавядаецца пра канчатковую страту спакою ў горадзе, руйнаванне надзеі на шчасце, пачатак ваеннага рэжыму і смерць незадаволеных, знаходзіцца пад крыжам рымскай лічбы Х. Таксама роўна дзесяць год жыхары трывалі ваенны рэжым алькальда, які ўзяў на сябе неафіцыйную ўладу, як у ваенны час.
Цытаты
«У гісторыі чалавецтва не было ніводнага цырульніка, які быў бы змоўшчыкам, і ніводнага краўца, які бы такім не быў»
Экранізацыя
У 2006 па матывах рамана выйшаў фільм O Veneno da Madrugada. Жанр — драма.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Забалаць)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — каталіцкі храм, помнік архітэктуры класіцызму, знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы вёскі Забалаць (Воранаўскі раён, Гродзенскай вобл.). Пабудаваны ў 1803—12 гг. з цэглы. Абкружаны бутавай агароджай з 3-арачнай брамай. Дзейнічае.
Гісторыя
Касцёл пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы быў заснаваны тут ў 1601 годзе па фундацыі тагачаснага ўладальніка Забалаці земскага суддзі Войцеха Нарбута. Першы храм пабудавалі з дрэва ў цэнтры вёскі. Сын фундатара Мікалай Нарбут упасажыў святыню ў 1623 з абавязкам утрымліваць бакалаўра для навучання дзяцей у школе пры касцёле. Апошні драўляны касцёл узвёў Мікалай Пятроў Нарбут па ўласнай фундацыі ад 16 верасня 1750 года.
Інтэр’ер святыні тады ўпрыгожвалі 4 алтары. Галоўны, кансэкраваны віленскім біскупам суфраганам Антоніем Жаўкоўскім — алтар Найсвяцейшай Тройцы з тытульным абразом у цэнтры ў акружэнні абразоў св. арханёлаў Міхала і Габрыэля, завяршаў кампазіцыю абраз св. Ганны. У прэзбітэрыі стаялі алтары св. Вінцэнта і Наведзінаў НПМ, і яшчэ адзін алтар — св. Антонія з абразом св. Яна Непамука ў другім ярусе — быў, відаць, прысценным.
Праз два стагоддзі парафіяне вырашылі пабудаваць «Богу Усемагутнаму», як напісана на мемарыяльнай пліце над уваходам, новы, ужо каменны касцёл. У 1803 годзе на ахвяраваныя сродкі мясцовага землеўладальніка, маршалка літоўскага графа Людвіка Тышкевіча і яго жонкі Канстанцыі, распачалося будаўніцтва святыні ў стылі класіцызм. Будавалі касцёл 10 гадоў, а ў 1812 святыню пад гістарычным тытулам асвяціў інфляндскі канонік кс. Мацей Мінейка.
Касцёльны ўчастак у 1861 г. быў абнесены невысокай бутавай агароджай, якая ў 1884 была заменена на новую з трохпралётнай уваходнай брамай у неакласічным стылі, цаглянай і атынкаванай. У парафіі тады дзейнічаў яшчэ і шпіталь.
Да ХІХ ст. забалацкая парафія ўваходзіла ў Лідскі дэканат, пасля ў Радунскі. У той час да парафіі прыпісваліся капліцы ў Варонічах і ў самой Забалаці, а дакладней прыкладна за тры кіламетры ад касцёла, ва ўрочышчы Шамбароўшчына (сёння в. Дварчаны). У час улады Польшчы забалацкая парафія ўвайшла ў новаўтвораны Васілішскі дэканат. Колькасць вернікаў тады перавышала 6500.
Троіцкі касцёл дзейнічаў увесь час, але пры савецкай уладзе ў ім не было пастаяннага пробашча. У 1970-я гады святыня атрымала статус помніка архітэктуры, але з капліц ніводная не захавалася, а плябанію перабудавалі ў бальніцу, у канцы 1990-х гадоў зруйнаваны будынак вярнулі парафіянам, але як непадатлівы рэстаўрацыі ён быў разабраны ў 2003. З утварэннем Гродзенскай дыяцэзіі забалацкая парафія зноў перайшла ў склад Радунскага дэканата.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным аб’ёмам пад 2-схільным дахам (у пачатку ХХ ст. дахоўка заменена бляхай). Да галоўнага фасада далучана 3-ярусная 4-гранная званіца з партатыўнай 8-калоннай шатровай ратондай у завяршэнні (надбудавана ў пачатку ХХ ст.). У гэты ж час арачныя бакавыя аконныя праёмы заменены на гатычна-спічастыя, што ўнесла ў архітэктурна-стылёвую трактоўку пабудовы элемент эклектызму. Нетрадыцыйна размешчаны 2 сакрысціі, аб’яднаныя ў адзінай прыбудове да тыльнай алтарнай сцяны храма. Архітэктурны дэкор сканцэнтраваны на званіцы: ярусы падзелены карнізамі, ніжні ярус і вуглы руставаны, верхні апрацаваны філёнгамі і прарэзаны арачнымі праёмамі. Плоскасныя фасады дэкарыраваны гарызантальным рустам, прамавугольнымі панэлямі і плакеткамі, апяразаны карнізам спрошчанага профілю.
Інтэр’ер
Зала храма перакрыта плоскай столлю, сакрысція — крыжовымі скляпеннямі, сцены расчлянёны пілястрамі і апяразаны антаблементам спрошчанай прафіліроўкі. На алтарнай сцяне і бакавых кулісах-прасценках, што вылуча-юць памяшканне апсіды, сродкамі ілю-зорнага жывапіснага роспісу нанесены 3 архітэктанічныя алтары: цэнтральны 4-калонны з выявамі святых Пятра і Паўла і 2-калонныя бакавыя. На левай кулісе апсіды навешаны паўкруглы драўляны амбон. У час рамонту І939 г. неаракайльнай арнаментыкай размаля-ваны сцены і столь. Над уваходам на 4 драўляных калонках узнята галерэя хо-раў. Абразы 18 ст. «Маці Божая смуткуючая», пачатку 19 ст. «Маці Божая Рымская», «Навучэнне Марыі» і «Св. Георгій».
Скрыпліца
Скрыплі́ца:
Эдзіт Вільсан
Эдзіт Болінг Гальт Вільсан (Edith Bolling Galt Wilson;  — ) — другая жонка Прэзідэнта ЗША Вудра Вільсана і Першая лэдзі ЗША з 1915 па 1921 год. Атрымала мянушку «сакрэтны прэзідэнт», бо ў 1919 годзе, пасля інсульту мужа, фактычна кіравала краінай. У 1921 годзе, пасля адстаўкі Вільсана, Эдзіт з мужам пасялілася ў пасольскім квартале ў Вашынгтоне. Яна даглядала за ім да самай смерці ў 1924 годзе. Эдзіт Вільсан памерла ад сардэчнай недастатковасці 28 снежня 1961 года, у дзень 105-годдзя з дня нараджэння Вудра Вільсана. У дзень смерці яна прысутнічала на адкрыцці моста Вудра Вільсана.
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2017/2018
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2017/2018 — 27-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе.
IX з’езд КП(б)Б
Дзевяты з'езд Камуністычнай партыі (бальшавікоў) Беларусі. Адбыўся 8 — 12 снежня 1925 г. у Мінску. Прысутнічала 247 дэлегатаў з рашаючым і 161 з дарадчым голасам ад 15 075 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Эдуарда Фрэй Мантальва
Эдуарда Ніканор Фрэй Мантальва (Eduardo Nicanor Frei Montalva,  — ) — чылійскі палітычны дзеяч, 28-ы прэзідэнт Чылі з 1964 па 1970 год.