cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парушэнне CP-інварыянтнасці
Прамое парушэнне CP-сіметрыі
У 2001 годзе ў новым пакаленні эксперыментаў, у тым ліку ў эксперыменце BaBar у Стэнфардскам цэнтры лінейных паскаральнікаў (SLAC, ЗША) і ў эксперыменце Belle пры Арганізацыі па даследаваннях на паскаральніках высокіх энергій (KEK, Японія), назіралася прамое парушэнне CP-сіметрыі ў распадах B-мезонаў. Да гэтых эксперыментаў існавала лагічная магчымасць, што парушэнне CP-сіметрыі абмяжоўваецца фізікай каонаў. Гэтыя эксперыменты развеялі ўсе сумненні ў тым, што ўзаемадзеянні Стандартнай мадэлі парушаюць CP. У 2007 г., падобныя эксперыменты паказалі існаванне і прамога парушэння CP-сіметрыі для B-мезонаў (гл. спасылкі).
Парушэнне CP-сіметрыі ўключаецца ў Стандартную мадэль пры дапамозе ўключэння камплекснай фазы ў CKM-матрыцу, якая апісвае змешванне кваркаў. У такой схеме неабходнай умовай для з’яўлення камплекснай фазы і парушэння CP-сіметрыі з’яўляецца існаванне па меншай меры трох пакаленняў кваркаў.
Няма ніякіх эксперыментальных пацвярджэнняў парушэння CP-сіметрыі ў квантавай хромадынаміцы; гл. ніжэй.
Моцная CP-праблема
У фізіцы элементарных часціц моцная CP-праблема — гэта загадкавае пытанне, чаму ў квантавай хромадынаміцы (КХД) не парушаецца CP-сіметрыя.
КХД не парушае CP-сіметрыю так проста, як тэорыя электраслабага ўзаемадзеяння; у адрозненне ад электраслабай тэорыі, у якой калібровачныя палі звязваюцца ў хіральныя токі, створаныя ферміённымі палямі, глюоны звязваюцца ў вектарныя токі. Эксперыменты не паказваюць ніякага парушэння CP-сіметрыі ў вобласці КХД. Напрыклад, агульнае парушэнне CP-сіметрыі ў вобласці КХД стварыла б электрычны дыпольны момант у нейтрона, які быў бы каля (зарад электрона, памножаны на метр), у той час як эксперыментальная верхняя мяжа прыблізна ў трыльён раз менш.
Нягледзячы на адсутнасць эксперыментальнага пацвярджэння парушэнняў сіметрыі, у лагранжыяне КХД ёсць натуральныя члены, якія могуць парушаць CP-сіметрыю.
Пры ненулявом выбары КХД \theta-вугла і хіральнай фазы кваркавай масы \theta' можна чакаць, што CP-сіметрыя будзе парушаная. Звычайна лічыцца, што хіральная фаза кваркавай масы можа стаць укладам у агульны эфектыўны -вугал, але застаецца нявытлумачаным, чаму прырода абрала неверагодна малое значэнне гэтага вугла замест адвольнага значэння паміж 0 і 2π; спецыяльны выбар \theta-вугла, вельмі блізкага да нуля (у гэтым выпадку), з’яўляецца прыкладам тонкай настройкі ў фізіцы.
HMS E32
HMS E29 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1916 гадах на верфі J. Samuel White на востраве Уайце, дзе судна было спушчана 16 жніўня 1916 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 кастрычніка 1916 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Дзевятую падводную флатылію.
У 1922 годзе лодка была прададзена на металалом.
Сезон 2017 ФК Дняпро Магілёў
У 2017-м годзе футбольны клуб «Дняпро» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Дняпро» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку)
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды ** У арэнду
Пакінулі клуб
* З арэнды
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Тулярэмія
Тулярэмія — заанозная інфекцыя, якая мае прыродную ачаговасць. Характарызуецца інтаксікацыяй, ліхаманкай, паражэннем лімфатычных вузлоў. Узбуджальнік захворвання — дробная бактэрыя Francisella tularensis. Пры награванні да 60 °C гіне праз 5—10 хвілін. Носьбіты палачкі тулярэміі — зайцы, трусы, вадзяныя пацукі, палёўкі. У прыродных ачагах перыядычна ўзнікаюць эпізаотыі. Інфекцыя перадаецца чалавеку ці непасрэдна пры кантакце з жывёламі (паляванне), ці праз заражаныя харчовыя прадукты і ваду, радзей аспірацыйным шляхам (пры апрацоўцы збожжавых і фуражных прадуктаў, малацьбе хлеба), крывасмактальнымі членістаногімі (сляпень, клешч, камар і інш.).
Беразнякі (Жыткавіцкі раён)
Беразнякі́ (, Березняки) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавета.
Вакол лес.
Янушкевіч
Янушке́віч — беларускае прозвішча.
Беразнякі (Жыткавіцкі раён)
Размяшчэнне
У 81 км на паўночны захад ад Жыткавіч, 23 км ад чыгуначнай станцыі Мікашэвічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 313 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Мікашэвічы — Слуцк. Планоўка складаецца з дугападобнай, блізкай да шыротнай арыентацыі вуліцы, на поўнач ад якой праходзіць прасталінейная, шыротная вуліца, на поўдні — зігзагападобная, арыентаваная з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVI стагоддзя. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. Інвентар 1805 года згадвае Бярэзнікі як невялікі населены пункт. У 1811 годзе валоданне графа Чапскага. У 1908 годзе ў Грабаўскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.
Паводле Рыжскага дагавора ад 18 сакавіка 1921 года ў складзе Польшчы. З верасня 1939 года ў складзе БССР. Нямецкія акупанты ў другой палове лютага 1943 года забілі 212 жыхароў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму на ўсходняй ускраіне вёскі) і цалкам спалілі вёску. Вызвалена 5 ліпеня 1944 года. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Случ» (цэнтр — вёска Мілевічы). Дзейнічаюць 9-гадовая школа, бібліятэка, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі.
Маскаленкі (Смаленская вобласць)
Маскаленкі (Москаленки) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 25 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 2 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Бярэзіна. За 4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Гусіна на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Місан
Місан (Μύσων ὁ Χηνεύς) — старажытнагрэчаскі мудрэц, адзін з Сямі мудрацоў (па спісе Платона ).
Родам з Хен, этэйскай ці лаконскай вёсачкі. Па іншых звестках (Дыяген Лаэрцкі), родам з Ітыі (сучасная Сітыя) на Крыце. Яго бацька быў тыранам. Жыццё сваю правёў ціха і непрыкметна ў вёсачцы. Дыяген Лаэрцкі прыводзіць звесткі аб некалькіх мудрых выслоўяў Місана.
Зумба
Зумба спалучае элементы аэробікі і танцаў такіх як кумбя, самба, мерэнга, салса, мамбо, фламенка, ча-ча, рэгетон, сока, белідэнс, хіп-хоп, бангра, аксэ музік і танга.
2-я Грамадзянская вуліца (Гомель)
2-я Грамадзянская вуліца — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Мае спецыфічную канфігурацыю, складаючыся з дзвюх паралельных адна адной праезных частак, якія праходзяць ад Гомельскай універсальнай базы да 1-га завулка Крупскай. Забудова базы адносіцца да гэтай жа вуліцы, прылягаючы да чыгуначнай каляіны ў раёне канцавога адрэзка вуліцы Падгорнай. Жылая забудова сядзібнага тыпу месціцца толькі на заходнім баку часткі бліжэйшай да 1-й Грамадзянскай вуліцы.
Між дзвюма часткамі каля 1-га завулка Крупскай знаходзіцца невялічкі зялёны масіў, за якім ідуць аўтарамонтныя, гандлёвыя і іншага прызначэння будынкі. Усходняя частка ідзе ўзбоч Прудкоўскіх могілак.
Заходняя частка вуліцы вядома пад сваёй назвай, прынамсі, з 1961 г., тады, як усходняя называлася 10-м праездам.
Хамелеоны
Хамелеоны (Chamaeleonidae) — сямейства яшчарак.
Выдзяляецца 4 роды, каля 90 відаў — своеасаблівых, здольных мяняць афарбоўку і «страляць» доўгім языком па сваіх ахвярах.
Даўжыня цела да 60 см. Тулава сціснутае з бакоў, укрыта рагавымі зярнятамі і бугаркамі. На галаве ў многіх відаў рагавыя і скураныя нарасці. Ногі доўгія, пяціпальцыя. Хвост доўгі, учэпісты. Вочы вялікія, з тоўстымі зрослымі павекамі і маленькай цэнтральнай адтулінай для зрэнкі; рухі вачэй незалежныя. Афарбоўка цела мяняецца ў залежнасці ад умоў асяроддзя, голаду, смагі, сполаху і інш.
Гэтыя трапічныя дрэвавыя жывёлы водзяцца галоўным чынам на востраве Мадагаскар, у Афрыцы і на суседніх з ёй астравах. Адзінкавыя віды сустракаюцца ў Паўднёвай Еўропе, Малой Азіі, Індыі, Шры-Ланцы і інш.
Кормяцца пераважна насякомымі, дробнымі пазваночнымі. Большасць яйцакладныя, ёсць яйцажывародныя.
1-я Яблыневая вуліца (Наваполацк)
1-я Яблыневая вуліца (, 1-я Яблоневая улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 370 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Поныры
Поныры (По́ныри) — пасёлак гарадскога тыпу ў Курскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Паныроўскага раёна, утварае гарадское паселішча пасёлак Поныры.
Насельніцтва — 4 719 жыхароў (2016 год).
NGC 2998
NGC 2998 (іншыя абазначэнні — UGC 5250, MCG 7-20-51, ZWG 210.36, KUG 0945+443, IRAS09455+4418, PGC 28196) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лазоўская
Лазоўская — прозвішча.
Людвіг Іванавіч Сяліцкі
Людвіг Іванавіч Сяліцкі (25 снежня 1903, вёска Вялікі Трылесін, Бялыніцкі раён — 5 сакавіка 1977) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Віцебскай вобласці.
Біяграфія
З 1926 года член КПСС. З 1938 на гаспадарчай, савецкай, партыйнай рабоце ў Віцебскай і Беластоцкай абласцях. З ліпеня 1941 года ў нямецкім тыле, з лютага 1942 года камандзір партызанскай групы, камісар атрада, у ліпені 1942 — красавіку 1943 гадоў камісар, у лістападзе 1942 — красавіку 1944 гадоў камандзір 1-й партызанскай брыгады імя К. С. Заслонава, адначасова ў чэрвені 1943 — маі 1944 гадоў 1-ы сакратар Аршанскага падпольнага РК КП(б)Б. З мая 1944 года ў распараджэнні ЦК УКП(б). У 1948—1971 гадах райваенкам Узбекскай ССР, інжынер упраўлення дарогі Масква — Брэст. Яго імем названа вуліца ў Оршы.
Касцёл Маці Божай Нястомнай Дапамогі (Парэчча)
Касцёл Маці Божай Нястомнай Дапамогі — рымска-каталіцкі храм, знаходзіцца ў цэнтры в. Парэчча (Гродзенскі раён), помнік архітэктуры. Дзейнічае.
Гісторыя
Драўляны касцёл у неагатычным стылі быў тут узведзены ў 1904-06 гадах. Спачатку святыня была далучана ў якасці філіі да парафіі гродзенскага касцёла св. Францішка Ксаверыя. У 1919 годзе Парэчча атрымала статус самастойнай парафіі, а касцёл быў пашыраны і ўпрыгожаны (былі дабудаваны капліцы, якія ўтварылі трансепт, і галоўны фасад), што дадало неагатычнаму вобліку святыні рысы стылю мадэрн. Колькасць парафіян перад Другой сусветнай вайной перавышала 3800.
У савецкія часы святыня дзейнічала. У 1970-я гады яна атрымала статус помніка эклектычнай архітэктуры з рысамі неаготыкі.
Архітэктура
Касцёл крыжападобны ў плане з пяціграннай апсідай. Крылы трансепта таксама маюць пяцігранныя планы. У левым крыле змешчана сакрыстыя, у правым — капліца св. Антонія. Асноўны аб’ём святыні перакрыты двухсхільным дахам, апсіда і крылы трансепта — вальмавымі. Усе зрубы накрыты рознавялікімі вальмавымі дахамі. Кампазіцыю завяршаюць 4 шатровыя сігнатуркі па канцах крыжастага аб’ёму і трошкі большая над сяродкрыжжам.
Залавы інтэр’ер, перакрыты каробчатай падшыўной дашчанай столлю (новая столь зроблена ў 2005—06 гадах падчас апошняга рамонту), упрыгожваюць тры неабарочныя алтары. У галоўным змешчаны вялікі тытульны абраз Маці Божай Нястомнай Дапамогі ў пасрэбраных шатах, які засланяецца абразом св. Тэрэзы. Алтар аточаны фігурамі свв. Антонія (злева) і Францішка. Бакавыя алтары прысценныя, у левым усталявана фігура Панны Марыі Беззаганай на фоне з намаляваных лілій, у правым — фігура Пана Езуса на фоне палесцінскага краявіду. Больш позні па часе стварэння алтар св. Антонія змешчаны ў аднайменнай капліцы. Ён, верагодна, выкананы ў міжваенны час.
Злева перад касцёлам асобна пабудавана двухузроўневая чацверыковая шатровая званіца. Справа перад уваходам у касцёл стаіць невялікі бетонны помнік з каваным крыжам. Як сведчыць надпіс па-польску, помнік у 1931 г. усталявалі фундатары касцёла і парафіяне «па памерлых». У 1920-я гады на старажытных парафіяльных могілках па-за касцёлам быў усталяваны крыж з датай «1863» у гонар паўстанцаў. Касцёльная тэрыторыя абнесена металічнай агароджай. У правым вуглу стаіць невялікі драўляны будынак — тут, пасля таго, як савецкія ўлады адабралі плябанію, жыў пробашч. Цяпер гэта проста гаспадарчы будынак.
Ільінічы
Ільінічы (таксама ўжываецца Іллінічы) — шляхецкі род герба «Корчак» у Вялікім Княстве Літоўскім у XV—XVI стагоддзях. Паходжанне роду дакладна не высветлена, магчыма род паходзіў з праваслаўнага баярства Северскай зямлі. У сярэдзіне XV стагоддзя вядомы Яцка Ільініч, які атрымаў ад вялікага князя Казіміра пацвярджэнне «отчины и дедины» ў Старадубскім і Радагошчанскім павеце, сяло Пожанку ў Клецкім княстве.
10 ліпеня 1553 года прадстаўніку роду Юрыю Ільінічу нададзены графскі тытул Свяшчэннай Рымскай імперыі. Са смерцю Юрыя Ільініча ў 1569 годзе род згас; усе уладанні, у тым ліку Мірскі замак, перайшлі да Радзівілаў.
Існаваў таксама іншы род Ільінічаў, які вядомы з XVII стагоддзя і быў унесены радаводную кнігу Магілёўскай губерні, аднак яго сувязь з ранейшым родам не ўсталявана.
Шарлотэнбург-Вільмерсдорф
Шарлотэнбург-Вільмерсдорф (Charlottenburg-Wilmersdorf) — адміністрацыйная акруга Берліна. Утворана ў 2001 годзе ў ходзе адміністрацыйнай рэформы ў выніку зліцця былых акруг Шарлотэнбург і Вільмерсдорф.
Дзеючы кіраўнік акругі — Рэйнхард Наўман, член Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі.
Надва (Руднянскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
2-я Яблыневая вуліца (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 400 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Tachysphex pompiliformis
Tachysphex pompiliformis — від вос сямейства.
Арэал
Сустракаюцца ў Афрыцы, Еўропе і Паўночнай Азіі (за выключэннем Кітая), Паўночнай Амерыцы і Паўднёвай Азіі.
Курлоўскі расстрэл
Курлоўскі расстрэл — расстрэл царскімі войскамі і паліцыяй мітынгу ў Мінску года.
Ход падзей
У гэты дзень па горадзе пачалі распаўсюджвацца чуткі пра Маніфест 17 кастрычніка, які абвясціў у краіне дэмакратычныя свабоды, даваў заканадаўчыя паўнамоцтвы Дзяржаўнай думе, але захаваў у Расіі манархію. Жыхары выходзілі на вуліцу. Натоўпы людзей ператвараліся ў мітынгі і дэманстрацыі, удзельнікі якіх з чырвонымі сцягамі і рэвалюцыйнымі песнямі накіроўваліся да Віленскага вакзалу Лібава-Роменскай чыгункі (зараз вакзал Мінск-Пасажырскі).
А 11-й гадзіне пачаўся мітынг. Па патрабаванні яго ўдзельнікаў губернатар Павел Рыгоравіч Курлоў вызваліў палітвязняў. Да 16 гадзін на плошчы перад вакзалам сабралася каля 20 тыс. чалавек. На ўзвышэнні, дзе выступалі прамоўцы як сімвал свабоды стаяла жанчына з чырвоным сцягам. Каб разагнаць мітынг, жандарскі палкоўнік Вільдэмар-Клопман са згоды Курлова распарадзіўся адкрыць стральбу па яго ўдзельніках. Ахвярамі сталі каля 100 чалавек, каля 300 чалавек былі паранены.
Сярод іншых на Прывакзальнай плошчы прысутнічаў хірург мінскай губернскай бальніцы Тэадор Куодзіс, які самааддана аказваў першую дапамогу параненым і адпраўляў іх у губернскую бальніцу.
Далейшыя падзеі
У адказ на гэта злачынства Мінская арганізацыя РСДРП звярнулася да жыхароў горада з адозвай, у якой патрабавала: неадкладна адхіліць ад пасады і аддаць пад суд губернатара Курлова і інш. асоб, вінаватых у расстрэле, распусціць паліцыю, выдаліць з горада казакоў, забяспечыць сем'і ахвяр за кошт дзяржавы, адміністрацыі горада ўзброеным сілам не ўмешвацца ў сходы грамадзян. Мінскі кааліцыйны савет у знак пратэсту ўзнавіў усеагульную стачку, якая працягвалася да.
Абурэнне жорсткай расправай над удзельнікамі мітынгу ў Мінску было настолькі вялікае, што ўлады вымушаны былі адклікаць Курлова ў Пецярбург і пачаць афіцыйнае расследаванне. Аднак злачынцаў да адказнасці не прыцягнулі. Курлоў не прызнаў сваёй віны ў падзеях і пераклаў яе на вайсковае камандаванне.
Памяць
У 1928—1941 гадах на плошчы перад чыгуначным вакзалам у Мінску стаяў помнік ахвярам Курлоўскага расстрэлу 1905 года, выкананы з чорнага мармуру. Пасля Вялікай Айчыннай вайны не быў адноўлены ў сувязі з пачаткам палітыкі дзяржаўнага антысемітызму ў СССР.
На станцыі метро «Плошча У. I. Леніна» ўстаноўлены бронзавы мемарыяльны знак «Курлоўскі расстрэл» (скульптар А. Анікейчык, архітэктары Л. Градаў, Л. Левін).
У 1924 годзе беларускі мастак Гаўрыла Віер, які быў сведкам трагедыі, напісаў карціну «Курлоўскі расстрэл». У 1925 годзе Міхась Філіповіч стварыў палатно «Расстрэл у Мінску». Захаваўся таксама эскіз 1939 года да карціны Ісака Давідовіча «Курлоўскі расстрэл», аднак лёс завершанага твора невядомы.
Янчонкаўскі сельсавет
Янчо́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Янчонкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Друйскага пассавета.
Мінамёт
Мінамёт — гармата з апорнай плітой для навеснай стральбы мінамі (45 — 85°)
Мінамёты з’яўляюцца магутным агнявым сродкам для паражэння жывой сілы і ваеннай тэхнікі, размешчаных на адкрытай мясцовасці і ў сховішчах (адваротных скатах вышыняў, складках мясцовасці), а таксама для разбурэння ўсіх адменаў палявых умацаванняў.
Паводле спосабу зараджання адрозніваюць: дульназарадныя (калібр 50 — 120 мм) і казназарадныя (больш за 120 мм); паводле будовы ствала: гладкаствольныя (большасць) і нарэзныя; паводле спосабу транспартавання: ношаныя, вожаныя, буксаваныя, самаходныя, уюкавыя.
У некаторых мовах (напр., англійская, польская) гістарычнае найменне марціры стала азначаць мінамёт.
Лі Дзі
Лі Дзі, нар. каля 1100 г. Хэян — пам. пасля 1197) — кітайскі мастак.
Жыццё і творчасць
Лі Дзі служыў прыдворным мастаком у імператараў Паўднёвай Сун у 1174—1197 гадах. Член Імператарскай Акадэміі ў Кайфыне; адзін з 26 жывапісцаў — членаў Юхуа юань, імператарскай акадэміі мастацтваў у Ханчжоу.
Карціны, створаныя Лі Дзі, можна ўбачыць у найбуйнейшых мастацкіх музеях Пекіна, Шанхая, Тайбэя, Токіа, Бостана і інш.
3-я Яблыневая вуліца (Наваполацк)
3-я Яблыневая вуліца (, 3-я Яблоневая улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 420 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Хісахіта
Прынц Хісахіта (悠仁親王 Хісахіта-сінна: нарадзіўся 6 верасня 2006 года ў Токіа) — малодшае дзіця і адзіны сын Фуміхіта, прынца Акісіна і прынцэсы Кіко, член Японскай Імператарскай фаміліі. З’яўляецца трэцім у парадку атрымання ў спадчыну імператарскага прастола Японіі (пасля сваіх дзядзькі — наследнага прынца Нарухіта і бацькі).
У Хісахіта дзве старэйшыя сястры — прынцэса Мака (н. 23 кастрычніка 1991) і прынцэса Како (н. 29 снежня 1994).
Імя
Згодна з заявамі Агенцтва Імператарскага Двара, асабістае імя прынца — Хісахіта — азначае «ясны і дабрадзейны». Альтэрнатыўны пераклад — «цудоўны, ціхамірны, несмяротны». Імя было абрана яго бацькам; эмблемай прынца з’яўляецца сцыадапіціс.
Біяграфія
Прынц з’явіўся на свет ў 8:27 (па Такійскаму часу) у такійскай бальніцы Айіку. Вага немаўля пры нараджэнні склала 2,556 кг. Нараджэнне прынца суправаджалася рытуальнымі цырымоніямі ў Імператарскай сям’і і святкаваннем па ўсёй краіне.
Пытанне аб перадачы трона ў спадчыну
Хісахіта стаў першым хлопчыкам, які з’явіўся ў Імператарскай сям’і пасля 1965 года (з моманту нараджэння яго бацькі, прынца Акісіна). У студзені 2007 года прэм’ер-міністр Японіі Сіндза Абэ заявіў аб адкліканні прапановы па змене Закона аб Імператарскім доме, зробленай раней з мэтай ўключэння жанчын у парадак перахода ў спадчыну прастола. Прапанова было абумоўлена тым фактам, што на момант яго падрыхтоўкі ў абодвух сыноў імператара Акіхіта не было дзяцей мужчынскага полу.
З нараджэннем прынца Хісахіта шанцы яго кузіны, прынцэсы Айко — дачкі кронпрынца Нарухіта — заняць Хрызантэмавы трон здаюцца ўсё больш прывіднымі. Хоць гісторыі вядомыя восем імператрыц Японіі, якія кіравалі, яны лічыліся хутчэй рэгентшамі або апякункамі пры малалетніх нашчадках. Пераемнікі такіх правіцельніц, як правіла, выбіраліся з нашчадкаў імператара па мужчынскай лініі, ледзь тыя дасягалі паўналецця. Падобны факт служыць дадатковым аргументам для прыхільнікаў захавання традыцыі, згодна з якой, жанчыны выключаны з парадку японскага перахода ў спадчыну прастола.
HMS E33
HMS E33 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1916 гадах на верфі John I. Thornycroft & Company у, дзе судна было спушчана 18 сакавіка 1916 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 лістапада 1916 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Дзевятую падводную флатылію.
У 1922 годзе лодка была прададзена на металалом.
Ямкагаловыя змеі
Ямкагаловыя змеі (Crotalinae) — падсямейства змей.
Яшчыцы
Я́шчыцы (, Ящицы) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета. Размешчана за 34 км на паўднёвы захад ад Жлобіна, 3 км ад аднайменнай чыг. ст. (на лініі Жлобін— Калінкавічы), 75 км ад Гомеля, побач аўтадарога Дабрагошча—Жлобін, на ўсход і Пн меліярацыйныя каналы. 49 гаспадарак, 73 жыхары (2004 г.).
Ямкагаловыя змеі
Налічвае каля 140 відаў. Ядавітыя змеі, у якіх ёсць незвычайны орган пачуццяў — тэрмалакатар, што ўспрымае цеплавое выпрамяненне з дакладнасцю да 0,3 °C. Ён размешчаны ў паглыбленні на галаве, адсюль і назва сямейства. У некаторых відаў на канцы хваста разрастаюцца лускавінкі, якія ў час руху выдаюць своеасаблівы трэск. Грымучыя змеі водзяцца ў Паўднёвай і Паўночнай Амерыцы, Паўднёвай Азіі, на Далёкім Усходзе.
Яшчыцы
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з 16 ст. як сяло ў Рэчыцкім павеце Мінскага ваяводства ВКЛ. Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) у складзе Расійскай імперыі. Паводле рэвізіі 1858 г. 15 двароў, 126 жыхароў, уладанне князя Л. М. Галіцына. 3 1880 г. дзейнічаў хлебазапасны магазін. Паводле перапісу 1897 г. 46 двароў 358 жыхароў. У 1909 г. 53 двары, 401 жыхар, 1208.дзес. зямлі, у Стрэшынскай вол. Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні 3 1907 г. дзейнічала нар. вучылішча (45 вучняў), для якога ў 1911 г. ўзведзены ўласны здание. У 1925 г. 101 двор. У 1929 г. арганізаваны калгас «Астравок», працавалі вятрак і кузня. У 1940 г. 85 двароў, 370 жыхароў. У Вял. Айч. вайну ў жн. 1941 г. ням.-фаш. акупанты поўнасцю спалілі вёску і загубілі 33 жыхары. 3 1942 г. дзейнічала патрыятычная падп. група (кіраўнік Т. Ф. Бацькаў). 36 вяскоўцаў загінулі на фронце.
Паводле перапісу 1959 г. 348 жыхароў. У складзе саўгаса «Мормаль» (цэнтр — в. Дабрагошча). Планіровачна складаецца з крыху выгнутай амаль мерыдыянальнай вуліцы, перакрыжаванай кароткай крывалінейнай вуліцай.
Забудова драўляная, няшчыльная, сядзібнага тыпу. Радзіма аднаго з кіраўнікоў падп. і партызанскага руху на тэр. Жлобінскага і Стрэшынскага районаў Гомельскай вобласці ў Вял. Айч. вайну, камандзіра партыз. атрада «Смерць фашызму» І. А. Крышнёва (яго імя носіць адна з вуліц Жлобіна).
Смалігаўка (Смаленская вобласць)
Смалігаўка (Смолиговка) — вёска ў  Смаленскай вобласці Расіі,  у Руднянскім раёне. Размешчана ў заходняй частцы вобласці ў 21  км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 30 км на паўночны захад ад Смаленска,  на поўдзень ад аўтадарогі   Арол — Віцебск і станцыі Галынкі на чыгуначнай галінцы Смаленск – Віцебск. Насельніцтва — 562 жыхара (2007). Адміністрацыйны цэнтр Смалігоўскага сельскага паселішча.
Эканоміка
Сельгаспрадпрыемства «Смалігоўка», дом культуры
Чорны фронт (Нідэрланды)
Чорны фронт (Zwart Front), пазней Нацыянальны фронт (Nationaal Front) — нідэрландскі фашысцкі рух, які існаваў у 1934—1940 гг.
Ілья Міхайлавіч Франк (філолаг)
Ілья Міхайлавіч Франк — рускі філолаг, перакладчык, паліглот, паэт. З'яўляецца аўтарам дапаможнага метаду па вывучэнню замежных моў пад назвай «Метад чытання Іллі Франка».
Жыццёвы шлях
Ілля Міхайлавіч Франк нарадзіўся ў Маскве ў 1963 годзе. Яго бацька працаваў авіябудаўнічым інжынерам, а маці была настаўніцай рускай мовы. У пятым класе ў яго адбылося першае знаёмства з замежнай мовай. Гэта была нямецкая мова. Прахварэўшы ўвесь верасень, ён прыйшоў у школу і атрымаў па зусім новым прадмеце тры двойкі. Настаўнік яму ўвогуле казаў, што ён не здольны да замежных моў, і ў асаблівасці да нямецкай. Гэта зачапіла юнага Франка. Пад канец пятага класа ён меў адныя пяцёркі. Яшчэ школьнікам Ілля чытаў нямецкую літаратуру ў арыгінале, а падчас школьнай вучобы ён асвоіў французскую і англійскую мовы.
У 1980 годзе Ілля Франк паступіў на рамана-германскае аддзяленне філалагічнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. Ламаносава (МДУ). Вучоба ў вну была для яго, у большай ступені, нецікавай і маркотнай. Ён знаходзіў сабе час для самастойнага вывучэння новых замежных моў і рабіў першыя спробы ў паэзіі. На трэцім курсе ў сваім сачыненні па аднаму раману пісьменніка ГДР, ён прапанаваў знесці берлінскі мур і аб'яднаць Германію. Пасля гэтага ў яго не было ніводнай адзнакі вышэй за тры. Размяркоўваючы свой вучэбны час самастойна, ён амаль не наведваў лекцыі і ледзьве скончыў універсітэт.
У 1992 годзе ён пакінуў школу і пачаў працаваць на курсах замежных моў. У 1999 годзе выкладаў нямецкую мову ў Расійскім Дзяржаўным Гуманітарным універсітэце.
З 2001 года выходзяць кнігі на розных мовах, адаптаваныя паводле яго метаду. Некаторыя з іх Франк адаптаваў самастойна, а некаторую частку ён заказваў перакладчыкам, затым усе роўна сочачы і рэдагуючы кожную кнігу. З 2003 года ён стаў дырэктарам уласных курсаў замежных моў. Зараз Ілля Франк таксама вядзе інтэрнэт-праект Russian Europe, прысвечаны рускай літаратуры і паэзіі, а таксама Tyutchev.ru.
Дакладна вядома, што Ілля Франк чытае на нямецкай, англійскай, нідэрландскай, дацкай, нарвежскай, швецкай, лацінскай, італьянскай, іспанскай, партугальскай, французскай, турэцкай, персідскай, арабскай, новагрэчаскай, старажытнагрэчаскай, фінскай, эстонскай, кітайскай і японскай мовах. Таксама валодае санскрытам.
Ілля Франк не прылічвае сабе да паліглотаў-спартсменаў. Ён казаў: «Ёсць людзі, якія чмурэюць ад машын або ад жанчын або чаго-небудзь іншага. Я чмурэю ад моў.»
Метад чытання Іллі Франка
Тэкст кнігі разбіваецца на мноства кавалкаў. Затым кожны кавалак апрацоўваецца, шляхам устаўкі ў яго неабходных лексічных каментароў на роднай мове. Адразу пасля апрацаванага тэкста ідзе «чысты» тэкст.
Прыклад :
"Onkel Massimo lernte Deutsch (учил; lernen — учить), Jahr um Jahr (год за годом). Immer wieder nahm er einen Anlauf (предпринимал попытку: der Anlauf — попытка, разбег), aber weit kam er nicht (далеко не заходил/оставлял начинания)."
"Onkel Massimo lernte Deutsch, Jahr um Jahr. Immer wieder nahm er einen Anlauf, aber weit kam er nicht."
За ўвесь час было адаптавана каля 200 кніг на 33 мовах.
Палітычны погляд
Ілля Франк відавочны апазіцыянер сучаснай расійскай улады. Выказваючы сваю грамадзянскую пазіцыю, ён крытыкуе сучасную палітыку кіруючай партыі, а таксама стан сістэмы адукацыі РФ.
4-я Яблыневая вуліца (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 420 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
NGC 3002
NGC 3002 — зорка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс каралёў Венгрыі
Рэгенцтва
У 1920 годзе пасля кароткага рэспубліканскага і савецкага перыяду была фармальна адноўлена манархія, але прастол застаўся вакантным. Хорці абвясціў сваім спадчыннікам на пасадзе рэгента свайго сына Іштвана, але той загінуў на Усходнім фронце. У 1946 г. абвешчана рэспубліка
Іосіф Антонавіч Гашкевіч
Іосіф Гашкевіч (4 ст. ст. красавіка  — 3 мая ) — расійскі дыпламат, вучоны-мовазнавец, даследчык Японіі і Кітая, натураліст, арыенталіст.
Біяграфія
Іосіф Гашкевіч — сын праваслаўнага святара Антонія Гашкевіча, які служыў у Свята-Міхайлаўскай царкве сяла Стралічаў Рэчыцкага павета Мінскай губерні, што ў сучасным Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Ва ўзросце 12 гадоў Іосіф паступіў у Мінскую духоўную семінарыю. Затым па рэкамендацыі І. Грыгаровіча працягваў вучобу ў Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі. Пасля заканчэння акадэміі (1839) меў званне магістра багаслоўя, але не прыняў святарскага сану.
У 1839-49 гадах у складзе Рускай духоўнай місіі ў Пекіне. Даследаваў культуру Кітая, вывучаў кітайскую, карэйскую і японскую мовы. Адначасова займаўся пытаннямі астраноміі і метэаралогіі, сабраў калекцыю насякомых. У якасці драгамана (перакладчыка) суправаджаў на фрэгаце «Палада» дыпламатычную місію Я. В. Пуцяціна ў Японію (1852-55). 3 яго ўдзелам заключаны руска-японскі дагавор 1855. Па дарозе з Японіі захоплены ў палон англічанамі (з прычыны Крымскай вайны 1853-56), знаходзіўся ў Ганконгу, потым у Англіі. На працягу дзевяці месяцаў у палоне Іосіф Гашкевіч сумесна з японскім ​манахам Тацібана Каосай склаў 450 старонак першага японска-рускага ​слоўніка. У 1856 годзе вярнуўся ў Расію.
У 1858—1865 гадах першы расійскі консул у Японіі (на Хакадатэ), адначасова выкладаў у Хакадацкай рускамоўнай школе. Адзін з першых іншаземцаў, якому дазволілі наведаць унутраную Японію, у т.л. двор сёгуна (правіцеля Японіі) у Эда (цяпер Токіа). У 1865 годзе з сям’ёй вярнуўся на радзіму. У 1867 годзе выйшаў у адстаўку і жыў у маёнтку Малі (цяпер Астравецкі раён), дзе працягваў займацца ўсходняй філалогіяй.
Шматлікія калекцыі флоры і фаўны Паўднёвай Афрыкі і Паўднёва-Усходняй Азіі, сабраныя ў час падарожжаў, Іосіф Гашкевіч перадаў Заалагічнаму музею АН у Пецярбургу. Выдадзены ім першы ў Расіі «Японска-рускі слоўнік» (1857, разам з Тацібана Каосай) адзначаны медалём Пецярбургскай АН і Дзямідаўскай прэміяй. Яго імём названы апісаныя ім невядомыя раней віды насякомых, заліў у Паўночнай Карэі (па-карэйску Чосанман).
Аўтар працы «Карані японскай мовы» (Вільня, 1899).
Паводле метрычнага запісу ў кнігах Астравецкай царквы, спачыў 3 (15) мая 1875 года. Пахаваны на праваслаўных могілках у Астраўцы (сёння не існуюць; раней жа месціліся ля касцёла, а на той час царквы, святых Казьмы і Даміяна).
Іераманах
Іераманах (Ἱερομόναχος) — у хрысціянстве манах, які мае сан святара. Іераманахам становяцца манахі праз хіратанію ці белыя святары праз манаскі пострыг. Іерасхіманах — схіманах, які мае сан святара. Святары ў манаскім чыне (іераманах) сярод іншых абяцанняў, якія даюць пры манаскім пострыгу, даюць зарок непрыдбання, адмаўляючыся ад асабістай маёмасці і перадаючы ўсё царкве.
Чыкой
Чыко́й (Сγхэ мγрэн, Чикой) — рака ў Азіі, у Бураціі і Забайкальскім краі Расіі і часткова на мяжы з Манголіяй, правы прыток ракі Селенга (басейн возера Байкал).
Даўжыня ракі 769 км. Плошча вадазбору 46 200 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні каля 261 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 8,237 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на Чыкаконскім хрыбце. Працякае ўздоўж паўднёвага схіла Малханскага хрыбта на тэрыторыі Забайкальскага края і Бураціі, часткова на мяжы з Манголіяй. У ніжнім цячэнні рэчышча Чыкоя раздзяляецца на рукавы, утвараючы доўгія астравы. Жыўленне ракі пераважна дажджавое. Галоўны прыток — рака Менза (левы). У басейне ракі 560 азёр агульнай плошчай 14,8 км².
Рака суднаходная на 152 км ад вусця.
Секунда каардынацыі
Секунда каардынацыі (leap second) — дадатковая секунда, дадаваная да сусветнага каардынаванага часу для ўзгаднення яго з сярэднім сонечным часам UT1.
Правілы ўстаўкі секунды каардынацыі
Тэарэтычна магчыма аб'ява негатыўнай высакоснай секунды, калі сярэднія сонечныя суткі апынуцца карацей каляндарных (пры гэтым пасля 23:59:58 наступная секунда будзе 00:00:00). На практыцы негатыўныя высакосныя секунды ніколі не ўводзіліся.
Дадатковыя секунды абвяшчаюцца Міжнароднай службай кручэння Зямлі.
Паколькі кручэнне Зямлі паступова запавольваецца, з часам высакосныя секунды трэба будзе ўводзіць усё часцей, з паскарэннем 31 секунда/стагоддзе.
Складанасць уліку секунды каардынацыі
Аўтаномныя гадзіннікі, у тым ліку гадзіннікі-каляндары, ігнаруюць высакосную секунду, так як яна ўводзіцца не па каляндарнай прыкмеце, і загадзя запраграмаваць расклад немагчыма. Інакш ідуць справы з прыладамі, якія маюць знешнюю сінхранізацыю. Распаўсюджаны пратакол сінхранізацыі часу NTP ўтрымлівае сродкі інфармавання пра надыходзячую каардынацыйную секунду. Спадарожнікі сістэмы GPS перадаюць апавяшчэнне аб надыходзячай секунднай карэкцыі, але большасць GPS-прымачоў працуюць па пратаколе NMEA, які перадае інфармацыю толькі аб ужо насталай каардынацыйнай секундзе. Такім чынам, прылада, якое мае знешнюю сінхранізацыю, можа альбо ўлічваць наступ секунды каардынацыі, альбо сінхранізаваць уласныя гадзіны ўжо пасля карэкціроўкі.
Праблемы пры ўстаўцы секунды каардынацыі
Устаўка секунды каардынацыі можа прыводзіць да завісання нейкіх linux-сервераў, MySQL, Java-сервераў. Сімптомамі з'яўляюцца поўная страта сувязі з серверам або анамальная нагрузка на працэсар.
Аб магчымай адмене секунды каардынацыі
У СМІ часам выказваецца меркаванне, што па рашэнні МАС, з 2009 года ўвядзенне секунды каардынацыі будзе скасавана, і замест гэтага кожныя 6000 гадоў да бягучага часу будзе дадавацца 1 гадзіна. У рэчаіснасці ж рашэнне яшчэ не прынятае, і на сайце МАС ёсць толькі зварот да ўсіх членам саюза, датаваны 26 студзеня 2006 г, паведаміць аб сваім вопыце, як станоўчым, так і адмоўным, звязаным з ужываннем секунды каардынацыі. .
IERS у сваіх бюлетэнях паведамляе наступнае:
Пасля шматгадовых абмеркаванняў прапановы аб радыкальным пераазначэнні UTC падышло да заключнага галасавання ў студзені 2012 года ў ITU-R у Жэневе.
Дадзеная прапанова спыняе рэгулявальныя часовыя ўстаўкі вядомыя як «секунды каардынацыі», якія забяспечваюць UTC ў якасці формы Сусветнага часу.
У студзені 2012 года Міжнародны кансультатыўны камітэт па радыё вырашыў адкласці прыняцце рашэння аб новым вызначэнні UTC да 2015 года, «секунды каардынацыі» адмененыя не былі.
Марціра
Марці́ра (ад mortarium — ступа) — гармата вялікага калібру з кароткім ствалом для навеснай стральбы (50 — 75°).
Адна з найбольшых збудаваных марцір — 914-мм марціра Малета (Вялікабрытанія, сяр. 1850-х гг.). Эпізадычна, ва ўмовах недастачы матэрыялаў, выкарыстоўваліся марціры, зробленыя з дрэва — 12-фунтавая (4,62-цалёвая) марціра федэральнага ўраду ў час грам. вайны ў ЗША, у Германіі ў час 1-й сусв. вайны.
Тып з’явіўся ў 15 ст. і з’яўлялі тыпалагічную процілегласць сучасным ім бамбардам — цяжкім гарматам для насцільнай стральбы суцэльнымі снарадамі (кароткі ствол, буйны калібр, пустацелыя снарады — бомбы, запальныя і пад.). Канструкцыя хутка дасягнула стабільнасці і практычна не мянялася да канца 19 ст. У 17 ст. з’явіліся пераносныя марціры (марціра Кугорна). У 19 ст. — нарэзныя марціры (пруская перыяду вайны 1864, расійская 152-мм уз. 1895). На пачатку 20 ст. тэхналагічнае і канструкцыйнае развіццё практычна сцёрла прынцыповыя розніцы паміж цяжэйшымі гаўбіцамі і марцірамі. У час 2-й сусв. вайны марціры ўжываліся рэдка, іх задачы выконвалі мінамёты і гаўбіцы. Да канца 20 ст. цалкам выйшлі з ужытку.
У некаторых мовах (напр., англійская, польская) гістарычнае найменне марціры стала азначаць мінамёт.
Верхавая гармата
Верхавая гармата (верховая пушка) — тып вялікакалібравай гарматы (30—55 см) з кароткай руляй (2—3 калібры), прызначаны паражаць цэлі навесным агнём. Тып ужываўся ў Маскоўскай дзяржаве. Адзін з найбольшых узораў верхавых гармат быў адліты ў 1606 годзе майстрамі А. Чохавым і П. Фёдаравым і меў калібр 542 мм і даўжыню рулі 1,3 м. .
Ордэн Культуры
Заснаваны 11 лютага 1937 года. Узнагароджваюцца ордэнам як мужчыны, так і жанчыны, якія ўнеслі ўклад у японскае мастацтва, літаратуру і культуру. Ордэн не мае ступеняў, паколькі лічыцца, што заслугі ў галіне культуры класіфікаваць немагчыма. Ордэн уручаецца імператарам Японіі ў Дзень культуры (3 лістапада).
Лаўрэаты
Гэта няпоўны спіс кавалераў Ордэна Культуры.
Покачы
Горад размешчаны правым беразе ракі Ваць-Яган (прыток ракі Аган).
Нафтаздабываючая прамысловасць.
Рам Нараян
Рам Нараян (राम नारायण — Rām Nārāyaṇ, нар., Удайпур) — індыйскі музыкант, грае на індыйскім народным інструменце сарангі.
Біяграфія
Нараян навучыўся граць на сарангі ў дзяцінстве. У 1944 годзе пачаў акампаніраваць спевакам на Усеіндыйскам радыё, аднак хутка пачаў спрабаваць стаць самастойным музыкантам. У 1956 годзе Нараян пачаў сольную кар’еру, у 1960-я гады пачаў паспяхова выступаць з канцэртамі за межамі Індыі і дзякуючы папулярнасці індыйскай культуры на Захадзе зрабіўся вядомым музыкантам.
У творчасці Нараяна пераважаюць традыцыйныя для індыйскай музыкі матывы. За свой унёсак у папулярызацыю гэтага інструмента і наогул індыйскай музыкі Нараян атрымаў ганаровы тытул «Пандыт» — вучоны брахман, а таксама другую вышэйшую ўзнагароду Індыі, Падма Вібхушан.
Асяпы
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
5-я Яблыневая вуліца (Наваполацк)
5-я Яблыневая вуліца (, 5-я Яблоневая улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Будаўнік 2003" недалёка ад берага Заходняй Дзвіны. Працягласць вуліцы складае 420 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Юнацкія Алімпійскія гульні
Юнацкія Алімпійскія гульні — гэта спецыяльныя Алімпійскія гульні сярод спартсменаў-юніёраў ва ўзросце ад 14 да 18 гадоў. Праходзяць як летнія, так і зімовыя Гульні. Яны праводзяцца раз у чатыры гады — летнія з 2010 года, а зімовыя з 2012. Іх папярэднікам з'яўляліся Сусветныя юнацкія гульні, якія праходзілі (пачынаючы з гульняў 1998 года ў Маскве) пад эгідай МАК, аднак не мелі афіцыйнага статусу «алімпійскіх».
Сербін
Гісторыя
Першапачаткова населены пункт быў заснаваны пад назвай Лоу-Пін-Оак (Low Pin Oak) лужыцкімі сербамі, якія перасяліліся ў Тэхас ў сярэдзіне 1850-х гадоў. Пазней назва была зменена на Сербін — у адпаведнасці з саманазвай лужыцкасербскага народа.
Самая буйная дыяспара лужычанаў ў ЗША атбарылася ў Тэхасе, выкарыстоўваючы Сербін як «матчыну калонію». Да 20 верасня 1854 каля 550 лужыцкіх сербаў з лютэранскіх абшчын Прусіі і Саксоніі пад кіраўніцтвам пастара Джона Кіліяна з’ехалі ў Тэхас. Па прыбыцці ў Тэхас жыхары Сербіна станавіліся членамі лютэранскага саюза «Лютэранская царква — Місурыйскі сінод». Лютэранская царква святога Паўла, пабудаваная ў 1871 годзе, уяўляе сабой ўзор тыповай лужыцкай архітэктуры, кафедра прапаведніка размешчана на балконе царквы.
Славутасці
На тэрыторыі царквы Святога Паўла ў Сербіне размешчаны Тэхаскі музей культурнай спадчыны лужычанаў. Займаючы тры незалежных будынка, уключаючы ранейшую прыходскую школу Святога Паўла, музей таксама мае два вонкавых экспаната — гэта непашкоджаная драўляная хаціна і частка дома з планіроўкай ў стылі догтрат.
Абурог
Абурог (Обурог) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 11 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 19 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 2 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Галынкі на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года. Раней была цэнтрам раёна, з насельніцтвам каля 1000 чалавек.
Герб Чачні
Герб Чачэнскай рэспублікі з'яўляецца сімвалам Чачні. Прыняты 22 чэрвеня 2004.
Апісанне
Герб Чачні ўяўляе сабой круг у двухмернай плоскасці. Колеравае рашэнне заснавана на чатырох колерах: чырвоны, жоўты, сіні і нейтральны белы. Ва ўнутранай частцы белага круга намаляваны Знак Адзінства, Вечнасці ў выглядзе нацыянальнага чачэнскага арнамента, афарбаванага ў чырвоны колер. Стылізаваныя горы, гістарычная вежа вайнахаў і нафтавая вышка афарбаваныя ў сіні колер. Кампазіцыйнае рашэнне квадрат у крузе. Жоўтыя каласы пшаніцы на сінім фоне сіметрычна апраўляюць унутраны круг, сімвалізуючы багацце чачэнскага народа. У верхняй частцы каласы вянчаюць паўмесяц і зорка, афарбаваныя ў жоўты колер на сінім фоне. На знешнім завяршальным крузе намаляваны чырвоны ўзор з арнаментаў у чачэнскім нацыянальным стылі на жоўтым фоне. Знешняя акантоўка герба — сіняга колеру.
NGC 3003
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іерогліф
Іерогліф — пісьмовы знак у некаторых сістэмах пісьма. Іерогліфы могуць азначаць як асобныя гукі і склады (элементы алфавітнага і сілабічнага пісьма), так і марфемы, цэлыя словы і паняцці (ідэаграмы).
Баргузін (вецер)
Баргузі́н — паўночна-ўсходні вецер, што дзьме ў сярэдняй частцы Байкала з даліны ракі Баргузін.
Узнікае за кошт сцёку халоднага паветра з Даурскіх стэпаў і мае характар бары. Узнікае ў амаль замкнёнай лесастэпавай Баргузінскай катлавіне, прарываецца праз Шаманскае адгор’е Баргузінскага хрыбта і па Усць-Баргузінскай западзіне вырываецца ў Баргузінскі заліў. У вусці даліны ён узмацняецца да буры, але, вырываючыся на возера, слабее і робіцца ўстойлівым падоўжным ветрам, што ахоплівае вялікую акваторыю возера пры ясным небе. Хуткасць ветру звычайна менш за 20 м/с, працягласць — некалькі гадзін. Баргузін узмацняецца на поўдні возера, дзе можа выклікаць хвалі вышынёй да 4 м. Асаблівай моцы дасягае восенню.
Баргузін апяваецца ў рускай народнай песні «Слаўнае мора — свяшчэнны Байкал».
Федэрыка Гарсія-Лорка
Федеры́ка Гарсі́я-Ло́рка (Federico García Lorca, 1898—1936) — іспанскі паэт і драматург, вядомы таксама як музыкант і мастак-графік. Цэнтральная фігура «пакаленне 27 года», адзін з самых яскравых і значных дзеячаў іспанскай культуры XX стагоддзя. Забіты ў пачатку Грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Біяграфія
Лорка нарадзіўся 5 чэрвеня 1898 у гарадку Фуэнтэ-Вакерас у іспанскай правінцыі Гранада. У школе ўражлівы хлопчык не вельмі паспяхова вучыўся. У 1909 сям'я пераехала ў Гранаду. У 1910-я Федэрыка актыўна ўдзельнічаў у жыцці мясцовага мастацкага таварыства. У 1914 годзе Лорка пачаў вывучаць права, філасофію і літаратуру ва ўніверсітэце Гранады. Гарсія Лорка шмат падарожнічае па краіне. У 1918 у Лоркі выходзіць першы паэтычны зборнік Impresiones y paisajes («Уражанні і краявіды»), які прынёс яму калі не камерцыйны поспех, дык хаця б вядомасць.
У 1919 Гарсія Лорка прыязжае ў Мадрыд. У сталічным універсітэце ён знаёміцца з Сальвадорам Далі і Луісам Буньюэлем, а таксама з Грыгорыа Марцінесам Сьерай, дырэктарам тэатра «Эслава». Па просьбе Сьеры Лорка піша сваю першую пьесу El maleficio de la mariposa («Чараванне матылька») і здзяйсняе яе пастаноўку (1919-1920). Да 1928 ён вучыцца ў Мадрыдскім універсітэце.
У наступныя гады Гарсія Лорка робіцца заўважнай фігурай сярод мастакоў-авангардыстаў. У яго выходзяць новыя паэтычныя зборнікі Romancero gitano («Цыганскі рамансера», 1928). У гэтых вершах паэт, па яго ўласных словах, «хацеў злучыць цыганскую міфалогію з усёй сённяшняй будзённасцю».
Праз год Гарсія Лорка з'язджае ў Нью-Ёрк, у выніку чаго ў хуткім часе з'явяцца кніга вершаў Poeta en Nueva York («Паэт у Нью-Ёрку», 1931), п'есы El público «Публіка» і «Калі пройдзе пяць год» (1931).
Перад пачаткам грамадзянскай вайны Гарсія Лорка з'язджае з Мадрыда ў Гранаду, хаця было відавочна, што там яго чакае сур'ёзная небяспека: на поўдні Іспаніі былі асабліва моцнымі пазіцыі правых. 18 жніўня 1936 нацыяналісты арыштоўваюць Гарсія Лорку, і на наступны дзень паэта забіваюць як рэспубліканца і камуніста (шматлікія сучасныя даследванні абвяргаюць гэтае меркаванне, лічаць, што прычынай расстрэлу Лоркі - варожасць паміж яго сям'ёй і іншымі ўплывовымі сем'ямі рэгыёна. Лорка не рабіў заяваў на карысць бакоў канфлікту і быў асабістым сябрам Хасэ Антоніа Прыма дэ Рыверы). Пасля гэтага да смерці генерала Франка кнігі Гарсія Лоркі былі забароненыя ў Іспаніі.
Масавае забойства на ваенным палігоне ў Белгародскай вобласці
Масавае забойства на ваенным палігоне в/ч № 34670 ў Белгародскай вобласці — расстрэл салдат, які здарыўся 15 кастрычніка 2022 года на палігоне в/ч № 34670 каля сяла Солаты Валуйскага раёна Белгарадскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Паводле крыніц Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі, стральба адбылася падчас агнявой падрыхтоўкі добраахвотнікаў, якія рыхтуюцца да ўдзелу ва ўварванні ва Украіну, аднак шэраг расійскіх крыніц заявілі, што загінулі мабілізаваныя грамадзяне Расійскай Федэрацыі з Бранскай вобласці.