cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кучынскі
Кучынскі — прозвішча.
Чэрневічы
Назву Чэрневічы маюць:
Лявонцій Іосіфавіч Ракоўскі
Лявонцій Іосіфавіч Ракоўскі (, Глыбокае, Дзісенскі павет, Віленская губерня  — ) — пісьменнік, паэт.
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы ў Вільні паступіў у 1915 годзе ў Кіеўскі ўніверсітэт на гісторыка-філалагічны факультэт. Вучобу перарвала грамадзянская вайна. Будучы пісьменнік пайшоў служыць у Чырвоную Армію, потым некаторы час працаваў у валасным выканаўчым камітэце.
У 1922 годзе прыехаў у Петраград і скончыў прававое аддзяленне факультэта грамадскіх навук Петраградскага ўніверсітэта. Яшчэ студэнтам пачаў працаваць у газеце «Ленінградская праўда». Яго артыкулы, заметкі, рэпартажы часта з’яўляліся на старонках газеты пад рознымі псеўданімамі.
Творчасць
Пісаць апавяданні і вершы пачаў у дзяцінстве. Друкавацца пачаў у 1924 годзе. Першае апавяданне «Месть» было надрукавана ў часопісе «Ленінград».
У кніжку «Зялёная Амерыка» (1927) увайшлі: аповесць «Гадзіннік» (1925—1926), апавяданні «Помста» (1924), «Пастаяльцы» (1926), «Вяселле» (1925), «Конь» (1923—1925), «Купля» (1925), «Простая думка» (1926) і «Зялёная Амерыка».
Затым з’явіліся і іншыя кнігі — зборнік апавяданняў і аповесцей «Сівапляс» (1928), аповесць «Блудны д’ябал» (1928), раман «Чацвёртая жонка» (1930). Менавіта ён напісаў словы да песні «Фізкультурная».
Ужо ў сярэдзіне 1930-х гадах абраў у літаратуры гістарычны жанр, пачаў збіраць матэрыялы пра палкаводцаў М. І. Кутузава, А. В. Суворава, вывучаць ваенна-гістарычную літаратуру. Звыш 30 год ён плённа працаваў над патрыятычнай тэмай аб слаўнай рускай і савецкай гісторыі і застаўся верным гэтай тэме назаўсёды.
У 1941 годзе з’явілася 1-я частка рамана «Генералісімус Сувораў», якая стала першай кнігай з трылогіі пра рускіх палкаводцаў. Кніга была закончана аўтарам незадоўга да пачатку вайны. Ракоўскі ўжо пачаў працаваць над другой часткай, але вайна пашкодзіла аўтару тады ж прадоўжыць раман пра народнага героя. Абедзве часткі рамана ў закончаным выглядзе змаглі з’явіцца толькі ў 1946 гозе, калі аўтар з ваеннага карэспандэнта зноў стаў пісьменнікам-гісторыкам.
У гады Вялікай Айчыннай вайны, як і многія пісьменнікі таго часу, ён становіцца ваенным карэспандэнтам, пастаянным аўтарам франтавой газеты «На страже Родины» і газеты народнага апалчэння «На защиту Ленинграда».
У 1943 годзе ён прачытаў артыкул пра героя-партызана Канстанціна Заслонава. Гэтая тэма ўзрушыла пісьменніка. Напісаная па гарачых слядах аповесць «Кастанцін Заслонаў» заснавана на сапраўдных фактах. Тут Ракоўскаму, несуменна, прыгадзіўся вопыт гістарычнага раманіста.
Другой кнігай трылогіі стаў раман «Адмірал Ушакоў» пра адмірала Ф. Ф. Ушакова, празванага «марскім Суворавым» за тое, што ён, як Сувораў на сушы, не прайграў ніводнай бітвы на моры. Якія якасці павінен мець чалавек, каб стаць гістарычнай асобай? Імкнучыся адказаць на гэтае пытанне, Ракоўскі паказвае ўвесь жыццёвы шлях выдатнага флотаводца. І пісьменнік як заўсёды бездакорны ў выкарыстанні гістарычных фактаў. У 1952 годзе раман пабачыў свет.
Тэме грамадзянскай вайны Ракоўскі прысвяціў дзве кнігі — «Фронтовая азбука» і «Михаил Тухачевский» (1964) — аповесць пра савецкага палкаводца М. М. Тухачэўскага.
Адной з апошніх работ пісьменніка з’яўляецца кніга «Жизни наперекор. Повесть о Марлинском» (1978). Марлінскі — літаратурны псеўданім Аляксандра Бястужава, двараніна, афіцэра, пісьменніка, дзекабрыста.
У 1925 г. у газеце «Ленинградская правда» Ракоўскі апублікаваў нарысы пра Беларусь («Два гады», «Пісьмы з Барысава», «На Бабруйшчыне», «У Слуцку — усё па-людску» і інш.). Ён пераклаў на рускую мову п’есы «Паўлінка» Я. Купалы і «Вайна вайне» Я. Коласа, раман «Мінскі напрамак» І. Мележа, аповесць «Андрэйка» П. Кісялёва, апавяданні М. Лынькова, зборнік апавяданняў беларускіх дзяцей, якія перажылі жах фашызму «Ніколі не забудзем!».
Агульнапрызнанымі вартасцямі кніг Л. Ракоўскага, па водгуках чытачоў, з’яўляецца глыбокае, усебаковае вывучэнне дакументальнага гістарычнага матэрыялу з жывасцю і яркасцю апавядання. У сваіх творах Л. Ракоўскі імкнуўся прадставіць свежы, малавядомы матэрыял.
Раманы Л. Ракоўскага пераведзены на нямецкую, польскую, балгарскую, кітайскую, літоўскую, якутскую, башкірскую мовы.
Памяць
Адна з вуліц г. Глыбокае носіць яго імя.
Пётр Арсеола
Пётр Арсеола (правільней Петэр Арсеола, Orseolo Péter, каля 1011,  — 1046 ці 1059, ) — другі кароль Венгрыі, сын малодшай сястры Іштвана Святога і венецыянскага дожа Атона Арсеола (сына дожа П’етра II).
Біяграфія
Выхоўваўся пры венгерскім двары. Пасля гібелі на паляванні прынца Імрэ (сына Іштвана Святога) 2 верасня 1031 года стаў прэтэндэнтам на венгерскі прастол.
Заняў трон у канцы лета 1038 года пасля смерці караля Іштвана. Каранаваўся ў Секешфехервары. Паслядоўна працягваў палітыку свайго папярэдніка, накіраваную на ўмацаванне дзяржавы і ўзмацненне хрысціянскай рэлігіі. Заснаваў шэраг манастыроў, з яго імем звязана заснаванне Будайскай парафіі, біскупства ў Вацы і будаўніцтва базілікі ў горадзе Печ.
У сваё першае кіраванне Пётр Арсеола вёў актыўную знешнюю палітыку, што праявілася ў сумеснай з чэшскім князем барацьбе супраць імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха III.
У 1041 годзе Пётр Арсеола быў зрынуты ў выніку змовы, і новым каралём стаў Самуіл Аба, муж яго цёткі па маці. Зрынуты Пётр Арсеола бег і быў вымушаны прасіць прыстанку ў нядаўняга праціўніка — германскага кіраўніка Генрыха III, — з дапамогай якога праз тры гады вярнуў венгерскі трон. У барацьбе за ўладу абапіраўся на фаварытаў Генрыха III, братоў Гуда і Келеда, якія карысталіся яго поўным заступніцтвам.
З-за прагерманскай палітыкі Пятра Арсеола супраць яго было арганізавана некалькі змоў, аднак ніводная з іх не атрымалася. У 1046 годзе ў краіне ўспыхнула язычніцкае паўстанне Ваты. Пётр Арсеола быў схоплены на заходняй мяжы Венгрыі і аслеплены. Звесткі пра далейшы лёс Пятра Арсеола супярэчлівыя: паводле адных, Пётр пасля асляплення быў забіты, паводле іншых (менш распаўсюджаных) — застаўся жывы, бег у Чэхію і там у 1055 годзе ажаніўся з удавой чэшскага князя Юдыце са Швейнфурта, і памёр толькі праз чатыры гады. Яго прах пахаваны ў Печскай базіліцы, якую ён заснаваў у 1040 годзе.
Чэрнішкі
Назву Чэрнішкі маюць:
Фарнак
Фарнак (Φαρνάκης) — імя двух кіраўнікоў Пантыйскага царства
Шарсні
Назву Шарсні маюць:
Булгакава (Цёмкінскі раён)
Булгакава (Булгаково) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Доўжа (прыпыначны пункт)
До́ўжа (, Должа)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны каля вёскі Доўжа; на лініі Віцебск — Езярышча, паміж станцыяй Лосвіда і прыпыначным пунктам Баталі.
Гараўцы (Язненскі сельсавет)
Гараўцы́ (, Горовцы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Шумшчына
Назву Шумшчына маюць:
Франсуа Дэнуае
Франсуа Дэнуае (François Desnoyer;,  — ) — французскі жывапісец і скульптар, прадстаўнік фавізму і кубізму. У 1939 годзе прысуджана прэмія за дасягненні ў сучасным жывапісе.
Спіс навучальных устаноў Мінска
У Мінску размешчана 22 ВНУ дзяржаўнай формы ўласнасці і 9 прыватных ВНУ, дзейнічае больш за 200 сярэдніх агульнаадукацыйных школ, больш за 25 гімназій, 29 сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў.
Лін (гара)
Гара Лін, таксама вядомая як гара Дунлін (东灵山), Ліншань або Дунліншань — гара ў Сішань, прадаўжэнне гор Тайхан. Размешчана ў раёне Ментаўгоў, Пекін, прыкладна за 120 км на захад ад цэнтра Пекіна. Вышыня — 2303 метры, з’яўляецца самым высокім пунктам Пекіна.
На гары адзначана больш за 100 відаў птушак, у тым ліку фазаны, ястрабы, арлы, галубы, зязюлі, совы, дзятлы, сініцы, жаўрукі, чаротаўкі, попаўзні, дразды і інш.
Вайкавіцы
Вайкавіцы (Wojkowice) — горад на поўдні Польшчы, за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 20 км на поўнач ад цэнтра Катавіцаў, частка Верхнесілезскага прамысловага раёна. Уваходзіць у склад Бэндзінскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 12,77 км². Насельніцтва 9,1 тыс. чалавек.
Lexus
Lexus — марка аўтамабіляў, амерыканская галіна японскай кампаніі Toyota.
Упершыню аб стварэнні люксавой маркі для амерыканскага рынка было абвешчана ў жніўні 1983 года на нарадзе дырэктараў Toyota Motor Corporation яе прэзідэнтам Эйдзі Таёда. Першы серыйны аўтамабіль — седан прадстаўніцкага класа Lexus LS 400 з рухавіком V8 (аб’ём 4 літры, магутнасць 260 к. с.) быў выпушчаны ў 1989 годзе.
У 2019 годзе з’явiўся першы афіцыйны дылер Lexus у Беларусi кампанiя «Атлант М Альянс».
Лін
Лін:
Шчаты
Назву Шчаты маюць:
Вялікія Рэксці
Вялі́кія Рэ́ксці (, Великие Рексти) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
30 сакавіка
30 сакавіка — восемдзесят дзевяты (дзевяносты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Васькавічы (Чавускі раён)
Ва́ськавічы (, Васьковичи) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Цемравіцкага сельсавета.
Безмена
Безмена (Безмено) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Эканоміка Уругвая
Уругвай — індустрыяльна-аграрная краіна. Грашовая адзінка — уругвайскае песа (1 долар ЗША = прыкладна 24 песа). ВУП на душу насельніцтва — найвялікшы ў Паўднёвай Амерыцы (23 500 долараў у 2017).
Уладзімір Паўлавіч Рэйслер
Уладзімір Паўлавіч Рэйслер ( — ) — дваранін, правадзейны стацкі саветнік (1904), начальнік Палескай чыгункі (1901).
Біяграфія
Уладзімір Паўлавіч Рэйслер нарадзіўся ў 1856 годзе ў сям’і надворнага саветніка Паўла Іванавіча Рэйслера і Юліі Самуілаўны Рэйслер. Паводле ўспамінаў яго ўнука, Міхаіла Германа: «Уладзімір Паўлавіч Рэйслер (можа, некалі і „фон Рэйслер“) быў родам з дробнага служылага остзейскага дваранства, якое, здаецца, яшчэ ў пачатку XIX стагоддзя натуралізавалася ў Пецярбургу».
Эканоміка Уругвая
Паказчыкі і тэндэнцыі
У краіне развітая банкаўская справа, дзейнічаюць філіялы найбуйнейшых замежных банкаў, функцыянуе рынак каштоўных папер. Мантавідэа з'яўляецца адным з найбуйнейшых у Лацінскай Амерыцы цэнтраў міжнародных разлікаў. У апошнія дзесяцігоддзі імкліва развіваецца турызм.
Сельская гаспадарка
Высокарэнтабельная сельская гаспадарка — падмурак эканомікі краіны. На прадукцыю галіны прыходзіцца 75-80 % уругвайскага экспарту. Сельскагаспадарчыя землі (у асноўным, пашы) займаюць 90 % тэрыторыі Уругвая. У сельскай гаспадарцы дамінуе пашавая жывёлагадоўля мяса-воўнавага напрамку — гадоўля мясных парод буйной рагатай жывёлы (12 млн галоў) і воўнавых авечак (20 млн галоў). Па колькасці авечак на душу насельніцтва Уругвай саступае толькі Новай Зеландыі, кароў — стаіць на першым месцы ў свеце.
Уладзімір Паўлавіч Рэйслер
Біяграфія
У 1881 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскі інстытут. У 1883 годзе паступіў на службу і быў узведзены ў першы класны. 10 жніўня 1901 года Уладзімір Паўлавіч Рэйслер заступіў на пасаду начальніка Палескіх чыгунак. У 1904 годзе быў узведзены ў чын правадзейнага стацкага саветніка.
Эканоміка Уругвая
Сельская гаспадарка
У раслінаводстве галоўныя сельскагаспадарчыя культуры — пшаніца, рыс, цукровы трыснёг, кукуруза, алейны лён, сланечнік, кармавая трава для быдла. Вырошчваюць таксама вінаград і цытрусавыя.
Прамысловасць
Карысных выкапняў практычна няма, таму здабыўная прамысловасць не мае вялікага значэння. Апрацоўчая прамысловасць на тры чацвёртых сканцэнтравана ў Вялікім Мантэвідэа. Яна арыентавана на перапрацоўку сельгассыравіны: харчовая (мясахладабойная, мясакансервавая, малочная) гарбарна-абутковая і тэкстыльная галіны. Прыкметную ролю ў эканоміцы маюць таксама нафтаперапрацоўчая і хімічная прамысловасць. 96 % электраэнергіі вырабляецца на ГЭС.
Уладзімір Паўлавіч Рэйслер
Біяграфія
У гады вайны Уладзімір Паўлавіч Рэйслер служыў начальнікам Маскоўска-Курскай, Ніжагародскай і Мурамскай чыгунак, затым быў прызначаны памочнікам начальніка Упраўлення чыгунак, а ў сакавіку 1917 года — намеснікам начальніка гэтага Упраўлення. У верасні 1917 года ён стаў начальнікам адміністрацыйнага ўпраўлення чыгунак і членам Савета міністра шляхоў зносін. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, ужо ў снежні 1917 года, загадам наркама ён быў вызвалены ад пасады «за нежаданне несці службовыя абавязкі і ўступіць у зносіны са службовымі асобамі, якія прызначаюцца Саветам Народных Камісараў, што пазбаўляе магчымасці наладзіць правільную працу ў наркамаце». Аднак з прыходам у наркамат Фелікса Дзяржынскага ў 1921 годзе на працу зноў былі вернуты прафесіяналы з «былых», у тым ліку і Уладзімір Паўлавіч, які быў прызначаны начальнікам Петраградскай акругі шляхоў зносін.
Эканоміка Уругвая
Знешні гандаль
Спрыяльная ў цэлым эканамічная сітуацыя адбіваецца на росце асноўных паказчыкаў уругвайскага знешняга гандлю. Галоўнымі гандлёвым партнёрам Уругвая па экспарце стаў Кітай (21 %), застаюцца важнымі партнёрамі краіны-суседзі: Бразілія (14,7 %), Аргенціна (5 %), а таксама ЗША, Нідэрланды (па 6 %). Асноўныя прадукты экспарту: ялавічына, соя, сыр, рыс, малако, воўна. Большая частка ўругвайскага імпарту (2016) прыходзіцца на Бразілію (25 %), Кітай (15 %), Аргенціну і ЗША (па 10 %). Уругвай імпартуе нафту, аўтамабілі, электроніку, абсталяванне для харчовай прамысловасці, лекі.
Уладзімір Паўлавіч Рэйслер
Асабістае жыццё
У 1882 годзе ажаніўся з Юліяй Сцяпанаўнай (1866—1941). У іх было васьмёра дзяцей: Вольга (нар. 1884), Юлія (нар. 1886), Барыс (нар. 1887), Георгій (нар. 1889), Марыя (нар. 1892), Глеб (нар. 1895), Аляксандр (нар. 1896), Людміла (нар. 1904).
Людміла Уладзіміраўна Рэйслер з 1930 па 1936 год была жонкай савецкага пісьменніка, драматурга і кінасцэнарыста. У 1933 годзе ў іх нарадзіўся сын Міхаіл, які пазней стаў вядомым мастацтвазнаўцам і літаратарам.
Шынкаўцы
Назву Шынкаўцы маюць:
Фарнак I
Фарнак I (Φαρνάκης) — цар Понта, які кіраваў каля 190 да н.э. — каля 159 да н.э.
Фарнак быў сынам цара Мітрыдата III. Каля 183 да н.э. Фарнак змог захапіць горад Сінопу і вырашыў узмацніць уплыў Пантыйскага царства ў Малой Азіі, аднак супраць яго была складзена кааліцыя ў якую ўваходзілі; востраў Родас, Арыярат IV — цар Кападокіі, Прусій II — цар Віфініі, і Эўмен II — цар Пергама.
У 181 да н.э. пантыйскае войска ўварвалася ў Галатыю, але ваенныя дзеянні былі неўзабаве прыпынены з прыбыццём рымскіх дэлегатаў. Аднак першапачатковыя патрабаванні Фарнака былі адпрэчаны рымскім сенатам, пасля чаго ён вырашыў аднавіць ваенныя дзеянні. Пантыйцы не здолелі супрацьстаяць аб'яднаным сілам сваіх праціўнікаў, і ў 179 да н.э. Фарнак вырашыў заключыць мір.
Паводле мірнага дагавора, Пантыйскае царства страчвала свае заваяванні ў Галатыі і Пафлагоніі, аднак захоўвала за сабой Сінопу. Фарнак працягваў кіраваць да сярэдзіны II стагоддзя, і пасля яго смерці прастол перайшоў да яго брата — Мітрыдату IV.
У 172 ці 171 годзе да н.э. кіраўнік дзяржавы Селеўкідаў Дэметрый I Сатэр выдаў за пантыйскага цара сваю стрыечную сястру Нісу.
Сям'я
Ад шлюбу з Нісай у цара было двое дзяцей: Мітрыдат V і Ніса.
Аляксандр-Франсуа Дэпорт
Аляксандр-Франсуа Дэпорт (фр. Alexandre-François Desportes;, Шампіньёль — , ) — французскі жывапісец.
Біяграфія
Аляксандр-Франсуа Дэпорт нарадзіўся ў 1661 годзе ў сям’і аратага. У 1673 годзе Дэпорт пераехаў у Парыж, дзе вучыўся ў фламандскага мастака Нікасіуса Бернаерста. У 1695—1696 гадах працаваў у Варшаве і быў прыдворным мастаком Яна III Сабескага і пісаў партрэты польскіх арыстакратаў. Пасля вяртання з Польшчы Дэпорт правёў шэсць месяцаў у Англіі, затым стаў прыдворным мастаком у Людовіка XIV і Людовіка XV, дзе, у прыватнасці, маляваў трафеі прыдворнага палявання.
Ён зрабіў таксама партрэты лепшых яго сабак: Бланш, Пон, Зэт і іншых. У 1699 годзе прыняў у Акадэмію жывапісу і скульптуры. Карціна «Нацюрморт з сабакам і бітай дзічынай у ружовага куста» — стала адной з пазнавальных прац Дэпорта. Пасля яго смерці ў Парыжы засталася значная частка работ у яго студыі, у якой таксама вучыўся яго пляменнік Нікаля.
Дэпорт пахаваны ў царкве святога Германа (Жэрмена) у Парыжы.
Адзінцоўскі раён
Адзінцоўскі раён (Одинцовский район) — муніцыпальная адзінка на захадзе Маскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Адзінцова.
Геаграфія
Плошча раёна складае 1289 км². Раён мяжуе на паўночным усходзе з Масквой, на ўсходзе — з Істрынскім, Рускім, Нарафамінскім і Краснагорскім раёнамі.
Клімат — умерана кантынентальны. Раён уваходзіць у зону дастатковага ўвільгатнення. Пераважаюць паўднёва-заходнія вятры. Па складзе расліннасці адносіцца да падзоны змяшаных лясоў, якія займаюць да 40% усей яго плошчы.
Гісторыя
Раён створаны 13 студзеня 1965 года з часткі Звянігарадскага раёна.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна — 320 781 чалавек (2017 год). Насельніцтва зніжаецца. Мяшчан — 211 543 чал. (66,8%), сялян — 105 079 чал. (33,2%).
Блакітная сойка
Блакітная сойка, паўночнаамерыканская блакітная сойка (Cyanocitta cristata) — пеўчая птушка.
Апісанне
Даўжыня цела каля 28 см, размах крылаў 42 см, важыць каля 52 г. Вызначаецца блакітнай афарбоўкай пер’я на спіне, кароткім блакітным хахалком, чорным кальцом вакол шыі, бела-блакітна-чорным узорам на крылах і чорна-белымі палоскамі ўздоўж хваста.
Вілямавіцы
Вілямавіцы (Wilamowice, Wilmesau) — горад на поўдні Польшчы, за 340 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на поўдзень ад Катавіцаў. Уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Вілямавіцы. Займае плошчу 10,36 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек.
Блакітная сойка
Арэал
Від распаўсюджаны выключна ў Паўночнай Амерыцы. Жыццёвы арэал птушкі прасціраецца ад усходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі праз поўдзень Канады да Мексіканскага заліва. Папуляцыі поўночных регіёнаў — пералётныя птушкі, якія зімой адлятаюць на поўдзень.
Спосаб жыцця
Блакітная сойка — лясны жыхар, але сёння ўсё часцей і пераважна ўзімку сустракаецца таксама нападалёку ад сельскагаспадарчых мурогаў, у вёсках, парках і прадмесцях невялікіх гарадоў. Асобіны паўночнаамерыканскай сойкі жывуць пераважна парамі альбо невялікімі сямействамі. У пералётны перыяд птушкі збіраюцца ў вялікія групы. Побач з тыповым піііе-піііе у рэпертуры птушкі вялікая колькасць іншых гукаў: сойка пераймае галасы іншых відаў, добра імітуе драпежных птушак. Такім чынам блакітная сойка засцерагае іншых птушак віда і абараняе свой жыццёвы арэал ад ворагаў.
Ахова
Рэдкі від, занесены ў спіс ахоўваемых птушак IUCN 2004.
Дарожкі (Язненскі сельсавет)
Даро́жкі (, Дорожки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Лявоніха на арбіце
Лявоніха на арбіце — п’еса, напісаная А. Макаёнкам, пастаўленая на сцэне Купалаўскага тэатру ў 1961 годзе.
А. Макаёнак напісаў п’есу ў той перыяд, калі ў адносінах да вёскі пачала праводзіцца даволі негатыўная дзяржаўная палітыка. П’еса «Лявоніха на арбіце» поўнасцю адпавядала афіцыйнай ідэалогіі і была, так бы мовіць, на злобу дня. Па сюжэце калгасніца-перадавічка Лушка змагаецца са сваім прасякнутым прыватнаўласніцкімі настроямі і памкненнямі гультаяватым мужам Лявонам і ўрэшце бярэ над ім верх. Тым не менш на той час спектакль напаткаў значны поспех, што абумоўлівалася як моцнай драматургіяй, так і яркімі акцёрскімі працамі. Спектакль «Лявоніха на арбіце», грамадскі прагляд якога прыпаў на час палёту Юрыя Гагарына ў космас, захоўваўся ў рэпертуары каля 20 гадоў.
Сюжэт
У п’есе раскрываюцца праблемы сельскай рэчаіснасці, пытанні калгаснага будаўніцтва, паказваюцца людзі з абывацельскай псіхалогіяй, асэнсоўваюцца жыццёвыя клопаты сельскіх працаўнікоў.
Лушка Чмых, якую ўсе клічуць Лявоніхай, не хоча пасля працы на ферме ісці ў свой агарод і ў брудны хлеў, каб корпацца ў зямлі і даглядаць жывёлу, бо цяпер усё можна купіць у калгаснай краме. Лушка марыць бавіць свой вольны час разумна і цікава. Афіцыйна абвешчана, што хутка надыдзе камунізм, навошта працаваць як раней ад зоркі да зоркі. Час жыць па новаму. Так думае не адна Лушка, а многія ў калгасе, таму і вылучаюць яе сваім кандыдатам у дэпутаты райсавета. Такім чынам Лявоніха «выходзіць на арбіту», гэта значыць асэнсавана ўздымаецца над сваім былым прыніжаным жыццём, робіць псіхалагічны віток «да больш высокіх» каштоўнасцей і запатрабаванняў.
Лявон стаў самым яркім персанажам у спектаклі. Вынаходліва вырашаліся і іншыя сцэнічныя характары. Сатырычна кідка абмаляваны вобраз непаваротлівага, аплыўшага ад тлушчу Глуздакова, які марыў абы як дасядзець поўгода да пенсіі ў кіруючым крэсле. Дасціпным гумарам афарбаваны характар старога вартаўніка. Выклікалі глядацкую сімпатыю людзі працы: Міхаіл, яго нявеста Соня, старшыня калгаса.
Узнагароды
У 1962 годзе п’еса атрымала літаратурную прэмію імя Янкі Купалы.
Старыненкі
Старыненкі (Стариненки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Буркова (Цёмкінскі раён)
Буркова (Бурково) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Юхавічы
Назву Юхавічы маюць:
Гатная Слабодка
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета.
Беларусь і карабахскі канфлікт
Карабахскі канфлікт з’яўляецца шматгадовым супрацьстаяннем паміж Арменіяй і непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай з аднаго боку, і Азербайджанам з другога. Каменем перапоны выступае Нагорны Карабах. У гэтым пытанні Рэспубліка Беларусь выступае выключна за мірнае ўрэгуляванне, але пры гэтым прызнае спрэчны рэгіён за азербайджанцамі. Урад краіны імкнецца балансаваць паміж варагуючымі бакамі.
Афіцыйная пазіцыя ўрада
Ва знешняй палітыцы Беларусь традыцыйна выступае за мірнае ўрэгуляванне любых канфліктаў палітыка-дыпламатычнымі сродкамі. Гэта ж тычыцца і армяна-азербайджанскага супрацьстаяння.
З 1992-га Рэспубліка Беларусь з’яўляецца членам Мінскай групы АБСЕ, адзінай актыўнай перамоўнай пляцоўкай па праблеме Нагорнага Карабаха.
У лістападзе 2009 года прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка досыць нечакана выступіў з шэрагам заяваў па пытанні Карабахскага крызісу, падкрэсліваючы зацікаўленасць сваёй краіны ўдзельнічаць у вырашэнні і іншых канфліктаў на постсавецкай прасторы.
У красавіку 2016 года на фоне чарговага абвастрэння ў рэгіёне прэс-сакратар МЗС РБ Дзмітрый Мірончык заявіў :
Адносіны з удзельнікамі канфлікту
Дзяржава падтрымлівае цеснае палітычнае і эканамічнае супрацоўніцтва з абодвума бакамі канфлікту, балансуючы паміж пазіцыямі Арменіі і Азербайджана. Нягледзячы на вялікую для Беларусі эканамічную значнасць Азербайджана (як з пункту гледжання тавараабароту, так і з пункту гледжання сальда гандлёвага балансу), афіцыйны Мінск змог наладзіць цесныя адносіны з часткай армянскай палітычнай і дзелавой эліты, у прыватнасці, з бізнесменам і палітыкам Гагікам Царукянам. Аднак з Арменіяй паўсталі некаторыя складанасці. Так, напрыклад, у красавіку 2016 года МЗС краіны запрасіў беларускага пасла ў Ерэване для тлумачэнняў заявы дыпламатаў Беларусі аб падтрымцы тэрытарыяльнай цэласнасці Азербайджана. Армянскі бок падкрэсліў глыбокае здзіўленне пазіцыяй сваіх партнёраў.
Значэнне падзей для Беларусі
Як адзначалася ў артыкуле «Знешняя палітыка Рэспублікі Беларусь і армяна-азербайджанскі канфлікт» за аўтарствам Дыяны Шыбкоўскай, аднаго з удзельнікаў рэспубліканскай навукова-практычнай канферэнцыі маладых аналітыкаў «Позва-2015» (праведзенай у верасні 2013), Паўднёвы Каўказ і Закаўказзе для Рэспублікі Беларусь з’яўляюцца звышважнымі ў эканамічным і палітычным плане. Падзеі тут могуць мець наступствы, якія выходзяць далёка за межы рэгіёну, і закранаць таксама беларускую бяспеку. Спецыфічнае геаграфічнае становішча робіць Каўказ перманентна патэнцыйнай зонай шырокага геапалітычнага канфлікту. Па гэтай прычыне для Беларусі неабходна стабільнасць і парадак у рэгіёне.
Кандыдат палітычных навук Аляксандр Філіпаў звязваў неабходнасць міру на Каўказе з палітыкай Лукашэнкі па ператварэнні краіны ў свайго роду рэгіянальную Швейцарыю, у надзейную пляцоўку для вырашэння рэгіянальных і нават глабальных праблем. Эксперт таксама спасылаўся на «чуткі ў беларускім істэблішменце», паводле якіх галоўнай прычынай міратворчых ініцыятыў прэзідэнта стала ўзнагароджанне амерыканскага лідара Барака Абамы Нобелеўскай прэміяй міру. Нібыта кіраўнік беларускай дзяржавы даў адпаведныя ўказанні Міністэрству замежных спраў забяспечыць яго ўзнагароджанне аналагічнай прэміяй.
Пастаўкі ўзбраенняў Азербайджану
З 2000-х гадоў Рэспубліка Беларусь актыўна пастаўляе ваенную прадукцыю Узброеным сілам Азербайджана, частка з якой была ўжыта ў ходзе канфлікту ў Карабаху. У іх ліку за 2005—2020 гг. маюцца 131 адз. Т-72, 11 адз. 2С7 «Піён», 120 адз. Д-30, 2 адз. Т38 «Стылет», каля 10 адз. В-200 «Паланэз», некаторы лік «Навальніца-С» і «Навальніца-6», СТРК «Скіф» і 11 адз. Су-25.
У 2018-м ключавыя пастаўкі ў Азербайджан беларускай вайсковай прадукцыі на 195 млн. $ былі ў жніўні—верасні, у 2019 годзе на 100 млн. $ — у лістападзе—снежні.
Чжоу Эньлай
Чжоу Эньлай ( — ) — палітычны дзеяч Кітая, першы кіраўнік Дзяржсавета КНР з моманту ўтварэння КНР у 1949 годзе да сваёй смерці; нашчадак у 33-м калене заснавальніка неаканфуцыянства Чжоу Дуньі.
Беларусь і карабахскі канфлікт
Пастаўкі ўзбраенняў Азербайджану
У лістападзе 2018 года прэс-сакратар знешнепалітычнага ведамства Арменіі Ганна Нагдалян пракаментавала пастаўкі ўзбраенняў Азербайджану так :
Чжоу Эньлай
Вядомы дыпламат, спрыяў мірнаму суіснаванню з Захадам, адначасова спрабуючы не разрываць адносін з Савецкім Саюзам. Яго далікатная палітыка і прынцыповасць у працы забяспечыла яму захаванне пасады прэм’ера ў гады «культурнай рэвалюцыі», а дыпламатычнасць і высокая працаздольнасць набылі народную славу.
Беларусь і карабахскі канфлікт
Пастаўкі ўзбраенняў Азербайджану
Паводле заявы прэзідэнта непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі Араіка Аруцюняна, падчас Другой Карабахскай вайны ў кастрычніку 2020 года Азербайджан абстраляў горад Сцепанакерт рэактыўнымі сістэмамі залпавага агню беларускай вытворчасці «Паланэз».
У пачатку лістапада таго ж года азербайджанцы пры дапамозе беларускага комплексу РЭБ «Навальніца-С» знішчылі адзін армянскі беспілотнік у Тавузскім раёне. Дзякуючы комплексам «Навальніца-6» былі паспяхова падушаны сродкі СПА Нагорнага Карабаха і Арменіі, уключаючы зенітныя ракетныя комплексы «Аса», «Тор» і С-300.
Перспектыва ўдзелу УС РБ
У сувязі з тым, што Беларусь і Арменія з’яўляюцца членамі АДКБ, выказваліся меркаванні аб магчымасці адпраўкі беларускіх войскаў у зону баявых дзеянняў.
Фармальна арганізацыя да канфлікту дачынення не мае, паколькі НКР — гэта азербайджанская тэрыторыя і непрызнаная рэспубліка, якая не ўваходзіць у АДКБ. Згодна з рэзалюцыяй 3314 Генасамблеі ААН, дзейнасць Арменіі ў Карабаху разглядаецца як агрэсія супраць Азербайджана. Дзяржавы-ўдзельніцы АДКБ абавязваюцца дазваляць усе рознагалоссі з іншымі краінамі мірнымі сродкамі, і ў такім выпадку падтрымка армянскай арміі з боку арганізацыі — гэта падтрымка агрэсіі, што не адпавядае мэтам Дагавора аб калектыўнай бяспецы.
Праблема абвастрылася пасля ўступлення Арменіі ў Еўразійскі эканамічны саюз. Адсутнасць агульнай мяжы паміж Арменіяй і іншымі членамі ЕАЭС, паводле палітолага Аляксандра Філіпава, не спрыяла эканамічнай інтэграцыі і выклікала сур’ёзную занепакоенасць у беларускіх уладаў. Акрамя таго, існавалі асцярогі, што армянскі бок паспрабуе заручыцца ваенна-палітычнай падтрымкай Расіі, у тым ліку і па лініі ЕАЭС. Дадзеныя памкненні супярэчылі інтарэсам Беларусі, якая хацела б захаваць выключна эканамічны характар арганізацыі. Урад разумеў, што Расія і Арменія могуць выкарыстоўваць канфлікт як аргумент для ўзмацнення ролі АДКБ і/або больш цеснай інтэграцыі ў рамках ЕАЭС.
У ліпені 2020 года адбыліся сутычкі непасрэдна на мяжы дзвюх дзяржаў. Тым не менш АДКБ не распачала значных мер, толькі выказала сур’ёзную заклапочанасць, падкрэсліла неабходнасць неадкладнага спынення агню ў зоне сваёй адказнасці. У адпаведнасці са Статутам Арганізацыі пры абароне на калектыўнай аснове тэрытарыяльнай цэласнасці і суверэнітэту дзяржаў-членаў прыярытэт аддаецца палітычным сродкам.
Аднак, як адзначаў ваенны аналітык Ягор Лебядок, беларускія УС маглі б патрапіць у зону канфлікту ў рамках АДКБ як міратворцы, пры наяўнасці мандата ААН.
Камбатанты з Беларусі
У кастрычніку 2020 года ў разгар Другой Карабахскай вайны агенства «Sputnik Армения» выпусціла рэпартаж пра добраахвотніцкі атрада, у якім служылі этнічныя армяне з усяго свету. Аднаго з байцоў падраздзялення звалі Сяргей. Ён прыехаў у Карабах з Беларусі, проста убачыўшы паведамленне аб канфлікце ў 1992 годзе па тэлевізары. Падчас Першай Карабахскай удзельнічаў у баях за гарады Шушы і Лачын. У 2015 годзе аказалася, што яго біялагічны бацька — армянін. Як распавёў Сяргей, бацька і маці рассталіся яшчэ да яго нараджэння. Пасля гэтага яна выйшла замуж за беларус, а распавяла сыну пра гэта толькі перад смерцю.
Гуманітарны бок
У канцы 2020 года лідар Азербайджана Ільхам Аліеў заклікаў сяброўскія краіны постсавецкай прасторы далучыцца да аднаўлення адбітых у армян тэрыторый пасля Другой Карабахскай вайны. У красавіку 2021-га па выніках перамоваў з Аляксандрам Лукашэнкам ён заявіў, што спадзяецца на ўдзел беларускіх кампаній у аднаўленчых работах. Як сказаў палітык:
У сваю чаргу Лукашэнка заявіў пра гатоўнасць ствараць разам прадпрыемствы, асабліва на тэрыторыях, якія адбілі падчас баявых дзеянняў 2020 года. Як адзначыў Міністр архітэктуры і будаўніцтва Беларусі Руслан Пархамовіч, менавіта сельская гаспадарка найбольш моцна зацікавіла азербайджанскіх калегаў. Па падабенству беларускіх аграгарадкоў плануецца забудова Нагорнага Карабаха. Гаворка ідзе ў цэлым аб аднаўленні ўсёй інфраструктуры, дзе прадугледжваецца як жылая забудова, так і сацыяльныя аб’екты. Таксама ішла гаворка аб аднаўленні гідраэлектрастанцый.
Kia Motors
Kia Motors Corporation (기아자동차 주식회사 / 起亞自動車株式會社) — карэйская аўтамабілебудаўнічая кампанія, найбуйны аўтавытворца ў Паўднёвай Карэі, і сёмы ў міры. Афіцыйны слоган кампаніі — «Рух, які натхняе».
Гісторыя
Заснаваная ў 1946 годзе, уваходзіла ў гурт Kia Group, з якога была вылучаная ў 2003 годзе. У 1998 годзе Kia Motors была набытая карэйскай аўтамабілебудаўнічай кампаніяй Hyundai Motor.
Дзейнасць
Кампаніі належыць шэраг аўтазаводаў у Паўднёвай Карэі (у тым ліку найбуйны ў свеце аўтазборачны завод ва Ульсане), Турцыі, Паўночнай Амерыцы, Кітаі, Індыі і інш. У сакавіку 2006 года было абвешчана аб будаўніцтве заводу ў Чэхіі.
Аўтамабілі кампаніі прадаюцца ў 5000 аўтасалонаў па ўсім свеце. Дыстрыбутарская сетка KIA Motors ахоплівае больш за 190 краін.
Ліпск (Пухавіцкі раён)
Геаграфія
Месціцца за 22 км на паўднёвы захад ад Мар’інай Горкі і чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку 20 ст. пасяленне было вядома як маёнтак Цітвянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У 1940 г. вядома як вёска.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі. 11 лістапада 1942 г. у раёне вёскі праходзіла аперацыя «Альберт II» супраць савецкіх партызан. У 1943 г. была спалена, загінула 6 жыхароў.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Гарэлецкага сельсавета.
Прыазоўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт
Прыазоўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт (Приазовський державний технічний університет) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная ў Марыупале.
Гісторыя
ВНУ створана ў 1929 годзе на базе вячэрняга працоўнага металургічнага тэхнікума як Марыупальскі металургічны інстытут, які згодам быў ператвораны ва ўніверсітэт. На той час тут навучалі спецыялістаў без адрыву ад вытворчасці па спецыяльнасцях: сталеплавільная і пракатная вытворчасць, механікі-канструктары, інжынеры-цеплатэхнікі, інжынеры-тэрмісты і інш. У 1939 годзе было адкрыта дзённае аддзяленне па спецыяльнасцях: сталеплавільная і пракатная вытворчасць, металазнаўства і тэрмаапрацоўка чорных і каляровых металаў. У пачатку 1960-х гадоў у інстытуце працавалі 160 выкладчыкаў, 52 з якіх мелі навуковую ступень. У сярэдзіне 1980-х гадоў ВНУ актыўна развівалася, колькасць выкладчыкаў складала ўжо 360 чалавек, з іх 192 — дактароў і кандыдатаў навук. Выпуск спецыялістаў усіх формаў навучання на працягу 20 гадоў павялічылася з 394 чалавек да 1141 штогод. З 9 чэрвеня 1990 года навучальная ўстанова атрымала вышэйшы — IV ўзровень акрэдытацыі. У 1993 годзе Міністэрства адукацыі і навукі Украіны прыняло пастанову аб наданні Марыупальскаму металургічнаму інстытуту новага статуса і назвы — Прыазоўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт.
Арыярат IV
Арыярат IV (стар.-грэч. Ἀριαράθης Εὐσεϐής, кіраваў у 220—163 гадах да н.э.) — кіраўнік Кападокіі, сын басілеуса Арыярата III і яго жонкі Стратанікі, македонкі. У момант узыходжання на прастол быў дзіцем; яго кіраванне працягвалася прыкладна 57 гадоў.
Біяграфія
Антыёха, жонка Арыярата, як кажуць, спачатку ніяк не магла нарадзіць яму дзяцей, таму выдала за сваіх двух чужых, якія былі названы Арыярат і Араферн. Пазней, аднак, як паведамляецца, яна нарадзіла мужу дзвюх дочак і сына, Мітрыдата, затым Арыярата V. Пазней зман быў раскрыты, і двое няродных сыноў былі высланы з Кападокіі: адзін у Рым, іншы ў Іонію.
Бурдж-Халіфа
Дубайская вежа (برج دبي — Бурдж Дубай; афіцыйная назва пасля адкрыцця — Бурдж-Халіфа) — хмарачос, які па форме нагадвае сталагміт, адкрыты 4 студзеня 2010 у самым буйным горадзе Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў — Дубаі. З 21 ліпеня 2007 — самы высокі будынак у свеце. З 19 мая 2008 — самая высокая за ўсе часы існавання чалавецтва пабудова ў свеце (да гэтага рэкорд належаў Варшаўскай радыёмачце, якая ўпала ў 1991). Ацэначная вышыня - 828 м (пры колькасці паверхаў — больш за 160).
Ганс Гольбейн Малодшы
Ганс Гольбейн Малодшы (,  —, ) — нямецкі мастак эпохі Адраджэння. Праявіў сябе пераважна як партрэтыст.
Біяграфія
Быў высокаадукаваным чалавекам, сябраваў з вядомымі філосафамі-гуманістамі — Эразмам Ратэрдамскім, Томасам Морам. Гэта знайшло адбітак не толькі ў выбары герояў партрэтаў, але і ў трактоўцы вобразаў. Ужо ў ранніх работах, такіх, як партрэты базельскага бургамістра Меера і яго жонкі (абодва — 1516), відавочны характэрныя адносіны да мадэлі. Стан знешняй і ўнутранай гармоніі, ураўнаважанасць і спакой, вытанчанасць формы сталі асновай створаных вобразаў.
Адна з важнейшых якасцей Г. Гольбейна — уласцівае яму абвостранае адчуванне прыгажосці прадметнага свету. Ён надаваў асаблівае значэнне перадачы пластыкі рэчаў, стварэнню светлавога і паветранага асяроддзя, у якім яны існуюць. Важнейшая рыса партрэтаў заключаецца ў іх асаблівай натуральнасці, здольнасці перадаць жыццёсцвярджальнае, аптымістычнае светаўспрыняцце. Героі твораў Гольбейна — гэта ўпэўненыя ў сабе, мэтанакіраваныя асобы Адраджэння.
Прыкладам увасаблення дадзеных якасцей з'яўляецца партрэт Баніфацыя Амербаха (1519), выкананы ў ранні базельскі перыяд. Мастак стварыў вобраз прадстаўніка новай еўрапейскай інтэлігенцыі, гуманіста, усебакова развітага, духоўна цэльнага чалавека. Работа вызначаецца лаканічным, завершаным кампазіцыйным рашэннем, у якім аб'яднаны пагруднае выяўленне мадэлі і глыбокая прастора фона, падкрэсленая паказаным дрэвам, дубовай галінкай.
Падчас знаходжання ў Базелі Гольбейн выканаў шматфігурныя работы сакральнага зместу — «Мёртвы Хрыстос» (1521) і «Мадонна бургамістра Меера» (1526). Жывапісец звяртаецца да вертыкальнай пабудовы, якую стварае фігура Маці Боскай, выяўленая ў рост. Паабапал ад яе знаходзяцца члены сям'і Меераў — бургамістар, яго жонка і дочкі. Па сутнасці, гэта групавы партрэт, зроблены з натуры, у аснову якога пакладзены прадуманая ўзгодненасць усіх частак, гарманічнасць каларыту. Адзіным выключэннем гэтага рэалістычнага прадстаўлення асоб з'яўляецца ідэалізаваная трактоўка мадонны з немаўлём Хрыстом і Іаанам Хрысціцелем.
У 1526 г. адбылася першая паездка Гольбейна ў Англію. Тут ён пазнаёміўся з Томасам Морам, прыступіў да напісання партрэта яго сям'і, аб чым сведчаць захаваныя падрыхтоўчыя матэрыялы (работа не была выканана). Вярнуўшыся на кароткі час у Базель, мастаку 1532 г. зноў паехаўу Англію, дзе застаўся да канца сваіх дзён. Увесь гэты час ён прысвяціў партрэтнаму мастацтву і стварэнню разнастайных работ — ад пышнай вулічнай дэкарацыі з нагоды прыезду ў Лондан Ганны Балейн (1533), роспісаў на тэму «Парнас» у цэхавай зале ганзейскіх купцоў да эскізаў касцюмаў прыдворных караля.
У другі лонданскі перыяд творчасці майстэрства Г. Гольбейна дасягнула сваёй вяршыні. Аб гэтым сведчыць партрэт нямецкага купца Георга Гісцэ (1532), які паказаны ў сваёй канторы. Выява будуецца на тонкіх спалучэннях зялёных, ружовых, жаўтаватых адценняў фарбаў, якія ствараюць гарманічную каларыстычную гаму, на тонкім жывапісе прадметаў акружэння, кветак у шкляной вазе. Пастава маладога чалавека поўная адчування ўласнай годнасці і ганарыстага спакою. Блізкае вырашэнне мае парны партрэт французскіх пасланнікаў, каралеўскага сакольнічага Роберта Чызмена (абодва — 1533).
Сярод работ гэтага часу вылучаецца партрэт Шарля дэ Марэта (1534—1535). Гэта адзін з найбольш дасканалых твораў Гольбейна сталага стылю. У ім спалучаецца стрыманая параднасць і адкрытасць упэўненага ў сабе, валявога, уладнага чалавека. Аб высокім сацыяльным становішчы мадэлі сведчаць дарагі касцюм, нешматлікія каштоўныя дэталі ўбору, парадная зброя. 3 майстэрствам напісаны твар і рукі, якія выдаюць характар асобы. Заснаваны на некалькі прыглушаных тонах, партрэт характарызуецца актыўным гучаннем цёмна-зялёных, карычневых колераў, у кантраст да якіх дадзены белы.
Бургундская дынастыя (Партугалія)
Партугальская дынастыя, галіна Старэйшага Бургундскага дому і, такім чынам, Капетынгі. Яе прадстаўнікі кіравалі ў Партугаліі ў 1093—1383 гадах.
Родапачынальнікам дынастыі быў Генрых Бургундскі (розум.1112), першы граф Партугаліі. Яго сын Афонсу I Вялікі стаў першым каралём Партугаліі. Яго нашчадкі кіравалі Партугаліяй да абвяшчэння рэспублікі ў 1910 годзе.
Пасля смерці ў 1383 годзе Фернанду I трон перайшоў да пабочнай лініі — Авіскай дынастыі, заснавальнікам якой стаў незаконны сын Фернанду I — Жуан I, магістр Авіскага ордэна. Бакавая галіна Авіскага дому — Дынастыя Браганса працягвала кіраваць у Партугаліі ў 1640—1853 і Бразіліі ў 1822—1889. Пазней прастол па жаночай лініі перайшоў да Саксен-Кобург-Гоцкай галіны дынастыі Браганса.
Атон Арсеола
Атон Арсеола (Ottone Orseolo; —, Канстанцінопаль) — 27-ы венецыянскі дож (1009—1026).
Біяграфія
Атон Арсеола стаў самым маладым дожам Венецыі, стаўшы суправіцелем, а затым і атрымаўшы ў спадчыну трон пасля свайго бацькі П’етра II Арсеола ва ўзросце 16 гадоў. Пры абранні яго не было пададзена ніводнага голасу супраць. Быў жанаты на дачцы венгерскага караля Стэфана. Пасля смерці патрыярха Града Атон прызначыў на гэту пасаду свайго старэйшага брата Орса, які да таго займаў кафедру ў Тарчэла, а кафедру перадаў іншаму брату, Вітале. Гэта выклікала асцярогі ў часткі венецыянцаў, якія асцерагаліся, што Атон рыхтуе спадчынную манархію, іх узначаліў новы патрыярх Аквілеі Попа Трэфен. Трэфен, які заявіў свае прэтэнзіі на патрыярхію Граду, абвясціў Орса ўзурпатарам. Незадаволенасць венецыянцаў вымусіла Атона і Орса бегчы з Венецыі ў 1022 годзе. Трэфен увойдучы ў Града пачаў рабаваць цэрквы і кляштары, што выклікала гнеў венецыянцаў, якія заклікалі братоў Арсеола вярнуцца ў 1023 годзе, а ў 1024 годзе Ян XIX пацвердзіў незалежнасць дыяцэзіі Града. У 1026 годзе пры прызначэнні на царкоўныя пасады Атон ізноў сутыкнуўся з моцнай апазіцыяй венецыянцаў, якія схапілі яго, згалілі бараду і выгналі ў Канстанцінопаль.
Андрэа Дандала так апісваў Атона Арсеола праз тры стагоддзі пасля яго смерці: Каталік па веры, чысты ў намерах, справядлівы ў судзе, набожны ў рэлігіі, прыстойны ў паўсядзённым жыцці, багаты, поўны добрых якасцей, а таму і быў усімі прызнаны сапраўдным спадчыннікам свайго бацькі і дзеда
Гуды (Лідскі раён)
Гу́ды (, Гуды) — аграгарадок у Лідскім раёне Гродзенскай вобласці.Уваходзіць у склад Дварышчанскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года Гуды ўваходзілі ў склад Крупаўскага сельсавета.
Land Rover
Land Rover — брытанская аўтамабільная кампанія, якая выпускае выключна аўтамабілі з поўным прывадам.
Гісторыя
Заснаваная ў 1948. Свой першы аўтамабіль (для пачатку — электрычны) вядомая англійская веласіпедная фірма Rover у Ковентры выпусціла ў 1888. А з 1904 фірма пачала выпускаць ужо бензінавыя аўтамабілі — у асноўным легкавыя, сярэдняга класа.
Упершыню фірма выпусціла ўсюдыходы ў 1948 пад маркай Land Rover. Мадэль неаднаразова мадэрнізавалася, мела розныя кузавы, колавую базу 88" або 109", а таксама чатырох-, шасці- і васьміцыліндравыя бензінавыя або дызельныя рухавікі.
Ільіна (Цёмкінскі раён)
Ільіна (Ильино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дарыа Калонья
Дарыа Алонца Калонья (Dario Alonzo Cologna, нар., Санта-Марыя-Валь-Мюстаір, Граўбюндэн) — швейцарскі лыжнік, алімпійскі чэмпіён 2010 года ў гонцы на 15 км вольным стылем, двухразовы алімпійскі чэмпіён 2014 года ў скіатлоне і ў гонцы на 15 км классічным стылем, чэмпіён свету 2013 года ў скіатлоне, трохразовы пераможца прэстыжнай лыжнай шматдзёнкі «Тур дэ скі», уладальнік Кубка свету 2008/2009, 2010/2011 і 2011/2012 гадоў і малога Хрустальнага глобуса па праграме дыстанцыйных дысцыплін 2010/2011 і 2011/2012 гадоў.
Біяграфія
У пяць гадоў Дарыа Калонья пачаў займацца горнымі лыжамі. У 1999 годзе перайшоў у бегавыя лыжы. Калонья таксама актыўна займаўся веласпортам і футболам. У юнацтве Дарыа Калонья выйграў шматлікія медалі на нацыянальным узроўні.
Спартыўная кар’ера
У 2004 годзе ўпершыню прыняў удзел у чэмпіянаце свету па лыжных відах спорту сярод юніёраў: у нарвежскім Струне гонку на 10 кіламетраў вольным стылем ён скончыў 24-м. Праз год Калонья ў фінскім Раваніемі заняў 23-е месца ў 10-кіламетровай гонцы і 29-е месца ў гонцы пераследу.
Сваю першую міжнародную медаль атрымаў на Чэмпіянаце свету па лыжных відах спорту сярод юніёраў 2006 года ў славенскім горадзе Крань. Заваяваў бронзу ў гонцы на 10 км класікай.
Першай гонкай Кубка свету для швейцарца стаў старт у Куусама, які прайшоў у лістападзе 2006 года, аднак да фінішу Дарыа дабрацца не змог, а першай гонкай, па выніках якой ён быў класіфікаваны, стала гонка на 15 км у эстонскім Отэпя, дзе Калонья стаў 37-м.
У сезоне 2007/08 ў расійскім Рыбінску Калонья скончыў гонку на 30 км вольным стылем на восьмым месцы і ў першы раз увайшоў у першую дзясятку на спаборніцтвах Кубка свету. На чэмпіянаце свету ў Борміа прабіўся на чацвёртае месца ў гонцы на 3,3 км вольным стылем, што стала яго лепшым вынікам у гэтым сезоне. На Чэмпіянаце свету сярод юніёраў — U23 Калонья выйграў свой трэці залаты медаль, перамогшы ў 30-кіламетровай гонцы вольным стылем.
У сезоне 2008/09 Дарыа Калонья выйграў прэстыжную шматдзёнку «Тур дэ скі», а таксама перамог у агульным заліку Кубка Свету, стаўшы першым швейцарцам, якія дасягнулі падобных вынікаў.
15 лютага 2010 года Калонья на Зімовых Алімпійскіх гульнях у Ванкуверы стаў алімпійскім чэмпіёнам на дыстанцыі 15 км вольным стылем. Ён з’яўляецца пакуль адзіным швейцарскім лыжнікам, які стаяў на верхняй прыступкі алімпійскага п’едэстала. 28 лютага 2010 года Калонья меў магчымасць заваяваць свой другі алімпійскі медаль у марафоне на 50 км класічным ходам, аднак зваліўся ў апошнім павароце ў 200 метрах ад фінішу з-за лёду на ўчастку трасы і ў выніку стаў толькі дзесятым. У агульным заліку Кубка свету, які выйграў нарвежац Петэры Нортуг, ён заняў чацвёртае месца.
У пост-алімпійскім сезоне 2010/11 Дарыа ўдалося паўтарыць папярэднія поспехі. Ён выйграў залік «Тур дэ скі», апярэдзіўшы Петэра Нортуга і чэха Лукаша Баўэра, пераможцы мінулага года, а таксама Вялікі крыштальны глобус і Малы хрустальны глобус у дыстанцыйным Кубку свету. Вось толькі на чэмпіянаце свету 2011 у нарвежскім Хальменколене яму не ўдалося заваяваць ніводнага медаля.
У сезоне 2011/12 Калонья ўпершыню ў кар’еры на Кубку свету выйграе спрынтарскую гонку, якая праходзіла 18 снежня ў славенскай Рогле. 8 студзеня 2012 года ў італьянскім Валь-дзі-Ф’еме аформіў свой ​​трэці тытул у лыжнай шматдзёнцы «Тур дэ скі», фінішаваўшы ў апошняй гонцы на гары Альпе дэ Чэрміс наперадзе Маркуса Хельнера і Петэра Нортуга. Дарыа Калонья стаў першым лыжнікам, які дабіўся такога поспеху. Акрамя таго, перамога ў Турэ дазволіла Дарыа ўзначаліць агульны залік Кубка свету.
У генеральнай класіфікацыі Дарыа Калонья стаў лепшым у трэці раз у сваёй кар’еры, набраўшы 2216 ачкоў, што з’яўляецца найлепшым вынікам у гісторыі. Пасля трыумфу ў сезоне 2011/2012 Дарыа займае трэцяе месца ў рэйтынгу агульных перамог у Кубку свету, саступаючы нарвежцу Б’ёрна Дэлі (6 перамог) і шведу Свану Гундаму (5 перамог).
У студзені 2013 года быў абраны лепшым швейцарскім спартсменам 2012 года.