cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лізавета II
2010-я гады
У красавіку 2016 года ў Вялікабрытаніі быў урачыста адсвяткаваны 90-гадовы юбілей каралевы. У гонар гэтай падзеі Лізавета II адправіла сваё першае паведамленне ў Twitter тым, хто павіншаваў яе з днём нараджэння.
У 2017 годзе ў Брытаніі быў адзначаны сапфіравы юбілей — 65 гадоў кіравання Лізаветы ll. Да гэтай даты Каралеўскі манетны двор выпусціў у абарачэнне серыю манет з профілем каралевы.
Айнахоя
Айнахоя (ἡ οἰνοχόη — «збан для віна») — старажытнагрэчаскі збан з адной ручкай і круглым або трохлістковым венчыкам, які нагадвае ліст канюшыны. Айнахоі прызначаліся для падачы віна, і характэрныя, у тым ліку і для крыта-мінойскай культуры Старажытнай Грэцыі.
З-за трохлістковага венчыка айнахою таксама называюць «вазай з трыма носікамі». Прафесійныя віначэрпіі, якіх запрашалі на сімпосіі, па-майстэрску разлівалі з дапамогай айнахоі віно адразу ў тры пасудзіны.
Сэрба-Слабідка
Сэрба-Слабідка (Се́рбо-Слобі́дка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 2342
NGC 2342 (іншыя абазначэнні — UGC 3709, MCG 3-19-4, ZWG 86.7, KCPG 125B, IRAS07063+2043, PGC 20265) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляшыцы
Аляшыцы (Oleszyce) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Любачоўскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Аляшыцы. Займае плошчу 4,98 км². Насельніцтва — 3193 чалавека (на 2004 год).
Беларускі дзяржаўны акадэмічны тэатр юнага гледача
Беларускі дзяржаўны акадэмічны тэатр юнага гледача — тэатр горада Мінска, рэпертуар якога складаецца з пастановак для дзяцей і падлеткаў.
Гісторыя
У другі раз заснаваны ў 1956 годзе.
Комплексу Тэатра юнага гледача і Палаца піянераў і школьнікаў нададзены ў 2007 годзе статус гісторыка-культурнай каштоўнасцю рэспубліканскага значэння.
Рэканструкцыя
У канцы 2008 года была аб’яўлена пра рэканструкцыю тэатра. Але рэальна яна пачалася толькі ў лістападзе 2011 года. Увесь гэты час ТЮГ іграў свае спектаклі на сцэне Дома літаратараў (вуліца Фрунзэ, 5). У чэрвені 2015 года тэатр вярнуўся ў рэканструяваны будынак.
У час рэканструкцыі побач з асноўным будынкам па лініі фасада ўзвялі чатырохпавярховую прыбудову, дзе размясціліся бутафорскі, сталярны, слясарны цэхі, швейныя майстэрскія, а таксама рабочыя кабінеты супрацоўнікаў і частка грымёрных пакояў. Ідэя была падказана пасляваенным праектам аднаўлення Палаца піянераў архітэктараў Воінава і Усавай, які прадугледжваў ўзвядзенне новага корпуса ўшчыльную да існага будынка, але не быў рэалізаваны.
Мастацкае кіраўніцтва
Галоўныя рэжысёры:
Цікавыя факты
Акцёр Аляксандр Палазкоў, які выканаў ролю Філімона Пупкіна у спектакле «Пан міністар» перамог у намінацыі «Лепшая мужчынская роля» на Другой Нацыянальнай тэатральнай прэміі (2012).
Фульдскае абацтва
Імперскае абацтва Святога Баніфацыя — адно з найбагацейшых абацтваў сярэдневяковай Германіі, якое з 774 па 1802 гг. мела статус імперскага. Заснавана на беразе ракі Фульда 12 сакавіка 744 года Стурміем — любімым вучнем «апостала Германіі» Баніфацыя, чый прах пахаваны ў абацтве. Вакол кляштара з часам вырас горад Фульда. Абацтва Фульда было заснавана ў 744 годзе святым Стурміем, вучнем святога Баніфацыя, стаўшы аўтаномнай адзінкай мясцовай царквы і адным з цэнтраў хрысціянскай місіі ў Германіі. У кляштары быў прыняты статут Святога Бенедыкта. Ужо пры жыцці Св. Баніфацыя абацтва ў Фульдзе абзавялося землям у Саксоніі і Цюрынгіі. З 751 года абат падпарадкоўваўся не мясцоваму біскупу, а непасрэдна Папе Рымскаму. Да мошчаў Св. Баніфацыя не вычэрпваўся паток пілігрымаў. Пры абаце Рабане Маўры ў 822—844 гг. у манастырскіх сценах пражывала больш за 600 манахаў. У пачатку 820-х гг. узведзена крыпта, дзе хавалі брацію (цяпер ).
Пасля мучаніцкай смерці ад рук язычнікаў-фрызаў, мошчы Святога Баніфацыя былі перанесены ў Фульду. Новыя ахвяраванні дазволілі заснаваць падворак у Гамельне. Святы Лул, пераемнік Святога Баніфацыя на кафедры Майнца, спрабаваў падпарадкаваць абацтва сваёй юрысдыкцыі, але без поспеху. З гэтай прычыны ён заснаваў абацтва Герсфельд, на мяжы з Фульдай.
Паміж 790 і 819 гадамі абацтва было рэканструявана. Праект новага манастырскага храма меў у аснове мадэль будынка IV стагоддзя (цяпер знесенага), старажытнай базілікі Святога Пятра ў Рыме. Мошчы Святога Баніфацыя, празванага «апосталам Германіі», былі пахаваны ў крыпце. Царква была цалкам перабудавана ў эпоху барока. Невялікая капліца IX стагоддзя знаходзілася недалёка ад царквы. Пазней на гэтым месцы быў заснаваны жаночы кляштар.
Фульда ўвайшла ў гісторыю як адзін з цэнтраў каралінгскага адраджэння. Адгэтуль рассылаліся місіі па ўсёй Саксоніі. Кляштар славіўся сваім скрыпторыем і бібліятэкай, дзе захоўвалася не менш за 2000 рукапісаў. У наш час асноўная частка манастырскіх архіваў захоўваецца ў Марбургу.
У X стагоддзі настаяцель манастыра быў прызнаны главой усіх бенедыкцінцаў Германіі і Галіі. У XII стагоддзі абаты выконвалі функцыю імперскіх канцлераў, а ў 1220 г. Фрыдрых II замацаваў за імі прывілеі князёў імперыі. Аднак узмацненне майнцкіх архібіскупаў і Гесэнскага дому паступова зрабіла Фульду пешкай у барацьбе гэтых магутных феадалаў за панаванне ў Сярэднім Парэйнні.
У сярэдзіне XV стагоддзя кляштар страчвае рэшткі былога палітычнага значэння, а ў гады Сялянскай і Трыццацігадовай войнаў падвяргаецца неаднаразоваму разрабаванню. Пасля Рэфармацыі абацтва апынулася акружаным пратэстанцкімі землям. Саборная царква 1294—1312 гг. у XVII стагоддзі падверглася панаўленню, а ў XVIII стагоддзі была выбудавана нанова ў стылі сталага барока па праекце Ёгана Дынцэнгофера.
У 1752 годзе абацтва стала цэнтрам аднайменнай епархіі. У 1730—1757 гг. для абата-біскупа Адольфа фон Дальберга за 4 км ад Фульды была пабудавана барочная рэзідэнцыя — палац-замак Фазанеры. Сямейства Дальбергаў у асобе Карла Тэадора працягвала панаваць у Фульдзе і ў эпоху Напалеонаўскіх войнаў.
Пры секулярызацыі імперскіх уладанняў у 1801 г. біскупства Фульда і абацтва Корвей планавалася перадаць Вільгельму V Аранскаму, аднак у выніку Фульда ўвайшла ў склад каралеўства Вестфалія (1806) і вялікага герцагства Франкфурцкага (1810). Рашэннем Венскага кангрэса горад Фульда і іншыя ўладанні біскупа былі прыпісаны да тэрыторыі вялікага герцагства Гесэнскага.
Новаалэксандрыўка (Ямільчынскі раён)
Новаалэксандрыўка (Новоолекса́ндрівка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
(61) Даная
(61) Даная — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 9 верасня 1860 года нямецкім астраномам Германам Гольдшмітам з дапамогай 4-х цалевага тэлескопа, размешчанага на шостым паверсе яго кватэры ў Лацінскім квартале Парыжа, і названы ў гонар Данаі, маці Персея ў грэчаскай міфалогіі.
ГЭС Дружба народаў
У Дрысвятах 21.11.1951 адбыўся сход прадстаўнікоў трох суседніх калгасаў, з БССР (імя Молатава Відзаўскага раёна), з ЛітССР (імя Міцкевіча Дукштаскага раёна) і з ЛатССР (імя Свярдлова Грыўскага раёна), на якім было прынята рашэнне аб будаўніцтве супольнай міжкалгаснай ГЭС. Урачыстая закладка «першага каменя» ГЭС «Дружба народаў» адбылася 8.6.1953 ў прысутнасці каля 3-х тысяч чалавек. Летам 1952 года на будоўлі працавала 100 чалавек у тры змены. Быў узведезны будынак ГЭС, земляная плаціна, некалькі каналаў, лінія электраперадач. Дзяржкамісія прыняла ГЭС 13.7.1953 і станцыя дала першы ток. Урачыстае адкрыццё ГЭС «Дружба народаў» адбылося 19.7.1953 у прысутнасці 20 тыс. чалавек і ўрадавых дэлегацый трох рэспублік. ГЭС на той час стала найважнейшым народнагаспадарчым аб’ектам на Браслаўшчыне. Перад будынкам ГЭС быў адкрыты бронзаны помнік І. В. Сталіну, аднак хутка пасля яго смерці помнік быў дэмантаваны.
Закладка, ход будаўніцтва і ўрачысты пуск ў эксплуатацыю асвятляўся савецкімі СМІ — ад раённых газет да цэнтральнай «Праўды», а таксама ў газетах некаторых сацыялістычных краін. Будоўлі прысвячаліся вершы, паэмы, кінастужкі, нават аперэта (раман «Калі зліваюцца рэкі» Пятруся Броўкі, эпічная «Братская поэма» Э. Межэлайціса, аперэта «В краю голубых озёр» А. Жылінскіс, опера «Свет и тени» Г. М. Вагнера, вершы А. Астрэйкі і А. Русака). Дрысвяты планавалася зрабіць узорнай вёскай. Цяпер ГЭС «Дружба народаў» захоўваецца ў закансерваваным стане.
Гідратэхнічныя збудаванні ГЭС «Дружба народаў» рэгулююць узровень возера Дрысвяты, які мае значэнне для бяспечнай эксплуатацыі Ігналінскай АЭС, таму эксплуатацыя ГЭС «Дружба народаў» або карыстанне яе гідратэхнічнымі збудаваннямі ўрэгуляваны адмысловым Пагадненнем паміж урадамі Рэспублікі Беларусь і Літоўскай Рэспублікі.
Нестарыда
Нестарыда (ΝέστωρΝέστωρ, NestorisNestoris) — старажытнагрэчаскі посуд, падобны па форме на амфару, ваза круглай формы, з высокімі ручкамі ў форме дыска, прымацаванымі да гарлавінкі і бакоў. Форма паходзіць з Паўднёвай Італіі і выкарыстоўвалася ў рытуальных мэтах.
Пракоп Авяр’янавіч Странакоў
Прако́п Авяр’я́навіч Странако́ў (, Грачухі —, ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграія
Пракоп Авяр’янавіч Странакоў нарадзіўся ў вёсцы Грачухі (зараз у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці). Скончыў 7 класаў школы. Працаваў на цагельным заводзе ў Мінску і лесакамбінаце ў Бабруйску. У Чырвонай Арміі з 1938 года. У 1942 годзе скончыў курсы малодшых лейтэнантаў. З чэрвеня 1942 года ўдзельнік баёў на Бранскім, Цэнтральным, Беларускім, 1-м Беларускім франтах.
Камандзір ўзвода кіравання 642-га пушачнага артылерыйскага палка (24-я пушачная артылерыйская брыгада, 5-я артылерыйская дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт) лейтэнант П. А. Стралкоў вызначыўся з групай разведчыкаў у кастрычніку 1943 года пры вызваленні Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Пасля фарсіравання Дняпра карэкціраваў агонь артылерыйскага палка, у баі каля вёскі Старое Лутава ўдзельнічаў у адбіцці контратак праціўніка. У баі за вёску Новае Лутава замяніў камандзіра роты і павёў байцоў у атаку. Быў паранены, але не пакінуў поле бою.
Пасля вайны П. А. Станакоў працягваў службу ў Савецкай Арміі. У 1951 годзе скончыў Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу. З 1958 года маёр Странакоў у запасе. Жыў і працаваў у Ташкенце.
Кам’янка (Ямільчынскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Аляксандр Міхайлавіч Крот
Аляксандр Міхайлавіч Крот (нар., в. Гальшаны Ашмянскага раёна) — беларускі вучоны ў галіне тэхнічнай кібернетыкі і інфарматыкі, доктар тэхнічных навук (1991), прафесар (1997).
Біяграфія
Падрыхтаваў 8 кандыдатаў (тэхнічных навук, и фізіка-матэматычных) навук. Кіруе падрыхтоўкай аспірантаў, магістраў, дыпломнымі работамі студэнтаў. Лаўрэат прэмій Мінскага абласнога праўлення Саюза навуковых і інжынерных таварыстваў СССР у галіне навукі і тэхнікі (1987), камсамола Беларусі ў галіне навукі і тэхнікі (1990). Аўтар 280 навуковых прац, у т.л. 3 манаграфій.
NGC 2343
NGC 2343 (іншае абазначэнне — OCL 565) — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Катандзарскі ўніверсітэт «Вялікая Грэцыя»
Катандзарскі ўніверсітэт «Вялікая Грэцыя» (Università degli Studi "Magna Græcia" di Catanzaro) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Катандзара.
Названы ў гонар Вялікай Грэцыі — гістарычнай вобласці са старажытнагрэчаскімі калоніямі, заснаванымі ў антычны перыяд, якая уключалала частку тэрыторыі сучаснай Паўднёвай Італіі (Апенінскага паўвострава і Сіцыліі) і якая з часам была паглынута Рымскай рэспублікай.
Краснагорскі раён
Краснагорскі раён:
IC 4909
IC 4909 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гары Потэр і Рэліквіі Смерці. Частка 1
'''«Гары Потэр і Рэліквіі Смерці. Частка 1»''' (Harry Potter and the Deathly Hallows – Part 1) — фэнтэзі-фільм кампаніі «Warner Bros. Pictures» і рэжысёра Дэвіда Ейтса, выпушчаны ў 2010 годзе. «Рэліквіі Смерці. Частка 1» з’яўляецца сёмым фільмам франшызы пра хлопчыка-чараўніка, першай з дзвюх частак экранізацыі аднайменнага рамана Джаан Роўлінг 2007 года, а таксама працягам фільма «Гары Потэр і Прынц-паўкроўка». Прадзюсарамі стужкі з’яўляюцца Дэвід Хэйман, Дэвід Барон і Джаан Роўлінг, сцэнар напісаў Стыў Клоўз. У фільме зняліся Дэніэл Рэдкліф у ролі Гары Потэра, Руперт Грынт — Рон Уізлі, Эма Уотсан — Герміёна Грэйнджэр.
Сюжэт
Фільм распавядае пра Гары Потэра, якога Дамблдор папрасіў знайсці і знішчыць сакрэт лорда Валдэморта да неўміручасці — Хоркруксы.
Крэм’янка (Ямільчынскі раён)
Крэм’янка (Крем'я́нка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лукаўскі сельсавет (Маларыцкі раён)
Лу́каўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Лукава.
Сельсавет знаходзіцца на паўночным усходзе раёна. Мяжуе з Макранскім і Хаціслаўскім сельсаветамі на поўдні, Велікарыцкім сельсаветам на захадзе, Чарнянскім сельсаветам на поўначы, Дзівінскім сельсаветам Кобрынскага раёна на ўсходзе.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Брэсцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 6 населеных пунктаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1144 чалавекі, з іх 92,0 % — беларусы, 5,1 % — украінцы.
Богінская ГЭС
Богінская ГЭС, ГЭС «Шлях да камунізму» — малая гідраэлектрастанцыя ў в. Хвасты на рацэ Дрысвята ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці.
Размешчана на рацэ Дрысвята паміж азёрамі Доўгае і Верхняе. Была закансерваваная, адноўлена ў 1995 годзе з вызначанай магутнасцю 400 кВт. Работы па аднаўленні выконваліся ТАА «Белэнергарэмналадка». Пазней реканструявана з усталяваннем 2-х новых агрэгатаў магутнасцю па 300 кВт кажны, вызначаная магутнасць у 2013 годзе павяличылася да 958 кВт. Сярэднегадавая выпрацоўка электраэнергіі — 1,4 млн. кВт*гадзін.
Нараль
Нараль (Narol) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Любачоўскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Нараль. Займае плошчу 12,4 км². Насельніцтва — 2111 чалавек (на 2004 год).
Краснагорскі раён (Алтайскі край)
Краснагорскі раён (Красного́рский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Краснагорскае, размешчанае за 233 км ад Барнаула.
Геаграфія
Краснагорскі раён Алтайскага края размешчаны ў паўднёва-ўсходняй яго частцы, з поўначы мяжуе з Бійскім і Салтонскім раёнамі, з захаду з Савецкім раёнам, а на поўдні і ўсходзе мяжуе з Рэспублікай Алтай. Плошча раёна — 3070 км². Насельніцтва — 18,9 тыс. чалавек. У раёне 35 населеных пунктаў, найбольш буйныя з якіх: Краснагорскае, Быстранка, Усць-Кажа, Усць-Іша, Саўсканіха, Бярозаўка, Навазыкава, Талы.
Краснагорскі раён утвораны ў 1924 годзе, да 1960 года насіў назву Стараардынскі.
Тэрыторыю Краснагорскага раёна займаюць Алтайскія перадгор’і з вышынёй гор да 1000 м, паўднёва-ўсходнюю частку — змяшаная тайга. Краснагорскі раён размясціўся ў міжрэччы Біі і Катуні. Рака Іша, адна з самых цёплых алтайскіх рэк, рассякае раён з усходу на захад. Рэчышча яе вельмі звілістае, працягласць ракі па раёне складае 90 км. Акрамя Біі, Катуні і Ішы, па раёне працякаюць такія рэкі, як Чапша, Кажа, Бардушка.
Райцэнтр звязаны з Бійскам, Горна-Алтайскам, Барнаулам і іншымі гарадамі і раёнамі аўтамабільнымі трасамі; да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі (г. Бійск) — 110 км.
Гара Карагайская Сінюха — самы высокі пункт раёна (вышыня 894 м).
1971 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
1971 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Лукаўскі сельсавет
Назву Лу́каўскі сельсавет маюць:
Вольга Юр’еўна Сазыкіна
Вольга Юр’еўна Сазыкіна (нар., Масква) — беларуская мастачка.
Біяграфія
Вучылася ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце (1972—1977). З 1977 года працавала мастаком на шклозаводзе «Нёман» у Бярозаўцы. З 1987 года вольны мастак. З 2000 года выкладчыца Беларускай дзяржаўнай акадэміi мастацтваў, выкладае курсы «Мастацкае праектаванне вырабаў са шкла», «Канструяванне», «Кампазіцыя ў кераміцы і метале».
Творчасць
Творча працуе ў галіне мастацкага шкла, графікі, жывапісу і актуальнага мастацтва.
Асноўныя творы, па дзяржаўных заказах — дэкаратыўныя кампазіцыі «Працэсу-1» і «Працэсу-2», прасторавая кампазіцыя «Працэсу-3», літой вітраж «Гербарый» (1989, інтэр’ер фірмовай крамы МФЗ «Шкло-фарфор» на Траецкім прадмесці ў Мінску), сярод іншых — дэкаратыўныя талеркі «Дзявочыя капрызы» (1984), дэкаратыўны пласт «Сняданак на траве» (1985), дэкаратыўная кампазіцыя «Джаз» (1987), дэкаратыўная кампазіцыя «Злоўлены вецер» (1990), «Уздых» (1991), графічныя лісты «Дзённік дыхання, альбо Міміка лёгкіх» (1997), інсталяцыі «Адзінка персанальнага вымярэння» (1997), «Дыялог» (1998), «Інкарнацыя ў сіні» (1999), «Сузор’е ўнутранага неба» (1999), «Пашырэнне прасторы» (2000), «Экзістэнцыя» (2001), «Аўтабіяграфічныя паверхні» (2004), «Шведскі стол» (2011), «Літара» (2011), «Персона і цень» (2012), «Галюцынагены» (2013), «Партызанская архітэктура» (2013), «Кансерванты» (2013).
Мае тры аўтарскія патэнты на тэхналогіі дэкаравання шкла.
З 1977 года бярэ ўдзел у міжнародных і рэспубліканскіх мастацкіх праектах і выстаўках, у тым ліку «Міміка лёгкіх» (Швейцарыя, 1997), «Пісьмёны» (Санкт-Пецярбург, 1998), «Тэксты» (Германія, 1998), «Inter-viso» (Францыя-Італія, 1999), «Новае беларускае мастацтва» (Варшава, 2000), «Вокны» (Іспанія, 2002), «Магія Ніды» (Літва-Расія-Фінляндыя, 2003), «Слоўнікі» (Хельсінкі, 2006), «Актуальныя дыялогі» (Мінск, 2010), «Арт-сегмент» (Мінск, 2010), «Карані» (Вільня, 2012), «Публічнае выказванне» (Мінск-Кёльн-Калінінград, 2012), «Glass-навігацыя» (Мінск, 2013), «Зялёная піраміда» (Севастопаль, 2013) і інш.
Персанальная выстаўка (Варшава, 1998).
Ольхіўка
Ольхіўка (О́льхівка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Джэймс Меларт
Джэймс Меларт (James Mellaart;,  — ) — брытанскі археолаг, які атрымаў вядомасць у якасці даследчыка неалітычных паселішчаў Чатал-Хююк і ў Турцыі. Шэраг скандалаў, звязаных з яго імем (у прыватнасці, абвінавачванні ў здзелках на чорным рынку старажытнасцяў), прывялі да таго, што ў 1960-я гг. яму забаранілі весці далейшыя раскопкі ў Турцыі.
У 2005 г. Меларт сыйшоў у адстаўку з прафесарскай пасады, жыў у Паўночным Лондане разам з жонкай.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лондане. Выкладаў у Стамбульскім універсітэце, быў памочнікам дырэктара Брытанскага інстытута археалогіі ў Анкары. З 1951 года ўзначальваў раскопкі шэрагу археалагічных помнікаў Турцыі разам са сваёй жонкай Арлет, народжанай у Турцыі. Дапамог выявіць кераміку «шампанскага шкла» у заходняй Анатолі, якая адносілася да позняга бронзавага веку, што, у сваю чаргу, дапамагло ў 1954 г. адкрыць. Пасля завяршэння экспедыцыі ў 1959 годзе ўдзельнічаў у публікацыі яе вынікаў. У 1964 г. пачаў чытаць лекцыі па археалогіі ў Анкары.
Скандал з Доракам
У 1958 г. Меларт паведаміў аб новых багатых знаходках ў Дораке з Брытанскага інстытута археалогіі ў Анкары. Па яго словах, ён выявіў прадметы яшчэ 6 гадоў таму, але раней не мог атрымаць дазвол на публікацыю. Калі гэта паведамленне апублікавалі ў газеце , турэцкія ўлады захацелі ведаць, чаму іх не паставілі ў вядомасць і дзе былі знойдзеныя артэфакты.
Меларт заявіў, што бачыў скарбы ў доме маладой жанчыны, з якой пазнаёміўся ў Ізміры. Жанчына нібыта не дазволіла яму фатаграфаваць прадметы, але дазволіла іх замаляваць. Аказалася, што яе імя — Ганна Папастрары — не было ў Ізміры нікому вядомым, а яе адрас аказаўся несапраўдным. У сувязі з гэтым турэцкія ўлады пазбавілі Меларта візы ў сувязі з падазрэннем ў кантрабандзе старажытнасцей. Пазней Меларту дазволілі зноў вярнуцца ў краіну.
Раскопкі Чатал-Хююка
Каманда Меларта, якая праводзіла раскопкі Чатал-Хююк ў 1961 г., выявіла больш за 150 памяшканняў і будынкаў, некаторыя былі ўпрыгожаны насценнымі роспісамі, штукавымі рэльефамі і скульптурамі. Гэта быў важны помнік, які дапамог у значнай меры прасунуць веды аб ранніх паселішчах Блізкага Усходу.
На думку Меларта, Чатал-Хююк гуляў важную ролю ў кульце маці-багіні. З гэтым не пагадзіліся шмат хто з археолагаў, якія нават абвінавацілі Меларта ў тым, што той прыдумаў шэраг мясцовых міфаў у падтрымку сваёй тэорыі. З-за ўзнікшага скандалу, турэцкія ўлады закрылі доступ да помніка, і раскопкі аднавіліся толькі ў 1990-я гады.
Яўген Іванавіч Хлябцэвіч
Біяграфія
Скончыў Літоўскую духоўную семінарыю. З верасня 1906 па люты 1907 вучыўся на фізіка-матэматычным факультэце Юр’еўскага ўніверсітэта, потым у Пецярбургскім універсітэце (скончыў у 1913 годзе).
Друкаваўся пад псеўданімам Халімон з-пад пушчы ў газетах «Наша доля» і «Наша ніва»; супрацоўнічаў у пецярбургскай газеце «Новая Русь». Удзельнік 2-га з’езда Беларускай сацыялістычнай грамады (1906).
Адзін з арганізатараў Беларускага навукова-літаратурнага гуртка ў Пецярбургскім універсітэце ў 1912 годзе. У 1912 годзе быў таксама адным з арганізатараў беларускага краязнаўчага таварыства пры Пецярбургскім універсітэце.
У 1919 годзе інструктар Беларускага пададдзела асветы нацыянальных меншасцей у Кіеве, потым у Маскве.
З 1919 года загадчык бібліятэчнага аддзялення, з 1930 года працаваў у Наркамасвеце РСФСР, у 1943—1953 гадах выкладчык, вучоны сакратар. Удзельнічаў у стварэнні на Беларусі бясплатных народных паўленкаўскіх бібліятэк.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў пытанні кіравання чытаннем, праблему «пісьменнік і чытач», перапісваўся з беларускімі і рускімі пісьменнікамі. Аўтар прац «Бібліятэкі і кааперацыя» (1912), «Адраджэнне беларускай народніцкай літаратуры» (1914, перавыдадзена ў 1917 годзе пад назвай «Народніцкая паэзія беларусаў»), артыкулаў і ўспамінаў пра Ф. Багушэвіча, Я. Баршчэўскага, А. Бурбіса, Я. Купалу, Цётку.
Дзмітрый Паўлавіч Цвяткоў
Дзмітрый Паўлавіч Цвяткоў (Dmitri Pavlovic Tsvetkov, Дмитрий Павлович Цветков, Dmitri Pavlovitš Tsvetkov; 30 жніўня 1890, Кракалле, Санкт-Пецярбургская губерня — 26 жніўня 1930) — расійскі і эстонскі лінгвіст і педагог водскага паходжання. Спецыяліст па водскай мове
Біяграфія
Дзмітрый Цвяткоў нарадзіўся ў вёсцы Кракалле Ямбургскага павета Санкт-Пецярбургскай губерні. Ён быў другім дзіцём у сям’і водскіх сялян. Яго бацька Павел Рыгоравіч вучыўся толькі два гады, а маці Агаф’я Іларыёнаўна была непісьменнай.
З 1911 да пачатку Першай сусветнай вайны працаваў у Карэліі, а ў 1914—1916 гадах навучаўся ў Пецярбургскай вышэйшай школе. У 1918 годзе вярнуўся ў родную вёску, дзе сабраўся працаваць школьным настаўнікам, але не паспеў, бо быў мабілізаваны Інгерманландскім палком. У час Грамадзянскай вайны ваяваў на баку белых, і пасля вайны застаўся ў Эстоніі, дзе ўладкаваўся настаўнікам у Вяйналянскую школу ў вёсцы Венекюля, дзе выкладаў рускую мову. Акрамя таго, навучаўся ў Тартускім універсітэце, быўшы адным з нямногіх яго студэнтаў-важан.
Застрэліўся з-за няшчаснага кахання. Пахаваны ў Івангарадзе.
Водская мова
Ужо ў Венекюле Цвяткоў па ўласнай ініцыятыве заняўся вывучэннем водскай мовы. За кароткі перыяд жыцця ён паспеў стварыць водскую граматыку, водскі слоўнік. Апроч гэтага, ён пераклаў на водскую мову апавяданне А. П. Чэхава «Ванька», апублікаваў невялікі этнаграфічны матэрыял, сабраны ім у водскіх вёсках, а таксама напісаў артыкул «Крыху раскажу пра ваду», напісаны ў 1924 годзе. Апублікавана яна была ў 1931 годзе ў Тарту, ужо пасля смерці пісьменніка.
Факультэт ветэрынарнай медыцыны ГДАУ
Факультэт ветэрынарнай медыцыны — адзін з факультэтаў Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта. Як самастойнае структурнае падраздзяленне факультэт ветэрынарнай медыцыны адкрыты ў 2002 годзе.
Навасілкы (Ямільчынскі раён)
Навасілкы (Новосі́лка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Імператар Котаку
Імператар Котаку (孝徳天皇, こうとくてんのう, котаку тэна; — ) — 36-ы Імператар Японіі, сінтаісцкае. Гады кіравання: 12 ліпеня 645 — 24 лістапада 654.
Першы Бабруйскі раён
Пе́ршы Бабру́йскі раён (таксама Бабруйскі 1-шы (паўднёва-заходні) раён) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924—1927 гг. Цэнтр — горад Бабруйск.
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — горад Бабруйск. 20 жніўня 1924 года падзелены на 13 сельсаветаў:
21 жніўня 1925 года ўтвораны Бортнікаўскі сельсавет. 24 верасня 1926 года Багушоўскі сельсавет рэарганізаваны ў нацыянальны рускі сельсавет. 4 жніўня 1927 года раён аб’яднаны з Другім Бабруйскім раёнам у адзіны Бабруйскі раён.
Чан Кайшы
Чан Кайшы (дакладней Дзян Цзешы,, Сікоу, павет Фэнхуа, Чжэцзян, каля Нінбо — ) — ваенны і палітычны дзеяч Кітая, які ўзначаліў Гаміньдан ў 1925 г. пасля смерці Сунь Ятсена. Сын — Цзян Цзінго.
Біяграфія
2 жніўня 1943 года ў Чунцыне, куды Чан Кайшы перанёс рэзідэнцыю свайго ўрада пасля японскай акупацыі Нанкіна, памёр прэзідэнт нацыянальнага ўрада Кітая Лінь Сен. 13 верасня 1943 года Чан Кайшы быў абвешчаны прэзідэнтам цэнтральнага выканаўчага камітэта Гаміньдана. У кастрычніку адбылася цырымонія яго інаўгурацыі. У лістападзе 1943 года Чан прыняў удзел у Каірскай канферэнцыі, дзе ён, прэзідэнт ЗША Ф. Д. Рузвельт і прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі У.Черчыль падпісалі Каірскую дэкларацыю, сфармулявалі ваенную дактрыну саюзнікаў на Далёкім Усходзе. 17 мая 1945 года Чан Кайшы быў абраны цзун-цзаем (генеральным дырэктарам) Гаміньдана.
Пасля капітуляцыі Японіі (2 верасня 1945) адхіліў прапанову КПК аб стварэнні кааліцыйнага ўрада і ў чэрвені 1946 года развязаў новую грамадзянскую вайну.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2018
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2018 (28-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2018 года.
У турніры разыгрывалася дзве пуцёўкі ў Першую лігу 2019. Лідарства хутка пасля пачатку турніру захапіў брэсцкі «Рух», пазней канкурэнцыю яму сталі складаць сталічныя «Крумкачы». Мінскі клуб на некаторы час захапіў першы радок, аднак пасля перамогі ў вочнай сустрэчы 1:0 «Рух» вярнуў лідарства. За два туры да фінішу абодва клубы забяспечылі выхад у Першую лігу, пераможцам турніру толькі па выніках апошняга тура стаў «Рух».
Бамбардзіры
Крыніца: Football.By
Стары Сцепаноў
Стары́ Сцепано́ў (, Старый Степанов) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (30 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Афіцыйна ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 36 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 64 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 153 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска Сцепаноў у Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
Напачатку 1920-х гадоў вёска Сцепаноў падзялілася на дзве — Стары Сцепаноў і Новы Сцепаноў.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Старастэфаноўскага сельсавета, з 1931 года да 24 красавіка 1934 года і з 1938 года да 12 лістапада 1966 года Сцепаноўскага сельсавета Камарынскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.
У 1931 годзе арганізаваны калгас "Камінтэрн", працавала гамарня. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса «Савічы» (цэнтр — вёска Савічы). Да 12 лістапада 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сцепаноўскага сельсавета, пасля — у склад Савіцкага сельсавета, які 26 сакавіка 1987 года быў перайменаваны ў Хракавіцкі сельсавет.
Бяласіца (горы)
Бяла́сіца (Беласица, Беласица, Μπέλλες) — невялікі горны хрыбет у вобласці Македонія.
Вышэйшы пункт — гара Радамір (2029 м), размешчаная на мяжы Балгарыі і Грэцыі. Сам масіў знаходзіцца на тэрыторыі трох краін: Грэцыі (45 %), Паўночнай Македоніі (35 %) і Балгарыі (20 %). Даўжыня хрыбта — каля 60 км, шырыня — да 9 км.
У гісторыі Балгарыі горы Бяласіца вядомыя Бяласіцкай бітвай (іншая назва — бітва пры Клідыёне), калі 29 ліпеня 1014 года візантыйскія войскі каля сяла Ключ у даліне Струміцы нанеслі балгарскаму войску цяжкія страты, паскорыўшы падзенне Заходне-Балгарскага царства.
Мароні (значэнні)
Назву Мароні маюць:
NGC 2344
NGC 2344 (іншыя абазначэнні — UGC 3734, MCG 8-13-103, ZWG 234.100, KARA 180, NPM1G +47.0086, PGC 20395) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фаціх Акін
Фаціх Акін (Fatih Akin, Fatih Akın; нар., ) — нямецкі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар турэцкага паходжання.
IC 4910
IC 4910 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Інжынерная справа
Інжынерная справа, інжынерыя (ад ingénierie), інжынерная дзейнасць, інжынерна-тэхнічная дзейнасць, інжынірынг (ад engineering ← ад ingenium — па-майстэрску і ingeniare — злаўчыцца, распрацаваць — вынаходлівасць, выдумка, веды, майстэрскі) — галіна інтэлектуальнай дзейнасці, дысцыпліна, прафесія, мэтай якой скарыстанне дасягненняў навукі, тэхнікі, законаў і прыродных рэсурсаў для вырашэння пэўных праблем, мэт і задач чалавецтва.
Інакш кажучы, інжынерыя ўяўляе сукупнасць прац прыкладнога характару, якая ўключае перадпраектныя тэхніка-эканамічныя даследаванні і абгрунтаванне планаваных капіталаўкладанняў, неабходную лабараторную і эксперыментальную дапрацоўку тэхналогій і прататыпаў, іх прамысловую прапрацоўку, а таксама наступныя паслугі і кансультацыі. Спецыялісты, якія займаюцца інжынернай справай, называюць інжынерамі. Шырокая інжынерная дысцыпліна ўключае шэраг больш спецыялізаваныя паддысцыпліны, кожная з якіх мае больш пэўны акцэнт на галіны навукі і тэхналогіі.
Этымалогія
Інжынерыя існуе са старажытных часоў, калі людзі зрабілі фундаментальныя вынаходствы, як то шківа, рычага і кола. Кожнае з гэтых вынаходстваў, паводле сучаснага вызначэння тэхнікі, выкарыстоўвае асноўныя механічныя прынцыпы для распрацоўкі карысных інструментаў і аб’ектаў.
Паняцце «інжынерыя» само па сабе мае значна больш познюю этымалогію, якая вынікае са слова «інжынер», якое ў сваю чаргу ўзыходзіць да 1325 года, калі слова engine'er (літаральна «той, хто прыводзе ў дзеянне рухавік»), першапачаткова азначала «канструктара ваенных машын». Такім чынам паняцце «рухавік» тычылася ваеннай машыны, т.б. да механізма, які ўжываўся на вайне, як то катапульта. На сённяшні дзень гэтае вызначэнне слова «інжынерыя» састарэла, аднак прыкметным выключэннем састарэлага ўжывання ёсць ваенна-інжынерныя корпусы, як то Інжынерны корпус арміі ЗША.
Слова «рухавік» у сваю чаргу больш старажытнае, і ўрэшце, паходзіць ад лацінскага слова ingenium (каля 1250 года), што азначае «прыроджаная якасць, асаблівыя разумовыя здольнасці».
Пазней, для канструявання цывільных аб’ектаў, як то мастоў і будынкаў, сфарміравалася новае паняцце «цывільная інжынерыя», якое ўвайшло ў лексікон як спосаб адрозніць дысцыпліну, якая спецыялізуецца на будаўніцтве неваенных аб’ектаў і той, якая тычыцца ваеннай тэхнікі.
Антычнасць
Фароскі маяк, піраміды ў Егіпце, Вісячыя сады Семіраміды, Акропаль і Парфенон у Грэцыі, рымскія акведукі, Вія Апія і Калізей, Тэатыўакан, гарады і піраміды імперый мая, інкаў і ацтэкаў, Вялікая Кітайская сцяна, храм Брыхадэшварар і грабніцы Індыі, сярод многіх іншых, з’яўляюцца сведчаннем вынаходлівасці і майстэрства старажытных цывільных і ваенных інжынераў.
Самым раннім вядомым інжынерам-будаўніком быў Імхатэп. Як адна са службовых асоб фараона Джосера, ён, верагодна, распрацаваў і кіраваў будаўніцтвам піраміды ў Сакары ў Егіпце каля 2630—2611 гадоў да н.э.. Ён таксама быў адказны за першае вядомае выкарыстанне калонаў у архітэктуры.
У Старажытнай Грэцыі былі створаны машыны, як у цывільнай, гэтак і ў ваеннай галінах інжынерыі. Механізм Антыкітэра быў першым вядомым механічным камп’ютарам, а механічных вынаходствы Архімеда — прыкладамі ранняга машынабудавання. Некаторыя з вынаходстваў Архімеда, а таксама механізм Антыкітэра патрабуюць глыбокія ведаў дыферэнцыяльнай перадачы або планетарнай перадачы, два ключавых прынцыпы ў машыннай тэорыі, з дапамогай якіх былі распрацаваны зубчастых перадачы ў прамысловай рэвалюцыі, і да гэтага часу шырока выкарыстоўваецца сёння ў самых розных галінах, як то робататэхніка і аўтамабільная тэхніка.
Дніпроўскі гуманітарны ўніверсітэт
Дніпроўскі гуманітарны ўніверсітэт — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Дніпры.
Інжынерная справа
Эпоха Рэнесансу
Першым інжынерам-электрыкам лічыцца Уільям Гілберт, які ў 1600 годзе выдаў публікацыю «De Magnete», дзе ўпершыню ўжываецца паняцце «электрычнасць».
Дніпроўскі гуманітарны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Заснаваны 26 мая 2003 года як Днепрапятроўскі гуманітарны ўніверсітэт. У 2003-2011 гадах універсітэт працаваў на матэрыяльнай базе Днепрапятроўскага дзяржаўнага ўніверсітэта ўнутраных спраў. З 2011 года адукацыйны працэс ажыццяўляецца ва ўласным чатырохпавярховым будынку, у якім маюцца канферэнц і актавая залы, лекцыйныя залы і навучальныя аўдыторыі, бібліятэка з чытальнай залай, спартыўная і трэнажорная залы, камп'ютарныя класы з сучасным абсталяваннем і доступам да інтэрнэту, буфет-сталовая і інш. Агульная плошча матэрыяльна-тэхнічнай базы універсітэта складае 12376,8 м2.
Інжынерная справа
Эпоха Рэнесансу
Першая паравая машына была пабудавана ў 1698 годзе інжынерам-механікам Томасам Северы. Развіццё гэтай прылады прывяло да прамысловай рэвалюцыі ў бліжэйшыя дзесяцігоддзі ад пачатку яе масавай вытворчасці.
З развіццём інжынерыі як прафесіі ў XVIII ст. паняцце інжынерная справа стала тычыцца да больш вузкай практычнай сферы навукі, у цеснай сувязі з матэматыкай і натуральнымі навукамі. Акрамя таго, да ваенна-цывільнай сферы да паняцця дадалася механістычнае мастацтва.
Дніпроўскі гуманітарны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Адукацыйны працэс ва ўніверсітэце забяспечваюць 17 дактароў навук, прафесараў і 36 кандыдатаў навук, дацэнтаў. Удзельная вага спецыялістаў з навуковымі ступенямі і званнямі сярод навукова-педагагічных работнікаў складае больш за 75 %.
Універсітэт акрэдытаваны на ажыццяўленне адукацыйнай дзейнасці ў сферы вышэйшай адукацыі ў адпаведнасці з ліцэнзіяй Міністэрства адукацыі і навукі Украіны для падрыхтоўкі спецыялістаў па спецыяльнасцях «Псіхалогія», «Правазнаўства», «Турызм», «Гатэльна-рэстаранная справа» на першым (бакалаўр) узроўні, другім (магістр) узроўні і па адукацыйна-кваліфікацыйным ўзроўню спецыяліста.
Інжынерная справа
Далейшы шлях інжынернай справы
Наступным этапам развіцця інжынернай справы можна лічыць з’яўленне мануфактурнай вытворчасці. Мноства спецыялізаваных вытворчасцей: тэкстыльная, металургічная, металаапрацоўчая, суднабудаўнічая, вытворчасць паперы і шкла, гарбарная і іншыя — патрабавалі разнастайных інструментаў і механізмаў, станкоў і будынкаў. Падзел працы на кожнай мануфактуры прычыняўся да яшчэ большых патрэб.
Развіццё фабрычнай прамысловасці і увядзенне патэнтнай сістэмы прыводзіць да ўсплёску інжынернага творчасці. Узрастаючая вытворчасць патрабавала ўсё новыя і новыя вынаходствы, і якая-небудзь добрая тэхнічная ідэя была здольная прынесці вынаходніку немалы даход. Далейшае развіццё прыводзіць да злучэння інжынернай справы з навуковым прагрэсам, без ідэй якога сучасная інжынерная справа немагчыма.
Інжынерная справа як прафесія
Спецыяліст, які займаецца інжынернай справай, называецца інжынерам. У сучаснай эканамічнай сістэме, дзейнасць інжынера — гэта сукупнасць паслуг у галіне інжынерна-тэхнічнай дзейнасці. Дзейнасць інжынера ў адрозненне ад дзейнасці іншых прадстаўнікоў творчай інтэлігенцыі (настаўнікаў, урачоў, акцёраў, кампазітараў і інш.) па сваёй ролі ў грамадскай вытворчасці з’яўляецца прадукцыйнай працай, якая непасрэдна ўдзельнічае ў стварэнні нацыянальнага даходу. З дапамогай інжынернай дзейнасці, інжынер рэалізуе свае навуковыя веды і практычны вопыт для вырашэння якой-небудзь тэхнічнай задачы на розных этапах жыццёвага цыклу прадукцыі.
З пашырэннем і паглыбленнем навуковых ведаў адбылася прафесійная спецыялізацыя інжынернай прафесіі па дысцыплінах. У цяперашні час прадукцыйная інжынерная дзейнасць магчыма выключна ў рамках калектыву інжынераў, кожны з якіх спецыялізуецца ў пэўнай галіне інжынерыі. На рынку інжынерных паслуг дзейнічаюць інжынерныя арганізацыі, якія могуць прымаць форму навукова-даследчых інстытутаў, праектна-канструктарскія бюро, навукова-вытворчых аб’яднанняў (НВА) і г.д. Ва ўмовах рынку, паслугі, якія аказваюцца інжынернымі арганізацыямі разнастайныя па спецыялізацыі, змесце і якасці. Многія інжынерныя арганізацыі аказваюць комплекс паслуг, які часта ўключае паслугі, якія выходзяць за рамкі традыцыйнай інжынерыі ў галіне рэалізацыі інжынерных распрацовак. Так, акрамя навукова-даследчых, праектна-канструктарскіх і кансультацыйных паслуг, многія буйныя інжынерныя арганізацыі таксама аказваюць паслугі ў галіне будаўніцтва будынкаў і іншых збудаванняў, кіравання праектамі, абслугоўвання і аператыўнага кіравання складанымі інжынерна-тэхнічнымі аб’ектамі на стадыі іх эксплуатацыі і ў іншых галінах.
Некаторыя інжынерныя арганізацыі паводле сваёй структуры і характару дзейнасці з’яўляюцца інжынерна-вытворчымі; у такіх арганізацыях асноўная дзейнасць інжынерных падраздзяленняў скіравана ў першую чаргу на задавальненне вытворчых патрэб самой арганізацыі, у той час як аказанне інжынерных паслуг заказчыкам з’яўляецца другараднай дзейнасцю. Такога тыпу арганізацыі асабліва распаўсюджаны ў сферы высокіх тэхналогій.
Galaxy Game
Прататыпам «Galaxy Game» стала гульня «Spacewar!», напісаная ў праграмістамі Масачусецкага політэхнічнага інстытута для камп’ютара. Гульня выкарыстоўвала асцылограф у якасці дысплея і 8 кілабайт аператыўнай памяці. Геймплэй абедзвюх гульняў досыць прымітыўны — два гульцы, кіруючы кожны сваім касмічным караблём, перастрэльваюцца на фоне зорнага неба, імкнучыся пазбегнуць як стрэлаў апанента, так і зоркі, якая прыцягвае да сябе караблі і разбурае іх пры судотыку. Але калі «Spacewar!» была даступная толькі супрацоўнікам інстытута і рэдкім наведвальнікам, то «Galaxy Game» стала першай гульнёй, даступнай кожнаму жадаючаму.
Перадумовай да з’яўлення першай камерцыйнай гульні стала з’яўленне кампутара коштам, што было на парадак танней ранніх кампутараў, недаступных простым карыстачам. Стваральнікамі «Galaxy Game» з’яўляюцца Біл Пітс, які да 1971 году ўжо скончыў Стэнфардскі ўніверсітэт, і яго сябар па школьных часах ― Х’ю Так. Біл, які вывучаў праграмаванне, займаўся самай гульнёй, у той час як інжынер-механік Х’ю адказваў за тэхнічную частку аўтамата. Праца працягвалася тры з паловай месяцы, да верасня 1971 года. Такім чынам, «Galaxy Game» на два месяцы апярэдзіла «Computer Space» ― першую камерцыйна паспяховую і масава выпушчаную гульню такога тыпу. У апошні момант сябры вырашылі змяніць назву гульні на «Galaxy Game», вырашыўшы, што «Spacewar!» (даслоўна ― «Касмічная вайна!») будзе не самай прыдатнай назвай у разгар В’етнамскай вайны.
Другая мадэль прапрацавала з 1972 па, пасля чаго камп’ютар стаў увесь час ламацца і аўтамат прыйшлося выключыць і дэмантаваць. Праз 18 гадоў — у, па ініцыятыве Біла Пітса «Galaxy Game» была адрэстаўравана і ўстаноўлена на пятым паверсе Стэнфардскай кафедры інфарматыкі. Аўтамат стаў зноў даступны для студэнтаў. Аднак выдаткі на абслугоўванне машыны былі досыць высокія і праз два гады аўтамат быў падораны ў, Каліфорнія.
Са жніўня 2010 года музей здаў «Galaxy Game» у арэнду кампаніі «Google», і цяпер аўтамат знаходзіцца ў «» ― штаб-кватэры кампаніі ў тым жа горадзе Маунцін-Ўю на тэрыторыі «Крэмніевай даліны».
Нові Сэрбы
Нові Сэрбы (Но́ві Серби́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вінніца (карвет)
«Ві́нніца» — шматмэтавы баявы карабель класы карвет, праекту 1124П («Альбатрос», анг. Grisha-II class паводле класіфікацыі НАТА) прызначаны для прыбярэжнага дзеяння Ваенна-Марскіх Сіл Украіны.
Гісторыя карабля
Пагранічны вартавы карабель з завадскім нумарам 775 быў закладзены ў элінгу Зеленадольскага суднабудаўнічага завода (Татарстан) 23 снежня 1975 г. Залічаны ў спісы караблёў марскіх частак пагранічных войскаў КДБ СССР 17 чэрвеня 1976 года. Пасля спуску на ваду 12 верасня 1976 года па ўнутраных водных шляхах адбуксіраваны ў Азоўскае мора, а адтуль — на завод «Персей» (Севастопаль) для дабудоўкі, а таксама для наладачных і хадавых выпрабаванняў.
Крымскі крызіс (2014)
Падчас Крымскага крызісу карвет быў захоплены расійскімі войскамі на месцы дыслакацыі ля пасёлка Новаазёрнае, што на возеры Данузлаў.
7 сакавіка карвет «Вінніца» разам з яшчэ з 6 ваеннымі караблямі апынуліся заблакаванымі на возеры Данузлаў. Гэта адбылося пасля таго як побач з затопленным расійскімі ваеннымі караблём «Ачакаў» было затоплена дапаможнае вадалазнае судна.
22 сакавіка 2014 года спецыяльнае падраздзяленне марской пяхоты РФ, паспяхова здзейсніла захват карвета.
19 красавіка 2014 года, згодна з дамоўленасцю паміж абароннымі ведамствамі Украіны і РФ, карвет Вінніца з шэрагам іншых караблёў, пад сцягам Украіны быў накіраваны ў порт г. Адэсы.
Герб Бярозаўкі
Герб Бярозаўкі — афіцыйны геральдычны сімвал горада Бярозаўка Гродзенскай вобласці. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 88.
Апісанне
Варажскі шчыт рассечаны «ў слуп». У правай частцы блакітнага колеру тры срэбныя хвалістыя паясы, у левай чырвонай — дзве перакрыжаваныя срэбныя шкловыдзімальныя трубкі, над імі кубак срэбнага колеру. Унізе, пад шчытом, на залатой стужцы, дэвіз «Differentia specifiсa».
Бжазоўскі павет
Бжазоўскі павет (Powiat brzozowski) — павет у Польшчы, уваходзіць як адміністрацыйная адзінка ў Падкарпацкае ваяводства. Цэнтр павета — горад Бжозаў. Займае плошчу 540,39 км². Насельніцтва — 66 116 чалавек (2015 год).
Сакі (Бельскі павет)
Сакі́ (Saki, па-падляску: Sakí ) — вёска ў Бельскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Бельск Падляскі.
Насельніцтва
Жыхары вёскі ў большасці этнічныя беларусы, якія карыстаюцца падляскім дыялектам, праваслаўныя (прыход св. Нараджэння Яна Хрысціцеля ў Пасынках ). Каталіцкая частка насельніцтва (парафія Божай Маці з Гары Кармэль у Бельску Падляскім ) па этнічных ідэнтыфікацыях — польская.
Гісторыя
Сакі былі заснаваныя як паселішча путных слуг на шляху з Варшавы ў Вільню. Да іх абавязкаў прыналежала м.ін. служба пры транспартаванні каралеўскай пошты (вядома, што жыхары Сакоў займаліся тым яшчэ ў канцы 18 ст.). Існавалі тут таксама карчмы на гэтым важным шляху. У міжваенны перыяд Сакі прыналежалі да гміны Пасынкі Бельскага павета Беластоцкага ваяводства. Паводле польскага перапісу насельніцтва 1921 г. пражывалі тут 137 жыхароў (3 каталікі палякі і 134 праваслаўных беларуса). Пасля Другай сусветнай вайны Сакі былі далучаныя да гміны Бельск Падляскі.
Барыс Міхайлавіч Пажарскі
Бары́с Міха́йлавіч Пажа́рскі (, с. Вялікае Троіцкае Цэнтральна-Чарназёмнай вобласці — ?) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
З служачых. Член КПСС (1952). Скончыў Усесаюзны сельскагаспадарчы інстытут завочнага навучання (1957).
З 1953 года галоўны інжынер Жалудоцкай, дырэктар Мірскай МТС, Карэліцкай РТС, Жыровіцкага тэхнікума механізацыі сельскай гаспадаркі. З 1959 года начальнік упраўлення Гродзенскага аблвыканкама, з 1961 года першы сакратар Гродзенскага РК КПБ, з 1963 года старшыня Гродзенскага абласнога аб’яднання Сельгастэхнікі. У 1966—1917 гадах начальнік Глаўка Усесаюзнага аб’яднання Саюзсельгастэхнікі. З 1971 года старшыня рэспубліканскага аб’яднання Белсельгастэхнікі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 8 склікання. На XXVII з’ездзе КПБ абіраўся кандыдатам у члены ЦК КПБ. Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
IC 4911
IC 4911 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прэшаўскі сабор
Прэшаўскі сабор (Prešovský sobor, у каталіцкай гістарыяграфіі Прэшаўскі ілжэсабор) — назва сабора, сумеснага паседжання духавенства грэка-каталіцкай царквы, на якім была расфармавана грэка-каталіцкая царква Славакіі (Чэхаславакія). Яе духавенства (разам з вернікамі) былі пераведзены ў праваслаўную веру. Падзея стала часткай дзяржаўнай кампаніі супраць грэка-каталіцкай царквы.
Малы сабор у Вышніх Ружбахах 24 красавіка 1950
Папярэднім Прэшаўскаму ілжэсабору стаў Малы сабор, што адбыўся 24 красавіка 1950 г. у Вышніх Ружбахах. Гэты сабор склікаўся, каб вызначыць групу грэка-каталікоў, якія былі б гатовыя для пераходу у праваслаўе грэка-каталіцкай царквы. Сама праваслаўная царква ў перамовах не ўдзельнічала. Дакументы, якія абвяшчалі аб'яднанне з праваслаўнай царквой грэка-каталікоў былі падрыхтаваныя загадзя. Нечаканасцю стаў падзел за пераход у праваслаўе паміж святарамі і вернікамі. У адрозненне ад сваіх святароў – вернікі прынялі праваслаўе. Малы сабор скончыўся правалам.
Прэшаўскі сабор 28 красавіка 1950
Праз чатыры дня пасля сабора ў Вышніх Ружбахах пачаўся Прэшаўскі сабор. Прысутнічалі 820 дэлегатаў (з якіх грэка-каталікоў была меншасць) і 100 святароў. Мэта сабору - прыняцце рашэння, ў адпаведнасці з якім была здзейснена праваславізацыя Грэка-каталіцкай царквы. Тэкст маніфеста, прадстаўленага на саборы, быў антыўніяцкім.
Супярэчнасці сабора
Сабор супярэчыў каталіцкім канонам, бо быў скліканы свецкімі ўладамі, а не духоўнымі (біскупамі). Таму ён пазначаецца як Ілжэсабор. Няма дакладнасці ў колькасці дэлегатаў - 820 дэлегатаў і 100 святароў. Па дадзеных Вацлава Вашко (кніга Neumlčená) падаецца лічба 720 дэлегатаў, у тым ліку 40 святароў, з якіх толькі 12 падтрымалі праваславізацыю. Добраахвотнасць прыняцця праваслаўя сумнеўная, таму што большасць духавенства прысутнічала на Саборы пад пагрозай арышту, шэраг іншых дэлегатаў не мелі з грэка-каталіцкай царквой нічога агульнага (па дадзеных Вацлава Вашко, на Саборы прысутнічалі людзі, якім абяцаліся матэрыяльныя выгоды -. гл. Neumlčená том II, стар. 172)
Асіўка (Ямільчынскі раён)
Асіўка (Осі́вка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ікінджы Тыгік
Ікінджы Тыгік (İkinci Tığik) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.