cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Муравана Гасліна (гміна)
Мурава́на Гаслі́на (Murowana Goślina) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мураванай Гасліне. Плошча гміны складае 172,08 км². Станам на 2004 год у гміне Муравана Гасліна пражывалі 15 528 чалавек, шчыльнасць — 90,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 38 населеных пунктаў.
Барыс Васілевіч Базілеўскі
Бары́с Васі́левіч Базіле́ўскі (Бори́с Васи́льович Базиле́вський, Бори́с Васи́льевич Базиле́вский) — савецкі астраном, таксама калабарацыяніст і намеснік нямецкага бургамістра Смаленска падчас Другой сусветнай вайны. З’яўляецца знакамітым прадстаўніком Роду Базілеўскіх.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Камянец-Падольскі (сучасная Хмяльніцкая вобласць, Украіна) у сям’і дваран.
У 1904 годзе скончыў гімназію ў Екацерынбургу. У 1910 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Санкт-Пецярбурскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Працаваў у магнітна-мэтэаралагічнай абсерваторыі ў Слуцку, займаўся выкладаннем касмалогіі, матэматыкі і фізікі ў Варшаўскім універсітэце.
У 1918 годзе пераехаў у Смаленск. З 1919 па 1922 гады ўзначальваў кафедру фізікі і астраноміі ў Смаленскім дзяржаўным педагагічным універсітэце, з 1922 па 1926 гады быў кіраўніком астра-фізічнай камісіі на педагагічным факультэце, з 1926 па 1941 кіраваў кафедрай астраноміі, быў дырэктарам мясцовай абсерваторыі. З 1929 года з’яўляўся прафесарам, з 1919 па 1938 гады — дэканам факультэта. Быў кіраўніком смаленскага аддзялення ўсесаюзнага астранома-геадэзічнага таварыства пры Акадэміі навук СССР.
Падчас нямецкай акупацыі не з’ехаў у тыл, застаўшыся з сям’ёй на радзіме. У гэтыя часы працаваў намеснікам нямецкага бургамістра. З кастрычніка 1942 года працаваў дырэктарам Смаленскай настаўніцкай семінарыі. Карыстаючыся службовым становішчам, ратаваў мясцовую моладзь ад прымусовай працы ў Германіі.
У лютым 1944 года пераехаў у Новасібірск. У 1946 годзе выступаў як сведак на Нюрнбергскім працэсе.
У Новасібірскім педагагічным інстытуце займаўся выкладаннем астраноміі на фізіка-матэматычным і геаграфічным факультэце. У Новасібірскім інстытуце інжынераў геадэзіі, аэраздымкі і картаграфіі чытаў тэорыі фігур Зямлі, геафізіку, сферычную і практычную астраномію. З 1 ліпеня па 5 кастрычніка 1944 года быў дэканам фізіка-матэматычнага факультэта ў Новасібірскім педагагічным інстытуце, з 18 лістапада — дэканам астранома-геадэзічнага факультэта ў Новасібірскім інстытуце інжынераў геадэзіі, аэраздымкі і картаграфіі.
Станіслаў Лапацінскі
Станіслаў Ігнатавіч Лапацінскі (Stanisław Łopaciński, Станислав Игнатьевич Лопацинский; 1851—1933) — член Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі (1906—1910, 1913—1917), юрыст, памешчык.
Біяграфія
Паходзіў з каталіцкага шляхецкага роду Лапацінскіх герба «Любіч». Станіслаў Ян Ігнацій Лапацінскі нарадзіўся ў маёнтку Сар’я у сям’і Ігната Дамініка Лапацінскага (1822—1882) і Марыі з Шумскіх (1821—1851). Быў малодшым у сям’і, меў брата Юзафа (нар. 1847) і сястру Сафія Дарота (нар. 1848), якая пабралася шлюбам з Феліксам Жавускім.
Атрымаў хатнюю адукацыю. У 1872 годзе скончыў юрыдычны факультэт Імператарскага Варшаўскага ўніверсітэта са ступенню кандыдата правоў. Пасля гэтага быў у Санкт-Пецярбургу памочнікам прысяжнага паверанага В. Д. Спасовіча, славутага расійскага адваката, юрыста, крытыка літаратуры, ураджэнца Рэчыцы. Па заканчэнні пяцігадовага тэрміна ўступіў у саслоўе прысяжных павераных, быў прысяжным павераным Санкт-Пецярбургскай судовай акругі. З увядзеннем судовых устанаўленняў у Паўднёва-Заходнім краі перавёўся ў Кіеўскія палаты, быў прысяжным павераным у Бярдзічаве і Кіеве. У 1884 годзе, пасля смерці бацькі, пакінуў адвакацкую дзейнасць і пераехаў у Сар’ю, дзе заняўся кіраваннем сваіх маёнткаў, сельскай гаспадаркай і грамадскай дзейнасцю.
З 1901 па 1915 год быў старшынёй Віцебскага таварыства сельскай гаспадаркі. Быў старшынёй Савета Таварыства ўзаемнага крэдыту Віцебскай губерні. Быў членам праўлення аднаго з рэгіянальных аддзелаў Віленскага сельскагаспадарчага грамадства. З 1903 па 1911 год быў гласным Дрысенскага павятовага земскага сходу і членам павятовай земскай управы; у якасці гласнага дамогся замены натуральнай дарожнай павіннасці грашовай (затым адмененай). З 1906 па 1916 год — ганаровы міравы суддзя Дрысенскага павета.
У лютым 1906 года ўступіў у Канстытуцыйна-каталіцкую партыю Літвы і Беларусі, быў аўтарам яе праграмы. Уваходзіў у Польскае кола. У 1907—1909 гады быў членам бюро Цэнтра групы.
7 красавіка 1906 года быў выбраны членам Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі ад землеўладальнікаў Віцебскай губерні. Член Камісіі асабовага склада і ўнутранага распарадку з 1909 па 1910 год, адмысловых камісій па законапраектах: «Аб адмене смяротнага пакарання» ў 1906 годзе, «Аб прымяненні Палажэння аб земскіх ўстановах 12 чэрвеня 1890 года да губерняў Віцебскай, Валынскай, Кіеўскай, Мінскай, Магілёўскай і Падольскай» у 1910 годзе. Быў праціўнікам адмены смяротнага пакарання смерцю, што засведчыў на агульным пасяджэнні Дзяржаўнага савета 7 кастрычніка 1909 года ў сваім выступленні. У 1909 годзе быў перавыбраны ў сувязі з заканчэннем тэрміна паўнамоцтваў тэрмінам на 1 год па законе ад 17 чэрвеня 1909 года. Падтрымаў Указ 9 лістапада 1906 года ў сваім выступленні на пасяджэнні агульнага сходу Дзяржаўнага савета 27 сакавіка 1910 года. У 1910 годзе выбыў з Дзяржаўнага савета па заканчэнні тэрміна паўнамоцтваў.
У 1913 годзе стаў членам Савета па справах мясцовай гаспадаркі пры Міністэрстве ўнутраных спраў. Лапацінскі выступаў за пашырэнне правоў нацыянальных меншасцяў на ўскраінах Расійскай імперыі, перш за ўсё палякаў. Прымаў актыўны ўдзел у губернскім камітэце па пераглядзе сялянскага заканадаўства ў краі; вынікам працы гэтага камітэта стала заява аб скасаванні адасобленасці сялянскага саслоўя, аб увядзенні пазасаслоўнай дробнай земскай адзінкі і аб скасаванні валасных судоў. Ён прадставіў у Савет праект па распаўсюджванні земскага самакіравання на нацыянальныя ўскраіны.
5 верасня 1913 года быў выбраны членам Дзяржаўнага савета ад землеўладальнікаў Віленскай губерні замест выбылага А. С. Хаміньскага, чый тэрмін паўнамоцтваў скончыўся. Член Камісіі па справах сельскай гаспадаркі ў 1916 годзе. Член бюро Сельскагаспадарчай нарады ў 1916 годзе.
У час Першай сусветнай вайны удзельнічаў у дзейнасці розных грамадскіх і палітычных арганізацый. 3 кастрычніка 1917 года ў Петраградзе стаў адным з заснавальнікаў Партыі нацыянальнага захавання. Член Польскага нацыянальнага камітэта (1914—1917). Пасля аднаўлення незалежнасці Польшчы 11 лістапада 1918 года Станіслаў жыў у Вільні ва ўласным палацы, дзе актыўна падтрымліваў палітыку захавання Віленскага края ў складзе Польшчы. Рэзка асуджаў палітыку літоўскіх уладаў па праследзе палякаў, якія пражывалі ў Літве. Быў аўтарам пададзенай з гэтай прычыны скаргі ў Лігу Нацый.
Якім ён быў «жывым чалавекам»  апісала на падставе розных успамінаў даследчыца Людміла Хмялеўская ў сваёй кнізе пра род Лапацінскіх :
Сям’я
У шлюбе з Тэкляй з Борхаў герба «Тры каўкі» (1840 ? — 1892) у Станіслава нарадзіўся толькі адзін сын — Яўсебій-Мар’ян-Ян (1882—1961), гісторык, даследчык архіваў, калекцыянер.
У 1892 годзе жонка памерла і Станіслаў блізка сышоўся з ахмістрыняй маёнтка Юзэфай Шчучкавай, ад якой неўзабаве, прыкладна ў 1895 годзе, нарадзіўся сын Станіслаў. Яніна Жалтоўская пакінула пра Юзэфу, з якой пазнаёмілася ў 1907 годзе, такія нататкі :
Прысвяціў ёй колькі радкоў і іншы сваяк Лапацінскіх, паляшук Антон Кеневіч, аўтар цікавых успамінаў «Nad Przypecia, dawnotemu…» :
Легалізацыя паўторнага шлюбу з жанчынай, якая прыслугоўвала нябожчыцы-жонцы, і ўсынаўленне Станіслава адбылося незадоўга да смерці Станіслава-старэйшага.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Азарычы)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Азарычы Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Кастрычніцкая, 21а.
Гісторыя
У 1762 годзе існаваў уніяцкі драўляны храм. У пачатку XX стагоддзя замест старой царквы была пабудавана каменная, якая была разбурана савецкай уладай пасля Другой сусветнай вайны.
Новы прыход зарэгістраваны Гомельскім абласным выканаўчым камітэтам 4 верасня 1992 года. З 20 чэрвеня 2004 года вядзецца рэканструкцыя будынка былой крамы.
Лаўрэнавічы
Лаўрэ́навічы (, Лавреновичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета.
IC 1880
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віталь Анатольевіч Рымашэўскі
Віта́ль Анатольевіч Рымашэ́ўскі (нар. 1975, ) — беларускі палітык і грамадскі дзеяч, сустаршыня «Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі». Палітвязень.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 сакавіка 1975 года ў Бабруйску Магілёўскай вобласці. Інжынэр-будаўнік, у 1997 г. скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт. Працаваў па спэцыяльнасці, пачынаючы ад шараговага супрацоўніка і сканчаючы начальнікам тэхнічнага аддзела. Затым пачаў займацца прыватным бізнэсам. У палітыцы з 1996 года.
Грамадская і палітычная дзейнасць
Прафесійна займаецца палітыкай з 1996 года. З 1996 года—член Каардынацыйнай Рады «Беларускага аб'яднання маладых палітыкаў». У 2002—2004 гадах—член Прэзідыума Беларускай нацыянальнай рады моладзевых і дзіцячых грамадскіх арганізацый «Рада». Адзін з распрацоўшчыкаў канцэпцыі новай моладзевай палітыкі Беларусі. У 1999 годзе навучаўся ў Германіі на курсах Вышэйшай школы дзяржаўнага кіравання ў інстытуце «Саюз грамадскага кіравання», вывучаў эканамічнае і палітычнае ўладкаванне ФРГ.
Дзейнасць у БХД
З 2005 года займаецца аднаўленнем партыі «Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя». Сустаршыня аргкамітэту — з 2005, сустаршыня партыі — з сакавіка 2009.
Адзін з кіраўнікоў кампаніі «У абарону свабоды сумлення і веравызнання ў Беларусі», у межах якой было сабрана больш за 50 тыс. подпісаў у абарону хрысціян.
У партыі Віталь Рымашэўскі ўзначальвае працу міжнароднага і адукацыйнага адзела, курыруе працу моладзевай арганізацыі Маладыя Хрысціянскія Дэмакраты, з'ўяўляецца кіраўніком Мінскай арганізацыі БХД.
У маі 2009 года быў абраны кандыдатам ад БХД на прэзідэнцкіх выбарах 2010-11 гг.
19 снежня 2010 г. падчас акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі вынікаў выбараў на плошчы Незалежнасці збіты спецназам і затрыманы. Змешчаны ў СІЗА КДБ, абвінавачаны ў арганізацыі і ўдзеле ў масавых беспарадках. (арт. 293 КК РБ).
Выпушчаны ў ноч на 1 студзеня 2011 г. пад падпіску аб нявыездзе, пасля таго як ён напісаў тлумачальную запіску на імя А.Лукашэнкі. 30 сакавіка абвінавачанне перафармуляванае на арганізацыю дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, ці ўдзел у іх. 20 мая суддзя Фрунзенскага раёна Мінска Жана Жукоўская прысудзіла Рымашэўскаму 2 гады пазбаўлення волі ўмоўна.
10 сакавіка 2017 года падчас сацыяльных пратэстаў быў затрыманы ў Маладэчна і асуджаны на 15 сутак.
Літаратура
Верым! Можам! Пераможам!: падзеі Менскай вясны — 2006: Кроніка, дакументы, сьведчаньні /укл. М.Савушкіна, А.Лапцёнак. — Менск, 2006. — 184 стар. С.102-103.
Эбігейл Адамс
Эбігейл Сміт Адамс (Abigail Smith Adams;  — ) — жонка прэзідэнта ЗША Джона Адамса, першая лэдзі ЗША з 4 сакавіка 1797 года па 4 сакавіка 1801 года.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1744 годзе ва Уэймуце ў правінцыі Масачусетс-Бэй. Заўзятая чытачка, яна была не па гадах эрудыяваным дзяўчынай, выдатна разбіраючыся ў паэзіі, філасофіі і палітыцы. Хоць Эбігейл даўно была знаёмая з Джонам Адамсам, сур’ёзныя адносіны ў іх завязаліся толькі ў 1762 годзе. У кастрычніку 1764 яны пажаніліся. У пары было тры сына і дзве дачкі, а іх сямейны саюз доўжыўся больш за 50 гадоў.
Працяглыя паездкі Джона Адамса як акруговага суддзі, дэлегата Кантынентальнага кангрэса, а затым дыпламатычнага прадстаўніка былі прычынай працяглых расставанняў. Сувязь з мужам Эбігейл падтрымлівала шматлікімі лістамі. У 1784 годзе яна разам з мужам пераехала ў Парыж, дзе той выконваў абавязкі пасла.
Сцяпан Мітрафанавіч Луцэнка
Сцяпан Мітрафанавіч Луцэнка (, с. Юркі (па іншых даных Вязаўка), Казэльшчынскі раён, Палтаўская вобласць, Украіна — ) — украінскі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1962), прафесар (1963).
Біяграфія
Скончыў Крамянчугскую фельчарска-акушэрскую школу (1941), Кішынёўскі медыцынскі інстытут (1950). Працаваў у Кішынёўскім медыцынскім інстытуце (1951—1958, асістэнт кафедры шпітальнай хірургіі), Луганскім медыцынскім інстытуце (1958—1961, дацэнт кафедры агульнай хірургіі, кафедры шпітальнай хірургіі), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1961—1966, загадчык кафедры факультэцкай хірургіі), Запарожскім медыцынскім інстытуце (1966—2000, прафесар кафедры факультэцкай хірургіі, у 1966—1987 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: хірургічная герыятрыя; пластычная хірургія жоўцевых пратокаў, дыяфрагмы; імуналагічная рэактыўнасць; гемадынаміка; рэгіянарны крывацёк; хірургічнае лячэнне інфаркта міякарда.
Смальяны (станцыя)
Смалья́ны (, Смольяны)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Зоськава, за 6,9 км на паўночны ўсход ад вёскі Смальяны; на лініі Орша-Цэнтральная — Лепель, паміж прыпыначным пунктам Грабянёва і прыпыначным пунктам Адроўка.
Мураў (гміна)
Му́раў (Murów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мураве. Плошча гміны складае 159,7 км². Станам на 2004 год у гміне Мураў пражывалі 6013 чалавек, шчыльнасць — 37,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Місявіцкі сельсавет
Місяві́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Місявічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Якубаўскі сельсавет у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Якубаўцы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года цэнтр перанесены ў вёску Місявічы, сельсавет перайменаваны ў Місявіцкі сельсавет. У 1977 годзе ў склад Забалацкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Асіпаўцы, Валэйшы, Кунеі і Шлавенцы). 29 верасня 2005 года ў склад сельсавета з Забалацкага сельсавета перададзены 20 населеных пунктаў (вёскі Абрамішкі, Бярозаўка, Верхняя Ваверка, Гаранцы, Градаўшчына, Запрудзяны, Каламыцкія, Курчоўцы, Мішкалы, Падэйкі, Пашкі, Слаўная, Смільгіні, Станкілішкі, Трайгі, Ядэлеўцы, хутары Баброўнікі, Пятроўка, хутар Праважа і асобна стаячыя хутары вёскі Талочкі).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1443 чалавекі, з іх 85,4 % — палякі, 12,1 % — беларусы, 1,2 % — рускія.
Каранцін
Каранцін (quarantaine, ад quarantena) — комплекс абмежавальных і рэжымных супрацьэпідэмічных мерапрыемстваў, накіраваных на абмежаванне кантактаў (ізаляцыю) інфікаванай або падазронай ў інфіцыраванасці асобы (групы асоб), жывёлы, грузу, тавару, транспартнага сродку, населенага пункта, тэрыторыі, раёнаў, абласцей і г. д. У некаторых выпадках каранцін прадугледжвае поўную ізаляцыю эпідэмічнага ачага з узброенай аховай па перыметры.
Гісторыя
Першапачаткова слова «каранцін» азначала «час, які складаецца з сарака дзён» (ад quaranta giorni — сорак дзён). Яно было ўпершыню выкарыстана ў XIV стагоддзі ў Венецыі для адтэрміноўкі ўваходу ў порт караблёў, якія прыбывалі з іншых краін. Менавіта на такі тэрмін усе судны павінны былі стаць на якар на некаторай адлегласці ад берага, перад тым як яны змогуць разгружацца.
І толькі ў канцы XVIII стагоддзя з'явілася другое значэнне гэтага слова — «дом, у якім павінны мець знаходжанне сваё тыя, хто прыязджае з заразлівых месцаў». Каранцін пры многіх інфекцыйных хваробах, перш за ўсё воспе і чуме, часцей за ўсё доўжыўся сорак дзён.
Генадзь Міхайлавіч Стракалаў
Генадзь Міхайлавіч Страка́лаў (Геннадий Михайлович Стрекалов;  — ) — савецкі і расійскі касманаўт-даследчык, двойчы Герой Савецкага Саюза (1980, 1984), лётчык-касманаўт СССР (1980), кандыдат тэхнічных навук (1985). Заслужаны майстар спорту СССР (1981).
У атрадзе касманаўтаў
Пасля медыцынскага абследавання ў Інстытуце медыка-біялагічных праблем 1 лістапада 1971 года Г. М. Стракалаў атрымаў заключэнне Галоўнай медыцынскай камісіі аб годнасці да спецыяльнай трэніроўкі. 27 сакавіка 1973 года на пасяджэнні Дзяржаўнай міжведамаснай камісіі быў рэкамендаваны да залічэння ў Атрад касманаўтаў. 21 сакавіка 1973 года быў прызначаны на пасаду касманаўта-даследчыка. У 1973 годзе Генадзь Стракалаў працаваў у галоўнай аператыўнай групе кіравання пры лётна-канструктарскіх выпрабаваннях карабля 7К-С (11Ф732) і комплексу 27К («Салют» — «Саюз») на судне «Акадэмік Каралёў» і ў Цэнтры кіравання палётамі ў Еўпаторыі, асвоіў пілатаванне самалёта Л-29 і здзейсніў 7 скачкоў з парашутам.
Са студзеня 1974 года па студзень 1976 года Г. М. Стракалаў праходзіў падрыхтоўку да выпрабавальнага палёту на касмічным караблі 7К-С у якасці бортінжынера экіпажа, разам з Юрыем Малышавым, са студзеня па верасень 1976 года падрыхтоўку ў якасці бортінжынера другога экіпажа касмічнага карабля «Саюз-22» па праграме выпрабаванні шматзанальнай фотакамеры МКФ-6, зробленай у ГДР. З кастрычніка 1978 года па снежань 1979 года разам з Васілём Лазаравым рыхтаваўся да першага выпрабавальнага палёту на караблі «Саюз Т» у якасці бортінжынера трэцяга (рэзервовага) экіпажа. У кастрычніку 1980 года Генадзь Стракалаў быў пераведзены ў асноўны экіпаж і замяніў у ім Канстанціна Феакцістава і працягнуў падрыхтоўку ў якасці касманаўта-даследчыка, разам з Леанідам Кізімам і Алегам Макаравым. З верасня 1981 года па красавік 1982 года праходзіў падрыхтоўку ў якасці бортінжынера дубліруючага экіпажа касмічнага карабля «Саюз Т-5» па праграме 1-й асноўнай экспедыцыі на станцыю «Салют-7», разам з Уладзімірам Цітовым. Праходзіў падрыхтоўку па праграме «Буран», разам з Генадзем Манаковым і Віктарам Забалоцкім у якасці бортінжынера трэцяга (рэзервовага) экіпажа экспедыцыі на арбітальны комплекс «Мір», разам з Генадзем Манаковым у якасці бортінжынера першага экіпажа карабля «Саюз ТМ-10» на арбітальны комплекс «Мір». З мая 1994 года па люты 1995 года праходзіў падрыхтоўку да палёту разам з Уладзімірам Дзяжуравым, з 1 лістапада 1994 года — па праграме Мір—НАСА разам з Норманам Тагардам (ЗША).
Адлічаны Г. М. Стракалаў з атрада касманаўтаў 17 студзеня 1995 года ў сувязі з выхадам на пенсію.
Палёты
Г. М. Стракалаў выканаў 5 палётаў у космас агульнай працягласцю 268 сутак 22 гадзіны 25 хвілін 21 секунда. Зрабіў 4 выхады ў адкрыты космас агульнай працягласцю 20 гадзін 57 мінут. Выканаў палёты :
26 верасня 1983 года з-за аварыі ракеты-носьбіта не адбыўся старт касмічнага карабля «Саюз Т-10-1» з У. Цітовым і Г. Стракалавым на борце.
Грамадская дзейнасць і захапленні
З 1984 года Г. М. Стакалаў займаў пасаду старшыні Федэрацыі водналыжнага спорту СССР, у 1990—1991 гадах — старшыні Маскоўскага абласнога Камітэта абароны міру, з 1991 года — Расійскага Камітэта абароны міру. З 1992 года быў віцэ-прэзідэнтам Асацыяцыі ўдзельнікаў касмічных палётаў. Быў кандыдатам у дэпутаты Дзяржаўнай Думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі 3-га склікання. У 1990 годзе ў час палёту ўдзельнічаў у культурнай праграме «Космас—Чалавек—Культура» пад Сцягам міру.
Захапляўся горнымі і воднымі лыжамі, тэнісам, футболам, хакеем і меў 3-ці разрад па лёгкай атлетыцы, 1-ы разрад па хакеі.
Аўтар кнігі «Благодарен судьбе».
Кокемякі
Ко́кемякі (Kokemäki Kumo) — горад у правінцыі Сатакунта ў губерні Заходняя Фінляндыя.
Колькасць насельніцтва складае 7 988 чалавек (2010). Горад займае плошчу 531,34 км² з якіх водная паверхня складае 50,08 км². Шчыльнасць насельніцтва — 16,60 чал/км².
Юбілейны медаль «50 гадоў савецкай міліцыі»
Юбіле́йны меда́ль «50 гадо́ў саве́цкай мілі́цыі» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 лістапада 1967 года ў азнаменаванне 50-годдзя савецкай міліцыі.
Палажэнне аб медалю
Юбілейным медалём «50 гадоў савецкай міліцыі» ўзнагароджваліся: Названым медалём маглі таксама узнагароджвацца асобы вышэйшага, старэйшага, сярэдняга, малодшага кіраўнічага і радавога саставу іншых службаў і падраздзяленняў Міністэрства аховы грамадскага парадку СССР, актыўна спрыяючыя органам міліцыі ў іх дзейнасці.
Узнагароджанне юбілейным медалём і яе ўручэнне ажыццяўлялася ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР міністрам аховы грамадскага парадку СССР, міністрамі аховы грамадскага парадку саюзных і аўтаномных рэспублік, начальнікамі ўпраўленняў аховы грамадскага парадку выканкамаў краявых, абласных, гарадскіх Саветаў дэпутатаў працоўных, дарожных аддзелаў (упраўленняў) міліцыі і навучальных устаноў Міністэрства аховы грамадскага парадку СССР.
Юбілейны медаль «50 гадоў савецкай міліцыі» ўручаўся на падставе спісаў, абвешчаных загадамі. Спісы на былых работнікаў міліцыі, узнагароджаных юбілейным медалём, складаецца на падставе дакументаў, якія пацвярджаюць іх 25-гадовую выслугу. Аб уручэнні ўзнагароджаным юбілейных медалёў складаецца пратакол з указаннем прозвішча, імя і імя па бацьку ўзнагароджанага.
Юбілейны медаль «50 гадоў савецкай міліцыі» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля юбілейнай медалі «70 гадоў Узброеных Сіл СССР».
Апісанне медалю
На адваротным боку медаля па акружнасці надпіс: «В ознаменование пятидесятой годовщины», у цэнтры — «советской милиции» і дата «1917—1967», унізе — выява маленькай пяціканцовай зоркі.
Края медаля абрамлены борцікам. Усе надпісы і выявы на медалі выпуклыя.
Медаль пры дапамозе вушка і кальца злучаецца з пяцікутнай калодачкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай сіняга колеру шырынёй 24 мм. На стужцы пяць падоўжных чырвоных палосак: пасярэдзіне — тры шырынёй 1 мм кожная, бліжэй да краях — дзве па 4,5 мм.
Абсервацыя
Абсервацыя (ад ) можа мець наступныя значэнні:
Чара (значэнні)
Назву Чара маюць:
IC 1882
IC 1882 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Марызь Кемаль
Марызь Кемаль (Раиса Степановна Кемайкина) — эрзянская паэтэса, член Саюза пісьменнікаў Расіі (з 1996).
Біяграфія
Нарадзілася ў сяле Малае Марэсава Чамзінскага раёна Мардовіі ў сялянскай сям’і. Скончыла філалагічны факультэт Мардоўскага дзяржуніверсітэта. З 1972 па 1975 год працавала настаўніцай у школе роднага сяла. Потым пераехала ў Саранск і на працягу двух гадоў была карэспандэнтам газеты «Эрзянь праўда». Затым працавала ў Мардоўскай рэспубліканскай бібліятэцы імя А. С. Пушкіна.
З 1985 па 1988 год — загадчык аддзела паэзіі ў часопісе «Сятко», з 1989 года — адказны сакратар эрзянского дзіцяча-юнацкага часопіса «Чилисема».
Першая публікацыя вершаў адбылася ў 1980 годзе — у часопісе «Сятко» надрукавана верш «Эйкакшчинь лавсь» («Зыбка дзяцінства»). Тады ж стала ўдзельнічаць у штогадовых семінарах маладых літаратараў. Часопіс «Сятко» працягнуў публікацыю яе вершаў. У 1987 годзе выйшла агульны сборнік чатырох аўтараў «Маней васолкст», куды ўвайшла вялікая падборка яе вершаў. У 1988 годзе Мардоўскае кніжнае выдавецтва выпусціла першую яе сборнік «Лавсь» («Зыбка»), які з’явіўся вынікам уражанняў, вынесеных з дзяцінства і юнацтва.
Вынікам шматгадовага вывучэння фальклору, гісторыі і культуры эрзян з’явіліся кніга казак «Евксонь кужо» («Казачная паляна») і сборнік нарысаў «Сынь ульнесть эрзят» («Яны былі эрзянамі») пра вядомых, выбітных людзей, выхадцах з эрзянскага народа.
У 1989 года была адным з ініцыятараў стварэння культурна-асветніцкага таварыства «Масторава» і першым яго сакратаром, са снежня 1993 па 1997 год — арганізатарам жаночага руху «Эрзява», стваральнікам і кіраўніком самадзейнага фальклорна-этнаграфічнага ансамбля «Ламзурь».
Вялікую ўвагу надае публіцыстыцы, піша праблемныя артыкулы пра культуру, рэлігіі, традыцыях народа, друкуецца ў часопісах «Сятко», «Чилисема», газеце «Эрзянь Мастор».
Скандзічы
Скандычы (Scandicci) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 49562 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 832 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 50018. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Zanobi.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Манастыр (Талачынскі раён)
Манасты́р (, Монастырь) — пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў складзе маёнтка Гарбачэва ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Вягера
Вягера — беларускае прозвішча.
Пяцігадовыя планы развіцця народнай гаспадаркі Беларускай ССР
Перадгісторыя
У сярэдзіне 1920-х гадоў пачало ўводзіцца планаванне на адзін год. Пры гэтым яно мела адносны характар, таму што перапляталася з прыватнай ініцыятывай і прыватным капіталам. Гэта ўзаемадзеянне дзяржаўнага і індывідуальнага дало добрыя гаспадарчыя вынікі ў аднаўленні краіны, якія, аднак, не задавальнялі яе вышэйшае кіраўніцтва. Імкнучыся да аўтарытарнага праўлення, яно мела на мэце распаўсюдзіць адміністрацыйныя метады кіравання на ўсю эканоміку, дасягнуўшы ў ёй высокай ступені цэнтралізацыі.
З гэтай мэтай вырашана было перайсці да планавага развіцця гаспадаркі, сацыяльнай і культурнай сфер на 5-гадовы тэрмін. Такая задача была пастаўлена на XV з’ездзе УКП(б) і на якім былі прыняты «Дырэктывы па складанню пяцігадовага плана развіцця народнай гаспадаркі». Аднак у той час на з’ездзе яшчэ не абсалютызавалася роля плана, а толькі адзначалася, што ён «абумоўлівае сабою адноснасць значэння планавых і лічбавых меркаванняў наогул».
Спіс пяцігодак
Дзяржплан БССР пачаў складаць пяцігадовыя планы і кантраляваць іх выкананне з 1928 года.
IC 1884
IC 1884 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Смаргонь (станцыя)
Смарго́нь (, Сморгонь)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў горадзе Смаргонь.
Новыя Бурасы
Новыя Бурасы (Но́вые Бура́сы) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Новабураскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Размешчаны на поўначы вобласці ля вытокаў ракі Малая Мядзведзіца.
Насельніцтва — 5796 чал. (2021).
Мушына (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 11 населеных пунктаў.
Далёкаўсходні фронт
Далёкаўсхо́дні фронт (ДУФ) — аператыўна-стратэгічнае аб'яднанне савецкіх войскаў на Далёкім Усходзе. Да 1941 года колькасць фронту дасягала 500 тыс. чалавек, а ў 1945 годзе — 1.7 млн., на ўзбраенні якіх налічвалася звыш 5 тыс. танкаў і 5 тыс. самалётаў. Пад канец вайны фронт складаўся з 15 армій і Ціхаакіянскага флоту. Камандаванне фронтам ажыццяўляў маршал.
Першае фарміраванне
Створаны па загадзе НКА СССР ад 28 чэрвеня 1938 года (у адпаведнасці з пастановай Галоўнага ваенна савета РСЧА ад 8 чэрвеня 1938) на базе Асобай Чырвонасцяжнай Далёкаўсходняй арміі (АЧДУА) і называўся Чырванасцяжным Далёкаўсходнім фронтам. У склад фронту ўвайшлі 1-я і 2-я арміі, а таксама Хабараўская група войскаў.
Войскі фронту прымалі ўдзел у канфлікт каля возера Хасан ў ліпені — жніўні 1938 года.
Камандаванне
Камандуючыя: Член Ваеннага Савета: Начальнік штаба:
Другое фарміраванне
Упраўленне фронту было зноў створана 1 ліпеня 1940 года на базе ўпраўлення франтавой (Чыцінскай) групы войскаў з падначаленнем яму 1-й і 2-й Асобных Чырвонасцяжных армій, 15-й арміі, а таксама Паўночнай армейскай групы. У аператыўным падпарадкаванні знаходзіліся Ціхаакіянскі флот і Чырванасцяжная Амурская флатылія. Штаб фронту — Хабараўск.
У чэрвені 1941 года ў склад фронту былі таксама ўключаны зноў сфарміраваныя 25-я і 35-я арміі. У жніўні 1942 года на аснове ВПС агульнавайсковых армій былі сфарміраваны 9-я і 10-я паветраныя арміі. У ліпені 1943 года ў складзе фронту на базе Асобага стралковага корпуса (Сахалін) была сфарміравана 16-я армія.
19 сакавіка 1945 года Дырэктывай Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання частка войскаў фронту (1-я Чырвонасцяжная, 25-я і 35-я арміі, 9-я паветраная армія, 10-ы механізіраваны корпус) былі вылучаныя ў Прыморскую групу войскаў (з жніўня 1945 года — 1-ы Далёкаўсходні фронт).
5 жніўня 1945 года перайменаваны ў 2-гі Далёкаўсходні фронт.
Дзікі шоўк
Дзікі шоўк — прыродны шоўк, які здаўна выкарыстоўваўся многімі краінамі, хоць маштабы яго вытворчасці значна меншыя за маштабы вытворчасці спецыяльна вырашчаных. Дзікі шоўк не варта блытаць з вельмі рэдкім марскім шоўкам, які вырабляецца з валокнаў марскога малюска і роднасных ёй відаў. Спецыяльна вырашчаных чарвякоў-шаўкапрадаў віду (Linnaeus, 1758), як правіла, забіваюць перад тым, як кукалкі вылупяцца з кокана — праколваючы іх іголкай або апускаючы коканы ў кіпячую ваду, каб не дапусціць парушэння цэласнасці ніткі. Гэта дазваляе выткаць значна больш тонкую шаўковую тканіну. У свеце налічваецца больш за 500 відаў дзікіх шаўкапрадаў, але толькі некаторыя з іх выкарыстоўваюцца для вытворчасці тканіны. У адрозненне ад спецыяльна выгадаванага віду, дзікія шаўкапрады вырабляюць жорсткі і тоўсты шоўк. Як правіла, дзікі шоўк збіраюць пасля таго як моль пакінула кокан. Падчас гэтага працэсу нітка пераразаецца, у выніку чаго атрымліваецца не суцэльнай, як у выпадку з прыручанымі шаўкапрадамі.
Дзікі шоўк, як правіла, складаней адбельваць і фарбаваць, у адрозненне ад шоўку, аднак большасць тканін, вырабленых дзікімі шаўкапрадамі, мае прывабныя прыродныя расфарбоўкі. Асабліва цэніцца залаты бляск шоўку вытворчасці шаўкапрада Муга з Асама (вусеня ), часцей вядомага пад назвай «асам».
Antheraea mylitta
У СССР разводзілі з 1937 года па 1957 год у Чувашскай АССР, да 1957 года савецкая прамысловасць асвоіла выпрацоўку  і ў СССР пачалі скасоўваць установы, якія займаліся развядзеннем.
Іншыя
Сярод іншых відаў, здольных выпрацоўваць дзікі шоўк, можна згадаць наступныя (пасля двухкроп’я пазначаны кармавыя расліны):
Шчэпан Садурскі
Шчэпан Садурскі (нар., ) — польскі сатырык, карыкатурыст, журналіст, старшыня Партыі Добрага Гумару.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1965 годзе ў Любліне, скончыў мастацкі ліцэй (1985). Апублікаваў больш за 5000 малюнкаў у 200 часопісах. Лаўрэат прэмій, у тым ліку «Залатая шпілька’86» (прэмія часопіса «Шпількі» у конкурсе на лепшы малюнак года). Заснавальнік «Выдавецтва Гумару і Сатыры Суперпрэс» (1991 г.), галоўны рэдактар часопіса «Добры Гумар». Аўтар ідэі і старшыня Партыі Добрага Гумару — нефармальнай, міжнароднай арганізацыі для тых, хто любіць смяяцца (больш за тры тысячы членаў у Польшчы і іншых краінах свету). Уладальнік сатырычнага інтэрнэт-партала Sadurski.com. З’яўляўся членам журы шматлікіх сатырычных і гумарыстычных конкурсаў ў Польшчы, Турцыі і Швецыі. Жыве ў Варшаве.
Вячаслаў Васілевіч Ціханаў
Вячасла́ў Васі́льевіч Ці́ханаў (8 лютага 1928 года, Паўлаўскі Пасад, Маскоўская губерня —, Масква) — савецкі і расійскі акцёр, Герой Сацыялістычнай Працы, народны артыст СССР, лаўрэат Ленінскай і Дзяржаўных прэмій СССР і РСФСР. Кавалер ордэна «Знак Пашаны», ордэна «Кастрычніцкай Рэвалюцыі», ордэна Леніна, медалі «Серп і Молат», ордэна «За заслугі перад Айчынай» III ступені, ордэна Пашаны.
Сямейнае жыццё
Першым шлюбам Вячаслаў быў жанаты з актрысай Нонай Мардзюковай (з якой пражыў 13 гадоў). У шлюбе нарадзіўся сын Уладзімір (унукі Васіль і Уладзімір ад розных шлюбаў сына).
Другой жонкай акцёра стала Тамара Іванаўна, якая падарыла яму дачку Ганну (дзеці якой — Вячаслаў і Георгій).
Спіс аб’ектаў PGC (1710001—1711000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1710001—1711000)
Жыцькава
Жы́цькава (, Житьково) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
У 1924—1957 гадах цэнтр Жыцькаўскага сельсавета.
Азінкі
Азінкі (Ози́нки) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр, найбуйнейшы населены пункт Азінскага муніцыпальнага ўтварэння і Азінскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Пасёлак размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы раёна на берагах ракі Вялікая Чалыкла за 10 км на захад ад мяжы з Рэспублікай Казахстан.
За 2 км на поўнач ад пасёлка праходзіць аўтамабільная дарога федэральнага значэння А-298. Насельніцтва — 7690 чалавек (2021).
Праз пасёлак праходзіць лінія Саратаў I — Урбах — Яршоў — Уральск Саратаўскага рэгіёна Прыволжскай чыгункі.
Дэйцыя
Дэйцыя (Déutzia) — род шматгадовых раслін сямейства. Выведзена шмат культурных формаў і сартоў дэйцый, якія выкарыстоўваюцца ў азеляненні. Род названы ў гонар галандскага энтузіяста развіцця батанікі Іагана ван дэр Дэйца (Johann van der Deutz).
Апісанне
Гэта лістападныя або вечназялёныя кусты вышынёй ад 50 да 400 см са светла-зялёным лісцем і белымі або ружовымі кветкамі без паху. Цвітуць яны на парастках мінулага года. Цвіценне з пачатку мая да ліпеня. Размнажаецца насеннем, адводкамі, тронкамі.
Віды
Паводле сайта The Plant List род налічвае 72 віды. Некаторыя з іх прыведзены ў спісе:
Цыганы на Беларусі
Цыганы на Беларусі — адна з традыцыйных этнакультурных груп насельніцтва на тэрыторыі Беларусі.
Гісторыя
Першыя звесткі аб цыганах зафіксаваны ў прывілеі Аляксандра Ягелончыка 1501 года. У ВКЛ цэнтрамі цыганскай культуры былі Мір, Смаргонь і Эйшышкес ; існавала таксама некалькі цыганскіх вёсак. У гэтых паселішчах міжэтнічныя кантакты былі асабліва інтэнсіўнымі, што часам прыводзіла да павелічэння сацыяльнай напружанасці. Хаця ў ВКЛ цыганы ніколі не пераследваліся так, як у Заходняй Еўропе, Статуты ВКЛ забаранялі цыганам займаць дзяржаўныя пасады. У 1586 годзе вальны сойм забараніў неаселым цыганам жыць на тэрыторыі Рэчы Паспалітай, аднак рэальных наступстваў для цыганаў гэтая пастанова не мела — цыганы ўсё роўна заставаліся на адным месцы только падчас зімы. Традыцыйным месцам пасялення цыганаў былі ўскраіны гарадоў і мястэчак, дзе яны займаліся звычайнымі заняткамі. У Міры цыганы заснавалі шэраг мануфактур.
Паводле перапісу 2009 года ў Беларусі налічвалася 7079 цыганоў, што, хутчэй за ўсё, з’яўляецца заніжанай лічбай. Цыганы ў Беларусі жывуць часцей за ўсё адасоблена, шмат хто з іх не мае дакумантаў. Яны самі лічаць, што павінны жыць паводле сваіх правілаў і законаў. З мясцовай уладай не супрацоўнічаюць або слаба супрацоўнічаюць, у выбарах, перапісах насельніцтва і іншых агульнадзяржаўных мерапрыемствах, як правіла, не ўдзельнічаюць. Жыццём цыганоў кіруюць т.зв. цыганскія бароны. Дзейнічае грамадскае аб’яднанне «Беларуская дыяспара цыганоў» (старшыня Алег Казлоўскі).
Адной з найбольшых праблемаў цыганоў у Беларусі з’яўляецца ксенафобія з боку суседзяў. Паводле ўкаранёных стэрэатыпаў, цыган — неахайны, малаадукаваны і крыміналізаваны. Насамрэч, нягледзячы на цяжкі побыт, цыганы стараюцца даглядаць свае хаты, а сярод іх ёсць людзі з вышэйшай адукацыяй і навуковымі ступенямі. Сярод цыганоў лічыцца ганебным, калі нехта з сям’і знаходзіцца ў турме. Аднак здараецца, што жыццёвыя цяжкасці штурхаюць цыганоў да выбару крымінальных шляхоў заробку, напрыклад, да гандлю наркотыкамі. Тым не менш, гэткі свой «бізнэс» цыганы хаваюць ад сваіх супляменнікаў, бо цыганскі барон мае ўладу забараніць займацца такім заробкам, і ягонае слова будзе законам для цыгана.
З ксенафобіяй часткова звязаная праблема непісьменнасці сярод цыганоў, асабліва дзяцей. Справа ў тым, што большасць цыганоў выхоўваюць сваіх дзяцей на нацыянальнай мове, а рускую і беларускую мовы малы цыган часцяком чуе ўпершыню толькі ў школе. Адпаведна з першага класу пачынаецца адставанне ад іншых вучняў. Настаўнікі, кіруючыся стэрэатыпам («гэта ж цыганёнак, яму выпадае кепска вучыцца»), не звяртаюць своечасова на праблему ўвагі, што толькі паглыбляе адставанне. У выніку шмат хто з цыганскіх дзяцей так і не сканчае нават базавую сярэднюю школу.
Сітуацыю маглі б змяніць да лепшага цыганамоўныя класы, хаця б у пачатковай школе. Гэткі тэзіс вылучаўся на выбарах у Палату прадстаўнікоў у 2004 годзе кандыдатам ад БНФ у Мінскім раёне, дзе ў Калодзішчах і Ратамцы кампактна пражывае вялікая колькасць цыганоў. У выніку кандыдат здабыў масавую падтрымку цыганоў, што было нечакана для мясцовых уладаў — упершыню за шмат год цыганы пайшлі на выбары. Аднак на гэтым усё і скончылася — рэальных механізмаў стварэння цыганамоўнай асветы цыганы так і не атрымалі. У ходзе выбараў 2004 года сярод цыганоў распаўсюджваліся агітацыйныя матэрыялы на цыганскай мове — упершыню за дзесяцігоддзі.
Камітэт ААН па ліквідацыі расавай дыскрымінацыі ў 2017 годзе зазначыў, што цыганы падвяргаюцца дыскрымінацыі ў сферы працаўладкавання, як у прыватным, так і ў дзяржаўным сектары, што значная частка дзяцей цыганоў не наведвае школу. Апрача таго Камітэт выказаў заклапочанасць непрапарцыйна высокай колькасцю цыганоў у месцах пазбаўлення волі.
Каля 100 цыганоў былі затрыманы ў Магілёве 16 траўня 2019 года пасля гібелі міліцыянера Я. Патаповіча, многіх з іх пратрымалі за кратамі да 19 траўня. Старшыня Праваабарончага цэнтру «Вясна» Алесь Бяляцкі адзначыў, што затрыманні ў Магілёве адбываліся выключна па нацыянальнай прыкмеце, і, па шматлікіх сведчаннях відавочцаў і ахвяраў, гэта суправаджалася выкарыстаннем фізічнай сілы, абразамі і запалохваннямі. Пераслед цыганоў адбываўся і ў іншых рэгіёнах Беларусі, так, у Гомелі была затрымана кіраўніца ўстановы па адаптацыі цыганоў «Рамано дром» («Цыганская дарога») Вольга Нячаева. Тады ж старшыня грамадскага аб’яднання «Беларуская дыяспара цыганоў» Алег Казлоўскі заявіў, што грамадзян цыганскай нацыянальнасці рэгулярна затрымліваюць для праверак, аглядаюць, абшукваюць без аніякіх падставаў.
23 мая па даручэнні галавы дзяржавы кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Наталля Качанава ў Магілёве сустрэлася з прадстаўнікамі мясцовай цыганскай дыяспары. Падставай для размовы сталі скаргі, агучаныя ў сродках масавай інфармацыі, на парушэнні ў ходзе праверачных мерапрыемстваў па факце гібелі Я. Патаповіча. За сітуацыю, што здарылася, прадстаўнікам мясцовай дыяспары яна прынесла прабачэнні, «калі сапраўды ў час расследавання абставін справы мелі месца факты некарэктных дзеянняў». Таксама яна акцэнтавала ўвагу, што па ўсіх скаргах і зваротах будуць праведзены разборы, і асабліва адзначыла, што міжэтнічны мір і згода ў Беларусі з’яўляюцца безумоўным прыярытэтам.
Ключ 2
Ключ 2 (іер. 丨, піньінь gǔn) са значэннем «вертыкальная рыса», другі па парадку з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Можа выкарыстоўвацца самастойна ў якасці іерогліфа з тым жа значэннем.
У слоўніку Кансі налічваецца 21 знак з 49 030 з гэтым ключом.
У каліграфіі
Адзіная вертыкальная рыса завецца 努 nǔ у аснове кітайскай каліграфіі. Ўваходзіць у Восем прынцыпаў іерогліфа юн (永字八法 Yǒngzì Bāfǎ ), які ляжыць у аснове кітайскай каліграфіі.
Янусь Малец
Янусь Малец (сапр. Іван Вільгельмавіч Малец;, в. Хрыстова Пастаўскага раёна — ) — беларускі пісьменнік. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1994 года.
Біяграфія
Пасля заканчэння васьмігодкі вучыўся ў Полацкім ГПТВ-66, працаваў на заводзе ў Віцебску, скончыў марскую школу ў горадзе Находка на Далёкім Усходзе. Служыў у войску ў Бірабіджане і ў сяле Князе-Валконскае пад Хабараўскам. Пасля службы, у 1983 годзе, скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў рабочым у часопісе «Вожык» (1993—1994).
Творчасць
Друкаваўся з 1974 года. Адзін з аўтараў калектыўных зборнікаў «Лагодны прамень раніцы» (1988), «Асцюкі за каўняром» (1989) і інш. Творы пераважна ў жанры сатыры і гумару: зборнікі «Бедны конь» (1992); «Трава ў вушах» (1994); «Намінальны людзель» (2005); «С ума сойти!» (2006). У вершах раскрывае думкі і пачуцці сучасніка, пакутны шлях да ісціны (зборнік «Родны мацярык», 1995).
Займаўся таксама літаратурнай крытыкай. Даследаваў вядомую ананімную паэму «Сказ пра Лысую Гару». Практычна першым публічна назваў імя сапраўднага аўтара.
Dictatus papae
«Dictatus papae» (вяршэнства папы) — дакумент, які змяшчае тэкст праграмы пантыфікату папы Рыгора VII (1073—1085 гг.), складзены сакавіку 1075 г. У ім Папа прэтэндуе на вярхоўную заканадаўчую і судовую ўладу ў хрысціянскім свеце, а таксама на права скідваць усіх князёў (і мірскіх, і духоўных).
У хуткім часе на сінодзе ён фармальна загадаў адлучыць ад Царквы ўсіх свецкіх уладароў, хто вылучаў кандыдатаў на заняцце царкоўных пасад без згоды з царкоўнымі ўладамі. У выніку ўжо ў часы наступнага папы, Гільдэбранда, выбранага па новых правілах і без згоды тагачаснага імператара Генрыха IV (правіў 1056—1106 гг.), распачалася барацьба за інвестытуру, якая вылілася ў захоп Рыму, яго рабаванне сарацынамі, выбраннем антыцэзара і антыпапы. .
Вынікі
Канфлікт выявіў глыбокае супярэчанне паміж свецкімі і духоўнымі ўладамі. «Ён падвяў вызначальную рысу гісторыі наступных стагоддзяў; яму наканавана была пакінуць яшчэ больш даўгавечную спадчыну ў сферах палітычнай думкі і палітычнай традыцыі». .
У выніку супрацьстаяння Піза атрымала прызнанне муніцыпальных правоў, што распачала працэс усталявання незалежнасці гарадскіх абшчын гарадоў.
Святлана Рыгораўна Вягера
Святлана Рыгораўна Вягера (нар., ) — беларускі навуковец, эканаміст, доктар эканамічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Скончыла фінансава-эканамічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1998 годзе па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт». Пасля навучалася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Бухгалтарскі ўлік, статыстыка».
17 студзеня 2003 года ў БДЭУ абараніла дысертацыю на саісканне навуковай ступені кандыдата эканамічных навук на тэму «Развіццё бухгалтарскага ўліку амартызуемай маёмасці на прамысловых прадпрыемствах Рэспублікі Беларусь».
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковых інтарэсаў ахоплівае праблемы бухгалтарскага ўліку, развіцця ўліку, эканамічнага аналізу і кантролю ў кантэксце канцэпцыі ўстойлівага развіцця, метадалогіі ўліку прыроднага капіталу, карпаратыўнай сацыяльнай справаздачнасці інш. Пад яе навуковым кіраўніцтвам абаронена кандыдацкая 1 дысертацыя. Аўтар боль за 150 навуковых публікацый.
Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Башкартастана
Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Башкартастана — дакумент, што абвясціў асноўныя прынцыпы грамадска-палітычнага і дзяржаўнага ладу Башкірскай ССР — Рэспублікі Башкартастан. Дэкларацыя была прынята 11 кастрычніка 1990 года на III сесіі Вярхоўнага Савета Башкірскай АССР.
Гісторыя прыняцця дэкларацыі
12 чэрвеня 1990 года з'езд народных дэпутатаў РСФСР прыняў Дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце Расійскай Савецкай Федэрацыйнай Сацыялістычнай Рэспублікі. Дадзеная Дэкларацыя, а таксама Законы СССР «Аб размежаванні паўнамоцтваў паміж Саюзам ССР і суб'ектамі Федэрацыі», «Аб асновах эканамічных адносін Саюзу ССР, саюзных і аўтаномных рэспублік» з'явіліся юрыдычным грунтам для распрацоўкі і прыняцця Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Башкірскай рэспублікі.
З пачаткам працы камісіі Вярхоўнага Савета БАССР, якая занялася падрыхтоўкай праекта Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Башкірскай ССР, у рэспубліцы завярнулася дыскусія пра месца Башкартастана ў Саюзе ССР і Расійскай Федэрацыі. Падчас распрацоўкі тэксту Дэкларацыі пазначыліся два цэнтры — у Вярхоўным Савеце Башкірскай АССР і Савеце Міністраў Башкірскай АССР. Пад канец ліпеня 1990 года былі распрацаваны два праекты Дэкларацыі, якія 2 жніўня 1990 года былі скіраваны народным дэпутатам СССР, РСФСР і БАССР для вывучэння і прадстаўлення сваіх прапаноў.
10 жніўня 1990 года некалькі праектаў Дэкларацыі былі апублікаваны на старонках рэспубліканскіх газет для ўсенароднага абмеркавання, сярод якіх быў таксама праект падрыхтаваны навуковымі юрыстамі Л. Ш. Гумеравай, 3. І. Анікеевым, А. Н. Цімоніным і Ф. 3. Юсупавым.
12 жніўня 1990 года ва Уфе адбыўся мітынг, на якім выступіў Старшыня Вярхоўнага Савета РСФСР Б. М. Ельцын, які заявіў наступнае:«…мы не дапусцім памылак саюзнага кіраўніцтва, якое тры гады назад пры прапанове саюзных рэспублік даць ім самастойнасць адмовіла ім і гэтым стварыла нацыянальную напругу. Мы кажам народу Башкірыі, Вярхоўнаму Савету: вазьміце тую долю ўлады, якую самі можаце праглынуць. І мы пагодзімся з гэтай воляй, Вярхоўны Савет Расіі не будзе ні ў якім разе перашкаджаць. Калі вы вырашыце: нетры, багацце, зямля — гэта ўласнасць Башкірыі, значыць, так яно і будзе»
У жніўні 1990 года ў Стэрлітамаку адбыўся мітынг, на якім таксама выступіў Б. М. Ельцын :"«Мы кажам народам Башкірыі, мы кажам Вярхоўнай Радзе, Ураду Башкірыі: вазьміце тую дзель улады, якую самі зможаце праглынуць... Калі Вы вырашыце: і нетры, і багацці, зямля Башкірыі — гэта ўласнасць народаў Башкірыі, значыць, так яно і будзе... Нафта і газ Башкірыі прыналежаць ёй, і толькі яна мае права распараджацца сваімі багаццямі. Хопіць, досыць Вас рабавалі! ...Калі Башкірыя заявіць пра свой суверэнітэт, мы будзем шанаваць гэты суверэнітэт.»"
11 кастрычніка 1990 года на III сесіі Вярхоўнага Савета Башкірскай АССР адбылося прыняцце Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце рэспублікі.
Апісанне
Вярхоўны Савет рэспублікі, абвяшчаючы дзяржаўны суверэнітэт Башкірыі на ўсёй яе тэрыторыі ў межах існых меж, ператварыў Башкірскую Аўтаномную Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку ў Башкірскую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку (Башкірская ССР) — Башкартастан.
Дадзеная Дэкларацыя аб'яўляе зямлю, нетры, прыродныя багацці і рэсурсы, эканамічны і навукова-тэхнічны патэнцыял уласнасцю шматнацыянальнага народа Башкартастана; вызначае дагаворны характар адносін рэспублікі з Расійскай Федэрацыяй; усталёўвае, што Рэспубліка Башкартастан спрыяе задавальненню нацыянальна-культурных патрэб твараў башкірскай нацыянальнасці, што жывуць за межамі рэспублікі; абвяшчае прынцыпы будавання праўнай дзяржавы.