cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Задзвінне (Віцебскі раён)
Задзві́нне (, Задвинье) (да 1964 года Пялёнкі ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, каля аўтадарогі. Уваходзіць у склад Курынскага сельсавета, была ў калгасе «Шлях Леніна». Вёска знаходзіцца за 23 км ад Віцебска, 2 км ад Курына. Каля вёскі працякае рака Заходняя Дзвіна.
Гісторыя
Назву Пялёнкі ў перыяд Расійскай імперыі мелі маёнтак (у падпарадкаванні Віцебскай дваранскай апекі) і вёска.
У XVIII стагоддзі ўласнікі вёскі — Юдзіцкія.
Вядома пра завяшчанне маёнтка ў 1798 годзе ад паручніка Івана Чайкоўскага
У 1861 годзе вёска ўваходзіла ў Пеленкаўскую сельскую грамаду (налічвала 30 сялян) Вярхоўскай воласці, трэці ўчастак. Пазней у Расійскай імперыі вёска і маёнтак адміністрацыйна ўваходзілі ў Койтаўскую сельскую грамаду Вярхоўскай воласці Віцебскага павета Віцебскай губерні.
У 1906 годзе пражывала 13 дваран, 58 мужчын, 51 жанчына, якія прыпісаны да Курынскага (у Курынскай воласці) і Слабадскога (у Вярхоўскай воласці) праваслаўных прыходаў.
Вёска ў СССР ўваходзіла ў Суражскі раён. Гэтая вёска была месцам дыслакацыі падраздзяленняў 117-й Горкаўскай стралковай дывізіі.
Пахаваны ў вёсцы Герой Савецкага Саюза Андрэй Самуілавіч Гайко, дзе яму ўсталяваны абеліск. Пасля Другой сусветнай вайны ў вёсцы засталася брацкая магіла (646 чалавек).
Седзенне
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Мазалаўскага сельсавета.
Пашырэнне файла
Пашырэнне файла (ад filename extension — падаўжэнне назвы файла) — частка назвы файла ў аперацыйных сістэмах, якая знаходзіцца за апошняй ад канца назвы кропкай (калі ёсць); такая частка выдзяляецца ўмоўна і асобна не існуе.
Напрыклад, у назве  пашырэннем лічыцца «exe» а ў назве   пашырэння няма («пустое» або «нулявое» пашырэнне). На той ці іншы змест пашырэння могуць указваць, запісваючы яго разам з пачатковай кропкай, у папярэднім прыкладзе — «.exe».
Такі дадатак (прыпіска) да ўласна назвы файла быў уведзены ў некаторых аперацыйных сістэмах у 1970-х гадах і пачаткова ўказваў на тып зместу файла, у некаторых выпадках — і на неабходныя метады яго апрацоўкі, напрыклад, у выпадку выканальных файлаў ў аперацыйных сістэмах CP/M, MS-DOS, OS/2, Windows і інш.
Так, ва ўсёй лініі АС Windows назвы файлаў узору  і   (як і ў ранейшых сістэмах MS-DOS і OS/2) азначаюць выканальны файл. Назвы файлаў на ўзор  (як і ў MS-DOS і OS/2) і   (як і ў OS/2) азначаюць файл праграмы на мове каманднай абалонкі, які апрацоўваецца сістэмным загрузчыкам вонкава аднолькава з бінарнымі выканальнымі файламі.
У аперацыйных сістэмах, у якіх загрузка праграм адбываецца без увагі да гэтай часткі назвы (напрыклад, UNIX), пашырэнне назвы апрацоўваецца на ўзроўні карыстальніцкіх праграм.
Сямён Андрэевіч Урусаў
Сямён Андрэевіч Урусаў (Семён Андреевич Урусов) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, родапачынальнік роду Урусавых. Сын маскоўскага двараніна і ніжагародскага ваяводы, князя Андрэя Сатыявіча Урусава (Касім-мурза) і княжны Марыі Васільеўны Цюменскай, якая паходзіць з роду сібірскага хана Кучума.
Біяграфія
За злоўжыванні ў лютым-сакавіку 1656 знаходзіўся пад следствам, асуджаны да ссылкі ў Сібір, але затым атрымаў памілаванне і прыняў удзел у аблозе Рыгі 1656.
Сям’я
Па звестках А. Нарбута, быў жанаты на стрыечнай сястры цара Міхаіла Фёдаравіча. Па здагадцы Д. Ф. Кабека, гэта князёўна Фядосся Барысаўна, дачка князя Барыса Міхайлавіча Лыкава (памёр 1646) ад шлюбу з Анастасіяй Мікіцічнай Раманавай (памёр 1655), сястрой патрыярха Філарэта. Фядосся Барысаўна была ў ліку прыезджых баярынь царыцы Марыі Іллінічны.
Меў 4 сыноў (траюрадныя браты цара Аляксея Міхайлавіча):
Хамякова (Віцебскі раён)
Хамяко́ва (, Хомяково) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курынскага сельсавета.
Грапа
Грапа — італьянскі вінаградны алкагольны напой, мацунак ад 40 % да 50 %. Першапачаткова вырабляўся ў Італіі і атрымліваўся шляхам перагонкі рэшткаў вінаграда, якія застаюцца ў працэсе вырабу віна (разам са сцёбламі і костачкамі). Смак грапы залежыць ад сорту выкарыстанага вінаграду. Аднак многія вытворцы для падсалоджвання і змякчэння смаку дадаюць сіроп з садавіны.
Траянаўка (Касцюковіцкі раён)
Трая́наўка (, Трояновка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баронькаўскага сельсавета.
Грапа
Грапа адносіцца да напояў класа брэндзі. У адпаведнасці з міжнародным дэкрэтам ад 1997 грапай могуць называцца напоі, якія выраблены толькі на Апенінскім паўвостраве і з італьянскай сыравіны. Таксама гэты дэкрэт строга рэгламентуе якасць напою і стандарты яго вырабу.
Антаны (Ашмянскі раён)
Антаны́ (, Антоны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Анжадава
Анжа́дава (, Онжадово) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Шэшачкі
Шэшачкі (шэшкі) — у беларускай міфалогіі нячысцікі, вельмі вольныя, бестурботныя, па-дзіцячаму гарэзныя. За гэта і за маленькія памеры (не больш за кошку) іх называлі ласкава — «шэшачкі».
Апісанне
Шустрыя, вяртлявыя, шэшачкі маглі бы зрабіцца выдатнымі чарцямі-спакушальнікамі, здольнымі даводзіць чалавека да вялікіх грахоў, але не зрабіліся праз уласнае легкадумства. Сапраўдныя чэрці глядзяць на іх з пагардай і нават пазбягаюць іх ненадзейнай дапамогі. Шэшачкі падкупаюць чалавека сваёй гуллівасцю, ласкавымі заляцаннямі, гарэзлівасцю. Яны схільныя да дробнай шкоды, паддражніваюць чалавека, адлучаюць ад працы, выхопліваюць з-пад рук самыя патрэбныя рэчы і цешацца з таго, што чалавек шукае згубленае. Узімку, калі вечар доўгі, а людзі вольныя ад працы, шэшачкі збіраюцца разам, ладзяць гульні, мітусню. Але бывае гэта рэдка, бо шэшачкі дзейнічаюць у асноўным паасобку. Верагодна, вобраз гэтых нячысцікаў захаваўся ў дзіцячай казцы-забаўлянцы: «Жыў сабе Шэшко і Мешко. Була ў його світка-порцянка, шапка-шкуроцянка, а паясок — матузок. Ці хароша мая казка? — Канешне хароша! — Жыў Шэшко і Мешко…». «Казка» запісана на Мазыршчыне.
Аляксандр Жукоўскі
Аляксандр Жукоўскі (1926 — 8 лістапада 1973) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля ў 1946—1947 гг. у Баранавіцкай вобласці, сябра арганізацыі «Чайка».
Біяграфія
Падчас навучання ў тэхнікуме ў 1946 г. далучыўся да беларускай падпольнай арганізацыі «Чайка», якая ставіла за мэту змаганне за нацыянальныя правы і годнасць беларусаў, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць Беларусі.
У сярэдзіне 1947 года арганізацыя была выкрытая ў сувязі з дэканспірацыяй Саюза вызвалення Беларусі, які выдаў савецкі агент Алесь Бажко. «Чайка» таксама была выкрытая: з СВБ некаторыя сябры «Чайкі» утрымлівалі сувязь у выніку канспірацыйнай памылкі. Аляксандр Жукоўскі быў арыштаваны ў тым жа годзе і засуджаны ваенным трыбуналам да 6 гадоў савецкіх канцлагераў. Пакаранне адбываў у турмах Баранавічаў і Оршы, потым у канцлагеры № 2 у Інце (Комі АССР).
У 1953 г. вызваліўся і вярнуўся ў родную вёску Залессе. Завочна закончыў Навагрудскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Працаваў аграномам у Жыровіцкім саўгасе-тэхнікуме.
Памёр 8 лістапада 1973 г., пахаваны на вясковых могілках у в. Залессе.
Маотай
Маотай — кітайскі моцны спіртны напой, мацунак 35-53 %. Атрымліваюць метадам дыстыляцыі з высакаякаснага гааляну. Названы ў гонар мястэчка Маотай ў правінцыі Гуйчжоу, дзе ён вырабляецца.
Маотай вырабляюць з высакаякаснага гаоляну — разнавіднасці кітайскага сорга. Першы этап вырабу маотая доўжыцца 8-9 месяцаў: двойчы ў катлы для закісання дадаецца сыравіна (збожжа), сыравіна закісае на працягу месяца, затым ідзе працэс дыстыляцыі, і так паўтараецца 8 разоў. Маотай захоўваецца ў склепе больш за 3 гадоў, пасля чаго працягваецца працэс вырабу і маотай захоўваецца яшчэ 1 год. Маотай мае светла-жаўтлявы колер, кансістэнцыя — густая, смак — вытанчаны.
Ельніца (Мядзельскі раён)
Е́льніца (, Ельница) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Гісторыя
У 1847 г. вёска маёнтка Янушава Вілейскага павета Віленскай губерні, валоданне памешчыка В. Корсака, 5 двароў, 52 жыхары. У 1904 г. у складзе Крывіцкай гміны Вілейскага павета, 100 жыхароў; з 1900 г. працавала школа граматы. У 1921 г. у Крывіцкай гміне Вілейскага павета Віленскага ваяводства, 20 двароў, 125 жыхароў. З 12.10.1940 г. у Восаўскім сельсавеце Крывіцкага раёна Вілейскай, з 20.09.1940 г. Маладзечанскай абласцей, з 16.07.1954 г. у Княгінінскім сельсавеце, з 20.01.1960 г. Мінскай вобласці, з 25.12.1962 г. Мядзельскага раёна. У 1949 г. арганізаваны калгас імя Варашылава. З 1964 вёска ў складзе саўгаса «Восаўскі» (цэнтр — вёска Восава, з 04.09.1991 г. — калгаса «Восаўскі».
Інфраструктура
Крама.
Жуціна
Жу́ціна (, Жутино) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Гісторыя
У 1846 засценак фальварка Посапава маёнтка Смыч Вілейскага павета Віленскай губерні, валоданне графа К. І. Тызенгаўза, 1 двор, 4 жыхары. У 1904 г. маёнтак Мядзельскай воласці Вілейскага павета, валоданне памешчыка Пшаздзецкага, 16 жыхароў. У 1921 г. маёнтак у складзе Мядзельскай гміны Дунілавіцкага (з 1925 г. Пастаўскага) павета Віленскага ваяводства, 2 двары, 14 жыхароў. У 1940 г. вёска, 22 двары, 152 жыхары. З 12.10.1940 г. у Нагаўскім сельсавеце Пастаўскага, з 25.11.1940 г. Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20.09.1940 г. Маладзечанскай абласцей, з 02.08.1950 г. у Слабадскім сельсавеце, з 20.01.1960 г. у Мінскай вобласці. У 1949 г. вяскоўцы стварылі калгас імя Леніна. З 1954 вёска ў складзе калгаса «1 Мая» (цэнтр — вёска Канстанцінава).
Дзягілі (вёска)
Дзя́гілі (, Дягили) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Гісторыя
У 1752 г. маёнтак Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. Уваходзілі вёскі Дзягілі, Слабада, Кузьмічы і фальварак Гірвідава. У 1868 г. вёска Габской воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, 19 двароў, 117 жыхароў. У 1904 г. вёска Жоснянскай воласці Вілейскага павета, 244 жыхары. З 1900 працавала школа граматы. Побач з вёскай знаходзіліся аднайменныя фальварак і маёнтак, валоданне Сальмановіча, 41 і 11 жыхароў.
З 1921 г. на месцы сучаснай вёскі знаходзіліся вёска (41 двор, 212 жыхароў), засценак (1 двор, 12 жыхароў), фальварак (2 двары, 31 жыхар) і 2 калоніі ў складзе гміны Жосна Дунілавіцкага (з 1925 г. Пастаўскага) павета Віленскага ваяводства. З 12.10.1940 г. цэнтр сельсавета Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей. З 1946 года у вёсцы працавала хата-чытальня. У 1949 г. вяскоўцы аб'ядналіся ў калгас імя Мічурына. З 1961 вёска — цэнтр калгаса імя Суворава, з 30.06.1992 г. — дапаможнай гаспадаркі «Дзягілі» Мінскага маторнага завода.
29 верасня 2006 года Дзягільскі сельсавет быў скасаваны, і Дзягілі ўвайшлі ў склад Слабадскога сельсавета.
Інфраструктура
Адміністрацыйны будынак гаспадаркі «Дзягілі», жывёлагадоўчая ферма, збожжасховішча, рамонтныя майстэрні, аддзяленні сувязі і ашчаднага банка, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, магазін, сталовая, базавая школа.
Памятныя мясціны
На франтах Айчыннай вайны і ў партызанскай барацьбе загінулі 56 жыхароў. На ўшанаванне іх памяці ў 1965 г. каля адміністрацыйнага будынка гаспадаркі пастаўлены абеліск.
Шаблі
Ша́блі (, Шабли) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баронькаўскага сельсавета.
Барова (Ашмянскі раён)
Баро́ва (, Барово) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Ягораўка (Касцюковіцкі раён)
Яго́раўка (, Егоровка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баронькаўскага сельсавета.
Штро
Штро (Stroh) — моцны ром з Аўстрыі. Мацунак 40 % — Stroh 40, 60 % — Stroh 60 і 80 % — Stroh 80.
Гандлёвая марка Stroh з'явілася ў 1832 годзе ў Клагенфурце, і атрымала назву ў гонар заснавальніка і ўладальніка прадпрыемства-вытворцы Себасцьяна Штро. Напой быў узнагароджаны залатым медалём на Сусветнай выставе 1900 у Парыжы. Сёння Штро экспартуецца больш чым у 40 краін. З-за сваёй моцнасці рэдка выкарыстоўваецца як чысты напой, часцей за ўсё выкарыстоўваюць як інгрэдыент алкагольных кактэйляў, напрыклад: паляўнічы чай, пунш і кактэйль B-52 (замест кававага лікёру). Штро — таксама важны кампанент для пірагоў і печыва ў аўстрыйскай кухні.
Крамбамбуля (напой)
Крамбамбуля — беларускі алкагольны напой з гарэлкі, мёду і спецый. Ужываюць як халоднай, так і гарачай. Назва паходзіць ад нямецкага лікёру «Krambambuli», які выраблялі ў Данцыгу (Германія) з брэндзі і ядлоўцу. Яго назва увайшла ў жаргон еўрапейскіх студэнтаў, дзе словам «кrambambuli» абазначалі розныя моцныя спіртовыя напоі (напрыклад, у п'есе А.Астроўскага «Ваўкі і авечкі» згадваецца моцны «крамбамбуль» з гарэлкі і піва). Немалую ролю ў папулярнасці слова адыграла яго згадка ў студэнцкай песні з такой жа назвай, першапачатковы варыянт якой быў створаны Хрыстафорам Фрыдрыхам Ведэкіндам у 1745 годзе.
Беларускі рэцэпт напою існаваў прыкладна да рэвалюцыі 1917 года, але па нейкіх прычынах не атрымаў распаўсюджвання. Чарговы выбух папулярнасці прыпаў на нашыя часы. Быў створаны музычны праект «Крамбамбуля (Krambambulа)», пачаўся прамысловы выраб напою, ён з'явіўся ў беларускіх кавярнях ды рэстаранах. У Маскве (Расія) адкрыты рэстаран беларускай кухні «Крамбамбуля».
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2010
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2010 (China Open 2010, таксама вядомы як Sanyuan Foods China Open 2010 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 29 сакавіка па 4 красавіка 2010 года ў спартыўнай зале Пекінскага універсітэта, у Пекіне, Кітай. Турнір стаў 11-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Кітая, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £300,000, з якіх £55,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Марк Уільямс, які перайграў на сваім шляху да тытула Джэймі Коўпа (5:3), чэмпіёна свету Джона Хігінса (5:2), Марку Фу ў чвэрцьфінале (5:1), Алістэра Картэра ў паўфінальным матчы (6:4) і Дзіна Цзюньхуэя ў фінальным паядынку з лікам 10:6. Такім чынам, 35-гадовы валіец выйграў свой 22-гі прафесійны і 17-ы рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама трэці (рэкордны) тытул адкрытага чэмпіянату Кітая (пасля розыгрышаў 2002 і 2006 гадоў) і першы рэйтынгавы турнір за 4 гады (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Кітая ў 2006 годзе).
Турнір
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2010 стаў 11-м розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. З 2005 года чэмпіянат штогод праходзіць у Пекіне, а з 2006 года — у спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта ў раёне Хайцзянь.
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2010 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся пятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2009/2010.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру павысіўся ў параўнанні з мінулым годам на £29,000 і склаў £300,000. Яшчэ £20,000 атрымаў выканаўца максімальнай серыі. Прызавыя пераможцы павысіліся на £3,000, склаўшы £55,000.
Рэйтынгавыя ачкі
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2010 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і на другім турніры ў Кітаі, Шанхай Мастэрc, а таксама Гран-пры. Пераможца турніру атрымаў 7000 рэйтынгавых ачкоў. Больш каштоўнымі турнірамі (у плане рэйтынгу) былі толькі чэмпіянат Вялікабрытаніі (пераможца атрымаў 8000 ачкоў) і чэмпіянат свету (пераможца атрымаў 10000 балаў).
Уайлдкард раўнд
Восем азіяцкіх аматараў атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: кітайцы Лю Чэньвэй, Лі Янь, Цянь Пэнфэй, Шы Шуам'ян, Лю Чуан і Юй Дэлу, а таксама Супож Саенла з Тайланда і Ау Чы-Вай з Ганконга. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць васьмярых выпадковых гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Рода Лоўлера, Роберта Мілкінса, Эндру Хігінсана, Марка Дэвіса, Джэймса Уатану, Тоні Дрэгу, Роры Мак-Лаўда і Б'ёрна Ханевіра.
Дамарацкі
Дамарацкі — прозвішча.
Семінолы
Семінолы (Seminole), або Мікасукі (саманазва Mikasuki) — індзейскі народ у ЗША. Жывуць пераважна ў Фларыдзе і Аклахоме. Агульная колькасць (2014 г.) - 15 400 чал.
Гісторыя
Семінолы вылучыліся з плямён індзейцаў, прамых продкаў крык, якія насялялі даліну ракі Місісіпі. У выніку ваенных сутычак паміж індзейцамі і брытанскімі пасяленцамі ў Караліне і Алабаме ў пачатку XVIII ст. частка крык, а таксама прадстаўнікі суседніх плямён мігрыравалі ў Фларыду, якая ў той перыяд належыла Іспаніі. Карэннае насельніцтва Фларыды накшталт тымукуа да таго часу фактычна знікла з-за эпідэмій і сутычак з іспанцамі і індзейцамі з поўначы. Два найбольш буйных перасялення крык ў Фларыду адбыліся ў 1767 г. і 1778 г. У 1771 г. у іспанскіх дакументах упершыню быў выкарыстаны тэрмін "семінолы". Лічыцца, што ён паходзіць ад Cimarrón, але самі семінолы сцвярджаюць, што назва паходзіць з іх асабістай мовы (yat'siminoli , літаральна "вольныя людзі").
Менавіта ў другой палове XVIII ст. у Фларыдзе адбывалася культурнае яднанне семінолаў, да якіх далучаліся крэолы і беглыя негры з паўночнаамерыканскіх калоній. Іспанскія ўлады не абмяжоўвалі самакіраванне асобных груп перасяленцаў, аднак сачылі за тым, каб яны не склалі адзінага палітычнага аб'яднання. Тым не менш, у 1783 г. узгадваўся іх адзіны правадыр Ахая. Семінолы актыўна запазычвалі еўрапейскія звычаі — асвойвалі сельскую гаспадарку, будавалі жытло еўрапейскага тыпу, займаліся гандлем. У XIX ст. іх было прынята называць "адным з цывілізаваных плямён".
Першыя сутычкі семінолаў з амерыканскімі плантатарамі назіраліся яшчэ ў канцы XVIII ст., калі індзейцы са згоды іспанцаў рабілі набегі на тэрыторыю Джорджыі. У 1816 г. урадавыя войскі ЗША атакавалі памежную крэпасць, якую кантралявалі семінолы, і знішчылі 306 чалавек. У 1818 г. амерыканцы спалілі шэраг індзейскіх і іспанскіх паселішчаў на поўначы Фларыды. Гэты інцыдэнт увайшоў у гісторыю як "першая семінольская вайна".
Сітуацыя абвастрылася пасля далучэння Фларыды да ЗША ў 1819 г. Паміж выхадцамі з амерыканскіх штатаў і семіноламі пачаліся канфлікты з-за ўласнасці на зямлю. 28 мая 1830 г. быў прыняты закон аб перасяленні індзейцаў з тэрыторый на ўсход ад Місісіпі, у тым ліку з Фларыды. Ён прадугледжваў згоду з боку перасяленцаў і значную кампенсацыю за згубу зямель. Але ў рэчаіснасці армія ЗША парушала прынцып добраахвотнасці. У 1835 г. правадыр семінолаў Асі-Ахола (вядомы таксама як Ацэола) падняў паўстанне. Хаця ён быў захоплены ў палон і памёр у турме, яго паплечнікі працягвалі барацьбу да 1842 г. У выніку "другой семінольскай вайны" ЗША згубілі 1500 сваіх грамадзян, пераважна салдат. Аднак большасць семінолаў была вымушана падпарадкавацца закону і перасялілася на тэрыторыю Аклахомы.
Перасяленцы ў Аклахому сутыкнуліся з далейшым пераследам з боку амерыканскай заканадаўчай сістэмы, якая абмяжоўвала іх землекарыстанне. Акрамя таго, узніклі спрэчкі з раней пераселенымі ў Аклахому іх сваякамі-крык. Семінолы выступалі саюзнікамі Канфедэрацыі падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША. Зямельныя спрэчкі былі ўрэгуляваны толькі ў 1909 г. У 1924 г. яны атрымалі амерыканскае грамадзянства. З 1934 г. дзейнічае сістэма самакіравання Семінольскай Нацыі, прызнаная федэральным урадам.
Каля 500 семінолаў не пакінулі Фларыду і схаваліся ў раёне Эверглейдс. У 1855 - 1858 гг. паміж семіноламі Фларыды і амерыканскімі войскамі зноў успыхнуў канфлікт, вядомы як "трэцяя семінольская вайна". Ён скончыўся заключэннем дагавора, паводле якога былі створаны дзве рэзервацыі, падпарадкаваных федэральнаму ўраду, дзе індзейцы захоўвалі правы на зямлю і самакіраванне. З пачатку XX ст. прадпрымаюцца захады да адраджэння культуры фларыдскіх семінолаў. У 1976 г. суд задаволіў патрабаванне фларыдскіх семінолаў кампенсаваць іх зямельныя страты з 1823 г. на суму каля 18 млн долараў.
Культура
Да перасялення ў Фларыду продкам семінолаў было знаёма ручное земляробства, якім займаліся жанчыны. У першых іспанскіх запісах семінолы ўзгадваюцца пераважна як паляўнічыя і збіральнікі, хаця у іх мелася свойская жывёла — сабакі і коні. Да пачатку XIX ст. яны асвоілі таварную сельскую гаспадарку, вырошчвалі на продаж кукурузу, бананы, садавіну, цукровы трыснёг, трымалі канёў і кароў. Мужчыны займаліся доглядам за жывёлай, ваеннай справай, лічыліся добрымі гарбарамі. Гарбарскае рамяство асабліва добра захавалася сярод семінолаў Фларыды. Праца на зямлі, выраб кошыкаў і упрыгожванняў з'яўляліся жаночай справай.
У мінулым семінолы жылі ў адносна невялікіх стацыянарных вёсках. Такі тып паселішча захаваўся ў Фларыдзе. Падчас вымушанай міграцыі ў забалочаныя раёны фларыдскія семінолы пачалі будаваць чыкі, драўляныя каркасныя хаціны на па́лях без сцен. Дах накрывалі трыснёгам. Бярвенні шчаплялі з дапамогай вяровак. Чыкі выдатна прыстасаваны да фларыдскага клімата з яго частымі ўраганамі. Сярод семінолаў Аклахомы пераважаюць сучасныя пабудовы еўрапейскага тыпу.
Традыцыйная жаночая вопратка складалася з доўгай спадніцы, кароткай блузы з доўгімі рукавамі, вялікай колькасці пацеркаў і караляў. Мужчыны апраналі кашулю з шырокім разрэзам, доўгую насцегнавую повязь, галаву ўпрыгожвалі цюрбанам з некалькіх адрэзкаў ваўнянай тканіны. У XX ст. у моду ўвайшлі аплікацыі і адзенне, пашытае з лапікаў. Яго часцяком дэманструюць у якасці нацыянальнай вопраткі і прадаюць як сувенір.
Асновай сацыяльнай арганізацыі ў мінулым была малая нуклеарная сям'я. Зямля, на якой знаходзіліся пабудовы, належыла жанчыне і перадавалася па жаночай лініі. Адлік сваяцтва таксама вёўся па жаночай лініі. Такім чынам дзеці, народжаныя ў шлюбе з іншаземцамі або нават у пазашлюбных адносінах, лічыліся роўнымі з астатнімі семіноламі. Главой сям'і, аднак, быў мужчына. Сем'і аб'ядноўваліся ў 7 кланаў, што кіраваліся старэйшымі мужчынамі. Кожны клан меў сваю татэмную выяву. Шлюбы па-за межамі клана не заахвочваліся. Кланавая сістэма захавалася ў семінолаў Фларыды. Аднак у семінолаў Аклахомы падчас перасялення і размеркавання зямлі адбыўся падзел на 14 тэрытарыяльных груп, якія адрозніваюцца сваімі дыялектамі.
Інстытут ваенных правадыроў вядомы здаўна. Відавочна, ён пачаў адыгрываць важную ролю ў перыяд перасялення на поўдзень, калі мігранты-семінолы сутыкаліся з іншымі плямёнамі. Але ў канцы XVIII ст. з'явіўся інстытут адзінага правадыра, які прадстаўляў перад еўрапейцамі ўсіх семінолаў. Яго ўлада не была безумойнай, магла быць аспрэчана з боку іншых правадыроў. Тым не менш, інстытут адзінага правадыра адыграў важную ролю ў гады войн з амерыканцамі, а потым — пры перасяленні ў Аклахому.
У наш час семінолы Фларыды маюць супольнае кіраванне дзвюмя рэзервацыямі. Галоўным кіруючым органам з'яўляецца Агульная Рада на чале выбранага вярхоўнага правадыра і яго намесніка. У Агульную Раду ўваходзяць прадстаўнікі ад кожнага клана. Асабістай судовай сістэмы няма. У сярэдзіне XX ст. для вырашэння фінансавых пытанняў семінолы Фларыды зарэгістравалі карпарацыю, якая прадстаўляе эканамічныя інтарэсы ўсіх сталых жыхароў рэзервацый. Карпарацыя валодае прамысловымі прадпрыемствамі, займаецца турызмам і гандлем. На чале карапарацыі стаіць рада дырэктараў.
Нацыя семінолаў Аклахомы не мае сваёй рэзервацыі. Яе адносіны з федэральным урадам ЗША рэгулююцца праз дамову. Прадстаўніцтва Нацыі знаходзіцца ў паселішчы Вевока, дзе збіраюцца абраныя правадыры тэрытарыяльных груп. Яны зацвярджаюць супольныя законы, аднак на ўзроўні кожнай групы могуць прымацца падзаконныя акты. 8 сакавіка 1968 г. была прынята Канстытуцыя Нацыі семінолаў Аклахомы. Агульнай радзе правадыроў падпарадкоўваецца некалькі выканаўчых дэпартаментаў, якія часткова фінансуюцца самімі семіноламі, часткова — федэральным урадам ЗША.
Семінолы маюць багаты фальклор. Распаўсюджаны гістарычныя паданні, легенды, казкі. Танцы маюць рытуальнае значэнне.
Чорныя семінолы
Чорнымі семіноламі прынята называць семінольска-негрыцянскіх крэолаў. Паселішчы беглых неграў-рабоў з поўдню ЗША ўзніклі сярод семінолаў у канцы XVIII ст. і ў далейшым стала пашыраліся, паколькі семінолы не прызнавалі рабства. Чарнаскурыя пасяленцы звычайна разглядаліся як саюзнікі, але часцяком уступалі ва ўзаемны шлюб з індзейцамі і жылі па іх законах. Яны прымалі актыўны ўдзел ў так званых "семінольскіх войнах". У 1842 г. разам з індзейцамі з Фларыды ў Аклахому перасялялася каля 800 чорных семінолаў.
У 1849 г. генеральны пракурор ЗША пастанавіў, што чорныя семінолы працягваюць заставацца рабамі, не маюць агульных правоў атрымоўваць зямлю разам са свабоднымі людзьмі і павінны здаць зброю. У адказ, частка чорных семінолаў перайшла на бок Мексікі. Іншыя пераязджалі ў Канаду. Пасля заканчэння грамадзянскай вайны тыя, што засталіся, атрымалі ва ўласнасць невялікія надзелы зямлі, але хутка згубілі іх у выніку махінацый з боку буйных белых землеўладальнікаў.
У наш час у ЗША жыве каля 700 чалавек, якія размаўляюць на крэольскай семінольскай гаворцы.
Бікяны
Бікя́ны (, Бикяны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Семінолы
Мовы
Семінолы Аклахомы размаўляюць на мове маскогі, агульнай з іх суродзічамі-крык. Семінолы Фларыды размаўляюць на мове мікасукі. Нягледзячы на адзінае паходжанне, абедзьве мовы істотна адрозніваюцца лексічна.
Бікяны
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Семінолы
Рэлігія
Старажытная рэлігія семінолаў захоўвае рысы шанавання продкаў, а таксама прыродных з'яў. Абрадавы гадавы цыкл прысвечаны земляробству, татэмам груп і кланаў, складаецца з мужчынскіх і жаночых танцаў, гульні ў мяч, нанясення рытуальных пашкоджанняў і г. д. У семінолаў Аклахомы захоўваюцца спецыяльныя месцы для арганізацыі абрадаў.
У XIX ст. семінолы прынялі хрысціянства. Большасць вернікаў з'яўляецца пратэстантамі.
Жалезнікі (Мядзельскі раён)
Гісторыя
У 1868 г. 2 вёскі ў Занарачанскай воласці Свянцянскага павета Віленскай губерні: 10 двароў, 96 жыхароў і 9 двароў, 89 жыхароў. У 1904 г. вёска Жалезнікі, 226 жыхароў. У 1907 г. вёскі Жалезнікі 1-я (157 жыхароў) і Жалезнікі 2-я (151 жыхар). У 1-ю сусветную вайну з верасня 1915 г. акупаваная войскамі кайзераўскай Германіі, спалена. 18-28.03.1916 г. у раёне вёскі праходзілі баі Нарачанскай аперацыі войскаў расійскіх армій Паўночнага і Заходняга франтоў. У 1940 г. 57 двароў, 232 жыхары. У верасні 1943 г. гітлераўцы поўнасцю спалілі вёску (57 двароў), забілі 3 жыхароў. Пасля вайны адноўлена.
З 11.10.1940 г. у Занарацкім сельсавеце Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей. У 1950 г. у вёсцы створаны калгас «Перамога». З 1973 вёска знаходзіцца ў складзе калгасу «Шлях да камунізму» (цэнтр — вёска Занарач).
Інфраструктура
Жывёлагадоўчая ферма.
Бароўка (Касцюковіцкі раён)
Баро́ўка (, Боровка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Беладубраўскага сельсавета.
Мастэрс 2014 (снукер)
Мастэрс 2014 (Masters 2014, таксама вядомы як Dafabet Masters 2014 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 12 па 19 студзеня 2014 года ў «Аляксандра-палацы», у Лондане. Турнір стаў саракавым розыгрышам Мастэрс, упершыню яго спансавала кампанія «Dafabet». Прызавы фонд склаў £ (на £ больш, чым у мінулым годзе), з якіх £ (на £ больш, чым у мінулым годзе) атрымаў пераможца.
У турніры прынялі ўдзел 16 гульцоў, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў афіцыйным рэйтынгу. Яны ўсе пачалі турнір са стадыі 1/8 фіналу. Замест Грэма Дота, які займаў шаснаццатую пазіцыю ў рэйтынгу, прыняў удзел Роні О’Саліван — пасеяны пад другім нумарам як дзейны чэмпіён свету (пры тым, што ён не з’яўляўся гульцом топ-16).
Леташні чэмпіён турніру — Марк Сэлбі, не змог абараніць тытул, саступіўшы ў фінале Роні О’Салівану, які выйграў свой ​​пяты Мастэрс, з лікам 4:10. На шляху да фіналу О’Саліван абыграў Роберта Мілкінса (6:1), Рыкі Уолдэна (6:0) і Стывена Магуайра (6:2), прайграўшы на турніры ўсяго 7 фрэймаў. Па колькасці перамог на Мастэрс Роні саступае толькі шатландцу Стывену Хендры, які выйграў 6 розыгрышаў турніру. Такім чынам, ён выйграў 53-і прафесійны тытул і 14-ы тытул «трайной кароны» ў сваёй кар’еры. Па перамогах на турнірах трайной кароны Роні О’Саліван саступае толькі Стывену Хендры (18 тытулаў) і Стыву Дэвісу (15 тытулаў). Найвышэйшы брэйк на Мастэрс 2014 аформіў Марка Фу ў матчы першага раўнда супраць Джада Трампа — 138 ачкоў.
Турнір
Мастэрс 2014 года стаў 40-м розыгрышам турніру Мастэрс, які праходзіць штогод з 1975 года, належыць да турніраў Трайной снукернай кароны (разам з чэмпіянатам Вялікабрытаніі і чэмпіянатам свету), а таксама з’яўляецца самым прэстыжным і высокааплатным з запрашальных нярэйтынгавых спаборніцтваў. Ад заснавання Мастэрс праходзіць у Лондане, з 2012 года — у Аляксандра-палацы.
Мастэрс 2014 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама быў адным з запрашальных турніраў снукернага сезона 2013/2014.
Усе 15 паядынкаў гуляліся за адным сталом на арэне ў Аляксандра-палацы.
Прызавыя грошы
Таксама на £25,000 вырас і першы прыз турніру, які склаў ужо £200,000 і таксама стаў найвышэйшым першым прызам Мастэрс з 2003 года. Для параўнання, першы прыз чэмпіянату Вялікабрытаніі 2013 склаў £150,000, а International Championship 2013 — £125,000. Толькі першы прыз чэмпіянату свету па снукеры 2014 года, які стаў найвышэйшым грашовым прызам пераможцы турніру ў гісторыі снукера, склаўшы £300,000, перавысіў першы прыз турніру Мастэрс у сезоне 2013/2014.
Фармат турніру
На Мастэрс 2014 прыняло ўдзел 16 ігракоў, з якіх 15 — першыя нумары сусветнага снукернага рэйтынгу і яшчэ адзін — Роні О’Саліван, які не займаў месца ў топ-16 лепшых снукерыстаў, але атрымаў другі нумар пасеву на турніры ў якасці леташняга пераможцы. У першым раўндзе, лёсаванне якога адбылося 8 снежня (больш чым за месяц да спаборніцтва) падчас фінальнага матча чэмпіяната Вялікабрытаніі, сышліся 8 першых нумароў пасеву з астатнімі ўдзельнікамі. Пасля гэтага пераможцы працягвалі гуляць на выбыванне ў чвэрцьфіналах, паўфіналах і фінальным паядынку. Такім чынам, лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы ігракоў топ-8 раней за чвэрцьфінальную стадыю, ігракоў з першай чацвёркі сеяных — раней за паўфіналы і двух першых сеяных — раней фінальнага матча Мастэрс. Чатыры раўнды спаборніцтва праходзілі на працягу васьмі дзён на арэне ў Аляксандра-палацы ў Лондане, Англія.
Удзельнікі
Роні О’Саліван і Джон Хігінс патрапілі на Мастэрс у дваццаты раз, што з’яўляецца найлепшым вынікам сярод удзельнікаў розыгрышу 2014 года. Шон Мёрфі, Дзін Цзюньхуэй і Стывен Магуайр прымалі ўдзел на найбуйнейшым запрашальным спаборніцтве ў дзясяты раз.
Двухразовы чэмпіён Мастэрс шатландзец Джон Хігінс прыняў удзел на турніры ўжо дваццаты раз запар. Такім чынам, ён паўтарыў дасягненне Стыва Дэвіса, які ўдзельнічаў на дваццаці турнірах запар з 1981 па 2000 год. Шасціразовы чэмпіён Стывен Хендры прымаў удзел на 23 турнірах запар (з 1989 па 2011). Рэкардсменам па гэтым паказчыку з’яўляецца Джымі Уайт з 26 удзеламі на Мастэрс запар (з 1982 па 2007).
Адзіны дэбютант турніру Роберт Мілкінс стаў 83-м удзельнікам турніру Мастэрс з 1975 года.
З усіх удзельнікаў максімальную колькасць чэмпіёнскіх тытулаў меў Роні О’Саліван (4 тытула: 1995, 2005, 2007, 2009). Апроч О’Салівана пераможцамі Мастэрс станавіліся яшчэ чатыры ўдзельніка турніру: Марк Сэлбі (3 тытула: 2008, 2010, 2013), Джон Хігінс (2 тытула: 1999, 2006) , Ніл Робертсан (2012) і Дзін Цзюньхуэй (2011).
Самым узроставым удзельнікам Мастэрс 2014 года стаў 41-гадовы Марк Дэвіс. Джо Пэры падчас турніру было 39 гадоў, а Джону Хігінсу і Роні О’Салівану — па 38. Самым маладым гульцом, які патрапіў на найбуйнейшы запрашальны снукерны турнір 2014 года, стаў 24-гадовы Джад Трамп. Дзіну Цзюньхуэю было 26 гадоў, Марку Алену — 27.
Рэферы
На матчах Мастэрс 2014 працавалі трое рэферы з розных краін Еўропы.
Мікаэла Таб, адзіная жанчына, якая працавала на Мастэрс у якасці рэферы, рэгулярна абслугоўвала матчы гэтага турніру, уключаючы фінальны паядынак Мастэрс 2008 года паміж Маркам Сэлбі і Стывенам Лі. Мікаэла абслугоўвала свой першы прафесійны матч у 2002 годзе падчас адкрытага чэмпіянату Уэльса, а ўжо ў 2003 годзе ўпершыню працавала ў Крусібле. У 2007 яна стала першай жанчынай, якая абслугоўвала фінал рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Уэльса, а ў 2009 і 2012 гадах працавала на фінальных паядынках чэмпіянатаў свету па снукеры.
Трэцім рэферы турніру стаў адзін з самых аўтарытэтных і дасведчаных снукерных судзей у свеце Ян Вярхаас, які рэгулярна абслугоўваў матчы найбуйнешых снукерных турніраў, уключаючы фінальныя паядынкі Мастэрс у 2001, 2002, 2004, 2007, 2009 і 2010 гадах.
Ніжэй прадстаўлены спіс трох рэферы, якія працавалі на спаборніцтве, а таксама іх даты нараджэння і матчы, якія яны абслугоўвалі ў рамках турніру.
Лёсаванне
Лёсаванне турніру Мастэрс было праведзена 8 снежня 2013 года ў перапынку фінальнага матча чэмпіянату Вялікабрытаніі паміж Маркам Сэлбі і Нілам Робертсанам. Кароткую цырымонію на арэне Barbican Centre у Ёрку правялі былы снукерыст і трохразовы фіналіст турніру Мастэрс Джон Пэрат і старшыня WPBSA Джэйсан Фергюсан. Працэс заключаўся ў тым, што яны па чарзе даставалі з мяшочкаў невялікія шары з нумарамі ад 1 да 16, кожны з якіх азначаў нумар пасеву пэўнага гульца. У сваю чаргу ў мяшочку Пэрата былі нумары ад 1 да 8, а ў Фергюсана — нумары ад 9 да 16, так як фармат першага раўнда Мастэрс ўключае ў сябе матчы першых васьмі сеяных супраць астатніх гульцоў. Такім чынам, адразу вызначаліся пары 1/8 фіналу турніру Мастэрс.
Буняны
Буня́ны (, Буняны) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крайванцаўскага сельсавета.
Мастэрс 2014 (снукер)
Марк Сэлбі — Марк Дэвіс
Марк Сэлбі і Марк Дэвіс упершыню сустрэліся тварам да твара ў 2007 годзе, у кваліфікацыі на адкрыты чэмпіянат Кітая. Сэлбі яшчэ не быў праслаўлены будучым фіналам чэмпіянату свету супраць Хігінса, і ў цяжкім матчы атрымаў верх — 5:4, зрабіўшы дзве соценныя серыі. Яны не сустракаліся пасля гэтага да ліпеня 2010 года, калі іх шляхі перасекліся на другім этапе PTC, дзе перамогу зноў атрымаў Марк Сэлбі — 4:1. У асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру яны ўпершыню сустрэліся на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі 2011 года, у 1/8 фіналу, дзе Сэлбі атрымаў перамогу з лікам 5:3. Увогуле Марк Сэлбі выйграў у Дэвіса 9 раз запар да таго, як другі абыграў «веселуна» ў фінале Championship League 2012 — 3:1 (дарэчы яны сустракаліся і на групавым этапе гэтага турніру, дзе Сэлбі выйграў усухую — 3:0). Самы важны з іх матчаў адбыўся на паўфінальнай стадыі чэмпіянату Вялікабрытаніі 2012 года, дзе Сэлбі атрымаў упэўненую перамогу з лікам 9:4. Другі раз у сваёй кар’еры Марк Дэвіс атрымаў верх над Сэлбі ў іх апошнім матчы да Мастэрс, на чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2013 года. Дэвіс выйграваў гэты турнір тройчы, уключаючы 2013 год, і з’яўляецца прызнаным майстрам у гэтым відзе снукера. На стадыі паўфіналу Марк Сэлбі быў пераможаны — 4:7. На турнірах Мастэрс гульцы не сустракаліся.
Джад Трамп — Марка Фу
Упершыню Марка Фу сустрэўся з тады яшчэ сямнаццацігадовым Джадам Трампам у 2007 годзе ў апошнім кваліфікацыйным раўндзе на адкрыты чэмпіянат Кітая. Тады Марка атрымаў упэўненую перамогу з лікам 5:2, і з таго часу яму не ўдавалася зламаць Трампа на рэйтынгавых турнірах. Другі раз яны сышліся ў прэм’ер-лізе 2009, дзе ўдача ўсміхнулася Джаду — 4:2. У 2010 годзе на турніры Championship League снукерыст з Ганконга апошні раз выйграў у Джада Трампа з лікам 3:1. А англічанін абыгрываў Фу з таго часу пяць разоў. У 2011 годзе ў 1/16 фіналу адкрытага чэмпіянату Кітая Трамп выйграў з лікам 5:3. Самым буйным матчам паміж гульцамі стаў матч 1/8 чэмпіянату свету 2013 года. Джад Трамп атрымаў перамогу з лікам 13:7, выйграўшы пяць фрэймаў запар з ліку 8:7. Апошні раз Трамп і Фу сустракаліся ў лістападзе 2013 года на запрашальным турніры Champion of Champions, дзе англічанін упэўнена адолеў суперніка — 4:1. На турнірах Мастэрс гульцы не сустракаліся.
Роні О’Саліван — Роберт Мілкінс
Перавага О’Салівана над Робертам Мілкінсам у папярэдніх сустрэчах з’яўляецца больш, чым пераканаўчай. У 2000 годзе гульцы ўпершыню сустрэліся на турніры Гран-пры ў 1/8 фіналу, дзе Роні О’Саліван выйграў з лікам 5:1. На чэмпіянаце свету ў 2002 годзе ён разграміў Мілкінса — 13:2. Адзіны раз, калі Роберт святкаваў перамогу, адбыўся на турніры Snooker Shoot-Out у 2011 годзе, фармат якога ўключае ў сябе матчы, якія складаюцца з аднаго фрэйма. Гэты фрэйм ​​і застаўся за Робертам Мілкінсам. Гульцы таксама перасекліся за паўтара месяцы да Мастэрс на чэмпіянаце Вялікабрытаніі. Роні абыграў суперніка, не аддаўшы ні адной партыі — 6:0. Такім чынам, за чатыры сустрэчы Мілкінс здолеў выйграць усяго чатыры фрэйма (калі лічыць фрэйм-матч на Shoot-Out) супраць 24 выйграных партый праціўніка. У 2014 годзе Роберт Мілкінс упершыню здолеў патрапіць на турнір Мастэрс, дзякуючы стабільным выступам у сезоне 2012/2013, а таксама двум рэйтынгавым паўфіналам у пачатку сезона 2013/2014 (Wuxi Classic і адкрыты чэмпіянат Аўстраліі). Аднак, О’Саліван на момант турніру на 11 радкоў ніжэй у рэйтынгу, чым яго апанент (24 і 13 месцы адпаведна).
Сцюарт Бінэм — Джон Хігінс
Да турніру Мастэрс Джон Хігінс і Сцюарт Бінэм сустракаліся паміж сабой 13 разоў, у тым ліку 6 разоў на рэйтынгавым узроўні. Упершыню яны сышліся на адкрытым чэмпіянаце Уэльса ў 1999 годзе на стадыі 1/8 фіналу, дзе ў напружаным матчы англічанін атрымаў перамогу з лікам 5:4. Гэтая перамога стала адзінай перамогай Сцюарта над Хігінсам у рэйтынгавым матчы. Праз год яны сустрэліся на гэтым жа турніры, але ўжо на стадыі 1/16 фіналу, і на гэты раз сухую перамогу святкаваў Джон Хігінс — 5:0. У трэці раз яны сустрэліся праз 5 гадоў на турніры Гран-пры 2005, дзе Джон зноў упэўнена перамог з лікам 5:1 у чвэрцьфінальным матчы. У 2006 годзе Хігінс адолеў Бінэма ў трэці раз на адкрытым чэмпіянаце Кітая ў 1/16 фіналу з лікам 5:4. У 2011 годзе іх шляхі перасекліся на стадыі 1/8 фіналу турніру Шанхай Мастэрс. На той момант дзеючы чэмпіён свету Джон упэўнена ўзяў верх — 5:2. У 2013 годзе гульцы двойчы сустракаліся паміж сабой, і абодва разы выйграваў шатландскі снукерыст: у 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру World Open Джон не аддаў суперніку ні аднаго фрэйма — 5:0, а на чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі Хігінс выйграў з лікам 5:3. На турнірах Мастэрс гульцы не сустракаліся.
Стывен Магуайр — Джо Пэры
Стывен Магуайр і Джо Пэры сустракаліся паміж сабой да турніру Мастэрс 12 разоў, прычым тройчы — на чэмпіянаце свету. Іх першая сустрэча адбылася ў далёкім 2000 годзе, калі шатландскі снукерыст толькі-толькі трапіў у сотню сусветнага рэйтынгу, а Пэры ўпершыню падняўся ў топ-32. Але ў апошнім кваліфікацыйным матчы на адкрыты чэмпіянат Кітая Магуайр здолеў атрымаць перамогу над больш дасведчаным супернікам з лікам 5:3. Праз 4 гады гульцы, якія самавіта падняліся па рэйтынгавай лесвіцы, гулялі ў 1/8 фіналу адкрытага чэмпіянату Еўропы, і Стывен зноў перамог — 5:4. На групавым этапе Гран-пры 2006 англійскі снукерыст упершыню атрымаў перамогу з лікам 3:1. Затым, іх шляхі двойчы перасекліся на сусветных першынствах. У 2007 годзе Магуайр атрымаў пераканаўчую перамогу ў першым крузе — 10:3, а ў 2008 годзе, у самым буйным матчы паміж гульцамі, на стадыі чвэрцьфіналаў Джо Пэры ў напружанай барацьбе, адолеў Стывена і вырваў пуцёўку ў паўфінал чэмпіянату свету — 13:12. Пасля гэтага матчу 6 разоў запар у іх сустрэчах перамогу атрымліваў Стывен Магуайр. У 2012 годзе яны зноў сышліся паміж сабой на чэмпіянаце свету, у 1/8 фіналу. Шатландскі снукерыст пераканаўча перамог з лікам 13:7. Апошні раз яны гулялі ў 2013 годзе на турніры Championship League, дзе шатландзец у дзясяты раз адолеў Пэры — 3:2. На турнірах Мастэрс гульцы не сустракаліся.
Ніл Робертсан — Марк Ален
Марк Ален і Ніл Робертсан упершыню перасекліся ў 2008 годзе, на адкрытым чэмпіянаце Кітая, дзе Ален аказаўся мацней аўстралійца — 5:2. Ніл здолеў узяць рэванш у канцы таго ж года ў паўфінале чэмпіянату Бахрэйна, выйграўшы з лікам 6:4. Сустрэча Робертсана і Алена на Мастэрс 2014 стане іх чацвёртым матчам у рамках гэтага турніру за чатыры гады. У 2011 годзе снукерыст з Паўночнай Ірландыі атрымаў перамогу з лікам 6:4. А на турнірах 2012 і 2013 гадоў суперніка абыгрываў Ніл Робертсан (6:3 і 6:5 адпаведна). На рэйтынгавым узроўні снукерысты апошні раз сустракаліся на адкрытым чэмпіянаце Кітая ў 2013 годзе. Тады на стадыі 1/8 фіналу аўстраліец упэўнена перайграў Марка — 5:1. За 2 месяцы да Мастэрс Ален і Ніл згулялі свой ​​апошні матч у рамках 6 этапу еўрапейскага тура PTC, дзе Марк выйграў аўстралійца ў чвэрцьфінальным матчы ўпершыню з 2011 года з лікам 4:2. Апроч таго, за месяц да турніру аўстралійскі гулец выйграў чэмпіянат Вялікабрытаніі, які стаў яго трэцім тытулам трайной кароны, і падняўся на першую пазіцыю ў сусветным рэйтынгу.
Дзін Цзюньхуэй — Шон Мёрфі
Шляхі Дзіна Цзюньхуэя і Шона Мёрфі ўпершыню перасекліся пасля чэмпіянату свету 2005 і ўваходжання англічаніна ў эліту сусветнага снукера. Адбылося гэта ў межах прэм’ер -лігі, але фармат турніру дазволіў гульцам разысціся, ня выявіўшы пераможцу — нічыя 3:3. На рэйтынгавых турнірах яны ўпершыню сутыкнуліся ў 2007 годзе, і два разы верх атрымліваў Шон Мёрфі: на Гран-пры ён выйграў з лікам 4:3, а ў чвэрцьфінале чэмпіянату Вялікабрытаніі — 9:7. На адкрытым чэмпіянаце Кітая ў 2008 годзе Мёрфі атрымаў сваю чацвёртую запар перамогу над кітайскім гульцом — 5:4. У 2009 годзе снукерысты сустракаліся паміж сабой тройчы, і ва ўсіх выпадках перамогу святкаваў Дзін Цзюньхуэй, у тым ліку на чэмпіянаце Вялікабрытаніі з лікам 9:3. Гульцы таксама сустрэліся ў 1/8 фіналу чэмпіянату свету 2010 года, і англічанін адолеў суперніка — 13:10. У тым жа 2010 Мёрфі і Дзін гулялі ў фінальным матчы нярэйтынгавага турніру Wuxi Classic. Тады Шон здзейсніў фантастычны камбэк, вырваўшы перамогу з лікам 9:8, саступаючы 2:8. У пачатку 2012 года Дзін атрымаў перамогу ў паўфінальнай сустрэчы на адкрытым чэмпіянаце Уэльса з лікам 6:2. А ў канцы таго ж года яны гулялі паміж сабой у 1/8 фіналу іншага рэйтынгавага турніру — International Championship. Тады мацней аказаўся Мёрфі — 6:4. Апошні раз гульцы сустракаліся на Шанхай Мастэрс ў 2013 годзе на стадыі 1/8 фіналу, дзе ў напружаным матчы Дзін атрымаў перамогу — 5:4. Адзін раз яны сустрэліся і на Мастэрс. У 2009 годзе ў першым крузе кітаец адолеў Шона з лікам 6:4. У сезоне 2013/2014 Дзін выйграў ужо тры рэйтынгавых турніру і падняўся на трэці радок у сусветным рэйтынгу, Шон Мёрфі, у сваю чаргу, за тыдзень да турніру Мастэрс аформіў свой ​​другі ў кар’еры максімальны брэйк у рамках турніру Championship League.
Бары Хокінс — Рыкі Уолдэн
Па асабістых сустрэчах двое англічан, якія трапілі ў апошнюю пару, выцягнутую падчас лёсавання, ідуць упоравень — 7:7, хоць з 5 рэйтынгавых матчаў на адзін больш выйграў Рыкі Уолдэн. Пры гэтым ні ён, ні Бары Хокінс ні разу не праходзілі на Мастэрс далей 1/8 фіналу. Іх першыя матчы праходзілі ў кваліфікацыйных раўндах турніраў першай паловы 2000-х гадоў. У 2001 годзе ў кваліфікацыі на Кубак LG перамогу атрымаў Хокінс, адкрыўшы лік у асабістым супрацьстаянні двух гульцоў. Пасля гэтага, яны двойчы перасякаліся ў 2002 годзе: на адкрытым чэмпіянаце Кітая і на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі. Абодва разы перамогу святкаваў Рыкі Уолдэн (5:2 і 5:4 адпаведна). У 2005 годзе яны сустрэліся ў перадапошнім кваліфікацыйным раўндзе на чэмпіянаце свету. Тады ў вырашальным фрэйме напружанага паядынку больш вытрыманым апынуўся Уолдэн — 10:9. Іх наступны рэйтынгавы матч зноў адбыўся ў рамках чэмпіянату свету праз 8 гадоў, але не ў кваліфікацыі, а ў паўфінальнай стадыі. Той матч, адзін з найбуйнейшых у кар’еры абодвух гульцоў, застаўся за Бары Хокінсам, які, саступаючы ў ліку 8:12, здолеў вырвацца наперад і перамагчы — 17:14. Пасля сусветнага чэмпіянату яны правялі паміж сабой яшчэ адзін матч — на чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі. Там Бары разграміў Рыкі Уолдэна з лікам 5:0. У сезоне 2013/2014 абодва снукерыста ўпершыню здолелі трапіць у топ-10 сусветнага рэйтынгу. Акрамя таго, на рахунку абодвух па рэйтынгаваму паўфіналу: Хокінс выйшаў у 1/2 фінала Шанхай Мастэрс, а Уолдэн — у паўфінал чэмпіянату Вялікабрытаніі. На турнірах Мастэрс гульцы не сустракаліся.
Марк Сэлбі — Марк Дэвіс
На матчы-адкрыцці турніру Мастэрс 2014 года з удзелам трохразовага пераможцы Марка Сэлбі і Марка Дэвіса, пасеянага пад пятнаццатым нумарам, прысутнічала каля 1400 гледачоў. Марк Сэлбі здолеў хутка ўвайсці ў гульню і, дзякуючы брэйкам у 59 і 80 ачкоў, павесці ў ліку на старце матчу — 2:0. У трэцім фрэйме абодва гульца сталі дапускаць памылкі, але ў выніку Сэлбі здолеў давесці паядынак да ліку 3:0. У пачатку чацвёртага фрэйма дзеючы пераможца забіў цяжкі далёкі чырвоны і павёў серыю, якая дайшла да 58 ачкоў і дапамагла яму павялічыць перавагу да ліку 4:0. Аднак, пасля перапынку гульня прыняла зусім іншы абарот. Марк Дэвіс ўсё ж такі здолеў навязаць барацьбу свайму суперніку. У пятым фрэйме ён зрабіў брэйк — 80 ачкоў, а ў шостым, нягледзячы на серыю ў 54 балы ад Сэлбі, вырваў партыю на вырашальным чорным шары. Марк Сэлбі здолеў узяць наступны фрэйм​​, і пры ліку 5:2 яму засталося выйграць усяго адзін фрэйм ​​да выхаду ў чвэрцьфінал. У восьмай партыі Марк Дэвіс аформіў тотал-клірэнс — 136 балаў, і скараціў адставанне да 3:5. Ён таксама выйграў наступны напружаны фрэйм ​​і дзясятую партыю, у якой зрабіў два паўсоценных брэйка — 62 і 61. Такім чынам, Дэвіс выйграў тры партыі запар і звёў матч у вырашальны фрэйм. Але ў вырашальнай партыі Марк Сэлбі здолеў узяць сябе ў рукі і, забіўшы 38 ачкоў у адным падыходзе, павесці ў фрэйме з лікам 62:1. Пры адставанні Дэвіса на 49 ачкоў, калі на стале заставалася ўсяго тры чырвоных шара, Марк Сэлбі паставіў цяжкі снукер, на якім Дэвіс дапусціў памылку і дазволіў Сэлбі выйграць свой дзевяты (з дзевяці) вырашальны фрэйм на Мастэрс, які цягнуўся 55 хвілін, і ў шосты раз выйсці ў другі раўнд турніру.
Сцюарт Бінэм — Джон Хігінс
У матчы вячэрняй сесіі да стала выйшлі двухразовы пераможца Мастэрс, Джон Хігінс, які прадстаўляе Шатландыю, і снукерыст з Англіі, восьмы нумар пасеву Сцюарт Бінэм. Джон Хігінс, адзін з самых тытулаваных гульцоў у гісторыі, не выйграваў рэйтынгавых турніраў з чэмпіянату свету 2011 года, што прымусіла яго пайсці на рознага роду эксперыменты са стылям і тэхнікай гульні. Вось і на свой ​​першы матч турніру Мастэрс Джон узяў новы кій. Першы фрэйм ​​застаўся за шатландскім гульцом, дзякуючы серыям — 30 і 31. Нягледзячы на брэйк Бінэма ў 48 ачкоў, Хігінс амаль давёў да перамогі і другую партыю, але памыліўся на апошнім чорным, які Бінэм забіў і дамогся рэспота. Хігінс зноў дапусціў памылку, адводзячы чорны шар за болкерную лінію, і Сцюарт выйграў партыю, забіўшы яго, і зраўняў лік — 1:1. 38-гадовы шатландзец цалкам дамінаваў у наступных чатырох партыях, зрабіўшы брэйкі — 50, 94, 65 і 109 ачкоў, якія дазволілі яму выйсці наперад у ліку — 5:1. У сёмай партыі Бінэм здолеў узяць сябе ў рукі і, зрабіўшы серыю ў 91 ачко, скараціць адставанне да трох фрэймаў. Але гэтага было мала для таго, каб спыніць Хігінса, які выйграў восьмы фрэйм ​​і матч з лікам 6:2, забіўшы апошнія зялёны і руды шары. Такім чынам, чатырохразовы чэмпіён свету Джон Хігінс выйшаў у свой ​​дзесяты чвэрцьфінал турніру Мастэрс, дзе яго супернікам стаў Марк Сэлбі.