cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Санта-Марыя-дэле-Грацые
Санта-Марыя-дэле-Грацые (Chiesa e Convento Domenicano di Santa Maria delle Grazie) — галоўная царква дамініканскага кляштара ў заходняй частцы Мілана. У трапезнай гэтага храма знаходзіцца адна з самых знакамітых фрэсак у свеце — «Тайная вячэра» Леанарда да Вінчы.
Будавалася з 1469 г. па законах позняй готыкі пад кіраўніцтвам Гвініфортэ Салары. У 1490 г. Ладавіка Сфорца задумаў размясціць тут магільны склеп герцагскага дому Сфорца і даручыў дабудоўку царквы майстру рэнесанснай вывучкі (лічыцца, што ім быў Брамантэ).
15 жніўня 1943 г. трапезную разбамбамбіла англа-амерыканская авіяцыя, аднак фрэска Леанарда цудам не пацярпела. У 1980 г. увесь кляштарны комплекс абвешчаны помнікам Сусветнай спадчыны — першым у Італіі.
Люнгбю-Торбек (камуна)
Люнгбю-Торбек (Lyngby-Taarbæk Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 38,88 км², што складае 0,09 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 51449 чал. (мужчыны — 24657, жанчыны — 26792; іншаземныя грамадзяне — 3516).
Васіль Аляксеевіч Дзегцяроў
Васіль Аляксеевіч Дзегцяроў (, Тула —, Масква) — савецкі канструктар зброі. Герой Сацыялістычнай Працы (1940), генерал-маёр інжынерна-артылерысцкай службы, чатыры разы лаўрэат Сталінскай прэміі.
Хонтхорст
Хонтхорст — прозвішча.
Праваслаўныя могілкі (Гродна)
Праваслаўныя могілкі (Старыя, Рускія, Сафійскія, Іерусалімскія, могілкі па Антонова) - даўнія могілкі праваслаўнай грамады Гродна. Тэрыторыя могілак абмежавана вуліцамі Прыгараднай, Белуша, прыватнай забудовай па вуліцы Падольнай і 4-м завулкам Падольным. На іншым боку завулка размешчаны каталіцкія Фарныя могілкі.
Гісторыя
Былі закладзены на пачатку XIX ст. Могілкі моцна пацярпелі падчас баёў у 1915, 1939, 1944. Закрытыя ў 1973.
У 1822 годзе на тэрыторыі могілак на сродкі К. Студніцкага была ўзведзена капліца па праекте К. Багеміле. Званіцу капліцы дабудавалі ў 1907 годзе.
У другой палове XIX стагоддзя тут была пабудавана Царква прападобнай Марфы — помнік архітэктуры позняга класіцызму. У 1890 годзе пры браме на грошы мешчаніна С. Талочкі была пабудавана капліца ў гонар Уваскрасення Хрыстова.
У 1957 на магіле ста дваццаці савецкіх ваеннапалонных пастаўлены помнік. У 1958 помнік з’явіўся на магіле пяцісот сямідзесяці воінаў, партызан і мірных жыхароў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. У 1959 скульптура воіна пастаўлена на магіле, дзе пахаваны астанкі чатырыста дзевяноста савецкіх салдат, якія загінулі ў баях у ліпені 1944.
Вілем ван Хонтхорст
Вілем ван Хонтхорст (—) — галандскі мастак Залатога веку; прадстаўнік утрэхцкай школы жывапісу.
Біяграфія
Вілем ван Хонтхорст нарадзіўся ў 1594 годзе ў горадзе Утрэхце. Як і яго старэйшы брат Герыт, пачаў спасцігаць мастацтва малявання ў свайго бацькі Германа ван Хонтхорста (дэкаратара па прафесіі), які даваў хлопчыкам урокі сумесна з Абрахамам Блумартам.
Пакінуўшы бацькоўскі дом жыў у горадзе Гаазе, дзе ажаніўся ў 1643 годзе. Як і Герыт, ён стаў вядомы як адзін з лепшых паслядоўнікаў Караваджа і набыў славу аднаго з найбольш яркіх партрэтыстаў эпохі.
З 1647 па 1664 год быў прыдворным мастаком у Берліне ў графіні Луізы Генрыэты, дачкі Фрыдэрыка-Генрыха Аранскага і жонкі курфюрста Брандэнбурга Фрыдрыха Вільгельма Першага.
Вілем ван Хонтхорст памёр 19 лютага 1666 года ў родным горадзе.
NGC 4289
NGC 4289 (іншыя абазначэнні — UGC 7403, IRAS12184+0400, MCG 1-32-15, VCC 449, ZWG 42.38, FGC 1418, PGC 39886) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Перасячэнне мностваў
Перасячэ́нне мно́стваў — бінарная аперацыя над мноствамі, вынікам якой ёсць мноства, складзенае з элементаў, што ўваходзяць у абодва гэтыя мноствы. Перасячэннем мностваў называюць як саму аперацыю, так і мноства, што з’яўляецца яе вынікам.
Аперацыя перасячэння мностваў абазначаецца знакам \cap.
Уласцівасці перасячэння мностваў
У прыватнасці,
Асацыятыўнасць аперацыі перасячэння мностваў дае магчымасць разглядаць перасячэнне больш чым двух мностваў як адзіную аперацыю:
Руб’яна
Руб'яна (Rubiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Яўрэйскія могілкі (Гродна)
У савецкія часы існаваў план зносу могілак і размяшчэння на іх месцы Гродзенскага заапарку.
Руб’яна
Насельніцтва складае 2048 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 10040. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Высокае (Сафонаўскі раён)
Высокае (Высокое) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 55 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 4 км на поўдзень ад горада Сафонава, за 10 км на поўдзень ад аўтадарогі, ля аўтадарогі Сафонава — Рослаўль. Уваходзіць у склад Бараноўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Жанна-Мары Лепрэнс дэ Бамон
Жанна-Мары Лепрэнс дэ Бамон (Jeanne-Marie Leprince de Beaumont, народжаная Vaimboult,, Руан — , Шавано) — французская пісьменніца і педагог, прабабуля Праспера Мерымэ.
Біяграфія
Нарадзілася ў Руане, рана страціла маці. Працавала гувернанткай, пісала школьныя падручнікі. У эпоху Асветніцтва распрацаваная ёй сістэма выхавання карысталася вялікай папулярнасцю.
Першы раз выйшла замуж няўдала і развялася праз два гады, пакінуўшы прозвішча мужа.
У 1746 годзе з’ехала ў Англію, дзе таксама працавала гувернанткай. Там выйшла замуж другі раз і нарадзіла шасцёра дзяцей. Пражыўшы ў Англіі 17 гадоў, Лепрэнс дэ Бамон пакінула краіну і рэшту жыцця правяла ў Савоі.
Упершыню казка, што асноўнымі сюжэтнымі лініямі нагадвае «Прыгажуню і Пачвару», з’явілася ў зборніку італьянскага пісьменніка Джавані Франчэска Страпаролы «Прыемныя ночы». Першае французскае выданне казкі ажыццявіла Габрыэль-Сюзана Барбот дэ Вільнёў у 1740 годзе. Лепрэнс дэ Бамон моцна перапрацавала казку, і яе варыянт зрабіўся вядомы ва ўсім свеце. Казка неаднаразова экранізавалася (адна з самых вядомых экранізацыяў — фільм Жана Както з той самай назвай), паводле яе ставіліся балеты і мюзіклы, ствараліся мультфільмы.
Палац Нацыянальнага кангрэса Аргенціны
Палац Нацыянальнага кангрэса Аргенціны (Palacio del Congreso de la Nación Argentina) — будынак, дзе праходзяць пасяджэнні Нацыянальнага кангрэса Аргенціны. Знаходзіцца ў сталіцы Аргенціны Буэнас-Айрэсе на Плошчы Кангрэса.
Гісторыя
У 1862 прэзідэнт Аргенціны Барталамеа Мітрэ даручыў архітэктару Хонасу Ларга пабудаваць будынак для Нацыянальнага кангрэса. Будаўніцтва было завершана ў 1864 годзе. Будынак знаходзіўся на Майскай плошчы недалёка ад дома ўрада. З ўзвядзеннем будынка Нацыянальнага іпатэчнага банка (цяпер Федэральная адміністрацыя дзяржаўных даходаў) стары кангрэс быў часткова знесены.
Законам № 3.187 ад 20 лістапада 1894 года на будаўніцтва было выдзелена 6 млн. песа. 20 лютага 1895 года быў аб'яўлены міжнародны конкурс праектаў Палаца. Было пададзена 28 архітэктурных праектаў ад мастакоў з Францыі, Італіі, Аўстрыі, Уругвая, Аргенціны, Нарвегіі. 8 студзеня 1896 г. было абвешчана аб перамозе італьянца Віторыа Меана. 31 ліпеня 1897 г з дапамогай конкурсу быў вызначаны забудоўшчык - кампанія «Pablo Besana y Cía». Каштарыс работ склаў 5.776.745 песа.
Работы пачаліся ў 1897 годзе, у іх прынялі ўдзел каля тысячы рабочых. 1 ліпеня 1904 Меана забілі, таму працяг праекта даручылі бельгійскаму архітэктару Жулю Дармалю.
Палац Кангрэса быў адкрыты 12 мая 1906 года, хоць будаўнічыя і аздабленчыя работы працягваліся яшчэ шмат гадоў. У 1914 выдаткі на будаўніцтва склалі 31,4 мільёна песа. Ілюмінацыю купала ўсталявалі ў 1930 годзе. Канчаткова будаўніцтва было завершана ў 1946 года са сканчэннем абліцоўвання ратонды.
Еўрапейскі суд па правах чалавека
Еўрапейскі суд па правах чалавека (European Court of Human Rights, Cour européenne des droits de l'homme) — міжнародны судовы орган, юрысдыкцыя якога распаўсюджваецца на ўсе дзяржавы-члены Савета Еўропы, якія ратыфікавалі Еўрапейскую Канвенцыю аб абароне Правоў Чалавека і асноўных свабод, і ўключае ўсе пытанні, якія адносяцца да тлумачэння і прымянення Канвенцыі, уключаючы міждзяржаўныя справы і скаргі асобных асоб.
Антанішке II
Антані́шке II (Antaniškė II) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Сянас Дукштаса.
Еўрапейскі суд па правах чалавека
Склад Суда
У артыкуле 20 Канвенцыі вызначаецца колькасць суддзяў Суда, якая, роўна ліку Высокіх Дагаворных Бакоў Канвенцыі. Суддзі, засядаюць ў Судзе ў асабістай якасці, павінны адпавядаць наступным крытэрам:
Структура і юрысдыкцыя Суда
Артыкул 27 Канвенцыі прадугледжвае стварэнне ў рамках Суда 3 розных тыпаў органаў: камісій, палат і Вялікі Палаты. Акрамя стварэння камісій, аб якіх гаварылася вышэй, Палата выносіць пастановы аб прымальнасці міждзяржаўных і індывідуальных заяў, якія не былі прызнаныя непрымальнымі ў камісіях. Як правіла, палата прымае рашэнне аб прымальнасці асобна ад рашэння па сутнасці.
Вялікая палата ўпаўнаважаная разглядаць толькі тыя справы, якія былі перададзеныя ў ёй і толькі ў трох выпадках. Згодна з артыкулам 30, палата можа адмовіцца ад сваёй юрысдыкцыі ў карысць Вялікай палаты пры наступных абставінах:
Умовы падачы скаргаў
Заяўніку неабавязкова яўляцца грамадзянінам дзяржавы — члена Савета Еўропы або наогул грамадзянінам дзяржавы, на якое ён падае скаргу. Часцей за ўсё пры разглядзе скаргаў Суду прыходзіцца мець справу з так званымі прамымі (непасрэднымі) ахвярамі: звяртаецца асоба само непасрэдна ўжо стала ахвярай парушэння яго права. Акрамя гэтага, у практыцы Еўрапейскага суда існуюць і іншыя паняцці ахвяры. Асоба можа быць прызнана патэнцыйнай ахвярай у выпадку, калі яно падвяргаецца рэальнаму рызыку прымянення да яго заканадаўства, што супярэчыць Еўрапейскай Канвенцыі, і яго правы, замацаваныя ў Канвенцыі, будуць парушаныя. У дадзеным выпадку вельмі важна паказаць, чаму да заяўніка дастасавальныя палажэнне заканадаўства, пры якіх абставінах існуе рэальны рызыка такога прымянення. Ускосная ахвяра: у практыцы Еўрапейскага Суда прызнана, што асоба можа адчуваць парушэнне сваіх асабістых правоў і з-за таго, што парушаныя правы іншага. Таму ў пэўных абставінах асоба можа падаць скаргу аб парушэнні сваіх правоў нягледзячы на ​​тое, што само непасрэдна не перажываў шкоды. Для гэтага неабходна, каб у гэтай асобы з непасрэднай ахвярай была вельмі блізкая сувязь (роднасная ці іншая). Найбольш распаўсюджаным прыкладам будзе яўляцца зварот сваякоў асобы па віне дзяржаўных органаў або па прычыне не забеспячэння імі належнай абароны права на жыццё, а сваякі ў гэтым выпадку маюць маральныя пакуты і нясуць матэрыяльныя страты.
Перш, чым скарга будзе пададзеная ў Суд, неабходна строгае захаванне некалькіх абавязковых умоў.
Месцазнаходжанне
The Registrar
European Court of Human Rights
Council of Europe
F-67075 Strasbourg Cedex
Tel : +33 (0)3 88 41 20 18
Fax : +33 (0)3 88 41 27 30
Бінарнае дачыненне
Біна́рная дачыне́нне — дачыненне між дзвюма мноствамі R(X,Y).
Факт наяўнасці дачынення R між элементамі x і y можна абазначыць наступным чынам:
Разглядаюць наступныя катэгорыі бінарных дачыненняў:
Азёрная чаша
Азёрная ча́ша, азёрнае ложа — частка катлавіны возера, запоўненая вадой да найбольшага ўзроўню.
У азёрнай чашы вылучаюць мелкаводную частку (літараль і сублітараль) да глыбінь, на якіх яшчэ адчуваецца ўздзеянне хваль на дно возера. Ніжняя частка сублітаралі пераходзіць у прафундаль — глыбакаводную частку азёрнай чашы, звычайна пакрытую ілам і сапрапелем.
Азёрная чаша мяняецца на працягу геалагічнага перыяду ў выніку накаплення азёрных адкладаў.
Буш (ландшафт)
Буш (Bush — куст, хмызняк) — шырокія неасвоеныя чалавекам прасторы, звычайна парослыя хмызняком або нізкарослымі дрэвамі, у Аўстраліі (у асноўным), Новай Зеландыі, Паўднёвай Афрыцы, Канадзе і на Алясцы.
Дворышчанскі сельсавет (Дзісенскі раён)
Дво́рышчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Дворышча.
Буш (ландшафт)
Аўстралія
Буш — тэрмін аўстралійскага паходжання. Так першыя еўрапейскія пасяленцы назвалі незнаёмы ім ландшафт, які складаецца з кустоў і нізкарослых дрэў, прычым жоўта-карычневыя адценні пераважалі над знаёмымі ім зялёнымі. Цяпер тэрмінам буш у Аўстраліі называюць амаль любую маланаселеную мясцовасць кантынента, незалежна ад тыпу расліннасці там (для абазначэння яшчэ менш населенай і бясплоднай выкарыстоўваецца тэрмін аўтбэк).
Дворышчанскі сельсавет (Дзісенскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Туркоўскага сельсавета.
Буш (ландшафт)
Аўстралія
Буш быў апеты паэтамі Генры Лоўсанам і Эндру Патэрсанам, існуе нават паняцце ; пейзажы бушу малявалі мастакі Том Робертс, Артур Стрытан і Фрэдэрык Мак-Кабін.
У Аўстраліі фраза «або ўсё, або нічога» часта гучыць як «Сідней або буш».
Новая Зеландыя
У Новай Зеландыі тэрмін буш выкарыстоўваецца, у прынцыпе, у тым самым значэнні, што і ў суседняй Аўстраліі, можа азначаць лугі і лясы за межамі абжытых мясцін. Больш за ўсё бушу на Паўднёвым востраве, асабліва ў рэгіёне Уэст-Кост.
Паўднёвая Афрыка
У Паўднёвай Афрыцы тэрмін буш мае крыху іншае значэнне: ненаселеныя мясціны, але не велд, таксама так называюць саванны ў паўночнай частцы Паўднёва-Афрыканскай рэспублікі.
На Алясцы бушам называют мясціны, да якіх немагчыма дабрацца на аўтамабілі. Такім чынам, большая частка штата з’яўляецца бушам. Асноўны сродак перамяшчэння на Алясцы — невялікі самалёт, на якім прыватны пілот перапраўляе пасажыраў (як правіла, аматараў і рыбакоў) у «любы пункт на карце», — мае назву буш-пілот. У Канадзе слова мае тое ж значэнне, на мясцовым дыялекце французскай мовы la brousse ці le bois.
Дарога Н4674
— мясцовая аўтамабільная дарога агульнага карыстання Гомельскай вобласці Беларусі даўжынёй 12,1 км, якая злучае аграгар. Стаўбун з в. Расуха. У працягласць аўтамабільнай дарогі ўваходзяць пад’езды да могілак аграгар. Стаўбун і аграгар. Янова. Аўтадарога мае асфальтавае пакрыццё.
На ўчастку 0—2,8 км і 10,7—12,1 км нясучая здольнасць дарожнага адзення складае 10 т на вось, астатнія ўчасткі — 6 т.
Маршрут
Працягласць маршруту складае 12,4 км.
Сяродкрыжжа
Сяродкрыжжа — у царкоўнай архітэктуры месца перасячэння галоўнага нефа і трансепта, якія ўтвараюць у плане крыж. Пры традыцыйнай арыентацыі царквы праз сяродкрыжжа можна трапіць у заходні неф, у паўднёвы і паўночны трансепты, і ў размешчаны ва ўсходняй частцы храма хор. Сяродкрыжжа часта ўвенчана вежай або купалам, прычым вежы характэрны для раманскіх і гатычных храмаў, а купалы — для сабораў эпохі Адраджэння.
Паколькі сяродкрыжжа адкрыта на ўсе чатыры бакі, нагрузка ад вежы або купала прыпадае на куты, таму стварэнне ўстойлівай канструкцыі патрабуе ад архітэктара і будаўнікоў ладнага майстэрства. У мінулыя стагоддзі празмерныя амбіцыі стваральнікаў часта прыводзілі да абвальвання такога роду канструкцый.
У залежнасці ад характару перасячэння вылучаюць два тыпы сяродкрыжжа. У першым неф і трансепт маюць роўную вышыню і падкупальны квадрат мае чатыры аднолькавыя аркі. Другі тып — сяродкрыжжа з паніжаным трансептам — можа быць вызначаны па больш нізкіх, вузкіх арках, якія выразна падзяляюць неф, трансепт і хор.
Купал або вежа могуць мець аконныя праёмы для асвятлення царквы, утвараючы ліхтар. У эпоху ранняга Сярэднявечча квадрат сяродкрыжжа часта выкарыстоўвалі пры планіроўцы сабора ў якасці адзінкі вымярэння: даўжыні нефа і трансепта былі кратныя боку квадрата сяродкрыжжа.
Томас Мюнцэр
Томас Мюнцэр (Thomas Müntzer, таксама Münzer, каля  — ) — радыкальны прапаведнік часоў Рэфармацыі, духоўны лідар сацыяльнага руху, які прапаведаваў усеагульную роўнасць на аснове евангельскіх ідэалаў і тэрор супраць традыцыйнай царквы і дваранства. З рухам Мюнцэра быў звязаны магутны выступ германскіх сялян супраць феадалаў (нямецкая сялянская вайна XVI стагоддзя).
Вучэнне
Нарадзіўся ў Гарцы ў 1490 г., вучыўся ў Вітэнбергу і стаў святаром. Як і Лютэр, Мюнцэр захапіўся містыкай, але, захоплены сацыяльна-рэлігійным хваляваннем ў народзе, прыйшоў да апакаліптычных уяўленняў і камуністычных ідэяй.
У 1520 годзе Мюнцэр, у якасці прапаведніка ў Цвікау (у Саксоніі), выступае як палымяны дэмагог, як самы яркі выразнік настрою, які ахапіў рамесныя пласты горада; грубая гаворка Мюнцэра, яго старазапаветныя алегорыі адпавядалі прастадушным уяўленням.
Ён падпісвае панфлеты наступным чынам: Мюнцэр з молатам, Мюнцэр з мячом Гедэона. Адзін з памфлетаў быў прысвечаны «яснавяльможнаму, высоканароджанаму ўладыку і ўсемагутнаму Госпаду Ісусу Хрысту». Лютэру і ўмеранай, чыста царкоўнай рэформе быў абвешчаны поўны разрыў. Лютэр называў Мюнцэра «альштэцкім сатаной», а Мюнцэр Лютэра — Вітэнберскім папам, архіпаганцам, лісліўцам князёў.
Дзікая прырода
Дзікая прырода — экалагічны тэрмін для абазначэння прыроды ў натуральным стане, непашкоджаным гаспадарчай дзейнасцю чалавека; нечапаных чалавекам участкаў прыроды і ў значнай ступені некантралюемых ім, дзе падтрымліваецца мясцовая біяразнастайнасць, экасістэмныя працэсы і маецца малазмененая чалавекам нежывая прырода (скалы, горы, вадаёмы і т.  д.). На гэтых участках дзікая прырода аднаўляецца натуральным шляхам, падтрымліваючы самарэгуляцыю за кошт унутраных працэсаў. Участак дзікай прыроды можа таксама ў акрэсленай ступені выступать у якасці культурнага ландшафту, на тэрыторыі якога на працягу многіх гадоў пражывае той ці іншы абарыгенны народ.
Участкі дзікай прыроды здольныя вытрымліваць неістотны і неагрэсіўны чалавечы ўплыў да той ступені, пакуль прыродныя працэсы працягваюць эвалюцыянаваць. У шэрагу краін (напрыклад, ЗША) тэрмін «дзікая прырода» ўжываецца ў заканадаўстве, і існуюць законы, якія абмяжоўваюць антрапагеннае ўздзеянне на ўчасткі, не закранутыя дзейнасцю чалавека.
Вышагор (Сафонаўскі раён)
Вышагор (Вышегор) — вёска Сафонаўскага раёна Смаленскай вобласці Расіі.
Гандбол на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па гандболе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся на Арэне дэ Футура ў раёне Бара-да-Тыхука ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 21 жніўня 2016 года. Былі разгуляны два камплекты ўзнагарод сярод мужчын і жанчын. У спаборніцтвах бралі ўдзел 12 мужчынскіх і 12 жаночых зборных.
Вышагор (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 12 км на захад ад Сафонава на аўтамагістралі і за 2,5 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Вышагор на лініі Масква-Мінск. Адміністрацыйны цэнтр Вышагорскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У XIX стагоддзі ўладальнікамі вёскі былі князі Валконскія.
Эканоміка
Дзіцячы сад, школа, АЗС, матэль на аўтадарозе «Беларусь».
Петрасян
Петрасян — армянскае прозвішча.
NGC 4288A
NGC 4288A (іншыя абазначэнні — MCG 8-23-7, PGC 39841) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Руэльё
Руельё (Rueglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 778 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца апостал Філіп.
Альмека-шыкаланка
Альмека-шыкаланка, Olmeca-Xicalanca — дзяржава або этнічная супольнасць, якая існавала ў посткласічны перыяд на тэрыторыі мексіканскага штата. Цэнтрам быў, відаць, горад Какаштла. Хоць іспанскія аўтары называлі жыхароў гэтай дзяржавы «альмекамі», дзяржава наўрадці мае дачыненне да альмекскай культуры, якая знікла за тысячагоддзе да яе з'яўлення.
Новыя яўрэйскія могілкі (Гродна)
З пачатку XVII ст. на працягу 250 год тут было пахаваны болей за 14 тысяч чалавек.
Камяні-помнікі з могілак мясцовыя жыхары расцягнулі на гаспадарчыя пабудовы. Да 1987 года ў Гродна стаяў стары помнік Леніну, пастамент якога быў складзены з надмагільных помнікаў з Новых яўрэйскіх могілак.
Журналісты з гарадзенскіх незалежных СМІ апублікавалі тады матэрыялы, на якія адклікнуўся ўвесь свет: пратэсты на адрас гарадзенскіх уладаў прыходзілі з самых розных краін. Шэраг сусветных яўрэйскіх арганізацый звярнуліся ў FIFA і UEFA з патрабаваннем байкатаваць беларускіх футбалістаў на міжнароднай арэне, паколькі будаўніцтва футбольнага стадыёна «Нёман» вядзецца на месцы старажытных яўрэйскіх могілак.
Улады былі змушаны паабяцаць, што на месцы былых могілак будзе ўсталяваны памятны знак, што і было зроблена ў 2007 г.
Torre YPF
Torre YPF (Torre Repsol YPF) — небаскроб у раёне Пуэрта-Мадэра, у Буэнас-Айрэсе, Аргенціна. Штаб-кватэра аргенцінскай нафтавай кампаніі YPF. Пабудаваны ў канцы 2008 года.
Архітэктура
Гэта трэці будынак, спраектаваны архітэктарам Сезарам Пелі ў Буэнас-Айрэсе, пасля будаўніцтва будынкаў: BankBoston і Edificio República.
Верхняя частка будынка пабудавана з шклапластыка. Гэты матэрыял з'яўляецца правадніком для электрамагнітных сістэм сувязі, устаноўленых на вежы.
Рудэрсдаль (камуна)
Рудэрсдаль (Rudersdal Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 73,34 км², што складае 0,17 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 53869 чал. (мужчыны — 25999, жанчыны — 27870; іншаземныя грамадзяне — 3480).
Прэзідэнцкія выбары ў Славакіі (1999)
Прэзідэнцкія выбары ў Славакіі — першыя прамыя прэзідэнцкія выбары, якія прайшлі ў два тура: 1-ы — 15 мая, 2-і — 29 мая 1999.
Карманава (Смаленская вобласць)
Карманава (Карма́ново) — сяло ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Карманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сімёўлуэ
Геаграфія
Сімёўлуэ размешчаны ў 139 км на захад ад Суматры і 136 км на паўночны захад ад вострава Ніас.
Клімат экватарыяльны, вельмі вільготны. Сезон мусонаў працягваецца з кастрычніка да красавіка, але і ў так званы «сухі сезон» колькасць ападкаў дасягае 200—300 мм у месяц. Тэмпература вады ў акіяне ля ўзбярэжжа трымаецца на ўзроўні 27 — 29° C.
Прырода
Сімёўлуэ часцяком называюць трапічным раем, дзе захаваліся першародныя дажджавыя лясы, на заходнім узбярэжжы — мангры і балоты. а таксама рэдкія віды малпаў, папугаяў і матылёў.
Частку ўзбярэжжа атачае каралавы рыф, які адрозніваецца значнай прыроднай разнастайнасцю.
Акрамя сталых землятрусаў і цунамі неспрыяльным для мясцовых жыхароў і дзікіх жывёлін, асабліва прыматаў, з’яўляецца распаўсюджанне малярыі.
Інфраструктура
Сімёўлуэ разам з прылеглымі малымі астравамі фарміруе самастойную адміністрацыйную акругу з цэнтрам у горадзе Сінабанг, які з’яўляецца часткай інданезійскай правінцыі Паўночная Суматра.
Большасць мясцовага насельніцтва адносіцца да карэнных жыхароў-сімалурцаў, блізкіх па мове і культуры да насельніцтва Паўночнай Суматры. Галоўная рэлігія — іслам.
Мясцовая эканоміка абапіраецца на такія заняткі, як сельская гаспадарка, гандаль і рыбалоўства. Асабліва важным з’яўляюцца вырошчванне какосавай пальмы і гваздзіковага дрэва.
Сцяг Марока
Дзяржаўны сцяг Марока - дзяржаўны сімвал Каралеўства Марока, афіцыйна зацверджаны 17 лістапада 1915 года.
Апісанне і сімволіка
Асноўныя колеры дзяржаўнага сцягу Марока: чырвоны і зялёны. Сцяг уяўляе сабой чырвоны сцяг прапорцыяй 2:3, у цэнтры якога знаходзіцца пяціканцовая зорка зялёнага колеру, умежаная ў круг дыяметрам 19/45 шырыні сцяга.
Апкартай (Ігналінскі раён)
Апкарта́й (Apkartai), традыцыйная беларуская назва — Абкарты  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 18 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 12 чал. (2001 г.).
Ландрас
Ландрас — беконная парода свіней. Выведзена ў Даніі ў канцы 19 стагоддзя скрыжаваннем мясцовых свіней з буйной белай пародай шляхам працяглай паглыбленай селекцыі.
Разводзяць у Скандынавіі, Вялікабрытаніі, ЗША, Канадзе, Аўстраліі, Новай Зеландыі, Бразіліі.
Апісанне
Даўжыня самцоў да 185 см, свінаматак да 170 см, маса адпаведна да 350 і 230 кг. Масць белая. Тулава выцягнутае, галава невялікая, вушы доўгія. Сцёгны добра развітыя. Мяса ў тушы да 58 %. Якасць бекону высокая. Плоднасць да 12 парасят за апарос.
На Беларусі
На Беларусь ландрас завезены са Швецыі ў 1948 годзе.
Выкарыстоўваюць для прамысловага скрыжавання (буйная белая + беларуская чорна-пярэстая парода + ландрас). Асноўныя лініі: Атлас, Бром, Байкал, Элегант.
Тэмп’ета
Тэмп’ета (Tempietto; літар. «храмік») — асобна стаячая капліца-ратонда, збудаваная Брамантэ па заказе іспанскіх манархаў Фердынанда і Ізабелы на рымскім узгорку Янікул у 1502 г. Гэта была першая праца міланскага архітэктара ў Рыме, і яна стала сапраўднай сенсацыяй. Упершыню перад рымлянамі паўстаў твор высокага Адраджэння: нягледзячы на мініяцюрныя памеры, дакладны падбор прапорцый робіць Тэмп’ета злучным, грацыёзным і велічным.
Маат
Маат (Аммаат) — старажытнаегіпецкая багіня, персаніфікуе ісціну, справядлівасць, сусветную гармонію, боскае ўстанаўленне і этычную норму. Маат адлюстроўвалася ў выглядзе жанчыны, якая сядзіць са струсіным пяром на галаве, часам крылатай; таксама магла адлюстроўвацца толькі праз пасярэдніцтва свайго атрыбуту — пяра або плоскага пяшчанага спрадвечнага ўзгорка са скошаным адным бокам, на якім яна часта сядзіць, і які можа адлюстроўвацца пад нагамі і прастоламі многіх іншых багоў. Яна была жонкай бога мудрасці Тота, так як народ Егіпта лічыў, што праўда і мудрасць — гэта добрая пара.
Тэмп’ета
Тэмп’ета ўваходзіць у склад культавага комплексу Сан-П’етра-ін-Манторыа (San Pietro in Montorio), збудаванага ў Трастэверэ на месцы, дзе меркавана быў раскрыжаваны апостал Пётр. У інтэр’еры — «Хвастанне» і «Ператварэнне» Себасцьяна дэль П’ёмба (якому дапамагаў у працы сам Мікеланджэла), вялікі плафон Вазары і магіла легендарнай Беатрычэ Чэнчы. Апошняя буйная праца Рафаэля, «Ператварэнне», была перанесена з храма ў Ватыкан у 1797 г. Узвядзеннем капэлы Раймондзі кіраваў у 1640 г. Берніні.
Тытулярная царква
Царква Сан-П’етра-ін-Манторыа з’яўляецца тытулярнай царквой, кардыналам-святаром з тытулам царквы Сан-П’етра-ін-Манторыа з 1 сакавіка 2008 года, з’яўляецца амерыканскі кардынал Джэймс Фрэнсіс Стэфард.
Маат
Роля Маат у егіпецкай міфалогіі
Прынцып Маат ўключае ў сябе як правільнасць і заканамернасць развіцця сусвету, так і згуртаванасць грамадства, а таксама, што асабліва важна, адказнасць цара і простага смяротнага за свае ўчынкі. Усталяваны богам на зямлі, цар падтрымлівае Маат і з дапамогай рытуалаў, пераможных войнаў і асабістай пабожнасці знішчае Ісэфет — хлусню, хаос, разбурэнне. Падносячы падчас штодзённых набажэнстваў у храме да ліку бажаства статуэтку Маат, дачкі сонца увянчанай страўсавым пяром, цар зноў з канкрэтнага ўладара станавіўся увасабленнем самога прынцыпу царскасці, акумулюючы вопыт шматлікіх продкаў і ствараючы аснову для жыцця сваіх пераемнікаў.
Статуэтка Маат ўвасабляла ў сабе прынцып лакальнай гармоніі, цар тым самым аднаўляе касмічную гармонію, бо «сэрца багіні Маат палюбіла яго, і яна ўзносіцца да багоў у вечнасці», уз’ядноўваючы лакальны і сусветны светапарадак, неба і зямлю, абвяшчаючы новы парадак у сусвеце над першапачатковым хаосам. Акрамя таго, багіня была звязана і з эфектыўнасцю вымаўляемага слова; так, Кніга Каровы згадвае, што на мове, прамаўлючага гэты святы тэкст павінна была быць напісаная фігура багіні ісціны Маат.
Якаў Іванавіч Трашчанок
Якаў Іванавіч Трашчанок (Трашчонак;,  — , ) — педагог і гісторык , дацэнт (1995—2004). Вучань Л. Абецэдарскага.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ваеннаслужачага. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны быў эвакуіраваны ў Саратаўскую вобласць. У 1947, па заканчэнні сямігодкі, паступіў у Растоўскае падрыхтоўчае артылерыйскае вучылішча, адкуль у 1949 быў накіраваны ў Калінінградскае гвардзейскай артылерыйскае вучылішча. Скончыўшы яго, праходзіў службу на афіцэрскіх пасадах ва Узброеных Сілах СССР, у тым ліку і за мяжой. У 1956 быў звольнены з арміі.
З 1967 працаваў выкладчыкам кафедры гісторыі СССР Магілёўскага дзяржаўнага універсітэта імя А. Куляшова, дацэнт кафедры расійскай і савецкай гісторыі (1995—2004), потым на пасадзе старшага навуковага супрацоўніка навукова-даследчага сектара ўніверсітэта.
Выкладаў гісторыю ў А. Лукашэнкі.
Заклікаў А. Лукашэнку паводле прыкладу Сталіна ўзяць пад свой кантроль выданне падручнікаў па гісторыі, што апошні зрабіў у 2002 годзе. Пасля гэтага атрымаў ад кіраўніка дзяржавы заказ напісаць падручнік: «Напиши учебник в таком стиле, как ты у нас преподавал историю». Быў уведзены ў склад дзяржаўнай камісіі па падрыхтоўцы падручнікаў у гуманітарна-грамадазнаўчай сферы.
У 2004 годзе ўказам А. Лукашэнкі ўзнагароджаны ордэнам Пашаны.
Погляды і дзейнасць
Стаяў на крайніх пазіцыях заходнерусізму і праваслаўнага фанатызму. Не прымаў беларусаў як самастойны народ і разглядаў Беларусь як частку Расіі. Аднак у адрозненні ад ідэолага «заходнерусізму» М. Каяловіча не прызнаваў гістарычнай адметнасці беларусаў. Імкнуўся сцвердзіць велізарную праваслаўную імперыю, праваслаўную дзяржаву з панаваннем Расіі.
З 2002 па заданню А. Лукашэнкі распрацоўваў новую канцэпцыю гістарычнай адукацыі ў Беларусі, якая неўзабаве была ўхвалена і пачала рэалізоўвацца праз вучэбныя праграмы і дапаможнікі. Аўтараў папярэдняй канцэпцыі называў «нацыянал-радыкаламі», або «нацыяналістамі». Цвердзіў, што Вялікае Княства Літоўскае і Рэч Паспалітая ніякім чынам не могуць звязвацца з нацыянальнай беларускай гісторыяй, таму што «гэта дзяржавы каталіцкія», і яны «праводзілі дыскрымінацыйную палітыку ў адносінах да беларусаў». Шляхта паводле Трашчанка таксама не мае ніякіх адносін да нацыянальнай гісторыі Беларусі, таму што яна «здрадзіла праваслаўю», а хто не здрадзіў праваслаўю, мусіў быў «ісці на Усход да цара маскоўскага прасіць паратунку». Змешваючы ўсё такім чынам, аўтар канцэпцыі заклікаў увесці праваслаўе як факультатыў у школах. Скрайне негатыўна ацэньваў усякія народныя паўстанні, інтэрпрэтаваў іх яшчэ горш, чым было ў савецкія часы.
Лічыў, што гістарычная адукацыя ў Беларусі мусіць будавацца на трох курсах: першы курс — нацыянальная гісторыя, другі — рэгіянальная, трэці — усеагульная. Але парадокс у тым, што галоўнай з’яўляецца менавіта рэгіянальная гісторыя, а нацыянальная — гэта кароценькі курс гісторыі беларускіх праваслаўных земляў. Рэгіянальная — гэта гісторыя, як пісаў Трашчанок, «восточных славян, России и СССР» — ільвіная доля ўсёй нагрузкі на вучняў. Усеагульная — сціслая гісторыя Захаду. Гісторыя ВКЛ і Рэчы Паспалітай мусіць вывучацца, паводле Трашчанка, у курсе ўсеагульнай гісторыі — не проста адмежавана ад Беларусі, але як чужая. Такую схему планаваў прыкласці як для школьнай адукацыі, гэтак і для вышэйшай.
На думку Трашчанка, пры выкладанні гісторыі мусіла дамінаваць руская мова, пры гэтым ён лічыў, што найлепшым варыянтам, увогуле, з’яўляўся пераход на карыстанне расійскімі падручнікамі. Беларускай мовай не валодаў.
Асноўныя працы
Пісаў выключна на рускай мове.
Аўтар універсітэцкага вучэбнага дапаможніка «История Беларуси. В 2-х частях» (2003), які выйшаў пад грыфам «Дапушчана Міністэрствам адукацыі» і пачаў узмоцнена насаджацца ва ўсе звёны гістарычнай адукацыі. У ім Трашчанок даў прынцыпова іншую ацэнку вузлавых пытанняў гісторыі Беларусі, чым у выдадзеных у першай палове 1990-х гадоў у 2 частках «Нарысах гісторыі Беларусі», падрыхтаваных групай гісторыкаў пад кіраўніцтвам дырэктара Інстытута гісторыі НАНБ М. П. Касцюка. Гісторыя старажытнай Беларусі выкладзена з пазіцый «усходнееўрапейскай праваслаўнай цывілізацыі», падкрэсліваецца асаблівы характар гістарычных сувязяў Беларусі з Расіяй, існуючых на працягу яе гісторыі.
У 2008 годзе пад яго рэдактурай выйшаў падручнік па гісторыі Беларусі для 10-га класа сярэдняй школы, які змяшчае адмысловы параграф «Гістарыяграфічны міф пра Вікенція (Кастуся) Каліноўскага». Паказаў кіраўніка паўстання наступным чынам: ''«Па этнічнай самаідэнтыфікацыі, ён быў, безумоўна, палякам і ніколі не называў сябе беларусам. Ніякіх аб’ектыўных падстаў ператвараць К. Каліноўскага ў „нацыянальнага героя беларускага народа“ не існуе»''.
Крытыка
Беларускія гісторыкі паказваюць на тое, што ў падручніках Трашчанка змяшчаецца цэлы шэраг фальсіфікацый і падтасовак. Апроч таго, у іх выказваюцца адкрытыя абразы ў бок апанентаў і, увогуле, прысутнічае распальванне міжнацыянальнай варожасці.
Джон Чарлз Полані
Член Каралеўскага таварыства Канады (1966), Лонданскага каралеўскага таварыства (1971), замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1978) , член Папскай акадэміі навук (1986).
Біяграфія і навуковая праца
Джон Полані нарадзіўся 23 студзеня 1929 года ў Берліне. Бацька — вядомы хімік Майкл Полані, маці — Магда Элізабет Полані. З прыходам да ўлады нацыстаў у 1933 годзе, з-за яўрэйскага паходжання сям’я была вымушаная бегчы ў Манчэстэр, дзе яго бацька стаў прафесарам хіміі Манчэстэрскага ўніверсітэта. Джон Полані скончыў Манчэстэрскі ўніверсітэт у 1949 годзе, а ў 1952 годзе там жа абараніў дысертацыю па хіміі. У 1952—1954 гадах працаваў у Дзяржаўным навукова-даследчым Савеце Канады ў Атаве, у тым ліку ў лабараторыі будучага Нобелеўскага лаўрэата (1971 года) Герхарда Герцберга, дзе сабраў спектраскапічную ўстаноўку для праверкі вагальнага і вярчальнага ўзбуджэння ў малекулах ёда. У 1954—1956 гадах стажыраваўся ў Прынстанскім універсітэце. У 1956 годзе стаў выкладчыкам універсітэта Таронта, а ў 1962 годзе — прафесарам.
Полані распрацаваў метад інфрачырвонай хемілюмінесцэнцыі для вывучэння дынамікі хімічных працэсаў.
У 1992 годзе падпісаў «Папярэджанне чалавецтву».
Польская вышэйшая гуманітарная школа
Польская вышэйшая гуманітарная школа (Polska Wyższa Szkoła Humanistyczna) - вышэйшая школа ў Беларусі, створана ў 2001 годзе, якая мела філіялы ў Мінску, Гродне і Баранавічах.
МАЗ-1500
МАЗ-1500 — cпартыўны аўтамабіль, створаны ў 1959 годзе. Распрацоўваўся для ўдзелу ў шашэйна-колавых гонках у класе аўтамабіляў да 1600 см³.
Распрацоўка
Праца над канструкцыяй МАЗ-1500 пачалася ў 1957 годзе ў канструктарскім аддзеле Мінскага аўтамабільнага завода пад кіраўніцтвам В. В. Майбарады і завяршылася ў 1960 г. Пабудавана два аўтамабіля. Прататыпам, пры распрацоўцы формы кузава, паслужыў нямецкі Mercedes-Benz-300SLR узору 1955 г.
Польская вышэйшая гуманітарная школа
Структура
Планавалася, каб заняткі адбываліся на польскай мове, аднак слабае веданне яе пасярод студэнтаў давяло да таго, што ў праграме І курса ўвялі інтэнсіўны моўны курс у межах 6-8 гадзін на тыдзень. Ён павінен быў даць падрыхтоўку да ўводзін польскай мовы як мовы навучання з 3. семестра.
Гісторыя
Установа была створана ў 2001 годзе, згодна з дамовай паміж ПНТ і ўладамі Беларускага інстытута правазнаўства (БІП), як факультэт БІП. У чэрвені таго самага года ў філіялах школы пачалася першая рэкрутацыя. У 2006 г. Школа была ліквідавана БІП і на яе базе створаны іншы факультэт. З 2010 г. Школа рэарганізавана і дзейнічае як лінгвістычны цэнтр пры БІП.
МАЗ-1500
Кампанаванне
Асноўная ўвага была ўдзелена пытанням устойлівасці ў паваротах і паніжэння цэнтра цяжару. З мэтай павелічэння момантаў інэрцыі адносна вертыкальнай і папярочнай восяў найбольш масіўныя агрэгаты былі разнесены на шасі наперад і назад на максімальна магчымую адлегласць. Шасі было выканана ў выглядзе прасторавай фермы з сталёвых труб дыяметрам 25 і 18 мм, да якой мацаваліся кузаўныя панэлі з шклапластыка. Рухавік размешчаны спераду, сядзенні вадзіцеля і пасажыра ссунутыя да задняй восі. Радыятар, паліўны бак, запасное кола размешчаныя па-за колавай базай.
Вага аўтамабіля размеркавана па восях наступным чынам: на пярэднюю вось прыходзіцца 48%, на заднюю — 52%. Цэнтр цяжару — 340 мм ад зямлі.
Агрэгаты
На аўтамабіле быў ужыты рухавік "Масквіч-407", абсталяваны чатырма карбюратарамі і спецыяльна распрацаванай выпускны сістэмай. Ступень сціску была павялічана да 8,5.
Удзел у спаборніцтвах
Пад кіраўніцтвам В. Майбарады, Ю. Колабава, Е. Куляшова і Г. Фрыда абодва пабудаваных аўтамабіля прымалі ўдзел у гонках у 19611964 г. уключна, аднак канчатковая іх даводка так і не была завершана, і высокіх вынікаў яны не дамагліся. Адсутнасць зацікаўленасці ў кіраўніцтва завода не дазволіла давесці канструкцыю, і патэнцыял аўтамабіля так і застаўся нерэалізаваным.
Лепшы вынік, паказаны на этапе чэмпіянату СССР — 5 месца.
Рэгіянальныя выбары ў Тыграі (2020)
Правядзенне
Паводле паведамлення France 24, асноўным электаратам сталі ветэраны грамадзянскай вайны і студэнты ўніверсітэтаў. 600 кандыдатаў ад пяці партый змагаліся за 152 месцы ў заканадаўчым сходзе. Размеркаванне астатніх 38 месцаў было вызначана ўдзельнікамі пазней. Кампанія ўключала тэледэбаты паміж лідарамі розных партый. Апазіцыйныя партыі заявілі, што, хоць у іх быў добры доступ да рэгіянальных СМІ, яны таксама сутыкаліся з некаторымі пагрозамі і запалохваннямі. У той жа час «Арэна Тыграя» байкатавала выбары на падставе «палітычных правакацый з боку НФВТ», пандэміі COVID-19 і таго, што яна лічыла правядзенне выбараў незаконнымі. Дэмакратычная партыя Тыграя таксама адмовілася ад якога-небудзь удзелу.
Гжэль (Сафонаўскі раён)
Гжэль (Гжель) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 15 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 25 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 1 км на поўнач ад аўтадарогі, на правым беразе ракі Дыму. За 5 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Іздзешкава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Багданаўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Ваенна-паветраная акадэмія імя Ю. А. Гагарына
'''Ваенна-паветраная акадэмія імя Ю. А. Гагарына''' (Военно-воздушная академия имени Ю. А. Гагарина) — расійская вышэйшая ваенная навучальная ўстанова, прызначаная для падрыхтоўкі камандных кадраў Ваенна-Паветраных Сіл, размяшчалася ў пасёлку Моніна Маскоўскай вобласці.
Сярод выпускнікоў Ваенна-паветранай акадэміі імя Ю. А. Гагарына каля 700 Герояў Савецкага Саюза (у тым ліку тройчы Герой Савецкага Саюза Кажадуб І. М. і 39 двойчы Герояў Савецкага Саюза), больш за 10 лётчыкаў-касманаўтаў Расіі і замежныя касманаўты — Фам Туан, Зігмунд Ен, Уладзімір Рэмек. У ёй навучалася таксама звыш 2000 замежных ваенных спецыялістаў з 21 краіны.
Скасавана загадам Мінабароны РФ ад 12 ліпеня 2011 г. N 1136. Навучанне слухачоў перададзена ў Ваенны авіяцыйны інжынерны ўніверсітэт у Варонежы.
Гісторыя
Ваенна-паветраная акадэмія ажыццяўляла падрыхтоўку камандных кадраў для Ваенна-паветраных сіл; з'яўлялася навуковым цэнтрам па распрацоўцы праблем аператыўнага мастацтва і тактыкі ваенна-паветраных сіл, тактыкі родаў авіяцыі.
Акадэмія створана ў сакавіку 1940 года на базе курсаў удасканалення начсастава Ваенна-паветранай акадэміі імя М. Я. Жукоўскага. Атрымана найменне Ваенная акадэмія каманднага і штурманскага складу ВПС Чырвонай Арміі.
29 сакавіка 1940 года са складу акадэміі вылучыліся аператыўны, камандны і штурманскі факультэты, утварыўшы Ваенную акадэмію камандна-штурманскага складу з месцазнаходжаннем у пасёлку Моніна Маскоўскай вобласці.
З 1946 года называецца Ваенна-паветранай акадэміяй. У 1968 годзе ёй прысвоена імя Ю. А. Гагарына.
У складзе акадэміі станам на 1990 год існавалі 2 асноўныя факультэты па трох камандна-штабных, адной штабной і адной штурманскай спецыяльнасцях; факультэт завочнага навучання; факультэт перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі афіцэрскага складу, ад'юнктура, 26 кафедраў, навучальныя лабараторыі і кабінеты.
Пры акадэміі маецца музей, дзе экспануецца авіяцыйная тэхніка — ад біпланаў Першай сусветнай вайны да сучасных звышгукавых лятальных апаратаў, розныя авіяцыйныя рухавікі, узоры авіяцыйнага ўзбраення і абсталяванні.
У 2008 годзе Распараджэннем Урада РФ ад 7 сакавіка 2008 г. № 283-р аб'яднана з ВПІА імя прафесара М. Я. Жукоўскага. Назва новай аб'яднанай акадэміі — Ваенна-паветраная акадэмія ордэнаў Леніна і Кастрычніцкай рэвалюцыі Чырванасцяжная імя прафесара М. Я. Жукоўскага і Ю. А. Гагарына.
Загадам Мінабароны РФ ад 12 ліпеня 2011 г. N 1136 «Аб мерах па ўдасканаленні сістэмы падрыхтоўкі кадраў у ваенных адукацыйных установах вышэйшай прафесійнай адукацыі Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі» Ваенна-паветраная акадэмія імя Ю. А. Гагарына была закрыта, а навучанне слухачоў было перададзена ў Ваенны авіяцыйны інжынерны ўніверсітэт у Варонежы.
Таўкачоў
Таўкачоў — прозвішча
Эстонская беконная свіння
Эстонская беконная свіння — парода свіней, выведзеная ў Эстоніі скрыжаваннем мясцовых даўгавухіх свіней з буйной белай пародай, нямецкай даўгавухай і ландраскай пародамі. Зацверджана ў 1961 годзе.
Гадуюць у Прыбалтыйскіх краінах.
Выкарыстоўваюць у прамысловым скрыжаванні і для паляпшэння мясцовых парод.
Апісанне
Канстытуцыя моцная, касцяк тонкі. Тулава падоўжанае з добра развітымі кумпякамі. Вушы вялікія, навісаюць на вочы. Масць белая. Маса кныроў 300—330, матак 220—250 кг, 6-месячных падсвінкаў пры інтэнсіўным адкорме 95 кг. Плоднасць 11-12 парасят за апарос.
Талкачова
Талкачова — шматзначны тэрмін
Барсукі (Карманаўскае сельскае паселішча)
Барсукі (Барсуки́) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Саласа
Саласа (Salassa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1668 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 336 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Хрысціцель.
Ратман
У Расійскай імперыі ў XVIII-XIX ст. выбарны член органа гарадскога ўпраўлення: гарадскіх магістратаў, ратуш, упраў дабрачынных (у XIX ст.).
У «Табелі аб рангах усіх чыноў, воінскіх, стацкіх і прыдворных» 1722 г. гэты стацкі чын быў прадстаўлены ў 12 класе, з 14 магчымых.
NGC 4290
NGC 4290 (іншыя абазначэнні — UGC 7402, MCG 10-18-29, ZWG 293.12, KCPG 329B, IRAS12183+5822, PGC 39859) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сцяг Малі
Дзяржаўны сцяг Малі - прыняты 1 сакавіка 1961 г. Першапачатковы сцяг быў прыняты 4 красавіка 1959. У тым варыянце на жоўтай паласе была намаляваная фігурка чалавека. Па некаторых дадзеных, фігурка была выдаленая ў адпаведнасці з забаронай ісламу на малюнкі людзей (90% насельніцтва Малі - мусульмане).
Апшутас
Апшу́тас (Apšiūtos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 15 чал. (2001 г.).
Абанкай
Абанкай (Abancay) — горад на поўдні Перу. Насельніцтва каля 51 тысяч чалавек. Горад з'яўляецца сталіцай рэгіёна Апурымак.
Пётр Рыгоравіч Балотнікаў
Пётр Рыгоравіч Балотнікаў (, в. Зіноўкіна, Мардовія — ) — расійскі спартсмен (лёгкая атлетыка). Заслужаны майстар спорту СССР (1959).
Скончыў інстытут фізічнай культуры ў Маскве ў 1967 годзе. Алімпійскі чэмпіён (Рым, 1960), чэмпіён Еўропы 1962 года, СССР у 1957-62, 1964, рэкардсмен свету у 1960-63 у бегу на 5 і 10 тысяч метраў. Прэзідэнт Цэнтральнага савета таварыства «Спартак», трэнер-выкладчык да 1993 года.
Біскупы Мінскай дыяцэзіі
Біскупы мінскія рымска-каталіцкага абраду
Нацыянальны музей Калумбіі
Нацыянальны музей Калумбіі (Museo Nacional de Colombia) — музей у Багаце (Калумбія). Найбуйнейшы і найстарэйшы музей у Калумбіі. Знаходзіцца ў падпарадкаванні Міністэрства культуры Калумбіі.
Калекцыя
Калекцыя музея падзелена на чатыры часткі: мастацтва, гісторыя, археалогія і этнаграфія. У калекцыі прадстаўлена як калумбійскае мастацтва, так і лацінаамерыканскае і еўрапейскае, у тым ліку карціны, малюнкі, гравюры, скульптуры, інсталяцыі і прадметы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ад каланіяльнага перыяду да нашых дзён. Будынак музея доўгі час быў турмой, пабудаванай дацкім архітэктарам Томасам Рыдам.
У калекцыі прадстаўлены карціны і скульптуры Фернанда Батэро, Грэгорыа Васкеса, Андрэса дэ Санта Марыя, Фідола Гансалеса Камарга, Раберта Парама, Ромула Роза, Марка Табона Мехія, Франсіска Антоніа Кано, Густава Арсілы Урыбэ, Хасэ Дамінга Радрыгеса, Алехандра Абрэгона, Энрыке Граў, Эдгара Негрэта, Эдуарда Рамірэса Вільямісара, Сант'яга Мартынеса Дэльгада, Рыкарда Гомеса Кампусана, Раберта Пісана, Гільерма Відэмана, Рамона Торэс Мендэса і Альвара Барыёса.
Тут таксама захоўваецца самая буйная ў Лацінскай Амерыцы калекцыі абразоў Сімона Балівара і шматлікімі карціны, малюнкі і гравюры, у тым ліку і працы Хасэ Марыя Эспіносы і Педра Хасэ Фігероа.
Родаўрэ (камуна)
Родаўрэ (Rødovre Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 12,12 км², што складае 0,03 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 36144 чал. (мужчыны — 17545, жанчыны — 18599; іншаземныя грамадзяне — 2280).
Італьянская мова
Італьянская мова — гэта мова Італіі, некаторых рэгіёнаў Швейцарыі, Славеніі і Харватыі, а таксама рэспублікі Сан-Марына. Яна з'яўляецца дзяржаўнай у Італіі, Сан-Марына, адной з дзяржаўных моў Ватыкана і Швейцарыі. Агулькая колькасць носьбітаў італьянскай мовы складае каля 70 мільёнаў чалавек.