cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кешм
Эканоміка і інфраструктура
Большасць мясцовага насельніцтва складаюць арабы-бандары. Самы вялікі населены пункт, горад Кешм, знаходзіцца на паўночна-ўсходнім беразе. Ён злучаны сталай паромнай пераправай з портам Бандар-Абас на паўднёвым узбярэжжы Ірана. На Кешме таксама працуе аэрапорт.
Для мясцовых жыхароў галоўным заняткам з'яўляецца рыбалоўства. Астатнія: (сельская гаспадарка і будаўніцтва рыбацкіх лодак) — толькі дапаўняюць яго. У апошнія дзесяцігоддзі хутка развіваецца міжнародны гандаль, пераважна з арабскімі краінамі. На Кешме створана свабодная эканамічная зона, аднак пакуль значна меней папулярная, чым свабодная зона на іншым іранскім востраве Кіш.
Улады Ірана імкнуцца развіваць на востраве турызм. Вандроўнікаў вабяць багатая прырода, цудоўныя краявіды, а таксама традыцыйны вобраз жыцця. У паселішчы Лафт на поўначы Кешма захавалася старая вясковая архітэктура. На поўдні - пячоры Харбоз са старажытнымі наскальнымі выявамі.
Маглемозэ
Культура і мастацтва
У якасці амулетаў у маглемозцаў выкарыстоўваўся апрацаваны бурштын.
Папярэднікі і пераемнікі
На думку шэрагу даследчыкаў, культура маглемозэ і роднасная ёй тардэнуазская культура з’яўляюцца вынікам перасялення берберскіх плямёнаў капсійскай культуры з поўначы Афрыкі ў Еўропу ў VIII—VI тыс. да н. э.
Культура маглемозэ ўваходзіла ў нардычны круг мезалітычных культур, які ўключаў таксама, , каморніцкую і шэраг іншых культур.
Культуры маглемозэ на тэрыторыі Скандынавіі ўспадкавала культура кангемозэ.
Вакхілід
Вакхілід (Βακχυλίδης, каля 518 - каля 450 да н.э.) — грэчаскі паэт, прадстаўнік ўрачыстай харавой лірыкі. Быў уключаны ў кананічны спіс Дзевяці лірыкаў навукоўцамі эліністычнай Александрыі.
Антон Аляксеевіч Сучкоў
Антон Сучкоў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік гродзенскага «Нёмана» і моладзевай зборнай Беларусі.
Сын футбаліста нацыянальнай зборнай Беларусі Аляксея Сучкова.
Малыніўка (Шырокаўскі раён)
Малыніўка (Мали́нівка) — вёска ў Шырокаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Антон Аляксеевіч Сучкоў
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР «Белкард», пазней трапіў у юнацкую каманду гродзенскага «Нёмана». У жніўні 2018 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам і пачаў выступаць за дубль. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 4 ліпеня 2020 года ў матчы супраць «Іслачы» (1:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У далейшым працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену.
Сезон 2022 пачынаў у «Нёмане», а ў сакавіку быў аддадзены ў арэнду ў наваполацкі «Нафтан», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2022 года быў адкліканы з арэнды ў «Нёман». У 2022 годзе з’яўляўся ў аснове гродзенцаў нерэгулярна, а ў сезоне 2023 замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2023 года падоўжыў кантракт з клубам да лета 2024 года.
Лістапады
Лістапа́ды (, Листопады) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета. 33 гаспадаркі, 50 жыхароў (2008).
Жвірэй (Ігналінскі раён)
Жві́рэй (Žvyriai), традыцыйная беларуская назва — Жвіры  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 15 чал. (2001 г.).
Лістапады
Геаграфія
Знаходзіцца за 24 км на паўночны ўсход ад Валожына, прыпыначны пункт на лініі Маладзечна—Ліда, 79 км ад Мінска.
Рэльеф раўнінна-ўзорысты, на паўднёвым захадзе абмежавана чыгункай і цячэ р. Заходняя Бярэзіна. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе і далей па шашы Гародзькі—Валожын. Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова, шчыльна, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. Гаспадарчы сектар — у цэнтры вёскі.
Гісторыя
Вядома ў ВКЛ з XVIII ст. У 1775 г. вёска, шляхецкая ўласнасць, 20 двароў. З 1795 г. вёска Лістападавічы ў Расійскай імперыі, у Вілейскім павеце Мінскай губерні, уласнасць Радзівілаў, 174 жыхары, карчма. У 1894 г. адкрыта школа граматы. Паводле перапісу 1897 г. 35 двароў, 208 жыхароў, у Забрэзскай воласці Ашмянскага павета Віленскай губерні. З 1921 г. пад уладай Польшчы. З лістапада 1939 г. ў БССР. З 12.10.1940 г. ў Гародзькаўскім сельсавеце Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці. У Вялікую Айчынную вайну з 25.6.1941 г. да 6.7.1944 г. акупіравана нацыстамі. На франтах загінулі 3 вяскоўцы. З 20.9.1944 г. ў Маладзечанскай вобласці. 12.2.1949 г. арганізаваны калгас «17 Верасня», які абслугоўвала Валожынская МТС. З 1952 г. ў складзе калгаса «Краіна Саветаў». З 26.2.1976 г. ў калгасе імя «XXV з’езда КПСС» (цэнтр — в. Лоск). Размяшчаліся ферма буйной рагатай жывёлы, вытворчая брыгада, пачатковая школа і магазін.
Уладзімір Генадзьевіч Сівіцкі
Уладзімір Генадзьевіч Сівіцкі (нар., Львоў, Украіна) — педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі фізічнага выхавання, спартыўнай трэніроўкі, аздараўляльнай фізічнай культуры, спартсмен (фехтаванне). Кандыдат педагагічных навук (1995, Расія; 1998, Украіна), доктар навук у галіне псіхалогіі (2004, Украіна), дацэнт (2006, Беларусь). Член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі псіхалагічных навук (2003).
Узнагароды
Званне «Майстар спорту СССР» (1984).
Застаўнэ (Іванычаўскі раён)
Застаўнэ (Заставне́) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лытовэжскай вясковай абшчыны.
Ліёнскі ўніверсітэт імя Жана Мулена
Ліёнскі ўніверсітэт імя Жана Мулена (Université Jean-Moulin-Lyon-III) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ліён.
Аптычныя прылады
Аптычныя прыборы, або аптычныя прылады — гэта прылады, у якіх выпраменьванне якой-небудзь вобласці спектру (ўльтрафіялетавай, бачнай, інфрачырвонай) пераўтворыцца (прапускаецца, адлюстроўваецца, праламляецца, палярызуецца). Яны могуць павялічваць, памяншаць, паляпшаць (у рэдкіх выпадках пагаршаць) якасць малюнка, даваць магчымасць убачыць шуканы прадмет ускосна.
Тэрмін "Аптычныя прыборы" з'яўляецца прыватным выпадкам больш агульнага паняцця аптычных сістэм, якое таксама ўключае ў сябе біялагічныя органы, здольныя ператвараць светлавыя хвалі.
Лупа — гэта дваякавыпуклая лінза, якая павялічвае вугал гледжання прадметаў. Павелічэнне лупы вызначаецца па формуле K = D(пачатковае)/F. Фокусныя адлегласці луп звычайна складаюць 1-10 см. Улічваючы, што D0 (пачатковая адлегласць ад вока) = 25см, можна сказаць, што лупа павялічвае малюнак прадмета ў 2,5-25 раз.
Фотаапарат — гэта прыбор, які дазваляе прайграваць і захоўваць малюнак на фотастужцы, фотапаперы і фотапласцінцы. Фотаапарат складаецца з аб'ектыва і камеры. Лінза прайграе на экране камеры адваротную і паменшаную выяву 'A'B' прадмета АВ. Пры атрыманні выявы адлегласць паміж прадметам і лінзай больш падвойнага фокусу лінзы. Павелічэнне лінзы фотаапарата вызначаецца па формуле K=f/d. Захаванне выявы ў фотаапараце мае вельмі важнае значэнне. Для гэтага на экране камеры размяшчаюць узнаўляецца, і якая захоўвае малюнак фотапласцінку або фотастужку, пакрытую спецыяльнай фотаэмульсіяй.
Мікраскоп — гэта аптычны прыбор, які паказвае ў павялічаным выглядзе вельмі дробныя, якія не бачныя воку, блізка размешчаныя аб'екты. Мікраскоп выкарыстоўваецца для назірання за такімі драбнюткімі аб'ектамі, як бактэрыі і клеткі. З дапамогай першай лінзы, якая знаходзіцца ў аб'ектыве, ствараецца адваротнае сапраўдны малюнак А'B' прадмета АВ. Другая лінза ў другім акуляры мікраскопа павялічвае вугал гледжання падобна да лупы. У аб'ектыве мікраскопа малюнак А'B', створанае першай лінзай, на адлегласці найлепшага зроку D0, можна ўбачыць у яшчэ больш павялічаным выглядзе А" В".
Тэлескоп (ад стар.-грэч. Τῆλε - далёка + σκοπέω - гляджу) - прыбор, прызначаны для назірання нябесных цел. У прыватнасці, пад тэлескопам разумеецца аптычная тэлескапічная сістэма, якая прымяняецца не абавязкова для астранамічных мэтаў. Існуюць тэлескопы для ўсіх дыяпазонаў электрамагнітнага спектру: аптычныя тэлескопы, радыётэлескопы, рэнтгенаўскія тэлескопы, гама-тэлескопы.
Антанішке I
Антані́шке I (Antaniškė I) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана каля чыгункі Дукштас-Тумантас. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Antheraea
Antheraea — род лускакрылых з падсямейства у складзе сямейства.
Назва
Дадзены род матылькоў часам носіць у рускай мове назву «дубовых шаўкапрадаў» якая замацавалася за ім з-за таго, што коканы некалькіх відаў роду выкарыстоўвалі ў шаўкаводстве. Аднак матылі дадзенага роду не адносяцца да сямейства і з’яўляюцца прадстаўнікамі сямейства паўлінавочак.
Апісанне
Цела валькаватае, густа апушанае. Вусікі двухбакова-пёрыстыя. Кастальны край пярэдніх крылаў злёгку ўціснуты ля аснавання, крута выгнуты перад серпападобна завостранай вяршыні, ружавата- або карычнявата-шэры. На пярэднім крыле жылка R тонкая, адыходзіць самастойнай галіной. Жылка M2 на агульным сцябле з R5 + M1. Кожнае крыло з буйной вочкавай плямай круглявай формы і празрыстым ядром. Вусені развіваюцца на шыракалістых драўняных і хмызняковых раслінах.
Сістэматыка
У склад роду ўваходзяць:
Культура кардыяльнай керамікі
Культура кардыяльнай керамікі, культура штампаванай керамікі, або культура імпрэса — комплекс малых неалітычных археалагічных культур на поўдні Еўропы, які ахопліваў тэрыторыі сучасных Італіі, усходу Іспаніі, поўдню Францыі, адрыятычнага ўзбярэжжа Харватыі, Албаніі і Чарнагорыі, захаду Босніі і Герцагавіны, поўначы Грэцыі. Назва паходзіць ад характэрнай керамікі, упрыгожанай адбіткамі ракавін малюскаў сэрцападобнікаў. Існавала ў 6700 г. да н. э. — 5200 г. да н. э.
Паходжанне
Лічыцца, што першасным месцам узнікнення культуры кардыяльнай керамікі з'яўляецца Фесалія. Аднак найбольш старажытныя знаходкі штампаванай ракавінамі малюскаў керамікі былі зроблены ў раёне Бібла на поўначы Лівана. Яны адносяцца да 9 тысячагоддзя да н. э. Той факт, што знаходкі ў Ліване болей за 2 тысячагоддзя старажытныя, чым фесалійскія, прывёў да шматлікіх дыскусій аб іх магчымай пераемнасці. Тым не меней, даследаванне археагенетыкаў (2015 г.) рэштак носьбітаў культуры кардыяльнай керамікі з Іспаніі дэманструе тое, што яны сапраўды былі нашчадкамі выхадцаў з Блізкага Усходу, вельмі блізкімі па паходжанню да носьбітаў культуры лінейна-стужкавай керамікі. Найбольш блізкімі да іх сучаснымі еўрапейцамі з'яўляюцца баскі і сардзінцы.
Развіццё
Звычайна прынята вылучаць некалькі культурных этапаў развіцця культуры кардыяльнай керамікі:
Большасць даследчыкаў звязваюць пашырэнне культуры кардыяльнай керамікі з марскімі шляхамі. Амерыканскі пісьменнік Г. Сабен апісваў яе з'яўленне на поўдні Францыі наступным чынам:
...гэта першая праява неаліту ў Правансе заставалася арыентаванай на ваду на працягу ўсяго свайго двухтысячагадовага перыяду. Пранікаючы ўглыб, яна будзе прытрымлівацца плыні рэк, замацоўвацца ў невялікіх паселішчах уздоўж берагоў. Ніколі не асядаць ва ўнутраных раёнах, вышэй. Рэфлексіўная па сваёй прыродзе, кардыяльная культура, відавочна, развівалася тварам, павернутым назад, ні ў якай ступені не адмаўлялася ад марскога, галоўным чынам міжземнаморскага паходжання. Ці было гэта звязана з нейкай асноўнай, метабалічнай патрэбай з боку натхняльнікаў грамадства? З ежай, якая патрабуе, скажам, пэўнага салёнага або прэснаводнага пажыўнага рэчыва? Гэта цалкам магчыма. У любым выпадку, гэтыя першыя неалітычныя папуляцыі працягвалі практыкаваць разам з земляробствам і жывёлагадоўляй, па сутнасці, атавістычныя віды рыбалоўства, адлоў ракападобных, збор бруханогіх малюскаў. Сапраўды, калі яны рухаліся ўглыб краіны ў гэтай сваёй павольнай, хвалеподібной міграцыі, яны пакідалі не толькі сваю кераміку, штампаваную ракавінамі, але таксама шмат раскіданых марскіх знакаў, марскіх сувеніраў.
Тым не меней, раскопкі на поўдні Італіі і ў Іспаніі паказалі, што прадстаўнікі культуры кардыяльнай керамікі ўмелі адаптавацца да мясцовых прыродных умоў. Хаця яны ведалі вырошчванне ячменю і пшаніцы, земляробства на цяжкіх алювіяльных глебах было вельмі складаным. Таму асноўным заняткам тут стала жывёлагадоўля. Пасяленцы трымалі авечак і коз. У сметніках на поўдні Італіі казіныя косткі значна пераважаюць косткі дзікіх жывёл. Яны апрацоўвалі крэмень, кварц, абсідыян. У Іспаніі выкарыстоўвалі пячоры адначасова як месцы пахаванняў, арганізацыі рытуалаў і загоны для жывёлы.
Кукабара-рагатуха
Кукабара-рагатуха альбо зімарадак-велікан (Dacelo novaeguineae/Dacelo gigas) — від птушак роду Кукабары.
Малыніўка (Барвінкаўскі раён)
Малыніўка (Мали́нівка) — вёска ў Барвінкаўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
Чырвоны мост (Полацк)
Чырвоны мост — мост у Полацку цераз раку Палату. Па трасе праходзіць вуліца Еўфрасінні Полацкай. Атрымаў сваю назву ў памяць пра кровапралітную бітву паміж рускімі і французскімі войскамі, якая адбылася 19—21 кастрычніка ў час Французска-рускай вайны 1812 года. У выніку баёў за адзіны мост цераз Палату, яго драўляны насціл стаў літаральна чырвоным ад крыві.
Падчас Другой сусветнай мост быў знішчаны. У 1946 годзе быў пабудаваны новы высокі драўляны мост. У 1950-х гадах на правым беразе ля маста ўсталявалі мемарыяльную мармуровую пліту ў гонар войскаў, што штурмавалі горад у 1812 годзе.
У 1975 годзе на месцы драўлянага быў пабудаваны новы жалезабетонны мост з узнаўленнем ранейшых элементаў афармлення. Перад мостам устаноўлены памятны знак з тэкстам:
Цераз гэты мост рускія войскі пад камандаваннем генерала Вітгенштэйна і атрада Пецярбургскага апалчэння пасля бязлітасных баёў 6-8/19-21/кастрычніка 1812 г. увайшлі ў горад і вызвалілі яго ад непрыяцеля, чым паклалі пачатак выгнанню напалеонаўскіх войскаў з беларускай зямлі. З таго часу ў памяць пра загінулых і разлітай крыві гэты мост стаў звацца «ЧЫРВОНЫМ»
Крэчыў
Крэчыў (Кречі́в) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лытовэжскай вясковай абшчыны.
Сан-Марціна-Альфіеры
Сан-Марціна-Альфіеры (San Martino Alfieri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 726 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 99 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 14010. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Клас (праграмаванне)
Клас — разнавіднасць абстрактнага тыпу даных у аб'ектна-арыентаваным праграмаванні (ААП). Характарызуецца спосабам сваёй пабудовы. Іншыя абстрактныя тыпы даных - метаклассы, інтэрфейсы, структуры, пералічэнні, — характарызуюцца нейкімі сваімі, іншымі асаблівасцямі. Разам з паняццем «аб'екта» клас з'яўляецца ключавым паняццем у ААП (хоць існуюць і бяскласавыя аб'ектна-арыентаваныя мовы, напрыклад, JavaScript; падрабязней глядзіце Прататыпнае праграмаванне). Сутнасць адрознення класаў ад іншых абстрактных тыпаў даных складаецца ў тым, што пры заданні тыпу даных клас вызначае адначасова і інтэрфейс, і рэалізацыю для ўсіх сваіх асобнікаў, а выклік метаду-канструктара абавязковы. Дакладны сэнс гэтай фразы будзе раскрыты ніжэй.
На практыцы аб’ектна-арыентаванае праграмаванне зводзіцца да стварэння некаторай колькасці класаў, уключаючы інтэрфейс і рэалізацыю, і наступнага іх выкарыстання. Графічнае ўяўленне некаторай колькасці класаў і сувязяў паміж імі называецца дыяграмай класаў. Аб'ектна-арыентаваны падыход за час свайго развіцця назапасіў мноства рэкамендацый (патэрнаў) па стварэнні класаў і іерархій класаў.
Ідэя класаў прыйшла з работ па базах ведаў, якія маюць дачыненне да даследаванняў па штучнаму інтэлекту. Класіфікацыі выкарыстоўваюцца чалавекам ў заалогіі, батаніцы, хіміі, дэталях машын, нясуць у сабе асноўную ідэю, што любую рэч заўсёды можна прадставіць прыватным выпадкам некаторага больш агульнага паняцця. Канкрэтны яблык - гэта ў цэлым некаторы яблык, наогул яблык, а любы наогул яблык - фрукт. Менавіта таму прыклады класаў у навучальных дапаможніках па аб'ектна-арыентаваным праграмаванні так часта згадваюць яблыкі і грушы.
Булгары
Булга́ры (Bulgares, Βoύλγαρoί, прабългари, Bulğarlar, Пӑлха́рсем) — плямёны, якія засялялі з IV стагоддзя стэпы Паўночнага Прычарнамор'я да Каспія і Паўночнага Каўказа і мігравалі ў 2-й палове VII стагоддзя часткова ў Падунаўе, а пазней у Сярэдняе Паволжа і шэраг іншых рэгіёнаў.
Удзельнічалі ў этнагенезе такіх сучасных народаў, як балгары, татары, чувашы, башкіры, балкарцы, карачаеўцы, і перадалі сваё імя дзяржаве Балгарыя. У сучаснай гістарыяграфіі выкарыстоўваюцца таксама тэрміны протабалгары, прабалгары, старажытныя балгары.
Мыклашыў
Мыклашыў (Миклаші́в) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шыдэрты (Карагандзінская вобласць)
Шыдэрты — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шыдэрцінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 75 км на ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Асакараўка. Код КАТА — 355689100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 677 чалавек (344 мужчыны і 333 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 209 чалавек (113 мужчын і 96 жанчын).
Жвірынішке
Жвіры́нішке (Žvyriniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Маўныкы
Маўныкы (Мо́вники) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лытовэжскай вясковай абшчыны.
KIC 8462852
KIC 8462852 (Зорка Табі, радзей Зорка Баяджан ) — зорка ў сузор'і Лебедзя. Знаходзіцца на адлегласці 1488 светлавых гадоў ад Сонца. Зорка пакуль не мае афіцыйнай назвы, нефармальна яе называюць паводле імя першага аўтара артыкула, дзе яна была апісана,.
Побач с зоркай на адлегласці 2'' бачна яшчэ адна зорка. Не зразумела, ці з'яўляецца гэта ці сапраўднай падвойнай зоркай. Патэнцыйны кампаньён з'яўляецца, калі знаходзіцца на той жа адлегласці, маламасіўнай зоркай ~0,4 М ○ спектральнага класа M2V на адлегласці 885 а. е.
Гіпотэзы анамаліі
Першапачаткова меркавалась, што анамаліі тлумачацца праблемамі з тэлескопам ці скажэннем падчас перадачы інфармацыі, але ў ходзе даследаванняў гэтая версія была абвергнута. Спектральны аналіз і тып, да якога адносіцца зорка, таксама выключаюць змену свяцільнасці з-за ўнутраных працэсаў, якія ў ёй адбываюцца.
KIC 8462852 не з'яўляецца адзінай зоркай, якая мае перыядычныя спады яркасці. Але ўсе астатнія падобныя зоркі (dippers) з'яўляюцца і маюць іншы патэрн спадаў яркасці. Мяркуецца, што падобныя аб'екты могуць мець калязорны дыск, і для асобных аб'ектаў, (напрыклад для ), ён сапраўды выяўлены. Найбольш верагоднай з'яўляецца гіпотэза, згодна з якой вакол зоркі абарочваецца рой невялікіх нябесных цел, сутыкненні ў якім здольныя генерыраваць воблакі пылу, якія закрываюць святло зоркі, што характэрна для маладых зорак, калі іхняя планетная сістэма знаходзіцца на стадыі фармавання. Але KIC 8462852 не з'яўляецца маладой зоркай, пагэтаму рой можа складацца з камет і астэроідаў, мноства якіх магло апынуцца на блізкай арбіце пасля гравітацыйнага адхілення, падчас праходжання іншай зоркі (але не той, якая бачна як патэнцыйны партнёр). Але, і такое малаверагодна, паколькі прамых доказаў гэтаму няма, а праходжанне зоркі павінна было адбыцца ўсяго некалькі тысячагоддзяў таму (нязначны тэрмін па касмічным меркам).
У сувязі з гэтым, Табета Баяджан (Tabetha Boyajian), вядучы аўтар даследавання, разглядае яшчэ адзін сцэнар: мігценне KIC 8462852 можа ўказваць на спробу будаўніцтва сферы Дайсана - набора гіганцкіх аб'ектаў (напрыклад, калектараў святла), якія высокаразвітая цывілізацыя пабудавала для акумулявання энэргіі сваёй зоркі, што адразу ўзбударажыла грамадскую думку.
Аб тым, што штучныя аб'екты высокаразвітай іншапланетнай цывілізацыі могуць быць адным з тлумачэнняў гэтых выяўленых анамалій, заявіў таксама дырэктар Даследчага цэнтра па пошуку пазаземных цывілізацый пры Каліфарнійскім універсітэце Эндру Сіміён: «Магчыма мы маем справу з надзвычай развітай цывілізацыяй, якая пабудавала вялікую сетку накапляльнікаў, каб акумуляваць вялікія запасы энэргіі, атрымоўваемых ад зоркі. Магчыма, крывая бляска сваёй нерэгулярнасцю гаворыць аб тым, што вакло зоркі абарочваюцца штучна створаныя аб'екты. у наступным, мы плануем з дапамогай буйных аптычных і радыётэлескопаў, якия знаходзяцца на Зямле, паспрабаваць убачыць іншыя тыпы сыходзячага ад гэтай сістэмы электрамагнітнага выпраменьвання. Яго існаванне будзе раказваць на магчымае існаванне тэхналагічна развітай цывілізацыі ў гэтай сістэме»
«Нягледзячы на высокую верагоднасць прыродных прычын незвычайных паводзін гэтай зоркі, разумна будзе ўсё праверыць», — заявіў у прэс-рэлізе супрацоўнік інстытута SETI Сэт Шостак.
Ёсць і іншыя гіпотэзы (каметны рой, воблака пылу ў міжзорнай прасторы, працэсы ўнутры зоркі, наяўнасць чорнай дзіркі-спадарожніка)
Лохаўшчына
Ло́хаўшчына (, Лоховщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета. 14 гаспадарак, 20 жыхароў (2008).
KIC 8462852
Наступныя назіранні
19 верасня 2015 г. Інстытут SETI абвясціў аб пачатку назіранняў радыёвыпраменьвання ад пазаземнай цывілізацыі якая верагодна знаходзіцца каля зоркі з дапамогай радыётэлескопа Allen Telescope Array. Пасля двухтыднёвых папярэдніх назіранняў Інстытут SETI абвясціў, што ў радыёсігнале зорнай сістэмы KIC 8462852 не выяўлены несумненныя адзнакі яго штучнага паходжання.
Цяпер зорку KIC8462852 назіраюць шматлікімі аптычнымі інструментамі, у чаканні чарговага шматдзённага зніжэння бляска, таксама плануецца назіранне зоркі падчас зніжэння яе бляска з дапамогай вялікіх тэлескопаў, аснашчоных спектрографамі, каб вызначыць, чым аумоўлена зніжэнне яе бляска - буйнымі цвёрдымі целамі ці пылам і газам. Падчас наступных назиранняў ёсць магчымасць выкарыстоўвання наземных радыётэлескопаў Грын-Бэнк і Very large Array, а таксама з дапамогай касмічных тэлескопаў, якія плануецца стварыць у бліжэйшыя гады ў рамках праграмы па пошуку экзапланет, такіх як інфрачырвоны WFIRST, аптычныя TESS і PLATO.
Лохаўшчына
Геаграфія
Знаходзіцца за 26 км на паўночны захад ад Валожына, 5 км ад чыгуначнай станцыі Валожын на лініі Маладзечна—Ліда, 97 км ад Мінска.
KIC 8462852
Наступныя назіранні
Працягваецца таксама пільнае назіранне зоркі KIC 8462852 у аптычным дыяпазоне шмат якімі наземнымі абсерваторыямі ў чаканні чарговага шматдзённага зніжэння бляска, таксама плануюцца назіранні зоркі ў час зніжэння яе бляска з дапамогай вялікіх тэлескопаў аснашчаных спектрографамі, каб вызначыць, чым абумоўлена зніжэнне яе бляска — буйнымі цвёрдымі цяламі, ці пылам і газам.
Астраном Брэдлі Шэфер пасля вывучэння гістарычных здымкаў гэтай вобласці неба, якія рабіліся з 1890 па 1989 гады, заўважыў, што за гэты час яркасць зоркі паменьшылася на 20 %. Каб выключыць верагоднасць памылак, Шэфер асабіста накіраваўся ў Гарвард, каб вывучыць арыгіналы здымкаў. Згодна з меркаваннем Шэфеа, каметная гіпотэза для тлумачэння назіраемых эфектаў ужо не падыходзіць. Паводле яго разлікаў, для такога зацямнення перад зоркай павінна было праляцець не ментш за 648 000 камет, кожная дыяметрам ад 200 км, што з'яўляецца цалкам неверагодным.
Лохаўшчына
Геаграфія
Рэльеф раўнінны. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз вёскі Лоск, Малое Запруддзе і далей па шашы Гародзькі—Валожын. Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова, няшчыльна, драўлянымі сялянскімі дамамі.
KIC 8462852
Наступныя назіранні
Пазней з'явілася даследаванне, у якім вывучалася змена бляска зоркі напрацягу амаль чатырох гадоў, зафіксаванае тэлескопам «Кеплер».
Лохаўшчына
Гісторыя
У 1897 г. вёска ў Забрэзскай воласці Ашмянскага павета Віленскай губерні. З 1921 г. пад уладай Польшчы. З лістапада 1939 г. ў БССР. У Вялікую Айчынную вайну з 25.6.1941 г. да 6.7.1944 г. акупіравана нацыстамі. Была ў складзе калгаса імя XXV з’езда КПСС (цэнтр — в. Лоск).
Поўдзень ЗША
Поўдзень ЗША, таксама паўднёвыя штаты ЗША (The American South, ), нефармальныя назвы — Дзіксі, Дзіксілэнд (Dixie, Dixieland ) — буйны эканоміка-геаграфічны і гісторыка-культурны рэгіён ЗША, размешчаны на паўднёвым усходзе краіны.
Гісторыя
Поўдзень як рэгіён дакладна не супадае з геаграфічным поўднем ЗША, але звычайна вызначаецца як такі, які ўключае штаты, што змагаліся за Канфедэратыўныя Штаты Амерыкі ў Грамадзянскай вайне.
У другой палове XX стагоддзя ў выніку барацьбы афраамерыканскага насельніцтва за свае правы, жыццёвы ўклад Поўдня зведаў істотныя змены. Змянілася і дэмаграфічная сітуацыя, бо ў выніку масавай міграцыі «белых» на Поўдзень, афраамерыканцы ператварыліся ў меншасць. Тым не менш, іх адсотак у большасці паўднёвых штатаў вышэй сярэдняга па краіне, дасягаючы піка ў штаце Місісіпі (38 % паводле ацэнак на 2007 год). Унутры гэтага буйнога рэгіёну цяпер вылучаюцца некалькі субрэгіёнаў, даволі адметных адзін ад аднаго па дэмаграфіі, культуры, а таксама тэмпах эканамічнага і сацыяльнага развіцця.
Геаграфія
У шырокім сэнсе Поўдзень ўключае наступныя штаты: Аклахома, Алабама, Арканзас, Віргінія, Джорджыя, Дэлавэр, Заходняя Віргінія, Кентукі, Луізіяна, Місісіпі, Мэрыленд, Паўднёвая Караліна, Паўночная Караліна, Тэнэсі, Тэхас, Фларыда.
Унутры Поўдня вылучаюцца наступныя субрэгіёне:
Тадэвуш Пятровіч Юшкевіч
Тадэвуш Пятровіч Юшкевіч (нар., г. п. Лагішын, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі педагог, спецыяліст у галіне тэорыі і методыкі фізічнага выхавання, спартыўнай трэніроўкі, аздараўленчай і адаптыўнай фізічнай культуры. Доктар педагагічных навук (1992), прафесар (1993). Член Міжнароднай асацыяцыі «Sport Kinetics» (1998).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры (спецыяльнасць «Фізічная культура», 1969; аспірантура, 1975). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце фізічнай культуры (спартыўна-педагагічны факультэт масавых відаў спорту, кафедра лёгкай атлетыкі, прафесар, у 1978—1988 — загадчык кафедры, 1993—2004 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і методыка падрыхтоўкі спартсменаў вышэйшай кваліфікацыі; методыка трэніроўкі ў лёгкай атлетыцы; аздараўленчая фізічная культура.
Мыкалаіў (Пустамыціўскі раён)
Мыкалаіў (Микола́їв) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тадэвуш Пятровіч Юшкевіч
Узнагароды
Званне «Заслужаны трэнер Беларускай ССР» (1988), медаль Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь «За выдатныя заслугі» (2013), ганаровыя граматы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1997), Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь (2003, 2006, 2009).
(433) Эрас
433 Э́рас — астэроід, які абарачаецца вакол Сонца па эліптычнай арбіце, што праходзіць пераважна паміж арбітамі Зямлі і Марса. Належыць да ліку калязямных аб’ектаў. Названы ў гонар старажытнагрэчаскага бога кахання.
Сярэдняя адлегласць ад Сонца 172,8 млн км. Памеры астэроіда: 33x13x13 км.
31 студзеня 2012 Эрас пройдзе на адлегласці прыкладна 0,179 а. а. (26,7 млн км) ад Зямлі, дасягнуўшы зорнай велічыні +8,5.
Эрас — пакуль адзіны астэроід, на які змог сесці касмічны апарат-зонд (NEAR — Shoemaker).
Даследаванне
Астэроід адкрыты ў 1898 нямецкім астраномам Карлам Вітам.
У 1995 Кангрэс ЗША прыняў праграму па пошуку і даследаванню калязямных астэроідаў. Першым касмічным апаратам, запушчаным у рамках адпаведнай праграмы NASA стаў NEAR — Shoemaker. Старт апарата адбыўся 17 лютага 1996. 14 лютага 2000 NEAR выйшаў на арбіту блізкую да эліптычнай (323 на 370 км) вакол астэроіда 433 Эрас. На працягу наступных двух месяцаў апарат паступова набліжаўся да астероіда, пакуль адлегласць да малой планеты не склала 50 км. На гэтай арбіце NEAR застаўся да жніўня, пасля чаго ён пабываў яшчэ на некалькіх арбітах, а ў снежні 2000 наблізіўся да паверхні астэроіда амаль ушчыльную. За гэты час навукоўцы атрымалі каштоўную інфармацыю аб Эрасе.
12 лютага 2001 пачаліся манеўры па зніжэнні касмічнага апарата NEAR — Shoemaker на паверхню астэроіда 433 Эрас, у выніку адбылося судакрананне апарата з паверхняю астэроіда. Да самай пасадкі з борта зонда на Зямлю поступалі фатаграфіі. Спектрометр і магнітометр перадавалі звесткі аб складзе парод і магнітным полі астэроіда да пачатку красавіка 2001.
Генадзь Дзмітрыевіч Смірноў
Генадзь Дзмітрыевіч Смірно́ў (Геннадий Дмитриевич Смирнов; нар. ) — вучоны ў галіне вылічальнай тэхнікі, кандыдат тэхнічных навук (1970).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Катышка (сучасны пасёлак Галышманава ў Цюменскай вобласці Расіі). У 1957 годзе скончыў Маскоўскі энергетычны інстытут па спецыяльнасці «Вылічальная тэхніка». У 1957—1960 гадах працаваў інжынерам, вядучым інжынерам у Ерэванскім навукова-даследчыцкім інстытуце матэматычных машын, займаў пасаду намесніка галоўнага канструктара ЭВМ спецыяльнага прызначэння «Карунд». У 1960 годзе Г. Д. Смірноў пачаў працаваць на Мінскім заводзе электронных вылічальных машын, з 1972 года ў Навукова-даследчым інстытуце электронных вылічальных машын, дзе ў 1971—1998 гадах займаў пасады першага намесніка дырэктара і намесніка дырэктара па навуковай рабоце.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 80 навуковых прац па структуры, архітэктуры, надзейнасці вылічальных машын, сістэм і комплексаў. Адзін з вядучых распрацоўшчыкаў архітэктуры, структуры і сістэмы каманд ЭВМ сямейства «Мінск», намеснік галоўнага канструктара ЭВМ «Мінск-22» і «Мінск-32», навуковы кіраўнік работ па ЕС ЭВМ. Быў адным з ініцыятараў стварэння шэрагу вазімых і персанальных ЭВМ, намеснікам старшыні Савета галоўных канструктараў раду вазімых ЭВМ (РВ ЭВМ), намеснікам галоўнага канструктара РВ ЭВМ. Уваходзіў у склад Беларускага падкамітэта Сусветнага камп’ютэрнага таварыства (IEEE Computer Society).
Сярод апублікаванага:
Ліёнскі ўніверсітэт імя Клода Бернара
Ліёнскі ўніверсітэт імя Клода Бернара (Université Claude-Bernard-Lyon-I) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ліён.
Шылава
Шы́лава — жаночая форма прозвішча Шылаў, таксама тапонім.
Аляксандр Васілевіч Лысенка
Аляксандр Васілевіч Лысе́нка (нар., станіца Платніраўская, Караноўскі раён, Краснадарскі край) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1955). Лаўрэат Прэміі СМ СССР 1983 года.
Біяграфія
Скончыў у 1950 годзе Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут, аспірантуру АН БССР у 1954 годзе. З 1951 года працаваў ва Упраўленні па справах архітэктуры пры Савеце Міністраў БССР, ІБіА Дзяржбуда, з 1964 года — начальнік аддзела Дзяржбуда БССР, з 1966 года — намеснік дырэктара па архітэктуры ІБіА Дзяржбуда, з 1970 года — загадчык сектара (аддзела) планіроўкі і забудовы гарадоў у БелНДІПгорадабудаўніцтва.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1958 года.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): конкурсны праект мемарыяла Брэсцкай крэпасці (1956), ПДП жылога раёна па Маскоўскай шашы ў Мінску (1963), цэнтра Віцебска (1964), эксперыментальны ПДП цэнтра і мікрараёна Барысава (1967), доследна-паказальны генплан Стоўбцаў (1977).
Навуковая дзейнасць
Асноўныя кірункі навуковых даследаванняў: прасторава-планіровачная структура, архітэктурна-мастацкае аблічча, добраўпарадкаванне беларускіх гарадоў, горадабудаўнічае засваенне пойменных тэрыторый. Больш 70 навуковых прац, у т.л.: «Галоўная вуліца Мінска (Ленінскі праспект)» (1963); у аўтарскім калектыве: «Архітэктура і горадабудаўніцтва Савецкай Беларусі» (1957), «Мікрараёны Беларусі» (1963), «Планіроўка, забудова гарадоў Беларускай ССР і фарміраванне іх асяроддзя» (1976), «Рэкамендацыі па праектаванні генеральных планаў малых гарадоў Беларускай ССР, якія інтэнсіўна развіваюцца» (1979), «Архітэктурна-планіровачная арганізацыя гарадскіх паселішчаў БССР» (1968), «Горадабудаўнічае засваенне поймавых тэрыторый» (1986), «Правілы забудовы гарадоў Беларускай ССР» (1986), «Планіроўка, забудова і добраўпарадкаванне раёнаў гарадскога будаўніцтва на намыўных тэрыторыях» (РКН 63-87). Артыкулы па пытаннях планіроўкі, забудовы гарадоў БССР у часопісах, зборніках.
Даўбарышке (Ігналінскі раён)
Даўба́рышке (Daubariškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.). На поўнач ад вёскі размешчаны невялікі Малякальніскі лес.
Верацейскі сельсавет
Назву Вераце́йскі сельсавет маюць:
Мыкалаіў (Радэхіўскі раён)
Мыкалаіў (Микола́їв) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шылава (возера, Полацкі раён)
Шы́лава — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нежлеўка, за 3 км на поўдзень ад гарадскога пасёлка Ветрына.
Плошча паверхні возера 0,11 км², даўжыня 0,77 км, найбольшая шырыня 0,21 км, даўжыня берагавой лініі 1,67 км. Найбольшая глыбіня возера 23,9 м, сярэдняя 7,7 м. Аб'ём вады 0,85 млн. м³. Плошча вадазбору 0,6 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 15—35 метраў. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, на паўночным захадзе і паўднёвым усходзе сплавінныя. Дно ўздоўж берагоў выслана пяском, ілам і сапрапелем (на паўночным захадзе і паўднёвым усходзе). Астатняя частка дна возера выслана гліністым і ажалезненым ілам.
Возера мезатрофнае, слабапраточнае. У паўднёва-усходняй частцы з Шылава выцякае ручай у возера Глыбачка. Прыбярэжная расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 6 м і на адлегласці 20—90 м ад берага возера.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, плотка, краснапёрка, акунь і іншыя рыбы.
Непадалёку ад заходняга берага возера пралягае аўтамабільная дарога.
Паўліўка (Іванычаўскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Паўліўскай вясковай абшчыны.
Экстэрнат
Экстэрнат, экстэрнатура (ад externus — старонні) — навучанне ў экстэрнатуры, форма атэстацыі, якая прадугледжвае самастойнае вывучэнне агульнаадукацыйных праграм асноўнай агульнай, сярэдняй (поўнай) агульнай, вышэйшай адукацыі з прамежкавай і дзяржаўнай (выніковай) атэстацыямі ў адукацыйнай установе, якая мае дзяржаўную акрэдытацыю.
Свабодна наведвальны вучань, знешні слухач-экстэрн.
Гісторыя
Сутнасць экстэрнату складаецца ў магчымасці атрымаць сярэднюю або вышэйшую адукацыю без штодзённага наведвання школы, універсітэта. Двухгадовая (ці больш) праграма можа быць пройдзеная за адзін год са здачай выніковай (травень — чэрвень) атэстацыі.
Перавага экстэрнату складаецца ў тым, што ён дае магчымасць рэалізацыі індывідуальнай адукацыйнай траекторыі, вызваляе час для падрыхтоўкі да паступлення ў ВНУ, дазваляе ў больш свабодным рэжыме наведваць навучальную ўстанову, сумяшчаць вучобу ў школе або універсітэце і працу або навучанне ў іншай навучальнай установе і пр.навучанне ў экстэрнаце можа быць цалкам самастойным, навучэнец здае толькі экзамены.
Галоўны прынцып экстэрната-вызваліць вучняў і студэнтаў ад штодзённых шматгадзінных заняткаў у навучальнай установе, зэканоміўшы такім чынам час, але пры гэтым даць паўнавартаснае адукацыю. Сістэма адукацыі экстэрнам ўладкованая так, што за найменшы перыяд часу навучэнец атрымлівае найбольшую колькасць інфармацыі. Меркаванне, што атрыманыя веды павярхоўныя, памылкова. Вучаньасвойвае праграму самастойна, а ступень засваення кантралюе выкладчык. Для гэтага навучэнец праходзіць прамежкавую і выніковую атэстацыі, здае залікі і экзамены, і на падставе станоўчых вынікаў атрымлівае атэстат дзяржаўнага ўзору.
Найбольш часта экстэрны выбіраюць такія формы навучання:
Лясная (Баранавіцкі раён)
Лясна́я (, Лесная) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Ляснянскага сельсавета. Размешчана за 25 км на паўднёвы захад ад Баранавічаў, за 2,5 км ад шашы Баранавічы — Брэст. Чыгуначная станцыя Лясная знаходзіцца на лініі Баранавічы — Брэст.
Арбер
А́рбер — прозвішча
Лясная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
Вядома з 1880-х гадоў як чыгуначная станцыя Лясная ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
Уладзімір Фёдаравіч Логінаў
Біяграфія
Нарадзіўся 8 сакавіка 1940 года ў вёсцы Зялёнаўка Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці ў сям’і работніка лясной гаспадаркі. Скончыў пачатковую школу ў в. Зялёнаўка, пазней сям’я пераехала ў г. Гарадок, дзе В. Ф. Логінаў скончыў сямігадовую школу. Сярэднюю адукацыю атрымаў ў 1958 годзе ў г. Стары Аскол. У гэтым жа годзе паступіў на арктычны факультэт Ленінградскага вышэйшага інжынернага марскога вучылішча імя адмірала С. О. Макарава, дзе атрымаў спецыяльнасць «Акіяналогія (гідралогія мора)».
Лясная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
Уладзімір Фёдаравіч Логінаў
Біяграфія
У 1965 годзе паступіў у аспірантуру Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта на кафедру метэаралогіі і кліматалогіі. За 2,5 гады падрыхтаваў кандыдацкую дысертацыю і ў 1967 годзе паспяхова яе абараніў, датэрмінова скончыўшы аспірантуру. Пры падтрымцы рэктара ЛДУ акадэміка К. Я. Кандрацьева атрымаў працу ў ЛДУ і прапіску на вучэбнай базе ўніверсітэта ў пасёлку Саблін Ленінградскай вобласці.
Лясная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
Уладзімір Фёдаравіч Логінаў
Біяграфія
У 1969 годзе В. Ф. Логінаў, прыняўшы прапанову працаваць у Інстытуце зямнога магнетызму, іанасферы і распаўсюджвання радыёхваль Сібірскага аддзялення АН СССР, пераязджае з сям’ёй у Іркуцк. Працуючы з 1969 па 1973 год у Іркуцку, Уладзімір Фёдаравіч падтрымліваў цесныя сувязі з ГГА ў Ленінградзе, Інстытутам геаграфіі АН СССР, Гідраметэацэнтрам. У гэтыя ж гады быў запрошаны на працу ў Стэнфардскі універсітэт ЗША, дзе працаваў у Інстытуце даследавання плазмы, у лабараторыі сонечна-зямных сувязяў.
Лясная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У 1972 годзе ў вёсцы працавалі лясніцтва, пякарня, цэх Баранавіцкай мэблевай фабрыкі, сярэдняя школа, сталовая, бібліятэка, дзіцячы сад, бальніца, аддзяленне сувязі, швейная майстэрня, 5 магазінаў.
Інфраструктура
Працуюць лясніцтва, сярэдняя школа (у школе ў 1986 годзе адкрыты музей імя Галубка), бальніца, дзіцячыя яслі-сад, аддзяленне сувязі, Дом быту, бальніца, аптэка, бібліятэка, 5 магазінаў, ашчадны банк.
Уладзімір Фёдаравіч Логінаў
Біяграфія
У 1973 годзе пераязджае ў Обнінск, дзе да 1977 года працуе на пасадзе загадчыка лабараторыі сонечна-зямных сувязяў і сверхдоўгатэрміновых прагнозаў ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце гідраметэаралагічнай інфармацыі — Сусветным цэнтры дадзеных Дзяржаўнага камітэта СССР па гідраметэаралогіі.
У 1980 годзе на аснове сваіх даследаванняў падрыхтаваў доктарскую дысертацыю на тэму «Зменлівасць метэаралагічных характарыстык у розных раёнах Паўночнага паўшар’я ў сувязі з уздзеяннем знешніх климатаўтваральных фактараў», якую абараніў у 1982 годзе ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце імя М. В. Ламаносава.
З 1985 па 1987 год працаваў навуковым супрацоўнікам Сусветнай метэаралагічнай арганізацыі ААН у Жэневе ў аддзеле кліматычных дадзеных.
У 1990 годзе пераехаў у Мінск, дзе з 1990 па 1997 год працаваў на пасадзе намесніка дырэктара па навуковай рабоце новага Інстытута праблем выкарыстання прыродных рэсурсаў і экалогіі НАН Беларусі, а з 1997 па 2008 год — дырэктара.
На працягу 1993—1996 гг. быў намеснікам старшыні Міжнароднага арганізацыйнага камітэта і кіруючай групы Савета Еўропы па правядзенні Еўрапейскага года аховы прыроды. На працягу многіх гадоў з’яўляўся экспертам па праектах ІНТАС (INTAS).
З 1995 па 2002 гг. загадваў кафедрай агульнага землязнаўства у БДУ, з 2006 па 2008 гг. — у Міжнародным экалагічным універсітэце імя А. Д. Сахарава.
У 2007 годзе перадаў кіраўніцтва лабараторыяй кліматалогіі маладому і перспектыўнаму доктару навук С. В. Какарэка. У 2008 годзе выступіў ініцыятарам перадачы кіраўніцтва Інстытутам прыродакарыстання ў маладыя рукі. 18 чэрвеня 2008 года ўступіў на пасаду галоўнага навуковага супрацоўніка лабараторыі кліматалогіі і трансгранічнага забруджвання.
Навуковая дзейнасць
Вывучэнне пытанняў змены клімату. Публікацыя работ не толькі ў метэаралагічных і геаграфічных выданнях, але і ў «Астранамічным часопісе», бюлетэні «Сонечныя дадзеныя», часопісе «Геамагнетызм і аэраномія» сведчыць аб рознастароннасці інтарэсаў маладога навукоўца.
Даследаванне прычын і следстваў вагання клімату. В. Ф. Логінаў пайшоў па шляху вывучэння агульных фізіка-хімічных механізмаў фарміравання кліматычных з’яў у розных прасторава-часавых інтэрвалах.
Паглыбленае вывучэнне климатаўтваральных фактараў дазволіла абгрунтаваць гіпотэзу аб зменлівасці адной з вядомых у астрафізіцы канстант — Сонечнай пастаяннай — і нестабільнасці сонечна-атмасферных сувязяў, выканаць шэраг цікавых даследаванняў у галіне геліагеафізікі і кліматалогіі. Атрыманыя ў гэтым напрамку вынікі дазволілі выявіць прасторава-часавыя заканамернасці ўплыву сонечнага выпраменьвання на тэрмадынамічны рэжым ніжняй атмасферы, раскрыць механізмы гэтага ўплыву. Асноўная ўвага надавалася даследаванню прычын няўстойлівасці сонечна-атмасферных сувязяў. Далейшая праца была накіравана на паглыбленае вывучэнне фактараў зменлівасці прытоку сонечнай радыяцыі, найважнейшым з якіх з’яўляецца атмасферны аэразоль вулканічнага і антрапагеннага паходжання.
Шырокія даследаванні дазволілі выявіць асноўныя заканамернасці фарміравання экстрэмальных кліматычных з’яў: засух, суровых і цёплых зім, паводак. На аснове гэтых даследаванняў былі сфармуляваны метадычныя перадумовы прагназавання пералічаных кліматычных з’яў.
Уладзімір Фёдаравіч актыўна займаўся арганізатарскай працай па станаўленню і развіццю новага прыродазнаўчага напрамку навуковых даследаванняў. Былі створаны новыя лабараторыі, у тым ліку лабараторыя кліматалогіі. Менавіта Уладзімір Фёдаравіч стаў ініцыятарам і арганізатарам фундаментальных і прыкладных кліматычных даследаванняў, накіраваных на атрыманне адзнак ўплыву змяненняў клімату на гаспадарчую дзейнасць і гаспадарчай дзейнасці на клімат. У 1992 г. выйшла яго манаграфія «Прычыны і следства кліматычных зменаў».
У канцы 1990-х гг. пад кіраўніцтвам В. Ф. Логінава пачаў развівацца новы напрамак — кліматалогія сутачных метэаралагічных назіранняў, які быў цесна звязана з даследаваннямі клімату гарадоў. Пад яго кіраўніцтвам выканана буйнамаштабнае тэарэтычнае і прыкладное даследаванне клімату Беларусі, устаноўлены прасторава-часавыя заканамернасці яго змяненняў, распрацавана Нацыянальная кліматычная праграма. У 2010 годзе Уладзімір Логінаў распрацаваў Канцэпцыю экалагічнай бяспекі ў складзе Канцэпцыі нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Агнес Арбер
Агнес Робертсан Арбер (Agnes Robertson Arber;,  — , Кембрыдж) — англійскі батанік, член Каралеўскага таварыства (з 1946 года). Першая жанчына, якая атрымала Залаты медаль Лонданскага Лінееўскага таварыства за свой уклад у батаніку (24 мая 1948 года).
Біяграфія
Скончыла Лонданскі і Кембрыджскі ўніверсітэты.
Аўтар навуковых прац па гісторыі батанікі 15-17 стагоддзяў, палеабатаніцы голанасенных і марфалогіі пакрытанасенных.
Распрацавала тэорыю філома, паводле якой асноўным органам вышэйшых раслін з’яўляецца парастак.
Бібліяграфія
Абрэвіятура A.Arber выкарыстоўваецца для абазначэння Агнесы Арбер як аўтара пры цытаванні батанічнай назвы.
Сан-Марцана-Алівета
Сан-Марцана-Алівета (San Marzano Oliveto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1083 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 14050. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Марыя Магдаліна.
Цяжарнасць чалавека
Цяжарнасці чалавека (Graviditas) — стан арганізму жанчыны, калі ў яе рэпрадуктыўных органах знаходзіцца эмбрыён ці плод, які развіваецца. Цяжарнасць узнікае ў выніку зліцця жаночай і мужчынскай клетак. Сусветная арганізацыя аховы здароўя вызначае нармальны тэрмін цяжарнасці, ад 37 да 42 тыдняў. Чалавечая цяжарнасць з'яўляецца найбольш вывучанай з усіх сысуноў.
Апладненне
Цяжарнасць адбываецца ў выніку зліцця жаночай і мужчынскай гаметы. У медыцыне гэты працэс завецца апладненнем. Пасля апладнення, прадукт зліцця гамет, называецца зіготай. Зліццё мужчынскай і жаночай гамет звычайна адбываецца палавым шляхам. Аднак з'яўленне штучнага апладнення дало магчымасць праводзіць апладненне без выкарыстання сексуальных адносін.
Працэс апладнення адбываецца ў некалькі этапаў, і перапыненне любога з іх можа прывесці да няўдачы. У пачатку працэсу, сперма перажывае шэраг змяненняў, бо эякуляваная сперма не валодае дастатковымі магчымасцямі да апладнення, яна павінна прайсці этап капацытацыі ў рэпрадуктыўны тракт жанчыны, які доўжыцца некалькі гадзін. Гэта павышае яе рухомасць і дэстабілізуе яе мембраны, падрыхтоўваючы яе да акразомнай рэакцыі, ферментатыўнага пранікнення праз жорсткую мембрану зародкавай клеткі, зоны пелюцыда, якая атачае зародкавую клетку.
Верацея
Назву Верацея маюць:
NGC 4945
NGC 4945 (іншыя абазначэнні — ESO 219-24, AM 1302—484, IRAS13025-4911, PGC 45279) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэнтаўр. Яна досыць падобна на нашу Галактыку, аднак рэнтгенаўскія назіранні паказваюць наяўнасць сейфертовского ядры, напэўна, які змяшчае актыўную звышмасіўную чорную дзірку. Галактыка даволі блізкая да нашай. Яна з'яўляецца адной з найбольш яркіх галактык у блізкай групе галактык Цэнтаўр А/М83, размешчана ў той яе падгрупе, якая мае сваім цэнтрам Цэнтаўр А.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міжнародная Ленінская прэмія «За ўмацаванне міру паміж народамі»
Міжнародная Ленінская прэмія «За ўмацаванне міру паміж народамі» — ганаровая ўзнагарода СССР з 1956 года.
Па статусе прэмія прысуджалася грамадзянам замежных дзяржаў незалежна ад іх палітычных поглядаў, партыйнай прыналежнасці, рэлігійных перакананняў і расавых адрозненняў, за выдатныя заслугі ў барацьбе за мір паміж народамі.
Заснавана ў выніку перайменавання Міжнароднай Сталінскай прэміі «За ўмацаванне міру паміж народамі» у адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 верасня 1956 года. Згодна з Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 11 снежня 1989 года № 905-1 Вярхоўнага Савета СССР Міжнародная Ленінская прэмія «За ўмацаванне міру паміж народамі» была перайменавана ў Міжнародную Ленінскую прэмію міру.
Прэмія прысуджалася Камітэтам па міжнародных Ленінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі», які ўтвараўся Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР у складзе старшыні і 14 членаў — грамадскіх дзеячаў Савецкага Саюза і прадстаўнікоў іншых краін.
Права вылучэння кандыдатаў на суісканне прэмій было дадзена міжнародным і нацыянальным арганізацыям (прафсаюзным, кааператыўным, жаночым, моладзевым і іншым), навуковым установам і навучальным установам, асацыяцыям дзеячаў навукі, культуры і мастацтва і персанальна членам Камітэта па міжнародных Ленінскім прэміях.