cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Філіп Араб
Паходзіў з Аравіі. Пры імператары Гардыяне III ён быў прызначаны прэфектам прэторыя. Філіп браў удзел у забойстве Гардыяна III, пасля чаго стаў імператарам. Ён пачаў сваё кіраванне са складання міру з персамі і ўсталяваў добрыя адносіны з рымскім сенатам. У красавіку 248 года Філіп правёў святкаванне тысячагоддзя Рыма. Улетку таго ж года готы уварваліся ў дунайскія правінцыі. Акрамя таго, з'явіліся імператары-ўзурпатары на Балканах і Усходзе. Каб управіцца з усімі гэтымі праблемамі, імператар прызначыў Дэцыя Траяна камандуючым дунайскімі легіёнамі, але папулярнасць Дэцыя сярод салдатаў прывяла да таго, што гэты чалавек быў абвешчаны імператарам. Філіп і яго сын былі забіты ў бітве пры Вероне.
Жыццё да прыняцця ўлады
Марк Юлій Філіп нарадзіўся каля 204 года у паселішчы Шахба, прыблізна ў 55 мілях (89 км) на паўднёвы ўсход ад Дамаска, у Траханідзе, якая належала рымскай правінцыі Аравія. Філіп атрымаў мянушку «Араб», таму што ён паходзіў з Аравіі. Яго бацькам быў вершнік Юлій Марын, які быў рымскім грамадзянінам. Псеўда-Аўрэлій Віктар пісаў, што Марын нібы «быў знакамітым атаманам разбойнікаў». Шматлікія гісторыкі згодны, што род Філіпа быў арабскага паходжання і што ён сам атрымаў рымскае грамадзянства ад бацькі. Імя маці Філіпа невядома. У яго быў таксама брат — Гай Юлій Прыск, які ўваходзіў у склад прэтарыянскай гвардыі пры Гардыяне III. Ранняя кар'ера Філіпа досыць няясная. Хутчэй за ўсё, ён узвысіўся дзякуючы свайму брату.
У 230-х гадах Філіп ажаніўся з Марцыя Атацыяліяй Северай, дачкой рымскага намесніка. У іх у шлюбе нарадзіўся сын Філіп Малодшы ў 238 годзе.
Узыходжанне на прастол
Узвышэнне Філіпа адбылося ў 243 годзе, калі падчас кампаніі Гардыяна III супраць Шапура I у Персію ён быў прызначаны прэфектам прэторыя пасля таго, як папярэдні прэфект Аквіла Тымесіфей памёр пры нявысветленых акалічнасцях (магчыма яго атруціў сам Філіп). Брат Філіпа ўзвысіў яго для таго, каб кантраляваць маладога імператара і кіраваць за яго імперыяй у якасці неафіцыйных рэгентаў. Філіп здолеў наладзіць легіянераў супраць кіраўніка, вінавацячы яго ў недахопе харчавання, якое ўзнікла з-за таго, што своечасова не прыбылі караблі са збожжам. Пасля паразы, нанесенага яму персамі, Гардыян III памёр у 244 годзе пры невядомых акалічнасцях. Ёсць дзве версіі гібелі Гардыяна: або ён быў забіты ў выніку змовы Філіпа, або ён загінуў у баі (апошняе сцвярджаюць таксама персідскія крыніцы). Ва ўсякім разе, менавіта Філіп стаў імператарам пасля смерці Гардыяна і паведаміў сенату, што імператар памёр сваёй смерцю. Па словах Эдварда Гібана:
"«Яго ўзыходжанне ад нікчэмнасці да вышэйшых прыступак імперскай іерархіі само па сабе сведчыла, што гэты чалавек адрозніваўся адвагай і незвычайнымі арганізатарскімі здольнасцямі. Але адвага падпіхнула яго да ўзурпацыі трона, а незвычайныя здольнасці пушчаны былі ў ход дзеля таго, каб пазбавіць улады свайго не ў меру даверлівага заступніка, замест таго, каб служыць яму»."
Пасля гэтага Філіп павёў сваю армію да Еўфрата, дзе на поўдзень ад Цырцэсіума ён загадаў узвесці кенатаф з ухваляльным надпісам у гонар Гардыяна III, але прах памерлага імператара быў адпраўлены ў Рым. У Рыме Гардыян быў абагаўлёны. У той час у Антыёхіі Філіп пакінуў свайго брата Прыска ў якасці экстраардынарнага кіраўніка ўсходніх правінцый з тытулам рэктара Усходу. Перамяшчаючыся далей на захад, імператар даў свайму швагру Северыяну пад кантроль правінцыі Мезія і Македонія. У канцы лета 244 года Філіп уступіў у Рым, дзе ён быў неадкладна зацверджаны сенатам у якасці імператара. Да канца года імператар прызначыў свайго маленькага сына спадчыннікам, Цэзарам і Правадыром моладзі, а жонку Атацылію Северу абвясціў Аўгустай. Акрамя таго, Філіп абагавіў свайго бацьку Юлія Марына, хоць той ніколі не быў імператарам, і паставіў у яго гонар бронзавы бюст у Філіпопалі.
Кіраванне
У спробе ўмацаваць свой рэжым Філіп прыклаў велізарныя высілкі для падтрымкі стабільных і добрых адносін з сенатам і з самага пачатку свайго кіравання ён ізноў пацвердзіў старыя рымскія дабрадзейнасці і традыцыі. Неўзабаве пасля абвяшчэння імператарам Філіп пераназваў сваё роднае паселішча ў Філіпопаль (Philippopolis) і пабудаваў там шмат будынкаў — тэатр, стадыён, цэнтральную плошчу, тэрмы. Акрамя таго, ён дараваў гораду ганаровы статус калоніі. Філіпопаль быў фактычна нанова выбудаваны па прыкладзе рымскіх гарадоў з карда і дэкуманус. Сярод храмаў можна адзначыць Філіпеён, прысвечаны сям'і імператара.
Новы імператар выпрабоўваў недахоп у фінансах, бо ён быў абавязаны выплаціць даніну персам, раздаць падарункі салдатам, каб узнагародзіць іх за падтрымку, а таксама будаўніцтва новага горада таксама было дарагім прадпрыемствам. Пасля смерці імператара будаўніцтва ў новым горадзе было спынена, а запланаванае пашырэнне горада так і не было скончана. У выніку Філіп быў вымушаны моцна павялічыць узровень падаткаабкладання, і ў той жа час ён перастаў плаціць субсідыі плямёнам, якія пражываюць на поўнач ад Дуная. Гэтыя субсідыі мелі важнае значэнне для падтрымання міру на дунайскіх межах. Гэтыя абое рашэнні будуць мець істотны ўплыў на імперыю і кіраванне Філіпа. Акрамя таго, Філіп перачаканьваў манеты свайго папярэдніка.
У канцы 245 года Філіп быў вымушаны з'ехаць з Рыма, паколькі стабільнасць на межах, устаноўленая прэфектам прэторыя Аквілай Тымесіфеем, была разбурана адразу некалькімі падзеямі: яго смерцю, паразай Гардыяна III на ўсходзе і рашэннем Філіпа спыніць выплату субсідый. Племя карпаў рушыла праз Дакію, затым перасекла Дунай і нечакана з'явілася ў Мезіі, адкуль яно пагражала Балканам. Ні Северыян, ні военачальнікі Мезіі не змаглі спыніць захопнікаў. Прыбыўшы ў балканскія правінцыі, імператар зрабіў сваёй стаўкай фракійскі горад Філіпопаль, пасля чаго ён моцным ударам адкінуў карпаў за Дунай і доўга пераследваў іх у Дакіі. Да лета 246 года Філіп атрымаў над імі вырашальную перамогу і атрымаў тытул «Карпійскі Найвялікшы». Па словах Зосіма, карпы беглі пасля нападу атрадаў маўраў, якія служылі Рыму. Яго прысутнасць у Дакіі ў 246 годзе пацвярджаюць манеты, дзе ёсць надпісы, якія абвяшчалі новую эру ў гісторыі правінцыі. А іншы прыняты Філіпам тытул «Германскі Найвялікшы» паказвае на тое, што, верагодна, на рэйнскай мяжы былі здабыты перамогі над варварамі. Тым часам, армянская кіруючая дынастыя Аршакідаў адмовілася прызнаць улада персідскага цара Шапура I і вайна з Персіяй успыхнула зноў у 245 годзе.
Тым не менш, Філіп вярнуўся ў Рым у жніўні 247 года, дзе ён выдаткаваў шмат грошай на найбольш знакавую падзею яго кіравання — Секулярныя гульні, якія праводзіліся ў гонар тысячагоддзя заснавання Рыма. Гэта ўрачыстасць святкавалася ў красавіку 248 года, бо па традыцыі лічыцца, што сталіца была заснавана 21 красавіка 753 года да н.э. першым рымскім царом Ромулам. Па сведчанні сучаснікаў, свята было вельмі раскошным і складалася з тэатральных пастановак ва ўсім горадзе і ігрышча. У Калізеі праводзіліся баі з удзелам мноства дзікіх звяроў — бегемотаў, леапардаў, львоў, жырафаў і аднаго насарога, якія прызначаліся яшчэ Гардыянам III для святкавання свайго трыўмфа над персамі, больш тысячы гладыятараў загінулі разам з гэтымі жывёламі. Гэта падзея была таксама апісана ў некалькіх сачыненнях, у тым ліку ў працы рымскага гісторыка «Гісторыя тысячы гадоў», адмыслова падрыхтаванай да юбілею. Рымскім жыхарам раздалі субсідыі ў відзе спецыяльных манет з надпісам Aeternitas Augustorum (Вечнасць імператару). У той год імператар прызначыў свайго сына Аўгустам і суправіцелем.
Лакмэ
«Лакмэ» (Lakmé) — опера ў трох дзеях, напісаная Леа Дэлібам на лібрэта Эдмона Гандзінэ і Філіпа Жыля, заснаваным на рамане П’ера Лоці «Рараю, або Жаніцьба Лоці». Як многія іншыя французскія оперы канца XIX стагоддзя, у тым ліку «» Бізэ і «Кароль Лахорскі» Маснэ, «Лакмэ» напаўняе ўсходні каларыт, яна была напісана адмыслова для Марыі ван Зант.
Філіп Араб
Кіраванне
Таксама Філіп распачаў сур'ёзны крок, каб прадухіліць злоўжыванні скарбнікаў. Былі ўведзены законы супраць гомасексуалізму, лягчання і мужчынскай прастытуцыі, да якіх імператар адносіўся непрыязна. 78 эдыктаў Філіпа ў некалькі перапрацаваным выглядзе пасля ўвайшлі ў Кодэкс Юстыніяна), тры ў Кодэкс Грэгарыяна.
Рамонак
Рамо́нак, Рамо́н (Matricária) — род кветкавых раслін сямейства астравых (складанакветных). Налічвае каля 20 відаў, пашыраных у Паўночным паўшар’і (каля 50 відаў, пашыраных у Еўразіі і Афрыцы ).
Філіп Араб
Падзенне
Нягледзячы на святочную атмасферу, у правінцыях было шмат праблем. У канцы 248 года легіёны Паноніі і Мезіі, незадаволеныя вынікам вайны супраць карпаў, паўсталі і абвясцілі свайго военачальніка Тыберыя Клаўдзія Пакацыяна імператарам, які чаканіў манеты з надпісамі «Вечнаму Рыму — тысяча гадоў і адзін год». Бязладзіца, якая ўзнікла пасля гэтага, дала магчымасць квадам і іншых германскім плямёнам напасці на Панонію і яе разрабаваць. У той жа час готы на чале са сваім каралём Астраготай уварваліся ў Мезію і Фракію праз дунайскую мяжу і абсадзілі буйны горад Маркіянопаль. Акрамя таго, карпы, падбадзёраныя гоцкім уварваннем, аднавілі свае напады на Дакію і Мезію з-за таго, што імператар спыніў штогадовыя выплаты ім. Тым часам, на Усходзе Марк Фульвій Іатапіян, які лічыў сябе нашчадкам Аляксандра Севера, падняў паўстанне сярод насельніцтвы ў адказ на вялікія падаткі, уведзеныя братам Філіпа Гаем Юліем Прыскам, які кіраваў усходнімі правінцыямі, і яго дэспатычныя метады кіравання. Двое іншых малавядомых узурпатара, Сілбанак і Спансіян, узнялі паўстанні, якія скончыліся няўдачай.
Лакмэ
У оперу ўваходзіць папулярны «Кветкавы дуэт» (Sous le dôme épais) для сапрана і мецца-сапрана, выкананы ў 1-й дзеі Лакмэ, дачкой брахмана-святара, і яе слугой Малікай. Імя Лакмэ з’яўляецца французскім варыянтам санскрыцкага імя Лакшмі, імя індуісцкай багіні багацця. Самая вядомая арыя оперы — «Песня званоў» («L'Air des clochettes») у другой дзеі.
Філіп Араб
Падзенне
Пасля гэтых падзей Філіп выступіў у сенаце і пасля доўгай прамовы заявіў, што збіраецца адрачыся ад прастола. Пасля гэтага ў зале запанавала цішыня, якую спыніў прэфект прэторыя Дэцый Траян, які заявіў імператару, што Пакацыян не мае дастатковага вопыту для кіравання імперыяй і неўзабаве загіне ад рук сваіх жа людзей. Сапраўды яго вяшчунства спраўдзілася, і Іатапіян памёр той жа смерцю. Філіп, які быў моцна ўражаны яго падтрымкай, накіраваў Дэцыя з арміяй у Панонію і Мезію і зрушыў Северыяна, які пацярпеў паразу ад варвараў. Гэта прызначэнне мела падвойную мэту: прыгнечанне паўстання Пакацыяна, а таксама адбіццё варварскіх уварванняў.
Рамонак
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны. Сцёблы вышынёй да 80 см, прамастойныя, у верхняй частцы галінастыя. Лісце пёрыстарассечанае. Суквецце — кошык (дыяметрам да 2,5 см). Краявыя кветкі суквецця язычковыя, белыя або плёнчатыя. Сярэдзінныя трубчастыя і жоўтага колеру. Плод — сямянка.
Лакмэ
Змест
Дзеянне адбываецца ў канцы XIX стагоддзя ў брытанскай Індыі. Многія індусы вымушаныя верыць у сваіх багоў таемна. Джэральд, англійская афіцэр, выпадкова трапляе ў храм брахманаў. Ён сустракае Лакмэ (яе імя паходзіць ад санскрыцкага Лакшмі), дачку вярхоўнага жраца Нілаканты. Паміж маладымі ўзнікае каханне. Нілаканта заклікае адпомсціць англічаніну, які зганьбіў храм.
Рамонак
Віды
Паводле сучасных меркаванняў род уключае 25 відаў (прыведзены таксама некаторыя распаўсюджаныя сінонімы):
Філіп Араб
Падзенне
Акрамя таго, Дэцыю атрымалася здушыць паўстанне і аднавіць парадак і дысцыпліну ў арміі. У выніку прэфект прэторыя быў абвешчаны імператарам дунайскай арміяй увесну 249 года, пасля чаго адразу ж рушыў на Рым. Але нават раней, чым ён пакінуў даручаныя яму правінцыі, сітуацыя для Філіпа ў гэтым рэгіёне складалася цяжкая. Фінансавыя цяжкасці прымусілі яго панізіць вагу антанініяна, беспарадкі пачалі адбывацца ў Егіпце, выкліканая ў выніку гэтага парушэнне пастаўкі пшаніцы ў Рым падарвала падтрымку Філіпа ў сталіцы. Хоць Дэцый спрабаваў прыйсці да пагаднення з Філіпам і гаварыў яму, што прыняў уладу не па сваім жаданні, імператар, нягледзячы на хваробу, выступіў з арміяй і сустрэўся з узурпатарам каля Вероны ўлетку 249 года. Дэцый выйграў бітву, і Філіп быў забіты або падчас бітвы, або яго забілі ўласныя салдаты ва ўгоду новаму кіраўніку. Іаан Антыяхійскі паведамляў, што бітва адбылася ля македонскага горада Верыя. Адзінаццацігадовы сын Філіпа быў забіты ў лагеры прэтарыянцамі, пра далейшы лёс Прыска нічога невядома. Па паведамленні Еўтропія, пасля смерці Філіп быў абагаўлёны. Гэта версія дыскутуецца ў гістарыяграфіі, існуюць і іншыя версіі. Так, Крысціян Корнер лічыць, што Філіп быў падвергнуты праклёну памяці. Надпісаў з прысвячэннем боскаму Філіпу не знойдзена.
Рэлігійныя перакананні
Позняя хрысціянская традыцыя прыпісвае Філіпу прыхільнасць да гэтай рэлігіі. Гэты факт упершыню быў згаданы гісторыкам Еўсевіем у яго «Царкоўнай гісторыі». Еўсевій лічыў, што Філіп быў першым рымскім імператарам-хрысціянінам. Вось, што ён распавядае: "«Распавядаюць, што ён [Філіп] быў хрысціянінам і захацеў у апошнюю перадвелікодную ўсяночную памаліцца ў Царкве разам з народам, але тамтэйшы епіскап дазволіў яму ўвайсці толькі пасля споведзі і стаяць разам з тымі, хто каецца на адведзеным для іх месцы. Не зрабі ён гэтага, епіскап не дапусціў бы яго па мностве ўзведзенных на яго абвінавачванняў. Гавораць, што Філіп адразу ж пагадзіўся і на справе даказаў, што ён шчыра набожны і баіцца Бога »."
Лакмэ
Змест
На базары Нілаканта прымушае Лакмэ панадліва спяваць («Песня званоў» — «L'Air des clochettes»), каб англічанін выкрыў сябе. Калі Джэральд выступае наперад, Лакмэ губляе прытомнасць, а Нілаканта раніць Джэральда. Лакмэ адводзіць каханага ў сакрэтнае сховішча ў лясах, дзе лечыць яго.
Філіп Араб
Рэлігійныя перакананні
Еўсевій таксама паведамляў, што хрысціянскія настаўнікі і апалагет Арыген пісалі адзін ліст Філіпу, а іншы яго жонцы Атацыліі Северы. У хрысціянскіх тэкстах гаворыцца пра тое, што Філіп не прыносіў паганскіх ахвярапрынашэнняў падчас святкавання тысячагоддзя Рыма, пазнейшыя крыніцы сцвярджалі, што імператар і яго сын прынялі хрысціянскую веру па дарозе на свята.
Па ўсім мяркуючы (чаканка манет з паганскімі сімваламі, абагаўленне бацькі і г.д.), Філіп не быў хрысціянінам. Імператар не зрабіў ніякіх паляпшэнняў у прававым статусе хрысціян. Больш таго, пра меркаванае прыхільніцтва да хрысціянства няма згадванняў ні ў аднаго не хрысціянскага аўтара. Гэта апавяданне было, як відаць, навеяны рэзкім кантрастам паміж рэлігійнымі палітыкамі Філіпа і яго пераемніка Дэцыя Траяна. Па легендзе, святы Квірын Рымскі быў сынам Філіпа Араба.
Лакмэ
Змест
Калі Лакмэ сыходзіць за святой вадой, якая павінна падмацаваць клятвы маладой пары, Фрэдэрык, іншы афіцэр, з’яўляецца перад Джэральдам і нагадвае яму пра яго абавязак перад каралевай. Вярнуўшыся, Лакмэ бачыць, як змяніліся паводзіны каханага, і разумее, што страціла яго. Яна канчае жыццё самагубствам, з’еўшы атрутнае лісце дурнап’яна.
Абадоўскі
Абадоўскі — прозвішча.
Уільям Парсанс
Уільям Парсанс:
Людвіг I Вітэльсбах
Сын караля Максіміліяна I. Атрымаў першае імя ў гонар свайго завочнага хроснага бацькі Людовіка XVI, караля Францыі, поўнае хрысцільнае імя Людвіг Карл Аўгуст.
Да ўступа на прастол. Прынц-мецэнат
У супрацьлегласць бацьку ён варожа адносіўся да Напалеона I, але тым не менш у 1806—1809 гадах камандаваў Баварскай дывізіяй у войнах супраць Прусіі і Аўстрыі.
Па заканчэнні вайны з Францыяй Людвігаў жыў большай часткай у Вюрцбургу і Ашафенбургу, часта здзяйсняючы паездкі па Італіі. Тым часам ён атачыў сябе колам пісьменнікаў і мастакоў, імкнучыся аказваць ім заступніцтва; асабліва зблізіўся ён з Карнеліусам, Авербекам, Торвальдсенам, пасля — з Каўльбахам. У прыватным жыцці ён быў беражлівы, але траціў велічэзныя грошы на калекцыі мастацкіх твораў, на падтрымку тэатраў і інш. Палітычныя яго гледжанні тады адрозніваліся некаторым лібералізмам; у аснову канстытуцыі 1818 года быў пакладзены складзены ім мемарандум.
Пачатак валадарання
Пасля ўзыходжання яго на прастол у 1825 годзе становішча друку зрабілася лепш, паліцэйскія ганенні спыніліся. Ён перанёс універсітэт з Ландсгута ў Мюнхен, рэарганізаваў Акадэмію мастацтваў. Больш за ўсё імкнуўся ён да таго, каб ператварыць Мюнхен у «другія Афіны». Ён атачыў сябе мастакамі і заняўся ўзвядзеннем розных будынкаў, то ў грэчаскім, то ў італьянскім гусце. Асабліва вядомая пабудаваная ім «Вальхала» з бюстамі ўсіх знакамітых людзей Германіі, за выключэннем, аднак, Лютэра і дзеячаў Рэфармацыі. У той жа час Людвіг выступіў як паэт і пісьменнік, але творы яго, якія хоць і разыйшліся ў некалькіх выданнях, адрозніваліся толькі вычварнай архаічнай мовай і не пакінулі ніякага следу ў нямецкай літаратуры.
Рэакцыя
Палата дэпутатаў не асабліва спагадліва глядзела на прадпрыемствы караля, якія патрабавалі велічэзных выдаткаў, і таму ўмерана-ліберальны кірунак Людвіга хутка змяніўся рэзка рэакцыйным. Гэтаму садзейнічала і ўплыў каталіцкага духавенства. Друк быў падпарадкаваны суроваму цэнзурнаму статуту 1831 года; прадстаўнікі дэмакратычных поглыдаў падвяргаліся паліцэйскім ганенням, арыштам і высылцы. Карнеліус, прыродазнавец Окен, філолаг Фальмераер вымушаны былі пакінуць Баварыю. Пратэстанцкая рэлігія, нягледзячы на раўнапраўнасць веравызнання па канстытуцыі, прыгняталася; гэтак, пратэстанцкім салдатам загадвалі схіляць калены перад Св. Дарамі, а пастараў, якія пратэставалі супраць гэтага, саджалі ў турму; з палатай дэпутатаў ішла сістэматычная барацьба, пакуль пры дапамозе паліцэйскіх мер на выбарах не атрымалася ўхіліць апазіцыю. У вобласці палітыкі рамантычныя захапленні Людвіга адбіліся ў спагадзе грэчаскаму паўстанню; ён пагадзіўся на абранне яго сына, Атона, грэчаскім каралём, што вельмі нятанна абыйшлося баварскаму казначэйству, вымушанаму падтрымліваць караля спустошанай краіны.
Лола Мантэс. Адрачэнне
Старасць не замінала любоўным прыгодам Людвіга. У 1846 годзе ён патрапіў пад моцны ўплыў ірландскай авантурніцы Элізы Гільберт, якая выдавала сябе за «іспанскую танцоўшчыцу Лолу Мантэс», якой атрымалася, як гаварылі, «перамагчы Лаёлу», гэта значыць зрынуць клерыкальнае міністэрства Абеля, а потым і ўмеранае міністэрства Маўрэра. Было арганізавана так званае міністэрства Лолы, але палітычная рэакцыя не стала ад гэтага слабейшай, хоць і страціла сваё клерыкальнае адценне. Усеагульная нянавісць да Людвіга выказалася ў «Lobgesange auf Konig Ludwig» Гейнэ (у «Zeitgedichte»), які высмеяў і мецэнацтва Людвіга, і яго паэзію, і ўплыў на яго палюбоўніц, і яго піетызм, змяшаны з фрывольнасцю.
Рэвалюцыйны рух 1848 года прымусіла Людвіга адмовіцца ад кароны на карысць сына, Максіміліяна II; Лола была вымушана пакінуць Еўропу і з'ехала ў ЗША. З тых часоў былы кароль жыў прыватным чалавекам, па-ранейшаму прысвячаючы сябе спрыянню мастацтвам.
Людвіг I памёр у Ніцы, перажыўшы сына, калі ўжо валадарыў яго ўнук Людвіг II. Конная статуя яго ўзведзена ў Мюнхене ў 1862 годзе, яшчэ пры яго жыцці.
Сям'я
У 1810 годзе ён ажаніўся з Тэрэзай Саксен-Гільдбургхаўзенскай (1792—1854). Святы, арганізаваныя ў гонар вяселля, паклалі пачатак святу Актоберфест.
Ад гэтага саюза нарадзілася 9 дзяцей:
Парк культуры і адпачынку імя М. Горкага (Барысаў)
'''Парк культуры і адпачынку імя М. Горкага''' — парк у г. Барысаў Мінскай вобласці Беларусі. Створаны ў 1928 годзе ў раёне прывакзальнай плошчы ў выніку пераўтварэння ляснога масіву ў лесапарк. Былі адкрыты бібліятэка, тыр, летні тэатр, спартыўныя і дзіцячыя пляцоўкі і інш.
Плошча парку складае 5,8 га. Тэрыторыя абмежавана праспектам Рэвалюцыі, вуліцамі Ленінскай і Паштовай.
Растуць дуб, хвоя, ліпа, каштан, клён, рабіна, бэз, акацыя. Парк прапаноўвае больш за 20 відаў культурных паслуг: канцэрты, дыскатэкі, кірмашы, тэатралізаваныя паказы, тэматычныя вечары, правядзенне дзён сямейнага адпачынку, абрадавых, спартыўных, прафесійных і іншых свят.
Дзейнічаюць аб'екты вольнага часу, сярод якіх зімні танцавальны клуб, летні павільён дзіцячых атракцыёнаў, спартыўны гарадок, студыя дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, ігравая зала, электрамабілі і інш.
Каперсы калючыя
Каперсы, капары — высушаныя, а затым марынаваныя ў аліве або салёныя пупышкі кветак, маладыя парасткі і зялёныя плады міжземнаморскай расліны Capparis spinosa.
Батанічнае апісанне
Каперсы калючыя (Capparis spinosa) — кусты вышынёй 120—150 см.
Распаўсюджанне
Каперсы дзіка растуць па ўсёй Паўднёвай Еўропе, найбольшыя сучасныя вытворцы — Іспанія і Італія.
Спажыванне
Ужываліся з антычных часоў як каштоўная гаркавата-кіслая прыправа да соусаў, сыроў, рыбы, мяса (біфштэксаў, эскалопаў), звараных укрутую яек, кампанент марынадаў (напрыклад, для селядцоў) і як запраўка ў салаты. Традыцыйная закуска — з каперсаў, брынзы і сардзін. Дзякуючы ўтрыманню гліказіда рутына (5 %) узбуджаюць апетыт. Каперсы з іх характэрнай цёмнааліўкавай фарбай ужываюцца і як дэкаратыўная аздоба стала.
З'явіліся ў Польшчы і ВКЛ пад уплывам італьянскай кухні за часам Боны Сфорца ў XVI ст., пастаўляліся марынаваныя ў воцаце або кансерваваныя ў аліве. Каперсы спажывалі на закуску або прыпраўлялі мясныя стравы і соусы. Дзеля даражнечы «Літоўская гаспадыня» раіла ужываць імітацыю каперсаў — з насення настурак або пупышак чорнай бузіны (Sambucus nigra). Яшчэ адзін сурагат каперсаў — марынаваныя бутоны дзьмухаўца (kaczeńca).
Ульрых Цвінглі
Цвінглі Ульрых (Ulrich Zwingli, Huldrych Zwingli) (1 студзеня 1484 — 11 кастрычніка 1531) — дзеяч рэфармацыі ў Швейцарыі.
Погляды
Жадаў вярнуць хрысціянству яго першасную прастату. Лічыў Біблію падмуркам веры і ўлады. Гэтым тлумачыцца яго правядзенне рэфармацыі, поруч з грамадскімі ўладамі, «з верху». Прыхільнік нямецкай мовы ў літургіі. Асуджаў ужыванне: абразоў, спецыяльных літургічных вопратак, музыкі ў літургіі. Лічыў, што Хрыстос толькі духоўна прысутнічае ў Эхарыстыі. Цвінгліанства характарызуецца гуманізмам і рацыяналізмам (у адрозненні ад лютэранства). Лічыў, што свецкая ўлада мае права ўмешвацца ў справы Царквы. Не прызнаваў ніводнага сакрамэнту, што прынята ў каталіцтве і праваслаўі.
Творы
«Заўвагі на тэму сапраўднай і фальшывай рэлігіі» (1528 г.).
Агафонаў
Агафонаў — рускае прозвішча.
Сліма
Сліма   (мальт. Tas-Sliema, англ. Sliema) — горад на паўночным узбярэжжы Мальты. Горад з’яўляецца важным цэнтрам эканомікі, шопінгу і адпачынку. Сліма — галоўная жылая і гандлёвая зона. Тут сканцэнтраваны многія сучасныя гасцініцы Мальты. Сліма быў ціхай рыбацкай вёсачкай на паўвостраве ўздоўж бухты Марсамшэт.
Мост дэле Гулье
Понтэ дэле Гулье (Ponte delle Guglie) — адзін з мастоў Венецыі праз канал Канарэджа.
Адзіны каменны мост у Венецыі з абеліскамі (гулье) па кутах. У 1285 годзе на гэтым месцы быў пабудаваны драўляны мост, заменены ў 1580 на каменны. Цяперашні мост быў пабудаваны ў 1777. Знаходзіцца на вуглу кампа Сан-Іерэмія, недалёка ад чыгуначнага вакзала і месцы зліцця канала Канарэджа і Гранд-канала.
Бірзебуджа
Бірзебуджа (мальт. Birżebbuġa) — горад і порт на поўдні Мальты ў заліве Святога Георгія, у якім пражываюць каля 8 000 жыхароў. Былы рыбацкі пасёлак з часам ператварыўся ў летні курорт Мальты. Горад вядомы выкапнёвымі рэшткамі эпохі апошняга зледзянення, выяўленымі ў гроце Гхар-Далам, а таксама руінамі мегалітычнага храма ў найбліжэйшай вёскі Бордж ін-Надур.
Яўгенія Іосіфаўна Юшко
З 1949 года палявод, з 1956 звеннявая льнаводчага звяна калгаса «Перамога», з 1979 года кладаўшчык збожжасховішча калгаса імя Жалезняковіча Карэліцкага раёна.
Граталье
Граталье (Grottaglie) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Насельніцтва складае 32746 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 309 чал./км². Займае плошчу 101 км². Паштовы індэкс — 74023. Тэлефонны код — 099.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Francesco di Geronimo, san Ciro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Вануату
У спісе Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Рэспубліцы Вануату значыцца 1 найменне (на 2012 год).
Спіс
У гэтай табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У гэтым спісе азначаны аб'екты, прапанаваныя ўрадам Вануату ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны.
Магдалыніўскі раён
Магдалыніўскі раён (Магдалинівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Магдалыніўка (Магдалинівка).
Утвораны ў 1925 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 33591 чалавек, плошча — 1599 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 57 сёлаў.
Крынічны (ручай)
Крыні́чны — ручай у Капыльскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Мажа (басейн Прыпяці). Даўжыня 2,7 км. Пачынаецца каля вёскі Чырвоны Партызан, вусце каля аграгарадка Мажа (тут жа плаціна і сажалка плошчай 5 га). Рэчышча каналізаванае.
Томаш Гюбшман
То́маш Гю́бшман (Tomáš Hübschman; нар., Прага, Чэхаславакія) — чэшскі футбаліст, абаронца клуба «Ябланец» і нацыянальнай зборнай Чэхіі. Акрамя пазіцыі цэнтральнага абаронцы можа згуляць у якасці апорнага паўабароонцы.
«Спарта»
Гюбшман з’яўляецца выхаванцам пражскай «Спарты», пачаў гуляць за моладзевы клуб ва ўзросце пяці гадоў да падпісання свайго першага прафесійнага кантракта ў 1998 годзе. Гюбшман упершыню атрымаў вядомасць пасля арэнды ў клубе «Ябланец 97» у сезоне 2001/02. Пасля ўдалага выступлення ў арэндзе, ён вярнуўся ў «Спарту». У сезоне 2003/04 ён дапамог клубу прайсці ў плэй-оф Лігі чэмпіёнаў.
«Шахцёр»
Пасля некалькіх паспяховых сезонаў на сваёй радзіме, Гюбшман улетку 2004 года перайшоў у данецкі «Шахцёр», сума трансферу склала 3 мільёны еўра.
Гюбшман адразу зайграў за новую каманду, стаў рэгулярна з’яўляцца на полі. У складзе каманды Мірчы Лучэску ў сезоне 2008/09 перамог у апошнім розыгрышу Кубка УЕФА.
Міжнародная кар’ера
За нацыянальную зборную Чэхіі выступае з 2001 года.
Клубныя
«Спарта»
«Шахцёр»
Міжнародныя
Чэхія
Асабістае жыццё
Томаш жанаты і мае двух дзяцей, якіх клічуць Мікаэла і Томаш.
Ордэн Святога Уладзіміра
Гісторыя ордэна
Ордэн у 4 ступенях быў заснаваны Кацярынай II года ў 20-гадовы юбілей свайго валадарання для ўзнагароджання, як ваенных чыноў, так і грамадзянскіх служачых. Колькасць кавалераў не абмяжоўвалася.
Хоць статут ордэна дазваляў узнагароджанне, пачынаючы з ніжэйшых чыноў, паступовасць (чарговасць) уручэння ўзнагарод прывяла да таго, што кавалерамі 1-й ступені маглі стаць асобы, якія былі ў грамадзянскіх ці ваенных чынах не ніжэй за трэці клас паводле Табеля аб рангах (тайны саветнік, генерал-лейтэнант ці віцэ-адмірал), 2-й ступені — не ніжэй за чацвёрты клас (сапраўдны стацкі саветнік, генерал-маёр, контр-адмірал), 3-й ступені — не ніжэй за пяты клас (стацкі саветнік, брыгадзір, капітан-камандор) і 4-й ступені — не ніжэй за сёмы клас (надворны саветнік, падпалкоўнік, капітан другога рангу).
4-ю ступень ордэна ўручалі і за 35-гадовую бездакорную службу. У такіх выпадках на левым і правым канцах добрага боку крыжа дадаваўся надпіс золатам «35 лет».
Пазней, года, Кацярына II асобым указам вызначыла як дадатковае бачнае адрозненне для знака 4-й ступені, які атрымліваўся за ваенныя подзвігі, бант з ордэнскай стужкі. Першым кавалерам ордэна Св. Уладзіміра 4-й ступені з бантам стаў капітан-лейтэнант Д. М. Сянявін, другім — М. Б. Барклай-дэ-Толі. Асабліва шанаваліся ордэны Уладзіміра 4-й ступені з бантам як баявыя афіцэрскія ўзнагароды, якія стаялі толькі на ступень ніжэй за ордэн Св. Георгія 4-й ступені.
Ордэнам 3-й ст. за бітва каля Фіданісі быў узнагароджаны выдатны флатаводзец Ф. Ф. Ушакоў.
У 1855 годзе, было адменена ўручэнне ордэна Св. Георгія за воінскую выслугу, гэтыя ўзнагароджванні перайшлі да ордэна Св. Уладзіміра. У выніку ордэн стаў уручацца як класным чынам грамадзянскага ведамства, якія праслужылі 35 гадоў — крыж з надпісам на пярэднім боку: «35 лет» (на гарызантальных прамянях крыжа), так і чынам ваенна-сухапутнага ведамства, якія праслужылі ў афіцэрскіх званнях 25 гадоў — крыж з бантам і надпісам «25 лет», для чыноў марскога ведамства, якія здзейснілі 18 марскіх кампаній і пабылі хоць бы ў адной бітве — крыж з бантам і надпісам «18 кампаний», а тым, хто здзяйсніў 20, хоць і не бываў у бітве — крыж з бантам і надпісам «20 кампаний».
З 1855 года атрыманыя за баявыя подзвігі ордэна сталі выдавацца са скрыжаванымі мячамі. На працягу двух гадоў пасля гэтага бантамі да ордэнаў Св. Уладзіміра 4-й ступені не ўзнагароджвалі. З 1857 года афіцэры за баявыя заслугі сталі атрымліваць знак да ордэна з мячамі і бантамі ў адрозненне ад чыноўнікаў грамадзянскіх ведамстваў, якія знаходзіліся на тэатры ваенных дзеянняў і атрымлівалі знак толькі з мячамі. Пры ўзнагароджанні больш высокай ступенню ордэна за грамадзянскія заслугі мячы пераносіліся на новы крыж, але перакрыжоўваліся ў гэтым выпадку не ў цэнтры крыжа, а трохі вышэй. Выдача ўзнагарод «з мячамі над ордэнам» працягвалася да канца 1870 года, калі было дазволена пры ўзнагароджанні больш высокімі ступенямі не здымаць узнагароды, выдадзеныя за ваенныя заслугі.
З 1845 года ўзнагароджаныя толькі ордэнамі Св. Уладзіміра і Св. Георгія любых ступеняў атрымлівалі правы спадчыннага дваранства, у той час як для іншых ордэнаў патрабавалася ўзнагароджанне вышэйшай 1-й ступенню. Указам ад г. узнагароджаны ордэнам 4-й ступені атрымліваў правы толькі асабістага дваранства. Гэта было звязана з тым, што ордэн 4-й ступені досыць масава дараваўся за дабрачыннасць і яго мелі магчымасць атрымліваць купцы і прамыслоўцы.
У 1860-х гадах некаторыя крыжы пакрываліся па модзе таго часу чорнай эмаллю.
Памер крыжоў строга не рэгламентаваўся, прыкладныя памеры: 2-я ст. — 51×51 мм, 3-я ст. — 47×47 мм, 4-я ст. — 37×37 мм.
Капітульным храмам з 1782 па 1845 год з’яўляўся Сафійскі сабор у Царскім Сяле, а затым — Князь-Уладзімірскі сабор у Санкт-Пецярбургу.
Узнагароджанні
У 1783 годзе адным з першых быў удастоены вышэйшай 1-й ступені палкаводзец Аляксандр Сувораў, «за далучэнне розных кубанскіх народаў да Расійскай імперыі». Пра ўзнагароджанні ордэнам пасля 1917 г. гл. артыкул Дараванні тытулаў і ордэнаў Расійскай імперыі пасля 1917 года.
Тэхналагічны ўніверсітэт імя Шарыфа
Тэхналагічны ўніверсітэт імя Шарыфа — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў Іране, вучэбны і навукова-даследчы цэнтр у галіне інжынерыі і фізічных навук. Адна з самых прэстыжных тэхнічных вучэбных устаноў Ірана. Размешчаны ў горадзе Тэгеран.
Агульныя звесткі
Заснаванs ў 1966 годзе Махамадам Алі Маджтахедзі, арганізатарам навукі і рэктарам Тэгеранскага політэхнічнага інстытута, па ўказу шаха Ірана Махамеда Рэза Пехлеві як Індустрыяльны ўніверсітэт «Арыямехр» па ўзору і падабенству Масачусэтскі тэхналагічнага інстытута. У першы год існавання ўніверсітэта на чатырох факультэтах — электраэнэргетычным, металургічным, механічным і хімічнага машынабудавання — навучаліся 412 студэнтаў, адабраных па вынікам усеіранскага конкурсу. Прафесарска-выкладчыцкі склад ВНУ складаўся з 54 выкладчыкаў.
У 1972 годзе Махамед Рэза Пехлеві, які быў прэзідэнтам універсітэта з моманта заснавання да 1979 года, прызначыў першага іранскага выпускніка МТІ, Сеіда Хасейна Насра рэктарам ВНУ і паставіў перад нім задачу пераўтварыць універсітэт у «іранскі МТІ».
У 1967 — 1971 годах да факультэтаў Універсітэта, якія ўжо дзейнічалі, былі дададзены фізічны, матэматчыны, эканомікі і кіравання прамысловасцю, хімічны і грамадзянскага будаўніцтва.
У 1974 годзе адкрыўся філіял Індустрыяльнага ўніверсітэта «Арыямехр» у Ісфахане, які пазней выдзяліўся са складу ўніверсітэта і стаў самастойным Ісфаханскім тэхналагічным універстэтам.
Пасля Ісламскай рэвалюцыі у 1979 годзе Індустрыяльны ўніверсітэт «Арыямехр» быў пераіменаваны ў Тэгеранскі індустрыяльны ўніверсітэт, які ў 1980 годзе атрымаў імя — студэнта-рэвалюцыянера, забітага ў 1975 годзе.
Цяпер ўніверсітэт мае два кампусы: Галоўны кампус знаходзіцца ў Тэгеране, Міжнародны кампус — на востраве Кіш у Персідскім заліве.
У 2015-2016 вучэбным годзе ва ўніверсітэце навучаліся больш за 9 000 студэнтаў, у тым ліку 5 776 бакалаўраў, 4 726 магістраў, 700 дактарантаў.
Прафесарска-выкладчыцкі склад
Па стану на 1 верасня 2015 года, прафесарска-выкладчыцкі склад Тэхналагічнага ўніверсітэта імя Шарыфа налічвае больш за 450 выкладчыкаў. У яго складзе 168 прафесараў, 115 дацэнтаў, 153 асістэнтаў-прафесараў.
Адукацыйная дзейнасць
Па стану на чэрвень 2016 года асноўны вучэбны працэс ва ўніверсітэце ажыццяўляецца на 14 факультэтах :
Структура факультэтаў у цэлым адпавядае асноўным накірункам адукацыйнай дзейнасці Ўніверсітэта.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Тэхналагічны ўніверсітэт імя Шарыфа мае 15 навукова-даследчыцкіх цэнтраў.
Універсітэт мае вялізны аўтарытэт у Іране ў галіне даследаванняў прыкладных і фундаментальных навук. У апошнія некалькі гадоў універсітэт зайдмае першые месцы у краіне па аб'ёмам укладаемых у даследаванні сродкаў, атрымоўваемых грантаў і прэмій, а таксама выданню навуковых прац і дысертацый.
IC 2958
IC 2958 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Тэхналагічны ўніверсітэт імя Шарыфа
Рэйтынг Тэхналагічнага ўніверсітэта імя Шарыфа
Academic Rancing of Wprld Universities 2015: 401-500
IC 2958
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэхналагічны ўніверсітэт імя Шарыфа
Рэйтынг Тэхналагічнага ўніверсітэта імя Шарыфа
Times Higher Education 2015-2016: 401-500 2014-2015: 301-350 2013-2014: 251-275 2012-2013: 301-350 2011-2012': 301-350
Анатоль Уладзіміравіч Ларукоў
Анатоль Уладзіміравіч Ларукоў (нар. 28 кастрычніка 1970 у станіцы Архонскай, Паўночна-Асецінская АССР, СССР) — расійскі і беларускі дзюдаіст, заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь, трэнер
Раберта Мецола
Раберта Мецола Тэдэска Трыкас (Roberta Metsola Tedesco Triccas;, Сент-Джуліянс, Мальта) — мальтыйская палітык, старшыня Еўрапейскага парламента з 18 студзеня 2022 года.
Упершыню абрана дэпутатам Еўрапейскага парламента ў 2013 годзе, прадстаўляючы Мальту, а ў лістападзе 2020 года стала першым віцэ-прэзідэнтам Еўрапарламента. Раберта Мецола была абрана старшынёй Еўрапейскага парламента 18 студзеня 2022 года, стаўшы самым маладым старшынёй у гісторыі , першай мальтыйкай на гэтай пасадзе і трэцяй жанчынай-старшынёй.
Адукацыя і кар’ера
З’яўляецца юрыстам і спецыялізавалася на еўрапейскім праве і палітыцы ў Еўрапескім калегіуме. Яна займала пасаду аташэ па прававым і судовым супрацоўніцтве Мальты ў Пастаянным прадстаўніцтве Мальты пры Еўрапейскім Саюзе, а з 2012 па 2013 год у якасці юрыдычнага саветніка Вярхоўнага прадстаўніка Саюза па замежных справах і палітыцы бяспекі Кэтрын Эштан.
Раннія гады
У студэнцкія гады Мецола ўваходзіла ў SDM (Studenti Demokristjani Maltin), KNZ (Нацыянальная моладзевая рада) і MŻPN (Moviment Żgħażagħ Partit Nazzjonalista), перш чым была абраная генеральным сакратаром Студэнтаў-дэмакратаў Еўропы (EDS), студэнцкага аддзяленне Еўрапейскай народнай партыі, а таксама на пасады ў рамках Еўрапейскага моладзевага форуму (YFJ). У 2002 годзе яна была абраная віцэ-прэзідэнтам Моладзевай канвенцыі аб будучыні Еўропы, што адкрыла шлях да яе актыўнага ўдзелу ў перамовах і распрацоўцы Еўрапейскай канстытуцыйнай дамовы, а пазней і Лісабонскай дамовы.
Мецола была актыўнай ў Partit Nazzjonalista (Нацыяналістычная партыя) на Мальце з юнацтва, дзе працавала ў міжнародным сакратарыяце партыі;  актыўна праводзіла кампанію за галасаванне «за» на рэферэндуме аб членстве ў ЕС у 2003 годзе,  і валанцёрства ў выбарчай групе PN ELCOM. Яна балатавалася на выбарах у Еўрапарламент у 2004 годзе  і Еўрапарламент у 2009 годзе ў якасці кандыдата ад нацыяналістаў на Мальце. На тых выбарах яна не была абраная.
Дэпутат Еўрапарламента 2013—2022
Раберта Мецола паспяхова ўдзельнічала ў выбарах 24 красавіка 2013 года, на вызваленае месца Саймана Бусутыла, стаўшы адной з першых жанчын-членаў Еўрапарламента на Мальце. У парламенце яна сядзіць у якасці члена групы Еўрапейскай народнай партыі (EPP).
Пасля пераабрання ў парламент на поўны тэрмін у 2014 годзе яна была абраная на пасаду намесніка старшыні Камітэта па петыцыях у ліпені 2014 года. Акрамя таго, яна была членам шэрагу камітэтаў і дэлегацый, уключаючы Камітэт па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах і дэлегацыю па сувязях са Злучанымі Штатамі. З 2016 па 2017 год Мецола ўваходзіла ў парламенцкі камітэт па расследаванні адмывання грошай, ухілення ад выплаты падаткаў, схемы ўхілення ад выплаты падаткаў якіх былі расследаваны ў Панамскіх дакументах больш шырока. У межах Камітэта па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах яна з 2018 года з’яўляецца часткай групы назірання за вяршэнствам закона.
У дадатак да сваіх абавязкаў у камітэце Раберта Мецола далучылася да Міжгрупы Еўрапарламента па правах дзіцяці.
У лістападзе 2020 года яе абралі першым віцэ-прэзідэнтам Еўрапарламента, змяніўшы Мэрэд МакГінес, якая стала еўракамісарам Ірландыі. Яна стала першай мальтыйская дэпутатка Еўрапарламента, якая стала віцэ-прэзідэнтам.
У лістападзе 2021 года Раберта Мецола была абрана ЕНП у якасці свайго кандыдата, каб змяніць Давіда Сасолі на пасадзе прэзідэнта Еўрапарламента пасля заканчэння яго паўнамоцтваў на пасадзе прэзідэнта ў студзені 2022 года. Сасолі быў шпіталізаваны з пнеўманіяй у верасні 2021 года і ў снежні абвясціў, што не будзе балатавацца на другі тэрмін на пасадзе прэзідэнта, што зрабіла Мецолу яго верагодным пераемнікам. Пасля далейшай шпіталізацыі Сасолі памёр 11 студзеня 2022 года за тыдзень да заканчэння тэрміну. Пасля смерці Сасолі Мецола стала выконваючым абавязкі прэзідэнта Еўрапарламента.
Старшыня Еўрапейскага парламента
18 студзеня 2022 года Раберта Мецола была абрана старшынёй Еўрапарламента на два з паловай гады. Яна была абраная ў першым туры галасавання, атрымаўшы абсалютную большасць — 458 галасоў з 690 пададзеных. Як кандыдата ад ЕНП, яе таксама падтрымалі парламенцкія групы S&D і Абнаўляючы Еўропу пасля таго, як тры групы дасягнулі пагаднення аб выбарах старшыні, віцэ-старшыні і заканадаўчых прыярытэтах на другую палову паўнамоцтваў парламента.
Палітычныя пазіцыі
Што датычыцца абортаў, Мецола пастаянна галасавала за рэзалюцыі ў абарону жыцця. Падчас свайго абрання старшынёй Еўрапарламента яна заявіла, што падчас свайго знаходжання на пасадзе будзе прадстаўляць пазіцыю парламента, якая прызнае бяспечны доступ да абортаў правам чалавека.
Спрэчкі
У кастрычніку 2020 года Раберта Мецола прапанавала папраўкі да рэзалюцыі Камітэта па грамадзянскіх свабодах, юстыцыі і ўнутраных справах па Балгарыі, што выклікала спрэчкі. Яна настойвала на тым, што ў дакуменце ўключана інфармацыя аб тым, што пратэсты ў Балгарыі фінансуюцца босам азартных гульняў, супраць якога выстаўлена 18 абвінавачанняў. Пасля таго, як сотні дэманстрантаў звязаліся з ёй у сацыяльных сетках і ёй пагражалі судом за паклёп і распаўсюджванне «падробленых навін», Мецола заблакавала доступ да сваіх сацыяльных сетак з Балгарыі і адклікала прапанаваную папраўку.
Асабістае жыццё
Раберта Мецола нарадзілася ў Сент-Джуліянсе, Мальта, і вырасла ў Гзіры.
Раберта і яе муж фін Ука Мецола (Партыя нацыянальнай кааліцыі) удзельнічалі ў выбарах у Еўрапарламент 2009 года, стаўшы першай сямейнай парай, якая ўдзельнічала ў адных і тых жа выбарах у Еўрапарламент ад дзвюх розных краін-членаў. Упершыню яны сустрэліся ў 1999 годзе, а пажаніліся ў кастрычніку 2005 года. У іх нарадзілася чацвёра сыноў.
Сент-Джуліянс
Сент-Джуліянс (St. Julian's), Сан-Джыльян (San Ġiljan) — горад на Мальце, размешчаны ўздоўж узбярэжжа Міжземнага мора. Знаходзіцца на поўнач ад сталіцы краіны Валеты. Папулярны турыстычны курорт. Насельніцтва — 7752 чалавек (лістапад 2005 г.).
Спіс аб’ектаў PGC (1749001—1750000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1749001—1750000)
Эрфурцкі ўніверсітэт
Эрфурцкі ўніверсітэт (Universität Erfurt) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Эрфурт.
Агульная характарыстыка
Першы Эрфурцкі ўніверсітэт быў заснаваны на падставе статуту Папы Клімента VII у 1379 годзе і ў наступным пацверджаным Папам Урбанам VI. Ён быў афіцыйна адкрыты на другім тыдні пасля Вялікадня 1392 года. Ён быў зачынены ў 1816 годзе і адноўлены ў 1994 годзе, праз тры гады пасля ўз'яднання Германіі. Таму ён прэтэндуе на званне як старэйшага, так і самага маладога ўніверсітэта Германіі.
Гэтая навучальная ўстанова ідэнтыфікуе сябе як рэфарматарскі ўніверсітэт, дзякуючы свайму самаму вядомаму выпускніку — Марціну Лютэру, пачынальніку Рэфармацыі, які вучыўся тут з 1501 па 1505 год. Сёння асноўная ўвага ў вучэльні надаецца міждысцыплінарнасці, інтэрнацыянальнасці і настаўніцтву.
Даследчая бібліятэка, у якой захоўваецца адна з найбуйнейшых у Германіі калекцый старажытных рукапісаў, з'яўляецца часткай універсітэта. Універсітэцкая бібліятэка таксама з'яўляецца захавальнікам фондаў "Bibliotheca Amploniana", калекцыі з амаль 1 000 сярэднявечных рукапісаў, сабраных навукоўцам Амплоніем Ратынгам дэ Берка (1363-1435), які быў рэктарам універсітэта.
Бетмаль
Бетмаль (Bethmale) — невараны прэсаваны французскі сыр з каровінага малака.
Гісторыя
Згодна з мясцовай легендай, сыр пачалі вырабляць падчас арабскай заваёвы Пірэнейскага паўвострава.
Вытворчасць
Сыр вырабляюць з каровінага малака. Час паспявання сыру - жнівень і верасень, хоць яго можна вырабляць з красавіка па лістапад. Галоўку сыру штодня чысцяць, дзякуючы чаму на ім утвараецца чырванаватая скарыначка.
IC 2960
IC 2960 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мальта (значэнні)
Мальта:
Мальта (стаянка)
Мальта — адна з найбольш вядомых познепалеалітычных стаянак Сібіры. Знаходзіцца каля цяперашняга сяла Мальта Усольскага раёна Іркуцкай вобласці Расіі, на рацэ Белай, на захад ад возера Байкал.
Стаянка была адкрыта, калі селянін Савельеў, вырашыўшы паглыбіць у сябе дома склеп, выкапаў з зямлі вялізную костку. Загадчык вясковай чытальні Бертрам выказаў здагадку незвычайнасць дадзенай знаходкі паведаміў пра яе ў Іркуцк. 7 лютага 1928 года супрацоўнік Іркуцкага краязнаўчага музея Міхаіл Міхайлавіч Герасімаў (будучы стваральнік метаду антрапалагічнай рэканструкцыі асобы па чэрапе, «метад Герасімава»), прыбыў у Мальту і летам пачаў раскопкі. Ім была вывучана тэрыторыя плошчай каля 1000 м².
Радыёвугляродная датыроўка стаянкі паказвае, што яна існавала ў пачатку сартанскага зледзянення, прыкладна 14750 гадоў назад (XIII тысячагоддзе да н. э.). Пазнейшыя дадзеныя далі дату каля 24 тысячы гадоў таму. Інвентар блізкі да матэрыялаў стаянак Бурэць (знаходзіцца за 20 км ад Мальты) і Ачынскай, на гэтай падставе вылучаецца мальцінска-бурэцкая культура.
У 2020 годзе на стаянцы Мальта археолагі праводзілі выратавальныя работы, бо па тэрыторыі стаянкі пройдзе дарога, прадугледжаная праектам будаўніцтва абходу горада Усолле-Сібірскае.
Латэрца
Латэрца (Laterza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Насельніцтва складае 15 140 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 159 км². Паштовы індэкс — 74014. Тэлефонны код — 099.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Напад у гандлёвым цэнтры «Еўропа»
Ход падзей
Па дадзеных папярэдняга расследавання, малады чалавек ў 2014 годзе праходзіў лячэнне ў псіханеўралагічным дыспансеры. Акрамя таго, ён раней не быў судзімы, рос у забяспечанай сям’і.
8 кастрычніка 2016 года ў 17:27 злачынца зайшоў праз бакавы ўваход ГЦ «Еўропа». Ён быў прыстойна апрануты. У яго з сабой быў чахол ад гітары, у якім ён схаваў сякеру і бензапілу.
У 17:28 хлопец завёў пілу і нанёс цялесныя пашкоджанні спачатку адной жанчыне, якая ад атрыманых траўмаў памерла. Пасля гэтага малады чалавек дастаў сякеру і напаў на другую жанчыну. Яна змагла ўцячы. Потым ён стаў пагражаць сякерай іншым людзям.
У 17:34 паступіў званок у дзяжурную частку.
У 17:35-17:36 на месцы здарэння ўжо былі першыя супрацоўнікі міліцыі.
У 17:38 нападніка затрымалі. Міліцыянтам дапамагалі супрацоўнік аховы ГЦ і работнікі.
Сваю віну малады чалавек прызнаў. Матывам злачынства, паводле яго слоў, паслужыла расчараванне ў самім сабе, агіда да чалавецтва, дэпрэсіўны настрой. Сваёй мэтай нападнік ставіў забойства як мага большай колькасці людзей і хацеў сам быць забітым пры затрыманні. Да палітызаваных або экстрэмісцкіх груповак нападнік не належыць.
Суд і адбыванне пакарання
20 лютага 2017 года ў Мінскім гарадзкім судзе пачалося пасяджэнне па справе аб нападзе ў ГЦ «Еўропа». Комплексная псіхолага-псіхіятрычная экспертыза прызнала, што Казакевiч быў у стане свядомасці і цалкам аддаваў справаздачу сваім дзеянням. Яму прад’явілі абвінавачанне па ч. 2 арт. 139 Крымінальнага кодэкса «Забойства з асаблівай жорсткасцю». 3 сакавіка 2017 года у 10:30 раніцы суддзя Пётр Арлоў вынес прысуд па справе аб нападзе ў ГЦ «Еўропа». Прысуд Казакевічу апавяшчалі не ў Мінскім гарадскім судзе, дзе тыдзень ішлі слуханні, а ў будынку суда Маскоўскага раёна, дзе ёсць вялікая зала, у якой могуць змясціцца 200 чалавек. Суд прысудзіў абвінавачанага да максімальнага для непаўналетняга тэрміну — 15 гадоў пазбаўлення волі. Казакевіч будзе адбываць пакаранне ў калоніі агульнага рэжыму, хоць бацькі хлопца настойвалі на лячэнні сына. Абвінавачаны павінен пакрыць пацярпелым маральную шкоду на суму 220 тысяч рублёў.
12 кастрычніка 2017 года ў час вываду на шпацыр Уладзіслаў Казакевіч дастаў з рукава нож і напаў на двух кантралёраў. Была ўзбуджаная крымінальная справа за замах на забойства двух чалавек. На пасяджэнні 10 мая дзяржабвінаваўца запрасіў для Уладзіслава Казакевіча пакаранне ў выглядзе 23 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму, прычым першыя 5 гадоў ён павінен правесці ў турме.
Аперацыя «Айдэр»
Аперацыя «Айдэр» — умоўная назва авіяцыйнай атакі на  падчас эфіопа-эрытрэйскай вайны 1998—2000 гадоў. Аб’ект адначасова быў і грамадзянскім, і ваенным аэрадромам.
Перадгісторыя
5 чэрвеня 1998 года эрытрэйскія самалёты атакавалі эфіопскі горад Мэкэле. Пад ударам авіяцыі апуніліся адміністратыўныя будынкі, аэрадром, а таксама пачатковая школа Айдэр. Ва ўстанове адукацыі загінулі 53 грамадзянскія асобы.