cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Януш Радзівіл (1579—1620)
Біяграфія
Атрымаў кальвінісцкае выхаванне, вучыўся ў Страсбургскім і Базельскім універсітэтах, падарожнічаў па Германіі, Чэхіі, Аўстрыі, Венгрыі, Францыі. Падчашы ВКЛ у 1599—1619, кашталян віленскі з 1618, староста барысаўскі. У 1600 ажаніўся з княжной Соф’яй Алелькаўнай, спадчынніцай Слуцкага і Капыльскага княстваў, якія пасля яе смерці (1612) перайшлі ва ўладанне роду Радзівілаў. У 1600—1602 у час вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 удзельнічаў у ваенных дзеяннях супраць шведскіх войск у Інфлянтах, камандуючы коннымі харугвамі. Выбіраўся паслом на сеймы 1603, 1605, 1606, дзе ўзначальваў кальвінісцкую і праваслаўную групоўкі, адстойваў рэлігійныя і палітычныя правы некатолікаў. Выступаў супраць палітыкі караля Жыгімонта III Вазы, які намагаўся абмежаваць правы некаталіцкай часткі насельніцтва Рэчы Паспалітай. У 1606-07 разам з ваяводам кракаўскім М. Зэбжыдоўскім узначаліў рокаш супраць абсалютысцкай палітыкі караля. 5.6.1606 абвешчаны маршалкам з’езда ракашан у Любліне, а 10.8.1606 — у Сандаміры. Выдаў універсал з абвінавачваннямі караля ў парушэнні шляхецкіх правоў і свабод. 6.8.1607 каля Гузава (недалёка ад Радама) адбылася бітва з каралеўскімі войскамі, у якой Януш Радзівіл камандаваў левым крылом войска ракашан. Нягледзячы на паражэнне, ракашане вымусілі караля пайсці на кампраміс: Жыгімонт III адмовіўся ад рэформы ўлады, ад сваіх абсалютысцкіх намераў, а ракашане адмовіліся ад спробы дэтранізаваць караля. Януш Радзівіл выступаў супраць вайны Рэчы Паспалітай з Расіяй 1609-18. На сеймах 1611, 1613, 1615, 1618 бараніў роўныя правы пратэстантаў і праваслаўных з католікамі.
Уэйн Грэцкі
Па-за хакеям
Грэцкі з’яўляўся ў некалькіх тэлевізійных шоу, апроч усяго іншага, быў суддзёй на шоў Dance Fever і акцёрам у серыяле Маладыя і дзёрзкія ў 1981 годзе. У 1984 годзе ён адправіўся ў Савецкі Саюз, дзе прыняў удзел у тэлевізійным шоу аб савецкім хакеісце Уладзіславу Траццяку. Усяго зняўся ў больш чым сарака фільмах і шоў. Уэйн нямала спрыяў росту папулярнасці хакея ў «нехакейных» паўднёвых рэгіёнах ЗША, такіх, да прыкладу, як Каліфорнія. Вялікі аўтарытэт Грэцкі меў і ў міжнароднай спартыўнай супольнасці. У 2002 яму быў уручаны Алімпійскі ордэн — вышэйшая ўзнагарода МАК. Акрамя таго Грэцкі з’яўляецца кампаньёнам ордэна Канады (вышэйшая ступень вышэйшай грамадзянскай узнагароды гэтай краіны).
Сям’я
На шоў «Dance Fever» ён сустрэўся з актрысай Джанет Джонс, якая пазней стала яго жонкай. Улетку 1988 года яны справілі вяселле. Трансляцыя вялася па канадскаму тэлебачанні. СМІ паведамлялі, што цырымонія абышлася ў больш як мільён даляраў. У Ўэйна і Джанет 5 дзяцей: Паўліна (нарадзілася 19 снежня 1988), Тай (нарадзіўся 9 ліпеня 1990), Трэвар (нарадзіўся 14 верасня 1992), Трыстан (нарадзіўся 2 жніўня 2000) і Эма (малодшая). Падчас сезона 2005/2006 Тай жыў разам з бацькам у Арызоне, а іншыя дзеці разам з Джанет ў Каліфорніі. Унук Тэйтум Грэцкі Джонсан (нарадзіўся 19 студзеня 2015).
Януш Радзівіл (1579—1620)
Біяграфія
7.7.1613 у Берліне ажаніўся з Лізаветай Соф’яй Гогенцолерн, дачкой брандэнбургскага курфюрста Іагана Георга; меў з ёю 2 дачок, сыноў Багуслава і Юрыя.
Уэйн Грэцкі
Рэкорды НХЛ
Уэйн Грэцкі меў асабіста або дзяліў з іншымі ігракамі 61 рэкорд НХЛ (да свайго сыходу з лёду 18 красавіка 1999), у тым ліку 40 рэкордаў рэгулярнага сезону, 15 рэкордаў плэй-оф і 6 рэкордаў матчаў ўсіх зорак НХЛ. :
Трэнерская кар’ера
(Легенда: М = Усяго гульняў; В = выйгрыш; П = паражэнне; Н = нічыя; ПОТ = паражэнне пасля овертайму ці серыі булітаў; А = набраныя ачкі; П-% = Працэнт перамог)
Гусіная цыбуля нізкая
Апісанне
Шматгадовая расліна 3-15 см вышынёй. Падсуквеццевых лісткоў часцей за ўсё 3 (2-7), голых. Суквецці з 2-3(7) кветак; лісточкі калякветніка даўгавата-лінейныя, 8-12 мм даўжынёй. Прыкаранёвы ліст 1.5-2 мм у шырыню. Цыбуліна адзінкавая, рэдка 2. Сцябло голы. Каробачка яйкападобна-шарападобная. Насенне паўшарападобнае.
Распаўсюджанне
Еўропа: Аўстрыя, былая Чэхаславакія, Венгрыя, Расія, Албанія, Балгарыя, былая Югаславія, Грэцыя, Італія (пн.), Румынія; Азія: Казахстан, Расія — Краснадар, Заходняя Сібір. Насяляе сухія травяністыя і камяністыя зямлі.
Ва Украіне расце на травяністых стэпавых схілах — на Палессі, у лесастэпе і на поўначы стэпу звычайны; на поўдні стэпу і ў паўночным Крыме рэдка. Уваходзіць у пералікі відаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення на тэрыторыі Кіеўскай вобласці.
Томас Гобс
Томас Гобс (анг. Thomas Hobbes;, Малмсберы — , Хардуік) — англійскі філосаф-матэрыяліст, аўтар тэорыі грамадскай дамовы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў графстве Глостэршыр, у сям'і, якая не адрознівалася глыбокай адукаванасцю, запальчывага парафіяльнага святара, з-за сваркі з суседнім вікарыем каля дзьвярэй храма страціў працу. Выхоўваўся заможным дзядзькам. Добра ведаў антычную літаратуру і класічныя мовы. У пятнаццаць гадоў ён паступіў у Оксфардскі ўніверсітэт, які скончыў у 1608 годзе.
Светапогляд
Асноўныя працы: філасофская трылогія «Асновы філасофіі» — «Пра грамадзяніна» (1642), «Пра цела» (1655), «Пра чалавека» (1658); «Левіяфан, або Матэрыя, форма і ўлада дзяржавы царкоўнай і грамадзянскай» (1651).
Перыта
Перыта (Perito) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1101 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 84060. Тэлефонны код — 0974.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гётынгенскі ўніверсітэт
Гётынгенскі ўніверсітэт імя Георга-Аўгуста (Georg-August-Universität) — адзін з самых буйных і найстарэйшых існуючых універсітэтаў Ніжняй Саксоніі.
Ніжнесаксонская Дзяржаўная Бібліятэка і Універсітэт Гётынгена займаюць вядучае месца сярод бібліятэк Германіі (4,5 мільёнаў тамоў).
Універсітэт быў заснаваны ў 1734 годзе Георгам II, курфюрстам Гановера і каралём Вялікабрытаніі і адкрыты ў 1737 годзе. Універсітэт хутка развіваўся і, дасягнуўшы колькасці 1.000 студэнтаў, зрабіўся адным з самых найбуйнейшых вышэйшых навучальных устаноў Еўропы таго часу.
У XIX стагоддзі з гётынгенскім універсітэтам былі звязаныя такія выдатныя матэматыкі, як Карл Фрыдрых Гаўс, Бернхард Рыман, Петэр Густаў Лежон-Дзірыхле, Фелікс Клейн, Давід Гільберт. Дзейнасць Гільберта ператварыла ў пачатку XX стагоддзя Гётынген у «матэматычную Меку». З гётынгенскім універсітэтам звязана дзейнасць па меншай меры 45 нобелеўскіх лаўрэатаў.
Інтэрнацыянальная вуліца (Брэст)
Інтэрнацыянальная вуліца (гістарычныя назвы: вуліца Піваварная, вуліца Шпітальная) — вуліца ў цэнтральнай частцы г.Брэста. Працягласць 1000 м — ад вуліцы Леніна да вуліцы Карбышава. Забудоўвалася з 1830-х гадоў драўлянымі дамамі, у 1895 годзе знішчана пажарам. Адбудоўвалася ў пачатку 20 сатгоддя. У часы Вялікай Айчыннай вайны моцна разбурана. Сучасная забудова пераважна 4-5-павярховыя дамы. У 1983-84 гадах пабудаваны два 14-павярховыя жылыя дамы.
Слоньск (гміна)
Слоньск (Słońsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сулянцінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слоньску. Плошча гміны складае 158,86 км². Станам на 2010 год у гміне Слоньск пражывалі 4958 чалавек, шчыльнасць — 30 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
IC 2393
IC 2393 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вязьма
Вязьма (Вязьма) — горад (з 1776 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Вяземскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 56,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1239 годзе. Горад размешчаны на рацэ Вязьма, за 175 км ад Смаленска, на Вяземскім узвышшы, у раёне, дзе рака Вязьма рэзка змяняе кірунак свайго цячэння з паўднёвага на паўночна-заходняе. Вузлавая чыгуначная станцыя Вязьма на лініях Масква — Смаленск і Ржэў — Калуга.
Гісторыя
Упершыню ў пісьмовых крыніцах Вязьма згадваецца ў 1239 — тады горад быў аддадзены ва удзел Андрэю Доўгае рука, сыну смаленскага князя Уладзіміра Рурыкавіча. Вяземское ўдзельнае княства ўвайшло ў склад Смаленскага Вялікага княства. У 1403 Вязьма была захопленая літоўскім князем, у 1493 яе далучыла да сабе Маскоўскае княства.
Сяло імя А. Такмаганбетава
'''Сяло імя А. Такмаганбетава''' — сяло ў Сырдар’інскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі імя Такмаганбетава. Код КАТА — 434849100.
Вязьма
Гісторыя
У часы Івана Грознага Вязьма была прыпісаная да апрыччыне (1565). Іван Грозны наведваў горад у 1563 і 1566 і прысутнічаў на набажэнстве ў Саборнай царкве.
Сяло імя А. Такмаганбетава
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1586 чалавек (818 мужчын і 768 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 1521 чалавек (814 мужчын і 707 жанчын).
Вязьма
Гісторыя
У Смутны час у наваколлях Вязьмы адбываліся сялянскія хваляванні, пасля ўварвання польскіх войскаў горад неаднаразова пераходзіў з рук у рукі. У 1612 Вязьма накіравала ў апалчэнне князя Пажарскага свой атрад. Пасля канчатка вайны горад адышоў да Маскоўскага княства, тут адбываўся абмен палоннымі паміж бакамі. Тым не менш, працягваліся набяжы палякаў на Вязьму, і ў 1630-х цар Міхаіл Фёдаравіч загадаў узвесці ў горадзе новыя ўмацаванні. Да 1632 была створаная новая крэпасць — Вялікі ніжні горад.
З 21 кастрычніка 1654 года па 10 лютага 1655 года Вязьма часова стала рэзідэнцыяй Расійскага ўрада: вяртаючыся са Смаленска з войскам, цар Аляксей Міхайлавіч з-за адбываўшайся ў Маскве эпідэміі вымушаны быў спыніцца ў Вязьме. Сюды жа прыбылі патрыярх Нікан і ўся царская сям’я. У горадзе быў пабудаваны драўляны палац. У 1674—1676 гг. у Вязьме быў пабудаваны велічны Троіцкі сабор.
У Айчынную вайну 1812 года каля Вязьмы рускія войскі 22 кастрычніка (3 лістапада) нанеслі паразу адыходзячай напалеонаўскай арміі. У гонар гэтай падзеі ў горадзе пабудаваныя два помніка. Да сярэдзіны XIX стагоддзя Вязьма становіцца буйным гандлёвым цэнтрам.
Эканоміка
У горадзе размешчаныя заводы — машынабудаўнічы, гарбарны, графітавых вырабаў, а таксама ільнокамбінат.
MediaWiki
MediaWiki (МедыяВікі, не блытаць з Вікімедыяй) — праграмны механізм для вэбсайтаў, якія працуюць па тэхналогіі вікі. Выкарыстоўваецца ўсімі раздзеламі Вікіпедыі і некаторымі іншымі праектамі, якія знаходзяцца пад кіраўніцтвам Вікімедыі (Wikimedia Foundation Inc.), а таксама мноствам незалежных праектаў. MediaWiki напісана з выкарыстаннем РНР і распаўсюджваецца на ўмовах ліцэнзіі GNU GPL. Ядром базы звестак служыць база MySQL ці PostgreSQL, а таксама SQLite, падтрымка якой зараз актыўна рэалізуецца. Для адлюстравання матэматычных формулаў выкарыстоўваецца камп'ютарная мова TeX.
Апошняя стабільная версія MediaWiki была выдадзена 22 чэрвеня 2011 г. — версія 1.17.0, якая патрабуе РНР не ніжэй  за версію 5.2.3. У праектах Вікімедыі выкарыстоўваецца аптымізаваная для працы з Squid-кэшэрамі і балансерамі нагрузкі версія 1.16wmf. Сучасны стан можна ўдакладніць на старонцы Адмысловае:Version, якая выступае ў якасці сэрвіснай старонкі праграмнага пакету.
Праграмнае забеспячэнне MediaWiki мае модульную будову, што без асаблівых цяжкасцей можа мадыфікавацца і паляпшацца з дапамогай пашырэнняў (extensions), якія дадаюць такія новыя функцыі карыстальнікам, як новыя спецыяльныя старонкі, ці новыя магчымасці непасрэдна на сайце.
Асобы, якія жадаюць стварыць сэрвіс з дапамогай MediaWiki, могуць гэта зрабіць з дапамогай спецыяльных праграм. Магчымасцямі MediaWiki карыстаюцца шматлікія сэрвісы, якія не звязаныя з Вікімедыяй. Часта яны карыстаюцца для стварэння дакументацыі да праектаў з адкрытым зыходным кодам. Існуе магчымасць стварэння ўласных лакальных асяроддзяў вікі.
Гісторыя праграмнага забеспячэння Вікіпедыі
20 сакавіка 2005 г. была выдадзена версія 1.4 праграмнага забеспячэння, 5 кастрычніка 2005 г. — версія 1.5, 5 мая 2006 г. — версія 1.6.
Сёе-тое задарма (фільм)
«Сёе-тое задарма» ("Кое-что задаром") — расійскі мастацкі фільм.
Сюжэт
Сюжэт карціны будуецца вакол фінансіста Макса — яму ў рукі трапляе прылада, якая можа матэрыялізаваць жаданні, у тым ліку грошы. «Падарунак» лёсу застае Макса ў цяжкі перыяд яго жыцця. Яго наўмысна падстаўляюць і звальняюць з працы, а адзіны блізкі і дарагі яму чалавек — малодшая сястра, змагаецца за жыццё з цяжкай хваробай, на лячэнне якой патрабуецца вялікая сума грошай. Здавалася б, падобная прылада можа толькі дапамагчы Максу. Але за ім пачынае паляваць нейкі Агент, пагражаючы яго жыццю.
Шатойскі раён
Шатойскі раён (Шатойский район, Шуьйтан кӀошт) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Шатой.
Геаграфія
Раён знаходзіцца ў горнай частцы паўднёвай Чачні. Мяжуе на поўначы з Грозненскім раёнам, на поўдні — з Ітум-Калінскім, на ўсходзе — з Шаройскім, на захадзе — з Урус-Мартанаўскім раёнамі рэспублікі.
Плошча тэрыторыі раёна — 876,26 км². Значную частку раёна займае Аргунская цясніна.
Сярэдняя вышыня пласкагор’я 800—1000 м над узроўнем мора, а навакольныя хрыбты дасягаюць вышыні ад 1500 м да 2600 м.
У раёне працякаюць рэчышчы рэк каньённага тыпу Шарааргуна і Чанты-Аргуна, пачынаючы з поўдня бакавых хрыбтоў Галоўнага Каўказскага хрыбта і на поўнач да Чачэнскай раўніны, дзе зліваюцца з Сунжай.
У высакагорнай частцы Чачэнскай Рэспублікі выпадае 800—1000 мм ападкаў у год.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 11-га склікання
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 11-га склікання. Выбары прайшлі 24 лютага 1985 года.
Павел Міхайлавіч Каралёў
Павел Міхайлавіч Каралёў (, Крыцкія, цяпер Шумілінскі раён, Віцебская вобласць — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Скончыў 7 класаў, працаваў у калгасе, затым у Ленінградзе на паравоза-будаўнічым заводзе. У Чырвонай Арміі ў 1936—1939 гг. і з чэрвеня 1941 года. Удзельнічаў у паходзе савецкіх войск у Заходнюю Беларусь у 1939 г.
3 лістапада 1941 г. ваяваў на Заходнім, Бранскім, 1-ым Украінскім франтах. У 1942 г. скончыў армейскія курсы малодшых лейтэнантаў. Камандзір батарэі 528-га пушачнага артылерыйскага палка капітан Каралёў вызначыўся ў баях па ўтрыманні і пашырэнні плацдарма на левым беразе ракі Одэр у раёне горада Олау. 3 27 студзеня па 4 лютага артылерысты адбілі 11 контратак праціўніка і нанеслі яму значны ўрон у баявой тэхніцы і жывой сіле. 5 лютага вораг падцягнуў рэзервы, пацясніў стралковыя падраздзяленні і акружыў наш назіральны пункт. Каралёў арганізаваў яго кругавую абарону і выклікаў агонь сваёй артылерыі на сябе. У гэты дзень разлікі пушак адбілі 14 варожых атак і адстаялі плацдарм. Званне Героя Савецкага Саюза П. М. Каралёву было прысвоена 27.06.1945 г.
У 1947 г. скончыў Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу ў Ленінградзе. 3 1957 г. маёр П. М. Каралёў — у запасе. Жыў у Вінніцы, працаваў у Вінніцкім абласным камітэце ДТСААФ.
Траецкая гара (сквер)
Трае́цкая гара́ (Троицкая гора) — сквер у Цэнтральным раёне Мінска. Размешчаны вакол Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь у межах вуліц Куйбышава, Алаізы Пашкевіч, Максіма Багдановіча і Янкі Купалы.
Гісторыя
Пасля вайны, у 1949 годзе пачаліся працы па добраўпарадкаванні прылеглай да тэатра тэрыторыі па праекце І. Лангбарда, быў ліквідаваны Тэатральны праезд, які ішоў ад параднай лесвіцы цэнтральнага ўваходу тэатра да вуліцы Янкі Купалы — замест яго з'явілася Цэнтральная алея. Падчас апошняй рэканструкцыі тэатра на галоўнай алеі быў размешчаны святлодынамічны каскадны фантан, струмені якога паўтараюць сілуэт самога будынка, з'явіліся дадатковыя алеі — Балетная і Оперная, якія былі ўпрыгожаны скульптурнымі групамі «Балет» (скульптар С. Гумілеўскі) і «Оперная муза» (скульптары Л. і С. Гумілеўскія). Алеі асвятляюцца ліхтарамі, выкананымі ў стылі XVIII стагоддзя. У чэрвені 2008 г. на новае месца пасля рэстаўрацыі быў перанесены помнік Максіму Багдановічу (скульптар С. Вакар, архітэктары Ю. Казакоў, Л. Маскалевіч), які быў усталяваны ў скверы 9 снежня 1981 г. у гонар 90-годдзя са дня нараджэння класіка і да 2008 г. знаходзіўся насупраць галоўнага ўваходу ў тэатр. Месца для помніка абрана невыпадкова: праз вуліцу, якая носіць цяпер яго імя, стаяў дом, дзе нарадзіўся паэт.
Назва скверу прысвоена ў 2009 годзе, па гістарычнай назве плошчы — Траецкая гара, якая знікла ў 1930-я гады.
Заімка
Заімка — зямельная ўласнасць, набытая правам першай занятай свабоднай зямлі. У Расіі (часцей у Сібіры і на поўначы Еўрапейскай часткі) — паселішча, звычайна аднадворнае, якое ўзнікла ў выніку заімкі, тобок пастаўленае на зямельным участку, занятым кім-небудзь па праву першага валодання, удалечыні ад асвоеных тэрыторый, тып населенага пункта у Расійскай Федэрацыі.
Заімка з’яўляецца першапачатковым, а ў найстаражытнае час і адзіным спосабам набыцця пазямельнага уласнасці. Калі для права ўласнасці на зямлю стала патрабавацца асаблівую падставу (тытул), заімках не зусім страціла сваё значэнне: з дапамогай яе установлялось валоданне маёмасцю або распаўсюджваліся яго мяжы.
Заімкі ўзнікалі ў адасобленых і глухіх участках, у лясной глушы, па берагах рэк, у тым ліку для палявання, рыбалкі.
Зямельны кодэкс РСФСР 1922 года ўзаконіў так званую працоўную заімку, якая дазвалялася толькі ў пэўных шматзямельных мясцовасцях і патрабавала дзяржаўнай рэгістрацыі.
Адкрыты чэмпіянат Францыі па тэнісе
Адкрыты чэмпіянат Францыі (Internationaux de France de Roland Garros, Ралан Гарос) па тэнісе — адзін з чатырох турніраў Вялікага шлема. Праводзіцца штогод на працягу двух тыдняў у канцы мая — пачатку чэрвеня ў Парыжы, Францыя. У рамках турніру праводзяцца першынствы: адзіночныя мужчынскія і жаночыя, парныя мужчынскія і жаночыя, змяшаныя парныя, а таксама юнацкія турніры і турнір ветэранаў.
Гісторыя
Упершыню турнір быў праведзены ў 1891 годзе ў выглядзе аднадзённага нацыянальнага чэмпіянату. Прымаць у ім удзел маглі толькі французскія тэнісісты, а таксама члены французскіх тэнісных клубаў. Першым пераможцам у клубе Стад Франсэ (Stade Français) быў англічанін; гісторыя захавала толькі яго імя — Х. Брыгс (H. Briggs). Першым пераможцам жаночага турніру стала ў 1897 годзе Франсуаз Масон (Françoise Masson). Турнір, аднак, быў не надта папулярны ў першыя гады правядзення па прычыне статусу нацыянальнага спаборніцтва — лепшыя тэнісісты свету не маглі прымаць у ім удзел. Сітуацыя змянілася з наданнем чэмпіянату міжнароднага статусу ў 1925 годзе.
Аднаўленне турніру пасля заканчэння Першай сусветнай вайны адзначыла росквіт французскага тэнісу. Сюзан Ленглен, якая перамагала на турніры яшчэ да вайны ва ўзросце 15 гадоў, дамінавала ў жаночым тэнісе і выйграла шэсць з сямі чэмпіянатаў у 1920—1926 гадах.
З наступам Адкрытай эры ў 1968 годзе прафесійныя тэнісісты атрымалі права выступаць у турніры нароўні з аматарамі. Кен Розуэл стаў першым пераможцам чэмпіянату Новай эры, атрымаўшы ў якасці прыза 15 000 франкаў. Нэнсі Рычы выйграла жаночае першынство.
Корты
Пабудова тэніснай арэны Ралан Гарос з’явілася прамым следствам перамогі ў Кубку Дэвіса «чатырох мушкетэраў» — Жака Бруньёна, Жана Баротра, Анры Кашэ і Рэнэ Лакоста — у 1927 годзе. Адказная сустрэча ў наступным годзе павінна была праводзіцца ў Францыі. Аднак, у Парыжы ў той час не было тэнісных стадыёнаў, дастатковых па ўмяшчальнасці для правядзення такога буйнога мерапрыемства.
Сумеснымі высілкамі клубу Стад Франсэ і ўраду было вызвалена 3 гектары зямлі паблізу Porte d’Auteuil. Па ўмовах клубу, новая арэна атрымала імя былога члена клубу, французскага героя, піянера-авіятара і ваеннага лётчыка Ралана Гароса, які быў першым чалавекам, які здзейсніў беспасадкавы пералёт праз Міжземнае мора і загінуў усяго за пяць тыдняў да заканчэння Першай сусветнай вайны.
Стадыёны Ралан Гарос — адна з самых буйных і прэстыжных тэнісных арэн свету. Аднак, гісторыя комплексу азмрочаная кароткім перыядам падчас Другой сусветнай вайны, калі, у акупаванай нямецкімі войскамі Францыі, Ралан Гарос выкарыстоўваўся, як часовы лагер, дзе нацысты збіралі яўрэяў для наступнай іх адпраўкі на ўсход, дзе большасць палонных знаходзілі сваю смерць.
З часу сваёй пабудовы Ралан Гарос перажываў неаднаразовыя змены і пашырэнні. Шмат хто лічыць Ралан Гарос радзімай гульні на грунтавых кортах.
Цэнтральны корт тэніснага комплексу быў пабудаваны ў 1928 годзе і месціць 15 тыс. гледачоў. У 2001 годзе ён быў названы ў гонар былога прэзідэнта Федэрацыі тэнісу Францыі Філіпа Шатрыё — Court Philippe Chatrier. Другі па значнасці корт атрымаў імя легендарнай французскай тэнісісткі Сюзан Ленглен — Suzanne Lenglen Court, ён месціць 10 тыс. гледачоў. Корт № 1 (Court No. 1) умяшчае 3700 гледачоў.
Пертоза
Насельніцтва складае 704 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 121 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 84030. Тэлефонны код — 0975.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Каты (Шаркаўшчынскі раён)
Каты́ (, Коты) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Раз’езд 8
Раз’езд 8 — раз’езд у Сырдар’інскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі ім.Такмаганбетава. Код КАТА — 434849200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 16 чалавек (9 мужчын і 7 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 14 чалавек (9 мужчын і 5 жанчын).
IC 2394
IC 2394 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Слубіцы (гміна, Любушскае ваяводства)
Слубі́цы (Słubice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слубіцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слубіцах. Плошча гміны складае 185,42 км². Станам на 2011 год у гміне Слубіцы пражывалі 20 039 чалавек, шчыльнасць — 109 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Іаган Фрыдрых Блуменбах
Іаган Фрыдрых Блуменбах (ням.: Johann Friedrich Blumenbach; 11 мая 1752 года, Гота — 22 студзеня 1840, Гётынген) — вядомы нямецкі анатам, антраполаг і прыродазнавец; доктар медыцыны, прафесар.
Хвойнік
Эфе́дра, хвойнік (Ephedra) — род кветкавых раслін манатыпнага сямейства.
Арэал
Налічвае каля 40 відаў, пашыраных у пустынных, паўпустынных, стэпавых раёнах і рэдкалессях Еўразіі, Амерыкі і Паўночнай Афрыкі. На тэрыторыі Беларусі інтрадукаваны від.
Апісанне
Вечназялёныя кусты вышынёй да 8 м з членістымі прутападобнымі парасткамі і галінкамі. Лісце супраціўнае або ў кальчаках, рэдукаванае ў лускі. Стобілы сабраныя па 2—4 у пазухах лісця. Плод — несапраўдная ягада аранжавага, чырвонага або жоўтага колеру.
Выкарыстанне
З розных відаў эфедры атрымліваюць эфедрын.
Спіс аб’ектаў PGC (1730001—1731000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1730001—1731000)
Шарааргун
Шарааргун  — рака ў Рэспубліцы Чачня. Правы прыток Аргуна. Даўжыня — 86 км. Плошча вадазборнага басейна — 1150 км².
Бярэ пачатак на паўночным схіле Тушацкага хрыбта са снягоў і ледавікоў яго вяршыняў: Данасмта, Чэшос-мта, Вялікі Качу і Малы Качу. Упадае ў Аргун паблізу былога Аргунскага ўмацавання, крыху вышэй за сяло Старыя Атагі. Шарааргун уяўляе даволі вялікую і вельмі хуткую горную рэчку, шырынёй месцамі 40 метраў і больш.
Фёдар Кузьміч Каўроў
Фёдар Кузьміч Каўроў (1912, вёска Пасуддзева, Горацкі павет, цяпер, Віцебская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1937).
Біяграфія
Беларус. З 1931 года ў Данбасе. У Чырвонай Арміі з 1934 г. Удзельнік вайны ў Іспаніі 1936—1939 гг. на баку рэспубліканцаў, камандзір танка. Вызначыўся пры баях каля Гвадалахары і Тэруэля. Загінуў у баі 09.07.1937 г. За мужнасць і гераізм, праяўленыя пры выкананні інтэрнацыянальнага абавязку, малодшаму камандзіру Каўрову Фёдару Кузьмічу 28 кастрычніка 1937 пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнамі Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі.
Памяць
Імем Фёдара Кузьміча Каўрова названа Сватошыцкая 8-гадовая школа Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі.
Сіцькова 2
Сіцько́ва 2 (, Ситьково 2) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 46 кіламетраў у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 165 км ад Віцебска, за 26 км ад чыгуначнай станцыі Боркавічы.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак і маёнтак у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Масавае забойства ў Пермскім дзяржаўным універсітэце
Масавае забойства ў Пермскім дзяржаўным універсітэце — інцыдэнт, які адбыўся раніцай 20 верасня 2021 года ў восьмым (геалагічным) корпусе Пермскага дзяржаўнага ўніверсітэта (вул. Генкеля, 7). У выніку стральбы, учыненай 18-гадовым студэнтам Цімурам Бекмансуравым, загінулі 6 чалавек і 43 атрымалі раненні. Нападнік быў паранены ў перастрэлцы з супрацоўнікам паліцыі Канстанцінам Калініным і дастаўлены ў бальніцу ў цяжкім стане.
Ход падзей
Стралок увайшоў ва ўніверсітэт праз бліжэйшы да вакзала ўваход каля 11:20. Трывожныя кнопкі былі націснуты ў 11:31 і ў 11:43. Злачынец зрабіў некалькі стрэлаў па аўтамабілях і людзях, якія знаходзіліся ля ўваходу ва ўніверсітэт, пасля чаго ўвайшоў у будынак. Два ахоўнікі паспрабавалі яго затрымаць, але адзін з іх быў забіты. Далей ён працягнуў стральбу па людзях, вырабячы каля 30 стрэлаў.
Спачатку СК Расіі паведаміў аб 8 забітых, пазней Міністэрства аховы здароўя РФ прадаставіла спіс з 6 забітых.
У групе Пермскага ўніверсітэта «Укантакце» ў 11:49 з’явілася паведамленне з рэкамендацыяй для людзей, якія знаходзяцца на тэрыторыі, забарыкадавацца.
У 11:46 у навінах напісалі, што стралок спынены супрацоўнікам паліцыі. Прадстаўнік МУС Ірына Воўк паведаміла, што гэта быў малодшы лейтэнант (дарожнай) паліцыі Канстанцін Калінін :
Разам з ім на месцы здарэння апынуўся старшы лейтэнант Уладзімір Макараў. Сам Калінін пракаментаваў сітуацыю наступным чынам : У 13:02 было дазволена (і рэкамендавана) студэнтам і супрацоўнікам пакінуць кампус пад наглядам спецслужбаў.
Дзеянні ўлад
Была ўзбуджаная крымінальная справа на стралка паводле часткі 2 артыкула 105 КК РФ («Забойства двух і больш асоб»). Расследаваць здарэнне прызначаны цэнтральны апарат СКР.
У сувязі з інцыдэнтам у ПДНІУ па даручэнні губернатара Пермскага краю 20 верасня адмененыя заняткі ў школах, тэхнікумах і каледжах. Навучанне ў ВНУ на бліжэйшы час перайшло на дыстанцыйны фармат.
У Міністэрстве адукацыі і навукі Прыкам’я паведамілі, што да 20 верасня адукацыйныя арганізацыі павінны правесці максімальныя намаганні па ўзмацненні мер бяспекі.
Ва ўстановы забаранілі дапускаць старонніх асоб.
Прэзідэнт РФ Уладзімір Пуцін выказаў спачуванні і накіраваў у Пермскі край міністра навукі і вышэйшай адукацыі Валерыя Фалькова і міністра аховы здароўя Міхаіла Мурашка. Пазней з’явілася інфармацыя, што сем’і загінулых і страчаных пры стральбе атрымаюць грашовыя кампенсацыі.
21 верасня 2021 года было абвешчана Днём жалобы ў Пермскім краі.
Узнагароджанне
22 верасня Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Канстанцін Калінін быў узнагароджаны Ордэнам Мужнасці. Яго напарнік Уладзімір Макараў — медалём «За адзнаку ў ахове грамадскага парадку». Міністр унутраных спраў Уладзімір Калакольцаў датэрмінова прысвоіў супрацоўнікам чарговыя спецыяльныя званні. Калініну — «лейтэнант паліцыі», а яго напарніку Макараву — «капітан паліцыі».
Нападнік
Цімур Бекмансураў непасрэдна да здзяйснення ім злачынства заявіў у сацсетцы «Укантакце» (яго акаўнт постфактум быў аператыўна заблакаваны), што здзейсненае ім не з’яўляецца тэрактам, а таксама што ён не знаходзіцца ў экстрэмісцкіх арганізацыях і не рэлігійны, пры гэтым неаднаразова згадваючы пра свае галаўныя болі, якія пастаянна ўзмацняюцца. Таксама ён падрабязна распавёў аб працэдуры атрымання ім зброі. Першапачаткова паведамлялася пра смерць стралка. Аднак пазней СМІ заявілі, што Бекмансураў жывы. У цяжкім стане ён быў дастаўлены ў бальніцу, дзе яму ампутавалі адну нагу. Падчас нападу на ім былі ваенны шлем і маска (меркавана, балаклава). У яго руках знаходзілася пяцізарадная помпавая стрэльба 12 калібра Huglu Atrox Tactic Pump Action Shotgun, патроны да якой Бекмансураў развесіў наўпрост на сабе.
Сухапутныя войскі Кыргызстана
Сухапутныя войскі Кыргызстана — адзін з відаў войск у складзе Узброеных Сіл Кыргызстана. Утвораны 25 студзеня 2017 года ўказам Прэзідэнта Кыргызстана Алмазбека Атамбаева. Сухапутныя войскі складаюць ядро Узброеных Сіл Кыргызстана.
Стварэнне і наступная гісторыя
Першым камандуючым сухапутнымі войскамі быў прызначаны палкоўнік Эрліс Тэрдзікбаеў, пазней стаў старшынём Дзяржаўнага камітэта па справах абароны. Камандаванне Сухапутных войскаў вызначаецца органам кіравання сухапутнымі злучэннямі, часцямі і ўстановамі Узброеных Сіл, які падпарадкоўваецца непасрэдна генеральнаму штабу.
Асабісты склад Сухапутных войскаў удзельнічае ў такіх вучэннях і манеўрах у рамках блокаў ШАС і АДКБ, як «Мірная місія» «Узаемадзеянне», «Рубеж», «Пошук» і «Непарушнае братэрства», а таксама ў Армейскіх міжнародных гульнях (у тым ліку ў чэмпіянаце свету па танкавым біятлоне . У прыватнасці, у 2018 годзе яны ўдзельнічалі ў вучэннях «Каапсуздук-2018», «Фармаванне-2018», «Шумкар», «Непарушнае братэрства-2018», «Ісык-Куль Антытэрор-2018», «Узаемадзеянне-2018», а таксама ў спаборніцтвах ваенных міжнародных гульняў па танкавым біятлоне, снайперскай стральбе («Снайпэрскі рубеж»), артылерыйскай стральбе («Майстар артылерыйскага агню») і г. д. Паводле вынікаў 2018 года лепшай вайсковай часцю Сухапутных войскаў была прызнаная в/ч 52806.
Структура
Па даных на 2017 год, агульная колькасць УС Кіргізіі складала 15 тысяч чалавек: на ўзбраенні ўласна кіргізскай арміі былі 150 танкаў, 438 БТР і БМП, 189 адзінак артылерый і 21 адзінка РСЗА.
Уласна Сухапутныя войскі дзеляцца на Паўночную і Паўднёвую групы войскаў (яны ж Паўночнае і Паўночна-Заходняе рэгіянальныя камандаванні). У склад Паўночнай групы войскаў уваходзяць:
У склад Паўднёвай групы войскаў уваходзяць :
Бранятэхніка
Паводле звестак IISS The Military Balance на 2019 год, Сухапутныя войскі Кіргізіі мелі ў сваім распараджэнні наступную тэхніку.
Пастаўкі
У жніўні 2010 года Міністэрства абароны Кіргізіі атрымала 45 пікапаў Ford Ranger і 44 квадрацыклы Polaris ад пасольства ЗША для патрэб антытэрарыстычных падраздзяленняў і горных часцей. Пастаўкі сучаснай расійскай баявой тэхнікі для патрэб кіргізскіх войскаў пачаліся ў 2013 годзе. У 2019 годзе Кіргізія бязвыплатна атрымала ад Расіі два верталёта Мі-8МТ і дзевяць браняваных разведна-дазорных машын.
BioShock
BioShóck — шутар ад першай асобы, распрацаваны кампаніяй «2K Boston» (пазней «Irrational Games») і апублікаваны «2K Games». Гульня была выпушчаная для платформ «Microsoft Windows» і «Xbox 360» у жніўні 2007 года. Порт на «PlayStation 3» аўтарства «Irrational Games», «'», «2K Australia» і «'» быў выпушчаны ў кастрычніку 2008 года, порт для «OS X» — «Feral Interactive» у кастрычніку 2009 года. Мабільная версія была распрацавана «IG Fun». Канцэпцыя гульні была распрацавана творчым лідарам «Irrational» Кенам Левіным, і была заснавана на ідэях «» Айн Рэнд. На канцэпцыю ўплывалі і іншыя аўтарыя, такія, як Джордж Оруэл. Гульня лічыцца духоўным спадчыннікам серыі «System Shock», над якой многія разпрацоўшчыкі з «Irrational», у тым ліку і Левін, працавалі раней.
Падзеі «BioShock» адбываюцца ў 1960 годзе. Галоўны герой гульні, Джэк, патрапляе ў авіякатастрофу ў акіяне недалёка ад батысферы, які прыводзіць яго да падводнага горада «Захапленне». Пабудаваны  горад павінен быў стаць ізаляванай утопіяй, але адкрыццё «ADAM», генетычнага матэрыялу, які мог быць выкарыстаны для надання звышчалавечых здольнасцей, ініцыявала заняпад горада. Джэк спрабуе знайсці спосаб збегчы, уступаючы ў барацьбу з ордамі «ADAM»-апантаных ворагаў і Вялікімі Татулькамі. Некаторыя людзі, якія знаходзяцца ў сваім глуздзе, дамапагаюць Джэку і распавядаюць гісторыю горада. Джэк выкарыстоўвае зброю, плазміды, якія даюць унікальныя здольнасці, і павяртае ахоўныя структуры «Захаплення» супраць ворагаў. «BioShock» уключае ў сябе элементы, даючы гульцу розныя падыходы ў прыцягненні ворагаў, такія, як стэлс, а таксама маральны выбар пакідання жывым ці забойства персанажаў. Акрамя таго, тэма запазычаная з жанру .
«BioShock» атрымала прызнанне крытыкаў і вельмі высока ацэненая крытыкамі за яе маральную сюжэтную лінію,, унікальны сетынг і лічыцца адной з найвялікшых відэагульняў усіх часоў. Яна атрымала некалькі ўзнагарод «Гульня Года» ад розных СМІ, у тым ліку «BAFTA», «'» , «'» і «». Прамым працягам быў выпушчаны «BioShock 2» вытворчасці «2K Marin», а таксама трэцяя гульня з назвай «BioShock Infinite» ад «Irrational Games».
Сетынг
Падзеі «BioShock» адбываюцца ў 1960 годзе ў падводным горадзе Захапленне. Гулец можа азнаёміцца з гісторыяй горада з дапамогай аўдыёзапісаў, якія ён збірае падчас гульні. Горад быў задуманы і пабудаваны ў 1940-х гадах магнатам-аб’ектывістам Эндру Раянам, які хацеў стварыць утопію для эліты грамадства па-за ўрадавага кантролю. У горадзе быў значны навуковы прагрэс, у тым ліку быў адкрыты генетычны матэрыял «ADAM», які прадукаваўся смоўжнямі на дне акіяна. «ADAM» дазваляў карыстальнікам змяняць іх ДНК, каб даць ім супер-чалавечыя сілы, такія як тэлекінез і піракінез.
Напружанне значна павялічылася напярэдадні Новага года ў 1958 годзе, калі Атлас загадаў татальна напасці на Раяна. Загінула шмат людзей, але некалькі жывых забарыкадаваліся. Калісьці прыгожая ўтопія звалілася ў антыўтопію. Некаторыя з падзей, апісаных вышэй, паказаныя і пашыраныя ў загружаны кантэнт для «BioShock Infinite», «Burial at Sea», падзеі якога праходзяць у Захапленні на працягу апошніх месяцаў 1958 года і вядуць да бітвы Атласа з сіламі Раяна.
Сюжэт
У 1960 годзе, у пачатку гульні, хлопец Джэк — пасажыр у самалёце, які падае ўніз ў Атлантычны акіян. Джэк застаецца ў жывых, бачыць маяк, які апыняецца тэрміналам для батыскафаў, і патрапляе ў Захапленне. З Джэкам звязваецца па радыё нейкі Атлас, які напраўляе пратаганіса ў бяспечнае месца далей ад «Splicers». Атлас просіць дапамогі Джэка ў спыненні Раяна, накіроўваючы яго да стаянкі, дзе, як кажа Атлас, Раян загнаў у пастку сваю сям’ю. Калі Джэк сутыкаецца з блукаючымі «Маленькімі сястрычкамі» і ўпаўшым «Вялікім Татулькам», Атлас заклікае Джэка забіць «Маленькую сястрычку», каб сабраць яе «ADAM» для сябе; Доктар Тэненбаўм падслухоўвае гэта і перахапляе Джэка, перш чым ён шкодзіць «Маленькай сястрычцы», заклікаючы яго пашкадаваць гэтае дзіця і любых іншых сястрычак, з якімі ён сутыкнецца, забяспечваючы яго плазмідам, што выцягне смоўжняў з яе цела. Джэк у канчатковым рахунку ідзе да батыскафа, але Раян знішчае яго раней, чым Джэк зможа дасягнуць яго. У лютасці Атлас накіроўвае Джэка да нейкага асабняка Раяна праз армію Раяна са «Splicers» і «Вялікіх Татуляк». Часам, Джэк вымушаны падарожнічаць праз раёны, кантраляваныя саюзнікамі Раяна, што зараз сталі шалёнымі, такіх як Зандэр Коэн, былы музыкант, што ў цяперашні час прымае асалоду, назіраючы смерць і пакуты іншых.
У канчатковым рахунку, Джэк ўваходзіць у асабісты кабінет Раяна, дзе Раян цярпліва чакае Джэка, гуляючы ў гольф. Раян тлумачыць, што ён цалкам ведаў аб плане Атласа, і тлумачыць, што Джэк яго незаконнанароджанае дзіця, узятае з яго маці Фантэйнам, які змясціў яго ў недаступным Раяну месцы на паверхні, і генетычна мадыфікаваў хутка старэць. Фантэйн планаваў выкарыстоўваць Джэка, як казырную карту ў сваёй вайне з Раянам, у выніку чаго вярнуў яго назад у Захапленне. Калі настане час, генетыка Джэка дазволіць яму атрымаць доступ да сістэм, такіх як батыскаф, які Раян даўно заблакіраваў. Пры адсутнасці месцы для запуску, Раян гатовы прыняць смерць ад яго ўласнай волі, цытуючы адзін са сваіх уласных прынцыпаў: «Чалавек выбірае, раб падпарадкоўваецца». Ён просіць Джэка («Будзь ласкавы») забіць яго ў гольф-клубе, і Джэк вымушаны гэта зрабіць. Калі Раян памірае, Джэк ўсведамляе, што фраза «Будзь ласкавы» папярэднічала шмат камандам Атласа гіпнатычнаму трыгеру, прымушаючы яго прытрымлівацца загадам без пытанняў Атласа; успаміны паказваюць, што Джэк сам быў адказны за збой свайго самалёта каля тэрмінала для батыскафаў пасля чытання ліста, які змяшчаў фразу трыгера. Атлас кажа, што ён Фантэйн, які выкарыстоўваў псеўданім Атлас, каб схавацца. Без Раяна Фантэйн прымае на сябе кантроль над сістэмамі Раяна, пакідае Джэка паміраць і ён выпускае варожых Дронаў бяспекі ў замкнёным офісе Раяна.
Джэка ратуе доктар Тэненбаўм і сястрычкі, якія раней былі выратаваны. Доктар Тэненбаўм дапамагае Джэку выдаліць умоўныя рэфлексы Фантэйна, у тым ліку той, які б спыніў яго сэрца. З дапамогай сястрычак Джэк здольны прасці да логава Фантэйна, каб сустрэцца з ім. Фантэйн, будучы загнаны ў глухі кут Джэкам, уводзіць сябе вялікую колькасць «ADAM» і стае бесчалавечнай пачварай. Джэку дапамагаюць сястрычкі, якія ўліваюць «ADAM» у цела Фантэйна і ў канчатковым выніку Фантэйн памірае.
Канцоўка залежыць ад таго, як гулец узаемадзейнічае з сястрычкамі.
Другарадныя
Персанажы, якіх Джэк сустракае ў сваім падарожжы горадам.
Персанажы, чыю гісторыю Джэк даведваецца з іх аўдыёдзённікаў.
Геймплэй
«BioShock» — шутар ад першай асобы з элементамі ролевай гульні і, падобны да «System Shock 2». Гулец бярэ на сябе ролю Джэка, як ён накіроўваецца праз Захапленне да розных мэтаў. Гулец збірае розную зброю і плазміды, яны дапамагаюць пракласці шлях праз варожыя сілы. Гулец можа перамыкацца паміж адной актыўнай зброяй і адным актыўным плазмідам у любы час, што дазваляе яму знайсці варыянты атакі, якія могуць быць эфектыўнымі супраць некаторых ворагаў. Напрыклад, шакіруваць ворагаў электрашокам і дабіваць гаечным ключом. Зброя мае абмежаваную колькасць боепрыпасаў, якія гулец можа збіраць. Шмат відаў зброі маюць другасныя віды боепрыпасаў, якія могуць быць выкарыстаны замест звычайных. Напрыклад, кулі, якія наносяць шкоду агнём. Выкарыстанне плазмідаў спажывае сыроватку пад назвай «EVE» («ЕВА»), якая можа быць адноўлена з дапамогай шпрыцаў з «EVE», сабраных гульцом. Гулец мае лічыльнік здароўя, узровень якога памяншаецца, калі гулец прымае пашкоджанні. Гулец можа аднавіць сваё здароўе медыцынскімі пакетамі, які можна знайсці па ўсім горадзе. Калі здароўе гульца змяншаецца да нуля, ён аднаўляецца ў апошняй віта-камеры, якую ён прайшоў, але з абмежаванай колькасцю здароўя і «EVE». Патч для гульні дазваляе гульцам адключаць гэтыя віта-камеры, патрабуючы, каб гульцы перазапускалі захаваную гульню, калі персанаж памірае.
Гулец збірае грошы, даследуючы Захапленне і органы пераможаных ворагаў; гэтыя грошы могуць быць выкарыстаны на гандлёвыя аўтаматы, каб папоўніць запасы боепрыпасаў, здароўя, «EVE» і іншых прадметаў; як і камеры бяспекі, гандлёвыя аўтаматы таксама могуць быць ўзламаныя, каб скараціць выдаткі на прадметы з яго. Гулец таксама атрымлівае ўзнагароду ў выглядзе «ADAM» за завяршэнне некаторых задач, а таксама ад любога захавання або забіцця сястрычак пасля перамогі іх апекуна. «ADAM» выкарыстоўваецца для набыцця плазмідаў з садоў збіральнікаў, раскіданых па ўсім горадзе. У дадатак да плазмідаў гулец можа таксама збіраць і купляць тонікі, якія забяспечваюць пасіўныя бонусы, такія як павелічэнне сілы Джэка, больш эфектыўнае выкарыстанне «EVE» або Джэк стае больш устойлівым да пашкоджанняў. Гулец можа мець толькі абмежаваную колькасць плазмідаў і актыўных тонікаў у любы час і можа памяняць плазміды і тонікі месцамі на некаторых станцыях, размешчаных па ўсім горадзе.
Дызайн
Вядучы распрацоўшчык Кен Левін стварыў «Irrational Games» у 1997 годзе з былых членаў «Looking Glass Studios». Іх першай гульнёй была «System Shock 2», працяг «System Shock» вытворчасці «», і была сустрэта з крытычным поспехам, але не фінансавым. Левін спрабаваў разпрацаваць працяг «System Shock 2» да «Electronic Arts», але выдавец адхіліў ідэю на аснове дрэннай працы папярэдняй гульні. «Irrational» прыступіла да распрацоўкі іншых гульняў, у тым ліку «'», «'», адмененай «Deep Cover» і завершанай «The Lost», якая ніколі не былі выпушчаныя з-за юрыдычных ускладненняў, але Левін хацеў вярнуцца да гульні ў стылі «System Shock 2», гульні з больш свабоднай формай і моцным сюжэтам.
У 2002 годзе каманда прыдумала ідэю геймплэя, заснаваную на трох групах войскаў: дронаў, якія будуць збіраць рэсурс, пратэктары, якія ахоўваюць дроны і камбайны, якія спрабуюць узяць рэсурс з дронаў; у канчатковым рахунку ў гульні яны стануць «Сястрычкамі», «Вялікімі Татулькамі» і «Splicers». Яны пачалі працаваць над стварэннем ўмовы для гульні, каб мець магчымасц перадаць ідэю выдаўцоў. У 2002 годзе выйшла дэманстрацыйная версія, якая была заснавана на рухавічку «Unreal Engine 2» для першай «Xbox». Падзеі гэтай дэманстрацыі адбываліся на борце касмічнай станцыі з генетычнымі мутантамі-монстрамі; галоўным героем быў Карлас Куэлья, «культавы », абвінавачаны ў выратаванні кагосьці з. Ён разумова і псіхалагічна папраўляецца. Кен Левін прыводзіць прыклад таго, што дэпраграміст у секце робіць: «''[Ёсць] людзі, якія наймалі людзей [напрыклад] дэпраграміраваць іх дачку, якая была ў лесбійскіх адносінах. Яны выкрадаюць яе і перапраграміруюць, і гэта было сапраўды страшна''». Гэтая гісторыя была б больш палітычнай з галоўным героем, нанятым сенатарам. Каманда пагадзілася, што гэтая гульня была не тым, што яны хацелі зрабіць. Акрамя таго, былі праблемы з пошукам выдаўца. Яны заканчвалі разпрацоўку, але ў гульнявых часопісах і сайтах пачалі з’яўляцца навіны пра духоўнага спадчынніка «System Shock 2», каманда вырашыла працягнуць стварэнне, але цалкам перабудаваць гульню.
Да 2004 года «2K Games», даччыная кампанія «Take Two», прапанавала выдаваць гульню, перш за ўсё, на аснове канцэпцыі дронаў/пратэктара/камбайнаў, даючы «Irrational» свабоду развіваць сюжэт. Да гэтага моманту сюжэт і сама гульня істотна змяніліся. Падзеі цяпер адбываліся ў закінутай нацысцкай лабараторыі эпохі Другой сусветнай вайны, якая была нядаўна выкапаная навукоўцамі 21 стагоддзя. На працягу дзесяцігоддзяў генетычныя эксперыменты ў рамках лабараторыі паступова аб’ядналіся ў экасістэму, засяроджаную вакол трох груп. Гэтая версія гульні ўключала многія з элементаў геймплэя, якія будуць ў канчатковым «BioShock». Многія з элементаў зробленыя пад уплывам «System Shock 2». Гэтыя элементы ўключаюць выкарыстанне плазмідаў і «EVE», трэба выкарыстоўваць стэлс або іншыя варыянты, каб мець справу з аўтаматычнай сістэмай бяспекі, напрамаак у навакольным асяроддзі ад не-персанажа транслюецца па радыё і элементы сюжэту дастаўлены з дапамогай аўдыё-запісаў і «духаў» памерлых персанажаў.
У той час як геймплэй з 2004 года стаў падобны на тое, што атрымалася ў «BioShock», дызайн і сюжэт зведалі змены. Левін казаў, што кіруючым прынцыпам «Irrational Games» стала здача спачатку дызайна гульні. Гэтыя вобласці былі таксама выпушчаныя з-за нейкай унутранай барацьбы і адсутнасці сувязі паміж рознымі групамі ўнутры «Irrational Games» у выніку таго, што даялося пашырыць каманду праекта з шасці да шасцідзесяці членаў. Асяроддзе лічылася мяккім, былі цяжкасці мастакоў каманды, каб прыдумаць паслядоўнае бачанне для дасягнення мэтаў узроўню. Левін таксама выявілі, што кіберпанкая тэма была перайграная, улічваючы іх пачатковую адмову ад «System Shock 3» на карысць падводнай абстаноўкі Захапленне.
Разпрацоўка сюжэта
Тэматычнае ядро «BioShock» нарадзілася, калі Левін ішоў у «Ракфелер-цэнтры», недалёка ад «GE Building». Ён убачыў унікальнасць стылю ар-дэко будынка разам з вобразамі вакол будынка, такія, як статуя Атланта побач з ім, і прызнаў, што гэта было месца, якога не было ў жанры шутараў. Гісторыя «Ракфелер-цэнтра» таксама падаецца ў канцэпцыі гісторыі; Левін адзначыў, як «Цэнтр» пачаў будаўніцтва да Вялікай дэпрэсіі 1920-х гадоў; калі першасныя фінансісты збанкруцелі, Джон Д. Ракфелер падтрымаў праект. Часопіс «Edge» пра гэта напісаў: «Вялікі чалавек пабудаваў архітэктурны трыумф насуперак усяму». Гісторыя Захаплення і персанаж Эндру Раяна зробленыя паводлк матываў аповяду Ракфелера.
На дадзены момант у распрацоўцы фон Захаплення быў канкрэтызаваны, але яшчэ было незразумела, як прадстаўляць дронаў, пратэктараў і камбайнаў з іх першапачатковай ідэі гульні. Канцэпцыя «Вялікага татулькі» як пратэктара была распрацавана ў пачатку працэсу, але каманда яшчэ не дасягнула здавальняючага дызайн для дронаў, выкарыстаўшы некалькі магчымых канструкцый, уключаючы жукоў і сабак у інвалідных калясках. Каманда хацела, гулец клапацілася аб дронах у нейкай меры. Ідэя выкарыстання маленькіх дзяўчынак з’явілася з мазгавога штурму, але спачатку была спрэчнай і шакавальнай у камандзе, прызнаючы, што яны могуць быць лёгка забітыя і зрабіць гульню больш жахлівай у стылі «». Аднак, калі Левін працаваў над сюжэтам, ён пачаў прыносіць у яго «аб’ектывізм» Айн Рэнд, які, ў першую чаргу, выкладзены ў кнізе «Атлант расправіў плечы». Аб’ектывізм быў дададзены да яго папярэдніх назіранняў над Ракфелерам і яго працамі. Левін ужо быў знаёмы з працамі Рэнл і Джорджа Оруэла і лічыў іх ідэі «займальнымі». З ідэй Рэнд ён вылучыў, што чалавек павінен быць эгаістам і не альтруістам. Гэта дало яму ўпэўненасць у прымяненні той ж ідэі, калі ён прыйшоў да вырашэння праблемы з маленькімі дзяўчынкамі (цяпер сястрычкамі), ці павінны гулец паспрабаваць выратаваць дзяўчатак ці сабраць ўраджай «ADAM» для ўласнай выгады. «2K Games» выказала занепакоенасць з нагоды першапачатковай механікі сястрычак, калі гулец павінен актыўна паляваць на «Маленькіх сястрычак». Гэты падыход не задавальняў Левіна, і «2K Games» сцвярджаюць, што яны не будуць грузіць гульню, «дзе гулец атрымлівае пакаранне за правільныя рэчы». Яны змянілі гэты падыход, дзе «Маленькія сястрычкі» непаражальныя, пакуль гулец не меў справу з іх «Вялікім татулькам», хоць «LeBreton» разгледзеў гэты «масавы» кладж у фантастыку гульні. Ідэя стварэння сястрычак і прадстаўленню гульцу гэтага выбару стала важнай часткай прывабнасці гульні на гульнявым рынку, хоць гульн яшчэ сустрэлася з крытыкай наконт некаторых рэчаў.