cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саюз Фашысцкіх Малютак
Саюз Фашысцкіх Малютак — дзіцячая арганізацыя Усерасійскай фашысцкай партыі, створаная ў 1934 годзе ў Харбіне, у якую маглі ўваходзіць «рускія хлопчыкі і дзяўчынкі, якія вераць у Бога, любяць Расію, якія шануюць Працу». Арганізацыя дзеяла ў адпаведнасці са Статутам Саюза Фашысцкіх Малютак.
Заяўленая мэта Саюза — «выратаванне Расійскіх дзяцей ад уплыву вуліцы і дэнацыяналізацыі, выхаванне іх для будучай Расіі ў рэлігійна-нацыянальным фашысцкім духу». Членамі Саюза маглі быць дзеці расійскіх эмігрантаў у веку ад 3 да. Для ўступу ў Саюз было досыць запіскі бацькоў пра згоду.
Фашысцкія малюткі дзяліліся на: простую фашысцкую малютку, разумную малютку, малютку-ўсёведу і малютку-авангардыстку. Па дасягненні 10-летняга ўзросту фашысцкая малютка пераходзіла ў Авангард — Саюз Юных Фашыстаў ці Саюз Юных Фашыстак.
У Саюзе існавалі пасады: старэйшы ці старэйшая ачага, начальнік ці начальніца раёна і начальнік ці начальніца аддзела.
Структурныя адзінкі Саюза складалі: ачагі (некалькі малютак, што жывуць паблізу адзін ад аднаго ці навучэнцаў у адной школе, адным класе), група ачагоў вызначанага раёна складалі раён, група раёнаў у вызначаных тэрытарыяльных межах складалі аддзел.
На чале Саюза Фашысцкіх малютак стаяў Кіроўны цэнтр СФМ, які засноўваўся загадам Кіраўніка УФП.
Завараты (Шклоўскі раён)
За́вараты (, Завороты) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Да 11 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета, пасля — у складзе Фашчаўскага сельсавета. Да 20 лістапада 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета.
Скаржыскі павет
Скаржыскі павет (Powiat skarżyski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Свентакшыскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Скаржыска-Каменна. Займае плошчу 395,43 км². Насельніцтва павета складае 77 тыс. чалавек (на 2019 год).
Лужэнец
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,26 км, найбольшая шырыня 0,21 км. Найбольшая глыбіня 4,0 м, сярэдняя — 1,3 м. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км. Аб’ём вады ў возеры 0,04 млн м³.
Размешчана сярод хмызняку. Вакол возера лугавая пойма шырынёй 10—40 м.
Глыбачок (Гошчанскі раён)
Глыбачок (Глибочо́к) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вэлыка Загорыўка
Вэлыка Загорыўка (Вели́ка Заго́рівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Плыскыўскай вясковай грамады.
Гарбакіў
Гарбакіў (Горбакі́в) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Руская мова ва Украіне
Ру́ская мо́ва — другая паводле ўжыванасці мова ва Украіне, пасля украінскай мовы. Паводле афіцыйных звестак Усеўкраінскага перапісу насельніцтва 2001 года, рускую мову назвалі роднай 14 млн 273 тыс. грамадзян Украіны, або 29,6% насельніцтва краіны. З іх этнічныя рускія складаюць 56%, у гэтым ліку астатнія адсоткі склалі прадстаўнікі іншых нацыянальнасцей.
Украінская мова пераважае ў Заходняй Украіне, у цэнтральных і паўночна-ўсходніх рэгіёнах краіны, руская — у Данбасе, Крыме і на поўдні.
IC 787
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Руская мова ва Украіне
Дадзеныя перапісу 2001 года
Такім чынам, згодна з дадзенымі перапісу, рускамоўныя грамадзяне Украіны з'яўляюцца буйнейшай у Еўропе моўнай супольнасцю, чыя мова не прызнана дзяржаўнай ці афіцыйнай і ўяўляюць сабой буйнейшую рускамоўную супольнасць за межамі Расійскай Федэрацыі.
Па дадзеных перапісу 2001 года 65,7% насельніцтва Украіны заявілі, што свабодна валодаюць рускай мовай.
Дадзеныя апытанняў
Большасць грамадзян Украіны валодае рускай мовай у той або іншай ступені. Як паказваецца ў даследаванні Інстытута сацыялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Украіны (ИС НАНУ): «усе вынікі апытанняў сведчаць, што Украіна фактычна з'яўляецца двухмоўнай краінай».
Паводле дадзеных апытання, праведзенага Кіеўскім міжнародным інстытутам сацыялогіі (КМІС), рускую мову выкарыстоўвае дома 43—46% насельніцтва Украіны (гэта значыць столькі жа або нават некалькі больш, чым украінскую мову).
Па дадзеных апытання, праведзенага кампаніяй Research & Branding Group , 68% грамадзян Украіны свабодна валодаюць рускай мовай (украінскай — 57%).
Найбольшае распаўсюджванне руская мова атрымала ва ўсходніх і паўднёвых рэгіёнах, дзе яна з'яўляецца больш звыклай, чым украінская, для 92% грамадзян. Па дадзеных апытання КМИС 2004 года, рускамоўным з'яўляецца абсалютная большасць насельніцтва паўднёвых і ўсходніх рэгіёнаў:
Руская мова таксама дамінуе як мова паўсядзённых зносін у сталіцы Украіны — Кіеве. . У той жа час на захадзе краіны доля насельніцтва, якое выкарыстоўвае рускую мову, невялікая (4—5 %, па дадзеных фонду «Грамадская думка» в 2002.
Па дадзеных фонду «Грамадская думка» (2002), у абласных цэнтрах Украіны 75% насельніцтва аддае перавагу зносінам на рускай мове (і толькі 9% — на ўкраінскай); у сельскай мясцовасці 18% жыхароў гаворыць па-руску (па ўкраінску — 65%), суцэльныя арэалы рускай мовы ў сельскай мясцовасці ёсць у Крыму, Данбасе, Слабажаншчыне, на поўдні Адэскай і Запарожскай абласцей, астраўныя рускія говары ёсць у цэнтральных абласцях і на Букавіне.
Найбольшым масівам дадзеных аб распаўсюджванні рускай мовы ва Украіне валодае лангіцюднае даследаванне, якое праводзіць ІС НАНУ. Паводле гэтых дадзеных, рускую мову лічыць роднай каля траціны насельніцтва Украіны, а выкарыстае ў сям'і (часта нараўне з украінскім) — больш 60%. Па выніках маніторынгу ІС НАНУ ў 2006 годзе, рускую мову назвалі роднай 38% апытаных, якія па месцы нараджэння размеркаваліся такім чынам: 71% — нарадзіліся ва Украіне, 21% — у Расіі, 7% — у іншых рэспубліках СССР.
Рускамоўная супольнасць Украіны
Праблематыка ідэнтычнасці рускамоўнага насельніцтва Украіны падрабязна распрацоўвалася Нацыянальным інстытутам украінска-расійскіх адносін (НІУРА). Як паказваў даследчык гэтага інстытута доктар гістарычных навук Віктар Гарадзяненка (1999), "рускамоўная сацыякультурная супольнасць, якая адрозніваецца нефармальнай цэласнасцю, выступае самастойным суб'ектам сацыяльных паводзін. Базавымі сістэмаўтваральнымі прыкметамі ў дадзеным выпадку з'яўляюцца: этнічнасць (на Украіне пражывае больш за 11 млн рускіх); пасяленчаства (яны кампактна пражываюць у індустрыяльных гарадах усходу і поўдні краіны); амаль стопрацэнтная захаванасць роднай мовы; устойлівая сувязь рускіх Украіны з «матчыным этнасам», нягледзячы на тое, што 57 % рускіх, якія пражываюць у краіне тут і нарадзіліся; высокая ступень захаванасці нацыянальных абрадаў, звычаяў і ў цэлым рускай духоўнай культуры; прыхільнасць адной рэлігійнай канфесіі — праваслаўю. Яны пакуль не імкнуцца да сепаратызму, вераць у праўдзівыя дэмакратычныя ператварэнні, захоўваюць своеасаблівы менталітэт і спецыфічны сацыяльны характар."
Больш таго, як мяркуе іншы даследчык НИУРО, доктар філасофскіх навук Алег Ланавенка, нацыяналістычная частка ўкраінскага грамадства негатыўна ставіцца да рускамоўных суграмадзян і іх культурна-моўным патрабаванням "Рускамоўнае насельніцтва Украіны… нярэдка ўспрымаецца моўнымі апанентамі ў якасці своеасаблівай пятай калоны, гатовай у любы момант спрыяць рэстаўрацыі існавалага на працягу больш трохсот гадоў стану спраў… Менавіта гэтым… выклікана вострае, парой якое мяжуе з канфрантацыйным, непрыманне радыкаламі … украінскіх «москалiв» (да апошніх адносяць, як правіла, не толькі этнічных рускіх, але ўсё рускамоўнае насельніцтва Украіны)."
Французскі даследчык Дамінік Арэль лічыць, што паўднёва-ўсходняй Украіне ўласціва моцная біэтнічная структура. Яна не спарадзіла новай нацыянальнасці, але толькі ідэнтычнасць, якая ўключае любасць да ўкраінскай нацыянальнасці, выкарыстанне рускай мовы, а таксама адчуванне агульнага лёсу з рускім светам, якое, зрэшты, не ператвараецца ў імкненне стаць часткай расійскай дзяржавы. Рускамоўныя грамадзяне імкнуцца быць не «аб'ектамі рэнацыяналізацыі, а людзьмі, чыё права на ўласную версію ўкраінскай ідэнтычнасці прызнаецца» і, па меркаванні Д. Ареля, прызнанне рускай мовы дзяржаўным або рэгіянальным дало бы ім «сімвалічнае пацверджанне таго, што яны ва ўкраінскай палітыцы значаць столькі жа, колькі ўкраінамоўныя грамадзяне з цэнтра і захаду».
Рускі гісторык Аляксей Мілер адзначае, што ўсходнеўкраінская ідэнтычнасць складалася ў прынцыпова іншых умовах, адрозных ад умоў у анексаваных Польшчай заходнеўкраінскіх землях: «Ідэалагічнае напаўненне ўсходнеўкраінскай ідэнтычнасці істотна адрознівалася ад заходнеўкраінскага варыянту. Нянавісці да рускіх у школе, зразумела, не вучылі. Рускія і Расія апісваліся ўжо як іншыя, але „сваі“. У школе гаварылі аб „интернационализме і сяброўству народаў“. Якога-небудзь істотнага нацыяналістычнага падполля не было. У гэтых умовах фармуецца ўкраінская ідэнтычнасць, якая не мае такой цвёрдай этнічнай дамінанты, як у яе заходнім варыянце. Образ ваеннага мінулага, адшліфаваны савецкай прапагандай, тут таксама зусім іншы — усходнія ўкраінцы ваявалі на правым боку і разам з рускімі»
Перыяд да 1654 года
Руская (або велікаруская) мова як самастойная мова з'явілася ў XIV стагоддзі, але адрозненні паміж гаворкамі продкаў сучасных рускіх, украінцаў і беларусаў у старажытнарускай мове абазначыліся яшчэ ў XII—XIII стагоддзях.
Першыя тэрыторыі з тых, што цяпер прыналежаць Украіне, увайшлі ў склад Маскоўскай Русі каля 1500 года — Северскі край (паўночная частка цяперашніх Сумскай і Чарнігаўскай абласцей з гарадамі Чарнігаў, Ноўгарад-Северскі, Пуціўль) і будучая Слабажаншчина (усходняя частка сучаснай Сумской вобласці, Харкаўская вобласць, поўнач Луганскай і Данецкай абласцей). На тэрыторыі Севершчыны мелася аўтахтоннае рускамоўнае насельніцтва  — гаруны (у раёне Пуціўля) і сеўрукі (у раёне Глухава), у говары якіх захаваліся таксама рысы палескіх гаворак украінскай і беларускай моў. На далучаных незасвоеных тэрыторыях з'яўляюцца носьбіты велікарускіх гаворак. Пасля ўваходжання гэтых тэрыторый у склад Маскоўскай Русі ў мясцовых гарадах пераважавць стала вусная і пісьмовая руская мова, якая змяніла западнарускую пісьмовую мову, прынятую ў Вялікім Княстве Літоўскам.
У 1599 года па ўказу Барыса Гадунова на рацэ Аскол было пачата будаўніцтва крэпасці і першага горада Слабадской Украіны — Царабарысава (цяпер Чырвоны Аскол). З 1635 па 1658 год будуюцца новыя гарады, якія сфарміравалі Белгародскую абарончую лінію, у раён якой павялічваецца перасяленне рускіх, выхадцаў з цэнтральных раёнаў Расіі, і пачынаецца міграцыя украінцаў, уцякачоў з Рэчы Паспалітай.
1654—1800
Другой Маларасійскай Калегіі (пад кіраўніцтвам П. Румянцава-Задунайскага) было даручана ўвесці рускую мову як абавязковую ў школах і друкаваных кнігах замест западнарускай. На рускую мову выкладання была пераведзена Кіева-Магілянская акадэмія, адзіная вышэйшая навучальная ўстанова Маларосіі. Хадайніцтва Кіева-Пячэрскай Лаўры 1769 аб дазволе друкаваць для малароскага насельніцтва азбукі на заходнерускай пісьмовай мове Святы Сінод адхіліў.
Да канца XVIII стагоддзя ў выніку войнаў з Рэччу Паспалітай у склад Расіі ўвайшоў асноўны масіў сучаснай тэрыторыі Украіны (за выключэннем Усходняй Галіцыі, Закарпацця і Паўночнай Букавіны), а ў выніку войнаў з Асманскай імперыяй і яе васалам Крымскім ханствам — Крым, Паўночнае Прычарнамор'е і Прыазоўе, у якіх практычна адсутнічала славянскае насельніцтва. У апошняй чвэрці XVIII стагоддзя, з далучэннем прычарнаморскіх і данецкіх стэпаў да Расіі, пачалося стыхійнае сялянскае і дзяржаўнае засваенне гэтых тэрыторый усходнімі славянамі, выхадцамі з цэнтральных велікарускіх і ўкраінскіх губерняў, было заснавана большасць буйных гарадоў поўдня і ўсходу сучаснай Украіны: Запарожжа (1770), Дніпро (1776), Херсон і Марыўпаль (1778), Севастопаль (1783), Сімферопаль і Мелітопаль (1784), Мікалаеў (1789), Адэса (1794), Луганск (аснова Луганскага завода — 1795).
Лісабонскі ўніверсітэт
Лісабонскі ўніверсітэт (Universidade de Lisboa, таксама Universidade Clássica de Lisboa; Universitas Olisiponensis) — адзін з найбуйнейшых універсітэтаў Партугаліі.
Вячэрніца малая
Малая вячэрніца (Nyctalus leisleri) — млекакормячае сямейства гладканосых (звычайных) лятучых мышэй.
Лісабонскі ўніверсітэт
Гісторыя
Гісторыя паходжання ўніверсітэта бярэ пачатак ад 1288 года, калі кароль Дыянісіус заснаваў асноўную школу ў Лісабоне і Каімбры. З 1992 года ў склад універсітэта ўваходзіць Лісабонская астранамічная абсерваторыя.
Вячэрніца малая
Даўжыня цела да 68 мм, перадплечча да 46 мм. Адносна доўгая, густая поўсць спіны карычнева-рыжая, з прыкметным бляскам. Ніз валос цямнейшы за канцы. Брушка больш светлае, чым спіна. Вушы, губы і лятальная перапонка чорна-бурыя. Валасяное покрыва перапонак і вушэй дасягае найбольшага развіцця ў параўнанні з другімі відамі вячэрніц. Кароткія акруглыя вушы — тоўстыя і грубыя. Казялок няправільнай булавападобнай формы. Крылы вузкія і доўгія. Эпіблема вялікая з добра выяўленай касцявой перагародкай.
Пашырана ў паласе шыракалістых лясоў Еўропы ад Ірландыі, Вялікабрытаніі і Швейцарыі да Сярэдняга Паволжа і Усходняга Каўказа. Паўднёвая мяжа арэала цягнецца ад Швейцарыі праз Румынію, Крым і Заходняе Закаўказзе. Паўночная мяжа ва Усходняй Еўропе праходзіць па лініі Себеж — Яраслаўль — Кузнецк Саратаўскай вобласці. На Беларусі рэдкі пералётны від. Месцы пражывання: мяшаныя лесанасаджэнні з дуплістымі дрэвамі. Трапляецца паасобку і невялікімі калоніямі ў 20-30 асобін.
У летніх сховішчах (дуплы дрэў) з'яўляецца ў пачатку траўня. На паляванне вылятае пасля заходу сонца. Спачатку ляціць на вадапой да сажалкі або рэчкі. Корміцца лускакрылымі і цвердакрылымі, якіх ловіць на ўзлесках, над прагалкамі, у рэдкіх парках. Сярэдзіну ночы праводзіць у сховішчы і зноў вылятае на паляванне на світанку. У пачатку лета самкі, якія размнажаюцца, жывуць невялікімі калоніямі ў дуплах. У чэрвені прыносяць 1-2 дзіцянят. У канцы ліпеня — пачатку жніўня вывадкавыя калоніі распадаюцца, тэрыторыю Беларусі пакідаюць да канца жніўня. На зімоўцы знойдзены ў Цэнтральнай Еўропе, дзе зімуюць у дуплах старых дрэў і на вышках будынкаў.
Від уключаны ў Чырвоны спіс МСАП (LR/nt, ver. 2.3, 1994).
Махніўка (Барзнянскі раён)
Махніўка (Махнівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Плыскыўскай вясковай грамады.
Спіс палітычных партый Андоры
Андора мае вельмі нязначны досвед дзейнасці палітычных партый. Першыя партыі ў краіне пачалі зараджацца ў 1975—1976 гг. Да 1993 г. Андора з-за істотных абмежаванняў не мела дужай партыйнай сістэмы. Да XXI стагоддзю ў Андоры ўсталявалася нестабільная шматпартыйнасць, бо шматлікія створаныя партыі распадаюцца на некалькі.
Горбіў
Горбіў (Го́рбів) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Святлічышча
Святлі́чышча (, Светличище) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Bahia ambrosioides
Bahia ambrosioides - паўднёваамерыканскі від кветкавых раслін сямейства Астравых. Сустракаецца ў Чылі, уключаючы архіпелаг Хуана Фернандэса.
Актан (Атыраўская вобласць)
Актан — населены пункт у Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жарсуацкай аульнай акругі. Код КАТА — 234037200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 106 чалавек (56 мужчын і 50 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 56 чалавек (29 мужчын і 27 жанчын).
Сывалаж
Сывалаж (Си́волож) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Плыскыўскай вясковай грамады.
NGC 6902
NGC 6902 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Стральца. Бачная зорная велічыня: 10,9. Размер: 5,6' × 3,9'. Прамое ўзыходжанне: 20 гадз. 24м 27,9 сек. Схіленне: −43°39'11".
Востраў скарбаў
Востраў скарбаў (Treasure Island) — раман шатландскага пісьменніка Роберта Стывенсана аб прыгодах, звязаных з пошукам скарбаў, схаваных капітанам Флінтам на незаселеным востраве. Упершыню апублікаваны ў 1883 годзе, да гэтага ў перыяд 1881—1882 гадоў выходзіў серыямі ў дзіцячым часопісе «Young Folks». На беларускую мову раман пераклаў Алесь Асташонак.
Сюжэт
Раман складаецца з 34 раздзелаў, разбітых на 6 частак. Апавяданне вядзецца ад асобы галоўнага героя, сына ўладальнікаў карчмы — юнага Джыма Хокінса (за выключэннем раздзелаў 16—18, дзе апавядальнікам выступае доктар Ліўсі).
Шмат рызыкоўных прыгод даводзіцца перажыць юнаму герою Джыму Хоўкінсу ў падарожжы на таямнічы Востраў Скарбаў. І галоўны скарб, якім авалодвае ён у выніку,— давер’е і ўдзячнасць сяброў, вера ў добрых людзей і сапраўдная мужчынская дружба.
Падлесак
Падлесак — група раслін у лесе, якія растуць у цені дрэў, якія ўтвараюць полаг. Складаецца з кустоў і нізкіх дрэў, якія ніколі не вырастаюць да вышыні асноўнага дрэвастою, чым адрозніваюцца ад. Падлесак ў шыракалістых і мяшаных лясах часцей за ўсё складаецца з маліны, ляшчыны, брызгліны, крушыны, ядлоўцу, рабіны, а ў лісцяных, цёмнахвойных і светлахвойных лясах у яго склад уваходзяць вольха, карлікавая бяроза і карлікавая вярба. Кізіл і падуб таксама, як правіла, уваходзяць у падлесак.
Да падлеску даходзіць значна менш святла, таму ўтваральныя яго расліны ценелюбівыя і ажыццяўляюць фотасінтэз пры абмежаваным асвятленні. У змешаных лясах лісце верхняга яруса з'яўляецца пазней, чым у падлеску, што дае магчымасць раслінам ніжняга яруса фотасінтэзаваць без зацянення полагам. Гэты кароткі перыяд (1-2 тыдні) дазваляе раслінам падлеску падтрымліваць вугляродны баланс на працягу ўсяго года.
Вільготнасць у падлеску таксама вышэй, чым на адкрытых участках. Полаг затрымлівае сонечнае выпраменьванне, памяншаючы тэмпературу паверхні зямлі і, адпаведна, інтэнсіўнасць выпарэння. Высокая вільготнасць дазваляе расці грыбам і іншым. Дзякуючы гэтаму падлесак адыгрывае вялікую ролю ў жыцці лесу — ўплывае на фарміраванне ствалоў дрэў, спрыяе ачышчэнню іх ад сукоў, а таксама ўплывае на і глебу лесу. У водаахоўных лясах падлесак змацоўвае глебу і абараняе берагі азёр і рэк ад размыву.
Starbucks
Starbucks (вымаўляецца «Ста́рбакс») — амерыканская кампанія па продажы кавы і аднайменная сетка кавярань. Кіруючая кампанія — Starbucks Corporation. Starbucks з’яўляецца самай буйной кававай кампаніяй у свеце, з сеткай кавярань больш 17 тыс. у 50 краінах, у тым ліку больш 11 тыс. у ЗША, больш 1 тыс. у Канадзе, і больш 700 у Вялікабрытаніі (на сакавік 2011 года). Starbucks прадае эспрэса, іншыя гарачыя і халодныя напоі, каву, гарачыя і халодныя сэндвічы, пірожныя, закускі і такія прадметы, як кружкі і шклянкі. Штаб-кватэра кампаніі — у Сіэтле, штат Вашынгтон.
Ісмаіл Амар Геле
Ісмаіл Амар Геле (Ismaïl Omar Guelleh, Ismaaciil Cumar Geelle, اسماعيل عمر جليه;, Дырэ-Даўа, Эфіопія) — другі прэзідэнт Джыбуці з 8 мая 1999. Успадкаваў пасаду ад свайго дзядзькі, Хасана Гулед Аптыдона.
Яго сям’я пераехала з Эфіопіі ў Джыбуці ў 1960-я. Служыў у паліцыі, пасля атрымання Джыбуці незалежнасці ў 1977 г. прызначаны кіраўніком сакрэтнай службы. У красавіку 1999 г. яго кандыдатура як пераемніка Аптвдона была выстаўлена на прэзідэнцкіх выбарах, і Гела перамог, атрымаўшы 73 % галасоў. У 2005 г. пераабраны, пры адсутнасці іншых кандыдатаў, атрымаўшы 100 %.
Драздзіў
Драздзіў (Дрозді́в) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Запалярны
Запалярны (Заполярный) — горад (з 1956 года) у Расіі, у Печангскім раёне Мурманскай вобласці. Насельніцтва 18,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1963 годзе.
Горна-металургічны камбінат «Печанганікель», які ўваходзць ў канцэрн «Нарыльскі нікель», Кольская горна-металургічная кампанія. Кольская звышглыбокая свідравіна.
Старахавіцкі павет
Старахавіцкі павет (Powiat starachowicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Свентакшыскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Старахавіцы. Займае плошчу 523,41 км². Насельніцтва павета складае 91 тыс. чалавек (на 2019 год).
Лабкова (Пачынкаўскі раён)
Лабкова (Лобково) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лабкова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 5 км на паўнач ад Пачынка, у 7 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. У 2 км на паўднёвы-захад ад вёскі размешчаны прыпыначны пункт.
Алэніўка (Барзнянскі раён)
Алэніўка (Оле́нівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской абшчыны.
Рэшэтыліўка
Рашацілаўка ці Рэшэтыліўка (Решетилівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Палтаўскай вобласці Украіны, на рацэ Гоўтва. Адміністрацыйны цэнтр Рэшэтыліўскага раёна. Насельніцтва 9385 чал. (2015).
Зарэчча (Васілішкаўскі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — хутар у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Бакштаўскага сельсавета.
Дружнэ (Гошчанскі раён)
Дружнэ (Дру́жне) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
NGC 6902A-1
NGC 6902A-1 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Стральца. Бачная зорная велічыня: 13,8. Размер: 1,3' × 1,0'. Прамое ўзыходжанне: 20 гадз. 23 мін. 0,4 сек. Схіленне: -44°16'14".
Вольга Генадзеўна Вілухіна
Во́льга Гена́дзеўна Вілу́хіна (нар., Мяжгор’е, Башкірская АССР) — расійская біятланістка, майстар спорту. Двухразовы срэбны прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 года ў спрынце і эстафеце, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2012 года ў гонцы пераследвання.
Біяграфія
Нарадзілася ў Мяжгор’і. Бацька — Генадзь Віктаравіч Вілухін, інжынер будаўнічай кампаніі, маці — Вольга Віктараўна Вілухіна , працуе аператарам у кацельні. Сястра — Злата, інжынер-праграміст. Вучылася ў школе № 3, скончыўшы на чацвёркі і пяцёркі.
З любімых кніг — «Адзінаццаць хвілін» Паўла Каэльё.
IC 789
IC 789 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Манрупіна
Манрупіна (Monrupino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трыест.
Насельніцтва складае 869 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 34016. Тэлефонны код — 040.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Задруцце
Задру́цце (, Задрутье)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны на паўднёва-заходняй ускраіне горада Рагачова; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж станцыяй Рагачоў і станцыяй Сверкаў.
Заволжа
Заволжа (Заволжье) — тэрыторыя, якая размешчана паміж Волгай, Уралам, Паўночнымі Уваламі і Прыкаспійскай нізінай. Адрозніваюць Высокае Заволжа (вышыня да 418 м) на ўсходзе і Нізкае Заволжа на захадзе.
Дулібы (Гошчанскі раён)
Дулібы (Дулі́би) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Бухар (Атыраўская вобласць)
Бухар — сяло ў Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жарсуацкай аульнай акругі. Код КАТА — 234037300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 230 чалавек (113 мужчын і 117 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 118 чалавек (69 мужчын і 49 жанчын).
Скарада (Полацкі раён)
Скарада́ (, Скорода) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Фарфоравая фабрыка Чэлсі
Фарфоравая мануфактура Чэлсі — першая істотная фарфоравая мануфактура ў Англіі. Узнікла прыкладна ў 1743-45 гадах, першыя вырабы выйшлі ў 1745.
Мінулае
Дакументаў таго часу захавалася вельмі мала. Вядома, што яе дырэктарам быў ювелір Нікалас Спрымант. Першыя наборы сталовага посуду, выпушчаныя да 1750 года, былі вельмі шыкоўна аздобленыя і ствараліся па ўзору мейсенскага фарфору і сярэбраных прататыпаў, такіх як салонкі ў форме рэалістычных ракавінаў. З 1760 годзе за ўзор прадукцыі усё часцей прымаецца сеўрскі фарфор.
У 1769 мануфактуру набыў Уільям Дасберы, уладальнік фарфоравай фабрыкі Дэрбі, і ў гэты перыяд прадукцыя абодвух фабрык не адрознівалася. «Чэлсійска-дэрбскі перыяд» працягваўся да 1784 года, пасля гэтага мануфактура Чэлсі была разабрана, а яе ліцейныя формы, узоры, супрацоўнікі і мастакі перавезеныя ў Дэрбі.
Гуркі (Гарадоцкі раён)
Гу́ркі (, Гурки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бычыхінскага сельсавета. Знаходзіцца за 36 кіламетраў на поўнач ад Гарадка, 75 кіламетраў ад Віцебска, 3 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Грыбачы, на левым беразе ракі Дубаўка, каля аўтадарогі Невель—Віцебск.
Сташоўскі павет
Сташоўскі павет (Powiat staszowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Свентакшыскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Сташаў. Займае плошчу 924,8 км². Насельніцтва павета складае 73 тыс. чалавек (на 2019 год).
Гуркі (Гарадоцкі раён)
Да 16 верасня 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета, у 1960—2013 гадах Гуркі былі цэнтрам Гуркінскага сельсавета.
Свята-Міхайлаўская царква (Сідаравічы)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у цэнтры вёскі Сідаравічы Магілёўскага раёна.
Гісторыя
Царква была пабудавана ў 1865 годзе, да рэвалюцыі адносілася да Быхаўскага павета. Храм быў зачынены ў 1929 годзе і ператвораны ў млын. На цяперашні момант закінуты.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана васьміграннай ратондай пад шатровым дахам, да якой дабудавана прамавугольная ў плане нізкая апсіда пад двухсхільным пакрыццём і прамавугольны прытвор. Грані аб'ёму маюць закамарнае арачнае рашэнне, прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі.
Цэнтральнае благачынне горада Оршы
Цэнтральнае благачынне горада Оршы, Цэнтральная благачынная акруга горада Оршы — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае цэнтральную і заходнюю частку горада Оршы.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Андрэй Валашчук.
Садружнасць Развіцця краін Паўднёвай Афрыкі
Садружнасць развіцця краін Паўднёвай Афрыкі ( СРПА ) - міждзяржаўная арганізацыя са штаб-кватэрай у Габароне, Батсвана. Яе мэта - далейшае рэгіянальнае сацыяльна-эканамічнае супрацоўніцтва і інтэграцыя, а таксама супрацоўніцтва ў сферы палітыкі і бяспекі паміж 16 краінамі Паўднёвай Афрыкі.
Краіны (СРПА)
Саюз Каморскіх выспаў быў прыняты ў САДК на 37-м саміце кіраўнікоў дзяржаў і ўрадаў САДК, які адбыўся ў Прэторыі, Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка ў 2017 годзе, і павялічыў агульную колькасць дзяржаў-членаў да 16
Гісторыя
Вытокі СРПА ляжаць у 1960-1970-х гадах, калі лідары краін і нацыянальна-вызваленчых рухаў скаардынавалі палітычную, дыпламатычную і ваенную барацьбу за спыненне кіравання каланіяльных і белых меншасцей на поўдні Афрыкі.
Выклікі, якія стаяць перад краінамі-членамі
Краіны СРПА сутыкаюцца з вялікай колькасцю сацыяльных праблем у эканоміцы, гандлю, адукацыі, дыпламатыі, абароне, бяспецы і палітыцы. Некаторыя з гэтых праблем не могуць быць эфектыўна вырашаныя асобнымі членамі. Хваробы буйнай рагатай жывёлы, банды арганізаванай злачыннасці, войны ў адной краіне могуць зацягнуць суседзяў і нанесці шкоду іх эканоміцы. Устойліваму развіццю і гандалю, пагражае існаванне розных стандартаўпрадукцыі і тарыфных рэжымаў, слабая мытная інфраструктура і дрэнныя дарогі.
Лосня
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лосня абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 22 км на паўнач ад Пачынка, недалёка ад аўтадарогі Арол — Віцебск.
Паволжа
Паволжа (Поволжье) — гісторыка-геаграфічны рэгіён Расіі, тэрыторыя, якая прымыкае да сярэдняга і ніжняга цячэння Волгі. У межах Паволжа вылучаюцца параўнальна прыпаднятае правабярэжжа з Прыволжскім узвышшам і левабярэжжа — т. зв. Заволжа. Геаграфічна да Паволжа часам адносяць таксама мясцовасці, размешчаныя ў верхнім цячэнні Волгі (ад яе вытокаў да вусця Акі).
Пры эканамічным раянаванні ў Паволжа ўключаюць Калмыкію, Татарстан, Астраханскую, Валгаградскую, Пензенскую, Самарскую, Саратаўскую і Ульянаўскую вобласць.
Забіліўшчына
Забіліўшчына (Забілі́вщина) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Геаграфія
У вёсцы рака Дрока ўпадае ў Барзну, правы прыток Дочы. Недалёка ад вёскі знаходзіцца запаведнае ўрочышча «Базаршчына».
Анамбас
Анамбас (Kepulauan Anambas) — архіпелаг у Паўднёва-Кітайскім моры. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Рыау. Агульная плошча — 637,1 км². Насельніцтва (2010 г.) — 37 493 чал.
Геаграфія
Анамбас уяўляюць сабою групу з 238 дробных астравоў, якія размешчаны ў Паўднёва-Кітайскім моры за 350 км на паўночны захад ад вострава Калімантан, за 980 км на поўнач ад Джакарты, за 8955 км на паўднёвы ўсход ад Мінска. Астравы з’яўляюцца часткай кантынентальнага шэльфа. Утвораны каля 8 тысячагоддзя да н. э. у выніку павышэння ўзроўню акіяна. Узбярэжжа большасці астравоў атачаюць каралавыя рыфы. На шэльфе каля Анамбас знойдзены значныя запасы прыроднага газу.
Гісторыя
Дакладны час з’яўлення першых людзей на Анамбас не вядомы. У XVI — XVII стст. астравы занялі малайцы, перасяленцы з поўдня Малакскага паўвострава. Тут сфарміравалася манархічная дзяржава з цэнтрам на востраве Сіянтан. Яе ўладары былі сваякамі султанаў Джохар-Бару. Захавалася магільня аднаго з іх.
У 1949 г. астравы Анамбас увайшлі ў склад Інданезіі. У 1974 г. на іх з’явілася шмат бежанцаў з В’етнама, якія дабіраліся да далёкіх астравоў на звычайных лодках. Да 1992 г. большасць в’етнамцаў пакінула Анамбас, аднак засталіся нашчадкі ад сумесных шлюбаў і родавыя магільні.
Эканоміка
З-за геаграфічнай аддаленасці эканамічнае развіццё астравоў Анамбас адбываецца павольна. У апошнія дзесяцігоддзі найбольшую значнасць набыла здабыча прыроднага газу. Мясцовае насельніцтва традыцыйна займаецца земляробствам і рыбалоўствам. Улады імкнуцца развіваць турызм. На астравах пабудаваны аэрапорт.
Лакуці
Лаку́ці (, Локути) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Фашчаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Заходскага сельсавета.
геаграфія
Вёска знаходзіцца за 25 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Шклоў, за 26 км ад Магілёва , каля аўтамабільнай дарогі.
Клаўдзія Кардынале
Клаўдзія Кардынале (Claudia Cardinale; імя пры нараджэнні — Клод Жазефіна Роз Кардынале (Claude Josephine Rose Cardinale); 15 красавіка 1938, Ла-Гулет, Туніс) — італьянская актрыса.
Біяграфія
У 1957 годзе была прызнана самай прыгожай італьянкай Туніса і атрымала запрашэнне на Венецыянскі кінафестываль. Здымалася ў фільмах знакамітых італьянскіх рэжысёраў Лукіна Вісконці і Федэрыка Феліні.
Была замужам за Франка Крыстальдзі і Паскуале Скуіцьеры.
З канца 1980-х жыве ў Парыжы.
Cinnabon
Cinnabon (вымаўляецца Сінабон) — гэта сусветна вядомая сетка фастфуд кафэ-пякарань, дзе асноўнай стравай з’яўляюцца булачкі з карыцай і сметанковым сырам. Яна мае больш 1100 кафэ-пякарань па ўсім свеце. Прадстаўлена ў больш 50 краінах. Часткова развіваецца па прынцыпе франшызы.
Першая пякарня Cinnabon была адкрыта ў 1985 годзе ў горадзе Сіэтл, Штат Вашынгтон, ЗША. Карыца сорта Макара вырошчваецца спецыяльна для Cinnabon у гарах Інданезіі.
Пыратын
Пірацін ці Пыратын (Пирятин) — горад у Палтаўскай вобласці Украіны. Плошча 72,28 км². Насельніцтва 16 086 чал. (1 студзеня 2012).
Алішэр Бурханавіч Усманаў
Алішэр Бурханавіч Усма́наў (нар., Чуст, Наманганская вобласць, цяпер Узбекістан) — буйны прадпрымальнік Расіі ўзбекскага паходжання. У 2012—2015 гадах быў найбагацейшым жыхаром Расіі.
Раннія гады
Нарадзіўся 9 верасня 1953 года ў сям’і пракурора Ташкента (Узбекская ССР). Быў старэйшым з 4 дзяцей. У дзяцінстве 2 гады займаўся ў секцыі фехтавання, пасля чаго ўвайшоў у юнацкую зборную Узбекскай ССР па фехтаванні. У 1966 годзе ўступіў у камсамол. Затым стаў майстрам спорту СССР і ўвайшоў у зборную СССР па фехтаванні. Падчас заняткаў у Палацы спорту Ташкента пазнаёміўся з гімнасткай Ірынай Вінер, якая больш як 2 дзесяцігоддзямі пазней выйшла за яго замуж. У 1971—1976 гадах навучаўся ў Маскоўскім дзяржаўным інстытуце міжнародных зносін, які скончыў па спецыяльнасці «Міжнароднае права».
У 1976 годзе вярнуўся ў Ташкент, дзе працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам Цэнтра навуковай інфармацыі пры прэзідыуме Акадэміі навук Узбекскай ССР. Таксама заняў пасады кіраўніка Знешнеэканамічнай асацыяцыі Савецкага камітэта абароны міру і старэйшага рэферэнта Цэнтральнага камітэта Камсамолу Узбекістана. У жніўні 1980 года атрымаў судовы вырак на 8 гадоў пазбаўлення волі за вымагальніцтва і па 2 іншых артыкулах Крымінальнага кодэксу разам з оперупаўнаважаным адмысловага аддзела КДБ Насымавым, які быў сынам намесніка старшыні КДБ Узбекскай ССР. Вырак за вымагальніцтва 30 000 савецкіх рублёў у вайскоўца Савецкай арміі Маёрава вынес ваенны трыбунал Туркестанскай ваеннай акругі. У выніку бацькоў Усманава і Насымава знялі з пасадаў. Падчас зняволення даслаў хустку ў знак прапановы выйсці замуж гімнастцы Ірыне Вінер, якая на той час ужо развялася. У сакавіку 1986 г. атрымаў умоўна-датэрміновае вызваленне «з прычыны шчырага раскаяння» і «за ўзорныя паводзіны». Па вызваленні стаў намеснікам кіраўніка ўзбекска-бельгійскага сумеснага прадпрыемства «Віта» (Ташкент).
Расія
Пры канцы 1980-х гадоў на запрашэнне аднакурснікаў пераехаў у Маскоўскую вобласць (РСФСР), дзе заснаваў кааператыў «Аграпласт» для вырабу поліэтыленавых пакетаў у цэху Раменскага завода пластмасы. Пазней заняўся пастаўкай тытуню. У 1990—1994 гадах — 1-ы намеснік кіраўніка ЗАТ «Інтэркрос». У 1992 годзе ажаніўся з трэнеркай зборнай Узбекістану па мастацкай гімнастыцы Ірыне Вінер. У 1994—1998 гадах — кіраўнік сумеснага ЗАТ «Міжбанкаўская інвестыцыйна-фінансавая кампанія „Інтэрфін“» Адначасна ў 1994—1995 гадах — дарадца кіраўніка Маскоўскага авіяцыйнага вытворчага аб’яднання. У 1995—1997 гадах — 1-ы намеснік старшыні кіраўніцтва МАВА-банку. У 1997 годзе скончыў Фінансавую акадэмію пры Урадзе Расійскай Федэрацыі па спецыяльнасці «банкаўская справа». З лістапада 1998 года па люты 2000 года — 1-ы намеснік кіраўніка ТАА «Газпрам інвестхолдынг», якое вяртае «Газпраму» запазычанасць даўжнікоў. З лютага 2000 года па кастрычнік 2014 года — кіраўнік ТАА «Газпрам інвестхолдынг». На гэтай пасадзе вярнуў кантрольныя пакеты (больш за 50 %) акцый: ААТ «Захаднафтагазпрам» (Краснаселькуп, Ямала-Ненецкая аўтаномная акруга, Уральская федэральная акруга), якому належала Паўднёва-Расійскае нафтагазавае радовішча (Краснаселькупскі раён; 1 трлн м³ прыроднага газу); газіфікацыйнага ААТ «Захсібгазпрам» (Цюмень, Уральская федэральная акруга); у 2002 годзе ААТ «СібУр» («Сібірска-Уральская нафтагазахімічная кампанія»).
30 кастрычніка 2000 года пад яго кіраўніцтвам «Газпрам інвестхолдынг» і «МІФК „Інтэрфін“» зарэгістравалі ЗАТ «Газметал». У студзені 2001 года статутны капітал ЗАТ «Газметал» налічваў 3,9 млрд расійскіх рублёў, якія ўключалі 81,5 % акцый ААТ «Лебядзінскі горнаўзбагачальны камбінат» («ЛГУК», 20 млн тонаў жалезаруднага канцэнтрата за год; Губкін, Белгародская вобласць, Цэнтральная федэральная акруга) і 71 % акцый ААТ «Аскольскі электраметалургічны камбінат» («АЭМК»; Стары Аскол, Белгародская вобласць). «МІФК „Інтэрфін“» атрымаў кантрольны пакет (51,79 %) акцый ЗАТ «Газметал» за ўнясенне ў статутны капітал 35 % акцый «ЛГУК» і 54 % акцый «АЭМК». «Газпрам інвестхолдынг» атрымаў 48,21 % акцый ЗАТ «Газметал» за перадачу ў статутны капітал 56,5 % акцый «ЛГУК» і 17 % акцый «АЭМК». У выніку Алішэр Усманаў стаў асноўным уласнікам найбольшага ў Еўропе вытворцы жалезнай руды («ЛГУК») і асноўнага яе перапрацоўніка ў сталь («АЭМК») праз валоданне кантрольным пакетам акцый «МІФК „Інтэрфін“», які належаў яго «Emerging Markets Economic Research» (брытанская калонія Ангілья, г. Велі, палаты Гарлоў), «Viticole» (Бельгія), «Ferrous Investments» (Англія) і «Revenant» (брытанскае ўладанне Джэрсі). З 2001 г. узначаліў Расійскую федэрацыю фехтавання.
30 жніўня 2006 года набыў у Бадры Патаркацышвілі за $300 млн акцыянернае таварыства «Камерсант», якое выпускала аднайменную газету, 2 іншыя газеты і 2 часопісы. На той час маёмасць Усманава мела вартасць у $2,6 млрд. 5 снежня 2006 г. перайменаваў ЗАТ «Газметал» у ТАА «Металаінвест», у якое ўключыў ЗАТ «Металаінвест». У выніку ў холдынг ТАА «Металаінвест» увайшлі: ААТ «Лебядзінскі горнаўзбагачальны камбінат», ААТ «Аскольскі электраметалургічны камбінат», ААТ «Уральская сталь» і ААТ «Міхайлаўскі горнаўзбагачальны камбінат». 23 чэрвеня 2007 г. набыў у «Арс-рэкардс» прадзюсара Ігара Крутога за $300 млн 75 % акцый тэлеканала «Муз-ТБ». 17 верасня 2007 г. набыў у Нью-Ёрку (ЗША) за $112 млн збор 450 прадметаў мастацтва дырыжора Мсціслава Растраповіча і яго жонкі Галіны Вішнеўскай, які перадаў ураду Расіі. 1 жніўня 2008 г. набыў 35 % акцыў укладальніцкага фонду «Тэхналогіі лічбавага неба» (Масква; анг. Digital Sky Technologies), праз які прыдбаў: расійскую сацыяльную сетку «Аднакласікі», улетку 2010 г. найбольшы ў Расіі паштовы партал Mail.ru. З 6 снежня 2008 г. — старшыня Міжнароднай федэрацыі фехтавання (Лазана, кантон Во, Швейцарыя). 24 красавіка 2012 г. яго ТАА «АФ Тэлекам Холдынг» набыло кантрольны пакет акцый прадпрыемства сотавай сувязі «МегаФон». Увесну 2012 года стаў найзаможнейшым жыхаром Расіі з агульнай вартасцю маёмасці ў $18,1 млрд.
У снежні 2012 года заснаваў «Усм-Холдынг» (Брытанскія Віргінскія астравы; анг. USM Holdings) для кіравання ўсёй сваёй маёмасцю ў $20 млрд. У тым холдынгу ён меў 100 % галасавальных паёў і 60 % маёмасных. Рэштай маёмасных паёў валодалі Уладзімір Скоч (30 %), які быў бацькам дэпутата Дзяржаўнай думы Андрэя Скоча, і Ардаван-Фархад Машыры. «Усм-Холдынгу» належалі кантрольныя пакеты акцый ТАА «Металаінвест», прадпрыемства сотавай сувязі «МегаФон» і ТАА «Мейл. Ру». 18 сакавіка 2014 г. ТАА «Мейл. Ру», асноўным уласнікам якой быў Усманаў, павялічыла сваю долю з 40 % да 52 % акцый найбольшай у Расіі сацыяльнай сеткі «У Кантакце». 16 верасня 2014 г. «Мейл. Ру» набыў астатнія 48 % акцый «У Кантакце», у выніку чаго ўсе 100 % акцый абышліся ў амаль $2 млрд
Арышт маёмасці
У сакавіку 2022 года фінансавая паліцыя Італіі арыштавала вілу Алішэра Усманава на востраве Сардзінія коштам каля 16 млн. еўра.
IC 790
IC 790 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жалянка
Жалянка (Жаля́нка) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Забіліўшчына Друга
Забіліўшчына Друга (Забілі́вщина Друга) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Льнозавод (Мурыгінскае сельскае паселішча)
Льнозавод (Льнозавод) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 12 км на паўночны-захад ад Пачынка, на аўтадароге Арол — Віцебск.
Зазерка (прыпыначны пункт)
За́зерка (, Зазерка)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі.
Размешчаны за 0,5 км на паўднёвы захад ад аграгарадка Зазерка; на лініі Асіповічы І — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Рыбцы і прыпыначным пунктам Седча.
Клешнякі
Клешнякі́ (, Клешняки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Бакштаўскага сельсавета.
NGC 6907
NGC 6907 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Казярога. Бачная зорная велічыня: 11,1. Размер: 3,4' × 2,6'. Прамое ўзыходжанне: 20 гадз. 25 мін. 6,6 сек. Схіленне: −24°48'33".
Dunkin’ Donuts
Dunkin' Donuts, Данкін Донатс — міжнародны рэтэйлер пончыкаў і кавы, заснаваны ў 1950 годзе ў Горад Квінсі, Масачусетс Білам Розенбергам. Цяпер штаб-кватэра знаходзіцца ў Кантоне.
Улашчоўскі павет
Улашчоўскі павет (Powiat włoszczowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Свентакшыскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Улашчова. Займае плошчу 907,86 км². Насельніцтва павета складае 46 тыс. чалавек (на 2019 год).
Разьба па дрэве ў Беларусі
На Беларусі пашырана контурная, выемчатая (пераважна трохгранна-выемчатая), рэльефная, скразная, аб’ёмная разьба па дрэве, сродкамі якой ствараюць скульптуру. Схематычна, умоўна трактаваныя драўляныя фігуркі чалавека і жывёл вядомы з часоў каменнага веку. У IX—XIII стст. геаметрычным («Бочкавым») арнаментам аздаблялі грабяні, лыжкі, чарпакі, прылады працы, зброю. У XIV—XVI стст. нізкарэльефнай разьбой аздаблялі інтэр’еры культавых збудаванняў, палацаў, сядзіб, мэблю. Напрыклад, пінскім разьбяром Ананіем створаны двухбаковы абраз «Премудрость созда себе храм. Праздники» (1499—1525).
У XVII—XVIII стст. гэты від разьбы развіўся ў аб’ёмна-ажурную (гл. Беларуская рэзь). Тагачасная разьба характарызуецца цеснай сувяззю з архітэктурай, у ёй адбіліся пануючыя мастацкія стылі — рэнесанс, барока, ракако, з канца XVIII ст. — класіцызм. Разьбой упрыгожвалі іканастасы, алтары, амбоны, арганы, сцены палацаў і храмаў: іканастас Мікалаеўскай царквы ў Магілёве (1669—1672), алтары Будслаўскага касцёла бернардзінцаў, Воўпаўскага касцёла Іаана Хрысціцеля, Навамышскага Праабражэнскага касцёла, Порплішчанскай Спаса-Праабражэнскай царквы, створаныя ў XVII ст., а таксама алтары касцёла Гродзенскага кляштара езуітаў, Пінскага касцёла і кляштара францысканцаў XVIII ст. і інш.
У народным побыце найбольшае пашырэнне мела трохгранна-выемчатая разьба геаметрычнага характару, якой аздаблялі прылады працы, напрыклад, Камянецкія прасніцы, хатняе начынне, посуд, транспартныя сродкі. З канца XIX ст. у народным драўляным дойлідстве пашырылася прапілоўка, якой аздаблялі ліштвы, карнізы, ганкі (гл. Разьба архітэктурная), а таксама мэблю. Разьба па дрэве займаюцца многія народныя майстры, прафесіянальныя і самадзейныя мастакі (М. Няхай, М. Свіранаў, М. Рышкевіч і інш.). Пашыраны ўсё яе віды. Асаблівую папулярнасць набыла драўляная скульптура (І. Супрунчык, А. Маголін, І. Лізура, А. Лавор, Ф. Максімаў, М. Тарасюк і інш.).
Утылітарна-дэкаратыўныя вырабы і сувеніры ў тэхніцы разьбы па дрэве выпускаюць многія прадпрыемствы мастацкай прамысловасці. У 1999 годзе праведзена 1-е Рэспубліканскае свята-конкурс разьбярства «Дрэва жыцця».
Іллін
Іллін (Іллі́н) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Свята-Пакроўская царква (Сімакава)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Сімакава Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1868 г. з цэглы.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай на барабане, над фасадам — шасціграннай шатровай вежачкай. Да алтарнага фасада прыбудавана паўкруглая апсіда пад канічным пакрыццём. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
Смарыгі
Смары́гі (, Сморыги) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Краснасілля (Гошчанскі раён)
Краснасілля (Красносі́лля) — вёска ў Гошчанскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кетэбай (Атыраўская вобласць)
Кетэбай — сяло ў Індэрскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жарсуацкай аульнай акругі. Код КАТА — 234037500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 187 чалавек (104 мужчыны і 83 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 136 чалавек (76 мужчын і 60 жанчын).
Курганы
Курганы — множная колькасць назоўніка Курган.
IC 791
IC 791 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зінькіў
Зянькоў ці Зінькіў (Зіньків) — горад у Палтаўскай вобласці Украіны. Плошча 11 км². Насельніцтва 10 009 чал. (1 студзеня 2012).
Сан-Дарліга-дэла-Вале
Сан-Дарліга-дэла-Вале (San Dorligo della Valle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трыест.
Насельніцтва складае 5999 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 249 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 34018. Тэлефонны код — 040.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ulderico.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Любамудрыўка
Любамудрыўка (Любому́дрівка) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Чэрвонэ Возэра (Барзнянскі раён)
Чэрвонэ Возэра (Червоне́ О́зеро) — вёска ў Барзнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барзнянскай гарадской грамады.
Крайняя Поўнач
Крайняя Поўнач (Крайний Север) — частка тэрыторыі Расійскай Федэрацыі, размешчаная галоўным чынам на поўнач ад Палярнага круга. Клімат надзвычай суровы. Тэрыторыя Крайняй Поўначы — гэта арктычная зона, тундра і лесатундра, а таксама тайга.
Да Крайняй Поўначы адносяць: Якуцію, Карэлію, Магаданскую і Мурманскую вобласці, Камчацкі край, а таксама асобныя раёны і гарады Архангельскай вобласці, Рэспублікі Комі, Цюменскай вобласці, Краснаярскага края, Іркуцкай і Сахалінскай абласцей, Хабараўскага края, а таксама астравы Паўночнага Ледавітага акіяна і яго мораў, астравы Берынгава і Ахоцкага мораў. Некаторыя тэрыторыі Расіі з суровым кліматам лічацца прыраўнанымі да ўмоў Крайняй Поўначы.
Грамадскі набытак
Грамадcкі набытак (таксама часам выкарыстоўваецца блізкі па сэнсе тэрмін «грамадская ўласнасць») — сукупнасць аб'ектаў аўтарскага права, маёмасныя правы на якія скончыліся або ніколі не існавалі. Таксама «грамадскім набыткам» часам называюць вынаходніцтвы, тэрмін патэнту на якія скончыўся. Распаўсюджваць і выкарыстоўваць грамадскі набытак могуць усе без выключэння.
Творы, якія перайшлі ў грамадскі набытак, могуць свабодна выкарыстоўвацца любой асобай без выплаты аўтарскай узнагароды. Пры гэтым мусяць выконвацца асабістыя немаёмасныя правы аўтара — права аўтарства, права на імя, права на ахову рэпутацыі аўтара і права на абнародаванне.