cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замасце
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Боні (прыпыначны пункт)
Бо́ні (, Боня, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Боні; на лініі Орша — Унеча, паміж ст. Бялынкавічы і п.п. Журбін.
Захараўшчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Коле-Санта-Лучыя
Коле-Санта-Лучыя (Colle Santa Lucia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Lucia da Siracusa.
Дзмітрый Паўлавіч Емяльянаў
Дзмітрый Емяльянаў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Гомель».
Клубная кар’ера
З сезона 2021 пачаў выступаць за дубль «Гомеля», у канцы года прыцягваўся таксама і да асноўнай каманды. У сакавіку 2022 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам. 17 красавіка 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з магілёўскім «Дняпром» (3:1).
Даліна Бекаа
Даліна Бека́а — даліна на ўсходзе Лівана, адзін з найважнейшых сельскагаспадарчых раёнаў краіны.
Размешчана за 30 км на ўсход ад Бейрута паміж горнымі хрыбтамі Ліван і Антыліван. З'яўляецца паўночным ускрайкам Усходне-Афрыканскай рыфтавай даліны. Мае агульную працягласць каля 120 км, сярэднюю шырыню каля 16 км. Клімат міжземнаморскі з гарачым сухім летам і халоднай снежнай зімой.
Найбуйнейшы горад у даліне — Захле, цэнтр правінцыі Бекаа.
Касіні-Гюйгенс
Касіні-Гюйгенс (Cassini–Huygens) — аўтаматычны касмічны апарат, створаны сумесна НАСА, Еўрапейскім касмічным агенцтвам і Італьянскім касмічным агенцтвам, які ў наш час даследуе планету Сатурн, кольцы і спадарожнікі. Апарат складаецца з двух асноўных элементаў: непасрэдна станцыі Касіні (Cassini orbiter) і спушчальнага зонда Гюйгенс (Huygens probe), прызначанага для пасадкі на Тытан. Касіні-Гюйгенс быў запушчаны 15 кастрычніка 1997 і дасягнуў сістэмы Сатурна 1 ліпеня 2004. 25 снежня 2004 зонд Гюйгенс адлучыўся ад галоўнага апарата. Зонд дасягнуў Тытана 14 студзеня 2005 і выканаў паспяховы спуск у атмасферы спадарожніка. Станцыя Касіні пры гэтым стала першым штучным спадарожнікам Сатурна.
Завяршэнне работы
15 верасня 2017 станцыя завяршыла сваю місію, згарэўшы ў атмасферы Сатурна.
Лабуан
Насельніцтва
Насельніцтва тэрыторыі — 78,000 (2000), пераважна малайцы, меншасць складаюць кітайцы, філіпінцы, індыйцы, бугі, баджа.
Allium pseudoalbidum
Allium pseudoalbidum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Турцыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў азіяцкай Турцыі (эндэмічны для паўночна-ўсходняй Анатоліі).
Засяляе горны стэп на 1900 метрах н.у.м.
Пагрозы і ахова
Пагрозамі з’яўляюцца перавыпас, нарыхтоўка сена, лесанасаджэнне.
Расліна занесена ў Чырвоную кнігу Турцыі. Збор цыбулін забаронены.
Мікіта Уладзіміравіч Былінкін
Мікіта Былінкін (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
Выхаванец «Слуцка», дзе з 2015 года пачаў выступаць за дубль, хутка замацаваўшыся ў складзе. На наступны год ужо стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, дзе дэбютаваў 9 ліпеня 2016 года ў матчы Кубка Беларусі супраць светлагорскага «Хіміка» (4:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У 2017—2018 гадах працягваў гуляць за дубль і прыцягваўся да асноўнай каманды, але ў Вышэйшай лізе так і не згуляў.
У лютым 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смалявічы», аднак не здолеў замацавацца ў складзе, выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі. У ліпені 2019 года пакінуў «Смалявічы», да канца сезона выступаў у Другой лізе за мар’інагорскую «Вікторыю», якую ў гэты час узначальваў колішні галоўны трэнер «Слуцка» Юрый Крот.
У сакавіку 2020 года падпісаў кантракт з дзяржынскім «Арсеналам», дзе не меў трывалага месца ў складзе, пераважна выхадзіў на замену. Да сезона 2021 пачынаў рыхтавацца з «Арсеналам», аднак у сакавіку пакінуў каманду і неўзабаве вярнуўся ў «Слуцк». Спачатку заставаўся на лаўцы запасных, а 30 мая 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з «Іслаччу» (2:1). Пасля стаў часцей з’яўляцца на полі, у тым ліку ў стартавым складзе. У 2022 годзе замацаваўся ў якасці асноўнага абаронцы случан.
У лютым 2023 года падоўжыў кантракт са слуцкім клубам.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Звонь (возера)
Звонь (Званское) — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 12 км на поўдзень ад Ушачаў, каля вёскі Звонь.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Ушача. Плошча Звоні складае 1,46 км². Найбольшая глыбіня возера 17,9 м, сярэдняя 6,1 м. Даўжыня возера — 2,1 км, найбольшая шырыня — 1,14 км. Даўжыня берагавой лініі — 7 км. Аб'ём вады ў возеры складае 8,78 млн. м³. Плошча вадазбору 17,4 км².
Катлавіна возера лопасцевай формы, выцягнутая з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Схілы катлавіны маюць вышыню да 5—9 м, на паўночным усходзе вышыня схілаў дасягае 20—25 м. Схілы пераважна разараныя, на поўдні і захадзе параслі лесам. Берагі возера нізкія, пясчаныя і пясчана-галечныя, часткова знаходзяцца пад хмызняком. Берагавая лінія звілістая. Дно вадаёма да глыбіні 3,5—4 м пясчанае, на большых глыбінях — глеістае (у паўночна-усходняй і ўсходняй частках выслана крэменязёмістым сапрапелем). Глыбіні да 2 метраў займаюць каля 23 % плошчы возера. Возера мае 3 вострава, агульная плошча якіх складае 4,2 га (0,042 км²).
Возера эўтрофнае, праточнае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае да 35 м. Расліннасць пашыраецца да глыбіні 2,5 м. На поўдні ў возера ўпадае рака Зуйніца, на поўначы з Звоні выцякае ручай у возера Вялікае Існа.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, плотка, краснапёрка, язь і іншыя рыбы. На возера адзначаныя пасяленні баброў.
Вадаём уваходзіць у зону адпачынку курорта «Ушачы».
Падліпцы
Падлі́пцы (, Подлипцы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
Казічы
Казічы́ (, Козичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Сямісосны
Сямісо́сны (, Семисосны) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мухавецкага сельсавета. Размешчаны за 16 км на паўднёвы ўсход ад Брэста, 11 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Паўднёвы.
У складзе дзяржаўнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства "Племзавод «Мухавец» (цэнтр — пас. Мухавец).
Гісторыя
У 19 стагоддзі вёска — цэнтр вотчыннага маёнтка ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Маёнтак складаўся з фальварка Сямісосны (або Краснік) і в. Забалацце. У 1846 годзе маёнтак належаў Ганне Камінскай, якая валодала тут 198 дзес. зямлі. Пазней меў назву Сямісосны—Забалацце. У 1890 годзе маёнтак — уласнасць пана Качкоўскага, 97 дзес. зямлі.
У 1905 годзе выселкі ў Камянец-Жыровіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Камянец-Жыровіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 2 жыхары.
NGC 654
NGC 654 (іншае абазначэнне — OCL 330) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Касіяпея. У скопішча уваходзіць 60 зорак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сараканайск
Сараканайск (, Сараканайск) — былы пасёлак у Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Пашкаўскага сельсавета. З 1978 года ў складзе Магілёва, на паўночна-заходняй ускраіне горада.
Гісторыя
Паводле карт 1920-1930-х гг. тэрыторыя горада Магілёва межавала з землямі латышскага калгаса «Сарканайс Земніекс» («Чырвоны селянін»), на якіх даволі кампактна пражывалі латышы. Тым не менш ва ўспамінах мясцовых жыхароў больш адклалася назва «Сарканс арайс» («Чырвоны араты») і яе скажонае вымаўленне «Сарканайск». Мясцовыя жыхары, якія памятаюць латышоў, адзначалі, што пажылыя латышы захоўвалі прыкметы нацыянальнай культуры ў хатнім інтэр’еры і, верагодна, мову.
Забудова
Пераважае катэджная забудова. Галоўныя вуліцы Сараканайская, Дубравенскі Шлях, Латышскі праезд, завулкі Латышскі праезд 1-ы, Латышскі праезд 2-і, Сараканайскі, Сараканайскі 1-ы.
Барэйка
Барэйка — беларускае прозвішча.
Бейрут (правінцыя)
Бейру́т (محافظة بيروت) — адна з правінцый Лівана.
Сталіца правінцыі (мухафазы) — Бейрут. Плошча правінцыі складае 19,8 км².
БПЛА «Бусел»
Бусел — беларускі беспілотны лятальны апарат, распрацаваны фізіка-тэхнічным інстытутам НАН Беларусі.
Гісторыя
Распрацоўка і праектаванне пачаліся ў канцы 2000-х гадоў. У снежні 2011 года беларускія спецыялісты правялі першы палёт для шматмэтавага беспілотнага лятальнага апарата «Бусел». Паводле іншай інфармацыі, тэсціроўка пачалася ў 2010 годзе на расійскім палігоне. Выпрабаванні прайшлі паспяхова, таму неўзабаве праект атрымаў адабрэнне і паступіў у серыйную вытворчасць. У 2013-м «Бусел» паступае ў продажы.
Характарыстыкі
Апарат мае даўжыню 2,4 м, размах крылаў — 3 м, вышыню — 0,4 м. Крэйсерская хуткасць палёту ў «Бусла» дасягае 80 км/г. Максімальна дрон можа развіць хуткасць да 100 км/г, далёкасць палёту — 40 км, пры гэтым падняцца ў вышыню на 3000 м.
Прызначэнне
Дрон можа прымяняцца для розных задач, у тым ліку :
Сізко
Сізко — прозвішча.
1924 год у гісторыі літаратуры
1924 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Лочынскае
Ло́чынскае — возера ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці, за 26 км на поўнач ад горада Асіповічы, за 0,1 км на поўнач ад вёскі Лочын. Адносіцца да басейна ракі Балачанка.
Плошча паверхні 0,56 км². Даўжыня 1,07 км, найбольшая шырыня 0,71 км. Максімальная глыбіня 2,0 м, сярэдняя 1,0 м. Даўжыня берагавой лініі 2,97 км. Аб’ём вады 0,56 млн м³.
Возера размешчана на ўскарайку асушанага балота, пакрытага сеткай меліярацыйных каналаў. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя (месцамі гліністыя), параслі хмызняком і рэдкалессем, часам лесам. Мелкаводдзе вузкае (на ўсходзе і захадзе шырэйшае). Дно ўздоўж берагоў пясчанае і тарфяніста-пясчанае, глыбей сапрапелістае. Найбольшыя глыбіні размешчаны ў паўднёвай частцы возера. Зарастае істотна. На поўначы і захадзе злучана з вялікімі сістэмамі меліярацыйных каналаў.
У возеры водзяцца карась, лінь, акунь, плотка, лешч, шчупак і іншыя віды рыб.
Аперацыя «Сталёвы заслон»
Аперацыя «Сталёвы заслон» (Operation Steel Curtain) — ваенная аперацыя, праведзеная войскамі міжнароднай кааліцыі ў пачатку лістапада 2005 на паўночным захадзе Ірака на мяжы з Сірыяй, каб прыпыніць пранікненне праз ірака-сірыйскую мяжу замежных добраахвотнікаў, якія далучаліся да сіл антыамерыканскіх фарміраванняў. У дадзенай аперацыі ўпершыню прымала актыўны ўдзел новая іракская армія, створаная пасля замежнага ўварвання ў 2003 годзе. Аперацыя праводзілася ў рамках масіраванай ваеннай акцыі — аперацыі «Паляўнічы» (Operation Hunter).
Баявыя дзеянні пачаліся 5 лістапада, калі байцы Корпуса марской пяхоты ЗША арганізавалі штурм Хусаібе, які ўтрымлівалі паўстанцы. Горад быў ачышчаны ад іх у наступныя 4 дні. Затым, 10 лістапада, пачалася атака на Аль-Карабіла на прадмет пошуку паўстанцаў, якія ўцяклі з Хусаібе. Пасля чатырохдзённых баёў, калі Аль-Карабіла быў цалкам вызвалены, наступіла наступная фаза аперацыі — у Абейдзі, горадзе, які стаў перавалачнай базай для сотняў паўстанцаў з Сірыі. Тут у маі 2005 года ужо праходзіла аперацыя «Матадор» (Operation Matador). За мінулыя месяцы партызаны вярнулі сабе кантроль над горадам і выдатна ўмацавалі яго ў чаканні нападаў кааліцыйных сіл. Пасля сямідзённай аблогі і пяці авіяўдараў ВПС ЗША, войскі кааліцыі ўступілі і замацаваліся ў горадзе, чым аперацыя і завяршылася.
Дзюбач распісны
Дзюбач распісны (Mycteria leucocephala) — птушка сямейства Бусліных.
Дзюбач распісны распаўсюджаны ў Шры-Ланцы, Індыі, Індакітаі і паўднёвым Кітаі. Селіцца каля азёр, балот і на рысавых палях.
Свята-Троіцкая царква (Круглае)
Гісторыя
Пабудавана ў 2005 годзе.
Архітэктура
Вырашана па канону 4-часткавага храма падоўжна-восевай кампазіцыі: 3-ярусная 4-гранная прытвор-званіца, кароткая трапезная, кубападобная зала, 5-гранная апсіда. Пакаты шатровы дах малітоўнай залы завершаны магутным 8-гранным светлавым барабанам, накрытым сплошчаным сферычным купалам з цыбулепадобнай лускаватай галоўкай; шацёр званіцы завершаны макаўкай. Плоскасныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі. Тры ўваходы кілепадобнымі казыркамі.
Данта-дзі-Кадорэ
Насельніцтва складае 552 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 32040. Тэлефонны код — 0435.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Беларуская хрысціянска-дэмакратычная злучнасць
Створана на ўстаноўчай канферэнцыі ў Мінску 1 чэрвеня 1991 г., прынята праграма і Статут, зарэгістравана 16 снежня 1991 г. Штаб-кватэра знаходзілася ў Мінску. Абвясціла сябе пераемніцай Беларускай хрысціянскай дэмакратыі (1917—1940). Кіруючы орган — каардынацыйная рада. Асноўная мэта — духоўна-маральнае, нацыянальнае, палітычнае і эканамічнае адраджэнне Беларусі на прынцыпах негвалтоўнасці, плюралізму, прыватнай уласнасці, хрысціянскага брацтва з усімі народамі. Злучнасцю ў 1991 г. адноўлена выданне газеты «Беларуская крыніца», галоўны рэдактар — Алесь Траяноўскі.
Ядро арганізацыі складалі 102 дэлегаты ўстаноўчай канферэнцыі, пераважна беларускамоўныя прадстаўнікі інтэлігенцыі маладога і сярэдняга ўзросту. Моўных, нацыянальных ці ўзроставых абмежаванняў не існавала, але сябрам БХДЗ, паводле Статута, можа быць той, хто падзяляе маральна-этычныя запаветы Хрыста. Кіруючыя органы: Каардынацыйная Рада і Управа. Было абрана 5 сустаршынь: П. Сілка (сустаршыня-каардынатар), І. Багдановіч, М. Рэшкаў, Э. Сабіла і Ф. Янушкевіч. Буйнейшыя арганізацыі былі створаны ў Брэсце, Гомелі, Гродне, Магілёве, Мінску, Полацку.
Паводле кс. Рамана Дзванкоўскага, арганізацыя між іншага выступала супраць польскай мовы ў каталіцкіх касцёлах ў Беларусі і імкнулася да іх поўнай беларусізацыі.
IC 391
IC 391 — галактыка тыпу Sc/P у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 655
NGC 655 (іншыя абазначэнні — MCG −2-5-37, PGC 6262) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Катрынова
Катрыно́ва (, Катриново) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Allium pseudoampeloprasum
Allium pseudoampeloprasum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.
Выкарыстанне
Усе часткі расліны выкарыстоўваюцца ў многіх стравах. Таксама ўжываецца звонку пры гаенні ран.
Барысаў (станцыя)
Бары́саў (, Борисов)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Барысаве; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначнымі пунктамі Беразіна і Пячынскі.
Ай Цін
Ай Цін (艾青;  — ) — кітайскі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў правінцыі Чжэцзян. З 1929 па 1932 год вучыўся ў Францыі. У 1932 годзе вярнуўся ў Кітай, быў арыштаваны за выступленне супраць Гаміньдана. Да 1935 года — у астрозе. У 1936 годзе выдаў першы вершаваны зборнік «Даяньхэ», прысвечаны жыццю кітайскай вёскі.
7 ліпеня 1937 года ў Кітаі пачалася антыяпонская вайна. У перыяд Сапраціўлення Ай Цін напісаў паэмы «Да сонца» (1938), «Ён памёр другім разам» (1939), «Паходня» (1940). Вершу, які даў назву кнізе, папярэднічае такі эпіграф: "Аднойчы паэт сказаў мне: «Поўнач — самотная краіна»". У яго вольных вершах філасафічнасць, разуменне ўнутраных прычын з’яў і працэсаў, увага да жыцця простага чалавека.
За крытыку падаўлення свабоды слова ў першыя гады створанай Мао Цзэдунам Кітайскай Народнай Рэспублікі быў адпраўлены ў высылку ў Маньчжурыю ў 1958 годзе. На працягу 16 гадоў чысціў прыбіральні. Не друкаваўся ажно да поўнай рэабілітацыі ў 1978 годзе. У 1980 годзе выходзіць кніга «Песня вяртання».
Унёс значны ўклад у развіццё свабоднага верша, вытрымаў сур’ёзныя ўплывы Э. Верхарна, У. Уітмэна, У. Маякоўскага. У 1985 годзе ўзнагароджаны Літаратурнай прэміяй Прэзідэнта Францыі Франсуа Мітэрана.
На беларускую мову яго творы пераклалі Мікола Мятліцкі, Навум Гальпяровіч, Таццяна Сівец.
Мадэйра (востраў)
Мадэ́йра (Ilha da Madeira) — найбуйнейшы востраў аднайменнага архіпелага у Атлантычным акіяне. Уваходзіць у склад Партугаліі. Плошча — 750,7 км². Насельніцтва (2011 г.) — 267938 чал.
Геаграфія
Востраў сфарміраваўся ў выніку вулканічнай дзейнасці ў міяцэнавы перыяд. Апошнія вывяржэнні адбыліся меней за 100 тысяч гадоў таму. Для геалагічнай пабудовы вострава характэрна чарагаванне вулканічных парод (туф, базальт,) з асадкавымі адкладаннямі ў выглядзе рэштак старажытных каралавых рыфаў. У выніку склаліся горныя ландшафты з рэзкімі стромамі, глыбокімі цяснінамі, лававымі палямі і абрывістымі берагамі. Найвышэйшы пункт Мадэйры — гара Піку-Руйву (1820 м).
Клімат міжземнаморскі субтрапічны. З ліпеня да кастрычніка сярэдняя тэмпература трымаецца каля +24 °C. Часам яна можа падвышацца з-за усходніх вятроў з боку афрыканскай пустыні Сахара або апускацца да +17 °C, калі адчуваецца ўплыў прахалодных паўночнаатлантычных цыклонаў. Узімку сярэдняя тэмпература трымаецца каля +4 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — каля 700 мм. Большая іх частка праліваецца ў выглядзе дажджу на паўночным узбярэжжы.
Прырода
Востраў Мадэйра можна ўмоўна падзяліць на некалькі экалагічных зон, што тлумачыцца разнастайнасцю яго кліматычнай геаграфіі. З падняццем на вяршыні гор надвор'е становіцца больш прахалодным. На поўначы вострава значна болей вільгаці і вятроў, чым на поўдні.
Калі першыя перасяленцы ступілі на востраў, ён быў пакрыты густымі субтрапічнымі лясамі, што і вызначыла яго назву (ад madeira «дрэва»). У нашы дні лясныя масівы захаваліся толькі ў некаторых мясцінах, прычым на вышыні не меней за 100 м над узроўнем акіяна. Звычайная вышыня лясных масіваў — 300 м — 800 м. Лес Лаўрысілва знаходзіцца на вышыні ад 400 м да 1450 м.
Сярод эндэмічных раслін Мадэйры пераважаюць мясцовыя віды лаўраў, дзікіх маслін, верб, астравых. Сустракаюцца рэдкія віды самшытавых, бярозак, падубаў. Многія прадстаўнікі дзікай флоры Мадэйры блізкі да раслін Канарскіх астравоў.
Фаўна прадстаўлена шматлікімі птушкамі, казуркамі, кажанамі. На ўзбярэжжы спыняюцца цюлені-манахі.
Гісторыя
Аб існаванні вялікага ненаселенага вострава на захад ад Афрыкі ў Еўропе ведалі ўжо ў антычны час. Аднак толькі ў 1419 г. экспедыцыя, накіраваная Генрыхам Мараплаўцам для ўдакладнення лініі афрыканскага ўзбярэжжа даклала аб адкрыцці і пачатку каланізацыі Мадэйры. У 1452—1453 гг. партугальцы ўвезлі на востраў цукровы трыснёг з Сіцыліі і папулярныя ў той час салодкія сарты вінаграда з Кіпра. Дзякуючы гэтаму Мадэйра ператварылася ў буйное месца вытворчасці цукру. У Еўропе прызнанне таксама атрымала віно мадэра. Для працы на плантацыях увозіліся сяляне з Партугаліі, рабы з Афрыкі і Канарскіх астравоў.
Аднак з адкрыццём Новага Свету і стварэннем ў Бразіліі і Вест-Індыі плантацыйных гаспадарак эканоміка Мадэйры паступова прыйшла ў заняпад. Порт-Фуншал доўгі час з'яўляўся важным транзітным пунктам для караблёў, якія накіроўваліся ў Амерыку. Многія выхадцы з Мадэйры ўдзельнічалі ў каланізацыі іншых частак свету, наймаліся на іншаземныя судны, пераязджалі для працы ў Паўночную і Лацінскую Амерыку. Паступова на востраве сфарміравалася асобная партугаламоўная культура.
У 1976 г. востраў увайшоў у склад партугальскай аўтаномнай вобласці Мадэйра.
Культура
Асаблівасці культуры вострава Мадэйра вызначыліся з аднаго боку адноснай ізаляванасцю ад кантынентальнай часткі Партугаліі, з іншага — сталымі сувязямі з заморскімі краінамі. Дзякуючы развіццю турызма тут захаваліся традыцыйныя рамёствы — вышыўка, выраб габеленаў, пляценне кашоў, разьбярства і г. д.
Жыхары Мадэйры здаўна займаліся сельскай гаспадаркай, рыбалоўствам, мараплаўствам. Большая частка апрацоўваемых зямель належыла памешчыкам, якія здавалі яе ў арэнду разам з жытлом мясцовым сялянам. Каля 40 % сялян застаюцца і ў нашы дні беззямельнымі.
Гарадская забудова ў мінулым была характэрна толькі для Фуншала, насельнікі якога карысталіся прывілегіямі гараджан з 1508 г. У ім захаваліся старыя кварталы рамеснікаў, гандляроў, каталіцкія кляштары. У сельскай мясцовасці пераважаюць дробныя паселішчы. Звычайна яны месцяцца на ўзбярэжжы, уздоўж асноўных дарог і ў горных далінах, не вышэй за 700 м над узроўнем акіяна. Традыцыйныя сялянскія хаціны будаваліся з каменю, мелі нізкія столі, дах крыўся трыснёгам або саломай. Захоўваюцца памешчыцкія сядзібы Quintas, што ўзводзіліся ў каланіяльным стылі.
На Мадэйры ў нашы дні значная колькасць сем'яў пашыраная, фактычна складаецца з некалькіх сваяцкіх сем'яў рознага пакалення на чале старэйшага гаспадара. У мінулым такі тып сям'і з'яўляўся асноўным. Важную ролю ў грамадстве заўсёды адыгрывалі старыя людзі. З-за горнай звілістай мясцовасці ў мінулым кантакты паміж рознымі паселішчамі былі абмежаваны. Першая дарога была пабудавана толькі ў 1815 г. З адной часткі вострава ў іншую рухаліся пешшу, канёў амаль не выкарыстоўвалі. Даволі арыгінальным транспартным сродкам з'яўляюцца плеценыя санкі Carros de Cesto, на якіх спускаюцца са стромкіх схілаў.
Сярод жыхароў Мадэйры папулярны рамансы fado і romarias, вясковы танец brinco, а таксама «маўрскі» танец, на стварэнне якога аказалі ўплыў чарнаскурыя рабы.
Паўлаўка (Сяражскі сельсавет)
Па́ўлаўка (, Павловка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
Жабінка
Жа́бінка  — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Жабінкаўскага раёна, пры ўпадзенні р. Жабінка ў р. Мухавец. За 30 км на паўночны ўсход ад Брэста. Чыгуначны вузел (напрамкі на Брэст, Бярозу і Кобрын). Аўтадарогі на Брэст, Кобрын, Каменец. Насельніцтва 13 299 чал. (2017).
Назва
Назву горад узяў ад ракі Жабінкі.
Гісторыя
На працягу 16—20 ст. на тэрыторыі сучаснага горада існавалі паселішчы Абрамавічы, Галінова, Купіна, Малая Жабінка, Мышчыцы Пакроўскія. Жабінка заснаваная ў кан. 18 ст. і з’яўлялася мызай (хутарам) фальварка Плошча. У 1816 г. належала Галецкім, складалася з 3 двароў, дзе жылі 10 сялян. У 1830-я — 1939 Жабінкай валодалі Трэмбіцкія.
З 1871 Жабінка — станцыя Маскоўска-Брэсцкай чыгункі. Першыя жыхары — сяляне навакольных вёсак. Пасля будаўніцтва Жабінка-Пінскай веткі Палескіх чыгунак Жабінка чыгуначны вузел. У 1892 — 30 двароў, 282 жыхары, 6 крамаў, гасцініца, пошта, 3 карчмы, 2 саматужныя майстэрні, царква ў суседніх Мышчыцах (з 1885). У 1902 уключана ў межы яўрэйскай аселасці, паколькі звыш 40 % жыхароў Жабінкі паводле веравызнання з’яўляліся іудзеямі. У 1897 — 45 дамоў, насельніцтва ўзрасло да 332 чалавек. У 1901 пабудаваны нафтавы склад для продажу газы, у 1902 — паравы млын, а ў хуткасці — сукнавальня і лесапільня. У 1888—1905 была пракладзена шаша Федзькавічы—Жабінка—Камянец. З 1907 пачало дзейнічаць Жабінкаўскае пазыкова-ашчаднае таварыства, якое ўтварылі 47 найбольш заможных жыхароў Жабінкаўшчыны. Кожнае 15 чысло месяца (згодна дазволу гродзенскага губернатара ад 9.10.1908 г.) у пасёлку адбываліся кірмашы. Існавала народнае вучылішча.
У часы Першай сусветнай вайны Жабінка была акупавана нямецкімі войскамі (1915—1918), паселішча згарэла, многія жыхары перасяліліся ў іншыя месцы. З 1919 ў складзе Польшчы ў Брэсцкай акрузе. Паводле Рыжскага мірнага дагавора Жабінка адышла да Польшчы, з 4.2.1921 далучана да Збірожскай гміны Кобрынскага павета Палескага ваяводства. 23.3.1928 утварылася асобная Жабінкаўская гміна. Быў адкрыты касцёл. У 1933 пад кіраўніцтвам групы КПЗБ адбылася забастоўка рабочых лесапільнага завода. Жабінка стала мястэчкам, у якім жылі 368 чалавек (у сучасных межах горада, гэтая лічба склала 801 чал.), існавала 7-гадовая школа, пошта 5-й катэгорыі (1935).
У верасні 1939 увайшла ў склад БССР. З 15.1.1940 вёска Жабінка — цэнтр Жабінкаўскага раёна і сельсавета (с/с праіснаваў да 1952 і адноўлены ў 1998). У час Вялікай Айчыннай вайны, з 23.6.1941 па 21.7.1944 г. акупавана нямецкімі захопнікамі. Дзейнічалі падпольныя міжрайком КП(б)Б Брэсцкага і Жабінкаўскага раёнаў, райком камсамола. У ліпені—жніўні 1943-га актывізавалася партызанская дзейнасць на чыгунцы, участак, блізкі да станцыі Жабінка ўзрываўся 10 разоў. У 1941—1945 загінула 249 жыхароў Жабінкі. З 16.4.1952 — пасёлак гарадскога тыпу. У жніўні 1959 г. Жабінкаўскі раён скасаваны. З 1959 Жабінка ў Камянецкім, у 1962—1966 у Кобрынскім раёнах. У 1962 у склад Жабінкі ўключаны пасёлак цукровага завода. З 30.7.1966 Жабінкаўскі раён адноўлены, ён налічваў (у 1969) 24,2 тыс. жыхароў (у т.л. 6,7 тыс. жылі ў пасёлку). Пасля пабудовы Жабінкаўскага цукровага завода (1963) Жабінка пачала хутка разрастацца, у яе межы сталі далучацца суседнія вёскі (19 верасня 1967 года ў склад Жабінкі ўключаны вёскі Абрамавічы, Малая Жабінка, Мышчыцы і пасёлак цукровага завода, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Жабінкаўскага пассавета ), што дазволіла рэзка павялічыць колькасць насельніцтва і атрымаць 23.12.1970 статус горада.
У 2017 годзе до горада былі далучаны суседнія вёскі Здзітава, Курпічы, Сцяброва, Шчэглікі.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці (Жабінкаўскі цукровы завод), камбікормавы завод, асфальта-бітумны завод і завод будаўнічых матэрыялаў. Гасцініца.
Культура
Раённы Дом культуры, кінатэатр, 3 сярэднія агульнаадукацыйныя і музычная школы, школа-інтэрнат для дзяцей з пашкоджаным зрокам, цэнтр выхаваўчай работы, 5 дашкольных устаноў, 3 бібліятэкі, аддзяленне сувязі, бальніца, паліклініка.
Планіроўка
Горад развіваецца ўздоўж чыгункі, якая падзяляе яго на дзве часткі: паўднёвую (жылую) і паўночную (прамысловую). Архітэктурна-планіровачную структуру, вызначаюць вуліцы Кірава (з захаду да яе прымыкае мікрараён), Свабоды, Шашэйная, Піянерская, Камсамольская.
У цэнтральнай частцы вуліцы Кірава размешчаны будынкі райвыканкома, Дома культуры, кінатэатра, камбіната бытавога абслугоўвання, рэстарана і іншыя.
Самая старая вуліца Жабінкі — Леніна Касцюшкі (да 1939 — Т. Касцюшкі) забудавана ў асноўным прыватнымі драўлянымі дамамі і магазінамі. У паўночна-заходняй частцы горада за чыгункай размешчаны пасёлак цукровага завода. У цэнтральнай частцы Жабінкі — парк.
Паласня
Паласня́ (, Полосня) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўшчынскага сельсавета. 13 жыхароў (2009).
Шарэйкаўскі сельсавет
Шарэ́йкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Шарэйкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Юравіцкага местачковага Савета.
Калееўцы
Кале́еўцы (, Колеевцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
IC 392
IC 392 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фара-д’Альпага
Фара-д'Альпага (Farra d'Alpago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 2703 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 32010. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Filippo.
Барыс Самуілавіч Клейн
Барыс Самуілавіч Клейн (, Віцебск — ) — беларускі гісторык, доктар гістарычных навук, прафесар. Аўтар навуковых прац па гісторыі нацыянальна-вызваленчых і рэвалюцыйных рухаў Беларусі, Літвы і Расіі, прац па генеалогіі вядомых грамадскіх і культурных дзеячаў (Дзмітрый Шастаковіч, Зыгмунт Мінейка, Мікалай Судзілоўскі). Пачынальнік археалагічных даследаванняў сядзіб і двароў дробнай і сярэдняй шляхты (Завоссе, Туганавічы, Мерачоўшчына, Больцінікі). Ініцыятар і кіраўнік праектаў «Шлях Адама Міцкевіча», «Тадэвуш Касцюшка». У 1960-70-я гады пераследаваўся ўладамі за «памылковыя» палітычныя погляды, быў пазбаўлены навуковай ступені, звання, працы, а таксама магчымасці працаўладкавання па спецыяльнасці. Узноўлены ў правах вучонага ў 1979 годзе. З 1992 года жыў у ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1928 годзе ў Віцебску ў сям’і медыкаў. Малодшы брат вядомага ленінградскага археолага Льва Самуілавіча Клейна. У 1951 годзе скончыў юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1951 года працаваў памочнікам пракурора ў Ленінградскай вобласці, потым юрысконсультам Гродзенскага аддзела беларускай чыгункі. Жыў у Гродна разам з бацькамі на вул. Энгельса, д. 27 . У якасці лектара супрацоўнічаў з таварыствам «Веды» і ў 1955 годзе ўвайшоў у Праўленне Гродзенскага абласнога аддзялення таварыства.
На пачатку 1960-х — адзін са стваральнікаў (разам з пісьменнікамі Аляксеем Карпюком і Васілём Быкавым) нефармальнага клуба гарадзенскіх інтэлектуалаў. У асобных навуковых працах за гэтым клубам замацавалася назва «Гарадзенскі трохкутнік».
Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Антыфашысцкі вызваленчы рух у Вільні ў 1926—1939 гг.». У 1964 годзе пачаў працаваць на кафедры гісторыі КПСС Гродзенскага медыцынскага інстытута.
У другой палове 1960-х — 1970-я гады Б. С. Клейн патрапіў пад палітычны пераслед. Пераслед быў абумоўлены не толькі нонканфармісцкай пазіцыяй вучонага, сяброўствам з «апальнымі» пісьменнікамі В. Быкавым і А. Карпюком, але і адмовай Б. С. Клейна ўдзельнічаць у стварэнні падробных дысертацый. Пра апошняе падрабязна напісана ва ўспамінах Б. С. Клейна «Недосказанное».
У выніку пераследу Б. С. Клейн у 1971 годзе быў выключаны з КПСС, пазбаўлены вучонай ступені, звання, працы і магчымасці працаўладкавання па спецыяльнасці. Быў вымушаны працаваць юрысконсультам на гарадской базе гародніны, пазней — кіраўніком групы сацыялагічных даследаванняў гродзенскага хімкамбіната «Азот».
Пасля працяглага змагання за аднаўленне правоў у 1976 годзе рашэннем Бюро ЦК КПБ Б. С. Клейн быў адноўлены ў КПСС. 20 красавіка 1979 года рашэннем Прэзідыума ВАК СССР адноўлены ў вучонай ступені кандыдата гістарычных навук і ў вучоным званні дацэнта. З гэтага часу атрымаў магчымасць працаваць ва ўніверсітэце — на кафедры гісторыі СССР і БССР Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У канцы 1980-х гадоў Б. С. Клейн з'яўляўся адным з найбольш прыкметных педагогаў універсітэта. Як пісалі яго вучні В. Карнялюк і І. Соркіна, «Лекцыі Б. С. Клейна былі не такія, як у іншых выкладчыкаў. Гэта былі разважанні аб гісторыі і, адначасова, думкі пра наш час. Так умелі весці заняткі не ўсе». Ён цікавіўся таксама грамадскай дзейнасцю, быў актыўным членам гродзенскага кінаклуба «Ракурс».
У 1989 годзе ў Віленскім універсітэце Б. Клейн абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Палітычная дзейнасць марксіска-ленінскай партыі па забеспячэнні самаабароны ва ўмовах падполля (на матэрыялах Кампартыі Заходняй Беларусі, 1920—1938 гг.)». У 1990 годзе атрымаў званне прафесара.
Палітычны пераслед
Летам 1965 года адбылася спроба вярбоўкі Б. Клейна органамі КДБ.
З сярэдзіны 60-х Б. С. Клейн трапіў пад нагляд спецслужб. Усе дзеянні вучонага адсочваліся, публічныя выказванні занатоўваліся, тэлефонныя і хатнія размовы праслухоўваліся.
У адпаведныя органы паступалі палітычныя даносы. Сярод даносчыкаў — дацэнт Гарадзенскага педінстытута Дз. Падафедаў, прарэктар Гродзенскага педінстытута Барыс Фіх, літоўскі гісторык Яўгеніуш Дзірвеле.
У прыватнасці, у 1966 годзе дацэнт Дз. Падафёдаў напісаў на Б. Клейна палітычны данос, у якім інфармаваў адпаведныя органы, што «Клейн чытае лекцыі з варожых пазіцый». Тады яшчэ жорсткіх мер у дачыненні да Б. Клейна прынята не было, абмежаваліся вымовай.
У 1968 годзе Б. С. Клейн выступіў з крытыкай палітычнага курсу кіраўніцтва КПСС, асуджаючы увод войскаў краін Варшаўскай дамовы ў Чэхаславакію:
20 чэрвеня 1969 года ў ЦК КПСС Андропавым быў накіраваны ліст наконт «палітычна нездаровых» настрояў беларускіх пісьменьнікаў А. Карпюка і В. Быкава. Імя Б. С. Клейна, названага «зацятым антысаветчыкам і сіяністам», таксама фігуравала ў гэтым лісце. У дакуменце паведамлялася, што КДБ Беларусі з санкцыі ЦК рыхтуе «мерапрыемствы, накіраваныя на прадухіленне магчымых варожых акцый названых асоб». У 1970 г. Б. С. Клейну было прапанавана паўдзельнічаць у антыізраільскай кампаніі па выкрыцці сіянізму, якая праводзілася савецкай прэсай. Ад удзелу ў гэтай кампаніі вучоны адмовіўся:
Пазней гісторыя з даносам літоўскага гісторыка на Б. Клейна стала сюжэтам апавядання В. Быкава «Бедныя людзі».
У 1970 годзе Б. C. Клейн быў выключаны з партыі і пазбаўлены працы:
Апісваючы палітычны пераслед, пад які патрапілі Б. Клейн, В. Быкаў і А. Карпюк, апошні ўспамінае:
14 красавіка 1972 года ў Маскве пленум ВАК пазбавіў Б. С. Клейна ступені кандыдата гістарычных навук і звання дацэнта. На афіцыйны запыт Б. С. Клейна аб прычынах пазбаўленя яго вучоных ступені і звання вучоны атрымаў афіцыйны ліст наступнага зместу:
Палітычны пераслед Б. С. Клейна суправаджаўся не толькі складанасцямі ў прафесійнай сферы, але таксама тэлефоннымі пагрозамі, адчужэннем грамадскасці. Як узгадвае А. Карпюк:
Пра складанасць і спецыфіку сітуацыі, у якой падчас пераследу апынуўся Б. С. Клейн, сведчаць яго наступныя ўспаміны:
Са зменай роду дзейнасці складанасці ў прафесійнай сферы не спыніліся. Пасля чатырох гадоў працы сацыёлагам на камбінаце «Азот» на Б. С. Клейна ізноў быў напісаны данос, што паслужыла прычынай звальнення.
Адчуўшы неабходнасць больш смелых крокаў для таго, каб абараніць сябе ад наступных нападкаў з боку ўлад, Б. С. Клейн адправіў у Маскву ліст з выкрыццём уладальнікаў падробных ступеняў, што займалі высокія дзяржаўныя пасады.
Бліжэй да канца 1975 года паўстала пытанне аб вяртанні Б. С. Клейну навуковага статусу. Гэты шлях ляжаў толькі праз узнаўленне ў партыі, для чаго было неабходна давесці персанальную справу Б. С. Клейна да Бюро ЦК. Разгляд справы на Бюро ЦК было прызначана на 6 сакавіка 1976 года. Па выніках Бюро, на якім разгляд справы Б. С. Клейна доўжыўся пару гадзін, у Маскву было адаслана хадайніцтва аб узнаўленні Б. С. Клейна у членах партыі.
Наступным крокам стала пытанне аб узнаўленні Б. С. Клейна ў правах вучонага. Гэты працэс таксама адбываўся не без складанасцяў і перашкод з боку былых калег. Апісваючы вынікі Савету медінстытута, на якім прымалася рашэнне аб адсылцы ў ВАК прадстаўленя аб узнаўленні Б. С. Клейна ў правах вучонага, сам Б. С. Клейн узгадвае:
Толькі ў верасні 1978 года рэктару Гарадзенскага ўніверсітэта А. В. Бадакову было рэкамендавана залічыць Б. С. Клейна ў штат старшым выкладчыкам. Зімой з Масквы прыехаў старшыня ВАК СССР прафесар Кірылаў-Угрумаў для асабістага знаёмства з Клейнам. 20 красавіка 1979 года Б. С. Клейн быў узноўлены ў вучонай ступені кандыдата гістарычных навук і ў вучоным званні дацэнта. Гэта дало магчымасць вярнуцца на працу ва ўніверсітэт. У 1989 годзе Б. С. Клейн абараніў доктарскую дысертацыю. Па ўспамінах вучонага, працэс абароны таксама не абышоўся без складанасцяў:
У канцы 80-х Б. С. Клейн трапіў у сітуацыю, калі ізноў мог быць пазбаўлены вучонай ступені:
Турэмная вежа (Гданьск)
Турэмная вежа (Wieża Więzienna) — элемент сярэднявечных умацаванняў Гданьска, які паходзіць з XIV стагоддзя і разам з катоўняй утварае комплекс Перадбрам'я (барбакан) Галоўнага горада.
Гісторыя
Падмуркі турэмнай вежы адносяцца да пачатку XIV стагоддзя. Першы этап будаўніцтва - гэта праца гарадскога дойліда Генрыха Унгерадзіна. Перад Доўгай брамай ён паставіў вежу з пераходам і прастакутным унутраным дваром. Наступныя надбудовы паходзяць з 1379–1382 і 1416–1418 гадоў. Самы высокі паверх з аркадамі ўзвёў Генрык Хетцэль. Міхал Энкінгер увянчаў вежу шатровым дахам і чатырма стройнымі вуглавымі вежамі. Дах згарэў у 1577 годзе падчас аблогі Гданьска войскамі караля Стэфана Баторыя.
У 1594 годзе Антоні ван Оберген перабудаваў вежу, увянчаўшы яе барочным купалам. Калі ў 1604 годзе вежа страціла сваё значэнне як элемент умацаванняў Гданьска, яе разам з катоўняй і пераходам аддалі пад турму. На ўсходнім фасадзе турэмнай вежы знаходзіцца слуп ганьбы — месца шматлікіх страт.
Турэмнай вежай сёння карыстаецца Гістарычны музей горада Гданьска, які праводзіў рэстаўрацыйныя работы і завяршыў рэканструкцыю вежы пасля пашкоджанняў апошняй вайны (тады згарэў дах).
З чэрвеня 2006 года ў комплексе Перадбрам'я (турэмная вежа і катоўня) працуе Музей бурштыну. Пасля яго пераводу ў ​​Вялікі млын, запланаванага на сярэдзіну 2021 года, гэтую выставачную плошчу павінен заняць Музей рэканструкцыі Гданьска.
Allium pseudofraseri
Allium pseudofraseri — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Тэхаса, ЗША.
Распаўсюджанне
Эндэмік Тэхаса, ЗША.
NGC 656
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Псалтыр Рэмсі
Псалтыр Освальда таксама званы Псалтыр Рэмсі (Брытанская бібліятэка, Харлі МС 2904) - англа-саксонскі ілюмінаваны Псалтыр апошняй чвэрці X стагоддзя. Яго шрыфт і ўпрыгажэнні наводзяць на думку, што манускрыпт быў створаны ва Уінчэстэры, але некаторыя богаслужбовыя асаблівасці падказваюць, што ён прызначаўся для выкарыстання ў бенедыкцінскім манастыры ў, або для асабістага карыстання заснавальніка гэтага абацтва.
ўключае ў сябе патройны заклік залатымі літарамі да Святога Бенедыкта Нурсійскага, і на момант напісання артыкула, напэўна, да смерці Освальда ў 992, Рэмсі быў адзіным англійскім манастыром, прысвечаным гэтаму святому. «Псалтыр Святога Освальда» быў унесены ў манастырскі бібліятэчны каталог XVI стагоддзя. Гэты рукапіс не варта блытаць з другім Псалтыром Рэмсі, які захоўваецца ў, Нью-Ёрк (MS M. 302), створаны паміж 1286 і 1316.
Тэкст прадстаўляе сабой у. «Элегантны англійски каралінгскі мінускул» шрыфта паўплываў на стварэнне базавага пісьма (foundational hand), распрацаванага вядомым каліграфам XX стагоддзя.
Дзве самыя вядомыя ілюстраваныя старонкі знаходзяцца ў пачатку рукапісу і паказаны і пракаментаваны ніжэй. Толькі адзін вельмі вялікі ілюмінаваны ініцыял знаходзіцца ў пачатку псалма 101, астатняя ілюмінацыя складаецца з невялікіх упрыгожаных рознакаляровых ініцыялаў у пачатку кожнага псалма і залатых ініцыялаў на кожны верш.
Ілюмінацыя
Нядзіўна, што ў рукапісе з такой моцнай сувяззю з Освальдам, лідарам, упрыгожванне дэманструе «ўінчэстарскі стыль», звязаны з рэформай, у тым ліку і кантынентальныя ўплывы. Знакаміты таніраваны малюнак Распяцця гэта англійская форма размалёўвання контурных малюнкаў, якая створаны ў стылі Утрэхцкага Псалтыра, а афарбаваныя мініяцюры, якія выкарыстоўваць разгалістае лісце аканта, гэта ўінчэстарская версія ўпрыгажэння, што паходзіць з Каралінгскага і. Адначасова, аднак, тут выкарыстаны спляценні, якія абмяжоўваюць на канцах вертыкальныя элементы  Псалма 1 і літары «D» у Псалме 101.
Мастак мініяцюры з Распяццем, мяркуючы па ўсім, працаваў у, дзе Освальд і яго дзядзька, архібіскуп , вучыліся, , таксама як і ў , абодва ў Францыі. У апошнім ён працаваў над Булонскім Евангеллем (мясцовая муніцыпальная бібліятэка, MS 2506), а ў Флёры над Харлеанскім Аратам (Брытанская бібліятэка, Harley MS 2506).
Фігура Хрыста вельмі падобная на , які захоўваецца ў Музеі Вікторыі і Альберта, што быў усталяваны на невялікі рэлікварый у Германіі каля 1000 года. У Беатус-ініцыяле, верагодна, упершыню выкарысталі «львіную маску» на перамычцы, якая была шырока скапіявана ў Англіі і за мяжой.
Боркі (прыпыначны пункт)
Бо́ркі (, Борки)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Боркі; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж станцыяй Даманава і станцыяй Івацэвічы.
Хуан Мануэль Сантас
Хуан Мануэль Сантас Кальдэрон (Juan Manuel Santos Calderón; 10 жніўня 1951, Багата) — дзяржаўны дзеяч Калумбіі, які з'яўляецца былым прэзідэнтам краіны (7 жніўня 2010 года — 7 жніўня 2018 года) і лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру 2016 года.
Эканаміст па прафесіі і журналіст па родзе дзейнасці, з'яўляецца членам заможнай і ўплывовай сям'і Сантас, якая з 1913 мела большасць акцыянераў газеты «Эль Цьемпа» («El Tiempo») да яе продажу рэдакцыі «Планета Дэ-Агастыні» («Planeta DeAgostini») у 2007 годзе. Неўзабаве пасля заканчэння Канзаскага ўніверсітэта стаў эканамічным дарадцам у Нацыянальнай арганізацыі вытворцаў кавы Калумбіі і дэлегатам Міжнароднай арганізацыі кавы ў Лондане, дзе таксама наведваў Лонданскую школу эканомікі. У 1981 годзе быў прызначаны намеснікам дырэктара «Эль Цьемпа» і стаў яе дырэктарам праз два гады.
У 1991 годзе прэзідэнтам Сесарам Гавірыям Трухільям быў прызначаны першым міністрам знешняга гандлю Калумбіі. Працаваў над пашырэннем міжнароднага гандлю Калумбіі і над стварэннем розных устаноў для гэтай мэты, у тым ліку «Proexport», «Bancoldex» і «Fiducoldex». У 2000 годзе прэзідэнтам Андрэсам Пастранам Арангам быў прызначаны міністрам фінансаў і дзяржаўнага крэдыту.
Займаў бачнае становішча ў адміністрацыі прэзідэнта Альвары Урыбэ. У 2005 годзе стаў адным з заснавальнікаў і ўзначаліў Сацыяльную партыю нацыянальнага адзінства, ліберальна-кансерватыўнай партыйнай кааліцыі, якая падтрымлівала прэзідэнта Урыбэ і яго спробы дамагчыся канстытуцыйнай рэформы, каб мець магчымасць балатавацца на другі тэрмін. У 2006 годзе пасля таго, як Урыбэ быў пераабраны, а партыя атрымала большасць месцаў у абедзвюх палатах Кангрэса, быў прызначаны міністрам нацыянальнай абароны і працягваў абараняць палітыку бяспекі прэзідэнта, прыняўшы моцную і валявую пазіцыю супраць Рэвалюцыйных узброеных сілаў Калумбіі (ФАРК) і іншых партызанскіх груп на тэрыторыі краіны.
20 чэрвеня 2010 года стаў прэзідэнтам краіны ў выніку двух тураў галасавання на выбарах, перамогшы Антанаса Мокуса з Зялёнай партыі і ўступіўшы на пасаду 7 жніўня 2010 года ў разгар дыпламатычнага крызісу з Венесуэлай, які хутка быў вырашаны. У 2014 годзе быў пераабраны на прэзідэнцкую пасаду, перамогшы ў другім туры выбараў Оскара Івана Зулуагу з партыі «Дэмакратычны цэнтр». У 2016 годзе стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру за перамовы аб заключэнні мірнай дамовы з партызанамі, нягледзячы на няўдалы рэферэндум, праведзены па гэтым пытанні.
Біяграфія
Сантас паходзіць з вядомай палітычнай дынастыі. Брат яго дзеда Эдуарда Сантас быў прэзідэнтам Калумбіі ў 1938-1942 гадах, а таксама заснаваў і рэдагаваў газету El Tiempo. Яго бацька Энрыке Сантас Касціла быў рэдактарам газеты больш за 50 гадоў. Яго стрыечны брат Франсіска Сантас Кальдэрон быў віцэ-прэзідэнтам пры прэзідэнце Альвара Урыбе.
У 2010 годзе Сантас стаў кандыдатам у прэзідэнты. Першы раўнд выбараў быў праведзены 30 мая 2010 года. За Сантаса прагаласавалі 46,5% выбаршчыкаў, а за яго асноўнага суперніка Антанаса Мокуса - 21,5%. Па прычыне, што ніхто з кандыдатаў не набраў больш за 50 працэнтаў, 20 чэрвеня 2010 г быў праведзены другі раўнд выбараў, у якім удзельнічалі толькі два асноўныя кандыдаты. На ім Сантас атрымаў 69,06% галасоў і стаў новым прэзідэнтам.
У 2016 годзе атрымаў Нобелеўская прэмія міру за спробу вырашыць канфлікт паміж уладамі краіны і баевікамі FARC.
1006
1006 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 1006 год нашай эры, 6 год 2-га тысячагоддзя, 6 год XI стагоддзя, 6 год 1-га дзесяцігоддзя XI стагоддзя, 7 год 1000-х гадоў.
Бабруйскі дзяржаўны лесатэхнічны каледж
Бабруйскі дзяржаўны лесатэхнічны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Бабруйску.
Гісторыя
Пастановай СНГ БССР у 1930 годзе быў заснаваны Бабруйскі лесатэхнічны тэхнікум. У 1938 годзе тэхнікум пераназваны ў Бабруйскі тэхнікум механічнай апрацоўкі драўніны.
Аляксандр Лаўрэнцьевіч Яфрэмаў
Аляксандр Лаўрэнцьевіч Яфрэмаў (, Гомель — ) — беларускі мікрабіёлаг, глебазнавец, батанік, эколаг. Доктар біялагічных навук (2000), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Біялогія», 1972), Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (аспірантура, 1982). Прааваў у Інстытуце эксперыментальнай батанікі НАН Беларусі (з 1968, лабараторыя глебавай энзімалогіі, у 2000—2002 — загадчык лабараторыі), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 2002, лесагаспадарчы факультэт, кафедра лясных культур і глебазнаўства, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: мікрабіялогія; экалогія; біягеннасць глеб; гідралесамеліярацыя; экалогія лясных біягеацэнозаў; глебы лясных фітацэнозаў; лесааднаўленне і лесаразвядзенне.
Савіна (Навадугінскі раён)
Савіна (Савино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Куляшы (Смаргонскі раён)
Куляшы́ (, Кулеши) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
Царква ў гонар Іконы Бялыніцкай Божай Маці
Царква ў гонар Іконы Бялыніцкай Божай Маці — мураваны праваслаўны храм у горадзе Бялынічах Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры горада.
Гісторыя
Пабудавана ў 1990 годзе. Асвечана ў гонар абраза Бялыніцкага абраза Божай Маці.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах ноўгарад-суздальскага дойлідства XVII ст. па кананічнай 4-часткавай кампазіцыі: шатровая 2-ярусная званіца (васьмярык на чацверыку) над прытворам, трапезная, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, 5-гранная апсіда. Маляўніча-стракаты сілуэт белакаменнага храма фарміруе складанае спалучэння дахаў і шматкупалле — 5- купалле над малітоўнай залай, макаўкі над званіцай, апсідай, зломамі карніза бакавых фасадаў, 2-схільным пакрыццём ганка. Пазбаўленыя краповак плоскасныя фасады прарэзаны ўрубнымі арачнымі вокнамі.
Бекаа (правінцыя)
Бека́а (البقاع) — адна з правінцый Лівана. Сталіца правінцыі (мухафазы) — Захле. Іншыя гарады: Эль-Херміль. Насельніцтва складае каля 750 000 чалавек.
Раёны
Правінцыя падзелена на 5 раёнаў.