cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мендзылессе (гміна)
Мендзыле́ссе (Międzylesie) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мендзылессі. Плошча гміны складае 189,03 км². Станам на 2004 год у гміне Мендзылессе пражывалі 7643 чалавекі, шчыльнасць — 40,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Сілін мост
Сілін мост — аўтадарожны арачны мост цераз Карпаўку ў Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Петраградскі і Аптэкарскі востраў. Размешчаны па восі Каменнаастроўскага праспекта. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Петрапаўлаўскі мост, ніжэй — Геслероўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Петраградская».
У «Санкт-Пецярбургскіх ведамасцях» за 1795 год мост названы Каменнаастроўскім. Існая назвв вядомая з 1798 года і дадзена па прозвішчы ўладальніка зямельнага ўчастка, купца Фёдара Сілыча Сіліна. У XIX стагоддзі існавалі яшчэ два найменні — Карпаўскі і Гарбаты. 9 ліпеня 1934 года мост быў перайменаваны ў Піянерскі. Назва праіснавала да 4 кастрычніка 1991 года, пасля чаго мост зноў пачаў называцца Сілін.
Стайкі (Барысаўскі раён)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
Верхняе Хацякова
Верхняе Хацякова (Верхнее Хотяково) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мендэле Мойхер-Сфорым
Пачатак творчасці
Мендэле выступаў з публіцыстычнымі артыкуламі аб выхаванні і пераклаў на іўрыт натуральную гісторыю прафесара Ленца. Неўзабаве ён прыйшоў да пераканання, што да народа трэба звяртацца на народнай мове, і пачаў пісаць амаль выключна на ідышы. Першы яго буйны твор — аповесць «Маленькі чалавечак», апублікаваная ў 1864 годзе.
Памяць
Адна з вуліц Капыля (вуліца Абрамовіча) названая ў гонар Мендэле Мойхер-Сфорыма. На будынку капыльскага ўнівермага ў 2018 годзе адкрыта дошка ў памяць пра пісьменніка.
Брэсцкі бескурганны могільнік
Брэсцкі бескурганны могільнік — могільнік 170—270-х гг. н.э. на тэрыторыі Брэста (былая в. Трышын, цяпер вуліца Маскоўская), на правым беразе р. Мухавец. Выявіў у 1959 г., даследаваў у 1960—1963, 1965, 1977 гг. Ю. У. Кухарэнка. Выяўлена 75 пахаванняў на адлегласці 2—3 м адно ад аднаго ў прадаўгаватых і круглых ямах глыбінёй да 1 м, дыяметрам 0,3—0,7 м. Пахавальны абрад — трупаспаленне. Рэшткі крэмацыі, што праводзілася па-за межамі пахавання, ссыпалі на дно ямы, часам у спецыяльныя урны (гліняныя ляпныя гаршкі, збаны, міскі, вазы). Пахавальны інвентар (у 68 магілах па 3 рэчы ў кожнай) гліняны посуд, прасліцы, жалезныя нажы і замкі, бронзавыя фібулы, дэталі паяснога набору, шкляныя пацеркі, металічныя бранзалеты і падвескі. Могільнік пакінуты плямёнамі вельбарскай культуры, што склалася ў Памор’і і нізоўях Віслы ў I ст. і носьбіты якой у сярэдзіне II ст. рухаліся на паўднёвы ўсход і дасягнулі Пабужжа, Валыні, Падоліі. Некаторыя даследчыкі звязваюць могільнік з адным з этапаў фарміравання славянскага этнасу.
Грэвэ-ін-К’янці
Грэвэ-ін-К'янці (Greve in Chianti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 13954 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 83 чал./км². Займае плошчу 169 км². Паштовы індэкс — 50022. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы natività Beata Vergine Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Портленд
Портленд:
IC 1839
IC 1839 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Наталля Георгіеўна Гундарава
Наталля Георгіеўна Гундарава (Ната́лья Гео́ргиевна Гу́ндарева;,  — , ) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно. Адна з самых папулярных актрыс расійскага кінематографа 1970—1990 гадоў. Народная артыстка РСФСР (1986). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1984), Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1980), Прэміі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (2003), прэміі Мэрыі Масквы (1994), прэміі Ленінскага камсамола (1978). Дэпутат Дзяржаўнай Думы I склікання (1994—1996).
Вядучая актрыса Маскоўскага тэатра імя Маякоўскага (1972—2001). За сваю значную ўплывовасць на мастацкую і кадравую палітыку тэатра была празвана «Гаспадыняй чырвонага дома». Найбольш вядомыя ролі сыграла ў такіх фільмах, як «Труфальдзіна з Бергама», «Восеньскі марафон», «Адзінокім даецца інтэрнат», «Вас чакае грамадзянка Ніканорава», «Гаспадыня дзіцячага дома», «Салодкая жанчына», «Аднойчы праз дваццаць гадоў» і іншых.
Карваліс
Карваліс (Corvallis) — горад у акрузе Бентан, штат Арэгон, ЗША. Знаходзіцца на захадзе штата. Насельніцтва — звыш 55 тысяч чалавек. Размешчаны на вышыні 72 метраў над узроўнем мора, у цэнтры даліны Уіламет, за 74 км на ўсход ад Ньюпарта і Ціхаакіянскага ўзбярэжжа, за 137 км на поўдзень ад Портленда, за 48 км на поўдзень ад сталіцы штата Сейлем, за 16 км на паўднёвы захад ад Олбані і 77 км на поўнач ад Спрынгфілда.
Жукнева
Жу́кнева (, Жукнево) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 33 км у напрамку на ўсход ад горада Талачын, за 112 км на поўдзень ад Віцебска, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Коханава.
Піянерская плошча (Санкт-Пецярбург)
Піянерская плошча — плошча паміж Загарадным праспектам, вуліцамі Марата, Звенігародскай і Пад’язным завулкам у Санкт-Пецярбургу. Названая ў 1962 годзе ў гонар 40-годдзя Усесаюзнай піянерскай арганізацыі. Сфарміравалася ў 1950—1960-х гадах на месцы іпадрома на частцы былога Сямёнаўскага пляца. У 1957—1962 гадах пабудаваны тэатр юнага гледача.
Сібіу
Сібіу — горад у Румыніі, у рэгіёне Трансільванія, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Сібіу. Насельніцтва — 171,5 тыс. жыхароў (2002). Сібіу — адзін з найважнейшых культурных і рэлігійных цэнтраў Румыніі, а таксама транспартны вузел у цэнтры краіны. З’яўляўся цэнтрам трансільванскіх саксонцаў да Другой сусветнай вайны. У 2007 годзе (сумесна з Люксембургам) горад быў абраны культурнай сталіцай Еўропы.
Насельніцтва
У 2002 годзе насельніцтва горада складала 154,892 чалавек. Сібіу з’яўляецца 15-м па колькасці насельніцтва горадам Румыніі.
Этнічны склад:
Сялітранка
Сялі́транка (, Селитренка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
Мендзыжац Падляскі (гміна)
Мендзыжац Падля́скі (Międzyrzec Podlaski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мендзыжацы Падляскім. Плошча гміны складае 261,58 км². Станам на 2008 год у гміне Мендзыжац Падляскі пражывалі 10 292 чалавекі, шчыльнасць — 39,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 35 населеных пунктаў.
Станіслаў Казімір Радзівіл
Станіслаў Казімір Радзівіл (1648 — 8 снежня 1690) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Стольнік (1670—1680) і маршалак вялікі літоўскі (з 1680).
Валодаў Ішкалдзю, Лысіцай, Лахвай, Чучэвічамі і часткай Нягневічаў у Новагародскім павеце, а таксама часткай Налібакаў у Менскім павеце і інш. Ардынат на Клецку (1683).
Біяграфія
З нясвіжскай лініі роду Радзівілаў, сын Міхала Караля, падчашага вялікага літоўскага, і Ізабэлы Кацярыны з Сапегаў.
Навучаўся ў Нясвіжы, Ліёне, падарожнічаў па Францыі, Англіі, Галандыі, Італіі.
Быў генералам гвардыі Яго Каралеўскай Мосці, дэлегатам на соймах 1664—1665, 1670, 1678—1679. Заснаваў кляштар дамініканаў у Клецку.
Ажаніўся з французскай маркізай Марыяй Крысцінай дэ Бецюн. З прычыны адсутнасці нашчадкаў па ягонай смерці Клецкая ардынацыя перайшла да ардыната на Нясвіжы Д. М. Радзівіла.
Медфард (Масачусетс)
Медфард (Medford) — горад у акрузе Мідлсекс, штат Масачусетс, ЗША. Знаходзіцца на рацэ Містык, за 5 міль на паўночны захад ад Бостана. Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША за 2010 год насельніцтва Медфарда — 56 173 чалавекі.
Медфард
Медфард:
Селівонаўка (прыпыначны пункт)
Селіво́наўка (, Селивоновка)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Селівонаўка; на лініі Мінск-Пасажырскі — Маладзечна, паміж прыпыначным пунктам Крыніца і прыпыначным пунктам Фестывальны.
Шарашоўскае Евангелле
Шарашоўскае Евангелле — беларускі рукапісны помнік XVI стагоддзя.
Гісторыя стварэння
Створана на тэрыторыі Беларусі ў 1495 (па іншых звестках, у сярэдзіне XVI ст.). названа па запісу на адной са старонак, дзе відаць, што ў XVII і XIX стагоддзях яно было напрастольным у Прачысценскай царкве пасёлка Шарашова Пружанскага раёна, які быў некалі мястэчкам Вялікага Княства Літоўскага.
Мастацкае афармленне
Тэкст выкананы чырвонай і чорнай фарбамі, мастацкае афармленне складаецца з чатырох мініяцюр з выявамі евангелістаў, пяці заставак, малюнкаў на палях (раслінная арнаментыка) і ініцыялаў.
Асаблівасці мініяцюр, выкананых чырвонай, карычневай і залаціста-зялёнай фарбамі, тыповы для беларускай мастацкай школы: простанароднасць сялянскага тыпажу, рысы готыкі ў трактоўцы архітэктурных куліс (спічастыя вокны), ромбападобная арнаментыка німбаў.
Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.
IC 1841
IC 1841 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джулія Мулак
Джулія (Юлія) Малак (18 сакавіка 1928, Філадэльфія, Пенсільванія — 26 лістапада 2017, Ганалулу, Гаваі, ЗША) — апошняя прынцэса Карэі, дачка ўкраінскіх эмігрантаў.
Біяграфія
У 1958 годзе яна працавала ў нью-ёркскай архітэктурнай фірме, якая спраектавала шкляную піраміду для Луўра. Юлія хацела пераехаць у Іспанію і падала аб’яву аб продажы кватэры. убачыў паведамленне, наведаў кватэру і пераканаў Юлію застацца. Карэец Гу зрабіў дзяўчыне прапанову па-ўкраінску. Бацькі дзяўчыны былі шакаваныя ўчынкам. У 1958 годзе закаханыя абвянчаліся ва ў Нью-Ёрку.
Мезальянсны шлюб падоўжыўся 20 гадоў. Пасля разводу прынц пераехаў у Японію, а апошняя прынцэса Карэі працягнула жыць у Сеуле. У дакументальным фільме MBC «Апошні ліст Юліі» яна прызнаецца, што была простай украінскай дзяўчынай, якая б ніколі не паверыла, што аднойчы апынецца ў каралеўскім палацы.
Смерць і пахаванне
З 1995 года жыла на Гаваях. У 2005 годзе яна апошні раз наведала Карэю, каб пакланіцца былому мужу (ён памёр 15 ліпеня 2005 года ў Токіа, пахаваны ў Сеуле) і перадаць у музей сямейныя рэліквіі. Памерла 26 лістапада 2017 года. Яе прах быў развеяны над Ціхім акіянам.
BAFTA (прэмія, 2019)
Вядучай цырымоніі другі год запар выступіла актрыса Джаана Ламлі. Намінанты былі абвешчаны 9 студзеня 2019 года. Лідарства па колькасці намінацый атрымаў фільм «Фаварытка», адзначаны адразу ў 12 катэгорыях. Цырымонія прысуджэння прэміі адбылася праз месяц — 10 лютага. Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў трох намінацыях была прызнана карціна Альфонса Куарона «Рома», найбольшую ж колькасць узнагарод, а менавіта 7, атрымала стужка Ёргаса Ланцімаса «Фаварытка».
Медфард (Арэгон)
Медфард (Medford) — горад і адміністрацыйны цэнтр акругі Джэксан у штаце Арэгон, ЗША. Насельніцтва горада — 76 462 чалавека (1 ліпеня 2012 года).
Піянерскі парк (Санкт-Пецярбург)
Піянерскі парк — парк у Калінінскім раёне Санкт-Пецярбурга (муніцыпальная акруга Піскароўка), абмежаваны Піскароўскім праспектам, Бястужаўскай вуліцай, забудовай Замшынай вуліцы, праспектам Мечнікава. Адкрыты ў 1968 годзе. Плошча 12 га. Назва атрымаў таму, што побач з ім (пр. Мечнікава, 2) з 1973 года размяшчаўся Дом піянераў (цяпер Дом дзіцячай творчасці Калінінскага раёна). У парку быў абсталяваны дзіцячы гульнявы гарадок і пляцоўка для піянерскіх лінеек.
Мендзырэч (гміна)
Мендзы́рэч (Międzyrzecz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мендзыжэцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мендзырэчы. Плошча гміны складае 315,32 км². Станам на 2017 год у гміне Мендзырэч пражывалі 25 131 чалавек, шчыльнасць — 80 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Ітан
Ітан (Eaton) — прозвішча.
Раман Ігаравіч Зарэцкі
Раман Ігаравіч Зарэцкі (іўр. רומן זרצקי; нарадзіўся 4 снежня 1983 г., Мінск) — ізраільскі фігурыст, які выступаў у катэгорыі спартыўныя танцы з сястрой Аляксандрай Зарэцкай. Яны - трохразовы чэмпіёны Ізраіля і пераможцы зімовай Універсіяды 2009 года.
Імпрунета
Імпрунета (Impruneta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 14778 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 308 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 50023. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы і евангеліст Лука.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дзмітрый Іванавіч Пісараў
Дзмітрый Іванавіч Пісараў (2 [14] кастрычніка 1840, сяло Знаменскае, Арлоўская губерня — 4 [16] ліпеня 1868, Дубельн, Ліфляндская губерня) — рускі і літаратурны, , рэвалюцыянер-дэмакрат. Лічыцца трэцім, пасля Чарнышэўскага і, вялікім рускім крытыкам-шасцідзясятнікам.
Філосаф Г. В. Пляханаў называў яго «адным з самых выбітных прадстаўнікоў шасцідзесятых гадоў».
IC 1842
IC 1842 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Замошша (Воўкавіцкі сельсавет)
Замо́шша (, Замошье) — былая вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Воўкавіцкага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сіманаўскага сельсавета, да сакавіка 1977 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Скасавана 29 чэрвеня 2021 года.
Тарасаўка (Барысаўскі раён)
Тара́саўка (, Тарасовка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
Сельнае (прыпыначны пункт)
Се́льнае (, Сельное)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Старына, за 3,3 км на паўночны захад ад вёскі Сельнае; на лініі Жлобін — Калінкавічы, паміж станцыяй Яшчыцы і станцыяй Светлагорск-на-Бярэзіне.
Мендзыздрое (гміна)
Мендзыздро́е (Międzyzdroje) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Каменьскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мендзыздроі. Плошча гміны складае 109,88 км². Станам на 2009 год у гміне Мендзыздрое пражывалі 6570 чалавек, шчыльнасць — 59,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 3 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 7 населеных пунктаў.
Ян Сасноўскі
Ян Саснўскі (? — 27 красавіка 1660) — ваенны і дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян полацкі (з 1654).
Біяграфія
У якасці таварыша гусарскай харугвы ўдзельнічаў у вайне Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629. У 1622 кіраваў абаронай Біржаў ад шведаў.
У час антыфеадальнай вайны 1648—1651 камандаваў абаронай Слуцка ад казацкага атрада Яна Сакалоўскага. У пачатку 1651 атрымаў загад на збор гусарскай харугвы колькасцю 150 чалавек, але па загаду Януша Радзівіла мусіў набіраць 2 казацкія харугвы (300 чалавек). У красавіку-чэрвені 1651 на чале казацкай харугвы ваяваў супраць украінскіх казакоў у Мазырскім павеце.
Па пратэкцыі Багуслава Радзівіла ў 1654 годзе атрымаў пасаду полацкага кашталяна.
Удзельнічаў у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667. У студзені-лютым харугва Яна Сасноўскага ваявала супраць расійскіх войск каля Магілёва і Быхава, але невядома, ці быў пры ёй сам Ян Сасноўскі. Пасля падпісання Кейданскай дэкларацыі 1655 Ян Сасноўскі застаўся верным каралю Яну II Казіміру, у верасні 1655 яго харугва пакінула войска Януша Радзівіла. Летам 1656 Ян Сасноўскі ад імя караля спрабаваў авалодаць Слуцкам, магчыма, у гэтым жа годзе перайшоў з кальвінізму ў каталіцтва. Летам 1659 быў накіраваны гетманам Паўлам Янам Сапегам пад Быхаў на дапамогу казацкаму палкоўніку Івану Нячаю. Злучыўшыся з атрадам Самуэля Аскеркі пад Койданавам, у жніўні 1659 войскі Яна Сасноўскага рушыла пад Менск, а потым пад Бабруйск, але з прычыны нявыплаты грошаў жаўнеры далей ісці адмовіліся і размясціліся ў Глуску. Адзінай сур'ёзнай акцыяй паходу стаў рэйд невялікага атрада пад Магілёў, у выніку якога былі спалены гарадскія прадмесці.
Ян Сасноўскі быў адным з найбольш выдатных камандзіраў войска ВКЛ сярэдняга звяна.
Гафрэ
Гафрэ (gaufré — вафля) — тып апрацоўкі тканіны з утварэннем зморшчын, уціснутых па краі (эфект «гармоніка»); у больш шырокім сэнсе — стварэнне радоў паралельных хвалістых зморшчын, выгібаў на чым-небудзь. Ствараецца прэсаваннем у прамысловых умовах або прапарваннем прасам; як сыравіна, так і гатовы прадукт могуць быць апрацаваны. У адрозненне ад плісэ, пры гафрыраванні шырыня зморшчыны роўная шырыні падола. Гафрэ можа быць паралельным і расклёшаным. Гафрыраваныя сінтэтычныя тканіны можна сціраць, натуральныя падлягаюць толькі.
Гісторыя
Тканіна ў складку ўпершыню з’явілася ў : спачатку ў касцюмах фараонаў, а затым у якасці аздаблення на (традыцыйнае жаночае адзенне) і мужчынскіх схентах. Упершыню паўсядзённае адзенне ў складкі для мужчын з’явілася ў эпоху Адраджэння. Затым асаблівасцю шатландскага кілта сталі запрасаваныя зморшчыны. У XVI—XVII стагоддзях быў элементам мужчынскага, жаночага і дзіцячага касцюма.
Гафрыраванне тканін
Эфекты гафрэ значна пашыраюць магчымасці мадэлявання жаночага адзення. З такіх тканін можна вырабляць блузкі, сукенкі, спадніцы і інш. Для атрымання гафрыраваных эфектаў тканіну прамакаюць саставам на аснове прэкандэнсатаў тэрмарэактыўных смол, адціскаюць да 100 %, сушаць да рэшткавай вільготнасці 15—20 % і падвяргаюць рыфленню на станку, які складаецца з двух металічных рыфленых фармовачных валкоў з вышынёй рыфлення 4 мм. Вальцы награваюцца электрычнасцю да тэмпературы 180—190 °C. Пры гэтым хуткасць руху тканіны нязначная, у выніку чаго адпадае неабходнасць у далейшай тэрмічнай апрацоўцы. Атрыманы эфект устойлівы і захоўваецца пасля шматразовага мыцця.
Для атрымання лакальных гафрыраваных або жатых эфектаў на адпаведныя ўчасткі белай або аднатоннай тканіны наносіцца друкарская сумесь, якая змяшчае метазін, нашатырны спірт, аміяк, і трагакантавую пасту. Матэрыял сушаць пры тэмпературы не вышэй за 90 °C, прапускаюць праз гафрыральныя каляндры з тэмпературай валкоў 200 °C, тэрмаапрацоўваюць 4 хвіліны пры 140 °C, прамываюць і сушаць. Эфект рыфлення застаецца толькі на тых участках, якія пакрытыя друкаванай масай.
Верх-Нейвінскі
Верх-Нейвінскі (Верх-Не́йвинский) — пасёлак гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці Расіі. Размешчаны на рацэ Нейва. Адзін з найстарэйшых населеных пунктаў Урала: заснаваны ў 1662 годзе. Утварае гарадскую акругу Верх-Нейвінскую як адзіны населены пункт у складзе акругі.
Цэнтр каляровай металургіі. Цэнтр стараабрадніцтва.
Софрына
Софрына (Со́фрино) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1958 года) у Пушкінскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Софрына. Размешчаны на рацэ Таліца і яе правам прытоку — Махорка. Плошча — 880 га. Насельніцтва — 14 671 чал. (2018). Чыгуначны вузел: станцыя Софрына, платформа 43 кіламетр і тэхнічная платформа Софрына II на лініі Масква — Яраслаўль.
Сяргей Валер’евіч Лабацэвіч
Сяргей Лабацэвіч (нар., ) — беларускі футбольны суддзя. З 2012 года працуе генеральным дырэктарам ТАА "Гандлёвы дом «Беларускія станкі». Кампанія базуецца ў Смаленску і з’яўляецца афіцыйным дылерам станкабудаўнічых заводаў Беларусі.
Андрэй Ігаравіч Карасёў
Андрэй Карасёў (нар., Брэст) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Гуляў у асноўным за дубль брэсцкага «Дынама» (потым «Брэст»), а ў 2010 годзе з’яўляўся на полі і ў асноўным складзе. У жніўні 2012 года перайшоў у арэнду ў пінскую «Хвалю», у красавіку 2013 года арэнда была падоўжана. У складзе «Хвалі» Андрэй стаў іграком асновы.
У сакавіку 2014 года зноў быў арандаваны пінчукамі. Па выніках сезона 2014 «Хваля» страціла месца ў Першай лізе. У студзені 2015 года Андрэй вярнуўся ў «Дынама», аднак не здолеў замацавацца ў камандзе. У выніку, сезон 2015 распачаў у складзе «Кобрына». Аднак па заканчэнні сезона «Кобрын» зняўся з рэспубліканскіх спаборніцтваў, а Андрэй спыніў прафесійную кар’еру.
З пачатку 2020 года стаў выступаць за клуб «Першы Рэгіён» у Другой лізе, а ў пачатку 2021 года далучыўся да «Брэстжылбуда», дзе гуляў да канца сезона.
Інчыза-ін-Валь-д’Арна
Інчыза-ін-Валь-д'Арна (Incisa in Val d'Arno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 5967 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 226 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 50064. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Alessandro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1843
IC 1843 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Кіт.
Селяхі (прыпыначны пункт)
Селяхі́ (, Селяхи)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 1,5 км на поўнач ад вёскі Селяхі; на лініі Брэст-Паўднёвы — Уладава, паміж прыпыначным пунктам Прыбарава і прыпыначным пунктам Камароўка.
Мянкіня (гміна)
Мянкі́ня (Miękinia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сьрэдскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мянкіні. Плошча гміны складае 179,48 км². Станам на 2006 год у гміне Мянкіня пражывалі 11 635 чалавек, шчыльнасць — 64,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Зарэчнае Падбярэззе
Зарэ́чнае Падбярэ́ззе (, Заречное Подберезье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Базарны Карабулак
Размешчаны на поўначы вобласці ў даліне ракі Карабулак. Насельніцтва — 9134 чал. (2021).
Аляксей Феафілактавіч Пісемскі
Аляксей Феафілактавіч Пісемскі (11 (23) сакавіка 1821, Кастрамская губерня — 21 студзеня (2 лютага) 1881, ) — рускі пісьменнік і драматург. Вяршыні творчасці — раман «Тысяча душ» (1858) і п’еса з народнага жыцця «Горкі лёс» (1859).
Зарэчнае Падбярэззе
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сіманаўскага сельсавета, да сакавіка 1977 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Спіс нерухомых помнікаў нацыянальнага значэння Грузіі
Спіс нерухомых помнікаў нацыянальнага значэння (груз: ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის ძეგლები უძრავი) — спіс пабудоў і гістарычных месцаў у Грузіі, якія адпавядаюць крытэрыям Міністэрства культуры агульнанацыянальнай культурнай значнасці, і таму павінны ахоўвацца на дзяржаўным узроўні.
Помнік у спісе павінен мець выбітную эстэтычную каштоўнасць, быць звязаным з важнай гістарычнай падзеяй, асобай альбо нацыянальнымі каштоўнасцямі.
Першая версія спісу помнікаў культурнай спадчыны быў зацверджаны ўказам Прэзідэнта № 665 ад 7 лістапада 2006 года, з тых часоў некалькі разоў абнаўляўся. Пасля 2013 года помніку можа быць прызначана нацыянальнае значэнне праз пастанову Урада Грузіі на падставе прадстаўлення Міністэрства культуры.
Люсьен Мюсэ
Люсьен Мюсэ (Lucien Musset; 26 жніўня 1922 — 15 снежня 2004) — французскі гісторык, які спецыялізаваўся на герцагстве Нармандыя і гісторыі вікінгаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Рэн, служыў прафесарам гісторыі ва ўніверсітэце Кан-Нармандыя.
Творчасць
Асноўныя творы Мюсэ ўключаюць у сябе:
Вуліца Пісарава (Санкт-Пецярбург)
16 красавіка 1887 года дадзена назва Шафіраўская вуліца, ад Шафірава двара (названы ад імя ўладальніка стацкага саветніка барона І. Шафірава). 8 лютага 1890 года прысвоена імя Аляксееўская вуліца, ад палаца вялікага князя Аляксея Аляксандравіча.
6 кастрычніка 1923 года перайменавана ў вуліцу Пісьменніка Пісарава, у гонар рускага крытыка і публіцыста Дз. І. Пісарава. З 1925 года з’яўляецца сучасны варыянт напісання вуліца Пісарава.
Вераскі
Вераскі́ (, Верески) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Перасадскага сельсавета.
Гарадная (Смаленская вобласць)
Гарадная (Городная) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гуры (Смаленская вобласць)
Гуры (Гуры) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Семашкі (прыпыначны пункт)
Семашкі́ (, Семашки)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Семашкі; на лініі Ліда — Масты, паміж прыпыначным пунктам Курган і станцыяй Скрыбаўцы.
Арцём Алегавіч Валовіч
Арцём Валовіч (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
У сакавіку 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў мінскі НФК, дзе з часам стаў іграком стартавага складу. У студзені 2020 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца з асноўнай камандай «Гарадзеі». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 28 сакавіка 2020 года ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра», выйшаўшы на замену ў другім тайме. У далейшым гуляў за дубль, рэгулярна прыцягваўся да асноўнай каманды.
У пачатку 2021 года праходзіў прагляд у «Крумкачах», але беспаспяхова. У красавіку 2021 года стаў іграком «Асіповічаў», дзе гуляў да канца сезона 2021.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Піскароўскі праспект
Піскароўскі праспект — адна з найбуйнейшых магістралей Санкт-Пецярбурга, працягласцю каля 8 км. Праходзіць ад Свярдлоўскай набярэжнай на поўнач амаль да мяжы горада (у раёне вёскі Новая), дзе знаходзіцца развязка з Кальцавой аўтадарогай і дзе ўпіраецца ў Мурынскую дарогу. На большай частцы з’яўляецца мяжой паміж Калінінскім (цотны бок) і Чырвонагвардзейскім (няцотны бок) раёнамі, а за Руч’ёўскім пуцеправодам усе нумары дамоў адносяцца да Чырвонагвардзейскага раёна. У прастамоўі часта называецца Піскароўкай, бо большая частка праспекта праходзіць праз аднайменны гістарычны раён.
Міхаіл Зяноўевіч Корсак
Міхаіл Зяноўевіч Корсак (каля 1460 — да 1509) — землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Корсакаў уласнага герба «Корсак».
Уладальнік Бабынічаў, Дзярновічаў, Селішча, Туросы, Усомна і іншых у Полацкім ваяводстве.
Сям’я
Яго сыны Яцка (каля 1490 — пасля 1535), Васіль (каля 1495—1561), гараднічы полацкі з 1552, і Іван (каля 1500 — да 1563), харужы полацкі, у 1528 ставілі ў войска 70 коннікаў, яшчэ 19 ставіла іх маці. Ад Васіля і Івана пайшлі 2 галіны роду.
Мілакова (гміна)
Мілако́ва (Miłakowo) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Аструдскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мілакове. Плошча гміны складае 159,36 км². Станам на 2004 год у гміне Мілакова пражывалі 5769 чалавек, шчыльнасць — 36,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 37 населеных пунктаў.
Гальшанскае княства
Гальшанскае княства — феадальная вотчына князёў Гальшанскіх у канцы XIII — сярэдзіне XVI ст. Цэнтр — Гальшаны (цяпер Ашмянскага раёна). Займала першапачаткова тэрыторыю міжрэчча Віліі і Нёмана, у XV ст. распасціралася з поўначы на поўдзень — ад Вількаміра (цяпер г. Укмерге, Літва) і Паставаў да Глуска і Турава, з усходу на захад — ад Мінска да Мастоў. Упершыню ўпамінаецца ў крыніцах каля 1280 года, калі Гольша «замак сталічны княства свайго заснаваў на рэчцы Карабель». Князі Гальшанскія доўгі час займалі высокія пасады ў Вялікім Княстве Літоўскім. У 1440 і 1492 у Гальшанах адбыліся нарады для выбараў кандыдатаў на велікакняжацкі прастол. У сярэдзіне 16 ст. радавое ўладанне Гальшанскіх перайшло да Сапегаў.
Джасур Ільхамавіч Ісхакаў
Джахур (Жахур) Ільхомавіч Ісхакаў — узбекскі, , і. Лаўрэат дзяржаўнай прэміі Узбекскай ССР (1986).
Біяграфія
З дзяцінства Д. Ісхакаў займаўся кіно, здымаў, мультыплікацыю. Атрымліваў розныя прызы на кінафестывалях.
Пасля заканчэння школы вучыўся на архітэктурным факультэце, але неўзабаве перайшоў у на факультэт рэжысуры.
Працаваў на студыі «». З 1975 года працаваў у сцэнарнай майстэрні кінастудыі «».
Працаваў у кіно рэдактарам, асістэнтам і другім рэжысёрам. Пасля службы ў войску быў прыняты на сцэнарнае аддзяленне Вышэйшых курсаў сцэнарыстаў і рэжысёраў у Маскве.
Па вяртанні ў Ташкент, ён адразу ж уключыўся ў актыўны кінапрацэс, працуючы над стварэннем дакументальных і мультыплікацыйных фільмаў, якіх у агульнай складанасці ён адздымаў больш за трыццаць як дакументаліст, і адзінаццаць як аніматар. Вырашальную ролю ў яго станаўленні як сцэнарыста, а затым пастаноўшчыка мастацкіх стужак адыграла творчае збліжэнне з адным з самых бачных кінарэжысёраў Узбекістана і выдатным сцэнарыстам.
Сям’я
Жанаты з Мастурай Ісхакавай, рэжысёрам радыё і журналістам. Маюць траіх дзяцей:
Творчасць
Па сцэнарыях Д. Ісхакава знята больш за трыццаць дакументальных і шэсць анімацыйных фільмаў, шэраг сюжэтаў для сатырычнага кіначасопіса.
Аўтар шэрагу тэатральных п’ес, апавяданняў і песень.
Літаратурная і тэатральная дзейнасць
Д. Ісхакаў піша апавяданні і эсэ, якія друкуюцца ў замежных і ўзбекскіх часопісах, газетах «», «Хумо», «На досуге», «» і іншых выданнях.
Праспект Генерала Люднікава
Праспект Генерала Люднікава (гістарычная назва: вуліца Садовая, Садовае паўкольца) — важная транспартная магістраль ва ўсходняй частцы горада Віцебска, у Кастрычніцкім раёне. Працягласць — 1,5 кіламетра, ад вуліцы Гагарына да праспекта Фрунзэ. Шырыня — 55-66 м.
Сфармаваўся пасля пабудовы ў жніўні 1973 года Юбілейнага моста праз пойму ракі Віцьба. У 1976 годзе вуліцу перайменавалі ў гонар генерала-палкоўніка І. І. Люднікава, які камандаваў 39-й арміяй, якая ўдзельнічала ў вызваленні Віцебска ад нацысцкіх войскаў у 1944 годзе.
Забудаваны пераважна 5-9-павярховымі дамамі.
IC 1844
IC 1844 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вадзім Панчанка
Вадзім Панчанка (нар.) — беларускі футбольны суддзя.
Клубная кар’ера
Як скончыў гульнявую кар’еру, пачаў судзейскую. Напрыклад, у 2012 годзе дамагчыся прызнання найлепшым арбітрам краіны па выніках сезона.
У 2016 годзе скончыў кар’еру арбітра, але застаўся ў спартыўнай сістэме — працягнуў выконваць абавязкі дырэктара прадстаўніцтва Нацыянальнага алімпійскага камітэта ў Магілёўскай вобласці. У 2018 годзе вярнуўся ў футбол, некаторы час працаваў дырэктарам філіяла Акадэміі брэсцкага «Дынама» ў Александрыі, але там прабыў нядоўга і два гады працаваў начальнікам першай каманды «Дняпра». У кола яго абавязкаў таксама ўваходзіць сустрэча суддзяў, якія абслугоўваюць матчы з удзелам магілёўцаў ..
Тураўскае Евангелле
Тураўскае Евангелле або Тураўскія лісткі, бо захавалася толькі 10 аркушаў — рукапіснае евангелле-апракас, створанае ў XI стагоддзі, напісана кірыліцай. Захоўваецца ў бібліятэцы Акадэміі навук Літвы. Адзін з найбольш ранніх помнікаў славянскай кніжнай пісьменнасці, і найбольш ранняя кніга на беларускіх землях, якая дайшла да нашага часу.
Гісторыя
Ад рукапісу захавалася 10 лістоў. Іх знайшлі ў Тураве ў 1865 годзе ў скрыні з-пад вугалю ўдзельнікі археаграфічнай экспедыцыі, якую арганізавала Віленская навучальная акруга — Нікадзім Сакалоў, звышштатны настаўнік Віленскай навучальнай акругі, і Васіль Гразноў, настаўнік малявання Віленскай гімназіі.
Апісанне
Рукапіс напісаны ўставам на пергаменце каштанавым чарнілам. Загалоўкі напісаны кінавар’ю. Выкарыстаны лісты памерам каля 22,2 см даўжынёй і 17,8 см шырынёй, разлінееныя на 17—18 радкоў. У захаваных фрагментах налічваецца адзінаццаць ініцыялаў з літар «О», «Р» і «В», размаляваных сінім, зялёным і чырвоным колерамі.
На двух аркушах захаваліся два ўкладныя запісы пачатку XVI ст. (1508 і 1513 гадоў) на землі тураўскай Праабражэнскай царкве, дараваныя ёй князем Канстанцінам Астрожскім. Уклады былі пацверджаны ў 1731 і ў 1790 гадах, пра што на палях таксама зроблены запісы.
Аляксандра Ігараўна Зарэцкая
Аляксандра Ігараўна Зарэцкая (іўр. אלכסנדרה זרצקי;, ) — ізраільская фігурыстка, якая выступала ў катэгорыі спартыўныя танцы з братам Раманам Зарэцкім. Яны — трохразовыя чэмпіёны Ізраіля, пераможцы зімовай Універсіяды 2009 года.
Аляксандра Зарэцкая была сцяганосцам каманды Ізраіля на цырымоніі адкрыцця Алімпійскіх гульняў 2010 года.
Аляксандраў Гай
Аляксандраў Гай (Алекса́ндров Гай) — сяло, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Аляксандрава-Гайскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 8772 чал. (2021). Сяло размешчана на берагах ракі Вялікі Узень, за 46 км на паўднёвы ўсход ад горада Новаўзенск.
Клімава (Талачынскі раён)
Клі́мава (, Климово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўкавіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Жукнеўскага сельсавета.
Заходні фронт (Вялікая Айчынная вайна)
Захо́дні фронт — аператыўнае аб’яднанне РСЧА ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
1941 год
Заходні фронт быў сфарміраваны на аснове войскаў Заходняй асобай ваеннай акругі.
начальнік штаба — генерал-маёр  — да 30 чэрвеня 1941 года,
начальнік артылерыі — генерал-лейтэнант ,
камандуючы ВПС фронту генерал-маёр ,
На 22 чэрвеня 1941 года Заходні фронт меў у сваім складзе чатыры арміі:
Усяго ў складзе фронта налічвалася 45 дывізій (24 стралковых, 12 танкавых, 6 матарызаваных, 2 кавалерыйскія; 4-ы паветрана-дэсантны корпус прыняты за дывізію).
Супраць Заходняй акругі праціўнік засяродзіў самую магутную групоўку войскаў — групу армій «Цэнтр» (генерал-фельдмаршала Ф. фон Бока) у складзе 4-й і 9-й палявых армій, 2-й і 3-й танкавых груп, усяго 50 дывізій, з іх 31 пяхотная, 9 танкавых, 6 матарызаваных, 3 ахоўных і 1 кавалерыйская.
Беласток — Мінск
У Беластоцка-Мінскай бітве (22 чэрвеня — 8 ліпеня) войскі Заходняга фронту пацярпелі цяжкае паражэнне: вялікая частка сіл фронту трапіла ў акружэнне і была знішчаная як баявая сіла. З 625 000 чалавек свайго складу фронт страціў каля 420 000, у рукі праціўніка трапіла вялікая колькасць ваеннай тэхнікі.
Усю віну за паражэнне наркам абароны СССР І. В. Сталін усклаў на камандаванне фронту. 30 чэрвеня камандуючы фронтам генерал арміі, Герой Савецкага Саюза Дз. Р. Паўлаў быў адхілены ад камандавання і 4 ліпеня арыштаваны. Пасля нядоўгага следства Паўлаў быў прысуджаны да расстрэлу. Разам з ім 22 ліпеня былі расстраляныя: начштаба фронту генерал-маёр У. Я. Клімаўскіх і начальнік сувязі фронту генерал-маёр А. Ц. Грыгор’еў. Начальнік артылерыі фронту генерал-лейтэнант М. А Кліч і камандзір 14-га мехкорпуса генерал-маёр С. І. Аборын арыштаваныя 8 ліпеня і затым расстраляныя, камандуючы 4-й арміяй генерал-маёр А. А. Карабкоў адхілены 8 ліпеня, на наступны дзень арыштаваны і расстраляны 22 ліпеня.
30 чэрвеня новым камандуючым фронту быў прызначаны генерал-лейтэнант А. І. Яроменка, 1 ліпеня начальнікам штаба — генерал-лейтэнант Г. К. Маландзін, 3 ліпеня членам Ваеннага савета — армейскі камісар 1 рангу Л. З. Мехліс.
2 ліпеня камандуючым фронтам быў прызначаны наркам абароны СССР маршал С. К. Цімашэнка (Яроменка быў пакінуты яго намеснікам). Адначасова ў склад фронту былі перададзеныя войскі Другога Стратэгічнага эшалона.
На пачатак ліпеня Заходні фронт уключаў наступныя арміі:
Смаленская бітва
У пачатку Смаленскай бітвы Заходні фронт пацярпеў новае цяжкае паражэнне, аднак наяўнасць у тыле войскаў Трэцяга Стратэгічнага эшалона (фронту Рэзервовых армій) не дазволіла праціўніку выйсці на аператыўны прастор.
19 ліпеня 1941 года камандуючым Заходнім фронтам быў прызначаны генерал-лейтэнант А. І. Яроменка (маршал С. К. Цімашэнка застаўся галоўнакамандуючым войскамі Заходняга напрамку), 21 ліпеня начальнікам штаба — генерал-лейтэнант В. Д. Сакалоўскі, 12 ліпеня членам Ваеннага савета — М. А. Булганін. У падпарадкаванне фронту былі перададзеныя аператыўныя групы з складу фронту Рэзервовых армій.
30 ліпеня 1941 года камандуючым Заходнім фронтам зноў стаў маршал С. К. Цімашэнка.
На пачатак жніўня 1941 года Заходні фронт уключаў шэсць армій: Да 10 верасня Заходні фронт вёў цяжкія баі, пасля чаго атрымаў загад перайсці да абароны.
Маскоўская бітва
12 верасня 1941 года новым камандуючым Заходнім фронтам быў прызначаны генерал-палкоўнік І. С. Конеў.
На пачатак кастрычніка 1941 года фронт, які займаў паласу 340 км ад Асташкава да Ельні (выключна), меў у сваім складзе шэсць армій: 2 кастрычніка войскі нямецкай групы армій «Цэнтр» пачалі наступленне ў паласе Заходняга фронту, дамагліся сур’ёзных поспехаў і акружылі асноўныя сілы фронту ў раёне Вязьмы. У Вяземскім «катле», апынуліся ў акружэнні войскі адразу трох армій Заходняга фронту: 16-й, 20-й і 19-й (штаб 16-й арміі перадаў свае дывізіі 19-й арміі і выйшаў з акружэння); акрамя таго, у акружэнні апынуліся дзве арміі Рэзервовага фронту (24-я і 32-я).
5 кастрычніка 31-я і 32-я арміі Рэзервовага фронту былі перападпарадкаваныя штабу Заходняга фронту.
10 кастрычніка 1941 года войскі Заходняга і Рэзервовага фронту былі аб’яднаны ў адзін Заходні фронт пад камандаваннем (з 13 кастрычніка) генерала арміі Г. К. Жукава; генерал-палкоўнік І. С. Конеў быў пакінуты яго намеснікам па правым флангу (19 кастрычніка 1941 года ён узначаліў самастойны Калінінскі фронт у складзе: 22-я, 29-я, 30-я і 31-я арміі).
Нямецкае наступленне застапарылася ў самых варот Масквы, а 6 снежня 1941 года Заходні фронт пры падтрымцы Калінінскага і Паўднёва-Заходняга франтоў перайшоў у контрнаступленне, у якім прынялі ўдзел: У выніку савецкага контрнаступлення войскі нямецкай групы армій «Цэнтр» пацярпелі цяжкую паразу і былі адкінутыя ад Масквы.
1942 год
У студзені 1942 года Заходні фронт аднавіў наступленне, маючы мэтай ва ўзаемадзеянні з Калінінскім і Бранскім франтамі акружыць і разграміць асноўныя сілы нямецкай групы армій «Цэнтр».
Камандуючым Заходнім фронтам заставаўся генерал арміі Г. К. Жукаў, 25 студзеня начальнікам штаба быў прызначаны генерал-маёр У. С. Галушкевіч.
Для каардынацыі дзеянняў франтоў 1 лютага 1942 года было адноўлена Галоўнае камандаванне Заходняга напрамку (яго ўзначаліў генерал арміі Г. К. Жукаў, які адначасова застаўся камандуючым Заходнім фронтам).
Аднак праводзімая 8 студзеня—20 красавіка 1942 года Ржэўска-Вяземская аперацыя не ўвянчалася поспехам.
26 жніўня 1942 камандуючым Заходнім фронтам быў прызначаны генерал-палкоўнік І. С. Конеў, начальнікам штаба з 5 мая 1942 года быў генерал-лейтэнант В. Д. Сакалоўскі.
Склад Заходняга фронту летам/восенню 1942 года:
1943—1944 гады
22 лютага 1943 года пачалося новае наступленне Заходняга фронту — ён павінен быў падтрымаць дзеянні савецкіх войскаў па разгрому нямецкай групы армій «Цэнтр», аднак поспеху дасягнуць зноў не ўдалося, і 28 лютага Конева на пасадзе камандуючага Заходнім фронтам змяніў генерал-палкоўнік В. Д. Сакалоўскі. Начальнікам штаба быў прызначаны генерал-лейтэнант.
Склад Заходняга фронту ў зімовай кампаніі 1942/43 года: Пастаянныя актыўныя дзеянні савецкіх войскаў вымусілі групу армій «Цэнтр» 2 сакавіка 1943 пачаць адвод войскаў з ржэўска-вяземскага плацдарма. Савецкія войскі пачалі пераслед адступаючага праціўніка (другая Ржэўска-Вяземская аперацыя), і да 31 сакавіка 1943 года ржэўскі выступ быў ліквідаваны.
Падчас Курскай бітвы баявымі дзеяннямі войскаў Заходняга і Бранскага франтоў 12 ліпеня 1943 года пачалося контрнаступленне савецкіх войскаў на паўночным фасе Курскай дугі (Арлоўская стратэгічная наступальная аперацыя «Кутузаў»). Асноўны ўдар нанесла 11-я гвардзейская армія (былая 16-я армія; генерал-лейтэнант І. Х. Баграмян) з раёна Казельска, дапаможны ўдар — 50-я армія (І. В. Болдзін). 12 ліпеня ў склад Заходняга фронту была перададзена 11-я армія (І. І. Фядзюнінскі), 18 ліпеня — 4-я танкавая армія і 2-гі гвардзейскі кавалерыйскі корпус.
У канцы ліпеня 1943 года са складу Заходняга фронту ў склад Бранскага разам з палосамі былі перададзеныя 11-я гвардзейская армія, 11-я армія, 4-я танкавая армія і 2-гі гвардзейскі корпус. Заходні фронт засяродзіўся на правядзенні Смаленскай аперацыі (7 жніўня—2 кастрычніка 1943 года; аперацыя «Сувораў»), пры гэтым быў узмоцнены 21-й і 68-й арміямі, 5-м мехкорпусам і 3-м гвардзейскім кавалерыйскім корпусам.
Склад Заходняга фронту восенню 1943 года: Пасля вызвалення Смаленска з восені 1943 да вясны 1944 года Заходні фронт распачаў шэраг няўдалых наступальных аперацый з мэтай захопу Віцебска і Оршы (Аршанская і Віцебская аперацыі). Камісія пад старшынствам Г. М. Маленкова, створаная на падставе загаду Стаўкі ВГК, канстатавала няўдачу 11 аперацый: 15 красавіка 1944 года на пасадзе камандуючага фронтам В. Д. Сакалоўскага змяніў генерал-палкоўнік І. Д. Чарняхоўскі.
24 красавіка 1944 г фронт быў перайменаваны ў Трэці Беларускі фронт.
Была пачата падрыхтоўка да Беларускай стратэгічнай наступальнай аперацыі.
Дзірская кніга
Дзірская кніга (Book of Deer) (Кембрыджская ўніверсітэцкая бібліятэка, MS. Ii.6.32) — лацінскі евангеліярый X стагоддзя з, Абердзіншыр, Шатландыя, з унесенымі ў пачатку XII стагоддзя дапаўненнямі на лацінскай, старажытнаірландскай і гэльскай мовах. Кніга вядомая як найстарэйшы захаваны помнік гэльскай літаратуры ў Шатландыі. Паходжанне кнігі невядома, аднак можна выказаць здагадку, што яна з’яўляецца найстаражытным манускрыптам, створаным у Шатландыі, магчыма недзе на тэрыторыі Сярэднешатландскай нізіны. Кніга, памер якой 154 мм на 107 мм, складаецца з 86 вяленевых лістоў і напісана карычневымі чарніламі.
Дзірская кніга знаходзіцца ва ўласнасці бібліятэкі Кембрыджскага ўніверсітэта з 1715 года, калі бібліятэка епіскапа Ілі і Норыджа была падораная ўніверсітэту каралём Георгам I. Да гэтага кніга хутчэй за ўсё знаходзілася ва ўласнасці начальніка ў Лондане.
Змест
Лацінскі тэкст змяшчае часткі евангелля ад Матфея, Марка і Лукі, частку Office for the Visitation of the Sick, поўныя тэксты Евангелля ад Іаана і Апостальскага сімвала веры. Кніга заканчваецца калафонам на старажытнаірландскай. Евангельскія тэксты заснаваныя на Вульгаце, але ўтрымліваюць некаторыя асаблівасці, характэрныя для ірландскіх евангелляў. Тэксты запісаныя верагодна адным пісцом. Хоць тэкст і пісьмо манускрыпта адсылаюць нас непасрэдна да традыцыі ірландскіх кішэнных евангелляў, даследчыкі лічаць, што манускрыпт быў створаны ў Шатландыі. Усяго маецца сем гэльскіх тэкстаў, напісаных на палях вакол асноўнага тэксту. Гэтыя маргіналіі ўтрымліваюць звесткі аб заснаванні манастыра ў Дзіры і Святым, запісы аб пяці маёнтках, падараваных манастыру, а таксама падараваных яму падатковых прывілеях. Таксама ёсць копія лацінскага указа Давіда I, якая бароніць манастыр ад «абавязкаў, што ўскладаюцца на свецкіх, і неправамерных пабораў» (all lay service and improper exaction). Гэльскія тэксты былі запісаныя не менш чым пяццю рознымі рукамі і з’яўляюцца самымі раннімі прыкладамі выкарыстання гэльскай мовы ў Шатландыі, якія дайшлі да нас, і важныя з пункту гледжання вывучэння развіцця гэтай мовы ў Шатландыі.
Ілюмінаванне
Манускрыпт цалкам ілюмінаваны і змяшчае чатыры поўныя старонкі, кожны з якіх суседнічае са старонкай тэксту, акружанага і пачынаецца вялікім сюжэтным ініцыялам. Кніга пачынаецца і заканчваецца старонкамі, цалкам занятымі партрэтамі чатырох евангелістаў. Евангелле ад Іаана заканчваецца старонкай, палова якой заняла мініяцюрай, якая паказвае двух чалавек. Па ўсім тэксце сустракаюцца маленькія дэкаратыўныя загалоўныя літары. Ёсць таксама дзесяць старонак, усе ў другой палове кнігі, з намаляванымі на палях людзьмі, жывёламі або проста загагулінам.
Паходжанне
Манускрыпт атрымаў сваю назву ад Дзірскага манастыра, згадванага ў гэльскіх тэкстах і лацінскай хартыі караля Давіда I. На жаль, манастыр не пакінуў пасля сябе ніякіх іншых слядоў, хоць заснаванае непадалёк у 1219 годзе ордэна цыстэрцыянцаў валодала некаторымі землямі з ліку згаданых у гэльскіх тэкстах кнігі.
Манускрыпт трапіў у бібліятэку Кембрыджскага ўніверсітэта, калі бібліятэка, , была набытая і падораная ўніверсітэту каралём Георгам I.
Невядома, якім чынам манускрыпт трапіў да епіскапа Мура, але некаторыя даследчыкі мяркуюць, што ён быў захоплены ў ходзе у канцы XIII — пачатку XIV стагоддзяў.
Дворышча (Дзямідаўскі раён)
Дворышча (Дворище) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ластра-а-Сін’я
Ластра-а-Сінья (Lastra a Signa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 18805 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 447 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 50055. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Піскароўскі парк
На аснове натуральнага лесу ў 1962 годзе быў створаны парк. Лясная расліннасць спрыяе рассяленню птушак.
Сіваш
Сіва́ш альбо Гнілое мора (Сиваш, Гниле Море, Sıvaş, Çürük Deñiz) — сістэма мелкаводных заліваў на захадзе Азоўскага мора, ад якога аддзяляецца Арабацкай касой і злучаецца з ім праз Генічэскі праліў.
Складаецца з 11 салёных ды горка-салёных заліваў.
Плошча не ўстойлівая, у сярэднім — 2400 км², з якіх каля 100 км² прыходзіцца на астравы і 560 км² — на тэрыторыі, якія толькі перыядычна аказваюцца пад вадой. Вада заліва моцна мінералізаваная.