cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Задвір’я
Задвір’я (Задві́р'я) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 20 чэрвеня 1974 года
Сонечнае зацьменне 20 чэрвеня 1974 года — поўнае сонечнае зацьменне 146 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0592 і дасягнула свайго максімуму ў 04:48:04 UTC у пункце з каардынатамі 32° пд. ш. 104° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 9 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 344 км.
Зацьменне 20 чэрвеня 1974 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1974 годзе і 170-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 24 снежня 1973 года, наступнае — 13 снежня 1974 года.
Бебельплац
Бебельплац (Bebelplatz — плошча Бебеля) — адна з цэнтральных плошчаў сталіцы Германіі горада Берліна. З поўдня на плошчу выходзіць вуліца Унтэр-дэн-Ліндэн. Плошча з'явілася ў 1741—1743 гады як «плошча ля Оперы» (у 1741—1742 гадах тут была пабудаваны будынак Берлінскага опернага тэатра). У 1911—1947 гадах яна насіла імя імператара Франца-Іосіфа (Kaiser-Franz-Josef-Platz).
Даваенная забудова плошчы — Форум Фрыдэрыцыянум — была разбурана і ў паваенныя гады заменена новымі будынкамі з гістарычнымі фасадамі. Архітэктурны ансамбль плошчы, якая носіць з 31 жніўня 1947 года імя Аўгуста Бебеля, знаходзіцца пад аховай дзяржавы.
10 мая 1933 года плошча стала месцам правядзення вядомага спалення кніг. Каля 40 тысяч студэнтаў, прафесараў, членаў СА і СС знішчалі на кастры кнігі названых «антынямецкімі» аўтараў: Зігмунда Фрэйда, Эрыха Кестнера, Генрыха Мана, Карла Маркса і Курта Тухольскага. Пра гэтыя сумныя падзеі нагадвае мемарыял спаленым кнігам працы ізраільскага мастака Міхі Ульмана ў цэнтры плошчы: пад шкляной плітой глыбока ўніз ідуць пад зямлю пустыя белыя кніжныя стэлажы.
З 2004 года пад плошчай функцыянуе падземная паркоўка ў два паверхі на 462 лягковыя аўтамабілі з выхадам непасрэдна да будынка Дзяржаўнай оперы на Унтэр-дэн-Ліндэн.
Аблучча
Аблучча (Облучье) — горад (з 1938) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Аблучанскага раёна Яўрэйскай аўтаномнай вобласці. Насельніцтва 11,0 тыс. чалавек (2005). Горад размешчаны на рацэ Хіган (прыток Амура), за 159 км ад Бірабіджана, на мяжы з Амурскай вобласцю. Прыдпрыемствы чыгуначнага транспарта. Харчовая прамысловасць.
NGC 1645
NGC 1645 (іншыя абазначэнні — MCG -1-13-2, NPM1G -05.0213, PGC 15903) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
NGC 1199
NGC 1199 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-67, HCG 22A, PGC 11527) — эліптычная галактыка (E3) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Закамар’я
Закамар’я (Закома́р'я) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Палацавы мост (Берлін)
Палацавы мост (Шлосбруке; Schloßbrücke) — мост праз Шпрэе ва ўсходнім канцы Унтэр-дэн-Ліндэн у гістарычным цэнтры Берліна. Помнік архітэктуры, размешчаны ў раёне Мітэ, злучае гістарычныя раёны Фрыдрыхсвердэр і Шпрэеінзель. Каменны мост, пабудаваны ў 1821—1824 гадах па праекце Карла Фрыдрыха Шынкеля, змяніў стары драўляны Сабачы мост праз Шпрэе. У 1951—1991 гадах мост насіў імя Маркса і Энгельса.
Гісторыя
Захаваныя карты Берліна і Кёльна дазваляюць зрабіць выснову аб тым, што мост на гэтым месцы існаваў ужо ў XV стагоддзі. Ён быў неабходны для дастаўкі будаўнічых матэрыялаў для першага берлінскага Гарадскога палаца праз Купферграбен, які ў той час насіў назву Меднай канавы. Драўляны сяміарачны мост на палях з адкідной сярэдняй часткай назвалі Сабачым: па ім са сваімі сабачымі зграямі адпраўляліся на паляванне ў Ціргартэн знатныя насельнікі Гарадскога палаца. Нягледзячы на ўсе перабудовы, якія закранулі Гарадскі палац і Унтэр-дэн-Ліндэн, Сабачы мост захоўваўся да 1736 года, калі яго перабудаваў прыдворны цясляр Бірыг. Сучасная канструкцыя моста з сістэмай проціваг для падняцця моста была створана ў 1738 годзе. У 1806 годзе па гэтым мосце ў Берлін заехаў Напалеон.
Будаўніцтва новага параднага моста было даручана архітэктару і старэйшаму тайнаму саветніку па пытаннях будаўніцтва Карлу Фрыдрыху Шынкелю, які прадставіў першы праект моста ў 1819 годзе. Будаўніцтва моста стала важнай задачай у рамках новага афармлення ўсёй тэрыторыі ад Гарадскога палаца да Опернай плошчы, ансамбль якой дапоўнілі перабудаваны Люстгартэн і Новая вартоўня. Новы скляпеністы мост быў пабудаваны з пясчаніку ў тры сегменты роўнага памеру і мог прапускаць рачны транспарт без разводных частак.
29 мая 1822 года адбылася цырымонія закладкі першага каменя ў падмурак моста, і па гэтым выпадку мост атрымаў назву Палацавы. На 29 лістапада 1823 года быў прызначаны шлюб кронпрынца Прусіі і будучага караля Фрыдрыха Вільгельма IV. За дзень да гэтага яшчэ недабудаваны Палацавы мост быў урачыста адкрыты, берлінскае студэнцкае таварыства ў гонар высокапастаўленай нявесты Елізаветы Людовікі арганізавала шэсце з паходнямі да Люстгартэна, на часовым драўляным мосце ўзнікла цісканіна, людзі валіліся ў ваду. Больш за 20 чалавек загінула, аднак паведамленняў пра трагічнае здарэнне ў прэсе не з'явілася з-за цэнзуры. Канчаткова мост быў здадзены ў эксплуатацыю толькі ў 1824 годзе. Праект Шынкеля прадугледжваў для ўпрыгожвання моста восем манументальных фігур на тэму перамогі ў Вызваленчых войнах, але з-за недахопу сродкаў скульптуры былі ўсталяваны толькі ў 1857 годзе, ужо пасля смерці архітэктара.
У 1912 годзе рэчышча Купферграбена было паглыблена, а ў 1938 годзе мост быў умацаваны жалезабетоннымі канструкцыямі. У Другую сусветную вайну ў адрозненне ад суседніх мастоў Шлосбруке ацалеў, атрымаўшы толькі лёгкія пашкоджанні падчас баявых дзеянняў увесну 1945 года. Скульптуры моста яшчэ ў 1943 годзе былі вывезены на захоўванне на захад.
У выніку паваеннага падзелу горада на сектары мост апынуўся ў савецкім сектары Берліна. У 1950—1952 годзе мост быў адрамантаваны, але скульптуры засталіся ў заходняй частцы горада. 1 мая 1951 года адрэстаўраваны мост быў пераназваны ў мост Маркса і Энгельса ў адпаведнасці з новай назвай Палацавай плошчы. Толькі ў 1981 годзе ў рамках унутрыгерманскага культурнага абмену скульптуры моста вярнуліся ва Усходні Берлін, былі адрэстаўраваны і ў 1983—1984 гадах вярнуліся на свае пастаменты на мосце. Да жніўня 1989 года ішла праца над іншымі дэталямі моста: былі ўсталяваны новыя ліхтары, абноўлены дэкаратыўныя элементы пастаментаў, дапоўнена агароджа і адрамантаваны апоры. 3 кастрычніка 1991 года, у першую гадавіну аб'яднання Германіі мосту было вернута гістарычнае імя Шлосбруке. У 1995—1997 гадах быў праведзены капітальны рамонт моста.
Нікарагуа (возера)
Нікарагуа (Lago de Nicaragua, Lago Cocibolca, Mar Dulce, Gran Lago, Gran Lago Dulce, ці Lago de Granada) — буйное прэснаводнае возера ў дзяржаве Нікарагуа, мае тэктанічнае паходжанне.
Маючы плошчу 8624 км², Нікарагуа — першае па велічыні прэснаводнае возера ў Лацінскай Амерыцы, другое па плошчы наогул (саступаючы толькі некалі прэснаводнаму, а цяпер саланаватаму возера Маракайба), і 20-е ва ўсім свеце.
Герб Абхазіі
Дзяржаўны герб Рэспублікі Абхазія уяўляе сабой шчыт, па вертыкалі падзелены на дзве роўныя часткі — адна белага і другая зялёнага колеру. Контур герба і сюжэтнай кампазіцыі — залацістага колеру. У ніжняй частцы герба размешчаная васьміканцовая залацістая абхазская зорка.
У верхняй частцы, на белым і зялёным фоне, сіметрычна размешчаныя дзве васьміканцовыя зоркі залатога колеру.
Сюжэт герба звязаны з гераічным Нартскім эпасам абхазаў. Зялёны колер герба сімвалізуе маладосць і жыццё, белы — духоўнасць. Вялікая васьміканцовая зорка — салярны знак адраджэння. Малыя зоркі сімвалізуюць яднанне двух культурных міроў — Усходу і Захаду.
Эмілі Дэшанель
Эмілі Эрын Дэшанель (Emily Erin Deschanel, нар., Лос-Анджэлес, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская кінаактрыса, прадзюсар, найбольш вядомая галоўнай роляй у тэлесерыяле «Косці».
Біяграфія
Эмілі Дэшанель нарадзілася ў Лос-Анджэлесе ў сям'і намінанта на прэмію «Оскар» кінааператара Калеба Дэшанель і актрысы Мэры Джо Дэшанель (Уэйр). Праўнучка Поля Дэшанеля, 11-га прэзідэнта Францыі. Мае ірландска-французскае паходжанне. Таксама ў яе ёсць сястра Зоўі Дэшанель, актрыса.
Скончыла Бостанскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «тэатральнае мастацтва» са ступенню бакалаўра. З'яўляецца веганкай і ўдзельніцай руху PETA.
25 верасня 2010 годзе выйшла замуж за акцёра. 31 сакавіка 2011 года было абвешчана, што муж і жонка чакаюць з'яўлення першынца. Іх сын, Генры Хорнсбі, нарадзіўся 21 верасня 2011 года.
Кар'ера
Эмілі дэбютавала ў фільме «Шчаслівы выпадак» у 1994 годзе. А пасля поспеху экранізацыі рамана Стывена Кінга «Чырвоная ружа» (2002 год) прыняла ўдзел у здымках фільмаў «Халодная гара» (2003 год), «Алама» (2004 год) і «Чалавек-павук 2» (2004 год), пасля чаго была адзначана ў рэйтынгах часопіса Interview Magazine сярод шасці актрыс, на якіх варта звярнуць увага ў 2004 годзе. Сыграўшы ў 2005 годзе ў «Бугімене», Дэшанель была запрошана на ролю доктара Тэмперанс Брэнан у тэлесерыяле «Косці» кампаніі FOX. За гэту ролю актрыса ўдастоілася намінацый на Satellite Award у 2006 годзе і на Teen Choice Awards у 2007-м. Пачынаючы з трэцяга сезона серыяла, Эмілі паспрабавала сябе ў якасці яго прадзюсара.
Чаркаскі сельсавет
Чарка́скі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай акругі. Цэнтр — вёска Чаркасы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай акругі БССР. 12 кастрычніка 1929 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вярхоўскага сельсавета.
NGC 1200
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Застаўе (Бускі раён)
Застаўе (Застав'є́) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ваўкі (фільм, 1925)
«Ваўкі» (Волки) ― савецкі нямы мастацкі фільм, зняты на «» ў 1925 годзе. Фільм не захаваўся.
Сюжэт
Дэмабілізаваны чырвонаармеец Сяргей Зоркі вельмі перашкаджаў вясковым кулакам. Тыя вырашаюць забіць яго…
Сонечнае зацьменне 24 снежня 1973 года
Зацьменне мела велічыню 0,9174 і дасягнула свайго максімуму ў 15:02:44 UTC у пункце з каардынатамі 1° пн. ш. 48° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 12 хв. 2 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 345 км.
Зацьменне 24 снежня 1973 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1973 годзе і 169-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 чэрвеня 1973 года, наступнае — 20 чэрвеня 1974 года.
Sola Scriptura
Sola Scriptura (з «толькі Пісанне») — адна з найважнейшых тэз Рэфармацыі XVI стагоддзя.
Значэнне
Тэза характарызуе стаўленне пратэстантаў да Бібліі як адзінай крыніцы веравучэння, адпаведнасцю якой вызначаецца праўдзівасць царкоўнага Падання і сучасных хрысціянскіх сачыненняў.
Апроч таго, пастулат Sola Scriptura паказвае на прымат даслоўнага тлумачэння Бібліі («Біблія тлумачыцца даслоўна, калі даслоўнае тлумачэнне мае сэнс, і адсутнічаюць яўныя ўказанні на вобразнасць гаворкі») у процівагу алегарычнаму тлумачэнню, прыхільнікі якога шукаюць у кожным урыўку Пісьма ўтоены сэнс, не злучаны з даслоўным сэнсам тэксту.
Крыніцы
Гэтыя сцверджанні заснаваны на пункце погляду, што Біблія — кніга, натхнёная самім Богам (напісаная аўтарамі-людзьмі па натхненні ад Бога), аўтарытэтнае Слова Бога.
Новы Запавет, 2-і ліст да Цімафея 3:16:
Новы Запавет, Ліст да Каласянаў 2:8:
У лютэранстве
У лютэранстве за веранавучальны дакумента прынята Кніга Згоды, якая змяшчае Формулу Згоды, якая пачынаецца словамі:
Лютэранскі аўтар Роберт Пройз з ЛЦМС называе Sola Scriptura адмысловым паролем «для кожнага праўдзівага лютэраніна, будзь ён пастарам ці вернікам».
Плецявішча
Плецяві́шча (, Плетевище) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Гісторыя
У сярэдзіне XIX стагоддзя вёска ў складзе маёнтка Іванаўск, які належыў Шэвічам. 13 двароў у 1858 годзе. У 1897 годзе ў Юравіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Да 27 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Калодзежскага сельсавета.
Насельніцтва
Колькасць жыхароў: 199 (1897), 334 (2017), 273 (1926), 232 (1960), 35 (1997), 9 (2013).
Ёсыпіўка (Бускі раён)
Ёсыпіўка (Йосипі́вка) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4294
IC 4294 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анатоль Юр’евіч Барышнікаў
Анатоль Юр’евіч Барышнікаў (нар., г. п. Ушачы, Віцебская вобласць — , Расія) — заслужаны дзеяч навукі Расіі, Акадэмік Медыка-тэхнічнай акадэміі Расіі (1997), акадэмік Біятэхнічнай акадэміі Расіі (1993), правадзейны член Нью-Ёркскай акадэміі навук (1995), доктар медыцынскіх навук (1985), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут (1968), аспірантуру пры Маскоўскім інстытуце эксперыментальнай і клінічнай анкалогіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР. У 1969—1971 гадах служыў у Савецкай Арміі.
Працоўная дзейнасць А. Ю. Барышнікава звязана з Анкалагічным навуковым цэнтрам Акадэміі медыцынскіх навук СССР (цяпер Расійскай акадэміі медыцынскіх навук). У 1974—1998 гадах — малодшы, старшы, вядучы, галоўны навуковы супрацоўнік, кіраўнік лабараторыі, з 1998 года намеснік генеральнага дырэктара навукова-даследчага інстытута. А. Ю. Барышнікаў узначальвае Навукова-даследчы інстытут эксперыментальнай дыягностыкі і тэрапіі пухлін Расійскай акадэміі медыцынскіх навук.
Падрыхтаваў 25 кандыдатаў і 3 дактароў медыцынскіх навук. На працягу многіх гадоў член аб’яднанага вучонага савета Расійскага анкалагічнага навуковага цэнтра Расійскай акадэміі медыцынскіх навук, старшыня вучонага савета НДІ эксперыментальнай дыягностыкі і тэрапіі пухлін, член рэдкалегіі часопісаў «Гематология и трансфузиология» і «Вестник РАНЦ РАМН».
Dragon Age: Inquisition
«Dragon Age: Inquisition» (Век дракона: Інквізіцыя) — камп’ютарная ролевая гульня, працяг серыі «Dragon Age» у жанры фэнтэзі, якую распрацавала канадская студыя «BioWare». Пра працяг гэтага праекта распрацоўшчыкі абвясцілі яшчэ ў канцы мая 2011 года на сваёй старонцы ў Твітэры, пасля заканчэння працы над другой часткай гульні. Афіцыйны анонс адбыўся 17 верасня 2012 года. Гульня выйшла ў Паўночнай Амерыцы 18 лістапада 2014 года на «Xbox 360», «Xbox One», «PlayStation 3», «PlayStation 4» і PC. Рэліз у Расіі адбыўся 18 лістапада 2014 года ў сэрвісе лічбавай дыстрыбуцыі «Origin». У рознічным продажы ўсе версіі гульні — для PC, «PlayStation 3», «PlayStation 4», «Xbox 360» і «Xbox One» — з’явіцца 20 лістапада.
Сюжэт
Ігракам давядзецца ўзяць на сябе ролю главы Інквізіцыі — арганізацыі, якая нядаўна адрадзілася і ставіць мэтай выкараніць зло ў землях Тэдаса. Да пачатку гульні накопліваецца мноства падзей, якія патрабуюць расследавання Інквізіцыяй. Вайна, інтрыгі, палітычныя разлады пазбавілі раней уплывовыя групы Тэдаса магчымасці дзейнічаць з ранейшай эфектыўнасцю. Гэта сур'ёзная праблема, улічваючы раскрытыя нябёсы і дэманаў, што ўварваліся адтуль. Ігракі павінны будуць адказаць на гэту новую пагрозу, а таксама даследаваць велізарны свет, сустракацца са старымі і новымі персанажамі і збіраць сілы для Інквізіцыі.
Інквізітар
Галоўны герой гульні. Раса, пол, знешнасць, імя, голас, клас і сексуальная арыентацыя залежаць ад выбару іграка. Па розных прычынах быў адпраўлены на канклаў царквы ў Вольнай Марке, дзе адбыліся падзеі, якія змянілі свет. У будучыні адродзіць старажытную арганізацыю, вядомую як «Інквізіцыя». На руцэ ў яго маецца таямнічая метка, падараваная яму Ценем. З дапамогай яе ён можа ўзаемадзейнічаць з ценем і закрываць парталы, з якіх у Тэдас лінуў паток дэманаў. Але доўга ён не можа заставацца не заўважаным і на яго пачынае паляванне той, хто ўсё гэта задумаў.
У залежнасці ад выбранай расы і класа ў вашага персанажа могуць быць наступныя перадгісторыі :
У залежнасці ад выбранай расы ігрок атрымае наступныя бонусы: чалавек — ачко ўмення; эльф — 25 % абароны ад далёкіх нападаў; гном — 25 % абароны ад магіі; кунары — 50 ачкоў здароўя.
Гульнявы працэс
У адрозненне ад Dragon Age II, трэцяя частка серыі зведала кардынальныя змены ў геймплэі, у параўнанні са сваімі папярэднікамі. Галоўным чынам гэта выклікана пераходам BioWare на сучасны рухавічок Frostbite ад кампаніі DICE. Распрацоўшчыкі з канадскай студыі заявілі, што плануюць аб’яднаць у гульнявым працэсе новай гульні ўсё лепшае, што было ў першых дзвюх частках серыі.
Падчас стварэння персанажа іграку будзе прапанавана на выбар тры класы: воін, разбойнік, маг. Геймплэй за кожны з класаў моцна адрозніваецца, паколькі яны валодаюць сваімі ўнікальнымі наборамі здольнасцей і могуць выкарыстоўваць толькі пэўную зброю (воін — двухручныя мячы, аднаручныя мячы і шчыт; разбойнік — клінкі ў дзвюх руках, лукі; маг — магічныя посахі). Здольнасцей персанажа для кожнага класа будзе ў некалькі разоў больш, чым было ў Dragon Age II. Пасля сюжэтных падзей ігрок зможа развіць адну з трох спецыялізацый (для кожнага класа яны ўнікальныя). Спецыялізацыі не будуць даступныя адразу, як гэта было ў другой частцы.
Падчас бою ігрок, як і раней, можа актываваць паўзу. Падчас паўзы гульня спыняецца і тым часам можна раздаць загады напарнікам. Паміж напарнікамі можна свабодна пераключацца. Камера ў рэжыме паўзы стала актыўнай, ёй можна аглядаць увесь участак бою і даведацца пэўную інфармацыю пра ворагаў. Камеру таксама можна пераключыць за спіну персанажа і ўдзельнічаць у баі непасрэдна самому. Персанажам можна загадаць выкарыстоўваць здольнасці ці адправіцца ў вызначаны пункт. Цяпер ім таксама можна загадаць прарывацца праз натоўпы ворагаў ці наадварот утрымліваць занятыя пазіцыі, і мноства іншых дзеянняў. Па ранейшаму даступны рэжым тактыкі, у якім ігрок можа задаць, як дзейнічаць персанажам у пэўных сітуацыях. Цяпер ва ўсіх персанажаў накопліваецца Канцэнтрацыя. Пры поўным яе зарадзе ігрок атрымлівае на невялікі час доступ да вельмі моцных здольнасцей, якія могуць змяніць зыход бою. У адрозненне ад папярэдніх частак гульні паказчыкі маны і вынослівасці падчас бою рэгенеруюцца. Пасля бою паказчык здароўя аднаўляецца толькі да паловы (у тым выпадку, калі ўзровень ўпаў ніжэй). Характэрна тое, што ігрок страчвае здароўе падаючы з вышыні, але пры гэтым не можа такім чынам памерці.
Лакацыі на якіх адбываецца дзеянне сталі ў разы большыя, чым у папярэдніх частках серыі. Яны сталі больш інтэрактыўнымі. З’явіліся магчымасці абрынуць на ворагаў сцены ці падпаліць пад імі мост, таксама некаторыя здольнасці персанажаў могуць ствараць штучныя перашкоды для ворагаў. Па вялікіх лакацыях можна перамяшчацца конна, а таксама выкарыстоўваць хуткае падарожжа паміж імі. Іграку для даследавання прапанаваны практычна ўсе землі Ферэлдэна і Арлея, а таксама суседнія невялікія тэрыторыі. У галоўнага героя ў распараджэнні ёсць уласны замак, у якім можна пагутарыць з персанажамі, а таксама раздаць загады тром сваім саветнікам. На глабальнай карце можна адпраўляць сваіх агентаў шпіёніць ці адправіць баявы атрад здушыць хваляванні. Захопліваючы тэрыторыі ігрок зможа аднавіць там інфраструктуру і пабудаваць аванпасты Інквізіцыі. Па меры праходжання гульні і зробленага іграком выбару, да Інквізіцыі будуць далучацца розныя ўплывовыя групы Тэдаса павялічваючы ўзровень яе ўплыў у свеце. Падобны падыход ужо быў выкарыстаны BioWare у іх папярэдняй гульні, Mass Effect 3.
Зносіны з іншымі персанажамі адбываюцца, як і раней, з дапамогай дыялогавага кола. Кола зведала некаторыя змены і цяпер пры выбары варыянту адказу, можна паглядзець што іменна скажа ваш персанаж. Пасродкам дыялогаў і дзеянняў можна зблізіцца (ці наадварот) са сваімі спадарожнікамі і саветнікамі. Практычна ўсіх з іх неабавязкова браць у атрад і многія, пры неўхваленні вашых дзеянняў, могуць вас пакінуць.
Кізліў
Кізліў (Кізлі́в) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Куарна-Сота
Насельніцтва складае 428 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 28896. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Прамень (Чэрвеньскі раён)
Праме́нь (, Промень) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
NGC 1646-1
NGC 1646-1 (іншыя абазначэнні — MCG -1-13-3, 2ZW 22, PGC 15914) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Нагорна-Карабахскай Рэспублікі
Герб Нагорна-Карабахскай рэспублікі уяўляе сабой арла, над галавой якога карона з арнаментам. На грудзі арла шчыт, падзелены на дзве часткі:у верхняй — панарамай гор, у ніжняй — вертыкальная выява сцяга Нагорнага Карабаха. У сярэдзіне шчыта намаляваныя дзве каменныя галовы з помніка «Мы — нашы горы» у Стэпанакерце — сталіцы Нагорнага Карабаха. У лапах арла розныя прадукты земляробства, уключаючы пшаніцу і вінаград. Арла атачае стужка з надпісам чорным па белым на ўсходнеармянскай мове  «Рэспубліка Нагорны Карабах»
Чырвоназёмы
Чырваназём — тып глебы; адметны павышаным утрыманнем аксідаў жалеза і алюмінію. З-за аксідаў жалеза глеба мае чырванаватую афарбоўку. Чырваназёмы — кіслыя ці слабакіслыя глебы.
Гэты тып глебаў характэрны для субтрапічных шыракалістых лясоў, часам чырваназёмы сустракаюцца ў трапічных саванах. Для Паўднёва-Усходняй Азіі чырваназёмы, згодна з А. М. Красновым, гэтак жа звычайныя, як чарназёмы для расійскіх стэпаў.
На тэрыторыі былога СССР чырваназёмы сустракаюцца ў Грузіі і Азербайджане. У Расіі сустракаюцца на тэрыторыі Вялікага Сочы аж да расійска-абхазскай мяжы.
NGC 1202
NGC 1202 (іншыя абазначэнні — KUG 0302-066, PGC 11593) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Бірабіджан
Бірабіджан названы па імі двух найбуйных рэк Яўрэйскай аўтаномнай вобласці — Біры і Біджана. Сам Бірабіджан стаіць на берагах Біры. Біджан працякае паралельна Біры на захадзе ад горада (каля 100 км) і ўпадае ў Амур, як і Біра.
Кшэшавіцы
Кшэшавіцы (Krzeszowice) — горад на поўдні Польшчы, за 28 км на захад ад цэнтра Кракава і за 300 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Кракаўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Кшэшавіцы. Чыгуначная станцыя. Плошча 16,92 км². Насельніцтва 10,1 тыс. чалавек.
Сонечнае зацьменне 30 чэрвеня 1973 года
Сонечнае зацьменне 30 чэрвеня 1973 года — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0792 і дасягнула свайго максімуму ў 11:38:41 UTC у пункце з каардынатамі 19° пн. ш. 6° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 4 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 256 км.
Зацьменне 30 чэрвеня 1973 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1973 годзе і 168-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 студзеня 1973 года, наступнае — 24 снежня 1973 года.
Іаган Цафані
Іаган Іозеф Цафані (ням.: Johann Zoffany; пры нараджэнні Іаган Іозеф Цаўфелі, ням.: Johannes Josephus Zauffely;  — ) — нямецкі мастак-неакласік, большую частку жыцця які працаваў у Англіі. Яго работы выстаўляюцца ў многіх вядомых брытанскіх галерэях, такіх як Лонданская нацыянальная галерэя, Брытанская галерэя Тэйт і Каралеўская калекцыя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Франкфурце. Вучыўся ў Рэгенсбургу ў Марціна Шпеера, а пазней у Рыме; у 1760 годзе разам з Януарыусам Зікам працаваў над роспісамі палаца ў Трыры. Па вяртанні ў Рэгенсбург, ажаніўся, але няўдала, і, ратуючыся ад няшчаснага сямейнага жыцця, з’ехаў у 1761 годзе ў Лондан. Тут Цафані адкрыў для сябе жывапіс, натхнёны тэатрам, і, дзякуючы Бенджаміну Вільсану, пазнаёміўся з акцёрам Дэвідам Гарыкам, якога пазней неаднаразова партрэтаваў.
У 1762 годзе ён жыў у доме Гарыка і намаляваў яго на сваёй карціне «Вяртанне фермера» (1762), якая паклала пачатак серыі «сцэн гутаркі», натхнёнай тэатрам і ўзыходзячай да Хогарта. Гэтую серыю мастак працягваў да 1770 года, па жаданні самога акцёра, які клапаціўся аб самарэкламе («Партрэт Дэвіда Гарыка», «Гарык у ролі Абеля Другера»). Цафані выканаў таксама некалькі работ на фантастычныя сюжэты, а таксама партрэты ў натуральную велічыню.
У 1762 годзе, атрымаўшы заступніцтва англійскага караля Георга III, ён піша партрэты чальцоў каралеўскай сям’і («Прынц Валійскі і прынц Фрыдрых у выглядзе купідонаў», 1765; «Каралева Шарлота з двума дзецьмі», 1766; «Георг III з сям’ёй», 1770; Каралева Шарлота, прынц Валійскі і герцаг Йоркскі"; «Прынцэса Амелія»).
У 1783—1789 гадах мастак наведаў Індыю, дзе напісаў, у прыватнасці, «Партрэт Уорэна Хастынгса з жонкай».
Лісок (Бускі раён)
Лісок (Лісо́к) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Альбрэхт Дзюрэр
А́льбрэхт Дзю́рэр (Albrecht Dürer, 21 мая 1471, Нюрнберг — 6 красавіка 1528, Нюрнберг) — нямецкі жывапісец і графік, адзін з найвялікшых майстроў заходнееўрапейскага Рэнесансу. Прызнаны найбуйнейшым еўрапейскім майстрам ксілаграфіі і падняў яе на ўзровень сапраўднага мастацтва. Першы тэарэтык мастацтва сярод паўночнаеўрапейскіх мастакоў, аўтар практычнага кіраўніцтва па выяўленчым і дэкаратыўна-ўжытковым мастацтве на нямецкай мове, які прапагандаваў патрэбу рознабаковага развіцця мастакоў. Заснавальнік параўнальнай антрапаметрыі. Апроч пералічанага пакінуў заўважны след у вайскова-інжынернай справе распрацоўкай тэорыі фартыфікацыі. Першы з еўрапейскіх мастакоў, які напісаў аўтабіяграфію.
Сям’я. Раннія гады. Навучанне (1471—1490)
Будучы мастак нарадзіўся 21 мая 1471 года ў Нюрнбергу, у сям’і ювеліра, што прыбыў у гэты нямецкі горад з Венгрыі ў сярэдзіне XV стагоддзя, і. У Дзюрэраў было васямнаццаць дзяцей, некаторыя, як пісаў сам Дзюрэр Малодшы, памерлі «ў юнацкасці, іншыя, калі выраслі». У 1524 годзе з дзяцей Дзюрэраў былі жывыя толькі трое — Альбрэхт, і.
Некаторы час Дзюрэры здымалі палову дома (поруч з гарадскім цэнтральным рынкам) у юрыста і дыпламата Іагана Піркгеймера. Адгэтуль блізкае знаёмства дзвюх сем’яў, што належалі да розных гарадскіх саслоўяў: патрыцыяў Піркгеймераў і рамеснікаў Дзюрэраў. З сынам Іагана,, адным з самых адукаваных людзей Германіі, Дзюрэр Малодшы сябраваў усё сваё жыццё. Дзякуючы яму мастак пазней увайшоў у кола гуманістаў Нюрнберга, лідарам якіх быў Піркгеймер, і стаў там сваім чалавекам.
У Вольгемута Дзюрэр асвоіў не толькі жывапіс, але і гравіраванне па дрэве. Вольгемут разам са сваім пасербам выконваў гравюры для «». У працы над самай ілюстраванай кнігай XV стагоддзя, якой лічаць спецыялісты «Кнігу хронік», Вольгемуту дапамагалі яго вучні. Адна з гравюр для гэтага выдання, «Танец смерці», прыпісваецца Альбрэхту Дзюрэру.
Першае вандраванне. Жаніцьба (1490—1494)
Навучанне ў 1490 годзе па традыцыі завяршылася (Wanderjahre), падчас якіх чаляднік пераймаў навыкі ў майстроў з іншых мясцовасцей. Вучнёўскае падарожжа Дзюрэра працягвалася да 1494 года. Яго дакладны маршрут невядомы, ён аб’ездзіў шэраг гарадоў у Германіі, Швейцарыі і (на думку некаторых даследчыкаў) Нідэрландах, працягваючы дасканаліцца ў выяўленчым мастацтве і апрацоўцы матэрыялаў. У 1492 годзе Дзюрэр затрымаўся ў Эльзасе. Ён не паспеў, як таго жадаў, убачыцца з, мастаком, які жыў у Кальмары. Шангауэр быў услаўленым майстрам гравюры на медзі, яго творчасць моцна паўплывала на юнага мастака. Шангауэр памёр 2 лютага 1491 года. Дзюрэра з пашанай прынялі браты нябожчыка (Каспар, Паўль, ), і Альбрэхт меў магчымасць некаторы час працаваць у майстэрні мастака. Імаверна з дапамогай Людвіга Шангауэра ён асвоіў тэхніку гравюры на медзі, якой у той час займаліся пераважна ювеліры. Пазней Дзюрэр пераехаў у Базель (меркавана да пачатку 1494 года), былы ў той час адным з цэнтраў друкарства, да чацвёртага брата Марціна Шангауэра — Георга. Прыкладна ў гэты перыяд у кнігах, аддрукаваных у Базелі, з’яўляюцца ілюстрацыі ў новым, неўласцівым ім раней, стылі. Аўтар гэтых ілюстрацый атрымаў у гісторыкаў мастацтва імя «майстра друкарні Бергмана». Пасля знаходкі гравераванай дошкі тытульнага ліста да выдання «''Лістоў св. Іераніма» 1492 года, падпісанай на звароце імем Дзюрэра, працы «майстра друкарні Бергмана''» былі атрыбутаваны яму. У Базелі Дзюрэр, магчыма, узяў удзел у стварэнні знакамітых гравюр на дрэве да «» Себасцьяна Бранта (першае выданне ў 1494, мастаку прыпісваецца 75 гравюр для гэтай кнігі). Лічыцца, што ў Базелі Дзюрэр працаваў над гравюрамі для выдання камедый Тэрэнцыя (засталося няскончаным, з 139 дошак былі абрэзаны ўсяго 13), «» (45 гравюр) і малітоўніка (20 гравюр). Аднак мастацтвазнаўца лічыў, што прыпісваць усе базельскія гравюры Дзюрэру не варта.
Некаторы час ён правёў у Страсбургу. Тут ён стварыў свой «» (1493) і адправіў яго ў родны горад. Магчыма, гэты аўтапартрэт азначаў сабой пачатак новага этапу ў асабістым жыцці мастака і быў прызначаны ў падарунак яго нявесце.
У 1494 годзе Дзюрэр вярнуўся ў Нюрнберг і неўзабаве жаніўся з дачкой сябра свайго бацькі, медніка, музыканта і механіка,. Дзюрэры парадніліся з сям’ёй, што займала ў Нюрнбергу больш высокае становішча: Ханс Фрэй, уладальнік майстэрні па вырабе дакладных прылад, быў членам Вялікага Савета горада, а маці Агнэсы паходзіла са збяднелага дваранскага роду. З жаніцьбай павялічыўся сацыяльны статус Дзюрэра — зараз ён меў права завесці ўласную справу. Аднак само сямейнае жыццё мастака, відаць, склалася няўдала: муж і жонка былі занадта рознымі людзьмі, захаваныя лісты Дзюрэра сведчаць пра тое, што паміж ім і жонкай не было згоды. Шлюб быў бяздзетным, вядома, што абодва браты мастака: Эндрэс (1484—1555), залатых спраў майстар, і Ханс (1490—1538), жывапісец і гравёр, пазней прыдворны мастак Жыгімонта I, таксама памерлі, не пакінуўшы нашчадкаў.
Падарожжа ў Італію (1494—1495)
Лічыцца, што ў 1494 годзе, праз два месяцы пасля жаніцьбы, Дзюрэр распачаў вандраванне ў Італію. У «Сямейнай хроніцы» ён нічога не піша пра гэта падарожжа. Аўтар манаграфіі аб Дзюрэры (1876) М. Таўзінг адносіў гэты візіт у Італію да 1492—1494 гадоў, то бок лічыў, што мастак пабываў там падчас вучнёўскага падарожжа. Аднак большая частка даследчыкаў агадвае, што мастак быў у Італіі у 1494—1495 гадах (існуе таксама думка, што да 1506 года Дзюрэр там не бываў), дзе, магчыма, знаёміцца з творчасцю Мантэньі,, , Джавані Беліні і іншых майстроў.
Пацверджанне таго, што Дзюрэр здзейсніў вандраванне ў Італію ў 1494—1495 гадах, знаходзяць у яго лісце з Венецыі Вілібальду Піркгеймеру ад 7 лютага 1506 года, дзе мастак кажа пра тыя працы італьянцаў, якія спадабаліся яму «адзінаццаць гадоў назад», але зараз «больш не падабаюцца». Прыхільнікі версіі першага вандравання ў Італію звяртаюць таксама ўвагу на ўспаміны нюрнбергскага юрыста Крыстофа Шэйрля, які ў сваёй «Кніжачцы ў хвалу Германіі» (1508) заве візіт Дзюрэра ў Італію ў 1506 годзе «другім». Усе недатаваныя пейзажныя замалёўкі Дзюрэра, што сталі першымі ў выяўленчым мастацтве Заходняй Еўропы акварэлямі ў гэтым жанры, ставяцца прыхільнікамі версіі менавіта да італьянскага вандравання 1494—1495 гадоў. Пазней Дзюрэр выкарыстае гэтыя матывы, а таксама эцюды наваколля Нюрнберга ў сваіх гравюрах.
Пачатак самастойнай працы (1495—1505)
У 1495 годзе Дзюрэр у Нюрнбергу адкрыў уласную майстэрню і цягам наступных дзесяці гадоў стварыў значную частку сваіх гравюр. У выданні першых серый яму дапамагаў Антон Кобергер. Паколькі рамёствамі ў Нюрнбергу, у адрозненне ад іншых гарадоў, дзе ўсё было падначалена гільдыям, кіраваў Гарадскі савет, майстры тут карысталіся большай свабодай. Дзюрэр змог выпрабаваць новыя прыёмы ў тэхніцы гравюры, адступаючы ад устояных норм, а таксама адкрыць продаж першых адбіткаў. У 1495—1496 гадах Дзюрэр заняўся і гравераваннем на медзі.
Мастак супрацоўнічаў з такімі вядомымі майстрамі, як, Ганс фон Кульмбах і Ханс Бальдунг Грын і выконваў гравюры для нюрнбергскіх выдаўцоў — Кобергера, Гольцэля, Піндара. У 1498 годзе Кобергер выдаў «Апакаліпсіс». Для гэтай кнігі Дзюрэр выканаў 15 ксілаграфій, якія прынеслі яму еўрапейскую слыннасць. У 1500 годзе друкарня Кобергера выпусціла «''Пакуты св. Брыгіты''», для якой Дзюрэр стварыў 30 гравюр, з іх толькі частка была, па звычаі таго часу, цэльнапалоснымі, астатнія з дапамогай складанай вёрсткі кніжнай паласы былі арганічна ўлучаны ў тэксты.
Пасля першага падарожжа ў Італію Дзюрэр дзякуючы свайму сябру Піркгеймеру ўвайшоў у кола нюрнбергскіх гуманістаў. Ён гравераваў ілюстрацыі для выдадзеных «Складанкі камедый і вершаў» Храсвіты (1501) і для яго «Чатырох кніг пра каханне» (1502). Напэўна, Дзюрэр папаўняў прабелы ў сваёй адукацыі, чытаючы кнігі з багатага сходу Піркгеймера. Вядома, што 14 кніг з яго бібліятэкі мастак упрыгожыў сваімі малюнкамі: гэта былі працы Лукіяна, Фукідыда, Тэафраста, Арыстафана, Арыстоцеля («Арганон», «Этыка», «Палітыка»), каментарыі Сімплікія. Без сумневу, што працы антычных аўтараў, а таксама камунікаванне з найбольш адукаванымі людзьмі свайго часу, дазволілі мастаку знайсці новыя сюжэты для сваіх твораў.
У апошняе дзесяцігоддзе XV стагоддзя мастак стварыў некалькі маляўнічых партрэтаў: свайго бацькі, гандлёвага агента Освальда Креля (1499, Старая пінакатэка, Мюнхен), саксонскага курфюрста Фрыдрыха III (1494/97) і (1498, Прада, Мадрыд). Адной з лепшых і значных прац Дзюрэра ў перыяд паміж 1494/5 і 1505 гадамі (меркаваным першым і другім вандраваннямі мастака ў Італію) лічыцца «», напісанае для Фрыдрыха III. Трохі раней Дзюрэр выканаў для курфюрста Саксоніі «'» і, напэўна, з памагатымі — «'» (каля 1500).
Венецыя (1505—1507)
У 1505 годзе Дзюрэр з’ехаў у Італію. Прычына падарожжа невядома. Магчыма, Дзюрэр хацеў не толькі зарабіць, але і збіраўся вырашыць справу з капіяваннем яго гравюр мастаком. Дэталі яго знаходжання ў Венецыі вядомы з лістоў (іх захавалася дзесяць) Дзюрэра Вілібальду Піркгеймеру. У Венецыі мастак выканаў на заказ нямецкіх купцоў «» (ці «Свята ружанцаў», Прага, ) для, якая размяшчалася ў нямецкім гандлёвым доме Фандака дэі Тэдэскі. Знаёмства з венецыянскай школай зрабіла моцны ўплыў на манеру мастака, нягледзячы на тое, што карціна «Свята вянкоў з руж» сапсавана няўмелымі рэстаўрацыямі, яна ясна дэманструе гэта. Паводле слоў самога Дзюрэра, гэта праца прымусіла прызнаць тых мастакоў, хто лічыў яго толькі паспяховым гравёрам, што ён таксама сапраўдны жывапісец.
У той час у Венецыі працавалі такія знакамітыя майстры эпохі Адраджэння, як Тыцыян, Джарджонэ (аднак няма дадзеных, што Дзюрэр сустракаўся з імі), Пальма Векіа і іншыя. Але «найлепшым у жывапісе» (pest in gemell) нямецкі мастак лічыў Джавані Беліні, карціны якога ўразілі яго неверагоднымі сілай і глыбінёй каларыту і з якім, у адрозненне ад іншых венецыянскіх майстроў, у яго ўсталяваліся сяброўскія адносіны. Магчыма, што «» (карціны, дзе поруч з Марыяй і немаўлём пададзены Ян Хрысціцель, нехарактэрныя для германскага выяўленчага мастацтва), была выканана Дзюрэрам па просьбе Беліні. Ёсць імавернасць, што і яшчэ адна венецыянская праца Дзюрэра «» таксама прызначалася Беліні. Творчасць Дзюрэра была высока ацэнена ў Венецыі, а яе савет прапанаваў мастаку гадавое ўтрыманне ў памеры 200 дукатаў з тым, каб ён затрымаўся.
Дзюрэр пабываў у Балонні, горадзе, знакамітым сваім універсітэтам, дзе спадзяваўся раскрыць у камунікаванні з мясцовымі навукоўцамі сакрэты перспектывы. Меркавана ён збіраўся сустрэцца або з матэматыкам Лукой Пачолі, або з архітэктарам Даната Брамантэ, або са. Потым ён меў намер наведаць Падую, каб сустрэцца з Мантэньем, але атрымаў вестку пра яго смерць, і спатканне не адбылося, пра што Дзюрэр вельмі шкадаваў. Даследчыкі, засноўваючыся на аналізе карцін Дзюрэра, лічаць, што мастак ездзіў у Рым: у той час меркавалася, што туды прыбудзе імператар Максіміліян. З красавіка па жнівень 1506 года ліставанне з Піркгеймерам не вялося, магчыма, што тады Дзюрэр знаходзіўся ў Ціролі.
Італію Дзюрэр пакінуў у 1507 годзе, і, мабыць, неахвотна: у адным з апошніх венецыянскіх лістоў Піркгеймеру ён заўважае: «Тут [у Венецыі] я — спадар, тым часам як дома — усяго толькі паразіт». Біёграфы Дзюрэра даюць розныя тлумачэнні гэтым словам: адны лічаць, што так ён пазначыў розніцу ў дачыненні да мастака ў Італіі і ў яго родным Нюрнбергу, іншыя бачаць у іх адлюстраванне яго складаных сямейных адносін.
Нюрнберг (1507—1520)
У 1509 годзе Дзюрэр быў абраны названым членам Вялікага савета Нюрнберга, магчыма, што ў гэтай якасці ён браў удзел у мастацкіх праектах горада. У гэтым жа годзе ён купіў дом ў Цысельгасэ (цяпер ).
У 1511 годзе Дзюрэр на заказ нюрнбергскага купца Маціяса Ландауэра напісаў алтар «» («Алтар Ландауэра», Музей гісторыі мастацтваў, Вена). праграму алтара, што складаўся з карціны і драўлянай разьбяной рамы, выкананай невядомым нюрнбергскім майстрам, у верхняй частцы якой была выразана сцэна Страшнага суда, распрацаваў Дзюрэр. У яе аснову быў пакладзены трактат Аўгусціна «». Нягледзячы на свой поспех і славу, мастак тым не менш усведамляе, што не ў стане змяніць стаўленне сваіх заказчыкаў, якія лічылі, па ўкаранелай у Германіі традыцыі, мастака ўсяго толькі рамеснікам. Так, мяркуючы па лістах да, для якога Дзюрэр пісаў алтарны абраз «Ушэсце Марыі», гэты франкфурцкі купец быў незадаволены павелічэннем тэрмінаў працы, і мастаку давялося тлумачыць, што твор высокай якасці, у адрозненне ад шараговых карцін, патрабуе большага часу для выканання. Гелер у выніку застаўся задаволены працай, але ўзнагарода, атрыманая за яе Дзюрэрам, ледзь пакрыла кошт выдаткаваных матэрыялаў.
Дзюрэр засяродзіў свае высілкі на дасягненні найвышэйшага майстэрства ў гравераванні, бачачы ў гэтым больш надзейны шлях да прызнання і матэрыяльнага дабрабыту. Яшчэ до падарожжа ў Венецыю асноўны прыбытак Дзюрэра складалі сродкі, выручаныя ад продажу гравюр. Рэалізацыяй займаліся маці і жонка мастака на кірмашах у Нюрнбергу, Аўгсбургу і Франкфурце-на-Майне. У іншыя гарады і краіны гравюры Дзюрэра адпраўляліся разам з таварамі купцоў Імгофаў і Тухераў.
З 1507 па 1512 год Дзюрэр выконвае мноства гравюр на заказ, а таксама серыі рэлігійных гравюр («Жыццё Марыі», «Вялікія пакуты», «Малыя пакуты», «Пакуты на медзі»), прызначаныя для продажу. У 1515—1518 гадах Дзюрэр спрабуе працаваць у новай на той час тэхніцы — афорце (захаваліся шэсць). Паколькі ў той час яшчэ не былі вядомы кіслоты для тручэння медзі, Дзюрэр выконваў афорты на жалезных дошках. Трохі раней, у 1512 годзе, Дзюрэр выканаў «» тры гравюры, але больш не звяртаўся да гэтага віду графікі.
У 1512 годзе Дзюрэр на заказ імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Максіміліяна I стварыў ілюстраваную «Кнігу фехтавання» («Das Fechtbuch»), якая складаецца з 35 лістоў, што змяшчаюць прыёмы барацьбы ў 120 малюнках і прыёмы фехтавання ў 80 малюнках. Гэта праца характэрная яшчэ і тым, што мастак сам вывучаў і валодаў прыёмамі барацьбы і фехтавання.
Летам 1518 года Дзюрэр прадстаўляў горад Нюрнберг на рэйхстагу ў Аўгсбургу, дзе выканаў графічныя партрэты Максіміліяна I, Альбрэхта Брандэнбургскага, жываісны — і іншых знакамітых удзельнікаў з’езда.
Працы для Максіміліяна I
З 1512 года галоўным апекуном мастака стае імператар Максіміліян I. Стаўшы да таго часу вядомым майстрам гравюры, Дзюрэр разам з вучнямі сваёй майстэрні ўзяў удзел у працы над заказам імператара: «», манументальнай ксілаграфіяй (3,5×3 м), складзенай з адбіткаў з 192 дошак. Грандыёзная кампазіцыя, задуманая і ажыццёўленая ў гонар Максіміліяна, прызначалася для ўпрыгожання сцяны. Узорам для яе паслужылі старажытнарымскія трыумфальныя аркі. У распрацоўцы гэтага праекта бралі ўдзел Піркгеймер і Іаган Стабій (ідэя і сімволіка), прыдворны мастак Іорг Кёльдэрэр, гравёр Іеранім Андрэа. У дадатак да «Трыумфальнай аркі» быў распрацаваны праект гравюры «Трыумфальная працэсія», ксілаграфіі для яго выконвалі Дзюрэр супольна з Альбрэхтам Альтдорферам і Гансам Шпрынгінклее. У 1513 годзе мастак разам з іншымі вядучымі нямецкімі майстрамі ўзяў удзел у ілюстраванні (малюнку пяром) аднаго з пяці асобнікаў «». Фінансавыя цяжкасці, што ўвесь час адчуваліся імператарам, не дазволілі яму расплаціцца з Дзюрэрам. Максіміліян прапанаваў мастаку вызваленне ад гарадскіх падаткаў, аднак супраць гэтага выступіў Савет Нюрнберга. Таксама Дзюрэр атрымаў ад Максіміліяна грамату («Freibrief»), якая бараніла ад капіявання яго гравюры на дрэве і медзі. У 1515 годзе, па заступніцтве Дзюрэра, імператар прызначыў яму пажыццёвую пенсію ў памеры 100 гульдэнаў у год, з сум, уносных горадам Нюрнбергам у імператарскую казну.
Дзюрэр і Рэфармацыя
У 1517 годзе Дзюрэр далучыўся да кружка нюрнбергскіх рэфарматараў, на чале якіх стаялі вікарый аўгустынцаў і яго патужнік. Знаёмства са складаннямі Марціна Лютэра, якія, паводле слоў мастака, «вельмі яму дапамаглі» («der mir aus großen engsten geholfen hat»), напэўна, адбылося каля 1518 года. Мастак падтрымліваў адносіны з бачнымі дзеячамі Рэфармацыі: Цвінглі (навукай якога на пэўны час захапіўся),, Меланхтанам,. Ужо пасля смерці Дзюрэра Піркгеймер, успамінаючы свайго сябра, адклікаўся пра яго як пра «добрага лютараніна». У пачатку 1518 года Дзюрэр паслаў Лютэру свае гравюры, мастак спадзяваўся выгравіраваць яго партрэт, аднак іх асабістая сустрэча гэтак і не адбылася. У 1521 годзе, калі пашырылася памылковая чутка пра тое, што Лютэр пасля Вормскага рэйхстага быў схоплены, Дзюрэр запісаў у сваім «Дзённіку вандравання ў Нідэрланды»: «О божа, калі Лютэр мёртвы, хто з гэтага часу будзе так ясна выкладаць нам святое евангелле?»
Рэлігійныя і палітычныя ўзрушэнні кранулі найбліжэйшых супрацоўнікаў мастака. У пачатку 1525 года тры яго вучні — браты і Бартэль Бехамы і  — былі звінавачаны ў нязбожнасці і выгнаны з Нюрнберга, а адзін з лепшых разьбяроў, якія працавалі з Дзюрэрам,, за сувязь з паўсталымі сялянамі быў кінуты ў турму. Аднак гэтак і не вядома, як успрыняў Дзюрэр працэс «трох нязбожных мастакоў» і арышт Андрэа.
У позных працах Дзюрэра некаторыя даследчыкі знаходзяць спагаду пратэстантызму. Прыкладам, у гравюры «Таемная вячэра» (1523) улучэнне ў кампазіцыю Эўхарыстычнай чары лічыцца выразам салідарнасці з, хоць гэта інтэрпрэтацыя была падвергнута сумневу.
Дзюрэр падзяляў погляды «іканаборцаў», што выступалі супраць абагаўлення «цудадзейных» выяў, аднак, як выплывае з «Прысвячэння Піркгеймеру» ў трактаце «Кіраўніцтва да вымярэння…», не настойваў на тым, каб творы мастацтва былі выдалены з цэркваў. Затрымка выпуску гравюры «Святы Філіп», скончанай у 1523 годзе, але аддрукаванай толькі ў 1526 годзе, магчыма, адбылася з-за сумневаў, што адчуваліся Дзюрэрам у дачыненні выяў святых; нават калі Дзюрэр не быў іканаборцам, ролю мастацтва ў рэлігіі ў апошнія гады жыцця ён пераацаніў.
Падарожжа ў Нідэрланды (1520—1521)
У 1520 годзе мастак, які ўжо здабыў еўрапейскую славу, разам з жонкай распачынае вандраванне ў Нідэрланды. Са смерцю свайго апекуна, імператара Максіміліяна, Дзюрэр страціў гадавую пенсію: нюрнбергскі Савет адмовіўся без указання новага імператара працягваць выплату. Галоўнай (але не адзінай) мэтай Дзюрэра была сустрэча з Карлам V, каранаванне якога павінна была адбыцца ў Нідэрландах.
«Дзённік вандравання ў Нідэрланды» Дзюрэра па форме з’яўляецца прыходна-выдатковай кнігай, аднак ён дае яркую і поўную карціну гэтага падарожжа. Мастак фіксуе ўсё, што прыцягвае яго ўвагу, апісвае творы мастацтва і славутасці, якія яму давялося ўбачыць, звычаі і норавы мясцовага насельніцтва, адзначае імёны тых, з кім пазнаёміўся тым часам. Дзюрэр пазнаёміўся з працамі знакамітых нідэрландскіх мастакоў: Хуберта і Яна ван Эйкаў (Генцкі алтар), Рагіра ван дэр Вэйдэна, Хуга ван дэр Гуса,, Мемлінга.
4 кастрычніка 1520 года Карл V пацвердзіў права Дзюрэра на пенсію ў 100 гульдэнаў у год. Запісы ў «Дзённіку» на гэтым сканчаюцца. 12 ліпеня 1521 года Дзюрэры адправіліся ў Нюрнберг. Зваротны шлях, мяркуючы па замалёўках у шляхавым альбоме, мастак прарабіў па Рэйне і Майне.
Апошнія гады (1521—1528)
У Нідэрландах Дзюрэр стаў ахвярай невядомай хваробы (магчыма, малярыі), ад прыступаў якой пакутаваў да канца жыцця. Сімптомы захворвання — у тым ліку моцнае павелічэнне селязёнкі — ён паведаміў у лісце свайму лекару. Дзюрэр намаляваў сябе, паказваючага на селязёнку, у тлумачэнні да малюнка ён напісаў: «Там, дзе жоўтая пляма, і на што я паказваю пальцам, там у мяне баліць».
Да апошніх дзён Дзюрэр рыхтаваў да друку свой тэарэтычны трактат пра прапорцыі. Сканаў Альбрэхт Дзюрэр 6 красавіка 1528 года ў сябе на радзіме ў Нюрнбергу.
Асоба
Паводле слоў, знешняе аблічча Дзюрэра адпавядала яго «шляхетнаму духу». Ён быў прыемным суразмоўцам, з гаворкай «салодкай і дасціпнай». Усе людзі, што ведалі мастака, лічылі яго годным, «цудоўным» чалавекам, ён імкнуўся да ўчыннасці, але не быў ні змрочным, ні напышлівым. Дзюрэр умеў цешыцца жыццём «і нават у старасці карыстаўся дабротамі музыкі і гімнастыкі ў той меры, у якой яны даступныя гэтаму ўзросту».
Жывапіс
З дзяцінства жывапісам, Альбрэхт, які марыў займацца, настаяў на тым, каб бацька аддаў яго ў навучанне мастаку. Пасля першага вандравання ў Італію ён яшчэ не цалкам успрыняў дасягненні італьянскіх майстроў, але ў яго працах ужо адчуваецца мастак, які думае нестандартна, заўсёды гатовы да пошуку. Званне майстра (а з ім і права адкрыць уласную майстэрню) Дзюрэр атрымаў, напэўна, выканаўшы роспісы на «грэчаскі манер» у доме нюрнбергскага гараджаніна Зебальда Шрэера. На маладога мастака звярнуў увагу Фрыдрых Мудры, які даручыў яму, апроч іншага, напісаць свой партрэт. Услед за курфюрстам Саксонскім мець свае выявы пажадалі і нюрнбергскія патрыцыі — на мяжы стагоддзяў Дзюрэр шмат працаваў у партрэтным жанры. Тут Дзюрэр працягваў традыцыю, што склалася ў жывапісе Паўночнай Еўропы: мадэль уяўляецца ў трохчвартковым развароце на фоне краявіду, усе дэталі адлюстраваны вельмі старанна і рэалістычна.
Пасля выхаду «Апакаліпсіса» Дзюрэр уславіўся ў Еўропе як майстар гравюры, і толькі падчас другога знаходжання ў Італіі атрымаў за мяжой прызнанне як жывапісец. У 1505 годзе Якаб Вімпфелінг у сваёй «Нямецкай гісторыі» пісаў, што карціны Дзюрэра шануюцца ў Італіі «…гэтак жа высока, як карціны і Апелеса». Працы, выкананыя пасля падарожжа ў Венецыю, дэманструюць поспехі Дзюрэра ў рашэнні заданняў выявы цела чалавека, у тым ліку аголенага, складаных ракурсаў, персанажаў у руху. Знікае ўласцівая яго раннім творам гатычная вуглаватасць. Мастак зрабіў стаўку на выкананне амбіцыйных маляўнічых праектаў, прымаючы заказы на шматфігурныя алтарныя выявы. Твора 1507—1511 гадоў адрозніваюцца ўраўнаважанасцю кампазіцыі, строгай сіметрыяй, «некаторай разумовасцю», сухаватасцю манеры выявы. У адрозненне ад сваіх венецыянскіх прац, Дзюрэр не імкнуўся перадаць эфекты святлопаветранага асяроддзя, працаваў з лакальнымі колерамі, магчыма, саступаючы кансерватыўным густам заказчыкаў. Прыняты імператарам Максіміліянам на службу, ён атрымаў некаторую матэрыяльную незалежнасць і, пакінуўшы на час жывапіс, звярнуўся да навуковых даследаванняў і гравюрных прац.