cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джэром Карле
Джэром Карле (Jerome Karle, першапачатковая прозвішча Карфункл, Karfunkle;, Бруклін, Нью-Ёрк — , Энандэйл, Вірджынія) — амерыканскі фізікахімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 1985 «за выдатныя дасягненні ў распрацоўцы прамога метаду расшыфроўкі структур», якую ён падзяліў са сваім шматгадовым калегам Хербертам Хаўптманам. Больш за паўстагоддзя разам з жонкай хімікам Ізабелай Карле працаваў у (да 2009), член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1976) і Амерыканскага філасофскага таварыства (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся на Коні-Айлендзе ў Брукліне ў яўрэйскай сям’і. Бацька, эмігрант з Польшчы Луіс Карфункл, быў мастаком і прадпрымальнікам; маці, Сэйдзі Хелен Кун (родам з Будапешта) — піяністкай і арганісткай (бацькі ажаніліся ў 1911 годзе), і Джэром у дзяцінстве таксама атрымаў сур’ёзную музычную адукацыю. Уся яго сям’я на працягу некалькіх пакаленняў была звязана з мастацтвам (дзядзькі — мастак-партрэтыст Іван Рыгоравіч Алінскі, 1878—1962, і скульптар Дэвід Карфункл, 1880—1959).
Вучыўся ў сярэдняй школе Аўраама Лінкольна у бруклінскім раёне Коні-Айлэнд, дзе ён жыў да дзевятнаццаці гадоў. У 1937 годзе атрымаў ступень бакалаўра ў Сіці-каледжы пры Нью-Ёркскім універсітэце, дзе таксама пазнаёміўся з Хербертам Хаўптманам, а ў 1938 годзе — ступень магістра па біялогіі ў Гарвардскім універсітэце (з-за квоты на студэнтаў-яўрэяў ня быў прыняты ў Гарвардскую медыцынскую школу). На працягу двух гадоў працаваў клеркам у Дэпартаменце аховы здароўя Нью-Ёрка, а ў 1943 годзе абараніў дысертацыю па фізічнай хіміі ў Мічыганскім універсітэце (дзе таксама пазнаёміўся з будучай жонкай, яны ажаніліся ў 1942 годзе). У тым жа годзе стаў супрацоўнікам Манхэтэнскага праекта на базе Чыкагскага ўніверсітэта, дзе займаўся даследаваннямі па экстракцыі плутонію з яго аксіду.
У 1992 годзе падпісаў «Папярэджанне чалавецтву».
Асабістае жыццё
Жонка (з 1942 года) — крышталограф Ізабела Карле (1921—2017), тры дачкі — хімік-арганік Луіс Хэнсан (Louise Isabella Karle Hanson, нар. 1946), крышталограф Джын Мар’яна Карле (Jean Marianne Karle, нар. 1950) і геолаг Мадлен Тоні (Madeleine Diane Tawney, нар. 1955).
Мясаедава (Гагарынскі раён)
Мясаедава (Мясоедово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гельмальд з Басау
Ге́льмальд з Басау (Helmold von Bosau) 1120, Гослар — 1177, Басау — манах-святар (дыякан), хрысціянскі місіянер, прапаведнік у Басау; адзін з найбольш вядомых храністаў XII стагоддзя. Аўтар «Славянскай хронікі» («Chronicon Slavorum»), напісанай ім на латыні. У ёй гэтыя звычаі і норавы, а таксама найважнейшыя палітычныя падзеі XII стагоддзя сярод заходне-славянскіх плямёнаў венедаў і абадрытаў у эпоху іх пераходу ад паганства да хрысціянства; інфармацыя пра нямецка-вендскія адносіны ў перыяд рассялення немцаў на Усход.
Адукацыю меркавана атрымаў паміж 1139 і 1142 гадамі ў Брауншвайгу, у тамтэйшага біскупа Герольда.
У хроніцы, акрамя іншага, таксама гэтыя каштоўныя звесткі пра місіі Віцэліна, пра подзвігі Генрыха Льва, пра пра заснаванне новых біскупстваў. Сачыненне гэта даходзіць да 1170 г. і працягнута да 1209 г. Арнольдам, першым абатам бенедыкцінаў у Любеку.
Выданні
«Chronicon» ізноў быў выдадзены ў 1868 г. Лапенбергам у 21 т. «Monumenta Germaniae» і асобным водціскам з «Scriptores rerum germanicarum» (Гановер, 1868). На нямецкую мову сачыненне гэта пераклаў Laurent (Б., 1852).
Генрык Жавускі
Генрык Жавускі (Henryk Rzewuski;, Славута, цяпер Хмяльніцкая вобласць, Украіна — Чуднаў, Жытомірская вобласць, Украіна) — польскі пісьменнік, публіцыст, палітык і масон. Адзін з найбольш вядомых прадстаўнікоў кансерватыўнай думкі 30—50-х гадоў XIX стагоддзя ў Беларусі, Літве і Польшчы.
Біяграфія
Належаў да вядомага магнацкага роду Жавускіх. Быў сынам Адама Ваўжынца Жавускага — вядомага ў свой час палітычнага дзеяча і публіцыста, маршалка шляхты Магілёўскай губерні і расійскага сенатара, які быў праціўнікам Канстытуцыі 3 мая.
Хоць нарадзіўся Генрык Жавускі на Валыні, значную частку сваіх маладых гадоў ён правёў у сваёй бабкі Марыяны Рдултоўскай у Валамечцы Менскага ваяводства.
Вучыўся ў розных краях, служыў у войску Варшаўскага княства. Шмат падарожнічаў, жыў у Варшаве, Рыме, Парыжы, Пецярбургу, адпачываў з Адамам Міцкевічам у Крыме. Сваё жыццё скончыў у фамільным маёнтку ў Чуднаве на Валыні.
Палітычныя і філасофскія погляды
Генрык Жавускі быў адным з адметных прадстаўнікоў краёвай ідэі, літоўскага (ліцвінскага) патрыятызму. У свой час ён напісаў:
А. Мальдзіс лічыць, што сярод мемуарыстаў Беларусі ён адным з першых спрабаваў абгрунтаваць свой патрыятызм. «Літва» для яго ўжо нешта цэласнае, шматграннае — не толькі зямля, але і яе людзі, гісторыя, легенды. Аднак імя сваёй гістарычнай радзімы ён браў не этнічнае, а гістарычнае. «Беларускі» патрыятызм пакуль што не выдзеліўся з больш агульнага — «літоўскага»... Аднак пройдуць гады і з «краёвага» патрыятызм стане беларускім.
Генрык Жавускі быў адным найбольш вядомых прадстаўнікоў кансерватыўнай думкі 30—50-х гадоў XIX стагоддзя ў Беларусі, Літве і Польшчы. Яго філасофскія і грамадска-палітычныя погляды складаліся пад уплывам такіх вядомых прадстаўнікоў заходнееўрапейскага традыцыяналізму як Луі дэ Банальда (1754—1840) і Жазеф дэ Местр (1753—1821).
Пасля вяртання ў 1832 годзе з эміграцыі ён пасяліўся ў Чуднаве на Валыні. У 1832—1836 гг. знаходзіўся на пасадзе маршалка Жытомірскага павета. Уласна там ён ініцыяваў стварэнне «Пецярбургскага гуртка» — літаратурна-палітычнай групоўкі кансерватыўнага кірунку, які сучаснікі жартам называлі «Пентархіяй» (у перакладзе азначае «ўлада пяці»), таму што духоўнае жыццё гэтай суполкі ліцвінскіх патрыётаў вызначалі пяць вядомых у той час пісьменнікаў, публіцыстаў, мысляроў, ураджэнцаў беларускіх і ўкраінскіх зямель — Генрык Жавускі, Юзаф Працлаўскі, Ігнат Галавінскі, Людвік Штырмер і Міхал Грабоўскі. Друкаваным органам кансерватараў быў «Тыднёвік Пецярбургскі» («Tygodnik Petersburski») (1830—1856).
У 1830-я гг. ідэалагічныя прынцыпы «Tygodnika Petersburskiego» амаль не выклікалі пярэчанняў у грамадстве. Уплыў групоўкі штотыднёвіка, у якую ўваходзіў і Г. Жавускі, быў такі аўтарытэтны, што іншы погляд на літаратуру і грамадскае жыццё прысутнічаў толькі ў непадцэнзурных выданнях. Сітуацыя змянілася, калі Генрык Жавускі, пачаў прэтэндаваць на ролю галоўнага ідэолага групоўкі. Калі ён выдаў двухтомныя «Mieszaniny obyczajowe» («Мешаніна традыцый»), пратэсты супраць гэта кнігі прывялі да таго, што нават Юзаф Крашэўскі, які напачатку падтрымліваў групоўку, выступіў з рэзкаю крытыкаю аўтара і антыпатрыятычнай накіраванасці яго «Mieszanin».
У сваіх творах Г. Жавускі выступаў перакананым апалагетам феадальна-прыгонніцкіх адносін. Разумеючы, што нацыянальна-вызваленчы рух у краі ўсё болей зліваецца з антыфеадальным, набывае антыпрыгонніцкі характар, што ўзмацняюцца яго сувязі з рэвалюцыйнай барацьбой іншых народаў, ён лічыў, што захаванне прыгонніцтва на літоўскіх (беларускіх) і польскіх землях магчыма толькі ў тым выпадку, калі гэтыя землі будуць заставацца інтэгральнай часткай Расійскай імперыі. Як прыхільнік абсалютызму ён лічыў, што менавіта самадзяржаўе прызначана забяспечыць нармальнае традыцыйнае развіццё гэтых зямель.
У палітычных поглядах Г. Жавускага дамінавала ідэя нязменнасці грамадскага быцця, супрацьстаяння ўсялякім пераменам усталяваных сацыяльных адносін, усялякім зменам традыцыйных формаў існавання грамадства.
Вядома таксама, што ён з’яўляўся сябрам пецярбургскай масонскай ложы «Белы арол».
У 1850—1856 Жавускі з’яўляўся чыноўнікам па асобых даручэннях царскага намесніка князя Івана Паскевіча.
Літаратурная дзейнасць
Дзіцячыя ўражанні, як сам потым сцвярджаў, паўплывалі на ўсё яго жыццё. Г. Жавускі пазнаёміўся і пасябраваў з Адамам Міцкевічам. Менавіта Міцкевіч у канцы 1820-х падштурхнуў Жавускага да напісання першых шляхоцкіх «гавендаў» — гутарак, створаных на падставе сапраўдных мясцовых аповедаў, сямейных паданняў, з якіх пазней паўсталі знакамітыя «Успаміны пана Севярына Сапліцы, парнаўскага чашніка». А сам Міцкевіч прызнаваўся Юльяну Фалькоўскаму, што «ўзяў з апавяданняў Жавускага першапачатковую задуму „Пана Тадэвуша“, увесь гістарычны каларыт гэта паэмы, нават прозвішча Сапліцы».
З дапамогай А. Міцкевіча «Успаміны» былі выдадзены ў 1839—1841 гадах на эміграцыі ананімна (першае выданне 1844 г. у межах Расійскай імперыі было моцна «папраўленае» цэнзурай). Першыя 20 частак цыкла апавяданняў пабачылі свет у Парыжы, а яшчэ пяць пазней у Вільні.
Кніга пабудаваная як шэраг не звязаных сюжэтна «абразкоў», падзеі ў якіх адбываюцца ў Навагрудскім ваяводстве, храналагічна яны ахопліваюць перыяд 1760—1780 гг., а цэнтральная постаць у творы — нясвіжскі князь Караль Радзівіл (Пане Каханку). Кожная старонка аповядаў пана Севярына Сапліцы Генрыка Жавускага прасякнутая непрыхаваным захапленнем бессмяротным сармацкім духам старой літоўскай (беларускай) шляхты. Яскравым прыкладам з’яўляецца апавяданне пад назвай «Тадэвуш Рэйтан», які з’яўляецца адным з «успамінаў» міфічнага старасвецкага шляхціца Сапліцы.
Літаратурны талент і замілаванасць аўтара ў сваіх героях, сакавіты мясцовы каларыт надалі твору Г. Жавускага «Успаміны пана Севярына Сапліцы, парнаўскага чашніка» незвычайную папулярнасць. У хуткім часе і сапраўдныя гістарычныя постаці ўбачыліся многімі вачыма Севярына Сапліцы, а яго гутаркі сталі ўспрымацца як біяграфічныя крыніцы. Але Жавускі ствараў літаратурныя, дакладней, менавіта міфічныя вобразы.
Кансерватар і мараліст, ён меў на мэце праз свае творы адраджаць «народ шляхоцкі», які з’яўляецца сапраўднай квінтэсэнцыяй нацыі. Ідэалам для яго заставаліся шляхоцкая рэспубліка, «залатая вольнасць», рымская вера і шляхоцкая годнасць. Але лепшыя героі — гэта звычайна людзі высокай хрысціянскай маралі, патрыёты, а саслоўныя правілы застаюцца як бы на другім месцы. Паводзіны іх прапануюць тую мадэль, якой павінны ў прынцыпе трымацца ўсе, незалежна ад паходжання, канфесіі і нават эпохі, людзі з годнасцю і сумленнем. Такім менавіта быў і Тадэвуш Рэйтан. Рэйтан Жавускага амаль замяніў гістарычнага, хаця дэталі біяграфіі значна «падпраўленыя» пісьменнікам. Але асноўнае — мужны адпор, пра які піша Жавускі ў сваім творы, які ставілі здрадзе Айчыны наваградскія паслы Тадэвуш Рэйтан, Самуэль Корсак і пасол Менскага ваяводства Станіслаў Багушэвіч — чыстая праўда.
У 1851 годзе Генрык Жавускі пачаў выдаваць «Dziennik Warszawski», які стаў значным этапам у летапісе польскай прэсы: гэта было першае польскае выданне, якое рабілася па заходнееўрапейскім узоры. Чытачы, аднак, хутка адвярнуліся ад «Dziennika», бо рэдактар ​​з сваёй прамалінейнасцю развіваў у выданні свае арыстакратычна-клерыкальныя погляды.
Tygodnik Petersburski
«Tygodnik Petersburski» (Штотыднёвік Пецярбургскі) — палітычна-літаратурнае выданне, якое выходзіла ў Санкт-Пецярбургу ў 1830—1858 гадах пад рэдакцыяй Юзафа Працлаўскага і Францішка Малеўскага.
Дазвол на выданне газеты атрымаў Мікалай Маліноўскі, аднак сам выдаваць газету не здолеў і перадаў справу Юзафу Працлаўскаму. На старонках газеты асуджалася Лістападаўскае паўстанне, і ў выніку ўжо ў 1832 «Tygodnik Petersburski» стаў афіцыйнай урадавай газетай Царства Польскага і пачаў выходзіць двойчы на тыдзень (у серады і пятніцы).
Табель аб рангах
Табель аб рангах — заканадаўчы акт Расійскай імперыі, які ў XVIII — пачатку XX ст. вызначаў падзел на класы ваенных, стацкіх і прыдворных чыноў.
Уведзены Пятром I у 1722 годзе. Складаўся ўласна з Табеля з пералікам 14 рангаў (класаў) ад 1-га вышэйшага да 14 ніжэйшага і з 19 пунктаў каментарыяў да яго.
Вайсковыя чыны падзяляліся на сухапутныя, гвардыю, артылерыю, марскія. Сярод іх адрозніваліся генеральскія чыны (1-5-ы клас), штаб-афіцэрскія (6-8-ы клас), обер-афіцэрскія (9-14-ы клас). Пры роўным чыне старшы́нства вызначалася часам атрымання чыну. Вайсковыя чыны мелі старшынства перад цывільнымі адпаведнага рангу. Чыны гвардыі мелі перавагу на 1-2 рангі.
Паводле 1-й рэдакцыі Табеля, атрыманне чыноў 7-14-га рангаў давала пэўныя правы цывільным чыноўнікам на час выканання службовых абавязкаў (пазней асабістае дваранства), спадчыннае дваранства атрымлівалі вайскоўцы ад 14-га і цывільныя асобы ад 8-га класа. З 1845 года асабістае дваранства атрымлівалі чыны ад 9-га класа, спадчыннае дваранства — вайсковыя чыны ад 6-га і цывільныя ад 5-га (з 1856 года — 4-га) класа. Недваране для атрымання афіцэрскага чыну служылі 12 гадоў у унтэр-афіцэрскіх чынах. Асобы, што былі ў чынах, якія не давалі асабістага дваранства, з 1832 года маглі набываць правы ганаровых грамадзян. У пазнейшых рэдакцыях у Табель унесены горныя чыны і вучоныя ступені. Сістэма старшынства Табеля ахоплівала і членаў сямей чыноўнікаў: дочкі атрымлівалі ранг ніжэйшы на 4 рангі ад бацькавага, пасля шлюбу — ранг мужа.
Чыны 1-2-га класа тытулаваліся «высокаправасхадзіцельства», 3-4-га класа — «правасхадзіцельства», 5-га — «высакароддзе», 6-8-га — «высокаблагароддзе», 9-14-га — «благароддзе». Правы на пэўныя ступені ордэнаў мелі чыны адпаведных класаў, а ўзнагарода ордэнам «вышэйшага» класа аўтаматычна азначала пераход у гэты клас. У 1801—1841 гадах друкаваліся спісы ўсіх цывільных чыноў, 1842—1916 — цывільных чыноў першых 4 класаў; выдаваліся спісы генералаў, штаб і обер-афіцэраў паводле старшынства.
Тытулаванне ў арміі адменена загадам ваеннага міністра Часовага ўрада 5(18).3.1917, ваенна-прыдворныя чыны скасаваны загадам 21.3(3.4.)1917. Палажэнні Табеля аб рангах адменены дэкрэтам ВЦВК і СНК 10(23).11.1917 «Аб скасаванні саслоўяў і грамадзянскіх чыноў».
Бялыніцкі касцёл і кляштар кармелітаў
Бялыніцкі касцёл і кляштар кармелітаў — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у г.п. Бялынічы, Магілёўская вобласць. Адзін з найбагацейшых у Вялікім Княстве Літоўскім. У кляштары знаходзіўся цудатворны абраз Божай Маці, шанаваны хрысціянамі розных канфесій. Праз шматлікія працэсіі і паломніцтвы да яго Бялынічы зваліся «Беларускай Чэнстаховай».
Гісторыя
У 1930-я гады ператвораны ў клуб, пры гэтым разбураны купал і фасад. Пасля вайны выкарыстоўваўся як кінатэатр, потым — склад. Касцёл узарваны ў 1960-я гады. У корпусе кляштара некаторы час была школа, узарваны ў 1970-я гады, каб пабудаваць на яго месцы гандлёвы цэнтр.
Архітэктура
У комплекс уваходзілі Успенскі касцёл, Т-падобны ў плане корпус кляштара (размаляваны фрэскамі), мураваная агароджа з уваходнай брамай, званіца, вежа з гадзіннікамі.
Касцёл
Касцёл уяўляў сабой трохнефаную крыжова-купальную базіліку з трансептам, даўжынёй 43 м, шырынёй 22, вышыня да скляпення 18 м. Багата дэкарыраваны ордарнымі элементамі і скульптурамі галоўны фасад падзяляўся па гарызанталі на тры ярусы, раскрапаваныя антаблементамі, па вертыкалі — на пяць частак вязкамі пілястраў. Сярэдняя частка завяршалася фігурным франтонам, бакавыя — масіўнымі валютамі, прамежкавыя — вежамі, накрытымі гранёнымі купалкамі. Над уваходам з вялікім арачным парталам быў балкон з балюстрадай і акно ў ляпным абрамленні.
Інтэр’ер касцёла быў багата аздоблены драўлянай і стукавай скульптурай, а таксама сюжэтнымі размалёўкамі.
Эрыванская губерня
Эрыванская губерня — адміністрацыйная адзінка Расійскай імперыі, існавалая ў 1849—1917 гадах, з цэнтрам у горадзе Эрывань.
Гісторыя
Утворана іменным указам, дадзеным Сенату 9 чэрвеня 1849 года, з тэрыторый, якія ўваходзілі ў склад Армянскай вобласці.
З 1872 года губерня складалася з 7 паветаў, 110 воласцяў, 5 гарадоў і 1283 іншых селішчаў. Найважнымі населенымі пунктамі, апроч Эрывані былі Александропаль, Нахічэвань, Нова-Баязет, Ардубад і Эчміядзін.
Эрыванская губерня была размешчана ў цэнтральнай частцы паўднёвага Закаўказзя, паміж 41°7' і 38°52' пн. ш. і 60°56' і 63°54' у. д., утварала няправільны, выцягнуты з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход паралелаграм; межавала: на поўначы — з Тыфліскай і Елізаветпальскай губернямі, на ўсходзе — з Елізаветпальскай губерняй, на захадзе — з Карскай вобласцю, на поўдні — з Эрзерумскім вілаетам Азіяцкай Турцыі і з Персіяй. Працягласць дзяржаўнай мяжы з Персіяй была 246,5 вёрстаў, з Турцыяй — 130 вёрстаў; агульная працягласць меж Эрыванскай губерні складала 1052½ вярсты. Эрыванская губерня займала 24 454,4 кв. вёрстаў ці 27 830 км² (па Стрэльбіцкім). Жыхароў было 804 757.
Георгій Максімілянавіч Малянкоў
Гео́ргій Максіміля́навіч Малянко́ў (Гео́ргий Максимилиа́нович Маленко́в;, Арэнбург — , Масква) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся 8 студзеня 1902 года ў Арэнбургу.
Удзельнік Грамадзянскай вайны.
Член ЦК (1939—57), Палітбюро (Прэзідыума) ЦК (1946—57, кандыдат з 1941), сакратар ЦК (1939—46 і 1948—53) КПСС. У Вялікую Айчынную вайну член Дзяржаўнага Камітэта Абароны СССР (1941—45).
У 1946—53 і 1955—57 гадах — намеснік старшыні, у 1953—55 гадах — старшыня Савета Міністраў СССР.
У 1957 годзе разам з Л. М. Кагановічам, В. М. Молатавым і іншымі выступіў супраць палітычнай лініі Мікіты Сяргеевіча Хрушчова, быў выведзены з Прэзідыума ЦК і ЦК КПСС. У 1957—61 гадах на гаспадарчай рабоце.
Памёр 14 студзеня 1988 года ў Маскве.
Пляханава (Смаленская вобласць)
Пляханава (Плеханово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Уладзімір Васільевіч Уродніч
Уладзімір Васільевіч Уродніч (нар., хутар Лучкі, каля вёскі Вялікія Арлы Столінскага раёна) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
У 16 гадоў паступіў ў Мінскае мастацкае вучылішча, дзе першыя яго настаўнікі А. Галоўчанка, А. Шаўчэнка навучылі юнака майстэрству малюнка, жывапісу, кампазіцыі.
У 1963 годзе з благаслаўлення народнага мастака Беларусі Паўла Васільевіча Масленікава Уладзімір Уродніч быў прыняты ў дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. У сценах БДТМІ фарміраваўся не толькі рамеснік, а чалавек з шырокім светапоглядам, добрым густам, грамадзянскай пазіцыяй.
Уладзімір лічыць, што асваеннем традыцый беларускага станкавага жывапісу і ўдасканаленнем свайго каларыту, тэхнікі, майстэрства малюнка ён абавязаны педагогам I. Ахрэмчыку, Н. Воранаву, А. Казлоўскаму, якія заклалі маладому мастаку арыенціры творчага развіцця.
Значнае месца ў яго творчасці займае тэматычная карціна на героіка-патрыятычную тэму: «Дарогамі Перамогі» (1972), «Сынам нашым» (1978), «Думы аб былым» (1981), «Вышыня» (1985), «На хлебаробным полі» (1987), «Лістапад» (1995), «…і агні партызанскіх кастроў» (2000). Гэтыя палотны вылучаюцца кантрастным вырашэннем кампазііцыйнай структуры. У іх прасочваецца ўважлівае стаўленне да малюнка, што дапамагае жывапісцу канструяваць дэталь твора, як пераканаўчы элемент мастацкай праўды.
У жывых апаэтызаваных пейзажах роднай вёсачкі Уладзімір Уродніч карыстаецца светлай каляровай гамай. Пражыўшы большую частку жыцця ў горадзе, мастак застаўся ў душы хутаранінам, які ўсё ўспрымае праз акенца сваёй хаты, куды перыядычна ён вяртаецца не толькі фізічна, але і ў думках.
Дзіцячыя ўспаміны шырока адлюстраваны ў яго цыкле «Людзі Століншчыны». У карцінах: «Над ракой Вятліцай», «На берагах Гарыні», «Рытмы Прыпяці», «Дарога майго юнацтва», «У Лучках ідзе дождж», «Апошнія яблыкі бабкі Тэклі», «Тумановая раніца», «На Палессі гоман» і інш. адлюстраваны тыповыя сцэны сялянскага жыцця, быт якога ён добра ведае. На першае месца мастак выстаўляе чалавечую дзейнасць. Ім, сваім землякам, прысвяціў ён шэраг партрэтаў: «Акно мацярынскае», «Старшыня калгаса. Ляшук», «П. Амяльчук», «Вясёлка надзеі. М. Дрынеўскі», «Натхненне. Н. Загорская» і інш. Глыбокае спачуванне звычайным чалавечым перажыванням дапамагае мастаку пазбегнуць надуманасці. Характэрныя рысы стылю мала мяняюцца ў яго творчым жыцці. У 1990-я гады ён напісаў палотны на чарнобыльскую тэму: «Трывожны крык» (1990), «Пах бэзу» (1996), «У садзе» (2000). У апошнія гады Уладзімір Уродніч звяртаецца да гістарычнай спадчыны. Палотны «Калі я на пошце служыў ямшчыком» (1999) прысвяціў паэту Уладзіміру Сыракомлі, «Раніца Гарыні» — 900-годдзю Давыд-Гарадка. Яго вабяць дыялогі па ўсім спектры чалавечых узаемаадносін. Трагедыя, звязаная з лёсам кінарэжысёра А. Бубашкіна (зяць мастака), значна скарэкціравала накірунак творчасці жывапісца. Гэтаму здарэнню ён прысвяціў восем работ, у аснову якіх ляглі разважанні мастака аб ролі чалавечай асобы ў перыяд распаду пастулатаў маралі.
Уладзімір Уродніч лічыць, што мастацтва ў перыяд разбурэння грамадскіх і дзяржаўных асноў павінна заставацца на баку дабрыні, спагадлівасці і павагі да Чалавека. I ў пошуках адэкватнага адлюстравання гэтага ён гатовы і надалей ісці шляхам спасціжэння, сцвярджаючы перавагу дабрыні над злом.
Праца
1971—2002 на розных пасадах Міністэрства культуры;
1979—1980 першы сакратар праўлення Саюза мастакоў БССР;
2003—2010 дэкан мастацкага факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў;
2003—2013 выкладчык спецдысцыплін «Жывапіс» і «Кампазіцыя» на кафедры жывапісу мастацкага факультэта Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў;
З 2010 старшыня творчага аб’яднання «Традыцыя» Беларускага саюза мастакоў.
Біенунай
Біену́най (Bieniūnai), традыцыйная беларуская назва — Банюны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана ў паўночнай частцы раёна. Насельніцтва 57 чал. (2001 г.).
Плюмбагавыя
Плюмбагавыя, Свінчаткавыя (Plumbaginaceae) — сямейства кветкавых раслін. Згодна з Сістэмай класіфікацыі APG III (2009) сямейства ўваходзіць у склад парадку Гваздзікакветныя.
Распаўсюджанне
Плюмбагавыя распаўсюджаныя па ўсім свеце, але ў найбольшай ступені — у знешнетрапічнай частцы Паўночнага паўшар’я, асабліва ў еўрапейскім і азіяцкім Міжземнамор’і. На тэрыторыі былога СССР — больш за 130 відаў, большай часткай у Сярэдняй Азіі і на Каўказе.
Сістэматыка
Агульная колькасць родаў на 2010 год — 27, агульны лік відаў — больш 800.
Клайв Грэнджэр
Сэр Клайв Уільям Джон Грэнджэр (Sir Clive William John Granger; 4 верасня 1934, Суонсі — 27 мая 2009, Ла-Хоя) — англійскі эканаміст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (2003) «за распрацоўку метадаў аналізу эканамічных часовых шэрагаў з агульнымі трэндамі».
Вучыўся ў Нотынгемскім універсітэце.
Прафесар Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Дыега.
Генеральны сакратар
Генеральны сакратар (генсак) — шырокае паняцце, якая пазначае старэйшую службовую асобу якой-небудзь арганізацыі (партыі, прафсаюза, міжнароднай арганізацыі і г.д.).
NGC 4263
NGC 4263 (іншыя абазначэнні — NGC 4265, MCG -2-32-1, IRAS12171-1156, PGC 39698) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4263, NGC 4265.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Людвіг фон Гофман
Людвіг фон Гофман (ням.: Ludwig von Hofmann,,  — , Пільніц) — нямецкі мастак, графік і дызайнер. У працах Людвіга фон Гофмана ў розныя перыяды яго творчасці адчуваецца ўплыў такіх напрамкаў у мастацтве, як гістарызм, мадэрн, сімвалізм і новая рэчыўнасць.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў сям’і буйнога прускага дзяржаўнага даяльніка Карла фон Гофмана, які ўзначальваў у 1872—1876 гадах урад Вялікага герцагства Гесэн. У 1883 годзе Людвіг паступае ў дрэздэнскую Акадэмію мастацтваў, затым працягвае вучобу ў акадэміі Карлсруэ, у класе мастака Фердынанда Келера і Мюнхене. У 1889 ён прыязджае ў Парыж, каб працягнуць навучанне ў акадэміі Жуліяна. У гэты перыяд Гофман знаходзіцца пад уплывам творчасці французскіх майстроў — Пюві дэ Шавана і Поля Альбера Бенара, пасябраваў з маладым мастаком Марысам Дэні. З 1890 года Гофман жыве ў Берліне як вольны мастак. Тут ён становіцца членам «Групы адзінаццаці», куды ўваходзілі таксама Макс Клінгер, Ловіс Корынт і Макс Ліберман. У 1894—1900 мастак шмат падарожнічае, падоўгу жыве ў Рыме і на сваёй віле каля Ф’езоле. У гэты перыяд сваёй творчай дзейнасці Гофман захапляецца антычным мастацтвам; з 1895 года ён стварае вялікую колькасць ілюстрацый для вядучага мастацка-мадэрнісцкага часопіса Германіі «Пан», з 1898 года Гофман — удзельнік культурнага руху Берлінскі сецэсіён.
У 1903 годзе Л.фон Гофман абіраецца прафесарам Вялікагерцагскай мастацкай школы ў Веймары, стаўшы тут — разам з графам Гары Кеслерам і Анры ван дэр Велдэ — адным з пачынальнікаў авангардысцкай мастацкай плыні Новы Веймар. Сярод яго веймарскіх вучняў следукет назваць Ганса Арпа і Іва Гаўптмана. З бацькам апошняга, пісьменнікам Герхартам Гаўптманам, мастак быў дружны і ў 1907 годзе яны здзейснілі сумеснае падарожжа па Грэцыі. З ван дэр Вельдэ Гофман працаваў разам над рознымі архітэктурнымі праектамі.
Працільёнэ
Працільёнэ (Pratiglione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 601 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola di Bari.
Падсельева
Падсельева (Подсельево) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ражанка (аграгарадок)
Ража́нка (, Рожанка) — аграгарадок у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Турэйка. Адміністрацыйны цэнтр Ражанкаўскага сельсавета. Насельніцтва 2280 чал. (2001). Знаходзіцца за 7 км на поўдзень ад Шчучына, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Ражанка; на аўтамабільнай дарозе Масты — Шчучын.
Гісторыя
Упершыню Ражанка згадваецца ў XVI ст., калі яна ўваходзіла ў склад Лідскага павета Віленскага ваяводства і знаходзілася ва ўладанні г.зв. гетманскай галіны роду Пацаў (называліся «графамі на Ражанцы», пачынальнік галіны — Павел Пац). У 1599 г. прыгонныя маёнтка Ражанка плацілі вепраўшчыну 3 грошы з валокі. У 1674 г. тут збудавалі касцёл Святых Пятра і Паўла. Міхал Казімір Пац, гетман вялікі і ваявода віленскі, перадаў Ражанку ў заставу Халецкім, якія ў 1685 адмовіліся ад яе на карысць Яна Крыштафа Паца. Апошні прадстаўнік галіны роду Юзаф Пац пакінуў мястэчка свайму далёкаму сваяку Людвіку Міхалу Пацу (прадстаўнік старэйшай сенатарскай галіны роду).
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Ражанка апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Лідскім павеце Гродзенскай губерні. У 1804 годзе ў мястэчку існавала прыходскае вучылішча. Станам на 1829 — 19 будынкаў (9 хрысціянскіх і 10 іўдзейскіх). Па здушэнні вызваленчага паўстання ў 1832 расійскія ўлады канфіскавалі маёнтак у Пацаў. У 1843 годзе Ражанку разам з Лідскім паветам перавялі ў склад Віленскай губерні, у другой пал. XIX ст. мястэчка зрабілася цэнтрам воласці. На 1863 — 52 жылыя дамы. У 1866 годзе існавалі касцёл, царква, сукнавальная фабрыка. На 1885 — 63 двары, валасная ўправа, 2 вадзяныя млыны, 3 корчмы. У 1907 годзе з адкрыццём чыгункі Ліда — Масты — Ваўкавыск пачала дзейнічаць чыгуначная станцыя.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Ражанка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Наваградскім павеце. У гэты час існавалі аднайменныя мястэчка (115 дамоў) і фальварак (4 дамы). На 1933 дзейнічалі касцёл і царква, працавала пошта.
У 1939 годзе Ражанка ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стала цэнтрам сельсавета Шчучынскага раёна Баранавіцкай вобласці (з 20 верасня 1944 у Гродзенскай вобласці). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1940 тут было 117 двароў, няпоўная сярэдняя і пачатковая школа, пошта з тэлефонным камутатарам на 10 нумароў, вадзяны млын, хата-чытальня, бальніца; на 1999 — 795 двароў, на 1 студзеня 2001 — 796.
Інфраструктура
У Ражанцы працуюць базавая школа, школа-інтэрнат, дашкольная ўстанова, бальніца, амбулаторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Хангыль
Хангы́ль (한글) — фанематычнае пісьмо карэйскай мовы. Характэрнай асаблівасцю хангыля з'яўляецца тое, што літары аб'ядноўваюцца ў групы, прыкладна адпаведныя складам. Гэты від пісьма быў распрацаваны ў сярэдзіне XV стагоддзя і з'яўляецца асноўным у Паўднёвай Карэі і адзіным у Паўночнай Карэі.
Іншыя назвы
Да пачатку XX стагоддзя ў літаратуры хангыль практычна не выкарыстоўваўся, бо лічыўся занадта простым. Замест яго выкарыстоўвалася заснаваную на кітайскіх іерогліфах пісьменнасць ханча. Літаратурная эліта Карэі называла хангыль напышліва:
Аднак гэтыя назвы зараз з'яўляюцца састарэлымі. Ханча рэдка выкарыстоўваецца ў Паўднёвай Карэі і практычна не выкарыстоўваецца ў Паўночнай Карэі.
Гісторыя
Хангыль быў створаны групай карэйскіх навукоўцаў у 1443 годзе па заказу чацвёртага цара дынастыі Часон Сячжона Вялікага.
Існуе таксама легенда, што хангыль быў вынайдзены будысцкім манахам Соль Чхонам. У той час будысцкая літаратура карысталася папулярнасцю, аднак значнай часткай была напісана на тыбецкай і санскрыце, у аснове пісьменства якіх ляжала пісменнасць Брахма.
Хангыль, як і індыйскія разнавіднасці письменнасци, з'яўляецца фанетычнай (кожнаму гуку адпавядае свой знак). Некаторыя з знакаў хангыля падобныя на знакі дэванагары. На думку лінгвіста Гэры Ледьярда, адной з крыніц хангыля было мангольская квадратная пісьменнасць, створанае Пагба-ламай.
Праект хангыля быў ​​скончаны ў канцы 1443 — пачатку 1444 і быў апублікаваны ў 1446 ў дакуменце, азагалоўленым «Хунмін Чоным» («Настаўленне народу аб правільных гуках»). Алфавіт быў названы па назве гэтага дакумента. Дата выхаду ў свет «Хунмін Чоным», 9 кастрычніка, адзначаецца як Дзень хангыля ў Паўднёвай Карэі. Паўночнакарэйскі аналаг адзначаецца 15 студзеня.
Распаўсюджанае паданне абвяшчала, што цар Сяджон прыдумаў агульны малюнак знакаў, убачыўшы заблытаную рыбалоўчую сетку. Аднак чыста фальклорная аснова падання атрымала пацвярджэнне пасля выяўлення ў 1940 дакумента, датаванага 1446 годам і азагалоўленага «Хунмін Чоным Хэре» («Тлумачэнні і прыклады „Хунмин Чоным“»). Гэты дакумент тлумачыць форму літар, якія абазначаюць зычныя гукі, з пазіцый артыкуляцыйнай фанетыкі, а форму літар, якія абазначаюць галосныя, — з пазіцый філасофіі інь і ян і гармоніі галосных.
Цар Сяджон тлумачыў, што ён стварыў новую пісьменнасць таму, што карэйская мова адрозніваецца ад кітайскай, і выкарыстанні кітайскіх іерогліфаў вельмі цяжка навучыцца простаму люду. У той час грамаце навучаліся толькі мужчыны, якія належалі да арыстакратычнай праслойцы грамадства («янбаны»), а большасць карэйцаў была непісьменнай.
Хангыль сустрэў сур'ёзнае супраціўленне з боку літаратурнай эліты, якая прызнавала толькі ханчу ў якасці пісьменнасці. Тыповы прыклад такога супраціўлення — пратэст Чхве Малой і іншых канфуцыянскіх філосафаў у 1444 годзе.
Пасля ўрад краіны астудзіў да хангыля. Енсангун, дзесяты цар дынастыі Часон, у 1504 забараніў вывучэнне хангыля і наклаў забарону на выкарыстанне хангыля ў дакументаабароце, а цар Чунджон у 1506 скасаваў міністэрства Анмун (народнай пісьменнасці). Пасля хангыль выкарыстоўваўся ў асноўным жанчынамі і непісьменнымі людзьмі.
У канцы XIX стагоддзя пасля спроб Японіі распаўсюдзіць свой ​​уплыў на Карэйскім паўвостраве ў краіне падняўся нацыянальны рух. Хангыль стаў нацыянальным сімвалам. Пасля рэформы Кабо у 1894 годзе хангыль упершыню з'явіўся ў афіцыйных дакументах.
Пасля анексіі Карэі Японіяй у 1910 хангыль сталі выкладаць у школах пры супрацьдзеянні японскай акупацыі, якая праводзіла палітыку культурнай асіміляцыі. Аднак пасля ў гады японскага каланіяльнага праўлення хангыль стаў стандартнай мовай публікацый, напрыклад, стандартная сістэма хангыля ад 29 кастрычнік 1933. У 1940 была апублікавана сістэма транскрыбавання хангыля на іншыя мовы. У гэты час карэйская пісьменнасць была змешваннем ханчы і хангыля, накшталт змяшанай японскай сістэмы, — лексічныя карані запісваліся на ханчы, а граматычныя формы на хангылі.
Пасля атрымання незалежнасці ад Японіі ў 1945 годзе Карэя стала выкарыстоўваць хангыль у якасці афіцыйнай пісьменнасці. Змяшаная сістэма з тых часоў здала пазіцыі. Сёння ўкрапванні на ханчы можна знайсці ў загалоўках газет, лозунгах, назвах рэстаранаў.
У КНДР у 1949 была прынятая спроба рэформы хангыля, не атрымліваючы ходу з-за рэпрэсіравання яе ініцыятара.
У сярэдзіне 1950-х гадоў прафесар А. А. Халадовіч распрацаваў сістэму транскрыпцыі хангыля з выкарыстаннем кірыліцы. Неўзабаве гэтая сістэма была дапрацавана савецкім і расійскім карэістам Львом Канцэвічам і цяпер завецца сістэмай Канцэвіча.
У XXI стагоддзі пачалося будаўніцтва музея хангыля.
Cтыль
Пісаць на хангылі можна як зверху ўніз, так і злева направа. Традыцыйным стылем, які прыйшоў з Кітая, з'яўляецца запіс зверху ўніз, прычым слупкі ідуць справа налева. Гарызантальны запіс быў прапанаваны Чу Сігенам, стаўшы да сённяшняга дня практычна стандартам.
З часам быў распрацаваны каліграфічны стыль запісу на хангылі, які меў шмат агульнага з кітайскай каліграфіяй. Такі стыль называецца «менджо» і ў цяперашні час выкарыстоўваецца ў выяўленчым мастацтве, кнігах і часопісах. Акрамя таго, некаторыя камп'ютарныя шрыфты для карэйскай мовы таксама выкананы ў стылі менджо.
Хангыль і камп'ютары
У Юнікодзе можна кадзіраваць як групы літар цалкам (дыяпазон Hangul Syllables, … ), так і літары па асобнасці (дыяпазон Hangul Jamo,  … ) — у апошнім выпадку прылада павінна сама фарміраваць з іх групы.
Напрыклад, для склада 엄 нумар пачатковай зычнай роўны 12, нумар галоснай роўны 5, нумар канчатковай зычнай роўны 16, стала быць, у Юнікодзе ён мае нумар.
Уладзімір Юр’евіч Анцюфееў
Уладзімір Юр’евіч Анцюфееў (, Новасібірск) — прыднястроўскі дзяржаўны дзеяч, міністр дзяржаўнай бяспекі ПМР.
Біяграфія
Рускі. Скончыў Мінскую вышэйшую школу МУС СССР, у 1999 — Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры Прэзідэнце РФ. З 1992 — міністр дзяржаўнай бяспекі ПМР. Генерал-лейтэнант, кандыдат палітычных навук, прафесар Акадэміі ваенных навук РФ. Мае шэраг узнагарод ПМР.
Дзейнасць у Крыме
"Я браў удзел у крымскіх падзеях. Мы з маёй групай прыбылі ў Крым задаўга да 16 сакавіка. Прадмет майго гонару – гэта тое, што я ўдзельнічаў у вяртанні Крыма ў склад Расіі. (c) У.Анцюфееў"
Дзейнасць на Данбасе
10 ліпеня 2014 года прызначаны першым намеснікам старшыні Савета Міністраў Данецкай Народнай Рэспублікі па працы з праваахоўнымі органамі. Праз некалькі дзён міністрамі ўнутраных спраў і дзяржаўнай бяспекі былі прызначаны адстаўныя афіцэры прыднястроўскай спецслужбы Алег Бяроза і Андрэй Пінчук. 21 ліпеня яшчэ адзін прыднястровец Аляксандр Караман зацверджаны віцэ-прэм’ерам урада ДНР па сацыяльных пытаннях.
З 29 ліпеня па 3 жніўня, на час камандзіроўкі ў Расію Аляксандра Барадая, выконваў абавязкі прэм’ер-міністра ДНР.
5 верасня 2014 года на пасяджэнні Вярхоўнага Савета ДНР разглядалася пытанне аб незаконным затрыманні шэрагу дэпутатаў, генеральны пракурор Равіль Халікаў апавясціў тым, хто сабраўся пра тое, што затрыманыя ўжо адпушчаны. З гэтым канфліктам і звязваюць адстаўку Анцюфеева, якая адбылася 23 верасня 2014 года.
Сям’я
Разведзены, экс-жонка — Анцюфеева Галіна Міхайлаўна, дэпутат Вярхоўнага Савета ПМР. Сын — Уладзімір, экс-супрацоўнік МДБ
Свята-Троіцкая царква (Цялуша)
Свя́та-Тро́іцкая царква́ — праваслаўны храм у аграгарадку Цялушы Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры аграгарадка.
Гісторыя
Пабудавана ў 1902 годзе з цэглы. Адноўлена ў 1990-я гады. Да яе была прыпісана Міхайлаўская царква ў в. Панкратавічы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры маскоўска-яраслаўскага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Руставаны цокаль з ружовага пясчаніку. Адназальны храм з паўкруглай апсідай і бакавымі рызніцамі, трапезнай і званіцай над прытворам. У аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі дамінуе 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з цыбулепадобнай галоўкай. Кубападобны аб’ём малітоўнай залы пакрыты пакатым 4-схільным дахам з 5 цыбулепадобнымі купаламі. Сцены сіметрычна крапаваны трайнымі закамарамі. У пластычнай распрацоўцы фасадаў шмат цаглянага дэкору: аркатура, прафіляваныя карнізы і паясы, паўкалоны, нішы. Нізкая паўкруглая апсіда з пірамідальным дахам і бабінец дэкарыраваны аркатурнымі фрызамі. Прамавугольныя аконныя праёмы абрамлены масіўнымі пластычнымі ліштвамі з «бочкамі» і кілепадобнымі броўкамі.
Унутры малітоўная зала перакрыта корабавым скляпеннем. Апсіда вылучана 3-ярусным іканастасам. У 1-м ярусе званіца з 8-гранным самкнутым скляпеннем вылучаны бакавыя памяшканні прасвірні і лесвічнай клеткі званіцы.
Дагавор аб забароне ядзернай зброі
Дагавор аб забароне ядзернай зброі — гэта міжнароднае пагадненне, якое забараняе распрацоўку, выпрабаванне, захоўванне, набыццё, транспартаванне і выкарыстанне ядзернай зброі. Дагавор быў прыняты 7 ліпеня 2017 года ў штаб-кватэры ААН у Нью-Ёрку. Дагавор набудзе законны моц пасля таго, як яго ратыфікуюць 50 дзяржаў.
Генеральны сакратар ААН вітаў прыняцце новага дагавора, адзначыўшы, што гэты дакумент з'яўляецца першым за апошнія 20 гадоў юрыдычна абавязковым інструментам па пытаннях ядзернага раззбраення.
У снежні 2016 года Генеральная Асамблея пастанавіла склікаць Канферэнцыю ААН для ўзгаднення юрыдычна абавязковага дакумента аб забароне ядзернай зброі, які прывёў бы да поўнай ліквідацыі гэтай зброі.
Удзельнікі Канферэнцыі працавалі над тэкстам праекта з 27 па 31 сакавіка і з 15 чэрвеня па 7 ліпеня 2017 года. Усяго было праведзена 20 пленарных пасяджэнняў. На апошнім з іх 7 ліпеня тэкст распрацаванага юрыдычна абавязковага дакумента аб забароне ядзернай зброі быў вынесены на галасаванне. Яго падтрымалі 122 дзяржавы, Нідэрланды прагаласавалі супраць і Сінгапур устрымаўся. Многія дзяржавы не прымалі ніякага ўдзелу ў працы Канферэнцыі (у тым ліку ўсе 9 краін «Ядзернага клуба»: ЗША, Расія, КНР, Вялікабрытанія, Францыя, Індыя, Пакістан, КНДР, Ізраіль).
Генеральны сакратар ААН прызначаны дэпазітарыем новага дагавора. У заключных палажэннях пагаднення гаворыцца, што ён будзе адкрыты для падпісання 20 верасня 2017 года. Дагавор набудзе моц пасля заканчэння 90 дзён пасля здачы на захоўванне пяцідзесятай ратыфікацыйнай граматы ці дакумента аб прыняцці, зацвярджэнні ці далучэнні.
Ваўчкі
Назву Ваўчкі́ маюць:
Рэнтгенадыягностыка
Рэнтгенадыягно́стыка — метад прамянёвай дыягностыкі розных захворванняў з дапамогай рэнтгенаўскіх прамянёў. У цяперашні час яна пераходзіць на лічбавыя тэхналогіі і з'яўляецца самым даступным неінвазійным (без унутранага умяшання) метадам пры выяўленні хвароб.
Скіялогія (греч. skia — цень) — раздзел рэнтгеналогіі, які вывучае заканамернасці ўтварэння рэнтгенаўскай выявы.
Флюараграфія (ФЛГ)
Флюараграфія (сінонімы: рэнтгенфлюараграфія, рэнтгенфатаграфія, радыёфатаграфія) — прафілактычнае рэнтгеналагічнае даследаванне, якое заключаецца ў фатаграфаванні бачнай ценявой выявы са святлівага флуарэсцэнтнага экрана на фотастужку (плёнкавая флюараграфія — састарэлая) ці перакладам яе на аблічбаваную выяву (лічбавая — сучасная), якая утвараецца ў выніку праходжання рэнтгенаўскіх прамянёў праз цела чалавека, нераўнамернасці паглынання іх больш/менш шчыльнымі тканкамі і адлюстравання выявы на экране. Метад рэнтгенадыягностыкі сухотаў, пнеўманіі, плеўрыту, раку і іншых новаўтварэнняў лёгкіх (таксама фіброзу, склерозу, наяўнасці вадкасцей у анатамічных поласцях), які амаль не шкодзіць здароўю. Узаконены скрынінг (масавае даследаванне) хвароб лёгкіх.
Існуюць два метады сучаснай лічбавай флюараграфіі:
Рэнтгенаграфія
Рэнтгенаграфія — методыка рэнтгенадыягностыкі паталагічных змяненняў пры падазрэнні на іх, шляхам засвечвання плёнкі (плёнкавая — састарэлая) ценявой выявай ад рэнтгенаўскіх прамянёў ці аблічбавання яе ПЗС-матрыцай на камп'ютар (лічбавая — сучасная).
Рэнтгенаскапія
Рэнтгенаскапія — прасвечванне рэнтгенаўскімі прамянямі анатамічнай зона за флуарэсцэнтным рэнтгенаўскім экранам (класічная — састарэлая) ці прасвечванне з дапамагой электронна-аптычнага пераўтваральніка (ЭАП) (рэнтгенатэлебачанне — сучасная), якое назіраецца ў першым выпадку на самім экране, а ў другім — на экране кінескопа.
Тамаграфія
Тамаграфія — гэта рэнтгеналагічная здымка «у разрэзе» (паслойная). Гэты метад выкарыстоўваецца пры даследаванні лёгкіх, печані, нырак, костак і суставаў.
Сайты па тэме
http://www.tiensmed.ru/news/fluorografiya1.html
http://zdravo.by/article/5501/vredna-li-flyuorografiya
http://x-raydoctor.ru/rentgen/grudnaja-kletka/otlichie-ot-flyuorografii.html
http://smilelink.narod.ru/referati/r_19.html
Электронны падручнік БДМУ па прамяневай дыягностыцы
http://rep.bsmu.by/xmlui/bitstream/handle/BSMU/3819/Современные%20технологии%20лучевой%20диагностики.pdf?sequence=1&isAllowed=y
Палічня
Палічня (Поличня) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сфінктар
Сфі́нктар (ад σφιγκτήρ — сціскальнік) — кругавая папярочна-паласатая або гладкая мышца, якая сціскае полы орган, замыкае натуральную адтуліну (напрыклад, ротавую) або адтуліну пераходу з аднаго аддзела трубчастага органа ў другі; таксама мышцы, якія сціскаюць часткі цела або органа (напрыклад, агульны сціскальнік шыі ў паўзуноў і млекакормячых).
Марцінкевіч
Марцінкевіч — беларускае прозвішча, утворана ад імя Марцін.
Пестуніца (возера)
Пе́стуніца — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, за 15 км на паўночны захад ад горада Віцебск, у вёсцы Пестуніца, у басейне ракі Заходняя Дзвіна.
Схілы катлавіны вышынёй 10 м, пад агародамі і забудовай. Злучана ручаём з ракой Пестуніца.
Фрэдэрыксун (камуна)
Фрэдэрыксун (Frederikssund Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 248,63 км², што складае 0,58 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 44102 чал. (мужчыны — 21907, жанчыны — 22195; іншаземныя грамадзяне — 1509).
Царква Святой Марыі Магдаліны (Мінск)
Царква́ Свято́й Мары́і Магдалі́ны ў Мінску — праваслаўны храм, пабудаваны ў 1847 годзе з цэглы на паўночнай ускраіне горада на былых Старажоўскіх (Пярэспінскіх) могілках. Размяшчаецца на вуліцы Кісялёва.
Гісторыя
У 1623 годзе менскі суддзя Марцін Валадковіч ахвяраваў Свята-Петра-Паўлаўскаму манастыру фальварак Пярэспа. У 1804 годзе паводле хадайніцтва архімандрыта Свята-Петра-Паўлаўскага манастыра Лазара на Пярэспінскіх могілках узведзена невялікая драўляная царква, пры якой існавала багадзельня. У 1835 годзе храм згарэў. Новая мураваная царква была ўзведзена на ахвяраванні гараджан. Будаўніком царквы лічыцца протаіерэй кафедральнага сабора айцец Пётр Яліноўскі, які памёр у 1870 годзе і быў пахаваны ў крыпце пад апсідай. Новая царква была пабудавана ў 1847 годзе. У 1879 годзе царква набыла статус прыхадской. У 1903—04 гг. пры храме пабудавана царкоўная школа, пагост абнесены мураванай агароджай з брамай. У 1932—1933 гг. пасля закрыцця Старажоўскіх могілак закрыты і храм, але ў 1934 годзе быў зноў вернуты прыхаджанам. Адзіны адкрыты храм набыў значнасць кафедральнага сабора. У 1937 годзе храм ізноў закрыты і пераўтвораны ў сталярную майстэрню.
12 жніўня 1989 года прызначаны настаяцелем храма святар Іаан (Харашэвіч). У 1990 годзе храм вернуты праваслаўным вернікам. Гэта была першая царква ў Мінску, якой дазволілі службы ў часы СССР пасля доўгага перыяду забароны на адкрыццё храмаў.
Царква
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Першапачаткова, аднакупальны аднаапсідны храм. Да прамавугольнага ў плане асноўнага аб'ёму з усходняга боку далучаны з усходняга боку — нязначна выступаючая апсіда, з заходняга — вялікая прыбудова. Пры рэканструкцыі храма ў 1950-я апсіда закрыта чатырохкалонным порцікам, пастаўленым на высокі цокаль. У выніку аднаўлення ў 1990-я гт. царква набыла рысы рэтраспектыўна-рускага стылю — над прытворам узведзена шатровая васьмігранная званіца, над малітоўнай залай — цыбулепадобны купал на светлавым барабане. Інтэр’ер зальны трохнефны. Перакрыцці крыжовыя і цыліндрычныя.
Брама
Старажоўская брама размяшчаецца перад царквой. Пабудавана ў канцы 19 ст. з цэглы. Брама аднапралётная, манументальная, кампазіцыйна падкрэслівае галоўны ўваход у будынак. Плоскасць дэкаравана пілястрамі, арачнымі нішамі, бакавымі валютамі, завершана развітым шматпрафіляваным карнізам. Над цэнтральным арачным праёмам узвышаецца дэкаратыўны атык, увянчаны невялікай лучковай галоўкай. Збераглася частка агароджы. Брама вырашана ў эклетычных формах.
Партрэт Янкі Купалы (першая карціна Полазава, 1921)
Партрэт Янкі Купалы — карціна рускага мастака Дзмітрыя Полазава, напісаная ў 1921 годзе. З'яўляецца часткай збору Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы ў Мінску. Памер карціны — 57 × 45 см.
Гісторыя
Першы партрэт Янкі Купалы пэндзля Дзмітрыя Полазава, напісаны ім з натуры ў Мінску ў 1921 годзе. У сярэдзіне 1920-х гадоў мастак пераязджае ў Ленінград, куды перавозіць і купалаўскія партрэты, з якімі не развітваецца нават падчас блакады. Пасля Вялікай Айчыннай вайны Полазаў піша ўдаве паэта Уладзіславе Францаўне, што гатовы вярнуць адрэстаўраваныя ў Эрмітажы партрэты ў Мінск, але іх трэба «апрануць» у рамы і ўзяць пад шкло. З часу вяртання карціны захоўваюцца ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску.
Апісанне
Пагрудны партрэт Янкі Купалы выкананы ў анфас. Фон — цёплы, зеленаваты. Светла-залацістыя валасы паэта зачасаны назад, высокі адкрыты лоб, карыя вочы ў ценю надброўных дугаў, пранізлівы позірк, прамы нос, светлыя вусы, чорны строгі пінжак з белай кашуляй і сіні з бэзавым ды чырвоным узорам гальштук.
Magicka
Magicka — камп’ютарная гульня ў жанры экшэн-прыгода, якая распрацоўваецца шведскай кампаніяй Arrowhead Game Studios. Плануецца выхад гульні ў 1-ым квартале 2011 года для Xbox 360 і Microsoft Windows.
Афіцыйным выдаўцом гульні з'яўляецца Paradox Interactive. Выдавец у Расіі 1С-СофтКлаб сумесна з Snowball Studios. Перакладам займалася Snowball Studios. Выхад гульні адбыўся пад назвай Magicka.