cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mack AC
Кабіна
Характэрную форму перадняй частцы вызначыла размяшчэнне радыятара паміж маторным адсекам і адкрытай кабінай, што дазваляла, адкінуўшы капот, атрымаць доступ да рухавіка з трох бакоў. Акрамя таго, дзякуючы такой кампаноўцы, у непагадзь кіроўца, адкрываючы адмысловы лючок, мог задзейнічаць абагравальнік.
У 1925 годзе з'явілася лабавое шкло.
Рухавік
На аўтамабіле быў усталяваны радны чатырохцыліндравы рухавік, магутнасцю 75 конскіх сіл.
Рухавік астуджаўся двума блокамі радыятараў, размешчаных справа і злева за капотам перад кабінай кіроўцы. Замест вентылятара выкарыстоўвалася «слімак» з крыльчаткай, замацаванай на махавіку.
Пачынаючы з 1923 года грузавікі АС камплектаваліся шасціцыліндравымі рухавікамі, магутнасць якіх вагалася ад 97 да 120 к.с., а з 1932 года выпускаліся будаўнічыя самазвалы Mack АС6, на якіх таксама ўсталёўваліся шасціцыліндравыя рухавікі, але ўжо магутнасцю 150 к.с.
Трансмісія
На аўтамабіль усталёўвалася механічная чатырохступеньчатая каробка перадач, якая была выканана разам з дыферэнцыялам і галоўнай перадачай у сярэдняй частцы шасі. Ад іх на заднія колы крутоўны момант перадаваўся не карданным валам, а з дапамогай двух бакавых ланцугоў.
На трохвосевых мадэлях, пры агульным ланцужным прывадзе з прамежкавага вала з дыферэнцыялам, пары бартавых колаў ахоплены яшчэ адной ланцугом такім чынам, што ўсе колы каляскі круцяцца ў адным кірунку з аднолькавай хуткасцю. Пазней аўтамабілі атрымалі і арыгінальны міжвосевы дыферэнцыял. Акрамя восі кручэння, задняя каляска трохвосевых варыянтаў мела чатыры вертыкальных кароткіх рысоры з гумавымі пракладкамі, якія дазвалялі ёй перамяшчацца ў невялікіх межах налева або направа.
Пры пярэдніх вядучых колах (мадыфікацыі AP, 6х6) ролю швораня адыгрывалі пары канічных шасцерняў, адна з якіх была апорнай, а другая (верхняя) — вядучай.
Першая сусветная вайна
У ходзе Першай сусветнай вайны аўтамабілі Мack AC знаходзіліся на ўзбраенні войскаў ЗША, Францыі і Вялікабрытаніі. Аўтамабілі вялікімі партыямі пастаўляліся для Брытанскай арміі, 4470 адзінак былі накіраваны ў Францыю ў дапамогу пехацінцам Амерыканскай арміі.
Большасць выкарыстоўваліся ва ўзброеных сілах як бартавыя грузавікі і артылерыйскія цягачы. Больш цяжкія, 7,5-тонныя мадыфікацыі, выкарыстоўваліся для перавозкі танкаў.
Гарадзец (Чавускі раён)
Гарадзе́ц (, Городец) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Mack AC
«Bulldog»
За сваю характэрную знешнасць, — прысадзістую выправу, масіўны прасападобны капот, па баках якога ўсталёўваліся вялізныя фары, і даволі шырока расстаўленыя колы, — аўтамабіль атрымаў мянушку «Bulldog» (Бульдог).
Мянушка настолькі трывала прыжылася, што была ўзята кампаніяй Mack Brothers у якасці свайго сімвала, і ўжо з чэрвеня 1921 году да баку кабіны прыкаваныя сталёвыя штампаваныя пласціны з выявай бульдога, які ірве кнігу ўліку кошту транспартных перавозак «Hauling Costs». У 1922 годзе кампанія афіцыйна прыняла бульдога ў якасці карпаратыўнага знака.
У 1932 годзе галоўны інжынер кампаніі Mack Trucks Alfred Masury падаў заяўку атрыманне патэнта на арыгінальны дызайн і канструкцыю статуэткі бульдога. 11 кастрычніка 1932 года патэнт быў выдадзены і з 1933 года капоты грузавікоў пачалі ўпрыгожваць маскатам бульдога, які ўсталёўваецца і на сучасных грузавіках кампаніі.
269
269 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 269 год нашай эры, 269 год 1 тысячагоддзя, 69 год III стагоддзя, 9 год 7-га дзесяцігоддзя III стагоддзя, 10 год 260-х гадоў.
Несшэ (камуна)
Камуна Несшэ (Nässjö kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 29 382 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 13 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Балошкава (Цёмкінскі раён)
Балошкава (Болошково) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ліст да Абуховіча
«Ліст да Абуховіча» — помнік беларускай літаратуры XVII ст. Узор беларускай патрыятычнай літаратуры. Напісаны ананімным аўтарам у 1655 г. з нагоды падзення Смаленскага гарнізона 23 верасня 1654 г. перад наступам войскаў Маскоўскага княства ў ходзе вайны 1654—1667 г.
Місія «Ліста да Абуховіча» — асуджэнне псеўдаадукаванасці, маральнай недасканаласці людзей, якія навучыліся прыгожа гаварыць, на словах служыць «Сафіі, якая нарадзіла філасофію», але на справе пазбаўленыя сапраўдных вартасцяў — мужнасці, годнасці, адданасці роднай зямлі. Паняцці «Айчызна» і «Праўда» — святыя для аўтара. Яго ідэал — ахвярны барацьбіт за свабоду Бацькаўшчыны, які заўжды праўдзівы ў словах, высакарод-ны ва ўчынках, стрыманы ў паводзінах.
Асноўны матыў твора — вострая крытыка смаленскага ваяводы, які не здолеў стрымаць аблогу Смаленска, даць адпор, а прыняў рашэнне аб капітуляцыі. Галоўны герой — Піліп Абуховіч — пададзены як адмоўны персанаж. Ён паўстае як дробная і нікчэмная асоба, сквапны чалавек, здатны на агідны ўчынак. Сатыра пісьменніка ў дачыненні да П. Абуховіча дасягае апагею. На яго думку, П. Абуховіч — аматар весці пустыя размовы на соймах і з’ездах, яго больш цікавіць прыгожая вопратка, чым дзяржаўныя справы. Галоўная загана П. Абуховіча — няздатнасць да рыцарскіх спраў, бяздарнасць як кіраўніка, прадажнасць. Ён — нашчадак роду, які «вызначыўся» ганебнымі ўчынкамі: дзед атрымліваў хабар, калі быў «генералам» у Мазыры, а бацька, мазырскі суддзя, — «у каго больш браў — таго добра судзіў». Паводле меркавання аўтара, учынак П. Абуховіча — горшы за здраду Рыгора Осціка, які вёў таемную ад урада перапіску з маскоўскім царом, за што быў жорстка пакараны ў Вільні.
Аўтар супрацьпастаўляе смаленскага ваяводу гетману Вінцэнту Карвіну-Гасеўскаму, які ніколі не выхваляўся на публіцы, а спакойна і адказна выконваў вайсковы абавязак, справамі даказваў свае вартасці як дзяржаўная асоба.
У крытыцы ваяводы аўтар «Ліста да Абуховіча» напачатку ўжывае лёгкія пакепліванні, накшталт: «Лепей, пане Піліпе, сядзець табе было ў Ліпе!» (Ліпа — родавы маёнтак Абуховічаў) або «Калі б датуль, ваша міласць, пісарам быў бы, дык чалавекам слыў бы!», а затым пераходзіць да адкрытых абразаў і здзекаў, змяшчаючы на старонках твора меркаванне «пра ўзнагароду за Смаленск». Маўляў, кароль і вялікі князь «за слаўныя справы» меў намер прызначыць яго ваяводам Кракава, ды вось толькі «ляхі дужа баяцца, каб твая міласць не прадаў яго венграм».
Аўтар «Ліста да Абуховіча», напэўна, меў падставы для крытыкі ваяводы П. Абуховіча ўжо таму, што Смаленск быў здадзены без істотнага супраціўлення. Але ў вытлумачэннях аўтара прысутнічаў відавочна асабісты момант. За крытыкай праглядаецца асабістая крыўда, магчыма, маёмасны або кланавы канфлікт з П. Абуховічам.
Аўтар імкнецца да мастацкага абагульнення, выяўлення сацыяльных заканамернасцей. Праз крытыку канкрэтнага магната ў творы можна бачыць і выкрыццё заганаў тагачаснага грамадства, хібы ў дзейнасці вышэйшага кіраўніцтва, правалы ў абарончай палітыцы, эгаізм магнатаў, кланава-шляхецкую варажнечу, канфесійныя канфлікты, якія раз’ядалі краіну, падточвалі знутры грамадства, не дазвалялі кансалідавацца, каб стрымаць наступ агрэсараў.
Упершыню апублікаваны ў 1910.
Дзіцячая музычная школа
Дзіцячая музычная школа (ДМШ) — навучальная ўстанова, у якой дзеці, навучэнцы ў звычайных агульнаадукацыйных школах, дадаткова атрымліваюць музычныя веды і навыкі. Вучні ДМШ навучаюцца ігры на музычным інструменце, а таксама спевам, асноўным музычна-тэарэтычным дысцыплінам (сальфеджыа і элементарнай тэорыі музыкі), вывучаюць гісторыю музыкі. ДМШ з’яўляюцца першай ступенню музычнай адукацыі і выхоўваюць культурных музыкантаў-аматараў, а прафесійна адораных вучняў рыхтуюць для паступлення ў адпаведныя ўстановы сярэдняй спецыяльнай адукацыі (УССА) — музычныя вучылішчы або музычныя каледжы.
Адмысловыя ДМШ-дзесяцігодкі, што існуюць, зазвычай, пры кансерваторыях, аб’ядноўваюць у сваіх навучальных планах агульнаадукацыйныя і музычныя прадметы, і рыхтуюць сваіх вучняў для паступлення ў кансерваторыю (прыкладам, Цэнтральная сярэдняя спецыяльная школа пры Маскоўскай кансерваторыі імя П. І. Чайкоўскага).
У музычных школах вывучаюць таксама музычную літаратуру.
Стрэтава
Стрэ́тава (, Стретово) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Глінішча (Чавускі раён)
Глі́нішча (, Глинище) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Колюшка трохіголкавая
Трохіголкавая колюшка (Gasterosteus aculeatus, народныя назвы: калюшка, ваўчок, рагулька і інш. ) — від рыб сямейства Колюшкавыя.
Апісанне
Рыбка звычайна мае памеры 5-6 см, рэдка да 10 см. Цела сціснутае з бакоў, галава завостраная, на спіне перад спінным плаўнікам тры даволі буйныя калючкі, у калючкі пераўтвораны і брушныя плаўнікі. Лускі няма, а уздоўж цела да хваста размешчана паласа з касцяных пласцінак. Колер цела ў маладых рыбак серабрысты, у сталых — верх галавы і спіна сінія ці чарнавата-шэрыя, бруха серабрыста-шэрае. Вясной, у перыяд нерасту афарбоўка цела ў самцоў робіцца вельмі стракатай: спіна — ізумрудна-зялёнай, вочы — ярка-сінімі, ніз галавы і брушка — чырвонымі. Часам усё цела прымае чырвоную афарбоўку. У самак у гэты час брушка робіцца жоўтым, а поперак цела назіраюцца цёмныя палоскі.
Экалогія і спосаб жыцця
Жыве колюшка 3-4 гады, размнажэнне пачынае ў аднагадовым узросце. Самец перад нерастам будуе гняздо на грунце, у месцах са слабай плынню. У яго ён па чарзе заганяе некалькі самак, якія адкладаюць там ікру. Пасля гэтага ўвесь перыяд развіцця ікрынак самец ахоўвае гняздо і тэрыторыі вакол яго, грозна распраўляючы свае калючкі пры набліжэнні праціўніка. Гэтая маленькая рыбка, дзякуючы сваім іголкам, можа сябе абараніць не толькі ад дробных рыб, але і ад буйных драпежнікаў: шчупака, акуня і інш. Таму пры невялікай пладавітасці (не болей 250 ікрынак), выжывае даволі шмат моладзі.
Рыбка харчуецца дробнымі рачкамі, лічынкамі насякомых, чарвякамі, ікрой і моладдзю іншых рыб. Яна вельмі пражэрлівая, і пры вялікім распаўсюджанні можа наносіць шкоду, выядаючы ікру многіх каштоўных рыб, знішчаючы запасы іншага корму ў вадаёме. Сама ж яна кормам для іншых рыб служыць не можа, дзякуючы надзейным калючкам.
Значэнне
У еўрапейскіх краінах яе вылоўліваюць у вялікай колькасці для прыгатавання рыбнай мукі на корм свойскім жывёлам, птушкам і рыбам у сажалках. Тлушч колюшкі выкарыстоўваецца для лячэння ран і апёкаў. Раней з яго гатавалі лекі для лячэння сухотаў.
Колюшка лёгка прыжываецца і размнажаецца ў акварыуме, але не выносіць суседства з іншымі відамі акварыумных рыбак.
Міхаіл Васільевіч Лытысаў
Міхаіл Васільевіч Лытысаў (, в. Блізяціна, Невельскі раён — ) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
З 1925 года кіраваў калгасам на Невельшчыне. У гады Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у партызанскім руху на Беларусі. Пасля заканчэння вайны застаўся працаваць на беларускай зямлі ў Глыбоцкім раёне. У 1946—1967 гадах М. В. Лытысаў быў старшынёй калгаса «Перамога» Глыбоцкага раёна. Паступова ў калгасе павялічыўся ўраджай збожжавых. Былі пабудаваны жывёлагадоўчыя памяшканні, амаль у тры разы павялічылася пагалоўе жывёлы. У 1949 годзе кожны гектар льна-даўгунца даў па 6 цэнтнераў валакна і 7 цэнтнераў насення.
Калгас «Перамога» быў пастаянным удзельнікам усесаюзных і дзяржаўных сельскагаспадарчых выстаў, узнагароджваўся медалямі і дыпломамі. Вопыт перадавых ільноводаў знайшоў шмат паслядоўнікаў.
За атрыманне высокага ўраджаю ільну ў 1950 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
З 1968 года знаходзіўся на пенсіі.
Католышы
Като́лышы (, Католыши) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Староства
Старо́ства, ці ста́раства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў дзяржаўных уладаннях Каралеўства Польскага і Вялікага Княства Літоўскага і ў сучаснай Літоўскай Рэспубліцы, а таксама ў Галічыне ў перыяд Аўстра-Венгерскай імперыі (XIX ст.).
У склад староства ўваходзілі адзін ці больш гарадоў, мястэчак і некалькі сёлаў.
У Вялікім Княстве Літоўскім і ў Каралеўстве Польскім
У Вялікім Княстве Літоўскім староства — гаспадарчая адзінка ў XVI—XVIII стагоддзях, якую вялікі князь даваў на часовае карыстанне феадалам за службу.
З 1562 годзе ўладальнікі старостваў уносілі ў казну на ўтрыманне войска г.зв. кварту — 1/4 частку чыстага даходу.
Перыядычна праводзіліся люстрацыі (рэвізіі) старостваў.
Існавала два віды старостваў:
Літоўская рэспубліка
У Літоўскай Рэспубліцы староства (seniūnija) — трэці ўзровень адміністрацыйнага падзелу, з 2009 года сянюніі дзеляцца на сянюнайтыі.
Група сянюній утварае раён, тэрытарыяльнае самакіраванне (savivaldybė), якія ў сваю чаргу яднаюцца ў паветы. Цяпер у Літве 546 сянюній.
На чале сянюніі стаіць выбарны стараста — сянюнас (seniūnas).
Мясцовае самакіраванне
Мясцовае самакіраванне — самастойнае вырашэнне спраў насельніцтвам мясцовасці ўласнымі сродкамі паводле ўласных зацікаўленасцяў і асаблівасцяў развіцця мясцовасці. Ажыццяўляецца непасрэдна жыхарамі і праз абраных прадстаўнікоў. Больш шырокае паняцце мясцовага самакіравання мае на ўвазе права і рэальную здольнасць органаў мясцовага самакіравання рэгламентаваць значную частку публічных спраў і кіраваць ёй, дзейнічаючы ў рамках закона, пад сваю адказнасць і ў інтарэсах мясцовага насельніцтва.
У сучасным свеце вялікі распаўсюд атрымалі тыя сістэмы мясцовага самакіравання, класіфікацыя якіх заснавана на складанні адносін паміж мясцовым самакіраваннем і цэнтральнымі ўладамі.
Бігосава
Назва
Па ўспамінах старажылаў у 1910 годзе мясцовымі памешчыкамі было разыграна ў карты права змяніць назву чыгуначнай станцыі. Удачлівым апынуўся ўладальнік маёнтка Бігусава Вітольд Нітаслаўскі. У 30-я гады XX стагоддзя назва была зменена на Бігосава.
Гісторыя
Паўстаў у 1866 годзе пры будаўніцтве Рыга-Арлоўскай чыгункі. Першапачаткова станцыйнае паселішча, як і станцыя, называлася Георгіеўская, складалася з трох будынкаў: сціплага драўлянага будынка станцыі, пакгаўза і жылога дома. Згодна з архіўнымі звесткамі 1904 года станцыя Георгіеўская налічвала 3 двары, 23 жыхары, абслугоўваліся Росіцкай паштова-тэлеграфнай канторай.
У 1901 годзе быў пракладзены пуць для адчэпкі вагонаў, пабудаваныя дамы для грузчыкаў і чыгуначнікаў, якія абслугоўвалі чыгунку. У 1924 годзе было прынята рашэнне аб будаўніцтве адпаведнага прызначэння памежнай станцыі. У пачатку 1930-х гадоў у Бігосава працаваў валютны ўнівермаг Торгсіна. У 1926 годзе вакзал прыняў першых пасажыраў. Сярод знакамітых сучаснікаў, якія праязджалі праз станцыю Бігосава, былі латвійскі паэт Яніс Райніс, савецкі дыпламат Тэадор Нетэ.
З 20 верасня 1944 года Бігосава было ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у Віцебскай вобласці. У Верхнядзвінскім раёне Бігосава апынулася 25 снежня 1962 года.
У 1957 годзе ў Бігосаве быў пабудаваны «Зааветінструмент» (сучасны ААТ «Інвет») — горадаўтваральнае прадпрыемства ў Верхнядзвінскім раёне.
У 1994 годзе пачала дзейнічаць рымска-каталіцкая Троіцкая капліца.
У 2005 годзе быў пачаў дзейнічаць прыход Арханёла Міхаіла, які адносіцца да РПЦ.
Эканоміка
У 1957 годзе ў Бігосаве быў пабудаваны завод «Зааветінструмент» (сучасны ААТ «Інвет»).
Памяць
У Бігосаве ў 1919 годзе расстраляны беларускі рыма-каталіцкі святар Міхаіл Піліпавіч Буклярэвіч.
Зара Аўхімкаўская
Зара́ Аўхі́мкаўская (, Заря Авхимковская) — пасёлак у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Уладзімір Іванавіч Зіноўскі
Уладзі́мір Іва́навіч Зіно́ўскі (г.п. Ялізава, Асіповіцкі раён, БССР) — дзяржаўны дзеяч Беларусі. Міністр эканомікі Беларусі (2014—2018).
Біяграфія
У 1981—1986 гадах — старшы інжынер Галоўнага ўпраўлення вылічальнай працы Цэнтральнага статыстычнага ўпраўлення (ЦСУ) Беларускай ССР, старшы, вядучы эканаміст упраўлення статыстыкі прамысловасці ЦСУ БССР, памочнік начальніка ЦСУ БССР (затым Дзяржкамітэта БССР па статыстыцы).
У 1986—1989 гг. — намеснік начальніка Статыстычнага ўпраўлення Мінскай вобласці, намеснік начальніка Мінскай абласнога ўпраўлення статыстыкі.
У 1989—1992 гг. — у Савеце міністраў: старшы рэферэнт сектара эканамічнага аналізу і народна-гаспадарчых планаў эканамічнага аддзела, вядучы спецыяліст эканамічнага аддзела, вядучы спецыяліст упраўлення эканомікі і знешніх сувязяў, вядучы спецыяліст упраўлення эканомікі, галоўны спецыяліст сектара прагназавання і аналізу сацыяльна-эканамічнага развіцця ўправы эканомікі Кіраўніцтва справамі Савету міністраў.
У 1992—1998 гг. — першы намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта Рэспублікі Беларусь па статыстыцы і аналізу.
З 1998 па 2008 год займаў пасаду міністра статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь.
З кастрычніка 2008 — старшыня Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь.
27 снежня 2014 года прызначаны міністрам эканомікі Беларусі.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. .
Бабры (Лідскі раён)
Бабры́ (, Бобры) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавета.
Гісторыя
У XVII ст. вёска Бабры ўваходзіла ў склад «нойбургскіх маёнткаў» Людвікі Караліны Радзвіл. Бабры разам з Смолачу і Пішчоўцамі (30 дымоў) трымаў у заставе Ян Дубраўскі, падстолі венданскі. Вядома, што ў сваіх «нойбургскіх маёнтках» Радзвілы-пратэстанты штучна ўтрымлівалі праваслаўе, і вёска Бабры, магчыма, была часткай Голдаўскай праваслаўнай парафіі.
Вядома, што старая дарога з Няцечы непадалёк зварочвала ўлева на Голдава, з правага боку пакідаючы вёску Бабры, і вяла да Радзівонішак.
На пачатку XIX ст. маёмасць Бабры набыў у Дамініка Радзвіла Караль Лясковіч. Да 1810 г. ён фундаваў тут будаўніцтва драўлянай Свята-Крыжаўзвіжанскай царквы. Каля новай царквы тады пасадзілі дуб, які расце да гэтага часу.
У 1829 г. пры Баброўскай царкве дзейнічаў шпіталь для адзінокіх старых і сірот, жылі ў ім 6 чалавек.
Пасля адмены ў 1861 г. прыгону, каб скарыстаць зямлю для сельскай гаспадаркі, уладальнік маёнтка Ішчална Баляслаў Скарбак-Важынскі вырашыў выселіць з сельскагаспадарчага мястэчка Ішчална ўсіх яго жыхароў. У выніку паразумення праваслаўныя сяляне перасяліліся ў праваслаўную ж вёску Бабры.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Голдаўскага сельсавета.
Біблія і гомасексуальнасць
Біблія згадвае гомасексуальнасць некалькі разоў як у Старым, так і ў Новым Запаветах. Цягам многіх стагоддзяў рэлігіі, заснаваныя на Бібліі, — іўдаізм і хрысціянства, разглядалі гомасексуальныя зносіны як грэх. У цяперашні час існуюць рознагалоссі наконт ацэнкі Бібліяй гомасексуальнасці, заснаваныя на пытаннях дакладнасці перакладаў Бібліі, культурна-гістарычнага кантэксту і пэўных інтэрпрэтацый тэкстаў.
Садом і Гамора
Аповед пра грэх жыхароў Садома і Гаморы і вынішчэнне гэтых гарадоў змешчаны ў тэксце кнігі Быцця, 19:4-11. Гэты аповед з’яўляецца адным з найбольш частых аргументаў супраць гомасексуальных адносін і, адначасна, выклікае разнастайныя супярэчнасці і спрэчкі.
Яшчэ не леглі яны спаць, як гарадскія жыхары, Садомцы, ад маладога да старога, увесь люд з усіх канцоў горада, абступілі дом
і выклікалі Лота і казалі яму: дзе людзі, якія прыйшлі да цябе нанач? выведзі іх да нас; мы спазнаем іх.
Лот выйшаў да іх да ўваходу і замкнуў за сабою дзверы,
і сказаў: братове мае, не рабіце ліхога;
вось, у мяне дзве дачкі, якія не спазналі мужчыны; лепей я выведу іх да вас, рабіце з імі, што вам заўгодна; толькі людзям гэтым не рабіце нічога, бо яны прыйшлі пад дах дома майго…
Запаветы кнігі Лявіт
У 18 раздзеле кнігі Лявіт пералічаныя забароны на сексуальныя дзеянні, якія ў Бібліі прылічаныя да «мярзотаў» (вершы 22, 26-27, 29).
Не кладзіся з мужчынам, як з жанчынаю: гэта мярзота.
Далей у раздзеле 20 пазначанае пакаранне за парушэнне гэтых і іншых забарон смерцю.
Калі хто ляжа з мужчынам, як з жанчынаю, дык абодва яны ўчынілі гідоту: хай будуць аддазены смерці, кроў іхняя на іх.
Гіва Веньямінава
У аповедзе 19 раздзелу кнігі Суддзяў апісаная гісторыя, вельмі падобная да гісторыі Садома і Гаморы. Нейкі лявіт са сваёй рабыняй апынуўся ў чужым горадзе (Гіве Веньямінавай), дзе іх гасцінна прымае адзін з жыхароў. Аднак іншыя намагаюцца здзейсніць над госцем сексуальны глум.
Калі яны развесялілі сэрцы свае, вось, жыхары горада, людзі распусныя, атачылі дом, стукаліся ў дзверы і казалі старому, гаспадару дома: выведзі чалавека, які ўвайшоў у дом твой, мы спазнаем яго…
Сеўшэ (камуна)
Камуна Сеўшэ (Sävsjö kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Сеўшэ 146-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Сеўшэ.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 10 844 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Плошча Свабоды (Брэст)
Плошча Свабоды (площадь Свободы) — плошча ў Ленінскім раёне Брэста, у гістарычным цэнтры горада. Мае форму трохвугольніка, абмежавана вуліцамі Гогаля і Будзённага.
Блішчанкі (надсямейства)
Блішча́нкі (Chrysidoidea) — надсямейства адзіночных вос. Больш за 2 тысячы відаў, распаўсюджаны ўсюды.
Плошча Свабоды (Брэст)
Гісторыя
Пачала фарміравацца ў першай палове XIX стагоддзя. Забудавана пераважна двухпавярховымі дамамі. У часы Расійскай імперыі плошча з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам горада. Першапачаткова называлася Думскай плошчай, пазней Ратушнай плошчай.
Блішчанкі (надсямейства)
Апісанне
Даўжыня 5—15 мм, цела яркае, з металічным бляскам, зялёнае, сіняе або часткова фіялетавае, пурпурова-чырвонае. Брушка з 3 членікаў, астатнія ў самак ператвораны ў доўгі трубчасты яйцаклад. Паразітуюць на лічынках іншых вос і пчол. Напрыклад, адкладвае яйцы ў ячэйкі гнязда пчалы.
Плошча Свабоды (Брэст)
Гісторыя
У 1913 г. тут размяшчаліся гарадскія дума і ўправа, ратуша, публічная бібліятэка-чытальня імя М. Гогаля, булачныя, таварыства абароны жывёлы, працавалі суддзя і агент страхавога таварыства.
У часы Польскай Рэспублікі — плошча Пілсудскага, названая так у гонар польскага дзяржаўнага дзеяча Юзафа Пілсудскага. Цяперашнюю назву плошча атрымала ў 1939 годзе. У часы нямецкай акупацыі насіла назу Маршалплац (Marschalplatz).
На плошчы ў 1965 г. устаноўлены помнік у гонар войскаў 1-га Беларускага фронту, якія вызвалілі горад ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Сквер
Азеляненне плошчы Свабоды ўключае пасадкі каштанаў, таполяў, клёнаў, ліп, дубоў.
Суднікі (Мёрскі раён)
Су́днікі (, Судники) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 18 сакавіка 1963 года хутар знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Фуга
Фуга (ад fuga бег, уцёкі) — поліфанічны музыкальны твор, заснаваны на імітацыйным правядзенні ва ўсіх галасах адной, радзей дзвюх і болей тэм па пэўным танальна-гарманічным плане; найвышэйшая форма поліфаніі.
Гісторыя
Развівалася ў 17 стагоддзі з канцоны, рычэркара, матэта, дасягнула кульмінацыі ў творчасці І. С. Баха і не страціла значэння да нашага часу.
Часта фузе папярэднічае прэлюдыя ці іншая ўступная п’еса імправізацыйнага складу (фантазія, таката).
Можа ўваходзіць у санатны, сюітны ці варыяцыйны цыкл, у буйную вакальна-сімфанічную кампазіцыю (араторыя, меса і інш.).
У беларускай музыцы вядомы фугі для фартэпіяна Дз. Камінскага.
Склад
Адрозніваюцца колькасцю тэм (простыя — на адну тэму, двайныя — на дзве тэмы, трайныя — на тры тэмы і г.д.) і галасоў (найбольш пашыраны 3- і 4-галосыя).
Асноўныя раздзелы, а часам асобныя правядзенні тэмы злучаюцца інтэрмедыямі.
Васілёва (Мядзведаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Путыла
Путыла (Путила) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарнавіцкай вобласці Украіны, цэнтр Путыльскага раёна. Размешчана ў межах Верхавінска-Путыльскага нізкагор'я Украінскіх Карпат, на Гуцульшчыне.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1501 г. разам з іншымі населенымі пунктамі, якія кароль польскі і вялікі князь літоўскі Аляксандр перадаў Іoну Тэўтулу за тое, што той дапамог заключыць мір паміж Польшчай і Малдовай. У 1817 г. мясцовыя сяляне падалі скаргу імператару Францу II на тое, што на працягу 10 гадоў падаткі выраслі ў дзесяць разоў. У 1843 г. сялянам забаранілі карыстацца лесам, што прывяло да беспарадкаў. Адным з верхаводаў народных паўстанняў быў Лук'ян Кабыліца. У 1843 г. было арыштавана 14 верхаводаў народных паўстанняў, сярод якіх Лук'ян Кабыліца, Іван Галыця, Іосіф Бірлу. У чэрвені 2015 г. ў Путыле быў асвечаны новы храм - царква Святога Духа Праваслаўнай царквы Украіны. Будаваць гэты храм пачалі яшчэ ў 1990-х гг..
Вялікае Сяло (Ходараўскі сельсавет)
Вялі́кае Сяло́ (, Великое Село) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата ў 1784 годзе згадвае вёску ў Няцецкай парафіі як уласнасць Важынскага.
26 верасня
26 верасня — дзвесце шэсцьдзесят дзевяты (дзвесце семідзесяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Вялікае Сяло (Ходараўскі сельсавет)
Гісторыя
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Голдаўскага сельсавета.
Боркавічы
Бо́ркавічы (, Борковичи) — аграгарадок у Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, на рацэ Дрыса. Адміністрацыйны цэнтр Боркавіцкага сельсавета. За 38 км на паўднёвы ўсход ад Верхнядзвінска, 143 кіламетры ад Віцебска. Чыгуначная станцыя на лініі Полацк—Даўгаўпілс.
Назва
Назва населенага пункта паходзіць ад слова «бор», бо Боркавічы з трох бакоў былі акружаны борам і балотамі.
Гісторыя
Першае згадванне аб Боркавічах датавана 1536 годам, таксама ў руска-польскую вайну 1654—1667 гг. у 15 км ад в. Боркавічы польскае войска разграміла лагер рускіх войскаў. У 1812 годзе праз населены пункт Боркавічы праходзілі французы. З будаўніцтвам у 1866 годзе Арлоўска-Рыжскай чыгункі прагрэс закрануў і гэтай вёскі — была пабудавана чыгуначная станцыя, двухпавярховы вакзал з залай чакання і буфетам, які ўтрымоўвала спадарыня Марціноўская. З сярэдзіны XIX стагоддзя ў Боркавічах дзейнічала ганчарная майстэрня, таксама была ўзведзена царква.
Эканоміка
Аграпрамысловы сфера КУПСГП «Боркавічы» спецыялізуецца на малочна-мясной жывёлагадоўлі, вытворчасці збожжа, бульбы, лёну і рапсу. Агульная плошча гаспадаркі складае 3769 га, плошча сельскагаспадарчых угоддзяў — 2816 га, у тым ліку 2177 га — ворныя землі, 609 га — лугавыя землі. Прадуктыўнасць сельгасугоддзяў — 27,8, раллі — 29,9. У 2010 годзе намалочана 1241 тона збожжа, выраблена 102 тоны ільновалакна, 55 тон бульбы, 138 тон рапсу. Ураджайнасць збожжавых культур складае 11,7 ц/га (у свірнавай вазе), ільновалакна — 5,1, бульбы — 37, рапсу — 6,1 ц/га.
Перлан
Перлан (Perlan) — будынак (год пабудовы 1991) з паўсферычным дахам на ўзгорку Оскюлід (Öskjuhlíð) у Рэйк’явіку (Ісландыя). Унутры будынка знаходзіцца штучны гейзер, які фантаніруе з перапынкамі ў некалькі хвілін.
Вэрхалісся (Карукіўскі раён)
Вэрхалісся (Верхолі́сся) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Каласоўшчына
Каласо́ўшчына (, Колосовщина) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Каменскага сельсавета.
Кміцянка
Кміця́нка (, Кмитянка) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Грыднева (Цёмкінскі раён)
Грыднева (Гри́днево) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Чайчын
Чайчын  — востраў на возеры Струста (Браслаўская група азёр). Другі па плошчы востраў Беларусі. Займае 1,62 км². У наш час незаселены.
Гісторыя
Лічыцца, што назва вострава Чайчын была дадзена дзякуючы шматлікім чайкам, якія насяляюць яго берагі. У першай палове XX стагоддзя на ім знаходзіўся хутар Востраў Струста. У 1931 г. яго насельніцтва складала 27 чалавек. Канчаткова ліквідаваны падчас калектывізацыі пасля II Сусветнай вайны.
У 1995 г. уключаны ў склад Нацыянальнага парка Браслаўскія азёры.
Геаграфія
Чайчын — найбуйнейшы востраў возера Струста. Найбольшая даўжыня — 2,2 км. Найбольшая шырыня — 1,65 км. Месціцца прыкладна за 1 км на ўсход ад вёскі Струста на заходнім беразе возера, 440 м на поўнач ад мыса Панцелееўскі Рог на паўднёвым беразе. Ад вострава прыкладна 3,7 км на поўдзень да Браслава, 200 км на паўднёвы ўсход да Мінска, 114 км на захад да Полацка, 200 км на паўднёвы захад да Віцебска. Чайчын добра бачны з гары Маяк.
Мае дзіўныя звілістыя абрысы. У некалькі месцах углыб вострава ўдаюцца залівы. На паўночным усходзе (насупраць лецішчаў вёскі Струста) вылучаецца пясчаны пляж. На паўднёвым усходзе — доўгая пясчаная каса, на якой гняздуюць шматлікія птушкі.
Рыга-Арлоўская чыгунка
Рыга-Арлоўская чыгунка — назва ў 1868—1920 гг. сеткі чыгуначных дарог, якая праходзіла па тэрыторыі Ліфляндскай, Віцебскай, Курляндскай, Ковенскай, Магілёўскай, Смаленскай, Арлоўскай губерняў (цяпер тэрыторыя Беларусі, Латвіі, Расіі)
Чайчын
Геаграфія
На востраве маюцца 2 малыя унутраныя замкнёныя вадаёмы, але толькі адзін з іх мае сталы характар. Мясцовыя жыхары называюць яго проста «возера» ці «азярцо». У ім нават ловіцца рыба.
Рыга-Арлоўская чыгунка
Чыгунка злучала цэнтральныя раёны Расіі з партамі на Балтыйскім моры — Рыгай і Лібавай.
Чайчын
Прырода
Большая частка вострава пакрыта лесам і высокімі хмызнякамі. Распаўсюджаныя дрэвы — хвоя, бяроза, вольха. Ядловец дасягае 3 — 4 м у вышыню. На Чайчыне гняздуюць шматлікія птушкі.
Рыга-Арлоўская чыгунка
Перадгісторыя
Першай чыгункай, якая пазней увайшла ў адзіную Рыга-Арлоўскую, была лінія Рыга — Дынабург (з 1893 Дзвінск) пабудаваная ў 1858—1861 гг.
Затым пабудаваныя лініі:
У 1920 г. частка дарогі адышла да Латвіі. Астатняя частка стала называцца Арлоўска-Віцебскай чыгункай і ў 1922 годзе ўключана ў склад Маскоўска-Беларуска-Балтыйскай чыгункі.
Крамаўка
Кра́маўка — рака ў Беларусі, у Навагрудскім і Карэліцкім раёнах Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нёўда (прыток ракі Сэрвач, басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 50 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5,2 ‰. Пачынаецца ў напрамку на захад ад вёскі Сянежыцы, цячэ па ўсходняй частцы Навагрудскага ўзвышша, упадае ў Нёўду на заходняй ускраіне вёскі Савашы. На працягу 2,5 км каналізаваная (ад вёскі Сапатніца да вёскі Забалацце). У вёсцы Сянежыцы на рацэ створана сажалка.
Суромшчына
Суро́мшчына (, Суромщина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска знаходзілася ў складзе Аляксандраўскага сельсавета, да 14 красавіка 1962 года — у складзе Павяцкага сельсавета , да 18 сакавіка 1963 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Валынцы
Назву Валы́нцы маюць:
Лявон Валасюк
Ляво́н (Леані́д Хве́даравіч) Валасю́к (, в. Песцянькі, Брэсцкай вобласці, БССР) — беларускі паэт, мастак.
Біяграфія
У васьмігадовым узросце з сям’ёй пераехаў у Брэст. У 1963—1973 навучаўся ў сярэдняй школе № 16, пасля працаваў слесарам на заводзе. У 1974—1976 служыў у войску. У 1981 скончыў архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута.
Працаваў на розных пасадах у абласным навукова-метадычным цэнтры культасветработы і народнай творчасці ўпраўлення культуры Брэсцкага аблвыканкама, пасля мастаком у рэкламным камбінаце Аблспажыўсаюза, завода «Газаапарат», ЦУМа, гасцініцы «Інтурыст» і інш.
Творчасць
Член Беларускага саюза мастакоў (2000) і Саюза беларускіх пісьменнікаў (2007).
Лаўрэат літаратурнай «Мядовай прэміі» (2008).
Заненкі
Заненкі (Заненки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мыйзакюла
Мыйзакюла (Mõisaküla) — горад у паўднёвай частцы Эстоніі, у воласці Мульгі павета Вільяндзімаа. Горад без муніцыпальнага статусу (унутрываласны горад). Па дадзеных перапісу насельніцтва 2011 года ў горадзе пражывалі 825 чалавек, з іх 750 (90,9 %) — эстонцы. У горадзе працуе машынабудаўнічы завод (пераемнік мыйзакюласкага філіяла «Талэкса»). Колькасць яго работнікаў станам на 31 сакавіка 2020 года была 24 чалавекі.
Сасніцавіцы
Сасніцавіцы (Sośnicowice, Kieferstädtel) — горад на поўдні Польшчы, за 320 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 40 км на захад ад цэнтра Катавіцаў. Уваходзіць у склад Глівіцкага павета Сілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сасніцавіцы. Займае плошчу 11,67 км². Насельніцтва 1,9 тыс. чалавек.
Hedningarna
Hedningarna, шведскі (некаторы час фінскі) неа-фолькавы гурт, які ў сваёй музыцы спалучае элементы электроннага і рок-стылю з матывамі старых скандынаўскіх песень.
Гурт у музыцы горнецца да спеваў ёйк, традыцыйнай формы песень народу саамі.
Гісторыя
Халбус Тотэ Мэтсан, Андэрс Стэйк і Б'ёрн Толін сфармавалі гурт "Hedningarna" у 1987. Слова Hedning па-шведску азначае "паганец". Яны імкнуліся далей паглыбіцца ў старую нардычную культуру, у тым ліку выкарыстоўваючы старажытныя інструменты, ужо даўно забытыя шведскай фольк-сцэнай. Стэйк, прафесійны грэц на лютні, таксама пачаў вырабляць і новыя інструменты дзеля ўзбагачэння мелодый новымі гукамі.
У 1988 удзельнікі гурта Hedningarna напісалі і выканалі большую частку музыкі для тэатральнай пастаноўкі Den stora vreden (што значыць "Люты гнеў"), якая стала вельмі папулярнай і прыцягнула ўвагу да музыкі гурта. Першы альбом пад назвай Hedningarna быў выдадзены на студыі Alice Records у 1989. У 1991 пачала супрацоўнічаць з іншай студыяй, Silence Records. Яны пазнаёміліся з фінскімі спявачкамі Санай Куркі-Суоніё і Тэлай Паўласта. Альбом Kaksi! (па-фінску два) з’явіўся ў верасні 1992. У 1993 Hedningarna атрымала шведскую ўзнагароду Grammis за найлепшы фолькавы альбом года. Альбом Kaksi! вельмі актыўна раскупаўся (было прададзена каля 35 000 копій). Брытанскі ды-джэй Sasha запісаў рэмікс на песню Kruspolska гурта Hedningarna, які нават трапіў у верхнія радкі англійскага хіт-параду.
Трэці альбом Trä быў выдадзены ў верасні 1994. Часопіс Melody Maker напісаў з гэтай нагоды "гэта можа гучаць па-дзікунску, але здаецца, што гэта найважнейшыя гукі на свеце." Hedningarna выступіла на фестывалі Roskilde Festival у прысутнасці 20 000 чалавек на другой па памеры сцэне фестывалю. У 1995 Hedningarna праезала з турам па Скандынавіі і далёкім замежжы. Зборнік найлепшых песень з альбомаў Trä і Kaksi! быў выдадзены ў ЗША. У 1995 іх альбомы ўжо прадаваліся ў Іспаніі, Галандыі, Бельгіі, Польшчы, Іайландзе, Вялікабрытаніі і ЗША.
Спявачкі Куркі-Суоніё і Паўласта засталіся дома, у Фінляндыі, падчас выступленняў і тураў у1996, з-за нараджэння дзяцей і патрэбы вучыцца. Паўласта вырашыла пакінуць гурт, і яе вакал быў заменены на вакал іншай спявачкі, Аніты Лехтолы, якая вучылася разам з Паўласта ў Хельсінкі. Мэтсан, Стэйк і Толін пачалі працаваць над новым альбомам Hippjokk. Рок-басіст Ульф Іварсан граў на новай бас-мандоры, створанай Мэтсанам. Фінскі саамі ёік-спявак Уім Саары і вядомы нарвежскі гітарыст Кнут Раерсруд удзельнічалі ў запісе гэтага альбома. Ёхан Лільемарк граў на дыджэрыду, інструменце, падобным на флейту, на якім ён вывучыўся граць у Аўстраліі, калі жыў сярод тубыльцаў. Hippjokk з’явіўся на ў музычных крамах у лютым 1997. Гурт зноў накіраваўся ў тур па свеце, спяваў у Іспаніі, Бельгіі. Ульф "Рокіс" Іварсан стаў сталым удзельнікам гурта. Андэрс Стэйк змяніў сваё імя на Андэрс Норудэ.
Узімку 1998 гурт Hedningarna правёў у Карэліі (Расія), дзе музыкі шукалі натхнення і аўтэнтычнага матэрыялу дзеля запісу наступнага альбома, Karelia Visa ("Віза ў Карэлію"). Улетку і ўвесну таго ж года альбом ужо быў запісаны. Гурт накіраваўся ў Іспанію з турам па краіне. Ульф Іварсан выйшаў са складу гурта адразу па заканчэнні запісаў. Мэтсан і Толін разам са скрыпачкай Олай Бэкстром запісалі музычны дыск для танцавальнай трупы Virvla. Дыск быў выдадзены на студыі Silence records у 1999. Сана Куркі-Суоніё ў тым самым годзе запісала сольны альбом, выдадзены ў Фінляндыі. Слухачы пачулі "Візу ў Карэлію" у 1999. Нястомны гурт зноў накіраваўся ў скандынаўскі тур, а пасля — у тур па ЗША.
Скрыпач Магнус Стынэрбом далучыўся да гурта. У 2000 Норудэ запісаў свой сольн альбом. У тым жа годзе ў склад гурта прыйшоў новы перкусіяніст Хрысціян Свенсан, замяніўшы аднаго з заснавальнікаў гурта, Б'ёрна Толіна. У 2003 быў выдадзены зборнік 1989-2003. За ўвесь час было прададзена каля 150 тыс. альбомаў Hedningarna. У 2003 усе спевакі пакінулі гурт, і ад таго часу ён зноў стаў выключна інструментальным.
Філіп Леклерк
Жак Філіп Леклерк (поўнае імя Жак Філіп Леклерк, граф дэ Атклок, Philippe Leclerc, comte de Hauteclocque, /ləklɛʁ də otklok/;, Белуа-Сен-Леанар, Францыя — , Бешар, Алжыр) — французскі генерал часоў Другой сусветнай вайны, маршал Францыі (1952, пасмяротна).
Биография
Пазней служыў інструктарам афіцэрскай школы і ў складзе 1-га афрыканскага конна-егерскага палка. Пасля пачатку вайны ў верасні 1939 года быў адкліканы ў Францыю.
У складзе «Змагарнай Францыі», як і шматлікія камандзіры, чые сем'і засталіся ў акупаванай Францыі, выкарыстоўваў псеўданім — «Леклерк», пасля вайны далучаны да сапраўднага прозвішча. У снежні 1942 — студзені 1943 гадоў правёў французскія войскі ад возера Чад да Трыпалі, для ўдзелу злучэнняў у Туніскай кампаніі.
У 1944 годзе камандаваў французскімі войскамі падчас высадкі саюзнікаў у Нармандыі.
У 1945 годзе быў адпраўлены ў Індакітай, але неўзабаве падаў у адстаўку, нездаволены дзяржаўнай падтрымкай яго баявых аперацый супраць В'етміня.
Каменка (Каменскі сельсавет, Чавускі раён)
Ка́менка (, Каменка) — аграгарадок у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Псіхадэлічны рок
Псіхадэлічны рок (Psychedelic Rock) — музычны жанр, які ўзнік у сярэдзіне 60-х гадоў у Заходняй Еўропе і Каліфорніі (Сан-Францыска і Лос-Анджэлесе). Псіхадэлічны рок, або «псіхадэлія», звязаны з паняццямі «псіхадэлія» і «псіхадэлікі» (галюцынагены). Псіхадэлічны рок таксама цесна звязаны з субкультурай хіпі і ўсходняй (індыйскай) філасофіяй. Псіхадэлічны рок — складаная, экспрэсіўная музыка, якая моцна ўздзейнічае на слухача. Першапачаткова звязаны непасрэдна з ужываннем псіхадэлікаў як слухачамі, так і музыкамі, псіхадэлічны рок, з часам, стаў імітаваць дзеянне галюцынагенаў. Для гэтага выкарыстоўваецца шырокі арсенал сродкаў музычнай выразнасці і спецыяльныя эфекты пры выкананні музыкі.
У артыкуле «Псіхадэлія: новае моднае слова і што яно азначае», які з'явіўся ў кастрычніку 1966 у газеце «Melody Maker», гітарыст гурта «Hollies» Грэм Нэш, які наведваў раней псіхадэлічныя сесіі ў ЗША, пісаў: «Яны імкнуцца ўзнавіць ЛСД-сесію без выкарыстання наркотыкаў... гэта спроба раскрыць свядомасць. Яны спрабуюць дамагчыся таго ж самага, але з дапамогай спалучэння музыкі і светлавых эфектаў». Характэрнай рысай псіхадэлічнага рока сталі працяглыя сольныя партыі вядучых інструментаў. Жывыя выступы гуртоў у гэтым жанры звычайна суправаджаюцца яркім візуальным шоу з выкарыстаннем святла, дыму, відэа-інсталяцый і іншых эфектаў.
Амерыканская псіхадэлія
Гурты — прадстаўнікі каліфарнійскага гучання.
Гурты з другіх штатаў.
Краўт-рок
Краўт-рок — асобны кірунак псіхадэлічнай музыкі, які ўзнік у Германіі
Неапсіхадэлія
Тэрмін «неапсіхадэлія» ўжываецца ў адносінах да творчасці музыкантаў пост-псіхадэлічнай эры, якія карысталіся ў сваёй творчасці напрацоўкамі класікаў псіхадэлічнага года. Лічыцца, што пачатак адраджэнню псіхадэлік-рока паклалі такія пост-панк-калектывы, як «Echo And The Bunnymen» і «Teardrop Explodes»; шмат у чым натхняліся гучаннем псіхадэлічных груп 60-х прадстаўнікі т. н. «андэграўнду Пэйслі», пазней «асучасненае» псіхадэлічнае гучанне легла ў аснову Дрым-поп і Madchester-саўнду
Гарнізон «Поле» Арміі Краёвай
Гарнізон "Поле" - тэрытарыяльная баявая адзінка акругі Вільня Арміі Краёвай з ахопам Віленскага ваяводства (1926 - 1939), за выключэннем Вільні.
Гарнізон "Поле" быў створаны ў 1940 годзе як палявая структура Службы перамогі Польшчы на Віленшчыне. Палявы камандзір падпарадкоўваўся ваяводскаму камандуючаму Віленскаму (з мая 1940 г. — камандуючаму Акругі Вільня). У сваю чаргу ён падпарадкоўваўся камандзіру павета, у тым ліку і начальнікам пастоў (пост звычайна ахопліваў адну гміну). У студзені 1943 г. падзел раёна на "Двор" і «Поле» быў скасаваны. З гэтага часу акруга была падзелена на гарнізон горада Вільні і інспектаратуры.
Структура "Поля"
Кіраванне ўсімі сектарамі было магчыма толькі з сярэдзіны чэрвеня 1940 года. Тры сектары поля далі пачатак падзелу Віленскай акругі Краёвай на інспекцыі.
Тамерлан і іншыя вершы
«Тамерлан і іншыя вершы» (Tamerlane and Other Poems) — першы паэтычны зборнік амерыканскага паэта і пісьменніка Эдгара Алана По, апублікаваны ў ліпені 1827 года. Мяркуецца, што дагэтуль захавалася толькі 12 асобнікаў арыгінальнага выдання.
По пакінуў сваю прыёмную сям’ю і пераехаў у Бостан у 1827 годзе, каб уладкавацца на працу. Пасля некаторых няўдачных спроб ён запісваецца ў шэрагі войска Злучаных Штатаў і бярэ з сабой некалькі рукапісаў сваіх вершаў, якія неўзабаве аддае ў друк тыпографу пад імем Кальвін Ф. С. Томас. 40-старонкавы зборнік быў названы «Тамерлан і іншыя вершы» не змяшчаў імені По. У свет выйшлі толькі 50 асобнікаў, якія не паспелі атрымаць якой-небудзь значнай літаратурнай крытыкі. Вершы, якія складалі гэты зборнік былі напісаныя пад значным уплывам творчасці Джорджа Байрана. Як і ў іншых будучых паэмах По, у «Тамерлане і іншых паэмах» выкарыстоўваюцца тэмы кахання, смерці і гонару.
Гродна Азот
ААТ «Гродна Азот» — адно з найбуйнейшых прадпрыемстваў нафта хімічнай галіны ў Беларусі. Уваходзіць у склад Беларускага дзяржаўнага канцэрну па нафце і хіміі (канцэрн «Белнафтахім»). Знаходзіцца па адрасе: Гродна, праспект Касманаўтаў, 100.
Паўночная Суматра
Паўночная Суматра (Sumatera Utara) — правінцыя на паўначы вострава Суматра ў Інданезіі. Плошча — 72 981,23 км². Насельніцтва (2014 г.) — 13 527 937 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Медан.
Гродна Азот
Гісторыя
З’яўляцца горадавызначальным прадпрыемствам. На сваім рахунку мае палац культуры, санаторый-прафілакторый, турыстычную базу, бібліятэкі, паліклініку, спартыўна-стралковы клуб, піянерскі лагер, дзіцячыя садкі, газету «Гродзенскі хімік», жаночы хакейны клуб «Рытм Азот».
Паўночная Суматра
Геаграфія
Правінцыя Паўночная Суматра займае плошчу 72981,23 і цягнецца праз увесь востраў Суматра на 460 км ад Малакскага праліва на поўначы да Індыйскага акіяна на поўдні. Землі ўздоўж Малакскага праліва пераважна нізінныя або раўнінныя. Далей цягнуцца вулканічныя горы. Узбярэжжа Індыйскага акіяна прадстаўлена доўгімі пляжамі з некалькімі бухтамі, прыдатнымі для марскіх суднаў. У склад Паўночнай Суматры таксама ўваходзіць шэраг астравоў, найбуйнейшым з якіх з’яўляецца Ніас. Дзякуючы вільготнаму экватарыяльнаму клімату ў правінцыі шмат рэк. Геаграфічнай славутасцю Паўночнай Суматры з’яўляецца возера Тоба. Яно ўзнікла на месцы катастрафічнага вывяржэння аднайменнага вулкана, якое адбылося 73±4 тыс. гадоў таму і, як мяркуюць вучоныя, значна паўплывала на раннюю гісторыю чалавецтва. На возеры размешчаны востраў Самасір, што прыцягвае шматлікіх наведвальнікаў з розных краін свету.
Гродна Азот
Гісторыя
Пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года, вынікі якіх, як мяркуецца, былі сфальсіфікаваны, супрацоўнікі ААТ «Гродна Азот» падтрымалі пратэсты ў Беларусі і заклікі да нацыянальнай забастоўкі, аднак шмат з іх было затрымана і збіта міліцыянтамі. На «Гродна Азоце» была найбольшая колькасць тых, хто падтрымаў страйк сярод усіх прадпрыемстваў краіны.
Паўночная Суматра
Эканоміка
Правінцыя Паўночная Суматра — эканамічна развіты рэгіён Інданезіі. Найважнейшымі галінамі гаспадарткі тут з’яўляюцца сельская гаспадарка і турызм. На землях правінцыі вырошчваюць такія камерцыйныя культуры, як гевея, алейная пальма, кава, цукровы трыснёг і г. д. Плантацыі вакол Медана знакаміты якасным тытунем. Турызм сканцэнтраваны пераважна вакол возера Тоба, часткова на востраве Ніас і ў Медане. Перапрацоўчая прамысловасць развіта ў буйных гарадах. У 2010 г. была адчынена прамысловая зона Сеі-Мангкеі, якая спецыялізуецца на перапрацоўцы пальмавага алею.
Гродна Азот
Гісторыя
30 сакавіка 2021 года даччыная кампанія ААТ «Гродна Азот» абвясціла тэндэр на адгрузку сваіх тавараў. Адной з умоў тэндэру была магчымасць не адзначаць прыналежнасць грузу да ААТ «Гродна Азот». Гэта было выклікана пагрозай санкцый, паведамлялася ў тэндэрнай дакументацыі і СМІ.
Санкцыі
З 2006 года ААТ «Гродна Азот» і «Гродна Хімвалакно» (з перапынкамі   ) знаходзяцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША за «падрыў дэмакратычнага працэсу». Апошняе ўключэнне было ў чэрвені 2021 года. 9 жніўня 2021 года ў спіс быў уключаны генеральны дырэктар ААТ «Гродна Азот» Ігар Ляшэнка.
2 снежня 2021 года «Гродна Азот» і «Гродна Хімвалакно» трапілі ў чорны спіс Еўрасаюза. 20 снежня кампаніі ў свой санкцыйны спіс уключыла Швейцарыя. 22 снежня да адпаведнага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя.