cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Айн Рэнд
Творчасць
У 1937 годзе яна напісала невялікую аповесць «Гімн» (Anthem), якая ў 1938 годзе выйшла ў Вялікабрытаніі. Другі буйны раман — «Выток» (The Fountainhead) — з’явіўся ў 1943 годзе, а трэці — «Атлант расправіў плечы» (Atlas Shrugged) — у 1957. Пасля «Атланта» Рэнд пачала пісаць філасофскія кнігі: «Капіталізм: невядомы ідэал» (Capitalism: The Unknown Ideal, 1966), «Для новага інтэлектуала» (For the New Intellectual, 1961), «Уводзіны ў эпістэмалогію аб’ектывізму» (Introduction to Objectivist Epistemology, 1979), «Новыя левыя: антыіндустрыяльная рэвалюцыя» (The New Left: The Anti-Industrial Revolution, 1971), «Філасофія: каму яна неабходная» (Philosophy: Who Needs It, 1982), «Цноты эгаізму» (The Virtue of Selfishness, 1964) і многія іншыя, а таксама чытаць лекцыі ў амерыканскіх універсітэтах.
Іван Мікалаевіч Шыла
Біяграфія
Абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата навук (1981) і доктара тэхнічных навук па спецыяльнасці «Эксплуатацыя, аднаўленне і рамонт сельскагаспадарчай тэхнікі» (1993). У 2004 годзе прысвоена вучонае званне прафесара.
Айн Рэнд
Творчасць
У сваіх палітычных перакананнях Рэнд абараняла неабмежаваны (laissez-faire) капіталізм і лічыла адзінай правамернай функцыяй дзяржавы абарону правоў чалавека (у тым ліку правоў уласнасці).
Іван Мікалаевіч Шыла
Біяграфія
У 1998 годзе прызначаны намеснікам дырэктара па навуковай рабоце Беларускага навукова-даследчага інстытута механізацыі сельскай гаспадаркі (БелНДІМСГ, раней — ЦНДІМЭСГ), у 2001 годзе — намеснікам прэзідэнта Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь.
Айн Рэнд
Творчасць
На Захадзе Айн Рэнд шырока вядомая як стваральніца філасофіі аб’ектывізму, што ўгрунтаваная на прынцыпах розуму, індывідуалізму, разумнага эгаізму і ёсць інтэлектуальным абгрунтаваннем капіталістычных каштоўнасцяў у супрацьвагу папулярнаму ў той час сацыялізму. Вывучэннем і прапагандай літаратурнай і філасофскай спадчыны Айн Рэнд займаецца шэраг арганізацый у ЗША і іншых краінах, у першую чаргу Інстытут Айн Рэнд у Ірвайне (Каліфорнія).
Іван Мікалаевіч Шыла
Біяграфія
У 2002—2013 гадах — першы прарэктар, у 2013—2021 гадах — рэктар Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта (БДАТУ).
Навуковая дзейнасць
Пад яго кіраўніцтвам і пры яго ўдзеле выкананы шэраг навуковых прац па аптымізацыі параметраў тэхналагічных працэсаў і тэхнічных сродкаў для сельскай гаспадаркі, фарміраванні сістэм машын для раслінаводства і жывёлагадоўлі. Прапанаваныя ім навуковыя ідэі былі пакладзены ў аснову распрацоўкі «Канцэпцыі развіцця механізацыі і аўтаматызацыі вытворчасці Рэспублікі Беларусь на перыяд да 2000 г.», зацверджанай Калегіяй Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання ў 1996 годзе.
Аўтар больш 700 навуковых прац (з іх 94 — за мяжой), у тым ліку 7 манаграфій, 2 падручнікаў, 43 вучэбна-метадычных дапаможнікаў, 190 патэнтаў на вынаходствы.
Garmarna
Garmarna — шведскі фолк-рок гурт, заснаваны ў 1990. Большасць іх песняў з’яўляюцца адаптаванымі старымі скандынаўскімі баладамі.
Гісторыя
Garmarna заснаваная ў 1990. Стэфан Брысланд-Фэрнэр, Готэ Рынгквіст і Рыкард Уэстман захапіліся старой шведскай музыкай, якую яны пачулі ў тэатры. Яны пачалі шукаць старыя запісы і інструменты. Праз год ад пачатку супольнай музычнай дзейнасці да іх далучыўся бубнач Енс Хёглін.
У 1992 гурт запісаў свой максі-сінгл. Музыкі вырашылі, што жаночы вакал надасць яркасці да іх сумнай музыкі, і запрасілі ў гурт Эму Хэрдэлін, сваю даўнюю сяброўку, у якасці часовага вакаліста дзеля запісу максі-сінгла. Яна афіцыйна далучылася да гурта ў 1993. Дэбютны дыск добра прадаваўся ў Швецыі, да таго ж гурт правёў свой першы тур па Скандынавіі.
Для запісу альбома Vittrad гурт вырашыў выкарыстаць некаторыя сэмплы і секвенсэр. У 1994 выдавецтва Omnium перавыдала альбом Vittrad у ЗША, з англійскімі перакладамі старых песень.
Garmarna пачала працяглы тур па Германіі і выдала новы альбом Guds Spelemän у 1996. Гэты альбом таксама быў вельмі папулярным у Швецыі і быў заўважаны музычнымі крытыкамі з іншых краін.
У 1998 гурт Garmarna выступіў з серыяй канцэртаў па цэрквах Паўночнай Швецыі з праграмай-інтэрпрэтацыяй сярэднявечных работ Хільдэгарда фон Бінгена, разам з актрысай Фелісіяй Конрад.
У 1999 гурт запісвае свой трэці альбом пад назвай Vedergällningen. Кампазіцыі з гэтага альбома больш гарнуліся па стылю да року і трып-хопу.
Адразу пасля Vedergällningen гурт вярнуўся ў студыю дзеля заканчэння паўнавартаснага альбома з музыкай Хільдэгарда фон Бінгена, які быў выдадзены ў 2001.
Сайман Джэнкінс
Са́йман Дэ́від Джэ́нкінс (Simon David Jenkins; нар. 10 чэрвеня 1943, Бірмінгем, Англія) — брытанскі пісьменнік, рэдактар і газетны калумніст. Быў рэдактарам «Evening Standard» з 1976 па 1978 год і «The Times» з 1990 па 1992 год. Джэнкінс узначальваў Нацыянальны фонд з 2008 па 2014 год.
Біяграфія
Джэнкінс нарадзіўся 10 чэрвеня 1943 года ў Бірмінгеме, Англія. Яго бацька, Дэніэл Томас Джэнкінс, быў валійскім прафесарам багаслоўя ў Прынстанскім універсітэце і міністрам Кангрэгацыйнай, а потым Аб’яднанай рэфармацкай царквы. Атрымаў адукацыю ў школе Міл Хіл і каледжы Святога Джона ў Оксфардзе, дзе атрымаў ступень па філасофіі, палітыцы і эканоміцы.
Пасля заканчэння Оксфардскага ўніверсітэта Джэнкінс спачатку працаваў у часопісе «Country Life», перш чым далучыцца да «Times Educational Supplement». Пасля ён быў рэдактарам артыкулаў і аглядальнікам «Evening Standard», перш чым рэдагаваць старонкі Insight у «The Sunday Times». З 1976 па 1978 год ён быў рэдактарам «Evening Standard», пасля стаў палітычным рэдактарам «The Economist», дзе працаваў з 1979 па 1986 год. З 1990 па 1992 год ён рэдагаваў «The Times», потым быў аглядальнікам «The Times» і «The Guardian». У 1998 годзе Джэнкінс атрымаў прэмію «What the Papers Say». У студзені 2005 года ён абвясціў, што спыняе сваё 15-гадовае супрацоўніцтва з «The Times», каб напісаць кнігу, перш чым далучыцца да «The Guardian» у якасці аглядальніка. Ён захаваў калонку ў «The Sunday Times» і быў аўтарам блога ў «The Huffington Post». Адмовіўся ад абодвух, калі стаў старшынёй Нацыянальнага фонду (Нацыянальны фонд аб’ектаў гістарычнага зацікаўлення альбо прыроднай прыгажосці) у 2008 годзе, тады ж таксама аднавіў перыядычную калонку для «Evening Standard». Піша калонкі для «The Guardian».
Творчасць
Аўтар кніг па палітыцы, гісторыі і архітэктуры Англіі, у тым ліку «Тысяча найлепшых цэркваў Англіі» і «Тысяча найлепшых дамоў Англіі». Напісаў гістарычныя навукова-папулярныя кнігі «Кароткая гісторыя Англіі» (2011) і «Кароткая гісторыя Еўропы» (2018).
Сям’я
Джэнкінс ажаніўся з амерыканскай актрысай Гэйл Ханікат у 1978 годзе, у пары быў адзін сын. Яны рассталіся ў 2008 годзе і развяліся ў 2009 годзе. У 2014 годзе ён ажаніўся з Ханнай Кэй, прадзюсаркай мерапрыемстваў Intelligence Squared.
Узнагароды
У 2014 годзе атрымаў званне рыцар-бакалаўр.
Ламаза
Ламаза (Lomaso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1589 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 38070. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Quirico e Giulitta.
Буі (дэпартамент)
Адміністрацыйным цэнтрам дэпартамента з’яўляецца горад Кумба. Мяжуе з дэпартаментамі: Донга-Мантунг (на поўначы і ўсходзе), Нун (на поўдні і ўсходзе), Нго-Кетунджыя (на поўдні і паўднёвым захадзе) і Баё (на захадзе).
Мікалай Пятровіч Малочка
Мікала́й Пятро́віч Мало́чка (, в. Пляцянічы Гродзенскай губерні (цяпер Зэльвенскі раён Гродзенскай вобласці) —, г. ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч. Кандыдат эканамічных навук (пісьменнік Аляксей Карпюк пісьмова і называючы сведкаў сцвярджаў, што дысертацыю за М. Малочку напісаў іншы чалавек). Член УКП(б).
Біяграфія
У дзяцінстве працаваў у кулакоў і на цагляна-чарапічным заводзе. Двойчы быў асуджаны польскім судом за рэвалюцыйную дзейнасць. У 1939 годзе стаў намеснікам старшыні Пляцяніцкага сельсавета, дырэктарам мясцовага цаглянага завода.
У 1940—1946 гадах служыў у РСЧА. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
У мірны час быў загадчыкам ваенным аддзелам Зэльвенскага РК КПБ, першым сакратаром Воранаўскага, Казлоўшчынскага РК КПБ.
У 1957 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. З 1959 года інспектар ЦК КПБ, сакратар Гродзенскага абкама КПБ, а з 1961 года — старшыня Гродзенскага аблвыканкама.
У 1972 годзе быў вылучаны на пасаду міністра гандлю БССР.
Памёр у Мінску 6 красавіка 1988 года.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР.
Творы
Пасля смерці ў 1989 годзе былі выдадзеныя яго мемуары «Аб пражытым і перажытым» (Мінск, 1989 г.).
Узнагароды
Мікалай Малочка ўзнагароджаны :
Сэцэсія (значэнні)
Сэцэсія (secessio – адыход; ад – адыходжу):
Любска
Любска (Lubsko, Gassen) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 500 км на захад ад Варшавы, за 45 км на паўднёвы захад ад Зялёнай Гуры і за 20 км ад мяжы з Германіяй. Уваходзіць у склад Жарскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Любска. Займае плошчу 12,56 км². Насельніцтва 14,2 тыс. чалавек.
Согн-ог-Ф’юранэ
Согн-ог-Ф’юранэ (нарв. Sogn og Fjordane, таксама Согне-о-Ф’юранэ) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў цэнтральнай частцы Вестлана (Заходняй Нарвегіі), на ўзбярэжжы Атлантыкі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Лейкангер. Мяжуе з фюльке Мёрэ-ог-Румсдал, Оплан, Хордалан і Бускеруд.
Юстэдальбрэен
Суперкубак Беларусі па футболе 2021
Суперкубак Беларусі па футболе 2021 — дванаццаты розыгрыш Суперкубка Беларусі, штогадовага футбольнага матча, у якім сустракаюцца чэмпіёны Вышэйшай лігі чэмпіянату Беларусі і пераможцы Кубка Беларусі мінулага сезона.
Матч адбыўся 2 сакавіка 2021 года. У ім прынялі ўдзел «Шахцёр» з Салігорска, чэмпіён Беларусі 2020, і БАТЭ з Барысава, уладальнік Кубка Беларусі 2019/2020. Асноўны час скончыўся з лікам 0:0, а ў серыі перальці больш паспяховым апынуўся «Шахцёр», які такім чынам заваяваў свой першы суперкубак.
Нун (дэпартамент)
Нун (Noun) — адзін з 8 дэпартаментаў Заходняга рэгіёну Камеруна. Знаходзіцца ва ўсходняй частцы рэгіёну, займаючы плошчу ў.
Адміністрацыйным цэнтрам дэпартамента з’яўляецца горад Фумбан. Мяжуе з дэпартаментамі: Буі, Донга-Мантунг (на поўначы), Маё-Баньё (на паўночным усходзе), Мбам і Кім (на ўсходзе), Мбам і Інубу (на поўдні), Ндэ (на паўднёвым захадзе), Нго-Кетунджыя (на паўночным захадзе), Бамбутас, Кунг-Кхі і Міфі (на захадзе).
Дэніс Муквегэ
Дэніс Муквегэ (Denis Mukwege; нар. 1 сакавіка 1955, Букаву, Бельгійскае Конга) — кангалезскі гінеколаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2018).
Біяграфічныя звесткі
Быў трэцім дзіцём у сям’і пастара-пяцідзясятніка, што працаваў у шведскай місіі. Дэніс з дзяцінства бачыў шмат хворых людзей, таму вырашыў стаць доктарам. Першапачаткова ён спецыялізаваўся на педыятрыі, але сутыкнуўся з вялікай колькасцю пасляродавых ускладненняў у кангалезскіх жанчын, якія не мелі доступу да медыцынскай дапамогі, таму вырашыў сур’ёзна вывучаць акушэрства і гінекалогію.
Пасля навучання ў Францыі вярнуўся на радзіму і стварыў у Рэспубліцы Заір (цяпер Дэмакратычная Рэспубліка Конга) службу акушэрства і гінекалогіі.
З 1990-х ён актыўна дапамагае жанчынам, якія пацярпелі ад сексуальнага гвалту: гэты час быў поўным узброеных канфліктаў і чалавечых смерцяў, масавых згвалтаванняў.
Дэніс Муквегэ не проста аказваў усім жанчынам дапамогу, ён вёў актыўную кампанію супраць гвалту ў СМІ, з міжнароднай дапамогай пабудаваў там шпіталь. Паводле некаторых звестак, з таго часу ён з разам з калегамі правеў больш за 40 тысяч аперацый для жанчын і дзяўчынак.
За тое, што доктар актыўна даваў інтэрв’ю СМІ, выступаў у ААН, заклікаючы спыніць масавыя згвалтаванні ў ДРК, у яго адрас няспынна паступалі пагрозы. У 2012 годзе на яго дом напалі: у закладнікі трапілі дзве дачкі Дэніса (у яго 5 дзяцей). На яго нападалі яшчэ 5 разоў, яго целаахоўнік аднойчы загінуў.
У 2014 годзе доктар атрымаў прэмію імя Сахарава «за барацьбу ў абарону жанчын».
Псіхрафіты
Такія расліны прыстасаваліся нізкай тэмпературы паветра і тэмпературы глебы, працяглай зімы і кароткага вегетацыйнага перыяду, невялікай колькасці ападкаў, адносна высокай вільготнасці паветра, паніжанага забеспячэння пажыўнымі рэчывамі з глебы. Звычайна гэта расліны высокіх шырот і высакагор’яў. Размнажаюцца звычайна вегетатыўна.
Да псіхрафітаў, напрыклад, адносяцца некаторыя водарасці і лішайнікі, дрыяда васьміпялёсткавая, кедравы сланік, рададэндран камчацкі.
NGC 6482
NGC 6482 (іншыя абазначэнні — UGC 11009, MCG 4-42-8, ZWG 141.17, PGC 61009) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мяркуецца, што NGC 6482 з'яўляецца канечным вынікам эвалюцыі групы галактык, калі ўсе складнікі групу галактыкі галактыкі сабраліся разам у выніку сутыкненняў і дынамічнага шаравання.
Сэцэсія
У Вялікабрытаніі і Канадзе для незалежнасці гістарычных частак, каланіяльных і залежных тэрыторый досыць правядзення рэферэндуму і падтрымкі сэцэсіі большасцю галасоў. Хоць праведзеныя рэферэндумы (1980, 1995, 2014) не далі станоўчага выніку, блізкая магчымасць здабыць незалежнасць ёсць у Квебека і Шатландыі, дзе колькасць прыхільнікаў аддзялення расце. Падобнымі ж правамі тэарэтычна могуць скарыстацца і астатнія часткі Вялікабрытаніі — Англія, Паўночная Ірландыя і Уэльс.
Заканадаўства ЗША не прадугледжвае (але і не забараняе) сэцэсію штатаў. Аднак, для незалежнасці асацыяванага Пуэрта-Рыка і рада ціхаакіянскіх астравоў досыць адпаведнага выніку рэферэндуму.
Расійская канстытуцыя права на сэцэсію не прадугледжвае.
У апошнія дзесяцігоддзі шмат народаў і сепаратысцкіх рухаў змагаліся за незалежнасць, але, акрамя ўзнікнення новых краін пры распадах СССР, Чэхаславакіі, Югаславіі, пры спыненні асацыяцыі са ЗША шэрага ціхаакіянскіх астравоў і пры дэкаланізацыі Намібіі і Усходняга Тымора, паспяховая сэцэсія адбылася толькі ў выпадку Бангладэш, Сінгапура, Эрытрэі і Паўднёвага Судана.
У 1861 годзе сэцэсію са Злучаных Штатаў здзейснілі Канфедэратыўныя Штаты Амерыкі, што прывяло да грамадзянскай вайны.
Лейкангер
Лейкангер (нарв. Leikanger) — горад і камуна ў Нарвегіі.
Горад Лейкангер і аднайменная камуна знаходзяцца ў сярэдняй частцы фіёрда Согнефіёрд, які выходзіць у Нарвежскае мора, на паўднёвым узбярэжжы фіёрда. Адміністрацыйна горад і камуна ўваходзяць у фюльке Согн-ог-Ф'юране. На процілеглым ад Лейкангера баку фіёрда ляжыць горад Вік.
Плошча камуны складае 185 км ². Колькасць насельніцтва - 2.156 чалавек (на 1 студзеня 2009 года). Шчыльнасць насельніцтва роўная 12 чал. / км ².
Шчацінка (рака)
Шчаці́нка, Шарсцінка  — рака ў Магілёўскім і Чавускім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вільчанка (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 11 км, з іх 9 км на тэрыторыі Магілёўскага раёна. Плошча вадазбору 43,5 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1 км у напрамку на захад ад вёскі Смолка (Чавускі раён). Упадае з усходняга боку ў сажалку Вільчыцы на рацэ Вільчанка, насупраць вёскі Вільчыцы. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча каналізаванае ў верхнім і сярэднім цячэнні. Асноўны прыток — ручай Падол (справа).
Каля ракі населеныя пункты — Стужыца, Нядашава 1, Нядашава 2, Дубінка 1, Запруддзе. Каля вёсак Дубінка 1 і Нядашава 1 на рацэ сажалка Дубінка.
Уолес Стывенс
Біяграфія
У 1897—1900 гг. вучыўся ў Гарвардскім універсітэце, але дыплому не атрымаў, у 1903 годзе скончыў Нью-Ёркскую вышэйшую школу права. Працаваў журналістам у New York Herald Times, потым займаўся адвакацкай практыкай. У канцы 1890-х гг. пачаў працаваць у страхавой кампаніі. У 1909 годзе ажаніўся з Элсі Віёлай Кейчэл (1886—1963). У 1916 годзе пераехаў у Хартфард, штат Канектыкут.
Вядомасць да Стывенса прыйшла ў сярэдзіне 1910-х гадоў, калі вялікую падборку яго вершаў апублікаваў чыкагскі часопіс Poetry. На той час паэту было 35 гадоў, а яго першы паэтычны зборнік «Фісгармонія» (Harmonium) выйшаў у 1923 годзе. Цягам наступных трыццаці гадоў Стывенс выдаў зборнікі «Ідэі парадку» (Ideas of Order, 1936), «Мужчына з блакітнай гітарай» (The Man with the Blue Guitar, 1937), «Часткі свету» (Parts of a World, 1942), «Нататкі адносна найвышэйшай формы вымыслу» (Notes toward a Supreme Fiction, 1942), «Набліжэнне да лета» (Transport to Summer, 1947), «Збор вершаў» (Collected Poems, 1954), зборнік эсэ «Неабходны анёл» (The Necessary Angel, 1951), куды ўвайшлі крытычныя артыкулы Стывенса. У 1957 годзе выйшаў зборнік «Пасмяротнае» (Opus Posthumous), а ў 1972 — зборнік «Пальма на ўскрайку свядомасці» (The Palm at the End of the Mind). Лісты Стывенса былі падрыхтаваныя і выдадзеныя ў 1966 годзе яго дачкой Холі.
Двойчы лаўрэат Нацыянальнай кніжнай прэміі і Пулітцэраўскай прэміі (1955).
Міфі (дэпартамент)
Міфі (Mifi) — адзін з 8 дэпартаментаў Заходняга рэгіёну Камеруна. Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы рэгіёну, займаючы плошчу ў 402 км².
Андрэй Юр’янс
Андрэй Юр’янс (Andrejs Jurjāns;, — , ) — латвійскі кампазітар, фалькларыст і музыказнаўца. Ён быў першым у Латвіі кампазітарам-класікам, які напісаў інструментальныя п’есы і кантаты. Юр’янс таксама вывучыў і сабраў больш за латышскага фальклору, у тым ліку, якія ён аб’яднаў у шэсць кніг пад назвай «Матэрыялы латышскай народнай музыкі» (Latvju tautas mūzikas materiāli).
Біяграфія
Андрэй Юр’янс з 1875 года вучыўся ў Санкт-Пецярбургскай кансерваторыі, перш у класе органа, затым таксама ў класе кампазіцыі Мікалая Рымскага-Корсакава.
У 1877 годзе была апублікавана першая напісаная ім песня. Пасля заканчэння кансерваторыі ў 1882—1916 гадах выкладаў у горадзе Харкаве, у той жа час актыўна ўдзельнічаючы ў музычным жыцці Латвіі як збіральнік, даследнік і нацыянальнага песеннага фальклору.
Сваёй чатырохтомнай працай «Матэрыялы латышскай народнай музыкі», у якой прыведзена каля 2000 напеваў, Юр’янс паклаў падставу ўсім далейшым даследаванням у гэтай галіне.
Вільгельм фон Лееб
Вільгельм Ёзэф Франц Рытэр фон Лееб (Wilhelm Josef Franz Ritter von Leeb;, Ландсберг-на-Лехе, Баварыя — ) — Фюсен, Баварыя) — нямецкі генерал-фельдмаршал, удзельнік Першай і Другой сусветных войнаў; быў асуджаны як ваенны злачынца.
Андрэй Юр’янс
Біяграфія
Разам з братамі ён рэгулярна браў удзел у.
Вільгельм фон Лееб
Раннiя гады
Вільгельм Ёзэф Франц Лееб нарадзіўся 5 верасня 1876 г. у Ландсберг-ам-Лесі (Баварыя) ў сям’і з ваеннымі традыцыямі. Яго бацька, Адольф Лееб, быў ваенным, маёрам імперскай арміі Германіі, а яго будучая жонка, Марыя Шрот, была дачкой генерала кавалерыі.
Андрэй Юр’янс
Біяграфія
Пасля смерці Юр’янса яго праца была дапоўнена (5-я частка) братам Юр’янса, Паўлам. Уласныя творы Юр’янса таксама ў значнай ступені заснаваныя на фальклорным матэрыяле.
Вільгельм фон Лееб
Раннiя гады
Ваенную службу пачаў у 1895 г. юнкерам 4-га баварскага артылерыйскага палка. У 1897 годзе выраблены ў афіцэры. У 1899 Лееб скончыў ваеннае вучылішча і ў 1900 годзе адправіўся ў Кітай, дзе ўдзельнічаў у падаўленні Іхэтуаньскага паўстання 1898—1901 гадоў. Са жніўня 1900 па верасень 1901 камандаваў узводам 1-й горнай батарэі Усходне-Азіяцкага палка палявой артылерыі. Пасля вяртання ў Германію працягнуў службу ў сваім артылерыйскім палку, обер-лейтэнант (1905 г.). У 1909 годзе скончыў баварскую ваенную акадэмію ў Мюнхене, а ў 1911 годзе — Акадэмію Генеральнага штаба ў Берліне. У чыне гаўптмана быў накіраваны для праходжання службы ў ваеннае артылерыйскае вучылішча. У 1912—1913 гадах камандаваў артылерыйскай батарэяй «Эрланген», затым служыў у штабе баварскай артылерыі.
Першая сусветная вайна
29 мая 1916, за баявыя заслугі, Лееб атрымаў Рыцарскі Крыж Ваеннага Ордэна Максіміліяна Ёзэфа, які быў эквівалентам баварскаму Pour le Mérite, і яго атрыманне надало Леебу шляхецтва: 21 чэрвеня 1916 ён атрымаў тытул «Рытэр» («рыцар»), які змяніў яго імя, дадаючы тытул «Рытэр» да яго прозвішча і прыстаўку «фон».
З сакавіка 1917 — вярнуўся на Заходні фронт афіцэрам Генеральнага штаба пры штабе армейскай групы кронпрынца Рупрэхта Баварскага, дзе і знаходзіўся да канца вайны.
За баявыя адрозненні быў узнагароджаны Жалезнымі крыжамі абедзвюх ступеняў і яшчэ адзінаццаццю ордэнамі Германскай імперыі, Аўстра-Венгрыі і Асманскай імперыі.
Мiжваенны час
У 1919 годзе паступіў у Добраахвотніцкі корпус палкоўніка Ф. фон Эпа, у шэрагах якога ўдзельнічаў у падаўленні рэвалюцыі ў Баварыі.
Да моманту прыходу Гітлера да ўлады ў 1933 г. фон Лееб стаў генерал-лейтэнантам, камандуючым 7-й ваеннай акругай з цэнтрам у Мюнхене і камандзірам 7-й баварскай пяхотнай дывізіі рэйхсвера.
Афіцэр старой школы, сумленны і бескампрамісны, чалавек высокіх маральных прынцыпаў, глыбока веруючы каталік, фон Лееб адкрыта выказваў незадаволенасць новым рэжымам і яго лідарамі, быў супраць мілітарызацыі краіны, знаходзіўся пад негалосным наглядам Гестапа.
Тым не менш, фон Лееб працягваў прасоўвацца па кар’ернай лесвіцы і ў кастрычніку 1933 года быў прызначаны камандуючым 2-й групай войскаў у Каселе. 1 красавіка 1934 годзе атрымаў званне генерала артылерыі.
1 сакавіка 1938 года па патрабаванні Гітлера сышоў у адстаўку ў сувязі з «справай Бломберг-Фрыч».
Пазней, у 1938 і 1939 гадах вяртаўся на службу для камандавання аператыўнай групай «фон Лееб» (кодавае імя створанай для Судзецкага крызіса 12-й арміі), якая прыняла ўдзел у анэксіі Судэцкай вобласці і акупацыі Чэхаславакіі.
Фон Лееб апублікаваў у 30-я гады сваю працу па ваеннай навуцы пад назвай «Абарона» (Die Abwehr). Кніга вытрымала некалькі перавыданняў і перакладаў і пазней выкарыстоўвалася як навучальны дапаможнік ў Арміі ЗША і Чырвонай арміі. Удзельнічаў у распрацоўцы лініі ўмацаванняў на заходняй мяжы Германii.
Другая сусветная вайна
З 26 жніўня 1939 года вярнуўся на службу і ўзначаліў групу армій «C», якая знаходзiлася на Заходнім фронце.
У 1940 годзе группа армій «С» удзельнічала ў Французскай кампаніі на паўднёвым участку фронту, прарваўшы лінію Мажыно і сумесна з групай армій «A» атачыўшы 700-тысячную Другую групу армій Францыі ў Эльзасе. 24 чэрвеня таго ж года фон Лееб атрымаў Рыцарскі крыж, а 19 ліпеня — званне генерал-фельдмаршала.
У 1941 годзе для ўварвання ў СССР група армій «C» была ператворана ў групу армій «Поўнач», перад якой стаяла задача захопу Прыбалтыкі і Ленінграда.
Група армій за 2 месяцы падышла да Ленінграда і з 8 верасня 1941 года заблакавала яго ад Фінскага заліва да Ладажскага возера з поўдня (з поўначы горад быў заблакаваны войскамі Фінляндыі).
У снежні 1941 г. фон Лееб адсунуўся ад камандавання групай армій «Поўнач» (афіцыйна — на падставе хваробы, а рэальна — за рознагалоссі з загадамі Стаўкі Галоўнакамандавання, за паражэнне пад Ціхвінам і пратэсты супраць распраў зондэркаманд СС над мірным насельніцтвам).
16 студзеня 1942 году 65-гадовы фельдмаршал адпраўлены ў рэзерв Галоўнакамандавання сухапутных сіл. Камандуючым групай армій «Поўнач» прызначаецца генерал-палкоўнік Георг фон Кюхлер.
2 мая 1945 года ўзяты ў палон амерыканскімі войскамі. Быў судзімы па справе вярхоўнага галоўнакамандавання Вермахта.
Пасля вайны
У кастрычніку 1948 года асуджаны на 3 гады зняволення за злачынствы супраць грамадзянскага насельніцтва. З улікам папярэдняга зняволення і ўзросту, быў вызвалены пасля працэсу. Пасля вызвалення фельдмаршал вярнуўся ў Баварыю, у свой маёнтак у Хоэншвангау, дзе і памёр 29 красавіка 1956 года ва ўзросце 79 гадоў.
Хордалан
Хордалан (нарв. Hordaland, таксама Хурдалан, Хордаланд або Хурдаланд) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў цэнтральнай частцы Вестлана (Заходняй Нарвегіі), на ўзбярэжжы Атлантыкі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Берген. Мяжуе з фюльке Согне-ог-Ф'юране, Бускеруд, Тэлемарк і Ругаланд.
NGC 6483
NGC 6483 (іншыя абазначэнні — ESO 102-20, FAIR 486, AM 1754-634, PGC 61233) — эліптычная галактыка (E4) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алескі павет
Алескі павет (Powiat oleski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Алесна. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 973,62 км². Насельніцтва павета складае 65,2 тыс. чалавек.
Лона-Лазес
Лона-Лазес (Lona-Lases) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 806 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 38040. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Visitazione della Beata Vergine Maria.
Сэтльмент
Адны з самых буйных і вядомых сэтльментаў у Кітаі знаходзіліся ў Шанхаі: англа-амерыканскі міжнародны (тэрыторыя Шанхайскага муніцыпальнага савета, гл. Банд) і французскі сэтльменты (Шанхайскі міжнародны сэтльмент), таксама вядомы востраў Шамянь у Гуанчжоу. Гэтыя тэрыторыі сёння ператварыліся ў галоўныя турыстычныя зоны гэтых гарадоў.
Канчаткова сэтльменты перайшлі пад юрысдыкцыю Кітая ў 1943 годзе.
Пшаніца
Пшаніца (Triticum) — род травяністых, галоўным чынам аднагадовых, раслін сямейства Злакі, вядучая збожжавая культура ў шматлікіх краінах, у тым ліку і Беларусі.
Батанічная класіфікацыя
Род падзяляюць на 5 секцый, якія ўключаюць каля 20 відаў, а таксама змяшчае 10 гібрыдаў (7 унутрыродавых і 3 міжродавых):
Значэнне і выкарыстанне
Мука з зерняў пшаніцы ідзе на выпяканне хлеба, выраб макаронных і кандытарскіх вырабаў. Пшаніца таксама выкарыстоўваецца як кармавая культура, уваходзіць у некаторыя рэцэпты прыгатавання піва і гарэлкі.
Сяргей Артуравіч Калінін
Сярге́й Арту́равіч Калі́нін (нар. ,г. Гарадок, Віцебская вобласць) — кандыдат юрыдычных навук, дацэнт.
Бегемот
Навуковая назва з'яўляецца лацінізаванай формай грэчаскага слова ἱπποπόταμος, што азначае «рачны конь». Нягледзячы на гэтую назву, бегемот звязаны таксонаметрычным сваяцтвам не з коньмі, а з кітападобнымі і, троху болей аддалена, са свіннямі і пекары.
NGC 6484
NGC 6484 (іншыя абазначэнні — UGC 11010, MCG 4-42-7, MK 1118, ZWG 141.19, IRAS17497+2429, PGC 61008) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Геркулес.
Бегемот
Слова «бегемот» мае біблейскае паходжанне.
NGC 6484
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бегемот
Знешні выгляд, фізіялогія
Знешнасць своеасаблівая і цяжка ўявіць роднасць бегемота з іншымі капытнымі. Вышыня не болей за 1,5 м (вышыня карлікавага — 70-80 см), але маса дасягае 3-3,5 тон (карлікавага — 200—250 кг), такім чынам, вага бегемота супастаўляльная з вагою слана.
Сяргей Артуравіч Калінін
Біяграфія
У 1996 г. скончыў з адзнакай юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта. З 1996 г. - выкладчык, старшы выкладчык, дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэта БДУ. У 2001 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму: " Праблемы рэформы сістэмы права Рэспублікі Беларусь" у БДУ. Чытае курсы па агульнай тэорыі права і гісторыі палітычных і прававых вучэнняў.
Бегемот
Знешні выгляд, фізіялогія
Тулава вельмі тоўстае, галава вялізная, шыя кароткая (знешне падаецца, што яе наогул няма), морда доўгая і шырокая адначасова, пашыраецца на канцы. Вочы і вушы маленькія, прычым вочы і ноздры размешчаны на верхняй частцы галавы.
Сяргей Артуравіч Калінін
Біяграфія
Неаднаразова супрацоўнічаў з Нацыянальным цэнтрм законапраектнай дзейнасці пры Прызідэнце Рэспублікі Беларусь па пытаннях распрацоўкі і падрыхтоўкі экспертных заключэнняў, заўваг і прапаноў да праектаў нарматыўных прававых актаў. Член рабочай групы па распрацоўцы Канцэпцыі ўдасканалення заканадаўства Рэспублікі Беларусь. Навуковыя інтэрэсы: праблемы крыніц права, сістэмнасць у праве, сістэматызацыя, удасканаленне і трансфармацыя права і заканадаўства, рэлігія і права, хрысціянская палітыка-прававая дактрына. Аўтар звыш 45 навуковых прац. .
Бегемот
Знешні выгляд, фізіялогія
Пашча шырокая, разцы вялікія (40-50 см). Ногі кароткія і тоўстыя, канчаюцца кароткімі пальцамі з маленькімі капыткамі. Хвост вельмі кароткі. Цела пакрытае тоўстай голай скурай шэрага колеру. Скура добра рэгенеруе, раны і драпіны гояцца вельмі хутка. Глыбокіх ран нанесці немагчыма, бо пад скурай тоўсты тлушчавы пласт, які абараняе ўнутраныя органы.
Пот у бегемота чырвонага колеру, таму ў спякоту здаецца, быццам жывёла зыходзіць крывёю.
Страваванне
Бегемот не можа паўторна пераварваць ежу, у адрозненне ад жвачных, яго страўнік мае складаную структуру — 3 камеры. Пабочным прадуктам стрававання з'яўляецца вялікая колькасць газаў, ад якіх жывёла пазбаўляецца, шырока адкрываючы пашчу.
Арэал
Абодва віды жывуць у Афрыцы. Звычайны бегемот жыве па ўсім кантыненце, за выключэннем крайняй поўначы, арэал карлікавага абмежаваны трапічным поясам (Нігерыя, Ліберыя, Сьера-Леонэ, Гвінея). Бегемоты моцна прывязаныя да вады, таму сустракаюцца толькі па берагах рэк з павольным цячэннем і на балотах. Жывуць статкамі па 10-30 галоў (многія дарослыя самцы трымаюцца асобна).
Лад жыцця
Большасць часу бегемоты або кормяцца на беразе (звычайна ў цёмны час сутак), або адпачываюць у вадзе (днём). На беразе бегемоты павольныя і рухаюцца няспешным крокам. У месцах, дзе жывёлы бываюць часта, яны пратоптваюць сцежкі, прычым глыбіня каляіны можа дасягаць 0,5 м. У выпадку небяспекі бегемоты бягуць да вады з хуткасцю да 40 км/г. Гэта значыць, бегемот можа бегчы ў некалькі разоў хутчэй за чалавека. Бегемоты добра плаваюць, перабіраючы нагамі па дне. Могуць правесці пад вадою 3-5 хвілін не вынырваючы, нават спяць у воднай тоўшчы, аўтаматычны падымаючыся на паверхню дзеля ўдыху.
Звычайна бегемоты флегматычныя, у статку рэдка бываюць канфлікты, але спакой падманлівы. Бегемот лёгка можа расправіцца з львом, чалавекам і нават кракадзілам, якога прыняў за пагрозу. Тым жа часам зафіксавана шмат выпадкаў, калі бегемоты праяўлялі кранальны клопат пра антылопаў і зебраў, ратуючы іх ад кракадзілаў. Такія паводзіны выходзяць за межы біялагічнай мэтазгоднасці, і навукоўцы не могуць іх растлумачыць.
Рацыён
Корміцца бегемот амаль выключна травой. За суткі можа з'есці да 40 кг зеляніны.
У старажытнасці
Мясцовае насельніцтва не часта палявала на бегемотаў, гэта амаль не дазваляла прымітыўная зброя. Аднак ужо ў Старажытным Егіпце на яго палявалі з дапамогай гарпуноў, бо бегемот спустошваў палі. Сцэны палявання на бегемота знойдзены на насценных роспісах у грабніцы Тутанхамона. Бегемот у старажытнаегіпецкай міфалогіі ўвасабляў «Вялікую Маці» Аменці, «падаўніцу вод». Вялізны жывот бегемота нагадваў цяжарнасць жанчыны, таму багіня-заступніца Таўрэт (Таўрт, Таварэт, Таэрыс) выяўлялася бегемотам з жаночымі грудзямі, які трымаў «са-шлейф» (папірус ці амулет, якія сімвалізаваў абарону, бяспеку жанчын і дзяцей). Фігуры Таўрэт усталёўваліся на ложку дзеля бласлаўлення будучай маці. Чырвоны гіпапатам сімвалізаваў бога Сэта, а сцягно чырвонага бегемота — фалічную нагу Сэта, яго сілу, мужнасць. Нярэдка Сэта суправаджала багіня-гіпапатам. Ужо пры Старым Царстве адзначалі свята, на якое фараон забіваў белага бегемота. Пры гэтым лічылася, што фараон — гэта Гор, якія забівае Сэта. У храме Эдфу многія роспісы паказваюць, як Гор забівае грэшнікаў у абліччы бегемотаў.
У старажытных іудзеяў бегемот увасабляў сілы зямлі, у процівагу Левіяфану, які ўвасабляў сілы мора, і Зіз, якая сімвалізавала сілу паветра. Кніга Іова апісвала «бегемота» як пражэрлівую пачвару, падобную да гіпапатама. Чакалася, што пры «канцы свету» «бегемот» прыйдзе як увасабленне зла.
XIX—XX ст.
Свайго росквіту паляванне на бегемотаў дасягнула ў часы каланізацыі Афрыкі. Бегемот стаў крыніцай не толькі ядомага мяса, але і цвёрдай скуры, высакакласнай косткі, якая па сваіх уласцівасцях набліжалася да слановай. У выніку плошча арэалу бегемотаў скарацілася ў дзесяткі разоў.
У няволі бегемоты жывуць у заапарках і размнажаюцца. Працягласць жыцця бегемота ў няволі дасягае 50 гадоў, на волі — 30-40 гадоў. Карлікавыя бегемоты вельмі рэдкія і знаходзяцца пад аховай.
Паводле статыстыкі, бегемот сярод усіх афрыканскіх жывёл з'яўляецца лідарам паводле колькасці забітых людзей. Спецыяльнае даследаванне зафіксавала на тэрыторыі адной толькі Кеніі 4493 інцыдэнтаў, калі бегемот праяўляў агрэсію да чалавека.
Сяргей Цярэнцьевіч Кабяк
Сярге́й Цярэ́нцьевіч Кабя́к (, хутар Замошша,, Брэсцкая вобласць, Беларуская ССР — , , Беларуская ССР) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, першы сакратар Віцебскага абкама КП Беларусі (1983—1985), старшыня Гродзенскага аблвыканкама (1978—1983).
Ушанаванне памяці
У горадзе Гродна адна з вуліц носіць імя Сяргея Кабяка.
Медыцынская вучэльня імя Марыі Складоўскай-Кюры ў Варшаве
Медыцынская вучэльня імя Марыі Складоўскай-Кюры ў Варшаве (Uczelnia Medyczna im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie) — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Варшаве.
Надзя Мурад
Надзя Мурад Басе Таха (نادیە موراد, نادية مراد; нар. 1993) — іракская праваабаронца езідскага паходжання, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (2018).
Біяграфічныя звесткі
Яна марыла стаць педагогам, але не змагла скончыць універсітэт: яе пасёлак Коча ў 2014 годзе захапілі баевікі ІДІЛ. Разам з іншымі езідамі (субэтнас курдаў) трапіла ў лік тых, каго пераследвалі ісламісты. Большасць яе сям’і джыхадзісты забілі за адмову прыняць іслам. Надзя апынулася ў сексуальным рабстве, спрабавала няўдала бегчы, за што падвяргалася катаванням. Некалькі разоў перапрадавалася. Змагла збегчы толькі пасля трох месяцаў палону.
У 2016 годзе Надзе Мурад стала паслом па абароне годнасці людзей, якія перажылі гандаль, ад упраўлення ААН па наркотыках і злачыннасці. Жыве ў Германіі.
Пекінскі ўніверсітэт
Пекінскі ўніверсітэт — заснаваны ў 1898 годзе, найбуйнейшы ўніверсітэт Кітая, адна з найстарэйшых ВНУ краіны.
Гісторыя стварэння
Пекінскі ўніверсітэт быў заснаваны ў сталіцы Кітая ў снежні 1898 года, падчас так званых «Ста дзён рэформаў» — умеранага сацыяльна-культурнага рэфармісцкага руху перадапошняга імператара Паднябеснай Гуансюя. Першапачаткова ўніверсітэт насіў назву «Сталічныя настаўніцкія палаты», а ў 1912 годзе, пасля Сіньхайскай рэвалюцыі і абвяшчэння Кітайскай Рэспублікі, атрымаў сваё сучаснае імя.
Міхаіл Іванавіч Алексяюк
Міхаіл Іванавіч Алексяюк (,, Лодзьскі павет, Пятрокаўская губерня, Царства Польскае, Расійская імперыя (сёння — Лодзьскае ваяводства, Польшча) — ) — беларускі краязнавец.
У 1928 г. скончыў Брэсцкі чыгуначны тэхнікум. Да 1967 г. працаваў у сістэме меліярацыі Палесся, потым — старшым навуковым супрацоўнікам Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея.
Навуковая дзейнасць
Адкрыў неалітычныя пабудовы на палях на воз. Ула (Віцебскі раён), стаянкі на тэрыторыі Брэсцкай вобласці (в. Блювінічы, Бараны, Мышчыцы, Мікольскае, Опаль і інш.), удзельнічаў у археалагічных раскопках гарадзішча Бярэсце. Падрыхтаваў і апублікаваў больш за 150 нарысаў па гісторыі населеных пунктаў Брэстчыны.
Бібліятэка-філіял № 11
Бібліятэка-філіял № 11 — бібліятэка ў Мінску, размешчаная ў Чыжоўцы па адрасе Ташкенцкі праезд, 3.
Гісторыя
Бібліятэка № 11 заснавана ў снежні 1951 года, тады яна размяшчалася ў аднапавярховым памяшканні па вул. Палявой, 17. На момант адкрыцця кніжны фонд налічваў 1000 асобнікаў, да пачатку 1956 года ён склаў ужо 10 000 экз. дакументаў.
У канцы 1957 года бібліятэка пераехала ў новае памяшканне ў доме па вул. Палявой, 24а. Бібліятэкай карысталася 3 тысячы чытачоў. Актыўна вялася праца па камплектаванні фонду, ладзіліся культурна-асветніцкія мерапрыемствы.
У 1970-я гады ў Заводскім раёне будаваўся жылы мікрараён Чыжоўка. У 1974 годзе бібліятэка часова пераехала ў дом па вуліцы Убарэвіча, 44. У 1979 годзе для бібліятэкі пабудаваны асобны будынак па Ташкенцкім праездзе, 3, куды яна пераехала 8 чэрвеня. Індывідуальны праект будынка быў распрацаваны архітэктарамі майстэрні № 1 Дзяржаўнага праектнага інстытута «Мінскпраект» Алегам Ладкіным, Вячаславам Яўсеевым, Аляксандрам Чадовічам. Аўтарам будынку прысуджаная прэмія Ленінскага камсамола Беларусі 1982 г. . Колькасць чытачоў вырасла з 4 тысяч адразу да 12 тысяч. У гэты перыяд вялася разнастайная культурна-масавая работа, ладзіліся персанальныя выстаўкі мастакоў, выстаўкі творчасці народных умельцаў, педагогаў і навучэнцаў школ мастацтва, дзейнічалі клубы па інтарэсах.
У 1979 годзе бібліятэка № 11 увайшла ў склад цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы горада. Бібліятэка супрацоўнічала з навучальнымі ўстановамі мікрараёна, Палацам пазашкольнай працы «Золак», Палацам культуры МАЗа, кінатэатрам «Дружба». Для моладзі пры бібліятэцы ў 1981 годзе быў адкрыты першы літаратурна-музычны салон, арганізаваны грамадска-палітычны клуб «Арбіта». За актыўную працу з насельніцтвам бібліятэка адзначана граматамі органаў кіравання.
У 1980-1990-я гады бібліятэка становіцца прыкметным культурным цэнтрам мікрараёна Чыжоўка. На яе базе праходзяць практыку студэнты бібліятэчнага факультэта Мінскага інстытута культуры, яна становіцца месцам размяшчэння выбарнага ўчастку на час выбараў і прымае актыўны ўдзел у яго працы. Да пачатку XXI стагоддзя фонд бібліятэкі склаў больш за 80 тысяч экз. дакументаў.
У наш час фонд бібліятэкі складае 76 тысяч асобнікаў дакументаў, маюцца зводны электронны каталог, публічны цэнтр прававой інфармацыі, ладзяцца разнастайныя культурна-масавыя мерапрыемствы, ажыццяўляюцца дадатковыя паслугі на аснове сучасных тэхналогій, забяспечаны выхад у інтэрнэт.
Архітэктура
Будынак бібліятэкі адыгрывае значную ролю ў фарміраванні грамадскага цэнтра жылога раёна Чыжоўка. Цагляны двухпавярховы амаль квадратны ў плане будынак. Кампазіцыя фасадаў заснавана на кантрасце глухіх паверхняў сцен і вузкіх аконных праёмаў. Пластыка галоўнага фасада ствараецца рытмам крывалінейных у плане міжаконных прасценкаў, якія нагадваюць лісты раскрытай кнігі. Фасады атынкаваныя, аконныя праёмы ўпрыгожаны каляровымі вітражамі. Будынак складаецца з двух злучаных паміж сабой блокаў бескалідорнай планіроўкі. У першым блоку — памяшканне абанемента (у першым паверсе), чытальная зала (у другім паверсе), асноўнае кнігасховішча (у цокальным паверсе), у другім — вестыбюль (у першым паверсе), фае з лекцыйнай залай на 200 месцаў (у другім паверсе). Блокі злучаныя паміж сабой устаўкай, дзе размешчаны адміністрацыйныя і дапаможныя памяшканні. Свабодная планіроўка чытальнай залы і памяшкання абанемента дае магчымасць мяняць іх памеры ў залежнасці ад велічыні кніжнага фонду і колькасці чытальных месцаў.
NGC 6485
NGC 6485 (іншыя абазначэнні — UGC 11014, MCG 5-42-4, ZWG 171.9, IRAS17500+3128, PGC 61013) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алесна
Алесна (Olesno, Rosenberg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы. Размешчаны за 260 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 45 км на паўночны ўсход ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Алескага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Алесна. Займае плошчу 15,1 км². Насельніцтва 9,5 тыс. чалавек.
Вялікі Лес (Камянецкі раён)
Вялі́кі Лес (, Великий Лес) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
У 1985 — 1986 гг. вёска знаходзілася ў складзе Камянецкага сельсавета.
Клод Віньён
Клод Віньён (фр. Claude Vignon;, Тур — , ) — французскі мастак эпохі барока, прыдворны жывапісец Людовіка XIII.
Жыццё і творчасць
Клод Віньён нарадзіўся ў багатай сям’і ў Туры. Вывучаў жывапіс у Парыжы ў Жакоба Бюнеля. У 1610 годзе з’ехаў у Рым, дзе пад уплывам творчасці Караваджа, асвойваў тэхніку святлаценю. У 1616 годзе Віньён вярнуўся ў Францыю, дзе стаў членам Парыжскай гільдыі мастакоў. На наступны год ён зноў адправіўся ў Рым; пазней таксама працаваў у Іспаніі.
Вярнуўшыся ў 1623 годзе ў Францыю, ажаніўся ў 1624 годзе з Шарлотай дэ Лё, дачкой гравёра Тома дэ Лё. Неўзабаве пасля вяртання ў Парыж заняў пасаду прыдворнага мастака. Пісаў палотны па замове Людовіка XIII і кардынала Рышэльё для палацаў Луўр і Пале-Раяль.
Карціны К. Віньёна сёння можна ўбачыць ва ўсіх буйных мастацкіх музеях свету.
Беларуска-бутанскія адносіны
Паміж Рэспублікай Беларусь і Каралеўствам Бутан, станам на сакавік 2021 года, не былі ўсталяваны дыпламатычныя адносіны.
Эканамічныя адносіны
8 лютага 2021 года Дэпартамент ветэрынарнага і харчовага нагляду Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі ўвёў часовыя абмежаванні на ўвоз у Беларусь з гэтай краіны забойных, племянных і ўласных авечак і коз, забойнай буйной рагатай жывёлы, дзікіх, заапаркавых і цыркавых дробных парнакапытных (коз, архараў, ланяў, тураў, муфлонаў, казярогаў, казуль), малака і малочнай прадукцыі ад гэтых жывёл, гарбарнай, рагакапытнай, мерлушкавай сыравіны, воўны, казінага пуху і інш.
Лузерна (Італія)
Лузерна (Luserna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 300 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 38040. Тэлефонны код — 0464.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вугляны (Камянецкі раён)
Вугля́ны (, Угляны) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці, на левым беразе ракі Лясной. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Potentilla megalantha
Potentilla megalantha — кветкавая расліна з роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Невысокая шматгадовая травяністая расліна. Расце з мясістага карэнішча, дасягае ў вышыню 20—30 см. Ярка-жоўтыя кветкі з’яўляюцца ў чэрвені.
Арэал
У дзікай прыродзе сустракаецца на Далёкім Усходзе — Камчатка, Курыльскія астравы, Сахалін, у Японіі, Карэі і Кітаі.
Значэнне
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна на клумбах і альпійскіх горках, у тым ліку і як глебапакроўная расліна.
Вугляны (Камянецкі раён)
Знаходжанне
Вугляны знаходзяцца за 7 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада Каменца.
Вугляны злучаны адзінай дарогай з вёскай Мартынюкі і далей — з Каменцам. На поўнач ад вёскі пачынаецца тэрыторыя Белавежскай пушчы, ад якой вёску аддзяляе рэчка.
Гісторыя
Па сведчаннях мясцовых краязнаўцаў, праз Вугляны ў старыя часы праходзілі тры галоўныя шляхі:
Праз паселішча ішла дарога на Камянец і Брэст.
У пачатку XIX стагоддзя вёска знаходзілася ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні і адносілася да маёнтка генерала Гальберга. У 1818—1820 гадах у гэтай мясцовасці адбываліся антыпрыгонніцкія сялянскія хваляванні. У 1846 годзе вёска адносілася да маёнтка Камянец-Літоўскі, уласнасці ротмістра Антона Касаржэўскага. Мела 15 дзесяцін сядзібнай, 83 дзесяціны ворыўнай зямлі.
У 1897 г. вёска з’яўлялася цэнтрам Вуглянскай сельскай гміны Камянец-Літоўскай воласці Брэсцкага павета. Вёска мела хлебазапасны магазін.
У 1905 г. у вёсцы працавала пачатковае народнае вучылішча.
У 1921—1939 гадах вёска знаходзілася ў складзе Польшчы. Адносілася да Каменец-Літоўскай вясковай гміны Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
У 1949 г. у вёсцы быў арганізаваны калгас імя Кірава. У пачатковай школе вучылася 48 дзяцей.
У сучасны час гандаль арганізаваны праз аўталаўку.
Уладзімір Лянкевіч
Уладзімір Лянкевіч, таксама Уладзь Лянкевіч (нар. 29 мая 1987, Мінск) — беларускі паэт і перакладчык, спявак, саліст і гітарыст двух гуртоў «TonqiXod» і «luty sakavik». Член Саюза беларускіх пісьменнікаў і Беларускага ПЭН-цэнтра.
Біяграфія
Член рэдакцыі інтэрнэт-часопіса перакладной літаратуры «ПрайдзіСвет». З 2014 года — куратар Беларускага літаратурнага радыё.
У 2020 годзе падчас пратэсных акцый двойчы схоплены, першы раз быў у зняволенні 6 дзён, другі раз — 15 дзён.
Публікуецца ў калектыўных зборніках і часопісах, у прыватнасці «Дзеяслове».
Перакладае на беларускую мову англійскую і рускую паэзію і прозу, а таксама песні вядомых выканаўцаў. Удзельнічаў у праекце «Будзьма! Тузін. Перазагрузка-2».
Паасобныя вершы Уладзіміра Лянкевіча на рускую мову пераклаў Ігар Бялоў.
Прызнанне
Фіналіст конкурсаў Беларускага ПЭН-Цэнтра імя Ф. Петраркі (2004), памяці Карласа Шэрмана (2009), Чэслава Мілаша (2011).
Нарвежская Вікіпедыя (букмал)
Нарвежская Вікіпедыя (букмал: Bokmål Wikipedia) — раздзел Вікіпедыі на нарвежскай мове стандарту напісання букмал.
Існуюць дзве часткі Вікіпедыі на нарвежскай мове: адзін для больш распаўсюджанага стандарту напісання букмал, і другі для нюнорск. Нарвежская версія Вікіпедыі была створана 26 лістапада 2001, першапачаткова яна падтрымлівала артыкулы, напісаныя на любым стандарце. Нюнорск раздзел стартаваў 21 ліпеня 2004. Пасля галасавання ў 2005, асноўнай нарвежская сайт стаў толькі для Bokmål/Riksmål.
Па стане на 1 2023 года змяшчае  NaN артыкулs.
Віярыка Дэнчылэ
Васілі́ка Віяры́ка Дэнчы́лэ (Vasilica Viorica Dăncilă; нар. 16 снежня 1963, Рашыёрый-дэ-Ведэ) — румынскі палітык, член Сацыял-дэмакратычнай партыі Румыніі, дэпутат Еўрапарламента (2009—2018), прэм’ер-міністр Румыніі з 17 студзеня 2018 года.
Біяграфія
Нарадзілася 16 снежня 1963 года ў горадзе Рашыёрый-дэ-Ведэ, жудзец Тэлеарман.
У перыяд з 2004 па 2008 год Віярыка Дэнчылэ з’яўлялася членам гарадскога савета Відэле.
У перыяд з 2008 па 2009 год выконвала паўнамоцтвы акруговага дарадцы жудеца Тэлеарман.
У 2009 годзе Дэнчылэ была абраная па спісе Сацыял-дэмакратычнай партыі дэпутатам Еўрапарламента, дзе займалася пытаннямі сельскай гаспадаркі.
У 2014 годзе была выбрана ў Еўрапейскі парламент на другі тэрмін, прызначаная намеснікам старшыні Камітэта па сельскай гаспадарцы і развіцці сельскіх раёнаў. Таксама з’яўлялася членам Камітэта па правах жанчын і гендэрнай роўнасці.
У студзені 2018 года кіруючая кааліцыя ў складзе Сацыял-дэмакратычнай партыі і Альянсу лібералаў і дэмакратаў (АЛД) вылучыла кандыдатуру Дэнчылэ на пасаду прэм’ер-міністра Румыніі пасля адстаўкі папярэдняга кіраўніка ўрада Міхая Тудосэ, а 17 студзеня прэзідэнт краіны Клаус Яханіс афіцыйна прызначыў яе на гэты пост. Дэнчылэ стала трэцім у найноўшай гісторыі Румыніі кіраўніком урада за апошнія сем месяцаў. Два яе папярэдніка былі вымушаныя пакінуць пасаду прэм’ер-міністра з-за канфліктаў з лідарам сацыял-дэмакратаў Лівіу Драгняй.
На выбарах Прэзідэнта Румыніі ў першым туры 10 лістапада 2019 года заняла 2-е месца, прайграўшы толькі чыннаму прэзідэнту краіны Клаусу Яханісу. У другім туры таксама паступілася яму, атрымаўшы 34.12 % галасоў.
Шчацінка (возера)
Плошча паверхні возера 0,12 км². Катлавіна старычнага тыпу, моцна выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Размешчана на левабярэжнай пойме Сажа, насупраць вёскі Парадзіна, за 1 км у напрамку на захад ад вёскі Засожжа. У возера ўпадаюць некалькі ручаёў і меліярацыйных каналаў.