cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Біблія Густава Вазы
Гісторыя
У 1526 годзе пабачыў свет пераклад Новага Запавету на шведскую мову, зроблены пераважна Лаўрэнціем Андрээ і Олаўсам Петры. У 1541 годзе быў завершаны пераклад усёй Бібліі цалкам, прыкладам для якога паслужыў пераклад 1534 года на нямецкую мову, зроблены Марцінам Лютэрам. У выданні 1541 года быў апрацаваны і пераклад Новага Запавету, які аднак адрозніваўся ад выдання 1526 года зусім нязначна. Для гэтага выдання была створана камісія на чале з архібіскупам Лаўрэнціем Петры. Наступныя выданні на шведскай мове выходілі ў 1618 (Біблія Густава II Адольфа) і ў 1703 годзе (Біблія Карла XII).
Значэнне для шведскай мовы
Біблія Густава Вазы мела настолькі важнае значэнне для развіцця шведскай мовы, што мяжу паміж старажытнашведскай і новашведскай мовай сталі праводзіць па 1526 — годзе выдання перакладу Новага Запавету. У гэтым выданні былі, напрыклад, упершыню ўведзеныя літары Ä і Ö, якія існуюць і ў сучаснай шведскай мове. Цікава, што пераклад 1541 года часам з'яўляецца нават больш архаічным за пераклад 1526 года: напрыклад, у ім выкарстоўваюцца скланенні (якія паступова зніклі са шведскай мовы).
Прыклады
З «Thet Nyia Testamentit på Swensko» (1526): Мацвей 5:38-42: J haffuen hördt, ath thet är sagt / ögha för ögha / och tand för tand / Men iagh sägher idher / athi skolen ey stå thet onda emoot / vthan är thet så någhor slåår tigh wedh thet höghra kinbenet / så wendt honom och thet andra til / Och om någhor wil gå til retta medh tigh / och tagha tin kiortel j frå tigh / lät honom och haffua kåpona medh / Och om någhor nödhgar tigh ena milo / så gack twå medh honom / Geff honom som aff tigh bedhes / och wendt tigh ey j frå honom / som någhot wil läna aff tigh.
Шчолкіна (Ельнінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Біблія Густава Вазы
Прыклады
З поўнага перакладу (1541): ''J haffuen hördt, at thet är sagdt, Ögha för ögha, Tand för tand. Men iagh sägher idher, at j skolen icke stå thet onda emoot, Vthan är thet så, at någhor slåår tigh widh thet höghra kindbenet, så wendt honom ock thet andta til. Och om någhor wil gå til retta medh tigh, och tagha tin kiortel jfrå tigh, lät honom ock haffua kåpona medh. Och om någhor nödhgar tigh ena milo, så gack twå medh honom. Giff honom som aff tigh bedhes, och wendt tigh icke jfrå honom, som någhot wil läna aff tigh.''
Дакляровіч
Дакляро́віч  (таксама Дыклер, імя невядома; ?, г., цяпер Мінская вобласць — ?) — танцоўшчык. З мяшчан. З 1756 года вучыўся ў мясцовай балетнай школе князя Г. Ф. Радзівіла (педагогі А. Пуціні і Л. М. Дзюпрэ) і танцаваў у яго прыдворным тэатры ў Слуцку, дэбютаваў у 1758 годзе ў «Балеце на тры пары», лібрэта і пастаноўка Пуціні, а таксама ў Белым, гастраліраваў у Нясвіжы. З 1760 года вядучы танцоўшчык балетнай трупы Нясвіжскага тэатра М. К. Радзівіла Рыбанькі.
Аляксандр Міхайлавіч Анісімаў
Аляксандр Міхайлавіч Анісімаў — галоўны Нацыянальнага сімфанічнага аркестра Рэспублікі Беларусь, галоўны дырыжор Самарскага акадэмічнага тэатра оперы і балета. Народны артыст Рэспублікі Беларусь (2011).
Біяграфія
А. М. Анісімаў нарадзіўся ў Маскве. Пасля вучобы ў і Ленінградскага харавога вучылішча імя М. І. Глінкі паступіў у Ленінградскую кансерваторыю імя М. А. Рымскага-Корсакава, якую скончыў па класе харавога дырыжавання прафесара Я. П. Кудраўцавай. Спецыяльнасць оперна-сімфанічнага дырыжавання вывучаў у Маскоўскай кансерваторыі ў класе прафесараў А. А. Дзімітрыядзі і Л. М. Гінзбурга. Удасканальваўся ў аспірантуры ў прафесара Г. М. Раждзественскага.
Прафесійная кар’ера пачалася ў 1975 годзе ў Ленінградзе ў Малым тэатры оперы і балета. З 1980 года галоўны дырыжор Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь.
З 1985 года галоўны дырыжор Пермскага акадэмічнага тэатра оперы і балета і запрошаны дырыжор Ленінградскага тэатра оперы і балета імя Кірава.
З 1995 года галоўны дырыжор Нацыянальнага сімфанічнага аркестра Ірландыі, Філарманічнага аркестра г. Пусан (Рэспубліка Карэя) і Растоўскага музычнага тэатра. У тым жа годзе быў А. Анісімаў дырыжаваў першым канцэртам у Маскве вялікай опернай спявачкі Мантсерат Кабалье, які адбыўся ў Крамлі.
З 2002 года і па цяперашні час галоўны дырыжор Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра Рэспублікі Беларусь.
Дзяржаўны акадэмічны сімфанічны аркестр Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам Аляксандра Анісімава стаў вядучым музычным калектывам краіны. У яго выкананні гучаць творы беларускіх кампазітараў, сучасная і класічная музыка сусветнага сімфанічнага і опернага рэпертуара. Гастрольны графік аркестра ўключае гарады Беларусі, Прыбалтыкі, Францыі, Германіі, Іспаніі, Польшчы, Славакіі, Японіі і інш.
Са жніўня 2011 года Аляксандр Анісімаў галоўны дырыжор Самарскага акадэмічнага тэатра оперы і балета. Пад кіраўніцтвам маэстра тэатр прадставіў прэм’еры опер «Аіда», «Мадам Батэрфляй», «Травіята», «Казка пра цара Салтана», «Яўген Анегін», «Севільскі цырульнік», «Флорыя Тоска», «Снягурка», «Пікавая дама»; балетаў «Шчаўкунок», «Дама пікаў», «Карсар» і канцэртныя праграмы.
З 2012 года кіраўнік студэнцкага аркестра Беларускай акадэміі музыкі, прафесар аркестравага факультэта. У сезоне 2012—2013 гадоў студэнцкі аркестр сумесна з Дзяржаўным акадэмічным сімфанічным аркестрам рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам маэстра Анісімава прадставіў на сцэне Вялікай залы Белдзяржфілармоніі пяць праграм: «» Равеля, Сімфонія № 9 Бетховена, III акт «Валькірыі» і III акт «Гібелі Багоў» Вагнера, «Паэма экстазу» Скрабіна, Сімфонія № 5 Кузняцова.
Залацістая шчурка
Залацістая шчурка, шчурка-пчалаедка (Merops apiaster) — птушка атраду ракшападобныя (Coraciiformes), сямейства шчуркавыя (Meropidae).
Аляксандр Міхайлавіч Анісімаў
Выступленні
Як запрошаны дырыжор Аляксандр Анісімаў выступаў у оперных тэатрах і канцэртных залах шматлікіх гарадоў былога Савецкага Саюза, у т.л. у Вялікім тэатры ў Маскве і Кіраўскім у Ленінградзе. Аляксандр Анісімаў дырыжаваў операй «Князь Ігар» Барадзіна на гастролях опернай трупы Кіраўскага тэатра ў Паўднёвай Карэі, прыняў удзел у пастаноўцы оперы «Вайна і мір» Пракоф’ева ў Сан-Францыска ў якасці асістэнта Валерыя Гергіева. Аляксандр Анісімаў супрацоўнічаў з Мсціславам Растраповічам у Англіі падчас пастаноўкі Брытэна.
Залацістая шчурка
Апісанне
Птушка памерамі са шпака, даўжыня цела 27-30 см. Маса 50-60 г. Афарбоўка вельмі яркая: у апярэнні шмат пёраў з зялёнымі, блакітнымі, жоўта-рыжымі адценнямі. Галава зверху каштанавая, з бакоў зеленавата-блакітная. Палоса за вокам і пад ім, пёры на вушах — чорныя. Падбародак і горла ярка-жоўтыя. Доўгая чорная дзюба крыху як бы загнутая ўніз. Спіна зверху бліжэй да галавы каштанавая, яе ніз і паясніца — залаціста-рыжыя. Хвост зеленавата-сіні, доўгі. Сярэдняя пара рулявых пёраў на 2-3 см даўжэйшая за астатнія. Ногі карычнявата-шэрыя. Афарбоўка маладых птушак больш бледная і цьмяная.
Пашырэнне
Арэал: Паўднёвая і Цэнтральна-Усходняя Еўропа, Малая Азія, Блізкі Усход, Цэнтральная і Заходняя Азія і Паўночна-Заходняя і Паўднёвая Афрыка. У Еўразіі пашырана ад Малдовы і Украіны да Каўказа і вусцяў Волгі і Урала, на поўнач да Курска, Тамбова, вусця Камы, возера Балхаш, далей на ўсход арэал пашыраецца да Сяміпалацінска і Барнаула і яшчэ далей — да Зайсанскай і Эмельскай катлавін. На Беларусі вельмі рэдкі на гнездаванні, распаўсюджаны спарадычна і ў асноўным на поўдні краіны пералётны від.
Аляксандр Міхайлавіч Анісімаў
Выступленні
Сусветныя гастролі маэстра Анісімава ўключаюць выступленні ў, , тэатры Калон (Аргенціна), Дзяржаўнай оперы Паўднёвай Аўстраліі, Ла Фенічэ ў Венецыі, ў Генуі, оперных тэатрах  і ,  у Берліне, оперы Гарнье і оперы Бастыліі ў Парыж,  ў Барселоне, на фестывалі Пучыні ў Клагенфурце (Аўстрыя). Выступаў з Галандскім сімфанічным аркестрам, філарманічнымі аркестрамі Санкт-Пецярбурга, Варшавы, Монтэ-Карла і Ратэрдама, Літоўскім і Венгерскім Нацыянальным сімфанічнымі аркестрамі, сімфанічным аркестрам Бірмінгема, Каралеўскім філарманічным аркестрам Ліверпула, Лонданскім сімфанічным аркестрам, Нюрнбергскай філармоніяй, Маладзёжным аркестрам Аўстраліі, Лонданскім Каралеўскім філарманічным аркестрам і аркестрам Нацыянальнай акадэміі Санта-Чэчылія.
Анатомія раслін у Беларусі
Анатомія раслін у Беларусі.
Гісторыя
На Беларусі анатомія раслін развіваецца з 1930-х гадоў у БСГА, Беларуским лесатэхнічным інстытуце, БДУ. Вывучалася анатамічная труктура некаторых дрэўных і травяністых раслін у залежнасці ад вільготнасці глебы (К. Г. Рэнард, А. Л. Новікаў, С. У. Калішэвіч).
У пасляваенныя гады ў Інстытуце біялогіі (з 1963 Інстытут эксперыментальнай батанікі АН БССР), БДУ даследаванні па анатоміі раслін вяліся пераважна як дапаможныя пры вырашэнні асобных пытанняў фізіялогіі раслін (Ц. М. Годнеў, С. У. Калішэвіч, Н. С. Суднік), экалогіі (Р. Ц. Пратасевіч), пры вывучэнні інтрадукаваных дрэўных парод (М. Д. Несцяровіч, Т. Ф. Дзяругіна, А. У. Панамарова).
У 1954—1966 гадах у Беларускім лесатэхнічным інстытуце (з 1961 Беларускі тэхналагічны інстытут), Інстытуце эксперыментальнай батанікі АН БССР выкананы работы па экалагічнай, параўнальнай і тэхнічнай анатоміі раслін (В. Я. Віхроў, Р. Ц. Пратасевіч, А. С. Самцоў).
З 1966 года даследаванні вядуцца ў БДУ, інстытутах генетыкі і цыталогіі, эксперыменальнай батанікі АН БССР, БСГА, Гомельскім універсітэце (Н. С. Суднік, А. В. Пятрэнка, Р. Ц. Пратасевіч, Т. Ф. Дзяругіна, Г. А. Новікава, А. Р. Тэн, А. І. Аляксеева, Н. С. Кісялёва і інш.). Вывучаюцца зменлівасць анатамічнай будовы дзікарослых і культурных раслін пад уплывам генетычных і фізіялагічных фактараў, а таксама дрэвавых раслін пад уплывам экалагічных умоў, вырашаюцца пытанні палягання сельскагаспадарчых культур.
Сучаснасць
Навукова-даследчая работа вядзецца ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, інстытутах біялагічнага аддзялення НАН РБ, Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, Гомельскім і Беларускім тэхналагічных універсітэтах і інш.
Значэнне
Даныя анатоміі раслін выкарыстоўваюць у аграноміі, тэхніцы, гісторыі культуры, археалогіі, прамысловасці (харчовай, мэблевай, фармацэўтычнай, цэлюлозна-папяровай і інш.). Істотнае развіццё атрымліваюць эвалюцыйны і экалагічна кірункі вывучэння анатоміі раслін.
Залацістая шчурка
Пашырэнне
Біятоп: адкрытыя, цёплыя тэрыторыі з адзіночнымі дрэвамі, стэпы і вялікія даліны, яры, абрывістыя берагі рэк. У культурным ландшафце — сухія травяністыя тэрыторыі з дрэвамі або групамі кустоў, яры (напр., пасля здабычы галькі). Узімку — афрыканскія саванны, травяністыя тэрыторыі, сухія лясы, узбярэжжы азёр, берагі вялікіх рэк. Пазбягае густых лясоў.
Асаблівасці біялогіі
Грамадскія птушкі, трымаюцца чародамі, часта садзяцца на правады і сухія галіны, лятаюць хутка, лёгка. Гняздуюцца ў норах глыбінёй 1-1,5 м, якія робяць самі дзюбай у пясчаных абрывах.
У гняздзе 5-8 белых бліскучых амаль шарападобнай формы яек памерамі 26 x 21,9 мм. Кормяцца джаланоснымі восамі і пчоламі, а таксама матылькамі, у т.л. такімі, якія маюць засцерагальную афарбоўку і не паядаюцца іншымі птушкамі.
Аляксандр Міхайлавіч Анісімаў
Выступленні
Маэстра ўвесь час працуе з Нацыянальным маладзёжным аркестрам Ірландыі, з якім ён паставіў Вагнераўскага цыкла «Пярсцёнка Нібелунгаў». Ён таксама плённа працуе з Ірландскай Операй і фестывалем ва Уэксфардзе, Аляксандр Анісімаў ганараваны званнем доктара музыкі (Honoris causa) Нацыянальнага ўніверсітэта Ірландыі, з’яўляецца Прэзідэнтам Вагнераўскага грамадства Ірландыі.
Мегалопаліс
Мегало́паліс (Μεγαλόπολη — Мегало́палі, Мегало́паль) — горад у Грэцыі, у Аркадзіі, на Пелапанесе. Насельніцтва — каля 5 тыс. чал. (2001), разам з навакольнымі тэрыторыямі — 8,5 тыс.
Старажытнагрэчаскі горад Мегалопаль быў заснаваны ў 371 да н.э. пры актыўным удзеле Эпамінонда ў выніку зліцця больш за 35 паселішчаў Аркадзіі. Горад надоўга стаў праціўнікам Спарты і апорай антыспартанскіх сіл на Пелапанесе аж да рымскага заваявання Грэцыі. Вядомыя тыраны: Арыстадэм сын Артыла (кіраваў да 253 г. да н.э.), затым Лідыяд. Назва горада стала намінальнай і пераўтварылася ў тэрміны «мегаполіс» і «мегалаполіс».
Аляксандр Міхайлавіч Анісімаў
Выступленні
Пад кіраўніцтвам Аляксандра Анісімава былі зроблены запісы ўсіх сімфоній, балетаў «» і «Поры года» Глазунова; усіх сімфоній і паэмы «Званы» Рахманінава ў выкананні Нацыянальнага сімфанічнага аркестра Ірландыі (NAXOS). Дзясятая сімфонія Шастаковіча з маладзёжным аркестрам Аўстраліі (MELBA) атрымала прэстыжную ўзнагароду «Golden Ear» (USA). Вялікім поспехам карыстаецца запіс на DVD нашумелай пастаноўкі «» Шастаковіча ў Лісеу (EMI).
Сям’я
Жанаты. Мае дзвюх дочак ад першага шлюбу і сына ад другога, чацвёра ўнукаў.
Леў Якаўлевіч Рохлін
Леў Якаўлевіч Рохлін (,  —, Нара-Фамінскі раён, Маскоўская вобласць) — расійскі палітычны і ваенны дзеяч, дэпутат Дзяржаўнай Думы РФ 2-га склікання, старшыня Камітэта Дзяржаўнай Думы РФ па абароне (1996—1997), генерал-лейтэнант.
Ропішке (Даўгелішкіская сянюнія)
Ро́пішке (Ropiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Леў Якаўлевіч Рохлін
Біяграфія
У 1970 годзе скончыў Ташкенцкае вышэйшае агульнавайскавое каманднае вучылішча, як і ўсе наступныя навучальныя ўстановы, з адзнакай. Затым служыў у групе савецкіх войскаў у Германіі, горад Вурцэн. Паступіў у Акадэмію імя Фрунзэ, пасля яе заканчэння служыў у Запаляр’і, а таксама ў Ленінградскай, Туркестанскай, Закаўказскай ваенных акругах.
У 1982—1984 гадах праходзіў службу ў Афганістане, двойчы быў паранены (апошні раз — у кастрычніку 1984 года, пасля чаго быў эвакуіраваны ў Ташкент). Быў камандзірам 860-га мотастралковага палка. У красавіку 1983 года Рохлін быў зняты з пасады за няўдалую, па меркаванні камандавання, ваенную аперацыю, і прызначаны намеснікам камандзіра. Менш чым праз год Рохлін быў адноўлены на пасадзе. Затым камандаваў палком, дывізіяй.
З адзнакай скончыў Акадэмію Генеральнага штаба ў 1993 годзе. З чэрвеня 1993 года быў камандзірам Валгаградскага 8-га Гвардзейскага ваеннага корпуса і начальнікам Валгаградскага гарнізона.
З 1 снежня 1994 года па люты 1995 года ўзначальваў Паўночную групоўку федэральных войскаў у Чачні. Пад яго кіраўніцтвам здзяйсняўся захоп шэрагу раёнаў Грознага, у тым ліку прэзідэнцкага палаца.
3 верасня 1995 года на II з’ездзе руху «Наш дом — Расія» Леў Рохлін заняў трэцяе месца ў спісе НДР. У снежні 1995 года Леў Рохлін быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай Думы РФ 2-га склікання па федэральным спісе выбарчага руху «Наш дом — Расія». У студзені 1996 года Леў Рохлін уступіў у члены фракцыі «Наш дом — Расія». Быў абраны старшынёй камітэта Дзяржаўнай Думы па абароне.
З верасня 1997 года ўзначальваў створаны ім палітычны «Рух у падтрымку арміі, абароннай прамысловасці і ваеннай навукі». 9 верасня 1997 года выйшаў з руху «Наш дом — Расія», у канцы верасня — са складу фракцыі «НДР», пакінуў пост старшыні Камітэта па абароне.
У ноч з 2 на 3 ліпеня 1998 года быў знойдзены забітым на ўласным лецішчы ў вёсцы Клокава Нара-Фамінскага раёна Маскоўскай вобласці. Генпракуратура абвінаваціла яго жонку Тамару Паўлаўну Рохліну, якая першапачаткова прызналася ў зробленым. Пазней яна змяніла свае сведчанні, заявіўшы, што абгаварыла сябе пад ціскам і з страху за сваю сям’ю. Нарэшце была апраўдана. Існуе версія забойства генерала Рохліна па загаду расійскіх уладаў, за тое, шта ён нібыта рыхтаваў выступленне расійскіх сілавікоў супраць дзеючай улады.
Вядзернікі (Валожынскі раён)
Вядзе́рнікі (, Ведерники) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Хлыстоўка (Краснінскі раён)
Хлыстоўка (Хлыстовка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Красноўскага сельскага паселішча. За 1 км на захад ад вёскі размешчаны чыгуначны прыпыначны пункт 478 км на лініі Смаленск — Орша.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Селішча (Каменскі сельсавет, Лагойскі раён)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Вуліца Каржа (Салігорск)
Вуліца Каржа (улица Коржа) — вуліца ў Салігорску, размешчана ў паўднёвай частцы горада. Названа ў гонар Васіля Захаравіча Каржа (1899—1967), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза.
Паўночна-Крымскі канал
Паўночна-Кры́мскі кана́л (ПКК, Північно-Кри́мський кана́л (ПКК)) — арашальна-абвадняльны канал, пабудаваны ў 1961—1971 гадах для забеспячэння вадой малаводных і засушлівых тэрыторый Херсонскай і Крымскай абласцей Украінскай ССР з заборам вады са спецыяльна пабудаванага ў ніжнім цячэнні Дняпра Кахоўскага вадасховішча, напоўненага ў 1955—1958 гадах.
Акцерэк (Карагандзінская вобласць)
Акцерэк — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карагайлінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 354863300.
Паўночна-Крымскі канал
Шырыня канала ў яго пачатку — 150 метраў, глыбіня — 7 метраў. Сярэднегадавы сцёк — 380 м³/с (з гэтага аб’ёму звычайна 60-80 м³/с сыходзіла на сельскагаспадарчыя патрэбы паўднёвага захаду Херсонскай вобласці, 300—320 м³/с — у Крым). Максімальна тэхналагічна магчымы сцёк — да 500 м³/с (гэта складае 30 % сцёку Дняпра ў яго ніжнім цячэнні, роўнага 1670 м³/с).
NGC 4791
NGC 4791 (іншыя абазначэнні — MCG 1-33-21, ZWG 43.60, NPM1G +08.0304, PGC 43950) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Акцерэк (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 250 чалавек (123 мужчыны і 127 жанчын).
NGC 4791
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паўночна-Крымскі канал
У красавіку 2014 года падача вады з Дняпра на Крымскі паўвостраў была перакрыта. 24 лютага 2022 года, падчас уварвання ва Украіну, Херсонская частка канала была ўзята пад кантроль Расіяй, што стварыла магчымасць аднаўлення падачы вады ў Крым. 3 сакавіка вада з Дняпра паступіла ў Крым па Паўночна-Крымскім канале.
Прыкладная механіка
Прыкладная механіка — тэхнічная навука, прысвечаная даследаванням прылад і прынцыпам механізмаў.
Прыкладная механіка займаецца вывучэннем і класіфікацыяй машын, а таксама іх распрацоўкай.
Прыкладная механіка складаецца з чатырох раздзелаў.
Марыя Барысаўна Осіпава
Марыя Барысаўна Осіпава (, вёска Серкавіцы, Талачынскі раён, Віцебская вобласць —, Мінск) — удзельніца Мінскага падполля і партызанскага руху ў Вялікай Айчыннай вайне. Член КПСС з 1928 г. У 1941 г. арганізавала падпольную групу ў Мінску, сувязная партызанскіх атрадаў, арганізатар падрыхтоўкі знішчэння Вільгельма Кубэ. Герой Савецкага Саюза (29.10.1943).
Біяграфія
З 1926 г. М. Б. Осіпава на партыйнай і савецкай рабоце. У 1935 годзе скончыла Вышэйшую камуністычную сельскагаспадарчую школу, у 1940 — Мінскі юрыдычны інстытут. Пасля вызвалення Беларусі вярнулася ў Мінск і актыўна ўдзельнічала ў аднаўленні разбуранага вайной горада. Затым працавала ў апараце Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Васіля Іванавіча Казлова, узначальвала аддзел па памілаванні пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета Беларусі, была членам Вярхоўнага Суда Беларускай ССР, членам рэспубліканскага Камітэта абароны міру. У 1947—1963 гадах абіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 2—5-га скліканняў. Немалаважная заслуга М. Б. Осіпавай у рэабілітацыі членаў мінскага падполля, абвінавачаных у супрацоўніцтве з нацысцкімі акупантамі. Марыя Барысаўна паручылася больш чым за тры сотні ўдзельнікаў антынацысцкага руху.
У 1988 г. Марыя Осіпава ўваходзіла ў склад Дзяржаўнай камісіі па расследаванні злачынстваў у Курапатах.
Гельзенкірхен
Гельзенкірхен (Gelsenkirchen) — горад зямельнага падпарадкавання на захадзе Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Размешчаны ў паўночнай частцы Рурскі вобласці (ням. Ruhrgebiet), уваходзіць у адміністрацыйную акругу Мюнстэр (ням. Münster).
Насельніцтва 257981 чалавек (31 снежня 2010 года).
Пшысухскі павет
Пшысухскі павет (Powiat przysuski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Пшысуха. Займае плошчу 800,68 км². Насельніцтва павета складае 42,4 тыс. чалавек (на 2018 год).
Бялеі
Бялеі (Белеи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Красноўскага сельскага паселішча. За 1,5 км на поўдзень ад вёскі размешчаны прыпыначны пункт 478 км на лініі Смаленск — Орша.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Карл XVI Густаў
Карл XVI Густаў (Carl XVI Gustaf; нар. ) — кароль Швецыі з 15 верасня 1973 года.
Біяграфія
Кароль Карл XVI, тытулаваўся з нараджэння прынц Карл Густаў Фольк Губертус (шв. Carl Gustaf Folke Hubertus) — адзіны сын прынца Густава Адольфа, герцага Вестэрботэнскага, і прынцэсы Сібілы Саксен-Кобург-Гоцкай. У іх ужо было чатыры дачкі, тры з якіх пазней выйшлі замуж за асоб некаралеўскай крыві.
Харальд V
Харальд V (Harald V, года) — кароль Нарвегіі з 17 студзеня 1991, заступіў на пасаду пасля скону бацькі, Улафа V.
Біяграфія
Харальд — першы прынц, які нарадзіўся ў Нарвегіі з 1370 года. У 1940 годзе каралеўская сям’я пакінула Нарвегію пасля акупацыі немцаў і жыла ў Вашынгтоне (дзед Харальда, Хокан VII, і бацька, кронпрынц Улаф, правялі вайну ў Лондане, узначальваючы ўрад у выгнанні). У 1945 прынц вярнуўся ў Нарвегію і стаў вучыцца ва ўніверсітэце Осла (з 1955) і ў ваеннай акадэміі. З 1960 вучыўся ў Оксфардзе.
Юшкава (Ельнінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Родзіна (Італія)
Родзіна (Roddino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 380 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita.
Рука Бога (фільм)
«Рука Бога» (È stata la mano di Dio) — мастацкі фільм 2021 года рэжысёра Паала Сарэнціна.
Ваўчаягада
Ваўчая́гада, Воўчнік (Daphne) — род кветкавых раслін сямейства ваўчаягадавых.
Рука Бога (фільм)
Сюжэт
Гісторыя пра хлопца Фаб’ета Скізе, які жыве ў неспакойным Неапалі 1980-х гадоў. Раптоўныя радасці, такія як прыезд легенды футбола Дыега Марадоны, суседнічаюць з нечаканай трагедыяй. Павароты лёсу, радасць і гора пераплятаюцца, даючы ход будучыні Фаб’ета.
Ваўчаягада
Апісанне
Лістападныя ці вечназялёныя кусты або невялікія дрэўцы. Лісце чаргаванае, зрэдку супраціўнае, простае, прадаўгавата-ланцэтнае, на кароткіх чаранках. Кветкі ружовыя, белыя ці жаўтаватыя, у галоўчатых суквеццях або ў кароткіх гронках, рэдка па 2—5 у пазухах лісця ці адзіночныя, двухполыя, пахучыя. Плод — сакаўная ярка-чырвоная аднанасенная касцянка.
Рука Бога (фільм)
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 3 намінацыямі.
Ваўчаягада
Пашырэнне
Адрозніваецца каля 70 відаў (каля 100, 92 ). Пашыраны ў Еўропе (пераважна ў Міжземнамор’і), Паўднёва-Усходняй Азіі, Гімалаях, Іране. На тэрыторыі Беларусі ў цяністых вільготных хвойных і лісцевых лясах расце ;, трапляецца вельмі рэдка на Палессі ў хваёвых барах. У Цэнтральным батанічным садзе АН Беларусі інтрадукаваны і.
Значэнне і выкарыстанне
Дэкаратыўныя, тэхнічныя (фарбавальныя, дубільныя і камедзяносныя), лекавыя (плады і кара — вонкавы раздражняльны, ірвотны, слабіцельны, процігельмінтны і інш. сродак), меданосныя і інсектыцыдныя расліны. Плады і кара расліны ядавітыя, сок утрымлівае алкалоіды мезерэін і дафнін (дафнетаксін).
Эўрынома
Жонка Афіёна, кіравала Алімпам (паводле Ферэкіда Сірскага). Дзерлася ўрукапашную з Рэяй, але пацярпела паражэнне і была скінута ў Тартар.
Маці харыт, народжаных ёю ад Зеўса (ці Акіяна). Маці Асопа ад Зеўса (па версіі). Разам з Фетыдай дапамагла Гефесту.
Яе храм знаходзіўся ў Аркадзіі, яе драўляная статуя аблытана залатымі ланцугамі, ніжняя частка цела як у рыбы. Служка багіні Гармоніі.
У гонар Эўрыномы названы астэроід (79) Эўрынома, адкрыты ў 1863 годзе.
Стыкс
Стыкс (Στύξ — «пачвара», Styx) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі — увасабленне першабытнага жаху і цемры, з якіх паўсталі першыя жывыя істоты, і персаніфікацыя аднайменнай міфічнай ракі Стыкс. Дачка Акіяна і Тэфіды, ці дачка Нікты і Эрэба. Згодна з Гесіёдам, Стыкс — жонка Паланта, маці Нікі, Зела, Кратаса і Біі. Згодна з паэмай Эпіменіда, Стыкс — дачка Акіяна і жонка Перанта, ад яго нарадзіла Яхідну. Падчас барацьбы Кронаса з Зеўсам Стыкс перш за іншых багоў паспяшалася з дзецьмі (асабліва багіняй перамогі Нікай) на дапамогу Зеўсу, за што той зрабіў яе багіняй клятваў, а яе воды іх сімвалам.
Bastille
«Bastille» (стылізавана як BΔSTILLE) — англійскі інды-рок гурт, заснаваны ў Лондане ў 2010 годзе. Першапачаткова ствараўся ў якасці сольнага праекта спевака, прадзюсара і аўтара песень Дэна Сміта, які пазней і вырашыў стварыць гурт.
Пра гурт
Назва гурта звязана з Днём узяцця Бастыліі, таму што Дэн Сміт нарадзіўся ў гадавіну яго святкавання — 14 ліпеня.
Дэбют Bastille адбыўся ў чэрвені 2011 года з бісайдам «Flaws» / «Icarus», які быў выпушчаны на незалежным лэйбле Young & Lost Club. Гурт звярнуў на сябе ўвагу пасля таго, як павыкладываў у Сеціва некалькі дадатковых трэкаў, якія дапамаглі атрымаць падтрымку ў яго развіцці. У Bastille атрымалася выступіць на некалькіх буйных брытанскіх фестывалях, у тым ліку на Glastonbury, Isle of Wight і Blissfields.
27 красавіка 2012 года Bastille дэбютуюць на Virgin Records з сінглам «Overjoyed». Далей выйшлі сінглы «Bad Blood», «Flaws» і «Pompeii». Менавіта «Pompeii» прынёс поспех гурту і дасягнуў 2-га месца ў афіцыйным хіт-парадзе сінглаў Вялікабрытаніі, а таксама заняў 1-ае месца ў чарце Шатландыі. 4 сакавіка 2013 года адбыўся рэліз дэбютнага альбома Bad Blood, які дасягнуў вяршыні чарта альбомаў Вялікабрытаніі. 17 ліпеня таго ж года гурт выпускае ў якасці сінгла «Things We Lost In The Fire».
Малы пагоніч
Малы пагоніч (Porzana parva) — від птушак сямейства пастушковых (Rallidae).
Апісанне
Птушка памерам са шпака. Даўжыня цела да 20 см, маса 50-60 г. Апярэнне спіны аліўкава-бурае з цёмнымі стракацінамі, шыя і брушны бок аспідна-шэрыя без выразных палос, надхвосце паласатае. У самак на горле вохрыстае або рыжаватае адценне. Ногі ў самца і самкі зеленаватыя. Дзюба кароткая, сціснутая з бакоў, чырвоная каля асновы і зеленавата-жоўтая на канцы.
Пашырэнне
Арэал: Заходняя Еўразія (за выключэннем паўднёвага захаду і поўначы) і Малая Азія. На поўнач трапляецца да Прыбалтыкі і цэнтральных абласцей Расіі, на поўдзень — да Чорнага мора, дэльты Волгі, паўднёвага захаду Сібіры.
Асаблівасці біялогіі
У месцах гнездавання з’яўляецца звычайна ў першай палове, у асобныя гады — у другой палове красавіка. Гняздо размяшчае на заломах трыснягу, чароту, асакі або ў курціне травяністай расліннасці, нярэдка сярод галін затопленага вербняку.
У кладцы ад 6 да 9 (часцей 7-8) глініста-шэрых або шаравата-жоўтых з іржава-рыжаватай плямістасцю яек памерамі 30,6 x 21,5 мм. Знаходкі поўных кладак з траўня па чэрвень сведчаць аб магчымасці паўторнага гнездавання. Наседжаныя і слаба наседжаныя кладкі трапляюцца звычайна ў канцы траўня — першай палове ліпеня. Наседжваюць абедзве птушкі 20-21 суткі.
Адлёт на месца зімоўкі (Міжземнамор’е, Малая Азія, Афрыка) у канцы жніўня-верасні. Асобныя птушкі трапляліся ў Пінскім раёне і ў кастрычніку.
Караколь (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 645 чалавек (327 мужчын і 318 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 515 чалавек (263 мужчыны і 252 жанчыны).
Галубы (Валожынскі раён)
Галубы́ (, Голубы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Рапішкеле
Рапішке́ле (Ropiškėlė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Багародзіцкае (Ельнінскі раён)
Багародзіцкае (Богородицкое) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Палякі на Беларусі
Палякі на Беларусі — другая паводле колькасці нацыянальная меншасць у Беларусі. Паводле перапісу 2009 года, палякамі назвалі сябе 294,5 тыс. чалавек.
Гісторыя
Этнічныя кантакты беларускага і польскага народаў маюць даўнія традыцыі.
Насельніцтва Верхняга Панямоння ў Х—ХІ стст. лічыцца сумессю розных этнічных груп. Паводле даследаванняў археолагаў Ф. Гурэвіч і Я. Звяругі, тут згадваюцца заходнеславянскія перасяленцы-мазаўшане, якія суседнічалі з іншымі плямёнамі (усходнеславянскімі, заходне- і ўсходнебалцкімі). На думку А. Кібіня, у тыя часы ў паўднёвай частцы Панямоння маглі існаваць устойлівыя групы, якія мелі ўласную ідэнтычнасць, але ён ставіць пад сумненне, ці з’яўляюцца гэтымі групамі пэўныя «плямёны», і разглядае выпадкі, калі мадэль племяной міграцыі ў X—XI стст. у Верхняе Панямонне не працуе. Я. Звяруга таксама заўважае, што славянская каланізацыя Панямоння ішла з розных бакоў: з карэнных земляў дрыгавічоў, валынян, крывічоў, драўлян і ў меншай ступені — заходнеславянскіх плямён.
М. Грынблат, спасылаючыся на працу польскай даследчыцы К. Мусяновіч, паўтарае за ёй: «Рана пачала ўзнікаць польская каланізацыя ў Беларусі. Ужо ў XII стагоддзі ляшское насельніцтва стала пранікаць у так званае Падляшша і асядаць там». Беларускія даследчыкі І. Карашчанка і А. Валахановіч адзначаюць, што ў ХІІ—ХІІІ ст. пачалося перасяленне мазураў (этнічная група палякаў) на захад Беларусі, гэтыя ж аўтары пішуць, што першыя пасяленні палякаў на Беларусі вядомы ў XII—XIII ст. Паводле А. Кібіня, на захадзе Беларусі і ў XIII ст. культурная ідэнтычнасць большасці насельніцтва Верхняга Панямоння захавала арыентацыю на руска-візантыйскую культурную мадэль.
Паводле даследаванняў этнолагаў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, невялікія групы польскага насельніцтва (галоўным чынам, служылае ў мясцовых магнатаў ВКЛ насельніцтва — дробная шляхта) прыбывалі ў ВКЛ у XV—XVI стст., сяліліся ва ўсіх рэгіёнах сучаснай Беларусі (Ленчыцы (Лельчыцы), Ляхавічы і інш.), натуралізаваліся, асіміляваліся і прымалі ўдзел у фарміраванні беларускага этнаса, гэтак жа як і перасяленцы многіх іншых этнічных груп.
Узмацненне польскага культурнага ўплыву на Беларусі прыпадае на перыяд пасля Люблінскай уніі (1569), калі была створана федэратыўная дзяржава Рэч Паспалітая. Паводле некаторых даследчыкаў частка беларускага насельніцтва, асабліва прадстаўнікі вышэйшых слаёў, прызнаваючы каталіцкую веру, мяняла сваю нацыянальную прыналежнасць на польскую, а з XVII ст. паланізацыя беларускіх магнатаў і шляхты набыла вялікія маштабы, аж да пачатку ХХ ст. паланізаваную беларускую шляхту прылічвалі да палякаў.
Іншыя даследчыкі адмаўляюць этнічную паланізацыю мясцовай шляхты ў ВКЛ, а сцвярджаюць што ў Рэчы Паспалітай беларуская шляхта сумесна з польскай, украінскай і літоўскай утваралі поліэтнічную саслоўную супольнасць («шляхецкі народ Рэчы Паспалітай», а асобна ў рамках ВКЛ і Польскага Каралеўства — «абодва народы»), асновай якога былі толькі некаторыя кампаненты агульнай самасвядомасці, польскай шляхецкай культуры, каталіцкая канфесія і польская мова.
За перыяд існавання Рэчы Паспалітай на беларускіх этнічных землях і беларуска-літоўскім этнічным паграніччы ўтварыліся пэўныя тэрыторыі, на якіх сяляне, што былі католікамі па веравызнанні, вызначалі сваю этнічную прыналежнасць як польскую і імкнулся да пераймання пэўных элементаў польскай культуры.
У Расійскай імперыі каталіцтва лічылася «польскай верай», а праваслаўе — «рускай верай», і адпаведна з гэтым насельніцтва зямель сучаснай Беларусі фармальна і нефармальна класіфікавалася як «польскае» альбо «рускае».
Польскі ўплыў узмацніўся ў Заходняй Беларусі пасля яе далучэння да міжваеннай Польшчы. Польскі ўрад праводзіў палітыку актыўнай паланізацыі мясцовага насельніцтва і ўсяляк спрыяў прыняццю заходнімі беларусамі польскай ідэнтычнасці.
Пасля савецкага нападу на Польшчу ў 1939, Заходняя Беларусь была далучаная да БССР. Многія прадстаўнікі польскай меншасці былі рэпрэсаваныя, адбыліся масавыя дэпартацыі палякаў на ўсходнія часткі СССР — у Расію, Казахстан, Узбекістан.
Пасля вайны, многія жыхары Беларусі, якія заявілі пра сваю польскую нацыянальнасць, у 1944—1946 былі пераселеныя ў Польшчу ў рамках савецка-польскага абмена насельніцтвам. Узамен адбылося перасяленне ў Беларусь этнічных беларусаў з пераданай Польшчы Беласточчыны.
На думку некаторых даследчыкаў, значная частка асоб, якія адносяць сябе да палякаў (у тым ліку ў месцах кампактанага жыхарства ў раходніх раёнах Беларусі), на самай справе з'яўляюцца «апалячанымі» беларусамі, бо ў часы Рэчы Паспалітай, Расійска Імперыі і міжваеннай Польшчы (1921—1939) былі паланізаваны.
Колькасць і рассяленне
Паводле даных перапісу 2009 года, палякамі назвалі сябе 294 549 чалавек (3 % насельніцтва). У 1959 годзе палякаў у БССР налічвалася 538 881 (6,689 %), у 1970—382 600 (4,25 %), у 1979—403 169 (4,229 %), у 1989—417 720 (4,114 %), у 1999—395 712 (3,939 %). Пераважная большасць беларускіх палякаў пражывае ў заходніх рэгіёнах краіны (у тым ліку 294 тысяч — у Гродзенскай вобласці).
Сучаснасць
Найбольшая польская арганізацыя ў Беларусі — Саюз палякаў на Беларусі (Związek Polaków na Białorusi), які ў сярэдзіне 90-х гадоў 20 стагоддзя меў каля 20 тысяч сяброў. Аднак пасля анулявання з боку ўладаў вынікаў VI з'езду арганізацыі, які адбыўся ў сакавіку 2005 года, унутры ЗПБ адбыўся раскол. Большая частка сяброў арганізацыі засталася на баку новаабранай старшыні арганізацыі Анджалікі Борыс. У той жа час пэўная частка членаў ЗПБ пасля правядзення ў жніўні таго ж года паўторнага з'езду і абрання сваім старшынёй Юзэфа Лучніка ўтварыла ЗПБ, лаяльны ўладам Беларусі. Цягам апошніх гадоў арганізацыя на чале якой стаіць Анжаліка Борыс зазнае дыскрымінацыю і пераследы з боку беларускіх улад. Арганізацыя выдае часопіс Magazyn Polski і газету Głos znad Niemna.
Увядзенне Карты паляка ў 2007 годзе дало магчымасць тысячам жыхароў Беларусі атрымаць яе, пацвердзіўшы сваю прыналежнасць да польскага народу ў польскім консульстве ў Мінску, Гродна або Брэста.
Культурнае жыццё
Пачынаючы з 1991 года штогод у Беларусі праводзіцца. Арганізатарам конкурсу з'яўляецца Падляскі аддзел таварыства ў Беластоку. Конкурс па-за межамі Польшчы праводзіцца пры ўдзеле польскіх арганізацый і польскіх эмігрантаў. У Беларусі такім партнёрам з'яўляецца, Гродна.
З 2016 года ў Мінску штогод адбываецца Свята польскай культуры, у рамках фестывалю нацыянальных культур. Фестываль праходзіць на Беларусі з 2016 года і быў распачаты менавіта са святкавання польскай культуры.
У лістападзе 2018 года польская дыяспара на Беларусі шырока адзначала. Шэраг мерапрыемстваў прайшоў у Мінску, Гродне, Брэсце, а таксама ў невялікіх населеных пунктах, у якіх жывуць прадстаўнікі польскай меншасці. 11 лістапада вучні гродзенскай Польскай грамадскай школы ім. Стэфана Баторыя пры СПБ далучыліся да арганізаванай польскім Міністэрствам нацыянальнай адукацыі сусветнай акцыі «Рэкорд для незалежнай» — у 11:11 праспявалі гімн Польшчы. На ўрачыстасцях у Мінску сабралася некалькі сотняў прадстаўнікоў польскай дыяспары, адбылося ўручэнне ўзнагарод пераможцам мастацка-літаратурнага конкурсу «Незалежная. Непераможная». 12 лістапада ў Вялікім тэатры оперы і балета ў Мінску з нагоды Дня Незалежнасці адбыліся ўрачыстасці з удзелам амбасадара Рэспублікі Польшча, на якіх прысутнічала польская дыяспара, прадстаўнікі замежных пасольстваў, духавенства, вядомыя дзеячы культуры і мастацтва. Пасля віншаванняў дзяржаўных дзеячаў гасцям быў прадстаўлены балет «Шапэніяна», пастаўлены на фартэпіянныя творы Фрэдэрыка Шапэна. Урачыстыя прыёмы правялі таксама консульства ў Гродне і Брэсце.
Філіра
Філіра (Φιλύρα «ліпа») у грэчаскай міфалогіі  — акіяніда. Дачка Акіяна, адна са старэйшых яго дочак.
Жонка Наўплія і каханая Кронаса, маці кентаўра Хірона. У Фракіі яна нарадзіла ад пераўтворанага ў каня Крону Хірона. Калі яна ўбачыла знешнасць дзіцяці, то папрасіла Зеўса ператварыць яе ў ліпу. Або гэта было на востраве ў паўднёвага ўзбярэжжа Понта Еўксінскага, які стаў звацца Філірай.
Паводле іншай версіі, асцерагаючыся рэўнасці Рэі, Кронас ператварыў Філіру ў кабылу. Філіра дапамагала Хірону ў выхаванні Ахіла і Ясона. Паводле некаторых міфаў, яна таксама была заступніцай пісьменнасці і пахаў.
Дзеючая асоба камедыі Эфіпа «Філіра».
Гары Потэр: прыквел
Гары Потэр: прыквел — твор Джаан Роўлінг даўжынёй у 800 слоў, які быў напісаны ў 2008 годзе на паштоўцы спецыяльна для продажу на дабрачынным аўкцыёне пры падтрымцы сеткі кніжных крам Waterstone’s. Паштоўка з тэкстам была прададзена 11 ліпеня 2008 года за £25.000 ($48.855). Уладальнікам твора стаў Хіра Дыгпал (Hira Digpal), прэзідэнт інвестыцыйнай банкаўскай кансалтынгавай фірмы Red-33, якая знаходзіцца ў Токіа. Пасля аўкцыёна, ён сказаў, што быў гатовы заплаціць максімум £50.000 (у два разы болей). У той жа дзень тэкст твора быў апублікаваны у Інтэрнэце.
Сюжэт
Сірыўс Блэк і Джэймс Потэр, уцякаючы на матацыкле ад паліцэйскага аўтамабіля, які пераследваў іх, згортваюць у вузкі завулак паміж хатамі, у канцы якога — тупік. Аўтамабіль таксама заязджае ў гэты завулак і, такім чынам, падлеткі апыняюцца заціснутымі паміж сцяной і паліцэйскай машынай. Сяржант Фішэр і паліцыянт Андэрсэн вылазяць з машыны і прад’яўляюць марадзёрам абвінавачванне ў перавышэнні хуткасці, яздзе на матацыкле без шлема і супраціве арышту. Нечакана ў завулку з’яўляюцца тры постаці на мётлах, Сірыўс і Джэймс прамаўляюць нейкі заклён, які паднімае машыну на дыбы, а троіцу пакідае без свядомасці. У наступнае імгненне Сірыўс і Джэймс ляцяць на матацыкле, пакінуўшы здзіўленых паліцыянтаў.
Беларускія пераклады
Існуе аматарскі пераклад на беларускую мову твора «Гары Потэр: прыквел» Андрэя Багача і Андрэя Філіпчыка, які быў апублікаваны ў электронным фармаце на сайце belpotter.by у 2008 годзе.
Чорны Лес
Назву Чорны Лес маюць:
Спіс вуліц Лепеля
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Лепель
NGC 4792
NGC 4792 (іншыя абазначэнні — NPM1G -12.0432, PGC 43999) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Франсуа Фіён
Франсуа Шарль Арман Фіён (François Charles Amand Fillon; нар. 4 сакавіка 1954, Ле-Ман, Францыя) — французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Сябра партыі Саюз за народны рух. Міністр працы Францыі ва ўрадзе Жан-П’ера Рафарэна з 2002 па 2004. Міністр адукацыі Францыі ва ўрадзе Жан-П’ера Рафарэна з 2004 па 2005. Прэм’ер-міністр Францыі з 17 мая 2007 па 10 мая 2012 (пры прэзідэнце Нікаля Сарказі).
Фіён — другі па тэрміну знаходжання на пасадзе (пасля Жоржа Пампіду ў 1962—1968 гг.) з прэм’ер-міністраў Пятай рэспублікі. Ён — адзіны, хто быў прэм’ер-міністрам Францыі на працягу поўнага прэзідэнцкага тэрміна. У наш час дэпутат Нацыянальнага Сходу Францыі (выбраны ў другой выбарчай акрузе Парыжа 17 чэрвеня 2012 г.)
Лунда (дзяржава)
Лу́нда — гістарычная дзяржава ў Цэнтральнай Афрыцы. Сфарміравалася меркавана ў канцы XVI ст. Страціла незалежнасць пасля 1887 г. Галоўным палітычным цэнтрам з'яўляўся горад Мусумба.
Гісторыя
Дзяржава Лунда ўзнікла да канца XVI ст. на тэрыторыі плато Лунда, дзе меліся спрыяльныя ўмовы для развіцця трапічнага земляробства. Брытанскі гісторык Х'ю Томас лічыў, што продкі народа лунда прыйшлі ў Цэнтральную Афрыку з паўднёвага ўсходу і першасна ўяўлялі сабою вандроўныя ваенныя фарміраванні, якія здзяйснялі напады на земляробаў і практыкавалі канібалізм. Яны замацаваліся сярод заваяваных імі тубыльцаў плато Лунда толькі ў другой палове XVII ст. Аднак фальклор лунда звязвае ўзнікненне дзяржавы з Ілунгам Тшыбіндам, сынам манарха дзяржавы Луба. Ён ажаніўся з дачкой правадыра мясцовай сельскай абшчыны і захаваў тытул свайго цесця мваат яаў.
Ужо ў другой палове XVII ст. дзяржава Лунда кантралявала плошчу каля 150 тысяч км². Да сярэдзіны XIX ст. яна падвоілася. Акрамя таго, ад дзяржавы Лунда залежылі суседнія народы. У XVII - XVIII стст. выхадцы з Лунды заснавалі дзяржаўныя ўтварэнні каля возера Танганьіка і на тэрыторыі Замбіі. Лунда адыгрывала значную ролю ў гандлі рабамі, якіх дастаўлялі да ўзбярэжжаў Атлантычнага і Індыйскага акіянаў. У 1850 г. каля траціны рабоў, што вывозіліся з Афрыкі, захопліваліся выхадцамі з дзяржавы Лунда.
Кіраванне
Манархі мваат яаў былі сакралізаванымі ўладарамі. Галоўным цэнтрам іх валоданняў з'яўлялася мясцовасць у раёне сучаснага горада Мусумба. Астатнія тэрыторыі кантраляваліся мясцовымі правадырамі лунда або правадырамі заваяваных плямён. Такія правадыры мелі тытул уладальнікаў мваат. Яны павінны былі падпарадкоўвацца мваат яаў і выплочваць штогадовую даніну, пераважна прадуктамі сельскай гаспадаркі.
Функцыянаванне дзяржавы падтрымлівалі чыноўнікі кавата. Яны правяралі даніну, суправаджалі гандлёвыя караваны і іншаземцаў, наведвалі аддаленыя землі, выступалі дарадцамі.
Рыжская каталіцкая духоўная семінарыя
Гісторыя
Заснавана ў 1920 годзе; з 1940 па 1943 год і з 1951 па 1954 год не працавала. У 1970—1980-х гадах у СССР мела статус «міжрэспубліканскай» і семінарыя магла прымаць кандыдатаў на святарства з іншых рэспублік СССР.
Сучасны будынак семінарыі быў пабудаваны ў 1983—1992 гадах. У 1999 годзе на базе семінарыі была створана вышэйшая навучальная ўстанова — Рыжскі багаслоўскі інстытут.
Амфілаты
Амфілаты (Амфила́ты) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Калекцыяніраванне
Калекцыяні́раванне — дзейнасць, у аснове якой ляжыць збіранне калекцыі, г. зн. сістэматызаванае збіранне і вывучэнне якіхсьці аб'ектаў (як правіла, аднародных ці аб'яднаных агульнай тэмай). Гэта могуць быць творы мастацтва (кнігі, карціны, музычныя творы, кінафільмы, відэагульні), гісторыка-культурныя і тэхнічныя каштоўнасці і прадметы (манеты, значкі, паштовыя маркі, мадэлі, аўтамабілі) ці аб'екты прыроды (насякомыя, мінералы, ракавіны малюскаў, кветкі). Калекцыяніраванне мае пад сабой выяўленне, збор, вывучэнне, сістэматызацыю матэрыялаў, чым яно прынцыпова адрозніваецца ад простага збіральніцтва.
Вадзі-аль-Хітан
Вадзі-аль-Хітан (وادي الحيتان, «Даліна кітоў») — палеанталагічныя знаходкі, размешчаныя ў егіпецкім губернатарстве Фаюм прыблізна ў 150 км да паўднёвага захаду ад Каіра. У ліпені 2005 года яны былі ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА дзякуючы добра захаваным у вялікай колькасці выкапнёвым рэшткам старажытных кітоў, якія належаць да былога падатрада Archaeoceti. Гэтыя закамянеласці ілюструюць частку эвалюцыйнага працэсу — паходжанне кітоў ад жывёл, якія насялялі на сушы. Асоба ахоўны ландшафт, у якім размешчаны гэтыя ўзоры, таксама даступны і прыдатны для даследаванняў.
Апісанне
Першыя выкапнёвыя рэшткі былі знойдзены ў Вадзі-аль-Хітан узімку 1902—1903 года. Закамянеласці адносяцца да самых ранніх прадстаўнікоў Archaeoceti і адлюстроўваюць стадыю іх развіцця, на якой яны ўжо амаль цалкам страцілі свае заднія канечнасці, іх цела мела абцякальную форму, як у сучасных кітоў, але зубная сістэма і чэрап усё яшчэ мелі прымітыўную будову. Самы буйны шкілет дасягае даўжыні 21 м, на ім маюцца добра развітыя перапонкі з пяццю пальцамі і нечакана добра развітыя заднія канечнасці, раней невядомыя ні ў аднаго з відаў старажытных кітоў. Іх форма была змеепадобная і яны былі драпежнымі.
Цікавыя факты
У ліпені 2007 года егіпецкі ўрад заявіў, што дзве машыны кіруемыя бельгійскімі дыпламатамі заехалі на ахоўную тэрыторыю і вырабілі шкоду ў памеры 325 000 долараў ЗША. Бельгійскі ўрад адмовіўся прызнаць факт шкоды сваімі дыпламатамі. Інцыдэнт застаўся нявырашаным.
Куды ты ідзеш, Аіда?
Сюжэт
Аіда — перакладчыца пры нідэрландскім кантынгенце войскаў ААН. У жывуць яе муж і сыны, ім пагражае гібель. Абодва бакі канфлікту ігнаруюць ультыматум ААН, і Аіда разумее, што блакітныя каскі не спыняць кровапраліццё. Выкарыстоўваючы інсайдэрскую інфармацыю, жанчына з рызыкай для жыцця спрабуе выратаваць сваю сям’ю.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 20 кінаўзнагародамі і яшчэ 19 намінацыямі.
Warner Brothers
Warner Brothers Entertainment, Inc. ці проста Warner Brothers (WB) (Warner Bros., прамаўляецца [уорнэр бразэрс]) — амерыканская кампанія, якая з’яўляецца адным з самых вялікіх канцэрнаў па вытворчасці фільмаў і тэлесерыялаў. У наш час гэта філіял групы кампаній Time Warner з офісам у Каліфорніі (ЗША).
Карай Шафер
Карай Шафер, таксама Карл Шафер (, Вена —, Будапешт, Венгрыя) — венгерскі неўролаг, неўрапатолаг і псіхіятр. Валокны аксонаў нейронаў ад CA3 да CA1, так званыя , названы ў яго гонар. Стваральнік уласнай неўрапаталагічнай школы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Вене, дзе працаваў па кантракце яго бацька, па прафесіі мастак-скульптар. Ад нараджэння ён валодаў нямецкай як другой роднай мовай, тым не менш лічыў сябе за венграм, і ў бацькоўскім доме гаварыў па-венгерску (у адрозненне ад свайго брата Фрыджыса). Вывучаў медыцыну ў Будапешце, таксама наведваў лекцыі ў Вене. Скончыў універсітэт у 1888 годзе, пасля чаго ўладкаваўся на працу ў якасці памочніка Карая Лауфенаўэра ў яго будапешцкай лабараторыі. У тым жа годзе ён апублікаваў сваю першую неўрапаталагічную працу ў нямецкім часопісе «». З 1889 па 1895 год працаваў у якасці асістэнта ў Аддзеле псіхіятрыі Універсітэта ў Будапешце. У 1891 годзе, вучыўся ў Франкфурце-на-Майне ў і. У 1893 годзе стаў прыват-дацэнтам  неўрапаталогіі і неўралогіі. У 1895 годзе ён пакінуў клініку Лаўфенаўэра і быў прыняты на працу ў якасці лекара ў Шпіталі Лізаветы і неўролага ў Клініцы Прынца Альберта Апоньі. У 1899 годзе стаў прафесарам, аднак без кафедры. У 1912 годзе Шафер атрымаў званне экстраардынарнага прафесара, і яму было даручаны зноў створаны Аддзел гісталогіі мозгу. У 1919 годзе ён быў звычайным прафесарам псіхапаталогіі і неўрапаталогіі. У 1925 стаў прафесарам псіхіятрыі.
У 1902—1905 гады ён падрабязна апісаў неўрапаталогію.
Вучнямі Schaffera былі, у прыватнасці, Дэжэ Мішкальцы,, , Лаяш Анг’ял, , , Ласла Эпштэйн, , , , Эрнё Фрэй, Ласла Баласа, і.
Памёр 16 кастрычніка 1939 года ў Будапешце. Пасмяротныя ўспаміны напісалі Дэжэ Мішкальцы і.
Воданапорная вежа (апавяданне)
«Воданапорная вежа» (Водонапорная башня) — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, упершыню апублікаванае ў 1990 годзе ў літаратурным альманаху «Вытокі».