cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
111-я артылерыйская брыгада
Гісторыя
З 1943 па 1944 год гвардзейцы вызвалялі тэрыторыю Беларусі і Літвы. У чэрвені 1944 года брыгада ўдзельнічала ў прарыве абароны праціўніка ў раёне Віцебску і вызваленні паўночнай часткі Беларусі.
У красавіку 1945 года за авалоданне гарадамі Вормдыт і Мельзак брыгаду ўзнагародзілі ордэнам Кутузава II ступені. А баявыя дзеянні ў гады Вялікай Айчыннай вайны гвардзейцы завяршылі штурмам горада-крэпасці Кёнігсберг і назаўжды ўпісалі ў найменне злучэння ганаровае «Кёнігсбергская».
У верасні 1945 года брыгада была перадыслакавана ў Бабруйск, а з 1961-га — у Брэст. І да 2002 года знаходзілася на тэрыторыі Брэсцкай крэпасці ў ваенным гарадку, які быў пабудаваны палякамі ў 1932 годзе для 31-га палка лёгкай артылерыі.
Часовы нацыянальны ўрад
Часовы нацыянальны ўрад (Tymczasowy Rząd Narodowy, ці скарочана: TRN) — цэнтральны орган кіравання паўстаннем 1863—1864 гадоў, з 18 студзеня па 13 сакавіка 1863 і з 21 сакавіка па 23 мая 1863.
Стварэнне
У існуючай сітуацыі Цэнтральны нацыянальны камітэт прыняў рашэнне пачаць паўстання раней. 18 студзеня Цэнтральны нацыянальны камітэт абвясціў сябе Часовым Нацыянальным урадам, 22 студзеня быў апублікаваны Маніфест аб пачатку паўстання, у якім быў сфармуляваны заклік усім грамадзянам да ўзброенай барацьбы за свабоду, роўнасць і незалежнасць. Таксама былі зацверджаны два загады аб вызваленні сялян ад прыгону. Зыгмунту Падлеўскаму быў аддадзены загад захапіць уладу ў Плоцку, дзе павінны быў быць абвешчаны Нацыянальны ўрад, члены ўраду да таго часу чакалі ў мястэчку Кутно. Часовы Нацыянальны ўрад прызначыў ваенных губернатараў у кожным ваяводстве, даручаючы ім дасягненне пэўных баявых задач. Спроба захопу Плоцка правалілася, застаўшыся па-за Варшавай Часовы Нацыянальны Урад быў не ў стане кантраляваць ход паўстання. У гэты момант ініцыятыву на сябе ўзяў мер Варшавы Стэфан Баброўскі, стварыўшы пад сваім кіраўніцтвам Выканаўчы камітэт Нацыянальнага ўрада.
Дыктатура Людвіка Мераслаўскага
30 студзеня 1863 паслы Цэнтральнага Нацыянальнага Камітэта прапанавалі Людвіку Мераслаўскаму ўзначаліць паўстанне. 17 лютага Людвік Мераслаўскі прыбыў у межы Царства Польскага, аднак у выніку ваенных параз ужо 23 лютага ён быў вымушаны сысці. Цэнтральны нацыянальны Камітэт выклікаў яго з’явіцца на полі бою да 8 сакавіка, але той не з’явіўся.
Аднаўленне Часовага Нацыянальнага Урада
19 сакавіка Марыян Лангевіч выехаў у Галіцыю, дзе быў арыштаваны ўладамі Аўстра-Венгрыі. У гэты час прыбыўшы ў Кракаў, старшыня першага складу Часовага Нацыянальнага ўрада, Стэфан Баброўскі, 21 сакавіка абвясціў ад аднаўленні суверэнітэту Часовага Нацыянальнага ўрада. Прычым той урад быў кааліцыйным, у якім былі прадстаўлены, як «белыя», так і «чырвоныя». Пасля смерці ў бітве 12 красавіка Стэфана Баброўскага, Часовы Нацыянальны ўрад стаў займаць больш памяркоўныя пазіцыі. На змену Стэфану Баброўскаму прыйшоў Агатон Гілер. 10 мая 1863 Агатон Гілер абвясціў аб пераўтварэнні Часовага Нацыянальнага ўрада ў Нацыянальны ўрад (1863—1864) пад кіраўніцтвам Агатона Гілера.
Структура
Асобныя члены Часовага Нацыянальнага ўрада кантралявалі асобныя ўрадавыя камісіі (з мая 1863 — аддзелы). Толькі найважнейшыя пытанні выносіліся на абмеркаванне калегіяльных пасяджэнняў Часовага ўрада. Такім чынам была створана Выканаўчая камісія Марыяна Лангевіча ў Варшаве.
Склад Урада
Першы склад Часовага Нацыянальнага Урада
Джані Берціні
У 1950 годзе ён пасяліўся ў Мілане. Удзельнічаў у выставе ў кастрычніку 1951 года ў «Galleria Numero» ў Фларэнцыі. У 1970-х гадах заснаваў у Мілане два часопісы візуальнай паэзіі: у 1971 годзе «Mec» і ў 1972 годзе «Lotta poetica». Затым жыў у Браціславе, а потым вярнуўся ў Парыж. У 1984 годзе ў Нацыянальным цэнтры пластычных мастацтваў яму была прысвечана вялікая рэтраспектыва.
Часовы нацыянальны ўрад
Склад Урада
Другі склад Урада (створаны ў сакавіку)
Камітэт абароны рабочых
Камітэт абароны рабочых (КАР) (Komitet Obrony Robotników, KOR), у 1977—1981 гадах Камітэт сацыяльнай самаабароны — Камітэт абароны рабочых (Komitet Samoobrony Społecznej KOR) — польская апазіцыйная праваабарончая арганізацыя, якая існавала ў Польскай Народнай Рэспубліцы з 1976 па 1981 гады. Арганізацыя выступала з пазіцый дэмакратычнага сацыялізму, левага лібералізму і каталіцкага салідарызму і была папярэднікам прафсаюза «Салідарнасць».
Гісторыя
У чэрвені 1976 года ў Польшчы пачаліся пратэсты і забастоўкі рабочых у Радаме і Урсусе. ПАРП задушыла пратэсты, удзельнікі забастовак былі звольненыя або арыштаваныя і аддадзены пад суд. Група польскіх дысідэнтаў вырашыла аказаць праследуемым працоўным юрыдычную дапамогу. Ініцыятарамі стварэння КАР як арганізацыі сталі Антоній Мацарэвіч, Яцак Курань, Пётр Наімскі, Ян Юзаф Ліпскі.
Камітэт аказаў пераследуемую грашовую, юрыдычную, інфармацыйную дапамогу. Сябры КАР збіралі грошы для сем’яў працоўных, зводзілі іх з адвакатамі, прысутнічалі на судовых паседжаннях і распаўсюджвалі інфармацыю. Дзейнасць КАР не магла застацца без рэакцыі ўлад, і ў маі 1977 года некалькі членаў камітэта былі арыштаваны службай дзяржаўнай бяспекі. Гэта выклікала галадоўку пратэсту ў касцёле Святога Марціна. Улады палічылі за лепшае не абвастраць сітуацыю. 22 ліпеня 1977 года была абвешчана амністыя сябрам КАР і асуджаным за «беспарадкі» рабочым. На наступны дзень усе яны былі вызваленыя. Такім чынам, была дасягнута першапачатковая мэта камітэта. Аднак арганізацыя працягнула сваю дзейнасць. 29 верасня 1977 года КАР быў перайменаваны ў Камітэт сацыяльнай самаабароны — Камітэт абароны рабочых.
У далейшым камітэт працаваў з ячэйкамі Свабодных прафсаюзаў узбярэжжа, а пасля і з «Салідарнасцю». 23 верасня 1981 года, у пятую гадавіну камітэта, прафесар Ліпіньскі, выступаючы на I з’ездзе «Салідарнасці», абвясціў аб роспуску КСС-КАР, паколькі «Салідарнасць» пераняла функцыі і кадры камітэта.
NGC 5081
NGC 5081 (іншыя абазначэнні — UGC 8366, MCG 5-31-174, ZWG 160.192, ZWG 161.10, KARA 581, PGC 46427) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Польдар
По́льдар (polder) — асушаны і апрацаваны нізінны ўчастак узбярэжжа. Польдары звычайна размяшчаюцца на месцы нізінных забалочаных марскіх узбярэжжаў — маршаў, часта ніжэй узроўню мора, абаронены ад мора ці іншых вадаёмаў валамі, дамбамі і іншымі гідратэхнічнымі збудаваннямі ад затаплення марскімі і рачнымі водамі. Узровень грунтавых водаў у польдарах рэгулюецца дрэнажнымі ўстройствамі, часта з машыннай адпампоўкай вады. Польдары адрозніваюцца высокай урадлівасцю, таму звычайна апрацоўваюцца.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны галоўным чынам па берагах Паўночнага мора (у Нідэрландах, Даніі, Германіі), а таксама ў Польшчы, Японіі і некаторых месцах Атлантычнага ўзбярэжжа ЗША, сустракаюцца па ўзбярэжжы Чорнага мора каля Адэсы (Украіна). Найбуйнейшыя польдары былі створаны ў Нідэрландах у рамках праекта «Зёйдэрзэ». Значная колькасць польдарных земляў з даўніх часоў існуе на тэрыторыі цяперашняй Калінінградскай вобласці (Палескі, Слаўскі раёны). Маюцца асушаныя польдарныя землі ў Літве, Латвіі (Курзэмэ) і збольшага ў Эстоніі.
Урад Язэпа Варонкі
Урад Язэпа Варонкі (першы ўрад БНР) — урад БНР, абраны Радай Усебеларускага з’езду 21 лютага 1918 года.
У перыяд з 19 да 25 лютага 1918 года Народны сакратарыят БНР кіраваў у Менску.
Каменск-Уральскі
Каменск-Уральскі (Каменск-Уральский) — горад (з 1935) у Свярдлоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва 182,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1701 годзе.
Горад размешчаны на зліцці рэк Каменка і Ісець, за 100 км на паўднёвы ўсход ад Екацярынбурга. Каляровая і чорная металургія, машынабудаванне і інш.
Клімат
Клімат тэрыторыі ўмерана кантынентальны. Зімой пераважна адбіваецца ўплыў сібірскага антыцыклону, які абумоўлівае ўстойлівае марознае надвор’е. Назіраюцца частыя ўварванні халодных паветраных мас з поўначы і цёплых з поўдня, з якімі звязаны змены надвор’я. Улетку халоднае надвор’е нярэдка прыносяць паветраныя масы з Баранцава і Карскага мораў.
Шматгадовая сярэднегадавая тэмпература 2,6 °C, сярэдняя тэмпература самага спякотнага месяца (ліпень) 23,9 °C і самога халоднага месяца (студзеня) −16,2 °C. Пераважныя вятры паўночна-заходнія, заходнія і паўднёва-заходнія.
Раён адносіцца да зоны дастатковага ўвільгатнення, сярэднегадавая колькасць ападкаў складае 467 мм. Большая частка ападкаў выпадае ў цёплы перыяд года (350 мм).
Андрэй Васілевіч Мягкоў
Андрэй Васільевіч Мягкоў (Андре́й Васи́льевич Мягко́в;,  — ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст РСФСР (1986). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1977) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1979). Пісьменнік у жанры дэтэктыва. Дзіцём быў жыхаром блакаднага Ленінграда.
У кіно ўпершыню зняўся ў 1965 годзе ў ролі дантыста Часнакова ў камедыі «Прыгоды зубнога ўрача». Шмат гадоў здымаўся ў рэжысёра Эльдара Разанава, у тым ліку ў фільмах «Іронія лёсу, альбо З лёгкай парай!», «Службовы раман», «Гараж» і «Жорсткі раманс».
Мягкоў быў, па большай частцы, камедыйным акцёрам, але ў яго актыве маецца дастатковая колькасць буйных драматычных роляў, такіх як Алёша ў «Братах Карамазавых» Івана Пыр’ева, Аляксей Васільевіч у «Днях Турбіных» Уладзіміра Басава, вучоны-кар’ерыст Швыркоў ў драме Марлена Хуцыева «Пасляслоўе».
З 1987 года служыў у МХТ імя А. П. Чэхава.
Гаворкі Беларусі
Змест і гісторыя стварэння
Дакументальны фільм створаны камандай праекта «Мова: як гаворыць краіна» пераважна з таго матэрыялу, які ў апублікаваныя ў 2019 годзе відэаролікі не ўвайшоў. Здымкі праводзіліся з ліпеня па кастрычнік 2019 года. Сцэнарый быў напісаны кандыдатам філалагічных навук Вадзімам Шклярыкам. З 9 па 19 лютага, стужка была прэзентавана ва ўніверсітэтах Мазыра, Гомеля, Магілёва, Віцебска, Гродна і Брэста, у сталічных БДПУ і ліцэі БДУ, а таксама ў Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа НАН Беларусі.
Уладзімір Нічыпаравіч Папсуеў
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1966 годзе.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1962 года.
Творчасць
Аўтар станковых кампазіцый «Механізатары» (1957), «Маладагвардзейцы Гомеля. Клятва» (1960), «Садружнасць» (1963), «Рэйкавая вайна» (1964), «1905 год» (1970), партрэтаў Героя Савецкага Саюза І. К. Захарава (1975), народнага пісьменніка Беларусі П. Броўкі (1976), В. І. Давыдоўскай (1982) і інш.; помнікаў ахвярам фашызму ў в. Загалле Любанскага раёна (1964), у г. Докшыцы (1968), воінам Савецкай Арміі і беларускім партызанам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну, у в. Лучнікі Слуцкага раёна (1970), в. Корань Лагойскага раёна (1980) Мінскай вобласці, г.п. Уваравічы Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці (1983) і інш. Творы адметныя лаканізмам, абагульненасцю, выразнасцю сілуэта.
Паводле ўспамінаў Лявона Баршчэўскага, Папсуеў мог мець дачыненне да новых сімвалаў, якія мусілі замяніць нацыянальную сімволіку пасля прыходу Аляксандра Лукашэнкі да ўлады :
Аўтар гербаў Беларусі на рэзідэнцыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (1996).
Сальвадор
Эль-Сальвадор, Рэспубліка Эль-Сальвадор (República de El Salvador) — дзяржава ў Цэнтральнай Амерыцы. На поўначы мяжуе з Гандурасам і Гватэмалай, на поўдні мае выхад да Ціхага акіяну. Сталіца — горад Сан-Сальвадор. Дзяржаўная мова — іспанская. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці (15 верасня).
Дзяржаўны лад
Сальвадор — унітарная рэспубліка, дзейнічае канстытуцыя 1983 года (з папраўкамі 1991 года). Кіраўнік дзяржавы і ўрада — прэзідэнт, які выбіраецца на 5 гадоў. Вышэййшы заканадаўчы орган — аднапалатная Заканадаўчая Асамблея; 84 яе дэпутаты выбіраюцца на 3 гады па сістэме прапарцыянальнага прадстваўніцтва.
Дакаланіяльны перыяд
Да VII ст. н.э. Сальвадор насялялі плямёны індзейцаў мая. Потым тут пасяліліся блізкія да ацтэкаў плямёны піпіляў, якія называлі краіну і свой галоўны горад Кускатлан.
Каланіяльны перыяд
Тэрыторыя, якую засялялі плямёны піпіляў у 1524—1547 гг. заваявана іспанцамі на чале з П. дэ Альварада, якія далі ёй назву Сальвадор. У каланіяльны перыяд Сальвадор з галоўным горадам Сан-Сальвадор быў часткай генерал-капітанства Гватэмала. У 1528 г. горад быў перанесены на 40 км на паўднёвы захад. У 1811—1814 гг. тут адбылося некалькі антыкаланіяльных паўстанняў.
Незалежнасць і найноўшая гісторыя
15 верасня 1821 г. абвешчана незалежнасць Сальвадора. У 1822—1823 гг. Сальвадор у складзе Мексіканскай імперыі, у 1823—1839 гг. — Злучаных правінцый Цэнтральнай Амерыкі. З 1841 г. Сальвадор — незалежная рэспубліка. Доўгі час ўлада ў краіне па чарзе належала то партыі кансерватараў, якая адлюстроўвала інтарэсы латыфундыстаў, то партыі лібералаў, якая абараняла інтарэсы гандлёвай буржуазіі. Барацьба паміж імі суправаджалася шматлікімі ваеннымі пераваротамі. На першых свабодных выбарах у сакавіку 1931 г. перамог А.Араўха, які прапанаваў праграму шырокіх сацыяльных пераўтварэнняў. У снежні 1931 г. ён скінуты генералам М.Эрнандэсам Марцінесам, які ўсталяваў сваю дыктатуру (1931—1944 гг.). У студзені 1932 г. ён люта задушыў сялянскае паўстанне на чале з А.Фарабунда Марці (забіта больш за 10 тысяч чалавек). Да 1979 г. Сальвадорам кіравалі ваенныя рэжымы, якія адлюстроўвалі пераважна інтарэсы алігархаў, што дамінавалі ў эканамічным і палітычным жыцці краіны. Па іх ініцыятыве створаны ваенізаваныя атрады для запалохвання апазіцыі. У ліпені 1969 г. Сальвадор вёў вайну з Гандурасам, што абвастрыла сацыяльныя супярэчнасці. З канца 1970-х гадоў пачаліся масавыя выступленні супраць рэжыму, партызанская дзейнасць актывізаваў падпольны Фронт нацыянальнага вызвалення імя Фарабунда Марці (ФНВФМ) — шырокі саюз левых арганізацый. У гэтых абставінах, пры дапамозе ЗША, у кастрычніку 1979 г. адбыўся ваенны пераварот, які прывёў да ўлады ваенна-цывільную хунту.
Пасляваенны перыяд (канец XX — пачатак XXI стст.
У 1994 г. пад няглядам ААН адбыліся выбары, на якіх перамагла правая партыя Нацыяналістычны рэспубліканскі саюз. Яе прадстаўнікі А.Кальдэрон і Ф.Флорэс выбіраліся прэзідэнтамі Сальвадора ў 1994 г. і 1999 г. ФНВФМ стаў другой па значэнні палітычнай партыяй Сальвадора, дамогся поспеху на парламенцкіх выбарах 2000 г.
У 2019 годзе перамогу на прэзідэнцкіх выбарах атрымаў Наіб Букеле паколькі. Ён стаў першым пасля заканчэння ў 1992 годзе грамадзянскай вайны кіраўніком дзяржавы, які не з'яўляецца прадстаўніком адной з дзвюх найбуйнейшых партый.
Жан Бертоль
Жан Бертоль (Jean Bertholle;,  — , ) — французскі мастак, графік, прадстаўнік новай парыжскай школы.
Біяграфія
Навучаўся жывапісу ў Школе мастацтва і дызайну ў Сент-Эцьене і Ліёне. Затым працягнуў вучобу ў Нацыянальнай вышэйшай школе прыгожых мастацтваў у Парыжы (1933—1934). У творах пачатковага перыяду творчасці мастака адчувальны ўплыў кубістаў і сюррэалістаў, пазней займаўся пераважна абстракцыянізмам, вытрыманым у цёмнай каларыстыцы. Пасля 1958 года вярнуўся да яркай і гарманічнай гамы колераў. Яго творчасць адносяць да плыні ілюзіўнага абстракцыянізму.
Жан Бертоль быў членам Інстытута Францыі, Акадэміі прыгожых мастацтваў Францыі (1983), Акадэміі навук і мастацтваў Дыжона, ганаровым прафесарам Нацыянальнай вышэйшай школы прыгожых мастацтваў у Парыжы.
Пальчэ
Пальчэ (Па́льче) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 1327
NGC 1327 (іншыя абазначэнні — ESO 481-26, MCG -4-9-8, IRAS03232-2551, PGC 12795) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мантэк’яра-д’Акві
Мантэк'яра-д'Акві (Montechiaro d'Acqui) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 582 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 15010. Тэлефонны код — 0144.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Сярэднедняпроўская культура
Сярэднедняпроўская культура — археалагічная культура плямён бронзавага веку, якія ў 2-й палове 3-га — 1-й палове 2-га тысячагоддзя да н. э. насялялі Верхняе і Сярэдняе Падняпроўе, у тым ліку тэрыторыю Гомельскай, Магілёўскай, часткова  Мінскай і  Віцебскай абласцей.
Сярэднедняпроўская культура на тэрыторыі Беларусі
На тэрыторыі Беларусі сярэднедняпроўская культура распаўсюдзілася на сярэднім і познім этапах. Асноўны занятак насельніцтва — земляробства і жывёлагадоўля, дадатковы -рыбалоўства, паляванне і збіральніцтва. Вывучаны найбольш буйныя могільнікі сярэднедняпроўскай культуры Рудня Шлягіна (урочышча Страліца), Сябровічы (урочышча Ліпаў Брод), Ходасавічы.
Паселішчы
Паселішчы плошчай 1-1,5 тысяч м2 размяшчаліся на пясчаных дзюнах, узвышэннях поймы, на краях тэрас і на ўчастках карэннага берага. Наземныя жытлы слупавой канструкцыі плошчай да 44 м2 і паўзямлянкі плошчай да 10 м2, унутры мелі агнішчы адкрытага тыпу або абкладзеныя камянямі.
Пахавальны абрад
Пахавальны абрад — трупапалажэнне (галавой на захад у авальных або прамавугольных ямах у скручаным становішчы на баку з падсыпкай попелу і охры) і трупаспаленне (на курганных могільніках).
Посуд
Насельніцтва сярэднедняпроўскай культуры напачатку вырабляла гаршкі,  кубкі, слоікі,  чашы з шарападобным, яйцападобным тулавам, слоікападобныя і S-падобныя пасудзіны з плоскім ці патоўшчаным дном, прамым і адагнутым венчыкам, а таксама вялікія пласкадонныя пасудзіны з выпуклым тулавам і прамой адагнутай вонкі шыйкай, пазней — разнастайныя гаршкі з высокай і кароткай адагнутай шыйкай, выпуклым тулавам, часам з патаўшчэннем пад краем венчыка. У глінянае цеста дамешвалі пясок, шамот і дробны кварц. Верхняя частка посуду звычайна ўпрыгожвалася адбіткамі шнура, лінейнага і зубчастага штампа, наразнымі лініямі, пазногцевымі ўцісканнямі, зашчыпамі і іншымі элементамі, якія ўтваралі гарызантальныя і дыяганальныя рады арнаментаў, трохкутныя кампазіцыі.
Упрыгожанні
Сярод упрыгожанняў медныя і бронзавыя дыядэмы, шыйныя грыўні, бранзалеты, трубчатыя пранізкі, скроневыя кольцы, бурштынавыя  падвескі ў форме падоўжана-авальнага, плоскага круга, трапецападобнага тыпу.
Прылады працы
Для вырабу асноўных прылад працы (сякер, наканечнікаў стрэл, скрабкоў, скобляў, нажоў, цёслаў, разцоў, праколак, сярпоў і іншых) выкарыстоўвалі крэмень і косць, пры апрацоўцы крэменю — струменістую рэтуш, шліфаванне. Галоўны тып наканечнікаў стрэл — трохвугольныя з выемкай у аснове ці прамой асновай, з двухбаковай апрацоўкай паверхні.
Аўтапартрэт з двума кругамі
Аўтапартрэт з двума кругамі (Zelfportret met twee cirkels) — алейная карціна галандскага мастака Рэмбранта ван Рэйна, напісаная прыблізна паміж 1665 і 1669 гадамі. Гэта адзін з больш чым сарака аўтапартрэтаў Рэмбранта. Захоўваецца ў Кенвуд-хаусе, Нідэрланды. Лічыцца адной з позніх карцін Рэмбранта.
Гісторыя
Рэмбрант пачаў пісаць карціну ў 1665 годзе, за некалькі гадоў да сваёй смерці.
Апісанне
Рэмбрант трымае ў руках палітру і пэндзлі. Прыцягваюць увагу два кругі.
Пакашчыў
Пакашчыў (Пока́щів) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Малшыбай
Малшыбай — сяло ў Карагандзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Жэзказгана. Адміністрацыйны цэнтр Сарыкенгірскай сельскай акругі. Код КАТА — 351845100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 447 чалавек (239 мужчын і 208 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 266 чалавек (129 мужчын і 137 жанчын).
Пальмета
Пальмета (palmette) — раслінны арнамент у выглядзе веерападобнага ліста пальмавага дрэва, кветкі аканта або бружмеля. Быў распаўсюджаны ў егіпецкай і эліністычнай архітэктуры — у якасці антэфіксаў, у заканчэннях памятных стэл і надмагілляў, у капітэлях іанічных і карынфскіх калон, ва ўпрыгожваннях карнізаў.
Упершыню матыў пальметы зарадзіўся ў Егіпце і ўяўляў сабой стылізаваную веерападобную кветку лотаса; зафіксаваныя розныя тыпы егіпецкіх пальмет — простыя, з адзінкавай кветкай; адзінкавыя з матывам узыходзячага сонца; пэндзлі з кветак; кветка або пальмавая галіна, якія абапіраюцца на скрутак. З Егіпта матыў пальметы распаўсюдзіўся на Крыт, у Месапатамію і Персію, дзе знойдзены адны з самых ранніх узораў пальмет, верагодна, заснаваныя на старажытных егіпецкіх матывах.
Гл. таксама
Раслінныя арнаменты і геральдычныя сімвалы:
Ала Барысаўна Пакроўская
Ала Барысаўна Пакро́ўская (А́лла Бори́совна Покро́вская;,  — , , Расія) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, народная артыстка РСФСР (1985). Педагог Школы-студыі МХАТ, прафесар (1988). Жонка акцёра і рэжысёра, народнага артыста СССР Алега Яфрэмава, маці акцёра, заслужанага артыста Расійскай Федэрацыі Міхаіла Яфрэмава.
Васіль Сцяпанавіч Джанееў
Васіль Сцяпанавіч Джанееў — інжынер-архітэктар, калежскі саветнік.
Біяграфія
Прафесійную адукацыю атрымаў у Харкаўскім універсітэце. З 1 верасня 1863 года працаваў у Гродзенскай губерні, прынамсі з 1870 на пасадзе гродзенскага губернскага інжынера.
Права
Функцыі права
Права не з'яўляецца адзіным рэгулятарам грамадскіх адносін. У грамадстве існуюць нормы маралі, нормы грамадскіх аб'яднанняў, звычаі, традыцыі, рэлігійныя нормы.
Дар’я Дзмітрыеўна Чульцова
Дар’я Дзмітрыеўна Чульцова (, Шклоў) — беларуская журналістка, палітычная зняволеная.
Права
Функцыі права
Важным рэгулятарам грамадскіх адносін з'яўляецца мараль, сфера рэгулявання якой шырэй, чым сфера рэгулявання права. Дзеянне нормаў маралі забяспечваецца сілай грамадскай думкі.
Дар’я Дзмітрыеўна Чульцова
Біяграфія
Нарадзілася ў Шклове. З дзяцінства мела цікавасць да журналістыкі. Яшчэ ва ўніверсітэце працавала ў праекце «Магілёў. Онлайн», а пасля заканчэння Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова па аддзяленні журналістыкі ў 2020 годзе перайшла на тэлеканал «Белсат», дзе працавала рэпарцёрам.
Разам з журналісткай Кацярынай Андрэевай стала фігуранткай крымінальнай справы аб арганізацыі дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, пасля прамога эфіру з месца жорсткага разгону сілавікамі людзей, якія прыйшлі ўшанаваць памяць забітага Рамана Бандарэнкі, на «Плошчы Перамен» у Мінску 15 лістапада 2020 года.
Васіль Сцяпанавіч Джанееў
Творчасць
Саўмесна з Гур’евым прымаў удзел у распрацоўцы і рэалізацыі праекта будаўніцтва Свята-Аляксандра-Неўскай царквы ў Гродне (1866—1871).
Пралеска
Пралеска (Scilla) — род кветкавых раслін сямейства (раней адносілі да ). Часта пралескай называюць пералеску.
Дар’я Дзмітрыеўна Чульцова
Біяграфія
Пасля адміністрацыйнага арышту Дар’ю перавялі ў ізалятар у Жодзіна, дзе яна знаходзілася да суда. 24 лістапада 2020 года сумеснай заявай дзесяці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, была прызнана палітычнай зняволенай.
Пралеска
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя цыбульныя расліны вышынёй 10-30 см. Сцябло бязлістае. Лісце шырокалінейнае, прыкаранёвае. Кветкі ў рыхлай гронцы або адзіночныя, сінія, белыя, блакітныя, ружовыя, пурпуровыя. Плод — каробачка. Дэкаратыўныя, ранневеснавыя расліны.
Арэал
Каля 50 відаў. Пашыраны пераважна ў Еўразіі, Міжземнамор'і і Паўднёвай Афрыцы. Растуць у лясах і на субальпійскіх лугах, большасць эфемероіды. На тэрыторыі Беларусі ў культуры і.
Дар’я Дзмітрыеўна Чульцова
Біяграфія
18 лютага 2021 года судом Фрунзенскага раёна Мінска (суддзя — Наталля Бугук, дзяржаўны абвінаваўца — Аліна Касьянчык, следчы — Ігар Курыловіч ) быў аб’яўлены прысуд, паводле якога Дар’я Чульцова атрымала 2 гады пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму. Апеляцыя на прысуд, разгледжаная судом горада Мінска 23 красавіка 2021 года, задаволена не была. 3 верасня 2022 года Дар’я Чульцова выйшла на волю.
Права
Функцыі права
Суб'ект права — індывід ці арганізацыя, якія на падставе юрыдычных нормаў могуць быць удзельнікамі праваадносін, гэта значыць носьбітамі суб'ектыўных правоў і абавязкаў.
Дар’я Дзмітрыеўна Чульцова
Ацэнкі
«Моцныя духам, упэўненыя ў сваёй праваце, падтрыманыя сябрамі, калегамі і зусім незнаёмымі людзьмі — такімі ўвойдуць у падручнікі Каця і Даша», — пісала Аксана Колб, галоўны рэдактар «Новага Часу», няпярэдадні вынясення прысуду Кацярыне Андрэевай і Дар’і Чульцовай.
Права
Функцыі права
Аб'ект права — грамадскія адносіны з нагоды рэальнай выгоды, на выкарыстанне ці ахову якога накіраваны суб'ектыўныя правы і абавязкі ўдзельнікаў грамадскіх адносін.
Суб'ектыўнае права — мера дазволенага законам паводзін суб'ектаў як удзельнікаў грамадскіх адносін. Гэта мера ўласных дзеянняў суб'екта і мера яго патрабаванняў да іншых твараў.
Аб'ектыўнае права — сукупнасць нормаў законаў і іншых нарматыўных прававых актаў, якія рэгулююць грамадскія адносіны.
Крыніцы права
Крыніца права — гэта форма ўсталявання і існаванні юрыдычных нормаў. Гістарычна вядомыя наступныя выгляды крыніц права:
Астэрафора
Астерофора, Нікталіс (Asterophora) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікавана ў 1809 годзе. Астэрафоры з’яўляюцца паразітамі вышэйшых грыбоў з родаў і.
Іван Іосіфавіч Некрашэвіч
Біяграфія
Скончыў у 1962 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. 3 1962 года ў Брэсцкім аблпраекце, з 1963 у інстытуце «Белпрампраект», з 1976 галоўны архітэктар інстытута «Белсельбудпраект», з 1987 года галоўны архітэктар, з 1998 г. — намеснік галоўнага архітэктара Мінскай вобласці.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: Віцебскі ўсходні прамысловы вузел (1971, у сааўт.; прэмія СМ СССР 1971), Брэсцкі ўсходні прамысловы вузел (1970, у сааўтарстве), схемы генеральных планаў прамысловых вузлоў у Гродне, Магілёве, Бабруйску (1965—1973), комплекс заводаў Брэсцкага паўднёвага прамысловага вузла (1973), прамысловы комплекс БелАЗ у Жодзіне (1976), забудова в. Астрамечава Брэсцкага, в. Асавец Любанскага (1980) і пас. Жамчужны Баранавіцкага раёнаў (1982—1985; усе ў сааўт.), сяла Вольна Баранавіцкага, Гавяды Шклоўскага раёнаў (1985—1986).
З 1988 г. удзельнічаў у карэктоўцы генпланаў гарадоў Мінскай вобласці.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1986), медалямі ВДНГ СССР (1967, 1971, 1982), Прэмія Савета Міністраў СССР за праектаванне і будаўніцтва прамвузла ў Віцебску (1971), Прэмія СМ СССР (1987) за распрацоўку і ўкараненне тыпавых серый сельскіх дамоў сядзібнага тыпу з маналітнага бетону.
NGC 1326B
NGC 1326B (іншыя абазначэнні — ESO 357-29, MCG -6-8-14, AM 0323-363, FCC 39, PGC 12788) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
NGC 5082
NGC 5082 (іншыя абазначэнні — ESO 269-89, MCG -7-27-53, DCL 562, PGC 46566) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кацярына Яўгенаўна Шумілава
Кацярына Яўгенаўна Шумілава (,, Пермская вобласць) — расійская біятланістка. Срэбны прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 года ў жаночай эстафеце.
Майстар спорту Расіі міжнароднага класа (2010).
Алімпійскія гульні
Шумілава ўвайшла ў склад расійскай зборнай на Алімпійскія гульні ў Сочы.
Удзельнічаючы ў спрынтарскай алімпійскай гонцы, Шумілава на адным з участкаў трасы сутыкнулася з польскай спартсменкай Навакоўская-Жэмняк, звалілася і пашкодзіла прыклад сваёй вінтоўкі.
21 лютага 2014 года ў складзе жаночай эстафетнай каманды Шумілава стала сярэбраным прызёрам на Алімпіядзе ў Сочы.
Прылуцкэ (Ківэрцаўскі раён)
Прылуцкэ (Прилу́цьке) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Чырваназоркавы завулак (Мінск)
Чырваназоркавы завулак — завулак у Першамайскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач. Перасякаецца з вуліцай Смалячкова.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Плошча Якуба Коласа».
Лур’е
Лур’е — прозвішча.
Польскае Радыё Баранавічы
Польскае Радыё Баранавічы, Баранавіцкая радыёстанцыя (Rozgłośnia w Baranowiczach) — радыёстанцыя ў Баранавічах, створаная ўладамі Польшчы ў 1938 годзе.
Будаўніцтва працягвалася з 1937 па 1939. Двухпавярховы будынак радыёстанцыі быў узведзены ў стылi канструктывiзму.
Радыёстанцыя пачала працу 30 кастрычніка 1938 на хвалі 577 м. Мела дзве мачты вышынёю 141 м. Ахоплівала тэрыторыю ў радыусе 120 км (Навагрудскае ваяводства і паўночную частку Палескага ваяводства). Дырэктарам радыёстанцыі быў Збігнеў Ціс-Банкевіч. Тут працавалі 2 дыктары.
Падчас Другой Сусветнай вайны, 15 верасня 1939 нямецкая авіяцыя атакавала радыёстанцыю, але не здолела яе пашкодзіць; адзін самалёт быў падбіты. Радыёстанцыя працягвала працу ў БССР, а пасля — у час нямецкай акупацыі. Пры адступленні нямецкіх войскаў радыёмачты былі ўзарваныя.
Пасля вайны выкарыстоўвалася дзеля глушэння заходніх радыёстанцый. Пасля распаду СССР будынак станцыі займае мясцовае тэлебачанне «Інтэкс ТБ». Вежы станцыі выкарыстоўваюцца для ўзмацнення сігналаў беларускіх FM-станцый.
Будынак радыёстанцыі ўваходзіць у Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Понар
Понар (Понарь) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Понар абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Понар не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тытан
Назву Тытан маюць:
Серкулі (Валожынскі раён)
Серкулі́ (, Серкули) — хутар у Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Камышлоў
Камышлоў (Камышлов) — горад (з 1781) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Камышлоўскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 28,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1668 годзе.
Горад размешчаны на зліцці рэк Пышмы і Камышлоўкі.
Мантэджока
Мантэджока (Montegioco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 312 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fortunato.
Trichoplax
Trichoplax adhaerens — маленькі плоскі шматклетачны арганізм, да 2018 года лічыўся адзіным апісаным прадстаўніком тыпу Placozoa.
Путыліўка (Ківэрцаўскі раён)
Путыліўка (Пути́лівка) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Trichoplax
Упершыню гэта істота была выяўлена ў 1883 годзе ў Аўстрыі ў адным з марскіх акварыумаў. З той пары яе неаднаразова знаходзілі ў розных морах, разводзілі лабараторна.
Апісанне
Цела дасягае 2—3 мм у дыяметры, але ўсяго 25 мкм у таўшчыню. Вонкавы слой клетак падобны на аднаслойны эпітэлій, аднак яго не падсцілае характэрная базальная пласцінка. Клеткі верхняй (дарсальнай) паверхні цела плоскія, нясуць па адной раснічцы, як правіла, утрымліваюць па адной ліпіднай каплі. Ніжняя (вентральная) паверхня звернута да субстрату, па якім поўзае Trichoplax. З гэтага боку клетачны слой са шчыльным раснічным покрывам, з дапамогай якога ажыццяўляецца рух. Паміж двума слаямі клетак знаходзіцца вадзяністы пазаклетачны матрыкс з сеткай валакністага сінцытыя. Ядры сінцытыя аддзелены ўнутрыклетачнымі перагародкамі (септамі), падобна як у шкляных губак або грыбоў.
Формай цела і спосабам перамяшчэння Trichoplax нагадвае буйную амёбу. Паволі слізгаючы па субстраце, ён пастаянна мяняе абрысы. Пярэдні і задні канцы цела не выражаны, пры спробе паўзці ў двух супрацьлеглых напрамках адначасова Trichoplax можа «разарвацца».
Асаблівасці біялогіі
Жывіцца водарасцямі і іншымі рэчывамі, што знаходзяцца на субстраце. Страваванне пазаклетачнае; больш за тое, яно адбываецца па-за целам Trichoplax, паміж яго вентральнай паверхняй і субстратам. У час жыўлення пласціністы арганізм часта згінаецца, прыпадымае над субстратам цэнтральную частку цела і ўтварае замкнёную «кішэню», у якой і пераварваецца ежа. Прадукты стрававання паглынаюцца клеткамі вентральнай паверхні.
Trichoplax размнажаецца бясполым шляхам: у выніку фрагментацыі, або пачкаваннем. Почкі ўтвараюцца на дарсальнай паверхні, а затым, аддзяліўшыся, пакрытыя жгуцікамі адплываюць. Дакладнага апісання палавога працэса ў Trichoplax няма.
Вайнілава
Назву Вайні́лава маюць:
Мідлтаўн (Агая)
Мідлтаўн (Middletown) — горад, размешчаны ў акругах Батлер і Уорэн (штат Агая, ЗША). Насельніцтва — 51 605 чалавек па статыстычных дадзеных перапісу 2000 года.
Вайнілава (Чэрвеньскі раён)
Вайні́лава (, Войнилово) — аграгарадок у Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
NGC 1326A
NGC 1326A (іншыя абазначэнні — ESO 357-28, MCG -6-8-13, AM 0323-363, FCC 37, PGC 12783) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
1-ы Цвёрды завулак (Мінск)
1-ы Цвёрды завулак — завулак у Першамайскім раёне Мінска. Перасякаецца з Батанічнай вуліцай.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае.
Мішэль Картэр
Мішэль Картэр (Michelle Denee Carter, нар. ) — амерыканская штурхальніца ядра, алімпійская чэмпіёнка 2016 года, двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету (2015 і 2017), чэмпіёнка свету 2016 года ў памяшканні.
Мікалай Міхайлавіч Янчур
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і чыгуначніка.
Служыў у Сярэдняй Азіі, працаваў урачом у розных ваенных установах, удзельнічаў у барацьбе з. Ад 1930 — малодшы выкладчык, выкладчык, старэйшы выкладчык Ваенна-медыцынскай акадэміі, у 1936 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Мімалётнае ўздзеянне снарадаў на жывы арганізм».
У 1938 камандзіраваны на тэатр ваенных дзеянняў на Далёкім Усходзе і прызначаны начальнікам хірургічнага аддзялення ваеннага шпіталю ў Нікольску-Усурыйскім. Пасля ўдзельнічаў у вайне з фінамі 1939-40 гадоў, ваенны хірург і  армій.
Добрае веданне ваеннай тактыкі дазволіла Мікалаю Янчуру ў вайне з фінамі паспяхова вывесці з акружэння групу да 300 салдат, калі камандзіры палічылі іх палажэнне безнадзейным. Пасля гэтага брыгадны лекар Янчур вярнуўся ў акружэнне дзеля дапамогі параненым.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны Мікалай Янчур — галоўны хірург, , армій. Падчас агляду палявых шпіталёў акадэмік Мікалай Бурдэнка асабіста адзначыў дзейнасць Янчура па правядзенні хірургічных аперацый у франтавых умовах. У 1943 атрымаў званне палкоўніка медыцынскай службы, а ў 1944 годзе Мікалаю Янчуру даверана аперацыя над хворым камандуючым 3-га Украінскага фронту маршалам Таўбухіным.
Пры фарсіраванні Дняпра Мікалай Міхайлавіч атрымаў цяжкае раненне ў вока. Быў нават перыяд, калі яго вучылі чытаць кнігі для сляпых, аднак ён здолеў вылечыцца. Пасля вайны займаў пасаду галоўнага хірурга, а з 1951 ізноў выкладаў у Ваенна-медыцынскай акадэміі імя Кірава ў Ленінградзе. У 1956 абараніў доктарскую дысертацыю «Рэакцыя арганізму на ўздзеянне ўдарных хваляў», доктар медыцынскіх навук.
У 1958 годзе дэмабілізаваны і абраны загадчыкам кафедры факультэцкай хірургіі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. У 1960 атрымаў званне прафесара.
Мідлсекскі ўніверсітэт
Мідлсекскі ўніверсітэт (Middlesex University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Агульная характарыстыка
Назва універсітэта ўзята ад гістарычнай мясцовасці Мідлсекс на паўночным захадзе Лондана.
Мікалай Міхайлавіч Янчур
Біяграфія
Быў сябрам рады Усесаюзнага таварыства хірургаў, сябрам прэзідыуму і рады Беларускага таварыства хірургаў, старшынёй абласнога таварыства, гарадскога таварыства «Веды».
Мідлсекскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Гісторыю ўніверсітэта можна выводзіць з 1878 года, калі быў створаны каледж Святой Кацярыны як педагагічны каледж для жанчын. Пасля аб'яднання з некалькімі іншымі інстытутамі, універсітэт быў кансалідаваны ў сваім цяперашнім выглядзе ў 1992 годзе.
Мікалай Міхайлавіч Янчур
Біяграфія
Памёр у 1980 годзе.
Навуковая дзейнасць
У сваёй кандыдацкай дысертацыі «Мімалётнае ўздзеянне снарадаў на жывы арганізм» (1936) Мікалай Янчур паказаў, што зніжэнне палёту артылерыйскага набою над галовамі наступоўцаў не чыніць на іх паражальнага ўздзеяння, але забяспечвае раптоўнасць і хуткасць наступальнай аперацыі. Гэтыя вышукі былі паспяхова выкарыстаныя ў Вялікай Айчыннай вайне.
У гады вайсковай службы асноўныя навуковыя даследаванні Мікалая Міхайлавіча былі скіраваны на распрацоўку пытанняў ваеннай тэматыкі. На падставе праведзеных ім даследаванняў па вывучэнні ўздзеяння збытнага ціску на жывы арганізм былі прапанаваны прафілактычныя сродкі калектыўнай і індывідуальнай абароны ад уздзеяння ўдарных хваляў.
Пасля звальнення з вайсковай службы Мікалай Янчур 17 гадоў займаў пасаду загадчыка кафедры факультэцкай хірургіі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, дзе за гэты час пад яго кіраўніцтвам былі выкананы 12 кандыдацкіх і 2 доктарскія дысертацыі, апублікаваныя каля 300 навуковых прац, распрацаваныя пытанні тыроіднай паталогіі і захворванняў мочапалавой сістэмы, лячэння язвавай хваробы, перытаніту, параненняў чэрапу і сасудзістых захворванняў.
Уласныя працы па пытанням уздзеяння кантузій пералівання крыві, дзейнасці залоз унутранай сакрэцыі пры хірургічных захворваннях, механізму дзеяння некаторых лекарстваў, сродкаў пры наркозе.
NGC 5083
NGC 5083 (іншыя абазначэнні — UGC 8367, MCG 7-27-59, ZWG 217.28, IRAS13167+3951, PGC 46413) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стральба на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па стральбе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Нацыянальным стралковым цэнтры ў Дэадору ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 14 жніўня 2016 года.
Сапогавэ
Сапогавэ (Сапо́гове) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Мантэмарціна
Насельніцтва складае 366 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 5084
NGC 5084 (іншыя абазначэнні — ESO 576-33, MCG -4-32-4, PGC 46525) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карабулак (гарадская адміністрацыя Жэзказгана)
Карабулак — сяло ў Карагандзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Жэзказгана. Уваходзіць у склад Сарыкенгірскай сельскай акругі. Код КАТА — 351845129.
Барымта
Барымта або баранта — у цюркскіх і мангольскіх народаў норма побытавага права, што дапускае гвалтоўнае вяртанне жывёлы, маёмасці і выкрадзенай дзяўчыны або іншых членаў роду. Ва ўмовах немагчымасці мірнага рашэння канфлікту і адмовы вінаватых вярнуць матэрыяльныя выдаткі пацярпеламу боку барымта выступала як своеасаблівая форма эканамічнай помсты. Мела месца папярэджанне пра барымту ў выглядзе нападу людзей, якія ўзбройваліся палкамі і нагайкамі (каб выключыць карымту). Паступова барымтай пачалі называць любыя набегі, якія ажыццяўляліся з мэтай згону жывёлы. Барымта была распаўсюджаная ў башкіраў, казахаў, калмыкаў і іншых.
Музей савецка-польскай баявой садружнасці
Музей савецка-польскай баявой садружнасці — мемарыяльны комплекс у аграгарадку Леніна Горацкага раёна Магілёўскай вобласці.
Гісторыя
Адкрыты ў 1968 годзе на месцы, дзе 12—13 кастрычніка 1943 года падчас Другой сусветнай вайны адбылася бітва пад Леніна, першы бой сумесна з  і  стралковымі дывізіямі Чырвонай арміі супраць нямецкіх войск.
1 ліпеня 2014 года музей быў ператвораны ў філіял Горацкага раённага гісторыка-этнаграфічнага музея.
Будынак музея
Будынак, размешаны на месцы бою, з’яўляецца дамінантай мемарыяльнага комплексу. Адкрыты 15 кастрычніка 1968 года (архітэктары, , скульптар , канструктар А. Судакоў).
Будынак сіметрычны ў плане, з жалезабетону, шкла і алюмінію, уяўляе сабой купал у выглядзе каскі дыяметрам 34 м, вышынёй 11 м. Пакрыццё зроблена з невялікіх чорных бляшаных шчытоў, пакладзеных на каркас. Двухлесвічныя вузлы збоку вылучаны блокамі з барэльефнымі выявамі арла і пяціканцовай зоркі — сімвалаў 2 краін.
У інтэр’еры музея — стэнды з дакументамі, што адлюстроўваюць гісторыю ўтварэння і фарміравання Войска Польскага. Матэрыялы расказваюць пра фарміраванне і баявыя дзеянні 1-й Польскай дывізіі, сумесныя баі з часцямі Чырвонай Арміі. Сярод экспанатаў сцягі савецкіх і польскіх часцей, схемы баявых аперацый, узоры зброі тых часоў.
У цэнтральнай частцы памяшкання знаходзіцца дыярама «Бой за Леніна» (мастакі і А. Інтазараў), у якой паказаны кульмінацынйы момант бою.
Стэла
Перад шырокім уваходам у музей устаноўлена бетонная стэла вышынёй 8 м, увенчаная выявай сцяга, дрэўка якога трымаюць 2 моцныя рукі. У ніжняй частцы стэлы на польскай і рускай мовах змешчаны надпіс «СССР — Польшча, 1943 год».
Пляцоўка вакол музея выкладзена каменнымі плітамі, ад яе ў розныя бакі разыходзяцца дарожкі. Адна з іх вядзе на паўночны ўсход да 2 лабрадарытавых пліт, пакладзеных на ўшанаванне памяці загінулых савецкіх і польскіх воінаў. Пліты змяшчаюць надпісы-прысвячэнні на беларускай, польскай і рускай мовах. Побач — трохметровы пагнуты, з прабоінамі і няроўнымі краямі кавалак брані. Пляцоўка вакол пліт (9×12 м) выкладзена цёмна-чырвоным гранітам, перад імі запалены Вечны агонь. З трох бакоў уладкаваны траўнікі, высаджаны елкі і бярозы.
Брацкія магілы
Брацкая магіла савецкіх воінаў размешчана на вуліцы Леніна, на месцы былых баявых пазіцый савецкіх салдат. У ёй пахаваны 1711 воінаў, якія загінулі ў баях супраць нацыстаў у кастрычніку 1943 года. На магіле пастаўлены блок з чырвонага граніту, сячэнне якога (дыяметр 2 м) уяўляе сабой пяціканцовую зорку з надпісам-прысвячэннем у цэнтры.
Брацкая магіла польскіх воінаў знаходзіцца на вуліцы Леніна, на месцы былых баявых пазіцый польскіх жаўнераў. Пахаваны 502 польскія воіны, якія загінулі ў баях супраць нацыстаў у кастрычніку 1943 года. Сярод пахаваных — Героі Савецкага Саюза Уладзіслаў Высоцкі і.
Баргузінская катлавіна
Баргузінская катлавіна — міжгорная катлавіна ў Расіі, у Бураціі, паміж Баргузінскім і Ікацкім хрыбтамі.
Працягласць катлавіны з паўднёвага захаду на паўднёвы ўсход складае больш чым 200 км. Шырыня дасягае 35 км, вышыня — да 600 м.
Цэнтральная нізкая частка катлавіны ўяўляе сабой балотна-лугавую прырэчную раўніну шырынёй да 15 км. Правы бераг ракі Баргузін прадстаўлены нахільнай раўнінай з адноснай вышынёй да 100—200 м і занятай лесастэпам і хваёвымі лясамі. Левабярэжжа — больш роўная паверхня з дробнадзярновінна-метлюжковымі стэпамі, якія змяняюцца хваёвымі барамі з участкамі лугоў, на паўночным усходзе — лістоўнічна-хваёвымі лясамі. Прысутнічаюць пясчаныя масівы з эолавым рэльефам — барханы, грады, катлавіны выдзіманні.
Карпінск
Карпінск (Карпинск) — горад (з 1941) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Камышлоўскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 30,4 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1769 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Тур'я (басейна Обі), за 436 км ад Екацерынбурга.
Завод горнага абсталявання, машынабудаўнічы завод, электрамашынабудаўнічы завод, фабрыка прадзіва, лясгас, хлебакамбінат, мясакамбінат.
Суздалеўка (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Суздалеўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Суздалеўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сыльнэ (Ківэрцаўскі раён)
Сыльнэ (Си́льне) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Манда
Манда (Manda) — востраў у Індыйскім акіяне, частка архіпелага Ламу. Уваходзіць у склад Кеніі. Тэрыторыя — 62 км².
Геаграфія
Востраў Манда знаходзіцца ля паўночна-усходняга ўзбярэжжа Кеніі. Аддзелены ад Афрыканскага кантынента вузкім пралівам, які напаўняецца вадой толькі падчас прыліву. Мае часткова мацерыковае, часткова каралавае паходжанне. Берагі часткова пакрыты манграмі. На поўначы і ўсходзе вострава ўздымаюцца высокія пясчаныя выдмы, якія спрыялі захаванню Манды падчас цунамі 26 снежня 2004 года.
Клімат экватарыяльны засушлівы. Сярэднегадавая колькасць ападкаў не перавышае 500 мм у год. Прэсную ваду здабываюць у калодзежах і назапашвальніках дажджавой вільгаці джабія, якіх аднак не хапае. У спякотныя месяцы ваду прывозяць з горада Ламу на суседнім востраве Ламу.
Гісторыя
Відавочна, востраў Манда з'яўляецца адным з самых ранніх месцаў, дзе пачала развівацца цывілізацыя суахілі. Археолагамі выяўлены рэшткі гандлёвага паселішча IX - XII стагоддзяў. Яго насельнікі мелі сталыя кантакты з Афрыканскім узбярэжжам, краінамі Персідскага заліва і Міжземнамор'я. Гандлявалі слановай косцю, жалезам і ракавінамі каўры. Знойдзены рэшткі вялікай плавільні, ірыгацыйных і абарончых збудаванняў з каралавых блокаў і абпаленай цэглы. Важную ролю мела сельская гаспадарка. Паселішча займала каля 16 км² і было населена некалькімі тысячамі жыхароў.
У паўднёва-усходняй частцы вострава захаваліся руіны паселішча Таква, якое існавала ў XV - XVII стст. і было пакінута ў сувязі з карнымі рэйдамі партугальцаў. Найлепш захаваліся рэшткі вялікай Пятніцкай мячэці, пабудаванай у XVI ст.
Інфраструктура
Востраў Манда — самы маланаселены з усіх астравоў архіпелага Ламу. На ім месціцца некалькі вёсак, жыхары якіх займаюцца земляробствам (вырошчваюць тытунь, бавоўну і зёлкавыя) і кабатажным суднаходствам.
Дзейнічае аэрапорт, што абслугоўвае ўвесь архіпелаг Ламу. Да 2011 г. паспяхова развіваўся экалагічны і культурны турызм. Прыток турыстаў быў часова спынены з-за дзейнасці самалійскіх піратаў.
Унутранае Японскае мора
УНУТРАНАЕ ЯПОНСКАЕ МОРА (瀬戸内海 — Сэто-Найкай) — мора ў складзе Ціхага акіяна сістэмы марскіх басейнаў і праліваў паміж астравамі Хонсю, Кюсю і Сікоку. Уключае ў сябе моры Харыма, Бінга, Хіуці, Іі, Суо.
Злучаецца з Ціхім акіянам на ўсходзе — пралівамі Кіі і Нарута, на паўднёвым захадзе — Хаясуі і Бунго; з Японскім морам — пралівам Сіманасэкі.