cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Правы чалавека ў Арменіі
Ацэнка
Арменія класіфікуецца як «часткова свабодная» ў справаздачы Freedom House за 2019 год (з дадзенымі за 2018 год), згодна з якім дэмакратыя і свабода ацэньваюцца як 51 з 100. Даклад «Правы чалавека ва Усходняй Еўропе і Цэнтральнай Азіі ў 2019 годзе», прадстаўлены арганізацыяй Amnesty International паведамляе аб парушэннях заканадаўства, міжнароднага права і дэмакратыі ў Арменіі:"У такіх розных краінах, як Малдова і Арменія, судовыя сістэмы адчувалі на сабе палітычны ціск. На фоне занепакоенасці магчымым ціскам выканаўчай улады на судовую адбываліся арышты і крымінальны пераслед былых высокапастаўленых дзяржаўных службовых асоб, якія абвінавачваюцца ў злоўжыванні ўладай. Арменія так і не ратыфікавала Канвенцыю Савета Еўропы аб прадухіленні і барацьбе з гвалтам у адносінах да жанчын і хатнім гвалтам (Стамбульская канвенцыя), нягледзячы на ўсё большае ўсведамленне маштабаў гендарнага гвалту."
Максім Вячаслававіч Гусцік
Максім Вячаслававіч Гусцік (нар. ) — беларускі фрыстайліст (акрабатыка), які выступае ў лыжнай акрабатыцы. Пераможца і прызёр этапаў Кубку свету.
Біяграфія
У 2006 і 2007 годзе выйграваў моладзевыя чэмпіянаты свету. Дэбютаваў на Кубку свету 1 сакавіка 2008 года ў Маскве, дзе заняў 10-е месца.
У 2011 годзе дэбютаваў на чэмпіянаце свету, які праходзіў у Дыр-Велі, дзе заняў 11-е месца ў лыжнай акрабатыцы. У лютым 2012 года ў аўстрыйскім Крайшбергу ўпершыню трапіў на кубкавы подыум, стаў другім.
1 лютага 2013 года атрымаў першую ў кар’еры перамогу на Кубку свету, выйграўшы спаборніцтвы ў Дыр-Велі. Яшчэ раз бронзавым прызёрам ва ўкраінскім Букавелі. На чэмпіянаце свету ў Нарвегіі меў 15-ы вынік.
Уключаны ў беларускую зборную на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года.
Опера Гарнье
Пары́жская о́пера (Opéra de Paris), тое ж, што Гранд-апера́ (Гранд-Апера́ ; Grand Opéra), у сучаснай Францыі вядомая як Апера́ Гарнье́ (Opéra Garnier) — тэатр у Парыжы, адзін з самых вядомых і значных тэатраў оперы і балета свету.
Гісторыя
У 1713 годзе пры тэатры створана балетная школа.
З 1875 года працуе ў будынку, пабудаваным архітэктарам Ш. Гарнье (рэканструяваны ў 1936 годзе; размалёўка плафона М. Шагала, 1963—1965), і называецца «Гранд-Апера».
Дзейнасць тэатра
Ставіліся творы Ж. Б. Люлі (у 1672—1687 гадах быў кіраўніком тэатра), Ж. Ф. Рамо, К. В. Глюка, Дж. Расіні, Дж. Меербера, Г. Берліёза, Г. Даніцэці, А. Адана, Ш. Гуно, Дж. Вердзі, Р. Вагнера, Ж. Маснэ, К. Сен-Санса, Л. Дэліба і іншых, некаторыя з іх у тэатры пастаўлены ўпершыню.
Склалася французская школа класічнага танца.
Акрамя опер і балетаў французскіх кампазітараў у рэпертуары сусветная класіка, у т.л. руская (творы М. Мусаргскага, М. Рымскага-Корсакава, П. Чайкоўскага, І. Стравінскага, С. Пракоф’ева).
У тэатры выступалі і выступаюць вядомыя спевакі, у т.л. М. Ф. Малібран, П. М. Bіярдо-Гарсія, Джулія Грызі, Д. Дзюваль, М. Калас, Э. Каруза, Ф. Шаляпін, А. Няжданава, Ц. Гобі, М. Геда; артысты балета М. Тальёні, К. Грызі, Л. Дарсанваль, Л. Дэйдэ, В. Ніжынскі, С. Перэці, С. Атанасаў, П. Бар; сярод балетмайстраў Ж. Ж. Навер, Л. Петыпа, С. Ліфар, М. М. Фокін, М. Бежар, у 1985—1989 гадах мастацкі кіраўнік балетнай трупы — Р. Нурыеў, дырыжоры Ш. Ламуро, Э. Катон, П. Манцё, Р. Дэзарм’ер, Ш. Мюнш, Л. Фарэсцье, П. Булез і іншыя.
З 1990 года працуе балетная сцэна, у будынку на плошчы Бастыліі — оперная.
Гушчына (Смаленскі раён)
Гушчына (Гущино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгорскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 4 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 12 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 8 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Бярэзінка. За 3 км на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Рок-айлэнд шоу
«Рок-а́йлэнд шоу» — беларуская, якая выходзіла ў эфір Беларускага тэлебачання ў першай палове 1990-х гадоў. У межах тэлеперадачы адбываліся выступленні гуртоў «Крама», «Red Dynamite», «Новый Иерусалим», «Ulis» і інш. Вядучыя праводзілі конкурсы з гледачамі, бралі інтэрв’ю ў музыкантаў, распавядалі навіны музычнага свету.
Іаган Бернхард Фішэр фон Эрлах
Іаган Бернхард Фішэр фон Эрлах (Johann Bernhard Fischer von Erlach;,  — , ) — аўстрыйскі архітэктар, заснавальнік і вядучы майстар габсбургскага барока. Родапачынальнік архітэктарскай дынастыі Фішэраў фон Эрлахаў.
Біяграфія
Родам з Штырыі, Іаган Бернхард Фішэр вучыўся ў Рыме ў Карла Фантана. Па вяртанні ў Вену займаўся аднаўленнем рэзідэнцый вяльможаў, разбураных падчас нашэсця турак. Распрацаваў характэрны тып цэнтральнаеўрапейскага барочнага палаца. Атрымаў у 1696 годзе дваранства (з даданнем да прозвішча ўдакладнення «фон Эрлах») і пасаду прыдворнага архітэктара, якую захоўваў пры трох імператарах.
Выніковы праект Фішэра фон Эрлаха — Карлскірхэ у Вене — носіць падкрэслена эклектычны характар, з размешчанымі па баках франтона калонамі, якія ў чымсьці падобны да мінарэтаў. Незадоўга да смерці Фішэр-фон-Эрлах апублікаваў першы ў сваім родзе архітэктурны атлас, у якім былі прайграны і супастаўлены выбітныя збудаванні розных эпох і краін, ад егіпецкіх пірамід да кітайскіх пагад.
Дзяржаўны ўніверсітэт даліны Місісіпі
Дзяржаўны ўніверсітэт даліны Місісіпі (Mississippi Valley State University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая месціцца каля горада Іта-Бена ў штаце Місісіпі.
Агульная характарыстыка
Гэта гістарычна "чорны" ўніверсітэт, дзе традыцыйна большасць студэнтаў складаюць афраамерыканцы. Створаны ў 1950 годзе як прафесійны каледж для афраамерыканцаў, ён па задуме ўладаў павінен быў зменшыць паток абітурыентаў-афраамерыканцаў у традыцыйна "белыя" навучальныя ўстановы штата: Місісіпскі ўніверсітэт, Місісіпскі дзяржаўны ўніверсітэт і інш.
Джавані Ферары
Джавані Ферары (Giovanni Ferrari; — ) — італьянскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1934 і 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Вэйхерова
Вэйхерова (Wejherowo, Neustadt in Westpreußen) — горад на поўначы Польшчы, за 50 км ад Гданьска і 390 км ад Варшавы, частка агламерацыі Труймяста. Адміністрацыйны цэнтр Вэйхероўскага павета Паморскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Вэйхерова. Займае плошчу 26,99 км², насельніцтва 50 тыс. чалавек (на 2018).
1880 год у гісторыі астраноміі
1880 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Новае Заселле
Новае Заселле (Новое Заселье) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Верхнія Даманічы
Верхнія Даманічы (Верхние Доманичи) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгорскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 11 км на зсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Дняпро. За 5 км на захад ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Новае Заселле
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новае Заселле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Верхнія Даманічы
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Новае Заселле
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сан-Карла але Куатра Фантанэ
Сан-Карла але Куатра Фантанэ (San Carlo alle Quattro Fontane, таксама San Carlino, што значыць «царква Св. Карла ля чатырох фантанаў») — эталон мудрагелістай барочнай крывалінейнасці, спраектаваны і пабудаваны ў Рыме адным з самых экстравагантных майстроў барока — Франчэска Бараміні.
Будавалася яна па барамініеўскаму праекту ў 1638—1677 гг. і была асвячона ў гонар кананізаванага міланскага кардынала і рэфарматара царквы Карла Барамеа, а таксама Найсвяцейшай Троіцы. У 1999 годзе грунтоўна адрэстаўравана. У царквы вуглы зрэзаны і каля іх размешчаны чатыры скульптурныя групы з фантанамі, адсюль і назва — але Куатра Фантанэ. Фігуры анёлаў падтрымліваюць вялікі авал з выявай герба.
Унутранае ўбранне выканана ў белым колеры і лічыцца першым тварэннем эпохі росквіту рымскага барока. Будынак у плане ўтварае авал, перакрыты купалам, па баках размешчаны 2 невялікія капэлы. Капэла ў ніжняй частцы царквы была прадугледжана як месца пахавання архітэктара, аднак Бараміні, які скончыў жыццё самагубствам, быў пахаваны побач з дзядзькам Карла Мадэрна ў Сан-Джавані-дэі-Фіярэнціні.
Днесіна
Днесіна (Днесино) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Днесіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ляскавічы (Акцябрскі раён)
Размяшчэнне
За 35 км на захад ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 238 км ад Гомеля, 26 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гісторыя
Знойдзены каля вёскі скарб з 520 срэбных манет (агульная вага 1 фунт 45 залатнікоў) сведчыць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як вёска ў Слуцкім павеце Наваградскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага.
У 1921 годзе дзейнічалі 2 школы — I і II ступені. З 20 жніўня 1924 года цэнтр Ляскавіцкага сельсавета Глускага, з 28 чэрвеня 1939 года — Акцябрскага раёнаў Палескай вобласці. Напачатку 1930-х гадоў вёскі Вялікія і Малыя Ляскавічы аб’ядналіся ў адну. Да вайны цэнтр сельсавета перанесены з Ляскавіч у вёску Забалацце. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты 5 лютага 1942 года забілі 112 жыхароў (пахаваны ў дзвюх магілах ахвяр фашызму каля школы), у красавіку 1942 года спалілі 52 двары і забілі 171 жыхара, а 5 лютага 1944 года забілі яшчэ 60 жыхароў. 48 жыхароў загінулі на фронце. 17 лістапада 1980 года цэнтр Ляскавіцкага сельсавета вернуты ў Ляскавічы. У 1983 годзе да Ляскавіч далучана вёска Стары Двор. З 27 снежня 2022 года вёска ў складзе Парэцкага сельсавета.
Allium alexeianum
Allium alexeianum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Батанічнае апісанне
Кветкі чырвона-ружовыя. Лісце сіне-зялёнае. Цыбуліны дробныя, белыя.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Джэксанскі дзяржаўны ўніверсітэт
Джэксанскі дзяржаўны ўніверсітэт (Jackson State University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Джэксан у штаце Місісіпі.
Агульная характарыстыка
Гэта гістарычна "чорны" ўніверсітэт, дзе традыцыйна большасць студэнтаў складаюць афраамерыканцы. Гэта адзін з найбуйнейшых гістарычна "чорных" ўніверсітэтаў у Злучаных Штатах і чацвёрты па велічыні універсітэт у штаце Місісіпі з пункту гледжання колькасці студэнтаў.
Універсітэт паўстаў з семінарыі, заснаванай 23 кастрычніка 1877 года у горадзе Натчэзе, штат Місісіпі. Семінарыя была звязана з Амерыканскім баптысцкім хатнім місіянерскім таварыствам, якое стварыла яе «для маральнага, рэлігійнага і інтэлектуальнага ўдасканалення хрысціянскіх лідэраў каляровага насельніцтва штата Місісіпі і суседніх штатаў». У 1883 годзе вучэльня змяніла назву на Джэксанскі каледж і пераехала з Натчэза ў сталіцу штата — горад Джэксан.
Аціліа Ферарыс
Аціліа Ферарыс або Ферарыс IV (Attilio Ferraris, Ferraris IV; — ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1934 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Вярэм’еў
Вярэм’еў (Веремьев) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Вярэм’еў абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Веліна (пасёлак станцыі)
Веліна (Велино) — пасёлак станцыі ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смятанінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 4 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 30 км на захад ад Смаленска, за 2 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Радовка. За 0,1 км на поўдзень ад населенага пункта знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў акупаваны нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Веліна (вёска, Смаленскі раён)
Веліна (Велино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смятанінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 3 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 31 км на захад ад Смаленска, за 1 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Радовка. За 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Глуменка
Глуменка (Глуменка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Глуменка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Малын (Акцябрскі раён)
Ма́лын (, Малын) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 6 км на поўнач ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 236 км ад Гомеля, 3 км ад чыгуначнай станцыі Бумажкова, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На ўсходзе меліярацыйныя каналы.
Касцёл Маці Божай Міласэрнасці (Бярозаўка)
Касцёл Маці Божай Міласэрнасці — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Бярозаўка Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Садовай, 41.
Малын (Акцябрскі раён)
Экалогія і прырода
На захадзе мяжуе з лесам.
Касцёл Маці Божай Міласэрнасці (Бярозаўка)
Гісторыя
У гэтай мясцовасці існавала капліца пад тытулам Маці Божай Будслаўскай, якая была знішчана. У 1991 годзе айцы капуцыны з суседніх Докшыцаў распачалі тут душпастырскую паслугу. Парафія зарэгістравана ў 1995 годзе. У 2002 годзе яна атрымала ад калгаса будынак канторы, які ў 2002–2003 гадах перабудавалі пад парафіяльны касцёл.
Малын (Акцябрскі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Парычы — Акцябрскі.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з кароткай прамалінейнай, шыротнай вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі сядзібамі. У складзе КСУП «Саўгас «Акцябрскі», малочнатаварная ферма. Крама.
Касцёл Маці Божай Міласэрнасці (Бярозаўка)
Гісторыя
У храме размешчаны абразы як каталіцкія, так і праваслаўныя.
Малын (Акцябрскі раён)
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя, калі вёска ўваходзіла ў маёнтак Замошша, які да 40-х гадоў належаў памешчыку Шчыткоўскаму, а затым — памешчыцы Кацярыне Катлубай. У канцы XIX стагоддзя таксама вядомая як Залюшы. На 1917 год у Рудабельскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні.
У 1929 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты ў красавіку 1942 года спалілі 12 двароў і забілі 50 жыхароў. У 1944 годзе карнікі забілі яшчэ 20 жыхароў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму ў 0,4 км на ўсход ад вёскі, у лесе; у 1978 годзе ўстаноўлена стэла).
Грынёва (Смаленскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 0,1 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 6,5 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Катарына Шведская (1539—1610)
Катарына Густаўсдотэр Ваза (Katarina Gustavsdotter Vasa; 6 чэрвеня 1539 — 21 снежня 1610) — шведская прынцэса, у шлюбе з Эдцардам II графіня Усходняй Фрызіі. Старэйшая дачка караля Швецыі Густава I і яго другой жонкі Маргарыты Леёнхувуд.
Біяграфія
Катарына была першай шведскай прынцэсай за дзвесце гадоў і яе нараджэнне расцэньвалася як добрая магчымасць заключыць знешнепалітычны саюз. Ёй далі добрую адукацыю і выдзялілі вялікі пасаг. Было разгледжана мноства кандыдатаў на руку прынцэсы з розных краін і праведзена шмат перамоваў. Граф Усходняй Фрызіі Эдцард быў абраны таму, што Усходняя Фрызія кантралявала важны партовы горад Эмдэн, які супернічаў з Любекам. Ён займаў стратэгічна важнае становішча адносна Даніі; таксама на той момант Эмдэн пастаўляў шмат кальвінісцкіх майстроў і мастакоў у Швецыю. Перамовы занялі так шмат часу, што кароль Густаў Ваза расчаравана заявіў, што гэта дабраславеньне, што яго дачка, па меншай меры, не «кульгавая або сляпая». Усходняя Фрызія баялася, што шлюб прывядзе да шведскага кантролю, і, каб гэтага не адбылося, у 1558 маці графа, рэгент Ганна Ольдэнбургская, падзяліла ўладу ва Усходняй Фрызіі паміж сваімі трыма сынамі.
Катарына Ваза была добра адукаванай прынцэсай эпохі Адраджэння; яе лічылі разумнай і адукаванай жанчынай з незалежным характарам. У яе была вялікая цікавасць да літаратуры і тэалогіі. Будучы адданай пратэстанткай, яна наведала Вітэнберг і напісала тлумачэнне Бібліі. Пасля смерці свайго мужа ў 1599 годзе яна напісала оду для яго пахавання. Яна аказвала вялікі ўплыў як на свайго мужа, так і на сына Эна. Яна падтрымлівала перапіску са сваімі братамі-каралямі ў Швецыі. Вядома, што яна выступала супраць шлюбу свайго брата караля Юхана III з Гуніла й Бельке у 1585 годзе. У 1599—1610 гадах яна кіравала Усходняй Фрызіяй як рэгент.
Лічыцца, што з усіх сваіх братоў і сясцёр, яна найбольш была падобная на бацьку.
Дзеці
У Катарыны было дзесяць дзяцей:
Allium alibile
Allium alibile — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Эфіопіі, Саудаўскай Аравіі, Судане.
Батанічнае апісанне
У віда круглая белая цыбуліна. Парасонік шчыльны, змяшчае шмат кветак, згрупаваных разам. Кветкі званочкавыя, ружовыя.
Іванаў Стан (Шумяцкі раён)
Іванаў Стан (Иванов Стан) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Allium alibile
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Іванаў Стан (Шумяцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Іванаў Стан абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Allium alibile
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Эфіопіі, Саудаўскай Аравіі, Судане.
Іванаў Стан (Шумяцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сезон 2020 ЖФК Нёман Гродна
У 2020 годзе жаночы футбольны клуб «Нёман» з горада Гродна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Дадзеныя на 1 лістапада 2020 года.
Чарлз Роберт Кокерэл
Чарлз Роберт Кокерэл (Charles Robert Cockerell) — англійскі архітэктар і археолаг.
1743 год у гісторыі астраноміі
1743 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Чарлз Роберт Кокерэл
Біяграфія
Кокерэл у 1809 годзе быў асістэнтам архітэктара Роберта Сміркса пры аднаўленні тэатра Ковент Гардэн. З 1810 па 1817 год ён вывучае антычную архітэктуру ў Італіі, Грэцыі і Малой Азіі. Працаваў на раскопках храма Афаі на Эгіне, а таксама храма Апалона ў Басах. Фрыз з гэтага храма, які захоўваецца цяпер у Брытанскім музеі, быў перапраўлены ў Англію Кокерэлам.
Анджар
Анджар (што азначае «цякучая рака»; عنجر / ALA-LC :  'Анжар; таксама вядомы як Хаўш Муса (حوش موسى / Ḥawsh Mūsá), горад у Ліване, размешчаны ў даліне Бекаа. Насельніцтва складае 2400 чалавек, амаль цалкам армяне. Агульная плошча складае каля дваццаці квадратных кіламетраў (7,7 квадратных міль). З 1984 года руіны паселішча Амейядаў Анджар прызнаны ЮНЕСКА аб'ектам Сусветнай спадчыны.
Гісторыя
Заснаванне горада звычайна прыпісваюць халіфу Амеядаў аль-Валіду I у пачатку VIII стагоддзя як горада-палаца. Сярод сірыйскіх графіці, знойдзеных у каменяломні, з якой быў здабыты лепшы камень, знойдзена дата 714 год. Ёсць візантыйскія і сірыйскія крыніцы, якія прыпісваюць заснаванне горада Амеядам, прычым адна сірыйская хроніка згадвае Валіда I па імені, а візантыйскі храніст Феафан Спавядальнік запісаў, што гэта быў сын Валіда, аль-Абас, які пачаў будаваць горад у 709-10 гг.
Месца для заснавання горада было абрана невыпадкова. Ён знаходзіцца амаль на роўнай адлегласці ад Дамаска, які ў той час быў сталіцай Амеядаў, і Берытуса (сучаснага Бейрута), бліжэйшага прыдатнага порта да Дамаска ўздоўж амаль суцэльнай берагавой лініі цэнтральнага Леванта. Без сумневу гэты порт меў стратэгічнае значэнне для Амеядаў у іх настойлівых спробах кінуць выклік візантыйскай марской перавазе - і сапраўды, толькі праз тры гады пасля заснавання Анджара арабы ажыццявілі амбіцыйную спробу захапіць Канстанцінопаль. Цалкам магчыма, што Анджар мог адыграць лагістычную ролю ў гэтай грандыёзнай аперацыі.
Перад заснаваннем палаца Амеядаў тут знаходзілася ранейшае пасяленне, пра што сведчыць і шырокае выкарыстанне рымскіх будаўнічых фрагментаў, а таксама адзін з будынкаў можна ідэнтыфікаваць як хрысціянскую базіліку.
У 750 годзе сын Валіда Ібрахім пасля кровапралітнай бітвы аддаў Анджар Абасідам. Новыя халіфы стараліся нічога не пакідаць, што нагадвала б пра існаванне іхніх папярэднікаў. Яны зрабілі ўсё каб горад прыйшоў у заняпад і пра яго забыліся.
Па сведчаннях Гіём Цірскага (XII стагоддзе) і Абу-ль-Фіды, у Анджары засталіся толькі руіны.
Сучасны Анджар быў заснаваны ў 1939 годзе генерал-ад'ютантам Тэр-Галусцянам для размяшчэння армян, якія пакінулі родныя вёскі ў прыморскім рэгіёне Муса-Даг, які адышоў да Турцыі. У гарадскім музеі Анджара да гэтага часу захоўваюцца асабістыя рэчы і вінтоўкі абаронцаў Муса-дага, у музеі таксама захоўваецца белы сцяг з чырвоным крыжом, дзякуючы якому абаронцаў заўважылі караблі французскага флоту.
Падчас грамадзянскай вайны сірыйская армія абрала Анджар адной з галоўных ваенных баз у даліне Бекаа і штаб-кватэрай сваіх разведвальных службаў.
Пасля грамадзянскай вайны Анджар пачаў эканамічна аднаўляцца. Многія яго жыхары імігравалі ў іншыя краіны, у асноўным у Еўропу, Канаду і ЗША. Тым не менш Анджар сёння з'яўляецца прыкладам для многіх іншых суб'ектаў рэгіёну з-за нізкага ўзроўню злачыннасці, зніжанага ўзроўню забруджвання паветра і ўзроўню жыцця. Падчас пандэміі COVID-19 у 2020 годзе вёска хутка ўвяла жорсткія меры і стала прыкладам для астатняй краіны.
Сусветная спадчына ЮНЕСКА
Руіны горада Амеядаў займаюць 114 000 квадратных метраў і акружаны вялікімі ўмацаванымі каменнымі сценамі таўшчынёй больш за два метры і вышынёй сем метраў. Прамавугольны план горада 370 м на 310 м заснаваны на рымскім горадабудаўніцтве і архітэктуры з каменнай кладкай, запазычанай у візантыйцаў. Два вялікіх праспекты, Cardo Maximum, які ідзе з поўначы на поўдзень, і Decumanus Maximus, які ідзе з усходу на захад, дзеляць горад на чатыры квадранты. Два галоўных праспекты, упрыгожаныя каланадамі, перасякаюцца пад тэтрапілонам. Плінфы, валы і капітэлі тэтрапілонаў - споліі, якія паўторна выкарыстоўваліся ў перыяд Амtядаў. Меншыя вуліцы падзяляюць заходнюю палову горада на кварталы рознай велічыні.
Асноўныя помнікі:
Шматлікія фрагменты фрызаў з расліннымі, фігурнымі і геаметрычнымі матывамі сведчаць аб некалі багата дэкараваных будынках.
Дэмаграфія
Большасць армян Анджара - армяне-апосталікі (праваслаўныя), якія належаць да Армянскай Апостальскай Царквы і Святога Прастола Кілікіі. Армянская апостальская царква святога Паўла - другая па велічыні армянская царква ў Ліване.
Армянская апостальская абшчына мае ўласную школу — сярэднюю школу імя Харача Калуста Гульбенкяна.
Эканоміка
Эканоміка Анджара ў асноўным заснавана на паслугах, з вельмі невялікай колькасцю сельскагаспадарчай і прамысловай дзейнасці. Найбуйнейшым прыватным працадаўцам з'яўляецца кампанія "Шамс" (літаральна "Сонца"), мясцовы сямейны бізнес, які пачынаўся як невялікі рэстаран на галоўнай вуліцы вёскі ў 1960-х гадах. Сёння кампанія мае мноства аб'ектаў на тэрыторыі Анджара і яго ваколіц, у тым ліку гатэлі, курорты, аўтазаправачныя станцыі, боўлінг і г.д.
Ілоўня
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ілоўня абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Minonoa elvira
Minonoa elvira — від молей з сямейства. Апісаны у 1909 годзе.
Арэал і экалогія
Сустракаецца ў Калумбіі. Арэал пашыраны на трапічныя ніжнія горныя і перадгорныя вільготныя лясы.
Лёт імага з чэрвеня па жнівень.
Хопстэн
Хопстэн (Hopsten) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — 7585 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 99,8 км². Афіцыйны код — 05 5 66 020.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
1902 год у гісторыі астраноміі
1902 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Allium alpinarii
Allium alpinarii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік паўднёвай Турцыі.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўднёвай Турцыі.
Навагрудскі павет (1921—1940)
Навагру́дскі павет (Powiat nowogródzki) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Навагрудскага ваяводства Польскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Навагрудак.
Гісторыя
Былы павет Мінскай губерні Расійскай імперыі. З красавіка 1919 года акупаваны польскімі войскамі. У 1919—1920 у складзе Віленскай акругі Цывільнага кіраўніцтва ўсходніх земляў пад польскай адміністрацыяй.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Заходняй Беларусі адышоў да Польшчы. Утвораны 1 сакавіка 1921 года.
З 1924 па 1937 гады на тэрыторыі павета дзейнічала брыгада Корпуса аховы памежжа «Навагрудак» з цэнтрам у Навагрудку і Баранавічах.
У чэрвені 1938 года распараджэннем міністра ўнутраных спраў гміны Карэлічы, Любча, Пачапава, Райца, Цырын і Шчорсы ўключаны ў пагранічную зону.
Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР Навагрудскі павет года ўвайшоў у склад Баранавіцкай вобласці. года скасаваны, тэрыторыя падзелена на раёны.
Складаўся з 12 вясковых гмін і 1 горада. Агульная плошча павета — 2930,2 км².
Насельніцтва
Насельніцтва — 109 820 чалавек, з іх беларусаў 58,8 %, палякаў 35,4 %, яўрэяў 5,5 %. 91,3 % насельніцтва жыло ў вёсцы. Налічвалася 846 гаспадарак асаднікаў (1933).
Эканоміка
Дзейнічалі прадпрыемствы па перапрацоўцы мясцовай сыравіны і прадуктаў сельскай гаспадаркі, буйнейшае — шклозавод «Нёман».
Ільінка (Шумяцкі раён)
Ільінка (Ильинка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ільінка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мёдухаў
Мёдухаў (, Мёдухов) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Экалогія і прырода
Вакол вёскі — лес.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Глуск — Акцябрскі.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з трох кароткіх, шыротных вуліц, забудаваных драўлянымі сядзібамі. У складзе сельскагаспадарчага ААТ «Парэчча-Арэса» з цэнтрам у Парэччы. Крама.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя, як паселішча ў Бабруйскам павеце Мінскай губерні, уласнасць казны. На карце 1866 года, якая выкарыстоўвалася Заходняй меліярацыйнай экспедыцыяй, што працавала ў гэтых месцах у 1890-я гады, пазначана як 6 адасобленых, аднайменных засценкаў. На 1908 год — засценак і мястэчка ў Ляскавіцкай воласці.
Напачатку 1920-х гадоў засценак і мястэчка аб'ядналіся ў адну вёску. У 1930 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты ў красавіку 1942 года цалкам спалілі вёску і забілі 39 жыхароў. 11 жыхароў загінулі на фронце.
Вербілава (Смаленскі раён)
Вербілава (Вербилово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Хохлаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 11 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 18 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 10 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 10 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Катынь на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Будка Жалезнай Дарогі 12 км
Будка Жалезнай Дарогі 12 км (Будка железной дороги 12-й км) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дзівасаўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 7 км на паўночны захад ад Смаленска.
Ларэнца Фернандэс
Ларэнца Фернандэс (Lorenzo Fernández; — ) — футбаліст зборнай каманды Уругвая. Паўабаронца. Чэмпіён свету 1930.
Біяграфія
Выступаў за уругвайскія футбольныя клубы «Капура», «Мантэвідэа Уондэрэрс», «Пеньяроль», «Рывер Плэйт» (Мантэвідэа).
Пасля заканчэння кар’еры футбаліста працаваў трэнерам, у 1941—1942 гадах узначальваў «Пеньяроль».
Верхняе Уфінне
Верхняе Уфінне (Верхнее Уфинье) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Хохлаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 18 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 17 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 9 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 10 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Катынь на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ёргінава
Ёргінава (Иоргиново) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ёргінава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Каралеўская дацкая музычная кансерваторыя
Каралеўская дацкая музычная кансерваторыя (Det Kongelige Danske Musikkonservatorium) — дацкая дзяржаўная мастацкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Капенгагене.
Гісторыя
Каралеўская дацкая акадэмія музыкі або Каралеўская дацкая кансерваторыя музыкі ў Капенгагене з’яўляецца найстарэйшай прафесійнай установай музычнай адукацыі ў Даніі, а таксама найбуйнейшай, у якой навучаецца каля 400 студэнтаў. Яна была заснавана ў 1867 годзе.
Каралева Даніі Маргрэтэ II з’яўляецца патронам установы.
1 верасня 2008 года яна пераехала ў былую сядзібу дацкай нацыянальнай радыёвяшчальнай карпарацыі і пераняла яе канцэртную залу.
Камісараўка (Шумяцкі раён)
Камісараўка (Комиссаровка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Камісараўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Старажытныя македонцы
Македонцы (Μακεδόνες) — старажытны народ, карэнныя насельнікі поўначы Балканскага паўвострава, стваральнікі старажытнамакедонскай дзяржавы.
Паходжанне
Паходжанне старажытных македонцаў з'яўляецца дыскусійным пытаннем, прычым навуковыя дыскусіі ўскладняюцца палітычнымі спрэчкамі паміж Грэцыяй і Рэспублікай Македоніяй, паколькі Грэцыя лічыць назву Македоніі грэчаскай і не пагаджаецца прызнаваць яе за Рэспублікай Македоніяй.
Тэрыторыя Македоніі здаўна з'яўлялася кантактнай зонай розных народаў, у тым ліку фракійцаў і ілірыйцаў. У сярэдзіне VII ст. тут ўзнікла Македонская дзяржава, якая паступова пашыралася. Дзякуючы блізкасці да Грэцыі македонцы былі рана ўцягнуты ў агульнагрэчаскія палітычныя справы, таксама адбывалася хуткая элінізацыя мясцовага насельніцтва.
Частка навукоўцаў лічаць старажытных македонцаў элінізаванымі фракійцамі або ілірыйцамі. Звычайна спасылаюцца на шматлікія грэчаскія крыніцы, якія адрозніваюць Македонію ад Грэцыі, а македонцаў ад грэкаў. Асабліва выразна гэта праяўляецца ў прамовах Дэмасфена. Вядома, што македонскія ўладары выводзілі свой род з Аргаса і лічылі сябе грэкамі па паходжанню, але ім прыходзілася даказваць гэта. Герадот апавядаў гісторыю македонскага ўладара Аляксандра, саюзніка грэкаў у вайне с персамі. У маладыя гады ён пажадаў удзельнічаць у Алімпійскіх гульнях, але прысутныя эліны запярэчылі супраць гэтага. "Гэтыя гульні, казалі яны, для элінаў, а не для варвараў. Аляксандр здолеў давесці, што ён аргасец, і суддзі прызналі яго элінскае паходжанне". Магчыма, што заява Аляксандра Македонскага аб яго нараджэнні ад Зеўса была накіравана на спыненне спрэчак сярод грэкаў аб блізкасці да іх македонцаў.
Аднак у старажытнагрэчаскіх крыніцах няма аднадушнасці. Герадот узгадваў старажытнае племя македны, што былі продкамі грэкаў-дарыйцаў. Фукідыд, які сам меў фракійскае паходжанне, вылучаў Македонію са складу Грэцыі, але не лічыў македонцаў фракійцамі. Згодна яго разважанням, македонцы былі грэкамі. У ранейшыя часы яны ўварваліся на поўнач і заваявалі частку фракійскіх зямель разам з мясцовымі жыхарамі. Некаторыя з фракійцаў у яго час працягвалі існаваць у межах Македонскай дзяржавы і нават мелі сваё кіраванне.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч (Николай Николаевич Голиневич; Mikołaj Holiniewicz;, Мінск, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — , Мінская губерня, Расійская імперыя) — беларускі дваранін-маянтковец Расійскай імперыі, член Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (1876), мінскі гарадскі галава (1880—1889), фінансіст. Стацкі саветнік.
Старажытныя македонцы
Паходжанне
Думка пра грэчаскае паходжанне македонцаў часткова падцвярджаецца археалогіяй і мовазнаўствам. Вядома, што ўжо пры жыцці Аляксандра Македонскага македонцы шырока карысталіся грэчаскай мовай. Раней меркавалася, што гэта было адным з наступстваў элінізацыі. Некаторыя антычныя аўтары ўзгадвалі асабістую македонскую мову. Знойдзеныя нешматлікія надпісы на ёй паказваюць, што гэта быў адзін з паўночных дыялектаў грэчаскай мовы, дастаткова адрозны ад літаратурнага, каб лічыць яго проста вынікам запазычвання грэчаскай культуры.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Паходжанне і сям'я
Нарадзіўся 1 мая 1838 г. у Мінску (Мінская губерня, Расійская імперыя) у сям'і беларускага праваслаўнага двараніна Мікалая Іванавіча Галіневіча (каля 1793— пасля 1840) і яго жонкі Алены Янаўны Замбрыцкай, а 23 мая 1838 г. быў хрышчаны ў праваслаўе ў мінскім Кацярынінскім кафедральным саборы (былым Петрапаўскім саборы).
Належаў да беларускага праваслаўнага дваранскага роду Галіневічаў, які не меў уласнага дваранскага гербу, бо яшчэ ў канцы XVIII ст. у Расійскай імперыі Галіневічы належалі да святарскага саслоўя. Дзед Мікалая Мікалаевіча Галіневіча (1838—1889) Іван Галіневіч быў святаром. Бацька Мікалай Іванавіч Галіневіч (каля 1793— пасля 1840) скончыў праваслаўную Мінскую духоўную семінарыю, але не пайшоў служыць святаром, а 28 снежня 1815 г. быў прызначаны ў штат чыноўнікаў Мінскай казённай палаты на пасаду канцылярыста; у 1831 г. ужо даслужыўся да пасады губернскага казначэя Мінскай губерні і загадваў у 1831—1835 гг. маёмаснымі справамі іезуіцкіх маёнткаў у Мінскай губерні; атрымаў спадчыннае дваранства Расійскай імперыі.
Паўночнаафрыканская кампанія Першай сусветнай вайны
Паўно́чнаафрыка́нская кампа́нія Пе́ршай сусве́тнай вайны́ (1914—1918) — ваенная кампанія, якая доўжылася на поўначы Афрыканскага кантынента на тэрыторыі краін, калоніі і васальных дзяржаў, якія існавалі ў часы Першай сусветнай вайны.
Змест
Асноўны разгар ваенных дзеянняў у Паўночнай Афрыцы прыйшоўся на тэрыторыю Усходняй пустыні ў Лівіі і Егіпце ў ходзе кампаніі Сенусі, паміж войскамі Асманскай імперыі і паўстанцамі Сенусі супраць армій Брытанскай імперыі і Італьянскага каралеўства. 14 лістапада 1914 года, з аб’явай 35-м султанам Асманскай імперыі Мехмедам V Джыхада Саюзнікам, з садзейнічаннем немцаў разгарнуліся баявыя дзеянні, якія павінны былі адцягнуць частку сіл Брытанскай імперыі ад Сінайска-Палесцінскай кампаніі. Італьянская армія, спрабуючы выратаваць заваяванае ў італа-турэцкай вайне выступіла на баку брытанцаў. Асноўныя падзеі кампаніі Сенусі працягваліся з 23 лістапада 1915 да лютага 1917 года.
Значна заходней на тэрыторыі толькі што заваяванага французамі Марока, разгарнуліся ачаговыя баявыя дзеянні паміж французскай арміяй, якая пераадолела Сярэдні Атлас і прасоўвалася ў усходнім напрамку на Французскі Алжыр і Заянскую канфедэрацыю берберскіх плямёнаў. Дзейнічаючы мабільнымі групамі берберы наносілі сур’ёзныя і адчувальныя страты французскім каланіяльным войскам. Францыя да таго ж пакутавала ад недахопу ўзброеных фарміраванняў; дзве траціны акупацыйных сіл былі адпраўленыя на Заходні фронт, астатнія прытрымлівалася тактыцы ўтрымання асноўных ключавых аб’ектаў, гарадоў, аазісаў, вузлоў дарог, якія ўтрымліваліся мінімальна магчымымі сіламі ад набегаў намадаў.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Паходжанне і сям'я
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч вянчаўся шлюбам 31 ліпеня 1877 г. з лютэранкай Марыяй Феафілаўнай Гольцберг (?-1877—1890-?) у Мінску ў праваслаўным Кацярынінскім кафедральным саборы (былым Петрапаўскім саборы). Для Марыі Гольцберг гэта быў другі шлюб; першым яе мужам быў нейкі Кант.
Паўночнаафрыканская кампанія Першай сусветнай вайны
Змест
З 1916 года на пласкагор’і Аір на поўдні Сахары, у Нігеры, пачаліся спаборніцтвы паміж мясцовымі плямёнамі туарэгаў на чале з іх лідарам Агой Мухамадам Каасенам супраць французскіх каланіяльных войскаў. Эпіцэнтрам Туарэгскага паўстання стаў поўнач нігерскага пласкагор’я, Фецан і горада Агадэс, Ін-Гал, Асодэ, Аўдэрас на тэрыторыі сучасных Нігера і Лівіі.
1 сакавіка 1916 года паміж Англа-Егіпецкім Суданам і султанам Дарфур пачаліся ваенныя дзеянні на захадзе сучаснага Судана. Брытанскі ўрад, у сваю чаргу, арганізаваў брытанска-егіпецкую Дарфурскую экспедыцыю з мэтай процідзеяння дарфурскаму лідару паўстанцаў султану Алі Дзінару, які, як лічылася, ва ўзаемадзеянні з паўстанцамі Сенусі, што прасоўваліся з захаду Лівійскай пустыні, павінен напасці на Егіпет з поўдня. Брытанска-французскія войскі, значна саступаючы ў сілах, адначасова пераўзыходзілі праціўніка ў сродках вядзення вайны таго часу. Так, шырокае прымяненне атрымалі маторныя аўтамабілі, аэрапланы, бесправадная сувязь; з дапамогай перадавых тэхнічных навінак, еўрапейцы множылі эфектыўнасць сваіх дзеянняў і баявыя магчымасці і часта ўносілі смуту ў шэрагі ворага сваёй хуткасцю рэагавання і манеўранасцю дзеянняў.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Адукацыя, службовая, фінансавая і грамадская дзейнасць
Скончыў курс навук у Мікалаеўскай акадэміі Генеральнага штаба Расійскай імперыі. Паступіў на службу ў 1857 г.
Малееўка (Шумяцкі раён)
Малееўка (Малеевка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Адукацыя, службовая, фінансавая і грамадская дзейнасць
У 1878 г. упамінаецца як гласны 1-га разрада мінскай гарадской думы, а ў 1878—1880 гг. — як адзін з дырэктараў Мінскага губерскага камітэта таварыства апекавання турмаў.
Малееўка (Шумяцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Малееўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Адукацыя, службовая, фінансавая і грамадская дзейнасць
У 1880—1889 гг. быў мінскім гарадскім галавой, стацкі саветнік. Карыстаўся даверам і падтрымкай мясцовых расійскіх улад. Працягваў мадэрнізацыю гарадской гаспадаркі, пачатую яшчэ мінскім гарадскім галавой Леапольдам Дэльпацэ. Так, ужо ў 1886 г. Мінск меў самую вялікую даходную частку гарадскога бюджэту сярод іншых губернскіх гарадоў беларускіх губерняў Расійскай імперыі.
Малееўка (Шумяцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мікалай Мікалаевіч Галіневіч
Адукацыя, службовая, фінансавая і грамадская дзейнасць
У 1884—1885 гг. упамінаецца як член Рады Мінскага таварыства дабрачыннасці, а ў 1888—1889 гг. — як ганаровы член мінскага аддзела Расійскага таварыства апекавання жывёл (з 1884 г.) і адзін з дырэктараў Мінскага таварыства ўзаемнага крэдыту (пры старшыні Вінцэнту Цыпрыянавічу Бжразіцкім).
Маёмасць
Быў вельмі заможны, адносіўся да латыфундыстаў — меў значныя зямельныя маёнткі і ўчасткі зямлі ў розных паветах Мінскай губерні: у першую чаргу буйны маёнтак Бабоўе (Бабруйскі павет — 14 183 дзесяціны), маёнтак Замошы (5 857 дзесяцін), маёнтак Месціна (Ігуменскі павет — 967 дзесяцін), а таксама невялікія зямельныя валоданні ў вёсках Логвішча (куплены ў 1875 г. у Койданаўскай воласці Мінскага павета — 215 дзесяцін), Віцькоўшчына-Казіміраўка (65 дзесяцін), Боркі (593 дзесяціны), Грычын (65 дзесяцін), Селец (140 дзесяцін), Ляонпаль (377 дзесяцін).
Валодаў у Мінску «домам Галіневіча» (на вуліцы Падгорнай), дзе ён сам жыў. Паводле слоў мемуарыста-сучасніка Уладзіміра Медама, пасля смерці Мікалая Мікалаевіча Галіневіча дом атрымаў у спадчыну яго брат (хутчэй за ўсё, Пётр Мікалаевіч Галіневіч (1836—пасля 1917)), які спачатку здаваў дом у наём, а пасля прадаў яго новаму мінскаму гарадскому галаве (1890—1901) графу Каралю Эмерыкавічу Чапскаму (1860—1904). Паводле слоў Медама, дом Галіневіча "быў адзін з найпрыгажэйшых дамоў, калі не самы цудоўны, ва ўсім Мінску".
Смерць і пахаванне
Заўчасна памёр 19 лістапада 1889 г. Яго ўдава ў 1890 г. хадайнічала ў расійскіх улад аб выдачы пасведчання на права свабоднага пражывання ў любым месцы Расійскай Імперыі.
Гмыры
Гмыры (Гмыри) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Хохлаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 15 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 12 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Трысцянка. За 14 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Гняздова на лініі Смаленск — Віцебск.