cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Міхайлавіч
Дзяцінства
Да пяцігадовага ўзросту малады царэвіч Аляксей заставаўся на апецы ў царскай «маці». З пяці гадоў пад наглядам Б. І. Марозава пачаў вучыцца грамаце па буквару, затым прыступіў да чытання Часоўніка, Псалтыры і Дзеянняў Св. Апосталаў, у сем гадоў пачаў навучацца пісьму, а ў дзевяць — царкоўным спевам. З цягам часу ў дзіцяці (11—12 гадоў) склалася маленькая бібліятэка; з кніг, яму якія належылі, згадваюцца, паміж іншым, Лексікон і граматыка, выдадзеныя ў Літве, а таксама Касмаграфія. У ліку прадметаў «дзіцячай пацехі» будучага цара сустракаюцца: конь і дзіцячыя латы «нямецкай справы», музычныя прылады, нямецкія карты і «друкаваныя лісты» (малюначкі). Такім чынам, нараўне з ранейшымі адукацыйнымі сродкамі, прыкметны і новаўвядзенні, якія зроблены былі не без прамога ўплыву Б. І. Марозава. Апошні, як вядома, апрануў у першы раз маладога цара з братам і іншымі дзецьмі ў нямецкую вопратку. На 14-м года царэвіча ўрачыста «абвясцілі» народу, а 16-ці гадоў ён, пазбавіўшыся бацькі і маці, уступіў на прастол маскоўскі.
Характар Аляксея Міхайлавіча
З уступленнем на пасад цар Аляксей сустрэўся з цэлым шэрагам трывожных пытанняў, якія хвалявалі старажытнарускае жыццё XVII стагоддзі. Занадта мала падрыхтаваны да вырашэння такога роду пытанняў, ён першапачаткова падпарадкаваўся ўплыву свайго дзядзькі Б. І. Марозава, але неўзабаве і сам стаў прымаць самастойны ўдзел у справах. У гэтай дзейнасці канчаткова склаліся асноўныя рысы яго характару. Самадзяржаўны рускі цар, судзячы па яго ўласным лістам, водгукам замежнікаў (Мейерберга, Колінза, Рэйтэнфельса, Лізека) і адносінам яго да прыбліжаных, валодаў выдатна мяккім, лагодным характарам, быў, па словах г. Каташыхіна, «значна ціхім». Духоўная атмасфера, сярод якой жыл цар Аляксей, яго выхаванне, характар і чытанне царкоўных кніг развілі ў ім рэлігійнасць. Па панядзелках, серадам і пятніцам цар ва ўсе пасты нічога не піў і не еў і наогул быў дбайным выканаўцам царкоўных абрадаў. Да шанавання знешняга абраду далучалася і ўнутранае рэлігійнае пачуццё, якое развівала ў цара Аляксея хрысціянская пакора. «А мне грэшнаму, — піша ён, — тутэйшы гонар, аки прах». Царская лагоднасць і пакора часам, аднак, змяняліся кароткачасовымі выбліскамі гневу. Аднойчы цар, якому пускаў кроў нямецкі «дохтур», загадаў баярам выпрабаваць тое ж сродак. Р. Стрэшнеў не пагадзіўся. Цар Аляксей уласнаручна «змірыў» старога, але затым не ведаў, якімі падарункамі яго залагодзіць.
Наогул цар умеў адклікацца на чужое гора і радасць; выдатныя ў гэтым дачыненні яго лісты да А. Ордзіна-Нашчокіна і князя Н. Адаеўскага. Мала цёмных бакоў можна адзначыць у характары цара Аляксея. Ён валодаў хутчэй сузіральнай, пасіўнай, а не практычнай, актыўнай натурай. Ён стаяў на раздарожжы паміж двума кірункамі, старорусским і заходніцкім, пагаджаў іх у сваім светапоглядзе, але не аддаваўся ні таму, ні іншаму са гарачай энергіяй Пятра. Цар быў не толькі разумным, але і адукаваным чалавекам свайго стагоддзя. Ён шмат чытаў, пісаў лісты, склаў «Уложение сокольничья пути», спрабаваў пісаць свае ўспаміны аб польскай вайне, практыкаваўся ў версіфікацыі. Ён быў чалавекам парадку па перавазе; «справе час і пацесе гадзіна» (гэта значыць усяму свой час) — пісаў ён; або: «без чыну жа ўсякая рэч не зацвердзіцца і не ўмацуецца».
Першыя гады царствавання. Саляны бунт
Малады цар моцна падпарадкаваўся ўплыву Барыса Марозава. Задумаўшы ажаніцца, ён у 1647 г. вылучыў сабе ў жонкі дачку Рафа Всеволожского, але адмовіўся ад свайго выбару дзякуючы інтрыгам, у якія, верагодна, замяшаны быў сам Марозаў. У 1648 годзе, 16 студзеня, цар уступіў у шлюб з Мар'яй Іллінічнай Міласлаўскай; неўзабаве за тым Марозаў ажаніўся з сястрой яе Ганнай. Такім чынам Б. І. Марозаў і цесць яго Д. І. Міласлаўскі набылі першаснае значэнне пры двары. Дагэтуль, аднак, ужо ясна выявіліся вынікі дрэннага ўнутранага кіравання Б. І. Марозава. Царскім указам і баярскім прысудам 7 лютага 1646 г. усталявана была нова мыта на соль. Гэтая мыта замяніла не толькі ранейшую саляную мыту, але і ямскія і стралецкія грошы; яна пераўзыходзіла рыначны кошт солі — галоўнага прадмета спажывання — прыблізна ў 1⅓ раза і выклікала моцную незадаволенасць з боку насельніцтва. Да гэтага далучыліся злоўжыванні І. Д. Міласлаўскага і гаворка аб прыхільнасці цара да замежных звычаяў. Усе гэтыя чыннікі выклікалі народны бунт (Саляны бунт) у Маскве і беспарадкі ў іншых гарадах; 25-га мая 1648 г. народ стаў патрабаваць у цара выдачы Б. Марозава, затым разрабаваў яго хату і забіў акольнічага Пляшчэева і думнага дзяка Чыстага. Цар паспяшаўся таемна адправіць Б. І. Марозава ў Кірыла-Белазерскі манастыр, а народу выдаў акольнічага Траханіотава. Новая мыта на соль скасавана была ў тым жа годзе. Пасля таго, як народнае хваляванне затухла, Марозаў вярнуўся да двара, але не меў галоўнага значэнні ў кіраванні.
Узмацняў цэнтралізацыю ўлады, для чаго ўтварыў мноства новых прыказаў, у тым ліку Прыказ тайных спраў, сцвярджаў абсалютысцкую сістэму кіравання дзяржавай, неабмежаванасць улады манарха. Пры ім была рэарганізавана і даведзеная да надзвычай вялізнай колькасці армія. Амаль усё цараванне Аляксея Міхайлавіча Маскоўская дзяржава вяла войны, далучала новыя тэрыторыі, актыўна каланізавала Сібір і Далёкі Усход. Цару давялося душыць шматлікія паўстанні ў сваёй дзяржаве — у 1648 і 1662 гг. у Маскве, у 1650 — у Пскове і Ноўгарадзе, у 1670—1671 — сялянскую вайну пад кіраўніцтвам Сцяпана Разіна.
Саланаватая вада
Саланаватая або міксагалінная вада — гэта такая вада, якая мае большую, чым прэсная вада, але не настолькі, як. Гэта можа быць вынікам змешвання марской вады з прэснай (напрыклад, у вусцях рэк), або вынікам мінералізацыі з. Некаторыя віды дзейнасці чалавека могуць прывесці да засалення вады, у прыватнасці, будаўніцтва, такіх як плаціны і затапленне прыбярэжных балот.
Саланаватая вада змяшчае ад 0,5 да 30 грамаў солі на літр, што часцей выяўляецца ў выглядзе 0,5 да 30 частак на тысячу (ppt або ‰).
Саланаватыя воды падзяляюцца на некалькі катэгорый:
Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Лабачаў Малы)
Свята-Іаана-Багаслоўская царква — колішняя царква ў в. Лабачаў Малы Бяльскага павета Польшчы.
Гісторыя
Драўляная Свята-Іаана-Багаслоўская царква была пабудавана хутчэй усяго ў XV ст. блізка ад Берасця ў Лабачове за Бугам. Праз гэта спрадвеку яна называлася не Лабачоўскай, а Забужнай Брэсцкай. Да святыні адносіліся Лабачова, Цярэспаль, вёскі Балоткава, Схуты і Агароднікі з 386 прыходскімі душамі. Некаторыя з жыхароў названых месцаў ні пад пагрозамі, ні пад прымусам, ні пад якім іншым уздзеяннем не пераходзілі ва ўніяцтва. Першапачаткова царква была праваслаўнай, таму мела іканастас з райскімі дзвярамі — часткай залачонымі, часткай фарбаванымі, з выявай чатырох евангелістаў і Тайнай вячэры. Сярод абразоў былі «Збавіцель», «Багародзіца», «Іаан Багаслоў», «Георгій Перамаганосец», «Вялікапа-кутніцы Варвара і Кацярына». Ад бацькоўскай старасветчыны да сярэдзіны XVIII ст. тут захоўваліся рукапісныя Евангелле і Службоўнік, Актоіх і Трэбнік львоўскага друку, а таксама Псалтыр. У рызніцы знаходзіліся старыя рызы і адна з іх — ружаватага колеру, затканая срэбрам. У царкве былі «чаша, дискос, лжица, ваздухи», а таксама напрастольныя крыжы, кадзільніца, харугвы і інш. Пры царкве дзейнічала брацтва, якое, не маючы ніякіх фундушаў, карысталася толькі складчынай. Святыні належалі лугі ва ўрочышчах Затока, Барачылаўка, Недагрызкі, ворная зямля каля Яноўскага тракту.
У рэвізіі 1759 г. адзначаецца, што Лабачоўская царква па векавечнасці свайго існавання ўяўляе сабой падабенства руін, зусім не прыдатных для рамонту, і пагражае небяспекай не толькі пастыру, але і прыхаджанам падчас богаслужэння. Пасля рэвізіі храм мог быць закрыты, аднак з увагі на прашэнне вернікаў быў дадзены дазвол на пабудову новай царквы не пазней як на працягу трох месяцаў 1759 г.
Інтэрнацыянальная готыка
Інтэрнацыянальная готыка — стылістычны варыянт апошніх этапаў готыкі, які развіўся ў Бургундыі, Багеміі і Паўночнай Італіі прыкладна з 1380 па 1430 гады.
Стыль
Адметныя рысы жывапісу інтэрнацыянальнай готыкі: маляўнічасць, вытанчанасць і дэкаратыўнасць, экзальтаванасць. Як завяршаючы, фінальны этап развіцця стылю, ён адрозніваецца некаторым маньерызмам: экспрэсіўнасцю формаў, вастрынёй, графічнасцю і гратэскам. У архітэктуры гэтаму стылю жывапісу будзе адпавядаць г. з. «палымнеючая готыка», таксама незвычайна вычварная.
Частыя залатыя фоны, грэбаванне прасторавай глыбінёй, пляскатасць, адсутнасць света-паветранага асяроддзя і іншыя рысы сярэднявечнага мастацтва спалучаюцца пры гэтым з высокімі рамеснымі маляўнічымі навыкамі, дбайнасцю ў распрацоўцы дэталяў касцюма і інтэр'еру, прапрацаванасцю драпіровак, твараў, а таксама раслін.
Распаўсюджанасць
Гэты куртуазны стыль культываваўся пры двары практычна ўсіх еўрапейскіх манархаў у эпоху «восені сярэднявечча», таму таксама яго звалі «прыдворная готыка». У кожнай еўрапейскай краіне яна магла мець сваі асаблівасці, захоўваючы пры гэтым, тым не менш, агульныя, якія адразу распазнаюцца. Усё ж, культурны абмен быў настолькі інтэнсіўным, што часта няма магчымасці вызначыць, з якой дзяржавы і рэгіянальнай школы паходзіць той ці іншы ананімны выраб. Сетка дынастычных шлюбаў, якая ахапіла Еўропу, парадніла мноства двароў, ператварыўшы яе ў адзіную культурную прастору, у якім свабодна перамяшчаліся і прадметы мастацтва, напрыклад, як падарункі.
З сацыялагічнага пункта гледжання, распаўсюджванне стылю інтэрнацыянальнай готыкі не толькі на рэлігійную, але і на свецкую тэматыку (выраблялася вялікая колькасць бытавых прадметаў, прыкладных вырабаў), з'яўляецца важным момантам у развіцці гісторыі культуры Еўропы. Адбываецца павелічэнне колькасці вырабаў, замоўленых па свецкіх прычынах. Прычым не толькі прыдворнымі і дваранамі, але буржуазіяй, якая палепшыла свой дабрабыт.
Двары: імператара Карла IV (Прага), караля Германіі і Багеміі Вацлава IV (Прага), каралёў Францыі Карла V Мудрага і Карла VI Вар'ята (Парыж), братоў Карла V: Людовіка I Анжуйскага, Філіпа II, герцага Бургундскага (Дыжон) і Іаана, герцага Берыйскага і Аверньскага; караля Англіі Рычарда II, папскі двор (Авіньён), герцага Міланскага Джан Галеаца Вісконці (Мілан), іншыя.
Стаўленне да Рэнесансу
Хоць у ранняе кватрачэнта італьянцы ўсё яшчэ знаходзіліся пад уражаннем ад інтэрнацыянальнай готыкі — яе ўплыў можна заўважыць у творах Карпача, Учэла, Карла Крывелі і Бацічэлі.
Творы
Асноўныя творы — алтарныя абразы і мініяцюры ў манускрыптах. Захаваліся таксама шпалеры.
Карціны, як правіла, пісаліся тэмперай па драўляных дошках. Распаўсюджаны залатыя фоны і пропісы па фігурах золатам. Алтарныя абразы маглі мець некалькі створак (ад дзвюх да дзясятка). Гэтыя выцягнутыя вертыкальныя панэлі мелі тыповыя гатычныя аркавыя завяршэнні — спічастыя ці трохвугольным вімпергам. Рама магла быць упрыгожана арнаментальнай разьбой і пазалочана. Акрамя таго, на самой паверхні дошкі, якая служыць фонам, мог быць выразаны ці зроблены з гіпсу нізкі рэльеф (напрыклад, галінкі дрэў, прадзі валасоў, німбы, шрыфт). Гэта ледзь прыкметная разьба распісвалася, што стварала дадатковы маляўнічы эфект раскошы.
У Іспаніі гэта форма знайшла адлюстраванне ў дошках рэтабла.
Гісторыя тэрміна
Нягледзячы на тое, што тэрмін «інтэрнацыянальная готыка» прапанавалі ў 1890-х гадах амаль адначасова гісторыкі мастацтва Луі Куражо (Францыя) і Юліус фон Шлосер (Аўстрыя), выкарыстоўваць яго ў сённяшнім значэнні пачалі толькі ў 1960—1970-х гадах.
Да гэтага для наймення выкарыстоўваўся тэрмін «позняя готыка» (Spätgotik) (Гурліт у кнізе «Мастацтва і мастакі напярэдадні Рэфармацыі», 1890), а таксама «асаблівая готыка» (Sondergotik), які датычыўся нямецкай готыкі 1350—1550 гадоў. З 1960—1970-х гадоў «позняй готыкай» вырашана назваць готыку пасля 1430 года, а папярэдні перыяд — зваць «інтэрнацыянальнай».
Іншыя ўжываныя мастацтвазнаўцамі старой школы назвы: «Прыдворная готыка» (Hofischen Gotik, art courtois), «касмапалітычнае мастацтва» (art cosmopolite) ці «мяккі стыль» (Weicher Stil).
Спіс мастакоў
(Няпоўны і неправераны)
Італія
Некаторыя італьянскія майстры працавалі ў стылі, пераходным да Рэнесансу.
Свяшчэнная Рымская Імперыя
Германія, Багемія (Чэхія)
Газатурбінная ўстаноўка
Газатурбінная ўстаноўка (ГТУ), газатурбінны рухавік — цеплавы рухавік, рабочае цела якога ўвесь цыкл знаходзіцца ў газападобным стане. Рабочае цела сціскаецца ў кампрэсары, награваецца і пашыраецца ў газавай турбіне, дзе выпрацоўвае механічную энергію.
ГТУ бываюць адкрытага і закрытага (замкнутага) тыпу. У адкрытых ГТУ рабочым целам з'яўляецца паветра, якое паступае з атмасферы, за кошт яго адбываецца спальванне паліва ў камеры згарання і атрыманыя газы пасля турбіны адводзяцца ў атмасферу. У зактрытых ГТУ рабочым целам можа з'яўляцца любы газ, які цыркуліруе па замкнёнаму контуру, і цеплыня да якога падводзіцца і адводзіцца ў спецыяльных цеплаабменніках. Найбольш распаўсюджаны адкрытыя ГТУ.
Для ГТУ закрытага тыпу можа вакарыстоўвацца любое паліва. Для адкрытых — газаабразнае або высакаякаснае вадкаснае; вугаль ці іншае цвёрдае паліва могуць выкарыстоўвацца ў іх толькі пасля папярэдняй газіфікацыі.
ГТУ могуць быць прастымі і складанымі. Цыкл простых ГТУ складаецца з сціскання рабочага цела, падвода да яго цеплыні, расшырэння яго ў турбіне і адвода цеплыні (гл. Тэрмадынамічны цыкл Брайтана). Складаныя ГТУ могуць мець шматпрыступкавы кампрэсар, некалькі турбін, або камер згарання.
ГТУ выкарыстоўваюцца на транспарце (часцей у авіяцыі), для выпрацоўкі электраэнергіі (газатурбінная цеплаэлектрастанцыя), на газакампрэсарных станцыях. ГТУ выкарыстоўваюцца і на АЭС з газавымі рэактрарамі, якія але не атрымалі шырокага распаўсюду.
ГТУ, якія выкарыстоўваюцца ў энергетыцы, маюць ККДз ніжэйшы чым на паратурбінных электрастанцыях, акрамя гэтага яны, у асноўным, пакуль могуць спажываць толькі адносна дарагое паліва (прыродны газ, дызельнае паліва і г.д.). Але іх кошт ніжэйшы, да таго ж яны больш манеўрэныя, чым паратурбінныя электрастанцыі. Таму газатурбінныя электрастанцыі звычайна выкарыстоўваюць як пікавыя крыніцы энергіі.
Пасля газавай турбіны газы маюць даволі высокую тэмпературу, таму іх можна ў камбінаваных устаноўках: атрымліваецца пар, які ідзе потым у паравую турбіну. Сумарны ККДз такіх установак можа дасягаць 60 % (хаця ККДз саміх ГТУ звычайна не больш 40 %). Таксама выхлапныя газы могуць выкарыстоўваць для нагрэва вады або атрымання пары (ГТУ-ЦЭЦ) ці для іншых мэтаў (ГТУ-ЦЭЦ).
Макарыўскі раён
Гісторыя
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 36 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 67 сёлаў.
Трэпуццы
Трепуццы (Trepuzzi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Ss Assunta in Cielo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мала-Калінкін мост
Мала-Калінкін мост (таксама Мала-Калінкінскі мост) — злучае Каломенскі і Пакроўскі востраў цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга.
Размяшчэнне
Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (2 км) — «Балтыйская».
Мамо
«Мамо»  — песня, якую прадстаўніца Расіі Анастасія Прыходзька выканала ў маі 2009 года на конкурсе песні Еўрабачанне, заняўшы 11 месца. Эксклюзіўныя правы на лічбавае распаўсюджванне і продаж на тэрыторыі Расіі сінгла «Мамо» атрымала МТС. .
Мала-Калінкін мост
Гісторыя
Мост атрымаў назву ад Калінкінскай вёскі, якая знаходзілася тут у XVIII стагоддзі.
Пабудаваны ў 1783 інжынерам І. М. Барысавым, адначасова з пабудовай гранітных набярэжных канала. Па канструкцыі быў падобны з ​​Пікалавым мостам і іншымі мастам у ніжнім цячэнні Екацярынінскага канала: трохпралётны драўляны мост, на бутавых, абліцаваных гранітам апорах, з разводным сярэднім пралётам.
Мамо
Музыка
Аўтарам музыкі з’яўляецца Канстанцін Меладзэ. Аднак у сярэдзіне сакавіка 2009 года ён быў абвінавачаны ў плагіяце. Выкладач вакала з Растова-на-Доне Ядвіга Псэпкоўская заявіла, што яшчэ ў снежні адправіла на адрас расійскага адборачнага журы конкурсу «Еўрабачанне-2009» песню «Повзрослевшая любовь» ва ўласным выкананні. Яна сцвярджае, што мелодыя кампазіцыі «Мамо» нагадвае яе песню:
Мала-Калінкін мост
Гісторыя
У 1808 мост быў рэканструяваны, пры гэтым шырыня маставога палатна павялічылася з 10 м да 16,22 м. Каменныя апоры былі адрамантаваны з разборкай мура ў межах двух шэрагаў гранітнай абліцоўкі з забіўкай дадатковых паль.
Мамо
Музыка
''Калі я пачула песню ў яе выкананні, то проста абамлела! Мелодыя толькі няшмат адрозніваеццца ад маёй, усяго толькі зменены рытмічны малюнак.''
Мала-Калінкін мост
Гісторыя
У другой палове XIX стагоддзя была праведзена замена сярэдняга разводнага пралёта. У 1908, у сувязі з пракладкай трамвайных рэек, мост быў пашыраны; замест драўляных бэлек былі ўсталяваныя клёпаныя металічныя з чыгуннымі процівагамі; гістарычнае аблічча захаванае. У 1952 і 1970 па праекце архітэктара А. Л. Ротача былі адноўлены таршэры з ліхтарамі і гранітныя абеліскі на рачных апорах. Даўжыня моста 27,7 м, шырыня — 16,22 м.
Мамо
Тэкст
Так як песня пісалася спецыяльна для ўкраінскага адбору на «Еўрабачанне-2009», то спачатку тэкст быў на ўкраінскай мове (аўтарам украінскай версіі з’яўляецца Дыяна Гольдэ), але для расійскага адбору Канстанцін Меладзэ зрабіў пераклад 2 куплетаў, але прыпеў застаўся арыгінальным. Такім чынам, на расійскам адборы кампазіцыя была выканана на дзвюх мовах: рускай і ўкраінскай.
12 сакавіка 2009 года на «Рускім радыё» адбылася прэм’ера канчатковага варыянта песні «Мамо», у якім яна была выканана ў фінале конкурсу. Як і сцвярджаў раней Канстанцін Меладзэ, песня захавалася ў руска-ўкраінскім варыянце: усе куплеты і адзін прыпеў выконваюцца па-руску, іншыя прыпевы па-ўкраінску. Працягласць песні была скарочана да 2 хв. 49 с.
Выпуск
Прэзентацыя ўкраінскай версіі прайшла 28 лютага 2009 года на шоу Савіка Шустэра, а 12 сакавіка 2009 года на «Рускім радыё» адбылася прэм’ера руска-ўкраінскага варыянта.
Еўрабачанне
Песню «Мамо» абралі з 16 фіналістаў расійскага нацыянальнага адбору. Народнае галасаванне з дапамогай sms-паведамленняў і званкоў вызначыла тройку лідараў: «Мамо» (Анастасія Прыходзька), Back to love (Валерыя) і «Любовью отвечай» («Кватро»). З трох прэтэндэнтаў прафесійнае журы ў прямым эфіры абрала расійскага ўдзельніка на «Еўрабачанні 2009». Пасля таго, як журы вярнулася з нарады, вядучым быў пераданы канверт з імем пераможцы. Атрымаўшы 6 галасоў з 11, перамагла песня «Мамо».
Відэакліп
Рэжысёрам-пастаноўшчыкам для відэакліпу на кампазіцыю «Мамо» стаў Алан Бадоеў, а аператарам — Яраслаў Пілунскі. Здымкі праходзілі ў Кіеве. Спачатку прэм’ера відэа мала адбыцца 10 красавіка 2009 года, але затым перанесена на тыдзень. 19 красавіка відэакліп на песню «Мамо» быў прэзентаваны ва Украіне на ўкраінскім музычным канале M1 ў праграме «Міністэрства прэм’ер», а 21 красавіка ў Расіі на музычным канале «Муз-ТВ», які з’яўляецца медыя-партнёрам «Першага».
Сюжэт
Паводле сюжэта кліпу Анастасія Прыходзька паўстае ў чатырох розных абразах, сімвалізуючых восень, зіму, вясну і лета. Асноўнай ідэяй відэа з’яўляецца тэма варажбы.
Першы вобраз, які з’яўляецца ў кліпе — гэта вясна. Анастасія разам з двайніком знаходзіцца ў начным вясеннім лесе і варажыць. Другі вобраз, ілюструючы прыпеў, гэта зіма. Трэцім з’яўляецца вобраз лета: Анастасія стаіць ля асвечанага сонцам акна. Чацвёртым і заключным вобразам стала тэма восені, дзе спявачка падзірае вясельны вэлюм на шматкі.
Герой Беларусі
Геро́й Белару́сі — найвышэйшая ступень адрознення ў Рэспубліцы Беларусь.
Заснавана Пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь № 3726-XII ад 13 красавіка 1995 года. На сённяшні дзень дадзеная Пастанова заменена Законам Рэспублікі Беларусь ад 18 мая 2004 года № 288-З. Прысвойваецца указам Прэзідэнта за выключныя заслугі перад дзяржавай і грамадствам. Медаль вырабляецца ў г. Гомель (завод «Ювелір», філіял гомельскага вытворчага аб’яднання «Крышталь» ).
Званне «Герой Беларусі» прысвойваецца толькі адзін раз. Асобам, удастоеным звання «Герой Беларусі», уручаецца знак асаблівай адзнакі — медаль Героя Беларусі. Гэта адзіная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь, якая носіцца толькі цалкам: нашэнне асобна стужкі (на планцы) недапушчальнае.
Гісторыя
Званне было ўведзена 13 красавіка 1995 г. як частка новай сістэмы дзяржаўных узнагарод незалежнай Беларусі. Беларуская ўзнагародная сістэма стала лагічным працягам узнагароднай сістэмы СССР. Званне «Герой Беларусі» аналагічнае званню «Герой Савецкага Саюза». Асноўнае адрозненне заключаецца ў тым, што званне Героя Савецкага Саюза прысвойвалася ў асноўным за здзяйсненне подзвігу або выдатныя заслугі падчас баявых дзеянняў, тады як званне «Герой Беларусі» прысвойваецца ў тым ліку і за дасягненні ў эканамічнай, сацыяльнай і культурнай сферах. Такім чынам, калі працягваць аналогію з узнагароднай сістэмай СССР, можна зрабіць выснову, што званне «Герой Беларусі» як бы аб’ядноўвае ў сабе званні «Герой Савецкага Саюза» і «Герой Сацыялістычнай Працы».
Упершыню званне было прысвоена (пасмяротна) у 1996 годзе падпалкоўніку авіяцыі Уладзіміру Карвату, які адвёў падаючы самалёт ад вёскі. На дадзены момант званне Героя Беларусі было нададзена 11 людзям.
Медаль
Медаль уяўляе сабой 5-канцовую зорку з гладкімі шматграннымі прамянямі на знешнім баку, упісаную ў круг дыяметрам 33 міліметра. Адваротны бок медаля мае гладкую паверхню, пасярэдзіне знаходзіцца нумар медаля. Медаль пры дыпамозе вушка і кальца злучаецца з прамавугольнай калодкай. Уздоўж асновы калодкі ідуць проразі, унутраная яе частка абцягнутая муаравай стужкай чырвонага колеру з падоўжнай зялёнай палоскай з правага краю. Медаль і калодка вырабляюцца з золата 585-й пробы на гомельскім заводзе «Ювелір», іх вага складае 19 грам. Раней, паводле ўказу прэзідэнта ад 15 студзеня 1996 г. № 26, і да ўказу ад 6 верасня 1999 г. № 516 пры вырабе медаля на ўнутраных тупых вуглах зоркі прадугледжвалася размяшчэнне ў радыяльных кірунках стралападобных ўставак з штучнага рубіну. Калодка была трапецыяпадобнай з пазалочанага срэбра.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджанне
Згодна з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, узнагароджанне дзяржаўнымі ўзнагародамі — адна з функцый Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Больш падрабязна працэс прысваення звання і ўзнагароджання разгледжаны ў Законе Рэспублікі Беларусь ад 18 мая 2004 года № 288-З «Аб дзяржаўных узнагародах Рэспублікі Беларусь».
Па закону, кожны калектыў работнікаў, а таксама дзяржаўныя органы ўсіх узроўняў і кіруючыя органы грамадскіх аб’яднанняў у Рэспубліцы Беларусь маюць права распачаць хадайніцтва аб прысваенні звання. На кожную асобу, што прадстаўляецца да ўзнагароджання, у калектыве работнікаў пасля папярэдняга абмеркавання кандыдатуры на сходзе складаецца ўзнагародны ліст, у якім выкладаюцца дадзеныя пра асобу кандыдата і яго заслугі. Дадзены ўзнагародны ліст спачатку падпісваецца кіраўніком арганізацыі, да якой належыць калектыў, а затым кіраўнікамі вышэйстаячых арганізацый.
Узгодненыя хадайніцтвы накіроўваюцца па падпарадкаванасці ў адпаведныя міністэрствы, іншыя рэспубліканскія органы дзяржаўнага кіравання, кіруючыя органы грамадскіх аб’яднанняў, у якіх разглядаюцца калегіяльнымі органамі гэтых арганізацый.
Мясаедава
Мясаедава — тапонім.
Герой Беларусі
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджанне
Пасля разгляду хадайніцтва калегіяльнымі органамі рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання альбо грамадскіх арганізацый хадайніцтва накіроўваецца ў Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Пасля атрымання заключэння ў Дзяржаўным сакратарыяце Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь прадстаўленне аб узнагароджанні уносіцца Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь праз Адміністрацыю Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Уручэнне медалі Героя Беларусі ажыццяўляецца, як правіла, Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь альбо, па яго даручэнні, іншымі службовымі асобамі, спіс якіх усталяваны ў артыкуле 65 Закона. Уручэнне праводзіцца ва ўрачыстай абстаноўцы не пазней, чым праз два месяцы з дня падпісання ўказа.
Прывілеі
Першапачаткова, сацыяльныя льготы і прывілеі для асоб, якія атрымалі званне «Герой Беларусі», згодна з Пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1995 г. № 3727-XII, прыраўноўваліся да льгот Герояў Савецкага Саюза, Герояў Сацыялістычнай Працы, а таксама поўных кавалераў Славы і Працоўнай славы. Гэта было таксама напісана ў Палажэнні аб Героя Беларусі, зацверджаным у Законе Рэспублікі Беларусь ад 2 ліпеня 1997 № 49-З. Гэтыя льготы апісаны ў Законе Рэспублікі Беларусь ад 21 лютага 1995 г. № 3599-XII.
На сённяшні дзень гэта пытанне рэгулюецца Законам Рэспублікі Беларусь ад 14 чэрвеня 2007 года № 239-З «Аб дзяржаўных сацыяльных ільготах, правах і гарантыях для асобных катэгорый грамадзян». Паводле гэтага закона, Героі Беларусі маюць права:
У культуры
28 жніўня 2008 года Белпошта выпусціла серыю марак пад назвай «Дзяржаўныя ўзнагароды Рэспублікі Беларусь» наміналам 1000 рублёў. На адной з іх на белым фоне намаляваны медаль «Герой Беларусі». Дызайнеры Іван Лукін і Алег Гайко. Памер 29,6 × 52 мм. Тыраж 35000 марак.
У снежні 2009 года тэлевізійны канал СТБ выпусціў фільм «Героі Беларусі. Фільм сёмы». У фільме распавядаецца аб Героях Беларусі, а таксама аб тэхналогіі і асаблівасці вытворчасці медалёў.
Міцюшына
Міцюшына — тапонім.
Cyathea
Cyathea — род папарацей сямейства .
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List (на ліпень 2016) род уключае 320 відаў.
Статус наступных відаў на дадзены момант не вызначаны:
Лукшына
Лукшына — тапонім.
Анастасія Канстанцінаўна Прыходзька
Анастасі́я Канстанці́наўна Прыхо́дзька (Анастасія Костянтинівна Приходько; нар., Кіеў, УССР, СССР) — украінскі грамадскі і палітычны дзеяч, спявачка. Заслужаная артыстка Украіны (2017).
Прыняла ўдзел у шоу Першага канала «Фабрыка зорак 7», у якім зайняла першае месца, пасля чаго пачала супрацоўніцтва з прадзюсарам Канстанцінам Меладзэ. Прадстаўляла Расію на музычным конкурсе «Еўрабачанне-2009» з руска-ўкраінскай песняй «Мамо». У фінальнай частцы конкурсу заняла 11-ае месца. У кастрычніку 2018 года абвясціла пра зыход са сцэны.
Яўген Сямёнавіч Варапай
Яўген Сямёнавіч Варапай (нар., в. Трысцянец, Уздзенскі раён, Мінская вобласць) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1993), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Радыёфізіка», 1966).
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка матэрыялаў, прыбораў і методык для спектрааналітычных задач.
Узнагароды
Медаль «За працоўную адзнаку» (1986), Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (1994), прэмія імя А. Н. Сеўчанкі БДУ (2003), ганаровыя граматы Міністэрства вышэйшай адукацыі Рэспублікі Беларусь, НАН Беларусі, Фонду фундаментальных даследаванняў Рэспублікі Беларусь і інш.
IC 3172
IC 3172 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лукіна
Лукіна — тапонім.
Закон мінімуму відаў
Закон мінімуму відаў — гэта саланаватых вод, адкрыты Рэманэ (1934) закон, паводле якога мінімум марскіх і прэснаводных відаў жывёл назіраецца ў саланаватай (блізкай да прэснай вадзе) зоне (пры  5 — 8 ‰). У літаратуры вядомы таксама пад назвай «Эфект Рэманэ» («Arten-Minimum Remane»).
Трыказэ
Трыказэ (Tricase) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 17 870 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 398 чал./км². Займае плошчу 44 км². Паштовы індэкс — 73039, 73030. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Навуковая камунікацыя
Навуковая камунікацыя — працэсы і механізмы прасоўвання навуковых ідэй унутры навуковай супольнасці і за яе межамі (у грамадстве). Распаўсюджванне навуковых ведаў пра навакольную рэчаіснасць праз розныя каналы, сродкі, формы і інстытуты камунікацыі.
Вылучаюць два этапы навуковай камунікацыі: унутраны і знешні. На першапачатковым, або ўнутраным, этапе навуковай камунікацыі суб’ектамі камунікацыі выступаюць вучоныя ў рамках навуковай супольнасці. Другі этап, знешні, характарызуецца ўзаемадзеяннем навуковай супольнасці з шырокай аўдыторыяй. Знешні этап — трансляцыя навуковых ведаў у масавую свядомасць, то бок папулярызацыя навукі.
Куракіна
Куракіна — прозвішча, тапонім.
Казахскі нацыянальны акадэмічны тэатр оперы і балета імя Абая
Казахскі нацыянальны тэатр оперы і балета імя Абая (у 1934—2021 гадах — Казахскі дзяржаўны ордэна Леніна акадэмічны тэатр оперы і балета імя Абая Міністэрства культуры Казахскай ССР) — тэатр оперы і балета ў горадзе Алматы, адзін з вядучых оперных тэатраў Казахстана.
1930 — 1950-я
У 1933 годзе ў горадзе Алматы была створана музычная студыя, якая складалася з пяцідзесяці акцёраў, дваццаці музыкаў сімфанічнага і дванаццаці чалавек нацыянальных аркестраў. У 1934 годзе яе пераўтварылі ў музычны тэатр. Каля вытокаў новага тэатра стаялі работнікі Казахскага тэатра драмы (цяпер Казахскі дзяржаўны акадэмічны тэатр драмы імя М. А. Аўэзава).
13 студзеня 1934 года пад эгідай музычнай студыі адбылося першае публічнае выкананне музычнай камедыі «Айман Шолпан» на лібрэта Мухтара Аўэзава. У склад твора ўвайшлі народныя песні і кюі, апрацаваныя Іванам Коцыкам. Гэта падзея лічыцца днём нараджэння Казахскага музычнага тэатра.
Яўген Брусілоўскі стаў першым кампазітарам тэатра, які паклаў пачатак нацыянальнаму опернаму мастацтву Казахстана. Брусілоўскі стварыў оперы «» (1934), «Жалбыр» (1935), «Ер Таргын».
З 1937 года тэатр называецца Казахскім тэатрам оперы і балета. Дзякуючы абмену вопытам з артыстамі была арганізавана балетная трупа, якая ажыццявіла першыя пастаноўкі: «Капелія» Леа Дэліба (1937, балетмайстар Ю. П. Кавалёў), «Лебядзінае возера» П. І. Чайкоўскага, балетмайстар Л. А. Жукаў). У 1938 годзе таксама быў пастаўлены першы казахскі балет «Калкаман і Мамыр».
У ваенныя і пасляваенныя гады значную долю сярод пастановак тэатра складаў нацыянальны рэпертуар. Знакавымі пастаноўкамі таго перыяду сталі оперы «» Ахмета Жубанава і (1944), «» Мукана Тулебаева (1946; 2-я рэд. — 1957), «Дударай» Я. Брусілоўскага (1953), а таксама ўйгурская опера «Назугум» Куддуса Кужам’ярава.
У пачатку 1950-х гадоў у тэатры працаваў вядомы савецкі балетмайстар, які паставіў такія балеты, як «Чырвоны мак» Р. Гліэра, «Камбар і Назым» В. Веліканава. У сярэдзіне 1950-х гадоў балетмайстар ажыццявіў пастаноўку балетаў «» Міхаіла Чулакі (1952), «Бераг шчасця»  (1953), «» Р. Гліэра (1955), «». У той жа час у тэатр прыйшоў, які стаў не толькі танцорам, але і пастаноўшчыкам шэрагу балетаў: «Шапэніяна» Міхаіла Фокіна на музыку Ф. Шапэна, «Балеро» М. Равеля, «Франчэска да Рыміні» П. І. Чайкоўскага, «Легенда пра белую птушку» Газізы Жубанавай (сумесна з Д. Абіравым) і інш.
Народны артыст Казахскай ССР Газіз Дугашаў тройчы быў галоўным дырыжорам тэатра (1950—1951, 1956—1958 і 1969—1971), а ў прамежках працаваў у Маскве (Вялікі тэатр), Кіеве (Украінскі оперны тэатр) і Мінску (Беларускі оперны тэатр).
У 1959 годзе тэатр узнагароджаны ордэнам Леніна.
1960 — 2000-я
Галоўныя нацыянальныя пастаноўкі тэатра перыяду 1960-х гадоў — оперы «Камар-сулу» (1963, 2-я рэд. — 1982) Еркегалі Рахмадыева і «Айсулу» (1964, 2-я рэд. — 1973), балеты «Легенда» і «Хірасіма» Г. Жубанавай (абодва 1966). У 1969 годзе на сцэне тэатра быў пастаўлены першы уйгурскі балет «Чын-Тамур» на музыку К. Кужам’ярава.
У 1980-я — 1990-я гады ў рэпертуары тэатра з’явіліся авангардныя балеты «Фрэскі» (балетмайстар З. Райбаеў), «Брат мой, Маўглі» А. Серкебаева, «Дама з камеліямі» на аснове музыкі з оперы «Травіята» Джузэпэ Вердзі, «Развітанне з Пецярбургам» на музыку Іагана Штрауса (балетмайстар М. Тлеубаеў). Іншыя новыя пастаноўкі балетаў 1990-х гадоў — «Мадам Батэрфляй» на музыку Г. Жубанавай (1996, балетмайстры Асамі Макі і Кіёза Meтанi, Японія), «Каракоз» (1991, балетмайстар ). У стылі мадэрн-балета і неакласіцызму вытрыманы пастаноўкі сясцёр Габасавых, «Космас душы» Альфрэда Шнітке і «Тэатр Масак» Франсіса Пуленка ў пастаноўцы Г. Туткібаевай.
З чэрвеня 1995 па 13 снежня 2000 года ў тэатры была ажыццёўлена генеральная рэканструкцыя, якая захавала асноўны архітэктурны стыль — ампір, які спалучаецца з італьянскім класіцызмам і традыцыйнымі элементамі нацыянальнай формы ў архітэктуры Казахстана.
19 снежня 2020 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан тэатру прысвоены статус «Нацыянальны».
Будынак тэатра
Будаўніцтва будынка пачалося ў 1936 годзе і было завершана ў 1941 годзе (архітэктары М. Круглоў, М. Прастакоў,, В. Бычкоў, П. Паліванаў, мастакі В. Крошын, , кансультант — акадэмік архітэктуры А. Шчусеў). Першы спектакль у новым будынку адбыўся 7 лістапада 1941 года.
Будынак вытрыманы ў стылі сталінскі ампір у спалучэнні з італьянскім класіцызмам і нацыянальнымі казахскімі элементамі. Пасля неаднаразовых перапрацовак праекта (1933—1941) у рэалізаваным варыянце насычаны арнаментаванымі формамі фасады будынка, які аб’ёмна-планіровачна і кампазіцыйна-пластычна нагадвае Александрынскі тэатр у Санкт-Пецярбургу (1816—1832 гг., архітэктар К. Росі).
У прылеглых да тэатра скверах таксама размяшчаюцца бюст Мухтара Аўэзава і фантаны.
Джайнізм
Джайнізм (санскр. जैन, jaina от санскр. जिन, jina, «пераможца») — старажытная дхармічная рэлігія, якая з'явілася ў Індыі прыкладна ў 6 стагоддзі да н.э. У адрозненне ад індуізму не з'яўляецца ведычнай рэлігіяй і ўяўляе сабой асобную (адну з двух асноўных) індыйскіх філасофска-рэлігійных плыняў.
Заснавальнікам вучэння лічыцца кшатрый Вардхамана. Джайнізм не прызнаваў аўтарытэт «Ведаў», дазволіў уступаць у свае абшчыны мужчынам і жанчынам усіх варнаў (кастаў). Джайнізм захаваў індуісцкае вучэнне аб перараджэнні душ і аддзяцы за ўчынкі. Мэтай джайнаў з'яўляецца вызваленне ад перараджэнняў (нірвана). Паводле вучэння джайнаў, нірваны можа дасягнуць толькі аскет, які прытрымліваецца строгіх правілаў (у тым ліку «ахімсы» - непрычыненне шкоды жывым істотам). Джайнізм прапаведуе ненанясенне шкоды ўсім жывым істотам на гэтым свеце. Філасофія і практыка джайнізму заснаваны на самаўдасканаленні душы для дасягнення ўсёведання.
У сучасным свеце джайнізм прадстаўлены невялікай, але ўплывовай рэлігійнай абшчынай (каля 12 млн. чалавек, пераважна ў Індыі).
Радж’я Сабха
Радж'я Сабха (राज्यसभा — «савет штатаў», Rajya Sabha) — верхняя палата індыйскага парламента. Паводле Канстытуцыі Індыі, Радж'я Сабха можа мець да 260 членаў, 12 з якіх прызначаюцца прэзідэнтам за асаблівыя заслугі ў пэўных галінах мастацтва, навукі, літаратуры або дзяржаўнай службы, таму гэтыя дэпутаты вядомыя як «прызначаныя». Астатнія дэпутаты выбіраюцца заканадаўчымі органамі штатаў і тэрыторый. Тэрмін паўнамоцтваў дэпутата складае 6 гадоў, трэць палаты пераабіраецца кожныя два гады.
Радж'я Сабха засядае пастаянна і, у адрозненне ад ніжняй палаты, Лок Сабха, не можа быць распушчаная. Радж'я Сабха дзеліць заканадаўчыя функцыі з Лок Сабхай, за выключэннем выдзялення сродкаў, у якіх Лок Сабха мае выключныя паўнамоцтвы. У выпадку прынцыповай нязгоды двух палат па пэўных пытаннях праводзяцца сумесныя пасяджэнні абедзвюх палат, але, паколькі Лок Сабха мае ўдвая больш членаў, яна мае вялікія паўнамоцтвы ў канфліктных сітуацыях.
Старшынёй Радж'я Сабхі з'яўляецца віцэ-прэзідэнт Індыі (зараз — Мухамад Хамід Ансары). Намеснік старшыні абіраецца членамі палаты і выконвае ўсе абавязкі старшыні ў яго адсутнасць.
Радж'я Сабха пачала дзейнічаць 13 мая 1952 года.
Аляксей Міхайлавіч Літвін
Аляксей Міхайлавіч Літвін (нар. 12 студзеня 1951 г.; в. Семігосцічы, Давыд-Гарадоцкі раён, Пінская вобласць) — беларускі гісторык, прафесар. Доктар гістарычных навук.
Чырвоны ара
Чырвоны ара (Ara macao) — птушка сямейства папугаевых.
Знешні выгляд
Даўжыня цела 78-90 см, крыла — 28-40 см, хваста — 50-62 см. Галава, верх крылаў, шыя, верх спінкі, грудка і жывот ярка-чырвоныя, надхвосце і ніз крылаў ярка-блакітныя, папярок крылаў праходзіць жоўтая паласа. Голыя шчокі светлыя з шэрагамі белых пёрак. Наддзюб'е белае з карычнева-чорнай плямай у аснаванні дзюбы і чорным кончыкам, паддзюб'е буравата-чорнае. Радужка жоўтая. У самкі дзюба меншая і шырэйшая ў пачатку, а верхняя яе палова мае больш круты выгін.
Аляксей Міхайлавіч Літвін
Біяграфічны нарыс
Аляксей Міхайлавіч Літвін нарадзіўся 12 студзеня 1951 года у вёсцы Семігосцічах Давыд-Гарадоцкага раёна Пінскай вобласці (цяпер Столінскага раёна Брэсцкай вобласці) у сялянскай сям’і. Бацька, Міхаіл Іванавіч, працаваў бакеншчыкам на рацэ Прыпяці, а маці, Марыя Адамаўна, паляводам у калгасе. У сям’і Літвіных было трое дзяцей: сын Аляксей і дочкі Наталля і Паліна.
Пасля сканчэння Сямігосціцкай сярэдняй школы ў 1968 годзе Аляксей Літвін паступіў на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Дыпломная работа, якую ён абараніў на выдатна, была прысвечаная дзейнасці камуністаў ва ўрадзе Сальвадора Альендэ ў Чылі.
Чырвоны ара
Распаўсюджанне
Жыве ад Мексікі да Эквадора, Балівіі і ракі Амазонкі.
Спосаб жыцця
Засяляе трапічныя лясы. Аддае перавагу трымацца ў кронах высокіх дрэў. Сілкуецца ў асноўным расліннай ежай: пладамі, арэхамі, маладымі парасткамі дрэў і хмызнякоў. У перыяд выспявання сельскагаспадарчых культур лётае карміцца ​​на палі і плантацыі, чым прыносіць адчувальную шкоду ўраджаю.
Аляксей Міхайлавіч Літвін
Біяграфічны нарыс
У 1973—1975 гадах у званні лейтэнанта Аляксей Літвін праходзіў тэрміновую службу ва Унутраных войсках МУС СССР. Пакуль служыў, здаў кандыдацкія экзамены, паколькі планаваў займацца навуковай дзейнасцю. Пасля дэмабілізацыі Аляксей Міхайлавіч пачаў працаваць у Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ. Да снежня 1984 года быў малодшым навуковым супрацоўнікам аддзела Вялікай Айчыннай вайны, з 1977 года ўваходзіў у склад групы па вывучэнні Мінскага падполля. Аляксей Міхайлавіч прымаў удзел у падрыхтоўцы шэрагу фундаментальных прац: трохтомніка «Всенародная борьба в Белоруссии в годы Великой Отечественной войны» (1983—1985), трэцяга тома зборніка дакументаў «Всенародное партизанское движение в Белоруссии в годы Великой Отечественной войны» (1982).
З 1985 года Аляксей Літвін працаваў у Інстытуце гісторыі АН БССР. У 1986 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Военно-оперативное руководство Компартии Белоруссии партизанским движением в годы Великой Отечественной войны (1941—1944 гг.)».
У 1987 годзе Аляксей Літвін узначаліў у Інстытуце гісторыі АН БССР аддзел гісторыі Беларусі перыяду Вялікай Айчыннай вайны (з 1991 г. — аддзел ваеннай гісторыі Беларусі; з 2005 г. — аддзел ваеннай гісторыі і міждзяржаўных адносін). Пад кіраўніцтвам Аляксея Міхайлавіча супрацоўнікі аддзела ў рамках выканання тэмы «Беларусь у войнах і ваенных канфліктах ХХ ст.» упершыню заняліся вывучэннем шэрагу пытанняў ваеннай гісторыі, а менавіта — удзелу беларусаў і ўраджэнцаў Беларусі ў вайне 1936—1939 гадоў у Іспаніі, савецка-фінляндскай вайне 1939—1940 гадоў, у лакальных ваенных канфліктах 1950—1970 гадоў.
У 2000 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «''Антысавецкія ваенна-паліцэйскія фарміраванні на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны: Вытокі. Структура. Дзейнасць''».
Навуковую працу прафесар А. М. Літвін паспяхова спалучае з выкладчыцкай, дзеліцца сваімі ведамі са студэнтамі БДУ, Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта, Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта, Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь.
20 верасня 2020 года быў затрыманы на Маршы Справядлівасці.
Даследчыцкая дзейнасць
Гісторык адным з першых звярнуўся да разгляду праблемы стварэння беларускага нацыянальнага войска ў час Першай сусветнай вайны, да дзейнасці на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны Арміі Краёвай, Рускай Нацыянальнай Народнай Арміі, латышскіх і ўкраінскіх паліцыйных батальёнаў, раскрыў подзвіг удзельніка Асіповіцкага падполля Фёдара Крыловіча.
Навуковец папоўніў скарбонку беларускай гістарыяграфіі арыгінальнымі даследаваннямі, што атрымалі прызнанне як у Беларусі, так і за яе межамі. Яго пяру належыць больш за 200 навуковых прац, прысвечаных вывучэнню актуальных праблем ваеннай гісторыі, у тым ліку каля 20-ці індывідуальных і калектыўных манаграфій.
Найбольшы рэзананс і цікавасць у навуковай супольнасці выклікалі працы, якія выйшлі цягам 2001—2016 гадоў. Так, у манаграфіі «Акупацыя Беларусі (1941—1944): пытанні супраціву і калабарацыі» аўтар паспрабаваў зрабіць комплексны аналіз праблемы, раскрыць прычыны ўзнікнення і сутнасць калабарацыянізму. У кнізе «''На той войне незнаменитой. Советско-финляндская война и Беларусь (1939—1940 гг.)''» ён упершыню ў айчыннай гістарычнай навуцы на аснове скрупулёзнага аналізу самых разнастайных крыніц паказаў удзел аб’яднанняў, злучэнняў і часцей Беларускай асобай ваеннай акругі, беларусаў і ўраджэнцаў Беларусі ў савецка-фінляндскай вайне.
Аляксей Міхайлавіч адным з першых у беларускай гістарычнай навуцы ў фундаментальным калектыўным двухтомным выданні «''Беларусь. 1941—1945: Подвиг. Трагедия. Память''» (2010) усебакова паказаў абарончыя баі 1941 года на тэрыторыі Беларусі, раскрыў складаны механізм каардынацыі баявых дзеянняў партызанскіх сіл Беларусі.
А. М. Літвін выступае навуковым рэдактарам наступных выданняў: «Беларусь непокорённая: Воспоминания, документы, хроника партизанского движения и подпольной борьбы 1941—1944» (2005); «Внутренние войска МВД Республики Беларусь: История и современность» (2006); «''Разняволеная памяць. Прымусовая праца беларускіх грамадзян на акупаванай тэрыторыі Беларусі (1941—1944 гг.): зборнік навуковых артыкулаў''» (2010). Аляксей Міхайлавіч — адзін з ініцыятараў стварэння і выдання грунтоўнай працы «Гісторыя Мінска» (2006), а таксама аўтар раздзела ў гэтай кнізе.
Узнагароды
За шматгадовую навуковую і арганізатарскую работу на ніве гістарычнай навукі, высокія паказчыкі, дасягнутыя пры правядзенні навуковых даследаванняў, Аляксей Міхайлавіч узнагароджаны юбілейным медалём «60 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў» (2005), медалём «90 лет Вооружённым Силам Республики Беларусь» (2008), двума Ганаровымі граматамі Старшыні Прэзідыума НАН Беларусі, Ганаровымі граматамі Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь і Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
Ахім фон Арнім
Карл Іаахім Фрыдрых Людвіг фон А́рнім (Carl Joachim Friedrich Ludwig von Arnim;, — , замак Віперсдорф, раён Ютэрборг) — нямецкі пісьменнік, асноўны прадстаўнік (разам з сваім сябрам Клеменса Брэнтана) гейдэльбергскага рамантызму. Яго жонка Беціна (сястра Брэнтана) таксама была пісьменніцай.
Біяграфія
Людвіг Ахім фон Арнім нарадзіўся ў дваранскай сям'і камергера прускага каралеўскага двара і быў прадстаўніком буйнога юнкерства. Дзяцінства Ахіма прайшло ў сямейным палацы ў цэнтры Берліна.
Усё свае жыццё Людвіг прысвяціў збіранні народнай творчасці — песень, басняў, прымавак.
У 1806—1808 гадах Арнім у суаўтарстве з Клеменсам Брэнтана выдае зборнік народнай творчасці пад назвай «Чароўны рог хлопчыка».
У 1811 годзе фон Арнім пабіраецца шлюбам з сястрой свайго блізкага член Беціне Брэнтана. Беціна фон Арнім стала яго адданым паплечнікам у справе збірання фальклору.
Другую палову свайго жыцця пісьменнік правёў часткова ў Берліне, часткова ва ўласным маёнтку Віперсдорф, дзе сышоў з жыцця ў 1831 годзе.
Творчасць
Аўтар раманаў «Галеча, багацце, злачынства і адкупленне графіні Далёрэс» (1810), «Захавальнікі кароны» (1817, другая частка пасмяротна — 1854), аповесцяў «Ізабела Егіпецкая, першае каханне імператара Карла V» (1812), «Рафаэль і яго суседкі» (1822, апублікаваная ў 1824) і іншых, навел «Апантаны інвалід у фортэ Ратона» (1818) і іншых.
Разам з Брэнтана склаў анталогію народных песень «Чароўны рог хлопчыка» («Des Knaben Wunderhorn») у трох тамах (1805—1808), якая аказала значны ўплыў на развіццё нямецкай лірыкі XIX стагоддзя. Таксама дапамагае братам Грым у першым выданні іх казак (1814).
Арнім уводзіць фантастыку ў гістарычную навелу («Ізабела Егіпецкая», дзе дзейнічаюць альраўн і голем), якая спалучаецца з дакладнымі гістарычнымі дэталямі.
Джэймс Барбур
Джэймс Барбур (James Barbour;  — ) — амерыканскі палітычны дзеяч, 18-ы губернатар штата Вірджынія, з 7 сакавіка 1825 года па 23 мая 1828 года — міністр абароны ЗША ў кабінеце прэзідэнта Квінсі Адамса.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Orange County, штат Вірджынія, у сям'і палітыка Томаса Барбура і Мэры Пендлтан Томас. Яго бацькі валодалі вялікімі зямельнымі маёнткамі. 29 кастрычніка 1792 года ён ажаніўся з Люсі Барбур Джонсан, дачкой Бенджаміна Джонсана.
Сандомеж
Сандо́меж ці Сандамір (Sandomierz) — горад у Польшчы, уваходзіць у Свентакшыскае ваяводства, Сандамежскі павет. Мае статус гарадской гміны. Насельніцтва 25646 чалавек (на 2006 год). Размешчаны на абедзвюх берагах ракі Віслы, крыху вышэй па цячэнні ад месца ўпадзення ў яе ракі Сан, у 180 км на паўднёвы ўсход ад Варшавы. Займае плошчу 28,8 км². Сандомеж з’яўляецца цэнтрам рымска-каталіцкай дыяцэзіі. Сандомеж — адзін з найстарэйшых і найбольш значных у гістарычным плане гарадоў Польшчы. Застаючыся ў боку ад індустрыялізацыі Новага часу, Сандомеж захаваў дух маленькага старажытнага горада, напоўненага помнікамі даўніны.
Гісторыя
Назва горада паходзіць ад старажытнапольскага Sędomir, ад Sędzi- (от глагола sądzić — «судзіць») і mir («мір»).
Археалагічныя раскопкі сведчаць, што мясцовасць у раёне сучаснага Сандомежа была заселена ўжо ў часы неаліту. Як лічыцца, горад існаваў з ранняга Сярэднявечча, выкарыстоўваючы перавагі выгоднага геаграфічнага становішча ля зліцця Сана і Віслы на скрыжаванні важных гандлёвых шляхоў. Першае згадванне горада адносіцца да пачатку XII стагоддзя, калі летапісец Гал Ананім апісваў яго як адзін з найважнейшых гарадоў Польшчы нароўні з Кракавам і Вроцлавам. У статуце (завяшчанні) Баляслава III Крывавустага Сандомеж фігураваў як сталіца аднаго з адпісаных сынам княстваў, на якія ён падзяліў Польшчу.