cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Капусцічы
Гісторыя
У 1949 г. сяляне аб'ядналіся ў калгас «1 Мая». З 1952 вёска знаходзіцца ў складзе калгасу «Бальшавік», з 1975 г. у сучасным калгасе з тым жа назвай (цэнтр — вёска Пузыры).
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пузыроўскага сельсавета.
Інфраструктура
Жывёлагадоўчая ферма.
Давер Аляксандра Македонскага да лекара Філіпа
Давер Аляксандра Македонскага да лекара Філіпа (Доверие Александра Македонского врачу Филиппу) — карціна рускага мастака Генрыха Семірадскага (1843—1902), напісаная ў 1870 годзе. З'яўляецца часткай збору Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску. Памер карціны — 245 × 346,5 см.
Гісторыя
Журы Акадэміі 4 лістапада аднадушна прысудзіла яму вялікі залаты медаль і права замежнай паездкі за казённыя сродкі. Характэрна, што У. В. Стасаў заўважыў карціну на акадэмічнай выстаўцы і даў ёй падрабязны разбор, у якім, у прыватнасці, заявіў, што «спадар Семірадскі не належыць да натоўпу».
Дом Сопкінай
Дом Сопкінай — будынак у цэнтры Клімавічаў Магілёўскай вобласці, па вуліцы Леніна, 107.
Давер Аляксандра Македонскага да лекара Філіпа
Сюжэт і апісанне
У аснову карціны лягла легенда, якая распавядае пра тое, як Аляксандра Македонскага, які цяжка захварэў у адным з паходаў, лячыў лекар — не толькі лекар, але і блізкі сябра палкаводца. Ворагі Філіпа, што зайздросцілі яму, напісалі данос, дзе абвінавацілі яго ў намеры атруціць Аляксандра: у чары з лекамі яму нібыта будзе дабаўлены яд. Македонскі прачытаў данос і, калі лекар прынёс яму лекі, выпіў іх, а данос аддаў Філіпу з просьбай прачытаць пры ім.
Дом Сопкінай
Аднапавярховы цагляны будынак. У пачатку XX стагоддзя ў ім размяшчалася гасцініца ці заезны двор Сары Сопкінай, якая паходзіла з аднаго з найбагацейшых яўрэйскіх сямействаў горада. Установа была адзінай у горадзе і карысталася вялікай папулярнасцю, тут гатавалі самую смачную ежу і прымалі пастаяльцаў кругласутачна. Можна было даволі хутка змяніць коней, для чаго за дваром знаходзіліся стайні, дзе ўтрымліваліся некалькі дзясяткаў коней. Працаваў каваль, які за невялікія грошы мог зрабіць дробны рамонт. У гасцініцы спыняўся скульптар, пра што ён згадвае ў сваёй кнізе «[https://imwerden.de/pdf/konenkov_moj_vek_1988__ocr.pdf Мой век. Успаміны]» (Мой век. Воспоминания).
Давер Аляксандра Македонскага да лекара Філіпа
Сюжэт і апісанне
На карціне намаляваны самы напружаны момант легенды. У пакоі, абвешаным дыванамі, на ложку, пакрытым тыгровай скурай, з чарай у руцэ ляжыць вялікі палкаводзец Аляксандр Македонскі. Струмень сонечнага святла мякка асвятляе яго схуднелы за час хваробы твар, моцныя аголеныя грудзі. Уважлівы позірк Аляксандра не адрываецца ад твару лекара, які стаіць перад ім і чытае данос на самога сябе. У вачах Аляксандра тоіцца хутчэй інтарэс, чым падазронасць, ён не верыць у вінаватасць Філіпа. Аляксандр Македонскі ў трактоўцы Семірадскага — ідэальны класіцыстычны герой, выдатны маральна і фізічна. У яго вобразе ўвасоблена ідэя чысціні і высакароднасці чалавечых адносін, перад якімі бяссільныя любыя паклёпы. Складаная кампазіцыя пабудавана па строгіх акадэмічных канонах, вельмі старанна выпісаны даспехі Аляксандра, якія ляжаць на крэсле і стале: шчыт, шлем, меч у багатых ножнах, упрыгожаных каштоўнымі камянямі, пунсовы плашч, іншыя рэчы інтэр'ера. Усё тое, што пазней будзе выклікаць цікавасць гледачоў у карцінах Семірадскага, — захапляльнасць сюжэта, артыстызм выканання — ужо ёсць у гэтай рабоце, якая падводзіць вынік гадам вучнёўства.
Дом Сопкінай
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі заезны двор закрылі. З 1949 года ў будынку знаходзіўся ваенкамат. У 1970-х гадах да яго прыбудавалі невялікае памяшканне з белай цэглы, а ўглыбіні тэрыторыі з’явілася пабудова для прыёму навабранцаў. З 2009 года ваенкамат перанеслі ў іншы будынак, а былы заезны двор быў перададзены камунальным службам горада. Яны прадалі яго мясцоваму прадпрымальніку гандлёвай фірмы «Мілена», якая дагэтуль з’яўляецца яго ўладальнікам.
Маскоўскі фарштат
Маскоўскі фарштат (Маскоўскае прадмесце, Maskavas forštate, ад Vorstadt — прадмесце) — гістарычны раён Рыгі, які ўваходзіць у склад Латгальскага прадмесця.
Гісторыя
Маскоўскі фарштат вядомы з пачатку XVII стагоддзя як раён, дзе сяліліся пераважна рускія купцы і рамеснікі. Першапачаткова складаўся з драўляных дамоў, якія спальваліся і руйнаваліся кожны раз, калі вораг падыходзіў да горада.
У першай палове XIX стагоддзя культурныя традыцыі рускіх купцоў пачалі развівацца больш інтэнсіўна па меры росту фінансавага дабрабыту яго жыхароў. На развіццё раёна таксама паўплывалаімкненне насельніцтва Маскоўскага фарштата да мецэнацтва, што спрыяла культурнаму развіццю прадмесця. У выніку высокай актыўнасці ахвярадаўцаў будаваліся богадагодныя ўстановы, новыя будынкі цэркваў, ствараліся дэкаратыўныя збудаванні.
Пасля таго як Латвійская ССР ў 1941 годзе была занята германскай арміяй і быў створаны Рэйхскамісарыят Остланд, яго адміністрацыя прыняла рашэнне аб стварэнні Рыжскага гета. Яно размяшчалася на тэрыторыі, якая ўваходзіла ў склад Маскоўскага прадмесця. Межамі гета былі вызначаны наступныя вуліцы: вуліца Маскоўская — вуліца Віцебская (Ерсікас) — вуліца Яўрэйская (Эбру) — вуліца Лікснас — вуліца Лаувас — вуліца Ліел Калне — вуліца Кіеўская (Каталікі) — вуліца Крустпілская — вуліца Лачплеш.
Гадавары
Гада́вары, Годзі (गोदावरी) — другая па велічыні рака ў Індыі.
Даўжыня ракі 1465 км, плошча вадазборнага басейна 313 тыс. км². Пачынаецца ў штаце Махараштра ў Заходніх Гатах, цячэ праз Андхра-Прадэш, перасякае Дэканскае пласкагор’е і ўпадае ў Бенгальскі заліў, утвараючы дэльту. Свяшчэнная для індуістаў рака. Большая частка вод ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
На рацэ гарады Нашык, Нандэр, Раджамандры.
Загрыцькава
Загры́цькава (, Загритьково) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
Да 6 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Слонімскага сельсавета.
1395
1395 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 1395 год нашай эры, 395 год 2 тысячагоддзя, 95 год XIV стагоддзя, 5 год 10-га дзесяцігоддзя XIV стагоддзя, 6 год 1390-х гадоў.
Вагаршапат
Вагаршапа́т (Վաղարշապատ), у 1945—1992 гадах Эчміядзі́н — горад у Армавірскай вобласці Арменіі, адзін з найбольш значных культурных і рэлігійных цэнтраў краіны.
Этымалогія
З II ст. да н. э. існаваў горад Вардкесаван; назву ад асабістага імя і арм. аван «паселішча». У 140-х гг. цар Вагаршак акружыў паселішча сценамі і назваў ад свайго імя Вагаршапат — «горад Вагарша». У II—IV стагоддзях горад быў сталіцай Вялікай Арменіі. У цэнтры знаходзіцца сабор, пабудаваны ў 303 г. на тым месцы, дзе святому Грыгорыю, асветніку армян, з’явіўся Хрыстос. У памяць аб гэтай падзеі сабор атрымаў назву Эчміядзін — літар. «Сашэсце адзінароднага». У 1945 годзе Вагаршапат быў перайменаваны ў Эчміядзін (арм. Էջմիածին) у гонар Эчміядзінскага манастыра — рэзідэнцыі Каталікоса Усіх армян, цэнтра Армянскай апостальскай царквы. У 1992 г. гораду вярнулі ранейшую назву, аднак ва ўжытку выкарыстоўваюцца абедзве назвы.
Геаграфія
Горад Эчміядзін размешчаны на Арарацкай раўніне, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Эчміядзін і за 30 км на захад ад Ерэвана. Насельніцтва 57,5 тыс. жыхароў (2010).
Весялова (Пухавіцкі раён)
Весяло́ва (, Веселово) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 23 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 77 км ад Мінска, 3 км ад чыгуначнай станцыі Талька, на рацэ Таль (Талька).
Гісторыя
У 2-й палове XIX стагоддзя ўрочышча Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі. У 1917 годзе засценак.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. У 1926 годзе вёска.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Катайконім
Катайко́нім (ад κάτοικος — «жыхар» і — «назва»), дэмонім або этнікон — назва жыхароў пэўнай мясцовасці, суаднесеная з тапонімам. Напрыклад, Магілёў — магілёўцы, Віцебск — віцябляне, Полацк — палачане, Смаленск — смаляне, Гомель — гамельчукі або гомельцы, Мазыр — мазыране, Кіеў — кіяне, Горадня — гарадзенцы, Вільня — віленчукі, Менск — менчукі, Слонім — слонімцы, Слуцк — случакі, Бабруйск — бабруйцы, Берасце — берасцюкі або берасцейцы, Пінск — пінчукі, Палессе — палешукі, Падляшша — падляшукі або падляшцы, Загароддзе — загародцы, Зарэчча — зарэчанцы, Валынь — валынцы, Буг — забужцы, Нёман — занямонцы, Дзясна — задзясенцы.
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2018
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2018 прайшоў ў Мінску.
Трыпс пшанічны
Трыпс пшанічны (Haplothrips tritici) — від трыпсаў сямейства Phlaeothripidae.
Апісанне
Як у многіх пузыраногіх, цела падоўжанае, тонкае, ад чорна-бурага да чорнага колеру. Даўжыня галавы ў 1,1—1,2 разы перавышае шырыню. Вочы цёмна-бурыя, амаль чорныя, буйныя, займаюць ад 1/3 да 1/2 даўжыні галавы. 2-і членік антэны ля вяршыневай часткі жаўтлява-буры, 3-і — жоўты, перад вяршыняй прыцемнены, нясе дзве сенсілы, 4-ы — ля асновы і па баках жаўтлявы, 5-ы — толькі ля крайняга аснавання жаўтлява-буры. Крылы з 5-8 дадатковымі вейчыкамі, празрыстыя, прыцемненыя ля асновы. Пярэднія галёнкі за выключэннем асновы і краёў жоўтыя, пярэднія лапкі жоўтыя. Даўжыня цела самкі 1,5—2,2 мм, самца — 1,2—1,3 мм.
Распаўсюджанне
Жыве ў Еўропе, Малой Азіі, Паўночнай Афрыцы; Сібіры, Казахстане, Сярэдняй Азіі.
Рапуха зялёная
Рапу́ха зялёная (Bufo viridis) — земнаводнае, якое належыць да роду рапухі.
Апісанне
Дарослыя асобіны звычайна маюць даўжыню каля 50-70 мм, найбольшая даўжыня — 140 мм. Маса 12-52 г. Скура гузаватая. Верхняя частка цела светла-шэрага колеру з зеленаватым адценнем. На гэтым фоне раскіданы цёмна-зялёныя плямы, аблямаваныя вузенькай чорнай палоскай. Часта сустракаюцца чырвоныя кропачкі як на саміх плямах, так і паміж імі. Афарбоўка вельмі зменлівая: практычна немагчыма знайсці асобін, якія былі б падобныя па колькасці плям, іх контурах, размяшчэнні, афарбоўцы. Афарбоўка ніжняй часткі цела: брудна-белы фон, часта з цёмнымі плямамі. Сучляноўныя гурбячкі на ніжнім баку пальцаў задніх лапак звычайна адзінкавыя.
Распаўсюджанне
Аддае перавагу адкрытым месцам: палям, лугам, поймам рэк, пазбягаючы суцэльных лясных масіваў. Зялёная рапуха больш за іншых амфібій прыстасавана да жыцця ў сухіх месцах. Скура яе малапранікальная для вады, а сама жывёліна здольна страчваць вялікую колькасць вільгаці без асаблівай шкоды для арганізма. Гэта тыпова сухапутны від, здольны вытрымліваць даволі высокія тэмпературы ва ўмовах сушы.
Асаблівасці біялогіі
Зялёная рапуха ўдзень амаль не сустракаецца. Звычайна хаваецца ў розных сховішчах, часта сярод камення на ўскрайках і межах палёў, у норах грызуноў, шчылінах сцен, у ямках, якія рэдка капаюць самі. Рапухі звычайна сядзяць у сховішчах невялікімі групкамі, прытуліўшыся адна да адной. На змярканні выходзяць на паляванне. Часцей ходзяць, чым скачуць, бо у іх слаба развіты мышцы задніх канечнасцяў. Іх можна сустрэць у населеных пунктах (у паляванні тут дапамагае святло ад вулічных ліхтароў і з вокнаў дамоў).
Мае два спосабу абароны ад ворагаў: афарбоўка, якая маскіруе, і таксічныя вылучэння на скуры.
На зімоўку зялёная рапуха адыходзіць некалькі раней за іншых земнаводных. Зімуе ў норах, ямах, пад камянямі, а таксама закапаўшыся ў рыхлую зямлю (гэта яна можа рабіць дзякуючы падоўжнай скурнай складцы на ўнутраным баку перадплюсны). Вясною з'яўляецца пазней за шмат якіх іншых амфібій, калі праграваюцца зямля і вада ў вадаёмах.
Апалонікі ў перыяд развіцця знаходзяцца часцей на дне і ў сувязі з гэтым маюць пляскатую форму цела. Рыючыся ў глеі, яны жывяцца фітапланктонам і дэтрытам. У іх рацыёне ўсё ж пераважаюць жывёльныя кармы (прасцейшыя, калаўроткі, ракападобныя). Маладыя рапухі, выходзячы на сушу, маюць даўжыню цела каля 10-16 мм.
Токарава поле
Токарава поле — мясцовасць у наваколлі старосцінскага Гомеля. Вядома з «Рэестра рэвізіі гаспадарскай Гомельскай воласці» 1560 г.
З’яўлялася зямельным наданнем святару валатаўской Мікольскай царквы. Згадваецца ў адной звязцы з аб’ектам Камсін (без тлумачэння спецыфікацыі). Гэтая акалічнасць разам з пазнакай меж царкоўнай зямлі ў раёне балота з рачулкай Камсіна на «Генеральным плане Беліцкага павета» 1784 г. даюць падставу суаднесці азначаную мясцовасць з усходняй часткай сучаснага Прудка.
Ніклас Лідстрэм
Удзельнік 4 зімовых Алімпійскіх гульняў (1998, 2002, 2006, 2010), трох чэмпіянатаў свету (1991, 1994, 2004), Кубка Канады 1991, двух Кубкаў свету (1996, 2004).
На драфце НХЛ 1989 быў абраны ў 3-м раўндзе пад агульным 53-м нумарам камандай «Дэтройт Рэд Уінгз».
Фердынанд I (імператар Аўстрыі)
Фердынанд I (Ferdinand I.), ( — ), імператар Аўстрыі з 2 сакавіка 1835 па 2 снежня 1848 года, кароль Венгрыі і Чэхіі (як Фердынанд V, у тыя ж гады). Імператар пакутаваў на розныя хваробы, не меў дзяржаўных талентаў і добраахвотна адмовіўся ад улады. Быў папулярны ў Чэхіі, дзе правёў апошнія гады жыцця і атрымаў мянушку «Фердынанд Добры» (Ferdinand Dobrotivý).
Валадаранне
Старэйшы сын імператара Франца I; узыйшоў на прастол пасля смерці бацькі ў 1835 годзе. Адрозніваўся слабым здароўем, пакутаваў на эпілепсію і гідрацэфалію.
Яго кіраванне рашуча нічым не адрознівалася ад рэакцыйнага валадарання яго бацькі, бо Метэрніх па-ранейшаму кіраваў усімі справамі імперыі. Характар у Фердынанда быў мяккі, добры, спакойны, але да апошняй ступені млявы і нерашучы. Справы былі яму ў цяжар, і ён зусім імі не цікавіўся, і мала ў іх разумеў. Склалася свайго роду рэгенцтва з Метэрніха, Колаўрата і эрцгерцага Людвіга, якое і кіравала імперыяй, а Фердынанд падпісваў усе паперы, якія толькі яму падаваліся. Асабістыя свае схільнасці Фердынанд праявіў толькі ў агульнай амністыі (1838) палітычных злачынцаў, якія былі пад судом і следствам у Ламбардыі, і ў некалькіх прыватных амністыях па іншых справах; жорсткасці ў абыходжанні з палітычнымі арыштантамі, якая была ўласцівая яго папярэдніку, Фердынанд не меў.
Рэвалюцыя 1848 года
Сакавіцкія дні 1848 гады прымусілі яго выдаліцца ў Інсбрук. Ні з кім з еўрапейскіх манархаў пераможная рэвалюцыя 1848 года так хутка не прымірылася, як з Фердынандам: супраць яго асабіста ніхто нічога не меў. Напачатку восені 1848 года ён вярнуўся ў Вену, але хуткія поспехі венгерскага паўстання ў сувязі з выбухам кастрычніцкага абурэння ў Вене канчаткова знішчылі і стамілі імператара. Рэакцыя, якая перамагала амаль ва ўсёй Еўропе ў апошнія месяцы 1848 года, не супакоіла яго. 2 снежня 1848 года ён адрокся ад прастола (у Ольмюцы) на карысць свайго пляменніка Франца Іосіфа I.
Несамастойнасць Фердынанда і неразуменне патрабаванняў часу былі такімі вялікімі, што незадоўга да сакавіцкай рэвалюцыі, калі яму дакладвалі пра жахлівы стан фінансаў, ён сказаў: «ну, на мяне і Метэрніха яшчэ хопіць!» Аўстрыі без Метэрніха ён зусім сабе, відаць, не ўяўляў; таму пасля падзення Метэрніха яго кіраванне звярнулася ў шэраг самых непаслядоўных ваганняў, якія завяршыліся адмовай ад прастола. Пасля адрачэння ён жыў у сваіх памесцях і ў Празе, займаючыся сельскай гаспадаркай, да якой заўсёды меў схільнасць.
Белавежа (культурнае таварыства)
Белару́скае культу́рнае тавары́ства «Белаве́жа» ў Аргенціне. Існавала ў 1938—1949 гадах. На 1942 год аб’ядноўвала каля 400 беларусаў-эмігрантаў. Пры таварыстве дзейнічалі жаночая і маладзёжная секцыі, драматычны гурток, бібліятэка-чытальня (больш за 1000 тамоў). У маі 1939 года увайшло ў Федэрацыю беларускіх арганізацый у Аргенціне і разам з ёй у 1941 годзе далучылася да Славянскага саюза Аргенціны — аб’яднання прасавецкай, пракамуністычнай арыентацыі. З 1945 года называлася Беларускае таварыства Я. Коласа. Дзейнасць таварыства забаронена пасля асуджэння аргенцінскімі ўладамі Славянскага саюза як антыдзяржаўнай арганізацыі.
Грэчаскі адкрыты ўніверсітэт
Грэчаскі адкрыты ўніверсітэт (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Патры.
Агульная характарыстыка
Працуе па ўзоры Брытанскага адкрытага ўніверсітэта і забяспечвае выключна дыстанцыйнае навучанне на ўзроўні бакалаўрыяту і аспірантуры. Быў заснаваны ў 1992 годзе, але працаваць пачаў з 1997 года, першыя студэнты былі прыняты ў 1999 годзе. Адміністрацыйны персанал ВНУ складае каля 200 чалавек. Універсітэт з'яўляецца шостым па велічыні дзяржаўным універсітэтам у Грэцыі.
Linux
Linux (таксама вядомая як GNU/Linux), Unix-падобная камп’ютарная аперацыйная сістэма. Самы вядомы прыклад паспяховага праграмнага праекта з адкрытым зыходным кодам і свабоднай праграмы; у адрозненне ад закрытых аперацыйных сістэм, такіх як Microsoft Windows ці Mac OS X, усе зыходныя коды гэтай аперацыйнай сістэмы поўнасцю адкрытыя для выкарыстання, унясення змен і распаўсюджвання.
Першапачаткова Linux распрацоўваўся і выкарыстоўваўся асобнымі аматарамі на сваіх персанальных камп’ютарах. Але з тых часоў многае змянілася, і цяпер Linux падтрымліваюць такія вялікія карпарацыі, як IBM, Oracle, Hewlett-Packard і Novell, гэту АС эфектыўна выкарыстоўваюць і у якасці сервернай аперацыйнай сістэмы і, апошнім часам, як настольную аперацыйную сістэму. Linux выкарыстоўваюць і на суперкамп’ютарах, і на мабільных тэлефонах. Аналітыкі лічаць асноўнымі прычынамі поспеху гэтай аперацыйнай сістэмы яе бяспеку, нізкі кошт, свабоду выкарыстання і распаўсюджвання.
Гісторыя
У 1983 Рычард Столман заснаваў Праект GNU, мэтай якога было стварэнне паўнавартаснай Unix-падобнай аперацыйнай сістэмы, якая б з’яўлялася таксама свабоднай. У пачатку 1990-ых гг., Праект GNU ужо меў амаль усе неабходныя складнікі гэтай сістэмы — бібліятэкі, кампілятары, тэкставыя рэдактары, Unix-падобную абалонку каманднага радка — акрамя галоўнага, ядра. У 1990 годзе праект GNU пачаў распрацоўку ядра Hurd, заснаванага на мікраядры Mach, але распрацоўка гэтай канцэпцыі цягнулася вельмі марудна.
Тым часам, у 1991 годзе, студэнт універсітэта Хельсінкі Лінус Торвальдс пачаў, спачатку як аматарскі праект, напісанне іншага ядра. Торвальдс на той час карыстаўся АС Minix, спрошчанай Unix-падобнай сістэмай, напісанай Таненбаўмам у навуковых мэтах. Аднак Таненбаўм не дазваляў іншым людзям змяняць сваю аперацыйную сістэму, і менавіта гэты факт прымусіў Торвальдса пачаць напісанне свайго ядра.
Спачатку Лінус назваў сваё ядро «Freax». Назву ж «Linux» прыдумаў Ары Лемке, адміністратар сервера FTP, на якім размяшчаліся першыя версіі ядра; ён даў гэту назва тэчцы, з якой упершыню можна было сцягнуць файлы гэтага ядра.
Першапачаткова для настройкі і ўстаноўкі Linux быў неабходны камп’ютар, які працаваў бы на Minix. Да таго ж, першыя версіі Linux не маглі загружацца з цвёрдага дыску самастойна, без дапамогі іншай АС, аднак пазней былі напісаны адмысловыя праграмы-загрузчыкі Linux. Сістэма Linux хутка пераўзышла Minix па функцыянальнасці; Торвальдс і іншыя першыя распрацоўшчыкі ядра Linux прыстасавалі яго для працы з кампанентамі GNU, каб стварыць закончаную паўнавартасную свабодную аперацыйную сістэму.
У наш час Торвальдс працягвае кіраваць распрацоўкай свайго «дзіцяці», у той жа час іншыя складнікі аперацыйнай сістэмы — кампаненты GNU — застаюцца асобнымі праектамі і распрацоўваюцца іншымі людзьмі (распрацоўка ядра Linux не з’яўляецца часткай Праекта GNU). Адмысловыя групы карыстальнікаў і камерцыйныя кампаніі аб’ядноўваюць усе неабходныя складнікі аперацыйнай сістэмы GNU/Linux і прыкладныя праграмы ў дыстрыбутывы.
Апаратныя платформы
Ядро Linux першапачаткова працавала толькі на мікрапрацэсарах Intel 80386, але цяпер яно падтрымлівае мноства разнастайных апаратных архітэктур. Linux — адна з самых пераносных аперацыйных сістэм, якая можа працаваць і на кішэнных камп’ютарах на аснове ARM-працэсараў, iPAQ, і на вялікіх камп’ютарах IBM System z9. Адмысловыя дыстрыбутывы існуюць нават для рэдкіх апаратных платформ.
Правы капіравання, ліцэнзія, гандлёвая марка Linux
Ядро Linux і большасць праграм GNU распаўсюджваюцца на ўмовах ліцэнзіі GPL. Ліцэнзія GPL дазваляе змяняць праграму як заўгодна з той толькі ўмовай, што атрыманы зменены прадукт будзе таксама распаўсюджвацца на ўмовах гэтай ліцэнзіі. У 1997 годзе, Лінус Торвальдс сказаў: «тое, што я пачаў распаўсюджваць Linux пад ліцэнзіяй GPL, стала адной з лепшых рэчаў, якія я калі-небудзь рабіў.» Аднак некаторыя важныя складнікі аперацыйнай сістэмы Linux выкарыстоўваюць іншыя ліцэнзіі; многія бібліятэкі карыстаюцца ліцэнзіяй LGPL, менш патрабавальнай версіяй GPL, а Аконная сістэма X выкарыстоўвае ліцэнзію MIT.
У ЗША назва Linux з’яўляецца гандлёвай маркай, зарэгістраванай на імя Лінуса Торвальдса.
Вымаўленне
У 1992 годзе Л.Торвальдс патлумачыў, як вымаўляецца слова Linux. З улікам беларускай фанетыкі яго трэба вымаўляць як «лінукс». Гукавы файл з запісам вымаўлення гэтага слова самім Торвальдсам можна знайсці тут.
Linux і Праект GNU
Мэтай Праекту GNU ёсць напісанне Unix-падобнай аперацыйнай сістэмы, якая б цалкам складалася са свабодых праграм. Большасць дыстрыбутываў Linux засноўваецца на свабодных праграмах, напісаных пад сцягам Праекту GNU. Фонд Свабодных Праграм разглядае гэтыя дыстрыбутывы як «варыянты» сістэмы GNU і патрабуе называць такія аперацыйныя сістэмы GNU/Linux ці сістэма GNU на аснове Linux. Хаця некаторыя дыстрыбутывы пагадзіліся з такой назвай, але большасць дыстрыбутываў не змяшчаюць літары «GNU» у сваіх назвах. Лінус Торвальдс назваў патрабаванне называць Linux-сістэмы словаспалучэннем-абрэвіятурай GNU/Linux «бязглуздзіцай».
Судовыя справы SCO
У сакавіку 2003 года, SCO Group пачала судовую справу супраць IBM, абвінаваціўшы карпарацыю IBM у выдачы абароненага аўтарскім правам праграмнага кода SCO праекту распрацоўкі ядра Linux, што забаронена ліцэнзіяй на выкарыстанне Unix, якую дала SCO Group карпарацыі IBM. Прадстаўнікі SCO Group адправілі лісты ў шматлікія кампаніі, пагражаючы ім судовымі справамі за далейшае (незаконнае, на іх думку) выкарыстанне ядра Linux. Былі распачаты справы супраць карпарацый DaimlerChrysler (справа закрыта ў 2004 годзе), AutoZone. З іншага боку, Red Hat, Novell і іншыя кампаніі таксама распачалі судовыя справы супраць SCO Group. Пад пытаннем цяпер нават правы SCO Group: карпарацыя Novell распачала судовую справу, аспрэчваючы правы SCO Group на гандлёвую марку Unix.
У сакавіку 2007 года SCO Group вынайшла 326 радкоў зыходнага кода, якія могуць быць аднесены да iнтэлектуальнай уласнасці SCO, з больш як 70000 радкоў зыходнага коду Linux, з іх 121 радок з’яўляецца стандартнай дырэктывай #define мовы праграмавання C.
Працэс распрацоўкі
Аперацыйная сістэма Linux вельмі хутка развіваецца дзякуючы энтузіястам з усяго свету. У 2001 годзе было праведзена даследаванне праграмнага кода аперацыйнай сістэмы Red Hat Linux 7.1. Яно паказала, што каля 71 % праграмнага кода гэтай аперацыйнай сістэмы напісана на С, аднак выкарыстоўваліся і іншыя мовы: C++, Lisp, Perl, Python, Ruby і г.д.
Медаль «За абарону Ленінграда»
Медаль "За абарону Ленінграда" заснавана Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 снежня 1942 года. Аўтар праекта медалі - мастак Н. І. Маскалёў.
Linux
Праграмнае асяроддзе
Гістарычна Linux выкарыстоўваўся як серверная аперацыйная сістэма, але яе нізкі кошт, пераноснасць і магутнасць Unix дапамаглі гэтай АС пашырыцца і на іншыя, раней неўласцівыя ёй задачы. Linux з’яўляецца адным з галоўных складнікаў папулярнай канцэпцыі сервернай платформы «LAMP» (Linux, Apache, MySQL, Perl/PHP/Python).
Дзякуючы нізкаму кошту і высокаму ўзроўню пераноснасці Linux часта выкарыстоўваюць у якасці платформы-асновы для ўбудаваных сістэм, напрыклад, тэлебачання, мабільных тэлефонаў, кішэнных камп’ютараў, электронных кніг. Linux з’яўляецца галоўным канкурэнтам Symbian OS у сферы мабільнай тэлефаніі, а таксама спрабуе заняць сваё пачэснае месца на рынку аперацыйных сістэм для кішэнных камп’ютараў, ствараючы альтэрнатыву Windows CE і Palm OS.
Linux таксама шырока выкарыстоўваецца для стварэння прадуктаў абслугоўвання сетак (брандмаўэр, роўтар) з-за яе нізкага кошту і ўстойлівасці працы.
Медаль «За абарону Ленінграда»
рабочыя, служачыя і іншыя асобы з грамадзянскага насельніцтва, якія ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях па абароне горада, садзейнічалі абароне горада сваёй самаадданай працай на прадпрыемствах, ва ўстановах, удзельнічалі ў будаўніцтве абарончых збудаванняў, у СПА, у ахове камунальнай гаспадаркі, у барацьбе з пажарамі ад налётаў варожай авіяцыі, у арганізацыі і абслугоўванні транспарту і сувязі, у арганізацыі грамадскага харчавання, забеспячэння і культурна-бытавога абслугоўвання насельніцтва, у доглядзе за хворымі і параненымі, у арганізацыі догляду за дзецьмі і правядзенні іншых мерапрыемстваў па абароне горада.
Медаль "За абарону Ленінграда» носiцца на левым боку грудзей і, пры наяўнасцi iншых медалёў СССР, размяшчаецца пасля медалёў па старшынстве, пачынаючы з медалі "За выратаванне тапельцаў".
Linux
Праграмнае асяроддзе
Гульнявая прыстаўка Sony PlayStation 3, прэзентаваная ў лістападзе 2006 года, першапачаткова падтрымлівала аперацыйную сістэму Linux, хоць у далейшым магчымасць усталяваць альтэрнатыўную аперацыйную сістэма была абмежавана. Sony да гэтага ўжо пастаўляла праграмны збор Linux, які кожны ўладальнік Sony PlayStation 2 мог устанавіць на сваю кансоль. Распрацоўшчыкі гульняў, напрыклад, Atari і id Software, апошнім часам пачалі выпускаць версіі сваіх вядомых гульняў пад АС Linux.
Дыстрыбутывы
Тыповы дыстрыбутыў агульнага прызначэння ўключае:
Linux на персанальным камп’ютары
Высокі ўзровень доступу да ўнутраных механізмаў працы Linux паспрыяў стварэнню міфу пра тэхнічную накіраванасць Linux у параўнанні з яго канкурэнтамі на персанальных камп’ютарах. Linux і іншыя свабодныя праграмы часта крытыкуюць за цяжкасці выкарыстання гэтых праграм.
Аднак у апошнія гады сітуацыя карэнна змянілася. Цяпер Linux-ам можна лёгка карыстацца, не ведаючы асаблівасцей унутраных працэсаў гэтай АС, дзякуючы графічнаму інтэрфейсу карыстальніка, падобнаму на інтэрфейсы іншых аперацыйных сістэм. Хаця ў некаторых сферах для Linux яшчэ не створаны паўнавартасныя аналагі спецыялізаваных праграм з іншых аперацыйных сістэм (гульні, мадэляванне), аднак большасць неабходных кожнаму карыстальніку праграм ужо напісана і эфектыўна выкарыстоўваецца. Да таго ж, шмат карпарацый абвясцілі аб падтрымцы Linux у наступных версіях сваіх праграмных прадуктаў. Усё гэта дазваляе зрабіць выснову, што Linux ужо амаль гатовы для паўсюднага выкарыстання і на персанальных камп’ютарах.
Хаця для Linux існуе шмат праграм для наладкі сістэмы, панэляў кіравання і інш., але дагэтуль вельмі актыўна падтрымліваюцца магчымасці наладкі сістэмы шляхам рэдагавання адпаведных тэкставых файлаў настроек.
Рынак
Згодна з даследаваннямі рынку, якія правяла кампанія IDC, 25 % сервераў і 2,8 % настольных камп’ютараў працуюць пад кіраваннем Linux (2004). Рынак Linux хутка павялічваецца, а таму прагназуецца, што ў 2008 годзе рынак напісання і абслугоўвання праграмных прадуктаў для Linux дасягне 35.7 міліярдаў долараў.
Усталяванне
Самы распаўсюджаны метад усталявання Linux на персанальны камп’ютар — усталяванне з аптычнага дыску CD-ROM. Звычайна вобразы такіх дыскаў можна свабодна спампаваць з Інтэрнэта і запісаць на свой носьбіт.
Альтэрнатывай усталяванню стандартнай настольнай аперацыйнай сістэмы з’яўляецца магчымасць усталявання на камп’ютары тонкага кліента. Гэты метад заснаваны на загрузцы аперацыйнай сістэмы з аднаго з сеткавых камп’ютараў. Такая загрузка змяншае кошт аднаго камп’ютарызаванага працоўнага месца.
Таксама даволі распаўсюджана практыка запуску паўнавартаснай і гатовай для выкарыстання аперацыйнай сістэмы Linux адразу з аптычнага дыска, ці USB-дыска без усталявання на HDD. Такую загрузку падтрымліваюць многія дыстрыбутывы (Knoppix, Ubuntu Linux і інш.)
Вялікае Поле (Пухавіцкі раён)
Вялі́кае По́ле (, Великое Поле) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 25 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 80 км ад Мінска, 6 км ад чыгуначнай станцыі Талька, на рацэ Свіслач.
Назва
Назва паходзіць ад асаблівасцей мясцовасці.
Linux
Праграмаванне для Linux
Збор кампілятараў GNU (GCC) з’яўляецца стандартным для АС Linux. GCC падтрымлівае наступныя мовы праграмавання: C, C++, Java, Фартран і інш. Большасць дыстрыбутываў таксама змяшчаюць інтэрпрэтатары Perl, Python. Апошнім часам распрацоўшчыкі дыстрыбутываў пачалі пастаўляць і кампілятар C ад Праекта Mono.
Вялікае Поле (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Паселішча заснаванае ў пачатку XX ст., за часамі Беларускай ССР. У 1926 годзе пасёлак.
Linux
Праграмаванне для Linux
Для Linux існуе шэраг інтэграваных асяроддзяў распрацоўкі, у тым ліку KDevelop, Anjuta, NetBeans, Eclipse, але ўсё роўна тэкставыя рэдактары Emacs і Vim застаюцца вельмі папулярнымі ў праграмісцкай супольнасці. Дзве асноўныя графічныя бібліятэкі стварэння інтэрфейсу для Linux: Qt і GTK+.
Вялікае Поле (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Linux
Праграмаванне для Linux
Акрамя свабодных кампілятараў і іншых праграм распрацоўкі існуюць і закрытыя, якія выпускаюць такія карпарацыі як Intel, PathScale і Група Portland.
Тэхнічная падтрымка
Тэхнічную падтрымку карыстальнікаў Linux забяспечваюць камерцыйныя кампаніі і зацікаўленыя групы карыстальнікаў Linux.
Бізнес-мадэль камерцыйных кампаній звычайна заключаецца ў атрыманні грошай за абслугоўванне сваіх дыстрыбутываў, якія распаўсюджваюцца бясплатна. Некаторыя распаўсюджвальнікі бяруць грошы і за выкарыстанне сваіх дыстрыбутываў, а не толькі падтрымку. Яны дадаюць у дыстрыбутыў закрытыя праграмы і такім чынам абмяжоўваюць правы карыстальнікаў на распаўсюджанне.
Стафанстарп (камуна)
Камуна Стафанстарп (Staffanstorps kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Стафанстарп 272-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Стафанстарп.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 22 528 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Марыяна Андухар
Марыя́на Ганса́ла Анду́хар (Mariano Gonzalo Andújar; нар., Буэнас-Айрэс, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, брамнік клуба «Эстудыянтэс» з Ла-Платы. Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (2009—2014).
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў клубе «Уракан» у 2001 годзе і застаўся ў камандзе нават пасля вылету ў ніжэйшы дывізіён прыз два гады. У сезоне 2005/06 выступаў за італьянскі «Палерма» ва ўмовах вельмі жорсткай канкурэнцыі з боку мясцовых брамнікаў. Усяго Марыяна правёў 11 матчаў у італьянскай Серыі A.
У 2006 годзе Андухар далучыўся да каманды, кіраванай Дыега Сімеонэ, — «Эстудыянтэс» і стаў адным з ключавых ігракоў у камандзе, якая атрымала перамогу ў Апертуры чэмпіянату Аргенціны 2006 года. Андухар правёў 16 з 19 матчаў у турніры і прапусціў у іх толькі 9 галоў. Ён таксама ўдзельнічаў у «Залатым матчы» супраць «Бока Хуніярс», які скончыўся перамогай «Эстудыянтэс» з лікам 2:1. Клуб упершыню за 23 гады стаў чэмпіёнам Аргенціны. У 2008 годзе «Эстудыянтэс» дайшоў да фіналу Амерыканскага кубка — гэта быў першы міжнародны фінал для клуба з 1971 года, аднак клуб з Ла-Платы саступіў бразільскаму «Інтэрнасьяналу».
24 чэрвеня 2009 года было абвешчана аб пераходзе па заканчэнні Кубка Лібертадорэс Марыяна Андухара ў італьянскую «Катанію». Кантракт разлічаны на 4 гады. 24 студзеня 2014 года афіцыйны сайт «Напалі» паведаміў пра паспяховы медыцынскі агляд Андухара ў рамках падрыхтоўкі трансферу іграка ў Неапаль. Праз чатыры дні было дасягнута пагадненне на пераход галкіпера на сезон 2014/15.
Міжнародная кар’ера
Улетку 2009 года галоўны трэнер зборнай Аргенціны Дыега Марадона нарэшце дазволіў дэбютаваць Марыяна за галоўную каманду краіны, куды Андухар прыцягваўся ў якасці рэзервовага іграка яшчэ з 2007 года. Дэбютная гульня адбылася 6 чэрвеня супраць зборнай Калумбіі. Андухар адгуляў «на нуль» і Аргенціна атрымала хатнюю перамогу з лікам 1:0.
Дасягненні
«Эстудыянтэс»:
«Напалі»:
Каракулічы
Кара́кулічы (, Каракуличи) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Гісторыя
У 1868 г. вёска Шэметаўскай воласці Свянцянскага павета Віленскай губерні, 14 двароў, 116 жыхароў. У 1904 г. у вёсцы 207 жыхароў, у 1908 г. — 27 двароў, 222 жыхары. З 12.10.1940 г. у Сырмежскім сельсавеце Свірскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай абласцей, з 31.08.1959 г. у Мядзельскім раёне, з 20.01.1960 г. Мінскай вобласці. У верасні 1949 г. у вёсцы створаны калгас імя Калініна. З 06.03.1954 г. вёска знаходзіцца ў складзе калгасу імя М. Горкага (цэнтр — вёска Буйкі).
Інфраструктура
Ёсць прыватны магазін.
Анатоль Апанасавіч Тозік
Анатолій Апанасавіч Тозік (, вёска Казанск, Калінкавіцкі раён Гомельская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч і дыпламат.
Біяграфія
Скочыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1971). Кандыдат гістарычных навук (1974).
У 1980 скончыў Вышэйшыя курсы КДБ СССР у Мінску. Да 1994 года працаваў у органах бяспекі, потым да 2000 года на кіруючых пасадах у Савеце бяспекі Рэспублікі Беларусь.
З 22 ліпеня 2000 года быў старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, членам Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь і членам Прэзідыума Савета міністраў Рэспублікі Беларусь.
13 красавіка 2006 года быў зняты з пасады старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю і прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы. 28 снежня 2010 года быў адстаўлены з гэтай пасады і прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. З 27 снежня 2014 у адстаўцы.
Затым узначаліў Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя.
Крысціян Бекман
Крысціян Бекман (нар. ) — шведскі хакеіст, абаронца, алімпійскі чэмпіён.
Кар'ера
Бекман пачаў гуляць у Сент-Луіс Блюз у 1998 годзе. Згуляў толькі чатыры гульні ў Сент-Луісе, правёўшы астатнюю частку сезону за Worcester IceCats ў Амерыканскай хакейнай лізе (АХЛ). У перыяды 2003-04 і 2007-08 з'яўляўся пастаянным гульцом Сент-Луіса зарабіўшы 64 ачкі (19 галоў, 45 перадач) і 130 штрафных хвілін у 228 гульнях.
Падчас лакаўту НХЛ 2004-05 Бекман гуляў за шведскі маладзёжны клуб Frölunda ў ШЭС, дзе ён набраў 19 ачкоў у 50 гульнях, выйграўшы плэй-оф Шведскай элітнай серыі.
10 жніўня 2006 года Сент-Луіс абвясціў, што клуб паўторна падпісаў шматгадовы кантракт з Бекманам, хоць дэталі кантракта не былі аб'яўлены. Па дадзеных шведскай газеты Aftonbladet дагавор даваў Бекману 50000000 шведскіх крон (каля $ 7 млн.) на працягу трох гадоў.
26 лютага 2008 г Бекман быў прададзены ў Нью-Ёрк Рэйнджэрс. 2 сакавіка 2008 г. у сваёй другой гульні Бекман забіў свой першы гол з асістэнтамі Брэнданам Шэнаханам і Скотам Гомесам.
2 ліпеня 2008 г., Бекман быў прададзены разам з Фёдарам Цюціным, у Каламбус Блю Джэкетс да Мікалая Жэрдзева і Дэну Фрычэ.
Марыя Тэрэза Бурбон-Неапалітанская
Марыя Тэрэза Караліна (Maria Teresa Carolina di Borbone-Napoli; 6 чэрвеня 1772, Неапаль, Неапалітанскае каралеўства — 13 красавіка 1807, Вена, Аўстрыйская імперыя) — прынцэса Неапалітанская і Сіцылійская, пасля замужжа імператрыца Свяшчэннай Рымскай імперыі, затым аўстрыйская імператрыца.
15 верасня 1790 года Марыя Тэрэза ажанілася з Францам Аўстрыйскім (1768—1835), які стаў двума гадамі пазней імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі. У 1804 годзе пасля падзення Свяшчэннай Рымскай імперыі і прыняцця Францам II тытула аўстрыйскага імператара, Марыя Тэрэза стала першай аўстрыйскай імператрыцай. З трынаццаці дзяцей Франца II і Марыі Тэрэзы выжылі:
Марыя Тэрэза была другой з чатырох жонак Франца II і адзінай, якая нарадзіла яму дзяцей.
Змрочныя прамяні
Змрочныя прамяні — назва прамянёў сонечнага святла, якія праходзяць праз прамежкі ў аблоках або праз іншыя аб’екты і фармуюць бачныя «светлавыя слупы» ці «хвалі». Змрочныя прамяні з’яўляюцца бачнымі дзякуючы таму, што вобласць прасторы з асветленых Сонцам паветрам выразна аддзелена ад зацененай прасторы. Змрочныя прамяні па сваёй прыродзе і візуальна вельмі падобныя да процізмрочных прамянёў (anticrepuscular rays), але ў адрозненне ад іх бачныя з боку Сонца і візуальна «выходзяць» з адной кропкі.
Апісанне
Сонечныя прамяні распаўсюджваюцца па прамых лініях, аднак з-за праекцыі гэтых ліній на зямную сферу яны выглядаюць як выгнутыя дугі. Такім чынам, прамалінейныя змрочныя прамяні, якія зыходзяць ад Сонца, могуць паўторна сыходзіцца ў процісонечнам пункце (antisolar point) і ўтвараць процізмрочныя прамяні. Такім чынам, змрочныя і процізмрочныя прамяні маюць адну і тую ж прыроду ўзнікнення. Яны бачныя дзякуючы розным хімічным злучэнням, прысутным у атмасферы. Дзякуючы дыфракцыі, адбітку і рассейванню гэтыя хімічныя злучэнні робяць змрочныя і процізмрочныя прамяні бачнымі чалавечаму воку.
Змрочныя прамяні звычайна маюць чырвонае або жоўтае адценне, паколькі хімічныя рэчывы ў атмасферы рассейваюць караткахвалевыя прамяні (сіні і зялёны колер) нашмат лепш, чым даўгахвалевыя (чырвоны і жоўты колер).
Найбольш часта змрочныя прамяні ўзнікаюць пры частковым скрыжаванні сонечных прамянёў некаторых перашкод, такіх як аблокі, горныя вяршыні або лістота дрэў. Ёсць тры першасныя формы змрочныя прамянёў:
У некаторых выпадках прамяні другой і трэцяй формы могуць сысціся ў адну кропку і стварыць процізмрочныя прамяні.
Змрочныя прамяні таксама часам могуць быць бачнымі з-пад вады, асабліва ў арктычных абласцях, дзякуючы ледзяным таросам і расколінам у лёдзе.
Армянскі нацыянальны ўніверсітэт архітэктуры і будаўніцтва
Армянскі нацыянальны ўніверсітэт архітэктуры і будаўніцтва (Ճարտարապետության և շինարարարության Հայաստանի ազգային համալսարան) — армянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Ерэван.
Гісторыя
У 1921 годзе пры нядаўна створаным Ерэванскім дзяржаўным універсітэце адкрылася тэхнічнае вучылішча, якое выпусціла сваіх першых студэнтаў у 1928 годзе. У ліпені 1930 года быў створаны Армянскі будаўнічы інстытут, які на гэтым этапе меў кафедры архітэктуры і будаўніцтва, гідралогіі і хімічнай інжынерыі. 11 ліпеня 1989 года на базе адпаведных кафедраў і кафедраў Армянскага нацыянальнага політэхнічнага ўніверсітэта пастановай Савета Міністраў Армянскай ССР быў створаны архітэктурна-будаўнічы інстытут. У 2000 годзе ён быў перайменаваны ў Ерэванскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы щніверсітэт. У 2014 годзе універсітэт быў перайменаваны ў Армянскі нацыянальны ўніверсітэт архітэктуры і будаўніцтва.
Яроміна (Віцебскі раён)
Яроміна (, Ерёмино) — вёска ў Варонаўскім сельсавеце Віцебскага раёна, на аўтадарозе Віцебск — Лёзна — мяжа з Расійскай Федэрацыяй. Назва вёскі паходзіць ад прозвішча Яромін. Плошча 135,2136 га.
Гісторыя
У канцы XIX ст. вядома як паштовая станцыя і хутар у складзе маёнтка Друкава ў Каралёўскай воласці Віцебскага павета і губерні. У 1905 г. хутар (1 двор) належаў памешчыку Заблоцкаму. У 1924—1954 гадах вёска ў складзе Каралёўскага сельсавета, у 1939—1954 гадах яго цэнтр. У 1930 г. арганізаваны калгас. У 1939 г. у Яроміна пераселены жыхары хутара Тропы. У 1941 г. у вёсцы 65 двароў, 275 жыхароў. У кастрычніку 1943 г. нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі тут 29 двароў і 25 мірных жыхароў. Вывезена ў Германі 10 чалавек. На фронце загінула 12 вяскоўцаў, у партызанах 6. Пасля вайны вёска адбудавалася не поўнасцю. У 1969 г. тут 59 двароў, 167 жыхароў.
На 1 студзеня 2003 г. 115 двароў, 258 жыхароў.
Інфраструктура
У вёсцы размешчана цэнтральная сядзіба сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Яроміна». Тут працуюць жывёлагадоўчая ферма, механізаваны двор, ФАП, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, АТС, магазін.
NGC 750
NGC 750 (іншыя абазначэнні — UGC 1430, KCPG 46A, MCG 5-5-34, ARP 166, ZWG 503.62, VV 189, 6ZW 123, PGC 7369) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ванда Махнач
Біяграфія
Дачка беларуса і рускай. Нарадзілася ў 1918 годзе ў Расіі, дзе падчас Першай сусветнай вайны апынуліся яе бацькі, эвакуяваныя з Ляхавічаў. У сакавіку 1919 года сям’я вярнулася на радзіму ў Ляхавічы.
У 1930-х гадах навучалася на медыцынскім факультэце ў Віленскім універсітэце Стэфана Баторыя. Брала ўдзел у дзейнасці Беларускага студэнцкага саюза. З восені 1939 года працавала настаўніцай у школе ў Ляхавічах.
Падчас Другой сусветнай вайны стала актывісткай Саюза беларускай моладзі. Прайшла курс для кіраўніц СБМ у Драздах пад Мінскам, пасля чаго яе накіравалі ў Флер’янова пад Ляхавічамі, дзе адкрыліся падобныя курсы.
Летам 1944 года выехала ў Германію. Працавала ў дзіцячых лагерах у Дэсау і Эберсбаху каля Дрэздэна з дзяцьмі і падлеткамі, вывезенымі ў Германію з Усходняй Беларусі. Вучыла беларускіх дзяцей, як у школе: чытаць, пісаць, пець беларускія песні, апавядала ім казкі, ладзіла для іх розныя гульні, каб хоць трохі палепшыць гэтым няшчасным дзецям іх шэрае, аднастайнае, сірочае жыццё на чужыне. Калі фронт прыблізіўся да Эберсбаха, у пачатку сакавіка 1945 года ўсіх пешшу адправілі на захад. Праз тыдзень дарогі апынуліся ў дзіцячым лагеры ў горадзе. Усе вышэй названыя гарады спярша занялі амерыканцы, але неўзабаве яны былі ўключаны ў савецкую акупацыйную зону. Дзеці рваліся да бацькоў і амаль усе вярнуліся ў СССР, а Ванда Чарнецкая і іншыя кіраўніцы СБМ засталіся на Захадзе.
Акадэмічны драматычны тэатр імя В. Ф. Камісаржэўскай
'''Акадэмічны драматычны тэатр імя В. Ф. Камісаржэўскай''' — драматычны тэатр у Санкт-Пецярбургу, размешчаны на Італьянскай вуліцы, дом 19, у гандлёвым доме «Пасаж».
Ванда Махнач
Біяграфія
Вывучала медыцыну ў Марбургу. У 1947 годзе выйшла замуж за земляка з Ляхавічаў Міхася Махнача, які апынуўся ў ЗША, і ў 1950 годзе выехала да мужа. Жыла каля Чыкага, была дзяячкай беларускай дыяспары ў ЗША, перапісвалася з беларускай паэткай Наталляй Арсенневай, Раісай Жук-Грышкевіч.
Акадэмічны драматычны тэатр імя В. Ф. Камісаржэўскай
Быў утвораны 18 кастрычніка 1942 года ў блакадным Ленінградзе як «Гарадскі тэатр». З восені 1944 года называўся Ленінградскім драматычным тэатрам. У 1959 годзе тэатр атрымаў імя актрысы Веры Фёдараўны Камісаржэўскай. Цяперашні мастацкі кіраўнік тэатра — Віктар Абрамавіч Новікаў.
Ванда Махнач
Біяграфія
Яшчэ да вайны пад уплывам беларускага святара Вячаслава Аношкі зацікавілася ўніяцтвам. Спявала ў царкоўным хоры беларускай грэка-каталіцкай парафіі Хрыста Збаўцы ў Чыкага. Была сярод ахвярадаўцаў Памятнага Ефрасіннеўскага Крыжа, які быў усталяваны ў Святыні Пакутнікаў у Мідландзе (Канада) да 1000-годдзя хрысціянства ў Беларусі.
Як прадстаўніца беларускай дыяспары ў ЗША ўдзельнічала ў 3-й Сустрэчы беларусаў Аўстраліі ў Адэлаідзе 5-9 студзеня 1979 года.
У 1969 годзе пакінула ўспаміны пра сваю дзейнасць у СБМ. Апублікаваны яны пад псеўданімам Вольга ў «Матэрыялах да гісторыі беларускай эміграцыі ў Германіі 1939—1951 гг.» (Мінск, 1994).
Пахаваная на могілках Хілсайд ля Чыкага.
Палікарп Манькоў
Палікарп Манькоў (, Рэчыца ці Слуцк — ) — беларускі грамадскі дзеяч на эміграцыі.
Біяграфія
Меў вышэйшую адукацыю, настаўнічаў у БССР. У 1930-х гадах быў рэпрэсаваны, па вызваленні не меў права жыць у Беларусі. Пасяліўся на Смаленшчыне. У 1941 годзе служыў у Чырвонай Арміі, трапіў у палон.
Па вызваленні з нямецкага палону працаваў перакладчыкам у Слонімскім акруговым камісарыяце, потым школьным інспектарам у Слуцку. У чэрвені 1943 года скончыў курс кіраўнікоў Саюза беларускай моладзі, прызначаны акруговым кіраўніком СБМ у Слуцку. Быў адным з арганізатараў і выдаўцоў «Газеты Случчыны», адзін з укладальнікаў зборніка «Песняры Случчыны» (які перавыдаў у 1985 годзе ў Саўт-Рыверы).
У 1957 годзе пераехаў у ЗША. Працаваў у бібліятэцы Індыянскага ўніверсітэта ў Блумінгтане, у структурах ААН у Нью-Ёрку. Памёр 16 кастрычніка 1999 года.
Ісаевічы
Іса́евічы (, Исаевичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
Allium heldreichii
Allium heldreichii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнай Грэцыі. Расце ў Македоніі і Фесаліі на скалістых горных схілах на вышыні 700—2000 метраў н.у.м.
Даніэль Седзін
Даніэль Седзін (шв.: Daniel Sedin; нар., Эрншольдсвік, Швецыя) — шведскі хакеіст, нападнік, алімпійскі чэмпіён 2006 года. Брат-блізнюк Хенрыка Седзіна. У цяперашні час выступае за каманду НХЛ «Ванкувер Кэнакс».
На драфце НХЛ 1999 года быў абраны ў першым раўндзе пад агульным 2-м нумарам камандай «Ванкувер Кэнакс».
Тоні Тан
Тоні Тан Кен Ям (陈庆炎;, ) — сінгапурскі палітык, банкір і матэматык. Да 1 ліпеня 2011 года ён займаў пасады выканаўчага дырэктара і намесніка старшыні інвестыцыйнай карпарацыі Сінгапура (GIC) і старшыні Singapore Press Holdings Limited. Таксама ён з’яўляецца старшынёй нацыянальнага даследчага фонду Сінгапура і намеснікам старшыні Савета па даследаваннях, інавацыях і прадпрымальніцтву. У канцы 80-х Тоні Тану была прапанавана пасаду прэм’ер-міністра, аднак ён адмовіўся, але пазней увайшоў у кабінет міністраў: з 1995 па 2005 год ён быў намеснікам прэм’ер-міністра Сінгапура і міністрам абароны краіны з 1996 па 2003 г.
Microsoft
«Microsoft Corporation» — транснацыянальная карпарацыя камп’ютарных тэхналогій са 124 тысячамі супрацоўнікаў у 102 краінах (2017), найбуйнейшая кампанія па праграмным забеспячэнні. Штаб-кватэра знаходзіцца ў карпаратыўным кампусе ў Рэдмандзе (Вашынгтон, ЗША).
Найпапулярныйшыя прадукты карпарацыі — аперацыйныя сістэмы «Microsoft Windows» і пакет «Microsoft Office». «Microsoft» валодае значнымі кампаніямі іншых частак рынку, такімі як сетка кабельнага тэлебачання MSNBC, інтэрнэт-партал MSN і мультымедыйная энцыклапедыя «Microsoft Encarta». Кампанія таксама прадае абсталяванне, такое як камп’ютарныя мышы «Microsoft», а таксама забаўляльныя прадукты, такія як «Xbox», «Xbox 360», «Xbox One», «Xbox One X» і MSN TV.