cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Найміты ў Сьера-Леонэ
Былы СССР
На 1999 год ва ўрадавых войсках Сьера-Леонэ змагаліся ад 200 да каля паўтары тысячы наймітаў з постсавецкай прасторы. На баку іх праціўнікаў з АРФ ваявалі некалькі сотняў адстаўных афіцэраў украінскай арміі. Зрэшты, былыя ўкраінскія вайскоўцы дзейнічалі ваенспецамі і ва ўрадавых баявых злучэннях.
У лагеры ўладаў мелася расійска-ўкраінска-паўднёваафрыканская верталётная эскадрылля Мі-24. Штомесячны аклад для пілотаў у ёй, па інфармацыі газеты «Собеседник» ад былога маёра-верталётчыка з Валгаграда Віктара Макеева, які служыў там у 1995—1999 гг., складаў 4500 долараў. Камандзірам падраздзялення з’яўляўся адстаўны палкоўнік Карл Альбертс. З ім быў асабіста знаёмы вядомы французскі ваенны авантурыст Боб Дэнар. Першай аперацыяй наймітаў стаў захоп горада, цэнтры алмазнай здабычы. Узімку 1995—1996 гадоў дзякуючы дзейнасці верталётчыкаў атрымалася паспяхова загнаць мяцежнікаў у джунглі.
Прынамсі трое ўкраінцаў з боку апазіцыі былі забіты. У маі 1997 года падчас чарговага армейскага паўстання ў закладнікі трапілі чатыры верталётчыкі: тры беларуса і адзін расіянін. Яны працавалі ў інтарэсах афіцыйнага Фрытаўна.
Стаўленне
Кіраўнік місіі Чырвонага Крыжа ў Фрытаўне Прыма Карвара ў асабістай гутарцы з Элам Вентэрам, абмяркоўваючы магчымасць вывазу цела Макензі, сказаў: ''«[...] паводле міжнароднага права, найміты як такія не валодаюць ніякім статусам. Нават тое, што я абмяркоўваю з вамі справу Макензі, супярэчыць нашым асноватворным прынцыпам. Мы супраць прысутнасці наймітаў у Сьера-Леонэ»''. Вентэр спытаў: «Нават нягледзячы на тое, што гэтая краіна коціцца да анархіі такога кшталту, якая ?» Карвара адказаў: ''«Найміты непрымальны для нас ні пры якіх абставінах. І апошні аргумент. Усякага, хто паспрабуе хоць бы высветліць што-небудзь пра гэтых наймітаў, паўстанцы пачнуць пераследваць і заб’юць»''.
Віктар Макееў успамінаў, што супрацоўнікі Чырвонага Крыжа нават перашкаджалі замежным баевікам у гуманітарных місіях, адмаўляючыся карыстацца іх паслугамі ў аперацыях па дапамозе грамадзянскаму насельніцтву. Таму члены наёмнай эскадрыллі самі «за кошт алмазаздабываючых кампаній закуплялі рыс і дастаўлялі на верталётах у вызваленыя раёны».
NGC 6500
NGC 6500 (іншыя абазначэнні — UGC 11048, IRAS17537+1820, MCG 3-46-3, NPM1G +18.0528, ZWG 113.8, KCPG 526A, PGC 61123) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мамо (дэпартамент)
Мамо (Momo) — адзін з 7 дэпартаментаў Паўночна-Заходняга рэгіёну Камеруна. Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы рэгіёну, займаючы плошчу ў 1 792 км².
Адміністрацыйным цэнтрам дэпартамента з’яўляецца горад Мбенгві (Mbengwi). Мяжуе з дэпартаментамі: Манью (на поўдні і захадзе), Менчум (на поўначы), Мезам (на ўсходзе) і Леб’ялем (на поўдні).
Нехантукет
Нехантукет (саманазва: Naïantukq-ut, літаральна "людзі звілістых вод") — алганкінскі народ, карэнныя насельнікі ЗША. Агульная колькасць (1998 г.) — каля 100 чал.
Нехантукет насялялі ўсходняе ўзбярэжжа сучасных ЗША паміж вусцем ракі Канектыкут і паўднёвым захадам Род-Айленда. Займаліся рыбалоўствам, збіральніцтвам, паляваннем і ручным земляробствам.
Першы кантакт з галандскімі маракамі быў усталяваны ў 1614 г. У выніку ўварвання пеквот тэрыторыя, населенная нехантукет, была разарвана на заходнюю і ўсходнюю часткі. На момант заснавання Плімуцкай калоніі заходнія нехантукет жылі на поўдні Канектыкута, а ўсходнія — на паўднёвым захадзе Род-Айлендв і востраве Блок. У 1620 г. іх агульная колькасць набліжалася да 1600 чалавек. Заходнія нехантукет знаходзіліся ў залежнасці ад пеквот. Усходнія падтрымлівалі саюз з нарангасет.
У 1637 - 1638 гг. заходнія нехантукет падтрымалі пеквот у войнах з англічанамі і іх саюзнікамі, але ў выніку пацярпелі паражэнне і панеслі вялізарныя страты. Каля 100 палонных выжылых былі перададзены пад кантроль моэган. У пачатку XIX ст. на ўзбярэжжы Канектыкута налівалася толькі некалькі сем'яў нехантукет. У іх карыстанні рэзервацыя плошчай 121,4 га. Пасля заканчэння вайны караля Філіпа у 1680 г. усходнія нехантукет разам з нарангасет былі пераселены ў рэзервацыю ў Чарлстаўне.
Да 1870 г. улады Канектыкута дэкларавалі выміранне нехантукет, зямля іх рэзервацыі была прададзена. Аднак у 1998 г. у Канектыкуце налічвалася 35 сем'яў, што атаесамлялі сябе з гэтым народам. Імі была створана некамерцыйная арганізацыя "Племя і нацыя нехантукет". Яна звярнулася з петыцыяй аб прызнанні.
Карльскруна
Карльскруна (шв. Karlskrona) — адміністрацыйны цэнтр шведскага лена Блекінге. Закладзены Карлам XI як галоўная (а зараз і адзіная) база шведскага флота на 33 астравах ля берага Балтыйскага мора. Назва ў перакладзе азначае «карона Карла». Насельніцтва - 62.804 жыхароў (2009).
Гісторыя
Горад быў закладзены ў 1680 годзе, у XVII стагоддзі быў старанна распланаваны лепшымі архітэктарамі свайго часу і да сённяшняга дня застаецца адным з найбольш яркіх прыкладаў познерэнесанснага горадабудаўніцтва, у сувязі з чым занесены ў спіс Сусветнай спадчыны. Сярод славутасцяў — самая вялікая ў краіне драўляная царква (1685) і два пышных барочных храма пачатку XVIII ст. — кірха Святой Тройцы (Нямецкая кірха, 1709 г.) і кірха Фрэдрыка (1744 г., абодва спраектаваны Тэсінам-малодшым).
Падчас Паўночнай вайны Карльскруна была адным з самых населеных гарадоў Швецыі, а мясцовая суднаверфь — найбуйнейшым у Скандынавіі працадаўцам. З падзеннем ваеннай моцы ўпала і значэнне Карльскруны, зараз гэта ціхі правінцыйны горад.
Тунгавы алей
Вадкасць ад светла-жоўтага да аранжавага колеру з непрыемным пахам. Шчыльнасць 940 кг/м³. Паказчык праламлення 1,51—1,52. Раствараецца ў арганічных растваральніках, за выключэннем метанолу і этанолу. Змяшчае значную колькасць гліцэрыдаў ненасычаных кіслот. Цвярдзее пры тэмпературы ад -17 да -21 °C. Таксічны.
Тунгавы алей выкарыстоўваецца ў якасці сыравіны ў вытворчасці алкідных смол, алейных лакаў і фарбаў, цыраты, лінолеуму. У гумавай прамысловасці ў якасці пластыфікатара.
Асвета
Асве́та — распаўсюджванне ведаў, адукацыя; сістэма адукацыйна-выхаваўчых і культурна-асветных мерапрыемстваў і спецыяльных устаноў краіны. Мэты, задачы і структура асветы маюць канкрэтна-гістарычны характар і залежаць ад узроўню эканамічнага, палітычнага і культурнага развіцця грамадства.
Лескі (Камянецкі раён)
Ле́скі (, Лески) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
У 1985 — 1986 гг. вёска знаходзілася ў складзе Камянецкага сельсавета.
Электрамагнітнае поле
Электрамагні́тнае по́ле — адзін з відаў фізічнага поля, з дапамогай якога перадаюцца электрамагнітныя ўзаемадзеянні. У вакууме характарызуецца напружанасцю электрычнага поля і магнітнай індукцыяй, у асяроддзі — электрычным зрушэннем і напружанасцю магнітнага поля.
Асобныя выпадкі электрамагнітнага поля — электрастатычнае поле (ствараецца нерухомымі зарадамі) і магнітнае поле (ствараецца нерухомымі праваднікамі з пастаянным электрычным токам або пастаяннымі магнітамі).
З ураўненняў Максвела вынікае, што пераменныя магнітныя і электрычныя палі ўзаемазвязаны, а іх прасторавае размеркаванне ў часе вядзе да ўзнікнення электрамагнітных хваль.
Законы электрамагнітнага поля, узаемадзеянне і рух у ім зараджаных часціц вывучае класічная электрадынаміка.
Электрамагнітнае поле падпарадкоўваецца прынцыпу суперпазіцыі, яно характарызуецца, імпульсам і момантам імпульсу, для якіх выконваюцца адпаведныя законы захавання.
У квантавай фізіцы электрамагнітнае поле разглядаюць як «газ» элементарных часціц — фатонаў; квантавыя ўласцівасці электрамагнітнага поля (гл. эфект Комптана, фотаэфект) вывучае квантавая электрадынаміка.
Менчум (дэпартамент)
Менчум (Menchum) — адзін з 7 дэпартаментаў Паўночна-Заходняга рэгіёну Камеруна. Знаходзіцца ў паўночнай частцы рэгіёну, займаючы плошчу ў 4 469 км².
Адміністрацыйным цэнтрам дэпартамента з’яўляецца горад Вум (Wum). Мяжуе з Нігерыяй на захадзе і поўначы, а таксама дэпартаментамі: Мамо (на поўдні), Манью (на паўднёвым захадзе), Донга-Мантунг (на паўночным усходзе), Баё (на ўсходзе) і Мезам (на поўдні).
Манкласіка
Манкласіка (Monclassico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 832 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 38020. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vigilio.
Франсуа-Мішэль маркіз дэ Лувуа
Франсуа-Мішэль Лецелье (François-Michel Le Tellier, marquis de Louvois;  — ) — маркіз дэ Лувуа, граф дэ Тонер з 1684, французскі дзяржаўны дзеяч, сын Лецелье. У 1668 годзе прызначаны дзяржаўным сакратаром па ваенных справах (ваенным міністрам). Людовік XIV ставіўся да яго з вялікім даверам; яго парады аказвалі вялізны ўплыў на знешнюю палітыку Францыі.
NGC 6501
NGC 6501 (іншыя абазначэнні — UGC 11049, MCG 3-46-4, ZWG 113.9, KCPG 526B, NPM1G +18.0529, PGC 61128) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фларыдскі політэхнічны ўніверсітэт
Фларыдскі політэхнічны ўніверсітэт (Florida Polytechnic University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Лэйкленд, штат Фларыда.
Агульная характарыстыка
Створаны як самастойны ўніверсітэт у 2012 годзе. Гэта найноўшая з 12 устаноў вышэйшай адукацыі ў сістэме дзяржаўных ВНУ Фларыды. Гэта адзіны дзяржаўны політэхнічны ўніверсітэт штата. Установа ўзнікла як філіял Паўднёва-Фларыдскага ўніверсітэта, які адкрыўся ў 1988 годзе. Універсітэт адкрыўся для заняткаў 25 жніўня 2014 года з наборам першага курса ў 554 студэнты. Універсітэцкі будынак інавацый, навукі і тэхналогій, спраектаваны архітэктарам Сант’яга Калатрава, з'яўляецца сядзібай для лабараторыі 3D-друку, лабараторыі кібер-гульняў і медыяў, лабараторыі кібербяспекі, лабараторыі робататэхнікі і лабараторыі вялікіх дадзеных. Акрамя таго, універсітэт з'яўляецца першай ВНУ, чыя бібліятэка з'яўляецца цалкам лічбавай.
Лугінічы
Лугінічы — былая вёска ў Акцябрскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
У сувязі з радыяцыйным забруджваннем пасля Чарнобыльскай катастрофы жыхары (47 сем’яў) пераселены ў 1990-93 гадах у чыстыя месцы.
Размяшчэнне
За 14 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 34 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, а затым па шашы Доўск — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай амаль шыротнай вуліцы. Забудова драўляная сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Пасля першага падзела Рэчы Паспалітай (1772 год) у складзе Расійскай імперыі. Па рэвізскіх матэрыялах 1859 года ў складзе Чачэрскага маёнтка графа І. І. Чарнышова-Круглікава. З 1884 года дзейнічалі хлебазапасны магазін, школа граматы, млын, у Дудіцкай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1909 годзе 367 дзесяцін зямлі.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Лугініцкага сельсавета Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Баявы», працавалі вятрак і гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны загінуў 51 жыхароў вёскі. Па перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Краснаакцябрскі» (цэнтр — вёска Акцябр). Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпскага сельсавета.
Ібрагім Раісі
Сеед Ібрагім Раісі (, нар. 14 снежня 1960, Мешхед, Іран) — палітычны і дзяржаўны дзеяч Ірана. Прэзідэнт Ірана з 3 жніўня 2021.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 снежня 1960 года ў горадзе Мешхедзе. У 1980 годзе Ібрагім Раісі атрымаў рэлігійную адукацыю і пачаў будаваць сваю кар’еру ў новай прававой сістэме, якая наступіла пасля Ісламскай рэвалюцыі. У 1985 годзе пераехаў жыць у Аан, дзе быў прызначаны на пасаду намесніка пракурора горада. У 1988 годзе прымаў удзел у арганізацыі пакарання праціўнікаў рэжыму, у тым ліку і членаў Арганізацыі маджахедаў іранскага народа. З 1989 па 1994 год займаў пасаду пракурора Тэгерана. У 1994 годзе яго павысілі да начальніка генеральнай інспекцыі Ірана.
У 2019 стаў кіраўніком судовай улады.
На выбарах у чэрвені 2021 года зноў вырашыў балатавацца і перамог з істотным адрывам. За Раісі было аддадзена больш за 17,8 мільёна галасоў. Яго галоўнага суперніка Махсена Разалі, які ў мінулым узначальваў Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР), падтрымалі больш за 3,3 мільёна выбаршчыкаў.
Упраўленне Вярхоўнага камісара Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах бежанцаў
Упраўленне Вярхоўнага камісара Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах бежанцаў (УВКБ) — арганізацыя сістэмы ААН, якая займаецца аказаннем дапамогі бежанцам.
У 1949 годзе на сесіі Генеральнай Асамблеі ААН (спецыяльная рэзалюцыя № 319 (IV) «Бежанцы і беспадданныя») пастанавіла зацвердзіць з 1 студзеня 1951 года Упраўленне вярхоўнага камісара па справах бежанцаў. На наступнай сесіі Генеральнай Асамблеі 14 снежня 1950 быў зацверджаны статут УВКБ ААН (спецыяльная рэзалюцыя № 428 (V)). Гэтую дату таксама часам лічаць датай утварэння Упраўлення.
Штаб-кватэра — у Жэневе, маюцца прадстаўніцтва ў многіх сталіцах і канфліктных кропках па ўсім свеце. Узначальвае Упраўленне Вярхоўны камісар ААН па справах бежанцаў. З 15 чэрвеня 2005 г. ім стаў Антоніу Гутэрыш, былы прэм'ер-міністр Партугаліі.
NGC 6502
NGC 6502 (іншыя абазначэнні — ESO 103-2, AM 1759-652, PGC 61352) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мартынюкі
Мартынюкі́ (, Мартынюки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Да 13 кастрычніка 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Рэчыцкага сельсавета, да 14 красавіка 1964 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Камянецкага пассавета , да 19 мая 1986 года — у складзе Камянецкага сельсавета.
Віктар Панцялеевіч Кудзін
Віктар Панцялеевіч Кудзін (нар., Красыліў, Хмяльніцкая вобласць, Украіна) — беларускі спецыяліст у галіне антэн, ЗВЧ-устройстваў і іх тэхналогій. Доктар тэхнічных навук (2011), дацэнт (1995), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі фізіка-тэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Радыёэлектронныя ўстройствы», 1975; аспірантура, 1981). Працаваў у Гомельскім канструктарскім бюро «Прамень» (з 1975, у 2008—2014 — намеснік дырэктара па навуковай рабоце), Гомельскім філіяле МІПСА (2000—2008, загадчык кафедры матэматыкі і інфармацыйных тэхналогій), Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (з 2017, факультэт аўтаматызаваных і інфармацыйных сістэм, кафедра «Інфарматыка», прафесар). Навуковыя інтарэсы: лікавыя метады рашэння задач электрадынамікі; тэорыя перадачы сігналаў.
Вандруючы манах
Вандруючы манах — форма манаства, вядомая з розных рэлігій, асабліва з каталіцтва. Яны вядомыя яшчэ з ранняга хрысціянства (peregrinatio propter Deum/Christum), так і з будызму і індуізму. Ад вандруючых манахаў адрозніваюць місіянераў або вандроўных прапаведнікаў, змена месцаў якіх служыць хутчэй распаўсюджванню ідэй уласнай веры, чым аскезе.
Этымалогія
Тэрмін запазычаны з познелацінскай «gyrovagus», што значць «вандроўны», гібрыднага слова, які складаецца з старажытнагрэчаскага γῦρος (gіros), то бок «кола» і лацінскага дзеяслова vagor, «блукаць». З'явіўшыся толькі ў VI стагоддзі ў манаскім трактаце бенедыктынскага паходжання, правіле настаўніка (Regula magistri), які асуджае практыку манахаў, вядучых самотнае вандроўнае жыццё паміж рознымі манастырамі. Копцкі тэрмін «саракот» і арабскі «серакуда», магчыма, значыць адно і тое ж.
Гісторыя
З самага пачатку ў манастве абмяркоўвалася пытанне пра месцазнаходжанне. Былі манахі, якія шукалі аскезы ў бязроднасці і неспакойна блукалі, у той час як іншыя адпрэчвалі свабоднае падарожжа як нявартае і хвалілі мясцовую прыхільнасць (Stabilitas loci).
З іншага боку, рыма-каталікі спачатку свабоднае вандраванне манахаў-вандроўнікаў лічылі «амаральнасцю» і неўзабаве гэта перастала практыкавацца. Пазней манахам было забаронена пакідаць свае манастыры, напрыклад, на Сінодзе Агдзе ў 507 годзе Бенедыктынскае правіла крытыкуе вандроўных манахаў: ''«10. Чацвёрты тып манахаў - так званыя гіравагі. Усё жыццё яны пераязджаюць на дачу і пасяляюцца ў розных кляштарах на тры-чатыры дні.»''
«11. Заўсёды ў шляху, ніколі неўстойлівыя, яны рабы капрызаў сваёй самаволі і капрызаў свайго неба»
Мантанье (правінцыя Трэнта)
Мантан'е (Montagne) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 264 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 38070. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo.
Хвоя
Хвоя, або Сасна (Pinus) — род вечназялёных дрэваў, радзей кустоў, сямейства хваёвых.
Апісанне
Вышыня дрэў 20—50 м, дыяметр ствала да 150 см. Большасць відаў светлалюбныя, хуткарослыя, даўгавечныя (жывуць да 300—500 гадоў), непатрабавальныя да глебы і вільгаці.
Каранёвая сістэма моцна развітая, стрыжнёвая. Крона маладых дрэў паўшарападобная, потым парасонападобная да плоскай. Ствол прамы, гладкі, кара лушчыцца. Ігліца доўгая і вузкая, у пучках па 2, 3 або 5, захоўваецца 3—6 гадоў. Шышкі разнастайнай формы і памераў. Насенне арэшкападобнае, звычайна з крылцам.
Пашырэнне
Адзіны від на Беларусі  — самая распаўсюджаная дрэўная парода ў краіне. Інтрадукавана яшчэ 20 відаў, з іх у садова-паркавай і лясной культуры 10; найбольш вядомыя:, , , , ,.
У паўднёвым паўшар’і да нядаўняга часу рос толькі адзін від гэтага роду —, але і гэты від хвоі захадзіў да поўдня ад экватара толькі на 2°. Аднак у наш час у Паўднёвым паўшар’і з’явіліся штучна пасаджаныя хваёвыя лясы, для стварэння якіх выкарыстоўвалася пераважна. Натуральнае месца распаўсюджання гэтага прыгожага віду — усяго некалькі дзясяткаў гектараў у Каліфорніі і на адным з блізкіх астравоў. Насаджэнне гэтай хвоі пачалося ў пачатку 20 ст. у Аўстраліі і Новай Зеландыі, і цяпер штучныя хваёвыя лясы займаюць тут вялікія плошчы. Некалькі меншую плошчу займаюць штучныя хваёвыя лясы ў трапічнай і паўднёвай Афрыцы і на Мадагаскары.
Падроды і віды
Род налічвае 130 відаў. Сістэматыка паміж відамі і родам нестабільная, сваяцкія адносіны паміж відамі і секцыямі яшчэ даследуюцца, розныя крыніцы могуць выкарыстоўваць розныя склады секцый-падсекцый і размеркаванне ў іх відаў. Па адной з апошніх версій унутрыродавай сістэматыкі віды размеркаваны ў два падроды, падзеленых на дзве секцыі кожны, са сваімі падсекцыямі. Некаторыя віды:
Выкарыстанне
Арэхаплодныя, тэхнічныя, дэкаратыўныя расліны. Група відаў хвоі дае ядомае, часцей бяскрылае насенне. т. зв. кедравыя арэхі. Драўніна выкарыстоўваецца Ў будаўніцве, як паліва, ідзе на вырабы. 3 яе атрымліваюць шкіпінар, каніфоль, тэрпенцінавы алей, смалу, вар, дзёгаць; з ігліцы — вітамін C, эфірны алей; з насення — кедравы алей. Пасадкі хвоі выкарыстоўваюцца для замацавання пяскоў.
Царква Святога Мікалая (Рэдэўць)
Царква Святога Мікалая — праваслаўны храм у г. Рэдэўць, Румынія. Царква з’яўляецца часткай
Гісторыя
Царква была пабудавана каля 1360 года ваяводай (1359—1365), як падзяка Богу за перамогу ў барацьбе за стварэнне незалежнай Малдаўскай дзяржавы, з’ўляецца найстарэйшай культавай мураванай пабудовай у Малдове, якая захавалася ў першапачатковым выглядзе. Асвячона ў 1364 годзе.
У часы кіравання Аляксандра Добрага царква становіцца рэзідэнцыяй рэдэўцкіх епіскапаў, які жылі ў манастыры.
Пахаванні
У царкве пахаваны кіраўнікі Малдаўскага княства і члены кіруючай дынастыі да часоў Аляксандра Добрага, сярод якіх малдаўскія гаспадары Багдан I,, , , Багдан, брат Аляксандра Добрага і , яго сын. У прытворы царквы тры магілы: Станы, жонкі і маці, і магіла Анастасіі, дачкі Лацку. Перад дзвярамі ў прытвор знаходзіцца надмагілле біскупа Іаанікія, які памёр у 1504 годзе.
Акатнік амурскі
Акатнік амурскі, Маакія амурская (Maackia amurensis), лістападнае дрэва роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Вышыня да 15—20 м. Крона густая. Лісце складанае, няпарнаперыстае, чаргаванае. Парасткі і лісце з шаўковым апушэннем, што надае дрэву серабрысты колер. Кветкі белыя або крэмавыя, духмяныя, у густых гронках. Плады — плоскія цёмна-бурыя струкі.
Ценевынослівая расліна, мезафіт і мезатроф.
Арэал
Радзіма — Кітай, Далёкі Усход Расіі.
На тэрыторыі Беларусі інтрадукаваны як дэкаратыўная расліна. Вырошчваецца ў парках, садах. Цвіце ў ліпені.
Значэнне і выкарыстанне
Дрэва прыдатнае для ўмацавання яроў і адхонаў, драўніна ўстойлівая да гніення.
Аляксандр Валіцкі
Аляксандр Валіцкі (, Вільня —, Варшава; Псеўданімы і крыптанімы: Місьцюк; Міншчук; Miściuk; Nowogrodzianin; Nowogrodzianin W.M.; Pauza Symforjan; W.; Z.; Żeleźniak; Alexander Żeleźniak) — літаратар, музычны крытык,.
Біяграфія
Скончыў Слуцкую гімназію, філалагічны факультэт Харкаўскага ўніверсітэта. Вучыўся музыцы ў Слуцку і Вільні (скрыпка і фартэпіяна). У 1858—1862 гадах дасылаў музычныя агляды і рэцэнзіі ў варшаўскі часопіс «Ruch muzyczny». У 1863 годзе заснаваў у Мінску кнігарню, вакол якой утварыўся літаратурны клуб. У 1863 годзе за ўдзел у антыўрадавых дэманстрацыях сасланы ў Тамбоў. Кнігарню Валіцкага пераняла яго сястра Соф'я Савіцкая. З 1868 года жыў у Варшаве, быў журналістам і выдаўцом. У 1890—1893 годзе быў захавальнікам бібліятэкі і архіва Радзівілаў у Нясвіжы.
Пахаваны на Паванзкоўскіх могілках.
Літаратурная прэмія імя Янкі Маўра
Літаратурная прэмія імя Янкі Маўра — прэмія ў гонар беларускага пісьменніка Янкі Маўра. Заснавана ў 1993 годзе Беларускім ПЭН-цэнтрам і Саюзам беларускіх пісьменнікаў.
Прэмія прысуджаецца штогод маладым аўтарам (да 40 гадоў) за найлепшы твор для дзяцей і юнацтва на беларускай мове ў наступных жанрах: проза (апавяданні, казкі і г.д.), паэзія (вершы, байкі і г.д.), п’есы, тэксты песень, коміксы, пераклады замежных дзіцячых твораў на беларускую мову.
Дзмітрый Аляксандравіч Сямёнаў
Дзмітрый Аляксандравіч Сямёнаў ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску 11 чэрвеня 1926 года. Ягоныя бацькі, Аляксандр і Алёна з Турцэвічаў, былі эканамістамі з вышэйшай адукацыяй.
У Другую сусветную вайну ў часе нямецкай акупацыі вучыўся ў мінскай фельчарскай школе і працаваў у Краязнаўчым музеі пад кіраўніцтвам Антона Шукелойця.
У 1944 годзе выехаў у Германію. Жыў у беларускіх лагерах для перамешчаных асоб, удзельнічаў у беларускім скаўтынгу, дапамагаў Антону Адамовічу ў выданні «Ведамак». Аўтар «Дзённіка», які вёў у 1943—1947 гадах (выдадзены ў Мінску ў 2012 годзе) і які быў знойдзены, дзякуючы ягонай дачцэ Раіне. Дзённік Дзмітрый Сямёнаў пачаў весці 1 студзеня 1943 года, там ён сістэматычна запісваў тагачасныя падзеі: бягучае жыццё, вучобу, прызнанні ў каханні, паходы ў кіно, падрабязны рэпертуар мінскіх кінатэатраў за немцамі, сістэматычныя аблавы паліцыі, харчаванне ў той галодны час, таксама дакладна натуе і пазнейшае жыццё ў Германіі перад капітуляцыяй, першыя паваенныя гады.
Ігар Аляксандравіч Мурашка
Ігар Аляксандравіч Мурашка (нар., Мінск) — беларускі спецыяліст у галіне вылічальнай тэхнікі. Доктар тэхнічных навук (2008), прафесар (2009).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Электронныя вылічальныя машыны», кваліфікацыя «Інжынер-сістэматэхнік», 1986), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт інфарматыкі і радыёэлектронікі (аспірантура, 1995; дактарантура, 2003).
Працаваў у Інстытуце фізікі АН БССР (1986—1991, СКТБ з ВВ, інжынер-канструктар), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (1991—1996, вядучы інжынер, дацэнт кафедры праграмнага забеспячэння інфармацыйных тэхналогій), Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (з 1997, факультэт аўтаматызаваных і інфармацыйных сістэм, кафедра «Інфармацыйныя тэхналогіі», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: тэсціраванне лічбавых устройстваў; праектаванне лічбавых устройстваў з паніжаным энергаспажываннем.
Каніяфора
Каніяфора (Coniophora) - род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1815 годзе.
Класіфікацыя
Род Coniophora налічвае 130 відаў:
Андрэй Васільевіч Калмыкоў
Андрэй Васільевіч Калмыкоў (, Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі інжынер-землеўпарадчык, эканаміст. Доктар эканамічных навук (2016), дацэнт (2003).
Біяграфія
Скончыў Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (спецыяльнасць «Землеўпарадкаванне», 1993; аспірантура, 1998).
Выкладчык у Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (з 1993, землеўпарадкавальны факультэт, кафедра землеўпарадкавання, дацэнт, у 2004—2010 — загадчык кафедры, 2010—2017 — дэкан факультэта, з 2017 — першы прарэктар).
Навуковыя інтарэсы: арганізацыя эфектыўнага выкарыстання і прагназавання зямельных рэсурсаў; тэрытарыяльныя аспекты арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці; сацыяльна-эканамічныя асновы арганізацыі, размяшчэння і функцыянавання сялянскіх (фермерскіх) гаспадарак.
Васіль Логінавіч Бокаў
Васіль Логінавіч Бокаў ( — ?) — інжынер-архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1855 годзе. Пачатковую адукацыю атрымаў у Гатчынскім мікалаеўскім сіроцкім інстытуце. У Інстытут грамадзянскіх інжынераў паступіў у 1876 годзе і скончыў курс у 1881 годзе са званнем грамадзянскага інжынера.
Прафесійная дзейнасць
У маі 1881 года прызначаны малодшым інжынерам у Віцебск, а потым пераведзены ў Харкаў звышштатным тэхнікам пры будаўнічым аддзяленні, дзе адначасова займаў пасаду земскага тэхніка (да 1884 года). З гэтага года В. Бокаў быў паслядоўна: гарадскім архітэктарам у Сумах Харкаўскай губерні, малодшым інжынерам у Петразаводску (з 1886), а на 1892 год складаўся малодшым архітэктарам у архангельскім будаўнічым аддзяленні.
Творчасць
В. Бокаў пабудаваў некалькі мастоў бэлечнай сістэмы ў Харкаўскай губерні. У Петразаводску займаўся капітальным рамонтам некалькіх казённых будынкаў і пабудаваў дом начальніка турмы. У Архангельскай губерні па яго праектах пабудавана некалькі цэркваў.
Фларыдскі сельскагаспадарчы і механічны ўніверсітэт
Фларыдскі сельскагаспадарчы і механічны ўніверсітэт (Florida Agricultural and Mechanical University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Талахасі, штат Фларыда.
Гісторыя
Гэта гістарычна "чорны" ўніверсітэт, дзе традыцыйна большасць студэнтаў складаюць афраамерыканцы. Заснаваны ў 1887 годзе, гэта трэці па велічыні гістарычна чорны універсітэт у Злучаных Штатах па колькасці студэнтаў і адзіны дзяржаўны гістарычна чорны універсітэт у Фларыдзе.
Каледж быў размешчаны ў Талахасі, таму што гэты горад, акруга Леон і сумежныя акругі лідзіравалі ў ХІХ стагоддзі ў штаце па колькасці афраамерыканскага насельніцтва, што адлюстроўвае былы статус Талахасі як цэнтра гандлю рабамі ў Фларыдзе. На месцы ўніверсітэта знаходзілася плантацыя плошчай 375 акраў губернатара Фларыды Уільяма Поупа Дзюваля, чый асабняк сёння з'яўляецца бібліятэкай.
Мачульскія
Мачу́льскія (, Мачульские) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
У 1985 — 1986 гг. вёска знаходзілася ў складзе Камянецкага сельсавета.
Міхаіл Міхайлавіч Куюкаў
Біяграфія
М. М. Куюкаў нарадзіўся ў сяле Абашава (сучасны пасёлак Старабашава, Новакузнецкі раён, Расіі). Па нацянальнасці шорац. Скончыў школу ва ўлусе Мыскі (сучасны горад Мыскі ў Кемераўскай вобласці), курсы трактарыстаў і працаваў у калгасе і лясніцтве. У жніўні 1942 г. прызваны ў Чырвоную Армію. Прайшоў падрыхтоўку пры ваенным вучылішчы ў Омску. З лютага 1943 г. удзельнік баёў на Цэнтральным фронце. Кулямётчык чырвонаармеец М. Куюкаў вызначыўся ў час баявых дзеянняў на подступах да ракі Сож у Гомельскім раёне. 30 верасня 1943 г. у баі за вёску Скіток удзельнічаў адбіцці 3 контратак праціўніка, быў паранены, але не пакінуў поля бою. Калі кулямёт Куюкава быў пашкоджаны, ён вёў агонь з бранябойнага ружжа і аўтамата да апошняга патрона. Загінуў у гэтым баі.
М. М. Куюкаў быў пахаваны на месцы бою. У 1957 годзе перапахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку Калініна Гомельскага раёна Гомельскай вобласці.
Дуб Стэфана Вялікага
Дуб Стэфана чэл Марэ (Дуб Стэфана Вялікага) — дуб у сяле Кабыля (Cobîlea, старая назва — Кабыльня) у Шалданешцкім раёне, старое дрэва ў Малдове, нацыянальная каштоўнасць краіны. Дрэву прыблізна 700 гадоў.
Дуб Штэфана чэл Марэ перажыў эпоху глыбокага Сярэднявечча, лічыцца, што пад дрэвам адпачываў сам малдаўскі гаспадар Стэфан III Вялікі.
Дуб знаходзіцца пад аховай дзяржавы як помнік прыроды.
Дуб ў нумізматыцы
21 лістапада 2008 года Нацыянальны банк Малдовы выпусціў у абарачэнне ў якасці аплатнага сродку і ў нумізматычных мэтах сярэбраную памятную манету з серыі «Помнікі Малдовы» — Дуб Стэфана чэл Марэ, наміналам 50 лееў.
Аверс у цэнтры — герб Рэспублікі Малдова; уверсе выгравіраваны год выпуску «2008»; унізе — надпіс «50 LEI»; па крузе манеты загалоўнымі літарамі выгравіраваны надпіс «REPUBLICA MOLDOVA».
Феадор Анагност
Феадор Анагност (Θεόδωρος Ἀναγνώστης ), ці Феадор Чцец, ці Феадор Лектар (Theodorus Lector; канец V стагоддзя — першая чвэрць VI стагоддзя) — чытальнік сабора Святой Сафіі ў Канстанцінопалі, пісьменнік, гісторык Царквы.
Аб яго жыцці практычна нічога невядома. Як мяркуецца, за вызнанне Халкідонскага веравучэння Феадор быў сасланы ў Пафлагонію.
Другое сачыненне — «Царкоўная гісторыя» (грэч.: Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία), напісана як працяг «Траякай гісторыі». Яно апісвае гісторыю Царквы з 450 па 518 год; цалкам не захавалася. Захаваліся толькі фрагменты ад яго, у сачыненні Іана Дамаскіна «Аб абразах» — некалькі ўрыўкаў; у судзе — адзін фрагмент; у «Дзеянні» VII Сусветнага Сабора — адзін фрагмент, на пятым пасяджэнні Сабора гэты ўрывак быў зачытаны; адзін фрагмент — у Ватыканскім кодэксе 1455 года, які знаходзіцца сярод дапаўненняў (notæ) да твораў Святога Ніла. Згадка пра сачыненне Феадора ёсць у «гісторыі Царквы» Евагрыя Схаластыка і ў «Хранаграфіі» Феафана Спаведніка.
Сачыненні Феадора Анагноста надрукаваныя ў 86 томе Patrologia Græca.
Ахенскія сіноды (816—819)
Ахенскія сіноды (816—819) (Synoden von Aachen) — серыя сінодаў у Ахене наконт манаскай рэформы. На сінодах Ахена паміж 816 і 819 гадамі былі прынятыя наватарскія правілы манаскага жыцця ў Франкскай імперыі. Па-першае, Regula benedicti была абвешчаная агульнапрынятай нормай для манаскіх супольнасцяў, а па-другое, манаская жыццё было адведзена ад канонікаў. Для апошніх і кананіс былі выдадзеныя ўласныя правілы (Institutiones aquisgranenses). Сіноды 817, 818 і 819 завяршылі рэформы. Там, у прыватнасці, высвятлялася стаўленне царкоўных інстытуцый да манарха.
Перадгісторыя
Манаскае жыццё грала важную ролю ў Франкскай імперыі ў духоўным жыцці. У супольнасцяў былі важныя задачы ў пытаннях царкоўнага жыцця. Але яны таксама мелі важнае значэнне для эканамічнага і духоўнага ўключэння новых тэрыторый, такіх як Саксонія, у імперыю. Акрамя таго, некаторыя манастыры былі цесна звязаны з імператарскім домам.
Супольнасці не былі аднолькава арганізаваны. Стагоддзі да гэтага пераважалі правілы змешвання (Regula mixta). Нават у абацтве Монтэкасіна было ўведзена такое правіла змешвання пасля аднаўлення ў VIII стагоддзі. У Франкскай імперыі бенедыктынскае правіла наогул не рэдка змешвалася з Калумбанам. Акрамя таго, разам з манаскімі суполкамі развіваліся супольнасці канонікаў і кананіс. Паміж абодвума асноўнымі тыпамі супольнасцяў таксама існавалі сумесі.
Карл Вялікі пачаў рэгуляваць манаскае жыццё з Admonitio generalis у 789 годзе. У прыватнасці, было ўстаноўлена, што захаванне правіл Бенедыкта павінна быць цэнтральным для ўсіх супольнасцяў. Вынікі гэтых сінодаў абапіраліся да сінода ў Ахене ў 802 годзе. Сінод пастанавіў, што Regula benedicti павіннs быць адзінай абавязковай формай жыцця ў будучыні ва ўсіх манаскіх супольнасях. Тым не менш працягвалі існаваць шматлікія манастыры з іншымі правіламі.
Працэс
Людовік I Набожны з Бенедыктам Аніанскім намагаліся распаўсюджваць гэтыя правілы, як адзіныя магчымыя для ўсіх манаскіх супольнасцяў. Імператар склікаў імперскі сінод у Аахене ў жніўні 816 годзе. Асноўнымі тэмамі былі рэформа манаскага жыцця і ўрэгуляванне жыцця канонікаў. Сіноду, верагодна, папярэднічала інтэнсіўная падрыхтоўка. Магчыма, там быў спіс пытанняў, складзены Бенедыктам Аніанскім, якія належылі да разгляду.
Па словах імперскага капітула, у якім былі апублікаваныя вынікі, перамовы праходзілі ў Ахенскім каралеўскім палацы. Пад час гэтага, удзел прыймалі манахі, абаты і імператар. Апошні нават умяшаўся ў дэбаты. Удзельнічалі таксама біскупы і свецкія вяльможы. Спісу удзельнікаў не існуе. Сярод удзельнікаў біскуп Хэці фон Трыер. Магчыма, таксама прысутнічаў Хільдэбольд фон Кёльн. Магнус фон Сэн і Агабард Ліёнскі датэрмінова пакінулі сінод. З абатаў, у прыватнасці, быў Анда з Стабла-Мальмэдзі. Верагодна, прысутнічаў і Гелісахар з Трырскага абацтва Святога Максіміна, але ў той жа час ён быў кіраўніком імператарскай канцылярыі. Біскуп Радгар Фульдскі таксама, напэўна, быў на гэтым сінодзе, бо вельмі добра ведаў яго вынікі.
Манаскі лад жыцця
Пра сінод дайшло мала звестак. Цэнтральным момантам была арыентацыя манаскага жыцця на правіла Бенедыкта. Як бы значная ні была роля Бенедыкта Аніанскага, ён не заўсёды спраўляўся са сваім становішчам. Прадметам спрэчкі было меркаванае захаванне літургічнай практыкі па ўзоры Бенедыкта Нурсійскага ў манастырах. Супраць гэтага выступілі біскупы, якія не жадалі адступленні ад Рымскай Імшы. У рэшце рэшт, у гэтым пытанні быў знойдзены кампраміс. Узнікалі спрэчкі і па нагоды абыходжання з маёмасцю паслушнікаў. Ці павінны яны былі ўсё перадаваць ў манастыр або сваім сем’ям? Абмяркоўваліся і іншыя дэталёвыя пытанні.
Але, у сутнасці, Бенедыкт Аніанскі адыграў немалаважную ролю. Ён тлумачыў усім правілы Бенедыкта, тлумачыў сумневы і адпрэчваў памылкі ў тлумачэнні. Усё, што было ўзгоднена з правілам, ён называў добрым. Ён усталяваў, што бенедыктынскае правіла стала агульнай нормай манаскага жыцця ў Франкскай імперыі. Рашэнні, прынятыя ў Ахене, у некаторых пунктах, маюць адхіленні ад першапачатковых правіл. У асноўным гэта былі традыцыі, замацаваныя ў папярэднія стагоддзі. Нават Бенедыкт Аніанскі не адважыўся радыкальна парваць з традыцыяй, і таму некаторыя чужыя элементы былі захаваныя. Але Бенедыкт Аніанскі намагаўся максімальна наблізіцца да першапачатковага правіла.
У цэлым выкананне правіл Бенедыкта было значным крокам. Гэта збольшага разглядаецца як фактычны пачатак Ордэна Бенедыктынаў. Усе падставы ордэна некалькі наступных стагоддзяў таксама ў прынцыпе кіраваліся гэтым правілам.
Канонікі
Іншым важным аспектам было ўзаемнае размежаванне манахаў і канонікаў, каб пакласці канец змешванню абедзвюх формаў жыцця, якое пачалося ў VIII стагоддзі. Да гэтага таксама ўжо даўно былі іншыя падыходы, але яны не мелі значных поспехаў. У Ахене Людовік I Набожны запатрабаваў, каб са старажытных дакументаў былі сабраны нормы для сужыцця канонікаў. Некаторыя біскупы, хоць і не былі перакананыя ў неабходнасці гэтага, тым не менш былі пераканані пад час сінодаў. Было распрацавана адно правіла для канонікаў (Institutio canonicorum) і адно для кананіс (Institutio sanctimonitalium).
Канонікі павінны былі маліцца сумеснымі набажэнствамі з літургіяй гадзін і падтрымліваць супольнае жыццё. Пры гэтым павінен быў быць агульны спальны пакой і сталовая. У адрозненне ад манахаў і манашак, канонікам дазвалялася валодаць прыватнай уласнасцю, нават калі для іх ідэалам лічылася асабістая беднасць. У прыватнасці, яны не давалі пажыццёвых зарокаў. На чале суполак канонікаў павінны былі стаяць настаяцелі. Шмат у чым падобным чынам было рэгламентавана жыццё кананіс. Іх абшчыны ўзначальвалі абацісы.
Сканчэнне і абвяшчэнне
Кансультацыі былі няпростымі, улічваючы шматлікія вобласці манаскага жыцця, і яны працягваліся на працягу доўгага часу, пакуль удзельнікі не аб’ядналі свае рашэнні ў 36 канонах і не змаглі прадставіць іх імператару для пацверджання. У капітуле ад 23 жніўня 816 года ён быў апублікаваны і, такім чынам, зроблены абавязковым для імперыі. Акрамя таго, розныя ўдзельнікі апублікавалі частковыя вынікі яшчэ да канчатковага прыняцця. Выкананне або кантроль за ажыццяўленнем ажыццяўляўся на працягу наступнага года імперскімі пасланцамі і царкоўнымі легатамі. У прыватнасці, у гэтым ўдзельнічалі архібіскупы.
Сіноды 817—819
10 ліпеня 817 года на сінодзе было прынята рашэнне, якое таксама змяшчае вынікі мінулага года. На рубяжы 818 і 819 гадоў у Ахене адбыўся яшчэ адзін сінод. Гэта прывяло да завяршэння манаскіх рэформаў. Паралельна з гэтым праходзіў імперскі савет. Высветліліся, у прыватнасці, адносіны манарха і Царквы. Манастырам і біскупам было прадастаўлена права выбару, але кароль меў права кансенсусу і прызначэння. Таксама былі зафіксаваныя зрашчэнне царкоўных устаноў з імперыяй.
У цэлым, правілы азначалі спыненне разнастайнасці папярэдніх формаў жыцця на карысць уніфікаваных стандартаў. Гэта было адным з аспектаў падтрымання адзінства імперыі.
Андрэй Андрэевіч Бойка
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: фізікахімія золь-гель працэса; матэрыялазнаўства неметалічных матэрыялаў.
Лук’янаў (Буда-Кашалёўскі раён)
Лук’янаў — былы пасёлак у Акцябрскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
На ўсходзе і поўдні мяжуе з лесам.
У сувязі з радыяцыйным забруджваннем пасля Чарнобыльскай катастрофы жыхары (6 сем’яў) пераселены ў 1990 годзе ў чыстыя месцы.
Размяшчэнне
За 11 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 35 км ад Гомеля.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1926 годзе ў Лугініцкім сельсавеце Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1928 годзе арганізаваны калгас «Дакладны шлях». У 1959 годзе ўваходзіў у склад саўгаса «Краснаакцябрскі» (цэнтр — вёска Акцябр). Да 1966 года пасёлак уваходзіў у склад Ліпскага сельсавета.
NGC 6503
NGC 6503 (іншыя абазначэнні — UGC 11012, MCG 12-17-9, ZWG 340.19, KARA 837, IRAS17499+7009, PGC 60921) — ізаляваная карлікавая спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Моры (правінцыя Трэнта)
Моры (Mori) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano.
Лацінскі катэдральны сабор (Львоў)
Лацінскі катэдральны сабор, афіцыйна — Мітрапалічая базіліка Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі, таксама вядомы як Катэдра — галоўны каталіцкі храм Львова і Львоўскай рымска-каталіцкай архідыяцэзіі, які знаходзіцца ў цэнтры горада ў зоне Сусветная спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Першым храмам, пабудаваным на гэтым месцы, быў невялікі драўляны рымска-каталіцкі касцёл, прысвечаны Святой Тройцы, пабудаваны ў 1344 годзе, які быў знішчаны пажарам праз шэсць гадоў. У 1360 годзе кароль Казімір III пачаў будаўніцтва сучаснай базілікі ў гатычным стылі як кафедральнага сабора зноў створанай каталіцкай дыяцэзіі. Яна была асвечана ў 1405 годзе, і парафія была перанесена сюды з касцёла Марыі Снежнай. У 1412 годзе сюды была перанесены цэнтр дыяцэзіі з Галіча. Будаўнічыя працы працягваліся на працягу ўсяго XV стагоддзя, і сабор быў канчаткова асвечаны ў 1481 годзе.
Сабор стаў сведкам многіх знамянальных падзей. У 1440 годзе мітрапаліт кіеўскі Ісідар, спыніўшыся ў Львове на зваротным шляху з Фларэнтыйскага сабора, адслужыў тут імшу на знак хрысціянскага адзінства. Храм наведвалі некалькі каралёў польскіх і вялікіх князёў літоўскіх, у першую чаргу Ян II Казімір, які тут прысвяціў усю Рэч Паспалітую Панне Марыі, што стала вядома як Львоўская клятва.
Пасля савецкай акупацыі Заходняй Украіны сабор з'яўляўся адной з дзвюх цэркваў у Львове, якія не былі зачыненыя або падпарадкаваныя праваслаўнаму Маскоўскаму Патрыярхату (другі храм - касцёл Святога Антонія на Лычакаве), у той час як дэпартаваныя ў Польшчу львоўскія біскупы пражывалі ў Любачаве недалёка ад мяжы з Украінай. У 1991 годзе Папа Ян Павел II аднавіў львоўскую дыяцэзію.
Між тым пасля Другой сусветнай вайны цудатворны абраз Маці Божай быў перанесены ў Кракаў, а затым у 1974 годзе - ў Любачаў. У 1983 годзе ён быў зноў каранаваны на Яснай Гуры і ў цяперашні час знаходзіцца ў Любачаве. Львоўскаму сабору належыць копія, якая была каранаваная Папам Янам Паўлам II падчас яго візіту ва Украіну 26 чэрвеня 2001 года.
Мельнікі (Рэчыцкі сельсавет)
Ме́льнікі (, Мельники) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
NGC 6504
NGC 6504 (іншыя абазначэнні — UGC 11053, MCG 6-39-27, ZWG 199.29, PGC 61129) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валосавіцкі сельсавет (Чачэрскі раён)
Вало́савіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Валосавічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Нісімкавіцкага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1930001—1931000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1930001—1931000)
Фларыдскі ўніверсітэт узбярэжжа заліва
Фларыдскі ўніверсітэт узбярэжжа заліва (Florida Gulf Coast University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца каля горада Форт-Маерс, штат Фларыда.
Агульная характарыстыка
Даследчыя інстытуты ўніверсітэта ўключаюць Даследчую групу па біятэхналогіям, Цэнтр нерухомасці, Інстытут прыбярэжных водападзелаў, Цэнтр экалагічнай адукацыі і ўстойлівага развіцця, Цэнтр лідэрства і інавацый, Фларыдскі інстытут урадавання, Цэнтр пазітыўнага старэння, Цэнтр навукі, матэматыкі і тэхналагічнай адукацыі, Інстытут вывучэння моладзі і правасуддзя і Навукова-даследчы інстытут рэгіянальнай эканомікі.
Навікі (Камянецкі раён)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
NGC 6505
NGC 6505 (іншыя абазначэнні — UGC 11026, MCG 11-22-7, ZWG 322.18, NPM1G +65.0159, PGC 60995) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шампіньён пералескавы
Шампіньён пералескавы, Шампіньён тонкі (Agaricus silvicola) — грыб сямейства.
Навуковыя сінонімы:
Апісанне
Шапка дыяметрам 5-10 см, спачатку яйкападобная, затым выпуклая, у старых грыбоў раскрываецца да плоскай. Скурка гладкая, атласная або шаўкавістая, белая або крэмавая, у старых грыбоў становіцца светла-карычневай або шараватай, ад дотыку пакрываецца цытрынава-жоўтымі плямамі.
Мякаць у шапцы больш тонкая, чым у іншых шампіньёнаў, белая, на зрэзе павольна набывае вохрыста-жоўтую афарбоўку, мае моцны анісавы пах (па асобных крыніцах — міндальны).
Ножка даўжынёй 8-12 см і дыяметрам 1-2 см, стройная, з кудзелістай мякаццю, з узростам становіцца полай, з акруглым патаўшчэннем у аснове да 3 см.
Пласцінкі свабодныя, вельмі частыя, шырокія. Колер іх з узростам змяняецца ад чыста белага або шараватага да ружовага, карычневага з бялёсай аблямоўкай па краях, а затым амаль чорнага з шакаладным адценнем.
Рэшткі пакрывалаў: кольца на ножцы падвойныя, скурыстыя, вельмі шырокія, звісаюць, у старых грыбоў адрузлыя. Верхні бок яго белы, пазней афарбоўваецца выпадальнымі спорамі, бывае лускаватай, ніжняя — шараватая. Вольва адсутнічае.
Споравы парашок шакаладна-карычневы або цёмна-буры, споры 7×4,5 мкм, эліпсаідальныя.
Экалогія і распаўсюджанасць
Сустракаецца ў хвойных і светлых лісцевых лясах, асабліва часта пад елкамі і букамі, сярод ламачча, на багатых глебах. З’яўляецца групамі, часам шматлікімі, сустракаецца часта, распаўсюджаны ў паўночнай ўмеранай зоне.
Сезон: лета-восень.
Небяспека
З маладымі шампіньёнамі можна зблытаць смяротна атрутную, і іншыя светлыя мухаморы. Яны адрозніваюцца па наяўнасці вольвы ў аснове ножкі, заўсёды белых пласцінках і не жаўтлявай ад націскання скуркай.
Харчовыя якасці
Добры ядомы грыб, адрозніваецца прыемным смакам. Маладыя грыбы можна ўжываць сырымі, спелыя рэкамендуецца адварваць. Грыб можа назапашваць кадмій і іншыя цяжкія металы, таму яго рэкамендуецца ўжываць у абмежаванай колькасці.
Нана
Нана (Nanno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 625 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 156 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Рэўт
Рэўт (Răut, רעװעט) — рака ў Малдове, правы прыток Днястра.
Гідралагічны рэжым Рэўта нясталы. Маюцца вясновыя і летнія паводкі.
Рэўт бярэ пачатак паблізу сяла Рэдзю-Марэ Дандзюшанскага раёна, цячэ ў паўднёва-ўсходнім кірунку, двойчы змяняе кірунак плыні (каля Бельцаў і Фларэшт) і ўпадае ў Днестр каля сяла Усцье. Даліна ракі дасягае шырыні ад 3 км у Бельцаў да 9 км каля Аргеева. На Рэўту ёсць мноства плаўняў, большай часткай асушаных. Паміж Фларэштамі і Казанештамі Рэўт праходзіць праз вапняковыя скалы, утвараючы глыбокія і вузкія цясніны.
У даліне ракі гадуюць кармавыя культуры і гародніну. Рэўт выкарыстоўваецца для абваднення. На рацэ Рэўт змесцаваны гарады Бельцы, Маркулешты, Фларэшць і Аргееў. У басейне ракі знаходзяцца Стары Архей і маляўнічая пляцоўка каля сяла Трэбужэны.
Асноўныя прытокі: правыя — Капачанка, Рэўцэл, Саланец, Улігач, Вялікі Чулук, Вяціч, Іванча, Рэшка; левыя — Куболта, Кайнар, Каменка, Добруша, Сягала, Іванос, Драгініч.
Воды ракі моцна забруджаны гаспадарча-побытавымі сцёкавымі водамі.
Улогава
Уло́гава — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Палата, за 17 км на паўночны ўсход ад Полацка, за 1 км на ўсход ад вёскі Сіцянец.
Плошча паверхні 0,46 км². Даўжыня возера 1,5 км, найбольшая шырыня 0,39 км. Найбольшая глыбіня дасягае 3,9 м, сярэдняя каля 2,4 м. Даўжыня берагавой лініі 3,22 км. Аб'ём вады ў возеры 1,12 млн м³.
У возера ўпадаюць ручаі, меліярацыйныя каналы. У паўднёвай частцы злучана пратокай з возерам Улогава плошчай 0,12 км². Сцёк па пратоцы ў раку Палата.
Зінаіда Віктараўна Говарава
Зінаіда Віктараўна Говарава (, Бранск) — беларускі архітэктар.