cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Арцём Чыркоў
Біяграфія
13 і 14 лістапада 2021 года ў эфір выйшлі выпускі трэніровачнага лагера з удзелам Арцёма. На першым этапе трэніровачнага лагера Арцём выканаў песню Артура Піражкова — «Алкоголичка». Паспяхова прайшоўшы далей, у наступным этапе трэніровачнага лагера Арцём выканаў песню Zivert — «Life» і змог прайсці ў паўфінал праекта. У паўфінале праекта на этапе «крэсла» Арцём выканаў песню Макса Барскіх — «Туманы». Пасля стала вядома, што Арцём прайшоў у фінал X Factor Belarus і яго настаўнікам у прамых эфірах стане Сярога.
21 лістапада 2021 года адбыўся першы прамы эфір праекта X Factor Belarus. Тэмай эфіру былі абраныя «радыёхіты». Арцём выканаў песню Лабады — «Superstar». Па выніках глядацкага смс галасавання Арцём патрапіў у намінацыю на вылет. У якасці выратавальнай песні Арцём выканаў песню Дзімы Білана — «Невозможное возможно». Згодна з рашэннем настаўнікаў, Арцём Чыркоў пакінуў праект пасля першага прамога эфіру.
Пасля праекта заключыў кантракт з Першай прадзюсерскай кампаніяй.
29 красавіка 2022 года быў выпушчаны дэбютны сінгл Арцёма Чыркова пад назвай «Мы с тобою на диско». Песня трапіла ў ратацыю найбуйнейшых радыёстанцый Беларусі, а таксама гучыць у ТБ-эфірах.
17 ліпеня 2022 года прыняў удзел у канцэрце майстроў мастацтваў Беларусі «Натхненне Жыцця» на Славянскім Базары ў Віцебску. Канцэрт трансліраваўся ў прамым эфіры тэлеканала Беларусь 1.
Увосень 2022 году. прыняў удзел у праекце «Залятай у трэнды», дзе выканаў сваю песню «Мы с тобою на диско», але не змог пераадолець першы этап.
У лютым-сакавіку 2023 года з песняй «Мы с тобою на диско» неаднаразова станавіўся пераможцам хіт-парада на першым нацыянальным канале Беларускага радые.
У цяперашні час вядзе актыўную творчую дзейнасць, гастралюючы ў рамках шоў-тура фіналістаў першага сезона праекту X Factor Belarus.
Бычына
Бычына (Byczyna) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Ключборкскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Бычына. Займае плошчу 5,79 км². Насельніцтва 3708 чалавек (на 2004 год).
Мікаэла Шыфрын
Мікаэла Палін Шыфрын (Mikaela Pauline Shiffrin; нар., Вейл, Каларада, ЗША) — амерыканская гарналыжніца, алімпійская чэмпіёнка 2014 і 2018 гадоў, сяміразовая чэмпіёнка свету, пяціразовая ўладальніца Кубка свету 2016/17, рэкардсменка па перамогах на этапах Кубка свету.
Спецыялізуецца ў слаламе і гіганцкім слаламе. 11 сакавіка 2023 года Мікаэла Шыфрын устанавіла рэкорднае дасягненне, атрымаўшы 87-ю перамогу на этапах Кубка свету па гарналыжным спорце.
Анастасія Шчарбачэня
Анастасія Шчарбачэня (нар. ) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Беларусі. У 2019 годзе стала найлепшай футбалісткай Беларусі.
Клубная кар’ера
У 2016 годзе прыехала ў Эстонію і пачала выступаць за ФК «Пярну», у складзе якога двойчы стала чэмпіёнам Эстоніі і адзін раз — уладальнікам кубка краіны. Апошнія тры сезоны (2019—2022) бараніла колеры «Вяпруса». У 2021 годзе вырашыла скончыць ігравую кар’еру ў пярнускім «Вяпрусе» і засяродзілася на працы трэнерам каманды дзяўчын у тым жа клубе.
Х’ю Дэвід Політцэр
Х’ю Дэвід Політцэр (Hugh David Politzer; нар., Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі фізік-тэарэтык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2004) (сумесна з Дэвідам Грос і Фрэнкам Вільчэкам) «за адкрыццё асімптатычнай свабоды ў тэорыі моцных узаемадзеянняў».
Біяграфія
Політцэр скончыў ў 1966 годзе школу ў Бронксе. Ступень бакалаўра ён атрымаў у 1969 годзе ва ўніверсітэце Мічыгана. Ступень доктара ў 1974 годзе ў Гарвардскім універсітэце, дзе яго навуковым кіраўніком быў Сідні Коўлман. У першым сваім апублікаваным артыкуле, які выйшаў у 1973 годзе, Політцэр апісаў з’яву асімптатычнай свабоды — пры збліжэнні кваркаў адзін з адным моцнае ўзаемадзеянне паслабляецца. Калі кваркі знаходзяцца вельмі блізка адзін да аднаго, сілы ўзаемадзеяння паміж імі становяцца настолькі малымі, што яны паводзяць сябе як свабодныя часціцы. Гэтая з’ява, незалежна адкрытая таксама Гросам і Вільчэкам у Прынстанскім універсітэце, адыграла ключавую ролю ў развіцці квантавай хромадынамікі — тэорыі моцнага ўзаемадзеяння. Дэвід Політцэр і Томас Апельквіст адыгралі галоўную ролю ў прадказанні існавання чармонія — элементарнай часціцы, якая складаецца з зачараванага кварка і яго антычасціцы. Эксперыментатары назвалі гэтую часціцу J/ψ-мезонам. З 1974 па 1977 год Політцэр быў лаўрэатам стыпендыі Гарвардскага таварыства. Пасля гэтага ён перайшоў у Калтэх, дзе да гэтага часу з’яўляецца прафесарам тэарэтычнай фізікі.
Свята-Троіцкая царква (Лагішын)
Свята-Троіцкая царква — помнік архітэктуры другой паловы XIX ст. у г. п. Лагішын Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. Пабудавана да 1886 года ў рэтраспектыўна-рускім стылі на месцы ўніяцкага драўлянага храма 1795 г.
Апісанне
Мае чатырохчастковую аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю: званіца, трапезная, асноўны аб'ём і апсіда. Вертыкальная дамінанта — двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з цыбулепадобнай галоўкай. Цыбулепадобнае пяцікупалле ўвенчвае і чатырохсхільны дах асноўнага кубападобнага аб'ёму. Галоўныя і бакавыя ўваходы врашаны магутнымі парталамі і апяразаны трохлопасцевымі арачнымі нішамі. Фасады раскрапаваны прафіляванымі карнізамі з двухграннымі заломамі на бакавых плоскасцях.
Любовідз
Любовідз (Lubowidz) — горад у Польшчы, за 105 км на захад ад цэнтра Варшавы. Уваходзіць у склад Журамінскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Любовідз. Займае плошчу 5,27 км². Насельніцтва 1,8 тыс. чалавек (на 2018).
Вівека Сельдаль
Вівека Крысціна Сельдаль (швед. Viveka Kristina Seldahl,, Эверамер, правінцыя Емтланд, Швецыя — , ) — шведская актрыса, двухразовы ўладальнік прэміі «Залаты жук» за лепшую жаночую ролю (другі раз пасмяротна).
Стала вядомая дзякуючы ўдзелу ў серыяле «Raskens», пазней пераважна грала ў тэатры, часта з мужам Свенам Вальтэрам. Поспех у кінематографе прыйшоў у 1990 годзе.
Казакі (Пружанскі раён)
Казакі́ (, Казаки) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Тэрмадыфузія
Тэрмадыфу́зія (ад тэрма… + дыфузія) — перанос кампанентаў асяроддзя (газавай сумесі ці раствору), абумоўлены градыентам тэмпературы асяроддзя.
Пры пастаяннай рознасці тэмператур у выніку тэрмадыфузіі ўзнікае градыент канцэнтрацыі кампанентаў рэчыва, што выклікае дыфузію гэтых кампанентаў у адваротным напрамку.
У стацыянарных умовах тэрмадыфузійныя патокі ураўнаважваюцца дыфузійнымі, і ў аб’ёме рэчыва узнікае пастаянная рознасць канцэнтрацый, што выкарыстоўваецца для раздзялення ізатопаў.
Тэадор Кокерэл
Тэадор Кокерэл (Theodore Dru Alison Cockerell; 22 жніўня 1866 года — 26 студзеня 1948 года) — амерыканскі энтамолаг, палеантолаг, батанік, адзін з найбуйнейшых у гісторыі таксанамістаў, які апісаў каля 10 тысяч відаў арганізмаў.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 жніўня 1866 года ў Англіі (Норвуд, Вялікабрытанія). Ён быў братам Сэра Сіднэя Карлайла Кокерэла (Sir Sydney Carlyle Cockerell, 1867—1962), куратара Брытанскага Музея і калекцыянера. Адукацыю атрымаў у. Некаторы час працаваў у Брытанскім музеі, дзе выпрабаваў уплыў многіх вялікіх біёлагаў таго часу, уключаючы Альфрэда Уолеса. Аднак, хвароба (туберкулёз) вымусіла яго пераехаць у месцы з больш цёплым кліматам і ён адправіўся ў ЗША, дзе даследаваў насякомых і расліны ў штаце Каларада ў 1887-90 гадах.
На працягу яго трохгадовага знаходжання ў Каларада, Кокерэл зарабляў у, выконваючы выпадковыя гаспадарчыя працы для мясцовых багатых сямействаў. Ён таксама рэалізаваў свае мастацкія таленты, малюючы валянцінкі для дзяцей горада і даваў урокі мастацкага мастацтва мясцовым лэдзі.
У гэты час ён напісаў мноства лістоў Эні Фенн (Annie Fenn), дзяўчыне, у якую закахаўся яшчэ будучы ў Англіі. Але пасылаў іх не наўпрост, а праз яе брата Фрэдэрыка, які таемна перадаваў іх сваёй сястры, таму што іх бацька не ўхваляў адносіны Эні з Кокерэлам — сацыялістам, які меў туберкулёз, але не меў ні свайго дома, ні паважанай кар’еры. Каб бацька не выявіў гэтыя лісты, Эні перапісвала іх у свае запісныя кніжкі.
Пасля таго, як сваякі вырашылі, што яго здароўе паправілася, Кокерэл вярнуўся ў Англію ў 1890 годзе і, пасля таго, як бацька Эні даў сваё дабраславенне, ажаніўся з ёю ў наступным годзе. Аднак, яго першая жонка памерла падчас родаў другога дзіцяці ў 1893 годзе.
Здзейсніў шматлікія экспедыцыі: Індыя, Аўстралія, Аргенціна, Перу, Сібір, Паўднёвая Афрыка і Японія. У экспедыцыях яго суправаджала будучая другая жонка батанік (1871—1957). У яе гонар ён назваў расліну.
Адзін з будынкаў студэнцкага кампуса Універсітэта Каларада названы ў гонар Кокерэла.
Памер 26 студзеня 1948 года ў Сан-Дыега, Каліфорнія.
Новыя таксоны
Кокерэл быў адным з найбуйнейшых таксанамістаў у гісторыі, які апублікаваў апісанні больш за 9000 відаў і родаў насякомых, з якіх 6400 таксонаў былі прадстаўнікамі пчол, а таксама каля 1000 відаў малюскаў, павукападобных, грыбоў, млекакормячых, рыб і раслін.
Ніна Ланглет
Ніна Ланглет (Nina Langlet; 25 жніўня 1896, Санкт-Пецярбург, Расія — 3 верасня 1988, Стакгольм, Швецыя) — грамадская дзеячка, музычны педагог, пісменніца. Праведнік свету.
Біяграфія
Ніна Ланглет (Ніна Мікалаеўна Бараўко) была дачкой піянера рускага эксперанта Мікалая Афрыканавіча Бараўко (1863-1913) і Антаніны Бараўко-Чайкоўскай (1872-1948). Яна вучылася музыцы ў Расіі, і ў 1923 годзе Вальдэмар Ланглет дапамог ёй прыехаць у Швецыю для працяга навучання музыке.
Ніна выйшла замуж за Вальдэмара Ланглета ў 1925 г. Сям’я пераехала ў Будапешт ў 1931 г., дзе Вальдэмар Ланглет працаваў выкладчыкам шведскай мовы ва ўніверсітэце, а Ніна выкладала музыку. Там іх і застала вайна. 19 сакавіка 1944 г., як толькі нямецкая армія акупавала Венгрыю, гестапа пачало рэпрэсіі супраць асоб, імёны якіх былі загадзя ўнесены ў спісы ворагаў нацыстскага рэжыму. Гэтая сітуація, а таксама інфармацыя ўцекача з канцлагера пра жудасныя ўмовы ў іх і масавае знішчэнне вязняў, Ніна і яе муж Вальдэмар вырашылі арганізаваць дапамогу. Вальдэмар становіцца кіраўніком прадстаўніства Шведскага Чырвонага Крыжа ў Венгрыі. Па іх ініцыятыве тысячы людзей атрымалі пасведчанне асобы, якое давала абарону Шведскага Чырвонага Крыжа, якое ў той час у Венгрыі называлі “пашпартам Ланглета”. Усяго было выдадзена каля 25 тысяч такіх пасведчанняў. Усіх выратаваных пасялілі ў 8 арэндаваных дамах, а такасама ў 9 кляштарах, 12 шпіталях, 47 дзіцячых садках.
Аднойчы Ніна і Вальдэмар усталі перад брамай жаночага кляштара, у якім хаваліся жыды, і не далі ўвайсці туды венгерскім паліцэйскім. Самая вядомая падзея адбылася 14 лістапада 1944 г., калі яны ўбачылі каля будынка прадстаўніцтва Шведскага Чырвонага Крыжа вялікую групу жыдоў, якіх абкружалі ўзброеныя венгерскія нацысты. Нягледзячы на страляніну, Ніна і Вальдэмар вызвалілі ўсіх захопленых жыдоў і схавалі іх у будынку прадстаўніцтва. Ланглеты разумелі, што зробленай імі працы недастаткова, бо ў горадзе заставалася каля 200 тысяч жыдоў. У ліпені 1944 года для кіраўніцтва гуманітарным аддзелам прадстаўніцтва прыехаў Рауль Валенберг, які дапамог у рабоце па выдачы шведскіх ахоўных пашпартоў. Ён атрымаў ад венерскага ўраду дазвол на выдачу 4500 пашпартоў, але выдаў дзясяткі тысяч. Вальдэмар і Ніна былі вымушаны хавацца, бо былі завочна прысуджаныя нацыстамі да смерці – у адрозненні ад Валенберга яны не мелі дыпламатычнай недатыкальнасці.
У канцы войны Ніна і Вальдэмар здолелі пакінуць Венгрыю і пасяліліся ў супруги Ланглет из Венгрии были изгнаны Красной армией и поселились у Lerbo и Södermanland. У 1966 г. Ізраіль абвясціў Ніну і Вальдэмара Ланглет праведнікамі свету.
Май Сетэрлінг
Май Сетэрлінг (швед. Mai Zetterling;,  — , ) — шведская акторка, сцэнарыст і рэжысёр.
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Вестэросе, у сям’і рабочых. Пачынала граць у дзіцячым тэатры. У 17 стала актрысай Каралеўскага Драматычнага тэатра Швецыі (Драматэн). Вядомасць ёй прынесла роля ў фільме Альфа Шоберга «Цкаванне» (1944) па сцэнарыі Інгмара Бергмана, яна знялася і ў наступным фільме Шоберга «Ірыс і лейтэнант» (1946). Яшчэ важнай акцёрскай працай Сетэрлінг з’яўляецца загалоўная роля ў фільме «Фрыда» (1947), дзе яна грае германскую медсястру, якая ўратавала брытанскага афіцэра падчас Другой сусветнай вайны і ў падзяку вывезены ім у Вялікабрытанію. У 1948 Сетэрлінг знялася ў фільме Бергмана «Музыка ў цемры».
Кар’ера Сетэрлінг працягвалася з 1940-х па 1990-я гады. З пачатку 1960-х яна спрабуе сябе ў рэжысуры, першыя працы — кароткаметражная «Вайнушка» (1962) і дакументальныя фільмы на палітычныя тэмы. Поўнаметражным дэбютам становяцца «Любоўныя пары» 1964 года (намінацыя на Залатую пальмавую галіну Канскага МКФ). Яе фільмы, у тым ліку і гэты, адрозніваюцца ярка выяўленай сексуальнасцю. Для канадскага тэлебачання зняла некалькі эпізодаў серыяла-анталогіі «Аўтастопшчыкі» (1985).
Аўтар некалькіх кніг для дзяцей, рамана «Начныя забавы» (1966), па якім паставіла аднайменны фільм (намінацыя на Залатога льва Венецыянскага МКФ). Напісала аўтабіяграфію «All Those Tomorrows» (1985).
Карл Отфрыд Мюлер
Карл Отфрыд Мюлер (Karl Otfried Müller; — ) — нямецкі гісторык і філолаг, даследчык Старажытнай Грэцыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сілезскім горадзе Бжэг, што ў той час уваходзіў у склад Каралеўства Прусія, у сям'і лютэранскага пастара. У 1814 - 1816 гг. вывучаў класічную літаратуру ва ўніверсітэце Брэслау, дзе пад уплывам прац Б. Г. Нібура зацікавіўся антычнай гісторыяй. У 1816 - 1818 гг. вывучаў філалогію ў Берлінскім універсітэце.
У 1819 г. запрошаны ў якасці дацэнта ў Гётынгенскі ўніверсітэт, выкладаў рыторыку. У 1823 г. выбраны на пасаду прафесара.
У 1839 г. урад Гановера фінансаваў яго навуковую паездку ў Грэцыю. Падчас працы ў Дэльфах нечакана захварэў і 1 жніўня 1840 г. памёр у Афінах, дзе быў пахаваны на Калонным пагорку.
Навуковыя погляды і дасягненні
Вывучаў гісторыю Старажытнай Грэцыі, Македоніі і этрускаў. Лічыў, што грэчаская міфалогія адлюстроўвае паходжанне старажытных народаў. Адзін з першых распрацоўшчыкаў канцэпцыі дарыйскага ўварвання на Пелапанес. Узнавіў тапаграфію старажытных Афін. Займаўся перакладамі антычных пісьменнікаў на нямецкую мову.
П’ер Вальцье
П’ер Вальцье (Pierre Vaultier; нар., Брыянсон, дэпартамент Верхнія Альпы) — французскі сноўбардыст, спецыялізуецца ў кросе. Двухразовы чэмпіён зімовых Алімпійскіх гульняў.
З пяці кросавых гонак Кубка свету 2009/10 Вальцье выйграў чатыры, а ў адной саступіў толькі амерыканцу Нэйту Холанду. Да Алімпійскіх гульняў 2010 года ў Ванкуверы ён падышоў у рангу сусветнага лідара ў кросе, таксама узначальваючы і агульны залік Кубка свету ў пары з аўстрыйцам Беньямінам Карлам. На алімпійскай трасе Сайпрэс-Маўнтын ён выбыў на стадыі чвэрцьфіналу.
Катылы
Катылы́ (, Котылы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Рагніль Хага
Рагніль Хага (Ragnhild Haga; нар. ) — нарвежская лыжніца, алімпійская чэмпіёнка Зімовых Алімпійскіх гульняў 2018, прызёрка этапу Кубка свету, шматразовая чэмпіёнка свету сярод моладзі. Спецыялізуецца ў дыстанцыйных гонках.
У Кубку свету Хага дэбютавала ў сакавіку 2010 года, у лютым 2012 года адзіны раз трапіла ў тройку лепшых на этапе Кубка свету, у эстафеце. У 2011 годзе стала двухразовай чэмпіёнкай свету сярод юніёраў, а ў 2012 годзе стала двухразовай пераможцай моладзевага чэмпіянату свету.
Лізавета Сяўко
Лізавета Сяўко (нар., Жодзіна, Беларусь) — беларуская футбалістка, брамнік.
Клубная кар’ера
Выхаванка «Гранд» (Жодзiна), першым трэнерам быў Віталь Уладзіміравіч Цярэнцьеў. Пачала кар’еру ў «Іслачы-РГУАР» у 2018 годзе, выступала за гэтую каманду і ў сезоне 2019 года.
Зімой 2020 года стала гульцом «Дынама-БДУФК». За гэты час прыняла ўдзел у 10-ці матчах каманды, у 9 з якіх адгуляла «на нуль», двойчы стала чэмпіёнам і ўладальнікам Кубка Беларусі.
У студзене 2022 года падпісала кантракт з «Мінскам».
Тосіхідэ Масукава
Тосіхідэ Масукава (,, Японія) — японскі фізік-тэарэтык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2008).
Чарлз Каа
Шаноўны сэр Чарлз Каа Куэн (нар., Шанхай) — кітайскі, брытанскі і амерыканскі інжынер-фізік, аўтар ключавых даследаванняў у галіне распрацоўкі і практычнага прымянення валаконна-аптычных тэхналогій, якія значна паўплывалі на развіццё індустрыі тэлекамунікацый. У 2009 годзе яму прысудзілі палову Нобелеўскай прэміі па фізіцы за «наватарскія дасягненні ў галіне перадачы святла па валокнах для аптычнай сувязі». Другая палова прэміі дасталася Уіларду Бойлу і Джорджу Сміту, якія вынайшлі ПЗС-матрыцы. Каа з’яўляецца членам Лонданскага каралеўскага таварыства, Каралеўскай інжынернай акадэміі, Кітайскай акадэміі навук, Еўрапейскай акадэміі навук і мастацтваў, тайваньскай Academia Sinica і іншых навуковых супольнасцяў.
Навуковая дзейнасць
Каа пачаў працаваць у галіне валаконных тэхналогій у 1960 годзе, калі уладкоўваўся інжынерам у лонданскую лабараторыю ITT Corporation. Тут сумесна з Джорджам Хокхэмам ён здзяйсняе наватарскае адкрыццё, з якога вынікае, што высокія страты ў перадачы дадзеных па валакне выкліканыя не самой тэхналогіяй, а прымешкамі ў шкле. Вынікі сваіх даследаванняў ён прадстаўляе ў 1966 годзе, у чэрвені выходзіць яго справаздача з выкладаннем ключавых асаблівасцяў валаконна-аптычных тэлекамунікацыйных тэхналогій. Выкладзеныя ў гэтым дакуменце ідэі па выкарыстанні валакна для патрэбаў сувязі з’яўляюцца асновай тэлекамунікацый сённяшняга дня. Галоўным тэарэтычнай высновай яго прац становіцца вызначэнне парогавага значэння велічыні згасання сігналу. Каб інфармацыя пераносілася ўнутры валаконна-аптычных каналаў без істотных страт, велічыня згасання не павінна перавышаць 20 дб/км. Аднак, у 1960-я гады валакно мела згасанне ў 1000 дб/км і больш. Гэтая акалічнасць падагравала даследнікаў да пошуку матэрыялаў, якія больш за ўсё адпавядалі б усталяваным крытэрыям. Спецыяльна для гэтых мэтаў Каа сабраў калектыў з чатырох чалавек: Т. Дэвіса, М. Джоўнса, С. Райта і яго самога. Тэстуючы розныя матэрыялы, група прыходзіць да высновы, што найбольш прыдатным кандыдатам для аптычнай сувязі з’яўляецца кварцавае шкло (SiO2), у якім назіраўся найменшы ўзровень згасання сігналу. Каа першым прапанаваў выкарыстоўваць валаконна-аптычныя кабелі для перадачы інфармацыі на вялікія адлегласці (да гэтага іх далёкасць абмяжоўвалася некалькімі метрамі).
Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла (Лагішын)
Гісторыя
Першы каталіцкі храм у Лагішыне быў пабудаваны ў 1634 годзе па фундацыі Альбрэхта Станіслава Радзівіла, які тым часам быў уладальнікам мястэчка. Пасля паўстання 1863 года храм быў адабраны ў каталікоў царскімі ўладамі і перададзены праваслаўным. У 1893 годзе царква была разабрана і перанесена на могілкі, дзе згарэла чатырма гадамі пазней. У каталікоў Лагішына свайго храма не было да пачатку XX стагоддзя. Пасля аб'яўлення «маніфеста аб верацярпімасці» ў 1905 годзе каталікі атрымалі магчымасць пабудаваць новы касцёл. Будаўніцтва вялося з 1907 па 1909 год, неагатычны цагляны храм быў асвечаны ў 1913 годзе ў імя апосталаў Пятра і Паўла.
Архітэктура
Храм — мураваны, прамавугольны ў плане; да яго асноўнага аб'ёму па падоўжнай восі далучаны 4-ярусная шатровая званіца і 5-гранная апсіда. Сцены расчлянёны стральчатымі вокнамі-біфорыумамі і 2-ступеньчатымі контрфорсамі ў прасценках. Асіметрыю ў агульную кампазіцыю ўносяць прыбудовы да апсіды сакрысціі і гранёнай вежы да званіцы. Уваход вырашаны стральчатым парталам з вімпергам. Дэкаратыўна-мастацкі акцэнт інтэр'ера — драўляны алтар, антаблемент якога фланкіруюць пазалочаныя анёлы. У касцёле знаходзіцца абраз Маці Божай Лагішынскай.
Вастракільніца
Батанічнае апісанне
Кусты вышынёй да 1,5 м, ад асновы моцна галінасты, з прамымі прутападобнымі ўзыходнымі галінкамі. Лісце трайчастае, з непрыкметнымі прылісткамі. Кветкі залаціста-жоўтыя, з непрыемным пахам, у негустых коласападобных гронках. Кіль лодачкі на верхавінцы дзюбападобна адцягнуты (адсюль назва). Плод — падоўжна-лінейны боб.
Распаўсюджанне
Адрозніваецца некалькі відаў. Пашыраны ў Сярэдняй, Паўднёвай і Усходняй Еўропе. На тэрыторыі Беларусі зрэдку трапляецца  — расце на пясчаных мясцінах, у хваёвых барах, на высечках.
Значэнне і выкарыстанне
Дэкаратыўныя, сідэратныя і меданосныя расліны.
Мечыслаў Васілевіч Запольскі-Доўнар
Мечыслаў Васілевіч Запольскі-Доўнар (Мечислав Васильевич Запольский-Довнар / Мечислав Винцентович Запольский-Довнар Mieczysław Zapolski-Downar; 29 мая 1871, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — пасля 1919) — беларускі грамадскі дзеяч, бурмістр Мінска (1919) у часы Грамадзянскага ўпраўлення ўсходніх зямель.
Біяграфія
Належаў да старажытнага шляхецкага (дваранскага) роду Доўнараў, які карыстаўся прыдомкам «Запольскі» і гербам «Побаг».
Нарадзіўся 27 мая 1871 г. у сям’і беззямельнага двараніна-каталіка Базыля-Юзафа Нікадэмавіча Запольскага-Доўнара (1827— пасля 1885) і яго жонкі Марыяны Харонжай (з аднадворцаў) у Мінскім павеце. Быў хрышчаны ў каталіцтва 30 мая 1871 г. У афіцыйных дакументах і даведніках яго імя перадавалася як «Мечыслаў Васілевіч Запольскі-Доўнар» альбо «Мечыслаў Вінцэнтавіч Запольскі-Доўнар». Дзед Мечыслава — Нікадэм Янавіч Запольскі-Доўнар (1791— пасля 1839) — быў у 1832—1836 гг. шляхціцам-арандатарам фальварка Кражына Ашмянскага павета Расійскай імперыі і жанатым з Евай Тарлоўскай.
Бацька Базыль-Юзаф Нікадэмавіч Запольскі-Доўнар (1827― пасля 1885) у 1878 г. зямлі не меў ва ўласнасці і жыў у вёсцы Строчыца Мінскага павета Мінскай губерні. Верагодна, там прайшло дзяцінства Мечыслава.
У 1893 г. стаў членам Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, хоць не меў уласнага зямельнага маёнтка і жыхарстваваў у Астрашыцкім Гарадку каля Мінска.
У 1906—1917 гг. быў галосным мінскай гарадской думы. У 1911 і 1915 г. упамінаецца, што меў свой дом у Мінску на вуліцы Вясёлай.
У 1914 г. упамінаецца як ганаровы член Мінскага павятовага папячыцельства дзіцячых прытулкаў (г. Мінск, вуліца Серпухаўская, дом Суціна), а ў 1917 г. як старшыня Мінскага пазычкова-ашчаднага таварыства.
27 жніўня 1919 г. быў прызначаны па загаду генеральнага камісара Грамадзянскага ўпраўлення Усходніх зямель Уладзіслава Рачкевіча (1885—1947) на пасаду мінскага бурмістра у часы Грамадзянскага ўпраўлення ўсходніх зямель.
Меў сына Уладзіслава Мечыслававіча Запольскага-Доўнара (1901—1940).
Алімпійскі стадыён (Пхёнчхан)
Алімпійскі стадыён Пхёнчхан — часовы стадыён у Паўднёвай Карэі. Пабудаваны ў 2017 годзе толькі для правядзення цырымоніі адкрыцця і закрыцця зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 года і зімовых Паралімпійскіх гульняў у Паўднёвай Карэі. Размешчаны ў горадзе Тэгвалён-Мён, за два кіламетры на поўнач ад гарналыжнага курорта Альпензія.
Стадыён сяміпавярховы (плюс адзін падземны ўзровень), меў форму пяцівугольніка і мясціў 35 тысяч гледачоў. Пасля заканчэння Алімпійскіх і Паралімпійскіх гульняў стадыён быў знесены. Адна трыбуна стадыёна была пакінутая беззменна і ў цяперашні час выкарыстоўваецца як офіс Мемарыяльнага фонду Пхёнчхана 2018 года і як мемарыял зімовых Алімпійскіх гульняў у Пхенчхане 2018 года.
Наша Талачыншчына
«Наша Талачыншчына» — раённая газета Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца з 1931 года. Заснавальнікі: Талачынскі раённы выканаўчы камітэт і Талачынскі раённы Савет дэпутатаў.
Гісторыя
Першы нумар раённай газеты выйшаў 15 сакавіка 1931 года пад назвай «Калгаснік Талачыншчыны».
У гады Вялікай Айчыннай вайны ў 1943—1944 гадах выдавалася падпольна. За два гады выйшла больш за 40 нумароў газеты, было надрукавана 500 экзэмпляраў. 15 сакавіка 1943 года выйшаў першы ваенны нумар «Чырвонага хлебароба». Распаўсюджвалася газета праз падпольную сетку партыйных і камсамольскіх арганізацый, праз патрыятычныя групы, якія дзейнічалі ў населеных пунктах і гарнізонах праціўніка.
У калектыве газеты працавалі вядомыя журналісты: Н. Пашкевіч, А. Пахамовіч, У. Скапа, Г. Каралёў, Э. Дамарацкі і іншыя.
Падалессе (Пружанскі раён)
Падале́ссе (, Подолесье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Сан-Маркас (Каліфорнія)
Сан-Маркас (San Marcos) — горад, прыгарад Сан-Дыега ў акрузе Сан-Дыега штата Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва — 83 781 чалавек (перапіс 2010 года). Заснаваны 28 студзеня 1963 года, горад хартыі з 4 ліпеня 1994 года.
Тут знаходзіцца галоўны офіс кампаніі Hunter Industries — вытворцы ірыгацыйнага абсталявання для ландшафтнага дызайну і індустрыі палёў для гольфа.
Васіль Пятровіч Жукаў
Васіль Пятровіч Жу́каў (Василий Петрович Жуков,  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Бярозаўка (зараз у Бялёўскім раёне Тульскай вобласці Расіі). Скончыў пачатковую школу, потым сямігодку ў горадзе Багародзіцк. Працаваў у паравозным дэпо вучнем слесара, слесарам. У кастрычніку 1941 г. прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнічаў у баях на Бранскім і Заходнім франтах у складзе 1324-га стралковага палка 413-й стралковай дывізіі. Удзельнік абароны Тулы, Тульскай, Калужскай, Ржэўска-Вяземкай наступальных аперацый. У лютым 1942 г. пры выхадзе з акружэння прапаў без вестак. Ваяваў у складзе 277-га партызанскага палка. У 1944 годзе ў другі раз быў прызваны ў Чырвоную Армію, у 1090-ы стралковы полк 323-й Бранскай стралковай дывізіі.
Камандзір кулямётнага разліку старшы сяржант Жукаў вызначыўся ў ліпені 1944 г. ў баі за горад Масты (Гродзенская вобласць, Беларусь). Адбіў 3 котратакі праціўніка. У час наступнай контратакі з падтрымкай танка, кулямётным агнём адрэзаў ад іх пяхоту. Убачыўшы, што танкі праціўніка рухаюцца на камандны пункт роты, падбіў гранатамі адзін з іх. Загінуў у гэтым баі.
Пахаваны ў брацкай магіле ў горадзе Масты.
Памяць
Імем Героя названая вуліца ў горадзе Масты, на будынку дэпо станцыі Вузлавая (Тульская вобласць) і ў вёсцы Навінка (Мастоўскі раён) устаноўлены мемарыяльныя дошкі. Імя В. П. Жукава высечана на помніку героям-тулякам ў горадзе Тула.
Вольга Аляксееўна Ляшчынская
Біяграфія
Скончыла сярэднюю школу ва Уселюбе (1963). У 1963 годзе паступіла на філалагічны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага (спецыяльнасць «Руская мова і літаратура. Беларуская мова і літаратура»), у 1968 годзе — у аспірантуру Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі навук БССР, якую закончыла з прадстаўленнем дысертацыі да абароны ў 1971 годзе.
У 1971 годзе пачала выкладаць у Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (выкладчык кафедры беларускай і рускай моў, прафесар кафедры беларускай мовы). Кандыдат філагагічных навук (1974). Дацэнт (1980).
Навуковая дзейнасць
Друкуецца з 1971 года. Даследуе праблемы словаўтварэння, лексікалогіі, методыкі выкладання беларускай мовы ў сярэдняй і вышэйшай школе. Выйшла яе манаграфія «Марфемны склад і словаўтварэнне ў школе» (Гомель, 1982). Выдала ў сааўтарстве дапаможнікі: «Зборнік практыкаванняў па лексіцы і стылістыцы» (1974), «Педагагічная практыка студэнтаў — філолагаў» (1983), «Асновы маўлення і стылістыкі беларускай мовы» (1992).
Аўтар больш за 330 навуковых і метадычных прац, звязаных з пытаннямі лексікалогіі і фразеалогіі сучаснай беларускай мовы, стылістыкі і культуры маўлення, лексікаграфіі, тэрміназнаўства, анамастыкі, лінгвадыдактыкі, лінгвакультуралогіі, у тым ліку манаграфій, вучэбных дапаможнікаў з грыфам Міністэрства адукацыі, слоўнікаў, шматлікіх артыкулаў, апублікаваных не толькі ў рэспубліканскіх навуковых зборніках і часопісах, але і ў разнастайных замежных выданнях.
Навуковыя інтарэсы: словаўтварэнне; лексікалогія; лексікаграфія; фразеалогія; фразеаграфія; культура мовы; стылістыка; лінгвакультуралогія; лінгвадыдактыка.
Сан-Марына (Каліфорнія)
Сан-Марына (San Marino) — багаты прыгарад Пасадэны ў акрузе Лос-Анджэлес, Каліфорнія. Насельніцтва — 13 147 чалавек (2010).
Да заснавання паселішча спрычыніўся чыгуначны магнат Генры Хантынгтан (1850—1927). Яго дзядзька кіраваў будаўніцтвам Цэнтральнай Ціхаакіянскай чыгункі (адно са звёнаў першай транскантынентальнай чыгункі). Хантынгтан-малодшы выкупіў у 1903 г. ранча Сан-Марына са старажытным іспанскім млыном (1812 год, найстарэйшы будынак у ваколіцах) і пачаў уладкоўваць уласны маёнтак, напоўнены творамі мастацтва. У 1913 годзе пасёлак Сан-Марына атрымаў правы горада.
Галоўная славутасць Сан-Марына — бібліятэка Хантынгтана.
Чырвонец агністы
Чырвонец агністы, чырвонец вогненны альбо мнагавочка агністая (Lycaena virgaureae) — дзённы матыль з сямейства.
Распаўсюджванне
Еўропа, Каўказ, Сібір, Далёкі Усход, Карэя, Паўночны Кітай, Манголія, Казахстан, Пярэдняя Азія.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла ў самцоў 14—20 мм, а ў самак 14—19 мм. Верхні бок крылаў аранжавы. На ніжняй баку крылы з чорнымі кропкамі на аранжавым фоне. У малылёў характэрны моцна выражаны палавы дымарфізм (самкі шмят святлей).
Вусені харчуюцца на драсёнавых раслінах (шчаўе). Сустракаюцца на лугах. Зеленаватыя вусені пакрытыя кароткімі валасінкамі белага колеру.
Сістэматыка
Часам чырвонец агністы разглядаецца ў складзе роду Heodes (сінонім або подрод ў складзе роду Lycaena). Падвіды:
Ракітнік
Ракітнік
Мультфільм
Мультфільм, мультыплікацыйны фільм (ад зліцця multiplicatio — множанне і film — плёнка; мульцік), таксама анімацыйны фільм — фільм, выкананы пры дапамозе сродкаў мультыплікацыі, гэта значыць пакадравага захавання створаных мастаком аб’ёмных і плоскіх малюнкаў або аб’ектаў прадметна-рэальнага свету на кіна- і відэаплёнцы ці на лічбавых носьбітах. Мультфільмы ствараюцца для дэманстрацыі гледачам у кінатэатры, трансляцыі па тэлебачанні, прагляду на экране камп’ютара і іншых электронных прыладах.
Званочак сібірскі
Званочак сібірскі (Campanula sibirica) — кветкавая расліна сямейства званочкавых.
Апісанне
Двухгадовая і шматгадовая травяністая расліна з верацёнападобным, галінастым коранем. Сцябло прамое, галінастае, вышынёй 15—80 см, рабрыстае, пакрыта жорсткімі аттапыранымі валаскамі. Прыкаранёвае і ніжняе сцябловае лісце падоўжна-лапатчатае адваротна-ланцэтнае, звужана ў чаранок, астатняе — падоўжна-ланцэтнае або лінейнае, сядзячае або прылеглае да сцябла. Кветкі на доўгіх кветаножках і сабраны ў шматкветкавую вузкую кісцепадобную верхавінкавую мяцёлку. Чашачка ў 3—4 разы карацейшая за вяночак, пакрыта жорсткімі валаскамі, з адагнутымі ўніз прамежкавымі долечкамі. Вяночак даўжынёй 10—25 мм сіне-ліловы, рэдка белы. Плод — каробачка.
Пашырэнне
Пашырэнне: лесастэпавыя раёны Еўропы, Заходняя Сібір, поўнач Сярэдняй Азіі. У Беларусі знойдзены адзінкавыя экзэмпляры на невялікай плошчы; месцы росту: сухія сасновыя лясы, лясныя паляны, абочыны дарог.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Старуны
Старуны́ (, Старуны) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Сан-Клементэ (Каліфорнія)
Сан-Клементэ (San Clemente) — горад у акрузе Орындж, штат Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва - 63 522 чалавекі (перапіс 2010 года). Размешчаны на Каліфарнійскім узбярэжжы, на паўдарогі паміж Лос-Анджэлесам і Сан-Дыега ў паўднёвым ускрайку графства.
Сан-Луіс-Абіспа
Сан-Луіс-Абіспа (San Luis Obispo) — горад на цэнтральным узбярэжжы Каліфорніі, размешчаны паміж Сан-Францыска і Лос-Анджэлесам, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Заснаваны ў 1772 годзе, Сан-Луіс-Абіспа з’яўляецца адным з найстарэйшых гарадоў Каліфорніі. Насельніцтва горада — 45 119 чалавек (перапіс 2010 года).
У горадзе знаходзяцца Каліфарнійскі політэхнічны ўніверсітэт штата, заснаваны ў 1901 годзе, грамадскі каледж Куэста (1963 год).
Пажары ў Брэсце
Пажары ў Брэсце — першым з вядомых быў буйны пажар у 1525 годзе, калі згарэў Берасцейскі замак і цэнтр горада. Пасля гэтай падзеі вышыня драўляных будынкаў была абмежавана 2-ма паверхамі, пацярпелыя гараджане былі вызвалены на 10 год ад усіх падаткаў і павінасцяў. Вялікі пажар 1567 года знішчыў горад цалкам. Значная частка горада згарэла падчас пажару 1613 года. У 1657 годзе горад спалены падчас вайны са шведамі. Падчас пажару 1802 года згарэлі 160 дамоў ў цэнтры. Вялікі пажар 1822 года знішчыў гандлёвую частку — згарэлі 70 дамоў і 150 крам. Вялікія страты прынёс Брэсту пажар, які адбыўся 4-5 мая 1895 года. Згарэлі 1600 дамоў у цэнтры горада, загінулі дзясяткі людзей, без прытулку засталіся каля 30 тыс.чалавек. Такім разбуральным быў пажар 28-29 красавіка 1901 года, які знішчыў 14 кварталаў (655 дамоў) і гасціны двор з 190 крамамі. У выніку 20 тыс.чалавек страцілі жытло. Матэрыяльныя страты ацэньваліся ў 7 млн.рублёў.
Новополоцк сегодня
«Новополоцк сегодня» — газета горада Наваполацк, Беларусь. Выдаецца з красавіка 1992 года.
Гісторыя
У пачатку красавіка 1992 года Наваполацкім гарадскім Саветам дэпутатаў была заснавана «Новая газета».
Лакуна Атакама
Атакама (Atacama Lacuna) — лакуна, якая знаходзіцца у паўночнай палярнай вобласці самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 62.8°N, 132.4°W. Лакуна (lacuna) — падобная да возера фармацыя, якая пры радарным зандаванні мела слабае паглынанне радыёхваль, што кажа аб яе малой глыбіні, альбо поўнай адсутнасці вадкасці.
Максімальны памер лакуны складае 36 км. Знаходзіцца побач з морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Ўтрымлівае вадкія вуглевадароды (у асноўным метан, этан і прапан). Лакуна Атакама з'яўляецца адной з многіх лакун, якія раскіданыя у паўночнай палярнай вобласці Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яна была знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямной пустыні Атакама, размешчанай на тэрыторыі Чылі.
Віктар Якаўлевіч Станіцын
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і прысяжнага паверанага ў горадзе Екацярынаслаў (сучасны Дніпро). У 1916 годзе скончыў гімназію і паступіў на юрыдычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. З універсітэта быў мабілізаваны ў армію і пасля дэмабілізацыі ў канцы 1917 года вярнуўся ў Екацярынаслаў. У 1918 годзе (пасля распаду шлюбу бацькоў) разам з маці пераехаў у Маскву, дзе паступіў на вучобу ў 2-ю студыю Маскоўскага Мастацкага тэатра. З 1924 года акцёр у трупе Мастацкага тэатра, у 1930—1950 гадах — рэжысёр-пастаноўшчык. З 1948 года — вядучы педагог, прафесар у Школе-студыі Мастацкага тэатра, 1957 года член мастацкага кіраўніцтва тэатра. Член КПСС с 1954 года.
Памёр В. Я. Станіцын 23 снежня 1976 года. Пахаваны на Увядзенскіх могілках у Маскве.
Творчасць
В. Я. Станіцын — мяккі лірычны акцёр, які ўносіць у выкананне гумар, чароўнасць, бытавую дакладнасць.
Сярод тэатральных роляў: Нікс («Зялёнае кольца» З. М. Гіпіус), Ролер («Разбойнікі» Ф. Шылера), Андрэй Прозараў («Тры сястры» А. П. Чэхава), Кураслепаў, Кудраш («Гарачае сэрца», «Граза» А. М. Астроўскга), Рапяцілаў («Гора ад розуму» А. С. Грыбаедава), фон Шрат («Дні Турбіных» М. А. Булгакава), прапаршчык Абаб («Браняпоезд 14-69» У. В. Іванава), губернатар («Мёртвыя душы» А. С. Грыбаедава), Сціва Аблонскі («Ганна Карэніна» паводле Л. М. Талстога), замежны пісьменнік («Крамлёўскія куранты» М. Ф. Пагодзіна), Мядзведеў («На дне» М. Горкага), інспектар Міч («Сола для гадзінніка з боем» О. Загадкіна) і інш.
Таксама В. Я. Станіцын здымаўся ў кіно. Выканаў ролі ў фільмах «Справы і людзі» (1932), «Чатыры візіты Самуэля Вульфа» (1934), «Зоры Парыха» (1936), «Юбілей» (1944), «Без віны вінаватыя» (1945), «Трэці ўдар» (1947), «Падзенне Берліна» (1949), «Ганна Карэніна» (тэлевізійны фільм, 1953), «Вайна і мір» (1967) і інш.
Як рэжысёр паставіў спектаклі «Піквікскі клуб» паводле Ч. Дыкенса (1934), «Апошнія дні» М. Булгакава (1943, разам з В. Тапарковым), «Рускія людзі» К. Сіманава (1943, разам з М. В. Кнебель, мастацкі кіраўнік М. П. Хмялёў), «Разлом» Б. Лаўранёва (1950, разам з І. Раеўскім), «Дванаццатая ноч» У. Шэкспіра (1955, разам з П. Масальскім), «Марыя Сцюарт» Ф. Шылера (1957), «Вішнёвы сад» (1958) і «Чайка» (1960, разам з І. Раеўскім) А. П. Чэхава, «Кветкі жыцця» М. Пагодзіна (1961, разам з І. М. Тарханавым і А. М. Каравым) і інш.
Стойлы
Сто́йлы (, Стойлы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Сан-Джасінта
Сан-Джасінта (San Jacinto) — горад у акрузе Рыверсайд, штат Каліфорнія. Атрымаў назву ў гонар Святога Гіяцынта. Знаходзіцца ў паўночнай частцы даліны Сан-Джасінта, на поўнач ад горада Хемет, у гарыстай мясцовасці. Заснаваны ў 1870 годзе, статус горада атрымаў 20 красавіка 1888 года, што робіць яго адным з найстарэйшых гарадоў у акрузе Рыверсайд. У тым жа годзе ў горад прыйшла чыгунка.
Брэстпраект
«Брэстпраект» — праектны інстытут у Брэсце. Размяшчаецца па адрасе вул. Пушкінская, 16/1.
Гісторыя
Заснаваны як Брэсцкая праектная кантора «Брэстаблпраект» рашэннем Брэсцкага аблвыканкама ад 8 снежня 1945 года пры аддзеле па справах будаўніцтва і архітэктуры Брэсцкага аблвыканкама. У задачы «Брэстаблпраекта» ўваходзіла будаўнічае праектаванне (архітэктурнае, архітэктурна-будаўнічае, санітарна-тэхнічнае) гарадоў, райцэнтраў, камунальных і вытворчых прадпрыемстваў Брэсцкай вобласці, выкананне геалагічных работ, тапаграфічных здымак, распрацоўка праектных рашэнняў, тэхнічных праектаў, рабочых чарцяжоў, аўтарскіх наглядаў на будпляцоўках за выкананнем праектаў.
У канцы лістапада 1948 года пастановай Савета Міністраў БССР за № 1622 ад 28 лістапада 1948 года і загадам Упраўлення па справах будаўніцтва і архітэктуры пры СМ БССР ад 30 лістапада 1948 года Брэсцкая абласная праектная кантора была ператворана ў філіял Беларускага дзяржаўнага праектнага інстытута «Белдзяржпраект» Міністэрства камунальнай гаспадаркі БССР. У функцыі філіяла з гэтага моманту стала ўваходзіць і ажыццяўленне праектавання і прывязак тыпавых праектаў жылых і грамадзянскіх будынкаў.
11 жніўня 1959 года філіял быў перададзены ў распараджэнне Брэсцкага аблвыканкама і стаў называцца «Брэсцкая абласная кантора па праектаванні сельскага і гарадскога будаўніцтва» («Аблпраект») Выканаўчага камітэта Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў працоўных.
12 мая 1966 года «Аблпраект» быў перададзены ў распараджэнне Беларускага дзяржаўнага праектнага інстытута «Белдзяржпраект» і атрымаў назву «Брэсцкія абласныя праектныя майстэрні», функцыі майстэрняў засталіся ранейшымі. У майстэрні ўваходзілі: архітэктурна-канструктарскі аддзел, архітэктурна-планіровачны аддзел, выдавецкі аддзел, дарожна-вышукальніцкі аддзел, геалагічны сектар, планавы аддзел і бухгалтэрыя. Брэсцкім абласным праектным майстэрням непасрэдна быў падпарадкаваны Баранавіцкі архітэктурна-канструктарскі аддзел, які не мае самастойнага балансу.
26 снежня 1974 года на базе філіяла створаны Брэсцкі абласны праектны інстытут па комплексным праектаванні аб’ектаў жыллёва-грамадзянскага прызначэння «Брэстграмадзянпраект», які падпарадкоўваўся ў сваёй дзейнасці выканаўчаму камітэту Брэсцкага абласнога Савета народных дэпутатаў. У структуру інстытута ўваходзілі чатыры архітэктурна-канструктарскіх майстэрняў (адна з іх у г. Баранавічы), аддзел каштарысаў і праектаў арганізацыі будаўніцтва, аддзел аўтаматызацыі праектавання, аддзел інжынерных пошукаў, аддзел механізацыі праектных работ і выпуску праектаў, група падрыхтоўкі праектавання, тэхнічны аддзел, планава-вытворчы аддзел.
З 1 студзеня 1997 г. абласны праектны інстытут «Брэстграмадзянпраект» ператвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства «Інстытут комплекснага праектавання аб’ектаў будаўніцтва» г. Брэст (ААТ «Брэстпраект»).
З 1 ліпеня 2005 года на базе архітэктурна-канструктарскай майстэрні № 3 у г. Баранавічы створаны Баранавіцкі філіял ААТ «Брэстпраект».
Структура
У структуру інстытута ўваходзяць два архітэктурна-канструктарскія аддзелы, інжынерны сектар, аддзел каштарысаў і праектаў арганізацыі будаўніцтва, аддзел інжынерных пошукаў, тэхнічны аддзел, планава-вытворчы аддзел, аддзел падрыхтоўкі дагавораў, аддзел выпуску, аддзел інжынерных паслуг у будаўніцтве, кадравая служба, юрыдычная служба, сектар кіравання якасцю, бухгалтэрыя, гаспадарчы аддзел.
Юханна Сельстром
Юханна Марыя Элінор Сельстром (швед. Johanna Maria Ellinor Sällström), у дзявоцтве — Берглунд (швед. Berglund);, , Швецыя — , , лен Сконэ, Швецыя) — шведская актрыса. Лаўрэат прэміі «Залаты жук» (1998).
Соня Рутстром-Эдстром
Соня Эдстром-Рутстром (швед. Sonja Edström-Ruthström,, Лулеа — , там жа) — шведская лыжніца, алімпійская чэмпіёнка, прызёр чэмпіянатаў свету.
Юханна Сельстром
Біяграфія
Нарадзілася 30 снежня 1974 года ў Стакгольме. У 15-гадовым узросце дэбютавала на сцэне тэатра, сыграўшы ў экранізацыі камедыі Уільяма Шэкспіра «Сон у летнюю ноч». Яна здымалася ў кіно з 1994 года, за сваю кінакар’еру даўжынёю больш чым у дзесяць гадоў, сыграла каля 30-ці роляў у фільмах і серыялах. У 1998 годзе Юханна перамагла ў намінацыі «Лепшая жаночая роля» прэміі «Залаты жук» за ролю Сандры ў фільме «Пад паверхняй».
Соня Рутстром-Эдстром
На Алімпіядзе-1952 у Осла стала 11-й у гонцы на 10 км.
Юханна Сельстром
Біяграфія
У 2000—2002 гады была замужам за Альбінам Сельстромам, ад якога нарадзіла сваю адзіную дачку — Талулу Сельстром (01.12.2001-23.11.2014).
Соня Рутстром-Эдстром
На Алімпіядзе-1956 у Карціна-д’Ампеца ў абодвух відах жаночай праграмы, у гонцы на 10 км і эстафеце, заваявала па бронзавым медалі.
Юханна Сельстром
Біяграфія
У 2004 годзе адпачывала ў Тайландзе, Юханна і яе дачка Талула сталі ахвярамі землятрусу ў Індыйскім акіяне, ім цудам удалося выратавацца. Пасля гэтай падзеі ў Сельстом пачаліся сур’ёзныя праблемы з псіхікай. Юханна часта пакутавала ад дэпрэсій і праходзіла курс лячэння ў псіхіятрычнай клініцы, неўзабаве пасля выхаду з якой вырашыла звесці рахункі з жыццём. 32-гадовая актрыса скончыла жыццё самагубствам, наглытаўшыся таблетак 13 лютага 2007 года. 23 лістапада 2014 года, праз 7 гадоў пасля смерці Сельстром, яе дачка Талула таксама скончыла жыццё самагубствам за тыдзень да свайго 13-годдзя.
Соня Рутстром-Эдстром
На Алімпіядзе-1960 у Скво-Вэлі стала алімпійскай чэмпіёнкай у эстафеце, у якой бегла апошні этап і, прыняўшы эстафету на першым месцы, з перавагай больш за хвіліну над савецкімі лыжніцамі, захавала лідарства, саступіўшы на сваім этапе толькі каля 20 секунд. У асабістай гонцы на 10 км Рутстром-Эдстром заняла 5-е месца.
За сваю кар’еру на чэмпіянатах свету заваявала два медалі, абедзве бронзавыя у эстафетных гонках, на чэмпіянатах 1954 і 1958 гадоў.
Ліпіцкая культура
Ліпіцкая культура – археалагічная культура гета-фракійскіх плямён, якія ў I – II ст. насялялі рэгіён Верхняга Паднястрояўя. Назва ад могільніка Верхняя Ліпіца Івана-Франкоўскай вобласці (Украіна). Асноўныя заняткі насельніцтва – жывёлагадоўля, жалезаробчая вытворчасць. Паселішчы размяшчаліся на схілах гор. Жытлы – зямлянкі чатырохвугольнай і авальнай формы плошчай да 25 м² з каменнымі агнішчамі. Большасць вядомых пахаванняў - грунтавыя могільнікі з абрадам трупаспалення разам з асабістымі рэчамі змяшчалі  ў керамічную урну і накрывалі міскаю. Насельніцтва вырабляла жалезныя сякеры, долаты, нажы, крэсівы, спражкі і іншае. Кераміка ляпная і ганчарная (цюльпанападобныя і акруглыя гаршкі, нярэдка з наляпнымі валікамі, міскі, чашы на высокай ножцы і іншае). Выкарыстоўваліся прывазныя і мясцовыя рэчы з каляровых металаў: падвескі, фібулы, люстэркі і іншае.
Мары Робертсан
Мары Шарлота Робертсан (Marie Charlotte Robertson; нар., Сунэ) — шведская кінаактрыса.
Біяграфія
У 2000—2004 гадах Робертсан працягвала вучобу ў Тэатральным інстытуце пры Гётэбаргскім універсітэце.
За сваю ролю ў камедыйнай карціне «Гоншчыцы» (Rallybrudar, 2008) была намінаваная на «Залатога жука» у катэгорыі «лепшая жаночая роля другога плана».
Тарасы
Тарасы́ (, Тарасы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шчарчоўскага сельсавета.
Радыяметрыя
Радыяметрыя — сукупнасць метадаў вымярэнняў актыўнасці крыніц іанізуючага выпраменьвання. Грунтуецца на розных фізічных эфектах, якія ўзнікаюць пры ўздзеянні выпраменьвання на рэчыва — люмінесцэнцыя, іанізацыя, утварэнне бачных слядоў і т. д.
Адным з заснавальнікаў радыяметрыі з'яўляецца Ганс Гейгер, які ў 1908 годзе вынайшаў лічыльнік зараджаных часціц, які і дагэтуль носіць яго імя. Таксама можна назваць Чарльза Вільсана, які распрацаваў камеру Вільсана, якая дазваляе назіраць траекторыі зараджаных часціц.
Аляксандр Іосіфавіч Бокач
Алякса́ндр Іо́сіфавіч Бо́кач (нар. ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1992—1994).
Біяграфія
У 1969 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (завочна).
Працаваў у гаспадарках Ляхавіцкага раёна: механік, старшы інжынер саўгаса «Адахаўшчына», сакратаром парткама племзавода «Нача», старшыня завода «Беларусь». З 1982 года на партыйнай рабоце, пасля працаваў першым намеснікам, а затым старшынёй выканкама Столінскага раённага Савета народных дэпутатаў, з 1984 года першы сакратар Столінскага раённага камітэта КПБ. У 1990 годзе быў прызначаны намеснікам старшыні выканкама Брэсцкага абласнога Савета народных дэпутатаў.
У 1992—1994 гадах быў намеснікам старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. Ганаровы грамадзянін Столінскага раёна.
Рыверсайд (акруга)
Рыверсайд (Riverside) — акруга штата Каліфорнія, ЗША. Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы штата і мае тэрыторыю плошчай 18669 км². Прасціраецца ад Орынджа да ракі Каларада, па якой праходзіць мяжа Арызоны. Акруга атрымала сваю назву ад горада Рыверсайд, які з’яўляецца акруговым цэнтрам.
Насельніцтва акругі Рыверсайд — 1545387 чалавек (перапіс 2000 года), 2100516 чалавек (перапіс 2010 года).
Аня Персан
Аня Сафія Тэс Персан (Anja Sofia Tess Pärson;, Тэрнабю, камуна Стуруман, лен Вестэрботэн, Швецыя) — шведская гарналыжніца, алімпійская чэмпіёнка 2006 года ў слаламе, сяміразовая чэмпіёнка свету, двухразовая ўладальніца Кубка свету ў агульным заліку.
Двойчы (2006 і 2007) Аня была ўдастоена Залатога медаля ад шведскай газеты «Svenska Dagbladet», штогод ўручаецца шведскаму спартсмену або камандзе, якія дабіліся найбольш выбітных дасягненняў (гэтая прэстыжная медаль не можа быць уручана аднаму спартсмену больш за 2 разы).
Завяршыла кар’еру вясной 2012 года.
Лагуна Джэрыд
Джэрыд (Jerid Lacuna) — лагуна, якая знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 66.7°N, -221°W. Лагуна (lacuna) — падобная да возера фармацыя, якая пры радарным зандаванні мела слабае паглынанне радыёхваль, што кажа аб яе малой глыбіні, альбо поўнай адсутнасці вадкасці.
Дыяметр лагуны складае 42,6 км. Знаходзіцца на паўночным полюсе побач з яго морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Лагуна складаецца з вадкіх вуглевадародаў (у асноўным з метану, этану і прапану). Лагуна Джэрыд з'яўляецца адной з многіх лагун, якія раскіданыя ўздоўж паўночнага полюса Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яна была знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямнога возера Шот-эль-Джэрыд, размешчанага на тэрыторыі Тунісу.
Сан-Гейбрыел (Каліфорнія)
Сан-Гейбрыел (San Gabriel) — горад у акрузе Лос-Анджэлес (штат Каліфорнія, ЗША). Насельніцтвам — 39 718 чалавек (перапіс 2010 года).
Геаграфія
Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША Сан-Гейбрыел мае агульную плошчу 10,74 км², водных рэсурсаў у межах населенага пункта няма. Горад Сан-Гейбрыел размешчаны на вышыні 122 метраў над узроўнем мора.