cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конкурс песні Еўрабачанне 2016
У конкурсе ўзялі удзел 42 краіны. Пра гэта стала вядома 26 лістапада 2015 года. Балгарыя, Боснія і Герцагавіна, Украіна і Харватыя вярнуліся на конкурс. Краіна-дэбютант мінулага года Аўстралія працягвае свой удзел. Партугалія адмовілася ад удзелу ў дадзеным годзе, Румынію адхілілі з-за запазычанасцей перад Еўрапейскім вяшчальным саюзам, яшчэ 14 краін працягнулі няўдзел з мінулых гадоў.
«Еўрабачанне 2016» паглядзела каля 204 мільёны тэлеглядачоў, гэта на 5 мільёнаў больш, чым у мінулым 2015 годзе.
Месца правядзення
У ліпені 2015 года «Глобен-Арэна» была абрана мясцовай тэлерадыёкампаніяй пляцоўкай для правядзення «Еўрабачання».
«Эрыксан-Глоб» — гэта 85-мятровая арэна ў сталіцы Швецыі — Стакгольме, якая знаходзіцца ў мікрараёне Глобен-Сіці, створаным адмыслова для яе, а таксама найбуйнейшае сферычнае збудаванне ў свеце, месца правядзення канцэртаў і спартыўных мерапрыемстваў. Арэна можа адначасна змясціць 16 000 гледачоў.
Раней Швецыя праводзіла ў сябе Еўрабачанне пяць разоў: у 1975, 1985, 1992, у 2000 і ў 2013 гадах. Такім чынам, Швецыя праводзіць «Еўрабачанне» ў шосты раз, пры гэтым Стакгольм робіцца горадам-«гаспадаром» у трэці раз.
Выбар месца правядзення
Спачатку заяўкі на правядзенне конкурсу падавалі 12 гарадоў. Далей з 6 ухваленых заявак засталося 2 гарады — Гётэбарг и Стакгольм, паколькі гэтыя гарады адказвалі патрабаванням SVT. Канчатковае рашэнне было прынята тэлекампаніяй 8 ліпеня 2015 года. Месцам правядзення Еўрабачання 2016 была прызначана «Глобен-Арэна» ў Стакгольму, якая прымала конкурс 2000 года.
Змены ў правілах
17 лютага 2016 года афіцыйная суполка Еўрабачання ў Twitter абвясціла аб тым, што ў правілы конкурсу будуць унесены змены.
18 лютага Еўрапейскі вяшчальны саюз абвясціў новы фармат аб'явы галасоў у фінале. Змены ўведзены, каб скараціць час працягу фінальнага шоу, а таксама зрабіць аб'яву вынікаў больш цікавай. Гэта самыя вялікія змены ў правілах конкурсу з 1975 года, калі была ўведзена сістэма 12 балаў».
Аб'ява вынікаў будзе адбывацца па сістэме, якая выкарыстоўваецца ў шведскім адборы на Еўрабачанне «Melodifestivalen». З 2016 года вынікі галасавання журы будуць аб'яўляцца асобна ад вынікаў галасавання тэлегладачоў. Спачатку абвеснікі з усіх краін-удзельнкаў аб'явяць толькі 12 балаў от журы (балы ад 1 да 10 будуць паказвацца на экране). Пасля вядучымі конкурсу будуць аб'яўлены агульныя балы тэлегладачоў, пачынаючы з краіны, якая атрымала найменшую колькасць балаў, і завяршаючы краінай, якая атрымала найвялікшую колькасць. Краіны якія занялі з 11-га да 26-га месца будуць паказаны на графіку. Вядучыя аб'явяць балы краін, якія занялі з 10-га да 1-га месца. . Такім чынам пераможца стане вядомым толькі па заканчэнні аб'явы вынікаў.
З-за зменаў у правілах колькасць балаў павялічыцца, і таму замест 2320 балаў, якія былі аддадзены краінамі ў 2015 годзе, будуць аддадзены 4872 балаў, што болей чым у два разы перавышае колькасць балаў, у параўнанні з мінулым годам.
Вядучыя
14 снежня шведская тэлекампанія SVT афіцыйна прадставіла вядучых. Імі сталі пераможца мінулага года Монс Сельмерлёў ды вядучая конкурсу 2013 года Петра Медэ.
Вялікая пяцёрка и паўфіналы
Рэпетыцыі краін «Вялікай пяцёркі» Еўрабачання і краіны-гаспадара конкурсу, Швецыі, былі паказаны ў паўфіналах конкурсу. Перавагай гэткага рашэння стала тое, што у гэтых краін (Германія, Вялікабрытанія, Іспанія, Італія, Францыя, Швецыя) з'явілася больш часу на рэпетыцыі. Гэта палепшыла якасць шоу і падрыхтоўку ўдзельнікаў. Таксама глядачы змаглі лепей азнаёміцца з песнямі краін, якія аўтаматычна з'яўляюцца фіналістамі. .
Удзельнікі
26 лістапада 2015 года было аб'яўлена, што ў конкурсе песні Еўрабачанне 2016 возьмуць удзел 43 краіны з агульнай колькасці 56 краін, якія маюць права удзелу, бо з'яўляюцца членамі Еўрапейскага вяшчальнага саюзу (ЕВС). Не гледзячы на выказаныя раней забароны, Аўстралія, якая дэбютавала ў 2015 годзе, працягнула ўдзел у конкурсе, хоць і не з'яўляецца еўрапейскай краінай, і таксама не з'яўляецца членам ЕВС.
Лёсаванне
Лёсаванне па паўфіналах прайшло 25 студзеня 2016 года ў Стакгольмскай ратушы. Вядучымі былі Аляксандра Паскаліду ды Іёван Радамір — шведскі тэлевядучы і абвеснік Еўрабачання 2004 и 2006 гадоў. Акрамя таго ў гэты дзень былі аб'яўлены афіцыйныя дэвіз і лагатып конкурсу.
На першым этапе лёсавання было вырашана, у якіх паўфіналах будуць галасаваць краіны «Вялікай пяцёркі» і краіна-гаспадар. У сувязі з просьбай нямецкага тэлеканала ARD Германіі дазволілі галасаваць у другім паўфінале без лёсавання. Па просьбе шведскага канала SVT Швецыя выступала ў першым паўфінале. Размеркаванне астатніх краін сталася паводле лёсавання. Гл. табліцу ніжэй.
На другім этапе 37 краін-удзельнікаў былі размеркаваны па 2-х паўфіналах. 18 краін трапілі ў першы паўфінал і 19 — у другі. Рзмеркаванне адбывалася наступным чынам: Першыя 6 краін (па адной краіне з кожнага кошыка), «выцягнутыя» у выніку лёсавання, павінны ўдзельнічаць у першым паўфінале, наступныя 6 краін — у другім паўфінале. Потым працэс паўтараўся некалькі разоў. Па заяве камісіі, Ізраіль выказаў просьбу, удзельнічаць у другім паўфінале, таму што дата правядзення супадала з днём памяці ў краіне. Аднак Ізраіль па выніках лёсавання і так патрапіў у другі паўфінал, таму дадатковых вырашэнняў не спатрэбілася. У табліцы ніжэй паказана чарговасць «выцягвання» краін-удзельнікаў.
Румынія павінна была выступаць у другім паўфінале пад нумарам 12, але была дыскваліфікавана. Антон Овідыў павінен быў выконваць песню «Moment of Silence».
Першы паўфінал
Першы паўфінал адбыўся 10 мая 2016 года а 21:00 па летім цэнтральнаеўрапейскім часе. У ім узялі удзел 18 краін. У табліцы ніжэй, 10 краін, якія вышлі ў фінал, вылучаны аранжавым колерам.
Другі паўфінал
Доугі паўфінал адбыўся 12 мая 2016 года а 21:00 па летім цэнтральнаеўрапейскім часе. У ім узялі ўдзел 18 краін. У табліцы ніжэй, 10 краін, якія выйшлі ў фінал, вылучаны аранжавым колерам.
Фінал
У мінулым годзе ў фінале ўдзельнічалі 27 краін, таму што Аўстралія сумесна з «Вялікай пяцёркай» и Аўстрыяй трапіла адразу ў фінал. З 2016 года фінал абмежаваны 26 краінамі. Так, у фінале конкурсу 2016 года ўдзельнічалі 26 краін: па 10 краін з кожнага паўфінала, краіны «Вялікай пяцёркі» (Германія, Вялікабрытанія, Іспанія, Італія, Францыя), краіна-гаспадар гэтага года — Швецыя.
Прэмія OGAE
OGAE (фр. Organisation Generale des Amateurs d’Eurovision; англ. General Organisation of Eurovision Fans) — штогадовая і традыцыйная прэмія некамерцыйнай арганізацыі, якая праводзіць галасавання сярод сваіх клубаў. Галасаванне пачалося 29 красавіка і скончылася 2 мая.
Ніжэй прадстаўлены ТОП-5 краін :
Прэмія Марсэля Безансона
Прэмія Марсэля Безансона была створана падчас Еўрабачання 2002 у Таліне (Эстонія) шведскім прадзюсарам і прадстаўніком Швецыі на Еўрабачанні 1992 Крыстэнам Б'ёркманам і ўдзельнікам гурта «Herreys», які перамог на Еўрабачанні ў 1984 годзе, у гонар стваральніка конкурсу Еўрабачанне Марсэля Безансона. Прэмія даецца ў трох катэгорыях: прэмія прэсы, прэмія кампазітараў і прэмія ўдзельнікаў. Вынікі конкурсаў 2016 года прыведзены ў табліцы:
Прэмія Барбары Дэкс
Барбара Дэкс — прадстаўніца Бельгіі на конкурсе песні Еўрабачанне 1993. Нягледзячы на выдатнае выкананне, было адзначана, што сукенка і макіяж моцна сапсавалі агульны выгляд, і спявачка заняла апошняе месца, атрымаўшы ўсяго 3 балы.
У 1997 годзе зацверджана аднайменная прэмія, якая ўручаецца штогод ўдзельніку Еўрабачання, які мае самы недарэчны вобраз. Вызначэнне пераможца штогод праводзіцца сайтам EurovisionHouse.nl. Прагаласаваць за аднаго з канкурсантаў можа любы ахвотнік.
Спроба пераглядзець вынікі галасавання
Вынікі галасавання і тэлегладачоў былі вельмі розныя, гэта прывяло да таго, што з'явілася некалькі петыцыяў з патрабаваннямі пераглядзець вынікі і змяніць правілы галасавання. Еўрапейскі вяшчальны саюз разглядзеў адну з петыцый, якая з'явілася на сайце Change.org, але 17 мая 2016 года афіцыйна заявіў, што не мае права адмяніць рэзультаты галасавання. .
Забарона на сцягі
Былі дазволены сцягі 42-х краін-удзельнікаў конкурса 2016 года, краін, якія надаўна бралі ўдзел у конкурсе, такіх як Турцыя, Партугалія и Румынія, а таксама сцяг Еўрасаюза, вясёлкавы сцяг ды сцягі краін, якія ўваходзяць у ААН.
Негледзячы на гэта, 10 мая пад час другога паўфіналу Івета Мукучан, прадстаўніца Арменіі на конкурсе, разгарнула сцяг Нагорнага Карабаха. У сувязі з гэтым арганізатары конкурсу рашуча асудзілі паводзіны Мукучан і прыгразілі Арменіі санкцыямі, назваўшы інцыдэнт «сур'ёзным парушэннем" забароны на палітычныя паведамленні. У выпадку паўторнага парушэння забароны будзе ўзнята пытанне аб вызначэнні санкцый і аб дыскваліфікацыі краіны з конкурсу.
Палітызацыя
У дачыненні да спявачкі Джамалы паступалі выказванні пра палітызаванасць яе песні «1944», аднак ЕВС неаднаразова абвяргаў падобныя заявы. Пасля перамогі на конкурсе спявачка заявіла, што лічыць няправільным казаць аб наяўнасці палітыкі ў яе песні, не гледзячы на тое што да конкурсу неаднаразова сама заяўляла аб наяўнасці такога кантэксту ў сваёй песні.
Трансляцыя на мове жэстаў
Шведскае нацыянальнае тэлебачанне SVT прапанавата трансляцыю на міжнароднай мове жэстаў для паўфіналаў і фіналу конкурсу. Выступы ўдзельнікаў і вядучых былі перакладзены сурдперакладчыкамі: Эбра Білен Базаран (Данія), Аміна Оуахід (Швецыя), Томі Рангсйе (Швецыя), Ксуейія Ренні Зашко (Швецыя), Лаіта Фахтула (Швецыя), Лаура Левінца Валіт (Літва), Павел Радыёнаў (Расія), Колбран Валкудацір (Ісландыя) і Рафаэль-Эвітан Громбелка (Германія).
Нижэй прадстаўлены спіс краін-удзельнікаў, якія транслявалі конкурс на мове жэстаў:
Вануа-Леву
Вануа-Леву — вулканічны востраў у Ціхім акіяне, у Меланезіі, у групе астравоў Фіджы.
Плошча — 5500 км². Гарысты (вышыня да 1031 м); патухлыя вулканы. Акаймаваны каралавымі рыфамі. Клімат трапічны вільготны. Вільготныя трапічныя лясы, участкі саваннаў. Плантацыі цукровага трыснягу, рысу, бананаў, бавоўніку, какосавых пальмаў. Галоўны горад — Ламбаса. Адкрыты галандскім мараплаўцам А. Тасманам у 1643 годзе.
1895 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1895 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Брытні Скай
Брытні Скай (Brittney Skye; нар. 5 лістапада 1977 у Лос-Анджэлесе, Каліфорнія) — амерыканская порнаактрыса.
Біяграфія
У старэйшых класах Скай два года была чэрлідарам, хоць сама яна кажа што была «дрэннай дзяўчынкай», і пасля хлопчыкаў і яе кахання да сноўбордынгу часу на школу заставалася зусім трохі. Хоць яна і наведвала старшую школу Саўтгемптана ў Лонг-Айлендзе некаторы час, але скончыла вучобу ўжо ў Каліфорніі.
Аса (цар іўдзейскі)
Аса (אָסָא) — цар іўдзейскі, сын і пераемнік Авіі.
Ляда (Швабскі сельсавет)
Ля́да (, Лядо) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Швабскага сельсавета.
Аса (цар іўдзейскі)
Біяграфія
Паводле Бібліі, валадарыў 40 год. Быў набожным царом, разбураў паганскія ахвярнікі і капішчы, знішчаў статуі паганскіх багоў Ваала і Астарты. Аса займаўся ўмацаваннем гарадоў і войска, сабраў пад сваю ўладу шмат яўрэйскіх плямён. За прыхільнасць да культу Астарты пазбавіў сваю маці царскай улады і спаліў яе куміра — статую гэтага бажаства.
Марозаўка (Лагойскі раён)
Маро́заўка (, Морозовка) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Швабскага сельсавета.
Іасафат (цар іўдзейскі)
Іасафат (יְהוֹשָׁפָט) — цар іўдзейскі, сын і пераемнік Асы.
Сунь Аксельсан
Міньён (Сунь) Вальгейдэ Аксельсан-Піпер (швед. Mignon Sun Walheide Axelsson Piper;, , Швецыя — , , Швецыя) — шведская пісьменніца, журналістка, перакладчык і крытык, педагог, радыёвядучая.
Біяграфія
Сунь была малодшай дачкой у сям’і гарадскога садоўніка Карла Эдвіна і Міньён Аксельсан. Скончыла Стакгольмскі ўніверсітэт (спецыяльнасць «гісторыя літаратуры»), выкладала ў стакгольмскіх школах і працавала журналісткай у выданнях BLM і Ord & Bild, а таксама ў некалькіх дзённых і вячэрніх газетах — Expressen, Aftonbladet і Stockholms-Tidningen. Публікавала крытычныя артыкулы ў выданнях Paletten і Chaplin.
Шмат часу Аксельсан правяла ў Грэцыі і краінах Лацінскай Амерыкі. У 1960-х яна працавала ва ўніверсітэце Сант’яга. Была ў блізкіх адносінах з Ніканорам Пара, сябравала з пісьменнікамі Пабла Неруда, Хорхэ Тэйльерам, Энрыке Лінам, Хорхэ Эдвардсам і з Віялетай Пара. У 1998 годзе Сунь Аксельсан атрымала ад чылійскага ўрада знак імя Габрыэлы Містраль за заслугі перад чылійскай культурай.
Свае ўражанні пісьменніца перадала ў творах «Калыбель агню» і «Камяні ў роце», прычым апошнюю кнігу выдала пад псеўданімам Ян Улаф Хедлунд. Аксельссон была сведкай перавароту ў Чылі 1973 года і апісала тагачасныя падзеі ў зборніку «Тэрор у Чылі».
Апублікаваўшы зборнікі паэзіі, празаічныя творы і некалькі перакладаў іспанскіх пісьменнікаў, у 1978 годзе Аксельсан на поўніцу заявіла пра сябе аўтабіяграфічным раманам «Мары пра жыццё». Гэта была першая частка трылогіі. Наступнымі часткамі сталі «Мядовыя ваўкі» і «Начны час года».
Пісьменніца пераклала на шведскую мову з іспанскай, французскай, англійскай і грэчаскай моў творы такіх аўтараў, як Федэрыка Гарсія Лорка, Хорхэ Луіс Борхес, Гаральд Пінтэр, Яніс Рыцас, Актавіа Пас, Хорхэ Тэйльер, Тэрэса Кальдэрон, Томас Харыс, Серхіа Бадзілья Касціла, Хуан Камерон, Серхіа Інфантэ і Карлас Хейвітс.
На Шведскім радыё Сунь Аксельсан, у прыватнасці, у 1979, 1985 1986 і 1993 гадах была вядучай папулярнай праграмы «Лета» (швед. Sommar). Яна таксама працавала на Шведскім тэлебачанні, для якога стварыла, акрамя ўсяго іншага, дакументальныя фільмы пра пісьменнікаў Артура Лундквіста і Пабла Неруда.
Юлія Найберг
Юлія (Джулія) Крысціна Найберг (Ніберг) (народжаная — Крысціна Юльяна Свардстром, швед. Julia Christina Nyberg,, Скултуна, Вестманланд, Швецыя — , там жа) — шведская паэтэса. Літаратурны псеўданім — Ефрасіння (Euphrosyne).
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і чыноўніка камунальнай службы. У 13 гадоў засталася сіратой. Расла ў прыёмнай сям’і прамыслоўца. Выхоўвалася ў французскім пансіёне, дзе атрымала педагагічную адукацыю, затым у 1802—1809 гадах служыла настаўнікам.
У 1809 годзе пераехала ў Стакгольм. Шмат чытала французскай літаратуры (Русо, Мадам дэ Сталь).
У тым жа годзе выйшла замуж за гандляра, але ў 1818 годзе развялася з ім.
Была блізкая да таварыства паэзіі і крытыкі «Aurora-Förbundet» (Саюз Аўроры), створанага Атэрбумам, якое імкнулася да вызвалення айчыннай літаратуры ад ланцугоў акадэмічнай нерухомасці і французскай манернасці.
У 1822 годзе яна вярнулася ў Скултуну і ў тым жа годзе паўторна выйшла замуж за Андэрса Вільгельма Найберга (Ніберга).
Крысціна Лугн
Крысціна Лугн (швед. Kristina Lugn;, Тыерп, лен Упсала — ) — шведская паэтэса і драматург.
Біяграфія
Бацька — вайсковец, маці — выкладчыца. Крысціна вырасла ў Шоўдэ. Дэбютавала кнігай вершаў у 1972 годзе. П’есы Лугн ідуць у тэатры Драматэн, Стакгольмскім гарадскім тэатры, у незалежным Teater Brunnsgatan Fyra, які стварыў ў 1986 годзе вядомы акцёр Алан Эдвалль і дзе Крысціна Лугн ў 1997—2011 гадах загадвала літаратурнай часткай; таксама яны ставіліся ў Эдынбургу і Нью-Ёрку. Вяла ток-шоў на Шведскім тэлебачанні.
Дачка — пісьменнік і рэжысёр Марціна Мантэліус (нар. 1975).
1896 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1896 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Копыскі павет
Копыскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскай губерні Расійскай імперыі, якая існавала ў 1777—1796 і 1802—1861 гадах. Цэнтр — Копысь. Плошча каля 2,3 тыс. км².
Створаны на частцы тэрыторыі скасаваных Аршанскай і Магілёўскай правінцый паводле імператарскага ўказа ад 22 сакавіка 1777 года. Уключаў 115 панскіх маёнткаў, мястэчкі Абольцы, Барань, Зубрэвічы, Саколіна, Смаляны, Стараселле, Талачын.
У 1794 годзе да павета далучана тэрыторыя на захад ад ракі Друць з мястэчкамі Абчуга, Бобр, Зарэчны Талачын, Крупкі, пасля чаго плошча павета склала каля 3,1 тыс. км². У 1796 годзе павет скасаваны, у 1801 годзе адноўлены. Паўторна скасаваны ў 1861 годзе, тэрыторыя павета была ўключана ў Аршанскі, Горацкі, Магілёўскі і Сенненскі паветы.
Ліна Леандэрсан
Ліна Леандэрсан (Lina Leandersson; нар., ) — шведская актрыса.
Біяграфія
Ліна Леандэрсан нарадзілася 27 верасня 1995 года ў горадзе Фалун, Швецыя. Дзяцінства правяла з маці, айчымам і двума малодшымі сёстрамі. Вучылася ў школе выканальніцкага мастацтва ў Стакгольме.
Дэбютавала ў кіно 2008 годзе з роляй у фільме «Упусці мяне», за якую атрымала шэраг намінацый і прэмій. У 2015 годзе згуляла ролю Хедвіг ў спектаклі «Дзікая качка» Каралеўскага драматычнага тэатра.
Гарады Гродзенскай вобласці
У Рэспубліцы Беларусь крытэрыі аднясення населеных пунктаў да катэгорый устаноўлены Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 1998 г. № 154—З «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным дзяленні і парадку вырашэння пытанняў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Рэспублікі Беларусь». Згодна з артыкулам 8 гэтага закона, гарады дзеляцца на наступныя падкатэгорыі :
Карта размяшчэння гарадоў Гродзенскай вобласці
Гарады з насельніцтвам:
Зялёным колерам пазначаны гарады, насельніцтва якіх павялічваецца, чырвоным — змяншаецца.
Колькасць гарадоў і іх жыхароў
На 14 кастрычніка 2009 года (перапіс насельніцтва) ў Гродзенскай вобласці Беларусі налічвалася 14 гарадоў, сярод якіх 1 горад абласнога падпарадкавання і 13 — раённага, у тым ліку:
На 1 студзеня 2017 года было ўжо 15 гарадоў, у тым ліку 1 горад абласнога падпарадкавання і 14 — раённага.
Спіс гарадоў Гродзенскай вобласці
Назвы лацініцай у спісе прыводзяцца адпаведна з афіцыйнымі правіламі транслітарацыі.
Вуліца Ліейіклас
Вуліца Ліейі́клас (традыцыйная беларуская назва — Людвіса́рская ву́ліца ; Liejyklos gatvė) — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільнюса, у Старым Горадзе. Звязвае вуліцу Віленскую з Універсітэцкай і гістарычным Палацавай плошчай (цяпер пляц Даўкантаса). Працягваецца вуліцай Скопа.
Архітэктурная дамінанта вуліцы — палац Радзівілаў і комплекс кляштару баніфратаў з касцёл Святога Крыжа, помнікі архітэктуры XVII—XVIII стагоддзяў.
Гісторыя
Назва вуліцы ўтварылася ад людвісарні, якая знаходзілася тут з канца XVIII ст.
У XIX ст. з мэтай русіфікацыі земляў колішняга Вялікага Княства Літоўскага ўлады Расійскай імперыі перайменавалі вуліцу ў Праабражэнскую (Преображенская улица). Па адыходзе расійскіх войскаў з Вільні ў 1915 годзе вуліцы вярнулі традыцыйную гістарычную назву.
Агульныя звесткі
Даўжыня вуліцы каля 350 м. Мае брукаваную праезную частку. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад скрыжавання з Віленскай вуліцай. З правага паўднёва-ўсходняга боку вуліцы дамы з няцотнымі нумарамі, з левага паўночна-заходняга боку — цотная нумарацыя.
Перасякаецца вуліцай Татарскай. З правага боку адыходзіць вуліца Святога Ігната, з левага — гістарычны Баніфрацкі завулак (цяпер вуліца Лаўрына Гуцэвіча). Усярэдзіне вуліцы перад касцёлам размяшчаецца сквер імя Лаўрына Гуцэвіча, далей — Прэзідэнцкі сквер.
Вера Леанідаўна Яснапольская
Вера Леанідаўна Яснапольская (Вера Леонидовна Яснопольская; г. Саратаў, 1916—1996) — расійскі савецкі архітэктар, мастак, графік.
Біяграфія
Нарадзілася ў Саратаве ў 1916 годзе ў сям’і акадэміка Леаніда Мікалаевіча Яснапольскага і спявачкі Ганны Мітрафанаўны Піневіч. Яе дзяцінства і юнацтва прайшлі ў Кіеве, дзе бацька чытаў лекцыі ў Кіеўскім камерцыйным інстытуце. Яшчэ з ранняга ўзросту Вера пачала пісаць акварэллю.
У 1931 годзе сям’я пераехала ў Маскву, дзе ў 1933 годзе яна паступіла ў Маскоўскі архітэктурны інстытут. Пасля заканчэння інстытута ў 1940 годзе, працавала ў майстэрні А. В. Шчусева, затым у прафесара М. П. Паруснікава. Удзельнічала ў праектаванні забудовы Мінска, у праекце аднаўлення цэнтра Сталінграда, у праектаванні санаторыя ў Сочы і інш.
У 1950 годзе яна ўбачыла на выстаўцы працы Артура Фанвізіна, майстра старой школы з імрэсіяністычнай манерай пісьма, які ў савецкі час бедаваў. Вера Леанідаўна пазнаёмілася з мастаком і стала яго вучаніцай. Яснапольская была зачаравана стылем Фанвізіна і навучылася ў яго тэхніцы «мокрай акварэлі», складанай тэхніцы, якая не дапускае пераробак і выпраўленняў. Як і Фанвізін, пісала галоўным чынам партрэты і кветкі. Яе акварэлі выстаўляліся ў Новасібірску, Кіеве, Маскве, Вятцы, у Крыме ў Судаку і ў іншых гарадах.
Брала ўдзел у выстаўках Саюза архітэктараў СССР, членам якога была з 1941 года. У 1954 годзе працы экспанаваліся ў Лондане на выстаўцы архітэктурнага малюнка. Працы В. Л. Яснапольскай знаходзяцца ў карціннай галерэі Новасібірска, у Музеі выяўленчага мастацтва Кара-Калпакіі (г. Нукус), Яраслаўскім мастацкім музеі, у прыватных калекцыях.
Памёрла ў 1996 годзе.
Сям’я
Жонка мастака Барыса Смірнова-Русецкага.
Рыхард Марцін Вільштэтэр
Рыхард Марцін Вільштэтэр(Richard Martin Willstätter;,  — , ) — нямецкі хімік-арганік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1915) «за даследаванні фарбавальных рэчываў расліннага свету, асабліва хларафілу».
Біяграфія
Вільштэтэр нарадзіўся ў яўрэйскай сям'і ў Карлсруэ. Тут жа ён пайшоў у школу, а пасля пераезду яго сям'і працягнуў вучыцца ў тэхнічнай школе ў Нюрнбергу. У 18 гадоў ён паступіў у Мюнхенскі ўніверсітэт з жаданнем займацца навукай, дзе і заставаўся на працягу наступных пятнаццаці гадоў. Вучыўся і працаваў на хімічным факультэце, дзе пад кіраўніцтвам Адольфа фон Баера атрымаў доктарскую ступень, а з 1894 года пачаў выкладчыцкую дзейнасць. Яго доктарская дысертацыя была прысвечана даследаванню структуры какаіну. Вільштэтэр працягнуў працаваць і даследаваць іншыя алкалоіды, некаторыя з якіх ён сінтэзаваў. У 1896 годзе быў прызначаны на пасаду выкладчыка, у 1902 годзе стаў экстраардынарным прафесарам.
У 1905 годзе ён пераехаў у Швейцарыю, каб стаць прафесарам Вышэйшай тэхнічнай школы Цюрыха, там жа працаваў на заводзе па вытворчасці хларафілу.
З 1912 года быў прафесарам хіміі ў Берлінскім універсітэце і дырэктарам аддзялення хіміі Таварыства кайзера Вільгельма, дзе вывучаў структуру пігментаў кветак і пладоў. У 1916 годзе ён вярнуўся ў Мюнхен у якасці пераемніка свайго настаўніка Баера. У 1920-х гадах Вільштэтэр даследаваў механізмы ферментатыўных рэакцый.
У 1924 кар'ера Вільштэтэра нечакана скончылася, калі ён падаў у адстаўку, выступаючы рэзка супраць палітыкі антысемітызму. У 1939 годзе ён эміграваў у Швейцарыю, дзе пражыў апошнія 3 гады свайго жыцця.
У 1942 годзе памёр ад сардэчнага прыступу.
Вуліца Ліцярату
Вуліца Ліцяра́ту (традыцыйная беларуская назва — Літара́цкая ву́ліца ; Literatų gatvė) — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільнюса, у Старым Горадзе. Звязвае вуліцы Замкавую і Андрэя Валяна.
Агульныя звесткі
Даўжыня каля 140 м. Нумарацыя дамоў пачынаецца ад Замкавай вуліцы. З правага паўднёвага боку вуліцы дамы з няцотнымі нумарамі, з левага паўночнага боку — цотная нумарацыя.
Ераваам
Ераваам - першы цар ізраільскі.
Быў рабом цара Саламона, пры якім быў наглядчыкам над чыншавымі. Карыстаючыся непрыхільнасцю народа да Саламона, ён яшчэ пры яго жыцці дамагаўся царскага стальца, але вымушаны быў уцячы ў Егіпет. Пасля смерці Саламона ўзначаліў незадаволеных домам Давыдавым і, калі 10 плямён адкалолася ад Раваама, сына Саламона, стаў іх царом. Будучы царом ізраільскім, увёў паганскае ідалапаклонства, замяніў левіцкіх свяшчэннікаў жрацамі з простага люду, пабудаваў капішчы, увёў спецыяльнае свята ў гонар свайго ідала. Владарства Ераваама працягвалася 22 гады. Сваёй сталіцай ён спачатку абраў Сіхем, а потым перанёс яе ў Фірцах. У час вайны з іудзейскім царом Авіяй Ераваам страціў некалькі сваіх гарадоў і згубіў вялікую колькасць войска, пасля чаго ўжо не мог аднавіць сваю былую моц.
Алісія Вікандэр
Алісія Аманда Вікандэр (Alicia Amanda Vikander, нар., ) — шведская і прадзюсар. Уладальніца прэміі «Оскар» за лепшую жаночую ролю другога плана і прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША за ролю мастачкі Герды Вегенер у біяграфічнай драме «Дзяўчына з Даніі».
Юнацтва
Нарадзілася ў Гётэбаргу ў сям’і тэатральнай актрысы і ўрача-псіхіятра. Па словах Алісіі, яе дзяцінства было цудоўным: для сваёй маці яна была адзінай, але пры гэтым была акружаная вялікай сям’ёй з боку бацькі, бо кожны другі тыдзень яна наведвала яго.
Акцёрская кар’ера Алісіі пачалася, калі ёй было 7 гадоў. Дзяўчынка выступіла на сцэне Гётэбаргскай оперы. У 1997 годзе яна перамагла ў дзіцячым тэлевізійным спеўным шоў. З 9 гадоў Алісія займалася балетам, а, пераехаўшы з Гётэбарга ў Стакгольм, паступіла ў Каралеўскую балетную школу, якую скончыла ў 2007 годзе. Таксама будучая актрыса вучылася і ў Амерыканскай акадэміі балета ў Нью-Ёрку.
Кар’ера
Алісія пачынала са здымак у кароткаметражных фільмах і на тэлебачанні. Зняўшыся ў фільме «Да чагоcьці прыгожага», Вікандэр атрымала прэмію «Залаты жук» за лепшую жаночую ролю. У 2013 годзе Алісія была намінаваная на прэмію BAFTA як «Узыходзячая зорка». За ролю робата, які валодае штучным інтэлектам, у фільме «З машыны», актрыса была намінаваная на «Залаты глобус» і прэмію BAFTA.
Гэтая роля прынесла ёй міжнароднае прызнанне і дзве прэміі, сярод якіх «Прэмія Гільдыі кінаакцёраў ЗША» і «Оскар» за лепшую жаночую ролю другога плана ў 2016 годзе. Алісія стала другой шведскай актрысай, ганараванай гэтай узнагароды.
Актрыса асуджае гендэрную няроўнасць. У 2017 годзе яна стала адной з 584 жанчын, хто звярнуўся да шведскай кіна- і тэатральнай індустрыі з просьбай звярнуць увагу на культуру сексуальных праступкаў.
Масцішча (Лагойскі раён)
Масці́шча (, Мостище) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Швабскага сельсавета.
Сара Даніус
Даніус была членам Шведскай акадэміі і першай жанчынай пастаяннай сакратаркай. Яна была адной з цэнтральных фігур у супярэчнасцях 2018 года, якія прывялі да адмены Нобелеўскай прэміі па літаратуры ў тым годзе і наступнай рэструктурызацыі акадэміі.
Ранняе жыццё і адукацыя
Даніус скончыла Стакгольмскі ўніверсітэт у 1986 годзе. Яна атрымала ступень магістра мастацтваў па крытычнай тэорыі ў Нотынгемскім універсітэце ў 1989 годзе. Яна пражыла ў ЗША дзесяць гадоў, а ў 1997 годзе атрымала ступень доктара філасофіі ва ўніверсітэце Дзюка. У 1999 годзе атрымала ступень доктара філасофіі ва Упсальскім ўніверсітэце. Яна пісала публікацыі пра ўзаемасувязь літаратуры і грамадства і пісала пра Марселя Пруста, Гюстава Флобера і Джэймса Джойса.
Кар’ера
Даніус была літаратурным крытыкам шведскай штодзённай газеты «Dagens Nyheter» з 1986 года У 2008 годзе яна стала прафесарам эстэтыкі ва ўніверсітэце Седэрцёрна і дацэнтам літаратуры ва Упсальскім ўніверсітэце. З 2010 года яна была выканаўчым членам Каралеўскай акадэміі пісьмаў а ў 2013 годзе стала прафесарам літаратурных навук у Стакгольмскім універсітэце. У сакавіку 2013 года Даніус была абрана ў Шведскую акадэмію, змяніўшы Кнута Анлунда на крэсле 7. Афіцыйная цырымонія ўступлення Даніус на пасаду адбылася ў акадэміі 20 снежня 2013 года. Яна заняла пасаду пастаяннага сакратара акадэміі 1 чэрвеня 2015 замест Пітэра Энглунда.
Яе папрасілі пакінуць пасаду і яна пакінула акадэмію 12 красавіка 2018 на фоне крытыкі ў сувязі са скандалам у акадэміі вакол Жана-Клода Арно, звязаны ў «Me Too». Скандал ператварыўся ў супярэчнасці 2018 года, якія прывялі да адмены Нобелеўскай прэміі па літаратуры ў гэтым годзе і наступнай рэструктурызацыі акадэміі.
Два былыя пастаянныя сакратары, Сцюр Ален і Гарацый Энгдал, назвалі Даніус слабым лідарам у яе вядзенні спраў. 26 лютага 2019 года яна пакінула сваё месца ў Шведскай акадэміі. Гэты крок адбыўся пасля таго, як некалькі членаў акадэміі паспрабавалі замяць скандал, што выклікала адстаўку «з агідай» трох членаў акадэміі. Сара Стрыдсберг таксама пакінула акадэмію ў знак салідарнасці.
1897 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1897 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Сара Даніус
Асабістае жыццё
Даніус цікавіла мода. На Нобелеўскіх банкетах яна насіла спецыяльна распрацаваныя сукенкі, натхнёныя трыма аўтарамі, якімі яна захаплялася: Марсель Пруст, Анарэ дэ Бальзак і Вірджынія Вульф, якія распрацоўваў Пер Энгшэдэн. Гэтыя сукенкі прыцягнулі ўвагу СМІ. Адзенне ў цэлым таксама прыцягвала ўвагу, асабліва блуза з гальштукам, якая выклікала вялікую цікавасць у сувязі з крызісам у Шведскай акадэміі.
З 1989 па 2010 год яна была замужам за аўтарам Стэфанам Джонсанам, у іх нарадзіўся сын Леў.
Даніус памерла 12 кастрычніка 2019 г. ва ўзросце 57 гадоў, пасля таго як некалькі гадоў пакутавала на рак малочнай залозы.
Аркадзь Мікітавіч Вараб’ёў
Аркадзь Мікітавіч Вараб'ёў (, вёска Мардова, Тамбоўская вобласць -, Масква) — савецкі цяжкаатлет, навуковец, пісьменнік. Заслужаны майстар спорту СССР (1952), Заслужаны трэнер СССР (1964). Алімпійскі чэмпіён (1956, 1960 гадоў), бронзавы прызёр 1952, неаднаразовы чэмпіён і рэкардсмен свету (26 рэкордаў свету), Еўропы і СССР у 1950-1959 гадах.
Спіс аб’ектаў PGC (2003001—2004000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2003001—2004000)
Сарыкамышская бітва
Бітва пры Сарыкамышы (9 (22) снежня 1914 года — 4 (17) студзеня 1915 года) — абарончая аперацыя рускага Каўказскага войска супраць турэцкіх войскаў у раёне населенага пункта Сарыкамыш (цяпер Турцыя) падчас Першай сусветнай вайны.
Бітва
2 (15) лістапада 1914 рускія войскі трыма атрадамі перайшлі турэцкую мяжу. Перад пачаткам баявых дзеянняў Каўказская армія была рассяроджана на дзве групы ў адпаведнасці з двума галоўнымі аперацыйнымі кірункамі:
Флангі прыкрываліся невялікімі самастойнымі атрадамі з памежнай варты, казакоў і ўзбраення: правы фланг — кірунак уздоўж Чарнаморскага ўзбярэжжа да Батума, а левы — супраць курдскіх раёнаў, дзе з аб'явай мабілізацыі туркі пачалі фармаваць курдскую ірэгулярную конніцу, і персідскага Азербайджана.
Джорджэ Баковія
Джорджэ Баковія (George Bacovia), сапраўднае імя Джорджэ Васіліу (George Vasiliu,, Бакэў — , Бухарэст) — румынскі паэт-сімваліст.
Сарыкамышская бітва
Бітва
Да 6 (19) лістапада Сарыкамышскі атрад (1-ы Каўказскі і 2-і Туркестанскі карпусы з нададзенымі часткамі — усяго каля 53 батальёнаў, 138 гармат і 40 казачых сотняў) авалодаў Кара-Дэрбенцкім горным праходам і Кепры-кейскай пазіцыяй, што знаходзілася пасярод шляху ад турэцкай мяжы да Эрзурума. Ольтынский атрад (брыгада пяхоты з артылерыяй і 6 казачых сотняў) прасунуўся да Іда. На Эрыванскім кірунку рускія войскі перайшлі праз хрыбет Агрыдаг і авалодалі Баязітам, Дыадынам, Алашкертам і Каракілісай, надзейна прычыніўшы левы фланг і тыл Сарыкамышскага атрада, а таксама прымежны раён ад курдскай конніцы. Адначасна рускія атрады, высунуўшыся з персідскага Азербайджана, занялі турэцкія апорныя пункты ў раёне турэцка-персідскай мяжы.
Джорджэ Баковія
Біяграфія
Сын камерсанта. Вучыўся ва ўніверсітэце ў Бухарэсце і Ясах. Атрымаў юрыдычную адукацыю, служыў чыноўнікам у розных міністэрствах. Дэбютаваў у друку ў 1898 годзе, першую кнігу вершаў «Свінец» выпусціў у 1916 годзе.
Сарыкамышская бітва
Бітва
16 (29) лістапада турэцкія войскі самі ўварваліся ў межы расійскага Закаўказзя ва ўзбярэжнай зоне і пры спрыянні паўсталых аджарцаў, якія напалі з тылу і флангаў на нешматлікія рускія войскі, занялі плацдарм перад крэпасцю Батум, што запатрабавала ад рускага камандавання скіраваць сюды ўзмоцнены атрад, што распачаў пры падтрымцы мінаносцаў выцясненне туркаў з Паўднёвай Аджарыі.
Да снежня Каўказскае армія займала фронт ад Чорнага мора да возера Ван працягласцю звыш 350 км па прамойй лініі, галоўным чынам на турэцкай тэрыторыі. Пры гэтым амаль дзве траціны рускіх сіл былі высунуты наперад, знаходзячыся паміж Сарыкамышам і Кепры-Кеем. У турэцкага войска з'явілася магчымасць паспрабаваць абыйсці галоўныя рускія сілы з іх правага фланга і ўдарыць у тыл, пераразаўшы чыгунку Сарыкамыш — Карс.
Аператыўная задума туркаў была вылічаная на шпаркасць і ўтойлівасць абыходу і энергічныя дэманстратыўныя дзеянні 11-га карпусы; пры гэтым 9-ы і 10-ы карпусы высунуліся са слаба арганізаванымі тыламі ў разліку на атрыманне харчу ад мясцовага мусульманскага насельніцтва. Аперацыя па абыходзе рускіх войскаў была ўхвалена германскім камандаваннем, начальнікам штаба турэцкага 3-а войска быў нямецкі афіцэр, генерал-лейтэнант Бронзарт фон Шэлендорф, камандзірамі карпусоў былі выхаванцы германскай вайсковай школы, якія курыраваліся германскімі інструктарамі.
Імклівым ударам туркі выбілі з Ольты значна саступаючы ім па колькасці Ольтынскі атрад (начальнік генерал Н. М. Істомін).
10 (23) снежня Сарыкамышскі атрад лёгка адбіў франтальную атаку 11-га турэцкага корпуса. 11 (24) снежня ў штаб Сарыкамышскага атрада з Тыфліса прыбыў фактычны камандуючы Каўказскім войскам генерал А. З. Мышлаеўскі і яго начальнік штаба генерал М. М. Юдзеніч. Генерал Мышлаеўскі арганізаваў абарону Сарыкамыша, але ў самы адказны момант, няправільна ацаніўшы становішча, аддаў загад да адступлення, пакінуў войска і выехаў у Тыфліс. Генерал Юдзеніч узяў на сябе камандаванне 2-м Туркестанскім корпусам, а дзеяннямі ўсяго Сарыкамышскага атрада па-ранейшаму кіраваў генерал Г. Э. Берман, камандзір 1-га Каўказскага корпуса.
12 (25) снежня турэцкія войскі, што здзяйснялі абыходны манеўр, занялі Бардус і павярнулі на Сарыкамыш. Марознае надвор'е, аднак, зменшыла тэмпы наступу і прывяла да значных (шматтысячным) небаявым стратам турэцкіх сіл.
11-ы турэцкі корпус працягваў ціск на асноўныя рускія сілы, але рабіў гэта недастаткова энергічна, што дазволіла рускім адводзіць з фронту адну за адной найболей моцныя часткі і перакідаць назад да Сарыкамыша.
16 (29) снежня з падыходам рэзерваў рускія войскі адкінулі суперніка і перайшлі ў контрнаступ. 20 снежня (2 студзеня) быў адбіты Бардус, а 22 снежня (4 студзеня) — аточаны і запалонены ўвесь 9-ы турэцкі корпус. Рэшткі 10-га корпуса былі змушаны адступіць, і да 4—6 (17—19) студзеня становішча на фронце было адноўлена.
Вынік
На думку некаторых гісторыкаў, у якасці помсты за паразу турэцкага войска пры Сарыкамышы турэцкія ўлады арганізавалі масавае знішчэнне армянаў.
Нанясучы паразу турэцкім войскам, рускае армія адкрыла сабе дарогу ўглыб Анаталійскага пласкагор'я.
BMW i8
У чэрвені 2020 года вытворчасць мадэлі была завершана. Кожная з 18 апошніх машын мела свой уласны ўнікальны колер. Апошнім BMW i8 стаў родстэр колеру Portimao Blue. З 2014 па 2020 год было выпушчана 20 500 аўтамабіляў.
Дызайн
Прыборная панэль размешчана на цэнтральным Head-up дысплеі і ветраной шыбе. Такое спалучэнне стварае ўражанне трохмернай прасторы. Найбольш важная інфармацыя, такая як паказанні спідометра і маршрут следавання, выдаецца на ветраную шыбу ў фонавым выглядзе, што забяспечвае найбольшую бяспеку, так як кіроўцу не прыходзіцца глядзець на панэль прыбораў.
Сілавой устаноўкай аўтамабіля з’яўляецца гібрыдная сістэма Plug-in hybrid. Сістэма выкарыстоўвае спалучэнне 2-х электрарухавікоў, якія сілкуюцца ад літый-іённых акумулятараў і 1,5-літровага трохцыліндравага бензінавага рухавіка з турбанаддзіманнем  магутнасцю 170 кВт (231 к. с.). Першы электрарухавік размяшчаецца на пярэдняй восі і выдае пастаянную магутнасць 60 кВт і максімальную 96 кВт. Другі электрарухавік размешчаны паміж асноўным электрарухавіком і бензінавым рухавіком, выдае пастаянную магутнасць 25 кВт і служыць для запуску РУЗ. Трансмісія ўяўляе сабой 6-ступеньчатую рабатызаваную каробку перадач другога пакалення.
Deezer
Deezer — французскі інтэрнэт-сэрвіс струменевай перадачы музыкі. Дазваляе праслухоўваць музычныя кампазіцыі розных лэйблаў гуказапісу, уключаючы Universal Music Group, Sony Music і Warner Music Group (належыць матчынай кампаніі Deezer Access Industries), на розных прыладах у рэжыме анлайн ці афлайн. У наш час у базе сэрвісу знаходзяцца больш за 73 мільёны музычных кампазіцый і 34 000 радыёстанцый. Сэрвіс налічвае звыш 14 мільёнаў актыўных карыстальнікаў у месяц і 7 мільёнаў платных падпісчыкаў.
Гісторыя
У сваім першапачатковым выглядзе сайт быў звінавачаны ў парушэнні аўтарскіх праў французскім агенцтвам SACEM, але пасля зачынення ў красавіку 2007 года быў ізноў запушчаны ў жніўні пад назвай Deezer. З агенцтвам былі дасягнуты пагадненні, якія дазволілі ўладзіць усе канфлікты. Так, Deezer абавязаўся выплачваць уласнікам аўтарскіх праў працэнт ад прыбытку з рэкламы.
Запуск
На момант свайго запуску ў 2007 годзе, Deezer яшчэ не складаў пагадненняў з буйнымі музычнымі лэйбламі і таму мог прапанаваць сваім карыстальнікам толькі абмежаваны каталог музыкі. Сэрвісу спатрэбілася больш за два гады для складання пагадненняў з чатырма найбуйнейшымі лэйбламі і ўжо ў 2011 годзе сэрвіс мог прапанаваць слухачам больш за 8 мільёнаў песень. У жніўні 2007 года, у першы месяц сваёй працы, сэрвіс сабраў каля 773 тысяч карыстальнікаў, але ўжо ў маі 2008 года колькасць карыстальнікаў налічвала ўжо 2,75 мільёнаў чалавек, а ў снежні 2009 года карыстальнікаў ужо было 7 мільёнаў.
Нягледзячы на высокую актыўнасць, сэрвіс амаль адразу ж сутыкнуўся з фінансавымі праблемамі — у першай палове 2008 года кампанія атрымала прыбытак усяго ў €875 тысяч, што было недастаткова для аплаты ліцэнзійных збораў. У ліпені 2008 года сэрвіс стаў прадаваць рэкламу праз даччынае рэкламнае агенцтва Deezer Media; у кастрычніку Deezer атрымаў прыбытак ужо $15,8 млн. У лютым 2009 года сэрвіс увёў бясплатную рэгістрацыю для сваіх карыстальнікаў, каб мець магчымасць прапанаваць ім больш мэтавыя рэкламныя прапановы, а ў лістападзе была ўведзена аўдыярэклама, прайграваная ў момант змены песень.
5 лістапада 2009 года Deezer запусціў новую мадэль абслугоўвання. Пакінуўшы базавую бясплатную вэб-трансляцыю, сэрвіс прэзентаваў два абаненцкія тарыфы: за €4,99 карыстальнікі атрымалі магчымасць месяц слухаць музыку ў высокай якасці і без рэкламы, за €9,99 карыстальнікі атрымвалі апроч магчымасцяў вышэйапісанага тарыфу магчымасць загрузкі адмысловай праграмы на прылады з АС Android, BlackBerry і iOS.
У студзені 2010 года генеральны дырэктар і сузаснавальнік кампаніі Джонатан Банассая быў заменены на пасту Акселем Доўшы пасля таго, як з 12 мільёнаў карыстальнікаў на платныя паслугі падпісалася ўсяго 15 тысяч. У жніўні 2010 года аператар мабільнай сувязі Orange склаў шэраг пагадненняў з Deezer, дзякуючы якім колькасць платных карыстальнікаў сэрвісу павялічылася з 6 да 100 тысяч. Да студзеня 2011 года платную падпіску аформілі 500 тысяч чалавек.
У верасні 2011 года сэрвіс дадаў інтэграцыю з Facebook, што дало карыстальнікам магчымасць ажыццяўляць аўтарызацыю з дапамогай свайго ўліковага запісу, а таксама магчымасць абагульваць музыку праз сацыяльную сетку.
У студзені 2012 была анансавана інтэграцыя Deezer з сэрвісам Last.fm, што пасля дало карыстальнікам сэрвісу магчымасць захоўваць песні ў асабістым уліковы запісе сэрвісу Last.fm і ўжыццяўляць скроблінг.
Пашырэнне
Deezer быў запушчаны ў Францыі ў 2007 годзе. 7 снежня 2011 года Deezer, быўшы ў той час даступным толькі ў Бельгіі, Францыі і Вялікабрытаніі, абвясціў пра сваё жаданне пашырыць зону абслугоўвання на ўвесь свет цягам 2012 года. Паводле даных кампаніі, да канца студзеня планавалася давесці свае паслугі да ўсёй Еўропы, да Паўднёвай і Паўночнай Амерыкі (за выключэннем ЗША), да канца лютага планавалася пашырэнне паслуг на Афрыку і Паўднёва-ўсходнюю Азію. Іншы свет планавалася ахапіць да канца чэрвеня (за выключэннем Японіі).
Фактычна ва ўсёй Еўропе Deezer стаў даступны 15 сакавіка, 25 красавіка сэрвіс быў запушчаны ў Аўстраліі, Канадзе і Новай Зеландыі. 8 чэрвеня сэрвіс абвясціў пра сваю наяўнасць у 35 лацінаамерыканскіх краінах (выключаючы Бразілію). 15 жніўня было абвешчана, што сэрвіс будзе даступны ў Інданезіі, Малайзіі, Пакістане, Філіпінах, Сінгапуры і Тайландзе цягам некалькіх тыдняў.
8 кастрычніка 2012 года сэрвіс абвясціў, што ён атрымаў $130 млн ад холдынга Access Industries на далейшае міжнароднае пашырэнне. Праз два дні сэрвіс абвясціў, што ён стаў даступны ў 76 новых краінах, у выніку чаго яго агульная наяўнасць дасягнула 160 краін. 21 снежня сэрвіс заявіў, што ён выходзіць на новы узровень абслугоўвання, што прапануе дзве гадзіны бясплатнага струменевага прайгравання музыкі ў месяц, даступнага для карыстальнікаў па ўсім свеце.
Па стане на снежань 2012 года, Deezer налічваў каля трох мільёнаў платных карыстальнікаў са штомесячнай сямімільённай актыўнай базы карыстальнікаў. Колькасць песень у каталозе налічвала 20 мільёнаў. Паводле слоў генеральнага дырэктара Акселя Доўшы, да 2016 года кампанія будзе мець пяць працэнтаў долі сусветнага музычнага рынку.
У студзені 2013 года сэрвіс анансаваў пашырэнне сваёй наяўнасці ў 22 новых краінах Афрыкі, Азіі, Блізкага Усходу, даводзячы агульны лік краін наяўнасці да 182. У ліпені 2016 года Deezer дадаў ЗША ў спіс падтрымліваемых краін. Па стане на пачатак 2017 года сэрвіс абслугоўвае 187 краін.
Партнёрства
Пачынальна з 2014 года Deezer стаў усталёўваць партнёрскія адносіны з кампаніямі, што маюць вялікую кліенцкую базу. Прыкладам, да іх тычыцца адна з найбуйных у свеце турыстычных кампаній TUI. Кліенты кампаніі атрымалі магчымасць скарыстаць дармовую трохмесяцовую падпіску на Deezer пры браняванні падарожжа. Іншым партнёрам выступіла кампанія Samsung: Deezer быў усталяваны па змаўчанні на тэлефонах Samsung Galaxy S5, а таксама ў дадатак падаваўся дармовы доступ да Deezer на некалькі месяцаў пры куплі дадзенай прылады. У 2021 годзе супольна з A1 Telekom Austria Group Deezer запусціў музычны сэрвіс А1 Xplore Music, пры гэтым абаненты А1 атрымалі доступ да стрымінгавай платформы на адмысловых умовах.
Тыпы падпісак
На сярэдзіну 2020 гады даступныя пяць тыпаў падпісак. Усе тыпы падпісак дазваляюць слухаць музыку без абмежаванняў, а таксама падтрымваюць мабільныя прылады.
Джордж Баланчын
Джордж Баланчын (George Balanchine; пры нараджэнні Георгій Мелітонавіч Баланчывадзэ, გიორგი მელიტონის ძე ბალანჩივაძე; 9 [22] студзеня 1904, Санкт-Пецярбург —, ) — харэограф, які паклаў пачатак амерыканскаму балету і сучаснаму неакласічнаму балетнаму мастацтву.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 [22] студзеня 1904 года ў Санкт-Пецярбургу. У 1914—1921 гадах вучыўся ў Тэатральным вучылішчы пры Марыінскім тэатры.
У 1923 годзе ўпершыню выступіў як балетмайстар. З 1924 года эміграваў з СССР. У 1925—1929 гадах — галоўны балетмайстар у трупе «Рускі балет С. П. Дзягілева». У 1933 годзе ў ЗША арганізаваў «Школу амерыканскага балета», з якой вырасла трупа «Амерыканскі балет» (з 1948 года — «Нью-Ёрк сіці бале»). Баланчын ставіў сюжэтныя балеты («Блудны сын» Пракоф’ева, 1929; «Апалон, валадар муз» Стравінскага, 1929), пазней — «абстрактныя» балеты («Канчэрта-барока» на музыку Баха, 1941; «Бале імперыяль» на музыку Чайкоўскага, 1941, і інш.).
Ваас
Ваас (בעשא‎), цар ізраільскі. Быў чалавекам нязнатнага паходжання, военачальнікам цара Навата. Па здрадніцку забіў свайго цара і заняў яго сталец, валадарыў на працягу 24 гадоў. У час свайго валадарства вёў вайну з іудзейскім царом Асаем і страціў на яго карысць некаторыя гарады.
Антуан Жэром Балар
Антуан Жэром Балар (Antoine-Jérôme Balard;, Манпелье — , Парыж) — французскі хімік, член Парыжскай Акадэміі Навук (з 1844 года).
Быў фармацэўтам, затым стаў прафесарам універсітэта ў Манпелье і ў Парыжы (з 1842 года). Вывучаючы расолы міжземнаморскіх саляных промыслаў, у 1826 годзе адкрыў новы элемент, які назваў «мурыдам» (ад лац. Muria — расол); неўзабаве Гей-Люсак пераназваў яго ў бром.
1930 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1930 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Падзеі
Жнівень — у Мінску адкрыта Усебеларуская выстава карцін, графікі, скульптуры, архітэктуры.
Моладзі
Мо́ладзі (, Молоди) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Швабскага сельсавета.
У 1924 годзе цэнтр Моладскага сельсавета.
Аўстрыя на конкурсе песні Еўрабачанне 2014
Аўстрыя прыняла ўдзел у конкурсе песні «Еўрабачанне 2014» ў Капенгагене, Данія c песняй Rise Like a Phoenix у выкананні аўстрыйскага поп-спевака Канчыты Вурст і перамагла ўпершыню пасля конкурсу «Еўрабачанне 1966». Прадстаўнік быў абраны шляхам унутранага адбору, арганізаваным аўстрыйскай нацыянальнай тэлекампаніяй «ORF».
Унутраны адбор
10 верасня 2013 года «ORF» афіцыйна абвясціў, што Канчыта Вурст была абрана шляхам унутранага адбору ў якасці прадстаўніка Аўстрыі на «Еўрабачанне 2014». Жаночы вобраз Канчыты Вурст выкарыстоўвае аўстрыйскі спявак Томас Нойвірт. Нойвірт ужо раней прымаў удзел у нацыянальным фінале ад Аўстрыі пад сцэнічным імем Канчыты Вурст, дзе заняў другое месца з песняй «That's What I Am».
Песня для конкурсу была абвешчана 8 сакавіка 2014 года падчас трансляцыі праграмы Dancing Stars аўстрыйскага вяшчальніка «ORF». Вурст прадставіла пяць песень, дзе адна з іх — Rise Like a Phoenix— была абрана, каб прадстаўляць Аўстрыю ў Капенгагене.
Супярэчнасці адбору
Пасля аб'яўлення, што Канчыта Вурст будзе прадстаўляць Аўстрыю, група ў Facebook (каля 38000 фанатаў) выказала пратэст супраць таго, што «ORF», вяшчальнік, які фінансуецца дзяржавай, здзейсніў унутраны выбар без грамадскага галасавання. У інтэрв'ю аўстрыйскай газеце Kurier, Канчыта Вурст заявіла, што крытыка ад групы пераўзышла пратэст супраць Вурст як абранага выканаўцы і замест «адлюстроўвае гамафобныя выказванні і дыскрымінацыю», адзначыўшы, што ORF нясе поўную адказнасць за прыняцце рашэнняў адносна конкурсу, і што тэлекампанія раней унутрана абрала Эрыка Папілая прадстаўляць Аўстрыю ў 2007 годзе. У адказ групе ў Facebook, Вурст паабяцала «працягнуць барацьбу супраць дыскрымінацыі».
Міністэрства інфармацыі Беларусі атрымала петыцыю, якая заклікала беларускага вяшчальніка «Белтэлерадыёкампанію» байкатаваць Еўрабачанне 2014 у сувязі з удзелам Канчыты Вурст. Паводле слоў складальнікаў петыцыі, конкурс стаў «рассаднікам садаміі», і што выбар Вурст з'яўляецца ўсяго толькі спробай еўрапейскіх лібералаў навязаць сваі каштоўнасці Беларусі і Расіі. Аналагічнае хадайніцтва таксама было атрымана ў Міністэрствы сувязі і масавых камунікацый Расійскай Федэрацыі ад актывістаў групы бацькоўскага выхавання, у якім было сабрана звыш 400 подпісаў.