cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Браткі
Батанічнае апісанне
Вышыня 10—12 см, з некалькімі сцябламі. Прыкаранёвае лісце круглавата-сэрцападобныя, сцябловае — ланцэтападобнае. Кветкі двухсіметрычныя, стракатыя, са шпоркай: верхнія пялёсткі фіялетавыя, ліловыя або сінія, бакавыя белавата-жоўтыя, ніжні пялёстак — серна-жоўты або фіялетавы. Плод — каробачка.
Арэал
Пашыраны ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я. Растуць на сухіх лугах, лясных палянах, каля дарог, у хмызняку, на палях як пустазелле. Цвітуць у красавіку — кастрычніку.
Значэнне
Лекавыя расліны. Родапачынальнікі садовых форм і сартоў.
Метлюжкакветныя
Метлюжкакветныя (Poales) — парадак аднадольных раслін.
Існуе 1 сямейства (метлюжковыя), каля 650 родаў, 10 тыс. відаў. Пашыраны ўсюды. Дамінанты травяністых груповак расліннасці стэпаў, лугоў, прэрый, пампасаў і саваннаў. На Беларусі 55 родаў, найбольш вядомыя авёс, брыца, вострыца, грэбнік, жытняк, зуброўка, каласнец, купкоўка, лісахвост, малінія, маннік, пырнік, трыснёг, цімафееўка, ячмень і інш.; вырошчваюцца шмат інтрадукаваных відаў з родаў жыта, кавыль, кукуруза, перлаўка, проса, пшаніца, райграс і інш.
Адна-, двух- і шматгадовыя травяністыя, радзей дрэвападобныя (напрыклад, бамбук) расліны. Цыліндрычныя сцёблы (саломіны) уздутыя ў вузлах і падзеленыя на полыя межвузеллі. Лісце пераважна з адкрытымі похвамі, лінейнае (да ніткападобнага) ці ланцэтнае, звычайна мае язычок. Кветкі дробныя, пераважна двухполыя ў элементарных суквеццях (каласках), што ўтвараюць складаныя суквецці — мяцёлкі, каласы, гронкі або галоўкі. У каласку — 1—30 кветак. Апыленне звычайна ветрам. Плод — зярняўка.
Харчовыя, кармавыя, тэхнічныя, лекавыя, дэкаратыўныя расліны. Да метлюжкакветных належаць асноўныя харчовыя расліны: пшаніца, рыс, кукуруза, жыта, ячмень, авёс, проса, сорга, цукровы трыснёг і інш.), што культывуюцца з глыбокай старажытнасці, і кармавыя (мятліца, цімафееўка, аўсяніца, купкоўка, каласоўнік і інш). Выкарыстоўваюцца для засеву газонаў, аэрадромаў, стадыёнаў, замацавання пяскоў, насыпаў. 3 некаторых відаў атрымліваюць будаўнічыя матэрыялы, паперу (напрыклад, трыснёг, бамбук), ёсць шкоднае пустазелле (напрыклад, аўсюк, брыца звычайная).
16-я армія (СССР)
16-я а́рмія (СССР) — агульнавайсковае аператыўнае аб’яднанне (армія) у складзе РСЧА Узброеных Сіл СССР падчас Вялікай Айчыннай вайны.
1-е фарміраванне
Армія сфарміравана ў ліпені 1940 года ў Забайкальскай ваеннай акрузе ў складзе: упраўленне, 32-гі стралковы і 5-ы механізаваны карпусы, 126-ы карпусны артылерыйскі полк і 112-ы асобны зенітна-артылерыйскі дывізіён.
Напярэдадні Вялікай Айчыннай вайны, 25 мая 1941 года, атрымала загад перадыслакавацца на Захад Саюза (УССР). Першыя эшалоны арміі (109-я матарызаваная дывізія 5-га мехкорпуса) выгрузіліся ў Бярдзічаве 18 чэрвеня 1941 года.
Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны ў сувязі з крызіснай сітуацыяй, якая склалася на Заходнім фронце, 26 чэрвеня 1941 года паступіў загад, які перанацэліў фарміраванне ў раён Орша—Смаленск. Аднак прарыў нямецкай 11-й танкавай дывізіі ў напрамку Астрога ў другой палове дня 26 чэрвеня запатрабаваў экстраных мер процідзеяння. Камандарм генерал-лейтэнант М. Ф. Лукін зняў часці 109-й матарызаванай дывізіі з пагрузкі і накіраваў іх насустрач праціўніку. Гэтыя часткі пад камандаваннем генерал-лейтэнанта М. Ф. Лукіна атрымалі назву «група Лукіна».
Большая частка 16-й арміі пачала засяроджванне ў раёне Смаленска, яе 5-ы мехкорпус быў перададзены ў склад 20-й арміі і ўдзельнічаў у контрудары на Лепель 6—9 ліпеня. Сам камандарм прыбыў у раён Смаленска ў ноч на 8 ліпеня 1941 года. У сувязі з прарывам нямецкіх мотамеханізаваных войскаў да Смаленска загадам маршала С. К. Цімашэнкі 14 ліпеня камандуючы 16-й арміяй М. Ф. Лукін аб’яднаў пад сваім пачаткам усе часці гарнізона горада Смаленска, часці, якія прыбывалі па чыгунцы ў іншыя арміі і якія разгружаліся ў раёне г. Смаленска, а таксама часці, якія займаюлі сектары абароны, якія прымыкаюлі непасрэдна да горада Смаленска.Аднак, як успамінаў Лукін пасля вайны, ...пасланыя мною камандзіры штаба на ўсход і поўдзень ад Смаленска аж да Раслаўля, дзе павінны былі разгружацца прыбываючыя на фронт часці, далажылі, што гэтыя часці сустракаліся адпаведнымі прадстаўнікамі злучэнняў, якія ўжо ваююць на фронце. Такім чынам, ніякіх новых сіл я ў сваё распараджэнне не атрымаў. І ў Смаленску ніякіх часцей не было, акрамя сфармаваных з добраахвотнікаў трох батальёнаў, узброеных толькі вінтоўкамі і кулямётамі ў нязначнай колькасці. У іх ліку быў адзін батальён міліцыі" . 15 ліпеня нямецкія войскі ўварваліся ў Смаленск. Савецкія войскі 19-й, 20-й і 16-й армій апынуліся ў аператыўным акружэнні. Сувязь з тылам удавалася падтрымліваць толькі праз Салаўёўскую пераправу па лясістай, балоцістай мясцовасці на поўдзень ад Ярцава. Пачаліся вулічныя баі (глядзі Абарона Смаленска).
22 ліпеня штаб 19-й арміі перадаў свае войскі 16-й арміі і з’ехаў у раён Мядыня. Злучэнні 20-й і 16-й армій працягвалі змагацца ў акружэнні.
28 ліпеня 1941 года агульнае кіраўніцтва войскамі 20-й і 16-й армій было ўскладзена на камандарма-20 генерал-лейтэнанта П. А. Курачкіна. У гэты дзень праціўнік, падцягнуўшы рэзервы, выбіў 16-ю армію з Смаленска. Спробы аднавіць становішча ні да чаго не прывялі.
1 жніўня аператыўнай групе К. К. Ракасоўскага ўдалося вызваліць 20-ю і 16-ю арміі.У дакладзе М. Ф. Лукіна Ваеннаму савету Заходняга фронту аб стане войскаў 16-й арміі на 5 жніўня гаварылася: У дывізіях заставаліся дзесяткі людзей без камандзіраў, штабоў няма, тылы збіраюцца ў раёне Гарадка, Сіманаўкі, Рагаткіна, Папоўкі.
46, 129, 127, 158, 152 сд знаходзяцца ў раёне Калодезі і Сяльца, Слізі, Мілеева. Паколькі часці пераправіліся на розных пераправах, таму ідуць ў розных напрамках. Лічу, што дывізіі ў цяперашні час весці бой, ня сабраўшы іх і ня скампанаваўшы, не змогуць. Збірацца ж у названых мной раёнах немагчыма, бо праціўнік хоць і дробнымі групамі, але заходзіць у названыя месцы. Прашу пазначыць раён і даць некалькі дзён для прывядзення ў парадак часцей арміі ... 8 жніўня 1941 года войскі 16-й арміі былі перададзеныя ў склад 20-й арміі. Камандуючым 20-й арміяй быў прызначаны М. Ф. Лукін.
2-е фарміраванне
Сфарміравана 10 жніўня 1941 года шляхам рэарганізацыі групы войскаў ярцаўскага напрамкі Заходняга фронту пад камандаваннем генерал-маёра К. К. Ракасоўскага.
З 11 жніўня 1941 года войскі арміі ва ўзаемадзеянні з 19, 24, 30-й арміямі наносілі ўдары па праціўніку, які перайшоў на маскоўскім напрамку да абароны.
З 1 верасня 1941 года армія ў складзе 44-га стралковага корпуса (38, 108 і 152 стралковыя дывізіі), 3 карпусных артылерыйскіх палкоў, артылерыйскага палка супрацьтанкавай абароны, танкавай брыгады і інжынерных часцей прымала ўдзел у наступе войскаў Заходняга фронту, які далейшага развіцця не атрымаў.
У канцы верасня армія сумесна з іншымі войскамі фронту займала абарону на рубяжы Асташкаў, паўночна-захад ад Ельні. З пачаткам Маскоўскай бітвы ў пачатку кастрычніка 1941 года асноўныя сілы арміі апынуліся ў акружэнні і былі разгромленыя. З акружэння выйшла толькі ўпраўленне арміі, якому былі падпарадкаваныя новыя часці і злучэнні. Войскі арміі ўключыліся ў абарончыя баі на Мажайскай лініі абароны. З 7 кастрычніка ў паласе абароны арміі пачала дзейнічаць прыдадзеная ёй 316-я стралковая дывізія, з 29 кастрычніка — 4-я танкавая брыгада.
Злучэнні і часці арміі (126-я і 316-я стралковыя дывізіі), кавалерыйская група (50-я і 53-я кавалерыйскія дывізіі), асобны курсанцкі полк Маскоўскага пяхотнага вучылішча ім. Вярхоўнага Савета РСФСР і іншыя часці фронту ўдзельнічалі ў Мажайска-Малаяраславецкай (10—30 кастрычніка) абарончай аперацыі.
23 кастрычніка 1941 года нямецкія войскі аднавілі наступ на валакаламскім напрамку ў паласе 16-й арміі.
Злучэнні і часці аб’яднання (126-я і 316-я стралковыя дывізіі), кавалерыйская група (50-я і 53-я кавалерыйскія дывізіі), асобны курсанцкі полк Маскоўскага пяхотнага вучылішча ім. Вярхоўнага Савета РСФСР і іншыя часткі ўдзельнічалі ў Клінска-Солнечнагорскай (15 лістапада — 5 снежня) абарончай аперацыі.
У лістападзе 1941 года за баявыя заслугі пры абароне Масквы на Валакаламскім напрамку некаторыя часці арміі атрымалі ганаровыя званні «гвардзейскія». 11 лістапада 4-я танкавая брыгада ператворана ў 1-ю гвардзейскую. 18 лістапада 316-я стралковая дывізія — у 8-ю гвардзейскую. 29 лістапада 3-ці кавалерыйскі корпус (у складзе 50-й і 53-й кавалерыйскіх дывізій) ператвораны ў 2-й гвардзейскі.
У студзені 1942 года армія вяла наступальныя баі на гжатскім накірунку. У лютым 1942 года яе войскі былі перададзены 5-й арміі, а палявое ўпраўленне накіравана ў раён Сухінічаў, дзе прыняло частку войскаў і паласу абароны ад 10-й арміі. Удзельнічала ў франтавой аперацыі Заходняга фронту — Контрудар войск Заходняга фронту ў раёне Сухінічы, Казельск з 22 па 29 жніўня 1942 года.
Да мая 1943 года войскі арміі вялі абарончыя і наступальныя баі на жыздрынскім накірунку. 1 мая 1943 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 16 красавіка 1943 года, за мужнасць і гераізм асабовага складу армія была ўзнагароджана ганаровым званнем «Гвардзейская», атрымаўшы новы вайсковы №, ператворана ў 11-ю гвардзейскую армію ў складзе Заходняга фронту.
Дрычынскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Дры́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Дрычын.
16-я армія (СССР)
Камандаванне
Камандуючыя артылерыяй:
Дрычынскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Рудзенскага раёна, з 6 ліпеня 1935 года — Смілавіцкага раёна, з 11 лютага 1938 года — Рудзенскага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дукорскага сельсавета.
16-я армія (СССР)
Камандаванне
Камандуючы бранетанкавымі і механізаванымі войскамі:
Сяргей Леанідавіч Прышчэпа
Сяргей Леаниідавіч Прышчэпа (нар., Маладзечна, Мінская вобласць) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1996), прафесар (2000).
16-я армія (СССР)
Трэцяе фарміраванне
Сфарміравана 10 ліпеня 1943 года ў складзе Далёкаўсходняга фронту на базе Асобнага стралковага корпуса. Прыкрывала дзяржаўную мяжу СССР з Японіяй на востраве Сахалін, з вясны 1945 года — таксама і узбярэжжы Татарскага праліва ад Савецкай Гавані да Нікалаеўска-на-Амуры.
Дрычынскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты: аграгарадок Дрычын, вёскі Белае, Вішнёўка, Вясёлае, Горкі, Граддзё, Груд, Калінаўка, Капейнае, Каробавічы, Красны Яр, Малінаўка, Маргі, Нізоўка, Ніўкі, Новы Кут, Паддуб’е, Пенякі, Салаўі, Сетча, Станіславова, Шыманаў Кут і Янкава.
Сяргей Леанідавіч Прышчэпа
Біяграфія
Сулнчыў Маскоўскі інжынерна-фізічны інстытут (спецыяльнасць «Фізіка цвёрдага цела», кваліфікацыя «Інжынер-фізік», 1979; аспірантура, 1982). Працаваў у Фізічным інстытуце імя П. М. Лебедзева АН СССР (1978—1979, інжынер), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1982, факультэт інфакамунікацый, кафедра аховы інфармацыі, прафесар).
16-я армія (СССР)
Трэцяе фарміраванне
З 5 жніўня 1945 года, маючы ў сваім складзе ўпраўленне, 56-ы стралковы корпус, 3-ці, 103-ці і 104-ы ўмацаваныя раёны, 5-ю і 113-ю асобныя стралковыя брыгады, 214-ю танкавую брыгаду, шэраг асобных стралковых, танкавых, артылерыйскіх і іншых часцей, уключана ў склад 2-га Далёкаўсходняга фронту.
Сяргей Леанідавіч Прышчэпа
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка элементаў крыяэлектронікі і звышправадніковай спінтронікі на аснове мнагаслойных звышправадніковых нанаструктур і даследаванне ў іх размерных эфектаў.
Дрычынскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1460 чалавек, з іх 89,8 % — беларусы, 8,2 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
16-я армія (СССР)
Трэцяе фарміраванне
У перыяд савецка-японскай вайны ва ўзаемадзеянні з Паўночнай Ціхаакіянскай флатыліяй правяла Паўднёва-Сахалінскую аперацыю, часткай сіл удзельнічала ў Курыльскай дэсантнай аперацыі 1945 года.
Венскі ўніверсітэт музыкі і выканальніцкага мастацтва
Венскі ўніверсітэт музыкі і выканальніцкага мастацтва (Universität für Musik und darstellende Kunst Wien) — найбуйнейшая кансерваторыя Аўстрыі, размешчаная ў Вене. Ва ўніверсітэце навучаецца каля 3000 студэнтаў.
16-я армія (СССР)
Трэцяе фарміраванне
З 1 кастрычніка 1945 года армія ўвайшла ў склад Далёкаўсходняй ваеннай акругі і на працягу месяца была расфармаваная ў сувязі з дэмабілізацыяй Саюза ССР.
Венскі ўніверсітэт музыкі і выканальніцкага мастацтва
Пытанне аб стварэнні ў Вене кансерваторыі па ўзоры Парыжскай быў упершыню пастаўлена ў 1808 г. У 1812 годзе, было створана Таварыства аматараў музыкі (Gesellschaft der Musikfreunde), адной з галоўных задач якога, «самай прыгожай і самай важнай мэтай», абвяшчалася заснаванне кансерваторыі. Годам пазней быў створаны камітэт па арганізацыі Венскай кансерваторыі; нарэшце, ў 1817 годзе атрымалася стварыць пеўчую школу пад вярхоўным кіраўніцтвам Антоніо Сальеры, — для запрашэння выкладчыкаў-інструменталістаў не хапала сродкаў. Толькі ў 1819 г. запрашэнне скрыпача-віртуоза, у будучыні выдатнага музычнага педагога, Ёзэфа Бёма дазволіла адкрыць першы інструментальны клас і зрабіць, такім чынам, першы крок да пераўтварэнні пеўчай школы ў сапраўдную кансерваторыю. На працягу ўсяго XIX стагоддзя кансерваторыя існавала на правах прыватнай ініцыятывы, дасягнуўшы да 90-х гадоў XIX стагоддзя выдатных маштабаў (да 1000 студэнтаў). У 1909 г. кансерваторыя была ўзятая пад імператарскі патранат і стала называцца Каралеўскай і кайзераўскай Акадэміяй музыкі і выканальніцкага мастацтва (k.k. Akademie für Musik und darstellende Kunst). З устанаўленнем рэспублікі ў 1919 г. Акадэмія стала называцца Дзяржаўнай, ў 1970 г. была пераназваная ў Вышэйшую школу музыкі і выканальніцкага мастацтва, а ў 1998 г. ператворана ва ўніверсітэт. З 1928 г. ў складзе Акадэміі працуюць аддзяленні тэатральных акцёраў і музычнай педагогікі.
16-я армія (СССР)
Памяць
Армія згаданая на пліце мемарыяльнага комплексу «Воінам-сібіракам», Леніна-Снегіроўскі ваенна-гістарычны музей.
Дубраўскі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Ду́браўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Дубраўка
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Сінчанскі сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Сінча. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Менскай вобласці. 5 мая 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Варашылаўскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Апляўніца, Быцень, Вомельна, Востраў, Клятное, Любячка, Мельніца і Палёк). 23 снежня 1965 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вомельна. 15 чэрвеня 1972 года сельсавет перайменаваны ў Амяльнянскі сельсавет. 23 ліпеня 1984 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дубраўка, сельсавет перайменаваны ў Дубраўскі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2024 чалавекі, з іх 92,6 % — беларусы, 5,7 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Джордж Шульц
Джордж Прэт Шульц (George Pratt Shultz, нар. 13 снежня 1920, Нью-Ёрк) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку. У 1938 годзе скончыў школу Loomis Chaffee School ў Канэктыкуце, затым вучыўся ў Прынстанскім універсітэце, дзе атрымаў ступень бакалаўра эканомікі ў 1942 годзе. Пасля гэтага паступіў у Корпус марской пяхоты ЗША, дзе служыў да 1945 года і даслужыўся да капітана. У 1949 г. атрымаў ступень PhD па прамысловай эканоміцы ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце.
Падчас службы на Гаваях сустрэў сваю будучую жонку Алену Марыю О’Браэн (Helena Maria «Obie» O’Brien, 1915—1995). У іх было пяць дзяцей. У 1997 годзе ажаніўся з Шарлотай Мэйліярд Свіг (Charlotte Mailliard Swig) у Сан-Францыска.
Выкладаў на эканамічным факультэце і ў школе менеджменту Масачусецкага тэхналагічнага інстытута з 1948 па 1957, з перапынкам ў 1955, калі ён працаваў у Радзе эканамічных кансультантаў прэзідэнта Эйзенхаўэра. У 1957 году Шульц перайшоў у школу бізнесу Чыкагскага універсітэта, дзе стаў дэканам ў 1962 годзе.
Працаваў міністрам працы ў адміністрацыі Рычарда Ніксана з 1969 па 1970 годзе, пасля чаго стаў дырэктарам Адміністрацыйна-бюджэтнага кіравання Прэзідэнта ЗША. З траўня 1972 па травень 1974 года быў міністрам фінансаў. У гэты перыяд быў спынены Залаты стандарт долара і згорнутая Брэтан-Вудская сістэма.
У 1974 годзе пакінуў ўрад, каб стаць старшынёй і дырэктарам карпарацыі Bechtel.
Дзяржаўны сакратар ЗША
16 ліпеня 1982 года быў прызначаны прэзідэнтам Рональдам Рэйганам Дзяржаўным сакратаром ЗША. Некаторымі лічыўся «голубам» ў знешняй палітыцы. З іншага боку Шульц быў вядучым абаронцам ўварвання ЗША ў Нікарагуа. У 1983 году сказаў у Кангрэсе што: «Мы павінны выразаць Нікарагуанскага ракавую пухліну». Ён таксама быў супраць перамоваў з урадам Даніэля Артэгі. Падчас Першай інтыфады (гл. Араба-ізраільскі канфлікт), Шульц прапанаваў міжнароднае пагадненне аб аўтаноміі для Заходняга берага ракі Ярдан і сектары Газа. Прысутнічаў разам з віцэ-прэзідэнтам ЗША Дж. Бушам-старэйшым на пахаванні Л. І. Брэжнева 15 лістапада 1982 гады ў Маскве [1].
Наступнае жыццё
Шульц пакінуў ўрад 20 студзеня 1989 года, але працягвае заставацца адным з стратэгаў Рэспубліканскай партыі. Шульц здзівіў многіх, першым з буйных рэспубліканцаў заклікаўшы да легалізацыі лёгкіх наркотыкаў. Ён падпісаўся пад зваротам, апублікаваным у New York Times 8 чэрвеня 1998 года, абвяшчае «Мы лічым, што глабальная вайна з наркотыкамі зараз прыносіць больш шкоды, чым самі наркотыкі».
У жніўні 2003 года Шульц быў прызначаны сустаршынёй (разам з Уорреном Баффетом) Савета па эканамічнаму аднаўленню Каліфорніі, групы дарадцаў кандыдата ў губернатары Каліфорніі Арнольда Шварцэнэгера.
Violator
«Violator» — сёмы альбом англійскага гурта Depeche Mode, выдадзены 19 сакавіка 1990 на лэйбле Mute Records.
Дэмілітарызаваная зона (В’етнам)
Згодна з Жэнеўскім пагадненням 1954 года, якія завяршылі каланіяльную вайну Францыі ў Індакітаі, В’етнам часова падзяляўся на дзве часткі з розным дзяржаўным ладам. Аб’яднанне краіны меркавалася правесці пасля ўсеагульных свабодных выбараў у 1956 годзе. Паўночны і Паўднёвы В’етнам былі падзелены па 17-й паралелі дэмілітарызаванай зонай, у якой забаранялася размяшчаць ваенныя аб’екты або воінскія падраздзяленні. ДМЗ шырынёй некалькі кіламетраў пралягала паміж гарадамі Куанчы і Віньлінь, па абодвух берагах ракі Бенхай, якая стала сімвалам падзелу краіны.
У ходзе В’етнамскай вайны ваюючыя бакі актыўна парушалі дэмілітарызаваны статус зоны. Паўночнав’етнамская армія з 1966 года пастаянна выкарыстоўвала ДМЗ для перакідання сваіх воінскіх падраздзяленняў у Паўднёвы В’етнам. ДМЗ стала зыходным раёнам для наступленняў паўночнав’етнамскіх сіл у правінцыі Куан Чы падчас шырокамаштабных наступальных аперацый 1972 і 1975 гадоў. У сваю чаргу ЗША падвяргалі артылерыйскім абстрэлам і авіяцыйным бамбардзіроўкам ваенныя аб’екты ў ДМЗ. Паўднёвей дэмілітарызаванай зоны быў разгорнута ланцужок апорных баз амерыканскай марской пяхоты, прызначаных для стрымлівання варожых падраздзяленняў, якія ішлі праз ДМЗ; па плане міністра абароны ЗША Макнамары, тут меркавалася стварыць умацаваную лінію з шырокім выкарыстаннем электронных сродкаў выяўлення праціўніка. У 1966—1969 гадах у раёне ДМЗ адбываліся адны з найбольш буйных бітваў вайны гэтага перыяду. У маі 1967 года наземныя амерыканскія сілы ўпершыню ўварваліся ў ДМЗ, разбурыўшы там шматлікія пазіцыі паўночнав’етнамскай арміі. У далейшым такія рэйды праводзіліся яшчэ некалькі разоў. Інтэнсіўнасць баявых дзеянняў рэзка знізілася ў 1970—1971 гадах у сувязі з пачаткам вываду амерыканскіх войскаў з В’етнама і часовым спыненнем актыўных дзеянняў паўночнав’етнамскай арміяй.
Гамбіта
Гамбіта (Gombito) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Васіль Васілевіч Карпечанка
Васіль Васілевіч Карпе́чанка (, в. Будзішча, Гомельскі павет, Гомельская губерня —, Магілёў) — беларускі паэт.
Біяграфія
Скончыў Будзішчанскую няпоўную сярэднюю школу, вучыўся ў 1939—1941 гадах у Нова-Беліцкім лесатэхнічным тэхнікуме.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, у баях быў тройчы паранены.
З 1946 г. працаваў настаўнікам пачатковых класаў Сідаравіцкай, затым Роўкавіцкай школ Чачэрскага раёна. Скончыў у 1952 годзе Гомельскае педвучылішча, у 1957 годзе беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Магілёўскага педінстытута. Працаваў загадчыкам аддзела пісьмаў, адказным сакратаром у рэдакцыі магілёўскай раённай газеты «За камуністычную працу».
З 1959 г. каля 30 гадоў працаваў у Рэчкаўскай СШ Магілёўскага раёна на пасадах дырэктара, намесніка дырэктара па ваенна-патрыятычным выхаванні, выкладчыка беларускай мовы і літаратуры. З 1987 г. — пазаштатным карэспандэнтам-арганізатарам Бюро прапаганды мастацкай літаратуры СП Беларусі па Магілёўскай вобласці.
Член СП Беларусі з 1990 г.
Творчасць
Пачаў друкавацца з 1953 года ў раённых, абласных, рэспубліканскіх газетах і часопісах, калектыўных зборніках «Дняпро» (1957), «Прыдняпроўе» (1959). Пра свае ваенныя шляхі-дарогі расказаў у шматлікіх творах, якія ўвайшлі ў паэтычныя зборнікі розных гадоў: «Споведзь збалелай душы» (1994), «Я родам з Будзішча» (1994), «Вярхом на ўрагане (1996)», «Боль» (1998), «Назаўсёды» (2002), «Ішла вайна» (2005). Выдаў зборнікі вершаў для дзяцей «Сандалікі-скакалікі» (1994), «Крылаты будзільнік» (1998). Многія вершы ўключаныя ў школьныя падручнікі для малодшых класаў. Апублікаваў шмат вершаў, баек, гумарэсак для дарослых. Зборнік вершаў «Толькі з табою» (1998) пакладзены на музыку.
Узнагароды
За гераізм адзначаны ордэнамі Славы ІІІ ступені, Айчыннай вайны І ступені, медалем «За адвагу» і інш.
NGC 6163
NGC 6163 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-48, ZWG 168.15, HCG 82B, KUG 1626+329D, NPM1G +32.0474, PGC 58250) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лайнцэр Ціргартэн
Лайнцэр Тыргартэн (Lainzer Tiergarten) — запаведнік, размешчаны на паўднёвым захадзе Вены. Ён мае плошчу ў 24,50 км², прыкладна 80% якой пакрыта лесам. Заснаваны ў 1561 годзе як абгароджаныя паляўнічыя ўгоддзі для сям'і Фердынанда I. З 1919 года, Лайнцэр Тыргартэн адкрыты для свабоднага наведвання.
Герб Ліды
Герб Ліды — адзін з сімвалаў горада Ліды. З’яўляецца аднім з старэйшых гербоў Беларусі. Ліда атрымала свой герб паводле магдэбургскага права 17 верасня 1590 г. падпісанага Жыгімонтам III.
Лайнцэр Ціргартэн
Назва паходзіць ад  — раёна ўнутры Хітцынга, 13-га адміністрацыйнага раёна Вены, і, што азначае «заапарк» (літ. «сад звяроў»). Аднак, Лайнцэр Тыргартэн не з'яўляецца заапаркам у звычайным разуменні гэтага слова. Бо́льшаячастка запаведніка размешчана ў Хітцынге, у межах Вены, але невялікая частка адносіцца да Лаб-ім-Вальдэ ў Ніжняй Аўстрыі.
Герб Ліды
Герб прадстаўляе сабою барочны шчыт разбіты «у слуп». У правым полі чырвонага колеру залаты леў, павернуты ўправа, у левым блакітным — два перахрышчаных залатых ключы.
Леў — папулярная геральдычная жывёла, ён асацыіруецца з сілай, магутнасцю, велікадушнасцю, высакароднай адвагай. Лідскі леў стаіць у звычайнай геральдычнай позе, на задніх лапах, пярэднімі атакоўвае, павёрнуты ў профіль, язык высунуты з пашчы, хвост узняты і загнуты; але ў адрозненні ад тыповых ільвоў на лідскім гербе выява павёрнута ўлева. Чырвонае поле — сімвалічнае поле, якое прамочана крывёю ваяроў. Толькі тры беларускія гарады маюць выяву ільва на сваіх гербах: Ліда, Слонім і Гарадок (Віцебская вобл.). Скрыжаваныя залатыя ключы адзіныя на беларускіх гербах. Блакітны колер азначае паветра, ключы на блакітным — магчыма ключы ад рая, калі жыццё пражыў мужна.
6 красавіка 1845 г. указам Мікалая I, герб быў зменены на новы, які ўяўляў сабою шчыт, падзелены на дзве паловы. У верхняй палове — герб Віленскай губерні (пагоня), у ніжняй сноп хлеба і серп. Сённяшні герб горада прадстаўлены ў выглядзе ад 1590 г.
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 30 мая 2002. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 85.
Чыанджур
2 верасня 2009 года ў горадзе адбыўся землятрус, у выніку якога загінула больш за 75 чалавек.
21 лістапада 2022 года адбыўся яшчэ адзін землятрус, ахвярамі якога сталі больш за 270 чалавек.
Круцільныя вагі
Круцільныя вагі — фізічная прылада, выкарыстоўваемая ў даследаваннях узаемадзеяння электрычных зарадаў і магнітных полюсаў, вымярэння малых механічных, электрычных, магнітных, гравітацыйных сіл і момантаў сіл. Вынайдзеныя ў 1784 годзе французскім інжынерам і вучоным Шарлем Кулонам.
Прасцейшыя круцільныя шалі складаюцца з доўгай вертыкальнай ніткі, да якой у нізе замацаваны лёгкі ўраўнаважаны рычаг.
Зауральская раўніна
Заўральская раўніна — раўніна, якая ўключае ўсходнія перадгор’і Сярэдняга і Паўднёвага Урала.
Складзеная вывергнутымі, асадачнымі і метамарфічнымі горнымі пародамі палеазойскага ўзросту; шмат гранітаў.
На Заўральскай раўніне размяшчаецца шмат азёр (Аяцкае, Сінара, Чабаркуль і інш), тайга, балоты, на поўдні — стэп.
Канстанцін Аляксеевіч Пушкарэвіч
Канстанцін Аляксеевіч Пушкарэвіч (, Слонім — люты, Ленінград, гатэль «Асторыя») — славяназнавец, філолаг і літаратуразнавец.
Удзельнік дарэвалюцыйнага гуртка, які збіраўся на кватэры мовазнаўца Б. Эпімаха-Шыпілы у Санкт-Пецярбургу. Скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Петраградскага універсітэта (1917). З 1919 г. выкладаў у Томскім універсітэце, з 1925 г. у ЛДУ. Доктар філалагічных навук (1940). З 1941 г. — прафесар, загадчык кафедры. Супрацоўнік Інстытута этнаграфіі АН СССР.
Пасля смерці Б. Эпімаха-Шыпілы захоўваў яго асабісты архіў, які пасля смерці Пушкарэвіча трапіў да Л. Бэндэ, а пасля смерці апошняга ў Дзяржаўны архіў БССР у 1963 г. У ПФА РАН захоўваецца архіў К. Пушкарэвіча (ф. 792, 84 адз. зах., 1929—1941).
Аўтар прац па літаратуры, гісторыі, мовах і культуры славянскіх народаў. Пераклаў на рускую аповесць Зм. Бядулі «Салавей» і зборнік апавяданняў Ц. Гартнага «Трэскі на хвалях».
Дваццаць другая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Дваццаць другая папраўка абмежавала магчымасць адной асобы займаць пасаду прэзідэнта ЗША дзвумя разамі. Такім чынам Злучаныя Штаты спрабуюць захаваць раўнавагу ўсіх трох галін улады — заканадаўчай (Кангрэс), выканаўчай (Прэзідэнт) і судовай (Вярхоўны суд). Ратыфікавана 27 лютага 1951 г.
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Ніводны не можа быць абраны на пасаду Прэзідэнта больш за два разы. Ніводная асоба, калі яна займае пасаду Прэзідэнта, або выконвае абавязкі Прэзідэнта на працягу больш двух гадоў, замяшчаючы яго, не можа быць абрана на пасаду Прэзідэнта больш аднаго разу. Але гэты артыкул не выкарыстоўваецца ў дачыненні да асобы, якая займае пасаду Прэзідэнта на момант, калі гэты артыкул прапанаваны Кангрэсам, і не перашкаджае на працягу тэрміну ўступлення ў сілу сапраўднага артыкула якой-небудзь асобе, якая можа займаць пасаду Прэзідэнта або выконваць абавязкі Прэзідэнта, на працягу бягучага тэрміну.
"Section 1.
No person shall be elected to the office of the President more than twice, and no person who has held the office of President, or acted as President, for more than two years of a term to which some other person was elected President shall be elected to the office of the President more than once. But this article shall not apply to any person holding the office of President when this article was proposed by the Congress, and shall not prevent any person who may be holding the office of President, or acting as President, during the term within which this article becomes operative from holding the office of President or acting as President during the remainder of such term.
Section 2.
This article shall be inoperative unless it shall have been ratified as an amendment to the Constitution by the legislatures of three-fourths of the several states within seven years from the date of its submission to the states by the Congress."
Ларыса Мікалаеўна Астахава
Біяграфія
Скончыла Мінскі медыцынскі інстытут (1963). Працавала ў Маларыцкай раённай бальніцы (з 1963), НДІ аховы мацярынства і дзяцінства (з 1968), Мінскім медыцынскім інстытуце (з 1970, у 1986—1988 — загадчык кафедры), НДІ радыяцыйнай медыцыны (з 1988 — намеснік дырэктара) шчытападобнай залозы (з 1995, кіраўнік цэнтра). У 1983—1988 — галоўны педыятр Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Нявелічы
Няве́лічы (, Невеличи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Да 21 кастрычніка 1940 года вёска ўваходзіла ў склад Фаніпальскага сельсавета.
NGC 6164
NGC 6164 (іншыя абазначэнні — ESO 226-PN13, PK 336-0.1, ESO 226-EN12, AM 1630-475) — эмісійная туманнасць у сузор’і Навугольнік і знаходзіцца на адлегласці 4200 св. гадоў. Утворана зорным ветрам гарачай масіўнай зоркі HD 148937 узростам 3—4 млн гадоў. Туманнасць валодае біпалярнай сіметрыяй, якая найхутчэй выклікана магнітным полем зоркі. Дзякуючы дадзенай сіметрыі туманнасць вельмі напамінае больш вядомыя планетарныя туманнасці. Памер эмісійнай туманнасці каля 4 светлавых гадоў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Аляксеевіч Карпечанка
Біяграфія
Скончыў у 1975 годзе Наваельненскую сярэднюю школу, у 1978 годзе Барысаўскае ПТВ № 62 будаўнікоў, у 1985 годзе філфак БДУ. У 1999 годзе праходзіў стажыроўку ў Еўрапейскім інстытуце журналістыкі ў Лінчэпінгу (Швецыя). Працаваў на новабудоўлях гарадоў Маладзечна і Мінска, карэспандэнтам рэдакцыі Чэрыкаўскай раённай газеты.
Сябра Саюза журналістаў Беларусі. Старшыня рады грамадскага аб’яднання «Бялыніцкае краязнаўчае таварыства».
Жыў у Бялынічах.
Памёр 14 красавіка 2021 года.
Творчасць
У друку выступае з 1980 г. Першыя творы змясціў на старонках Краснапольскай раённай газеты «Чырвоны сцяг», у газетах «Беларускі універсітэт», «Чырвоая змена», часопісах «Маладосць», «Падарожнік», і іншых перыядычных выданнях Беларусі. Зараз працуе намеснікам рэдактара бялыніцкай райгазеты «Зара над Друццю».
Аўтар п’ес: «Канвеер» (пастаўлена ў 1995 г.; тэатральная студыя «Валянцін» Магілёўскага гарадскога цэнтру адпачынку і вольнага часу; рэжысёр Валянцін Ермаловіч), «Першы пацалунак» (1998, там жа), «На парозе блакітнай вясны» (1998, там жа), «…І ёй захацелася жыць…» (1998, там жа), «Дачка волі» (2001, там жа), «Дождж для дваіх» і іншых; прыпавесці «Перуноў Дуб з Крывяліцкага бору», апавяданняў і нарысаў, гумарэсак, прыкладам, «Апошні стрэл Забалоцкага», «Дэзерцір», «Круг маны», «Па той бок Балтыкі», «Аб чым шуміць кавыль — трава?…», «На скрыжаванні болю і надзеі», іншых публіцыстычных, краязнаўчых артыкулаў.
Выдаў зборнік п’ес «Дачка волі» ("Бібліятэчка часопіса «Маладосць», 2001), краязнаўчых нарысаў «Галоўчын» («Пейто», Мн., 2001), кнігу «Вочы гісторыі» (Магілёў, 2002), з’яўляецца складальнікам і рэдактарам кнігі «Гукі мінуўшчыны», адным з аўтараў паэтычнага зборніка сяброў літаратурнага аб’яднання «Узлёт» Белдзяржуніверсітэта «Вусны» («Юнацтва», Мн., 1986) . Падрыхтаваў да друку кнігу нарысаў «На скрыжаванні болю і надзеі».
Узнагароды
Лаўрэат спецыяльнай прэміі Бялыніцкага райвыканкама імя В. К. Бялыніцкага-Бірулі, прэміі Магілеўскага аблвыканкама «Чалавек года-2010», узнагароджаны ганаровым знакам «Выдатнік друку Беларусі».
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Дваццаць трэцяя папраўка надзяліла федэральную акругу Калумбія роўнымі выбарчымі правамі адносна штатаў ЗША. З гэтага часу федэральная акруга мае той жа юрыдычны статут, што і 51 штат краіны. Ратыфікавана 29 сакавіка 1961 г.
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Дняпроўскі раён (Дніпровський район) — раён у горадзе Кіеве,  на Левым беразе Дняпра. Утвораны ў 1969 годзе. Орган улады - Дняпроўскага раёна ў г. Кіеве савет, размешчаны па адрасе: г. Кіеў, бульвар Працы, 1/1. Старшыні: 1991—2006 — Шэўчук А. С., 2006—2009 — Сотнікаў А. Н., 2009—2010 — Мысоўская О. Ю. Дняпроўскі райсавет ліквідаваны Кіеўскім гарсавет ў 2010 годзе. Афіцыйны друкаваны орган Дняпроўскага раёна - газета «Дняпроўскія навіны».
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Акруга, якая з'яўляецца месцам знаходжання ўрада Злучаных Штатаў, прызначае ў парадку, усталяваным Кангрэсам: Колькасць выбаршчыкаў Прэзідэнта і Віцэ-прэзідэнта роўную колькасці сенатараў і членаў Палаты прадстаўнікоў у Кангрэсе, якую акруга магла б абраць, калі б была штатам. Але ні ў якім разе не ў большым ліку, чым ад найменш населенага штату; выбаршчыкі прызначаюцца ў дадатак да тых, якія прызначаюцца штатамі, і разглядаюцца пры выбарах Прэзідэнта як выбаршчыкі, прызначаныя ад штата; выбаршчыкі збіраюцца ў акрузе і выконваюць тыя абавязкі, якія ўсталяваны дванаццатай папраўкай.
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Гісторыя
У часы Кіеўскай Русі і Польска-Літоўскай дзяржавы на тэрыторыі раёна былі Загарадныя зямлі кіеўскіх манастыроў і Слабодкі пры іх - Мікольская і Васкрасенская, а таксама вёскі.
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 2. Кангрэс абавязаны забяспечваць выкананне сапраўднага артыкула праз прыняцце адпаведнага заканадаўства.
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Гісторыя
Пазней гэтыя старажытныя землі ўваходзілі ў склад Браварскай, потым - Мікольскай-Слабадской валасцей Асцерскага павета Чарнігаўскай губерні. У 1927 г. тэрыторыя перайшла ў падпарадкаванне Кіеўскага гарсавета, а ў 1932 годзе ўвайшла ў склад Пятроўскага (Падольскага) раёна Кіева.
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
"Section 1.
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Гісторыя
У 1935 годзе на базе зямель пасёлкаў Асакаркі, Пазнякі, Быкоўня, Аварыйнага, хутароў Чырвонага і імя Т. Шаўчэнкі, былых слабод Мікольскай, Сталовай, Васкрасенскай і Прадгарадской быў створаны Дарніцкі раён.
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
The District constituting the seat of government of the United States shall appoint in such manner as the Congress may direct:
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Гісторыя
Згодна з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета УССР са складу Дарніцкага раёна горада 23 мая 1969 быў вылучаны Дняпроўскі раён. У склад новага раёна адышлі тэрыторыі на поўнач ад Браварскага праспекта. Пры змене тэрыторыі раёнаў, якія адбыліся ў сувязі з утварэннем 1988 Ватуцінскага і Харкаўскага раёнаў горада, да Дняпроўска раёна адышлі Русанаўка, Соцгорад, ДВРЗ і Старая Дарніца. Вось Дняпроўскага ў новаствораны Ватуцінскі раён адышлі Лясны масіў, Быкоўня, Кулікова, Выгуроўшчына-Траешчына.
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
A number of electors of President and Vice President equal to the whole number of Senators and Representatives in Congress to which the District would be entitled if it were a state, but in no event more than the least populous state; they shall be in addition to those appointed by the states, but they shall be considered, for the purposes of the election of President and Vice President, to be electors appointed by a state; and they shall meet in the District and perform such duties as provided by the twelfth article of amendment.
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Гісторыя
Падчас адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы горада 2001 г. тэрыторыя раёна зведала пэўныя змены, у прыватнасці, у склад раёна адышла тэрыторыя на поўнач ад чыгункі Кіеў-Нежын, у тым ліку Беразнякі і Ліскі.
Дваццаць трэцяя папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Section 2.
Дняпроўскі раён (Кіеў)
Гісторыя
У тым жа 2001 годзе, Дняпроўскім раённым у горадзе Кіеве саветам быў заснаваны друкаваны орган Дняпроўскага раёна газету «Дняпроўскія навіны».
Геаграфія
З заходняга боку раён мяжуе з правым берагам Дняпра, з паўночнага боку абмежаваны праспектам Генерала Ватуціна, з усходняга боку вуліцай Браціслаўскай, а з поўдня чыгункай Нежынскага накірунка.
У Дняпроўскі раён уваходзяць кіеўскія мясцовасці Радужны масіў, Васкрасенка, Труханаў востраў, Гідрапарк, Левабярэжны масіў, Мікольская Слабодка, Камсамольскі масіў, Соцгорад, Русанаўка, Беразнякі, Старая Дарніца, Ліскі і ДВРЗ.
Прыродна-запаведны фонд
На тэрыторыі зямель ляснога фонду КП «Дарніцкая лесапаркавая гаспадарка» у адміністрацыйных межах Дняпроўскага раёна Кіева размешчаны: Кіеўскі савет ад 2004/12/23. за №878\2288 было прынята рашэнне «Аб стварэнні рэгіянальнага ландшафтнага парку «Дняпроўскія выспы». Распрацаваны праект землеўпарадкавання па адводзе КП «Плес» зямельных участкаў Дняпроўскі выспаў Дняпроўскага раёна (в. Далабецкі, в. Венецыянскі, в. Гідрапарк (малы) і востраў без назвы, які набліжаны да праспекта Ватуціна). У цяперашні час рашэнне аб аб'яўленні Дняпроўскіх выспаў рэгіянальным ландшафтным паркам Кіеўскім саветам не прынята.
Атмасфернае паветра
Дняпроўскі раён з'яўляецца адным з найбуйнейшых раёнаў горада, з досыць вялікай шчыльнасцю забудовы, што прыводзіць да значнага антрапагеннай нагрузкі на навакольнае асяроддзе. Узровень забруджвання паветра ў 2011 годзе ацэньваўся, як высокі. У раёне налічваецца 26 прамысловых прадпрыемстваў. Аб'ёмы выкідаў забруджвальных рэчываў у навакольнае асяроддзе ад стацыянарных крыніц у 2011 годзе складаюць 19,8 тыс.т супраць 15,0 тыс.т у 2010 года, складае 131%. Павелічэнне аб'ёму выкідаў адбылося за кошт ААТ «Экастандарт», якое выкарыстоўвае ў паліўным балансе вугалю і з'яўляецца адным з асноўных забруджвальнікаў атмасфернага паветра. Так, выкіды забруджвальных рэчываў у атмасфернае паветра дадзеным прадпрыемствам у 2011 годзе складаюць 17,7 тыс.т. (Забруджаны паветра, які выходзіць з высокай трубы, не адразу спускаецца на зямлю, а ставіцца ветрам за 5-10, 15 кіламетраў, а ўжо там асядае на глебу). У прыватнасці, на працягу года прадпрыемствам спальваецца каля 395 тыс. т вугалю, што складае 50% ад выкарыстанага паліва.
Водныя рэсурсы
На тэрыторыі Дняпроўскага раёна знаходзіцца 53 водных аб'екта - Малых рэк - 1; Каналы - 4; Пралівы - 2; Заліва - 7;  Стаўкі - 1; Азёры - 38. Сучасны стан малых вадаёмаў горада выклікае сур'ёзны непакой тым, што многія з іх засмечаныя, прыбярэжныя палосы захламлены несанкцыянаванымі звалкамі бытавых і будаўнічых адходаў. На тэрыторыі раёна ў 2011 годзе прыдатнымі для адпачынку было 8 пляжаў, а менавіта: Вясёлка, Дзіцячы, Моладзевы, Цэнтральны, Венецыя, Залаты, воз. Тельбин, Предместная Слабодка. Большасць з іх знаходзіцца на тэрыторыі Гідрапарка, а таму з'яўляецца зонай адпачынку не толькі жыхароў раёна, але і ўсяго горада.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва раёна:
Архітэктура
Дняпроўскі раён - першы з жылых масіваў левага берага сталіцы, створаных у пасляваенныя гады на свабодных тэрыторыях з улікам праграмы шырокай індустрыялізацыі будаўніцтва на базе домабудаўнічых камбінатаў. У планаванні масіва ужытыя прынцыпы мікрараявання і адлюстраваны пошукі розных прыёмаў арганізацыі забудовы: "перыметральна-сіметрычны", "малой" і "свабодны", "змешанай". Кампазіцыйныя восі масіва - Браварскі праспект (уздоўж лініі метро) і перпендыкулярна да яго бульвар Пярова. Аднак, цэнтральнай плошчай Дняпроўскага раёна з'яўляецца Дарніцкай (былая ленінградская) плошчу. Унікальным эксперыментам - рукатворным востравам з'яўляецца праект мікрараёна «Русанаўка». Разыначкай архітэктуры Дняпроўскага раёна з'яўляецца тое, што тры з пяці кіеўскіх мастоў злучаюць гэты раён з цэнтральнымі часткамі горада. У гэтым раёне размешчаны жылыя дамы, будынкі грамадска-бытавога прызначэння, навукова-даследчыя і праектныя інстытуты, медыцынскія ўстановы.
Эканоміка раёна
Прамысловы комплекс раёна паводле рэестра Галоўнага ўпраўлення статыстыкі ў горадзе Кіеве па стане на 2016/10/01 налічвае 50 прадпрыемстваў. Згодна з аператыўнымі звесткамі ад прамысловых прадпрыемстваў за справаздачны перыяд чакаецца рэалізаваць імі прадукцыі на суму 5 323 100 000 грн, што на 18,4% больш, чым за адпаведны перыяд 2015 года. Па апошніх статыстычных дадзеных значныя росту аб'ёмаў рэалізацыі прамысловай прадукцыі адбылося на прадпрыемствах: ТАА «АПОГЕЙ», ТАА «ІНТЕРСТАРЧ УКРАЇНА» (вытворчасць харчовых прадуктаў); ТАА «ЕФКОН-ПРОФІЛЬ», ТАА «КАМ-ТРЕЙД», ТАА «РАБИЦЯ» (металургічнае вытворчасць, вытворчасць гатовых металічных вырабаў); ТАА «Баленко завод пакавальнага абсталявання» (вытворчасць машын і абсталявання); ТАА «ЕНЕРГІЯ-97», ТАА «ГЕРОЛЬДМАЙСТЕР» (вытворчасць іншай прадукцыі, рамонт і мантаж машын і абсталявання); ТАА «АВАНТ» (вытворчасць фармацэўтычных прэпаратаў), ТАА «ІНСТЕХ» (вырабы з натуральнага каменя) ТАА «ПОЛІС-ПЛЮС» (вытворчасць верхняй адзення са скуры) ТАА «ЕЛПО Україна» (вытворчасць электрораспределительной і кантрольнай апаратуры) ГП «МНТЦ «АГРОБІОТЕХ» НАНУ ТА МІНОСВІТИ І НАУКИ УКРАЇНИ» (даследаванні і распрацоўкі ў галіне біятэхналогій) ТАА «КОРОНА-2000» (вытворчасць фар, лакаў). Значны спад аб'ёмаў рэалізацыі назіраўся на прадпрыемствах: ААТ «УКРВТОРЧОРМЕТ» (металургічнае вытворчасць, вытворчасць гатовых металічных вырабаў); ТАА «Текс-Стиль» (тэкстыльнае вытворчасць, вытворчасць адзення) ТАА «ТК« Сеткавы стандарт »(вытворчасць апаратуры) ТАА «Друкарня Глосса», ТАА «Гранд афіша Украіны» (паліграфічная дзейнасць); ТАА «ЛІМ» (ліццё лёгкіх металаў); ТАА «МАКСІС ПЛЮС» (вытворчасць мясных прадуктаў). Скарачэнне аб'ёмаў выклікана паглыбленнем крызісных з'яў у эканоміцы, пагаршэннем кан'юнктуры на асобную прадукцыю на ўнутраным і знешніх рынках. Раённымі ўладамі прымаюцца меры па стварэнню спрыяльных умоў для вядзення бізнесу, развіцця прамысловасці, гандлю і спажывецкага рынку, ліквідацыю існуючых перашкод, стварэнне прывабных умоў для дзейнасці суб'ектаў прадпрымальніцкай дзейнасці, што дазволіць прыцягнуць да сацыяльна-эканамічнага развіцця раёна айчынных і замежных інвестараў.
Развіццё спажывецкага рынку і гандлю
Агульны рознічны тавараабарот прадпрыемстваў, якія ажыццяўляюць дзейнасць па рознічнаму гандлю і рэстараннай гаспадарцы, за студзень-верасень 2016 па аператыўных дадзеных складзе 6921800000 грн, што на 2,9% больш, чым за студзень-верасень 2015 года. Тавараабарот гандлёвай сеткі ў студзені-верасні 2016 паводле аператыўных даных складзе 6610100000 грн, што на 2,9% больш, чым за адпаведны перыяд 2015 года. Таваразварот сеткі рэстараннай гаспадаркі ў студзені-верасні 2016 павінін быў скласці 311 700 000 грн, што на 5,0% больш, чым за студзень-верасень 2015 года. Удзельная вага тавараабароту прадпрыемстваў рэстараннага гаспадаркі ў агульным аб'ёме рознічнага тавараабароту за студзень-верасень 2016 складае 4,5%.
Турызм
Найбольшым помнікам культуры, гісторыі і турызму на тэрыторыі раёна гэта - Мемарыял "Быкоўнянскія магілы".
На тэрыторыі Дняпроўскага раёна ў парку культуры і адпачынку «Перамога» (Пярова, 2) актывістамі грамадскай арганізацыі «Савет ветэранаў АТО Дняпроўскага раёна горада Кіева» усталяваны крыж на месцы, дзе плануецца пабудаваць мемарыял памяці воінам, якія загінулі ў АТО, і закладзена Алея памяці герояў АТО на тэрыторыі Каштанавай алеі парку. У 2016 годзе адкрыта садова-паркавая скульптура ў гонар выдатнага ўкраінскага паэта А. Малышка, таксама ў 2016 годзе адкрыты сквер, прысвечаны 75-годдзю з дня нараджэння вядомага ўкраінскага кінаакцёра, кінарэжысёра, сцэнарыста, лаўрэата Шаўчэнкаўскай прэміі Мікалайчука Івана Васільевіча.
Грантарда
Грантарда (Grontardo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Basilio.
NGC 6165
NGC 6165 (іншыя абазначэнні — ESO 226-PN13, PK 336-0.1, ESO 226-EN14) — эмісійная туманнасць у сузор’і Навугольнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лахнелула
Лахнелула (Lachnellula) — род грыбоў сямейства. Род змяшчае 40 відаў. Шмат відаў асацыюецца з хваробамі раку на розных хвойных раслінах.
Кніга Прытчы Саламонавы
Прытчы Саламонавы, Выслоўі Саламонавы, Прыпавесці Саламонавы (מִשְׁלֵי Мішлей — «Прытчы»; Παροιμίαι; Proverbiorum) — найбольш вядомая павучальная кніга Старога запавету і Танаху. Новы запавет мае багата спасылак на Прытчы.
Змест і сутнасць
Сия книга, рекомая Притчи или Присловия премудраго Соломона, сына Давыдова, царя Израилева, имать в собе глав тридесять и одну. Пишетъ же в них царь Соломон о мудрости, о страху господнем, о службе божией, о науце, о каранни злых нъравов, и о научении цнот и добрых обычаев, о хитростях женьских, о царех добрых нозлых, о справедливости, о судех, о речах противных, о ненасыщеных, о зверех некоих и о дивном прирожению их, о речах трудных к познанию, и о иных многих разноличных речах. А пишется сня книга тым же обычаем, яко и Псалтырь и Иов и Иисус Сирахов, понеже кождая глава делится на притчи, якобы на неякии стихи или розделения, яже чтучи поразумеешь.
…
Пожиточьны же суть сие книгы чести всякому человеку, мудрому и безумному, богатому и вбогому, младому и старому, наболей тым, они же хотять имети добрые обычае и познати мудрость и науку, долгота бо дней и лета живота, и мир приложатся им; милосердие и правда не оставять их, естъли же пилне послушають и соблюдуть притчи, положеные в книгах сих, якоже сам царь Соломон нижей о том глаголеть.
Біблія Францыска Скарыны
Усяго захавалася 14 экземпляраў кнігі, з іх 7 поўных. На тытульным лісце змешчана гравюра і пашыраная назва кнігі («Зуполъне выложены на рускій языкъ докторомъ Францискомъ Скориною с Полоцка»), а на адвароце-4 аркушы — «Предисловие в притчи премудрага Саломона царя Израилева», у якім Скарына разважае пра мудрасць гэтага біблейскага аўтара, дае тлумачэнне яго імя («Саломон еже ест мирный или спокойный, понеже был мир и покой по вся времена царства его»). Далей паведамляецца пра пісьменніцкую дзейнасць Саламона, які быў аўтарам кніг Прытчаў, Эклезіяст і Песні Песняў. У прамове коратка аналізуюцца дзве апошнія кнігі і больш падрабязна першая. На 4 аркушы даецца анатацыя, у якой раскрываецца змест кнігі і колькасць раздзелаў. На 4-47 аркушах выдадзены тэкст усіх 31 раздзелаў кнігі Прытчаў, на апошнім 48-м аркушы — кароткае пасляслоўе.
Палац Тадэска
Палац Тадэска (Palais Todesco) — помнік архітэктуры аўстрыйскай сталіцы. Размяшчаецца ў Вене на вуліцы Кернтнер-штрасэ, 51 насупраць Венскай дзяржаўнай оперы. Будынак быў пабудаваны для банкіра і камерсанта Эдуарда Тадэска ў 1861—1864 гадах архітэктарам Людвігам Фёрстэрам. Унутранае ўбранства палаца было спраектавана Тэафілам фон Хансенам. Залы палаца таксама ўпрыгожаны фрэскамі працы Карла Раля.