cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брэсцкі акадэмічны тэатр драмы імя Ленінскага камсамола Беларусі
Гісторыя
Рэпертуарны план тэатра на 1946 г. складаўся з спектакляў «Вясна ў Маскве» В. Гусева, «Юнацтва бацькоў» ), аднаўленне «» М. Горкага і канцэртнай праграмы. У трупе тэатра было ўсяго 22 чалавекі: Г. Волкаў, Ю. Уласаў, М. Вінаградаў, К. Айвазоўская, К. Катоўская, П. Рокатаў, І. Болатава, У. Говар-Бандарэнка, В. Мірская-Багданава, В. Мірскі, І. Фрэйдзін, З. Курдзянок, С. Гурыч і іншыя.
Станаўленне тэатра адбывалася цяжка. Часта мянялася адміністрацыйнае кіраўніцтва тэатра, прыязджалі і ад’язджалі акцёры. У 1946 г. адбылася змена галоўнага рэжысёра: замест М. А. Міцкевіча, якога запрасілі працаваць у Віцебск, рэжысёрам стаў Ю. М. Рашымаў. Ён запрасіў у тэатр вопытных акцёраў, сярод якіх была заслужаная артыстка РСФСР В. В. Багданава.
Летам 1948 г. тэатр выязджаў на гастролі ў Мінск, дзе былі паказаны спектаклі «» А. Фадзеева, «Чужое дзіця» В. Шкваркіна, «Сын» В. Патапава і іншыя. Гастролі былі няўдалымі. Адной з прычын было тое, што за год у тэатры змянілася 6 рэжысёраў. У пачатку 1949 г. камітэт па справах мастацтваў пры Савеце Міністраў БССР вырашыў аб’яднаць Брэсцкі і Магілёўскі драмтэатры ў адзін калектыў, які ўзначаліў А. Міронаў. У трупу Брэсцкага тэатра ўліліся артысты апошняга калектыву, выканаўцы з іншых тэатраў.
Тагачасны тэатр у Брэсце вызначала героіка-рамантычная тэматыка, якая прадстаўлялася пастаноўкамі па п’есах «» Фадзеева, «Ірынка» Чорнага, «Як гартавалася сталь» Астроўскага, «Канстанцін Заслонаў» Маўзона, «» Войніч і іншыя. Шырока ставілася класіка.
Пасля XX з’езда КПСС у рэпертуары тэатра з’яўляюцца п’есы, у якіх акцёры імкнуліся асэнсаваць недалёкае гістарычнае мінулае. Да такіх можна аднесці п’есу У. Козела «Кветка шчасця». У гэты перыяд ставяць у тэатры спектаклі па творах А. Арбузава, В. Розава, А. Галіча, Я. Шварца і іншых.
У 1956 г. тэатр перабраўся ў памяшканне па вул. Вароўскага, 13, але ў ліпені 1957 г. будынак быў у аварыйным становішчы. Другая палова 1950-х гадоў была не вельмі ўдалай у творчым жыцці тэатра. Часта змяняліся рэжысёры, пагоршылася якасць спектакляў, мяняліся кадры, збяднеў рэпертуар. На рэспубліканскім тэатральным фестывалі ў 1957 г., прысвечаным 40-годдзю Кастрычніцкай рэвалюцыі, Брэсцкі тэатр быў на апошнім месцы. З 1963 г. да 1968 г. пры тэатры працавала група лялечнікаў, на базе якой быў утвораны асобны тэатр лялек.
У 1970-я гады асноўнае месца ў рэпертуары тэатра займала сучасная савецкая драматургія. Былі пастаўлены спектаклі Г. Капралава і С. Туманава «Трэцяя варта», Л. Малюгіна «Старыя сябры», Б. Васільева «А зоры тут ціхія», В. Шаўрына «Мае знаёмыя», А. Макаёнка «Трыбунал», Э. Брагінскага і Э. Разанава «Таварышы на службе». Перабудова, якая пачалася ў краіне ў сярэдзіне 1980-х, закранула ўсе сферы жыцця грамадства, у тым ліку і тэатральную. У 1991 г. калектыў тэатра прыняў рашэнне адмовіцца ад імя ЛКСМБ (потым імя было вернута) і стаў абласным тэатрам драмы. З 1989 да 1995 г. будынак тэатра знаходзіўся на рэканструкцыі.
З 1995 г. тэатр мае назву «Абласны тэатр драмы і музыкі». У яго складзе з’явіўся сімфанічны аркестр. Узначальвае абласны тэатр А. Козак.
У 2005 тэатру прысвоена званне «Заслужаны калектыў Рэспублікі Беларусь». У 2011 — статус акадэмічнага.
Слонімская медзеапрацоўчая фабрыка
Сло́німская медзеапрацо́ўчая фа́брыка — колішняе прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1843—1855 гадах у горадзе Слонім (сучасны раённы цэнтр у Гродзенскай вобласці Беларусі).
У 1850 годзе на фабрыцы працавала 80 чалавек. Мелася паравая машына. Фабрыка вырабляла медны посуд, выпарныя і дэфекацыйныя катлы для цукровых заводаў. У сувязі са спыненнем будаўніцтва цукровых заводаў у 1855 годзе была пераведзена ў Варшаву.
Ломаць
Ломаць — прозвішча.
Руаян
Руаян (Royan) — горад у Францыі, у дэпартаменце Прыморская Шаранта.
Жан Эмануэль Жылібер
Жан Эмануэль Жылібе́р ( — ) — французскі натураліст, хірург і анатам, стваральнік і кіраўнік Гродзенскай медыцынскай акадэміі (1775—1781), у Гродне таксама заснаваў акушэрскую і ветэрынарную школы, клінічны шпіталь, батанічны сад, у 1781—1783 гг. прафесар медыцынскага факультэта Галоўнай школы ВКЛ у Вільні.
Вывучаў медыцыну ў Манпелье з 1760 па 1764 гады. Пасля атрымання дыплома атрымаў кабінет у Ліёне. У вольны час збіраў гербарый мясцовай флоры. Заснаваў батанічны сад у квартале Брато, які па прычыне няўмелай адміністрацыі прыйшоў у непрыдатнасць.
Пасланнікам гродзенскага старосты А. Тызенгаўза Т. Даўнаровічам запрошаны на работу ў Гродна для арганізацыі медыцынскай школы. У дарогу з сабой Жылібер забраў каштоўны кнігазбор ды каштоўны гербарый, сабраны на Міжземнаморскім узбярэжжы Францыі.
3 1775 года працаваў у прыгарадзе Гродна Гарадніцы. 9 мая 1776 года ён падпісаў 10-гадовы кантракт, згодна з якім ён мусіў заснаваць медычную і ветэрынарную школы, прыродазнаўчы музей з заробкам у памеры 125 луідораў у золаце.
У 1775 годзе арганізаваў Гродзенскую медыцынскую акадэмію, не выключана, што навучанне там пачалося ў 1776 ці 1777. 23 кастрычніка 1778 года Жылібер выслаў ліст дырэктару батанічнага сада ў Парыжы Антуану Ларуану дэ Жусье, у якім сцвярджаў, што будаўніцтва школы са шпіталём, якімі маглі б ганарыцца нават у Манпелье, толькі што скончана. Але паміж Жыліберам і Тызенгаўзам адбываюцца канфлікты праз недастатковае фінансаванне школы.
Стварыў Гродзенскі каралеўскі батанічны сад (у 1777 годзе было 1200 відаў экзатычных раслін, якімі натураліст хваліўся каралю). Падарожнік Уільям Кокс, які наведваў Гарадніцу ў 1778 годзе, налічыў у садзе ўжо 1500 экзатычных раслін, сярод якіх былі бразільская сасна, воцатавае дрэва і манчжурскі арэх.
У 1773 года дзякуючы намаганням Даўнаровіча на Гарадніцы быў заснаваны кабінет натуральнай гісторыі, для якога набылі калекцыю ў бібліятэкара радзівілаўскіх збораў у Нясвіжы Крысціяна Магніцкага. Пры кабінеце Жылібер арганізаваў бібліятэку, на паліцах якой у 1780 годзе знаходзілася каля 300 кніг. Тут захоўвалася бліз 300 медзярытаў раслін, якія потым трапілі ў зборы Галоўнай школы ў Вільні.
У верасні 1777 года Гарадніцу наведаў Станіслаў Аўгуст. 15 верасня кароль азнаёміўся са шматлікімі экзатычнымі гатункамі, лекавымі травамі і аранжэрэяй батанічнага саду, а пазней наведаў бібліятэку ды кабінет натуральнай гісторыі школы з «анатамічным амфітэатрам».
Пры акадэміі працавала аптэка (цяпер Гродзенская аптэка-музей), побач з якой знаходзіўся аптэкарскі агарод і апрацоўваліся лекавыя і рэзка-араматычныя расліны. Планаваў арганізацыю сельскагаспадарчай і ветэрынарнай школ, разам з А. Тызенгаўзам стварэнне ў Гродне Акадэміі навук.
У 1780 годзе ў сям’і Жылібераў у Гародні нарадзіўся сын, хросным бацькам якога быў кароль Станіслаў Аўгуст.
У прадчуванні краху Тызенгаўза ў маі 1780 года Жылібер нечакана выехаў у Варшаву, матывуючы свой ад’езд станам здароўя.
У 1781 годзе медычная школа была пераведзена ў Вільню, куды Жылібер забраў з сабой кнігазбор, калекцыю мінералаў, найбольш каштоўныя расліны з батанічнага саду і хірургічныя інструменты. У Вільні пры падтрымцы М. Пачобут-Адляніцкага і Я. Храптовіча стварыў на базе Гродзенскай медыцынскай акадэміі медыцынскі факультэт у Галоўнай школе ВКЛ, узначаліў кафедру натуральнай гісторыі і батанікі, заклаў пры школе батанічны сад.
Вясной 1776 года Ж. Э. Жылібер разам са сваімі вучнямі пачаў збіраць расліны ў ваколіцах Гародні, пазней — вакол Вільні і Навагрудка. Вынікам гэтага з’явілася праца «Flora lithaunica inchoata», у адным з раздзелаў якога Жылібер дае апісанне 95 відаў лекавых раслін, прыводзіць звесткі пра час іх цвіцення, абмяркоўвае лекавыя ўласцівасці травы і ўжыванне іх у побыце.
Напісаў артыкулы:
Вярнуўся ў Ліён у 1783 годзе, матывуючы сваё рашэнне пагаршэннем здароўя і стомленасцю. Падчас Вялікай французскай рэвалюцыі быў арыштаваны якабінцамі за прыналежнасць да жырандыстаў у 1793 годзе. У тым жа годзе вызвалены.
Ушанаванне памяці
У гонар Жана Эмануэля Жылібера названы галоўны гродзенскі гарадскі парк — Парк Жылібера. У 2007 годзе ў Гродне ўсталявана гарадская скульптура Жану Эмануэлю Жыліберу, кіраўніку медыцынскай акадэміі, адкрытай Антоніем Тызенгаўзам.
Яго імем быў названы род раслін сямействы, у сучаснай наменклатуры званы.
Фізічны ўзровень
Звычайна, фізічны узровень: Калі глядзець з пункту, што сеціва складаецца з абсталявання і праграмных сродкаў яго кантроля — фізічны слой адлюстроўвае менавіта першую частку: сеціўнае абсталяванне.
Гэты узровень (таксама як і канальны і сеціўны узроўні) з'яўляецца сеціўна-незалежным.
Адзінка вымярэння
Адзінка вымярэння, якую ўжываюць у гэтым слоі — біт; то бок, на фізічным узроўні — сець перадае струменні бітаў праз адпаведныя фізічныя асяроддзі і інтэрфейсы.
Стандарты
Такія сеціўныя стандарты як «100BASE-T» і «1000BASE-X» базуюцца на фізічным слоі:
Набор стандартаў IEEE 802.3 (якія вызначаюць канальны і фізічны узровень у дротавых Ethernet-сетках) рэалізуецца ў лакальных вылічальных сетках (LAN), а ў некаторых выпадках — і ў глабальных (WAN).
Wolfenstein
«Wolfenstein» — камп’ютарная гульня, фантастычны шутар ад першай асобы, распрацаваны амерыканскай кампаніяй «Raven Software» сумесна з кампаніямі «id Software», «Pi Studios», «Endrant Studios» і выдадзены кампаніяй «Activision». Wolfenstein з’яўляецца сіквелам гульні «Return to Castle Wolfenstein» 2001 года выпуску і выкарыстоўвае гульнявы ​​рухавічок «id Tech 4». Гульня была выпушчаная для платформаў ПК, «Xbox 360» і «PlayStation 3». Выхад гульні адбыўся 18 жніўня 2009 года ў Паўночнай Амерыцы, 19 жніўня ў Аўстраліі і 21 жніўня ў Еўропе. У сэрвісе лічбавай дыстрыбуцыі «Steam» гульня з’явілася 13 кастрычніка 2009 года.
Геймплэй
Медальён, акрамя забеспячэння магчымасці перанясення ў паралельнае вымярэнне, таксама па ходзе гульні набывае новыя ўласцівасці: запаволенне часу, энергетычны «шчыт», які адбівае стрэлы ворагаў, і «супермагутнасць», якая павялічвае сілу стрэлаў у некалькі разоў.
Мультыплэер
У Wolfenstein ёсць мультыплэер з падзелам на 3 класы: салдат, інжынер і медык. Салдат можа кідаць выбухоўку з дыстанцыйным выбухоўнікам, выкарыстоўваць цяжкую зброю і «удар цені», падобны па прынцыпе дзеяння да гранаты. Медык можа лячыць і ажыўляць іншых салдат. Інжынер можа хутка бегаць, мінаваць/размініраваць пабудовы, будаваць абарончыя будынкі і раздаваць патроны.
Сюжэт
Сюжэт гульні Wolfenstein створана па матывах міфаў пра нацысцкі акультызм ў альтэрнатыўнай гісторыі: дзеянні гульні адбываюцца падчас Другой сусветнай вайны ў горадзе Айзенштат, дзе прысутнічае магія і таямнічыя артэфакты старажытных міфічных цывілізацый.
Па сюжэце гульні БіДжэй Блазкавіч (BJ Blazkowicz), амерыканскі агент OSA, нязменны галоўны герой і пратаганіста ўсіх гульняў серыі Wolfenstein, праводзіць дыверсію на нацысцкім лінкоры «Тырпіц», які меў намер запусціць на Лондан стратэгічныя ракеты. На лінкоры Блазкавіч скарыстаўся таямнічым магічным тулійскім медальёнам, магічным артэфактам, які стварыў на кароткі час вакол Блазкавіча сілавое поле. Знішчыўшы Тырпіц, Блазкавіч вярнуўся на базу OSA, аднак адразу пасля гэтага адправіўся на наступнае заданне ў Айзенштат. Менавіта з прыбыцця на цягніку ў Айзенштат і пачынаецца непасрэдна гульнявы ​​працэс.
Сюжэт гульні пераклікаецца з сюжэтам іншых гульняў серыі. Напрыклад, фінальны бос Wolfenstein, Ханс Грос, таксама з’яўляецца першым босам у гульні Wolfenstein 3D.
Рухавічок гульні
Wolfenstein выкарыстоўвае гульнявы ​​рухавічок id Tech 4, які быў распрацаваны кампаніяй id Software і ўпершыню выкарыстоўваўся ў шутары Doom 3 2004 года выпуску. У Wolfenstein выкарыстоўваецца апошняя версія id Tech 4, папярэдняя выкарыстоўвалася ў Enemy Territory: Quake Wars. У адрозненне ад яе, у версіі рухавічка для Wolfenstein былі дададзеныя эфекты глыбіні рэзкасці, мяккія цені, розныя эфекты пост-працэсінгу, фізічны рухавічок Havok, новыя шэйдары.
Wolfenstein з’яўляецца першай гульнёй ад id Software, якая не была выпушчаная пад Linux і не плануецца да выпуску для яго. (Timothee Besset), супрацоўнік id Software, які займаецца партаваннем яе гульняў на Linux, заявіў: «Наўрад ці новая гульня Wolfenstein будзе выпушчаная пад Linux. Для гэтага нічога не рабілася ў кампаніі, і я не прымаў ніякага ўдзелу ў праекце».
Распрацоўка
Упершыню гульня была анансавана ў 2004 годзе падчас інтэрв’ю Тода Холенсхеда каналу TechTV.
16 сакавіка 2009 ў інтэрнэт патрапіла некалькі дзесяткаў скрыншотаў гульні, аднак кампанія Activision не пацвердзіла іх аўтэнтычнасць.
21 сакавіка 2009 выйшаў першы гульнявы ​​ролік да гульні, у якім быў паказаны геймплэй.
Ацэнкі
Часопіс «Гульняманія» нягледзячы на ​​тое, што гэта «класічная B-movie, гульня другога гатунку…» паставіў Wolfenstein 8 з 10 балаў і падводзячы вынікі 2009 года адзначыў яе ўзнагародай «B-movie» года".
Жанажол (Паўладарская вобласць)
Жанажол — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жанажольскай сельскай акругі. Код КАТА — 553639100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 855 чалавек (418 мужчын і 437 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 371 чалавек (179 мужчын і 192 жанчыны).
NGC 3993
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Саранчаны
Назву Саранчаны маюць:
Мікстат
Мікстат (Mikstat) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Астшэшоўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Мікстат.
Торт Захер
«За́хер» (Sachertorte) — шакаладны торт, вынаходніцтва аўстрыйскага кандытара Франца Захера. Торт з’яўляецца тыповым дэсертам венскай кухні і разам з тым адным з самых папулярных тартоў ў свеце.
Вынаходніцтва
Ужо ў пачатку XVIII стагоддзя можна знайсці папярэднікаў торта «Захер» у кулінарных кнігах з рэцэптамі венскай і аўстрыйскай кухняў, крыху пазней у кнігах пачалі згадваць шакаладныя тарты, залітыя глазурай. У 1832 годзе міністр замежных спраў Метэрніх загадаў свайму кухару стварыць для яго і яго высокапастаўленых гасцей незвычайны дэсерт. Аднак шэф-повар быў хворы, таму заданне прыйшлося выконваць 16-гадоваму Францу Захеру (1816—1907), які вывучаў кандытарскае майстэрства на прыдворнай кухні. Хоць торт спадабаўся гасцям, яго пакінулі без належнай увагі на доўгія гады. Пасля заканчэння навучання Захер працаваў поварам у іншых арыстакратаў у Прэсбургу і Будапешце. У 1848 годзе Захер вярнуўся ў Вену, дзе адкрыў уласны магазін вінаў і дэлікатэсаў. Старэйшы сын Захера, Эдуард (1843—1892), атрымаў адукацыю ў аўтарытэтнай венскай кандытарскай «Дэмель». Эдуард Захер некалькі змяніў рэцэпт торта. Торт «Захер» першапачаткова прадаваўся ў кандытарскай «Дэмель», а з 1876 года і ў заснаваным Эдуардам гатэлі «Захер». З тых часоў торт з’яўляецца адным з найбольш папулярных дэсертаў венскай кухні.
Снайдэр
Снайдэр — прозвішча.
Торт Захер
Судовы працэс
Першая судовая спрэчка паміж «Дэмель» і «Захер» за права называць рэцэпт арыгінальным узнікла ў 1934 годзе. Эдуард Захер падчас навучання ў «Дэмеле» крыху змяніў рэцэпт торта. Пасля смерці ўдавы Эдуарда Ганны Захер і банкруцтва гатэля «Захер» у 1934 годзе іх сын, таксама Эдуард, прадаў сапраўдны рэцэпт «Дэмелю». З тых часоў дэмелеўскі торт прадавалі з шакаладным медалём з надпісам «Эдуард Захер. Вена». У 1938 годзе новыя ўладальнікі гатэля «Захер» зарэгістравалі назву Original Sacher-Torte ў якасці гандлёвай маркі і не толькі падавалі торт наведвальнікам гатэля, але і выраблялі тарты на продаж. Пасля зацішша ў ваенныя гады ў 1954 годзе ўладальнікі гатэля абвінавацілі кандытарскую «Дэмель» у выкарыстанні зарэгістраванай назвы, пасля чаго наступіла доўгая спрэчка аб праве на назву. Прадстаўнік кандытарскай «Дэмель» сцвярджаў, што ў арыгінальным рэцэпце Франца Захер не было другога пласта абрыкосавага канфіцюра ў сярэдзіне торта. Таксама ў варыянце, прынятым у гатэлі, некаторая колькасць алею замяняецца звычайным маргарынам, таму гэты рэцэпт не можа лічыцца сапраўдным. Да кансэнсусу прыйшлі ў 1963 годзе: назва Original Sacher-Torte (з круглым шакаладным медалём) захавалі за тартамі, якія вырабляе гатэль «Захер», у той час як тарты з кандытарскай «Дэмель» павінны быць ўпрыгожаны трохвугольным медалём Eduard Sacher-Torte. Зараз гэты варыянт афіцыйна называецца «дэмелеўскім тортам „Захер“» (Demel's Sachertorte). У Расіі з савецкіх часоў папулярны торт «Прага», які ўяўляе сабой варыянт торта «Захер».
Агульнарасійскае галасаванне па папраўках да Канстытуцыі Расіі
{| border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="300px" style="margin: 1em; background: #fafafa; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; margin-right: 0em; margin-left: 2em;" align="right" ! Агульнарасійскае галасаванне па папраўках да Канстытуцыі Расіі Агульнарасійскае галасаванне па папраўкам да Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі (Общероссийское голосование по поправкам к Конституции Российской Федерации) прайшло з 25 чэрвеня па 1 ліпеня 2020 года. Па выніку 77,92 % грамадзян, якія галасавалі, выказаліся «за», 21,27 % — «супраць». Яшчэ 0,81 % галасоў прызнаны несапраўднымі.
Торт Захер
Рэцэпты
Торт «Захер» уяўляе сабой шакаладны бісквітны корж з адным або двума пластамі абрыкосавага канфіцюра, пакрыты зверху і па баках шакаладнай глазурай. Звычайна яго падаюць разам з узбітымі вяршкамі. Галоўнае адрозненне паміж дэмелеўскім і «арыгінальным» рэцэптамі заключаецца ў колькасці праслоек канфіцюра: у гатэлі «Захер» торт разразаюць гарызантальна і прамазваюць абрыкосавы канфіцюрам, у дэмелеўскім торце (які па-ранейшаму вырабляецца выключна ўручную) пласт канфіцюра ўкладваецца толькі на паверхню торта перад заліваннем яго глазурай. Існуе мноства рэцэптаў, якія спрабуюць паўтарыць арыгінальны рэцэпт торта «Захер». У рамках праекта «Грац — культурная сталіца Еўропы 2003» быў выпушчаны торт «Захер-Мазох», названы ў гонар аўстрыйскага пісьменніка Леапольда фон Захер-Мазоха. У гэтым торце выкарыстоўваюцца парэчкавы канфіцюр і марцыпан.
Агульнарасійскае галасаванне па папраўках да Канстытуцыі Расіі
У студзені 2020 года прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін прапанаваў змяніць Канстытуцыю краіны і ўнёс у Дзяржаўную думу адпаведны законапраект. Пасля, у сакавіку ён быў прыняты (Закон аб папраўцы ад 2020/03/14 № 1-ФКЗ «Аб удасканаленні рэгулявання асобных пытанняў арганізацыі і функцыянавання публічнай улады»).
Згодна з артыкулам 3 (пункт 5) Закона, як і прапаноўваў кіраўнік дзяржавы , карэктывы ўступяць у сілу ў выпадку іх ухвалення на агульнарасійскім галасаванні (калі за іх прагаласуе больш за палову грамадзян, якія прынялі ўдзел у плебісцыце).
Усе 206 паправак закраналі главы 3—8 Асноўнага дакумента (аб федэратыўным ладзе, прэзідэнце, парламенце, урадзе, судовай уладзе і пракуратуры, мясцовым самакіраванні). Яны маглі быць зменены прыняццем спецыяльнага закона, які прайшоў праз Федэральны сход, і ўхваленага двума трацінамі рэгіянальных заканадаўчых органаў.
У папраўках замацоўваліся сацыяльныя гарантыі грамадзян. У Канстытуцыі ўпершыню былі згаданыя, напрыклад, шлюб — саюз мужчыны і жанчыны, вера ў Бога, а таксама Дзяржсавет (яго роля ўзмацнілася). Рускі народ названы дзяржаваўтвараючым (па прыкмеце выкарыстання рускай мовы). Умацаваўся інстытут прэзідэнцтва. Са становішча, якое абмяжоўвае час праўлення «двума тэрмінамі запар», выключана слова «запар». Пры гэтым у дачыненні да тэрмінаў дзеючага кіраўніка дзяржавы Уладзіміра Пуціна адбылося «абнуленне», якое дазволіла яму вылучацца на гэтую пасаду яшчэ на два разы і ў выпадку перамогі на наступных выбарах — у 2024 і 2030 гадах — кіраваць краінай да 2036 года, чатыры перыяды адзін за адным. Фіксуецца права Канстуцыйнага суда блакаваць выкананне рашэнняў міжнародных арганізацый па матывах неканстытуцыйнасці такіх рашэнняў (орган валодае дадзеным паўнамоцтвам з 2015 года).
Вочнае галасаванне на ўчастках прайшло з 25 чэрвеня па 1 ліпеня, пры гэта 1 ліпеня аб’яўлена выхадным днём як уласна дата галасавання. Жыхары Масквы і Ніжагародскай вобласці, па прычыне распаўсюджвання ў гэтых рэгіёнах пандэміі каранавіруса, па жаданні маглі ўдзельнічаць у мерапрыемстве дыстанцыйна — з 25 па 30 чэрвеня.
Клейнікаўскі сельсавет
Кле́йнікаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Клейнікі.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рэчыцкага сельсавета.
8 верасня 1959 года цэнтр Рэчыцкага сельсавета перанесены ў вёску Клейнікі, сельсавет перайменаваны ў Клейнікаўскі, у склад сельсавета з Матыкальскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Кацельня Баярская, Коладна, Церабунь і Шумакі). 4 верасня 1972 года скасавана вёска Коладна (злілася з вёскай Церабунь). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Клейнікаўскага сельсавета было 8 населеных пунктаў.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 7 населеных пунктаў:
Да 21 снежня 2007 года ў склад Клейнікаўскага сельсавета ўваходзілі Казловічы.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2226 чалавек, з іх 85,6 % — беларусы, 7,3 % — рускія, 5,1 % — украінцы.
Максім Аляксеевіч Пуркаеў
Максі́м Аляксе́евіч Пурка́еў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал арміі (1944).
NGC 3994
NGC 3994 (іншыя абазначэнні — UGC 6936, KCPG 311B, MCG 6-26-59, ARAK 337, ZWG 186.74, VV 249, KUG 1155+325A, ARP 313, PGC 37616) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дональд Штайнер
Дональд Фрэдэрык Штайнер (Donald Frederick Steiner;, Лайма, Агая — ) — амерыканскі біяхімік і прафесар ва ўніверсітэце Чыкага.
Дональд Ф. Штайнер нарадзіўся ў 1930 годзе ў Лайме, штат Агая. Атрымаў ступень бакалаўра хіміі і заалогіі ва Універсітэце Цынцынаці ў 1952 годзе. Абараніў ступень магістра прыродазнаўчых навук па біяхіміі ва Універсітэце Чыкага ў 1956 годзе і ступень доктара медыцынскіх навук у тым жа універсітэце ў 1956 годзе.
Элероны
Элероны (рулі нахілу) — аэрадынамічныя органы кіравання, сіметрычна размешчаныя на задняй абзе кансоляў крыла у самалётаў нармальнай схемы і самалётаў схемы «качка». Элероны прызначаны, у першую чаргу, для кіравання кутом нахілу самалёта, пры гэтым элероны адхіляюцца дыферэнцыяльна, то ёсць у супрацьлеглыя бакі: для нахілу самалёта направа правы элероны паварочваецца ўверх, а левы — ўніз; і наадварот. Прынцып дзеяння элеронаў складаецца ў тым, што ў часткі крыла, размешчанай перад элеронам, паднятым уверх, пад'ёмная сіла памяншаецца, а ў частцы крыла перад апушчаным элеронам пад'ёмная сіла павялічваецца; ствараецца момант сілы, змяняе хуткасць кручэння самалёта вакол восі, блізкай да падоўжнай восі самалёта.
Гісторыя
Упершыню элероны з'явіліся на манаплане, пабудаваным новазеландскім вынаходнікам Рычардам Персі ў 1902, аднак самалёт здзяйсняў толькі вельмі кароткія і няўстойлівыя палёты. Першы самалёт, які здзейсніў цалкам кіраваны палёт з выкарыстаннем элеронаў, быў самалёт 14 Bis, створаны Альберта Сантас-Дюмоном. Раней элероны замяняла дэфармацыя крыла, распрацаваная братамі Райт.
Кіруючую паверхню, камбінуючую элероны і закрылкі, называюць флаперон (flaperon). Каб элероны працавалі як выпушчаныя закрылкі, іх сінхронна апускаюць уніз. Для працягу магчымасці кіравання нахілам, да гэтага адхіленні элеронаў дадаецца звычайнае для элеронаў дыферэнцыяльнае адхіленне.
Для кіравання нахілам у самалётаў з дадзенай кампаноўкай можа таксама прымяняцца руль напрамкі, спойлеры, газавыя рулі, зменлівы вектар цягі рухавікоў, дыферэнцыяльнае адхіленне рулёў вышыні, змяненне цэнтра мас самалёта і іншыя метады і іх камбінацыі.
Марыінская жаночая гімназія (Гродна)
Марыінская жаночая гімназія існавала ў Гродне з 1860 па 1915 гады. Да нашага часу захаваўся будынак гімназіі, які зараз займае Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Янкі Купалы. Будынак былой гімназіі знаходзіцца па адрасе: вуліца Ажэшка, 22.
Элероны
Пабочныя эфекты
Адзін з пабочных эфектаў дзеянні элеронаў — некаторы момант рыскання ў процілеглым кірунку. Іншымі словамі, пры жаданні павярнуць направа і выкарыстанні элеронаў для стварэння нахілу направа самалёт падчас павелічэння нахілу можа трохі аповесці па рысканню налева. Эфект звязаны з з'яўленнем розніцы ў лабавым супраціве паміж правай і левай кансолі крыла, абумоўленай змяненнем пад'ёмнай сілы пры адхіленні элеронаў. Тая кансоль крыла, у якой элероны адхілены ўніз, валодае вялікім каэфіцыентам лабавога супраціву, чым іншая кансоль крыла. У сучасных сістэмах кіравання самалётам дадзены пабочны эфект мінімізуюць рознымі спосабамі. Напрыклад, для стварэння нахілу элероны адхіляюць таксама ў процілеглым кірунку, але на розныя куты.
Марыінская жаночая гімназія (Гродна)
Гісторыя
Жаночая Марыінская гімназія адкрылася ў 1860 годзе на базе сямікласнага вучылішча, заснаванага двума гадамі раней. Марыінскія гімназіі знаходзіліся пад заступніцтвам імператрыцы Марыі Аляксандраўны і рыхтавалі педагогаў — хатніх настаўнікаў і выкладчыкаў. У іерархіі рангаў Расійскай імперыі ўстановы імператрыцы Марыі мелі больш высокі статус, чым гімназіі і вучылішчы Міністэрства народнай асветы.
Першапачаткова гімназія знаходзілася ў будынку флігеля дамініканскага манастыра. Аднак з ростам ліку вучаніц (к пачатку ХХ стагоддзя ў гімназіі навучалася больш за 500 выхаванак) наспела неабходнасць у новым будынку, які быў пабудаваны ў 1893 годзе. Дзяўчынкі вучыліся ў гімназіі 7 гадоў і за гэты час вывучалі Закон Божы, рускую мову і пісьменства, гісторыю, геаграфію, прыродазнаўства, арыфметыку, геаметрыю, фізіку і інш. Дадаткова гімназісткі маглі асвоіць замежную мову (французская або нямецкая), маляванне, танцы, музыку. Плата за навучанне была па тых мерках значная — 70 рублёў у год (што складала некалькі месячных заробкаў кваліфікаванага рабочага або настаўніка), аднак шэраг выхаванак вызваляўся ад аплаты. У жніўні 1915 года ў сувязі з надыходам кайзераўскай арміі гімназія была эвакуіравана ў Калугу.
Будынак гімназіі
Трохпавярховы будынак пабудаваны ў 1893 годзе, аўтар праекта — В. Ф. Нябольсін. Будынак Г-падобны ў плане, накрыты двухсхільным дахам. Галоўны фасад вылучаны і двумя бакавымі рызалітамі. Дом абліцаваны жоўтай цэглай. Строгі характар будынку надае выразны рытм аконных праёмаў. Планіроўка дома — аднабаковае размяшчэнне класных пакояў. Вакол двух лесвічных клетак знаходзіліся тэхнічныя памяшканні і лабараторыі. Будынак — помнік архітэктуры позняга класіцызму.
Дзюрцюлінскі раён
Дзюрцюлі́нскі раён (Дюртюлинский район; Дүртөйлө районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Башкартастана ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Дзюрцюлі.
Гісторыя
Дзюрцюлінскі раён быў утвораны 20 жніўня 1930 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Джавані Батыста Пергалезі
Джавані Батыста Пергалезі, таксама Пергалезэ (іт. Giovanni Battista Pergolesi;,  — , ) — італьянскі кампазітар, скрыпач і арганіст. Прадстаўнік Неапалітанскай опернай школы, адзін з самых ранніх і найважнейшых кампазітараў оперы-буфа (камічнай оперы).
Самай удалай яго операй з’яўляецца напісаная ў 1733 годзе «Служанка-пані», якая хутка заваявала папулярнасць на оперных падмостках. Калі ў 1752 годзе яна была прадстаўлена ў Парыжы, то выклікала разлютаваныя спрэчкі паміж прыхільнікамі традыцыйнай французскай оперы, прызнанымі карыфеямі якой былі Рамо і Люлі, і прыхільнікамі новай італьянскай камічнай оперы.
Пергалезі стварыў шэраг буйных інструментальных работ, уключаючы скрыпічную санату і скрыпічны канцэрт. Пергалезі памёр ад туберкулёзу ва ўзросце 26 гадоў.
Зеленакумск
Зеленакумск (Зеленокумск) — горад (з 1965 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Савецкага раёна Стаўрапольскага края. Насельніцтва 40,3 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1762 годзе. Размешчаны на рацэ Кума, за 265 км ад Стаўрапаля. Чыгуначная станцыя на лініі Георгіеўск — Прыкумск. АТ «ВЭЛАН», «Строймаш», аўтарамонтны завод, вопытна-механічны завод, ААТ «Зеленакумскі элеватар».
Бітва за Басру (2003)
Бітва за Басру — адна з першых бітваў Іракскай вайны ў перыяд ўварвання ў Ірак. Сутыкненні пераважна ішлі паміж іракскімі і брытанскімі войскамі.
Баі ў ваколіцах
З самага пачатку ўварвання Басра падвяргалася інтэнсіўным бамбардзіроўкам авіяцыі міжнароднай кааліцыі. Горад абараняў 3-і армейскі корпус іракскай арміі. З боку брытанскіх войскаў прымала ўдзел 7-я танкавая брыгада. 23 сакавіка баі завязаліся ў прыгарадах горада, іракская армія пайшла ў контрнаступленне.
25 сакавіка каля канала Шат-Аль Басра быў знішчаны брытанскі танк Чэленджэр 2, як паведамлялася, ад стрэлу аднатыпнага танка. У выніку выбуху загінулі два танкіста, у танка сарвала вежу.
26 сакавіка над горадам збіта два брытанскіх БПЛА «Фенікс».
У пачатку красавіка ў выніку блакады і недахопу медыкаментаў у горадзе пачалася эпідэмія халеры.
4 красавіка над Басрай збіты яшчэ два брытанскіх «Фенікса».
24 сакавіка брытанская 847-я эскадрылля марской авіяцыі займалася тылавым забеспячэннем наземных войскаў разгорнутых у Кэмп-Вікінг, Кувейт. Выкарыстоўваліся верталёты Westland Gazelle і Westland Lynx AH.7 для разведкі і транспарціроўкі. Праз 11 дзён эскадрылля знішчыла 43 мэты вакол Паўднёвай Басры без страт.
Тады пры падтрымцы танкаў брытанцы сталі авалодваць ускраінамі горада. 27 сакавіка брытанская 3-я брыгада спецыяльнага прызначэння Каралеўскай марской пяхоты двойчы здзяйсняла рэйды ў прыгарадзе Абу-аль-Хасіб пры падтрымцы танкаў; 40-ы батальён 3-й брыгады СпН КМП падчас разведкі выявіў пазіцыі іракскіх войскаў у прыгарадзе.
30 сакавіка брытанскія войскі правялі аперацыю «Джэймс» (Operation James) з мэтай захопу пагорка Абу-аль-Хасіб. Роты Альфа (A), Брава (B) і Дэльта (D) 40-га батальёна 3-й брыгады СпП і манеўраная група падтрымкі (Maneuver Support Group) атакавалі прыгарад. 3-я брыгада СпН КМП захапіла мост праз раку, якая аддзяляе горад ад прыгарада пасля перастрэлкі з 20-30 іракскімі салдатамі. Брытанскія марпехі сустракалі эпізадычны супраціў падчас аперацыі ў прыгарадзе. Падтрымку ім аказваў эскадрон Challenger 2 Каралеўскай шатландскай драгунскай гвардыі. Да 31 сакавіка прыгарад быў ачышчаны ад іракскіх сіл.
Штурм горада
Брытанскія танкі і мотапяхота 7-й танкавай брыгады, вядомай як «пустынныя пацукі» (Desert Rats), увайшлі ў цэнтр горада з паўночнага боку 6 красавіка. Брытанскія салдаты знішчылі штаб-кватэру партыі Баас, страціўшы трох вайскоўцаў. Неўзабаве стала відавочна, што іракская абарона развальваецца, іракцы пакідалі пазіцыі, брыгада на працягу 3 гадзін змагалася супраць 300 праціўнікаў у літаратурным каледжы, у канчатковым выніку атрымаўшы перамогу над апалчэнцамі-фідаінамі.
У той жа час 42-і батальён СпП падтрыманы эскадронам танкаў Чэленджэр 2, напаў на горад з поўдня і застаў іракцаў знянацку. Рота Майк (M) захапіла 5 мастоў у горадзе ў момант уцёкаў фідаінаў. 539-ы штурмавы батальён каралеўскіх марскіх пяхотнікаў і атрад SEAL паспрабавалі ўвайсці ў горад водным шляхам па рацэ Шат-эль-Араб, але ім перашкодзілі іранскія патрульныя караблі. Калі рота J падышла да прэзідэнцкага палаца, Harrier II КМП ЗША скінуў 500-кілаграмовую авіябомбу на ахову палаца, прымусіўшы яе пакінуць пазіцыі.
У ходзе штурму было захоплена 300 іракскіх палонных.
Фейкавыя паведамленні
7 красавіка адзін з вайскоўцаў 7-й брыгады заявіў, што кааліцыйныя войскі ўвайшлі ва ўсе раёны горада, у тым ліку ў ягоны гістарычны цэнтр і што ў Басры знаходзяцца чатыры тысячы байцоў, 200 танкаў і сотні бронетранспарцёраў. Кіраўніком горада быў прызначаны адзін з іракскіх шэйхаў. Тады ж паведамлялася, што ў горадзе знайшлі цела Алі Хасана аль-Маджыда, але пасля ўся гэтая інфармацыя убыла абвергнута. На месцы выбуху авіяцыйнай бомбы, скінутай амерыканскім самалётам, замест Маджыда знайшлі целы 17 мірных грамадзян.
Буркуты (Паўладарская вобласць)
Буркуты — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жанажольскай сельскай акругі. Код КАТА — 553639200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 74 чалавекі (36 мужчын і 38 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 69 чалавек (36 мужчын і 33 жанчыны).
Мроча
Мроча (Mrocza, Mrotschen — Мрочэн) — горад у Польшчы, размешчаны за 300 км на паўночны захад ад Варшавы і за 35 км на паўночны захад ад цэнтра Быдгашчы. Уваходзіць у склад Накельскага павета, сядзіба вяскова-гарадской гміны Мроча. Займае плошчу 4,01 км². Насельніцтва 4,4 тыс. чалавек.
Іван Віктаравіч Ломаць
Іван Віктаравіч Ломаць (нар. ) — палкоўнік міліцыі, кандыдат юрыдычных навук. Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь (2019).
Біяграфія
З 1999 года па 2008 год праходзіў службу ва ўстанове адукацыі на пасадах выкладчыка, старшага выкладчыка, дацэнта кафедраў аператыўнай працы і раскрыцця злачынстваў факультэта крымінальнай міліцыі, аператыўна-вышуковай вышуковай дзейнасці факультэта міліцыі.
У 2005 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю — была прысвоена вучоная ступень кандыдата юрыдычных навук. Сфера навуковых інтарэсаў — крымінальны працэс, крыміналістыка, аператыўна-вышуковая дзейнасць.
З 2008 года па 2010 год праходзіў службу ва ўпраўленні падрыхтоўкі кадраў галоўнага ўпраўлення кадраў МУС. З лютага 2010 працягнуў службу на пасадзе намесніка начальніка факультэта завочнага навучання па вучэбна-метадычнай рабоце. У верасні 2010 года ўзначаліў факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых кадраў.
З’яўляецца адным з распрацоўшчыкаў 9 адукацыйных стандартаў па спецыяльнасцях перападрыхтоўкі.
Саранчаны (возера)
Саранча́́ны, Серанчаны — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Страча, за 27 км на паўднёвы захад ад горада Паставы, каля вёскі Саранчаны.
Назва
Назва возера пайшла ад назвы паселішча Серанчаны (Sieręczany, Серенчаны) на беразе возера. Назва паселішча, у сваю чаргу, ад адпачатнай формы назвы *Sirinčia, якою мусіла называцца рака, што ўцякае ў возера і выцякае з яго.
Найімаверней гэтая рака адпачатна і называлася Страча (цяпер лічыцца правым прытокам Страчы), бо аднаўляецца эвалюцыя назвы: *Sirinčia > *Съряча > Стряча (форма назвы зафіксавана ў 1518 г.) > Страча.
Прыток з возера Малая Швакшта, які цяпер лічыцца пачатковым цячэннем Страчы, найімаверней раней лічыўся левым прытокам гэтай ракі. Ён карацейшы і часам на картах пазначаецца як асобная рака Шыльва (ад літоўскага šilventi «гайдацца, калыхацца»).
Адпачатная назва *Sirinčia з дапамогай пашыральніка -nt- утвораная ад кораня Sir-, ад якога таксама літоўская рачная назва Sirija.
Звязана з літоўскім sirenti «накропваць, капаць; цекці, струменіць; памалу варыцца; бегчы дробнымі крокамі». Корань з шэрагу Sar- : Ser- : Sir- (ад індаеўрапейскага ser- «цекці, шпарка рухацца» ). Таго ж паходжання ў гэтым поўным водаў рэгіёне навокал возера Нарачы таксама назвы рэк Сэрвач (Ser-v-, Ak-), Сермеж (*Ser-m-ėž-).
Корань Sir- пашыраны балцкім гідранімічным пашыральнікам -nt-, як і ў азёрных назвах Вісяты (< *Veisintas ), Дрывяты (< *Druvintas ). Ён таксама ў балцкіх гідронімах тыпу Gamanta, Laukantė, Ušantė.
Назва Страча (< *Sirinčia) значыць «Плыткая (рака)».
Гідраграфія
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 2—3 м (на паўднёвым захадзе 6—8 м), на ўсходзе спадзістыя, параслі лесам і хмызняком. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, месцамі сплавінныя, на ўсходзе месцамі вышынёй да 0,5—0,7 м. Пойма шырынёй 5—10 м, пад хмызняком. Дно выслана сапрапелем, у прыбярэжнай частцы да глыбіні 1 м пясчанае. У паўднёвай частцы востраў плошчай 0,4 га. Шырыня паласы расліннасці 10—75 м, пашырана да глыбіні 1 м. На поўначы ўпадае ручай з возера Лодасі, на поўдні выцякае ручай у раку Страча.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, карась, акунь і іншыя віды рыб.
Уільям Хогарт
Уільям Хогарт (William Hogarth; 10 лістапада 1697, Лондан — 26 кастрычніка 1764, там жа) — англійскі мастак, ілюстратар, гравёр і тэарэтык мастацтва. Аказаў уплыў на Джэймса Гілрэя.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сям’і Рычарда Хогарта, школьнага настаўніка лацінскай мовы, і Ганны Гібанс.
Вучыўся ў Хёглі ў гравера Э. Геймбла. З 1720 наведваў заняткі ў Акадэміі Джэймса Торнхіла, у тым самым годзе пачаў самастойна працаваць як прафесійны мастак. Першымі працамі Хогарта былі кніжныя ілюстрацыі. Двумя гадамі пазней пачаў пісаць алеем групавыя партрэты невялікага фармату і з таго часу пастаянна займаўся як жывапісам, так і гравюрай.
У 1729 ажаніўся з Джэйн Торнхіл, дачкой славутага мастака Джэймса Торнхіла.
У 1757 Георг II, кароль брытанскі, прызначыў Хогарта сваім галоўным жывапісцам.
Творчасць
Уільям Хогарт лічыцца заснавальнікам англійскай нацыянальнай школы жывапісу. Яго творы адлюстроўвалі жыццё розных слаёў грамадства, станоўчыя і адмоўныя бакі адносін паміж людзьмі. Мастак заўсёды імкнуўся не проста паказаць падзею, а выказаць, калі не прама, то ўскосна свае адносіны да рэчаіснасці. Творчыя інтарэсы Хогарта былі разнастайнымі. Ён займаўся жывапісам, ствараў станковыя гравюры ілюстрацыі да кніг, пісаў тэарэтычныя трактаты, дзе адстойваў дэмакратычныя ідэалы ў мастацтве, выступаў супраць акадэмічнам эклектыкі і шаблоннасці.
Асноўную частку мастацкай спадчыны У. Хогарта складаюць цыклы жывапісных палотнаў і гравюр. Яны часта паўтараюць адно аднаго, што тлумачыцца першапачатковым з’яўленнем жывапісных выяў, па якіх пазней мастак выконваў гравюры. Менавіта так адбылося з першай серыяй карцін, створаных У. Хогартам у 1731 пад загалоўкам «Кар’ера прастытуткі». У шасці кампазіцыях паказана жыццё маладой асобы ад часу яе прыезду з вёскі ў Лондан да арышту як жанчыны лёгкіх паводзін. Кожную сцэну можна разглядаць і як самастойную, і як частку агульнага цыклу.
Жывапісныя выявы мастака загінулі. Засталіся толькі аўтарскія гравюры. На іх падставе можна меркаваць, што У. Хогарт звяртаўся да шматслоўных дэталяў, уважліва перадаваў каларытныя падрабязнасці, якія не засланялі галоўнага — выкрыцця заганных нораваў тагачаснага грамадства.
У 1735 У. Хогарт напісаў і выгравіраваў яшчэ адну серыю — «Кар’ера мота» (A Rake’s Progress), дзе расказаў аб лёсе маладога чалавека — марнатраўца-распусніка. Павучальны тон гэтай серыі карцін знайшоў далейшае развіццё ў самым вядомым цыкле палотнаў і гравюр «Модны шлюб» (Marriage à-la-mode, 1743—45). Як і ў папярэдніх творах, мастак стварыў драматычнае апавяданне. Перад гледачом паўстаюць малады збяднелы граф і яго жонка, дачка багатага гандляра. Шлюб па разліку для іх заканчваецца трагічна.
Да позняга перыяду творчасці У. Хогарта адносяцца яшчэ дзве серыі гравюр — «Лянота і руплівасць» (Industry and Idleness, 1747—48), «Выбары ў парламент» (Humours of an Election, каля 1754), а таксама асобныя лісты — «Завулак Джына» і «Вуліца Піва» (абодва — 1751). У гэтых работах мастака пераважаюць празмерная павучальнасць: карыкатурнасць бачання рэчаіснасці, што не ідзе на карысць праўдзіваму адлюстраванню жыцця, сапраўднай вобразнасці.
Акрамя сюжэтных жывапісных твораў У. Хогарт пісаў партрэты. Умоўна іх можна падзяліць на дзве часткі. Першую складаюць падрыхтоўчыя работы да жывапісных палотнаў, другую — самастойныя партрэтныя выявы. Аднак дакладнага падзелу паміж імі не існуе. Партрэты У. Хогарта вельмі лаканічныя. Акружэнне, аксесуары зведзены ў іх да мінімуму, што не замінае, а, наадварот, дазваляе мастаку быць уважлівым да ўнутранага свету асобы, паказаць яе характар.
Канстытуцыя 3 мая 1791 (карціна)
«Канстытуцыя 3 мая 1791 года» — карціна Яна Матэйкі, напісаная да стагоддзя прыняцця першай польскай канстытуцыі. У гэтым творы злучаныя ў асобна ўзятым моманце мноства сюжэтных ліній развіцця польскай гісторыі. У дадзеным выпадку абраны момант пераходу паслоў Сейма з Залы пасяджэнняў у сабор св. Яна.
Па вуліцы ў кірунку да касцёла рухаюцца, акружаныя вітаючым іх натоўпам, творцы і прыхільнікі Канстытуцыі. Працэсію ўзначальвае кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі (17). Крыху наводдаль ад караля ідзе аўтар рэформы адукацыі Гуга Калантай (11). За яго спіной стаяць Ігнат Патоцкі (13) і Адам Чартарыйскі (14).
Ззаду нясуць на сваіх плячах двух маршалаў сейма — Станіслава Малахоўскага (1) і Казіміра Нестара Сапегу (5). Адзін з апорных — Юльян Нямцэвіч (6), другі (пад паднятым тэкстам Канстытуцыі) — Ігнат Закжэўскі (3). За ім відаць твар Тадэвуша Касцюшкі (4). Замыкаюць шэсце Станіслаў Сташыц (26) і Анджэй Замойскі (27). Апошні цягнее за сабой селяніна-разяваку з натоўпу (33). Паміж імі — Антоні Тызенгаўз (32). Ля сцяны пад скульптурай стаіць Антон-Станіслаў Святаполк-Чацвярцінскі (21), павешаны варшавянамі у чэрвені 1794. Спіной да гледачоў з перавяззю стаіць адзін з самых багатых вяльможаў Польшчы, вялікі каронны гетман Рэчы Паспалітай Францішак-Ксаверы Браніцкі (10), будучы цесць Міхаіла Варанцова.
Упаў на зямлю Ян Сухаржэўскі (8). Побач у светлым з паднятай рукой Казімеж Канопка (29). Справа на кані — Юзаф Панятоўскі (34). Злева ўнізе ў натоўпе павярнуўся тварам да гледача Ян Кіліньскі (24). Акрамя таго, на карціне намаляваны Даратэя (герцагіня Курляндыі) (18), марганатычная жонка караля Эльжбета Грабоўска (19) і Ян Декерт (20), Антоній Златніцкі (22).
Сярод прадстаўленых на карціне сведак гістарычнай падзеі знаходзяцца і так званыя фігуры-каментары — вобразы, закліканыя незаўважна і ненавязліва падкрэсліць аўтарскае стаўленне да таго, што здарылася. На карціне даследчыкі знаходзяць як мінімум дзве падобныя фігуры: гэта стары яўрэй, які красамоўна жэстыкулюе (37, у правым ніжнім куце) і ксёндз Хофбаўэр (25, у ніжняга краю карціны, злева). Лічыцца, што гэтыя фігуры паказваюць крытычнае стаўленне мастака да адлюстроўваемай падзеі. Матэйка на самой справе быў перакананым кансерватарам, праціўнікам ліберальных палажэнняў Канстытуцыі.
Асаму Хаяісі
Асаму Хаяісі (早石 修, Osamu Hayaishi;  — ) — японскі біяхімік, дырэктар Інстытута біятэхналогій Осакі.
NGC 4063
NGC 4063 (іншыя абазначэнні — UGC 7042, MCG 0-31-26, ZWG 13.55, PGC 38154) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прыродная зона
Прыродная зона, фізіка-геаграфічная зона — частка геаграфічнага пояса з аднастайнымі кліматычнымі ўмовамі.
Прыродныя зоны бяруць сваю назву ад расліннасці, уласцівай ім, і іншых геаграфічных асаблівасцей. Зоны заканамерна змяняюцца ад экватара да палюсоў і ад акіянаў углыб кантынентаў; маюць блізкія ўмовы тэмператур і ўвільгатненні, якія вызначаюць аднастайныя глебы, расліннасць, жывёльны свет і іншыя кампаненты прыроднага асяроддзя. Прыродныя зоны — адна са ступеняў фізіка-геаграфічнага раянавання.
Макс Бекман
Макс Бекман (ням.: Max Beckmann,,  — , ) — нямецкі мастак, адзін з найбуйнейшых майстроў міжваеннага перыяду XX стагоддзя, партрэтыст.
Прыродная зона
Карты прыродных зон
Прыродныя зоны выяўлены на сушы і ў акіяне, дзе праяўляюцца менш выразна. У межах зоны па перавазе ландшафтаў таго ці іншага тыпу вылучаюцца фізіка-геаграфічныя падзоны.
Осакскі ўніверсітэт
Осакскі ўніверсітэт — адзін з найбуйнейшых універсітэтаў Японіі. Быў заснаваны ў 1869 годзе, афіцыйны статус універсітэта атрымаў у 1931 годзе, як Осакскі Імператарскі ўніверсітэт. Мае 3 кампусы ў гарадах Суйта, Таёнака і Міно прэфектуры Осака, а таксама адзін кампус у раёне Наканасіма (горад Осака). Па колькасці студэнтаў з’яўляецца найбуйнейшым дзяржаўным універсітэтам Японіі.
Папкі
Назву Папкі́ маюць:
Смаленская вуліца (Віцебск)
Смаленская вуліца — вуліца ва ўсходняй частцы Віцебска, у Кастрычніцкім раёне.
Працягласць вуліцы ад Маскоўскага праспекта да праспекта Фрунзэ складае 1800 м. Вуліца забудоўвалася ў 2 этапы. Участак ад Маскоўскага праспекта да вуліцы Газеты «Праўда» пачаў фармавацца ў 1950-х гадах, далей да праспекта Фрунзэ — у канцы 1970-х. Вуліца забудавана 5-9-павярховымі жылымі дамамі. Па вуліцы пракладзены трамвайныя лініі. На ўчастку ад Маскоўскага праспекта да вул. Праўды яны праходзяць па сярэдзіне вуліцы, разам з газонам падзяляюць сустрэчныя палосы аўтамабільнага руху, а на астатнім участку да праспекта Фрунзэ — па правым баку праезжай часткі. На вуліцы размешчаны будынак Адміністрацыі Кастрычніцкага раёна, крамы, дашкольныя ўстановы.
Па Смаленскай вуліцы праходзяць трамвайныя маршруты № 1, 3, 4, 7 і аўтобусныя маршруты № 29, 29а.
Глаўкацысціс
Глаўкацысціс (Glaucocystis) — род аднаклетачных і каланіяльных водарасцей, які належыць да старажытнага аддзела Glaucophyta.
Апісанне
Клеткі і капоніі (з 2—4—6 клетак) сіне-зялёныя, авальвыя, з тонкай, часам патоўшчанай на полюсах абалонкай, свабодна плаваюць або прымацаваны да субстрату сліззю. Памер клетак 15—30X10—28 мкм, калоцій — да 26X63 мкм.
Глаўкацысціс — прыклад цеснага эндасімбіёзу двух арганізмаў — бясколернай і сіне-зялёнай водарасцей: ролю хларапласту ў клетках выконваюць шматлікія, авальныя або стужка-, чэрвепадобныя сіне-зялёныя водарасці (да 20). У апошнім выпадку стужкі збліжавы канцамі на процілеглых баках клетак. Клетачнае ядро адно, цэнтральнае. Запасное рэчыва — дробныя зярняты крухмалу, якія густа размешчаны ў цытаплазме.
Грыцук вялікі
Вераценнік вялікі ці Грыцук вялікі (Limosa limosa) — буйны кулік з сямейства бакасавых. Народныя назвы: крыцук, грута, грыта, не́цяг. Гняздуе ў вільготных нізінах і забалочаных ландшафтах ад Ісландыі да Далёкага Усходу. Раён зімовак вельмі шырокі — Заходняя і Паўднёвая Еўропа, Афрыка, Паўднёвая і Паўднёва-Усходняя Азія, Аўстралія.
Глаўкацысціс
Апісанне
Размнажэнне бясполае — аўтаспорамі (2—4), якія ператвараюцца ў даччыныя клеткі ўнутры матчынай абалонкі.
Грыцук вялікі
Знешні выгляд
Буйны элегантны кулік з адносна маленькай галавой, доўгай дзюбай і доўгімі нагамі. Памерамі параўнальны з сярэднім кулонам (Numenius phaeopus), аднак мае больш ладны целасклад. Даўжыня 36—44 см, размах крылаў 70—82 см, маса 160—500 г., самцы ў сярэднім крыху драбнейшыя самак (у сярэднім 280 і 340 г адпаведна) і маюць больш кароткую дзюбу.
Глаўкацысціс
Пашырэнне
У родзе адрозніваецца да 19 відаў. У азёрах Беларусі адзначаны, пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы, Паўднёвай і Заходняй Афрыцы.
Грыцук вялікі
Знешні выгляд
Апярэнне спіны рыжавата-бурае, стракатае, галавы і грудзей — ржава-рыжае. Бакі белыя з папярочнымі бурымі і рыжымі палосамі. Бруха белае, хвост чорны з белай асновай. На крылах белая палоса. Ногі чорныя.