cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нурагічная цывілізацыя
Культура Бонанара
Культура Бонанара, або Нурагічная I займае перыяд 1800 - 1500 гг. да н. э. і супадае з пачаткам бронзавага веку. Для яго характэрны протанурагі — простыя канструкцыі, што ўяўлялі сабою паднятыя платформы з лесвіцамі і калідорамі. Узнікае яшчэ адзін тып помнікаў — магільні гігантаў.
Культура Бананара шчыльна звязана з археалагічнымі культурамі Сіцыліі, Корсікі, Апенінскага паўвострава і поўдню Францыі. Яе носьбіты ўжывалі медзь, срэбра, бронзу, займаліся жывёлагадоўляй, у меньшай ступені земляробствам. Распаўсюджваюцца новыя земляробчыя культуры — вінаград і масліны.
Нурагічны перыяд II
Нурагічны перыяд II (1500 - 1200 гг. да н. э.) вядомы пачаткам будаўніцтва адзінкавых нураг (nuraghi monotorre) без спадарожных вёсак. Звычайна гэта складаныя канічныя канструкцыі з граніта. Яны ўключалі камеры, падобныя на мікенскія толасы, калідоры, лесвіцы] з дадатковымі пляцоўкамі. Хаця функцыі нураг да сёй пары з'яўляюцца спрэчнымі, мяркуецца, што яны прызначаліся для адной сям'і правадыра або старэйшыны.
Нурагічны перыяд III
Перыяд паміж 1200 г. да н. э. і 900 г. да н. э. вызначаецца будаўніцтвам нурагічных комплексаў з некалькіх вежаў, злучаных разам. Прыкладам з'яўляецца комплекс Пальмавера каля Альгера, дзе ў другой палове IX ст. да н. э. да старой нурагі перыяда II была прыбудавана яшчэ адна. Пры гэтым старая нурага была адрамантавана з дапамогай пясчанікавых блокаў. Дзве нурагі злучаліся праз унутраны двор і калідор з нішамі. Комплекс уключаў некалькі хацін, у тым ліку вялікую хаціну для сустрэч з алтаром і каменнай лавай уздоўж сцен. Другі нурагічны комплекс Лоса на ўсходзе Сардзініі быў пабудаваны на гранітным плато. Ён складаўся з нурагі і бастыёна, акружанага мурамі.
Адбываецца росквіт металургічнай вытворчасці. Важным рамяством становіцца ліццё бронзавых вырабаў, у тым ліку шматлікіх статуэтак і халоднай зброі. Медзь для бронзы здабывалі на востраве. Доўгі час заставалася незразумелым, адкуль бралі волава. Хімічны аналіз паказаў, што яно завозілася з Кіпра. Гэта сведчыць пра шырокія сувязі астравіцян з вонкавым светам.
Нурагічны перыяд IV
У перыяд паміж 900 г. да н. э. і 538 г. да н. э. на ўзбярэжжы Сардзініі з'явіліся фінікійскія калоніі, з'явіліся тавары з Блізкага Усходу, пачалася здабыча і апрацоўка жалеза. Нурагі больш не будаваліся. Аднак нурагічныя комплексы толькі пашыраліся. Вакол іх узводзілі ўмацаваныя вёскі і храмы. Комплекс Санта-Віторыя ў цэнтральнай Сардзініі займаў каля 20 га. Многія комплексы ўключалі сажалкі, меркавана рытуальныя.
Позняя нурагічная культура
З 540 г. да н. э. Карфаген прадпрымаў спробы заваявання вострава. Гасдрубал I падначаліў паўднёвую і частку цэнтральнай Сардзініі. У заваяваных раёнах нурагічная культура саступіла месца паўночнаафрыканскай. Пасля Першай пунічнай вайны Сардзінія была ўключана ў склад старажытнарымскай дзяржавы. Некаторы час у горных мясцовасцях носьбіты нурагічнай культуры захоўвалі сваю тоеснасць, аднак паступова адбылася раманізацыя тубыльцаў. Нурагічныя комплексы пакідаліся, выкарыстоўваліся жывёлагадоўцамі, у некаторых выпадках прыстасоўваліся для жылля або храмаў.
Архітэктура
Асноўныя архітэктурныя помнікі нурагічнай цывілізацыі:
Грамадства
У прадстаўнікоў нурагічнай цывілізацыі адсутнічала свая пісьмовасць. Антычныя пісьмовыя звесткі тычацца толькі позняга перыяда. Таму рэканструкцыя грамадства нурагічнай цывілізацыі абапіраецца пераважна на дадзеныя археалогіі.
Першапачаткова нурагічная кераміка не мела ўпрыгожванняў, пазней на паверхні рабілі вертыкальныя канаўкі. Цікава, што керамічны посуд быў аднастайным на ўсёй тэрыторыі Сардзініі.
На Сардзініі здабывалі медзь, свінец і іншыя каштоўныя металы. Прадстаўнікі нурагічнай цывілізацыі былі выдатнымі майстрамі, якія займаліся плаўленнем медзі і бронзы ў зліткі і розныя прадметы, у тым ліку зброю. Яны маглі абменьвацца на іншаземныя тавары, напрыклад на волава, неабходнае для вырабу бронзы. Знаходкі цяжкіх якараў сведчаць пра тое, шт сардзінцы здаўна ведалі мараплаўства. З пачаткам 1 тысячагоддзя да н. э. паступова фарміруецца мясцовы арыгінальны стыль бронзавых статуэтак з выявамі людзей, жывёл, караблёў, пабудоў. Дзякуючы дэталям статуэтак мы маем уяўленне пра вопратку і заняткі астравіцян. Некаторыя выявы ў плашчах з кіямі вучоныя атаесамляюць з правадырамі. Сустракаюцца статуэткі жанчын, пастухоў, воінаў, паляўнічых і г. д. У 1974 г. на захадзе Сардзініі былі знойдзены вялікія скульптуры людзей з пясчаніку да 2,5 м у вышыню, зробленыя ў перыяд паміж XI ст. да н. э. і VIII ст. да н. э.
Даследчыкі мяркуюць, што носьбіты нурагічнай цывілізацыі не мелі адзінай дзяржавы і былі падзелены на невялікія тэрытарыяльныя фарміраванні на чале правадыроў. Выявы сведчаць, што мясцовая культура была даволі ваенізавана. Цэнтрамі фарміраванняў маглі з'ўляцца нурагічныя комплексы, хаця спачатку нурагі выкарыстоўваліся малымі групамі, не болей за адну сям'ю. У іх захоўвалі найбольш каштоўныя прадметы. Улада правадыра была тэакратычнай. Рэлігія займала важнае месца ў жыцці людзей, што можа патлумачыць магчымасці правадыроў рэкрутаваць для сумеснай працы вялікую колькасць падданых.
Згодна грэчаскім і рымскім аўтарам, ў другой палове 1 тысячагоддзя да н. э. Сардзінію насялялі 3 народы. На поўначы жылі корсы з суседняй Корсікі. Мяркуюць, што яны мелі лігурыйскае паходжанне. Значную частку вострава займалі балары, пазней заваяваныя карфагенянамі. Іх атаесамляюць з нашчадкамі выхадцаў з Іберыйскага паўвострава або Балеарскіх астравоў. Поўдзень і ўсход насялялі іліенцы, якіх грэкі лічылі нашчадкамі Іалая або нават траянцаў.
Макс Фасмер
Макс Юліус Фрыдрых Фасмер (ням.: Max Julius Friedrich Vasmer, русіфікаваная форма — Максіміліян Раманавіч Фасмер; 28 лютага 1886,  —, Заходні Берлін) — рускі і нямецкі лінгвіст, лексікограф, славіст і балканіст. Замежны член-карэспандэнт АН СССР (1928). Брат расійскага і савецкага нумізмата-ўсходазнаўца Р. Р. Фасмера.
Асноўныя працы вучонага прысвечаны даследаванню славянскіх моў (моўныя кантакты славян з іншымі народамі: грэкамі, іранцамі, цюркамі, фіна-ўграмі і інш.); гісторыі рассялення славянскіх, балтыйскіх, іранскіх, фіна-вугорскіх народаў ва Усходняй Еўропе, вывучэнні ўсходнееўрапейскай антрапаніміі і тапаніміі, уплыву славянскіх моў на албанскую і інш. Вынікам яго шматгадовых даследаванняў з’явіўся этымалагічны слоўнік рускай мовы (т. 1-10 — самая вялікая па ахопе матэрыялу праца, якая асвятляе этымалогію рускай мовы).
Юбілейны (прыпыначны пункт)
Юбіле́йны (, Юбилейный)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Асіповічы; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Асіповічы І і прыпыначным пунктам Савецкі.
Эжэн Ізабэ
Луі Габрыэль Эжэн Ізабэ (Eugène-Louis-Gabriel Isabey;,  — , Мантэўрэн) — французскі жывапісец-марыніст, акварэліст, літограф рамантычнага кірунку.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і з багатымі мастацкімі традыцыямі. Яго бацькам быў прыдворны мастак-партрэтыст і мініяцюрыст Жан-Батыст Ізабэ (1767—1855), мужам сястры — тэатральны мастак П'ер Люк Шарль Сісеры, пляменнік — Эжэн Сісеры, жывапісец-пейзажыст, літограф і акварэліст, барбізонец.
У маладосці Эжэн марыў пра мора, хацеў стаць мараком, аднак пад уплывам бацькі заняўся жывапісам. Першыя ўрокі малявання атрымаў у Жана-Батыста Ізабэ. Пачаў пісаць карціны на гістарычныя тэмы, пейзажы, але часцей за ўсё адлюстроўваў сцэны з відамі мора, бур і караблекрушэнняў.
Стаўшы адным з вядучых французскіх марыністаў рамантычнага кірунку, Эжэн Ізабэ ў пачатку сваёй творчасці займаўся амаль выключна выявамі марскіх відаў і нацюрмортаў. Лепшыя з яго твораў у гэты перыяд творчасці — «Ганфлерскі бераг» і «Бура ля берагоў Дзьепа».
У 1821 годзе пабываў у Алжыры. З 1824 года жыў у Анфлёры — порце, размешчаным у вусці Сены насупраць Гаўра. У 1826 годзе перасяліўся ў Сан-Сімеон.
Першы раз выставіў свае працы ў Парыжскім салоне ў 1827 годзе. У 1830 удзельнічаў у экспедыцыі ў Алжыр у якасці афіцыйнага мастака. Аднак яго карціны, створаныя ў гэты перыяд, не знайшлі пакупнікоў, таму ён стаў надаваць больш цікавасці гістарычнаму жывапісу і ў гэтым жанры дасягнуў вялікага поспеху.
Пад уплывам творчасці англійскага мастака Рычарда Бонінгтана і Э. Дэлакруа, вядучых прадстаўнікоў рамантызму ў еўрапейскім жывапісе, пачаў ствараць жанравыя творы і акварэлі, якія былі значна больш рэалістычнымі, чым у папярэдніх майстроў яго часу. Гэта былі гістарычныя карціны, партрэты з элементамі лірыкі і драматызму. Галоўныя з яго твораў у гэты перыяд — «Прыбыццё праху Напалеона на борце карабля La Belle Poule», «Вяселле Генрыха IV».
Пад канец жыцця пісаў карціны, якія паказвалі драматычныя сцэны масавых забойстваў, паядынкаў, боек, катастроф і няшчасных выпадкаў.
У сваёй майстэрні выхаваў шэраг вядомых мастакоў, сярод іх Эжэн Будэн, Іаган Бартолд Ёнгкінд і інш.
Вавулічы
Ваву́лічы (, Вавуличи) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
З 12 кастрычніка 1940 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Вавуліцкага сельсавета, з 16 ліпеня 1954 года па 17 верасня 2013 года ўваходзіла ў склад Гутаўскага сельсавета.
Калька (папера)
Калька (calque ) — празрыстая папера або тканіна для вырабу копій чарцяжоў, малюнкаў. Вырабляецца для графічных работ тушшу і алоўкам. Выкарыстоўваецца таксама для стварэння камп’ютарных макетаў друкаванай прадукцыі.
Ключ 32
Ключ 32  土 (піньінь tǔ) са значэннем «зямля» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 580 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).
Варыянты значэння
Старажытны знак паходзіць ад выявы пагорка. У сучаснай мове часцей за ўсё выкарыстоўваецца ў значэнні «зямля», «глеба», «мясцовасць».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 土.
Людміла Анатольеўна Кухарская
Людміла Анатольеўна Кухарская (нар., Нарач Мядзельскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі і дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Біяграфія
Скончыла Віцебскі тэхналагічны інстытут лёгкай прамысловасці, інжынер-тэхнолаг.
Працавала стажорам інжынера-тэхнолага, інжынерам-тэхнолагам пашывачнага цэха Гродзенскай швейнай фабрыкі, кантралёрам аддзела тэхнічнага кантролю, начальнікам змены цэха № 2 Навагрудскай швейнай фабрыкі, інжынерам-тэхнолагам швейнага цэха вытворча-камерцыйнай фірмы «Інтэкс», інжынерам-тэхнолагам прыватнага прадпрымальніка Шэнвальда Э. Ю. (г. Баранавічы), тэхнолагам швейнага цэха апрацоўчай фабрыкі Баранавіцкага вытворчага баваўнянага аб’яднання, кантралёрам тэхналагічнага працэсу эканамічнага аддзела, інжынерам-тэхнолагам эксперыментальнага ўчастка, размеркавальнікам работ, тэхнолагам эксперыментальнай лабараторыі, намеснікам начальніка, тэхнолагам швейнага цэха № 2 швейнай вытворчасці, старшынёй прафсаюзнага камітэта апрацоўчай фабрыкі, швейнай вытворчасці, аддзела галоўнага механіка і энергетыка і дапаможных служб пярвічнай прафсаюзнай арганізацыі рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Баранавіцкае вытворчае баваўнянае аб’яднанне», інспектарам па кантролі за выкананнем даручэнняў канцылярыі адкрытага акцыянернага таварыства «Баранавіцкае вытворчае баваўнянае аб’яднанне».
Загадчык архіва канцылярыі адкрытага акцыянернага таварыства «Баранавіцкае вытворчае баваўнянае аб’яднанне».
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана юбілейнымі медалямі «70 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў», «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Елачка
Елачка
Абдул-Керым-Надзір-Паша
Абдул Керым Надзір-паша (1809—1885) — турэцкі маршал (1876), ваенны міністр (1876), галоўнакамандуючы тур. войскам (1876).
Удзельнік руска-турэцкай 1828—1829 і Крымскай 1853—1856 войнаў. У пачатку руска-турэцкай вайны 1877—1878 камандаваў галоўнай турэцкай арміяй на Балканскім ТВД. За няўдачы сасланы на в. Родас.
Валынская вобласць
Валынская вобласць (Воли́нська о́бласть) — вобласць на паўночным захадзе Украіны, у зоне ўкраінскага Палесся. Мяжуе на захадзе з Рэспублікай Польшча, на поўначы — з Рэспублікай Беларусь, на усходзе — з Ровенскай, на поўдні — з Львоўскай абласцямі Украіны.
Плошча вобласці складае 20,143 тыс. км2 (3,34% тэрыторыі Украіны) працягласцю з поўначы на поўдзень на 187 км, з захаду на ўсход — на 163 кіламетры.
Прырода
Рэльеф пераважна раўнінны. Амаль тры чвэрці тэрыторыі Валынскай вобласці размешчана ў межах Палескай нізіны (140—150 м).
Клімат умерана кантынентальны. Зіма мяккая, лета цёплае. Сярэдняя тэмпература студзеня 4,5 °C, ліпеня 18,6 °C. Ападкаў 550—600 мм у год. Вегетацыйны перыяд каля 200 дзён.
У паўночнай частцы Валынскай вобласці працякае рака Прыпяць. Яе правыя прытокі Турыная, Стаход, Стыр перасякаюць Валынскую вобласць з поўдня на поўнач. На захадзе па мяжы з Польшчай працякае рака Буг. Азёры: Свіцяжскае, Пулемецкае, Турскае, Арэхава, Белае і інш.
Лясы займаюць 32,5 % усёй тэрыторыі вобласці. Яны распаўсюджаныя галоўным чынам у Палессе (хвоя займае 60 % лесапакрытай плошчы, дуб — 13 %, алешына — 13 %, бяроза — 10 %); на поўдні вобласці невялікія масівы дубова-грабавых лясоў. У лясах водзяцца лось, казуля, дзік, барсук, рысь; у лесастэпы — заяц-русак, ліса, грызуны; акліматызаваная андатра, мелая прамысловае значэнне.
Агульныя звесткі
Адміністрацыйны цэнтр Валынскай вобласці — горад Луцк.
Лік адміністрацыйных адзінак і населеных пунктаў вобласці:
Гаспадарчы цягнік
Гаспадарчы цягнік -- рухомае чыгуначнае падраздзяленне, выконваючае на станцыях і перагонах работы, звязанныя з бягучым утрыманнем і рамонтам пуці, штучных збудаванняў, прылад сувязі, цэнтралізацыі і блакіроўкі, электраснабжэння.
Рабочы цягнік
Аднім з відаў гаспадарчых цягнікоў з'яўляецца рабочы цягнік, дастаўляючый будаўнічыя матэрыялы і рабочых для вытворчасці работ па будоўлі станцыі, моста або танэля.
Паштовы вагон
Паштовы вагон — чыгуначны вагон, спецыяльна прызначаны для перавозкі паштовых адпраўленняў, іх апрацоўкі ў дарозе і абмену ў пунктах прыпынку.
Апісанне
Паштовый вагон звычайна прычапляецца да пасажырскага цягніка, або як асобная адзінка ў саставе так званых паштова-багажных цягнікоў, у якія часам могуць уключацца і пасажырскія вагоны. Паштова-багажны цягнік спыняецца для абмена пошты на ўсіх прадугледжаных раскладам руху такога цягніка станцыях. Хуткасныя і пасажырскія цягнікі з уключанымі ў іхні састаў паштовымі вагонамі ажыццяўляюць пагрузку і выгрузку пошты толькі на буйных станцыях (вузлавых станцыях або абласных цэнтрах) або перавозяць пошту на далёкія адлегласці. На марурутах, дле паштовая перавозкі нязначныя, замешт паштовага вагона вылучаюць адно купэ ў першым ад лакаматыва пасажырскім вагоне.
Сучасныя паштовыя вагоны дазваляюць ажыццяўляць апрацоўку самых розных паштовах адпраўленняў. У іх прадугледжаны ўсе неабходныя прыстасаванні для прыёма, захоўвання і апрацоўкі мяшкоў і кантэйнераў з лістамі, бандэролямі і пасылкамі, якія перасылаюцца па чыгунцы.
Гісторыя
Першую ў свеце афіцыйную перавозку пошты ажыццявіла паштовае ведамства Вялікабрытаніі ў 1830 годзе, выкарыстаўшы для гэтага прыстасаваныя вагоны на чыгунцы Ліверпуль — Манчэстэр (Liverpool and Manchester Railway). Сартаванне пошты ў пуці ўпершыю стала ажыццяўляцца ў Вялікабрытаніі з увядзеннем перасоўных паштовых аддзяленняў (Travelling Post Office) у 1838 годзе на, на лініі Ліверпуль — Бірмінгем.
Вядома, што першы паштовы вагон з'явіўся 6 студзеня 1838 года ў Англіі і ўяўляў сабой пераабсталяваны вагон для перавозкі ската. З верасня 1838 года пачаліся рэгулярныя рэйсы з сартаваннем пошты па ходу руха на лініі Лондан — Бірмінгем.
1894 год у гісторыі літаратуры
1894 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Іван Фадзеевіч Кудзелька
Іван Фадзеевіч Кудзелька (, Рудзенск, Ігуменскі павет, Мінская губерня —, Мінск, БССР) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР. Стрыечны брат Міхася Чарота.
Біяграфія
3 1914 года ў арміі, з сакавіка 1918 года ў Чырвонай Арміі. Працаваў на чыгунцы ў Мінску і Жлобіне з чэрвеня 1922 года. 3 1925 года сакратар Гарадоцкага, Глускага райкамаў КП(б)Б, старшыня Глускага райвыканкама, намеснік старшыні Бабруйскага акружнога выканаўчага камітэта. 3 1930 года стар­шыня Мазырскай акружной кантрольнай камісіі, сакратар Мазырскага РК КП(б)Б, сакратар Мінскага гаркама КП(б)Б, загад­чык аддзелаў ЦК КП(б)Б. У 1935—1937 гадах наркам фінансаў БССР. Член ЦК КП(б)Б у 1932—1937 гадах. Кандыдат у члены Бюро ЦК КП(б)Б у 1935—1937 гадах. Член ЦВК БССР на працягу 1927—1929 гг.
Бадзяліна
Бадзя́ліна (, Бодялино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Усвейскага сельсавета.
Лакенскі палац
Палац Лакен (Château de Laeken, Kasteel van Laken) — палац-рэзідэнцыя бельгійскай каралеўскай фаміліі ў брусельскім раёне Лакен.
Палац Лакен знаходзіцца на поўначы бельгійскай сталіцы. Быў пабудаваны ў 1781—1785 гадах па загаду Альберта Саксэн-Тэшынскага, штатгальтара Аўстрыйскіх Нідэрландаў у стылі класіцызму. Раскошныя інтэр’еры палаца ствараліся самымі раскошнымі майстрамі, такімі як Жан Жазеф Шапюі.
З 1815 па 1830 год, падчас існавання Злучанага каралеўства Нідэрланды, палац Лакен быў адной з рэзідэнцый караля Нідэрландаў.
Пасля бельгійскай рэвалюцыі і здабыцця Бельгіяй незалежнасці ён становіцца рэзідэнцыяй бельгійскага караля Леапольда I. Сын Леапольда I, Леапольд II, пашырыў палац і прылеглы парк, а таксама пабудаваў знакамітыя паркавыя аранжарэі Лакена.
Царква Святой Ганны (Львоў)
Царква Святой Ганны — дзеючы грэка-каталіцкі храм у цэнтры Львова, былы рымска-каталіцкі касцёл Святой Ганны.
Герман Бідэр
Герман Бідэр (нар., в. Маркерсдорф, Пілах, Ніжняя Аўстрыя, Аўстрыя) — аўстрыйскі славіст. Экстраардынарны прафесар славянскага мовазнаўства Зальцбургскага ўніверсітэта, доктар філалагічных навук.
Царква Святой Ганны (Львоў)
Гісторыя
Толькі ў 1670 годзе руіны, перададзеныя ордэну аўгустынцаў у 1673 годзе, пачалі аднаўляць, падчас чаго ў прыватнасці быў пабудаваны манастыр. Наступная перабудова храма адбылася ў 1730 годзе. У 1756 годзе пры касцёле зацверджана брацтва Святога Яна. У 1783 годзе манастыр скасаваны аўстрыйскімі ўладамі. У 1810 годзе перад касцёлам усталяваная скульптура Яна Непамука. У 1820 годзе храм стаў парафіяльным. У манастыры размешчана трохкласавая школа. У 1824 годзе храм зноў асвячоны (абрад правёў арцыбіскуп Анджэй Анквіч). У 1853-1862 гадах перабудавана вежа, устаноўлены гадзіны і чатыры званы, збудаваная апсіда. Падчас гэтай жа рэстаўрацыі скляпенні апсіды і галоўнага нефа распісаны фрэскамі Марціна Яблонскага. У храме знаходзіўся 10-рэгістравы орган з адным мануалам і педаллю. У другой палове XIX ст. у храме было 5 драўляных барочных алтароў, амбон. У 1911 годзе прыход перанесены ў новапабудаваны касцёл Святой Лізаветы, але пазней падзелены і касцёл Святой Ганны зноў стаў парафіяльным.
У савецкі час храм ператвораны ў касу продажу чыгуначных білетаў, а пазней - у мэблевую краму. Унутранае аздабленне цалкам знішчана. Страчаныя ўсе алтары і роспісы, знішчаны гадзіннік і забраныя ўсе званы, дэмантаваны і вывезены ў Літву арган. У 1992 годзе храм перададзены Украінскай грэка-каталіцкай царкве.
Герман Бідэр
Біяграфія
Сферы зацікаўленняў — усходнеславянскае (беларускае, украінскае, расійскае) і польскае мовазнаўства.
Намеснік старшыні Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў.
(182) Эльза
(182) Эльза (Elsa) — гэта параўнальна невялікі астэроід галоўнага пояса, прыналежны да светлага спектральнага класа S, які, судзячы па крывым бляску, мае няправільную падоўжаную форму. Ён быў адкрыты 7 лютага 1878 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізай. Дакладнае паходжанне назвы невядомае, але хутчэй за ўсё, што астэроід быў названы ў гонар гераіні оперы «Лаэнгрын», напісанай Рыхардам Вагнерам.
Белона (міфалогія)
Бело́на — старажытнарымская багіня вайны, уваходзіла ў світу Марса, багіня падземнага свету. Мае старажытнасабінскае паходжанне.
Яе імя паходзіць ад bellum ці duelum - «вайна». Таксама лічылася маткай (варыянты - дочка, жонка, карміцелька) Марса. Паказвалася з мячом ці бізуном, з паходняй, у доўгай вопратцы, часта ў цэнтры бітвы, на калясніцы. атрыбут падвоеная сякера.
У 458 г. да н.э. у Рыме на Марсавым поле ёй быў прысвечаны храм, перад якім стаяла «калона вайны» - сімвалічная мяжа Рыма, адкуль у знак абвяшчэння вайны ў бок ворага кідалі кап'ё. Гэту цырымонію здзяйсняў фецыял - жрэц багіні. Каля задняй часткі храма сенат прыймаў замежных паслоў, а таксама паўкаводцаў, якія вярталіся з паходаў пераможцамі і чакалі трыумфа.
У І ст. да н.э. пры Суле з Кападакіі ў Рым была прывезена статуя кападакійскай (малаазійскай) багіні Ма, культ Белоны зліўся з яе культам і стаў у вышэйшай ступені аргіястычным і жорсткім. У сувязі з гэтым рымскім грамадзянам удзел у ім быў забаронены. Служкі Белоны набіраліся з іншаземцаў.
Асабліва культ Белоны адначасова з іншымі ўсходнімі культамі распаўсюдэіўся ў Рымскай імперыі ў III ст. н.э. Жрацы багіні - беланарыі насілі чорную вопратку і каўпакі, мелі ў якасці атрыбутаў падвоеныя сякеры, даводзілі сябе да шаленства ў яе гонар, яны наносілі адзін аднаму пабоі і раны, прыносячы такім чынам у ахвяру багіне чалавечую кроў, прычым яны прадказвалі будучыню. Іх называлі фанатыкамі ( - утрапёныя).
Белона атаясамлівалася з грэчаскай багіняй Эніа.
У гонар Белоны быў названы астэроід (28) Белона адкрыты 1 сакавіка 1854 года. Назва сімвалізавала пачатак Крымскай вайны.
Манчыяна
Манчыяна (Manciano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 7207 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 372 км². Паштовы індэкс — 58014. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Яўген Зайцаў
Яўген Зайцаў:
Калька
Калька — шматзначны тэрмін.
Марыбэль Верду
Біяграфія
Акцёрскую кар’еру пачала ў 13 гадоў са здымак у рэкламе і тэлесерыялах. У 2007 годзе была запрошана ў. У 2008 годзе атрымала прэмію «Гоя» за ў фільме  «». У 2009 годзе была ўзнагароджана нацыянальнай прэміяй кінематаграфістаў Іспаніі. У 2012 годзе атрымала прэмію «Гоя» за ў фільме «».
Салігорскі дзяржаўны горна-хімічны каледж
Салігорскі дзяржаўны горна-хімічны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Салігорск. З’яўляецца філіялам БНТУ.
Марыбэль Верду
Біяграфія
З 1999 года замужам за Педра Лараньягай, сынам акцёра.
Салігорскі дзяржаўны горна-хімічны каледж
Гісторыя
Каледж быў створаны 14 кастрычніка 1961 года як Салігорскі горна-механічны тэхнікум. У 1966 годзе тэхнікум быў рэарганізаваны ў Салігорскі горна-хімічны тэхнікум, а ў 1967 годзе тэхнікуму было прысвоена імя Марыса Тарэза. У 2001 годзе тэхнікум быў перайменаваны ў Салігорскі дзяржаўны горна-хімічны тэхнікум. У 2015 годзе каледж стаў філіялам БНТУ і пачаў падрыхтоўку рабочых з узроўнем прафесійна-тэхнічнай адукацыі.
Фашчаўка (Гомельскі раён)
Фа́шчаўка (, Фащевка) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярэніцкага сельсавета.
Да 19 чэрвеня 2008 года пасёлак уваходзіў у склад Целяшоўскага сельсавета.
Азербайджанскі тэатр оперы і балета
Азербайджанскі тэатр оперы і балета імя М. P. Ахундава (Azərbaycan Dövlət Akademik Opera və Balet Teatrı) — оперны тэатр у сталіцы Азербайджана горадзе Баку.
З гісторыі тэатра
Арганізаваны ў 1920 годзе як Азербайджанскі дзяржаўны тэатр, ставіў оперы, аперэты і драмы. У 1924 годзе оперная трупа вылучана ў самастойную структуру, у 1930 годзе прысвоена імя азербайджанскага драматурга М. P. Ахундава, у 1938 дзе тэатр узнагароджаны ордэнам Леніна.
Будынак тэатра пабудаваны ў 1910—1911 гадах, рэканструяваны ў 1938. Глядзельная зала разлічана на 1281 месца. Спектаклі ідуць на рускай і азербайджанскай мовах.
У даваенныя гады сярод нацыянальных спектакляў тэатр паставіў «Лейла і Меджнун» У. Гаджыбекава, «Шах Ісмаіл» Магамаева, «Ашугаў-Гарыб» Узеір Гаджыбекава. На азербайджанскай мове былі пастаўлены таксама оперы «Ануш» Тыграняна (1941), «Севільскі цырульнік» Дж. Расіні (1943) і «Кармэн» Бізэ (1946). Сярод спектакляў 1960-70-х гадоў: оперы — «Вагіф» Мустафаева (1960), «Багадур і Сона» Алескераў (1961), «Мярцвякі» Адыгезалава (1963), «Заручыны ў манастыры» Пракоф’ева (1968); балеты — «Сцежка грому» (1961, Ленінская прэмія, 1967), «Легенда пра каханне» Мелікава (1962), «Цені Кабустана» Ф. Караева (1969) і іншыя.
У 1941 годзе тэатр быў на гастролях у Іране. У сезоне 1969/1970 балетная трупа тэатра была ўдзельніцай Сусветнага фестывалю танца ў Парыжы; гастралявала ў Францыі, Люксембургу і Манака. У тэатры працавалі народныя артысты СССР Шэўкет Мамедаў, Тыдала Касімаў.
Трупа тэатра
У трупе тэатра на 1960 год былі спевакі — народныя артысты СССР: Бюльбюль, Рашыд Бейбутаў, Шэўкет Мамедаў; дырыжор Ніязаў Зульфугар аглы Тагізадэ-Гаджыбекаў. Галоўным рэжысёрам тэатра быў народны артыст Азербайджанскай ССР М. А. Мамедаў.
Паўлосеў (гміна)
Паўло́сеў (Pawłosiów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яраслаўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ярославе. Плошча гміны складае 47,49 км². Станам на 2013 год у гміне Паўлосеў пражывалі 8490 чалавек, шчыльнасць — 179 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Уладзімір Міхайлавіч Давыдоўскі
Уладзімір Міхайлавіч Давыдоўскі (, Мінск) — беларускі журналіст, пісьменнік і музыкант.
Лакен
Лакен (фр. Laeken, нід. Laken) — гістарычны раён на поўначы Бруселя.
Гісторыя
У 1782 годзе ў Лакене быў пабудаваны палац Лакен, цяпер рэзідэнцыя бельгійскай каралеўскай фаміліі. У склад палацавага комплексу ўваходзяць таксама парк і аранжарэі.
В 1854 годзе, пасля смерці сваёй жонкі Луізы Марыі Арлеанскай, кароль Леапольд I будуе тут сабор-магільны склеп бельгійскай каралеўскай сям'і (Найсвяцейшай Багародзіцы, скончаны ў 1872 годзе, архітэктар Ёзэф Поларт).
У 1906 годзе ў Лакене праходзіць архітэктурны конкурс праектаў, а ў 1907 годзе пачынаецца будаўніцтва новай гарадской ратушы.
Да Сусветнай выставе 1958 г., якая праходзіла ў Бруселі, у Лакене былі пабудаваны знак бельгійскай сталіцы Атоміўм, парк Міні-Еўропа, а таксама стадыён караля Бадуэна.
Забайкалле
Забайкалле — прыродны рэгіён у азіяцкай часцы Расіі, які размешчаны паміж возерам Байкал на захадзе і зліццем рэк Шылка і Аргун на ўсходзе, а таксама паміж Патомскім и Паўночна-Байкальскім нагор'ямі на поўначы і дзяржаўнай мяжой з Манголіяй і Кітаем на поўдні. У рэльефе рэгіёна перамяжаюцца хрыбты (Даурскі, Малханскі, Алёкмінскі Станавік) і міжгорныя катлавіны (Баргузінская, Верхнеангарская, Муйска-Куандынская і інш.). У цэнтры знаходзіцца Віцімскае пласкагор’е.
Жаўтушкі
Жаўтушкі (Colias) — род дзённых матылёў з сямейства.
Апісанне
Знешні край крылаў матылькоў гэтага роду — акруглы. Крылы (размах да 6 см) чырвоныя, аранжавыя, жоўтыя, зеленаватыя, часта з чорнмм абадком на вонкавым краі. Ніз задніх крылаў жоўты. Выразны палавы дымарфізм або полімарфізм. Палавы дымарфізм выяўляецца ў больш светлай афарбоўцы асноўнага фону ў самак або ў наяўнасці ў іх светлых участкаў на аблямоўцы, крылы звычайна зеленаватыя або белыя. Вусікі кароткія, з прьпупленай булавой. Вусені развіваюцца пераважна на бабовых раслінах.
Пашырэнне
Род уключае каля 70 відаў. Пашыраны ў Паўночным паўшар'і, распаўсюджаны ў галарктыцы і неатрапічным рэгіёне. Жывуць пераважна ў высакагор'ях і ў арктычнай зоне. Некаторыя трапляюцца на раўнінах: у стэпах, на балотах, лугах, у лясах і інш. На Беларусі 4 віды:, , ,.
Яўген Аляксеевіч Зайцаў
Яўген Аляксеевіч Зайцаў ( — ) — народны мастак БССР (1963), член-карэспандэнт Акадэміі мастацтваў СССР (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў пачатку ХХ стагоддзя ў Невелі Віцебскай губерні ў сям'і паштовых работнікаў. Вучыўся ў майстэрнях Марка Шагала (1920), у Віцебскім мастацкім тэхнікуме ў 1926-30-х гадах на керамічным і жывапісным аддзяленні ў М. П. Міхалапа, В. В. Волкава, М. А. Керзіна, М. В. Лебедзевай. Скончыў з адзнакай факультэт жывапісу Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры ў Ленінградзе (1930-37), дзе яго выкладчыкамі былі, К. С. Пятроў-Водкін і П. С. Навумава. З 1938 працаваў у Беларусі: кіраваў курсамі па павышэнню кваліфікацыі маладых мастакоў, актыўна ўдзельнічаў у выставах, выконваў роспісы ў Тэатры оперы і балета БССР, якія цяпер страчаны. З'яўляў Членам Саюза мастакоў БССР з 1940 года. У 1948-50 гадах быў старшынёй праўлення Саюза мастакоў БССР. Сумесна з мастаком І. Ціханавым ствараў дэкаратыўныя пано для кінатэатра «Піянер». Па галоўным фасадзе кінатэатра «Піянер» размяшчаецца тэматычнае пано з каляровага шкла, фае кінатэатра аформлена мазаічным пано «Шчаслівае дзяцінства»:
Паўднёвы Захад
Паўднё́вы За́хад (, Юго-Запад)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў горадзе Брэсце; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж станцыяй Брэст-Паўднёвы і станцыяй Брэст-Палескі.
Храм Венеры і Ромы
Храм багінь Венеры і Ромы (templum Venus et Roma, таксама зваўся templum urbis Romae, templum urbis ) — некалі найбуйнейшае рэлігійнае збудаванне старажытнага Рыма.
Збудаванне займала ўсю тэрыторыю ад базілікі Максенцыя і да даліны Калізея, і было збудавана на пастаменце даўжынёй у 145 м і шырынёй у 100 м. Храм быў пабудаваны пры імператары Адрыяне ў 135 годзе н.э., на тым месцы, дзе калісьці размяшчаўся порцік Залатога дому Нерона.
Храм займаў цэнтральную частку порціка: ён быў пабудаваны з дзвюх цэл, адна насупраць другой, з агульнай унутранай сцяной. Цэла, якая выходзіла да форума, была прысвечана багіні горада Рыма — Роме, іншая прысвечана багіні Венеры.
Пасля пажару Максенцый перабудаваў інтэр'ер у 307 годзе н.э. : дзве апсіды былі высечаны ў задняй частцы цэлы, дзе размясцілі статуі багінь, бакавыя сцены з парфіравымі калонамі апраўлялі нішы для статуй. Падлога была выкладзены геаметрычнай мазаікай з каляровага мармуру. Усходняя цэла захавалася да нашых дзён лепш за ўсё, бо яна доўгі час з'яўлялася часткай царквы Санта-Франчэска-Рамана.
NGC 52
NGC 52 (іншыя абазначэнні — UGC 140, MCG 3-1-30, ZWG 456.42, IRAS00120+1818, PGC 978) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта англійскім астраномам Уільямам Гершэлем 18 верасня 1784.
Паўлавіцы (гміна)
Паўлаві́цы (Pawłowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пшчынскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Паўлавіцах. Плошча гміны складае 75,77 км². Станам на 2010 год у гміне Паўлавіцы пражывалі 18 136 чалавек, шчыльнасць — 239,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Эрэсунскі мост
Эрэсунскі мост (Øresundsbroen, Öresundsbron) — сумешчаны мост-тунэль, які ўключае 2-пуцявую чыгунку і 4-палосную аўтамагістраль праз праліў Эрэсун. Гэта самая доўгая сумешчаная дарога і чыгуначны мост у Еўропе, якія злучаюць сталіцу Даніі Капенгаген і шведскі горад Мальмё. Мост і тунэль з’яўляюцца часткай міжнароднага еўрапейскага аўтамабільнага маршруту E20, а таксама Эрэсунскай чыгуначнай лініі. Будаўніцтва бесперапыннай лініі Вялікага Бельта (The Great Belt Fixed Link) і Эрэсунскага моста дазволіла звязаць кантынентальную Еўропу са Швецыяй і ўсёй Скандынавіяй. Мост быў спраектаваны дацкай архітэктурнай фірмай Дысінг + Вейтлінг (Dissing + Weitling).
Эрэсунскі мост перасякае мяжу паміж Даніяй і Швецыяй, але дзякуючы Шэнгенскаму пагадненню там няма пашпартнага кантролю. Праводзяцца звычайныя мытныя праверкі ля стэндаў (шапікаў) аплаты праезду па мосце для тых, хто заязджае ў Швецыю, але не для тых, хто заязджае ў Данію.
Ганс Кудліх
Ганс Кудліх (25 кастрычніка 1823 — 11 лістапада 1917) — аўстрыйскі палітык.
Вывучаў ў Вене права і ў 1848 г. быў абраны ў аўстрыйскі рэйхстаг. Яго прапанова аб скасаванні прыгоннай залежнасці зрабіла яго папулярным сярод сялян, якія, аднак, не рушылі ўслед за ім. Кудліх бег за мяжу і ўдзельнічаў ў бадэнскім паўстанні, пасля ўціхамірвання якога схаваўся ў Швейцарыі. Завочна прысуджаны да смерці, ён адправіўся ў Амерыку, вывучыў медыцыну і пасяліўся ў якасці ўрача паблізу Нью-Ёрка. Калі ён у 1872 г. вярнуўся ў Аўстрыю, Вена паднесла яму званне ганаровага грамадзяніна. Ён апісаў ўсё ім перажытае ў «Rückblicke uud Erinnerungen» (Вена, 1873).
Громаць
Громаць — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Лужаснянка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня 19 км. Плошча вадазбору 84 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰. Пачынаецца за 3 км на паўночны захад ад вёскі Казловічы, цячэ ў межах Гарадоцкага ўзвышша па лясістай мясцовасці. Упадае ў Лужаснянку за 1,2 км на паўночны ўсход ад вёскі Хабаты. Асноўны прыток рака Рабінка. Упадае ручай з возера Прэнц, рака Трасцянка.
Жуан дэ Нова
Жуан дэ Нова мае каля шасці кіламетраў у даўжыню і 1,6 км у шырыню, таксама вакол вострава на плошчы 40 км² знаходзяцца каралавыя рыфы. Палова вострава пакрытая лясамі. Фаўна прадстаўлена крачкамі, якія выводзяць тут птушанят з лістапада да сакавіка, а таксама чарапахамі, гнёзды якіх знаходзяцца на ўсіх пляжах вострава.
Востраў атрымаў сваю назву ў гонар адмірала Жуана да Нова, партугальскага адмірала, які адкрыў выспу ў 1506 годзе. Французы сталі ўладарамі вострава з 1897 года.
З Жуан дэ Нова экспартавалася гуана з пачатку XX ст. і да 1970 года. Партовыя пабудовы вострава пад час Другой Сусветнай вайны былі атакаваныя нямецкай падводнай лодкай.
Мадагаскар лічыць востраў сваёй тэрыторыяй. На Жуан дэ Нова знаходзіцца невялікі французскі гарнізон і аўтаматычная метэаралагічная станцыя.
Гары Муліш
Гары Муліш (Harry Mulisch,, горад Харлем — , ) — нідэрландскі пісьменнік. Разам з Віллемам Хермансам і Герардам Рэвэ, ён лічыцца адным з «вялікай тройкі» пасляваеннай нідэрландскай літаратуры. Публікава homooo п'есы, эсэ, вершы і філасофскія разважанні.
Бальбінава
Бальбі́нава (, Бальбиново) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Усвейскага сельсавета.
Маса-Марытыма
Насельніцтва складае 8805 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 284 км². Паштовы індэкс — 58024. Тэлефонны код — 0566.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cerbone.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дафіна Зэкіры
Біяграфія
Зэкіры вучылася ў кансерваторыі Прэнка Якавы ў Прышціне з 1997 па 2002 год. Яна вывучала музыкальную кампазіцыю ў Мендзі Менджыкі ў Прышцінскім універсітэце, які скончыла ў 2007 годзе. Кіраўніком яе магістарскай працы была Яна Андрэеўская ва Універсітэце Святых Кірыла і Мяфодзія ў Скоп’і. Яна атрымала дыплом у 2011 годзе.
У 2009 годзе яна заснавала арганізацыю Косаўскія жанчыны ў музыцы NEO MUSICA і стала членам Міжнароднага ганаровага камітэта Fondazione Adkins Chiti: Donne in Musica.
Яе творы пераважна інструментальныя, пачынаючы з Quasi Variazione для фартэпіяна (2000), Dialog для скрыпкі і фартэпіяна (2001) і Atmospheres для флейты і фартэпіяна (2002). Вакальныя кампазіцыі ўключаюць творы для змешанага хору, такія як My Mother на тэкст Пашко Васы (2001), Odisea (2008) і Atmospheres для хору з аркестрам (2005). Сольныя працы ўключаюць When You Come для меца-сапрана і фартэпіяна (2002), на тэкст Байрама Керымі і O Dismal Bird для тэнара і фартэпіяна (2009). Пазнейшыя кампазіцыі з яе часоў ва ўніверсітэце ў Скоп’е ўключаюць Варыяцыі для сімфанічнага аркестра (2011), Disappear для сола альта (2011), Memento для скрыпкі з аркестрам (2010), Story of Mary для актора, флейты, скрыпкі, гітары і фартэпіяна (2010), і All In для флейты, габоя, сапрана-саксафона і віяланчэлі (2009).
Яе творы гучалі на фестывалі «Дні македонскай музыкі» ў 2011 годзе і на фестывалі DAM у Прышціне ў 2010 годзе. Таксама ў 2010 годзе ў Лондане, Вялікабрытанія, Dream for solo violin, 2007) прагучала падчас праекта Брытанскага музея Trade and Travel 1830—2030 у верасні і іншыя творы у Willton’s Music Hall у кастрычніку. У 2009 годзе Atmospheres для хору і аркестра атрымалі прэмію Тэадора Фронта ад Міжнароднага альянсу жанчын у музыцы. У пачатку 2012 года новы твор «Варыяцыі для фартэпіяна» атрымаў другую прэмію на косаўскім конкурсе кампазітараў імя Шапэна. На конкурсе, арганізаваным Міністэрствам культуры Косава ў красавіку 2012 года, яе праца Përreth («Вакол») атрымала прыз у катэгорыі камернай музыкі.
NGC 53
NGC 53 (іншыя абазначэнні — ESO 111-20, FAIR 3, AM 0012-603, PGC 982) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта англійскім астраномам Джонам Гершэлем 15 верасня 1836.
Ключ 33
Ключ 33 士 (піньінь shì) са значэннем «вучоны» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 24 іерогліфа з гэтым ключом (з 49,030).
Варыянты значэння
Дзве гарызантальныя рысы старажытнага знака адлюстроўвалі зямлю і людзей, вертыкальная рыса азначала таго, хто на галаву вышэй звычайных людзей. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «салдат», «чыноўнік».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 士.
Жаўтушка лугавая
Жаўтушка лугавая (Colias hyale) — дзённы матылёк з падсямейства жаўтушкі (Coliadinae).
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла самца 23-25 ​​мм. Вусікі паступова патаўшчаюцца да вяршыні, без рэзка адасобленай булавы, знізу ружовыя, зверху цёмныя. Крылы зверху бледныя, жаўтлява-зялёныя, часам з цёмным налётам ля кораня. Пярэдняе крыло зверху з цёмнай аблямоўкай, не дасягае анальнага краю; аблямоўка мае расплывістую пляму колеру фону, дыскавая пляма чорная, суцэльная, авальная. Задняе крыло зверху са слабым цёмным апыленнем па краі і двайной аранжавай дыскальнай плямай. Махра ружовая. Фон ніжняй паверхні жоўты.
Даўжыня пярэднега крыла самкі 23-28 мм. Малюнак, як у самца, фон крылаў зверху амаль белы, з лёгкім жаўтлявым або крыху зялёным адценнем. Цёмная краёвая аблямоўка на заднім крыле слаба развітая, часам адсутнічае.
Вусені зялёныя, з чатырма падоўжнымі жоўтымі палосамі, з двума шэрагамі чорных кропак на спінны баку цела.
Андрэй Гайдукоў
Андрэй Гайдукоў (нар., ) — лідар незарэгістраванага грамадскага аб’яднання «Саюз маладых інтэлектуалаў», актывіст Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, палітычны вязень Беларусі.
Біяграфія
Працаваў аператарам на нафтаперапрацоўчым аб’яднанні «Нафтан» і завочна вучыўся ў Полацкім універсітэце. Разам з аднадумцамі спрабаваў зарэгістраваць міжнародную арганізацыю «Саюз маладых інтэлектуалаў», якая дэкларавала ў сваім Статуце прасоўванне наватарскіх ідэй у розных сферах і нават магчымае стварэнне ўласнай палітычнай партыі. Актывіст аргкамітэта па стварэнні партыі Беларуская хрысціянская дэмакратыя.
Храналогія пераследу
Затрыманы 8 лістапада 2012 г. ў Віцебску. Паводле афіцыйнай інфармацыі — падчас закладкі схованкі са звесткамі, якія могуць цікавіць замежныя спецслужбы. 13 лістапада 2012 г. КДБ была распаўсюджаная інфармацыя аб спыненні супрацьпраўнай дзейнасці грамадзяніна РБ, які займаўся па заданні замежнай выведкі зборам і перадачай інфармацыі палітычнага і эканамічнага характару.
А. Гайдукоў у лісце з СІЗА КДБ паведамляў, што абвінавачваецца ў тым, што «мог пагражаць нацыянальнай бяспецы, што характарызуецца як замах на канстытуцыйны лад Рэспублікі Беларусь; навязванне Рэспубліцы Беларусь палітычнага курсу, які не адпавядае яе нацыянальным інтарэсам. Характар магчымай шкоды можа выражацца ў дэстабілізацыі сацыяльна-палітычнай сітуацыі. У тым, што шукаў фінансаванне на сваю дзейнасць у фондзе пасольства ЗША (ЦРУ ЗША — паводле версіі КДБ)».
На працягу амаль 9 месяцаў А. Гайдукова ўтрымлівалі ў Мінскім і Віцебскім СІЗА КДБ.
Судовыя слуханні па справе А.Гайдукова праходзілі з 12 чэрвеня 2013 г. у Віцебскім абласным судзе ў закрытым рэжыме, не гледзячы на патрабаванні праваабаронцаў зрабіць суд адкрытым. Падчас суда артыкул абвінавачвання быў перакваліфікаваны.
1 ліпеня 2013 г. Віцебскі абласны суд, суддзя Галіна Урбановіч, прызнаў А. Гайдукова вінаватым у замаху на злачынства (ч. 1 арт. 14 КК РБ) і па арт. 356.1 ККРБ (усталяванне супрацоўніцтва са спецыяльнай службай, органам бяспекі або разведвальным органам замежнай дзяржавы) і прысудзіў да 1,5 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
Гэты артыкул быў уведзены ў  КК РБ 8 лістапада 2011г. У 2016 г. артыкул быў выключаны з КК РБ. А. Гайдукоў быў адзіным за ўсю гісторыю, хто быў асуджаны ў Беларусі па гэтым артыкуле КК РБ.
З З верасня 2013 г. адбываў тэрмін пакарання ў папраўчай калоніі № 19 г. Магілёва. 6 красавіка 2014 г. быў пераведзены з калоніі ў Магілёве ў калонію «Віцьба-3» Віцебскага раёна.
8 мая 2014 г. выйшаў на волю.
21 лістапада 2014 г. А. Гайдукоў раздаваў у Наваполацку лістоўкі пра беларускіх палітвязняў. Быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі за распаўсюджванне лістовак без выдавецкіх звестак.
Рынак Траяна
Рынак Траяна — руіны гандлёвых будынкаў на форуме Траяна ў Рыме.
Пяціпавярховы гандлёвы комплекс быў пабудаваны ў 100—112 гадах Апаладорам Дамаскім у выглядзе тэрас на схіле ўзгорка. У ім знаходзіліся каля 150 крам, карчмы, закусачныя, а таксама пункты бясплатнай раздачы прадуктаў насельніцтву. Кожная крама мела выхад (vitrina) на вуліцу. У крамах прадаваліся спецыі, садавіна, віно, аліўкавы алей, рыба, шоўк і іншыя тавары з Усходу. Пасярод рынка размяшчалася Via Biberatica — вуліца, названая па якія знаходзіліся на ёй харчэўням.
Андрэй Гайдукоў
Храналогія пераследу
24 лістапада 2014 г. актывіст зноў быў затрыманы ў Полацку за распаўсюджванне лістовак. У РАУС была выдадзена позва ў суд на 27 лістапада 2014 г.
Рынак Траяна
Рынак Траяна цікавы сваёй архітэктурнай канструкцыяй з ужываннем бетону і цэглы: аснову сцяны складала сумесь з бетону з камянямі, што дазволіла павялічыць вышыню збудавання да пяці паверхаў; сцены былі абліцаваны цэглай. Рынак быў аддзелены ад рымскага форума супрацьпажарнай сцяной.
Андрэй Гайдукоў
Храналогія пераследу
25 лістапада 2014 г. А.Гайдукова забралі ў суд наўпрост з кватэры. Суддзя Уладзімір Бясецкі прызнаў яго вінаватым у парушэнні артыкула 23.34 КаАП РБ і за «правядзенне несанкцыянаванага пікету з раздачай лістовак», пастанавіў падвергнуць А. Гайдукова адміністрацыйнаму арышту тэрмінам на 10 сутак.
Рынак Траяна
У Сярэднявеччы комплекс быў дабудаваны асобнымі збудаваннямі, напрыклад Torre delle Milizie (1200 год), і жылымі будынкамі, якія былі знесены ў 1924 годзе. Інтэнсіўныя раскопкі рынка вяліся ў 1930-33 гадах.
Андрэй Гайдукоў
Храналогія пераследу
Адразу пасля выхаду з арышту А. Гайдукоў зноў быў затрыманы. Яму паведамілі, што за акцыю 24 лістапада 2014 г. ён быў асуджаны яшчэ на пяць сутак адміністрацыйнага арышту.
16 лістапада 2015 г. А. Гайдукоў правёў у Наваполацку акцыю салідарнасці са зніклымі беларускімі палітыкамі. Былі вывешаны партрэты Дзмітрыя Завадскага, Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара і Анатоля Красоўскага. Мінакам раздадзена больш за 100 лістовак з цытаваннем закліку Мікалая Статкевіча прыйсці на акцыю памяці 24 лістапада 2015 г. 30 лістапада 2015 г. намеснік старшыні Наваполацкага гарадскога суда Алена Верташонак аштрафавала А. Гайдукова на 8,1 млн рублёў (45 базавых велічынь) за акцыю салідарнасці са зніклымі палітыкамі.
31 снежня 2015 г. А. Гайдукоў быў аштрафаваны намесьнікам начальніка Наваполацкага гарадскога аддзелу міліцыі Уладзімірам Быкавым на дзве базавыя вялічыні за размяшчэнне на дошках аб’яваў трох улётак, якія ўтрымліваюць інфармацыю пра кампанію «За якасную медыцыну», ініцыяваную  БХД.
28 красавіка 2016 г. А. Гайдукоў быу затрыманы супрацоўнікамі МУС падчас вывешвання расцяжкі «Праца — права, а не абавязак». Акцыя праводзілася ў падтрымку актывіста незалежнага прафсаюзу з Полацка Міколы Шараха, якога адміністрацыя прадпрыемства, на якім ён працаваў, незаконна звольніла з працы.
Справу разглядаў намеснік начальніка аддзела ўнутраных спраў Наваполацкага гарвыканкама па ідэалагічнай і кадравай рабоце Шэндзель В. Н. Паводле ч. 2 арт. 21.14 КаАП РБ А. Гайдукоў атрымаў штраф у памеры 10 базавых велічынь (2 100 000 бел.руб.).
Цэнтр імя Людвіга Заменгофа
Цэнтр Заменгофа прапануе наведвальнікам пастаянную выставу «Беласток часоў маладга Заменгофа», часовыя выставы, канцэтры, паказы фільмаў, тэатральныя прадстаўленні. У Цэнтры таксама арганізуюцца рэгулярныя дыскусіі, лекцыі і літаратурныя акцыі.
Цэнтр Заменгофа арганізуе таксама шэраг адукацыйных семінараў для дзяцей і моладзі, рэалізуе сучаныя грамадска-адукацыйныя праекты, такія як «Жывая бібліятэка» і адкрытая гульня «Пазнай Беласток».
Эсперанта-бібліятэка
12 мая 2010 года ў будынка цэнтра імя Людвіга Заменгофа адкрыта Эсперанта-біябліятэка, філіял Падляшскай бібліятэкі імя Лукаша Гарніцкага ў Беластоку. Гэта першая ў Польшчы публічная бібліятэка са зборамі на мове эсперанта ці прысвечанымі эсперанта.
Паўлавічкі (гміна)
Паўлаві́чкі (Pawłowiczki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кэндзяжынска-Казельскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Паўлавічках. Плошча гміны складае 153,58 км². Станам на 2004 год у гміне Паўлавічкі пражывалі 8468 чалавек, шчыльнасць — 55,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Міждзяржаўны авіяцыйны камітэт
Міждзяржаўны авіяцыйны камітэт (МАК) — выканаўчы орган 12 дзяржаў былога СССР (Садружнасці незалежных дзяржаў) па дэлегаваных дзяржавамі функцый і паўнамоцтваў у галіне грамадзянскай авіяцыі і выкарыстанні паветранай прасторы. Заснаваны на падставе падпісанага 30 снежня 1991 міжурадавага «Пагаднення аб грамадзянскай авіяцыі і аб выкарыстанні паветранай прасторы».
Займаецца сертыфікацыяй паветраных судоў, аэрадромаў і авіякампаній. Вядзе Авіярэгістр МАК (АР МАК). Займаецца расследаваннямі здарэнняў на паветраным транспарце.
Штаб-кватэра МАК знаходзіцца ў Маскве па адрасе: вул. Вялікая Ардынка, дом 22/2/1.
Агдэмер
Агдэ́мер (, Огдемер) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню вёска згадваецца ў 1630 годзе пад назвай «Ідэмер». У 1770 годзе згадваецца пад назвай «Гдэмер», цяперашняя назва вядомая з 1870 года.
Па адной з версій, назва гэтай вёскі, а таксама і некаторых іншых паселішчаў, прыйшла ад германскіх плямёнаў — готаў — у III стагоддзі. Па другой версіі, назва з'явілася выпадкова, калі прадстаўнік шляхетнага роду, які вандраваў па Палессі, захварэў. Перад смерцю ён, здзіўлена аглядаючыся, сказаў: «О, где ўмер». Пасля яго смерці на гэтым месцы была пабудавана каплічка, каля якой пачалі сяліцца палешукі.