cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шанхай Мастэрс 2015 (снукер)
Фінал
Джад Трамп выйшаў у свой першы рэйтынгавы фінал у сезоне 2015/2016. На адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ён дайшоў да чвэрцьфінальнай стадыі, дзе саступіў шатландцу Стывену Магуайру з лікам 1:5, а на міні-рэйтынгавых адкрытым чэмпіянаце Рыгі і Пол Хантэр Класік прайграў Алану Мак-Манусу ў 1/8 фіналу (1:4) і Майклу Холту ў чвэрцьфінальным матчы (1:4) адпаведна. На чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі Джад без паразаў дайшоў да 1/8 фіналу, дзе саступіў будучаму пераможцу Цепчае Ун-Нуху з Тайланда з лікам 3:6. У сваю чаргу Кайрэн Уілсан прайграў у апошнім кваліфікацыйным раўндзе адкрытага чэмпіянату Аўстраліі Алістэру Картэру з лікам 1:5. На турнірах у Рызе і Фюрце Уілсан быў пераможаны Майклам Холтам у 1/32 фіналу (3:4) і Маркам Кінгам у 1/8 фіналу (1:4) адпаведна.
Фінал Шанхай Мастэрс 2015 стаў другім выпадкам у гісторыі турніру (пасля 2008 года), калі ў вырашальным паядынку гулялі два англічаніны.
Азіяцкія гульні
Пятнаццатыя летнія гульні праходзілі ў Досе — сталіцы Катара, з 1 па 15 снежня 2006 года. Шаснаццатыя летнія гульні прайшлі ў Гуанчжоў, у Кітаі з 12 па 27 лістапада 2010 г.
Фадзееў
Фадзееў — прозвішча.
Шанхай Мастэрс 2015 (снукер)
Фінал
Для Джада Трампа фінал Шанхай Мастэрс стаў дзявятым рэйтынгавым фіналам у кар'еры. Да гэтага ён выйграў 4 тытулы рэйтынгавага ўзроўню і прайграў у 4 фіналах. Уілсан да гэтага ніколі не праходзіў далей за 1/4 фіналу рэйтынгавых спаборніцтваў.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 37 матчах Шанхай Мастэрс гульцы аформілі 23 соценныя серыі, што на 2 сэнчуры менш, чым у 2014 годзе. Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 148 брэйкаў, што ў сярэднім азначае 4 паўсоценныя серыі ў матчы.
Лідарам па колькасці соценных серый стаў фіналіст турніру Джад Трамп, які зрабіў 4 сэнчуры-брэйкі. Па колькасці серый «50+» лідарамі з вялікім адрывам сталі фіналісты Джад Трамп (20 брэйкаў) і Кайрэн Уілсан (18 брэйкаў). Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены ў асноўнай стадыі турніру, роўны £2000, атрымаў Лука Брэсэль, які аформіў серыю ў 140 балаў у матчы першага раўнда супраць Марка Алена.
Статыстыка турніру
Фінал Шанхай Мастэрс 2015 стаў другім выпадкам у гісторыі турніру, калі ў вырашальным паядынку гулялі два прадстаўнікі Англіі (пасля 2008 года), і чацвёртым выпадкам, калі ў фінале гулялі прадстаўнікі адной краіны (у 2007 годзе ў фінале сустрэліся валійцы, а ў 2013 — снукерысты з Кітая).
Кайрэн Уілсан стаў шостым снукерыстам з Англіі, які атрымаў перамогу на турніры Шанхай Мастэрс, а таксама дзявятым пераможцам турніру.
Уілсан, які да гэтага не праходзіў далей за чвэрцьфінальную стадыю на рэйтынгавых спаборніцтвах (да якой ён дайшоў толькі аднойчы на Шанхай Мастэрс 2013 года), выйграў свой першы прафесійны тытул у кар'еры.
23-гадовы снукерыст, які займаў 54-е месца ў рэйтынгу да турніру, стаў адным з самых нізкарэйтынгавых пераможцаў турніраў рэйтынгавага ўзроўню ў гісторыі снукера.
Выйграўшы на Шанхай Мастэрс, Кайрэн Уілсан стаў 53-м пераможцам рэйтынгавых турніраў у снукернай гісторыі. Больш за адзін тытул рэйтынгавага ўзроўню на момант заканчэння шанхайскага турніру выйгравалі 32 снукерысты.
Сітуацыя пасля турніру
Паколькі рэйтынг уключае ў сябе ачкі, набраныя гульцамі за два гады, пасля турніру снукерысты, атрымаўшы ачкі за Шанхай Мастэрс 2015, страцілі ачкі, набраныя імі ў рамках Шанхай Мастэрс 2013.
Паводле вынікаў турніру зменаў у топ-16 сусветнага рэйтынгу не адбылося. Сцюарт Бінэм скараціў адставанне ад Марка Сэлбі, дзякуючы выхаду ў паўфінал спаборніцтва, а таксама моцна павялічыў адрыў ад Дзіна Цзюньхуэя, які вылецеў у чвэрцьфінальнай стадыі і страціў у суме 68 тысяч ачкоў, да амаль 100 тысяч балаў. Адрыў Дзіна ад Ніла Робертсана скараціўся да менш чым 30 тысяч ачкоў, а Джад Трамп, які дайшоў да фіналу Шанхай Мастэрс, наблізіўся да Шона Мёрфі на адлегласць у 18500 балаў. Марк Ален, які дайшоў да паўфіналу спаборніцтва, скараціў адставанне ад Джо Пэры да амаль 3 тысяч балаў, а чвэрцьфіналіст Марк Уільямс скараціў адставанне ад Марка Фу да амаль 20 тысяч ачкоў. Найбольш уражлівай зменай у рэйтынгу стаў уздым пераможцы спаборніцтва Кайрэна Уілсана з 54-й на 22-ю пазіцыю. Паўфіналіст турніру 2013 года Майкл Холт апусціўся на 5 месцаў (з 22-га на 27-е), а фіналіст Шанхай Мастэрс 2013 Сяа Гадун страціў дзевяць пазіцый, апусціўшыся з 23-га на 32-е месца і апынуўшыся пад пагрозай вылету з топ-32 упершыню за два гады (пасля таго, як дайшоў да фіналу спаборнцітва 2013 года).
IC 4692
IC 4692 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сацыял-дэмакратычная партыя
Назву Сацыя́л-дэмакраты́чная па́ртыя маюць:
Тэлоніус Монк
Тэлоніус Сфір МОНК (Thelonious Sphere Monk, ) — выбітны джазавы піяніст і кампазітар, найбольш вядомы як адзін з родапачынальнікаў стыля бібап. У сваёй творчасці прытрымліваўся арыгінальнага стылю, быў авангардыстаў і прымітывістаў, яго манера гульні была не зусім характэрная для джаза: яго музыка была «ірванай», мела шмат рыўкоў.
Нарадзіўся ў сям'і Тэлоніуса і Барбары Монк (у дзявоцтве Бэтс), быў другім іх дзіцем (сястру клікалі Мэрыён, яна была старэйшая за яго на два гады, малодшага брата звалі Томас). Сам музыка ў розны час называў розныя даты свайго нараджэння, сапраўды гэта было ўстаноўлена толькі ў 1968 годзе, калі крытык Леанард Фэзер выявіў арыгінал пасведчання аб нараджэнні. Другое імя, Сфір, ён па відаць прысвоіў сабе ў гонар дзеда па матчынай лініі.
Упершыню за фартэпіяна Тэлоніус сеў ва ўзросце 6 гадоў. Перыядычна ён браў урокі, але акадэмічнага музычнага адукацыі так і не атрымаў. Сваімі кумірамі ён лічыў Дзюка Элінгтана, Джэймса П. Джонсана і іншых страйд-піяністаў таго часу.
У 1940 годзе ён атрымаў пасаду піяніста ў легендарным Манхэтэнскім клубе «Minton's Playhouse». На гэтай працы Монк зарабляў усяго 17 долараў у тыдзень, але атрымліваў вялікае задавальненне ад імправізацый з барабаншчыкам Кені Кларкам: яны выпрацавалі сваю ўласную манеру ігры, ускладняючы кампазіцыі, каб адсяваць пасрэдных выканаўцаў, якія жадалі выступаць з імі разам. У 1942 г. ў клубе сталі з'яўляцца Дзізі Гілеспі і Чарлі Паркер, якія потым сталі агульнапрызнанымі родапачынальнікамі бібопа, стыля ў джазе які здабыў папулярнасць і камерцыйную паспяховасць у 1944 г. У тым жа 44-м Монк пакінуў «Minton's Playhouse» так і не дамогшыся прызнання шырокай публікі.
У 1944 -м зрабіў сваю першую студыйны запіс сумесна з квартэтам Коўлмена Хокінса. Хокінс быў першым вядомым музыкам які паверыў у талент маладога Тэлоніуса Монка, і той пасля адплаціў яму за давер запрашэннем паўдзельнічаць у запісах 1957 года з Джонам Калтрэйнам.
У 1947 г. адбылося дзве вельмі важных для Монка падзеі. Наступіў пераломны момант у яго кар'еры: у жніўні ён падпісаў кантракт на пяць гадоў з студыяй гуказапісу «Blue Note» і зрабіў першы самастойную студыйны запіс. Адбыліся змены і ў яго асабістым жыцці: у гэтым годзе ён уступіў у шлюб з Нэлі Сміт, якую ведаў з 15-гадовага ўзросту; гэта вельмі моцна паўплывала на жыццё музыканта: жонка пастаянна клапаціліся аб ім і аказвала яму падтрымку. Праз 2 гады ў іх нарадзіўся сын Тэлоніус Спірыт-малодшы (у дзяцінстве насіў мянушку Toot ў гонар карабліка з мультфільмаў Уолта Дыснею і бацька прысвяціў яму п'есу «Little Rootie Tootie». Сын, як і бацька, прысвяціў сваё жыццё джазу; ударнік і кампазітар, выступае пад імем Т. С. Монк), а ў 1953 годзе — дачка Барбара (сямейнае мянушка — «Бу-бу»).
Уры Гіршавіч Фінкель
Уры Гіршавіч Фінкель (, Ракаў, Валожынскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі крытык, літаратуразнавец.
Тэлоніус Монк
У 1955 г. калега і сябар Монка — Чарлі Паркер памёр. Гэта сумнае падзея прыцягнула ўвагу шырокай публікі да міру джаза, і пласцінкі Тэлоніуса Монка сталі прадавацца лепш. Ён заключыў кантракт са студыяй "Riverside. Так быў створаны альбом «Thelonious Monk Plays Duke Ellington», які высока быў ацэнены Дзюком.
Уры Гіршавіч Фінкель
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і разніка.
Тэлоніус Монк
У 1956 г. тэлеканал СBS запрасіў Монка прыняць удзел у шоу «Зоркі джаза», дзе ён прыцягнуў усеагульную ўвагу сваёй дзіўнай манерай ніколі не згінаць пальцаў, націскаючы на клавішы. У гэтым жа годзе быў запісаны, мабыць, самы знакаміты альбом музыкі — «Brilliant Corners» (пры ўдзеле тэнар-саксафаніста Соні Ролінза). У 1957 г. намаганнямі баранесы дэ Панонікі і Хары Каломба, новага менеджара Монка, музыканту атрымалася вярнуць кабарэ-кард. Неўзабаве ён пачаў працаваць у джаз-клубе «Five Spot» на чале створанага ім квартэта. Першапачаткова з ім граў Джон Калтрэйн, але ў канцы 1958-га яго месца заняў Джоні Грыфін, а затым Чарлі Роўз, які пратрымаўся ў калектыве цэлых 12 гадоў. У гэтым жа годзе здарыўся чарговы скандал, музыка зноў трапіў пад суд за захоўванне наркотыкаў і быў пазбаўлены магчымасці выступаць у клубах на 2 гады. У 1959 г. ён ледзь не патрапіў у псіхіятрычную бальніцу з-за свайго асацыяльных і дзіўных паводзінаў, але паступова з дапамогай сваёй жонкі яму ўдалося прыйсці ў нармальны стан. Яго музыка (сумесна з Артом Блэйк) увайшла ў саўндтрэк фільма «Знікаючыя жанчыны» («Des Femmes Disparaissent») рэжысёра Эдуарда Малінарп, Монк усё-ткі дамогся шырокай вядомасці. У 1963-м годзе ён быў уключаны чытачамі часопіса «Down Beat» ў Залу Славы джаза (цікава, што ён так ніколі і не ўвайшоў у гэты спіс па версіі крытыкаў), 1964-м часопіс «Time» прысвяціў яму цэлы нумар, партрэт Монка для вокладкі зрабіў Барыс Шаляпін (сын знакамітага спевака). У часопісе быў згаданы той факт, што музыка злоўжывае алкаголем і наркотыкамі.
У гэты перыяд Монк заключыў кантракт з «Columbia Records», але яго новыя творы страцілі былую арыгінальнасць: усе яны будаваліся па аднаму плану і былі падобныя адзін на аднаго. Выключэнне складае яго апошні альбом, запісаны ў гэтай студыі — «Underground».
Уры Гіршавіч Фінкель
Біяграфія
Вучыўся ў політэхнічным вучылішчы ў Харкаве (1915-1917), на філалагічным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта (1918-1919). Удзельнічаў у грамадзянскай вайне як палітработнік. Працаваў інструктарам у Наркамасветы РСФСР. З 1921 г. - літработнік выдавецкага аддзела Наркамасветы БССР, з 1922 г. - у рэдакцыях газет у Мінску. У 1926 г. здаў экстэрнам экзамены на літаратурна-лінгвістычным аддзяленні педагагічнага факультэта БДУ, у 1931 г. скончыў аспірантуру пры АН БССР. У 1930-1938 гг. выкладаў у Мінскім педінстытуце. Падчас вайны быў эвакуіраваны. У 1949-1953 гг. выкладаў у Ракаўскай дзесяцігодцы рускую літаратуру. Апошнія гады пражыў у Мінску.
Тэлоніус Монк
Канцэрн CBS прапанаваў музыканту выпусціць альбом з песнямі гурта «The Beatles» ва ўласнай інтэрпрэтацыі, але Монк адмовіўся. У 1971 г. ён прыняў удзел у сусветным турнэ «Гіганты джаза», у гэты ж час запісаў свой апошні альбом у трох частках на невялікі студыі «Black Lion».
Уры Гіршавіч Фінкель
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1918 г. Пісаў пераважна на мове ідыш. Аўтар біяграфічных кніжак пра класікаў яўрэйскай літаратуры «А. Гольфадэн» (з Н. Айслендарам, 1926), «Шолам-Алейхем» (1938, на беларускай мове ў 1939, 1958), «Мендэле Мойхер-Сфорым» (1939, на беларускай мове ў 1940). Тыраж кніжкі пра М. Гордана знішчаны ў 1941 г. пад час акупацыі.
Аўтар артыкулаў пра Я. Купалу, Я. Коласа, З. Бядулю, гісторыка-этнаграфічных нарысаў пра П. Шэйна, М. Нікольскага і інш.
Сведчанні сучаснікаў
Кузьма Чорны ў сваім дзённіку адзначыў:
Тэлоніус Монк
Тэлоніус Монк не быў віртуозам, і не валодаў фартэпіяна ў той меры, у якой гэта звычайна чакаецца ад прафесійнага музыкі (па-відаць, ён быў апошнім з прафесійных джазавых музыкантаў, якія не атрымалі сур'ёзнай адукацыі).
Уры Гіршавіч Фінкель
Сведчанні сучаснікаў
(21 жнівеня 1944 г.)
Тэлоніус Монк
З іншага боку, яго музычныя здольнасці былі велізарныя і дазвалялі складаць сапраўды вельмі вядомыя, арыгінальныя і самабытныя тэмы. Некаторая наіўная вуглаватасць яго манеры гульні, незвычайны падыход да клавіятуры нялёгка зразумець і прыняць пры першым праслухоўванні, і ўсё ж яна тоіць у сабе некаторы зачараванне і шчодра аддае ўважліваму слухачу. Большасць запісаных ім кампазіцый належыць яму самому, але існуюць і цікавыя запісы з яго трактоўкай стандартаў, такіх як Tea for Two, Liza, і Memories of You, яны дэманструюць яго незвычайны падыход да ігры на фартэпіяна. Яго геніяльныя студыйныя запісы і канцэртныя выступленні характарызуюць яго як аднаго з найвялікшых артыстаў Амерыкі.
Майсей Кіслінг
Мо́йшэ (Майсей, Моіз) Кі́слінг (Moïse Kisling;,  — , Санары-сюр-Мер, дэпартамент Вар) — французскі мастак Парыжскай школы.
Біяграфія
Вучыўся ў мастацкай школе ў Кракаве, у 1910 годзе пераехаў у Парыж, спачатку пасяліўся ў Бато-Лавуар на Манмартры, дзе хутка стаў часткай мастацкай супольнасці, затым перабраўся на Манпарнас, дзе жыў на працягу наступных 27 гадоў. У гэтым жа будынку жылі мастакі Жуль Паскін, а затым Амедэа Мадзільяні.
Кіслінг пасябраваў з многімі са сваіх сучаснікаў, у тым ліку Мадзільяні, які напісаў яго партрэт у 1916 годзе (калекцыя Музея сучаснага мастацтва) і Карла Эйнштэйна, які напісаў пра яго манаграфію.
З пачаткам Першай сусветнай вайны Кіслінг запісаўся ў Замежны легіён, быў цяжка паранены ў бітве на Соме (1916), пасля ранення яму было падаравана французскае грамадзянства.
У 1940 годзе, пасля акупацыі Францыі, пераехаў у Нью-Ёрк, у 1946 годзе вяртаецца назад. Кіслінг памёр 29 красавіка 1953 года ў камуне Санары-сюр-Мер. Імем мастака названа вуліца ў горадзе.
NGC 2111
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Судары
Судары́ (, Судари) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 15 км на поўнач ад Баранавіч.
Белікаў
Белікаў — прозвішча.
Судары
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Бела Ілеш
Бе́ла І́леш (, г., Славакія — , , Венгрыя) — венгерскі пісьменнік.
Біяграфія
Скончыў Будапешцкі ўніверсітэт. Удзельнік рэвалюцыі 1919 года ў Венгрыі потым у эміграцыі. З 1921 года ў Аўстрыі, Чэхаславакіі, у 1923—1945 гг. у СССР. У Другую сусветную вайну служыў у Чырвонай Арміі.
Творчасць
Аўтар раманаў «Нататкі доктара Пала Утрыуша» (1917), «Ціса гарыць» (на рускай мове 1929—1933, венгерскай — 1957), «Вяртанне радзімы» (кнігі 1—З, 1952—1954), трылогіі «Карпацкая рапсодыя» (на рускай мове 1941, венгерскай — 1945), аповесцей, апавяданняў. Галоўныя тэмы твораў — рэвалюцыйны рух венгерскіх рабочых, сацыяльнае абуджэнне сялянства, падзеі Другой сусветнай вайны, лёс венгерскай эміграцыі.
Уільям Лорэнс Брэг
Сэр Уільям Лорэнс Брэг OBE (Sir William Lawrence Bragg, 31 сакавіка 1890 — 1 ліпеня 1971) — аўстралійскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1915) (сумесна са сваім бацькам Уільямам Генры Брэгам). Самы малады нобелеўскі лаўрэат па фізіцы за ўсю гісторыю прэміі. Займаў пасаду дырэктара Кавендышскай лабараторыі ў Кембрыджы ў той час, калі там, у лютым 1953 г., Дж. Уотсанам, Ф. Крыкам і Р. Франклінам была адкрыта структура ДНК. Уотсан і Крык, сумесна з супрацоўнікам лонданскага каралеўскага каледжа М. Уілкінсам, былі ўзнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі за 1962 («за адкрыцці, якія тычацца малекулярнай структуры нуклеінавых кіслот і іх значэння для перадачы інфармацыі ў жывых сістэмах»). Разалінд Франклін памерла ў 1958 годзе і па правілах Нобелеўскага камітэта не магла быць вылучана на намінацыю ўзнагароджана Нобелеўскай прэміі.
Апольда
Апольда (Apolda) — горад у Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 46,15 км². Афіцыйны код — 16 0 71 001.
Бутакоў
Бутакоў — прозвішча.
Хусаінаў
Хусаінаў — прозвішча.
Навогард
Навогард (Nowogard) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Галянёўскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Навогард.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Навогард — Мінск 815 км, да Варшавы — 432 км.
Насельніцтва — 16 912 жыхароў (2014 год).
Гура Кальварыя
Гура Кальварыя (Góra Kalwaria) — горад у Польшчы, за 33 км на поўдзень ад цэнтра Варшавы, на рацэ Вісла, частка Варшаўскай агламерацыі. Уваходзіць у склад Пясэчынскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Гура Кальварыя. Займае плошчу 13,67 км². Насельніцтва 11,8 тыс. чалавек (на 2018).
Курс — сацыяльная дэмакратыя
Курс — сацыяльная дэмакратыя (Smer — sociálna demokracia, таксама Кірунак — сацыяльная дэмакратыя, да 2005 года — Курс (трэці шлях)) — левацэнтрысцкая палітычная партыя Славакіі. На дадзены момант з’яўляецца кіруючай.
На парламенцкіх выбарах 2006 года партыя заняла першае месца, атрымаўшы 29,1% галасоў і 50 месцаў у славацкім парламенце. Пасля выбараў быў заключаны саюз з дастаткова папулістычнымі партыямі — Народнай партыяй — Рухам за дэмакратычную Славакію і Славацкай нацыянальнай партыяй, дзякуючы чаму лідар партыі Роберт Фіца стаў прэм’ер-міністрам Славакіі. На выбарах у Еўрапарламент 2009 года партыя атрымала 5 з 13 мандатаў, прызначаных для Славакіі.
На папярэдніх парламенцкіх выбарах 12 чэрвеня 2010 года партыя атрымала 880 111 (34,79%) галасоў і 62 месца, перамогшы ў абсалютнай большасці раёнаў Славакіі. Аднак адзін з колішніх партнёраў па кааліцыі, РЗДС, не прайшоў у парламент, а Славацкая нацыянальная партыя атрымала 9 месцаў замест былых 20. Прадстаўнікі правацэнтрычных партый адмовіліся ўступаць у кааліцыю з Робертам Фіца. Такім чынам, нягледзячы на найбуйнейшую фракцыю, партыя згубіла пануючае становішча. Новым прэм’ер-міністрам стала Івета Радзічава.
Сонечнае зацьменне 14 студзеня 1964 года
Сонечнае зацьменне 14 студзеня 1964 года — частковае сонечнае зацьменне 150 сараса.
Зацьменне 14 студзеня 1964 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1964 годзе і 146-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 ліпеня 1963 года, наступнае — 10 чэрвеня 1964 года.
Хофсёкюдль
Хофсёкюдль (Hofsjökull) — трэці па плошчы ледавік у Ісландыі (пасля Ватнаёкутль і Лаўнгёкудль), а таксама найбуйнейшы актыўны вулкан на востраве.
Ад ледавіка бяруць пачатак рэкі Цьёўрсаў (самая працяглая рака Ісландыі, Бланда, Хвітаў (прыток Ёльфусы).
Бад-Зульца
Бад-Зульца (Bad Sulza) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Насельніцтва — 2973 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 10,61 км². Афіцыйны код — 16 0 71 004.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
NGC 2112
NGC 2112 (іншае абазначэнне — OCL 509) — рассеянае скопішча ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Урок беларускай мовы
«Урок беларускай мовы» (A lesson of belorusian) — беларускі дакументальны фільм рэжысёра Мірослава Дэмбіньскага, створаны на кінастудыі «Everest» пры падтрымцы ў 2006 годзе.
У 2008 годзе CD-дыск з фільмам і яшчэ некаторыя дыскі сталі першай інфармацыйнай прадукцыяй, прызнанай экстрэмісцкай.
Сюжэт
Фільм пра драматычныя падзеі, звязаныя з прэзідэнцкімі выбарамі ў Беларусі. У ім адлюстравана барацьба маладых беларусаў супраць рэжыму Лукашэнкі. Канспірацыйныя змовы, дэманстрацыі, жорсткае ўціхамірванне сацыяльнага пратэсту паказваюцца знутры, з пункту гледжання маладых апазіцыянераў. Створана вельмі эмацыйная карціна палітычнай сітуацыі ў апошняй таталітарнай дзяржаве ў Еўропе.
Погляд на дзве тысячы ярдаў
«Погляд на дзве тысячы ярдаў» або «Погляд на тысячу ярдаў» — несфакусыяваны погляд, часта назіраемы ў салдатаў, якія перанеслі баявую псіхічную траўму. Можа назірацца і ў іншых выпадках псіхалагічнай траўмы.
Прыкмета посттраўматычнага стрэсавага засмучэння. Разгублены позірк паказвае на адхіленне ад траўміруючай сітуацыі.
Назва
У ЗША разгублены погляд салдата, які перажыў баявую псіхічную траўму, называецца гутарковым выразам «Погляд на дзве тысячы ярдаў» (Two-Thousand-yard stare). Выраз з'явіўся пасля публікацыі ў часопісе « Life» рэпрадукцыі з карціны вядомага амерыканскага мастака, ваеннага карэспандэнта і гісторыка  (на іл.).
Сам мастак распавядаў:
Тагачасны капрал Джо Хоул (Joe Houle), прыбыўшы на вʼетнамскую вайну ў 1965 годзе, распавядаў, што не бачыў ніякіх эмоцый у вачах байцоў сваёй новай каманды, як быццам жыццё была высмактана з іх. Калі ён даведаўся, што «поглядам на тысячу ярдаў» завецца такі разгублены выраз твару, Джо сказаў:
Фотарэпарцёр Фрэнк Джонстан (Frank Johnston) падчас гэтай вайны перажыў 15 мая 1967 года шквальны агонь, а калі пасля падзення ўзняў уверх вочы, убачыў салдата з «поглядам на тысячу ярдаў». Фатограф здолеў дастаць сваю « Лейку» і зрабіць здымак, які на наступны дзень быў растыражаваны на першых старонках амерыканскіх газет.
IC 4693
IC 4693 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Інгальфсф’ял
Інгальфсф’ял (Ingólfsfjall) — гара ў Ісландыі.
Гісторыя
Сваю назву гара атрымала ад імя ісландскага першапасяленца Інгальфа Арнарсана, які таксама першым узняўся на вяршыню гары, разбіў ля яе схілу зімні лагер і, згодна з паданнем, быў пахаваны на яе вяршыні.
Антоні Клавэ
Біяграфія
Пачынаў самавукам, у 1930 годзе паступіў у Барселонскую мастацкую школу, дзе яго вучылі Анхель Феран і Фелікс Местрэс, правучыўся два гады. На яго працы паўплывалі такія мастакі, як Банар, Вюяр і Руо. Займаўся афарміцельствам, працаваў у кіно. Пасля паражэння іспанскай Рэспублікі пераехаў у Францыю (1939). Яго першая выстава адбылася ў тым жа годзе ў Перпіньяне.
У 1944 пазнаёміўся і пасябраваў з Пікаса, у 1980-х прысвяціў яму серыю работ. Да 1956 года працаваў у Парыжы, затым перабраўся ў Сен-Трапэ. Выступаў як кніжны ілюстратар (Кармен Мерымэ, Гарганцюа і Пантагруэль Рабле), мастак тэатра, у тым ліку — балетнага (у пачатку 1950-х ён працаваў з Раланам Пеці) і кіно, дзе любіў выкарыстоўваць манекены.
У 1978 годзе яго першая рэтраспектыўная выстава адбылася ў парыжскім Цэнтры Жоржа Пампіду. У 1984 годзе прадстаўляў Іспанію на Венецыянскай біенале.
Пахаваны ў Парыжы на могілках Манпарнас.
(23) Талія
(23) Талія — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S, які складаецца пераважна з сілікатаў жалеза і магнію. Ён быў адкрыты 15 снежня 1852 года англійскім астраномам Джонам Хайндам у абсерваторыі Бішапа, Вялікабрытанія і названы ў гонар Станы, старажытнагрэчаскай музы камедыі і лёгкай паэзіі.
Вялікая паўвось арбіты астэроіда размяшчаецца паміж арбітальнымі рэзанансамі 3:1 і 5:2 і валодае параўнальна высокім значэннем эксцэнтрысітэту (0,233).
Крыптаграфія
Крыптаграфія (ад κρυπτός — утоены і — пішу) — навука пра метады забеспячэння прыватнасці (немагчымасці чытання інфармацыі староннім) і аўтэнтычнасці (цэласнасці і сапраўднасці аўтарства, а таксама немагчымасці адмовы ад аўтарства) інфармацыі.
Першапачаткова крыптаграфія вывучала метады шыфравання інфармацыі — абарачальнага пераўтварэння адкрытага (зыходнага) тэксту на аснове сакрэтнага алгарытму і/ці ключа ў шыфраваны тэкст (шыфратэкст). Традыцыйная крыптаграфія ўтварае раздзел сіметрычных крыптасістэм, у якіх зашыфраванне і расшыфраванне праводзіцца з выкарыстаннем аднаго і таго ж сакрэтнага ключа. Апроч гэтага раздзела сучасная крыптаграфія складаецца з асіметрычных крыптасістэм, сістэмы электроннага лічбавага подпісу (ЭЦП), хэш-функцыі, кіраванне ключамі, атрыманне ўтоенай інфармацыі, квантавую крыптаграфію.
Крыптаграфія не займаецца: абаронай ад падману, подкупу ці шантажу законных абанентаў, крадзяжу ключоў і іншых пагроз інфармацыі, якія ўзнікаюць у абароненых сістэмах перадачы даных.
Крыптаграфія — адна з найстарэйшых навук, яе гісторыя налічвае некалькі тысяч гадоў.
Дзікае паляванне караля Стаха (значэнні)
Дзікае паляванне караля Стаха:
1762 год у гісторыі астраноміі
1762 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Эрато
Эрато - адна з дзевяці старажытнагрэчаскіх муз. Дачка Зеўса і Мнемасіны — багіні памяці. Нарадзіла ад Мала Клеафему. Імя музы азначае "жаданая" ці "выдатная", і магчыма ўтворана ад таго ж кораня, што і Эрас, як Апалоній Радоскі жартоўна ўвёў у зварот да Эраты ў пачатку сваей III Кнігі Арганаўтыкі.
Эрато таксама згадваецца ў пачатку сёмай кнігі Энеіды Вергілія.
У гонар Эрато названы астэроід (62) Эрато, адкрыты ў 1860 годзе
Уга Кавальера
У́га Кавалье́ра (Ugo Cavallero; 20 верасня 1880, Казале-Манферата — 14 верасня 1943, Фраскаці)  — граф, італьянскі военачальнік, маршал Італіі (1942 год).
Да Другой сусветнай вайны
Вырашыўшы стаць ваенным, Кавальера дзякуючы ўласным здольнасцям і добрым сувязям, змог у гады Першай сусветнай вайны зрабіць паспяховую кар’еру ў італьянскай арміі. Пасля вайны ўзначальваў дэлегацыю Італіі на перамовах у Версалі, але з прычыны таго, што патрабаванні Італіі былі праігнараваны, дэманстратыўна пакінуў канферэнцыю.
У 1920 годзе сыходзіць у адстаўку, якая працягвалася да прыходу да ўлады ў Італіі фашыстаў.
З 1926 года — сенатар. Пасля прыходу фашыстаў да ўлады, яму была прапанавана пасада сакратара ваеннага міністэрства, якую ён цудоўна сумяшчаў з бізнесам, стаўшы галоўным адміністратарам трэста «Ансальда». Яго прадпрымальніцкая дзейнасць скончылася ўзбуджэннем крымінальнай справы аб растратах, але Кавальера валодаў настолькі вялікімі сувязямі, што хутка замяў гэту справу.
У 1937 годзе становіцца галоўнакамандуючым італьянскімі войскамі ва Усходняй Афрыцы, але ў 1939 годзе вяртаецца ў Рым, і прызначаецца Мусаліні старшынёй кардынацыйнага камітэта. На гэтай пасадзе ён адправіўся ў Берлін, дзе выдатна спрацаваўся з немцамі дзякуючы прагерманскім поглядам. 30 мая 1939 года сустрэўся з Гітлерам. На гэтай сустрэчы перадаў мемарандум, складзены Мусаліні.
Падчас вайны
Першай ваеннай каманднай пасадай Кавальера стала пасада начальніка Генеральнага штаба, які ён атрымаў пасля правалу Грэчаскай кампаніі, змяніўшы маршала Бадолья. Таксама Кавальера стаў камандуючым італьянскімі войскамі ў Грэцыі, сумяшчаючы гэту пасаду з начальнікам Генеральнага штаба.
Становішча ў вайне з Грэцыяй пагаршалася, дучэ патрабаваў ад Кавальера перайсці ў наступ, але кожны раз італьянская армія цярпела паражэнне. Пазней, дзякуючы дапамозе вермахта, Грэцыю ўдалося разграміць.
Вярнуўшыся ў Рым пасля заканчэння ваенных дзеянняў У Грэцыі, Уга Кавальера настойваў на рэарганізацыі Генеральнага штаба. Дзякуючы Кавальера, ён ператварыўся з дарадчага органа ў мозг арміі.
У 1942 годзе стаў аўтарам аперацыі «Геркулес» па захопе Мальты, план якой пазней быў адпрэчаны. У гэтым жа годзе быў прызначаны Мусаліні маршалам.
Увосень 1942 года Кавальера зноў падняло пытанне пра захоп Мальты, але аперацыя «Геркулес» засталася толькі на паперы.
Быў адпраўлены ў адстаўку 4 лютага 1943 года. Новым начальнікам штаба сухапутных сіл Італіі стаў Амброзіа. Быў арыштаваны новым урадам Бадолья неўзабаве пасля звяржэння Мусаліні. Затым быў выпушчаны немцамі, якія занялі Рым. Кавальера прапанавалі ваяваць на баку немцаў супраць саюзнікаў, але ён выбраў іншы шлях. 14 лістапада 1943 года маршал Італіі Уга Кавальера застрэліўся.
Сачыненні
[http://militera.lib.ru/db/cavallero/index.html/ Запіскі пра вайну. Дзённік начальніка італьянскага Генеральнага штаба]
Юрый Сяргеевіч Каламыц
Юрый Каламыц (нар., ) — расійскі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у штабе беларускага клуба «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна.
Клубная кар’ера
Гуляў у Расіі, галоўным чынам у ніжэйшых дывізіёнах на Урале. У 2005 годзе ўпершыню трапіў у Беларусь, стаўшы іграком жодзінскага «Тарпеда», потым гуляў у Казахстане.
У сезоне 2013 стаў радзей з’яўляцца ў асноўным складзе, на пазіцыі левага абаронцы часцей выкарыстоўваўся Мікалай Кашэўскі. Тым не менш, Каламыц стаў лепшым асістэнтам каманды ў сезоне (6 галявых перадач).
У студзені 2014 года пакінуў «Шахцёр». Спрабаваў працаўладкавацца ў нальчыкскім «Спартаку», але ў выніку ў лютым 2013 года падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». У жодзінскім клубе стаў асноўным левым абаронцам, але ў верасні 2014 года саступіў гэта месца Аляксею Панкаўцу. У студзені 2015 года пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
Пасля развітання з «Тарпеда-БелАЗ» накіраваўся на прагляд у расійскі клуб «Сахалін». У хуткім часе дамовіўся аб падпісанні кантракта, але выступаць за клуб пачаў толькі ў сезоне 2015/16. У ліпені 2016 года перайшоў у «Прамень-Энергію». У ліпені 2017 года вярнуўся ў «Сахалін».
У пачатку 2022 года завяршыў гульнявую кар’еру і ўвайшоў у трэнерскі штаб жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».
NGC 2113
NGC 2113 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN36) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Паўлавіч Васін
Уладзімір Паўлавіч Васін (, в. Башкатава, Мцэнскі раён, Арлоўская вобласць, Расія — ) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне эканамічнай тэорыі, палкоўнік у адстаўцы. Доктар эканамічных навук (1972), прафесар (1973). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Ваенна-палітычная акадэмія імя У. І. Леніна (1952; ад’юнктура, 1955).
Працаваў у Беларускай ваеннай акрузе (1945—1948), вышэйшых ваенных вучэбных установах Ленінграда, Масквы, Румыніі (з 1955), Мінскам вышэйшам інжынернам радыётэхнічнам вучылішчы войск ППА (1959—1968, дацэнт кафедры марксізму-ленінізму), Беларускім дзяржаўным універсітэце (1968—1977, дацэнт кафедры палітычнай эканоміі), Беларускім аграрным тэхнічным універсітэце (1977—1993, загадчык кафедры палітычнай эканоміі).
Донаўштаўф
Донаўштаўф (Donaustauf) — камуна ў Германіі, у зямлі Баварыя.
Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Верхні Пфальц. Уваходзіць у склад раёна Рэгенсбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Донаўштаўф. Насельніцтва складае 3742 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 9,72 км². Афіцыйны код — 09 3 75 130.
Бланкенгайн
Бланкенгайн (Blankenhain) — горад у Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Насельніцтва — 6617 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 113,53 км². Афіцыйны код — 16 0 71 008.
Горад падзяляецца на 23 гарадскія раёны.
Лакі
Лакі — шчытападобны вулкан на поўдні Ісландыі, недалёка ад каньёна Элдг’я і гарадка Кірк’юбэйарклаустур у Нацыянальным парку Скафтафетль.
Ваенная палітыка
Вае́нная палі́тыка (замеж. Нацыянальная абаронная палітыка) —  састаўная частка агульнай палітыкі краіны ў галіне ваеннага будаўніцтва і забеспячэння ваеннай бяспекі, якая непасрэдна звязана са стварэннем ваеннай арганізацыі дзяржавы.
Дзяржавы
Ваенная палітыка — састаўная частка агульнай палітыкі дзяржавы і іншых суб'ектаў улады, непасрэдна звязаная са стварэннем і развіццем ваеннай арганізацыі, яе падрыхтоўкай, здольнасцю і гатоўнасцю да ўжывання сродкаў узброенай барацьбы для абароны дзяржавы і дасягнення іншых яго палітычных мэтаў. Ваенную палітыку ў той ці іншай краіне могуць праводзіць як дзяржава, кіруючыя партыі і арганізацыі, так і апазіцыйныя сілы і арганізацыі.
Выпрацаваная ваенная палітыка канкрэтызуецца ў афіцыйных ваенных дактрынах, ваеннай стратэгіі і практыцы ваеннага будаўніцтва. Нярэдка ў яе межах вылучаюць абаронную палітыку, звязаную з абаронай гэтай дзяржавы. Абаронная палітыка часам трактуецца як сінонім ваеннай, каб не рабіць акцэнт на ваенным баку справы ва ўмовах пераменаў у знешняй палітыцы дзяржавы (Англасаксонская сістэма).
Таму можна сказаць, што абаронная палітыка (палітыка ў галіне абароны) і есць палітыка дзяржавы і яго органаў, накіраваная на надзейную абарону дзяржавы ад знешняй пагрозы (вонкавага нападу). Яна выпрацоўваецца і праводзіцца ў рамках афіцыйнай дзейнасці ўладаў канкрэтнай дзяржавы. Абаронная палітыка паслядоўна ахоплівае падрыхтоўку народа і ўзброеных сіл да адпору агрэсіі, а таксама падрыхтоўку да гэтага цяжкага выпрабавання эканомікі, сістэм аховы здароўя, адукацыі і выхавання, магчымасцяў культуры і мастацтва.
На сенняшні дзень вядома 20 палітычных і ідэалагічных сістэм, у якіх ваенная палітыка мае свае асаблівасці:
Бутэльштэт
Бутэльштэт (Buttelstedt) — горад у Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Бутэльштэт. Насельніцтва — 1342 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча 18,82 км². Афіцыйны код — 16 0 71 011.
Горад падзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Адольфа Радрыгес Саа
Адольфа Радрыгес Саа Паэс Мантэра (Adolfo Rodríguez Saá Páez Montero;, ) — аргенцінскі палітык, часовы прэзідэнт Аргенціны з 23 па 30 снежня 2001 г., член перанісцкай Хустысіялісцкай партыі. Стаў вядомы аб'явай найбуйнейшага ў гісторыі дэфолту.
IC 4694
IC 4694 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Мікраарганізмы
Мікраарганізмы, (мікробы) — назва зборнай групы жывых арганізмаў, якія занадта малыя для таго, каб быць бачнымі няўзброеным вокам (іх характэрны памер — меней 0,1 мм).
Адольфа Радрыгес Саа
Нарадзіўся ў вядомай і багатай правінцыйнай сям'і палітыкаў — нашчадкаў актыўнага ўдзельніка грамадзянскіх войнаў арабскага паходжання Хуана Саа. У 1971 годзе скончыў універсітэт Буэнас-Айрэса, факультэт права і сацыяльных навук. Пасля падзення ваеннай хунты ў 1983 годзе Адольфа быў абраны губернатарам правінцыі Сан-Луіс.
Сонечнае зацьменне 20 ліпеня 1963 года
Сонечнае зацьменне 20 ліпеня 1963 года — поўнае сонечнае зацьменне 145 сараса.
Адольфа Радрыгес Саа
У 2001 годзе ў Аргенціне адбылося рэзкае пагаршэнне эканамічнага становішча з-за эканамічнага крызісу. Урад быў вымушаны выплачваць працэнты па крэдытах, скарачаючы зарплаты, затрымліваючы выплату пенсій і абмяжоўваючы зняцце наяўных грошай з банкаўскіх рахункаў. У снежні ў краіне пачаліся масавыя беспарадкі якія прывялі да гібелі 20 чалавек да 20 снежня. 21 снежня прэзідэнт Фернанда дэ ла Руа сышоў у адстаўку. Пасля яго адстаўкі выконваючым абавязкі прэзідэнта павінен быў стаць віцэ-прэзідэнт, але ён сышоў у адстаўку яшчэ раней, і в.а. прэзідэнта стаў старшыня Сената Рамон Пуэрта, аднак ён прабыў на пасадзе ўсяго 48 гадзін. За гэты час на экстраным сходзе парламента часовым прэзідэнтам быў абраны Саа, прадстаўнік апазіцыйнай Хустысіялісцкай партыі. За яго аддалі галасы 169 дэпутатаў Кангрэсу, 138 галасавалі супраць.
Сонечнае зацьменне 20 ліпеня 1963 года
Зацьменне мела велічыню 1,0224 і дасягнула свайго максімуму ў 20:36:13 UTC у пункце з каардынатамі 62° пн. ш. 120° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 40 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 101 км.
Зацьменне 20 ліпеня 1963 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1963 годзе і 145-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 студзеня 1963 года, наступнае — 14 студзеня 1964 года.
Мікраарганізмы
У склад мікраарганізмаў уваходзяць як бяз’ядзерныя (пракарыёты: бактэрыі, археі), так і эўкарыёты: некаторыя грыбы, пратысты, але не вірусы, якія звычайна вылучаюць у асобную групу. Большасць мікраарганізмаў складаюцца з адной клеткі, але існуюць і шматклетачныя мікраарганізмы, таксама існуюць некаторыя аднаклеткавыя макраарганізмы, бачныя няўзброеным поглядам, напрыклад Thiomargarita namibiensis, прадстаўнікі роду Caulerpa (з’яўляюцца гіганцкімі полікарыёнамі). Вывучэннем гэтых арганізмаў займаецца навука мікрабіялогія.
Паган-метал
Паган-метал (ад pagan metal — язычніцкі або паганскі метал) — адзін з кірункаў металу, цяжкі і містычны стыль на ўзроўні black і death, але мае характэрную асаблівасць: паганскую тэматыку, якая выяўляецца ў тэкстах, афармленні вокладкі, вонкавым выглядзе і светапоглядах музыкаў. Мае народнае гучанне, блізкае да фолк-металу, але больш жорсткае і агрэсіўнае. Часта паган-металам называюць вікінг-метал з паганскай тэматыкай тэкстаў.
Панасюкі
Панасюкі́ (, Панасюки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітровіцкага сельсавета. У складзе ААТ «Камянецкая пушча».
Паган-метал
Вялікі ўклад у папулярызацыю паганства ўнеслі: Bathory, стваральнік Burzum Варг Вікернес, група Storm. Характэрнай рысай жанру з'яўляецца паганская тэматыка песень, спалучэнне скрымінга, чыстага і рычашчага вакалу (гроўлінг). Гітарная ігра таксама можа быць заснавана на трэш-метале. Выкарыстоўваецца шмат народных інструментаў, аднак эталонам жанру лічацца групы, якія ствараюць «паганскую» атмасферу за кошт майстэрства гульні і разумення традыцый.
Панасюкі
Панасюкі месцяцца за 200 м на паўночны захад ад аўтадарогі «Абход тэрыторыі нацыянальнага парку „Белавежская пушча“», за 200 м на паўднёвы захад ад ракі Палічна, за 29 км на паўночны захад ад Каменца, за 63 км на поўнач ад Брэста, за 31 км на паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск на лініі Брэст — Беласток.
У вёсцы 13 гаспадарак, 16 жыхароў (2005).
Паган-метал
Найбольшае распаўсюджванне атрымаў у краінах Усходняй Еўропы і Скандынавіі. Варта адзначыць, што акрамя паган-металу існуюць іншыя стылі паганскай музыкі.
Петэр Клазен
Петэр Клазен (нар., ) — нямецкі скульптар, жывапісец і фатограф. Жыве ў Францыі.
Пасля заканчэння сярэдняй школы Петэр Клазен пачаў вучыцца ў Берлінскай мастацкай акадэміі ў 1956 годзе, у 1958 годзе атрымаў майстар-студыю ў Хана Трыра. У 1959 годзе паехаў у Парыж; праз год упершыню ўдзельнічаў у групавых выставах. Разам з Эро і іншымі ён належаў да новастворанай групы «Figuration Narrative», якая бачыла сябе кантрапунктам і рэакцыяй на абстрактны жывапіс, які панаваў у той час і правёў сваю першую выставу ў 1964 годзе ў Музеі сучаснага мастацтва ў Парыжы. У 1967 годзе быў абраны кіраўніком Нюрнбергскага інстытута сучаснага мастацтва. У 1985/86 гадах быў выкладчыкам Еўрапейскай мастацкай акадэміі ў Трыры. Клазен стварыў мноства цыклаў, у тым ліку «Le Mur de Berlin» у 1988 годзе, серыю работ пра Берлінскую сцяну.
Ёзеф Ёахім
Ё́зеф, або Ё́жэф Ё́ахім (Joseph Joachim;, каля Прэсбурга, Аўстрыйская імперыя — , ) — венгерскі , , ,.
Біяграфія
Вучыўся ў І. Бёма, Ф. Давіда. Выступаў з 1838 года. У 1849—1866 гг. канцэртмайстар у Веймары і Гановеры. З 1866 года ў Берліне, з 1868 года дырэктар і прафесар Вышэйшай музычнай школы. Заснавальнік (1869) і кіраўнік струннага квартэта.
Творчасць
Сярод твораў 3 канцэрты для скрыпкі з аркестрам, п'есы для скрыпкі і фартэпіяна, песні і інш.; стварыў шэраг скрыпічных транскрыпцый (у т.л. «Венгерскія танцы» І. Брамса). Аўтар працы «Скрыпічная школа» (т. 1—З, 1905; з А. Мозерам).
Хрыстос прызямліўся ў Гародні
Хрыстос прызямліўся ў Гародні — раман Уладзіміра Караткевіча. Раман складзены з 62 раздзелаў і быў надрукаваны ўпершыню па-руску ў 1966, па-беларуску — у 1972.
Раман прысвечаны падзеям беларускай гісторыі XVI стагоддзя. Яму папярэднічаў кінасцэнарый «Хрыстос прызямліўся ў Гародні», які быў скончаны 31 сакавіка 1965 года. Да напісання рамана Караткевіча заахвоціла змешчаная ў «Хроніцы Белай Русі» Мацея Стрыйкоўскага згадка пра з'яўленне на Гродзеншчыне за каралём Жыгімонтам І самазванца, што «сабе прыпісаў і прыўлашчыў» Хрыстова імя, «шалбера па імю Якуб Мялшцінскі». Гэта раман-прытча, філасофскі роздум пра чалавечае прызначэнне.
Як вынікае з эпіграфа, запісу з «Хронікі…» Стрыйкоўскага, падзеі, што апісваюцца ў рамане, маюць адбывацца на пачатку XVI ст., у гады праўлення Жыгімонта I Старога (1506—1548). Многія ж факты, прыведзеныя ў творы, сведчаць, што дзеянне адбываецца ў 20-30-я гг. XVI ст.: згадваецца Бона Сфорца, адзін з герояў рамана кардынал Лотр гаворыць пра выдадзеную Францішкам Скарынам Біблію і пра тое, што «вось трыццацёх год не мінула, як Калумб адкрыў Індыю» і інш.
Гэта раман пра лёс прадстаўнікоў самых розных класаў і праслоек. Пераважная большасць герояў народжаны фантазіяй пісьменніка. Выключэнне складае Кашпар Бекеш (1520—1579), беларускі мысліцель-антытрынітарый. У цэнтры — вобраз Хрыста — Юрася Братчыка, які звязвае ў адно цэлае ўсе сюжэтна-кампазіцыйныя лініі твора і вакол якога разгортваецца асноўнае дзеянне.
Рукапіс рамана невядомы. Машынапіс рамана захоўваецца ў аддзеле рэдкіх кніг і рукапісаў Цэнтральнай бібліятэкі імя Якуба Коласа АН БССР, ф. 11, воп. 1, адз. зах. 41-47, з пералікам у пачатку твора герояў і іх характарыстыкамі, што адсутнічае ў кніжных выданнях рамана, а таксама з адзнакай у канцы: 7 красавіка 1965 г. — 29 красавіка 1966 г. Чалябінск — Рагачоў. Упершыню выйшаў на беларускай мове ў 1972 годзе (Мінск, «Мастацкая літаратура»), увайшоў у склад другога тома «Выбраных твораў» Уладзіміра Караткевіча (Мн.: Маст. лiт., 1980). У «Зборы твораў» друкаваўся паводле асобнага кніжнага выдання 1972 года.
NGC 2114
NGC 2114 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC37) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Sorbus domestica
Sorbus domestica — дрэва або куст, від роду Рабіна сямейства.
Арэал
Расце ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе, паўночна-заходняй Афрыцы і Малой Азіі.
Дом Хундэртвасэра
Дом Хундэртвасэра (Hundertwasserhaus) — жылы дом у Вене, Аўстрыя. Пабудаваны па праекце аўстрыйскага мастака і архітэктара Фрыдэнсрайха Хундэртвасэра ў 1983—1986 гадах сумесна з архітэктарам Ёзэфам Кравінай. Адрас: Kegelgasse 36-38, A-1030 Wien, вугал з Löwengasse 41-43. З 2010 года выкарыстоўваецца афіцыйная назва Дом Хундэртвасэра-Кравіны.
Будынак адрозніваецца «пагорыстай» паверхавасцю, дах пакрыты глебай, хмызнякамі і травой. Усярэдзіне некаторых пакояў-ніш высаджаны дрэвы. У доме Хундэртвасэр злучыў усе свае ідэалы мастацтва і прыгажосці, такія як выкарыстанне палітры фарбаў і невыкарыстанне роўных ліній, размах зеляніны і шматпланавасць. Стракаты фасад дапаўняюць розныя па велічыні і форме вокны, мазаіка і арнаменты з каляровых паліваных плітак. Мастак гэты твор лічыў за адну з вяршынь сваёй творчасці, і нават прысвяціў яму хвалебныя верш. У доме маецца 52 кватэры, 4 офіса, 16 прыватных і 3 агульныя тэрасы, а таксама ў агульнай колькасці 250 дрэў і хмызнякоў.
Насупраць (вул. Kegelgasse 37-39, A-1030 Wien) у 1990—1991 гадах рэалізавана так званая «Вёска Хундэртвасэра» (Hundertwasser Village) — гандлёва-выставачны цэнтр. Гэты будынак з характэрным фасадам і малым гарадком ўнутры. Ёсць кафэ-бар, сувенірныя крамкі і адмысловы стыльны грамадскі туалет.
Пасля 1988 года ў дызайне Хундэртвасэра аформлены фасад і дымавая труба цеплаэлектрацэнтралі Шпітэлаў у Вене, дзе спальваюцца сартаваныя бытавыя адходы. Гэта паспяховы прыклад гарманічнага спалучэння сучасных тэхналогій, экалогіі і мастацтва.
Латвія на конкурсе песні Еўрабачанне
Латвія прыняла ўдзел у Еўрабачанні 21 раз, першы раз выступіўшы на конкурсе ў 2000 годзе, дзе група Brainstorm заняла трэцяе месца з песняй «My Star». Першую і пакуль адзіную перамогу Латвіі прынесла спявачка Marie N у 2002 годзе з песняй «I Wanna», абышоўшы Мальту на 12 балаў. Латвія — другая былая савецкая краіна, якая заняла першае месца на конкурсе. Еўрабачанне 2003 праводзілася ў сталіцы Латвіі Рызе. Краіна ў трэці раз трапіла ў топ-10 у 2005 годзе, калі дуэт Valters and Kaža заняў пятае месца з кампазіцыяй «The War Is Not Over».
Латвія не ўдзельнічала ў фінале з 2009 года да 2014 года, шэсць гадоў запар не прайшоўшы ў фінал, пры гэтым у 2009, 2010 і 2013 годзе Латвія заняла апошняе месца ў паўфінале. У 2015 годзе Латвія ўпершыню з 2008 года прайшла ў фінал конкурсу: спявачка Аміната з песняй «Love Injected» заняла 6-е месца. У наступным, 2016 годзе, латвійскі спявак Юстс Сырмайс (Justs Sirmais) таксама прайшоў у фінал і заняў 15-е месца.
Гінзбург
Гінзбург — прозвішча.
Краніхфельд
Краніхфельд (Kranichfeld) — горад у Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Веймар. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Краніхфельд. Насельніцтва — 3535 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 23,08 км². Афіцыйны код — 16 0 71046.
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Каменкаўскі сельсавет (Горацкі раён)
Ка́менкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Каменка.
Утвораны 21 жніўня 1925 года як Каменкаўскі (Каменскі) сельсавет у складзе Горацкага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Горацкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Горскага сельсавета.
Торчыцы
То́рчыцы (, Торчицы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 15 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Дамашэвічы на лініі Баранавічы—Ліда. Насельніцтва 27 жыхароў, 15 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Сталовіцкай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 3 вяскоўцы.
Украінскі скандал Трампа
Палітычны скандал у ЗША з нагоды тэлефоннай размовы паміж прэзідэнтам ЗША Дональдам Трампам і прэзідэнтам Украіны Уладзімірам Зяленскім, які выліўся ў верасні 2019 года, звязаны з абвінавачваннямі прэзідэнта Трампа ў злоўжыванні сваім становішчам з мэтай атрымання кампрамату супраць асноўнага патэнцыйнага апанэнта на будучых прэзідэнцкіх выбарах 2020 году — прадстаўніка Дэмакратычнай партыі Джо Байдэна, былога віцэ-прэзідэнта ЗША, у абмен на аказанне Украіне фінансавай і ваеннай дапамогі ў барацьбе з паўстанцамі. У амерыканскай прэсе скандал атрымаў назву «Украінагейт».
Як стала вядома, у перыяд з мая па жнівень 2019 года прэзідэнт ЗША Дональд Трамп і яго асабісты адвакат Рудзі Джуліяні аказвалі ціск на новаабранага прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага, спрабуючы пераканаць яго аднавіць расследаванне дзейнасці Хантэра Байдэна — сына Джо Байдэна. 25 ліпеня паміж Трампам і Зяленскім адбылася тэлефонная размова, падчас якога Трамп асабіста папрасіў Зяленскага пасадзейнічаць расследаванню карупцыйных сувязей сям’і Байдэнаў і перадаць атрыманыя вынікі яго прадстаўнікам.
Пра ціск на ўкраінскія ўлады стала вядома дзякуючы рапарту інфарматара — ананімнага супрацоўніка разведвальнай супольнасці ЗША, які атрымаў доступ да гэтай інфармацыі. Белы дом паспрабаваў утаіць гэты факт ад Кангрэса, хоць па дзейсным заканадаўстве рапарт вынікала накіраваць на разгляд у камітэты па разведцы Палаты прадстаўнікоў і Сената.
31 кастрычніка Палата прадстаўнікоў Кангрэсу ЗША прыняла рэзалюцыю аб афіцыйным пачатку працэдуры імпічменту прэзідэнта Трампа.
15 лістапада ў час публічных слуханняў у рамках працэдуры імпічменту Трампа Белы дом апублікаваў мемарандум першай гутаркі прэзідэнта ЗША Дональда Трампа і прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага, які адбыўся ў красавіку пасля перамогі апошняга на выбарах.
Міжнародная ленінская школа
Міжнародная ленінская школа (МЛШ) - навучальная ўстанова Камінтэрна, заснаванае ў Маскве з мэтай навучання дзеячаў рэвалюцыйнага руху краін Еўропы і Амерыкі, дзейнічала ў 1925-1938 гадах. Першым рэктарам быў Мікалай Бухарын.