cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыхард Пфайфер
Біяграфія
Пфайфер вывучаў медыцыну ў Берліне і атрымаў навуковую ступень у 1880 годзе. Затым да 1889 года ён быў ваенным урачом. У 1887—1891 гадах працаваў асістэнтам у Роберта Коха ў Берліне, дзе і абараніў доктарскую дысертацыю ў 1891 годзе.
Віктар Цімафеевіч Лебедзеў
Біяграфія
Скончыў у 1955 годзе Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. 3 1956 працаваў у Беларускім тэатры юнага гледача.
Свята-Успенская царква (Гарадзец)
Гісторыя
Пабудавана ў 1869 годзе ў традыцыях народнага драўлянага дойлідства з элементамі класіцызму.
Рыхард Пфайфер
Біяграфія
З 1891 года прафесар Інстытута інфекцыйных хвароб у Берліне, з 1899 года — Інстытутаў гігіены ў Кёнігсбергу, у 1909—1926 гадах - у Брэславе.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па вывучэнні грыпу, малярыі, брушнога тыфу, халеры, чумы і інш., агульнай гігіене, праблемах імунітэту. Адкрыў шэраг бактэрый, апісаў (разам з інш.) бактэрыёліз халерных вібрыёнаў пад уплывам спецыфічнай імуннай сывараткі, паказаў утварэнне лізінаў пры ўвядзенні ў арганізм забітых культур бактэрый, што прывяло да выкарыстання прышчэпак супраць тыфу і халеры іх забітымі (ці аслабленымі) культурамі.
Віктар Цімафеевіч Лебедзеў
Біяграфія
Памёр 2 снежня 2001 года. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Свята-Успенская царква (Гарадзец)
Архітэктура
Аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць прытвор-званіца, бабінец, кубападобная малітоўная зала, прамавугольная апсіда. Васьмігранныя барабаны над прытворам і малітоўнай залай накрыты самкнутымі сферычнымі купаламі з макаўкамі ў завяршэнні. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з акніцамі.
Віктар Цімафеевіч Лебедзеў
Творчасць
Акцёр шырокага творчага дыяпазону. Яго творчасць была адметная спалучэннем псіхалагічнага аналізу з выразным знешнім малюнкам. Ролі будаваў на эмацыянальных кантрастах, тонка адчуваў жанравыя асаблівасці твора.
Свята-Успенская царква (Гарадзец)
Інтэр’ер
У інтэр'еры абразы «Святы Мікалай» (19 ст., дошка, алей), «Успенне» (1908 г., дошка, алей), «Хрыстос у пакуце» (канец 19 ст., дошка, алей).
Віктар Цімафеевіч Лебедзеў
Творчасць
Сярод роляў: Трахім («Прымакі» Я. Купалы), Кароль, Самахвальскі («Цудоўная дудка», «Несцерка» В. Вольскага), Халімон («Подых навальніцы» І. Мележа), Кароль («Сярэбраная табакерка» З. Бядулі), Анатоль, Андрэй («Папараць-кветка», «Над хвалямі Серабранкі» І. Козела), Круціцкі, Рыспаложанскі («На ўсякага мудраца хапае прастаты», «Банкрут» А. Астроўскага), Румін («Дачнікі» М. Горкага), Хлестакоў («Рэвізор» М. Гогаля), Фёдар («У пошуках радасці» В. Розава), Пратэй, Мальволіо («Два веронцы», «Дванаццатая ноч» У. Шэкспіра), Панталонэ («Зялёная птушка» К. Гоцы), Трэлані, Ліўсі («Востраў скарбаў» Р. Стывенсана), Артур («Авадзень» паводле Э. Войніч), Юліус («Новыя прыгоды Карлсана» паводле А. Ліндгрэн) і інш. Здымаўся ў кіно і на тэлебачанні.
Маглеў
Магнітаплан або Маглеў (magnetic levitation) — цягнік на магнітным падвесе, рухомы і кіруемы магнітнымі сіламі. Такі састаў, у адрозненне ад традыцыйных цягнікоў, у працэсе руху не кранаецца паверхні рэйкі. З прычыны, што паміж цягніком і паверхняй руху існуе зазор, трэнне выключаецца, і адзінай тармазной сілай з’яўляецца сіла аэрадынамічнага супраціву. Адносіцца да монарэйкавага транспарта.
Хуткасць, дасягаемая маглевам, параўнальна з хуткасцю самалёта і дазваляе скласці канкурэнцыю паветраным зносінам на малых (для авіяцыі) адлегласцях (да 1000 км). Хаця сама ідэя такога транспарту не новая, эканамічныя і тэхнічныя абмежаванні не дазволілі ёй разгарнуцца ў поўнай меры: для публічнага выкарыстання тэхналогія ўвасаблялася ўсяго некалькі разоў. У цяперашні час, маглеў не можа выкарыстоўваць існуючую транспартную інфраструктуру, хоць ёсць праекты з размяшчэннем элементаў магнітнага палатна паміж рэек звычайнай чыгункі ці пад палатном аўтатрасы.
Тэхналогія
На дадзены момант існуе 3 асноўныя тэхналогіі магнітнага падвеса цягнікоў:
Варыянты
Існуюць праекты магнітных дарог з рознымі відамі магнітнага падвеса, напрыклад, Tubular Rail прапануе адмовіцца ад і выкарыстоўваць толькі перыядычна расстаўленыя кальцавыя апоры.
Эмсланд, Германія
Transrapid, нямецкая кампанія па распрацоўцы маглева, пабудавала ў 1984 годзе ў Эмсландзе выпрабавальны трэк агульнай даўжынёй 31,5 км. Дарога пракладзена паміж Дорпенам і Латэнам, мае адну каляіну з абаротнымі петлямі на кожным канцы. Цягнікі беспілотныя, увесь кантроль рухам ажыццяўляецца з дыспетчарскага пункта. Максімальная хуткасць руху, якую ўдавалася развіць на прамым ўчастку дарогі падчас выпрабаванняў — 420 км/г.
У цяперашні час дарога выкарыстоўваецца выключна для правядзення тэхнічных выпрабаванняў і ў якасці атракцыёна для турыстаў.
M-Bahn у Берліне
Першая публічная сістэма маглеў (M-Bahn) пабудавана ў Берліне ў 1980-х гадах.
Пасля разбурэння Берлінскай сцяны насельніцтва Берліна фактычна падвоілася і спатрэбілася злучыць транспартныя сеткі Усходу і Захаду. Новая дарога спыняла важную лінію метро, а гораду патрабавалася забяспечыць высокую плынь пасажыраў. Праз 13 дзён пасля ўводу ў прамысловую эксплуатацыю, 31 ліпеня 1991, муніцыпалітэт вырашыў дэмантаваць магнітную дарогу і аднавіць метро. З 17 верасня дарога была дэмантавана, а пазней — адноўлена метро.
Шанхай
Няўдача з першай маглеў-чыгункай ў Берліне не адштурхнула нямецкую кампанію Transrapid — даччынае прадпрыемства Siemens AG і ThyssenKrupp — ад працягу даследаванняў, і пазней кампанія атрымала замову ад кітайскага ўрада на будаўніцтва высакахуткаснай (450 км/г) маглеў-трасы ад шанхайскага аэрапорту Пудун да Шанхая. Чыгунка адкрыта ў 2002 годзе, яе даўжыня складае 30 км. У будучыні яе плануецца прадоўжыць на іншы канец горада да старога аэрапорта Хунцяо і далей на паўднёвы захад да горада Ханчжоў, пасля чаго яе агульная даўжыня павінна скласці 175 км.
Японія
У Японіі выпрабоўваецца чыгунка ў наваколлі прэфектуры Яманасі па тэхналогіі JR-Maglev. Хуткасць, дасягнутая ў працэсе выпрабаванняў MLX01-901 з пасажырамі 2 снежня 2003, склала 581 км/г.
Там жа, у Японіі, да адкрыцця выстаўкі Expo 2005 ў сакавіку 2005 года ўведзена ў камерцыйную эксплуатацыю новая траса. 9-кіламетровая лінія Лінімо (Нагоя) складаецца з 9 станцый. Мінімальны радыус — 75 м, максімальны ўхіл — 6%. Лінейны рухавік дазваляе цягніку разганяцца да 100 км/ч за лічаныя секунды. Лінія абслугоўвае тэрыторыю, прылягаючую да месца правядзення выстаўкі, універсітэту прэфектуры Айці, а таксама некаторыя раёны Нагакутэ. Цягнікі выраблены кампаніяй Chubu HSST Development Corp.
Маюцца звесткі, што вышэйназваныя японскія кампаніі вядуць будаўніцтва падобнай лініі ў Паўднёвай Карэі.
Найбольш сур’ёзныя аварыі
Было два інцыдэнты, звязаных з пажарамі. Японскі выпрабавальны цягнік MLU002, які дзейнічаў у Міядзакі, быў цалкам знішчаны ў выніку пажара ў 1991 годзе. У выніку гэтага пажара, палітычныя апаненты абвясцілі, што маглеў — гэта пустая трата бюджэтных грошай.
11 жніўня 2006 года ў 14:20, неўзабаве пасля адпраўлення са станцыі «Лун’ян лу» адбылося ўзгаранне ў шанхайскім экспрэсе Transrapid. Была праведзена эвакуацыя пасажыраў, на месца прыбылі пажарныя падраздзяленні і да 15:40 пажар быў ліквідаваны, ахвяраў і пацярпелых няма. У выніку праведзенага расследавання было высветлена, што прычынай была непаладка ў электрычных сістэмах маглева, узніклая ва ўстаноўленым на борце батарэйным модулі.
22 верасня 2006 года каля 10 гадзін па мясцовым часе на выпрабавальным палігоне кампаніі Transrapid ў Эмсландзе (Германія) адбылася аварыя. Падчас выпрабаванняў састаў на хуткасці каля 200 кіламетраў у гадзіну ўрэзаўся ў апынуўшыся на шляху тэхнічны цягнік. У выніку аварыі загінулі 23 чалавекі і яшчэ дзесяць атрымалі раненні. Пасля амаль гадавога расследавання прычынай аварыі была названа чалавечая памылка, віну ўсклалі на трох супрацоўнікаў Transrapid.
NGC 2564
NGC 2564 (іншыя абазначэнні — ESO 562-1, NPM1G -21.0210, CGMW 2-3167, PGC 23290) — галактыка ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валерый Віктаравіч Геляцей
Валерый Віктаравіч Геляцей (28 жніўня 1967, г. п. Верхні Карапец, Украінская ССР, СССР) — Украінскі вайсковец. Генерал-палкоўнік. Узначальваў Упраўленне дзяржаўнай аховы Украіны (2007—2009, 2014). Міністр абароны Украіны (з 3 ліпеня 2014). Член СНБА (з 5 ліпеня 2014).
Адукацыя
У 1990 скончыў Івана-Франкоўскую спецыялізаваную сярэднюю школу міліцыі.
У 1994 скончыў Украінскую акадэмію ўнутраных спраў.
Кар’ера
Па заканчэнні сярэдняй школы Геляцей год прапрацаваў слесарам-аўтаэлектрыкам Мукачаўскага АТП-06011.
У 1985—1987 адслужыў у арміі (памежныя войскі).
З сакавіка 1988 — служба ў органах МУС.
У 1990 годзе стаў оперупаўнаважаным крымінальнага вышуку ў Мукачава. У 1994 годзе пераведзены оперупаўнаважаным УБАЗ ГУ МУС Украіны ў Кіеў.
З лютага па чэрвень 1997 начальнік аддзела УБАЗ ГУ МУС Украіны ў Кіеве. Затым прызначаны намеснікам начальніка УБАЗ ГУ МУС Украіны ў Кіеў.
З 1998 года — першы намеснік начальніка УБАЗ ГУ МУС Украіны ў Кіеве.
У 2000 годзе ўзначаліў Кастрычніцкае раённае ўпраўленне ГУ МУС у Кіеве. З 2001 года начальнік упраўлення крымінальнага вышуку ГУ МУС у Кіеве.
У 2003 годзе — начальнік упраўлення аператыўнай службы ГУ МУС у Кіеве.
У 2004 годзе — першы намеснік начальніка дэпартамента разведвальна-пошукавай дзейнасці пры ГУ МУС Украіны ў Кіеве.
У лютым — сакавіку 2005 года — першы намеснік начальніка ГУ МУС у Кіеве — начальнік УБАЗ. 2005—2006 — начальнік УБАЗ ГУ МУС у Кіеве.
У кастрычніку 2006, будучы ў званні палкоўніка міліцыі, узначаліў галоўную службу па пытаннях дзейнасці праваахоўных органаў Сакратарыята Прэзідэнта Украіны. 4 снежня 2006 прысвоена спецыяльнае званне генерал-маёра міліцыі.
24 мая 2007 ўказам прэзідэнта Віктара Юшчанкі прызначаны на пасаду начальніка Упраўленне дзяржаўнай аховы Украіны. Гэтая структура — праваахоўны орган спецыяльнага прызначэння, асабісты склад якой забяспечвае ахову больш за 20 службовых асобаў дзяржавы і 70 аб’ектаў органаў дзяржаўнай улады Украіны, а таксама высокапастаўленых кіраўнікоў іншых дзяржаў падчас іх візітаў ва Украіну.
У 2008 годзе Геляцею было прысвоена воінскае званне генерал-палкоўнік. Лічылася, што яму спрыяў зямляк, уплывовы ўкраінскі палітык Віктар Балога. Па меншай меры менавіта пасля сыходу Балога з пасады кіраўніка Сакратарыята Прэзідэнта Украіны абарвалася гэтак імклівая кар’ера Геляцея (за тры гады ён вырас у званні з палкоўніка да генерал-палкоўніка). Дарэчы, у 2013 годзе пляменніца Геляцея выйшла замуж за старэйшага сына Балога.
У ліпені 2009 вызвалены ад пасады начальніка Дзяржаховы.
2011—2014 — віцэ-прэзідэнт «Авант-банку», аднак у справаздачах банка на сайце Нацкамісіі па каштоўных паперах і фондаваму рынку, няма інфармацыі аб тым, што Геляцей займаў пасаду віцэ-прэзідэнта.
2 Сакавіка 2014 указам в.а. прэзідэнта Аляксандра Турчынава ізноў прызначаны начальнікам Упраўлення дзяржаховы Украіны. На гэтай пасадзе Геляцей змяніў Сяргея Куліка. Узначальваў УДА у 3 ліпеня 2014.
Спасылкі
‎
Ла Ліга 2021/2022
Ла Ліга 2021/22 — 91-ы сезон вышэйшага дывізіёна Іспаніі з моманту яго заснавання. Турнір пачаўся 13 жніўня 2021 і скончыўся 22 мая 2022.У чэмпіянаце прынялі ўдзел 20 каманд. 35-ы раз чэмпіёнам Іспаніі стаў Рэал Мадрыд.
Змены ў параўнанні з папярэднім сезонам
Клубы, якія выйшлі ў Ла Лігу з Сегунды
Клубы, якія страцілі месца ў Ла Лізе па выніках сезона 2020/21
ПЛ/1
Асноўнымі сферамі прымянення ПЛ/1 з'яўляюцца апрацоўка дадзеных, лікавыя метады, навуковыя вылічэнні і сістэмнае праграмаванне; мова падтрымлівае рэкурсію, структураванае праграмаванне, апрацоўку звязаных структур даных, падтрымлівае лікі з фіксаванай і нефіксаванай коскай, камплексныя лікі, а таксама апрацоўку літарных радкоў і бітавых паслядоўнасцей. Сінтаксіс мовы падобны да англійскай, мова падыходзіць для апісання складаных фарматаў даных, у ёй даступны шырокі набор функцый для праверкі звестак і маніпулявання імі.
Брэслау (адміністрацыйная акруга)
Адміністрацыйная акруга Брэслау (Regierungsbezirk Breslau) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка другога ўзроўню ў Прусіі, якая існавала ў 1813—1945 гады ў Прускай Сілезіі. Адміністрацыйны цэнтр акругі — горад Брэслау (цяпер польскі горад Уроцлаў). Сёння тэрыторыя былой акругі належыць Польшчы.
Становішча
Акруга Брэслау на поўначы межавала з акругай Позен правінцыі Позен (1920—1939: з Польшчай; 1939—1945: з рэйхсгау Вартэланд), на ўсходзе — з акругай Опельн правінцыі Сілезія (Верхняя Сілезія), на поўдні — з Аўстрыйскай імперыяй (1918—1938: з Чэхаславакіяй; 1938—1945: з рэйхсгау Судэтэнланд), на захадзе — з акругай Лігніц правінцыі Сілезія (Ніжняя Сілезія). На паўднёвым захадзе ў 1815—1820 гады знаходзілася сілезская акруга Райхенбах, пазней скасаваная і падзеленая паміж акругамі Брэслау і Лігніц. У прастамоўі акруга Брэслау нярэдка называлася Сярэдняй ці Цэнтральнай Сілезіяй.
Вальдэнбург
Вальдэнбург (Waldenburg; даслоўна — «лясны горад»):
Брэслау (адміністрацыйная акруга)
Гісторыя
Акруга Брэслау была першапачаткова ўтворана ў 1813 годзе як адна з акруг у Прускай Сілезіі і зацверджана паўторна на паставе ўказу ад 30 красавіка 1815 года ў час адміністрацыйнай рэформы, праведзенай у Прусіі пасля Венскага кангрэса з мэтай паляпшэння правінцыйнага кіравання. На тэрыторыі акругі першапачаткова меліся чатырнаццаць раёнаў: горад Брэслау, а таксама сельскія раёны Брэслау, Брыг, Польніш-Вартэнберг, Гурау, Міліч, Намслау, Ноймаркт, Эльс, Олау, Штайнау, Штрэлен, Трэбніц і Волау.
У 1820 годзе была ліквідавана акруга Райхенбах, з якой у склад акругі Брэслау перайшлі раёны Франкенштайн, Глац, Габельшверт, Мюнстэрберг, Німпч, Райхенбах, Швайдніц, Штрыгау і Вальдэнбург. У 1854 годзе з часткі раёна Глац быў утвораны новы раён Нойродэ. У 1888 годзе раён Польніш-Вартэнберг быў перайменаваны ў Грос-Вартэнберг. У 1899 і 1907 гадах адпаведна з аднайменных раёнаў былі вылучаны гарады Швайдніц і Брыг, атрымаўшы статус пазараённых гарадоў. Агульная колькасць раёнаў узрасла да 26.
Паводле рашэнняў Версальскага дагавора часткі раёнаў Гурау, Міліч, Намслау і Грос-Вартэнберг 1 студзеня 1920 гады былі перададзены ў склад Польшчы. У сувязі з ліквідацыяй правінцыі Позен у 1922 годзе астатнія часткі раёнаў Кратошын, Ліса і Равіч скасаванай акругі Позен былі перададзены ў склад акругі Брэслау.
У 1924 годзе з аднайменнага раёна быў вылучаны горад Вальдэнбург, які атрымаў статус пазараённага горада. З 1 кастрычніка 1932 гады былі скасаваны пяць раёнаў: Мюнстэрберг, Німпч, Нойродэ, Штайнау і Штрыгау. Іх тэрыторыя засталася ў межах акругі і была падзелена паміж суседнімі раёнамі. Агульная колькасць раёнаў скарацілася да 22.
Пасля 1945 года ўся тэрыторыя акругі Брэслау разам з большай часткай суседняй акругі Лігніц увайшла ў склад Урацлаўскага ваяводства Польшчы. У 1950 годзе Бжэгскі (былы раён Брыг) і Намыслоўскі (былы раён Намслау) паветы перайшлі ў Апольскае ваяводства. Сёння тэрыторыя былога раёна Брэслау (за выключэннем двух названых паветаў) знаходзіцца ў Ніжнесілезскім ваяводстве.
Тэрыторыя і насельніцтва
Тэрыторыя і насельніцтва акругі Брэслау ў 1900 і ў 1925 гады, а таксама станам на 17 мая 1939 года ў граніцах на 1 студзеня 1941 года і колькасць раёнаў на 1 студзеня 1941 года складалі:
Егіндыкольскі раён
Егіндыкольскі раён (Егіндікөл ауданы; у 1971—1997 — Красназнаменскі раён) — адміністрацыйная адзінка Акмолінскай вобласці Казахстана. Плошча 5,4 тысяч км². Насельніцтва 6 826 чалавек (2010). Падзяляецца на 9 сельскіх акруг. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Егіндыколь.
Цвярская вуліца (Масква)
Цвярская вуліца (з 1932 па 1990 год — частка вуліцы Горкага) — галоўная вуліца Масквы і найбуйнейшая вуліца Цвярскога раёна. Ідзе ад Крамля (Махавая вуліца / Ахотны Рад) на паўночны захад да Трыўмфальнай плошчы (Маякоўскага), дзе пераходзіць у 1-ю Цвярскую-Ямскую вуліцу (у 1932—1990 гадах 1-я Цвярская-Ямская таксама была часткай вуліцы Горкага).
Вуліца ўзнікла як дарога ў Цвер, участак якой у межах Масквы, ад Іверскай брамы Кітайгародскай сцяны і да брамы земляныя горада, здаўна зваўся Цвярская вуліца. У першай палове XX стагоддзя Цвярская вуліца была значна пашырана і перабудавана.
Партугалія (графства)
Графства Партугалія — найменне, якое насілі два феадальных уладання, якія існавалі ў розны час у перыяд з 868 па 1139 год на тэрыторыі сучаснай Партугаліі.
Першае графства Партугалія (Condado de Portucale) — феадальнае ўтварэнне, заснаванае Вімарай Перэшам пасля Рэканкісты часткі Пірэнейскага паўвострава ў 868 годзе. Пасля смерці Нуну Мендэша Партугальскае графства было далучана да каралеўству Галісія (ад якога знаходзілася ў пастаяннай залежнасці).
Другое графства Партугалія  (Condado Portucalense) — феадальнае ўтварэнне, створанае ў 1093 годзе Альфонса VI Кастыльскім у якасці леннага ўладання для свайго зяця, удзельніка рэканкісты Генрыха Бургундскага. Тэрыторыя другога Партугальскага графства была значна больш тэрыторыі першага: у яго ўваходзілі графства Каімбрскае, частка тэрыторыі правінцыі Траз-уж-Монтыш і Алту-Дору і нават поўдзень Галісіі.
У 1139 годзе (афіцыйна, у 1143) графства Партугалія стала незалежным каралеўствам Партугалія на чале з сынам Генрыха Бургундскага Афонсу I Вялікім.
NGC 2565
NGC 2565 (іншыя абазначэнні — UGC 4334, IRAS08168+2211, MCG 4-20-26, ZWG 119.57, MK 386, KUG 0816+221B, PGC 23362) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сідарэвіч
Сідарэвіч — беларускае прозвішча:
Нільс Руберг Фінзен
Нільс Руберг Фінзен (Niels Ryberg Finsen;, Торсхаўн — , Капенгаген) — фарэрска-дацкі вучоны і фізіятэрапеўт. Нарадзіўся і правёў дзяцінства на Фарэрскіх астравах, дзе яго бацька, ісландзец па паходжанні, займаў пасаду амтмана — намесніка дацкай кароны. Распрацоўшчык навуковых асноў лячэння святлом. У 1903 годзе стаў першым дацкім лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне, «у знак прызнання яго заслуг у справе лячэння хвароб — асабліва ваўчанкі — з дапамогай канцэнтраванага светлавога выпраменьвання, што адкрыла перад медыцынскай навукай новыя шырокія далягляды»).
IC 5174
IC 5174 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ісландская літаратура
Ісландская літаратура, або літаратура Ісландыі — літаратура на ісландскай мове, або напісаная ісландскімі аўтарамі на іншых мовах. Першыя помнікі ісландскай літаратуры адносяцца да пачатку засялення Ісландыі вікінгамі.
Сярэдневяковая ісландская літаратура
Фальклор Ісландыі збярогся ў запісах XIII ст., як зборнік міфалагічных і гераічных песень «Старэйшая Эда». Былі пашыраны, сагі, створаныя невядомымі аўтарамі, у т. л., у якіх апавядалася пра жыццё першых ісландскіх пасяленцаў і іх нашчадкаў — «», «», «», «», «»;  — «», якая з'яўляецца пераказам «Старэйшай Эды», «», «» і інш.; у  — жыццяпісы нарвежскіх каралёў — «» Сноры Стурлусана, аўтара празаічнай «Малодшай Эды» — трактата аб язычніцкай міфалогіі.
У XII ст. створана кароткая гісторыя Ісландыі «», пазней — «». Пасля ў XIII стагоддзі яе літаратура доўгі час была ў заняпадзе і прадстаўлена пераважна, зробленым пратэстантамі, і кнігай лютэранскага пастара Хадльгрымюр П’етурсана «» (1666). Асноўным літаратурным жанрам амаль да XIX ст. былі т. зв. — вершаваныя пераказы розных сюжэтаў.
Сучасная ісландская літаратура
У канцы XIX — пачатку XX ст. вяліся спрэчкі вакол праблем рамантызму і рэалізму. Значнае месца ў літаратуры гэтага часу належыць творчасці  — песняра сялянскага жыцця (цыкл «Ферма ў гарах», т. 1—4, 1908—1911). Рэалістычныя тэндэнцыі выявіліся ў апавяданнях, у іранічнай паэзіі. Найбольш вядомыя празаікі XX ст. Гунар Гунарсан, Тоўрбергюр Тоўрдарсан (майстар гумарыстычнага стылю), Хальдаўр Кільян Лакснес. Сярод сучасных раманістаў («Гульня фарбаў зямлі», 1947, «Ліст пастара Бёдвара», 1965), С. Бергвейсан,,. Укладам у паэзію Ісландыі XX ст. стала творчасць неарамантыка, які браў натхненне ў фальклоры і баладах  — песняра Рэйк’явіка. Новыя мадэрнісцкія тэндэнцыі выявіліся ў творчасці («Час і вада», 1948), паэтаў Сігурдсана,, ,. Прызнанне атрымалі празаік, драматургі А. Богасан, Стэфаўнсан, , публіцыст.
Краёўскі ўніверсітэт
Краёўскі ўніверсітэт (Universitatea din Craiova) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Краёва.
Нікадзім Юр’евіч Сілівановіч
Нікадзім Юр’евіч Сілівановіч (Никодим Силиванович;, в. Цынцавічы,  — 1918 ці 1919) — беларускі і расійскі мастак, акадэмік Пецярбургскай акадэміі мастацтваў.
Карабахскі драм
Карабахскі драм (Արցախյան դրամ) — намінальная грашовая адзінка непрызнанай дзяржавыНагорна-Карабахская Рэспубліка. 1 драм = 100 лумам. У сілу нязначнасці наміналу і абмежаванасці тыражу з'яўляюцца прадметам цікавасці калекцыянераў-нумізматаў, з-за чаго ў рэальным звароце не выкарыстоўваецца і прадаецца (у тым ліку і праз интэрнэт) значна даражэй за намінальны кошт.
Нікадзім Юр’евіч Сілівановіч
У Маладзечне атрымаў агульную адукацыю ў павятовым пяцікласным вучылішчы для дваран. У 1859 годзе паступіў у Пецярбургскую Імператарскую акадэмію мастацтваў, дзе спецыялізаваўся на партрэтным жывапісе. Праз чатыры гады Сілівановіч атрымаў званне вольнага мастака, пасля чаго вярнуўся ў родную вёску. Пачаў займацца царкоўным жывапісам. У 1866 годзе яму было прысвоена званне класнага мастака 3 ступені. Зноў вучыцца ў акадэміі ў класе мазаікі. Неўзабаве атрымлівае званне класнага мастака 2 ступені, а там ужо і 1 ступені. Таленавітага мастака заўважыў Брулоў, які і прапанаваў Сілівановічу прыняць удзел у стварэнні мазаікі «Тайная вячэра» ў галоўным іканастасе Ісакіеўскага сабора ў Пецярбургу.
Карціны мастака знаходзяцца па ўсім свеце. Адна з іх — «Салдат з хлопчыкам» — знаходзіцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі. Яшчэ адна — «У цямніцы» — захоўваецца ў карпаратыўнай калекцыі Белгазпрамбанка ў Мінску.
Карабахскі драм
У 2005 годзе уведзены ў абарачэнне ў якасці плацежнага сродку.
Аляксей Антонавіч Марачкін
Аляксей Антонавіч Марачкін (Псеўданімы: Алесь Мара; нар. 10 сакавіка 1940, в. Папоўшчына, цяпер Карпаўскі Чэрыкаўскага раёна) — беларускі жывапісец, педагог.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута (1962), Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1972, цяпер Беларуская акадэмія мастацтваў). Член Саюза мастакоў (з 1977). Працаваў у Мінску, пэўны час як вольны мастак, пасля — галоўным мастаком Мастацкага фонду. У 1988—1997 г. працаваў у Беларускай акадэміі мастацтваў, выкладаў, загадваў кафедрай жывапісу. Член БНФ (з 1989). Адзін з заснавальнікаў і першы старшыня мастацкай суполкі «Пагоня».
Творчасць
Удзельнік мастацкіх выставак з 1966 года. Працуе пераважна ў станкавым жывапісе ў жанрах партрэта, тэматычнай карціны, пейзажа і нацюрморта. Тэматыка яго твораў прысвечана гістарычным падзеям мінулага і сучаснасці, раскрывае багацце духоўнай культуры беларускага народа. Для ранніх твораў характэрны рэалістычная манера адлюстравання ў спалучэнні з аб'ёмна-пластычным, рэльефным пісьмом і сімволіка-алегарычнымі матывамі. 3 1990 творы набываюць характар фармалістычных кампазіцый з камбінаванай манерай выканання і ўмоўнай перадачай аб'ёму.
Стварыў партрэты выдатных дзеячаў беларускай гісторыі і культуры: «Цётка» (1976), «Пачатак. Францыск Скарына» (1978), «М. Гусоўскі» (1980), «Вераніка і Максім» (1981), «Рагнеда» (1982), «Кірыла Тураўскі» (1987), «Сымон Будны» (1989), «Канцлер Вялікага Княства Літоўскага Леў Сапега» (1994), «Мікола Ермаловіч» (1994), «Я. Кулік» (1999) і інш., серыю партрэтаў «Мае сучаснікі» (1980); філасофска-алегарычныя трыпціх «Размова аб вечнасці. Скарына і Парацэльс» (1989—90), цыкл твораў «Народныя легенды і паданні» (1990—91). Сярод тэматычных кампазідый: «Мара пра палёт» (1974), «Жанчына з бульбай» (1975), «Гуканне вясны» (1976), «Чаканне» (1979), «Чароўныя арэлі» (1980), «Суладдзе» (1983), «Хто з вас без граху?» (1989), «Цяжар» (1991). Аўтар шматлікіх пейзажаў: «Адліга» (1974), «Дарога» (1976), «Абуджэнне» (1978), «Імкненне» (1979), «Рэчка Мнюта. Па мясцінах Я. Драздовіча» (1978) і інш. Чарнобыльская тэма адлюстравана ў творах «Планета Палын» (1987), «Хадора» (1989), «Маці Божая ахвяр Чарнобыля» (1990), «Палеская мадонна» (1991) і інш. Да тэм беларускага фальклору звярнуўся ў творах «Прывіды зімы», «Святаяннік» (абодва 1991), «Жывы куст», «Кароль птушак», «Начны прывід» (усе 1992).
Электробус
Электро́бус (электрычны аўтобус) — аўтаномны бязрэйкавы механічны транспартны сродак, прызначаны для перавозкі 7 і больш пасажыраў, рухомы з дапамогай цягавага электрапрывада, электрычная энергія для якога запасаецца на борце ў накапляльніку.
Аляксей Антонавіч Марачкін
Творчасць
Працы А. Марачкіна захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, ў Мастацкай галереі Нацыянальнага Полацкага гісторыка-культурнага музея-запаведніка, у музеях і прыватных галерэях Беларусі, Польшчы, Германіі, ЗША.
Электробус
У якасці накапляльніка і адначасова крыніцы электраэнергіі для працы электробуса звычайна выкарыстоўваецца цягавая акумулятарная батарэя вялікай ёмістасці, якую размяшчаюць у нішах пад кузавам, у заднім адсеку, і г. д.
Аляксей Антонавіч Марачкін
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны за высокія дасягненні ў справе нацыянальнага адраджэння, прапаганду культурнай спадчыны беларускага народа (1992). Двойчы адмовіўся ад ганаровага дзяржаўнага звання: «Заслужаны мастак БССР» у 1989 годзе, пратэстуючы супраць сістэмы дзяржаўнага патранату і кантролю за мастацтвам, і «заслужаны мастак Рэспублікі Беларусь» у 1995 як пратэст супраць антыбеларускай і антыдэмакратычнай палітыкі Аляксандра Лукашэнкі. Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Электробус
Электробусы ў Беларусі
У маі 2017 года ў Мінску запусцілі першыя электробусы ўласнай вытворчасці — E 433 Vitovt Max Electro, вытворчасці Белкамунмаша.
У лютым 2018 года ў Магілёве пачалі курсіраваць 2 электробусы CRRC TEG6125BEV03 кітайскай вытворчасці па тралейбусным маршруце № 4. .
Ctenosaura similis
Ctenosaura similis — від ігуан (Iguanidae) з роду чорных ігуан (Ctenosaura).
Асяроддзе пражывання
Ctenosaura similis жывуць у Цэнтральнай Амерыцы, пераважна на ціхаакіянскім узбярэжжы. Яны аддаюць перавагу засушлівым прасторам і спрабуюць быць паблізу дрэў, каб пры неабходнасці хавацца ў іх расколіны. Часам гэтых ігуан можна ўбачыць і на пляжах.
Харчаванне
Харчаванне гэтага віду складаецца з пладоў, насякомых, ракаў, дробных сысуноў і птушак, а таксама птушыных яек. Буйныя дарослыя ігуаны сілкуюцца амаль выключна расліннай ежай. Гэтыя геконы харчуюцца рознымі насякомымі і іншымі беспазваночнымі.
Егіндыколь
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3522 чалавекі (1836 мужчын і 1686 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3285 чалавекі (1629 мужчын і 1656 жанчын).
NGC 2566
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нелсан Алівейра
Не́лсан Міге́л Ка́штру Аліве́йра (Nelson Miguel Castro Oliveira; нар., , Партугалія) — партугальскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2012—2017).
Клубная кар’ера
Нелсан Алівейра з’яўляецца выхаванцам клуба «Брага». Ва ўзросце 15 гадоў ён перайшоў у «Бенфіка». Улетку 2008 года ён дэбютаваў у асноўным складзе каманды ў таварыскай сустрэчы супраць клуба «Эштарыл-Прая». Таксама галоўны трэнер «Бенфікі», Кіке Санчэс Флорэс, выклікаў яго ў склад на матч Кубка УЕФА супраць італьянскага «Напалі», дзе ён, аднак, на поле не выйшаў. Пасля гэтага, Алівейра вярнуўся ў моладзевы склад клуба. У студзені 2010 года форвард, на правах арэнды, перайшоў у «Рыу Аві», дзе дэбютаваў 7 лютага ў матчы з «Лейшойншам», выйшаўшы на замену за 10 хвілін да канца сустрэчы. 12 жніўня таго ж года Нелсан быў арандаваны іншым клубам, «Пасуш ды Ферэйра». 12 верасня футбаліст дэбютаваў у новай камандзе ў гульні супраць «Марытыму» (1:1), а праз месяц прынёс сваёй камандзе перамогу, забіўшы гол прамым ударам са штрафнога ў матчы з «Навалам» (2:1).
У 2011 годзе нападнік вярнуўся ў «Бенфіку», дэбютаваўшы ў афіцыйнай гульні з «Партыманенсі» на Кубак Партугаліі. 18 студзеня Алівейра ўпершыню правёў увесь матч за «Бенфіку» ў гульні супраць клуба «Санта-Клара» на Кубак лігі (2:0). Праз месяц форвард забіў за клуб першы мяч, забіўшы ў браму «Марытыму» ў матчы Кубка лігі. Па стане на 31 ліпеня 2012 года Алівейра на правах арэенды перайшоў у іспанскі «Дэпартыва». 20 жніўня Нелсан дэбютаваў у Ла Лізе матчам супраць «Асасуны». У гэтым матчы Алівейра забіў свой першы гол за галісіянцаў, а на 90 хвіліне ў адным контрнападаў забіў і другі мяч.
26 ліпеня 2013 года Алівейра быў аддадзены ў арэнду клуб Лігі 1 «Рэн», дзе за сезон здолеў забіць 8 галоў. 23 снежня 2014 года на афіцыйным сайце «Бенфікі», з’явілася інфармацыя, што ігрок правядзе рэшту сезона ў клубе «Суонсі Сіці».
У верасні 2015 года быў аддадзены ў арэнду англійскаму клубу «Нотынгем Форэст» да канца сезона 2015/16. 30 жніўня 2016 года перайшоў у «Норвіч Сіці».
У студзені 2019 года на правах арэнды далучыўся да «Рэдынга». У ліпені 2019 года перайшоў у грэчаскі АЕК, а ў ліпені 2021 года перабраўся ў ПАОК. Пакінуў клуб з Салонікаў па закачэнні сезона 2022/23.
Міжнародная кар’ера
29 лютага 2012 года Алівейра дэбютаваў у першай зборнай краіны ў таварыскім матчы супраць зборнай Польшчы.
Дасягненні
Бенфіка
Мануэль Годэд
Мануэль Годэд (вык. Manuel Goded; 15 кастрычніка 1882 — 12 жніўня 1936) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал.
Біяграфія
Скончыў пяхотнае вучылішча ў Таледа, Вышэйшую ваенную школу. З 1913 — афіцэр Генеральнага штаба. У 1924—1927 гадах ён вызначыўся ў баявых дзеяннях у Марока. Быў начальнікам штаба ў генерала Хасэ Санхурха.
Спачатку падтрымліваў дыктатуру генерала Мігеля Прыма дэ Рыверы, але затым стаў яе праціўнікам, у сувязі з чым быў аддадзены пад суд і звольнены ў рэзерв.
Пасля адстаўкі генерала Прыма дэ Рыверы Годэд вярнуўся на службу: у 1930-м ён стаў намеснікам ваеннага міністра. У 1931 годзе прызначаны на пасаду начальніка Генеральнага штаба. У жніўні 1932-га Годэд прыняў удзел у ваенным паўстанні на чале з генералам Санхурха (так званай «санхурхадзе»), пасля няўдачы якога зноў быў адхілены ад актыўнай дзейнасці.
У 1934 годзе ўдзельнічаў у падаўленні паўстання рабочых у Астурыі. У 1935-м быў прызначаны камандуючым войскамі на Балеарскіх астравах.
У пачатку 1936 года далучыўся да ваеннай змовы супраць урада Рэспублікі, накіраванага на прадухіленне прыходу да ўлады левага Народнага Фронту. 19 ліпеня Годэд узначаліў паўстанне на Балеарскіх астравах, якое прывяло да таго, што апазіцыянеры ўсталявалі кантроль над Маёркай і Івісай. Затым ён узначаліў паўстанне ў Барселоне, але пацярпеў паражэння. У ходзе баёў Годэд трапіў у палон.
Знаходзіўся ў зняволенні на караблі «Уругвай», пераўтвораным у турму. Быў адданы суду і прысуджаны да расстрэлу.
Спіс краін паводле ўзроўню пісьменнасці
Спіс краін прыводзіцца па Дакладзе праграмы развіцця Арганізацыі Аб'яднаных Нацый за 2009 год.
У гэтым дакладзе выкарыстоўваюцца даныя пра пісьменнасць сярод сталага насельніцтва Арганізацыі Аб'яднаных Нацый па пытаннях адукацыі, навукі і культуры (ЮНЕСКА) ад красавіка 2007 года, якія складзены з нацыянальных ацэнак і ацэнак, заснаваных на Глабальнай мадэлі прагнозу пісьменнасці, распрацаванай у 2007 годзе.
Многія краіны з высокім узроўнем даходу пасля дасягнення высокага ўзроўню пісьменнасці спынілі збор статыстыкі пісьменнасці. Пры разліку індэкса развіцця чалавечага патэнцыялу (ІРЧП), узровень пісьменнасці ў такіх краінах прымаецца роўным 99,0 %.
Пры зборы даных пра пісьменнасць часцяком методыка ацэнкі колькасці пісьменных людзей вызначаецца краінамі па-рознаму. Некаторыя краіны выкарыстоўваюць для ацэнкі даныя пра завяршэнне ступеняў адукацыі, але метады вымярэння наведвальнасці школ ці заканчэння гадавога курсу навучання могуць адрознівацца. Таму ацэнкі ўзроўню пісьменнасці павінны выкарыстоўвацца з асцярожнасцю.
Краёўскі ўніверсітэт медыцыны і фармацыі
Краёўскі ўніверсітэт медыцыны і фармацыі (Universitatea de Medicină și Farmacie din Craiova) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Краёва.
Грузавы цягнік
Грузавы цягнік — група грузавых вагонаў на чале з лакаматывам. Цягнік прызначаны для перавозкі грузаў. Састарэлая назва — таварны цягнік, у прастамоўі таварняк.
Імянныя грузавыя цягнікі
У ЗША прынята даваць асобным грузавых цягнікоў імёны ўласныя. Гэтыя цягнікі, як правіла, дастаўляюць садавіну, зеляніну з месцаў вырошчвання да буйным цэнтрам спажывання або перапрацоўкі. Цягнікі курсіруюць па жорсткім нітках графіка, з вялікай маршрутнай хуткасцю. Вагоны, прызначаныя для перавозкі грузу, рэфрыжэратарныя і звонку ўпрыгожаны рэкламай.
IC 5175
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эфект Магнуса
Эфект Магнуса — фізічная з’ява, якая ўзнікае пры абцяканні струменем вадкасці або газу цела што верціцца. Утвараецца сіла, якая ўздзейнічае на цела і накіраваная перпендыкулярна напрамку струменя. Гэта з’яўляецца вынікам сумеснага ўздзеяння розных фізічных з’яў, такіх як эфект Бернулі і ўтварэння сумежнага пласта ў асяроддзі вакол абцякальнага аб’екта. Эфект упершыню апісаны нямецкім фізікам Генрыхам Магнусам у 1853 годзе. Велічыня ўзнікаючай сілы вызначаецца тэарэмай Жукоўскага.
Эфектам Магнуса тлумачыцца, напрыклад, крывалінейны палёт закручанага футбольнага футбольнага мячыка. Эфект быў выкарыстаны ў 1922—1926 гадах нямецкім інжынерам А. Флетнерам пры будаўніцтве карабля з цыліндрычнымі ротарнымі вежамі замест ветразяў.
Ураўнанне
Наступнае ўраўненне апісвае неабходныя велічыні для падліку пад’ёмнай сілы, якая ствараецца кручэннем шара.
Каэфіцыент пад’ёмнай сілы можа быць вызначаны з графікаў эксперыментальных дадзеных з выкарыстаннем ліка Рэйнальдса і каэфіцыента вярчэння ((вуглавая хуткасць*дыяметр)/(2*лінейная хуткасць)). Для каэфіцыентаў вярчэння ад 0,5 да 4,5 каэфіцыент пад’ёмнай сілы находзіцца ў дыяпазоне ад 0,2 да 0,6.
Канстанцін Аркадзевіч Райкін
Канстанцін Аркадзевіч Райкін (Константи́н Арка́дьевич Ра́йкин; нар., , РСФСР) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны педагог і рэжысёр, танцор, прафесар; народны артыст Расійскай Федэрацыі (1992), лаўрэат дзвюх Дзяржаўных прэмій Расійскай Федэрацыі (1995, 2002). З 1988 года — мастацкі кіраўнік Расійскага дзяржаўнага тэатра «Сатырыкон» імя Аркадзя Райкіна.
Сын акцёра, народнага артыста СССР Аркадзя Райкіна (1911—1987).
Біяграфія
У 1971 годзе быў запрошаны Галінай Барысаўнай Волчак у трупу Маскоўскага тэатра «Сучаснік», на сцэне якога граў дзесяць гадоў.
За гэты час Канстанцін Райкін сыграў у тэатры 38 роляў, з іх 15 галоўных у спектаклях: «Валянцін і Валянціна» М. Рошчына, «І пайду… і пайду…» паводле Ф. Дастаеўскага (рэжысёр В. Фокін), «Манумент» Э.Ветэмаа (рэжысёр В. Фокін), «Балалайкін і К» паводле Салтыкава-Шчадрына (рэжысёр Р. Таўстаногаў), «Дванаццатая ноч» У. Шэкспіра (рэжысёр П. Джэймс) і іншыя.
Шырокую вядомасць Канстанціну прынеслі ролі ў фільмах «Шмат шуму з нічога» (1973) і «Свой сярод чужых, чужы сярод сваіх» (1974). Прычым падчас здымак другога ўсе трукі акцёр выконваў сам, без дублёра.
У 1981 годзе перайшоў у Ленінградскі тэатр мініяцюр пад кіраўніцтвам Аркадзя Райкіна. У 1982 годзе тэатр пераехаў у Маскву, і Канстанцін Аркадзевіч стаў кіраўніком Дзяржаўнага тэатра мініяцюр, а з 1987 года — Маскоўскага тэатра «Сатырыкон».
У 1985 годзе Канстанціну Райкіну было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны артыст РСФСР».
З 1988 года па цяперашні час Канстанцін Райкін з’яўляецца мастацкім кіраўніком Расійскага дзяржаўнага тэатра «Сатырыкон» імя Аркадзя Райкіна ў Маскве.
Канстанцін Райкін быў адным з удзельнікаў апошняга выпуску праграмы «Поле цудаў» з Уладам Лісцьевым у ролі вядучага. Эфір перадачы адбыўся 25 кастрычніка 1991 года. 8 снежня 1992 года Канстанціну Райкіну прысвоена ганаровае званне «Народны артыст Расійскай Федэрацыі».
У 2001 годзе Канстанцін Райкін пачаў выкладчыцкую дзейнасць, стаўшы кіраўніком курса на акцёрскім факультэце Школы-студыі (інстытута) МХАТ імя Ул. І. Неміровіча-Данчанкі пры МХТ імя А. П. Чэхава. За гэты час выхаваў у гэтым інстытуце тры пакаленні маладых артыстаў, выпусціўшы тры акцёрскія курсы — у 2005, 2009 і 2013 гадах.
У 2002 годзе ён сыграў знакамітага бельгійскага шпіка Эркюля Пуаро ў міні-серыяле «Няўдача Пуаро» рэжысёра Сяргея Урсуляка.
Шарль Луі Альфонс Лаверан
Шарль Луі Альфонс Лаверан (Charles Louis Alphonse Laveran;, Парыж — ) — французскі фізіёлаг.
Біяграфія
У 1880 годзе, падчас працы ў ваенным шпіталі ў Канстанціне, ён выявіў, што малярыя выклікаецца прасцейшымі, гэта першы выпадак, калі самыя прасцейшыя былі вызначаныя як крыніца хваробы. За гэта адкрыццё і іншыя, звязаныя з даследаваннямі сувязі прасцейшых з захворваннямі, ён атрымаў у 1907 годзе Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне.
Альфонс Лаверан быў пахаваны на могілках Монпарнас у Парыжы.
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Крычаў)
Крычаўскі касцёл. Існаваў пад тытулам Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Размяшчаўся на тэрыторыі г. Крычава Магілёўскай вобласці.
XVII стагоддзе
Адносна часу будаўніцтва каталіцкага храма ў Крычаве адсутнічаюць дакладныя звесткі. Звычайна сустракаецца інфармацыя, што першы храм тут быў пабудаваны згодна з распараджэннем каралевы Боны ў 1620 г. толькі ў А. С. Дэмбавецкага ёсць звесткі, што святыня была пабудавана Бонай Сфорцай ў 1628 г. Але ж каралева Бона жыла ў першай палове XVI ст. і таму гэтая інфармацыя выклікае пэўны недавер, тым болей, што візіты крачаўскага касцёла 1805, 1841, 1842 гг. вядуць гісторыю гарадскога храма толькі ад 1745 г.
Між тым, некаторыя назіранні сведчаць пра магчымасць узвядзення касцёла менавта ў першай палове XVII ст. Прывязка будаўніцтва да дзейнасці каралевы Боны, як адзначалася, не мае ніякіх падстаў. Саму ж дату будаўніцтва храма — 1620—1628 г., можна прыняць — гэта пацвярджаюць шматлікія ўскосныя дадзеныя.
Па-першае, гэта дазвол крычаўскім мяшчанам на два кірмашы ў год, на якіх яны мелі права сычэння мёду. Згодна з каралеўскімі прывілеямі аб наданні гораду магдэбургскага права(1633 г.), воск атрыманы пры сычэнні мёду, павінны быў быць падзелены паміж царквой і касцёлам. Гэта першы факт, які ўскосна сведчыць пра існаванне касцёла ў той час.
У другой палове XVII ст. каталіцкі храм у Крычаве ўпершыню згадваецца ў інвентары горада 1682 г. — на замку, за царквой Св. Мікалая, стаіць зруб пад касцёл. Аднак што стала з гэтым зрубам далей, невядома, бо ў інвентары 1694 г. ніякіх звестак пра гэта няма. Магчыма ў гэтым дакуменце касцёл хаваецца пад назвай царквы Узнясення Дзевы Марыі.
XVIIІ стагоддзе
Верагодна, месца для касцёла было не зусім спрыяльнае, таму ў сярэдзіне XVIII стагоддзя ў горадзе пачынаецца будаўніцтва новага каталіцкага храма. Менавіта гэта падзея адлюстравалася ў захаваных да нашых дзён візітах Крычаўскага касцёла.
Першыя дакладныя пісьмовыя звесткі аб арганізацыі і будаўніцтве касцёла ў Крычаве адносяцца да 1745 г. 20 ліпеня гэтага года крычаўскі стараста Геранім Радзівіл аддаў загад кіраўніку Крычаўскім староствам Паўлу Цялецкаму выдзеліць пляцы пад будаўніцтва фарнага касцёла і плябаніі. Прычым Радзівіл падкрэсліваў, што «„земельный участок должен быть однакож не в близком положении от замка, чтобы, в случае, сохрани Бог, возникновения бунтов не было ещё боьшей измены от костёла. Притом строго предупреждаю, чтобы самый участок не находился на какой-либо горе, тем более на такой, которая образует другой угол Замковой горы“». Гэты загад быў выкананы ўжо 26 жніўня. пад фарны касцёл крычаўскаму ксяндзу Рэгінальду Іллічу было выдзелена 5 пляцаў зямлі.
18 верасня 1745 г. у працэс арганізацыі крычаўскага касцёла актыўна ўключылася і каралева Марыя Юзэфа — магчыма, адсюль і ідзе блытаніна з удзелам у арганізацыі касцёла каралевы Боны. Каралева Марыя Юзэфа асобным фундушам для забеспячэння каталіцкага касцёла і плябаніі ў Крычаве паклала ў Дрэздэнскі банк 4000 талераў з дазволам штогод 8 снежня на свята «Непарочнага Зачацця Дзевы Марыі», у гонар якой і быў узведзены Крычаўскі касцёл, браць з гэтай сумы 1000 талераў. Наданні на касцёл князя Радзівіла і каралевы Марыі Юзэфы былі пацверджаны каралём Аўгустам ІІІ, які, акрамя таго, у верасні 1746 г. дазволіў крычаўскаму плябану выбіраць з сялян Магілёўскай эканоміі добраахвотныя ахвяраванні на касцёл хлебам і воскам. Прычым ва ўсіх прывілеях падкрэсліваецца, што пажалаванні даюцца на "нанова"заснаваную плябанію і касцёл. Усё гэта яшчэ раз падкрэслівае, што каталіцкая святыня ў Крычаве не была навіной. Прывілеі князя Радзівіла і каралевы Марыі Юзэфы толькі аднавілі духоўнае жыццё горада і наваколляў каталіцкага веравызнання. Ва ўсялякім выпадку, у інвентары 1747 г. у Крычаве згадваецца касцёл, размешчаны ў канцы Пятніцкай вуліцы. Верагодна гэта і быў касцёл, пазначаны ў сінодзе біскупа Зяньковіча 1744 г. Адначасова ў інвентары адзначаецца, што на рагу рынка і вуліцы «Ражэственскай» у 1747 г. будуецца новы фарны касцёл. Пад касцёл і плябань адводзілася 5 гарадскіх пляцаў. Гэта, верагодна, і ёсць тая самая каталіцкая святыня, на якую далі фундушы каралеўская сям'я і князь Геранім Радзівіл. Касцёл быў пабудаваны з дрэва, стаяў на каменным падмурку, меў дзве вежы і дах, крыты гонтам. Што потым стала со старым касцёлам, крыніцы не паведамляюць. Магчыма, ён быў разабраны. Ва ўсякім выпадку, на плане Крычава 1778 г. паказаны толькі адзін каталіцкі храм.
Важныя звесткі аб касцёле ў Крычаве ёсць у вядомай рабоце А. Мейера «Описание Кричевского графства 1786 года»
XIX стагоддзе
Менавіта ў XIX стагоддзі была складзеная большая частка дакументаў аб касцёле ў Крычаве; яны дагэтуль перахоўваюцца ў Нацыянальным гістарычным архіве Рэспублікі Беларусь.
У 1855 г. быў пабудаваны новы касцёл. Архітэктура будынку была вырашана ў стылі неаготыкі. Двухвежавы франтальны фасад па цэнтры быў вылучаны трохпралётнай гатычнай аркай на 4 гранёных слупах, аб'яднанай агульным кілепадобным франтонам у завершы. Фасады і чатырохгранныя ярусы вежаў рытмічна чляніліся гатычнымі стральчатымі ваконнымі праёмамі. Перспектыўным стральчатым парталам быў вырашаны галоўны ўваход у храм. Над імі размяшчалася круглае вакно-ружа. Гатычны характар будынка ўзмацняла афармленне вежаў вуглавымі гранёнымі пілонамі з востравугольнымі вімпергамі: паміж імі аркатурныя нішы са стрэльчатымі броўкамі.
Унутраная прастора касцёла падзялялася магутнымі слупамі і аркадамі на тры нефы. Пяцігранную абсіду запяўнаяў двухярусны алтар, вырашаны ў формах барока — 4 калоны неслі магутны крапаваны хвалісты антаблемент, паміж калоннамі стаялі скульптуры святых Пятра і Паўла; другі ярус — прамавугольны шчыт з выгнутым карнізам.
XХ стагоддзе
Як паказваюць дакументы, ўжо ў 1920-я гг. касцёл быў ў вельмі занядбалым стане. Так, у газеце «Магілёўскі селянін» за 27 сакавіка 1929 г. паведамлялася наступнае: «У Крычаве маецца і такі гігант як касцёл. Стаіць ён адзінока і на працягу ўжо некалькіх год наведваюць амаль што толькі адны птушкі, выпадкова зяляцеўшы праз пабітыя вокны». У сакавіку 1929 г. крычаўскі раённы выканаўчы камітэт вырашыў перадаць касцёл пад клуб пасля адпаведных патрабаванняў «працоўных мас». Зруйнаваны пасля 1937 года.
Сучаснасць
Адраджэнне парафіі пачалося ў пачатку XXI ст. Першапачаткова набажэнствы вяліся ў прыватным доме. Афіцыйна парафія была зарэгістравана 29 студзеня 2007 г.
Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў
Беларускае таварыства паляўнічых і рыбаловаў — грамадскае аб’яднанне Беларусі, заснаванае ў 1921 годзе. Да 18 ліпеня 1955 года мела назву Саюз паляўнічых Беларусі. З 17 ліпеня 2006 года падпарадкоўваецца ўраду. Бярэ ўдзел у Міжнароднай канфедэрацыі рыбацкага спорту. На на долю таварыства прыпадае каля 11 мільёнаў гектараў ці 65 % плошчы ўсіх паляўнічых угоддзяў краіны. Зараз у склад таварыства ўваходзяць 6 абласных і 107 раённых арганізацыйных структур, на якіх працуе каля 600 чалавек. У красавіку 2021 года на пасаду старшыні таварыства быў абраны Ігар Шуневіч.
Па стане на 1 студзеня 2020 года ў шэрагах таварыства знаходзіцца амаль 75 тысяч чальцоў, з іх паляўнічых — каля 40 тысяч.
Задачы
Паводле Статуту задачамі таварыства з’яўлюецца:
Дзейнасць
Паводле Статуту таварыства ажыццяўляе наступныя віды дзейнасці:
Акадэмаўскія маньякі
Арцё́м Алякса́ндравіч Ану́фрыеў (нар. 4 кастрычніка 1992) і Мікі́та Вахта́нгавіч Лы́ткін (24 сакавіка 1993 — 30 лістапада 2021) —, адказныя за шэраг злачынстваў, здзейсненых Іркуцкім Акадэмгарадку снежня 2010 года па красавік 2011 года. Падрабязнасці злачынстваў нават пасля іх арышту доўгі час не разгалошваліся, таму ў прэсе выказвалася думка, што як асноўную зброю яны ўжывалі малаткі (а не кіянкі, як высветлілася пазней), праз гэта Ануфрыеў і Лыткін атрымалі неафіцыйную, але папулярную мянушку «Малаточнікі з Іркуцка». Справа стала першым у Расіі выпадкам, калі абвінавачанне па ч. 1 арт. 282.1 КК РФ (Арганізацыя групоўкі) было выстаўлена толькі двум людзям, а не групоўцы.
У 2013 годзе Іркуцкі абласны суд прысудзіў Ануфрыева да пажыццёвага зняволення, Лыткіна — да 24 гадоў пазбаўлення волі (пазней тэрмін быў скарочаны да 20 гадоў).