cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антон Антонавіч Ус
Навуковая дзейнасць
Аўтар артыкулаў, нарысаў і рэцэнзій па пытаннях беларускага і рускага выяўленчага мастацтва, у т.л. пра творчасць Н. Сілівановіча, І. Рэпіна, В. Сурыкава, В. Пярова, І. Левітана, І. Шышкіна, С. Малюціна, якія з 1939 года друкаваліся ў рэспубліканскіх газетах і часопісах. Прапагандаваў сучаснае беларускае мастацтва.
Спрабаваў пісаць апавяданні, пасылаў іх Якубу Коласу, з якім па-сяброўску перапісваўся. Восем лістоў Якуба Коласа да А. А. Уса, напісаныя ў 1941—1956 гг., апублікаваны ў яго зборы твораў.
Новазеландскі долар
Новазеландскі долар (, код ISO 4217 — NZD) — афіцыйная валюта Новай Зеландыі, залежных ад яе тэрыторый: Ніуэ, Такелау і астравоў Кука, антарктычнай тэрыторыі Роса, на якую Новая Зеландыя прэтэндуе, і брытанскай калоніі Піткэрн. Долар дзеліцца на 100 цэнтаў.
Долар быў уведзены ў абарачэнне 10 чэрвеня 1967 года, замяніўшы новазеландскі фунт. Звычайна скарачаецца да «$», але для адрознення ад іншых доларавых валют ужываецца і «NZ$» ці мянушка «ківі». З 1999 года для вырабу валюты выкарыстоўваецца не папера, а шматслойны пластык.
Архітэктурны ансамбль
Анса́мбль (ensemble, літаральна — сумесна, разам) у архітэктуры і горадабудаўніцтве — гарманічнае адзінства прасторавай кампазіцыі будынкаў, інжынерных збудаванняў, адкрытых прастораў і зялёных насаджэнняў, твораў манументальнага жывапісу, скульптуры. Стварэнне ансамбля дасягаецца падпарадкаваннем асобных элементаў цэламу, адзінствам маштабу і рытму, улікам натуральнага наваколля (рэльеф, зялёныя насаджэнні, вадаёмы і інш.).
Беларусь
Найбольш мэтанакіравана ў Беларусі ансамблі пачалі фарміравацца з XVI ст., з пачаткам распрацоўкі праектнай дакументацыі (Нясвіжскі палацава-паркавы комплекс). Ансамблі XVIII ст. (палацава-паркавы комплекс і архітэктурны ансамбль у Паставах, Гарадніца ў Гродне, архітэктурны ансамбль у Варнянах) цэласнасцю прасторавага вырашэння і элементаў былі арыентаваны на выяўленне ідэйна-мастацкага сэнсу горадабудаўнічага комплексу. Ансамблі сядзібна-паркавых комплексаў (в. Бачэйкава Бешанковіцкага раёна, Залессе, Шчорсы і інш.), манастырскіх (Жыровіцкі Успенскі манастыр, кляштар картэзіянцаў у г. Бяроза і інш.), комплексаў езуіцкіх калегіумаў (Брэст, Полацк, Мінск і інш.) звычайна характарызуюцца адзінствам стылявых вырашэнняў.
Рэалізацыя прынцыпаў ансамблевасці, характэрная для савецкай архітэктуры, закладвалася ў генеральных планах забудовы гарадоў, пасёлкаў і іх частак. Найболь вядомыя ансамлі 1950—1980-х гг. — ансамбль Ленінскага праспекта (цяпер праспект Незалежнасці), жылых раёнаў Усход і Зялёны Луг у Мінску, плошчы Леніна ў Магілёве, в. Верцялішкі Гродзенскага раёна.
3 пачатку 1990-х гг. у Беларусі праводзяцца работы па аднаўленні ансамбляў гістарычных цэнтраў гарадоў на аснове спалучэння метадаў рэстаўрацыі, рэканструкцыі, узнаўлення страчаных аб’ектаў і тэхналогій сучаснага будаўніцтва (Верхні горад у Мінску, Ратушная і Саборная плошчы ў Віцебску і інш.). Рэканструкцыя ансамбля гарадоў ажыццяўляецца метадамі другаснай забудовы (большая шчыльнасць, цеплавая мадэрнізацыя, узвышэнне мастацка-эстэтычнага ўзроўню), а таксама на аснове тэорыі «падпарадкаванай хаатычнасці», калі ансамбль дапаўняецца нечаканымі рашэннямі, аб’ектамі інш. стылёвай накіраванасці і г.д.
Фарміраванню ансамбляў сельскіх паселішчаў са стварэннем у іх выразных грамадскіх цэнтраў, новага жылога фонду і мадэрнізацыяй старых аб’ектаў масавай забудовы садзейнічалі працы па рэалізацыі праграмы эксперыментальна-паказальнага будаўніцтва ў 1969—1976 гадах (вёскі Сноў Нясвіжскага, Леніна Горацкага, Малеч Бярозаўскага раёнаў і інш.) і Дзяржаўнай праграме адраджэння і развіцця сяла ў 2005—2010 гадах (вёскі Кабылаўка Пружанскага, Нарач Вілейскага раёнаў і інш.).
Вярба (Камянецкі раён)
Вярба́ (, Верба) — вёска (да 2016 г. станцыя ) у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
Садова-паркавае мастацтва
Садова-паркавае мастацтва — мастацтва стварэння садоў, паркаў і іншых азелянёных тэрыторый. Сюды адносяцца: планіроўка і разбіўка садоў і паркаў, падбор раслін для розных кліматаў і глеб, размяшчэнне і групоўка раслін у спалучэнні з архітэктурай, дарогамі, вадаёмамі, скульптурай. Разнастайныя прыёмы садова-паркавага мастацтва падпарадкоўваюцца двум асноўным прынцыпам — рэгулярнаму (геаметрычнаму) ці пейзажнаму (які імітуе натуральны ландшафт).
Паццальё-ед-Уніці
Паццальё-ед-Уніці (Pozzaglio ed Uniti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1202 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Яўсей Хаімавіч Кацман
Яўсей Хаімавіч (Яўхімавіч) Кацман (1893—1970) — беларускі ўрач-педыятр. Доктар медыцынскіх навук (1956), прафесар (1962).
Біяграфія
Закончыў медыцынскі факультэт Кіеўскага ўніверсітэта (1921). Працаваў у паліклініках г. Мінска, Беларускім НДІ аховы мацярынства і дзяцінства, Мінскім медыцынскім інстытуце.
NGC 6179
NGC 6179 (іншыя абазначэнні — ZWG 196.73, NPM1G +35.0377, PGC 58401) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чарнаморскі нацыянальны ўніверсітэт імя Пятра Магілы
Гісторыя
Універсітэт - адна з самых маладых вышэйшых навучальных устаноў ва Украіне. Ён размешчаны на месцы, дзе ў 1862 годзе была ўтворана Мікалаеўская партовая рамесная школа. З тых часоў тут існавалі навучальныя ўстановы рознага тыпу. Ідэя стварэння Мікалаеўскага філіяла Кіева-Магілянскай акадэміі з'явілася летам 1995 года сярод выкладчыкаў Украінскага дзяржаўнага марскога тэхнічнага універсітэта, якія адчувалі, што толькі тэхнічнай адукацыі для рэгіёну ўжо мала, нягледзячы на тое, што тут дзейнічалі педагагічны інстытут і філіял Кіеўскага інстытута культуры. 3 ліпеня 1996 Кабінет Міністраў Украіны прыняў пастанову аб стварэнні Мікалаеўскага калегіума Кіева-Магілянскай акадэміі. 13 сакавіка 2002 года было выдадзена распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны аб стварэнні Мікалаеўскага дзяржаўнага гуманітарнага ўніверсітэта імя Пятра Магілы. 10 снежня 2008 года у адпаведнасці з распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны Мікалаеўскі дзяржаўны гуманітарны ўніверсітэт імя Пятра Магілы рэарганізаваны ў класічны Чарнаморскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Пятра Магілы. 4 чэрвеня 2016 года ўказам прэзідэнта Украіны Пятра Парашэнкі ўніверсітэт атрымлівае статус нацыянальнага.
Сямібанкіршчына
Тэрмін уведзены 14 лістапада 1996 года журналістам Андрэем Фадзіным, які апублікаваў у «Общей газете» артыкул «Семибанкирщина как новорусский вариант семибоярщины». Спіс банкіраў у артыкуле абапіраўся на дадзеныя 1 лістапада 1996 года Барысам Беразоўскім інтэрв'ю Financial Times, дзе ён назваў імёны сямі чалавек, якія кантралююць больш 50% расійскай эканомікі і якія сумесна ўплываюць на прыняцце найважных унутрыпалітычных рашэнняў у Расіі.
У дачыненні да фінансавай эліты, якая мае палітычны ўплыў, з 1998 года з лёгкай рукі палітыка Б. Я. Нямцова ўжываецца слова «алігарх».
Аўгусцін Ратундус
Аўгусцін Ратундус-Мялескі, Аўгустын Ратондус-Мялескі (~, Велюнь, Польшча —, Вільня) — вялікалітоўскі палітычны і грамадскі дзеяч, сакратар каралеўскі, войт віленскі, юрыст, належаў да школы гуманістаў (або элегантнай юрыспрудэнцыі), публіцыст, гісторык. Дзеяч контррэфармацыі ў Вялікім Княстве Літоўскім. Адзін з найбольш вядомых і рознабаковых дзеячаў культуры часоў Адраджэння ў Вялікім Княстве Літоўскім сяр. 16 ст.
Біяграфія
Паходжанне А. Ратундуса невядомае. Вучыўся ў акадэміі Любранскага (Познань), у Вітэнбергскім універсітэце (Германія). Каля 1543 атрымаў пасаду настаяцеля ў Варце, ад якой пазней адмовіўся. З 1544 на пасадзе пісара ў польскай канцылярыі караля Жыгімонта Старога. Пасля вучобы ў Балонскім універсітэце (Італія) і атрымання ступені доктара права, у 1549 заняў пасаду каралеўскага сакратара.
У 1551 прыбыў у Вялікае Княства Літоўскае, пачаў працу ў Канцылярыі, прызначаны віленскім войтам. Ад караля і вялікага князя трымаў Стаклішскае староства і Ярмалішскі маёнтак, меў у Вільні дом і інш. маёмасць. Быў у шлюбе з Сафіяй (пам. пасля 10.3.1604) з якой меў сына Мікалая (памёр у маленстве перад 16.4.1558), дачок Рэгіну (Раіну, Райну) ) і Эльжбету (пам. перад 18.11.1597).
Памёр у Вільні, пахаваны ў касцёле Св. Янаў, надмагілле не захавалася.
Дзейнасць
На пачатку войтаўства А. Ратундуса, у Вільні выдадзены вількер (1551). А. Ратундус прымаў удзел у 2-ой рэдакцыі Статуту ВКЛ (1566), пераклаў яго з «рускай» на лацінскую мову, прымаў удзел і ў 3-й рэдакцыю Статуту (1588), праз яго ўдзел у Статут унесена шмат нормаў рымскага права. Таксама А. Ратундус складаў тастамент Жыгімонта Аўгуста.
А. Ратундус адзін з лідараў контррэфармацыі ў ВКЛ, аўтар некалькіх радыкальных пракаталіцкіх публіцыстычных твораў, многія з яго дзеянняў і думак у гэтым кірунку не маюць адназначнай ацэнцы. Прычыніўся да навяртанне ў каталіцтва ўплывовых дзеячаў, у т.л. Яна Геранім Хадкевіч. Быў адным са сведкаў у справе пра віленскае біскупства каад'ютара Юрыя Радзівіла (стаў біскупам з 17.12.1579), сына Мікалая Радзівіла Чорнага. Падпісаў акт аб заснаванні Віленскага езуіцкага калегіума (12.1.1582).
Існуе меркаванне, што А. Ратундус быў адным з аўтарам вядомага твору тагачаснай палітычнай публіцыстыкі, ананімнай «Размовы паляка з ліцвінам» (Rozmowa Polaka z Litwinem, Бярэсце, ~1566) напісанай у абарону ВКЛ ад унійных прэтэнзій Польшчы, выкладзеных у трактаце Станіслава Ажахоўскага «Quincunx». Аўтарству А. Ратундуса прыпісваюць лацінамоўную «Літоўскую хроніку або гісторыю» (Cronica sive Historia Lituaniae) і «Кароткую гісторыю літоўскіх князёў» (Epitome Principum Lituaniae), знойдзеных у адным з экзэмпляраў 3-й рэдакцыі Статуту (1588), дзе выкладаецца рымская тэорыя паходжання літоўцаў, усхваляецца лацінская мова і заклікаецца да вяртання яе ўжывання ў дзяржаве, перш за ўсё ў галіне права, як сапраўднай мовы літоўскага народа.
Захаваліся лацінамоўныя лісты А. Ратундуса свайму апекуну і паплечніку кардыналу вармінскаму Станіславу Гозію — каштоўны помнік лацінамоўнай гуманістычнай эпісталярыкі ВКЛ сяр. 16 ст.
Рымская Брытанія
Пасля заваявання рымлянамі Галіі ў сярэдзіне I стагоддзі да н.э. Юлій Цэзар распачаў два пахода ў Брытанію (55 і 54 да н.э.). Сістэматычнае заваяванне Брытаніі Рымам пачалося ў 43 н.э. і завяршылася галоўным чынам да канца 60-х г. Брытанія стала адной з ускрайкавых правінцый Рымскай імперыі. Раманізацыі падвергліся галоўным чынам паўднёвая, усходняя і збольшага цэнтральная вобласці; захад і Поўнач амаль не былі ёй закрануты. Сярод мясцовага насельніцтва часта паднімаліся паўстанні (напрыклад, паўстанне Баўдзікі ў 61). Заваяванне было замацавана сістэмай умацаваных пунктаў (рымскія лагеры) і ваенных дарог. Уздоўж паўночных меж былі збудаваны рымскія валы.
Паскорыўшы працэс сацыяльнай дыферэнцыяцыі, заваяванне не прывяло да карэнных змен у кельцкім грамадстве. Крызіс Рымскай імперыі адбіўся і на лёсах Брытаніі. З канца III ст. пачаліся набегі кельцкіх і саксонскіх плямёнаў. Напачатку V ст. рымскае валадарства ў Брытаніі спынілася. Брытанія зноў распалася на шэраг незалежных кельцкіх абласцей.
Пясчанка чаборалістая
Пясча́нка чаборалістая (Arenaria serpyllifolia) — від кветкавых раслін роду сямейства. Тыпавы від роду.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая залозіста апушаная кароткімі валаскамі травяністая расліна вышынёй 5—20 см. Сцябло прамастойнае або прыўзнятае, галінастае. Лісце дробнае, супраціўнае, простае, суцэльнае, з гладкім краем і завостранай верхавінкай, апушанае. Верхняе лісце сядзячае, ніжняе — на кароткіх чаранках. Кветкі дробныя, белага колеру, у несапраўдных паўпарасоніках. Пялёсткаў — 5. Тычынак — 10. Плод — шматнасенная каробачка, якая раскрываецца 6 зубцамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана ва ўмераных і трапічных абласцях Еўразіі і Паўночнай Афрыкі. Натуралізавалася на тэрыторыі Аўстраліі, Новай Зеландыі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі. Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф. Расце на лугах, камяністых россыпах, садах і агародах, пустках, газонах, аблогах, каля дарог. Пустазелле.
Ярашоўка (Дзяржынскі раён)
Ярашо́ўка (, Ерошовка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
БПЦ
БПЦ — мнагазначная абрэвіятура:
Віталія Анатольеўна Бандарэнка
Віталія Анатольеўна Бандарэнка (нар. ) — палітычная зняволеная, абвінавачаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе. Па справе (пратэсты ў Брэсце 9-10 жніўня ў 2020 годзе) праходзіла больш за 80 падсудных, сярод якіх Віталія — адзіная дзяўчына.
Біяграфія
Віталія Бандарэнка нарадзілася 5 чэрвеня 2002. Бацькі разышліся, пасля памёр тата Віталіі. Пасля школы навучалася ў прафесійна-тэхнічным каледжы ў горадзе Высокае на кухара, дзе пазнаёмілася з Дзянісам Хазеем, з якім неўзабаве пачала сустракацца. Пасля навучання працавала ў Берасці ў кавярні.
Палітычны пераслед
У пачатку студзеня 2021 да пачатку суда Віталія з’ехала з краіны, каб не трапіць пад арышт, бо ў Брэсце ўжо пачалі прысуджаць турэмныя тэрміны за пратэсты ў жніўні 2020. Але напрыканцы лютага таемна ад сям’і 2021 вярнулася ў Беларусь, каб сустрэцца з Дзянісам, суд над якім павінен быў распачацца 27 лютага. «''У канцы лютага яна вярнулася на пару дзён. Зняла жыллё насупраць нашага дома, каб паглядзець на мяне — а я нават не ведала. Засумавала па сям’і і па сваім хлопцы, і вось зрабіла глупства''» — з аповеду Наталлі, мамы Віталіі. 1 сакавіка 2021 Віталія была затрымана, а Дзяніс Хазей 10 студзеня быў прысуджаны да трох гадоў пазбаўлення волі ў выхаваўчай калоніі для непоўнагадовых. Яна была змешчана спачатку ў ІЧУ, пасля СІЗА-7 у Брэсце. Родныя на пэўны час згубілі сувязь з Віталіяй, бо нават адвакат не мог да яе трапіць.
3 сакавіка 2021 шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларуская асацыяцыя журналістаў і Беларускі ПЭН-цэнтр, была прызнана палітычнай зняволеннай.
21 траўня 2021 у Ленінскім судзе Брэста суддзя Андрэй Вацлававіч Грушко вынес прысуды па крымінальнай справе аб масавых беспарадках пасля выбараў 2020 года 13 берасцейцам. Віталія Бандарэнка была асуджана па артыкуле 293 Крымінальнага кодэксу (Масавыя беспарадкі) да чатырох гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму, сваю віну не прызнала. З аповедаў бабулі Віталіі пра судовы працэс: «''На судзе я пачула паказанні людзей, нібыта пацярпелых. Мы іх не бачылі, яны былі ў іншым памяшканні са змененымі галасамі. І ў кожнага з іх супярэчнасці, звесткі падчас следства і суда разыходзяцца. Пры гэтым яны не былі ні ў чым упэўненыя, і мяне гэта таксама дзівіла, як адзін і той жа чалавек можа даваць розныя паказанні. Была на яшчэ адным судовым паседжанні, і ўжо пацярпелыя кажуць, што да абвінавачваных не маюць прэтэнзіяў. Толькі адзін скардзіўся, што ў яго пагон адарваўся''».
11.08.2021 сімвалічнай «хроснай» Віталіі Бандарэнкі стала дэпутатка Еўрапарламента Габрыэль Бішаф. Па справе Віталіі Габрыэль Бішаф выказалася наступным чынам: «''Падчас пратэстаў сярод іншых была затрыманая і асуджаная да чатырох гадоў пазбаўлення волі 19-гадовая Віталія Бандарэнка. Я б хацела прадэманстраваць, што мы хочам падтрымаць яе, а таксама сотні іншых мужных вязняў рэжыму Лукашэнкі, і надаць ім неабходную ўвагу! Мы штодня натхняемся іх мужнасцю і настойлівасцю ў іх барацьбе за дэмакратычную будучыню. Я заклікаю Лукашэнку неадкладна вызваліць усіх палітвязняў''».
Утрымліваецца ў жаночай папраўчай калоніі № 4 у Гомелі.
Селецкі сельсавет
Се́лецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Селецк.
Утвораны 14 кастрычніка 1924 года ў складзе Грэскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Селец. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Пухавіцкім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Слуцкай акругі. У 1935 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вобчае. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна. 5 мая 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Варашылаўскага сельсавета (11 населеных пунктаў: Бярэзнікі, Выемка, Глод, Дубавое, Завод, Ільінка, Ніва, Паднямонец, Парэчча, Пахар і Селішча). 4 студзеня 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вецярэвіцкага сельсавета.
28 лютага 1968 года ўтвораны зноў у складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці БССР. 29 чэрвеня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вецярэвіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты: Борцы, Бярэзнікі, Выемка, Грыбное, Дубавое, Ельнікі, Завод, Ільінка, Карнічае, Кашалі, Ладымер, Медзенае, Міжылішча, Мірная, Пагарэлец, Паднямонец, Парэчча, Пахар, Рудзіца, Селецк, Селішча і Ямнае.
Куінтана
Куінтана (Quintano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 901 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 450 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 26017. Тэлефонны код — 0373.
Вулька (Камянецкі раён)
Ву́лька (, Вулька) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
NGC 6180
NGC 6180 (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-95, ZWG 224.58, PGC 58386) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Свята-Мікалаеўская царква (Рубяжэвічы, старая)
Гісторыя
Перабудавана з драўлянага касцёла 1799 г. (далучаны прытвор, на сродкі С. Турындзінава набыта літургічнае начынне). Асвячона 22 мая 1866 г. мінскім епіскапам Міхаілам. Ім жа на месцы старажытнай Мікалаеўскай царквы асвячона месца пад будаўніцтва капліцы. Загадам Сінода ад 9 снежня 1866 г. прыход царквы па колькасці вернікаў узведзены ў 5-ы клас. За царквой захоўваліся правы на былую касцельную маёмасць (41 дзесяціна зямлі). У 1886 г. адкрыта царкоўнапрыходская школа. Выгляд храма вядомы па фотаздымку Я. Балзункевіча пачатку 20 ст.
У савецкі час царква была закрыта, а будынак быў разабраны ў 1972 годзе. У 2000 годзе на месцы старой драўлянай царквы быў пабудаваны новы храм.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Была вырашана прамавугольным у плане зрубам пад двухсхільным гонтавым дахам, які ў завяршэнні над прамавугольнай апсідай пераходзіў у вальмавы з макаўкай. Да апсіды прыбудавана нізкая рызніца. З франтальнага фасада да храма далучалася трох’ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) званіца з фігурным купалам. Уваход быў арганізаваны праз нізкі прамавугольны ў плане прытвор пад двухсхільным дахам. Гарызантальна ашаляваныя фасады чляніліся прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў фігурных геаметрызаваных ліштвах.
Унутры апсіду вылучаў 1-ярусны белай афарбоўкі з пазалотай іканастас (1866) на 11 абразоў. У 1867 г. імператар Аляксандр II ахвяраваў царкве багаты абраз у сярэбранай рызе Маці Божай Казанскай, які меў надпіс: «Сей образ Казанской Божией Матери дар Государя Императора Александра Николаевича в Рубижевичскую церковь, 1867 г. Молись, народ русский за своего православного Царя!». 1 верасня 1867 г. памешчык маёнтка Сулы, паручык Аляксандр Ленскі ахвяраваў царкве абраз «Зняцце з крыжа Збавіцеля». На ахвяраванні мешчаніна Трубчэўскага і купца С.Турындзінава набыта літургічнае начынне.
Святая крыніца (Гомель)
Святая крыніца (у народн. ужытк. яшчэ — Крынічка; у правасл. трад. — Святая крыніца Казанскай іконы Божай Маці) — крыніца ў Чыгуначным раёне г. Гомеля. Б’е з-пад схілу карэннага берага р. Сож на ўсходняй ускраіне Старога Аэрадрома ў нізіне за дамамі №97 і №98 сектара індывідуальнай забудовы па вуліцы Падгорнай. Упадае ў балацянку (рэштка даўняга Бурага балота), спалучанай з возерам Бабрыха і сістэмай абводных каналаў. Са Старога Аэрадрома ў раён крыніцы вядзе спуск з вуліц Юбілейнай і Падгорнай, з Мельнікава Лугу – насыпная грунтавая дарожка. Крыніца забрана ў бетонныя кольцы, над ёй збудавана каплічка, поруч знаходзіцца купальня, стаіць праваслаўны крыж. Прылеглая мясціна зазнае паступовае добраўпарадкаванне. Крыніцай з 1993 г. апякуецца Ціхвінскі жаночы манастыр.
З гісторыі
Наяўнасць крыніц у азначанай мясцовасці дакументальна фіксуецца сама мала з першай паловы XIX ст. На карце наваколляў Гомеля 1838 года прыблізна ў тым жа пункце, дзе цяпер б’е Святая крыніца, ёсць пазнака «Колодезь». Ваенна-статыстычны агляд 1848 года, рэкамендуючы размяшчэнне ў раёне Гомеля войскаў на манеўры, адзначаў, што для забеспячэння вадой левага фланга адной з дывізій (рэкамендаваная дыслакацыя — карэнны бераг у бок вёскі Прудок) варта выкарыстоўваць магчымасці прылеглай рачной даліны — капаць там калодзежы, бо «къ этому весьма много способствуетъ изобиліе находящихся здѣсь родниковъ» .
Суцінскі сельсавет
Су́цінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Залог Пяцілеткі.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Суцін. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. 28 лістапада 2003 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Залог Пяцілеткі. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Блужскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 751 чалавек, з іх 97,3 % — беларусы, 2,1 % — рускія.
Тэрыторыя Роса
Тэрыторыя Роса — сектар Антарктыкі, на які прэтэндуе Новая Зеландыя, з'яўляецца часткай каралеўства Новай Зеландыі. Уключае ў сябе ўсе тэрыторыі, якія ляжаць на поўдзень ад 60 ° пд.ш. і паміж 160 ° у.д. і 150 ° з.д. Тэрыторыя атрымала сваю назву ў гонар Джэймса Кларка Роса, брытанскага марака, які адкрыў мора Роса. Тэрыторыя ўключае ў сябе частку Зямлі Вікторыі, шэльфавы ледавік Роса, астравы Роса, Балені, Скот і Рузвельт.
Віталь Аляксандравіч Сокал
Віталь Аляксандравіч Со́кал ( — ) — вучоны ў галіне мікраэлектронікі, доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1994). Акадэмік Беларускай інжынерна-тэхналагічнай акадэміі (1991), Беларускай інжынернай акадэміі (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся 23 студзеня 1940 года ў Мінску. У 1963—1968 гадах праходзіў службу аператарам апаратуры ўрадавай сувязі ў Штабе грамадзянскай абароны СССР. У 1969 годзе скончыў Маскоўскі інстытут радыётэхнікі, электронікі і аўтаматыкі па спецыяльнасці «Аўтаматыка і тэлемеханіка». З 1968 года ў Інстытуце электронікі Акадэміі навук БССР. З 1971 года В. А. Сокал у Мінскім радыётэхнічным інстытуце (сучасны БДУІР) на кафедры мікраэлектронікі. У 1977—1986 гадах займаў пасаду загадчыка праблемнай лабараторыі «Электралітычныя і плазменныя працэсы ў мікраэлектроніцы», у 1986—1995 гадах кіраваў аддзяленнем мікраэлектронікі навукова-даследчай часткі. У 1995—2005 гадах загадчык кафедры мікраэлектронікі.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы В. А. Сокала ў галіне электрахімічнай алюмааксіднай тэхналогіі стварэння гібрыдных мікрасхем і мікраблокаў на аснове алюмінію і яго анодных аксідаў. Мае шэраг аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы.
Сярод апублікаваных прац
Гарох пасяўны
Гарох пасяўны (Pisum sativum) — травяністая расліна сямейства бабовых. Культывуецца як харчовы прадукт, корм для жывёлы і зялёнае ўгнаенне.
Назва
Гарох пасяўны, гарох, стручча.
Апісанне
Агароднінны гарох мае высокія харчовыя і смакавыя якасці. Ён мае ў сабе 6—9 % цукру, 6—7 % бялку, 2— 4 % крухмалу, 30—40 мг% вітаміну С. У бялку гароху ёсць усе незаменныя для чалавечага арганізма амінакіслоты.
Гарох бывае лушчыльных або цукровых сартоў. Лушчыльныя сарты агародніннага гароху ў створках маюць унутраны скурысты так званы пергаментны слой. Гэта ранняя сыравіна для прыгатавання кансерваў «зялёны гарошак». У цукровых сартоў пергаментнага слоя на створках няма, і ў зялёным выглядзе струкі спажываюць у ежу цалкам, калі гарох у іх у зачаткавым стане; называюць іх «лапаткамі». Насенне гароху па форме бывае трох тыпаў: круглаватае, мазгавое і пераходнае.
Распаўсюджанне
Радзіма — Міжземнамор’е. Культывуюць у Еўропе, Азіі, Паўночнай Амерыцы.
Агратэхніка
Насенне сеюць стужачным спосабам па 3 радкі ў кожнай стужцы з адлегласцю паміж радкамі 12—15 см, паміж стужкамі 45—50 см, на глыбіню 5—6 см. Каб засцерагчы насенне ад выклёўвання птушкамі, участак накрываюць паперай або плёнкай да паяўлення ўсходаў.
Догляд уключае паліванне (першае да паяўлення ўсходаў, другое ў пачатку цвіцення, трэцяе і чацвёртае ў перыяд налівання насення), праполку, рыхленне. Калі ўсходы памацнеюць і пойдуць у рост, да расліны ставяць пруткі, за якія яна чапляецца і расце вертыкальна.
Убіраюць гарох лушчыльных сартоў на зялёны гарошак, калі зерне ў струку дасягне максімальнай велічыні, а створкі сакавітыя і зялёныя, без прыкмет сеткі, з’яўленне якой сведчыць аб тым, што гарошак пераспеў. Гарох цукровых сартоў убіраюць, калі зерне ў зачаткавым стане, а струкі зялёныя, пляскатыя, мясістыя, сакавітыя. Уборку ўсіх сартоў праводзяць некалькі разоў за сезон.
Аджыка
Аджыка — абхазская і грузінская нацыянальная прыправа.
Вырабляюць з чырвонага перцу, часнаку, солі, каляндры, кропу, пажытніку блакітнага, воцату. Прадаецца ў выглядзе пасты (можна зрабіць і ў хатніх умовах). Ужываюць паводле смаку пры варцы баршчоў, капусты, запяканні, тушэнні і смажанні мяса, рыбы, гародніны. Як сталовая прыправа ўжываецца таксама з таматным сокам.
З сумесі аджыкі (1 частка) і кансерваваных брусніц (3 часткі) ў савецкай кухні гатавалі вострую прыправу да страў з мяса, рыбы і гародніны.
Аджыкай у краінах былога СССР часта называюць вострыя хатнія кансервы з перцу, таматаў, часнаку, яблыкаў і інш.
Ясюцевічы
Ясю́цевічы (, Ясютевичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
NGC 6181
NGC 6181 (іншыя абазначэнні — UGC 10439, MCG 3-42-20, ZWG 109.31, IRAS16301+1955, PGC 58470) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дрэздэнскі замак-рэзідэнцыя
Дрэздэнскі замак-рэзідэнцыя (Dresdner Residenzschloss) — былая рэзідэнцыя саксонскіх курфюрстаў (1464—1485, 1547—1806) і каралёў (1806—1918). Адзін з найстарэйшых будынкаў Дрэздэна, у архітэктуры якога прасочваюцца стылі ад раманскага да эклектыкі. Першае згадка пра ўмацаванні ў Дрэздэне адносіцца да 1289 года. Пазней замак шмат разоў перабудоўвалі, сучасны выгляд ён набыў у 1901 годзе, калі пад кіраўніцтвам архітэктараў Густава Дунгера і Густава Фрэліха была праведзена апошняя вялікая рэканструкцыя. Замак знаходзіцца ў «Старым горадзе» (Altstadt), гістарычным цэнтры Дрэздэна. Цяпер у замку размешчаны «Грунес Гевёльбэ» (Зялёныя зводы), Нумізматычны кабінет (Münzkabinett), Гравюрны кабінет (Kupferstich-Kabinett), акрамя гэтага праводзяць розныя тэматычныя выставы, на якіх экспануюць творы мастацтва як старых так і сучасных майстроў.
Рычэнга
Рычэнга (Ricengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1362 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 114 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0373.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Pietro.
Рэгіёны Францыі
Рэгіёны Францыі (régions) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка верхняга ўзроўню ў Францыі. Рэгіён уяўляе сабой пэўную тэрыторыю, якая характарызуецца ўласнай культурай ці сацыяльнай ідэнтычнасцю. Краіна да 2016 года была падзелена на 26 рэгіёнаў, 21 з іх размешчаныя на кантынентальнай частцы краіны, а 4 на заморскіх тэрыторыях. Рэгіёны падзяляюцца на дэпартаменты.
У 2014 быў зацверджаны новы адміністрацыйны падзел, які ўступіў у сілу у пачатку 2016. Адміністрацыйныя адзінкі былі ўзбуйнены і цяпер метрапольная Францыя дзеліцца на 13 рэгіёнаў. Да 4-х заморскіх рэгіёнаў быў дададзены пяты — Маёта.
Залессе (Камянецкі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
NGC 6182
NGC 6182 (іншыя абазначэнні — UGC 10424, MCG 9-27-48, ZWG 276.24, PGC 58338) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалаеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя В. А. Сухамлінскага
'''Мікалаеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя В. А. Сухамлінскага''' — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Мікалаеве.
Агульная характарыстыка
Мікалаеўскі нацыянальны універсітэт імя В. А. Сухамлінскага - вышэйшая навучальная ўстанова IV ўзроўню акрэдытацыі. Заснаваны ў 1913 годзе як настаўніцкі інстытут, далейшы шлях прайшоў ад педагагічнага інстытута да універсітэта, якому ў 2010 годзе нададзены статус нацыянальнага ўніверсітэта.
У структуру ўніверсітэта ўваходзяць сем факультэтаў і каледж. Вучэбна-выхаваўчы працэс ажыццяўляюць 28 кафедраў. Універсітэт праводзіць падрыхтоўку малодшых спецыялістаў, бакалаўраў, магістраў, навуковых кадраў (аспірантаў і дактарантаў), а таксама перападрыхтоўку навукова-педагагічных кадраў.
На базе Мікалаеўскім нацыянальным універсітэтам імя В. А. Сухамлінскага створана пастаянна дзеючая археалагічная экспедыцыя. Таксама студэнты пад кіраўніцтвам вядучых археолагаў Украіны праводзяць даследаванні антычных помнікаў Паўночнага Прычарнамор'я. Ва ўніверсітэце адкрыты Цэнтр даследавання падводнай культурна-гістарычнай спадчыны Украіны пад эгідай ЮНЕСКА.
Матэрыяльна-тэхнічную базу установы складаюць 13 навучальных карпусоў, у тым ліку два лабараторных корпуса, тры інтэрнаты, 179 аўдыторый і лабараторый, 18 камп'ютарных лабараторый, 5 спартыўных залаў, спартыўныя пляцоўкі, ваенны палігон, цір. У цяперашні час у сувязі з правядзеннем капітальнага рамонту навучальны працэс у корпусе № 5 прыпынены. Ёсць уласны спартыўна-аздараўленчы лагер "Марана", размешчаны на беразе Чорнага мора (на 70 месцаў). 3 навучальных корпуса, якія знаходзяцца ў Першамайску, здадзены ў арэнду вайсковым.
Падрыхтоўка спецыялістаў ажыццяўляецца на базе 9 навучальных карпусоў і 3 навукова-даследчых лабараторый: экалагічная навукова-даследчая лабараторыя, навукова-даследчая фізіёлага-біяхімічная лабараторыя, навукова-даследчая лабараторыя марфалагічных даследаванняў. Акрамя ўласных спартыўных збудаванняў універсітэт арандуе навучальнае тактычнае поле-стрэльбішча, парашутна-дэсантны комплекс, спартыўны гарадок для забеспячэння навучальнага працэсу кафедры ваеннай падрыхтоўкі.
У навучальных карпусах функцыянуюць чытальная зала на 244 месцы, буфет на 16 месцаў. Да паслуг студэнтаў - тры інтэрнаты магутнасцю 1640 месцаў. У цяперашні час, у сувязі з правядзеннем капітальнага рамонту, інтэрнат № 1 закрыты.
Бібліятэка універсітэта налічвае 475 тысяч асобнікаў, складаецца з абанементаў: вучэбнай літаратуры, навуковай літаратуры, абанемента факультэта фізічнай культуры і спорту, абанемента кафедры ваеннай падрыхтоўкі, трох чытальных залаў: асноўнага, факультэта фізічнай культуры і спорту, кафедры ваеннай падрыхтоўкі; сектара абслугоўвання студэнтаў каледжа і кафедральных бібліятэчных пунктаў.
Рыпальта-Арпіна
Насельніцтва складае 1026 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 171 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0373.
Спіс вуліц Капыля
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Капыль
Сенненскі раён
Се́нненскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сянно. Мяжуе з Бешанковіцкім, Віцебскім, Лёзненскім, Аршанскім, Талачынскім і Чашніцкім раёнамі.
Плошча раёна 2 тыс. км². Насельніцтва 31,6 тыс. чал. (2003).
Прырода
Паверхня паўднёвай часткі ўзгорыста-платопадобная, у межах Аршанскага ўзвышша, паўночная і паўночна-заходняя часткі раўнінныя, з асобнымі ўчасткамі астраўных павышэнняў у межах Чашніцкай раўніны; на крайнім усходзе Лучоская нізіна. Найвышэйшы пункт 263 м (каля вёскі Папіна), найбольш нізкая адзнака 154 м (урэз вады возера Серакаротня каля вёскі Рыбнае).
У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да Аршанскай упадзіны. Зверху залягаюць марэнныя і водна-ледавіковыя адклады паазерскага, сожскага і бярэзінскага зледзяненняў магутнасцю ад 30—40 да 240 м (у ледавіковых лагчынах), ніжэй — дэвонскія пясчанікі, гліны, мергелі і даламіты — да 350 м, верхнепратэразойскія гліны, алеўраліты і пясчанікі — да 900—1000 м. Пароды крышталічнага фундамента на глыбіні 750—900 м на захадзе і 1200—1400 м ніжэй узроўню мора на ўсходзе. Вядомы 184 радовішчы торфу з агульнымі запасамі 36,7 млн тон (найбуйнейшыя Мох-Ніжняя Крывіна, Капланскі Мох, Крыпец, Кічынскае, Забоціна—Бярозка); 5 радовішчаў пясчана-жвіровага матэрыялу з запасамі 6,4 млн куб. м. (найбольшыя Оўсішчанскае, Латыгальскае, Дубнякоўскае, Яноўскае); 5 радовішчаў глін і суглінкаў з запасамі 5,2 млн куб. м (найбольшыя Ракіта, Тупічанскае, Мелькавіцкае, Папоўскае); 3 радовішчы пяскоў з запасамі 24,2 млн куб. м (Маргойскае, Папоўскае 1-е, Мішчукоўскае).
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы. Агульная плошча балот 15,4 тыс. га. Найбольшыя балотныя масівы: Мох-Ніжняя Крывіна, Хабоціна-Бярозка, Капланскі Мох, Замашанскі Мох, Рудзецкае. Пад сельскагаспадарчымі ўгоддзямі каля 48 % тэрыторыі раёна.
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — горад Сянно. 20 жніўня 1924 года падзелены на 14 сельсаветаў: Алексініцкі, Беліцкі, Гарывецкі, Застадольскі, Машчонскі, Навасельскі, Нямойтаўскі, Падворыцкі, Паўлавіцкі, Пустынкаўскі, Раснянскі (Расненскі), Сенненскі, Сукрэмненскі, Ульянавіцкі. 29 кастрычніка 1924 года Паўлавіцкі сельсавет перайменаваны ў Ходчанскі, Сукрэмненскі сельсавет — у Латыгальскі. 24 верасня 1926 года скасаваны Сенненскі сельсавет, 12 кастрычніка 1929 года — Падворыцкі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Будскі, Навасельскі і Сідорніцкі (Тур’еўскі) сельсаветы скасаванага Багушэўскага раёна. 20 жніўня 1933 года Машчонскі сельсавет падзелены на Машчонскі і Падворыцкі сельсаветы. 12 лютага 1935 года Будскі, Застадольскі і Навасельскі сельсаветы перададзены адноўленаму Багушэўскаму раёну. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Падворыцкі і Сідорніцкі сельсаветы. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Багушэўск, Астапенскі, Забараўскі, Застадольскі, Какоўчынскі, Ледневіцкі, Машканскі і Навасельскі сельсаветы скасаванага Багушэўскага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны Астапенскі, Застадольскі, Латыгальскі, Ледневіцкі і Навасельскі сельсаветы, утвораны Багушэўскі сельсавет. 14 красавіка 1962 года Забараўскі сельсавет перайменаваны ў Обальскі, 2 жніўня 1966 года Пустынкаўскі сельсавет — у Студзёнкаўскі, 7 чэрвеня 1968 года Машчонскі сельсавет — у Белаліпскі, 19 лютага 1971 года Гарывецкі сельсавет — у Запруддзеўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна 13 сельсаветаў, 359 населеных пунктаў. 30 сакавіка 1992 года скасаваны Белаліпскі сельсавет. 21 чэрвеня 1993 года Запруддзеўскі сельсавет перайменаваны ў Багданаўскі. 20 кастрычніка 1995 года Сенненскі раён і горад Сянно аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 8 красавіка 2004 года скасаваны Алексініцкі, Обальскі, Раснянскі, Ульянавіцкі сельсаветы.
Насельніцтва
Гарадскія паселішчы: горад Сянно, гарадскі пасёлак Багушэўск.
Гаспадарка
Буйнейшыя прадпрыемствы:
Аліса (персанаж Кэрала)
Алі́са (Alice -галоўная гераіня аповесцей Льюіса Кэрала Алісіны прыгоды ў дзівоснай краіне і Праз люстэрка. У яе гонар названы кратэр Аліса на Хароне.
Вобраз Алісы
Правобразам Алісы стала юная знаёмая Кэрала Аліса Плезенс Лідэл, з якой ён пазнаёміўся ў 1856 годзе, калі ей было тры-чатыры гады. Пазней яна стане яго любіміцай; праз шмат гадоў, ужо пасля яе замужжа, ён пісаў ёй: "пасля Вас у мяне было мноства маленькіх сяброў, але ўсё гэта было зусім не тое...". Менавіта па яе просьбе ім была запісаная казка, складзеная для сясцёр Лиддел 4 ліпеня 1862 года падчас лодкавай прагулкі. Што ж тычыцца яе працягу (Праз люстэрка), то, як лічаць некаторыя аўтары, у ім гаворка ідзе ўжо не пра міс Лідэл — гераіняй «залюстаркоўя» прадстаўляюць нейкую Алісу Рэйкс: "тэма залюстаркоўя, відавочна, паўстала пазней асноўнага задумы другой казкі, У аснову якой, як ўспамінала Аліса Лідэл, ляглі экспромты, якія складаў Кэрролл, навучаючы дзяўчынак Лідэл гульні ў шахматы. Толькі ў 1868 г. з'явілася думка пра краіну, якая ляжыць па той бок люстэрка, падказаная размовай з другога Алісай, далёкай сваячкай пісьменніка Алісай Рэйкс (Alice Raikes), пра што яна распавяла ў інтэрв'ю[асьле яе замужжа, ён пісаў ёй: "пасля Вас у мяне было мноства маленькіх сяброў, але ўсё гэта было зусім не тое...». Менавіта па яе просьбе ім была запісаная казка, складзеная для сясцёр Лідэл 4 ліпеня 1862 года падчас лодкавай прагулкі. Што ж тычыцца яе працягу (Аліса ў Залюстаркоўе), то, як лічаць некаторыя аўтары, у ім гаворка ідзе ўжо не пра міс Лідэл — гераіняй «залюстаркоўя» прадстаўляюць нейкую Алісу Рэйкс: "тэма залюстаркоўя, відавочна, паўстала пазней асноўнага задумы другой казкі, У аснову якой, як ўспамінала Аліса Лідэл, ляглі экспромты, якія складаў Кэрал, навучаючы дзяўчынак Лидделл гульні ў шахматы. Толькі ў 1868 г. з'явілася думка пра краіну, якая ляжыць па той бок люстэрка, падказаная размовай з другой Алісай, далёкай сваячкай пісьменніка Алісай Рэйкс( Alice Raikes), пра што яна распавяла ў інтэрв'ю.
Пацкаў
Пацкаў (Пацков) — былы хутар у складзе Малейкаўскага сельсавета Брагінскага раёна Гомельскай вобласці. Насельніцтва ў цяперашні час адсутнічае.
Згодна з рашэннем Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта ад 17 лістапада 2005 года № 793, Пацкаў быў выключаны з даных па ўліку і рэгістрацыі населеных пунктаў. .
Пасадка (авіяцыя)
Пасадка — завяршальны этап палёту паветранага судна (летака), пры якім адбываецца запаволенне руху летака з вышыні 25 м над узроўнем парога УПП да поўнага спыну паветранага судна на УПП.
Пасадка самалёта
Этап пасадкі самалёта пачынаецца з вышыні 25 м над узроўнем парога УПП (у выпадку стандартнай курса-глісаднай сістэмы) і завяршаецца прабегам па УПП да поўнага спыну лятальнага апарата (ЛА). Для лёгкіх самалётаў этап пасадкі можа пачынацца з вышыні 9 м. Пасадка — найскладанейшы этап палёту, бо пры памяншэнні вышыні памяншаецца магчымасць выпраўлення памылак лётчыка або аўтаматычных сістэм.
Непасрэдна пасадцы папярэднічае заход на пасадку — частка палёту, якая мае перадпасадачнае манеўраванне ў раёне аэрадрома з паступовым змяненнем канфігурацыі ЛА з палётнай на пасадачную. Напрыклад, канфігурацыю самалёта пры заходзе на пасадку пачынаюць змяняць з выпуску шасі, затым выпускаюць перадкрылки і ў апошнюю чаргу, часам паступова, выпускаюць закрылкі, пры гэтым хуткасць самалёта зніжаецца да пасадачнай. Завяршэнне выпуску закрылкаў можа адбывацца на глісады. Заход на пасадку пачынаецца на вышыні не менш за 400 м. Хуткасць заходу на пасадку павінна перавышаць хуткасць звальвання пры дадзенай канфігурацыі ЛА не менш чым на 30%. У аварыйнай сітуацыі хуткасць заходу на пасадку можа перавышаць хуткасць звальвання на 25%. Заход на пасадку завяршаецца альбо пасадкай, альбо адыходам на другі круг. На другі круг ЛА адыходзіць пры перавышэнні дапушчальных адхіленняў параметраў траекторыі пры зніжэнні на глісады ад намінальных. Рашэнне на пасадку пілот абавязаны прыняць не ніжэй за вышыню прыняцця рашэння.
Паветраная частка пасадкі доўжыцца блізу 6-10 секунд і мае: У асобных выпадках для памяншэння пасадачнай дыстанцыі пасадку ажыццяўляюць без вытрымлівання, а ў асобных выпадках і без поўнага выраўноўвання. Ва ўмовах абмежаванай даўжыні УПП пасадка ажыццяўляецца пры дапамозе адмысловых прыстасаванняў. Напрыклад, пры пасадцы знішчальнікаў на авіяносец прымяняюцца аэрафінішоры - тармазныя трасы, нацягнутыя на палубе, за якія знішчальнік чапляецца спецыяльным гакам, што гасяць кінетычную энергію самалёта, які прызямліўся. Характэрна, што ў момант дотыку пілот ўключае ўзлётны рэжым на выпадак няўдалага зачаплення гакам аэрафінішора. На наземных аэрадромах з мэтай памяншэння прабегу на некаторых самалётах ўжываецца тармазны парашут.
Пасадка верталёта
Усе верталёты могуць выконваць як вертыкальную пасадку, так і (пры неабходнасці) пасадку з прабегам (па-самалётнаму). Апошні выпадак тычыцца галоўным чынам да верталётаў з колавым шасі. Верталёты з палазковым шасі, хоць і могуць (у прынцыпе) выконваць пасадку з некаторай гарызантальнай хуткасцю, мала прыстасаваныя да гэтага і выкарыстоўваюць такую ​​тэхніку пасадкі рэдка (а менавіта - у выпадках недастатковай магутнасці рухавіка для выканання висения, пры шэрагу адмоў і т. Д. ). Пасадка ў гэтым разе выконваецца з мінімальна магчымай паступальнай хуткасцю.
Бёміт
Бёмі́т — мінерал з групы гідраксідаў, гідраксід алюмінію AlO(OH) (Al2O3•H2O). Упершыню апісаны ў 1927 годзе. Названы ў гонар нямецкага геолага І. Бёма (Johannes Bohm).
Уласцівасці
Крышталізуецца ў рамбічнай сінгоніі. Крышталі таблічастыя і лінзападобныя, бясколерныя або белыя з жаўтаватым, зеленаватым і ружаватым адценнем. Цвёрдасць 3,5—4 па шкале Моаса. Шчыльнасць 3,02—3,05 г/см³.
Асцёр (прыток Дзясны)
Асцёр (Остер) — рака ў Чарнігаўскай вобласці Украіны, левы прыток Дзясны (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі — 199 км, плошча басейна — 2 970 км².
Бярэ пачатак з балота ў межах Бахмацкага раёна, цячэ па Прыдняпроўскай нізіне. Даліна слаба выражаная, у ніжнім цячэнні мае трапецападобную форму. Шырыня яе 2—4 км, глыбіня 5—10 м. Пойма забалочаная, распаўсюджаны старыцы, ёсць тарфянішчы. Рэчышча слабазвілістае, амаль на ўсім працягу каналізаванае, зарэгуляванае шлюзамі і помпавымі станцыямі для перакачвання вады з Дзясны праз Асцёр у р. (у летні перыяд). Шырыня рэчышча пераважна 8—12 м, глыбіня 1—1,5 м. Дно роўнае, пясчанае, на перакатах замуленае. Нахіл ракі 0,17 м/км.
Жыўленне пераважна снегавое. Характэрна веснавое разводдзе, бываюць летнія паводкі. Ледастаў з канца лістапада — пачатку снежня да сакавіка.
NGC 6183
NGC 6183 (іншыя абазначэнні — ESO 69-8, PGC 58785) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Паўднёвы Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сяргеевіцкі сельсавет (Пухавіцкі раён)
Сярге́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Сяргеевічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР, з 12 лютага 1935 года — у Рудзенскім раёне, з 6 ліпеня 1935 года — у Смілавіцкім раёне, з 11 лютага 1938 года — у Рудзенскім раёне. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Рудзенскім раёне Мінскай вобласці. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета акупіравана нямецкімі войскамі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Пухавіцкага раёна. 31 сакавіка 1977 года ў склад сельсавета з Цітвянскага сельсавета перададзены пасёлак Праўдзінскі. 29 чэрвеня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Праўдзінскага пассавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: Барбарова, Валасач, Дубрава, Кавалевічы, Крыстампалле, Кукіга, Малінаўка, Прыстань, Слопішчы, Сяргеевічы, Церабель.
Зарэчча (Камянецкі раён)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Агародніцкага сельсавета.
Сант-Агата-дэі-Гоці
Сант-Агата-дэі-Гоці (Sant’Agata dei Goti, )- царква ў гонар пакутніцы св. Агаты на ўзгорку Вімінал у Рыме.
Царква пад назвай Sant'Agata in Capite Subura была пабудавана ў IV стагоддзі. У V стагоддзі служыла готам, прыхільнікам арыянства. Папа Рыгор I асвяціў царкву зноў па каталіцкім абрадзе ў 592 годзе. У XVII стагоддзі перабудавана ў стылі барока. На сённяшні дзень захаваліся антычныя гранітныя калоны ва ўнутраным дворыку, мазаічная падлога (у стылі касматэска, XII—XIII стст.) і мармуровы алтар. Фасад працы Франчэска Ферары (1729 года), раманская кампаніла XII стагоддзя.
Тытулярная дыяконія
Царква Сант-Агата-дэі-Гоці з'яўляецца тытулярнай дыяконіі; кардыналам-дыяканам з тытулам Сант-Агата-дэі-Гоці, з 20 лістапада 2010 года з'яўляецца амерыканскі кардынал Рэймонд Леа Бёрк.
Рыпальта-Гуерына
Рыпальта-Гуерына (Ripalta Guerina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 436 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 145 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0373.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gottardo.
Пакаленне 1898
Пакаленне 1898 (Generación del 98) — назва, якая зацвердзілася за групай іспанскіх пісьменнікаў, што востра перажылі ў сваёй творчасці канчатковы крах Іспанскай імперыі, які давяршыўся паразай у іспана-амерыканскай вайне, стратай у 1898 Кубы, Пуэрта-Рыка, Філіпінскіх астравоў і глыбокім сацыяльным, маральным, палітычным крызісам у краіне. Большасць з іх нарадзіліся ў дзесяцігоддзе паміж 1864 і 1875 гадамі. Сама назва прыдумана Асарынам.
Булыншчына
Булы́ншчына (, Булынщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Станькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Ляхавіцкага сельсавета.
Браслаўска-Дзісенскае паўстанне
Браслаўска-Дзісенскае паўстанне — антыкамуністычнае паўстанне, якое выбухнула ў Браслаўскім і Дзісненскім паветах, з-за злоўжыванняў тутэйшых бальшавіцкіх уладаў.
Прычыны
У Дзісненскім павеце, як і Браслаўскім вялікае свавольніцтва меў мясцовы Вайсковы аддзел. Фактычна Вайсковыя аддзелы панавалі над астатнімі і прымушалі выконваць захады дзеля задавальнення сваіх мэтаў не зважаючы на настроі і патрэбы мясцовага насельніцтва. Напачатку чэрвеня бальшавікі абвесьцілі мабілізацыю усіх мужчын ва ўзросьце ад 16 да 43 год. А яшчэ ў траўні бальшавікі забілі праваслаўнага святара Канстанціна Жданава з Шаркоўшчыны, які карыстаўся аўтарытэтам сярод мясцовых жыхароў.