cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ваенны інстытут тэлекамунікацый і інфарматызацыі імя Герояў Крут
Гісторыя
6 чэрвеня 2007 года пастановай Кабінета міністраў Украіны Палтаўскі ваенны інстытут сувязі рэарганізаваны на факультэт сродкаў ваеннай сувязі ВІТІ НТУУ «КПІ».
29 студзеня 2018 года інстытуту было прысвоена ганаровае імя Герояў Крут - у гонар герояў боя, які адбыўся 29 студзеня 1918 года каля сяла Круты на Чарнігаўшчыне, калі армія УНР у асобе кіеўскіх курсантаў мужна змагалася з наступаючымі атрадамі бальшавікоў, якіх было у тры разы больш.
Марына Васілеўна Золатава
Марына Золатава (нар., Мінск, БССР, СССР ) — беларуская журналістка і палітычная зняволеная. Галоўны рэдактар УП «Надзейныя праграмы» (TUT.BY).
Біяграфія
Скончыла філалагічны факультэт БДУ па балгарскай філалогіі, аспірантуру Інстытута мовазнаўства Нацыянальнай акадэміі навук. Працавала ў дзяржаўным Інстытуце праблем навукі, а таксама ў інфармацыйным агенцтве БелаПАН.
З 2004 года галоўны рэдактар партала TUT.BY, які тады быў навінавым агрэгатарам. Золатава стала першай, хто на партале прафесійна заняўся менавіта навінамі. Вядзе стужку на сайце.
У чэрвені 2011 года, калі востра стаяла пытанне аб закрыцці незалежных газет «Наша Ніва» і «Народная Воля», на прэс-канферэнцыі прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі выступіла ў абарону гэтых выданняў.
Справа БелТА
7 жніўня 2018 года Марына Золатава была затрыманая разам з больш чым дзясяткаў журналістаў, якіх падазравалі ў праглядзе нататак дзяржаўнага інфармагенцтва БелТА па закрытай платнай падпісцы. Двое сутак яна правяла ў ізалятары часовага ўтрымання на Акрэсціна. Журналістаў і рэдакцыі падтрымалі Еўрасаюз, Савет Еўропы, ЗША, а таксама міжнародныя праваабарончыя арганізацыі.
Першапачаткова галоўнага рэдактара TUT.BY падазравалі адразу па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса: ч. 2 арт. 349 (Несанкцыянаваны доступ да камп’ютарнай інфармацыі, зроблены з іншай асабістай зацікаўленасці, які пацягнуў прычыненне істотнай шкоды) і ч. 2 арт. 425 КК (Бяздзейнасць службовай асобы). Але абвінавачванне было прад’яўлена па апошняй. Яна стала адзінай з 15 журналістаў і рэдактараў некалькіх СМІ, якія праходзілі па справе, чыя справа дайшло да суда і ў дачыненні да каго следства не спыніла крымінальны пераслед.
Марыну Золатаву абвінавацілі паводле часткі 2 артыкулу 425 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусі («Бяздзейнасць службовай асобы») з-за атрымання доступу да платнай стужцы навін Беларускага тэлеграфнага агенцтва без аплочанай падпіскі. Суд Заводскага раёна Мінска (суддзя — Аляксандр Петраш) 4 сакавіка 2019 года прызнаў Золатаву вінаватай і прысудзіў да штрафу ў памеры 300 базавых велічыняў (7 650 рублёў). Суддзя таксама пастанавіў спагнаць з Золатавай 6 тысяч рублёў на карысць БелТА за паслугі адвакатаў.
У заключным слове яна заявіла :
Палітычны пераслед (з 2021)
У рамках крымінальнай справы разам з іншымі супрацоўнікамі TUT.BY была арыштавана 18 мая 2021 года паводле абвінавачванняў у саўдзеле ў нясплаце падаткаў. 25 мая 2021 года дзевять арганізацый (Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр і іншыя) выступілі з сумеснай заяваю і прызналі яе палітычный зняволенай. 14 верасня 2021 года шэфства над палітвязнем узяў Алоіс Райнер, дэпутат Бундэстагу.
17 сакавіка 2023 года Мінскі гарадскі суд прысудзіў Марыну Золатаву да 12 гадоў пазбаўлення волі з адбываннем пакарання ў калоніі агульнага рэжыму.
Ацэнкі
Удава заснавальніка TUT.BY Юрыя Зісера Юлія Чарняўская назвала Марыну Золатаву «матуляю „TUT.BY“».
Сям’я
Замужам, мае дачку Надзею і сына Фёдара.
Піскы-Радзькіўскі
Піскы-Радзькіўскі (Піски-Радьківські; да Другой сусветнай вайны Радзькіўскі Піскы) — вёска ў Бораўскім раёне Харкаўскай вобласці, Украіна.
З’яўлялася да 2020 года адміністрацыйным цэнтрам Піска-Радзькіўскага сельскага савета, у які, акрамя таго, уваходзіла сяло Малііўка.
Геаграфічнае становішча
Вёска Піскы-Радзькіўскі знаходзіцца за 18 км ад райцэнтра Барава, на левым беразе Аскольскага вадасховішча (рака Аскол) у месцы ўпадзення ў яго ручая Салёны.
Каля вёскі на вадасховішчы размешчаны вялікі заліў, перагароджаны некалькімі дамбамі. Побач размешчаны вялікі лясны масіў урочышча Камароўская Дача (хвоя).
Праз вёску праходзіць чыгунка мерыдыянальнага напрамку Куп’янск — Святагірск; станцыя Радзькіўскі Піскы.
Паходжанне назвы
Таму слабадзе далі ўдакладняльную назву «Радзькіўскі».
Сал (прыток Дона)
Сал (Сал, Сал) — рака ў Расіі, у Калмыкіі і Растоўскай вобласці, левы прыток ракі Дон. У верхнім цячэнні (180 км) называецца Джурак-Сал.
Даўжыня ракі 798 (776 ) км. Плошча вадазбору 21 300 км². Сярэдні расход вады (на адлегласці 205 км ад вусця ) складае 10 м³/с. Аб’ём сцёку 0,316 км³/год. Выток Сала знаходзіцца на заходніх схілах узвышша Ергені, каля мяжы Калмыкіі і Растоўскай вобласці. Упадае ў Дон каля горада Семікаракорск (за 2—2,5 км ніжэй па цячэнню ). Рэчышча звілістае. Сярод прытокаў: Вялікая Куберле, Малая Куберле, Кара-Сал, Вялікі Гашун, Амта, Булукта і інш.
Рака звязваецца Данскім магістральным каналам з Цымлянскім вадасховішчам на рацэ Дон. У басейне ракі каналы арашальнай сістэмы, 217 сажалак і вадасховішчаў.
Каля ракі знаходзяцца станіца Андрэеўская, сяло Дубаўскае, пасёлак Южны, слабада Вялікая Мартынаўка.
Mv
mv (ад move) — утыліта ў UNIX і UNIX-падобных сістэмах, ужываецца для перамяшчэння або перайменавання файлаў.
Ужыванне: mv file1 file_1      пераймяноўвае файл
mv file ./dir/       перасоўвае 'file' у 'dir/file' адносна бягучага каталога
Калі апошні аргумент не з'яўляецца каталогам і зададзена больш чым два файлы, то будзе надрукавана паведамленне аб памылцы.
Ключы, якія выкарыстоўваюцца з :
Сільныця
Сільныця (Сільни́ця) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Фрыдрых Вільгельм Ніцшэ
Фрыдрых Вільгельм Ніцшэ (Friedrich Wilhelm Nietzsche; 15 кастрычніка 1844 — 25 жніўня 1900) — нямецкі філосаф, філолаг і паэт, адзін з заснавальнікаў філасофіі жыцця.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сям’і лютэранскага святара. У 1858-64 вучыўся ў Пфорце — закрытай прывілеяванай школе для адораных дзяцей; тут выявілася яго цікавасць да антычнасці і музыкі. У 1864-65 вывучаў класічную філалогію і пратэстанцкую тэалогію ў Бонскім універсітэце. Пасля знаёмства з працамі Д. Ф. Штраўса, Л. Феербаха і Б. Баўэра пакінуў тэалогію, абраўшы сваёй спецыяльнасцю класічную філалогію. У гэтыя гады ён захапляецца філасофіяй А. Шапенгаўэра і мастацтвам Р. Вагнера, асабістае знаёмства з якім адбылося ў лістападзе 1868 года. З 1869 да 1879 прафесар класічнай філалогіі Базельскага ўніверсітэта. Складае з сябе прускае грамадзянства, але ў 1870 у якасці санітара добраахвотна прымае ўдзел у франка-прускай вайне (1870-71).
Усё жыццё мучыўся ад невыносных галаўных боляў. У 1879 годзе па стане здароўя пакідае службу і вядзе вандроўнае жыццё, спрабуючы знайсці клімат і ландшафт, найбольш спрыяльныя для яго цялеснага і душэўнага самаадчування (Ніца, Генуя, Зільс-Марыя, Турын і інш.). Творчая дзейнасць Фрыдрыха Ніцшэ абарвалася на ру­бяжы 1888–89 гадоў у сувя­зі з ду­шэўнай хваробай, што адолела яго.
Светапогляд
Першыя яго творы прысвечаны праблемам класічнай філалогіі, першая значная праца па філасофіі «Нараджэнне трагедыі з духу музыкі» (1872) — пераважна аналізу антычнай культуры. У працяг пошукаў Ф. Шылера і прадстаўнікоў нямецкага рамантызму, развіў ідэі аб існаванні двух супрацьлеглых пачаткаў у быцці культуры: дыянісійскага — жыццесцвярджальнага, аргаістычнага, ірацыянальнага і ў той жа час трагічнага, якому адпавядае хаатычная накіраванасць самога жыцця (канцэпцыя «гераічнага песімізму»), і апалонаўскага — сузіральнага, упарадкаванага, аднабакова разумовага і аптымістычна радаснага. Ідэал мастацтва бачыў у гармоніі гэтых двух тыпаў (напр., у грэчаскай трагедыі, у Сафокла); папярэднікамі мастацтва будучыні лічыў Р. Вагнера, Ф. Шылера, І. Гётэ.
У якасці культурна-этычнага ідэалу новага тыпу чалавека вылучаў эстэтызаваны ім вобраз звышчалавека як магчымага і дасягальнага ў перспектыве рэальнай будучыні ідэалу ўсяго чалавецтва. Характэрнымі рысамі ідэальнага чалавека лічыў уменне ахвяраваць сабой, велікадушнасць і прагу дзейнай любові, сумленнасць, бясстрашнасць, цвёрдасць, гераізм і г.д. («Так казаў Заратустра», т. 1-3, 1883-84). У творах «Ecce Homo», «Антыхрысціянін» (абодва 1888) і інш. на першы план ён ставіў культ моцнай асобы, якая з крайняй жорсткасцю пераадольвае ўсе маральныя нормы грамадства. Паняццем звышчалавека Ніцшэ актыўна карысталіся нацысты, ствараючы ідэалогію пануючай расы, і прыпісвалі арыйскай расе рысы звышчалавека, які ў адносінах да «чужых» свабодны ад маральных абмежаванняў і кіруецца ў сваіх дзеяннях інстынктамі. Сам Ніцшэ быў праціўнікам любых форм панавання масавай свядомасці і расізму. На яго думку, жыццё ёсць праяўленне, аб'ектывізацыя волі, але не абстрактнай сусветнай волі (як у А. Шапенгаўэра), а канкрэтнай волі да ўлады; яе ён разглядаў як аснову «права моцнага», якім павінен кіравацца сапраўдны чалавек ва ўсіх сферах жыццядзейнасці.
Ліндсей Хардынг
Ліндсей Марсі Хардынг (Lindsey Marcie Harding; 12 чэрвеня 1984, Мабіл, ЗША) — прафесійная амерыканская і беларуская баскетбалістка, трэнер. Выступала за каманды жаночай нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі, а таксама зборную Беларусі па баскетболе.
Фрыдрых Вільгельм Ніцшэ
Светапогляд
Фрыдрых Ніцшэ сцвярджаў, што на працягу ўсёй гісторыі рабы спрабавалі навязаць сваю мараль пануючым арыстакратам, і пачатак гэтаму працэсу паклалі яўрэі ў Старым запавеце, а вышэйшае развіццё ён атрымаў у хрысціянстве, найперш у Нагорнай пропаведзі Ісуса Хрыста. Адсюль вынікае неабходнасць пераадолення вынікаў «паўстання рабоў» у маралі, вяртання чалавека да сапраўднага існавання, да самога сябе.
Ф. Ніцшэ прадказваў распад еўрапейскай духоўнасці і дэвальвацыю яе каштоўнасцей, узнікненне «масавага грамадства» і таталітарызму, панаванне «будучага хама» з яго нівеліроўкай чалавека пад сцягам усеагульнай роўнасці людзей. Барацьба за вызваленне людзей ад улады духоўных і сацыяльных аўтарытэтаў, якая ўвайшла ў гісторыю культуры пад лозунгам «пераацэнкі былых да гэтага часу каштоўнасцей», зрабіла яго адным з найбольш яркіх прадстаўнікоў еўрапейскага нігілізму («Па той бок дабра і зла: прэлюдыя да філасофіі будучыні», 1886, «Да генеалогіі маралі», 1887).
Ліндсей Хардынг
Раннія гады
Ліндсей Хардынг нарадзілася 12 чэрвеня 1984 года ў горадзе Мабіл (штат Алабама), а вырасла ўжо ў горадзе Х’юстан (штат Тэхас), вучылася ж у яго прыгарадзе Сайпрэс у сярэдняй школе Сай-Фэйр, у якой гуляла за мясцовую баскетбольную каманду. Бацькі — Майкл Хардынг і Ліліян Эндрус, ёсць малодшыя брат Майкл і сястра Морган.
Спартыўная кар’ера
Ліндсей Хардынг выступала за «Мінесоту», «Вашынгтон», «Атланту», «Лос-Анджэлес», «Нью-Ёрк» і «Фінікс» у жаночай нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі {WNBA). У 270 гульнях WNBA за кар’еру Хардынг набірала ў сярэднім 9,8 ачкоў, рабіла 4,0 перадачы і 2,9 падбораў.
Фрыдрых Вільгельм Ніцшэ
Спадчына
Спадчына Фрыдрыха Ніцшэ паўплывала на развіццё філасофіі, эстэтыкі і літаратуры канца ХІХ — ХХ ст., стала своеасаблівым «ніцшэанскім» пластом еўрапейскай культуры. Ён з'яўляецца адным з самых чытаных мысляроў. Многія яго ідэі ў разнастайнай інтэрпрэтацыі атрымалі развіццё ў філасофіі жыцця і філасофіі культуры, пазітывізме, прагматызме, фенаменалогіі, экзістэнцыялізме.
У вострых дыскусіях аб прыродзе маральнай філасофіі Ніцшэ, яго разуменні сутнасці быцця і звышчалавека, свабоды творчасці, каштоўнасці валявой дзейнасці ўдзельнічалі Г. Зімель, Г. Файгінгер, О. Шпенглер, А. Камю, М. Хайдэгер, У. Салаўёў, Х. Артэга-і-Гасет, М. Бярдзяеў і інш. Ніцшэ прадугадаў ідэі і ўстаноўкі псіхааналізу ў разуменні чалавека як адзінства некалькіх узроўняў і асаблівасцей яго дзеянняў, абумоўленых неўсвядомленымі матывамі. Генетычны падыход да вытлумачэння псіхічных з'яў і ўніверсальнага імкнення асобы да ўвасаблення сваіх магчымасцей і волі да ўлады збліжае яго канцэптуальныя пазіцыі з З. Фрэйдам, Э. Фромам, К. Хорні, А. Адлерам, К. Г. Юнгам і інш. Шэраг ідэй Ніцшэ (два пачаткі культуры, культ жыцця і трагічнасці, адмаўленне маралі, разбурэнне рэлігіі і пафас міфатворчасці) знайшоў адлюстраванне ў творчасці Т. Мана, Б. Шоў, Дж. Лондана, В. Брусава, М. Гумілёва, М. Ікбана і інш.
Ліндсей Хардынг
Спартыўная кар’ера
У 2015 годзе Ліндсей Хардынг запрасілі гуляць у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі, у якой быў дэфіцыт. У хуткім часе пасля атрымання беларускага пашпарта яна была ўключана ў заяўку новай каманды на чэмпіянат Еўропы ў Венгрыі і Румыніі, якой дапамагла завяршыць турнір на выніковым чацвёртым месцы.
Трэнерская кар’ера
З 2018 года распачала трэнерскую кар’еру. У 2019 годзе стала памочнікам галоўнага трэнера каманды NBA «Сакрамента Кінгз». У 2021 годзе Ліндсей Хардынг узначаліла жаночую зборную Паўднёвага Судана.
Скачкі на лыжах з трампліна
Скачкі на лыжах з трампліна — від лыжнага спорту. Найбольш пашыраны ў краінах Скандынавіі, Аўстрыі, Германіі, Расіі, Японіі і інш.
Праводзяцца з трамплінаў з разліковай магутнасцю (аптымальная даўжыня скачка) 20—50 м (малыя), 50—70 м (сярэднія), 90—120 м (вялікія) і больш за 120 м (для палётаў на лыжах).
Спаборніцтвы на Алімпійскіх гульнях і чэмпіянатах свету праводзяцца на трамплінах магутнасцю 90 і 120 м; уваходзяць у праграму лыжнага дваябор’я.
Доўгі час у гэтым відзе спорту спаборнічалі толькі мужчыны. У 2014 годзе на Алімпійскіх гульнях у скачках з трампліна ўпершыню выступілі жанчыны.
Гісторыя
Паходзяць з Нарвегіі. Першае дакументальнае сведчанне адносіцца да лістапада 1808 года, калі чалавек праляцеў 9,5 метраў, каб даказаць сваю адвагу калегам. Да 1862 года лятаючыя лыжнікі падымаліся вышэй і скакалі далей, а 22 студзеня 1862 года ў Трусіле адбылося першае дакументальна зафіксаванае спаборніцтва.
Першыя афіцыйныя спаборніцтвы адбыліся ў 1897 паблізу Осла.
У праграме Алімпійскіх гульняў з 1924 (сярэдні трамплін) і з 1964 (вялікі); чэмпіянаты свету з 1937 (з 1964 — на 2 трамплінах).
З 1992 года асабістыя спаборніцтвы праводзяцца на трамплінах 90 м і 120 м, камандныя — на трампліне 120 м. З 1992 года змянілася класіфікацыя трамплінаў і іх канфігурацыя.
Спаборніцтвы жанчын
Упершыню жанчына прыняла ўдзел у спаборніцтвах па скачках з трампліна ўжо ў 1863 годзе, у другім у гісторыі чэмпіянаце, аднак да 2010-х гадоў у алімпійскіх спаборніцтвах удзельнічалі толькі мужчыны.
У 2006 годзе энтузіясткі, пераважна з Паўночнай Амерыкі, дабіліся ад Міжнароднай федэрацыі лыжнага спорту (FIS) уключэння жаночага турніру ў праграму сусветнага першынства ў Ліберацы-2009. 26 мая 2006 года Міжнародная федэрацыя лыжнага спорту прыняла рашэнне дапусціць жанчын да спаборніцтваў у скачках на лыжах з трампліна падчас Чэмпіянату свету па лыжных відах спорту ў 2009 годзе ў Ліберацы (Чэхія). На гэтых спаборніцтвах званне першай у гісторыі чэмпіёнкі свету ў жаночых скачках з трампліна заваявала амерыканка Ліндсі Вэн.
У 2009 годзе, калі стала зразумела, што жаночыя скачкі на лыжах з трампліна не ўвойдуць у праграму зімовай Алімпіяды ў Ванкуверы 2010, група элітных спартсменак з Канады, Нарвегіі, Германіі, Славеніі і ЗША прыняла рашэнне звярнуцца ў суд. Спартсменкі сцвярджалі, што іх дыскрымінуюць па палавой прыкмеце, у парушэнне артыкула 15 канадскай Хартыі правоў і свабод. Аднак Вярхоўны суд канадскай правінцыі Брытанская Калумбія прыняў рашэнне, што парушэння няма.
3 снежня 2011 года ў нарвежскім Лілехамеры прайшоў першы ў гісторыі этап Кубка свету па скачках на лыжах з трампліна сярод жанчын.
У 2014 годзе скакухі ўпершыню выступілі на Алімпійскіх гульнях у Сочы.
Спаборніцтвы
Спаборніцтвы па скачках на лыжах з трампліна праводзяцца ў зімовы і летні сезон. Найбольш аўтарытэтнымі і значнымі з’яўляюцца старты, якія праводзяцца ў зімовы час на трамплінах з крытычнай кропкай 90 метраў і больш.
Алімпійскія гульні
У праграму Зімовых Алімпійскіх гульняў (раз на 4 гады) уваходзяць наступныя чатыры дысцыпліны:
Чэмпіянаты свету
У праграму Чэмпіянату свету па лыжных відах спорту (кожныя 2 гады) уваходзяць наступныя пяць дысцыплін:
У праграму Чэмпіянату свету па лыжных відах спорту сярод юніёраў уваходзяць наступныя пяць дысцыплін:
У праграму Чэмпіянату свету па палётах на лыжах (кожныя 2 гады) уваходзяць наступныя дзве дысцыплін:
Жанчыны не ўключаны.
У нацыянальную каманду ўваходзяць чатыры спартсмены.
Кубак свету
Штогадовыя зімовыя спаборніцтвы, якія ўключаюць у сябе 37 індывідуальных і камандных стартаў (сезон 2008—2009 года) на трамплінах Еўропы, Паўночнай Амерыкі і Азіі.
Пераможцы ў асабістым і камандным першынстве вызначаюцца па суме ачкоў, набраных спартсменамі ва ўсіх стартах, у якіх яны прынялі ўдзел.
У праграме Кубка свету таксама разыгрываецца малы залік Кубка свету па палётах — спаборніцтвы, якія праводзяць на палётных трамплінах.
Вядомыя скакуны з трампліна
Рэкорд па колькасці залатых алімпійскіх медалёў у гісторыі скачкоў з трампліна дзеляць фін Маці Нюкянен і швейцарац Сімон Аман — па 4. На чэмпіянатах свету ў асабістых дысцыплінах найбольшая колькасць перамог на рахунку паляка Адама Малыша— 4.
Муленскі майстар
Муленскі трыпціх Муленскі майстар (Maître de Moulins) — паўднёва-нідэрландскі (фламандскі) мастак, які працаваў пры двары герцагаў Бурбонскіх паміж 1483 і 1500 гг. Працаваў у Туры, Мулене і Ліёне. Яго дакладная ідэнтыфікацыя да гэтага часу застаецца пад пытаннем. У ліку сапраўдных імёнаў Майстра з Мулена называюцца Жан Эй (гэтая версія дамінуе), Жан Перэаль, Жан Прэво і Жан Клуэ Старэйшы (бацька прыдворнага партрэтыста Жана Клуэ).
Творы
Сучасныя даследчыкі прыпісваюць Майстру з Мулена 17 алтарных твораў, якія з’яўляюцца часткамі (у большасці створкі) алтароў раз’яднаных у XVII—XVIII стагоддзях, малюнак алоўкам, эскіз вітража, мініяцюру. Яго самы вядомы твор — трыпціх кафедральнага сабора ў Мулене «Маці Божая ў Славе», быў створаны каля 1500 года і дайшоў да нашых дзён у вельмі добрай захаванасці. На цэнтральнай панэлі намалявана Мадона з немаўлём у асяроддзі анёлаў. Яе фланкуюць партрэтныя выявы донатараў — герцага П’ера II, герцагіні Ганны дэ Божа і іх дачкі Сюзаны.
У музеі Метрапалітэн знаходзіцца яго «Партрэт Маргарыты Аўстрыйскай» у дзяцінстве. Той жа руцэ прыпісваюцца «Партрэт дафіна Шарля Арлеанскага» немаўлём, «Партрэт кардынала Карла II Бурбона», а таксама «Нараджэнне Хрыстова канцлера Ролена» (той жа заказчык, што і ў ван Эйка). У яго працах знаходзяць прыкметны ўплыў Хуга ван дэр Гуса і Жана Фуке.
Станіслаўка (Тульчынскі раён)
Станіслаўка (Станісла́вка) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Куненэ (правінцыя)
Куненэ (Cunene) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на поўдні краіны і мяжуе з Намібіяй. Адміністрацыйны цэнтр — Анджыва. Плошча — 89 342 км², насельніцтва складае 965 288 чалавек (2014).
Сезон 2020 ФК Граніт Мікашэвічы
У 2020-м годзе футбольны клуб «Граніт» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на верасень 2020 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Намца
На́мца, Тэнгры-Нур (納木湖, གནམ་མཚོ) — бяссцёкавае салёнае возера ў Кітаі, у паўднёва-ўсходняй частцы Тыбецкага нагор’я, каля паўночнага падножжа хрыбта Ньенчэн-Тангла, на вышыні 4627 (4718 ) м.
Плошча паверхні каля 2500 км² (1940 км², 1981 км²). Даўжыня 70 км, найбольшая шырыня 30 км. Глыбіні да 40 м. Катлавіна возера тэктанічнага паходжання. Пакрытае лёдам з лістапада па май.
Акуавіва-Платані
Акуавіва-Платані (Acquaviva Platani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальтанісета.
Тарасіўка (Тульчынскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Акуавіва-Платані
Насельніцтва складае 1231 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 88 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 93010. Тэлефонны код — 0934.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы SS. Crocifisso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лапцеў
Лапцеў — прозвішча.
IC 3431
IC 3431 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Холадзіўка (Тульчынскі раён)
Холадзіўка (Хо́лодівка) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бурая іржа жыта
Бурая іржа жыта, Лісцевая іржа жыта  — захворванне, выкліканае грыбам віду.
Medieval Classic Rock
«Medieval Classic Rock» — трынаццаты студыйны альбом беларускага гурта «Стары Ольса», які выйшаў на лэйбле «Cool Hat Records» 15 жніўня 2016 года. Альбом утрымоўвае кавер-версіі рок-хітоў другой паловы XX стагоддзя, выкананых пры дапамозе сярэднявечных інструментаў.
Квант
Квант (ад quantum — «колькі») — непадзельная порцыя якой-небудзь велічыні ў фізіцы. У аснове паняцця ляжыць уяўленне квантавай механікі, што некаторыя фізічныя велічыні могуць прымаць толькі вызначаныя значэнні.
Тэрмін квант быў упершыню ўведзены Максам Планкам у яго першай працы па квантавай тэорыі, якая заклала яе аснову. Вакол гэтай ідэі з пачатку 1900-х гадоў развілася цалкам новая фізічная канцэпцыя -- квантавая фізіка.
Кванты некаторых палёў маюць адмысловыя назвы:
Шура-Капііўска
Шура-Капііўска (Шура-Копіївська) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Майсей Сроліевіч Шухман
Майсей Сроліевіч (Ізраілевіч) Шухман (, Пінск —, Омск) — расійскі архітэктар і інжынер у грамадзянскім будаўніцтве.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пінску. Выхоўваўся ў Віленскім рэальным вучылішчы. У 1883 годзе паступіў у Інстытут грамадзянскіх інжынераў і, па сканчэнні ў 1889 годзе курса, быў прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў і ў хуткім часе быў прызначаны памочнікам Акмалінскага абласнога архітэктара.
Са жніўня 1889 года жыў у Омску.
У 1898—1907 гадах займаў пасаду Акмалінскага абласнога архітэктара.
У 1907 годзе сышоў са службы, жыў на даходы ад уласных дамоў і прыватных заказаў. У 1919 годзе зноў паступіў на службу. У 1920-х гадах служыў у камунальным аддзеле гарадской гаспадаркі ва Упраўленні будаўнічага кантролю. У 1925—1929 гадах займаў пасаду акруговага інжынера. Стварыў праект і каштарыс тыпавых школ для аддзела адукацыі (1931), распрацаваў праект двухпавярховага жылога дома на каменным падмурку (1930). Уваходзіў у склад розных камісій, якія вырашалі лёс старых будынкаў.
Памёр у Омску ў 1941 годзе.
Архітэктура
У 1898—1907 гадах М. Шухман к статусе Акмалінскага абласнога архітэктара будаваў цэрквы і школы ў новых пасёлках. У Омску пабудаваў будынкі Омскай гарадской думы (сумесна з ), Дзяржбанка, Кантрольнай палаты і шэрагу незахаваных да нашага часу будынкаў. Прымаў удзел у будаўніцтве Архірэйскага дома, галоўнага корпуса Абшчыны Казанскай Божай Маці. Бясплатна складаў праекты і каштарысы для будаўніцтва цэркваў і школ, якія фінансуюцца з Фонду імя імператара Аляксандра III. Архітэктару належыць аўтарства яшчэ некалькіх збудаванняў у Омску (прыбытковыя дамы Н. Гутэрмахера, С. Кадыша, царква ў імя Міхаіла Клопскага).
Якаў Міхайлавіч Кавалькоў
Якаў Міхайлавіч Кавалькоў (1941 —) — беларускі будаўнік, брыгадзір комплекснай брыгады СУ-54 адкрытага акцыянернага таварыства «Лаўсанбуд», лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР, ордэна Працоўнага Чырвонага сцяга, Працоўнай славы II і III ступеней, Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2001).
Чутаўскі раён
Чутаўскі раён (Чутівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Чутавэ (Чутове).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 23274 чалавекі, плошча — 861 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 49 сёлаў.
Ананенка
Ананенка — прозвішча.
Шалбан Валер’евіч Кара-оал
Шалба́н Вале́р’евіч Кара-о́ал (Шолбан Валерий оглу Кара-оол; нар. 18 ліпеня 1966, Чадураа, Улуг-Хемскі кажуун, Тувінская АССР, СССР) — Кіраўнік Рэспублікі Тыва з 6 красавіка 2007 года па 7 красавіка 2021 года. Член Вышэйшага савета партыі «Адзіная Расія». Кандыдат эканамічных навук. Працаваў старшынёй Вярхоўнага Хурала Тувы, членам Савета Федэрацыі (1998—2002), намеснікам старшыні ўрада Тувы (2002—2006), дэпутатам Вярхоўнага Хурала (2006—2007).
Дзейсны дзяржаўны дарадца Рэспублікі Тыва 1 класу. Валодае нямецкай мовай.
Celtic Frost
Celtic Frost (з англ. — «Кельцкі мароз») — швейцарскі метал-гурт з горада Цюрых, творчасць якога зрабіла моцны ўплыў на экстрэмальны метал. Celtic Frost стварылі Томас Габрыэль Фішэр і Марцін Эрык Айн пасля распаду іх папярэдняга гурта, Hellhammer. Гурт быў актыўны ў перыяд з 1984 па 1993 гады і быў зноў утвораны ў 2001 годзе. Пасля сыходу аднаго з чальцоў гурта, Томаса Габрыэля Фішэра, Celtic Frost вырашыў канчаткова спыніць сваю дзейнасць. Басіст Марцін Эрык Айн, адзін з заснавальнікаў гурта, памёр ад сардэчнага прыступу 21 кастрычніка 2017 года.
Гурт быў натхнёны як іншымі гуртамі жанру метала, такімі як Black Sabbath, Judas Priest і Venom, так і гуртамі жанру гатычны рок — Bauhaus, Siouxsie and the Banshees і Christian Death, і гуртом жанру хардкор-панк Discharge.
Шампен
Шампе́н — карэнныя насельнікі ўнутраных раёнаў вострава Вялікі Нікабар. Агульная колькасць (2004 г.) - 331 чал.
Шампен не з'яўляюцца ў поўным сэнсе адзіным народам, падзелены на 10 родава-тэрытарыяльных груп. Яны размаўляюць на 2 розных мовах калай (заходнія групы) і кеет (усходнія групы). Гэтыя назвы часам выкарыстоўваюцца для самапазначэння. Галоўнае адрозненне шампен ад нікабарцаў у знешнім абліччы - яны маюць меншы рост, больш цёмную скуру і кудлатыя валасы. Акрамя таго, яны меней залежаць ад узбярэжжа, аддаюць перавагу жыццю у лесе, амаль не займаюцца сельскай гаспадаркай. У адрозненні ад нікабарцаў, яны імкнуцца захаваць традыцыйны лад жыцця і не прымаюць хрысціянства.
Паходжанне
Нягледзячы на тое, што ў XX ст. было даказана, што мовы шампен маюць адзінае паходжанне з нікабарскімі і адносяцца да мон-кхмерскай групы моў, іх знешняе аблічча і больш прымітыўны лад жыцця дазвалялі даследчыкам казаць пра тое, што шампен і нікабарцы маюць рознае паходжанне. Лічылася, што продкі шампен асімілявалі папярэдняе аўстралоіднае насельніцтва, блізкае да карэнных жыхароў суседніх Андаманаў.
Аднак у выніку генетычных даследаванняў пасля новай дыскусіі было паказана, што шампен шчыльна звязаны па паходжанню з нікабарцамі. Яны маглі каланізаваць Нікабарскія астравы прыкладна ў адзін перыяд. Аднак продкі нікабарцаў засялілі паўночныя астравы, адкуль паводле іх міфаў, прасунуліся на поўдзень і ў XIX ст. займалі заходні бераг Вялікага Нікабара. Продкі шампен адаптаваліся да жыцця сярод лясоў буйнога вострава. Яны нападалі на нікабарскія вёскі, адзін на другога, але таксама мелі з імі абмен і сваяцкія сувязі. Колькасць шампен ніколі не была вялікай і не перавышала некалькі сотняў чалавек. Генетыкамі было выяўлена, што ў мінулым мелі месца частыя інцэстуальныя сувязі.
Традыцыйная культура
Шампен вядомы земляробства і жывёлагадоўля. Яны апрацоўваюць зямлю прымітыўнымі палкамі-капалкамі, завостранымі з дапамогай агню. Вырошчваюць клубневыя культуры, какосы, садавіну. Трымаюць сабак і свінняў. Вялікую ролю адыгрываюць збіральніцтва, паляванне і рыбалоўства.
Хаціны будуюць на дрэвах або па́лях. Хатняе начынне робіцца з трыснягу і бамбуку. Упрыгожванні робяць з бамбуку і ракавін, праколваюць розныя часткі цела. У мінулым была папулярна дэфармацыя чарапоў немаўлят з дапамогай дошак. Узброены драўлянымі дзідамі з жалезнымі навершамі і нажамі, якія выменьваюць у нікабарцаў і індыйцаў.
Нягледзячы на тое, што шампен захоўваюць традыцыйны лад жыцця, сярод іх таксама адбываюцца значныя змены. Некаторыя групы стала гандлююць з нікабарцамі і перасяленцамі з Індыі.
Яменец
Яменец (Яменец) — пасёлак у Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўшанскага сельскага паселішча.
Луанда (правінцыя)
Луанда (Luanda) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на захадзе краіны. Вобласць з'яўляецца самай маленькай правінцый у краіне, мае выхад на Атлантычнага акіяна. Адміністрацыйны цэнтр — Луанда, якая акрамя таго з'яўляецца сталіцай краіны. Плошча — 2 418 км², насельніцтва складае 1 823 282 чалавек.
Анатоль Кліменцьевіч Бяляеў
Анатоль Кліменцьевіч Бяляеў ( — студзень ) — беларускі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.
Біяграфія
Працаваў на камсамольскай і партыйна рабоце ў Рэчыцкім раёне і Гомельскай вобласці.
З 1967 па 1974 гады старшыня Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта. Затым працаваў на кіруючых пасадах у савецкіх і гаспадарчых органах вобласці.
Адам Фрыдрых Эзер
Адам Фрыдрых Эзер (ням.: Adam Friedrich Oeser;,  — , ) — нямецкі мастак акадэмічнага кірунку, жывапісец, скульптар, графік і ілюстратар кніг.
Жыццё і творчасць
У 1745 годзе Эзер ажаніўся з Разінай Э. Хобург. У гэтым шлюбе ў яго нарадзіліся васьмёра дзяцей, з якіх да паўналецця дажылі чацвёра. Жонка мастака памерла раней за яго, у 1794 годзе. У 1754 годзе ў дом Эзера ў Дрэздэне перасяляецца Іаган Вінкельман, які стаў адным з вучняў мастака.
З 1759 года А. Ф. Эзер жыў і працаваў у Лейпцыгу. У лютым 1764 года ён становіцца першым дырэктарам адкрытай у гэтым горадзе Акадэміі графікі і кніжнага ілюстравання. Гэты пост мастак займаў да канца жыцця. У тым жа лютым 1764 года Эзеру прысвойваецца тытул прыдворнага мастака курфюрста Саксоніі.
У 1765—1768 гадах вучнем Эзэра ў Акадэміі быў студэнт Ё. В. Гётэ.
Вінцэнт Валадковіч
Вінцэнт Валадковіч ( — 1839) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валадковічаў герба «Радван». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Валадковіча і Кацярыны з Галімскіх. Меў брата Юзафа, які стаў мінскім губернскім маршалкам.
Шамбялян (1785), дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ (з 1791 па 1792), барысаўскі павятовы маршалак ў 1805—1808 гг., старшыня 1-га Дэпартамента Мінскага галоўнага суда з 1821 года.
На 1836 валодаў набытымі маёнткамі Дзекшняны Вілейскага павета (з 1815; 311 душ прыгонных муж. полу), Саламярэвічы (Саламарэчча) і Вейшнарова Мінскага павета (з 1815; 349 душ прыгонных муж. полу), Маркаў Вілейскага павета (з 1819; 115 душ прыгонных муж. полу), Старое Сяло і Краснае Мінскага павета (з 1820; 538 душ прыгонных муж. полу).
Магчыма, той самы, які ўваходзіў у патаемнае таварыства «Асацыяцыя» і падпісаў петыцыю да расійскага цара Паўла І, а ў час вайны 1812 года ўваходзіў спачатку ў Камісію Часовага кіравання Мінскай правінцыі (аддзел паліцыі), потым — у склад адміністрацыйнай камісіі Мінскага дэпартамента, дзе быў сябрам аддзела паліцыі. У 1820 г. — падкаморы вілейскі.
Член масонскай ложы «Паўночная паходня» і ніжэйшага капітула «Святыні Спакою».
Партрэт яго, дзе ён разам з жонкай, намаляваў Я. Дамель. У 1821 годзе выдаткаваў 5 дукатаў мінскай губернатаршы А. Сулістроўскай на кракаўскі помнік Касцюшку.
Сям’я
У першым шлюбе з Тэрэзай з Пшаздзецкіх (пам. пасля 1786), дачкой Юзафа Пшаздзецкага, старосты грабоўскага. Тэрэза у першым шлюбе была з Францішкам Ксаверыем Марцінавічам Валадковічам (пам. 1786), суддзёй Мінскага гродскага суда (1775), шамбялянам (1780).
У другім шлюбе з Ядвігай з Тышкевічаў (каля 1782—1864), дачкой Юзафа Тышкевіча, старосты вяляціцкага. Меў дзяцей :
Юркіўка (Тульчынскі раён)
Юркіўка (Юркі́вка) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сарочына
Назву Саро́чына маюць:
Venom
Venom (з англ. — Яд/злоба) — брытанскі метал-гурт, утвораны ў 1979 годзе. Нараўне з Motörhead, якія аказалі на Venom самы непасрэдны ўплыў, з’яўляюцца адной з прота-трэшавых каманд, але пры гэтым, як і Mercyful Fate, адносіцца да першай хвалі блэк-метала. Venom аднымі з першых пачалі выкарыстоўваць сатанінскую тэматыку тэкстаў і сатанінскую сімволіку на сцэне, хаця пазней удзельнікі гурта заяўлялі, што гэта быў камерцыйны ход, і яны не з’яўляюцца прыхільнікамі сатанізму. Многія трэш-, блэк- і дэз-метал-гурты, такія як Mayhem, Slayer, Anthrax, Testament, Exodus, Morbid Angel, Sepultura, Celtic Frost, Metallica, Megadeth чэрпалі натхненне ў песнях Venom. Песня «Mayhem with Mercy» (з англ. «Міласціва знявечыць») дала назву вядомаму блэк-метал-гурту Mayhem.
Луіза Браўн
Луіз Джой Браўн (Louise Joy Brown; 25 ліпеня 1978, Олдэм, Вялікі Манчэстэр, Англія, Вялікабрытанія) — англійская няня, якая стала першым чалавекам у свеце, які нарадзіўся ў выніку штучнага (экстракарпаральнага) апладнення - ЭКА.
Біяграфія
Луіз Джой Браўн нарадзілася 25 ліпеня 1978 года ў Олдэме (графства Вялікі Манчэстэр, Англія, Вялікабрытанія) у сям'і Джона (1943-2007) і Леслі (1948-2012) Браўн.
Маці Луіз, Леслі, не магла зацяжарыць на працягу 9 гадоў і ў выніку ёй гэта ўдалося 10 лістапада 1977 года з дапамогай ЭКА, што зрабіла яе першай жанчынай у свеце, якая нарадзіла ў выніку гэтай працэдуры.
У 1982 годзе ў Луіз нарадзілася сястра, Наталі Браўн, таксама зачатая шляхам ЭКА, якая ў маі 1999 года стала першым ЭКА-дзіцем, які нарадзіў натуральна зачатае дзіця — дачку Кейсі. Пазней у Наталі нарадзілася яшчэ трое дзяцей і ў самой Луіз двое, таксама натуральна зачатыя. Акрамя Наталі, у Браўн была старэйшая зводная сястра — Шэран Браўн (1961-2013).
Асабістае жыццё
З 4 верасня 2004 года Луіз замужам за ахоўнікам начнога клуба Уэслі Маліндэрам (нар.1970). У мужа і жонкі ёсць два сына — Кэмеран Джон Маліндэр (нар.21.12.2006) і Эйден Роберт Патрык Маліндэр (нар. у жніўні 2013).
Бачароў
Бачароў — прозвішча.
Вікінг Эгелінг
Вікінг Эгелінг (,  —, ) — шведскі авангардны мастак і рэжысёр, творчасць якога звязана з дадаізмам, канструктывізмам і абстракцыянізмам. Адзін з заснавальнікаў абсалютнага кіно і візуальнай музыкі. Яго фільм «Дыяганальная сімфонія» (1924) — адзін з першых абстрактных фільмаў у гісторыі эксперыментальнага кіно. Вучыўся ў Акадэміі Брэра ў Мілане, у 1911 годзе пераехаў у Парыж, дзе, працягваючы займацца жывапісам, захапіўся эксперыментальным кінематографам. Дзякуючы знаёмству з Хансам Арпам і Трыстанам Тцара ў 1918 годзе ўвайшоў у цюрыхскі гурток дадаістаў. У 1919 годзе арганізаваў майстэрню разам з Хансам Рыхтэрам у яго маёнтку Клейнхольцыг пад Берлінам.
Васіль Аляксандравіч Ананенка
Васіль Аляксандравіч Ананенка (нар. 1947, Бранцава, Аршанскі раён) — беларускі ўрач-уролаг. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2001).
Біяграфія
Загадчык уралагічнага аддзялення Магілёўскай абласной бальніцы.
Узнагароды
Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2001).
Дзмітрый Якаўлевіч Лапцеў
Дзмітрый Якаўлевіч Лапцеў (Дми́трий Я́ковлевич Ла́птев,  — ) — расійскі даследчык Арктыкі. Віцэ-адмірал (1762).
На флоце з 1718 года. З 1736 года кіраваў адным з паўночных атрадаў Другой Камчацкай эскпедыцыі. У 1739-42 гадах даследаваў узбярэжжа паміж вусцем ракі Лена і мысам Вялікі Баранаў, у 1741-42 гадах правёў здымку рэк Вялікі Анюй і Анадыр. Па заканчэнні экспедыцыі да 1762 года служыў на Балтыйскім флоце. Імем Лапцева названы мыс у дэльце ракі Лена, праліў, у гонар Дз. Я. і Х. П. Лапцевых названа мора Лапцевых.
Базарная вуліца (Маларыта)
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ў цэнтральнай частцы горада, ад вуліцы Лермантава да вуліцы Маруды. Названа ў 1952 годзе. Працягласць вуліцы — 420 метраў. Забудавана аднапавярховымі жылымі дамамі сядзібнага тыпу. На вуліцы размешчаны гарадскі рынак.
Вернер Херцаг
Вернер Херцаг Стыпетыч (Werner Herzog Stipetić; нар. 5 верасня 1942) — нямецкі рэжысёр, сцэнарыст, акцёр, які зняў больш за сорак фільмаў (па большай частцы дакументальных), паставіў мноства опер, апублікаваў дзесяткі кніг. Некаторыя кінакрытыкі ўмоўна адносяць яго да кірунку новага нямецкага кіно (разам з Фасбіндэрам, Вендэрсам і Шлёндорфам).
Віня-Пых (кніга)
«Віня-Пых», «Віні-Пух» (Winnie the Pooh) — першая кніга прыгод мядведзіка Віня-Пыха, аўтарства A. A. Мілна (1926). Працяг прыгод у кніжцы «Пыхаў Закуток».
Гісторыя
Некаторыя часткі кнігі былі папярэдне надрукаваны ў форме апавяданняў. Першая частка, напрыклад, была адаптавана з апавядання «Падазроныя Пчолы», апублікаванага ў London Evening News, у час Божага Нараджэння 1925 г.
Пераклады
Кніга была перакладзена на больш чым 30 моў, у тым ліку, на лацінскую і эсперанта. На беларускай мове кніга была надрукавана ў 2007 годзе (перакладзена ў 2003 годзе).
Аўдыёкніга з беларускім перакладам выйшла ў 2022 годзе, у выдавецтве Кніжны Воз. Ролі агучылі Андрэй Дробыш, Алег Гарбуз (Віня-Пых), Крысціна Дробыш, Андрэй Мілюхін (апавядальнік, Парсючок, Іа).
Валачыск
Валачыск (Волочиськ) — горад у Хмяльніцкай вобласці Украіны на левым беразе ракі Збруч насупраць мястэчка Підвалачыск Цярнопальскай вобласці, размешчанага на правым беразе. Чыгуначная станцыя на лініі Хмяльніцкі - Цярнопаль.
Гісторыя
Спачатку паселішча называлася Валачышча. Паходзіць гэта назва ад слова «валачыць» («цягнуць»), гэта значыць перацягваць валок. У часы Галіцка-Валынскага княства і ў наступныя стагоддзі тут праходзіў гандлёвы шлях з захаду на ўсход. Каб перабрацца праз раку Збруч і яе забалочаныя берагі купцам даводзілася валачыць свае грузы. На гэтым шляху (на левым і правым берагах Збруча) паўстала два паселішчы з аднайменнай назвай — Валачышча. Пазней, мабыць, як малодшае, паселішча на правым беразе ракі было перайменавана ў Підвалачыск.
У старажытны перыяд тэрыторыю сучаснага Валачыска засялялі славянскія плямёны валынян. У IX і X ст. гэтая мясцовасць належала да Кіеўскай Русі, пазней - да Галіцка-Валынскага княства. У 1241 г. гэтую мясцовасць захапілі і спустошылі мангола-татары, якія ішлі з Кіева для захопу Галіча. У другой чвэрці XIV ст. Валачыск уваходзіў у склад Кузьмінскага павета, які ахопліваў тэрыторыю Паўднёвай Валыні. Валынь у гэты час ўваходзіла ў склад Вялікага княства Літоўскага.
Упершыню згадваецца Валачыскі пад назвай вёскі Валачышча ў Падольскім акце князёў Збаражскіх ад 9 ліпеня 1463 г. Да гэтага Валачышча належала валынскаму магнату князю Васілю Збаражскаму, пасля смерці якога, па Падольскім акце 1463 г., сяло перайшло ў валоданне яго сына Сямёна Збаражскага. Па дадзеных "Геаграфічнага слоўніка Каралеўства Польскага", 4 мая 1518 г. кароль Жыгімонт І Стары пацвердзіў правы князя Канстанціна Астрожскага на валоданне маёнткамі, атрыманымі як спадчыну бабулі яго першай жонкі. У 1545 г. паселішча было ўласнасцю князя Міхаіла Збаражскага.
Недалёка ад Валачыска, у паўднёвай частцы гэтага краю, праходзіў так званы "Чорны шлях" - адзін з галоўных шляхоў татарскіх набегаў на гэтыя землі. У канцы XV ст. крымская арда моцна спустошыла Кузьмінскі павет, ацалела толькі нязначнае колькасць паселішчаў. Уступіўшы ў гандлёвыя сувязі з іншымі гарадамі, Валачыск расце эканамічна. У 1557 г. князь Уладзіслаў Збаражскі атрымаў ад урада права на закладанне тут мястэчка. У 1583 г. ў Валачыску (ён ужо ў дакументах называецца мястэчкам) налічвалася 135 дымоў і 675 жыхароў. У гэты час Валачыск ператвараецца ў гандлёва-рамеснае мястэчка, многія жыхары якога займаюцца гандлем і рамесніцтвам. Са смерцю князя, кракаўскага кашталяна Юрыя Збаражскага згас род князёў Збаражскіх. Валачыск па спадчыне ў 1631 г. пераходзіць у валоданне князёў Вішнявецкіх.
У верасні 1648 г. казацкія войскі Багдана Хмяльніцкага, разграміўшы польскую армію пад Піляўцамі, захапілі Валачыск. Але горад не быў далучаны да Масковіі ў 1654 г. Па Зборыўскаму дагавору ён застаўся і ў далейшым пад уладай Рэчы Паспалітай. З 1695 г. Валачыскам па спадчыне стаў валодаць сваяк Вішнявецкіх Юзэф Патоцкі, ваявода Кіеўскі. У 1772 г. адзін з Патоцкіх прадаў Валачыск разам з іншымі маёнткамі кароннаму маршалку Аўгусту Фрыдрыху Машынскаму за 1700 тыс. злотых.
Да пачатку XIX ст. насельніцтва мястэчка было непісьменным, да таго часу тут не было ні адной школы. Толькі ў 1801 г. была адкрыта аднакласная школа, у якой вучылася невялікая колькасць дзяцей багатых мяшчан. У другой палове XIX ст. узнікае шэраг прамысловых прадпрыемстваў. У 1860 г. ужо працаваў піваварны завод, які вырабляў за год 9000 вёдраў прадукцыі на суму 900 рублёў, свячны завод, гадавая вытворчасць прадукцыі якога складала 600 рублёў. У 1870 г. быў пабудаваны цукровы завод, якім валодала Нямецкае таварыства "Збруч". У 1870 г. праз Валачыск была пракладзеная чыгунка, якая злучыла Кіеў са Львовам. Тады ж было скончана будаўніцтва чыгуначнай станцыі. 4 лістапада 1871 г. Підвалачыск быў злучаны з Валачыскам, і гэта была першая каляіна, якая злучыла Галічыну, якая тады належала да Аўстра-Венгрыі, з Усходняй Украінай у складзе Расійскай імперыі.
Бомпенс’ерэ
Бампенс'ерэ (Bompensiere) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальтанісета.
Насельніцтва складае 676 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 93010. Тэлефонны код — 0934.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santissimo Crocifisso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тадэвуш Чацкі
Тадэвуш Чацкі (Tadeusz Czacki;, в. Паўлаўка, Іванічаўскі раён, Валынская вобласць, Украіна — ) — польскі гісторык, дзеяч асветы і навукі на тэрыторыі ВКЛ.
Біяграфія
Атрымаў дасканалую хатнюю адукацыю. 3 1781 практыкант задворнага асэсарскага (каралеўскага) суда ў Варшаве. Зблізіўся з гісторыкам А. Нарушэвічам. Па даручэнні караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага ўпарадкаваў частку прыватнага каралеўскага архіва і Кароннай метрыкі. У 1786—92 член Кароннай скарбовай камісіі.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) адзін з галоўных арганізатараў асветы і навукі на землях, далучаных да Расійскай імперыі, адзін з заснавальнікаў Таварыства аматараў навук у Варшаве (1800). 3 1805 візітатар школ Валынскай, Падольскай і Кіеўскай губерняў, заснаваў Крамянецкі ліцэй (з Г. Калантаем). Абраны ганаровым членам Віленскага ўніверсітэта. Супрацоўнічаў у газетах «Nowy pamiętnik Warszawski» («Новы варшаўскі дзённік»), «Dziennik wileński» («Віленскі дзённік»). У 1807 і 1808 арыштоўваўся па падазрэннях у антыўрадавай дзейнасці.
Навукова-даследчая дзейнасць
Як гісторык належаў да «школы Нарушэвіча», у гістарычнай навуцы эпохі Асветніцтва прадстаўляў манархічную плынь.
Для мяркуемай манаграфіі пра панаванне Ягелонаў зрабіў крыніцазнаўчае даследаванне «Карціна панавання Жыгімонта Аўгуста» (1835). Твор «Аб літоўскіх і польскіх законах, аб іх духу, крыніцах, сувязі і аб рэчах, змешчаных у першым статуце для Літвы, выдадзеным у 1529 г.» (т. 1—2, 1800—01) — першая ў польскай гістарыяграфіі спроба гістарычнай інтэрпрэтацыі права.
Першы пачаў даследаваць Статут ВКЛ, 1529 (адкрыў і вывучаў яго Пулаўскі спіс). Галоўную крыніцу Статутаў ВКЛ бачыў у звычаях паўночных народаў і германцаў, крытыкаваў погляды, быццам права ВКЛ грунтуецца на рымскім праве.
Апрацаваў палеаграфічныя табліцы, нумізматычны каталог. Аўтар шматлікіх твораў па эканоміцы, гісторыі і праве, у т.л. «Аб дзесяцінах у свеце, а падрабязней у Польшчы і Літве» (1801), «Аб яўрэях», «Аб камісіі адукацыі ў Літве» (абодва 1807), «Аб манетнай справе ў Польшчы і Літве» (нап. 1810). Быў ініцыятарам збірання народных песень і паданняў, у якіх бачыў крыніцу для вывучэння дахрысціянскай Польшчы і Літвы.
IC 3433
IC 3433 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Верхлічы
Верхлічы (Верхличи) — сяло ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўшанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Маланжэ (правінцыя)
Маланжэ (Malanje) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Маланжэ. Плошча — 97 602 км², насельніцтва складае каля 900 000 чалавек.
Альбін Эгер-Лінц
Альбін Эгер-Лінц (Albin Egger-Lienz;, Дэльзах-Штрыбах — , ) — аўстрыйскі жывапісец.
Біяграфія
Інгенуін Альбуін Траер, які пазней узяў імя Альбін Эгер-Лінц, нарадзіўся ў Дэльзах-Штрыбаху, побач з Ліенцам у Ціролі. Быў пазашлюбным сынам сялянкі Марыі Траер і фатографа і царкоўнага мастака Георга Эгера. З 1869 года жыў у сям’і бацькі і атрымлівае яго прозвішча. Імя Эгер-Лінц з’яўляецца ў каталогу выставы ў 1891 годзе.
Спачатку навучаўся ў свайго бацькі, затым — у мюнхенскай Акадэміі мастацтваў, дзе на яго аказалі ўплыў Франц Дэфрэгер і Жан-Франсуа Міле. Асаблівую ўвагу ў сваёй творчасці надаваў вясковаму жанру і гістарычным палотнам. Пад уплывам Ходлера яго мастацкая мова набыла манументальную выразнасць.
Янг Вівіян
Міцітаігімімене Янг Вівіян (Mititaigimimene Young Vivian; нар. 1935) — дзеючы прэм’ер-міністр ціхаакіянскай дзяржавы Ніуэ. Член Народную партыю Ніуэ, ён на выбарах 2002 года нанёс паразу прэм’ер-міністру краіны Сані Лакатані. Вівіян раней таксама быў прэм’ерам на працягу кароткага перыяду з 12 снежня 1992 па 9 сакавіка 1993 год, адразу пасля смерці Роберта Рэкса.
Альбін Эгер-Лінц
Біяграфія
У 1899 годзе пераяжджае ў Вену. У 1908—1910 гадах — удзельнік Венскага Сэцэсіёна. У 1911 і 1912 гадах ён прафесар у Саксонска-Веймарскай Вышэйшай школе выяўленчага мастацтва.
Янг Вівіян
Акрамя таго, Вівіян працаваў генеральным сакратаром Ціхаакіянскай супольнасці з 1979 да 1982 год. Перавыбраны ў парламент на безальтэрнатыўнай аснове ў красавіку 2005 года.
Альбін Эгер-Лінц
Біяграфія
У 1918 годзе ён адмовіўся ад месца прафесара ў Венскай акадэміі і пасяліўся ў Паўднёвым Ціролі. Эгер-Лінц памёр 4 лістапада 1926 года ў прыгарадзе Бальцана.
Янг Вівіян
Акрамя пасады прэм’ер-міністра, займае пасаду міністра аховы здароўя краіны.
Тэакратыя
Тэакратыя — форма дзяржаўнага кіравання, пры якой кіраўнік дзяржавы з'яўляецца таксама кіраўніком рэлігійнага інстытута і, такім чынам, канцэнтруе ў руках свецкую і духоўную ўладу. Прыкладам сучаснай тэакратыі з'яўляецца Ватыкан. Некаторыя даследчыкі адносяць да тэакратый таксама Вялікабрытанію і Саудаўскую Аравію.
Брэсцкая вуліца (Маларыта)
Вуліца Брэсцкая — вуліца ў Маларыце.
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ў паўночнай частцы горада, ад вуліцы Суворава да гарадской рысы. Названа ў 1993 годзе. Працягласць вуліцы — 250 метраў. Забудавана аднапавярховымі цаглянымі дамамі.
Леў Аляксандравіч Акіншэвіч
Леў Аляксандравіч Акіншэвіч (,  —, ЗША; Псеўданімы: Воронич Л. ; крыптонімы: Л.О., Л. О-ч., Leo A. Yaresh) — беларускі і ўкраінскі гісторык, мемуарыст, правазнавец.