cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Браян Керніган
У супрацоўніцтве з Шэнам Лінам ён распрацаваў добра вядомую эўрыстыку для дзвюх NP-поўных задач аптымізацыі: разбіцця графаў і задачы каміваяжора. У гонар яго суаўтарства першую эўрыстыку звычайна называюць алгарытмам Кернігана-Ліна, а другую — эўрыстыкай Ліна-Кернігана.
Керніган быў прафесарам камп’ютарных навук у Прынстанскім універсітэце з 2000 года і дырэктарам бакалаўрыяту Дэпартамента камп’ютарных навук. У 2015 годзе ён у суаўтарстве напісаў кнігу «Мова праграмавання Go».
Прыквел
Прыквел (Prequel) — мастацкі твор, раман, аповесць альбо фільм, дзеянне ў якім адбываецца да падзей у асноўным творы. Прыквел ствараецца праз некаторы час пасля выхаду арыгіналу. Часта ў прыквелах тлумачацца падзеі і тэмы, пра якія распавядае асноўная частка. Паводле даных Оксфардскіх слоўнікаў англійскай мовы ўпершыню тэрмін «прыквел» з'яўляецца ў друку ў 1958 годзе ў артыкуле Энтані Баўчара ў часопісе «Фантастыка і Навука» (The Magazine of Fantasy & Science Fiction). Аўтар артыкула яго выкарыстоўвае пры апісанні рамана «Яны павінны мець зоркі» (They Shall Have Stars), Джэймса Блэша. У 1970-х і 1980-х тэрмін пачынае ўжывацца паўсюль. Адным з выдатнейшых прыквелаў сярод фільмаў з'яўляецца новая трылогія «Зорных войнаў», рэжысёра Джорджа Лукаса.
Чанкыры (правінцыя)
Чанкыры (Çankırı), правінцыя ў цэнтральнай частцы Турцыі. Плошча 7,4 тыс. кв. км. Насельніцтва 273 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Чанкыры.
Харунжы вялікі каронны
Вялі́кі каро́нны хару́нжы (Chorąży wielki koronny) — дварцовая пасада ў Каралеўстве Польскім і Рэчы Паспалітай.
Гісторыя
Пасада існавала ўжо ў часы праўлення польскага караля Казіміра Вялікага. Першае пісьмовае ўпамінанне належыць пяру Яна Длугаша ў ягоным апісанні Грунвальдскай бітвы.
Вялікі каронны харунжы нёс харугву (сцяг) Вялікага Каралеўства Польскага перад каралём у час найважнейшых дварцовых цырымоній, такіх як каранацыя, пахаванне, прыняцце ў падданства (амаж, васальства).
У час вайны і ў ходзе баявых дзеянняў адказваў за галоўны сцяг (харугву), як галоўны сімвал дзяржавы.
Звычайна стаяў справа ад караля.
Жана Жайнак
Жана Жайнак — аул у Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ваздвіжанскай сельскай акругі. Код КАТА — 116637300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 589 чалавек (285 мужчын і 304 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 549 чалавек (275 мужчын і 274 жанчыны).
Düwag GT8
Düwag GT8 — нямецкі аднабаковы маторны васьмівосны высакапольны трамвайны вагон вытворчасці кампаніі Düsseldorfer Waggonfabrik (Düwag).
Гісторыя вытворчасці
У сярэдзіне 1950-х гадоў у Германіі моцна павялічыўся пасажырапаток. З-за гэтага ўрад Дзюсельдорфа прыняў рашэнне аб неабходнасці закупкі трамваяў асабліва вялікай умяшчальнасці. У якасці распрацоўшчыка і вытворцы такіх трамваяў была абрана мясцовая кампанія Düsseldorfer Waggonfabrik, якая пазней атрымала назву Düwag. Вынікам яе працы сталі двусучлянённыя GT8 і аднасучлянённыя GT6, якія былі ўпершыню прадстаўлены ў 1957 годзе.
Вытворчасцю гэтых вагонаў заняўся сам Düwag. Але хутка яго вытворчай магутнасці стала моцна не хапаць. Тады вытворчасць была наладжана і на заводах кампаніі Rastatt. GT8 паралельна вырабляўся на заводах гэтых кампаній да 1969 года. У гэтым годзе Düwag спыніў вытворчасць GT8, а правы на яго і ўсе яго мадыфікацыі былі перададзеныя кампаніі DWM, якая праз некалькі гадоў прадала правы берлінскай Waggon Union. WU выпускаў гэтыя вагоны без мадэрнізацый да 1977 года, а пасля невялікай мадэрнізацыі GT8 не схадзіў з канвеераў WU да 1980 года пад індэксам GT8-60.
GT8 ў Мінску
У 2002 годзе КУП «Мінсктранс» дасягнуў дамоўленасці аб бязвыплатнай перадачы некалькіх вагонаў з Карлсруэ ў Мінск. Першапачаткова планавалася перадача 100 трамваяў, але пасля беларускі бок вырашыў адмовіцца ад 90 трамваяў і атрымаў у сваё распараджэнне толькі 10 вагонаў. Недаатрыманыя GT8 былі заменены на беларускія трамваі АКСМ-60102 і АКСМ-743. Атрыманыя Мінскам вагоны:
Прастоі атрыманых вагонаў у парку, з-за неабходнасці пераробкі возікаў пад мінскую каляіну, атрымалася мінімізаваць з-за таго, што возікі для першага вагона прыйшлі некалькі раней самага вагона, што дазволіла падрыхтаваць іх да ўстаноўкі яшчэ да прыбыцця самога вагона. Возікі, якія прыйшлі разам з вагонам, падрыхтоўваліся да ўстаноўкі на наступны таксама да яго прыбыцця. Апошні вагон прыбыў у Мінск без возікаў.
Шалаболіхінскі раён
Шалаболіхінскі раён (Шелабо́лихинский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Шалаболіха, размешчанае за 86 км ад Барнаула.
Геаграфія
Раён размешчаны на поўначы края. Мяжуе з Каменскім, Цюменцаўскім, Рабрыхінскім, Паўлаўскім, Тальменскім раёнамі края і Сузунскім раёнам Новасібірскай вобласці.
Клімат кантынентальны, Сярэдняя тэмпература студзеня −18,3 °C, ліпеня +19,1 °C. Гадавая колькасць атмасферных ападкаў — 350 мм. На тэрыторыі раёна працякаюць рэкі: Об, Круцішка, Кучук, Шалаболіха; ёсць азёры: Міціна, Цітова, Кішкіна. Глебы — чарназёмы вышчалачаныя звычайныя, лугова-чарназёмныя. Растуць бяроза, таполя, клён, хвоя, асіна. Фаўна — лось, казуля, воўк, ліса, заяц. Плошча — 2550 км².
Рупар
Рупар (ад roeper — крычаць) — труба канічнай формы, якая служыць для ўзмацнення гуку. Размоўнае слова абазначае рэпрадуктар у выглядзе такой трубы. У пераносным значэнні той, хто перадае, выказвае, распаўсюджвае чые-небудзь ідэі, погляды.
NGC 2787
NGC 2787 (іншыя абазначэнні — UGC 4914, MCG 12-9-39, ZWG 332.41, IRAS09148+6924, PGC 26341) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэда Лі
Тэда Лі (Тeda Lee), сапр.: Адэля Сяргееўна Дубавец (нар., Мінск) — беларускі празаік, спявачка.
Дачка Сяргея Дубаўца і Таццяны Сапач. Жыве ў Мінску, вучылася на журфаку БДУ.
Друкуецца ў часопісах «Arche» і «Дзеяслоў», эсэ выходзілі ў газеце «Наша ніва». Вакалістка гурта «Ахвяры раслінаў».
Іван Фёдаравіч Садчыкаў
Біяграфія
З 1930 года ў Чырвонай Арміі. З чэрвеня 1941 на фронце. У партызанах з мая 1942: камандзір арганізатарскай групы, у ліпені 1942 — ліпені 1944 гадоў Смаленскага партызанскага палка. Член КПСС з 1946 года. У 1945—46 гадах намеснік міністра лёгкай прамысловасці БССР, потым працаваў у органах дзяржаўнай бяспекі, на гаспадарчай рабоце ў Мінску.
Фолькетынг
Фолькетынг (Folketinget) — аднапалатны парламент Даніі. Складаецца з 179 дэпутатаў, абіраецца на 4 гады.
Выбарчая сістэма
135 дэпутатаў Фолькетынга абіраюцца па прапарцыйнай сістэме ўсеагульным галасаваннем у 23 выбарчых акругах.
40 месцаў у парламенце размяркоўваюцца паміж кандыдатамі, якія не атрымалі дастатковай колькасці галасоў у акругах.
Па 2 члена парламента выбіраюцца ад Фарэрскіх астравоў і ад Грэнландыі.
Выбаршчыкамі з'яўляюцца мужчыны і жанчыны ва ўзросце ад 18 гадоў, якія пастаянна пражываюць у Даніі.
Арцём Уладзіміравіч Рахманаў
Клубная кар’ера
Выхаванец школы футбольнага клуба «Мінск», гуляў за фарм-клуб «Мінск-2», а з 2008 года праходзіў у асноўны склад сталічнай каманды. За чатыры гады, аднак, не здолеў стаць трывалым іграком асновы.
У сакавіку 2013 года перайшоў у мазырскую «Славію». Замацаваўся ў асноўным складзе мазырскага клуба на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, але не здолеў выратаваць яго ад вылету ў Першую лігу.
У студзені 2014 года перайшоў у гродзенскі «Нёман». У складзе гродзенскай каманды апынуўся на лаўцы запасных. У маі 2014 года ў сувязі з траўмай асноўнага цэнтральнага абаронцы Івана Садоўнічага займаў яго месца ў аснове. Пасля пераходу Садоўнічага ў канцы чэрвеня ў казахстанскі «Табол» на некаторы час стаў асноўным абаронцам, але неўзабаве зноў апынуўся на лаўцы. У кастрычніку 2014 года кантракт з «Нёманам» па ўзаемнай згодзе быў разарваны.
У лютым 2015 года падпісаў кантракт з чэмпіёнам Эстоніі — талінскай «Левадыяй». У студзені 2016 года праходзіў прагляд у казастанскім «Іртышы», але не падышоў. У сакавіку, пакінуўшы «Левадыю», падпісаў кантракт з малдаўскім «Мілсамі». Доўгі час быў асноўным абаронцам «Мілсамі», але ў пачатку 2017 года з-за траўмы страціў месца ў складзе. У маі 2017 года, незадоўга да заканчэння сезона, разарваў кантракт з малдаўскім клубам.
У ліпені 2017 года пасля прагляду падпісаў кантракт з адэскім «Чарнаморцам». Аднак, ужо ў верасні таго ж года пасля прыходу ў каманду новага трэнерскага штаба пакінуў «Чарнаморац».
У студзені 2018 года падпісаў кантракт з клубам другога дывізіёна Польшчы «Ракаў». Улетку таго ж года па заканчэнні кантракта пакінуў польскі клуб і ў ліпені вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком «Іслачы». У складзе «Іслачы» стаў іграком стартавага складу.
У студзені 2019 года, пакінуўшы «Іслач», перайшоў у шведскі клуб «АФК Эскільстуна». У ліпені 2019 года разарваў кантракт са шведскім клубам і стаў трэніравацца з «Іслаччу». Неўзабаве зноў афіцыйна стаў іграком прысталічнага клуба і вярнуў месца асноўнага абаронцы.
У студзені 2020 года перайшоў у брэсцкі «Рух», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У сезоне 2021 быў капітанам каманды. У студзені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Рух» і неўзабаве стаў іграком «Астаны», якой дапамог стаць чэмпіянам Казахстана. У студзені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Астаной».
Міжнародная кар’ера
У 2009—2012 гадах гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
2 верасня 2021 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату свету 2022 супраць Чэхіі (0:1).
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Айчынны фронт (Аўстрыя)
Айчынны фронт (Vaterländische Front) — ультраправая аўстрафашысцкая палітычная партыя, заснаваная ў 1933 годзе Энгельбертам Дольфусам. Фронт павінен быў «быць носьбітам ідэі аўстрыйскай дзяржавы» і «палітычна аб'яднаць усіх грамадзян Аўстрыі». Іншы варыянт перакладу назвы — Патрыятычны фронт. Пасля забароны ўсіх іншых палітычных партый і ліквідацыі парламенцкай дэмакратыі, Айчынны фронт займаў манапольнае становішча ў аўстрыйскай палітыцы.
Нягледзячы на намаганні Дольфуса, партыя так і не стала па-сапраўднаму масавым рухам. Хоць да канца 1937 года яе фармальнымі членамі былі каля 3 млн. чалавек (з 6,5 млн насельніцтва Аўстрыі), гэтая партыя не здолела заручыцца падтрымкай сваіх палітычных апанентаў як з колаў сацыял-дэмакратычнай партыі Аўстрыі, так і з нацысцкай партыі). Партыя была забароненая пасля аншлюсу (далучэння Аўстрыі да Германіі) у сакавіку 1938 года, і (у адрозненне ад сацыял-дэмакратычнай партыі) не была адноўлена пасля разгрому нацыстаў у 1945 годзе.
Фюрэр Дольфус
У 1918 годзе, пасля заканчэння Першай сусветнай вайны, распаду шматнацыянальнай Аўстра-Венгерскай імперыі і ліквідацыі аўстрыйскай манархіі, у маладой Аўстрыйскай рэспубліцы вылучыліся тры асноўных палітычных лагера: сацыял-дэмакраты, кансерватыўная Хрысціянска-сацыяльная партыя і пангерманская Народная партыя «Вялікай Германіі» (Großdeutsche Volkspartei, GDVP). 10 мая 1932 года канцлерам становіцца лідар Хрысціянска-сацыяльнай партыі Энгельберт Дольфус. У лютым 1933 года ў Аўстрыі адбыўся парламенцкі крызіс у ходзе галасавання па законе аб заработнай плаце. Нягледзячы на захаваную магчымасць пераадолець крызіс парламенцкімі метадамі, 4 сакавіка канцлер Дольфус дамогся ад хрысціянска-сацыяльнай большасці самароспуску парламента і стаў правіць на падставе закона аб прадастаўленні надзвычайных паўнамоцтваў. Улада перайшла да групы аўстрафашыстаў і кансерватараў, роўна аддаленых і ад аўстрыйскіх левых, і ад нямецкіх нацыяналістаў.
Пасля падаўлення Лютаўскага паўстання ў пачатку 1934 года, дзейнасць Сацыял-дэмакратычнай партыі і ўсіх афіляваных з ёй арганізацый была аб'яўлена незаконнай. Усе службовыя асобы і дэпутаты, выбраныя ад сацыял-дэмакратаў, у тым ліку венскі мэр Карл Зейтц, былі замененыя на прадстаўнікоў Айчыннага фронту. Устараніўшы сацыял-дэмакратаў і прафсаюзы з палітычнай сцэны, урад Дольфуса кансалідаваў саюз кансерватыўных сіл і царквы і прыняў «Майскую канстытуцыю» (Maiverfassung), запазычаную ў рэжыму Мусаліні. Федэральны закон ад 1 мая 1934 года № 4/1934 абвясціў Дольфуса «федэральным лідарам» (Bundesführer) Айчыннага фронту з дыктатарскімі паўнамоцтвамі. Дольфус быў забіты баявікамі аўстрыйскіх СС 25 ліпеня 1934 года, але створаны ім рэжым, вядомы як аўстрафашызм, праіснаваў да аншлюсу 1938 года.
Фюрэр Штарэмберг
Пасля смерці Дольфуса Аўстрыю і фронт мог узначаліць кіраўнік Хеймвера князь Эрнст Рудзігер Штарэмберг, які сыграў вядучую ролю ў падаўленні паўстання нацыстаў і падзяляў ідэі Дольфуса. Але супраць яго выступілі прэзідэнт Аўстрыі Вільгельм Міклас і вядучыя хрысціянска-сацыяльныя палітыкі. У выніку 29 ліпеня 1934 года канцлерам Аўстрыі стаў Курт Шушніг, а Штарэмберг становіцца федэральным лідарам Айчыннага фронту і віцэ-канцлерам з функцыямі міністра бяспекі.
27 ліпеня 1934 года Штарэмберг звярнуўся з прамовай памяці Дольфуса, у якой звярнуў увагу на агульныя контуры сваёй палітычнай праграмы: Аўстрыю ён назваў «барыкадай Еўропы» супраць бальшавізму і «недапушчальнага, крымінальнага дэмагагичнага нацыяналізму», і заклікалі змагацца «супраць варварства дваццатага стагоддзя». Новы ўрад Шушнига Штарэмберг абвясціў «Святой спадчынай» забітага канцлера, паабяцаўшы не дапусціць ні найменшага кампрамісу з нацыстамі, каб ніякія саступкі «не змаглі б паўплываць на нашу поўную незалежнасць і свабоду, гонар і годнасць». Як і іншыя аўстра-фашысты, канчатковай мэтай сваёй палітыкі ён лічыў аднаўленне Габсбургаў.
Наступныя два гады Штарэмберг, які выступаў за супрацоўніцтва з Мусаліні дзеля захавання незалежнасці Аўстрыі ад III Рэйха, паступова саступала свае пазіцыі на палітычнай арэне канцлеру Шушнігу, пакуль 14 сакавіка 1936 года не быў вымушаны пакінуць пасаду фюрэра Фронту.
Фюрэр Шушніг
Новым лідарам Айчыннага фронту пасля сыходу Штарэмберга стаў канцлер Курт Шушніг. Пры ім статус фронту змяніўся. У маі 1936 года прыняты новы закон, згодна з якім Айчынны фронт ператварыўся ў звычайную легальную палітычную партыю. Сімвалам Айчыннага фронту становіцца Кастыльны крыж, крыж з папярочнымі бэлькамі на ўсе чатыры бакі, для студэнтаў ўводзіцца нагрудны знак «Будзьце адзіныя», а члены фронту цяпер абавязаны вітаць адзін аднаго словамі «Front heil!». Усе дзяржаўныя служачыя былі абавязаныя ўступіць у Айчынны фронт.
Пасля забароны ўсіх іншых палітычных партый, Айчынны фронт вызначыў сваю палітычную манаполію. Ва фронт ўваходзілі арганізацыі «Аўстрыйскія маладыя людзі» (Österreichische Jungvolk), «Народнае Палітычнае Кіраванне нацыянальна настроеных» (Volkspolitische Referat für national Gesinnte), «Сацыяльна-палітычны аддзел» (Sozialpolitisches Referat), які павінен быў замяніць сацыял-дэмакратаў, і Фронт міліцыі (Frontmiliz), створаны ў кастрычніку 1936 года ў якасці замены апалчэння. Насуперак волі Дольфуса фронт так і не стаў масавым рухам. Хоць у канцы 1937 года Айчынны фронт аб'ядноўваў каля 3 млн з 6, 5 млн. жыхароў Аўстрыі, але толькі нешматлікія з іх былі праўдзівымі паслядоўнікамі партыі.
Пасля 1934 года аўстрыйскі ўрад апынуўся пад усё больш моцным ціскам з боку III рэйха. Сітуацыя пагоршылася паслабленнем падтрымкі з боку Беніта Мусаліні, які ўзяў курс на збліжэнне з Адольфам Гітлерам. 11 ліпеня 1936 года Шушніг быў вымушаны заключыць з урадам Германіі так званае «Ліпеньскае пагадненне» (Juliabkommen). Згодна яму былі памілаваныя нацысты, зняволеныя ў аўстрыйскіх турмах, а пасля нацыянал-сацыялісты былі включенны ў органы ўлады, у тым ліку Артур Зейс-Інкварт стаў членам Дзяржаўнага Савета (Staatsrates). У адказ Германія адмяніла так званы «Бар'ер тысячы марак» (Tausend-Mark-Sperre), моцна шкодзіўшы аўстрыйскай турысцкай індустрыі. Пачынаючы з 1937 года нацыстам дазволілі ўступаць у Айчынны фронт. У выніку, нягледзячы на тое, што дзейнасць нацысцкай партыі ў Аўстрыі па-ранейшаму заставалася пад забаронай, у рэчаіснасці нацыянал-сацыялісты атрымалі легальнае прыкрыццё для сваёй арганізацыі. 12 лютага 1938 года Шушніг і Гітлер падпісалі так званае Берхтесгаденскае пагадненне (Berchtesgadener Abkommen), па якому нацыянал-сацыялісты атрымалі магчымасць свабодна займацца палітычнай дзейнасцю і больш актыўна ўдзельнічаць ва ўрадзе. Так Зейс-Інкварт ўжо ў лютым быў прызначаны міністрам унутраных спраў і бяспекі.
Hyundai Accent
Hyundai Accent — гэта кампактны аўтамабіль B класа вытворчасці паўднёвакарэйскай кампаніі Hyundai Motor Company. Выпускаецца з 1994 года. Даступны ў Паўднёвай Карэі, Індыі, Турцыі, Беларусі, Расіі, Украіне, Пакістане, Казахстане і Іране.
У некаторых краінах гэтая мадэль называецца Verna, у Расіі яна прадаецца пад назвай Hyundai Solaris.
Каркаралінскі раён
Каркаралінскі раён (Каркаралінскі ауданы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка другога ўзроўню ў складзе Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Каркаралінск.
Hyundai Accent
Другое пакаленне (2000—2005)
У 1999 годзе было прадстаўлена другое пакаленне Accent. Новае пакаленне прыкметна дадало ў габарытах, аўтамабіль стаў шырэй і на 13 сантыметраў даўжэй папярэдніка. Адбыўся рэдызайн кузава: нізка скошаны капот і вялікі вугал нахілу ветравога шкла забяспечылі нізкі каэфіцыент лабавога супору. Змены адбыліся і ў інтэр'еры: новая пярэдняя панэль і матэрыялы аздаблення. Салон стаў больш функцыянальным і ўтульным.
З 2001 года Hyundai Accent пачалі выпускаць на Таганрогскім аўтамабільным заводзе.
Чацвёртае пакаленне (2010—2017)
Hyundai Accent чацвёртага пакалення выпускаўся з 2010 года па 2017 год з кузавамі седан і пяцідзверны хэтчбек.
На рынку Паўночнай Амерыкі
На рынку Паўночнай Амерыкі мадэль дэбютавала ў верасні 2017 года.
Hyundai адмовілася ад продажаў у ЗША версіі хэтчбек, бо амерыканскія спажыўцы ўсё часцей рабілі выбар на карысць красовераў. Hyundai Canada зняла з продажы седан у 2018 годзе, а пасля 2020 года адмовіліся і ад хэтчбекаў, згарнуўшы такім чынам продажы мадэлі ў гэтай краіне.
Ад пачатку выпуску аўтамабіль абсталёўваўся 1,6-літровым чатырохцыліндравым рухавіком магутнасцю 132 к.с., які спалучаўся з шасціступеньчатай механічнай або шасціступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач. У сярэдзіне 2019 года Accent атрымаў новы 1,6-літровы чатырохцыліндравы рухавік сямейства Smartstream магутнасцю 120 к.с. (89 кВт) і 153 Нм круцільнага моманту. Акрамя новага рухавіка замест аўтаматычнай каробкі перадач пачалі ставіць варыятар Smartstream Intelligent Variable Transmission (IVT). Увосень 2021 года ад усталявання механічных каробак перадач адмовіліся і аўтамабіль стаў даступны толькі з варыятарам.
Цалінны раён (Алтайскі край)
Цалінны раён (Цели́нный райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Утвораны ў 1924 годзе. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Цаліннае, размешчанае за 160 км на паўднёвы ўсход ад Барнаула.
Геаграфія
Цалінны раён (у сучасных межах з 1963 года) размешчаны ва ўсходняй частцы края. Рэльеф — хвалістая раўніна, вызначаецца Бійска-Чумышскім узвышшам. Самым высокім пунктам узвышша з’яўляецца гара Кіўда (у раёне в. Аўсяннікава), вышыня — 621 м. На ўсходзе і паўднёвым усходзе мяжуе з Яльцоўскім, Салтонскім раёнамі, на поўначы — з Тагульскім і Кытманаўскім раёнамі, на паўднёвым захадзе з Бійскім, Троіцкім раёнамі.
Клімат раёна мае ярка выяўленыя рысы кантынентальнага. Зіма халодная і снежная, а лета — кароткае і цёплае. Сярэдняя тэмпература студзеня −16,5 °C, ліпеня +17,7 °C. Гадавая колькасць атмасферных ападкаў — 506 мм. Па тэрыторыі раёна працякае Чумыш.
Негаўка (Смаленская вобласць)
Негаўка (Неговка) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 37 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 16 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Негавіца. За 38 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Эскішэхір (правінцыя)
Эскішэхір (Eskişehir), правінцыя ў паўночна-заходняй Турцыі. Плошча 13,7 тыс. кв. км. Насельніцтва 725 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Эскішэхір.
Важны прамысловы раён краіны.
Унееў
Унееў (Uniejów) — горад у Польшчы, размешчаны за 55 км на паўночны захад ад Лодзі і за 170 км на захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Паддэмбіцкага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Унееў. Плошча 12,23 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек.
Траянская вайна
Траянская вайна — вайна кааліцыі ахейскіх цароў на чале з царом Мікенаў Агамемнанам супраць Троі.
Археалагічныя раскопкі пацвердзілі, што каля сярэдзіны XIII ст. да н.э. Троя была разбурана. У старажытнай гістарыяграфіі Траянская вайна датуецца 1280—1270 да н.э. (Герадот) ці 1194—1184 да н.э. (Эратасфен), у археалогіі каля 1260—1200 да н.э.
Паводле паданняў падставай для вайны стала выкраданне траянскім царэвічам Парысам жонкі спартанскага цара Менелая Алены. Менелай і яго брат Агамемнан з вялікім флотам адплылі ў Трааду (паўночны захад Малой Азіі). Аблога Троі цягнулася 10 гадоў. Горад быў узяты дзякуючы кемлівасці Адысея (гл. Траянскі конь).
Траянская вайна была адным з этапаў пранікнення грэкаў у Малую Азію, якое ўзмацнілася ў XIII ст. да н.э., асабліва пасля выцяснення дарыйцамі ахейцаў з тэрыторыі Грэцыі.
Падзеі Траянскай вайны знайшлі адлюстраванне ў «Эпічным цыкле», у тым ліку ў паэмах «Іліяда», «Адысея» і шэрагу іншых твораў.
Марскія карасі
Марскія карасі  (Sparidae) — сямейства рыб, якое адрозніваецца своеасаблівай, моцна спецыялізаванай будовай зубоў: пярэднія зубы ў выглядзе разцоў, бакавыя ў выглядзе карэнных, нёба звычайна без зубоў.
Знешні выгляд
Сціснутае, падоўжанае, высокае круглявае або даўгаватае цела пакрыта лускай. Рот на канцы морды, вочы ўмеранай велічыні. Адзін спінны плаўнік з пярэдняга аддзела з калючымі прамянямі, з задняга — з мяккімі. Заднепраходны плаўнік з 3 шыпамі; грудныя плаўнікі на грудзях з адным шыпом. Даўжыня ад 10 см да 1,5 м. Афарбоўка яркая, разнастайная. Мноства зубоў.
NGC 2788
NGC 2788 (іншыя абазначэнні — ESO 61-2, AM 0908-674, IRAS09083-6743, PGC 25761) — галактыка ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раздольнае (Цалінаградскі раён)
Раздольнае — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ваздвіжанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 20 км на поўнач ад цэнтра сяла Акмол. Код КАТА — 116637500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 334 чалавекі (168 мужчын і 166 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 359 чалавек (174 мужчыны і 185 жанчын).
Спектраскапія
Спектраскапі́я — раздзел фізікі, прысвечаны вывучэнню спектраў  электрамагнітнага выпраменьвання.
Аналіз спектраў дазваляе вызначаць энергетычныя ўзроўні даследаванай сістэмы. Таксама па наяўнасці і інтэнсіўнасці выпраменьвання пэўнага роду ў спектрах праводзяць якасны і колькасны аналіз складу рэчыва.
Можна вылучыць два тыпы спектраскапіі. У рамках класічнай спектраскапіі спектр атрымліваюць дзякуючы раскладанню святла прызмай або дыфракцыйнай рашоткай. Другі тып — спектраскапія Фур'е. У гэтым выпадку вымяраецца часовая залежнасць вагання сістэмы. Пасля выканання пераўтварэння Фур'е атрымліваюць частотную характарыстыку сістэмы.
Беларускі плакат
Беларускі плакат сярод іншых відаў беларускага выяўленчага мастацтва — з 1970-х гг. найбольш запатрабаваны на прэстыжных міжнародных конкурсах і біенале. Плакаты беларускіх аўтараў захоўваюцца ў Луўры, Мараўскай галерэі (Брно, Чэхія), Музее плаката ў Таяме (Японія), Лахты (Фінляндыя), ў Вілянаве (Варшава, Польша), Смітсанаўскім інстытуце (ЗША). На працягу XX ст. у плакаце працавалі выбітныя мастакі Беларусі — Ф. Рушчыц, Я. Драздовіч, Л. Лісіцкі, Г. Змудзінскі, А. Быхоўскі, А. Волкаў, А. Кашкурэвіч, Г. Паплаўскі, Б. Забораў і многія іншыя. Сярод вядомых мастакоў плаката сучаснасці — У. Цэслер і С. Войчанка, Ю. Тарэеў, А. Кітаева, С. Саркісаў, Дзм. Сурскі, М. Анемпадыстаў, Р. Найдзен. Усё гэта сведчыць пра значнасць беларускага плаката як з’явы.
Канец XIX — пачатак XX стагоддзяў
У Беларусі ў складзе Расійскай імперыі, як і ў іншых краінах таго часу, былі шырока пашыраныя шрыфтавыя афішы, у асноўным, тэатральныя. У канцы XIX стагоддзя ўзнікаюць магчымасці тыражнага каляровага друку (літаграфія), адпаведна, з’яўляюцца і ўласна плакаты, у першую чаргу рэкламныя.
У 1913 г. першы плакат, на якім прадстаўлена беларуская мова (разам з літоўскай, польскай і рускай), стварае Фердынанд Рушчыц у Вільні.
Падчас Першай сусветнай вайны ў друкарні братоў Лапіных у Гродне выходзілі расійскія прапагандысцкія плакаты — «лубкі».
1917—1945 гады
У часы грамадзянскай вайны ў Расіі, савецка-польскай вайны на тэрыторыі Беларусі ўзнікае сістэма дзяржаўнай візуальнай агітацыі і прапаганды. Плакаты выдаюцца ў асноўным губернскімі тэлеграфнымі агенствамі. У Гомелі плакаты ў тэхніцы лінагравюры стварае А. Быхоўскі. У Віцебску ў межах мастацкага руху УНОВІС ствараюцца плакаты ў стылі супрэматызму, найбольш вядомы з якіх у свеце — Эль Лісіцкага. У 1920-я гг. выдавецтвам плакатаў у асноўным займаецца Беларускае дзяржаўнае выдавецтва. Сярод мастакоў-плакатыстаў гэтага часу можна адзначыць Г. Змудзінскага, Я. Драздовіча, П. Гуткоўскага, А. Ахола-Вало, В. Дваракоўскага, М. Тычыны. Плакаты гэтага часу вырашаюцца ў рэчышчы мадэрна, канструктывізма і ар-дэко.
У першай усесаюзнай выставе плаката 1932 г. («Плакат на службе пятилетки») ад БССР прымаюць удзел А. В. Волкаў, В. Д. Дваракоўскі, А. Б. Забораў. Да канца 1930-х у беларускім плакаце ўсталёўваецца сацыялістычны рэалізм.
У часы Другой сусветнай вайны на тэрыторыі акупаванай Беларусі распаўсюджваліся газеты-плакаты «Раздавім фашысцкую гадзіну» і «Партызанская дубінка», у стварэнні якіх прымалі ўдзел і беларускія мастакі, напрыклад, В. Букаты і М. Гуціеў. Паралельна выходзілі калабарацыйныя плакаты на беларускую тэматыку, але з большага ананімнага аўтарства.
Пасляваенныя часы
У 1940-я — 1960-я гг. асноўным выдавецтвам, якое спецыялізавалася на палітычным плакаце, было выдавецтва «Беларусь». Разам з тым плакаты на профільную тэматыку выдавалі пры міністэрствах БССР. Акрамя плакатаў палітычна-прапагандысцкай тэматыкі, ствараліся рэкламныя, асветніцкія плакаты, тэатральныя, цыркавыя і кінаафішы. Сярод мастакоў таго часу варта адзначыць М. Гуціева, Л. Замаха, І. Маслана, П. Калініна, С. Раманава, Я. Тараса.
З канца 1950-х гг. беларускія плакаты ў сваім мастацкім вырашэнні, пад уплывам польскай і літоўскай школы, сусветных тэндэнцый, змяняюцца ад гераічнага рэалізма да больш стылізаванай тэхнікі, умоўнай падачы вобразаў, характэрнай для мастацтва часоў «адлігі». Сярод піянераў падобнай тэхнікі варта адзначыць Т. Ігнаценку (прызёр I усесаюзнай выставы плаката ў Кіеве, 1959 г.), А. Кашкурэвіча (прызёр II усесаюзнай выставы плаката ў Маскве).
У 1960-я — 1980-я плакаты ў тэхніцы шаўкаграфіі ствараюцца ў выдавецтве «Агітплакат». Гэта лаканічныя плакаты як чыста прапагандысцкага (мастакі Ф. Выпас, П. Калінін, І. Крэйдзік), так і сатырычнага (Я. Бусел, С. Волкаў, М. Гурло, А. Чуркін, Л. Чурко, В. Шматаў) характару.
1970-я — пачатку 1980-х гг. характэрызуюцца паступовым адыходам ад традыцый сацыялістычнага рэалізму ў мастацкай падачы плаката, фармальнымі пошукамі з улікам сусветных тэндэнцый і вызначаюцца такімі фігурамі як У. Васюк, У. Жук, Л. Кальмаева, У. Крукоўскі, М. Стома, Я. Хайрулін. Упершыню плакат заяўлены на міжнародным узроўні. Так, плакаты У. Крукоўскага былі прадстаўлены ў шорт-лісце VIII біенале ўжытковай графікі ў Брно (1973) і VII біенале плаката ў Варшаве (1975). У. Васюк і У. Крукоўскі адраджаюць нацыянальна-рамантычны накірунак у беларускім плакаце з пачатку 1980-х. Разам з тым у творчасці ўзгаданых аўтараў немала плакатаў у традыцыйнай стылістыцы таго часу.
З канца 1970-х гг. у беларускі плакат прыходзяць мастакі з грунтоўнай падрыхтоўкай у галіне дызайна і рэкламы, у асноўным, гэта выпускнікі Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута, дзе ў 1977 г. утвараецца кафедра графічнага дызайна. У 1978—1980 г. стварае некалькі знакавых плакатаў С. Саркісаў, у 1978 г. У. Цэслер і М. Лагунова, якія робяцца лаўрэатамі міжнароднага конкурсу плаката ў Сафіі (срэбны медаль і дыплом, адпаведна). Гэтыя плакаты ствараюцца фактычна па-за савецкім ідэялагічным кантэкстам і з улікам сусветных тэндэнцый у графічным дызайне.
1980-я — 1990-я гады
Гэты час можна назваць «залатым векам» у развіцці беларускага плаката. Росквіту дасягнуў фотапастановачны плакат, які ў першую чаргу ствараўся для патрэбаў рэкламы, але потым пахіснуў пазіцыі шаўкаграфіі і ў сацыяльна-палітычным плакаце. Часы перабудовы знялі цэнзурныя абмежаванні на тэмы, табуяваныя ў папярэдні час. Акрямя таго з’явіўся шэраг з’яваў, якія менавіта на мяжы 1980-х-1990-х набылі асаблівую актуальнасць, што не магло не адбіцца на сацыяльна-палітычным плакаце. З’яўляецца знакавы для 1980-х-2000-х гг. творчы тандэм У. Цэслера і С. Войчанкі (да якога ў 1980-я гг. часам далучаецца А. Шэлюта). У 1985—2000 гг. сярод найбольш выбітных плакатыстаў новай генерацыі варта адзначыць М. Анемпадыстава, К. Вашчанку, Л. Гоманава, А. і В. Даманавых, Ю. Дзеева, С. Еўлампіева, А. Кітаеву, А. Наважылава, Р. Найдзена, С. Плотнікава, Дзм. Сурскага і Т. Гардашнікаву, С. Саркісава, Л. Фёдараву, К. Хацяноўскага. У 1991 г. на трыенале плаката ў Таяме з былога Савецкага Саюза было адпраўлена больш за 100 плакатаў, адабрана толькі 16, і з іх 8 былі беларускімі. 1990-я гг. адзначаюцца наступнымі тэндэнцыямі: • амаль знікае ідэялагічны ціск з боку дзяржавы, плакаты ствараюцца на самую розную тэматыку, без абавязковага папярэдняга цэнзурнага ўзгаднення • плакатысты актыўна і дастаткова паспяхова ўдзельнічаюць у міжнародных біенале, конкурсах і выставах. • дзяржаўная замова скарачаецца, адпаведна, знікаюць шматтысячныя тыражы палітычнага і сацыяльнага плаката. Паралельна больш запатрабаваным робіцца плакат камерцыйны. Некаторыя вядучыя плакатысты ў гэты час з’язджаюць за мяжу, напрыклад, Л. Гор (ЗША), А. Кітаева, А. Шэлюта (Расія).
XXI стагоддзе
Адной з прыкмет часу другой паловы 1990-х — 2000-х гг. было з’яўленне рэкламных агенцтваў, важную ролю ў якіх грала і стварэнне плакатаў. Многія з іх мелі выключна ўжытковы характэр, але між імі ствараліся шэдэўры рэкламы, якія атрымоўвалі ўзнагароды на міжнародных фестывалях рэкламы. Сярод плакацістаў гэтага часу варта адзначыць прадстаўнікоў агенцтва «Белая варона» (Д. Галуцкі, А. Снежко, А. Усціновіч, Ш. Хайрулін), студыі «Адліга» (А. Вакараў, А. Лазар), дызайнераў Ю. Галавіну, У. Голубева, С. Наздрын-Платніцкую, У. Свентахоўскага, С. Скрыпнічэнку, а таксама плакатыстаў папярэдняга часу, якія працягвалі дзейнасць — У. Цэслера і С. Войчанку, Зм. Сурскага, С. Саркісава, М. Анемпадыстава і іншых. Новае развіццё ў 2000-я-2010-я гг. атрымаў тэатральны плакат, у першую чаргу дзякуючы намаганням Ю. Тарэева і У. Цярэнцьева, шэрагу мастакоў новай генерацыі.
У 2000-я-2010-я гг. беларускія плакатысты актыўна ўдзельнічаюць у міжнародных біенале, фестывалях і конкурсах. Разам з тым пашыраюцца мажлівасці рэпрэзентацыі актуальных дасягненняў беларускага плаката ўласна ў Беларусі, тут варта адзначыць такія пляцоўкі, як «Дызайн-Біржа» (2002—2010), фестывалі рэкламы «Залаты воўк» (1998—2002), «Белы квадрат» (з 2008) і «АдНак!»(2010—2017). Разам з тым, пачынаюць арганізоўвацца конкурсы, у тым ліку міжнародныя, прысвечаныя выключна плакату. 2012 г. Беларуска-польскі конкурс плаката «Мы» (Мінск — Торунь). 2019 г. Конкурс сацыяльнага плаката «Сейчас!» 2020 г. Конкурс плаката, прысвечанага УНОВІС.
Вывучэнне беларускага плаката
Даследаванню беларускага плаката прысвечаны шэраг навуковых прац, пачынаючы з савецкіх часоў і заканчваючы апошнімі публікацыямі сучасных спецыялістаў. Беларускі плакат з’яўляецца сферай навуковых інтарэсаў кандыдатаў мастацтвазнаўства А. Атраховіч і А. Галубовіч. Да беларускага плаката звяртаюцца ў сваіх даследаваннях М. Баразна, Л. Налівайка, Я. Шунейка, Н. Саратоўская.
Выставы беларускага плакату
1999 — «Беларускі друкаваны плакат». Рэспубліканская мастацкая галерэя Беларускага саюза мастакоў, Мінск 2008—2009 гг. Перасоўная выстаўка плаката «Візуальны код часу: постсавецкае мастацтва плаката Беларусі» па гарадах Еўропы: у Варшаве, Берліне, Дрэздзене, Бруселі, Трыесце, Гранарола, Тулузе. 2011 г. Выстава «Візуальны код часу: постсавецкае мастацтва плаката Беларусі» ў г. Бон (Германія); Выстава плакатаў з калекцыі ГА «БСД» «Перабудова» ў г. Морж (Швейцарыя) 2013 г. Выстава фотапастановачных плакатаў «A Posteriori: Ад аб’екта да плаката» у галерэі Беларускага саюза дызайнераў, Мінск. Выстава Беларускага саюза мастакоў, прысвечаная 100-годдзю беларускага плаката, Палац Мастацтваў, Мінск. 2016 г. Выстава шрыфтавога плаката студэнтаў БДАМ пад кіраўніцтвам Руслана Найдзена. У 2016—2017 гг. у межах праграмы Choice Беларускі саюз дызайнераў зладзіў праект «Беларускі плакат», які завяршыўся выставамі ў Мінску, Берасці, Гародні , Нясвіжы і Віцебску
Катастрофа Ан-26 пад Кіншасай
Катастрофа Ан-26 пад Кіншасай — буйная авіяцыйная катастрофа, якая адбылася ў чацвер 4 кастрычніка 2007 года ў прыгарадзе Кіншасы, сталіцы Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, калі пры ўзлёце ўпаў самалёт Ан-26. Лайнер пілатаваў расійскі экіпаж.
Стандартная мадэль
Стандартная мадэль — тэарэтычная канструкцыя ў фізіцы элементарных часціц, якая апісвае электрамагнітнае, слабае і моцнае ўзаемадзеянне ўсіх элементарных часціц. Стандартная мадэль не з’яўляецца тэорыяй усяго, бо не апісвае цёмную матэрыю, цёмную энергію і не ўключае ў сябе гравітацыю. Эксперыментальнае пацвярджэнне існавання прамежкавых вектарных базонаў у сярэдзіне 80-ых гадоў завяршыла пабудову Стандартнай мадэлі і яе прыняцце як асноўнай. Неабходнасць нязначнага пашырэння мадэлі ўзнікла ў 2002 годзе пасля выяўлення нейтрынных асцыляцый, а пацвярджэнне існавання базона Хігса ў 2012 годзе завяршыла эксперыментальнае выяўленне прадказаных Стандартнай мадэллю элементарных часціц.
Катастрофа Ан-26 пад Кіншасай
Ход падзей
Самалёт, які ажыццяўляў змешаны груза-пасажырскі рэйс па маршруце Кіншаса — Чыкапа — Кананда, вылецеў з міжнароднага аэрапорта Н’джылі горада Кіншаса. Ён належаў авіякампаніі Africa One і арандаваны кампаніяй Malift Air. Падчас узлёту ў самалёта раптам аддзялілася паветраная шруба правага рухавіка, што прывяло да страты пад’ёмнай сілы і вышыні. Пілоты спрабавалі зманеврыраваць, аднак самалёт з-за парушэнні цэнтроўкі нахіліўся і зачапіў дрэвы. Ад удару лайнер страціў правае крыло, перайшоў у пікіраванне і ўпаў на жылы раён Кіншасы, разбурыўшы пры гэтым некалькі дамоў. На месцы катастрофы быў знойдзены 1 выжылы член экіпажа — зменны бортмеханік, грамадзянін ДРК.
Стандартная мадэль
Палажэнні
Стандартная мадэль заснавана на наступных палажэннях:
Катастрофа Ан-26 пад Кіншасай
Прычыны катастрофы
Прычынай катастрофы сталі канструктыўныя недахопы, выкліканыя зносам дэталяў рухавіка і ашалёўкі самалёта, які доўгі час эксплуатаваўся ва ўмовах трапічнага клімату. Мела месца перагрузка лайнера. На самалёце, па адным дадзеных, замест заяўленых 22 чалавек ляцелі 27. Па іншых дадзеных, на борце самалёта было 20 чалавек (14 пасажыраў і 6 членаў экіпажа). Колькасць грузу на борце невядома.
Стандартная мадэль
Палажэнні
У сувязі з тым, што выяўлены нейтрынныя асцыляцыі, стандартная мадэль мае патрэбу ў пашырэнні, якое ўводзіць дадаткова 3 масы нейтрына і як мінімум 4 параметры PMNS-матрыцы змешвання нейтрына, аналагічныя CKM-матрыцы змешвання кваркаў, і, магчыма, яшчэ 2 параметра змешвання, калі нейтрына з’яўляюцца. Таксама ў лік параметраў стандартнай мадэлі часам уводзяць вакуумны вугал квантавай хромадынамікі. Характэрна, што матэматычная мадэль з наборам з 20 з невялікім лікаў здольная апісаць вынікі мільёнаў праведзеных да цяперашняга часу ў фізіцы эксперыментаў.
Катастрофа Ан-26 пад Кіншасай
Наступствы катастрофы
Пасля катастрофы звольнены міністр транспарту ДРК, а ўлады краіны загаварылі аб забароне палётаў самалётаў АКБ ім. Антонава. Аднак, акрамя размоў, ніякіх дзеянняў у дачыненні да забаронаў ажыццёўлена не было.
У катастрофе загінулі 52 чалавекі. Сярод іх трое расійскіх пілотаў: КПС Валерый Пятровіч Бараннік (г. Краснадар), другі пілот Сяргей Старавойтаў (г. Таганрог) і бортмеханік Іван Бондараў (г. Курск). Прадстаўнікі СМІ атрымалі інтэрв’ю сваякоў членаў расійскага экіпажа, які загінуў у катастрофе: "Ён павінен быў вярнуцца дадому праз два месяцы. За дзень да катастрофы Вольга Старавойтава прасіла мужа разарваць кантракт — не давала спакою цяжкае прадчуванне. Сяргей абяцаў, што гэта яго апошняя далёкая камандзіроўка. Так і выйшла. — Rambler Mass Media: Бизнес на крови" "Як правіла, выконваюць (заўв. — расійскія лётчыкі ў Афрыцы) палёты з вялікім перагрузам, выконваюць перавозкі небяспечных грузаў — бензіну, газы, выбуховых рэчываў, зброі. Шмат раёнаў Афрыкі выслана косткамі рускіх пілотаў і парэшткамі расійскіх самалётаў. Напэўна, хтосьці павінен спыніць гэты бізнэс на крыві. — Уладзімір Герасімаў, пілот 1-га класа" "Ён вырашыў яшчэ падоўжыць кантракт, каб у сям’і былі грошы. Ён вельмі любіў свайго сына і жыў для сваёй сям’і… — Вольга Старавойтава, удава загінулага 2-га пілота"
Прытча аб будаўніку вежы
Прытча аб будаўніку вежы (таксама прытча аб вартасці вучнёўства) — адна з прытчаў Ісуса Хрыста. Апавяданне пра прытчу размешчана ў Евангеллі ад Лукі 14: 25-33. У адрыўку ўключана ў сябе пару прытчаў, расказаных Ісусам. Прытча заклікае разгледзіць кошт вучнёўства, усе тое, ад чаго трэба адвярнуцца вучню Ісуса, каб дасягнуць Нябеснага Валадарства.
Біблейскае апавяданне
Апавяданне мае наступны змест:
''З Ім ішло мноства людзей; і Ён, звярнуўшыся, сказаў ім: калі хто прыходзіць да Мяне, і не зненавідзіць бацькі свайго і маці, і жонкі і дзяцей, і сірот і сёстраў, а пры гэтым і самога жыцця свайго, той не можа быць Маім вучнем; і хто не нясе крыжа свайго і не ідзе за Мною, не можа быць Маім вучнем. Бо хто з вас, хочучы збудаваць вежу, не сядзе спярша і не палічыць выдатакаў, ці мае ён, што трэба на будову яе, каб, калі закладзе падмурак і не зможа закончыць, усе, хто гэта бачыць, не пасмяяліся з яго, кажучы: гэты чалавек пачаў будаваць і не мог закончыць? Альбо які цар, ідучы на вайну супроць іншага цара, не сядзе і не параіцца папярэдне, ці моцны ён з дзесяцьцю тысячамі стаць супроць таго, хто ідзе на яго з дваццацьцю тысячамі? інакш, пакуль той яшчэ далёка, ён пашле да яго пасольства — прасіць міру. Так кожны з вас, хто не адцураецца ўсяго, што мае, не можа быць Маім вучнем.''
Тлумачэнне
Прытча паказвае каштоўнасць вучнёўства. Некаторыя людзі лічылі Ісуса толькі добрым настаўнікам, таму не думалі карэнным чынам мяняць сваё жыццё. Хтосьці лічыў, што быць вучням Хрыста — гэта проста слухаць Яго вучэнне. Аднак Ісус паказвае, што сапраўдны вучань мусіць адмовіцца ад усяго. Для гэтага яму трэба палічыць усе выдаткі, каб не сайсці са шляху вучнёўства на паўдароге. Каб адлюстраваць гэты момант, Ісус і расказаў прытчу.
Хуан Хасэ В’ямонтэ
Хуан Хасэ В’ямонтэ Гансалес (Juan José Viamonte González;, Буэнас-Айрэс — , Мантэвідэа) — аргенцінскі ваенны і палітычны дзеяч пачатку XIX стагоддзя.
Біяграфія
Юнаком уступіў у шэрагі ўзброеных сіл, ідучы па шляху свайго бацькі. Удзельнічаў у барацьбе супраць брытанскага ўварвання ў званні лейтэнанта, затым вызначыўся пры абароне Сан-Карласа, за што атрымаў званне капітана.
Пасля Майскай рэвалюцыі удзельнічаў у бітвах пад Сіпаею і Гуак. Пасля апошняй бітвы яго абвінавацілі ў тым, што ён не ўвёў у бой свой ​​атрад у колькасці 1 500 чалавек. Гэта абвінавачванне пацягнула за сабой працяглы судовы працэс на ваенным трыбунале, які ў выніку апраўдаў яго і ён застаўся ў войску.
Ён быў сасланы ў Мантэвідэа пасля бітвы пад Сепедаю 1820 года, але вярнуўся ў канцы 1821 і быў прызначаны губернатарам правінцыі Буэнас-Айрэс у сувязі з адсутнасцю Марціна Радрыгеса. У 1824 годзе ён стаў дэпутатам Генеральнага кангрэса, на гэтай пасадзе ён падтрымаў унітарны варыянт канстытуцыі 1826 года, але пасля перайшоў пад сцягі федэралісцкай партыі. Пасля правалу унітарнага эксперыменту Хуана Лавалі ён замяніў апошняга на пасадзе губернатара Буэнас-Айрэса ў 1829 годзе. На гэтай пасадзе ён практычна нічога не зрабіў, акрамя таго, што забяспечыў прыход да ўлады Хуана Мануэля дэ Росаса.
У 1833 годзе ён зноў стаў губернатарам Буэнас-Айрэса, але прабыў на гэтай пасадзе менш за год. В’ямонтэ быў сасланы ў Мантэвідэа ў 1839 годзе, дзе ён і памёр у 1843 годзе. Яго цела было перавезена ў Буэнас-Айрэс і пахавана на могілках Рэкалета.
Антон Уладзіміравіч Дзянісаў
Антон Уладзіміравіч Дзянісаў (нар., г. Лебядзін, цяпер Сумская вобласць, Украіна) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (2009).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і архівіста Уладзіміра Дзянісава. Першыя пяць гадоў свайго жыцця правёў у Мінску.
Скончыў з адзнакай БДПУ імя Максіма Танка ў 2005 годзе, спецыяльнасць «гісторыя» з дадатковай спецыяльнасцю «рэлігіязнаўства». У 2005—2008 г. аспірант кафедры гісторыі Беларусі і паліталогіі Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта. У 2008 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Краязнаўчы рух у БССР у 20-30-я гг. ХХ ст.».
З 2005 года выкладаў на кафедры гісторыі Беларусі і паліталогіі факультэта інфамацыйных тэхналогій БДТУ, з 2008 года — асістэнт, з 2015 года — дацэнт. Дацэнт кафедры «Гісторыя беларускай дзяржаўнасці» факультэта тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ.
Вядзе тэлеграм-канал «Батискаф историка» (Батыскаф гісторыка). Выступае з лекцыямі па гісторыі ў Silver Screen Cinemas.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Мае звыш 40 навуковых публікацый. Сфера навуковых інтарэсаў: адносіны паміж інтэлігенцыяй і ўладай у БССР у 1920-я гг., дзяржаўная палітыка ў сферы культуры, навукі і рэлігіі; праблематыка і гісторыя развіцця краязнаўчай дзейнасці ў 20 ст.; нацыянальныя праблемы Беларусі (гісторыя і сучаснасць). На аснове архіўных дадзеных, мемуараў і публікацый прааналізаваў перыяд творчасці фінскага мастака Алексантэры Ахола-Вало ў Савецкай Беларусі з 1925 па 1930 год.
Рыгор Аляксеевіч Качаткоў
Рыгор Аляксеевіч Качаткоў (. вёска Шмялёўка, Цяцюшскі раён, Татарстан — ) — беларускі. Народны артыст Узбекістана (1946), народны артыст Беларусі (1954).
Біяграфія
Скончыў тэатральнае вучылішча пры Яраслаўскім тэатры драмы (1924). Працаваў у тэатрах Іванава, Валгаграда, Бішкека, Ташкента, Масквы, Вільні.
У 1941 годзе акцёр Ташкенцкага тэатра Чырвонай Арміі Сярэднеазіяцкай ваеннай акругі. З 1950 года — у Рускім драматычным тэатры Беларусі. Адначасова ў 1962—1967 гадах выкладаў у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Творчасць
Выконваў драматычныя і характарныя ролі. Артыстычны густ і мастацтва выкарыстання грыму рабілі яго вобразы натуральнымі і партрэтна завершанымі. Сярод роляў у Дзяржаўным рускім тэатры Беларусі: Калеснікаў і Карнілаў («Брэсцкая крэпасць», «Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Траян («Пад адным небам» А. Маўзона), Чарнуха («Што пасееш, тое і пажнеш» В. Палескага), Кент («Кароль Лір» У. Шэкспіра), Ягор Булычоў, Цыганоў («», «Варвары» М. Горкага), Мітрыч («» Л. Талстога), Шадрын («Чалавек з ружжом» М. Пагодзіна), Гадун («Разлом» Б. Лаўранёва), Сіпаты («» У. Вішнеўскага), Фаюнін («Нашэсце» Л. Лявонава) і інш.
Агры (правінцыя)
Агры (Ağrı) — правінцыя на ўсходзе Турцыі. Плошча 11,4 тыс. кв. км. Насельніцтва 571 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Агры.
Андрэй Сяргеевіч Канчалоўскі
Андрэй Сяргеевіч (Андрон) Канчалоўскі (Андре́й Серге́евич (Андро́н) Кончало́вский, Міхалкоў-Канчалоўскі, нар., ) — савецкі, расійскі і амерыканскі , , і , грамадскі і палітычны дзеяч.
Народны артыст РСФСР (1980). Прэзідэнт кінаакадэміі «Ніка». Двойчы ўдастоены прэміі «Срэбны леў» Венецыянскага кінафестывалю: за рэжысёрскую працу ў экзістэнцыяльнай драме «Белыя ночы паштальёна Аляксея Трапіцына» (2014) і ў фільме пра рускі супраціў у Францыі «Рай» (2016).
Ніжнія Храпуны
Ніжнія Храпуны (Нижние Храпуны) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 44 км на паўночны захад ад Рудні, за 39 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Каспля. За 45 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Спіс аб’ектаў PGC (863001—864000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (863001—864000)
Федэральны Сход Аўстрыі
Федэральны Сход Аўстрыі (Bundesversammlung) — назва для злучанага паседжання дзвюх палат аўстрыйскага Парламента: Нацыянальрата і Бундэсрата. Спікеры палат па чарзе займаюць пасаду старшыні. Згодна з Канстытуцыяй, сучасны Федэральны Сход не з’яўляецца асобным заканадаўчым органам: яго адзіная мэта — прыняцце прысягі Прэзідэнта.
Сяргей Уладзіміравіч Грышын
Сяргей Уладзіміравіч Грышын (18 сакавіка 1917, вёска Фаміно, Дарагабужскі раён, Смаленская вобласць — 25 чэрвеня 1994 ) — Герой Савецкага Саюза (1943), кандыдат ваенных навук (1964), дацэнт (1966).
Біяграфія
З чэрвеня 1941 на Заходнім фронце, камандзір танкавага ўзвода. З верасня 1941 камандзір групы, потым партызанскага атрада «Трынаццаць» у Смаленскай вобласці. У чэрвені 1942 — маі 1944 камандзір асобнага партызанскага палка «Трынаццаць», які дзейнічаў з красавіка 1943 на тэрыторыі Беларусі; у чэрвені 1944 года камандзір асобага партызанскага злучэння «Трынаццаць». Член КПСС з 1943 года. Пасля вайны служыў у Савецкай Арміі, палкоўнік. Скончыў ваенныя акадэміі імя Фрунзэ (1947) і Генштаба (1955). З 1958 года на выкладчыцкай рабоце ў ваеннай акадэміі.