cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт
Даваенны перыяд
У 1922 годзе са складу факультэта грамадскіх навук быў утвораны педагагічны факультэт. У сярэдзіне 1920-х гадоў ва ўніверсітэце было створана навуковае таварыства.
IC 3262
IC 3262 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт
Даваенны перыяд
Да 1930 года выйшла 25 выпускаў навуковага выдання «Працы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта», а таксама шэраг манаграфій яго вучоных. Былі наладжаны навуковыя кантакты вучоных універсітэта з калегамі з Польшчы, Чэхаславакіі, Літвы, Германіі, Францыі, Англіі, ЗША і Японіі. У маі 1931 года Калегія Наркамасветы БССР прыняла пастанову аб стварэнні на базе БДУ пяці самастойных інстытутаў. За кароткі час пры актыўным удзеле БДУ ў беларускай сталіцы былі адкрыты новыя вышэйшыя навучальныя ўстановы: Мінскі медыцынскі інстытут, Беларускі дзяржаўны вышэйшы педагагічны інстытут, Мінскі юрыдычны інстытут. ЦВК і СНК БССР канстатаваў, што за 10 гадоў свайго існавання БДУ стаў базай для стварэння ў рэспубліцы 12-ці ВНУ і шэрага НДІ. Акрамя таго, БДУ аказаў усялякую дапамогу ў стварэнні ў Мінску Дзяржаўнай бібліятэкі БССР, Інстытута беларускай культуры, пераўтворанага ў кастрычніку 1928 года ў Акадэмію навук. Пасля рэарганізацыі ў 1930 годзе ў складзе ўніверсітэта захаваліся факультэты (фізіка-матэматычны, хімічны, біялагічны), якія рыхтавалі малодшых навуковых супрацоўнікаў і выкладчыкаў рабфакаў, тэхнікумаў і старэйшых класаў сярэдняй школы. Тэрмін навучання павялічыўся да 5 гадоў.
У 1934 годзе пасля пераўтварэння факультэта грамадскіх навук ва ўніверсітэце з’явіліся новыя факультэты — гістарычны і геаграфічны, а ў 1939 годзе — філалагічны з аддзяленнямі рускай і беларускай мовы і літаратуры. Вялікай падзеяй у жыцці БДУ стала стварэнне заалагічнага, геалагічнага і гісторыка-археалагічнага музеяў, аранжарэі з батанічным участкам.
У сакавіку 1937 года Вучоны савет універсітэта атрымаў права прыёму да абароны доктарскіх і кандыдацкіх дысертацый і прысуджэння вучоных ступеняў.
З пачатку 1930-х гг. БДУ былі вымушаны пакінуць многія вядомыя прафесары, дацэнты і выкладчыкі. Некаторыя з іх былі арыштаваныя, у тым ліку і першы рэктар БДУ У. І. Пічэта. Такі ж лёс напаткаў і двух наступных кіраўнікоў ВНУ — Я. П. Каранеўскага (1929—1931) і І. Ф. Ермакова (1931—1933).
Напярэдадні 1941 года БДУ складаўся з 6 факультэтаў і 33 кафедраў, на якіх працавалі 17 прафесараў, 41 дацэнт, больш за 90 выкладчыкаў і асістэнтаў. У аспірантуры займалася 60 чалавек, на ўсіх факультэтах навучалася 1337 студэнтаў. Працавалі разнастайныя вучэбна-дапаможныя падраздзяленні: музеі, біястанцыі, лабараторыі, фундаментальная бібліятэка, аранжарэя і інш. За 20 гадоў універсітэт падрыхтаваў 5240 гісторыкаў, юрыстаў, эканамістаў, філолагаў, матэматыкаў, хімікаў, біёлагаў, географаў. У розныя гады БДУ скончылі вядомыя беларускія пісьменнікі: П. Глебка, К. Крапіва, П. Броўка і інш. Тут выкладалі народны пісьменнік Беларусі Я. Колас, вядомы вучань А. Эйнштэйна Якаў Громер.
У час Вялікай Айчыннай вайны
21 чэрвеня 1941 года адкрылася юбілейная навуковая сесія, была разгорнута святочная выстава, а на наступны дзень, 22 чэрвеня, пачалася Вялікая Айчынная вайна. У першыя ж дні вайны 450 добраахвотнікаў з ліку выкладчыкаў і студэнтаў пайшлі на фронт. За мужнасць і храбрасць, праяўленыя ў барацьбе з фашыстамі, 12 супрацоўнікаў і студэнтаў БДУ атрымалі высокае званне Героя Савецкага Саюза. 15 мая 1943 года Саўнаркам СССР прыняў пастанову «Аб узнаўленні работы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта». Месца для яго было вызначана недалёка ад Масквы, на станцыі. Маскоўскі ўніверсітэт разам з іншымі ВНУ сталіцы перадаў БДУ вялікую колькасць вучэбнага і навуковага абсталявання, падручнікаў і наглядных дапаможнікаў, 18 тысяч тамоў навуковай літаратуры. У кастрычніку 1943 года за заняткі ўзяліся каля 300 чалавек.
Пасля вайны
Улетку 1944 года, пасля вызвалення Беларусі студэнты і выкладчыкі ўніверсітэта вярнуліся з Падмаскоўя ў Мінск. Начальнікам эшалона прызначылі франтавіка, лейтэнанта І. Мележа — пазней вядомага пісьменніка. У 1945—1946 нав. г. з 895 студэнтаў 121 чал. быў дэмабілізаваны з арміі, 76 чал. з’яўляліся ўдзельнікамі партызанскага руху. Праз год ва ўніверсітэце навучаліся 300 былых франтавікоў і партызан. У 1975 годзе ў памяць аб тых, хто з універсітэцкіх аўдыторый і навуковых лабараторый пайшоў у бяссмерце, аддаўшы жыццё за Радзіму, быў устаноўлены абеліск у самым ажыўленым месцы ўніверсітэцкага гарадка — побач з уваходам у галоўны корпус універсітэта.
У пасляваенныя гады ў БДУ была арганізавана падрыхтоўка геолагаў, глебазнаўцаў, выкладчыкаў філасофіі. У студзені 1949 года БДУ у азнаменаванне 30-годдзя Беларускай ССР было прысвоена імя У. І. Леніна. Даваенная вучэбна-навуковая і вытворчая база ўніверсітэта ў асноўным аднавілася да 1950 г..
У 1955 годзе Мінскі юрыдычны інстытут быў рэарганізаваны ў юрыдычны факультэт універсітэта.
У 1957 годзе рэктарам універсітэта стаў вядомы вучоны-фізік А. Н. Сеўчанка. Універсітэт ператварыўся ў найбуйнейшы навукова-адукацыйны цэнтр СССР. У 1967 годзе БДУ быў удастоены высокай урадавай узнагароды — ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга. Створаны адны з найбуйнейшых школ у галіне спектраскапіі, люмінесцэнцыі і лазернай фізікі.
У галіне вылічальнай матэматыкі пачатак сістэматычных навуковых даследаванняў у БДУ, як і ў краіне ў цэлым, звязаны з адкрыццём ва ўніверсітэце ў 1957 годзе кафедры вылічальнай матэматыкі. Заснавальнікам кафедры і кіраўніком усіх навуковых работ з’яўляўся акадэмік АН БССР У. І. Крылоў.
Асновы навуковай школы па даследаванні тэорыі элементарных часціц, аптычных і акустычных уласцівасцей крышталёў былі закладзены акадэмікам АН БССР, Героем Сацыялістычнай працы Ф. І. Фёдаравым. З 1959 года пад кіраўніцтвам доктара юрыдычных навук, прафесара А. А. Галаўко пачала фарміравацца навуковая школа па тэарэтычных асновах дэмакратыі.
Адкрыўся факультэт прыкладной матэматыкі і інфарматыкі; матэматычны факультэт быў пераўтвораны ў механіка-матэматычны ў сувязі з адкрыццём падрыхтоўкі кадраў па спецыяльнасці «Механіка». У 1976 годзе фізічны факультэт быў падзелены на фізічны факультэт і факультэт радыёфізікі і электронікі (цяпер факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій).
Створаны НДІ прыкладных фізічных праблем (адкрыты ў 1971 г.), фізіка-хімічных праблем (1978 г.), ядзерных праблем (1986 г.).
Бунт філосафаў
У красавіку 1981 года студэнты аддзялення філасофіі БДУ В. Ламака, В. Залатар, І. Воіцкая, А. Малашчук, Л. Свярдлоў напісалі ліст, які змяшчаў прапановы, скіраваныя на ўзмацненне ўдзелу студэнтаў у жыцці факультэта: правы выбару спецкурсаў, ацэнка выкладчыкаў і г.д. Пад лістом на працягу двух тыдняў падпісалася каля 50 чалавек, 80 % з іх студэнты аддзялення філасофіі. Мэты акцыі бачыліся арганізатарамі як «паляпшэнне ўзроўню выкладання на факультэце». Ліст быў расцэнены кіраўніцтвам факультэта як «бунт філосафаў». Была заведзена справа ў КДБ, якая курыравалася непасрэдна ЦК КПБ. Акцыя стала актам супрацьстаяння студэнтаў таталітарна-рэпрэсіўнай машыне савецкай дзяржавы.
Былі запушчаны механізмы запалохвання і рэпрэсій: выклікі ў КДБ, разгляды на камсамольскіх і партыйных сходах, «зразанні» на сесіі. З універсітэта былі вымушаныя сысці А. Малашчук, І. Воіцкая, В. Залатар. У дачыненні да Л. Свярдлова ставілася пытанне аб выключэнні з камсамолу і з універсітэта. А. Малашчук пасля беспаспяховых спробаў аднавіцца ва ўніверсітэце публічна скончыў жыццё самагубствам — вясной 1985 года ён выкінуўся з 6 паверха галоўнага корпуса БДУ на плошчы Леніна, запрасіўшы на акт сваіх сяброў і знаёмых.
У выніку акцыі аддзяленне філасофіі пачало разглядацца як «ненадзейнае». Пры паступленні патрабавалася рэкамендацыя абкама КПБ. Быў скасаваны механізм «размеркавання», пачалася практыка выдачы «вольных дыпломаў».
1980-я гг. — наш час
У 1989 годзе быў адкрыты філасофска-эканамічны факультэт (праз дзесяць гадоў на яго базе былі створаныя факультэт філасофіі і сацыяльных навук і эканамічны факультэт), у 1995 годзе — факультэт міжнародных адносін, у 2003 годзе — Дзяржаўны інстытут кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ і ваенны факультэт, у 2004 годзе — Інстытут тэалогіі імя святых Мяфодзія і Кірыла БДУ, гуманітарны факультэт (зараз факультэт сацыякультурных камунікацый); у 2006 годзе — Інстытут бізнесу і менеджменту тэхналогій, у 2007 годзе — Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя, у 2008 годзе — Інстытут журналістыкі, у 2009 годзе — факультэт даўніверсітэцкай адукацыі.
З мэтай арганізацыі перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі спецыялістаў у БДУ былі адкрыты: Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы, Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, работнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі, Інстытут тэхналогій інфарматызацыі і кіравання БДУ, Інстытут бесперапыннай адукацыі БДУ.
Навуковая і навукова-вытворчая база БДУ значна пашырылася за кошт стварэння шэрага навукова-даследчых цэнтраў: фізікі часціц і высокіх энергій (1993 г.); маніторынгу азонасферы (1997 г.); прыкладных праблем матэматыкі і інфарматыкі (2000 г.), праблем чалавека (2000 г.), а таксама сеткі навукова-вытворчых унітарных прадпрыемстваў.
Ва ўніверсітэцкім дворыку быў створаны першы ў краіне своеасаблівы нацыянальны мемарыял — помнікі вядомым дзеячам беларускай навукі і культуры.
31 кастрычніка 2008 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Г. Лукашэнкі рэктарам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта прызначаны прафесар, акадэмік С. У. Абламейка. У 2008 годзе ў БДУ быў створаны НДІ прыкладных праблем матэматыкі і інфарматыкі.
1 верасня 2012 года пры ўдзеле Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнка адбылася цырымонія адкрыцця новага корпуса факультэта міжнародных адносін БДУ, будынак размясціўся ў цэнтры Мінска, недалёка ад чыгуначнага вакзала і галоўнага корпуса БДУ.
28 верасня 2017 года рэктарам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта стаў доктар педагагічных навук А. Д. Кароль.
Агульныя звесткі
Вышэйшую адукацыю ў БДУ студэнты атрымліваюць па 147 праграмам на першай ступені навучання і па 65 — на другой. З 2008 г. вядзецца навучанне студэнтаў у рамках Дзяржаўнай праграмы падрыхтоўкі кадраў для ядзернай энергетыкі. Падрыхтоўка кадраў вышэйшай кваліфікацыі вядзецца ў аспірантуры па 120 спецыяльнасцях. БДУ каардынуе дзейнасць універсітэтаў краіны па распрацоўцы навукова-метадычнага забеспячэння ўніверсітэцкай адукацыі па гуманітарных і прыродазнаўчых спецыяльнасцях.
Для паступлення ў БДУ неабходна паспяхова прайсці цэнтралізаванае тэсціраванне. На некаторыя спецыяльнасці абітурыенты дадаткова здаюць уступныя экзамены.
Ва ўніверсітэце ў 2017—2018 навучальным годзе навучаецца 53298 чалавек, з іх студэнтаў — 28874, аспірантаў — 1101, дактарантаў — 106. Штогод звыш 3 тыс. чалавек праходзіць перападрыхтоўку па 45 спецыяльнасцях і каля 6 тыс. — павышаюць кваліфікацыю па 147 праграмах. У комплексе БДУ працуюць 8703 чалавека (з іх 413 — дактары навук, 1876 — кандыдаты навук), 461 навуковых супрацоўнікаў.
БДУ ў рэйтынгах
З 2008-га года БДУ ўдзельнічае ў адным з самых вядомых вебаметрычных рэйтынгаў — Webometrics Ranking of World Universities. За апошнія тры гады рэйтынг БДУ пастаянна расце. У ліпені 2009 года ўніверсітэт займаў 1916 пазіцыю, а ў ліпені 2012 года ўзняўся на 596 пазіцыю.
Сярод універсітэтаў краін СНД БДУ знаходзіцца на 4-м месцы, саступаючы Маскоўскаму дзяржаўнаму ўніверсітэту імя М. В., Ламаносава, Санкт-Пецярбургскаму і Томскаму ўніверсітэтам.
Паводле рэйтынгу аўтарытэтнага брытанскага агенцтва QS WUR (QS World University Rankings), што складаецца з 2004 г., у 2012 г. БДУ ў другі раз увайшоў у ТОП-700 найлепшых універсітэтаў свету і знаходзіцца ў групе вышэйшых навучальных устаноў, што займаюць 501—550 пазіцыі. Сярод ВНУ СНД Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у дадзеным рэйтынгу займае 9 пазіцыю.
Міжнародная дзейнасць
БДУ з’яўляецца членам Еўразійскай і Еўрапейскай асацыяцый універсітэтаў, мае 324 міжнародныя пагадненні аб супрацоўніцтве з адукацыйнымі і навуковымі ўстановамі з 50 краін свету. На базе БДУ працуюць Інфармацыйны цэнтр Еўрапейскага саюза, Інфармацыйны пункт Савета Еўропы, Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя, Цэнтр міжнародных даследаванняў. Ва ўніверсітэце рэалізуецца штогод больш 40 міжнародных праектаў па лініі такіх праграмм, як ТЭМПУС, ІНТАС, Транзгранічнае супрацоўніцтва ЕС, 7-я Рамачная праграма ЕС, МНТЦ.
З 2012 г. рэалізуюцца 4 новыя праекты ТЭМПУС у наступных галінах: стварэнне міжуніверсітэцкіх цэнтраў падтрымкі студэнцкіх інавацыйных распрацовак, інтэграваная сістэма ўніверсітэцкага менеджменту, распрацоўка трэнінг-сеткі па паляпшэнню адукацыі ў галіне энергаэфектыўнасці, бяспека чалавека на тэрыторыях, якія пацярпелі ад радыеактыўнага забруджвання. Па праграме акадэмічнай мабільнасці Эразмус Мундус рэалізуюцца 3 новыя праекты: «Развіцце навучання ў краінах ЕІДП на основе чыстых тэхналогій і навукова-даследчай дзейнасці», «Мабільнасць для інавацый і развіцця», «Уся Еўропа па-за межамі».
Звыш 2 тыс. замежных грамадзян навучаецца ў БДУ па праграмах даўніверсітэцкай адукацыі, вышэйшай і пасляўніверсітэцкай адукацыі.
Санкцыі
Пасля Плошчы 2010 Сяргей Абламейка, тагачасны рэктар БДУ, быў уключаны ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. У сваім рашэнні ЕС адзначыў, што Абламейка нясе адказнасць за выключэнне студэнтаў з універсітэта за тое, што яны ўдзельнічалі ў дэманстрацыях 19 снежня 2010 г. і ў іншых мірных дэманстрацыях у 2011 г.
Красназнаменск (Калінінградская вобласць)
Красназнаменск (да 1938 — Лаздэнен, Lasdehnen, Lazdynai, Łoździenie; да 1946 — Хазельберг, Haselberg) — горад у Калінінградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Красназнаменскай гарадской акругі, да 1 студзеня 2016 года і скасаванага Красназнаменскага гарадскога паселішча. Горад размешчаны на рацэ Шэшупэ (прыток Нёмана), за 164 км ад Калінінграда. За 20 км ад горада ў пасёлку Пагранічны знаходзіцца прапускны пункт у Літву.
Знаменск
Назву Знаменск маюць:
Югаслаўскія войны
Югаслаўскія войны — сукупнасць узброеных канфліктаў на тэрыторыі Югаславіі, якая прывяла да развалу краіны. Прычынамі канфлікту з’яўляліся міжнацыянальныя канфлікты паміж сербамі, харватамі, баснійцамі, славенцамі, албанцамі, якія пражывалі на тэрыторыі Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія.
Канфлікт пачаўся з абвяшчэння Славеніяй незалежнасці ў 1991 годзе і падоўжыўся 10 гадоў да 2001 года. Пасля заканчэння вайны Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый для расследавання ваенных злачынстваў быў створаны Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі.
Фрэнсіс Скот Фіцджэральд
Фрэнсіс Скот Кей Фіцджэральд (Francis Scott Key Fitzgerald, 1896—1940) — амерыканскі пісьменнік, вядомы сваімі раманамі і апавяданнямі, якія апісваюць так званую амерыканскую «эпоху джаза» 1920-х гадоў. Вядомасці аўтара таксама спрыяла выстаўленае на «ўсеагульны агляд» асабістае жыццё Фіцджэральда з жонкай Зэльдэн. Творчасць Ф. С. Фіцджэральда — адна з самых выдатных старонак амерыканскай літаратуры 20 стагоддзя часу яе вышэйшага росквіту. Яго сучаснікамі былі Драйзер і Фолкнер, Форэст і Хэмінгуэй, Сэндберг і Т. Вульф. У гэтай выдатнай плеядзе, намаганнямі якой амерыканская літаратура ў 20-я — 30-я гады дваццатага стагоддзя ператварыліся ў адну з найбуйнейшых літаратур свету, Фіцджэральд належыць яркая роля. Пісьменнік незвычайнага тонкага склада, ён храналагічна адкрыў новую эпоху ў развіцці айчыннай літаратуры, першым замовы ад асобы пакалення, які ўступае ў жыццё пасля глабальнай катастрофы першай сусветнай вайны, захаваўшы ў глыбока паэтычныя, выкананых у той жа час вялікі выразнасці вобразах не толькі яго мары і расчараванні, але і непазбежнасць краху ідэалаў, далёкіх ад сапраўдных гуманістычных каштоўнасцяў.
Кастыльёнэ
Кастыльёнэ — прозвішча, тапонім.
Беларусь (часопіс)
«Беларусь» — беларускі штомесячны ілюстраваны грамадска-палітычны часопіс.
Гісторыя
Заснаваны Саюзам пісьменнікаў Беларусі. Выдаецца са студзеня 1944 года. У 1944 годзе выходзіў паралельна на беларускай і рускай мовах, спачатку ў Маскве (№ 1—3), потым у Мінску. З 1945 года выдаваўся на беларускай мове. Часам лічыцца, што часопіс з’яўляецца адноўленым часопісам «Чырвоная Беларусь».
Сучаснасць
З 2005 года мае назву «Беларусь. Belarus». Заснавальнікамі з’яўляюцца Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, рэдакцыя газеты «СБ. Беларусь сегодня», «Белзнешэканомбанк». Выходзіць на англійскай, французскай, нямецкай, іспанскай і польскай мовах.
Джузэпэ Кастыльёнэ
Джузэпэ Кастыльёнэ (Giuseppe Castiglione, кіт. 로세닝, кіраўніцтвам. кіт. ローセ宁, піньінь Láng Shìníng,  —, ) — італьянскі манах-езуіт, місіянер і прыдворны мастак
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мілане. У 1715 годзе адправіўся місіянерам у Кітай. Яго таленты жывапісца і архітэктара былі адзначаны імператарам Цяньлунам. У 1744 годзе скончыў альбом з садовымі эскізамі для парка Юаньмін’юань, у 1749—1759 гадах пад заступніцтвам імператара Кастыльёнэ пабудаваў палац у заходнім стылі пры парку Юаньмін’юань (圓明園) у Пекіне.
У Кітаі прыняў імя Лан Шынін (郎世宁), пад якім і цяпер вядомы ў гэтай краіне. Ганенні на хрысціянскіх місіянераў не закранулі Кастыльёнэ. У 1750 годзе быў узведзены ў сан мандарына трэцяга класа. Быў пахаваны з ушанаваннямі на кітайскіх могілках.
Маляўнічы стыль Кастыльёнэ характарызуецца сумессю еўрапейскай тэхнікі і традыцыйных кітайскіх сюжэтаў.
Шлак
Шлак (ням. Schlacke) — расплаў (пасля зацвярдзення - шклопадобная маса) у металургічных, плавільных працэсах, які пакрывае паверхню вадкага металу, складаецца з ўсплылых прадуктаў пустой пароды з флюсамі. Шлак засцерагае метал ад шкоднага ўздзеяння газавага асяроддзя печы, выдаляе прымешкі. Шлак прымяняецца для вырабу будматэрыялаў (цэгла, дахоўка), як угнаенне. Таксама шлак - цвёрдыя адходы некаторых хімічных вытворчасцей і запечаны попел ад спальвання цвёрдага паліва (напрыклад, каменнага вугалю).
Аляксандр Папоў
Аляксандр Папоў:
Аляксандр Сцяпанавіч Папоў
Аляксандр Сцяпанавіч Папоў (4 (16) сакавіка 1859, пасёлак Тур'інскія Рудні Пермскай губерні (цяпер Краснатур’інск, Свярдлоўская вобласць) — 31 снежня 1905 (13 студзеня 1906), Санкт-Пецярбург) — рускі фізік і электратэхнік, прафесар.
Сканер портаў
Сканер портаў — праграма, прызначаная для праверкі сервера або хоста на наяўнасць адкрытых партоў. Такая праграма можа выкарыстоўвацца адміністратарамі для праверкі палітык бяспекі іх сетак і зламыснікамі для ідэнтыфікацыі сеткавых службаў, якія працуюць на хосце, і выкарыстання ўразлівасцяў.
Сканаванне портаў — працэс, які адпраўляе кліенцкія запыты на дыяпазон адрасоў партоў сервера на хосце з мэтай пошуку актыўнага порта; гэта не зламысны працэс сам па сабе. Большая частка выкарыстання сканавання партоў — гэта не атакі, а простыя даследаванні для вызначэння паслуг, даступных на аддаленай машыне.
Portsweep — сканаванне некалькіх хостаў для пэўнага праслухоўваючага порта. Апошні звычайна выкарыстоўваецца для пошуку пэўнай службы, напрыклад, камп’ютарны чарвяк на базе SQL можа шукаць хосты, якія праслухоўваюць порт TCP 1433.
Фарны касцёл (Слуцк)
Фарны касцёл — колішні фарны (парафіяльны) каталіцкі храм у Слуцку.
Гісторыя
Літаратурныя крыніцы XIX ст. (са спасылкай на народнае паданне) адносілі да 1419 г. Асвечаны храм быў у 1439 г. віленскім біскупам Мацвеем. Да гэтага ж года адносіцца і прывілей на ўтрыманне першага пробашча, якім стаў той жа канонік Мацвей. Пабудавалі храм на сродкі вялікага князя літоўскага Жыгімонта Кейстутавіча. Асвячэнне адбылося ў часы, калі князь слуцкі Аляксандр Алелька за ўдзел у магнацкіх усобіцах быў пазбаўлены волі і знаходзіўся ў вязніцы ў горадзе Кернаве, а край быў аддадзены ў часовае кіраванне сыну Жыгімонта Кейстутавіча князю Міхаілу.
Размяшчаўся касцёл у Старым горадзе на гандлёвай плошчы насупраць замка, у пачатку Востраўскай вуліцы. Пазней, калі плошчу перанеслі ў іншае месца і тут з’явіўся Ніжні замак, гэту частку горада сталі называць «Падзамчышча».
У дакументах XV ст. згадваецца пад імям святога архангела Міхаіла.
Падчас татарскіх нападаў, што адбыліся на пачатку XVI ст., храм мог быць пашкоджаны, а потым, хутчэй за ўсё да 1538 г., адрамантаваны. Гэтым можна тлумачыць словы даследчыка Андрэя Сніткі, які на пачатку ХХ ст. пісаў, што слуцкія католікі мелі храм, заснаваны ў першай палове XVI ст. пры князі Юрыі Сямёнавічы Алелькавічы. Хаця іншы аўтар ХІХ ст. адзначаў, што ад заснавання да 1840-х гадоў касцёл уцалеў ад пажараў.
У разгар рэфармацыйнага руху, калі Слуцк ператварыўся ў сапраўдную сталіцу літоўскіх пратэстантаў і ў горадзе значна ўзрасла колькасць прыхільнікаў рэфармацыйных накірункаў, а католікаў засталося мала, касцёл на нейкі час быў ператвораны ў кальвінскі збор. Відавочна, што адбылося гэта ў 1650-я гады, у часы кіравання князя Багуслава Радзівіла, калі пад кіраўніцтвам яго стрыечнага брата вялікага гетмана літоўскага Януша Радзівіла ішла праца па стварэнні Кейданскай уніі ВКЛ са Швецыяй. Пасля паразы прыхільнікаў уніі і перамогі контррэфармацыі пачалася барацьба слуцкіх католікаў за вяртанне касцёла, якая завяршылася паспяхова. З тых часоў у іх з’явілася і доўгі час заставалася папулярнай прымаўка: «Слуцкая фара старэй за кальвінскую веру» (Ze stasza slucka fara, niz kalwińska wiara).
Падчас згаданых пераходаў храма з адных рук у другія маглі адбывацца змяненні яго выгляду і інтэр’ера, верагодна, вяліся і будаўнічыя работы. Нездарма ў некаторых дакументах, што адносяцца да 1660 г., калі ў храме зноў распачаліся каталіцкія набажэнствы, слуцкі касцёл нават згадваецца як новапабудаваны. У 1666 г. Казімір Клакоцкі пры касцёле заклаў шпіталь, які знаходзіўся пад апекай брацтва святой Ганны. Гэта быў невялікі дом з каплічкай паблізу Бычка, дзе даглядаліся хворыя і састарэлыя парафіяне. У ХVІІ-ХVІІІ стагоддзях пры касцёле дзейнічала школа.
Фарная капліца
З матэрыялу, які застаўся, на храмавым пляцы была ўзведзена капліца, якую таксама назвалі фарнай. Гэта была невялікая прамавугольная ў плане пабудова з рысамі стылю класіцызм. Яе ўсходні тарэц за кошт зрэзу вуглоў ператвараўся ў трохгранны, а галоўны заходні меў выгляд чатырохкалоннага порціка з франтонам, над якім узвышаўся купалок з крыжам.
Касцёльныя абразы і начынне праз нейкі час былі перанесены ў стаяўшы непадалёк былы бернардзінскі мураваны касцёл, які з таго часу стаў парафіяльным.
Старажытнае драўлянае распяцце канца ХV ст. трапіла ў рукі ганаровага суддзі слуцкага павета Эдварда Вайніловіча і на пачатку ХХ ст. было размешчана ў пабудаваным ім у Мінску касцёле святых Сымона і Алены.
Архітэктура
Пабудаваны з лістоўніцы, храм адносіўся да тыпу пабудоў падоўжнавосевай кампазіцыі: выцягнуты ў даўжыню прамавугольны галоўны аб’ём, завершаны алтарнай апсідай з двума рызніцамі (сакрысціямі) па баках. Усе аб’ёмы былі пакрыты агульным гонтавым дахам. Па баках шчыта галоўнага фасада, які ў XIX ст. упрыгожваў абраз святога Юрыя — пераможцы цмока, меліся дзве чацверыковыя вежкі. Несумненна, што яны мелі дэкаратыўны характар і маглі з’явіцца некалі падчас чарговага рамонту або перабудовы. А спачатку касцёл быў, верагодна, бязвежавым.
Па апісаннях XIX ст. меліся ў касцёле чатыры алтары: галоўны, з выразанай з дрэва фігурай укрыжаванага Хрыста; з правага боку — алтар святога Мікалая; з левага — святой Ганны, што належыў брацтву святой Ганны; таксама быў яшчэ алтар брацтва святой Марыі Магдаліны.
Будынак абкружаў абшырны пляц, на якім раслі дрэвы і частку якога займаў храмавы некропаль, дзе можна было знайсці пахаванне слуцкага губернатара, заснавальніка слуцкай радзівілаўскай друкарні — Казіміра Клакоцкага (1625—1684).
Адным з шанаваных вернікамі старадаўніх рарытэтаў было выкананае з дрэва распяцце Ісуса Хрыста, якое ў ХІХ ст. было прымацавана ў галерэі з боку вуліцы. Выкананне гэтага распяцця прыпісвалася майстрам школы Віта Ствоша, які ў 1477—1489 гг. працаваў у Кракаве.
Амундсен-Скот (антарктычная станцыя)
Гісторыя
Да сярэдзіны 1950-х на Паўднёвым полюсе і ў яго ваколіцах не мелася сталых навуковых базаў. Можна казаць і шырэй: не было іх ва ўсёй унутранай Антарктыдзе. Станцыя Амундсен-Скот была ўзведзена ў лістападзе 1956 года будаўнічым батальёнам ВМС ЗША (the Seabees). Згодна з праграмай са студзеня 1957 па ліпень 1958 на станцыі праводзіліся міжнародныя даследаванні геафізікі атмасферы палярных рэгіёнаў Зямлі. З таго часу станцыя не спыняе сваёй працы. За мінулыя больш чым 60 гадоў яна не раз рамантавалася, пашыралася, пераабсталёўвалася, перабудоўвалася.
Чалавек на станцыі
Насельніцтва станцыі складае ад 200 чалавек летам да 50 зімой. Палярнікі жывуць па новазеландскім часе, паколькі Вялікай зямлёй для іх служыць горад Крайстчэрч, сувязь з якім падтрымліваецца праз ўзбярэжную станцыю Мак-Мёрда — антарктычны хаб.
Паўночная Галандыя
Паўночная Галандыя (Noord-Holland) — правінцыя на захадзе Нідэрландаў. Сталіца — Харлем, найбуйны горад — Амстэрдам. Насельніцтва 2,595 млн чалавек (2-е месца сярод правінцый; дадзеныя 2005 г.).
Плошча тэрыторыі 2670 км² (6-е месца).
Алена Віктараўна Куракіна
Алена Віктараўна Куракіна (, Чарняхоўск, Калінінградская вобласць, РСФСР) — музыказнавец. Кандыдат мастацтвазнаўства (1999), дацэнт (2006). Дацэнт кафедры тэорыі музыкі, рэктар Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі (з 2022 года).
Біяграфія
Скончыла Калінінградскае музычнае вучылішча ў 1988 годзе. У 1993 годзе скончыла Беларускую дзяржаўную акадэмію музыкі, там жа скончыла аспірантуру ў 1996 годзе пад кіраўніцтвам Мікалая Васільевіча Шыманскага.
З 1997 года працуе ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі на кафедры тэорыі музыкі, з 2003 на пасадзе дацэнта. У 2007—2014 гадах кіравала факультэтам павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі. З 2014 па 2022 год выконвала абавязкі першага прарэктара. З 2022 года прызначана рэктарам Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя напрамкі навуковых інтарэсаў — гісторыя і метадалогія музычнай навукі, ладагарманічная арганізацыя музыкі, пытанні гісторыі і тэорыі музычнай акустыкі, праблемы сучаснай музычнай адукацыі.
Алесь Бадак
Аляксандр Мікалаевіч (Алесь) Бадак (нар., в. Туркі, , Брэсцкая вобласць) — беларускі пісьменнік, паэт-песеннік, публіцыст, крытык. Аўтар больш як дзесяці паэтычных кніг, шматлікіх крытычных артыкулаў і рэцэнзій, а таксама тэкстаў песень.
Пецярбургская акадэмія навук
Пецярбургская акадэмія навук — прынятая ў літаратуры абагульненая назва вышэйшай навуковай установы Расійскай імперыі ў 1724–1917 гадах. Заснаваная Пятром I.
Афіцыйныя назвы ў розныя перыяды:
Алесь Бадак
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага. У школе цікавіўся творчасцю Ясеніна, потым Андрэя Вазнясенскага, Якуба Коласа. У 1983 годзе пасля заканчэння школы паступіў на філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Служыў у Савецкай Арміі (1984—1986). Пасля дэмабілізацыі працягнуў вучобу ва ўніверсітэце, які скончыў у 1990 годзе. У тым жа годзе прыняты ў Саюз пісьменнікаў Беларусі.
Працаваў пазаштатным карэспандэнтам-арганізатарам Бюро прапаганды мастацкай літаратуры Саюза пісьменнікаў Беларусі (1990—1991), рэдактарам аддзела, адказным сакратаром, намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Бярозка» (1991—2001), рэдактарам аддзела часопіса «Полымя» (2001—2002), загадчыкам аддзела прозы, адказным сакратаром, намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Маладосць» (2002—2009). У 2009—2014 гадах галоўны рэдактар часопіса «Нёман». У 2014—2015 гадах галоўны рэдактар часопіса «Полымя».
Адначасова ў 2009—2012 гадах 1-ы намеснік дырэктара Рэдакцыйна-выдавецкай установы «Літаратура і мастацтва». У 2012—2015 гадах намеснік дырэктара РВУ Выдавецкі дом «Звязда».
З 2015 года дырэктар выдавецтва «Мастацкая літаратура».
Творчасць
Пачынаў, як паэт. З першымі вершамі выступіў у друку ў 1979 годзе (газета «Піянер Беларусі»). Пачаў журналісцкую дзейнасць у газеце «Будаўнік камунізму» (цяпер «Ляхавіцкі веснік»). На пачатку 1990-х гадоў напісаў вельмі шмат песень. Гэта быў пік працы А. Бадака як паэта-песенніка. На вершы аўтара складалі песні Аляксандр Саладуха, Анатоль Ярмоленка, Алеся. Алесь Бадак з’яўляецца лаўрэатам рэспубліканскіх конкурсаў песні.
У 2003 годзе быў у ліку першых лаўрэатаў літаратурнай прэміі «Залаты апостраф». Пазней пачынае выдаваць прозу і творы для дзяцей. Выступае актыўным прапагандыстам дзіцячай літаратуры, з’яўляецца адным з арганізатараў клуба дзіцячых пісьменнікаў, піша багата вершаў, аповесцей, казак, пазнавальнай літаратуры.
У апошнія гады часцей выступае ў перыядычным друку з літаратурна-крытычнымі артыкуламі і рэцэнзіямі.
Апавяданні
«Інструкцыя па спакушэнні замужніх жанчын» (газ. «Літаратура і мастацтва», 2008; псіхалагічная драма)
Гу (чаша для віна)
Гу (кіт. 觚) — чаша для віна, якая адносіцца да старажытнакітайскага рытуальнага посуду. Чашы гу выкарыстоўваліся ў якасці сасудаў для пітва, а таксама для паднашэнняў падчас рытуалаў і цырымоній у перыяд дынастый Шан (1600 да н. Э. — 1027 да н. э.) і Чжоу (1046 год да н. э. — 256 год да н. э.).
Выгляд
Гу выглядае як высокая вузкая пасудзіна з бронзы, якая злёгку пашыраецца ў ніжняй частцы, звужаецца пасярэдзіне і моцна пашыраецца зверху. На ўнутранай частцы наносіліся надпісы, а знешняя паверхня гу часта ўпрыгожвалася таатэ. Гу з квадратнай асновай называюцца фанг гу (кіт. 方 觚).
Выкарыстанне
Чаша гу, як і іншыя прадметы рытуальнага посуду, была вядомая яшчэ да наступлення бронзавага веку, а яе асаблівая форма да пачатку бронзавага веку ўжо ўстаялася. Хоць гу выраблялі з бронзы, сустракаюцца падобныя да гу чашы для віна, выкананыя задоўга да наступлення бронзавага веку з гліны і дрэва. У магільніках перыяду дынастыі Шан у Аньяне былі знойдзеныя чашы з мяккай слаба абпаленай керамікі, якія імітуюць гу і цзюе і якія служылі заменай для дарагіх бронзавых кубкаў. Гэтыя сасуды выкананыя груба і не падыходзяць для лібацыі ці піцця.
Мяркуючы па археалагічных дадзеных, гу часта выкарыстоўвалася прадстаўнікамі вышэйшага сацыяльнага класа. Знойдзеныя чашы моцна адрозніваюцца па вонкавым выглядзе і выкананні. Найбольш элегантныя гу тонкай працы са складаным узорам сустракаюцца ў раёнах пражывання высокай арыстакратыі. Простыя высокія і вузкія чашы без складаных арнаментаў выкарыстоўваліся ў дамах знаці ніжэйшага рангу. Простыя людзі не карысталіся чашамі гу. Такім чынам, гэтыя чашы з’яўляюцца своеасаблівым маркерам сацыяльнага становішча: калі на археалагічным участку была знойдзена чаша гу, то дадзенае пахаванне належыць арыстакратычнай сям’і. Зыходзячы з якасці апрацоўкі артэфакта, таксама можна меркаваць пра дастатак і становішча сям’і ў складанай сістэме рангаў кітайскай знаці.
Чашы гу разам з кубкамі цзюе — найбольш часта сустраканыя вінныя чашы сярод прадметаў рытуальнага посуду ў перыяд Шан. З надыходам эпохі Чжоу іх колькасць рэзка падае і іх месца займаюць ахвярныя чашы цзун, ху, збан ю і чжы.
Камета
Каме́та (ад κομήτης) — нябеснае цела, якое ўдалечыні ад Сонца мае выгляд абкружанай туманнай абалонкай яркай светлай плямы з вузкай паласой святла ў форме хваста.
IC 3263
IC 3263 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Камета
За гісторыю чалавецтва ўжо назіралася каля 3500  камет. Зарэгістраваны ў каталогах каля 1000 такіх аб’ектаў і вызначаны элементы іх арбіт. Амаль усе каметы рухаюцца па выцягнутых арбітах з вялікім эксцэнтрысітэтам, блізкім да адзінкі. Каметы падзяляюцца на кароткаперыядычныя (з перыядам абарачэння меншым за 200 гадоў) і доўгаперыядычныя.
IC 3263
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камета
Гісторыя даследаванняў
Першае пісьмовае ўзгадванне камет датуецца 2296 годам да н.э. Рух каметы назіраўся кітайскімі астраномамі. Па тагачасным у'яўленні кітайцаў, неба ўяўляла сабой вялізную імперыю, у якой каметы выконвалі ролю ганцоў.
Доўгі час людзі лічылі каметы веснікамі войн, мора, катастроф. З каметамі была звязана вялікая колькасць міфаў. Напрыклад, старажытныя грэкі ўяўлялі камету галавой з распушчанымі валасамі — адсюль паходзіць і назва, што ў перакладзе з грэцкай мовы значыць «валасаты».
Першым патлумачыць з'яву паспрабаваў Арыстоцель. Ён сцвярджаў, што каметы — гэта ўспламяняючыеся атмасферныя выпарэнні. Гэтая думка панавала даволі доўгі час, і з-за аўтарытэта Арыстоцеля іншыя версіі амаль не ўспрымаліся сур'езна. Абвергнуць пазіцыю Арыстоцеля атрымалася толькі ў XVI стагоддзі. У гэты перыяд моцна ўзрасла цікавасць да камет. Так нямецкі астраном Пётр Апіян заўважыў, што хвост каметы накіраваны заўжды ў супрацьлеглы бок ад Сонца.
Першую перыядычную камету выявіў англійскі астраном Эдмунд Галей. У канцы XVII — пачатку XVIII cт. ён прааналізаваў звесткі пра каметы, якія назіраліся ў 1531, 1607 і 1682 гг., і прыйшоў да высновы, што гэта адная і тая ж камета, якая з'яўляецца з перыядычнасццю каля 75,5 гадоў. У 1758 годзе, як і прадказваў навуковец, на небасхіле назіралася камета, якая атрымала назву Галея.
Будова
У будове каметы вылучаюцца наступныя састаўныя элементы: ядро, галава і хвост.
Пад дзеяннем ціску сонечнага выпраменьвання на газы, якія акружаюць галаву каметы, утвараецца хвост. Хвасты яркіх камет цягнуцца на сотні мільёнаў кіламетраў. Напрыклад, хвост каметы Хіякутакі назіраўся расцягнутым на 300 млн км. Канцэнтрацыя часцінак у хвастах камет вельмі нізкая, яе можна параўнаць з міжпланетным асяроддзем.
У залежнасці ад сваёй формы каметныя хвасты падзяляюцца на некалькі тыпаў:
Тэорыя Лапласа
У 1796 годзе французскі навуковец Лаплас у сваёй кнізе напісаў, што лічыць каметы абрыўкамі міжзорных туманнасцей. Гэта была першая навуковая гіпотэза паходжання камет. Яна была абвергнута з-за неадпаведнасці складу, але некаторыя моманты ў ёй застаюцца цікавымі, у прыватнасці міжзорнае паходжанне, якое тлумачыць блізкія да парабалы арбіты доўгаперыядычных камет. Кароткаперыядычныя каметы Лаплас лічыў выхапленымі ў свой час Юпітэрам і за кошт гравітацыі пераведзеныя на кароткія арбіты.
Гравітацыйная кандэнсацыя
Зараз самай распаўсюджанай тэорыяй паходжання камет з'яўляецца тэорыя агульнага паходжання ўсіх аб'ектаў сонечнай сістэмы з аднаго газа-пылавага воблака.
Вывучэнне ў Беларусі
Нараджэнцам Вiцебшчыны быў ксёндз-езуiт Ян Багамолец (1724-95). Ступень магiстра фiласофii ён атрымаў у Вiльнi, далей вывучаў астраномiю ў Празе. Пасля выкладаў у Варшаўскiм калегiуме. Назiраў камету 1769 г. i па вынiках назiранняў апублiкаваў працу, у якой акрамя астранамiчных дадзеных пра камету выклаў i астралагiчнае тлумачэнне яе з'яўлення
Знаменск (Калінінградская вобласць)
Зна́менск, да 1946 года Велау (Wehlau, Vėluva) — да 2005 года пасёлак гарадскога тыпу Гвардзейскай гарадской акругі Калінінградскай вобласці, з 2005 года — пасёлак сельскага тыпу ў складзе Знаменскага сельскага паселішча. Знаходзіцца пры ўпадзенні ракі Лавы ў раку Прэголю. Праз пасёлак працякае рака Знаменка, якая ўпадае ў Лаву. У Знаменску размешчаны Прэгольскі шлюз № 1.
Насельніцтва — 4036 чал. (2010).
Digitalis lutea
Digitalis lutea — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Помнік кінакамеры
Помнік кінакамеры — адна са славутасцей Масквы, усталяваная ў 2001 годзе на Алеях славы расійскага кінематографа, размешчанай на Масфільмаўскай вуліцы 8, побач з будынкам Масфільма.
Digitalis lutea
Батанічнае апісанне
Кветкі трубчастыя, жоўтыя, з карычневымі кропкамі на ўнутраным баку венчыка. Цвіценне пачынаецца ў канцы вясны, потым эпізадычна на працягу лета і восені.
Прамова караля
«Прамо́ва караля́» або «Каро́ль гаво́рыць!» (The King’s Speech) — брытанскі мастацкі фільм 2010 года, зняты рэжысёрам Томам Хуперам паводле сцэнарыя. Фільм расказвае пра змаганне брытанскага караля Георга VI з заіканнем.
Прэм’ера фільма адбылася 6 верасня 2010 года на кінафестывалі ў Тэльюрайдзе.
Digitalis lutea
Значэнне
Як і многія віды роду наперстаўка, гэта расліна часта вырошчваецца ў садах, дзе яна лёгка самастойна рассяваецца і можа стаць пустазельнай.
Помнік кінакамеры
Гісторыя
Помнік кінакамеры скульптара А. Раслякова быў усталяваны ў 2001 годзе на ўзвышшы Алей славы расійскага кінематографа — падабенства галівудскіх «Алей славы». Скульптурная кампазіцыя стала адмысловым пачаткам Алеі.
Прамова караля
Сюжэт
Дзеянне разгортваецца ў 1-й палове XX ст. у Вялікабрытаніі. У цэнтры сюжэту герцаг Ёркскі Альберт. Ён можа ў будучым стаць каралём, але ўсё псуе моцнае заіканне, кожны раз, калі даводзіцца выступаць на публіцы. Альберт звяртаўся да найлепшых спецыялістаў, але так і пазбыўся дэфекту маўлення. Аднаго разу яго жонка Лізавета прапануе звярнуцца па дапамогу да неартадаксальнага аўстралійскага лагапеда Лаянэла Лога. Лог не мае медычнай адукацыі, яго метады супярэчлівыя, але даюць плён. Пасля колькіх сеансаў лячэння паміж двума вельмі непадобнымі людзьмі ўзнікае сяброўства, а хвароба прынца Альберта пачынае адступаць. 20 студзеня 1936 года яго абвяшчаюць каралём Георгам VI, а Лог і далей дапамагае манарху змагацца з заіканнем.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 109 кінаўзнагародамі і яшчэ 205 намінацыямі.
Помнік кінакамеры
Гісторыя
Аналаг помніка кінакамеры, усталяваны на пастаменце, знаходзіцца перад уваходам ва Усерасійскі дзяржаўны ўніверсітэт кінематаграфіі імя С. А. Герасімава. У склад гэтай кампазіцыі таксама ўлучаны асвятляльная прылада.
Апісанне
Кампазіцыя помніка даволі цікавая. На адным штатыве адно на адным усталяваны тры кінакамеры розных часоў, у тым ліку эпохі Братоў Люмьер. Пляцоўка вакол скульптуры выбрукавана пліткай з цэментнымі ўстаўкамі ў выглядзе адбіткаў рук знакамітых расійскіх акцёраў і рэжысёраў. Першым пакінуў свой «след» Мікіта Сяргеевіч Міхалкоў.
Дахоўка
Дахоўка — керамічны выраб для пакрыцця даху.
Адзін з ранейшых прыкладаў выкарыстання дахоўкі на тэрыторыі сучаснай Беларусі датуецца XIV ст. (Навагрудскі замак). Да XVI ст. была пашырана масіўная дахоўка паўкруглай формы, таўшчынёй 2-2,8 см, даўжынёй 50 см і болей, з вялікім рогападобным выступам-шыпам (6-7см), якім дахоўка мацавалася да даху. У XVI ст. яе змяняе плоская дахоўка, больш зручная для пакрыцця стромкіх дахаў. Прыкметна змяншаецца таўшчыня дахоўкі (да 1 см), шып набывае прасцейшую, прастакутную форму, а канец дахоўкі – акруглыя ці фігурныя абрысы (бабровы хвост). Гэтаксама, як у фігурнай цэгле, у муроўцы на даху ўжывалася своеасаблівая вільчыкавая, або каньковая дахоўка, якой накрываліся стыкі схілаў даху, або вільчыкі. У XV-XVI ст. яна была жалобчатай формы і мела наверсе дэкаратыўны шып (пасля рэканструкцыі падобную дахоўку можна бачыць на Мірскім замку). Адной з формаў дэкаратыўнага афармлення дахоўкі было ўвядзенне г.зв. лускі, або паліванага пакрыцця жоўтага, зялёнага, карычневага ці белага колеру.
Біла-Скэля
Біла-Скэля (Біла Скеля) — сяло ў Білагірскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Вішаньскаму сельскаму савету.
Сан-Педра-Сула
Сан-Педра-Сула (San Pedro Sula) — другі па велічыні горад Гандураса пасля Тэгусігальпы. Размешчаны на паўночным захадзе краіны, у даліне Сула, у 60 км ад берага Карыбскага мора. Адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Картэс. Цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта. Насельніцтва горада на 2010 год складала каля 640 тысяч жыхароў. Сан-Педра-Сула з'яўляецца таксама цэнтрам гарадской агламерацыі памерам каля 1200 тысяч жыхароў. У горадзе ў асноўным развіта лёгкая і харчовая прамысловасць. Сан-Педра-Сула з'яўляецца важным транспартным цэнтрам. У горадзе базуецца зборная Гандураса па футболу.
Іска-сула-Ёніа
Іска-сула-Ёніа (Isca sullo Ionio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катандзара.
Насельніцтва складае 1552 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 88060. Тэлефонны код — 0967.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marziale.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Альята
Альята (agliata ад, «часнок»; aggiadda) — часночны соус і заправа ў італьянскай кухні, выкарыстоўваецца для араматызацыі і суправаджэння смажанага ці варанага мяса, рыбы і гародніны. Ужыванне ўпершыню засведчана ў Старажытным Рыме. Ён да гэтага часу шырока выкарыстоўваецца ў італьянскай кухні. Альята выкарыстоўваецца ў кухні Генуі і Лігурыі для мяса і рыбы і была апісана як «лігурыйская класіка». Таксама лічыцца традыцыйнай стравай горада Боза ў правінцыі Арыстана на Сардзініі. Традыцыйная падліўка, шырока выкарыстоўвалася ў мінулым, асабліва рыбакамі, якім трэба было захоўваць прадукты на працягу працяглага часу.
(200) Дынамена
(200) Дынамена (Δυναμένη) — буйны астэроід з групы галоўнага пояса, прыналежны да цёмных астэроідаў спектравага класа C, пра што сведчыць вельмі слабая адбівальная здольнасць паверхні. Дынамена была адкрыта 27 ліпеня 1879 года германа-амерыканскім астраномам Крысціянам Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, штат Нью-Ёрк і названа ў гонар адной з 50 марскіх багінь, згодна старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Славені (Рослаўльскі раён)
Славені (Славени) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Славені абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Савееўскага сельскага паселішча.
Эдна Сент-Вінсэнт Мілей
Эдна Сент-Вінсэнт Мілей (анг. Edna St. Vincent Millay, 22 лютага 1892, Рокленд, штат Мэн — 19 кастрычніка 1950, Астэрліц, штат Нью-Ёрк) — амерыканская паэтэса і драматург, адна з самых знакамітых паэтаў ЗША XX стагоддзя.
Джавані Бенедэта Кастыльёнэ
Выпрабаваў уплыў Ван Дэйка, Рубенса, Бернарда Строцы і Даменіка Феці, Нікала Пусэна. Працаваў у Генуі, Венецыі, Рыме. Майстэрства гравёра набыло Кастыльёнэ славу другога Рэмбранта, творчасць якога ён вывучаў. Асноўныя тэмы карцін мастака — біблейскія і міфалагічныя сюжэты, пастаральныя сцэны.
Эдна Сент-Вінсэнт Мілей
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і медсястры і настаўніка, расла без бацькі, маці шмат ездзіла з дочкамі з горада ў горад у пошуках працы, вучыла іх незалежнасці і любові да літаратуры. Літаратурныя таленты Эдны (ці, як яна аддавала перавагу сябе называць у дзяцінстве, «Вінцэнт») расчыніліся ў каледжы ў Кэмдэне, штат Мэн, яна пачала друкавацца з 15 гадоў. У 1912 годзе верш Мілей «Renascence» заняў чацвёртае месца на конкурсе «Верш года ў ЗША», што выклікала скандал з-за таго, што ўсе лічылі яго годным першага месца; пераможца прызнаў, што атрымлівае прыз з незадавальненнем, а які заняў другое месца аддаў сваю ўзнагароду Эдне. Пасля гэтай гісторыі Мілей стала знакамітасцю, а багатая жанчына Кэралайн Доў аплаціла навучанне паэтэсе ў каледжы Васэр. Скончыўшы яго ў 1917 годзе, Эдна пераехала ў Нью-Ёрк.
Навапскоўскі раён
Навапскоўскі раён (Новопсковський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Навапскоў (Новопсков).
Утвораны ў 1931 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 34 709 чалавек, плошча — 1623 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 15 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 36 сёлаў.
Куронія
Куронія (Curonia, Curlande, Kursa) — гістарычная вобласць колішняга усходнебалцкага племя куршаў, знаходзілася на паўднёва-заходнім узбярэжжы Балтыйскага мора на захадзе сучасных Латвіі, Літвы і Калінінградскай вобласці (Расія). У 13 ст. падзялялася на 8 земляў — Бандаву, Цэкліс, Дувзару, Мегаву, Пімару, Пілсоту, Ванему, Вентаву, а таксама пушчанскі абшар паміж паселішчам Скрунда ў Бандаве і Земгаліяй. Памяць пра колішнюю Куронію і куршаў захавалася ў назвах Куршскай касы і Куршскага заліву.
На страже
«На страже» («На варце») — ведамасная газета Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь. Подпіс усіх супрацоўнікаў міліцыі на газету абавязковы.
Першы нумар адзінага перыядычнага міліцэйскага выдання Беларусі савецкага часу – газеты «На варце Кастрычніка» (на той час – органа палітаддзела Галоўнага кіраўніцтва рабоча-сялянскай міліцыі пры СНК БССР) убачыў свет 12 лістапада 1931 г. Нумар выйшаў на беларускай мове на чатырох палосах накладам у 1,5 тыс. асобнікаў і быў прысвечны 14-й гадавіне савецкай міліцыі. Адказным рэдактарам першага нумара «На варце Кастрычніка» быў Гольдберг.
Газета выдавалася з перапынкамі ў 1942 – 1944 гг. і 1970 – 1977 гг. пад сваёй першай назвай на беларускай мове, але з 1945 г., пачынаючы з нумара ад 7 лістапада (№ 15), стала друкавацца пад рускамоўнай назвай «На страже Октября». З 3 ліпеня 1992 г. выходзіць пад назвай «На страже».
У розны час у газеце працавалі: заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь (2000), галоўны рэдактар газеты «Советская Белоруссия» (1995—2018) Павел Якубовіч, беларускі паэт і публіцыст, лаўрэат прэміі БСЖ «Залатое пяро» (2017) Уладзімір Барысенка, беларускі журналіст і літаратар, галоўны рэдактар газеты «Наша Ніва» (1991—2000), лаўрэат прэміі імя Алеся Адамовіча Беларускага ПЭН-цэнтру (1998) Сяргей Дубавец.
Капітолій (Гавана)
Капітолій ў Гаване (ісп.: Capitolio) — будынак парламента Кубы, быў пабудаваны ў 1926 годзе і выконваў свае функцыі да 1959 года. У цяперашні час выкарыстоўваецца ў якасці кангрэс-цэнтра і адкрыты для доступу наведвальнікаў.
Будынак Гаванскага Капітолія быў спраектаваны ў 1912 годзе як будынак урада. Урачыстая цырымонія адкрыцця новага ўрадавага будынка адбылася ў перыяд праўлення пятага прэзідэнта Рэспублікі Куба дыктатара Херарда Мачада 20 мая 1926 года. Па сваіх вонкавых абрысах будынак у стылі рэнесансу, як і будынак амерыканскага Капітолія ў Вашынгтоне, нагадвае сабор Святога Пятра ў Рыме.
Хеджон (кіраўнік Каро)
Хеджон (імя пры нараджэнні Ван Му ; 912 — 23 кастрычніка 945) — карэйскі кіраўнік, другі валадар Каро.
Біяграфія
Быў сынам і спадчыннікам заснавальніка дзяржавы Тхэджо і яго другой жонкі.
У 921 годзе Хеджон быў абвешчаны спадчыннікам прастола. Амаль адразу пасля гэтага ён адправіўся разам з бацькам на бітву супраць і адыграў значную ролю ў наступных шматлікіх перамогах. У 943 годзе пасля смерці Тхэджо Хеджон узышоў на прастол.