cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ісак Саламонавіч Жораў
Працы
І. С. Жоравым апублікавана 160 друкаваных прац, 7 манаграфій. Некаторыя навуковыя манаграфіі і публікацыі:
Плошча Свабоды (Кобрын)
Плошча Свабоды — плошча ў горадзе Кобрыне Брэсцкай вобласці Беларусі, размешчаная на месцы былой рыначнай плошчы — старажытнага цэнтра горада. У плане плошча — падоўжаны прамавугольнік, у цэнтры якога былі размешчаны крамы і гасціны двор, а па перыметры — жылыя і грамадскія будынкі, узведзеныя ў канцы XVIII — пачатку XIX ст. Першапачатковы ансамбль плошчы зменены: у 1920-я гады перабудаваны крамы, у 1960-я гады ў цэнтры пастаўлены будынак швейнай фабрыкі. Жылыя дамы (вул. Леніна, 15, 17, 19, 29; у 1970-я гг. перабудаваны) размешчаны па чырвонай лініі забудовы і выходзяць па плошчу тарцовымі фасадамі, якія трактаваліся як галоўныя. Першапачатковы выгляд і планіроўку захавалі жылыя дамы № 7, 9, 12 і 13 па паўднёвым баку плошчы. 3 грамадскіх пабудоў уцалеў будынак аптэкі.
Улас (фальклор)
Улас (Святы Улас, Аўлас) — у народным кульце святых апякун буйной рагатай скаціны і коней. Вобраз сфарміраваўся ў выніку сінтэзу постацей хрысціянскага святога Ўласія і язычніцкага бога Вялеса.
Святы, прысвечаныя Ўласу
Ты, Улас, Улас, Ты найміся ў нас Скату пасвіць! Нашы каровачкі Каля дубровачкі, Нашы авечкі Каля рэчкі, Нашы свіначкі Каля асіначкі, Нашы козачкі Каля лозачкі.
Чарамхова
Чарамхова (Черемхово) — горад (з 1917) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чарамхоўскага раёна Іркуцкай вобласці. Насельніцтва 55,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1772 годзе. За 131 км ад Іркуцка. Вуглездабыча, лясная і дрэваапрацоўчая прамысловасць. Чыгуначная станцыя.
Сяргей Іванавіч Слабчанка
Сяргей Слабчанка — беларускі палітык, у 1990—1995 гг. адзін з членаў Апазіцыі БНФ у складзе Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання, кіраўнік Дзяржзнака Рэспублікі Беларусь у першыя гады незалежнасці.
У наступным С. Слабчанка эміграваў у Канаду, дзе таксама займаўся палітыкай і партыйным будаўніцтвам.
Мікіта Іванавіч Смарчкоў
Мікіта Іванавіч Смарчкоў (, вёска Трафіменкі, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць — ) — ваенны лётчык, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
З сялян. Член КПСС з 1943 года. У 1937 годзе скончыў Рыбінскі аэраклуб, у 1941 годзе Балашоўскую школу ваенных лётчыкаў. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года на Калінінскім, Варонежскім, 1-м, 2-м, 3-м Украінскім франтах, камандзір эскадрыллі штурмавога авіяпалка. Удзельнік баёў пад Масквой, Варонежам, на Курскай дузе, Украіне, у Румыніі, Югаславіі, Венгрыі. Зрабіў 196 баявых вылетаў, прычыніў ворагу вялікія страты ў жывой сіле і тэхніцы.
Да 1947 года ў Савецкай Арміі. Жыў у Чарнігаве. Да 1977 года на адміністрацыйных і гаспадарчых пасадах.
Ганаровы грамадзянін горада Дуброўна.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам Айчыннай вайны 1 ступені, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, югаслаўскім ордэнам Партызанскай Зоркі, медалямі.
Жуан VI
Жуан (Іаан) VI (João VI o Clemente;,  — , ) — кароль Аб’яднанага каралеўства Партугаліі, Бразіліі і Алгарві з 20 сакавіка 1816 па 10 сакавіка 1826 года (да 3 чэрвеня 1821 года знаходзіўся ў Бразіліі), унук Жуана (Іаана) V, сын Педру III і Марыі I, дачкі караля Жазэ I Партугальскага. Імя пры нараджэнні — Жуан Марыя Жазэ Франсішку Шаўер ды Паўла Луіш Антоніу Дамінгуш Рафаэл ды Браганса (João Maria José Francisco Xavier de Paula Luís António Domingos Rafael de Bragança).
Палітыка
З прычыны таго, што яго маці пакутавала ад душэўнай хваробы, у 1792 годзе стаў рэгентам. Ратуючыся ад французаў, у 1807 годзе адправіўся ў Бразілію, перадаўшы кіраванне Партугаліяй нялюбаму народам англічаніну Берэсфорду. Стаўшы пасля смерці маці ў 1816 годзе каралём, Жуан пакінуў Бразілію свайму сыну дону Педру, а сам у 1821 годзе вярнуўся ў Лісабон і прызнаў прынятую картэсамі іспанскую канстытуцыю 1812 года.
Сям’я
З 1790 года Жуан быў жанаты на Іспанскай інфанце Карлоце Жуакіне (1775—1830), дачцы Карла IV. У шлюбе нарадзіліся:
Кошыцы
Кошыцы (Košice, Kaschau, Kassa) — другі па велічыні горад Славакіі, адміністрацыйны цэнтр Кошыцкага края, знаходзіцца на рацэ Горнад, каля самай мяжы з Венгрыяй.
Кошыцы з’яўляецца важным гандлёвым, індустрыяльным і культурным цэнтрам усходняй Славакіі. Тут размешчаны другі па велічыні ўніверсітэт краіны, а таксама маюцца мноства музеяў, выставачных галерэй і тэатраў. У горадзе размяшчаецца металургічны камбінат U. S. Steel Košice, які з’яўляецца буйнейшым працадаўцам у рэгіёне. Акрамя таго, горад мае добрую чыгункавую сетку і міжнародны аэрапорт.
Нізы
Нізы — тапонім.
IC 4726
IC 4726 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шамышэйка
Шамышэйка (Шемыше́йка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пензенскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шамышэйскага раёна.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны за 45 км на паўднёвы ўсход ад Пензы па берагах ракі Узы, гістарычны цэнтр на правым высокім беразе, з поўначы і захаду прымыкаюць лясныя масівы. Найбліжэйшая чыгуначная станцыя Канаеўка размешчана за 32 км.
Гісторыя
Заснаваны каля 1700 года. У 1705 годзе называецца новапабудаванай вёскай Нікольскай (Шамішэйка), у ёй 15 двароў дзяржаўных і палацавых сялян.
З 1980 года — пасёлак гарадскога тыпу.
NGC 2146A
NGC 2146A (іншыя абазначэнні — UGC 3439, IRAS06155+7833, MCG 13-5-25, KUG 0615+785, ZWG 348.19, KCPG 110B, PGC 18960) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Жырафа.
Алейнік
Алейнік — беларускае і ўкраінскае прозвішча.
Рычард Смелі
Рычард Смелі (Richard Errett Smalley;, , Агая — , Х’юстан, штат Тэхас) — амерыканскі фізік, у 1996 годзе разам з Робертам Кёрлам і Харальдам Крота атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі за адкрыццё новай формы вугляроду - фулерэнаў.
Катоўшчына
Катоўшчына — тапонім.
Аляксандр Беліч
Аляксандр Бе́ліч (Александар Белић;, , Княства Сербія — , , Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія) — сербскі мовазнавец. Прэзідэнт Сербскай акадэміі навук і мастацтваў, член-карэспандэнт Пецярбургскай акадэміі навук (1910).
Біяграфія
Аляксандр Беліч нарадзіўся 2 жніўня 1876 года ў Бялградзе.
У 1928 годзе пад заступніцтвам Аляксандра Беліча ў Бялградзе быў заснаваны Камітэт рускай культуры (Руски културни одбор) і ў 1933 годзе па яго ініцыятыве быў пабудаваны Рускі дом імя імператара Мікалая II, які стаў цэнтрам культурнага, навуковага і рэлігійнага жыцця расійскай эмігранцкай абшчыны ў міжваеннай Югаславіі.
З 1937 па 1960 гады быў прэзідэнтам Сербскай акадэміі навук і мастацтваў. У 1958 годзе ўзначальваў югаслаўскую дэлегацыю на IV міжнародным з'ездзе славістаў, які праходзіў у Маскве.
Навуковая дзейнасць
Працы па дыялекталогіі, гісторыі, граматыцы сучаснай сербскай мовы («Гісторыя сербскахарвацкай мовы», т. 1—2, 1950—1951 і інш.). Зрабіў значны ўклад у параўнальную граматыку славянскіх моў («Паходжанне праславянскай дзеяслоўнай сістэмы», 1935, і інш.). У сваіх поглядах на агульнае мовазнаўства далучаўся да младаграматызму, пазней адышоў ад іх і стварыў т.зв. бялградскую школу. Асноўныя лінгвістычныя погляды выклаў у кнізе «Аб прыродзе і развіцці мовы» (т. 1—2, 1941—59).
Agram 2000
Agram 2000 — харвацкі пісталет-кулямёт.
(1421) Эсперанта
(1421) Эсперанта  — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 18 сакавіка 1936 года фінскім астраномам Ір'ё Вяйсяля ў Абсерваторыі Турку і названы ў гонар эсперанта, самай распаўсюджанай штучнай мовы, створанай у 1887 годзе Лазарам Заменгофам.
Agram 2000
Гэтай зброяй была забіта Г. Старавойтава.
Апісанне
Першыя ўзоры былі створаны ў 1992 годзе Іванам Вугрэкам, у далейшым у зыходную канструкцыю былі ўнесены некаторыя змены. Пісталет-кулямёт прызначаўся для схаванага нашэння пры выкананні партызанскіх аперацый падчас харвацка-югаслаўскай вайны.
Зброя дастаткова простая і тэхналагічная ў вытворчасці. Аўтаматыка працуе за кошт выкарыстання энергіі аддачы вольнай засаўкі. Ствольная скрынка выканана са сталёвай трубы, у перадняй часткі якой зроблены 18 вентыляцыйных адтулін для астуджэння ствала. Ударна-спускавы механізм куркавага тыпу, стральба вядзецца з пярэдняга шаптала. Сцяжковы засцерагальнік-перакладчык размешчаны з левага боку ствольнай скрынкі. Ствол утрымліваецца ў ствольнай скрынцы пры дапамозе ўкладыша. На дульнай частцы ствала маецца шэсць груп па чатыры адтуліны ў кожнай групе для зніжэння ціску парахавых газаў пры стральбе з глушыцелем. Без выкарыстання глушыцеля адтуліны зачыняе накручаная на ствол трубка-кажух. Прыцэл адкрыты, уключае мушку і перакідны цалік з адзнакамі 50 і 150 метраў. Прыклад адсутнічае, яго функцыі збольшага выконвае раменная пятля, прымацаваная да задняй часткі ствольнай скрынкі.
NGC 2147
NGC 2147 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC54) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
IC 4727
IC 4727 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс народжаных у 2012 годзе
У гэтым спісе прадстаўлены спіс персон, якія нарадзіліся ў 2012 годзе.
Гогенцолерны
Гогенцолерны (Hohenzollern) — германская дынастыя швабскага паходжання, дынастыя курфюрстаў Брандэнбурга, затым каралёў Прусіі, у перыяд з 1871 па 1918 гады прускія каралі з дынастыі Гогенцолернаў былі адначасова і кайзерамі Германіі. Каталіцкая галіна Гогенцолернаў, Гогенцолерны-Зігмарынгены, кіравала ў 1866—1947 гадах у Румыніі. Да адной з галін Гогенцолернаў па мужчынскай лініі належыць адзін з прэтэндэнтаў на Расійскі прастол, Георгій Міхайлавіч Раманаў: яго бацькам быў Франц-Вільгельм, прынц Прускі (у праваслаўі Міхаіл Паўлавіч), унук Іаахіма, прынца Прускага — малодшага сына германскага імператара Вільгельма II.
Гісторыя
Паводле паддання, родапачынальнікам роду быў нейкі швабскі граф Тасілон, аднак ні з якіх іншых гістарычных крыніц ён не вядомы. Па іншай больш дакладнай версіі радавод выводзіцца ад швабскага герцагскага роду Бурхардзінгаў, аднак дакладная сувязь з ім не ўсталявана.
Першым дакладна вядомым прадстаўніком роду быў Бурхард I, які валодаў замкам Цолерн (Zollern), які знаходзіцца ў паўднёва-заходняй Швабіі, на поўдзень ад Цюбінгена. Ад назвы гэтай скалы вышынёй 855 метраў і пайшла назва дынастыі (ад паўднёванямецкага «хоэнцолер» — высокая скала).
У 1191 годзе граф Фрыдрых III пасродкам шлюбу набыў Нюрнберг. Пры яго сынах у 1227 годзе род падзяліўся на дзве галіны. У 1415 годзе бургграф Нюрнбергскі Фрыдрых VI (1371—1440) з роду Гогенцолернаў атрымаў марку Брандэнбург, стаўшы курфюрстам Фрыдрыхам I.
У 1968 годзе шпрынгераўская выступіла за абранне Луі Фердынанда новым прэзідэнтам Германіі. У лютым 1967 года германскі гісторык Вальтэр Гёрліц у газеце пісаў:
Куціна
Куціна — тапонім.
Гогенцолерны
Швабская галіна
Швабская галіна, родапачынальнікам якой быў Фрыдрых IV, атрымала ў спадчыну радавыя ўладанні ў Швабіі. Пры яго нашчадках яна падзялілася на галіны Гогенцолерн-Гехінген і Гогенцолерн-Зігмарынген. Пасля скасавання гэтых княстваў прадстаўнікі абедзвюх ліній былі ўключаны ў прускі каралеўскі дом на правах малодшых прынцаў крыві.
Галіна Гогенцолерн-Гехінген
Родапачынальнікам галіны стаў граф Эйтэль Фрыдрых IV (1545—1605). Яго сын Іаган Георг у 1623 годзе атрымаў княжацкі тытул. Пасля скасавання Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 1806 годзе, княства Гогенцолерн-Гехінген далучылася да Рэйнскага саюза, а ў 1815 годзе ўвайшло ў Германскі саюз. Пад ціскам рэвалюцыі, якая ахапіла германскія дзяржавы ў 1848—1849 гадах, князь быў вымушаны пагадзіцца з прыняццем канстытуцыі, аднак беспарадкі не спыніліся. Каб не дапусціць перавароту, Прусія ўвяла свае войскі ў княства. У выніку ў 1849 годзе князь Фрыдрых Вільгельм Канстанцін саступіў свае ўладанні прускаму каралю Фрыдрыху-Вільгельму IV. Пасля смерці Фрыдрыха Вільгельма Канстанціна галіна загасла, аднак існуе яго марганатычнае нашчадства.
Галіна Гогенцолерн-Зігмарынген
Родапачынальнікам галіны стаў граф Карл II. У 1833 годзе яго нашчадак князь Карл даў краіне канстытуцыю, але цяжкія падаткі (з 1818 па 1848 год яны выраслі ў 6 раз) выклікалі ў 1848 годзе рэвалюцыю. Князь адрокся ад прастола на карысць свайго сына Карла-Антона, але і той не мог супакоіць хваляванняў; краіна была занята прускімі войскамі, і 7 снежня 1849 года князь саступіў яе Прусіі. Княства Гогенцолерн-Зігмарынген было анексавана Прусіяй і пасля ўвайшло ў склад Германскай імперыі.
Старэйшы з сыноў Карла-Антона, Леапольд, быў у 1870 годзе абраны картэсамі ў іспанскія каралі, але ад кароны адмовіўся; тым не менш, яго абранне паслужыла нагодай да франка-прускай вайны. Другі сын, Карл, у 1866 годзе стаў князем (пасля каралём) Румыніі як Караль I; яго нашчадкі кіравалі краінай аж да 1947 года.
Франконская галіна
Франконская галіна, родапачынальнікам якой стаў Конрад I, успадкавала Нюрнберг. Да 1625 года месцам пахавання прадстаўнікоў гэтай лініі быў Мюнстэр (Хайльсброн) недалёка ад галоўнага горада Сярэдняй Франконіі Ансбаха.
Адзін з яго нашчадкаў, Фрыдрых VI, у 1415 годзе атрымаў тытул курфюрста Брандэнбурга. Іншы, Фрыдрых III, у 1701 годзе стаў каралём Прусіі. З гэтага роду паходзіць імператар Германіі Вільгельм I.
Галіна графаў фон Гогенберг
Родапачынальнікам яе стаў Бурхард III фон Цолерн, які атрымаў у 1193 годзе графства Гогенберг. Галіна загасла ў 1458 годзе пасля смерці графа Рудольфа VII фон Гогенберг-Нагольдэ. Пазней тытул графаў Гогенберг насілі нашчадкі прускіх каралёў і прынцаў ад марганатычных шлюбаў.
Усць-Кут
Усць-Кут (Усть-Кут) — горад (з 1954) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Усць-Куцкага раёна Іркуцкай вобласці. Насельніцтва 47,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1631 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Лена, за 610 км ад Іркуцка.
Канстытуцыйны крызіс у Іспаніі (2017)
Канстытуцыйны крызіс у Іспаніі — канфлікт паміж уладамі Іспаніі і ўрадам аўтаномнай супольнасці Каталонія — адміністрацыйнай адзінкі ў складзе Іспаніі. У верасні 2017 года ўрадам Каталоніі былі прынятыя законы, якія прадугледжваюць юрыдычны парадак выхаду Каталоніі са складу Іспаніі. 1 кастрычніка 2017 года ў Каталоніі быў праведзены рэферэндум аб незалежнасці, па выніках якога 10 кастрычніка 2017 года ўрадам Каталоніі была прынятая дэкларацыя незалежнасці, 27 кастрычніка 2017 года была абвешчана незалежнасць Каталоніі. Улады Іспаніі расцанілі дзеянні ўрада Каталоніі як юрыдычна нікчэмныя, скарысталіся 155 артыкулам Канстытуцыі Іспаніі і ўвялі ў Каталоніі прамое кіраванне, распусціўшы пры гэтым урад Каталоніі. Апошні адмовіўся прызнаць свой роспуск і працягнуў дзейнасць.
Перадгісторыя
На працягу доўгага часу мясцовыя ўлады Каталоніі перыядычна ўступалі ў канфрантацыю з уладамі Іспаніі, патрабуючы пашырыць аўтаномію. У прыватнасці, у 2014 годзе ў Каталоніі было праведзена апытанне пра палітычную будучыню Каталоніі.
Ход падзей
6 верасня парламент Каталоніі ўхваліў «Закон аб рэферэндуме пра самавызначэнне Каталоніі», які прадугледжвае правядзенне 1 кастрычніка 2017 года рэферэндуму аб незалежнасці.
8 верасня 2017 года парламентам Каталоніі быў прыняты «Закон аб юрыдычным пераходзе і заснаванні Рэспублікі» (Llei de transitorietat jurídica i fundacional de la República), які змяшчае палажэнні аб юрыдычных працэдурах, якія могуць быць праведзены для атрымання Каталоніі статусу незалежнай дзяржавы ў выпадку, калі ідэя аб незалежнасці будзе падтрымана жыхарамі Каталоніі на рэферэндуме.
1 кастрычніка ў Каталоніі прайшоў рэферэндум аб незалежнасці, падчас якога 90,18 % насельніцтва падтрымалі аддзяленне ад Іспаніі. На 10 кастрычніка было прызначанае выступленне кіраўніка аўтаноміі Карлеса Пучдэмона, на якім меркавалася абвяшчэнне незалежнасці. Аднак, насуперак чаканням, падчас звароту ён адклаў аб’яву аб незалежнасці, і заклікаў да перамоваў, што выклікала змешаныя настроі ў грамадстве. Позна ўвечары, ужо пасля звароту, Пучдэмон усё-такі падпісаў «дэкларацыю народных прадстаўнікоў Каталоніі», якая прадугледжвала стварэнне незалежнай Каталонскай Рэспублікі. Тады ж было вырашана прыпыніць дзеянне дэкларацыі для ўстанаўлення дыялогу з іспанскім урадам з мэтай дасягнуць пэўных пагадненняў і паспрабаваць вырашыць праблему. У Мадрыдзе, у сваю чаргу, запатрабавалі ад кіраўніцтва Каталоніі да 16 кастрычніка даць канкрэтны адказ: ці абвешчаная незалежнасць рэгіёна, ці ж падпісанне дэкларацыі — гэта сімвалічны акт. Карлес Пучдэмон ухіліўся ад прамога адказу на гэтае пытанне і зноў заклікаў да дыялогу. 21 кастрычніка на нарадзе ўрада Іспаніі было прынята рашэнне аб роспуску ўрада Каталоніі і правядзенні датэрміновых выбараў у рэгіёне, якія павінны зацвердзіць сенат; таксама разглядалася пытанне ўвядзення прамога кіравання ў Каталоніі і прыпынення яе аўтаномнага статусу. Канчатковае рашэнне парламент Іспаніі павінен быў прыняць 27 кастрычніка. У Каталоніі рэзка адрэагавалі на дзеянні Мадрыда; кіраўнік рэгіёна назваў гэтыя дзеянні горшай атакай на дэмакратыю з часоў дыктатара Франсіска Франка. У той жа час іспанскае выданне El Confidencial паведаміла, што нібыта 23 кастрычніка, верагодна, Каталонія абвесціць аб незалежнасці. Іншая газета, La Rason, заявіла, што незалежнасць хутчэй за ўсё будзе абвешчана 27 кастрычніка. 23 кастрычніка было прызначанае паседжанне жэнералітэта Каталоніі ў поўным складзе на 26 кастрычніка. 27 кастрычніка было канчаткова абвешчана пра стварэнне незалежнай Каталонскай Рэспублікі.
27 кастрычніка ўлады Іспаніі скарысталіся 155 артыкулам Канстытуцыі Іспаніі і ўвялі ў Каталоніі прамое кіраванне, распусціўшы пры гэтым урад Каталоніі. Апошні адмовіўся прызнаць свой роспуск і працягнуў работу.
Пераслед сепаратыстаў
У 2019 годзе супраць некаторых палітыкаў, што выступалі за аддзяленне Каталоніі, пачаліся рэпрэсіі. Дзевяці лідарам Каталоніі Вярхоўны суд вынес прысуд па абвінавачванні ў мецяжы, яшчэ траім выпісаны штрафы. Самы вялікі турэмны тэрмін атрымаў былы віцэ-прэзідэнт жэнералітэта Арыёль Жункерас: яго асудзілі на 13 гадоў за падбухторванне да паўстання і растрату. Былы кіраўнік жэнералітэта Каталоніі Карлес Пучдэмон, які з 2018 года жыве ў Бельгіі, назваў прысуды варварствам. Пасля вынясення прысудаў Вярхоўнага суда пачаліся беспарадкі, якія суправаджаліся блакаваннем дарог і чыгуначных шляхоў.
Іван Рыгоравіч Друцкі-Любецкі
Іван (Ян) Рыгоравіч Друцкі-Любецкі (нар. каля 1594 — пам. паміж 15 верасня 1649 і 24 лютага 1651 ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Прадстаўнік роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Нарадзіўся ў сям’і князя Рыгора Іванавіча і Марыны (Марушы) Фёдараўны Рудзецкай (памерла паміж 1595 і 1602).
Падстараста аршанскі (1621—1640), паборца земскі аршанскі (18.02.1621), разам з пісарам вялікім літоўскім Казімірам Львом Сапегам пасол ад Аршанскага павета на Варшаўскі ў Варшаве.
Набыў у Мацея і Гальшкі, народжанай Ласкоўскай, Весялоўскіх фальварак Пісароўшчына ў Аршанскім павеце. 21 кастрычніка 1644 атрымаў дэкрэт Луцкага земскага суда аб размежаванні яго маёнтка Козін з валоданнямі епіскапа луцкага і астрожскага князя Афанасія Пузыны, 18 студзеня 1645 выдаў жонцы запіс абзабеспячэнні ўзятай у яе пазыкі ў 3000 злотых на сёлах Козін (разам з дваром), Пярэспа, Саловін Луцкага павета, 21 лістапада 1645 атрымаў дэкрэт Кароннага Трыбунала па справе з дачкой сястры Аляксандры-Магдалены Ганнай, народжанай Гулевіч, Насілоўскай аб вылучэнні для яе долі ў маёнтку Любча.
Разам з сям’ёй у 1648 г., падчас наступу казакоў, выехаў у с. Відзенічы, дзе знаходзіўся на працягу года. Цэнтрам валынскіх валоданняў Івана быў Козін: 15 красавіка 1649 года ён унес у Луцкі гродскі суд маніфест аб знішчэнні маёмасных дакументаў у 1648 г. падчас нападу казакоў на яго. Станам на 1650 г. на Валыні валодаў 94 дымамі у сёлах Любча (16), Козін (7), Пярэспа (15), Рудка (5), Залесцы (12), Тыхоцін (5), Саловін (3) і двары ў Луцку (3). Яшчэ 30 дымоў былі спустошаны ў 1648—1649 гг.
Сям’я
У першым шлюбе з невядомай па імі Лавейкай, з якой меў трох сыноў і дачку :
З другой жонкай, Настассяй Кісель, дзяцей не меў.
Гомсельмаш
Гомсельмаш (фірменнае найменне — Адкрытае акцыянернае таварыства «Гомсельмаш») — беларускі вытворца  сельгастэхнікі (г. Гомель).
1928—1941
Выхад завода на праектную магутнасць і яго паспяховая праца ў 30-я гады дазволілі СССР цалкам адмовіцца ад імпарту дзясяткаў найменняў машын для кормавытворчасці, збожжавай гаспадаркі, льно- і коноплеводства, першаснай перапрацоўкі лубяных культур — зараз такімі машынамі забяспечваў сельгасвытворцаў «Гомсельмаш». У 1940 18 з 26 найменняў прадукцыі «Гомсельмаша» былі ўключаныя ў савецкі экспарт.
У эвакуацыі
У гады Вялікай Айчыннай вайны завод працаваў у эвакуацыі. У г. Курган прыбыло 1100 вагонаў з абсталяваннем, няскончанай прадукцыяй і інш. Маёмасцю Гомельскага завода сельскагаспадарчага машынабудавання. Усё гэта паступіла на базу Курганскага машынабудаўнічага завода (дырэктар П. А. Маркаў). Разам з абсталяваннем прыбыло 290 кадравых рабочых, 135 інжынерна-тэхнічных работнікаў і 43 служачых. Заводы аб’яднаны ў адно прадпрыемства «Уралсельмаш», дырэктарам якога прызначаны Анатоль Калмановіч Генкін, сакратаром партбюро абраны Н. К. Соболенко. Завод атрымаў заданне арганізаваць выпуск мін і мінамётаў. 26 Жніўня 1941 кіраўніцтва заводу «Уралсельмаш» далажыў Курганскай гаркама ВКП (б) аб адгрузцы першай партыі баявой прадукцыі. У канцы снежня 1941 гады ў «Уралсельмаш» ўліўся эвакуяваны цэх Люберецкого завода сельскагаспадарчага машынабудавання імя Ухтомского і частка Кіраваградскай завода «Чырвоная зорка». Пяць разоў заваёўваў калектыў завода пераходзячы Чырвоны Сцяг ЦК ВКП (б), Дзяржаўнага камітэта абароны, ВЦСПС і Міністэрства ўзбраення. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 студзеня 1946 «Уралсельмаш» пераведзены ў падпарадкаванне Міністэрства сельскагаспадарчага машынабудавання. У 1948 дырэктарам прызначаны А. Д. Шабельнік. У студзені 1950 «Уралсельмаш» падзелены на 2 самастойных прадпрыемствы: завод на старой пляцоўцы атрымаў найменне «Кургансельмаш», а на новай пляцоўцы захаваў назву «Уралсельмаш», пасля Адкрытае акцыянернае таварыства "Русіч "- Курганскі завод колавых цягачоў ім. Д. М. Карбышава ".
1977—1986
У 70-я гады растуць запатрабаванні жывёлагадоўлі ў магутнай кармавой базе і якасных кармах ўжо не маглі быць цалкам забяспечаны за кошт прымянення прычапных камбайнаў.
На «Гомсельмашы» была створана канструкцыя, праведзены выпрабаванні і ў 1977—1978 гг. арганізавана вытворчасць першага айчыннага самаходнага кормаўборачнага камбайна КСК-100. У 1978 на базе завода створана вытворчае аб’яднанне «Гомсельмаш», галоўнай задачай якога стаў масавы выпуск самаходных камбайнаў. У выніку буйнамаштабнай рэканструкцыі і новага будаўніцтва былі створаны вытворчыя магутнасці, якія ў некалькі разоў пераўзыходзілі ўзровень, дасягнуты «Гомсельмаш» за ўсю яго папярэднюю гісторыю. Да 1986 праведзена карэнная мадэрнізацыя камбайна КСК-100 і пачаты выпуск новых мадэляў КСК-100А і КСК-100А-1.
Камбайн КСК-100 і яго мадыфікацыі на дзесяцігоддзі сталі асноўнымі кормаўборачнымі машынамі ў СССР (пасля ў краінах СНД).
1987—1999
Далейшае развіццё сельскагаспадарчай вытворчасці вылучыла на першы план задачу павышэння яго рэнтабельнасці. Неабходна было стварэнне такой сельскагаспадарчай тэхнікі, якая нароўні з высокай прадукцыйнасцю і якасцю уборкі забяспечвае значнае зніжэнне ўдзельных выдаткаў на вытворчасць сельскагаспадарчай прадукцыі.
У 1987 «Гомсельмаш» у супрацоўніцтве з ВИМом і побач галіновых НДІ і КБ прыступіў да стварэння прынцыпова новага для айчыннага машынабудавання тыпу сельскагаспадарчай тэхнікі -Універсальны энергасродку (УЭС) са шлейфам навясных машын рознага прызначэння.
У 1989 пачаты выпуск універсальнага энергасродку УЭС-250 «Палессе». У машыне, абсталяванай рухавіком магутнасцю 250 л.з., рэалізаваная магчымасць перадачы 100 % магутнасці праз валы адбору магутнасці, што дазваляе эфектыўна агрэгаціраваліся з ёй машыны і камбайны з актыўнымі працоўнымі органамі, спажываюць значную частку магутнасці рухавіка. У УЭС-250 і створаных у 90-я гады новых мадэлях энергасродку выкарыстаны канструктыўныя рашэнні, якія вызначаюць сусветнай тэхнічны ўзровень.
Энергасродкаў УЭС-250 і створаны адначасова з ім полунавесной кормаўборачны камбайн КПК-3000 склалі кормаўборачны комплекс К-Г-6 «Палессе». Ужо ў 1990—1991 гг. комплексы К-Г-6 пастаўляліся ва ўсе асноўныя сельскагаспадарчыя рэгіёны СССР. У 90-я гады, а таксама ў пачатку стагоддзя на «Гомсельмашы» створана і запушчана ў вытворчасць сістэма навясных машын для працы з УЭС:
Практыка прымянення комплексаў машын на базе універсальнага энергасродку паказала, што кожны з іх валодае добрымі якасцямі сучасных спецыялізаваных самаходных камбайнаў, спалучаючы высокую прадукцыйнасць з высокім якасцю уборкі. Пры гэтым комплексы «Палессе» забяспечваюць нізкія ўдзельныя выдаткі на ўборку і хуткую акупнасць.
Для кормавытворчасці ў 90-я гады створаны новыя мадыфікацыі самаходнага камбайна КСК-100А, прычапной камбайн КДП-3000 «Палессе», самаходная касілка-плюшчылка КС-80, прычапная касілка-плюшчылка КПП-4,2, навясная касілка-здрабняльнік "Полесье- 1500 ".
1999—2009
У 1999 у выйшлі на палі першыя збожжаўборачныя комплексы КЗР-10 «Палессе-Ротар» на базе ўніверсальнага энергасродку УЭС-2-250А «Палессе». Тым самым быў пакладзены пачатак стварэнню і развіццю беларускага збожжаўборачнага камбайнабудавання.
У 2001—2005 г. «Гомсельмаш» вырабляў таксама самаходны збожжаўборачны камбайн КЗС-7 «Палессе» (11,5 т / гадзіну). Аснашчэнне АПК Беларусі комплексамі КЗР-10 і камбайнамі КЗС-7 дазволіла ў асноўным вывесці з эксплуатацыі састарэлыя і выпрацавалі свой рэсурс камбайны СК-5 «Ніва» і «Дон-1500» і вырашыць праблему камбайнавага дэфіцыту з найменшымі выдаткамі сродкаў.
Канструктарамі «Гомсельмаша» створаны новыя мадэлі збожжаўборачных камбайнаў «Палессе-10К» (вырабляецца з 2005 года) і «Палессе-1218». Камбайны сучаснага тэхнічнага ўзроўню разлічаны на прадукцыйнасць па збожжу адпаведна 15-16 і 18 т / гадзіну і аснашчаны інфармацыйна-кіруючай сістэмай на базе бартавога кампутара. З 2005 а вядуцца работы па стварэнні звышмагутнага збожжаўборачнага камбайна.
У 2005 пачата серыйную вытворчасць адразу чатырох канструктыўна і тэхналагічна складаных машын: комплексу высокапрадукцыйнага «Палессе-800», касілкі-плюшчылкі трохсекцыйнага КПР-9, камбайн збожжаўборачнага самаходнага «Палессе-10К» і полуприцепного бульбаўборачнага камбайна ПЧК-2/2.
Асвойваецца новы напрамак — вытворчасць самаходных збожжаўборачных камбайнаў. Пачынаецца выпуск самага прадукцыйнага ў СНД камбайн GS 12. мадэрнізуюць Палессе 07 і на яго базе ствараецца новая машына Палессе GS 812. пачынаецца выпуск самых прадуктыўных і магутных: збожжаўборачнага камбайна Палессе GS 14, кормаўборачнага камбайна Палессе FS80, энергасродку Палессе 290/450.
Пасля 2014 года
11 жніўня 2014 Міністэрствам эканомікі РБ зарэгістраваны холдынг «Гомсельмаш» у Дзяржаўным рэестры холдынгаў за № 83.
Загадам Міністэрства прамысловасці РБ ад 2014/03/14 № 171 кіруючай кампаніяй холдынгу вызначана ААТ «Гомсельмаш». Астатнія ўдзельнікі холдынгу, застаючыся самастойнымі юрыдычнымі асобамі — адкрытымі акцыянернымі таварыствамі, маюць статус даччыных кампаній: ААТ «ГЗЛиН», ААТ «ГЗ СИиТО», ААТ «СМЗ», ААТ «НТЦК» і ААТ «СП-Буд».
Пачынаючы з 2018 года завод працуе са стратамі: 2018 — 67,8 млн бел. руб.; 2019 — 31 млн бел. руб.; 2020 — 407 млн бел. руб. Па стане на жнівень 2021 года завод быў вінен 1,1 млрд бел. руб. крэдытаў па доўгатэрміновых абавязаннях і 512 млн бел. руб. па кароткатэрміновых крэдытах.
12 мая 2023 года Украіна ўвяла санкцыі супраць «Гомсельмаша» і Гомельскага завода ліцця і нармалей.
Прадукцыя
Тэхналагічны шэраг: Збожжаўборачныя камбайны і комплексы для ўборкі кармавых культур на сена, сянаж і сілас, збожжавых, крупяных культур і рапсу, цукровых буракоў, бульбы; касілкі, прычапныя і навясныя машыны для комплекснай апрацоўкі глебы. Магутнаснага шэраг: самаходныя збожжаўборачныя камбайны і комплексы — ад 210 да 360 л.з., кормаўборачныя камбайны і комплексы — ад 235 да 450 л.з., прычапныя і навясныя машыны энергаёмістасцю ад 50 да 350 л.з.
Кампанія размяшчае таксама заводам у Светлагорску (Гомельская вобласць) па вытворчасці рэжучых апаратаў жняярак.
Акрамя асноўнай прадукцыі, ВА «Гомсельмаш» вырабляе запасныя часткі да ўсіх выпускаюцца машынам і ажыццяўляе іх рамонт, а таксама выпускае шырокі асартымент тавараў народнага спажывання.
Паказчыкі ў 2008 годзе
Выручка ВА «Гомсельмаш» — 1772000000000 бел руб. (1 долар у 2008 г. — 2150 бел руб.). Рост — на 35,3 % (у параўнанні з 2007).
У тым ліку галаўное прадпрыемства «Гомсельмаш» у 2008 павялічыла аб’ём выручкі ад рэалізацыі на 30,2 % да 1300000000000 бел руб.
Аб’ём вытворчасці таварнай прадукцыі ў 2008 — 1177000000000 бел руб. (рост на 35,3 % у параўнанні з 2007). У тым ліку галаўное прадпрыемства нарасціла выпуск тэхнікі на 30,2 % да 795.039.000.000 бел руб.
Экспарт прадукцыі ў 2008 — $ 210 млн (рост у 2 разы да ўзроўню 2007).
Паказчыкі ў 2009 годзе
У 2009 годзе аб’ём экспарту ВА «Гомсельмаш» склаў $ 217 млн. У цэлым у 2009 годзе для АПК Беларусі «Гомсельмаш» вырабіў і адправіў у гаспадаркі 1612 адзінак кормаўборачнай і збожжаўборачнай самаходнай тэхнікі і павялічыў аб’ём вытворчасці таварнай прадукцыі ў фізічным выражэнні на 17,8 % у параўнанні з 2008 годам.
Артыкль
Артыкль — гэта службовая часціна некаторых моў свету, «вызначальнік, які паказвае спецыфіку значэння словаспалучэнняў з назоўнікамі». Можа з'яўляцца азначаным, неазначаным ці частковым. Можа мець катэгорыі роду і склону. У многіх мовах артыкль ставіцца перад словаспалучэннем з назоўнікам, але ў некаторых іншых, напрыклад у балгарскай ён ставіцца ў самім назоўніку ў форме суфікса. У розных мовах існуюць розныя правілы выкарыстання артыклей з назоўнікамі і іншымі часцінамі мовы. Напрыклад, правілы выкарыстання англійскага азначанага артыкля «the» з уласнымі імёнамі звычайна не супадаюць з правіламі выкарыстання азначанных артыклей «la» i «le» французскай мовы ў адпаведных сітуацыях (напрыклад, англійская фраза the Saturday азначае «гэта ці тая субота», а французская з такім жа артыклем le samedi перадае зусім іншы сэнс — «кожную суботу»).
Паколькі ў беларускай мове няма катэгорыі артыкляў, пры перакладзе на гэту мову артыклі звычайна апускаюць. Выключэнне складаюць пераклады ўстойлівых выразаў і сітуацыі, у якіх артыклі перадаюць важны сэнс (неазначаны — «адзін ці нейкі», азначаны — «гэты, той самы»).
Фраза «ich bin ein Berliner» у прамове Кенэдзі
Лічыцца, што фраза «ich bin ein Berliner» (я берлінец, я жыхар Берліна), якую двойчы выкарыстоўваў прэзідэнт ЗША Дж. Кенэдзі ў сваёй прамове 26 чэрвеня 1963 г. ў Заходнім Берліне, з'яўляецца памылковым перакладам аналагічнай англійскай фразы з адпаведным нявызначаным артыклем «I am a Berliner». Слова Berliner з нявызначаным артыклем ein звычайна азначае від пірожнага. Але ёсць звесткі, што правілы нямецкай мовы дазваляюць перадаць з дапамогай ein Berliner сэнс блізкі да англійскага a Berliner — адзін з жыхароў Берліна ці грамадзянін гэтага горада. Немцы сустрэлі гэтую фразу апладысментамі, а не смехам, а гэта сведчыць, што яны добра разумелі сэнс і ніякай значнай нацягнутасці ў той фразе не было.
Гл. таксама
Артыклі англійскай мовы
Winchester 1300
Гладкаствольныя стрэльбы мадэлі Winchester 1300 з'явіліся на рынку ў самім пачатку 1980х гадоў, калі карпарацыя Olin/Winchester прадала правы на вытворчасць зброі пад маркай Winchester кампаніі US Repeating Arms Company (USRAC). У аснову новай стрэльбы легла канструкцыя гладкаствольнай стрэльбы Winchester 1200, які выпускаўся карпарацыяй Olin/Winchester з 1964 па 1980 год. Вытворчасць стрэльбаў Winchester 1300 было ненадоўга спынена ў сярэдзіне 2007 гады ў сувязі з зачыненнем заводу USRAC, аднак у 2008 годзе плануецца аднаўленне вытворчасці гэтых стрэльбаў (разам з побач іншых мадэляў пад брэендам Winchester) на новым заводзе Winchester Repeating Arms Co у горадзе Морган, штат Юта. Гэты завод прыналежыць кампаніі FN Manufacturing Co, амерыканскаму падпадзяленню бельгійскай карпарацыі FN Herstal. Гладкаствольныя стрэльбы мадэлі Winchester 1300 карыстаюцца заслужанай папулярнасцю ў ЗША і за мяжой, дзякуючы надзейнасці і вялікай хуткасці перазарадкі, што асабліва каштоўна для паляўнічых на птушку і для стралкоў-спартсменаў. Зрэшты. супрацоўнікі службаў правапарадку і бяспекі таксама ахвотна выкарыстаюць зброя маркі Winchester 1300.
Гладкаствольныя стрэльбы мадэлі Winchester 1300 выкарыстаюць ручную перазарадку пры дапамозе рухомага назад-наперад цаўі. Замыканне канала ствала ажыццяўляецца паваротнай засаўкай з 4 баявымі ўпорамі. Ствольная скрынка выкананая з алюмініевага сплава, ствалы легкосъемные і выпускаюцца ў шырокім спектры варыянтаў і даўжынь, са зменнымі чокамі альбо са свідраваннем тыпу цыліндр. Крама трубчасты, падствольны, рыхтуецца праз акно ў ніжняй частцы ствольнай скрынкі. Ложы пластыкавая альбо драўляная, прыклад мае гумовы затыльник-амартызатар.
Кароль Леў
«Кароль Леў» (The Lion King) — амерыканскі анімацыйны фільм 1994 года вытворчасці кампаніі «Walt Disney Feature Animation», выпушчаны 15 чэрвеня 1994 года.
Сюжэт
У велічнага Караля Льва Муфасы нараджаецца спадчыннік па імі Сімба. Ужо ў дзяцінстве дапытлівы малы становіцца ахвярай інтрыг свайго зайздроснага дзядзькі Шрама, які марыць пра ўладу.
Сімба спазнае гора страты, здраду і выгнанне, але ў рэшце рэшт знаходзіць верных сяброў і знаходзіць каханую. Загартаваны выпрабаваннямі, ён у нялёгкай барацьбе адваёўвае сваё законнае месца ў «Коле жыцця», усвядоміўшы, што значыць быць сапраўдным Каралём.
Лукашова
Лукашова — тапонім.
Спіс універсітэтаў штата Місісіпі
У штаце Місісіпі (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Апалачы (значэнні)
Апалачы можа значыць:
IC 4728
IC 4728 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Маніхі
Маніхі — тапонім.
Смаўжоўскі вялікі камень
Смаўжо́ўскі вялі́кі камень — геалагічны помнік рэспубліканскага значэння (з 2000). Размешчаны за 1,2 км ад вёскі Смаўжы Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі.
Апісанне
Шэры дробназярністы граніт з пражылкамі ружовага пегматыту. Даўжыня 5,3 м, шырыня 2,9 м, вышыня 1,2 м, у абводзе 13,9 м, аб’ём 9,8 м³, маса бачнай часткі 25,9 тон. Прынесены ледавіком каля 220—150 тысяч гадоў назад з тэрыторыі Швецыі.
Мінакі
Мінакі — тапонім.
Мація Бечкавіч
Ма́ція Бе́чкавіч (нар., г. , Каралеўства Югаславія) — сербскі паэт, публіцыст, грамадскі дзеяч. Акадэмік Сербскай акадэміі навук і мастацтваў (1985). Адзін з самых прыкметных майстроў слова пасляваенннага пакалення.
Біяграфія
Скончыў філасофскі факультэт Бялградскага ўніверсітэта. Член-карэспандэнт Сербскай акадэміі навук і мастацтваў з 1983 года, правадзейны член — з 1991 года. У 1988—1992 гадах — старшыня Саюза пісьменнікаў Сербіі
Творчасць
Аўтар паэтычных зборнікаў «Вера Паўладольска» (1962), «Аблудная куля» (1963), «Так казаў Мація» (1965), «Кажа мне адзін чалавек» (1970), «Мяжа Бука Шалёнага» (1976), «Вой і куку» (1978), «Два светы» (1980), «Паэмы» (1983), «Богаяўленне» (1985), кніжнай публіцыстыкі «Пра міжчассе» (1969).
NGC 2148
NGC 2148 (іншыя абазначэнні — ESO 120-24, IRAS05581-5907, PGC 18171) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Жывапісец.
Сідза Канакуры
Сідза Канакуры (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">金栗四三 <span class="t_nihongo_comma" style="display:none">, Kanakuri Shizō<span class="t_nihongo_help noprint"><span class="t_nihongo_icon" style="color: #00e; font: bold 80% sans-serif; text-decoration: none; padding: 0 .1em;">? ), таксама Сідза Канагуры, Cон Кі-Ёнг ( у Васуі, Прэфектура Кумамота — у Тамане, прэфектура Кумамота) — японскі лёгкаатлет, бягун на доўгія дыстанцыі.
NGC 2148
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мація Бечкавіч
Пераклады
На беларускую мову яго вершы перакладалі Н. Гілевіч, М. Мятліцкі, І. Чарота.
Сідза Канакуры
Алімпійскія Гульні 1912
Марафон на алімпійскіх гульнях у Стакгольме (праходзіў па маршруце даўжынёй 40,2 км) адбыўся 14 ліпеня пры тэмпературы больш за 30 градусаў па шкале Цэльсія. У раёне 30-га кіламетра японскі спартсмен спыніўся каля аднаго з дамоў (населеннага сям'ёй Пятры ) і папрасіў у гаспадароў шклянку вады. Пасля наталення смагі, ён заснуў, прачнуўшыся толькі на наступны дзень, раніцай. Арганізатары не ведаючы, дзе знаходзіцца Канагуры нават звярнуліся задапамогай у пошуках у паліцыю. Збянтэжаны сваім паводзінамі спартсмен, першапачаткова, нават адмаўляўся вяртацца на радзіму.
Далейшая легкаатлетычная кар'ера
У 1913—1915 гады перамагаў у чэмпіянаце Японіі ў марафоне (беглі на дыстанцыі 25 міль). Атрыманыя падчас гэтых перадач вынікі адкрывалі сусветны спіс у трох паслядоўных сезонах. З-за таго, што алімпійскія гульні 1916 былі адмененыя з-за першай сусветнай вайны, Канагуры быў вымушаны чакаць наступных спаборніцтваў з замежнымі легкаатлетамі да 1920 года.
У марафоне на алімпійскіх гульнях у Антвэрпэне ён заняў 16 месца з вынікам 2:48:45,4  — гэты вынік стаў першым афіцыйным рэкордам Японіі ў марафоне.
13 красавіка 1924 года, перамог у марафоне ў Токіа з часам 2:36:10 (лепшы вынік у кар'еры) — гэты вынік стаў новым рэкордам для Японіі, а таксама лепшым вынікам на поўнай дыстанцыі ў марафонскім сезоне 1924 у свеце. Праз тры месяцы, падчас алімпійскіх гульняў у Парыжы, Канакуры не заняў прызавога месца, перамог тады фін Альбін Стэнрас з вынікам 2:41:22,6.
Стакгольмскі марафон
У 1967 годзе Шведскі Алімпійскі Камітэт адсвяткаваў 55-ю гадавіну алімпійскіх гульняў у Стакгольме і запрасіў Канагуру для выступлення ў Стакгольмскім Марафоне. Японец поўнасцю прабяжаў марафонскую дыстанцыю; час, які спатрэбіўся на гэта, быў 54 гады, 8 месяцаў, 6 дзён, 5 гадзін, 32 хвіліны 20,3 секунды.
14 ліпеня 2012 года, роўна з таго ж месца і ў той жа час, што і 100 гадоў назад, пачаўся Стакгольмскі марафон. Сярод тысяч яго ўдзельнікаў быў праўнук Канагуры — Ясіякі Курата, якому арганізатары, разам з нашчадкамі сям'і Пятры, забяспечылі начлег у той жа віле, і ў тым жа ложку, у якім 100 гадоў таму адпачываў у ходзе алімпійскай барацьбы яго прадзед.
Дактрына Брэжнева
Дактрына Брэжнева (Brezhnev Doctrine або Дактрына абмежаванага суверэнітэту) - сфармуляванае заходнімі палітыкамі і грамадскімі дзеячамі апісанне знешняй палітыкі СССР 60-х - 80-х гадоў. Дактрына заключалася ў тым, што СССР мог ўмешвацца ва ўнутраныя справы краінаў Цэнтральна-Усходняй Еўропы, якія ўваходзілі ў сацыялістычны блок, каб забяспечваць стабільнасць палітычнага курсу, які будаваўся на базе сацыялізму і быў накіраваны на цеснае супрацоўніцтва з СССР.
Паняцце з'явілася пасля выступу Леаніда Брэжнева на пятым з'ездзе Польскай аб'яднанай рабочай партыі ў 1968 годзе:
Добра вядома, што Савецкі Саюз нямала зрабіў для рэальнага ўмацавання суверэнітэта, самастойнасці сацыялістычных краін. КПСС заўсёды выступала за тое, каб кожная сацыялістычная краіна вызначала канкрэтныя формы свайго развіцця па шляху сацыялізму з улікам спецыфікі сваіх нацыянальных умоў. Але вядома, таварышы, што існуюць і агульныя заканамернасці сацыялістычнага будаўніцтва, адступленне ад якіх магло б павесці да адступлення ад сацыялізму як такога. І калі ўнутраныя і знешнія сілы, варожыя сацыялізму, спрабуюць павярнуць развіццё якой-небудзь сацыялістычнай краіны ў напрамку рэстаўрацыі капіталістычных парадкаў, калі ўзнікае пагроза справе сацыялізму ў гэтай краіне, пагроза бяспекі сацыялістычнай садружнасці ў цэлым - гэта ўжо становіцца не толькі праблемай народа дадзенай краіны, але і агульнай праблемай, клопатам усіх сацыялістычных краін.
Вілем Ромейн
Вілем Ромейн (Willem Romeyn; каля  — пазней ) — галандскі жывапісец, вучань Н. Берхема.
Біяграфія
У 1646 годзе быў прыняты ў гарлемскую гільдыю жывапісцаў, пасля чаго, па-відаць, здзейсніў падарожжа па Італіі. Валодаючы глыбокім разуменнем прыроды, Ромейн адрозніваўся ў той жа час добрым малюнкам і ўмелай кампазіцыяй. Ён пісаў у манеры Берхема і К. Дзюжардэна пейзажы з пастухамі і статкамі. Яго творы сустракаюцца амаль ва ўсіх карцінных галерэях Еўропы. У Эрмітажы — тры яго карціны: «Пастух са статкам» (№ 1093), «Скот на пашы» (№ 1094) і «Статак, які пасецца» (№ 1095).
Спіс універсітэтаў штата Луізіяна
У штаце Луізіяна (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Міхайлаўскае
Міхайлаўскае — тапонім.
Адміністрацыйны падзел Малдовы
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Малдовы вызначаецца Канстытуцыяй і законам Рэспублікі Малдова № 764-XV ад 2001/12/27 г. «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзеле Рэспублікі Малдова», і быў сфарміраваны 29 студзеня 2002 года. Закон вылучае 2 узроўні адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу. На першым узроўні знаходзяцца 32 раёны, 13 муніцыпіі, аўтаномнае тэрытарыяльнае ўтварэнне Гагаузія і адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі левабярэжжа Днястра, якім можа быць нададзены асаблівы статус. Муніцыпій Бендэр і адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі Левабярэжжа Днястра знаходзяцца пад фактычным кантролем непрызнанай дзяржавы Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі. На другім узроўні адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Малдовы знаходзяцца гарады, сёлы і камуны, якія аб’ядноўваюць некалькі сёл.
IC 4729
IC 4729 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Адміністрацыйны падзел Малдовы
Тыпы адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу
Адміністрацыйна-тэрытарыяльнымі адзінкамі мінімальнага ўзроўню з’яўляюцца сёлы, камуны і гарады. Вёска з’яўляецца адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкай, якая аб’ядноўвае сельскае насельніцтва на аснове агульнасці тэрыторыі, геаграфічных умоў, эканамічных і сацыяльна-культурных сувязяў, традыцый і звычаяў. Некалькі вёсак, у залежнасці ад эканамічных, сацыяльна-культурных, геаграфічных і дэмаграфічных умоў, могуць аб’яднацца і ўтварыць адну адміністрацыйна-тэрытарыяльную адзінку другога ўзроўню — камуну. Вёска, у якой размешчаны савет вёскі ці камуны, мае назву вёскі-рэзідэнцыі. Таксама вёскі могуць быць часткай горада і не ўтвараць асобна адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі другога ўзроўню.
Горад з’яўляецца больш развітай у параўнанні з вёскай ў эканамічным і сацыяльна-культурных адносінах адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкай, якая аб’ядноўвае гарадское насельніцтва, мае адпаведную інфраструктуру, прамысловыя і гандлёвыя структуры. Большая частка гарадскога насельніцтва занята ў прамысловай вытворчасці, сферы абслугоўвання насельніцтва, розных галінах інтэлектуальнай дзейнасці, культурнага і палітычнага жыцця. Горад, у якім размешчаны раённы савет, называецца горадам-рэзідэнцыяй.
IC 4729
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адміністрацыйны падзел Малдовы
Тыпы адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу
Раён з’яўляецца адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкай, у якую ўваходзяць сёлы (камуны) і гарады, аб’яднаныя тэрыторыяй, эканамічнымі і сацыяльна-культурнымі сувязямі. Горад, у якім размешчаны раённы савет, з’яўляецца горадам-рэзідэнцыяй. Раён носіць найменне горада-рэзідэнцыі.
Пратасеня
Пратасеня — прозвішча.
NGC 2149
NGC 2149 (іншае абазначэнне — VDB 66) — адбівальная туманнасць у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс універсітэтаў штата Кентукі
У штаце Кентукі (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
ФК Дэрбі Каўнці
«Дэрбі Каўнці» (Derby County FC; англійскае вымаўленне : i/ˈdɑrbi ˈkaʊnti/) — англійскі футбольны клуб з горада Дэрбі ў графстве Дэрбішыр. Двухразовы чэмпіён Англіі па футболе (у сезонах 1971/72 і 1974/75), уладальнік Кубка Англіі (1946) і Суперкубка Англіі (1975). Адзін з 12 клубаў-заснавальнікаў Футбольнай лігі Англіі) (у сезоне 1888/89).
Гісторыя клуба
Футбольны клуб «Дэрбі Каўнці» быў заснаваны ў 1884 годзе, як адгалінаванне Дэрбішырскага крыкетнага клуба, ў спробе забяспечыць гульцам і заўзятарам цікавасць спортам у час зімняга перыяду, а таксама забяспечыць крыкетнаму клубу дадатковы даход. Неўзабаве клуб стаў адным з заснавальнікаў футбольнай лігі ў 1888 годзе. Першы матч «Дэрбі» ў лізе быў на выездзе з «Болтанам» і скончыўся 6:3 на карысць гасцей.
Да Другой сусветнай вайны лепшым вынікам каманды быў паўфінал Кубка Англіі ў 1939 годзе.
У сезоне 1976/77 «Дэрбі Каўнці» атрымаў самую буйную перамогу ў сваёй гісторыі, ірландская каманда «Фін Харпс» была абыграна ў Кубку УЕФА з лікам 12:0.
Сенненска-Аршанская партызанская зона
Сенненска-Аршанская партызанская зона — тэрыторыя на поўдні Віцебскай вобласці ў міжрэччы Заходняй Дзвіны, Дняпра, Улы, Лукомкі, Бабра, якую кантралявалі партызаны ў Вялікую Айчынную вайну. Склалася да жніўня 1942 года, уключала 70% Аршанскага, Сенненскага, Багушэўскага і Талачынскага раёнаў, якія абаранялі 13 партызанскіх брыгад, каля 12 тысяч партызан: імя А. Ф. Данукалава, Багушэўская, 1-я і 2-я імя К. С. Заслонава, «Граза», М. П. Гудкова, 1-я і 16-я Смаленскія, Сенненская, 1-я Беларуская і 2-я Беларуская імя П. К. Панамарэнкі, Лёзненская, таксама групы закінутыя з Вялікай зямлі. Да верасня 1943 года зона займала каля 1500 км². Кіраўніцтва абаронай і ўнутранным жыццём зоны ажыццяўлялі Беларускі штаб партызанскага руху, Віцебскі падпольны абкам КП(б)Б, Сенненскія, Аршанскія, Багушэўскія, Талачынскія, Дубровенскія падпольныя райкамы КП(б)Б і ЛКСМБ. Выдаваліся падпольныя раённыя газеты. Партызанскія фарміраванні зоны ўзаемадзейнічалі з падпольшчыкамі Оршы, Віцебска, пасёлка Асінторф і іншымі. У перыяды барацьбы з карнікамі на дапамогу партызанам зоны прыходзілі партызанскія фарміраванні Магілёўшчыны. Гітлераўцы неаднаразова спрабавалі ліквідаваць зону, правялі карныя аперацыі ў жніўні 1942 года «Грыф», «Сава», «Рысь», у верасні-кастрычніку «Карлсбад», у верасні-кастрычніку 1943 года «Паляванне на зайцоў», «Паляванне на качак», вясной—летам 1944 — «Прагулка на сёмуху». У пачатку 1944 года ў час карнай аперацыі «Баклан» гітлераўцам удалося значна пацясніць партызан, але пачатак Беларускай аперацыі перашкодзіў выкарыстаць гэтую перавагу.
У памяць аб баявых дзеяннях партызанскіх фарміраванняў, якія абаранялі зону, пастаўлены помнікі ў месцах іх базіравання, на брацкіх магілах партызан.
Мыльнішча
Беларусь — тапонім.
Пратазан
Пратаза́н (ад Partisane — халодная зброя, кап'ё з з плоскім і доўгім металічным наканечнікам на дрэўку даўжынёй да 2,5 м і больш.
Наканечнік пратазана ўпрыгожвалі арнаментам. Дрэўка мела размалёўку або ўпрыгожвалася аксамітам і шоўкам. У 16 ст. пратазаны з'яўляліся зброяй ландскнехтаў. У 17 ст. страцілі баявое прызначэнне і сталі зброяй целаахоўнікаў манархаў і асоб каралеўскай крыві.
У Расіі пратазан (пад назвай эспатон) да пачатку 19 ст. знаходзіўся на ўзбраенні штаб- і оберафіцэраў у якасці цырыманіяльнай зброі.
Серабактэрыі
Серабактэ́рыі — бактэрыі, акісляючыя неарганічныя злучэнні серы і малекулярную серу (звычайна, серавадарод і іншыя злучэнні серы да сернай кіслаты).
Да серабактэрый адносяць шэраг фотатрофных пурпуровых і зялёных серабактэрый, тыёнавыя бактэрыі. Часцей за ўсё сустракаюцца нітчатыя серабактэрыі(Beggiatoa, Thiothrix) і аднаклетачныя (Thiospira, Thiovulum, Macromonas).
(7232) Набокаў
(7232) Набокаў (Nabokov) — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 20 кастрычніка 1985 года чэшскім астраномам Антанінам Мркосам у абсерваторыі Клець і названы ў гонар рускага і амерыканскага пісьменніка Уладзіміра Набокава.
Серабактэрыі
Сустракаюцца у вадзе і грунце вадаёмаў, глебе, радовішчах серы і сульфідных мінералаў.
Карысныя ўласцівасці
Серабактэрыі ўдзельнічаюць у кругавароце серы ў прыродзе і паніжаюць утрыманне серы ў вадзе. Некаторыя з іх выкарыстоўваюцца ў працэсе вышчалочвання металаў з руды (гідраметалургія).