cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андраш II
Барацьба за Галіч
У першыя гады свайго кіравання Андраш II актыўна ўмешваўся ў распры ўнутры Галіцкага княства. У 1205 годзе ён увёў свае войскі ў княства, каб забяспечыць умацаванне ўлады малалетняга сына князя Рамана Мсціславіча Данілы. Пасля гэтай кампаніі ён прыняў тытул  "Кароль Галіцыі і Ладамерыі " , спасылаючыся на сваё валадаранне над двума суседнімі княствамі. Напачатку наступнага года Даніла быў ізноў выгнаны з Галіча, але Андраш II у гэты раз адмовіўся яму дапамагчы, паколькі праціўнік Данілы, князь Уладзімір Ігаравіч падкупіў яго. Тым не менш, у тым жа годзе ён здзейсніў паход у Галіч і аказаў дапамогу князю Раману Ігаравічу ў захопе княжацкага стальца.
У 1208 годзе, скарыстаўшыся сваркай князя Рамана Ігаравіча з баярамі, Андраш II заняў Галіч і прызначыў рэгента для кіравання княствам ад свайго імя, але князь Уладзімір Ігаравіч змог адваяваць сваё княства ўжо ў наступным годзе.
Група арыстакратаў венгерскага двара, шакаваныя шчодрасцю Андраша да сваякоў і прыхільнікаў яго жонкі, тым часам запланавалі прапанаваць трон яго стрыечным братам, якія жылі пры двары імператара Нікеі Феадора I Ласкарыса, але іх пасланец быў арыштаваны, і Андраш змог выкрыць змову. У 1211 годзе ён падаў Бурцэнланд тэўтонскім рыцарам для таго, каб забяспечыць бяспеку паўднёва-ўсходніх межаў свайго каралеўства ад полаўцаў. Аднак рыцары замест вернай службы пачалі ўсталёўваць сваю, незалежную ад караля, уладу ў гэтым рэгіёне.
У 1211 годзе Андраш II аказаў ваенную дапамогу князю Даніле, каб той ізноў заняў Галіч. Акрамя таго, у наступным годзе ён асабіста ўзначаліў галіцкую армію пры адбіцці нападу князя Мсціслава Нямога на войскі Данілы. Неўзабаве пасля гэтага князь Даніла быў вымушаны зноў пакінуць княства і зноў звярнуцца за дапамогай да Андраша. Кароль у разгар падрыхтоўкі да новага паходу з’ехаў у Венгрыю, калі яму паведамілі пра зверскае забойства змоўшчыкамі каралевы Гертруды. Гэта забойства было следствам празмернай пратэкцыі караля замежнікам і выклікала жорсткую помсту Андраша II, якая вылілася ў масавыя забойствы сялян. Аднак кароль загадаў пакараць смерцю толькі лідара змоўшчыкаў і дараваў іншым членам групы, што прывяло да фарміравання непрыязнасці да яго сына Белы. Тым не менш, у 1214 годзе Андраш II каранаваў яго як спадчынніка.
Улетку 1214 года Андраш II сустрэўся з польскім герцагам Лешакам Белым, і яны дамовіліся пра падзел Галіцкага княства паміж Венгрыяй і Польшчай. Іх саюзныя войскі занялі княства, якое было перададзена па пагадненні малодшаму сыну Андраша, Коламану. Тым не менш, Андраш адмовіўся перадаць палякам абумоўленыя тэрыторыі, і Лешак Белы ў саюзе з князем Мсціславам Удатным выгналі венгерскія войскі з княства.
Неўзабаве пасля гэтага Андраш II зноў заключыў саюз з Лешакам Белым, і яны занялі Галіч, дзе зноў замацаваўся Коламан.
Пяты крыжовы паход
У гэты ж час Андраш заняўся праблемамі паўднёвых межаў свайго каралеўства. У 1214 годзе венгерскія войскі адарвалі ад Балгарскага царства Бялград і Бранічава.
У лютым 1215 года Андраш II ажаніўся ў другі раз з Іаландай, пляменніцай Генрыха I, імператара Лацінскай імперыі. Калі 11 ліпеня 1216 года імператар Генрых I памёр, Андраш II планаваў набыць імператарскі тытул, але бароны Лацінскай імперыі аддалі перавагу П’ера дэ Куртэнэ — яго цесцю.
Дзяржава сцяга
Дзярж́ава сц́яга — дзяржава, якая ажыццяўляе нарматыўны кантроль над камерцыйнымі марскімі судамі, якія афіцыйна зарэгістраваны і ходзяць пад яго сцягам. Кантроль уключае ў сябе інспекцыйныя праверкі судоў, іх сертыфікацыю, забеспячэнне бяспекі і абароны навакольнага асяроддзя пры эксплуатацыі судоў.
Часта буйныя кампаніі ў якасці дзяржавы сцяга выбіраюць дзяржаву з неразвітым марскім заканадаўствам. Тры найбуйнейшых дзяржавы з адкрытымі карабельнымі рэестрамі — Багамскія астравы, Ліберыя і Панама. Па-англійску гэтая практыка называецца Сцяг выгоды (flag of convenience). Дзве дзяржавы са «зручнымі» сцягамі - Манголія і Балівія - наогул не маюць выхаду да мора.
Андраш II
Пяты крыжовы паход
Не набыўшы тытула, Андраш II вырашыў дамагчыся воінскай славы і выканаць клятву бацькі адправіцца ў крыжовы паход. Ён дамовіўся з венецыянцамі пра дастаўку яго войскаў на Святую Зямлю, а ў абмен адмовіўся ад прэтэнзій на Задар. Андраш і яго войскі выступілі 23 жніўня 1217 года са Спліта. Перад ад’ездам ён перадаў тампліерам крэпасць Кліс, стратэгічны пункт, які кантраляваў подступы да Спліта. Андраш II таксама прызначыў Понціуса дэ Круса, магістра ордэна ў Венгерскім каралеўстве, рэгентам Харватыі і Далмацыі.
У Іерусаліме былі разбураны сцены і фартыфікацыйныя збудаванні, каб не даць магчымасць хрысціянам абараніць горад, калі б ім усё ж удалося яго заняць. Мусульмане беглі з горада, асцерагаючыся паўтору кровапраліцця ў Першым крыжовым паходзе ў 1099 годзе.
Добра падрыхтаваная армія Андраша 10 лістапада ўсё ж была разбіта султанам Аль-Адылем пры Віфсаідах на рацэ Іардан. Мусульманскія войскі пасля гэтага адступілі ў свае крэпасці і гарады. Катапульты і трэбюшэ не прыбылі своечасова, так што Андрашу прыйшлося аблажыць крэпасці Лівана. Напачатку 1218 года кароль Андраш II, сур’ёзна захварэўшы, вырашыў вярнуцца дамоў.
Андраш і яго армія вярнулася ў Венгрыю ў лютым 1218 года, гэтак жа як і Гуга I і Баэмунд IV. Па дарозе дамоў ён вёў перамовы з каралём Лявонам I Армянскім, нікейскім імператарам Феадорам I Ласкарысам і царом Іванам Асенем II Балгарскім, а таксама дамовіўся пра шлюбы сваіх дзяцей. Калі ён жыў у Нікеі, яго стрыечныя браты, якія жылі там, распачалі няўдалую спробу забіць яго.
Кароль Андраш II, выканаўшы сваю клятву крыжака, адвёў свае войскі на поўнач і зладзіў шлюб паміж сынам Андрашам і дачкой Лявона I Армянскага Ізабелай.
Залатая була і Diploma Andreanum
Па вяртанні Андраш II знайшоў сваё каралеўства ў анархіі. Пакуль ён быў у Святой Зямлі, нават яго рэгент, архібіскуп Іаан Эстэргамскі, быў вымушаны пакінуць краіну, а казна была раскрадзена. Ён паспрабаваў сабраць грошы з дапамогай увядзення новых падаткаў, збяднення манеты і пазык у яўрэяў і мусульман, што павялічыла яго непапулярнасць.
Яго знешняя палітыка таксама пацярпела фіяска. У жніўні 1219 года яго малодшы сын, Коламан, які быў каранаваны каралём Галіча, быў выгнаны са свайго каралеўства наўгародскім князем Мсціславам Удатным. Андрашу прыйшлося заключыць мір з князем, і ён таксама паспрабаваў ажаніць свайго малодшага сына Андраша з адной з дочак Мсціслава.
У 1220 годзе Андраш II даручыў кіраванне Славоніяй, Далмацыяй і Харватыяй свайму сыну Беле, але пры гэтым разлучыў яго з жонкай.
Напачатку 1222 года незадаволенасць дваран каралеўскай палітыкай вымусіла Андраша II падпісаць Залатую булу 1222 года. Гэты дакумент — аналаг Вялікай хартыі вольнасцей, выдадзенай у Англіі ў 1215 годзе, стаў сведчаннем кампрамісу паміж каралеўскай уладай, з аднаго боку, і буйнымі землеўладальнікамі і дваранствам у цэлым, з іншага, і ўсталяваў недатыкальнасць прывілеяў магнатаў, а таксама іх права не падпарадкоўвацца каралю, калі ён парушыць палажэнні гэтага дакумента.
У 1223 годзе Бела забраў жонку і збег у Аўстрыю, асцерагаючыся гневу Андраша. Нарэшце, кароль заключыў пагадненне са сваім сынам пры пасродніцтве Папы Ганорыя III, і Бела зноў прыняў кіраванне Славоніяй, Далмацыяй і Харватыяй. 6 чэрвеня 1224 года Андраш II заключыў мір з герцагам Леапольдам VI.
У 1224 годзе Андраш II выпусціў  Diploma Andreanum  («Закон Андраша»), які ўніфікаваў і забяспечыў асаблівымі прывілеі трансільванскіх саксонцаў. Гэта найстарэйшы дакумент аб самакіраванні ў свеце. У тым жа годзе Андраш выгнаў тэўтонскіх рыцараў з Трансільваніі, якія ігнаравалі яго ўладу.
Канфлікт з сынам
Сын караля Бела на падкантрольных яму тэрыторыях у гэты перыяд пачаў, з дазволу Папы Ганорыя III, канфіскоўваць каралеўскія дамены, падараваныя Андрашам сваім прыхільнікам напачатку яго кіравання. Андраш II выступіў супраць палітыкі свайго сына і адправіў яго кіраваць Трансільваніяй, а яго малодшы сын, Коламан стаў губернатарам былых правінцый Белы.
У другой палове 1226 года Андраш II увёў сваю армію ў Галіч па просьбе свайго малодшага сына Андраша. Хоць Мсціслаў Удатны разбіў каралеўскія войскі, урэшце ён быў вымушаны пагадзіцца саступіць княства венграм.
Падчас 1228 года два сыны Андраша зноў пачалі забіраць назад былыя каралеўскія дамены ў сваіх правінцыях і пераканалі бацьку канфіскаваць маёнткі баронаў, якія бралі ўдзел у змове супраць іх маці. У 1229 годзе князь Данііл Галіцкі выгнаў Андраша-малодшага з Галіча, у той час як у 1230 годзе Фрыдрых II пачаў нападаць на заходнія межы каралеўства.
Пагадненне ў Берэгу
Андраш II, нягледзячы на рашэнні чацвёртага Латэранскага сабора, ахвотна набліжаў да каралеўскай сям’і яўрэяў і мусульман. Аднак Папа Рыгор IX запатрабаваў ад яго адмовіцца ад гэтай практыкі. Нарэшце, Андраш быў вымушаны пацвердзіць Залатую булу і дапоўніць яго палажэннем, якое забараняла наймаць на службу нехрысціян, а таксама ўпаўнаважыла архібіскупа Эстэргама пакараць караля ў выпадку, калі ён праігнаруе сваё абяцанне.
У другой палове 1231 года Андраш II прывёў сваю армію ў Галіч і змог забяспечыць уладу свайго малодшага сына над княствам. Па вяртанні ў Венгрыю архібіскуп Роберт Эстэргамскі наклаў на каралеўства інтэрдыкт і адлучыў буйных каралеўскіх саноўнікаў, паколькі Андраш працягваў наймаць яўрэяў і мусульман на службу ў сваёй адміністрацыі. Аднак па просьбе Андраша II архібіскуп неўзабаве зняў царкоўныя пакаранні, а Папа паабяцаў, што саноўнікі караля ніколі не будуць адлучаны без яго адмысловага дазволу.
20 жніўня 1233 года Андраш II правёў сустрэчу з легатам Папы Рыгора IX у адной з вёсак у камітаце Берэг, і яны заключылі пагадненне, якое забяспечыла прывілеі духавенства. Увосень таго ж года кароль таксама сустрэўся з герцагам Фрыдрыхам II Аўстрыйскім, і яны дамовіліся спыніць сутычкі на мяжы, аднак герцаг неўзабаве парушыў пагадненне.
Апошнія гады
14 мая 1234 года Андраш II, які стаў да таго часу ўдаўцом у другі раз, ажаніўся з Беатрысай д’Эстэ, якая была на трыццаць гадоў маладзейшай за яго. З-за новага шлюбу яго адносіны з сынамі пагоршыліся.
Улетку 1234 года біскуп Іаан Баснійскі адлучыў Андраша II ад царквы, паколькі той не выконваў некаторыя палажэнні пагаднення ў Берэгу. Кароль звярнуўся да Папы, парасіўшы прыняць меры супраць біскупа.
Увосень 1234 года князь Даніла Галіцкі вярнуў сабе Галіч, якім да таго валодаў малодшы сын Андраша II Андраш. Апошні памёр падчас аблогі горада. Такім чынам скончылася венгерскі панаванне над Галічам.
Напачатку 1235 года Андраш II здзейсніў паход супраць Аўстрыі і вымусіў герцага Фрыдрыха II прыняць умовы міру.
Ён быў яшчэ жывы, калі 28 мая 1235 года адна з яго дочак, Елізавета Венгерская, якая памерла за некалькі гадоў да таго, была кананізавана. Перад смерцю караля Папа Рымскі зняў з яго адлучэнне, і больш таго, паабяцаў, што кароль Венгрыі і яго сваякі не будуць адлучаны без адмысловага дазволу Папы.
Сям’я
#1. каля 1200: Гертруда Меранская (1185 — 8 верасня 1213), дачка герцага Бертольда IV Меранскага і яго жонкі Агнэсы #2. люты 1215: Іаланда дэ Куртэнэ (каля 1200—1233), дачка П’ера II дэ Куртэнэ, імператара Лацінскай імперыі, і яго другой жонкі, Іаланды дэ Эно #3. 14 мая 1234: Беатрыса д'Эстэ (каля 1215 — да 8 мая 1245), дачка Альдабрандзіна д’Эстэ
Пагарэлае (Глускі раён)
Пагарэ́лае (, Погорелое) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Таборы
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Жабінок
Жабінок — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Зерчаніцы, у басейне ракі Альзініца.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,58 км, найбольшая шырыня 0,11 км. Даўжыня берагавой лініі 1,25 км.
Размешчана сярод балота, парослага на паўднёвым усходзе хмызняком. За 50—200 м ад возера лес. Істотна зарастае. З возера пачынаецца рака Альзініца, якая ў верхнім цячэнні называецца Баярская.
Ройсцішкі (Рытанскі сельсавет)
Ро́йсцішкі (, Ройстишки) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Рытанскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Падольскага сельсавета.
Дзеянні данаў
Дзеянні данаў  — хроніка дацкага гісторыка XII стагоддзя Саксона Граматыка. Гэта асноўная, найбольш поўная крыніца па гісторыі і міфалогіі сярэдневяковай Даніі.
Новаандрэеўка (Глускі раён)
Новаандрэ́еўка (, Новоандреевка) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Дзеянні данаў
З гісторыі
Арыгінал тэксту Саксона згублены. Захавалася толькі чатыры фрагменты: Фрагмент Ангера, Фрагмент Лассена, Фрагмент Калл-Расмусена і Фрагмент Плеснера. Фрагмент Ангера — самы вялікі і адзіны прызнаны напісаным рукой самога Саксона. Астатнія фрагменты — спісы. Усе захаваныя фрагменты захоўваюцца ў Каралеўскай бібліятэцы Даніі у Капенгагене.
Ужо к XVI стагоддзю тэкст хронікі быў фактычна згублены і вядомы сучаснікам толькі па кароткаму выкладу пад назвай «Compendium Saxonis» ў «Chronica Jutensis» ад 1342. Назва Gesta Danorum была пазначана іменна ў гэтым тэксце. Арыгінальная назва самога Саксона засталася невядомай.
У 1510—1512 гадах Крысціерн Педэрсен, дацкі перакладчык, які жыў у Парыжы, пачаў свае пошукі ўцалелага тэксту «Дзеянні данаў». У рэшце рэшт яму ўдалося знайсці ўцалелы асобнік ў Швецыі ў калекцыі архіепіскапа Лундскага Біргера Гюнерсена. Пры садзейнічанні друкара Ядока Бадыуса «Дзеянні данаў» былі апублікаваны на лацінскай мове 15 сакавіка 1514 года у Францыі ў Парыжы пад назвай «Danorum Regum heroumque Historiae» (Гісторыя каралёў і герояў данаў). Гэта выданне самае першае з вядомых выданняў твора, дзе быў поўнасцю апублікаваны тэкст хронікі.
Камуна (Любанскі раён)
Каму́на (, Коммуна) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Камунараўскага сельсавета.
Перад Вялікай Айчыннай вайне ў вёсцы жыло 690 жыхароў у 210 дварах.
17 ліпеня 1941 года вёска Камуна была амаль поўнасцю спалена фашыстамі. З 210 дамоў засталіся толькі два, астатнія былі знішчаны, 2 чалавекі былі забіты. У памяць пра гэта ў вёсцы ўсталяваны памятны знак.
Цікавыя факты
У 1933 годзе ў Камуну прыязджаў у творчую камандзіроўку Янка Купала. Убачанае ў вёсцы натхніла паэта на стварэнне паэмы пра камунараў «Над ракой Арэсай».
У вёсцы спрабуюць вярнуць амаль страчаны абрад Русалле.
У камуне дзейнічае Музей гісторыі меліярацыі, які з'яўляецца філіялам Любанскага дзяржаўнага музея народнай славы.
Карцэя
Карцэ́я — возера ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці, за 11 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Шаркаўшчына, за 1 км на захад ад вёскі Шкунцікі, у басейне ракі Дзісна на водападзеле рэк Паловіца і Стуканаўка.
Плошча паверхні 0,25 км². Даўжыня 0,9 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Даўжыня берагавой лініі 2,5 км. Плошча вадазбору 3,75 км². Аб'ём вады ў возеры каля 0,44 млн м².
Катлавіна возера круглаватай формы. Схілы катлавіны вышынёй 1—2 м, спадзістыя, месцамі разараныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія. Выцякаюць ручаі ў Паловіцу і Стуканаўку.
У возеры водзяцца лешч, гусцяра, плотка, краснапёрка, акунь, лінь і іншыя віды рыб.
Стайкі (Верхнядзвінскі раён)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шайтараўскага сельсавета.
Свольна (Валынецкі сельсавет)
Сво́льна (, Свольно) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў 18 кіламетрах на ўсход ад Верхнядзвінска на беразе ракі Свольна. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Гісторыя
У першай палове XIX стагоддзя належала шляхціцам Чэрскім. У пачатку ХХ стагоддзя - належала ўжо шляхціцам Длужнеўскім.
Адносілася да Таболкаўскай воласці Дрысенскага павета Віцебскай губерні. У 1904 годзе налічвала 52 жыхара.
З пракладкай Рыга-Арлоўскай чыгункі на ўчастку Полацк-Дзвінск паблізу вёскі была збудавана аднайменная станцыя, якая функцыянуе і цяпер.
У савецкі час - у калгасе імя Калініна Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці БССР. У вёсцы размяшчаўся магазін.
Да 1970-х гг. у сядзібным доме Чэрскіх функцыянавала Свальнянская базавая (васьмігадовая) школа.
Пяценка
Пя́ценка (, Пятенка) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Ясень (Астравецкі раён)
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Жукойненскага сельсавета, да 26 лютага 2013 года — у склад Падольскага сельсавета.
Акартэлі
Акартэ́лі (, Акартели) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Старына (Глускі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Хваставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Александрыя (Астравецкі раён)
Александры́я (, Александрия) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Спондаўскага сельсавета.
Ліпман
Ліпман — прозвішча.
Макс Крузэ
Максіміліян Крузэ (Maximilian Kruse; нар., Райнбек, Германія) — нямецкі футбаліст, нападнік клуба «Падэрборн 07». Ігрок нацыянальнай зборнай Германіі (2013—2015).
Кар’ера
Крузэ пачаў сваю кар’еру ў мясцовым клубе. У ліпені 2005 года далучыўся да складу «Вердэра», аднак гуляў амаль толькі за другую каманду брэменцаў. 4 мая 2009 года Макс падпісаў двухгадовы кантракт з клубам «Санкт-Паўлі». У сезоне 2011/12 Макс забіў у Бундэслізе-2 13 галоў і аддаў 6 галявых перадач, дзякуючы чаму «Санкт-Паўлі» фінішыраваў з 62 пунктамі на чацвёртым месцы.
«Фрайбург»
Дзякуючы поспеху з гамбургскім клубам Макс быў запрыкмечаны «Фрайбургам», да якога далучыўся ўлетку 2012 года і адразу стаў яго лідарам. Дэбютаваў за свой новы клуб 18 жніўня 2012 года ў матчы на Кубак Германіі супраць клуба «Вікторыя», які скончыўся з лікам 2:1 на карысць ігракоў з Фрайбурга, а Крузэ забіў першы гол і стаў асістэнтам для свайго партнёра Себасцьяна Фрайса. 25 жніўня Крузэ дэбютаваў за клуб у Бундэслізе, забіўшы гол у матчы супраць «Майнца», які скончыўся ўнічыю 1:1.
«Барусія» Мёнхенгладбах
Пасля выбітнага сезона за «Фрайбург» Крузэ падпісаў 4-гадовы кантракт з клубам «Барусія» з Мёнхенгладбаха ў красавіку 2013 года. Ужо 17 жніўня 2013 года адзначыўся дэбютным голам за гладбахцаў, калі дапамог атрымаць перамогу над клубам «Гановер 96» (3:0). У «Барусіі» прыйшоўся да справы і неўзабаве стаў адным з лідараў каманды, за два сезона забіў у Бундэслізе 23 галы.
«Вольфсбург»
10 мая 2015 года «Вольфсбург» абвясціў аб падпісанні чатырохгадовага кантракта з Крузэ.
«Вердэр»
2 жніўня 2016 года вярнуўся ў «Вердэр». На сезон 2018/19 быў абраны капітанам каманды, аднак па яго заканчэнні не стаў падаўжаць кантракт з брэменскім клубам.
«Фенербахчэ»
У чэрвені 2019 года падпісаў трохгадовы кантракт з турэцкім клубам «Фенербахчэ». У чэрвені 2020 года ў аднабаковым парадку разарваў пагадненне са стамбульскім клубам.
Апошнія гады
У жніўні 2020 года далучыўся да берлінскага «Уніёна». У студзені 2022 года вярнуўся ў «Вольфсбург», падпісаўшы кантракт на 1,5 гады. Пакінуў клуб па пагадненні бакоў у лістападзе 2022 года.
Міжнародная кар’ера
За галоўную зборную Германіі Макс дэбютаваў 29 мая 2013 года матчам супраць Эквадора. 2 чэрвеня 2013 года ў матчы супраць зборнай ЗША на 79 хвіліне забіў свой першы гол за нацыянальную зборную.
Істотна асаблівы пункт
Істотна асаблівым пунктам называецца ізаляваны асаблівы пункт z_{0} функцыі f(z), галаморфнай у некаторым праколатым наваколлі гэтага пункта, такі што граніца не існуе.
Крытэрый істотна асаблівага пункта
Пункт z_{0} з'яўляецца істотна асаблівым пунктам функцыі f(z) тады і толькі тады, калі ў раскладанні функцыі f(z) у рад Ларана ў праколатым наваколлі пункта z_{0} галоўная частка змяшчае бясконцую колькасць ненулявых членаў, гэта значыць, у раскладанні ёсць бесканечна многа ненулявых каэфіцыентаў f_k \ne 0 пры адмоўных ступенях k<0.
Тэарэма Сахоцкага — Веерштраса
Якім бы ні быў камплексны лік
B
, для любога у любым наваколлі істотна асаблівага пункта z_{0} знойдзецца пункт z такі, што.
Чэддзі Джаган
Чэддзі Бэрэт Джаган (Cheddi Berret Jagan;, Порт-Морант, Гаяна — , Вашынгтон, ЗША) — палітычны дзеяч і пісьменнік Гаяны. У 1992 — 1997 гг. — прэзідэнт гэтай краіны.
Таркоўскі
Таркоўскі — прозвішча.
Чэддзі Джаган
Шлях у палітыку
Чэддзі Джаган нарадзіўся ў сям'і наёмных рабочых на захадзе сучаснай Гаяны. Яго бацькі паходзілі з Паўночнай Індыі, былі злучаны шлюбам яшчэ ў дзяцінстве, у юнацтве пераехалі на працу ў Брытанскую Гвіяну. Дзяцінства Чэддзі Джагана прайшло ў жабрацтве. Бацька прымусіў яго пасля заканчэння школы адправіцца на вучобу ў Каралеўскі каледж у Джорджтаўне, а потым у 1935 г. — пераехаць у ЗША для вывучэння стаматалогіі. У 1943 г. незадоўга да вяртання ў Брытанскую Гвіяну Чэддзі Джаган ажаніўся з Джэнет Розенберг, амерыканкай яўрэйскага паходжання.
Палітычная дзейнасць
У 1947 г. Чэддзі Джаган быў абраны прадстаўніком у заканадаўчы сход Брытанскай Гвіяны. У 1950 г. на аснове прыхільнікаў прафсаюзнага руху ён стварыў першую палітычныю партыю Гаяны — Народную Прагрэсіўную партыю (НПП). Для прыцягнення афрагаянскіх выбаршчыкаў Чэддзі Джаган запрасіў у якасці сукіраўніка маладога афрагаянскага адваката Форбса Бэрнхама, будучага першага прэм'ер-міністра і прэзідэнта незалежнай Гаяны. У 1953 г. прадстаўнікі НПП выйгралі выбары ў заканадаўчы сход, першае паседжанне якога 18 мая Чэддзі Джаган і Форбс Бэрнхам адкрылі сумесна. Аднак палітыка ўрада НПП выклікала незадаволенасць Вялікабрытаніі. 9 кастрычніка 1953 г. Лондан адмяніў асноўны закон Брытанскай Гвіяны і распусціў заканадаўчы сход.
У 1955 г. паміж двумя лідарамі НПП адбыўся раскол. Форбс Бэрнхам узначаліў адносна невялікую фракцыю, а ў 1958 г. стварыў цалкам самастойны Народны Нацыянальны Кангрэс (ННК).
У 1961 г. НПП на чале Чэддзі Джагана зноў выйграла выбары. Быў створаны ўрад з чальцоў НПП, уведзена пасада прэм'ер-міністра, якую заняў Чэддзі Джаган. Аднак кіраванне НПП адзначылася сталымі канфліктамі з апазіцыяй. У 1963 г. на канстытуцыйнай канферэнцыі ў Лондане Форбс Бэрнхам прапанаваў увесці прапарцыянальную сістэму выбараў, што і было зроблена. Гэта прывяло да паражэння НПП на выбарах 1964 г. Апазіцыйныя партыі сфарміравалі кааліцыю на чале Форбса Бэрнхама, які стаў прэм'ер-міністрам. 26 мая 1966 г. падчас канферэнцыі ў Лондане было заключана пагадненне з Вялікабрытаніяй аб наданні Гаяне незалежнасці.
Форбс Бэрнхам кіраваў дзяржавай да сваёй смерці ў 1985 г. Чэддзі Джаган увесь гэты час з'яўляўся лідарам апазіцыі, супрацоўнічаў з шэрагам міжнародных арганізацый. У 1985 - 1992 гг. НПП узмацніла ціск на ўрад НКК. Пры пасрэдніцтве Джымі Картэра была дасягнута дамова аб адмене некаторых правіл галасавання, якія, як лічыў Чэддзі Джаган, дазвалялі НКК маніпуляваць выбарамі. Гэта дазволіла Чэддзі Джагану выйграць прэзідэнцкую кампанію 1992 г. 9 кастрычніка 1992 г. ён быў абвешчаны прэзідэнтам Гаяны. Гэтую пасаду ён займаў да сваёй смерці ад сардэчнага прыступу 6 сакавіка 1997 г.
Палітычныя погляды
Падобна іншым лідарам Паўднёвай Амерыкі і свайму галоўнаму апаненту Форбсу Бэрнхаму, Чэддзі Джаган з'яўляўся папулістам. У перыяд 1950 - 1964 гг. для крытыкі каланіяльнага рэжыму Вялікабрытаніі ён актыўна карыстаўся марксісцкай рыторыкай і ўспрымаўся з боку правых палітыкаў як камуніст. Аднак адкрыта аб сваёй ідэалагічнай пазіцыі Чэддзі Джаган не выказваўся. Лічыцца, што Вялікабрытанія і ЗША падтрымалі Форбса Бэрнхама ў 1964 г. з-за нежадання атрымаць камуністычны ўрад у паўднёваамерыканскай краіне, якая імкнулася да незалежнасці.
З 1969 г. Форбс Бэрнхам абвясціў сябе прыхільнікам марксізму, праводзіў палітыку "кааператыўнага сацыялізму", супрацоўнічаў з Кубай і Кітаем. Першапачаткова Чэддзі Джаган працягваў крытыку рэформ свайго апанента з пункту гледжання марксісцкай ідэалогіі, аднак з пераходам часткі чальцоў сваёй партыі ў НКК і правалам палітыкі "кааператыўнага сацыялізму" пачаў настойваць на захаванні дробнай прыватнай маёмасці і прыватнага гандлю. Гэта ў значнай ступені паўплывала на пазіцыю Джымі Картэра, які падтрымаў лідара НПП на выбарах 1992 г. Падчас прэзідэнцтва Чэддзі Джагана, у Гаяне адбываліся рэформы, распрацаваныя МВФ. Яны садзейнічалі прытоку інвестыцый з ЗША і іншых краін, але прывялі да расслаення і збяднення значнай часткі грамадства. Пры гэтым Чэддзі Джаган неаднаразова крытыкаваў палітыкі Захаду, выказваўся за антыглабалізм.
У самой Гаяне супярэчлівыя палітычныя погляды Чэддзі Джагана атрымалі назву джаганізм.
Літаратурная творчасць
Свае палітычныя і жыццёвыя погляды Чэддзі Джаган адлюстроўваў пераважна ў шматлікіх публіцыстычных артыкулах, біяграфічных і гістарычных працах.
Найбольш вядомыя выданні:
Памяць
Чэддзі Джагана часцяком называюць бацькам гаянскай нацыі. У яго гонар названы міжнародны аэрапорт каля Джорджтаўна.
Сялец (Глускі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Хваставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Трэскавічы
Трэ́скавічы (, Тресковичи) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Канзас Сіці Каўбойз
Канзас Сіці Каўбойз (Kansas City Cowboys) - каманда, якая з 1924 па 1926 год выступала ў Нацыянальнай футбольнай лізе. Базіравалася у горадзе Канзас-Сіці, Місуры. Лерой Эндрус выступаў у якасці граючага трэнера каманды.
Асташышкі
Аста́шышкі (, Асташишки) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Спондаўскага сельсавета.
Народны фронт Латвіі
Народны фронт Латвіі, скарочана Народны фронт альбо НФЛ (Latvijas Tautas fronte, LTF) — палітычны рух у Латвіі ў 1988—1993 гадах. Выступаў за аднаўленне незалежнасці Латвіі і рыначныя рэформы. Першы кіраўнік НФЛ — Дайніс Іванс, другі — Рамуальдас Ражукас, трэці — Улдзіс Аўгсткалнс.
Гісторыя
Ідэя стварэння Народнага фронту была агучана на Пленуме творчых саюзаў Латвіі, які праходзіў у Рызе 1 і 2 чэрвеня 1988 года. Народны фронт Латвіі быў заснаваны 8 кастрычніка 1988 г. як усенародны рух у падтрымку Перабудовы на тэрыторыі Латвійскай ССР. Першапачаткова НФЛ займаў умераныя пазіцыі і дамагаўся шырокай аўтаноміі для Латвіі ў складзе рэфармаванага СССР і спачатку нават карыстаўся падтрымкай рускамоўнага насельніцтва. Пасля, Народны фронт вызначыў сваёй мэтай аддзяленне Латвіі ад СССР і паступова прыйшоў да ўлады ў 1989—1990 гады.
Народны фронт Латвіі супрацоўнічаў з Народным фронтам Эстоніі і літоўскім рухам «Саюдзіс». 23 Жніўня 1989 г. усе тры рухі ажыццявілі сумесную акцыю «Балтыйскі шлях», прымеркаваную да 50-й гадавіны Пакта Молатава-Рыбентропа. Ланцужок, створаны з людзей, што ўзяліся за рукі, працягнуўся праз тэрыторыю ўсёй Прыбалтыкі — ад вежы Доўгі Герман у Таліне да Вежы Гедзіміна ў Вільні. Першыя ў савецкай гісторыі свабодныя выбары дэлегатаў З'езда народных дэпутатаў СССР завяршыліся ў Латвіі пераканаўчай перамогай Народнага фронту. Дзякуючы намаганням народных франтоў камісіяй З'езду народных дэпутатаў пад кіраўніцтвам Аляксандра Якаўлева быў прызнаны і асуджаны факт існавання сакрэтнага пратаколу да пакту Рыбентропа-Молатава.
Заканчэнне дзейнасці
На выбарах у Сойм Латвіі ў чэрвені 1993 года Народны фронт атрымаў толькі 2,62% галасоў выбаршчыкаў і не пераадолеў электаральны бар'ер. НФЛ быў рэарганізаваны ў хрысціянска-дэмакратычную партыю, якая атрымала назву Хрысціянская народная партыя Латвіі (Kristīgā Tautas partija), але гэта не прынесла поспеху. У канчатковым рахунку Хрысціянская народная партыя злілася з Хрысціянска-дэмакратычным саюзам (Kristīgi demokratiskā savienība). Многія з былых актывістаў Народнага фронту Латвіі дасюль займаюць значныя пазіцыі ў сучаснай латвійскай палітыцы.
У Рызе, па адрасе Vecpilsetas 13/15, адкрыты Музей Народнага фронту Латвіі.
Амур (Глускі раён)
Аму́р (, Амур) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Барок (Астравецкі раён)
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Спондаўскага сельсавета.
Цяснова
Цясно́ва (, Тесново) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Хваставіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клятнянскага сельсавета.
Азярко
Назву Азярко маюць:
Цярэшкі (Верхнядзвінскі раён)
Цярэ́шкі (, Терешки) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валынецкага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Галубаўскага сельсавета.
Аляксееўцы
Аляксе́еўцы (, Алексеевцы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзёрнавіцкага сельсавета.
Заеліца
Зае́ліца (, Заелица) — аграгарадок у Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Барэйшыха
Барэ́йшыха (, Борейшиха) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Спондаўскага сельсавета.
Мадонна з безбародым Іосіфам
Мадонна з безбародым Іосіфам (Sacra Famiglia con san Giuseppe imberbe — Святое Сямейства з безбародым Іосіфам) — адзін з двух твораў Рафаэля, якія засталіся ў Расіі пасля 1930-х гадоў.
Гісторыя
Карціна трапіла ў Эрмітаж у XVIII стагоддзі разам са зборам П'ера, які набыў яе ў з вялікай зніжкай, выкліканай тым, што палатно было ў рэстаўрацыйных мэтах перапісана няўмелым мастаком. Наступны перавод на палатно і няўдалыя спробы рэстаўрацыі не лепшым чынам адбіліся на стане твора. Знаўцы XIX — пачатку XX стагоддзя выказвалі сумневы ў яго сапраўднасці, з-за чаго савецкаму ўраду ў 1930-я гады і не ўдалося знайсці на яго замежнага пакупніка.
Апісанне
Немаўля Хрыстос намаляваны сядзячым у складанай, рухомай позе на ўлонні Марыі. Справа ад яе стаіць, абапёршыся на посах, пажылы мужчына з сівымі валасамі; яго погляд скіраваны на немаўля. Мастацтвазнаўцы па традыцыі бачаць у старым Іосіфа, якога было прынята адлюстроўваць пагружаным у глыбокую задуменнасць з нагоды лёсу сына, які адкрыўся яму. Гэта вельмі рэдкі малюнак Іосіфа без барады, адсюль назва карціны — «Мадонна з безбародым Іосіфам».
Інтэр'ер, за якім праз арачны праём бачны фрагмент пейзажу, разам з шэрагам іншых дэталяў (выраз твару немаўля, яго пастава, прычоска Марыі) паказвае на ўплыў Леанарда да Вінчы. Гэта дазваляе адносіць стварэнне твора да ранняга перыяду працы Рафаэля ў Фларэнцыі. Існуе здагадка, што эрмітажнае «Святое сямейства» — адна з некалькіх «мадоннаў», якія па сведчанні Вазары, напісаных Рафаэлем для падчас кароткіх выездаў у свой ​​родны Урбіна.
Рэцянец
Рэцянец — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 2 км на ўсход ад вёскі Сарочына, у басейне ракі Тураўлянка.
Клафуці
Класічным лічыцца клафуці са свежай вішні з костачкамі. Існуюць таксама персікавы, яблычны і грушавы клафуці, клафуці з чарнасліву, журавін і ажыны. Калі замест вішні выкарыстоўваецца іншая садавіна, такі клафуці называецца фланярд.
Рэцянец
Знаходзіцца на балоце Рэцянец.
Азярко (возера, басейн Ушачы)
Азярко — возера на мяжы Полацкага і Ушацкага раёнаў Віцебскай вобласці, за 11 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 23 км на паўднёвы захад ад горада Полацк, за 1 км на ўсход ад вёскі Старынкі (Полацкі раён), у басейне ракі Ушача.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,13 км. Даўжыня берагавой лініі 0,67 км.
Размешчана сярод забалочанага хмызняку.
НФЛ у сезоне 1927
Cезон 1927 году стаў восьмым рэгулярным сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Сезон распачаўся 19 верасня і завяршыўся 19 снежня 1927 году перамогай New York Giants. Перад пачаткам сезону, ліга прыняла рашэнне аб ліквідацыі каманд у якіх былі фінансавыя цяжкасці. Таму да старту сезона падыйшлі 12 каманд замест мінулагодніх 22.
Турнірная табліца
М = Месца, В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Хаджэнне па вадзе Ісуса Хрыста
Хаджэнне па вадзе — адзін з цудаў Ісуса ў Евангеллях. Апісанне цуда знаходзіцца ў трох Евангеллях: ад Матфея 14:22-33, Марка 6:45-52 і Яна 6:16-21.
Біблейскае апавяданне
Згодна Біблейскаму апавяданню, пасля цуда з накармленнем пяці тысяч, Ісус паслаў вучняў на караблі ў іншы бок Галілейскага мора ў той час як Сам застаўся адзін, каб памаліцца. Наступіла ноч, падняўся вецер, і карабель трапіў у шторм. У разгар шторму і цемры вучні ўбачылі Ісуса, Які ішоў па моры. Яны былі напалоханыя, думаючы, што бачаць прывід, але калі Ісус сказаў ім, каб яны не баяліся, яны супакоіліся. Ісус увайшоў у карабель і супакоіў буру, і яны пайшлі на бераг. Падрабязнае апісанне даецца толькі ў Евангеллі ад Матфея пра тое, што Пётр пайшоў па вадзе да Ісуса, але спалохаўся і пачаў тануць, і Ісус выратаваў яго.
Гэты эпізод адрозніваецца ад цуду заспакаення буры, які таксама ўключае ў сябе судна на возеры, але адбываецца раней. Ва ўсіх трох Евангеллях гэты эпізод адбываецца пасля насычэння 5000, дзе Ісус сышоў на караблі ў пустыннае месца, калі пачуў пра смерць Яна Хрысціцеля, але за Ім ўслед рушыў натоўп.
Ва ўсіх трох Евангеллях, вечарам вучні селі ў лодку, каб пераправіцца на другі бок Галілейскага мора без Ісуса, які пайшоў на гару памаліцца ў адзіноце. Ян адзначае, што апосталы паплылі ў бок Капернаума. Падчас паездкі вучні былі спалоханыя ветрам і хвалямі, але ўбачылі Ісуса, Які ішоў да іх па моры. Таксама ў Яна сказана, што яны былі 25 або 30 стадый, калі ўбачылі Ісуса. Вучні былі моцна ўражаны, але Ён сказаў ім не баяцца. Неўзабаве Ісус уваходзіць на карабль.
Толькі ў Матфея згадваецца просьба Пятра прыйсці да Госпада на вадзе. Пасля таго як Пётр сышоў з карабля і пайшоў па вадзе, ён спалохаўся хвалі і пачаў тануць. Пётр паклікаў Ісуса на дапамогу. Ісус схапіў яго і дакараў за адсутнасць веры, яны ўзышлі на карабель, пасля чаго бура спынілася. Таксама толькі ў Евангеллі ад Матфея здзіўленыя вучні называюць Ісуса Сынам Божым.
Ва ўсіх апавяданнях пасля таго як Ісус увайшоў на карабель, вецер сціхае, і вучні выходзяць на бераг. У Яна напісана, што іх карабель адразу ж прыстае да берага. У Еванегеллях ад Матфея і Марка на гэтым апавяданне сканчваецца, у Яна працягваецца падзеямі наступнага дня, калі натоўп з пяці тысяч чалавек прыйшоў у Капернаум і спытаўся ў Ісуса, як Ён сюды трапіў, бо яны бачылі, што вучні селі ў лодку без Яго. Ісус не адказвае на гэтае пытанне, але сказаў натоўпу, што яны рушылі ўслед за Ім не таму, што бачылі цуды, а таму елі хлеб і наеліся, і параіў ім не шукаць зямныя выгады, але імкнуцца да жыцця вечнага. Далей гэтая дыскусія аб хлябах прыводзіць да прамове пра хлеб жыцця.
Гэты эпізод адбыўся ў канцы Служэння Ісуса ў Галілеі перад ключавых падзей, калі Пётр абвешчанае Ісуса Хрыста і падзеі Праабражэння. Пасля гэтых падзей Ісус пачаў Сваё апошняе падарожжа ў Іерусалім.
Аналіз падзеі
Хрысціянскае вучэнне разгледае цуд, які быў закліканы паказаць важнасць веры, і кантроль Ісуса над прыродай. Біблейскія навукоўцы разглядаюць гэты эпізод, дзе паказваецца Боскасць сутнасць Ісуса сярод першых хрысціян. З гэтых пазіцыях паказваецца, што Бог Айцец паказвае Боскую сілу Свайго Сына Ісуса для зацвярджэння веры ў Боскасць Ісуса.
Крытычныя навукоўцы не падзяляюць традыцыйнае хрысціянскае тлумачэнне, некаторыя сцвярджаюць, што падзея не была цудам, і што вучні, убачыўшы Ісуса, Які ішоў па беразе, былі збітыя з толку цемрай. Іншыя лічаць гісторыю як прыклад творчага сімвалізму або набожнай легендай. Іншыя лічаць гісторыю фантастычным мастацтвам, якая павінна быць прааналізавана з дапамогай літаратурна-крытычных метадаў.
Зорка (Глускі раён)
Зо́рка (, Зорька) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Войтава (Верхнядзвінскі раён)
Во́йтава (, Войтово) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзёрнавіцкага сельсавета.
Будраны
Будра́ны (, Будраны) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Спондаўскага сельсавета.
Малкава
Ма́лкава (, Малково) — вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўкавіцкага сельсавета.
Ганчарова (Верхнядзвінскі раён)
Ганчаро́ва (, Гончарово) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзёрнавіцкага сельсавета.
Папова
Папова — жаночая форма прозвішча Папоў, таксама тапонім.
Перфакартка
Перфакартка (ад  — прабіваю і  — аркуш з папірусу; папера) — носьбіт інфармацыі, прызначаны для ўжывання ў сістэмах аўтаматычнай апрацоўкі звестак. Зробленая з тонкага картону перфакартка змяшчае інфармацыю праз наяўнасць ці адсутнасць адтулінаў у пэўных пазіцыях карткі.
Будышкі
Буды́шкі (, Будышки) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Спондаўскага сельсавета.
Перфакартка
Гісторыя
Перфакарткі упершыню пачалі выкарыстоўвацца ў ткацкіх станках Жакарда (1808) для кіравання ўзорамі на тканінах. У інфарматыцы перфакарткі ўпершыню пачалі ўжывацца ў «інтэлектуальных машынах» калежскага саветніка С. М. Корсакава (1832), механічных прыладах для інфармацыйнага пошуку і класіфікацыі запісаў. Перфакарткі таксама планавалася ўжываць у «аналітычнай машыне» Бэбіджа. Пад канец XIX ст. пачалося ўжыванне перфакартак для апрацоўкі вынікаў перапісу насельніцтва ў ЗША (гл. табулятар Холерыта).
Існавала шмат розных фарматаў перфакартак; найбольш распаўсюджаным быў «фармат IBM», уведзены ў 1928 г. — 12 радкоў і 80 калонак, памер карткі 7⅜ × 3¾ цалі (187,325 × 82,55мм), таўшчыня карткі 0,007 цалі (0,178мм). першапачаткова вуглы былі вострыя, а з 1964 г. — скругленыя (у СССР і пазней ужывалі карткі з вострымі вугламі). Прыкметна, што паводле прыблізных падлікаў, гігабайт інфармацыі ў выглядзе перфакартак важыў бы прыкладна 22 тоны (не ўлічваючы вагі, страчанай з-за перфаравання адтулінаў).
Падтрымка ўжывання гэтага носьбіта інфармацыі выклікала з’яўленне індустрыі дзеля вытворчасці спецыялізаванага абсталявання — раскладкава-падборных, расшыфравальных і іншых машын.
Ужыванне ў камп’ютарнай тэхніцы
Камп’ютары першага пакалення у 20—50-я гады XX стагоддзя, выкарыстоўвалі перфакарткі ў якасці асноўнага носьбіта захоўвання і апрацоўкі звестак. Потым, напрацягу 70-х — пачатка 80-х, яны ўжываліся толькі для захоўвання звестак і паступова былі заменены гнуткімі магнітнымі дыскамі вялікага памеру. У цяперашні час перфакарткі не ўжываюцца нідзе, акрамя састарэлых сістэм, аднак пакінулі свой след у камп’ютарнай тэхніцы: ужывальны па змоўчванню тэкставы відэарэжым дысплееў пераважнай большасці камп’ютарных прылад змяшчае па гарызанталі 80 знакамесцаў, столькі ж, колькі было на стандартнай перфакартцы.
Галоўнай перавагай перфакартак была зручнасць маніпуляцыі звесткамі — у любым месцы калоды можна было дадаць картак, выдаліць, замяніць адныя карткі іншымі (г.з. фактычна выконваць многія функцыі, пазней рэалізаваныя ў інтэрактыўных тэкставых рэдактарах).
У 2011 годзе ў ЗША яшчэ інавала кампанія Cardamation, якая пастаўляла перфакарткі і прылады для работы з перфакарткамі. Аб ужыванні перфакартак у сучасных арганізацыях паведамлялася ў 1999 і 2012 гадах.
Двайковы і тэкставы рэжым
Падчас работы з перфакарткамі ў двайковым рэжыме перфакартка лічыцца двумерным бітавым масівам; дапушчальныя любыя камбінацыі прабівак. Напрфклад у сістэмах IBM 701 машыннае слова складалася з 36 біт; падчас запісу звестак на перфакарткі ў адным радку прабівак запісвалася 2 машынных слова (апошнія 8 калонак не ўжываліся), усяго на адну перфакартку можна было запісаць 24 машынных слова.
Падчас работы з перфакарткамі ў тэкставым рэжыме кожная калонка значыць адзін сімвал; такім чынам адна перфакартка адлюстроўвае радок з 80 сімвалаў. Дапушчальныя толькі некаторыя камбінацыі прабівак. Найбольш проста кадуюцца лічбы — адной адтулінай у пазіцыі, пазначанай патрэбнай лічбай. Літары і іншыя сімвалы кадуюцца некалькімі прабіўкамі ў адной калонцы. Адсутнасць прабівак у калонцы лічыцца прабелам (у адрозненні ад перфастужкі, дзе адсутнасць прабівак значыць пусты сімвал, NUL). У сістэме IBM/360 былі вызначаны камбінацыі прабівак для ўсіх 256 значэнняў байта (напрыклад, пусты сімвал NUL пазначаўся камбінацыяй 12-0-1-8-9), так што фактычна ў тэкставым рэжыме можна было запісваць і любыя двайковыя звесткі.
Дзеля зручнасці работы з тэкставымі звесткамі ўздоўж верхняга краю перфакарткі часта друкавалі тыя ж сімвалы ў чытальным выглядзе.
Узор коду
Варта заўважыць, што ўсюды аднолькава кадаваліся толькі лічбы і англійскія літары; у кадаванні астатніх сімвалаў існавалі вялікія адрозненні различия.
Быхавец (возера)
Бы́хавец — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 4 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,6 км на паўднёвы захад ад вёскі Арэхаўна, у басейне ракі Крашанка.
Плошча паверхні 0,005 км². Даўжыня 0,09 км, найбольшая шырыня 0,08 км. Найбольшая глыбіня 3,0 м, сярэдняя — 1,64 м. Даўжыня берагавой лініі 0,26 км. Аб’ём вады ў возеры 0,01 млн м³.
Эканоміка Венгрыі
Венгрыя з'яўляецца індустрыйяльна-аграрнай краінай. Асноўныя галіны прамысловасці: горная, металургія, будаўнічыя матэрыялы, харчовая, тэкстыльная, хімічная (асабліва фармакалагічная), маторабудаўніцтва. Асноўныя віды транспарту ў Венгрыі: чыгуначны, аўтамабільны, рачны (па рацэ Дунай). Будапешт — галоўны транспартны вузел Венгрыі. Шырокую вядомасць атрымалі венгерскія аўтобусы Ikarus.
НФЛ у сезоне 1928
Cезон 1928 году стаў дзевятым рэгулярным сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Сезон распачаўся 23 верасня і завяршыўся 16 снежня 1928 году перамогай "Providence Steam Roller". У гэтым сезоне ліга зноў паменшала, ужо да 10 каманд. "Cleveland Bulldogs", "Duluth Eskimos" і "Buffalo Bisons" пакінулі лігу, узамен далучылася толькі адна - "Detroit Wolverines".
Эканоміка Венгрыі
Асноўныя прамысловыя цэнтры краіны месцяцца ў гарадах Дзьёр і Дэбрэцэн. Традыцыйны металургічны цэнтры — Дунаўйвараш і Мішкальц. Каля 70 % тэрыторыі Венгрыі займаюць сельска-гаспадарчыя землі. 17 % тэрыторыі пакрытыя лясамі. Асноўная прамысловасць знаходзіцца на раўнінах усходняй і цэнтральнай часткі краіны. Грашовая адзінка — Форынт.
НФЛ у сезоне 1928
Турнірная табліца
М = Месца, В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Эканоміка Венгрыі
Эканоміка Венгрыі пасля Другой Сусветнай вайны
На працягу двух дзесяцігоддзяў пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Венгрыя пераўтварылася з пераважна аграрнай краіны ў індустрыяльна-аграрную краіну.
НФЛ у сезоне 1928
Турнірная табліца
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Эканоміка Венгрыі
Эканоміка Венгрыі пасля Другой Сусветнай вайны
У пасляваенны перыяд асноўнай структурнай зменай у сістэме рабочых рэсурсаў стаў ператок працоўнай сілы з сельскай гаспадаркі (у якой у 1949 годзе працавала больш за палову ад усяго працаздольнага насельніцтва краіны) ў прамысловасць. У 1949—1983 гадах колькасць занятых у горназдабыўной і апрацоўчай прамысловасці вырасла да 857 000, тады як у сельскай гаспадарцы паменшылася на 1 113 000 чалавек. У 1970-х Венгрыя становіцца самым буйным вытворцам аўтобусаў у Еўропе. Пастаўляючы прадукцыю ў асноўным у краіны сацыялістычнага блоку. Зарэгістраваная ў 1992 годзе колькасць занятых размяркоўвалася наступным чынам: 29 % — у прамысловасці; 15 % — у ахове здароўя, сацыяльнай інфраструктуры і культуры; 14 % — у сельскай і лясной гаспадарцы; 13 % — у гандлі; і 9 % — на транспарце і ў сферы тэлекамунікацый. Павялічылася доля працуючых жанчын: ў 1949 яны складалі толькі 25 % занятых, але ў 1994 гэтая лічба складала 52,8 %. У другой палове 1990-х доля жанчын у ліку занятых знізілася да 49,8 %. Пераход да капіталізму ў пачатку 1990-х гадоў выклікаў рэзкі рост узроўню беспрацоўя: колькасць зарэгістраваных беспрацоўных павялічылася з 79 521 чал. у 1990 годзе да 657 331 чал. у канцы 1993. Аднак пачынаючы з 1994 працэнт беспрацоўя стаў зніжацца і дасягнуў 10 % у канцы 1998 года.
Эканоміка Венгрыі ў сучасны перыяд
У 1990 Венгрыя пачала пераход да свабоднай рыначнай эканоміцы. Некаторыя істотныя эканамічныя меры былі прыняты ў пачатку 1990-х, аднак галоўныя рэформы пачаліся ў 1995 годзе. Інвестыцыі ў венгерскую эканоміку: 1995 — больш за 4 млрд дал., 1996 і 1997 па 3,6 мільярда долараў.
У 1980 валавы ўнутраны прадукт (ВУП) Венгрыі быў прыкладна эквівалентны 20 млрд дал. або каля 2000 долараў на душу насельніцтва. У канцы 1980-х пачалася стагнацыя ВУП, а на працягу пераходнага перыяду 1990-х гадоў у эканоміцы аб'ём ВУП стаў змяншацца. У 1991 ВУП быў на 11,9 % ніжэй за ўзровень 1990. У далейшым ВУП павялічваўся.
У 1997 структура энергазабеспячэння была наступная: каля 69,3 % — вуглевадародныя крыніцы, 12,6 % — вуглю, 10,1 % — ядзерная энергія, 7 % імпартуемай электраэнергіі, 1,0 % — драўніна. Назіраецца тэндэнцыя да істотнага павелічэння долі АЭС (доля АЭС Paks у 2001 — 40 %). У 1997 Венгрыя спажывала 37 215 мегават гадзін электраэнергіі, 93 % вырабляюцца ў краіне.
Па звестках Index of Economic Freedom ВУП Венгрыі складае $ 49,7 млрд. Тэмп росту ВУП — 5,1 %. ВУП на душу насельніцтва — $ 4920. Прамыя іншаземныя інвестыцыі складаюць $ 890 млн Імпарт (нафта і нафтапрадукты, прыродны газ, тэкстыль і вырабы з яго, жалеза і сталь, машыны, сродкі перамяшчэння) — $ 28 млрд. Імпарт размяркоўваецца наступным чынам: Германія — 28,2 %; Аўстрыя — 9,6 %; Італія — 7,6 %; Расія — 6,5 %. Экспарт (транспартныя машыны, вопратка, абутак, хімічныя прадукты, лекі, нафтапрадукты, жалеза і сталь) — $ 26 млрд. Экспарт размяркоўваецца наступным чынам: Германія — 36,6 %; Аўстрыя — 10,6 %; Італія — 5,8 %; Нідэрланды — 4,7 %.
Горнава (Верхнядзвінскі раён)
Го́рнава (, Горново) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзёрнавіцкага сельсавета.
Гараўцы (Верхнядзвінскі раён)
Гараўцы́ (, Горовцы) — вёска ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзёрнавіцкага сельсавета.
Вераб’і (Астравецкі раён)
Вераб'і́ (, Веробьи) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.