cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рангелап
Рангелап (Rongelap, маршал.: RoПlap) — атол на поўначы Маршалавых Астравоў. Плошча сушы — 7,95 км². Насельніцтва (2011 г.) — 79 чал.
Геаграфія
Рангелап знаходзіцца ў заходнім ланцугу атолаў Ралік Маршалавых Астравоў у 664,5 км на паўночны захад ад Маджура. Бліжэйшыя атолы — Аілінгінае (13,5 км на паўднёвы захад), Рангерык (34 км на ўсход), Бікіні (117 км на паўночны захад). Большую частку Рангелапа займае лагуна (1004,32 км²), якую атачае каралавы рыф з 61 невялікім востравам. Суша займае плошчу ўсяго 7,95 км².
Клімат субэкватарыяльны пасатны. Сярэдняя тэмпература на працягу года рэдка апускаецца ніжэй за +25 °C. Засушлівы сезон суправаджаецца спякотай і недахопам прэснай вады. Жыхары Рангелапа пацярпелі ад моцнай засухі 2013 г., калі на аднаго жыхара прыходзілася толькі 0,5 — 1 л. чыстай прэснай вады на дзень.
Гісторыя
У старажытнасці Рангелап быў населены мікранезійцамі, продкамі сучасных маршальцаў. У 1767 г. адкрыты брытанскім даследчыкам С. Уолісам, які знайшоў на ім каля 120 тубыльцаў. У XIX ст. атол наведвалі іншаземныя гандляры і кітабоі. У 1883 г. на ім была адчынена сталая амерыканская хрысціянская місія.
У 1885 г. Рангелап трапіў пад пратэктарат Германіі. Падчас I Сусветнай вайны быў захоплены Японіяй. У гады II Сусветнай вайны на ім размяшчаліся японскія ваенныя аб’екты. У 1944 г. атол падвергнуўся паветранаму бамбаванню з боку ваенных сіл ЗША. У 1947—1986 гг. знаходзіўся пад апекай ЗША. З 1986 г. — у складзе Рэспублікі Маршалавых Астравоў.
Уздзеянне ядзерных выпрабаванняў
З 1946 г. на суседнім атоле Бікіні амерыканскія ваенныя праводзілі выпрабаванні ядзернай зброі. Пры гэтым практычна не звярталася ўвага на жыхароў Рангелапа і іншых атолаў, пакуль пасля выпрабавання 1954 г. тут не з’явіліся радыёактыўныя ападкі ў выглядзе белага попелу. Першапачаткова амерыканскія медыкі схавалі ад тубыльцаў праўду аб пагрозе радыяцыі, але, калі сталі выяўляцца істотныя паражэнні — апёкі рук і ног, атручванні, выпадзенне валасоў, — мясцовае насельніцтва было тэрмінова эвакуявана на атол Кваджалейн, дзе атрымала медыцынскую дапамогу. У 1957 г., калі знешні ўзровень радыяцыі зменшыўся, іх вярнулі на радзіму.
Пасля некалькіх гадоў жыцця на Рангелапе стала зразумела, што тубыльцы падвяргаюцца ўздзеянню рэшткавай радыяцыі праз выкарыстанне вады і мясцовага харчу. Гэта падцвердзілі даследаванні 1979 г. У некаторых месцах радыяцыя была нават вышэй, чым на Бікіні. Урад ЗША забараніў наведванне найбольш пашкоджанай паўночнай часткі атола і арганізаваў дастаўку кансерваў на Рангелап, але адмаўляў астравіцянам у перасяленні на бяспечную тэрыторыю. У 1985 г. на дапамогу рангелапцам прыйшла міжнародная грамадская прыродаахоўная арганізацыя Грынпіс. У выніку падтрыманай ёю аперацыі «Зыход» усе жыхары Рангелапа былі пераселены на Кваджалейн.
У 1996 г. і 1999 г. паміж выхадцамі з Рангелапа і ўрадам ЗША было заключана пагадненне аб паступовым вяртанні астравіцян на радзіму. Усе выдаткі на перасяленне і забеспячэнне бяспекі перасяленцаў узялі на сябе ЗША. На Рангелапе былі пабудаваны сучасныя жытлы, з’явіліся электрычнасць і каналізацыя. На населеных астравах быў зняты паверхневы пласт глебы і заменены на чысты каралавы пясок. Праект вяртання падтрымліваецца ўладамі Маршалавых Астравоў. У 2012 г. было абвешчана аб яго другой завяршальнай стадыі. Створаны спецыяльны фонд перасялення, які налічвае 10 мільёнаў долараў ЗША. Мяркуецца, што міграцыя рангелапцаў на родны атол будзе каштаваць толькі палову ад гэтай сумы. Астатнія грошы будуць выдаткаваны на падтрыманне ўзноўленай эканомікі Рангелапа.
Гарбачы (Корасценскі раён)
Гарбачы (Горбачі́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пенценішкі
Пе́нценішкі (, Пентенишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Пуцімель
Пуці́мель (, Путимель) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Пуцімельскага сельсавета, у 1924—1927 гадах — яго цэнтр. Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1939
Cезон 1939 года стаў 20-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скочыўся перамогай «Green Bay Packers».
Выніковая табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Пашкавічы (Воранаўскі раён)
Па́шкавічы (, Пашковичи) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1939
Выніковая табліца
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Пашкавічы (Воранаўскі раён)
Гісторыя
За 0,3 км на поўдзень ад вёскі, у лесе пры дарозе ёсць каменны могільнік XIII-XV ст.
Царква Святога Мікалая (Штральзунд)
Царква Святога Мікалая — лютэранская прыхадская царква ў Штральзундзе (зямля Мекленбург-Пярэдняя Памеранія). Найстаражытнейшая і другая па велічыні царква ганзейскага горада, жамчужына цаглянай готыкі балтыйскага ўзбярэжжа Германіі.
Пашкавічы (Воранаўскі раён)
Гісторыя
У 1961—1978 гадах цэнтр Пашкавіцкага сельсавета. Да 23 студзеня 2014 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Радунскага пассавета.
Царква Святога Мікалая (Штральзунд)
Гісторыя
Царква, прысвечаная Святому Мікалаю Мірлікійскаму, заступніку маракоў, узводзілася побач са Старым рынкам Штральзунда з 1270 па 1360 год. Яна задумана як своеасаблівы адказ знакамітай царкве Святой Марыі ў Любеку, заснаванай у 1250 годзе. Штральзунд і Любек здаўна супернічалі за панаванне на Балтыцы. У 1249 годзе Штральзунд пацярпеў паражэнне, і царква Святога Мікалая была заклікана кампенсаваць маральную шкоду, засланіла галоўную царкву Любека прыгажосцю і веліччу. Першая згадка пра царкву Святога Мікалая ў Штральзундзе датуецца 1276 годам.
Доўгі час царква Святога Мікалая, злучаная галерэяй з ратушай, лічылася галоўнай царквой Штральзунда. Тут праходзілі не толькі набажэнствы, але і пасяджэнні гарадскога савета, прыём замежных пасольстваў. Тут жа Гарадскі Савет аб'вяшчаў свае рашэнні і нарматыўныя акты.
Архітэктура
Царква Святога Мікалая мае форму трохнефнай шасціпралётнай базілікі з галерэйнымі хорамі і вянком капэл. Агульная даўжыня царквы — 87 метраў, шырыня цэнтральнага нефа складае 29 метраў. Двухвежавы фасад царквы, дэкараваны спічастымі нішамі, звернуты на захад. Вежы царквы скончаны напачатку XIV стагоддзя і былі першапачаткова роўнай вышыні. Аднак у пажары 1662 года гатычныя драўляныя навершы абедзвюх вежаў былі знішчаны. У 1667 годзе паўднёвая вежа абзавялася новым купалам у стылі барока, вышыня яе стала 103 метра; паўночная ж вежа дагэтуль накрыта толькі часавым дахам.
Інтэр'ер
Інтэр’ер цэрквы святога Мікалая прыцягвае гатычным роспісам XIV—XV стагоддзяў, які падкрэслівае крыжовыя рабрыстыя скляпенні і высокія спічастыя аркі. Царква вядомая драўляным алтаром вышынёй 12 метраў з больш чым сотняй разьбяных фігур і астранамічным гадзіннікам. Створаны ў 1394 годзе Нікалаусам Ліліенфельдам, ён з'яўляюцца найстарэйшым у Балтыйскім рэгіёне, а таксама аднымі з найстарэйшых у свеце, які цалкам захаваў аўтэнтычныя зубчастыя колы. Гадзіннік і цяпер рабочы, але з мэтай захавання арыгінальных дэталяў ён спынены. Таксама цікавая рэнесансная царкоўная кафедра і тры арганы, найстаражытнейшы з якіх датуецца 1599 годам.
Грабы
Грабы (Граби́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Аніські (Гарадоцкі раён)
Ані́ські (, Аниськи) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Грозынэ
Грозынэ (Гро́зине) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пятроўка (Клімавіцкі раён)
Пятро́ўка (, Петровка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Герб Івацэвічаў
Герб Івацэвічаў — герб горада Івацэвічы і Івацэвіцкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Герб Івацэвічаў уяўляе сабой варажскі шчыт, скошаны злева, у яго правым зялёным полі намаляваны герб «Газдава» — сярэбраная падвойная лілея з залатым кольцам; левае поле — залатое.
Іскаросць
Іскаросць (Іскоро́сть) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Меліі (міфалогія)
Меліі (Μελίαι ці, «ясянёвыя») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі найстаражытнейшыя і адзіныя смяротныя німфы ясеня. Народжаны Геяй ад крыві Урана. Лічыліся карміцелькамі Зеўса. Іх апошнім нашчадкам быў Талас. Меліі — адна з груп вакханак. Некалькі німф насілі імя Мелія:
Пусявары
Пуся́вары (, Пусявары) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Арцельны
Арце́льны (, Артельный) — пасёлак у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета. За 4 км на паўднёвы ўсход ад Гарадка, 3 км ад чыгуначнай станцыі Гарадок на лініі Віцебск — Невель, 36 км ад Віцебска. Рэльеф раўнінны. На паўночным захадзе працякае ручай, у паўднёва-усходнім напрамку — лясны масіў. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе і далей па шашы Віцебск — Невель.
Мегера
Увасабленне зайздрасці і гневу. Малявалі яе ў выглядзе жудаснай жанчыны са змеямі замест валасоў, з выскаленымі зубамі і бізуном у руках.
Арцельны
Гісторыя
Склаўся на базе былога пасёлка цаглянага завода «Новая Зара». У 1970 годзе ў Першамайскім сельсавеце, у калгасе Маякоўскага.
Мегера
У пераносным значэнні — злая і сварлівая жанчына (не толькі ў беларускай, але і, напрыклад, mégère, megera). Імем Мегеры названы Euchloron megaera і астэроід (464) Мегера.
Арцельны
Гісторыя
Да 4 сакавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Болецкага сельсавета. У 2012 годзе ў складзе ААТ «Гарадоцкі райагракамбінат».
Эктор Гімар
Экто́р Гіма́р (Hector Guimard; 10 сакавіка 1867, Ліён — 20 мая 1942, Нью-Ёрк) — французскі архітэктар і дызайнер, выбітны прадстаўнік стылю мадэрн.
Адукацыя
У 1884 годзе атрымаў тры бронзавыя і два срэбраныя медалі ў школе за свае творы. У наступным годзе атрымаў ўзнагароды ва ўсіх школьных спаборніцтвах (у тым ліку чатыры бронзавыя і пяць срэбраных медалёў ды Гран-пры па архітэктуры). За поспехі ў навучанні быў узнагароджаны паедзкай у Бельгію ды Англію. У Бруселі знаёміцца з творчасцю Віктора Арта, якая моцна паўплывала на яго.
Творчасць
У 1898 годзе пабудаваў шматкавтэрны дом «Замак Бэранжэ», што месціцца ў XVI акрузе Парыжа на вуліцы Жан дэ ля Фантэн (Castel Béranger, Rue Jean de la Fontaine, Paris 16, Paris, France). Менавіта гэты будынак зрабіў Гімара знакамітым. З гэтага моманту у яго з'ўяляецца шмат замоў, якія ён выконвае ў стыле мадэрн з улікам ідэалаў гармаоніі і бесперапыннага руху. Гімар самастойна стварае эскізы мэблі для інтэр'ераў пабудаваных ім будынкаў. У 1909 годзе будуе гатэль Гімар як падарунак сваёй заможнай амерыканскай жонцы. Таксама дэкарыруе ўваходы на першыя станцыі парыжскага метро.
Акакій Хубутыя
Акакій Хубутыя (нар., , Грузінская ССР) — грузінскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Грузіі (2010—2014).
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў клубе «Норчы Дынамаелі», пазней гуляў за рэзервовыя каманды тбіліскіх «Лакаматыва» і «Дынама». У другой палове 2004 года на правах арэнды гуляў у Беларусі за «Зорку-БДУ», пасля перайшоў у літоўскі «Каўнас», адкуль аддаваўся ў арэнды ў іншыя літоўскія клубы — «Нявежыс», «Шылуце», «Вільнюс». У 2007 годзе вярнуўся ў «Каўнас» і дапамог яму стаць чэмпіёнам краіны.
У 2009 годзе, пасля таго як «Каўнас» перайшоў у трэці літоўскі дыізіён, стаў іграком румынскага клуба «Газ Метан», дзе замацаваўся ў аснове. Сезон 2011/12 правёў у клубе турэцкай Суперлігі «Самсунспор», пасля вярнуўся ў «Газ Метан». У лютым 2013 года падпісаў кантракт з расійскім клубам «Мардовія», застаўся ў камандзе і на сезон 2013/14, калі «Мардовія» выбыла з Прэм’ер-лігі, і дапамог ёй вярнуцца ў элітны дывізіён. У другой палове 2014 года быў іграком ізраільскага клуба «Хапаэль» з Петах-Тыквы, за які гуляў у Кубку Тота. Першую палову 2015 года правёў у грэчаскай «Керкіры», у сезоне 2015/16 быў іграком славацкага «Земпліна».
У 2016 годзе на некаторы час вярнуўся ў тбіліскае «Дынама», а пазней зноў стаў іграком «Газ Метана». У пачатку 2018 года далучыўся да клуба «Полі», аднак згуляў толькі ў двух матчах, і ў канцы года далучыўся да грузінскага клуба «Руставі».
У сакавіку 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Віцебск» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Быў адным з асноўных абаронцаў віцебскай каманды. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Віцебск».
У сакавіку 2021 года далучыўся да клуба ўкраінскай Першай лігі «ВПК-Агра» з Шэўчэнкіўкі, пакінуў яго ў студзені 2022 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Грузіі розных узростаў. 17 лістапада 2010 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Грузіі ў таварыскім матчы са Славеніяй (2:1).
Сабалёўка (Галіцкі сельсавет)
Сабалёўка (, Соболёвка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Радзевіча
Радзе́віча (, Родевича) — хутар у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Артакама
Артакама — прадстаўніца роду Фарнакідаў.
Была дачкой сатрапа Фрыгіі Артабаза II, які з часам перайшоў на македонскую службу. Яе маці, верагодна, была адзіная вядомая жонка Артабаза — сястра родасцаў Мемнана і Ментара. У 324 да н.э. стала другой жонкай македонскага военачальніка Пталамея, будучага егіпецкага фараона Пталамея І. Дзяцей з ім не мела.
Сакалоўка (Клімавіцкі раён)
Сакало́ўка (, Соколовка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1940
Cезон 1940 года стаў 21-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скочыўся перамогай «Chicago Bears».
Выніковая табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Салішкі
Салі́шкі (, Солишки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Трэцяя Рэч Паспалітая
Трэцяя Рэч Паспалітая (III Rzeczpospolita — літаральна Трэцяя Рэспубліка) — ужытае ў Канстытуцыі вызначэнне польскай дзяржавы, якая з'явілася пасля асноўных палітычных змяненняў, што адбыліся ў 1989—1990 гадах. Афіцыйная назва дзяржавы — Рэспубліка Польшча (Rzeczpospolita Polska).
Прычынай з'яўлення гэтага тэрміна з'явілася імкненне парваць з укладам Польскай Народнай Рэспублікі, а таксама працягнуць непасрэдна традыцыю II Рэчы Паспалітай (1918—1939).
Прынята лічыць, што галасаванне на так званым Кантрактавым сойме польскай дзяржавы (1989—1991) па аднаўленні назвы Рэспублікі Польшча і герба, які набыў моц 31 снежня 1989 года, сімвалічна паклала пачатак стварэнню «Трэцяй рэспублікі». Паводле іншага меркавання, пачаткам Трэцяй рэспублікі з'яўляецца пачатак або канец «круглага стала», або прызначэнне ўрада Тадэвуша Мазавецкага, або правядзенне першых свабодных выбараў у сойм і сенат у 1991 годзе, пасля ліквідацыі недэмакратычных структур ПНР. Канстытуцыя красавіка 1997 года ў яе прэамбуле, носіць назву Трэцяй рэспублікі.
Бараўцы (Першамайскі сельсавет)
Бараўцы́ (, Боровцы, на карце — Баравая ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля правага берага ракі Каменка (прыток Усысы).
Складанцы
Склада́нцы (, Складанцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Селішча (Галіцкі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Ментар Родаскі
Ментар (каля 385 гады да н.э., Родас — ) — грэчаскі военачальнік, які служыў у персідскай арміі цара Дарыя III.
Біяграфія
Ментар, як і яго малодшы брат Мемнан, быў выхадцам з вострава Родаса.
Разам з братам Ментар служыў персідскаму сатрапу Фрыгіі Артабазу, атрымалі ў кіраванне Трааду. У 362 годзе да н.э. персідскія сатрапы, уключаючы Артабаза, паднялі паўстанне супраць цара Артаксеркса III. Паўстанне было падушана, і ў 353 годзе да н.э. Артабаз і Мемнан беглі ў Македонію да двара македонскага цара Філіпа II. Аднак Ментар застаўся і змог дамовіцца з Артаксерксам. Магчыма, Артаксеркс дараваў прабачэнне Ментару, але наўзамен загадаў Ментару захапіць Егіпет, які раней адбіўся ад персідскага валадарства. Пасля доўгай барацьбы Ментар у 343 годзе да н.э. змог заваяваць Егіпет і замацаваць над ім кантроль персаў. Пасля гэтага Ментар быў павышаны на пасадзе і далей змагаўся супраць анты-персідскіх мяцежнікаў у Малой Азіі. Ён таксама дапамог Артабазу і свайму брату вярнуцца назад у Азію.
У 340 годзе да н.э. Ментар сканаў, і яго замясціў Мемнан, які ажаніўся з яго ўдавой Барсінай. Дачка Ментара стала пазней жонкай Неарха.
Прэзідэнт Польшчы
Прававы статус прэзідэнта Польшчы замацаваны ў раздзеле V канстытуцыі Рэспублікі Польшча ад 2 красавіка 1997 г.
Выбары і паўнамоцтвы
Прэзідэнт Рэспублікі абіраецца народам на пяцігадовы тэрмін шляхам усеагульных, роўных, прамых выбараў і тайнага галасавання. Выбары Прэзідэнта прызначаюцца Маршалам Сойма. У адносінах з галінамі ўлады Прэзідэнт выконвае функцыі арбітра. Мае права заканадаўчай ініцыятывы і права вета. У выпадках, вызначаных у Канстытуцыі, валодае правам скарачэння паўнамоцтваў Сойма і Сената. Прапаноўвае кандыдатуру Старшыні Савета міністраў, прымае адстаўку Савета Міністраў, адклікае міністра, якому Сойм выказаў вотум недаверу. Выдае акты: распараджэнні, загады, пастановы, якія павінны адпавядаць законам. Для актаў Прэзідэнта, не якія адносяцца да ч 3. арт. 144 Канстытуцыі, прадугледжваецца контрасігнатура.
Спіс прэзідэнтаў Польшчы
† — загінулі на пасадзе
Польская Народная Рэспубліка (1944—1989)
Толькі Баляслаў Берут (з 1947) і В. Ярузельскі (з ліпеня 1989) тытулаваліся прэзідэнтамі, астатнія — старшыні Дзяржаўнага савета ПНР.
Алекто (міфалогія)
Алекто́ — (Ἀληκτώ, таксама  — бязлітасная, непрымірымая, а таксама тая, што ніколі не адпачывае) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі багіня помсты, адна з трох ці зрыній — дочак Эрэба і Нюкты (або «дачка бясшлюбная Ночы», або нарадзілася ад кропель крыві, якія лінулі пры пакладанні Урана. . Яе сёстры Мегера і Тысіфона. Яе заклікае Гера ў Вергілія.
Барысенкі (Гарадоцкі раён)
Бары́сенкі (, Борисенки) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Скасавана 29 снежня 2022 года.
Траада
Траада (Τρωάς) — старажытная назва паўвострава на паўночным захадзе Малой Азіі, які выступае ў Эгейскае мора на поўдзень ад Мармуровага мора і Дарданэлаў. З усходу аддзелены ад Малой Азіі горным хрыбтом Іда, вышынёй да 1774 метраў. У антычную эпоху Траада была часткай Мізіі.
Ландшафт стэпавы, хоць у паўднёвай і ўсходняй частцы трапляюцца лясы. Трааду перасякае рака Скамандр, якую сілкуюць горныя крыніцы Іды.
Адным з найстаражытных протагарадскіх паселішчаў Траады быў Кумтэпэ. Затым яму на змену прыйшла знакамітая Троя (Іліён), а ў эліністычны перыяд — Александрыя Траадская, званая ў «Дзеяннях апосталаў» проста Траадай.
Вядомы тыран Зеніс, пастаўлены кіраваць персідскім сатрапам Фарнабазам. Затым яго дачка Манія і яго зяць Мідый (V—IV стст. да н.э.).
У IV ст. да н.э. вядомыя тыраны Ментар, Мемнан і Харыдэм, якія кіравалі як персідскія васалы.
У наш час паўвостраў завецца Біга і ўваходзіць у склад правінцыі Чанакале.
Варахобы
Варахо́бы (, Ворохобы) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Болецкага сельсавета.
Дзіброва (Корасценскі раён)
Дзіброва (Дібро́ва) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Стайкі (Галіцкі сельсавет)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Артаферн II
Артаферн (па-эламску: Irdapirna, Ἀρταφρένης; ? — пасля 480 да н.э.) — персідскі сатрап, прадстаўнік дынастыі Ахеменідаў, сын Артаферна, дзядзька Дарыя І.
Замяніў бацьку на пасадзе сатрапа Лідыі каля 493 да н.э. У 490 да н.э. кіраваў персідскім войскам у паходзе на Грэцыю. Удзельнічаў у захопе Эрэтрыі, якая была зруйнавана, а яе насельніцтва было пераселена ў Персію. Трохі пазней быў разбіты афінянамі на чале з Мільтыядам Малодшым у бітве пры Марафоне. Быў вымушаны адступаць. Удзельнічаў у 480 да н.э. у новым паходзе на Грэцыю, але на ніжэйшых пасадах.
Дідкавычы
Дідкавычы (Ді́дковичі) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сарапікі
Асноўныя прытокі — рэкі Пуэрта-В'еха, Сусіё (правыя), рака Тора (левы).
Домалач
Домалач (До́молоч) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Старая Казакоўшчына
Стара́я Казако́ўшчына (, Старая Казаковщина) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
У 1940—1961 гадах цэнтр Казакоўшчынскага сельсавета.
Сан-Ісідра (кантон)
Сан-Ісідра (Cantón de San Isidro) — кантон №6 у правінцыі Эрэдзія ў Коста-Рыцы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сан-Ісідра. Плошча кантона складае 26,96 км². Насельніцтва паводле перапісу 2011 г. — 20 633 чал.
Кантон мяжуе на поўначы — з кантонам Эрэдзія, на паўночным захадзе — з кантонам Сан-Рафаэль, на захадзе — з кантонам Сан-Пабла, на поўдні — з кантонам Санта-Дамінга, на ўсходзе — з правінцыяй Лімон.
Кантон Сан-Ісідра быў створаны 13 ліпеня 1905 года.
На поўначы кантона знаходзіцца нацыянальны парк Браульё-Карыльё.
Гаўмата
Гаўмата (або Ілжэбардыя; ? — 29 верасня 522 да н.э.) — персідскі цар у 522 да н.э.. Паводле афіцыйнае версіі, выкладзенай Дарыем I на Бехістунскай скале, Гаўмата, мідыйскі маг (жрэц), скарыстаўшыся адсутнасцю Камбіза II, які быў на чале свайго войска ў Егіпце, 11 сакавіка 522 да н.э. узняў паўстанне і 2 красавіка захапіў уладу ў свае рукі. Каб абгрунтаваць свае правы на пасад, Гаўмата выдаў сябе за Бардыю — малодшага брата Камбіза, забітага апошнім яшчэ да свайго паходу ў Егіпет.
Гаўмата ў кароткі тэрмін авалодаў большай часткай Дзяржавы Ахеменідаў. Ужо ў месяцы аяру (красавік — май) у Вавілоне сталі датаваць дакументы яго кіраваннем. Камбіз рушыў свае войскі супраць паўстанцаў, але загінуў пры вельмі загадкавых абставінах (канец красавіка 522 да н.э. Да 1 чэрвеня Гаўмата атрымаў усеагульнае прызнанне ў народаў Ахеменідскай дзяржавы.
Развіццё падзей паводле Герадота
Прыблізна праз семдзесят гадоў пасля мецяжу Герадот запісаў вестку аб гэтым перавароце ў тым выглядзе, у якім яна хадзіла тады па Азіі, а можа быць, і паводле перадачы Запіра, праўнука Мегабіза, удзельніка падзеі — аднаго з сямі вяльможаў, паплечнікаў Дарыя I. Гэты Запір, перабегшы да грэкаў і пасяліўшыся ў Афінах, дзяліўся з Герадотам звесткамі з падданняў свайго роду, якія належылі да ліку найбольш шляхетных і блізкіх да двара, а таму мог паведаміць і шматлікія падрабязнасці, вядомыя пры двары. Суцэль магчыма, што імя брата самазванца і яго натхніцеля Πατιζεινης (Патызіт), паведамленае Герадотам, з’яўляецца ўскосным доказам таго, што гісторык атрымліваў звесткі ад Запіра, бо гэта не імя, а тытул першага міністра («патыкшаятыя», рэгент, адгэтуль турэцкае падзішах). Герадот прыняў тытул за ўласнае імя.
Герадот таксама як і Бехістунскі надпіс кліча самазванцам чараўніка, аднаго з двух братоў, пакінутых Камбізам для кіравання палацам і былых у ліку тых нешматлікіх, якія ведалі аб забойстве Бардыі. Самазванец таксама завецца Бардыем (у Герадота — Смердыс) і быў падобны да яго тварам; брат яго Патызіт быў галоўным вінаватым бунту; ён пасадзіў Смердыса на пасад і разаслаў паўсюль вяшчальнікаў, асабліва да войскаў, з загадам прысягаць самазванцу. Слых дайшоў да Камбіза, які рушыў з Егіпта назад у Персію, каб здушыць мяцеж, але па дарозе памёр. Смердыс жа цалкам авалодаў становішчам і замацаваўся на пасадзе. Каб утрымаць заваяваныя народы ад паўстанняў ён адмяніў на 3 гады падаткі і воінскія павіннасці. Унутраная палітыка Смердыса была накіравана на знішчэнне прывілеяў персідскае радавое шляхты і яе панавальнага становішча ў эканоміцы і грамадстве. Дзякуючы гэтаму Смердыс карыстаўся вялікай папулярнасцю і падтрымкай шырокіх народных масаў, як у самой Персіі, так і ў іншых падуладных персам краінах.
Аднак Смердыс ніколі не выходзіў з палацу і не паказваўся перад народам. Гэта выклікала сумневы ў аднаго шляхетнага перса Атана, дачка якога раней была жонкай Камбіза, а пасля смерці апошняга, як і іншыя гарэмные жанчыны, перайшла ва ўласнасць Смердыса. Ён папытаў дачку высвятліць, ці сапраўдны цар. Ён высвятліў, што ў мага Смердыса павінны быць адрэзаныя вушы як пакаранне за злачынства. Яго дачка, калі наступіла яе чарга праводзіць ноч з царом, таемна абмацала яго і выявіла, што ў цара няма вушэй. Персы такім чынам даведаліся, што Смердыс — не сын Кіра, а іншы чалавек, і арганізавалі змову. Смердыс і яго брат былі забіты змоўшчыкамі, прадстаўнікамі сямі найшляхотнейшых родаў персідскай арыстакратыі. Пасля перавароту адбылося масавае знішчэнне магаў. Кіраўнік змовы Дарый стаў царом.
Ці мог Гаўмата быць сапраўдным Бардыем?
Акрамя Бехістунскага надпісу і Герадота аб перавароце Гаўматы распавядаюць яшчэ ў розных варыяцыях Эсхіл, Ктэсій і Пампей Трог (у перадачы Юстына). За выключэннем Эсхіла, сучасніка самога Дарыя, усе антычныя аўтары ўслед за Бехістунскім надпісам клічуць Гаўмату магам. У Юстына гісторыя Лжэбардыі перадаецца паводле Герадота, але, акрамя таго, з нейкага добрае крыніцы паведамляецца імя самазванца ў форме Каматыс, блізкай да персідскага Гаўмата.
Некаторыя гісторыкі схільныя бачыць, што версія пра Гаўмату ілжывая і што да ўлады праўда прыйшоў Бардыя, якога Камбіз ніколі не забіваў. На карысць гэта тэорыі можа служыць тое, што Герадот не кажа ні словы аб сваяцтве Дарыя з Ахеменідскай дынастыяй — Дарый толькі намеснік Персіды і атрымаў пасад толькі дзякуючы хітрасці свайго канюшага, які прымусіў каня Дарыя заржаць перш канёў іншых удзельнікаў змовы. (Змоўшчыкі дамовіліся, што чый конь першым заржыць на світанку той і стане царом над іншымі). Да таго ж персідская народная традыцыя адмаўляла праўдзівасць сцвярджэнняў Дарыя, што да яго на троне сядзеў Ілжэбардыя. Масы персідскага народа, як, зрэшты, і народы іншых краін Ахеменідскай дзяржавы, былі перакананыя, што над імі валадарыў сын Кіра Бардыя, якога Дарый для сваіх мэтаў назваў магам Гаўматам. Гэта пацвярджае і ўсеагульнае паўстанне народаў усяе Ахеменідскай дзяржавы, з якім Дарый сутыкнуўся пры ўсшэсці на пасад. Ствараецца ўражанне, што Дарый быў узурпатарам, які для ўмацаваннья сябе на пасадзе прыдумаў і гісторыю звяржэння самазванца, і сваю генеалогію, якая ўзводзіць яго да продкаў Кіра II і Камбіза. Але з гэтым нельга пагадзіцца. Бехістунскі надпіс — першы важны афіцыйны персідскі тэкст — як бы знарок складзены на трох мовах для ўсеагульнага азнаямлення, на самай люднай дарозе царства, паміж дзвюма сталіцамі Вавілонам і Экбатанай, дзе ён быў змешчаны на вышыні, даступнай для чытання; акрамя таго, на папірусе ён быў разасланы па ўсёй дзяржаве на арамейскай мове; гэта адбылося праз які-небудзь дзясятак гадоў пасля распавяданае падзеі, калі яшчэ яго памяталі як сучаснікі, так і відавочнікі. Наўрадці ўзурпатар мог так бравіраваць свядомай хлуснёй. Акрамя таго ў свіце Дарыя былі такія заслужаныя паплечнікі Кіра, як Гобрый; яго галоўнай жонкай, якая мела на яго велізарны ўплыў, была дачка Кіра — Атоса, якая спачатку была за сваім братам Камбізам, потым дасталася Гаўмаце, а пасля звяржэння апошняга адышла Дарыю. Так што адмысловых падстаў сумнявацца ў прылналежнасці Дарыя да Ахеменідаў, роўна як і ў іншых паказаннях Бехістунскага надпісу няма.
Кіраванне Гаўматы працягвалася меней за 7 месяцаў.
Зарубынка (Корасценскі раён)
Зарубынка (Зару́бинка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Старыя Смільгіні
У 1972—1977 гадах цэнтр Старасмільгінскага сельсавета. Да 23 студзеня 2014 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Радунскага пассавета.
Трпіміравічы
Трпімі́равічы (Trpimiroviči) — княжацкая, а з 925 года каралеўская дынастыя харвацкага дзяржавы, якая кіравала (з перапынкамі) з 845 года да канца XI стагоддзя. Першым каралём Харватыі быў Таміслаў I, каранаваны ў 925 годзе. Апошні кароль з дынастыі Трпіміравічаў Сцепан II памёр у 1091 годзе, што пацягнула за сабой гібель незалежнага харвацкага каралеўства і далучэнне яго на правах асабістай уніі да Венгрыі (гл. Харватыя ва уніі з Венгрыяй).
Найбольш вядомыя прадстаўнікі Трпіміравічаў: заснавальнік дынастыі Трпімір I (каля 845—864), Таміслаў I (каля 910 — каля 928), Петар Крэшымір IV (1058—74), Дмітар Званімір (1075—1089)
Фядотава Буда
Фядо́тава Бу́да (, Федотова Буда) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 2 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Галіцкага сельсавета.
Страчуны
Страчу́ны (, Страчуны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Вархі
Вархі́ (, Вархи) — аграгарадок у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Гісторыя
З 4 красавіка 1975 года цэнтр Першамайскага сельсавета.
Герб Жабінкі
Апісанне
Герб Жабінкі ўяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намаляваны сярэбраны хвалісты вілападобны крыж, які суправаджаецца зверху і па баках трыма кветкамі жабінкі, кожная з якіх мае па тры сярэбраныя пялёсткі і тры лісткі зялёнага колеру.
Герб Бярозы
Герб Бярозы — герб горада Бярозы і Бярозаўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Герб Бярозы ўяўляе сабой варажскі шчыт, у блакітным полі якога намалявана сярэбраная брама Бярозаўскага кляштара картэзіянцаў. У ніжняй частцы поля размешчана сярэбраны ўскраек, які суправаджаецца двума хвалістымі паясамі: верхнім — сярэбраным, ніжнім — блакітным.
Ахемен (сатрап)
Ахемен (? — 460/459 да н.э.) — персідскі сатрап, прадстаўнік дынастыі Ахеменідаў.
Паводле Герадота быў сынам цара Дарыя І ад Атосы, родным братам цара Ксеркса І. Ктэсій, памылкова называючы яго Ахайменідам, сцвярджае, што Ахемен быў сынам Ксеркса.
Быў прызначаны сатрапам Егіпта пасля пачатку там паўстання. Кіраваў персідскім флотам у бітве пры Саламіне (480 да н.э.). У 460/459 да н.э. войска Ахемена было разбіта, а сам ён быў забіты Інарусам падчас другога егіпецкага паўстання. У знак насьмешкі Інарус адаслаў цела Ахемена яго пляменніку цару Артаксерксу І.
Бухоўка
Бухо́ўка (, Буховка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Зубіўшчына (Корасценскі раён)
Зубіўшчына (Зубі́вщина) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Васькіна (Гарадоцкі раён)
Ва́ськіна (, Васькино) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Мікіта Станіслававіч Татаркоў
Мікіта Татаркоў (нар., Запарожжа, Украіна) — украінскі футбаліст, паўабаронца крыварожскага «Крыўбаса».
Клубная кар’ера
Выхаванец акадэміі запарожскага «Металурга», выступаў за юнацкую і моладзевую каманды. 6 красавіка 2014 года дэбютаваў за «Металург» у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць адэскага «Чарнаморца», у хуткім часе стаў трывала з’яўляцца ў першай камандзе. У снежні 2015 года разам з шэрагам іншых ігракоў пакінуў «Металург» у сувязі з працэсам ліквідацыі клуба.
У студзені 2016 года падпісаў кантракт з адэскім «Чарнаморцам». У 2016 годзе трывала з’яўляўся ў стартавым складзе, у пачатку сезона 2017/18 часцей заставаўся на лаўцы запасных, але пазней вярнуў месца ў аснове. У сезоне 2018/19 стаў часцей выхадзіць на замену.
У лютым 2019 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Шахцёр» з Салігорска і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. У салігорскай камандзе выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі, пераважна выхадзіў на замену. У жніўні 2019 года разарваў кантракт з «Шахцёрам».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую і моладзевую зборныя Украіны.
Сцяг Бярозы
Сцяг Бярозы — сцяг горада Бярозы і Бярозаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Сцяг Бярозы ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, якое мае ніжнюю паласу белага колеру, якая аддзелена ад верхняй часткі двума хвалістымі паясамі: верхнім — белым, ніжнім — блакітным. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча — брама Бярозаўскага кляштара картэзіянцаў белага колеру.
Калэнскэ
Калэнскэ (Ка́ленське) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Верамеева
Вераме́ева (, Веремеево) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Гістасп
Гістасп (, па-вавілонску: Uštaspi, па-эламску: Mišdašba, Ἀρσάμης; да 565 да н.э. — каля 495 да н.э..) — персідскі сатрап, прадстаўнік дынастыі Ахеменідаў, сын Арсама, бацька Дарыя І.
Біяграфія
Паколькі Дарый І нарадзіўся прыблізна ў 550 да н.э.. датай нараджэння Гістаспа мусіць быць, прынамсі, 565 да н.э.. Паводле Герадота, быў жанаты з Радагунай і меў яшчэ трох сыноў — Артабана, Артаферна і Артана — і, прынамсі, трох дачок, якія выйшлі замуж за Отана, Гобрыя і Тэаспа.
Паводле Герадота, Гістасп удзельнічаў пад канец 530 да н.э.. у апошняй бітве Кіра II з масагетамі. Камбіз II, які замяніў загінулага ва ўзгаданай бітве Кіра II, прызначыў Гістаспа сатрапам Парфіі.
У 522 да н.э.. маг Гаўмата захапіў уладу, скарыстаўшыся знаходжаннем Камбіза II у Егіпце, захапіў уладу ў Персіі. Ён абвясціў сябе братам Камбіза Смердысам, які быў таемна забіты сваім братам. Даведаўшыся пра гэта Камбіз вырушыў у Персію, але памёр па дарозе. Тады 29 верасня 522 да н.э. група змоўшчыкаў у складзе Атана, Гобрыя, Гідарна, Інтафрэна, Мегабіза І і сына Гістаспа Дарыя забілі Гаўмату, а Дарыя абвясцілі каралём Дарыем І.
Скарыстаўшыся ўнутранымі супярэчнасцямі ў Персіі, паўсталі заваяваныя ёй народы: Вавілонія на чале з Навухаданосарам III, Арменія, Асірыя, Парфія, Сагартыя. Найбольшых памераў дасягнула паўстанне мідыйцаў на чале з Фраортам, які нават захапіў сталіцу — горад Экбатаны. Намагаючыся спыніць паўстанне, Гістасп са сваім гарнізонам заставаўся ў Парфіі. 8 сакавіка 521 да н.э.. ён у бітве ля мястэчка Вішпаўзатыш разбіў аб'яднанае партанскае і гірканскае войска. Страты паўстанцаў склалі 6.346 забітых, персаў — 4.346. Гэтая бітва не дазволіла пашырыцца паўстанню і не дала Фраорту аб'ядананымі сіламі напасці на Дарыя І. 8 мая Фраорт быў разбіты Дарыем каля Кундуруша, пасля чаго ўцёк у Парфію, дзе быў схоплены. Пасля ўжо знявечанага Фраорта ўкрыжавалі ў Экбатанах.
Затым, згодна з Бехістунскім надпісам, войска Дарыя аб'яднаўлася з гарнізонам Гістаспа і 11 ліпеня 521 да н.э.. разбіла рэшткі паўстанцаў ля горада Патыграбана («месца поўнае дабротаў» — магчыма, сычасны Масгад). Агулам войска Гістаспа забіла 6570 і ўзяло ў палон 4192 паўстанцы.
Пра далейшы лёс Гістаспа амаль нічога невядома. Магчыма, ён кіраваў імперыяй падчас паходаў дарыя на Егіпет і скіфаў. Гістасп разам са сваім бацькам Арсамам узгадваюцца як жывыя ў створаным не раней за 520 да н.э.. Бехістунскім надпісе. Ктэсій Кнідскі прыводзіць расповед пра смерць Гістаспа. Згодна з ёй, Гістасп разам са сваёй першай жонкай быў пасланы праверыць працэс будаўніцтва магілы, якую Дарый І загадаў высекчы ў склах Накш-і Рустам. Калі Гістасп падумаўся па скале, яму стала дрэнна і ён упаў у бездань. Гэтая падзея датуецца 495 да н.э..
Талькунцы
Тальку́нцы (, Талькунцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Да 24 красавіка 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Пашкавіцкага сельсавета, да 23 студзеня 2014 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Радунскага пассавета.
Клочэвэ
Клочэвэ (Кло́чеве) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Уланаўшчына (Воранаўскі раён)
Ула́наўшчына (, Улановщина) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Сцяг Жабінкі
Сцяг Жабінкі — сцяг горада Жабінкі і Жабінкаўскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Кавалі (Корасценскі раён)
Кавалі (Ковалі́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гусарка
Гуса́рка (, Гусарка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 7 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Клімавічы, за 131 км ад Магілёва.
Фарнабаз II
Фарнабаз II (каля 435 да н.э. — пасля 373 да н.э.) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Персідскай імперыі. З роду Фарнакідаў, адгалінавання каралеўскага роду Ахеменідаў, сын Фарнака II.
Сатрап Фрыгіі
Да зімы 413 да н.э./412 да н.э. змяніў бацьку на пасадзе сатрапа Фрыгіі. Больш дакладная дата невядома, бо ў 422 да н.э. яго бацька яшчэ быў сатрапам. У 413 да н.э./412 да н.э. удзельнічаў у перамовах паміж Персіяй і Спартай. У 404 да н.э. разам з Кірам Малодшым і Тысафернам захапіў грэчаскія гарады Малае Азіі. У 400 да н.э. не дазволіў грэчаскім наймітам спустошыць Фрыгію. У 399 да н.э. у Фрыгію ўварваліся спартанцы. Фаранабаз, аб’яднаўшыся з Тысафернам, разбіў грэкаў. У 397 да н.э. у Магнезіі было падпісана мірнае пагадненне, вынікам чаго было прызнанне Персіяй незалежнасці грэчаскіх гарадоў Іоніі.
Будаўніцтва Персіяй флоту стала прычынай новае вайны са Спартай. Падпісаўшы перамір’е з Тысафернам, спартанскі цар Агесілай II у 396 да н.э. напаў на Фрыгію. Каб адвабіць спартанцаў, Фарнабаз накіраваў родасца Тымакрата ў Грэцыю з мэтай узбудзіць грэкаў супраць Спарты. Нягледзячы на перашкоды і інтрыгі збоку Тысаферна і Тытраўста, які змяніў Тысаферна на пасадзе сатрапа Лідыі, Фарнабаз здолеў заключыць у 395 да н.э. дамову з афінянамі, а пасля нават захапіў усе грэчаскія гарада ў Малай Азіі апроч Абідаса і Сестаса. У 394 да н.э. спартанцы пакінулі Малую Азію, а ў 393 да н.э. Фаранабаз разам з афінскім флатаводцам Конанам захапілі абтокі Мілас і Кіферу. У 387 да н.э./386 да н.э. быў падпісаны мір са Спартай, паводле якое да Персіі адышлі грэчаскія гарады ў Малой Азіі.
Вайна з Егіптам
За свае дасягненні ў вайне з Грэцыяй Фарнабаз быў вельмі ўшанаваны. Ён ажаніўся з дачкой караля Артаксеркса II Апамэ, ад якой меў малодшага сына Артабаза. Пасля Фарнабаза і Тытраўста прызначалі кіраўнікамі арміі, што мусіла захапіць Егіпет, які адкалоўся ад Персіі. Сатрапам жа Фрыгіі стаў сын Фарнабаза Арыябарзан. Дзве першыя выправы на Егіпет у 385 да н.э. і 383 да н.э. не прынеслі поспехаў. У 379 да н.э. — 374 да н.э. быў сатрапам Кілікіі.
У 373 да н.э. Фарнабаз ужо як адзіны кіраўнік войска распачаў новую выправу на Егіпет, сабраўшы вялікі флот у горадзе Ака (Палесціна) і наняўшы грэчаскіх наймітаў на чале з Іфікратам. Аднак персідскае войска было спынена ля крэпасці Пелузій у дэльце Ніла і было вымушана шукаць іншае адгалінаванне Нілу, каб увайсці ў краіну. У гэты час распачаліся спрэчкі паміж Фарнабазам і Іфікратам адносна тактыкі дзеянняў. Скарыстаўшыся гэтым, егіпецкі фараон Нектанеб I здолеў умацаваць сталіцу Мемфіс. Усё гэта, а таксама разліў Нілу змусілі персаў пакінуць Егіпет. Пра далейшы лёс Фарнабаза нічога невядома.
Кажухіўка (Корасценскі раён)
Кажухіўка (Кожу́хівка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Любны
Любны — гістарычны раён горада Гомеля. Былая вёска размешчанная на беразе Любенскага возера (былога русла ракі Сож). Умоўнымі межамі вёскі з’яўляюцца вуліцы Быхаўская, Далёкая, Сляпнёва, Леванеўскага, а таксама бераг Любенскага возера.
Гісторыя
На плане 1864 года — вёска за некалькі кіламетраў на паўднёвы-захад ад гарадской мяжы. Да вёскі вяла вуліца якую так і называлі «Любенская», якая на карце 1910 года пазначана як вуліца ў вёску Лубны (у арыгінале: «улица въ дер. Лубны»).
У 1926—1931 гадах — вёска ў складзе Давыдаўскага сельсавета Гомельскага раёна. У 1931 годзе вёска Любны увайшла ў гарадскую мяжу Гомеля.
У наш час назву «Любенскі» носіць мікрараён Савецкага раёна Гомеля, які размешчан ля межаў (па іншых звестках — на месцы) былой вёскі Любны. Акрамя Любенскага мікрараёна, сучасная тэрыторыя былой вёскі Любны забудавана 1-2-х павярховымі дамамі.
Археалогія
Непадалёк ад былой вёскі, ва ўрочышчы «Шведская гара» размешчана гарадзішча мілаградскай культуры (VI—III стагоддзі да н.э.). Першапачаткова мысавае гарадзішча (памеры прыкладна 102 на 108 м) было ўмацавана 3 валамі (захаваўся толькі 1).
Гарадзішча вядома з канца XIX стагоддзя. Даследвалася ў 1928 (К. М. Палікарповіч) і ў 1936 гадах (А. М. Ляўданскі і А. Д. Каваленя). Раскопкі праводзілі: у 1926 годзе І. Х. Юшчанка і ў 1977—1978 гадах В. І. Сычоў. Падчас раскопак знойдзена ляпная кераміка, у т.л. гліняная прасліца і грузікі, жалезныя прылады працы, зброя і прадметы быта, бронзавыя ўпрыгожваньні. Знаходкі (на 1990 год) захоўваліся часткова ў інстытуце гісторыі АН Беларусі і Гомельскім краязнаўчым музеі.
Паходжанне назвы
Частка «Луб», «Люб» звычайна сустракаецца ў прывязі да якога-небудзь воднага аб’екта. Сэнсавая значэнне гэтых назваў — нізіна, нізінны луг, невялікае балота, рэчышча ракі.
Арыябарзан (военачальнік)
Арыябарзан (каля 368 да н.э. — 330 да н.э.) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Персідскай імперыі. З роду Фарнакідаў, адгалінавання каралеўскага роду Ахеменідаў, сын сатрапа Фрыгіі Артабаза II.
У 335 да н.э. прызначаны Дарыем III сатрапам Персіі (цяпер Фарс). Да гэтага дадзеная сатрапаія не існавала. У 331 да н.э. камандаваў часткай персідскага войска ў бітве з войскам Аляксандра Македонскага пры Гаўгамелах. Пасля паразы ў бітве Дарый III рушыў на ўсход, а Арыябарзан быў пакінуты ахоўваць падыходы да сталіцы імперыі — Персепаля. Здолеў 30 дзён абараняць праход у цясніне Персідскія вароты, але персы былі разбіты македонцамі. Арыябарзан загінуў ці ў бітве ці падчас адыходу. Паводле легенды, персам здрадзіў кіраўнік мясцовага племя, які паказаў таемныя праходы ў тыл абаронцаў.
Сцяг Гарадца
Сцяг Гарадца — сцяг вёскі Гарадзец Кобрынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Сцяг Гарадца ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчана выява герба вёскі Гарадзец.
Сцяг Івацэвічаў
Сцяг Івацэвічаў — сцяг горада Івацэвічы і Івацэвіцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Ерашоўка
Ерашо́ўка (, Ерошовка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца на рацэ Рагожынка.
Краснасілка (Корасценскі раён)
Краснасілка (Красносі́лка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Юцюны
Юцю́ны (, Ютюны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Высоты
Высо́ты (, Высоты) (да 30 ліпеня 1964 года Хвасткі ) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Зімніцы (Клімавіцкі раён)
Зімні́цы (, Зимницы) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Артазостра
Артазостра  — прадстаўніца дынастыі Ахеменідаў, дачка Дарыя I і Артыстоны.
Біяграфія
Паводле Герадота, была выдадзеная замуж за Мардонія, сына Гобрыя, незадоўга да таго, як той узначаліў персідскае войска ў Фракіі і Македоніі. Магчыма, узгадваецца ў клінапісных таблічках, датаваных 498 да н.э., як «жонка Мардонія, дачка цара», якая атрымала грошы на паездку разам з Мардоніем і Радушнамуей (Ардушнамуей; магчыма жонкай Мардонія). Некаторыя даследчыкі лічаць, што Радушнамуя і была той неназванай па імі жонкай Мардонія.
Магчыма, была маці сына Мардонія Артонта.
Крапыўня (Корасценскі раён)
Крапыўня (Кропи́вня) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вясніна
Вясні́на (, Веснина) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Roewe
Roewe — аўтамабільная марка, створаная кітайскай аўтавытворчай кампаніяй SAIC Motor у 2006 годзе. Аўтамабілі Roewe першапачаткова былі заснаваныя на тэхналогіі, атрыманай са зніклай брытанскай аўтамабілебудаўнічай кампаніі MG Rover. SAIC не ўдалося набыць правы на брэнд «Rover», і ў якасці замены была створана марка «Roewe».
На сённяшні дзень Roewe з’яўляецца адной з нямногіх кітайскіх аўтамабільных марак класа люкс. На большасці рынкаў за межамі Кітая яе мадэлі прадаюцца пад назвай «MG».
Янапаль
Я́напаль (, Янополь) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Радунскага сельсавета.
Сцяг Ляхчыцаў
Апісанне
Сцяг Ляхчыцаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у левай частцы пярэдняга боку якога размешчана выява герба вёскі Ляхчыцы.
Санта-Барбара (Коста-Рыка)
Санта-Барбара (Santa Bárbara) — горад у Коста-Рыцы, адміністрацыйны цэнтр кантона Санта-Барбара і аднайменнага дыстрыта. Уваходзіць у склад сталічнай агламерацыі. Насельніцтва паводле перапісу 2011 г. складае 36 243 чалавек.
Гісторыя
Да іспанскага заваявання тэрыторыя цэнтральнай Коста-Рыкі была населена племенем хуэтарэс. Калі іспанцы ўпершыню прыбылі сюды, яны назвалі гэту вобласць Сурука. Тры суседнія гарады — Эрэдзія, Барва і Алахуэла — былі заснаваны пад канец XVIII стагоддзя. З ростам іх насельніцтва, пачаў павялічвацца і гандаль паміж імі. Тэрыторыя на месцы сучаснай Санта-Барбары стала прамежкавым пунктам. Упершыню гэта мясцовасць як Санта-Барбара згадваецца ў дакументах у 1821 годзе. Першая хаціна тут была збудавана ў 1837 годзе. У 1846 годзе на тэрыторыі сучаснага кантона пражывала каля 1 500 чалавек. Святар Педра Сабарыё, які кожную нядзелю наведваў кантон для правядзення месы, прапанаваў узвесці тут царкву. У 1859 годзе пачалося будаўніцтва царквы Святой Барбары, вакол якой пачаў расці і горад. 29 верасня 1882 года паселішча атрымала статус горада і стала адміністрацыйным цэнтрам новаўтворанага кантона. У 1896 годзе ў горадзе з’явілася электрычнасць. У 1911 годзе быў уведзены ў эксплуатацыю вадаправод.
Эканоміка
Санта-Барбара з’яўляецца цэнтрам кантона. Тут працуюць шмат камерцыйных фірм. Ёсць супермаркет, крама бытавой тэхнікі, некалькі банкаў. Дыстрыт Санта-Барбара лічыцца спальным раёнам. Большасць жыхароў ездзяць на працу ў Алахуэлу, Эрэдзію, Белен і Сан-Хасэ.
Адукацыя
Першая дзяржаўная школа адчынілася ў Санта-Барбары ў 1860 годзе. У ёй навучаліся 30 дзяцей. Першыя ўрокі даваў шавец Томас Рэдонда, першым афіцыйным настаўнікам стаў Дыега Трэхас. Першым настаўнікам з мясцовых жыхароў быў Фларэнціна Картэс, які потым стаў першым мэрам у 1855 годзе. У 1903 годзе з’явілася школа для дарослых. У 1951 годзе быў адчынены сучасны будынак школы, а 1 сакавіка 1973 года — Ліцэй Санта-Барбары. У 1981 годзе была адчынена бібліятэка.
Спорт
Горад вядомы сваімі спартыўнымі традыцыямі. Мясцовы жаночы валейбольны клуб ASBAVOL — адзін з самых паспяховых клубаў краіны. Заснаваны ў 1992 годзе былым футбалістам Хуліё Альфара. ASBAVOL выйграў нацыянальны чэмпіянат 5 разоў (2005, 2007, 2008 2009 і 2010), а студэнцкая каманда ASBAVOL выйграла Студэнцкі спартыўны чэмпіянат 13 разоў і 2 разы Цэнтральнаамерыканскі Студэнцкі спартыўны чэмпіянат. Валейбалісткі клуба рэгулярна гуляюць за нацыянальную жаночую каманду. Хатняя гульні ASBAVOL праводзіць у спартыўнай зале Ліцэя Санта-Барбары.