cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Заходне-Саксонская вышэйшая школа ў Цвікау
Заходне-Саксонская вышэйшая школа ў Цвікау (Westsächsische Hochschule Zwickau) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Цвікау.
Гісторыя
Традыцыя вышэйшай адукацыі ў Цвікау ўзыходзіць да заснавання лацінскай школы ў канцы ХІІІ стагоддзя. Аднак вытокі сучаснай установы ў большай ступені звязаны з бумам горназдабыўной прамысловасці і прамысловай вытворчасці ў Германіі ў пачатку 1800-х гадоў. Рост здабычы і перапрацоўкі вугалю ў рэгіёне стварыў попыт на работнікаў з высокім узроўнем тэхнічнай падрыхтоўкі, а прамысловасць падштурхнула да развіцця спецыялізаваных навучальных устаноў. У 1828 годзе была адкрыта нядзельная школа для рабочых, а ў 1862 годзе — школа для навучання тэхнічным навыкам, звязаным з горнай справай. Да 1949 года ўстанова ператварылася ў паўнавартасную горна-інжынерную вышэйшую школу. Паралельна з развіццём горнай школы, у 1897 годзе інжынеры Паўль Кірхгоф і Леандэр Хамель заснавалі інжынерную школу ў супрацоўніцтве з мясцовым муніцыпальным урадам. У 1965 годзе горная інжынерная школа і агульная інжынерная школа аб’ядналіся, атрымаўшы права на наданне доктарскіх ступеняў як Вышэйшая інжынерная школа ў Цвікау. У 1989 годзе навучальная ўстанова аб’яднала школу эканомікі ў Плаўэне і школу машынабудавання і будаўніцтва ў Глаўхау, стаўшы паўнавартасным тэхнічным універсітэтам. Пасля ўз’яднання Германіі была зроблена спроба аб’яднаць гэты інжынерна-тэхнічны універсітэт з педагагічным каледжам у адзін універсітэт. Аднак гэтая ідэя не атрымала палітычнай падтрымкі ў мясцовым зямельным урадзе і не ўвянчалася поспехам, педагагічны каледж быў перададзены Хемніцкаму тэхнічнаму ўніверсітэту.
Мужчынская зборная Беларусі па гандболе
Мужчынская зборная Беларусі па гандболе прадстаўляе Беларусь у міжнародных турнірах па мужчынскім гандболе. Каманда пяць разоў прымала ўдзел у чэмпіянаце свету (1995, 2013, 2015, 2017, 2021) і сем разоў — у чэмпіянаце Еўропы (1994, 2008, 2014, 2016, 2018, 2020, 2022).
Цяперашні склад
Склад зборнай на чэмпіянаце Еўропы 2018.
Летнія Алімпійскія гульні
Не прымала ўдзелу.
Санкцыі
28 лютага 2022 года Еўрапейская федэрацыя гандбола прыняла рашэнне адхіліць зборныя Беларусі па гандболе і беларускія гандбольныя клубы ад удзелу ва ўсіх спаборніцтвах пад эгідай ЕФГ на перыяд да наступнага рашэння. Прычына гэтага — ваеннае ўварванне Расіі і Беларусі ва Украіну.
Даманціўка
Даманціўка (Дома́нтівка) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Юрый Уладзіміравіч Кротаў
Юрый Уладзіміравіч Кротаў (15 студзеня 1904, г. Кіеў — 24 студзеня 1968) — расійскі і беларускі навуковец. Доктар тэхнічных навук (1965), прафесар (1966).
Біяграфія
У 1928 г. скончыў Кіеўскі політэхнічны інстытут. Інжынер шляхоў зносін. З 1956 г. — дацэнт, загадчык кафедры Сібірскага металургічнага інстытута. Па сумяшчальніцтве працаваў на кафедры «Супраціўленне матэрыялаў» у філіяле Сібірскага металургічнага інстытута (г. Новакузнецк). Працаваў на вытворчасці, паспяхова сумяшчаючы практычную дзейнасць з навуковай і педагагічнай працай у інстытуце.
З 1964 г. па 1967 г‚ — загадчык кафедры «Супраціўленне матэрыялаў» Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута. 16 чэрвеня 1948 г. Саветам Кіеўскага інжынерна-будаўнічага інстытута прысуджана навуковая ступень кандыдата тэхнічных навук. 26 чэрвеня 1965 г. прысуджана навуковая ступень доктара тэхнічных навук. Доктарскую дысертацыю абараніў у Ленінградскім інжынерна-будаўнічым інстытуце. У 1966 г. зацверджаны ў навуковым званні прафесара.
Аўтар шэрагу навуковых і навукова-метадычных публікацый. Памёр 24 студзеня 1968 года. Пахаваны на Васкрасенскіх могілках у Магілёве.
Дулыцкэ
Дулыцкэ (Дули́цьке) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Жэнеўева Мбэлек
Жэнеўева Мбэлек (нар., Камерун) — камерунская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Камеруна.
Клубная кар’ера
Пасля чатырох сезонаў у чэмпіянаце Ізраіля ў лютым 2023 года падпісала кантракт з клубам турэцкай Суперлігі «Фенербахчэ».
Савара (народ)
Гісторыя
Савара захоўвалі незалежнасць да 1864 — 1866 гг., калі яны былі падпарадкаваны брытанцамі і ўключаны ў склад Брытанскай Індыі. Пасля абвяшчэння незалежнасці Індыі савара атрымалі статус племянной супольнасці, які гарантуе аўтаномію, палёгкі ў атрыманні сацыяльнай дапамогі і адукацыі.
Культура
Традыцыйным заняткам савара здаўна з'яўлялася падсечнае земляробства. У летні сезон (красавік — чэрвень) яны вырубаюць лясныя надзелы, каб у сезон мусонаў зрабіць пасевы і ўзімку сабраць ураджай. Савара вырошчваюць рыс, проса, гародніну, займаюцца збіральніцтвам ядомых раслін вакол ворыўных зямель. Аднак такі спосаб гаспадарання хутка высільвае глебу, таму праз год або два земляроб вымушаны пераходзіць на новае месца. У нашы дні гэта выклікае спрэчкі з дэпартаментам аховы лясоў. Таму частка савара была вымушана перасяліцца на раўніны і апрацоўваць зямлю падобна іншым сялянам. Галоўнай культурай на раўнінах стаў рыс. Ён складае аснову паўседзённай ежы. Савара амаль не ўжываюць малочныя прадукты, хаця ўжываюць рыбу і мяса. Раней распаўсюджанае паляванне стала дадатковым заняткам.
У мінулым большасць прадметаў хатняга начыння і прыладаў працы вырабляліся сямейнымі майстрамі. У нашы дні яны звычайна купляюцца на рынку. У сваю чаргу, савара гандлююць лішкамі проса і дзікімі тамарындамі, папулярнымі для прыгатавання кары.
Народная вопратка складаецца з доўгай белай тканіны, што абгортваецца вакол цела. Мужчыны часам яе ўпрыгожваюць чырвонымі махрамі. Жанчыны таксама носяць сукенкі, ўпрыгожваюцца каралямі з бісеру, бранзалетамі з раслінных валокнаў, металічнымі званочкамі і праколкамі для носу.
У фальклоры савара важную ролю адыгрывае імправізацыя: складанне казак, вершаў і песень, музычных рытмаў, танцавальных рухаў і г. д.
Мова
Родная мова савара мае аўстраазіяцкае паходжанне, аднак у лексіцы назіраецца шмат словаў, запазычаных з одыя і тэлугу. У 1966 г. рэлігійны дзеяч Мангей Гаманга склаў для яе пісьмовасць саранг сампенг.
Рэлігія
Савара вераць, што ў кожнага прадмета або істоты ёсць дух кінтунг. Духі прыроды, сонца і зямлі вартыя шанавання. Калі кінтунг чалавека пакідае свайго носьбіта, то ператвараецца ў дух памерлага сонум, што можа як дапамагаць, так і шкодзіць жывым. Напрыклад, вызываць хваробу. Для яго задавальнення прыносяць у ахвяры жывёл. Калі дух прымае ахвяру, то хвароба адступае. Лічыцца, што духі продкаў жывуць каля апрацоўваемых сямейных надзелаў. Разам з гэтым, маецца ўяўленне пра падземны свет памерлых.
Рэлігійныя абрады, лекаванне і зносіны з духамі арганізуюць шаманы. Імі могуць стаць як мужчыны, так і жанчыны. Савара ўпэўненыя ў тым, што ў юнацтве кінтунг шамана спускаецца ў свет памерлых, дзе заключае шлюб з высокапастаўленым сонум. Менавіта гэта сувязь дае яму асаблівыя ўласцівасці. Рэчаісны шлюб можа выклікаць незадаволенасць тагасветных «мужа» або «жонкі», таму жанчыны-шаманы часцяком адмаўляюцца ад сваёй практыкі на доўгі час, каб не сапсаваць здароўе зямнога мужа. Мужчыны радзей робяць такія перапынкі.
NGC 1786
NGC 1786 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC39) — шаравое скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4442
IC 4442 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дунайка (Сквырскі раён)
Дунайка (Дуна́йка) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ілья Яфімавіч Рэпін
Ілья Яфімавіч Рэпін (, г. Чугуеў, цяпер Харкаўская вобласць, Украіна —, Куакала, , Рэспубліка Фінляндыя) — мастак-жывапісец, майстар партрэту, гістарычных і бытавых сцэн. Акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў.
Мемуарыст, аўтар шэрагу нарысаў, якія склалі кнігу ўспамінаў «Далёкае блізкае». Выкладчык, быў прафесарам — кіраўніком майстэрні (1894—1907) і рэктарам (1898—1899) Акадэміі мастацтваў, адначасова выкладаў у школе-майстэрні Ценішавай; сярод яго вучняў — Б. М. Кустодзіеў, І. Э. Грабар,, П. А. Малявін, Г. П. Астравумава-Лебедзева, даваў таксама прыватныя ўрокі В. А. Сярову.
Радавод
На думку Іллі Яфімавіча, іх род паходзіць ад маскоўскіх стральцоў.
Два дзеда — Рэпін Васіль Яфімавіч і Бачароў Сцяпан Васілевіч. Бабуля — Анастасія Цітаўна Рэпіна (у дзявоцтве Кастрамыціна). У сям’і дзеда — Рэпіна было 5 дачок і 3 сыны, старэйшы Яфім стаў бацькам мастака. Цётка Марфа Васілеўна, па мужу Радава, была хроснай маці І. Я. Рэпіна. Яе муж майстар срэбных спраў Радаў Іван Фёдаравіч быў напісаны Рэпіным пад назвай «Мужык з дурным вокам». Хросным бацькам І. Я. Рэпіна быў Чугуеўскай кравец Касьянаў. Стрыечная сястра Алімпіяда Васільеўна Барысава, манашка Мікалаеўскага жаночага манастыра намаляваная на партрэце 1887 года.
У дзеда мастака па маці — Бачарова Сцяпана Васільевіча і яго жонкі Пелагеі Мінаеўны было 4 дачкі і 2 сына. Дачка Таццяна стала маці мастака. Стрыечны брат Рэпіна Трафім Пятровіч Чаплыгіна быў блізкім сябрам дзяцінства. Менавіта з ім Ілля Яфімавіч звязваў сваё першае захапленне маляваннем. Сучасныя прадстаўнікі сям’і Чаплыгіных, гэтай галіны сваякоў Рэпіна ў цяперашні час жывуць і працуюць у Санкт-Пецярбургу.
У сям’і Яўхіма Васільевіча і Таццяны Сцяпанаўны Рэпіных, па ўспамінах мастака, акрамя яго было яшчэ трое дзяцей — Усця, Іван і Васіль. А трое сыноў, народжаныя да з’яўлення на свет Іллі, памерлі немаўлятамі. Старэйшая сястра Усціння была бліжэйшым сябрам і дарадцам маленькага Іллі. Гора ад яе смерці ў 15 гадоў мастак памятаў ўсё жыццё. Карціна «Уваскрашэнне дачкі Яіра», якая прынесла Рэпіну вялікі залаты медаль у Акадэміі мастацтваў, была напісана пад уражаннем гэтых успамінаў. Малодшы брат Іван быў хваравітым і таксама памёр у дзяцінстве. Брат Васіль, які праявіў талент у музыцы, зрабіў добрую кар’еру музыкі — скончыў кансерваторыю і іграў у Марыінскім тэатры ў Санкт-Пецярбургу.
1850—1860
Грамаце і арыфметыцы навучыўся ў мясцовых чугуеўскіх дзяка і дыякана. Потым займаўся ў тапаграфічнай школе. У 1857 годзе пачаў вучыцца жывапісу ў Чугуеве. Першым настаўнікам малявання стаў І. Бунакоў. У гэтым жа годзе памерла сястра Усця, смерць якой моцна ўразіла будучага мастака і ўспаміналася і праз шмат гадоў.
Ужо праз два гады, ў 1859 І. Рэпін быў вядомым у акрузе майстрам і разам з хаўрусамі іканапісцаў і рамеснікаў працаваў па падраду ў сельскіх цэрквах. Першая яго вялікая праца была ў Маліноўскай царкве: ён напісаў абраз «Укрыжаванне» па вядомай карціне К. Штэйбена «Галгофа», якая знаходзіцца ў Ісакіеўскім саборы.
1860—1870
Восенню 1863 года, атрымаўшы грошы за працу ў сіроцінскай царкве, І. Я. Рэпін адправіўся ў Пецярбург. Па шляху 31 кастрычніка першы раз пабываў у Маскве, дзе паступіў спачатку ў малявальную школу Таварыства заахвочвання мастакоў у Пецярбургу. Там ён пазнаёміўся з І. М. Крамскім, які стаў яго настаўнікам. Таксама вучыўся ў.
У 1865 годзе стаў «класным мастаком», атрымаў званне вольнага мастака, пазбавіўся ад становішча ваеннага пасяленца.
Падчас навучання І. Рэпін тройчы прыязджаў у Чугуеў на канікулы. Асабліва плённым было лета 1867 года. Тут Рэпін зрабіў мноства малюнкаў, эскізаў, накідаў, у тым ліку алейныя партрэты маці і брата Васіля.
У 1869 годзе быў узнагароджаны малым залатым медалём за карціну «Іоў і яго сябры».
Летам 1870 года І. Рэпін упершыню адправіўся на Волгу, пад Саратаў, дзе падарожнічаў і напісаў шэраг эскізаў і эцюдаў да карціны «», замоўленай вялікім князем. Гэта карціна, якая паказвае цяжкую працу бурлакоў, што цягнуць баржу, зрабіла моцнае ўражанне на публіку і крытыкаў.
1870—1880
11 лютага 1872 года абвянчаўся з Верай Аляксееўнай Шаўцовай. Браць шлюб пайшоў у акадэмічную царкву са студыі, прама з працы, з алоўкам у кішэні, а пасля шлюбу вярнуўся назад працаваць.
Летам 1872 года па рэкамендацыі У. В. Стасава працаваў над карцінай «» па замове, уладальніка рэстарана «Славянскі базар» на ў Маскве. Алоўкавыя партрэты кампазітараў М. А. Балакірава, Э. Ф. Напраўніка і М. А. Рымскага-Корсакава. Таксама пазнаёміўся з М. Р. Рубінштэйнам і І. С. Тургеневым.
У 1872 годзе ў Рэпіных нарадзілася дачка Вера. У тым жа годзе падарожнічаў з жонкай па Волзе, вынікам чаго стала новая серыя малюнкаў бурлакоў, у тым ліку карціна для П. М. Трацякова «Бурлакі, якія ідуць уброд» і яшчэ адзін варыянт «Бурлакоў на Волзе». Таксама за праграмную працу «Уваскрасенне дачкі Яіра», напісаную паводле сваіх успамінаў пра колішнюю смерць сястры, атрымаў Вялікі залаты медаль і права 6-гадовага навучання ў Італіі і Францыі, дзе скончыў сваю мастацкую адукацыю ў статусе.
У маі 1873 года падарожнічаў за мяжой з жонкай і дачкой у Італіі, дзе падчас знаходжання ў Рыме пазнаёміўся з, а потым — у Францыі, дзе спачатку некаторы час быў у Парыжы, а потым выехаў у прыморскі гарадок Вель. Пасля Веля зноў вярнуўся ў Парыж.
Восенню 1874 года ў Парыжы нарадзілася другая дачка Надзя. У тым жа годзе далучыўся да Таварыства перасоўных мастацкіх выставак.
Летам 1876 года вярнуўся ў Расію, дзе жыў да 1877 года спачатку на дачы ў Араніенбаўме, а потым 11 месяцаў у Чугуеве.
29 сакавіка 1877 года тут нарадзіўся сын мастака. Праз некалькі месяцаў пасля гэтага, у маі, першы раз пабываў у, падмаскоўным маёнтку пісьменніка , якую ў яго спадчыннікаў набыў С. І. Мамантаў. Каб мастакам было зручней працаваць, Мамантаў пабудаваў для іх спецыяльны дом, у якім Рэпін правёў два лета.
У канцы мая 1877 года Рэпін паехаў у Маскву, каб зняць кватэру, на некалькі дзён з’ездзіў у Пецярбург, а на зваротным шляху пабываў у Ніжнім Ноўгарадзе, але лета правёў у сяле непадалёк ад Чугуева. Ваколіцы гэтага сяла і самаго Чугуева мастак захаваў у шматлікіх акварэлях.
У пачатку верасня перабраўся ў Маскву. Восенню працаваў над аўтапартрэтам і партрэтамі В. Д. Паленава і І. Я. Забеліна, а таксама пасмяротным партрэтам.
У канцы кастрычніка 1879 года Рэпін пераехаў на новую кватэру непадалёк ад старой, але жыў там у асноўным толькі ў халодны час года, перасяляючыся летам у Падмаскоўе.
1880—1890
У маі-верасні 1880 года ездзіў на Украіну для збору матэрыяла да карцін. У кастрычніку таго ж года майстэрню Рэпіна наведаў Л. М. Талстой. У гэтым годзе мастак выканаў скульптурны партрэт С. І. Мамантава, партрэты В. М. Васняцова, А. Ф. Пісемскага, С. М. Салаўёва,, М. М. Гэ.
У маі 1880 года памёрла маці І. Рэпіна, які на некалькі дзён спазніўся на яе пахаванне. На гарадскіх могілках на магіле маці стаіць сціплы помнік, зроблены па яго малюнку мясцовымі кавалямі. Пасля яе смерці І. Я. Рэпін вельмі доўга, 27 гадоў, не быў у родным горадзе.
25 ліпеня 1880 года нарадзілася дачка Таццяна, адзіная з дзяцей, якая працягнула род мастака.
На працягу гэтага і наступнага дзесяцігоддзяў быў зроблены цэлы шэраг прац з Л. М. Талстым у ролі галоўнага героя, партрэтаў яго сям’і, відаў Яснай Паляны, а таксама малюнкаў-ілюстрацый да твораў Талстога — усяго звыш 70 твораў.
У 1881-82 гадах былі мастак наведаў Пецярбург для ўдзелу ў IX Перасоўнай выстаўцы, а таксама працаваў над партрэтамі М. П. Мусаргскага, М. І. Пірагова,, , А. Р. Рубінштэйна, А. А. Фета, , , ,.
У верасні-кастрычніку спрабаваў паступіць у Маскоўскі ўніверсітэт, пасля чаго пераехаў на пастаяннае жыхарства ў Пецярбург, дзе становіцца дзейным членам Таварыства перасоўных мастацкіх выставак.
У 1883 годзе ажыццявіў падарожжа разам з У. В. Стасавым па Італіі, Галандыі, Іспаніі, Германіі і іншых краінах, але ў сакавіку-красавіку прыязджаў у Маскву на выстаўку карцін В. В. Верашчагіна.
Вясной 1884 года зноў прыехаў у Маскву, дзе наведаў Л. М. Талстога. Напісаў партрэты А. Р. Белапольскага, ,
Вясной 1885 года прыехаў у Маскву на Перасоўную выстаўку, дзе 1 красавіка з выстаўкі «па найвысокаму загаду» знялі карціну «», якая там экспанавалася. Такім чынам, яна стала першай карцінай, цэнзураванай у Расійскай імперыі.
У 1887 годзе развёўся з жонкай Верай Аляксееўнай Рэпінай (Шаўцовай), ад шлюбу ў мастака засталося чацвёра дзяцей: сын Юрый і тры дачкі, Вера, Надзея і Таццяна. У тым жа годзе выйшаў з Таварыства мастацкіх перасоўных выставак. Падарожнічаў па Італіі.
Напісаў партрэты кампазітараў Ферэнца Ліста, Міхаіла Глінкі і Антона Рубінштэйна, таксама партрэт стрыечнай сястры Алімпіяды, аўтапартрэт, партрэт піяністак Марыі Бенуа-Ефрон, жонкі, і
У 1888 годзе ездзіў па Кубані і Каўказу.
Цягам года былі напісаны партрэты вучаніцы І. Рэпіна, кампазітара Аляксандра Барадзіна, Соф’і Драгаміравай, Уладзіміра Стасава, ,
У гэты ж перыяд створаны партрэты, Міхаіла Крамскога, Івана Тургенева, Васіля Самойлава, Міхаіла Шчэпкіна, і многіх іншых.
1890—1900
У 1890 годзе І. Рэпін працягвае маляваць партрэты, у тым ліку стварае партрэты, В. Аляксандравай-Гейнс, , Ц. Кюі,
У наступным годзе скончана карціна «», праца над якой вялася 10 гадоў. Таксама створаны партрэты, вялікага князя Канстанціна Канстанцінавіча, У. Салаўёва, Уладзіміра Спасовіча.
Таксама ў 1892 годзе былі напісаны партрэты,.
У 1893 годзе пазнаёміўся з вядомым віцебскім краязнаўцам У. К. Стукалічам. Цікавасць да гісторыі Віцебшчыны паслужыла напісанню малюнка «Пропаведзь І. Кунцэвіча ў Беларусі». Таксама створаны партрэты, М. Рымскага-Корсакава,.
У 1893 годзе І. Рэпін стаў правадзейным членам Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў і разам з сынам Юрыем падарожнічаў па Германіі, Францыі, Італіі, наведваючы мастацкія выстаўкі і музеі.
У наступныя 14 гадоў шмат часу аддаваў выкладчыцкай працы. У 1894—1907 гадах — прафесар-кіраўнік майстэрні ў Акадэміі мастацтваў.
У 1894 годзе сканаў бацька І. Рэпіна, якога пахавалі ў Здраўнёве.
У 1894-96 гадах мастак выканаў партрэты дачкі Надзеі, Л. П. Штэйнгель, І. Шышкіна,, З. Гіпіус, Р. Ге, імператара Мікалая II, , , М. Ценішавай, , , групавы партрэт , і , А. Талстога, П. Траццякова, , В. Сярова і іншыя.
У 1898 годзе ажыццявіў паломніцтва ў Іерусалім. У 1898-99 гадах займаў пасаду рэктара Акадэміі мастацтваў і згадзіўся стаць супрацоўнікам новага часопіса «».
У наступным годзе ажаніўся з і набыў на яе імя зямлю ў пасёлцы Куокала ў Фінляндыі, на якой пабудаваў маёнтак і назваў «». У кастрычніку ў Пецярбургу пазнаёміўся з М. Горкім. У канцы года Рэпін парваў зносіны з «Миром Искусства», які ўзначальваў С. П. Дзягілеў.
У 1897—1900 гадах між іншых намаляваў партрэты, А. Коні, В. Прахава, М. Горкага, , В. Свіньіна, , , паасобныя партрэты дачкі і сына К. Фафанава і іншыя.
У 1892—1900 жыў наездамі і працаваў ва ўласным маёнтку Здраўнёва на беразе Заходняй Дзвіны (цяпер Віцебскі раён). Тут створаны карціны «Беларус», «». «Паляўнічы з ружжом», «На Заходняй Дзвіне. Усход сонца» (эцюд; усе 1892), «Святочнае гулянне ў Здраўнёве» (1893), «Касец-літвін» (1894), «Дуэль», «Месячная ноч. Здраўнёва», «Партрэт сына Юрыя на тэрасе здраўнёўскага дома» (усе 1896), абразы «Хрыстос» (1894) і «Маці Божая» (1896) для царквы суседняй вёсцы Слабада, партрэты дачок Веры і Надзеі і інш. У Здраўнёве Рэпін часта наведвалі вядомыя людзі Віцебска і наваколляў: гісторык А. П. Сапуноў, краязнавец і грамадскі дзеяч У. К. Стукаліч, фатограф С. А. Юркоўскі і інш. Пад уплывам Стукаліча Рэпін збіраўся напісаць гістарычную карціну пра Віцебскае паўстанне 1623 (не здзейснена, захаваўся эскіз «Пропаведзь Кунцэвіча ў Віцебску», (1893)).
1900—1910
У маі 1900 года Рэпіны з’ехалі ў Парыж, дзе І. Рэпін быў членам міжнароднага журы па жывапісе на Сусветнай выстаўцы.
Падчас года І. Рэпін напісаў партрэты паміраючай, жонкі , Д. Меражкоўскага, У. Стасава, Ц. Кюі, М. Антакольскага.
У 1901 годзе Рэпін атрымаў заказ ад імператара Мікалая II: напісаць юбілейнае паседжанне Дзяржаўнага Савета. Палатно плошчай 35 м², у рабоце над якім прымалі ўдзел мастакі Б. М. Кустодзіеў (правая частка карціны) і (левая частка карціны), было выканана на працягу 1901—1903 гг. На карціне намалявана больш за восемдзесят чалавек — членаў Дзяржаўнага Савета, на чале з царом. Да карціны Рэпін напісаў каля пяцідзесяці партрэтных эцюдаў.
У 1902—1903 гадах Рэпін таксама стварыў партрэты В. Самойлава,, , , М. Хілкова, , , А. Курапаткіна, , П. Траццякова, , П. Чысцякова, А. Лядава, В. Плевэ, С. Вітэ, ,
У 1904 годзе Рэпін апошні раз у жыцці наведаў Здраўнёва. У наступным годзе пасля двухмесячнага падарожжа па Італіі Рэпін падаў прашэнне аб адстаўцы. Быў звольнены загадам па Міністэрству двара ад 31 снежня 1905 года. Пасля 1905 правая рука канчаткова перастала яму служыць, прыкладна з 1907 мастак канчаткова перайшоў да пісанню левай рукой.
24 кастрычніка 1906 года зноў прызначаны на пасаду прафесара-кіраўніка з 1 чэрвеня 1906 года. У 1907 годзе наведаў Чугуеў. У верасні канчаткова пакінуў Акадэмію Мастацтваў.
У 1904—1907 гадах былі напісаныя партрэты, Л. Андрэева, , , В. Струкавай, , , , М. Оліў, А. Куінджы, С. Крачкоўскага, , Д. Мендзялеева
У 1908—1910 гадах напісаны партрэты М. Чукоўскай, Л. Свентаржэцкага,,.
1910—1920
У 1910—1913 гадах былі напісаны партрэты, , П. Сталыпіна, , , , , У. Бехцерава, А. Андрэевай-Шкілондзь, , К. Чукоўскага, У. Караленкі.
У 1911 годзе на ў асобным павільёне была арганізавана персанальная выстаўка І. Рэпіна.
16 студзеня 1913 года І. Я. Рэпін прыехаў у Маскву ў сувязі з пашкоджваннем карціны «».
28 чэрвеня 1914 года ў Швейцарыі ад сухот памёрла жонка мастака. Рэпін, які прыехаў туды, не заспеў Наталлю Барысаўну ў жывых, змог толькі замаляваць магілу. Пасля смерці Нордман, стаў пажыццёвым уладальнікам сядзібы «Пенаты», апублікаваўшы завяшчанне, унёс на рахунак Акадэміі каля 30 тысячы рублёў на будучае ўтрыманне музея ў свой ​​гонар — «Пенатаў». Толькі пасля смерці мачыхі Пенаты пачалі наведваць дочкі І. Рэпіна.
У 1914 годзе напісаны партрэты Ф. Шаляпіна, С. Гарадзецкага з жонкай,, ,
У ліпені прыехаў у Чугуеў, поўны творчых планаў і спадзяванняў. Набліжаўся сямідзесяцігадовы юбілей мастака. Ён марыў пасяліцца ў Чугуеве, стварыць свабодныя мастацкія майстэрні пад назвай, памятнай яму з дзяцінства, — «Дзелавы двор». Спадзяваўся, што майстэрні стануць цэнтрам развіцця народнага мастацтва Украіны. Паводле задумы, тут павінны былі рыхтаваць жывапісцаў, скульптараў, майстроў прыкладнога мастацтва. Меркавалася стварыць такія майстэрні, як керамічная, пазалотная, разьбы па дрэве дэкаратыўнага пано, ткацкая, ліцейная, такарная і сталярная. Школа павінна была ўтрымліваць вучняў бясплатна, мець практычнае прызначэнне і выконваць заказы насельніцтва. У гонар гэтай падзеі гарадскія ўлады выдзелілі для будаўніцтва «Дзелавога двара» шэсць дзесяцін зямлі ў лепшым месцы горада — над Данцом. Але школа так і не была пабудавана — пачалася першая сусветная вайна. Прыезд у Чугуеў у 1914 годзе быў апошнім.
У 1915-16 гадах намаляваў партрэты А. Коні, А. Рубінштэйна,, , , П. Самойлава, А. Камашкі,
У 1918 годзе працы Рэпіна былі выстаўлены ў салоне Стрындберга ў Хельсінкі.
1920—1930
У сакавіку 1920 года абраны ганаровым членам Фінскага мастацкага таварыства. Праз 2 месяцы, у маі 1920 года, падараваныя Рэпіным карціны былі выстаўлены ў музеі Атэнеум у Хельсінкі. У гэтым жа годзе ў газеце «Мір» Рэпін публікуе шэраг артыкулаў супраць савецкай улады. Для газеты «Агульная справа», якая выходзіла ў Парыжы, Рэпін піша ўспаміны пра Л. М. Талстога, прымеркаваныя да 10-годдзя з дня смерці пісьменніка. У 1920-я гады Рэпін стаў наведваць праваслаўны храм у пасёлку Куокала і спяваў на клірасе.
У 1921 годзе быді праведзены выстаўкі ў Тэрыёкі і ў Выбаргу. У наступнае дзесяцігоддзе ладзіліся рэгулярныя выстаўкі як у Фінляндыі, так і ў іншых краінах. У лютым у газеце «Руль» выйшаў яго заклік «Людзі рускія», а ў газеце «Шлях» — нататка аб сучасным становішчы Расіі. У гэтым жа годзе адбылася выстаўка ў Нью-Ёрку.
22 сакавіка 1924 года атрымаў першае пасведчанне асобы — від на жыхарства, якая дазволіў пражываць у Фінляндыі, тэрмінам на два гады. Гэта адбылося ў Хельсінкі, у памяшканні Цэнтральнай доказнай паліцыі.
Мастак памёр 29 верасня 1930 года ў Куокале, дзе і быў пахаваны ў парку сваіх любімых «Пенатаў», непадалёк ад дома і «Чугуевай горкі» — як мастак называў пагорак, які ўзвышаўся на яго ўчастку.
таксама стаў мастаком. Род Рэпіна цяпер прадстаўляюць нашчадкі яго брата, якія жывуць у Ярвенпяа. Пляменнік мастака Ілья Рэпін вырабіў дзве праваслаўных святыні для іканастасаў з дрэва: для малельні ў Ярвенпяа ў 1948 і праз 10 гадоў для новай праваслаўнай царквы на могілках у Хельсінкі.
Творчасць
У творчасці Рэпіна ўвасоблены лепшыя дасягненні дэмакратычнага мастацтва таго часу. У жанравых палотнах адлюстраваў супярэчнасці грамадскага жыцця паслярэформенай Расіі, паказаў сілу, веліч і чалавечую годнасць абяздоленага народа, раскрыў мужнасць і высакароднасць рэвалюцыянераў — «Бурлакі на Волзе» (1870—1873), «», 1880—1883, «Адмова ад споведзі» (1879—1885), «Не чакалі» (1884—1888). У шматлікіх партрэтах стварыў глыбокапсіхалагічныя вобразы прадстаўнікоў розных пластоў рускага грамадства — «Мужычок з баязлівых», «Протадыякан» (абодва 1877), партрэты (1881), А. А. Дэльвіга (1882), Л. М. Талстога (1877), П. М. Траццякова (1901), групавы партрэт «Урачыстае пасяджэнне Дзяржаўнага савета» (1901—1903) і інш.). У гістарычных карцінах імкнуўся паказаць трагічныя пераплаценні чалавечых пачуццяў, моцныя драматычныя характеры — «Царэўна Соф’я» (1879), «Іван Грозны і яго сын Іван» (1885), раскрыць вольналюбівы дух народа — «Запарожцы пішуць пісьмо турэцкаму султану» (1878—1891).
Творам Рэпіна ўласцівы глыбіня зместу, энергія і пластыка жывапіснай формы, цэльнасць кампазіцыі, выразнасць колеру і малюнка, майстэрства ў перадачы святло-паветранага асяроддзя. Дзейнасць Рэпіна зрабіла вялікі ўплыў на творчасць беларускіх партрэтыстаў канца 19 — пач. 20 ст.
Рэпін і Беларусь
Сярод вучняў І. Я. Рэпіна мастак Леў Альпяровіч. У 1988-м годзе адкрылі музей-сядзібу І. Я. Рэпіна «Здраўнёва». У Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь захоўваюцца 13 жывапісных палоцен Рэпіна, сярод іх: «Украінка каля плятня» (1876), «Запарожцы» (эскіз да карціны, 1880-я г.), партрэты М. К. Ценішавай (1893), (1905).
Рэпін і Украіна
Жыццё і творчасць Іллі Яфімавіча цесна былі звязаны з Украінай. Мастак ведаў украінскую мову і гісторыю ўкраінскага народа. Ён з’яўляўся членам журы камісіі па ўзвядзенню помніка Т. Шаўчэнкі. Нездаволены рашэннем камісіі, выйшаў з яе складу, як і некаторыя ўкраінскія мастакі. Ілья Яфімавіч асабіста зрабіў некалькі чарнавікоў праекта помніка, паколькі высока цаніў асобу Шаўчэнкі, называючы яго «апосталам свабоды». меў намер стварыць мастацкую паштоўку, атрыманыя грошы ад якой былі накіраваны на збудаванне помніка. Для гэтага Рэпін напісаў акварэллю «Праметэя» з паэмы Шаўчэнкі «». Таксама ён стаў членам-заснавальнікам Таварыства па ахове помнікаў Т. Шаўчэнкі, статут якога не быў зацверджаны ўрадам.
І. Рэпін аказваў дапамогу камітэту пры Таварыстве прыгожых мастацтваў імя В. Верашчагіна ў г. Мікалаеве. Таксама ён з’яўляўся ганаровым членам і Кіеўскага таварыства старажытнасцей і мастацтва.
Рэпін і Фінляндыя
У 1920 фінскія мастакі выбралі Рэпіна ганаровым членам Таварыства мастакоў Фінляндыі. З гэтай нагоды ў рэстаране гатэля кают-кампанія ў Хельсінкі адбылася ўрачыстая вячэра, а потым мастакі пачалі пісаць вялікую карціну Знакамітасці Фінляндыі, якая была скончана шмат гадоў праз. У цяперашні час карціна выстаўлена ў кафэ Атэнеум.
Палітычныя погляды
Рэпін адмоўна ставіўся да Мікалая Другога, называў яго «гнюсным варварам», «высокадзяржымордзіем», марыў «што гэтая „брыдота“ абваліцца». Аднак пасля рэвалюцыі, у 1918 годзе, ён піша карціну «Быдла імперыялізму», своеасаблівы працяг тэмы бурлакоў, дзе яны выглядаюць бруднымі, тупымі і выродлівымі. Сам Рэпін аб гэтай карціне казаў: «„Быдла“ — глыбока разбэшчаная істота: пастаянна сутыкаючыся з паліцыяй, яно засвойвае яе здольнасці драпежнічаць па-воўчы, падхалімнічаць, але хутка прыходзіць да расправы над сваімі гаспадарамі, калі яны слабеюць…». Спробы Савецкага ўрада вярнуць Рэпіна ў СССР не ўдаліся, угаворы сяброў не падзейнічалі; у прыватных лістах ён сцвярджаў, што пакуль ва ўладзе бальшавікі, не жадае мець з Расіяй нічога агульнага.
У апошнія гады жыцця Рэпін стварыў шэраг карцін на рэлігійныя тэмы.
Памяць
У 1930-я гады пачынаецца сапраўдны культ Рэпіна на радзіме, калі яго працы сталі ўзорамі перыяду сацыялістычнага рэалізму ў СССР. Імя Рэпіна ўстала ў адным шэрагу з імёнамі Талстога, Мусаргскага і Рымскага-Корсакава. Рэпін сам напісаў працы на тэмы рэвалюцыі, такія як: «Расстрэл дэманстрантаў», «Чырвонае пахаванне» і «Ля царскай шыбеніцы», якія ён падарыў музею рэвалюцыі з нагоды візіту дэлегацыі савецкіх мастакоў летам 1926 года. Сярод гэтых карцін ёсць партрэт Керанскага. Рэпін стаў адным з нямногіх эмігрантаў, якія атрымалі прызнанне ў СССР, у прыватнасці, у 30-я гады.
Апошняя прыжыццёвая біяграфія І. Я. Рэпіна, якая пачынаецца са слоў «выбітны рускі жывапісец», выйшла ў СССР у сёмым томе. Па запісе на абароце тытульнай старонкі, рэдакцыйная праца над томам была завершана 31 жніўня 1930 — менш, чым за месяц да смерці мастака.
Прэмія імя Е. Міровіча
'''Прэмія імя Е. Міровіча''' — тэатральная прэмія Беларусі. Заснавана ў 1992 годзе Міністэрствам культуры Беларусі і Беларускім саюзам тэатральных дзеячаў. Прысуджаецца раз у 2 гады рэжысёрам, драматургам, сцэнографам, кампазітарам, балетмайстрам за яркія творчыя дасягненні ў беларускім тэатральным мастацтве. Названа ў гонар беларускага драматурга і тэатральнага рэжысёра Еўсцігнея Міровіча.
Сініцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Сініцы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Макраны. З 20 лютага 1938 года ў складзе Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Соржыцкага сельсавета.
Казанскае ханства
Казанскае ханства — феадальная дзяржава, якая існавала ў 1445—1552 на землях у сярэднім цячэнні Волгі і на Каме. Сталіца — г. Казань.
Брацкая магіла (Крупкі)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў Крупках Мінскай вобласці.
Апісанне
На паўднёва-ўсходняй ускраіне горада Крупкі. Пахаваны 223 загінулых, сярод якіх воіны і партызаны, што загінулі ў Вялікую Айчынную вайну ў баях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў, і 98 мірных жыхароў в. Слаўнае, расстраляныя гітлераўцамі ў 1942 годзе. Сярод пахаваных — воіны 5-й гвардзейскай танкавай арміі і 10-га гвардзейскага Кіеўскага бамбардзіровачнага авіяпалка, якія загінулі ў чэрвені 1944 годзе пры вызваленні горада ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
У 1959 годзе на магіле пастаўлены абеліск. Шпіль жалезабетонны вышынёй 3,3 м, шырыня ў аснаваніі 3 м. Злева і справа ад абеліска пліты з прозвішчамі пахаваных у брацкай магіле.
NGC 1787
NGC 1787 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC31) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Уладлен Ігаравіч Анікееў
Уладлен Анікееў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Віцебск».
NGC 1787
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладлен Ігаравіч Анікееў
Клубная кар’ера
З 2020 года пачаў выступаць за дубль «Віцебска», а неўзабаве стаў зрэдку прыцягвацца і да асноўнай каманды. Дэбютаваў за «Віцебск» 23 чэрвеня 2021 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Смалявічаў» (3:1), калі выйшаў на замену ў другім тайме. 8 ліпеня 2022 года ўпершыню згуляў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з «Іслаччу» (0:2). У далейшым працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, часам выходзячы на замену.
IC 4443
IC 4443 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ёванка Броз
Ёванка Будзісаўлевіч-Броз (Јованка Будисављевић Броз; 7 снежня 1924, Печане — 20 кастрычніка 2013 года, Бялград ) — першая лэдзі Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславіі, удава першага і адзінага прэзідэнта Югаславіі Іосіпа Броза Ціта. Была з ім у шлюбе з 1952 па 1980 гады (яго пятая жонка). Удзельніца Народна-вызваленчай вайны ў Югаславіі, падпалкоўнік Югаслаўскай народнай арміі. З’яўлялася адной з самых супярэчлівых жанчын Югаславіі і ўсяго XX стагоддзя, паколькі рэдка давала інтэрв’ю, а 25 гадоў свайго жыцця правяла пад хатнім арыштам (вызвалілася толькі ў 2000 годзе).
Раннія гады
Ёванка Будзісаўлевіч нарадзілася 7 снежня 1924 года ў вёсцы Печане ў Ліцы (цяпер тэрыторыя Харватыі) у сям’і Мічэ і Міліце Будзісаўлевічаў (другое дзіця ў сям’і). Ва ўзросце 17 гадоў уступіла ў Саюз камуністаў Югаславіі, у тым жа ўзросце ўступіла ў партызанскі рух. У 1943 годзе былі забітыя яе брат Максім і бацька, а сама Ёванка ў адным з баёў была параненая ў нагу і захварэла на. Ва ўзросце 21 года яна атрымала два Ордэны «За адвагу» і памятны Партызанскі медаль 1941 года. Пазнаёмілася з Іосіпам Бамроз падчас ў 1944 годзе.
Падчас вайны Ёванка служыла ў савецкай арміі.
Знаёмства з Ціта
Якім чынам юная партызанка з Лікі стала жонкай лідара камуністаў Югаславіі, да гэтага часу невядома. Паводле афіцыйнай версіі, пасля завяршэння Другой сусветнай вайны міністр унутраных спраў Аляксандр Ранкавіч асабіста выбіраў сакратара Іосіпа Броза. З 50 кандыдатак Ранкавіч выбраў пяць дзяўчат і прадставіў іх Брозу, які і абраў Ёванку Будзісавлевіч (ёй было 24 гады). Гэтую версію пацвердзіў генерал, кіраўнік югаслаўскай контрразведкі, які сам прапаноўваў Ёванку на месца сакратара Ціта. Па іншай версіі, Ёванку прапанаваў, прадстаўнік НКУС у Югаславіі ў той час: па некаторых звестках, Ёванка таксама была завербаваная НКУС. Па трэцяй версіі генерала, Ёванка першапачаткова ўладкавалася медыцынскім работнікам у Іосіпа Броза, адказваючы за чысціню пакояў і медыцынскую дапамогу. Пасля таго, як у 1946 годзе памерла, трэцяя жонка Іосіпа Броза, Ёванка стала асабістым сакратаром Ціта па рэкамендацыі таго ж Краньца.
Першыя гады сямейнага жыцця
Да 1952 года Ёванка знаходзілася ў атачэнні Ціта і была фактычна яго палюбоўніцай. Па сведчанні, аднаго з ідэолагаў рэвалюцыйнага руху ў Югаславіі, з кнігі «Зносіны з Ціта» (Дружење са Титом) вынікае, што адносіны Ёванкі і Іосіпа былі даволі няпростымі. Яны фактычна былі адкрытыя ў 1951 годзе, калі Ціта лячыўся пасля запалення жоўцевага пузыра. Справа пахілілася да вяселля. Дакладная дата да гэтага часу застаецца прадметам дыскусій: вядома, што таемнае вянчанне адбылося 15 красавіка 1952 года на віле Дунаўка ў Ілку. Сведкамі на вяселлі былі Аляксандр Ранкавіч і. Афіцыйна Ёванка Броз была прадстаўлена як першая лэдзі Югаславіі пасля сустрэчы з міністрам замежных спраў Вялікабрытаніі Энтані Ідэнам.
У 1968 годзе разам з мужам наведала СССР.
Праблемы ў асабістым жыцці
Адносіны ў сям’і пачалі пагаршацца ў пачатку 1970-х гадоў, стаўшы прадметам вострых палітычных дыскусій. Ёванка сцвярджала, што спрабавала проста абараніць свайго састарэлага мужа ад розных агентаў, выправадзіўшы 10 з 11 міністраў СФРЮ як шпіёнаў. Праціўнікі Ёванкі сцвярджалі, што яна сама была шпіёнкай. У 1988 годзе, паводле заявы кіраўніцтва краіны, з 1974 па 1988 гады было праведзена 59 нарад, прысвечаных паводзінам жонкі Ціта. 21 студзеня 1974 Ціта сам аддаў распараджэнне стварыць спецыяльную камісію па расследаванні «справы таварыша Ёванкі». Камісію ўзначаліў Рата Дуганіч, туды ж увайшлі, Тода Куртавіч, , Мілаш Шумоня, Джэміль Шарац і Іван Кукач.
Ёванку абвінавачвалі ў шпіянажы на карысць СССР, раскрыцці дзяржаўнай таямніцы, змове з сербскім генералітэтам, перавышэнні паўнамоцтваў (незаконным прызначэнні і адхіленні ад працы вышэйшых службовых асоб), удзеле ў змове супраць Аляксандра Ранкавіча, змове з генералам Джокам Ёванічам і спробе падрыхтоўкі дзяржаўнага перавароту і звяржэння Ціта. Аднак доказаў ніхто не мог прад’явіць: на думку большасці людзей, Ёванка не была ўблытана ні ў якія злачынствы, а яе падстаўлялі палітыкі, якія ўмелі маніпуляваць маршалам Ціта. Па словах Іва Этэравіча, асабістага фатографа Іосіпа Броза, галоўнымі правакатарамі ў Югаславіі былі і.
Канчатковы разрыў
Да сярэдзіны 1970-х гадоў Ёванка амаль цалкам адышла ад свайго мужа, які апынуўся пад уплывам Доланца і Любічыча. У 1975 годзе яна не наведала з афіцыйным візітам некалькі краін, і па краіне пракаціліся чуткі аб сварцы і разрыве адносін. У красавіку таго ж года Ціта пакінуў сваю рэзідэнцыю на Вужыцкай вуліцы ў доме 15 і пераехаў у Белы двор. 14 чэрвеня 1977 Ёванка апошні раз з’явілася на людзях падчас сустрэчы з прэм’ер-міністрам Нарвегіі. У канцы лета яе арыштавалі і пасадзілі пад хатні арышт без афіцыйнай аб’явы. Афіцыйна аб разводзе ніхто не паведамляў.
Смерць мужа і ізаляцыя
4 мая 1980 года ў Любляне пасля доўгай хваробы і стаднеўнай комы памёр Іосіп Броз Ціта, і ўся краіна пагрузілася ў жалобу. На з’явілася і яго ўдава Ёванка. 27 ліпеня 1980, праз тры месяцы пасля смерці кіраўніка дзяржавы, таемная паліцыя абшукала дом на Вужыцкай вуліцы, дзе жыла пара Броз, канфіскавала ўсю маёмасць (па новым законе яе абвясцілі дзяржаўнай) і выправадзіла Ёванку з кватэры, адправіўшы яе на Бульвар свету ў дом 75 пад хатні арышт. Малодшай сястры Надзе забаранілі казаць аб тым, што адбылося, пагражаючы смерцю.
Становішча Ёванкі было вельм благім: запасы ежы ў доме папаўняліся толькі раз у тыдзень. Ацяплення і гарачай вады ў доме не было. У снежні 1985 года Ёванка звярнулася да дэпутатаў Саюзнай Скупшчыны ў адкрытым лісце з просьбай дапамагчы:
Гэтая пакутлівая мітусня працягвалася з 11 гадзін раніцы і да глыбокай ночы. Раніцай яны некуды дзеліся. Нішто не дапамагло мне быць упэўненай, што гэта былі мае асабістыя лісты, рахункі і дакументы. Я была адна ў доме, а ўсе людзі, якія там працавалі, таксама некуды зніклі. Я была з дзесяццю незнаёмцамі і панічна іх баялася. Калі яны пачалі стукаць у дзверы, я папрасіла прыехаць сваю сястру Наду. Яна была прысутнай пры гэтай пакутлівай цырымоніі вобыску. Перад ад’ездам да мяне падышоў той Ніколіч і забараніў Надзе казаць аб тым, што яна бачыла, інакш яна заплаціць галавой.
З тых часоў Ёванку больш ніхто не турбаваў. Рашэнне аб вызваленні Ёванкі не прыняў нават прыйшоўшы да ўлады Слабадан Мілошавіч, і толькі ў 2000 годзе Ёванка пакінула сваю «турму» пасля распараджэння Ваіслава Каштуніцы. У 2003 годзе ў гутарцы Ёванка заявіла, што яе муж не быў ні з чым звязаным і стараўся выратаваць яе жыццё. Яна паўтарала да канца дзён, што Доланц і Любічыч былі асноўнымі віноўнікамі таго, што адбылося. Нажаль, адсудзіць у дзяржавы канфіскаваную маёмасць Ёванка не змагла нават пасля адмены закона аб канфіскацыі, паколькі суд страціў адпаведныя дакументы.
Дакументы
У 2006 годзе міністр Расім Льяіч асабіста сустрэўся з Ёванкай і дапамог ёй атрымаць дакументы на жыллё, якіх у яе не было з моманту хатняга арышту. 6 ліпеня 2009 года Ёванка Броз ўрачыста атрымала пашпарт грамадзяніна Сербіі з рук міністра ўнутраных спраў Івіцы Дачыча (там жа быў прысутны і Расім Льяіч, ужо міністр унутраных спраў). Ёванка падзякавала міністрам і пажартавала, што цяпер зноў пачне падарожнічаць за мяжу.
Хвароба і смерць
23 жніўня 2013 года Ёванка была тэрмінова шпіталізавана ў Клінічны цэнтр Бялграда ў цяжкім стане здароўя : па паведамленнях цэнтра, быў выяўлены пачатковы сепсіс арганізма, у Ёванкі таксама выявілі пролежні і раны невядомага паходжання (як мяркуецца, ад анкалагічнага захворвання). Неўзабаве клініка па просьбе грамадства перастала паведамляць інфармацыю аб стане здароўя Ёванкі, спаслаўшыся на медычную таямніцу. Урачы змагаліся за яе жыццё, аднак 20 кастрычніка 2013 года Ёванка Броз памерла на 89-м годзе жыцця.
Ёванка Броз была пахавана 26 кастрычніка 2013 года ў «» побач з мужам, згодна з яе апошняй воляй. Пахаванне адбылося з воінскімі ўшанаваннямі.
Узнагароды
Акрамя двух ордэнаў «За адвагу» і медаля Партызанскай памяці, Ёванка была ўзнагароджана Ордэнам Югаслаўскай зоркі з залатым вянком, Залатой зоркай ордэна братэрства і адзінства і Вялікім крыжам Ордэна «За заслугі» Францыі: указ аб гэтым падпісаў 6 снежня 1976 года прэзідэнт Францыі Валеры Жыскар д'Эстэн, узнагародзіўшы тым жа ордэнам і яе мужа.
Калэнна
Калэнна (Кале́нна) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Беларускі краёвы з’езд
Беларускі краёвы з’езд — выдуманы форум «дэлегатаў беларускіх грамадскіх і палітычных арганізацый, сялянскіх радаў», членаў «Быўшай Рады БНР і іншых краёвых арганізацый цэлай Беларусі», які нібыта адбыўся 28-30 студзеня 1919 г. у зоне «бальшавіцкай акупацыі» ў Навагрудку. Пра гэты з’езд не было вядома членам Рады Беларускай Народнай Рэспублікі і Рады Народных Міністраў БНР, якія ў той час знаходзіліся ў Гродне. Не паведамлялася пра з’езд і ў друку. «Прэзідэнт» нібыта абранай на Беларускім краёвым з’ездзе Беларускай краёвай народнай рады К. Цвірка-Гадыцкі меў у той час сталыя кантакты з дзеячамі БНР і нават супрацоўнічаў з імі. Легенда аб Беларускім краёвым з’ездзе ўзнікла ў сакавіку 1919 г., калі дэлегацыя БНР на чале з А. Луцкевічам дамагалася ўдзелу ў Парыжскай мірнай канферэнцыі. 23 сакавіка 1919 г. К. Цвірка-Гадыцкі і член Беларускай краёвай народнай рады А. Янсан накіравалі міністру-прэзідэнту Польшчы І. Падарэўскаму ліст, у які ўключылі «рэзалюцыю з’езда», што тычалася справы беларускай дзяржаўнасці. У першым пункце рэзалюцыі сцвярджалася, што «існаванне самастойнай Беларускай дзяржавы — немагчыма». Беларускі народ, гаварылася далей, « павінен ўвайсці ў звязак з адным са сваіх суседзяў». Былая Расійская дзяржава, пісалі Цвірка-Гадыцкі і Янсан, апанавана «бальшавіцкй анархіяй», а Украіна і Літва кіруюцца чужымі інтарэсамі і не маюць сталай асновы дзяржаўнага жыцця. Таму гэтыя краіны, на думку аўтараў рэзалюцыі, не маглі даць беларускаму народу «заспакаення яго нацыянальных і іншых патрэб і пжаданняў», і «толькі адраджаючаяся дэмакратычная Польшча ёсць суседам, з каторым беларускі народ зжыўся праз вякі супольнага існавання — звязак з ёю, а разам з тым і усімі дэмакратыямі Захаду — адзін можа даць найбольш выгад беларускамум народу і загарантаваць непадзельнасць Беларускага краю». Аўтары «рэзалюцыі» пісалі, што «Беларусь у сваіх этнаграфічнах межах… увайдзе ў сціслы звязак з Польскай Рэчы Паспалітай». Правядзенне пастановы юбыло даручана Беларускай краёвай народнай радзе. Пастанова «з’езда» даводзілася да ведама І. Падарэўскага, каб ён здзейсніў адпаведныя крокі «у кірунку ўстанаўлення супольнага палітычнагав жыцця беларускага народа з Польшчай». Міністр-прэзідэнт Польшчы пдкрэсліў на Парыжскай мірнай канферэнцыі, што дэлегацыя не мае паўнамоцтваў і не можа удзельнічаць у перагаворах. «Рэзалюцыя» істотнага ўплыву на работу Парыжскай мірнай канферэнцыі не зрабіла. Фіктыўнасць Беларускага краёвага з’езда была даказана, і ў чэрвені 1919 г. прадстаўнікі беларускай нарады былі дапушчаны на канферэнцыю.
Горацкі сельсавет (Горацкі раён)
Го́рацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — горад Горкі (не ўваходзілі ў склад).
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Горацкага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — горад Горкі. 21 жніўня 1925 года скасаваны, тэрыторыя ўключана ў новаўтвораны Казіміраўскі сельсавет, акрамя горада Горкі, дзе быў утвораны гарсавет.
26 сакавіка 1987 года ўтвораны зноў у складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці БССР з частак Будскага (2 населеныя пункты: Задарожжа і Сураўцова), Макараўскага (6 населеных пунктаў: Андрухі, Воўкаўшчына, Зайцава, Макараўка, Чашнікі і Шалаханаўка) і Паршынскага (5 населеных пунктаў: Азаравічы, Іванова, Нівішчы, Тосна і Тушкава) сельсаветаў. 21 лістапада 1989 года ў склад Паршынскага сельсавета вернуты 3 населеныя пункты (Іванова, Нівішчы і Тосна), а ў склад сельсавета з Добраўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Гошч-Чарны, Мацюты, Стан і Чапялінка). 22 лютага 2001 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Будскага сельсавета (8 населеных пунктаў: Буды, Вялікае Марозава, Кацялёва, Кварцяны, Малое Марозава, Мікуліна, Славікі і Турышчава), у склад Добраўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Азаравічы, Гошч-Чарны, Камаровічы, Мацюты, Стан, Старынка, Тушкава і Чапялінка). 13 чэрвеня 2002 года скасаваны, тэрыторыя размеркавана паміж Горскім (4 населеныя пункты: Вялікае Марозава, Малое Марозава, Мікуліна і Турышчава), Ленінскім (6 населеных пунктаў: Андрухі, Воўкаўшчына, Зайцава, Макараўка, Чашнікі і Шалаханаўка) і Паршынскім (6 населеных пунктаў: Буды, Задарожжа, Кацялёва, Кварцяны, Славікі і Сураўцова) сельсаветамі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 16 населеных пунктаў.
Абраз Маці Божай Юравіцкай
Абраз Маці Божай Юравіцкай — абраз Багародзіцы, які ўпершыню ў гістарычных хроніках згадваецца ў 1630 годзе. Шануецца як цудатворны ў Праваслаўнай і Каталіцкай цэрквах.
Апісанне абраза
Абраз выкананы ў царкоўна-мастацкім стылі «Адзігітрыя». Паводле высновы экспертаў была напісана напачатку XVII стагоддзя на тэрыторыі Заходняй Украіны, паколькі ў афармленні абраза прыкметны моцны ўплыў праваслаўнай іканаграфіі.
Гісторыя абраза
У другой палове XVII стагоддзя ў Юравічах абгрунтаваліся прадстаўнікі каталіцкага ордэна езуітаў, з дзейнасцю якіх звязана з’яўленне ў мястэчку цудатворнага абраза Маці Божай Юравіцкай і ўзвядзенне тут храмавага комплекса Юравіцкага манастыра.
Габрыэля Горват захоўвала цудадзейны абраз у галоўчыцкім палацы, а ў маі 1885 года паехала ў Кракаў і пакінула абраз айцам езуітам кракаўскага калегіума, узяўшы з іх пісьмовае абяцанне вярнуць ікону ў Юравічы, калі там адродзіцца касцёл. Езуіты спачатку змясцілі цудадзейны абраз Маці Божай Юравіцкай у капліцы калегіума, а пазней — у касцёле святой Барбары.
Спіс абраза Багародзіцы лічыўся страчаным, але пры аднаўленні манастыра быў выяўлены ў суседняй вёсцы. Пасля рэстаўрацыі юравіцкая святыня была спачатку выстаўлена ў мазырскім Свята-Міхайлаўскім саборы, а затым з хросным ходам ад яго сцен перанесена ў манастыр. Арыгінал абраза захоўваецца ў кракаўскім.
Цікавыя факты
У выдадзеным у 1742 годзе ў Познані багаслоўскім сачыненні «Крыніца ласак духоўных Дзевы Марыі з гор Юравіцкіх» прыведзена мноства цудоўных выратаванняў, звязаных з абразам Маці Божай Юравіцкім: гэта ўваскрашэнне ў 1686 годзе падчас жалобнай працэсіі сына юравіцкага верніка Прыгародскага, уваскрашэнне загінулага ў 1724 годзе пры пажары сына мазырскага земскага пісарчука Тэафіла Лянкевіча, выратаванне ў 1730 годзе патанулага юравіцкага жыхара Руткоўскага.