cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валерый Ігнатавіч Глушакоў
Творчасць
Выканаўчай манеры спевака ўласцівы лірысная напоўненасць, непасрэднасць. Стварыў вобразы Андрэя (першы выканаўца) і Супонькі («Калючая ружа», «Калі ападае лісце» Ю. Семянякі), Вронака (першы выканаўца)  («Яснае світанне» А. Туранкова), Марціна (першы выканаўца) («Міхась Падгорны» Я. Цікоцкага), Уладзіміра Ігаравіча («Князь Ігар» А. Барадзіна), Фаўста («» Ш. Гуно), Надзіра («» Ж. Бізэ), дэ Грые, Вертэра («», «» Ж. Маснэ), графа Альмавівы («» Дж. Расіні), Герцага, Альфрэда («Рыгалета», «Травіята» Дж. Вердзі), Рудольфа(«» Дж. Пучыні), Антоніа («Заручыны ў манастыры» С. Пракоф’ева), Рафаэля («» ) і інш.
У канцэртным рэпертуары Глушакова творы рускай і замежнай класікі, савецкіх, беларускіх кампазітараў, народныя песні.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі «За перамогу над Германіяй», «30 гадоў Савецкай Арміі і флоту», «20 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «40 гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «60 гадоў узброеных сіл СССР».
Памяць
На доме, дзе жыў В. Глушакоў, усталявана мемарыяльная дошка.
Мініны
Ліквідавана ў 2017 годзе.
Ставышчэ (Корасценскі раён)
Ставышчэ (Стави́ще) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лапацішкі (Бастунскі сельсавет)
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 19 красавіка 1973 года — у склад Пагародненскага сельсавета.
Маскогі
Маскогі, або мускогі (саманазва: Mvskoke), у мінулым вядомыя як крык (Creek) — індзейскі народ у ЗША. У больш шырокім сэнсе маскогамі называюць і іншыя індзейскія народы, якія размаўляюць на мове маскогі або маюць агульнае з імі паходжанне (у тым ліку семінолы, каасаці і інш.). Колькасць у ЗША (2011 г.) - 69162 чал.
Гісторыя
Маскогаў звычайна лічаць нашчадкамі стваральнікаў Місісіпскай археалагічнай культуры, якая існавала ў VIII - XVI стст. і ахоплівала значныя тэрыторыі сучасных ЗША. Яе прадстаўнікі займаліся земляробствам, вырошчвалі кукурузу, мелі шырокія гандлёвыя кантакты з рознымі раёнамі паўночнаамерыканскага кантынента. У першай палове XVI ст. у населеныя імі землі было арганізавана некалькі іспанскіх экспедыцый. Мяркуюць, што эпідэмічныя хваробы, занесеныя іспанцамі, спрыялі разбурэнню агульнай культурнай прасторы. Да другой паловы XVII ст. на тэрыторыях сучасных штатаў Тэнесі, Джорджыя і Алабама склалася асобная канфедэрацыя плямён мускогі.
З 1670 г. на атлантычным узбярэжжы бліз зямель мускогі пачалі засноўвацца брытанскія калоніі. Для пашырэння гандлёвых сувязяў з індзейцамі ў 1690 г. на рацэ Окмэлгі-Крык каланісты заснавалі спецыяльную факторыю, адкуль у брытанскія калоніі і ў Еўропу вывозіліся скуры жывёл. Мяркуюць, што назва факторыі паўплывала на фарміраванне наймення індзейцаў як крык. Гэтае найменне было шырока прадстаўлена ў англамоўнай літаратуры да сярэдзіны XX ст. Маскогі падтрымлівалі саюзныя адносіны з брытанскімі ўладамі, удзельнічалі ў нападах на іспанскія паселішчы і плямёны індзейцаў, саюзных іспанцам. У пачатку XVIII ст. частка маскогі выступіла на баку іспанскіх і французскіх каланістаў, пацярпела паражэнне і перасяліліся ў Фларыду, дзе паступова сфарміраваўся асобны народ семінолы. Аднак сутычкі паміж самімі маскогі, якія прымалі бакі то французаў, то брытанцаў працягваліся да 1763 г.
У гады Амерыканскай рэвалюцыі маскогі зноў выступілі ў якасці саюзнікаў Вялікабрытаніі. Адным з найбольш выбітных правадыроў гэтага часу быў франка-індзейскі крэол Аляксандр Мак-Гіліўрэ (1750 - 1793 гг.), які імкнуўся цэнтралізаваць кіраванне і запазычыць найбольш карысныя рысы еўрапейскай культуры. Пасля паражэння Вялікабрытаніі А. Мак-Гіліўрэ дамогся прызнання дзяржвы маскогі з боку Іспаніі і атрымаў ад яе фінансавую дапамогу. У 1787 г. ён падпісаў у Нью-Ёрку дагавор з ЗША, складзены па прапанове Джорджа Вашынгтона. Маскогі саступалі частку спрэчных тэрыторый амерыканцам і абавязваліся выдаваць плантатарам беглых рабоў. ЗША абавязваліся прызнаваць суверынітэт маскогі і абарону іх зямель ад самавольных перасяленцаў. А. Мак-Гіліўрэ атрымоўваў званне генерала ЗША са значным гадавым заробкам. У 1792 г. маскогі фактычна адверглі Нью-Ёркскі дагавор і пачалі новыя перагаворы аб узнаўленні саюза з Іспаніяй. Аднак ваенныя дзеянні не пачаліся з-за хваробы і смерці А. Мак-Гіліўрэ.
У 1796 г. федэральным агентам ЗША па справах маскогі быў прызначаны амерыканскі асветнік Бенджамін Хокінгс, які зрабіў шмат намаганняў для паляпшэння саюзніцкіх адносін з маскогі, садзейнічаў уплыву амерыканскай культуры на індзейцаў праз адукацыю і пашырэнне гандлёвых кантактаў. Аднак у 1813 г. паміж правадырамі маскогі ўспыхнуў канфлікт. Ім скарысталіся еўрапейскія краіны і ЗША для адстойвання сваіх каланіяльных інтэрасаў. У 1814 г. ЗША дамагліся вельмі значных тэрытарыяльных саступак з боку правадыроў маскогі. У далейшым, амерыканскія чыноўнікі і прадпрымальнікі імкнуліся падначаліць правадыроў праз подкуп і ўцягванне ў зямельныя махінацыі. Да канца 1820-ых гг. калісьці вялікая дзяржава, створаная А. Мак-Гіліўрэ, была абмежавана некалькімі раёнамі ў цэнтральнай Алабаме.
Стрэмыгарад
Стрэмыгарад (Стреми́город) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
P-адычны лік
p-адычны лік (дзе p — нейкі выбраны просты лік) — элемент пашырэння поля рацыянальных лікаў, якое з’яўляецца папаўненнем поля рацыянальных лікаў адносна p-адычнай нормы, вызначанай на аснове ўласцівасцей дзялімасці цэлых лікаў на р.
p-адычныя лікі ўвёў у 1897 годзе.
Поле p-адычных лікаў звычайна абазначаецца \mathbb Q_p ці \mathbf Q_p.
Стандартнае азначэнне
Няхай p — некаторы просты лік. Цэлым p-адычным лікам называецца бесканечная паслядоўнасць цэлых лікаў x_n, якія задавальняюць умову:
Дзве паслядоўнасці {x_n} і {y_n} вызначаюць адзін і той жа цэлы p-адычным лік тады і толькі тады, калі для ўсіх
Маскогі
Гісторыя
28 мая 1830 г. у ЗША быў прыняты закон аб перамяшчэнні часткі індзейцаў на захад ад ракі Місісіпі. У 1834 - 1836 гг. большасць маскогі былі вымушаны перасяліцца ў Аклахому. Падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША яны фактычна апынуліся падзеленымі на два лагеры, паколькі частка падтрымала А. Лінкальна, але большасць правадыроў, якія самі былі рабаўладальнікамі, апынуліся на баку Канфедэрацыі. У 1866 г. быў заключаны мірны дагавор з ЗША, які прадугледжваў вызваленне рабоў і наданне ім грамадзянскіх правоў. Маскогі заснавалі сваю сталіцу ў паселішчы Окмалгі, дзе пабудавалі Капітолій і ў 1867 г. прынялі Канстытуцыю Нацыі Крык.
P-адычны лік
Стандартнае азначэнне
n ≥ 1
Маскогі
Гісторыя
У 1906 г. маскогі згубілі права на большасць племянных тэрыторый, аднак было зацверджана прыватнае зямельнае права і статус грамадзян ЗША. Гэта павінна было садзейніцаць хуткай асіміляцыі маскогі сярод амерыканцаў. У 1936 г. некаторыя абшчынныя аб'яднанні маскогі ў Аклахоме атрымалі федэральнае прызнанне. У 1970 г. была прызнана Нацыя Маскогі. У 1979 г. маскогі прынялі новую Канстытуцыю.
P-адычны лік
Стандартнае азначэнне
.
Складанне і множанне цэлых p-адычных лікаў вызначаецца як пачленнае складанне і множанне такіх паслядоўнасцей. Для іх непасрэдна правяраюцца ўсе аксіёмы кальца.
Маскогі
Культура
Асновай традыцыйнай кухні маскогі былі кукурузная мука і крупы. З іх гатавалі кашу, якую елі са смажаным гарохам, гарбузом, бататам, садавінай. Рабілі з кукурузы салодкі напой апуске. Запечаную гародніну ўжывалі самастойна або з мясам. Мяса дзікіх жывёл і кароў нарыхтоўвалі празапас — рэзалі на тонкія палоскі і сушылі над вогнішчам. Улетку лавілі рыбу, аднак рыбныя стравы (звычайна самажаная рыба) з'яўляліся дастаткова рэдкімі, іх гатавалі пераважна ў святочныя дні.
P-адычны лік
Азначэнне праз праектыўны ліміт
У тэрмінах кальцо цэлых p-адычных лікаў вызначаецца як ліміт кольцаў вылікаў па модулю p^n адносна натуральных праекцый.
Маскогі
Культура
Асноўным тыпам паселішча была вялікая вёска. Маскогі будавалі драўляныя жытлы каля берагоў рэк і азёр, часцяком на пагорках. У старажытныя часы былі вядомы вялізныя пірамідальныя насыпы, на якіх ставілі слупы як фундамент для хаціны. Былі вядомы часовыя жытлы накшталт буданоў. У XVIII - XIX стст. кожная гаспадарка мела некалькі пабудоў. У адных толькі спалі, у іншых гатавалі ежу, захоўвалі прадукты. Памерлых хавалі пад падлогай, але пазней з'явіліся сямейныя могілкі.
P-адычны лік
Азначэнне праз праектыўны ліміт
Такія пабудовы можна правесці ў выпадку не толькі простага ліку p, але і любога састаўнога ліку m — атрымаецца т. зв. кальцо m-адычных лікаў, але гэтае кальцо ў адрозненне ад утрымлівае дзельнікі нуля, таму далейшыя пабудовы, якія разглядаюцца ніжэй, для яго непрыдатныя.
Маскогі
Культура
Традыцыйная мужчынская вопратка — штаны з аленяй скуры, плашч з тканіны, макасіны. Жаночая вопратка — скураныя спадніцы і доўгія плашчы з тканіны. Узімку шылі адзежу з футра. Малыя дзеці звычайна не апраналіся. Мужчыны і жанчыны мелі доўгія валасы, у якія ўпляталі ўпрыгожванні, сшчаплялі срэбнымі шпількамі.
P-адычны лік
Уласцівасці
Кальцо цэлых p-адычных лікаў звычайна абазначаецца. Звычайныя цэлыя лікі ўкладваюцца ў відавочным чынам:  і з’яўляюцца падкальцом.
Маскогі
Культура
У пару, калі земляробства з'яўлялася асновай для здабычы харчавання і лічылася жаночай справай, сфарміраваўся тып сям'і, у якім адлік сваяцтва вёўся па жаночай лініі. Шлюб арганізоўваўся па дамове паміж прадстаўнікамі (сваякамі ці сябрамі) маладога чалавека з бацькамі дзяўчыны. Пасля шлюбу ён перасяляўся ў сям'ю яе бацькоў, і некалькі гадоў маладая сям'я жыла разам са старэйшымі, але з цягам часу адлучалася. Дашлюбныя сексуальныя адносіны былі нормай, але пазашлюбныя здрады не віталіся. Практыкавалася палігінія. Дапушчаліся разводы. Сем'і аб'ядноўваліся ў сваяцкія кланы. Шлюб у межах свайго клана забараняўся. У кожнай вёсцы жылі прадстаўнікі некалькіх кланаў.
P-адычны лік
Уласцівасці
Беручы ў якасці элемента класа вылікаў лік (такім чынам, ), мы можам запісаць кожны цэлы p-адычны лік у выглядзе  адназначным чынам. Такое прадстаўленне называецца кананічным.
Запісваючы кожнае
Маскогі
Культура
У адрозненні ад сваякоў-семінолаў, маскогі практыкавалі рабства. У старажытную эпоху рабом мог стаць ваеннапалонны, які звычайна знаходзіўся ў падначаленым стане ўсяго некалькі гадоў. У XVII - XVIII стст. маскогі спецыяльна арганізоўвалі ваенныя рэйды для захопу ваеннапалонных і продажу іх еўрапейскім перасяленцам. Але з канца XVIII ст., калі з'явіліся буйныя плантацыйныя гаспадаркі, маскогі самі пачалі купляць неграў-рабоў. Рабства было канчаткова адменена ў 1866 г. Былыя рабы атрымалі статус свабодных чальцоў грамадства маскогі, але не мелі зямельных надзелаў. Канстытуцыя 1979 г. абвяшчала тое, што маскогі можа лічыцца толькі той, хто мае продкаў-маскогі. Такім чынам многія нашчадкі рабоў згубілі статус супляменнікаў, што выклікала незадаволенасць сярод іх.
P-адычны лік
Уласцівасці
an
Маскогі
Культура
Згодна Канстытуцыі 1867 г. маскогі Аклахомы, складаюць адзінае аб'яднанне — Нацыю, якая знаходзіцца ў дагаворных адносінах з урадам ЗША. Главой выканаўчай улады з'яўляецца вярхоўны правадыр, які кіруе шэрагам дэпартаментаў. Заканадаўчая ўлада прадстаўлена выбарнай Нацыянальнай Радай (Palen-Cenvpohkaken) з 18 чалавек. Яны зацвярджаюць вярхоўнага правадыра. Маецца традыцыйны суд. У склад Нацыі Маскогі ўваходзяць маскогі з іншых штатаў.
P-адычны лік
Уласцівасці
у p-ічнай сістэме злічэння і, улічваючы, што мы можам усякі p-адычны лік у кананічным выглядзе прадставіць як ці запісаць у выглядзе бесканечнай паслядоўнасці лічбаў у p-ічнай сістэме злічэння Дзеянні над такімі паслядоўнасцямі ажыццяўляюцца па звычайных правілах складання, адымання і множання «слупком» у p-ічнай сістэме злічэння.
Маскогі
Культура
Фальклор маскогі вядомы сваімі гістарычнымі паданнямі, казкамі і легендамі. У канцы ліпеня - пачатку жніўня арганізуецца свята маладой кукурузы. У мінулым яно завяршала канец каляндарнага года і пачынала новы год, суправаджалася рытуальнымі танцамі, спаленнем старых рэчаў і рэшткаў старога ўраджая. Падчас свята маладой кукурузы асуджаныя (акрамя забойцаў) атрымоўвалі прабачэнне. У нашы дні свята згубіла рэлігійнае значэнне, аднак прыцягвае ўдзельнікаў не толькі сярод маскогі, але і іншых этнічных груп.
P-адычны лік
Уласцівасці
У такой форме запісу натуральным лікам і нулю адпавядаюць p-адычныя лікі з канечнаю колькасцю ненулявых лічбаў, якія супадаюць з лічбамі зыходнага ліку. Адмоўным лікам адпавядаюць p-адычныя лікі з бесканечнаю колькасцю ненулявых лічбаў, напрыклад у пяцярковай сістэме −1=…4444=(4).
Маскогі
Рэлігія
Старажытная рэлігія маскогі была заснавана на веры ў Esaugetu Emissee (літаральна Гаспадара Дыхання), што дае пачатак жыцця і жыве на верхнім ўзроўні неба. Нябесныя свяцілы ўяўляліся яго пасланцамі. Кожны клан меў татэм, і кожнае паселішча — свяшчэнныя прадметы, якія звязвалі маскогі з Гаспадаром Дыхання. Трэба зазначыць, што апісанняў старажытных рэлігійных уяўленняў засталося мала, прычым некаторыя былі зроблены хрысціянскімі місіянерамі, якія тлумачылі рэлігію маскогі адвольна. Аднак з сярэдзіны XX ст. назіраецца цікавасць да адраджэння традыцыйных рытуалаў.
Большая частка сучасных вернікаў маскогі належыць да розных хрысціянскіх канфесій.
P-адычны лік
Уласцівасці
Поле p-адычных лікаў утрымлівае ў сабе поле рацыянальных лікаў.
Няцяжка даказаць, што любы цэлы
p
-адычны лік, някратны
, будзе абарачальным у колцы, а кратнае
адназначна запісваецца ў выглядзе xp^n, дзе лік
x
не дзеліцца на
і таму абарачальны, а
n > 0
.
Таму любы ненулявы элемент поля можна запісаць у выглядзе xp^n, дзе x не кратнае p, а n любое.
Калі n адмоўнае, то, зыходзячы з прадстаўлення цэлых p-адычных лікаў у выглядзе паслядоўнасці лічбаў у p-ічнай сістэме злічэння, мы можам запісаць такі p-адычны лік у выглядзе паслядоўнасці г.зн. фармальна прадставіць у выглядзе p-ічнага дробу з канечным лікам лічбаў пасля коскі і, магчыма, бесканечнаю колькасцю ненулявых лічбаў да коскі.
Дзяліць такія лікі можна аналагічна «школьнаму» правілу, але пачынаючы з малодшых, а не старшых разрадаў ліку.
Метрычная пабудова
Любы ненулявы рацыянальны лік
x
можна запісаць як дзе
a
і
p
, а
n
— цэлы лік, які ў такім прадстаўленні вызначаецца адназначна.
Тады p-адычная норма ліку
вызначаецца як
Для нуля p-адычная норма паводле азначэння роўная нулю:
Гэтая пабудова аналагічная пабудове поля рэчаісных лікаў як папаўнення поля рацыянальных лікаў пры дапамозе нормы, якая з’яўляецца звычайнаю абсалютнаю велічынёю.
Норма |r|_p працягваецца па непарыўнасці да нормы на.
Кацярына Васілеўна Гельцэр
Кацярына Васілеўна Гельцэр ( — ) — расійская і савецкая балерына, найбуйнейшая «зорка» савецкага балета 1920-х гадоў. Народная артыстка Рэспублікі (1925). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1943). Жонка балетмайстра В. Д. Ціхамірава.
Субынэ
Субынэ (Суби́не) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сушкы (Корасценскі раён)
Сушкы (Су́шки) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Хадакы (Корасценскі раён)
Хадакы (Ходаки́) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лаўцуны
Лаўцу́ны (, Лавцуны) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета.
Пеліканы
Пеліканы (Pelecanus) — род птушак атрада, адзіны ў сямействе Пеліканавыя (Pelecanidae).
Вялікія птушкі (самыя вялікія з лятаючых) з доўгай, «S-падобна» выгнутай шыяй, масіўнай дзюбай, пад якой звісае расцяжны скурны мяшок, і кароткімі нагамі. Паміж усімі 4 пальцамі плавальныя перапонкі. Засяляюць прэсныя вадаёмы і ўзбярэжжы мораў. Частка відаў з белым апярэннем, частка — з бурым. Палавы дымарфізм адсутнічае (акрамя памераў). Адрозніваецца 7—8 відаў.
Хатыніўка (Корасценскі раён)
Хатыніўка (Хоти́нівка) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Шатрышчэ (Корасценскі раён)
Шатрышчэ (Шатри́ще) — вёска ў Корасценскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Селішча (Гусаркаўскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Олушавыя
О́лушавыя (Sulidae) — сямейства птушак атрада.
Вялікія марскія птушкі, знешнім выглядам нагадваюць буйную крычку, з вострай, вялікай дзюбай. Паміж усімі 4 пальцамі плавальная перапонка. Дарослыя белыя, маладыя — бурыя. Палавы дымарфізм адсутнічае. Пад час лоўлі здабычы ныраюць у ваду з вялікай вышыні. Гняздзяцца ў калоніях на ўзбярэжжах. Адрозніваецца 9 відаў.
Мікянцы
Мікя́нцы (, Микянцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета.
Раманы (Воранаўскі раён)
Раманы́ (, Романы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Паташня (Першамайскі сельсавет)
Пата́шня (, Поташня) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Знаходзіцца каля ракі Каменка (прыток Усысы).
Гімн Бутана
Гімн Бутана — дзяржаўны гімн Бутана. Першапачаткова тэкст гімна складаўся з 12 радкоў, але ў 1964 годзе быў зрэзаны адміністрацыяй манархіі да 6 радкоў.
Неабходнасць стварэння гімна востра ўстала напярэдадні дзяржаўнага візіту ў Бутан індыйскага прэм'ер-міністра Джавахарлала Неру. Складанне музыкі да гімна было даручана кіраўніку ваеннага духавога аркестра краіны Аку Тонгмі. Асновай для мелодыі паслужылі індыйскі і брытанскі гімны, а таксама народная бутанская песня «Адвечны трон лотаса».
Міхалі (Першамайскі сельсавет)
Міхалі́ (, Михали) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета. За 3 км на ўсход ад Гарадка, 2 км ад чыгуначнай станцыі Гарадок на лініі Віцебск — Невель, 36 км ад Віцебска. Рэльеф раўнінны. На поўдні працякае ручай.
Гісторыя
У пачатку 20 стагоддзя ў Болецкай воласці Гарадоцкага павета Віцебскай губерні. У сакавіку 1924 года вернута ў склад БССР. З 20 жніўня 1924 года да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Болецкага сельсавета (спачатку Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі, а з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці). У 1929 годзе адкрыта пачатковая школа. У 2000 годзе ў складзе калгаса імя Мічурына. У 2012 годзе ў складзе ААТ «Гарадоцкі райаграпрамзаб».
Генадзь Мікалаевіч Раждзественскі
Генадзь Мікалаевіч Раждзественскі (нар.,  — ) — савецкі і расійскі дырыжор, педагог, піяніст, кампазітар і музычна-грамадскі дзеяч. Народны артыст СССР (1976). Герой Сацыялістычнай Працы (1990). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1970).
Біяграфія
Музычную адукацыю атрымаў у Музычнай школе імя Гнесіных у А. Ф. Гнесінай і ў Цэнтральнай музычнай школе па класе фартэпіяна. У 1949 годзе паступіў у Маскоўскую кансерваторыю — у клас фартэпіяна Л.Аборына і оперна-сімфанічнага дырыжыравання, дзе прафесарам быў яго бацька Мікалай Аносаў. У 1954 годзе Раждзественскі скончыў кансерваторыю, у 1957 годзе — аспірантуру.
Дэбют Раждзественскага ў якасці дырыжора адбыўся ў 1951 годзе: у Вялікім тэатры пад яго кіраваннем быў выкананы балет П. І. Чайкоўскага «Спячая прыгажуня». Больш за 50 гадоў Раждзественскі кіруе рознымі расійскімі і замежнымі музычнымі калектывамі, вядзе актыўную педагагічную і музычна-асветніцкую дзейнасць. З 1974 года ён выкладае на кафедры оперна-сімфанічнага дырыжыравання Маскоўскай кансерваторыі, з 1976 года — прафесар, з 2001 года — загадчык кафедры.
У сезоне 2000—2001 гадах — мастацкі кіраўнік Вялікага тэатра. З 1 верасня 2012 года ўзначальваў Камерны музычны тэатр ім. Б. А. Пакроўскага.
Памёр пасля працяглай хваробы.
Дайнава (Бастунскі сельсавет)
Дайнава́ (, Дайнова) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета. За 9 км на паўднёвы ўсход ад Воранава, на аўтадарозе Тракелі—Воранава. 42 жыхары (2014).
Гісторыя
Паводле летапісу «Манумента Германіка» вядома з 1217 г. гістарычная вобласць (зямля) Дайнова, заселеная яцвяжскім племем. 3 1259 г. цэнтр княства ў складзе дзяржавы Міндоўга. У 1270 г. Дайноўскім княствам валодаў вялікі князь літоўскі Трайдзень. У 1323 г. Гедымін перанес сталіцу княства ў Ліду, утварылася Лідскае княства, пры Вітаўце ў канцы 14 ст. ўключанае ў склад Віленскага княства ВКЛ. Аднак агульнага меркавання пра лакалізацыю тагачаснай Дайнавы няма.
У 1583 г. сяльцо ў маёнтку Жыжма, уласнасць М. Радзівіла, потым яго служэбніка Мікалая Кунеўскага. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Віленскай, з 1797 г. Літоўскай, з 1801 г. Гродзенскай, з 1842 г. Віленскай губернях. У сярэдзіне 19 ст. вёска ў маёнтку Тракелі ў Жырмунскай вол. Лідскага павета Віленскай губ., уласнасць Вольскага, у 1864 г. 38 рэвізскіх душ. Паводле перапісу ў канцы 19 ст. 22 двары, 167 жыхароў, у 1908 г. 10 двароў, 153 жыхары, 200 дзес. надзелаў, 28 коней.
Петракі
Петракі́ (, Петраки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Дайнава (Бастунскі сельсавет)
Гісторыя
3 1921 г. ў складзе Польшчы, у Жырмунскай гміне Лідскага павета Навагрудскага ваяв., 28 двароў, 133 жыхары. 3 лістапада 1939 г. ў БССР. 3 4.12.1939 г. ў Баранавіцкай вобласці, з 15.1.1940 г. ў Лідскім раёне, з 12.10.1940 г. ў Тракельскім с/с. З канца чэрвеня 1941 г. да сярэдзіны ліп. 1944 г. акупіравана нацыстамі. 3 20.4.1944 г. ў Гродзенскай вобласці, з 3.4.1959 г. ў Воранаўскім раёне, з 19.4.1973 г. ў Бастунскім с/с. 3 1948 г. ў калгасе імя Молатава (30 гаспадарак), пачатковая школа. У 1960 г. 148 жыхароў, у 1989 г. 38 двароў, 91 жыхар, у саўгасе «Тракельскі», ферма, магазін. У 2014 г. ў складзе СВК «Тракельскі».
Петракі
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Болецкага сельсавета.
Чэпелькі
Чэ́пелькі (, Чепельки) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Судзілаўскага сельсавета.
Тамара Ільінічна Сіняўская
Тамара Ільінічна Сіня́ўская (нар.,, СССР) — савецкая і расійская оперная спявачка (мецца-сапрана), педагог. Народная артыстка РСФСР (1976). Народная артыстка СССР (1982). Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1980). Удава народнага артыста СССР Мусліма Магамаева.
Займацца спевамі пачала ў ансамблі песні і танца Маскоўскага гарадскога Палаца піянераў пад кіраўніцтвам В. Локцева. У 1964 годзе скончыла Музычнае вучылішча пры Маскоўскай кансерваторыі імя П. І. Чайкоўскага, у 1970 годзе — Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва па класе спеваў у Д. Б. Бяляўскага. З 1964 па 2003 год — салістка Вялікага тэатра. Упершыню на сцэну выйшла ў ролі пажа ў оперы «Рыгалета» Д.Вердзі. У 1973—1974 гг. стажыравалася ў тэатры «Ла Скала» (Мілан).
З 2005 года — загадчык вакальнай кафедры ў ГІТІСе, прафесар. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 11 склікання з 1984 года.
Французскі шчыт
Французскі шчыт — адна з асноўных формаў геральдычнага шчыта, якая выкарыстоўваецца ў геральдыцы. Уяўляе сабой прамавугольнік з найбольшым завастрэннем у сярэдняй ніжняй частцы. Суадносіны шырыні і вышыні складаюць 8:9, суадносіны верхняга і ніжняга палёў па вертыкальнай восі роўныя 1.0:1.0. Ніжнія вуглы шчыта — акруглыя.
У параўнанні з іншымі геральдычнымі шчытамі мае найбольшую плошчу для запаўнення, таму што форма іншых шчытоў больш складаная. У сувязі з гэтым французскі шчыт выкарыстоўваецца часцей, чым іншыя шчыты. Структурна ўяўляюць сабою выяву галоўнай эмблемы на фоне шчыта французскага тыпу дзяржаўныя гербы Германіі, Чэхіі, Польшчы, Албаніі, Грэцыі, Румыніі, Расіі, а таксама герб былой Югаславіі.
Форма шчыта ў геральдыцы асаблівага значэння не мае, таму што адзін і той жа герб можа быць намаляваны ў рознай стылістычнай манеры з выкарыстаннем розных формаў шчыта і пры гэтым заставацца нязменным з геральдычнага пункта гледжання.
Іосіф Майсеевіч Эпштэйн
Іосіф Майсеевіч Эпштэйн (Иосиф Моисеевич Эпштейн;, Ляхавічы, Брэсцкая вобласць — , Масква) — савецкі ўролаг. Доктар медыцынскіх навук (1939), прафесар (1949).
Рачкуны
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 19 красавіка 1973 года — у склад Пагародненскага сельсавета.
Іосіф Майсеевіч Эпштэйн
Біяграфія
Быў членам праўлення Усесаюзнага і старшынёй (1963—1968) Маскоўскага навуковых медыцынскіх таварыстваў уролагаў, рэдактарам рэдакцыйнага аддзела «Уралогія» 2-га выдання Вялікай медыцынскай энцыклапедыі, членам рэдакцыйнай калегіі і адказным сакратаром (1930—1941) часопіса «Уралогія».
Андрэй Іванавіч Штакеншнейдэр
Біяграфія
Унук гарбара, выпісанага ў Расію Імператарам Паўлам I з Браўншвайга, нарадзіўся на млыне свайго бацькі, блізу Гатчыне, 22 лютага 1802 года і ў трынаццаць гадоў паступіў сваякоштным выхаванцам у Імператарскую акадэмію мастацтваў. Не выявілі пры праходжанні курса асабліва бліскучых поспехаў, ён адразу ж пасля яго заканчэння, у 1821 годзе, атрымаў месца чарцёжнікам у, з якога, чатыры гады праз перайшоў на службу архітэктарам-малявальшчыкам ў камісію па ўзвядзенню Ісакіеўскага сабора. Прыцягнуты Агюстам Манферанам да работ у Зімовым палацы. У 1831 у Штакеншнейдэра пакінуў службу ў вышэйзгаданай камісіі для таго, каб вальней заняцца прыватнымі пабудовамі, пераважна ж пабудовай панскага дома для графа А. Х. Бенкендорфа ў яго маёнтку Фаль, у ваколіцах Рэвеля (Кейла-Ёа). Задаволены сваім архітэктарам, граф рэкамендаваў яго імператару, і з гэтага часу кар’ера архітэктара пайшла ўгору.
У 1834 годзе, за складзены Штакеншнейдэрам па зададзенай праграме праект «невялікага імператарскага палаца», Акадэмія прысудзіла яму званне акадэміка. У 1837—1838 гадах ён зрабіў паездку для свайго ўдасканалення ў замежжа з дапаможнікам ад урада, і наведаў Італію, Францыю і Англію. У 1844 годзе Акадэмія ўзвяла яго ў званне прафесара 2-й ступені Санкт-Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў без выканання з яго боку праграмнай задачы, як мастака, які ўжо мае гучную вядомасць.
З 1848 года — архітэктар імператарскага двара.
Працаваў у Санкт-Пецярбургу, Царскім Сяле, Паўлаўску, Пецяргофе, Ноўгарадзе, Маскве, Таганрогу, Крыму.
Дом Штакеншнейдэра ў Санкт-Пецярбургу на, 10 (другі фасад выходзіў на наб. Мойкі, 9) быў цэнтрам культурнага і грамадскага жыцця мастацкай інтэлігенцыі сталіцы. Архітэктар набыў яго ў тытулярных саветнікаў М. Я. і Д. Я. Пятровых і перабудаваў для сваёй сям’і ў 1852—1854 гадах. У асабняку праходзілі штакеншнейдэраўскія «суботы», на якіх збіраліся паэты, пісьменнікі, артысты і мастакі, ставіліся аматарскія спектаклі. Тут бывалі, І. А. Ганчароў, Ф. М. Дастаеўскі, І. С. Тургенеў, і іншыя. У 1865 Штакеншнейдэры прадалі гэты дом у сувязі з хваробай гаспадара. Будынак быў перабудаваны ў прыбытковы дом.
У Штакеншнейдэра таксама быў і загарадны маёнтак — мыза Іванаўка, які знаходзіўся непадалёку ад Гатчыны і быў атрыманы ў спадчыну ад бацькі ў канцы 1850-х гадоў.
Маркаўскі сельсавет
Ма́ркаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Маркава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 11 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Беніцкага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. У 1974 годзе скасаваны вёскі Нялідкі і Юзафполле.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1178 чалавек, з іх 97,3 % — беларусы.
Прудок (вёска, Першамайскі сельсавет)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
11 красавіка 2013 года да пасёлка далучана тэрыторыя станцыі Прудок.
Пякарскі сельсавет
Пяка́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маладзечанскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Пекары.
Цешкялі
Цешкялі́ (, Тешкели) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Пякарскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Соўлаўскі сельсавет у складзе Маладзечанскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Соўлава. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Пякарскі, цэнтр перанесены ў вёску Пекары. 11 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадзілаўскага сельсавета.
Чаплевыя
Чаплевыя (Ardeidae) — сямейства птушак атрада буслападобных
Вялікія і сярэдніх памераў птушкі з доўгімі нагамі і доўгай шыяй, якую ў палёце загінаюць да спіны. Вялікая, прамая дзюба. Палавы дымарфізм адсутнічае, за выключэнем чаплі-лазяніка. Жывуць па берагах вадаёмаў. Віды, якія гняздзяцца на дрэвах, — звычайна каланіяльныя, у прыбярэжных зарасніках расліннасці — звычайна адзіночныя. Адрозніваецца 60-64 віды.
Афанасій Воўчак
Біяграфія
Працаваў у Магілёве. Падпісаныя працы Воўчака: гарэльефныя аклады да абразоў, зробленыя ў 1749 (да 1941 ў Магілёўскім гістарычным музеі; не захаваліся), да абразоў Хрыста (1769) і Багамаці (1767) аршанскіх цэркваў.
2007 год у гісторыі астраноміі
2007 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Барсукі (Клімавіцкі раён)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дамамерыцкага сельсавета.
Прудок (пасёлак, Гарадоцкі раён)
Прудо́к (, Прудок) — пасёлак у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Сакалы (Воранаўскі раён)
Сакалы́ (, Соколы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Да 2 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Асаўскога сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у склад Жырмунскага сельсавета , да 19 красавіка 1973 года — у склад Пагародненскага сельсавета.
Бусліныя
Бусліныя, бусловыя (Ciconiidae) — сямейства птушак атрада буслападобных.
Вялікія птушкі з доўгімі і прамымі дзюбамі, доўгімі нагамі і шыяй, якія ў палёце выцягнутыя. Жывуць на вільготных альбо сухіх тэрыторыях. Гняздзяцца на дрэвах або дахах пабудоў. Палавы дымарфізм адсутнічае. Харчуюцца земнаводнымі, паўзунамі, рыбамі, дробнымі млекакормячымі. Адрозніваецца 17-19 відаў.
Прудок (сельскі населены пункт)
Прудо́к (, Прудок) — былая станцыя ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2013 годзе, тэрыторыя далучана да вёскі Прудок.
Барысаўка (Клімавіцкі раён)
Бары́саўка (, Борисовка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дамамерыцкага сельсавета.
Эліністычны Егіпет
Эліністычны Егіпет, або Егіпет Пталамеяў (332 да н.э. — 30 да н.э.) — эліністычная дзяржава, утвораная на тэрыторыі Егіпта пасля распаду дзяржавы Аляксандра Македонскага. Сталіцай Эліністычнага Егіпта стаў заснаваны Аляксандрам горад Александрыя (Егіпецкая) у дэльце Ніла, які стаў адным з асноўных цэнтраў грэчаскай эліністычнай культуры. Першы кіраўнік дзяржавы, дыядох Пталамей I, выкарыстоўваў мясцовыя традыцыі, якія захаваліся ад дынастычнага перыяду, для замацавання сваёй улады і заснаваў дынастыю Пталамеяў. Эліністычны Егіпет праіснаваў да рымскага заваявання ў 30 годзе да н.э., пасля чаго стаў правінцыяй у складзе Рымскай імперыі.
Захоп Егіпта Аляксандрам. Барацьба дыядохаў
У 332 годзе да н.э. Аляксандр Македонскі прыбыў у Егіпет для яго заваявання, але быў абвешчаны фараонам і ўвасабленнем Зеўса-Амона. Тым самым скончылася кіраванне Ахеменідаў у Егіпце. Праз 9 гадоў, у 323 годзе да н.э., Аляксандр раптоўна сканаў у Вавілоне. Яго смерць пацягнула за сабой працяглыя войны паміж дыядохамі, якія змагаліся за ўладу ў велізарнай імперыі. Вынікам гэтай барацьбы стаў падзел захопленых Аляксандрам тэрыторый. Егіпет дастаўся Пталамею I (кіраваў у 323 — 283 да н.э.), які абвясціў сябе царом у 305 годзе да н.э. Заснаваная Пталамеем дынастыя кіравала Егіптам да самага яго заваявання рымлянамі.
Першыя Пталамеі
Пталамея I прынята характарызаваць як разумнага таленавітага палітыка. На гэта паказвае і тое, што ён адзіны з дыядохаў памёр сваёй смерцю. Ён абвясціў, што Аляксандр Македонскі — заступнік яго роду, пацверджаннем чаму служыў той факт, што Аляксандр быў пахаваны ў Александрыі. Культ Аляксандра распаўсюдзіўся па ўсім Егіпце. Затым, у 270 годзе да н.э. памерла жонка Пталамея II — Арсіноя II, — якая неўзабаве была абагаўлёная. Наступныя кіраўнікі станавіліся багамі ўжо пры сваім жыцці, неўзабаве пасля ўзыходжання на прастол. Гэты культ, па-першае, быў атрыманы ў спадчыну ад Старажытнага Егіпта, а па-другое, свядома ўмацоўваўся дынастыяй Пталамеяў, каб даказаць сваю легітымнасць і ўзмацніць уладу.
Пры сыне Пталамея I Пталамеі II (кіраваў у 283—246 гадах да н.э.) Егіпет узвысіўся і дасягнуў найбольшай магутнасці пры Пталамеі III (кіраваў у 246—222 гадах да н.э.). Дзяржаве Пталамеяў належалі Кірэнаіка, Кіпр, Палесціна, Паўднёвая Сірыя, заходняя частка Малой Азіі, узбярэжжа Фракіі і Гелеспонта, астравы Эгейскага мора.
Улада
У кіраванні Егіптам эпохі Пталамеяў арганічна спалучаліся рысы як грэка-македонскія, так і ўласна егіпецкія. Цар валодаў усёй паўнатой улады. Яго апорай быў велізарны штат чыноўнікаў. Захавалася велічэзная колькасць канцылярскай перапіскі. Справаводства вялося на грэчаскай мове. Пры двары Пталамеяў жылі традыцыі Аляксандра: існаваў «царскі часопіс», вялася шырокая карэспандэнцыя. Існавалі вышэйшыя прыдворныя пасады: «сваякоў», «роўных па пашане сваякам», «першых сяброў», «роўных першым сябрам», «сяброў», «пераемнікаў» і г.д.
На вяршыні адміністрацыйнай іерархіі знаходзілася пасада дыяйкета (διοικητής — адміністратар) — кіраўніка гаспадаркай і фінансамі, які распараджаўся царскай казной, улікам гаспадарчых рэсурсаў, улікам і зборам паступленняў, кантролем расходаў. Дыяйкет быў першым саноўнікам у дзяржаве і пры пэўных здольнасцях мог стаць усемагутным. Такім, напрыклад, быў дыяйкет Апалоній у кіраванне Пталамея II.
Хору
Усе населеныя пункты, акрамя трох полісаў, уваходзілі ў хору (χώρα — зямля, краіна), гэта значыць не мелі самакіравання. Хора была падзелена на номы (гэты падзел захаваўся са старажытнага часу), якія шмат у чым працягвалі быць адасобленымі. Номы былі падзелены на тапархіі, а тыя, у сваю чаргу, — на комы. У Герадота і Страбона згадваецца найменшая адзінка падзелу — арура (ἄρουρα), мера зямельнай плошчы ў грэкаў — каля 0,024 га, у егіпцян — каля 0,2 га. Апошні тлумачыць, што «такі дакладны і дробны падзел неабходны з-за пастаяннага змешвання межаў Нілам падчас разліваў».
Функцыі намархаў перайшлі да стратэгаў (στρατηγός — вайскавод, правадыр). Сакратар, які кіраваў усім справаводствам нома, зваўся царскім сакратаром. Адпаведныя пасады былі і ў тапархіях і комах. Прызначэнне на іх залежала ад дыяйкета.
Дзейнасць усіх гэтых службовых асоб была цесна звязана з фінансавымі чыноўнікамі, якія таксама падпарадкоўваліся дыяйкету. Галоўным фінансістам у номе быў эканом (οἰκονόμος — кіраўнік домам, гаспадар). Да нас дайшла «Інструкцыя эканому» III стагоддзя да н.э., якая дае яснае ўяўленне аб яго абавязках. У сутнасці, на эканоме ляжаў клопат аб усім гаспадарчым жыцці нома. Правяраць яго дзейнасць павінен быў кантралёр.
У адміністрацыйным цэнтры знаходзілася каса (трапеза) на чале з трапезітам (τραπεζίτης — мяняла, банкір), якая выконвала разнастайныя грашовыя аперацыі і перш за ўсё прымала новыя паступленні. Там жа размяшчаўся галоўны склад збожжа (тэсаўр — θησαυρός — скарбніца, камора) пад кіраваннем сітолага (ад σιτολογία — збіранне хлеба ці харчовых харчоў). Трапеза і тэсаўр мелі аддзяленні на месцах.
Полісы
У Эліністычным Егіпце, у адрозненне ад Дзяржавы Селеўкідаў, полісы не адыгрывалі значнай ролі. Ва ўсёй дзяржаве іх было толькі тры: Александрыя, Наўкраціс (старая грэчаская калонія) і Пталемаіда (заснавана Пталамеем I). У той жа час значнымі былі старажытныя егіпецкія гарады, якія, аднак, не мелі самакіравання: Мемфіс, Фівы, Гермопаль, Гераклеопаль і іншыя. Полісы не належалі да хоры і не ўваходзілі ў кіраванне нома. Грамадзяне поліса складалі гарадскую абшчыну і аб'ядноўваліся ў філы (φυλή — род, калена, племя) і дэмы (δῆμος — народ; вобласць, краіна), падобна таму, як гэта было ў Грэцыі. У Наўкрацісе і Пталемаідзе яны выбіралі савет горада і некаторых службовых асоб. У Александрыі, з прычыны таго, што яна была сталіцай, гарадскога савета не было. Гэта быў горад велізарнай колькасці нацыянальнасцей: тут жылі македаняне, грэкі, фракійцы, крыцяне, іранцы, выхадцы з Малой Азіі, іўдзеі, сірыйцы і егіпцяне. Апошнія былі пазбаўлены якіх-небудзь палітычных правоў. Астатняе ж насельніцтва аб'ядноўвалася па этнічнай прыкмеце ў палітэўмы (πολίτευμα — спосаб кіравання дзяржавай, палітычны прынцып; кіраванне дзяржавай; дзяржаўны лад), якія былі незалежнымі адна ад адной і падпарадкоўваліся толькі царскай адміністрацыі. Ступень іх самакіравання была неаднолькавай.
Александрыя была найбуйнейшым эліністычным горадам, найважнейшым цэнтрам рамяства і гандлю. Географ Страбон (64/63 да н.э. — 23/24 н.э.) пісаў: "Гэта адзінае ва ўсім Егіпце месца і для гандлю на моры, дзякуючы яго цудоўнай гавані, і для гандлю сухапутнага, таму што ўсё лёгка звозіцца па рацэ і збіраецца ў такім пункце, які ўяўляе найбольшы ў свеце рынак." Александрыя была адбудавана па плане архітэктара Дэйнакрата Родаскага і мела рэгулярную планіроўку. Горад падзяляўся на пяць кварталаў. У царскім квартале размяшчаліся палац Пталамеяў, тэатр, Мусеён, бібліятэка, грабніца Аляксандра Македонскага.
Жрэцтва
Стаўленне Пталамеяў да жрэцтва было дваякім: з аднаго боку, самастойнасць гэтага класа была некалькі паменшана, але ў той жа час жрацы ўсяляк падтрымліваліся царамі як вельмі ўплывовая сацыяльная сіла. Са шматлікіх надпісаў вядома, што Пталамеі даравалі мноства земляў разам з іх даходамі мясцовым божаствам.
На чале любога храма стаяў архірэй (ἀρχιερεύς — вярхоўны жрэц, першасвятар), або эпістат (ἐπίσταθμος — начальнік), які прадстаўляў мясцовае жрэцтва пры ўрадзе. Перыядычна склікаліся з'езды жрацоў (сіноды — ад σύνοδος — сход). За храмамі захоўваліся асобыя правы, напрыклад, права прытулку.
Храмы ў Егіпце заўсёды былі буйнымі гаспадарчымі цэнтрамі. Асабліва гэта было прыкметна ў Фіваідзе, дзе размяшчаліся храм Гора ў Эдфу, храм Ісіды на востраве Філы і іншыя. Храмы мелі пэўныя прывілеі ў вобласці рамеснай вытворчасці. Напрыклад, правам вытворчасці сезамнага алею, што было манаполіяй дзяржавы, правам на выраб асобых тканін. Жрацы атрымлівалі грашовую дапамогу з казны і збіралі прынашэнні з вернікаў.
Заканадаўства. Судовая ўлада
Усе бакі гаспадарчага і сацыяльнага жыцця Егіпта рэгуляваліся пэўнымі ўказамі і пастановамі, некаторыя з якіх дашлі да нашага часу. Гэта, напрыклад, пастанова 261 года да н.э. аб рабаўладанні і так званы «Падатковы статут» 257 года да н.э. Егіпецкае эліністычнае права ўяўляла сабой дзіўнае перапляценне грэчаскага і старажытнаегіпецкага заканадаўстваў. Для егіпецкага і грэчаскага насельніцтва існавалі розныя суды, роўна як для полісаў і хоры. Пытанні паміж грэкамі і егіпцянамі вырашаліся ў агульным судзілішча.
Асвета
У працяг эліністычнага перыяду Егіпет страчвае сваю культурную самабытнасць і паступова ўліваецца ў агульнаэліністычны свет, становячыся яго неад'емнай часткай. Галоўным навукова-культурным цэнтрам гэтага перыяду становіцца Александрыя, а яе ядром была вядомая Александрыйская бібліятэка (найбуйнейшая ў эліністычным свеце), якая ўтварылася на базе Мусеёна і аб'ядноўвала, нароўні з Пергамскай, найслынных вучоных і пісьменнікаў той эпохі. У дзвюх гэтых бібліятэках складаліся часам зусім розныя навуковыя школы, якія супернічалі паміж сабой. Сярод тых, хто працаваў у Александрыі, былі такія знакамітыя людзі, як: Бібліятэка перанесла пажар у 48—47 гадах да н.э., аднак працягвала заставацца самай вялікай і пасля гэтага. У 273 годзе, калі рымскі імператар Аўрэліян браў Александрыю, бібліятэка была разбурана.
Літаратура
Літаратура гэтага перыяду з'яўляецца заканамерным працягам грэчаскай літаратуры.
Мастацкая літаратура
Адным з выдатных александрыйскіх вучоных быў Калімах з Кірэны (каля 310—240 да н.э.), найважнейшы паэт III стагоддзя да н.э., стваральнік саракатомнага перапісу фондаў Александрыйскай бібліятэкі. Ён пісаў творы самых розных жанраў: гімны, эпіграмы, трагедыі, камедыі і іншыя. Іншым знакамітым паэтам быў Апалоній Родаскі (каля 295—215 да н.э.), які зрабіў спробу адраджэння эпічнай паэзіі ў вялізнай паэме «Арганаўтыка». У той жа час з'яўляліся і новыя жанры: Феакрыт (канец IV — першая палова III стагоддзя да н.э.) увёў ідылію, Геронд — мімы.
Гістарыяграфія
Эліністычны Егіпет упершыню пабачыў жанр гістарыяграфіі: да гэтага ніякіх падобных прац у Егіпце не стваралася, а падзеі мінулага апісваліся ў гістарычных раманах, у якіх рэальнасць была перамяшана з выдумкай.
У III стагоддзі да н.э. егіпецкі жрэц Манефон (канец IV — першая палова III стагоддзя да н.э.) з горада Себеніта напісаў «Гісторыю Егіпта» — велізарную працу на грэчаскай мове. Гэты твор не меў асаблівага поспеху ў сучаснікаў, але захаваныя фрагменты даюць уяўленне аб незвычайнай каштоўнасці яго працы. Менавіта Манефон прапанаваў схему падзелу гісторыі Егіпта, якая захавалася да нашага часу (на перыяды і дынастыі).
Рэлігія
Яшчэ пры Пталамеі I утварыўся новы культ бога Сарапіса, які спалучыў у сабе найважнейшыя рысы грэчаскага і егіпецкага пантэонаў. Яго шанаванне хутка распаўсюдзілася па ўсёй тэрыторыі краіны.
Асаблівасцю Эліністычнага Егіпта стала таксама масіраваная практыка ўвядзення ў рэлігійны паўсядзённы побыт культу абагаўлёных і боскіх манархаў. Культ цара ў Егіпце эпохі Пталамеяў дасягнуў, мабыць, свайго найвышэйшага росквіту.
Цёмны Дол
Цёмны Дол (, Тёмный Дол) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Да 11 студзеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Пажыжмаўскага сельсавета, да 11 лютага 1972 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Воранаўскага пассавета , да 19 красавіка 1973 года — у складзе Пагародненскага сельсавета.
Пірэнейскі дагавор
Пірэнейскі дагавор (Traité des Pyrénées, Tratado de los Pirineos) — мірны дагавор, падпісаны 7 лістапада 1659 года паміж Францыяй і Іспаніяй на востраве Фазанаў, што на рацэ Бідасоа, па якой праходзіла мяжа Францыі і Іспаніі. З боку Францыі дагавор падпісаў кардынал Мазарыні, з боку Іспаніі — Луіс дэ Гара.
Пірэнейскі дагавор стаў апошнім дыпламатычным трыумфам кардынала Мазарыні. Ён завяршыў франка-іспанскую вайну, якая цягнулася з 1635 года, першапачаткова як частка Трыццацігадовай вайны 1618-1648 гадоў.
Радчанкі
Ра́дчанкі (, Радченки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Шнуравічы
Шнураві́чы (, Шнуровичи) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Бастунскага сельсавета.
Славутасці
Пункт Дугі Струвэ "Даўкны"
Базылі
Базылі́ (, Базыли) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беняконскага сельсавета.
Ганнаўка (Дамамерыцкі сельсавет)
Га́ннаўка (, Ганновка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дамамерыцкага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Хатовіжскага сельсавета.
Няманічы
Няма́нічы (серб. Немањићи) — дынастыя ў сярэдневяковай Сербіі (1170—1371). Яе родапачынальнік вялікі жупан Рашкі Стэфан Неманя (1170—1196) заклаў аснову адзінай дзяржавы ў Сербіі. Найбуйнейшыя прадстаўнікі: сын Немані вялікі жупан Стэфан Першавенчаны (1196—1227), які прыняў (1219) каралеўскі тытул; Стэфан Душан (1331—1355), які стварыў вялікае серба-грэчаскае царства на Балканах і абвясціў сябе ў 1346 «царом сербаў і грэкаў». Пры яго сыне цары Стэфане Урашы (1355—1371) дзяржава Няманічаў распалася. На змену ім у Сербскай дэспатыі прыйшлі Лазаравічы.
Старэйшая галіна
(гл. Бранкавічы)
Лазар Хрэбелянавіч
Лазар Хрэбелянавіч (Лазар Хребељановић;  — ) — апошні незалежны кіраўнік Сербіі (1370—1389), святы Сербскай праваслаўнай царквы.
Лазар паходзіў не з царскага роду; ён быў жанаты на Міліцы, радавод якой часта выводзяць, каб звязаць Лазара з Неманічамі, ад Стэфана Першавенчанага. Упершыню Лазар вызначыўся пасля смерці Стэфана Душана, калі Сербскае царства распалася на асобныя часткі і феадалы пачалі разлютаваную барацьбу за першынство. На Вукашына, які захапіў уладу, падняліся ўсе сербскія велікашы, у тым ліку і Лазар. Ён запрасіў на дапамогу Людовіка I Венгерскага і захапіў у Вукашына ўдзелы і ўладу, а Людовік заняў Мачву.
Лазар не зваў сябе ні царом, ні каралём, але толькі князем, самадзержцам усёй Сербскай зямлі, і жыў у Крушэвацы. У 1376 Лазар дамогся ад візантыйскага патрыярха вызвалення ад накладзенага ім на Сербію яшчэ пры Стэфане Душане праклёну і прызнання сербскага патрыярхата.
Скарыстаўшыся смерцю Людовіка Вялікага Венгерскага, Лазар адваяваў Мачву з Бялградам. Туркам Лазар плаціў штогадовую даніну, але марыў пазбавіцца ад іх, для чаго заключыў ваенны саюз з Твртка Баснійскім і Георгіем Кастрыётам Албанскім.
Калі ў 1389 султан Мурад I прывёў на Косава поле войска, якое нашмат пераўзыходзіла войска Лазара, лёс Сербіі быў вырашаны. Памяць пра Лазара, які загінуў у бітве, да цяперашняга часу захавалася ў сербскіх народных песнях. Святы Лазар быў абезгалоўлены, і яго мошчы былі перанесены ў Раваніцу, дзе насельніцы манастыра ў наш час даглядаюць за хворымі дзецьмі. З 1889 года ў Сербіі ўручаецца ордэн Святога князя Лазара.
Бальцінікелі
Бальцініке́лі (, Больтиникели) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беняконскага сельсавета.
FIM-92 Stinger
FIM-92 «Стынгер» (FIM-92 Stinger — Джала) — амерыканскі пераносны зенітна-ракетны комплекс (ПЗРК), прызначаны для паражэння нізкалятаючых паветраных цэляў (самалётаў, верталётаў, БПЛА).
Распрацаваны ў ЗША кампаніяй «Джэнерал Дайнемікс». Першыя 260 шт. зенітна-ракетных комплексаў былі выраблены да сярэдзіны 1979 года, пасля гэтага кампанія-вытворца атрымала заказ на вытворчасць партыі з 2250 шт. ПЗРК для арміі ЗША (агульным коштам 105 млн долараў).
Прыняты на ўзбраенне ў 1981 годзе. Адзін з найбольш распаўсюджаных ПЗРК, які стаіць на ўзбраенні 30 дзяржаў. Колькасць вырабленых ракет «стынгер» перавысіла 70 тысяч штук.
Апісанне
Лёгкі і адносна просты ў выкарыстанні FIM-92 Stinger страляе ракетамі класа «зямля-паветра», стрэл можа ажыццяўляцца адным чалавекам, хоць афіцыйна патрабуюцца двое. FIM-92B можа атакаваць лятальны апарат, які знаходзіцца на вышыні ад 180 да 3800 метраў, з адлегласці да 4800 метраў. Ракета можа быць таксама выпушчана з M-1097 «Авенджэр» (Avenger) і M6 Linebacker (мадыфікацыя M2 Bradley для СПА). Варыянт пускавой устаноўкі для верталётаў называецца ATAS (Air-to-Air Stinger). Кошт кіруемай ракеты ПЗРК «Стынгер» 80 тыс. долараў у цэнах 1986 года.
Баявое выкарыстанне
Фалклендская вайна