cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вашынгтон
Архітэктура і гарадскія пабудовы
Вашынгтон — планавы горад. Асноўным стваральнікам архітэктурнага аблічча горада стаў, архітэктар французскага паходжання, інжынер і горадабудаўнік. У 1791 годзе прэзідэнт Джордж Вашынгтон упаўнаважыў Ланфана стварыць план забудовы новай сталіцы. Будынкі меркавалася будаваць у барочным стылі, праспекты павінны былі зыходзіць радыяльна ад прамавугольных кварталаў, каб забяспечыць месцы для адкрытай прасторы і азеляненні. План архітэктара таксама меркаваў вялікі азелянёны праспект даўжынёй прыблізна ў адну мілю (1,6 км) і шырынёй каля 400 футаў (120 метраў); гэта вуліца — Нацыянальная алея.
У сакавіку 1792 года Вашынгтон звольніў Ланфана з-за яго настойлівага мікракіравання планаваннем горада, што прывяло да канфлікту з трыма менеджарамі, прызначанымі горадам. Планы прыйшлося заканчваць. Хоць Элікат і змяніў некаторыя арыгінальныя ідэі Ланфана, стварэнне цяперашняга архітэктурнага аблічча амерыканскай сталіцы прыпісваюць апошняму. Такім чынам, горад паводле плана павінен быў абмяжоўвацца цяперашняй Фларыда-авеню на поўначы, ракой Рок-Грык на захадзе і ракой Анакостыя на ўсходзе.
Напачатку XX стагоддзя замест ажыццяўлення бачання Ланфана сталіцы з паркамі і нацыянальнымі помнікамі ў горадзе сталі бязладна расці будынкі і трушчобы, з’явілася нават чыгуначная станцыя на Нацыянальнай алеі. У 1900 годзе Кангрэс сфарміраваў камітэт, які ўзначальваўся Джэймсам Макміланам, яго план рэарганізацыі горада ўступіў у дзеянне ўжо ў 1901 годзе. Паводле плана павінна было адбыцца пераазеляненне тэрыторыі Капітолія і Нацыянальнай алеі, будаўніцтва новых федэральных будынкаў і помнікаў, ліквідацыя трушчоб і з’яўленне новай сістэмы паркаў, якая ахапіла б увесь горад. Архітэктары, якія працавалі над рэалізацыяй гэтага плану, імкнуліся прытрымвацца дызайну Ланфана.
Пасля будаўніцтва дванаццаціпавярховага жылога дома «» у 1894 годзе, Кангрэс прыняў закон аб вышыні будынкаў, які абмежаваў вышынныя забудовы ў горадзе. Закон быў зменены ў 1910 годзе: вышыня забудовы павінна быць не вышэй шырыні суседняй вуліцы плюс 20 футаў (6,1 м). Нягледзячы на шырока распаўсюджанае меркаванне, ніякі пэўны закон ніколі не абмяжоўваў будынкі вышынёй Капітолія ці манумента Вашынгтона. З-за закона аб вышыні будынкаў у горадзе няма небаскробаў, аднак за мяжой акругі (праз раку Патомак у Вірджыніі) шмат высокіх будынкаў.
Акруга Калумбія раздзельна на чатыры няроўных сектары: паўночны захад (NW), паўночны ўсход (NE), паўднёвы ўсход (SE) і паўднёвы захад (SW). Лініі скрыжавання гэтых сектараў сыходзяцца на Капітоліі. Усе дарожныя знакі ў горадзе ўключаюць у запісы скарачэнне сектара, каб указаць на месцазнаходжанне аб’екта. У большай частцы горада вуліцы перасечаны праспектамі (авеню). Авеню, як правіла, носяць назву таго ці іншага штата краіны. Некаторыя вашынгтонскія вуліцы асабліва характэрны, напрыклад, Пенсільванія-авеню, якая злучае Белы дом з Капітоліем, а на размешчаны 59 пасольстваў, з-за гэтага вуліцу часам жартаўліва завуць «Пасольскі рад».
Архітэктурныя стылі
Архітэктура Вашынгтона вельмі разнастайная. У горадзе знаходзяцца адразу шэсць аб’ектаў з першай дзясяткі па версіі  : Белы дом, вашынгтонскі кафедральны сабор, мемарыял Джэферсана, Капітолій, мемарыял Лінкальна і мемарыял ветэранаў В'етнама. Гэтым аб’ектам, як і шматлікім іншым у горадзе, уласцівы розны архітэктурны стыль: геаргіянскі, неагатычны,, неагрэчаскі, стыль сучаснай архітэктуры.
Архітэктурныя стылі будынкаў па-за цэнтрам Вашынгтона яшчэ больш разнастайныя. Гістарычныя помнікі выкананы ў віктарыянскай архітэктуры, у стылі боз-ар, у геаргіянскім стылі. Адна з самых старых архітэктурных абласцей знаходзіцца ў Джорджтаўне, самым старым раёне горада. «», які знаходзіцца ў Джорджтаўне, быў пабудаваны ў 1765 годзе і з’яўляецца самым старым будынкам горада. Аднак большасць дамоў па суседстве з ім былі пабудаваны толькі ў 1870-х гадах і адлюстроўваюць віктарыянскую эпоху. Заснаваны ў 1789 годзе Джорджтаўнскі ўніверсітэт пабудаваны ў раманскім і неагатычным стылях.
Самае высокае збудаванне горада — манумент Вашынгтона, самае вялікае па плошчы —, агульная плошча якога прыблізна 288 000 квадратных метраў.
Гістарычныя помнікі і музеі
Цэнтрам горада і месцам знаходжання шматлікіх гістарычных помнікаў з’яўляецца Нацыянальная алея — адкрытая паркавая зона даўжынёй у адну мілю. У цэнтры яе размешчаны манумент Вашынгтона, ад яго ў чатырох баках размяшчаюцца мемарыялы Лінкальна і Джэферсана, а таксама Белы дом і Капітолій. Паміж гэтымі аб’ектамі размяшчаюцца і іншыя помнікі горада:, і мемарыял ветэранаў В'етнама. Тутака ж размешчаны будынкі Нацыянальнага архіва ЗША, у якіх захоўваюцца тысячы дакументаў, найбольш важных для амерыканскай гісторыі, такіх як Дэкларацыя незалежнасці, Канстытуцыя і Біль аб правах.
На Нацыянальнай алеі знаходзяцца музеі Смітсанаўскага інстытута — навукова-даследчага і адукацыйнага інстытута, заснаванага Кангрэсам у 1846 годзе (у яго структуру ўваходзяць большасць нацыянальных музеяў і галерэй Вашынгтона) :
Непасрэдна сам таксама знаходзіцца на Нацыянальнай алеі.
Побач з кітайскім кварталам размешчаны іншыя музеі інстытута: і. Таксама ў склад Смітсанаўскага інстытута ўваходзяць Нацыянальны паштовы музей і Нацыянальны заапарк, размешчаны ў парку «Вудлі».
Таксама ў горадзе існуе шмат прыватных музеяў, такіх як, галерэя «», якая з’яўляецца самым буйным прыватным музеем Вашынгтона. Да найбольш цікавых музеяў яшчэ варта аднесці музей журналістыкі і навін, Міжнародны музей шпіянажу, музей Нацыянальнай геаграфічнай супольнасці і мемарыяльны музей Халакоста.
Прыкладное мастацтва, музыка, тэатры
У, і  праходзяць выступы выканаўцаў самых розных жанраў. , у якім быў забіты амерыканскі прэзідэнт Аўраам Лінкальн у 1865 годзе, працягвае дзейнічаць і як тэатр, і як музей.
У горадзе ў мясцовых тэатрах ставяць спектаклі па творах як класікаў, так і сучасных аўтараў. Сярод іх тэатры «Арэна Стэйдж», «Студыя Тэатр», тэатры.
Гістарычныя і культурныя падзеі
За ўсю гісторыю існавання амерыканскай сталіцы ў горадзе праводзілася некалькі дзясяткаў так званых «маршаў пратэсту» — буйных шэсцяў, мітынгаў і дэманстрацый. Гэта тлумачыцца тым, што Вашынгтон, як сталіца ЗША, з’яўляецца яе найважнейшым палітычным цэнтрам, і такія шэсці накіраваны, у першую чаргу, на рашэнне палітычных праблем у грамадсте. Звычайна маршы пратэсту збіраюць велізарную колькасць людзей і з’яўляюцца вялікай палітычнай рухальнай сілай. Адной з найважнейшых дэманстрацый стаў «Марш на Вашынгтон за працу і свабоду», які адбыўся 28 жніўня 1963 года. Перад натоўпам у 300 000 чалавек лідар руху за грамадзянскія правы чарнаскурых Марцін Лютэр Кінг прамовіў сваю знакамітую прамову «У мяне ёсць мара». Пасля гэтай падзеі ўрад быў вымушаны прыняць шэраг законаў, якія прызнаюць роўныя з белым насельніцтвам права каляровых. Некаторыя дэманстрацыі праводзяцца кожны год: пасля першага «», які адбыўся 22 студзеня 1974 года, яны сталі штогадовымі. З 2003 года «Маршы за жыццё» збіраюць кожны год каля 250 000 чалавек.
Раз у чатыры гады 20 студзеня вашынгтонцы і госці горада назіраюць і іншая важная палітычная і культурная падзея горада — інаўгурацыю прэзідэнта ЗША. З 1981 года цырымонія праходзіць каля заходняга ўваходу ў Капітолій; на прыступках самога будынка і ў непасрэднай блізкасці ад яго размяшчаюцца важныя госці, а ўсе астатнія людзі размяшчаюцца на Нацыянальнай алеі і на прылеглых да яе вуліцах. Уваход на мерапрыемства свабодны, любы ахвотнік можа яго наведаць. Прэзідэнт урачыста прамаўляе клятву, а таксама выступае з інаўгурацыйнай прамовай. Цырымонія ўваходжання на пасаду прэзідэнта збірае велізарную колькасць людзей, на апошняй мінулай інаўгурацыі 44-га прэзідэнта ЗША Барака Абамы 20 студзеня 2009 года прысутнічала, па розных даных, ад 800 тысяч да 1,8 мільёна чалавек. Сканчаецца цырымонія парадам, які праходзіць ад Капітолія па Пенсільванія-авеню да Белага дома.
Шырока адзначаюцца ў горадзе і нацыянальныя святы ЗША. На Дзень памяці, у апошні панядзелак мая, на заходнім лужку Капітолія выступае. На Дзень незалежнасці ЗША (4 ліпеня) святкаванні праходзяць па ўсім горадзе, а завяршаецца ўсё феерверкам на Нацыянальнай алеі.
Сродкі масавай інфармацыі
У горадзе выпускаецца адна з самых вядомых у Злучаных Штатах газет  — The Washington Post. Яна была заснавана ў 1877 годзе і з’яўляецца самай старой газетай Вашынгтона. З верасня 2008 года газета займае шостае месца па колькасці чытачоў у краіне. USA Today, якая з’яўляецца самай чытанай штодзённай газетай, выпускаецца ў суседнім Макліне, штат Вірджынія.
Таксама ў горадзе выходзяць газеты Express, The Washington Times,, і штотыднёвік Washington Business Journal, які папулярны не толькі ў горадзе, але і ў яго наваколлях. Газеты The Hill, Politico і Roll Call друкуюць матэрыялы пра Кангрэс і федэральны ўрад. У Вашынгтоне таксама размяшчаецца выдавецтва часопіса National Geographic, палітычнага часопіса The New Republic і.
Утварэнне
У Вашынгтоне знаходзяцца 129 дзяржаўных школ і навучальных цэнтраў, у 2009—2010 гадах у іх вучылася каля 45 000 чалавек. Аднак з 1999 года колькасць вучняў увесь час памяншаецца. З-за праблем з дзяржаўнымі школамі з 2001 года ў горадзе ўвесь час расце колькасць чартарных школ ; у наш час іх 52, і ў іх вучыцца каля 28 000 чалавек. Таксама 18 000 чалавек (па стане на 2006 год) навучалася ў 83 прыватных школах горада.
Вышэйшую адукацыю ў горадзе падаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты і каледжы. Каледжы, як і ўніверсітэты, прапануюць чатырохгадовую праграму навучання. Некаторыя з іх існуюць асобна, некаторыя ўваходзяць у склад універсітэтаў (ва ўніверсітэце Вашынгтона, напрыклад, такіх каледжаў налічваецца 12). Найстарэйшы ўніверсітэт горада — Джорджтаўнскі ўніверсітэт, заснаваны ў 1789 годзе; ён жа з’яўляецца найстарэйшым каталіцкім універсітэтам у Злучаных Штатах.
Прыватныя ўніверсітэты :
Адзіным дзяржаўным універсітэтам з’яўляецца (UDC).
Паводле акадэмічнага рэйтынга ўніверсітэтаў свету за 2010 год два ўніверсітэта ўваходзяць у першую сотню — гэта універсітэт Джорджа Вашынгтона, які займае 16 пазіцыю, і ўніверсітэт Джонса Хопкінса, які займае 18 пазіцыю. Гэтыя ж дзве навучальныя ўстановы ўвайшлі ў першую сотню рэйтынгу лепшых універсітэтаў свету па версіі часопіса The Times у 2009 годзе, заняўшы 13 месца (універсітэт Джонса Хопкінса) і 80 (універсітэт Джорджа Вашынгтона).
Ахова здароўя і медыцына
У горадзе знаходзіцца 16 бальніц і медыцынскіх цэнтраў. Побач, у Мэрылендзе, размешчаны, у яго структуру ўваходзяць 27 медыцынскіх цэнтраў. Непасрэдна ў самым горадзе найбуйнейшым з’яўляецца Вашынгтонскі бальнічны цэнтр, які знаходзіцца на паўночным захадзе горада і займае амаль 200 000 кв. м. Побач з ім знаходзяцца і. Акрамя таго, шматлікія ўніверсітэты Вашынгтона маюць свае медыцынскія школы і звязаныя з імі клінікі. , які знаходзіцца на поўначы горада, прымае ваенных, а таксама клапоціцца аб іх утрыманцах.
Паводле справаздачы 2009 года, у 3 % насельніцтва горада зарэгістраваны ВІЧ ці СНІД; цэнтры па кантролі і прафілактыцы захворванняў ЗША характарызуюць гэта ў якасці «агульнай і сур’ёзнай эпідэміі». Гарадскія ўлады сцвярджаюць, што ўзровень захворвання ВІЧ-інфекцыяй у Вашынгтоне вышэй, чым у некаторых краінах Заходняй Афрыкі.
Спорт
У наш час Вашынгтон з’яўляецца адным з васьмі амерыканскіх гарадоў, у якіх ёсць спартыўныя каманды з пяці галоўных мужчынскіх прафесійных спартыўных ліг: па амерыканскаму футболу (Нацыянальная футбольная ліга), баскетболу (Нацыянальная баскетбольная асацыяцыя), бейсболу (Галоўная ліга бейсбола), хакею з шайбай (Нацыянальная хакейная ліга), а таксама футболу (Вышэйшая футбольная ліга). Да таго, як у горадзе ў 1995 годзе з’явілася футбольная каманда, Вашынгтон быў адным з трынаццаці гарадоў, у якіх існавалі каманды, які гуляюць у чатырох галоўных мужчынскіх спартыўных лігах Амерыкі.
Вашынгтонскія каманды сумесна выйгралі дзесяць чэмпіянатаў трох амерыканскіх ліг (НФЛ, MLS і НБА): «Вашынгтон Рэдскінз» выйграў пяць чэмпіянатаў, «Дзі Сі Юнайтэд» перамог у чатырох і «Вашынгтон Уізардс» выйграў адзін.
У горадзе выступаюць таксама дзве жаночыя спартыўныя прафесійных каманды: «» з Жаночай нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі праводзіць свае гульні ў «Верызон-цэнтры», а «» з гуляе на. . Іншыя прафесійныя і паўпрафесійныя каманды Вашынгтона («», «» і іншыя) гуляюць у розных па ўзроўні амерыканскіх лігах.
Першай камандай па амерыканскім футболе ў горадзе стала каманда «», якая гуляла ў Амерыканскай прафесійнай футбольнай асацыяцыі (з 1922 года ператворанай у Нацыянальную футбольную лігу) у 1921 годзе, хоць працягвала дзейнічаць да 1941 года. У 1932 годзе быў заснаваны клуб «Вашынгтон Рэдскінз», які гуляе па цяперашні час і з’яўляецца адным з самых тытулаваных у амерыканскім футболе.
Каманда па баскетболе з’явілася ў 1946 годзе («Вашынгтон Кэпіталз»), праіснаваўшы да 1951 года. Гуляла яна ў Баскетбольнай асацыяцыі Амерыкі, якая пасля стала Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыяй, з 1946 па 1949 год, правядучы тры поўных сезоны. Цяперашняя каманда, «Вашынгтон Уізардс», была заснавана ў 1961 годзе ў складзе НБА.
У 1974 годзе была заснавана хакейная каманда, а ў 1995 годзе, пасля ўздыму футбола ў ЗША, які, у сваю чаргу, быў выкліканы правядзеннем там жа чэмпіянату свету ў 1994 годзе, была створана футбольная каманда «Дзі Сі Юнайтэд». У 1996 годзе была заснавана Вышэйшая футбольная ліга, у якой клуб бярэ ўдзел з моманту яе заснавання. З’яўляючыся самым тытулаваным клубам ЗША (4 выйграных чэмпіянаты), «Юнайтэд» таксама выйграваў Кубак чэмпіёнаў КАНКАКАФ у 1998 годзе і Міжамерыканскі кубак у 1998 годзе. Футбольная каманда Вашынгтона стала таксама адзінай амерыканскай камандай, якая ўдзельнічала ў розыгрышы Паўднёваамерыканскага кубка (у 2005 і 2007 гадах).
Акрамя таго, у Вашынгтоне праводзіцца тэнісны турнір Legg Mason Tennis Classic, які ўваходзіць у US Open Series, і штогод тут праводзяцца два марафона — нацыянальны марафон і марафон корпуса марской пяхоты. Асвятляе спартыўныя падзеі тэлевізійная сетка Comcast SportsNet, якая базіруецца ў Мэрылендзе.
Гарады-пабрацімы
У Вашынгтона ёсць дзесяць афіцыйных гарадоў-пабрацімаў і гарадоў-партнёраў :
Візіт Папы Рымскага ў Беларусь
Візіт Папы Францыска ў Беларусь — чаканы візіт Рымскага Пантыфіка ў Беларусь. Калі візіт адбудзецца, ён стане першым ў гісторыі Беларусі. У раскладзе Папы візіты распісаныя ўжо аж на 2017 год.
Перадгісторыя
12 па 15 сакавіка 2015 г. адбыўся афіцыйны візіт у Беларусь Дзяржаўнага Сакратара Папы Францыска кардынала П’етра Параліна, які прыбыў па запрашэнні беларускіх уладаў. Ён сустрэўся з Прэзідэнтам Беларусі А. Лукашэнкам, прэм'ер-міністрам А. Кабяковым, старшынёй Савета Рэспублікі М. Мясніковічам, міністрам замежных спраў У. Макеем, якія асабіста перадалі праз кардынала запрашэнне Папе Рымскаму наведаць Беларусь. Кардынал адзначыў, што хацеў бы згуляць ролю Яна Хрысціцеля, які служыў прадвеснікам прыходу месіі на зямлю, бо бачыў вялікае жаданне сярод каталіцкіх вернікаў Беларусі пабачыць Папу і думае, што яно заслугоўвае задавальнення з улікам тых пакут, якія перанесла гэта каталіцкая супольнасць, і яе ўкладу ў аднаўленне рэлігійнага жыцця ў Беларусі.
Пасля агульнай аўдыенцыі 15 красавіка 2015 года ў Рыме на плошчы Святога Пятра Папа Францішак падышоў і адмыслова прывітаў настаяцеляў і навучэнцаў Гродзенскай вышэйшай духоўнай семінарыі. Прадстаўнікі беларускай дэлегацыі запрасілі пантыфіка наведаць Беларусь, на што той усміхнуўся, зірнуў на неба і сказаў: «Калі дазволіць Пан Бог, то гэта будзе».
21 мая 2016 года Ватыкан наведаў Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, які сустрэўся з Папам Рымскім Францыскам і запрасіў яго наведаць Беларусь. Лукашэнка таксама прапанаваў правесці ў Беларусі сустрэчу Папы і маскоўскага патрыярха Кірыла.
Папскі легат кардынал Крыстаф Шонбарн 1 ліпеня 2016 года сустрэўся з міністрам замежных спраў Уладзімірам Макеем. Паводле яго слоў, гаворка ішла пра майскі візіт Аляксандра Лукашэнкі ў Ватыкан і пра сустрэчу з Папам Францыскам. Таксама «абмяркоўвалі шанцы таго, ці магчымы быў бы візіт у адказ і якія перадумовы павінны для гэтага быць».
Футбол
Футбол (football, «нажны мяч») — камандны від спорту, мэтай якога з’яўляецца трапіць мячом у вароты суперніка як мага больш разоў. Самы папулярны від спорту ў свеце.
Назва гульні
Поўная англійская назва (association football) была прыдумана каб адрозніваць гэту гульню ад іншых разнавіднасцей «нажнога мяча», асабліва рэгбі (rugby football). У 1880-я гады ў англійскай мове з’явілася скарочаная назва «soccer», якая ў нашы дні шырока распаўсюджана ў англамоўных краінах як самастойнае слова. У іншых краінах назва гульні з’яўляецца: «Football», як міжнародная назва гульні выкарыстоўваецца ФІФА і МАК.
Асноўныя правілы
У футбол гуляюць скураным (або з падобнага матэрыялу) мячом сферычнай формы, дыяметрам ад 68 да 70 см і вагай ад 410 да 450 г. Матч вядзе рэферы, рашэнні якога з’яўляюцца канчатковымі падчас гульні. Яму дапамагаюць памочнікі рэферы, якія сочаць за афсайдамі, за тым, калі мяч пакідае поле, за тым, ці быў забіты гол і інш. Трапленне мяча ў плошчу варот лічыцца голам. Варатар мае права лавіць мяч у рукі ў сваёй штрафной пляцоўцы. Астатнія гульцы і варатар па-за межамі штрафной пляцоўкі не маюць права датыкацца да мяча рукамі. Гульцы не маюць права адбіраць мяч з выкарыстаннем сілавых прыёмаў. Калі гулец парушае правілы па-за межамі сваёй штрафной пляцоўкі, пацярпелая каманда атрымлівае права на штрафны ўдар. У выніку парушэння ў штрафной, пацярпелая каманда атрымлівае права на пенальці (асобны ўдар з адлегласці ў 11 метраў у вароты, якія абараняе толькі варатар). За парушэнні рэферы можа вынесці папярэджанне (жоўтая картка), або выдаліць гульца (чырвоная картка). Дзве жоўтыя карткі аўтаматычна азначаюць выдаленне з поля.
Футбол у свеце
Паводле заявы ФІФА ў 2006 годзе ў футбол гулялі каля 265 мільёнаў чалавек. З іх больш, чым 26 мільёнаў — жанчыны. Зарэгістравана каля 1,7 мільёна каманд і больш, чым 300 000 прафесійных клубаў. У размеркаванні па краінах свету на першым месцы — ЗША (прыкладна 18 мільёнаў, 40 % з якіх — жанчыны), потым Інданезія (10 мільёнаў), Мексіка (7,4 мільёна), Кітай (7,2 мільёна), Бразілія (7 мільёнаў), Германія (6,2 мільёна), Бангладэш (5,2 мільёна), Італія (4 мільёна), Расія (3,8 мільёна).
Клубы
Футбольны клуб — базавая ячэйка ўсёй футбольнай структуры. Ён з’яўляецца сувязным звяном паміж футбалістамі, персаналам і арганізацыямі. Па сутнасці гэта каманда футбалістаў, якая ўваходзіць у адну з арганізацый і якая мае пэўную інфраструктуру і абслуговы персанал.
Спаборніцтвы
Спаборніцтвы па футболе, як і ў любым іншым відзе спорту — важная складовая частка гульні. Спаборніцтвы арганізуюцца якой-небудзь федэрацыяй, для кожнага турніра складаецца рэгламент, у якім звычайна вызначаецца колькасць удзельнікаў, схема турніра, правілы вызначэння пераможцы, калі будзе роўнасць ачкоў і якія-небудзь адхіленні ад правілаў, напрыклад колькасць замен. Спаборніцтвы дзеляцца на ўнутраныя і міжнародныя, якія ў сваю чаргу падзяляюцца на клубныя і спаборніцтвы нацыянальных зборных. Найбольш вядомымі спаборніцтвамі з’яўляюцца:
Праводзіць ФІФА:
Праводзіць УЕФА:
Клубныя:
Разнавіднасці футбола
Існуе мноства разнавіднасцей футбола, у асноўным з меншай колькасцю гульцоў — у тым ліку пляжны футбол (гуляецца на пяску), футзал (міні-футбол, гуляецца ў памяшканні на спецыяльным пакрыцці), дваровы футбол (гуляецца на любым пакрыцці на палях любога памера любой колькасцю людзей), балотны футбол (гуляецца на балоце), футбольны фрыстайл (выкананне ўсялякіх фінтоў і трукаў).
Дом па Савецкай вуліцы, 16 (Ліда)
Дом па Савецкай вуліцы, 16 — будынак у цэнтры Ліды.
Гісторыя
Месца, на якім стаіць сучасны дом, мае даўнюю гісторыю. Інвентар Ліды 1798 г. апісваў дамы па вуліцы Віленскай: «Ад Фарнага касцёла з правага боку знаходзіўся дзедзічны дварок яснавяльможнай пані Едка, у якім пошта». Гэты двор знаходзіўся па абодвух баках вуліцы Віленскай, на месцы, дзе зараз стаіць дом № 16. У доме Едкі на плане горада Ліды 1832 г. паказана пошта. Праз нейкі час гэта нерухомая маёмасць становіцца ўласнасцю прапаршчыка Дарожнага. У 1842 г. гэты дварок быў знішчаны пажарам, а пошту перанеслі ў дом Камінскіх. Пасля чарговага пажару на гэтым пляцы будуецца цэлы комплекс двухпавярховых будынкаў, сярод іх — дом па вуліцы Віленскай, 58, які належаў Фларэнціну Длускаму.
Слабодка (Мясоцкі сельсавет)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета.
Дом па Савецкай вуліцы, 16 (Ліда)
Гісторыя
У двары гэтага дома перад Першай сусветнай вайной пачаў працаваць кінатэатр «Нірвана», які належаў Яблонскаму. 31 снежня 1918 г. Лідскі рэўкам правёў гарадскі мітынг у будынку кінатэатра «Нірвана». Акрамя паказаў фільмаў, усе 1920-я гады кінатэатр «Нірвана» быў месцам збораў лідскай грамадскасці і пляцоўкай, на якой выступалі гастралюючыя тэатральныя трупы. Напрыклад, знакаміты віленскі тэатр «Рэдута» 20 лістапада 1928 г. паказваў у Лідзе спектакль «Цар Павел І» па п’есе Меражкоўскага, а ў верасні 1929 г. — камедыю «Прыяцелі», «прадстаўленне прайшло ў перапоўненай зале, чаго Ліда ўжо даўно не бачыла». 14 і 15 студзеня 1930 г. у Лідзе гастралявала Варшаўская опера. На сцэне кінатэатра «Нірвана» былі паказаны два спектаклі — «» і «Кармэн». «Нірвана» была і цэнтрам яўрэйскага культурнага жыцця. Так, у 1931 г. «25 кастрычніка адбыўся першы выступ яўрэйскага драматычнага гуртка ў кінатэатры „Нірвана“, рэжысёр тэатра — Бузган». У канцы 1931 г. ''«інжынер Любес з Палесціны ў кінатэатры „Нірвана“ распавёў яўрэям Ліды пра жыццё ў Палесціне. Сабралася каля 200 чалавек»''.
У 1932 г. сярод уладальнікаў кінатэатраў у Лідзе пачаліся «гонка» — хто першы адчыніць у Лідзе гукавое кіно. Першым імкнуўся стаць уладальнік кінатэатра «Нірвана»: ''«Нарэшце ў Лідзе будзе кіно з гукам. Уладальнік кінатэатра „Нірвана“ Яблонскі сказаў, што праз некалькі дзён пачне паказваць у сябе кіно з гукам. Першым гукавым фільмам будзе сусветна вядомы баявік „Парада кахання“. … Гэта будзе сенсацыяй у Лідзе»''. Аднак першым гукавым кінатэатрам у горадзе стаў «Эдысан».
У красавіку 1931 г. падчас кінасеанса ў «Нірване» ад праекцыйнай лямпы загарэлася кінастужка. Узнікла паніка, але кінамеханік Мозель Віцільд хутка загасіў узгаранне. 13 ліпеня 1932 г. у цэнтры горада адбыўся моцны пажар, які пачаўся з дома па Сувальскай, 54. Спачатку агонь ахапіў дах гэтага дома, потым перакінуўся на кінатэатр «Нірвана». З-за моцнага ветру хутка полымя ахапіла суседнія дамы і загарэўся цэнтр горада па вуліцы Сувальскай. Да 20 гадзін вечара агульнымі намаганнямі пажар быў лакалізаваны. Галоўнай цяжкасцю быў недахоп вады, якую прыходзілася падвозіць з Лідзеі, бо толькі гродзенскія пажарныя мелі адмысловы шланг даўжынёй у 300 м і наўпрост пампавалі ваду з ракі. Агонь гарэў да вечара наступнага дня. Найвялікшыя страты панёс Длускі, уладальнік дамоў № 56 і 58, — каля 500 000 злотых пры тым, што гэтыя дамы былі застрахаваны толькі на 145 000 злотых. Кінатэатр «Нірвана» меў страты ў 15 000 долараў, уладальнік «Нірваны» Яблонскі асабіста — у 18 000 злотых.
На месцы кінатэатра «Нірвана» быў збудаваны больш сучасны кінатэатр «Эра», яго ўладальнікам быў Тамашэвіч. «Эра» мела найвялікшую глядзельную залу ў Лідзе. А дом па вуліцы Сувальскай, 58 пасля рамонту атрымаў трэці мансардны паверх. Міжваенныя кінатэатры былі сапраўднымі цэнтрамі не толькі культурнага, але і грамадска-палітычнага жыцця. Уладальнікі кінатэатраў абавязаны былі даваць глядзельныя залы па зніжанай цане ці бясплатна для сходаў разнастайных грамадскіх і палітычных арганізацый, таварыстваў, партый і г. д.
Праз некалькі нумароў дырэкцыя кінатэатра адказала рэдакцыі:
У тым жа нумары друкуецца аб’ява аб гастролях з 1 сакавіка 1937 г. віленскага тэатра пад кіраўніцтвам вядомай артысткі і заснавальніцы тэатра Ніны Младзеёўскай-Шчуркевіч: «У кінатэатры „Эра“ ў 16 гадзін будзе паказана камедыя Стэфана Кедрынскага „Замужняя панна“, у 20.30 — п’еса Самерсета Маэма „Святы прамень“».
Вясной 1937 г. выязны віленскі тэатр паказваў у «Эры» камедыю Якуба Дэвала «Стэфак» і камедыю Стэфана Кенджынскага «Стары кавалер». А ў маі варшаўскія артысты ў кінатэатры «Эра» паказалі тэатральную камедыю «Цётка Караля», у ролі цёткі выступіў знакаміты кінаартыст таго часу Яўген Бадо. У жніўні 1938 г. у кінатэатры «Эра» выступала тады ўжо славутая Іда Камінская са сваёй камандай, квіткі прадаваліся ў цукерні «Амерыканка». Наогул, практычна кожны тыдзень у кінатэатры «Эра», акрамя паказу кіно, адбываліся культурныя імпрэзы ці грамадскія мерапрыемствы.
Летам 1939 г. у кінатэатры «Эра» змяніўся дырэктар. Замест К. Тамашэвіча пачаў працаваць Ежы Длускі, які для гэтага адмыслова пераехаў жыць у Ліду. Кіно ў горадзе было настолькі папулярнае, што ў 1939 г. у гарадской управе ''«падчас штэмпелявання было скрадзена 48 білетаў у „Эру“. Аднак кантралёр кінатэатра Рулько падчас праверкі білетаў вызначыла тры крадзеныя білеты. Дырэктар Длускі заявіў у паліцыю»''. У 1941 годзе дамы па вуліцы згарэлі. Цудам застаўся дом па вуліцы Савецкай, 16, у якім пасля невялікага рамонту, адразу пасля 1945 г., пачаў працаваць гарадскі кінатэатр. З успамінаў гараджан:
У 1955 г. адчынены кінатэатр «Кастрычнік», і будынак па Савецкай, 16 рэканструявалі, на першым паверсе размясцілі дзіцячую бібліятэку і некалькі крам, на другім — гарадскую бібліятэку. Пасля рамонту 2010 г. тут знаходзіцца фірмавы магазін «Віцязь».
Гара Рагвалода і Рагнеды
Гара Рагвалода і Рагнеды, ці Рагне́дзін Курга́н, мясцовая назва Царкоўка — гарадзішча XII стагоддзя каля в. Перавоз Расонскага раёна. Размешчана на паўднёва-ўсходнім беразе возера Дрысы, паміж упадзеннем у возера р. Ушча і вытокам р. Дрыса.
Апісанне
Памер 50×20 м, выцягнута з поўначы на поўдзень. Вышыня 10—12 м, густа зарасла лесам. Вядома з 1867 г. пад назвай Гара Рагвалода і Рагнеды, ці Рагнедзін Курган. Абследавалі ў 1974 г. Г. В. Штыхаў, у 1981 г. Т. С. Скрыпчанка. У паўночнай частцы гарадзішча ў 1970 г. Э. М. Зайкоўскі правёў шурфоўку. Культурны пласт 0,4 м. Знойдзены абломкі ганчарнай керамікі 12 ст., адзін фрагмент ляпной керамікі з арганічнай дамешкай у гліне і грабеньчатым арнаментам, другі — з арганічнай дамешкай і штрыхоўкай. На пляцоўцы гарадзішча знаходзіцца старадаўні каменны крыж. Раней тут знаходзілі каменныя свідраваныя сякеры. Помнік належыць да позняга неаліту ці ранняга бронзавага веку і Кіеўскай Русі. Раскопкі не праводзіліся.
Тышкевіч
Тышкевіч — беларускае прозвішча.
Віктар Васілевіч Мікіта
Віктар Васілевіч Мікіта  — беларускі мастак — графік і жывапісец, педагог.
Біяграфія
1966—1973 Рэспубліканская школа-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве імя І. В. Ахрэмчыка.
1973—1976 Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут, аддзяленне графікі. Вучыўся ў П. Свентахоўскага, В. Шаранговіча, А. Шэверава.
З 1976 бярэ ўдзел у мастацкіх выстаўках.
З 1981 член Саюзу мастакоў Беларусі, сябра творчай суполкі «Пагоня».
1981—1986 выкладаў на кафедры графікі Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута.
2008 — 2015 выкладаў у Інстытуце сучасных ведаў імя Шырокава ў Мінску.
Творчасць
Працуе ў кніжнай, станкавай графіцы, камбінаванай тэхніцы і ў жывапісу. Ілюстраваў беларускія і замежныя кніжныя выданні. Творы выконвае ў камбінаванай тэхніцы і ў адметнай аўтарскай манеры, якая спалучае ў сабе сінтэз прыёмаў скульптуры (рэльефнасць паверхні), графікі (абмежаванасць і збліжанасць колераў) і жывапісу.
Браў удзел у замежных конкурсах графікі ў Грэцыі, Францыі, Эфіопіі, Польшчы, Балгарыі, Расіі, Украіне. Мае замежныя і беларускія дыпломы конкурсаў кніжнай графікі. Творам ўласцівыя рысы асацыятыўнасці, метафарычнасци, сімволіка-алегарычныя матывы.
Творы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музее, фондах Саюзу мастакоў Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва, літаратурных музеях Якуба Коласа, Янкі Купалы, Доме-музеі Адама Міцкевіча, у Расійскай акадэміі мастацтваў, а таксама ў прыватных калекцыях замежжа.
Мастак супрацоўнічае з Міністэрствам сувязі і інфарматызацыі Беларусі, РУП «Белпошта» і выдавецкім цэнтрам «Марка», выконваючы арыгінал-макеты паштовых марак і мастацкіх капэрт.
Адам Бжазінскі
Адам Бжазі́нскі (Бжэскі; ?, г.  — ?) — беларускі танцоўшчык. Да 1785 года прыгонны Антонія Тызенгаўза. Вучыўся ў яго балетных школах у Гродне і Паставах. У 1778 годзе саліраваў у школьным спектаклі «Вясковага балета» Г. Петынеці на сцэне Гродзенскага тэатра Тызенгаўза. З 1785 года саліст трупы «Таварыства танцоўшчыкаў яго каралеўскай вялікасці» Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Да 1794 года выступаў на прыдворнай сцэне і ў Нацыянальным тэатры. Сярод партый: Парменон («Шлюб самнітаў»), адзін з міністраў («Каралева Банда»), Актавіян («Клеапатра»). У 1794—1797 гг. выступаў у прыватных трупах у Вільні, Варшаве, Гданьску.
Прычарнаморская ўпадзіна
Прычарнаморская ўпадзіна — структура ў паўднёвай частцы Усходне-Еўрапейскай платформы; на поўначы мяжуе з Украінскім шчытом, на поўдні мяжа яе ідзе пад узровень Чорнага і Азоўскага мораў.
Прычарнаморская ўпадзіна з'яўляецца платформавай структураю, крышталічны фундамент якой апушчаны на розную, як правіла значную, глыбіню. Паверхня яго нахілена з поўначы на поўдзень, ад Украінскага шчыта ў бок Чорнага мора. Дакембрыйскі асадкава-метамарфічны комплекс залягае каля Перекопскага перашыйку на глыбіні звыш 2000 м, каля Адэсы — 1600 м.
Гэта параўнальна маладая накладзеная структура. Асадкі, што напаўняюць упадзіну, ляжаць на дакембрыйскіх і эпігерцынскіх блоках, падзеленых шэрагам грабенападобных дэпрэсій, дзе фундамент апушчаны да глыбіні 10000 м. З асадкавых парод найбольшай магутнасці дасягаюць неагенавыя адклады.
Паверхня тэрыторыі нізінная, з шырокімі рачнымі далінамі, ліманамі (гл. Прычарнаморская нізіна).
Татаршчына (Мясоцкі сельсавет)
Татаршчы́на (, Татарщина) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета.
Аляксей Яўгенавіч Дайнека
Аляксей Яўгенавіч Дайнека (нар., г. Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі эканаміст. З 2014 года член-карэспандэнт, а з 2021 года акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, доктар эканамічных навук (1998), прафесар (2005).
Біяграфія
У 1990—1994 гадах выкладчык Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута, аспірант Беларускага НДІ эканамічных праблем АПК.
З 1994 года намеснік дырэктара па навуковай працы, загадчык сектара Беларускага НДІ эканомікі і інфармацыі АПК. З 2000 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце — кіраўнік напрамку даследаванняў сусветнай эканомікі Навукова-даследчага эканамічнага інстытута Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь. З 2010 года дарадца Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. З 2011 па 2016 дырэктар Інстытута эканомікі НАН Беларусі. З 2016 — саветнік Прэзідыума НАН Беларусі, ў 2017—2018 — галоўны навуковы супрацоўнік сектара эканамічных даследаванняў Інстытут мяса-малочнай прамысловасці НАН Беларусі, у 2018—2023 — прафесар кафедры «Маркетынг» БНТУ. З 2023 года — старшыня Навуковага савета, дырэктар Выканаўчай дырэкцыі Беларускага рэспубліканскага фонду фундаментальных даследаванняў.
Узнагароды
Лаўрэат стыпендыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь для маладых навукоўцаў (2000).
Навуковая дзейнасць
Сфармаваў навуковыя асновы знешнегандлёвых адносін Беларусі, уключаючы стратэгію і мадэлі іх развіцця, а таксама адэкватныя механізмы. Распрацаваў заканамернасці і метадалогію прагназавання, а таксама эфектыўныя інструменты рэгулявання знешнегандлёвай дзейнасці, сфармуляваў галоўныя прынцыпы і абгрунтаваў прыярытэты знешнеэканамічнай палітыкі Беларусі.
Марыя Арансан
Іда Марыя Арансан (швед. Ida Maria Aronsson, нар. ) — шведская футбалістка, якая гуляла на пазіцыі нападаючай за клубы «Лінчэпінг» і «Мальмё». Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2008 года.
Клубная
З 2002 года выступала за «Лінчэпінг», правяла шэсць сезонаў у складзе каманды і адыграла агулам 121 гульню. У 2007 годзе клуб адпусціў яе.
Сезоны 2007/2008 і 2008/2009 правяла ў клубе «Мальмё», заключыўшы двухгадовы кантракт з магчымасцю падаўжэння на год, у 34 гульнях вызначылася 9 разоў. Па заканчэнні сезона 2008/2009 завяршыла гульнявую кар’еру і вярнулася ў Лінчэпінг, заняўшыся дзейнасцю, не звязанай з футболам.
У зборнай
Марыя Арансан дэбютавала за зборную 2 кастрычніка 2004 года ў гульні супраць Фінляндыі (1:1). 9 лютага 2006 года ў матчы ў кіпрыёцкім горадзе Ахна забіла першы і адзіны гол за зборную ў гульні супраць Англіі (1:1). У жніўні 2008 года выклікалі ў склад алімпійскай зборнай у сувязі з траўмай Юсефіны Эквіст, выйшла ў авертайме чвэрцьфіналу супраць Германіі (Швецыя прайграла матч).
Чарчонава
Чарчо́нава (, Черчёново) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета.
Генуя
Генуя (Genova, Zena , Genua, Ianua) — горад у Італіі, галоўны горад правінцыі Генуя і рэгіёна Лігурыя.
Гісторыя
Старажытны гандлёвы горад у італьянскай правінцыі Лігурыя каля Генуэзскага заліва. У 222 да н.э. быў заняты рымлянамі. У 2-ой Пунічнай вайне разбураны карфагенскім вайскаводцам Магонам, але пасля вайны ізноў адбудаваны як найважны горад рымскай правінцыі Цызальпінская Галія (Gallia Cisalpina). У 539 быў заваяваны бургундамі, а ў 670 захоплены і ізноў разбураны лангабардамі. Пасля лангабардскага панавання Генуя трапіла пад уладу франкаў. Пасля распаду імперыі Карла Вялікага Генуя зрабілася самастойнай рэспублікай і кіравалася консуламі (: Генуэзская рэспубліка). У 934 горад быў разбураны сарацынамі. Радзіма Нікало Паганіні.
Стральба ў рэдакцыі газеты «Charlie Hebdo»
Стральба ў рэдакцыі газеты «Charlie Hebdo» — напад невядомых на офіс рэдакцыі французскага сатырычнага штотыднёвіка «Charlie Hebdo» 7 студзеня 2015 года ў Парыжы. У выніку стральбы загінула 12 чалавек, паранена 11. Паводле папярэдніх даных, напад здзейснілі баявікі тэрарыстычнай арганізацыі «Аль-Каіда».
Часопіс некалькі разоў публікаваў карыкатуры на іслам і асабіста прарока Мухамеда. Апошняй такой публікацыяй, у верасні 2012 года, стаў водгук на аматарскі фільм «Нявіннасць мусульман» і беспарадкі ў арабскіх краінах з амерыканскай прысутнасцю, якія рушылі за ім. Паводле паведамлення заходніх СМІ, напад адбыўся праз некалькі гадзін пасля з'яўлення ў «Твітэры» карыкатуры на аднаго з лідараў групоўкі ІДІЛ Абу Бакра аль-Багдадзі.
Ход падзей
У 11:30 па мясцовым часе некалькі невядомых у масках (паводле заявы міністра ўнутраных спраў Францыі Бернара Казнёва — трое ), якія прыехалі на чорным аўтамабілі маркі «Citroën», з крыкамі «Алаху Акбар» уварваліся ў рэдакцыю, дзе адкрылі стральбу з аўтаматаў Калашнікава і гранатамёта, затым завязалася перастрэлка з паліцэйскімі, якія прыбылі на месца здарэння. У выніку нападу загінула каля 12 чалавек, двое з якіх — супрацоўнікі паліцыі. Нападнікам удалось знiкнуць: перасеўшы ў аўтамабіль маркі «Renault Clio», яны зніклі ў невядомым кірунку.
У рэдакцыі ў момант нападу ішла нарада. Крыніца ў медыцынскіх кругах распавяла журналістам, што тэрарысты спачатку забілі аднаго чалавека на першым паверсе будынка, затым падняліся на другі паверх, у памяшканне тыпаграфіі, дзе адкрылі агонь па супрацоўніках рэдакцыі.
Загінулыя і параненыя
У выніку нападу загінулі 12 чалавек, двое з якіх — супрацоўнікі паліцыі, якія пад'ехалі на службовай машыне да месца здарэння; таксама сем чалавек атрымалі агнястрэльныя раненні. Агульная колькасць пацярпелых перавышае 20 чалавек, пяцёра параненых былі дастаўлены ў бальніцу ў цяжкім стане.
Сярод загінулых — галоўны рэдактар часопіса «Charlie Hebdo» і карыкатурыст Стэфан Шарбанье. Як паведамляе «The Daily Telegraph», Шарбанье быў у «чорным спісе» тэрарыстычнай групоўкі «Аль-Каіда»: баявікі палявалі на яго за публікацыю карыкатур на прарока Мухамеда.
Таксама забіты вядомыя карыкатурысты, і.
Нападнікі
Паводле заявы міністра ўнутраных спраў Францыі Бернара Казнёва, нападнікаў было трое, паліцыяй лічыць, што быў і чацвёрты — вадзіцель, які чакаў тэрарыстаў у машыне на вуліцы.
Як паведаміла брытанская газета The Telegraph са спасылкай на аднаго са сведак, 33-гадовага агента па нерухомасці Седрыка Ле Бешэ, незадоўга да нападу тэрарысты звярталіся да мінакоў з патрабаваннем перадаць СМІ, што яны з'яўляюцца членамі тэрарыстычнай групоўкі Аль-Каіда. Таксама, паводле слоў Ле Бешэ, нападнікі былі апрануты ў чорнае адзенне ваеннага стылю ў масках і каптурах; адзін з тэрарыстаў нёс гранатамёт.
Пазней сталі вядомыя імёны тэрарыстаў: як паведаміла выданне Est Republicain, усе трое — грамадзяне Францыі арабскага паходжання. Гэта браты Шэрыф і Саід Куашы, а таксама Хамід Мурад. Фатаграфіі падазраваных былі апублікаваны французскай паліцыяй.
У ноч на 8 студзеня паліцыя правяла спецаперацыю ў Рэймсе, мэтай якой было ўзяцце пробаў ДНК і адбіткаў пальцаў меркаваных тэрарыстаў. Таксама ў гарадах Рэймс, Шарлевіль-Мезьер і Парыжы паліцыя арыштавала 7 чалавек у рамках аперацыі па пошуку ўдзельнікаў нападу. Гэтыя сямёра з'яўляюцца сваякамі ці знаёмымі двух экстрэмістаў у вышуку.
У аўтамабілі «Citroën C3», які тэрарысты кінулі ў XIX акрузе Парыжа, паліцыя выявіла каля 10 бутэлек з запальнай сумессю і два сцягі тэрарыстычных арганізацый.
Дзяржавы
Прэзідэнт Францыі Франсуа Аланд зрабіў заяву, у якой адзначыў, што няма ніякіх сумневаў у тым, што тое, што адбылося з'яўляецца тэрактам. ''«Ніводны варварскі акт не зможа заглушыць свабоду прэсы. Мы — адзіная краіна, якая зможа рэагаваць і з'яднацца»'', — заявіў ён. Таксама Аланд асабіста прыбыў на месца здарэння. Таксама Аланд неўзабаве пасля нападу на рэдакцыю сабраў Урад Францыі ў Елісейскім палацы, каб абмеркаваць тэрарыстычную пагрозу.
Прэм'ер-міністр Францыі Мануэль Вальс заявіў, што «усе метады будуць выкарыстаны для ўсталявання асобы, высочвання і затрымання арганізатараў нападу».
Увечар 7 студзеня на парыжскай Плошчы Рэспублікі пачалася шматлікая маніфестацыя ў знак салідарнасці з сем'ямі загінулых і пацярпелых у выніку тэракту. Паводле даных арганізатараў маніфестацыі, удзел у ёй прынялі каля 10 тысяч чалавек. Многія з прысутных выйшлі з улёткамі з белым надпісам «Я — Шарлі» («Je suis Charlie») на чорным фоне ў руках. Аналагічныя маніфестацыі пачаліся ў шэрагу французскіх гарадоў, сярод якіх — Бардо, Ліён, Марсель, Тулуза, Нант і іншыя. Таксама, праз некаторы час пасля нападу, у «Твітэры» з'явіўся хэштэг #jesuischarlie у падтрымку рэдакцыі, а французскі Google размясціў жалобную стужку на галоўнай старонцы.
У гэты ж дзень па ўсёй Францыі была абвешчана трохдзённая жалоба.
Міжнародныя арганізацыі
Глава Еўрапейскай камісіі Жан-Клод Юнкер заявіў, што патрэсене нападам на рэдакцыю часопіса. «Гэта варварства для ўсяго чалавецтва, для ўсіх еўрапейцаў», — сказаў ён. Таксама надзвычайную занепакоенасць тэрактам выказалі генеральны сакратар Савета Еўропы Турб’ёрн Ягланд і старшыня Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы.
Генеральны сакратар НАТА Енс Столтэнберг назваў тое, што адбылося «абуральным нападам на свабоду прэсы».
Арганізацыя ісламскага супрацоўніцтва асудзіла тэракт і выказала надзею, што яго арганізатары будуць злоўлены і адданы правасуддзю.
Рэлігійныя дзеячы, індывідуальныя заявы
Папа Рымскі Францыск выказаў «самае цвёрдае асуджэнне жудаснага замаху» са мноствам чалавечых ахвяр.
Асудзілі тэракт і выказалі сваё меркаванне прадстаўнікі мусульманскай супольнасці Францыі, члены Савета муфтыяў Расіі , муфтый Духоўнага ўпраўлення мусульман Украіны «Ума» Саід Ісмагілаў , муфтый Мусульманскага рэлігійнага аб'яднання ў Рэспубліцы Беларусь Абу-Бекір Шабановіч і іншыя.
Тэрарыстычныя арганізацыі
Баявікі Ісламскай дзяржавы Ірака і Леванта ўхвалілі тэракт, аднак сваё дачыненне да яго адмаўляюць. Адзін з сірыйскіх прадстаўнікоў ІДІЛ паведаміў агенцтву Reuters, што задаволены тым як «ільвы ісламу адпомсцілі за прарока».
Алена Алегаўна Сярова
Алена Алегаўна Сярова (Еле́на Оле́говна Серо́ва; нар. ) — расійскі палітык і касманаўтка. Дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі VII склікання.
Больш вядомая як бадай адзіны чалавек у свеце, які з космасу, міжнароднай касмічнай станцыі (337—430 км ад Зямлі), здолела ўбачыць няўзброеным вокам, як «рваліся бомбы і снарады на тэрыторыі Данбаса і Луганска. І яны ляцелі з боку размяшчэння Узброеных сіл Украіны. А ў гэты час там гінулі бяззбройныя людзі.», аб чым яна асабіста заявіла на пленарным пасяджэнні Парламенцкай асамблеі АБСЕ 8 ліпеня.
Свята-Мікалаеўская царква (Купяцічы)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Купяцічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1867 ці 1892 г. з дрэва.
Інтэр'ер
Абраз «Увядзенне ў храм» (1-я палавіна 19 ст., мастак Юзаф Камінскі).
Юнна Андэрсан
Юнна Андэрсан (Jonna Andersson; нар., М’ёльбю, Эстэргётланд) — шведская футбалістка, абаронца клуба «Чэлсі» чэмпіянату Англіі і жаночай зборнай Швецыі.
Клубная кар’ера
У складзе клуба «Лінчэпінг» Юнна выступала з 2009 па 2017 гады, дэбютаваўшы ва ўзросце 16 гадоў. Яна правяла 2 матчы ў дэбютным сезоне за клуб у чэмпіянаце Швецыі і выйграўшы тытул чэмпіёнкі Швецыі. Пачынаючы з сезона 2013 года, яна стала ключавым гульцом асноўнага складу клуба (раней яна выходзіла часцей на замену).
Кар’ера ў зборнай
У складзе зборнай Швецыі не старэйшыя за 19 гадоў Юнна гуляла на чэмпіянаце Еўропы 2012 года ў Турцыі і стала чэмпіёнкай: у фінале супраць зборнай Іспаніі пасля 90 хвілін конт не быў адкрыты, але ў авертайме гол Малін Дыяз прынёс скандынаўскай зборнай перамогу.
20 студзеня 2016 года Юнна Андэрсан дэбютавала ў матчы за зборную Швецыі супраць зборнай Шатландыі на пазіцыі левага абаронцы: Піа Сундхагэ выклікала Юнну замест Аманды Ілестэт, якая атрымала траўму спіны. Матч завяршыўся перамогай шведак 6:0 на стадыёне «Прыярытэт Сернеке». Андэрсан згуляла на кваліфікацыйным турніры за месца на Алімпіядзе ў Рыа-дэ-Жанейра. На Алімпіядзе яна правяла ўсяго адзін матч супраць зборнай Бразіліі, які завяршыўся паразай шведак з лікам 1:5, аднак зборная Швецыі дайшла да фіналу, дзе саступіла Германіі і стала сярэбраным прызёрам летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года.
На сусветным першынстве 2019 года, які праходзіў у чэрвені ў Францыі, Юнна ў трэцім матчы зборнай Швецыі супраць ЗША забіла мяч ва ўласныя вароты, у выніку Швецыя саступіла (0:2).
Баркі (Маладзечанскі раён)
Баркі́ (, Борки) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Палачанскага сельсавета.
Аляксей Сянкевіч
Аляксей Сянкевіч (, в. Новы Свержань Мінскага павета, цяпер Стаўбцоўскі раён —, Саўт-Рывер, ЗША) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Па некаторых звестках навучаўся ў Віленскай беларускай гімназіі. У 1930-х гадах адзін са стваральнікаў Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі ў Заходняй Беларусі. Напярэдадні 2-й сусветнай вайны пад ціскам польскіх уладаў вымушаны выехаць у Германію, потым кіраваў аддзелам Берлінскага беларускага камітэта ў Бяле-Падляскай.
У ліпені 1941 года вяртаецца ў Беларусь, працуе рэдактарам «Менскае газэты». У 1942—1943 гадах рэдагаваў мінскую газету «Голас вёскі». У 1942 годзе далучаецца да Цэнтральнага Камітэту падпольнай Беларускай незалежніцкай партыі. У 1943-1944 гадах кіруе Мінскім акруговым камітэтам БНП. У 1943 годзе, як упаўнаважаны прадстаўнік, быў пасланы ЦК БНП да Старшыні Рады БНР Міколы Абрамчыка ў Берлін. Ад вясны 1944 года — афіцэр прапаганды БКА, супрацоўнік мясцовай газеты «Пагоня».
У ліпені 1944 года выехаў у Чэхію, потым пераехаў у Берлін, дзе жыў да 1950 года. У 1950 годзе выехаў у ЗША. Жыў у Саўт-Рыверы, браў удзел у грамадскім жыцці, быў сябрам Беларускай цэнтральнай рады, актывістам парафіі Св. Ефрасінні Полацкай у Саўт-Рыверы.
Юсефін Эквіст
Ганна Леніта Юсефін Эквіст (Anna Lenita Josefine Öqvist; нар. ), больш вядомая як Юсефін Эквіст (Josefine Öqvist) — шведская футбалістка, паўабаронца. Аўтар пераможнага гола ў вароты зборнай Канады ў матчы паўфіналу Чэмпіянату міру 2003.
Кар’ера
Першапачаткова Юсефін выступала на пазіцыі нападаючай, аднак у заяўку футбольнага турніру летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года яна трапіла як паўабаронца. Падчас турніру футбалістка атрымала сур’ёзную траўму і была заменена Марыяй Арансан.
З 2005 года Юсефін выступала ў футбольным клубе «Лінчэпінг» з аднайменнага горада. Пасля ўдалага для футбалісткі сезона 2008 года паступіла прапанова перайсці ў футбольны клуб «Умеа». Аднак Эквіст палічыла за лепшае заключыць новы кантракт тэрмінам на два гады са сваім цяперашнім клубам. У лістападзе 2009 года старэйшая сястра Юсефіны Караліна Эквіст памерла падчас эпілептычнага прыпадку ва ўзросце 29 гадоў. У 2011 годзе футбалістка перайшла ў футбольны клуб «Цюрэса».
У складзе зборнай Швецыі на Чэмпіянаце свету 2011 Эквіст выходзіла на поле ва ўсіх матчах. 16 ліпеня 2011 г. у матчы за трэцяе месца супраць зборнай Францыі яна атрымала чырвоную картку за сутыкненне з францужанкай Соняй Бампастор. Але і ў меншасці зборная Швецыі атрымала перамогу з лікам 2:1. Эквіст таксама вызначылася ў паўфінальным матчы з будучымі чэмпіёнкамі — зборнай Японіі, але ў выніку Швецыя прайграла з лікам 1:3.
У студзені 2012 года Юсефін паведаміла, што цяжарная, з прычыны чаго прапусціла сезон-2012. Пасля нараджэння дачкі, Стэлы, Эквіст прыняла рашэнне працягнуць кар’еру ў футбольным клубе «Крысціянстад». Гэта было абумоўлена тым, што Юсефін жыла ў той час у суседнім горадзе Мальмё разам з дацкім прафесійным хакеістам Стэфанам Ласенам, які выступаў за хакейны клуб «Мальмё».
Пасля заканчэння хатняга Чэмпіянату Еўропы 2013 Эквіст заключыла кантракт з французскім футбольным клубам «Манпелье».
Марыя Банушыч
Марыя Банушыч (харв. Marija Banušić; нар., Упсала) — шведская футбалістка харвацкага паходжання, якая выступае на пазіцыі нападаючай за французскі клуб «Манпелье».