cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Тамаша Аквінскага і кляштар дамініканцаў (Мінск)
Касцёл
Элементам-дамінантай кляштарнага комплексу з’яўляўся касцёл Святога Тамаша Аквінскага, які займаў вуглавое становішча ў яго планавальнай структуры.
Цэнтральны неф перакрыўся цыліндрычнымі скляпеннямі, бакавыя — крыжовымі. Інтэр’ер упрыгожвалі фрэскавы роспіс і барочна-ракайльныя стукавыя алтары — галоўны і 12 кулісных каля 6 міжнефавых слупоў. Вялікі алтар з абразом Святога Тамаша быў на «сцяне ў оптыцы маляваны», злева ад яго знаходзіліся алтары, Святога Тадэвуша, Святой Барбары, Святога Вінцэнта, Святой Кацярыны і Святога Міхаіла; справа — алтары Укрыжавання, Святога Дамініка, , Святога Яцэка і Святога Яна Непамука. Яшчэ 2 алтары былі ў капліцах; у левай, фундацыі Глябовічаў, — пад тытулам Святой Марыі Магдалены, у правай, распісанай фрэскамі Мукі Пана, фундацыі Завішаў, — пад тытулам Маці Божай Балеснай. Таксама на карнізах мелася 8 ляпных гербаў фундатараў і апекуноў кляштара.
На хорах над нартэксам стаяў найбольшы і напрыгажэйшы ў Мінску арган — на 24 галасы. У 1830-х гадах паслухаць арган у дамініканскі касцёл прыходзіў будучы кампазітар Станіслаў Манюшка, які жыў у будынку насупраць.
Уваходная брама
На адлегласці перад галоўным фасадам касцёла стаяла незвычайная ўваходная брама, якая складалася з дзвюх сіметрычных 3-ярусных вежаў-званіцаў з арыгінальным завяршэннем у выглядзе чатырох дыяганальна размешчаных магутных валютаў, увенчаных барочнымі сігнатуркамі. Вежы злучаў уваходны порцік, вырашаны накшталт трыўмфальнай аркі.
Кляштар
Кляштарны корпус — прамавугольны ў плане выцягнуты 2-павярховы будынак калідорнай планіроўкі з высокім вальмавым дахам — далучаўся пад прамым вуглом да прэзбітэрыя і канца бакавога нефа касцёла і зліваўся з ім у адзіны манументальны і строгі масіў. Цэнтральная частка фасада вылучалася рызалітам. Памяшканні кляштара перакрываліся крыжовымі скляпеннямі.
Апроч мураванага кляштарнага корпуса, меліся драўляныя гаспадарчыя пабудовы: 1-павярховы дом з калідорам, падзелены на кухню з пякарняй і жытло для прыслугі (1825); пуня са стайняй на 4 кані і хлеў (1833); амбар, звязаны з лядоўняй (1823); студня з павеццю на чатырох слупах (1833).
Сучаснасць
Існуе праект аднаўлення касцёла Святога Тамаша Аквінскага на захаваных да нашага часу падмурках. Спецыялісты архітэктурнай секцыі Беларускага дабраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Андрэй Лары і Антон Вантух на падставе навукова-даследчых матэрыялаў распрацавалі эскізную прапанову аднаўлення помніка.
У 2011 годзе Беларускае добраахвотнае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры падрыхтавала зварот да ўладаў Мінска з абгрунтаваннем дадзенай прапановы.
Заслаўскія
Заслаўскія, Жаслаўскія — княжацкі род герба «Астрог» зменены (страла над паўкальцом заменена на крыж), адгалінаванне князёў Астрожскіх. Малодшы брат князя Івана Васілевіча Астрожскага Юрый (каля 1430 — каля 1500) пры падзеле бацькоўскіх вотчын атрымаў Заслаўе на Валыні (цяпер г. Ізяслаў Хмяльніцкай вобласці, Украіна). Яго нашчадкі тытулаваліся князямі Заслаўскімі. Асноўная іх дзейнасць была звязана з Украінай.
Да Беларусі мелі дачыненне ў другой палове 16 ст. дзеці Кузьмы Іванавіча (каля 1500—1562), які быў жанаты з княгіняй Настассяй Юр’еўнай Гальшанскай-Дубровіцкай. Дзеці ад гэтага шлюбу ў 1556 годзе пры падзеле спадчыны згаслага роду князёў Гальшанскіх атрымалі палову маёнткаў Глуск у Новагародскім і Рычаў у Пінскім павеце. 3 іх Януш Кузьміч (каля 1530—1567) пакінуў сына Януша (каля 1550—1629). Яго сястра Ганна Кузьмінічна (? — 1582) была жонкай князя Івана Фёдаравіча Чартарыйскага. У 1581 годзе яна адкупіла ў свайго пляменніка яго долю ў названых маёнтках, якія потым адышлі да князёў Чартарыйскіх. Нашчадкі Януша Янушавіча існавалі да 1677 года.
Чайка марская
Марская чайка (Larus marinus) — від птушак з сямейства чайкавых (Laridae).
Пашырэнне
Марская чайка жыве на ўзбярэжжах паўночнай часткі Атлантычнага акіяна і ў Цэнтральнай Еўропе. Арэал ад Паўночнай і Заходняй Еўропы да поўдня Грэнландыі і паўночна-ўсходняй часткі Паўночнай Амерыкі. Насяляе скалістыя берагі акіянаў і мораў, скалістыя астравы рознай велічыні, рэдка на селіцца берагах плоскіх або салёных балот, на тэрыторыях, не знішчаных чалавекам, таксама на астравах рэк і азёр і нават на адкрытых тарфяніках. Пасля гнездавання жыве ў прыбярэжнай зоне мораў, часам да 150 км ад мора, спарадычна на кантынентальных вадаёмах. Пачынае сінантрапізавацца.
Паўночныя папуляцыі пералётныя або качуючыя, паўднёвыя і нарвежскія — аселыя. Узімку некаторыя асобіны здзяйсняюць пералёт з Скандынавіі ў больш паўднёвыя краі, некаторыя зімуюць, сілкуючыся на сметніках.
Асаблівасці біялогіі
Гняздуе ў калоніі (часта з іншымі відамі) або адзіночна, на скальных абрывах (радзей на плоскіх участках, напр., на тарфяніках або астраўках, пакрытых травой); у выключных выпадках — на будынках. Гняздо даволі няшчыльнае, чашападобнае, з невялікай колькасці травы; высцілка — з марскіх раслін, траў і пырніку. Верхнія краі гнязда абкладзены каменьчыкамі або рэшткамі марскіх малюскаў.
Яйкі звычайна 2-3 (часам 1-5), шырокаавальныя, светла-палева-жоўтыя, аліўкава-карычневыя, зеленаватыя або зеленавата-гліністыя з папялістымі або блакітна-шэрымі глыбокімі і карычнева-аліўкавымі ці чорна-карычневымі паверхневымі плямамі.
Іван Міхайлавіч Вішнявецкі
Іван Вішнявецкі (, Вішнявец — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Заснавальнік старэйшай галіны роду Вішнявецкіх.
Валодаў замкам Вішнявец у Крамянецкім павеце на Валыні. Трымаў Эйшышскае, Варнянскае (абодва з 1533), Прапойскае, Чачэрскае (з 1536), Канеўскае і Чаркаскае (з 1541) староствы.
Біяграфія
Сын Міхаіла Збаражскага і невядомай з Палубінскіх. Меў брата Аляксандра, заснавальніка малодшай галіны роду. Вызнаваў праваслаўе.
Разам з бацькам і братам у 1512 разбіў крымска-татарскую арду пад Лапушнай.
Першы раз ажаніўся з Анастасіяй, дачкой Сямёна Алізаровіча, другі — з Магдаленай Бранковіч. Меў сыноў Змітра, Жыгімонта, Андрэя і Канстанціна, а таксама дачку Кацярыну.
Фрэд Цынеман
Фрэд Цынеман (Fred Zinnemann; 29 красавіка 1907 — 14 сакавіка 1997) — амерыканскі кінарэжысёр аўстрыйскага паходжання, лаўрэат прэміі «Оскар».
Кісялёва
Кісялёва — прозвішча, тапонім.
Валерый Мікалаевіч Іваноў
Вале́рый Мікала́евіч Івано́ў (, в. Папехінка Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, кіраўнік справамі Прэзідэнта Беларусі (з 2021), намеснік прэм’ер-міністра Беларусі (2010—2012).
Біяграфія
У 1973 годзе скончыў Клімавіцкі саўгас-тэхнікум.
Працаваў галоўным заатэхнікам, старшынёй калгаса «Кастрычнік», старшынёй калгасаў імя Дзімітрава Круглянскага раёна, «Рассвет» імя К. П. Арлоўскага Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці.
У 1983 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, у 1992 — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 2006 — Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Беларусі.
1987—1997 — першы намеснік старшыні Круглянскага райвыканкама. 2002—2004 — старшыня Кіраўскага, 2004—2008 — Шклоўскага райвыканкамаў.
Член Савета Рэспублікі 2 і 3 скліканняў (2000—2008), намеснік старшыні Палаты прадстаўнікоў 4 склікання (2008—2010).
25 мая 2010 — 28 снежня 2010 — першы намеснік старшыні Мінскага аблвыканкама.
З 28 снежня 2010 — намеснік прэм’ер-міністра Беларусі. Адказваў за пытанні сельскай і лясной гаспадаркі, аховы прыроды.
28 лютага 2012 звольнены з пасады намесніка прэм’ер-міністра і прызначаны генеральным дырэктарам ЗАТ «Беларуская калійная кампанія».
Са снежня 2013 года да ліпеня 2021 года з’яўляўся старшынёй праўлення Беларускага рэспубліканскага саюза спажывецкіх таварыстваў.
8 ліпеня 2021 года прызначаны кіраўніком справамі Прэзідэнта Беларусі. 16 жніўня 2022 года перайшоў на іншую працу.
Жанаты, мае двух дзяцей.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны, медалём «За працоўныя адзнаку», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Парламенцкага схода Саюза Беларусі і Расіі, юбілейным медалём «90 гадоў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь».
Марытэ Мельнікайтэ
Марытэ Мельнікайтэ, Марыя Мельнікайтэ, Марыя Іозаўна Мельнікайтэ (літ. Marytė Melnikaitė; 18 сакавіка 1923 г., Зарасай, Літва — 13 ліпеня 1943) — удзельніца партызанскага руху ў Літве ў Вялікую Айчынную вайну, Герой Савецкага Саюза (1944, пасмяротна).
Біяграфія
Нарадзілася ў небагатай сям'і літоўца і рускай другім дзіцем з пяці дзяцей. Была хрышчоная ў каталіцкай царкве. У 14 гадоў пачала працаваць на цукерачнай фабрыцы «Avanti».
Улетку 1941 года, калі сілы Вермахта ўступілі ў Літву, Марытэ была эвакуіраваная з іншымі літоўскімі камсамольцамі ў Цюмень, дзе працавала на заводзе «Механік». У 1942 годзе яна пайшла на фронт.
Прайшла падрыхтоўку ў школе дыверсантаў у Балахне, ваявала ў партызанскім атрадзе ў Беларусі і Літве. Партызаны пускалі пад адхон варожыя цягнікі з ваеннай тэхнікай, падрывалі склады, здзяйснялі налёты на гарнізоны праціўніка, палілі маёнткі і гаспадаркі, захопленыя гітлераўскімі каланістамі. Марытэ была ў атрадзе самым актыўным байцом. Удзельнічала ў дыверсіях, хадзіла ў разведку, вяла вялікую працу сярод жыхароў.
Улетку 1943 г. Марытэ накіравалі на чале групы партызан на выкананне важнага задання. У лесе партызаны натыкнуліся на карны атрад. Падчас няроўнага бою з немцамі на беразе возера Апіварда Марытэ была параненая і захоплена ў палон. Яна не выдала месцазнаходжанне партызан, нягледзячы катаванні: вырыванне пазногцяў, прыпяканне агнём ступняў і г.д. Пакарана праз павешанне 13 ліпеня 1943 г. на плошчы вёскі Дукштас.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання ў тыле ворага М. І. Мельнікайтэ пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза ў 1944 годзе.
Памяць
У яе гонар у Мінску названа вуліца.
Сцяг Батсваны
Дзяржаўны сцяг Батсваны - прыняты 30 верасня 1966 г..
Сімволіка сцяга
Блакітны колер на сцягу сімвалізуе неба і надзею на ваду, чорны і белы - большасць народа і нацыянальныя меншасці.
Навікі (Вярэйкаўскі сельсавет)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рэплеўскага сельсавета.
Насельніцтва
Плошча 21,59 га, працягласць межаў — 2 134 метраў.
Іван Трафімавіч Каробкін
Іван Трафімавіч Каробкін (, в. Кварцяны, Горацкі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі інжынер па землеўпарадкаванні.
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію ў 1950 годзе. З 1950 па 1976 гады працаваў інжынерам, старшым інжынерам, кіраўніком сектара, начальнікам аддзела ў БелНДІдзіпрасельбудзе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1960 года. Член КПСС з 1963 года.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праекты планіроўкі і забудовы пасёлкаў торфабрыкетных заводаў Гацук імя Дзяржынскага, Лашанскае, Усяж, Усяж Вук (1953—1955), сельскіх населеных пунктаў калгасаў і саўгасаў БССР (1955—1973), Баранавіцкага і Слуцкага адкормачнікаў (1969—1977), рабочыя чарцяжы эксперыментальна-паказальных пасёлкаў калгасаў імя Калініна, «Чырвоная змена», саўгасаў «Камуніст», імя Леніна, «Малеч» (1967—1973), праекты планіроўкі і рабочыя чарцяжы забудовы пасёлкаў калгасаў «Гвардыя», імя Дзімітрава, «Кірава», «Аснежыцкі», «Савецкая Беларусь» (1960—1973), птушкафабрык Баранавіцкай, Гродзенскай, 1-й Мінскай, Смалявіцкай (1961—1973).
Аўтар публікацый па пытаннях планіроўкі і забудовы сёлаў БССР, у т.л. кнігі «З досведу планіроўкі сельскіх населеных пунктаў БССР» (Мінск, 1959).
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі.
Галіна Дзмітрыеўна Горына
Галіна Дзмітрыеўна Горына (нар., г. Магілёў) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзілася ў Магілёве, у сям’і спецыяліста ў вобласці сельскагаспадарчага машынабудавання Дзмітрыя Іўсцінавіча Горына, які тады працаваў Магілёўскім аўтарамонтным заводзе. Скончыла ў 1961 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1961 года архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года (Мінск), член Беларускага саюза архітэктараў.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскіх калектывах): генплан Мінска (1963); схема планіровачнага цэнтра г. Мінска (1963); схема прыгараднай зоны (1963); ПДП жылых раёнаў «Усход» (1963), па вул. Маскоўскай (1965), Аэрадромнай (1968), Горкага (1970), цэнтр Мінска (1973); праекты добраўпарадкавання парку Перамогі (1973), пр. Машэрава (1974); праекты забудовы мікрараёнаў Усход-1 (1968), Серабранка-9 (1980), Сярова-2 (1979), Аэрадромная−1, 3 (1980); па пр. Машэрава, вул. Нямізе, Рэспубліканскай (1976); у граніцах вуліц Заслаўская, 1-е Кольца, Ціміразева, Танкавай, Мельнікайтэ (1978); Уручча-5 (1987), Сухарава-1, 3 (1997-98), Малінаўка-З, 4 (2002), Лошыца-4 (2003-05); кварталы ў граніцах вуліц Фізкультурная, Сонечная, Роменская (2002); у граніцах вуліц Катоўскага, Лазо, Адэская (2003), у граніцах вуліц Шчорса, пр. Дзяржынскага (2004-05).
Узнагароды
Лаўрэат 1-й прэміі на Усесаюзным конкурсе за праект цэнтра Мінска (1968). Узнагароджаны сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1987).
Юрый Завіша
Юрый Завіша (каля 1555 — пасля 1590) — землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са старэйшай галіны шляхецкага роду Завішаў герба «Лебедзь». Другі сын Яна Завішы (1520?—1557).
Валодаў маёнткам Ракаў, які праз шлюб яго адзінай дачкі Ганны з князем Шыманам Самуэлем Сангушкам перайшоў да апошняга.
NGC 3624
NGC 3624 (іншыя абазначэнні — MCG 1-29-29, ZWG 39.114, PGC 34599) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Родасэль
Родасэль — вёска ў камуне Умеа, размешчаная на поўдзень ад вытоку ракі Родэн, прытока Віндэдэльвена. Насельніцтва — 96 чал. Бліжэйшыя населеныя пункты — Тавельсьё (10 км), Віндэльн (21 км), Ванас (26 км) і Умеа (38 км). Насельніцтва Родасэля складае каля 100 чалавек. Дарога 363 праходзіць за межамі вёскі. Родасэль ўваходзіць у Радабюрген, які ўтрымлівае вёскі Бломдаль, Родаліндэн, Роданам, Вестра Аверода, Алунд і Аверода. У Родасэле ёсць пачатковая школа, АЗС, грамадскі цэнтр, антыкварны магазін, сталярная майстэрня, некалькі малых прадпрыемстваў і некалькі ферм. У вёсцы таксама ёсць бегавыя дарожкі і трэк для катанне на бегавых лыжах з электрычным асвятленнем.
.ss
.ss (код ISO 3166-1 alpha-2 для Паўднёвага Судана, англ. South Sudan) — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Паўднёвага Судана.
Гісторыя
Па дадзеных CIO East Africa дамен верхняга ўзроўню быў выдзелены 10 жніўня 2011 года, пасля абвяшчэння незалежнасці краіны ад Судана.
Урад Паўднёвага Судана падаў заяўку на дамен .ss, нягледзячы на тое, што дадзенае скарачэнне часта асацыюецца з нацыстамі.
Дамен быў зарэгістраваны 31 жніўня 2011 года, але не быў дададзены ў каранёвую зону DNS, і такім чынам не функцыянаваў. Дамен верхняга ўзроўню быў ухвалены на паседжанні Праўлення ICANN 27 студзеня 2019 года, і быў дададзены ў каранёвую зону DNS 2 лютага 2019 года.
Рэгістрацыя даменных імёнаў .ss пачалася ў тры этапы з 1 чэрвеня 2020 года, і стала агульнадаступнай з 1 верасня 2020 года.
Apataniidae
Apataniidae — сямейства ручайнікаў падатраду.
Распаўсюджанне
Галарктыка. У Расіі 7 родаў і каля 40 відаў. У Беларусі 2 віды роду.
Апісанне
Дробнага і сярэдняга памеру ручайнікі, крылы маюць размах да 25 мм.
Біялогія
Лічынкі жывуць на дне вадаёмаў рознага тыпу (азёры, крыніцы, выхады грунтавых вод). Прадстаўнікі сямейства і, якія жывуць у возеры Байкал, страцілі здольнасць да палёту і на стадыі імага перасоўваюцца па павярхневай плёнцы вады.
Сістэматыка
Каля 80 відаў, 2 падсямействы і каля 20 родаў.
Томас Юнг
Томас Юнг, таксама Томас Янг, Thomas Young; 13 чэрвеня 1773, Мілвертан, графства Самерсэт — 10 мая 1829, ) - англійскі фізік, урач, астраном і усходазнавец, адзін са стваральнікаў хвалевай тэорыі святла.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы Юнга вельмі разнастайныя. Найбольш важныя кірункі яго работ — оптыка, механіка, фізіялогія зроку, філалогія.
Юнг напісаў каля 60 глаў для прыкладання да чацвёртага выдання «Брытанскай энцыклапедыі», галоўным чынам біяграфіі вучоных.
Соцкі
Соцкі — прозвішча.
Ежы Абрамовіч
Ежы Абрамовіч (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Аколь (Паўладарская вобласць)
Аколь — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Адміністрацыйны цэнтр Акольскай сельскай акругі. Код КАТА — 552233100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1242 чалавекі (619 мужчын і 623 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 843 чалавекі (397 мужчын і 446 жанчын).
Мазыр
Мазы́р (афіц. транс.: Mazyr) — горад раённага падпарадкавання (да жніўня 2007 г. — абласнога падпарадкавання) у Гомельскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Мазырскага раёна, порт на р. Прыпяць. За 133 км на паўднёвы ўсход ад Гомеля, 7 км ад чыгуначнай станцыі на лініі Калінкавічы—Оўруч (Украіна). Аўтамабільнымі дарогамі злучаны з Гомелем, Бабруйскам, Оўручам (Украіна). Найбуйнейшы порт у Беларусі. Аэрапорт. Насельніцтва 111 801 чалавек (2017).
Назва
Назва вядомая ад 1155 г. у формах "Мозър", "Мозыр", "Мозырь". Назва антрапанімічнага, адыменнага паходжання.
Як на ўсходзе цяперашняй Беларусі, так і ў суседняй Смаленшчыне корань Маз- дастаткова распаўсюджаны ў антрапаніміі. Ён прысутны ў прозвішчах тыпу Мазыра, Мазікаў, Мазай, Мазала, Мазітаў (з пашыральнікамі -r-, -k-, -j-, -l-, -t-).
Прозвішчы такога тыпу антрапаніміст М. Бірыла звязваў з мазаць (ад праслав. *mazati). Магчымая таксама сувязь з балцкай лексікай тыпу латышскага mazs, літоўскага mažas "малы", якія часам звязваюць з балцкім коранем са значэннем "мазаць" ("намазаны" > "стончаны" > "зменшаны" > "малы").
Згодна з іншай версіяй, назва Мазыр магла ўтварыцца ад імя народнасці мазуры, але гэтая версія не ўлічвае шырокай прысутнасці кораня Маз- у антрапаніміі рэгіёна.
Сярэднявечча
Мяркуецца, што паселішча, ад якога бярэ свой пачатак сучасны Мазыр, узнікла ў VIII ст. ва ўрочышчы Кімбараўка (ад старалітоўскага двухасноўнага імя Кібар, Kim-bar'as, носьбіт якога меў апынуцца на Прыпяці ў XV ст.), дзе існавала ўмацаванае гарадзішча. У XI—XII стст. умацаваны горад перанеслі на Замкавую гару.
З сяр. XIV ст. Мазыр далучыўся да Вялікага Княства Літоўскага. У XIV—XVIII стст. тут існаваў драўляны замак.
У 1471 Мазыр увайшоў у склад Кіеўскага ваяводства. У XVI ст. горад стаў цэнтрам гродавага староства, з правядзеннем адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы (1565—1566) — сталіцай павету.
У пач. XVI ст. Мазыр складаўся з трох частак — цэнтральнай з астрогам, неўмацаванага пасаду і Рынку. У вайну Маскоўскай дзяржавы з Вялікім Княствам Літоўскім у 1534—1537 усходнія захопнікі зруйнавалі Мазыр. На 1552 у месце існавалі цэрквы Спаса, Міколы, Прачыстай Багародзіцы.
У Рэчы Паспалітай
Па Люблінскай уніі (1569) і пераходу Кіеўскага ваяводства да Каралеўства Польскага з ініцыятывы мясцовай шляхты Мазырскі павет далучыўся да Менскага ваяводства.
На 1571 — 550 будынкаў, дзейнічалі 5 цэркваў, працавалі шпіталь і 44 крамы, на 1576 — 293 мяшчанскія двары.
28 студзеня 1577 кароль і вялікі князь Стэфан Баторы надаў Мазыру Магдэбургскае права і герб «у блакітным полі чорны аднагаловы арол з срэбным шыльдам на грудзях, на шыльдзе — чырвоная літара S». Вытрымка з адпаведнага вялікакняжацкага прывілея:
У 1609 Мазыр пацярпеў ад вялізнага пажару. Аднак ужо ў 1613 коштам ахвяраванняў завяршылася аднаўленне ўмацаванняў і горад быў «…абнесена высокім валам з 7 вежамі, або фортамі». У 1616 староста Б. Стравінскі заснаваў тут касцёл. З пачаткам вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654—1667) у 1655 маскоўскія войскі на чале з Валконскім захапілі і спустошылі мясціну.
У 1-й пал. XVIII ст. у Мазыры збудавалі базыльянскі манастыр, каля горада — Кімбараўскія цыстэрыянскія кляштары. З 1752 пачаў дзейнічаць кляштар марыявітак. У 1723—1773 пры Фарным касцёле існавала місія езуітаў. У 1726 адкрылася езуіцкая школа (у 1773 яе пераўтварылі на свецкую вучэльню ). У 1750 казакі спустошылі кляштар цыстэрыянак ва ўрочышчы Кімбараўка.
На 1724 у Мазыры існавалі Кіеўская, Оўруцкая, Свідоўская, Нагорная, Гончая і іншыя вуліцы. У месце было два замкі — Верхні (Стары), які размяшчаўся на Замкавай гары, і Ніжні. У падножжа Замкавай гары быў Рынак, на паўночным захадзе ад яго знаходзіліся гарадская ратуша, пякарня і стайня. Гандаль вёўся ў 56 крамах, якія атачалі пляц. Тамака ж быў шпіталь. Паводле гарадскага плану (1769), — Пятніцкая, Слуцкая, Кіеўская, Жытомірская вуліцы і Рынак; у месце было 211 двароў, 6 цэркваў і касцёлаў, ратуша, 2 майстэрні для абпалу цэглы.
У Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Мазыр апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам павету Мінскай губерні. У 1796 царскія ўлады даравалі гораду новы расійскі герб. На 1825 тут было 530 драўляных і 3 мураваныя будынкі, дзейнічалі 2 кляштары, працавалі 22 крамы і 27 корчмаў. У 1834 у Мазыры адкрылася шляхецкае вучылішча, ператвораная ў 1859 у прагімназію, потым — у гімназію. На 1862 — 491 будынак, дзейнічалі 4 цэрквы, касцёл і 2 іўдзейскія малітоўныя дамы, працавала 71 крама; штогод з 6 да 27 студзеня і з 6 да 28 жніўня праводзіліся кірмашы. Месцічы актыўна ўдзельнічалі ў нацыянальна-вызваленчым паўстанні (1863—1864).
На 1878 у Мазыры дзейнічалі 3 царквы (у тым ліку мураваная, гвалтоўна пераробленая царскімі ўладамі з бернардзінскага касцёла), касцёл і сінагога. У 1879 тут заснавалі тэлеграфную станцыю, а ў 1885 — запалкавую фабрыку «Маланка» («Молния»). Пракладка Палескіх чыгунак у 1880-я гг. паспрыяла далейшаму эканамічнаму развіццю Мазыра. Паводле вынікаў перапісу (1897) у месце было 628 двароў, дзейнічалі 4 царквы, 2 капліцы, сінагога, 4 іўдзейскія малітоўныя дамы, працавалі бальніца, прагімназія, 1-класная прыходская і прыватная жаночая 2-класная вучылішча, паштова-тэлеграфная кантора, бровар, майстэрня апрацоўкі скураў, 3 крупадзёркі, маслабойня, 170 крамаў, 13 заезных двароў, 8 корчмаў, 3 вінныя крамы. На 1904 — 1210 жылых дамоў, у тым ліку 102 мураваныя, 50 газавых ліхтароў, водаправод, 2 друкарні, аптэка, 2 бібліятэкі, лясніцтва. У верасні 1913 тут адбылася I сельскагаспадарчая і прамысловая выстаўка. Напярэдадні Першай сусветнай вайны ў Мазыры было 1210 жылых будынкаў, 3 фабрыкі, 16 майстэрняў, 5 навучальных устаноў, земская бальніца, метэастанцыя, друкарня і 2 кнігарні. У лютым 1918 горад занялі нямецкія войскі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мазыр абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 у адпаведнасці з пастановай I з’езду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, дзе стаў цэнтрам павета («падраёна») Гомельскага раёна. З 5 сакавіка да 29 чэрвеня 1920 горад знаходзіўся пад польскай уладай. У 1924 Мазыр стаў цэнтрам раёна БССР (у 1926—1927 гг. горад у Слабадскім раёне). У 1924—1930 і 1935—1938 горад быў адміністрацыйным цэнтрам акругі. 27 верасня 1938 Мазыр атрымаў афіцыйны статус горада абласнога падпарадкавання. У 1938—1954 ён быў цэнтрам Палескай вобласці. У Другую сусветную вайну з 22 жніўня 1941 да 14 студзеня 1944 горад знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. Акупанты стварылі ў Мазыры лагер смерці, знішчылі 4,7 тыс. жыхароў. Дзейнічала патрыятычнае падполле.
У 1948 аднавіў працу Мазырскі краязнаўчы музей. У 1953 адбыўся ўвод у эксплуатацыю рамонтава-экскаватарнага, у 1963 — кабельнага завода. У 1958 пачаўся рух на мосце праз раку Прыпяць. 15 мая 1959 года ў склад горада ўключана вёска Целепуны Баброўскага сельсавета, 29 чэрвеня 1962 года — вёска Баравікі Баброўскага сельсавета. У 1975 адбыўся пуск першай чаргі Мазырскага нафтаперапрацоўчага завода. У 1988 пачаўся рэгулярны трамвайны рух. 9 сакавіка 1988 года ў склад горада ўключаны вёскі Бабры і Майская Козенскага сельсавета.
Эканоміка
Цэнтр нафтаперапрацоўчай прамысловасці (Мазырскі нафтаперапрацоўчы завод). Працуюць прадпрыемствы машынабудавання і металаапрацоўкі (Мазырскі машынабудаўнічы завод, «Мазырсельмаш», «Беларускабель»), дрэваапрацоўчай, лёгкай, харчовай прамысловасці (вытворчасць куханнай солі — ААТ «Мазырсоль»).
Гасцініцы гарадскога савета «Дынама», «Элада», гасцінічны комплекс «Прыпяць».
Транспарт
У Мазыры, акрамя аўтобусаў, працуе трамвайны транспарт. Даўжыня лініі — больш за 20 кіламетраў. Дзейнічае адзін маршрут. У горадзе знаходзіцца чыгуначная станцыя Барбароў.
Культура
Дзейнічаюць кінатэатр «Мір», Мазырскі драматычны тэатр імя Івана Мележа, Мазырская філармонія, парк культуры «Перамога». У 1990 годзе адкрыўся Палац культуры МНПЗ. Жыхароў горада абслугоўваюць больш за 50 бібліятэк. У Мазыры ёсць краязнаўчы музей, музей прыкладнай творчасці, гарадская выстаўная зала.
Адукацыя
У Мазыры працуюць будаўнічы тэхнікум, вучылішча — геалогіі, будаўнічая, медыцынская і музычная, 15 сярэдніх і 4 музычныя школы, 35 дашкольных устаноў. Установа вышэйшай адукацыі — Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя І. П. Шамякіна.
Спорт
Асноўныя спартыўныя аб’екты: басейн, 3 стадыёны, гарналыжны комплекс, школа алімпійскага рэзерву Беларусі. Мясцовая футбольная каманда — ФК «Славія-Мазыр».
Забудова
Архітэктурна-планіровчную сістэму Мазыра абумовіў складаны рэльеф (рака Прыпяць, мноства яраў). Культурны і гістарычны цэнтр горада — плошча Леніна — геаграфічна знаходзіцца на ўскраіне, на беразе Прыпяці. Уздоўж ракі праходзіць вуліца Савецкая, перпендыкулярна да якой рэчышчам і схіламі яраў у глыб горада падымаюцца іншыя вуліцы.
Славутасці
Страчаная спадчына
Акташ (Рэспубліка Алтай)
Сяло знаходзіцца на 788 км Чуйскага тракта. Да 1994 года пасёлак гарадскога тыпу.
Хадулачнік
Хадулачнік (Himantopus himantopus) — птушка сямейства шыладзюбых (Recurvirostridae).
Апісанне
У хадулачніка вельмі доўгія, чырвонага колеру лапы і чорная, тонкая, прамая і доўгая дзюба. Даўжыня тулава дасягае ад 33 да 36 сантыметраў, з якіх 6 сантыметраў прыпадае на дзюбу. Галава, патыліца, ніз і надхвосце белыя, спіна і крылы з абодвух бакоў чорныя. Спіна і плечы дарослых самцоў маюць зялёны, а ў самак буры адліў.
Арэал
Хадулачнік жыве на адкрытых вадаёмах з прэснай, саланаватай або салёнай вадой у лагунах і стэпах. Яго доўгія лапы дазваляюць шукаць корм у глыбакаводных месцах. Сустракаецца ў асноўным на поўдні Цэнтральнай Еўропы, на Каспійскім і Чорным морах, у Турцыі. Хадулачнік — пералётная птушка, зімуе ў Афрыцы.
Гл.таксама
}
Кош-Агач
Кош-Агач (Кош-Агаш, Кош-Ага́ч) — сяло ў Рэспубліцы Алтай, адміністрацыйны цэнтр Кош-Агацкага раёна, утварае Кош-Агачскае сельскае паселішча. Сяло знаходзіцца за 438 км на паўднёвы ўсход ад Горна-Алтайска, на беразе ракі Чуі, на 890-м кіламетры федэральнай аўтадарогі Р256 «Чуйскі тракт».
Захарыяш Абуховіч
Захарыяш Абуховіч (? — ) — рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Абуховічаў герба «Абуховіч». Нарадзіўся ў сям’і Фёдара.
Канонік смаленскі.
Іван Ягоравіч Забелін
Іван Ягоравіч Забелін ( — ) — рускі гісторык і археолаг.
Біяграфія
У 1840 годзе напісаў першы артыкул пра багамольныя падарожжы рускіх цароў у Троіца-Сергіеву лаўру, які быў надрукаваны толькі ў 1842 годзе. Таксама ён збіраў і апрацоўваў матэрыялы па гісторыі царскага побыту і змяшчаў артыкулы ў «Айчынных Занатоўках» (1851—1857). У 1862 годзе часопісныя артыкулы надрукаваў асобнай кнігай пад загалоўкам «Хатні побыт рускіх цароў у XVI і XVII стст.», а ў 1869 выйшаў годзе 2-і том — «Хатні побыт рускіх царыц у XVI і XVII стст.».
У 1859 годзе С. Строганаў даручыў Забеліну даследаваць скіфскія курганы. Вынікі яго раскопак былі вельмі багатыя; апісанне гэтых расследаванняў зроблена ў творы «Старажытнасці Герадотавай Скіфіі» (1872). У 1871 годзе Забелін выдаў працу «Вялікі баярын у сваёй вотчыннай гаспадарцы». Займаючыся раскопкамі, ён працаваў над «Гісторыяй рускага жыцця» і вывучэннем старажытнага рускага побыту. У 1876 годзе выдаў 1-ы том сваёй «Гісторыі рускага жыцця з найстаражытных часоў», а ў 1879 годзе — 2-і том.
Акрамя гэтых кніг вельмі каштоўныя працы: «Рысы самабытнасці ў старажытнарускім дойлідстве»; «Погляд на развіццё маскоўскага самадзяржаўя», а таксама выданні Забеліна: «Гістарычнае апісанне Маскоўскага Данскога манастыра» (1865), «Праабражэнскае і Праабражэнск» (1883), «Матэрыялы для гісторыі, археалогіі і статыстыкі Масквы» (1884).
Дзяцінства
Дзяцінства — жыццёвы адрэзак паміж нараджэннем і падлеткавым узростам, які заканчваецца з наступам палавога паспявання (пубертатны перыяд).
Дзяцінства з'яўляецца не толькі натуральным працэсам, але і сацыяльным і культурным набыткам. Да канца сярэднявечча не існавала паняцця «Дзяцінства», у сэнсе жыццёвага адрэзка.
Філіп Ар’ес — французскі медыевіст і гісторык у сваіх даследаваннях апісаў жыццё дзяцей у раннім сярэднявеччы. На яго думку не было значнага падзелу паміж дарослымі і дзецьмі. У той час дзеці апраналіся як дарослыя і дапамагалі ім толькі да таго узросту, пакуль дзеці яшчэ не ўмелі самастойна хадзіць, а пасля таго, як дзеці ўжо маглі самастойна «перасоўвацца» яны ўжо лічыліся «дарослымі». Дзеці былі «маленькімі дарослымі». Не існавала ні прасторавага ні сацыяльнага адмежавання паміж дарослымі і дзецьмі. Важнай была колькасць дзяцей, а не індывідуальныя здольнасці кожнага. Паколькі ў той час дзецям не надавалі асаблівай увагі, таму і не існавала паняцця «дзяцінства».
Аднак іншыя навукоўцы ўспрымаюць даследаванне дзяцінства Філіпа Арые не «вынаходніцтвам дзяцінства», як гэта называе Арые, а простым развіццём гэтага паняцця на працягу стагоддзяў.
Сцяг Бурундзі
Дзяржаўны сцяг Бурундзі - прыняты 28 чэрвеня 1967 года.
Сімволіка сцяга
Колеры сцяга сімвалізуюць барацьбу за незалежнасць (чырвоны), надзею (зялёны) і свет (белы). Тры зоркі ўвасабляюць нацыянальны дэвіз: «Адзінства. Праца. Прагрэс.».
Жак Марытэн
Жак Марытэн (Jacques Maritain; 18 лістапада 1882, Парыж, Францыя - 28 красавіка 1973, Тулуза, Францыя) — французскі філосаф, тэолаг, заснавальнік неатамізму.
Біяграфія
Атрымаў пратэстанцкае выхаванне і вывучаў ва ўніверсітэце біялогію, у 1906 году Жак Марытэн, тым не менш, прымае каталіцтва. Сваёй задачай ён бачыў інтэграваць сучасную філасофію з ідэямі св. Тамаша Аквінскага. Выкладаў у Францыі і ЗША. З 1948 па 1960 год займаў пасаду прафесара ў Прынстанскім універсітэце. У сваіх лекцыях і шматлікіх кнігах Марытэн абараняе каталіцтва ад разнастайнага мадэрнізму, лічачы неабходным інтэграваць прагрэс і традыцыю ў рамках каталіцкай веры. Сучасныя праблемы могуць і павінны быць вырашаны па-хрысціянску. Акрамя таго, працы Марытэна прысвечаны, напрыклад, палітыцы і эстэтыцы.
NGC 3625
NGC 3625 (іншыя абазначэнні — UGC 6348, MCG 10-16-120, ZWG 291.57, PGC 34718) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жаксай
Жаксай — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Экібастуза. Уваходзіць у склад Акольскай сельскай акругі. Код КАТА — 552233200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 138 чалавек (60 мужчын і 78 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 107 чалавек (54 мужчыны і 53 жанчыны).
Фёдар Міхал Абуховіч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Абуховічаў герба «Абуховіч». Нарадзіўся ў сям’і Фёдара.
Падкаморы мазырскі з 1646 года, паручнік гусарскай харугвы, пасол на сойм 1648 года.
Дэвід Юм
Дэвід Юм, таксама Дайвід Юм, Дэвід Юм, David Hume; 7 мая (26 красавіка па старым стылі), 1711, Эдынбург, Шатландыя — , ) — шатландскі філосаф, прадстаўнік эмпірызму і агнастыцызму, адзін з найбуйнейшых дзеячаў шатландскай асветы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1711 годзе ў Эдынбургу (Шатландыя) у сям’і юрыста, уладальніка невялікага маёнтка. Юм атрымаў добрую адукацыю ва ўніверсітэце Эдынбурга. Працаваў у дыпламатычных місіях Англіі ў Еўропе.
Пачаў філасофскую дзейнасць у 1739 годзе, апублікаваўшы першыя дзве часткі «Трактат аб чалавечай прыродзе». Праз год выйшла другая частка трактата. Першая частка была прысвечана чалавечаму пазнанню. Потым ён дапрацаваў гэтыя ідэі і апублікаваў у асобнай кнізе — «Нарысы аб чалавечым спазнанні».
Напісаў шмат работ на розныя тэмы, у тым ліку гісторыю Англіі ў васьмі тамах.
Ігар Лаўрэнцьевіч Каробкін
Ігар Лаўрэнцьевіч Каробкін (, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. З 1978 г. — кіраўнік групы архітэктараў у Белпрампраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): заводы электрарухавікоў для сельскай гаспадаркі ў Лунінцы (1978), лёгкіх металічных канструкцый у Маладзечне (1986), 2-я чарга завода халадзільнікаў у Мінску (1984).
Клёнаўка
Назву Клёнаўка маюць:
Сцяг Буркіна-Фасо
Сцяг уяўляе сабой дзве гарызантальныя паласы, чырвоную зверху і зялёную знізу, пасярэдзіне размешчана жоўтая пяціканцовая зорка. Чырвоны колер сімвалізуе рэвалюцыю, зялёны — багатыя прыродныя рэсурсы краіны, а жоўтая зорка — святло рэвалюцыі (больш позняя інтэрпрэтацыя — мінеральныя багацці). Акрамя таго, зялёны, жоўты і чырвоны таксама з'яўляюцца панафрыканскімі колерамі.
З 1958 г. (калі была дадзена аўтаномія) па 1984 гады (калі да ўлады прыйшлі сацыялісты) выкарыстоўваўся сцяг Верхняй Вольты, які прадстаўляе тры гарызантальных паласы, чорную, белую і чырвоную, колеры якога сімвалізавалі тры ракі, пры зліцці якіх ўтвараецца Вольта: Чорную Вольту, Белую Вольту і Чырвоную Вольту.
Неатамізм
Неатамізм (ад імя Тамаша Аквінскага) — афіцыйная філасофія каталіцызму з 1879, сучасная версія тамізму, які ўяўляе сабой хрысціянскую адаптацыю філасофіі Арыстоцеля. Бог ўспрымаецца як першапрычына, рэчы - як злучэнне матэрыі і формы, працэсы - як пераход патэнцыі ў актуальнасць.
Асноўныя прадстаўнікі неатамізмe: Ж. Марытэн, Ф. Ветэр, Э. Жыльсон (Францыя), М. Грабман, К. Беймкер, І. Дэ Фрыз, І. Лоц, К. Райнер, Г.Фальк (Германія), Д. Мерсье, Д. Ніс, Л. Ноэль, М.Де Вульф (Бельгія), А. Джэрэмі, Д. Капела (Італія) і інш.
Асноўныя цэнтры неатамісцкай філасофіі - Акадэмія святога Тамаша ў Рыме і Лёвенскі ўніверсітэт у Бельгіі.
Соф’я Мартынаўна Юргель
Соф’я Мартынаўна Юргель (, в. Казюкі, Глыбоцкая гміна, Дзісенскі павет,, Польская Рэспубліка, цяпер  — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1958).
З 1950 трактарыстка, брыгадзір трактарнай брыгады Гыбоцкай МТС, з 1958 брыгадзір трактарнай брыгады калгаса «За Радзіму» Глыбоцкага раёна, з 1961 слесар-інструментальшчык, у 1969-80 — слесар-кампляктоўшчык Глыбоцкага раённага аб’яднання Дзяржкамсельгастэхнікі.
Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці сельскагаспадарчай вытворчасці.
Рыжская архідыяцэзія
Рыжская архідыяцэзія — архідыяцэзія Рымска-Каталіцкай Царквы з цэнтрам у горадзе Рызе ў Латвіі. Архідыяцэзія ўваходзяць у склад Рыжскай мітраполіі.
Гісторыя
У 1186 годзе Святы Прастол заснаваў дыяцэзію Лівоніі. У 1253 годзе Святы Прастол заснаваў у Лівоніі новыя дыяцэзіі і ўтварыў асобную Рыжскую архідыяцэзію. 20 студзеня 1255 года Рымскі Папа Аляксандр IV выдаў булу «Primatuum cathedras», якой пацвердзіў статус Рыжскай мітраполіі.
У 1561 годзе дзяржаўнай рэлігіяй у Лівоніі стала лютэранства, і Рыжская архідыяцэзія ў 1563 годзе была скасавана.
Мілаславіцкі сельсавет
Міласла́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Мілаславічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мілаславіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Склімінскага сельсавета, 11 красавіка 1960 года — тэрыторыя скасаваных Звянчаткаўскага і Макеевіцкага сельсаветаў. У 1965 годзе ў склад Кісялёвабудскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Звянчатка, Іванаўск, Кавалёўка 1-я, Кавалёўка 2-я, Папаратка, Сялец, Фёдараўка, Шасцёраўка).
Рыжская архідыяцэзія
Гісторыя
8 мая 1937 года з часткі тэрыторыі Рыжскай архідыяцэзіі была ўтворана новая Ліепайская дыяцэзія.
Мілаславіцкі сельсавет
Гісторыя
Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў склад сельсавета ўваходзілі наступныя населеныя пункты: Мілаславічы, Іванава Слабада, Мікалаеўка, Дыдзіна, Тратны Кут.
Рыжская архідыяцэзія
Гісторыя
2 снежня 2005 года з часткі тэрыторыі Рыжскай архідыяцэзіі была ўтворана новая Рэзэкнэнска-Аглонская дыяцэзія.
Мілаславіцкі сельсавет
Гісторыя
У красавіку 1960 года ў склад сельсавета ўвайшлі вёскі Макеевічы, Перавалошня, Гулькі, Соўна, Піцер, Ільюхіна, Прыволле (уваходзілі ў склад скасаванага Макеевіцкага сельсавета),
У 1965 годзе ў склад сельсавета ўвайшлі вёскі Цітаўка, Тарасавічы, Варашылаўка, Данілаўка, Стары Стан, Склімін (уваходзілі ў склад скасаванага Склімінскага сельсавета).
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 12 населеных пунктаў (на 2015 г.):
Скасаваныя населеныя пункты на тэрыторыі сельсавета:
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (15 населеных пунктаў) — 1271 чалавек, з іх 92,7 % — беларусы, 5,4 % — рускія, 1,1 % — украінцы, 0,4 % — армяне.
Станам на 1 студзеня 2015 года ў Мілаславіцкім сельсавеце пражываў 1221 чалавек, на 1 студзеня 2021 года — 954 чалавекі.
Кашталяны валынскія
Кашталян валынскі альбо кашталян луцкі — мясцовы ўраднік у Валынскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Урад кашталяна з'яўлялся другім паводле значнасці пасля ваяводы.
Кашталянамі валынскімі былі:
NGC 3626
NGC 3626 (іншыя абазначэнні — NGC 3632, UGC 6343, MCG 3-29-32, ZWG 96.29, PGC 34684) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3626, NGC 3632.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Барысавіч Соцкі
Аляксандр Барысавіч Соцкі (нар., Мінск) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (2003), прафесар (2011).
Хідэкі Юкава
Хідэкі Юкава (湯川 秀樹;, Токіа — , Кіота) — японскі фізік-тэарэтык.
Аляксандр Барысавіч Соцкі
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Фізіка», 1975), Магілёўскі філіял Інстытута фізікі АН БССР (аспірантура, 1980). Працаваў у Магілёўскім філіяле Інстытута фізікі АН БССР (1976—1989, старшы навуковы супрацоўнік), Інстытуце прыкладной оптыкі НАН Беларусі (1989—2005, вядучы навуковы супрацоўнік), Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя А. А. Куляшова (з 2008, факультэт матэматыкі і прыродазнаўства, кафедра агульнай фізікі, прафесар).
Хідэкі Юкава
Прафесійная дзейнасць
Вёў даследчую і педагагічную работу ў Кіёцкім і Осакскім універсітэтах, а таксама ў навуковых і навучальных цэнтрах ЗША.
Аляксандр Барысавіч Соцкі
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: тэорыя элементаў і ўстройстваў інтэгральнай і валаконнай оптыкі; адваротныя аптычныя задачы.
Узнагароды
Медаль «За працоўныя заслугі» (2021), Ганаровая грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2013), Грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2009).
Хідэкі Юкава
Прафесійная дзейнасць
У 1935 годзе высунуў гіпотэзу аб існаванні новага тыпу элементарных часціц з масай, прамежкавай паміж масамі электрона і пратона. Да канца 40-х гг. гэтая гіпотэза была пацверджана, і ў 1949 годзе за прадказанне існавання мезона і тэарэтычныя даследаванні прыроды ядзерных сіл Юкава атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіцы.
Першы японец, які атрымаў Нобелеўскую прэмію.
Сцяг Габона
Дзяржаўны сцяг Габона - прыняты 9 жніўня 1960 г.
Сімволіка сцяга
Дызайн сцяга адлюстроўвае геаграфічнае становішча Габона. Зялёнае поле (леса) і блакітнае (Атлантыка) падзеленыя жоўтай паласой — сімвалам экватара і Сонца.
Бялова (горад)
Бяло́ва (Белово) — горад (з 1938) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бялоўскага раёна Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 79,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1726 годзе.
Горад размешчаны ў Кузнецкай катлавіне, на рацэ Бачат, за 120 км ад Кемерава.
Бялова — прамысловы цэнтр Кузбаса. Асноўныя галіны — вугальная прамысловасць, машынабудаванне, вытворчасць будматэрыялаў. Бялоўская ГРЭС. Заводы: ліцейна-механічны, машынабудаўнічы, электракамутацыйны і ўсталявальных вырабаў
Ангудай
Ангудай (Оҥдой, Онгуда́й) — сяло ў Рэспубліцы Алтай Расіі, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Ангудайскага муніцыпальнага раёна, утварае Ангудайскае сельскае паселішча. Размешчана ў міжгорным Урсульскім стэпе на берагах ракі Урсул. За 210 км на паўднёвы ўсход ад Горна-Алтайска.
Праз сяло праходзіць федэральная аўтадарога Р256 «Чуйскі тракт».
Клёны
Назву Клёны маюць:
Камяніца
Назву Камяні́ца маюць:
Барэйша
Барэйша — беларускае прозвішча.
Ойген Фішэр
Ойген Фішэр (Eugen Fischer;  — ) — нямецкі вучоны-антраполаг, прафесар медыцыны, антрапалогіі і еўгенікі, член НСДАП. Пасля быў дырэктарам Інстытута антрапалогіі, чалавечай спадчыннасці і еўгенікі імя Кайзера Вільгельма, а таксама рэктарам Берлінскага ўніверсітэта імя Гумбальта.
Ідэі Фішэра леглі ў аснову Нюрнбергскіх законаў 1935 года, якія служылі для апраўдання нацысцкай ідэалогіі, звязанай з расавай перавагай Германіі. У 1923 годзе Адольф Гітлер, які знаходзіўся ў зняволенні, прачытаўшы працы Фішэра, выкарыстоўваў яго еўгенічныя ідэі, каб падтрымаць ідэал чыстага «арыйскага» грамадства ў сваім маніфесце Mein Kampf.
Аляксей Пятровіч Марэсьеў
З-за цяжкага ранення падчас Вялікай Айчыннай вайны яму былі ампутаваныя абедзве нагі ў вобласці галёнкі з-за гангрэны. Аднак, нягледзячы на інваліднасць, лётчык вярнуўся ў неба. Лётаў з пратэзамі. Усяго за час вайны здзейсніў 86 баявых вылетаў, збіў 11 самалётаў ворага: чатыры да ранення і сем — пасля ранення.
Улаган
Улаган (былая назва Усць-Улаган ) — сяло ў Рэспубліцы Алтай Расіі, адміністрацыйны цэнтр Улаганскага муніцыпальнага раёна і Улаганскага сельскага паселішча. Размешчана пры ўпадзенні ракі Вялікі Улаган ў Башкаўс, на 51 км Улаганскага тракта. У сяле ёсць аддзяленне «Пошты Расіі»
Будынак Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны
Будынак Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны — будынак у Мінску на скрыжаванні праспектаў Пераможцаў і Машэрава ў парку Перамогі, каля абеліска «Мінск — горад-герой». Музей кампазіцыйна і ідэйна складае са стэлай адзіны функцыянальны і архітэктурны ансамбль. Будынак пабудаваны ў 2010—2013 па праекце архітэктараў Віктара Крамарэнкі, Віктара Нікіціна, Андрэя Грышана. Адкрыты 2 ліпеня 2014 года.
Архітэктура
Галоўны фасад, які фарміруе плошчу каля абеліска, па вышыні мінімальны — адзін паверх. Другі ідзе па рэльефе ўніз, ствараючы яшчэ адзін экспазіцыйны ўзровень. Кампазіцыйна будынак складаецца з 4 асноўных блокаў, якія сімвалізуюць чатыры гады вайны, 4 франты, якія вызвалялі Беларусь. Усе яны размяшчаюцца па восі, якая вядзе да абеліска «Мінск — горад-герой» — лейтматыву ўсёй кампазіцыі. Паміж блокамі ёсць прастора са шкляным дахам. Шкляны масток вядзе з блока ў блок, а праз расколіну, якая падкрэслівае драматызм падзей, бачны абеліск. Такія цясніны-расколіны ёсць паміж усімі блокамі. Яны ствараюць адчуванне скаванасці, сціснутасці: сышліся дзве магутныя груды — дзве сілы, якія супрацьстаяць адна адной; праз шкляны прастрэл праглядаецца толькі кавалачак неба, фрагмент ландшафту — напамінак пра страчанае мірнае жыццё. А на ўсім працягу экспазіцыі на розных узроўнях і блоках дамінуе абеліск як сімвал Перамогі.
У будынку некалькі ўваходаў. Галоўны, рабочы, размяшчаецца з боку парку, і да яго вядзе алея. Другі ўваход, парадны, — з боку плошчы Герояў каля абеліска.
Галоўны фасад выкананы ў мажорных формах у выглядзе пераможнага салюту, для якога за аснову быў узяты запіс салюту 1945 года. Нержавеючая сталь, з якой выкананы пілоны, па аўтарскай задумцы як ніякі іншы матэрыял павінен адлюстраваць спецыфіку вайны, а шкло залацістага колеру — золата Перамогі. Як падкрэсліваюць аўтары, яны невыпадкова пайшлі на такое кантраснае спалучэнне суровага бляску сталі і залатога ззяння шкла, у выніку якога атрымаўся яркі архітэктурны эфект.
Велічнасць будынка, нягледзячы на яго распластанасць, дасягаецца за кошт вертыкаляў, якія ў магутным адзіным парыве ствараюць архітэктурны ўсплёск сімвалічнага салюту Перамогі. На пілонах размешчаны шэраг барэльефаў, якія сімвалізуюць розныя этапы Вялікай Айчыннай вайны.
Задні фасад выкананы ў больш манументальных формах, якія адлюстроўваюць барацьбу і моц наступальнага руху. Усе элементы яго звернутыя ў бок захаду, адкуль прыйшла вайна, і куды накіроўвалася Перамога. Усходні фасад увасабляе мір. Яго люстраны фасад адлюстроўвае парк, яго прыроду, мірны стан, зеляніну, дрэвы, ландшафт.
Пабудова і начынне інтэр'ера падкрэсліваюць ваенны характар музея, што адлюстравана ў спецыфіцы формаў, якія ад фасада арганічна пераходзяць у інтэр'ер і пабудаваны па прынцыпе паслядоўнага руху. Аб'ём памяшканняў, іх вышыня досыць вялікія, з прычыны таго, што тут экспануюцца самыя розныя трафеі, аж да самалётаў, якія параць у прасторы залы.
10 зал размяшчаюцца паводле храналогіі ваенных дзеянняў. Усе памяшканні аб'ядноўвае адна вялікая зала пад назвай «Дарога вайны», з якой паслядоўна можна патрапіць у першы, другі і трэці блокі, паступова падымаючыся па рэльефе, паколькі «Дарога» паўтарае адзнакі рэльефу парку. «Дарога вайны» заканчваецца залай Перамогі, якая знаходзіцца на даху музея. Будынак напоўнены разнастайнымі тэхнічнымі сродкамі, так нароўні з унікальнымі гістарычнымі экспанатамі тут маюцца інфакіёскі, відэаэкраны, праектары, а таксама сістэма FogScreen — праецыраванне відэамалюнка на сцяну туману.
Зала Перамогі мае форму купала, які вянчае чырвоны сцяг, што адсылае да купала рэйхстага, над якім быў узняты Сцяг Перамогі. З зала адкрываецца маляўнічы від на парк і панараму горада.
Чаротаўка садовая
Чаротаўка садовая, чарацянка садовая (Acrocephalus dumetorum) — пеўчая птушка сямейства чаротаўкавых.