cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каштальеры з Вілафранкі
Гісторыя
З 1995 па 2004 гады група цешылася самымі паспяховымі творчымі гадамі. На працягу гэтага перыяду былі дасягнуты самыя высокія і самыя цяжкія вежы: descarregats (цалкам і паспяхова дэмантаваныя) torre de nou amb folre i manilles, pilar de set amb folre, pilar de vuit amb folre i manilles (упершыню ў XX стагоддзі), quatre de vuit amb l'agulla (упершыню ў XX стагоддзі), quatre de nou amb folre i l'agulla (упершыню ў гісторыі чалавечых веж), cinc de nou amb folre, і tres and quatre de nou amb folre built simultaneously (упершыню і толькі адзін раз у гісторыі чалавечых веж). Былі таксама і іншыя поспехі. Што датычыцца веж, якія былі толькі «carregats» (г.з. дасягнулі сваёй вяршыні, але разбурыліся пасля): torre de vuit (упершыню ў XX стагоддзі); quatre de nou, і tres de deu amb folre i manilles (першы раз у гісторыі чалавечых веж), то група таксама выйграла спаборніцтва Tarragona Human Towers Competition у 1996, 1998, 2002, 2004 і 2006. У 2005 годзе Кастэллэ дэ Вілафранка дасягнула вежы «torre de nou amb folre», якая лічыцца самай цяжкай да будавання вежай, зробленай калі-небудзь любой групай да цяперашняга часу.
Узведзеныя Чалавечыя вежы
На працягу ўсёй гісторыі, «Кастэллэ дэ Вілафранка» узвяла мноства разнастайных тыпаў чалавечых веж, якія калі-небудзь маглі быць пабудаваныя. Ніжэй можна будзе знайсці спіс веж, пабудаваных групай і дату, калі яны былі пабудаваныя ўпершыню (carregat альбо descarregat).
Арганізацыя
Паводле агульнай арганізацыі групы, органы кіравання складаюцца з дзвюх галоўных органаў — тэхнічнага (Тэхнічны Камітэт або проста la Tecnica), і адміністрацыйнага (Камітэт Праўлення).
Камітэт Праўлення адказвае за кіраванне групай. У то час як гэты камітэт назірае і кіруе актывамі групы, першаснае заданне членаў камітэта складаецца з таго, каб прадставіць групу грамадству, СМІ і іншым арганізацыям. У межах кіравання прэзідэнт нясе найбольшую адказнасць. Сакратар і пяць віцэ-прэзідэнтаў мусяць рыхтаваць для яго справаздачы, і кожны з іх адказны за вызначаны абшар: сацыяльная дзейнасць, скарбнік, супрацоўніцтва з грамадскімі ўладамі, абслугоўванне Cal Figarot, маркетынг і СМІ. Група таксама мае тры кансультатыўныя рады ў сферы міжнародных адносін, юрыдычнага абслугоўвання і рада старэйшын.
Арганізацыйная структура
==== Тэхнічны Камітэт ====
==== Кансультатыўныя Рады ====
Cal Figarot, Штаб-кватэра
Cal Figarotз'яўляецца штабам групы. Будынак у неагатычным стыле, пабудаваны архітэктарам August Font de Carreres у канцы XIX-ага ст., быў набыты ў 1983. Сумежны склад быў набыты ў 1998, і абодва будынкі былі адрамантаваныя ў адпаведнасці з запатрабаваннямі групы. Склад мае ўнутраны адкрыты пляц у 600 кв.м. Будынак у неагатычным стылі мае зграбны выгляд, напоўнены дэкаратыўнымі дэталямі пачатку XX стагоддзя. Група мае ў сваім распараджэнні розныя памяшканні, напрыклад гімназічныя залы, офіс сакратара, шматфункцыянальныя адкрытыя пляцы і сталовую/рэстаран. Найважнейшае і самае добрае месца — гэта ўнутраны дзядзінец. Ён з'яўляецца галоўным месцам сустрэчы групы, дзе праводзяцца вясновыя і летнія навучальныя сесіі.
Castellers de Vilafranca у свеце
Кастэллэ дэ Вілафранка была адной з самых вядомых груп ва ўсім свеце па будаванню чалавечых веж. Яна выступала ў розных краях:
Удзел у Таррагонскіх Спаборніцтвах па Будаўніцтве Чалавечых веж
Група выйграла наступныя «Таррагонскія Спаборніцтвы па Будаўніцтве Чалавечых веж» (Спаборніцтва па будаўніцтве чалавечых веж, якое праводзіцца кожныя два года ў горадзе Таррагона на поўдні Каталоніі — «Tarragona Human Tower Competition»):
NGC 4990
NGC 4990 (іншыя абазначэнні — MCG −1-34-4, MK 1344, IRAS13067-0500, PGC 45608) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Амафонная рыфма
Амафо́нная ры́фма — рыфма, у якой спалучаюцца словы-амафоны, г. зн. тыя, што гучаць аднолькава, але маюць рознае напісанне і сэнс. Характарам і выяўленчай сутнасцю такая рыфма блізкая да аманімічнай і каламбурнай. Амафонная рыфма сустракаецца ў фальклорных творах: Вельмі своеасабліва амафонную рыфму ўжыў Р. Барадулін у адным са сваіх вершаў пра Віцебшчыну: У гэтым прыкладзе рэдкая гіпердактылічная амафонная рыфма (выпешчана — выпесчана), суаднесеная гукавым падабенствам яшчэ з адным, галоўным для ўсяго твора паняццем — роднай паэту Віцебшчынай, — набывае асаблівы сэнс. Зусім іншы, а менавіта — камічны, эфект стварае амафонная рыфма ў наступных радках Н. Гілевіча: У гэтым чатырохрадкоўі рэдкае спалучэнне амафоннай (вадзі́цай — вадзі́цца) з амаграфічнай (вадзі́цца — ва́дзіцца).
Вялікабрытанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Вялікабрытанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года была прадстаўлена ў 25-ці відах спорту. Да гэтага Вялікабрытанія (разам з Аўстраліяй, Францыяй, Грэцыяй, Італіяй і Швейцарыяй) прымала ўдзел ва ўсіх летніх Алімпійскіх гульнях і з'яўляецца адзінай краінай, якая выйгравала па меншай меры адзін залаты медаль на кожных летніх Алімпійскіх гульнях.
Гэтыя гульні сталі самымі паспяховымі для зборнай Вялікабрытаніі з 1908 года.
Вячаслаў Міхайлавіч Целеш
Вячаслаў Міхайлавіч Целеш, Вячка Целеш (, г.п. Краснасельскі, Ваўкавыскі павет, Беластоцкае ваяводства, Польская Рэспубліка) — беларускі мастак, краязнавец, філакартыст.
Біяграфія
Скончыў Латвійскую АМ (1975). Жыве ў Рызе. Дырэктар беларускай школы ў Рызе. Старшыня суполкі мастакоў-беларусаў Балтыі «Маю гонар», намеснік старшыні таварыства беларускай культуры «Світанак».
Творчасць
Працуе ў розных жанрах станковага жывапісу і графікі, а таксама ў экслібрысе. Творы вылучаюцца пластычнай выверанасцю і рэльнасцю прасторавых суадносін усіх элементаў кампазіцыі. Значная роля належыць малюнку, які акрэслівае кампазіцыю, вызначае рытміку колеравых спалучэнняў. Сярод жывапісных работ: «Рыга. Парк „Аркадзія“» (1975), «Нацюрморт з ручніком» (1977), «Начное дзяжурства» (1978), «Прысвячэнне зубру» (1980), «Першаму беларускаму драматургу прысвячаецца (В. Дунін-Марцінкевіч)» (1983), «Мой мацярык Віцебшчына (паэт С.Панізнік)» (1986), «У лекарскіх навуках доктар Ф.Скарына» (1990), «Заміж персідскага ўзору… (М.Багдановіч у Вільні)» (1991), "Дзвіна-Даўгава — маці наша (Я. Купала і Я. Райніс (1992), «Скарына ў Рызе» (1993), партрэты бацькі (1973), сястры Веры (1979), П. Сокала (Масальскага; 1980), жонкі (1992). Выканаў графічныя цыклы «У цені часу трыумфаў» (1982-92), «Касмічныя шляхі» (1983-87), партрэты Т. Залькалнса (1981), А. Мальдзіса (1982), «Прысвячэнне бацьку латышскага тэатра А. Алунану» (1984), «Аўтапартрэт» (1985), ліст «Горад» (1992) і інш.
Працуе дацэнтам кафедры культуры і мастацтва Інстытута менеджмента інфармацыйных сістэм. Аўтар тэкстаў і складальнік кніг «Мінск на старых паштоўках» (1984), «Рыга на старых паштоўках» (1991), «Гарады Беларусі на Старых паштоўках» (2-е выд., 2001).
Аляксандр Анатолевіч Лукашык
Аляксандр Анатолевіч Лукашык (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Абаронца клуба «Паўабаронца».
Аксу (Аксу-Аюлінская сельская акруга)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 248 чалавек (126 мужчын і 122 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 108 чалавек (54 мужчыны і 54 жанчыны).
Войцех Багуслаўскі
Войцех Ромуальд Багуслаўскі (Wojciech Romuald Bogusławski;, маёнтак Глінна, блізу Познані — , ) — польскі рэжысёр, драматург, артыст драмы і оперы (бас), педагог, перакладчык. Адзін са стваральнікаў польскага прафесійнага тэатра.
Ганна Лявонаўна Дзмітровіч
Ганна Лявонаўна Дзмітровіч (, в. Качаны, Мядзельскі раён — ) — Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Беларусі.
Біяграфія
Закончыла Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1958). З 1958 года працавала ў Ашмянскім раёне: заатэхнік калгасаў імя Крылова і «Свабода», галоўны тэхнолаг цэха жывёлагадоўлі (калгас"Свабода"), сакратар парткама племсаўгаса «Перамога».
Узнагароды
Ганаровае званне «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі» прысвоена ў 1973 г. Узнагароджана граматай Вярхоўнага Савета БССР, медалём «За доблесную працу».
Аданах Абібі
Аданах Абібі (арома Adaanach Abbabee) — эфіопскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
16 кастрычніка 2018 года Аданах уваходзіць ва ўрад прэм’ер-міністра Абія Ахмед Алі, атрымаўшы пост міністра даходаў і мытных збораў. 12 сакавіка 2020 года яна была знята з гэтай пасады, але пры гэтым прызначана генеральным пракурорам Эфіопіі, стаўшы першай жанчынай у гісторыі краіны на гэтай пасадзе. 18 жніўня таго ж года гарадскі савет Адыс-Абебы зацвердзіў яе прызначэнне мэрам. З 85 прысутных членаў савета новы кіраўнік сталіцы атрымаў 77 галасоў «за», 6 — «супраць» і 2 — «устрымаліся».
У пачатку лютага 2021 года Аданах узначаліла групу па расследаванні сексуальных злачынстваў падчас ваеннага канфлікту ў Тыграі.
Cassyma
Cassyma — род молей з сямейства, упершыню апісаны ў 1857 годзе. Віды роду сустракаюцца пераважна ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Рабочыя камісіі
Рабочыя камісіі  (Comisiones Obreras) — адна з найбуйнейшых асацыяцый прафсаюзаў у Іспаніі.
Анаграмная рыфма
Анагра́мная ры́фма — такая рыфма, калі ў рыфмаваных словах асобныя склады ці гукі ідуць не ў аднолькавай паслядоўнасці, а нібыта мяняюцца месцамі. Анаграмная рыфма часта ўжываецца ў фальклоры: З фальклору анаграмная рыфма перайшла ў пісьмовую літаратуру. Такая рыфма дапамагае звярнуць увагу на гукавую аднароднасць асобных словаў, устанавіць іх сэнсавую сувязь, а дзякуючы гэтаму — і выкрасаць дадатковыя паэтычныя асацыяцыі. Вось прыклад анаграмнай рыфмы ў сучаснай беларускай паэзіі:
Роўкавічы (Валожынскі раён)
Ро́ўкавічы (, Ровковичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Гатэль Хазбін
«Гатэль Хазбін» (Hazbin Hotel) — амерыканскі анімацыйны серыял, створаны сальвадора-амерыканскай мастачкай і аніматарам. Афіцыйны пілотны эпізод быў выпушчаны на YouTube 28 кастрычніка 2019 года на канале «Vivziepop». 6 лістапада 2019 года было абвешчана аб зборы сродкаў на «Patreon», а таксама пошуку спонсараў для працягу працы над анімацыйным праектам. Да жніўня 2020 года, праект сфармаваў вакол сябе буйную міжнародную фанацкую базу, а пілотны выпуск набраў больш за 40 мільёнаў праглядаў, што прыцягнула ўвагу мноства анімацыйных навінавых выдавецтваў, а таксама кінадыстрыбутарскіх кампаній.
Брыньяны-Фраската
Брын’яна-Фраската (Brignano-Frascata) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 486 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Пралеска (часопіс)
«Пралеска» — штомесячны навукова-метадычны часопіс для педагогаў дашкольных устаноў, выдаецца з 1991 года. Заснавальнік — Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. Знаёміць чытачоў з досведам работы дашкольных устаноў, тэарэтычнымі і практычнымі распрацоўкамі вучоных.
Рубрыкі: «Азбукоўнік беражлівых», «Буслянка», Сямейны клуб «Пралескі» (дадатак да часопіса), «Бяспека жыццядзейнасці», «Грамадзянска-патрыятычнае выхаванне» і інш. Старшыня рэдакцыйнай калегіі: Н. С. Старжынская, доктар педагагічных навук, прафесар.
Народны артыст Казахскай ССР
Заслужаны артыст Казахскай ССР — ганаровае званне, прысвойвалася Прэзідыумам Вярхоўнага Савета Казахскай ССР і з’яўлялася адной з формаў прызнання дзяржавай і грамадствам заслуг выдатным дзеячам мастацтва, якія праславіліся ў справе развіцця тэатра, музыкі і кіно.
Прысвойвалася, як правіла, не раней чым праз пяць гадоў пасля прысваення ганаровага звання «Заслужаны артыст Казахскай ССР» ці «Заслужаны дзеяч мастацтваў Казахскай ССР». Наступнай ступенню прызнання было прысваенне звання «Народны артыст СССР».
З распадам Савецкага Саюза ў Казахстане званне «Народны артыст Казахскай ССР» было заменена званнем «Народны артыст Казахстана», пры гэтым за званнем захаваліся правы і абавязкі, прадугледжаныя заканадаўствам былых СССР і Казахскай ССР аб узнагародах.
Буда Люшаўская
Бу́да Лю́шаўская (, Буда Люшевская) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ліпініцкага сельсавета.
Размяшчэнне
Знаходзіцца за 19 км на паўночны захад ад Буда-Кашалёва, 8 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (на лініі Жлобін — Гомель), 67 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планіроўка складаецца з двух паралельных крывалінейных мерыдыянальных вуліц, злучаных прамалінейнай шыротнай вуліцай. Забудавана двухбакова, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. У 1986 годзе пабудаваны цагляныя дамы на 107 сем’яў, у якіх у якія былі заселены жыхары з месцаў, забруджаных радыяцыяй пасля Чарнобыльскай катастрофы.
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны могільнік (2 насыпы за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя. Па рэвізіі 1858 года ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. У 1894 годзе адкрыта школа, якая знаходзілась ў наёмнай сялянскай хаце, а ў 1908 годзе для яе пабудавана ўласны будынак (у 1907 годзе 50 вучняў). Па перапісу 1897 года знаходзіліся: хлебазапасны магазін, вятрак, піцейны дом. У 1909 годзе 743 дзесяціны зямлі, млын, у Стара-Руднянскай воласці.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Буда-Люшаўскага сельсавета Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскага, з 27 кастрычніка 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Дыктатура пралетарыята», працавалі гамарня і шавецкая талака. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 63 двары. У баях каля вёскі ў 1941 і 1943 гадах загінулі 72 савецкія салдаты (пахаваны ў брацкай магіле каля клуба). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 190 жыхароў. Памяць пра загінуўшых увекавечвае скульптурная кампазіцыя ўсталяваная ў 1969 годзе. У 1959 годзе цэнтр калгаса імя В. І. Леніна. Камбінат бытавога абслугоўвання, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, магазін.
Да снежня 2009 года цэнтр Буда-Люшаўскага сельсавета.
NGC 4991
NGC 4991 (іншыя абазначэнні — ZWG 44.13, PGC 45604) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баброўка (прыток Дняпра)
Бабро́ўка — рака (канал ) у Беларусі, у Слаўгарадскім і Быхаўскім раёнах Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня 27 км. Плошча вадазбору 158 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Пачынаецца за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Жарэлы Слаўгарадскага раёна, упадае ў Дняпро за 2 км на захад ад вёскі Сялец Быхаўскага раёна. Вадазбор нізінны. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Бурлак
Бурла́к (, Бурлак) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 14 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 30 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе і поўначы меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель.
Планоўка складаецца з прамалінейнай шыротнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з пачатку XX стагоддзя. Найболей актыўнае засяленне вёскі даводзіцца на 1920-я гады. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Парыжская камуна», працавала гамарня. У 1959 годзе ў складзе саўгаса "Дуравіцкі (цэнтр — вёска Дуравічы).
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дуравіцкага сельсавета.
Ігар Віталевіч Літоўчанка
Ігар Віталевіч Літоўчанка (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Абаронца клуба «Будаўнік».
Поліфанія
Поліфанія (ад πολύς — шматлікіі φωνή — гук) — склад шматгалосный музыкі, які характарызуецца адначасовым гучаннем, развіццём і ўзаемадзеяннем некалькіх фактурна раўнапраўных мелодый (галасоў). Процілеглымі поліфаніі складамі з’яўляюцца манодыя і гамафонія (часам таксама званая «гамафонна-гарманічным складам»).
Поліфанію падзяляюць на тыпы:
У XIII—XIV стагоддзях поліфанія ярчэй усяго праявілася ў матэце.
У XV—XVI стагоддзях поліфанія становіцца нормай для ўсёй еўрапейскай музыкі, як царкоўнай (шматгалосныя), так і свецкай.
Найвышэйшага росквіту поліфанічная музыка дасягнула ў творчасці Гендэля і Баха ў XVII—XVIII стагоддзях (у асноўным, у форме фуг). Пасля Баха пачынаецца росквіт гамафоннага складу, і наступны ўздым цікавасці да поліфаніі пачынаецца толькі ў другой палове XIX стагоддзя. Імітацыйная поліфанія, якая арыентуюцца на Баха і Гендэля, часта выкарыстоўвалася кампазітарамі XX стагоддзя (Хіндэміт, Шастаковіч, Стравінскі і інш.)
Апорная рыфма
Апо́рная ры́фма — рыфма, у якой супадаюць націскныя, г. зв. апорныя, склады (пераднаціскны зычны і націскны галосны), у той час як паслянаціскныя склады не супадаюць. Ужываўся гэты від рыфмы даволі шырока яшчэ ў беларускім фальклоры: Асаблівае пашырэнне апорная рыфма набыла ў сучаснай паэзіі: Вельмі часта сугучнасць апорных націскных складоў узбагачаецца за кошт супадзення асобных паслянаціскных і пераднаціскных гукаў. Такія ўзбагачаныя апорныя рыфмы гучаць выразна, своеасабліва:
Сцяг СССР
Сцяг СССР — афіцыйны сімвал СССР (разам з Дзяржаўным гербам і Дзяржаўным гімнам).
Чырвоны колер сцяга — сімвал гераічнай барацьбы савецкага народа, кіраванага КПСС, за пабудову сацыялізму і камунізму, серп і молат азначаюць непарушны саюз рабочага класа і калгаснага сялянства. Чырвоная пяціканцовая зорка на сцягу СССР — сімвал перамогі ідэй камунізму на пяці кантынентах зямнога шара.
Анатоль Міхайлавіч Дзмітровіч
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі электрамеханічны інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1939; аспирантура, 0000). Працаваў у Анежскім паравозабудаўнічым заводзе (1939—1946), Днепрапятроўскім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (з 1950, кафедра «Графіка і начартальная геаметрыя», асістэнт), Беларускім політэхнічным інстытуце (з 1951, механіка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Машыны і тэхналогія ліцейнай вытворчасці», дацэнт, у 1955—1977 — загадчык кафедры, 1953—1964 — дэкан факультэта).
Сцяг СССР
Гісторыя
29 снежня 1922 года Расійская СФСР, Украінская ССР, Беларуская ССР і Закаўказская СФСР падпісалі Дагавор аб утварэнні СССР, артыкулам 22 якога было ўстаноўлена, што «Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік мае свой сцяг, герб і дзяржаўную пячатку».
Анатоль Міхайлавіч Дзмітровіч
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: металазнаўства і тэрмічная апрацоўка металаў; машынабудаўнічае матэрыялазнаўства; апрацоўка металаў рэзаннем.
Сцяг СССР
Гісторыя
6 ліпеня 1923 года II сесіяй ЦВК СССР 1-га склікання была прынята Канстытуцыя СССР, артыкулы 70 і 71 якой абвяшчалі:
8 снежня 1991 года ў пасёлку Віскулі лідары РСФСР, Беларускай ССР і Украінскай ССР у Пагадненні аб стварэнні Садружнасці Незалежных Дзяржаў канстатавалі, што «Саюз ССР, як суб'ект міжнароднага права і геапалітычная рэальнасць, спыняе сваё існаванне» і заявілі аб стварэнні Садружнасці Незалежных Дзяржаў (СНД).
25 снежня 1991 года Расійская Федэрацыя, як дзяржава-прадаўжальнік Саюза ССР і яго правапераемнік, заняла месца СССР у ААН (без новага ўступлення), перад будынкам ААН у Нью-Ёрку замест Дзяржаўнага сцяга СССР быў узняты Дзяржаўны сцяг Расійскай Федэрацыі і ў гэты ж дзень над рэзідэнцыяй Прэзідэнта СССР у маскоўскім Крамлі быў спушчаны Дзяржаўны сцяг СССР.
Будынак Белпрампраекта
Будынак Белпрампраекта — офіснае збудаванне, у якім першапачаткова месціўся Белпрампраект. Знаходзіцца ў Мінску па адрасе пл. Свабоды,17. Збудаваны ў 1969 г. (архітэктары Н. Шпігельман, Л. Мацкевіч).
Гісторыя
Раней на гэтым месцы знаходзілася вуліца Школьная, якая вяла ад плошчы Свабоды да Нізкага рынку. Побач з будынкам месцілася Халодная сінагога (пазней знесена).
У 2011 г. была праведзена рэканстукцыя, якая істотна змяніла знешні выгляд будынка.
Silene coronaria
Silene coronaria — від раслін сямейства ; расце ў Еўразіі ад Італіі да паўночнага Пакістана. Этымалогія: coronaria — «вянковая», якая ўжывалася для вянкоў.
Апісанне
Шматгадовая расліна 30-50 см вышынёй. Расліна з густым бела-лямцавыя апушэннем. Сцеблы простыя, уверсе разгаліноўваюцца. Лісце зваротнаяйкападобнае або ланцэтнае. Кветкі адзінкавыя, на доўгіх ножках. Чашачкі трубкава-званочкавыя, скурыстыя, 15-17 мм даўжынёй. Пялёсткі чырвоныя, суцэльныя. Каробачкі даўгаватыя, амаль сядзячыя. Насенне шаравата-бурае, пупышкападобна-круглявае, 1-1,5 мм. 2n = 24.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўразіі ад Італіі да Паўночнага Пакістана; натуралізаваны ў ЗША і Паўднёвай Канадзе; шырока культывуецца.
Доўгі Мох (ручай)
Доўгі Мох — ручай у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Раста. Даўжыня 4,9 км. Пачынаецца за 3,2 км на паўночны ўсход ад вёскі Доўгі Мох, вусце ў гэтай жа вёсцы. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Підгірнэ (Чутаўскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Чутаўскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
Ордэн Зялезнага Рыцара
Ордэн Зялезнага (Жалезнага) Рыцара — вайсковая ўзнагарода рады БНР.
Гісторыя
Ордэн зацверджаны 1 верасня 1949 года дэкрэтам прэзідэнта Рады БНР Міколы Абрамчыка. Ордэн Зялезнага Рыцара быў прызначаны для «адзначэньня ваенных ці вайсковых заслугаў» і быў узнагародай «выдатных ваенных учынкаў». Гэтую ўзнагароду меў права надаваць галоўны камандовец беларускага войска, або ў мірны час — былы галоўны камандовец. Аднак на пачатку 1950-х гадоў галоўнага камандоўца не было, таму «капітулу ордэну «Зялезнага Рыцара» часова замяняў прэзідэнт Рады БНР. Статут ордэна быў зацверджаны і пачаў дзейнічаць з 6 жніўня 1951 года.
Аднак пакуль не вядома, ці была вырабленая гэтая ўзнагарода, ці яна засталася толькі праектам. У беларускай газеце «Бацькаўшчына», якая выдавалася ў Мюнхене, у нумары за 24 лютага 1952 года быў пададзены толькі малюнак ордэна, а таксама статут. У гэтай публікацыі былі таксама і іншыя ўзнагароды БНР. Паводле гэтай жа газеты гэтым медалем ужо былі ўзнагароджаныя:
Апісанне
Ордэн Зялезнага Рыцара мае чатырохканцовы крыж, пасярэдзіне якога дзве скрыжаваныя шаблі. Ордэн выконваецца з золата, срэбра ці бронзы, шаблі на ім з таго ж матэрыялу, што і ордэн. На раменнях крыжа літары «Б.Н.Р.» Адваротны бок ордэна як пярэдні, але без літараў і шабляў і з парадкавым нумарам. Стужка чырвонага (цёмнага) і зямельнага (бурага) колеру, зложаная трохкутнікам. На стужцы дзве скрыжаваныя шаблі, як і на ордэне.
Ступені
Ордэн падзяляўся на пяць клясаў, а таксама на:
Ізмаіл Львовіч Капланаў
Ізмаіл Львовіч Капланаў (,, Беларуская ССР — , , Беларусь) — беларускі кампазітар, выканаўца, аўтар папулярных песень і інструментальнай эстраднай музыкі.
Біяграфія
У 1990-я гады — дырэктар тэатра песні Я. Паплаўскай і А. Ціхановіча
27 сакавіка 2011 года на канцэрце ў Дзяржынску ў Ізмаіла Капланава здарыўся другі інфаркт (першы перанёс у 1995 годзе), памёр у стацыянары ў той жа дзень. Пахаваны 30 сакавіка 2011 года на Усходніх могілках Мінска.
Актабэ (Шэцкі раён)
Актабэ — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аксу-Аюлінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356430300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 226 чалавек (123 мужчыны і 103 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 157 чалавек (80 мужчын і 77 жанчын).
Доўгі Мох
Назву Доўгі Мох маюць:
Акцэнт (музыка)
Акцэнт — вылучэнне гучнасцю (або іншым чынам) пэўнай ноты або долі ў такце.
Ставяцца знакі тактаў як над нотамі (гл. малюнак), так і пад нотамі.
Акцэнт мае два паняцці:
Акцэнт як сродак вылучэння доляй ў метры
Акцэнт (4-ы малюнак на выяве) з'яўляецца фундаментальным паняццем ў музыцы, бо менавіта парадак раўнамернага чаргавання акцэнтаваным (моцных і адносна моцных) доляй і неакцентированных (слабых) доляй у метры вызначае каардынатна-часовую сетку, на якую накладваецца рытмічны малюнак любога музычнага твора.
Знак акцэнту ставіцца там, дзе з дапамогай яго неабходна парушыць натуральны парадак моцных, адносна моцных і слабых дзеляў метра, напрыклад, у:
Калі вылучаецца толькі моцная доля, то ставіцца адзін знак. Калі неабходна вылучыць як моцную, так і адносна моцную долю, то вылучаецца адносна моцная доля адным знакам, а моцная — двума, адзін пад адным.
Акцэнт як від мелізму
Яны падзяляюцца на (гл. малюнак):
Спіс імператараў Трапезунда
Спіс імператараў Трапезундскай імперыі
Васіль Іванавіч Бяляеў
Васіль Іванавіч Бяляеў (, Мінск — ) — беларускі спецыяліст у галіне металазнаўства. Доктар тэхнічных навук (1970), прафесар (1972).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1948), Ленінградскі політэхнічны інстытут (аспірантура). Працаваў у Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (з 1951 года, кафедра «Парашковая металургія, зварка і тэхналогія матэрыялаў», прафесар, у 1976—1988 — загадчык кафедры «Тэхналогія металаў»).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: механічныя і тэхналагічныя ўласцівасці металаў; даследаванне і стварэнне новых кампазіцыйных і арміраваных металічных матэрыялаў; даследаванне працэсу стомленасці металаў; зварка выбухам.
Багатая рыфма
Бага́тая ры́фма — рыфма з выразным супадзеннем у ёй многіх гукаў. Багацце рыфмы — паняцце адноснае. Па-першае, дакладныя жаночыя рыфмы заўсёды багацейшыя за мужчынскія, а дактылічныя — за жаночыя. Па-другое, на багацце сугуччаў у словах-рыфмах вельмі ўплывае супадзенне пераднаціскных зычных гукаў і гукаў, якія стаяць перад націскнымі складамі. Таму як багатыя ўспрымаюцца рыфмы глыбокія (сасну — засну, непрымальна — нармальна, нака́палася — наплакалася). Нарэшце, на багацце гучання рыфмаў уплывае фанічная якасць гукаў. Звонкія зычныя, адкрытыя, шырокія галосныя надаюць рыфмам гуказапіснае багацце. Багатыя рыфмы ўзбагачаюць інструментоўку верша ў цэлым, надаюць яму гукавую выразнасць, музычнасць. Вось прыклад вершаваных радкоў з багатай рыфмай:
Станіслаў Пятровіч
Станіслаў Пятровіч (Stanisław Piotrowicz, Stanislaus Piotrowicz; 14 лістапада 1780, Латвія — 26 лістапада 1826, Тухаў, Малая Польшча ) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, доктар тэалогіі, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі.
30 верасня 1795 г. уступіў у Таварыства Ісуса і да 1797 г. праходзіў выпрабаванні у полацкім навіцыяце. Потым вывучаў рыторыку ў Оршы (1797—1798) і філасофію і нямецкую мову ў Полацку (1798—1800). З 1800 па 1801 гг. — выкладчык нямецкай мовы і рэгент канвікта ў Віцебску.
У 1801 г. вярнуўся ў Полацк, дзе спачатку вывучаў матэматыку (1801—1802), а потым выкладаў паэтыку (1802—1803) і рыторыку (1803—1804). Пасля сканчэння курса тэалогіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1804—1808) шмат гадоў займаў пасаду прафесара філасофіі і матэматыкі ў Віцебску (1808—1809) і Полацку (1809—1816). Выкладаючы фізіку ў Полацкай езуіцкай акадэміі, браў чынны ўдзел у папаўненні калекцый музея. 2 лютага 1814 г. склаў апошнія зарокі.
З 1816 па 1817 гг. — прафесар нямецкай мовы і рэгент канвікта ў Віцебску. Апошнія гады на Беларусі займае пасады прафесара дагматычнай філасофіі (1817—1818) і прафесара маральнай тэалогіі і Свяшчэннага Пісання (1818—1820) ў Полацкай езуіцкай акадэміі. Публікаваўся ў «Полацкім штомесячніку».
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) з’ехаў у Аўстрыйскую дзяржаву, дзе як храмавы святар (operarius) займаўся місіянерскай дзейнасцю ў Тухаўскай дыяцэзіі. Памёр у Тухаве 26 лістапада 1826 г.
Яўген Уладзіміравіч Клумаў
Яўген Уладзіміравіч Клумаў (,  —, Малы Трасцянец) — беларускі акушэр-гінеколаг, Герой Савецкага Саюза (1965), кандыдат медыцынскіх навук, прафесар, удзельнік Мінскага падполля.
Біяграфія
Яўген Уладзіміравіч нарадзіўся 4 (16) снежня 1878 года ў сям’і адваката. У сям’і Клумавых было сямёра дзяцей: Леў, Канстанцін, Яўген, Сафія, Надзея, Вера, Уладзімір.
Скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, У 1902 годзе — ардынатар Нова-Екацярынінскай бальніцы ў Маскве.
Удзельнічаў у руска-японскай вайне ў якасці хірурга шпіталя Чырвонага Крыжа ў Маньчжурыі.
Яго жонка Галіна Мікалаеўна — родная пляменніца рускага пісьменніка Уладзіміра Караленкі.
Пасля заканчэння вайны пераехаў у Беларусь, дзе з 1910 года напрацягу дзесяці гадоў працаваў у вёсцы Суткова Рэчыцкага павета Мінскай губерні і ў Лоеве, атрымаўшы разнастайную практыку (лячыў хваробы, выконваў хірургічныя аперацыі, прымаў роды, выдаляў хворыя зубы).
Стварыў у вёсцы Суткова бальніцу, у якой выдатна наладзіў лячэнне хворых. Прымаў актыўны ўдзел у ліквідацыі разнастайных эпідэмій.
У 1913 годзе яму давялося аперыраваць студэнта з нажавым раненнем у сэрца. Расповед пра жывое сэрца на далоні доктара жыў на Лоеўшчыне больш за паўстагоддзя — і менавіта там пачуў яго народны пісьменнік Іван Шамякін. Яўген Клумаў стаў правобразам доктара Савіча ў яго знакамітым рамане, які так і называўся — «Сэрца на далоні».
У 1914 годзе пераехаў у Мінск. З пачатку ваенных дзеянняў 1-й сусветнай, а затым і грамадзянскай войнаў працаваў хірургам мінскага шпіталя Чырвонага Крыжа, а потым у палявым франтавым шпіталі Чырвонай Арміі.
З 1942 года прафесар працягнуў сваю працу ў 3-й клінічнай бальніцы. Звязаўся з падполлем (падпольны псеўданім — Самарын), пачаў аказваць дапамогу падпольшчыкам і партызанам. Клумаў і іншыя ўрачы бальніцы выдавалі фальшывыя даведкі, якія ратавалі людзей ад угона ў Германію, перадавалі лекі партызанам. Ён дапамог абсталяваць два палявыя партызанскія шпіталі.
У кастрычніку 1943 года Я. У. Клумаў і яго жонка былі арыштаваны і дастаўлены ў канцэнтрацыйны лагер у Мінску, абсталяваны на Шырокай вуліцы. Гітлераўцы прапанавалі прафесару працаваць на Рэйх, але ён адмовіўся. Калі па іх прыйшлі з загадам грузіцца ў машыны, жонка заплакала. Клумаў узяў яе за руку і сказаў: «Галя, мы пражылі не самае кепскае жыццё, і гэта — не самы кепскі спосаб яго скончыць». Яны загінулі разам 13 лютага 1944 года ў душагубцы, што везла іх у газавую камеру.
Дата гібелі
У большасці крыніц у якасці даты гібелі Я. У. Клумава ўказаны дзень 10 студзеня 1944 года, зрэдку — сакавік 1944 года. 16 студзеня 2014 года у праграме беларускага тэлебачання канала АНТ «Цана вызвалення» (аўтар і вядучы — Вячаслаў Бандарэнка) быў прадэманстраваны дзённік мінскай падпольшчыцы Л. М. Кашачкінай, з якога вынікае, што Я. У. Клумаў загінуў у аўтамабілі-душагубцы на шляху з канцлагера на мінскай вуліцы Шырокай у Малы Трасцянец раніцай 13 лютага 1944 года.
Памяць
Яго імя прысвоена 3-й клінічнай бальніцы, на будынку якой усталявана мемарыяльная дошка, вуліцы і завулку у Мінску, Трасцянецкай СШ.
Кабела-Лігурэ
Насельніцтва складае 577 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Підгірнэ (Севастопальскі гарсавет)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ва Украіне, у Балаклаўскім раёне Севастопаля.
NGC 4992
NGC 4992 (іншыя абазначэнні — UGC 8232, MCG 2-34-1, ZWG 72.6, PGC 45593) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Абразія
Абра́зія (ад abrasio — саскрабанне) — разбурэнне хвалямі і прыбоем берагоў акіянаў, мораў, азёраў, вадасховішчаў. Інтэнсіўнасць залежыць ад сілы хвалевага ўздзеяння, геалагічнай будовы і стромкасці берагоў, велічыні нахілу прылеглай зоны дна і інш. У выніку абразіі ўтвараюцца абразійныя ўступы (кліфы), хвалепрыбойныя нішы, падводныя абразійныя тэрасы. Працягласць абразійных участкаў берагоў вадаёмаў Зямлі складае каля 400 тыс. км (51 % агульнай даўжыні). У многіх месцах на прадухіленне абразіі выдаткоўваюцца значныя матэрыяльныя сродкі.
Сяргей Анатолевіч Лігар
Сяргей Анатолевіч Лігар (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Брамнік клуба «Будаўнік».
Шэвіна (возера, Расонскі раён)
Шэ́віна — возера ў Беларусі ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нішча.
Лонданскі Саўт-Банкскі ўніверсітэт
Лонданскі Саўт-Банкскі ўніверсітэт (London South Bank University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Шэвіна (возера, Расонскі раён)
Катлавіна возера Шэвіна лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй да 10—15 метраў. Найбольшая глыбіня возера 3,4 м. Берагавая лінія ўтварае вялікую колькасць заліваў і мысоў. Даўжыня берагавой лініі складае 11,9 км. Дно Шэвіна да глыбіні 2 м пясчанае і пясчана-глеістае. Глыбей выслана крэменязёмістым сапрапелем. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць 5 ручаёў, выцякае ручай Яршоўская ў возера Межава. Таксама Шэвіна злучана ручаём з возерам Гародна і ручаём Іспол з возерам Усвечча. Зарастае да глыбіні 2,5—2,9 м.
Лонданскі Саўт-Банкскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
У верасні 2003 года ўніверсітэт змяніў назву на сучасную і з тых часоў адкрыў некалькі новых цэнтраў, уключаючы школу аховы здароўя і сацыяльнай дапамогі, цэнтр эфектыўнай і аднаўляльнай энергіі, новы студэнцкі цэнтр, цэнтр прадпрыемстваў і новы медыяцэнтр. Ва ўніверсітэце навучаецца каля 17 тысяч студэнтаў і працуе каля 1 700 супрацоўнікаў.
Шэвіна (возера, Расонскі раён)
Ва ўсходняй частцы Шэвіна востраў плошчай 0,004 км².
Лонданскі Саўт-Банкскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
У лістападзе 2016 года ўніверсітэт быў названы прадпрымальніцкім універсітэтам года па версіі "Times Higher Education Awards". У 2017 годзе ў рамках праграмы выкладання перадавога вопыту ўніверсітэту быў прысвоены "срэбны" ўзровень.
Забойства Сіндза Абэ
Забойства былога прэм’ер-міністра Японіі Сіндза Абэ адбылося 8 ліпеня 2022 года. Палітык быў двойчы паранены ў спіну падчас выступу з перадвыбарнай прамовай ля станцыі Ямата-Сайдайдзі ў Нарэ, прыкладна ў 11: 30 па японскаму стандартнаму часу (UTC+09:00). Абэ быў цяжка паранены, па прыбыцці ў бальніцу не падаваў прыкмет жыцця і знаходзіўся ў стане сардэчна-лёгачнай недастатковасці. У 17:03 па японскаму стандартнага часу было абвешчана, што ён памёр.
Стральба
8 ліпеня 2022 Сіндза Абэ выступаў ад імя Кэя Сата, кандыдата ад Ліберальна-дэмакратычнай партыі, што балатуецца на перавыбранне, напярэдадні выбараў у верхнюю палату, запланаваных на 10 ліпеня. Абэ суправаджала ахова; аднак меркаванаму забойцу ўдалося падабрацца на некалькі метраў, не сустрэўшы супраціву. Каля 11:30 раніцы па японскаму стандартнага часу ў Абэ двойчы стрэлілі ззаду з імправізаванага пісталета, і ён страціў прытомнасць. Гранулы былі досыць глыбокімі, каб дасягнуць яго сэрца. Служба бяспекі Абэ на месцы здарэння затрымала падазраванага, які не аказаў супраціву.
Першапачаткова Абэ быў у свядомасці і размаўляў з людзьмі, якія спрабавалі яму дапамагчы. Пацярпелы быў дастаўлены ў мясцовую бальніцу на верталёце хуткай дапамогі з раненнем у грудзі, і, як паведамляецца, не падаваў прыкмет жыцця па прыбыцці ў бальніцу Медыцынскага ўніверсітэта Нара. Паведамлялася, што палітык страціў прытомнасць, і ў яго спынілася сэрца ; гэтая фраза часта выкарыстоўваецца ў Японіі перад афіцыйным пацвярджэннем смерці. У 14:45 па японскаму стандартнага часу на прэс-канферэнцыі прэм’ер-міністр Фуміа Кісіда сказаў, што Абэ знаходзіцца ў крытычным стане, і што «лекары робяць усё магчымае ў дадзены момант».
Абэ быў абвешчаны мёртвым у шпіталі ў 17:03 па японскаму стандартнага часу, прыкладна праз 5,5 гадзін пасля стральбы. Доктар Хідэтада Фукусіма патлумачыў, што прычынай смерці стала страта крыві, нягледзячы на чатыры гадзіны яе пералівання, падчас якіх было ўведзена 100 адзінак крыві. Абэ стаў першым былым прэм’ер-міністрам Японіі, забітым пасля Сайта Маката і Такахасі Карэкіё, што былі забітыя падчас інцыдэнту 26 лютага 1936 года, і першым японскім кангрэсменам, забітым пасля Кокі Ісіі.
Падазраваны
Тэцуя Ямагамі (山上徹也), 41-гадовы мужчына з горада Нара, быў арыштаваны паліцыяй прэфектуры Нара па падазрэнні ў замаху на забойства і пераведзены ў паліцэйскі ўчастак Нара Вэст. Ён быў апісаны як «спакойны» і не рабіў ніякіх спробаў бегчы. Ямагамі раней не меў крымінальнага мінулага.
У 2002—2005 гг. Тэцуя быў байцом марскіх сіл самаабароны, служыў на ваенна-марской базе Курэ. На момант арышту быў беспрацоўным. Раней Ямагамі працаваў аператарам пагрузчыка на складзе ў прэфектуры Кіёта, дзе быў апісаны як «ціхі». У маі 2022 года ён звольніцца, заявіўшы, што «дрэнна сябе адчувае». У выпускным альбоме сярэдняй школы падазраваны напісаў, што «не меў ні найменшага паняцця», чым хацеў бы займацца ў будучыні.
Пасля арышту Ямагамі сказаў следчым, што «быў незадаволены былым прэм’ер-міністрам і меў намер забіць яго». Ён, як сам казаў, затаіў крыўду на «пэўную рэлігійную групу» і застрэліў Абэ бо лічыў, што «рэлігійная група і Абэ звязаны». Таксама падазраваны сцвярджаў, што «не меў зла на палітычныя перакананні Абэ». Як паведаміў затрыманы, ён адсочваў расклад Абэ падчас яго візіту ў Нару на вэб-сайце палітыка. Ён таксама сцвярджаў, што планаваў напад на працягу некалькіх месяцаў.
Падчас ператрусу дома Ямагамі паліцыя прэфектуры Нара выявіла некалькі магчымых самаробных выбуховак і пісталетаў, падобных да таго, з якога быў застрэлены Абэ. Пазней яны былі канфіскаваны як доказы і ўзяты афіцэрамі па абясшкоджванні бомбаў пасля эвакуацыі бліжэйшых жыхароў. У гісторыі наведванняў Ямагамі былі выяўлены сайты пра вытворчасць бомбаў і зброі.
Наступствы
У апараце прэм’ер-міністра створаны Цэнтр кіравання крызіснымі сітуацыямі. Прэм’ер-міністр Японіі Фуміа Кісіда, які знаходзіўся ў прэфектуры Ямагата падчас перадвыбарнай кампаніі, адмяніў свой пакінуты расклад, каб вярнуцца ў Токіа. Па словах Генеральнага сакратара кабінета міністраў Хіракадзу Мацуна, усе астатнія члены дзеючага Кабінета, акрамя міністра замежных спраў Есімаса Хаясі, які быў у Інданезіі на сустрэчы G20, таксама былі адкліканы ў сталіцу.
Доля (музыка)
Доля ў музыцы — элементарная адзінка музычнага метра.
У метрычным такце вылучаюцца моцныя і слабыя долі. Напрыклад, пры памеры 3/4 ў адным такце ёсць адна моцная і дзве слабыя долі, кожная даўжынёй у адну чвэрць. У старадаўняй мензуральнай музыцы (еўрапейскае шматгалоссе прыкладна да 1600 года) долі не адрозніваліся па ступені цяжкасці, тым не менш, долі ўнутры мензуры захоўваюць сваё значэнне падліковых адзінак, «пульса» музыкі.
Тэхніка кансанансу і дысанансу ў старомодальной і танальнай гармоніі ў абавязковым парадку ўлічвае дольнасць метрычнага перыяду (ці ў старадаўняй музыцы — тэмпусу мензуральной музыкі).
Слабодкаўскі сельсавет (Магілёўскі раён)
Слабо́дкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Слабодка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. 21 жніўня 1925 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сідаравіцкага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Магілёўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 6 красавіка 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сідаравічы, сельсавет перайменаваны ў Сідаравіцкі.
Жытніўка
Жытніўка (Житні́вка) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Підгірнэ (Старакасцянтыніўскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Старакасцянтыніўскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Архітэктоніка (літаратура)
Архітэкто́ніка (ἀρχιτεκτονική — будаўнічае мастацтва) — пабудова мастацкага твора. Часцей ужываецца ў тым жа значэнні тэрмін кампазіцыя, прычым ва ўжыванні не толькі да твора ў цэлым, але і да асобных яго элементаў: кампазіцыя вобраза, сюжэту, страфы і да т. п. Архітэктоніка — галоўны (асноўны) прынцып пабудовы і агульная сістэму сувязяў паміж асобнымі часткамі кампазіцыі мастацкага цэлага. У паняцце архітэктонікі ўваходзіць як знешняя структура твора, так і пабудова сюжэту: дзяленне твора на часткі, тып апавяданню (ад аўтара ці ад асобы апавядальніка), роля дыялогу, тая ці іншая паслядоўнасць падзей (часовая або з парушэннем храналагічнага прынцыпу), увядзенне ў твор розных апісанняў, аўтарскіх развагаў і лірычных адступленняў, групоўка дзеючых асоб і да т. п.
Вядомыя асобы Тбілісі
Вядомыя ўраджэнцы Тбілісі:
Бокс з кенгуру
«Бокс з кенгуру» ― нямы кароткаметражны дакументальны фільм. Фільм зняты ў цырку Батча. Прэм’ера адбылася ў Германіі 2 лістапада 1895 года.
Ганс Якаб Крыстофель фон Грымельсгаўзен
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гельнгаўзене (зямля Гесэн). У дзесяцігадовым узросце быў выкрадзены гесэнскімі салдатамі, сярод якіх адчуў усе прыгоды вайсковага жыцця ў часе Трыццацігадовай вайны. Пад канец вайны паступіў на службу Францу Эгану фон Фюрстэнбергу (Franz Egon von Fürstenberg), біскупу ў Страсбургу, і ў 1665 стаў суддзёй у Рэнхене, Бадэн.
«Авантурнік Сімпліцысімус»
Атрымаўшы пасаду, прысвяціў сябе літаратуры і ў 1668 апублікаваў раман «Авантурнік Сімпліцысімус» (Der abenteuerliche Simplicissimus). За аснову свайго твора аўтар узяў традыцыю пікарэскі, іспанскіх круцельскіх раманаў, ужо выдомых на той час у Германіі. Па вялікім рахунку, Сімпліцысімус з’яўляецца аўтабіяграфічным творам. Галоўная тэма рамана — тэма народу, узвелічэнне селяніна і яго працы.
У пачатку рамана герой нічога не ведае аб навакольным свеце, нічога не бачыў, акрамя «палацу» свайго «татусі». Але жорсткая, няўмольная рэчаіснасць — вайна — уладна ўрываецца ў гэты мірок, і пачынаюцца неверагодныя, трагічныя і смешныя прыгоды героя (вонкавае дзеянне) і яго ўнутраныя метамарфозы, барацьба за сваю чалавечую сутнасць (дзеянне ўнутранае). Уражлівыя сцэны Трыццацігадовай вайны, з дапамогай якіх складаецца ўражанне аб тагачасных падзеях, робяць кнігу аднім з найкаштоўнейшых дакументаў таго часу. Пакінуты без прытулку маленькі Сімпліцый сустракае ў лесе пустэльніка, які вучыць яго грамаце і выхоўвае ў духе аскетызму. Пасля смерці любімага настаўніка ён жыве адзін, але вайна вымушае яго выйсці ў свет. У крэпасці Ганаў юнак назірае за разгульным жыццём пры двары губернатара ў той час, як сотні людзей пакутуюць ад голаду. Ён са смуткам канстатуе:
Губернатар робіць з яго блазна, прыбіраючы юнака ў воўнавае адзенне з вялікімі вушамі. Карыстаючыся сваёй роляй блазна, Сімпліцый пачынае «са смехам праўду гаварыць», весці дзёрскія застольныя гутаркі (дыскурсы), вартыя самых адукаваных і дасціпных людзей свайго часу. Аднак зменлівасці жыцця не пакідаюць Сімпліцыя. Ён то багацее, то зноў пакутуе ад галечы, становіцца героем галантных прыгод у Парыжы, трапляе ў Масковію, сустракаецца з піратамі. Пад канец рамана Сімпліцый зноў становіцца пустэльнікам. Ён адмаўляецца ад навакольнага свету, поўнага несправядлівасці. За паўстагоддзя да Рабінзона Круза герой Грымельсгаўзена ўзрабляе незаселены востраў і піша:
Свет, які неразумна ўпарадкаваны, не створаны для дзівакоў Сімпліцысімусаў. Такой сумнай высновай і завяршаецца кніга.
Піскы (Пустамыціўскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ганс Якаб Крыстофель фон Грымельсгаўзен
Крытыка
Гісторык Роберт Эрганг спысылаеццца на працу Гюстава Кёнеке «Quellen und Forschungen zur Lebensgeschichte Grimmelshausens» робячы выснову, што:
Іншыя творы
Сярод яго іншых твораў звычайна згадваюцца:
Такія яго творы, як Der teutsche Michel (1670), і навелы, як Dietwald und Amelinde (1670) маюць другасную ролю ў яго літаратурнай спадчыне. Пісьменнік памёр 17 жніўня 1676. У 1879 годзе ў Рэнхене (цяпер у зямлі Бадэн-Вюртэмберг) Грымельсгаўзену быў усталяваны помнік, а ў 1998 годзе быў адчынены музэй «Дом Сімпліцысімуса».
Пераклады твораў на беларускую мову
У 1997 годзе ў часопісе «Мастацкая літаратура» на беларускай мове быў апублікаваны раман «Авантурнік Сімпліцысімус». Пераклад зрабіў Васіль Сёмуха.
Новасаматэвіцкі сельсавет
Новасаматэвіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Новыя Саматэвічы.
Старшыня сельсавета — Віталь Уладзіміравіч Стральцоў, намеснік старшыні — Дзмітрый Аляксеевіч Цярэшанкаў.
Геаграфія
Новасаматэвіцкі сельсавет знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы Касцюковіцкага раёна. На тэрыторыі сельсавета працякаюць рэкі Беседзь, Грэбля, Зубр, Сураў, праходзіць аўтамабільная дарога Клімавічы — Касцюковічы — мяжа з Расійскай Федэрацыяй, а таксама чыгунка Крычаў — Унеча.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Бялынкавіцкі сельсавет у складзе Бялынкавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Бялынкавічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Касцюковіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 8 снежня 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Каніцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Вішэнскі, Гарбачоўка, Зарэчча, Канічы і Фёдараўка), таксама ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Касцюковіцкага гарсавета перададзены вёскі Ліпаўка і пасёлак Мельякоўка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 25 населеных пунктаў. У 1993 годзе на тэрыторыі сельсавета ўтворана вёска Новыя Саматэвічы, куды былі пераселены жыхары вёскі Саматэвічы, якая моцна пацярпела ад забруджвання радыёнуклідамі пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС. 19 красавіка 2017 года Бялынкавіцкі сельсавет быў перайменаваны ў Новасаматэвіцкі з пераносам адміністрацыйнага цэнтра з Бялынкавічаў у аграгарадок Новыя Саматэвічы.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2357 чалавек, з іх 91,8 % — беларусы, 5,9 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Інфраструктура
На тэрыторыі сельсавета дзейнічаюць 3 сельскагаспадарчыя прадпрыемствы, 2 лясгасы, чыгуначная станцыя Бялынкавічы.
Адукацыю забяспечваюць 2 сярэднія школы, у адной з якіх размяшчаецца музей Аркадзя Куляшова (вёска Новыя Саматэвічы).
Строкава Рэчка
Стро́кава Рэ́чка (, Строкова Речка) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Залазька
Залазька (Зала́зько) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Іван Зіноўевіч Кляўзунік
Іван Зіноўевіч Кляўзунік (, в Васілішкі, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі анестэзіёлаг-рэаніматолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.