cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міжнародная федэрацыя вексілалагічных асацыяцый
Міжнародная федэрацыя вексілалагічных асацыяцый (МФВА, Fédération internationale des associations vexillologiques) — міжнародная федэрацыя 52 рэгіянальных, нацыянальных і шматнацыянальных асацыяцый і ўстаноў па ўсім свеце, якія вывучаюць вексілалогію, якую МФВА вызначае ў сваім статуце як «стварэнне і развіццё сукупнасці ведаў пра сцягі ўсіх тыпаў, іх формы і функцыі, а таксама навуковых тэорый і прынцыпаў, заснаваных на гэтых ведах».
Старадарожскі мастацкі музей
Музейная экспазіцыя
У зале «Гісторыя Беларусі ў мастацкіх вобразах і партрэтах» сабраны партрэты князёў, святых, асветнікаў, палкаводцаў Вялікага Княства Літоўскага, дзеячаў «нашаніўскага» перыяду і беларускага замежжа, выявы помнікаў архітэктуры старажытных гарадоў Беларусі, карта Вялікага Княства Літоўскага часоў вялікага князя Вітаўта, радавод полацкіх князёў і вялікіх князёў літоўскіх. Экспануюцца творы беларускіх мастакоў А. Крывенкі, У. Стальмашонка, А. Цыркунова і інш.
Міжнародная федэрацыя вексілалагічных асацыяцый
Гісторыя
Вывучэнне сцягоў, або вексілалогіі, было афіцыйна аформлена Уітні Смітам у 1957 годзе. Затым ён перайшоў да арганізацыі розных сцягавых арганізацый і сустрэч, уключаючы першы Міжнародны кангрэс вексілалогіі ў 1965 годзе і Міжнародную федэрацыю вексілалагічных асацыяцый.
Старадарожскі мастацкі музей
Музейная экспазіцыя
У зале «Творы мастака А. Пятрухны» сабрана каля 150 твораў жывапісу, графікі, акварэлі. Тут знаходзяцца стэнды, прысвечаныя беларускаму пісьменніку В. Быкаву: кнігі, ілюстрацыі мастакоў да яго твораў, асабістыя рэчы.
Міжнародная федэрацыя вексілалагічных асацыяцый
Гісторыя
МФВА была папярэдне арганізавана 3 верасня 1967 года на другім Міжнародным кангрэсе вексілалогіі, які праходзіў у Рушліконе, Швейцарыя, і афіцыйна створана 7 верасня 1969 года на трэцім Міжнародным кангрэсе вексілалогіі, які праходзіў у Бостане, штат Масачусетс, ЗША.
Старадарожскі мастацкі музей
Музейная экспазіцыя
Зала «Сябры клуба „Спадчына“» змяшчае партрэты сяброў клуба, іх кнігі, артыкулы ў часопісах і газетах, асабістыя рэчы, афішы, дыскі, запісы выступленняў і інш.
Міжнародная федэрацыя вексілалагічных асацыяцый
Кіраўніцтва
МФВА мае савет з трох чалавек, які складаецца з прэзідэнта, генеральнага сакратара і генеральнага сакратара па справах кангрэсаў. Савет кіруе бягучымі справамі МФВА і склікае двухгадовыя сесіі Генеральнай Асамблеі, якія праводзяцца падчас кожнага Міжнароднага кангрэса па вексілалогіі. Генеральная Асамблея МФВА складаецца з дэлегатаў ад кожнага члена МФВА. Генеральная Асамблея абірае праўленне і нясе адказнасць за распрацоўку палітыкі.
У цяперашні час членамі праўлення МФВА з’яўляюцца:
Старадарожскі мастацкі музей
Музейная экспазіцыя
Зала «Скульптура і медальерная кераміка» прадстаўлена творамі беларускіх скульптараў і майстроў медальернага мастацтва: М. Кандрацьева, У. Мелехава, М. Несцярэўскага і інш.
Зала «Гісторыя Беларусі ў графіцы» мае 3 раздзелы. У раздзеле «Старажытная Беларусь» прадстаўлены постаці Е. Полацкай, К. Тураўскага, М. Гусоўскага, С. Буднага, В. Цяпінскага і інш. У раздзеле «Змагарная Беларусь» жывапісныя і графічныя партрэты ўдзельнікаў паўстанняў 1794 і 1830—1831, Т. Касцюшкі і яго паплечнікаў, філарэтаў і філаматаў, А. Міцкевіча, К. Каліноўскага, Э. Плятэр. Раздзел «Маладая Беларусь» змяшчае творы медальернага мастацтва, прысвечаныя Ф. Скарыне, М. Гусоўскаму, Я. Купале, Я. Коласу, Цётцы, К. Каганцу.
У зале «Любіць Радзіму, шанаваць родную мову» экспануюцца партрэты дзеячаў беларускай культуры: М. Багдановіча, Ф. Скарыны і інш., творы заходнебеларускіх мастакоў Я. Драздовіча, М. Сеўрука, П. Сергіевіча.
Па-за будынкам музея дэманструюцца помнікі — скульптуры (77 адз.) вялікім літоўскім князям Міндоўгу, Віценю, Вітаўту, Ягайлу, а таксама Л. Сапегу, Ф. Скарыне, К. Каліноўскаму, Ф. Багушэвічу, А. і М. Багдановічам, М. Улашчыку, В. Быкаву, А. Бярозку і іншым дзеячам гісторыі і культуры Беларусі. Таксама на тэрыторыі сядзібы знаходзяцца камень Мовы (са 100 імёнамі беларусаў-змагароў за родную мову) і камень Гісторыі (100 імёнаў гісторыкаў і публіцыстаў).
Экспазіцыя мастацкага музея часта мяняюцца: з’явіліся асобныя раздзелы, прысвечаныя К. Каліноўскаму і Ф. Скарыну, царкоўным дзеячам. У музеі шмат эміграцыйных выданняў, кніг Н. Арсенневай, А. Бярозкі, Я. Кіпеля, «Запісы БІНІМ», «Конадні», «Полацак» і іншыя.
У музеі ёсць стэнд з творамі мастакоў Заходняй Беларусі пачатку XX стагоддзя: Я. Драздовіча, П. Сергіевіча, В. Жаўняровіча. Пры тым, на творы В. Жаўняровіча ў музея маюцца дакументы, якія сведчаць, што гэтыя творы выстаўляліся ў самых прэстыжных залах Францыі.
Таксама ў Старадарожскім музеі А. Белага выстаўлены арыгінал твору знакамітага мастака XIX стагоддзя Валенція Ваньковіча, адзіны арыгінальны твор Валенція Ваньковіча ў Беларусі. На шыльдзе пад творам пазначана, што гэта дар беларускаму народу ад мастака Арлена Кашкурэвіча. Там жа знаходзіцца рарытэтны бюст Валенція Ваньковіча.
Таўстадзюбыя сініцы
Таўстадзюбыя сініцы (Paradoxornithidae) — сямейства пеўчых птушак атраду вераб'інападобныя. Пашыраны ў Паўднёва-Усходняй Азіі, 1 від у Еўропе і стэпавай зоне Азіі. Большасць відаў аселыя, з сезоннымі вандроўкамі. Жывуць у лясах, садах, зарасніках па берагах вадаёмаў.
Яўген Сямёнавіч Мазалькоў
Яўген Сямёнавіч Мазалькоў (1909,  — ) — савецкі перакладчык, літаратуразнавец. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1968). Лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1950).
Біяграфія
Нарадзіўся 17 (30) верасня 1909 года ў сям’і сельскага настаўніка. У 1930 годзе скончыў этналагічны факультэт МДУ. Літаратурную дзейнасць пачаў у 1925 годзе. Яго вершы друкаваліся ў газетах і часопісах 1920-х гадоў. Затым хвароба адарвала яго ад творчай працы. У 1935 годзе ён вярнуўся зноў да літаратурнай працы ў якасці паэта-перакладчыка і крытыка.
Старадарожскі мастацкі музей
Музейная экспазіцыя
У музеі часта ладзяцца выставы. Найбольш значныя: «Любіць Радзіму — шанаваць родную мову», «Гісторыя Беларусі ў мастацкіх вобразах», «Беларускія Калумбы» і інш.
Яўген Сямёнавіч Мазалькоў
Творчасць
Пераклаў з беларускай мовы раманы, аповесці, апавяданні Я. Купалы, Я. Коласа, К. Чорнага, І. Я. Навуменкі і інш., пісаў таксама ўступныя артыкулы да твораў. У 1940 годзе пераклаў з украінскай мовы раман І. Я. Франко «Барыслаў смяецца». Напісаў кнігі «Янка Купала. Жыццё і творчасць» (1949), «Якуб Колас. Крытыка-біяграфічны нарыс» (1960). «Спяваючая зямля. Літаратурныя нарысы і партрэты» (1965).
Узнагароды
Узнагароджаны Сталінскай прэміяй трэцяй ступені (1950) — за біяграфічную кнігу «Янка Купала. Жыццё і творчасць» (1949).
Таўфік Бэн Брык
Таўфік Бэн Брык (توفيق بن بريك) (, Жэріса, вілает Эль-Кеф, Туніс) — туніскі журналіст. Вядомы вядомы крытык былога прэзідэнта Туніса Зін эль-Абідзін Бен Алі. Апублікаваў за мяжой мноства артыкулаў і зборнікаў артыкулаў, у якіх апісваюцца цяжкія эканамічныя ўмовы ў Тунісе, палітычная карупцыя і адсутнасць свабоды слова.
Біяграфія
Навучаўся на юрыдычным факультэце, але быў вымушаны бросіць вучобу. У 1988 годзе пачаў працаваць ва ўрадавай газеце «La Presse soir», але неўзабаве быў звольнены па прычыне выказвання свабоды слова. З 1991 года пачаў супрацоўнічаць з рознымі газетамі і замежнымі інфармацыйнымі агенцтвамі («Libération», «La Croix»). У 2000 годзе яго абвінавацілі ў публікацыі, нібыта, ілжывай інфармацыі. У знак пратэсту супраць канфіскацыі яго пашпарта, забароны на паездкі і пераследаў у дачыненні да яго і членаў яго сям'і, Бэн Брык аб'явіў галадоўку, якая цягнулася з 3 красавіка па 15 мая. Туніскія ўлады вымушаны былі дазволіць выехаць Бэн Брыку ва Францыю.
У лістападзе 2009 года ён быў прыгавораны да 6 месяцаў турэмнага зняволення па абвінавачванні ў нападзе на жанчыну ў грамадскім месцы, што ён адмаўляў, сцвярджаючы, што справа была сфабрыкаваная.
Падзенне Масула (2014)
Падзенне Масула — захоп горада Масула баевікамі ІДІЛ.
Папярэднія падзеі
Са снежня 2013 года працягваліся сутыкненні паміж племяннымі апалчэнцамі, іракскімі сіламі бяспекі і Ісламскай дзяржавай Ірака і Леванта (ІДІЛ) на ўсёй тэрыторыі Заходняга Ірака. У пачатку студзеня 2014 баевікі ІДІЛ паспяхова захапілі гарады Фалуджа і Хіт, узяўшы пад свой кантроль большую частку правінцыі Аль-Анбар. Затым іракская армія пачала наступленне на Анбар, спрабуючы вярнуць гэты рэгіён пад кантроль ўрада. Іракскія войскі адбілі Самару 5 чэрвеня 2014 года, а таксама падвергнулі Фалуджу моцнаму артылерыйскаму абстрэлу, каб аслабіць сілы ІДІЛ. Тым не менш, ІДІЛ дамаглося тэрытарыяльных поспехаў у суседняй Сірыі, істотна ўмацаваўшы свае пазіцыі. У пачатку чэрвеня, пасля кампаніі іракскай арміі ў раёне Анбара, паўстанцы пачалі прасоўванне ў Цэнтральную і Паўночную часткі Ірака.
Ход баёў
Баевікі падышлі да Масула 4 чэрвеня, дзе на ўскраінах завязаліся перастрэлкі, якія значна не паўплывалі на рытм жыцця ў цэнтральных раёнах горада. Успамінаючы тыя падзеі, іракскі журналіст Мухамед Касім, які жыў тады ў горадзе, у гутарцы з карэспандэнтам «Газете.Ru» распавёў :«Шэсць дзён гэтая валтузня працягвалася. Мы нават на яе ўвагі не звярталі. Жыхары не перажывалі, бо ў горадзе было да 30 тыс. салдат урадавай арміі, дзве дывізіі. Мы былі ўпэўнены, што Масул ніхто не зможа захапіць.»
Першы бой прайшоў з іракскай паліцыяй, чый атрад загнаў побач з Масулам у кут камандуючага ІДІЛ у Іраку Абу Абдульрахмана аль-Білаві. Білаві падарваў сябе, і масульскі гарнізон паспадзяваўся, што атака на горад папярэджана. У той жа дзень раніцай а 02:30 канвой ІДІЛ з пікапаў, кожны з якіх мог змясціць у сябе 4 байцоў, увайшоў у Масул, атакаваўшы са стральбой ваенных, якія патрулявалі ўезд у горад. Хоць, як думалася, на першым рубяжы абароны Масула стаяла 2500 салдат. Баевікі павесілі, спалілі і замучылі некаторых іракскіх салдат падчас нападу.
5 чэрвеня ў горадзе быў уведзены каменданцкі час. Урад выкарыстоўваў верталёты, каб бамбаваць баевікоў. У паўднёвай частцы горада пяць тэрарыстаў-смяротнікаў падарвалі арсенале.
6 чэрвеня ІДІЛ распачала наступленне на паўднёва-заходнія часткі горада. Большасць салдат Ірака або адступіла ў пустыню, або схавалася сярод мясцовага насельніцтва.
8 чэрвеня каля сотні верталётаў, якія прыляцелі ў Масул, вывезлі адтуль 400 чалавек. Тады ж у горадзе актываваліся і спячыя ячэйкі ІДІЛ, і паводле паліцэйскіх даных, «цэлыя раёны падпарадкаваліся ім». Замахі, учыненыя імі, цалкам пазбавілі Масул кіраўніцтва. ІДІЛ таксама бамбіла аддзяленне паліцыі ў раёне аль-Урайбі.
Руска-турэцкая вайна (1806—1812)
Руска-турэцкая вайна 1806—1812 — вайна паміж Расійскай і Асманскай імперымі. Праходзіла на тэрыторыі Малдавіі, Валахіі, Арменіі, а таксама на Чорным і Міжземным марах.
Руслан Анатольевіч Касыгін
Руслан Анатольевіч Касыгін (нар. ) — генерал-маёр Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Руска-турэцкая вайна (1806—1812)
Вайна скончылася перамогай Расіі, да якой перайшла Малдавія. Мяжа ў Еўропе была перанесена з ракі Днестр на раку Прут, дя яго злучэння з Дунаем. Рускія ўладанні таксама пашырыліся ў Закаўказзі. Сербіі была дадзена большая аўтаномія.
Падзенне Масула (2014)
Ход баёў
9 чэрвеня, маючы недахоп боепрыпасаў і планаў як вярнуць згублены кантроль над горадам, генерал Гараві загадаў, каб узброеныя сілы адступілі. У тую ж самую ноч ІДІЛ і суніцкія паўстанцы атакавалі Масул. Салдаты іракскай арміі беглі з горада падчас яго атакі, дазволіўшы паўстанцам усталяваць поўны кантроль над горадам ужо да поўдня 10 чэрвеня. Баевікі захапілі велізарную колькасць тэхнікі і аб’ектаў, уключаючы Міжнародны аэрапорт Масула, які служыў цэнтрам для амерыканскіх войскаў у правінцыі.
Іракская армія пацярпела поўнае паражэнне. Большасць пакінутых салдат склалі зброю і пераапрануліся ў грамадзянскую вопратку, каб зліцца з мірным насельніцтвам.
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
Нарадзіўся 28 ліпеня 1968 года ў горадзе Ялта Крымскай вобласці Украінскай ССР.
Падзенне Масула (2014)
Наступствы
11 чэрвеня баевікі ІДІЛ увайшлі ў багаты нафты горад Байджы, а захапіўшы яго, яны падпалілі галоўны будынак суда і аддзяленне паліцыі. Баевікі, якія ехалі ў групе прыблізна з 60 транспартных сродкаў, таксама ўзялі пад свой кантроль турму Байджы і вызвалілі ўсіх зняволеных. Мясцовыя жыхары распавялі СМІ, што ІДІЛ паслала групу мясцовых кіраўнікоў плямёнаў паспрабаваць пераканаць 250 ахоўнікаў нафтапрадпрыемстваў сысці са сваіх пасадаў. Салдат і паліцыю таксама папрасілі пакінуць рэгіён. Аль-Джазіра сцвярджала, што пазней у той жа дзень баевікі адступілі з Байджы пасля таго, як падмацаванне ад чацвёртага браняванага падраздзялення іракскай арміі прыбыла ў горад.
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
У 1985—1989 гадах вучыўся ў Чалябінскім вышэйшым танкавым камандным вучылішчы імя 50-годдзя Вялікага Кастрычніка. Пасля заканчэння вучобы быў накіраваны для праходжання далейшай службы ў 264-й танкавы полк 193-й танкавай дывізіі 5-й гвардзейскай танкавай арміі Беларускай ваеннай акругі.
Падзенне Масула (2014)
Наступствы
У той жа дзень члены ІДІЛ захапілі турэцкае консульства ў Масуле, выкраўшы 49 турэцкіх супрацоўнікаў, уключаючы генеральнага консула Азцюрка Ылмаза, трох дзяцей і некалькі членаў турэцкага спецназа. У дакладах меркавалася, што выкрадзеныя былі вернуты ў найбліжэйшую вайсковую базу і былі цэлы. Прэм’ер-міністр Рэджэп Таіп Эрдаган склікаў на экстранную нараду членаў Нацыянальнай спецслужбы і намесніка прэм'ер-міністра Бешыра Аталая, каб абмеркаваць сітуацыю. Напад на турэцкае консульства адбыўся праз дзень пасля таго, як 28 туркаў-кіроўцаў грузавікоў, якія пастаўлялі паліва на электрастанцыі ў Масуле, былі выкрадзены баевікамі.
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
У 1989—2001 гадах прайшоў пасады ад камандзіра танкавага ўзвода да намесніка начальніка базы 193-й танкавай дывізіі (пазней — 193-й базы захоўвання ўзбраення і тэхнікі). У 2001 годзе паступіў на камандна-штабны факультэт Ваеннай акадэміі, які скончыў з адзнакай у 2003 годзе.
Падзенне Масула (2014)
Наступствы
Таксама тэрарысты да вечара 11 чэрвеня, пасля двухдзённага бою, цалкам захапілі Тыкрыт, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Салах-эд-Дзін і родны горад былога прэзідэнта Садама Хусейна. Мясцовыя чыноўнікі паведамілі, што вакол горада былі ўсталяваны кантрольна-прапускныя пункты і што прынамсі 300 зняволеных былі вызвалены з турмаў горада, многія з якіх адбывалі пакаранні за тэрарыстычную дзейнасць.
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
У 2003—2007 гадах праходзіў службу на розных пасадах у галоўным аператыўным упраўленні Генеральнага штаба Узброеных Сіл. У 2007 годзе быў прызначаны начальнікам аператыўнага аддзела-намеснікам начальніка штаба Паўночна-заходняга аператыўнага камандавання.
Падзенне Масула (2014)
Наступствы
У адказ на падзенне Масула і яго наступствы ўрад заявіў, што аб’яўляе ў краіне надзвычайнае становішча. Урад таксама заявіў аб плане перафармаваць узброеныя сілы краіны, а таксама супрацоўнічаць з плямёнамі і войскамі ЗША.
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
У 2009 годзе накіраваны для навучання на факультэт Генеральнага штаба Узброеных Сіл Ваеннай акадэміі, які скончыў у 2011 годзе з адзнакай і залатым медалём.
Падзенне Масула (2014)
Зноскі
Каментарыі
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
З ліпеня 2011 года па верасень 2014 года праходзіў службу на пасадах намесніка начальніка ўпраўлення — начальніка 1-га аддзела 1-га ўпраўлення, начальніка чацвёртага ўпраўлення галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба.
Падзенне Масула (2014)
Зноскі
Крыніцы
Руслан Анатольевіч Касыгін
Біяграфія
У верасні 2014 года прызначаны начальнікам інфармацыйна-аналітычнага ўпраўлення Генштаба, а ў маі 2016 года стаў начальнікам штаба — першым намеснікам камандуючага войскамі Заходняга аператыўнага камандавання.
7 ліпеня 2020 года ўзначаліў галоўнае разведвальнае ўпраўленне.
Валовічы
Валовічы (Wołłowiczowie, Воловичи) — вялікалітоўскі шляхецкі род гербу «Багорыя», прадстаўнікі якога ў 16-18 ст. займалі высокія дзяржаўныя пасады.
Напачатку вызнавалі праваслаўе, у 16 ст. сярод іх шмат прыхільнікаў кальвінізму, з канца 16 ст. перайшлі ў каталіцтва.
Родапачынальнік — Грынька Валовіч, які ў 1-й палове XIV ст. жыў у Гарадзенскім павеце. Яго ўнук -- Грынька Ходкавіч, меў 7 сыноў, ад якіх пайшлі галіны роду.
У 19 ст. — пачатку 20 ст. валодалі маёнткамі ў Гродзенскай, Магілёўскай, Мінскай і Ковенскай губернях.
Радавод
Грынька Валовіч (да 1429 — паміж 1481—1486), канюшы гаспадарскі
NGC 2920
NGC 2920 (іншыя абазначэнні — ESO 565-15, IRAS09318-2038, PGC 27197) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Волкі (Смаленская вобласць)
Волкі (Волки) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Клярынаўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 2 жыхары (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 21 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 19 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 22 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Школа № 2 імя В. М. Калеснікава (Рагачоў)
Школа № 2 імя В. М. Калеснікава  — сярэдняя навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Рагачове па адрасе вул. Цымермана, 36.
Будынак
Школа знаходзіцца ў будынку, якое пабудавалі адмыслова для Рагачоўскага рэальнага вучылішча на грошы мецэната Васіля Васільевіча Іолшына і яго жонкі Варвары Аляксееўны ў 1903—1907 гадах. Гэта быў двухпавярховы каменны будынак ў неакласічным стылі. На другім паверсе размяшчалася дамавая царква. Раней чым у іншых будынках Рагачова тут з’явілася сістэма паравога ацяплення, а ваду пераганялі з калодзежа ў памяшканні з дапамогай электрычнасці.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пабудова была спаленая, але яе аднавілі ў 1950-х.
Эскадрон (фільм)
«Эскадрон» (Szwadron) — польскі мастацкі фільм рэжысёра, зняты ў 1992 годзе па ўласным сцэнары, напісаным паводле матываў двух апавяданняў Станіслава Рэмбека: «Igła wojewody» і «Przekazana sztafeta».
Школа № 2 імя В. М. Калеснікава (Рагачоў)
Будынак
У першыя дзесяцігоддзі савецкай улады тут месціліся педагагічны тэхнікум і настаўніцкі інстытут, а пасля вызвалення ад акупантаў тут размясцілася школа № 2, якая цяпер носіць імя В. М. Калеснікава.
Будынак, які з’яўляецца адной з нямногіх дарэвалюцыйных пабудоў у Рагачове, унесены ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей РБ —.
Дэльта (рака)
Дэ́льта (ад абрысу грэч. вялікай літары «дэльта» — Δ ) — нізіна, утвораная рачнымі наносамі ў вусці ракі, якая ўпадае ў плыткі ўчастак мора або возера. Прарэзана сеткай рукавоў і праток.
Буйныя дэльты — гэта, як правіла, урадлівыя, увільготненыя, амаль плоскія тэрыторыі, якія ідэальна падыходзяць для сельскагаспадарчага выкарыстання пры ўмове забеспячэння рэгулявання сцёку і паводак. Вельмі часта гэта густанаселеныя рэгіёны.
Манашка
Манашка, Шаўкапрад-манашка, Чарнічка звычайная (Lymantria monacha) — начны матылёк сямейства ваўнянак, лясны шкоднік.
Апісанне
Крылы ў размаху да 45 мм у самцоў, да 60 мм у самак; пярэднія — шараватыя з 4 зігзагападобнымі чорнымі лініямі, заднія — белавата-шэрыя, у самцоў афарбоўка больш зменлівая. Брушка ружаватае з чорнымі палоскамі.
Пашырэнне
Пашыраны ў лясной і лесастэпавай зонах Еўразіі. На Беларусі жыве ў хвойных і лісцевых лясах.
Асаблівасці біялогіі
Матылі лётаюць па вечарах, вусені кормяцца ўначы. Вусені (даўжыня да 80 мм) кормяцца ігліцай, лісцем, пылком, пупышкамі і парасткамі.
Значэнне
Пашкоджвае многія дрэвы, асабліва елку, сасну, лістоўніцу, бук, дуб, граб, бук, яблыню, бярозу; наогул усе іглічныя, акрамя ядлоўца і ціса, з лісцяных не чапаюць алешыну, грушу, ясень, бэз, брызгліну і парэчкі з агрэстам.
Брэсцкія зубры
«Брэсцкія зубры» — беларускі бейсбольны клуб з горада Брэст.
Гісторыя
Каманда была створана ў лістападзе 1997 года, у склад якой увайшлі навучэнцы 8 — 10 класаў сярэдніх школ, гімназій г. Брэста.
14 мая 1999 года Брэсцкім аблвыканкамам зарэгістравана Моладзевае грамадскае аб’яднанне "Бейсбольна-софтбольны клуб «Брэсцкія зубры».
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бейсболе
Кубак Беларусі па бейсболе
Зорачнік (значэнні)
Зорачнік — шматзначны тэрмін
Сказкін
Сказкін — прозвішча.
Старадворскае вадасховішча
Старадво́рскае вадасхо́вішча — вадасховішча ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 1,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Дземяшы. Створана ў 1982 годзе ў басейне ракі Шурыца плацінай на ручаі без назвы, які ўпадае ў возера Старадворскае.
Плошча паверхні 0,3 км², даўжыня 2,6 км, найбольшая шырыня 450 метраў, найбольшая глыбіня 8,5 м. Аб’ём вады 1,1 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 4 метраў.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах арашэння сельскагаспадарчых угоддзяў, рыбаводства, адпачынку.
Беларуская бейсбольная асацыяцыя
Беларуская бейсбольная асацыяцыя з’яўляецца добраахвотным фізкультурна-спартовым аб’яднаннем, створаным дзеля развіцця і папулярызацыі бейсбола ў Рэспубліцы Беларусь
Уладзімір Яўгенавіч Ляўшук
Уладзімір Яўгенавіч Ляўшук (нар. ) — беларускі гісторык, культуролаг. Спецыяліст па гісторыі Таварыства езуітаў у Рэчы Паспалітай у 1569—1772 гадах і яго дзейнасці ў сферы ўніверсітэцкай і школьнай адукацыі. Кандыдат гістарычных навук (2017).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 лістапада 1964 года.
Скончыў у 1989 годзе факультэт педагогікі ГрДУ імя Я. Купалы, у 1998 годзе — магістратуру на факультэце фізікі па спецыяльнасці «педагогіка», у 2016 годзе — аспірантуру па спецыяльнасці «гісторыя і тэорыя культуры» ГрДУ імя Я. Купалы. У 2017 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Езуіцкі калегіум у сацыякультурным гарадскім кантэксце беларускіх зямель ВКЛ у 1569—1773 гг.».
З 1998 года працуе ў ГрДУ імя Я. Купалы: выкладчык кафедры эканамічнай тэорыі і камерцый най дзей насці, дацэнт кафедры міжнароднага бізнесу і маркетынгу, загадчык кафедры турызму і культурнай спадчыны, дацэнт кафедры міжнароднага бізнесу і маркетынгу. Выкладчык Філіяла Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі ў галіне тэхналогій інфарматызацыі і кіравання Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў г. Гродна.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: гісторыя адукацыі, педагагічная дзейнасць Таварыства Езуса ў Рэчы Паспалітай, гісторыя езуітаў у Гродне, турыстычны патэнцыял беларускіх рэгіёнаў.
Exobasidium vaccinii
Exobasidium vaccinii — від сямейства.
Біялагічнае апісанне
Мае бледна-зялёную, ружовую, белую або карычневую афарбоўку.
Экалогія і распаўсюджанне
Можа развівацца на лісці, кончыках галінак, кветкавых частках і нават на струках некаторых раслін, у тым ліку на прадстаўніках такіх родаў, як, і.
Сімптомы
Від выклікае ўтварэнне белых падушкападобных нарастаў на маладых лісці вечназялёных рададэндранаў (, і іх гібрыдаў ) і лістападных рададэндранаў у натуральных месцах вырастання. Паражаны дадзеным грыбам ліст ягадника з аднаго боку больш ці менш увагнуты з чырвонай плямай, на другім баку ліста маецца ўздутасць светлых тонаў (гл. біялагічнае апісанне); паражаныя ягады таксама маюць чырвоныя плямы, а паражаныя галінкі становяцца прыпухлымі. Белая светлая ўздутасць на лісце выклікана мноствам мікраскапічных грыбных структур, якія вырабляюць споры, здольныя паразіць больш раслін пры вільготным надвор’і.
Інфравідавыя таксоны
Формы:
Варытэт:
Іорн Ландэ
Іорн Ландэ (Jørn Lande, таксама вядомы як Jorn; ) — нарвежскі вакаліст у музычных жанрах хэві-метал і хард-рок. На сённяшні дзень адзін з самых знакамітых вакалістаў метал-сцэны, які валодае магутным вакалам і неверагоднай працаздольнасцю. За 15 гадоў сваёй музычнай кар'еры ў яго актыве больш за 20 студыйных альбомаў з поўным або частковым удзелам і каля тузіна канцэртных. У апошнія гады працуе сольна і як сесійны музыкант. 25 ліпеня 2009 года стала афіцыйна вядома, што Іорн вярнуўся ў групу Masterplan для запісу новага альбома.
Сяргей Данілавіч Сказкін
Сяргей Данілавіч Ска́зкін (Сергей Данилович Сказкин;  — ) — рускі і савецкі гісторык-медыявіст, доктар гістарычных навук (1936), прафесар (1941), акадэмік Акадэміі навук СССР (1958), акадэмік Акадэміі педагагічных навук РСФСР (1947), Акадэміі педагагічных навук СССР (1968). Герой Сацыялістычнай Працы (1970).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Новачаркаск. У 1908 годзе скончыў Данскі Імператара Аляксандра III кадэцкі корпус і ў 1909 годзе паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Універсітэт скончыў у 1915 годзе і быў пакінуты на кафедры ўсеагульнай гісторыі для падрыхтоўкі да прафесарскага звання. З 1916 года выкладаў гісторыю ў жаночай гімназіі ў Маскве, у 1919—1922 гадах — у працоўнай школе № 96. У 1920—1923 гадах С. Д. Сказкін быў звышштатным выкладчыкам факультэта грамадскіх навук Маскоўскага дзяржаўнага універсітэта. У 1923—1927 і 1929—1931 гадах дацэнт Педагагічнага інстытута ў горадзе Цвер, у 1924—1929 гадах — дацэнт кафедры новай гісторыі Захаду этналагічнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1932—1934 гадах С. Д. Сказкін не працаваў па стану здароўя. У 1935—1941 гадах ён займаў пасаду загадчыка кафедры гісторыі Маскоўскага гарадскога педагагічнага інстытута, у 1935—1950 гадах выкладаў у Вышэйшай партыйнай школе пры ЦК ВКП(б). У 1935—1972 гадах прафесар, з 1949 года — загадчык кафедры гісторыі сярэдніх вякоў Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1937—1962 гадах С. Д. Сказкін займаў пасаду старшага навуковага супрацоўніка сектара гісторыі сярэдніх вякоў Інстытута гісторыі Акадэміі навук СССР (у 1946—1951 гадах — намеснік дырэктара інстытута). У 1945—1960 гадах прафесар Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС.
Памёр С. Д. Сказкін 14 красавіка 1973 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Асноўныя працы С. Д. Сказкіна па праблемах гісторыі сярэдніх вякоў (аграрныя адносіны, гісторыя сялянства ў Заходняй Еўропе, асабліва ў Францыі XVI—XVIII стагоддзяў.; ерэтычныя рухі; абсалютызм; Адраджэнне), па новай гісторыі заходнееўрапейскіх краін і гісторыі міжнародных адносін.
З 1951 года быў членам Камісіі Акадэміі навук СССР па выданню літаратурных помнікаў, адказным рэдактарам зборніка «Сярэднія вякі». З 1954 года быў членам рэдакцыйнай калегіі часопіса «Вопросы истории», прымаў удзел у падрыхтоўцы шматтомнага выдання «Всемирная история». З 1963 года быў членам Археаграфічнай камісіі пры Аддзяленні гісторыі Акадэміі навук СССР, з 1966 года — членам Праграмнай камісіі па грамадскіх навуках, з 1967 года намеснікам старшыні Бюро Нацыянальнага камітэта гісторыкаў СССР.
У 1966 годзе вучоны падпісаў ліст 25-ці дзеячаў культуры і навукі Генеральнаму сакратару ЦК КПСС Л. І. Брэжневу супраць рэабілітацыі Сталіна.
Памяць
У 1974 годзе у гонар С. Д. Сказкіна адкрыта мемарыяльная дошка на гістарычным факультэце Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта (скульптар Х. Б. Геваркян).
Карэн Уленбек
Карэн Кескала Уленбек (Karen Keskulla Uhlenbeck, нар., ) — амерыканскі матэматык, ганаровы прафесар матэматыкі Тэхаскага ўніверсітэта ў Осціне. Лаўрэат Абелеўскай прэміі за 2019 год, першая жанчына, якая атрымала гэтую прэмію. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1986), удастоена Нацыянальнага навуковага медаля ЗША (2000), а таксама Прэміі Стыла за плённы ўклад у даследаванні (2007). Нётэраўскі чытальнік (1988).
З 1987 года выкладала ў Тэхаскім універсітэце ў Осціне, дзе ўзначальвала кафедру матэматыкі і наладзіла цеснае супрацоўніцтва з нобелеўскім лаўрэатам па фізіцы Стывенам Вайнбергам. У 1990 годзе яна стала другой жанчынай у гісторыі, якой была даверана пленарная лекцыя на Міжнародным кангрэсе матэматыкаў (пасля Эмі Нётэр, якая атрымала гэтае права ў 1932 годзе).
У 1991 годзе Уленбек разам з матэматыкамі Гербертам Клеменсам і Данам Фрыдам стала сузаснавальніцай Park City Mathematics Institute (PCMI). У 2000 годзе яна была ўдастоена Нацыянальнага навуковага медаля ЗША, а ў 2007 годзе — Прэміі Стыла за асноўны ўклад у даследаванні ад Амерыканскага матэматычнага таварыства — гэтай узнагародай былі адзначаны дзве яе працы па аналітычных аспектах калібровачнай інварыянтнасці, выдадзеныя ў 1982 годзе. З 2008 года Уленбек — ганаровы член Лонданскага матэматычнага таварыства. У 2019 годзе Карэн Уленбек стала першай жанчынай, ганараванай Абелеўскай прэміяй.
Васіль Мікалаевіч Герасімаў
Васіль Мікалаевіч Герасімаў (нар., Мінск, БССР) — старшыня Камітэта дзяржаўнага кантролю Беларусі (з 2021).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 верасня 1975 года ў Мінску.
У 1997 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства», у 2014 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».
У 1997 годзе пачаў працоўную дзейнасць на пасадзе галоўнага спецыяліста аддзела заканадаўства Упраўлення заканадаўства і міжнародных адносін Вышэйшага гаспадарчага суда Рэспублікі Беларусь, у 1999 годзе прызначаны начальнікам гэтага аддзела, у 2000 годзе — начальнікам Упраўлення забеспячэння нагляду і абагульнення судовай практыкі Вышэйшага гаспадарчага суда.
У 2003—2012 гадах працаваў начальнікам галоўнага экспертна-прававога ўпраўлення Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, у 2012—2016 гадах — старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Гродзенскай вобласці.
У 2016 годзе прызначаны памочнікам прэзідэнта — галоўным інспектарам па Брэсцкай вобласці, у 2017 годзе — памочнікам прэзідэнта — інспектарам па Брэсцкай вобласці.
18 верасня 2018 года прызначаны намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.
З 3 верасня 2020 года выконваў абавязкі старшыні КДК. 26 студзеня 2021 года прызначаны старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.
Гары (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Рэн
Рэн (Rennes, Roazhon) — горад у Францыі, прэфектура дэпартамента Іль і Вілен і адміністрацыйны цэнтр рэгіёна Брэтань. Горад размешчаны на захадзе Францыі, пры зліцці рэк Іль і Вілен. Станам на 2012 год у Рэне пражывала 209 860 жыхароў.
Гісторыя
Сярэднявечны Рэн быў знішчаны вялікім пажарам 1720 года, аднак ацалеў Палац парламента Брэтані з пышна дэкараванай галоўнай залай. Цэнтр горада, зноў быў выбудаваны ў XVIII стагоддзі, можа служыць прыкладам горадабудаўнічай палітыкі класіцызму з шырокімі вуліцамі, размешчанымі перпендыкулярна адна да адной. Парадную забудову часоў Людовіка XV прадстаўляе гарадская ратуша. Тады ж была каналізавана рака Вілен.
Падчас Вялікай французскай рэвалюцыі горад служыў плацдармам для падаўлення вандэйскіх паўстанцаў. У гады Другой сусветнай вайны Рэн моцна пацярпеў ад бамбардзіровак як немцаў, гэтак і саюзных войскаў: загінулі тысячы гараджан, былі разбураны многія старадаўнія будынкі, у тым ліку гарадскі музей.
Эканоміка
Цяпер у Рэне ёсць прадпрыемствы такіх кампаній, як Citroën, France Telecom.
Адукацыя і культура
У XIX стагоддзя ўніверсітэты (каля 63 000 студэнтаў) складаліся з факультэтаў юрыдычнага, філасофскага і фізіка-матэматычнага і фармацэўтычнага інстытута. У канцы стагоддзя ў горадзе былі грамадская бібліятэка (600 тыс. тамоў), кансерваторыя, мастацкая школа, настаўніцкая семінарыя (мужчынская і жаночая), земляробчая вучылішчы. У наш час дзейнічаюць Універсітэт Рэн I і Універсітэт Рэн II Верхняй Брэтані.
Спорт
У Рэне базіруюцца футбольны клуб «Стад Рэнэ» (вядомы неафіцыйна проста як «Рэн»).
Транспарт
З 2002 года дзейнічае цалкам аўтаматычны, без машыністаў, Рэнскі метрапалітэн з 15 станцыямі. Да 2008 года Рэн быў самым маленькім горадам у свеце з паўнавартасным метро (пальму першынства адабраў Лазанскі метрапалітэн).
Ігнат Яўхімавіч Грынявіцкі
Біяграфія
Нарадзіўся ў маёнтку Басін Свіслацкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні (цяпер у складзе вёскі Калінаўка, Клічаўскі раён) у сям’і каталіцкага дробнамаянтковага шляхціца Яўхіма Грынявіцкага герба Прагоня. Яўхім Грынявіцкі здаваў спадчынны маёнтак Грынявічы Вялікія (Бельскі павет, Гродзенская губерня) у арэнду, а сам служыў аканомам ува ўладаннях Незабыткоўскага на Міншчыне. У 1864 годзе сям’я вярнулася ў Грынявічы Вялікія.
Студэнтам Пецярбургскага тэхналагічнага інстытута (1875—1880) удзельнічаў у польска-беларускіх і расійскіх рэвалюцыйных гуртках, вёў прапаганду сярод рабочых, збіраў грошы палітычным вязням, фабрыкаваў пашпарты рэвалюцыянерам. З 1879 года сябра партыі «Народная воля». Адзін з заснавальнікаў яе беларускай фракцыі, што абвясціла сябе Беларускай сацыяльна-рэвалюцыйнай партыяй, нацыянальная праграма якой надрукавана ў 1884 годзе ў часопісе «Гоман» (№ 2). Паводле народавольца (1852—1923), Грынявіцкі «называў сябе літвінам».
У маі 1880 года Грынявіцкі пайшоў з інстытута і, перайшоўшы на нелегальнае становішча, робіць сабе пашпарт на імя віленскага мешчаніна Ельнікава. Разам з, і іншымі ўваходзіць у цэнтральны нарадавольскі гурток прапагандыстаў. Адзін са стваральнікаў, аўтараў і наборшчыкаў нарадавольскай «Рабочей газеты», уключыў у выданне газеты земляка Антона Барэйшу.
На ўстаноўчым сходзе партыі «Народная Воля» ў жніўні 1879 года ў Ліпецку быў зацверджаны смяротны прысуд імператару Аляксандру II. Выкананне прысуду стала галоўнай мэтай і прыцягнула ўсе сродкі партыі. На працягу двух гадоў было зроблена шэсць замахаў.
Ігнат Грынявіцкі ўваходзіў у групу, якая ўсю зіму 1880—1881 гадоў сачыла за выездамі імператара. 26 лютага 1881 года на кватэры Грынявіцкага ў доме № 59 на Сімбірскай вуліцы Выбаргскага боку адбыўся сход арганізатараў замаху на Аляксандра II. Грынявіцкі стаў адным з 4 выканаўцаў, якім «Народная воля» даручыла тэрарыстычную аперацыю. У сваім запавеце напісаў: «''Аляксандр II павінен памерці. Ён памрэ, а разам з ім памром і мы, яго ворагі, яго забойцы… Гісторыя сведчыць, што раскошнае дрэва свабоды вымагае чалавечых ахвяр…''» 1 сакавіка 1881 года другой бомбай (першую бомбу, што параніла казакоў і спыніла экіпаж, кінуў Мікалай Рысакоў), якую кінуў Ігнат Грынявіцкі на набярэжнай Кацярынінскага канала, забіты расійскі імператар Аляксандр II, а Грынявіцкі смяротна паранены. Памёр а 10-й гадзіне вечара ў прыдворным Канюшанным шпіталі. Перад смерцю на пытанні аб імені і званні адказаў «не ведаю». Пасля смерці цела Грынявіцкага доўгі час не было апазнанае. Каб вызначыць асобу «невядомага», быў зроблены фотаздымак. У тэксце прыгавору ў справе «» ён фігуруе як «чалавек, які памёр 1 сакавіка, пражываў з падстаўным імем Ельнікава». Галава Грынявіцкага была аднятая і змешчаная ў слоік са спіртам, выстаўленая ў холе пецярбургскай камендатуры паліцыі.
Памяць
З 1975 года па 1998 год імя Грынявіцкага насіў мост у Ленінградзе (Санкт-Пецярбургу). Цяпер гэта Нова-Канюшанны мост, ён знаходзіцца непадалёк ад месца забойства імператара.
Міліца Эдвінаўна Мацье
Мілі́ца Э́двінаўна Мацье́ (Милица Эдвиновна Матье; 24 ліпеня, Санкт-Пецярбургская губерня —, Ленінград) — савецкі егіптолаг, мастацтвазнавец і гісторык.
Біяграфія
Дачка абруселага англічаніна. Скончыла жаночую гімназію ў Кранштаце, вучылася на Вышэйшых жаночых курсах у Петраградзе. Ва ўніверсітэце слухала лекцыі Б. Тураева і В. Струвэ.
З 1921 па 1965 гады працавала ў Эрмітажы. Выкладала ў Ленінградскім універсітэце, на факультэце тэорыі і гісторыі выяўленчага мастацтва Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна. Доктар гістарычных навук (1945), прафесар (з 1947 года).
Вывучала рэлігію і мастацтва Старажытнага Егіпта. Брала ўдзел у выданні старажытнаегіпецкіх і копцкіх помнікаў са збору Эрмітажа. Пры даследаванні егіпецкай міфалогіі шмат у чым прытрымлівалася тэорыі Дж. Фрэйзера пра «бога, які памірае і ўваскрасае». Аўтар фундаментальнай працы «Мастацтва старажытнага Егіпта» (1961). Высунула гіпотэзу пра правільны парадак чытання «Тэкстаў пірамід». У прадмове да яе кнігі «Дзень егіпецкага хлопчыка» згадваецца, што ні разу не была ў Егіпце.
Качышчанскі сельсавет
Качы́шчанскі сельсавет — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Кочышчы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Качышчаўскі сельсавет у складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кочышча. З 26 ліпеня 1930 года Каралінскага раёна БССР, з 5 лютага 1931 года Ельскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 17 лістапада 2005 года скасавана вёска Ястрабля. 28 снежня 2005 года сельсавет перайменаваны ў Качышчанскі. 21 жніўня 2020 года скасавана вёска Белякі.
Нарнія (выдуманая дзяржава)
Гісторыя Нарніі
Свет Нарнія быў створаны львом Асланам. Да яго стварэння на тым месцы, дзе пазней з'явіўся гэты свет, была пустата. Аслан заспяваў першую песню, стварыўшы аснову свету. Пасля гэтага яго песня змянілася, з'явіліся расліны, дрэвы. Затым, калі Аслан заспяваў трэцюю песню, сталі з'яўляцца жывёлы і міфічныя істоты. Аслан склікаў для савета па аднаму самцу і адной самкі ад кожнага народа. Ён распавёў ім аб гэтым свеце, аб тым, што можна рабіць, а чаго нельга.
Геаграфія Нарніі
Назва «Нарнія» звязана не толькі з Нарнійскім светам, але асабліва з краінай Нарніі ўнутры гэтага свету, якую стваральнік Аслан — Вялікі Леў — напоўніў гаваркімі жывёламі і міфічнымі істотамі. Нарніі — краіна гор і раўнін, у асноўным пакрыта лесам. На ўсходзе краіну абмяжоўвае Усходні Акіян, на захадзе — вялізныя горы, на поўначы — рака Шрыбл, і на поўдні — пустыня.
Эканамічнае сэрца краіны — Вялікая Рака Нарніі, якая ўваходзіць у краіну на паўночна-захадзе і на востоко-паўднёва-ўсходзе ўпадае ў Заходні Акіян. Рэзідэнцыя ўрада — Кэр-Паравель, у вусце Вялікай Ракі. Іншыя гарады на рацэ (з усходу на захад): Беруна, Плаціная Дамба і Чыпінгфорд. Часткай тэрыторыі Нарніі з'яўляюцца Адзінокія Выспы (са часу Гейла якія сталі васальным герцагствам) і хутчэй за ўсё Семд де Выспаў.
Насельніцтва Нарніі
У Нарніі жывуць размаўлялыя жывёлы і міфічныя істоты. Першыя атрымалі ў дар ад Аслана здольнасць думаць і казаць, а другія былі ім пакліканы сюды. Таксама Нарнію засяляюць людзі, якія трапілі сюды з Зямлі праз парталы.
Спасылкі
Нарнія на Нарнія ФЭНДОМ
NGC 2921
NGC 2921 (іншыя абазначэнні — ESO 565-17, MCG -3-25-6, IRAS09321-2041, PGC 27214) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кананічная квантавая гравітацыя
Кананічная квантавая гравітацыя — тэорыя, мэтай якой з'яўляецца пабудова квантавай тэорыі гравітацыйнага поля шляхам кананічнага квантавання гамільтанавай фармулёўкі агульнай тэорыі адноснасці. Аснову гэтай тэорыі заклаў амерыканскі фізік-тэарэтык Брайс Дэвіт. У 1967 годзе ён апублікаваў серыю з трох асноватворных работ дадзенага кірунку на аснове папярэдніх пошукаў Пітэра Бергмана, прымяніўшы так званыя кананічныя метады квантавання для гамільтанавых сістэм з сувязямі. Дадзены падыход, вынайдзены Полем Дзіракам, дазваляе квантаваць сістэмы з калібравальнай сіметрыяй шляхам фіксацыі каліброўкі. Новыя падыходы, заснаваныя часткова на працы Дэвіта і Дзірака, уключаюць метад Хартл — Хокінга, злічэнне Рэджэ, ураўненне Уілера — Дэвіта і петлявую квантавую гравітацыю.
Спасылкі
''Девитт Б. С.'' Динамическая теория групп и полей: Пер. с англ. / Под ред. Г. А. Вилковыского. — : Наука. Гл. ред. физ.-мат. лит. — 1987. — 288 с. Также репринтное переиздание: Череповец: Меркурий-ПРЕСС, 2000. ISBN 5-11-480064-7.
Фрыдрых Герман Лёў
Фрыдрых Герман Лёў (Friedrich Hermann Loew, 19 ліпеня 1807, Вайсенфельс, Саксонія — 21 красавіка 1879, Гале, Саксонія) — энтамолаг, вывучаў у Гале матэматыку, прыродазнаўства і філалогію, быў настаўнікам у Берліне, потым у Познані, у 1841 і 1842 гг. здзейсніў, разам з Кіпертам і Шэнбарнам, вандраванне на Усход. Лёў вядомы як выбітны аўтарытэт па мухам; напісаў шэраг прац па розных атрадах насякомых і асобным групам мух, у тым ліку важную працу па Cecidomyiidae: «Gallmücken» (Познань, 1850); далей «Beschreibung der europäischer Dipteren» (3 тома, Галле, 1869—73); «Ueber die Dipternfauna des Bernsteins» («Berichte d. Vereins deutsch. Naturforscher», Кёнігсберг,1861); у «Horae anatomicae» (Познань, 1841) Лёў выказаў каштоўныя даныя па анатоміі насякомых.
Анафілактычны шок
Анафілактычны шок або анафілаксія — алергічная рэакцыя неадкладнага тыпу, стан рэзка падвышанай адчувальнасці арганізма, які развіваецца пры паўторным увядзенні чужародных бялкоў і сываратак, медыкаментаў, пры ўкусе насякомых. Адно з найбольш небяспечных ускладненняў лекавай алергіі, сканчаецца прыкладна ў 10—20 % выпадкаў смерцю.
Зізі Жанмер
Зізі Жанмер (фр. Zizi Jeanmaire), сапраўднае імя — Рэнэ Марсель Жанмер (фр. Renée Marcelle Jeanmaire;,  — , Талашна, Швейцарыя) — французская балерына, этуаль.
Анафілактычны шок
Хуткасць ўзнікнення анафілактычнага шоку — ад некалькіх секунд ці хвілін да 2 гадзін ад пачатку кантакту з алергенам. У развіцці анафілактычнай рэакцыі ў хворых з высокай ступенню сенсібілізацыі ні доза, ні спосаб ўвядзення алергена не граюць вырашальнай ролі. Аднак вялікая доза прэпарата павялічвае цяжар і працягласць плыні шоку.
Тэрмін быў уведзены французскім фізіёлагам Шарлем Рышэ, які ў 1913 годзе за даследаванне анафілаксіі атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне.
Зізі Жанмер
Біяграфія
Вучылася ў балетнай школе тэатра Гранд-Опера. У 1939 годзе дэбютавала ў кардэбалеце гэтага тэатра. Сярод найбольш яркіх балетных работ — Кармэн у лонданскай пастаноўцы Ралана Пеці (1949).
Пасля 1954 года выступала таксама як спявачка мюзік-хола, драматычная актрыса, актрыса кіно. Здымалася ў Чарльза Відара, Жана Дэлануа і Тэрэнса Янга, грала на Брадвеі.
У 1954 годзе выйшла замуж за Ралана Пеці. Іх шлюб працягнуўся да смерці Пеці ў 2011 годзе. Іх дачка, Валянціна Пеці, таксама стала актрысай і танцоркай.
Лоўрэнс (Канзас)
Ло́ўрэнс (Lawrence) — горад у ЗША, шосты па велічыні горад штата Канзас, сталіца акругі Дуглас. Знаходзіцца на паўночным усходзе штата за 40 км на ўсход ад горада [Топіка]] і за 66 км на захад ад Канзас-Сіці.
Размешчаны на берагах рэк Канзас і Уакаруса. Па выніках перапісу 2010 года насельніцтва горада складае 87 643 чалавек. У горадзе знаходзіцца Універсітэт Канзаса.
Макет
Макет (maquette — маштабная мадэль, macchietta, памяншальнае ад macchia) — мадэль аб’екта ў паменшаным маштабе.
Афелія Карапетаўна Амбарцумян
Афе́лія Ка́рапетаўна Амбарцумя́н (Օֆելիա Համբարձումյան; 9 студзеня 1925 — 13 чэрвеня, 2016 ) — савецкая і армянская спявачка, народная артыстка Армянскай ССР (1959).
Біяграфія
Афелія Амбарцумян нарадзілася ў Ерэване. Скончыла музычнае вучылішча імя Раманоса Мелікяна, пасля чаго была запрошана ў ансамбль народных інструментаў радыё. Выконвала творы Саят-Навы. Узнагароджана Ордэнам Святога Месропа Маштоца за вялікі ўклад у армянскае песеннае мастацтва.
Фізіка за межамі Стандартнай мадэлі
Фізіка за межамі Стандартнай мадэлі (інакш званая Новая фізіка ) адносіцца да тэарэтычных распрацовак, якія неабходныя, каб растлумачыць недахопы Стандартнай мадэлі, такія як паходжанне масы, моцная CP-праблема, нейтрынныя асцыляцыі, асіметрыя матэрыі і антыматэрыі, паходжанне цёмнай матэрыі і цёмнай энергіі. Іншая праблема заключаецца ў матэматычных асновах самой Стандартнай мадэлі — Стандартная мадэль не стыкуецца з агульнай тэорыяй адноснасці ў тым сэнсе, што адна або абедзве тэорыі распадаюцца ў сваіх апісаннях на больш дробныя пры пэўных умовах (напрыклад, у рамках вядомых сінгулярнасцей прасторы-часу, такіх як Вялікі выбух і гарызонты падзей чорных дзірак).
Тэорыі, якія ляжаць за межамі Стандартнай мадэлі, уключаюць у сябе розныя пашырэнні Стандартнай мадэлі праз суперсіметрыю, такія як і , альбо цалкам новыя тлумачэнні, такія як тэорыя струн, M-тэорыя і дадатковыя вымярэнні. Паколькі гэтыя тэорыі, як правіла, цалкам адпавядаюць назіраным з'явам або не даведзеныя да стану канкрэтных прадказанняў, пытанне аб тым, якая тэорыя з'яўляецца правільнай (або прынамсі «лепшым крокам» да тэорыі ўсяго), можа быць вырашана толькі з дапамогай эксперыментаў. У цяперашні час гэта адна з найбольш актыўных абласцей даследаванняў як у тэарэтычнай, так і ў эксперыментальнай фізіцы.
Праблемы Стандартнай мадэлі
Нягледзячы на тое, што Стандартная мадэль у цяперашні час з'яўляецца найбольш паспяховай тэорыяй фізікі элементарных часціц, яна недасканалая.
Нерастлумачаныя эксперыментальныя назіранні
Ёсць цэлы шэраг эксперыментальных назіранняў за прыродай, для якіх Стандартная мадэль не дае адэкватнага тлумачэння.
Тэарэтычныя праблемы
Некаторыя асаблівасці Стандартнай мадэлі ўведзены адмысловым спосабам. Яны не з'яўляюцца праблемай па сутнасці (гэта значыць тэорыя добра працуе з гэтымі адмысловымі асаблівасцямі), але іх наяўнасць — вынік няпоўнага разумення. Гэтыя спецыяльныя асаблівасці заахвоцілі тэарэтыкаў шукаць больш фундаментальныя тэорыі з меншай колькасцю параметраў. Некаторыя з адмысловых асаблівасцей:
Тэорыі Вялікага аб'яднання
Стандартная мадэль мае тры калібравальныя сіметрыі: колеру SU(3), слабага ізаспіну SU(2) і гіперзараду U(1), якія адпавядаюць тром фундаментальным сілам. З-за перанарміроўкі канстанты сувязі кожнай з гэтых сіметрыі змяняюцца ў залежнасці ад энергіі, пры якой яны вымяраюцца. Каля 1019 ГэВ гэтыя сувязі становяцца прыкладна роўнымі. Гэта прывяло да здагадкі, што вышэй за гэту энергію тры калібравальныя сіметрыі Стандартнай мадэлі аб'яднаны ў адной калібравальнай сіметрыі з простай групай калібравальнай групы, і толькі адной канстантай сувязі. Ніжэй за гэту энергію сіметрыя спантанна парушана да стандартных сіметрый мадэлі. Папулярным выбарам для групы, што аб'ядноўвае, з'яўляецца спецыяльная ўнітарная група ў пяці вымярэннях SU(5) і спецыяльная артаганальная група ў дзесяці вымярэннях SO(10).
Тэорыі, якія аб'ядноўваюць сіметрыі Стандартнай мадэлі такім чынам, называюцца тэорыямі Вялікага аб'яднання (або Grand Unification Theories — GUT), а маштаб энергій, пры якіх адзіная сіметрыя парушаецца, называецца маштабам GUT. Увогуле, тэорыі Вялікага аб'яднання прадказваюць стварэнне магнітных манаполяў ў раннім Сусвеце і нестабільнасць пратона. Гэтыя прадказанні, нягледзячы на інтэнсіўны пошук, не пацвярджаюцца эксперыментальна, і гэта накладае абмежаванні на магчымыя GUT.
Квантавая гравітацыя
Квантавая гравітацыя — кірунак даследаванняў у тэарэтычнай фізіцы, мэтай якога з'яўляецца квантавае апісанне гравітацыйнага ўзаемадзеяння (і, у выпадку поспеху — аб'яднанне такім чынам гравітацыі з астатнімі трыма фундаментальнымі узаемадзеяннямі, гэта значыць, пабудова так званай «тэорыі ўсяго»).