cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Intel 80186
Сямейства працэсараў Intel 80186
У 1990 годзе Intel выпускае новае сямейства працэсараў i186 — Intel 80С186EB. Новыя працэсары змяшчалі мноства змен у параўнанні з папярэднім пакаленнем працэсараў i186. Па-першае, было перапраектавана ядро працэсара, якое зараз стала модульным звалася «Модульнае ядро 80C186» (80C186 Modular Core). Па-другое, сямейства мікрасхем падтрымкі мікрапрацэсара было таксама перапраектавана ў модулі са стандартнымі інтэрфейсамі. Працэсары 80C186EB і арыгінальны 80186 маюць розныя наборы мікрасхем падтрымкі. У сувязі з пераходам на новы тэхпрацэс (CHMOS IV) і модульную структуру ўдалося знізіць спажывальную моц. Працэсар i80C186EB знайшоў ужыванне ў партатыўнай апаратуры (напрыклад, сотавыя тэлефоны).
У 1991 годзе Intel прэзентуе працэсары 80C186XL, 80C186EA і 80C186EC, якія таксама былі заснаваны на модульным ядры i80C186. Працэсар i80C186XL мае высокую прадукцыйнасць і нізкае энергаспажыванне. Працэсар i80C186EA аб'ядноўвае ў сабе працэсар i80C186 з новымі магчымасцямі кіравання энергаспажываннем. Працэсар i80C186EC уключаў у сабе дадатковыя элементы, якія не мелі іншыя працэсары сямейства i80C186.
Рыса ў іерагліфіцы
Мэты
Вывучэнне і класіфікацыя сімвалаў CJK выкарыстоўваецца для:
Унікод
У рамках кадзіравання кітайскіх сімвалаў было некалькі прапаноў па выяўленню штрыхоў CJK, усяго каля 35 ~ 40 запісаў. Найбольш прыкметным з'яўляецца бягучы блок Unicode "Рысы CJK" (U + 31C0..U + 31EF) з 36 тыпамі рысаў:
Intel 80186
Корпус
З прычыны павелічэння колькасці кампанентаў у працэсары, было павялічана колькасць кантактаў на корпусе мікрапрацэсара. У арыгінальным працэсары i80186 колькасць кантактаў складала 68. Працэсар цяпер выпускаўся ў карпусах тыпу «носьбіт крышталя» (Chip Carrier) і «матрыца вывадаў» (PGA). У наступных пакаленнях працэсара i186 ужываліся і іншыя тыпы карпусоў, пры гэтым колькасць кантактаў павялічвалася. Для адрознення працэсараў у розных тыпах карпусоў і з рознай колькасцю кантактаў ужываліся ідэнтыфікатары ў выглядзе лацінскіх літар, якія ставіліся ў пачатку назвы працэсара (гл. табліцу ніжэй).
Заўвага. 1. Існаваў узор з маркіроўкай «Intel A80C186CPICE» у корпусе тыпу PGA з 280 кантактамі (гл. тут). 2. Існаваў інжынерны ўзор з маркіроўкай «Intel FA80C186CP» у корпусе TQFP з колькасцю кантактаў 156 (гл. тут).
Новыя інструкцыі
У працэсарах сямейства i186 быў пашыраны набор каманд. Былі даданы дадатковыя каманды працы са стэкам (PUSHA, POPA, PUSH «immediate»), з партамі ўводу-вываду (INS, OUTS), арыфметычныя каманды (IMUL, ROL/ROR, RCL/RCR, SAL/SAR, SHL/SHR з непасрэдна ўказаным лікам біт ссоўвання) і каманды рэалізацыі моў высокага ўзроўню (ENTER, LEAVE, BOUND).
ПК на базе працэсараў сямейства i186
Працэсары сямейства i186 амаль не выкарыстоўваліся ў камп'ютарах, толькі некаторыя фірмы выпусцілі такія ПК: Mindset, Compis (шведскі школьны камп'ютар), RM Nimbus (брытанскі школьны камп'ютар), Unisys ICON (канадскі школьны камп'ютар), HP 200lx (handheld PC), і настольны ПК Tandy 2000.
Тэхнічныя характарыстыкі
(*) Заўвага: магчыма, існавалі мадэлі і з іншымі частотамі.
Варонежскі трамвай
Варонежскі трамвай — трамвайная сістэма, функцыянавала ў Варонежы з 1926 па 2009 год, з перапынкам у ваенны час. Рух быў запушчаны 16 мая 1926. Варонежскі трамвай быў 39-м у Саюзе па ліку і трэцім, пабудаваным пры савецкай уладзе. Яго адкрыццё апісана ў рамане Ільфа і Пятрова «Дванаццаць крэслаў» (пуск Старгородского трамвая). Па стане на красавік 2009 года дзейнічала адно трамвайнае дэпо (вул. Крывашэін, 13) і два трамвайных маршруты. На лініі выходзіла 4 трамвая КТМ-5 і КТМ-5А вытворчасці Усць-Катаўскага завода. На балансе дэпо знаходзіўся адзін вагон КТМ-5РМ вытворчасці Варонежскай рамонтнага трамвайнай-тралейбуснага завода (ВРТТЗ), адхіленне ад працы з 2007 года з-за паломкі ТИСУ. У горадзе маецца таксама вышка кантактнай сеткі (А-1) на базе вагона МТВ-82. Трамвайная лінія паміж левым і правым берагамі ракі Варонеж ажыццяўлялася да студзеня 2008 года па Унікальным двухпавярховым Паўночным мосце, які мае даўжыню 1,8 км. Асноўнай трамвайнай вуліцай з'яўлялася Кальцоўская. Па ёй праходзілі ўсе існаваўшыя ў апошнія гады варонежскія трамвайныя маршруты. Сістэма была зачынена 15 красавіка 2009 года.
Бацкі ўніверсітэт
Бацкі ўніверсітэт (University of Bath) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бат.
Агульная характарыстыка
Універсітэт атрымаў каралеўскую грамату ў 1966 годзе. Як і Брыстальскі ўніверсітэт і Брыстальскі Заходне-Англійскі ўніверсітэт, Бацкі ўніверсітэт можа прасачыць свае карані ад Тэхнічна-гандлёвага каледжа, заснаванага ў Брысталі ў 1595 годзе Таварыствам прадпрымальнікаў.
Галоўны кампус універсітэта размешчаны на Клавертан Даун, месцы з выглядам на горад Бат, і быў спецыяльна пабудаваны ў 1964 годзе ў мадэрнісцкім стылі.
У 2014 32 % прадстаўленых ўніверсітэтам даследаванняў дасягнулі максімальна магчымай класіфікацыі, якая вызначаецца як вядучая ў свеце з пункту гледжання арыгінальнасці, значнасці і строгасці. 87 % атрымалі адзнаку 4*/3*, што вызначана як лідзіруючы ў свеце/выдатны на міжнародным узроўні.
Гадавы даход установы за 2020/2021 год склаў 289,5 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 37,2 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты, а выдаткі склалі 320,7 мільёна фунтаў стэрлінгаў.
Універсітэт з'яўляецца членам Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці, Асацыяцыі MBA, Еўрапейскай сістэмы паляпшэння якасці, Еўрапейскай асацыяцыі універсітэтаў, універсітэтаў Вялікабрытаніі і інш.
Ільдэфонс Дзяменцьевіч Анцыпа
Ільдэфонс Дзяменцьевіч Анцыпа (1815(?), в. Мілавань каля Гродна —, Магілёў) — удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Беларусі і Польшчы , публіцыст.
Ільдэфонс Анцыпа нарадзіўся ў 1815 годзе ў сям’і памешчыка ў Мілаване Слонімскага павета. Вучыўся ў Слонімскім павятовым вучылішчы. Ва ўзросце 16 год браў удзел у паўстанні 1830-31, пасля яго задушэння расійскімі ўладамі быў вымушаны эміграваць у Францыю. Там праявіў сябе як публіцыст, друкуючы артыкулы пра паўстанцкую ўзброеную барацьбу, стаў сябрам ў Парыжы. Калі ў Еўропе пачалася рэвалюцыя 1848, ён быў на Познаньшчыне, якая ў той час належала Прусіі; камандаваў паўстанцкім сялянскім атрадам. Праз паразу паўстання павярнуўся да Парыжу. У 1859 здолеў вярнуцца на Радзіму і жыў у Быхаўскім павеце Магілёўскай губерні ў маёнтку свайго брата. За Анцыпам быў зладжаны паліцэйскі нагляд. Калі пачалося паўстанне 1863, адразу далучыўся да яго і 24.4.1863 узначаліў паўстанцкі атрад у Быхаўскім павеце. Абвясціў вызваленне сялян ад павіннасцей і бясплатнае карыстанне памешчыцкай зямлёй, свабоду і роўнасць.
10.5.1863 яго атрад быў разбіты расійскімі войскамі. Ваенна-палявы суд прыгаварыў Анцыпу да смяротнага пакарання. Быў расстраляны ў Магілёве.
Пела
Пе́ла — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 56 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,5 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля аграгарадка Куранец, вусце каля горада Вілейка. Вадазбор на паўднёвым ускрайку Нарачана-Вілейскай нізіны. Рэчышча часткова каналізаванае. Каля аграгарадка Куранец на рацэ сажалка.
Сейлемскі дзяржаўны ўніверсітэт
Сейлемскі дзяржаўны ўніверсітэт (Salem State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Сейлем у штаце Масачусетс, ЗША.
Сейлемскі дзяржаўны ўніверсітэт быў заснаваны ў 1854 годзе як нармальная школа пад кіраўніцтвам Гарацыя Мана ў яго намаганнях па забеспячэнні даступнай педагагічнай адукацыі па ўсёй краіне. Школа была чацвёртай падобнай вучэльняй, якая адкрылася ў штаце Масачусетс, і толькі дзесятай у ЗША.
У 1898 годзе ў вучэльні сталі разам навучацца жанчыны і мужчыны, хаця колькасць мужчын заставалася невялікай да адкрыцця адукацыйнай праграмы ў галіне камерцыйнай адукацыі ў 1908 годзе, якая спалучала бізнес-практыку з педагагічнай падрыхтоўкай. У 1921 годзе дзяржава дазволіла такім вучэльням прапаноўваць чатырохгадовыя праграмы атрымання ступені бакалаўра, першай з якіх была прапанавана менавіта камерцыйная адукацыя.
У 1960 годзе школа была перайменавана ў Сейлемскі дзяржаўны каледж пасля таго, як атрымала права прапаноўваць розныя ступені бакалаўра гуманітарных навук і ступені бакалаўра у галіне бізнесу.
26 ліпеня 2010 года губернатар штата Масачусетс Дэвал Патрык падпісаў закон, паводле якога Сейлемскі дзяржаўны каледж і восем іншых дзяржаўных навучальных устаноў штата атрымалі статус універсітэта. Школа афіцыйна стала Сейлемскім дзяржаўным універсітэтам 26 кастрычніка 2010 года.
Дзмітрый Віктаравіч Хлёбас
Дзмітрый Хлёбас (нар., Лохвыця, Палтаўская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, нападнік казахстанскага клуба «Кызыл-Жар» з Петрапаўлаўска.
Клубная кар’ера
Футболам пачынаў займацца ў роднай Лохвыці. Першым клубам Хлёбаса стала «Энергія» (Ромны).
У 2005 годзе ва ўзросце 11 гадоў пасля аднаго з дзіцячых турніраў у Кіеве быў запрошаны ў ДЮФШ «Дынама» імя Валерыя Лабаноўскага, дзе прайшоў усе ступені навучання. Працаваў у акадэміі «Дынама» пад кіраўніцтвам такіх спецыялістаў, як Алег Ігліца, Валерый Кінашэнка, Сяргей Жураўлёў, а завяршыў навучанне пад кіраўніцтвам Юрыя Воськіна. З 2008 па 2011 год у ДЮФЛ выступаў за «Дынама» (Кіеў).
«Дынама» Кіеў
Пасля заканчэння акадэміі летам 2011 года трапіў у «Дынама» і 29 ліпеня 2011 года дэбютаваў у матчы моладзевых каманд супраць данецкага «Металурга» (2:0). Адразу Хлёбас стаў асноўным іграком моладзевай каманды і за першы сезон у 24 гульнях забіў 5 галоў.
17 лістапада 2012 года ва ўзросце 18 гадоў дэбютаваў за асноўную каманду «Дынама» ў матчы чэмпіянату Украіны супраць данецкага «Металурга», выйшаўшы на замену на 68-й хвіліне замест Марка Рубена, аднак нічым не змог дапамагчы камандзе і кіяўляне саступілі 0:1. Аднак у другой палове 2012 года ўсе роўна гуляў у моладзевым першынстве, забіўшы 11 галоў у 16 ​​матчах.
20 лютага 2013 года быў заяўлены на матчы ў Прафесійнай футбольнай лізе Украіны за каманду «Дынама-2». Да канца 2014 года згуляў за дубль «Дынама» 29 матчаў у Першай лізе, дзе забіў 10 галоў.
У лютым 2015 года, разам з аднаклубнікам Вячаславам Лухтанавым, на правах арэнды перайшоў ва ўжгарадскую «Гаверлу». 3 красавіка 2015 года ва ўзросце 20 гадоў у матчы супраць данецкага «Алімпіка» забіў свой першы гол у Прэм’ер-лізе, чым дапамог сваёй камандзе перамагчы 2:1. У матчы супраць «Шахцёра» забіў мяч кручаным ударам ад штангі, зраўняўшы лік — 1:1. Але ў выніку ўжгарадцы прайгралі.
2 лютага 2016 года падпісаў арэнднае пагадненне на паўгода з палтаўскай «Ворсклай». Пазней арэнда была падоўжана на сезон 2016/17. У чэрвені 2017 года вярнуўся з арэнды ў кіеўскае «Дынама», аднак, не здолеўшы замацавацца ў камандзе, у ліпені 2017 года адправіўся ў арэнду ў беларускі клуб «Дынама» з Мінска. У складзе мінчан хутка замацаваўся ў аснове, спачатку часцей выхадзіў на замену, пазней стаў з’яўляцца і ў стартавым складзе. Забіўшы ў чэмпіянаце 6 мячоў, дапамог камандзе выйграць срэбраныя медалі. У лістападзе 2017 года па заканчэнні тэрміну арэнды вярнуўся ў Кіеў.
У першай палове 2018 года знаходзіўся ў складзе кіеўскага «Дынама», аднак згуляў за асноўную каманду толькі ў адным матчы Прэм’ер-лігі — 18 сакавіка супраць «Ворсклы» (4:0), дзе адзначыўся голам.
Наступная кар’ера
Па заканчэнні сезона 2017/18 пакінуў «Дынама» ў якасці свабоднага агента і ў ліпені 2018 года падпісаў кантракт з чарнігаўскай «Дзясной». У камандзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, з часам стаў радзей з’яўляцца на полі. Пакінуў «Дзясну» па заканчэнні кантракта ў снежні 2020 года.
У студзені 2021 года далучыўся да каваліўскага «Коласа», у ліпені таго ж года пакінуў клуб і перайшоў у казахстанскі «Ардабасы». Пакінуў клуб па заканчэнні кантракта ў снежні 2021 года. У лютым 2022 года стаў іграком армянскага «Урарту». У чэрвені 2023 года зноў апынуўся ў Казахстане, далучыўшыся да «Кызыл-Жара».
Міжнародная кар’ера
З 2007 года выступаў за юнацкія зборныя Украіны розных узростаў.
13 лістапада 2014 года дэбютаваў у складзе моладзевай зборнай Украіны ў таварыскім матчы супраць аднагодкаў з Турцыі (2:0), адгуляўшы 60 хвілін, пасля чаго быў заменены на Аляксея Хабленку. Ужо ў другім матчы за моладзевую зборную Хлёбас забіў свой першы гол, паразіўшы з далёкай адлегласці браму моладзевай зборнай Славеніі (2:0).
Северус Снэйп
Се́верус То́біяс Снэйп (Severus Tobias Snape ; 9 студзеня 1960 — 2 мая 1998 ) — персанаж серыі кніг Дж. К. Роўлінг пра Гары Потэра. Выкладчык зеллеварэння (1981—1996) і абароны ад Цёмных мастацтваў (1996—1997) у школе чарадзейства і чараўніцтва «Хогвартс», дэкан факультэта Слізерын у 1981—1997, дырэктар Хогвартса ў 1997—1998. Пажыральнік Смерці і член Ордэна Фенікса адначасова, падвойны агент.
Знешнасць
Вочы ў яго [Снэйпа] былі чорныя, як у Хагрыда, толькі ў іх не было таго цяпла, якім свяціліся вочы велікана. Вочы Снэйпа былі халоднымі і пустымі і чамусьці нагадвалі цёмныя тунэлі. «Гары Потэр і філасофскі камень»
Гэта быў худы чалавек з нездаровага колеру скурай, кручкаватым носам і сальнымі, да плячэй, валасамі. «Гары Потэр і Тайны пакой»
Таксама неаднаразова падкрэсліваецца падабенства Снэйпа ў доўгай чорнай мантыі з велізарным кажаном.
Сям’я
Паходжанне Снэйпа галоўным чынам стала вядома з яго ўспамінаў. Бацькі Снэйпа — чыстакроўная чараўніца Эйлін Прынц і магл Тобіяс Снэйп. Гэты факт робіць яго паўкроўкай (адсюль і мянушка «Прынц-паўкроўка»), што з’яўляецца вялікай рэдкасцю для Пажыральнікаў смерці, як адзначаецца ў апошняй кнізе. Снэйп правёў сваё ранняе дзяцінства з бацькамі ў маленькім доміку ў Павуковым тупіку. Калі Снэйп быў дзіцем, яго бацькі часта шумна сварыліся. Снэйпу вельмі хацелася пакінуць свой дом, каб адправіцца ў Хогвартс. Да канца апошняга рамана, Гары Потэр праводзіць паралелі паміж сваім дзяцінствам, дзяцінствам Снэйпа і Валдэморта. Валдэморт не ведаў і не любіў сваіх бацькоў. У прытулку няма каму было навучыць яго любові да іншых людзей. Снэйп паважае і, верагодна, любіць сваю маці, якая клапацілася пра яго ў меру сваіх сіл, але ненавідзіць бацьку-тырана.
«Гары Потэр і філасофскі камень»
Пры першым жа з’яўленні Снэйпа ў кнізе «Гары Потэр і філасофскі камень» Гары адразу пачынае падазраваць яго ў дачыненні да злых спраў з-за яго змрочнай непрыемнай знешнасці і яшчэ больш непрыемнага характару. Гары даведваецца пра школьную легенду пра тое, што Снэйп ведае ўсё пра Цёмную магію і кожны год спрабуе заняць месца выкладчыка абароны ад Цёмных мастацтваў, але дырэктар не давярае яму гэту пасаду. З самага першага ўроку зеллеварэння Северус Снэйп абыходзіцца з грыфіндорцамі, асабліва з Гары Потэрам, рэзка і несправядліва. Да канца першай кнігі ні чытач, ні Гары Потэр не ведаюць прычын яго нянавісці і пастаянных прыдзірак. У выніку расследавання дзеянняў Снэйпа і акалічнасцей, звязаных з Філасофскім каменем, Гары, Рон і Герміёна прыходзяць да, здавалася б, лагічнай высновы, што Снэйп жадае забіць Гары Потэра і выкрасці філасофскі камень. Толькі ў канцы першай кнігі апыняецца, што гэта спрабаваў зрабіць не Снэйп, а Квірынус Квірэл. У гутарцы з Квірэлам высвятляецца, што Снэйп процідзейнічаў Квірэлу і абараняў Гары Потэра. Альбус Дамблдар таксама паведамляе Гары, што ў школе Джэймс Потэр быў ворагам Снэйпа.
«Гары Потэр і Тайны пакой»
Нягледзячы на тое, што Снэйп спрабаваў выратаваць жыццё Потэра, ніякага прымірэння паміж імі не адбываецца. Ужо напачатку другой кнігі Снэйп рэзка адчытвае Гары і Рона за несанкцыянаванае выкарыстанне магіі па-за школай і раіць Мінерве Мак-Гонагал адлічыць іх абодвух з Хогвартса. На працягу 2-6-й кніг Снэйп такі ж грубы і несправядлівы з грыфіндорцамі, асабліва з Гары Потэрам, як і напачатку серыі.
Роля Снэйпа ў другой кнізе невялікая, аднак у эпізодзе з яго ўдзелам — у першым і адзіным занятку Дуэльнага клуба — з’яўляецца інфармацыя, важная для развіцця сюжэту серыі. У гэтым эпізодзе Гары ўпершыню вывучае заклінанне «Экспеліярмус», якое абяззбройвае праціўніка. Гэтае заклінанне затым неаднаразова ратавала жыццё і розум самому Гары і яго сябрам.
«Гары Потэр і вязень Азкабана»
У трэцяй кнізе высвятляецца адна з прычын нянавісці Снэйпа да бацькі Гары: Джэймс Потэр і яго сябры (у першую чаргу Сірыус Блэк) цкавалі Снэйпа падчас вучобы ў Хогвартсе. А ў канцы пятага курсу Снэйп ледзь не загінуў, адправіўшыся па савеце Сірыуса ў патаемны ход, які вёў у Віскочучую хаціну, дзе хаваўся пярэварацень Рымус Люпін падчас сваіх ператварэнняў. У той раз Джэймс Потэр выратаваў Снэйпу жыццё, выцягнуўшы яго з тунэля. У канцы трэцяй кнігі Снэйп адмаўляецца верыць у невінаватасць Сірыуса Блэка, спрыяючы яго затрыманню, а таксама выдае, што Люпін — пярэварацень.
«Гары Потэр і Кубак агню»
У чацвёртай кнізе высвятляецца, што Снэйп быў Пажыральнікам смерці, але перайшоў на бок Дамблдара, стаў яго ўкаранёным агентам і быў апраўданы. Аднак прычына, па якой Снэйп адмовіўся служыць Валдэморту, застаецца незразумелай. У канцы кнігі Снэйп кудысьці адпраўляецца па спецыяльным заданні Дамблдара, пры гэтым выглядае ўсхваляваным. Гары лічыць, што Снэйп ізноў пачне шпіёніць.
У фільме «Гары Потэр і Кубак агню» Снэйп нават дае падпатыльнікі студэнтам, якія размаўляюць на яго ўроку.
«Гары Потэр і Ордэн Фенікса»
Напачатку пятай кнігі апыняецца, што Гары адгадаў: Снэйп ізноў вярнуўся да Валдэморта па просьбе Дамблдара. Таксама Снэйп апыняецца членам Ордэна Фенікса, ён з’яўляецца на сходах Ордэна і дакладвае пра планы Валдэморта. Пра тое, што? Снэйп дакладвае Валдэморту і наколькі той яму давярае, чытачам не паведамляецца. Сірыус, вымушаны хавацца ў доме сваіх бацькоў, дзе знаходзіцца і штаб Ордэна, не хавае свайго недаверу і нянавісці да Снэйпа, Снэйп ненавідзіць яго не менш.
Пасля пранікнення Валдэморта ў свядомасць Гары Потэра, Потэр вымушаны браць урокі аклюменцыі ў Снэйпа. На адным з такіх урокаў, калі Снэйп выходзіць з кабінета, Гары, які раздзіраецца цікаўнасцю, вырашаецца акунуцца ў Вір памяці, куды Снэйп хаваў свае ўспаміны перад пачаткам кожнага ўроку. Пагрузіўшыся туды, ён бачыць вельмі непрыемную сцэну здзекавання свайго бацькі і яго прыяцеляў над Снэйпам: пасля экзаменаў на пятым курсе Джэймс Потэр заклінаннем падняў Снэйпа ў паветра і прапанаваў зняць з яго порткі. Сірыус і Пітэр падтрымлівалі Джэймса, а Люпіну было сорамна за сяброў, але ён не ўмешваўся. Псіхалагічная траўма, нанесеная Снэйпу Джэймсам і Сірыусам «сыходзіла крывёй» да самай смерці.
Вярнуўшыся, Снэйп сілком выцягвае Потэра з Віра памяці і выганяе яго. Пасля гэтага Гары не адважваецца больш прыходзіць да Снэйпа на ўрокі аклюменцыі. Гары шакаваны паводзінамі свайго бацькі і Сірыуса і значна лепш, чым раней, разумее прычыны нянавісці Снэйпа да іх. Тым не менш, Гары зноў не можа зразумець, чаму Дамблдар так упэўнены ў вернасці Снэйпа, калі Снэйп з дзяцінства варагаваў з членамі Ордэна.
«Гары Потэр і Прынц-паўкроўка»
Напачатку шостай кнігі Белатрыса вінаваціць Снэйпа ў нявернасці Цёмнаму Лорду: "— ''А якая ад цябе была карысць? — фыркнула Белатрыса. — Якія такія каштоўныя звесткі мы ад цябе атрымалі?
— Я перадаю свае звесткі непасрэдна Цёмнаму Лорду, — сказаў Снэйп. — Калі ён не лічыць патрэбным дзяляцца з вамі…''"
Пасля гэтага Нарцыса просіць Снэйпа абараніць яе сына Драка, а таксама дапамагчы яму выканаць загад Цёмнага Лорда. І Снэйп, да здзіўлення Белатрысы, згаджаецца на абедзве просьбы і змацоўвае сваю згоду Непарушным Зарокам.
Сёлета Снэйп нарэшце становіцца выкладчыкам абароны ад Цёмных мастацтваў. На ўроках ён гаворыць пра цёмную магію з павагай, што вельмі раздражняе Гары.
Падазрэнні Гары супраць Снэйпа ўзмацняюцца, калі ён падслухоўвае гутарку Снэйпа з Драка Малфаем. Падчас гутаркі Снэйп просіць Малфая адкрыць яму, у чым заключаецца загад Валдэморта, і абяцае садзейнічанне. Гары паведамляе пра ўсё Дамблдару, які, аднак, заяўляе, што па-ранейшаму давярае Снэйпу.
«Гары Потэр і Дары Смерці»
Сёмая кніга зноў пачынаецца са сцэны з удзелам Северуса Снэйпа. На сходзе Пажыральнікаў Смерці Снэйп гаворыць дату, калі Гары будуць перапраўляць з дому яго дзядзькі і цёткі ў бяспечнае месца. Ён спрачаецца наконт гэтага з іншым Пажыральнікам, Якслі, і апыняецца, што Валдэморт больш верыць версіі Снэйпа. Вынікам дакладнай інфармацыі Снэйпа становіцца адначасовы напад шматлікіх Пажыральнікаў на Гары і яго сяброў. Падчас нападу гінуць Грознае Вока Грум і Букля.
Пасля захопу ўлады Валдэмортам Снэйп становіцца дырэктарам Хогвартса. Пра гэты Гары, Рон і Герміёна даведваюцца са Штодзённага Прарока.
Перад бітвай за Хогвартс Снэйпу даводзіцца адбівацца адразу ад трох выкладчыкаў і бегчы са школы.
Падчас фінальнай бітвы Валдэморт, памылкова лічучы, што Северус з’яўляецца ўладальнікам Бузінавай палачкі, загадаў забіць яго сваёй змяі Нагайне, каб цалкам выкарыстоўваць сілу палачкі. Перад смерцю Снэйп, якога Гары Потэр па-ранейшаму лічыць здраднікам, паспявае перадаць Потэру свае ўспаміны. Прагледзеўшы ўспаміны, Гары, а разам з ім і чытачы, даведваюцца пра сапраўдныя матывы дзеянняў Снэйпа.
У старэйшых класах Снэйп стаў членам групы, якая ўключала Эйверы, Мальсібера, Люцыуса Малфая і іншых слізерынцаў, якія пазней сталі Пажыральнікамі смерці. Доўгі час Лілі Эванс захоўвала сяброўскія адносіны са Снэйпам, але яе моцна палохала стаўленне Северуса да магланароджаных студэнтаў, а таксама сяброўства са слізерынцамі, якія цікавіліся Цёмнымі мастацтвамі. Калі Лілі на пятым курсе ўбачыла, як Джэймс і Сірыус падвешваюць Снэйпа дагару нагамі, яна заступілася за яго, аднак Северус абазваў Лілі «бруднакроўкай». Пасля гэтага яна канчаткова парвала з ім, а праз некаторы час пачала сустракацца з Джэймсам Потэрам. Снэйп прыблізна ў гэты ж час далучыўся да Пажыральнікаў Смерці.
У 1980 годзе ён падслухаў частку прароцтва Сівілы Трэлоні пра тое, што народзіцца чалавек, які зможа перамагчы Цёмнага Лорда. Ён распавёў пра гэта Валдэморту, а той вырашыў, што гаворка ідзе пра сына Джэймса і Лілі Потэраў. Снэйп прасіў Цёмнага Лорда не забіваць Лілі, але беспаспяхова. Тады Снэйп прыйшоў да Дамблдара і папрасіў яго выратаваць Лілі. Наўзамен ён паабяцаў выканаць усё, што Дамблдар загадае. Дамблдар паабяцаў зрабіць усё магчымае, каб абараніць маладую жанчыну і яе сям’ю. З гэтага моманту Северус Снэйп стаў шпіёнам Дамблдара і Валдэморта адначасова, у рэчаіснасці быўшы на баку Дамблдара. Нягледзячы на ўсе свае старанні, Дамблдар не змог абараніць Потэраў. Пасля іх забойства ён пераканаў Снэйпа, што адзіны спосаб загладзіць віну перад Лілі — гэта абараняць яе сына Гары, каб не атрымалася, быццам Лілі загінула дарма. Снэйп пагадзіўся, але прасіў Дамблдара нікому пра гэта не гаварыць. Такім чынам, вернасць памяці Лілі матывавала Снэйпа выконваць загады Дамблдара, падвяргаючыся смяротнай рызыцы з боку як Пажыральнікаў, так і Ордэна Фенікса. Дамблдар жа сам загадзя папрасіў Снэйпа забіць яго, ведаючы, што ў любым выпадку не пражыве больш года.
Таксама апыняецца, што на працягу сёмай часткі Снэйп усёткі дапамагаў Гары і яго сябрам. Ужыўшы заклінанне Канфундус да Наземнікуса Флетчэра (члена Ордэна Фенікса), ён унушыў яму ідэю, як можна пераправіць Гары з дому Дурсляў (ідэя складалася ў тым, што шасцёра сяброў Гары вып’юць Пераваротнае зелле і ператворацца ў яго двайнікоў, каб збіць з толку Пажыральнікаў Смерці). Акрамя таго, ён дапамог Гары і Рону здабыць Меч Грыфіндора, неабходны ім для знішчэння хоркруксаў. Апошні факт становіцца зразумелы, калі Гары з успамінаў Снэйпа даведваецца пра магічную форму Патронуса Снэйпа — лань. А менавіта Патронус у выглядзе лані падчас тулянняў Гары Потэра і яго сяброў прыцягнуў увагу Гары і прывёў яго да возера, на дне якога быў схаваны Меч Грыфіндора.
У эпілогу паведамляецца, што Гары назваў аднаго з сыноў Альбусам Северусам, а самога Северуса Гары называе адным з самых смелых людзей, якіх ён калі-небудзь ведаў. Такім чынам, Гары ўсёткі перагледзеў сваё стаўленне да Снэйпа, хай і пасля яго смерці.
Прататып
Хутчэй за ўсё, рэальным прататыпам Снэйпа стаў школьны выкладчык хіміі Джон Нетлшып па мянушцы Джала, ад якога ў Роўлінг і яе аднакласнікаў засталіся не самыя прыемныя ўспаміны. Калі Нетлшып даведаўся, што яго звязваюць з вобразам Снэйпа, ён быў вельмі засмучаны. Але пазней заявіў:
Снэйп досыць жудасны, але калі мае эксцэнтрычныя паводзіны ў класе спрыялі з’яўленню нейкай часткі гэтых выдатных кніг, гэта вельмі цешыць мяне.
Нетлшып, які цяпер выйшаў на пенсію, успамінае Джаан Роўлінг як ціхую дзяўчынку, якая падавала надзеі. Ён таксама заўважыў: «Яе стаўленне да маіх урокаў больш нагадвала Гары на ўроках Зелляў, чым Герміёну».
Таксама на вобраз Снэйпа магла паўплываць Сільвія Морган — суровая дама, якая выкладала ў Роўлінг у пачатковай школе. У першы ж дзень у школе, Роўлінг набрала ў тэсце толькі палову балаў і была перасаджана на месца «для тупых». Неўзабаве здольнасці далі пра сябе знаць, і яе перасадзілі, але, як успамінае Роўлінг: «Гэта павышэнне абыйшлося мне занадта дорага. Місіс Морган вымусіла мяне памяняцца месцамі з маім лепшым сябрам».
Паходжанне імя
Імя прафесара Снэйпа запазычана аўтарам у рымскага імператара Септымія Север (Lucius Septimius Severus), які аднавіў вал Адрыяна ў раёне англійскай вёскі у Паўночным Ёркшыры. Назва гэтай вёскі стала прозвішчам прафесара.
Шлюб прынца Уільяма і Кейт Мідлтан
Вяселле прынца Уільяма, герцага Кембрыджскага і Кэтрын Мідлтан адбылося ў Вэстмінстэрскім абацтве ў пятніцу, 29 красавіка 2011 года ў 11:00 раніцы па Брытанскім летнім часе (UTC+1). Прынц Уільям, які з'яўляецца другім ў спісе наследвання прастола, упершыню сустрэўся з Мідлтан у 2001 годзе, у той час, як абодва былі студэнтамі ў Сент-Эндрускім універсітэце. Пра іх заручынах было абвешчана 16 лістапада 2010 года.
Пасля вяселля пара мае намер працягваць пражыванне на востраве Англсі.
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў (нар., Мінск) — беларускі палітык, грамадскі дзеяч, палітолаг.
Скончыў Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт (Літоўская Рэспубліка), палітолаг. Праходзіў тэрміновую службу ў войску.
Насельніцтва Аўстрыі
Гэты артыкул пра дэмаграфічныя асаблівасці насельніцтва Аўстрыі, у тым ліку шчыльнасць насельніцтва, этнічную прыналежнасць, узровень адукацыі, здароўя насельніцтва, эканамічны статус, рэлігійную прыналежнасць і іншыя аспекты.
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў
У 2015 годзе ўзначальваў ініцыятыўную групу грамадзян па вылучэнні кандыдатам на прэзідэнцкіх выбарах Таццяны Караткевіч.
Насельніцтва Аўстрыі
Аўстрыйцы з'яўляюцца гамагенным народам, аднак чатыры дзесяцігоддзя моцнай іміграцыі істотна змянілі склад насельніцтва краіны.
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў
З верасня 2019 года сустаршыня Рэспубліканскага грамадскага аб'яднання «Гавары праўду». Балатаваўся кандыдатам у дэпутаты Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Насельніцтва Аўстрыі
Паводле перапісу 2001 года, 88,6% з'яўляюцца нямецкамоўнымі (96% — баварскі дыялект, 4% — алеманскі дыялект), асатнія 11,4% насельніцтва размаўляюць на мовах меншасцяў. У краіне прысутнічаюць традыцыйныя меншасці, якія маюць дачыненне да тэрыторый былой Габсбургскай манархіі, і новыя меншасці, якія з'явіліся ў выніку нядаўняй іміграцыі.
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў
Кандыдат на прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі 2020 года. У выпадку перамогі меркаваў стварыць пераходны ўрад з альтэрнатыўнымі кандыдатамі і правесці цягам года новыя выбары
Насельніцтва Аўстрыі
Статыстыка насельніцтва з 1900
Дадзеныя згодна з Statistik Austria.
Баявое братэрства
Баявое братэрства (Боевое братство) — адна з найбуйнейшых ветэранскіх арганізацый Расіі.
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў
Пад канец 2020 года заняўся стварэннем палітычнай партыі пад назвай «Наша партыя». Затрыманы 12 жніўня 2021 года, вызвалены вечарам таго ж дня.
Баявое братэрства
Створана 26 снежня 1997 года на I з’ездзе ветэранаў лакальных войн і ваенных канфліктаў Расіі. Вакол «Баявога братэрства» кансалідаваліся воіны-інтэрнацыяналісты, ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, баявых дзеянняў, узброеных сіл, праваахоўных органаў і працы. На 2014 год агульная колькасць членаў складала больш за 108 000 чалавек. Непасрэдна працу на месцах праводзілі 954 мясцовых і 453 першасных аддзяленняў, а таксама 84 рэгіянальных аддзяленняў у суб’ектах Расійскай Федэрацыі.
Андрэй Уладзіміравіч Дзмітрыеў
Зноў быў затрыманы 11 студзеня 2023 года. У красавіку 2023 года Дзмітрыеву прысудзілі 1,5 гады калоніі.
У лютым 2023 года праваабарончыя арганізацыі Беларусі прызналі Дзмітрыева палітычным зняволеным.
Справа «чорных рыэлтараў»
Ход падзей
Арганізатарамі называюць Ігара і Таццяну Гершанковых — яны знаходзілі ахвяраў, ўгаворвалі іх прадаць кватэры, сачылі за афармленнем здзелак, размяркоўвалі грошы. Калеснікаў і Беражны, як вынікае з абвінавачвання, былі выканаўцамі. Сямён Беражны хадзіў па кватэрах пад выглядам судовага выканаўцы, які пагражаў высяленнем за запазычаннасць па «камуналцы».
Справа «чорных рыэлтараў» выклікала ў грамадстве шок.
Плошча Аб’яднаных нацый (Мінск)
Плошча Аб'яднаных нацый — плошча ў Ленінскім раёне Мінска, знаходзіцца на вуліцы Ульянаўская. Названа ў гонар Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.
Гісторыя
Сваю назву плошча атрымала ў 1995 годзе ў гонар 50-годдзя Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. У 2010 годзе ў рамках святкавання 65–х угодкаў з дня заснавання ААН на плошчы быў закладзены камень з памятнай шыльдай «Плошча Аб'яднаных Нацый» на беларускай і англійскай мовах. Планавалася стварэнне манумента для ўсталявання на плошчы пасля завяршэння яе рэканструкцыі.
Пена (Цвярская вобласць)
Пена (Пе́но) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1930), адміністрацыйны цэнтр Пенаўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 3715 чал. (2017). Размешчаны на рацэ Волга, яе прытоку рацэ Жукапа і возеры Пена, за 242 км на захад ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Полацк.
Глыбоцкая раённая ДЮСШ
Спецыялізаваная вучэбна-спартыўная ўстанова фізічнай культуры і спорту «Глыбоцкая раённая ДЮСШ» — спартыўная установа ў г. Глыбокім Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
NGC 5679A
NGC 5679A (іншыя абазначэнні — MCG 1-37-34, VV 458, ARP 274, KCPG 427A, PGC 52130) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дзева.
Аляксандр Іосіфавіч Дубаневіч
Аляксандр Іосіфавіч Дубаневіч (нар., в. Леснікі, Лагойскі раён, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1982 годзе архітэктурны факультэт БПІ. У 1976—1982 гадах працаваў у інстытуце «Белдзіпрасельгас», тэхнік, старэйшы тэхнік, архітэктар; у 1982—1984 гадах кіраўнік праектнага бюро; у 1984—1999 гадах архітэктар Лагойскага раёна; у 1999—2007 гадах галоўны архітэктар праектаў інстытута «Мінсксельбудпраект»; у 2007—2010 гадах галоўны архітэктар праектаў, дырэктар ТАА «СТЭЙР»; з 2010 года індывідуальны прадпрымальнік.
Жыве ў Лагойску.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2002 года.
Творчасць
Распрацаваў больш 100 індывідуальных праектаў адна-двухпавярховых дамоў. Запраектаваў і пабудаваў як каля 50 каркасных дамоў па канадскай тэхналогіі. Браў удзел у распрацоўцы архітэктурнага праекта ГСАК «Лагойск», праектаваў планіроўку шэрагу сельсаветаў, населеных пунктаў і кварталаў індывідуальнай жылой забудовы і іншыя аб’екты.
Аэрапорт Шарм-эль-Шэйх
Аэрапорт Шарм-эль-Шэйх (ІАТА: SSH, ІКАО: HESH)) — інтэрнацыянальны аэрапорт у Шарм-эль-Шэйху, Егіпет. Гэта трэці па колькасці наведвальнікаў аэрапорт у Егіпце пасля Каірскага і Хургадскага аэрапортаў. З'яўляецца хабам для Air Cairo, абслугоўваецца ўрадам Егіпта.
Пузіяна
Пузіяна (Pusiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1166 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 389 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рэдкіна (Цвярская вобласць)
Рэдкіна (Ре́дкино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Канакоўскім раёне Цвярской вобласці Расіі. Размешчаны на Верхняволжскай нізіне, за 5 км ад Волгі і на поўнач ад Шошынскага плёса Іванькаўскага вадасховішча, за 39 км на паўднёвы ўсход ад Цверы. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Санкт-Пецярбург. 11 317 чалавек (2017).
Глостэршырскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт базуецца ў графстве Глостэршыр. Ён размешчаны ў трох кампусах, адзін у Глостэры і два ў Чэлтэнхеме. У сакавіку 2021 года універсітэт набыў памяшканні ў цэнтры горада Глостэра для новага кампуса, які павінен адкрыцца там у 2023 годзе.
Універсітэт з'яўляецца нядаўнім пераемнікам вялікай колькасці аб'яднаных, змененых і рэфармаваных устаноў дадатковай і вышэйшай адукацыі. Яго гісторыя налічвае амаль два стагоддзі. Універсітэт вядзе сваю самую раннюю гісторыю ад Чэлтэнхемскага механічнага інстытута ў 1834 годзе.
Універсітэт прапануе амаль 100 курсаў бакалаўрыяту і каля 57 курсаў аспірантуры ў васьмі школах.
Ляжынскі сельсавет
Ля́жынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Ляжына.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Белічанскі сельсавет у складзе Бярэзінскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Белічаны. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бярэзінскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Бярэзінскім раёне Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ляжына, сельсавет перайменаваны ў Ляжынскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Бярэзінскага раёна. 21 снежня 2007 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Паплаўскага (10 населеных пунктаў: вёскі Вялікія Лагі, Жарамец, Камісарскі Сад, Малыя Лагі, Пагулянка, пасёлкі Зялёны Гай, Калініна, Купы, Паўлаўка і Чырвоны Дар) і Ушанскага (3 населеныя пункты: вёскі Баравіно, Белічаны і Ляжына) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.
Алена Іванаўна Сцяпаніў
Алена Іванаўна Сцяпаніў (Олена Іванівна Степанів; 7 снежня 1892, Вішніўчык, Перамышлянскі павет, Аўстра-Венгрыя — 11 ліпеня 1963, Львоў, УССР) — украінскі гісторык, выкладчыца геаграфіі, грамадская і ваенная дзяячка; першая ў свеце жанчына, афіцыйна залічаная на ваенную службу ў званні афіцэра; чатар Украінскай Галіцкай Арміі. Вязень савецкіх лагераў.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і святара УГКЦ Івана Сцяпаніва і яго жонкі Марыі-Мінадоры. Была трэцім, самым малодшым, дзіцем. Бацька Алены быў добрым пастырам, ініцыяваў стварэнне чытальні грамадства «Асвета» у вёсцы. Брат Ананій Сцяпанаў.
З 1910 года вучылася ў Львове ў жаночай настаўніцкай семінарыі Украінскага педагагічнага Таварыства. Была членам Арганізацыі «Пласт».
У 1912 годзе паступіла ў Львоўскі ўніверсітэт на філасофскі факультэт, штудзіравала гісторыю і геаграфію. У студэнцкія гады прымала актыўны ўдзел у дзейнасці Таварыства «Сокал» (узначаліла яго першую жаночую чату ў Львове). На адным са студэнцкіх сходаў Сцяпаніў пазнаёмілася з Раманам Дашкевічам (будучы палкоўнік арміі УНР). Ужо планавалі вяселле, калі пачалася Першая сусветная вайна. Раман пайшоў на фронт, а Алена, разам з аднадумцамі, арганізавала медсёстрынскае аддзяленне і пайшла ў войска. Заклікала жанчын актыўна ўдзельнічаць у грамадскім, палітычным і ваенным жыцці. З тых часоў уступае ў шэрагі арганізацыі «Сечавыя стральцы −2». У 1920 годзе выйшла замуж за Рамана Дашкевіча.
У 1919—1921 гадах вучылася ў Венскім універсітэце, абараніла доктарскую дысертацыю.
З 1945 да арышту 1949 года працавала на пасадзе дацэнта Львоўскага ўніверсітэта.
20 снежня 1949 года арыштаваная і адпраўлена ў мардоўскія лагеры.
У 1956 годзе звольненая па стане здароўя, вярнулася ў Львоў, некалькі тыдняў жыла ў блізкай сваячкі — Арысі Лежагубскай. Пазней у прыватным доме на вул. Казацкай, 11-А (…ёсць дзве пастановы пра ўтварэнне ў ім мемарыяльнага музея Алены Сцяпаніў), дзе і пражыла да канца жыцця.
Маці Яраслава Дашкевіча.
Пахавана на 64 полі Лычакаўскіх могілак у Львове.
Баявы шлях
Алена Сцяпаніў была актыўнай удзельніцай сечава-стралковага руху, сузаснавальнікам таварыства «Сечевые Стральцы — ІІ», правадніцай жаночай пары.
У 1914 годзе ўвайшла ў склад Камітэта Аб’яднаных стралковых таварыстваў (г. Львоў), выехала на фронт як камандзірка жаночай чаты Украінскіх сечавых стральцоў.
Удзельніца Карпацкай ваеннай кампаніі. Удзельнічала ў бітве пад Камарныкамі. Вызначылася адвагай у баі за гару макіўку (красавік-май 1915 года), пасля стала харунжай.
29 мая 1915 года падчас бою пад Лысовычамі на Балэхіўшчыне трапіла ў рускі палон. У 1915—1917 гадах была палоннай у Ташкенце.
У Красавіку 1917 года вярнулася на Галічыну.
Канфедэрацкі суд
Канфедэрацкі суд - суд у Рэчы Паспалітай у XVII – XVIII стагоддзі, які ствараўся канфедэрацыямі замест дзяржаўных судоў як сродак у барацьбе з палітычнымі праціўнікамі. На Беларусі Канфедэрацкі суд былі створаны Таргавіцкай канфедэрацыяй. Дзейнічалі ў Браславе, Віцебску, Ваўкавыску, Лідзе, Мінску, Оршы, Полацку, Рэчыцы, Слоніме, Слуцку і іншых. Разглядалі справы аб крымінальных злачынствах супраць дзяржавы і дзеяннях асоб супраць канфедэрацыі, а таксама справы аб даўгах, зборах дзяржаўнага чыншу. Суддзі (консулы) выбіраліся канфедэратамі, старшынёй суда, як правіла, быў маршалак канфедэрацыі ў адпаведным павеце. Канфедэрацкія суды прымалі да разгляду справы ў тым выпадку, калі хоць бы адным з бакоў выступаў шляхціц. Працэдура суда была аналагічная працэдуры тайным галасаваннем. Апеляцыі маглі падавацца ў суд Генеральнай канфедэрацыі. Канфедэрацкі суд меў права ажыццяўляць прыгавор з дапамогай войска. Скасаваны разам з Генеральнай канфедэрацыяй Гродзенскім сеймам 15 верасня 1793.
Алена Іванаўна Сцяпаніў
Баявы шлях
Належала да арганізатараў Лістападаўскага паўстання 1918 год, прымала актыўны ўдзел у польска-ўкраінскай вайне (1918—1919) (чатар Украінскай Галіцкай Арміі).
Працавала на пасадзе рэферэнткі прэсы ў дзяржаўным сакратарыяце замежных спраў ЗУНР прэсавай рэферэнткі Міністэрства замежных спраў УНР у Камянцы-Падольскім.
У 1919 годзе з дыпламатычнай дэлегацыяй адбыла ў Вену.
Навуковая праца
1919—1921 гадах вучылася ў Венскім універсітэце, абараніла доктарскую дысертацыю на нямецкай мове «Размеркаванне і развіццё грамадства ў Старой Русі да паловы XIII ст.», пасля чаго вярнулася ў Львоў.
З 1922 года выкладала гісторыю і геаграфію ў Львоўскай гімназіі сясцёр-васілянак і Львоўскім тайным украінскім універсітэце. Член Навуковага таварыства імя Шаўчэнкі (ініцыявала стварэнне яго геаграфічнай камісіі), таварыства «Родная школа», рэферэнтка пры Рэвізійным Саюзе ўкраінскіх кааператываў; супрацоўнічала з «Пластам» і УВА.
З 1939 года працавала ва ўстановах АН УССР. З 1945 па 1949 год — на пасадзе дацэнткі Львоўскага ўніверсітэта.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны працавала старэйшай навуковай супрацоўніцай і загадчыцай сектарам эканомікі Львоўскага аддзела Інстытута эканомікі АН УССР, навуковай супрацоўніцай натуральнага музея АН УССР (1948—1949 гады).
Творы і працы
Аўтар каля 75 прац, у тым ліку ўспамінаў «Напярэдадні вялікіх падзей. Уласныя перажыванні і думкі 1912—1914», «Напярэдадні вялікіх падзей» (1943), даведніка «Кааператывы здароўя» (1930), манаграфіі «Сучасны Львоў» (1943), «Працоўныя рэзервы Львоўшчыны» (1949) і да таго падобнае.
Ушанаванне памяці
У гонар Алены Сцяпаніў названая Львоўская ўкраінская гуманітарная гімназія з паглыбленым вывучэннем ўкраіназнаўства і англійскай мовы, размешчаная на аднайменнай вуліцы.
1 лістапада 2003 года на фасадзе дома былой гімназіі сясцёр Васілянак, цяпер вядомай як Львоўская лінгвістычная гімназія, дзе ў 1921—1935 гады Алена Сцяпаніў-Дашкевіч выкладала гісторыю і геаграфію, урачыста адкрыта мемарыяльную таблічку Алене Сцяпаніў аўтарства скульптара Яраслава Скакуна. Пасля адкрыцця ў актавай зале навучальнай установы адбылася прэзентацыя кнігі А. Шаблія і А. Вісьтак «Алена Сцяпаніў».
20 снежня 2012 года ў дворыку геаграфічнага факультэта ЛНУ імя І.Франка ў Львове ўрачыста адкрылі і асвяцілі мемарыяльную табліцу Алене Сцяпаніў.
У яе гонар названы вуліцы ў гарадах:
«Узнагароду імя Алены Сцяпаніў» з 2015 года ўручае гарадскі галава Львова. Узнагарода прадугледжана для жанчын, самаадданая працай якіх ўнесла значны ўклад у развіццё адукацыі, навукі, культуры і грамадскай сферы Львова. Выраблена ўзнагарода па праекце мастака Івана Турэцкага.
Зарана Сцяпанаўна Скалецкая
Зарана Сцяпанаўна Скалецкая (Зоряна Степанівна Скалецька; 9 жніўня 1980, Львоў, Украінская ССР) — украінскі юрыст у галіне біямедыцынскага права, доктар прававых навук (Польшча).
З 29 жніўня 2019 года па 4 сакавіка 2020 года займала пасаду міністра аховы здароўя Украіны.
Адукацыя
Свабодна валодае англійскай і польскай мовамі.
Кар’ера
Скалецкая працавала экспертам Савета прадпрымальнікаў пры Кабінеце міністраў Украіны (2010—2011) і кіраўніком юрыдычнага аддзела Усеўкраінскай грамадскай арганізацыі «Украінская ліга садзейнічання развіццю паліятыўнай і хоспіснай дапамогі» (2011—2012).
Старшыня праўлення Украінскай медыка-прававой асацыяцыі, член Сусветнай асацыяцыі медыцынскага права, дырэктар грамадскай арганізацыі Форум здароўя, эксперт па пытаннях медыцынскай рэформы ў Рэанімацыйным пакеце рэформ.
Аналітык, кансультант міжнародных арганізацый. Аўтар больш за 50 публікацый у юрыдычнай, дзелавой прэсе. Аўтар 25 навуковых публікацый, навучальных курсаў для навучальных устаноў па медыцынскай тэматыцы. Суаўтар шэрагу законапраектаў, экспертных заключэнняў для Вярхоўнай Рады Украіны і Урада, а таксама міжнародных праектаў і арганізацый.
З 29 жніўня 2019 года па 4 сакавіка 2020 года Міністр аховы здароўя Украіны ва урадзе Ганчарука.
Сілезскі ўніверсітэт
Назву Сілезскі ўніверсітэт маюць:
Чарнагорцы (значэнні)
Чарнагорцы:
Лазар Навумавіч Аранштам
Лазар Навумавіч Аранштам (псеўданімы: Артур; Якуб Чарняк;, Барзна , Украіна — , НКВД) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі.
Біяграфія
Арыштаваны ў 1937, загінуў у зняволенні. Рэабілітаваны ў 1956.
Шу Цзін
Шу Цзін («Кніга гісторыі» альбо «Кніга дакументаў», кіт. трад. 書經, упр. 书经, піньінь shū jīng) — адна з кітайскіх класічных кніг у складзе канфуцыянскага «Пяцікніжжа». Іншая назва — «Шан шу» 尚書 («Паважаныя пісанні»). Змяшчае дакументы са старажытнай гісторыі Кітая.
Змест
«Шу Цзін» з'яўляецца самым старажытным гістарычным зборнікам паданняў, пераказаў і міфаў аб гістарычных падзеях, урадах, зваротах, арганізацыйных прадпісаннях з 2357 па 627 год да н. э. у Кітаі.
Тэксты «Шу Цзін» адлюстроўваюць розныя эпохі. Рэдакцыя кнігі прыпісваецца Канфуцыю (551-479 гады да н.э.), які прывёў у парадак дакументы той эпохі, якія дайшлі да яго. Кніга змяшчае разважанні аб ідэальнай сістэме кіравання дзяржавай і таму вельмі шануецца ў Кітаі.
Часткі «Шуцзін» арганізаваны па 4-м найбольш раннім гістарычным перыядзе: Юй, Ся, Шан, Чжоу. Пры гэтым апошні раздзел найбольш змяшчае матэрыялы даказальна блізкія традыцыйнай гістарычнай датыроўцы тых часоў, у той час як сярод «ранніх» глаў трапляюцца сведчанні відавочных анахранізмаў: напрыклад, тэхналогія арбалетнага спуску, якая распаўсюдзілася ў эпохі Ваюючых царстваў, размяшчаецца ў апісанні неалітычнага перыяду.
Канстытуцыя Балгарыі
Канстытуцыя Балгарыі — асноўны закон Рэспублікі Балгарыя.
Змест
Дзеючая канстытуцыя была прынятая 7-м Вялікім народным сходам Балгарыі 12 ліпеня 1991 года.
Фірава
Фірава (Фи́рово) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Фіраўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 2083 чал. (2017). Размешчаны паблізу ракі Межавая (прыток ракі Шліны), за 200 км на паўночны захад ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Соблага. Заснаваны ў 1902 годзе як прыстанцыйны пасёлак пры будаўніцтве чыгункі. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1947.
Карлскруна (камуна)
Камуна Карлскруна (Karlskrona kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, што знаходзіцца ў лене Блекінгэ, у паўднёвай Швецыі. Тэрыторыя камуны мае агульную плошчу 3 348,22 кв. км.
Адміністрацыйным цэнтрам камуны Карлскруна з'яўляецца аднаймённы горад.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 63 528 чалавек (па стане на чэрвень 2012 года).
Населеныя пункты
У склад камуны ўваходзяць населеныя пункты:
Кантрольная палата Рэспублікі Беларусь
Кантро́льная пала́та Рэспу́блікі Белару́сь — вышэйшы орган фінансава-эканамічнага кантролю ў Беларусі ў 1992—1996 гадах. Утваралася Вярхоўным Саветам, дзейнічала пад яго кіраўніцтвам і была падсправаздачная яму. Ажыццяўляла кантроль за выкананнем рэспубліканскага бюджэту, выкарыстаннем дзяржаўнай уласнасці, выкананнем актаў Вярхоўнага Савета, якія рэгулявалі адносіны дзяржаўнай уласнасці, гаспадарчыя, фінансавыя і падаткавыя адносіны. Старшыню палаты выбіраў Вярхоўны Савет тэрмінам на 5 гадоў. Функцыі, паўнамоцтвы, склад і структура Кантрольнай палаты Рэспублікі Беларусь вызначаліся Законам «Аб кантрольнай палаце Рэспублікі Беларусь» ад 13 сакавіка 1992 года. Скасавана паводле Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 6 снежня 1996 года. Яе функцыі ўскладзены на Камітэт дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.
Метэ Фрэдэрыксен
Метэ Фрэдэрыксен (Mette Frederiksen; нар., Ольбарг, Данія) — дацкі палітык, прэм’ер-міністр Даніі з 27 чэрвеня 2019 года. Дэпутат Фолькетынга ад акругі Капенгаген з 2001 года. Міністр занятасці з 2011 па 2014 год, міністр юстыцыі з 2014 па 2015 год ва ўрадзе Хеле Торнінг-Шміт. Лідар Сацыял-дэмакратычнай партыі з 28 чэрвеня 2015 года.
Цясноўскі канал
Цясно́ўскі кана́л — меліярацыйны канал у Старадарожскім і Любанскім раёнах Мінскай вобласці, левы прыток Сцяжного канала. Даўжыня 13 км. Пачынаецца за 2 км на ўсход ад аграгарадка Прусы Старадарожскага раёна, вусце за 3 км на ўсход ад вёскі Трайчаны Любанскага раёна.
Гросвенедыгер
Гро́свенеды́гер (Großvenediger) — найбольшая з вяршынь Венедыгерскай групы ў Высокім Таўэрне, горнай градзе на аўстрыйскай мяжы ва ўсходняй частцы федэральных зямель Ціроль і Зальцбург. Гэта чацвёртая па вышыні гара ў Аўстрыі. Вяршыня пакрытая ледавікамі, яна з’яўляецца часткай нацыянальнага парку Высокага Таўэрна.