cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сейлавічы
Гісторыя
У верасні 1948 года ў засценку быў створаны калгас імя Дзяржынскага (старшыня С. В. Петрашэўскі), у верасні 1949 года ў вёсцы пачаў працу калгас «Перамога». З 1951 года Сейлавічы — цэнтр узбуйненага калгаса імя Андрэева, які 13 снежня 1961 года атрымаў назву «Світанне». 8 студзеня 1954 года, пасля скасавання Баранавіцкай вобласці, вёска апынулася ў Мінскай вобласці. Станам на 1 студзеня 2001 года, вёска — цэнтр Сейлавіцкага сельсавета і калгаса. Працуюць клуб, бібліятэка, сярэдняя школа, дзіцячы сад, урачэбная амбулаторыя, 3 крамы, сталовая, аддзяленне сувязі, філіял ААБ «Беларусбанк», аптэка, аўтаматычная тэлефонная станцыя, 2 жывёлагадоўчыя фермы, дзейнічае касцёл.
Чалавек з ружжом
«Чалавек з ружжом» (Человек с ружьём) — савецкі поўнаметражны чорна-белы гісторыка-рэвалюцыйны мастацкі фільм, пастаўлены на кінастудыі «Ленфільм» у 1938 годзе рэжысёрам Сяргеем Юткевічам.
Сюжэт
Падзеі адбываюцца ў Расіі ў 1917 годзе падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі. На франтах цяжкае становішча, падступаюць да сталіцы войскі генерала Краснова. Былы селянін, а цяпер салдат Іван Шадрын адпраўлены аднапалчанамі з германскага фронту ў рэвалюцыйны Петраград, каб уручыць Леніну ліст з пытаннямі сваіх таварышаў.
У ролях
Planned
Спіс аб’ектаў PGC (2513001—2514000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2513001—2514000)
Па шчупаковым загадзе (фільм)
«Па шчупаковым загадзе» (По щучьему веленью) — савецкі поўнаметражны чорна-белы мастацкі фільм-казка, пастаўлены на маскоўскай кінастудыі «Саюздетфільм» у 1938 годзе рэжысёрам Аляксандрам Роу.
Сюжэт
У нейкім царстве, у нейкім княстве жыў-быў сабе Ямеля. І вось аднойчы злавіў ён чароўнага шчупака, а потым злітаваўся і адпусціў яго. А шчупак ва ўзнагароду паабяцаў Ямелю выконваць усе яго жаданні — дастаткова толькі сказаць «Па шчупаковым загадзе, па маім прашэнні!». І пачаліся сапраўдныя цуды ў рэшаце: вёдры пайшлі гуляць, нібы баяры, сані паехалі ў лес самі, без каня.
У ролях
Planned
Спіс аб’ектаў PGC (1092001—1093000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1092001—1093000)
Мікалай Рыгоравіч Гартынскі
Мікалай Рыгоравіч Гартынскі (7 снежня 1799, Магілёў — 1887, Магілёў; Крыптанімы: Н. Г.) — археограф.
Біяграфія
Паходзіў з магілёўскай шляхты. Бацька — Рыгор Іванавіч Гартынскі, кіраўнік Магілёўскай губернскай канцылярыі, затым магілёўскі гарадскі галава.
Вучыўся ў лацінскай школе, скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю, затым атрымаў юрыдычную адукацыю ва ўніверсітэце. Служыў перакладчыкам магілёўскага магістрацкага суда. Агулам адслужыў у судовым ведамстве 42 гады, у т.л. перакладчыкам Магілёўскай крымінальнай палаты ў чыне стацкага саветніка.
Пасля публікацыі першай часткі зборніка «Белорусский архив древних грамот» (Масква, 1824), М. Р. Гартынскага прыцягнулі да пошукаў матэрыялаў для наступных частак. Лютым 1825 года накіраваны ў Мсціслаў для апісання дакументаў мсціслаўскіх архіваў, за некалькі месяцаў апрацаваў 80 дакументаў XVII—XVIII стагоддзяў, затым стаў праглядаць бібліятэкі і архівы мсціслаўскіх касцёлаў і цэркваў, кляштароў. Аглядзеў нумізматычныя калекцыі, сабраныя каля Полацка і Оршы, і купіў іх для Румянцаўскага музея. У гэты ж перыяд зрабіў копіі 45 грамат з магілёўскага гарадскога магістрата. Арыгіналы грамат, напісаныя на пергаміне і з пячаткамі, ахоплівалі перыяд 1561—1661 гадоў, зніклі з магістрата да 1857 года.
У 1838 або 1839 годзе на свае сродкі пабудаваў Дом калек пры Магілёўскім Мікалаеўскім прытулку.
У 1887 годзе ў Маскве выдадзены ўрыўкі «Хронікі Магілёва», выбраныя і перакладзеныя на рускую мову М. Гартынскім, напэўна, ён не бачыў арыгіналу і працаваў з копіяй, зробленай спецыяльна для яго ў 1822 годзе. Арыгінал хронікі да 1872 года захоўваўся ў сям’і Трубніцкіх, затым трапіў у Імператарскую публічную бібліятэку (Санкт-Пецябург) і лічыўся страчаным, пакуль у 1968 годзе не быў знойдзены ў фондах бібліятэкі (тым часам імя Салтыкова-Шчадрына) І. Філіповічам.
Таксама М. Р. Гартынскі выдаў кнігу «О евреях», якая мела вялікае значэнне ў абмеркаванні стану яўрэяў Расійскай імперыі.
Пахаваны ў Магілёве на Успенскіх могілках па вуліцы Леванеўскага, дзе захаваліся 11 пахаванняў сям’і Гартынскіх з 1769 года.
У 1918 годзе Гартынскія з’ехалі за мяжу. У 1990 годзе ў Магілёў прыязджаў з Францыі прапраўнук М. Гартынскага.
Да пачатку XXI ст. па вуліцы Вароўскага ў Магілёве захаваліся некалькі дамоў, якія належалі сям’і Гартынскіх.
Касцёл Святога Іосіфа (Руда Яварская)
Гісторыя
Касцёл пабудаваны ў 1936 годзе. Быў асвечаны 10 жніўні 1937 года. Пасля прыходу савецкай улады ў канцы верасня 1939 года касцёл быў перададзены праваслаўным вернікам. Царква існавала ў гэтым будынку з 1939-га па 1976 год. У 1976 годзе памяшканне касцёла-царквы было аддадзена для патрэбаў мясцовага калгаса — пад склад.
Будынак вернуты каталіцкім вернікам у 1989 годзе.
Спіс краін Азіі
Часткова прызнаныя дзяржавы
{| class="wikitable"
Залежныя тэрыторыі
! Сцяг ! Назва ! Сталіца ! Мова ! Валюта ! Дзяржава ! Насельніцтва ! Карта
Гарошак валасісты
Гаро́шак валасісты (Vicia hirsuta) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая павойная травяністая расліна 15—90(120) см даўжынёй. Сцябло тонкае, амаль голае. Прылісткі ў ніжняга і сярэдняга лісця паўстрэлападобныя, з зубцамі, у верхняга лісця — ланцэтныя. Лісце раўнамерна пёрыстарассечанае; лісточкі 4—8-парныя, лінейныя або вузка-даўгаватыя, 5—15 × 1—3 мм, голыя; разгалінаваны вусік. Суквецці відавочна карацей, чым лісце, шчыльна 2—4 (7)-кветкавыя. Чашачка званочкападобная. Вяночак ад белага да светла-фіялетавага колеру, рэдка ружовы, 2—4 (5) мм. Бабы даўгавата-ромбападобныя, 5—10 × 2-5 мм, валасатыя, чорныя ў спеласці. Насенін 2, пляската-сфероідныя. 2n = 12, 14.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны ў Еўропе (уся, акрамя Ісландыі), Азіі (трапічная і ўмераная) і Паўночнай і Усходняй Афрыцы; натуралізаваўся ў некаторых іншых частках свету.
Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф. Расце на сухіх схілах і лугах, камяністых россыпах, у стэпах, хмызняках, у светлых сухіх лясах, на ўзлесках і палянах, па берагах вадаёмаў, у вінаградніках, садах, на пасевах, аблогах, пустках, каля дарог. Цвіце ў маі—ліпені.
Гаспадарчае значэнне
Ядомая, лекавая, кармавая расліна. Пустазелле.
Аляксандр Артуравіч Роу
Аляксандр Артуравіч Роу (Александр Артурович Роу; 8.3.1906, Масква — 28.12.1973) — расійскі кінарэжысёр, буйнейшы майстар жанру кінаказкі. Народны артыст Расіі (1968).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў кінашколу Б. Чайкоўскага (1930) і драматычны тэхнікум імя Ярмолавай у Маскве (1934). У кіно з 1930 года.
Творчасць
Паставіў прасякнутыя паэзіяй, гумарам, фантастычнай рамантыкай фільмы: «Па шчупаковаму загаду» (1938), «Васіліса Прыгожая» (1939), «Канёк-гарбунок» (паводле П. Яршова, 1941), «Кашчэй Бессмяротны» (1945), «Новыя прыгоды Ката ў ботах» (1958), «Мар’я-майстрыха» (1960), «Каралеўства крывых люстэркаў» (1963), «Марозка» (1965), «Агонь, вада і медныя трубы» (1968), «Варвара-краса, доўгая каса» (1970), «Залатыя рогі» (1973) і інш. Экранізаваў творы М. Гогаля: «Майская ноч, або Тапельніца» (1952, стэрэафільм), «Вечары на хутары каля Дзіканькі» (1961). Ставіў карціны, прысвечаныя сучаснасці.
Хаўрус балгарскіх нацыянальных легіёнаў
Хаўрус балгарскіх нацыянальных легіёнаў (Съюз на Българските Национални Легиони (СБНЛ), ХСБЛ), гэтаксама Задзіночанне легіянераў — балгарская ультраправая ваенізаваная арганізацыя. Дзейнічала ў 1932—1943 гадах. Трымалася ідэалогіі Трэцяга шляху, падобнай да італьянскага фашызму і нямецкага нацыянал-сацыялізму. Стаяла на пазіцыях крайняга нацыяналізму, антыкамунізму і антылібералізму, была правай апазіцыяй манархічнаму рэжыму. Вылучалася папулізмам і схільнасцю да прамога дзеяння. Забаронены пасля запанавання БКП. Захаваў уплыў на балгарскай антыкамуністычнай эміграцыі. Пасля 1989 года адноўлены ў Балгарыі.
Стварэнне арганізацыі
Пачатак 1930-х гадоў быў вылучаны ў Балгарыі структурнай кансалідацыяй крайне правых сіл. Гэты працэс ішоў перш за ўсё ў афіцэрстве, гарадскім сярэднім класе і нацыяналістычным студэнцтве. Актывісты натхняліся прыкладамі італьянскай фашысцкай партыі і нямецкай НСДАП. Яны імкнуліся падштурхнуць цара Барыса III да больш паслядоўнага прафашысцкага курсу. Масавай крайне правай партыяй стаў у 1932 годзе Народны сацыяльны рух (НСР) «чорнага прафесара» Аляксандра Цанкава.
Больш радыкальныя сілы, якія адмаўлялі партыйнасць як ліберальную з’яву, стварылі Хаўрус балгарскіх нацыянальных легіёнаў (ХБНЛ). Ініцыятарам стварэння Легіёнаў выступіў палкоўнік Хрыста Лукаў, даволі папулярны ветэран Балканскіх і Першай сусветнай войн. У кіраўніцтва легіёнаў увайшоў таксама генерал Нікола Жэкаў, які стаў ганаровым старшынёй. Моладзевую легіянерскую арганізацыю ўзначаліў актывіст нацыяналістычнага студэнцтва Іван Дочаў.
У студзені 1932 года адбыўся ўстаноўчы з’езд, на якім быў падпісаны устаноўчы пратакол і пачалася праца над уставам арганізацыі. Прыняцце ўстава адбылося 5 траўня 1932 г. у Русэ. 26 жніўня 1932 г. рух быў афіцыйна зарэгістраваны ў Міністэрстве ўнутраных спраў Балгарыі. 7 лістапада 1933 г. у Сафіі адбылася канферэнцыя Хаўрусу балгарскіх нацыянальных легіёнаў.
Ідэалогія і метады
Балгарскія Легіёны з самага пачала капіявалі на нацыянальнай глебе ідэалогію, метадалогію і сімволіку італьянскага фашызму і нямецкага нацыянал-сацыялізму. Ідэолаг арганізацыі Дзімітр Велчаў у праграмным артыкуле 1939 года, у якім спасылаўся на Хрыста Боцева, гаворыў аб неабходнасці злучэння нацыянальнай і сацыяльнай ідэі — на антыкамуністычнай і антикапиталистической аснове: Нацыяналістычныя погляды сталі атрыбутам прывілеяваных класаў, якія, як кансерватыўныя элементы, арганічна выступалі супраць любой сацыяльна-рэвалюцыйнай каманды. Працоўны народ адчуваў, што павінны змагацца супраць гэтага буржуазна-капіталістычнага нацыяналізму і бачыў ў інтэрнацыянальным марксізме адзіны спосаб дасягнення сацыялістычнага ідэалу. Так барацьба за чалавечыя ўмовы жыцця прымала антынацыянальны характар. Сацыяльны прынцып і нацыянальная ідэя станавіліся варожымі адзін аднаму… Але тут здарыўся цуд: кровапраліцце і пажар сусветнай вайны катавалі, зводзілі з розуму, але таксама гартавалі і ачышчалі. З навальнічных аблокаў прыйшоў адзіны ідэал сацыялізму і нацыяналізму! .. Сутнасць у тым, каб звязаць сацыяльную і нацыянальную ідэю, зноў знайсці грандыёзны сінтэз, у якім хаваюцца надзвычайныя магчымасці. Сучасны балгарскі гісторык Мікалай Папетраў указвае на арганічнае сваяцтва легіянерскага руху з фашызмам і нацызмам: З першых крокаў легіянерская арганізацыя паказвала свой антыкамунізм, непрыманне лібералізму, масонства, інтэрнацыяналізму і пацыфізму. У самых ранніх выступленнях была показаная сімпатыя да італьянскага фашызму і нацыянал-сацыялізму, запазычыліся канцэптуальныя пазіцыі, сімвалы, слоганы і тэрміны. Трэці з’езд (1933 г.) прыняў арыентацыю на аднапартыйную палітычную мадэль… Было спагаданне новаму парадку — нацыянал-сацыялізму, узмацняўся антысемітызм, паступова умацоўвалася мэтанакіраваная апазіцыя рэжыму… Суполка найвышэйшых афіцэраў падтрымлівала ідэі правага радыкалізму і таталітарызму. У той жа час самі легіянеры адмаўялі тоеснасць сваёй арганізацыі з італьянскім ці нямецкім адпаведнікамі і падкрэслівалі «балгарскую нацыянальную самабытнасць» руху.
Важкай рысай, якая вылучае Легіёны ад іншых крайне правых арганізацый, з’яўляецца дэманстратыўны папулізм, арыентацыя на масавасць, сацыяльная рыторыка і метады прамога дзеяння аж да вулічнага гвалту. Адзначалася, што кадравы актыў Легіёнаў набіраўся у тым жа асяроддзі, што ў камуністаў і сацыялістаў. Ад гэтак жа папуліісцкага НСР Легіёны адрозніваліся дэклараванай беспартыйнасцю, прынцыповай адмовай ад парламенцкіх форм палітычнай дзейнасці.
Палітычная практыка
У 1938 годзе Барыс III адправіў генерала Лукава ў адстаўку з пасады вайсковага міністра. Тады жа ў ХБНЛ адбыўся раскол: радыкальнае крыло Дочава-Папрыкава отделилось ад легіянерскага кіраўніцтва і развіло самастойную апазіцыйную актыўнасць з выражанымі сацыяльнымі акцэнтамі
Урадавыя меры барацьбы з Легіянерамі
26 верасня 1939 года ўрад Георгія Кёсеіванава выдаў пастанову, якое рэзка ўзмацніла ціск на недзяржаўныя ваенізаваныя арганізацыі. Сябры Хаўрусу балгарскіх нацыянальных легіёнаў і арганізацыі «Хаўрус ратнікаў за прагрэс Балгарыі» падлягалі звальненню з чыноўных пасад, выключэнню з навучальных устаноў, нясенню працоўнай павіннасці. У гэтым адбілася імкненне ўладаў узяць пад кантроль палітычнае жыццё, не пакідаючы месца для грамадскіх ініцыятыў. Аднак фармальнай нагодай з’явілася супрацьзаконная расісцкая акцыя, зробленая ратнікамі 20 верасня 1939 года «балгарская Крыштальная ноч», — пагром габрэйскіх крам у Сафіі.
Вайна і эміграцыя
Пасля запанавання БКП у 1944 годзе арганізацыя была забаронена, актыўныя сябры эмігравалі альбо зазнавалі рэпрэсіі. Легіянерская традыцыя культывавалася ў Балгарскім нацыянальным фронце (БНФ), які ўзначалілі ў эміграцыі Дочаў, Папрыкаў, Стацеў і Велчаў.
У сучаснай Балгарыі
Пасля падзення рэжыму БКП у 1989—1990 гадах Саюз балгарскіх нацыянальных легіёнаў быў адноўлены ў Балгарыі. Вялікую ролю ў гэтым сыграў Іван Дочев, які вярнуўся на радзіму, і дзеячы «Саюзу репрэсаваных у Балгарыі пасля 9 верасня 1944 года» на чале з Пятром Няшэвым. Мела таксама значэнне членства ў Легіёнах Іліі Мінева — самага цвёрдага, знакамітага і паслядоўнага з балгарскіх дысідэнтаў-правозащитников.
Найболей моцны ўплыў ХБНЛ праявіўся ў арганізацыі «Балгарскі дэмакратычны форум»(БДФ), якая стала складанай часткай кааліцыі «Саюз дэмакратычных сіл». БДФ стаіць на пазіцыях правай нацыянал-дэмакратыі, але дэкларуе працяг легіянерскай традыцыі. Друкарскі орган БДФ атрымаў назву «Прелом»  — тое жа, што ў свой час выданне Легіёнаў — і публікаваў тэксты Івана Дочава.
Адноўлены ХНБЛ не мае у Балгарыі сур’ёзны палітычны ўплыў, але з’яўляецца значнай структурай. Поруч з БНФ і іншымі ультраправыми арганізацыямі, легіянеры выступаюць як радыкальная апазіцыя балгарскай палітычнай эліце. Яны выступаюць з крайне нацыяналістычнымі, ксенафобскімі лозунгамі, але пры гэтым звяртаюць увагу да сацыяльнай тэматыцы, заклікаюць да паўстання супраць пануючых «неакамуністаў» і спецслужбаў. У выступленнях Дочава 1990-х — пачатку 2000-х паўтаріліся адаптаваныя да новых умоў нацыянальна-сацыяльныя ўстаноўкі ХНБЛ.
Гарошак чатырохнасенны
Гаро́шак чатырохнасенны, Гарошак чатырохсемянны (Vicia tetrasperma) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Апісанне
Аднагадовая травяністая расліна, 20—50 (60) см даўжынёй. Сцяблы паўзучыя, моцна галінаваныя, стройныя. Гронкі з 1—2 кветак, роўныя або карацей лісця; прылісткі 2—3 мм даўжынёй; лісце 2—4 см; лісточкі 2—6-парныя, даўгаватыя або лінейныя, 6—7 × ≈ 3 мм. Чашачка коса званочкападобная. Вяночак 3—5 мм даўжынёй, бледна-блакітны, бледна-фіялетавы, бледна-ружовы ці белы; боб даўгаваты, 8—12 × 2—4 мм, голы, з 4 пляската-сфероідным насеннем. 2n = 14.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе (уся, акрамя Ісландыі), ва ўмеранай і трапічнай Азіі (аж да Японіі) і Паўночнай Афрыцы; натуралізаваны ў некаторых іншых частках свету. Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф.
Расце на лугах, узлесках і палянах, аблогах, у стэпах, хмызняках і пасевах, парках і садах, каля дарог. Пустазелле яравых збожжавых культур. Цвіце ў маі—ліпені.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Наваельня)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса — мураваны каталіцкі храм у п. Наваельня Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса быў пабудаваны ў 1936 годзе. Ёсць звесткі, што касцёл быў перавезены ў Наваельню ў 1936 годзе з вёскі Ненадавічы (зараз в. Рандзілаўшчына), у якой ён быў пабудаваны ў 1912 г.
У 1957 годзе касцёл быў закрыты і перабудаваны пад кінатэатр.
Будынак быў вернуты каталіцкім вернікам у 1994 годзе. У 2000 годзе касцёл быў адбудаваны і нанава кансэкраваны 15 ліпеня 2000 года.
Архітэктура
Напачатку гэта быў драўляны каталіцкі храм. У 1990-х пры адбудове драўляныя сцены былі заменены на цагляныя.
Касцёл Святога Роха (Грандзічы)
Касцёл Святога Роха — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Грандзічы (зараз — у межах Гродна), помнік архітэктуры неаготыкі.
Гісторыя
У XVIII стагоддзі пры дарозе з Гродна на Гожу, манахамі гродзенскага кармеліцкага кляштара была пабудавана драўляная капліца. Пасля скасавання кармеліцкага ордэна ў Гродне, з 1845 года капліца была далучана да фарнай парафіі.
Касцёл пад тытулам Святога Роха быў узведзены ў 1910 годзе паводле праекта архітэктара Вільгельма Срокі. У 1920-я гады ён атрымаў статус філіяльнага касцёла ад гродзенскай парафіі Святога Францішка Ксаверыя.
У 1961 годзе быў зачынены савецкімі ўладамі і прыстасаваны пад сховішча. Толькі ў 1990 годзе будынак быў вернуты католікам, і ў 1992 годзе скончана яго аднаўленне. У 1998 годзе Грандзічы вылучыліся ў самастойную парафію пад гістарычным тытулам Святога Роха.
З верасня 2002 года пробашчам парафіі з’яўляецца ксёндз Віктар Велівіс.
Архітэктура
Касцёл збудаваны ў неагатычным стылі. Уяўляе сабой прамавугольны ў плане аб’ём з 5-граннай апсідай і трансептам (далучаны ў 2002—2003 гадах пры перабудове капліцы ў касцёл). Галоўны фасад завершаны адносна невялікай вежай-званіцай. Касцёл накрыты сістэмай двухсхільных бляшаных з вальмамі дахаў.
Драздовіч
Драздовіч — беларускае прозвішча.
Барыс Сяргеевіч Косціч
Барыс Сяргеевіч Косціч (нар., Курск) — беларускі архітэктар. Член-карэспандэнт Беларускага акадэмічнага цэнтра Міжнароднай акадэміі архітэктуры.
Біяграфія
Скончыў у 1973 годзе Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Архітэктура». У 1973—2004 гадах працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект»: архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў, начальнік архітэктурнай майстэрні. З 2004 года кіруе "Творчай майстэрні архітэктара Косціча Б. С. «АР-ДІ», створанай ў 1993 годзе.
З кастрычніка 2015 года загадчык кафедры інтэр’ера і абсталявання Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, выкладае дызайн-праектаванне, макетаванне, кіруе практыкай.
Член савета Беларускага саюза архітэктараў, член Беларускага саюза дызайнераў.
Творчасць
Асноўныя працы: Генеральны план і праект дэталёвай планіроўкі акадэмгарадка Акадэміі навук БССР (1974); Мінская вышэйшая школа міліцыі на 800 навучэнцаў (Акадэмія МУС) па вул. Варвашэні (цяпер пр. Машэрава), 6а (1981); будынак інстытута «Белдзіпрасельгас» (цяпер Беларусбанк) па вуліцах Мяснікова і Няміга, 32 (1982); друкарня Акадэміі навук БССР у Акадэмгарадку АН Беларусі па вул. Ф. Скарыны 40. (1983); комплекс будынкаў Мінскай спецыяльнай школы міліцыі на 500 вучняў (акадэмія МУС) вул. Філімонава, 85 (1984); вучэбна-вытворчы корпус Беларускага інстытута механізацыі сельскай гаспадаркі па пр. Незалежнасці, 99-2. (1989); жылы корпус № 2 у п. Краснадарскага края, Расія (2000); Рэспубліканскі дзіцячы рэабілітацыйны цэнтр для дзяцей-інвалідаў па вул. Севастопальскай, 56 (2000); Палац шлюбаў у г. Сургут, Расія (2002); кафэ «Безэ» па пр. Незалежнасці, 18 (2002); рэканструкцыя парку імя Горкага (2004); добраўпарадкаванне тэрыторыі перад Кафедральным саборам Святога Духа па вуліцы Багдановіча (2004); помнік супрацоўнікам МУС, якія загінулі ў час выканання службовых абавязкаў па вуліцы Чырвонай (2004); кафэ «тэт-а-тэт» на пр. Незалежнасці, 58 (2004); выходы з са станцый метро «Інстытут культуры» (вул. Суражская), «Пушкінская» (вул. Прытыцкага), «Партызанская» (вул. Даўгабродская), «Вакзальная» (вул. Бабруйская), «Усход» (пр. Незалежнасці) (2006—2009); жылы дом па 2-м Марусінскім завулку (2006); магазін кветак па вул. Даўгабродскай (2007); крама, А. Б. К., вытворчыя цэхі «Еўраопт» па вул. Казінца, 56а (2007); кафэ «Жбан» па вул. Петруся Броўкі, 16 (2008); міні-магазін па пр. Ракасоўскага, 3 (2009); спартыўна-аздараўленчы комплекс з басейнам і саўнай ў гасцініцы «Планета» па пр. Пераможцаў, 31 (2009); казіно «Шангрыла» па вул. Кірава, 8 к2 (2010) — усе ў Мінску; шматфункцыянальны комплекс «Аляксандраў Плаза» па вул. Пушкіна, 4 у Гомелі (2011); аквапарк «DREAMLAND», уваходная група «Марока» з боку вул. Арлоўскай (2012); інтэр’еры Палаца культуры нафтавікоў г. Губкінскі, Расія (2013); шматпавярховыя элітныя жылыя дамы па вул. Румянцава, № 3; № 5 (2014); гандлёвы цэнтр на скрыжаванні пр. Міру і вул. Касманаўтаў у Магілёве (2014); гасцінічны комплекс «Замкавы» па вул. Замкавая 25, 27а, забудова правага боку вул. Зыбіцкай, кварталы 4-5 (2015); Духоўна-адукацыйны цэнтр Беларускай Праваслаўнай Царквы (акадэмія імя Свяціцеля Кірыла Тураўскага) на вуліцах Кірыла і Мяфодзія і Зыбіцкай (2015); шматпавярховы элітны жылы дом па вул. Захарава (пабудаваны ў 2016); забудова правага боку вул. Зыбіцкай кварталы 2-3 (пабудаваны ў 2016); фізкультурна-аздараўленчы цэнтр «Аграпрамбанка» па вул. Шаранговіча (пабудаваны ў 2016); шматфункцыянальны комплекс у раёне кінатэатра «Перамога» па вул. Камсамольскай (пабудаваны ў 2016).
Навуковы кіраўнік шэрагу абъектаў, якія маюць статус гісторыка-культурнай каштоўнасці.
Узнагароды
Узнагароджаны граматамі Саюза архітэктараў (1984, 1998, 2001), Ганаровай граматай Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва (2005); медалём Міністэрства ўнутраных спраў (2014), мае Падзяку Беларускай Праваслаўнай царквы (2005, 2007). Лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у галіне архітэктуры і рэстаўрацыі (2000)
Атрымаў грант фонду Сораса (1996).
Гарошак танкалісты
Гаро́шак танкалісты (Vicia tenuifolia) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 80—200 (100—150 ) см даўжынёй. Сцябло прамое, рабрыстае, слаба апушанае. Лісце чаргаванае па даўжыні сцябла, доўгае і складаецца з 10—12 (8—12 ) пар лісточкаў. Вось ліста заканчваецца вусікам. Лісточкі размешчаны ў 2 плоскасцях, арыентаваных пад вострым вуглом адзін да аднаго, суцэльныя, гладкія, з завостранай верхавінкай, апушаныя. Кветкі з пяццю пялёсткамі, ліловага або лілова-сіняга колеру, у пазушных гронках даўжынёй 15—20 см. Вяночак 12—15 мм даўжынёй. Кветканосы з гронкай звычайна амаль удвая даўжэй лісця. Плод — лінейна-падоўжаны струк.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны ў большай частцы Еўропы, у Азіі і Паўночнай Афрыцы (Алжыр, Марока). Святлолюбівая расліна, ксерафіт, мезафіт, мезатроф.
Расце на сухіх лугах, стэпавых схілах, у зарасніках — у лесастэпе і стэпе, на ўзлесках і палянах, камяністых россыпах, каля дарог.
Ахоўваецца на тэрыторыі Латвіі, Эстоніі, Валынскай вобласці Украіны, Калужскай вобласці Расіі.
Гаспадарчае значэнне
Гарошак танкалісты перспектыўны ў якасці кармавой расліны ў рэгіёнах з недастатковым увільгатненнем і якасцю глебы. Па кармавой якасці не саступае люцэрне.
Сінонімы
Паводле сайта The Plant List
Браткі (значэнні)
Браткі
Кірунак ветру
Кіру́нак ве́тру — адзін з паказчыкаў паветра. Метэаралагічны кірунак ветру паказваецца азімутам пункта, адкуль дзьме вецер; але аэранавігацыйны кірунак ветру — куды дзьме, такім чынам адрозненне складае 180°.
Для вымярэння кірунку ветру выкарыстоўваюць розныя прылады, якія нагадваюць ветрапаказчыкі і флюгеры. Гэтыя прылады працуюць паводле прынцыпу руху пры самых мінімальных павевах ветру. Флюгер паказвае пераважны кірунак ветру — ягоная хваставая частка накіравана ў бок, у які дзьме вецер.
Генры Роўлінсан
Генры Крэсвік Роўлінсан (Henry Creswicke Rawlinson; 11.4.1810, Чэдлінгтан, Вялікабрытанія — 5.3.1895), англійскі дыпламат, усходазнавец. Адзін з заснавальнікаў асірыялогіі.
Біяграфічныя звесткі
У 1827—39 афіцэр брытанскай Ост-Індскай кампаніі (у Індыі і Іране). У 1840—60-я г. прадстаўнік брытанскага ўрада ў г. Кандагар (Афганістан), консул у Багдадзе, пасол у Тэгеране.
Прэзідэнт Азіяцкага каралеўскага таварыства (1878—81) і Геаграфічнага каралеўскага таварыства (1871—72, 1874—75).
Герб Сент-Кітса і Невіса
Герб Сент-Кітса і Невіса быў прыняты ў 1967 годзе. Герб Сент-Кітс і Невіса складаецца са шматлікіх сімвалаў. Пальмы - какосавая пальма (шырокія плантацыі на астравах). Па баках пеліканы (гняздуюцца ў краіне). На шчыце ёсць кветка бавоўніка (важная культура сельскай гаспадаркі). Можна сказаць, што сімвалы герба Сент-Кітс і Невіс прадстаўляюць карэннае насельніцтва і гістарычнае ўклад у развіццё краіны англічан і французаў. Унізе нацыянальны дэвіз - "Краіна вышэй цябе" (англ.).
Алецкі павет
Алецкі павет займае плошчу 873,83 км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Алецка.
Станам на 2018 год у павеце пражывалі 34694 чалавекі.
Вочны цвет палявы
Во́чны цвет палявы, макрыца чырвоная (Anagallis arvensis) — від кветкавых раслін сямейства, тыпавы від роду.
Распаўсюджанне і экалогія
Радзімай расліны лічыцца Міжземнамор’е. Распаўсюджана амаль паўсюдна. Расце як пустазелле на палях і агародах, на лугах, узлесках, берагах вадаёмаў, у прыбярэжных і пойменных хмызняках. Мезафіт і мезатроф. Святлолюбівая расліна. Цвіце ў чэрвені—жніўні.
Залатуха (значэнні)
Залатуха
Крупенька
Крупенька — народная назва расліны браткі, таксама прозвішча.
Спіс аб’ектаў PGC (2514001—2515000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2514001—2515000)
Захараў камень
Захараў камень — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца на тэрыторыі Клюкаўскага сельскага Савета ў квартале № 53 Клюкаўскага лясніцтва. Размешчаны 0,7 км больш на поўнач ад в. Арэшкі (Аршанскі раён, Віцебская вобласць).
Апісанне
Плошча помніка – 6,2 квадратных метра, плошча ахоўнай зоны – 72,2 квадратных метра. Доўгая вось яго дасягае 2,6 м, кароткая – 2,4 м, вышыня – 0,8 м, акружнасць – 9,5 м, вага – больш за 20 т. Валун прынесены ледавіком прыкладна 15-20 тыс. гадоў таму з Выбаргскага масіву. На паверхні валуна растуць мхі і лішайнікі.
Шавекінскі валун
Шавекінскі валун — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі Шавекі Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці, за 1,1 км на паўднёвы захад ад вёскі Куксы (цяпер не існуе, увайшла у склад Шавек), за 2,5 км на захад ад вёскі Ставіца, на заходнім схіле невялікага марэннага ўзгорка.
Апісанне
Плошча помніка прыроды складае 6 м². Плошча ахоўнай зоны помніка прыроды — 65 м². Мяжой ахоўнай зоны геалагічнага помніка з’яўляецца лінія, умоўна праведзеная на адлегласці 3 метраў ад краю самога помніка.
Валун чырвона-бурага граніту, дробназярністага з уключэннямі крышталёў ружовага палявога шпату, рагавой падманкі, шэрага кварцу. Прынесены падчас паазерскага абледзянення з Аландскіх астравоў. На верхняй паверхні валуна ёсць характэрнае штучнае паглыбленне, якое сведчыць пра яго ранейшае культавае значэнне.
На паверхні Шавекінскага валуна ёсць сляды куль, снарадаў і гранат.
Вялікі камень Кудаеўскі
Вялікі камень Кудаеўскі — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца на тэрыторыі Андрэеўшчынскага сельскага Савета ва ўрочышчы ўчастка “Чысцік” у квартале № 196 Аршанскага лясніцтва (Аршанскі раён, Віцебская вобласць).
Апісанне
Размешчаны 0,6 км больш на поўдзень ад в. Кудаева. Плошча помніка – 34,5 квадратных метра, плошча ахоўнай зоны – 141,9 квадратных метра. Доўгая вось яго дасягае 6,9 м, кароткая – 5 м, вышыня – 2 м, акружнасць – 22,8 м, вага – больш за 180 т. Валун прынесены ледавіком каля 150 тыс. гадоў таму з Аландскіх астравоў.
Сейшы
Се́йшы (Seiche) — стаячыя хвалі, якія ўзнікаюць у замкнёных або часткова замкнёных вадаёмах.
Сейшы з’яўляюцца вынікам рэзанансных з’яў у вадаёме пры інтэрферэнцыі хваль, адлюстраваных ад межаў вадаёма. Прычынай ўзнікнення сейшаў з’яўляецца ўздзеянне знешніх сіл — змена атмасфернага ціску, вецер, сейсмічныя з’явы. Сейшы характарызуюцца вялікім перыядам (ад некалькіх хвілін да дзясяткаў гадзін) і вялікай амплітудай (ад адзінак міліметраў да некалькіх метраў).
Штаты Гернсі
Парламент складаецца з 45 выбарных дэпутатаў і 2 прадстаўнікоў Олдэрні.
У каронным уладанні Гернсі няма палітычных партый, усе дэпутаты з'яўляюцца незалежнымі. Кандыдаты абіраюцца дэмакратычным шляхам праз народнае галасаванне. Паседжанні ў Штатах праходзяць кожны месяц акрамя жніўня.
Функцыі дзяржаўнага кіравання ажыццяўляюцца дзесяццю Дэпартаментамі на чале з міністрам.
Барвенак травяністы
Барвенак травяністы (Vinca herbacea) — расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Па марфалагічных прыкметах барвенак травяністы блізкі да.
Аднак, у адрозненне ад апошняга, лісце ў яго ападае на зіму, долі чашачкі па краях раснічастыя, кветкі — дробныя (да 18 мм у дыяметры).
Пладаносныя парасткі барвенка травяністага — не прамастаячыя, а ўзыходзячыя; бясплодныя парасткі ўзыходзячыя або сцелюцца, не ўкараняюцца або ўкараняюцца верхавінамі.
Распаўсюджанне
Барвенак травяністы расце ў лісцяных, радзей у змешаных лясах, хмызняках (С1_2, D1_2). Расліна з’яўляецца ценялюбнай.
Цвіце барвенак травяністы ў маі — чэрвені.
Распаўсюджаная ў лесастэпе і стэпе.
Від патрабуе беражлівага выкарыстання і аховы. Уваходзіць у Афіцыйныя пералікі рэгіянальна рэдкіх раслін Вінніцкай і Харкаўскай абласцей.
Таксанамія
Від Барвенак травяністы ўваходзіць у род трыбы  падсямейства  сямейства  парадку.
Выкарыстанне
Лячэбныя ўласцівасці барвенка травяністага канчаткова не вывучаны. Устаноўлена, што ў надземнай частцы і ў каранях змяшчаецца значная колькасць алкалоідаў і руцін. Ёсць указанні на тое, што прэпараты барвенка травяністага маюць здольнасць зніжаць крывяны ціск і ўтрыманне цукру ў крыві.
У каранях барвенка травяністага ўтрымліваецца 0,2 % кумарыну, што адносіць гэту расліну да трэцяй групы з мінімальнай эфектыўнай канцэнтрацыяй кумарыну, якая выклікае гібель паловы пухлінных клетак.
Барвенак травяністы, як і астатнія віды барвенка, з’яўляецца важнай дэкаратыўнай раслінай для украінцаў, таму яго шырока культывуюць як у парках, лесапарках, скверах, так і прыватных садах і на прысядзібных участках, часта высаджваюць на могілках.
Залучанскі валун
Залучанскі валун — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1996). Знаходзіцца на паўночай ускраіне в. Залучча Вайханскага сельсавета (Гарадоцкі раён, Віцебская вобласць).
Апісанне
Вышыня — 1,15 м, акружнасць — 10,1 м, аб'ём — 8,3 м3, вага — 22 тоны. Мае плоскую форму і моцна вывернутую паверхню. Прынесены з наваколля г. Выбарг 10 — 15 тысяч год назад.
Ракетны ўдар па Сірыі ў красавіку 2018 года
14 красавіка 2018 года ў 04:00 Злучаныя Штаты Амерыкі, Францыя і Вялікабрытанія нанеслі серыю ракетных удараў па ўрадавых аб’ектах у Сірыі. У аперацыі былі выкарыстаныя крылатыя ракеты марскога і паветранага базіравання.
Паводле даных Еўрапейскага камандавання Узброеных сіл ЗША, па трох мэтам на тэрыторыі Сірыі было ўжыта 105 ракет розных тыпаў. Згодна з Генеральным штабам Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, Войскамі супрацьпаветранай абароны (СПА) Узброеных сіл Сірыйскай Арабскай Рэспублікі ў паветранай прасторы краіны было выяўлена 103 ракеты. Паводле справаздачы EUCOM сілы СПА Сірыі і Расіі не збілі ніводнай ракеты саюзнікаў. У сваю чаргу, Сірыйская армія заявіла, што збіла большасць ракет, выпушчаных па яе тэрыторыі. Міністэрства абароны Расіі паведаміла, што чатыры ваенныя аэрадромы не пацярпелі, на двух былі невялікія разбурэння інфраструктуры. Аб’екты ў раёне населеных пунктаў Барз і Джарамані, меркавана, якія адносяцца да так званай «ваеннай хімічнай праграмы» Дамаска, часткова разбураны, пры гэтым яны даўно не выкарыстоўваліся, людзей і абсталявання на іх не было. У ходзе атакі трое мірных жыхароў Сірыі атрымалі раненні.
Тры заходнія дзяржавы заявілі, што нанеслі ўдары ў адказ на меркаванае ўжыванне хімічнай зброі ў Думе ва Усходняй Гуце ўрадавымі войскамі 7 красавіка таго ж года. Сірыйскі ўрад адмаўляў сваю датычнасць да нападаў на Думу і назваў гэтыя ўдары парушэннем міжнароднага права.
Папярэднія падзеі
Па сцвярджэнні Сусветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ) і «партнёраў у сферы аховы здароўя», якія супрацоўнічаюць з ёй, было паведамлена пра тое, што загінула больш за 70 чалавек, прычым у 43 загінулых смерць наступіла ў выніку развіцця сімптомаў, аналагічных сімптомам атручвання высокатаксічнымі хімічнымі рэчывамі, каля 500 чалавек былі дастаўлены ва ўстановы аховы здароўя з прыкметамі і сімптомамі, характэрнымі для атручвання таксічнымі хімічнымі рэчывамі. У прыватнасці, у пацярпелых было адзначана моцнае раздражненне слізістых абалонак, парушэнне дыхання і работы цэнтральнай нервовай сістэмы. Пры гэтым афіцыйны прадстаўнік СААЗ Тарык Язарэвіч заявіў, што арганізацыя не мела доступу ў горад Дума і не магла пацвердзіць інфармацыю аб ужыванні там хімічнай зброі.
Як і ў папярэдніх падобных выпадках, ЗША, Вялікабрытанія і Францыя, а таксама некаторыя іншыя дзяржавы, усклалі адказнасць за ўжыванне хімічнай зброі на сірыйскія ўлады. Сірыйскае дзяржаўнае інфармагенцтва паведаміла пра тое, што паўстанцы, якія кантралявалі на той момант горад, «сфабрыкавалі доказы аб прымяненні хімічнай зброі з мэтай перашкодзіць наступленню сірыйскай арміі». Расія і Іран адмаўлялі факт прымянення хімічнай зброі. Расійскія прадстаўнікі выказалі здагадку, што інсцэніроўку інцыдэнту арганізавалі «Белыя каскі». Пасля (13 красавіка) Расія сцвярджала, што інцыдэнт быў зымітаваны Вялікабрытаніяй, каб справакаваць ЗША на нанясенне авіяўдараў.
10 красавіка адбылося экстраннае пасяджэнне Савета Бяспекі ААН, дзе абмеркоўваліся меры рэагавання на гэты выпадак меркаванага выкарыстання хімічнай зброі, аднак рэзалюцыя, прапанаваная ЗША, не была прынята з-за прымянення Расіяй права вета. Праект рэзалюцыі, прапанаваны Вашынгтонам, атрымаў большасць галасоў (супраць прагаласавалі толькі Расія і Балівія, Кітай устрымаўся), але быў заблакаваны Максвой. Расійскі праект рэзалюцыі не атрымаў большасці галасоў (за — 6, супраць — 7, двое ўстрымаліся). Пасля гэтага ЗША, Вялікабрытанія і Францыя сталі вывучаць магчымасці прымянення ваеннай сілы ў якасці «сумеснай сілавой меры».
Кааліцыя
Эскадраны мінаносец тыпу «Жорж Легі» забяспечваў супрацьлодкавую абарону ў акваторыі Міжземнага мора.
Сірыя
Невядомае колькасць комплексаў С-125, С-200, «Бук», «Куб», «Аса», Страла-10, Панцыр-С1 войск СПА Сірыі.
Па заяве Міністэрства абароны РФ, сірыйскія СПА выкарыстоўвалі 112 зенітных ракет: С-125 — 13; С-200 — 8; «Бук» — 29; «Куб» — 21; «Аса» — 11; «Страла-10» — 5; «Панцыр-С1» — 25, перахоплена 71 мэта з 103.
Па заяве Міністэрства абароны ЗША, сірыйскія СПА выпусцілі больш за 40 ракет класа «зямля-паветра», прычым большасць запускаў адбылося ўжо пасля таго, як ўдары па аб’ектах былі скончаны.
Ваенная аперацыя
03:42 — пачатак нанясення ракетных удараў кааліцыі (па інфармацыі Міністэрства абароны РФ).
04:03 — прэзідэнт ЗША Дональд Трамп паведаміў аб пачатку нанясення «кропкавых ўдараў» па Сірыі ў адказ на меркаваную хімічную атаку у сірыйскім горадзе Дума.
04:15 — па паведамленнях відавочцаў у Дамаску прагучалі першыя выбухі.
05:07 — сірыйская армія заявіла, што адбіла паветраную атаку ў раёне горада Кісва, размешчанага ў 15 км на поўдзень ад Дамаска.
05:20 — завяршэнне ракетных удараў кааліцыі па Сірыі (па інфармацыі Міністэрства абароны РФ).
05:22 — старшыня аб’яднанага камітэта начальнікаў штабоў генерал Джозэф Данфард заявіў аб завяршэнні першай хвалі удараў. Ён таксама паведаміў, што Расія не была загадзя папярэджана аб рыхтуемых ударах, аднак, іншымі прадстаўнікамі ЗША, а таксама прадстаўнікамі Францыі былі зроблены заявы аб адваротным. Кааліцыя наносіла ўдары па навуковаму цэнтру ў Дамаску, складах хімічнай зброі і камандным пункце ў заходнім Хомсе.
06:35 — міністэрства абароны Вялікабрытаніі паведаміла, што самалёты Panavia Tornado (GR4) выпусцілі ракеты Storm Shadow па ваеннаму аб’екту, былой ракетнай базе — у пятнаццаці мілях на захад ад Хомса, дзе, па іх ацэнках, захоўвалася хімічная зброя.
07:00 — міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі заявілі, што падраздзяленні СПА, які затулялі аб’екты ў Тартус і Хмейміме, не ўдзельнічалі ў адлюстраванні ракетнай атакі кааліцыі. За некалькі дзён да гэтага пасол РФ у Ліване заявіў аб праве Расіі збіваць выпушчаныя па Сірыі ракеты і адкрываць агонь.
Вынікі і ацэнкі
Па сцвярджэнні амерыканскіх, брытанскіх і французскіх вайскоўцаў, пастаўленыя перад імі задачы — разбурэнне трох аб’ектаў, якія, як мяркуецца, былі задзейнічаны ў сірыйскай праграме вытворчасці хімічнай зброі — былі паспяхова вырашаны, пра што наглядна сведчаць спадарожнікавыя фатаграфіі аб’ектаў да і пасля нанясення удараў, а таксама рэпартажы з месцаў падзей. Не адмаўляючы гэтага, Сірыя і Расія акцэнтуюць увагу на вялікай колькасці збітых — па сцвярджэнні іх прадстаўнікоў — крылатых ракет. Міністэрства абароны РФ таксама сцвярджала, што ракетныя ўдары былі нанесеныя і па іншых — неабвешчаных афіцыйна — мэтах, прычым СПА многіх з іх была рэалізавана са 100%-й выніковасцю. Амерыканскія вайскоўцы адмаўлялі перахоп хоць бы адной крылатай ракеты. Французскія вайскоўцы паведамлялі, што ў дачыненні да ўсіх 12 выкарыстаных імі ракет няма ніякіх прыкмет іх перахопу. Па сцвярджэнні Міністэрства абароны Расіі, па любых методыках разліку, для знішчэння заяўленых трох аб’ектаў «дастаткова не больш за 10 ракет на кожны з трох аб’ектаў з улікам трохразовага перакрыцця для іх гарантаванага знішчэння». 20 красавіка міністр замежных спраў Расіі заявіў аб тым, што расійскія вайскоўцы «зусім хутка» пададуць доказы перахопу некаторай колькасці ракет. Па словах міністра, гэтыя доказы прадэманструюць, што «наша арыфметыка не беспадстаўна».
Дзяржаўныя СМІ Сірыі паведамілі пра знішчэнне 13 крылатых ракет.
Сцвярджалася таксама, што ў ноч на 14 красавіка сірыйскія вайскоўцы выявілі 2 ракеты «Тамагаўк», якія пасля перададзены расійскім вайскоўцам.
Увечары таго ж дня (14 красавіка) руіны аб’екта ў Базры наведалі журналісты Франс-Прэс падчас візіту арганізаванага Міністэрствам інфармацыі Сірыі. Супрацоўнікі «аб’екта» распавялі ім падчас сустрэчы, што гэтым «аб’ектам» з’яўляецца «Навукова-даследчы цэнтр», у якім яны займаліся «даследаваннямі і распрацоўкай у галіне фармацэўтыкі і хімічнай прадукцыі грамадзянскага прызначэння», якая выкарыстоўваецца «для атрымання хімічных рэчываў, якія ўжываюцца пры вырабе прадуктаў харчавання, лекаў і дзіцячых цацак» (па іншых паведамленнях на «аб’екце» вырабляліся проціяддзя пры змяіных ўкусах ). Нібыта следчыя АЗХЗ ўжо наведалі гэты цэнтр і «пацвердзілі, што ён не рабіў ніякай хімічнай зброі».
Раней паведамлялася аб тым, што ў тых выпадках, калі інспектары АЗХЗ атрымлівалі магчымасць доступу да аб’ектаў, некаторыя іх часткі былі ад іх зачынены.
Ваенны аглядальнік Аляксандр Гольц адзначыў, што ў час вайны ў Іраку рэжым Садама Хусейна валодаў сапраўды такімі ж сістэмамі СПА савецкай вытворчасці, як і рэжым Асада. Пры гэтым, у 2003 годзе іракскія СПА не змаглі супрацьстаяць амерыканскім «Тамагаўк», што выклікае пытанні адносна такой высокай выніковасці СПА Сірыі.
На думку некаторых аналітыкаў, заявы Сірыі аб перахопе ракет не заслугоўваюць даверу, паколькі сірыйская СПА, якая раней прадстаўляла сабой значную сілу, была крытычна аслаблена ў ходзе шматгадовага канфлікту. Гэтыя аналітыкі адзначаюць, што нават больш магутная сістэма СПА сутыкнулася б з праблемамі пры адлюстраванні дадзенага ўдару, улічваючы колькасць і тэхналагічнасць запушчаных ракет, якія ажыццяўляюць палёт на малой вышыні, а таксама з улікам таго, што кааліцыя, верагодна, распачала меры па падаўленні сірыйскіх радараў.
На думку выдання Jane's IHS, «прадэманстраваныя рэшткі ракет маглі належаць ракетам, уразіўшых свае мэты, або ракетам, якія апынуліся няздольнымі зрабіць гэта падчас папярэдняга ўдару» (The missile remnants it displayed could have come from missiles that hit their targets or failed in a previous attack).
Экстраннае пасяджэнне СБ ААН
14 красавіка 2018 года Расія ўнесла на разгляд Савета Бяспекі ААН праект рэзалюцыі, што асуджаў удар ЗША і саюзнікаў па Сірыі. Дакумент патрабаваў ад іх неадкладна спыніць агрэсію. За рэзалюцыю прагаласавалі тры краіны: Расія, Кітай (пастаянныя члены СБ) і Балівія. Устрымаліся чатыры краіны: Казахстан, Перу, Экватарыяльная Гвінея і Эфіопія. Прагаласавалі супраць восем краін, уключаючы ЗША, Францыю і Вялікабрытанію (пастаянныя члены СБ).
Міжнародная рэакцыя
Сваю падтрымку, у той ці іншай ступені, дзеянняў ЗША, Вялікабрытаніі і Францыі выказалі наступныя дзяржавы: Аўстралія, Албанія, Балгарыя, Германія, Грэцыя, Данія, Ізраіль, Іспанія, Італія, Канада, Катар, Калумбія, Кувейт, Нідэрланды, Новая Зеландыя, Польшча, Румынія, Саудаўская Аравія, Турцыя, Украіна, Харватыя, Чэхія, Эстонія, Японія. Наступныя краіны выказалі сваю заклапочанасць тым, што адбылося, непрыманне — у гэтай або падобных выпадках — мер ваеннага характару або нежаданне прымаць чый-небудзь бок: Аўстрыя, Алжыр, Аргенціна, Бразілія, В’етнам, Егіпет, Індыя, Інданезія, Ірландыя, Кіпр, Марока Пакістан, Сербія, Фінляндыя, Чылі, Швецыя. Ракетныя ўдары па тэрыторыі Сірыі былі асуджаны, з рознай ступенню эмацыйнасці, наступнымі краінамі: Беларусь, Балівія, Венесуэла, Іран, Кітай, Куба, Ліван, Расія.
Міжнароднае права
Згодна са Статутам ААН, прымяненне сілы суверэннымі дзяржавамі ў мэтах забеспячэння міжнароднай бяспекі магчыма пры наяўнасці адпаведнага дазволу з боку СБ ААН. Прымяненне Расіяй свайго права вета пры галасаванні ў СБ ААН азначала практычную немагчымасць атрымання такога дазволу. У выніку гэтага прымяненне ваеннай сілы можа юрыдычна абгрунтоўвацца толькі неабходнасцю дэманстрацыі дзейснасці забароны хімічнай зброі, прымусовым выкананнем абавязацельстваў Сірыі як члена Канвенцыі аб забароне хімічнай зброі і памяншэннем пакут насельніцтва шляхам яго абароны ад далейшага прымянення хімічнай зброі.
Некаторымі спецыялістамі па міжнароднаму праву раней ужо рабіліся сцвярджэнні аб незаконнасці нанясення удараў без згоды з боку СБ ААН. Імі таксама выказвалася меркаванне, што падтрымка Злучанымі Штатамі паўстанцаў у іх барацьбе супраць сірыйскага ўрада таксама супярэчыць палажэнням міжнароднага права.
Урад Вялікабрытаніі апублікаваў сваю прававую пазіцыю адносна нанесеных удараў, з якой вынікала іх абгрунтаванасць гуманітарнымі меркаваннямі.
Секанды-Такарады
Се́канды-Такарады, таксама Секонды-Такарады — горад у Гане, на ўзбярэжжы Гвінейскага заліва, адміністрацыйны цэнтр Заходняга рэгіёна. Насельніцтва — 335 тыс. жыхароў (2005). Чацвёрты па велічыні горад Ганы пасля сталіцы краіны Акра, Кумасі і Тамале. Абслугоўваецца аэрапортам «Такарады».
Фіялка лясная
Фіялка лясная (Viola reichenbachiana) — від кветкавых раслін сямейства.
Касцёл Святой Сям’і (Ліда)
Касцёл Святой Сям’і — мураваны каталіцкі храм у Лідзе Гродзенскай вобласці, размешчаны на вул. Гастэла, 22-1.
Гісторыя
1994 годзе улады дазволілі пабудаваць касцёл. Парафія была створана ў 1996 годзе.
14 ліпеня 1996 года былі асвячоны крыж і пляцоўка пад будаўніцтва святыні. У ліпені 1999 года распачаліся будаўнічыя працы. 26 жніўня 1999 г. былі ўстаноўлены 13 фундаментных блокаў.
10 ліпеня 2010 года адбылася кансэкрацыя касцёла, якую здзейсніў біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч.
Багушэвіцкі камень з рыбкамі
Багушэвіцкі камень з рыбкамі — геалагічны помнік рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца паблізу ад вёскі Багушэвічы (Глыбоцкі раён, Віцебская вобласць), за 0,5 км на захад ад хутара Пацэвічаў.
Апісанне
Валун ружовага граніту памерамі 1,95 х 1,5 м, вышынёй 1,3 м, які мясцовыя жыхары называюць камень «з рыбкамі». Такая назва дадзена, відаць, таму, што на бакавой роўнядзі валуна знаходзіцца ўключэнне (ксеналіт) іншай паводле саставу пароды — шэрага гнейсу і ў выглядзе пляскатага эліпса (0,85 х 0,25 м). Частка гнейсу разбурылася, у выніку чаго і ўтварылася паглыбленне, у верхняй частцы якога выступае яшчэ адзін эліпс меншых памераў. Магчыма, што прыродныя рысы гэтага ксеналіту былі яшчэ падпрацаваны рукой чалавека так, каб яго відарыс больш нагадваў рыбу.
Легенда
Лічыцца, што гэтую выяву стварылі французы ў 19 стагоддзі з мэтай адзначыць месца захавання яшчэ аднаго скарбу. Паводле падання, большая з гэтых рыбак (эліпсаў) паказвае напрамак, дзе знаходзіцца тое месца і адлегласць да яго, меншая — глыбіню, на якой закапаны скарб.
Мікалай Дзмітрыевіч Мухін
Мікалай Дзмітрыевіч Мухін (Николай Дмитриевич Мухин;  — ) — вучоны ў галіне селекцыі раслін і насенняводства, доктар сельскагаспадарчых навук (1963), прафесар (1964), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1967), Герой Сацыялістычнай Працы (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Арэфіна Смаленскай губерні (зараз у Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі). Скончыў школу сялянскай моладзі. Працаваў на чыгуначным вузле ў Смаленску. У 1927—1929 гадах працаваў сакратаром сельсавета ў Пачынкаўскім раёне. У 1929—1931 гадах на службе ў Чырвонай Арміі.
У 1935 годзе скончыў Беларускі сельскагаспадарчы інстытут. У 1936—1937 гадах працаваў на Пятроўскай машына-трактарнай станцыі ў Карэльскай АССР, у 1938—1941 гадах — на Беларускай дзяржаўнай селекцыйнай станцыі (навуковы супрацоўнік, намеснік дырэктара). З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1941 года зноў прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнічаў у баях на Заходнім, 3-м Беларускім франтах. У 1945 годзе ў званні капітана камандаваў ротай аэрадромна-тэхнічнага абслугоўвання ў складзе 1-й паветранай арміі.