cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Пятровіч Барсукоў
Біяграфія
У 1967 годзе прызваны ў Пагранічныя войскі СССР. Служыў у Закаўказзі. Пасля заканчэння школы сяржанцкага складу быў прызначаны камандзірам аддзялення адной з застаў 43-га Прышыбскага Чырванасцяжнага пагранічнага атрада. У 1969 годзе скончыў курсы малодшых лейтэнантаў пры Маскоўскім вышэйшым пагранічным камандным вучылішчы імя Массавета і быў накіраваны для далейшага праходжання службы ў адзін з пагранічных атрадаў Чырванасцяжнай Усходняй пагранічнай акругі.
З 1981 гады на працягу двух гадоў знаходзіўся ў складзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў у Афганістане.
Налібацкі сельсавет
Назву Налі́бацкі сельсавет маюць:
Стрэс
Стрэс (ад stress — ціск, націск, напор; прыгнёт; напружанне) — неспецыфічная (агульная) рэакцыя арганізма на ўздзеянне (фізічнае або псіхалагічнае), што парушае яго гамеастаз, а таксама адпаведны стан нервовай сістэмы арганізма (або арганізма ў цэлым). У медыцыне, фізіялогіі, псіхалогіі вылучаюць станоўчую (эўстрэс) і адмоўную (дыстрэс) формы стрэсу. Па характары ўздзеяння вылучаюць нервова-псіхічны, цеплавы або холадавы, светлавы, антрапагенны і іншыя стрэсы. Якім бы ні быў стрэс, «добрым» або «дрэнным», эмацыйным або фізічным (або тым і іншым адначасова), уздзеянне яго на арганізм мае агульныя неспецыфічныя рысы. Падвышае выпрацоўку наднырачнікамі картызолу, што выклікае ператварэнне бялкоў у вугляводы праз парушэнне клетачнага метабалізму, змяншэнне мышачнай тканкі і назапашванне белага тлушчу, павышэнне ўзроўню глюкозы, трыгліцырыдаў і халестэрыну ў крыві, узбуджэнне апетыту і павышэнне артэрыяльнага ціску.
Папярэджанне
Хоць для барацьбы з наступствамі стрэсу традыцыйна распрацоўвалі шматлікія метады, былі таксама праведзены значныя даследаванні па прадухіленні стрэсу, прадмету, які цесна звязаны з падвышэннем псіхалагічнай устойлівасці. Быў распрацаваны шэраг падыходаў да самадапамогі для прадухілення стрэсу і падвышэнні ўстойлівасці, заснаваных галоўным чынам на тэорыі і практыцы кагнітыўна-паводзіннай тэрапіі.
Эфектыўнасць
Кіраванне стрэсам мае фізіялагічныя і імунныя перавагі. Станоўчыя вынікі назіраюцца пры спалучэнні немедыкаментозных умяшанняў :
Прычыны
Перанапружванню спрыяе нелюбімая праца, разрыў адносін, сваркі са сваякамі, адсутнасць улюбёнай справы, нястача магнію і вітамінаў групы В.
Праявы
Праявамі стрэсу ёсць парушэнне засяроджання ўвагі, нізкая працаздольнасць, хуткая стамляльнасць, раздражняльнасць, агрэсіўнасць, трывожнасць і страх, сталае гнятлівае адчуванне віны.
Фізічны ўзровень
Паводзінавы ўзровень
Ментальны ўзровень
Эмацыйны ўзровень
Паліяніўка
Паліяніўка (Поліяні́вка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Цішчанка
Цішчанка — прозвішча.
Эстэр Юй
Дзяцінства і адукацыя
Юй Шусінь нарадзілася ў Шанхаі, КНР і з’яўляецца адзіным дзіцём у сям’і. Яе бацькі — магнаты нерухомасці і валодаюць некалькімі кампаніямі; сама Эстэр Юй таксама з’яўляецца адным з акцыянераў і валодае мноствам прадпрыемстваў. Дзяўчына атрымала вышэйшую адукацыю ў каледжы мастацтваў LASALLE у Сінгапуры, скончыўшы яго са ступенню ў галіне СМІ і індустрыі моды.
2015—2019: пачатак акцёрскай дзейнасці
У 2015 годзе Юй знялася ў сваім дэбютным серыяле «Памежны горад блуду», які ўпершыню з’явіўся на экранах у 2016 годзе. Пасля з’яўлення на шоу Першакурснік Эстэр атрымала прызнанне. У 2017 годзе яна здымалася ў якасці актрысы другога плана ў гістарычнай драме «Альянс дарадцаў» і рамантычнам сямейнам серыяле «Звычайныя гады».
2020-дагэтуль: Моладзь і ты 2, новыя праекты
У 2020 годзе Юй узяла ўдзел у музычным шоу на выжыванне Моладзь і ты 2 і стала адной з найзнакамітых трэйні. Яна дэбютавала ў складзе тэрміновага дзявочага C-pop гурта THE9 30 траўня 2020 года.
У тым жа годзе Юй набыла вядомасць, сыграўшы мілую студэнтку ў папулярным рамантычным тэлесерыяле «Знайдзі сябе», і была намінавана на прыз глядацкіх сімпатый на 30-й цырымоніі кітайскай тэлевізійнай прэміі «Залаты арол». Пазней акторка сыграла мудрагелістую жанчыну-следчага ў гістарычным серыяле «Кроч павольна», а таксама з’явілася ў драме «Каханне такое рамантычнае» у якасці запрошанай зоркі. У спіс Forbes China Under 30 Elite за 2020 год яна была ўключана як вядомая актрыса індустрыі забаў і спорту.
У 2021 годзе Юй сыграла пачынаючага рэдактара ў рамантычнай камедыі «Святло месяца». 5 снежня гурт THE9 быў афіцыйна расфармаваны.
У 2022 годзе было пацверджана, што Юй здымаецца ў фэнтэзійным рамантычным серыяле «Каханне феі ды д’ябла». Яна сыграла ролю жвавай ды нявіннай несмяротнай феі, якая па волі выпадку вызваляе з турмы небяспечнага дэмана. Юй таксама знялася ў экалагічным рамантычным серыяле «Каханне маленькага лесу».
Было таксама пацверджана, што Юй здымецца ў галоўнай жаночай ролі ў фантастычнай драме «Меч і фея», заснаванай на аднайменнай папулярнай кітайскай ролевай гульні.
NGC 2282
NGC 2282 (іншыя абазначэнні — IC 2172, CED 87) — адбівальная туманнасць у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валадарскі раён (Астраханская вобласць)
Валадарскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у паўднёва-ўсходняй частцы Астраханскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Валадарскі.
Геаграфія
Валадарскі раён размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Астраханскай вобласці. Агульная плошча раёна складае 3883 км². Рэкі, ерыкі, пратокі дэльты Волгі разразаюць тэрыторыю на мноства вялікіх і малых астравоў і астраўкоў.
Тэрытарыяльна раён мяжуе з Краснаярскім, Прыволжскім, Камызяцкім раёнамі Астраханскай вобласці, Рэспублікай Казахстан, з поўдня абмываецца Каспійскім морам.
Тэрыторыя ўяўляе сабой плоскую раўніну, разрэзаную рукавамі і пратокамі, злучаныя 8 паромнымі пераправамі і змешчаную на 366 астравах.
Мустафа I
Мустафа I ( — ) — султан Асманскай імперыі ў 1617—1618 і 1622—1623. Сын Мехмеда III і Хандан Султан (этнічнай грэчанкі, народжанай Алены).
Мустафа I стаў султанам у 1617. Але праз некаторы час у выніку змовы быў зрынуты сваім пляменнікам Асманам II (сын Ахмеда I) і ізаляваны ў палацы.
Падчас паўстання янычар у 1622, быў вызвалены і вернуты да пасада, але праз год Мустафа I самавольна адрокся ад тытула.
Гісторыкі лічаць, што Мустафа быў душэўна хворым і няздатным да кіравання.
Красікаў
Кра́сікаў — рускае прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Ірвота
Ірвота, таксама Рвота (пасля галосных), Ваніты — рэфлекторнае вывяржэнне змесціва страўніка (часам і дванаццаціперснай кішкі) праз рот (часам і праз нос). Ірвота ў асноўным абумоўліваецца скарачэннем цягліц брушнога прэса; пры гэтым выходная частка страўніка шчыльна закрываецца, цела страўніка расслабляецца, адкрываецца ўваход у страўнік, пашыраецца стрававод, паражніна рота. Увесь гэты рэфлекторны акт рэгулюецца ірвотным цэнтрам, размешчаным у даўгаватым мозгу. Ірвоце звычайна папярэднічае млоснасць, міжвольныя глытальныя рухі, пачашчанае дыханне, узмоцненае вылучэнне сліны і слёз. Ірвотныя масы складаюцца звычайна з рэшткаў ежы, страўнікавага соку, слізі; могуць утрымліваць жоўць і іншыя прымешкі (кроў, гной).
Ірвота назіраецца пры шэрагу інфекцый (шкарлятына, тыф і т. д.), атручванні (харчовыя, медыкаментозныя, наркатычныя), назапашванні ў крыві таксічных прадуктаў абмену (ірвота пры паразе нырак), у цяжарных, раздражненні брушыны, пры гастрытах, язвавай хваробе і іншых. У шэрагу выпадкаў ірвота вызваляе арганізм ад шкодных рэчываў. Ірвота можа таксама узнікаць пры моцных хваляваннях, эмоцыях адмоўнага характару, з'яўляецца сімптомам засмучэнні цэнтраў нервовай сістэмы (парушэнне мазгавога кровазвароту, страсення мозгу, менінгіт і т. п.), узнікаць пры раздражненні вестыбулярнага апарата (напрыклад, пры марской хваробы).
Кізлярскі каньячны завод
Кізлярскі каньячны завод  — расійскі вытворца моцных спіртных напояў, размешчаны ў горадзе Кізляр, Дагестан. Уваходзіць у пяцёрку найбуйнейшых расійскіх вытворцаў каньяку.
Расійская імперыя
Пачынаючы са другой паловы XVIII стагоддзя вінаградарства і вінаробства з’яўлялася асноўнымі галінамі эканомікі Кізляр. Штуршок да развіцця прамысловай вытворчасці каньяку ў Кізляры паклаў закон 1884 года «аб фруктовым і вінаграда-гарэлачнай вытворчасці».
У 1880-я гады Грузінскі прадпрымальнік Давід Сараджышвілі (Сараджэў) выкупляе ў мяшчан Ізмірава, Арэшчава і Барава вінакуранныя цэхі і стварае ў Кізляры каньячны завод. Сараджышвілі першым на сваіх прадпрыемствах у Расійскай імперыі пачаў вырабляць каньяк шляхам вытрымлівання вінаграднага спірту ў бочках з горнага Каўказскага дуба. Датай заснавання завода лічыцца 1885 год, калі з Кізляра ў Маскву было прывезена 236 вёдраў каньяку.
З пачаткам Першай сусветнай вайны быў уведзены сухі закон і праца завода была прыпыненая.
СССР
Аднаўленне працы завода пачалося ў 1930-я гады. У сувязі з тым, што Кізляр уваходзіў у прыфрантавую зону падчас Вялікай Айчыннай вайны каньячны завод быў эвакуяваны ў Арменію, а большая частка спіртоў была накіравана на Тбіліскі каньячны завод. Сваю працу завод аднавіў у 1947 годзе.
У канцы 1940-х гадоў пачалася рэканструкцыя завода, якая завяршылася да 1955 года.
У 1957 годзе ў сувязі з далучэннем Кізляр да Дагестану і 40-годдзем савецкай улады быў выпушчаны каньяк «Юбілейны дагестанскага». Праз два год выпушчаны каньяк «Кізляр».
Да 1959 года ўсе работнікі завода былі забяспечаны жыллём. У 1966 годзе быў запушчаны новы завод у межах горада.
У савецкі час каля паловы вырабленага на заводзе моцнага алкаголю адпраўлялася на экспарт, пераважна ў краіны Заходняй Еўропы.
Падчас антыалкагольнай кампаніі, якая пачалася ў 1985 годзе, завод спыніў вытворчасць спіртных напояў і часова перайшоў на выпуск вінаграднага соку.
Расійская Федэрацыя
У 1990 годзе завод стаў арэндным прадпрыемствам «Дагвіна». У сувязі з недахопам сыравіны для вытворчасці алкаголю, прадпрыемства пачало закупляць вінаград у Іспаніі ці ж, у добрыя ўраджайныя гады ў Краснадарскім і Стаўрапальскім краі. У 1998 годзе завод атрымаў французскі сертыфікат на выпуск сваёй прадукцыі пад назвай «каньяк», хоць раней Кізлярскі каньячны завод экспартаваў свае напоі ў якасці брэндзі.
Падчас чачэнскага канфлікт у 1998 годзе дырэктар завода Уладзімір Грыгар’янц разам з жонкай быў выкрадзены і знаходзіўся ў чачэнскім палоне на працягу васьмі месяцаў. Сам Григорьянц звязваў сваё выкраданне з тым, што завод хацелі ўключыць у ўнітарнае прадпрыемства «Дагвино». У выніку «на свабоду» ён выйшаў дзякуючы выкупу, які сабраў калектыў завода і сваякі. Праз амаль год Григорьянц вярнуўся да кіраўніцтва заводам.
У 2001 годзе быў пабудаваны 70-ці кватэрны дом для работнікаў завода. У 2005 годзе, у год 120-годдзя завода, на яго тэрыторыі быў усталяваны помнік заснавальніку прадпрыемства-Давіду Сараджышвілі.
У 2008 годзе дырэктарам завода стаў Яўген Дружынін. Падчас яго кіраўніцтва, прадпрыемства на ўласныя сродкі правяло мадэрнізацыю і павялічыла аб’ёмы вытворчасці, стаўшы асноўным донарам дагестанскага бюджэту. Таксама ў 2008 годзе завод аднавіў статус члена гільдыі пастаўшчыкоў Крамля.
28 жніўня 2014 года распараджэннем прэм’ер-міністра Расіі Дзмітрыя Мядзведзева Кізлярскі каньячны завод перададзены ў Федэральную ўласнасць і стаў ставіцца да Расалкагольрэгулявання.
Улетку 2015 года кіраўніцтва завода стала ініцыятарам стварэння саюза вытворцаў каньяку, куды ўвайшлі Маскоўскі вінна-каньячны завод «Кін» і вінна-каньячны завод «Альянс-1892».
1 верасня 2015 года прадпрыемства было пераўтворана ў акцыянернае таварыства.
Паказчыкі дзейнасці
У 2008—2009 гадах кіраўніцтва завода ўклала 15 млн рублёў у пашырэнне плошчы ўласных вінаграднікаў. Падчас фінансавага крызісу ў 2009 годзе завод часова страціў статус галоўнага прадпрыемства вобласці, саступіўшы Дэрбенцкаму заводу пеністых вінаў. Па выніках 2012 года чысты прыбытак завода склаў каля 1,5 млрд рублёў, пры гэтым завод трапіў у тройку самых рэнтабельных кампаній Паўночнага Каўказа.
Па выніках 2015 года завод стаў другім найбуйнейшым прадпрыемствам у Дагестане з агульнай выручкай у 2,4 млрд рублёў.
Прадукцыя
Завод вырабляе каньякі рознага тэрміну вытрымкі і вінаградную гарэлку. На дадзены момант Кізлярскі каньячны завод выпускае наступныя каньячныя брэнды:
Петэр Эстэрхазі
Петэр Эстэрхазі (Péter Esterházy;, , Венгерская Народная Рэспубліка — , , Венгрыя) — венгерскі пісьменнік, адзін з лідараў венгерскага і еўрапейскага постмадэрнізму.
Біяграфія
Старэйшы сын графа Эстэрхазі (да 1947 года, калі ўсе тытулы і званні былі забаронены) Мацьяша Эстэрхазі дэ Галанта (1919—1998) і Магдолны Маніёк (1916—1980). Яго дзедам па бацькоўскай лініі быў граф Морыц Эстэрхазі (1881—1960), які ненадоўга займаў пасаду прэм’ер-міністра Венгрыі ў 1917 годзе. Праз яго бабулю па бацькоўскай лініі графіню Маргіт Караі (1896—1975) адным з яго продкаў быў граф Дзьюла Караі (1871—1947), які таксама быў прэм’ер-міністрам з 1931 па 1932 гады. У Петэра было трое малодшых братоў, у тым ліку футбаліст Мартон Эстэрхазі (нар. 1956).
Скончыў рэлігійную школу, а ў 1974 годзе факультэт прыродазнаўчых навук Універсітэта Лоранда Этвеша па спецыяльнасці матэматыка. Некалькі гадоў працаваў матэматыкам у Інстытуце камп’ютарных навук Міністэрства металургіі і машынабудавання.
У 1989 годзе, пасля падзення камуністычнай улады ў Венгрыі, Петэр Эстэрхазі адмовіўся прыняць назад любую зямлю або каштоўнасці, якія былі нацыяналізаваны камуністамі.
Творчасць
У творчасці шмат увагі надаваў трансфармацыі культур усходнееўрапейскіх краін і гісторыі таталітарных грамадстваў. У адным з самых вядомых творах — «Celestial Harmonies» («Нябесная гармонія», 2000) паказвае эпічны ўздым яго продкаў падчас Аўстра-Венгрыі да іх раскулачвання пры камуністычнай уладзе. Яго наступны раман «Javított kiadás» («Вытворчы раман», 2003), які з’явіўся ў якасці своеасаблівага дадатку да «Нябеснай гармоніі», Эстэрхазі прысвяціў усведамленню таго, што яго бацька быў даносчыкам тайнай паліцыі ў часы камунізму.
Шчэцін
Разам з суседнім Свінауйсьце ўтвараюць самы вялікі порт краіны на Балтыйскім моры, цэнтр прамысловасці, у прыватнасці нафтахімічнай і машынабудаўнічай.
Гісторыя
Да 1124 Шчэцін (разам з размешчаным непадалёк Волінам) быў магутнай крэпасцю язычнікаў — памеранскіх славян. Польскі князь Баляслаў III падпарадкаваў Шчэцін і хрысціў яго жыхароў. Неўзабаве горад стаў сталіцай герцагства Памеранія, якое праіснавала больш 500 гадоў. У XVII—XX стст. Шчэцін знаходзіўся ў складзе Прусіі, служыў асноўным марскім портам для Берліна. Пасля 1945 па рашэнні Патсдамскай канферэнцыі горад перайшоў у склад Польшчы. У цяперашні час Шчэцін — буйнейшы порт Польшчы і асноўны порт для Чэхіі.
Беларуская экстраліга
Экстраліга — мацнейшы дывізіён адкрытага чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай, да 2006 года называўся Вышэйшая ліга. Пасля расфарміравання УЕХЛ у 2004 годзе розыгрыш чэмпіянату Беларусі з’яўляецца адкрытым (акрамя сезонаў 2007/08, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2016/17 гадоў) — акрамя беларускіх каманд у першынстве ўдзельнічаюць клубы з Латвіі і Украіны.
Рэгламент
Розыгрыш чэмпіяната Беларусі ў Экстралізе праводзіцца ў 2 этапы. На першым этапе ўсе каманды гуляюць паміж сабой. Па выніках першага этапу Экстралігі вызначаюцца 8 каманд, якія атрымліваюць права ўдзелу ў другім этапе Экстралігі (серыі гульняў плэй-оф). Нумары "пасеву" з 1-га па 8-ы вызначаюцца ў парадку месцаў, занятых камандамі па выніках першага этапу Экстралігі.
Экстраліга А
«Экстраліга А» — называецца самая моцная хакейная ліга Беларусі з сезона 2018-2019. Да гэтага турнір меў назвы: "Экстраліга": 2017/2018, "Адкрыты чэмпіянат Рэспублікі Беларусь. Экстраліга": 2007/2008-2016/2017, "Адкрыты чэмпіянат Рэспублікі Беларусь. Вышэйшая ліга": 2004/2005-2006 / 2007 г., "Чэмпіянат Рэспублікі Беларусь". Вышэйшая ліга: 1993-2003/2004.
'' Заўвага: да сезона 2001/02 стадыі плэй-оф у чэмпіянаце Беларусі не было. Чэмпіёнам станавілася каманда пераможца рэгулярнага сезона. ''
Экстраліга Б
«Экстраліга Б» — другая па моцы хакейная ліга Рэспублікі Беларусь — праводзіцца з сезона 2018/2019, пасля падзелу «Экстралігі» на «Экстралігу А» і «Экстралігу Б».
Самыя працяглыя матчы чэмпіяната Беларусі
Увага:звесткі прыведзены на 9 сакавіка 2015 года
Кевін Мак-Нелі
Кевін Ро́берт Мак-Нелі (Kevin Robert McNally; нар., ) — брытанскі акцёр, найбольш вядомы па ролі Джашамі Гібса ў серыі фільмаў «Піраты Карыбскага мора».
Біяграфія
Кевін Мак-Нелі нарадзіўся 27 красавіка 1956 года ў горадзе Брыстоль, Англія. Дзяцінства правёў у Бірмінгеме, дзе скончыў школу. У 16 гадоў ён уладкаваўся на сваю першую працу — у Рэпертуарны тэатр Бірмінгема. Праз год ён атрымаў стыпендыю для навучаньня ў Каралеўскай акадэміі драматычнага мастацтва.
У 1976 годзе дэбютаваў у кіно. На 2020 год Кевін зняўся больш чым у 150 фільмах і серыялах.
У 2012 годзе Мак-Нелі агучыў персанажа гульні «Assassin’s Creed III» Роберта Фолкнера, які моцна падобны на Джошы Гібса з серыі фільмаў «Піраты Карыбскага мора». Нягледзячы на ​​шырокую фільмаграфію, якая ўключае разнапланавыя ролі другога плана ў розных жанрах, у цяперашні час Кевін не мае ўзнагарод у кіно.
Валянцін Емяльянавіч Бяляеў
Валянцін Емяльянавіч Бяляеў (, в. Вядзец, Сенненскі раён) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Удзельнік савецка-фінскай вайны 1939—1940 гг. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны са жніўня 1941 г. на Заходнім фронце. У партызанах з красавіка 1942 года: камандзір групы, атрада, у верасні 1943 — чэрвені 1944 г. камісар 2-й партызанскай брыгады імя К. С. Заслонава. З 1944 года на гаспадарчай, партыйнай, прафсаюзнай і савецкай рабоце. Скончыў Мінскую ВПШ ў 1959.
Ізі Харык
Ізі (Іцхак-Лейб ) Харык (Ісак Давыдавіч Харык;, Зембін, цяпер — , турма НКУС, Менск) — беларускі яўрэйскі паэт, грамадскі дзеяч, публіцыст. Пісаў пераважна на мове ідыш. Член-карэспандэнт Акадэміі навук БССР (з 1936 г.), член ЦВК БССР (1931—1937).
Біяграфія
Нарадзіўся 17 сакавіка 1898 годзе ў мястэчку Зембін у сям’і шаўца. Вучыўся ў хедары, а таксама народнай рускай школе Зембіна. У юнацкія гады працаваў рабочым на фабрыках і заводах Мінска, Барысава, Гомеля, аптэкарам у Барысаве. У 1917 годзе пераехаў у Мінск на сталае жыхарства. Быў бібліятэкарам, загадчыкам агульнаадукацыйнай школы. У 1919 годзе пайшоў добраахвотнікам у Чырвоную Армію. Служыў санітарам. Прымаў удзел у баях польска-савецкай вайны на тэрыторыі Беларусі. У 1921—1922 гадах вучыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце на медыцынскім факультэце. Жыў у Менску на вуліцы Нова-Раманаўскай, 33. З 1922 года вучыўся ў Вышэйшым літаратурна-мастацкім інстытуце імя В. Брусава. У 1927 годзе скончыў Маскоўскі ўніверсітэт.
Пасля вяртання ў Менск у 1928—1937 гадах быў спачатку сакратаром, а з 1930 года — адказным рэдактарам яўрэйскага часопіса «Штэрн» («Зорка»). Старшыня секцыі яўрэйскіх пісьменнікаў Саюзе пісьменнікаў БССР з часу яе заснавання ў 1934 годзе. Адзін з шасці суаўтараў «Пісьма беларускага народу вялікаму Сталіну» (1936). Разам з шэрагам іншых беларускіх пісьменнікаў у жніўні 1936 года падпісаў зварот да Сталіна з заклікам «да канца раскрыць і знішчыць усе змяіныя гнёзды трацкісцка-зіноўеўскай фашысцкай хеўры».
4 жніўня 1937 года ваенны пракурор санкцыянаваў пастанову аб ператрусе, арышце і прыцягненні Ізі Харыка ў якасці абвінавачанага, але яе выкананне было прыпынена. 11 верасня 1937 года Народны камісар унутраных спраў БССР Барыс Берман падпісаў ордар на «вобшук і арышт грамадзяніна Харыка Ісаака Давідавіча, які пражывае ў г. Менск, Савецкая, 148/19, кв. 52» (Дом спецыялістаў). Аднак Ізі Харыка ў Менску не было — ён праводзіў водпуск у Пухавіцкім раёне ў Доме адпачынку літаратараў, дзе і быў арыштаваны. Ужо 17 верасня, пасля катаванняў, Ізі Харык згадзіўся з усімі абвінавачваннямі.
21 кастрычніка 1937 года быў зацверджаны спіс з 56 беларускіх дзеячаў, якіх прапаноўвалася расстраляць. Пад № 52 там значыўся Харык Ісак Давідавіч. Расстрэл быў санкцыянаваны подпісамі Сталіна, Молатава, Кагановіча, Варашылава, Мікаяна. Увечары 28 кастрычніка 1937 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР Ізі Харык як «член трацкісцка-зіноўеўскай арганізацыі» быў прыгавораны да расстрэлу. Пасяджэнне па яго справе пачалося ў 17 гадзін 45 хвілін і доўжылася 15 хвілін. У ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 года ў сутарэннях менскай унутранай турмы НКУС (т. зв. «амерыканкі») Ізі Харык быў расстраляны (разам з больш за 100 дзеячамі беларускай культуры, мастацтва і навукі, а таксама грамадскімі дзеячамі БССР). Пасмяротна рэабілітаваны Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 13 чэрвеня 1956 года.
Сям’я
Быў жанаты з Дзінай Звулаўнай Харык (1911—2003), з якой гадаваў двух сыноў (Юлія і Давыда). Дзіна Харык была арыштаваная 5 лістапада 1937 года, 28 лістапада асуджаная як «член сям’і здрадніка радзімы» да 8 гадоў лагераў, этапаваная ў Караган­дзінскі канцлагер НКВД Казахскай ССР (Акмолінскі лагер жонак здраднікаў радзімы). Вызваленая ў 1946 годзе, вярнулася ў Мінск. Рэабілітаваная ў 1956 годзе.
Творчасць
Першыя вершы апублікаваў у 1920 годзе (часопіс «Камуністычны свет», Масква). Аўтар зборнікаў паэзіі на ідышы «Трапятанне» (Менск, 1922), «На зямлі» (Масква, 1926), «Душой і целам» (паэма, 1928), «Вершы і паэмы» (Кіеў, 1930), «Хлеб» (паэма, Харкаў, 1930), «Круглыя тыдні» (1932), «Ад полюса да полюса» (Менск, 1934), «Наша бадзёрасць» (Кіеў, 1934), «Вершы і паэмы» (1935), «Пяць паэм» (Менск, 1936), «На чужым балі» (паэма, Менск, 1936), «Душой і целам» (выбранае, Масква, 1970), «Лірычныя матывы» (Масква, 1994). У 1926 годзе ў менскім альманаху «Цайтшрыфт» быў змешчаны нарыс Ізі Харыка «Лейзер Шэйнман — бадхен з Зембіна», прысвечаны дзеду паэта (дзед Лейзер стане і прататыпам галоўнага героя паэмы «На чужым балі», напісанай у 1935 г.).
У перакладзе на беларускую выйшлі «Выбраныя творы» (Мінск, 1958), «Выбранае» (Мінск, 1969), на рускую — «Стихи» (1935), «Стихи и поэмы» (Масква, 1958), «От полюса к полюсу» (Масква, 1971). У 1998 годзе ў Мінску выйшаў зборнік «Отсель кричу в грядущие года…» (пераклады на рускую), у 2008 г. — дзвюхмоўная кніга Ізі Харыка «Туга па чалавеку» на ідышы з паралельнымі перакладамі на беларускую.
Перакладаў на ідыш Міхася Чарота, Якуба Коласа. Асобныя творы Ізі Харыка перакладалі на беларускую Пятрусь Броўка, Генадзь Бураўкін, Рыгор Бярозкін, Пятро Глебка, Хведар Жычка, Кастусь Кірэенка, Аркадзь Куляшоў, Уладзімір Паўлаў, Вольф Рубінчык , Ганна Янкута і інш. Многія з вершаў Ізі Харыка (напрыклад, урыўкі з паэмы «Хлеб») сталі песнямі. Напісаны і песні на верш Ізі Харыка «Ў шэрым змроку» (пераклад Ганны Янкуты) і «Век настане такі…» (пераклад Рыгора Бярозкіна).
Ацэнкі
Максім Танк згадваў у дзённіках:
Памяць
У 1998 годзе адна з цэнтральных вуліц вёскі Зембін атрымала імя Ізі Харыка.
У 2017 годзе ў рамках праекта «(Не)расстраляная паэзія/1937—2017» праведзена адкрытая лекцыя, прысвечаная Ізі Харыку, напісана песня на яго вершы. У тым жа годзе з’явіўся беларуска-польскі фільм «Зніклая паэзія», дзе папулярна распавядаецца пра Тодара Кляшторнага, Мойшэ Кульбака, Юлія Таўбіна, Ізі Харыка.
Енатаеўскі раён
Енатаеўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Астраханскай вобласці Расіі.
Геаграфія
Енатаеўскі раён мяжуе з захаду з Рэспублікай Калмыкія, якая падзяляе раён на 2 часткі (тэрыторыя вёскі Цаган Аман).
На поўначы раён мяжуе з Ахтубінскім і Чарнаярскім раёнамі, на ўсходзе — з Харабалінскім, на поўдні — Нарыманаўскім.
Осцік
О́сцік — прозвішча, якое насілі прадстаўнікі роду Осцікаў.
Аршанская арганізацыя эсэраў
Аршанская арганізацыя эсэраў. Асобныя гурткі партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў у Оршы ўзніклі ў 1904 — 1905 гг. У іх уваходзілі сяляне, рабочыя, прадстаўнікі сярэдніх пластоў насельніцтва. У 1906 г. гурткі аб’ядналіся ў групу, якую ўзначальваў камітэт, што складаўся з прадстаўнікоў гурткоў. Група з’яўлялася філіяй Магілёўскай арганізацыі эсэраў. Будучы нешматлікай (у гуртках налічвалася каля 20 — 30 чал.), у рэвалюцыю 1905 — 1907 гг. яна дзейнічала сумесна з Аршанскай арганізацыяй РСДРП і Аршанскім сацыял-дэмакратычным камітэтам Бунда, удзельнічала ў правядзенні Аршанскіх выступленняў працоўных 1905, Аршанскай павятовай канферэнцыі сялян 1906, выпуску лістовак. Сярод 22 дружыннікаў, якія загінулі ў час яўрэйскага пагрому ў Оршы ў кастрычніку 1905 г., былі і члены мясцовай арганізацыі эсэраў. Пра больш познюю дзейнасць арганізацыі звесткі невядомы. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. летам і восенню арганізацыя актывізавала работу, падтрымлівала інтэнсіўную сувязь з ЦК партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў. Восенню 1917 г. у Аршанскай арганізацыі эсэраў сфарміравалася левае крыло, якое па найважнейшых пытаннях рэвалюцыі ішло за бальшавікамі. Аршанскі бальшавік І. Р. Дзмітрыеў пісаў, што іх уплывам былі ахорлены эсэраўскія гурткі Оршы і павета. Эсэры мелі значны ўплыў у Аршанскім Савеце рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў, асабліва ў перыяд яго фарміравання, калі эсэр Памяранцаў быў выбраны старшынёй выканкома першага аб’яднанага Савета рабочых, салдацкіх і афіцэрскіх дэпутатаў (красавік 1917 г.). Пра палітычны рэйтынг эсэраў сведчыць і той факт, што з двух дэлегатаў ад Оршы на II Усерасійскі з’езд Саветаў у кастрычніку (лістападзе) 1917 г. побач з бальшавіком выбраны левы эсэр А. П. Карэлін. У сувязі з тым, што правыя эсэры разам з меншавікамі і бундаўцамі не прынялі Кастрычніцкі пераварот, бальшавікі ў лістападзе 1917 г. правялі перавыбары Савета, які ўзначаліў левы эсэр Эдэлькінд. Але палітычны блок левых эсэраў Оршы з бальшавікамі пасля перамогі бальшавіцкай рэвалюцыі быў недаўгавечны.
Левыя эсэры адмоўна аднесліся да заключэння Брэсцкага міру 1918 г. і стварэння ў вёсках камбедаў. Выканком Аршанскага Савета, большасць у якім складалі левыя эсэры, не асудзіў леваэсэраўскі мяцеж (6 — 7 ліпеня 1918 г.) у Маскве. Выключаныя са складу выканкома Савета левыя эсэры на чале з М. В. Буевічам падрыхтавалі антысавецкі Аршанскі леваэсэраўскі мяцеж, які быў прызначаны на 6 жніўня 1918 г. Але часці Чырвонай Арміі, што прыбылі ў Оршу з Віцебска і Смаленска, ліквідавалі яго. Звесткі пра дзейнасць аршанскіх эсэраў пасля грамадзянскай вайны адсутнічаюць.
Абрамак
Абрамак (А́брамок) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
IC 4835
IC 4835 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Баі за Амдурман (2023)
Баі за Амдурман — эпізод канфлікту паміж прыхільнікамі суданскіх генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала, звязаны з барацьбой за Амдурман, горад-спадарожнік Хартума.
Вясна
У першы дзень бакі ўжывалі цяжкае ўзбраенне, а суданскія ВПС абстрэльвалі пазіцыі паўстанцаў. У розных раёнах жыхары чулі артылерыю.
17 красавіка над Амдурманам заўважаны знішчальнікі. Тут САП уварваліся ў раёны Бейт Аль-Маль і Шарыя аз-Заім аль-Азхары. Мяцежнікі адкрылі агонь з зенітных гармат па ваенным самалёце суданскай арміі, што выклікала паніку сярод мясцовых жыхароў.
Раніцай 20 красавіка, як паведамілі мяцежнікі, яны адбілі напад арміі на свае пазіцыі, збіўшы пры гэтым два верталёты. На наступны день адбыліся абстрэлы і перастрэлкі.
23-га чысла ў горадзе пад авіяналёт трапіла калона з французскімі грамадзянамі, якіх суправаджалі байцы САП. Паводле паўстанцаў, самалёт яны збілі, але замежнікі вымушаны былі бегчы да свайго пасольства. Пазней французскі бок заявіў, што падчас здарэння паранены 1 вайсковец.
10 мая жыхары заявілі, што ў грабніцу Махдзі трапілі снарады, а на лівійскім базары адбыліся масавыя рабаванні. 13 мая бакі абмяняліся абвінавачваннямі ў нападзе на царкву, у выніку якога пацярпелі пяць чалавек, уключаючы святара.
Лета
2 чэрвеня паведамлялася аб артылерыйскім абстрэле вакол офіса суданскага тэлебачання ў Амдурмане.
8 ліпеня ад 22 да 31 чалавек загінулі ў выніку авіяўдару УСС па раёне Дар-эс-Салам. 13 ліпеня загінулі яшчэ 34 грамадзянскія асобы. 15 ліпеня падчас удара дрона па бальніцы Алія загінулі пяцёра. Улады заявілі аб датычнасці прыхільнікаў Дагала.
24 ліпеня 15 чалавек загінулі ў выніку абстрэлаў УСС жылых кварталаў. 25 ліпеня падчас новых абстрэлаў загінулі прынамсі 18 мірных жыхароў.
4 жніўня пяць чалавек былі забітыя ўдарам ракеты паўстанцаў. 8 жніўня УСС абвясцілі, што яны правялі буйную аперацыю ў Амдурмане.
(3362) Хуфу
(3362) Хуфу — невялікі калязямны астэроід з групы Атона, які быў адкрыты 30 жніўня 1984 года амерыканскімі астраномамі Скотам Данбэрам і Марыяй Баручы ў Паламарскай абсерваторыі, ЗША і названы ў гонар Хуфу (Хеопса), трэцяга  фараона Чацвёртай дынастыі Старажытнага царства Егіпта (2551—2528 да н.э. ці 2589—2566 да н.э.), будаўніка Вялікай піраміды ў Гізе.
Роберт Грэйвс
Роберт Грэйвс (Грэйвз, Robert Ranke Graves;, Уімблдан, Лондан — , Дэя, Мальёрка) — брытанскі паэт, раманіст і літаратурны крытык.
На працягу свайго доўгага жыцця стварыў больш за 140 твораў, сярод якіх бэстсэлерамі сталі два — гістарычны раман «Я, Клаўдзій» (1934), экранізаваны ў 1976 годзе, і міфалагічны трактат «Белая багіня» (1948).
Шавялёўка
Шавялё́ўка  — рака ў Беларусі, у Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Ведзьма (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 21  (19 ) км. Плошча вадазбору 70 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км. Пачынаецца меліярацыйнымі каналамі ў напрамку на ўсход ад вёскі Зарытава і аграгарадка Жарабковічы, упадае ў Ведзьму за 0,7 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Пранчакі. Рэчышча часткова каналізаванае. Каля вёсак Зарытава і Шавялі на рацэ ёсць сажалкі. Вадазбор у межах Баранавіцкай раўніны. Прымае сцёк з ручаёў і каналаў.
Асфальт
Асфальт (ад άσφαλτος- горная смала) — сумесь бітумаў (60-75% у прыродным з мінеральнымі матэрыяламі: жвірам і пяском; 13-60% у штучным з (друзам або жвірам, пяском і мінеральным парашком). Ужываюць для пакрыццяў на аўтамабільных дарогах, як дахавы, гідра-і электраізаляцыйныя матэрыял, для падрыхтоўкі абкітовак, клеяў, лакаў і інш.
Асфальт можа быць прыроднага і штучнага паходжання. Часта словам асфальт называюць асфальтабетон - штучны каменны матэрыял, які атрымліваецца ў выніку ўшчыльненні асфальтабетонных сумесяў. Класічны асфальтабетон складаецца з друзу, пяску, мінеральнага парашка (філёр) і бітумнага звязальнага (бітум, палімерна-бітумнага звязальнага; раней выкарыстоўваўся дзёгаць, аднак, з'яўляючыся вельмі неэкалагічным, ён у цяперашні час не ўжываецца).
NGC 2283
NGC 2283 (іншыя абазначэнні — ESO 557-13, MCG -3-18-2, IRAS06436-1809, CGMW 1-369, PGC 19562) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аршанская павятовая канферэнцыя 1906
Аршанская павятовая канферэнцыя 1906. Адбылася ў снежні 1906 г. у адной з вёсак Аршанскага павета. Склікана Магілёўскім акруговым камітэтам РСДРП сумесна з аршанскімі арганізацыямі РСДРП і эсэраў з мэтай згуртавання сялян на антыўрадавай і антыпамешчыцкай платформе напярэдадні выбараў у II Дзяржаўную думу. Прысутнічала прыблізна 8 дэлегатаў ад 4 валасцей. Дэлегаты адзначалі складанасць палітычнай сітуацыі на вёсцы: з аднаго боку, функцыяніруюць гурткі, створаныя сацыял-дэмакратамі і эсэрамі, з другога — чарнасоценныя арганізацыі, Саюза рускага народа. Паміж імі ішла барацьба за ўплыў на сялян. Перавыбарная кампанія абвастрыла размежаванне вёскі на правую меншасць, што падтрымлівала самадзяржаўе, і левую большасць, якая выступала супраць царызму. Канферэнцыя з рэвалюцыйна-дэмакратычных пазіцый ацаніла значэнне Дзяржаўнай думы як органа, які дапаможа народу згуртавацца для далейшай барацьбы. Дэлегаты падтрымалі план сумесных дзеянняў левых сіл (сацыял-дэмакратаў і эсэраў)іна валасных, павятовых і губернскіх выбарчых сходах. Канферэнцыя сведчыла пра свядомыя адносіны перадавой часткі сялянства да палітычнага жыцця.
Новазэлэнэ
Новазэлэнэ (Новозеле́не) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
МАЗ-206
МАЗ-206 — гарадскі аўтобус сярэдняга класа. Выпускаецца Мінскім аўтамабільным заводам з 2006 года.
З 2007 года таксама выпускаецца прыгарадны варыянт — МАЗ-226.
Каробкі перадач
У залежнасці ад камплектацыі на аўтобусы могуць усталёўвацца механічныя шасціступеньчатыя каробкі перадач ZF 6S 710 BO або ZF 6S 1010 BO, альбо гідрамеханічныя каробкі ZF або Allison з убудаваным тормазам-запавольвальнікам.
Хадавая частка
Пярэдняя падвеска — залежная, пнеўматычная на двух пнеўмабалонах з двума амартызатарамі і адным кранам узроўню падлогі. Пярэдняя вось — NDS56LF (K 26844). Задняя падвеска — залежная, пнеўматычная на чатырох пнеўмабалонах з чатырма амартызатарамі, двума кранамі узроўню падлогі. Вядучы мост — Dana 10.24, з цэнтральным размяшчэннем рэдуктара. Перадатачны лік — 5,83 або 4,33 у залежнасці ад мадыфікацыі.
Пярэдняя каляіна — 2110 мм, задняя — 1802 мм.
Рулявое кіраванне
Рулявое кіраванне — інтэгральнага тыпу, з гідраўзмацняльнікам. Тып рулявой перадачы — шруба—шарыкавая гайка—зубчастая рэйка—трохзубы сектар. Рулявая калонка рэгулюецца па вышыні і нахілу.
Тармазная сістэма
Тармазная сістэма — пнеўматычная, двухконтурная, абсталявана антыблакіровачнай сістэмай (ABS). Задні контур рабочых тармазоў абсталяваны процібуксовачнай сістэмай (ASR). Тармазныя механізмы — дыскавыя, вытворчасці.
МАЗ-2064**
У 2021 годзе МАЗ-206 быў абноўлены. Аўтобус атрымаў пярэднюю маску з новым дызайнам, распрацаваным у адпаведнасці з адзіным стылем рухомага саставу маскоўскага транспарту. Змянілі пярэднія вуглавыя панэлі са святлатэхнікай, пярэднюю крышку і бампер. Акрамя новай пярэдняй маскі рэстайлінгавы МАЗ-206 атрымаў таксама новыя дзверы з шыбамі на ўсю вышыню створкі. Поручань на ўваходзе стаў дугападобнай формы. З'явіліся кнопкі адраснага адкрыцця дзвярэй. Таксама былі ўсталяваны вонкавыя люстэркі задняга віду Mekra, якія маюць электрападаграванне і электрарэгуліроўку. Абнавілі прыборную панэль і руль.
МАЗ-226
Прыгарадны аўтобус. Выпускаецца з 2007 года.
Замест назапашвальнай пляцоўкі ўсталяваныя сядзенні. Такім чынам агульная колькасць месцаў паменшала з 72 да 60, але месцаў для сядзення стала болей — 31. Па левым борце маецца багажны адсек аб'ёмам 0,3 м³.
МАЗ-208
Мадэль, распрацаваная спецыяльна для рынку В’етнама. Адпавядае мясцоваму тэхнічнаму рэгламенту, згодна з якім шырыня аўтобуса не павінна перавышаць 2500 мм. У параўнанні з МАЗ-206 мае на 50 мм вузейшы каркас кузава. Абсталяваны рухавіком Mercedes-Benz стандарта Еўра-3.
Першыя аўтобусы былі выраблены ў 2017 годзе па тэхналогіі CKD на заводзе карпарацыі SAMCO у Хашыміне.
МАЗ-206Т
Тралейбус, які быў перароблены з аўтобуса МАЗ-206.060 кампаніяй «ТрансЭлектра» (Расія). Абсталяваны цягавым рухавіком ТАД-280 завода «Дынама», сістэмай кіравання «ЭПРО» (Санкт-Пецярбург, Расія), кампрэсарам «Рэмеза». Замест панэлі прыбораў усталяваны камп‘ютар ETC.2 з рэзістыўным сэнсарным экранам. Салон не мае змен у параўнанні з аўтобусам.
Эксплуатуецца ў горадзе Віднае (Маскоўская вобласць, Расія).
Lotos 206
З 2017 года газавую версію аўтобуса МАЗ-206 пад уласнай маркай Lotos 206 вырабляе кампанія «РариТЭК» (Набярэжныя Чаўны, Расія). З Беларусі ў Татарстан паступае несамаходны машынакамплект — з сабраным салонам, але без сілавога агрэгата. На прадпрыемстве аўтобус абсталёўваюць метанавым рухавіком Yuchai YC4G190N-50 і газавымі балонамі агульнай ёмістасцю 615 літраў.
Клайпедскі ўніверсітэт
Клайпедскі ўніверсітэт (Klaipėdos universitetas) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Клайпедзе.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў афіцыйна заснаваны 1 студзеня 1991 года пастановай Сейма Літвы. Новы ўніверсітэт уключыў існуючыя ў горадзе вышэйшыя навучальныя ўстановы. У сваім пачатку ён налічваў 3 000 студэнтаў і тры факультэты (гуманітарных і прыродазнаўчых навук, марской інжынерыі і педагогікі).
Маючы каля 3 000 студэнтаў і 500 чалавек персаналу, універсітэт прапануе 54 праграмы бакалаўрыяту, 4 праграмы спецыялітэту, 48 праграм магістратуры і 11 доктарскіх праграм.
Эд Рэджыс
Эдвард Рэджыс малодшы або Эд Рэджыс (нарадзіўся 7 студзеня 1944 года) - амерыканскі філосаф і тэхналагічны пісьменнік. Тэмы якія ен уздымае ў сваіх кнігах і артыкулах звязаны з нанатэхналогіямі, трансгуманізмам, біялагічнай зброяй. Рэджыс часта публікуецца у вядомых навука-папулярных выданнях накшталт, , і інш.
IC 4836
IC 4836 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нямецкая народная партыя (1868)
Нямецкая народная партыя (Deutsche Volkspartei, DtVP) — левацэнтрысцкая ліберальная палітычная партыя Германскай імперыі, створаная ў 1868 годзе групай членаў Нямецкай партыі прагрэсу, адкалоўшайся у ходзе ўнутрыпартыйнага канфлікту па тэме, павінна аб’яднанне Германіі адбывацца на чале з каралеўствам Прусія або пад эгідай Аўстра-Венгрыі. Іншая назва — Паўночнанямецкая народная партыя (Süddeutsche Volkspartei).
Партыя карысталася найбольшай папулярнасцю ў Паўднёвай Германіі, у асноўным у Вюртэмбергу (называлася Дэмакратычная народная партыя) Баварыі і Бадэне (да 1878 года называлася Дэмакратычная партыя).
Гісторыя
Першапачаткова паўночнагерманскія дэмакраты падтрымлівалі Вялікагерманскі шлях вырашэння германскага пытання. Пасля стварэння Германскай імперыі ў 1871 годзе пад кантролем Прусіі і без удзелу Аўстрыі, яны выступілі за федэралізацыю Германіі і абаранялі правы паўночнагерманскіх дзяржаў супраць умацавання цэнтральнага ўрада ў Берліне. Нямецкая народная партыя настойліва патрабавала дэмакратычных рэформаў, у прыватнасці, выступала за ўзмацненне пазіцый парламента, які не меў права голасу пры фарміраванні ўрада і не аказваў уплыву на палітыку выканаўчай улады.
У адрозненне ад Нацыянал-ліберальнай партыі, Нямецкая народная стаяла ў апазіцыі да Ота фон Бісмарка з моманту стварэння Германскай імперыі. Партыя ставіла класічную ліберальную ідэю свабоды над перспектывай аб’яднання Германіі «зверху». Нямецкая народная партыя была вядомая рэзкай крытыкай пруска-германскай манархіі і выступала за падзел царквы і дзяржавы. Тым не менш, яна адхіляла «Культуркампф», кампанію, арганізаваную Бісмаркам супраць каталіцкай царквы, а таксама яго антысацыялістычныя законы.
Нямецкая народная партыя была самай левай сярод немарксісцкіх партый і размяшчалася бліжэй за ўсё да сацыял-дэмакратыі з цэнтрысцкіх партыяў. Гэта была адзіная ліберальная партыя, якая супрацоўнічала з сацыялістамі ў рэйхстагу.
Лепшага выніку на выбарах у рэйхстаг Народная партыя дасягнула на выбарах 15 чэрвеня 1893 года, атрымаўшы 2,2 % галасоў выбаршчыкаў і выйграўшы адзінаццаць месцаў у імперскім парламенце. Амаль усе дэпутаты прыйшлі з Вюртэмберга.
Большасць членаў партыі былі рамеснікі, дробныя гандляры, фермеры і клеркі. Тым не менш, кіраўніцтва складалася пераважна з прадстаўнікоў вышэйшага класа інтэлектуалаў. Старшынямі партыі былі Леапольд Зонеман (уладальнік газеты Frankfurter Zeitung) і юрыст Фрыдрых фон Пайер. Сярод сябраў партыі можна вылучыць Людвіга Квідэ, лаўрэата Нобелеўскай прэміі міру 1927 года.
У 1910 годзе партыя аб’ядналася з Вольнадумнай народнай партыяй і Вольнадумным аб’яднаннем у Прагрэсіўную народную партыю.
Найбольш уплывовым сярод зямельных арганізацый партыі была Дэмакратычная народная партыя ў Вюртэмбергу. Пасля таго, як Нямецкая народная партыя была расфармаваная, Дэмакратычная народная партыя стала рэгіянальным аддзяленнем Прагрэсіўнай народнай партыі, а затым створанай на яе базе Нямецкай дэмакратычнай партыі. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны многія былыя члены Дэмакратычнай народнай партыі прынялі ўдзел у стварэнні Свабоднай дэмакратычнай партыі (СвДП). Да гэтага часу словы Дэмакратычная народная партыя з’яўляюцца часткай поўнай назвы СвДП у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Нямецкая народная партыя часоў Веймарскай рэспублікі (1919—1933) не мае ніякага дачынення да Нямецкай народнай партыі часоў Германскай імперыі, з’яўляючыся пераемнікам імперскай Нацыянал-ліберальнай партыі.
Гута
Назву Гу́та маюць:
Аляксандр Васільевіч Красікаў
Аляксандр Васільевіч Красікаў (1907—1943) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Аляксандр Красікаў нарадзіўся 21 жніўня 1907 года ў вёсцы Красны Яр (цяпер — Ардынскі раён Новасібірскай вобласці). Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў у лесаўпарадкавальнай рабочай партыі. У 1929 годзе Красікаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1937 годзе ён скончыў Харкаўскую пагранічную школу НКУС СССР. Са снежня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1942 годзе Красікаў скончыў спецыяльны курс Ваеннай акадэміі імя Фрунзе. Да верасня 1943 года гвардыі капітан Аляксандр Красікаў быў начальнікам штаба 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Украінскай ССР.
19 верасня 1943 года галаўны атрад палка на чале з Красікавым паспяхова разведаў брод праз раку Сноў і, пераправіўшыся праз яе, без страт са свайго боку вызваліў сяло Клачкова Чарнігаўскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР, нанесшы ворагу вялікія страты ў жывой сіле і баявой тэхніцы. У ноч з 27 на 28 верасня 1943 года полк Красікава паспяхова пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і захапіў плацдарм на яго заходнім беразе. 8 снежня 1943 года Красікаў загінуў у баю. Пахаваны ў горадзе Рэчыца Гомельскай вобласці Беларусі.
У гонар Красікава названая вуліца ў Рэчыцы і усталяваны бюст у Ардынскім.
Кастыры
Кастыры (Костыри) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кастыры абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 Адміністрацыйны цэнтр Кастыроўскага сельскага паселішча.
Эўгленавыя водарасці
Пашыраны на ўсім зямным шары. Трапляюцца ў розных вадаёмах, пераважна ў невялікіх прэсных, насычаных арганічнымі рэчывамі. Некаторыя віды могуць утвараць на паверхні вады плеўку ад зялёнага да цагельна-чырвонага колеру. Сумяшчаюць прыкметы раслін і жывёл, таму заолагі адносяць іх да прасцейшых.
Апісанне
Аднаклетачныя жгуцікавыя мікраскапічныя рухомыя арганізмы, радзей прымацаваныя і каланіяльныя. Памеры ад 4 да 500 мкм. Пры перамяшчэнні большасць верціцца вакол падоўжанай восі, бязжгуцікавыя формы рухаюцца чэрвепадобна, асобныя нерухомыя.
Клеткі часцей выцягнутыя, верацёнападобныя, у большасці асіметрычныя, у некаторых амаль радыяльныя. Маюць перыпласт — тонкі, мяккі або шчыльны, пакрыты штрыхамі, кропкамі, бугаркамі, радзей гладкі вонкавы слой эктаплазмы, які замяняе абалонку. У некаторых відаў (напрыклад, з родаў, ) паверх перыпласту ўтвараюцца слізістыя або цвёрдыя абгорткі, інкруставаныя солямі жалеза і марганцу — «домікі». На пярэднім канцы клеткі ёсць лейкападобнае паглыбленне, якое пераходзіць у глотку з рэзервуарам на канцы, куды трапляе змесціва пульсуючых вакуоляў. У некаторых відаў глотка фукцыянуе як рот прасцейшых жывёл.
Большасць відаў мае 2 няроўных па даўжыні гетэрадынамічных жгуцікі, адзін з іх бывае рэдукаваны і не выходзіць з глоткі (ёсць формы і з двума амаль роўнымі, або з некалькімі жгуцкамі). Жгуцікі выходзяць вонкі праз адтуліну на пярэднім канцы цела. Яна вядзе ў вузкі канал, які пераходзіць у паглыбленне грушападобнай формы — жгуцікавы рэзервуар.
У фотатрофных відаў у цытаплазме каля асновы жгуцікаў ёсць святлоадчувальны орган — аранжава-чырвонае вочка, або стыгма. Ядро буйное, звычайна ў цэнтры клеткі.
Здольныя да міксатрофнага жыўлення. Бясколерныя віды жывяцца асма- і фагатрофна.
Пашырэнне
Выдзяляецца 1—6 парадкаў, каля 40 родаў, каля 1000 відаў, з якіх 250 бясколерныя. Пашыраны ўсюды, на Беларусі каля 110 відаў (з родаў, , , , , , , , , ).
Эўгленавыя распаўсюджаны па ўсім свеце. Абсалютная большасць іх — насельнікі прэсных кантынентальных вадаёмаў. Найбольш шматлікія яны ў мелкаводных стаячых вадаёмах лясной і лесастэпавай зон, дзе шмат расліннасці, добра праграваецца вада і ўтрымліваецца вялікая колькасць арганічных рэчываў. Часта гэтыя водарасці дамінуюць у рыбаводных сажалках, на рысавых палях, вадаёмах, дзе адбываецца ачыстка сцёкавых вод. Размнажаючыся ў масавай колькасці яны могуць служыць прычынай зялёнага і чырвонага «цвіцення» вады. У шэльфавых зонах мораў і акіянаў пераважаюць гетэратрофныя эўгленіды.
Эшлін Брук
Э́шлін Брук (Ashlynn Brooke; нар., Чокта, Аклахома, ЗША) — амерыканская фотамадэль, порнаактрыса. На цяперашні час мае эксклюзіўны кантракт з кампаніяй Digital Sin.
Эўгленавыя водарасці
Значэнне ў прыродзе
Удзельнікі працэсаў самаачышчэння вады, індыкатары забруджанасці вадаёмаў арганічнымі рэчывамі, аб'екты лабараторных даследаванняў.
Эшлін Брук
Вырасла ў Чокта. Пачала здымацца ў 2006 годзе, і на цяперашні час сыграла больш, чым у 30 порнафільмах.
Царква ў гонар Сабора навамучанікаў і вызнаўцаў зямлі Беларускай (Скідзель)
Царква ў гонар Сабора навамучанікаў і вызнаўцаў зямлі Беларускай — мураваны праваслаўны храм у горадзе Скідзель Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца каля шашы Гродна — Мінск на зав. Усходнім, 3.
Гісторыя
26 кастрычніка 2001 года архіепіскап Гродзенскі і Ваўкавыскі Арцемій асвяціў месца і заклаў першы камень у падмурак на месцы будаўніцтва храма. Будаўніцтва храма пачалося ў 2002 годзе. 25 кастрычніка 2014 года адбылося асвячэнне Царквы ў гонар Сабора навамучанікаў і вызнаўцаў зямлі Беларускай.
Архітэктура
Вырашана ў традыцыях старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Цэнтрычны крыжова-купальны храм, завершаны цыліндрычным светлавым барабанам з цыбулепадобным купалам. Бакавыя фасады расчлянёны на 3 праслы з закамарамі, якія прарэзаны арачнымі вокнамі-трыфорыумамі. Цэнтральны і бакавыя арачныя ўваходы вылучаны парталамі-рызалітамі пад бочкавымі пакрыццямі.
Віктар Кандратавіч Хаўратовіч
Віктар Кандратавіч Хаўратовіч (, вёска Стары Сінін,, Магілёўская вобласць — , ) — беларускі паэт.