cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Віктаравіч Шорац
Дзейнасць на пасадзе старшыні Мінгарвыканкама
Дзякуючы яму ў сталіцы пачалі будаваць тыпавыя басейны і стварылі вялікі парк экстрэмальных відаў спорту, стала з’яўляцца і больш муралаў, пачалося ўпарадкаванне вонкавай рэкламы, мясцовая ўлада выйшла ў сацыяльныя сеткі, а ў яе вертыкалі стала шмат маладых і актыўных чыноўнікаў.
Пурыгіна (Манастыршчынскі раён)
Пурыгіна (Пурыгино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Спіс самых населеных гарадоў Еўрапейскага саюза
Спіс самых населеных гарадоў Еўрапейскага саюза уключае ў сабе гарады Еўрапейскага саюза з насельніцтвам болей 500 тыс. жыхароў. Сталіцы вылучаны цёмным шрыфтам.
Ваксхальм (камуна)
Камуна Ваксхальм (Vaxholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі. Амываецца водамі Балтыйскага мора.
Ваксхальм 281-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Ваксхальм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 11 184 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort):
Насыцк
Насы́цк (, Насыцк) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 17 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 71 км ад Мінска, 3 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
У канцы XIX стагоддзя ўрочышча ў Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, побач аднайменнае ўрочышча, яно ж Спасава, таксама фальварак Насыцк.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. У 1920 годзе адкрыта школа 1-й ступені (на базе ранейшай школы граматы).
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Транспарт
Каля вёскі праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель. Месціцца прыпыначны пункт Весялоўскі
Уладас Пятрайціс
Уладас (Уладзіслаў) Пятрайціс (, в. Пацэнуляй, Радзвілішкіскі раён, Літва —, в. Іказнь, Браслаўскі раён, Беларусь) — беларускі каталіцкі царкоўны дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
У канцы 1980-х гадоў ксёндз Уладас пачынае праводзіць працэсіі на ўрачыстасць Божага Цела вакол касцёла, для дзяцей, якія рыхтаваліся да сакраманту споведзі, спецыяльныя заняткі. Крыху пазней стварае нядзельную школу. Літовец па паходжанні, ён вывучыў беларускую і рускую мовы, каб на іх праводзіць Святую імшу. Калі ў Полацку асвячалі крыж ахвярам сталінскага тэрору, прысутныя ўпершыню пачулі малітвы на беларускай мове. У 1991 годзе арганізаваў разам з пісьменніцай Ірынай Жарнасек выпуск газеты «Голас душы» на роднай мове — адно з першых каталіцкіх выданняў на Беларусі. У красавіку 1991 г. запрасіў у касцёл Беларускую дзяржаўную капэлу імя Р. Шырмы, сабраныя грошы ахвяраваны на апаратуру для раённай бальніцы. Арганізоўваў паездкі на сустрэчу з Папам Рымскім Янам Паўлам ІІ, паломніцтвы ў святыя мясціны. Упершыню пешая пілігрымка пад яго кіраўніцтвам рушыла ў Будслаў у 1992 годзе. Для моладзі арганізаваў фестываль «Мы хочам Бога», у ім прымалі ўдзел вернікі з розных парафій Беларусі і Польшчы.
З 2000 па 2008 год святар быў адміністратарам касцёла Божага Провіду ў Слабодцы Браслаўскага раёна.
Пахаваны ў Мёрах, ля касцёла.
Макс Герман
Макс Герман (Max Herrmann;, Берлін — , канцлагер Тэрэзін) — нямецкі гісторык літаратуры і тэатра. Заснавальнік нямецкага навуковага тэатразнаўства.
У 1891 г. пачаў выкладчыцкую працу ў Берлінскім універсітэце (курс гісторыі літаратуры). З 1901 г. займаўся гісторыяй і тэорыяй тэатра. Аўтар «Даследавання па гісторыі нямецкага тэатра сярэдніх вякоў і Адраджэння» (1914). Выкарыстоўваючы шырокі дакументальны матэрыял, Герман імкнуўся ўзнавіць спектаклі мінулых эпох. У 1923 годзе па ініцыятыве Германа пры Берлінскім універсітэце створаны Тэатразнаўчы інстытут. Пасля нацысцкага перавароту ў Германіі быў адхілены ад пасады прафесара, заключаны ў канцлагер і загінуў.
Уй (прыток Табола)
Уй (Уй, Уй, Үй) — рака ў Чалябінскай вобласці Расіі (вярхоўі ў Башкартастане), часткова працякае па мяжы Чалябінскай і Курганскай абласцей з Казахстанам, левы прыток р. Табол (басейн Обі). Даўжыня 462 км, плошча басейна 34400 км². Бярэ пачатак на ўсходнім схіле Паўднёвага Урала, цячэ па Зауральскім плато, у нізоўях па Заходне-Сібірскай раўніне. У басейне шмат бяссцёкавых азёраў. Жыўленне пераважна снегавое. Сярэдні расход вады за 213 км ад вусця каля 13 м³/с. Замярзае ў лістападзе, раскрываецца ў красавіку. Воды выкарыстоўваюцца для водазабеспячэння і арашэння. На рацэ Уй — г. Троіцк; 3 вадасховішчы.
Пабядзіцель
Назву Пабядзі́цель маюць:
Allium huber-morathii
Allium huber-morathii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік цэнтральнай Турцыі.
Апісанне
Цыбуліна 8‒10 мм дыяметрам; вонкавыя абалонкі скурыстыя, не разламаныя, унутраныя — часта пурпурныя або ружовыя. Сцябло (10) 20-25 см вышынёй. Лісткі 1.0‒2.0 мм шырынёй. Парасонік звычайна густы, ад 10 да шматкветкавага. Лісточкі калякветніка пурпурно-ружовыя, радзей бледна-ружовыя ці белыя. Пылавік пурпурны. Завязь шарападобная. Каробачка шарападобная, ≈ 4 мм.
Распаўсюджанне
Эндэмік цэнтральны Турцыі.
Патаемны сад (саўндтрэк, 1993)
«Патаемны сад» (The Secret Garden) — саўндтрэк Збігнева Прайснера да аднайменнага фільма 1993 года.
Новасібірскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт
Новасібірскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт (Новосибирский государственный архитектурно-строительный университет (НГАСУ)) — федэральная дзяржаўная бюджэтная адукацыйная ўстанова вышэйшай адукацыі ў Новасібірску.
Гісторыя
Сібірскі будаўнічы інстытут (Сибирский строительный институт, Сибстрин) быў створаны ў адпаведнасці з загадам ВСНГ СССР № 1381 ад 18 мая 1930 года і пастановай ЦВК і Саўнаркама СССР № 40/237 ад 23 чэрвеня 1930 года. Ён адкрыўся на базе інжынерна-будаўнічага факультэта Сібірскага тэхналагічнага інстытута ў г. Томску. Першым дырэктарам новай навучальнай установы быў прызначаны Іван Мікіціч Арцем’еў. Заняткі пачаліся 1 верасня 1930 года. Інстытут стаў адзінай ад Урала да Далёкага Усходу вышэйшай навучальнай установай, якая рыхтавала спецыялістаў для будаўнічага сектара краіны: архітэктараў, інжынераў па прамысловым і грамадзянскім будаўніцтве, водазабеспячэнні і каналізацыі. Складаўся з сямі кафедраў: вышэйшай матэматыкі, архітэктуры, будаўнічай механікі, інжынерных канструкцый, будаўнічай вытворчасці, будаўнічых матэрыялаў, водазабеспячэння і каналізацыі, меў 15 супрацоўнікаў і 227 студэнтаў.
У 1931 годзе дырэктарам інстытута стаў Афанасій Пракопавіч Страхаў, які ўзначальваў яго да красавіка 1936 года.
У 1933 годзе Сібірскі будаўнічы інстытут пераехаў з Томска ў Новасібірск. У інстытуце дзейнічала ўжо 13 кафедраў. Завершана будаўніцтва першай чаргі навучальнага корпуса і прафесарскага карпусоў. Будынкі новых карпусоў былі запраектаваны брыгадай архітэктараў кафедры архітэктуры Сібірскага будаўнічага інстытута пад кіраўніцтвам. Кансультаваў праект. Найбольш актыўнымі ўдзельнікамі будаўніцтва будынкаў інстытута былі яго студэнты.
У 1935 годзе інстытут перайменаваны ў ''Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут (НІБІ) імя В. У. Куйбышава'' (Новосибирский инженерно-строительный институт им. В. В. Куйбышева, НИСИ). У 1936—1938 гадах інстытут узначальваў Анатоль Георгіевіч Прысцінскі, а з кастрычніка 1937 года Васіль Фёдаравіч Арцем’еў, які кіраваў інстытутам да кастрычніка 1940 года. Выйшаў першы зборнік навуковых прац інстытута і адбылася першая навуковая канферэнцыя. Пабудаваны студэнцкі інтэрнат № 3 на 515 месцаў.
У 1939 годзе на базе інжынерна-геадэзічнага факультэта НІБІ арганізаваны Новасібірскі інстытут інжынераў геадэзіі, аэрафотаздымкі і картаграфіі (цяпер — Сібірская дзяржаўная геадэзічная акадэмія). Заснавана аспірантура.
У 1940 годзе месца дырэктара заняў Лука Алімпіевіч Маслюкоў, які ўзначальваў інстытут да лютага 1944 года. Усяго з НІБІ ў армію было прызвана 400 чалавек: 245 студэнтаў, 36 выкладчыкаў, 3 аспіранты, 116 іншых супрацоўнікаў і рабочых. Усе яны гераічна абаранялі Радзіму, а 106 з іх загінулі ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, памерлі ад раненняў у шпіталях. Навукоўцы інстытута зрабілі вялікі ўнёсак у развіццё будаўнічай галіны ва ўмовах ваеннага часу. Створаны будаўніча-тэхналагічны факультэт. У 1944 годзе дырэктарам НІБІ прызначаны Рыгор Барысавіч Прончанка, які ўзначальваў яго да красавіка 1949 года.
У 1969—1970 гадах арганізаваны факультэт павышэння кваліфікацыі выкладчыкаў вышэйшых навучальных устаноў і адкрыта падрыхтоўчае аддзяленне для абітурыентаў. У інтэрнаце № 2 адкрыты прафілакторый для студэнтаў, выкладчыкаў і супрацоўнікаў.
9 мая 1975 года, у дзень 30-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне адкрыты помнік, на які пералічаны імёны 39 студэнтаў і выкладчыкаў, якія загінулі ў гады ВАВ. Адкрыты музей баявой і працоўнай славы НІБІ. У 1978 годзе распачата падрыхтоўка спецыялістаў для замежных краін. Інстытут узначаліў Ілья Ільіч Кошын.
У 1980 годзе за заслугі ў падрыхтоўцы кваліфікаваных спецыялістаў для народнай гаспадаркі і поспехі ў развіцці навуковых даследаванняў інстытут быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. У 1981 годзе арганізаваны факультэт па працы з замежнымі студэнтамі (цяпер ФПЗС). У 1987—1989 гадах на базе архітэктурнага факультэта НІБІ быў заснаваны Новасібірскі архітэктурны інстытут (цяпер Новасібірская дзяржаўная архітэктурна-мастацкая акадэмія). У НІБІ пачала працу кафедра архітэктуры і горадабудаўніцтва, арганізаваная для архітэктурнай падрыхтоўкі студэнтаў інжынерна-тэхнічных спецыяльнасцей. Пабудавана 9-павярховы інтэрнат № 5 на 537 месцаў. У 1989 годзе інстытут узначаліў Аркадзь Пятровіч Яненка, які заставаўся на гэтай пасадзе да 2007 года.
У 1990 годзе арганізаваны факультэт даўніверсітэцкай падрыхтоўкі, які аб’яднаў падрыхтоўчае аддзяленне і падрыхтоўчыя курсы (цяпер Цэнтр даўніверсітэцкай падрыхтоўкі і прафарыентацыйнай працы), і агульнатэхнічны будаўнічы факультэт. У 1993 годзе загадам камітэта па вышэйшай школе Міннавукі Расіі ад 21 чэрвеня Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут перайменаваны ў Новасібірскую дзяржаўную акадэмію будаўніцтва (НДАБ) (Новосибирскую государственную академию строительства, НГАС).
У 1994 годзе створаны Вылічальны цэнтр. НДАБ стала асацыяваным членам РААБН і з тых часоў увесь час аказвае аддзяленню акадэміі арганізацыйную, кадравую і фінансавую падтрымку.
У 1998 годзе загадам Міністэрства агульнай і прафесійнай адукацыі РФ ад 22 студзеня НДАБ перайменавана ў Новасібірскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт (НДАБУ).
У 2002 годзе ўніверсітэт акрэдытаваны Міжнародным інстытутам будаўнікоў (ICE, г. Лондан) па кірунку «будаўніцтва». Створана ўпраўленне па арганізацыі пазавучэбнай і выхаваўчай працы (цяпер ЦПВР). У 2003 годзе НДАБУ атрымаў новую афіцыйную назву «Новасібірскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт (Сібірскі будаўнічы інстытут)». На базе аддзела практыкі арганізавана Упраўленне працаўладкавання, занятасці і вытворчых практык. Адкрыты цалкам рэканструяваны мемарыяльны Манумент у гонар загінулых на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
У 2014 годзе была прынята «Праграма стратэгічнага развіцця ўніверсітэта», якая прадугледжвае стварэнне Сібірскага цэнтра навукі і адукацыі ў вобласці архітэктуры, будаўніцтва і жыллёва-камунальнай гаспадаркі, які закліканы аб’яднаць вытворчыя прадпрыемствы, ВНУ, навукоўцаў не толькі з Расіі, але і з замежжа.
15 кастрычніка 2015 года ў складзе НДАБУ (Сібірскі будаўнічы інстытут) створана міжнародная кафедра ЮНЕСКА «Экалагічна бяспечныя тэхналогіі прыродаўладкавання і водакарыстання».
Універсітэт сёння
Універсітэт уключае 7 факультэтаў, 30 кафедраў і вядзе шматузроўневае навучанне па 10 кірунках і 16 профілях падрыхтоўкі вышэйшай прафесійнай адукацыі — будаўнічых, архітэктурных і гуманітарных.
Ва ўніверсітэце ў наш час навучаецца прыкладна 6000 студэнтаў. Агульная колькасць прафесарска-выкладчыцкага складу складае каля 460 чалавек. Больш за палову з іх маюць навуковыя ступені прафесараў і дактароў навук, дацэнтаў і кандыдатаў навук.
У НДАБУ (Сібірскі будаўнічы інстытут) маюцца дактарантура і аспірантура па 13 навуковых спецыяльнасцях. Ва ўніверсітэце функцыянуе 1 дысертацыйны савет.
Спартыўна-аздараўленчая база ўніверсітэта ўключае з адзін з найлепшых у горадзе спартыўна-аздараўленчых комплексаў плошчай 6,3 тыс. м2, стадыён, лыжную базу, цір, санаторый-прафілакторый, пункт аховы здароўя, базу адпачынку «Сасноўка». Працуюць секцыі па 17 відах спорту.
На тэрыторыі ўніверсітэцкага комплексу размяшчаецца 4 студэнцкія інтэрнаты.
Ангілья
Ангілья (Anguilla) — брытанская заморская тэрыторыя ў Карыбскім моры, складаецца з асноўнага вострава — Ангілья, а таксама з шэрагу дробных, на якіх няма сталага насельніцтва. Агульная плошча сушы — 91 км². Насельніцтва (2011 г.) — 13 452 чал. Самы буйны горад — сталіца краіны, Вэлі.
Геаграфія
Ангілья з’яўляецца часткай Паўночнай Падветранай групы Малых Антыльскіх астравоў. Галоўную частку сушы складае востраў Ангілья, названы так з-за сваіх выцягнутых абрысаў (Anguila — вугор). Востраў Скраб займае ўсяго 3 км², востраў Дог — 2 км², астатнія дробныя астравы — меней за 20 км².
Суша сфарміравалася каля 400 млн гадоў таму ў выніку вулканічнай дзейнасці і некаторы час была часткай Пангеі. На востраве Ангілья захаваліся адкладанні гліны, прынесенай са схілаў гор старажытнага кантынента. На захадзе цэнтральнай часткі вострава Ангілья таксама знаходзяць выхады бурага вугалю. Пасля расколу Пангеі сучасная суша ўяўляла сабою плыткаводдзе. На працягу мільёнаў гадоў на ім назапашваліся асадкавыя пароды біялагічнага паходжання, якія склалі вапняковае наверша з мноствам расколін і скал. Найвышэйшы пункт астравоў — пагорак Крокус (70 м) каля Вэлі. Паверхня астравоў амаль пазбаўлена глебы, паўсюдна назіраецца агаленне карсту. Сталых вадацёкаў няма.
Медаль «За ўзяцце Берліна»
Згодна з Палажэннем аб медалі "За ўзяцце Берліна" ім узнагароджваліся «вайскоўцы Савецкай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС - непасрэдныя ўдзельнікі гераічнага штурму і ўзяцця Берліна, а таксама арганізатары і кіраўнікі баявых аперацый пры ўзяцці гэтага горада».
Ангілья
Геаграфія
Каля 60 % усіх раслін на астравах — дзікаросты. У асноўным, гэта хмызнякі і травы. Толькі адзін від травяністай расліны Rondeletia anguillensis з’яўляецца эндэмікам. Чалавекам былі завезены акацыі, бавоўнік, шыпшына, фікус і інш. У наш час яны сустракаюцца як у садах, так і ў дзікай прыродзе. Фаўна бедная. Астравы насяляюць 120 відаў птушак, сустракаюцца ігуаны і чарапахі.
Медаль «За ўзяцце Берліна»
Усяго медалём "За ўзяцце Берліна" ўзнагароджана больш за 1,1 мільёна чалавек.
Ангілья
Геаграфія
Клімат трапічны пасатны. Атлантычны акіян часткова асцюжае паветра, таму на Ангілье рэдка адчуваецца сапраўдная спякота. Сярэднегадавая тэмпература +26 °C — +27 °C. Сталыя вятры з Карыбскага мора ў Атлантыку не даюць затрымлівацца аблокам. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — усяго 102 мм. У самы даджлівы сезон (жнівень — лістапад) выпадае толькі 42 мм. Такім чынам, большую частку года пануе засуха.
Медаль «За ўзяцце Берліна»
Медаль "За ўзяцце Берліна" - круглы, дыяметрам 32 мм, з латуні. На вонкавым боку медаля ў цэнтры адчаканены надпіс "За ўзяцце Берліна". Па ніжнім краі медаля - выява дубовага паўвянка, перавітага ў сярэдняй частцы стужкай. Над надпісам - пяціканцовая зорка. Медаль па адным боку абрамлены борцікам. На адваротным боку медаля адчаканеная дата ўзяцця Берліна савецкімі войскамі: «2 мая 1945»; ніжэй - пяціканцовая зорка. Усе надпісы і малюнкі на адным і на адваротным боку медаля выпуклыя. У верхняй частцы медаля маецца вушка, якім медаль пры дапамозе кольца злучаны з металічнай пяцікутнай калодачкай, якая служыць для мацавання медаля да адзення. Калодачка абцягнута шаўковай муаравай стужкай чырвонага колеру шырынёй 24 мм. Пасярэдзіне стужкі праходзяць пяць долевых палосак - тры чорныя і дзве аранжавыя.
Ангілья
Гісторыя
Першыя людзі з’явіліся на Ангільі прыкладна ў сярэдзіне 2 тысячагоддзя да н. э. Гэта былі так званыя індзейцы-артаіроіды, выхадцы з Паўднёвай Амерыкі, якія займаліся рыбалоўствам і зборам малюскаў на рыфах. У перыяд паміж 600 г. н. э. і 900 г. н. э. Ангілья была каланізавана індзейцамі-аравакамі, што займаліся земляробствам і выраблялі кераміку. Археолагамі знойдзена 14 месцазнаходжанняў старажытных індзейскіх вёсак. Іх насельніцтва магло складаць 50 — 250 чалавек у кожнай. У адной з пячор захаваліся індзейскія петрогліфы. Аравакі Ангільі, блізкія па культуры да таіна, былі маракамі, аб іх сталых заморскіх кантактах сведчаць шматлікія знаходкі прадметаў з іншых астравоў Карыбскага мора. Хаця не выяўлена істотных змен у археалагічнай культуры XIII — XV стст., некаторыя даследчыкі мяркуюць, што ў гэты час Ангілья магла быць заваявана карыбамі, якія прыйшлі з Паўднёвай Амерыкі праз больш паўднёвыя Малыя Антыльскія астравы і былі ўжо ў значнай ступені асіміляваны аравакамі.
У 1493 г. Ангілья была адкрыта Х. Калумбам. У 1650 г. на Ангілью перасяліліся англійскія каланісты з вострава Сент-Кітс. У 1688 г. на поўначы Ангільі з’явіліся ірландскія ўцекачы, якія шукалі прытулак ад рэпрэсій на радзіме. У 1745 г. і 1796 г. спробу захапіць Ангілью прадпрымала Францыя. Для працы на створаных імі плантацыях цукровага трыснёга і бавоўніка еўрапейцы ўвозілі неграў-рабоў з Афрыкі. Аднак бедныя глебы і нізкая якасць мясцовай прадукцыі не спрыялі з’яўленню буйных плантацый. Еўрапейцы аддавалі перавагу заняткам гандлем і мараходствам, а зямлю перадавалі ў карыстанне рабам. Ангільскае чарнаскурае насельніцтва наймалася на працу ў іншыя калоніі Вялікабрытаніі, часцяком выкупалася, так што да афіцыйнай адмены рабства ў 1834 г. на востраве ўзнікла праслойка свабодных неграў-землекарыстальнікаў.
У 1871 г. для зніжэння выдаткаў на кіраванне Вялікабрытанія аб’яднала Ангілью ў адзіную каланіяльную федэрацыю з Сент-Кітсам, у 1882 г. у яе склад таксама ўвайшоў Невіс. Адміністрацыя Ангільі была не задаволена гэтым і ў 1875 г. і 1958 г. звярталася з патрабаваннем увесці прамое брытанскае кіраванне. У 1967 г., калі ў федэрацыі абмяркоўвалася пытанне аб самакіраванні, Ангілья фактычна вылучылася з гэтага працэса і стварыла свой урад. У 1969 г. брытанскія ваенныя сілы высадзіліся на востраве і ўвялі прамое кіраванне з Лондана. У 1978 г. было падпісана канчатковае пагадненне аб аддзяленні ад фэдэрацыі Сент-Кітс і Невіс і набыцці статуса аўтаномнай брытанскай тэрыторыі.
Эканоміка
Традыцыйныя галіны эканомікі — сельская гаспадарка, рыбалоўства, здабыча солі, суднабудаванне. Да пачатку 1980-х гадоў яны прыйшлі ў заняпад і ўжо не маглі забяспечваць мясцовае насельніцтва. У гэтай сувязі ўрад Вялікабрытаніі і мясцовыя ўлады садзейнічалі ўкладанню сродкаў у сферу абслугоўвання і развіцця турызму. Другая палова 1980-х гг. была найбольш паспяховай для эканомікі Ангільі. Колькасць беспрацоўных за 1985—1991 гг. знізілася з 26 % да 1 %. Аднак з 1989 г. былі заўважаны крызісныя з’явы — рост інфляцыі і беспрацоўя. Гэта тлумачылася прыроднымі абмежаваннямі ў магчымасцях развіцця турызму, а таксама скарачэнню інвестыцый з ЗША, якія складалі каля двух трацін ад усіх укладанняў. Таму ў 1994 г. урад Ангільі прыняў новае фінансавае заканадаўства. Яно прадугледжвала значныя гандлёвыя і інвестыцыйныя палёгкі, а таксама пераўтварэнне Ангільі ў афшорную зону.
У 2009 г. ВУП краіны склаў 175,4 млн долараў. У 2012 г. 69,4 % ВУП склала сфера абслугоўвання, у тым ліку турызм, 28,5 % — прамысловасць, у тым ліку будаўніцтва і рамонт марскіх суднаў, 2,2 % — сельская гаспадарка. Залежнасць Ангільі ад замежнага фінансавага і турыстычнага рынка абумоўлівае значныя ваганні ў развіцці эканомікі. Так, з 2009 г. назіраўся значны спад, які быў спынены толькі ў 2012 г.
Кіраванне
Ангілья з’яўляецца брытанскай заморскай тэрыторыяй. Главой краіны лічыцца каралева Вялікабрытаніі. Яна прадстаўлена губернатарам. Асноўныя палажэнні аб кіраванні зацверджаны ў Канстытуцыйным законе, упершыню прынятым 1 красавіка 1982 г. і потым перагледжаным 14 сакавіка 1990 г. (дзейнічае з 30 мая 1990 г.). Паводле Канстытуцыйнага закона ўлада мае падзел на заканадаўчую, выканаўчую і судовую галіны.
Заканадаўчая ўлада прадстаўлена Палатай Сходаў, якая складаецца з 11 дэпутатаў. 7 з іх выбіраюцца шляхам прамога галасавання жыхарамі Ангільі на тэрмін 5 гадоў. 2 дэпутаты прызначаюцца губернатарам. 2 выбіраюцца самой Палатай Сходаў з былых афіцыйных прадстаўнікоў. У краіне дзейнічае некалькі палітычных партый і рухаў. Падчас выбараў яны звычайна складаюць супольныя аб’яднанні.
Выканаўчая ўлада прадстаўлена ўрадам на чале галоўнага міністра, які прызначаецца губернатарам з ліку дэпутатаў Палаты Сходаў. Урад падзелены на 3 міністэрствы.
Судовая ўлада абмежавана мясцовымі судовымі ўстановамі, якія падпарадкоўваюцца Вярхоўнаму Суду Усходніх Карыбаў у Кастры і Прававому Камітэту ў Лондане.
Насельніцтва
Згодна дадзеным перапіса несельніцтва 2011 г., на Ангілье жыло 13 452 чал. Большасць з іх былі людзмі сярэдняга ўзросту ад 25 да 55 гадоў (45,2 %). Толькі 12,7 % былі выхадцамі з іншых краін (ЗША, Вялікабрытаніі, Індыі, іншых астравоў Карыбскага мора і г. д.). Больш за 90 % ангільцаў — нашчадкі афрыканскага насельніцтва, 4,6 % — ад змяшаных шлюбаў, 3,7 % — нашчадкі еўрапейцаў. Большасць веруючых складалі хрысціяне (з іх 83,1 % — пратэстанты).
У 2011 г. сярэдняя працягласць жыцця — 81,09 гадоў (78,51 для мужчын і 83,74 для жанчын). На 1 жанчыну прыходзілася 0,93 мужчыны. Кожная сям'я выхоўвала 1 — 2 дзяцей (1,75 у сярэнім). 60 % ад усяго насельніцтва складалі гараджане.
Культура
Ангільцы выразна адчуваюць сябе адрознай нацыяй. Афіцыйнай мовай з’яўляецца англійская, якую вывучаюць у школе. Шырока распаўсюджаны мясцовы дыялект, падобны на дыялект Сент-Кітса. Умовы і ўзровень жыцця неістотна адрозніваюцца ад суседніх краін. Характэрнай асаблівасцю Ангільі з’яўляецца паважнае стаўленне да знаёмых і незнаёмых людзей. Мясцовы этыкет забараняе хадзіць у пляжнай вопратцы ў грамадскіх месцах, гучна размаўляць, спяшацца. Нават сярод блізкіх сваякоў прынята ў зваротах перад імем або прозвішчам ставіць «спадар» або «спадарыня». Некаторыя даследчыкі тлумачаць гэта ўплывам царквы. Але з іншага боку на Ангільі шырока распаўсюджана традыцыя неафіцыйных шлюбаў.
Найбольш адметнай культурнай падзеяй з’яўляецца карнавал, які штогод арганізуецца ў першы тыдзень жніўня.
Раеўка (Манастыршчынскі раён)
Раеўка (Раевка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У ходзе Паўночнай вайны ў Раеўке адбыўся бой (1708), пасля якога Карл XII адмовіўся ад прамога наступу на Маскву і павярнуў на поўдзень, ва Украіну.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 736
NGC 736 (іншыя абазначэнні — UGC 1414, MCG 5-5-28, ZWG 503.55, 6ZW 111, PGC 7289) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Першы мсцівец
Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 28 ліпеня 2011 года.
Сюжэт
Стыў Роджэрс добраахвотна згаджаецца прыняць удзел у эксперыменце, які ператворыць яго ў суперсалдата, вядомага як Першы мсцівец. Роджэрс уступае ва ўзброеныя сілы ЗША разам з Бакі Барнсам і Пэгі Картэр, каб змагацца з варожай арганізацыяй Гідра, якой кіруе бязлітасны Чырвоны Чэрап.
Свякроўшчына
Свякроўшчына (Свекровщина) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гімн Магілёва
Гімн горада Магілёва зацверджаны 23 чэрвеня 2006 года Магілёўскім гарадскім Саветам дэпутатаў. Словы паэта Аляксандра Шлеянкова, музыка кампазітара-песенніка Мікалая Яцкова.
Ты стаіш шмат вякоў ля сівога кургана Машэкі, А аблічча тваё застаецца заўжды маладым. Расцвітай, Магілёў, любы горад маёй Беларусі, Хай тваю прыгажосць нясе людзям дняпроўская плынь.
Ты жыві, Магілёў, любы горад зямлі беларускай, Хай тваю прыгажосць нясе людзям дняпроўская плынь.
Паводле Палажэння пра гімн горада Магілёва ён выконваецца пры адкрыцці і закрыцці сесій Магілёўскага гарадскога Савета дэпутатаў, сходаў і пасяджэнняў Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта, прысвечаных дзяржаўным святам Рэспублікі Беларусь; штодня перад пачаткам і заканчэннем перадач гарадскіх тэлевізійных станцый і радыёстанцый; пры адкрыцці помнікаў, манументаў, абеліскаў і іншых збудаванняў у адзначэнне найважнейшых гістарычных і грамадска-палітычных падзей, злучаных з сучасным і мінулым горада Магілёва; пры ўручэнні гораду, раёнам, прадпрыемствам, арганізацыям, установам горада дзяржаўных узнагарод Рэспублікі Беларусь, замежных дзяржаў; пры ўзняцці сцяга горада Магілёва падчас цырымоній і іншых урачыстых мерапрыемстваў, якія праводзяцца гарадскімі дзяржаўнымі і грамадскімі органамі і арганізацыямі; пры сустрэчах і праводзінах кіраўнікоў заканадаўчай і выканаўчай уладаў сталіц замежных краін, гарадоў-пабрацімаў, які наведвалі горад Магілёва з афіцыйным візітам — пасля выканання гімна горада адпаведнай замежнай дзяржавы.
Пры выкананні нароўні з Дзяржаўным гімнам Рэспублікі Беларусь гімн горада Магілёва выконваецца пасля яго.
Пры афіцыйным выкананні гімна прысутныя слухаюць яго стоячы:
Вермдэ (камуна)
Камуна Вермдэ (Värmdö kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Вермдэ 195-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Густаўсберг.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 39 387 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 20 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Капітан Амерыка (фільм, 1990)
«Капітан Амерыка» (Captain America) — мастацкі супергеройскі фільм 1990 года.
Сюжэт
Італьянскія фашысты праводзілі інтэнсіўныя даследаванні па стварэнні новага тыпу чалавека са звышнатуральнымі здольнасцямі. Першы асобнік, які атрымаў назву «Чырвоны чэрап», па шэрагу прычын стаў апошнім. Доктар Марыя Васэль, якая працавала ў гэтай галіне, паспела пераехаць у ЗША, дзе працягнула даследаванні. Неўзабаве амерыканцы атрымалі свайго супермэна. Як і яго прататып, ён быў адзіным. Вельмі вопытны Чырвоны Чэрап, які пляце сеткі міжнароднай змовы, і бясстрашны Капітан Амерыка ўступаюць у смяротную дуэль.
Allium huntiae
Allium huntiae — від травяністых раслін сямейства, эндэмік штата Дуранга, Мексіка.
Распаўсюджанне
Эндэмік штата Дуранга, Мексіка.
Фрэдрык Модзін
Фрэдрык Модзін (Fredrik Modin; нар. г, Сундсваль, Швецыя) — шведскі хакеіст, левы крайні нападнік. Правёў у Нацыянальнай хакейнай лізе 14 сезонаў, у сезоне 2003/2004 выйграў Кубак Стэнлі ў складзе «Тампа Бэй Лайтнінг».
Семоржа
Семоржа (Семоржа) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сейсілуг
У 720 годзе кароль Керэдыгіяна Сейсіл ап Клідаг — прамы нашчадак Керэдыга перамог Дывед і адабраў у яго вобласць Істрад-Тыві. Новая дзяржава была названа ў яго гонар Сейсілугам. Гэта новаўтворанае каралеўства працягвала пашырацца. У канцы VII — пачатку VIII стагоддзяў у яго склад увайшлі Біэлт і Гвертрыніян. Мужчынская лінія роду караля Керэдыга згасла ў 872 годзе са смерцю Гургана ап Мейрыга. Скарыстаўшыся дынастычным крызісам, яго швагер Родры Вялікі захапіў Сейсілуг і зрабіў яго на некаторы час субкаралеўствам Гвінеда. Аднак пасля смерці Родры яго сын Кадэл у той ці іншай ступені аднавіў незалежнасць Сейсілуга. У 904 годзе Кадэл заваяваў суседні Дывед, пасадзіўшы там свайго сына Хівела Добрага. А ў 920 годзе Хівел, атрымаўшы ў спадчыну трон Сейсілуга, аб'яднаў абедзве свае дзяржавы ў каралеўства Дэхейбарт.
Архідыяцэзія Парыжа
Архідыяцэзія Парыжа — (Archidioecesis Parisiensis, Archidiocèse de Paris) — адна з 23 архідыяцэзій Каталіцкай царквы ў Францыі. Тэрыторыя архідыяцэзіі распаўсюджваецца на сталіцу Францыі, Парыж. У Парыжскую мітраполію ўваходзяць дяцэзіі Крэтэя, Эўры-Карбей-Эсона, Мо, Нантэра, Пантуаза, Сен-Дэні, Версаля. Кафедральны сабор — Сабор Парыжскай Божай Маці.
Гісторыя
Хрысціянская традыцыя ўзводзіць заснаванне дяцэзіі ў Лютэцыі да сярэдзіны III стагоддзя і злучае яе з пропаведдзю хрысціянства святым Дзіянісіем Парыжскім, які і лічыцца першым біскупам Парыжа. Да 1622 года дыяцэзія Парыжа ўваходзіла ў мітраполію Санса. У якасці ўмоўнай даты заснавання дыяцэзіі прыняты 250 год. У часы, Гондзікафедру манапалізаваў род Гондзі, 20 кастрычніка 1622 года, дыяцэзія атрымала статус архідыяцэзіі.
Сучасны стан
У адміністрацыйным плане архідыяцэзіі Парыжа падпарадкаваны 7 дыяцэзій: Крэтэя, Эўры-Карбей-Эсона, Мо, Нантэра, Пантуаза, Сен-Дэні і Версаля. У наш час архідыяцэзію ўзначальвае кардынал Андрэ Вен-Труа, які быў абраны на гэту пасаду 11 лютага 2005 года пасля адстаўкі кардынала Жана Мары Люсціжэ; акрамя таго ў архідыяцэзіі пяць дапаможных біскупаў.
Паводле статыстыкі на 2004 год у Парыжскай архідыяцэзіі 116 прыходаў, 1296 святароў, 1252 манаха (у тым ліку 730 іераманахаў), 2500 манашак і 94 пастаянных дыякана. Колькасць каталікоў — 1 548 996 чалавек (каля 70 % агульнага насельніцтва дыяцэзіі).
Кафедральны сабор архідыяцэзіі — Сабор Парыжскай Божай Маці. Яшчэ 4 храма архідыяцэзіі носяць ганаровы статус «малых базілік»:
NGC 735
NGC 735 (іншыя абазначэнні — UGC 1411, MCG 6-5-58, ZWG 522.78, 5ZW 146, PGC 7282) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Трыкутнік.
Рухомае свята
«Рухомае свята» (A Moveable Feast) — мемуары амерыканскага пісьменніка Эрнэста Хемінгуэя пра гады, якія ён правёў у якасці пісьменніка-экспатрыянта ў Парыжы ў 1920-х. Кніга апісвае навучанне і станаўленне маладога аўтара, які быў жанаты на сваёй першай жонцы Хедлі. У кнізе таксама згадваюцца такія людзі, як Эзра Паўнд, Фрэнсіс Скот Фіцджэральд, Форд Мэдакс Форд, Джон Дос Пасас, Джэймс Джойс і Гертруда Стайн.
Вячаслаў Кузняцоў
Вячасла́ў Кузняцо́ў:
Міхаіл Міхайлавіч Амельяновіч
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў лесагаспадарчы факультэт Беларускага тэхналагічнага інстытута імя С. М. Кірава.
1985—1997 — галоўны ляснічы Багушэўскага лясгасу.
1997—1999 — дырэктар Бешанковіцкага лясгасу Віцебскай вобласці.
У 1999 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З 1999 года — генеральны дырэктар Мінскага дзяржаўнага вытворчага лесагаспадарчага аб'яднання.
12 сакавіка 2010 года ўказам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь прызначаны міністрам лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра. 15 лютага 2018 Аляксандр Лукашэнка вызваліў ад займаных пасадаў міністра лясной гаспадаркі Міхаіла Амельяновіча і міністра спорту і турызму Аляксандра Шамко за непрыняцце дзейсных мер па барацьбе з карупцыяй і эканамічнымі правапарушэннямі ў падведамасных арганізацыях.
Праект «Адам»
Праект «Адам» (The Adam Project) — амерыканскі фантастычны баявік рэжысёра Шона Леві, прэм’ера якога адбылася ў сакавіку 2022 года.
Сюжэт
"Праект «Адам» перанясе вас у 2050 год — там людзі ўжо навучыліся падарожнічаць у часе з дапамогай звышхуткіх самалётаў і тэхналогіі, што ўмее ствараць «кратовыя норы» ў часе. Гэтай тэхналогіяй скарыстаўся пілот Адам Рыд — ён накіроўваецца ў мінулае, каб знайсці каханую, якая знікла ў часе, і не даць выкарыстаць такія падарожжы ў разбуральных мэтах.
Але героя раняць, і ён прыбывае ў няправільны час — замест 2018-га ён прылятае ў 2022-і год. Там сустракаецца з 12-гадовай версіяй сябе і спрабуе разам з сабой жа адшукаць уласнага бацьку-навукоўца, што і прыдумаў некалі машыну часу. Галоўная мэта — зрабіць так, каб людзі ніколі не навучыліся падарожнічаць у часе.
Вячаслаў Мікалаевіч Кузняцоў
Вячаслаў Мікалаевіч Кузняцоў — беларускі палітык і дыпламат.
Слабада (Добрасельскае сельскае паселішча)
Слабада (Слобода) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Вячаслаў Мікалаевіч Кузняцоў
Біяграфія
Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і Рэспублікі Беларусь 12-га склікання, з 24 лютага 1992 года быў першым намеснікам старшыні.
Слабада (Добрасельскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вячаслаў Мікалаевіч Кузняцоў
Біяграфія
27 лютага 1995 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Кітайскай Народнай Рэспубліцы, у сувязі з чым скончыўся яго мандат дэпутата. 9 кастрычніка 1998 года стаў таксама паслом у Манголіі па сумяшчальніцтву. Адстаўлены з гэтых пасад быў 10 сакавіка 2000 года.
16 ліпеня 2000 года стаў Пастаянным Прадстаўнікам Рэспублікі Беларусь пры Садружнасці Незалежных Дзяржаў, заставаў на гэтай пасадзе да 28 лютага 2008 года.
21 лютага 1997 года і 20 лютага 2007 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Шлюз
Вынаходнікам шлюза сучаснага тыпу быў кітайскі дзяржаўны дзеяч па кіраванні водным транспартам, інжынер Цяа Вэйюэ, які ў часы дынастыі Сун (канец X ст.) працаваў на Вялікім канале Кітая.
У адрозненне ад суднападымальнікаў, пры выкарыстанні шлюзавых сістэм патрабуецца вялікая колькасць вады, што прыводзіць да зніжэння іх прапускной здольнасці і ў тым ліку да меншай хуткасці пропуску суднаў. Перавагай з’яўляецца іх прасцейшае і таннейшае ў абслугоўванні тэхнічнае абсталяванне ў параўнанні з суднападымальнікамі.
Allium iliense
Allium iliense — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Эдуард Міхайлавіч Дзямідаў
Эдуард Міхайлавіч Дзямідаў (, Арол —, Ялта ) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Сярэднеазіяцкі політэхнічны інстытут у Ташкенце ў 1956 годзе. Працаваў у Курані, галоўным архітэктарам праектаў у Белдзяржпраекце, начальнікам аддзела Дзяржбуда БССР, начальнікам ГалоўАПУ, з 1972 года — у Ялце. Быў галоўным архітэктарам Ялты.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года. Старшыня Саюза архітэктараў Беларусі ў 1964—1966 гадах. Член КПСС з 1960 года. Пражываў у Ялце.
Творчасць
Асноўныя працы (самастойна і ў аўтарскім калектыве): генпланы Баранавічаў (1959), Жодзіна (1961), забудова мікрараёна і жылога раёна (1961—1964), комплекс НДІ Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР (1963) у Жодзіне, Палац культуры і добраўпарадкаванне плошчы ў Светлагорску (1966—1972), праект спальнага корпуса са сталовай і курзалай БТО ў Астрашыцкім Гарадку пад Мінскам (1973).
Ігар Іванавіч Гермянчук
Ігар Іванавіч Гермянчук (, вёска Стракавічы Светлагорскага раёна —, Мінск) — беларускі журналіст і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання, рэдактар газеты «Свабода», заснавальнік часопісу «Кур'ер».
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Стракавічы Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці, навучаўся ў сярэдняй школе-інтэрнаце г. Светлагорска.
Скончыў факультэт журналістыкі БДУ. Адзін з актыўных удзельнікаў незалежніцкага руху 1980-х гг. Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984). Член БНФ «Адраджэньне».
У 1990 г. у 29-гадовым узросце Гермянчук стаў адным з самых маладых дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР. 11 красавіка 1995 года разам з іншымі дэпутатамі ад Апазіцыі БНФ абвясціў галадоўку пратэсту супраць ініцыяванага Аляксандрам Лукашэнкам рэферэндуму пра дзяржаўную беларуская мова і сімволіку. У ноч на 12 красавіка 1995 дэпутаты былі выкінутыя з залі паседжанняў і жорстка збітыя АМАПам і спецназам.
У 30-гадовым узросце Ігар Гермянчук узначаліў газету «Свабода», якая пры ім зрабілася найбуйнейшым і самым папулярным апазіцыйным выданнем краіны. За антыпрэзідэнцкія публікацыі пракуратура чатыры разы заводзіла на Ігара Герменчука крымінальныя справы. Пад канец 1997 года газета «Свабода» была забароненая, але ўжо ў студзені 1998 г. Ігар Гермянчук здолеў адрадзіць яе пад назвай «Навіны».
Заснавальнік і рэдактар часопісу «Кур'ер».
Рудня (Пухавіцкі раён)
Ру́дня (, Рудня) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 21 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 76 км ад Мінска, 22 км ад чыгуначнай станцыі Талька, каля ракі Талька.
Гісторыя
У XIX стагоддзі ўрочышча ў Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, быў млын.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Мелілья
Мелі́лья (Ciudad Autónoma de Melilla) — горад, асобная адміністрацыйная адзінка Іспаніі, анклаў у паўночнай Афрыцы на паўночным узбярэжжы Марока. Горад з’яўляецца вольным портам, буйны цэнтр рыбалоўства і рыбаперапрацоўкі. Плошча складае 20 км². Колькасць жыхароў (у асноўным іспанцаў) складае каля 70 тыс. чалавек.
Горад быў заснаваны фінікійцамі пад назвай Русадзір. Потым гэта фінікійская калонія была заваяваная Карфагенам, а пазней Рымам. Пад арабскае панаванне горад трапіў у VII стагоддзі. У 1497 годзе горад занялі іспанцы. Некалькі стагоддзяў горад заставаўся невялікім іспанскім умацаваннем. Росквіт наступіў у 1880 годзе.
З года 1921 да 1926 года Мелілья была акупаваная паўстанцамі пад кіраўніцтвам Абд аль-Крыма.
У 1995 годзе Мелілья атрымала статус аўтаноміі.
Алена Мікалаеўна Філатава
Алена Miкалаеўна Фiлатава (,, РСФСР) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (2001), вядучы навуковы супрацоўнік аддзела гісторыі Беларусі Новага часу Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Біяграфія
У 1965 г. скончыла сярэднюю школу № 6 у г. Маладзечна. У 1972 г. скончыла гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1973 г. працуе ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. У 2001 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Конфессиональная политика царского правительства в Беларуси. 1772 — 1860 гг.» (навуковы кіраўнік — к.г.н. Валянціна Васільеўна Яноўская па спецыяльнасці 07.00.02 «Айчынная гісторыя» (абаронена 26.04.2001, зацверджана 05.07.2001).
Навуковая дзейнасць
З 1973 г. працуе ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі: з 1973 г. – старшы лабарант, з 1983 г. — малодшы навуковы супрацоўнік, з 1989 г. — навуковы супрацоўнік, з 2001 г. — старшы навуковы супрацоўнік, з 2016 г. — вядучы навуковы супрацоўнік.
Выкладчыцкая дзейнасць
З 1996 па 2008 гг. працавала па сумяшчальніцтве на гістарычным факультэце БДУ: з 1996 г. на пасадзе старшага выкладчыка, з 2001 г. — дацэнта.
Публікацыі
Аўтар каля 300 навуковых прац сярод якіх:
Канстанцін Мікалаевіч Аляксееў
Біяграфія
Скончыў у 1968 годзе архітэктурнае аддзяленне Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі: Н. М. Макляцова, А. П. Воінаў, В. І. Анікін).
У 1971—1981 гадах галоўны архітэктар г. Магілёва. Член Беларускага саюза архітэктараў з 1972. Член КПСС з 1974 года. У 1981—1987 гадах галоўны архітэктар АКМ-1 інстытута «Магілёўграмадзянпраект»; у 1987—1994 гадах дырэктар Магілёўскага камбіната «Мастацтва», у 1990—1994 гадах старшыня Магілёўскай абласной арганізацыі Саюза архітэктараў Беларусі.
У 1994—1996 гадах намеснік старшыні камітэта архітэктуры Мінгарвыканкама, галоўны мастак г. Мінска; З 1996 года начальніка упраўлення Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі. У 2007 годзе выйшаў у адстаўку з пасады намесніка начальніка аддзела.
Творчасць
Асноўныя творчыя працы: жылыя дамы па вул. Першамайскай (1972, у суаўтарстве з А. Ц. Кучарэнкам), Сіманава (1981), пр. Міру (1980, у суаўтарстве з Ю. Дабравольскім); комплекс помніка «Змагарам за Савецкую ўладу» (1982, у суаўтарстве з архітэктарам А.  Івановым, скульптар — Л. М. Гумілеўскі); Помнік-мемарыял байцам батальёну міліцыі (1979 ці 1983 ; аўтар праекта, скульптар М. І. Кавалёў) у Магілёве; адміністрацыйны гаркама КПБ і гарвыканкама ў Бабруйску (1985, у суаўтарстве з архітэктарам Ю. В. Шпітам); адміністрацыйны будынак Магілёўскага гаркама КПБ (Філіял Беларускай кансерваторыі) (1988, аўтар праекта), будынак дыягнастычнага цэнтра ў г. Магілёве (1989, у суаўтарстве з Г. Аляксеевай), праект дзіцячага дыягнастычнага цэнтра (1993, не рэалізаваны); прыбудова да будынка Дома Саветаў (1995, у суаўтарстве з архітэктарам Э. А. Юшка) у Магілёве.
Узнагароды
Узнагароджаны прэміяй МУС СССР за стварэнне помніка-мемарыяла байцам батальёна міліцыі пад камандаваннем капітана Уладзімірава (1984).
Уй (прыток Іртыша)
Уй — рака ў Новасібірскай і Омскай абласцях Расіі, правы прыток ракі Іртыш (басейн ракі Об).
Даўжыня 387 км, плошча вадазбору 26 700 км². Бярэ пачатак на Васюганскай раўніне. Жыўленне пераважна снегавое. Разводдзе з красавіка па чэрвень. Сярэдні расход вады за 48 км ад вусця каля 24 м³/с. Замярзае ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада, выкрываецца ў красавіку — пачатку мая.
Лужыца
Лу́жыца (Lausitz, Łužica, Łužyca, Łużyce, Lužice) — рэгіён, размешчаны на тэрыторыі нямецкіх земляў Саксонія і Брандэнбург і паўднёва-заходняй Польшчы (Ніжнесілезскае ваяводства).
На Лужыцы разам з немцамі жыве малая славянская народнасць - сорбы (лужычане). 20 тыс. лужычан пражываюць у Верхняй Лужыцы (зямля Саксонія) і 40 тыс. - У Ніжняй Лужыцы (зямля Брандэнбург). Размаўяюць сорбы на сорбскіх мовах, усе валодаюць нямецкай.
Уладзімір Мікалаевіч Сірачынскі
Уладзімір Мікалаевіч Сірачынскі (1868 — ?) — беларускі фізік, кандыдат фізіка-матэматычных навук, дацэнт, Герой Працы (1922).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1868 годзе у маёнтку Калісберг Радашковіцкай воласці Вілейскага павета ў сям’і селяніна.
Скончыў настаўніцкую семінарыю ў 1884 годзе. Народны настаўнік у Віленскай губерні ў 1884—1888 гадах.
Скончыць Віленскі настаўніцкі інстытут у 1891 годзе, пасля чаго працаваў настаўнікам семінарыі і народных вучылішчаў (1891—1893).
C 1893 года — слухач курсаў па фізіцы для настаўнікаў сярэдніх школ пры Пецярбургскім універсітэце. Настаўнік Віцебскага вышэйшага пачатковага вучылішча ў 1893—1904 гадах. Выкладчык курсаў па фізіцы для настаўнікаў сярэдніх школ пры Пецярбургскім універсітэце ў 1904—1907 гадах. Выкладчык фізікі віцебскай гімназіі і рэальнага вучылішча ў 1907—1912. Настаўнік і выкладчык фізікі і матэматыкі Невельскай гімназіі і рэальнага вучылішча ў 1912—1915 гадах. Выкладчык фізікі і матэматыкі сярэдніх школ у Віцебску (1915—1917).
Загадчык кафедры фізікі механа-будаўнічага інстытута ў Віцебску (1917—1924) і адначасова ўзначальваў кафедры фізікі ў сельскагаспадарчым(1917—1922) і педагагічным (1917—1921) інстытутах.
Вучоны сакратар Галоўнага палітыка-асветніцкага камітэта Наркамасветы БССР у 1924—1925 гадах. Асістэнт, дацэнт кафедры фізікі БДУ (1924—1927) і адначасова дацэнт кафедры фізікі камуністычнага ВНУ (1924—1927). Загадчык кафедры фізікі БДУ — Беларускага (Мінскага) медыцынскага інстытута — у 1927—1941 гадах.
Прысвоена вучонае званне дацэнта (1930), прысуджана вучоная ступень кандыдата фізіка-матэматычных навук (1936), выконваў абавязкі загадчыка кафедры фізікі Мінскага медыцынскага інстытута (1944—1945).
Беларускае батанічнае таварыства
Беларускае батанічнае таварыства — добраахвотная навукова-грамадская арганізацыя ў Беларусі.
Уладзімір Мікалаевіч Сірачынскі
Біяграфія
Асноўны напрамак навукова-практычнай дзейнасці-удасканаленне дакладнасці, адчувальнасці фізічных прыбораў і распрацоўка новых прыбораў, у тым ліку для лабараторных заняткаў па фізіцы:
Беларускае батанічнае таварыства
Беларускае рэспубліканскае батанічнае таварыства заснавана ў 1951 годзе. З’яўляецца добраахвотнай навукова-грамадскай арганізацыяй спецыялістаў, якія вядуць навукова-даследчую, педагагічную і практычную работу ў галіне батанікі і сумежных з ёю навук. Задачы: актыўны ўдзел у развіцці батанічнай навукі. прыцягненне вучоных і практыкаў да вырашэння тэарэтычных і практычных пытанняў у галіне вывучэння і выкарыстання раслінных рэсурсаў, укараненне вынікаў навуковых дасягненняў у практыку народнай гаспадаркі, прапаганда батанічных ведаў, садзейнічанне рацыянальнаму выкарыстанню раслінных рэсурсаў, іх ахове і абагачэнню і інш.
Да 1983 года правяло 4 з’езды (1962, 1967, 1973, 1978), нарады: геабатанічную па лугавой расліннасці (1961), міжрэспубліканскую па методыцы вывучэння раслінных згуртаванняў (1966), усесаюзную па вывучэнню ўзаемаадносін раслін у фітацэнозах (1969); усесаюзную навуковую канферэнцыю па дынаміцы расліннасці ў сувязі з меліярацыяй (1971), навуковую сесію па выніках батанічных даследаванняў у СССР і перспектывах іх развіцця (1978).