cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Меню
Гісторыя
Слова меню, як і мноства кулінарных тэрмінаў, з'яўляецца французскім па паходжанні. Яно паходзіць ад лацінскага minutus (што-небудзь невялікае); па французскай мове яно ўжываецца для апісання падрабязнага спісу або рэзюмэ любога роду. Першыя меню, дзе кліентам прапаноўваўся выбар страў, былі выраблены на невялікай чорнай дошцы (на французскай — carte); такім чынам, прапанаваныя стравы выбіраліся "à la carte, " або «згодна дашчэчцы».
У першых еўрапейскіх рэстаранах не было меню ў сучасным сэнсе слова; пры так званых table d'art hôte, прапаноўваліся стравы, якія выбіраліся шэф-поварам або уладальнікам ўстановы. Кліенты, якія прыходзілі апошнімі, елі тое, што заставалася ў канцы дня, як у сучасных буфетах або закусачных. У Еўропе сучаснае меню з'явілася падчас другой паловы XVIII стагоддзя. Гэта значыць, замест выбару з агульнага стала, рэстараны дазвалялі кліентам выбіраць з спісу невыставленных страў, якія рыхтаваліся згодна з заказах кліентаў. У выпадку «table d'art hot» кліенты аплачвалі прадусталяваную цану. А меню дазваляла кліенту выдаткаваць столькі грошай, колькі ён хацеў.
Стыль складання
Меню лічыцца наймацнейшай рэкламай установы. Рэкамендуецца вытрымліваць ў адным стылі дызайн і друкарню меню, цалкам абапіраючыся на атмасферу рэстарана і перавагі яго кліентаў.
Асноўныя раздзелы тыповага меню гэта «Асноўныя стравы», «Дэсерты», «Напоі» і «a la carte». «А la carte» можа ўтрымліваць стравы, як супы, салаты і соўсы. Магчыма, каб былі асобныя невялікія меню для дзяцей і дарослых. Меню для дзяцей можа быць прадстаўлена ў форме гульняў або загадак.
Меню можа прадастаўляць і іншую карысную інфармацыю. Некаторыя меню апісваюць філасофію ежы шэф кухары або ўладальніка, нават і місію рэстарана. Іншыя прадастаўляюць палітыку рэстарана па ўзросту, для якога прадаецца алкаголь, аб страце рэчаў, аб чаявых і г. д.
Тэкст, напісаны ў меню, славіцца высакапышнымі складам, гэта робіцца з мэтай рэкламы. Меню часта апісваюць працэс падрыхтоўкі ежы, прыцягваючы ўвагу да экзатычных спецыям або дадаюць французскія і іншыя замежныя словы, каб стравы выглядалі экзатычныя. Меню высокага класа часта дадаюць прыметнікі да страў, напрыклад «глазураваныя», «тушаныя» і г. д. «Мова меню, з яго працяжнік і цытатамі служыць хутчэй для апраўдання Вашых чаканняў, чым для апісання ежы.». Браян мак Грэгары кажа, што калі ён наведвае рэстараны высокага класа, часам адчувае, што яму патрэбен слоўнік або падручнік па біялогіі, толькі для таго, каб зразумець значэнне марожанага «гіяндуджа», жоўты кавун або печыва «булгура», — гэта толькі частка неразгаданых дэсертаў.
Частка функцый меню гэта вырабіць ўражанне на кліентаў, што стравы, якія падаюцца ў рэстаране, патрабуюць асаблівых уменняў, абсталявання і экзатычных спецый. Паказваючы, такім чынам, што падобныя стравы немагчыма прыгатаваць дома. У некаторых выпадках, самыя звычайныя стравы гучаць цікавей, толькі таму, што частка слоў заменена іх французскім эквівалентам. Напрыклад, замест выразу «свіная адбіўную з яблычным пюрэ», у меню элітнага рэстарана можа быць напісана «Свіная адбіўную з compôte de pommes.»
Rhododendron groenlandicum
Rhododendron groenlandicum — від раслін, нізкі куст роду.
Меню
Стыль складання
У фаст-фудах часам кожны элемент з меню мае свой нумар і кліенты заказваюць «па нумары». Іншы феномен гэта так званае «таемнае меню». Некаторыя рэстараны славяцца сваімі неафіцыйнымі і нерекламируемыми стравамі, якія перадаюцца ад кліента да кліента праз «сарафаннае радыё». Рэстараны такога тыпу часта прапануюць камбінацыю з ужо гатовых страў.
Rhododendron groenlandicum
Раней від адносілі да роду і яго правільнай назвай была.
Меню
Папяровае
Меню адрозніваюцца па даўжыні і вычарпальнасці зместу, у залежнасці ад віду рэстарана. Самыя звычайныя меню раздрукаваныя на адным аркушы паперы, але часта сустракаюцца значна больш аб'ёмныя меню. Каб абараніць папяровыя меню ад пралітай вадкасці і іншых забруджванняў, выкарыстоўваецца вінілавае пакрыццё, ламініраванне або подвязывание, а таксама нярэдка папяровы блок меню размяшчаецца ў папках з кожзамяняльніка, скуры, коркі і т. п. Тып установы (элітны рэстаран, ўстановы хуткага харчавання і інш) у большасці выпадкаў прадвызначаюць выгляд і візуальнае ўяўленне выкарыстоўванага меню. Асноўнае меню можна дапаўняць тэматычнымі: Некаторыя рэстараны выкарыстоўваюць толькі тэкст у сваіх меню. У іншых выпадках, рэстараны ўключаюць ілюстрацыі і фатаграфіі кожнай стравы або элементаў, з якімі звязана візія і атмасфера рэстарана. Напрыклад, ліванскі рэстаран можа ўключыць у меню здымкі ліванскіх гор і пляжаў. Дадатковыя меню можна прадставіць у альтэрнатыўным фармаце, так як яны, часцей за ўсё, карацей асноўных. Напрыклад, меню з апетайзерами або дэсертамі часта ўяўляюць у выглядзе папяровай «пірамідкі» на стале, пластмасавай падстаўкі, драўлянай стойкі, або ў рэстаранах з абмежаваным выбарам віна, вінная карта можа быць размешчана на пустой бутэльцы з-пад віна.
Rhododendron groenlandicum
Батанічнае апісанне
Хмызняк вышынёй каля паўметра (рэдка да 2 м) з вечназялёным лісцем 20-60 мм даўжынёй і 3-15 мм шырынёй. Лісце маршчыністае зверху, знізу густа пакрыта валасінкамі, афарбаванымі ад белага да чырвона-карычневага колеру, хвалістае па краях. Малюсенькія белыя кветкі сабраны ў паўсферычныя суквецці і вельмі духмяныя.
Меню
Папяровае
Ўстановы хуткага харчавання часта пакідаюць свае папяровыя меню ў фае грамадскіх будынкаў, або ў паштовых скрынях суседніх жылых дамоў, выкарыстоўваючы яго ў якасці рэкламы. У кафэ, установах і сетках рэстарана меню з адной старонкі можна капіяваць на папяровую падстаўку на стале. Яго друкуюць арганічным чарнілам на кавалачках ядомай паперы, зробленай з соі і кукурузнага крухмалу. Папера можа мець пах, адпаведны малюнку.
Rhododendron groenlandicum
Арэал
Від распаўсюджаны па ўсёй Арктыцы. У Еўропе ён даходзіць да Альпаў, а ў Паўночнай Амерыцы яго арэал распасціраецца да поўначы Пенсільваніі, Агаё і Нью-Джэрсі на ўсходзе і Арэгона на захадзе. Ён расце на балотах і вільготных узбярэжжах, а часам і на скалістых схілах Альпаў.
Меню
Меню-табло
Установы фаст-фуда, у якіх ёсць вокны на вуліцу, часта размяшчаюць сваё меню на дошцы, асветленым табло або постары, каб кліенты маглі разгледзець і выбраць стравы.
Многія рэстараны таксама выкладваюць адну копію меню на вуліцу з крыніцай асвятлення. Гэтая тэхналогія асабліва папулярная ў турыстычных месцах. Іншы папулярны від вулічнага меню — гэта размяшчэнне частцы меню, а менавіта — «фірмовыя стравы» — на чорнай дошцы звонку рэстарана. На ёй звычайна прадстаўлены сезонныя стравы або «разыначкі» шэф-кухара, якія ёсць толькі абмежаваны перыяд часу.
Лічбавыя дысплеі
З укараненнем ВКІ- і плазменных дысплеяў, некаторыя статычныя меню замененыя такімі, якія могуць змяняцца дынамічна. Выкарыстанне плоскага ВКІ-дысплея і камп'ютэрнага сервера дазваляе дадаваць да меню рухаюцца постаці і анімацыйныя эфекты. Таксама, можна ў любы час змяняць кошт і іншыя дэталі. Для фаст-фуда магчымасць змяняць цану і змест так часта, як гэта неабходна, з'яўляецца сур'ёзным перавагай. Лічбавыя меню таксама даюць магчымасць уласнікам рэстаранаў кантраляваць дзённы падзел меню, напрыклад, раніцай аб'яўляць стравы для сняданку. Некаторыя платформы даюць магчымасць мясцовым аператарам кантраляваць цэнаўтварэнне, а эстэтычны дызайн кантралюецца цэнтральнай карпаратыўнай адзінкай.
Анлайн-меню
Меню ў інтэрнэце і заказ дастаўкі анлайн датуюцца 1997 годам.
Інтэрактыўнае электроннае меню
Інтэрактыўнае меню, таксама званае электронным меню — адно з новаўвядзенняў у рэстаранных меню. Гэта электронная кампутарная сістэма, якая дазваляе кліентам самастойна разглядаць, выбіраць і заказваць стравы і напоі з прапанаваных у рэстаране з дапамогай кампутараў, планшэтаў або манітораў, размешчаных на століках або побач з імі. Сістэма можа стварыць індывідуальнае прапанову або Акцыю любому кліенту ўстановы, адаптавацца да яго патрабаванням, і нават аналізаваць яго густ. Асартымент ўстановы прадстаўлены візуальна, з магчымасцю малюнкаў, тэксту, анімацыі і відэакліпаў, гуку і спадарожнай рэкламы. Выкарыстанне сістэмы такога выгляду дазваляе прыцягнуць кліента, ствараючы ў яго адчуванне ўдзелу, дзякуючы зваротнай сувязі сістэмы. Электроннае меню лёгка змяняецца, паведамляючы кліента аб актуальных цэнах, наяўнасці або адсутнасці таго ці іншага стравы, яго складзе, рэцэпце, па якім яно рыхтуецца і г. д., цалкам замяняючы папяровае меню.
У сучасных інтэрактыўных меню кліенты могуць у рэжыме рэальнага часу зрабіць аўтаматычны заказ, праверыць свой бягучы рахунак, замовіць стравы або напоі, у іншых інтэрактыўных сістэмах цалкам ліквідаваная неабходнасць у афіцыянтамі, сістэма выконвае ўсе іх функцыі. Такія інтэрактыўныя сістэмы электроннага меню істотна павялічваюць хуткасць абслугоўвання, дазваляючы кліенту выбраць і замовіць, не чакаючы ўвагі афіцыянта. Пакуль яшчэ такія меню слаба распаўсюджаныя ў Расіі, так як патрабуюць пэўных інвестыцый у спецыяльнае абсталяванне, але некаторыя элітныя рэстараны іх ужо выкарыстоўваюць.
Пагнойкі
Пагно́йкі (, Погнойки) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 17 снежня 1971 года хутар уваходзіў у склад Наўгародскага сельсавета.
Баліцкі сельсавет
Ба́ліцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Балічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шчучынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 11 лютага 1972 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ражанкаўскага сельсавета.
Здзітава (Здзітаўскі сельсавет)
Здзі́тава (, Здитово) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці, каля ракі Ясельда. Адміністрацыйны цэнтр Здзітаўскага сельсавета. Размешчана за б км ад Бярозы, 104 кіламетры ад Брэста, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядома ў складзе Блудзенскага войтаўства ў 1563 годзе. У 1672 годзе «Хрысціна Высокінская завяшчала назаўсёды картэзіянскаму манастыру Картуз-Бярозы 3 валокі зямлі ў Здзітаве Слонімскага павета».
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1864 годзе ў Блудзенскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. У канцы XIX ст. ў Картузскабярозаўскай воласці. У 1890 годзе Здзітаўскаму сельскаму таварыству належала 204 дзесяцін зямлі. Пасёлак Здзітаў адносіўся да Бярозаўскага сельскага таварыства, у якога было 1181 дзесяцін зямлі, маёнтак Стары Дзітаў з 896 дзесяцін зямлі належаў памешчыку Януарыю Мікульскаму.
Найноўшы час
У 1905 годзе вёска і маёнтак (за 2 вярсты ад вёскі). З 1915 года акупіраваны германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпеня 1920 года на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Бяроза-Картузскай гміны Палескага ваяводства Польшчы. З 1932 года ў Сігневіцкай гміне.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска Углянскага с/с. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 60 жыхароў вёскі. У ліпеня 1944 года пры вызваленні Бярозаўскага раёна каля Здзітава загінулі 185 салдат і афіцэраў 174-га гвардзейскага палка гвардзейскай стралковай дывізіі 20-га стралковага корпуса 18-й арміі 1-га Беларускага фронту. У 1966 годзе на брацкіх воінскіх могілках быў пастаўлены абеліск.
У 1949 годзе жыхары вёсак Здзітава і Пясчанка аб'ядналіся ў калгас імя Молатава. Паводле перапісу 1959 года далучаны да саўгаса «Прамень». З 1963 года вёска на тэрыторыі племсаўгаса «Земляроб». Паводле перапісу 1970 года дзейнічала школа. У 1967 годзе цэнтр Углянскага с/с перанесены ў в. Здітава, 18 студзеня 1988 года сельсавет перайменаваны ў Здзітаўскі.
Інфраструктура
Дзейнічаюць яслі і дзіцячы сад, пачатковая і музычная школы, бібліятэка, аддзяленне сувязі.
Мутала (камуна)
Камуна Мутала (Motala kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эстэргётланд у цэнтральнай Швецыі.
Мутала 88-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Мутала.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 41 813 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Катлова
Катло́ва (, Котлово) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Валеўскага сельсавета.
NGC 7783D
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Прабуты
Прабуты (Prabuty, Riesenburg — Райсенбург) — горад на поўначы Польшчы. Уваходзіць у склад Квідзынскага павета Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Прабуты. Размешчаны за 100 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Гданьска і за 250 км ад Варшавы. Займае плошчу 7,29 км², насельніцтва 8,7 тыс. чалавек (на 2019).
Карлас Асенсіа Кабанільяс
Карлас Асенсіа Кабанільяс (Carlos Asensio Cabanillas; 1896 — 1969) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў.
Біяграфія
Скончыў пяхотнае вучылішча ў Таледа, афіцэр Генеральнага штаба. На працягу сямі гадоў служыў у Марока ў складзе групы мараканскіх войскаў «рэгуларэс» (Fuerzas Regulares Indígenas) у Тэтуане, затым камандаваў аналагічным падраздзяленнем у Мелільі. Быў узнагароджаны асабістай ваеннай медалём. Да 1936 года меў чын падпалкоўніка, удзельнічаў у ваеннай змове супраць урада Народнага Фронту.
Быў адным з кіраўнікоў паўстання вайскоўцаў-нацыяналістаў у Іспанскім Марока, з якога пачалксч грамадзянскай вайне. Разам з палкоўнікамі Сайнсам дэ Буруагай і Хуанам Луісам Бейгбедэрам узначаліў захоп Тэтуана, дзе размяшчаўся Вярхоўны камісарыят Іспаніі ў Марока. У пачатку вайны яго калона, знаходзячыся ў авангардзе войскаў пад камандаваннем Хуана Ягуэ, здзейсніла марш ад Севільі да Мадрыда, падчас якога ўдзельнічала ва ўзяцці гарадоў Бадахос, Таледа і Талавера-дэ-ла-Рэйна. У ходзе няўдалага штурму войскамі нацыяналістаў Мадрыда восенню 1936 атрады пад камандаваннем Асенсіа змагаліся ў кровапралітных баях у раёне ўніверсітэцкага гарадка і прасунуліся далей іншых падраздзяленняў паўстанцаў на гэтым кірунку, аж да заканчэння баявых дзеянняў у 1939 годзе. У 1937-м у Харамскай бітве яго калона ўзначальвала фарсіраванне ракі Харама, але была спынена інтэрнацыянальнымі брыгадамі.
Сам Асенсіа праявіў сябе энергічным ваеначальнікам, за поспехі быў выраблены ў палкоўнікі, а затым у генералы. Удзельнічаў у бітве ў Брунетэ, у кампаніі ў Арагоне і ў захопе франкісцкімі войскамі Каталоніі, камандаваў 12-й дывізіяй.
Займаў пасаду ваеннага міністра да ліпеня 1945, калі быў выведзены з урада разам з іншымі прагерманскі настроенымі міністрамі. Затым працягваў знаходзіцца на вышэйшых пасадах у іспанскай арміі — быў начальнікам Генеральнага штаба, генерал-капітанам Балеарскіх астравоў і кіраўніком ваеннага кабінета начальніка дзяржавы (Франка). Быў выраблены ў генерал-лейтэнанты. З’яўляўся пракурадорам (членам) франкісцкіх картэсаў (парламента). У канцы жыцця ўваходзіў у склад Савета Каралеўства.
Отэ Крумпен
Отэ Крумпен (Otte Krumpen) (невядома — 1569 год) — дацкі рыксмарск. Ён быў сынам Ёргена Крумпена са Скётрупа і Анэ Розэнкранц. Крумпен быў зводным братам апошняга каталіцкага епіскапа Бёрглума, Сцюгэ Крумпена, і яны былі апошнімі з вымерлага дваранскага роду Крумпенаў.
Отэ Крумпен, хутчэй за ўсё, меў вопыт ваеннай службы, паколькі Крысціян II прызначыў яго ў 1519 годзе камандуючым дацкай арміяй у вайне супраць шведскіх паўстанцаў у 1520 годзе. Ён атрымаў перамогу над Стэнам Стурэ Малодшым у Богесундзе, быў паранены ў лагеры Лонгфрэдагслагет каля Упсалы. Там ён пісаў адчайныя данясенні каралю аб вясковых жыхарах, якіх кароль завербаваў на вайну, якія не падпарадкоўваліся загадам камандзіраў, а рабавалі і забівалі без разбору.
Ён нёс карону на каранацыі Крысціяна II у Стакгольме ў 1520 годзе і атрымаў рыцарскі тытул ад караля пасля каранацыі. У наступным годзе ён стаў правадыром у Хельсінгбарзе і перашкодзіў у 1522 годзе спробу любекскай арміі высадзіцца ў Роа. Пасля гэтага ён атрымаў у сваё ўладанне лен Транекэр. Падчас паўстання супраць Крысціяна II ён спачатку быў нейтральны, але пазней далучыўся да Фрэдэрыка I і быў прыняты ў Рыксрод. У 1529 годзе ён суправаджаў будучага караля Крысціяна III у Нарвегію, дзе ён павінен быў выконваць розныя дыпламатычныя задачы. З вялікім майстэрствам ён змог захапіць у 1525 годзе Готланд, які не змог захаваць Сёрэн Норбю.
Толькі ў 1542 годзе палітычны «клімат» змяніўся. Як апошні каталіцкі епіскап, Сцюгэ Крумпен быў вызвалены са сваёй турмы, і ён, разам з Отэ Крумпенам, засталіся апошнікі прадстаўнікамі рода Крумпенаў, так яшчэ і тымі, хто страцілі як духоўную епіскапскую ўладу, так і свецкую ўладу ў рыксродзе. У 1544 годзе яму быў перададзены маёнтак у Хальдзе пры былой каталіцкай епархіі ў Вібарзе. Такім чынам, ён стаў суседам свайго брата (Сцюгэ Крумпен атрымаў жаночы манастыр Асмільд у якасці маёнтка) і памочнікам, а таксама ён уключыў большую частку маёмасці епархіі ў склад Хальда.
З-за свайго сталага ўзросту ён адмовіўся ўзначальваць войска падчас Сямігадовай вайны. Фрэдэрык II, падобна, выкарыстаў яго ў якасці ўніверсальнага дарадцы, але яго жаданне аб тым, каб пазбегнуць вайны, наладзіла новага маладога караля супраць яго. Адпаведна, падчас вайны яму прыйшлося прадастаўляць каралю буйныя прымусовыя пазыкі. За месяц да сваёй смерці ён быў пазбаўлены Хальда.
Отэ Крумпен памёр у 1569 годзе як апошні прадстаўнік свайго роду.
Уступіў у два бяздзетных, але асабліва выгадных з пункту гледжання ўласнасці шлюбы:
Отэ Крумпен у літаратуры
Отэ іграе важную ролю ў рамане Ціта Енсена «Сцюгэ Крумпен», 1936 года. І з’яўляецца ў рамане Марыі Хелеберг «Шторм», 2017 года.
Орадзеж (рака)
Орадзеж (О́редеж) — рака на паўднёвым захадзе Ленінградскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Лугі.
Львоўская ратуша
Львоўская ратуша — будынак гарадской адміністрацыі Львова. Размешчана на плошчы Рынак. Вежу заклалі ў 1827, пабудавалі ў 1830—1835 гадах у стылі венскага класіцызму. Аўтары праекта архітэктары Ю. Маркль, Ф. Трэшэр (або Трэтэр), А. Вандрашэк. Ратуша выканана з цэглы, чатырохпавярховая, квадратная ў плане, з унутраным дворам. Над ратушай ўзносіцца вежа з гадзіннікам (выкананы на фабрыцы В. Штыля пад Венай).
Беларускае геаграфічнае таварыства
Беларускае геаграфічнае таварыства — самастойная навуковая грамадская арганізацыя Рэспублікі Беларусь, якая аб'ядноўвае на добраахвотных умовах грамадзян на падставе агульнасці інтарэсаў у вобласці геаграфіі, краязнаўства і іншых памежных навук. Дзейнічае на аснове самакіравання, законнасці, галоснасці на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь у адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Законам Рэспублікі Беларусь "Аб грамадскіх аб'яднаннях", іншымі заканадаўчмі актамі Рэспублікі Беларусь і ўласным Статутам. Заснавана ў 1954 г. акадэмікам АН БССР І.С. Лупіновічам. = Гісторыя = Геаграфічнае таварыства на Беларусі вядзе сваю гісторыю ад Рускага геаграфічнага таварыства, створанага 18 жніўня 1845 г. У 1867 г. быў створаны Паўночна-Заходні аддзел Рускага геаграфічнага таварыства з цэнтрам у горадзе Вільня. Тэрытарыяльна аддзел уключаў Беларусь. Гэта быў адзін з першых аддзелаў ІРГТ (пасля Сібірскага ў г. Іркуцку і Каўказскага ў Тыфлісе). Паўночна-Заходні аддзел праіснаваў да 1876 г. У 1910 г. аддзел аднавіў сваю работу. Аднак яна была перапынена сусветнай вайной. Існаваў друкаваны орган «Записки Северо-Западного отдела Имперского Русского географического общества» пад рэдакцыяй беларускага гісторыка Дз. І. Даўгялы. У 1910—1914 гг. выйшлі чатыры кніжкі запісак.
У 1954 г. на паседжанні Навуковай рады Геаграфічнага Таварыства СССР была прынятая пастанова аб адкрыцці Геаграфічнага таварыства Беларускай ССР — філіяла Геаграфічнага таварыства СССР. Адначасова вырашаліся і пытанні, падкрэсліваючыя самастойнасць утворанага Геаграфічнага таварыства Беларускай ССР. Такім чынам, фактычна днём нараджэння Беларускага геаграфічнага таварыства з’яўляецца 19 сакавіка 1954 г. Навуковая рада ГТ СССР пачала перадаваць часткова свае паўнамоцтвы Арганізацыйнаму камітэту Геаграфічнага таварыства БССР.
=Асноўныя кірункі працы=
Рэгіянальная структура
У пачатку 1959 г. Радай ГТ быў зацверджаны Магілёўскі аддзел — першы абласны аддзел у гісторыі ГТ. Зараз аддзелы БГТ існуюць ва ўсіх абласцях краіны. Найбуйнейшы па колькасці на 2004 год — Гомельскі абласны аддзел.
Кіраўнікі
=Крыніцы=
Орадзеж (пасёлак)
Орадзеж (О́редеж) — пасёлак у Лужскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Орадзежскага сельскага паселішча. Утвораны пры аднайменнай чыгуначнай станцыі падчас будаўніцтва Маскоўска-Віндава-Рыбінскай чыгункі ў 1897—1898 гадах. Пасёлак размешчаны ва ўсходняй частцы раёна на аўтадарозе Р41 (41А-004), за 32 км ад горада Луга.
У пасёлку знаходзіцца аднайменная чыгуначная станцыя Санкт-Пецярбург — Віцебскага рэгіёна Акцябрскай чыгункі.
На поўнач ад пасёлка знаходзіцца возера Хвойлава і возера Антонава.
Клін (Хоцімскі раён)
Клін (, Клин) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бярозкаўскага сельсавета.
Орадзеж
Орадзеж — тапонім.
Міжнародны стандартны кніжны нумар
Міжнародны стандартны кніжны нумар (International Standard Book Number, скарочана — ISBN) — унікальны нумар кніжнага выдання, неабходны для распаўсюджвання кнігі ў гандлёвых сетках і аўтаматызацыі працы з выданнем. Нароўні з індэксамі бібліятэчна-бібліяграфічнай класіфікацыі (ББК), універсальнай дзесятковай класіфікацыі (УДК) і аўтарскім знакам, міжнародны стандартны кніжны нумар з’яўляецца часткай так званага выдавецкага пакета.
Стандарт быў распрацаваны ў Вялікабрытаніі ў 1966-м годзе на базе 9-знакавага стандартнага кніжнага нумара (Standard Book Numbering code, скарочана — SBN code) Гордана Фостэра (Gordon Foster). У 1970-м годзе з невялікай зменай быў прыняты як міжнародны стандарт ISO 2108. З 1 студзеня 2007 года ўведзены новы стандарт міжнароднага стандартнага кніжнага нумара — 13-знакавы, які супадае са штрыхкодам.
Існуе таксама падобны стандарт ISSN для перыядычных выданняў.
У Беларусі міжнародны стандартны кніжны нумар выкарыстоўваецца з 1993 года.
Ranunculus nivalis
Ranunculus nivalis — шматгадовая травяністая расліна; від роду сямейства.
Арэал
Расце ў горных раёнах ў вільготных месцах, напрыклад, на балотах. Распаўсюджаны на Алясцы, у Канадзе, Грэнландыі і на поўначы Еўразіі.
22 лютага
22 лютага — пяцьдзясят трэці дзень года па Грыгарыянскім календары
Джэймс Чэдвік
Джэймс Чэдвік (Sir James Chadwick) (, Болінгтан,, Англія — , , Англія)— лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1935).
Марк Шатлворт
Марк Рычард Шатлворт (Mark Richard Shuttleworth) — паўднёваафрыканскі прадпрымальнік, другі касмічны турыст.
Шатлворт заснаваў Canonical Ltd. і кіруе распрацоўкай аперацыйнай сістэмы Ubuntu. Яго фінансавы стан складае 150 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў (225 мільёнаў долараў). У цяперашні час ён пражывае на востраве Мэн, мае грамадзянства ПАР і брытанскае падданства.
NGC 7784
NGC 7784 (іншыя абазначэнні — PGC 72862, MCG 4-1-1, ZWG 477.29, ZWG 478.1, NPM1G +21.0608) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларуска-Расійскі ўніверсітэт
Міждзяржаўная адукацыйная ўстанова вышэйшай адукацыі «Беларуска-Расійскі ўніверсітэт» (народная назва Машынка) — буйны рэгіянальны навукова-адукацыйны цэнтр. Знаходзіцца ў г. Магілёве, Рэспубліка Беларусь.
Гісторыя
Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут быў адкрыты 1 верасня 1961 года ў адпаведнасці з Пастановай Савета Міністраў СССР ад 10 жніўня 1961 года № 714 і Пастановай Савета Міністраў БССР от 22 жніўня 1961 года № 504.
Загадам міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь № 198 ад 17 мая 2000, Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут пераўтвораны ў Магілёўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт (МДТУ).
У адпаведнасці з Пагадненнем паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Расійскай Федэрацыі, подпісаным у г. Магілёве 19 студзеня 2001, загадамі Міністэрства адукацыі Расійскай Федэрацыі і Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь № 3862/518 ад 28.11.2001 і № 2102/206 ад 15.05.2003, і загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь № 371 ад 23.09.2003 універсітэт пераўтвораны ў Дзяржаўную ўстанову вышэйшай прафесійнай адукацыі «Беларуска-Расійскі ўніверсітэт».
Структура ўніверсітэта
Факультэты : У складзе факультэтаў працуюць 29 кафедр.
У склад універсітэта таксама ўваходзяць:
Ва ўніверсітэце працуюць навукова-даследчы сектар, праблемныя навукова-даследчыя лабараторыі і навукова-вытворчыя цэнтры.
Перыядычна выдаецца навуковы часопіс «Веснік Беларуска-Расійскага ўніверсітэта» і зборнік навуковых прац, штогод праводзяцца міжнародныя навукова-тэхнічныя канферэнцыі.
Вучэбны працес адбываецца ў сямі вучэбных карпусах.
Сістэма менеджмента якасці
У сакавіку 2010 года Беларуска-Расійскі ўніверсітэт атрымаў сертыфікат адпаведнасці сістэмы менеджмента якасці ў вобласці вышэйшай адукацыі ў адпаведнасці з МС ІСО 9001:2008.
Падрыхтоўка спецыялістаў
Падрыхтоўка спецыялістаў ажыццяўляецца па 16 спецыяльнасцях і 31 спецыялізацыі па беларускіх адукацыйных стандартах і 7 спецыяльнасцях па расійскіх адукацыйных стандартах, Архітэктурна-будаўнічы каледж вядзе падрыхтоўку па 4 , а ІПК дазваляе прайсці перападрыхтоўку і атрымаць другую вышейшую адукацыю па 9 спецыяльнасцях.
Колькасць студэнтаў ва ўниверсітэце звыш 7500 чалавек, агульная колькасць навучэнцаў ва ўсіх структурных падраздзяленнях ВНУ дасягае 12000 чалавек.
У рамках універсітэта развіваецца сістэма непрерыўнага адукацыйнага працеса: ліцэй ― Архітэктурна-будаўнічы каледж ― універсітэт ― інстытут павышення кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў.
Падрыхтоўка спецыялістаў вышэйшай кваліфікацыі ажыццяўляецца праз магістратуру і аспірантуру па 15 навуковых спецыяльнасцях, дзейнічаюць два спецыялізаваныя саветы па абароне доктарскіх і кандыдацкіх дысертацый.
Падальхоўка (Мёрскі раён)
Падальхо́ўка (, Подольховка) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новапагосцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 26 сакавіка 1973 года хутар уваходзіў у склад Дварнасельскага сельсавета.
Герб Мексікі
Герб Мексікі — важны знак мексіканскай палітыкі і культуры на працягу многіх стагоддзяў.
Герб адлюстроўвае мексіканскага беркута, які сядзіць на кактусе і жарэ змяю. У ацтэкаў выявы мелі глыбокія рэлігійныя канатацыі, але для еўрапейцаў гэта толькі сімвал трыумфу дабра над злом.
Крысціна Сіліч
Крысціна Сіліч (нар. ) — беларуская бадмінтаністка. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне
Парны разрад
Allium balansae
Allium balansae — від травяністых раслін сямейства, эндэмік паўночнай і ўсходняй азіяцкай Турцыі.
Апісанне
Цыбуліна яйцападобная, дыяметрам 1 см; вонкавыя абалонкі з перапонкамі. Сцябло 6-12 см. Ліст 2, 1-2 мм шырынёй, зверху крыху жалабковы, даўжэйшы за сцябло. Парасонік дыяметрам 2-2. 5 см. Калякветнік званочкавы; лісточкі калякветніка глыбока ружавата-фіялетавыя або бэзава-ружовай афарбоўкі, авальна-даўгаватыя, 6-7 мм, вельмі тупыя. Каробачка ≈ 6 мм.
Перыяд цвіцення: жнівень.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнай і ўсходняй азіяцкай Турцыі.
Насяляе камяністыя горныя схілы, мабільныя і паўмабільныя шчабяністыя насыпы, сярод вельмі рэдкай каменяломнікавай расліннасці, 2440—2775 м н.у.м.
Філіповіч
Філіповіч — беларускае прозвішча ; утворана ад імя Філіп.
Красная Зара (Хоцімскі раён)
Кра́сная Зара́ (, Красная Заря) — вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозкаўскага сельсавета.
Янаўляны
Янаўля́ны (, Яновляны) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата 1784 года згадвае вёску Янаўляны як прыналежную да Белагрудскай плябаніі.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Мыцкага сельсавета, потым у складзе Белагрудскага сельсавета.
Косічы
Ко́січы (, Косичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Валеўскага сельсавета.
NGC 7785
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сінявіна (Ленінградская вобласць)
Сінявіна (Синя́вино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне Сінявінскае гарадское паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Пасёлак размешчаны ў паўночна-заходняй частцы раёна на аўтадарозе Р21 (E 105) (Санкт-Пецярбург — Петразаводск — Мурманск) «Кола». За 8 км ад г.Кіраўск. Адлегласць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Петракрэпасць — 9 км.
Рах’я
Рах’я (Ра́хья) — пасёлак гарадскога тыпу ва Усевалажскім раёне Ленінградскай вобласці Расіі. Цэнтр Рах’інскага гарадскога паселішча. У кастрычніку 1923 года пасёлак Тарфянае быў перайменаваны ў гонар фінскага рэвалюцыянера І. А. Рах’я. Пасёлак размешчаны ва ўсходняй частцы раёна на аўтадарозе 41К-064 «Дарога жыцця» (Санкт-Пецярбург — Мор’е), у нізіне паміж Углоўскім і Ірынаўскім ўзвышшамі на сухадоле тарфянога масіву. За 18 км ад г. Усевалажск. Чыгуначная платформа на лініі Санкт-Пецярбург — Ладажскае Возера.
Кнуд IV Святы
Атрымаў у спадчыну ўладу пасля смерці свайго брата Харальда. Імкнуўся да ўмацавання каралеўскай улады з апорай на царкву. Быўшы нашчадкам Кнуда Вялікага прэтэндаваў таксама і на англійскі трон. Паход у Англію, падрыхтаваны ім у 1085 годзе, не адбыўся ў сувязі з канфліктам са Свяшчэннай Рымскай імперыяй на поўдні, а ўжо ў наступным годзе з-за цяжкіх падаткаў, звязаных з падрыхтоўкай паходу, на поўначы Ютландыі ўспыхнула паўстанне.
Кнуд быў вымушаны бегчы, спачатку ў Вібарг, затым у Одэнсэ, дзе ён разам з адным са сваіх братоў Бенідыктам і 17 спадарожнікамі быў забіты ў драўлянай царкве Святога Албана.
Неўраджай на працягу некалькіх гадоў у Даніі падчас наступнага валадарання быў успрыняты як Божая кара за забойства ў царкве. Затым з’явіліся чуткі пра цуды на яго магіле. Усё гэта спрыяла яго хуткай кананізацыі ў 1101 годзе. У 1300 годзе рэшткі Кнуда і яго брата былі перанесены ў сабор Св. Кнуда, які будаваўся ў той час і дзе яны і знаходзяцца па цяперашні час.
Кнуд быў жанаты на Адэлаідзе (Адэлі), дачцы фландрскага графа Роберта I. Пасля забойства мужа Адэлаіда разам з іх сынам Карлам была вымушана бегчы ў Фландрыю. Карл пасля таксама стаў графам.
Чарнэ
Чарнэ (Czarne, Hammerstein — Гамерштайн) — горад на поўначы Польшчы. Уваходзіць у склад Члухоўскага павета Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чарнэ. Размешчаны за 160 км на паўднёвы захад ад цэнтра Гданьска і за 395 км ад Варшавы. Займае плошчу 46,39 км², насельніцтва 6 тыс. чалавек (на 2019).
Віцебскае кадэцкае вучылішча
Віцебскае кадэцкае вучылішча — дзяржаўная сярэдняя спецыялізаваная навучальная ўстанова з ваенна-прафесійнай накіраванасцю навучання і выхавання у вёсцы Лужасна Віцебскага раёна. У вучылішчы навучаюцца юнакі і дзяўчаты 8—11 класаў.
Гісторыя
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Віцебскае кадэцкае вучылішча» створана на падставе рашэння Віцебскага аблвыканкама № 223 ад 12 красавіка 2011 года. Адкрыццё адбылося 1 верасня 2011 года. Вучылішча сфармавана шляхам рэарганізацыі Лужаснянскай школы-інтэрната-гімназіі для здольных і таленавітых дзяцей Віцебскай вобласці.
Кадэцкае вучылішча выконвае задачы атрымання навучэнцамі (кадэтамі) базавай адукацыі, сярэдняй адукацыі, а таксама першасных ведаў і навыкаў, неабходных для службы ва Узброеных Сілах, органах памежнай службы, унутраных войсках, Следчым камітэце, Дзяржаўным камітэце судовых экспертыз, органах унутраных спраў, органах і падраздзяленнях па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь. Віцебскае кадэцкае вучылішча мае Знамя (уручана 1 верасня 2011 года) і геральдычны знак. Воінскім навучаннем кадэтаў займаюцца афіцэры запасу.
У вучылішчы добрая матэрыяльна-тэхнічная база. У навучальных кабінетах устаноўлена сучаснае абсталяванне, кадэты забяспечаны класамі для самападрыхтоўкі, у іх распараджэнні бібліятэка з кніжным і мультымедыйным фондамі, доступ да сеткі Інтэрнэт. Працуюць факультатывы па прадметах навучання, праводзяцца заняткі па стральбе, рукапашным баі, парашутным спорце, крыміналістыцы, бальных танцах і іншыя. Дзейнічае спарткомплекс, які быў пабудаваны ў 2009 годзе, футбольнае поле са штучным пакрыццём, хакейная каробка. Маюцца тыр, страявы пляц, а таксама танцавальная зала і «кадэцкае кафэ».
Аляксей Мікалаевіч Курапаткін
Аляксей Мікалаевіч Курапаткін (Алексе́й Никола́евич Куропа́ткин; 17 [29] сакавіка 1848,  —, Шашурына, Пскоўская губерня) — рускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал ад інфантэрыі (6 снежня 1900), генерал-ад’ютант (1902), ваенны міністр, член Дзяржаўнага савета. У Руска-японскую вайну паслядоўна займаў пасады камандуючага Маньчжурскай арміяй (7 лютага — 13 кастрычніка 1904), галоўнакамандуючага ўсімі сухапутнымі і марскімі ўзброенымі сіламі, якія дзейнічалі супраць Японіі (13 кастрычніка 1904 — 3 сакавіка 1905 г.), камандуючага 1-й Маньчжурскай арміяй (8 сакавіка 1905 — 3 лютага 1906).
Біяграфія
У перыяд Першай сусветнай вайны атрымаў прызначэнне на пасаду камандуючага 5-й арміяй Паўночнага фронту, а затым і галоўнакамандуючага Паўночным фронтам, што займалі фронт уздоўж Заходняй Дзвіны і абаранялі шлях да Петраградзе.
У 1916 годзе на пасадзе Туркестанскага генерал-губернатара жорстка здушыў Сярэднеазіяцкае паўстанне 1916 года
Норчэпінг (камуна)
Камуна Норчэпінг (Norrköpings kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эстэргётланд у цэнтральнай Швецыі.
Норчэпінг 66-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Норчэпінг.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 131 804 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 18 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Дэпартамент аховы МУС РБ
Дэпартамент аховы Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — служба Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Служба аховы пры МУС была створана ў 1952 годзе на базе аддзела прамысловай міліцыі і ў адпаведнасці з Палажэннем, зацверджаным 30 лістапада 1920 года.
Да 1991 года служба аховы звалася ўпраўленнем пазаведамаснай аховы пры МУС.
Савет Міністраў БССР Пастановай ад 24 ліпеня 1991 года № 286 падтрымаў прапанову Міністэрства ўнутраных спраў БССР аб арганізацыі дзейнасці аб'яднання «Ахова» пры міністэрстве.
Курынскі сельсавет
Ку́рынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Курына.
Дэпартамент аховы МУС РБ
Гісторыя
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 4 чэрвеня 2004 года № 268 на базе аб'яднання «Ахова» створаны Дэпартамент аховы Міністэрства ўнутраных спраў.
Курынскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Дражнаўскі сельсавет у складзе Лосвідскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — маёнтак Дражна. З 29 кастрычніка 1924 года ў Кузняцоўскім раёне. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Курына, сельсавет перайменаваны ў Курынскі. З 26 сакавіка 1927 года ў складзе Віцебскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года ў складзе Суражскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскага раёна. 22 снежня 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Астроўскага сельсавета. 25 снежня 1962 года ў склад Лёзненскага раёна перададзены 10 населеных пунктаў (Астраўскія, Белікава, Брылі, Вайцяхі, Гаркава, Калінка, Лунькі, Сабалёва, Хатоля і Штанова), якія 27 снежня 1962 года ўключаны ў склад Запольскага сельсавета Лёзненскага раёна. У 1972 годзе ў склад сельсавета з Мазалаўскага сельсавета перададзена вёска Седзенне.
Насельніцтва
Перад Другой сусветнай вайной у сельсавеце пражывала 2 832 чалавек (694 двары). Пасля вайны было адноўлена 315 двароў, а ў ліпені 1969 года ў сельсавеце пражывала 1 102 чалавекі. Падчас вайны нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі 568 чалавек і 694 двары; з 740 чалавек, якія былі адпраўлены на прымусовыя працы ў нацысцкую Германію, вярнулася 402 чалавекі. На франтах Другой сусветнай вайны загінула 276 жыхароў сельсавета, яшчэ 214 чалавек загінулі ў савецкіх партызанскіх атрадах.
Населеныя пункты
== Населеныя пункты, знішчаныя нямецкімі акупацыйнымі ўладамі ==
Ражанкаўскі сельсавет
Ража́нкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Ражанка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шчучынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 25 лютага 1961 года ў склад сельсавета з Шчучынскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Вярбілкі, Гірдзеўка, Даліна Прамая, Клімаўшчына, Макееўцы, Малявічы, Руткевічы і Старая Дубраўка). У 1966 годзе ў склад сельсавета з Шчучынскага сельсавета перададзена вёска Рэзы-Галаўнічы. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Баліцкага сельсавета. 26 мая 2017 года скасавана вёска Крупялі.
Станіслаў Генадзевіч Галактыёнаў
Станісла́ў Гена́дзевіч Галактыё́наў (7 сакавіка 1937, Смаленск, СССР — , Мабіл, ЗША) — савецкі беларускі і амерыканскі навуковец, адзін з заснавальнікаў малекулярнага мадэлявання.
Біяграфія
Нарадзіўся у Смаленску 7 сакавіка 1937 года. У 1951 годзе пасля смерці бацькі сям'я пераехала у Мінск. Там ён скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут. Потым скончыў аспірантуру інстытута эксперыментальнай батанікі і абараніў кандыдацкую діссертацыю. У 36 гадоў абараніў доктарскую дысертацыю. У 1991 годзе пераехаў у ЗША, дзе 10 гадоу працаваў Вашынгтонскім універсітэце у Сент-Луісе. У 2001 годзе перажыў цяжкі інсульт. Памер 8 карасавіка 2011 года у горазде Мабіл у Алабаме.
22 ліпеня
22 ліпеня — дзвесце трэці (дзвесце чацвёрты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Allium balkhanicum
Allium balkhanicum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Туркменістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Туркменістана.
Уільям Элісан Андэрс
Уільям Элісан Андэрс (William Alison Anders; нар., Ганконг) — амерыканскі ваенны лётчык, астранаўт, дзяржаўны дзеяч. 21—27 снежня 1968 здзейсніў палёт у космас у складзе экіпажа касмічнага карабля «Апалон-8», першы ў гісторыі пілатуемы палёт да Месяца. Пасля знаходзіўся на дзяржаўнай службе, быў паслом ЗША ў Нарвегіі, займаў кіруючыя пасады ў буйных карпарацыях. Агульны налёт на розных тыпах лятальных апаратаў больш за 6000 гадзін. Працягвае актыўна лётаць на невялікіх шрубавых самалётах. Генерал-маёр у адстаўцы.
Аляксандр Васілевіч Сідарэнка
Аляксандр Васілевіч Сідар́энка (Олександр Васильович Сидоренко;  — ) — савецкі геолаг, грамадскі і дзяржаўны дзеяч, доктар геолага-мінералагічных навук (1952), акадэмік Акадэміі навук СССР (1966), віцэ-прэзідэнт Акадэміі навук СССР (1975—1982).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Новамікалаеўка Старабельскага павета Харкаўскай губерні. Скончыў рабфак. Паступіў на геалагічны факультэт Варонежскага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1940 годзе. Працаваў асістэнтам на кафедры мінералогіі і вучыўся ў аспірантуры. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны пайшоў на фронт. Удзельнік Сталінградскай бітвы. Быў цяжка паранены і пасля лячэння кароткі час выкладаў у 1-м Ленінградскім артылерыйскім вучылішчы імя Чырвонага Кастрычніка. Пасля дэмабілізацыі ў 1943 годзе працаваў старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам аддзела карысных выкапняў Геалагічнага інстытута Туркменскага аддзялення Акадэміі навук СССР. У 1950 годзе быў прызначаны намеснікам Старшыні Прэзідыума Кольскага філіяла Акадэміі навук СССР у Апатытах, у 1952 годзе стаў старшынёй Прэзідыума.
У 1952 годзе А. В. Сідарэнка абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «К минералогии и геохимии континентальных толщ пустыни Каракум», у 1953 годзе быў абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук СССР. У 1955—1959 гадах займаў пасаду дырэктара Геалагічнага інстытута Кольскага філіяла АН СССР.
З 1961 года А. В. Сідарэнка ў Маскве. У 1961—1963 гадах на пасадзе першага намесніка старшыні Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў РСФСР па каардынацыі навукова-даследчых работ, у 1962—1963 гадах — Міністр геалогіі і аховы нетраў СССР, у 1963—1965 гадах — старшыня Дзяржаўнага геалагічнага камітэта — міністр СССР, у 1965—1975 гадах — Міністр геалогіі СССР. Адначасова ў 1962—1976 гадах загадваў лабараторыяй літалогіі старажытных асадкава-метаморфізаваных тоўшч Геалагічнага інстытута АН СССР.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы па працэсах мінералаўтварэння ва ўмовах пустыні і тундры, літалогіі старажытных М|метамарфічных парод, заканамернасцях працэсаў гіпергенезу, асадкавай геалогіі дакембрыю. Сфармуляваў гісторыка-геалагічны прынцып аналізу прыродных з’яў, які разглядае геалагічную гісторыю Зямлі ад архея да кайнозоя як адзіны бесперапынна-перарывісты працэс. Член Усесаюзнага мінералагічнага таварыства з 1947 года.
Па ініцыятыве А. В. Сідарэнкі былі створаны Усесаюзны навукова-даследчы інстытут эканомікі мінеральнай сыравіны і геолагаразведачных работ (Масква), Усесаюзны інстытут сінтэзу мінеральнай сыравіны (Аляксандраў), Усесаюзны інстытут марской геалогіі і геафізікі (Рыга), Навукова-даследчы інстытут марской геафізікі (Краснадар), навукова-вытворчыя аб’яднанні «Севморгео» (Ленінград) і «Южморгео» (Краснадар), праведзены Усесаюзныя нарады геолагаў па асадкавай геалогіі дакембрыю ў Петразаводску (1963), Апатытах (1964) і Кіеве (1965). Прымаў удзел у рабоце XX (Мексіка, 1956), XXI (Данія, 1960), XXV (Аўстралія, 1976) сесій Міжнароднага геалагічнага кангрэса.
Пад непасрэдным кіраўніцтвам А. В. Сідарэнкі быў ажыццёўлены шэраг мер, накіраваных на развіццё даследаванняў у новых перспектыўных напрамках, на ўмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы геалагічных вытворчых арганізацый, эксперыментальнай базы інстытутаў і творчых сувязяў навукі з вытворчасцю. Шмат часу ён удзяляў паляпшэнню каардынацыі даследаванняў ў інстытутах Міністэрства геалогіі, Акадэміі навук СССР і акадэмій навук саюзных рэспублік і ў вышэйшых навучальных установах.
У розны час займаў пасады намесніка галоўнага рэдактара часопіса «Весткі Карэльскага і Кольскага філіялаў АН СССР» (1957—1959), члена рэдакцыйнай калегіі часопіса «Літалогія і карысныя выкапні» (1963—1967), галоўнага рэдактара выдання «Геалогія СССР», члена рэдакцыйнай калегіі часопіса «Весці Акадэміі навук СССР. Серыя геалагічная», галоўнага рэдактара выдання «Гідрагеалогія СССР», галоўнага рэдактара выдання «Геалагічная будова СССР і заканамернасці размяшчэння карысных выкапняў».
Ушанаванне памяці
У гонар А. В. Сідарэнкі названы мінерал сідарэнкіт, від водарасцяў , праспект у горадзе Апатыты. У 1983 годзе ў гонар акадэміка А. В. Сідарэнкі Пошта СССР выпусціла марку з яго партрэтам. На будынку Інстытута літасферы і дома, у якім жыў А. В. Сідарэнка ў Маскве, будынку Геалагічнага інстытута КНЦ РАН у Апатытах устаноўлены мемарыяльныя дошкі.
Андрыіўка (Носіўскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Носіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Носіўскай гарадской абшчыны.
Лабачы (Навагрудскі раён)
Лабачы́ (, Лобачи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Валеўскага сельсавета.
Малатоўка (Хоцімскі раён)
Малато́ўка (, Молотовка) — былая вёска ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Бярозкаўскага сельсавета.
Скасавана ў 2010 годзе.
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2021
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2021 прайшоў ў Мінску.
Дом Перэсціяні
Дом Перэсціяні — узор фонавай забудовы XIX стагоддзя, які знаходзіцца па вуліцы Грэчаскай, 64 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці.
Гісторыя
У пачатку 1860-х гадоў па сучасным адрасе вуліца Грэчаская, 64, быў пабудаваны двухпавярховы дом, якую па 1880 год прыналежаў урадоўцу Мікалаю Апанасавічу Перэсціяні. Ён быў выхадцам з заможнай сям'і купцоў, займаў пасаду міравога суддзі і быў членам артыстычнага таварыства Таганрога. Першы шлюб быў няўдалым, і з першай жонкай ён раз'ехаўся. У Мікалая Апанасавіча было двое дзяцей, народжаных па-за шлюбам ад актрысы Ганны Іванаўны Свладухінай (творчы псеўданім — Аляксандрава). Малодшы з гэтых дзяцей стаў вядомым кінарэжысёрам і акцёрам, Іванам Мікалаевічам Перэсціяні, якія зняліся ў фільмах «Чырвоныя чарцяняты» і «Тры жыцці». Мікалай Апанасавіч Перестиани выдаткаваў шмат сіл, падаваў розныя прашэнні канцылярыі, каб яго дзеці не лічыліся байстручкамі і ў выніку дамогся афіцыйнага ўсынаўлення. Яго ўторай афіцыйнай жонкай стала Лідзія Паўлаўна Петрапаўлаўская. У яе гэта таксама быў другі шлюб — яна была ўдавой калежскага асэсара. Вяселле адбылося 15 кастрычніка 1872 года, у шлюбе з Лідзіяй Петрапаўлаўскай нарадзілася трое дзяцей: Лідзія, Людміла і Мсціслаў. Мікалай Апанасавіч памёр у 1899 годзе.
З 1890 па 1906 год дом знаходзіўся ва ўласнасці Лідзіі Перэсціяні. У 1915 г. уладальніцай дома стала жонка прысяжнага паверанага Алена Канстанцінаўна Кавалеўская.
Апісанне
Дом пабудаваны з цэглы, двухпавярховы, узведзены на каменным падмурку. Па стане на 1871 год пры доме быў флігель, вялікі двор і драўляныя службы. Фасад дома на ўзроўні першага паверха руставаны. Паміж цаглянымі пілонамі размешчаныя каваныя вароты і брамка. Усярэдзіне двара размяшчаецца двухпавярховы выступ, які служыць цэнтральным уваходам. Вокны, якія знаходзяцца на першым паверсе, упрыгожаны замкавымі камянямі з ільвінымі маскамі, якія месцяцца над канструкцыяй. Вокны на другім паверсе валодаюць прастакутнай формай, яны забраны ў прамыя ліштвы. Карніз па фасадзе абапіраецца на кранштэйны.
Маўчанне (фільм, 1963)
«Маўчанне» (Tystnaden) — класіка еўрапейскага артхаўса ад шведскага рэжысёра Інгмара Бергмана. У выдуманай еўрапейскай краіне дзве сястры, якія ўвасабляюць пачуццёвы і інтэлектуальны бок асобы, амаль не маюць зносін між сабой і з цяжкасцю разумеюць адзна адну, у той жа час супернічаючы за ўвагу маленькага сына адной з іх. Фільм атрымаў шырокую вядомасць дзякуючы сваёй наватарскай, мадэрнісцкай кінамове.