cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адміністрацыйны падзел Германіі
Адміністрацыйная структура зямель
Федэральныя землі (ці акругі) Германіі падзелены на раёны (Kreis / Landkreis). Усяго налічваецца 429 раёнаў, у тым ліку 313 сельскіх раёнаў і 116 гарадоў, прыраўнаваных да раёна (Kreisfreie Städte / Stadtkreise), гэта значыць гарадоў зямельнага падпарадкавання. Да апошніх як правіла адносяцца досыць буйныя гарады.
Раёны, у сваю чаргу, складаюцца з абшчын (камун; Gemeinde). Абшчына характарызуецца наяўнасцю абшчыннага кіравання. Звычайна абшчыны (гарады і пасёлкі) падпарадкоўваюцца непасрэдна раёну. У Германіі налічваецца 12 141 абшчына.
У некаторых землях некалькі камун (абшчын) аб’ядноўваюцца ў амты, якія ўяўляюць сабой агульнае кіраванне (Amt, Ämter). Падзел на амты прысутнічае толькі ў землях Шлезвіг-Гольштэйн, Мекленбург-Пярэдняя Памеранія, Брандэнбург, Саксонія-Анхальт, дзе ўсяго налічваецца 252 амты. У гэтых землях адрозніваюць камуны (населеныя пункты) раённага (прамога) падпарадкавання (amtsfreie Gemeinde ці kreisangehörige Gemeinde) і населеныя пункты, падпарадкаваныя кіраванню.
Гісторыя
Першапачаткова (1949—1952) Федэратыўная Рэспубліка складалася спачатку з 11 зямель, пазней пасля аб’яднання ў 1952 годзе Бадэна, Вюртэмберг-Бадэна і Вюртэмберг-Гогенцолерна ў адзіную зямлю Бадэн-Вюртэмберг іх колькасць склала 9 і пасля вяртання Саара ў склад ФРГ і да аб’яднаннф Германіі складалася з 10 зямель, якія былі ўтвораны ў акупацыйных зонах ЗША, Вялікабрытаніі і Францыі.
Заходні Берлін паводле чатырохбаковага пагаднення быў асобым палітычным утварэннем і не з’яўляўся зямлёй ФРГ.
У савецкай акупацыйнай зоне, на тэрыторыі будучай ГДР, былі таксама ўтвораны пяць зямель, якія, аднак, у 1952 годзе былі ператвораны ў 14 акруг. Пасля першых свабодных выбараў 18 сакавіка 1990 года было прынята рашэнне аднавіць ранейшыя землі на тэрыторыі ГДР замест акруг, практычна ў тых жа межах, што былі да 1952 года.
3 кастрычніка 1990 г. адбылося далучэнне новых зямель Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі Брандэнбург, Мекленбург-Пярэдняя Памеранія, Саксонія, Саксонія-Анхальт і Цюрынгія да Федэратыўнай Рэспубліцы. Адначасова ўсходняя частка Берліна аб’ядналася з заходняй і ўтварыла 16-ю зямлю.
Neshta
Neshta (ад не́шта) — камп’ютарны вірус, які з’явіўся ў Рэспубліцы Беларусь у канцы 2005 года. Neshta адносіцца да тыпу файлавых вірусаў — зараз малапапулярных шкодных праграм. У базах антывірусных праграм Neshta вядомы, як Virus.Win32.Neshta («Антывірус Касперскага»), Win32.HLLP.Neshta (Dr. Web), Win32.Neshta (NOD32), Win32.Neshuta («Symantec Antivirus»).
Фактычна Neshta з’яўляецца першым беларускім вірусам, які атрымаў шырокае распаўсюджанне (у асноўным у Беларусі і краінах СНД). Пры тым, што вірус не мае разбуральнай функцыі, у першыя месяцы яго распаўсюджання вялікая колькасць камп’ютараў у Беларусі пацярпела менавіта ад спроб яго выдаліць. Папулярныя антывірусы выдалялі сам вірус, але не вярталі некаторыя змененыя вірусам значэнні ў сістэмным рэестры Windows да пачатковага стану. У выніку, камп’ютар, які добра працаваў да антывіруснай чысткі, пры спробе запусціць якую-небудзь праграму выдаваў стандартны дыялог «Не ўдалося адкрыць наступны файл…».
Пасланне ад аўтара
Вядомыя дзве версіі віруса, «а» і «b». Версія «a» утрымлівае ў сабе наступнае пасланне:
"«Delphi-the best. Fuck off all the rest. Neshta 1.0. Made in Belarus. Прывiтанне ўсiм ~цiкавым~ беларус_кiм дзяўчатам. Аляксандр Рыгоравiч, вам таксама. Восень — кепская пара… Алiварыя — лепшае пiва! Best regards 2 Tommy Salo. [Nov-2005] yours [Dziadulja Apanas]»"
Інкудзінэ
Інкудзінэ (Incudine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 414 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 25040. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Maurizio.
Павел Раманавіч Алейнікаў
Павел Раманавіч Алейнікаў (снежань, , Любанскі раён, Мінская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1940).
Удзельнік савецка-фінляндскай вайны. Малодшы камандзір Алейнікаў вызначыўся ў лютым 1940 года ў баях у раёне пасёлка Краснасельскае Выбаргскага раёна. У Вялікую Айчыннную вайну на Паўднёвым і 3-м Беларускім франтах. Загінуў у баі на тэрыторыі Усходняй Прусіі у час Усходне-Прускай аперацыі.
Праліў Джорджыі
Праліў Джорджыі (Джорджыя) — праліў у Ціхім акіяне, на паўднёвым захадзе Канады і на паўночным захадзе ЗША. Знаходзіцца паміж востравам Ванкувер, паўднёва-заходняй часткай Брытанскай Калумбіі і поўначчу штата Вашынгтон. Працягласць 241 км, найбольшая шырыня 28 км, глыбіні да 400 м. У паўночным кірунку вострава падзяляюць праліў на дзве часткі: Джонстан і Каралевы Шарлоты.
Кіракіна (Кардымаўскі раён)
Кіракіна (Кирякино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Казічана
Казічана (Козичено) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Крыніца (часопіс)
«Крыні́ца» — беларускі часопіс.
Гісторыя
Пачаў выходзіць з 1989 года пад кіраўніцтвам Уладзіміра Някляева. На той момант вакол выдання згуртаваліся беларускія паэты, празаікі, мастакі, музыкі. У 1989—1994 гадах выданне пазіцыянуе сябе як масавы грамадска-палітычны часопіс, паступова нарошчваючы ўласна літаратурна-мастацкую частку. Абмяркоўвае актуальныя праблемы народаў СССР, а пасля знікнення Савецкага Саюза аналізуе палітычную, эканамічную і культурную сітуацыю ў краінах СНД. Выходзіў на беларускай і рускай мовах — дубліравана. У 1994—2002 гадах — элітарны інтэлектуальны літаратурны часопіс на беларускай мове, арыентаваны выключна на беларускую чытацкую аўдыторыю, перадусім на творчую інтэлігенцыю. У 1994 годзе адначасова пабачылі свет № 7—8 «старога» часопіса і № 7 (1) — новага, часопіс распачаў новую нумарацыю.
Мадэра
Мадэра, або Мадэйра — моцнае віно, спачатку выраблялася на востраве Мадэйра (madeira — лес, драўніна). Віно гэтага тыпу можа быць як сухім, так і дэсертным. Аб'яднальнай прыкметай служыць вытрымка вінаматэрыялу ў працэсе падрыхтоўкі віна пры досыць высокай тэмпературы (60-80 °C) на працягу значнага часу. У выніку ў віне адбываецца цукараамінная рэакцыя (меланаідынутварэнне, рэакцыя Маяра), якая абумоўлівае бурштынавую афарбоўку віна і карамельна-арэхавыя адценні смаку і водара.
Феадосій Раманавіч Барадулін
Феадосій Раманавіч Барадулін (, Віцебск — ) — гісторык медыцыны. Доктар медыцынскіх навук, прафесар (1946).
Біяграфія
Скончыў Віцебскую гімназію (1915), Маскоўскі ўніверсітэт (1923), Інстытут чырвонай прафесуры (1928).
Член Гарадоцкага павятовага рэўкама, намеснік старшыні Віцебскага губернскага рэўкама і выканкама Савета рабочых, сялянскіх і салдацкіх дэпутатаў. Дэлегат IX з’езда РКП(б) (1920). Ствараў камбеды, удзельнічаў у ліквідацыі антысавецкіх мяцяжоў. Займаўся пытаннямі забеспячэння Чырвонай Арміі харчамі і фуражом. Удзельнік падаўлення Кранштацкага мяцяжу (1921).
З 1928 года дацэнт тэрапеўтычнай клінікі 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута, потым загадчык кафедры шпітальнай тэрапіі, дырэктар медыцынскага інстытута ў Махачкале. У Вялікую Айчынную вайну армейскі тэрапеўт. З 1950 года загадчык кафедры гісторыі медыцыны 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута.
Аўтар прац па старажытнай і антычнай медыцыне.
Тырамісу
Тырамісу (tiramisù, літаральна — «узнясі мяне») — італьянскі шматслаёвы дэсерт, у склад якога ўваходзяць наступныя інгрэдыенты: сыр маскарпонэ, кава (звычайна эспрэса), курыныя яйкі, цукар і пячэнне саваярдзі. Як правіла, дэсерт прыпудрываюць какава-парашком.
Тырамісу — адзін з найбольш папулярных дэсертаў у свеце. Існуюць адаптацыі рэцэпту, згодна з якім какава-парашок замяняюць цёртым шакаладам, саваярдзі — бісквітам, кававае начынне — садавіной або алкаголем (звычайна марсала або мадэра), а ў некаторых варыяцыях тырамісу можа нагадваць пудынг ці кекс.
Гісторыя
Рэцэпт не прадстаўлены ў кулінарных кнігах, апублікаваных раней першай паловы XX стагоддзя.
Рэцэпт таксама сустракаецца ў кнізе «I dolci del Veneto» (1983 год). Далейшыя згадкі можна сустрэць ужо ў пазнейшых тэкстах, такіх як «Cucina e tradizioni del Veneto», дзе пішуць, што тырамісу быў створаны ў пасляваенны час у рэстаране «Alle Beccherie» шэф-кухарам, які меў досвед працы ў Цэнтральнай Еўропе.
Разам з вышэйназванымі пісьмовымі сведчаннямі існуе мноства легенд. Так, адна з іх паведамляе, што папулярны італьянскі дэсерт ўпершыню падрыхтавалі ў Сіене (Таскана) адмыслова для Вялікага герцага Тасканы Казіма III Медычы.
Таксама існуюць версіі, паводле якіх аўтарства прыпісваецца рэстаранам «El Toulà» і «Al Fogher». Акрамя гэтага, 8 кастрычніка 2006 г. газета Baltimore Sun апублікавала артыкул, у якім сцвярджаецца, што пастаўшчыком дэсертаў для рэстарана «Beccherie» быў Кармінантоніа Янаконэ, які жыве ў цяперашні час у Балтыморы, штат Мэрыленд, ЗША, і што тырамісу вынайшаў менавіта ён.
Бернарда Пасквіні
Бернарда Пасквіні ( — ) — італьянскі кампазітар, клавесініст і арганіст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маса-э-Коццыле (Таскана). Быў вучнем Антоніа Чэсці і Ларэта Віторы ў 1650. Прыехаў у Рым яшчэ вельмі маладым і ўвайшоў у світу прынца Баргезэ; пазней ён стаў арганістам царквы Санта-Марыя-Маджорэ. Ён карыстаўся абаронай шведскай каралевы Крысціны, у гонар якой у 1679 годзе ім была напісана опера Dov'è amore è pieta з лібрэта аўтарства Хрыстафора Іванавіча.
Падчас другога знаходжання Алесандра Скарлаці ў Рыме (1703—1708) Паскуіні і Карэлі часта супрацоўнічалі са Скарлаці на музычных уяўленнях, асабліва звязаных з Аркадскай Акадэміяй, членамі якой былі ўсе трое. Паскуіні памёр у Рыме і быў пахаваны ў царкве Сан-Ларэнца-ін-Лучына. Больш за ўсё музычных твораў напісаў для клавесіна.
Міхаіл Фёдаравіч Шумейка
Міхаіл (Міхась) Фёдаравіч Шумейка (нар., в. Верхняя Злобінка, Почапскі раён, Бранская вобласць) — беларускі гісторык, археограф, архівіст. Кандыдат гістарычных навук (1980), дацэнт (2007).
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе Маскоўскі дзяржаўны гісторыка-архіўны інстытут, атрымаўшы кваліфікацыю «Гісторык-архівіст». У 1980 годзе скончыў тут жа аспірантуру па спецыяльнасці «Крыніцазнаўства, гістарыяграфія і метады гістарычнага даследавання».
З 1996 года працуе на кафедры крыніцазнаўства гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: палітычная і ваенная гісторыя новага і найноўшага часу; крыніцазнаўства; археаграфія; архівазнаўства.
NGC 5943
NGC 5943 (іншыя абазначэнні — UGC 9870, MCG 7-32-16, ZWG 222.16, NPM1G +42.0416, PGC 55242) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пятроўскае
Пятро́ўскае — возера ў Беларусі, у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дабрылаўка (цячэ праз возера), за 15 км у напрамку на паўночны захад ад горада Глыбокае, каля вёскі Пятроўшчына.
Плошча паверхні 0,66 км². Даўжыня 1,04 км, найбольшая шырыня 0,98 км. Даўжыня берагавой лініі 3,19 км. Найбольшая глыбіня 3 м, сярэдняя 2 м. Аб’ём вады 1,34 млн м³. Плошча вадазбору 76,7 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, круглаватай формы. Схілы катлавіны вышынёй да 3 м (на паўночным усходзе да 10 м), разараныя, спадзістыя, сугліністыя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, пад хмызняком. Вышыня берагоў да 0,2 м, у паўднёвай, паўночна-заходняй і паўночна-ўсходняй частках берагі абразійныя вышынёй 0,5—1 м. Дно возера плоскае, выслана крэменязёмістым сапрапелем, на поўначы, усходзе і поўдні ўздоўж берага апясчаненым ілам.
Возера эўтрофнае. Зарастае каля 40 % плошчы возера. Праз Пятроўскае працякае рака Дабрылаўка.
У возеры водзяцца лінь, шчупак, карась, плотка, акунь і іншыя віды рыб.
Генры Пёрсел
Генры Пёрсел (Henry Purcell, 10 верасня 1659(?),  —, там жа) — англійскі кампазітар, найбуйнейшы прадстаўнік ранняга англійскага барока. Пісаў практычна ва ўсіх жанрах/формах сучаснай яму музыкі — аўтар знакамітай оперы «Дыдона і Эней», некалькіх сямі-опер, музыкі да драматычных спектакляў, п’ес (у тым ліку фантазій на In nomine) для інструментальнага кансорту, харавых антэмаў (абодвух тыпаў), прывітальных і жалобных од, свецкіх і духоўных песень («арый») і г. д.
Ірма (камуна)
Ірма (Irma) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 155 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 25061. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Арнольда Дзокі
Арнольда Дзокі, таксама сустракаецца Арнальда Цокі (Arnoldo Zocchi;, Фларэнцыя — , Рым) — італьянскі скульптар.
Юльян Брун
Юльян Брун (партыйныя псеўданімы: Спіс, Брановіч;, Варшава — ) — публіцыст.
Арнольда Дзокі
Эміліа Дзокі, бацька Арнольда Дзокі, даваў урокі скульптуры для свайго сына ва Фларэнцыі.
Юльян Брун
Біяграфія
Нарадзіўся 21 красавіка 1886 года ў Варшаве.
З 1905 года член партыі Сацыял-дэмакратыя Каралеўства Польскага і Літвы; з 1919 года — КПП. Удзельнічаў у рэвалюцыі 1905—1907 гадоў. Ратуючыся ад рэпрэсій царскіх улад, эмігрыраваў у Францыю, потым у Балгарыю. У 1924 годзе арыштаваны польскімі ўладамі, асуджаны на 8 гадоў турмы. З 1926 года ў выніку абмену палітвязнямі — у СССР. Жыў у Маскве, працаваў у ТАСС. У 1929 годзе накіраваны на падпольную работу ў Заходнюю Беларусь, прадстаўнік ЦК КПЗБ пры ЦК КП(б)Б. У 1928—1938 гадах — адзін з рэдактараў часопіса «Nowy Przegląd» — тэарэтычнага органа ЦК КПП.
У 1936—1941 гадах — у эміграцыі ў Бельгіі і Францыі. Вясной 1941 года прыехаў у СССР. Займаўся публіцыстыкай.
Сям’я
Жонка — Стэфанія Станіславаўна Брун (у дзявоцтве — Уншліхт, 1888—1947), прадстаўнік кампартыі Польшчы ў ВККІ, сястра Іосіфа Уншліхта.
Харэвічы
Харэвічы — былая вёска ў Дукорскім сельса­веце Пухавіцкі раён Мінскай вобласці, цяпер у межах вёскі Дукора.
Літаратура
Памяць : Пухавіцкі раён: гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі / [укладальнік А. А.Прановіч; рэдкалегія: А. М. Карлюкевіч і інш.]. - Мінск : Беларусь, 2003. - 748 с. - 3000 экз. ISBN 985-01-0251-9
The Story of Us (песня Тэйлар Свіфт)
«The Story of Us» (бел. «Гісторыя пра нас») — чацвёрты сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе трэцяга студыйнага альбома «Speak Now». Афіцыйны рэліз адбыўся 19 красавіка 2011 на CD пад лэйблам Big Machine. Кампазіцыя была напісана самой спявачкай, а саспрадзюсарам стаў Натан Чэпман. На цяперашні час сінгл мае плацінавую сертыфікацыю ў ЗША.
Інфармацыя
«The Story of Us», як і ўсе 14 трэкаў з альбома «Speak Now», Тэйлар Свіфт напісала самастойна. Яна таксама стала сапрадзюсарам разам з Натанам Чэпманам. У якасці сінгла песня выйшла 19 красавіка 2011. Песня атрымала змешаныя водгукі ад крытыкаў, сярод якіх Pop Matters, Paste, The Village Voice, Taste of Country, The Oxonian Review і Rolling Stone. Па інфармацыі сайта Songfacts, гэта песня стала апошняй з тых, што Тэйлар Свіфт напісала для альбома «Speak Now».
Першапачаткова не было вядома, каму прысвечана песня. Некаторыя фанаты меркавалі, што яна пра аднаго з каханых спявачкі — Тэйлара Лотнера, якому таксама прысвечана «Back to December». Сама Свіфт гэтыя чуткі не абвяргала і не пацвярджала. Аднак пасля высветлілася, што на стварэнне гэтай кампазіцыі спявачку натхніў іншы яе малады чалавек — Джон Маер.
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:
Як і на іншых сваіх альбомах, Тэйлар у тэксце кожнай песні напісала загалоўнымі выпадковыя на першы погляд літары, якія складаліся ў пасланне — звычайна пра тое, хто або што натхніла яе стварыць гэтую песню. У гэтай песні яна па літарах піша «CMT AWARDS», што указвае на Джона Маера, які прысутнічаў на прэміі разам са спявачкай. Акрамя таго, вядома, што Маер з'яўляецца прадметам яшчэ аднаго трэка са «Speak Now», «Dear John», і Тэйлар прызналася журналісту USA Today, што абедзве песні былі натхнёныя адным і тым жа чалавекам.
У галоўным хіт-парадзе Амерыкі Billboard Hot 100 сінгл заняў 41 месца, а ў Канадзе трапіў на 70 пазіцыю.
Патаемнае пасланне — «CMT Music Awards» (Назва музычнай прэміі).
Вядомыя асобы Шаўляя
Вядомыя ўраджэнцы Шаўляя:
Кадывеу
Кадыве́у (саманазва Kadiwéu) — індзейскі народ у Паўднёвай Амерыцы. У нашы дні жывуць пераважна ў бразільскім штаце Мату-Гросу. Агульная колькасць (2021 г.) — 2 100 чалавек.
Гісторыя
Паўночныя гуайкуру не мелі адзінства і падзяляліся на тэрытарыяльныя групы. Адной з іх былі кадывеу. Сваю назву яны атрымалі ад наймення ручая, каля якога качавалі. У канцы XVIII ст. кадывеу сталі аднымі з апошніх мбая, што пераправіліся на левы бераг Параны і заключылі саюз з партугальцамі. Яны пасяліліся на мяжы Бразіліі і Парагвая, працягвалі займацца конегадоўляй, зганялі свойскую жывёлу з парагвайскіх ферм і перапрадавалі яе бразільцам.
Падчас Парагвайскай вайны (1864 — 1870 гг.) кадывеу ўдзельнічалі ў ваенных дзеяннях на баку Бразіліі. У 1900 — 1903 гг. улады штата Мату-Гросу адзячылі ім перадачай зямель, у тым ліку далучаных пасля вайны. У 1931 г. перадача была падцверджана цэнтральным урадам. Такім чынам кадывеу сталі адной з першых індзейскіх груп Бразіліі з асабістай уласнасцю на зямлю. Аднак у другой палове XX ст. яны сутыкнуліся з праблемамі далейшага развіцця конегадоўлі і спробамі перасяленцаў з іншых штатаў незаконна захапіць іх тэрыторыі. Выйсце было знойдзена ў перадачы часткі зямлі бразільскім сялянам у даўгатэрміновую арэнду. Арэндныя выплаты былі фіксаваны і хутка згубілі сваю вартасць у сувязі з інфляцыяй. Кадывеу апынуліся ў сітуацыі, калі пры захаванні правоў на зямлю не могуць самастойна карыстацца ёю. Спробы перагледзець арэндныя дагаворы выклікаюць сацыяльную напружанасць і канфлікты з суседзямі.
Культура
Аселасць прывяла да практычнага знікнення «чыстых» сем'яў, але tolderia як гаспадарчая адзінка, дзе вызначальная роля належыць адной малой нуклеарнай сям'і, захавалася. Кадывеу працягваюць падтрымліваць асаблівыя шчыльныя адносіны з тэрэна, нашчадкамі гуана. Паколькі ў нашы дні былыя качэўнікі жывуць у вёсках, што складаюцца з некалькіх tolderia, у іх прынята выбіраць супольнага правадыра capitão.
У вусным фальклоры асобна вылучаюцца міфы і былі. Апошнія найчасцей з'яўляюцца гістарычнымі апавяданнямі пра знакамітых воінаў. Кадывеу любяць спевы, музыку і танцы. Распаўсюджаныя народныя музычныя інструменты: флейта і барабан. Жанчыны кадывеу славяцца ўменнем маляваць складаныя ўзоры. У першую чаргу, яны выкарыстоўваюцца ў жаночай татуіроўцы, а таксама ў роспісе керамікі.
Мова
Родная мова кадывеу адносіцца да гуайкуруанскай плыні моўнай сям'і матака-гуайкуру. Для яе характэрна вылучэнне мужчынскай і жаночай гаворак. Пісьмовасць на аснове лацінкі. Выкладаецца ў школах штата Мату-Гросу.
Рэлігія
Большасць сучасных вернікаў — хрысціяне, аднак захоўваюцца рысы старажытных традыцыйных культаў. Кадывеу вераць, што бог-стваральнік Go-noeno-hodi мала ўмешваецца ў жыццё простых людзей, яны болей залежаць ад зносін з духамі прыроды і людзей. Па іх перакананнях замагільнае жыццё вельмі падобнае на зямное. У кожнай tolderia маецца пэўны набор імёнаў, якія перадаюцца па спадчыне. Пасля смерці сваяка прынята галіць галаву. Практыкуецца ініцыяцыя дзяўчат.
Цэнтральны працэсар
Цэнтральны працэсар (Central Processing Unit, CPU) – частка камп’ютарнай сістэмы, якая выконвае інструкцыі праграм, і з’яўляецца асноўным элементам, які выконвае функцыі камп’ютара. Цэнтральны працэсар паслядоўна выконвае кожную інструкцыю праграмы для ажыццяўлення асноўных арыфметычных, лагічных і аперацый ўводу/вываду. Тэрмін выкарыстоўваецца ў камп’ютарнай індустрыі прынамсі з пачатку 1960-х гадоў. І хаця форма, выгляд і прымяненне працэсараў моцна змянілася з тых часоў, іх асноўныя аперацыі застаюцца такімі ж.
Раннія працэсары спецыяльна распрацоўвалі як частку буйнейшага, часам адзінага ў сваім родзе, камп’ютара. Аднак, гэты дарагі метад праектавання карыстальніцкіх працэсараў для канкрэтнага прымянення ў значнай ступені саступіў месца распрацоўцы працэсараў масавай вытворчасці, якія зроблены для адной або некалькіх мэт. Гэта тэндэнцыя стандартызацыі ў цэлым пачалася ў эпоху дыскрэтных транзістарных мэйнфрэймаў і міні-ЭВМ, і хутка паскорылася з распаўсюджаннем інтэгральных схем. Інтэгральныя схемы далі магчымасць распрацоўваць больш складаныя працэсары, і вырабляць іх з тэхналагічнымі допускамі парадку нанаметраў. Мініяцюрызацыя і стандартызацыя працэсараў павялічылі прысутнасць гэтых лічбавых прылад у сучасным жыцці далёка за межы спецыялізаванага ўжывання выдзеленых вылічальных машын. Сучасныя мікрапрацэсары прысутнічаюць у цэлым шэрагу рэчаў, ад аўтамабіляў да мабільных тэлефонаў і цацак для дзяцей.
Казлова (Кардымаўскі раён)
Казлова (Козлово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5944
NGC 5944 (іншыя абазначэнні — MCG 1-40-4, ZWG 50.13, HCG 76A, PGC 55321) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фрэдэрык IV
Фрэдэрык IV (Frederik 4.;  — ) — кароль Даніі і Нарвегіі з 25 жніўня 1699. Сын дацкага караля Крысціяна V і Шарлоты Амаліі Гесэн-Касельскай. З дынастыі Ольдэнбургаў.
Знешняя палітыка
У 1709 годзе Данія, падбадзёраная паражэннем Швецыі ў Палтаўскай бітве, ізноў уступіла ў вайну. Фрэдэрык камандаваў дацкімі войскамі пры бітве пры Гадэбушы (Gadebusch, каля Мекленбурга) 10 снежня 1712 года, у якім шведская армія нанесла паражэнне дацка-саксонскім войскам. Расійскія войскі прыйшлі на дапамогу і ў студзені 1713 года разбілі шведаў у Гольштэйне. Аднак Данія апынулася не ў стане паўторна заваяваць страчаныя тэрыторыі ў паўднёвай Швецыі. Самым важным вынікам было паражэнне шведскага саюзніка герцагства Гольштэйна-Готарпскага. У Шлезвіг-Гольштэйне зноў стала дамінаваць Данія.
Унутраная палітыка
У 1701 годзе Фрэдэрык, пад відам узмацнення абароны краіны, арганізаваў у Даніі ваенныя дружыны (апалчэнне), накшталт тых, што ўжо існавалі ў Нарвегіі.
Самай важнай падзеяй ва ўнутранай палітыцы была рэформа, якая адмяніла ў 1702 годзе свайго роду прыгоннае права (vornedskabet), пад якое трапілі сяляне Зеландыі ў Сярэднявеччы. Але ў 1733 годзе было зноў уведзена прыгоннае права, якое ліквідавала вынікі рэформы. Добрыя намеры Фрыдэрыка былі паралізаваны часткова яго непадрыхтаванасцю, часткова працяглай вайной, якая наклала цяжар рэкрутчыны і падаткаў на народ. Далучэнне Шлезвіга таксама не атрымала таго палітычнага значэння для будучыні Даніі, якое магло б мець: Фрэдэрык усведамляў, што за палітычным зліццём павінна было рушыць услед адміністрацыйнае, але нічога не зрабіў для гэтага, роўна як і для ўмацавання дацкай нацыянальнасці ў Шлезвігу.
Пасля вайны пачалі развівацца гандаль і культура. У 1722 годзе ў Капенгагене заснаваны першы нацыянальны тэатр «Дацкая сцэна», пачаў сваю дзейнасць выдатны дзеяч дацкага Асветніцтва драматург Людвіг Хольберг. У 1721 годзе пачалася каланізацыя Грэнландыі місіянерам Хансам Эгедэ.
Гэты перыяд адзначаны ўсталяваннем роднасных сувязяў з графамі Рэвентлаў і ўзмацненнем недаверу да прадстаўнікоў старой дацкай знаці.
У 1711 годзе ў Капенгагене пачалася эпідэмія чумы, а ў кастрычніку 1728 года вялікі пажар разбурыў большасць сярэдневяковых пабудоў. У пажары таксама была знішчана абсерваторыя з вынікамі назіранняў дацкага астранома Олі Ромера, які пераканаў караля ў 1710 годзе ўвесці грыгарыянскі каляндар у Даніі і Нарвегіі.
У 1692—1693 гады Фрэдэрык двойчы наведваў Італію і быў уражаны італьянскай архітэктурай. У выніку былі пабудаваны два палацы ў стылі італьянскага барока: Фрэдэрыксберг і Фрэдэнсбарг.
Асоба Фрыдэрыка
Фрыдэрыка лічылі чалавекам адказным і працавітым, часта яго ўяўляюць як самага інтэлектуальнага з манархаў Даніі. Яму ўдавалася ўмела захоўваць незалежнасць ад уплыву сваіх міністраў. Усюды і заўсёды — аб’язджаючы Нарвегію, аглядаючы войскі, рэвізуючы каралеўскія маёнткі, засядаючы ў дзяржаўным савеце, слухаючы даклады па розных справах — ён асабіста ўдаваўся ва ўсе падрабязнасці і дабіраўся да сутнасці справы.
Хоць ён і не захапляўся акадэмічнай навукай, тым не менш, быў заступнікам культуры, асабліва мастацтва і архітэктуры. Яго галоўнымі слабасцямі былі, верагодна, любоў да задавальненняў і страсць да жанчын. Ён адзіны дацкі кароль-дваяжэнец.
Сям’я і асабістае жыццё
5 снежня 1695 года ажаніўся з Луізай Мекленбург-Гюстраўскай. Не развёўшыся з першай жонкай, 26 чэрвеня 1712 года выкраў 19-гадовую графіню Ганну Сафію Рэвентлаў з замка Клаўсхальм (каля Ранерса) і тайна ажаніўся з ёй у Сканербаргу. Ёй ён дараваў тытул герцагіні Шлезвіга.
Праз тры тыдні пасля смерці каралевы Луізы ён паўторна ажаніўся з Ганнай Сафіяй у Капенгагене 4 красавіка 1721 года і афіцыйна абвясціў яе каралевай.
З васьмі дзяцей ад двух шлюбаў да паўналецця дажылі толькі двое (абодва ад першага шлюбу):
Большую частку жыцця кароль змагаўся са сваімі сваякамі. Шведскі кароль Карл XII і герцаг Гольштэйн-Готарпа Фрэдэрык IV былі яго стрыечнымі братамі і разам ваявалі супраць Фрэдэрыка. Спачатку Фрэдэрык быў пераможаны шведамі і быў вымушаны прызнаць незалежнасць Гольштэйн-Готарпа, але ў 1713 годзе выгнаў герцага Фрэдэрыка са Шлезвіга.
Графы Рэвентлаў выкарыстоўвалі ў сваіх інтарэсах сваяцтва з каралём для ўзмацнення ўласнага ўплыву. На працягу года пасля прызнання каралевай графіні Ганны Сафіі Фрыдэрык таксама прызнаў спадчыннікамі нашчадкаў дзвюх марганатычных шлюбаў герцагаў Філіпа Эрнэста Шлезвіг-Гольштэйн-Глюксбургскага (1673—1729) і Крысціяна Карла Шлезвіг-Гольштэйн-Плён-Норбургскага (1674—1706) на нязнатных дваранках. Іншыя герцагі Шлезвіг-Гольштэйна з дынастыі Ольдэнбургаў палічылі свае інтарэсы ўшчэмленымі, і Фрэдэрык апынуўся ўцягнуты ў заблытаныя судовыя разгляды, імператару Свяшчэннай Рымскай імперыі былі адпраўлены петыцыі па гэтай праблеме.
Апошнія гады жыцця здароўе караля вельмі саслабла. Кароль стаў прыхільнікам містычнай плыні піетызму, якая шырока распаўсюдзілася ў дчас кіравання яго сына Крысціяна VI. Пахаваны ў саборы горада Роскіле.
Фелікс фон Ботмер
Граф Фе́лікс фон Бо́тмер (Felix Graf von Bothmer;, г. — , г. ) — германскі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік.
Першая сусветная вайна
З 6 ліпеня 1915 года камандуючы Паўднёвай арміяй. У верасні 1915 года ў склад арміі ўваходзілі змешаныя аўстра-Германскія карпусы генерала ад кавалерыі Маршала і фельдмаршал-лейтэнанта П. Хофмана. У ходзе Горліцкай аперацыі Паўднёвая армія гуляла дапаможную ролю, скоўваючы часці 11-й рускай арміі. Арганізацыйна армія ўваходзіла ў Галісійскі фронт, які ўзначальваўся аўстра-венгерскім камандаваннем (эрцгерцаг Фрыдрых, генерал Франц Конрад фон Гётцэндорф).
7 ліпеня 1915 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite.
Падчас чэрвеньскага наступу рускіх войскаў у 1917 годзе 19 ліпеня нанёс контрудар. Рускія войскі практычна не аказалі супраціву і былі адкінутыя за Збруч. 25 ліпеня 1917 года атрымаў дубовыя галіны да ордэна Pour le Mérite. З 4 лютага па 10 лістапада 1918 года камандуючы 19-й арміяй у Латарынгіі, якая ўваходзіла ў склад групы армій «Герцаг Альбрэхт», якая грала дапаможную ролю.
У снежні 1918 года выйшаў у адстаўку.
Канчына (Кардымаўскі раён)
Канчына (Кончино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Герц (адзінка вымярэння)
Герц (азначэнне: бел. Гц, лац. Hz) — адзінка вымярэння частаты ў сістэме СІ. Адзінка названая ў гонар нямецкага фізіка Генрыха Герца.
Адзін герц азначае адно ажыццяўленне (рэалізацыю) перыядычнага працэса за секунду.
Гісторыя
Зацверджана Міжнароднай электратэхнічнай камісіяй (МЭК) у 1930 годзе. Прынята Генеральнай канферэнцыяй па вагах і вымярэннях у 1960 годзе, замяніўшы ранейшую назву "адзін цыкл за секунду".
Чырвоная Слабада (Салігорскі раён)
Чырво́ная Слабада́ (, Красная Слобода, да 1923 года — Вы́зна) — гарадскі пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Чырвонаслабодскага сельсавета. Насельніцтва 3 898 чал. (2017).
Знаходзіцца на рацэ Вызенка непадалёк ад Чырвонаслабодскага вадасховішча, за 30 км у напрамку на паўночны захад ад горада Салігорска і чыгуначнай станцыі Салігорск, за 163 км ад Мінска. Аўтадарогамі злучаная з Лунінцам, Слуцкам, Салігорскам.
Гісторыя
Вядома як вёска Вызна Слуцкага княства Вялікага Княства Літоўскага, затым мястэчка, належала Алелькавічам, з 1612 года — Радзівілам, з 1793 года — Вітгенштэйнам, пазней Гогенлоэ.
З 1793 года ў складзе Расійскай імперыі, мястэчка, цэнтр Вызненскай воласці Слуцкага павета. У 1897 годзе дзейнічалі народнае вучылішча, пачатковая школа, бальніца, царква, капліца.
3 студзеня 1923 года пераназваная ў Чырвоную (Красную) Слабаду. У 1924—1959 гадах — цэнтр Чырвонаслабодскага раёна. З 1938 года — гарадскі пасёлак. З 27 чэрвеня 1941 па 30 чэрвеня 1944 года Чырвоная Слабада знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. Акупанты знішчылі тут 420 жыхароў. З 1959 года пасёлак у Старобінскім, з 1962 года — у Любанскім, з 1965 года — у Салігорскім раёне.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай, лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці.
Славутасці
Страчаная спадчына:
Ядранец беспрыкветнічкавы
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй да 30 см з паўзучымі падземнымі парасткамі. Сцябло прамое, не галінастае. Лісце чаргаванае, лінейна-ланцэтнае, завостранае. Кветкі адзіночныя, дробныя, з адхіленымі кветаножкамі. Калякветнік пяціраздельны, званочкавай формы, зялёны звонку, унутры — жаўтавата-белы. Тычынак — 5. Плод — арэшак.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, пераважна стэпавых зон Усходняй. Расце на сухіх лугах і сухіх лясах, травяністых схілах, узгорках і ўзлесках. Паўпаразіт, які развіваецца на каранях іншых раслін. Цвіце ў маі—чэрвені.
Томас Хадсан
Томас Хадсан (Thomas Hudson;  —, Твікенем) — англійскі жывапісец-партрэтыст.
Біяграфія
Томас Хадсан нарадзіўся ў графстве Дэваншыр у 1701 годзе. Дакладнае яго месца нараджэння — невядома. Вучыўся мастацтву жывапісу ў Джонатана Рычардсана ў Лондане і супраць яго жадання ажаніўся з яго дачкой.
У 1748 годзе наведаў Нідэрланды, затым у 1752 годзе — Італію. У 1753 годзе ён набыў дом у Твікенеме і ў канцы 1750-х гадоў адышоў ад жывапісу.
Яго шырокая прыватная калекцыя твораў мастацтва была прададзена на трох аўкцыёнах.
Локіс (навела)
Локіс — фантастычная аповесць жахаў Праспера Мерымэ, створаная ў 1869 годзе. Гэта быў адзін з апошніх твораў Мерымэ, пачаты ў ліпені 1868 і апублікаваны ў Revue des Deux Mondes ў верасні 1869.
Змест
Дзеянне навелы адбываецца на землях былога Вялікага Княства Літоўскага. Малады шляхціц Міхаіл Шэмет падазраецца ў тым, што ён напалову-чалавек напалову-мядзведзь, бо ходзяць чуткі, што ён нарадзіўся пасля згвалтавання яго маці мядзведзем (дыялектнае «вядзьмедзь»). Назва рамана паходзіць ад літоўскага слова мядзведзь (Lokys).
Навела адна з шэрага навел аб пярэваратнях. Галоўны герой навелы Міхаіл Шэмет хоць і выхаваны ў шляхецкім асяродзі калі-некалі паводзіць сябе як звер. Ён забівае сваю жонку ў першую ноч пасля шлюбу. Некаторыя крытыкі лічаць казку інверсіяй казкі «Прыгажуня і пачвара».
Гісторыя стварэння
Як сведчыць беларускі краязнавец з Пастаўскага раёна Алесь Гарбуль:
«Старыя бабулі з Раманішак і Цаболак расказвалі, што калісьці Ксавэрый Даўгяла быў знаёмы з нейкім вядомым французскім пісьменнікам. І якраз у „Локісе“ была цётка галоўнай гераіні па прозвішчы Даўгяла. І вельмі шмат апісанняў такіх, якія падыходзяць для нашых мясцін. Я сам тут знайшоў і запісаў старажытную легенду пра гэтага Локіса. І шмат падабенства паміж навелай Мерымэ „Локіс“ і мясцовай легендай „Вароты Локіса“, я так яе назваў. Чалавек, які пераварочваўся ў мядзведзя. Яго і іншых пярэваратняў называлі локісамі». Існуе месца каля Лынтупаў (Беларусь), якое называецца «брамай Локіса» (пагорак у густым лесе), дзе, згодна з легендай, быў спалены пярэварацень.
Ізеа (камуна)
Ізеа (Iseo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 9055 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 362 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 25049. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vigilio.
Габрыэле Гуткаўскайце
Габрыэле Гуткаўскайце (Gabrielė Šulskė; нар., Шаўляй, Літва) — літоўская баскетбалістка. Выступала за зборную Літвы.
Кар’ера
Выступала за шаўльскі «Рутас», клайпедскія «Лемінкайнен» і «Фартунас», уцянскую «Уцянас».
У сезоне 2015—2016 выступала ў складзе мінскага «Цмока». у сярэднім набірала 10 ачкоў, 5,4 падбора, 2,4 перадачы. У жніўні 2016 года вярнулась у Літву і падпісала кантракт з чэмпіёнкай Літоўскай жаночай баскетбольнай лігі «Кібіркштысам».
Выступала за зборную U-19 (2009), У 2011 годзе дэбютавала за зборную Літвы.
Каралёва (Кардымаўскі раён)
Каралёва (Королёво) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Альштынскае ваяводства
Альштынскае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала ў Польшчы ў розныя часы:
Альштынскае ваяводства (1946—1975)
Альштынскае ваяводства (Województwo olsztyńskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1946—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Ольштын.
Утворана пастановай Савета міністраў Польшчы ад 29 мая 1946 года з тэрыторыі былой Мазурскай акругі. 7 ліпеня 1946 года надвіслянскія паветы былі перададзены ў Гданьскае ваяводства, а Элцкі, Алецкі і Галдапскі паветы — у склад Беластоцкага ваяводства.
Паводле звестак 1950 года, больш за 25 % этнічных палякаў, пераселеных у ваяводства пасля Другой сусветнай вайны, паходзілі з усходніх ваяводстваў міжваеннай Польскай Рэспублікі (з так званых крэсаў).
Дарафей Дарафеевіч Бохан
Дарафе́й Дарафе́евіч Бо́хан (,  —, ; Псеўданімы і крыптанімы: Д.Дорофеев; Пешком-бегающий; Н.Серебрянский; Д.Слижень; Д. Б.; Д.Б-н) — беларускі і рускі журналіст, паэт, празаік, перакладчык, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Менску. Вучыўся ў Полацкім кадэцкім корпусе і Канстанцінаўскім ваенным вучылішчы (Пецярбург). Служыў у арміі (штабс-капітан артылерыі). У 1905 годзе за ўдзел у палітычнай дэманстрацыі пераведзены ў Вільню.
У 1907 годзе асуджаны Віленскай судовай палатай на 8 месяцаў турмы за публікацыю антыўрадавых матэрыялаў у газеце «Голос провинции».
У 1908 годзе ў чыне штабс-капітана артылерыі выйшаў у адстаўку.
У 1919—1920 гадах быў супрацоўнікам Наркамасветы БССР. У 1919—1920 гадах друкаваўся ў газеце «Минский курьер».
У 1939 годзе ў выніку савецка-польскай вайны арыштаваны савецкімі ўладамі. У ссылцы ў Сібіры ўступіў у польскую армію Андэрса. Памёр у Тэгеране, дзе знаходзіўся з войскам.
Журналісцкая дзейнасць
Журналістыкай займаецца з 1897 года. У 1901 годзе ў тыпаграфіі Тасьмана апублікаваў кнігу «Мінскія паданні і легенды». Супрацоўнічаў з газетамі «Минский листок», «Северо-Западный край», «Голос провинции» (у 1907 годзе адзін з яе рэдактараў), «Минские ведомости», «Северо-Западная жизнь», «Окраина», «Белорусская жизнь», «Северо-Западное слово». У 1905 годзе разам з Карусём Каганцом планаваў выдаваць беларускамоўны часопіс «Палессе», аднак не быў атрыманы дазвол уладаў. Пазней супрацоўнік газет Віленскага краю: «Виленское утро», «Наша жизнь», «Наше время», «Русское слово», рэдактар-выдавец газеты «Искра» (у 1936—1937 гадах «Новая искра»). Выступаў з рэгулярнымі аглядамі польскага друку і літаратуры.
Літаратурная творчасць
Аўтар празаічных твораў «Галя. З казак рэчаіснасці» (1921), «Гасподзь Бог і з’езд саветаў (Калядная легенда)» (1922), «Па чужых кутах» (1923), «Вялікдзень доктара Гулевіча (З летапісу нашых дзён)» (1924), «Жорсткія мініяцюры (1926)», аповесці «Кудзяяраў вір» (1928), «Асуджаныя. Казка-быль з нядаўняга мінулага» (1930), «Манастырскія апавяданні» (1931), «Таямнічы манастыр (Калядны аповед доктара)» (1931), цыкла «Дзіўныя апавяданні» (1936).
Напісаў паэму «З цемры стагоддзяў» (Лібава, 1904), а таксама паэтычныя творы «Спрэчка. Маленькі фельетон» (1921), «Светлае свята» (1921), «Васілёк і маргарытка» (1921), «Новы год» (1922), «У дзень Раства» (1922), «Ворагам» (1922), «Хрыстос і Русь» (1929), «Наша свята» (1929), «Светлае свята» (1930), «Гогалю» (1934), «Што было — што будзе. Актавы пра Расію» (1936) і інш.
Аўтар шэрагу артыкулаў пра беларускую, рускую, польскую літаратуру, фельетонаў. Апублікаваў «Менскія паданні і легенды» (Менск, 1902), «Адам Міцкевіч. Біяграфічны нарыс» (Вільня, 1911), «Дванаццатая кніга (Пра паэзію Ігара Севяраніна)» (Вільня, 1921).
Перакладаў на рускую мову польскую паэзію, быў знаўцам польскай літаратуры. Яго пераклады вершаў польскіх паэтаў друкаваліся на старонках віленскіх рускамоўных газет (некаторыя выходзілі пад яго рэдакцыяй).
Слуцкая балетная школа
Гісторыя
Школа размяшчалася ў флігелі, у ім жылі балетмайстар і 8—10-гадовыя дзеці мясцовых прыгонных сялян, мела сваю касцюмерную («вярсцярню») і неабходныя матэрыялы. Яшчэ адна сцэна Радзівілаў знаходзілася ў Белай (цяпер Бяла-Падляска, Польшча).
Першы танец, якому вучылі дзяцей, — кантрданс (неабходны для пастараляў).
Да 1759 года пастаўлены «Балет на тры пары», «Балет з Арлекiнам», «Венгерскі балет», «Турэцкі балет», шэраг пастараляў і дывертысментаў з нямецкамі, швейцарскімі і цірольскімі танцамі, танцы «стралкоў», «чараўнікоў», «садоўнікаў», «чарцей», «камінараў», «кветачніц» і «сялянак».
У 1756 годзе адбыліся першыя гастролі ў Нясвіжы, у 1757 годзе — наступныя, апошнія — у снежні 1759 года.
З 1760 года (пасля смерці Г. Ф. Радзівіла) слуцкі балет зліўся з нясвіжскай трупай М. К. Радзівіла, якая па колькасным складзе наблізілася да найбуйнешых балетных труп у Заходняй Еўропе.
У Слуцку падрыхтаваны першы беларускі балетмайстар А. Лойка (пазней працаваў у Нясвіжы).
Вядомыя асобы Салігорска
Вядомыя ўраджэнцы Салігорска:
NGC 5945
NGC 5945 (іншыя абазначэнні — UGC 9871, MCG 7-32-17, ZWG 222.17, NPM1G +43.0303, IRAS15280+4305, PGC 55243) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Качкорава (Кардымаўскі раён)
Качкорава (Кочкорово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Норт-Мінч
Норт-Мінч — праліў на паўночным захадзе Шатландыі, які адзяляе паўночны захад Хайленда ад астравоў Льюіс і Харыс ў архіпелагу Гебрыдскія астравы. Літл-Мінч (Cuan Canach) ляжыць на поўдні і аддзяляе востраў Скай ад астатніх (знешніх) Гебрыдскіх астравоў: Норт-Уіст, Бенбекула, Саўт-Уіст, Бара, і г. д. На поўдзень ад Літл-Мінча ляжыць Гебрыдскае мора.
Memory Alpha
Memory Alpha (Мэмары Альфа) — вікі-энцыклапедыя па тэмах, звязаных з фільмамі і серыяламі пра выдуманы сусвет «Star Trek». Сайт таксама даступны на некалькіх іншых мовах, уключаючы балгарскую, іўрыт, італьянскую, іспанскую, эсперанта, каталонскую, кітайскую, нідэрландскую, нямецкую, польскую, партугальскую, румынскую, рускую, сербскую, французскую, украінскую, чэшскую, шведскую і японскую. Па стане на снежань 2019 года «Memory Alpha» змяшчае больш за 47 000 артыкулаў і 44 000 малюнкаў у англамоўнай версіі, што робіць яго адным з найбуйнейшых вікі-праектаў.
Гісторыя
Створаны Гары Додема і Дэном Карлсанам ў верасні 2003 года і афіцыйна запушчаны 5 снежня таго ж года. Ён выкарыстоўвае мадэль вікі і размяшчаецца на Wikia, Inc. у аснове пакету MediaWiki.
Праект названы ў гонар аднайменнага найбуйнейшага архіва інфармацыі выдуманай, які з'явіўся ў трэцім сезоне «Зорнага шляху» у эпізодзе.
Апісанне
Сайт дае вычарпальны крыніцы інфармацыі пра персанажаў, расы і тэхналогіі з навукова-фантастычнага сусвету «Star Trek», якія звязаны адзін з адным гіперспасылкамі. Змяшчае падрабязнае апісанне ўсіх эпізодаў серыялаў і фільмаў «Star Trek», раскрываючы іх гісторыю без папярэдняга паведамлення.
Згодна з ліцэнзіі Creative Commons, змест артыкулаў застаецца ўласнасцю удзельнікаў, якія публікуюць кантэнт выключна для некамерцыйнага выкарыстання, захоўваючы пры гэтым ліцэнзію. Аднак сам сайт «Memory Alpha» дае месца для рэкламных банэраў.
Антон Генадзевіч Сарока
Антон Сарока (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Астравец». Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2017—2019).
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай футбольнай школы «Змена», пазней трапіў у «Дынама», дзе выступаў за моладзевыя каманды. У пачатку 2010 года, пасля паспяховага выступу за юнацкую зборную на мемарыяле Гранаткіна ў Санкт-Пецярбургу, быў запрошаны ў казанскі «Рубін». У сезоне 2010 выступаў за дубль казанскага клуба, пасля чаго вярнуўся ў Беларусь, сезон 2011 правёў у складзе «Партызана-2».
У пачатку 2012 года праходзіў прагляд у латвійскім «Вэнтспілсе» і «Гарадзеі», аднак толькі ўлетку, уладзіўшы ўсе фармальнасці з «Рубінам», на правах арэнды перайшоў у беларускі клуб.
У 2013 годзе, пакінуўшы «Рубін», стаў іграком «Гарадзеі» на трывалай аснове. З цягам часу замацаваўся ў якасці асноўнага нападніка «цукровых». Па выніках сезона 2015 дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У сезоне 2016 дэбютаваў у Вышэйшай лізе і стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды ў сезоне.
У снежні 2016 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». У складзе дынамаўцаў стаў асноўным нападнікам, у сезоне 2017 з 12 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў чэмпіянаце.
У ліпені 2018 года падпісаў трохгадовы кантракт з бельгійскім клубам «Локерэн». Аднак, не здолеў замацавацца ў стартавым складзе каманды, часцей выхадзіў на замену ці заставаўся на лаўцы запасных. У сакавіку 2019 года, пасля таго як «Локерэн» страціў шанцы на захаванне месца з элітным дывізіёне, разарваў кантракт з клубам і ў якасці свабоднага агента перайшоў у барысаўскі БАТЭ. Пачынаў сезон асноўным нападнікам каманды, аднак пазней стаў шмат прапускаць з-за траўм, з верасня да канца сезона 2019 не з’яўляўся на полі. 2020 год пачынаў у стартавым складзе каманды, аднак з мая зноў выбыў з-за траўмы, за асноўную каманду наступны раз згуляў толькі ў лістападзе. У 2021 годзе выйшаў на поле за БАТЭ толькі 2 сакавіка ў матчы Суперкубка Беларусі, пасля чаго чарговы раз выбыў з-за траўмы. У чэрвені 2021 года кантракт з барысаўскім клубам па пагадненні бакоў быў разарваны.
Неўзабаве пасля сыходу з БАТЭ стаў іграком гродзенскага «Нёмана», падпісаўшы кантракт да канца сезона 2021. Не здолеў замацавацца ў асноўным складзе, толькі часам выхадзіў на замену. У студзені 2022 года стала вядома, што нападнік па заканчэнні кантракта пакідае гродзенскі клуб.
У лютым 2022 года далучыўся да казахстанскага «Акжайыка», аднак ужо праз некалькі тыдняў пакінуў клуб, так і не згуляўшы за яго ў афіцыйных матчах. У сакавіку 2022 года падпісаў кантракт з дзяржынскім «Арсеналам», дзе хутка замацаваўся ў стартавым складзе. У чэрвені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў клуб.
У ліпені 2022 года стаў трэніравацца з «Астраўцом» і ў выніку папоўніў склад каманды. У снежні 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Астравец», аднак у пачатку 2023 года зноў пачаў трэніравацца з камандай і ў сакавіку падоўжыў пагадненне з клубам.
Міжнародная кар’ера
У 2012—2014 гадах выступаў за моладзевую зборную Беларусі, дзе быў асноўным нападнікам.
У маі 2017 года быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі, аднак тады так і не згуляў за яе з-за ваенных збораў. Дэбютаваў за зборную 31 жніўня 2017 года ў адборачным матчы чэмпіянату свету 2018 супраць Люксембурга, выйшаўшы на замену ў другім тайме.
Уолтэр Брунінг
Уолтэр Брунінг (Walter Breuning, 21 верасня 1896, Мелроз, Мінесота, ЗША — 14 красавіка 2011, Грэйт-Фолс, Мантана, ЗША) — доўгажыхар з ЗША. На момант яго смерці ва ўзросце 114 гадоў і 205 дзён ён быў найстарэйшым з мужчын, трэцім найстарэйшым жывых людзей увогуле. 27 снежня 2008 года, пасля смерці Джорджа Фрэнсіса, стаў найстарэйшым мужчынам у ЗША. Пасля смерці ветэрана Першай сусветнай вайны Генры Элінгема 18 ліпеня 2009 г., быў прызнаны найстарэйшым з жывых на той момант мужчын. Таксама, у свой 110-ы дзень нараджэння, ён быў прызнаны найстарэйшым з былых чыгуначнікаў у ЗША. Акрамя таго, Уолтэр Брунінг быў апошнім з мужчын, якія нарадзіліся ў 1896 годзе.
Цытаты
Брунінг аб сваім дзяцінстве: «Калі я ўспамінаю падзеі апошніх 100 гадоў, я магу толькі гадаць, якім было б цяпер жыццё без электрычнасці. Ніякіх аўтобусаў не было. Я памятаю, як хадзіў у школу пешшу ў халодную зіму. Нам даводзілася ссоўваць нашы парты бліжэй да дроўнай печкі, каб не змерзнуць. А пасля ўрокаў, нам зноў трэба было ісці пешшу па марозе. Усе ішлі — выбару проста не было.»
Лавенонэ
Насельніцтва складае 659 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 25070. Тэлефонны код — 0365.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мацей Пранчынскі
Мацей Пранчы́нскі — танцоўшчык і балетмайстар 2-й паловы 18 стагоддзя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Беласток. Вучань А. Пуціні.
У 1765—1772 гадах танцоўшчык прыдворнага тэатра гетмана Браніцкага ў Беластоку, у 1774—1776 гадах у Варшаўскім тэатры балета. Як балетмайстар пераклаў для Варшаўскай сцэны балеты «Дыяна і Эндыміён», «Сідней і Сілы», «Паляванне Генрыха IV».
У 1777 годзе выступаў у Слонімскім тэатры Агінскага.
У 1780—1785 гадах танцоўшчык і балетмайстар прыдворных тэатраў Сапегаў у Ружанах (у 1784 годзе паставіў балет «Літасцівасць Ціта») і Дзярэчыне.
У 1794—1795 гадах дырэктар трупы ў Вільні.