cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будавесць (возера)
Жывёльны і раслінны свет возера
Надводная расліннасць з чароту азёрнага, трыснягу, манніка, хвашчу вузкай перарывістай паласой (шырыня 3-10, радзей да 30 м) распаўсюджаная на пясках да глыбіні 1- 1,5 м. Плямамі па яе краі сустракаюцца расліны з плаваючым лісцем (скарбонка, гарлачык), якія ў плыткай частцы заліваў ўтвараюць самастойную паласу шырынёй да 80 м. Сустракаюцца асака круглалістная, аер звычайны, раска малая, спірагіры, сфагнавыя імхі, рагалістнік, шабельнік балотны.
З дрэваў на балоце і астравах пераважаюць: вольха чорная, вольха шэрая, бяроза, хвоя,ясень, елка, дуб. Шмат розных відаў кустоў.
На балоце растуць журавіны.
У зоапланктоне колькасна пераважаюць калаўраткі, прычым варта адзначыць, што гэта вельмі рэдкі выпадак для вадаёмаў Беларусі. Амаль палова агульнай біямасы прыпадае на долю малюскаў. Жывёльны свет ўяўляюць таксама: вадзяны вослік, лічынкі стракоз, павук сарэбраны, бакаплаў, лічынка шыціка, жук плавунец, п'яўка, лужанка рачная (малюск), шпулька сплюснутая (малюск), біцінія шчупальцавая, цяніка малы (малюск), белы Планар, эўглена зялёная, дафнія. Жывуць ракі. Дамінуючыя віды рыб — лешч, акунь, плотка, чырвонапёрка. Сустракаюцца шчупак, гусцяра, лінь, верхаводка, карась серабрысты, ёрш, мянтуз. У зімовы час замору рыб не адбывалася. На возеры водзяцца бабры, вадзяныя пацукі. Прылятаюць лебедзі, гусі, дзікія качкі і іншыя птушкі.
Міхаіл Мікітавіч Валконскі
Міхаіл Мікітавіч Валконскі (Михаил Никитич Волконский; 1713 — 1788) — ваенны і дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, князь, маскоўскі губернатар (1771—1780).
Удзельнік руска-турэцкай вайны у 1738—1739 гадах і Сямігадовай вайны, у якой вызначыўся пад Пальцыгам і Кунерсдорфам. У 1761 прызначаны камандуючым войскамі, размешчанымі ў Польшчы.
Пасля палацавага перавароту 1762 года, як адзін з прыхільнікаў Кацярыны, атрымаў ад яе ордэн Св. Аляксандра Неўскага, званне сенатара, чыны генерал-аншэфа і падпалкоўніка Коннай гвардыі. У 1764 камандаваў корпусам у Польшчы, у 1767 узнагароджаны ордэнам Св. апостала Андрэя Першазваннага. У 1769 прызначаны паслом у Польшчы.
Пасля Чумнога бунту ў 1771 годзе М. М. Валконскі прызначаны галоўнакамандуючым у Маскву. У 1773—1774 гадах падчас Пугачоўскага паўстання па патрабаванню Валконскага ў Маскву сцягнутыя значныя вайсковыя сілы, у рэзідэнцыі губернатара выстаўленыя гарматы. У 1774 Валконскі — адзін з кіраўнікоў генеральнага следства над Е. І. Пугачовым і яго галоўнымі паплечнікамі.
У 1780 звольнены ў адстаўку.
Дом Рубіна
Дом Рубіна — будынак у Мінску, месціцца на вуліцы Валадарскага, 7. Пабудаваны ў канцы XIX — пач. XX стагоддзя.
Гісторыя
Пабудаваны з цэглы ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя як даходны дом, належаў Якаву Рубіну. Стары адрас — Серпухаўская, 9. Меў, як і цяпер, адзін адрас з суседнім домам Габрыловіча. Да Кастрычніцкай рэвалюцыі ў будынку месцілася Упраўленне VI аддзела перавозкі поштаў па чыгунцы.
Пасля Другой сусветнай вайны будынак страціў эркер і вежу.
Архітэктура
Трохпавярховы накрыты пакатым двухсхільным дахам будынак з асіметрычнай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй. Плоскасць сцяны галоўнага фасада члянёная руставанымі лапаткамі і развітымі карнізнымі паясамі, якія падзяляюць фасад на 3 ярусы. У правай частцы фасада вузкі скразны праезд у двор. Бальшыня аконных праёмаў прамавугольнай формы, на 2-м і 3-м паверхах дэкараваныя ліштвамі з замковым каменем. Прамавугольныя вокны чаргуюцца з трохчасткавымі з лучковым завяршэннем у цэнтры. Па цэнтры месцяцца невялікія балкончыкі з агароджай (чыгуннае ліццё).
Orthotaenia undulana
Orthotaenia undulana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Палеарктычнай эказоне.
Апісанне
Лічынкі сілкуюцца на, відах , і.
Лазар Іосіфавіч Лагін
Лазар Іосіфавіч Лагін (сапраўднае прозвішча — Гінзбург; 1903,  — ) — савецкі пісьменнік і паэт, вядучы прадстаўнік савецкай сатырычнай і дзіцячай літаратуры. Псеўданім Лагін — скарачэнне ад Лазар Гінзбург.
Дзяцінства і юнацтва
Л. І. Гінзбург нарадзіўся 21 лістапада (4 снежня) 1903 года ў віцебскай беднай яўрэйскай сям'і. Быў першым з пецярых дзяцей Іосіфа Файвелевіча Гінзбурга і Ханы Лазараўны. Бацька працаваў платагонам. На наступны год, скапілі грошай, сям'я пераехала ў Мінск, дзе бацька адкрыў скабяную краму.
Лазару было 10 гадоў, калі ў 1914 годзе пачалася Першая сусветная вайна. Праз тры гады — рэвалюцыя ў кастрычніку 1917 года.
У 1919 годзе 15-гадовы Лазар скончыў сярэднюю школу ў Мінску і атрымаў атэстат сталасці. Пасля заканчэння школы ў тым жа годзе адправіўся добраахвотнікам на грамадзянскую вайну. Займаўся арганізацыяй камсамола ў Беларусі, быў адным з яго кіраўнікоў. Член РКП (б) з 1920 года.
У тым жа годзе ён сустрэў у Растове-на-Доне У. У. Маякоўскага і паказаў яму свае вершы. Маякоўскі вершы пахваліў, а пазней, будучы ў Маскве, пры сустрэчах цікавіўся, чаму Лазар не нясе яму новых сваіх вершаў.
У 1923 годзе вучыўся на аддзяленні вакалу Мінскай кансерваторыі, аднак пакінуў вучобу з-за адсутнасці цікавасці да тэорыі музыкі.
У Маскве
Пераехаў у Маскву ў 1924 годзе, наведваў літаратурную студыю В. Я. Брусава. Пачаў цыкл «Крыўдныя казкі».
У 1925 годзе скончыў аддзяленне палітэканоміі Інстытута народнай гаспадаркі імя К. Маркса ў Маскве. Пасля чаго служыў у РККА.
Затым зноў у Маскве. У 1930 годзе Лазар працаваў у газеце «За індустрыялізацыю», а яго бацька стаў самым пісьменным наборшчык «Известий». У1930-1933 гады вучыўся ў ІЧП. У аспірантуры рыхтаваў да абароны дысертацыю. З інстытута Лагін адкліканы на працу ў газету «Праўда».
Працаваў у часопісе «Кракадзіл» (які з 1932 года выпускаўся выдавецтвам «Праўда»), з 1934 года — намеснікам галоўнага рэдактара.
У 1936 годзе ўступіў у Саюз пісьменнікаў СССР. У канцы трыццатых гадоў Лазар Іосіфавіч знаходзіцца ў працяглай камандзіроўцы ад СП СССР на востраве Шпіцберген.
Задума, якая нарадзілася ў гэты перыяд, знайшла ўвасабленне ў аповесці-казцы «Стары Хатабыч», апублікаванай у 1938 годзе ў часопісе «Піянер». Аповесць выйшла асобнай кнігай у 1940 годзе. Варта адрозніваць першую рэдакцыю аповесці ад другой, якая ўбачыла свет у 1955 годзе і дзе не толькі заменены многія эпізоды і персанажы, але і сама кніга значна вырасла ў аб’ёме. На падставе другой рэдакцыі Лагін напісаў аднайменны кінасцэнарый (фільм пастаўлены ў 1957 годзе рэжысёрам Г. С. Казанскім).
Закон Гей-Люсака
Зако́н Гей-Люса́ка – адзін з газавых законаў, які вызначае паводзіны ідэальнага газу ў ізахорным працэсе. Гэты закон сцвярджае, што пры пастаянным аб'ёме ціск газу прапарцыйны яго тэмпературы, гэта значыць, адносіна ціску да тэмпературы застаецца нязменнай:
Царнікаўскі край
Царнікаўскі край (Carnikavas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Латвіі, уваходзіць у рэгіён Відзэмэ.
Цэнтр края — пасёлак Царнікава.
Арлянка
Назву Арля́нка маюць:
Калонія (значэнні)
Калонія можа значыць:
Чэмпіянат свету па снукеры сярод ветэранаў 2013
Чэмпіянат свету сярод ветэранаў 2014 (World Seniors Championship 2014, таксама вядомы як 888casino.com World Seniors Championship 2013 — ад назвы спонсара) — нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 19 па 20 кастрычніка 2013 года ў Mountbatten Centre у Портсмуце, Англія. Турнір стаў пятым розыгрышам чэмпіянату свету сярод ветэранаў, які быў заснаваны ў 1991 годзе, а з 2010 стаў праходзіць кожны год. Кампанія 888casino упершыню стала спонсарам чэмпіянату свету сярод ветэранаў.
Майкл Бейджэнт
Майкл Бейджэнт (Michael Baigent; нар., Крайстчэрч, Новая Зеландыя — ) — пісьменнік. Аўтар колькіх кніг у жанры альтэрнатыўнай гісторыі.
Скончыў Універсітэт Кентэрберы па спецыяльнасці «псіхалогія». У юнацтве цікавіўся ўсходнімі рэлігіямі, шмат падарожнічаў па Азіі. У 1976 годзе пераехаў у Вялікабрытанію і застаўся жыць там.
У Вялікабрытаніі пазнаёміўся з Рычардам Лі і Генры Лінкальнам. У сааўтарстве з імі напісаў бестселер «Святая кроў і святы Граль» (Holy Blood and Holy Grail), апублікаваны ў 1982 годзе. Кніга выдавалася за навуковае даследаванне, у ёй сцвярджалася, што дынастыя франкскіх каралёў Меравінгаў паходзіла ад нашчадка Хрыста, а гэтую таямніцу быццам захоўвала арганізацыя Прыярат Сіёна, пра існаванне якой стала вядома ў 1950-х гадах. На праўдзе сюжэт быў поўнай містыфікацыяй. Бейджэнт, Лі і Лінкальн паўтарылі гэты прыём з кнігай «Месіянская спадчына» (The Messianic Legacy, 1987).
У 1989 годзе Бейджэнт і Лі пачалі працаваць удваіх, яны апублікавалі кнігі «Храм і ложы» (The Temple and the Lodge, 1989), «Скруткі Мёртвага мора» (The Dead Sea Scrolls Deception, 1991), «Тайная Германія: Клаўс фон Штауфенберг і містычны крыжовы паход супраць Гітлера» (Secret Germany: Claus Von Stauffenberg and the Mystical Crusade Against Hitler, 1994), «Інквізіцыя» (The Inquisition, 2000) і «Эліксір і камень: Традыцыі магіі і алхіміі» (The Elixir and the Stone: The Tradition of Magic and Alchemy, 2003).
Без сааўтараў у тыя ж гады Бейджэнт напісаў «Прадвесці Вавілона: Астралогія і магія старажытнай Месапатаміі» (From the Omens of Babylon: Astrology and Ancient Mesopotamia, 1994), «Старажытныя сляды: Таямніцы старажытнай і ранняй гісторыі» (Ancient Traces: Mysteries in Ancient and Early History, 1998) і «Дакументы Ісуса: выкрыццё найвялікшай містыфікацыі ў гісторыі» (The Jesus Papers: Exposing the Greatest Cover-Up in History, 2006). Але самай паспяховай кнігай Майкла Бейджэнта засталася «Святая кроў і святы Граль».
Пра «Святую кроў і святы Граль» зноў загаварылі праз 23 гады па публікацыі, пасля іску Бейджэнта і Лі супраць аўтара «Кода ды Вінчы» Дэна Браўна, які абвінавачваўся імі ў плагіяце. Цікавасць публікі да справы супраць Браўна была настолькі вялікай, што выдавецтва Random House перавыдала «Святую кроў».
Кастэльнуова-Бельба
Кастэльнуова-Бельба (Castelnuovo Belbo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 897 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 14043. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio Vescovo e Martire.
Блакітны трамвай
Блакітны трамвай (Tramvia Blau) — трамвайная лінія ў Барселоне. Лінія Блакітнага трамвая звязвае 7-ю лінію Барселонскага метрапалітэна з фунікулёрам Тыбідаба, з'яўляючыся часткай турыстычнага маршруту з цэнтра горада на яго вышэйшую кропку. Даўжыня лініі складае 1276 м, а перапад вышынь - 93 м. Лінія пабудавана ў 1901 годзе, у 1922 і 1958 гадах маршрут нязначна мяняўся. У адрозненне ад дзвюх іншых трамвайных сістэм: Trambaix і Trambesòs, Блакітны трамвай выкарыстоўваецца ў асноўным для перавозкі турыстаў, на лініі выкарыстоўваюцца трамваі старога тыпу. Шырыня каляіны - 1 435 мм.
Ваеннаабавязаны
Ваеннаабавязаны – грамадзянін, які знаходзіцца ў запасе Узброеных Сіл або іншых воінскіх фарміраванняў. Як правіла, гэта рэзерв, які фарміруецца для камплектавання на ваенны час. У Расіі гэта таксама юнакі і дзяўчыны дапрызыўнага і прызыўнога узростаў, якія складаюцца на воінскім уліку. У некаторых дзяржавах называюцца «запаснікамі», рэзервістамі і гэтак далей. Раней у СССР таксама называўся «прыпіснік», бо быў прыпісаны да пэўнага фармавання ў выпадку паўторнага прызыву. У дзяржавах, якія прынялі англасаксонскую мадэль будаўніцтва УС, называюцца «liable for military service», даслоўна — адказны за ваенную павіннасць.
У сківіцы смерці
«У сківіцы смерці» (Into the Jaws of Death) — фатаграфія, зробленая 6 чэрвеня 1944 года, памочнікам галоўнага фатографа ў Берагавой ахове ЗША. На ім адлюстраваны салдаты арміі ЗША, якія высаджваюцца з  (дэсантнага катэра, машыны асабістага складу) з экіпажа  берагавой аховы ЗША на  падчас высадкі ў Нармандыі падчас Другой сусветнай вайны.
Шахцёрскае (Карагандзінская вобласць)
Шахцёрскае — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шахцёрскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 27 км на паўночны заход ад раённага цэнтра, пасёлка Кіеўка. Код КАТА — 355287100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1389 чалавек (665 мужчын і 724 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1211 чалавек (592 мужчыны і 619 жанчын).
Дабееўскае
Дабе́еўскае — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Сечна, (выцякае з возера), за 7 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Шуміліна, каля вёсак Дабея, Ільінцы, Смяшкова.
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны невыразныя, на ўсходзе дасягаюць вышыні 4—5 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі сплавінныя. Дно плоскае, сапрапелістае. Возера слабапраточнае, дыстрофнае. Злучана ручаём з азёрамі Круглік, Мошна і Зыскаўскае. Моцна зарастае. Сярод расліннасці: рдзесты, шышняк, харавыя водарасці.
У возеры водзяцца шчупак, карась, лінь, акунь, плотка, гусцяра, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Узровень вады ў возеры паніжаны на 1 метр у мэтах здабычы сапрапелю (Дабееўскае радовішча сапрапелю аб'ёмам 11,9 млн. м³).
Андрэ Глюксман
Андрэ Глюксман (André Glucksmann; — ) — французскі філосаф, прадстаўнік французскай хвалі «новых філосафаў»
Хемчык
Хе́мчык (Хе́мчик, Хемчик), Кемчык (Ке́мчик ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Рэспубліцы Тыва, левы прыток ракі Енісей.
Андрэ Глюксман
У 1960-х гадах падтрымліваў камуністычныя ідэі, прымаў удзел у хваляваннях 1968 ў Парыжы, аднак затым стаў параўноўваць марксізм з нацызмам і апублікаваў ў 1975 на гэтую тэму адзін з сваіх найбольш важных прац «Кухарка і людаед, развагі аб дзяржаве, марксізме і канцлагерах». А. Глюкман крытыкаваў стаўленне да ісламскага тэрарызму як супрацьстаяння паміж мусульманамі і Захадам, адзначаючы, што мэтай ісламістаў станавіліся і іншыя мусульмане. Таксама выступаў у падтрымку чачэнскіх сепаратыстаў і рэгулярна крытыкаваў улады Расіі, а таксама ўхваляў амерыканскія ваенныя кампаніі ў Югаславіі і Іраку. У апошнія гады рэгулярна пісаў калонкі ў французскія газеты на грамадска-палітычныя тэмы.
Хемчык
Даўжыня ракі 320 км. Плошча вадазбору 27 000 км², сярэдні расход вады каля 119 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на Шапсальскім хрыбце, на вышыні 3122 м. Працякае па заходняй частцы Тувінскай катлавіны. Упадае ў Саяна-Шушанскае вадасховішча на рацэ Енісей. Вадазбор знаходзіцца паміж Заходнім Саянам і Заходнім Тану-Ала. Паводка адбываецца летам, з чэрвеня па жнівень уключна (з максімумам у ліпені), і з’яўляецца вынікам летніх ападкаў у выглядзе дажджу. У верасні расход вады значна зніжаецца, і гэтае зніжэнне працягваецца да пачатку зімы разам з памяншэннем колькасці ападкаў. Рака дасягае свайго мінімальнага расходу вады ў перыяд з лістапада па красавік уключна, калі пакрыта лёдам. Сярэднямесячны расход вады Хемчыка назіраецца ў лютым (мінімальна нізкі ўзровень вады) складае 26,1 м³/с (мінімум у 1986 годзе — 18,6 м³/с), або каля 10,5 % ад сярэдняга сцёку ў ліпені 246 м³/с (максімум у 1985 годзе — 443 м³/с). У басейне ракі 654 возеры агульнай плошчай 76,7 км². Вада ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
Прытокі: Шагпай, Ары-Хем, Чынге-Хем, Улуг-Аруг, Эдыгей, Шэмі, Улуг-Хандэргей, Чадана, Ак-Суг, Усцю-Ішкін, Алды-Ішкін, Шэле і інш.
У даліне ракі знаходзіцца горад Ак-Давурак.
Дрыяды
Дрыяды (Δρυάδες, адз. лік, ад  — дрэва, у прыватнасці дуб) — німфы , заступніцы дрэў. Існавала павер'е, што чалавек, які даглядае за дрэвам, карыстаецца іх асаблівым заступніцтвам.
Часам дрыяды называліся па назвах дрэў. Найстарэйшыя з вядомых німф — дрыяды, якія нарадзіліся з кропель крыві Урана і жывуць у ясені, (меліяды). Яны адзіныя з смертныя німфы. Лічылася, што дрыяды неаддзельны ад дрэва, з якім звязаны, а людзі, якія саджаюць дрэвы і даглядаюць за імі, карыстаюцца асаблівым заступніцтвам гэтых німф. Самая вядомая з дрыяд — Дрыёпа.
Конкурс песні Еўрабачанне 2011
Конкурс песні Еўрабачанне 2011 — стаў 56-м конкурсам песні Еўрабачанне. Два паўфіналы конкурса адбыліся 10 і 12 мая 2011, а фінал — 14 мая 2011 года ў Дзюсельдорфе, Германія. Права праводзіць конкурс у сябе, Германія атрымала ў 2010 годзе, калі нямецкая спявачка Лена перамагла на конкурсе песні Еўрабачанне 2010, набраўшы 246 балаў.
Дызайн конкурса
Зборка сцэны на стадыёне Эспрыт Арэна пачалася пад канец красавіка. Дызайн сцэны заставаўся сакрэтам: прадстаўнікі аргкамітэту «Еўрабачання 2011» трымалі гэта ў вялікай таямніцы, але завяралі, што сцэна стане найлепшай з усіх у гісторыі «Еўрабачання».
Гістарычныя асаблівасці
Еўрабачанне 2011 стала першым конкурсам, які адбыўся ў краіне з «вялікай пяцёркі». «Вялікая пяцёрка» была ўведзена ў 2000 годзе, да 2010 года лепшым вынікам удзельнікаў Big 5 з'яўлялася 3 месца Вялікабрытаніі ў Еўрабачанні 2002 годзе. У 2011 годзе на конкурс вярнуліся 4 краіны: пасля 2-х гадовага перапынку Сан-Марына, Венгрыя, Аўстрыя, якая не ўдзельнічала ў конкурсе з 2007 года і Італія.
Месца правядзення
Конкурс песні «Еўрабачанне 2011» прайшоў у нямецкім Дзюсельдорфе. Ён быў абраны сталіцай конкурса песні 12 кастрычніка 2010 год года. Супернікамі Дзюсельдорфа былі Гановер, Гамбург і Берлін. Песеннае спаборніцтва прайшло на стадыёне Эспрыт Арэна, які месціць да 24000 гледачоў.
Жэрэб'ёўка
Размяркоўванне па паўфіналах адбылося 17 студзеня ў Дзюсельдорфе. Жэрэб'ёўка — 15 сакавіка 2011 года ў 15:00 па мінскім часе.
Фармат
У 2011 годзе ўдзельнікамі конкурса сталі прадстаўнікі 43 краін. Краіны «Big 5» аўтаматычна прайшлі ў фінал. Астатнія 38 краін былі падзеленыя на два паўфіналы. Фінал складаўся з прадстаўнікоў «Big 5» (Германіі, Вялікабрытаніі, Францыі, Іспаніі і Італіі) і 20 краін-паўфіналістаў (па 10 краін з кожнага паўфінала).
2-і паўфінал
У другім паўфінале галасуюць, і
Каментатары
Глашатай ад Беларусі — Лейла Ісмаілава.
Панчук
Панчук — прозвішча.
Арэхава
Назву Арэ́хава маюць:
Трыклоцішке
Трыкло́цішке (Triklotiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Качаргішке. Насельніцтва 24 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Садовэ (Апосталаўскі раён)
Садовэ (Садове) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Notocelia trimaculana
Notocelia trimaculana - від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Палеарктычнай эказоне.
Апісанне
Размах крылаў складае 15-18 мм. Лёт імага з чэрвеня па ліпень у залежнасці ад месцазнаходжання.
Лічынкі сілкуюцца на, і.
Віктар Антонавіч Івашкевіч
Віктар Антонавіч Івашке́віч (, Мінск — ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1959 годзе ў Мінску. З пачатку 1980-х гг. — у моладзевым нацыянальным руху, удзельнік першых, напаўпадпольных незалежніцкіх суполак «Беларуская Майстроўня», «Талака».
Адзін са стваральнікаў падпольнай антысавецкай арганізацыі «Незалежнасць» (1984—1985), у якую ўваходзілі таксама Вінцук Вячорка, Сяргей Дубавец, Сяржук Сокалаў-Воюш, Алесь Суша, Генік Лойка, Алесь Костка, Алесь Бяляцкі, Яўген Івашкевіч, Генадзь Сагановіч.
Быў сярод арганізатараў маршу-пратэсту па Заходняй Дзвіне-Даўгаве супраць будаўніцтва Даўгаўпілскай ГЭС (1987), экалагічнага маршу па Прыпяці — адной з першых чарнобыльскіх акцый пратэсту (1988), забастоўкі кіроўцаў гарадскіх аўтобусаў у Мінску (1989).
З 1988 г. — у Беларускім народным фронце (БНФ).
У 1991 Віктар Івашкевіч стаў ініцыятарам стварэння страйкавых камітэтаў на мінскіх прадпрыемствах.
Да 1996 г. Віктар Івашкевіч быў сакратаром управы БНФ, адказваў за арганізацыю масавых акцый і фінансавае забеспячэнне БНФ.
Уваходзіў у групу лідараў БНФ, якія адкрыта выступілі з крытыкай Зянона Пазняка на з’ездзе партыі ў 1999 годзе.
З 1997 г. Віктар Івашкевіч быў рэдактарам газеты «Рабочий», з 1999 г. — віцэ-прэзідэнтам Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў.
Неаднаразова атрымліваў адміністрацыйныя пакаранні ў выглядзе арыштаў і штрафаў, у знак пратэсту аб’яўляў галадоўку. У кастрычніку 2002 г. асуджаны на два гады абмежавання волі за публікацыю артыкула «Злодзей павінен сядзець у турме», надрукаванага ў газеце «Рабочий» падчас прэзідэнцкай выбарчай кампаніі, у якім пракуратура ўбачыла паклёп на прэзідэнта Беларусі. Увесь наклад канфіскавалі проста ў друкарні. У снежні 2002 года Віктар Івашкевіч пачаў адбываць пакаранне ў Баранавічах.
Крысціян Вульф
Крысціян Вільгельм Вальтэр Вульф (Christian Wilhelm Walter Wulff;, , Ніжняя Саксонія, ФРГ) — нямецкі палітык, член кансерватыўнага Хрысціянска-дэмакратычнага саюза.
Віктар Антонавіч Івашкевіч
Біяграфія
Цягам 2007—2009 гадоў быў намеснікам старшыні Партыі БНФ, потым кіраваў яе мінскай гарадской арганізацыяй. На прэзідэнцкіх выбарах 2010 г. Віктар Івашкевіч з’яўляўся даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты ад «Еўрапейскай Беларусі» Андрэя Саннікава. У лютым 2011 г. Віктар Івашкевіч абвясціў пра выхад з партыі БНФ з-за нязгоды з пазіцыяй, якую заняў былы кандыдат у прэзідэнты Рыгор Кастусёў, узначальваў аргкамітэт нацыянальна-дэмакратычнай партыі «Беларускі рух».
Памёр Віктар Івашкевіч у 2013 годзе пасля цяжкай і працяглай хваробы.
Крысціян Вульф
Палітычная кар’ера ў Ніжняй Саксоніі
У 1975 годзе, ва ўзросце 16 гадоў, уступіў у ХДС.
Віктар Антонавіч Івашкевіч
Ушанаванне памяці
Пахаваны на Паўночных могілках Мінска. На яго магіле ўсталяваны помнік, аўтар якога — скульптар Ігар Засімовіч.
Крысціян Вульф
Палітычная кар’ера ў Ніжняй Саксоніі
З 1978 года па 1980 год — член федэральнай выканаўчага органа ХДС.
Віктар Антонавіч Івашкевіч
Ушанаванне памяці
Прэміі ў галіне абароны правоў чалавека, якую ўручае «Хартыя'97», у 2013 годзе было нададзена імя Віктара Івашкевіча. У 2014 годзе Партыя БНФ заснавала памятны знак імя Віктара Івашкевіча, якім адзначаюцца перадусім арганізатары найбольш значных масавых акцый.
Крысціян Вульф
Палітычная кар’ера ў Ніжняй Саксоніі
З 1979 года па 1983 год — член федэральнай выканаўчай органа Саюза моладзі, Ніжнесаксонское зямельнае аддзяленне якога ён узначальваў з 1983 года па 1985 год.
Іван Іванавіч Салярцінскі
Іван Іванавіч Салярцінскі (20 лістапада (3 снежня) 1902, Віцебск — 11 лютага 1944, Новасібірск) — расійска-савецкі музыказнаўца, тэатральны і музычны крытык.
Крысціян Вульф
Палітычная кар’ера ў Ніжняй Саксоніі
З 1984 года адвакат зямельнага выканаўчага органа ХДС у зямлі Ніжняя Саксонія.
Іван Іванавіч Салярцінскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і старшыні акруговага суда, з 1903 тайнага саветніка, з 1906 сенатара Івана Іванавіча Салярцінскага (* 1850, † 1907) і Кацярыны Іосіфаўны Бабашынскай. У маладосці сябраваў з Міхаілам Бахціным, разам з якім належаў да філасофскага гуртка ў Невелі. У 1921—1924 вучыўся ў Петраградскім ўніверсітэце, дзе вывучаў рамана-германскую філалогію і іспанскую класічную літаратуру. Паралельна Салярцінскага вывучаў гісторыю тэатра ў Інстытуце гісторыі мастацтваў, які скончыў у 1923, у 1926—1929 прайшоў у ім жа аспірантуру. У сярэдзіне 1920-х гадоў браў прыватныя ўрокі дырыжыравання ў Мікалая Малько, аднак далейшую музычную адукацыю асвойваў самастойна. З 1923 ён выкладаў гісторыю музыкі, літаратуры, тэатра, псіхалогію, эстэтыку і шэраг іншых дысцыплін у розных ВНУ Ленінграда, у тым ліку (з 1936) ў Кансерваторыі (з 1939 — прафесар). З канца 1920-х Салярцінскі — лектар Ленінградскай філармоніі і яе дарадца па рэпертуары. У 1934—1941 ён працаваў таксама ў выдавецтве пры філармоніі, пасля стаў яе мастацкім кіраўніком, сумяшчаючы гэтую дзейнасць з працай у Кіраўскім тэатры. За час сваёй працы Салярцінскі прачытаў велізарная колькасць адкрытых лекцый, прымаў актыўны ўдзел у фарміраванні канцэртнага і опернага рэпертуару. Падчас вайны разам з калектывам філармоніі быў эвакуіраваны ў Новасібірск, дзе і памёр у 1944 годзе.
Крысціян Вульф
Палітычная кар’ера ў Ніжняй Саксоніі
З 1989 года па 1994 год — дэпутат і старшыня групы ХДС Савета горада Оснабрука.
Іван Іванавіч Салярцінскі
Творчасць
Салярцінскі — адзін з найбуйнейшых савецкіх музычных і тэатральных крытыкаў 1920-х — 1930-х гадоў. Валодаючы фенаменальнай памяццю, глыбокімі ведамі і бліскучым аратарскім майстэрствам, Салярцінскі быў адной з найбольш прыкметных фігур у культурным жыцці Ленінграда гэтага часу. Вялікай папулярнасцю карысталіся яго лекцыі і артыкулы, вытрыманыя ў вытанчаным, дакладным па змесце стылі. Адной з асноўных сфер інтарэсаў Салярцінскага быў балет, гэтаму мастацтву прысвечана вялікая колькасць яго работ у 1930-я гады. Салярцінскага адным з першых у СССР дэталёва даследаваў творчасць Малера і Шонберга, напісаў шэраг манаграфій пра савецкіх і замежных кампазітараў, шматлікія артыкулы ў савецкіх газетах і часопісах.
Камбат (фатаграфія)
«Камбат» (Комбат) — фатаграфія часоў Вялікай Айчыннай вайны, зробленая савецкім фатографам. На фатаграфіі адлюстраваны камандзір, які паднімае салдат у атаку з пісталетам ТТ у руцэ. «Камбат» — адно з самых яркіх і выразных фота часоў Вялікай Айчыннай вайны. Доўгі час, нягледзячы на тое, што здымак быў знакаміты і папулярны, былі вядомыя толькі гісторыя яго стварэння і назва, дадзеная яму фатографам. Асоба намаляванага на ёй чалавека заставалася невядомай.
Кібуці
Кібу́ці (, Кибути) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
З 30 кастрычніка 2009 года па 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узбалацкага сельсавета.
Ватыканскі спіс фільмаў
Ватыканскі спіс фільмаў — спіс фільмаў, складзены у 1995 годзе з нагоды сотай гадавіны існавання кінематографа. Спіс складаецца з 45 кінастужак, падзеленых на тры катэгорыі: рэлігія, каштоўнасці і мастацтва.
Салдацкэ (Апосталаўскі раён)
Салдацкэ (Солдатське) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Арэхавічы
Назву Арэ́хавічы маюць:
Ліст да Філімона Святога Апостала Паўла
Ліст да Філімо́на Свято́га Апо́стала Па́ўла, Ліст да Філімо́на , Пасла́ньне да Філімо́на  — адзін з лістоў апостала Паўла, які ўвайшоў у спіс кніг Новага Запавета. Месціцца пасля ліста да Ціта.
Адрасат
Філімон быў аднім з кіраўнікоў царквы ў Калосах. Ён быў вельмі заможным чалавекам, у яго доме збіралася маладая хрысціянская суполка горада. Ён меў шмат маёмасці, а таксама рабоў. Апостал добра ведаў як Філімона, так і ўсю яго сям’ю, таму ў лісце Павел звяртаецца не толькі да Філімона, але і да яго жонкі Апфіі, а таксама да яго сына Архіпа, якія таксама былі хрысціянамі. Апостал называе Філімона і Архіпа сваімі супрацоўнікамі. Імя «Філімон» з грэчаскай мовы перакладаецца як «той, хто любіць міласэрнасць».
Оса (прыток Валоўкі)
О́са, канал В-3 — рака ў Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Валоўка (басейн Нёмана).
Ліст да Філімона Святога Апостала Паўла
Мэта напісання і змест ліста
Павел, знаходзячыся ў турэмным зняволенні ў Рыме, сутыкнуўся з беглым рабом Анесімам. Анесім зрабіў свайму гаспадару Філімону нейкі злачынны ўчынак, хутчэй за ўсё, абкраў яго, а потым збег. На той час беглыя рабы знаходзілі прытулак у вялікіх гарадах, дзе было лягчэй схавацца ад пагоні. Такім чынам, Анесім апынуўся ў Рыме, дзе зноў зрабіў правіну і апынуўся ў турме. Там ён сустрэўся з Паўлам, дзякуючы якому стаў вернікам. Калі Анесім атрымаў свабоду, Павел адправіў яго дадому з суправаджальным лістом да яго былога пана. У лісце, які дайшоў да нас як ліст Філімону, Павел замаўляў за Анесіма, абгульваючы яго імя. Па грэчаскі «Анесім» значыць «каштоўны». Анесім як для Паўла, так і для Філімона, не безмоўная рэч, але каштоўны і любімы брат. Апостал вельмі б жадаў, каб Філімон дараваў волю Анесіму, таму што Анесім стаў для Паўла вельмі добрым памочнікам.
Ліст да Філімона самы кароткі з лістоў Паўла, ён завяршае збор лістоў апостала. Ліст складаецца ўсяго з аднаго раздзела. Акрама тагоб гэта адзіны асабісты ліст у Новым Запавеце. Павел паўстае ў ім горача любячым, дэлікатным чалавекам і глыбокім псіхолагам. Згодна з паданнями, Анесім апасля стаў біскупам царквы ў Калосах і, мабыць, дзякуючы яму ліст захаваўся, таму што быў вельмі дарагім для яго.
Оса (прыток Валоўкі)
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 106 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,5 м/км. Пачынаецца за 2 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Басіна. Вадазбор на поўначы Навагрудскага ўзвышша. Упадае ў Валоўку за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Навасёлкі.
Прытокі: Рэцемля, Мураўёўка, Свіцязь (канал В-3-4).
Аперацыя «Аднаўленне правоў»
Аперацыя «Аднаўленне правоў» (Operation Restoring Rights) — ваенная аперацыя, праведзеная арміяй ЗША і іракскімі войскамі супраць групоўкі «Аль-Каіда» ў раёне горада Таль-Афар. Кампанія стала рэакцыяй на павелічэнне нападаў паўстанцаў і тэрор супраць мясцовага насельніцтва. Баевікі выкарыстоўвалі гэты горад у якасці плацдарма для перакідання замежных добраахвотнікаў у Ірак яшчэ з пачатку 2005 года. Горад быў часова ачышчаны для правядзення выбараў, але не ў доўгатэрміновай перспектыве.
Ход
Паўстанцы ўпарта спрабавалі ўтрымаць свае пазіцыі, яны таксама планавалі і ажыццяўлялі скаардынаваныя атакі супраць войск кааліцыі, тым самым прадэманстравалі здольнасць у некаторай ступені камандаваць і кантраляваць Таль-Афар. Групы баевікоў меркавалі контратакаваць надыходзячыя амерыканскія і іракскія войскі, але пад націскам варожай бранятэхнікі іх падраздзяленні былі разгромлены.
Ужо 3 верасня вялікая частка горада была занята. На працягу наступных дзён амерыканскія войскі сістэматычна знішчалі паўстанцкія ячэйкі. Нягледзячы на аблогу, некаторыя тэрарысты «Аль-Каіды» беглі з горада. Да 18 верасня баі цалкам была скончыліся.
Наступствы
Кааліцыйным сілам атрымалася выбіць паўстанцаў з горада, тым самым стварыўшы бяспечную абстаноўку для правядзення рэферэндуму ў кастрычніку і нацыянальных выбараў у снежні 2005 года, а сам Таль-Афар ператварыўся з горада з самым нізкім лікам выбаршчыкаў у самы высокі ў краіне. Школы і прадпрыемствы зноў адкрыліся, а насельніцтва вярнулася да нармальнага жыцця, наколькі гэта было магчыма. Пасля аперацыі Макмастэр размясціў свае войскі на 29 баявых аванпостах па ўсім горадзе, каб утрымліваць вычышчаныя раёны. З гэтых аванпостаў амерыкацы насычалі іракскія кварталы патрулямі. Пакуль грамадзянскія асобы вярталіся ў горад, прымяненне сілы зводзілася да мінімуму. За гэты час 2-і батальён 325-га пяхотнага палка не забіў ні аднаго мірнага жыхара, што паспрыяла павялічэнні лаяльнасці цывільнага насельніцтва да амерыканцаў. Збор разведданых аб паўстанцах быў палегчаны супрацоўніцтвам з шыіцкай меншасцю ў горадзе. Макмастэр нават сабраў з мясцовых шыітаў паліцыю. У сваю чаргу суніты лічылі іракскую армію і паліцыю сваімі ворагамі, таму не ішлі на кантакт з замежнікамі і іх саюзнікамі.
Кастэльнуова-Кальчэа
Кастэльнуова-Кальчэа (Castelnuovo Calcea) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 790 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 99 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 14040. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano (martire.
Эфалід
Ім у адной з мінулых жыццяў быў Піфагор, і атрымаў ад Гермеса дар памятаць мінулыя ўвасабленні.
Цэсіскі край
Цэсіскі край (Cēsu novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з Вайвской воласці і горада Цэсіс, які ўваходзіць у склад края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 19 671 чалавек. Плошча края — 171,7 км².
Уладзімір Мікалаевіч Какоўцаў
Уладзімір Мікалаевіч Какоўцаў (Влади́мир Никола́евич Коко́вцов) (6 (18) красавіка 1853, Ноўгарад — 29 студзеня 1943, Парыж) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, міністр фінансаў (1904—1905 і 1906—1914), старшыня Савета міністраў (1911—1914), член Дзяржаўнага савета.
Hedya salicella
Hedya salicella — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе.
Размах крылаў складае 19-24 мм. Лёт імага з чэрвеня па кастрычнік.
Лічынкі сілкуюцца на і.
Трылушчэй
Трылу́шчэй (Triluščiai), традыцыйная беларуская назва — Трылусці  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 12 км ад Цвярачуса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Ізапрацэс
Ізапрацэ́с — тэрмадынамічны працэс, у якім той ці іншы параметр сістэмы застаецца нязменным.
Разглядаюць наступныя ізапрацэсы:
Слав’янка (Апосталаўскі раён)
Слав’янка (Слов'янка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Вольга Бязсмертная
Вольга Бязсмертная (Olha Bezsmertna, Ольга Безсмертна;, Багуслаў, Кіеўская вобласць, УССР) — украінская оперная спявачка, сапрана, салістка Венскай дзяржаўнай оперы са студзеня 2012 года.
Бязсмертная стала першай украінскай спявачкай, якая была ўдастоена гонару адкрываць ў 2015 годдзе Венскі баль у Венскай дзяржаўнай оперы.
Біяграфія
Нарадзілася 6 жніўня 1983 года ў Багуславе (УССР).
У 2000 годзе Вольга паступіла ў Нацыянальную музычную акадэмію Украіны, на вакальны факультэт, у клас прафесара Яўгеніі Мірашнічэнка. Пасля заканчэння магістратуры Вольга Бязсмертная паступіла ў аспірантуру. У 2009 годзе Яўгенія Мірашнічэнка памерла і Вольга ўзяла пяць з васьмі яе студэнтаў і два з паловай гады выкладала ў музычнай акадэміі. У прыняцці да Кіеўскай оперы ёй адмовілі.
У кастрычніку 2011 года Вольга Бязсмертная атрымала першую прэмію Міжнароднага конкурсу оперных спевакоў «Новыя галасы» ў Гютэрсла (Германія), а старшыня журы дырэктар Венскай дзяржаўнай оперы Дамінік Мэер прапанаваў ёй працу ў тэатры. У сакавіку 2012 года на сцэне Венскай оперы яна праспявала сваю прэм’еру ў сучаснай пастаноўцы оперы Паўля Хіндэміта «Кардыляк». Дэбют маладой Украінкі ў дзяржаўнай оперы Вены быў досыць спецыфічным, у яе было толькі два тыдні, каб вывучыць на нямецкай мове партыю прыдворнай дамы у оперы Паўля Гіндэміта «Кардыляк». Наступным выпрабаваннем была роля графіні Альмавівы у оперы «Жаніцьба Фігаро» Моцарта, тады для вывучэння партытуры на італьянскай мове быў толькі тыдзень часу.
У 2015 годзе Вольга Бязсмертная стала першай украінскай спявачкай, якая адкрывала Венскі баль у Венскай дзяржаўнай оперы з пачатку яго заснавання ў 1958 годзе.
У цяперашні час з’яўляецца асноўным сапрана Венскай оперы.
Барселонскі ўніверсітэт
Барселонскі ўніверсітэт (Universitat de Barcelona) — адзін з першых універсітэтаў Каталоніі, заснаваны 3 лістапада 1450 г. У ім навучаюцца 74000 студэнтаў, якія па традыцыі вывучаюць тэалогію, медыцыну, грамадзянскае права, філасофію і мастацтва. Штогод універсітэт выдае 10.000 дыпломаў бакалаўра і прысуджае 400 доктарскіх ступеняў. Выкладанне вядзецца на каталонскай мове, бясплатныя курсы якой арганізаваны пры ўніверсітэце для зручнасці прыезджых студэнтаў.
Арэхаўскі сельсавет
Назву Арэ́хаўскі сельсавет маюць:
Сэргііўка (Апосталаўскі раён)
Сэргііўка (Сергіївка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Кавалёўка
Кавалёўка — тапонім.
Шубарколь
Шубарколь — пасёлак у Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шубаркольской пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 355289100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 669 чалавек (332 мужчыны і 337 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 543 чалавекі (281 мужчына і 262 жанчыны).
Бора Лондана
Бора Лондана (London borough) — адміністрацыйная адзінка Лондана раённага ўзроўню. 32 бора ўтвараюць цырыманіяльнае графства і рэгіён Вялікі Лондан, Сіці з'яўляецца асобным цырыманіяльным графствам з асобым статусам.
12 бора і Сіці утвараюць Унутраны Лондан (Inner London), астатнія 20 — Знешні Лондан (Outer London). Сіці не з'яўляецца раёнам, гэта адміністрацыйная адзінка з асобым статусам «Sui generis».
Чатыры раёны не выкарыстоўваюць абазначэнне Лонданскае бора (London Borough of) у сваёй назве.
Бора кіруюцца раённымі саветамі (Borough Council). Вэстмінстэр, які мае статус сіці, кіруецца гарадскім саветам (City Council).
Бора Лондана
У спісе ў дужках прыведзены звесткі пра насельніцтва паводле перапісу 2011 года
Гісторыя
Сучасныя раёны Лондана былі ўтвораны паводле Закона аб кіраванні Лонданам ад 1963 года. Яны пачалі функцыянаваць 1 красавіка 1965 года з утварэннем Вялікага Лондана (Greater London). Першыя выбары ў раённыя саветы былі праведзены ў 1964 годзе, аднак да наступнага гады гэтыя саветы былі фактычна «ценявымі» органамі ўлады.
Да ўтварэння Вялікага Лондана і падзелу яго на раёны на іх месцы існавалі ўтварэнні чатырох розных тыпаў:
Ізноў утвораныя раёны маюць больш паўнамоцтваў, як скасаваныя метрапальныя бора, гарадскія раёны і муніцыпальныя бора, але менш, чым графскія бора.
Паміж 1965 і 1986 лонданскія раёны былі часткай двухузроўневай сістэмы кіравання, на першым узроўні якой знаходзіўся Савет Вялікага Лондана (Greater London Council, GLC). Аднак 1 красавіка 1986 года СВЛ быў скасаваны і ўся паўната ўлады перайшла да раёнаў, якія фактычна сталі унітарнымі ўтварэннямі (unitary authorities). Пасля ўтварэння ў 2000 годзе Адміністрацыі Вялікага Лондана, якая мае больш абмежаваныя паўнамоцтвы, як СБЛ, сфера ўлады раённых саветаў стала аналагічная саветам унітарных утварэнняў у іншых частках Англіі.
Лонданскі Сіці кіруецца сваім уласным органам улады — Лонданскай гарадской карпарацыяй, якая існавала задаўга да ўтварэння раёнаў.
Война Богушавіч Багавіцінавіч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Багавіцінаў (Багавіцінавічаў) герба «Пелікан». Нарадзіўся ў сям’і Богуша Багавіцінавіча.
Валодаў маёнткамі Шумск і Казярады. Меў сыноў Тэадора і Яна.
Алег Ігнатавіч Семянкоў
Алег Ігнатавіч Семянкоў (нар., Мінск) — беларускі спецыяліст у галіне інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі. Кандыдат тэхнічных навук (1966), старшы навуковы супрацоўнік (1968), прафесар (1982).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Сінхронна-сочачыя сістэмы», 1959), Інстытут аўтаматыкі і тэлемеханікі АН СССР (аспірантура, 1965).
Месца работы, пасада: Інстытут машыназнаўства і аўтаматызацыі АН БССР (1961—1965), Інстытут тэхнічнай кібернетыкі АН БССР (1965—1987, намеснік дырэктара па навуковай рабоце, з 1970 — дырэктар інстытута, загадчык лабараторыі спецыялізаваных устройстваў вылічальнай тэхнікі), Мінскі НДІ прыборабудавання (з 1987, начальнік аддзялення), Інстытут радыяцыйнай бяспекі (з 1991, намеснік дырэктара), Беларускі інстытут інфармацыі і прагнозу пры Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (з 1993, намеснік дырэктара, в. а. дырэктара), Прэзідыум НАН Беларусі (з 1998, намеснік вучонага сакратара, начальнік аддзела міжнародных сувязей), Аб’яднаны інстытут праблем інфарматыкі НАН Беларусі (з 2002, аддзел сумесных праграм касмічных і інфармацыйных тэхналогій, вядучы навуковы супрацоўнік).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: тэорыя сістэм аўтаматызаванага праектавання; тэхнічныя і праграмныя сродкі сістэм камп’ютарнай графікі; геаметрычнае мадэляванне і апаратна-праграмныя комплексы САПР у машына- і прыборабудаванні.
103-я гвардзейская паветрана-дэсантная дывізія
103-я гвардзейская паветрана-дэсантная ордэна Леніна, Чырванасцяжная, ордэна Кутузава дывізія імя 60-годдзя СССР — тактычнае злучэнне Паветрана-дэсантных войскаў СССР.
Скарочанае найменне — '''103-я гв. пдд'''.
У 1992 годзе перафармавана ў 103-ю асобную гвардзейскую паветрана-дэсантную брыгаду сіл спецыяльных аперацый Рэспублікі Беларусь.
Мінская ваенная акруга (Расійская імперыя)
Мі́нская вае́нная акру́га — ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная 19 ліпеня 1914 года з пачаткам Першай сусветнай вайны на аснове Упраўлення скасаванай тады ж Варшаўскай ваеннай акругі. У яе ўваходзілі часткі губерняў, якія ўваходзілі раней у склад Варшаўскай і Віленскай ваенных акругаў: Келецкую, Мінскую, Магілёўскую, Радамскую, Пётракаўскую і Холмскую губерні, часткі Валынскай, Сядлецкай і Смаленскай губерняў.
Пячкур
Пячку́р, пячкур звычайны (Gobio gobio) — рыба сямейства карпавых. Народныя назвы: дудорга, келб, келбук, коблік, крумель, піскіж, пяскар, стаўпец.
Апісанне
Невялікая рыбка з падоўжаным, верацёнападобным целам, пакрытым буйнай луской. Даўжыня да 22 см, але звычайна не больш за 12-15 см, маса да 80 г. Самкі буйнейшыя за самцоў. Рот ніжні, дугападобны, у вуглах рота па аднаму вусіку. Ніжняя губа шырока перарвана. Рыла доўгае, удвая большае за дыяметр вока. Вочы адносна буйныя.
Афарбоўка тыпова донная, забяспечвае маскіроўку на цёмным грунце. Спіна шэра-бурая, бакі і бруха серабрыстыя, у буйных асобін жаўтаватыя. Па баках цела размешчаны каля 10 чорных ці бурых плям уздоўж бакавой лініі. Спінны і хваставы плаўнікі шэра-жоўтыя, з шэрагамі дробных цёмных плямак, астатнія плаўнікі бясколерныя. Хваставы плаўнік прыкметна выразаны.
Пашырэнне
Пашыраны ў рэках і азёрах Еўропы і Азіі. Мае разарваны арэал. Сустракаецца ад Партугаліі да басейна Амура і рэк паўночна-заходняга ўзбярэжжа Японскага мора. У Расіі звычайны ў вадаёмах як еўрапейскай (за выключэннем Кольскага паўвострава і Паўночнай Карэліі), так і азіяцкай частак, не адзначаны на ўсход ад Енісея, дзе яго арэал перарываецца; зноў з’яўляецца пячкур у басейне Амура, сустракаецца ў Манголіі і Кітаі (рэкі Ялу і Ляахэ), даходзіць да п-ва Карэя.
NGC 4874
NGC 4874 (іншыя абазначэнні — UGC 8103, MCG 5-31-70, ZWG 160.231, Z 1257.2+2814, DRCG 27-129, PGC 44628) — звышгіганцкая эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі. Дадзеная галактыка прыкладна ў дзесяць разоў больш, чым Млечны Шлях.
Пячкур
Асаблівасці біялогіі
Трымаецца каля дна. Жыве невялікімі чародамі ў месцах з пясчаным або камяністым грунтам. Корміцца бентасам (лічынкі, дробныя малюскі і інш.). Летам трымаецца на мелкаводдзі, зімуе на глыбокіх мясцінах.
NGC 4874
Яна была выяўлена брытанскім астраномам Уільямам Гершэлем у 1785 годзе, які апісаў яе як яркую туманную пляму. Другая па яркасці галактыка ў скопішчы Валасоў Веранікі размешчана на адлегласці 109 Мпк (350 мільёнаў светлавых гадоў) ад Зямлі. У адрозненне ад спіральных галактык, NGC 4874 не мае спіральных рукавоў і мае гладкі, шаравісты профіль, з яркасцю, якая змяншаецца да краёў.
Пячкур
Асаблівасці біялогіі
Палаваспелым становіцца пры дасягненні даўжыні 8 см. Нераст у красавіку—чэрвені, калі вада прагрэецца да 15 °C. Адкладванне ікры парцыённае, на плыні, ў неглыбокіх месцах з камяніста-пясчаным дном. Ікрынкі дыяметрам 1,3-1,5 мм прыклейваюцца да грунту. Плоднасць 1-3 тыс. ікрынак. Ікра развіваецца каля 8 дзён. Лічынкі і маляўкі паядаюць планктон і іншых найдрабнейшых бесхрыбетных. Моладзь трымаецца ля самага берага, а па меры росту сыходзіць на больш глыбокія месцы.
NGC 4874
Галактыка аточана велізарным зорным арэолам, які дасягае 1 мільёна светлавых гадоў у дыяметры. Яна таксама аточана гіганцкім воблакам міжзоркавага рэчыва, якое цяпер падаграваецца з-за ўплыву матэрыі, што падае на цэнтральную звышмасіўную чорную дзірку. Бруя высокаэнергетычнай плазмы распасціраецца на 1700 светлавых гадоў ад яе цэнтра.
Пячкур
Асаблівасці біялогіі
Дасягае ўзросту 8-10 год, але рэдка перавышае 3 гады.
NGC 4874
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пячкур
Промысел
Прамысловага значэння не мае. Аб’ект аматарскага лову. Яго звычайна ловяць вудой на чарвяка або матыля. Сам пячкур — прынада для лоўлі драпежных рыб.
Аляксандр Васілевіч Хапалюк
Аляксандр Васілевіч Хапалюк (нар. 1951) — беларускі ўрач-кардыёлаг. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў з адзнакай Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1976) і клінічную ардынатуру пры кафедры факультэцкай тэрапіі МДМІ (1976—1978 гг.). З 1981 г. — асістэнт кафедры кардыялогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
З 2002 па сакавік 2009 года загадваў кафедрай клінічнай фармакалогіі і тэрапіі БелМАПА, з ліпеня 2009 — загадчык кафедры клінічнай фармакалогіі БДМУ.
У 2002—2003 гг. сумяшчаў працу ў БелМАПА з працай у Міністэрстве аховы здароўя ў якасці галоўнага тэрапеўта, з 2003 па 2006 г. — галоўнага пазаштатнага герыятра. Урач вышэйшай катэгорыі па спецыяльнасці «тэрапія».
З’яўляецца экспертам ВАК, членам Савета па абароне па спецыяльнасці «Кардыялогія і кардыяхірургія», быў старшынёй Савета па абароне па спецыяльнасцях «Фармакалогія, клінічная фармакалогія і эндакрыналогія».
Член Еўрапейскага таварыства кардыёлагаў, галоўны рэдактар ​​часопісаў «Лячэбная справа», «Сямейны доктар», член рэдкалегіі часопісаў «Кардыялогія», «Медыцынскага часопіса», «Deutscher Wissenschaftsherold» (Германія).
Узнагароды
Узнагароджаны знакам «Выдатнік аховы здароўя», Ганаровымі граматамі БелМАПА, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Сябры (гурт)
«Сябры» — беларускі вакальна-інструментальны ансамбль, утвораны ў 1974 годзе, Заслужаны калектыў Рэспублікі Беларусь (2008).
Гісторыя
Музычны эстрадны калектыў «Сябры» быў створаны ў 1972 годзе пры Гомельскай філармоніі. Афіцыйна годам утварэння лічыцца 1974, назва ансамбля з’явілася ў 1973 годзе. Улетку 1975 года кіраўніцтва калектывам было прапанавана Валянціну Бадзьяраву. Кіраўніцтва калектывам ён прыняў у 1976 годзе, неўзабаве музычны калектыў «Сябры» атрымаў статус вакальна-інструментальнага ансамбля і папоўніўся музыкам Мікалаем Падгорным з Ленінграда і салістам-тэнарам Віталём Чырвоным з Адэсы.
У 1977 годзе ВІА «Сябры» стаў лаўрэатам Усесаюзнага конкурсу савецкай песні, прысвечанага 60-годдзю Кастрычніцкай рэвалюцыі з песняй «Гімн Зямлі» Аляксандры Пахмутавай. У 1978 годзе выходзіць спачатку міні-альбом «Кася» з трох песень, а потым і першы поўнафарматны альбом гурта — «Усім на планеце».
У тым жа годзе кампазітар з Барнаула Алег Іваноў напісаў песню «Дзяўчына з Палесся», якая пазней стане вядомая як «Алеся». Першапачаткова кампазітар меркаваў гэтую песню для ансамбля «Песняры», але музычны рэдактар ​​тэлебачання Вольга Малчанава пераканала кампазітара прапанаваць песню «Алеся» Валянціну Бадзьяраву для ансамбля «Сябры», бо ў Песняроў ўжо была аднайменная песня кампазітара Ігара Лучанка. Неўзабаве яна з’явілася ў рэпертуары «Сяброў» і яе прэм’ера ўпершыню адбылася ў 1978 годзе на Цэнтральным тэлебачанні ў перадачы «Шырэй круг», і далей на тэлевізійным конкурсе «З песняй па жыцці», на якім ансамбль ганараваўся званнем «лаўрэата». Гэтыя выступы прынеслі «Сябрам» ўсесаюзную вядомасць. Ансамбль становіцца частым госцем розных радыё і тэлеперадач.
У 1981 годзе Анатоль Ярмоленка змяніў Валянціна Бадзьярава на пасадзе мастацкага кіраўніка калектыву. Бадзьяраў быў адхілены ад працы, разам з ім быў звольнены музыка Анатоль Гардзіенак.
У 1981 у калектыў з песняй «Алеся» выйшаў у фінал фэстываля «Песня-81».
Яшчэ адной усенародна вядомай працай калектыву стала песня «Вы шуміце, бярозы», якую беларускі кампазітар Эдуард Ханок склаў у 1983 годзе. Cлова песні былі напісаныя ў 1954 годзе беларускім паэтам Нілам Гілевічам.
Вядомы шматлікім слухачам па песням: «Шуміце бярозы» («Лягу-прылягу»), «Крынічанька», «Гуляць, дык гуляць!», «Полька Беларуская», «Піце піва мужыкі», «Девушка из Полесья» («Алеся»), «Родная деревня», «Переживём», «Печки — лавочки», «Глухариная зоря», «У крыницы», «Завалинка», «Шестиструнная гитара» і многім другім.