cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дняпроўскі мост
Гісторыя
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны, высвятлілася, што стары мост не ў стане забяспечыць транспартаванне цяжкіх ваенных грузаў, таму побач, паводле словаў сведак, былі тэрмінова наведзены два пантонныя масты. Пры адступленні Чырвонай Арміі з Магілёва палова драўлянага моста была ўзарвана. Нямецкія сапёры паставілі дадатковую апору, замяніўшы ферму звычайным бэлечным пакрыццём. Працы завяршыліся ўзімку 1941 года, пасля чаго мост насіў імя генерала Мюлера. У маі 1943 года Дняпроўскі мост быў разбамбаваны савецкай авіяцыяй, пасля чаго зноў адбудаваны германскімі ваеннымі. Падчас акупацыі дзейнічала і іншая пераправа цераз Дняпро — у раёне гарадскога пляжу быў пабудаваны нізкі мост.
Барон Кілмарнак
Барон Кілмарнок з Кілмарнока ў графстве Эйршыр у Шатландыі — спадчынны тытул у сістэме Пэрства Злучанага каралеўства.
Дняпроўскі мост
Гісторыя
Пры адступленні з горада ў чэрвені 1944 года гітлераўцы падарвалі ўсе пераправы цераз раку. Ужо ў наступным месяцы пад кіраўніцтвам ваенна-дарожнага ўпраўлення пачаліся працы па аднаўленні Дняпроўскага моста. Непасрэдна да будаўніцтва прыступілі 1 верасня таго ж года. Падчас праектавання маставога пераходу разглядаўся і праект «выпрастання выхаду ў горад з моста цераз гарадскі парк і плошчу ў кірунку на цэнтральную Першамайскую вуліцу». Аднак задуманае так і не ажыццявілі з-за тэхнічных складанасцей — занадта вялікім быў уздым вышыннага ўзроўню ад моста да гарадскога парку. Акрамя таго, цяжкасці выклікала захаванне выезду з моста на Бабруйскую шашу.
Барон Кілмарнак
Гісторыя
Бароны Кілмарнок — спадчынныя правадыры шатландскага раўніннага клана Бойд.
Дняпроўскі мост
Рэканструкцыя
У 2015 годзе пачаліся працы па капітальным рамонце Дняпроўскага моста, якія прадугледжваюць істотную мадэрнізацыю пуцеправода: павелічэнне палос руху, замену зношаных металаканструкцый, бетонных бэлек, бардзюраў, агародж і іншых элементаў. на выездзе з моста на вуліцу Чалюскінцаў зроблена транспартная развязка, пабудаваны падземны пераход, які злучыў плошчу Славы з набярэжнай Дняпра. Архітэктурныя элементы моста былі абліцаваныя чырвоным гранітам, на тумбах замест бетонных шароў устаноўлены бронзавыя фігуры львоў (скульптар А. Вараб’ёў) — сімвала Магілёва.
Пікша
Пікша (Melanogrammus aeglefinus) — від рыб з сямейства, вылучаемы ў манатыпічны род Melanogrammus.
Апісанне
Даўжыня да 1 м (звычайна 50—75 см), маса да 19 кг.
Пашырэнне
Пашырана ў паўночнай частцы Атлантычнага і ў Паўночным Ледавітым акіянах, найбольш у Паўночным моры, каля в-ва Ісландыя, у паўночнай часцы Баранцава мора, на Ньюфаўндлендскай банцы. Жыве каля дна, трымаецца чародамі. Робіць кармавыя і нерастовыя міграцыі.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца бентасам, часам рыбай, ікрой селядцоў і мойвы.
Ікра пелагічная. Маляўкі жывуць у тоўшчы вады, хаваюнца ад драпежнікаў пад купаламі медуз.
Промысел
З'яўляецца важнай прамысловай рыбай.
Чырвоны Алёс
Чырво́ны Алёс (, Чирвоный Алёс) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пераростаўскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года пасёлак уваходзіў у склад Васільеўскага сельсавета, да 28 сакавіка 2023 года — у склад Церахоўскага сельсавета.
Аб’яднанне Дунайскіх княстваў
Аб’ядна́нне Дуна́йскіх кня́стваў — працэс стварэння дзяржавы Румынія з 1858 па 1861 (1862) год, які заключаўся ў аб’яднанні Дунайскіх княстваў (Валахіі і Малдавіі без Бесарабіі) у адзіную дзяржаву. Скончыўся ўзнікненнем Аб’яднанага княства Валахіі і Малдавіі. Узнікненне новай дзяржавы прызнана Асманскай імперыяй у 1861 годзе. Стварэнне новай дзяржавы дазволіла заяродзіцца на правядзенні ліберальных рэформаў і фарміраванні нацыянальнай эканомікі, што дало штуршок развіццю Румыніі ў цэлым.
У Румыніі падзея вядома пад назвай Малое аб’яднанне (Mica Unire). Таксама выядзяляецца Вялікае аб’яднанне, калі ў склад дзяржавы ўвайшлі Трансільванія Бесарабія і Букавіна.
Фармаванне нацыянальна-вызваленчага руху
Дунайскія княствы і Трансільванія, якія ўзніклі ў Сярэднія стагоддзі, былі есна звязаны паміх сабой культурна і эканамічна. Пасля заваявання Асманскай імперыяй Валахіі і Малдавіі гэтыя княствы разам імкнуліся да незалежнасцті. Менавіта пагэтаму нацыянальная ідэя ў Дунайскіх княствах доўгі час грунтавалася на асвабаджэнні ад турэцкага васалітэта.
Нягледзячы на падабенства паміж жыхарамі рэгіёна, паміж німі меліся і адрозненні. часцей за ўсё гэта былі культурныя і моўныя адрозненні, розніца ў абрадах і г. д. Так, насельніцтва княстваў у XIX стагоддзі не лічылася аднародным. Асобна выдзялялі врынчанаў, банатцаў, валахаў, трансільванцаў, малдаван, і г. д. Акрамя таго, турэцкія ўлады праводзілі палітычны і культурны ціск на княствы. Так, у якасці афіцыйнай мовы выкарыстоўвалася грэчаская. адначасова ў румынскім грамадстве ішла міжкласавая барацьба. Остра стаяла і зямельнае пытанне, паколькі княств заставаліся аграрнымі прыдаткамі Еўропы. З-за гэтага часта адбываліся сялянскія паўстанні і бунты. Сітуацыю паглыбляла слабасць Асманскай імперыі, у склад якой уваходзілі Валахія і Малдавія. З-за агульнага крызіса ў імперыі цярпела эканоміка Дунайскіх княстваў.
Павел Дзмітрыявіч Кісялёў, прызначаны расійскімі ўладамі пасля вайны з Турцыяй у 1829 годзе кіраўніком Дунайскімі княствамі, пачаў правядзенне рэформаў. Былі створаны парламенты княстваў — Адунара Абштяскэ, уведзены Арганічныя рэгламенты, улада была падзелена. Нягледечы на гэта, рэформы не палепшылі становішча сярэднягя класа насельніцтва, паколькі кіраванне дзяржавамі па-ранейшаму было аддадзена баярам. .адначасова Турцыя страціла права на ўмяшальніцтва ва ўнутраныясправы княстваў, фактычна прызнаў іх самастойнасць.
Пры Кісялёве працягнулася станаўленне румынскай інтэлігенцыі, якая ўсведамляла неабходнасць правядзення больш масштабных рэформаў ва ўсіх сферах. Павел Кісялёў лаяльна адносіўся да культурнага адраджэння Валахіі і Малдавіі, што дазволіла ўмацаваць пазіцыі прыхільнікаў аддзялення Валахіі і Малдавіі ад Асманскай імперыі. Такім чынам, у пачатку XIX стагоддзя ў Дунайскіх княствах сфарамаваўся ліберальны нацыянальна-вызваленчы рух. Прыхільнікі гэтага руха ставілі перад сабой дзве асноўныя мэты: адкалоць ад Асманскай імперыі Валахію і Малдавію і правесці ў княствах дэмакратычныя пераўтрварэнні. Аб’яднанне Дунайскіх княстваў у адзіную дзяржаву было адсунута на другі план.
У 1834 годзе Кісялёў страціў свае паўнамоцтвы. Яму на змену ў Валахіі прыйшоў Аляксандр II Гіка, а ў Малдавіі — Міхаіл Стурдза. Гэтыя гаспадары правілі ў зусім іншых умовах, так як у Дунайскіх княствах з’явіліся парламенты і Арганічныя рэгламенты. Абодва гаспадара пачалі сапернічаць з парламентамі, паколькі тыя ўзялі на сабе частку паўнамоцтваў. У 1840-ыя гады ўзрастае карумпаванасць органаў улады, пачынаецца чыноўнае самавольства. У такіх умовах фарміруюцца арганізацыі, якія імкнуцца да змены палітычнага рэжыма ў Дунайскіх княствах.
Апазіцыйны рух у Дунайскіх княствах быў прадстаўлены трымя арганізацыямі: «Фрэцые», «Асацыяцыя патрыётыке» і «Таварыства румынскіх студэнтаў у Парыжы». Усе арганізацыі пераследваліся паліцыяй, а «Асацыяцыя патрыётыке» была ліквідавана валашскай паліцыяй. Дзве застаўшыяся арганізацыі распрцоўвалі праграмы па правядзенню ліберальных рэформаў у Валахіі і Малдавіі. «Таварыства румынскіх студэнтаў у Парыжы» далучылася да «Фрэцые», і сфармавалася магутная апазіцыйная групоўка. Пазней да яе пачалі далучацца і прадстаўнікі працоўнага класа.
У «Фрэцые» доўгі час не быдо адзінай праграмы. Ад яе членаў паступалі розня прапановы — ад увядзення канстытуцыйнай манархіі да поўнага аб’яднання Дунайскіх княстваў і абвяшчэння Рэспублікі. Рух падзяліўся на дзве часткі — лібералаў і радыкалаў.
Рэвалюцыя. Першая спроба аб’яднання
Міжкласвая барацьба ў румынскім грамадстве і жаданне інтэлігенцыі правесці ліберальныя рэформы адыгралі вялікую ролю ў аб’яднанні Дунайскіх княстваў. Напрацягу 1840-ых гадоў румынскі нацыянальны рух базаваўся на ідэях лібералізма. Таксама вялікі ўплыў аказваўся з-за мяжы, у прыватнасці з Францыі. Там знаходзілася значная частка членаў «Фрэцые», якія апасаліся пераследавання на радзіме.
Яшчэ да 1848 года звязаны з «Фрэцые» Іон Гіка, наведаў гаспадара Стурдзэ з прапановай змясціць з валашскага прастола Гіку і абвясціць адіную валаха-малдаўскую дзяржаву. Стурдза не ўспрыняў прапанову ўсур’ёз і адмовіўся.
Пасля засухі 1848 года, якая выклікала незадвальненне сялян, эканамічнага крызісу і абвяшчэння ў Францыі рэспублікі у 1848 годзе румынскія і малдаўскія рэвалюцыянеры ўсвядомілі, што надйышоў час дзейнічаць. Першай, рэвалюцыя адбылася ў Малдавіі. Там 27 сакавіка у Ясах у гасцініцы «Пецярбург» адбылося паседжанне ліберальнага баярства, дзе было прынята рашэнне аб уручэнні гаспадару «Петыціі-пракламацыі», у якой былі выкладзены патрабаванні паўстанцаў. Ад нечаканасці Стурдза прыняў петыцыю, але ўжо вечарам адазваў сваё рашэнне і накіраваў у гасцініцу войскі. Пасля непрацяглых сутыкненняў па краіне прайшоў шэраг арыштаў. Асобныя з рэвалюцыянераў бяжалі ў Аўстра-Венгрыя.
Малдаўскі нацыянальны рух зноў размясціўся за мяжой. Частка з яго прадстаўнікоў усвядоміла неабходнасць кансалідацыі намаганняў з валашскімі рэвалюцыянерамі. Ужо за мяжой былі выданы «Пажаданні нацыянальнай партыі Малдовы» і «Нашыя прынцыпы рэфармавання радзімы». У другім дакуменце асобным пунктам ішло аб’яднанне Валахіі і Малдавіі ў адзіную дзяржаву.
Пасля паражэння валашскія рэвалюцыянера бяжалі ў Трансільванію, дзе остра стаяла нацыянальнае пытанне. Ужо пасля 1849 года румынскі нацыянальны рух кансалідаваўся. Усвядоміўшы свае памылкі, на першы план рэфарматар паставілі аб’яднанне Дунайскіх княстваў у адзінубю дзяржаву. Правядзенне ліберальных рэформаў планавалася на аснове будучай дзяржавы.
Пасля рэвалюцый
Румынскія эмігранты ў краінах Еўропы («пашапцісты») пасля паражэння рэвалюцый у Дунайскіх княствах разгарнулі барацьбу за аб’яднанне княстваў у прэсе і на палітычнай арэне. Прапагандысты наладжвалі публічныя выступленні, канферэнцыі, выдавалі асобныя працы і друкавалі артыкулы ў еўрапейскай прэсе з мэтай забяспечыць сабе шырокую падтрымку сярод еўрапейскага грамадства і пераўтварыць румынскую праблему ў інтэрнацыянальную.
Таксама работа праводзілася з румынскай моладдзю, якая навучалася за мяжой. Так у Парыжы на румынскай мове выдаваліся газеты «Жунімя ромынэ» і «Рэпубліка ромынэ», дзе прапагандаваліся ідэі румынскага адзінства. Румынская інтэлігенцыя вяла палітычную работу ў Германіі, Вялікабрытаніі, Асманскай імперыі, Францыі. Работа за мяжоўй кансалідавалася намаганнямі. Мікалаэ Бэлчэску і Міхаіла Кагэлнічану. Пасля Крымскай вайны метады работы былі зменены. Частка інтэлігенцыі вярнулася ў Дунайскія княствы пасля 1854 года, калі адтуль сышлі рэакцыйныя расійскія войскі. У Ясах і Бухарэсце пры падтрымцы Кагэлнічану выдаваліся газеты «Тімпул», «Сцяўа Дунэрый», «Ромынія літэрарэ» і «Патрыя». У газетах цэнтральнай тэмай было аб’яднанне княстваў і неабходнасць стварэння адзінай Румыніі.
У Дунайскіх княствах тым часам склалася няпростая сітуацыя. Феадальны строй, які так і не быў ліквідаваны рэвалюцыямі 1848 года, уплываў на развіццё гэтых дзяржаў. Нізкая пакупальніцкая здольнасць насельніцтва, выкліканая недастатковымі даходамі, і вузасць унутранага рынку замядлялі развіццё Валахіі і Малдавіі. У такіх умовах інтэлігенцыя, што прыймала ўдзел у рэвалюцыях 1848 года, і ліберальна настроеная буржуазія аб’ядналіся ў новы рух юніяністаў. Юніяністы ў першую чаргу змагаліся за аб’яднанне княстваў і ліквідацыю залежнасці ад Асманскай імперыі. Згодна з іх меркаваннем менавіта гэта магло вывесці дзяржавы з крызіса і даць штуршок наступнаму развіццю капіталістычных адносін. Юніяністы спрабавалі дасягнуь сваёй мэты легальнымі метадамі, з дапамогай Адунара Абштяскэ. Іх праціўнікамі сталі кансерватыўна настроенае «вялікае» баярства і набліжаныя да гаспадарэй чыноўнікі. У першую чаргугэта тлумачылася страхам страціць даходныя месцы і лаяльнасць гаспадара. Баяры баяліся таго, што ліберальна настроеныя юніяністы атрымаюць паютрымку сярод сялянства, і могуць пазбавіць іх зямлі.
Такім чынам, пасля крымскай вайны ў Валахіі і Малдавііўзніклі два супрацборствуючыя лагеры — юніяністы і баярства. Усе палітычныя спрэчкі і рознагалоссі вяліся вакол стварэння адзінай румынскай дзяржавы.
Дываны Ад-Хок. Другая спроба аб’яднання
Дунайскія княствы з 1829 года знаходзіліся пад кантролем Расійскай імперыі. Пасля заканчэння Крымскай вайны на Парыжскім кангрэсе было вырашана пазбавіць Расію правоў на Валахію і Малдавію. Таксама тры паўднёвых павета Бесарабскай губерні перадаваліся Малдаўскаму княству. На Парыжскай канферэнцыі абмяркоўвалася пасляваеннае ўладкакаванне прычарнаморскага рэгіёна, але па пытанню аб уладкаванню Валахіі і Малдавіі не было прынята рашэнне. Меркавалася аб’яднаць гэтыя княствы ў адзіную дзяржаву, але падтрымкі гэтая ідэя не атрымала, у прыватнасці Турцыя выступала супраць умяшальніцтва ў яе ўнутраныя справы.
Вырашыць румынскае пытанне належала самім жыхарам княстваў пад прыглядам Асманскай імперыі. У 1857 годзе павінны былі адбыцца пасяджэнні дыванаў Ад-Хок, якія павінны былі вызначыць будучыню княстваў. Гэтыя дываны з’яўляліся часовымі камітэтамі, якія ствараліся ў экстраннай сітуацыі і павінны былі вырашыць толькі адну справу. У гэтыя камітэты праз усеагульнае галасаванне абіраліся мясцовыя жыхары, якія галасаваннем вырашалі спрэчнае пытанне. Адразу пасля вырашэння пытання Ад-Хок распускаўся асаблівым указам султана.
Пачалася падрыхтоўка да выбараў у дываны ў Малдавіі і Валахіі. Напярэдадні выбараў у Ад-Хок у абодвух княствах былі створаны выбарчыя камітэты, за якімі слядзілі турэцкія ўлады. Асновы камітэтаў складалі групы юніяністаў. У Валахіі каймакам станоўча адносіўся да праграмы юніяністаў, таму стараўся спрыяць правядзенню выбараў. У Малдавіі склалася супрацьлеглая сітуацыя: мясцовыя ўлады выступалі супраць аб’яднання княстваў. Пры падтрымцы Турцыі і Аўстра-Венгрыі спісы выбаршчыкаў у Малдавіі былі сфальсіфікаваны, а на юніяністаў і кандыдатаў Ад-Хок здзяйсняўся ціск. Малдаўскі каймакам Мікалае Вагарыдэ, прызначаны кіраўніком Малдавіі незадоўга да выбараў вёў патаемную перапіску з аўстрыйскімі ўладамі з мэтай заручыцца падтрымкай у правядзенні фальсіфікаваных выбараў.
Перапіска была выкрыта юніяністамі, якія выкарысталі яе як доказ несумленнай арганізацыі выбараў. 7 чэрвеня 1857 года ў Малдавіі адбыліся выбары ў Ад-Хок, але большая частка насельніцтва іх байкатавала. У такой сітуацыі султан быў вымушаны прызнаць, што Вагарыдэ выбары сфальсісікаваў, і прызначыў новыя. У выніку другіх выбараў у малдаўскі Ад-Хок прайшло шмат прадстаўнікоў юніяністскага руху.
Рэзалюцыя была прынята 81 голасам супраць 2. На наступны дзень 8 кастрычніка на апошнім пасяджэнні ў Валахіі была прапанавана падобная рэзалюцыя, але валашскія юніяністы ўклаліся ў 4 пункты. У Валахіі рэзалюцыю прынялі адзінагалосна. Адразу пасля заканчэння паседжанняў дыванаў Ад-Хок яны былі распушчаны спецыяльным фірманам султана.
Аб’яднаныя правінцыі
У 1858 годзе ў Парыжы адбылося яшчэ адно паседжанне прадстаўнікоў вялікіх дзяржаў. На гэты раз адной з асноўных тэма стаў разгляд рэзалюцй, прапанаваных у мінулым годзе дыванамі Ад-Хок. Кангрэс праходзіў з 10 мая па 7 жніўня, на ім была прынята спецыяльная Парыжская канвенцыя аб уладкаванні Дунайскіх княстваў. Нягледзячы на прынятае рашэнне, канвенцыя не была канчатковым вырашэннем румынскага нацыянальнага пытання, і той заставаўся адкрытым. Яна прадугледжвала :
Фармальнае аб’яднанне Дунайскіх княстваў пад гарантыямі вялікіх дзяржаў было выгадна Вялікабрытаніі і Францыі, якія хацелі такім чынам узмацніць свой уплыў на Балканах і ў Асманскай імперыі, якая распадалася. Пасля таго як Расія праіграла ў Крымскай вайне і вывела свае войскі з княстваў, тыя сталі залежнымі ад дзяржаў Заходняй Еўропы. З Валахіі і Малдавіі на захад вывозілі зерне і сыравіну для прамысловай вытворчасці, пагэтаму тыя сталі залежнымі ад заходніх капіталаў (у прыватнасці брытанскіх і французскіх). Пазней Брытанія і Францыя планавалі знайсці для Валахіі і Малдавіі адзінага манарха, лаяльнага да іх, пасля чаго палавінчатае аб’яднанне княстваў павінна быць завершана.
Канвенцыя прынятая ў Парыжы, не прынесла юніяністам чакаемага неадкладнага аб’яднання Валахіі і Малдавіі ў адзіную дзяржаву. Яны ўсведамлялі, што барацьбу за аб’яднанне трэба праводзіць сваімі сіламі, не разлічваючы на іншыя дзяржавы. Нягледзячы на гэта, юніяністы пазней скарысталіся палавінчатым абяднаннем княстваў, сфарміраваў на яго аснове цэласную дзяржаву.
Выбары гаспадара 1859 года. Трэцяя спроба аб’яднання
У 1859 годзе павінны былі адбыцца чарговыя выбары манархаў Валахіі і Малдавіі. У пачатку года ў Малдавіі пачалося вылучэнне і абмеркаванне кандытатур. Там было два асноўных кандытата на прастол: Міхаіл Стурдза, стары гаспадар, і яго сын Георгій. Нечаканай была прапанова прыхільнікаў нацыянальнай партыі зрабіць гаспадаром Аляксандру Іаана Кузу. Паля перамоў члены парламента абралі Кузу гаспадаром Малдавіі, але ён уступіў на малдаўскі прастол на месяц паздней.
У дзень абрання гаспадара ў Валахіі беспарадкі набылі массавы характар. Яны супалі з антыбаярскімі выступленнямі сялян, і ў асобных рэгіёнах краіна пачаліся стыхійныя паўстанні. Для іх падаўлення выкарыстоўваліся войскі.
Францыя і Вялікабрытанія не чакалі такога сыхода выбараў. яны спадзяваліся пасадзіць на прастолы абодвух дзяржаў лаяльнага ім манарха, пагэтаму двайное абранне Кузы было ім невыгодна. Асманская імперыя, Вялікабрытанія, Францыя, Аўстра-Венгыя адмовіліся прызнаваць выбары легітымнымі. Турэцкія войскі пачалі сцягвацца да румынскай мяжы, на паўднёвы бераг Дуная і ў Дабруджу. Следам за турэцкімі войскамі да румынскай мяжы сцягнуліся аўстрыйскія. Новастворанай дзяржаве пагражала двайная інтэрвенцыя. Памяркоўна настроеная Франця заклікала Аўстра-Венгрыю і Турцыю ўстрымацца ад сілавых дзеянняў. Тое ж самае рабіла і Расійская імперыя, якой была выгадна аслабленне турэцкіх, французскіх і брытанскіх пазіцый ў рэгіёне. Аўстра-Венгрыя, якая баялася, што зліянне Малдавіі і Валахіі паслужыць заразлівым прыкладам для румын Трансільваніі, пацярпела паражэнне ў Аўстра-італа-французскай вайне і не магла актыўна дзейнічаць супраць падвойнага абрання Кузы. Адначасова да вайны рыхтавалася Аб’яднанае княства — так цяпер называліся Валахія і Малдавія. Вайну здолелі пазбегнуць дзякуючы дыпламатычнаму ўмяшанню Расіі і Францыі. Нягледзячы на гэта, на працягу наступных двух гадоў вакол Румыніі захоўвалася напружаная сітуацыя.
Стварэнне новай дзяржавы
Пазней на аснове каралеўства была сфарміравана Сацыялістычная Рэспубліка Румынія, а потым і Рэспубліка Румынія. Аб’яднанне Дунайскіх княтсваў мае далёка ідучыя вынікі, паколькі ўзнікшая тады дзяржава існуе да гэтага часу, ніколі не страціўшы дзяржаўнасці. Стварэнне Румыніі паўплывала на палітычную сітуацыю ў рэгіёне. З’явілася новая дзяржава, з якой неабходна было лічыцца ў міжнароднай палітыцы.
Сацыяльна-эканамічнае значэнне
Аб’яднане Дунайскіх княстваў дало штуршок развіццю эканомікі. У эканоміку новай дзяржавы ўліваліся грошы з Еўропы. Дзякуючы інвестыцыям развіццё капіталістычных адносін паскорылася, і да 1863 года ва ўжо Аб’яднаным княстве Валахіі і Малдавіі налічвалася цжо 7849 прамысловых і 30 000 камерцыйных прадпрыемстваў.
У выніку аб’яднання Валахіі і Малдавіі да ўлады ў новай дзяржаве прыйшлі лібералы на чале з Аляксандру Кузаай. Таксама стварэнне нацыянальнай румынскай дзяржавы дазволіла новай уладзе засяродзіцца на будаўніцтве новага грамадства. Пачалася барацьба з кансерватыўна настроеным баярствам.
Галоўнай праблемай новай дзяржавы стала часткова захаваўшаяся крапастное права і паншчына. Дзяржаве была патрэбна працоўная сіла, але большасць з працаздольнага насельніцтва была занята ў палях. Гэта тармазіла развіццё прамысловасці, у сваю чаргу перавытворчасць сыравіны вымушала прадаваць яго за мяжу. Гэта ператварала Аб’яднанае княства ў сыравінны прыдатак прамыслова развітай Еўропы. Куха разгарнуў палітычную барацьбу супраць баярства, адначасова праводзіліся ліберальна-дэмакратычныя рэформы. Пры Кузе былі створаны новыя органы кіравання дзяржавай, у прыватнасці заснавана пасада дамнітара і скліканы адзіны для абодвух княстваў парламент — Нацыянальнае сабранне. Правядзенне ліберальных рэформаў дазволіла наблізіць дзяржаву да развітых дзяржаў Захада. Румынія ўступіла на працяглы шлях стабільнага развіцця.
Таксама перамога юніяністаў адбілася на развіцці румынскай культуры. Пасля аб’яднання Малдавія і Валахія маглі разам змагацца супраць Асманскай імперыі, у прыватнасці, супраць культурнага ціску з боку Турцыі. Быў зніжана ўзровень цэнзуры, з’явіліся ўмовы для фарміравання румынскага тэатра. Так, у наступныя некалькі гадоў у Аб’яднаным княстве пачалі з’яўляцца новыя перыядычныя выданні. Развіццё культуры пасля аб’яднання княстваў ў значнай меры паўплывала на развіццё і гісторыю суседняй Трансільваніі, а таксама на культуру сучаснай Румыніі ў цэлым.
Адлюстраванне ў гісторыяграфіі
Аб’яднанню дунайскіх княстваў 1859 года ў румынскай гісторыяграфіі надавалася асаблівая ўвага. Яшчэ ў канцы XIX стагоддзя пачалі з’яўляцца працы, прысвечаныя гэтай падзеі. Аднімі з першых сталі «Акты і дакументы адносна гісторыі адраджэння Румыніі» ў дзесяці тамах (1889—1909). У той жа час у свет выйшлі працы Мікалае Йоргі і Ксенапола «Гісторыя палітычных партый у Румыніі» (1910) і 9-ы том «Гісторыі румын» (1938). У пачатку XX стагоддзя ўжо пасля стварэння Вялікай Румыніі цікаўнасць да аб’яднання княстваў была страчана.
Бярозкі (Добрушскі раён)
Бяро́зкі (, Берёзки) — вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рассветаўскага сельсавета.
Мядзвёдкаўскае 1-е
Мядзвёдкаўскае 1-е — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 4 км на паўднёвы захад ад горада Глыбокае, каля вёскі Мядзвёдкі, у басейне ракі Аржаніца.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,14 км, найбольшая шырыня 0,11 км. Даўжыня берагавой лініі 0,37 км.
Схілы катлавіны вышынёй 8—10 м (на захадзе да 3 м), часткова пад хмызняком, на поўначы пад агародамі.
Царква ў імя прападобнага мучаніка Афанасія Брэсцкага (Слонім)
Царква ў імя прападобнага мучаніка Афанасія Брэсцкага — праваслаўны храм у г. Слонім Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Размешчаная па вул. Войкава (Альбярцін). Пабудавана ў XIX стагоддзі з цэглы, рэканструявана ў XX стагоддзі.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Дабудаваны да фасаду прытвор завершаны цыліндрычным светлавым барабанам пад сплюшчаным цыбулепадобным купалам. Плоскасныя фасады прарэзаны вертыкальна цягнутымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі, крапаваны плоскімі і руставанымі лапаткамі.
Вікенцій Леапольд Сляндзінскі
Вікенцій Леапольд Сляндзінскі (, Ёнаўскага раёна, Каўнаскі павет  —, ) — польскі, літоўскі і беларускі мастак і піяніст, сын мастака Аляксандра Сляндзінскага, бацька мастака Людаміра Сляндзінскага.
Біяграфія
У дзяцінстве рос у вёсках Барцяны над Віліяй і Баярышкі над Нявежай, а таксама ў Чырвоным Двары пад Коўна. Першыя ўрокі жывапісу атрымаў ад бацькі, мастака Аляксандра Сляндзінскага. Пасля пераезду с бацькамі ў Вільню браў урокі фартэпіяна ў Станіслава Манюшкі і ўрокі жывапісу ў Канута Русецкага.
У 1832 годзе, пасля Паўстання 1830—1831 гадоў, імперскія ўлады закрылі Віленскі ўніверсітэт з яго Віленскай мастацкай школай. У 1856 годзе Вікенцій Слендзінскі разам з сябрам, будучым мастаком Міхалам Андрыёлі, паступіў вучыцца ў Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства, займаўся пад кіраўніцтвам земляка, мастака Сяргея Заранкі.
Маскоўскі перыяд
Большасць віленскіх мастакоў таго часу аддавалі перавагу вучобе ў Санкт-Пецярбургу, у Імператарскай акадэміі мастацтваў, якая мела больш высокі рэйтынг, але туды складаней было паступіць. Маскоўская мастацкая школа была яшчэ зусім маладая, не валодала вялікай колькасцю вядомых настаўнікаў, і яшчэ не былі сфармаваныя па сутнасці адукацыйныя традыцыі. Але ў той жа час, Імператарская Акадэмія мастацтваў знаходзілася пад моцным уплывам акадэмізму, абмяжоўваючы рэалістычны напрамак, што прывяло нават ў 1863 годзе да «бунту чатырнаццаці» і наступнаму ўзнікненню плыні «перасоўнікаў».
У гэтым плане Маскоўская школа мела лепшы, дэмакратычны падыход, спрыяльны для развіцця рэалістычнага стылю. Паўплываў і той факт, што ў вучылішча выкладаў зямляк Вікенція Сляндзінскага — мастак Сяргей Заранка. Таксама Вікенцію Сляндзінскаму выкладаў рускі жывапісец Аляксей Саўрасаў. У гэты ж час у вучылішчы ў Сяргея Заранкі атрымліваў мастацкую адукацыю іншы будучы знакаміты рускі жывапісец Васіль Пяроў.
Пецярбургскі перыяд
У 1859 году Вікенцій Сляндзінскі разам з Міхалам Андрыёлі паступілі ў Імператарскую Акадэмію мастацтваў. У працэсе навучання Вікенцій два разы быў узнагароджаны медалямі — 2-і срэбраны медаль Акадэміі Майстэрстваў ў 1858 годзе і 1-ы срэбраны медаль у 1859 за эцюд «Данііл у рове ільвіным». Гэты твор пасля набыў граф Бенедыкт Тышкевіч. У 1861 Вікенцій быў удастоены звання класнага мастака 3 ступені. Творчая кар’ера Сляндзінского магла б быць сапраўды паспяховай, калі б не ўдзел у антыўрадавым паўстанні.
Зарудзеча
Зарудзеча — рака ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Пціч (басейн Дняпра).
Герыт Схімелпенінк
Герыт Схімелпенінк (Gerrit Schimmelpenninck; 25 лютага 1794, Амстэрдам — 4 кастрычніка 1863, Арнем) — нідэрландскі палітычны дзеяч, першы старшыня савета міністраў (Voorzitter van de Ministerraad) Нідэрландаў. Займаў гэтую пасаду з сакавіка па май 1848 года.
Ямдэна
Ямдэ́на (Yamdena) — самы вялікі па плошчы востраў архіпелага Танімбар у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Інданезіі. Плошча — 2 981 км. Насельніцтва — каля 30 000 чал.
Геаграфія
Востраў Ямдэна месціцца ў заходняй частцы Ціхага акіяна ў 349 км ад Новай Гвінеі, у 356 км ад Аўстраліі, у 2 690 км ад Джакарты, сталіцы Інданезіі. Даўжыня з паўднёвага захаду на паўночны ўсход — 114 км. Найбольшая шырыня — 45 км.
Падобна іншым астравам Танімбар, Ямдэна ўяўляе паверхню падводнага плато, сфарміраванага гразевымі вулканамі і арганічнымі адкладаннямі. Паверхня плоская, з невысокімі ўзвышэннямі каля ўзбярэжжаў і нізінамі ў цэнтральнай частцы. Найвышэйшы пункт — 240 м. На Ямдэне шмат рэк і азёр.
Клімат трапічны мусонны. Сярэднегадавая тэмпература трымаецца каля +27,2°C. З мая да лістапада цягнецца сухі сезон. У жніўні сярэдняя колькасць ападкаў паніжаецца да 49 мм. У астатнія месяцы вельмі вільготна. У студзені сярэдняя колькасць ападкаў дасягае 354 мм. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 2344 мм.
Прырода
Значную частку вострава пакрываюць трапічныя лясы. Флора характэрная для паўднёвага меланезійскага рэгіёна з перавагай аўстралійскіх відаў. На Ямдэне шмат птушак, сярод якіх сустракаюцца рэдкія аўтахтонныя віды.
У 1971 г. урад Інданезіі стварыў на востраве запаведнік агульнай плошчай 72 000 га. Аднак з 1990-ых гг. вядзецца планавая здабыча драўніны, што выклікае незадаволенасць мясцовага насельніцтва.
Дзям’янкі
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дзям’янкаўскага сельсавета.
Тэрмы Каракалы
Ужо ў V ст. н.э. Тэрмы Каракалы лічыліся адным з цудаў Рыма. Яны займалі плошчу ў 11 га. Галоўны будынак, «лазневы корпус», ляжыць у парку, які акружаны суцэльнай лініяй розных памяшканняў. У бронзавыя рамы велізарных паўкруглых вокнаў галоўнай залы ўстаўлены тонкія пласцінкі з напаўпразрыстага каменя колеру слановай косці. З-за гэтага зала асветлена роўным залацістым святлом. Сцены з паліраванага мармуру нібы раствараліся ў вышыні, дзе парыла нябачанай велічыні скляпенне. Знадворку тэрмы Каракалы былі абліцаваны мармуровымі плітамі, пад мармурам — шматмятровая тоўшча мясцовага каменя і бетону — сумесі вапны з галькай і пяском. З цэглы ці часаных камянёў рымляне выкладвалі як бы форму будынка. У яе залівалася бетонная маса. Зацвердзяваючы, бетон станавіўся больш трывалым чым камень. Многія будынкі, якія здаюцца складзенымі з асобных пліт, у рэчаіснасці складаюцца з аднаго зацвярдзелага бетоннага маналіта. Справа і злева ад галоўнага ўваходу ўзведзены дзве вялікіх экседры; перад кожнай з іх палестра. У задняй частцы саду (насупраць галоўнага ўваходу), у правым і ў левым вуглах, дзве прасторных залы; мяркуючы па іх унутраным абсталяванні, іх варта лічыць бібліятэкамі; з трох бакоў уздоўж сцен ішлі нізенькія прыступкі, па якіх падымаліся да ніш, дзе захоўваліся скруткі. У цэнтры паміж гэтымі заламі размешчаны амфітэатрам рады сядзенняў; рады гэтыя некалькі закругляюцца да абодвух канцоў. Перад імі — стадыён, глядзець на які можна было і з саміх тэрмаў (з задніх пакояў), і з гэтага амфітэатра. Над ім вышэй знаходзіліся цыстэрны з вадой для тэрмаў: 64 скляпеністых памяшканні, якія ішлі ў два рады і ў два паверхі. Вада для гэтых цыстэрнаў была адведзена з Аква Марцыя.
Сярод мноства ўсялякіх памяшканняў, якія знаходзіліся справа і злева ад гэтых прызначаных для мыцця пакояў, варта адзначыць дзве палестры, два вялікія адкрытыя двары, акружаных з трох бакоў каланадай. Палестры гэтыя размешчаны цалкам сіметрычна: адна — на паўночна-ўсходнім, а іншая — на паўночна-заходнім боку будынка, на кожную з іх выходзіла апсіда. У падлозе гэтых апсід знаходзілася знакамітая мазаіка з фігурамі атлетаў, якая адносяцца, верагодна, да IV ст. н.э. (знойдзена ў 1824 г., захоўваецца ў Латэранскім музеі). Імператары не толькі імкнуліся да мастацкага аздаблення сваіх тэрмаў, не толькі абліцоўвалі сцены мармурам, пакрывалі мазаікамі крыса і ставілі цудоўныя калоны: яны сістэматычна збіралі тут творы мастацтва. У тэрмах Каракалы стаялі калісьці Фарнезскі бык, статуі Флоры і Геракла, тулава Апалона Бельведэрскага (не лічачы мноствы іншых менш значных статуй). Сюды прыходзілі не толькі змыць бруд, тут адпачывалі. Асаблівае значэнне мелі тэрмы для беднякоў. Нездарма адзін з сучасных навукоўцаў назваў тэрмы лепшым падарункам, які імператары зрабілі рымскаму насельніцтву. Наведвальнік знаходзіў тут і клуб, і стадыён, і сад адпачынку, і дом культуры. Кожны мог выбраць сабе тое, што было яму па гусце: адны, вымыўшыся, усаджваліся пабалбатаць з сябрамі, ішлі паглядзець на барацьбу і гімнастычныя практыкаванні і самім заняцца імі; іншыя блукалі па парку, любаваліся статуямі, заседжваліся ў бібліятэцы. Людзі пакідалі тэрмы з запасам новых сіл і абноўленыя не толькі фізічна, але і маральна.
Мядзвёдкаўскае 2-е
Мядзвёдкаўскае 2-е — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 4 км на паўднёвы захад ад горада Глыбокае, за 0,3 км на поўдзень ад вёскі Мядзвёдкі, у басейне ракі Аржаніца.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,11 км, найбольшая шырыня 0,06 км. Даўжыня берагавой лініі 0,27 км.
Схілы катлавіны вышынёй 7—10 м, пад хмызняком, на поўдні пад агародамі.
Кругоўка
Круго́ўка (, Круговка) — былая вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дзям'янкаўскага сельсавета.
У 1926—1927 і 1965—1995 гадах цэнтр Кругоўскага сельсавета. Ліквідавана 27 чэрвеня 2008 года.
Іван Іванавіч Будзевіч
Іван Іванавіч Будзевіч (, горад Ліда, Гродзенская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне біятэхналогіі ў жывёлагадоўлі. Доктар сельскагаспадарчых навук (1992), прафесар (1996). Член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1996—2002), член-карэспандэнт НАН Беларусі (2003).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1968). З 1968 г. галоўны заатэхнік Упраўлення сельскай гаспадаркі Смалявіцкага райвыканкама Мінскай вобласці. З 1976 г. малодшы навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар, з 1985 г. загадчык лабараторыі, з 1988 г. загадчык аддзела, у 1996—2003 гг. намеснік дырэктара па навуковай рабоце, адначасова загадчык лабараторыі Беларускага навукова-даследчага інстытута жывёлагадоўлі, у 2003—2007 гг. навуковы супрацоўнік, у 2007—2014 гг. навуковы кансультант Навукова-практычнага цэнтра Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па жывёлагадоўлі.
Навуковы і практычны ўклад
Навуковыя працы ў галіне біятэхналогіі ўзнаўлення сельскагаспадарчых жывёл, біятэхналогіі рэпрадукцыі буйной рагатай жывёлы. Упершыню ў рэспубліцы ажыццявіў комплексныя даследаванні тэарэтычных, метадычных і практычных аспектаў біятэхналогіі трансплантацыі эмбрыёнаў у малочнай і мясной жывёлагадоўлі, якія дазваляюць значна паскорыць стварэнне высокапрадукцыйных статкаў жаданых генатыпаў. На падставе вывучэння ўплыву розных біялагічных, тэхналагічных фактараў, гарманальнага і біяхімічнага статусу арганізму жывёл, вывучэння абмену рэчываў ім прапанавана тэарэтычнае абгрунтаванне і ажыццёўлена комплексная распрацоўка найбольш дасканалых метадаў атрымання, захоўвання і перасадкі біяматэрыялу, якія з’яўляюцца галоўнымі звёнамі ў тэхналагічным працэсе трансплантацыі эмбрыёнаў буйной рагатай жывёлы.
Аўтар больш за 200 навуковых прац, 15 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў. Падрыхтаваў 7 кандыдатаў навук.
Дубовы Лог (Добрушскі раён)
Дубо́вы Лог (, Дубовый Лог) — вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рассветаўскага сельсавета.
Мяляхавіцкі сельсавет
Мяля́хавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Белагурна.
Склад
У Мяляхавіцкі сельсавет уваходзіла 13 населеных пунктаў:
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 571 чалавек, з іх 94,2 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 2,6 % — палякі.
Алгебраічны лік
Алгебраі́чны лік над полем k — элемент алгебраічнага замыкання поля k, г. зн. корань мнагачлена (не роўнага тоесна нулю) з каэфіцыентамі з k.
Калі поле не пазначана, то маецца на ўвазе поле рацыянальных лікаў, г. зн. , у гэтым выпадку поле алгебраічных лікаў звычайна абазначаецца \mathbb{A}. Поле \mathbb{A} з'яўляецца падполем поля камплексных лікаў.
Гэта артыкул прысвечан іменна гэтым «рацыянальным алгебраічным лікам».
Гісторыя
Упершыню алгебраічныя палі стаў разглядаць Гаус. Пры абгрунтаванні тэорыі біквадратычных вылікаў ён развіў арыфметыку цэлых гаусавых лікаў, г. зн. лікаў віду a + bi, дзе a і b — цэлыя лікі. Далей, вывучаючы тэорыю кубічных вылікаў, Якобі і Эйзенштэйн стварылі арыфметыку лікаў віду a + b\rho, дзе — кубічны корань з адзінкі, а a і b — цэлыя лікі. У 1844 годзе Ліувіль даказаў тэарэму аб немагчымасці надта добрага прыбліжэння каранёў мнагачленаў з рацыянальнымі каэфіцыентамі рацыянальнымі дробамі, і, як вынік, увёў фармальныя паняцці алгебраічных і трансцэндэнтных (г. зн. усіх астатніх рэчаісных) лікаў. Спробы даказаць вялікую тэарэму Ферма прывялі Кумера да вывучэння палёў дзялення круга, увядзення паняцця ідэала і стварэння элементаў тэорыі алгебраічных лікаў. У працах Дзірыхле, Кронекера, Гільберта і іншых тэорыя алгебраічных лікаў атрымала сваё далейшае развіццё. Вялікі ўклад у яе ўнеслі рускія матэматыкі Залатароў (тэорыя ідэалаў), Вараны (кубічныя ірацыянальнасці, адзінкі кубічных палёў), Маркаў (кубічнае поле), Сахоцкі (тэорыя ідэалаў) і іншыя.
Выбачайце, калі ласка!
Выбачайце, калі ласка! — камедыйная п’еса, напісаная А. Макаёнкам, апублікаваная і пастаўленая на сцэне Купалаўскага тэатру ў 1953 рэжысёрам Канстанцінам Саннікавым.
У п’есе бескампрамісна крытыкуюцца заганныя метады кіраўніцтва савецкай гаспадаркай, паказуха, фармалізм, казённае адміністраванне.
Іншыя пастаноўкі
Таксама п’еса ставілася 1953 годзе ў Брэсцкім абласным драматычным тэатры рэжысёрам Георгіем Волкавым.
Лізавета Трафімаўна Валадкевіч
У 1949—1969 гадах працавала ў калгасе імя Чапаева, з 1958 звеннявая ільнаводчага звяна. Званне Героя прысвоена за атрыманне высокіх ураджаяў лёну. Лізавета Трафімаўна стала першым чалавекам у раёне, хто ўдастоіўся такога высокага звання.
Нацыянальная футбольная канферэнцыя
Нацыянальная футбольная канферэнцыя (НФК) (National Football Conference)) — адна з двух канферэнцый Нацыянальнай футбольнай лігі (НФЛ). Была створана ў 1970 годзе пасля зліцця НФЛ і Амерыканскай футбольнай лігі (АФЛ). У першым сезоне аб’яднанай лігі ў НФК выступалі 13 каманд (да зліцця ўсе гулялі ў НФЛ).
Цяперашнія каманды
На дадзены момант у канферэнцыі выступаюць 16 каманд. Яны падзеленыя на чатыры дывізіёна: Усход, Поўнач, Поўдзень і Захад.
Плэй-оф
Па заканчэнні рэгулярнага сезона 6 лепшых каманд (чатыры пераможцы дывізіёнаў і 2 каманды па лепшым паказчыку перамог і паражэнняў) выходзяць у плэй-оф. У вырашальнай гульні канферэнцыі, званай «чэмпіёнскай гульнёй НФК», каманды разыгрываюць «Джорж Халас Трофі». Пераможца гэтага матча атрымлівае права прадстаўляць канферэнцыю ў Супер Боуле. Каманды НФК выйгравалі Супер Боўл 21 раз (прадстаўнікі АФК-20).
Лагатып
Арыгінальны лагатып НФК, выкарыстоўваўся з 1970 года па 2009 год. Ён прадстаўляў сабой сінюю літару 'N' з трыма зоркамі ўнутры. Тры зоркі прадстаўлялі тры дывізіёны, на якія падзялялася канферэнцыя з 1970 па 2001 год (Усходні, Цэнтральны і Заходні дывізіёны). У 2010 годзе НФЛ прадставіла абноўлены лагатып НФЛ. Асноўнае адрозненне ад старога лагатыпа заключалася ў чатырох зорках замест трох. Чатыры зоркі сімвалізавали чатыры дывізіёны НФК.
Лявонцьева (Добрушскі раён)
Ляво́нцьева (, Леонтьево) — вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рассветаўскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Калінінскага сельсавета, да 6 студзеня 1965 года — у склад Сівінскага сельсавета , пасля — у складзе Мар’інскага сельсавета. Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дзям’янкаўскага сельсавета.
Алькантара (рыцарскі ордэн)
Алькантара — адзін з найстарэйшых духоўных рыцарскіх ордэнаў Іспаніі.
Ордэн Алькантара заснавалі браты дон Суэра і дон Гомес Фернандэс Бар'ентас у 1156 годзе як ваеннае таварыства для абароны супраць маўраў новапабудаванай пагранічнай крэпасці Сан-Хуліан-дэ-Пераль (Перэйра).
Папа Рымскі Аляксандр III 29 снежня 1177 года ўзвёў гэта таварыства ў духоўны рыцарскі ордэн і надаў яму статут Бенедыкта Нурсійскага. Ад караля кастыльскага Фердынанда II ён атрымаў шматлікія льготы, а Папа Цэлесцін III дараваў яму ў 1197 годзе шмат прывілеяў, падпарадкаваў непасрэдна папскаму прастолу і ўсклаў на яго абавязак абараняць хрысціянскую веру і весці вечную вайну з маўрамі.
Пры Фердынандзе V у 1494 годзе сан гросмайстра быў злучаны з санам іспанскага караля. У 1540 годзе рыцары ордэна былі вызваленыя ад зароку цноты і атрымалі дазвол уступаць у шлюб, а затым далі чатыры зарокі: беднасці, шлюбнай цноты, паслушэнства і абароны вучэння аб бязгрэшным зачацці Марыі.
Да заняцця Іспаніі французамі ў 1808 годзе ордэн валодаў 37 графствамі з 53 гарадамі і вёскамі, з якіх пасля Рэстаўрацыі яму была вернута толькі невялікая частка. Лібералы некалькі разоў скасоўвалі яго, а пры Ізабеле II і Амадэю ён існаваў толькі ў выглядзе ордэна ваенных заслуг.
Валерый Уладзіміравіч Цыганенка
Валерый Цыганенка (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам дубліруючага складу клуба «Іслач».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскіх футбольных школ «Трактар», «Атака» і «Алімпія», у 2002 годзе ўслед за трэнерам Барысам Лазарчыкам перабраўся ў слонімскі «Камунальнік». У 2004 годзе выступаў за ЗЛіН, па заканчэнні сезона атрымаў прапанову перайсці ў «Ведрыч-97», які выйшаў у Вышэйшую лігу. Аднак з-за недахопу сродкаў рэчыцкі клуб адмовіўся ад удзелу ў мацнейшым дывізіёне, а Валерый разам з суайчыннікам Анатолем Какшаровым пераехаў у фінскі клуб ТП-47. Пазней вярнуўся ў Беларусь, дзе гуляў за клубы ніжэйшых дывізіёнаў, у 2007 годзе выступаў за літоўскі «Шаўляй».
У 2009 годзе па прапанове Віталя Ледзянёва адправіўся ў Арменію ў клуб «Арарат», а ў наступны год перайшоў у адзін з наймацнейшых кыргызскіх клубаў «Абдыш-Ата». У 2011 годзе гуляў у Таджыкістане, а пасля падпісаў кантракт з узбекскім «Наўбахорам», аднак з-за медыцынскіх праблем вымушаны быў хутка пакінуць каманду.
Трэнерская кар’ера
У студзені 2018 года стаў асістэнтам галоўнага трэнера асноўнай каманды «Іслачы» Віталя Жукоўскага. У студзені 2020 года быў прызначаны галоўным трэнерам дубліруючага складу. У кастрычніку 2022 года падоўжыў кантракт з клубам на два гады.
Марозаўка (Добрушскі раён)
Маро́заўка (, Морозовка) — былая вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дзям’янкаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Новазакружскага сельсавета. У 1927—1965 гадах вёска ў складзе Старазакружскага сельсавета, пасля — у складзе Кругоўскага сельсавета. Ліквідавана 27 чэрвеня 2008 года.
Калеснікаў
Калеснікаў — рускае прозвішча.
Белы грыб
Белы грыб — шматзначны тэрмін
Іван Аляксандравіч Сяроў
Іва́н Алякса́ндравіч Сяро́ў ( года, Валагодская губерня — , Маскоўская вобласць) — дзеяч савецкіх спецслужбаў, першы старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі пры Савеце Міністраў СССР у 1954—1958 гады, начальнік Галоўнага разведвальнага ўпраўлення Генштаба ў 1958—1963 гадах, генерал арміі (8 жніўня 1955, зніжаны да генерал-маёра 12 красавіка 1963 Герой Савецкага Саюза (29.05.1945, пазбаўлены звання 12.03.1963 ).
Член ЦК КПСС (25.02.1956 — 17.10.1961, кандыдат з 20.02.1941 ). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1-га, 2-га, 5-га скліканняў.
Marmota menzbieri
Marmota menzbieri — грызун сямейства вавёркавых. Від названы ў гонар рускага заолага М.А. Мензбіра.
Вобласць распаўсюджання незвычайна малая і ахоплівае толькі захад Цянь-Шаня.
Marmota menzbieri пры даўжыні цела ад 40 да 45 см і сярэдняй вазе 2,5 кг з'яўляецца самым маленькім відам суркоў. Асобныя буйныя асобіны Marmota himalayana могуць насупраць мець даўжыню да 70 см і дасягаць вагі да 9 кг.
У Marmota menzbieri вельмі маленькая вобласць распаўсюджвання ў параўнанні з іншымі відамі суркоў. Яны селяцца на стромкіх схілах з густым і добра сфармаваным раслінным покрывам.
Амерыканская футбольная канферэнцыя
Амерыканская футбольная канферэнцыя (АФК) (American Football Conference)) — адна з двух канферэнцый Нацыянальнай футбольнай лігі (НФЛ). Была створана ў 1970 годзе пасля зліцця НФЛ і Амерыканскай футбольнай лігі (АФЛ). Каманды Кліўленд Браўнс, Пітсбург Стайлерз і Балтымар Колтс, якія выступалі ў НФЛ, пагадзіліся перайсці ў АФК разам з 10 былымі камандамі з АФЛ. Астатнія каманды НФЛ сфарміравалі Нацыянальную футбольную канферэнцыю (НФК). Пасля зліцця да АФК далучыліся пяць новых каманд, дзве каманды пакінулі яе.
Цяперашнія каманды
На дадзены момант у канферэнцыі выступаюць 16 каманд. Яны падзеленыя на чатыры дывізіёна: Усход, Поўнач, Поўдзень і Захад.
Плэй-оф
Па заканчэнні рэгулярнага сезона 6 лепшых каманд (чатыры пераможцы дывізіёнаў і 2 каманды па лепшым паказчыку перамог і паражэнняў) выходзяць у плэй-оф. У вырашальнай гульні канферэнцыі, званай «чэмпіёнскай гульнёй АФК», каманды разыгрываюць «Ламар Хант Трофі». Пераможца гэтага матча атрымлівае права прадстаўляць канферэнцыю ў Супер Боуле. Каманды АФК выйгравалі Супер Боўл 20 раз (прадстаўнікі НФК-21).
Лагатып
Аб’яднаная ліга стварыла новы лагатып для АФК, які ўзяў элементы старога лагатыпа Амерыканскай лігі, у прыватнасці літару «А» і шэсць зорак. Лагатып АФК у асноўным заставаўся нязменным з 1970 па 2009 год. У сезоне 2010 года НФЛ прадставіла абноўленую эмблему АФК. Змены закранулі колькасць зорак, якіх засталося чатыры (чатыры зоркі сімвалізуюць чатыры дывізіёны АФК), таксама зоркі былі перанесены ўнутр літары.
Млынок (Добрушскі раён)
Млыно́к (, Млынок) — былая вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Рассветаўскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Калінінскага сельсавета, да 6 студзеня 1965 года — у склад Сівінскага сельсавета , пасля — у складзе Мар’інскага сельсавета. Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дзям’янкаўскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Phlomoides
Phlomoides — род травяністых раслін сямейства.
Віды
Род уключае каля 140 відаў, некаторыя з іх:
Дзімітраўка
Дзімі́траўка (, Димитровка) — вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Усохабудскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
Philharmonia Hungarica
Першым кіраўніком аркестра быў Золтан Рожняі (1956—1961), на чале з якім аркестр з вялікім поспехам гастраляваў у 1959 г. у ЗША. Вялікую падтрымку аркестру на ранняй стадыі яго гісторыі аказваў Антал Дораці, былы яго ганаровым прэзідэнтам; пасля смерці Дораці ў 1988 г. гэты пост заняў Іегуда Менухін.
У 1961—1967 гг. на чале аркестра стаяў Мільціадэс Карыдыс. Потым на працягу многіх гадоў аркестрам кіраваў Алаіс Шпрынгер. Чаргуючыся з Анталам Дораці, Шпрынгер у 1970-я гады ўжыццявіў з Philharmonia Hungarica унікальны праект: поўны запіс усіх 104 сімфоній Іозефа Гайдна.
У апошнія гады існаванні аркестра яго ўзначальвалі Юстус Франц, а потым Роберт Бахман.
На ўсім працягу існаванні аркестра ён, па зразумелых палітычных прычынах, атрымваў значную фінансавую і арганізацыйную падтрымку ад урада ФРГ. Пасля таго, як камуністычны рэжым у Венгрыі спыніў сваё існаванне, гэта падтрымка паступова стала з’язджаць. У сілу падзення цікавасці да аркестра ў 2001 годзе ён быў распушчаны; развітальны канцэрт адбыўся ў Дзюсельдорфе 22 красавіка: паслухаць Дзявятую сімфонію Брукнера сабраліся каля 150 слухачоў (пры ёмістасці залы 2000 чалавек).
Праскоўя Данілаўна Гарбацэвіч
Праскоўя Данілаўна Гарбацэвіч (, в. Кальчыцы,, Мінская вобласць — ) — галоўны ўрач участковай бальніцы, Баранавіцкі раён Брэсцкай вобласці, Герой Сацыялістычнай Працы (1969). Заслужаны ўрач БССР (1960).
Біяграфія
Нарадзілася 10 сакавіка 1919 года ў вёсцы Кальчыцы Слуцкага раёна Мінскай вобласці. Беларуска. Пасля заканчэння сярэдняй школы паступіла ў Мінскі медыцынскі інстытут. Закончыла толькі 4 курса, вучобу перапыніла вайна. Вярнулася ў родныя краі.
У ліпені 1943 года была прынятая ў партызанскі атрад імя Кірава брыгады імя Фрунзе, якая дзейнічала на тэрыторыі Слуцкага раёна. У студзені 1944 года была накіравана ў атрад імя Ракасоўскага, дзе ўзначаліла санітарную службу.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 лютага 1969 года за вялікія заслугі ў галіне аховы здароўя савецкага народа Гарбацэвіч Праскоўі Данілаўне прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатым медалём «Серп і Молат».
Жыла ў вёсцы Новая Мыш. Памерла 9 кастрычніка 1999 года.