cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ільза Канстанцінаўна Лакштанава
Творчасць
Імкненнем да стварэння шматпланавых вобразаў былі адзначаны ўжо самыя першыя крокі ў мастацтве, якія рабіла маладая актрыса. Кожны з іх уражваў не толькі багаццем адценняў, але і шматграннасцю характару. Вобразы гераінь І. Лакштанавай былі вельмі сапраўднымі, нібы выхапленымі святлом рампы з самога жыцця. Рэальнасць іх у спалучэнні з паэтычным падтэкстам, які несла актрыса, стварала асаблівую, лірычную атмасферу, калі нават вельмі зямное не зазямляецца, а грубае не выглядае вульгарным. Бездакорны густ і пачуццё меры ніколі не здраджвалі ёй.
На сцэне Дзяржаўнага рускага драматычнага тэатра БССР І. Лакштанава дэбютавала бліскучым выкананнем ролі Фенісы ў спектаклі «» Лопэ дэ Вэгі. Гераіня была чароўнай і дасціпнай, пяшчотнай і рашучай, вясёлай і сумнай, гарэзлівай і вынаходлівай, нястомнай у барацьбе за каханага. У 1953 г. у тэатры быў пастаўлены спектакль «Кароль Лір» У. Шэкспіра, які стаў буйной падзеяй у тэатральным жыцці краіны. Дырэктар Каралеўскай акадэміі драматычнага мастацтва ў Лондане Дж. Ферналд пісаў аб спектаклі :
Важкімі мастацкімі каштоўнасцямі вылучалася пастаноўка п’есы «Каменнае гняздо» Х. Вуаліёкі (1956). Ільза Лакштанава стварыла абаяльны вобраз Ілоны Алгрэн — прыгожай, сумленнай, захопленай. Чароўную «жанчыну-цукерку» Клару сыграла І. Лакштанава ў спектаклі «Доктар» Б. Нушыча (1956): вытачаная фігурка, жаноцкасць, графічная выразнасць сцэнічнага малюнка… Так складалася пэўнае акрэсленае амплуа актрысы. Шчырасць і чысціня вылучалі Катрын у выкананні І. Лакштанавай у спектаклі «» Б. Брэхта (1962). Роля яе без адзінага слова (Катрын нямая), але ўсё нешчаслівае жыццё абяздоленай жанчыны, увесь яе боль, крушэнне надзей і мужнасць зрабілі вялікае ўражанне на гледачоў.
У спектаклі «Рэтра» А. Галіна (1980) І. Лакштанава сыграла ролю былой балерыны Розы Аляксандраўны Песачынскай. Вобраз быццам вышыты найтанчэйшай строчкай. Інтанацыя, мімалётная ўсмешка, позірк, жэст — усё так тонка, нібыта гэта і ёсць галоўная задача актрысы — захапіць гледача прыгажосцю і мудрагелістасцю ўзора. Але ж разам з тым актрыса імкнецца выявіць назапашанае, захаванае ў душы, прагне абуджаць спачуванне, спагадлівасць, чалавечнасць. Вылучаюцца такія ролі актрысы, як Ганна, Алена, Ліза («Варвары», «», «Дзеці сонца» М. Горкага), Клаўдзія («Дзеці Ванюшына» С. Найдзёнава), Калугіна («Саслужыўцы» і Э. Разанава), старая Ганна («Апошні тэрмін» паводле В. Распуціна), Вольга («Нашэсце» ), Марта Боль («Фізікі» Ф. Дзюрэнмата) і інш.
Індывідуальнасці І. Лакштанавай уласцівы спалучэнне рэальнасці з паэтычным светам, імкненне раскрыць ва ўсёй глыбіні псіхалогію вобраза, выявіць найтанчэйшыя душэўныя зрухі складаных чалавечых характараў.
Сям’я
Жонка акцёра і рэжысёра Іосіфа Пятровіча Лакштанава (1911—1986).
Сляпцова (Рослаўльскі раён)
Сляпцова (Слепцово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Сляпцова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Епішоўскага сельскага паселішча.
Мястэчка
Мястэ́чка — гістарычна населены пункт, прамежкавы паміж вёскай і горадам, які меў меншую за горад колькасць і складанасць структуры насельніцтва, адсутнасць абарончых збудаванняў, аграрныя рысы вытворчасці, а ў адрозненні ад вёскі вылучаўся гандлем і рамяством як асноўным заняткам большай часткі жыхароў, меў большую культурную і адміністрацыйную значнасць, большую складанасць планіроўкі і забудовы.
Узнікненне першых мястэчак звычайна звязваюць з XV—XVI стст. Спачатку з ім атаясамлівалі невялікі гарадок. I гэта ўвогуле заканамерна, бо «местам» раней называлі горад.
Узнікненне мястэчак адбывалася рознымі шляхамі. Некаторая іх частка з'явілася падчас будаўніцтва замкаў або пры ўжо існаваўшых замках. Узнікалі мястэчкі таксама каля манастыроў, з былых вёсак, нават на новым месцы, пры гасцінцах, пры адкрыцці новых промыслаў. Развіццё мястэчак нярэдка суправаджалася паглыбленнем спецыялізацыі гаспадаркі, тады яны характарызаваліся адмысловымі заняткамі насельніцтва. Напрыклад, Ружаны вылучаліся суконнай прамысловасцю, Копысь — вытворчасцю паліванай кафлі, Смаргонь вядома была гарбарнымі заводамі, у Свержані i Бешанковічах будавалі рачныя судны.
Усяго на Беларусі налічвалася больш за 300 мястэчак, але размяшчэнне іх было нераўнамерным: большасць прыпадала на яе заходнія землі. На ўсходзе мястэчкі пачалі ўзнікаць пазней. Падчас свайго існавання некаторыя мястэчкі прыходзілі ў заняпад і ператвараліся ў вёскі, іншыя ж атрымлівалі статус гарадоў. У большасці ж сваёй яны з'яўляліся пераходнай паміж горадам і вёскай формай пасялення. Найбольш значныя мястэчкі атрымлівалі Магдэбургскае права. У складзе Расійскай імперыі многія мястэчкі былі цэнтрамі валасцей.
Аб прыналежнасці да мястэчка сведчыла планіроўка населенага пункта — там заўсёды была гандлёвая плошча, многія з якіх захаваліся дагэтуль. Цікавасць выклікае сацыяльны склад мястэчак. Гандляры і рамеснікі ўтваралі групу мяшчан; асобна вылучалася група рамеснікаў, карчмароў і гандляроў яўрэйскай нацыянальнасці; некаторую частку складалі местачковыя сяляне. 3-за гэтага склаўся своеасаблівы местачковы побыт, развівалася адпаведная культура, структура гаспадаркі таксама была адметнай.
3 развіццём капіталізму роля мястэчак як эканамічнага пасярэдніка паміж горадам і вёскай пачала змяншацца. У канцы 30-х гг. XX ст. на Беларусі яны юрыдычна перасталі існаваць, хаця фактычна навакольным насельніцтвам успрымаліся так і пазней. Тыя мястэчкі, якія не былі пераведзены ў ранг гарадскога паселішча, перайшлі афіцыйна ў разрад вёсак, што ў шэрагу выпадкаў прывяло да іх эканамічнага заняпаду.
Звёздачка
Звёздачка — пасёлак гарадскога тыпу ва Усць-Майскім раёне Рэспублікі Саха (Якуція) Расіі. Насельніцтва 408 жыхароў (перапіс насельніцтва 2010 года).
За 465 км ад адміністрацыйнага цэнтра. Узнік у 1961 годзе ў сувязі з распрацоўкай радовішча золата.
Вампета
Вампе́та (Vampeta), сапраўднае імя Ма́ркус Андрэ́ Баты́ста дус Са́нтус (Marcos André Batista dos Santos;, Назарэ, штат Баія) — футбаліст зборнай каманды Бразіліі. Абаронца, паўабаронца. Чэмпіён свету 2002.
Гендарная ідэалогія
Гендарная ідэалогія — сістэма ідэй, праз якія гендарныя адрозненні і гендарная стратыфікацыя атрымліваюць сацыяльнае апраўданне, у тым ліку з п.гл. нібыта натуральных адрозненняў або звышнатуральных перакананняў.
Конда (значэнні)
Назву Конда маюць:
Клаўцэта
Клаўцэта (Clauzetto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 394 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 33090. Тэлефонны код — 0427.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спектральныя серыі вадароду
Спектральныя серыі вадароду — набор спектральных серый, якія складаюць спектр атама вадароду. Паколькі вадарод — самы просты атам, яго спектральныя серыі найбольш добра вывучаныя. Яны добра падпарадкоўваюцца формуле Рыдберга: дзе
— пастаянная Рыдберга для вадароду,
n'
— асноўны ўзровень серыі.
Спектральныя лініі, якія ўзнікаюць пры пераходах на асноўны энергетычны ўзровень, называюцца рэзананснымі, усе астатнія — субардынатнымі.
Фізіка спектральных серый
Атам вадароду складаецца з электрона, які верціцца вакол ядра. Электрамагнітная сіла паміж электронам і пратонам ядра выклікае наяўнасць набору квантавых станаў электрона, кожны з якіх мае сваю энергію. Гэтыя станы ўмоўна абазначаюцца на Бораўскай мадэлі як асобныя арбіты электрона. Кожнаму такому стану (умоўнай арбіце) адпавядае цэлы лік
n
.
Спектральнае выпраменьванне адбываецца, калі электрон пераходзіць з больш высокага энергетычнага стану ў больш нізкі. Стан з больш нізкай энергіяй пазначаецца як
n'
Манро
Манро (Monroe, Munroe, Monro, Munro) — шатландскае прозвішча.
Спектральныя серыі вадароду
Фізіка спектральных серый
, а з больш высокай
. Энергія выпрамененага фатона адпавядае розніцы двух станаў. Паколькі энергія кожнага стану заўсёды аднолькавая, розніца паміж імі таксама заўсёды аднолькавая і пры пераходзе заўсёды будзе выпраменьваць фатон з пастаяннай энергіяй.
IC 3695
IC 3695 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кубак свету па біятлоне 2021—2022
Кубак свету па біятлоне 2021—2022 — серыя міжнародных спаборніцтваў па біятлоне, якая складаецца з 10 этапаў, якія пачаліся 27 лістапада 2021 года ў шведскім Эстэрсундзе і завяршыліся 20 сакавіка 2022 года ў нарвежскім Холменколене.
Месца правядзення
17 траўня 2021 года Міжнародны саюз біятланістаў (IBU) вырашыў не праводзіць ў 2022 годзе этап Кубка свету па біятлоне ў Беларусі. Этап павінен быў прайсці 3—6 сакавіка ў Раўбічах, але цяпер яго перанеслі ў фінскі Контыялахты.
Гендарная роля
Гендарная роля — сацыяльныя чаканні, якія ідуць ад паняццяў, што акружаюць гендар, а таксама паводзіны ў выглядзе размовы, манераў, адзення, жэстаў.
Сярэбраны Бор
Сярэбраны Бор — пасёлак гарадскога тыпу ў Нерунгрінскім раёне Саха (Якуціі). У пасёлку размешчана Нерунгрынская ГРЭС.
Насельніцтва 4163 жыхароў (2010). Утвораны ў сувязі з будаўніцтвам Нерунгрынскай ГРЭС для забеспячэння электраэнергіяй Паўднёва-Якуцкага тэрытарыяльна-вытворчага комплексу. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1978 года.
Kufar.by
Kufar.by ― інтэрнэт-рэсурс, пляцоўка прыватных аб’яў у Беларусі.
Інтэгральная схема
Інтэгральная (мікра) схема (ІС, ІМС, integrated circuit, IC, microcircuit), чып, мікрачып (microchip, silicon chip, chip — тонкая пласцінка — першапачаткова тэрмін адносіўся да пласцінкі крышталя мікрасхемы) — мікраэлектронная прылада, электронная схема адвольнай складанасці (крышталь), зробленая на паўправадніковай падкладцы (пласціне або плёнцы), змешчаная ў неразборны корпус, або без яго, у выпадку ўваходжання ў склад мікразборкі.
Kufar.by
Апісанне
Аб’явы, якія размяшчаюцца на рэсурсе, павінны быць складзены на адной з дзяржаўных моў Беларусі ― беларускай ці рускай, існуе магчымасць дадавання фатаграфій. Для юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў устанаўліваецца абмежаванне па колькасці актыўных аб’яў ― не больш за 2 у 1 катэгорыі. Для павышэння эфектыўнасці размяшчэння аб’яў карыстальнікі рэсурсу могуць скарыстацца платнымі паслугамі па прасоўванні аб’яваў. Існуюць мабільныя дадаткі сайта ў App Store, Google Play. Па даных «gemiusAudience» больш за сайта публікуюць каля  у дзень.
Гісторыя
2 чэрвеня 2016 года кампанія-ўладальнік «» аб’явіла аб зліцці сэрвісу Kufar.by з пляцоўкай Second.by. Нарвежская кампанія «Adevinta» атрымала пляцоўку аб’яў у 2019 годзе. Акрамя беларускага сайта кампанія засяродзілася на рынках у Германіі, Францыі, Іспаніі, Італіі і краінах Бенілюкса. У 2022 годзе кампанія абвесціла, што прадае праект лакальнай камандзе і пакідае рынак Беларусі. Папулярнасць пляцоўкі часта рабіла яе аб’ектам увагі махляроў.
Макарыя
Макарыя — у старажытнагрэчаскай міфалогіі адна з Гераклідаў, старэйшая дачка Геракла і Дэяніры, ці, паводле Суды, дачка Аіда і Персефоны, багіня блажэннай смерці. Прынесла сябе ў ахвяру Персефоне перад бітвай Гераклідаў з Эўфрысфеем. У памяць пра Макарыю названа крыніца каля Марафона. Дзеючая асоба трагедыі Еўрыпіда «Геракліды» (хоць яе імя ў п'есе не згадана).
Вайнілаўскі сельсавет (Чавускі раён)
Вайні́лаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Вайнілы.
Утвораны 27 чэрвеня 1969 года ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці БССР у складзе 11 населеных пунктаў: 7 населеных пунктаў (Астрэні, Вайнілы, Капані, Лужок, Любавіна, Новавасільеўск і Харкаўка) Гарбавіцкага сельсавета і 4 населеных пунктаў (Атражжа, Самулкі, Удоўск і Цемналессе) Благавіцкага сельсавета. 24 лютага 1982 года ў склад Благавіцкага сельсавета вернуты 4 населеныя пункты (Атражжа, Самулкі, Удоўск і Цемналессе). 18 сакавіка 2008 года скасавана вёска Любавіна. 23 снежня 2009 года ў склад сельсавета з Антонаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Вусце, Галавенчыцы, Зялёная Рошча, Навасёлкі, Усушак, Хамянкі і Юшкавічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 550 чалавек, з іх 92,5 % — беларусы, 5,6 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Гендарны стэрэатып
Гендарны стэрэатып: адзін з відаў сацыяльных стэрэатыпаў, які заснаваны на прынятых у грамадстве ўяўляеннях пра маскуліннасць і феміннасць.
Літоўская міфалогія
Літоўская міфалогія — сукупнасць міфалагічных уяўленняў літоўцаў, якія адбіліся ў паданнях, легендах, рознага роду твораў фальклору.
Нягледзячы на багацце крыніц у форме гістарычных сведчанняў пра старажытнае літоўскае богашанаванне, этнаграфічных дадзеных і народна-паэтычных матываў, што захоўваюць дахрысціянскія гледжанні і вераванні, літоўская міфалогія да нядаўняга часу яшчэ мала была распрацавана.
Даследаванні
Некаторыя гісторыкі літоўскага побыту і народа знайшлі ў літоўскай міфалогіі сляды «веры індыйскай, ірана-персідскай, кельта-гальскай, грэка-рымскай і скандынаўскай» (L. Rogalski). M. В. Каяловіч адкрыў у ёй сляды старажытнасці і адасобленасці. Яна, па яго думцы, сумяшчае ў сабе найвысокія адцягненыя паняткі найстаражытных рэлігій і выпрацаваную, скончаную форму грэка-рымскага паганства.
Гарычка лёгачная
Гарычка лёгачная  (Gentiana pneumonanthe) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўразіі.
Літоўская міфалогія
Даследаванні
У працах Г. Узенера («Götternamen», Бон, 1894) і Сольмсена («Litauische und lettische Götternamen») фігуруюць такія багі і багіні як Bezleja, багіня вечаровай цемры (чытай — bežleja, цямнее), ці Apidome — бог змены жылля (чытай — apideme, па-жмудску месца паміж хатамі ці агароджа, абгароджанае месца для жывёлы).
Гарычка лёгачная
Назва
Гарычка лёгачная, гарычка, цюльпан лясны, буцікі , гарычка звычайная.
Літоўская міфалогія
Даследаванні
Кароткія весткі старых пісьменнікаў — Тацыта, Вульфстана і іншых — да канца XIII стагоддзя адрозніваюцца большай праўдападобнасцю, чым выпрацаваныя сістэмы пратэстантаў і контррэфарматараў-езуітаў у XVI і XVII стагоддзях. Вельмі верагодна, што на Літве ў латышоў і ў Прусіі кожная вобласць мела свайго асобнага бога, які толькі ў ёй лічыўся самым найвысокім, але ў дачыненні да цэлага народа параўнальна з плямённымі багамі з'яўляўся падначаленым бажаством. Па сведчанні Гераніма Пражскага, які прапаведваў у Літве напачатку XV стагоддзя, прадметы абажання ў розных месцах былі розныя. У адной мясцовасці пачыталі змеяў, у іншай — агонь, у трэцяй — сонца ці жалезны молат рэдкай велічыні. На пытанне, звернутае да жрацоў, у чым сэнс шанавання молата, яны адказалі, што аднойчы цягам некалькіх месяцаў не было бачна сонца, якое нейкі магутны цар захапіў і трымаў пад замком ва ўмацаванай вежы. Тады знакі Задыяка велізарным молатам пабілі вежу і, вызваліўшы сонца, вярнулі яго людзям. Прылада, з дапамогай якой людзі зноў атрымалі святло, стала прадметам шанавання.
Гарычка лёгачная
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 20—50 см даўжынёй. На заараных пад пар землях можа дасягаць вышыні 100 см. Сцябло прамое. Лісце лінейнае або ланцэтна-лінейнае, 0,2—0,6 мм шырынёй, з адной жылкай, з загорнутымі краямі. Кветкі адзінкавыя або сабраны па некалькі штук на кветканосе. Чашачка 15-20 мм даўжынёй, зубцы чашачкі не больш чым у 2,5 разы перавышаюць яе трубку. Вяночак цёмна-сіні, званочкавы, унутры з пяццю зялёнымі палоскамі. Плод — каробачка. Невялікае, лёгкае насенне не крылатае.
Літоўская міфалогія
Даследаванні
Адзін са шляхоў да тлумачэння асноў літоўскай міфалогіі паказаны яшчэ ў 1841 годзе Прэйсам («Журнал министерства народного просвещения», ч. 26): не захапляючыся старонным паглядам, трэба выказаць сістэму літоўскай рэлігіі на падставе крытыкі гісторыка-побытавых сведчанняў. Гэты метад пакладзены ў аснову даследавання прафесара Л. Мяржынскага «Mythologiae Lithuanicae Monumenta». У 1 выпуску (1892) сабраны ўсе сведчанні пра літоўскае богашанаванне ад Тацыта да хронікі Альбрэхта фон Бардэвіка (1298—1301). У 2-м выпуску (1896) разгледжаны сведчанні пісьменнікаў XIV і XV стагоддзяў, асабліва Пятра Дуісбурга, запіскі крыжакоў і інш. З вывучэння Мяржынскім лацінскіх сведчанняў высвятляецца, між іншым, што словы idola, simulacra, templa ужываюцца зусім не ў сэнсе драўляных, каменных, бронзавых ці жалезных выяў багоў і іх святыняў, а толькі ў пераносным значэнні шанавання сіл прыроды, нябесных свяціл і духаў продкаў. Месцам шанавання служыла прырода: лес, іржышча, сенажаць ці ж хата, хатні агмень, часткі хаты і сядзібы, у якіх адбываліся і адбываюцца па цяперашні час аграрныя абрады сельскагаспадарчага характару пры першым выгане жывёлы, сканчэнні жніва, малацьбе, апрацоўцы ільну і да т. п. Што на Літве яшчэ ў XVII стагоддзі людзі нібы мелі прамыя дачыненні да д'ябла, лёталі, як раганы-лятавіцы, на гару Шатрыю (зборня кожных дэманаў на Жмудзі ў Іванаву ноч) — бачна з судовых актаў Паўночна-Заходняга края, абвешчаных Віленскай археаграфічнай камісіяй («Складанка», тым III, «Акты», т. 6 і 10).
Гарычка лёгачная
Апісанне
Перыяд цвіцення — з чэрвеня па кастрычнік. Расліна выкарыстоўвалася пры апрацоўцы ўкусаў насякомых. Кветкі могуць быць выкарыстаны для вытворчасці сіняга фарбавальніка.
Літоўская міфалогія
Літоўскае богашанаванне
Можна вылучыць наступныя галоўныя рысы літоўскага богашанавання:
Гарычка лёгачная
Распаўсюджанне
Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Расія, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Албанія, Боснія і Герцагавіна, Балгарыя, Харватыя, Італія, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія; Азія: Расія, Грузія. Расце лепш за ўсё на пясчаных або тарфяных, умерана кіслых нейтральных глебах.
Атланта
Атланта (Atlanta) — горад у ЗША, сталіца і найбуйнейшы горад у штаце Джорджыя, адміністрацыйны цэнтр графства Фултан (хоць асобныя часткі горада размешчаны ў іншых графствах штата).
Насельніцтва (па стане на ліпень 2007) — у межах гарадской мяжы 519145 чалавек (34-ы ў ЗША), у межах агламерацыі Атланты, па ацэнцы на 1 ліпеня 2007 года, — 5.626.400 чалавек (9-ы ў ЗША).
Геаграфія
Горад размешчаны на градзе ўзгоркаў на поўдзень ад ракі Чатахучы. Плошча горада складае 343 км ², плошча агламерацыі — 21694 км ².
IC 3696
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тарго
Тарго — закінуты пасёлак гарадскога тыпу ў Алёкмінскім раёне Рэспублікі Саха (Якуція) Расіі.
Па дадзеных перапісу 2010 года насельніцтва няма.
Знаходзіцца за 360 км ад адміністрацыйнага цэнтра. Узнік у 1976 годзе як пасёлак геолагаў Чара-Такінскай геалагічнай разведачнай экспедыцыі. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1977 года.
Гендарная сістэма
Гендарная сістэма — ідэі, інстытуты, паводзіны, фармальныя і нефармальныя правілы і іншыя сацыяльныя ўзаемадзеянні, якія адбываюцца паміж поламі.
Тайлер
Та́йлер (Tyler ад стара-англ. tigeler «хто кладзе дахоўку») — мужчынскае імя, прозвішча ў англамоўнай культуры, таксама тапонім.
Кардэнанс
Кардэнанс (Cordenons) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 18476 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 330 чал./км². Займае плошчу 56 км². Паштовы індэкс — 33084. Тэлефонны код — 0434.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Bambina.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шэпэціўскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 33941 чалавек, плошча — 1160 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў.
Рувоніяг
Рувоніяг (Rhufoniog) — суб-каралеўства, затым кантрэў Гвінеда.
Руван, сын Кунеды, атрымаў землі ў раёне Дэнбіга, заснаваўшы там каралеўства, названае ў яго гонар Рувоніяг. Размяшчалася яно паміж Росам (на поўначы), Эдэйрніянам (на поўдні) і Дагвейлінгам (на ўсходзе). Каля 540 года Гвінед далучыў Рувоніяг да сваіх уладанняў.
Шэпэціўскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 68 сёлаў.
Скарпіёнавы мухі
Скарпіёнавы мухі (Mecoptera) — атрад насякомых з поўным ператварэннем.
Біялагічнае апісанне
Даўжыня да 3 см. Галава прадаўгаватая, падобная да дзюбы. Ротавы апарат грызучага тыпу. Вусікі ніткападобныя. Крылы празрыстыя, сеткаватыя, у некаторых зачаткавыя, ёсць і бяскрылыя віды. Брушка членістае (з 10 сегментаў). Задні канец яго загнуты ўверх, у самцоў уздуты, як у скарпіёнаў (адсюль назва).
Арэал і экалогія
У цяперашні час вядома 681 сучасны від (па стане на люты 2008) і каля 400 выкапнёвых відаў. Пашыраны ўсюды. Трапляюцца ў цяністых месцах, на палянах лісцевых лясоў, паблізу штучных насаджэнняў, на снезе, лёдзе. Кормяцца расліннымі і жывёльнымі рэшткамі, пылком і нектарам раслін. Сустракаюцца драпежнікі.
На тэрыторыі Беларусі адзначаны,.
Эгілс Левіц
Эгілс Левіц (Egils Levits, 30 чэрвеня 1955, Рыга, Латвійская ССР, СССР) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, юрыст, палітолаг. Прэзідэнт Латвіі з мая 2019 года па чэрвень 2023 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1955 годзе ў яўрэйскай сям’і. Экс-міністр юстыцыі (1993—1994). Суддзя Еўрапейскага суда па правах чалавека (1995—2004), затым Суда Еўрапейскага саюза (да 2010 года называўся Судом Еўрапейскіх супольнасцяў). Удзельнік Атмады. Аўтар канцэпцыі па вяртанню незалежнасці Латвіі. Амбасадар у Германіі, Швецыі (1992—1993), Аўстрыі, Венгрыі, Швейцарыі (1994—1995). Дэпутат Сейма (1993—1994). Аўтар больш за 100 навуковых публікацый. Ганаровы Dr.iur.h.c. Латвійскай АН. Суддзя Міжнароднага арбітражнага суда. Старшыня прэзідэнцкай камісіі па канстытуцыйным праве.
29 мая 2019 года быў абраны прэзідэнтам Латвіі.
IC 3697
IC 3697 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Унітарныя адзінкі Англіі
Унітарныя адзінкі Англіі (Unitary authorities of England) — адміністрацыйна-тэрытарыяльныя ўтварэнні ў Англіі, якія кіруюцца адным органам улады, якія аб'ядноўвае ў сабе функцыі і паўнамоцтвы савета графства і раённага савета.
Унітарныя адзінкі ўтвараюцца або шляхам дадатковага надання раённаму савету неметрапольнага графства функцый і паўнамоцтваў графства, або насупраць, савету графства дадаткова надаюць функцыі і паўнамоцтвы раёна. Большасць унітарных адзінак Англіі былі ўтвораны ў перыяд з 1995 па 1998 год, астатняя частка ў 2009 годзе.
Геаграфія
Унітарныя адзінкі, як спосаб адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ладу, сустракаюцца ва ўсіх рэгіёнах Англіі, акрамя Вялікага Лондана і маюць памеры ад 33 км² (Слау) да 5 013 км² (Нартумберленд). Паводле рэгіёнаў, 55 унітарных адзінак размеркаваны наступным чынам:
Усё 55 унітарных адзінак уключаны ў склад 30 з 48 цырыманіяльных графстваў Англіі:
Насельніцтва
Ва ўнітарных адзінках Англіі паасобку, паводле даных 2001 года, пражывае ад 34 (Ратленд) да 499 (Корнуал)тыс. чалавек, пры сярэдняй шчыльнасці насельніцтва ад 61 (Нартумберленд) да 4 638 (Портсмут) чал./км².
Спіс унітарных адзінак Англіі
Унітарныя адзінкі, вылучаныя тлустым шрыфтам, з'яўляюцца таксама і цырыманіяльнымі графствамі. Знак † паказвае на тое, што межы цырыманіяльнага графства шырэйшы за межы аднайменнай унітарнай адзінкі.
Неенродскі ўніверсітэт бізнесу
Неенродскі ўніверсітэт бізнесу (Nyenrode Business Universiteit) — нідэрландская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Брокелен.
Прэмія імя А. Н. Сеўчанкі
'''Прэмія імя А. Н. Сеўчанкі''' — прэмія Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, якая прысуджаецца ў галіне прыродазнаўчых і тэхнічных навук і дадаткова на агульных падставах маладым навукоўцам (дактарам навук ва ўзросце да 45 гадоў, кандыдатам навук — да 35 гадоў, навукоўцам без ступені — да 30 гадоў) універсітэта. Названа ў гонар беларускага фізіка, акадэміка Антона Сеўчанкі (1903—1978). Прысуджаецца штогод па адной прэміі ў намінацыях «Навука» і «Адукацыя», у тым ліку асобна па адной прэміі маладым навукоўцам у намінацыі «Навука».
У 1993 годзе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце быў арганізаваны конкурс на сушуканне прэмій імя У. І. Пічэты і А. Н. Сеўчанкі. У гэты перыяд у краіне стаяла праблема захавання навуковага патэнцыялу. У сувязі з гэтым і з мэтай матэрыяльнай падтрымкі ва ўніверсітэце было прынята рашэнне штогод адзначаць дасягненні навукоўцаў. З 1999 па 2008 год конкурс праводзіўся 1 раз на два гады. У адпаведнасці з рэдакцыяй 2009 года Палажэння аб парадку прысуджэння прэмій імя У. І. Пічэты і А. Н. Сеўчанкі конкурс ізноў праводзіцца штогод — па адной прэміі ў кожнай галіне, у тым ліку асобна па адной прэміі ў кожнай галіне маладым навукоўцам.
Прэміі ў намінацыі «Навука» прысуджаюцца за выдатныя дасягненні, якія ўключаюць навуковыя працы па прыярытэтных кірунках:
Прэміі ў намінацыі «Адукацыя» прысуджаюцца за выдатныя дасягненні, якія ўключаюць:
Прысуджэнне прэміі імя А. Н. Сеўчанкі ажыццяўляецца на конкурснай аснове. Для арганізацыі і правядзення конкурсу загадам рэктара ўніверсітэта ствараецца камісія па прысуджэнні прэміі імя А. Н. Сеўчанкі. Кіруе працай камісій рэктар універсітэта. У Камісію па прэміі імя А. Н. Сеўчанкі ўваходзяць камітэты: «Фізіка», «Матэматыка», «Хімія», «Біялогія і геаграфія».
Асобам, удастоеным Прэміі, прысуджаецца званне «Лаўрэат прэміі імя А. Н. Сеўчанкі БДУ». Дыплом і знак лаўрэата ўручаюцца на ўрачыстым сходзе калектыва БДУ, прымеркаванага да гадавіны ўтварэння ўніверсітэта.
Нагрудны знак
Нагрудны знак «Лаўрэат прэміі імя А. Н. Сеўчанкі БДУ» заснаваны Геральдычным саветам пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Аўтар знака — мастак Уладзімір Уладзіміравіч Васюк, дацэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
Нагрудны знак «Лаўрэат прэміі імя А. Н. Сеўчанкі БДУ» мае выгляд крыжа сіняга колеру. Канцы крыжа ўвагнуты ўнутр, утвараючы два скошаныя зубы. Паміж элементамі крыжа размяшчаюцца тры невялікія зубцы. У цэнтры крыжа ў крузе залатога колеру профільная выява А. Н. Сеўчанкі. Вакол гэтай выявы ўверсе размяшчаецца надпіс «ЛАЎРЭАТ ПРЭМІІ ІМЯ А. Н. СЕЎЧАНКІ», а ўнізе — «БДУ». Калодка нагруднага знака — блакітны прамавугольнік, які мае зубец, накіраваны ўніз. Унутры калодкі выява эмблемы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Нагрудны знак вырабляецца з металу белага (серабрыстага) колеру. Элементы нагруднага знака злучаны паміж сабой з дапамогай кольца.
Скафандр
Скафандр (ад σκάφος — лодка, судна + ανδρός — родны склон ад ανήρ — чалавек, літаральна — «лодкачалавек». У Старажытнай Грэцыі «скафандрамі» называлі добрых плыўцоў і нырцоў) — індывідуальны герметычны рыштунак, прызначаны для ізаляцыі чалавека (ці жывёлы) ад знешняга асяроддзя.
Часткі рыштунку ўтвараюць абалонку, непранікальную для кампанентаў навакольнага асяроддзя (вадкасцяў, газаў, выпраменьванняў). Скафандры ў асноўным падзяляюцца на авіяцыйныя, вадалазныя і касмічныя.
Хані
Хані — пасёлак гарадскога тыпу ў Нерунгрынскім раёне Рэспублікі Саха (Якуція) Расіі. Утварае гарадское паселішча «Пасёлак Хані». Насельніцтва — 636 чал. (2017).
Адлегласць на карце па прамой да раённага цэнтра — 291 км, цягніком маршрут ад Хані да Нерунгры (праз станцыю Тында Амурскай вобласці) складзе прыкладна 715 км. Узнік у 1970-х гадах у сувязі з будаўніцтвам Байкала-Амурскай магістралі. Будавалі пасёлак і станцыю Хані будаўнікі з Літоўскай ССР.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1981 года.
Эсэ-Хая
Эсэ-Хая — пасёлак гарадскога тыпу на паўночным усходзе Якуціі. Адміністрацыйна ўваходзіць у Верхаянскі ўлус. Знаходзіцца ў басейне ракі Яна. Заснаваны 22 кастрычніка 1938 года Наркаматам цяжкай прамысловасцi СССР, які арганізаваў Упраўленне па будаўніцтву Якуцкага волаваабагачальнага камбіната ў пасёлку Эгэ-Хая. У 1940 годзе здабывалася 51,6 тон волава.
Аднесены да катэгорыі рабочых пасёлкаў у 1940 годзе.
Архіпелаг
Архіпелаг (Αρχιπέλαγος) — астравы, якія размешчаны недалёка адзін ад аднаго і разглядаюцца як адно цэлае. Самым вялікім паводле плошчы на Зямлі лічыцца Малайскі архіпелаг у Ціхім акіяне.
Картэр
Картэр (Carter):
Старыя Фамінічы
Старыя Фамінічы (Старые Фоминичи) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Старыя Фамінічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Епішоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Андрэй Генадзевіч Скурко
Андрэ́й Гена́дзевіч Скурко́ (нар. 12 сакавіка, Крывічы Мядзельскі раён) — журналіст, рэдактар газеты «Наша Ніва».
Біяграфічныя звесткі
Скончыў філалагічны факультэт БДУ па спецыяльнасці «Беларуская філалогія». Аўтар «Нашай Нівы» з 1998 года, з 2000 года намеснік галоўнага рэдактара. У 2006 годзе абраны намеснікам старшыні Беларускага ПЭН-Цэнтра. Выйшаў з яго ў 2019 годзе.
З 1 снежня 2006 года да 2017 года галоўны рэдактар тыднёвіка «Наша Ніва». Пасля перадачы паўнамоцтваў Ягору Марціновічу стаў кіраўніком аддзела рэкламы і маркетынгу «Нашай Нівы» і сцэнарыстам дзіцячага часопіса «Асцярожна: дзеці!».
8 ліпеня 2021 года разам з іншымі журналістамі «Нашай Нівы» быў арыштаваны нібыта за арганізацыю пратэстаў. 12 ліпеня 2021 года сумеснай заявай дзесяці арганізацый, у тым ліку Праваабарончага цэнтра «Вясна», Беларускай асацыяцыі журналістаў, Беларускага Хельсінскага камітэта, Беларускага ПЕН-цэнтра, быў прызнаны палітычным зняволеным.
Па заканчэнні трох сутак арышту абвінавачванне за падрыхтоўку пратэстаў не было высунутае, але затрыманне было працягнутае паводле ч. 2 арт. 216 КК («Нанясенне маёмаснай шкоды без прыкмет раскрадання»). Праваабарончы цэнтр «Вясна» паведаміў, што рэдактараў «Нашай Нівы» трымаюць за кратамі за нібыта нявыплату камунальных паслуг на суму 3500 BYN. Увесь час зняволення ў ізалятары на Акрэсціна рэдактары «Нашай Нівы», як і іншыя палітычныя вязні, сядзелі без зменнай бялізны, перадачаў. Ім не выдавалі матрасаў і пасцельнай бялізны, яны спалі на доле або голых металічных ложках.
21 ліпеня 2021 года пераведзены ў СІЗА-1 Мінску. Скурко, які хварэе на дыябет, 13 дзён не атрымліваў неабходнага, яму была дыягнаставана пнеўманія.
15 сакавіка 2022 года Андрэй Скурко атрымаў два з паловай гады калоніі за нявыплату камунальных паслуг.
Для маленькага сына ўвесь час зняволення пісаў дзіцячыя вершы, якія склалі аснову зборніка «Пра сланоў і барсучкоў», выдадзенага ў 2022 годзе. Таксама за кратамі Андрэй Скурко пераклаў «Доктара Айбаліта» Карнея Чукоўскага, які стаў беларускім «Доктарам Будзь-Здароў».
Цалкам адбыўшы прысуджаны тэрмін зняволення, вызваліўся з магілёўскай калоніі 18 жніўня 2023 года.
Сям’я
Жанаты з Паўлінай Скурко. У шлюбе гадуе сына.
Дужаўскі сельсавет
Ду́жаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Дужаўка.
Утвораны 4 чэрвеня 1965 года ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці БССР у складзе 10 населеных пунктаў, вылучаных са складу Антонаўскага сельсавета: Вужжар, Дужаўка, Зарэчча, Конанаўка, Кузьмінічы, Палоева, Пароеўка, Раман-Віна, Скоклева і Цёплае. 23 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Антонаўскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: вёскі Вужжар, Дужаўка, Зарэчча, Конанаўка, Кузьмінічы, Палоева, Пароеўка, Раман-Віна, Скоклева і Цёплае.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 654 чалавекі, з іх 92,7 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 2,0 % — украінцы.
Чавускі сельсавет
Ча́вускі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі. Цэнтр — горад Чавусы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Чавускага гарсавета.
Сярэдняя Прыпяць
Апісанне
Заказнік быў створаны пастановай Савету Міністраў ад 19 ліпеня 1999 г. па месцы заказнікаў «Вусце Лані», «Нізоўе Ясельды», «Нізоўе Случы». Поўная назва — Рэспубліканскі ландшафтны заказнік «Сярэдняя Прыпяць». Плошча складае 90 447 га. Месціцца ў сярэдняй пойме ракі Прыпяці. Міжнародны статус аховы: ТВП утворана ў 1998 годзе (код — BY017, крытэрыі А1, А4, В1, В2, В3). Рамсарскае ўгоддзе заснавана ў 2001 годзе (крытэрыі 1а, 1с, 2а, 3а, 3с, 4b)
Гаспадарчая дзейнасць
На 64 % тэрыторыі заказніка вядуць сваю гаспадарку 34 калгасы. Асноўныя віды выкарыстання: сенакосы, выпас жывёлы (каля 14 % плошчы), на мінеральных астравах вядзецца распашка зямель. 27 % тэрыторыі заказніка выкарыстоўваецца пад мэты лясной гаспадаркі.
У пойме Прыпяці захавалася бортніцтва. Акваторыя ракі выкарыстоўваецца для суднаходства.
Флора
На тэрыторыі заказнікі растуць 725 відаў раслін, з іх 11 відаў занесеныя ў Чырвоную кнігу.
Фаўна
На тэрыторыі заказніка добрыя умовы для падтрымання колькасці рэдкіх каляводных млекакормячых. Тут сустракаюцца 16 відаў земнаводных і паўзуноў, сярод якіх:, ,.
На плошчы заказніка «Сярэдняя Прыпяць» сустракаецца 37 відаў рыб, якія жывуць у Прыпяці і азёрах-старыцах. Адзначана 182 віды птушак, 52 з якіх занесены у Чырвоную кнігу, а 5 — пад глабальнай пагрозай знікнення:, , , , і. 155 відаў птушак адзначаны пры гнездаванні, 39 з якіх знаходзяцца пад аховай.
Эльдзікан
Эльдзікан — пасёлак ва Усць-Майскім улусе (раёне) Рэспублікі Саха (Якуція), цэнтр аднайменнага муніцыпальнага ўтварэння.
Дом Чорнагаловых (Рыга)
Дом Чорнагаловых (Das Schwarzhäupterhaus, Melngalvju nams) — помнік архітэктуры XIV стагоддзя, знаходзіцца ў самым цэнтры Рыгі. Будынак неаднаразова перабудоўвалі. Падчас Другой сусветнай вайны разбураны. Адноўлены 1996—2000 гадах да святкавання 800-годдзя Рыгі.
Пабудаваны падчас ордэнскай акупацыі (1330—1353), першы дакументальны ўспамін датуецца 1334 годам (новы дом Вялікай гільдыі).
Гісторыя
У канцы XIII стагоддзя існавала брацтва Св. Георгія, у якое прымалі маладых, нежанатых замежных купцоў. Першапачаткова яго патронам быў Св. Георгій — заступнік рыцараў і воінаў, пазней — Св. Маўрыкій (яго сімвал — чорная галава была намалявана на гербе брацтва) і за імі замацавалася імя Чорнагаловых.
У 1477 Чорнагаловыя арандуюць памяшканне ў верхнім паверсе Новага дома ў Рыжскага магістрата. Сам дом быў пабудаваны гільдыяй рамеснікаў для грамадскіх патрэб. З часам, укладваючы грошы ва ўпрыгажэнне і перабудову будынка, Чорнагаловыя становяцца асноўнымі арандатарамі з шэрагам прывілеяў. У даабедзенны час дом служыць біржай, вечарамі ператвараючыся ў месца для адпачынку і забаў бюргераў, залай для правядзення ўрачыстых мерапрыемстваў, баляў і канцэртаў. Да другой паловы XVI стагоддзя арганізацыя кіравала грамадскім жыццём Рыгі, нароўні, а часта і сумесна з Вялікай гільдыяй. Чорнагаловыя актыўна ўдзельнічалі ў абароне горада, былі дзейнымі прыхільнікамі Рэфармацыі. У 1895 годзе таварыства спыняе сваю дзейнасць як саслоўная карпарацыя і становіцца нямецкім купецкім клубам, расфарміраваным пасле рэпатрыяцыі этнічных немцаў у 1939 годзе.
У розны час, на святах у доме Чорнагаловых, афіцыйна і інкогніта, прысутнічалі рускія цары і царыцы. Залы былі ўпрыгожаны параднымі партрэтамі манархаў Расіі і Швецыі, у тым ліку, падораным асабіста, партрэтам Кацярыны II. У кнізе ганаровых наведвальнікаў можна было ўбачыць аўтограф германскага канцлера Ота фон Бісмарка.
У канцы чэрвеня 1941 года стаў адной з ахвяр абстрэлу жылых кварталаў горада нямецкімі войскамі. Пасля вайны аднаўленне было прызнана нерацыянальным і разваліны, якія прастаялі да 1948 года, былі разабраны.
На месцы знішчанага вайной жылога квартала і невялікай Ратушнай плошчы з'явілася вялікая плошча Латышскіх чырвоных стралкоў. Быў пабудаваны прысвечаны ім музей і пастаўлены помнік. Пасля аднаўлення незалежнасці Латвіі плошча стала называцца Ратушнай (Rātslaukums), а музей стаў Музеем акупацыі Латвіі.
Дом Чорнагаловых быў адноўлены на ранейшым месцы ў 1996—2000 гадах да святкавання 800-годдзя Рыгі. Выдаткі на будаўніцтва ўсяго комплексу склалі 3 мільёна 952 780 латаў.
Архітэктура
Не захавалася выяў першапачатковага выгляду будынка Дома Чорнагаловых, які меў памеры, якія прыкладна супадаюць з цяперашнім збудаваннем (17х25 м.). У цэнтральнай частцы была зала з размешчаным пад ёй невялікім паверхам, разбітым на памяшканні, а яшчэ ніжэй — сутарэннямі. На гарышчы размяшчаліся складскія памяшканні. Пры ўсіх шматлікіх пераробках і перабудовах захавалася ядро будынка, адноўленае і ў сённяшняй пабудове.
Фасад набыў звыклы выгляд у пачатку XVII стагоддзя, ён быў выкананы ў стылі паўночнаеўрапейскага маньерызму. Імя майстра невядомае, але прафесар Б. Р. Віпер паказваў на падобныя архітэктурныя прыёмы, выкарыстаныя майстрамі пры будаўніцтве гарадской ратушы ганзейскага Брэмена (1612) і рыжскага дома Чорнагаловых. Ён лічыў, што аўтараў трэба шукаць сярод нідэрландскіх майстроў, якія працавалі ў Брэмене, Данцыгу або Даніі. Цяпер, меркавана, называюць імёны Б. Бодэкера ці А. і Л. Янсенаў. Гатычныя ступені шчыта былі запоўнены высечаным з каменя стужкападобным дэкорам, на фасадзе з'явіліся скульптуры, мастацкая коўка, гадзіннік. Захаваныя фрагменты арыгінальнага аздаблення і часткі ўбрання дома захоўваюцца ў Музеі гісторыі Рыгі і мараходства і Архітэктурным музеі. У 1684 годзе быў пабудаваны ганак, які вядзе ад плошчы на другі паверх. Дом быў пашкоджаны падчас Паўночнай вайны, але даволі хутка адноўлены. У 1794 была ўзведзена вялікая двухпавярховая прыбудова, а ў 1816 — прыбудова з боку Даўгавы, адкрыты ганак замянілі на крыты ўваход з боку Ратушнай плошчы. Апошняя значная змена фасада адбылося ў 1886 годзе, калі былі пастаўлены цынкавыя статуі Нептуна, Меркурыя, Адзінства і Свету. У такім выглядзе ён прастаяў да канца чэрвеня 1941, калі стаў адной з ахвяр абстрэлу жылых кварталаў горада нямецкімі войскамі.
Ката (індзейцы)
Гісторыя
Продкі ката перасяліліся ў Каліфорнію з Аляскі або поўначы Канады ў 1 тысячагоддзі н. э. Яны займалі найбольш паўднёвыя тэрыторыі адносна іншых ціхаакіянскіх атабаскаў. Назву ката (літаральна "азёрныя людзі") атрымалі ад паўночных пома. Ката размаўлялі на супольнай мове, аднак не мелі палітычнага адзінства. Падзяляліся на 17 тэрытарыяльных аб'яднанняў.
Нерэгулярныя кантакты з еўрапейцамі пачаліся з пачатку XIX ст. Ката моцна пацярпелі ад эпідэмій воспы і малярыі, занесеных еўрапейскімі вандроўнікамі. З канца 1840-х гг. на землі ката пачалі перасяляцца амерыканскія мігранты. Некаторыя ката інтэграваліся ў іх супольнасць, працавалі ў якасці таннай працоўнай сілы на фермах і прадпрыемствах, але большасць апынулася ў складаным стане, пакутвала ад інфекцыйных хвароб і скарачэння рэсурсаў.
У 1908 г. амерыканскія місіянеры вылучылі для ката 200 акраў зямлі, што сталі асновай для іх рэзервацыі. У 1967 г. ката былі прызнаны федэральным урадам у якасці аўтаномнай нацыі. Яны маюць свой урад і законы, аднак большасць чальцоў жыве за межамі рэзервацыі.
ЖФК УКС СМС Лодзь
«УКС СМС» (UKS SMS Łódź) — польскі жаночы футбольны клуб з горада Лодзь.
Ката (індзейцы)
Культура
Ката насялялі тры даліны на тэрыторыі засушлівых перадгор'яў, для якіх быў характэрны стэп з невялікімі дубовымі гаямі і рэкі з імклівымі плынямі. Асноўнымі заняткамі з'яўляліся збіральніцтва і рыбалоўства. Аснову харчу складалі жалуды і ласось, якія сезонна назапашвалі на год. Паляванне адыгрывала другасную ролю. Важнымі традыцыйнымі рамёствамі былі пляценне і апрацоўка косці.
Стары Крупец (Рослаўльскі раён)
Стары Крупец (Старый Крупец) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Ката (індзейцы)
Культура
Ката моцна залежылі ад гандлю з прыбярэжнымі юкі, ад якіх атрымоўвалі соль, водарасці, марскую рыбу. Наўзамен прапаноўвалі крамянёвыя прылады і магнезіт.
Стары Крупец (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Стары Крупец абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Кардавада
Кардавада (Cordovado) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Ката (індзейцы)
Культура
Карысталіся скураной вопраткай у выглядзе фартухаў. Упрыгожваліся скуранымі бранзалетамі, праколкамі для вушэй і носа, ракавінамі, часам рабілі татуіроўкі. Валасы не галілі, фіксавалі іх сеткай са сцяблін касачоў.
Стары Крупец (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ката (індзейцы)
Культура
Асноўным відам паселішча была вёска, якая будавалася каля ракі і ўяўляла сабою замкнёную тэрытарыяльную абшчыну на чале выбранага правадыра. У некаторых вёсках было 2 і болей правадыра. Найбольш важныя пытанні вырашала мужчынская рада. Ката ўзводзілі каркасныя хаціны, якія пакрывалі карою і галінамі. У адной хаціне магло жыць некалькі сваяцкіх сем'яў. На чале сям'і заўсёды стаяў мужчына. Шлюбы заключаліся са згоды маладых. Былі шырока распаўсюджаны дашлюбныя адносіны.
Стары Крупец (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
З 2004 па 2019 год у складзе Епішоўскага сельскага паселішча.
Кардавада
Насельніцтва складае 2681 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 217 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 33075. Тэлефонны код — 0434.
Ката (індзейцы)
Культура
Ката вядомы рытуальнымі танцамі, якія ў мінулым арганізоўваліся некалькі разоў на год і цягнуліся тыдзень або болей.
Стары Крупец (Рослаўльскі раён)
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Ката (індзейцы)
Мова
Мова ката належыць да ціхаакіянскай групы атабаскіх моў. Алфавіт на аснове лацінкі. Дзейнічае праграма адраджэння мовы, у тым ліку праз выкарыстанне электронных прылад.
Апагей
Апагей (ад апа... + ge Зямля) — 1) найбольш аддалены ад Зямлі пункт арбіты, напрыклад, Месяца або штучнага спадарожніка Зямлі. Кропка апагею прама процілеглая кропцы перыгея, бо абедзве гэтыя кропкі - канцы лініі апсіды, і змяняюць сваё палажэнне са змяненнем палажэння лініі апсіды. Такім чынам, змяненне напрамку лініі апагею, напрыклад, Месяца непасрэдна атрымліваецца са змяненнем палажэння перыгея яе арбіты. Што тычыцца адлегласці пункту апагею, то змена гэтай адлегласці залежыць ад зменаў эксцэнтрысітэта месяцавай арбіты і яе вялікай восі. 2) У пераносным сэнсе апагей - найвышэйшая ступень, росквіт дзейнасці, творчасці, вядомасці
Форд
Форд:
Ката (індзейцы)
Рэлігія
Цэнтральнымі постацямі, якія шанаваліся ката, былі багі Chénĕśh і Nághai-cho. Chénĕśh лічыўся стваральнікам сусвету і атаесамляўся з маланкай. Nághai-cho з'яўляўся яго братам, меў тыповыя рысы трыкстэра, які імкнуўся пераўзыйсці бога Chénĕśh. Разам з гэтым, ката верылі ў шматлікіх духаў.
З канца XIX - пачатку XX ст. шырока распаўсюджана хрысціянства.
Кардавада
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Андрэй Першазваны.
Люксембургскі ўніверсітэт
Люксембургскі ўніверсітэт (Universitéit Lëtzebuerg, Université du Luxembourg, Universität Luxemburg) — люксембургская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Люксембург.
Кардавада
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Люксембургскі ўніверсітэт
Мова навучання
Адной з асаблівасцяў Вялікага Герцагства Люксембург з’яўляецца яго шматмоўнасць: насамрэч, жыхары краіны шматмоўныя, а ўніверсітэцкія курсы часта выкладаюцца на дзвюх (а то і трох) мовах: англійскай і нямецкай, французскай і нямецкай або англійскай і французскай. Для студэнтаў, якім патрэбна моўная падтрымка, праводзяцца адмысловыя моўныя семінары.
IC 3698
IC 3698 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іосіф Пятровіч Лакштанаў
Іосіф Пятровіч Лакшта́наў (, Сумы, Украіна — ) — беларускі акцёр, рэжысёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1970).
Біяграфія
Скончыў у 1936 годзе студыю тэатра імя Лесі Украінкі ў Кіеве, у 1939 годзе — студыю Тэатра імя Станіслаўскага ў Маскве. Працаваў у тэатрах Расіі. З 1952 года ў Дзяржаўным рускім драматычным тэатры Беларусі. З 1960 года рэжысёр, у 1980—1985 гадах артыст Беларускай філармоніі.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1952 года.
Творчасць
Выканаўца характарных роляў, спалучаў глыбокі псіхалагізм з яркасцю формы, музыкальнасцю: у Рускім драматычным тэатры Беларусі Пінчук, Мікалай II («Брэсцкая крэпасць», «Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Першы афіцэр («» У. Вішнеўскага), Міка Ставінскі («Барабаншчыца» А. Салынскага), Люсінда («» Лопэ дэ Вэгі), Кароль французскі («Кароль Лір» У. Шэкспіра). Сярод пастановак: «Не называючы прозвішчаў» В. Мінко і «Вясна ў Маскве» В. Гусева (1953), «Паўторны візіт» С. Дубравіна (1957), «Далёкая дарога» А. Арбузава (1958).
Сям’я
Муж актрысы Ільзы Лакштанавай (1923 — ?).
Акустыка
Асноўныя раздзелы акустыкі
Сучасную навуку акустыку падпадзяляюць на агульную, прыкладную і псіхафізіялагную.
Агульная акустыка займаецца тэарэтычным і эксперыментальным вывучэннем заканамернасцяў выпраменьвання, распаўсюджвання і прыёму пругкіх ваганняў і хваль у розных асяроддзях і сістэмах; умоўна яе можна падзяліць на тэорыю гуку, фізічную акустыку і нелінейную акустыку.
Тэорыя гуку карыстаецца агульнымі метадамі, распрацаванымі ў тэорыі ваганняў і хваль. Для ваганняў і хваль малой амплітуды прымаецца прынцып незалежнасці ваганняў і хваль (прынцып суперпазіцыі), на аснове якога вызначаюць гукавое поле ў розных абласцях прасторы і яго змены ў часе.
Задачамі фізічнай акустыкі з'яўляецца вывучэнне залежнасці хуткасці і паглынання пругкіх хваль ад тэмпературы і глейкасці асяроддзя і іншых фактараў. Фізічная акустыка разглядае таксама ўзаемадзеянне элементарных гукавых хваль (фанонаў) з электронамі і фатонамі.