cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міністэрства энергетыкі Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Пастановай № 594 ад 25 верасня 1992 года ўрад стварыў замест Дзяржаўнага камітэта па паліву і газіфікацыі Міністэрства энергетыкі. 14 сакавіка 1994 года Мінэнерга было ператворана ў Міністэрства паліва і энергетыкі Рэспублікі Беларусь (Мінпалэнерга). Палажэнне аб новым міністэрстве было зацверджана пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 20 лютага 1996 года № 122. Аднак ужо ў наступным годзе міністэрства было скасавана ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 11 чэрвеня 1997 года № 328 і загадам Міністэрства паліва і энергетыкі ад таго ж дня № 60. Функцыі Мінпалэнерга былі перададзены Міністэрству эканомікі і канцэрну «Белэнерга».
Праз чатыры гады Міністэрства энергетыкі было паўторна створана ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 24 верасня 2001 года № 516. 31 кастрычніка 2001 года было зацверджана Палажэнне аб міністэрстве. 10 ліпеня 2008 года ў міністэрстве быў створаны Дэпартамент па ядзернай энергетыцы.
Жубравычы
Жубравычы (Жу́бровичі) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
IC 4756
IC 4756 — галактыка тыпу III2m ў сузор’і Змяя.
NGC 2195
NGC 2195 — падвойная зорка ў сузор’і Арыён.
Пажыездрыс
Пажые́здрыс (Pažiezdris) — населены пункт у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчаны за 1,5 км на паўночны захад ад Лінкмяніса, на беразе возера Жыездрас. Насельніцтва 17 чал. (2001 г.).
Фёдар Якаўлевіч Кухараў
Фёдар Якаўлевіч Кухараў (18 сакавіка 1924 20 мая 1946) — Герой Савецкага Саюза (1944), камандзір дыверсійнай групы партызанскага атрада імя І. В. Сталіна Добрушскай партызанскай брыгады. Узнагароджаны ордэнам Леніна (1944) і рознымі медалямі.
Журжэвычы
Журжэвычы (Жу́ржевичі) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Фёдар Якаўлевіч Кухараў
Біяграфія
Фёдар Якаўлевіч Кухараў нарадзіўся 18 сакавіка 1924 года ў вёсцы Антонаўка, цяпер Добрушскага раёна Гомельскай вобласці, ў сям'і селяніна. Па нацыянальнасці — беларус. Маці Фёдара — Марыя Мікалаеўна Кухарава — працавала на папяровай фабрыцы «Герой працы». Бацька Кухарава памёр у 1933 годзе. Скончыў 8 класаў школы № 2 у горадзе Добруш і ФЗУ. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны працаваў у шахце ў Данбасе.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны пасля акупацыі Данбаса вярнуўся ў Добруш. Служыў у партызанскім атрадзе імя С. М. будзёнага пад камандаваннем В. П. Вырвіч. Арганізаваў збор зброі для партызан, распаўсюджваў ў Добрушы і Гомелі лістоўкі, праводзіў дыверсіі і асабіста падарваў 3 нямецкіх эшалона. У жніўні 1943 года ўзначаліў дыверсійную групу партызанскага атрада імя І. В. Сталіна Добрушскай партызанскай брыгады. Летам і восенню ўдзельнічаў у падрыве 24 варожых эшалонаў.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў тыле ворага, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 жніўня 1944 года, Кухараву Фёдару Якаўлевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 4353).
10-я Навасёлкавая вуліца (Гомель)
10-я Навасёлкавая вуліца — вуліца ў Чыгуначным раёне горада Гомеля. Адносіцца да жылога масіву Прудок. Праходзіць ад вуліцы Каменшчыкава да безыменнага правулка, што ідзе ад вуліцы Юнацкай да вуліцы Агарэнкі. Перасякаецца з іншым безыменным правулкам, які злучае вуліцу Верхнюю з вуліцай Агарэнкі. Складаецца з індывідуальнай забудовы пераважна сядзібнага тыпу.
Узнікла ў 1960-я гг. на былых саўгасных землях. Як і іншыя прудкоўскія вуліцы з гэтага шэрагу, пачаткова мела форму «Навасялкоўская» («Новоселковская») з адпаведным нумарам (1961 г.). Сярод жыхароў Прудка бытуе яшчэ адна форма — «Навасялковая».
У пачатку вуліцы знаходзіцца прыватны аўтасэрвіс (шынамантаж).
Ubisoft
Гісторыя
Пяцёра братоў Гіймо (Guillemot) заснавалі Ubisoft у 1986 годзе ў Францыі. Іў Гіймо (Yves Guillemot) хутка наладзіў справы з Electronic Arts, Sierra On-Line і Microprose на выданне іх гульняў у Францыі. У канцы дзесяцігоддзя Ubisoft пашырылася на іншыя гульнявыя рынкі, уключаючы ЗША, Вялікабрытанію і Германію.
У 1994 годзе Ubisoft адкрылі сваю студыю па распрацоўцы гульняў у Манрэалі (Канада) якая пазней стала іх галоўным офісам. У гэтым жа годзе Мішэль Ансэло стварыў гульню Rayman, галоўны персанаж якой, Рэйман, з’яўляецца ў гульнях Ubisoft да гэтага часу. У 1996 годзе Ubisoft адкрыла дадатковыя офісы ў Шанхаі і Манрэалі.
У 2000 годзе Ubisoft набыла амерыканскую студыю Red Storm Entertainment, распрацоўшчыка гульняў па матывах кніг Тома Клэнсі. У 2001 у кампанія набыла Blue Byte Software, вядомую па серыі Settlers. У 2003 годзе купляе правы на папулярны брэнд Might & Magic і яго адгалінаванні, у прыватнасці Might and Magic: Heroes. 5 кастрычніка 2009 Ubisoft набывае маленькую, нядаўна заснаваную студыю Nadeo, заснаваную ў 2000 годзе, якая вядомая па праектах TrackMania, Virtual Skipper, ShootMania і QuestMania. У 2003 годзе супрацоўнікі кампаніі працавалі ўжо ў 22 краінах. Ubisoft стварыла некалькі паспяховых і ўзнагароджаных прызамі гульняў, сярод якіх Assassin’s Creed, Tom Clancy’s Splinter Cell, Prince of Persia: The Sands of Time, XIII, Far Cry 2, Rayman 3, Tom Clancy’s Rainbow Six 3: Raven Shield і Beyond Good & Evil.
Даход Ubisoft у 2002—2003 гадах склаў €453 млн; за 2003—2004 — €508 млн. Паводле даных на 2004 год у Ubisoft працавала 2350 чалавек.
20 снежня 2004 года Electronic Arts (EA) набыла 19,9 % фірмы.
У сакавіку 2005 года Ubisoft набыла MC2-Microids (Microids Canada) і злучыла іх з Ubisoft Montreal.
Ubisoft таксама купіла правы на серыю Driver у Atari ў ліпені 2006 за € 19 мільёнаў (USD $ 24 мільёна). Акрамя таго, усе распрацоўшчыкі з Reflections Interactive, якія стваралі Driver, сталі службоўцамі Ubisoft.
11 красавіка 2007 года Ubisoft паведаміла аб набыцці Sunflowers. Sunflowers вядомыя дзякуючы папулярнай серыі Anno.
29 красавіка 2008 года абвешчана аб заснаванні ўкраінскага падраздзялення — Ubisoft Ukraine.
3 мая 2011 года кампанія стварыла кінастудыю Ubisoft Motion Pictures, якая будзе рабіць фільмы па гульнях.
2 кастрычніка 2014 года на штогадовай гульнявой выставе Игромир, выканаўчы дырэктар кампаніі Ubisoft, Алан Кар, афіцыйна абвясціў аб стварэнні офіса ў Расіі, які называецца Ubisoft Russia. Офіс расійскага прадстаўніцтва знаходзіцца на Прэсненскай набярэжнай у Маскве.
Uplay
З выпускам Assassin’s Creed II у 2009 Ubisoft запусціла гульнявую сетку Uplay, у якую можна зайсці ў гульні або на сайце Uplay. Uplay дазваляе гульцам мець зносіны з іншымі гульцамі і атрымліваць узнагароджанні (rewards) за балы, якія выдаюцца за выкананне пэўных дасягненняў (так званых «Actions») у гульнях з падтрымкай Uplay. Падтрымлівае стварэнне спісаў сяброў, куплю гульняў праз унутраную краму ці іх актывацыю пры дапамозе лічбавых ключоў.
Мікола Мартынюк
Мікола Іванавіч Мартынюк (Микола Іванович Мартинюк) (нар. (, УССР, Ровенская вобласць, Здалбуніўскі раён, в. Залібіўка)  — пісьменнік, літаратурны крытык, перакладчык, журналіст, вучоны, педагог, выдавец.
Кандыдат філалагічных навук, дацэнт. Аўтар больш за 50 навуковых і публіцыстычных (літаратурна-крытычных) прац.
Член Нацыянальнага саюза журналістаў Украіны са студзеня 2000 г. і Нацыянальнага саюза пісьменнікаў Украіны з 15 кастрычніка 2014 г. намеснік старшыні валынскай абласной арганізацыі НСПУ з 23 лютага 2018 г.. Заснавальнік і дырэктар ПВД «Твердиня» (з 2004 г.).
Біяграфія
На працягу 1986—1990 гг. вучыўся ў Луцкім педагагічным вучылішчы імя Яраслава Галана (цяпер — Луцкі педагагічны каледж). У 1990 годзе паступіў у Луцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Лесі Украінкі (з 1993 г. — Валынскі дзяржаўны універсітэт (ВДУ) імя Лесі Украінкі) на факультэт украіністыкі, які скончыў у 1995 годзе.
1991—1993 гг. працаваў у рэдакцыі газеты «Педагог» Луцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Лесі Украінкі. 1993—1996 гг. — на пасадах рэдактара і сурэдактара часопіса «Альма-матэр» ВДУ імя Лесі Украінкі, а таксама-дыктарам Луцкай гарадской рэдакцыі радыёвяшчання (1995—1996). 1995—1998 гг. — аўтар пазнавальна-інфармацыйнай перадачы «Книгозбірня» на радыёстанцыі «Луцк» і Валынскім радыё, з 2003 года — пазнавальна-літаратурнай праграмы «Фаліянт», з 2004 года — літаратурна-мастацкай праграмы «Бібліятэка „Фаліянта“», 2006 года — тэматычнай радыёпраграмы «Літаратурная студыя „Досвітні огні“», 2007 года — «З кніжнай скрыні выдавецтва „Твердиня“» на Валынскім радыё. 1998—1999 гг. загадваў музеем Лесі Украінкі пры ВДУ.
З кастрычніка 1999 г. працаваў выкладчыкам кафедры ўкраінскай і замежнай філалогіі, рэарганізаванай у 2000 г. у кафедру журналістыкі, затым да чэрвеня 2013 г. уключна — дацэнтам кафедры журналістыкі ЧВУЗ «Луцкі гуманітарны універсітэт» (да 2004 г. — Вышэйшая школа «Луцкі гуманітарны універсітэт»).
З красавіка 2000 г. да жніўня 2008 г. загадваў гэтай кафедрай. З лістапада 2008 да жніўня 2011 года — дацэнт кафедры ўкраінскай літаратуры Валынскага нацыянальнага універсітэта імя Лесі Украінкі.
З лістапада 2011 г. — выкладчык цыклавой камісіі славесных дысцыплін Луцкага педагагічнага каледжа. Чытае курсы «Украінская літаратура», «Літаратура роднага краю», «Дзіцячая літаратура». З верасня 2013 г. — загадчык кафедры славесных дысцыплін, а са студзеня 2021 да жніўня 2023 года — загадчык кафедры філалогіі Луцкага педагагічнага каледжа. У красавіку 2019 г. як педагог-практык паўторна атэставаны па кваліфікацыйнай катэгорыі «спецыяліст вышэйшай катэгорыі» з прысваеннем педагагічнага звання «выкладчык-метадыст». Выкладаў рэдактарское майстэрства, кіраваў навуковымі працамі і вытворчай практыкай у Інстытуце філалогіі і журналістыкі Усходнееўрапейскага нацыянальнага універсітэта імя Лесі Украінкі.
З кастрычніка 2004 г. — заснавальнік і дырэктар ЧП «Паліграфічна-выдавецкі дом „Твердиня“».
Пазаштатны літаратурны рэдактар выдавецтва «Клуб сямейнага вольнага часу» (2016—2019).
Член Нацыянальнага саюза журналістаў Украіны (2000) (старшыня пярвічнай журналісцкай суполкі Валынскага нацыянальнага універсітэта імя Лесі Украінкі). Член Валынскага Акадэмічнага Дома (Акадэміі навук вышэйшай адукацыі Украіны) — з часу яго заснавання ў сакавіку 1995 года.
З красавіка 2011 года — член Міжнароднага грамадскага аб’яднання «Валынскае братэрства». Член журы Валынскага абласнога літаратурна-мастацкага конкурсу «Непаўторнасць» (2004—2021), ганаровы член журы Міжнароднага конкурсу раманаў, п’ес, кінасцэнарыяў і песеннай лірыкі пра каханне «Каранацыя слова» у намінацыі «Раманы» (2011—2019). Таксама папалельна з тым з’яўляецца экспертам Усеўкраінскага конкурсу раманаў, п’ес, кінасцэнарыяў і песеннай лірыкі пра каханне «Каранацыя слова» ў той жа намінацыі (2013).
Перакладае на ўкраінскую мову беларускіх аўтараў: Эдуарда Акуліна, Рыгора Барадуліна, Янку Купалу, Леаніда Дранько-Майсюка, Міколу Кандратава, Мечыслава Курыловіча, Сержа Мінскевіча, Уладзіміра Някляева, Людмілу Рублеўскую, Сяргея Сыса, Міхася Скоблу, Аксану Спрынчан, Усевалада Сцебураку, Максіма Танка, Віктара Шніпа і інш..
Сям’я
Жонка — Ларыса Пятроўна Мартынюк — педагог Луцкай спецыялізаванай школы І—III ступеняў № 1 Луцкага гарадскога савета Валынскай вобласці, літаратурны рэдактар газеты «Веснік+К».
Навуковыя і літаратурна-крытычныя публікацыі ў прафесійных выданнях
Творчасць прадстаўлена ва ўсеўкраінскім выданні «Сучасна література рідного краю: посібник серії „Шкільна бібліотека“ для 5—7 класів закладів загальної середньої освіти» (2020). Працуе над укладаннем новага біябібліяграфічна-хрэстаматыйнага праекта «Літаратурная карта Валыні».
Джорджа Андраевіч-Кун
Джо́рджа Андрае́віч-Кун (Ђорђе Андрејевић-Кун; 31 сакавіка 1904, Брэслау Германская імперыя — 17 студзеня 1964,, СФРЮ) — сербскі жывапісец і графік.
Біяграфія
Джорджа Андраевіч-Кун нарадзіўся ў Германскай Сілезіі, у сям'і серба і немкі. У самым пачатку Першай сусветнай вайны сям'я выехала ў Бялград. У 1920—1925 гадах вучыўся ў бялградскай Акадэміі прыкладных мастацтваў. У 1926—1928 гадах працягнуў вучобу ў Венецыі і Рыме, у 1928—1929 — у Парыжы.
У 1931 годзе яго праект герба горада Бялграда атрымаў на ананімным конкурсе першую прэмію. У 1931—1932 годзе правёў персанальныя выстаўкі ў Бялградзе, Заграбе і Нові-Садзе. У 1934 годзе Андрэевіч-Кун наведаў Маскву і захапіўся «сацыялістычным рэалізмам». У тым жа годзе ўдзельнічаў у стварэнні арт-групы югаслаўскіх мастакоў «Život» (Жыццё).
Альфансізм
Альфансізм (Alfonsismo) — манархічны рух перыяду Другой Іспанскай Рэспублікі, які пасля звяржэння ў 1931 годзе манархіі імкнуўся аднавіць на троне караля Альфонса XIII. Найбуйнейшай арганізацыяй альфансістаў стала палітычная партыя «Іспанскае абнаўленне», створаная ў 1933 годзе. Ідэалагічна яны абапіраліся на італьянскі фашызм і партугальскі інтэгралізм. Альфансістам не ўдалося стаць масавым рухам, атрымаўшы невялікую падтрымку, у той час як іх супернікі, карлісты, хутка ўзмацнілі свае пазіцыі ў Іспаніі. Падчас грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў прыхільнікі былога караля занялі бок мяцежнага генерала Франсіска Франка.
Джорджа Андраевіч-Кун
Біяграфія
Камуніст. У складзе інтэрнацыянальных брыгад удзельнічаў у 1936—1939 гадах у грамадзянскай вайне ў Іспаніі. У 1941—1945 гадах у народна-вызваленчай барацьбе ў Югаславіі.
Памёр 17 студзеня 1964 года ў Бялградзе.
Творчасць
Заснавальнік сац.-крытычнага кірунку ў сербскім мастацтве 1930-х гг. Аўтар станковых кампазіцый «Маці» (1937), «Калона» (1946), «У Парыжы» (1950), цыкла гравюр па дрэве «Крывавае золата» (1934), «За свабоду» (1937) і інш.
Вылячэнне глуханямога з Дзесяціграддзя
Вылячэнне глуханямога з Дзесяціграддзя — падзея новазапаветняга апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.
Біблейскае апавяданне
Падзея запісана ў Евангеллі ад Марка 7:31-37. Яго апавяданне мае шмат паралеляў з вылячэннем сляпога ў Віфсаідзе, запісаным у Евангеллі ад Марка 8:22-26.
Паводле Евангелля ад Марка, калі Ісус увайшоў праз вобласць Дзесяціграддзя пасля праходжання праз Сідон да Галілейскага мора, некалькі чалавек прынеслі да Яго чалавека, які быў глухім і ледзь мог гаварыць, і яны прасілі Ісуса, каб Ён паклаў рукі на хворага.
Евангелле ад Марка апісвае цуд наступным чынам:
''Ісус, адвёўшы яго ўбок ад людзей, уклаў пальцы Свае ў вушы яму і, плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага; і ўзвёўшы вочы да неба, уздыхнуў і сказаў яму: «Еффафа», што значыцца — «адчыніся». І адразу адчыніўся ў яго слых, і разамкнуліся повязі ягонага языка, і пачаў гаварыць чыста. І загадаў ім не казаць нікому. Але, колькі Ён ні забараняў ім, яны яшчэ больш разгалошвалі. І вельмі-вельмі здзіўляліся і казалі: усё добра робіць: і глухіх робіць чуткімі і нямых — гаваркімі.''
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Галынка)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа — рымска-каталіцкі храм у в. Галынка (Гродзенскі раён). Помнік архітэктуры неакласіцызму.
Гісторыя
Пабудаваны з цэглы ў 1714 годзе і першапачаткова дзейнічаў як уніяцкая царква. Быў перабудаваны у 1922 годзе.
Архітэктура
Унутры малітоўная зала перакрыта драўляным стральчатым скляпеннем, апсіда — самкнутым 4-гранным. Ітэр’ер упрыгожаны трыма алтарамі, сцены распісаны пад мармур. Храм абапіраецца на два 8-гранныя ў сячэнні слупы.
Ціт Пятровіч Пратасеня
Ціт Пятровіч Пратасе́ня ( — ) — савецкі вучоны ў галіне паталагічнай фізіялогіі, доктар ветэрынарных навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1965).
Біяграфія
Ц. П. Пратасеня нарадзіўся ў вёсцы Пагост Слуцкага павета Мінскай губерні (зараз у Салігорскім раёне Мінскай вобласці). Скончыў народнае вучылішча, у 1914 годзе паступіў на вучобу ў вышэйшае пачатковае вучылішча ў Слуцку, якое скончыў у 1919 г. У 1920 г. паступіў ў інжынерна-будаўнічы тэхнікум, пакінуў яго ў сувязі з эвакуацыяй і ў 1923 годзе паступіў у Ленінградскі ветэрынарны інстытут. Пасля заканчэння інстытута ў 1929 годзе Ц. П. Пратасеня быў накіраваны працаваць ветэрынарным урачом у Абаканскі раён Хакаскай аўтаномнай акругі. Праз некалькі месяцаў быў адазваны ў Ленінградскі ветэрынарны інстытут, дзе працаваў у якасці малодшага асістэнта, аспіранта, дацэнта кафедры паталагічнай фізіялогіі і намесніка па завочнаму навучанню. У 1934 годзе скончыў вячэрняе аддзяленне універсітэта марксізма-ленінізма пры Акадэміі навук у Ленінградзе. У сакавіку 1939 г. Ц. П. Пратасеня прызначаны на пасаду дырэктара Новачаркаскага зоаветэрынарнага інстытута імя 1-й Коннай арміі, на якой працаваў да лістапада 1948 г.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны Ц. П. Пратасеня заставаўся ў Новачаркаску, арганізоўваў эвакуацыю інстытута ў горад Казалінск (Казахская ССР). Пасля вяртання у Новачаркаск добраахвотна ўступіў ў рады абаронцаў горада, у складзе знішчальнага атрада НКУС прымаў удзел у вызваленні Новачаркаска і Сальска. Быў цяжка паранены.
Пасля вызвалення Новачаркаска Ц. П. Пратасеня займаўся аднаўленнем работы ў ім зоаветэрынарнага інстытута, якім кіраваў да 1948 года. Пакінуўшы пасаду дырэктара ў сувязі з пагаршэннем стану здароўя, Ц. П. Пратасеня працягваў займацца навуковай дзейнасцю, займаючы да 1965 года пасаду загадчыка кафедры.
Неаднаразова выбіраўся дэпутатам Новачаркаскага гарадскога савета, членам гарадскога камітэта КПСС.
Навуковая дзейнасць
Ц. П. Пратасені належаць навуковыя працы па страваванні, абмене рэчываў мерах барацьбы з лейкозамі буйной рагатай жывёлы і інш. Стварыў праблемную лабараторыю па вывучэнню лейкозаў, кіраўніком якой з'яўляўся. Па ініцыятыве Ц. П. Пратасені калектывам навуковых супрацоўнікаў упершыню ў «СССР» было распрацавана «Положение о мероприятиях по борьбе с лейкозом» (адобрана навукова-тэхнічным саветам Міністэрства сельскай гаспадаркі РСФСР 28 мая 1963 г. і прынятае ў якасці афіцыйнай Інструкцыі па барацьбе з лейкозам).
Навуковая дзейнасць Ц. П. Пратасені знайшла адлюстраванне ў каля 70 навуковых прац (у тым ліку 3 падручнікі і 1 вучэбны дапаможнік), апублікаваных у айчынных і замежных выданнях. Сярод апублікаваных і інш.
Ц. П. Пратасеня тройчы ўдзельнічаў ва Усесаюзнай сельскагаспадарчай выставе, выступаў з лекцыямі і дакладамі на з'ездах, канферэнцыях і семінарах у Маскве, Ленінградзе, Варонежы, Харкаве і іншых гарадах, у падшэфных калгасах і саўгасах.
У 1965 годзе пад кіраўніцтвам Ц. П. Пратасені выканана кандыдацкая дысертацыя «Динамика аминокислот крови органов у крупного рогатого скота при лейкозе».
Papilio chikae
Papilio chikae — дзённы від матылькоў з сямейства, эндэмік Філіпінаў. Размах крылаў 11—12 см.
Адкрыты ў 1965 годзе на гары Сэнт-Томас у паўднёвай Кардыльернай цэнтральнай частцы Лусона, на поўначы Філіпінскіх астравоў. З тых часоў ён быў знойдзены ў шэрагу лакацый у гарах каля Багіа і Бантока. Гэта горны від, які сустракаецца на вышынях звыш вышэй 1500 м над узроўнем мора, у заходняй горнай зоне і з’яўляецца рэліктам ледавіковага перыяду кантынентальнага паходжання. Два пакаленні за год. Час лёту доўжыцца з лютага па лістапад, з перапынкам з лістапада па студзень.
Заўвагі па ахове
Унесены ў пералік лускакрылых, экспарт, рээкспарт і імпарт якіх рэгулюецца ў адпаведнасці з Канвенцыяй аб міжнародным гандлі відамі дзікай фауны і флоры, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення (СІТЕС).
Эканамічная тэорыя
Эканамічная тэорыя, таксама эканамічная навука ці эканомікс (Economics) — грамадская навука, якая вывучае праблему выбару ва ўмовах абмежаванасці рэсурсаў для максімальнага задавальнення патрэб людзей. Складаецца з мноства школ і кірункаў. Эканамічная тэорыя развіваецца і папаўняецца новымі данымі з часам, таму яе развіццём у гістарычнай перспектыве займаецца такі напрамак, як гісторыя эканамічных вучэнняў. Асноўная задача эканамічнай тэорыі — даць тлумачэнне падзеям, якія адбываюцца ў эканамічным жыцці з дапамогай мадэлей рэчаіснасці, адлюстраваць у сабе рэальную эканоміку.
ФК Шальке 04
«Шальке 04» (Fußball-Club Gelsenkirchen-Schalke 04 e. V.) — нямецкі футбольны клуб з горада Гельзенкірхен, Паўночны Рэйн — Вестфалія. Адзін з самых папулярных футбольных клубаў у Германіі. 9 жніўня 2011 года колькасць членаў клуба перасягнула адзнаку ў 100 000 чалавек, і па гэтым паказчыку «Шальке 04» займае другое месца ў Германіі. Найлепшага выніку ў еўракубках клуб дамогся ў 1997 годзе, выйграўшы Кубак УЕФА. Самы закляты вораг «Шальке 04» — дортмундская «Барусія». Матч гэтых двух каманд называецца «Рурскім дэрбі».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Эканамічная тэорыя
Эканамічная тэорыя складаецца з шэрагу раздзелаў: метадалогіі эканамічнае навукі, мікраэканомікі, макраэканомікі, міжнароднай эканомікі, эканаметрыкі. У сучаснай эканамічнай тэорыі можна вылучыць шэраг навуковых школ і кірункаў: кейнсіянства, манетарызм, новую інстытуцыйную эканоміку, марксісцкую палітэканомію, паводніцкую эканоміку, нейраэканоміку, аўстрыйскую школу, новую палітычную эканомію,, экалагічную эканоміку, будыйскую эканоміку.
Прадмет эканамічнай тэорыі
Прадметам вывучэння эканамічнай тэорыі з'яўляюцца паводзіны або дзейнасць чалавека, прадпрыемствы, групы людзей або грамадства ў цэлым, ва ўмовах пэўнай эканамічнай сістэмы.
Эканамічныя навукі
У сістэме эканамічных навук вылучаюць фундаментальныя (агульныя) і прыкладныя (прыватныя). Агульныя: эканамічная тэорыя, гісторыя эканамічных вучэнняў, эканамічная статыстыка, бухгалтарскі ўлік. Прыватныя: міжгаліновыя (фінансы, крэдыт, упраўленне працы); галіновыя (эканоміка прамысловасці, эканоміка сельскай гаспадаркі, эканоміка гандлю, эканоміка транспарту); рэгіянальныя (сусветная эканоміка, эканоміка рэгіёнаў, эканоміка асобных краін). Задача агульных навук — пазнанне эканамічных законаў і абгрунтаванне шляхоў іх эфектыўнага выкарыстання. Прыкладныя навукі выкарыстоўваюць вынікі фундаментальных распрацовак для вырашэння прыватных і канкрэтных практычных задач.
Функцыі і метады
Метады эканамічнай тэорыі:
Функцыі эканамічнай тэорыі:
Гісторыя
Эканамічная тэорыя зарадзілася і сфарміравалася ў нетрах філасофіі, а затым аддзялілася ад яе ў рамках агульнага працэсу дыферэнцыяцыі навук і спецыялізацыі навукоўцаў, выкліканага няспынным назапашваннем ведаў і немагчымасцю ахопу ўсяго іх масіва асобнымі даследчыкамі. У XIX стагоддзі]] эканамічную тэорыю пачынаюць выкладаць у форме асобных курсаў на юрыдычных факультэтах універсітэтаў; у XX стагоддзі]] з'яўляюцца асобныя эканамічныя факультэты, спецыялізаваныя эканамічныя вышэйшыя і сярэднія спецыяльныя навучальныя ўстановы, эканоміку пачынаюць вывучаць у сярэдніх школах, ліцэях, гімназіях, каледжах, фарміруецца кола прафесійных эканамістаў.
Адпаведнікі эканамічнай тэорыі
У сусветнай літаратуры шырока распаўсюджаны некалькі сінанімічных назваў эканамічнай тэорыі, якія маюць розную ступень дакладнасці і граматычнай карэктнасці: «палітычная эканомія», «эканоміка», «эканомікс», «каталлактыка».
Тэрмін «палітычная эканомія» упершыню зʼявіўся ў 1615 годзе ў назве кнігі французскага навукоўца А. дэ Манкрэтʼена «Трактат палітычнай эканоміі». Гэтая назва стала настолькі ўдалай, што з'яўлялася агульнапрызнаным пазначэннем эканамічнай навукі аж да пачатку XX стагоддзя. Даны тэрмін у той час досыць дакладна адлюстроўваў характар ​​эканамічных даследаванняў, паколькі эканоміка ў краінах Еўропы, дзяржаўным ладам якіх з'яўлялася абсалютная манархія, была вельмі цесна звязана з палітыкай. Да гэтага часу ў назвах асобных навуковых выданняў можна сустрэць даны тэрмін (напрыклад, часопіс Чыкагскага ўніверсітэта называецца «Journal of Political Economy», гэта значыць «Часопіс палітычнай эканоміі»). Аднак, у рэшце рэшт, большасць эканамістаў адмовілася ад падобнага абазначэння эканамічнай навукі.
Навуковыя даследаванні, згодна з Альфрэдам Маршалам, павінны будавацца не ў разліку на практычныя мэты, дасягненню якіх яны спрыяюць, а ў адпаведнасці са зместам самога прадмета, якому яны прысвечаны. Эканамічная навука павінна сцерагчыся дакранацца многіх палітычных пытанняў, якія практык не можа ігнараваць. Таму, лічыць Маршал, яе лепш пазначаць шырокім тэрмінам «эканамічная навука» (economics), чым больш вузкім тэрмінам «палітычная эканомія». Пасля тэрмін Маршала стаў найбольш ужывальным у англамоўнай літаратуры. Перакладаць гэты тэрмін словам «эканоміка» не зусім карэктна ў якасці абазначэння навукі, перш за ўсё з-за яго шматзначнасці. «Эканоміка» азначае не толькі навуку аб гаспадарцы, але і саму гаспадарку: вытворчасць, гандаль, фабрыкі і т. п. Хоць і ў англійскай мове слова «economics» можа пазначаць як саму гаспадарку, так і навуку пра яе.
Асноўныя элементы
Асноўнымі элементамі эканамічнай тэорыі, на якіх заснавана любая эканамічная тэорыя, з'яўляюцца тры тыпу сцвярджэнняў: сцвярджэнні аб мэтах, сцверджанні аб абмежаваннях, якія накладаюцца на магчымасці, і сцвярджэнні аб варыянтах выбару.
Сцвярджэнні аб мэтах
Мэта ёсць нешта такое, чаго людзі жадаюць дасягнуць. Менеджар фірмы можа мець на мэце атрыманне найбольш магчымага прыбытку. Спажывец можа імкнуцца да атрымання найбольш магчымага матэрыяльнага задавальнення на свой даход. Людзі ў любой сітуацыі могуць змешваць тое, што яны пераследуюць вузка-«эканамічныя» мэты з прыхільнасцю да каштоўнасцей сям'і, сацыяльнай адказнасці і гэтак далей. Такія паняцці як «мэта», «намер» і «перавага» па сутнасці ўзаемазаменныя.
Сцвярджэнні аб абмежаваннях
З прычыны феномена рэдкасці рэсурсаў, магчымасці людзей не бязмежныя. Людзі заўсёды сутыкаюцца з абмежаваннямі: рэчы, якія ім патрэбныя, спалучаныя з альтэрнатыўным коштам, а многія з іх могуць быць проста недасяжныя. Сцвярджэнне аб абмежаваннях, якія накладаюцца на мноства існуючых магчымасцей, — ключавая частка любой эканамічнай тэорыі. Некаторыя абмежаванні адносяцца да таго, што з'яўляецца фізічна магчымым пры даных рэсурсах і ўзроўню ведаў. Іншыя абмежаванні прымаюць форму не фізічных межаў, а альтэрнатыўнага кошту, які часта вызначаецца ў тэрмінах цэн.
Сцвярджэнне аб варыянтах выбару
Заключным кампанентам эканамічнай тэорыі з'яўляецца сцвярджэнне аб найбольш верагодным выбары, які будзе зроблены зыходзячы з пэўных мэт і абмежаванняў, якія накладаюцца на магчымасці. Напрыклад, варыянты выбару, якія ляжаць у аснове закона попыту разглядаюць спажыўцоў як людзей, якія маюць на мэце атрыманне найбольш магчымага задавальнення пры наяўнасці абмежаванняў, што накладаюцца на іх магчымасці велічынёй іх бюджэту, асартыментам прапанаваных тавараў і цэнамі гэтых тавараў. Зыходзячы з гэтых мэт і абмежаванняў, закон попыту канстатуе, што, па ўсёй верагоднасці, людзі аддадуць перавагу павялічыць свае пакупкі данага тавара, калі цана на яго знізіцца пры наяўнасці таго, што ўсе астатнія ўмовы засталіся ранейшымі (пры іншых роўных умовах).
Эканамічная тэорыя і рацыянальнасць
Хоць усе эканамічныя тэорыі ўтрымліваюць тры тыпу сцвярджэнняў, тым не менш удалая тэорыя ўяўляе сабой нешта большае, чым просты пералік сцвярджэнняў. Яе элементы павінны ўтвараць нейкае узгодненае цэлае. Разуменне структуры эканамічнай тэорыі было б няпоўным без абмеркавання ключавога дапушчэння, якое служыць для таго, каб звязаць усе тры элементы тэорыі ў адзінае цэлае. Сутнасць гэтага дапушчэння складаецца ў тым, што людзі выбіраюць найлепшы шлях да дасягнення сваіх мэт, зыходзячы з абмежаванняў, з якімі яны сутыкаюцца, то бок людзі паводзяць сябе рацыянальна.
Рацыянальнасць азначае мэтазгодную дзейнасць, накіраваную на дасягненне мэты, зыходзячы з зададзеных абмежаванняў і наяўных магчымасцей. Паняцце рацыянальнасці цесна звязана з вызначэннем эканамічнай тэорыі, у фармаце праблемы выбару найлепшага спосабу выкарыстання абмежаваных рэсурсаў для задавальнення чалавечых патрэбаў. Сцвярджэнне аб тым, што адны спосабы выкарыстання абмежаваных рэсурсаў лепш за іншыя, і што менавіта гэтыя лепшыя спосабы людзі, як правіла, і маюць тэндэнцыю выбіраць, дакладна адлюстроўвае сутнасць рацыянальнасці.
Дапушчэнне аб рацыянальнасці ўяўляе сабой прыладу для афармлення структуры тэорый, якія адносяцца да таго, як людзі робяць выбар. Затым эканамісты ўносяць дапаўненні ў спецыфіку структуры гэтых тэорый, удакладняючы, як паводзяць сябе людзі ў розных сітуацыях. Тэорыя рацыянальнага выбару з'яўляецца адным з механізмаў развіцця эканамічнай тэорыі.
Мыцкі сельсавет
Мы́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Мыто.
На момант скасавання ў 1972 годзе ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў.
(945) Барселона
945 Барселона (945 Barcelona) — астэроід Галоўнага пояса. Адкрыты 3 лютага 1921 года іспанскім астраномам Хасэ Комас-Солам. Астэроід атрымаў імя ў гонар іспанскага горада Барселоны, у якім нарадзіўся навуковец, і ў якім было адкрыта нябеснае цела. Астэроід рухаецца са значным ладам да плоскасці экліптыкі Сонечнай сістэмы. Барселона не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 4,29 Юліянскіх гадоў.
Лот і Гарона
Лот і Гарона (Lot-et-Garonne, вымаўляецца /lɔt‿e.ɡa.ʁɔn/, Òlt e Garona) — дэпартамент на паўднёвым захадзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Аквітанія. Парадкавы нумар 47. Адміністрацыйны цэнтр — Ажэн. Насельніцтва 305,4 тыс. чалавек (72-е месца сярод дэпартаментаў, даныя 1999 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 5361 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Гарона, Лот, Баіз, Жэліз, Ос.
Дэпартамент уключае 2 акругі, 54 кантона і 293 камуны.
Гісторыя
Лот і Гарона — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Узнік на тэрыторыі былых правінцый Гіень і Гасконь. Назва паходзіць ад рэк Гарона і Лот.
Дзмітрый Мікалаевіч Смоліч
Біяграфія
Нарадзіўся 11 красавіка 1919 года ў сям’і опернага рэжысёра Мікалая Смоліча. У 1941 годзе скончыў оперна-драматычную студыю імя К. С. Станіслаўскага.
У 1962—1970 гадах з’яўляўся мастацкім кіраўніком і галоўным рэжысёрам Тэатра оперы і балета Беларусі.
NGC 2196
NGC 2196 (іншыя абазначэнні — ESO 556-4, MCG -4-15-14, UGCA 121, IRAS06100-2147, PGC 18602) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Неджэф
Неджэф, Эн-Наджаф — горад на поўдні Ірака, за 160 км на поўдзень ад Багдада. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Наджаф. Насельніцтва — каля 820 000 чалавек (ацэнка 2003 года).
Паводле паданняў, заснаваны ў 791 годзе халіфам Харунам ар-Рашыдам.
Найбуйнейшы на поўдні Ірака свяшчэнны горад мусульман-шыітаў, месца іх паломніцтва да грабніцы халіфа і першага імама шыітаў Алі, стрыечнага брата і зяця прарока Магамета. Цэнтр шыіцкага палітычнага жыцця ў Іраку.
Замыславычы
Замыславычы (Зами́словичі) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
IC 4757
IC 4757 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Экспанентны ўніверсітэт прыкладных навук «XU»
Экспанентны ўніверсітэт прыкладных навук «XU» (XU Exponential University of Applied Sciences) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Патсдам.
Агульная характарыстыка
Спонсарская кампанія ўстановы была заснавана 30 лістапада 2015 года. Першапачаткова яна працавала як DBC Digital Berlin Coworking GmbH. Яна была перайменавана ў красавіку 2018 года. Ініцыятары прадставілі ўніверсітэцкую канцэпцыю гарадскому савету Берліна і зямлі Брандэнбург. Першымі планамі было пачаць выкладанне з пяці курсаў у зімовым семестры 2017/2018 года. Ініцыятарамі заснавання ўніверсітэта сталі Крыстафер Янс, Паскаль Форстэр і Ніколь Гайзюнас. 18 снежня 2018 года Міністэрства навукі, даследаванняў і культуры зямлі Брандэнбург прызнала універсітэт. Па дадзеных універсітэта, заяўка на акрэдытацыю ў Берліне не падавалася. У красавіку 2019 года студэнты пачалі навучанне па праграмах бакалаўрыяту «Лічбавы бізнес» і «Кадаванне і праграмнае забеспячэнне». Прэзідэнтам-заснавальнікам быў Увэ Айзерманн. Стэфані Фідж выконвала абавязкі кіраўніка ўніверсітэта са снежня 2019 па сакавік 2021 года. У красавіку 2021 года пасаду прэзідэнта ўніверсітэта заняў Філіпэ дэ Кастра Суэйра.
Фёдар Міхайлавіч Севасцьянаў
Біяграфія
Скончыў у 1968 годзе Беларускую кансерваторыю, клас М. А. Зюванава. У 1961—1962 гадах артыст Шахцёрскага ансамбля песні і танца. З 1968 года выкладчык Маладзечанскага музычнага вучылішча. З 1973 года саліст Беларускай філармоніі.
Творчасць
У рэпертуары беларускія, украінскія, рускія народныя песні, рамансы П. Булахава, А. Варламава, А. Даргамыжскага, М. Глінкі і інш., творы Ф. Шуберта, Р. Шумана і інш.
Гавейкенай
Гавейке́най (Gaveikėnai), традыцыйная беларуская назва — Гавейкішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана на тэрыторыі Аўкштайцкага нацыянальнага парку, на ўсходнім беразе возера Дрынгіс, на захад ад Ігналіны.
Нёіскі дагавор
Нёйіскі дагавор - мірны дагавор, заключаны паміж Балгарыяй, якая праіграла Першай сусветнай вайны ў якасці ўдзельніка блока Цэнтральных дзяржаў, і супрацьстаяўшымі блоку краінамі Антанты. Дагавор быў падпісаны 27 лістапада 1919 года ў прыгарадзе Парыжа Нёі-сюр-Сен (Neuilly-sur-Seine).
Балгарыя страчвала частку тэрыторыі (звыш 11 тыс. км² ці 1/10 тэрыторыі краіны і 1/7 насельніцтва), якая перадавалася Грэцыі, Румыніі і Каралеўству Сербаў, Харватаў і Славенцаў. Згодна з дагаворам:
Сума накладзенай на краіну кантрыбуцыі склала 2,25 млрд франкаў золатам (407 млн дол. ці 1/4 нацыянальнага здабытку), якія Балгарыя павінна была выплаціць напрацягу 37 гадоў.
Колькасць сухапутных узброеных сіл абмежавана да 33 000, уключаючы 20 000 - армія, 10 000 - жандармерыя, 3 000 - пагранічнікаў. Прызыўная служба была адменена. Ваенна-марскі флот Балгарыі скарачаўся да 10 караблёў; таксама Балгарыі было забаронена мець любыя віды цяжкага ўзбраення.
Хочынэ
Хочынэ (Хо́чино) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Гервянікаўскі сельсавет
Гервяні́каўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Гервянікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 30 жніўня 1957 года ў склад сельсавета з Дубровенскага сельсавета перададзены вёскі Кадаўбы, Пашкі, Сангайлы і Цвермы, з Крупаўскага сельсавета — вёска Белевічы. 3 красавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Тракельскага сельсавета Воранаўскага раёна і Крупаўскага сельсавета Лідскага раёна.
Юрый Карнеевіч Смоліч
Юрый Карнеевіч Смоліч (, Умань —, ) — украінскі пісьменнік, журналіст, тэатральны крытык. Дзеяч УНР. Рэдактар часопісаў «Сельскі тэатр» (1926—1929), «УЖ» (1928—1929), «Чырвоны шлях» (1935), «Літаратурны часопіс» (1936—1937), «Украіна» (1943—1950). Герой Сацыялістычнай Працы (1970).
У 1917—1918 гадах вучыўся ў Кіеўскім універсітэце.
Клеапатра (фільм)
«Клеапатра» — каляровы гістарычны мастацкі фільм 1963 года, драма рэжысёра Джозефа Манкевіча. Сцэнарый заснаваны на кнізе Карла Марыа Франдэра і гістарычных апавяданнях Плутарха, Светонія і Апіяна. Здымкі пачаліся 30 верасня 1960 года і скончыліся 24 ліпеня 1962 года. Баявыя сцэны здымаліся ў перыяд з лютага па сакавік 1963 года. Гэта самая дарагая версія гісторыі егіпецкай царыцы Клеапатры. Бурны раман Элізабет Тэйлар з Рычардам Бёртанам, які сыграў Марка Антонія, пачаўся на здымачнай пляцоўцы, і яны пажаніліся ў 1964 годзе.
Мінскія гарадскія лініі
Мінская гарадская электрычка — адзін з відаў хуткаснага грамадскага транспарта ў Мінску. Злучае мінскую агламерацыю з цэнтрам горада. Першая лінія ад станцыі Мінск-Пасажырскі да станцыі Беларусь (Заслаўе) у тэставым рэжыме запушчана 1 ліпеня 2011 года. Зараз сістэма дзейнічае ў штатным рэжыме і складаецца з трох ліній ў напрамках гарадоў-спадарожнікаў — Заслаўя, Рудзенска (гарадскі пасёлак) і Смалявіч. Працягласць трох ліній з 37 станцыямі складае 116,2 кіламетры. Абслугоўваннем і перавозкай пасажыраў займаецца Беларуская чыгунка. На адной з ліній ажыццяўляецца да 19 рэйсаў на дзень.
Гісторыя
У сярэдзіне 2009 года Беларуская чыгунка аб’явіла пра пачатак інвестпраекту па стварэнні сучаснага сродку грамадскага транспарту — гарадской электрычкі. 19 сакавіка 2010 года Беларуская чыгунка і швейцарскае прадпрыемства «Stadler» заключылі пагадненне пра пастаўку 6 электрацягнікоў «FLIRT» для гарадскіх ліній. Цана аднаго цягніка склала каля 6 млн долараў. Першыя два цягнікі дастаўлены ў Беларусь у лютым 2011 году, а ў тэставым рэжыме першая лінія запрацавала ўжо 1 ліпеня 2011 года.
Рэгулярны рух на першай лініі пачаўся 10 верасня 2011 года. На люты 2016 года 16 электрацягнікоў Stadler FLIRT індэксаў ЭПг і ЭПр вытворчасці «Штадлер Мінск» хадзіла ў фармаце гарадскіх і рэгіянальных ліній.
10 кастрычніка 2011 года у тэставым рэжыме быў адкрыты другі маршрут — «Мінск-Пасажырскі — ст. Рудзенск». Зараз лінія дзейнічае ў штатным рэжыме — 8 рэйсаў на дзень у кожным напрамку.
6 лістапада 2015 года ў тэставым рэжыме быў адкрыты трэці маршрут — «Мінск-Пасажырскі — ст. Смалявічы». Зараз лінія дзейнічае ў штатным рэжыме — 3 рэйса на дзень у кожным напрамку. 26 сакавіка 2021 года маршрут быў падоўжаны да станцыі Чырвоны сцяг, тым самым гарадскімі лініямі быў ахоплены ўвесь горад Смалявічы, уключаючы прыпыначны пункт Зарэчнае. У 2016 годзе электрацягнікі гарадскіх ліній на ўчастку Мінск-Усходні — Смалявічы перавезлі 184,7 тысяч чалавек, у 2017 годзе — 234,7 тысяч, у 2018-м — 295,8 тысяч і крыху больш за 348 тысяч пасажыраў у 2019 годзе.
Лінія 1
Цягнікі Мінскай гарадской электрычкі на шляху следвання Мінск-Пасажырскі — ст. Беларусь (Заслаўе) робяць прыпынкі на наступных станцыях: Кошт білета (незалежна ад месца прыпынку) 1,20 рубля на пачатак верасня 2021 года.
Чыгуначны маршрут быў адкрыты ў 2011 годзе на базе дзейнай чыгуначнай магістралі. Маршрут ад станцыі Мінск-Пасажырскі да станцыі Беларусь у Заслаўі мае працягласць 26,3 км з 10 станцыямі. Час у дарозе складае каля 35 хвілін, ад канчатковых станцый штодня адпраўляюцца 17-18 рэйсаў з сярэднім інтэрвалам у 60 хвілін (мінімальны інтэрвал 25-30 хвілін у гадзіны «пік»). У спалучэнні з электрацягнікамі рэгіянальных ліній на маршруце забяспечваецца мінімальны інтэрвал у 15-20 хвілін у пікавыя гадзіны.
Лінія 2
Электрацягнік Мінскай гарадской электрычкі на шляху следвання Мінск-Пасажырскі — Рудзенск робіць прыпынкі на наступных станцыях: Кошт білета (незалежна ад месца прыпынку) 1,55 рубля на пачатак верасня 2021 года.
Маршрут гарадскіх ліній у напрамку гарадскога пасёлка Рудзенск быў адкрыты на базе дзеючай чыгуначнай магістралі і дзейных маршрутаў прыгарадных электрычак. Афіцыйны запуск маршруту адбыўся ў 2013 годзе, які працаваў у тэставым рэжыме з 2011 года. Адлегласць паміж канчатковымі станцыямі складае больш за 40 кіламетраў і каля 45-55 хвілін у дарозе. Маршрут мае 13 прыпынкаў, на момант адкрыцця такіх прадугледжвалася толькі сем, усе былі практычна ў гарадской мяжы. Па маршруце штодзень курсіруюць 9 пар цягнікоў з інтэрвалам 60-90 хвілін.
Лінія 3
Электрацягнік Мінскай гарадской электрычкі на шляху следвання Мінск-Пасажырскі — Чырвоны Сцяг робіць прыпынкі на наступных станцыях:
Кошт білета (незалежна ад месца прыпынку) 1,55 рубля на пачатак верасня 2021 года.
Апошняя зараз лінія гарадской электрычкі была адкрыта ў 2015 годзе на аснове прыгарадных маршрутаў электрычкі «Мінск — Орша». Адлегласць паміж канчатковымі станцыямі складае амаль 50 кіламетраў з 60-70 хвілінамі ў дарозе, да Смалявіч — 53 хвіліны. На маршруце першапачаткова мелася 12 станцый, да якіх у 2021 годзе былі дададзены яшчэ дзве — Зарэчны і Чырвоны Сцяг (у пасёлку Акцябрскі), якія былі ўведзены для абслугоўвання пасажыраў ва ўсходніх мікрараёнах Смалявіч. Маршрут мае ўсяго чатыры рэйсы ў суткі (тры — у прамежку паміж 6 і 9 гадзінамі з інтэрвалам 60-120 хвілін; адзін — вячэрні). На станцыях Мінск-Усходні і Мінск-Пасажырскі сфарміраваны транспартна-перасадачныя вузлы з усімі лініямі мінскага метро і наземным транспартам.
Лінія 4
Беларуская чыгунка да 2020 года планавала набыць чатыры саставы электрацягнікоў гарадскіх ліній серыі ЭПг, якія павінны былі рухацца да гарадоў-спадарожнікаў Дзяржынск і Фаніпаль. Да 2020 года планавалася і адкрыццё лініі, аднак станам на 2022 год гэтага так і не адбылося. У 2014—2017 гадах праводзілася рэканструкцыя прыпыначнага пункта Курасоўшчына, у 2019—2020 гадах праводзіліся работы па капітальным рамонце з мадэрнізацыяй чыгуначных прыпыначных пунктаў Пціч, Воўчкавічы, Бярэжа, Пяцігор’е, Станькава для арганізацыі гарадскіх перавозак. Да 2023 года плануецца выканаць рэканструкцыю і капітальны рамонт станцый Памыслішча, Фаніпаль, прыпыначных пунктаў Дзяржынск, Клыпаўшчына, Энергетык. У выпадку адкрыцця маршруту гарадскіх ліній ад Мінска да станцыі Негарэлае ён стане самым працяглым (больш за 50 кіламетраў).
Пасажыраплынь
За дзевяць месяцаў 2013 года гарадскімі лініямі было перавезена 1,45 млн пасажыраў. . Беларуская чыгунка ў 2018 годзе электрацягнікамі гарадскіх ліній перавезла амаль 3,8 млн пасажыраў, што на 8,7 % больш, чым у 2017 годзе. Станам на сярэдзіну 2019 года, пасажыры пакрывалі 21 % выдаткаў на працу цягнікоў гарадскіх ліній. .
Рухомы састаў
На пуцях мінскай электрычкі выкарыстоўваюцца чатырохвагонныя саставы сямейства Stadler FLIRT вытворчасці швейцарскай кампаніі Stadler Rail, якія ў Беларусі атрымалі індэкс ЭПг.
Перспектывы
У будучыні плануецца запуск мінскай гарадской электрычкі па маршрутам: Мінск — Нацыянальны аэрапорт «Мінск» і Мінск — Дзяржынск.
У 2019—2020 гадах на прыпыначных пунктах ад станцыі Памыслішча да станцыі Койданава былі праведзены работы па капітальным рамонце і мадэрнізацыі, для далейшай арганізацыі перавозак пасажыраў цягнікамі гарадскіх ліній паміж Мінскам і горадам-спадарожнікам Дзяржынскам. На платформах асфальтавае пакрыццё было заменена на тратуарную плітку, адрамантаваны пасажырскія павільёны, заменены апоры і свяцільні, добраўпарадкаваны аўтамабільныя пляцоўкі. У 2015—2017 гадах рэканструкцыя праводзілася на прыпыначным пункце Курасоўшчына.
Аплата праезду
Кантроль за аплатай праезду ажыццяўляецца кантралёрамі-кандуктарамі ў вагонах электрацягнікоў. На электрацягніках гарадскіх ліній дзейнічаюць дзве тарыфныя зоны — гарадская і прыгарадная. Чыгуначныя платформы ад Мінска да станцый Беларусь, Міханавічы і Гарадзішча аплачваюцца па гарадскім тарыфе, астатнія — па прыгарадным. Аплата праезду ажыццяўляецца квіткамі і бескантактавымі праязнымі, сумешчанымі з наземным пасажырскім транспартам.
З 12 чэрвеня 2019 года аплата праезду ажыццяўляецца таксама і бескантактавымі банкаўскімі картамі, шляхам прыкладання іх да валідатара. Новаўвядзенне распаўсюджваецца на гарадскі тарыфны пояс.
Пермскі дзяржаўны ўніверсітэт
Пермскі дзяржаўны ўніверсітэт — класічны ўніверсітэт горада Перм. Першая вышэйшая
навучальная ўстанова на Урале. Адзін з заснавальнікаў Асацыяцыі класічных універсітэтаў Расіі.
Па стане на 1 верасня 2016 года ў склад універсітэта ўваходзілі 12 факультэтаў, 78 кафедраў, Салікамскі дзяржаўны педагагічны інстытут (філіял), каледж прафесійнай адукацыі, Рэгіянальны інстытут бесперапыннай адукацыі і Прыродазнаўчы інстытут.
Гісторыя
У адпаведнасці з актам Міністэрства народнай асветы Расіі ад 1 (14) кастрычніка 1916 г. № 2773 было створана Пермскай аддзяленне Імператарскай Петраградскага ўніверсітэта; былі створаны 32 кафедры. На базе Пермскага аддзялення пастановай Часовага Урада Расіі ад 1(14) ліпеня 1917 г. № 752 быў адкрыты Пермскі ўніверсітэт.
Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь
Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь (Мінфін Беларусі) — орган дзяржаўнага кіравання падпарадкаваны Ураду Беларусі, упаўнаважаны кіраваць дзяржаўным скарбам. Міністр фінансаў прызначаецца і здымаецца з пасады Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а намеснікі міністра — Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь па ўзгадненні з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
З 4 чэрвеня 2020 года года пасаду міністра займае Юрый Міхайлавіч Селіверстаў.
Рак малочнай залозы
Рак малочнай залозы — утварэнне ракавай пухліны ў тканках малочнай залозы.
Папярэджанне
Прадухіленню хваробы спрыяюць роды і грудное выкормліванне працягласьцю звыш году, бо падчас цяжарнасці і пасля родаў, пакуль доўжыцца грудное выкормліванне, зніжаецца актыўнасць плоцевага гармона эстрагена.
Чыннікі
Узнікненню хваробы спрыяе ранні пачатак і нерэгулярнасць плоцевага жыцця, аборт (асабліва ва ўзросце да 18 гадоў) і адсутнасць груднога кармлення. Адмоўнае ўздзеянне аказваюць стрэс, ультрафіялетавае выпраменьванне і траўма грудзі ў побыце, за стырном і пры занятках спортам. Таксама нядужасці спрыяюць мастыт і атлусценне. Вядучую ж ролю ў развіцці хваробы адыгрывае лішак плоцевага гармону — эстрагену, да перанасычанасці якім прыводзіць у прыватнасці аборт. Адпавядна шкодзіць працяглая адсутнасць родаў (да 30 гадоў) у дзетародным узросце і бяздзетнасць па дасягненні менапаўзы (каля 50 гадоў).
Праявы
Хвароба можа выяўляцца праз крывацёк са смочкі і ўшчыльненне ў грудзях.
Беларусь
У 2012 годзе рак малочнай залозы быў найбольш распаўсюджаным відам раку сярод жанчынаў Беларусі. Пагатоў на рак малочнай залозы прыпала каля 18% смяротнасці ад злаякасных новаўтварэнняў у жанчынаў.
NGC 2197
NGC 2197 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC58) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
VGA (раздым)
VGA (DE15F) — 15-кантактны субмініяцюрны раздым для далучэння аналагавых манітораў паводле стандарта VGA (Video Graphics Array).
NGC 2197
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
VGA (раздым)
Большасць манітораў, якія ўжо не маюць раздыма VGA, далучаюцца да відэаадаптара з VGA выхадам праз раз’ём DVI з дапамогай перахадніка, бо частка ліній раздыма DVI ў мэтах сумяшчальнасці з’яўляюцца інтэрфейсам VGA (за выключэннем фармату DVI-D, у якім аналагавых ліній няма).
Сэрдзюкы (Алэўскі раён)
Сэрдзюкы (Сердюки́) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Сяргей Канстанцінавіч Мяржынскі
Біяграфія
Паходзіў са старажытнага беларускага шляхецкага роду.
Вучыўся ў Кіеўскім універсітэце Св. Уладзіміра, адзін з арганізатараў студэнцкай марксісцкай арганізацыі, член кіеўскага «Саюза барацьбы за вызваленне рабочага класа».
Жыў і працаваў у Мінску, служыў ва ўпраўленні Лібава-Роменскай чыгункі.
У 1897 годзе ён пазнаёміўся з Лесяй Украінкай у Ялце падчас лячэння сухотаў лёгкіх. Леся закахалася ў Сяргея, называла яго «Сябар маіх ідэй», але заўсёды казала пра гэтыя адносіны «сяброўства», а не «каханне». Пазней Сяргей наведаў сям’ю Косачаў у Гадзячы і Зялёным Гаі летам 1898 г. і 1900 г.
Восенню 1900 г. здароўе Мяржынскага рэзка пагоршылася.