cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вышыня палёту
Бяспечная вышыня палёту
Нбп разлічваецца для : Ад вышыні палёту варта адрозніваць эшалон, займаемы лятаком. Эшалоны адлічваюцца па нязменнаму стандартнаму атмасферным ціску.
NGC 5599
NGC 5599 (іншыя абазначэнні — UGC 9218, MCG 1-37-10, ZWG 47.30, IRAS14213+0647, PGC 51423) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ёсыпіўка (Авідзіяпольскі раён)
Ёсыпіўка (Йосипі́вка) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Рабен Рэнучы
Біяграфія
Сын жандара паліцыі Луі Рабена і швачкі Палет Рэнучы. Яго бацька бургундскага паходжання, а маці родам з Корсікі. Дзяцінства будучага акцёра прайшло ў Ёне.
Вучыўся ў Вышэйшай нацыянальнай кансерваторыі драматычнага мастацтва ў Парыжы.
У 1981 годзе дэбютаваў у драме Мішэля Дэвіля «Глыбокія воды». У першай палове 80-х ён таксама адзначыўся яркімі ролямі ў фільмах «Запрашэнне ў падарожжа», «Адрынутыя» і «Форт Саган». У 1985 годзе за ролю Фортсера, маладога крытыка мастацтва і мізантропа, у фільме Жана-Шарля Такела «Лесвіца С» Рэнучы быў удастоены намінацыі на прэмію «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю, але саступіў узнагароду Крыстаферу Ламберту.
У 1998 годзе Робен Рэнучы ўпершыню паспрабаваў сябе ў рэжысуры. Яго дэбют — фільм «Жонка аднаго чалавека» паводле сцэнарыя Жакі Фрыжман.
Сіман Разгар
Сі́ман Ра́згар (Simon Razgor; нар., Цэле, Славенія) — славенскі гандбаліст. Левы вуглавы беларускага клуба БГК імя Мяшкова. Чэмпіён Беларусі 2015 і 2016, уладальнік Кубка Беларусі 2015 і 2016, сярэбраны прызёр SEHA-лігі 2015.
Клубная кар'ера
Выступаў у 2004—2007 гадах за «Цэле» (Славенія), у 2007—2014 гадах за «Марыбар» (Славенія). З чэрвеня 2014 года гулец беларускага БГК імя Мяшкова.
Абрам Навумавіч Мельцэр
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага. Атрымаў вышэйшую адукацыю. У 1924 годзе ўступіў ва УКП(б). У пачатку 1930-х гадоў дацэнт кафедры філасофіі, потым (з 1934 да 27 жніўня 1936) дырэктар Беларускага дзяржаўнага вышэйшага педагагічнага інстытута. Арыштаваны 2 снежня 1936 года ў Мінску па адрасе: вул. Савецкая, д. 33, кв. 6. За сувязь з трацкістамі выключаны з УКП(б). Асуджаны пазасудовым органам НКУС 24 лістапада 1937 года як «актыўны член антысавецкай трацкісцка-шпіёнскай дыверсійнай арганізацыі» да вышэйшай меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляны. Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 1 жніўня 1957 года. Асабовая справа М. № 10865-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Вышгруд (Быдгашч)
Вышгруд (Wyszogród) — археалагічны помнік, гарадзішча, размешчана на левым беразе ракі Віслы на адміністрацыйнай тэрыторыі Быдгашчы, у раёне Фардона.
Апісанне
Паводле легенды, у 997 годзе святы Адальберт спыніўся ў Вышгрудзе з хрысціянскай місіяй да прусаў.
Гарадзішча з’яўлялася апорным пунктам на паморска-куяўскай мяжы. На гарадзішчы знаходзяцца рэшткі крэпасці кашталянаў, а з 1314 года князёў. Крэпасць была разбурана тэўтонскімі рыцарамі ў маі 1330 года падчас польска-тэўтонскай вайны 1327—1332 гадоў.
Да канца XVIII стагоддзя пры гарадзішчы існаваў касцёл, дзе існавала самая старажытная парафія, зафіксаваная ў пісьмовых крыніцах у сучасным горадзе Быдгашч і раёне.
Дрыбін
Гісторыя
Упершыню Дрыбін згадавецца ў XVI стагоддзе як шляхецкае ўладанне ў Мсціслаўскім ваяводстве. У XVII стагоддзі існаваў Новы Дрыбін. Канцлер Леў Сапега ў сваім тэстаменце (1633) згадаў «вёску і пушчу Дрыбінскую».
У Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) мясцовасць апынулася ў цэнтры баявых дзеянняў: 8 кастрычніка 1660 года непадалёк ад Дрыбіна абаронцы Вялікага Княства Літоўскага пад камандаю гетмана вялікага Паўла Яна Сапегі здабылі перамогу над маскоўскімі захопнікамі. У часы Вялікай Паўночнай вайны (1700—1721) у 1708 годзе мястэчка спалілі расійскія войскі.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Дрыбін апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Чавускім павеце Магілёўскай губерні. Станам на 1784 год мястэчка з’яўлялася цэнтрам маёнтку Цеханавецкіх, тут быў 181 двор, 25 крамаў, млын, царква. У 1830 годзе ў Дрыбіне заснавалі вінакурнае прадпрыемства. У 1845 годзе выбухнула выступленне сялян супраць прыгоннага права, жорстка здушанае расійскімі салдатамі. У 1877 годзе мясцовасць перайшла ў валоданне Урангеля фон Гюбенталя. На 1880 год Дрыбін налічваў 250 двароў, існавалі царква, два малітоўныя дамы, валасная ўправа, бальніца, два млыны, школа пісьменнасці. Апрача сельскай гаспадаркі жыхары займаліся промысламі, найбольш вядомымі былі дрыбінскія шапавалы, якія распрацавалі сваю ўмоўную мову — «катрушніцкі лемезень». З 1903 года ў мястэчку дзейнічала пажарнае таварыства, у 1910—1911 гадах адкрыліся паштова-тэлеграфная кантора і ашчадная каса.
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Дрыбін увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Дрыбін вярнулі БССР, дзе ён стаў цэнтрам раёна (з 16 верасня 1959 года да 29 снежня 1989 года цэнтрам сельсавета). У 1930-я гады тут працавалі вадзяны і нафтавы млыны, кузня, кравецкая майстэрня «Чырвоная ігла» (з 1907; 22 работнікі), шавецкая майстэрня, арцель «Смычка» (з 1930; 16 работнікаў), смалакурны завод, арцель «Смалапрадукцыя» (з 1927; 23 работнікі), хлебапякарня (з 1930; 2 работнікі), крухмальны завод (з 1929), масларобча-сыраварны завод (з 1929), шапавальны завод. У Другую сусветную вайну з 14 ліпеня 1941 года да 2 кастрычніка 1943 года Дрыбін знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. Акупанты стварылі тут лагер смерці, дзе знішчылі 2,5 тыс. чалавек.
У 1997 годзе Дрыбін атрымаў афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. Гасцініца «Дрыбін».
Гродзенскі піўзавод
Гродзенскі піўзавод — колішняя беларуская кампанія па вытворчасці піва, якая была размешчана ў Гродна.
Палац у XVII—XVIII стст.
Архітэктурны помнік XVII ст., першапачаткова палац Сапегаў, потым Агінскіх. Будынак пазначаны на карце Гродна 1665 года.
У 1706 годзе палац належаў троцкаму ваяводзе Юзафу Агінскаму, у 1750-1770-я — польнаму пісару літоўскаму, будучаму вялікаму гетману літоўскаму Міхалу Казіміру Агінскаму. У 1779 годзе будынак набыў гродзенскі маршалак Казімір Вольмер, у 1789 годзе ўладальнікам стаў літоўскі канцлер Аляксандр Сапега, у 1801 годзе купіў граф Міхал Дзяконскі.
XIX ст.: Перабудова пад бровар дынастыі Кунцаў
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай будынкам як складам тавараў карысталіся гродзенскія купцы. У пачатку 1860-х гадоў будынкам валодаў Ошар Вільнер, які заснаваў тут бровар. З 1868 года ўладальнікам будынка стаў аўстрыйскі купец Юзаф Кунц (Восіп Кунц на расійскі манер) і трымаў там невялікі піваварны завод. Актыўная вытворчасць піва пачалася пасля ўстаноўкі соладавай вежы ў 1877 годзе. У падзямеллях былога палаца адбываўся працэс ферментацыі піва, там жа яно захоўвалася ў дубовых бочках. На бровары Кунца працавала 18 чалавек — гэта быў самы буйны піўзавод Гродна ў 1870-я.
Юзаф Кунц у 1897 годзе перадаў кіраванне заводам сваім сынам Ігнацію і Францу. Пад іх кіраўніцтвам якасць піва пагоршылася. У 1911 годзе расследаванне паказала, што Ігнацій Кунц у кожную варку дадаваў 18 пудоў цукру, што павялічвала канчатковы выхад прадукту, але пагаршала яго якасць.
XX ст.: Перапродажы, нацыяналізацыя і банкруцтва
У 1912 годзе Ігнацій Кунц памёр і бровар выставілі на продаж. Яго набыў Браніслаў Краткоўскі, які хутка здолеў выправіць рэпутацыю завода і павялічыць аб’ём вытворчасці. Аднак прадпрыемства Краткоўскага не перажыло Першай сусветнай вайны. Нямецкая адміністрацыя вывезла частку абсталявання ў Германію.
З 1918 года завод належыць Юдалю Марголісу. Прадукцыя бровара ў 1920-я гады ацэньвалася, калі верыць тагачасным газетам, вельмі нізка. Сітуацыя выправілася пасля банкруцтва сям’і Марголісаў і выкупу завода варшаўскім гандлёва-прамысловым таварыствам «Horacy Heller» у 1933 годзе.
Пасля далучэння Гродна да БССР завод нацыяналізавалі. У 1950-я гады правялі яго рэканструкцыю. З часам абсталяванне і тэхналогіі састарэлі. Да 1990-х гадоў якасць гродзенскага піва знізілася, завод пачаў губляць пазіцыі. Часткова ратавалі яго загараджальныя пошліны, піўзавод быў манапалістам рынку. Аднак, па вяртанні на рынак Беларусі піўных гігантаў, практычна адразу аказаўся ў даўгах. У 2007 годзе расійская «» разглядала куплю піўзавода пад рэканструкцыю, аднак урэшце адмовілася ад ідэі.
Летам 2007 года Гродзенскі піўзавод зварыў апошняе сваё піва. Адной з прычын закрыцця было, між іншым, патрабаванне вынесці вытворчасць за межы горада, замацаванае ў планах рэканструкцыі цэнтра Гродна. Справу аб банкруцтве прадпрыемства завялі ў лістападзе 2010 года, на той момант у прадпрыемства было каля 40 крэдытораў і пазыкі ў памеры каля 1 млрд недэнамінаваных рублёў. Ліквідацыя прадпрыемства расцягнулася, канчаткова яго ліквідавалі і выкраслілі з Адзінага дзяржаўнага рэестру 27 сакавіка 2014 года.
Спробы адраджэння
У 2012 годзе завод прададзены зарэгістраванай у Барысаве сумеснай расійска-беларускай кампаніі «Экапрамэнерга», якая планавала адрэстаўрыраваць і мадэрнізаваць стары бровар, адкрыць музей піва. Аднак працы не праводзіліся, з завода была вывезена большая частка металічнага абсталявання і канструкцый, якія можна было спілаваць — бочкі для сусла, трубы, лесвіцы. Пасля завод перадалі новастворанай фірме «ЖаВаС-Інвест», у якой былі фактычна тыя ж уладальнікі, што і ў папярэдняга пакупніка. Але новы ўладальнік ужо не нёс абавязацельстваў па ахове гістарычнай каштоўнасці і ўцягванні яе ў камерцыйную дзейнасць. У выніку завод быў пакінуты інвестарам. У лютым 2017 года эканамічны суд Гродзенскай вобласці вярнуў завод дзяржаве. Будынак зноў выставілі на продаж. 21 мая 2017 года на піўзаводзе здарыўся пажар. У 2020 годзе комплекс будынкаў піўзавода купіла з аўкцыёну фірма ТАА «МБА Інвестмент» — рэзідэнт СЭЗ «Гроднаінвест» з польскім капіталам. Праз рэканструкцыю комплекс мусіў пераўтварыцца ў бізнес-цэнтр з гатэлем, музеем гісторыі гродзенскага піва, мініброварам, фудкортам і гандлёвымі кропкамі. Да сярэдзіны чэрвеня 2023 года на тэрыторыі комплексу знеслі ўсе будынкі савецкай эпохі.
Канюціна (вёска)
Канюціна (Канютино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Канюцінскага сельскага паселішча.
Патапавічы (Іванаўскі раён)
Пата́павічы (, Потаповичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бродніцкага сельсавета.
Вязнікі
Вязнікі (Вязники) — горад (з 1778) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Вязнікоўскага раёна Уладзімірскай вобласці. Насельніцтва 41,5 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1608 годзе.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Клязьма на ўсходняй частцы гарахавецкага адгор'я, за 93 км ад Уладзіміра па аўтамабільнай дарозе М7 «Волга». Стаіць на месцы старажытнарускага горада Яраполча-Залескага.
Марыя Фёдараўна Малючэнка
Марыя Фёдараўна Малючэнка (, в. Парэчча, Лепельскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1959 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1969 годзе Усесаюзны завочны інжынерна-будаўнічы інстытут. З 1969 г. — тэхнік-архітэктар, кіраўнік брыгады ў аддзеле генплана і прамвузлоў у Белпрампраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): Беларускі аўтамабільны і кавальскі заводы ў Жодзіне (1972), асобныя аб’екты аўтазавода (1976), прамвузел на станцыі Калядзічы (1978) у Мінску.
Аляксандр Ступнікаў
Біяграфія
Скончыў факультэт журналістыкі БДУ, пасля чаго працаваў у розных рэгіёнах Савецкага Саюза. У 1985 годзе эміграваў з СССР, жыў у ЗША, Вялікабрытаніі і Ізраілі, дзе працаваў у рускамоўных СМІ. У 1990-х гг. вярнуўся ў Беларусь у якасці шэфа бюро тэлеканала НТВ у Беларусі і Польшчы. У 1997 годзе Ступнікаў быў дэпартаваны з краіны за крытычныя рэпартажы пра рэжым Аляксандра Лукашэнкі. Пасля 1997 года Ступнікаў некалькі гадоў працаваў карэспандэнтам НТВ на Блізкім Усходзе, у 2004 г. — вярнуўся ў Беларусь
Аляксандр Ступнікаў — лаўрэат прэміі ПЭН-клубаў Швецыі, Расіі і Беларусі ў намінацыі «За грамадзянскую мужнасць і прафесіяналізм». Аўтар шэрагу дакументальна-публіцыстычных фільмаў, у тым ліку фільмаў аб яўрэйскім партызанскім руху ў Беларусі і іншых краінах Еўропы, а таксама некалькіх паэтычных зборнікаў.
Трапалава (Асіпавіцкі сельсавет)
Трапа́лава (, Трепалово) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Антысептыкі
Антысепты́чныя сро́дкі, або антысептыкі (ад άντί — супраць +  — гнойны) — хімічныя рэчывы з процімікробным дзеяннем. Адрозніваюць антысептычныя сродкі з бактэрыястатычным (затрымліваюць рост і развіццё мікраарганізмаў) і бактэрыцыдным (знішчаюць мікраарганізмы) дзеяннем.
Як антысептычныя сродкі ў медыцыне выкарыстоўваюцца для ран, скуры, пры гнойна-запаленчых працэсах, для дэзінфекцыі ёд, хлор, пераксід вадароду,, , спірты, карболавая кіслата і інш.; для кансервавання прадуктаў — воцатная, бензойная, саліцылавая кіслоты; для захавання драўніны, скуры, пластмасы, тэкстыльных вырабаў — фторысты натрый, медны купарвас, антрацэнавае, сланцавае масла і інш.
Караліна-Бугаз
Караліна-Бугаз (Кароліно-Бугаз) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Солфардскі ўніверсітэт
Солфардскі ўніверсітэт (University of Salford) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Солфард каля Манчэстэра.
Агульная характарыстыка
Галоўны кампус знаходзіцца менш чым у 2,5 км ад цэнтра Манчэстэра на беразе ракі Іруэл, побач з Піл-паркам, магчыма, першым грамадскім паркам у свеце, які адкрыўся 22 жніўня 1846 года. Былы прэзідэнт Студэнцкага саюза апісаў кампус універсітэта ў 2007 годзе як «спакойны кампус недалёка ад Манчэстэра, але таннейшы і экалагічна чысты». Чыгуначная станцыя знаходзіцца побач з кампусам, і аўтобусныя перавозкі звязваюць Солфардам з Манчэстэрам, Болтанам і Ліверпулем.
Лоцца
Лоцца (Lozza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 1033 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 550 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 21040. Тэлефонны код — 0332.
Кавалеўская
Прозвішча Кавалеўская маюць:
Самарскэ (Васылькіўскі раён)
Самарскэ (Самарське) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Халмы (Холм-Жыркоўскі раён)
Халмы (Холмы) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у выніку ўвайшла ў склад РСФСР.
У 2004—2019 гадах у складзе Канюцінскага сельскага паселішча.
Макар Краўцоў
Краўцо́ў Мака́р (сапр. Мака́р Мацве́евіч Касцевіч (Косцевіч);, Баброўня, цяпер Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць, Беларусь — пасля 1939) — беларускі паэт, публіцыст, перакладчык, дзеяч нацыянальна-вызваленчага руху. Аўтар слоў гімна Беларускай Народнай Рэспублікі «Мы выйдзем шчыльнымі радамі».
Дзядзька беларускага паэта Міхася Васілька.
Біяграфія
Скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю ў 1910 годзе, настаўнічаў на Гарадзеншчыне, удзельнік Першай сусветнай вайны, ваяваў у расійскім войску на Паўднёва-Заходнім фронце. Дэлегат Усебеларускага з’езда ад салдацкага камітэта 44-га армейскага корпуса Паўднёва-заходняга фронту ў снежні 1917 года. У 1918 годзе ўвайшоў у Беларускую партыю сацыялістаў-рэвалюцыянераў (БПСР), сябра Рады БНР, настаўнічаў у менскіх беларускіх школах.
У часе Слуцкага збройнага чыну 1920 года прызначаны загадчыкам друкарні паўстанцаў у Клецку.
Удзельнік Першай Усебеларускай канферэнцыі ў Празе ў верасні 1921 года. З 1921 года жыў і працаваў у Вільні. Удзельнічаў у рабоце Беларускага навуковага таварыства. У 1926 годзе арыштаваны польскімі ўладамі. Сябра Галоўнай управы Таварыства беларускай школы ў 1936—1937 года. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР з кастрычніка 1939 года працаваў у рэдакцыі газеты «Віленская праўда». У канцы 1939 года арыштаваны разам з іншымі дзеячамі беларускага вызваленчага руху (Антонам Луцкевічам, Янкам Пазняком, Сяргеем Буслом, Вінцэнтам Грышкевічам, Удзімірам Самойлам і іншымі). Дакладныя звесткі пра абставіны смерці Краўцова Макара не высветлены. Паводле некаторых сведчанняў, ён быў закатаваны ў часе допытаў у савецкай турме ў Беластоку.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у 1918 годзе. Выступаў пад псеўданімамі Дзын-Дзылін, Звончык, Макар, Язэп Светазар, Picolo, Smreczyński; крыпт. З-ык, К.М., Кр. М., М.К.
Друкаваўся ў газетах «Вольная Беларусь», «Звон», «Беларусь», «Беларуская крыніца», «Родны край», часопісах «Рунь», «Маланка», «Беларуская культура», «Шлях моладзі» і іншых.
Аўтар слоў гімна БНР «Мы выйдзем шчыльнымі радамі».
Выбраныя пераклады на беларускую мову :
Паскаль Грэгары
Паскаль Грэгары (фр. Pascal Greggory; нар., , Францыя) — французскі акцёр.
Фокус-група (апавяданне)
«Фокус-група» («Фокус-группа») — філасофска-іранічнае апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2003 годзе ў зборніку «ДПП (NN)».
Паскаль Грэгары
Біяграфія
Паскаль Грэгары нарадзіўся 8 верасня 1954 года ў Парыжы ў буржуазнай пратэстанцкай сям’і. З 12-ці гадоў Паскаль спяваў у хоры на сцэне парыжскай Оперы, а таксама выконваў «дзіцячыя ролі» ў тэатры. У гэты ж час вучыўся на курсах акцёрскага майстэрства Жана Перымоні, каб паступіць у Нацыянальную Кансерваторыю драматычнага мастацтва. Экзамены ў кансерваторыі ў 1973 годзе Паскаль праваліў, але кіраўнік курса, вядомы тэатральны рэжысёр Антуан Вітэз, дазволіў яму вучыцца як вольнаслухачу.
Фокус-група (апавяданне)
У 2007 годзе выдавецтва «Эксмо» выпусціла аднайменны зборнік, які ўключае, акрамя самаго апавядання, 12 іншых твораў аўтара. Зборнік затым неаднаразова перавыдаваўся.
Паскаль Грэгары
Біяграфія
У кіно Паскаль Грэгары дэбютаваў у 1975 годзе ў фільме Жан-Луі Бертучэлі «Доктар Франсуаза Гаян», і з тых часоў сыграў каля 80 роляў. Здымаўся ў фільмах такіх вядомых рэжысёраў, як Андрэ Тэшынэ, Эрык Рамер, Анджэй Жулаўскі і Аліўе Даан.
Фокус-група (апавяданне)
Назва
Фокус-група ўяўляе сабой якасны метад у сацыялогіі, які складаецца ў арганізацыі даследавання праз збор групы для абмеркавання пастаўленай задачы. У творы сабрана група з сямі чалавек (Дэздэмона, Барбі, Монтигомик, Дама з сабачкай, Тэлепузікі, Выдатнік, Радзіма-маці) пад кіраўніцтвам вядучага («Істота, якая свеціцца»). Групе прэзентуюць сучасную мадэль раю. Такім чынам у апавяданні прадстаўлена фокус-група па замагільным жыцці.
Паскаль Грэгары
Біяграфія
Пасля знаёмства ў 1987 годзе з вядомым тэатральным і кінарэжысёрам Патрысам Шэро іграў у яго тэатральных пастаноўках і зняўся ў пяці яго фільмах. За ролю ў фільме Шэро «Тыя, хто мяне кахаюць, паедуць цягніком» Паскаль Грэгары ўпершыню быў намінаваны на прэмію «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю. Акцёр яшчэ двойчы быў намінаваны на «Сезар» — у 2001 годзе як лепшы акцёр за ролю ў фільме «Змешванне жанраў» і ў 2008 годзе за лепшую мужчынскую ролю другога плана ў байопіку пра Эдзіт Піяф Аліўе Даана «Жыццё ў ружовым колеры», але ўзнагароды не атрымаў.
Фокус-група (апавяданне)
Змест
Апавяданне з’яўляецца злой пародыяй на еўрапейскае ўяўленне пра замагільнае жыццё. Пасля смерці сем чалавек аказваюцца ў замагільным свеце і пачынаюць сваё апошняе падарожжа. Пасля смерці тое, што здаецца ім целам, зусім і не цела, а толькі ўспаміны пра тое, кім яны калісьці былі. Таму любыя думкі маментальна адлюстроўваюцца на іх вобразе. На гэтым шляху яны сустракаюцца з таямнічай «Істотай, якая свеціцца», якая называе сябе правадніком для душ.
«Істота, якая свеціцца» размаўляе з гумарам і шмат смяецца, а таксама дало ўсім жартаўлівыя мянушкі. Падчас размовы істота даведваецца ў душаў сямі людзей, якія асалоды пры жыцці ў іх выклікалі задавальненне.
Затым «Істота, якая свеціцца» угаворвае ўсіх тых, хто сабраўся прайсці скрозь таямнічую машыну, атрымаць на імгненне бясконцае шчасце. Але загадкавы выканаўца жаданняў не такі просты — бо ў кожнай асалоды ёсць свой кошт. Кожны, хто дакранецца да машыны, знікаў з гучным воплескам. Пасля знікнення бландынкі з мянушкай Барбі астатнія замяліся і не жадалі дакранацца да машыны. У гэты момант яны даведаліся, што выбару ў іх няма, альбо машына, альбо проста знікнуць у бясконцасці. Пасля знікнення апошняй асобы, адкрываецца карціна навакольнага свету ў выглядзе камяністай пустыні.
Такім чынам аўтар падаў адрознае ад традыцыйных версій ўяўленне пра тое, што адбываецца пасля смерці.
Крытыка
У 2003 годзе ў часопісе «Коммерсантъ» Дзмітрый Быкаў у артыкуле пра Віктара Пялевіна і яго зборнік «ДПП (NN)» заявіў, што апавяданне «Фокус-група» з’яўляецца лепшым творам усяго зборніка і кіраўніцтвам па замагільных паводзінах.
Вера Бартуль
Вера Бартуль (дзявоч. Касцюкевіч; 22 лістапада 1930, в. Губічы Рагачоўскага павета Гомельскай губерні, цяпер Буда-Кашалёўскі раён Гомельскай вобласці —, Нью-Ёрк) — дзеячка беларускай эміграцыі, мадэль, кансультантка-кутур’е.
Пачатак мадэльнай дзейнасці
У 1947 годзе у дзяцінстве разам з сям’ёй пераехала ў Вялікабрытанію, дзе спачатку працавала ў шпіталі й вучылася ў мэдычнай школе. У 1949 годзе пабралася шлюбам з Францішкам Бартулем. Скончыла школу дэманстрацыі моды, каб працаваць мадэллю і кансультанткай-кутур’е.
Палітычная дзейнасць
Вера стварыла сцэнічныя ўборы для славутага на эмiграцыi танцавальнага гурта «Васілёк», разам з якім упершыню пасля доўгага расстання наведала Беларусь, а потым шмат разоў прыяжджала сюды як сяброўка арганізацыі «CitiHope», што дапамагала ахвярам Чарнобыля. Збірала сродкі на падтрымку вяртанцам з ГУЛАГу. Сярод тых, хто атрымліваў гэтую дапамогу, былі Ларыса й Янка Геніюшы, Юрка і Лявон Луцкевічы.
Была старшынёй Жаночага Згуртавання/Секцыі БАЗА, сяброўкай Управы Нью-Ёрскага аддзелу БАЗА. Як адна з кіраўнічак жаночае структуры БАЗА найбольш спрыяла дапамозе суродзічам у Еўропе, найперш на Беласточчыне.
Выкладала беларускую мову і гісторыю ў беларускай дапаўняльнай школе ў Брукліне. Спявала ў самадзейнасці, у т. л. у жаночым секстэце «Гоман». Скарыстоўваючы свой прафесійны досвед, была арганізатаркай шэрагу публічных паказаў беларускіх народных строяў, у т. л. на святкаванні 50-х угодкаў БАЗА (1999). Таксама збірала сродкі на выданне кружэлак Данчыка, на Беларускі музей у Гайнаўцы.
У 1993 годзе брала ўдзел у І з’ездзе беларусаў свету ў Мінску.
Да апошніх дзён жыцця Вера Бартуль з’яўлялася кіраўніцай Нью-Ёркскай суполкі Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны, а таксама старшынёй Беларуска-Амерыканскай жаночай арганізацыі — BAWA (Belarusian American Women Association).
Уманскі раён
Уманскі раён (Уманський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чаркаскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Умань (Умань).
Катаіб ат-Таяр ар-Рысалі
Катаіб ат-Таяр ар-Рысалі (كتائب التيار الرسالي, Брыгада руху Паслання) — іракская шыіцкая групоўка, якая ўваходзіць у кааліцыю «Сілы народнай мабілізацыі». Таксама вядома як 31-я брыгада. Яна сфарміравалася ў 2014 годзе пасля публікацыі Алі Сістані, лідарам шыітаў Ірака, фетвы аль-Джыхада аль-Каф’і, якая абавязвала іракцаў далучыцца да барацьбы з ІДІЛ. Узброенае фарміраванне заснаваў шэйх Аднан аль-Шахрані, дэпутат іракскага парламента, кіраўнік парламенцкага камітэта па пытаннях вяршэнства права, блізкі да былога прэм’ер-міністра краіны Нуры аль-Малікі. Асноўнай сферай дзейнасці арганізацыі стала абарона шыіцкіх святынь. У 2015—2016 гадах яна ўдзельнічала ў бітве за Рамадзі. На 2018 год у групоўцы налічвалася дзве тысячы чалавек.
Уманскі раён
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 42862 чал., плошча — 1394,7 км².
Юліус Рааб
Юліус Рааб (Julius Raab;, , Ніжняя Аўстрыя — , ) — аўстрыйскі кансерватыўны палітык, які быў федэральным канцлерам Аўстрыі з 1953 па 1961 гады. Рааб кіраваў Аўстрыяй, акупаванай саюзнымі войскамі, на шляху да незалежнасці і падпісаў Дэкларацыю незалежнасці Аўстрыі ў 1955 годзе. Ва ўнутранай палітыцы Рааб выступаў за прагматычнае сацыяльнае партнёрства і «Вялікую кааліцыю» аўстрыйскіх кансерватараў і сацыял-дэмакратаў.
Уманскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 49 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад абластнога значэння (у склад раёна не ўваходзіць), 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак і 52 сяла.
Свырыдавэ
Свырыдавэ (Свиридове) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Аксана Алегаўна Кавалеўская
Акса́на Але́гаўна Кавале́ўская (нарадзілася 6 мая 1983 года, Смілавічы) — беларуская спявачка, салістка і аўтарка песень гурту «Краски».
Біяграфія
Аксана Кавалеўская нарадзілася 6 мая 1983 года ў Смілавічах у сям’і педагогаў. З дзяцінства ўдзельнічала ў конкурсах самадзейнасці, закончыла музычную школу, пераможца раённых і абласных музычных конкурсаў, прадстаўляла Мінскую вобласць на конкурсе «Славянскі базар у Віцебску». Пасля заканчэння 11 класаў была запрошаная ў гурт «Лето». 1 студзеня 2001 года заснавала гурт «Краски». У кастрычніку 2001 года пачала тур з блізу 200 канцэртаў па ўсёй Беларусі. Выпусціўшы 5 альбомаў, у 2006 годзе Аксана сыходзіць з гурту. Ад 2007 да 2010 года займалася сольнай кар’ерай.
ФК Ніва Доўбізна
«Ніва» — беларускі футбольны клуб з Доўбізны Брэсцкай вобласці. У цяперашні час выступае ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Футбольную каманду спансуе ААТ «АграНіва», а дырэктар Віктар Бобр з’яўляецца кіраўніком клуба.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пятровічы (Іванаўскі раён)
Пятро́вічы (, Петровичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бродніцкага сельсавета.
Антыцелы
Антыце́лы —  — імунаглабуліны, якія сінтэзуюцца клеткамі лімфатычнай тканкі чалавека і цеплакроўных жывёл пад уплывам антыгенаў.
Здольныя спецыфічна звязвацца з імі ў імунныя комплексы, што забяспечваецца прасторавай узаемадапаўняльнасцю (камплементарнасцю) паверхняў малекул антыцел і антыгена. Дзякуючы рэакцыям звязвання антыцел з антыгенамі адбываецца нейтралізацыя мікробных таксінаў, і устараненне мікраарганізмаў, чужародных арганізму бялкоў і поліцукрыдаў, а таксама уласных клетак са змененай паверхневай мембранай.
Адначасова яна ляжыць у аснове патагенетычнага механізма анафілаксіі, сываратачнай хваробы і аўтаімунных захворванняў. У лабараторнай практыцы рэакцыя выкарыстоўваецца для дыягностыкі хвароб, ідэнтыфікацыі мікраарганізмаў і асобных рэчываў.
Кадафісты
Кадафісты  (таксама вядомыя як «Зялёны супраціў» або «Тахлуб» ) — прыхільнікі зрынутага ў 2011 годзе лідара Лівійскай Джамахірыі Муамара Кадафі. Буйнымі апорамі руху з’яўляюцца гарады Бені-Валід, Себха, Трыпалі, Гат, Аджайлат, Брак і Сірт. Кадафісцкія сілы былі аднымі з асноўных удзельнікаў лівійскага канфлікту.
Склад
На першым этапе ваеннага канфлікту ў Лівіі, калі Кадафі ўсё яшчэ заставаўся ва ўладзе, ударны кулак сіл яго прыхільнікаў складалі ўзброеныя сілы Вялікай Сацыялістычнай Народнай Лівійскай Арабскай Джамахірыі.
Элітнымі падраздзяленнямі УС ЛАД лічыліся 32-я брыгада і Рэвалюцыйны корпус аховы, якія захоўвалі вернасць Кадафі на працягу ўсёй вайны.
Таксама ў размяшчэнні ўрада Кадафі мелася Народная міліцыя колькасцю ў 40 000 чалавек, у тым ліку рэвалюцыйная гвардыя і Ісламскі пан-афрыканскі легіён. Апошні складаўся з грамадзян Судана, Егіпта, Туніса, Малі і Чада. Народная міліцыя з’яўлялася па сутнасці апалчэннем.
15 лютага 2012 года прыхільнікамі зрынутага Кадафі быў заснаваны палітычны рух ЛННР. Генеральны сакратар — генерал Хуэлідзі аль-Хамідзі, былы член Савета рэвалюцыйнага камандавання і цесць Саадзі Кадафі. Арганізацыя паспрабавала прыняць удзел у парламенцкіх выбарах 2012 года, але не была дапушчана.
Сярод плямён рух падтрымалі кадафа, туарэгі і варфала.
Баявыя дзеянні
У 2011 годзе супраць Кадафі выступіў Нацыянальны Пераходны Савет Лівіі, прадстаўлены НВАЛ, ФТВЛ, Ансар аль-Шарыя і ЛІБГ. Ваенную дапамогу ім аказалі НАТА, Катар і ААЭ. У сваю чаргу Кадафі заручыўся падтрымкай Беларусі і баевікоў з Дарфура.
Пасля забойства Кадафі і захопу ўлады ў краіне паўстанцамі, пазіцыі «Зялёнага супраціва» саслаблі. Тым не менш, кадафісты працягнулі барацьбу. У 2012 годзе сіламі брыгады 93 і племяні Варфала яны ажыцявілі ўзброенае выступленне ў Бені-Валідзе.
У кастрычніку 2017 года НФВЛ пацярпеў паразу ў сутыкненнях з брыгадай рэвалюцыянераў у Трыпалі. 16 кастрычніка трапіў у палон адзін з яе палявых камандзіраў Аль-Мабрука Эніша.
28 мая 2019 года брыгада Місураты распачала спробу захапіць паўднёвы раён Азізія, кантраляваны прыхільнікамі Джамахірыі. У выніку шматгадзіннага бою, брыгада страціла 19 чалавек забітымі, больш за 30 параненымі, 1 танк Т-55 і 1 бронемашына турэцкай вытворчасці BMC Kirpi II (MRAP) цалкам знішчаны.
NGC 5600
NGC 5600 (іншыя абазначэнні — UGC 9220, IRAS14214+1451, MCG 3-37-13, ARAK 449, ZWG 104.15, 8ZW 410, KUG 1421+148, PGC 51422) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Кадафісты
Баявыя дзеянні
6 ліпеня Народны фронт вызвалення Лівіі далучыўся да ЛНА у наступленні на Трыпалі.
Уладзіслаў Уладзіміравіч Астравушка
Клубная кар'ера
З 2016 года быў іграком беларускага БГК імя Мяшкова. У чэрвені 2017 года пакінуў БГК. Усяго правёў за клуб 38 матчаў у розных турнірах, у якіх забросіў 95 мячоў. У ліпені 2017 года стала вядома аб пераходзе Астравушкі ў швейцарскі «Кадэтэн».
Кадафісты
Баявыя дзеянні
30 верасня ахдабійскі філіял фронту выступіў з заявай, у якой адзначыў прагрэс Лівійскай нацыянальнай арміі супраць фракцый УНЗ, пацвердзіў падтрымку НВФЛ ЛНА і назваў паўстанне 2011 года турэцка-катарскай змовай.
NGC 5600
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кадафісты
Ідэалогія
Сістэма поглядаў грунтуецца на тэорыі Муамара Кадафі, якая супрацьпастаўлялася ім камунізму Карла Маркса і капіталізму Адама Сміта. Муамар Кадафі высунуў сістэмную ідэю грамадскага ладу, якая знайшла частковае ўвасабленне ў Лівіі. У дадзенай тэорыі падрабязна раскрытыкавана сучасная дэмакратыя: на думку Кадафі, дэмакратыя перастала быць сапраўды народнай. Разглядаючы сутнасць дэмакратыі, ён прыводзіць пацверджання гэтай думкі. Тэорыя адмаўляе традыцыйныя органы ўлады — парламенты, партыі, рэферэндумы — і супрацьпастаўляе ім канцэпцыю прамой народнай дэмакратыі, заснаванай на народных кангрэсах і народных камітэтах. Пры гэтым Усеагульны народны кангрэс, які прымае агульнадзяржаўныя законы, разглядае толькі тыя пытанні, якія абмеркаваны і прапанаваны ў парадак дня першаснымі народнымі кангрэсамі, што аб’ядноўваюць ўсё дарослае насельніцтва краіны. Закон грамадства не можа залежаць ад палітычнай кан’юнктуры, а павінен грунтавацца на звычаях і рэлігіі. Трэцяя сусветная тэорыя абвяшчае неабходнасць адмены наёмнай працы і права работніка на выраблены ім прадукт.
Рэпрэсіі
У жніўні 2011 года ў Місураце паўстанцы забілі каля 1000 палонных кадафістаў.
У маі 2012 года паўстанцкі ўрад прыняў закон, які прадугледжваў суровыя пакаранні для ўсіх, хто добразычліва адгукаўся аб Кадафі, яго сям’і, рэжыме або ідэях, а таксама за ўсё, што ачарняе новыя ўлады і іх інстытуты ці іншым чынам наносіць шкоду грамадскай маралі.
Сцефанполлеўскі сельсавет
Сцефанпо́ллеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Сцефанполле.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Турчынскі сельсавет у складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Турчына. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Сцефанполле, сельсавет перайменаваны ў Сцефанполлеўскі. 15 лістапада 1957 года ў склад сельсавета з Завуццеўскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Венсамполь, Красная Гара, Латышы, Мамонаўка, Мішальмонты, Пнёва, Распашша, Саўлукі, Сомчына і Шэндзіна). 3 кастрычніка 1959 года Дзісенскі раён скасаваны, Сцефанполлеўскі сельсавет у складзе 43 населеных пунктаў (Акунёва, Архіпава, Бандарцы, Баркоўшчына, Бекеша, Бяляеўка, Васілёнкі, Вусце, Ганебныя, Глінскія, Дзярбілава, Ельна, Капыльшчына, Клеткі, Куты, Лашкова, Ліпаціна, Ліпна, Маслоўшчына, Мерзлякі, Мікольчыкі, Мірончыкі, Мядзельцы, Навошынцы, Падбярэззе, Паплавы, Піянерыя, Погарцы, Рудня, Рэенполле, Сакалова, Саўчанкі, Сіцькова, Стальмакова, Сцефанполле, Ткачова, Турчына, Узгарэліца, Фядосава, Чарналессе, Шыманаўка, Якубова і Ясіна) увайшоў у склад Мёрскага раёна, 8 населеных пунктаў сельсавета перададзены ў склад Пліскага раёна (Венсанполле, Красная Гара, Латышы, Лебядзінец, Мамонаўка, Мішальмонты, Пнёва і Саўлукі), 31 населены пункт — у склад Шаркаўшчынскага раёна (Астабожы, Бальнова, Вінцэнтава, Гузоўка, Заламанне, Іванава, Казікі, Казуліна, Канцы, Красная Горка, Крыстынова, Курылава, Людвінова, Ляскова, Малышы, Мураўка, Мурашчына, Погары, Рэдзькі, Рэенполле, Сініцы, Смейна, Фантазія, Чарапы, Ямна I, Ямна II, Ямна III, Ямна IV, Ямна V, Ямна VI, Яськава). З 20 студзеня 1960 года ў Віцебскай вобласці. 16 верасня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мікалаёўскага сельсавета.
Альберта (правінцыя)
Альберта (Alberta) — адна з 10 правінцый Канады. Сталіца — горад Эдмантан, самы буйны горад — Калгары. Насельніцтва Альберты — 3 млн 512 тыс. чал (на 2008 год), плошча — 661848 км².
Кулер (апарат)
Кулер (cooler — «ахаладжальнік»; couler «ліць», «даіць») — апарат, прызначаны для раздачы астуджанай ці нагрэтай вады ў грамадскіх месцах ці ў хатніх умовах. Таксама існуе назва «дыспенсер», яно больш карэктна ва ўжыванні, бо кулер толькі астуджае.
Альберта (правінцыя)
Альберта знаходзіцца ў заходняй частцы Канады, мяжуе з правінцыямі Брытанская Калумбія на захадзе, Саскачэванам на ўсходзе, Паўночна-Заходнімі тэрыторыямі на поўначы, і амерыканскім штатам Мантана на поўдні. Альберта з’яўляецца адной з трох канадскіх правінцый і тэрыторый, якія маюць мяжу толькі з адным штатам ЗША (іншыя — Нью-Брансуік і Юкан). Гэта таксама адна з двух канадскіх правінцый, якія не маюць выхаду да мора (іншая — Саскачэван).
Кулер (апарат)
Кулер можа мець дадатковыя функцыі: газаванне, фільтраванне, абеззаражанне і інш. Дадаткова кулеры могуць мець шафку, азанатар ці халадзільнік. Некаторыя мадэлі камплектуюцца зменным балонам з вуглякіслым газам і могуць газаваць халодную ваду, якая разліваецца. Для абеззаражання вады ці камеры шафкі часам выкарыстоўваецца азанатар.
Самыя простыя мадэлі ўяўляюць сабой трымальнік для бутлі з падстаўкай для шклянкі, у дадзеным варыянце кулера няма астуджэння вады. Даражэйшыя мадэлі могуць мець падагрэў і астуджэнне (кампрэсарнае і электроннае з дапамогай элементаў Пельцье). Выпускаюцца таксама дазатары з сістэмай фільтрацыі (пурыфаеры), якія падлучаюцца да сістэмы пітнога водазабеспячэння будынка.
Часцей за ўсё вада раздаецца са стандартных 12- ці 19-літровых бутляў (пры наяўнасці перахадніка — і 5-літровых).
Хадэрсфілдскі ўніверсітэт
Хадэрсфілдскі ўніверсітэт (University of Huddersfield) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Хадэрсфілд.
Агульная характарыстыка
Гэта ўніверсітэт з 1992 года, але вучэльня бярэ пачатак у шэрагу ўстваноў пачынаючы з ХІХ стагоддзя. Ён зрабіў асаблівую ўвагу ў сваёй дзейнасці на якасці выкладання, выйграўшы першую прэмію Акадэміі вышэйшай адукацыі "Global Teaching Excellence Award" і дасягнуўшы нагароды "Gold Award Framework" у 2017 годзе. У 2020 годзе вучэльня была ў рэйтынгу першай у Англіі па колькасці супрацоўнікаў з кваліфікацыяй выкладчыка.
Астрашыцкі Гарадок
Астрашы́цкі Гарадо́к (, Острошицкий Городок) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Усяжа. Адміністрацыйны цэнтр Астрашыцкагарадоцкага сельсавета. Насельніцтва 2390 чал. (1995). Знаходзіцца за 24 км на поўнач ад Мінску, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Калодзішчы; на шашы Мінск — Лагойск.
Астрашыцкі Гарадок — даўняе мястэчка гістарычнай Меншчыны.
Назва
Тапонім «Астрашы́цкі Гарадо́к» складаецца з дзвюх частак: азначэнне «Астрашыцкі» паказвае на блізкасць да вёскі Астрошыцы, назва «Гарадок» сведчыць пра існаванне тут невялікага замка (горада).
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Гарадок («Астрашыцкі» дадалося пазней) датуецца 1567 годам. Паводле інвентара (1650) у мястэчку існавалі драўляны замак, гандлёвая плошча, царква, карчма і крамы; 3 вуліцы (Мінская, Глебкавіцкая і Кавальская), 51 двор. Замак меў абарончыя сцены і 4 кутнія вежы, яго абкружалі сажалкі і штучны роў. Да замка вёў мост, уваход праз браму-вежу «прускага муру» унутры якой былі жылыя, гаспадарчыя і абарончыя памяшканні. Леваруч ад брамы стаяў 1-павярховы драўляны палац, вакол якога высаджваліся зёлкі. Жылыя памяшканні палаца мелі размаляваныя дзверы і столь, печы і каміны з каляровай кафлі. За палацам размяшчаліся варыўня, кухня, пякарня, псярня, лазня, бровар. Праваруч ад брамы стаялі дом «прускага муру» з жылымі пакоямі, каморай, вазоўняй, стайняй і свіран. Перад замкам знаходзіліся стайня, вадзяны млын і тартак. Станам на 1734 г. у Астрашыцкім Гарадку было 24 двары. Паводле інвентару 1745 — 30 двароў, драўляны палац, звярынец, фальварак з 2 жылымі будынкамі, пякарняй, стайнямі, аборай, броварам і інш. За сядзібай былі ставы з млынамі і рыбныя сажалкі.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Астрашыцкі Гарадок апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Менскім павеце Мінскай губерні. У 1-й пал. XIX ст. за 1 км ад мястэчка збудавалі мураваны 2-павярховы палац, дзе размяшчалася сабраная М. Тышкевічам калекцыя твораў выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Існаваў вялікі парк, у якім быў звярынец. Станам на 1886 г. у мястэчку існавалі 2 царквы, капліца, школа, рудня, майстэрня вырабу меднага посуду для бровара, 11 крам, заезны дом, 4 млыны. На 1917 — 324 двары.
У 1919 годзе Астрашыцкі Гарадок увайшоў у БССР, дзе 20 жніўня 1924 г. стаў цэнтрам Астрашыцка-Гарадоцкага раёна (з 1935 у Мінскім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1987 г. тут было 1789 двароў, на 1995 — 938 двароў. У 2000-я Астрашыцкі Гарадок атрымаў афіцыйны статус аграгарадка.
Інфраструктура
У Астрашыцкім Гарадку працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры.
Салонці (Васылькіўскі раён)
Салонці (Солонці) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Азербайджан на конкурсе песні Еўрабачанне
Азербайджан дэбюціраваў на Конкурсе песні Еўрабачанне ў 2008 годзе, калі мясцовы тэлеканал İTV атрымаў афіцыйнае права на трансляцыю конкурса. Азербайджан кожны раз выходзіць у фінал і самае горшае выступленне яго прадстаўнікоў - 8 месца ў фінале "Еўрабачання 2008". У 2011 годзе дуэт Ell & Nikki перамог на конкурсе, атрымаўшы 221 бал.
Першы ўдзел Азербайджана на Еўрабачанні апынуўся паспяховым, і краіна выйшла ў фінал з першага паўфіналу, а пасля заняўшы 8 месца з 132 баламі. Раней іншая тэлекампанія, AzTV, хацела прыняць удзел у "Еўрабачанні 2007", але правілы Еўрапейскага вяшчальнага саюза не дазволілі зрабіць гэта, бо AzTV не быў удзельнікам EBU. AzTV было адмоўлена ва ўступленні ў ЕВС 18 чэрвеня 2007 года, так як тэлеканал быў прызнаны занадта звязаным з ўрадам Азербайджана. 5 ліпеня таго ж года, İTV стаў паўнапраўным членам ЕВС, і 15 кастрычніка Азербайджан атрымаў права ўдзельнічаць у "Еўрабачанні 2008" ў Бялградзе.
На наступны год, Азербайджан прадстаўляў дуэт сусветна вядомага Араша і азербаджанскай спявачкі Айсэль. Іх песня "Always" стала трэцяй, што з'яўлялася лепшым вынікам краіны да 2011 года.
Сваёй першай перамогі Азербайджан дамогся ў 2011 годзе, калі краіну прадстаўляў дуэт Ell & Nikki. Набраўшы 122 бала, краіна заняла 2 месца ў паўфінале, а 14 мая 2011, набраўшы 221 бал, Азербайджан выйграў конкурс песні "Еўрабачанне 2011".
Згодна з правіламі ЕВС, краіна-пераможца папярэдняга конкурса прымае ў сябе наступны. "Еўрабачанне 2012" адбылося 22, 24 і 26 мая 2012 ў сталіцы Азербайджана - Баку на пляцоўцы спецыяльна пабудаванага для "Еўрабачання" комплекса Baku Crystal Hall. Сам Азербайджан, які прадстаўляла Сабіна Бабева, заняў 4 месца.
Гісторыя галасавання
Азербайджан даў балы:
Азербайджан атрымаў найбольшыя балы ад:
Зянкевіч
Зянкевіч — беларускае прозвішча, утворанае ад імя Зянон.
Эдмантан
Эдмантан (Edmonton) — адміністрацыйны цэнтр канадскай правінцыі Альберта.
Горад размешчаны на рацэ Паўночны Саскачэван.
Вінцэнт Жолудзь
Вінцэнт Жолудзь (Wincenty Żołądź, Vincentius Żołądź; 2 лістапада 1781 — 15 лютага 1834, Косава, Гуцульшчына, Украіна ) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў; доктар тэалогіі і педагог.
Біяграфія
13 жніўня 1799 г. уступіў у Таварыства Ісуса і з 1799 па 1801 гг. праходзіў выпрабаванні ў Полацкім навіцыяце. Вывучаў рыторыку ў Оршы (1801—1802) і нямецкую мову ў Дынабургу (1802—1803), а потым выкладаў у класе інфімы ў Віцебску (1803—1804) і Чачэрску (1804—1805).
У 1805—1807 гг. прайшоў курс філасофіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме, пасля чаго зноў займаўся выкладчыцкай дзейнасцю, гэтым разам — у Мсціславе (рыторыка і паэтыка, алгебра і геаметрыя, 1807—1808) і Магілёве (рыторыка і паэтыка, алгебра і геаметрыя, нямецкая мова, 1809—1809). У 1813 г. скончыў чатырохгадовы курс тэалогіі ў Полацкай езуіцкай акадэміі, а потым праходзіў гадавы курс духоўнасці і ордэнскага права ў доме трэцяй прабацыі (апошняя прыступка перад манаскімі абяцаннямі) у Полацку. Працаваў у Віцебскім езуіцкім калегіуме (1814—1816). 15 жніўня 1816 г склаў апошнія зарокі.
З 1816 г. — у Полацкай езуіцкай акадэміі, дзе выконваў абавязкі прэфекта школ і дэкана факультэта старажытных і сучасных моў (1817—1818), а потым — прэфекта полацкай езуіцкай друкарні (1818—1820). На апошняй пасадзе дамогся павелічэння колькасці выдадзеных падручнікаў і слоўнікаў, а таксама перавыдання твораў Пятра Скаргі і Тарквата Таса ў перакладзе Пятра Каханоўскага.
Памёр 15 лютага 1834 г. у Косаве.
Іман Джамалі
Клубная кар'ера
Выступаў за «Сепахан» (Іран), «Веспрэм» (Венгрыя), «Крыстыянстад» (Швецыя).
З ліпеня 2016 года быў іграком беларускага БГК імя Мяшкова. У чэрвені 2017 года пакінуў БГК. Усяго правёў за клуб 34 матча ў розных турнірах, у якіх забросіў 126 мячоў.
Нахімаўскае (Холм-Жыркоўскі раён)
Нахімаўскае (Нахимовское) — сяло ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло было акупавана гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Да 1952 года сяло называлася Валачок, пераназвана ў гонар 150-годдзя з дня нараджэння Нахімава П. С. - знакамітага Расійскага адмірала, які часта бываў у гэтым сяле ў доме свайго хроснага бацькі і дзядзькі Нахімава Н. Н. Па некаторых дадзеных будучы адмірал, пасля смерці бацькоў, жыў тут да ад'езду ў Санкт-Пецярбург і больш ужо не вяртаўся.
У 2004—2019 гадах у складзе Нахімаўскага сельскага паселішча.
Чыгырынскі раён
Чыгырынскі раён (Чигиринський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чаркаскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Чыгырын (Чигирин).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 26825 чал., плошча — 1216,8 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 7 пасёлкаў і 28 вёсак.
Лувінатэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Ippolito e Cassiano.
NGC 5601
NGC 5601 (іншыя абазначэнні — MCG 7-30-6, ZWG 220.9, NPM1G +40.0352, PGC 51370) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лотва
Ло́тва (, Лотва) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на поўнач ад горада Мядзел, за 152 км ад Мінска, на аўтадарозе , каля возера Лотвіны.
Гісторыя
На 1 студзеня 1997 года вёска налічвала 95 двароў і 292 жыхароў. У 1999 годзе ў вёсцы 288 жыхароў у 91 двары.
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Лацвянскага сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы размяшчаюцца будынкі выканкаму сельсавета і праўлення калгаса. Таксама тут знаходзяцца аддзяленні сувязі, ашчаднага банка, бібліятэка, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, фельчарска-акушэрскі пункт, сярэдняя школа, крама, Дом культуры, рамонтная майстэрня, жывёлагадоўчая ферма.
Манітоба
Манітоба (Manitoba) — канадская правінцыя ў прэрыях плошчай квадратных кіламетраў ( квадратных міль). Правінцыя налічвае больш за 110 тысяч азёр і мае ў асноўным кантынентальны клімат з-за свайго плоскага рэльефу. Сельская гаспадарка, у асноўным засяроджаная ва ўрадлівай паўднёвай і заходняй частках правінцыі, мае жыццёва важнае значэнне для эканомікі, іншыя асноўныя галіны эканомікі — транспарт, прамысловасць, горназдабыўная прамысловасць, лясная гаспадарка, энергетыка і турызм. Адміністрацыйны цэнтр - горад Вініпег.
Лотва
Ушанаванне памяці
Каля будынку школы ў 1965 годзе быў усталяваны абеліск на ўшанаванне памяць 18 землякоў, што загінулі ў баях падчас Вялікай Айчыннай вайны ў 1941—1945 гадах.
Антэкліза
Антэклі́за (ад анты… + κλισις — нахіл) — вялікае скляпеннепадобнае падняцце паверхні крышталічнага фундамента ў межах платформаў (пліт); процілегласць сінеклізы.
Халяніна
Халя́ніна (, Холянино) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Харакат аль-Абдал
Харакат аль-Абдал — іракская шыіцкая ісламісцкая групоўка, якая ўваходзіць у каалiцыю «Сілы народнай мабілізацыі». У яе складзе дзейнічае як 39-я брыгада. Ідэалагічна праіранская.
Групоўка была заснавана ў 2014 годзе падчас грамадзянскай вайны ў Іраку, калі частка апалчэнцаў «Катаіб Сеед аль-Шухада» адкалолася ад арганізацыі. У сваю чаргу тая раней выйшла з «Катаіб Хезбала».
Як мінімум са студзеня 2016 года «Харакат аль-Абдал» дзейнічае ў Сірыі, змагаючыся на баку ўрада Башара Асада. Тут яна прыняла ўдзел у бітве за Алепа, прарыве блакады Нобла і Захры і аперацыі ў Эт-Танафе.
Софія Кавалеўская
Со́фія Кавале́ўская (1853, вёска Малыя Бакшты Маладзечанскага раёна — 22 лютага 1918, Мінск ) — беларуская фалькларыстка, этнографка, пісьменніца.