cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гадзіннік
Гадзі́ннік — інструмент, які выкарыстоўваецца для ўказання, захавання і каардынацыі часу. Механічны гадзіннік, у якім выкарыстоўваецца гіравы і спружынавая крыніца энергіі, традыцыйна вядомы як хранометр. У агульным сэнсе слова «гадзіннік» азначае любую прыладу для вымярэння і адлюстравання часу.
Гадзіннік з’яўляецца адным з найстаражытнейшых чалавечых вынаходстваў, бо чалавечая дзейнасць з цягам часу патрабавала вымярэння больш карацейшых прамежкаў часу, чым натуральныя адзінкі, як то дзень, месяц і год. Прылады, якія працуюць на некалькіх розных фізічных прынцыпах, выкарыстоўваліся на працягу тысячагоддзяў.
Лыжка з Полацка
Лыжка з Полацка — драўляная лыжка, знойдзеная ў Полацку. Пластычная форма лыжкі дапоўнена арнаментам на ручцы. Ён нескаладаны, выкананы нажом ці разцом контурнай лініяй: двайны зігзаг («воўчы зуб»), пляцёнка, паяскі, рамбічная сетка. Гэты дэкор як па характару выканання, так і па матывах вельмі блізкі да аздаблення касцяных вырабаў.
Віцебскі абласны камітэт КПБ
Ві́цебскі абласны́ камітэ́т КП Беларусі — орган кіравання Віцебскай абласной партыйнай арганізацыяй КП Беларусі (1938—1991 гады).
Віцебская вобласць утворана 15 студзеня 1938. Цэнтр — г. Віцебск.
Вішанкі (Смаленская вобласць)
Вішанкі (Вишенки) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ічалкаўскі раён
Ічалкаўскі раён (Ичалковский район, Ицял буе, Ичалконь аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Кемля.
Геаграфія
Ічалкаўскі раён мяжуе з Бальшаігнатаўскім, Ардатаўскім, Ацяшаўскім, Чамзінскім і Рамаданаўскім раёнамі, а таксама з Ніжагародскай вобласцю. Плошча раёна складае 1265,79 км².
Гісторыя
Ічалкаўскі раён быў утвораны ў 1929 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК. Першапачаткова ўваходзіў у склад Ніжагародскай вобласці. 16 студзеня 1930 года быў перададзены ў склад Мардоўскай АА.
Барыскавычы
Барыскавычы (Бори́сковичі) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Залаты Купідон
«Залаты Купідон» — літаратурная прэмія, якую атрымліваў пераможца Рэспубліканскага літаратурнага конкурсу «Найлепшая кніга года». Уручалася ў 2006—2014 гадах. Прозвішчы пераможцаў станавіліся вядомымі на Свяце беларускага пісьменства. Пераемнікам «Залатога Купідона» лічыцца Нацыянальная літаратурная прэмія.
Гісторыя. Апісанне
Літаратурная прэмія «Залаты Купідон» зацверджана ў 2006 годзе Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь. Заснавальнікі літаратурнага конкурсу — міністэрствы інфармацыі, культуры і адукацыі РБ, Саюз пісьменнікаў Беларусі, Мінскі гарвыканкам. Першае ўзнагароджанне адбылося 2 верасня 2007 года ў Шклове падчас святкавання 14-га «Дня беларускага пісьменства».
У літаратурным конкурсе ацэньваюцца творы па жанрах. У Палажэнні конкурсу засведчана, што прэміі даюцца за прозу, паэзію, драматургію, дзіцячую літаратуру і крытыку. Паводле ўмоў конкурсу, творы павінны прайсці экспертную ацэнку профільнай секцыі Саюза пісьменнікаў Беларусі. Уладальнікі першых месцаў атрымліваюць статуэтку «Залаты Купідон», акрамя гэтага яны атрымліваюць дыплом і грашовую прэмію ў памеры пятнаццаці базавых велічынь. За другое месца — прэмія ў памеры дзесяці, за трэцяе — у памеры пяці базавых велічынь.
Ідэя заснавання прэміі належыла старшыне Саюза пісьменнікаў Беларусі, аўтару шматлікіх папулярных раманаў Мікалаю Чаргінцу. Скульптура выканана з бронзы па эскізе скульптара Уладзіміра Жбанава. Ідэю літаратурнай прэміі скульптар увасобіў у вобразе прыгожага купідона. Памер статуэткі — 30 сантыметраў у вышыню, важыць каля чатырох кілаграмаў.
2012
У намінацыі «проза» пераможца не выяўлены.
Дыега Арманда Марадона
Дыега Арманда Марадона (Diego Armando Maradona;, Ланус, правінцыя Буэнас-Айрэс, Аргенціна — , правінцыя Буэнас-Айрэс, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1986 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны. Прызнаны адным з найлепшых футбалістаў за ўсю гісторыю.
Вышгара
Вышгара (Вышгора) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Прудкі
Назву Прудкі́ маюць:
Зіняўцы
Зіняўцы́ (, Зиневцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шылавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. адна частка яе належала Вінцэнту Дамброўскаму, другая — Івану Завішу, ваўкавыскаму земскаму суддзі, і яго брату Тамашу. У 1914 г. 10 двароў, 64 жыхары.
Дыега Арманда Марадона
Біяграфія
Выступаў за футбольныя клубы «Бока Хуніярс» (Аргенціна), «Барселона» (Іспанія), «Напалі» (Італія), «Севілья» (Іспанія).
На працягу доўгіх гадоў (з 1977 па 1994) ён быў лідарам нацыянальнай зборнай Аргенціны. У многім дзякуючы яго індывідуальнаму майстэрству аргенцінцы сталі чэмпіёнамі свету ў Мексіцы-1986, а ў 1990 годзе заваявалі серабро ЧС у Італіі. У складзе зборнай роднай краіны Марадона правёў 91 матч, забіўшы 34 мячы. Прафесійную кар’еру ён пачаў у 1976 годзе ў клубе «Аргенцінас Хуніярс» з Буэнас-Айрэса, затым гуляў у «Бока Хуніярс» (1981—1982), пасля чаго перабраўся ў Еўропу. У Старым Свеце Дыега ў складзе «Барселоны» стаў уладальнікам Суперкубка і Кубка Іспаніі, з «Напалі» двойчы выйграў чэмпіянат Італіі, нацыянальны Кубак і Суперкубак, а таксама стаў уладальнікам Кубка УЕФА. Пасля італьянскага этапу Марадона правёў адзін сезон у іспанскай «Севільі», а ў 1993 годзе завяршыў гульнявую кар’еру на радзіме ў «Бока Хуніярс».
У якасці трэнера Дыега Марадона працаваў з 1994 года. Спачатку ён узначальваў аргенцінскія клубы «Тэкстыл Мандэю» і «Расінг», а з 2008 па 2010 быў настаўнікам нацыянальнай зборнай Аргенціны. На Чэмпіянаце свету 2010 года ў ПАР падапечныя Дыега Марадоны дайшлі да чвэрцьфіналу, у якім значна прайгралі камандзе Германіі (0:4). Завяршыўшы работу ў зборнай у хуткім часе пасля сусветнага першынства, Марадона доўгі час не трэніраваў, а ў 2011 годзе стаў настаўнікам клуба «Аль-Васл» з ААЭ. Прапрацаваўшы там крыху больш за год, Марадона пакінуў каманду і да мая 2017 года зноў не займаўся футбольнай дзейнасцю. Затым ён зноў прыехаў у ААЭ і стаў галоўным трэнерам клуба «Аль-Фуджайра», але зноў поспехаў не дабіўся і ў канцы красавіка 2018 года пакінуў сваю пасаду. За межамі футбольнага жыцця Дыега Марадона вядомы сваімі экстравагантнымі выказваннямі і ўчынкамі.
15 мая 2018 года Дыега Марадона падпісаў кантракт з брэсцкім «Дынама», ён стаў старшынёй праўлення клуба. Кантракт падпісаны тэрмінам на тры гады. Марадона мусіў пачаць выконваць свае абавязкі пасля заканчэння чэмпіянату свету ў Расіі. 16 ліпеня 2018 года Дыега наведаў Брэст, дзе назіраў за матчам «Дынама» з салігорскім «Шахцёрам» (паражэнне 1:3), а на наступны дзень ад’ехаў у Аргенціну. У верасні 2018 года ўзначаліў клуб другога дывізіёна Мексікі «Дарадас», застаўшыся «ганаровым прадстаўніком» беларускага клуба. У чэрвені 2019 года праз праблемы са здароўем пакінуў пасаду галоўнага трэнера «Дарадас».
У верасні 2019 года стаў галоўным трэнерам клуба «Хімнасія і Эсгрыма». У лістападзе 2019 года, пасля змены кіраўніцтва клуба, быў адпраўлены ў адстаўку, аднак неўзабаве адстаўка была адменена і Марадона вярнуўся да працы з камандай.
25 лістапада 2020 года Марадона памёр з-за раптоўнага спынення сэрца. Ускрыццё назвала прычынай смерці футбаліста востры ацёк лёгкіх, які быў выкліканы хранічнай сардэчнай недастатковасцю. Акрамя таго, у яго была выяўленая сардэчная паталогія — дылатацыйная кардыяміяпатыя. У сувязі з яго смерцю ў краіне была абвешчана трохдзённая нацыянальная жалоба. Кіраўніцтва клуба «Хімнасія і Эсгрыма», які стаў апошнім у трэнерскай кар’еры Дыега, у сваёй афіцыйнай заяве выказала яго родным і блізкім шчырыя спачуванні. Цырымонія развітання з вялікім футбалістам адбылася 26 лістапада 2020 года ў Прэзідэнцкім палацы ў Буэнас-Айрэсе. На шляху да труны з’явілася чарга даўжынёй у сем кварталаў.
Антанін Пій
Антанін Пій (поўнае імя — Ціт Аўрэлій Фульв Баёній Арый Антанін Пій, лац. Titus Aurelius Fulvus Boionius Arrius Antoninus Pius, кіраваў пад імем Ціт Элій Адрыян Антанін, 19 верасня 86 г. — 7 сакавіка 161 г) — рымскі дзяржаўны дзеяч, імператар Рыма ў 138—161 гг.
Раннія гады
Нарадзіўся ў 86 г. ў наваколлі Рыма, ў горадзе Ланувій. Яго продкі паходзілі з горада Немауса ў Паўднёвай Галіі, але перасяліліся ў сталіцу пасля таго, як яго дзед, а пазней і бацька (Ціт Лівій Фульв Антанін), атрымаў консульскую пасаду, прычым першы нават атрымаў пасаду гарадскога прэфекта Маці будучага імператара — Арыя Фадзіла, чый бацька Арый Антанін таксама паходзій з Паўднёвай Галіі і двойчы рабіўся консулам. Казалі, што, калі імператарам стаў Нерва, ён выказаў новаму кіраўніку свае спачуванні.
Маладыя гады Антанін правёў у Лорыі, недалёка ад Рыма. Пасля ранняй смерці бацькі яго выхаваннем заняліся абодва дзяды. Калі яму было 20, ён ажаніўся з Аннай Галерыяй Фаўсцінай (Фаўсціна Старэйшая), дачкой Марка Анія Вера. Пасля службы квестарам і прэтарам ён у 130 г. зрабіўся консулам. Хутка імператар Адрыян прызначыў яго адным з чатырох выязных суддзяў, якія здзеснівалі суд у Італіі, прычым свае абавязкі Антанін выконваў у Этрурыі і Умбрыі, і гэтая дзейнасць аказалася дзеля яго плённай нівай. Затым ён быў прызначаны консулам Азіі, і набыў на гэтай пасадзе (133—136 гг.) выдатную рэпутацыю. Пасля вяртання ў Рым быў прызначаны членам адноўленага імператарскага сходу.
Пачатак кіравання
Калі ў 138 г. памёр Луцый Элій Цэзар, прыемны сын і спадчыннік Адрыяна, выбар апынуўся на Антаніне, які пасля доўгіх разважанняў прыняў пасаду. 25 лютага ён быў усыноўлены Адрыянам, атрымаў паўнамоцтвы трыбуна, а хутка і вышэйшую адміністрацыйную пасаду (imperium). У яго гонар былі выпушчаны манеты, на якіх ён іменаваўся Цітам Эліем Цэзарам Антанінам. У той жа чам самому Антаніну было загадана ўсынавіць Марка Аўрэлія і Луцыя Вера, якія сталі яго пераемнікамі. Пачаліся месяца доўгай хваробы Адрыяна, калі Антанін ужо дэ-факта выконваў абавязкі кіраўніка імперыі. А пасля смерці Адрыяна натуральным і мірным шляхам заняў яго месца на троне.
Кіраванне Антаніна пачалося з некаторых складанасцей. Калі ён падаў просьбу аб абагаўленні свайго папярэдніка і афіцыйным прызнанні яго дзеяў, Сенат праявіў нязгодлівасць па абодвух пытанням, памятаючы аб тым, што Адрыян скараціў паўнамоцтвы сенатараў, а некаторых пакараў смерцю. Нарэшце, асцерагаючыся ўмяшальніцтва войска ў выніку няўдачы гэтай спробы новага кіраўніка, сенатары састумілі, але дамагліся адмены непапулярнага інстытута выязных суддзяў, якія дзейнічалі на тэрыторыі самой Італіі. У далейшым уважлівае стаўленне Антаніна да сенатарскага класу прынесла яму прыхільнасць сенатараў, нават тых, хто лічыў сябе лепшымі за імператара па паходжанню і талентах: урэшце яму прысвоімі імя «Пій» («Набожны»), адзначыўшы тым самым яго стараннасць у выкаванні рэлігійнага і патрыятычнага абавязку.
Палітыка ў правінцыях
У 139 г. Антанін, у адпаведнасці са звычаем, прыняў званне Бацькі Айчыны (Pater Patriae), хаця спачатку ад яго адмовіўся, і адначасова ў другі раз заняў пасаду консула (ён яшчэ двойчы займаў гэту пасаду ў 140 і 145 гг). Historia Augusta асабіста падкрэслівае міралюбівы нораў Антаніна, і яго кіраванне сапраўды было мірным, хаця і не цалкам ціхамірным, бо некаторыя правінцыі заставаліся неспакойнымі, ды і сітуацыя на асобных адрэзках мяжы складвалася няпроста. У паўночнай Брытаніі было падаўлена паўстанне мясцовых плямён, тэрыторыя імперыі пашырылася на поўнач, дзе быў узведзены новы вал (сцяна Антаніна), які працягнуўся ад Ферт-оф-Форта да ракі Клайд. Раней абарочную функцыю ад набегаў плямён піктаў выконваў вал Адрыяна, што размяшчаўся крыху на поўдзень. Складзеная з дзёрну сцяна Антаніна стаяла на фундаменце з камянёў шырынёй у 14 футаў, узвышаючыся над глыбокім ірвом. Гарнізон размяшчаўся ў маленькіх фортах, пабудаваных праз кожныя 2 мілі, у адрозненні ад болей буйный фартоў сцяны Адрыяна, якія знаходзіліся далей адзін ад аднаго. Аднак у 154 г. хваляванні, завадатарамі якіх стала племя брыгантаў, прыцягнулі за сабою тэрміновы адвод часткі войска ад сцяны, у выніку чаго некаторыя фарты былі разбураны варварамі-паўстанцамі. Верагодна, менавіта гэтыя падзеі пераканалі Антаніна перасяліць большую частку насельніцтва з мясцовасці, размешчанай паміж дзвюма сценамі. Іх перавезлі ў Германію і пасялілі на беразе ракі Некар, загадаўшы ўдзельнічаць у абароне размешчанай побач мяжы.
У вырашэнні любых канфліктаў, асабіста калі яны датычыліся магутнага Парфянскага царства, Анталін выкарыстоўваў дыпламатычныя метады. Нягледзячы на правядзенне тых ці іншых ваенных аперацый, адсутнасць сур'ёзных ваенных катакліўзмаў дазволіла Антаніну паменьшыць прывілеі маракоў і саюзнікаў, чыі дзеці, народжаныя ў часы службы, аўтаматычна атрымлівалі рымскае грамадзянства. Аднак цяпер выбарчае права надавалася ім толькі ў тым выпадку, калі яны вербаваліся ў рымскія легіёны. Такім чынам, новы закон судзейнічаў павялічэнне рымскага войска.
Палітыка ў межах Італіі
Антанін рэзка адрозніваўся ад свайго папярэдніка яшчэ і тым, што яго інтэрэсы датычыліся перш за ўсё не правінцый, а ўласна Італіі, якую ён жадаў узмацніць і зноў зацвярдзіць у якасці поўнаўладнай дзяржавы рымскага міру. Кляпанне манет яго часоў, хаця і выказвала ўвагу правінцыям (напрыклад, BRITANNIA аказалася прататыпам фігуры, якія так і засталася на 50-пенсавых манетах Вялікабрытаніі), асабіста моцна адлюстроўвала гэту змену ў шэрагу мер, якія былі здзеснены на тэрыторыі Апенінскага паўвострава. На новых манетах кляпаліся пераважна парты, бані, масты і амфітэатры, а традыцыі шчодрых ахвяраванняў, пачатыя імператарам Траянам, атрымалі далейшае развіццё ў сувязі з праграмай дапамогі дзяўчынкам сіротам Італіі, якіх называлі «Puellae Faustinianae» у гонар супругі імператара Фаўсціны Старэйшай — яна памерла ў 140 ці 141 г. Хаця дабрадзейнасць яе характару ў пазнейшых апісаннях падпадае пад сумнеў, яна атрымала не толькі абагаўлення, але і беспрэцэдэнтнай колькасці вырабленых памятных манет і іншых ушанаванняў. Сам Антанін ні разу не пакінаў межаў Італіі за ўвесь перыяд свайго кіравання. Ён атрымліваў асалоду ад жыцця вясковага арыстакрата на сваёй віле ў Ланувіі.
Рым таксама знаходзіўся ў фокусе яго ўвагі. Імператар ладзіў грандыёзныя раздачы грошэй і пулічныя відовішчы, а ў гонар 900-гадовых угодкаў заснавання Рыма вырабіў вялізарную колькасць памятных медальёнаў, патрыятычна ўслаўляючы легендарнае паходжанне свайго народа. Курс Антаніна адносна Італіі і сталіцы быў ухвалены Сенатам, з якім імператар, пераадолеўны хістанні сярод яго членаў, усталяваў сяброўскія адносіны. У прыватнасці імператар адмяніў пакаранне дзеля нейкага Ацілія Тыцыяна, які, меркавана, гатаваў змову супраць Антаніна Пія. Адмяніўшы інстытус выязных суддзяў, імператар цалкам аднавіў кантроль саната над Італіяй. Аднак Антанін усведамляў слабасць Сената, і, нягледзячы на павагу, якую выказваў яго членам, абмеркаванне важных пытанняў прыберагаў дзеля свайго імператарскага савета. Чатыры прэфекта прэторыі, якія змянілі адзін аднаго за перыяд кіравання Антаніна, уваходзілі ў склад савета, і было паказальна, што ўсе яны з'яўляліся яшчэ і выдатнымі юрыстамі. Першы з іх, Марк Гавій Максім, займаў гэты пост 20 гадоў, у той час як нават намеснікі правінцый рэдка ўтрымліваліся на сваіх месцах нават 10 гадоў.
Ацэнкі
Кіраванне Антаніна ў цэлым было станоўчым і непрагрэсіўным, хаця працэс цэнтралізацыі працягваўся, і рымскі свет быў далёка не паўсюдным, як сцвярджалі зычліўцы. Да ліку панегірыстаў Антаніна можна аднесці і грэчаскага філосафа Элія Арыстыда з Адрыяна ў Місіі, які меў доступ да двара, будучы настаўнікам юнага Марка Аўрэлія. Звяртаючыся да Рыма эпохі Антаніна, ён абвяшчае: «Менавіта ты даказаў усеагульную праўду, што зямля з'яўляецца ўсім маці і ўсеагульнай айчынай. Цяпер сапраўды і эліны і няэліны, якія валодаюць багаццем ці не маюць яго, могуць проста падарожнічаць усюды… Гамер сказаў: „Зямля дзеля ўсіх агульная“, — і ты зрабіў так, каб гэта стала явай… Сапраўды засталося толькі спачуваць тым, якія засталіся — калі такія сапраўды засталіся — непадуладныя табе, бо яны пазбаўленыя гэтай асалоды». Гэтую ўрачыстую ацэнку эпохі Антаніна падцвердзіў і гісторык Эдвард Гібан, напісаўшы ў 1776 г. «Калі любога чалавека папрасіць адзначыць перыяд сусветнай гісторыі, напрацягу якога становішча чалавечай расы было найбольш квітнеючым і шчаслівым, ён без хістанняў назаве час ад смерці Даміцыяна да ўзыходжання на трон Комада» (96 — 180 гг). Дадзеная ацэнка пазбаўлена аб'ектыўнасці, бо перыяд кіравання Марка Аўрэлія адзначыўся чумой, шматлікімі сацыяльнымі бедствамі і войнамі. У эпоху Антаніна Пія яшчэ болей распаўсюдзіліся застой, карупцыя і бюракратызм, якія мацней адчуліся ў пазнейшы, недабрабытны перыяд Імперыі. Акрамя таго «шчаслівыя гады» абмяжоўваліся толькі Італіяй, жыццё ў падуладных правінцыях было значна горшым. Тым не менш асоба самога Антаніна не раз ганаравалася ўхваленнем з боку сучаснікаў. «Памятайце яго ўчыннасці, — настойвае яго пераемнік Марк Аўрэлій, — каб, калі прыйдзе ваш апошні час, сумленне вашае было чыстым, як у яго».
Кальвінізм
Кальвіні́зм — кірунак пратэстантызму, які ўзнік у перыяд Рэфармацыі ў XVI ст.
Асновы веравучэння і культу сфармуляваў французскі тэолаг Жан Кальвін (1509—1564). Як рэлігійная сістэма кальвінізм склаўся ў Жэневе (Швейцарыя), адкуль распаўсюджваўся па Еўропе. Падзяляе галоўныя палажэнне пратэстанцызму пра апраўданне верай. Адметная рыса кальвінісцкай тэалогіі — вучэнне пра наканаванне. Паводле яго, Бог загадзя абраў адных людзей на выратаванне, іншых на пагібель. Даведацца пра свой лёс да Страшнага Суда немагчыма, аднак гэта не азначае пасіўнасці: чалавек павінен паверыць, што Хрыстос выратаваў менавіта яго і даказаць гэта сваім жыццём і энергічнай дзейнасцю. Для гэтага дастаткова выконваць штодзённую працу, поспех у якой — адзнака абранасці. У кальвінісцкай этыцы ўвасобіліся каштоўнасці новага часу: прагматызм, працавітасць, жыццёвая актыўнасць. Кальвінізм займае самастойную пазіцый ў адносінах да дзяржавы, аж да прызнання права супраціўлення тырану, які пераступае запаведзі Бога. Царква ў кальвінізме мае дэмакратычны лад: святары выбіраюцца вернікамі. Паслядоўна здзейснены прынцып таннай царквы: у кальвінскім зборы няма алтароў, абразоў, аргана, свечак. Набажэнства ідзе на роднай мове, галоўную ролю адыгрывае чытанне Бібліі, пропаведзь, спяванне псалмоў. 3 7 хрысціянскіх таінстваў захаваліся хрышчэнне і прычасце. Кальвінізм існуе ў выглядзе самастойных рэлігійных арганізацый евангелічна-рэфармацкіх цэркваў, прэсвітэрыянства і кангрэгацыяналізму. Найбольш распаўсюджаны ў ЗША, Вялікабрытаніі і яе былых калоніях і дамініёнах, Нідэрландах, Швейцарыі.
Сучасны кальвінізм існуе ў трох формах — прэсвітарыянства, рэфармацтва, кангрэгацыяналізм.
NGC 4089
NGC 4089 (іншыя абазначэнні — MCG 4-29-17, ZWG 128.20, PGC 38298) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барачычэ
Барачычэ (Борочиче) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Паўсаній (значэнні)
Паўсаній (Παυσανιας) — мужчынскае імя грэчаскага паходжання
У гісторыі:
Факультэт
Факультэт (Fakultät, ад facultas «магчымасць, здольнасць») — вучэбна-навуковае і адміністрацыйнае структурнае падраздзяленне вышэйшай навучальнай установы, якая здзяйсняе падрыхтоўку студэнтаў і аспірантаў па адной або некалькім роднасным спецыяльнасцям, павышэнне кваліфікацыі спецыялістаў, а таксама кіраўніцтва навукова-даследчай дзейнасцю кафедраў, якія ён аб’ядноўвае.
Барыс Аляксандравіч Слука
Барыс Аляксандравіч Слука́ ( — ) — вучоны ў галіне гісталогіі і эмбрыялогіі, доктар біялагічных навук (2000), прафесар (2001). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2005).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Ліда (Гродзенская вобласць, Беларусь). У 1964 годзе скончыў школу і паступіў лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута, які скончыў у 1970 годзе. Вучыўся ў аспірантуры пад кіраўніцтвам А. С. Леанцюка і Д. М. Голуба. У 1973 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Развитие гортани и её иннервации в эмбриогенезе человека и некоторых животных». У 1973—1976 гадах працаваў асістэнтам кафедры нармальнай анатоміі, у 1976—1977 гадах старшым навуковым супрацоўнікам на кафедры гісталогіі, цыталогіі і эмбрыялогіі Мінскага медыцынскага інстытута, 1977—1983 гадах асістэнт, у 1984—1997 гадах — дацэнт. Адначасова ў 1978—1986 гадах выконваў абавязкі намесніка дэкана лячэбнага факультэта. З 1997 года Б. А. Слука на пасадзе загадчыка кафедры гісталогіі, цыталогіі і эмбрыялогіі. У 2000 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Онтогенетические закономерности системной организации лёгких». З 2001 года — прафесар.
Палавы дымарфізм
Некаторыя жывёлы, першым чынам рыбы дэманструюць палавы дымарфізм толькі падчас спароўвання. Паводле адной з тэорый, палавы дымарфізм выяўлены тым больш, чым больш рознымі з'яўляюцца ўклады абодвух полаў у догляд за патомствам. Таксама ён з'яўляецца паказчыкам узроўня палігаміі.
Барыс Аляксандравіч Слука
Навуковая і грамадская дзейнасць
Быў старшынёй вучэбна-метадычнай камісіі медыка-біялагічных дысцыплін, членам праблемнай камісіі па марфалогіі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. На правах асацыяванага члена ўваходзіў у склад праблемнай вучэбна-метадычнай камісіі па гісталогіі Міністэрства аховы здароўя Расіі. У 2004 годзе на Міжнародным кангрэсе марфолагаў ён быў абраны членам Каардынацыйнага савета Міжнароднай Асацыяцыі марфолагаў краін СНД. Займаў пасаду намесніка старшыні праўлення Беларускага Навуковага Таварыства анатамаў, гістолагаў і эмбрыёлагаў, уваходзіў у склад рэдакцыйнага савета часопіса «Марфалогія». Быў сурэдактарам расійска-беларускага навуковага часопіса «Морфологические ведомости». Таксама прымаў удзел у арганізацыі і правядзенні шэрагу навуковых з’ездаў, навуковых і навукова-метадычных канферэнцый.
Б. А. Слука апублікаваў больш за 230 навуковых і навукова-метадычных прац, у тым ліку манаграфіі «Эмбриогенез и ре-иннервация внутренних органов» (1971, у сааўтарстве), «Нервы рефлексогенных зон» (1976, у сааўтарстве), «Очерки истории кафедры гистологии Минского медицинского института» (1998, у сааўтарстве), «Морфология лёгких при химической десимпатизации» (2000).
Узнагароды
Узнагароджаны шэрагам ганаровых грамат. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2005).
Прыбар
Назву Пры́бар маюць:
Леанід Міхайлавіч Галубовіч
Леанід Міхайлавіч Галубовіч (, в. Вароніна,, Мінская вобласць, Беларусь) — беларускі паэт.
Лекер (Паўладарская вобласць)
Лекер — былое сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. З'яўлялась адміністрацыйным цэнтрам і адзіным населеным пунктам Лекерскай сельскай акругі. Скасавана ў 2013 годзе. Код КАТА — 553653100.
Леанід Міхайлавіч Галубовіч
Біяграфія
Скончыў Грыцэвіцкую сярэднюю школу (1967), паступіў у Слуцкае ГПТВ-97. Служыў у Савецкай Арміі, працаваў электрыкам на прадпрыемствах Слуцка, Жабінкі і Клецка. З 1977 г. працаваў электрыкам у роднай вёсцы Вароніна. У 1984 г. Л.Галубовіч падрыхтаваў свой першы зборнік паэзіі «Таемнасць агню», у тым жа годзе быў прыняты ў Саюз пісьменнікаў БССР. З 1987 г. вучыўся на Вышэйшых літаратурных курсах у Маскве, якія паспяхова скончыў у 1989 г. Працаваў рэдактарам літаратурна-драматычных праграм на БТ (1989-1994), у часопісе «Крыніца» (1994-2002), у аддзеле крытыкі штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва» (2002—2010). Апекуецца спадчынай памерлых пісьменнікаў Міколы Купрэева, Васіля Гадулькі, Васіля Сахарчука, Віктара Стрыжака, Таццяны Зіненкі. Дзякуючы ў тым ліку і яго намаганням, творчасць заўчасна памерлых, але таленавітых беларускіх паэтаў і празаікаў знайшла шлях да ўдзячнага чытача.
Лекер (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 431 чалавек (210 мужчын і 221 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 331 чалавек (166 мужчын і 165 жанчын).
Браны
Браны (Брани́) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Цемнікаўскі раён
Цемнікаўскі раён (Темниковский район, Чополтбуе, Темникавонь аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Цемнікаў.
Геаграфія
Цемнікаўскі раён геаграфічна размешчаны на паўночным захадзе Рэспублікі Мардовія і мяжуе з Разанскай і Ніжагародскай абласцямі. Па тэрыторыі раёна працякае самая буйная рака Мардовіі Мокша. Значную частку раёна займае Мардоўскі запаведнік.
Гісторыя
Утвораны 16 ліпеня 1928 года.
Прылессе
Назву Прыле́ссе маюць:
Бужаны (Гарохіўскі раён)
Бужаны (Бужа́ни) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Флора (міфалогія)
Флора (Flora) — старажытнаіталійская багіня, культ якой быў распаўсюджаны ў сабінян і асабліва ў Сярэдняй Італіі. Яна была багіняй кветак, росквіту, вясны і палявых пладоў; у гонар яе ў сабінян быў названы месяц, які адпавядае красавіку ці маю (mese Flusare = mensis Floralis).
Багіня Флора падобная да божастваў прыроды, якая памірае і адраджаецца, у міфалогіі шматлікіх народаў, яна гэтак сама з'яўляецца заступніцай земляробства і расліннасці ў цэлым. Такія багі звычайныя для міфалогій і рэлігій народаў, якія жывуць або што жылі на тэрыторыях, для прыроды якіх характэрна сезоннасць. Да прыкладу, у пантэоне скандынаўскіх богаў прысутнічае Бальдр (Бальдэр) — бог вясны і святла.
Гістарычныя даныя
Паводле падання, Ціт Тацый паставіў ёй у Рыме алтар; акрамя таго, існаваў адмысловы фламін, які спраўляў яе культ (flamen Floralis), і ёй прыносілі ахвяры арвальскія браты. Калі найстаражытныя спісы святаў не ўтрымліваюць згадвання пра свята ў гонар Флоры, то гэта тлумачыцца тым, што ён, як і іншыя аграрныя святы, быў рухомым (feriae conceptivae). Верагодна, гэта свята першапачаткова спраўлялася ў канцы красавіка ці пачатку мая, але пасля быў выцеснены гульнямі ў гонар Флоры — флараліямі (ludi Florales), заснаванне якіх адносіцца да 238 года да н.э., калі быў асвячоны храм Флоры.
З 173 да н.э. года гульні святкаваліся раз у год; у часы Цэзара свята доўжылася шэсць дзён. З тых фактаў, што пабудова храма і заснаванне гульняў былі прадпісаны Сівілінымі кнігамі, а самі флараліі адрозніваліся распушчаным характарам, можна зрабіць выснову, што культ Флоры меў грэчаскае паходжанне. Свяцілішча італійскай Flora rustica, на Квірынале, было, верагодна, не храмам (aedes sacra), а малельняй (sacellum).
Грыдзіна (Духаўшчынскі раён)
Грыдзіна (Гридино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Эфект «Піянера»
Эфект "Піянера" — назіранае адхіленне ў траекторыі руху розных касмічных апаратаў ад чаканай (разлічанай па бягучай мадэлі руху касмічных целаў). Эфект быў знойдзены пры назіранні за першымі касмічнымі апаратамі, якія дасягнулі знешніх межаў Сонечнай сістэмы (перасягнулі арбіту Плутона), - «Піянер-10» і «Піянер-11». Абодва «Піянеры» запавольваюцца пад сумесным дзеяннем сілы гравітацыі Сонца і іншых сіл, аднак пры вельмі дакладным вызначэнні паскарэння (запаволення) апаратаў і параўнанні яго з тэарэтычна разлічаным выяўляецца дадатковая вельмі слабая сіла невядомай прыроды, якая адрозніваецца ад усіх іншых вядомых сіл, якія ўплываюць на апараты.
На сапраўдны момант у навуковым свеце не знойдзена агульнапрынятага тлумачэння гэтаму фенамену. Разглядаюцца розныя гіпотэзы: ад простых тэхнічных (напрыклад, рэактыўная сіла ад уцечкі газу ў апараце) да ўвядзення новых фізічных законаў. Па апошнім звесткам найбольш верагодна, што гэты эфект мае цеплавую прыроду і тлумачыцца анізатрапіяй інтэнсіўнасці цеплавога выпраменьвання апаратаў.
Эфект
Для апаратаў Вояджэр-1 і Вояджэр-2, чый профіль палёту падобны з «Піянерамі», выяўленага эфекту адхіленні не назіралася. Аднак даследчыкі адзначаюць, што параўнанне не зусім карэктна. «Піянеры» знаходзяцца ў вольным палёце, а іх арыентацыя стабілізавалася за кошт уласнга кручэння апаратаў. У «Вояджэраў» ж патрэбная арыентацыя забяспечваецца малымі імпульсамі манеўровых рухавікоў, што можа аказваць уплыў на траекторыю.
Звесткі ад іншых касмічных апаратаў (Галілеа, Уліс) указваюць на падобны з Піянерамі эфект, але зноў з-за шэрагу прычын (такіх як слабы непрадказальны ўплыў цягі малых рэактыўных рухавікоў, якія выкарыстоўваюцца для кантролю прасторавага становішча апарата) немагчыма вырабіць дакладную колькаснага ацэнку эфекту. Праект Касіні-Гюйгенс таксама меў уплыў сістэмы кантролю становішча ў прасторы, што не дазваляла вырабіць дакладныя вымярэння эфекту. Атрыманы вынік у (26,7 ± 1,1) × 10−10 м/с² не можа пацвердзіць ці абвергнуць існаванне анамаліі.
Тлумачэнне: сіла аддачы цеплавога выпраменьвання
У 1998 годзе з'явілася гіпотэза, згодна з якой эфект у поўнай меры можа быць растлумачаны недаацэненай сілай аддачы цеплавога выпраменьвання. Аднак дакладная ацэнка сіл цеплавога выпраменьвання была цяжкая, бо патрабаваліся запісы тэлеметрыі тэмператур апарата і яго дэталёвая цеплафізічныя мадэль, а ні таго, ні другога на той час даступна не было. Больш за тое, усе тэмпературныя мадэлі прадказвалі памяншэнне эфекту з часам, чаго ў першапачатковым аналізе не выявілася.
Адзін за адным гэтыя перашкоды былі вырашаны. Многія старыя запісы тэлеметрыі былі знойдзеныя і аблічбаваныя. . Яны далі графікі энергаспажывання і тэмпературы блокаў апарата. Некалькі каманд пабудавалі падрабязныя тэмпературныя мадэлі, якія маглі быць правераны на вядомых звестках тэмператур і энергаспажывання, і дазволілі колькасна вылічаць сілу ціску цеплавога выпраменьвання. Працяглы інтэрвал навігацыйных запісаў паказваў, што паскарэнне рэальна змяншалася.
NGC 4090
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прэзідэнт Чэхіі
Прэзідэнт Чэхіі, афіцыйна прэзідэнт Чэшскай Рэспублікі (Prezident České republiky) — паводле канстытуцыі Чэхіі, якая дзейнічае 1993 года — кіраўнік Чэшскай Рэспублікі, які прадстаўляе дзяржаву на міжнароднай арэне, а таксама Вярхоўны галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі Чэхіі.
Рэзідэнцыя — Пражскі Град.
Да 2013 года прэзідэнт выбіраўся дзвюма палатамі парламента Чэхіі — Сенатам і Палатай Дэпутатаў. Для перамогі кандыдату ў прэзідэнты неабходна была падтрымка большасці ў абедзвюх палатах. Аднак вядучыя палітычныя партыі патрабавалі змянення гэтага парадку выбрання і ў 2013 годзе прайшлі першыя прамыя выбары прэзідэнта.
Буркачы
Буркачы (Буркачі́) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
У тумане (фільм, 1994)
«У тумане» — беларускі тэлевізійны фільм, зняты ў 1994 годзе на студыі «Голас» пры падтрымцы фірмы «Дайнова» паводле аднайменнай аповесці Васіля Быкава.
Сюжэт
1942 год, Беларусь акупавана нямецкімі войскамі. Падчас расследавання справы аб падрыве цягніка немцы арыштоўваюць шляхавога абходчыка Сушчэню, але затым нечакана адпускаюць. Мясцовыя жыхары пачынаюць падазраваць таго ў супрацоўніцтве з захопнікамі. Двое партызан адводзяць Сушчэню ў лес, дзе збіраюцца забіць яго як здрадніка. На шляху да месца пакарання яны трапляюць у засаду арганізаваную гестапаўцамі, якія выкарыстоўвалі Сушчэню як прынаду, каб злавіць партызан. Адзін партызан гіне, другога паранілі. Сушчэня застаецца з ім сам-насам і ў яго з’яўляецца шанец даказаць сваю невінаватасць. Аднак, гісторыя для ўсіх мае трагічны канец.
Ossian Studios
Ossian Studios Inc. — Кампанія вытворца камп’ютарных ролевых гульняў, дадаткаў для Neverwinter Nights і Neverwinter Nights 2.
Заснаванне кампаніі
Кампанія Ossian Studios была заснавана ў 2003 Аланам Міранда і яго жонкай Элізабет Стар. Кампанія названая ў гонар легендарнага кельцкага барда-воіна Асіяна, які распавядаў пра вялікія прыгоды і падарожнічаў па воінскім раі, дзе воіны балявалі, біліся і паміралі, каб на наступны дзень зноў адрадзіцца, баляваць і ваяваць вечна.
Алан Міранда
Алан Міранда — былы прадзюсар кампаніі BioWare, прадзюсаваў Baldur's Gate II: Throne of Bhaal дапамагаў прадзюсаваць Neverwinter Nights. Да працы на BioWare ён быў дызайнерам ў кампаніі Relic Entertainment, дзе працаваў над гульнявой механікай і ўзроўнямі да RTS Impossible Creatures. На дадзены момант ён прадзюсуе ўсе гульні, якія выпускаюцца Ossian Studios. Алан валодае дыпломам бакалаўра эканомікі Універсітэта Брытанскай Калумбіі і дыпломам па праграмаванні двух-і праектаванне камп’ютарных гульняў Школы Прыкладны Камп’ютарнай Графікі DigiPen.
Darkness over Daggerford
Darkness over Daggerford — модуль для Neverwinter Nights, дзеянне якога разгортваецца ў сусвеце Forgotten Realms. Модуль прыўносіць у гульню новую сістэму сусветнай карты са выпадковымі сустрэчамі, замак для гульца, пяць новых музычных трэкаў і многае іншае.
Часопіс Computer Games Magazine у ​​сваім аглядзе даў гульні бліскучую ацэнку.
Mysteries of Westgate
Mysteries of Westgate — дадатак (adventure pack) для Neverwinter Nights 2. Геймплэй гульні нелінейны і разлічаны на 15 гадзін гульні. Адд-ён прыўносіць у гульню новых монстраў, музыку і іншыя элементы, якія могуць быць выкарыстаны гульцамі для стварэння ўласных узроўняў. Дзеянне разгортваецца ў фэнтэзійных свеце Forgotten Realms.
Гульня атрымала станоўчыя водгукі ад часопісаў ПК Gamer Magazine і Games for Windows Magazine.
Грыдзякіна
Грыдзякіна (Гридякино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Саскія ў вобразе Флоры
«Саскія ў вобразе Флоры» — карціна працы Рэмбранта, напісаная ў 1634 годзе. На партрэце жонка мастака Саскія ван Эйленбюрх, намаляваная ў вобразе старажытнаіталійскай багіні кветак, росквіту, вясны і палявых пладоў Флоры.
Апісанне
Сваю жонку Саскію ван Эйленбюрх у выглядзе Флоры, антычнай багіні вясны і кветак, Рэмбрант пісаў тройчы ў 1634, 1635 і 1641 гадах. Эрмітажнае палатно, створанае ім у год вяселля, сведчыць пра захопленае каханне мастака да маладой жанчыны. Асаблівае зачараванне надае вобразу кантраст няўпэўненасці і нясмеласці, з якой пазіруе юная мадэль, і пышнасці багата расшытых адзенняў і аксэсуараў. У карціне злучыліся асаблівасці пастаральнага і гістарычнага партрэта.
Linux Vacation / Eastern Europe
Linux Vacation / Eastern Europe (LVEE) — штогадовая міжнародная канферэнцыя распрацоўнікаў і карыстальнікаў свабоднага праграмнага забеспячэння, якая праходзіць з 2005 года ў Рэспубліцы Беларусь. LVEE традыцыйна праводзіцца ў канцы чэрвеня — пачатку ліпеня на турбазе "Хімік" у ваколіцах Гродна. З 2012 года, апроч летняй, праводзіцца зімовая канферэнцыя «LVEE Winter».
Мерапрыемства аб'ядноўвае зносіны і адпачынак спецыялістаў і энтузіястаў у вобласці вольнага ПЗ. Рэкамендаваныя для ўдзелу ў канферэнцыі мовы — руская, беларуская і англійская. Фармат канферэнцыі ўключае даклады, workshop'ы і круглыя ​​сталы.
Фінансавую падтрымку LVEE аказваюць беларускія і замежныя IT кампаніі, у сферу інтарэсаў якіх уваходзіць кірунак open-source.
Пасечнік
Пасечнік:
Рузаеўскі раён
Геаграфія
Рузаеўскі раён мяжуе з Качкураўскім, Інсарскім, Кадошкінскім, Старашайгаўскім і Лямбірскім раёнамі. На ўсход ад раёна размяшчаецца сталіца рэспублікі горад Саранск. На поўдні мяжуе з Пензенскай вобласцю. Плошча раёна складае 1118,25 км².
Гісторыя
Рузаеўскі раён быў утвораны 16 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 64 435 чалавек, што робіць яго самым населеным раёнам Мардовіі.
Разецкі камень
Разецкі камень — пліта з гранадыарыта, знойдзеная ў 1799 годзе ў Егіпце каля невялікага горада Разета (зараз Рашыд), недалёка ад Александрыі, з выбітымі на ёй трыма ідэнтычнымі па сэнсе тэкстамі, у тым ліку двума на старажытнаегіпецкай мове — напісана старажытнаегіпецкімі іерогліфамі і егіпецкім дэматычным пісьмом, і адным тэкстам на старажытнагрэчаскай мове. Старажытнагрэчаская была добра вядома лінгвістам, і супастаўленне трох тэкстаў паслужыла адпраўной кропкай для расшыфроўкі егіпецкіх іерогліфаў. З 1802 Разецкі камень захоўваецца ў Брытанскім музеі (Інв. нумар EA 24).
Тэкст каменя ўяўляе сабой надпіс-падзяку, якую ў 196 да н.э. егіпецкія жрацы адрасавалі Пталамею V Эпіфану, чарговаму манарху з дынастыі Пталемееў. Пачатак тэксту: «Новага цара, які атрымаў царства ад бацькі» … У эліністычны перыяд многія падобныя дакументы ў межах грэчаскай айкумены распаўсюджваліся ў выглядзе двух- або трохмоўных тэкстаў, што і саслужыла пасля добрую службу лінгвістам.
Камень быў знойдзены 15 ліпеня 1799 капітанам французскіх войскаў у Егіпце П'ерам-Франсуа Бушарам пры будаўніцтве форта Сен-Жульен каля г. Разеты на заходнім рукаве дэльты Ніла (сучасны горад Рашыд). Афіцэр зразумеў важнасць знаходкі і адправіў камень у Каір, дзе за год да гэтага па загадзе Напалеона быў адкрыты Інстытут Егіпта (Institut de l'Egypte). У 1801 годзе французы пацярпелі ў Афрыцы паражэнне ад брытанцаў і былі вымушаныя перадаць ім камень разам з шэрагам іншых помнікаў.
Ватын
Ватын (Ва́тин) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бужаны
Бужаны:
Стрэчнянскі Град
Стрэ́чнянскі Град (Strečniansky hrad), замак у паўночна-заходняй Славакіі.
Месцазнаходжанне
У вёсцы Стрэчна непадалёк ад Жыліны
Гісторыя
Замак узнік у канцы XIII-пачатку XIV стагоддзя. Па легендзе яго пабудаваў Матуш Чак. Да сярэдзіны XV стагоддзя быў каралеўскім, потым належаў шматлікім уладальнікам. У XVII стагоддзі войскі Леапольда I узялі замак, які належаў мяцежнаму Цёкёлі штурмам і разбурылі сцены. У 1990-х замак быў рэстаўрыраваны і адкрыты для шырокай грамадскасці.
Зенчыкі
Зе́нчыкі (, Зенчики) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Роскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 1778 г. К 1796 г. належала Яну Патоцкаму. У 1836 г. хутар, 3 двары, 15 жыхароў. У 1914 г. вёска, 8 двароў, 49 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 1 двор, 1 жыхар.
Майкаін
Майкаін — пасёлак у Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Майкаінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 553655100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 9224 чалавекі (4489 мужчын і 4735 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражываў 8761 чалавек (4353 мужчыны і 4408 жанчын).
Полацкі краязнаўчы музей
Полацкі краязнаўчы музей — найстарэйшы музей Полацка. Быў адкрыты ў 1926 годзе. Размешчаны ў будынку лютэранскай кірхі - помніку архітэктуры неаготыкі, пабудаваным на рубяжы XIX-XX стагоддзяў.
Гісторыя
Полацкі краязнаўчы музей быў адкрыты ў 1926 годзе. Падчас Вялікай Айчыннай вайны захоўваліся ў музеі старажытныя рукапісы, калекцыі зброі, старадрукаваных кніг былі згублены.
З 1948 г. Краязнаўчы музей Полацка размяшчаецца ў былой лютэранскай кірсе.
Калекцыі
Музей валодае вялікімі калекцыямі баністыкі, фатаграфій, зброі, прадметаў побыту, друкаваных і перыядычных выданняў, якія дазваляюць пазнаёміцца з асаблівасцямі палітычнай, эканамічнай, сацыяльнай і культурным жыцці Полацка. У экспазіцыі Краязнаўчага музея знаходзяцца каля 2 000 экспанатаў.
Этнаграфічныя матэрыялы прадстаўлены экспазіцыяй «Куток беларускай хаты канца XIX - пачатку XX стагоддзя». У музеі можна ўбачыць археалагічныя знаходкі, матэрыялы па гісторыі вайны 1812 года.
Спіс самых цяжкіх людзей у свеце
Прыведзены імёны, грамадзянства, пол, гады жыцця, узрост у поўных гадах на момант смерці, рост, максімальная маса цела і максімальны індэкс масы цела (ІМТ) самых цяжкіх людзей (больш за 450 кг) у афіцыйна засведчанай медыцынскай гісторыі.
NGC 4091
NGC 4091 (іншыя абазначэнні — UGC 7083, MCG 4-29-19, ZWG 128.22, PGC 38308) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Элангацыя (астраномія)
Элангацыя — астранамічны тэрмін, які азначае вуглавую адлегласць паміж Сонца і планетай (або Месяцам) пры назіранні з Зямлі. Тэрмін выкарыстоўваецца таксама для абазначэння вуглавога адлегласці паміж двума пункт нябеснай сферы.
Максімальныя элангацыя для Меркурыя і Венеры не перавышаюць 28 і 47 градусаў адпаведна.
Градазубава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ватынэць
Ватынэць (Ва́тинець) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Прыстань
Назву Пры́стань маюць:
Падшап’е
Падшап’е — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, за 6 км у паўднёвым напрамку ад горада Мядзел, за 3 км на захад ад вёскі Шыкавічы. Уваходзіць у склад гідралагічнага заказніка "Чарэмшыцы". Адносіцца да Нарачанскай групы азёр. З'яўляецца непраточным вадаёмам.
Плошча паверхні возера - 0,14 км². Даўжыня - 0,64 км, найбольшая шырыня - 0,28 км, даўжыня берагавой лініі - 1,51 км.
Катлавіна возера выцягнутая з захаду на ўсход, прадаўгаватай формы. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, забалочаныя, густа параслі лесам.
Вада возера - гідракарбанатна-кальцыевая, трафічны статус вадаёма - дыстрофны. Возера мала даследавана.
Возера месціцца ў запаветнай зоне, знаходжанне чалавека ў якой забаронена (акрамя навуковых даследаванняў).
Уваскрэсенне Ісуса Хрыста
Уваскрасенне Ісуса Хрыста, Змёртвыхпаўстанне Езуса Хрыста (ἀνάστασις, ) -- вяртанне да жыцця Ісуса Хрыста пасля выкліканай распяццем на Крыжы Яго смерці і пахаванні. Аднайменная назва і ў прызначанага ў памяць гэтай падзеі вялікага хрысціянскага свята -- Светлага Хрыстова Уваскрасення або Вялікадня.
Уваскрашэнне з мёртвых Ісуса Хрыста з'яўляецца цэнтральнай дактрынай Хрысціянства. Згодна з апосталам Паўлам ўся хрысціянская вера трымаецца на ўваскрасенні: «Калі прапаведуюць, што Хрыстос уваскрос з памерлых, то чаму некаторыя з вас кажуць, быццам няма ўваскрашэння памерлых? Калі ж няма ўваскрашэння памерлых, то і Хрыстос не ўваскрос! А калі Хрыстус не ўваскрос, то марнае і прапаведаванне нашае, і вера ваша марная. Але Хрыстус уваскрос з памерлых, Першынец сярод тых, якія памерлі» (1 Кар. 15,12-14. 20). Дагмат пра ўваскрасенне Хрыста з мёртвых на трэці дзень быў сфармуляваны ў старажытным Апостальскім сімвале веры. Хрысціяне разглядаюць уваскрасенне Хрыста як частку плана збаўлення і адкуплення.
Гісторыя пра ўваскрасенне Хрыста з мёртвых згадваецца ў Новым Запавеце ў пяці месцах, у тым ліку ва ўсіх Евангеллях. Акрамя таго сам Ісус некалькі разоў у Новым Запавеце казаў, што Ён павінен памерці ад рук святароў у Іерусаліме і тым здзейсніць Божы план адносна чалавецтва. У Старым Запавеце маецца шэраг прароцтваў, згодна якім надыходзячы Месія вытрымае пакуты, загіне, а потым паўстане з мёртвых.
Евангельскія падзеі ўваскрасення
Падзеі ночы, у якую ўваскрос Ісус Хрыстос, апісаны ў чатырох Евангеллях (Мф 28. 1-10; Мк 16. 1-11; Лк 24. 1-12; Ін 20. 1-18). Кароткае згадванне пра некаторыя з падзеі маецца ў першым лісце апостала Паўла да Карынфян (15. 4-5).
Спасылкі
Dood en herrijzenis van Christus
Лыжка з Давыд-Гарадка
Лыжка з Давыд-Гарадка — драўляная лыжка, знойдзеная ў Давыд-Гарадку. Пластычная форма лыжкі дапоўнена арнаментам на ручцы. Ён нескладаны, выкананы нажом ці разцом контурнай лініяй: двайны зігзаг («воўчы зуб»), пляцёнка, паяскі, рамбічная сетка. Гэты дэкор як па характару выканання, так і па матывах вельмі блізкі да аздаблення касцяных вырабаў.
Сітнянскі Град
Сітнянскі замак (Sitniansky hrad) — руіны замка на ўсходнім схіле гары Сітна ў горным масіве Шт'яўніцкія Врхі ў цэнтральнай Славакіі.
Замак існаваў ужо ў другой палове XIII стагоддзя, як адна з крэпасцей, якая служыла для абароны ад татарскіх набегаў, аднак першае пісьмовае згадванне пра яго адносіцца толькі да 1548 года, калі ён быў узяты каралеўскімі войскамі, якія адабралі яго ў барона-разбойніка Меліхера Балаша, які валодаў ім. У 1548—1552 гадах замак быў перабудаваны, значна ўмацаваны, і стаў важным элементам сістэмы абароны ад турэцкай пагрозы. З 1629 года замак стаў адной з рэзідэнцый дваранскага роду Кохары. Падчас антыгабсбургскага паўстання Ферэнца II Ракацы замак у 1703 годзе быў узяты паўстанцкімі войскамі і цалкам разбураны.
Дзямідава (Духаўшчынскі раён)
Дзямідава (Демидово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вільхіўка (Гарохіўскі раён)
Вільхіўка (Вільхі́вка) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Качкураўскі раён
Качку́раўскі раён (Кочкуровский район, Кочкурбуе, Кочкуровань аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Качкурава.
Гісторыя
Качкураўскі раён быў утвораны ў 1928 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Гэты раён мае найбольшы працэнт мардоўскага насельніцтва ў Мардовіі, у асноўным гэта эрзя.
Леанід Іванавіч Пасечнік
Леанід Іванавіч Пасечнік (Леонид Иванович Пасечник, Леонід Іванович Пасічник; нар. 15 сакавіка 1970, Варашылаўград, УССР) — лідар самаабвешчанай Луганскай Народнай Рэспублікі. З 2014 па 2017 год займаў пасаду міністра дзяржаўнай бяспекі рэспублікі.
Біяграфія
Бацька Пасечніка 26 гадоў працаваў у праваахоўных органах, у АБКСУ. У 1975 годзе сям’я Пасечнікаў пераехала ў Магадан на Далёкім Усходзе Расіі, дзе бацька Пасечніка быў звязаны з працамі залатых руднікоў.
Пасечнік скончыў Данецкі ваенна-палітычны тэхнікум і працаваў у Службе бяспекі Украіны (СБУ) Луганскай вобласці начальнікам атрада па барацьбе з кантрабандай і начальнікам Стаханаўскага раённага атрада. 15 жніўня 2006 года ён праславіўся тым, што на памежным пункце «Ізварыне» перахапіў вялікую колькасць кантрабанды (1,94 млн даляраў і 7,24 млн расійскіх рублёў), пры гэтым прынцыпова адмовіўшыся ад хабару.
У сакавіку 2007 года падпалкоўнік СБУ Пасечнік атрымаў ад прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі медаль «За ваенныя заслугі ва Украіне» «за сумленнасць і прафесіяналізм пры выкананні службовага абавязку».
21 лістапада 2017 года ўзброеныя людзі ў неабазначанай форме занялі пазіцыі ў цэнтры Луганска ў выніку барацьбы за ўладу паміж кіраўніком рэспублікі Ігарам Платніцкім і (звольненым Платніцкім) міністрам унутраных спраў ЛНР Ігарам Карнетам. Праз тры дні на сайце сепаратыстаў з’явілася інфармацыя, што Платніцкі падаў у адстаўку «па стане здароўя. Множныя ваенныя раненні, наступствы выбуховых раненняў зрабілі сваё». На сайце паведамлялася, што Пасечнік прызначаны выконваючым абавязкі кіраўніка «да наступных выбараў». Расійскія СМІ паведамляюць, што Платніцкі ўцёк з непрызнанай рэспублікі 23 лістапада 2017 года ў Расію. 25 лістапада Народны Савет ЛНР у складзе 38 чалавек аднагалосна ўхваліў адстаўку Платніцкага. Пасечнік заявіў аб сваёй прыхільнасці да мінскіх пагадненняў, заявіўшы, што «рэспубліка будзе паслядоўна выконваць узятыя на сябе абавязацельствы па гэтых пагадненнях». 30 сакавіка 2018 года Пасечнік заявіў: «Наш [ЛНР] вопыт можа дапамагчы ўсім рэгіёнам Украіны ў канчатковым выніку атрымаць свабоду і незалежнасць, і тады мы можам разам абвясціць новую Украіну, у якой будуць свабодна жыць прадстаўнікі розных нацыянальнасцей і культур». (Летам 2019 года пры сустрэчы з людзьмі, якія пражываюць на падкантрольнай ЛНР тэрыторыі) Пасечнік заявіў: «Гэта не значыць, што мы вернемся ва Украіну. Толькі так можна спыніць гэтае вар’яцтва, гэтую вайну. Вы павінны разумець, што мы, як суверэнная дзяржава, будзем дзяржавай у дзяржаве — гэта будзе наш асаблівы статус».