cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Аляксандравіч Алісейка
Клубная кар’ера
У сакавіку 2014 года быў аддадзены ў арэнду ў «Слуцк». Спачатку знаходзіўся на лаўцы запасных, але неўзабаве замацаваўся ў асноўным складзе слуцкага клуба на пазіцыі правага абаронцы. Праявіў сябе як выдатны выканаўца штрафных удараў, з якіх забіў 4 мячы ў сезоне 2014.
У снежні 2014 года быў выкуплены слуцкім клубам у «Нёмана» і заключыў са «Слуцкам» кантракт на два гады. На працягу двух гадоў заставаўся асноўным іграком случан. У снежні 2016 года пакінуў слуцкі клуб.
Неўзабаве пасля зыходу са «Слуцка» падпісаў трохгадовы кантракт з брэсцкім «Дынама». У першай палове сезона 2017 быў асноўным правым абаронцам каманды, пасля стаў чаргавацца ў складзе з Алегам Верацілам. У студзені 2018 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Дынама».
Пасля зыходу ў брэсцкага клуба стаў трэніравацца разам з «Іслаччу», і ў лютым 2018 года падпісаў кантракт. Звычайна выхадзіў у стартавым складзе каманды, аднак часам заставаўся на лаўцы запасных. У студзені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач» і неўзабаве стаў іграком расійскага клуба «Хімкі». У сезоне 2018/19 трывала з’яўляўся ў стартавым складзе расійскай каманды, аднак у пачатку сезона 2019/20 страціў месца ў аснове.
У жніўні 2019 года разарваў кантракт з «Хімкамі» і ў хуткім часе стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ». У 2019 годзе трывала з’яўляўся ў стартавым складзе жодзінцаў, а ў сезоне 2020 пераважна заставаўся на лаўцы запасных. У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з «Мінскам» і ў лютым падпісаў пагадненне з клубам. Спачатку трывала гуляў у стартавым складзе каманды, але са жніўня амаль перестаў з’язляцца на полі. У снежні 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У пачатку 2022 года некоторы час трэніраваўся з «Тарпеда-БелАЗ», а ў сакавіку стаў іграком «Астраўца», дзе пастаянна гуляў у стартавым складзе. У снежні 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Астравец», аднак у пачатку 2023 года зноў пачаў трэніравацца з камандай і ў сакавіку падоўжыў пагадненне з клубам.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Дзіцячы манеж
Дзіцячы манеж (Kinderlaufgitter), мэблевы выраб, які прадстаўляе сабой пераносную агароджу для дзяцей ясельнага ўзросту. Звычайна вырабляюцца з драўніны, сучасныя ўзоры могуць быць з пластыку, металу, нейлону.
Эван Мак-Малін
Дэ́від Э́ван Мак-Ма́лін (David Evan McMullin; нар., Прова) — былы галоўны палітычны дырэктар Рэспубліканскай канферэнцыі ў Палаце прадстаўнікоў ЗША і былы аператыўны афіцэр ЦРУ.
8 жніўня 2016 года абвясціў, што будзе балатавацца ў якасці незалежнага кандыдата у прэзідэнты ЗША на выбарах 2016 года, як паведамляецца, пры падтрымцы арганізацыі «Лепшае для Амерыкі». Апісвае сябе як кансерватыўную альтэрнатыву двум асноўным кандыдатам: Хілары Клінтан з Дэмакратычнай партыі і Дональду Трампу з Рэспубліканскай партыі.
Спіс зорак сузор’я Жывапісца
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Жывапісца да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Вешалка
Вешалка (Garderobe, Stand, Portemanteau) — мэблевы выраб для размяшчэння адзення і галаўных убораў.
Вырабляецца з драўніны, металу, пластыку і г.д.
Лібрэвіль
Лібрэві́ль (Libreville) — сталіца (з 1960) Габона.
Гісторыя
Тэрыторыя, на якой цяпер знаходзіцца горад, першапачаткова, да прыбыцця французаў, была заселеная племенем Мпонгве. У 1839 годзе французы выкупілі гэтую зямлю. Горад быў заснаваны ў 1843 годзе. У 1848 годзе горад быў названы Лібрэвіль (вольны горад). З 1934 да 1946 году Лібрэвіль быў асноўным портам Французскай Экватарыяльнай Афрыкі. Пасля атрымання Габонам незалежнасці ў 1960 годзе, у горадзе жыло толькі 31 000 чалавек. У нашы дні амаль палова насельніцтва краіны жыве ў Лібрэвілі.
Брылінец
Брыліне́ц — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, за 40 км на паўночны ўсход ад горада Верхнядзвінск, за 1 км на паўночны захад ад вёскі Малашкава, каля ўсходняга берага возера Белае, у басейне ракі Свольна.
Плошча паверхні 0,08 км². Даўжыня 0,6 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 1,3 км.
Знаходзіцца сярод лесу. Схілы катлавіны вышынёй 3—5 м. Пойма шырынёй 50—100 м, забалочаная. На паўднёвым захадзе выцякае ручай у возера Белае.
Прыз прынца Уэльскага
Прыз прынца Уэльскага (Prince of Wales Trophy) — уручаецца чэмпіёну Усходняй канферэнцыі, гэта значыць клубу, які выйшаў у фінал Кубка Стэнлі НХЛ ад Усходняй канферэнцыі.
Яго высокасць прынц Уэльскі падарыў Лізе гэты трафей у 1924 годзе. З 1928 па 1938 прыз даставаўся лепшай камандзе Амерыканскага дывізіёна НХЛ у рэгулярным чэмпіянаце. Пасля таго, як у Лізе адмянілі падзел на дывізіёны, аж да 1967 года, трафей уручаўся пераможцу рэгулярнага першынства (па аналогіі з цяперашнім Прэзідэнцкім Кубкам). Затым, пасля ўступлення ў НХЛ новых клубаў і новага падзелу на дывізіёны, гэтай узнагародай ганаравалася лепшая каманда Усходняга дывізіёна.
У 1975 годзе Усходні дывізіён змяніла Канферэнцыя прынца Уэльскага, і да 1981 года ўладальнікам прыза станавіўся пераможца рэгулярнага чэмпіянату ў канферэнцыі, якая насіла тую ж назву, што і сам трафей. У наступным сезоне было вырашана ўручаць прыз лепшай камандзе канферэнцыі па выніках плэй-оф, а ў 1994 годзе канферэнцыя прынца Уэльскага стала называцца Усходняй, і аднайменным прызам узнагароджваецца клуб, які выбіўся ў фінал Кубка Стэнлі ад Усходняй канферэнцыі.
Сярод хакеістаў прыз атрымаў мянушку «падстаўка для парасонікаў», за ім замацавалася паганая слава, з-за чаго пераможца пры ўручэнні часта не бярэ яго ў рукі.
Каманды, якія ў розныя гады атрымалі «Прыз прынца Уэльскага»:
Куяба
Куяба (Cuiabá) — горад у Бразіліі, сталіца штату Мату-Гросу.
Гісторыя
Першымі белымі, якія даследвалі тэрыторыю, дзе сёння знаходзіцца Куяба, сталі ў 1673 годзе бандэйранты з Сан-Паўлу. У 1682 годзе адзін з іх, Мануэл ды Кампуш, заснаваў першае ў рэгіёне партугальскае паселішча Сан-Гансалу, але праз некалькі гадоў яно было закінута.
У 1718 годзе атрад бандэйрантаў пад правадырствам ураджэнца Саракабы Паскаля Марэйры Кабрала, адыходзячы пасля няўдалай сутычкі з індзейцамі, выявіў на водмелях ракі золата. Бандэйранты арганізавалі на месцы знаходкі лагер і прыступілі да здабычы каштоўнага металу. Вестка пра знаходку хутка распаўсюдзілася па партугальскім валадарствам у Паўднёвай Амерыцы, і ў пасёлак сталі сцякацца жадаючыя атрымаць багацце са здабычы золата. Выяўленне новага, яшчэ больш багатага радовішча ў 1722 годзе паскорыла рост паселішча.
Да сярэдзіны XVIII стагоддзя залатыя радовішча высіліліся, што выклікала адток насельніцтва. Землетрасенне 1746 года прычыніла моцныя разбурэнні, што ўзмацніла заняпад. Жорсткая і кровапралітная парагвайская вайна толькі паспрыяла развіццю горада, які стаў адной з асноўных тылавых баз бразільскай арміі. Аднак пасля вайны эканамічная актыўнасць паменшылася. Чарговы перыяд уздыму пачаўся ў канцы 1930-х, калі аўтамабільныя дарогі і авіяцыя звязалі горад з астатняй краінай.
Клімат
Горад знаходзіцца ў зоне трапічнага саваннага клімату, з цёплай, сухой зімой і гарачым, дажджлівым летам. Дзякуючы горнаму масіву на поўдні, які блакуе паступленне халодных паветраных мас з Патагоніі, Куяба з'яўляецца адным з самых гарачых гарадоў Бразіліі.
Эканоміка
Галоўнымі галінамі гарадской эканомікі з'яўляюцца:
Камод
Камод (commode — «зручны») — тумба з некалькімі высоўнымі скрынямі, пераважна размешчанымі адна над другой.
Гісторыя
У Расіі ў савецкі час паступова быў выцеснены гардэробам, які акрамя высоўных скрынь, мае таксама аддзяленне з вешалкамі для верхняй сукенкі, і ў сваім універсальным прызначэнні аказаўся больш зручным, а таксама больш прымальным з прычыны з'яўлення нормаў абмежаванні жылплошчы.
У XXI стагоддзі камоды атрымалі яшчэ большае распаўсюджанне і шырыню выкарыстання. Напрыклад, мініяцюрныя камодзікі для дзяцей і упрыгожванняў. Іх выкарыстоўваюць як не асноўную мэблю ў доме, а ў дадатку да туалетнага століка. Гэтак жа камоды сталі дадаткова аснашчацца разеткамі для выкарыстання бытавых электрапрыбораў, дадатковым асвятленнем і ўбудаванымі зарадкамі.
Знешні выгляд
Камод з'яўляецца характэрным пераўвасабленнем куфра. Першапачаткова ён павялічваўся ў вышыню, для большай змяшчальнасці. Затым у камода з'явіліся ножкі, а суцэльны фасад ператварыўся ў дверцы, якія адкрываюцца. У XVII стагоддзі з'явілася шафа з высоўнай скрыняй і распашнымі дзверцамі, званыя «крэдзенцы». Найбольшае развіццё камод атрымаў у эпоху росквіту ракако (пачатак XVIII стагоддзя). Менавіта ў гэты час з'явілася вялікая колькасць варыяцый, формаў і аздаблення камодаў. Тады ж з'явілася мноства варыянтаў выкарыстання камода: з люстэркам для будуара, камод-сакрэтнік для кабінета. Формы камодаў вар'іраваліся ад гнутых, з тонкімі гнутымі ножкамі, да масіўных і угловатых цяжкіх формаў. Камода прайшоў праз пераўвасабленне ўсіх стыляў да мінімалізму.
Вялікі Трасцянец
Вялі́кі Трасцяне́ц (, Великий Тростенец) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Назва
Назва паходзіць ад ракі Трасцянка, на якой месціцца вёска.
Гісторыя
У 1503 годзе сяло Трасцянцы, 6 службаў «бліз места Менскага» нададзенае Менскаму Увазнясенскаму манастыру, у Менскім павеце Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі.
У 1800 годзе вёска, 6 двароў, 44 жыхары, на левым беразе ракі Ельніца, на правым — фальварак і млын, уласнасць Станіслава Ксаверыя Прушынскага, у Мінскім павеце Мінскай губерні.
У другой палове XIX стагоддзя вёска падзялілася на Вялікі (ён жа Стары) Трасцянец і Малы (ён жа Новы) Трасцянец. У 1897 годзе вёскі Вялікі Трасцянец (32 двары, 210 жыхароў, хлебазапасны магазін), Трасцянец (14 двароў, 107 жыхароў), маёнтак Трасцянец (двор, 23 жыхары), фальварак (15 жыхароў, вадзяны млын), у Сеніцкай воласці Мінскага павета. У 1917 годзе вёска (45 двароў, 270 жыхароў) і 2 маёнткі (58 жыхароў).
У лютым — снежні 1918 года пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У ліпені 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года была пад акупацыяй Польшчы.
З 20 жніўня 1924 года вёска — цэнтр Трасцянецкага сельсавета Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). У 1930-я арганізаваны калгас імя Гамарніка, працавала кузня. З 18 студзеня 1931 года ўключаная ў межы горада Менска. З 26 мая 1935 года ў Менскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная войскамі Германіі. У Трасцянецкім лагеры смерці нацысты знішчылі 206 500 чалавек.
З 16 ліпеня 1954 года ў Гатаўскім сельсавеце, з 20 студзеня 1960 года ў Навадворскім сельсавеце. У 1997 годзе 634 гаспадаркі, 1514 жыхароў. У 2010 годзе ў вёсцы ёсць дзіцячая амбуляторыя, сярэдняя школа, яслі-сад, крамы, аптэкі. Каля вёскі помнік ахвярам фашызму на ўшанаванне памяці ахвяр Трасцянецкага лагера смерці, у 1963 годзе пастаўлены абеліск.
Куфар
Куфар (Coffre) — выраб корпуснай мэблі з адкідным або здымным векам (накрыўкай).
Этымалогія
Паходзіць ад corphinus, утворанага ад κόφινος — карзіна, кош.
Гісторыя
Вядомы ў розных культурах з найстаражытнейшых часоў. У раннім сярэднявеччы часта быў асноўным і ўніверсальным прадметам мэблі — мог ужывацца як стол, стул, ложак і як непасрэдна ёмістасці для захоўвання адзення, прадметаў побыту, каштоўнасцей. Папярэднік і правобраз шафы, пастаўлены вертыкальна займеў дадатковыя дзверцы і шуфляды.
Праз кансерватыўнасць і практычнасць народнай культуры, да цяперашняга часу захаваліся тыпы куфраў старажытных архаічных канструкцый.
Прызначэнне
Ужываюць для захоўвання адзення, іншых прадметаў ужытку, а таксама прадуктаў харчавання (зерня, сала і іншага).
Гісторыя
Да канца ХІХ ст. у беларускіх вёсках замест куфра ўжывалі кубел — драўляны выраб цыліндрычнай формы. Людзі, якія везлі нявесцін куфар падчас вяселля, нават у пазнейшыя часы зваліся «кубельнікамі».
У пачатку ХХ ст. сяляне сталі вырабляць куфры з прыгожай размалёўкай расліннага характару (кветкі, лісткі). У Заходнім Палессі (Драгічынскі, Іванаўскі раёны) былі пашыраны сакавітыя малюнкі гірляндаў кветак, букетаў. Малюнкі наносілі ад рукі, часам з дапамогай трафарэтаў. На захадзе Віцебшчыны і на Гродзеншчыне было распаўсюджана «цакаванне» — нанясенне ўзораў на афарбаваны куфар з дапамогай штампаў вырабленых з рэпы і бульбы. Самі куфры найчасцей рабілі з сасновых ці яловых дошак, ставілі на фігурныя ножкі.
У сучаснай беларускай вёсцы куфар страціў сваё прызначэнне. З 1950-х гадоў выраб куфраў практычна спыніўся.
Павер’і, традыцыі
У беларускай народнай культуры куфар быў практычна культавым, магічным аб’ектам. Кожная нявеста захоўвала ў ім свой пасаг і іншыя каштоўнасці. Кубельнікі (сват ці брат нявесты) везлі куфар на вясельным возе, і ім загадвалі не згубіць «ні скрыні, ні пярыні, ні маладой гаспадыні». Жаніх павінны быў «выкупіць» куфар («Скрыня сакоча. // Чаго яна хоча? // Паўтара залатога // ад князя маладога»). Часам трэба было выкупляць куфар некалькі разоў: калі яго выносілі з каморы, калі неслі ў хату жаніха, калі здымалі з воза. Куфар таксама задзейнічаны ў вясельных абрадах засмольвання касы.
Калі ў жанчыны былі цяжкія роды, сваякі адчынялі ўсе куфры ў хаце — лічылася, што гэта аблегчыць роды.
Куфар часта сустракаецца ў казках і паданнях:
Люксембург (горад)
Люксембу́рг (арыгінальныя назвы: Luxembourg, Luxemburg, Lëtzebuerg) — сталіца і найбуйнейшы горад вялікага герцагства Люксембург. Насельніцтва складае 100.000 жыхароў (2010).
Прыродныя ўмовы
Горад размешчаны на вышыні 334 м над узроўнем мора, у раёне сутокі двух невялікіх рэк — Альзет (паўднёвы прыток Сіра) і Петрус.
Флора і фаўна кантынентальная, у прыгарадах дубовыя і букавыя лясы, у якіх водзяцца вавёркі, казулі, серны. У садах і парках горада культывуюцца цеплалюбівыя расліны — грэцкі арэх, абрыкос, самшыт, кізіл.
Гісторыя горада
Першыя згадкі пра Люксембург у пісьмовых крыніцах адносяцца да 963 г. Статус і правы горада Люксембург атрымаў толькі ў 1244 г. Горад неаднаразова пераходзіў з рук у рукі ў 1606—1684 і 1697—1724 гг. ён належаў Іспаніі, у 1684—1697 і 1794—1815 гг. уваходзіў у тэрытарыяльныя ўладанні Францыі, а ў 1714—1794 быў пад прыгнётам Аўстрыі. У 1815 г. горад набыў незалежнасць. Падчас першай і другой сусветных войнаў горад захоплівала Германія. У пасляваенны перыяд горад актыўна развіваўся, і ў сапраўдныя час з'яўляецца адным з самых дарагіх у Еўропе.
Культурнае значэнне
Люксембург — вельмі прыгожы горад. Рака Альзет утварае разам з прытокамі глыбокую даліну, у якой размяшчаюцца цудоўныя зялёныя паркі, Люксембург падзелены на дзве часткі — Верхні і Ніжні горад. З-за гэтай асаблівасці горад мае шмат мастоў. Дзве часткі горада злучаюць паміж сабой масты Адольфа і Вялікай герцагіні Шарлоты. Аблічча Ніжняга горада шмат у чым залежыць ад функцый, якія выконвае горад у Еўрасаюзе. Тут размешчаны шматлікія банкі, праўленні кампаній, бровары. Верхні горад — старажытная люксембургская крэпасць, з мноствам помнікаў архітэктуры.
У паўднёвай частцы Люксембурга знаходзіцца знакаміты Сабор люксембургскай Божай Маці.
Вургаван
Вургаван (Վուրգավան), Хандэк (Xəndək) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Універсальна-зборная мэбля
Універсальна-зборная мэбля (Montagemöbel, Self-assembly furniture, Meubles démontables des modules normalisés), корпусная мэбля з уніфікаваных дэталей, якія дазваляюць ажыццяўляць шматварыянтную зборку вырабаў з аднаго камплекта дэталей.
Лава
Назву лава маюць:
Лава (мэбля)
Лава, лаўка (ławka), мэблевы выраб з вузкім сядзеннем, для некалькіх чалавек, з вышынёй сядзення роўнай ці большай яго глыбіні.
Адзін з найбольш распаўсюджаных традыцыйных і сучасных відаў мэблі. Ужываецца ў жылых і грамадскіх памяшканнях, на адкрытым паветры (двор, вуліцы і г.д.).
Кушэтка
Кушэтка (Couch), мэблевы выраб для ляжання, з галаўной спінкай з падгалоўнікам, альбо без іх.
Разнавіднасцю кушэткі з'яўляецца тахта (Ottoman) — шырокая кушэтка для двух чалавек.
Дзергаі
Дзергаі́ (, Дергаи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета. Месціцца за 8,5 км на поўдзень ад Мінска.
Назва
Назва, верагодна, паходзіць ад прозвішча, якое ў сваю чаргу ад назвы аднайменнай птушкі.
Гісторыя
У 1667 годзе вёска ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, 5 дымоў, уласнасць Я. Матушэвіча. У 1791 годзе ўласнасць Прушынскага.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года вёска апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе ўласнасць Д. Радзівіла, у Мінскім павеце Мінскай губерні. У 1858 годзе ўласнасць памешчыц С. і Я. Ельскіх.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У ліпені 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года была пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Кабылінскае
Кабы́лінскае — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, за 38 км на паўночны ўсход ад горада Верхнядзвінск, каля вёскі Кабылінцы, у басейне ракі Свольна.
Плошча паверхні 0,22 км². Даўжыня 0,61 км, найбольшая шырыня 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі 1,68 км. Плошча вадазбору 3,06 км².
Схілы катлавіны вышынёй да 13 м, стромкія, параслі лесам, на поўначы часткова разараныя. Берагі пераважна зліваюцца са схіламі катлавіны. Каля паўночна-ўсходняга берага невялікі востраў.
Лілонгвэ
Лілонгвэ — горад, сталіца Малаві.
Любляна
Любляна (Ljubljana, Laibach, Lubiana) — самы вялікі горад і сталіца Славеніі. Насельніцтва — 323 тыс. чал. (1990). Горад размешчаны ў межгорнай катлавіне, па абодвух берагах ракі Любляніцы, каля яе ўпадзення ў раку Саву.
Культура
З антычных часоў у Любляне захаваліся астаткі акведука, некропаля і гарадскіх умацаванняў. Гістарычнае ядро горада — крэпасць Град (IX ст.).
У горадзе размешчаныя Люблянскі ўніверсітэт (заснаваны 1595—1596 гг. як езуіцкі каледж, рэарганізаваны 1809—1810 гг. і ў 1919 г.), Славенская Акадэмія навук і мастацтваў, Вышэйшая педагагічная школа, Славенская філармонія (заснаваная ў 1702 г.), Нацыянальная бібліятэка Славеніі і ўніверсітэцкая бібліятэка (заснаваная ў 1774 г.), Нацыянальная і Сучасная галерэі, Нацыянальны і этнаграфічны музей Славеніі.
Архітэктура
Архітэктурнае аблічча Любляны — стыль барока: Палац біскупа (XVI ст.), сабор Святога Мікалая (пачатак XVIII ст.; архітэктар А. Поца), ратуша (пачатак XVIII ст.; архітэктар Г. Мачэк), некалькі цэркваў XVII—XVIII стст., Гатэль «Уньён», будынак універсітэцкай бібліятэкі (пачатак XX ст.; мадэрн; архітэктар Й. Плечнік), будынак Народнай скупшчыны (1950-я гг.; архітэктар У. Гланц), спартыўная зала «Ціволі», Дом друку (1960-я гг.; архітэктары М. Боціч, Б. Коцмут).
Том Джонс (фільм)
«Том Джонс» (Tom Jones) — ангельская камедыя рэжысёра Тоні Рычардсана. Экранізацыя рамана Генры Філдынга «Гісторыя Тома Джонса, найдёныша» (1749). Адна з найбольш папулярных кінакамедый свайго часу як у гледачоў, так і крытыкаў, лаўрэат чатырох прэмій «Оскар», уключаючы прэмію «Оскар» за лепшы фільм. Апошні фільм прадзюсара Майкла Бэлкона.
Гале (НКР)
Гале (Հալե), Гал (Hal) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Духаўскі круглік
Духаўскі круглік — мастацкая рэканструкцыя вежы Ніжняга замка. Пабудаваны ў 2007 годзе.
Гістарычная вежа ўваходзіла ў комплекс будынкаў Ніжняга замка, збудаванага ў 1330-51 гадах. Назвы вежы Нарожная, Вуглавая, Навугольная ўказваюць на яе размяшчэнне ў паўночна-ўсходнім вугле замка, а больш позняя — Духаўскі круглік — на васьмівугольную ў плане форму і размяшчэнне насупраць Свята-Духаўскай царквы, пабудаванай князем Альгердам у XIV стагоддзі.
Падмуркі вежы XIV стагоддзя былі выяўлены падчас раскопак у 1984 годзе. Захаваўся толькі невялікі фрагмент былога збудавання, але ён, тым не менш, даў падставу сцвярджаць, што сцены вежы былі каменныя, а памеры яе былі 8 на 6 метраў. Дакладна вызначыць тагачасную вышыню вежы цяжка, але прыблізна яна была 12 — 13 метраў.
Сучасная мастацкая рэканструкцыя вежы (арх. Руслан Лядэнка) была здзейснена ў 2007 годзе. Памеры вежы 9,2×9,2 метраў, вышыня - 27 метраў. Вежа мае 5 узроўняў, на якіх размешчаны аўтарскія экспазіцыі, прысвечаныя гісторыі Віцебска і гісторыі Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі Базар у Віцебску». Аўтар экспазіцыі — віцебскі мастак Аляксандр Вышка.
Альба Аўгуст
Альба Адэль Аўгуст (Alba Adèle August; нар. 6 чэрвеня 1993, Капенгаген, Данія) — дацка-шведская актрыса. Атрымала вядомасць дзякуючы свайму з'яўленню ў тэлесерыяле «Дождж» і фільме «Быць Астрыд Ліндгрэн».
Біяграфія
Альба Адэль Аўгуст нарадзілася 6 чэрвеня 1993 года ў Капенгагене. Яе бацька — вядомы дацкі кінарэжысёр Біле Аўгуст, а маці — шведская актрыса Перніла Аўгуст. У Альбы ёсць сястра Аста, якая таксама з'яўляецца актрысай. Дзяцінства правяла ў Стакгольме. Скончыла Дацкую школу выканальніцкіх мастацтваў.
Акцёрскі дэбют Альбы адбыўся ў 2001 годзе ў фільме «Песня для Марціна», дзе яна выканала эпізадычную ролю. Рэгулярна пачала здымацца ў кіно з 2010 года.
Шырокую вядомасць атрымала ў 2018 годзе пасля выхаду на Netflix тэлесерыяла "Дождж". За роль Сымоны яна была намінаваная на прэміі «Robert prisen» і «Zulu Awards».
У 2018 годзе выканала ролю Астрыд Ліндгрэн у фільме «Быць Астрыд Ліндгрэн», за якую была намінаваная на прэмію «Залаты жук».
У тым же годзе Альба атрымала узнагароду «EFP Shooting Star» на Берлінскім кінафестывалі.
Панядзелак
Панядзе́лак — дзень тыдня паміж нядзеляй і аўторкам. Слова «панядзелак» у беларускай мове ўтварылася ад выразу «пасля нядзелі».
У старажытных рымлян і паўночнагерманскіх плямёнаў быў прысвечаны Месяцу (Dies Lunae, lunes, Montag, Monday).
Панядзелак звычайна лічаць першым днём тыдня (асабліва ў сучаснай Еўропе), а часам — другім, пачынаючы адлік ад нядзелі (традыцыйны погляд, паходзіць з старажытнай Іудзеі, і захаваны дасюль у ЗША і Вялікабрытаніі).
Алікулу
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Газарапат (арм.: Ղազարապատ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Дубкі (Мінскі раён)
Дубкі́ (, Дубки) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета. Месціцца за 7 км на поўдзень ад Мінска.
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. Акупацыйнымі ўладамі былі спаленыя 4 двары, забітыя 4 жыхары.
Да 5 сакавіка 1959 года Дубкі ўваходзілі ў склад Гатаўскага сельсавета.
Эльза фон Фрэйтаг-Ларынговен
Баранэса Эльза фон Фрэйтаг-Ларынговен (Baroness Elsa von Freytag-Loringhoven;  — ) — нямецкая мастачка і скульптар, якая адносіцца да руху дадаістаў.
Гарбінец
Гарбіне́ц — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, за 39 км на паўночны ўсход ад горада Верхнядзвінск, за 1 км на поўдзень ад вёскі Лісна, каля ўсходняга берага возера Страднае, у басейне ракі Свольна.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,2 км, найбольшая шырыня 0,075 км. Даўжыня берагавой лініі 0,5 км.
Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 15—20 м.
Алейная брама
Алейная брама — брама ў Магілёве, якая стаяла да 19 ст. пры ўездзе на Гандлёвую плошчу з боку Дняпра.
Збудавана ў 1646 годзе. Назву атрымала ад дзвюх крам, якія прылягалі да яе, і дзе гандлявалі ільняным і канапляным алеем. Брама ўяўляла сабой квадратнае ў плане масіўнае 3-х яруснае збудаванне: на першым ярусе была ўязная арка, на другім – каплічка з вузкімі вокнамі, на трэцім – байніцы.
Эгільстадзір
Эгільстадзір (ісл.: Egilsstaðir) — горад у Ісландыі.
Горад Эгільстадзір знаходзіцца ў рэгіёне Ёйстурланд, на ўсходзе Ісландыі. Найбуйнейшы горад ва ўсходняй частцы краіны. Галоўны горад абшчыны Флётсдальсхерад. Колькасць насельніцтва — 2.257 чалавек (2011).
Буйны гандлёвы цэнтр і транспартны вузел рэгіёна. У горадзе ёсць універсітэцкі каледж, рэгіянальная бібліятэка і архіў.
Паблізу горада знаходзіцца возера Лагарфлёўт, у якім згодна з паданнем, жыве «цмок Лагарфлёўт» — аналагічны шатландскаму Нэсі. Непадалёк ад Эгільсстадзіра знаходзіцца Халормсстадаскогур — самы буйны лясны масіў у Ісландыі.
Ахмедлі (Лачын)
Ахмедлі (Əhmədli) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Герык (арм.: Հերիկ), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Праблемы Гільберта
Праблемы Гільберта — спіс з 23 кардынальных праблем матэматыкі, прадстаўлены Давідам Гільбертам на II Міжнародным Кангрэсе матэматыкаў у Парыжы ў 1900 годзе. Тады гэтыя праблемы (якія ахопліваюць асновы матэматыкі, алгебру, тэорыю лікаў, геаметрыю, тапалогію, алгебраічную геаметрыю, групы Лі, рэчаісны і камплексны аналіз, дыферэнцыяльныя ўраўненні, матэматычную фізіку і тэорыю імавернасцей, а таксама варыяцыйнае злічэнне) не былі рэшаны. На сёння вырашана 16 праблем з 23. Яшчэ 2 не з'яўляюцца карэктнымі матэматычнымі праблемамі (адна сфармулявана занадта расплыўчата, каб зразумець, вырашана яна ці не; другая, далёкая ад рашэння, — фізічная, а не матэматычная). З астатніх 5 праблем дзве не вырашаныя ніяк, а тры вырашаныя толькі для некаторых выпадкаў.
24-я праблема
Першапачаткова спіс утрымліваў 24 праблемы, але ў працэсе падрыхтоўкі к дакладу Гільберт адмовіўся ад адной з іх. Гэтая праблема была звязана з тэорыяй доказаў крытэрыя прастаты і агульных метадаў. Дадзеная праблема была знойдзена ў заметках Гільберта нямецкім гісторыкам навукі Рудыгерам Ціле ў 2000 годзе.
Форд Мэдакс Форд
Форд Герман Хюфер (Ford Hermann Hueffer;  — ), пасля Першай сусветнай вайны змяніў імя на Форд Мэдакс Форд (Ford Madox Ford) — англійскі пісьменнік, паэт, літаратурны крытык і рэдактар часопісаў. Сярод яго найбольш значных работ вылучаюць трылогію «Пятая каралева», тэтралогію «Канец параду» і раман «Салдат заўсёды салдат», які ўваходзіць у спісы найвялікшых літаратурных твораў.
Пятніца
Пя́тніца — дзень тыдня паміж чацвяргом і суботай. Яго назва ў беларускай мове паходзіць ад нумара гэтага дня ў тыдні — пяты. У старажытных рымлян пятніца была прысвечана Венеры, у старажытных германцаў — Фрэі (Friday).
Вацлаў I
Вацлаў I (Václav I.; каля 1205 — ) — кароль Чэхіі з 1230 года, сын Пржэмысла Отакара I.
Каранацыя
Бацька Вацлава Пржэмысл Отакар I разлічваў яшчэ пры сваім жыцці перадаць сыну каралеўскі тытул, каб гарантаваць перадачу яго па спадчыне і пазбегнуць барацьбы за прастол. Ён дамогся згоды галоўнага канкурэнта Вацлава, мараўскага маркграфа Уладзіслава Індржыха, і чэшскай знаці. Каранацыя Вацлава ў пэўнай ступені адраджала прынцып пераходу прастола па старшынстве, у адпаведнасці з якім чэшскі трон павінен быў заняць старэйшы ў родзе Пржэмыславічаў. Гэта таксама адсякала ад пераходу ў спадчыну прастола бакавыя галіны дынастыі.
Пасля гэтага Пржэмысл Отакар I адправіў адпаведны ліст імператару Фрыдрыху II. Пасланец вярнуўся і паведаміў, што Фрыдрых 26 ліпеня 1216 года пагадзіўся з яго рашэннем.
Вацлаў быў каранаваны 6 лютага 1228 года як суправіцель свайго бацькі. Цырымонію правёў архібіскуп майнцкі Зігфрыд, упершыню па лацінскім абрадзе. Пржэмысл Отакар і Вацлаў пастанавілі, што іх пераемнікі павінны быць каранаваны архібіскупам майнцкімі. У тым выпадку, калі прадстаўнік Майнцкага архібіскупства адмовіцца, біскупа для каранацыі будзе выбіраць сам чэшскі кароль.
Аднавокі кароль
З 1230 года, пасля смерці бацькі, Вацлаў стаў кіраваць самастойна, хоць і знаходзіўся пад моцным уплывам сваёй маці Канстанцыі Венгерскай і сястры. Адзінай жонкай караля была дачка караля Германіі Філіпа Швабскага Кунігунда, з якой ён быў заручаны, калі ёй было каля двух гадоў, а яму — каля сямі.
З дзяцінства Вацлаў меў адхіленні ў сваім развіцці. Ён быў неўротыкам і, верагодна, псіхічнахворым. Ён любіў блукаць у адзіноце ў гушчары лесу, любіў паляванне і аднойчы на паляванні страціў левае вока. Летапісцы адзначаюць, што кароль Вацлаў ненавідзеў гук царкоўных званоў, які выклікаў у яго моцны галаўны боль і прыпадкі, падобныя да эпілептычных. Таму ўсюды, дзе ён з’яўляўся, забаранялася званіць у званы. Сучасная медыцына гаворыць пра праяву ідыясінкразіі — павышанай адчувальнасці да вызначаных частот гукавых хваль.
Падчас кіравання Вацлава I у Чэхію прыйшлі гатычная культура і рыцарскія турніры, атрымала распаўсюджанне прыдворная паэзія і песні. У гэты перыяд умацавалася чэшская дзяржаўнасць, багацела чэшская знаць, актыўна развіваліся будаўніцтва, гандаль і рамёствы.
Вацлаў, як і яго бацька, падтрымліваў перасяленне немцаў у сваю краіну. Ён быў першым каралём Чэхіі, якія даў прывілеі яўрэям, што ўзбагаціла каралеўскую казну.
Знешняя палітыка
Вацлаў працягнуў барацьбу свайго бацькі супраць аўстрыйскага герцага Фрыдрыха II. У 1231 годзе ён уварваўся ў Аўстрыю, абхопленую паўстаннем міністэрыялаў, і спаліў Крэмс. Праз два гады сам герцаг Фрыдрых скарыстаўся канфліктам паміж Вацлавам і яго братам, мараўскім маркграфам Пржэмыслам, уварваўся ў Маравію і заняў замак Бітаў. Але калі аўстрыйскі герцаг захварэў і вярнуўся дамоў, Вацлаў заняў Брно і прымусіў брата да паслушэнства.
Імператар Фрыдрых II тым часам пагрузіўся ў барацьбу з аўтаноміяй князёў, спрабуючы распаўсюдзіць сваю ўладу на ўсю тэрыторыю Свяшчэннай Рымскай імперыі. Вацлаў па яго загадзе нават захапіў Ніжнюю Аўстрыю і Вену.
Вацлаў, аднак, сам з асцярогай успрымаў экспансію імператарскай улады каля сваіх межаў. У выніку ён прымірыўся з аўстрыйскім герцагам Фрыдрыхам II, што павялічыла рызыку адкрытага канфлікту імператара з чэшскім каралём. Фрыдрых Аўстрыйскі паабяцаў сваю пляменніцу Гертруду ў жонкі сыну Вацлава Уладзіславу і аўстрыйскія тэрыторыі на поўнач ад Дуная ў якасці пасагу.
Паміж 1233 і 1237 гадамі Вацлаў ізноў уступіў у канфлікт са сваім малодшым братам Пржэмыслам Мараўскім. Прычынай спрэчкі стала прыбыццё з Карынтыі ў Бржэцлаў Ульрыха III, старэйшага сына сястры Вацлава Юдыты. Вацлаў з вялікім войскам прыйшоў у Маравію і Пржэмысл быў вымушаны бегчы ў Венгрыю да караля Белы IV. Каралева-ўдава Канстанцыя Венгерская выступіла пасроднікам у перамовах і браты памірыліся, Пржэмысл вярнуўся ў Маравію, а пад уладай Вацлава засталіся Оламаўц і Опава.
Барацьба з манголамі
Вацлаў загадзя да прыбыцця мангольскіх войскаў умацаваў межы каралеўства, дзякуючы чаму большая частка чэшскіх земляў пазбегла спусташэння. Падчас мангольскага ўварвання ў Цэнтральную Еўропу Вацлаў прыняў заклік пра дапамогу ад свайго швагра, князя Вялікай Польшчы Генрыха II Набожнага. Аднак той вырашыў не чакаць прыбыцця чэшскіх падмацаванняў. У выніку Вацлаў на суткі спазніўся на бітву пры Легніцы, дзе Генрых II Набожны быў разгромлены і забіты (красавік 1241 года). Мангольскі корпус на чале з Байдарам спыніў прасоўванне на захад, рэзка павярнуў на поўдзень і разарыў Маравію, затым у чэрвені перайшоў Карпаты і злучыўся з паўднёвым корпусам у Венгрыі. Вацлаў I аб’яднаўся з Фрыдрыхам II, пад абарону якога бег венгерскі кароль Бела IV, які пацярпеў паражэнне ў бітве на Шаё. Манголы не пайшлі на сутыкненне з сіламі саюзнікаў і неўзабаве пакінулі Венгрыю.
Паўстанне малодшага сына
Пасля смерці Фрыдрыха II Аўстрыйскага ў 1246 годзе Вацлаў Аднавокі арганізаваў шлюб свайго старэйшага сына Уладзіслава з пляменніцай Фрыдрыха Гертрудай Бабенберг. Незадаволеная збліжэннем з аўстрыйцамі чэшская знаць збунтавалася супраць Вацлава і падтрымала прэтэнзіі на прастол з боку яго сына Пржэмысла II Отакара. Вайна паміж бацькам і сынам працягвалася з пераменным поспехам да 1248 года. Пржэмыслу ўдалося захапіць кантроль над большай часткай Чэхіі і аблажыць бацьку ў адным з замкаў. Аднак Вацлаву ўдалося збегчы з замка і, узначаліўшы контратаку на мосце, прымусіць непакорлівага сына да ўцёкаў. Пржэмысл быў ненадоўга пасаджаны ў турму замка Пршымда, а яго саюзнікі пакараны смерцю. У выніку Пржэмысл быў памілаваны і атрымаў тытул маркграфа Маравіі.
Смерць і спадчына
У 1247 годзе старэйшы сын Вацлава Уладзіславаў, які быў з 1246 года герцагам Аўстрыі, раптоўна памёр. Тады Вацлаў Першы ў 1252 годзе арганізаваў шлюб свайго другога сына, Пржэмысла Отакара, з сястрой Фрыдрыха Маргарытай. У тым жа годзе Гертруда выйшла замуж за сына князя Данііла Галіцкага Рамана, якога таксама падтрымаў венгерскі кароль Бела IV. Барацьба за аўстрыйскі прастол завяршылася ў 1252—1253 гадах на карысць Вацлава і яго сына Пржэмысла Отакара II.
Вацлаў I памёр 23 верасня 1253 года ў Кралуў-Двуры. Яго сэрца і ўнутраныя органы захоўваліся ў касцёле Дзевы Марыі ў Кралуў-Двуры, а цела было пахавана ў Стара-Месце, у Анежскім кляштары.
Сям’я
Жонка: з 1224 года — Кунігунда Гогенштаўфен, дачка Філіпа Швабскага. Дзеці:
Чацвер
Чацве́р — дзень тыдня паміж серадой і пятніцай. Яго назва ў беларускай мове паходзіць ад парадкавага нумара гэтага дня ў тыдні - чацвёрты.
У старажытных рымлян быў прысвечаны Юпітэру (Dies Iovis), адсюль Giovedì, у старажытных германцаў — Тору (Thursday).
Паводле стандарта ISO 8601, чацвер з'яўляецца днём, які вызначае нумарацыю тыдняў: першы тыдзень года вызначаецца як тыдзень, які ўтрымлівае першы чацвер года і г.д.
Серада
Серада́ — дзень тыдня паміж аўторкам і чацвяргом. Яго назва ў беларускай мове, як і ў некаторых іншых (напр. нямецкай), паказвае на палажэнне дня пасярэдзіне працоўнага тыдня.
У Старажытным Рыме гэты дзень быў прысвечаны Меркурыю, што захавалася ў раманскіх назвах гэтага дня (mercredi). У паўночных германцаў Меркурыю адпавядаў Одзін, ад гэтага паходзяць англійская і галандская назвы.
Vogue
Vogue — штомесячны жаночы часопіс пра моду, заснаваны ў 1892 годзе. З’яўляецца ўплывовым модным выданнем у свеце, так званай, «бібліяй моды». Версіі часопіса выпускаюцца ў 19-ці краінах свету.
Vogue стаў першым часопісам ў гісторыі модных выданняў, дзе на вокладцы была апублікаваная каляровая фатаграфія і выкарыстаныя пастановачныя здымкі.
Vogue выпускаецца выдавецкім домам Condé Nast International. Транснацыянальная карпарацыя выдае 130 часопісаў, у ліку якіх Vanity Fair, Condé Nast Traveler, The New Yorker, Glamour, GQ, Bon Appetit і інш.
Анэт Норберг
Анэт Норберг (Anette Norberg; нар. 12 лістапада 1966, Гэрнёсанд, Швецыя) — шведская кёрлінгістка, скіп нацыянальнай зборнай Швецыі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2006 і 2010.
Адна з самых тытулаваных кёрлінгістак у гісторыі сусветнага кёрлінгу: двухразовая алімпійская чэмпіёнка (на цяперашні час адзіная з жанчын-скіпаў алімпійскіх чэмпіёнак, якая на дзвюх Алімпіядах выйгравала залатыя медалі ў турнірах жаночых каманд), трохразовая чэмпіёнка свету, сяміразовая чэмпіёнка Еўропы. Трэнер па кёрлінгу.
Прыватнае жыцце
Малодшая сястра Анэт, Катрын Ліндаль — кёрлінгістка і трэнер, таксама неаднаразовая чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў, свету, Еўропы, шмат гадоў гуляла ў камандзе Анэт.
У 2014 Норберг паведаміла прэсе, што ў 2013 ў яе быў дыягнаставана анкалагічнае захворванне лёгкіх. Яна прайшла курс лячэння, які ўключаў хірургічныя аперацыі і хіміятэрапію, пасля чаго сімптомы захворвання не выяўляюцца.
Скончыла Упсальскі ўніверсітэт, дзе вывучала матэматыку.
Аўторак
Аўто́рак — дзень тыдня паміж панядзелкам і серадой. Яго назва ў беларускай мове магчыма паходзіць ад слова вторы — "другі".
У старажытных рымлян быў прысвечаны Марсу (Dies Martis, Martedi), у паўночнагерманскіх плямёнаў — Цюру (Týr, нарв. Tysdag).
Культурныя традыцыі аўторка
У яўрэяў аўторак лічыцца самым падыходным днём для вяселля, таму што Бог пры стварэнні свету два разы ў гэты дзень сказаў «добра», што вылучыла яго з астатніх будных дзён.
У грэчаскай і іспанскай культурах аўторак лічыцца нешчаслівым днём. Для грэкаў гэта дзень падзення Канстанцінопаля, а ў іспанцаў з’яўляецца прымаўка «У аўторак не жаніся і не адпраўляйся ў падарожжа» (En martes, ni te cases ni te embarques). Таксама ў іспанамоўным свеце 13-е чысло месяца нешчаслівае, калі яно выпадае на аўторак, а не на пятніцу.
У тайскім сонечным календары назва дня паходзіць ад слова на мове палі, якое азначае планету Марс, літаральна «Попел Мёртвых» ; колер, звязаны з аўторкам — ружовы.
Аўторак — звычайны дзень для выбараў у ЗША. Федэральныя выбары праводзяцца ў аўторак пасля першага лістападаўскага панядзелка; гэтая дата была ўсталявана законам 1845 года для прэзідэнцкіх выбараў (дакладна — для абрання Калегіі выбаршчыкаў), і была таксама прымеркаваны для правядзення выбараў у Палату прадстаўнікоў (у 1875 годзе) і ў Сенат (у 1914 г.). Аўторак у пачатку дзевятнаццатага стагоддзя з практычнага боку быў даволі зручным днём галасавання: планавалася, што грамадзянам, магчыма, прыйдзецца дабірацца да выбарчых участкаў на працягу ўсяго дня, і калі прымеркаваць выбары да панядзелка, то многія не захочуць выязджаць з дома ў нядзелю, паколькі ў гэты дзень большасць насельніцтва наведвае богаслужэнні.
У Расіі пастанаўленнем Народнага камісарыята ад 3 верасня 1919 года на аўторак быў перанесены святочны адпачынак для «працаўнікоў народнага харчавання і інтэрнатаў».
Кверагердзі
Прылеглыя вобласці з'яўляюцца часткай вулкана Хенгідль. Гарадок вядомы сваімі аранжарэямі, якія ацяпляюцца цёплымі вулканічнымі водамі.
На поўдзень ад Кверагердзі знаходзіцца маленькі порт Тодлаўхсхёбн, з якога дзейнічае паромная пераправа ў Вестманаэяр.
Субота
Субо́та — дзень тыдня паміж пятніцай і нядзеляй. Беларуская назва паходзіць ад яўрэйскага «шабат», якое распаўсюдзілася з хрысціянствам па ўсёй Еўропе.
Магдалена Эрыксан
Магдалена Эрыксан (Magdalena Eriksson; нар., ) — шведская футбалістка, абаронца футбольнага клуба «Чэлсі» і зборнай Швецыі. Здольная выступаць на пазіцыі левай і цэнтральнай абаронцы.
Субота
У некаторых дыялектах назва гэтага дня тыдня вымаўляецца як «сыбота».
Магдалена Эрыксан
Клубная кар’ера
Выхаванка клуба «Энскедэ», бацькі параіў перайсці ў клуб «Хамарбю». Дэбютавала ў 17-гадовым узросце ў чэмпіянаце Швецыі матчам супраць «Умеа». У лістападзе 2011 года перайшла ў стан праціўнікаў «Хамарбю» — «Юргардэна». За 19 гульняў забіла адзін гол ў 2012 годзе, пасля чаго перайшла ў «Лінчэпінг». Правяла там пяць гадоў, пасля чаго перайшла ў англійскі «Чэлсі».
Кар’ера ў зборнай
У 2012 годзе Магдалена выйграла чэмпіянат Еўропы сярод дзяўчат не старэйшыя за 19 гадоў. У лістапад 2013 года запрошана на вучэбныя зборы трэнерам зборнай Швецыі Піа Сундхагэ ў Басён. Першы матч правяла 8 лютага 2014 года ў Ам’ене супраць зборнай Францыі (параза 3:0), а ў адным з наступных матчаў атрымала траўму калена, сутыкнуўшыся з варатаром зборнай Швецыі, і выбыла на тры месяцы. У складзе зборнай Швецыі — сярэбраная медалістка Алімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанейра.
Петра Юхансан
Ганна Петра Сафія Юхансан (Anna Petra Sofia Johansson; нар., Бурленгэ, Даларна) — шведская футбалістка, якая выступае на пазіцыі паўабаронцы за клуб Дамалсвенскана «Лінчэпінг». Яна прадстаўляла гэтым клуб на працягу большай часткі сваёй кар’еры, правёўшы сезон 2012/2013 на правах арэнды за аўстралійскі «Мельбурн Віктары».
Клубная кар’ера
Петра Ларсан пачынала сваю футбольную кар’еру ў клубе «Лінчэпінг», за які выступала з 2006 2013 год. У сезоне 2012/2013 яна на правах арэнды выступала за аўстралійскі «Мельбурн Віктары», за які правяла 11 матчаў і забіла тры галы. У 2014 годзе Петра гуляла за шведскі «Кварнсведэнс ІК», а ў 2015 годзе — за «Эскільстуна Юнайтэд».
У лістападзе 2016 года Юхансан абвясціла, што вяртаецца ў «Эскільстуна Юнайтэд» пасля года перапынку ў футбольнай кар’еры, на працягу якога яна змяніла прозвішча на Ларсан і нарадзіла дачку Нору.
Кар’ера ў зборнай
Петра Ларсан дэбютавала за жаночую зборную Швецыі 19 жніўня 2009 года ў таварыскім матчы супраць Нарвегіі, які праходзіў у Энчэпінгу і завяршыўся перамогай яе каманды з лікам 1:0. Галоўны трэнер зборнай Швецыі Тумас Дэнербю ўключыў яе ў склад каманды на чэмпіянат Еўропы 2009 года, у якасці замены Нілы Фішэр, якая атрымала траўму пяткі.
Пасля пяцігадовага перапынку Петра вярнулася ў нацыянальную зборную, прыняўшы ўдзел у матчы супраць Даніі, які праходзіў у кастрычніку 2015 года ў рамках адборачным турніру чэмпіянату Еўропы 2017 і завяршыўся перамогай шведак з лікам 1:0. У наступным месяцы яна раптам абвясціла аб сваім сыходзе з футбола ва ўзросце 27 гадоў, каб засяродзіцца на сваёй грамадзянскай кар’еры. Гэта рашэнне расчаравала галоўнага трэнера зборнай Піа Сундхагэ, якая планавала задзейнічаць Юхансан для ўдзелу ў адборачным турніры да Алімпійскіх гульняў 2016 года.
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі (1995)
Парламенцкія выбары ў Грэнландыі — выбары ў парламент Грэнландыі, якія прайшлі 4 сакавіка 1995 г. Па выніках выбараў сацыял-дэмакратычная партыя Наперад перамагла набраўшы большасць галасоў.
Вынікі
Вынікі выбараў у парламент Грэнландыі, якія прайшлі 4 сакавіка 1995 г. !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2|Партыі !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Галасы !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Мандаты !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% +/- !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Места +/−
Сезон 2017/2018 «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2017/2018 баскетбольны клуб Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Каманда выступала ў сезоне двума складамі: асноўным і рэзервовым. Асноўная каманда выступала ў Адзінай лізе ВТБ, Лізе чэмпіёнаў ФІБА і Кубку ФІБА Еўропы. Рэзервовая каманда выступала ў чэмпіянаце і Кубку Беларусі і Балтыйскай лізе.
Склад каманды
У Адзінай лізе ВТБ У чэмпіянаце Беларусі У Кубку Беларусі
Міханавіцкі сельсавет
Мі́ханавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Міханавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Кайкаўскі сельсавет у складзе Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кайкава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года ў складзе Смілавіцкага раёна. 8 ліпеня 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу горада Менска. З 26 мая 1935 года ў складзе Менскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Менскім раёне Менскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Міханавічы. 8 чэрвеня 1981 года сельсавет перайменаваны ў Міханавіцкі. 28 ліпеня 2017 года на тэрыторыі сельсавета ўтвораны пасёлак Дачны.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 7177 чалавек, з іх 85,3 % — беларусы, 9,5 % — рускія, 2,0 % — украінцы.
Універсітэт Саскачэвана
Універсітэт Саскачэвана (University of Saskatchewan) — найбуйнейшая навучальная ўстанова правінцыі Саскачэван.
Універсітэт быў заснаваны ў 1907 годзе ў горадзе Саскатун на ўсходнім беразе ракі Саўт-Саскачэван як сельскагаспадарчы каледж. Паступова з'яўляліся новыя каледжы, і сёння Універсітэт Саскачэвана займае тэрыторыю 10,32 кв. км., з іх галоўны кампус — 981 га. У 2010 годзе ва ўніверсітэце навучаліся 20,5 тысяч студэнтаў.
Колеры — зялёны і белы, а адным з сімвалаў з'яўляецца белая лілея, сорт якой выведзены ва ўніверсітэце.
Будучы ўладальнік Нобелеўскай прэміі Герхард Герцберг пасля ўцёкаў з нацысцкай Германіі, у 1935-1945 гг. працаваў тут прафесарам.
Выпускнік універсітэта Джон Джордж Дыфенбейкер пасля заканчэння палітычнай кар'еры, у 1969 годзе стаў рэктарам Саскачэванскага ўніверсітэта і займаў гэту пасаду да сваёй смерці ў 1979 годзе, і нават быў пахаваны на тэрыторыі сваёй альма-матэр.
Парк Метрапалітана
Парк Метрапалітана (Parque Metropolitano de Santiago) — гарадскі парк у сталіцы Чылі горадзе Сант’яга. Размешчаны на ўзгорках Сан-Крыстабаль, Чакарыльяс, Тупахуэ, Сальдэс, Піраміда і Джэймс Форэст. Парк месціцца паміж чатырма раёнамі горада: Уэкубара, Правідэнсія, Рэкалета і Вітакура, і мае плошчу прыкладна 737 га, што робіць яго буйнейшым гарадскім паркам у краіне і Лацінскай Амерыцы і чацвёртым у свеце.
Парк быў створаны ў красавіку 1966 года і ўключае чылійскі Нацыянальны заапарк і гару Сан-Крыстабаль, упраўляецца Міністэрствам жыллёвага будаўніцтва і гарадскога развіцця.
Гісторыя
Узгорак Сан-Крыстабаль пачаў выкарыстоўвацца з 1903 года, калі тут стварылі астранамічную абсерваторыю Мілс, якая цяпер называецца Мануэль Фостэр. Галоўнай славутасцю узгорка з'яўляецца статуя Найсвяцейшай Дзевы Марыі Бязгрэшнага Зачацця, урачыстае адкрыццё якой адбылося 26 красавіка 1908 года.
У 1916 годзе з'явіўся праект Альберта Макена Суберкасеа і Педра Банэна па стварэнню на халме паркавай зоны адпачынку. 28 верасня 1917 года прэзідэнт Чылі Хуан Луіс Санфуэнтас падпісаў загад аб ахвяраваннях, куплі і экспрапрыяцыі зямель паміж Сант’яга і ўзгоркам Сан-Крыстабаль уключна. Гэтыя землі былі аб'яўлены дзяржаўнай уласнасцю і асновай для фарміравання будучага парку. 17 чэрвеня 1918 года мэр Сант’яга Пабла Урзуа падпісаў загад аб прыняцці зямель у гарадскую уласнасць. Але толькі наступны мэр Альберта Макена, які кіраваў у 1921-1927 гадах, добраўпарадкаваў узгорак для грамадскага выкарыстання.
Басейны
У парку маюцца два басейны на вольным паветры: басейн Тупахуэ («месца Бога» на мове кечуа) і Анцілен («сонечны» на мове мапуча). Абодва працуюць з лістапада па сакавік. Басейн Тупахуэ адкрыты ў 1966 годзе на аднайменным узгорку на месцы, дзе раней існаваў кар'ер. Ён мае памеры 82 на 25 метраў. Дабрацца да яго можна па канатнай дарозе (станцыя Тупахуэ). Басейн Анцілен адкрыты ў 1976 годзе, знаходзіцца на самай вяршыні ўзгорка Чакарыльяс, дзякуючы чаму з яго адкрываецца панарамны від на Сант’яга на ўсе 360°. Басейн мае 92 метры ў даўжыню і 25 метраў у шырыню.
Канатная дарога
Канатная дарога была адчынена ў 1980 годзе і вядзе ад падножжа ўзгорка ў раёне Нортэ-Педра-дэ-Вальдывія (станцыя Аазіс) на вяршыню (станцыя Вяршыня) праз прамежкавую станцыю Тупахуэ, ля якой размешчаны басейн Тупахуэ, Батанічны сад і рэстаран Каміна Рэаль. На станцыі Вяршыня можна пабачыць статую Багародзіцы і спусціцца на фунікулёры, які курсіруе паміж станцыяй Вяршыня і раёнам Белавіста. Пад'ём па канатнай дарозе займае 20 хвілін. У 2009 годзе з-за механічнай паломкі канатная дарога была зачынена. Плануецца, што цалкам абноўленная, яна зноў запрацуе да 2015 года.