cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саманта Сміт
У лістападзе 1982 года дзесяцігадовая Саманта Сміт напісала Юрыю Андропаву ліст, каб разабрацца, чаму адносіны ЗША і СССР такія напружаныя. 26 красавіка 1983 года яна атрымала ліст у адказ, у якім запрашалася наведаць СССР. У ліпені 1983 года Саманта Сміт прыбыла ў СССР, на працягу двух тыдняў перабывала ў Маскве, Ленінградзе і ў лагеры «Артэк» у Крыме. Разглядалася ў СМІ абедзвюх краін як «пасол добрай волі» (у 1986 годзе СССР накіраваў у ЗША свайго «дзіця-пасланца» — Кацю Лычову). Загінула ў 25 жніўня 1985 года ў авіякатастрофе.
Манус
Ма́нус (Manus Island) — галоўны востраў групы астравоў Адміралцейства ў архіпелагу Бісмарка. Адміністрацыйна належыць правінцыі Манус (Папуа — Новая Гвінея).
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Яго плошча складае 1940,2 (1600 ) км². Даўжыня берагавой лініі 361,3 км. Вышыні да 718 м (гара Дрэмсель).
Галоўны горад — Ларэнгау.
Валенцій Кёльнскі
Валенцій Кёльнскі (Кальнензіс, з Кёльна) (Walenty Colnensis (z Kolna), Valentius Colnensis; каля 1580, Мазовія — 11 лютага 1634, Орша ) — езуіцкі святар і педагог.
Скончыў курс рыторыкі ў Віленскай акадэміі. 9 лютага 1600 г. уступіў у Рызе ў Таварыства Ісуса. Пасля выпрабаванняў у навіцыяце удасканальваў педагагічную падрыхтоўку ў Нясвіжы пад кіраўніцтвам прафесара Ежы Блаўгута. Год вывучаў паэтыку ў Полацкім езуіцкім калегіуме. З 1604 па 1607 гг. праходзіў курс філасофіі ў Пултуску, а потым — скарочаны двухгадовы курс тэалогіі, пасля чаго быў высвечаны на ксяндза.
Валенцій Кёльнскі, выдатны знаўца грэчаскай мовы і выбітны педагог, ніколі не выкладаў філасофію ці тэалогію і не займаў адміністрацыйных пасад у Таварыстве Ісуса, засяродзіўшыся на выкладанні ў класе рыторыкі. Прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у Полацку (1613—1614, 1617—1633) і Рызе (1614—1617). Прэфект школ у Оршы (1633—1634).
Ян Аланд
Ян Аланд (псеўданім Пётр Казімір Трызна; Jan Aland Ioannes Alandus; каля 1559, Львоў — 14 сакавіка 1641, Нясвіж ) — святар, педагог.
У Кракаўскай акадэміі скончыў курсы філасофіі і тэалогіі са ступенню магістра. У 1580 г. разам з Пятром Скаргам і Станіславам Лянчыцкім (Lancicius) быў адным з заснавальнікаў езуіцкай пляцоўкі ў Полацку, а потым — адным з першых выкладчыкаў Полацкага езуіцкага калегіума. Каля 1586 г. узначаліў катэдральную школу ў Гнезна, дзе быў высвечаны на ксяндза. Уступіў у Таварыства Ісуса ў Кракаве 8 красавіка 1590 г. У навіцыяце паглыбіў свае веды у галіне тэалогіі і прысвяціў сябе педагагічнай кар’еры. Прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў і экстэрнаў у Яраславе (1591—1594), прафесар калегіума і памочнік прапаведніка навіцыяту ў Рызе.
З 1600 г. працаваў выключна ў Нясвіжы: як прэфект школ (1604—1606, 1613—1614), прэфект Марыянскай кангрэгацыі (1609—1613), прэфект бурсы (1618—1619), інструктар Трэцяй прабацыі (1619—1620), рэктар (1620—1623). Адначасова з гэтым быў прыдворным прапаведнікам Мікалая Крыштафа Радзівіла Сіроткі і выхавацелем яго сыноў.
Найбольшую вядомасць Аланду (падпісаўся псеўданімам «Пётр Казімір Трызна») прынёс пераклад пяці трактатаў, якія памылкова прыпісваліся Св. Аўгусціну: Ksiąg pięcioro: Rozmyślania, Mowy tajemne, Broń duchowna, O skrusze serca, O marności świata (Вільня, 1617). Таксама апублікаваў кнігі:
Жак Брэль
Жак Брэль (Jacques Brel;, Схарбек, Бельгія — , Бабіньі, Францыя) — бельгійскі франкамоўны , , , і гітарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Схарбеку (Брусельскі сталічны рэгіён). З ранняга ўзросту ўдзельнічаў у аматарскіх спектаклях. Бацька Жака працаваў у Cominex, імпартна-экспартнай фірме, а пазней стаў судырэктарам кампаніі, якая выпускала кардонныя вырабы. Ён прымусіў сына далучыцца да сямейнага бізнесу, хоць Жак не меў да гэтага ніякай схільнасці.
У 1951 годзе Брэль ажаніўся з Тэрэзай Міхільсен (Мішэльсен), у тым жа годзе ў іх нарадзілася дачка Шанталь. З 1952 года пісаў песні, якія ён выконваў у сямейным коле або на вечарынках у брусельскіх кабарэ. У 1953 годзе выйшла яго першая пласцінка на 78 абаротаў — яе чакаў правал. Неўзабаве пасля гэтага Брэль з’ехаў у Парыж на запрашэньне вядомага дзеяча культуры Жака Канеці, які адкрыў талент маладога бельгійца. У 1955 годзе жонка з дзецьмі пераехалі да яго ў Францыю.
У лютага 1954 года Брэль запісаў кружэлку з 9 песень на студыі «Філіпс», але ні камерцыйнага, ні творчага поспеху яна не прынесла. У тым жа годзе Канеці адправіў спевака ў туры: Брэль выступаў у розных гарадах Бельгіі і Францыі, у Амстэрдаме, Лазане, Паўночнай Афрыцы.
У кастрычніку 1965 года Брэль гастраляваў па Савецкім Саюзе: у яго турнэ ўвайшлі Баку, Масква, Ленінград, Тбілісі. На піку поспеху ў 1966 годзе Брэль вырашыў пакінуць сцэну. 16 мая 1967 года ў Рубэ адбыўся яго апошні канцэрт.
У 1967 годзе Брэль дэбютаваў як кінаакцёр ў фільме Андрэ Каята «Прафесійная рызыка» у ролі настаўніка, якога з помсты вучаніца абвінавачвае ў згвалтаванні. У 1968 годзе — у спектаклі «Чалавек з Ламанчы» Дэйла Васермана, у якім сыграў адразу дзве ролі: Дон Кіхота і Сервантэса. У 1971 годзе Марсель Карнэ зняў Брэля ў сваёй карціне «Забойцы імем парадку», дзе ён сыграў ролю служкі правасуддзя, які ўступае ў барацьбу са злачынцамі-паліцыянтамі. Эдуар Малінаро выкарыстаў яго камедыйнае дараванне ў сваіх стужках «Мой дзядзька Бенжамен» (1969) і «Зануда» (1973), а Клод Лелуш — у бурлескнай ролі ў карціне «Прыгода — гэта прыгода» (1972). Брэль таксама сам паставіў два фільмы («Франц», 1971 і «Дзікі Захад», 1973). У 1973 годзе Жак растаўся і з кінематографам.
Жак Брэль сканаў 9 кастрычніка 1978 года ў парыжскім прыгарадзе Бабіньі з-за тромбаэмбаліі лёгачнай артэрыі. Таксама трыма месяцамі раней лекары выявілі ў яго рак. Пахаваны спявак на Маркізскіх астравах — побач з Полем Гагенам. Намаляваны на бельгійскай паштовай марцы 1988 года.
Дурная Масква
Праект вяліка-страшнаму войску Расійскаму — беларускія сатырычныя вершы антырасійскага напрамку. Час стварэння 1760-я гады. Побач запісаны вершы «Указ гарачы…» таго ж аўтара.
Аўтар быў шляхцічам, скарэй за ўсё, з Віцебшчыны. У яго мове відаць асаблівасці гаворак паўночнай Беларусі. Гэта лексемы ПАЯЦЬ ‘узяць’, БЛЕХ ‘роўная мясціна’. Але яго мова — наддыялектная.
Патрыятычныя творы спароджаны падзеямі самага канца вайны 1756—1763 гадоў. Гэта пародыя на маскоўскія ваяцкія песні. Парадыйны элемент — у стылізаванні маўлення маскоўцаў, ужыванні абсцэннай лексікі.
Рукапіс захоўваецца ў Вільні, у бібліятэцы Урублеўскіх. У ім змешчаны і творы на польскай мове. У 1970-я яго адкрыў Адам Мальдзіс і паведаміў пра гэта, але апублікаваць дзве беларускія сатыры праз цэнзуру не змог. Упершыню поўнасцю яны надрукаваны ў 2016 годзе.
Тэкст
Projekt Wieliko sztasznomu woysku Rossyiskomu naprotiw niezdobnomu Korolu Pruskomu prez siem let na woynie buduszczemu pramo czesno napisano
Lista
Durnaja Moskwa naprymier kak sraka Niezwojowała prez siem lat Prusaka. Sowsiem pohybły sołdaty, kozaki Gusary kałmyki pramo kak sobaki Wsie pohinuły kto kohda posłyszy Rozohnał Prusak kak rudyie myszy Z Huśmy wam wojowaty nietli z sobakami Nie s choroszymy ludzmi Prusakami Tiepier wsie narody wam naruhajut, Cełuju Moskwu za durnuju majut, Mać by waszu wjob kak wy wojowaly Diengi pojeły Ludiey poterały Sohnały sem lit kak gowna na blechu Z waszey woyny połny karman smiechu Wiecznaja sława korolu Pruskomu Lichu pohibel miru Rossyiskomu Zjawiłyb Hospody kolib Pruska Stada Durnuju Moskwu czort zahnał de Hada Zniszczyły miesta, Jmbary, komory Bladczyie Syny wsie Roskoły, Wory No kawalery, Połkou Hienierały Niezbiwszy Prusa procz poutekały Stupay jebiona mat’ do swojeyże chaty Połnosta z Prusom bolsze wojowaty.
Пётр Валяр’янавіч Шакола
Пётр Валяр’янавіч Шакола (, г. Ашмяны, Беларусь — ) — беларускі паэт, краязнавец, педагог.
Міхал Абуховіч
Міхал Абуховіч (каля  — 1826) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Пётр Валяр’янавіч Шакола
Біяграфія
З першага па дзевяты клас вучыўся ў гарадской СШ № 1, а затым у вячэрняй, сярэднюю школу закончыў у 1964 годзе. Працаваў рабочым, інспектарам аддзела сацзабеспячэння. З 1965 па 1968 год служыў у Савецкай Арміі (аператар зенітнаракетнага дывізіёна). У 1968—1970 гадах — настаўнік фізкультуры і выхавацель прышкольнага інтэрната Жупранскай СШ. З 1970 па 1985 гг. займаў розныя службовыя пасады ў дзяржаўных, партыйных і сельскагаспадарчых органах.
Міхал Абуховіч
Біяграфія
Паходзіў з роду Абуховічаў герба ўласнага «Ясеньчык зменены», сын Юзафа Абуховіча, падваяводы новагародскага, і Францішкі Гюнтэр (Günther).
Пётр Валяр’янавіч Шакола
Біяграфія
У 1975 годзе закончыў завочна Ленінградскі сельскагаспадарчы інстытут і атрымаў спецыяльнасць вучонага агранома, у 1992 годзе — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці біёлаг, выкладчык біялогіі і хіміі. З 1985 года працаваў у школах Ашмянскага раёна (Янканцаўскай НСШ, Рудзішскай БШ, Цудзенішскай СШ, Анкудскай БШ) настаўнікам, дырэктарам.
Міхал Абуховіч
Біяграфія
Апошні кашталян менскі ў 1792— 1793 гадах, дэпутат Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага у 1786 годзе. Прыхільна сустрэў Канстытуцыю 3 мая 1791 года. У час паўстання 1794 года ўвайшоў у склад Найвышэйшай літоўскай рады як дэлегат ад Случарэцкага павета.
Пётр Валяр’янавіч Шакола
Творчасць
Друкаваўся на старонках раённай газеты «Ашмянскі веснік».
Міхал Абуховіч
Сям’я
Міхал Абуховіч ажаніўся з Каралінай, дачкой Станіслава Фердынанда Жавускага герба «Крыўда» і княжны Кацярыны Караліны Радзівіл (дачка Міхала Казіміра Радзівіла Рыбанькі). Меў з ёй дзвюх дачок, Фабіяну і Соф’ю, якія выйшлі замуж за Караля і Станіслава Гутэн-Чапскіх.
Ігнатовіч
Ігнатовіч — беларускае прозвішча.
Вэсэлыніўка (Бэрэзіўскі раён)
Вэсэлыніўка (Весели́нівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2550
IC 2550 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Псалом 101
Псалом 101 (102 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку каяльных (пакутных) псалмоў, якія прысвечаны прызнанню грахоў і пакаянню.
Вынаград (Бэрэзіўскі раён)
Вынаград (Виноград) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Анры Барле
Анры Эрман Барле (Henri Hermann Barrelet;, Нёўшатэль — ) — французскі вясляр, чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1900.
На Гульнях Барле ўдзельнічаў толькі ў адзіночных спаборніцтвах. Ва ўсіх сваіх заплывах ён быў першым, з вынікамі 6:38,8 у чвэрцьфінале, 8:23,0 у паўфінале і 7:35,6 у фінале.
Альфрэд Шварцман
Карл Альфрэд Маркус Шварцман (Karl Alfred Markus Schwarzmann;,  — , Гослар) — нямецкі гімнаст, трохразовы алімпійскі чэмпіён 1936 года, уладальнік шасці алімпійскіх узнагарод. Удзельнік Другой сусветнай вайны, афіцэр паветрана-дэсантных сіл вермахта, кавалер Рыцарскага крыжа Жалезнага крыжа.
Біяграфія
Уступіў у шэрагі вермахта 1 красавіка 1935 года, падпісаўшы кантракт на 12 гадоў службы. 1 мая бягучага ж года выбраны ў склад гімнастычнай зборнай Германіі для ўдзелу ў Алімпійскіх гульнях 1936 года. На Алімпійскіх гульнях выйграў тры залатыя і дзве бронзавыя ўзнагароды, стаўшы алімпійскім чэмпіёнам у абсалютным першынстве, у складзе зборнай Германіі ў камандных спаборніцтвах, а таксама ў апорным скачку. Пасля завяршэння Гульняў працаваў інструктарам у спартыўнай школе.
У 1939 годзе пераведзены ў парашутныя войскі, у 1940 годзе атрымаў званне старшага лейтэнанта. 10 мая 1940 года ў складзе парашутнага падраздзялення (ням. 8./Fallschirmjäger-Regiment 1) высаджваецца ў Галандыі і прымае ўдзел у жорсткіх баях за ўзбярэжжа. Цяжка паранены ў лёгкае, знойдзены галандскімі салдатамі ў раёне горада Дордрэхт. Захаваў жыццё дзякуючы галандскаму канькабежцу Сімону (Сіму) Хайдэну (Simon (Siem) Heiden, 1905—1993, удзельнік зімовых Алімпійскіх гульняў 1928 года, рэкардсмен свету), які пазнаў у параненым афіцэры трохразовага алімпійскага чэмпіёна. 29 мая 1940 года Альфрэд Шварцман атрымлівае Рыцарскі крыж Жалезнага крыжа.
Пазней прыняў удзел у Крыцкай аперацыі, у 1942 годзе атрымлівае званне капітана. У перыяд з верасня 1941 года па чэрвень 1942 год ваюе на Усходнім фронце на тэрыторыі СССР пад Ленінградам у раёне Нявы (Неўскі пятачок) і ў раёне Волхава.
15 сакавіка 1943 года ўзначальваў штаб 7-й паветранай дывізіі, пазней Першай парашутнай дывізіі. Да канца вайны кладзецца ў шпіталь з прычыны рэцыдыву наступстваў ранення. 20 красавіка 1945 года атрымоўвае званне маёра. 9 мая 1945 года запалонены брытанцамі, вызвалены з палону 29 кастрычніка 1945 года.
Працягваў трэніроўкі і ў 1952 годзе ў 40-гадовым узросце выйграў сярэбраную алімпійскую ўзнагароду на Гульнях у Хельсінкі. Па завяршэнні спартыўнай кар’еры працаваў выкладчыкам.
Турывалін’яні
Турывалін'яні (Turrivalignani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пескара.
Насельніцтва складае 845 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 141 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 65020. Тэлефонны код — 085.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Указ гарачы
Указ гарачы палком Расійскім… — беларускія сатырычныя вершы антырасійскага напрамку. Час стварэння 1760-я гады. Побач запісаны вершы «Праект вяліка-страшнаму войску Расійскаму…» таго ж аўтара.
Аўтар быў шляхцічам, скарэй за ўсё, з Віцебшчыны. У яго мове відаць асаблівасці гаворак паўночнай Беларусі. Гэта лексемы ПАЯЦЬ ‘узяць’, БЛЕХ ‘роўная мясціна’. Але яго мова — наддыялектная.
Патрыятычныя творы спароджаны падзеямі самага канца вайны 1756—1763 гадоў. Гэта пародыя на маскоўскія ваяцкія песні. Парадыйны элемент — у стылізаванні маўлення маскоўцаў, ужыванні абсцэннай лексікі.
Рукапіс захоўваецца ў Вільні, у бібліятэцы Урублеўскіх. У ім змешчаны і творы на польскай мове. У 1970-я яго адкрыў Адам Мальдзіс і паведаміў пра гэта, але апублікаваць дзве беларускія сатыры праз цэнзуру не змог. Упершыню поўнасцю яны надрукаваны ў 2016 годзе.
Тэкст
Ukaz Goraczy Połkom Rossyiskim z Prus do Moskwy woroczajuczymsia czerez Kuryera Wsiey armii objawlaiem
IC 2551
IC 2551 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арсен Рыгоравіч Булаўка
Арсен Рыгоравіч Булаўка (, в. Цітва, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне гідралогіі, доктар геаграфічных навук (1973).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1954). З 1933 года працаваў на гідралагічных станцыях на тэрыторыі БССР. У 1946—1954 гадах на пасадзе намесніка начальніка Упраўлення Гідраметэаслужбы БССР. З 1954 года дырэктар Мінскай гідраметэаралагічнай абсерваторыі, з 1961 года па 1981 год у Цэнтральным НДІ комплекснага выкарыстання водных рэсурсаў у Мінску. Выкладаў у Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць працы па гідралогіі і воднаму балансу.
Вынаграднэ (Бэрэзіўскі раён)
Вынаграднэ (Виногра́дне) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ількевіч
Ількевіч — прозвішча.
Афінскі метрапалітэн
Афі́нскі метрапалітэ́н — адзін з вядучых відаў грамадскага транспарту сталіцы Грэцыі.
Сістэма складаецца з трох ліній: Лініі 1 (зялёная лінія), эксплуатуецца кампаніяй Афіна-Пірэйская Электрычная Чыгунка (Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών - Πειραιώς), Лініі 2 (чырвоная лінія) і Лініі 3 (блакітная лінія), эксплуатуюцца кіруючай кампаніяй Метрапалітэн Атыкі (Αττικό Μετρό Εταιρία Λειτουργίας). Упершыню ўведзены ў эксплуатацыю ў 1869 годзе, усяго на шэсць гадоў пазней лонданскага, і стаў другім у свеце метрапалітэнам.
Фрэнк Грыр
Фрэнк Барталамью Грыр (Frank Bartholomew Greer;, Іст-Ботан — , Уінтрап, Масачусетс) — амерыканскі вясляр, чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1904.
Чарамхова (Шаркаўшчынскі раён)
Чарамхо́ва (, Черемхово) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Да 3 кастрычніка 1959 года вёскі Малышы і Чарапы ўваходзілі ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета Дзісенскага раёна, да 21 кастрычніка 1959 года знаходзіліся ў падпарадкаванні Шаркаўшчынскага раёна, з 21 кастрычніка 1959 года ў складзе Германавіцкага сельсавета Шаркаўшчынскага раёна.
Фрэнк Грыр
Пасля заканчэння спартыўнай кар’еры некалькі гадоў трэніраваў весляроў у Дэтройце, а затым вярнуўся ў Бостан, дзе на працягу доўгага часу быў шэрыфам турмы акругі Сафалк.
Вышнэвэ (Бэрэзіўскі раён)
Вышнэвэ (Вишневе) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Маіна Максімаўна Бабарыка
Маіна Максімаўна Бабарыка (, Віцебск, Віцебская вобласць —, Віцебск) — беларуская журналістка, дзіцячая пісьменніца, паэтэса. Ганаровы член Саюза пісьменнікаў Беларусі (2005), член Саюза журналістаў СССР (1971) і Саюза журналістаў Беларусі (1976).
Біяграфія
Нарадзілася 21 сакавіка 1930 года ў Віцебску ў сям’і служачых.
Дзяцінства выпала на гады Вялікай Айчыннай вайны. Яе сям’я была эвакуіравана ў татарскую вёску Урсала. Вярнулася ў Віцебск, вучылася ў СШ № 10, пасля — у школе рабочай моладзі пры фабрыцы «Сцяг індустрыялізацыі». У 1968 годзе скончыла Віцебскі педінстытут, факультэт пачатковых класаў. Працавала на Віцебскай студыі тэлебачання, узначальвала рэдакцыю праграм для дзяцей і юнацтва (1965—1985).
Памерла 1 лістапада 2021 года ў Віцебску.
Творчасць
Першая публікацыя, якую Маіна Максімаўна лічыць пачаткам сваёй творчасці, — вершы ў фабрычнай шматтыражцы «Сцяг індустрыялізацыі» (1953).
Аўтар кніг: «Книжкина неделя» (1964); «Непоседы» (1965); «Про Светку и её друзей» (1967); «За круглым оконцем» (1972); «А у нас во дворе» (1974); «Возвращение в юность» (1996); «Бабушкины сказки» (2003), «Сны наяву» (2003), «Забор» (2005), «Как заболела и поправилась телепередача» (2007), «Шорох времени» (2010).
Узнагароды
Узнагароджана памятным знакам ЦК УЛКСМ за эстэтычнае і ідэалагічнае выхаванне дзяцей і моладзі (1968), бронзавым медалём ВДНГ СССР за цыкл перадач пра людзей і калектывы Віцебшчыны — удзельнікаў ВДНГ (1975), медалём Саюза пісьменнікаў Беларусі «За большой вклад в литературу» (2014).
Вяжбінак (гміна)
Вяжбі́нак (Wierzbinek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вяжбінку. Плошча гміны складае 148,05 км². Станам на 2004 год у гміне Вяжбінак пражывалі 7645 чалавек, шчыльнасць — 51,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
IC 2552
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сімяонава пакаленне
Сімяонава пакаленне — паводле біблейскага падання, паходзіла ад Сімяона, другога сына патрыярха Якава. Яго роданачальнік падаецца як чалавек надзвычай жорсткі. Разам са сваім братам Левіем ён учыніў крывавае вынішчэнне жыхароў горада Сіхема за абразу сваёй сястры Дзіны сынам сіхемскага князя. У час прыезду братоў Іосіфа ў Егіпет Іосіф пакінуў Сімяона ў якасці заложніка і пасадзіў яго ў цямніцу да вяртання братоў у Егіпет разам з любімым братам Веніямінам. Сімяонава пакаленне вяло пастухоўскі лад жыцця ў паўднёва-заходняй частцы Палесціны і не іграла значнай ролі ў гісторыі яўрэйскага народа, а таму паступова змяшалася з суседнімі арабскімі плямёнамі і знікла з гістарычнай сцэны. Прадстаўніцай гэтага племені выступае ў Бібліі Юдзіф — гераіня некананізаванай царквой аднайменнай кнігі (кніга «Юдзіф»).
Дашкевіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Лаўрынавіцкага сельсавета.
Erlang
Erlang (эрланг) — функцыянальная мова праграмавання з дынамічнай тыпізацыяй, створаная для распрацоўкі размеркаваных сістэм, устойлівых да памылак. Праграма на Erlang звычайна пабудавана з сотняў паралельных легкаважных працэсаў, якія ўзаемадзейнічаюць праз абмен асінхроннымі паведамленнямі.
Erlang была створана ў 1986 годзе ў кампаніі Ericsson Джо Армстрангам, Робертам Вірдзінгам і Майкам Уільямсам. Яны даследвалі магчымасць выкарыстання тагачасных моў праграмавання для пабудовы тэлекамунікацыйных сістэм, аднак у выніку стварылі ўласную мову праграмавання і платформу Erlang/OTP (Open Telecom Platform).
Першапачаткова гэта было прапрыетарнае праграмнае забеспячэнне, аднак у 1998 годзе Ericsson вырашыла адмовіцца ад далейшага выкарыстання мовы ўнутры кампаніі для новых прадуктаў, што прывяло да выпуску Erlang у якасці свабоднага праграмнага забеспячэння з адкрытым зыходным кодам і сыходу стваральнікаў мовы з кампаніі. У выніку кампанія зноў наняла Армстранга ў 2004 годзе і працягнула выкарыстоўваць Erlang.
Erlang выкарыстоўваецца ў мабільных сетках GPRS, 3G і LTE па ўсім свеце. Аднак гэта не адзіная сфера яе ужывання - Erlang была выкарыстана для распрацоўкі RabbitMQ і WhatsApp, таксама яе выкарыстоўваюць унутры сваіх праектаў такія кампаніі як Facebook, Cisco, Goldman Sachs, Nintendo і Samsung.
Віктарыўка (Бэрэзіўскі раён)
Віктарыўка (Ві́кторівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Каралінскі сельсавет (Зэльвенскі раён)
Каралі́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Каралін.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Межырэцкага сельсавета. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Ваўкавыскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе Слонімскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Зэльвенскага раёна. 22 мая 1967 года ў склад Тулаўскага сельсавета перададзена вёска Шэйкі. 11 лютага 1972 года ў склад сельсавета з Славаціцкага сельсавета перададзены вёскі Пянюга, Пятрэвічы і Цыганоўка. У 1977 годзе ў склад сельсавета з Зэльвенскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Горна, Збляны, Лаўрыновічы і хутар Медухава). 18 красавіка 2017 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Тулаўскага сельсавета (12 населеных пунктаў: аграгарадок Міжэрычы, вёскі Дзергілі, Задвор’е, Калінаўка, Клепачы, Крэсла, Мештавічы, Пузікі, Талалайкі, Тулава, Шэйкі, Янаўшчына).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (16 населеных пунктаў) — 1040 чалавек, з іх 82,1 % — беларусы, 13,2 % — палякі, 3,0 % — рускія.
Гары Блэкстаф
Генры Томас «Гары» Блэкстаф (Henry Thomas "Harry" Blackstaffe;, Іслінгтан, Вялікі Лондан — , Уэст-Уікэм, Вялікі Лондан) — брытанскі вясляр, чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 1908.
На Гульнях 1908 у Лондане спаборнічаў сярод адзіночак. Выйграўшы ўсе тры гонкі ад чвэрцьфіналу да фіналу, ён заняў першае месца і выйграў залаты медаль.
Вежбна (гміна)
Ве́жбна (Wierzbno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вэнгроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вежбне. Плошча гміны складае 103,09 км². Станам на 2004 год у гміне Вежбна пражывалі 3189 чалавек, шчыльнасць — 30,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Сямён Кузьміч Цвігун
Сямён Кузьміч Цвігун (1917—1982) — савецкі дзяржаўны дзеяч, першы намеснік старшыні КДБ СССР (1967—1982). Курыраваў другое (контрразведка), трэцяе (ваенная контрразведка), пятае (барацьба з ідэалагічнай дыверсіяй) упраўленні КДБ СССР і Галоўнае ўпраўленне Памежных войскаў КДБ СССР. Генерал арміі (1978). Герой Сацыялістычнай Працы (1977). Член УКП (б) з 1940 года, член ЦК КПСС (1981 год).
Віколі
Віколі (Vicoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пескара.
Насельніцтва складае 426 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 65010. Тэлефонны код — 085.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Італійскія мовы
Італійскія мовы — група мёртвых моў індаеўрапейскай сям’і. Былі пашыраны ў 2-1 палове 1-га тысячагоддзя да н.э. — першы стагоддзях н.э. ў цэнтральнай і паўднёвай Італіі. Падзяляліся на 2 галіны: оскска-умбрскую і лацінска-фаліскую. Некаторымі асаблівасцямі італійскія мовы збліжаюцца з кельцкімі мовамі. Пісьмо запазычана ў этрускаў. Вывучэнне лексікі італійскіх моў цяжкае з прычыны фрагментарнасці іх тэкстаў. Лексічнае адрозненне ад лацінскай мовы звязана з уплывам этрускай, а на поўдні — старажытна-грэчаскіх моў. Пісьмовыя помнікі оскскай мовы датуюцца 5 стагоддзем да н.э. — 1 стагоддзем н.э., помнікі умбрскай мовы — 3-1 стагоддзямі да н.э. (т.зв. Ігувінскія табліцы). Фаліскія тэксты (7-8 стагоддзе да н.э.) складаліся з анамастыкі і зазналі этрускі ўплыў.
Каірскі метрапалітэн
Каірскі метрапалітэн у Егіпце — адзіная ў Афрыцы цалкам адбудаваная сістэма метро. На 2007 год складаецца з двух эксплуатуемых ліній і трэцяй на прасунутай стадыі планавання. Праект метро ініцыяваны органам улады, адказным за тунэлі. Пабудаванае ў 1987 годзе.
Апісанне
У метрапалітэне выкарыстоўваецца стандартная каляіна (1435 мм). Кошт квітка ў егіпецкіх фунтах складае 1.00 за кожную паездку (па стане на ліпень 2006 года — 0,14 еўра або 0,18 долараў ЗША), незалежна ад адлегласці. У каірскім метро 2 вагоны ў цэнтры кожнага цягніка — толькі для жанчын. Гэта працягваецца да ранняга вечара і прызначана для жанчын, якія не хочуць ездзіць з мужчынамі ў адным вагоне. Аднак жанчыны могуць свабодна карыстацца і ўсімі астатнімі вагонамі. Гэты прынцып падзелу таксама выкарыстоўваецца ў дубайскім метро, адкрытым 9 верасня 2009 г. Метро Каіра было першым па ліку на Блізкім Усходзе і Афрыцы. Хайфскі «Кармеліт», пабудаваны ў 1959 годзе, не можа лічыцца першым метрапалітэнам блізкаўсходняга рэгіёну ў сувязі з тым, што, як і стамбульскі «цюнель», уяўляе сабой звычайны аднапутны фунікулёр, траса якога пракладзена ў тоўшчы гары, што з’яўляецца звычайным для гэтага віду транспарту.
Павел Генадзевіч Часноўскі
Павел Часноўскі (нар., ) — беларускі футбаліст (брамнік) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам брамнікаў у салігорскім «Шахцёры».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай «Змены», гуляў за дубль барысаўскага БАТЭ і мінскага МТЗ-РІПА, пасля перайшоў у «Віцебск», дзе стаў асноўным брамнікам. У 2009 годзе трапіў у латвійскі «Вэнтспілс», за які гуляў на групавым этапе Лігі Еўропы. Пасля вярнуўся ў Беларусь, стаў другім брамнікам барысаўскага БАТЭ.
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ», дзе стаў асноўным брамнікам. У ліпені 2013 года атрымаў траўму, з-за якой выбыў да лістапада. У пачатку сезона 2014 асноўным брамнікам жодзінскага клуба быў Васіль Хамутоўскі, але ў жніўні 2014 года Часноўскі вярнуў сваё месца ў старце.
У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». У сезоне 2015 замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка жодзінцаў. У студзені 2016 года пакінуў клуб.
Неўзабаве пасля зыходу з «Тарпеда-БелАЗ» падпісаў кантракт з дэбютантам беларускай Вышэйшай лігі — клубам «Гарадзея». У складзе «Гарадзеі» быў асноўным брамнікам, у сезоне 2016 правёў ад пачатку да канца ўсе 30 матчаў чэмпіянату. У студзені 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гарадзею» і неўзабаве стаў іграком «Мінска», дзе таксама стаў першым брамнікам. У снежні 2017 года пакінуў сталічны клуб.
У пачтаку 2018 года далучыўся да салігорскага «Шахцёра» і ў лютым падпісаў кантракт. Стаў другім брамнікам каманды пасля Андрэя Клімовіча, у сезоне 2018 згуляў у двух матчах чэмпіянату Беларусі і ў адным кубкавым. У студзені 2019 года падоўжыў кантракт з салігорскім клубам. Са жніўня 2019 года, пасля пераходу Клімовіча ў расійскі «Арэнбург», стаў асноўным брамнікам салігорскай каманды. У кастрычніку 2019 года падоўжыў кантракт да канца 2021 года.
У сезоне 2020 быў другім брамнікам пасля Аляксандра Гутара. У 2021 годзе, пасля таго як клуб папоўніў Сяргей Чэрнік, быў выведзены з асноўнага складу, аднак застаўся ў «Шахцёры» ў складзе дубля. Па заканчэнні сезона 2021 завяршыў кар’еру.
Трэнерская кар’ера
Пасля завяршэння кар’еры стаў працаваць у салігорскім «Шахцёры» трэнерам брамнікаў юнацкіх каманд. У пачатку 2023 года стаў трэнерам брамнікаў у асноўнай камандзе салігарчан.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя Беларусі розных узростаў, быў асноўным брамнікам на моладзевым чэмпіянаце Еўропы 2009 у Швецыі.
Людовік XVII
Людовік Карл (Луі-Шарль), дафін Францыі Louis-Charles, Dauphin de France (27 сакавіка 1785, Парыж - 8 чэрвеня 1795, Парыж) — малалетні спадчыннік французскага пасаду (1789 - 1792). Пасля пакарання смерцю Людовіка XVI у студзені 1793 прызнаны французскімі манархістамі, а таксама практычна ўсімі еўрапейскімі дзяржавамі і ЗША, як кароль Францыі Людовік XVII (Louis XVII). Пад гэтым імем ён і ўвайшоў у гісторыю, хоць фактычна ніколі не валадарыў.
IC 2553
IC 2553 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мурашка лясная цёмна-бурая
Мурашка лясная цёмна-бурая (Formica fusca) — від насякомых сямейства мурашак.
Даўжыня цела рабочых мурашак 4—6, самак і самцоў 8—11 мм. Цёмна-бурыя або чарнаватыя, вусікі і ногі больш светлыя, у самкі цела матавае.
Пашырана ў Палеарктыцы. Жыве ў хваёвых, мяшаных і лісцевых лясах, зрэдку на палянах і ўзлесках.
Маньчжурская аперацыя
Маньчжурская аперацыя — наступальная аперацыя Савецкіх Узброеных Сіл і Мангольскай арміі, праведзеная падчас Другой сусветнай вайны, па вызваленні Маньчжурыі ад японскай акупацыі.
Перадумовы і прычыны
На 1945 год Японская імперыя захапіла Карэю, Маньчжурыю (паўночна-ўсходняя правінцыя Кітая), Індакітай і Інданезію.
На Ялцінскай канферэнцыі 1945 году, дзе паміж СССР, ЗША і Брытаніяй абмяркоўвалася пасляваенная Еўропа, таксама ўздымалася пытанне аб уступленні Савецкага Саюза ў вайну ў Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне з Японіяй. Гэта было выгадна не толькі англічанам і амерыканцам, але і савецкаму лідару Сталіну, які хацеў вярнуць Паўднёвы Сахалін і Курылы, якія адышлі да Японіі пасля руска-японскай вайны 1904—1905 гадоў. Таксама на ўключэнне СССР у вайну з Японіяй настойліваў кітайскі галоўнакамандуючы Чан Кайшы.
Ход баявых дзеянняў
8 жніўня Савецкі Саюз аб’яўляе вайну Японіі.
9 жніўня 1945 года перадавыя савецкія разведвальныя атрады пачалі наступленне. Адначасова авіяцыя нанесла масіраваныя ўдары па ваенных аб’ектах у Харбіне, Сіньцзіне і Цзіліне, па раёнах засяроджвання войскаў, вузлах сувязі і камунікацыях японцаў у памежнай зоне. Савецкі Ціхаакіянскі флот перарэзаў камунікацыі, якія злучалі Карэю і Маньчжурыю з Японіяй.
16 жніўня пасля разлютаваных баёў, якія вялі з праціўнікам часці 1-й Чырванасцяжнай і 5-й армій, быў узяты горад Муданьцзян.
19 жніўня японскія войскі амаль паўсюдна сталі здавацца ў палон, у той жа час у Мукдэне савецкія войскі ўзялі ў палон імператара Маньчжоу-го Пу І. Да 20 жніўня савецкія войскі выйшлі на маньчжурскую раўніну. З 18 па 27 жніўня былі высаджаны паветраныя дэсанты ў Харбіне, Фэнцяне, Сіньцзіне, Цзіліне, Родзюне, Дайрэне, Хэйдзё і іншых гарадах, а таксама выкарыстаныя рухомыя перадавыя атрады.
2 верасня Японія капітуліравала.
Даныліўка (Бэрэзіўскі раён)
Даныліўка (Дани́лівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Этыкет
Этыкет (ад фр. Étiquette - этыкетка, надпіс) — нормы і правілы, якія адлюстроўваюць ўяўленні аб належных паводзінах людзей у грамадстве. У сучасным выглядзе і значэнні слова было ўпершыню ўжыта пры двары караля Францыі Людовіка XIV - гасцям былі раздадзеныя карткі (этыкеткі) з выкладаннем таго, як яны павінны трымацца, хоць пэўныя зборы нормаў і правілаў паводзін існавалі ўжо з найстаражытных часоў - у творах Арыстоцеля і Платона паадкрэслівалася роля пачцівасці.
Літаратура
БЭ ў 18 тамах. Т.18, кн.1
Тэгеранскі ўніверсітэт
Тэгеранскі ўніверсітэт ( — найбуйнейшы і найстарэйшы ўніверсітэт у Іране. Ва універсітэце працуюць 1500 навуковых супрацоўнікаў і навучаюцца каля 32 тысяч студэнтаў. Рэктар - эканаміст, доктар Фархад Рахбар, быў да 2007 года віцэ-прэзідэнтам Ірана.
У цяперашні час у складзе універсітэта дзейнічаюць 40 факультэтаў, інстытутаў і навуковых цэнтраў.
У найноўшай гісторыі Ірана Тэгеранскі ўніверсітэт адыграў вялікую ролю. У 1979 годзе студэнты ТУ актыўна выступалі супраць шахскага рэжыму і аказалі падтрымку Ісламскай рэвалюцыі. У 1999 годзе тут прайшла акцыя пратэсту супраць закрыцця апазіцыйнай газеты «Салам», але ў выніку ўспыхнулі студэнцкія беспарадкі.
Валерый Васільевіч Герасімаў
Валерый Васільевіч Герасімаў (нар. 8 верасня, 1955, Казань, РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі ваеначальнік. Начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі — першы намеснік Міністра абароны Расійскай Федэрацыі з 9 лістапада 2012 года, член Савета Бяспекі Расійскай Федэрацыі з 2012 года, генерал арміі (2013 года), Герой Расійскай Федэрацыі (2016).
З 11 студзеня 2023 года з’яўляецца камандуючым Аб’яднанай групоўкай войскаў Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі ў зоне спецыяльнай ваеннай аперацыі (пры ўварванні Расіі на Украіну).
Дэндэра
Дэндэ́ра, таксама Данда́ра (دندرة‎) — горад на правым беразе Ніла ў Егіпце. Уваходзіць у склад мухафазы Кена.
Знакаміты аднайменным археалагічным помнікам — рэшткамі старажытнага горада і храмавага комплекса.
Насельніцтва (2006) — 53 109 чал.
Гісторыя
Паселішча на ўскраіне даліны Ніла і пустыні ў раёне Дэндэры ўзнікла ў дадынастычны перыяд, пра што сведчаць пахаванні, знойдзеныя археолагамі каля храмавага комплекса. Старажытныя Егіпцяне называлі гэта месца Іўнет. Мяркуецца, што яно было першасным месцам шанавання багіні Хатхор, якую ў эліністычны перыяд атаесамлялі з Афрадытай.
Храмавы комплекс, што з'яўляецца галоўнай славутасцю Дэндэры, быў узведзены ў эпоху Пталемеяў і заставаўся важным рэлігійным цэнтрам у рымскі час. Пасля распаўсюджання хрысціянства тут месцілася біскупства.
З XIX ст. у Дэндэры арганізуюцца археалагічныя даследаванні. У нашы дні рэшткі храмавага комплекса прыцягваюць турыстаў.
Гвадалахара
Гвадалахара:
Шкялі
Шкялі́ (, Шкели) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Юрый Сяргеевіч Цюкалаў
Юрый Сяргеевіч Цюкалаў (Ю́рий Серге́евич Тюка́лов;, -, ) — двухразовы алімпійскі чэмпіён, шасціразовы чэмпіён Еўропы, заслужаны майстар спорту (1952) і заслужаны трэнер па акадэмічным веславанні, мастак, архітэктар. Ганаровы грамадзянін Санкт-Пецярбурга (2002).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 ліпеня 1930 года ў Ленінградзе.
Скончыў Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. І. Мухінай.
Памёр 19 лютага 2018 года. Пахаваны ў Санкт-Пецярбургу на Мікольскіх могілках Аляксандра-Неўскай лаўры. У 2019 годзе на магіле адкрыта надмагілле.
Дэмыдавэ
Дэмыдавэ (Деми́дове) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Юрый Сяргеевіч Цюкалаў
Спартыўныя дасягненні
Выхаванец заслужаных трэнераў СССР В. А. Саўрымовіч і М. І Саўрымовіча. Шматразовы чэмпіён СССР (1948—1962) у складзе спортклуба «Чырвоны Сцяг», чэмпіён Еўропы (1954, 1956—1959 і 1961).
Поспех Юрыя Цюкалава ў гонках адзіночак стаў адной з сенсацый Алімпійскіх гульняў 1952 года ў Хельсінкі. Адначасова з залатым медалём чэмпіёна яму ўручылі і вышэйшую ўзнагароду вяслярнага клуба Фінляндыі.
Мікалай Ягоравіч Макараў
Мікалай Ягоравіч Макараў (нар., с. Глябкова, Рыбнаўскі раён, Разанская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі ваеначальнік, былы начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі — першы намеснік міністра абароны Расійскай Федэрацыі (2008—2012).
Герой Расійскай Федэрацыі (2012), генерал арміі.
IC 2554A
IC 2554A — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лаўрынавіцкі сельсавет
Назву Лаўры́навіцкі сельсавет маюць:
Лаўрынавіцкі сельсавет (Свіслацкі раён)
Лаўры́навіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Лаўрынавічы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дашкевіцкага сельсавета. Пасля скасавання Поразаўскага раёна 20 студзеня 1960 года ўвайшоў у склад Свіслацкага раёна. 2 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ханявіцкага сельсавета.
Боснія (ранняе сярэднявечча)
Боснія (Βοσωνα/Босона, Bosna/Босна), у да ранняга высокага сярэднявечча, было тэрытарыяльна і палітычна акрэсленым утварэннем, якім кіраваў спачатку князь ( knez ), а потым кіраўнік з тытулам бана, меркавана прынамсі з 838 г. Размешчаны ў шырокім сэнсе вакол верхняга і сярэдняга цячэння ракі Босна, паміж далінамі ракі Дрына на ўсходзе і ракі Врбас на захадзе, якія складаюць больш шырокую тэрыторыю цэнтральнай і ўсходняй сучаснай Босніі і Герцагавіна.
Геаграфія
Самым ядром, дзе ўзнікла і развілася першая баснійская дзяржава, з’яўляецца даліна Высока, якая акружае больш шырокую тэрыторыю сучаснага горада. Ранняя Боснія, паводле і Мргіча, а таксама Хаджыяхіча і Анджэліча, размяшчалася ў цэлым вакол ракі Босна, паміж яе верхнім і сярэднім цячэннем: у напрамку з поўдня на поўнач паміж лініяй, утворанай яе вытокам і ракой  на поўдні, і лініяй, утворанай ракой  і ракой  (ад, уніз па цячэнні да горада ), і гарой  на поўначы, а таксама напрамку з захаду на ўсход паміж лінія  — Врбас, якая цягнецца ад Нерэтвы да Плівы на захадзе і Дрыны на ўсходзе, якая з'яўляецца больш шырокай тэрыторыяй цэнтральнай і ўсходняй сучаснай Босніі і Герцагавіны. Пацвярджэнне яе ўзнікнення і тэрытарыяльнага распаўсюджання паходзіць ад гістарыяграфічнай інтэрпрэтацыі ў сучаснай і постмадэрнісцкай навуцы, якая размяшчае дзяржаву вакол ракі Верхняя Босна і Верхні Врбас, уключаючы Ускопле, Пліву і Лука. Гэта таксама сведчыць аб тым, што гэта распалажэнне ад даліны ракі Босна да даліны ракі Врбас з’яўляецца самым раннім зафіксаваным. Гэтыя тры невялікія парафіі пазней стануць квінтэсэнцыяй для ўзнікнення графства Доньі Краі, перш чым яны былі вернуты ў якасці даменаў Катраманіча пасля 1416 г. і смерці Хрвая Вукчыча.
Гісторыя
Заходнія Балканы былі адваяваны ў «варвараў» рымскім імператарам Юстыніянам (527—565). Склавены (славяне) рабілі набегі на заходнія Балканы, у тым ліку на Боснію, у VI стагоддзі. Першая згадка аб баснійскай адзінцы паходзіць з «» (далей «DAI»), дзе згадваецца Боснія (Βοσωνα /Босана) як «малая/невялікая зямля» або «малая краіна», χοριον Βοσωνα/харыён Босана, размешчаны ў вярхоўях ракі Босна, населены славянамі, якія з часам стварылі ўласную адзінку з кіраўніком, які называў сябе баснійцам.
Гістарычныя і археалагічныя звесткі аб раннесярэднявечнай Босніі застаюцца недастатковымі. Згодна з DAI, Боснія ўключала два населеныя гарады Катэра і Дэснік. Лічыцца, што Катэра ідэнтыфікавана як каля Сараева, аднак, паводле, археалогія гэта абвяргае. Магчыма, Катэра знаходзілася ў непасрэднай блізкасці ад сучаснага, патэнцыйным месцазнаходжаннем мог быць Бобак або Бабош, аднак на сённяшні дзень месца змяшчае толькі знаходкі позняга сярэднявечча. Дэснік застаецца цалкам неапазнаным, але лічылася, што ён знаходзіцца каля Дэшаня. Хаджыяхіч цалкам адхіліў інфармацыю аб размяшчэнні двух гарадоў у Босніі, сцвярджаючы, што грэчаскі прыназоўнік у сказе часта памылкова перакладаецца (як «унутры» замест «у напрамку»), маючы на ўвазе два сербскія гарады ў напрамку зямлі Босніі. Рэля Новакавіч таксама паставіў пад сумнеў, чаму была дадатковая згадка пра зямлю з уласнымі гарадамі, калі яны павінны быць часткай Сербіі, і прыйшоўшы да высновы, што Боснія амаль заўсёды была асобнай краінай. заявіў, што «найбольш верагодна — і гэта прызнана большасцю гісторыкаў таго перыяду», першапачаткова ўтвораная як частка Харватыі, а пазней у сярэдзіне XX стагоддзя трапіла пад уладу.
Калі kastra oikoumena у DAI пазначае не населеныя пункты, а царкоўныя цэнтры (у VI ст. згадваецца Бестоэнскае біскупства з некалькімі епіскапскімі цэнтрамі, якія належалі да Саланітанскай архіепархіі ), паводле тэорыі, два гарады, пра якія ідзе гаворка, маглі быць Бістуа (Bistua;  або ) і Мартар (Martar; верагодна, ). Жыўкавіч сцвярджае, што існаванне такіх цэнтраў сведчыць аб тым, што яна была незалежнай дзяржавай да 822 г. Да канца IX і пачатку X стст. Боснія была ў асноўным хрысціянізавана з прыбярэжных гарадоў Далмацыі, хоць і аддаленыя мясціны засталіся недасягнутымі. Пасля расколу паміж Усходам і Захадам (1054) епархія Босніі была рымска-каталіцкай пад юрысдыкцыяй (з XII стагоддзя пад ).
Паўночная і паўночна-ўсходняя Боснія была захоплена каралінгскімі франкамі на пачатку IX стагоддзя і заставалася пад іх юрысдыкцыяй да 870-х гадоў. На тэрыторыі цяперашняй усходняй Герцагавіны і Чарнагорыі паўсталі паўнезалежныя населеныя пункты пад сербскім кіраўніцтвам. У 910-х гадах Петар з Сербіі анексаваў усю Усходнюю Боснію, перамогшы мясцовага славянскага валадара Тышэміра з Босніі, і, працягнуўшы ціск на Захумле, уступіў у канфлікт з. Харвацкі кароль Таміслаў вярнуў часткі Заходняй і Паўночнай Босніі, змагаючыся з балгарамі на. У 949 годзе ў Харватыі пачалася грамадзянская вайна, якая прывяла да заваявання Босніі Чаславам, але пасля яго смерці ў 960-х гадах яна была адваявана або стала палітычна незалежнай. Балгарыя ненадоўга падпарадкавала Боснію на мяжы X ст., пасля чаго рушыў услед перыяд візантыйскага панавання. У XI стагоддзі Боснія ненадоўга была часткай дзяржавы (папярэдніца Чарнагорыі). У 1019 годзе візантыйскі імператар Васілій II прымусіў сербскіх і харвацкіх кіраўнікоў прызнаць суверэнітэт Візантыі, хоць гэта не мела вялікага ўплыву на кіраванне Босніяй да канца XI стагоддзя, з кіраваннем на працягу пэўных перыядаў часу харватаў або сербаў на ўсходзе. Пазнейшая палітычная сувязь з Харватыяй будзе цягнуцца з «харвацкім тытулам бана з самых ранніх часоў».
Грунтуючыся на напаўміфалагічным «» (XII ст.), на думку некаторых навукоўцаў, самым раннім вядомым кіраўніком Босніі быў Рацімір (Ratimir) у 838 годзе Паводле больш позніх «Аналаў Рагузіні» (Annales Ragusini; XIV-XVII стст. ), пасля смерці бяздзетнага Сцяпана (Stiepan) ў 871 г. пачалася 17-гадовая вайна, якая скончылася заваяваннем Босніі харвацкім кіраўніком Бераславам (Bereslav), а ў 972 г. Баснійскі кіраўнік быў забіты, а землі заваяваны нейкім «''Сіграм. Князем Албаніі» (Sigr. Ducha d'Albania), але іншы кіраўнік з роду Маравіі дэ Харваці (Moravia de Harvati) і роднасны папярэдняму баснійскаму кіраўніку, выгнаў Сігра'' і аб’яднанаў Боснію.
У, лічаць Файн-малодшы і Малькальм, самыя заходнія часткі сучаснай Босніі і Герцагавіны ўваходзілі ў склад Харвацкага княства, а самыя ўсходнія — у склад , хоць суровыя і звычайна цяжкадаступныя ўзвышаныя тэрыторыі краіны, хутчэй за ўсё, ніколі не траплялі пад прамы кантроль ніводнай з дзвюх суседніх славянскіх дзяржаў, а замест гэтага заўсёды мелі сваё асобнае палітычнае кіраванне. Гэта падмацоўваецца візантыйскім пісьменнікам, які пісаў:
Пекінскі метрапалітэн
Пекінскі метрапалітэн (кіт. 北京 地铁, піньінь Běijīng Dìtiě) — транспартная сістэма Пекіна, сталіцы Кітая, якая дзейнічае з 1971 года (першая ў краіне). У дадзены момант адкрыта 9 ліній, а да 2015 года іх колькасць плануецца павялічыць да 28. Маецца метро-2.
Боснія (ранняе сярэднявечча)
Гісторыя
Адносна этнічнай прыналежнасці жыхароў Босніі да 1180 г. робіць выснову, што «на гэта нельга адказаць па дзвюх прычынах»:
У сярэдзіне XII стагоддзя паўстаў пад кіраўніцтвам свайго першага кіраўніка. Пасля Боснія практычна была незалежнай дзяржавай, але гэта пастаянна аспрэчвалася венгерскімі каралямі, якія спрабавалі аднавіць сваё ўладарства.
Пекінскі метрапалітэн
Кошт праезда
Адна паездка незалежна ад адлегласці каштуе 2 юаня, акрамя лініі ў аэрапорт, паездка па якой каштуе 25 юаняў. Пры любой паездцы білеты варта захоўваць да выхаду з метро, бо выхад ажыццяўляецца па картах, пры гэтым разавыя карты збіраюцца і выкарыстоўваюцца паўторна. Аплата ажыццяўляецца разавымі картамі і магнітным картамі з магчымасцю папаўнення, якімі таксама можна аплаціць праезд у наземным транспарце. Ёсць таксама праязныя на месяц.
Дарослы мае права правозіць з сабой аднаго дзіцяці ростам не вышэй за 120 см.
Данска Балка
Данска Балка (Донська Ба́лка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сярэднебеларускія гаворкі
Сярэднебеларускія гаворкі — пераходныя гаворкі беларускай мовы, у якіх сумяшчаюцца рысы паўночна-ўсходняга і паўднёва-заходняга дыялектаў. Сярэднебеларускія гаворкі (перш за ўсё ваколіц Мінска) ляжаць у аснове сучаснай літаратурнай беларускай мовы.
Геаграфія
Паўночная мяжа арэала гэтых гаврок праходзіць прыкладна па лініі Мядзел — Барысаў — Быхаў — Добруш, паўднёвая — па лініі Ліда — Бабруйск — Рэчыца — Лоеў.
Сяргей Іванавіч Ёрш
Сярге́й Іва́навіч Ёрш  — беларускі гісторык, журналіст.
Біяграфія
У 1989 скончыў слонімскую СШ № 1. У 1994 — гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка. У 1994—1995 служыў у беларускім войску.
З 1995 па 1997 працаваў дырэктарам Народнага музея СШ № 4 Слоніма, пасля да 2001 журналістам газетаў «Газета Слонімская», «День» (2002), «Наша Ніва» (2002—2004).
Выдаўца газет «Голас камбатанта» (Слонім-Мінск, 2000—2001), «Наша вера» (Слонім, 2000), часопісу «Слонімскі край» (2000, 2016—2021) і інш. Адзін з выдаўцоў часопіса «Беларускі Рэзыстанс» (2004—2016).
Даследуе беларускае нацыянальнае супраціўленне 1940—1950-х гадоў, гісторыю Беларускай грэка-каталіцкай царквы, гісторыю Слонімшчыны.
Крытыка
У рэцэнзіі на кнігу «Вяртанне БНП. Асобы і дакументы Беларускай Незалежніцкай Партыі» Юры Туронак адзначае, што Ёрш пашырыў створаны беларускімі эмігрантамі міф пра Вінцэнта Гадлеўскага як заснавальніка БНП і натхняльніка беларускага супрацьнямецкага руху супраціўлення, што несумяшчальна з тагачаснай яго палітычнай пазіцыяй і дзейнасцю.
Якуб Наваградцаў у рэцэнзіі на кнігу «Антысавецкія рухі ў Беларусі. 1944—1956. Даведнік» адзначае, што Ёрш у артыкуле «Чорны кот» абсалютна прымае на веру публікацыі беларускіх эміграцыйных выданняў, а тым больш «Беларускага Голасу» з Таронта, што падаецца немэтазгодным. Аднак нарысы Ярша пра ўкраінскае падполле выглядаюць значна лепш: ёсць звесткі і пра арэал дзейнасці, і пра колькасць партызанаў, і пра акцыі ды кіраўніцтва, чаго няма ў нарысах пра беларускі партызанскі рух пасля вайны.
Сям’я
Жанаты, мае дачку Рагнеду. Жыве ў Мінску.
IC 2554B
IC 2554B — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віла-Чэльера
Віла-Чэльера (Villa Celiera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пескара.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алікантэ (правінцыя)
Алікантэ (Alicante, Alacant) — правінцыя на ўсходзе Іспаніі, у складзе аўтаномнай супольнасці Валенсія. Адміністрацыйны цэнтр — Алікантэ. Тэрыторыя — 5816,5 км² (41-е месца). Насельніцтва — чалавек (5-е месца сярод правінцый краіны; даныя 2016 года).
Новасакольнікі (станцыя)
Новасакольнікі (Новосоко́льники) — вузлавая станцыя Кастрычніцкай чыгункі, размешчана ў горадзе Новасакольнікі Пскоўскай вобласці на скрыжаванні чыгуначных ліній Санкт-Пецярбург — Віцебск і Масква-Рыжская — Рыга-Пасажырская.