cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хрызантэма
Апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны вышынёй да 1 м. Сцёблы галінастыя. Лісце чаргаванае, перыста-раздзельнае, суцэльнакрайняе або зубчастае. Суквецце — кошык, краявыя кветкі ў ім язычковыя, двух- ці трохколерныя. Плод — сямянка. Шматгадовыя віды (каля 200) з буйнымі махровымі суквеццямі таксама называюць хрызантэмамі, іх адносяць да роду Dendranthenum, які пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі. У Кітаі і Японіі вырошчваюцца як дэкаратыўную, лекавую і гароднінную культуру з 6-5 ст. да н.э., у Еўропе — з 17 стагоддзя. Маюць больш 5000 сартоў і форм.
NGC 700
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сліжова
Сліжо́ва (, Слижово) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
1928 год у гісторыі літаратуры
1928 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Падцёсава
Падцёсава (Подтёсово) — пасёлак гарадскога тыпу ў Енісейскім раёне Краснаярскага края. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча пасёлак Падцёсава як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны на правым беразе Енісея, прыблізна за 20 км на поўнач ад райцэнтра — горада Енісейска — і за 100 км ніжэй па цячэнні ад вусця ракі Ангары. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1946 года.
IC 416
IC 416 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анатоль Альгертавіч Андрыжыеўскі
Анатоль Альгертавіч Андрыжыеўскі (, Ульянаўск, Расія — ) — фізік, спецыяліст у галіне цеплафізікі і тэарэтычнай цеплатэхнікі. Доктар тэхнічных навук (1994), прафесар.
Біяграфія
У 1969 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Фізіка», у 1977 годзе — аспірантуру Інстытута ядзернай энергетыкі АН БССР па спецыяльнасці «Цеплафізіка і малекулярная фізіка». Працаваў у Фізіка-энергетычным інстытуце АН БССР (1969—1972), Інстытуце ядзернай энергетыкі НАН Беларусі (1972—1999), Інстытуце праблем энергетыкі НАН Беларусі (1999—2002), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (2002—2020; факультэт лясной інжынерыі, матэрыялазнаўства і дызайну, кафедра энергазберажэння, гідраўлікі і цеплатэхнікі, прафесар).
Санта-Джусціна
Санта-Джусціна (Santa Giustina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Giustina di Padova.
Уладзімір Іванавіч Буднік
Уладзімір Іва́навіч Бу́днік (, Жыткавічы — ) — беларускі кампазітар.
Біяграфія
Скончыў Гомельскае музычнае вучылішча імя Н. Сакалоўскага па класе баяна, Беларускую дзяржаўную кансерваторыю па класе кампазіцыі прафесара А. В. Багатырова.
Творчасць
Аўтар сімфоніі, кантаты, інструментальнай творчасці, шырока вядомы яго песні «Пах чабаровы», «Палессе», «Шумі, мой лес», «Зямля мая адзіная», «Вятры Палесся», «Маці-зямля», «Белая лілея», «Святло тваіх вачэй», «Водар чаромхі», «Я зачараваная табой», «Папараць-кветка», «Каця-Кацярына», «Ксеня», «Вечаровая песьня самотніцы», «Жаданае каханне» і іншыя. Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1982), лаўрэат прэміі Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (1993), сябар саюза кампазітараў Беларусі (1977).
Уладзімір Буднік — аўтар шэрагу патрыятычных песняў. Вакальны твор «Янка Купала» меў поспех і на еўрапейскіх фестывалях.
Каля дваццаці вакальных твораў Уладзіміра Будніка змешчана на старонках «Звязды».
Асаблівасцямі песеннай спадчыны Уладзіміра Будніка з’яўляюцца выразнасць мелодый, эмацыйная непасрэднасць і нацыянальны каларыт.
Ушанаванне памяці
3 снежня 2007 года ў Белдзяржфілармоніі адбыўся канцэрт памяці беларускага кампазітара Уладзіміра Будніка.
Цікавыя факты
Песня «Янка Купала» ў сапраўднасці называецца «Веснавыя званы», напісаў яе кампазітар Уладзімір Буднік.
Ашмянец
Ашмяне́ц (, Ошмянец) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Міхаіл Мікалаевіч Чыгір
Міхаіл Мікалаевіч Чыгір (, пас. Брацкі,, Мінская вобласць) — другі Прэм'ер-міністр Рэспублікі Беларусь (22 ліпеня 1994—18 лістапада 1996), сябра Аб'яднанай Грамадзянскай Партыі, палітвязень Беларусі, вязень сумлення паводле Amnesty International.
Біяграфія
Вучыўся ў Капыльскай сярэдняй школе № 1. Гуляў за зборную школы ў баскетбол. Любіў матэматыку, фізіку. Удзельнічаў у прадметных алімпіядах.
З 1970 па 1971 М. Чыгір працаваў эканамістам у Салігорскім аддзяленні Дзяржбанка СССР, у 1971—1972 — начальнікам крэдытнага аддзялення Бярэзінскага аддзялення Дзяржбанка.
Служба ў войску (1972—1973). Служыў у Івана-Франкоўску, у ваенна-паветраных войсках. Быў у штабе пісарам.
Пасля звальнення ў запас атрымаў прапанову працаваць у Клецкім аддзяленні банка.
У 1983 г. сям’я Чыгіроў пераехала ў Мінск. Спачатку працаваў у Маскоўскім аддзяленні дзяржбанка, потым запрасілі ў абкам партыі. Праз год перайшоў у ЦК КПБ, дзе ў эканамічным аддзеле прапрацаваў чатыры гады інструктарам. У 1986 г. сам папрасіўся кіраўніком Мінскай гарадской канторы дзяржбанка.
У 1988 г. стаў першым намеснікам старшыні кіравання «Аграпрамбанка».
У 1989 г. быў на стажыроўцы ў «Дойчэ Банку». Стаў першым намеснікам старшыні кіравання «Аграпрамбанка».
У 1991 г. стаў старшынём праўлення «Белаграпрамбанка».
На пасадзе прэм’ер-міністра
У ліпені 1994 г., пасля перамогі Аляксандра Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах, Міхаіл Чыгір стаў першым прэм’ер-міністрам у прэзідэнцкай рэспубліцы. У 1995 г. прадстаўляў Беларусь на сусветным эканамічным форуме ў Давосе. Працаваў на гэтай пасадзе да лістапада 1996 г.
У лістападзе 1996 г. гучна сышоў у адстаўку ў знак пратэсту супраць абвешчанага рэферэндуму. У гэты ж час, пратэстуючы супраць рэферэндуму, які прадугледжваў змену Канстытуцыі і падаўжэнне паўнамоцтваў прэзідэнта, у адстаўку сыйшлі міністр працы Аляксандр Сасноў і намеснік міністра замежных спраў Андрэй Саннікаў.
Праз некаторы час пасля адстаўкі з’ехаў у Маскву. У 1998—1999 гг. працаваў кіраўніком расійскага прадстаўніцтва еўрапейскага канцэрна «GЕА».
Прэзідэнцкія выбары 1999 года і палітычны пераслед
Напярэдадні выбарчай кампаніі ў Варшаве адбылася сустрэча мяркуемых кандыдатаў у прэзідэнты М. Чыгіра і З. Пазняка, а таксама старшыні ЦВК В. Ганчара. Абмяркоўвалася падпісанне закрытага мемарандуму. Былі ўзгодненыя чатыры пункты мемарандуму. Абраны ў выніку альтэрнатыўных выбараў прэзідэнт абавязаўся: абмежаваць прэзідэнцкія паўнамоцтвы, правесці парламенцкія выбары, увесці парпарцыйную сістэму выбараў, захоўваць суверэнітэт і незалежнасць Беларусі. З.  Пазняк прапанаваў дапоўніць мемарандум яшчэ адным пунктам: спыніць адносіны з імперскай Расіяй. М. Чыгір не пагадзіўся. У выніку мемарандум не быў падпісаны.
30 сакавіка 1999 г., за дзень перад рэгістрацыяй кандыдатаў у прэзідэнты на альтэрнатыўных выбарах, М. Чыгір быў арыштаваны па абвінавачванні ў «злоўжыванні службовымі паўнамоцтвамі» (арт. 166 КК РБ), перавышэнні ўлады і службовых паўнамоцтваў, халатнасці (абвінавачванне датычыла гадоў яго працы ў банкаўскай сферы і на пасадзе прэм’ер-міністра). Тым не менш, 31 сакавіка 1999 г. Цэнтральная выбарчая камісія пад кіраўніцтвам В. Ганчара зарэгістравала М. Чыгіра і З. Пазняка ў якасці кандыдатаў у прэзідэнты на альтэрнатыўных прэзідэнцкіх выбарах.
Міжнародная праваабарончая арганізацыя «Amnesty International» прызнала яго вязнем сумлення.
Знаходзіўся ў мінскім СІЗА-1. Кампанію павыбарах праводзіў выбарчы штаб М. Чыгіра пад кіраўніцтвам былога дэпутата Вярхоўнага Савета РБ, старшыні камісіі ВС па эканамічнай палітыцы Васіля Шлындзікава. У выніку рэпрэсій і перашкодаў з боку ўладаў выбары не адбыліся.
М. Чыгір адмовіўся пісаць просьбу аб памілаванні на імя прэзідэнта, сваё віны не прызнаў. У следчым ізалятары М. Чыгіра наведаў кіраўнік Кансультатыўнай назіральнай групы АБСЕ ў Мінску Ханс-Георг Вік.
30 лістапада 1999 г., пасля васьмі месяцаў зняволення, М. Чыгіру была змененая мера пакарання пад падпіску аб нявыездзе.
19 мая 2000 Мінскі гарадскі суд, суддзя Аляксандр Васілевіч, прысудзіў тры гады пазбаўлення волі з адтэрміноўкай выканання прысуду на два гады (адвакатам М. Чыгіра выступала яго жонка — Юлія Чыгір і адвакат Аляксандр Пыльчанка, грамадскімі абаронцамі — прадстаўнікі Беларускага хельсінкскага камітэту Гары Паганяйла і Праваабарончага цэнтру «Вясна» Барыс Гюнтэр). На адносна «мягкі» прысуд паўплываў грамадска-палітычны дыялог паміж уладамі і дэмакратычнай апазіцыяй, які праходзіў у гэты час пры пасярэдніцтве місіі АБСЕ ў Мінску. Пасля судовага працэсу пасол ЗША ў Беларусі Дыніэл Спекхард назваў суд «палітычна матываваным шоў».
Падчас вынясення прысуду на ганку будынку суда адбыўся інцындэнт паміж жонкай М. Чыгіра Юліяй Чыгір, якая выконвала адвакацкія абавязкі, і міліцыянтам. Міліцыя не пускала ў будынак суда сыноў М. Чыгіра Аляксея і Аляксандра, сястру М.Чыгіра, журналістаў і людзей, якія прыйшлі падтрымаць былога прэм’ер-міністра. Ю. Чыгір патрабавала іхняга допуску да судовага працэсу. Затым маёр Амельчанка напаў на яе з-за спіны, траўмаваў ёй руку, пра што сведчыла медычная даведка і фотаматэрыялы, на якіх быў зафіксаваны вяліны сіняк на руцэ Ю. Чыгір. Абараняючыся, Ю. Чыгір ўкусіла міліцыянта за вуха. Яна напісала заяву ў пракуратуру ў якасці пацярпелай, аднак пракуратура Фрунзенскага раёна г. Мінска ўзбудзіла крымінальную справу супраць Ю. Чыгір за нанясенне траўмы міліцыянту.
20 кастрычніка 2000 г. Ю. Чыгір была асуджаная на два гады ўмоўна.
5 снежня 2000 г. Вярхоўны суд адмяніў рашэнне мінскага гарадскога суда адносна М. Чыгіра і адправіў матэрыялы на дарасследаванне.
Старшыня суду Міхаіл Кашко абгрунтаваў адмену прысуду немагчымасцю на падставе сабраных следчымі доказаў апраўдаць ці прызнаць  М. Чыгіра вінаватым.
М. Чыгір быў сябрам Нацыянальнага выканаўчага камітэту, ценявога ўраду дэмакратычнай часткі Вярхоўнага Савету РБ 13-га склікання.
М. Чыгір прымаў удзел у парламенцкіх выбарах у Палату прадстаўнікоў Народнага сходу РБ (кастрычнік 2000 г.) і ў сваёй акрузе прайграў Наталлі Машэравай.
У 2001 г. прыняў удзел у кампаніі па выбарах прэзідэнта. Выбыў з перадвыбарнай гонкі пасля таго, як не набраў неабходнай колькасці подпісаў выбаршчыкаў і не быў зарэгістраваны ў якасці кандыдата, падтрымліваў адзінага кандыдата ад дэмакратычных сілаў У. Ганчарыка.
Напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў пераследу падверглася таксама сям’я М. Чыгіра. У жніўні 2000 г., асцерагаючыся рэпрэсій, быў вымушаны з’ехаць у Германію старэйшы сын М. Чыгіра Аляксей.
10 лютага 2001 г. быў арыштаваны, Аляксандр Чыгір, сын былого прэм’ер-міністра М. Чыгіра. Ён быў збіты пры затрыманні, абвінавачаны ў крадзяжы аўтамашынаў. 06 сакавіка 2002 г. А. Чыгір быў асуджаны на сем гадоў калоніі з канфіскацыяй маёмасці.
Тры гады знаходзіўся ў СІЗА № 1 у Мінску. У 2004 г. адбыўся паўторны суд над А. Чыгіром, у выніку ягоны тэрмін быў скарочаны да чатырох гадоў зняволення. Год з тэрміну прысуду быў скасаваны ў выніку амністыі і  ў красавіку 2004 г. А. Чыгір быў выпушчаны на волю ў зале суда. Неўзабаве А. Чыгір з’ехаў у Маскву.
Сям’я М. Чыгіра лічыла гэтую крымінальную справу палітычна матываванай і звязвала пераслед А. Чыгіра з мяркуемым удзелам М. Чыгіра ў прэзідэнцкіх выбарах. Як сказаў М. Чыгір: «помсцілі мне праз майго сына». Падчас следства невядомымі быў збіты адвакат А. Чыгіра Аляксандр Пыльчанка.
23 ліпеня 2002 г. суд Фрунзенскага раёна Мінска, суддзя Наталля Варэнік, вынес прысуд М. Чыгіру — тры гады пазбаўлення волі з адтэрміноўкай выканання прысуду на два гады, а таксама пазбаўленне на пяць гадоў права займаць вызначаныя пасады, звязаныя з гаспадарча-распарадчай дзейнасцю. М. Чыгіра прызналі вінаватым ва ўтойванні падаткаў і ўхіленні ад падавання падатковых дэкларацый, што прычыніла дзяржаве шкоду ў адмыслова буйным памеры. З улікам пяні і іншых налічэнняў шкода склала 8 млн. 57 тыс. 355 рублёў. М.Чыгір абавязаны пакрыць нанесеную шкоду. Падчас дзеяння прысуду ён не можа пакідаць месца жыхарства без дазволу органаў МУС. Мера пакарання — падпіска аб нявыездзе — пакінутая ў сіле. Па другім пункце абвінавачвання — службовая халатнасць у сувязі з выплатай авансавага плацяжу на суму звыш 1 млн. долараў ЗША канадскай фірме для будаўніцтва новага будынка «Белаграпрамбанка» — суд палічыў вінаватасць М.Чыгіра даказанай. Аднак у сувязі з заканчэннем тэрміна даўнасці спыніў працэс.
М. Чыгір і далей браў удзел у грамадска-палітычным жыцці краіны.
На выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у 2010 годзе быў даверанай асобай Яраслава Раманчука.
Асабістае
Жанаты, двое дзяцей, Аляксей і Аляксандр. Два ўнукі — Міхаіл і Станіслаў.
Allium qasyunense
Allium qasyunense — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.
Апісанне
Ліставыя ножны і пласціны пакрытыя стромкімі вельмі кароткімі валасінкамі. Сегменты калякветніка завостраныя без выразных сярэдніх жылак.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і — Ізраіль, Іарданія, Палесціна, Сірыя.
Насяляе паўзасушлівыя травяністыя схілы, дзе пераважаюць кусты. На тэрыторыі, дзе від расце, сярэднегадавая колькасць ападкаў складае 200—400 мм. Вышыня росту — 0-700 м н.у.м. .
Пагрозы і ахова
Пагрозы невядомыя.
Неабходныя даследаванні для пацверджання распаўсюджвання віду ў Сірыі.
Казулька (Краснаярскі край)
Казулька (Козулька) — пасёлак гарадскога тыпу ў Казульскім раёне Краснаярскага края Расіі. Уваходзіць у гарадское паселішча пасёлак Казулька як яго адміністрацыйны цэнтр. Насельніцтва — 7833 чал. (2017). Знаходзіцца за 100 км на захад ад Краснаярска па чыгунцы і за 105 км па аўтадарозе. Населены пункт заснаваны ў 1892 годзе. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1962 года.
У пасёлку нарадзіўся Герой Савецкага Саюза Міхаіл Хлебнікаў.
Грыгорый
Грыго́рый (Γρηγόριος) — мужчынскае асабістае імя грэчаскага паходжання.
Плясецкае
Плошча паверхні возера каля 0,22 км², даўжыня 0,61 км, найбольшая шырыня 0,51 км. Найбольшая глыбіня 1,5 м, сярэдняя 0,9 м. Даўжыня берагавой лініі 1,81 км. Аб’ём вады 0,20 млн м³.
Размешчана на ўскрайку асушанага балотнага масіву. Схілы катлавіны маюць вышыню да 2 м. Берагі нізкія, пераважна забалочаныя, параслі хмызняком, на паўднёвым захадзе лесам. Дно выслана глеем і сапрапелем. Зарастае істотна. На паўднёвым усходзе ўпадае ручай. На захадзе пратокай злучана з канавай Плясецкая.
У возеры водзяцца акунь, плотка, шчупак, лешч і іншыя віды рыб.
Лужкі (Смалявіцкі раён)
Лужкі́ (, Лужки) — пасёлак у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 16 красавіка 1874 года
Сонечнае зацьменне 16 красавіка 1874 года — поўнае сонечнае зацьменне 117 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0569 і дасягнула свайго максімуму ў 14:00:53 UTC у пункце з каардынатамі 40° пд. ш. 1° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 11 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 335 км.
Зацьменне 16 красавіка 1874 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1874 годзе і 180-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 лістапада 1873 года, наступнае — 10 кастрычніка 1874 года.
Тасееўскі раён
Тасееўскі раён (Тасеевский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Тасеева.
Гарбавічы
Назву Гарбаві́чы маюць:
Маршалак надворны літоўскі
Пачынаючы з часоў Уладзіслава Вазы засядаў у Сенаце.
NGC 702
NGC 702 (іншыя абазначэнні — MCG -1-5-43, Arp 75, PGC 6852) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўлучаны ў атлас пекулярных галактык.
Ілья Ігаравіч Чарняк
Ілья Чарняк (нар., Яроміна, Гомельскі раён) — беларускі футбаліст, нападнік казахстанскага клуба «Каспій» з Актау і моладзевай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец гомельскай СДЮШАР-8, у 2019 годзе выступаў за дубль «Гомеля», дзе хутка замацаваўся ў складзе. Таксама некаторы час гуляў у міні-футбол за БЧ, дзе стаў наймаладзейшым іграком і аўтарам гола ў гісторыі клуба. У 2020 годзе перабраўся ў салігорскі «Шахцёр», дзе таксама гуляў за дубль, часам прыцягваўся да асноўнай каманды.
У лютым 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў заграбскае «Дынама II». У студзені 2022 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Шахцёр» і стаў рыхтавацца да сезона з асноўнай камандай салігорцаў. 16 красавіка 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы першы тайм у матчы супраць барысаўскага БАТЭ (0:1). У далейшым працягваў рэгулярна з’яўляцца ў стартавым складзе каманды.
У лютым 2023 года пакінуў «Шахцёр» і хутка стаў іграком грозненскага «Ахмата». Па заканчэнні сезона ў чэрвені 2023 года пакінуў грозненскі клуб. У ліпені 2023 года далучыўся да казахстанскага «Каспія».
Міжнародная кар’ера
21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Расіі (1:6) і быў заменены ў другім тайме.
Дыфузнае пазагалактычнае фонавае выпраменьванне
Дыфузнае пазагалактычнае фонавае выпраменьванне (Diffuse extragalactic background radiation, DEBRA) — дыфузнае поле фатонаў пазагалактычнага паходжання, якое запаўняе Сусвет. Фатоны могуць адрознівацца па энергіі на 20 парадкаў: ад ~10–7 эВ да ~100 ГэВ. Паходжанне фатонаў і звязаныя з ім фізічныя працэсы своеасаблівыя для кожнага дыяпазону даўжынь хваль. Існуе шэраг доказаў існавання фонавага выпраменьвання. На малюнку намалявана схема залежнасці энергетычнай яркасці, памножанай на даўжыню хвалі, ад даўжыні хвалі ва ўсіх дыяпазонах электрамагнітнага выпраменьвання. Мяркуецца, што ўсе касмалагічныя мадэлі павінны прайграваць назіраную залежнасць. Разуменне прыроды і ўласцівасцей фонавага выпраменьвання з'яўляецца важнай задачай сучаснай касмалогіі, якая закранае многія вобласці астрафізікі. Напрыклад, аптычнае выпраменьванне пазагалактычных крыніц у сукупнасці можна разглядаць як летапіс нуклеасінтэзу і хімічнай эвалюцыі Сусвету.
Дыяпазоны дыфузнага пазагалактычнага фонавага выпраменьвання
У цэлым дыфузнае пазагалактычнае фонавае выпраменьванне можна падзяліць на некалькі дыяпазонаў у адпаведнасці з прыродай і звязанымі фізічнымі працэсамі. Стандартная класіфікацыя такая:
Лаўрэнцій Паўлавіч Берыя
Лаўрэ́нцій Па́ўлавіч Бе́рыя (ლავრენტი პავლეს ძე ბერია, 17 (29) сакавіка 1899, Мерхеўлі, Гумістынскі ўчастак, Сухумская акруга,, Расійская імперыя — 23 снежня 1953) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Генеральны камісар дзяржбяспекі (1941), Маршал Савецкага Саюза (з 1945), Герой Сацыялістычнай Працы (з 1943).
Біяграфія
Нарадзіўся 17 (29) сакавіка 1899 года ў паселішчы Мерхеулі Сухумскай акругі Кутаіскай губерні. У сакавіку 1917 года стаў членам РСДРП(б).
Намеснік Старшыні Савета Міністраў СССР (1946—1953), першы намеснік Старшыні Савета Міністраў СССР (1953). Член Дзяржаўнага камітэта абароны СССР (1941—1944), намеснік старшыні ДКА СССР (1944—1945). Член ЦВК СССР 7 склікання, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1—3 скліканняў. Член ЦК ВКП (б) (1934—1953), кандыдат у члены Палітбюро ЦК (1939—1946), член Палітбюро (1946—1953). Уваходзіў у бліжэйшае атачэнне І. В. Сталіна. Курыраваў шэраг найважнейшых галін абароннай прамысловасці, у тым ліку ўсе распрацоўкі, якія датычылі стварэння ядзернай зброі і ракетнай тэхнікі.
Пасля смерці Сталіна, у чэрвені 1953 года Л. П. Берыя арыштаваны па абвінавачванні ў шпіянажы і змове з мэтай захопу ўлады. Расстраляны 23 снежня 1953 года па прысудзе Спецыяльнай судовай прысутнасці Вярхоўнага суда СССР.
Дом Шура
Дом Шура — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва. Размешчаны па Ленінскай вуліцы, 8.
Біяграфія
Пабудаваны ў канцы XIX ст. на вул. Вялікай Садовай як жылы будынак. У 1912 г. належаў Евелю Шуру. Да 1917 г. на ніжніх паверхах будынка размяшчаліся майстэрня дамскіх сукенак Хаімовічаў, крама капелюшоў А. Ш. Ліпніка і А. М. Германа, крама старых рэчаў Х. А. Германа, слясарныя майстэрні Н. Каплана, мануфактурныя крамы і склады.
У 1920-х гг. будынак нацыяналізаваны. Выкарыстоўваўся як жылы. У 1971 г. рэканструяваны. На пачатку 1990-х гг. былі праведзены рэканструкцыя і капітальны рамонт МЖК. Цяпер гэта жылы дом з гандлёвымі кропкамі на першым паверсе
Архітэктура
Дамы № 6, 8, 10 з’яўляюцца адзіным комплексам забудовы, які галоўным фасадам выходзіць на чырвоную лінію забудовы вул. Ленінскай. Дом № 8 уяўляе сабой трохпавярховы, прамавугольны ў плане цагляны будынак з праезнай аркай з цыліндрычным скляпеннем. У афармленні фасадаў выкарыстаны рустоўка, карнізныя паяскі, прамавугольныя падаконныя нішы. На першым і другім паверхах аконныя праёмы прамавугольныя, на трэцім — арачныя з ліштвамі. Будынак завершаны тонкапрафіляванымі карнізамі. Унутраная планіроўка зменена.
Уладзімір Яўгенавіч Падутаў
Уладзімір Яўгенавіч Падутаў (нар., г. Мінск) — беларускі вучоны ў галіне папуляцыйнай біялогіі, генетыкі і біятэхналогіі. Член-карэспандэнт (2014), доктар біялагічных навук (2002).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (1985).
З 1985 года настаўнік. З 1986 года ў Беларускім НДІ лясной гаспадаркі Дзяржаўнага камітэта СССР па лесе. З 1999 года дактарант Інстытута генетыкі і цыталогіі НАН Беларусі. З 2002 года в. а. загадчыка лабараторыі, з 2003 года загадчык лабараторыі Інстытута лесу НАН Беларусі.
Узнагароды
Прэмія АН Беларусі (1995) за цыкл работ па інтэгральнай ацэнцы генетычных рэсурсаў іглічных лясоў Беларусі і сумежных дзяржаў і прынцыпам іх рацыянальнага выкарыстання.
Навуковая дзейнасць
Даследаванні па папуляцыйнай і эвалюцыйнай генетыцы лясных раслін, селекцыі драўняных відаў, лясной біятэхналогіі. Правёў ацэнку стану генетычных рэсурсаў, характару і накіраванасці генетыка-папуляцыйных працэсаў асноўных лесаўтваральных відаў Беларусі, выявіў заканамернасці відастваральнага працэсу іглічных відаў краін СНД, вызначыў для іх асноўныя этапы відаўтварэння і ўзровень генетычных змяненняў на кожным этапе, вывучыў філагеаграфію галоўных лесаўтваральных відаў Беларусі, распрацаваў метадалагічную базу для правядзення генетычнага маніторынгу ўсіх этапаў селекцыйнага насенняводства лясных парод.
Аўтар больш за 150 навуковых прац, у тым ліку 8 манаграфій і 4 навукова-метадычных дапаможнікаў, 4 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
Смыччо
Смыччо́ (, Смычьё) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Брухачыха
Брухачыха (Брюхачиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ізвекаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сухабузімскі раён
Сухабузімскі раён (Сухобузимский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Сухабузімскае.
Эма Віталеўна Новікава
Эма Віталеўна Новікава (нар. ; г. Асіповічы) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1965 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1973 годзе — БПІ. Архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у ДП «Мінскпраект».
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1987 года.
Пражывае ў Мінску па вуліцы Шаранговіча, 52.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскіх калектывах): Серабранка-8 (1976), ПДП рэканструкцыі Партызанскага праспекта (1977), Аэрадромная 1,3 (1979—1980), Уручча — 4, 5, 6 (1986—1990, 2005), г.п. Хмелеўка (1992), Сухарава-5 (1999—2005), Лошыца-3 (2003—2005).
IC 417
IC 417 — галактыка тыпу EN+OCL у сузор’і Вознік.
Баравыя (Смаргонскі раён)
Баравы́я (, Боровые) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года хутар уваходзіў у склад Сыраваткінскага сельсавета.
Грамадскі дзеяч
Грама́дскі дзе́яч — асоба, якая займаецца грамадскай дзейнасцю, гэта значыць дзейнасцю па добраахвотнаму абслугоўванню палітычных, культурных, прафесійных патрэб грамадства.
Варварына (Навадугінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Валерый Мікалаевіч Новікаў
Валерый Мікалаевіч Новікаў (нар., в. Гарадзішча, Брагінскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін Елісееў, Воінаў, Філімонаў).
У 1975—1995 гадах старэйшы архітэктар, галоўны архітэктар у інстытуце «Белдзяржпраект» (пераназваны ў АП «Белпраект»); у 1994—1998 гадах галоўны архітэктар праектаў, начальнік праектнага аддзела ААТ «Забудова»; у 1998—2000 галоўны архітэктар праектаў АП «Белпраект»; у 2001—2002 галоўны архітэктар праектаў ТДА «Праектінжбуд»; з 2002 года дырэктар, галоўны архітэктар праектаў УП «Творчая майстэрня архітэктара Новікава В. М.».
Член Саюза архітэктараў з 1982 года.
Творчасць
Асноўныя працы: бальніца з паліклінікай «Бабруйскшыны» (1987—1990, сааўтар Буры); бальнічны комплекс у г. Баранавічы (1988—1993, сааўтары Буры, Т. М. Царова); дзіцячы санаторый у п. Круглае Магілёўскай вобласці (1991—1992); дзіцячая паліклініка па вул. Нікіфарава ва Уруччы (1988—1989, сааўтар Буры); шматсекцыйныя жылыя дамы ў пас. Чысць, пас. Ждановічы, у г. Клецку (1995—1998); прыборна-сэрвісны цэнтр па абслугоўванні сістэм супрацьпажарнай аўтаматыкі і ахоўнай сігналізацыі ў квартале па вул. К. Лібкнехта і зав. Дамашэўскім (2006—2008, сааўтар Э. В. Новікава); адміністрацыйны будынак па зав. Тучынскім у г. Мінску (2001); корпус з лячэбна-дыягнастычным блокам у г. Магілёве (1984—1985); індывідуальныя аднакватэрныя жылыя дамы ў г. Мінску і Мінскім раёне (1995—2008); адміністрацыйны будынак ЗАТ «Белмантажхімахова» па вул. Кабушкіна ў г. Мінску (2008—2009, сааўтар Э. В. Новікава); рэканструкцыя нежылых памяшканняў пад комплекс адміністрацыйна-гандлёвага прызначэння па вул. П. Броўкі ў г. Мінску (2004); магазін харчовых тавараў па вул. Малініна ў г. Мінску (2004).
Магістральная
Магістра́льная (, Магистральная) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
NGC 703
NGC 703 (іншыя абазначэнні — UGC 1346, MCG +6-5-29, CGCG 522-37, PGC 6957) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Сан-Тамаза-Агардзіна
Насельніцтва складае 812 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 32020. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Казульскі раён
Казульскі раён (Козульский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Казулька.
Вялікаўлуйскі раён
Вялікаўлуйскі раён (Большеулуйский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Вялікі Улуй.
Вялікамурцінскі раён
Вялікамурцінскі раён (Большемуртинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Вялікая Мурта.
Сяргей Пятровіч Рубніковіч
Сяргей Пятровіч Рубніковіч (нар. 1974, Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць, БССР) — беларускі ўрач. Доктар медыцынскіх навук (2012), прафесар (2015), член-карэспандэнт НАН Беларусі (2021).
Біяграфія
У 1996 годзе скончыў стаматалагічны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. У 1998 годзе скончыў клінічную ардынатуру па артапедычнай стаматалогіі на кафедры артапедычнай стаматалогіі БелМАПА. З 1998 года працаваў асістэнтам, а затым з 2004 года дацэнтам кафедры артапедычнай стаматалогіі БДМУ. У 2002 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Выбар куксавай штыфтавай укладкі і штыфтавых зубоў з улікам захаванасці сценак каналаў каранёў (эксперыментальна-клінічнае даследаванне)», а ў 2011 годзе доктарскую дысертацыю на тэму: «Лазерна-аптычная дыягностыка хвароб перыядонту і абгрунтаванне метадаў іх лячэння (эксперыментальна-клінічнае даследаванне)». З красавіка 2013 года загадчык кафедры артапедычнай стаматалогіі і артадантыі з курсам дзіцячай стаматалогіі БелМАПА.
21 верасня 2020 года прызначаны на пасаду рэктара Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца заснавальнікам і кіраўніком навуковай школы па стаматалогіі з выкарыстаннем клетачных і лічбавых тэхналогій. Аўтар больш як 450 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, 35 кніжных выданняў, 300 артыкулаў у беларускіх і замежных выданнях, 20 патэнтаў на вынаходствы, 19 інструкцый па прымяненні, зацверджаных Міністэрствам аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, мае звыш 250 актаў укараненняў у практычную ахову здароўя і навучальны працэс.
Санкцыі ЕС, іншых краін
21 чэрвеня 2021 года Рубніковіч быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Паводле рашэння Савета Еўрапейскага саюза Рубніковіч «нясе адказнасць за рашэнне адміністрацыі ўніверсітэта адлічыць студэнтаў за ўдзел у мірных акцыях пратэсту», пастановы аб чым былі прыняты пасля закліку Аляксандра Лукашэнкі 27 кастрычніка 2020 года адлічаць студэнтаў універсітэтаў, якія ўдзельнічаюць у акцыях пратэсту і страйках, — рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці і падтрымку рэжыму Лукашэнкі. З той жа фармулёўкай 7 ліпеня 2021 года Рубніковіч трапіў і ў санкцыйны спіс Швейцарыі. 6 ліпеня да чэрвеньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
IC 418
IC 418 — галактыка тыпу PN (Планетарная туманнасць) у сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ваейкава (Навадугінскі раён)
Ваейкава (Воейково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ізвекаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Соўкі (Пастаўскі раён)
Со́ўкі (, Совки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Будзілкі
Будзі́лкі (, Будилки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 20 лістапада 1873 года
Сонечнае зацьменне 20 лістапада 1873 года — частковае сонечнае зацьменне 150 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,5138 і дасягнула свайго максімуму ў 03:22:52 UTC у пункце з каардынатамі 63° пд. ш. 9° з. д..
Зацьменне 20 лістапада 1873 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1873 годзе і 179-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 мая 1873 года, наступнае — 16 красавіка 1874 года.
Мікалай Іванавіч Бухарын
Мікалай Іванавіч Бухарын (27 верасня (9 кастрычніка) 1888,, Расійская імперыя — 15 сакавіка 1938, расстрэльны палігон «Камунарка», Маскоўская вобласць) — савецкі эканаміст, палітычны, дзяржаўны і партыйны дзеяч. Акадэмік АН СССР (1929).
Сямён Іванавіч Дзяжнёў
Сямён Іванавіч Дзяжнёў (Семён Ива́нович Дежнёв; каля 1605, Вялікі Усцюг — пач. 1673, Масква) — выдатны рускі мараход, землепраходзец, падарожнік, даследчык Паўночнай і Усходняй Сібіры, казацкі атаман, а таксама гандляр пушнінай, першы з вядомых еўрапейскіх мараплаўцаў, ў 1648 годзе, на 80 гадоў раней, чым Вітус Берынг, прайшоў Берынгаў праліў, які аддзяляе Аляску ад Чукоткі.
Характэрна, што Берынгу не ўдалося прайсці ўвесь праліў цалкам, а прыйшлося абмежавацца плаваннем толькі ў яго паўднёвай частцы, тады як Дзяжнёў прайшоў праліў з поўначы на ​​поўдзень, па ўсёй яго даўжыні. У гонар Дзяжнёва названы мыс.
1929 год у гісторыі літаратуры
1929 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Allium ravenii
Allium ravenii — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана. Від названы ў гонар прафесара доктара.
Апісанне
Цыбуліна круглай формы, ≈ 1 см шырынёй. Вонкавыя абалонкі чырванавата-карычнева-чарнаватыя. Цыбулінкі адсутнічаюць. Сцябло 1, 5-10 см даўжынёй. Лісткоў 3-7, даўжэйшыя за сцябло. Суквецці паўшарападобныя, малакветкавыя. Калякветнік шырока званочкавы, бялёсы з цёмна-фіялетавай сярэдняй жылкай. Лісточкі калякветніка тупыя, даўжынёй 4-5 мм, гладкія. Пылавікі фіялетавы. Каробачка гладкая, шырынёй 4 мм.
Распаўсюджанне
Эндэмік Казахстана.
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь» (І. І. Уласаў, С. Ц. Конанаў, А. М. Базылевіч)
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь» — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1942 года на базе атрадаў І. І. Уласава (Бліна, пазней «За Савецкую Беларусь»), 2-га, 3-га, 4-га. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Мінскага, Смалявіцкага, Чэрвеньскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (1752 партызаны, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Мінск — Барысаў, Мінск — Асіповічы і шашэйных дарогах. У кастрычніку 1942 года каля вёскі Навазер’е Чэрвеньскага раёна вялі 8-гадзінны бой. У лістападзе 1942 года разбілі нямецкі гарнізон у вёсцы Вызваленне Чэрвеньскага раёна, у чэрвені 1944 — у вёсцы Загор’е Смалявіцкага раёна. У жніўні 1943 і чэрвені 1944 гадоў падарвалі 1,2 тысячы рэек. У красавіку 1944 падарвалі 22 эшалоны, разбілі 9, пашкодзілі 14 паравозаў, спалілі 2 масты, знішчылі 32 аўтамашыны. У сакавіку, лістападзе 1943, чэрвені 1944 гадоў вялі баі з карнікамі. 3 — 9 ліпеня 1944 года разам з Чырвонай Арміяй вялі баі па знішчэнню нямецкай групоўкі ў раёне Смалявіч.
Зімовы шторм у Паўночнай Амерыцы (снежань 2022)
Зімовы шторм у Паўночнай Амерыцы (неафіцыйная назва зімовы шторм «Эліят» ) — шторм, які пачаў фарміравацца 21 снежня 2022 года, узмацняючыся над паўночнымі Вялікімі Раўнінамі і закранаючы таксама Скалістыя горы і Сярэдні Захад. Прыроднае бедства ахапіла тэрыторыю ў 3200 км — ад Тэхаса да Квебека. Пад удар стыхіі трапіла вялікая частка Канады і ЗША.
Умовы надвор’я
Халодныя паветраныя масы спусціліся з паўночных раўнін, з-за чаго тэмпература паветра рэзка ўпала. Папярэджанні аб умовах надвор’я закранулі каля 200 мільёнаў чалавек. Амерыканскія метэаролагі папярэдзілі суайчыннікаў, што ў некаторых раёнах знаходжанне на адкрытым паветры можа прывесці да абмаражэння «за лічаныя секунды».
У прыбярэжных раёнах на паўночным усходзе штатаў (гістарычныя вобласці Новая Англія і Новыя Нідэрланды) назіралася падтапленне берагавой лініі. Вельмі складанай заставалася сітуацыя ў горадзе Бафала, дзе выпала да 89 сантыметраў ападкаў. Бачнасць з-за снегападу была практычна нулявая. Метэаролагі заклікалі мясцовых жыхароў па магчымасці не выходзіць на вуліцу і адмовіцца ад паездак на аўтамабілі.
Урадавыя мерапрыемствы
21 снежня рэжым надзвычайнага становішча абвясціў штат Джорджыя, а на наступны дзень таксама Каларада, Канектыкут, Канзас, Кентукі, Мэрыленд, Місуры, Паўночная Караліна, Нью-Ёрк, Аклахома, Заходняя Віргінія, Вісконсін і Паўднёвая Дакота. У апошнім да барацьбы са стыхіяй прыцягнута Нацыянальная гвардыя. Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн звярнуўся да насельніцтва з заклікам паставіцца да гэтага шторму сур’ёзна.
выпусціла папярэджанне аб снежнай буры для значнай часткі паўднёва-заходняга і сярэдне-заходняга Антарыа, а таксама поўдня рэгіёну, раёнаў на ўсход ад заліва Джорджыян і ўсходняй частцы возера Антарыа, уключаючы Кінгстан. Папярэджання аб зімовым шторме былі выпушчаны для астатняй часткі Паўднёвага Антарыа. У тым жа рэгіёне большасць школьных саветаў, у тым ліку на ўсходзе Атавы, зачынілі школы на 23 снежня.
Ахвяры і шкода
Да Каталіцкага Раства толькі ў ЗША загінулі 33 чалавекі ў 16 штатах. Многія з іх памерлі ў выніку няшчасных выпадкаў, звязаных са штормам. У ліку такіх здарэнняў аўтамабільныя аварыі і атручэнні выхлапамі машын і абагравальнікаў, якія выкарыстоўваліся ў памяшканні, каб сагрэцца. Так, адзін з раёнаў Тэхаса паведаміў аб больш чым 300 завіксаваных атручванняў выхлапамі. У Паўночнай Караліне снежная бура выклікала тарнада, ад якога загінулі тры чалавекі, а яшчэ 10 атрымалі траўмы. У канадскай правінцыі Брытанская Калумбія ў выніку перакульвання аўтобуса праз абледзяненне дарогі чатыры чалавекі загінулі, яшчэ 52 былі шпіталізаваны.
У некаторых частках ЗША назіраліся перабоі з электрычнасцю, паколькі ў выніку з’яў надвор’я абрынуты лініі электраперадач. Паводле звестак сайта PowerOutage.com, да ночы з 23 на 24 снежня перабоі ў падачы электраэнергіі закранулі больш за мільён гаспадарак і прадпрыемстваў. У штаце Тэхас без яе засталіся каля 2 млн жыхароў.
Высокава (Навадугінскі раён)
Высокава (Высоково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ізвекаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Брожа (станцыя)
Бро́жа (, Брожа)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Брожа; на лініі Бабруйск — Рабкар, паміж прыпыначным пунктам Глебава Рудня і прыпыначным пунктам Орсічы.
Гісторыя
У 1916—1920 гг. на станцыі дзейнічаў лесапільны завод, на якім у 1918 годзе працавала 75 рабочых.
NGC 704-1
NGC 704-1 (іншыя абазначэнні — UGC 1343, MCG 6-5-28, ZWG 522.34, 5ZW 134, PGC 6953) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фядотаў
Фядотаў — прозвішча.
Сапада
Сапада (Sappada) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 1324 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 63 км². Паштовы індэкс — 32047. Тэлефонны код — 0435.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Margherita di Antiochia.
Міхаіл Сяргеевіч Філіпоўскі
Міхаі́л Сярге́евіч Філіпо́ўскі (, Баранавічы, Мінская губерня —, Масква) — савецкі ваеначальнік, генерал-лейтэнант (1945). Кандыдат ваенных навук (1948).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 лютага 1896 года ў Баранавічах у шляхецкай сям’і. Яго дзед па маці — вядомы рускі генерал Аляксееў.
У 1915 годзе М. С. Філіпоўскі ўступіў у рускую імператарскую армію, тады ж скончыў Віленскае пяхотнае вучылішча, выпушчаны паручнікам. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, камандаваў ротай, затым батальёнам, ваяваў на Заходнім, Паўднёва-Заходнім і Паўночным франтах. Пасля рэвалюцыі салдаты абралі Філіпоўскага ў палкавы камітэт. З 1917 года член УКП(б).
Грамадзянская вайна
У 1918 годзе М. С. Філіпоўскі добраахвотна ўступіў у РСЧА, з пачаткам Грамадзянскай вайны ваяваў на Паўночным фронце супраць белагвардзейцаў і замежных інтэрвентаў, камандуе зводным атрадам Паўночна-Усходняга ўчастка атрадаў заслоны. 31 жніўня 1918 года зводны батальён амерыканскіх, англійскіх і французскіх інтэрвентаў пад камандаваннем Хадэльдона паспрабаваў прарвацца да станцыі Абазёрская з фланга. 4 верасня 1918 года батальён быў разгромлены атрадам М. С. Філіпоўскага. 11 верасня 1918 года, загадам РВС РСФСР з войскаў Паўночна-ўсходняга ўчастка Заходняй заслоны была створана 6-я армія. 20 лістапада 1918 года ўсе савецкія войскі былі зведзены ў палкі, М. С. Філіпоўскі прызначаны камандзірам 160-га стралковага палка. У студзені-лютым 1919 года ўдзельнічае ў Шэнкурскай аперацыі. План аперацыі быў распрацаваны камандуючым 6-й арміяй А. А. Самойла. Згодна з планам М. С. Філіпоўскі ўзначаліў адзін з трох атрадаў — Вельскі (Вельскую калону) 18-й стралковай дывізіі. У атрадзе налічвалася 1350 чалавек, 4 гарматы і 21 кулямёт. Пасля трох дзён баёў Вельскі атрад захапіў ўмацаванне на Высокай гары, разбіўшы амерыкана-канадскія часткі і адкрыў дарогу на Шэнкурск. 25 студзеня горад быў вызвалены. З 27 кастрычніка па 18 лістапада 1919 года М. С. Філіпоўскі ч. в. с. камандзіра 54-й стралковай дывізіі, з 26 лістапада 1919 года — ч. в. с. камандзіра 18-й стралковай дывізіі. 21 лютага 1920 года дывізіяй быў вызвалены Архангельск, затым Анега.З вызваленага Архангельска адправіў прэм’ер-міністру Вялікабрытаніі Дэвіду Лойд Джорджу тэлеграму: «Вашых скінулі ў мора, сустракайце. Камдзіў Філіпоўскі». М. С. Філіпоўскі камандаваў 18-стралковай дывізіяй да 23 сакавіка 1920 года, затым прызначаны начальнікам штаба той жа дывізіі. Неўзабаве белы рух на Паўночным фронце быў канчаткова разгромлены, дывізія была перакінутая на Заходні фронт і ўвайшла ў склад 4-й арміі. У якасці начальніка штаба 18-й стралковай дывізіі М. С. Філіпоўскі ўдзельнічае ў Савецка-польскай вайне — Майскай аперацыі, Ліпеньскай аперацыі і Варшаўскай бітве. У Варшаўскай аперацыі РСЧА пацярпела паражэнне, у канцы жніўня 1920 года часткі 4-й арміі былі інтэрнаваныя ў Усходняй Прусіі.
Паміж войнамі
У 1923 годзе М. С. Філіпоўскі скончыў Курсы ўдасканалення каманднага складу (КУКС) пры Ваеннай акадэміі РСЧА, камандаваў 20-й стралковай дывізіяй Туркестанскага фронту, удзельнічаў у баях з басмачамі. У той час падзяляў погляды трацкісцкай апазіцыі, выступаў у партарганізацыі дывізіі ў абарону поглядаў Троцкага. З 1924 года — памочнік камандзіра 13-га стралковага корпуса таго ж фронту, затым памочнік начальніка і ч. в. с. начальніка ўпраўлення Каўказскай арміі, ваенны кіраўнік Закаўказскага камуністычнага універсітэта.
У 1927 годзе накіраваны ваенным саветнікам ў Кітай, удзельнічаў у Грамадзянскай вайне, вярнуўся праз год. У 1928 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе і быў прызначаны камандзірам стралковай дывізіі, затым служыў на пасадах начальніка Упраўлення ВНУ, начальніка Упраўлення па пазавайсковай падрыхтоўкі начальніцкага складу, памочніка інспектара па ваеннай працы «ТСААВІЯХІМ» СССР.
Вялікая Айчынная вайна
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны М. С. Філіпоўскі на той жа пасадзе. У 1942 годзе ён скончыў Акадэмію Генштаба, у снежні 1942 года быў прызначаны начальнікам штаба 58-й арміі. Прымаў удзел у Бітве за Каўказ. 9 лютага 1943 года пачалася Краснадарская наступальная аперацыя, у ходзе якой М. С. Філіпоўскі узначальваў ударную групоўку 58-й арміі ў складзе 317-й, 351-й і 417-й стралковых дывізій. У наступленні, распачатым 26 лютага 1943 года, удзельнічалі толькі дзве дывізіі з трох (417-я не паспела падысці), нягледзячы на гэта і цяжкія ўмовы надвор’я ўдарная група Філіпоўскага наступала паспяхова, але яе наступленне не было падтрымана. У выніку група трапіла ў акружэнне, але працягвала змагацца. Да 3 сакавіка ў групы скончыліся боепрыпасы, сувязі са штабам не было, М. С. Філіпоўскі прыняў самастойнае рашэнне — адвесці войскі. Да вечара 4 сакавіка часці ўдарнай групы, знішчыўшы матэрыяльную частку, з баямі выйшлі з акружэння.
12 мая 1943 года прызначаны начальнікам штаба 9-й арміі, з верасня па кастрычнік 1943 года ўдзельнічаў у Новарасійска-Таманскай аперацыі. 6 лістапада 1943 года ўпраўленне арміі было расфармавана, М. С. Філіпоўскі быў прызначаны начальнікам штаба 47-й арміі, на гэтай пасадзе да ліпеня 1944 года. З жніўня 1944 года М. С. Філіпоўскі — у распараджэнні Галоўнага ўпраўлення кадраў (ГУК) НКА. У снежні 1944 года М. С. Філіпоўскі прызначаны намеснікам камандуючага 4-й гвардзейскай арміі 3-га Украінскага фронту, удзельнічаў у Будапешцкай аперацыі.
У студзені 1945 года прызначаны ч. в. с. камандуючага 46-й арміяй 3-га Украінскага фронту, працягваў удзел у Будапешцкай аперацыі.
5 сакавіка 1945 года стаў камандзірам 104-га стралковага корпуса, удзельнічаў у Будапешцкай і Венскай аперацыях.
Пасля вайны
Пасля вайны М. С. Філіпоўскі працягваў камандаваць корпусам у Паўднёвай групе войскаў.
У 1946 годзе перайшоў на выкладчыцкую працу ў Акадэмію Генштаба, быў прызначаны старшым выкладчыкам кафедры тактыкі вышэйшых злучэнняў.
У снежні 1950 года выйшаў у адстаўку.
Памёр 8 студзеня 1956 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Увядзенскіх могілках.
Узнагароды
За час службы М. С. Філіпоўскі быў узнагароджаны: іншыя медалі ЗША: Ордэн «Легіён пашаны» 4-й ступені (легіянер)
Алыцкі замак
Алыцкі замак (Олицький замок) — замак у Алыку Валынскай вобласці, на працягу стагоддзяў належаў сям'і Радзівілаў. Сучасная тэрыторыя замка займае 2,7 гектара.