cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карабель
Перыяд флоту разнастайных сіл
Іншай, акрамя карабельнай артылерыі, важнай па значэнні зброяй флоту была прызнана тарпеда, што прывяло да масавага будаўніцтва эскадранных мінаносцаў і лёгкіх крэйсераў з камбінаваным артылерыйскім і тарпедным узбраеннем. Важная ўвага надавалася і будаўніцтву лінейных крэйсераў — караблёў блізкіх па класе да лінкараў, але больш хуткаходных і менш браніраваных — яны павінны былі складаць авангард галоўных сіл флоту, а ў баі выконваць ролю манеўраных крылаў. Атрымалі развіццё і падводныя сілы і марская авіяцыя, аднак яны лічыліся другараднымі, што абумоўлівае панаваннем тэорыі «марскіх сіл» Альфрэда Мегэна, згодна з якой панаванне на моры дасягалася падчас генеральнай бітвы лінейных сіл ці блакаваннем флоту праціўніка ў базах.
У ходзе вайны, асабліва ў другой яе палове, аказалася, што лінейныя сілы ўсіх флатоў праяўлялі пасіўнасць. Тактычная манеўранасць эскадраў лінейнага флоту рэзка пагоршылася з-за складанасці баявых ордараў праз мінныя і тарпедныя пагрозы. Лінейныя караблі не праявілі сябе як ударная сіла флоту. Крэйсеры, прызначаныя для хуткасных аперацый набегу і тактычнай разведкі, вялі значна больш актыўную дзейнасць на акіянскіх прасторах. Значна большае кола задачаў выконвалі і эсмінцы, якія былі шматлікай класай надводных караблёў. У сувязі з колькасцю і разнастайнасцю задачаў і ў залежнасці ад танажу і ўзбраення іх падзялілі на тры класы: мінаносцы, эскадранныя мінаносцы і лідары эсмінцаў. Эсмінцы апынуліся найбольш універсальнымі з усіх відаў надводных караблёў. Вельмі важную ролю ў вайне згулялі падводныя лодкі, асабліва ў барацьбе з гандлёвым суднаходствам. Вопыт абароны ваенна-марскіх базаў даў штуршок для развіцця мінных і супрацьмінных сіл. У перыяд Першай сусветнай вайны з'явіўся зусім новы клас надводных караблёў — авіятранспарты і авіяносцы.
З улікам вопыту Першай сусветнай вайны ў флоце большасці краін адбылася выразная класіфікацыя надводных караблёў на караблі з пераважна артылерыйскім узбраеннем, як лінейныя караблі, браняпалубныя крэйсеры, лінейныя крэйсеры, крэйсеры, браняносцы берагавой абароны, маніторы, кананерскія лодкі, плывучыя батарэі, караблі з пераважна тарпедным узбраеннем, як лідары эсмінцаў, эскадранныя мінаносцы, мінаносцы, тарпедныя катары, караблі вузкаспецыяльнага прызначэння, як авіяносцы, мінныя і сеткавыя загараджальнікі, вартавыя караблі і катары, тральшчыкі, рачныя катары, і іншыя караблі і судны. Па меры эвалюцыі аднастайнага надводнага флоту ў флоце разнастайных сіл змяняліся іх тактыка-тэхнічныя профілі і метады баявога прымянення.
Міжваенны перыяд характарызаваўся бурным развіццём карабельнай авіяцыі і авіяносных караблёў. У 1930-х гадах сфарміраваліся дзве асноўныя падкласы авіяносцаў — буйныя і сярэднія. З удасканаленнем палубнай авіяцыі, яе ўзбраення і спосабаў прымянення, авіяносцы станавіліся найбольш эфектыўнай і магутнай сілай у барацьбе на моры. З пачаткам Другой сусветнай вайны выявіліся велізарныя аператыўна-тактычныя магчымасці авіяносных груповак, што прывяло да іх масавага будаўніцтва. У ходзе вайны авіяносныя караблі падзяліліся на падкласы буйных, сярэдніх, лёгкіх і эскортных (канвойных) авіяносцаў. Да канца вайны класіфікацыя авіяносцаў змянілася, гэта значыць яны падзяляліся ўжо па аператыўна-тактычнаіму прызначэнню на ўдарныя, тыя, што наносяць удар па праціўніку, супрацьлодачныя і эскортныя. У першыя пасляваенныя гады апошняя падкласа паступова знікла, а частка старых авіяносцаў была перакласіфікавана ў дэсантныя верталётаносцы.
У той жа час, напярэдадні Другой сусветнай вайны лінкары заставаліся асноўнай ударнай сілай флоту. Адбываўся працэс паляпшэння іх баявых магчымасцей. Пасля дзесяцігадовага перапынку, у другой палове 1930-х гадоў усе буйныя марскія дзяржавы пачалі будаўніцтва лінейных караблёў. Новыя дрэдноўты адрозніваліся павялічанай магутнасцю артылерыі галоўнага калібру, з'яўленнем на ўзбраенні самалётаў і вялікай колькасці малакалібернай артылерыі СПА, знікненнем мінна-тарпеднага ўзбраення, паляпшэннем хадавых якасцей, што прывяло да знікнення класы лінейных крэйсераў. Погляды на ўжыванне лінейных караблёў прынцыпова змяніліся падчас Другой сусветнай вайны, гэта значыць першынство перайшло да авіяносцаў. Да канца 1950-х гадах караблі гэтага класа практычна выйшлі са складу большасці флатоў.
Разам з цяжкімі лінкарамі шэраг краін будаваў іх палегчаны варыянт, які атрымаў назву «кішэнныя лінкары» або цяжкія. Пацвердзілася мэтазгоднасць падзелу крэйсераў на дзве падкласы — цяжкія і лёгкія. Задачамі крэйсераў заставаліся вядзенне барацьбы на марскіх прасторах, непасрэднае баявое і разведвальнае забеспячэнне карабельных злучэнняў, вядзенне самастойных аперацый на другарадных накірунках. Масавае будаўніцтва лёгкіх крэйсераў ажыццяўлялі ўсе краіны акрамя ЗША і Германіі. У перыяд Другой сусветнай вайны развіццё крэйсераў складалася ва ўдасканаленні іх ўзбраення, механізмаў і абсталявання. Караблі абсталёўваліся радыёлакацыйнымі станцыямі, сродкамі радыёсувязі, узмацнялася іх зенітнае ўзбраенне. У канцы 1950-х гадах караблі гэтага класа пачалі ўзбройваць ЗРК, верталётамі, сучаснымі радыёэлектроннымі сродкамі. У некаторых краінах пачалі будаўніцтва ракетных крэйсераў.
Найбольш універсальнымі і масавымі караблямі перыяду развіцця разнастайнага флоту заставаліся эскадранныя мінаносцы. Адбываліся ўзаемазвязаныя працэсы ўніверсалізацыі эсмінцаў, павелічэнне іх танажу, хуткасці і манеўранасці. Адначасова адбываўся падзел лідараў і эсмінцаў на тарпедна-артылерыйскія і артылерыйска-тарпедныя. Апошнія павінны былі замяніць лёгкія крэйсеры, асабліва на абмежаваных вучасках баявых дзеянняў. У ваенны перыяд найбольшага развіцця атрымалі эскортныя эсмінцы. У першыя пасляваенныя гады эскадранныя мінаносцы пачалі ўзбройвацца сучасным супрацьлодачным узбраеннем, ЗРК, РЭС, хуткастрэльнай артылерыяй, што ператварыла іх ва ўніверсальныя караблі, прызначаныя для выканання ў першую чаргу задачы супрацьлодачнай і супрацьпаветранай абароны.
У перыяд Другой сусветнай вайны значнае развіццё атрымалі малыя сілы флатоў, гэта значыць фрэгаты, карветы, паляўнічыя за падводнымі лодкамі, вартавыя караблі і катары і іншыя. Гэтыя караблі выкарыстоўваліся для супрацьлодачнай абароны, нясення дазорнай службы, забеспячэння высадкі марскіх дэсантаў і іншых задачаў. Найбольш універсальнымі апынуліся эскортныя мінаносцы, фрэгаты і карветы. Значнае развіццё атрымалі тарпедныя катары. Акрамя тарпедных катараў будаваліся маніторы, кананерскія лодкі, артылерыйскія катары, бронекатары, тральшчыкі, дэсантныя караблі. Нягледзячы на ​​тое, што да Другой сусветнай вайны падводныя сілы лічыліся дапаможным родам марскіх войскаў, у перадваенны перыяд і, асабліва, у гады вайны ажыццяўлялася актыўнае развіццё і масавае будаўніцтва падводных лодак. Да сярэдзіны Другой сусветнай вайны асноўная ўвага надавалася павелічэнню далёкасці іх плавання, здольнасці эфектыўна змагацца са сродкамі паветранага нападу, надводных манеўраных якасцей. У далейшым развіццё падводных лодках ішло шляхам паляпшэння падводных манеўраных якасцей, падводнай далёкасці плавання, зніжэння шумнасці. Адначасова адбываўся працэс іх класіфікацыі, гэта значыць вылучыліся падкласы крэйсерскіх, буйных, сярэдніх і малых падводных лодак.
У сувязі з бурным развіццём з сярэдзіны 1950-х гадоў новых відаў узбраення, у прыватнасці ракетна-ядзернага, карэнным чынам змяніліся погляды ваенных тэарэтыкаў на ролю і структуру флоту.
Сцяпан Фёдаравіч Карповіч
Біяграфія
Жыве ў Століне.
Творчасць
Браў удзел у праектаванні шэрагу розных жылых, грамадскіх, культавых і прамысловых, будынкаў, зон забудовы і добраўпарадкавання ў г. Мінску і іншых гарадах рэспублікі; удзельнік і прызёр прафесійных архітэктурных конкурсаў.
Міхаіл Рыгоравіч Батракоў
Герой Савецкага Саюза (24.3.1945), капітан.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 жніўня 1922 года ў вёсцы Радуга цяпер Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў няпоўную сярэднюю школу.
У Чырвонай арміі з 1941 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года. Ваяваў на Паўночным Каўказе, Кубані, у Беларусі, Літве, Усходняй Прусіі. У 1943 годзе скончыў Майкопскае Бранятанкавае вучылішча. Сябра ВКП(б) з 1943 года.
Камандзір танкавай роты 120-й асобнай танкавай брыгады (5-я армія, 3-і Беларускі фронт) старшы лейтэнант Міхаіл Батракоў асабліва вызначыўся ў баях пры вызваленні Прыбалтыкі.
26 ліпеня 1944 даручанае Батракову танкавае падраздзяленне ў кровапралітным баі прарвала моцна умацаваную абарону праціўніка на правым беразе ракі Нёман каля літоўскага горада Каўнаса. Але ў тыле гітлераўцаў шлях танкістам роты старшага лейтэнанта Міхаіла Батракова заступілі тры дзесяткі танкаў праціўніка. Рота афіцэра-танкіста Батракова адбіла 4 контратакі, знішчыўшы пры гэтым 14 танкаў. Экіпаж танка камандзіра роты старшага лейтэнанта Батракова М. Р. падбіў 5 варожых танкаў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 г. за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства старшаму лейтэнанту Батракову Міхаілу Рыгоравічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Намеснік камандзіра танкавага батальёна па тэхнічнай частцы 120-й танкавай брыгады капітан Батракоў М. Р. загінуў у баі 16 студзеня 1945 на тэрыторыі Усходняй Прусіі. Пахаваны ў літоўскім горадзе Кібартай.
Памяць
Імем Героя названыя вуліца ў горадзе Ветцы Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі і школа ў роднай вёсцы Радуга. У Радузе пастаўлены помнік. Усталяваны помнік на алее выбітных ураджэнцаў Веткаўскага раёна на цэнтральнай плошчы г. Ветка.
Спіс аб’ектаў PGC (2471001—2472000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2471001—2472000)
Першы імпічмент Дональда Трампа (2019—2020)
У ліпені 2019 года Трамп прыпыніў ваенную дапамогу Украіне, але аднавіў яе ў верасні таго ж года. Лідары дэмакратаў, у тым ліку сенатары Роберт Менендэс і Крыс Мэрфі, выказалі здагадку, што гэтая затрымка магла быць накіравана на тое, каб прама або ўскосна аказаць ціск на ўкраінскі ўрад з мэтай расследавання справы Хантэра Байдэна. Трамп адмаўляў, што гэтая затрымка была звязана з адмовай украінскага ўрада ў расследаванні спрэчкі з Хантэрам Байдэнам, і ў той жа час казаў, што адмова ад дапамогі па гэтай прычыне была бы этычна прымальнай, калі б ён гэта зрабіў.
31 кастрычніка Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША ўхваліла рэзалюцыю, якая санкцыянуе афіцыйны пачатак працэдуры імпічменту прэзідэнта Трампа.
18 снежня Палата прадстаўнікоў правяла фінальныя дэбаты па імпічменту, паставіўшы на галасаванне два пункта абвінавачванняў супраць прэзідэнта ЗША Дональда Трампа — «злоўжыванне ўладай» і «стварэнне перашкодаў расследаванню Кангрэса». У пачатку быў зацверджаны першы пункт (230 галасоў за, 197 — супраць), такім чынам кіраўніку дзяржавы быў абвешчаны імпічмент. Пасля гэтага кангрэсмены зацвердзілі другі пункт абвінавачванняў (299 галасоў за, 198 — супраць).
Асаблівасці працэдуры імпічменту
Імпічмент, згодна з Канстытуцыяй ЗША, прадугледжвае прыцягненне да адказнасці шляхам зняцця з пасады федэральных служачых, у тым ліку прэзідэнта, калі «яны будуць прызнаныя вінаватымі ў здрадзе, хабарніцтве або іншых цяжкіх злачынствах і правінах».
Выключнай прэрагатывай фармуляваць і вылучаць абвінавачанне валодае Палата прадстаўнікоў. Тут павінна быць праведзена галасаванне за тое, каб перадаць пытанне на разгляд юрыдычнага камітэта Палаты прадстаўнікоў, дзе праводзіцца расследаванне абвінавачванняў. Калі падставы для імпічменту выяўлены, рыхтуецца фактычнае абвінаваўчае заключэнне, якое пасля зацвярджэння камітэтам накіроўваецца на разгляд Палаты прадстаўнікоў поўнага складу, дзе для яго зацвярджэння патрабуецца простую большасць галасоў.
Сенат на момант падзей кантралявалі рэспубліканцы. Такім чынам, на гэтай стадыі прапанова аб імпічменце справа і была заблакавана.
Перадгісторыя
Намаганні па прыцягненні да адказнасці Дональда Трампа прадпрымаліся рознымі людзьмі і групамі, якія сцвярджалі, што кіраўнік дзяржавы займаўся небездакорнай дзейнасцю падчас свайго прэзідэнцтва. Размова пра імпічмент пачалася да таго, як Трамп уступіў на пасаду. Афіцыйныя намаганні былі зроблены прадстаўнікамі Алам Грынам і Брэдам Шэрманам, абодва дэмакраты, у 2017 годзе, у першы год яго прэзідэнцтва. Рашэнне аб імпічменце ў снежні 2017 года правалілася ў тагачаснай рэспубліканскай палаце з розніцай у 58-364.
Дэмакраты атрымалі кантроль над Палатай пасля выбараў 2018 года і пачалі шматлікія расследаванні дзеянняў і фінансаў Трампа. 17 студзеня 2019 года з’явіліся новыя абвінавачванні ў дачыненні да Трампа. Як сцвярджалася, ён даў указанне свайму даўняму адвакату Майклу Коэну хлусіць пад прысягай, аб дачыненні Трампа да праекта расійскага ўрада пабудаваць вежу Трамп-таўар у Маскве. Гэта таксама выклікала заклікі да расследавання. Прэзідэнту раілі «падаць у адстаўку ці быць падвергнутым імпічменту», калі такія заявы апынуцца сапраўднымі.
У дакладзе Мюлера, апублікаваным 18 красавіка 2019 года, не было зроблена ніякіх высноваў аб тым, здзейсніў ці Трамп крымінальную перашкоду правасуддзя. Мюлер цвёрда намякнуў, што менавіта Кангрэс павінен прыняць такое рашэнне. У выніку падтрымка Кангрэса па запыце пра імпічмент узрасла. Спікер Нэнсі Пэлосі першапачаткова супраціўлялася заклікам да імпічменту. У маі 2019 года яна паказала, што далейшыя дзеянні Трамп, якія яна ахарактарызавала як стварэнне перашкодаў выкананню правасуддзя, могуць запатрабаваць правядзення расследавання па справе аб імпічменце. Усё большая колькасць дэмакратаў Палаты прадстаўнікоў і адзін рэспубліканец, прадстаўнік Джасцін Амаш (Мічыган), запытвалі такое расследаванне.
Украінскі скандал Трампа
22 верасня 2019 года Трамп прызнаў, што абмяркоўваў байдэнскае пытанне падчас размовы з прэзідэнтам Украіны Уладзімірам Зяленскім 25 ліпеня. Палітык заявіў, што «мы не хочам, каб нашы людзі, такія як віцэ-прэзідэнт Байдэн і яго сын, стваралі карупцыю ўжо ва Украіне». 25 верасня Белы дом апублікаваў частку стэнаграмы гутаркі Трамп з Зяленскім пасля абяцання зрабіць гэта напярэдадні. У той жа дзень скарга заяўніка была перададзена ў Кангрэс.
Расследаванне Палаты прадстаўнікоў
Вечарам 24 верасня Пэлосі абвясціла, што шэсць камітэтаў Палаты прадстаўнікоў правядуць афіцыйнае расследаванне імпічменту супраць прэзідэнта Трампа. Пэлосі абвінаваціла Трампа ў здрадзе яго прысягі, нацыянальнай бяспекі ЗША і сумленнасці выбараў у краіне. Шэсць камітэтаў, якім даручана выкананне гэтай задачы, — гэта камітэты па фінансавых паслугах, судовым органам, разведцы, замежных справах, наглядзе і рэформе, а таксама шляхоў і сродкаў.
Джозеф Магуайр, выконваючы абавязкі дырэктара Нацыянальнай разведкі, які затрымаў скаргу заяўнікаў на паступленне ў Кангрэс, павінен быў даць паказанні перад Камітэтам па разведцы Палаты прадстаўнікоў 26 верасня 2019 года.
26 верасня на сайце камітэта па разведцы Палаты прадстаўнікоў ЗША апублікавалі скаргу інфарматара, у якога выклікала падазрэнні тэлефонная размова Трампа і Уладзіміра Зяленскага. Па словах інфарматара, многія афіцыйныя асобы ўрада сцвярджалі, што прэзідэнт ЗША злоўжываў сваімі паўнамоцтвамі, спрабуючы схіліць замежную дзяржаву да ўмяшання ў выбары ў 2020 годзе.
27 верасня Палата прадстаўнікоў большасцю галасоў (222 — «за», 184 — «супраць») падтрымала імпічмент Трампа.
3 кастрычніка ў рамках расследавання па пытанні аб імпічменце паказанні Кангрэсу даў былы спецпрадстаўнік ЗША па Украіне Курт Волкер. Ён заявіў, што раіў украінскім уладам не спрабаваць аказваць уплыў на ўнутранаамерыканскую палітыку. Ён таксама сцвярджаў, што ні Трамп, ні хто-небудзь іншы з амерыканскай адміністрацыі не аказвалі на яго ціск з мэтай пачаць на Украіне расследаванне ў дачыненні да былога віцэ-прэзідэнта ЗША Джо Байдэна і яго сына Хантэра. Волкер пацвердзіў, што летам дапамог дамовіцца пра асабістую сустрэчу Рудольфа Джуліяні з Андрэем Ермаком, памочнікам Зяленскага. Курт Волкер тады нібыта папярэдзіў Джуліяні, каб той не занадта давяраў генеральнаму пракурору Украіны Юрыю Луцэнка, прызначанага прэзідэнтам Парашэнка. У жніўні Луцэнка сышоў у адстаўку, а пазней распавёў, што Джуліяні неаднаразова прасіў яго пачаць расследаванне ў дачыненні да малодшага Байдэна, але атрымліваў адмову. Волкер назваў «дзіўным» рашэнне амерыканскай адміністрацыі замарозіць 250 млн долараў, выдзеленых на ваенную дапамогу Украіне. Грошы замарожваліся на час праверкі, якую ініцыяваў Дональд Трамп. Волкер сцвярджаў, што яму не тлумачылі, з чым была звязаная затрымка з аказаннем дапамогі. Сам Трамп казаў, што пачаў праверку з-за боязі з нагоды «неналежнага выкарыстання сродкаў». У верасні ЗША аднавілі ваенную дапамогу Украіне, але прэзідэнт не выключыў таго, што фінансаванне зноў можа быць блакаваны.
4 кастрычніка Дональд Трамп абвясціў, што Белы дом рыхтуе ліст спікеру Палаты прадстаўнікоў Кангрэса ЗША Нэнсі Пэлосі, у якім будзе выказаны фармальны пратэст супраць расследавання, што папярэднічае працэдуры імпічменту, якое дэмакраты пачалі без афіцыйнага галасавання. У лісце будзе сказана, што адміністрацыя не будзе супрацоўнічаць з расследаваннем, пакуль не будзе праведзена галасаванне. Пэлосі адказала, што ў гэтым няма неабходнасці, паколькі Палата прадстаўнікоў праводзіць расследаванне без галасавання ў рамках сваіх правілаў.
Тым часам члены Палаты прадстаўнікоў ад Дэмакратычнай партыі запыталі ў Белага дома дакументы для свайго расследавання. Зварот склалі старшыня камітэта па замежных справах Эліят Энгель, кіраўнік камітэта па разведцы Адам Шыф і старшыня камітэта па наглядзе і ўрадавай рэформе Элайджа Камінгс. Белы дом павінен быў прадаставіць запытаную інфармацыю да 18 кастрычніка, уключаючы даныя аб тым, хто размаўляў з прэзідэнтам Украіны Уладзімірам Зяленскім, акрамя прэзідэнта ЗША.
8 кастрычніка Белы дом паведаміў спікеру Палаты прадстаўнікоў Нэнсі Пэлосі, а таксама старшыням спецкамітэтам па разведцы, камітэта па наглядзе і ўрадавай рэформе і камітэта па замежных справах, што не збіраецца супрацоўнічаць з імі ў рамках працэдуры імпічменту прэзідэнта Трампа. Як заявіла прэс-сакратар Белага дома Стэфані Грышэм, у дасланым лісце падкрэсліваецца, што ў пачатым імі расследаванні «адсутнічаюць якія-небудзь законныя канстытуцыйныя падставы, бачнасць аб’ектыўнасці і нават самыя элементарныя гарантыі належнага судовага разбору».
Нэнсі Пэлосі заявіла, што адмова Белага дома ў супрацоўніцтве па працэдуры імпічменту прэзідэнта ЗША Дональда Трампа — зрада дэмакратыі, а дзеянні Трамп «пагражаюць нашай нацыянальнай бяспекі, парушаюць нашу Канстытуцыю і падрываюць сумленнасць нашых выбараў». Паводле яе слоў, Белы дом спрабуе схаваць ціск адміністрацыі ЗША на іншыя краіны з мэтай схіліць іх да ўмяшання ў выбары 2020 года.
Сам Джо Байдэн, выступаючы на ​​перадвыбарным мітынгу ў Нью-Гемпшыры, заявіў: «Дональд Трамп парушыў сваю клятву, здрадзіў нацыю і здзейсніў дзеянні, якія цягнуць за сабой імпічмент/.. Ён павінен быць падвергнуты імпічменту».
8 кастрычніка слуханні ў Палаце прадстаўнікоў з удзелам пасла ЗША ў ЕС Гордана Сондленда не адбыліся: Сондленд праігнараваў накіраваную яму позву і не з’явіўся ў Кангрэс. Другім пасля Курта Волкера сведкам, якія выказалі гатоўнасць даць паказанні, стаў былы пасол ЗША на Украіне Мары Яванавіч.
Тым часам старэйшы рэспубліканец камітэта па замежных справах Палаты прадстаўнікоў Майкл Макал абвінаваціў Нэнсі Пэлосі і іншых лідараў дэмакратаў у наўмысным парушэнні папярэдніх працэдур імпічменту: «…Адам Шыф і спікер Пэлосі наўмысна спрабуюць праігнараваць правілы імпічменту, адмовіўшы рэспубліканцам ў праве на двухпартыйнай расследаванне, як гэта было у выпадку з Рычардам Ніксанам і Білам Клінтанам… Спешка з імпічментам пераконвае ў тым, што ў гэтым працэсе не будзе бесстароннасці».
11 кастрычніка ў Кангрэсе прайшлі слуханні з удзелам былога пасла ЗША на Украіне Мары Яванавіч. Яна абвінаваціла адміністрацыю Трампа ў тым, што яе знешняя палітыка заснавана на «абароне прыватных інтарэсаў» асобных чалавек. Сваю адстаўку Яванавіч назвала «неверагоднай і падазронай», заявіўшы, што яна была звольнена «на падставе… ні на чым не заснаваных і надуманых абвінавачванняў з боку людзей, якія кіраваліся падазронымі матывамі». Па словах Яванавіч, абвінавачванні ў яе «нелаяльнасці» да прэзідэнта распаўсюджваў яго асабісты адвакат Рудольф Джуліяні: «Я не ведаю, па якіх прычынах спадар Джуліяні вырашыў абвясціць мне вайну… Магчыма, людзі, звязаныя з ім, лічылі, што іх асабістыя фінансавыя амбіцыі пацерпяць з-за антыкарупцыйнай палітыкі, якую мы праводзілі ва Украіне».
15 кастрычніка Міністэрства абароны ЗША адмовілася прадастаўляць дэмакратам з Палаты прадстаўнікоў Кангрэса дакументы пра замаразку ваеннай дапамогі Украіне, якія былі запытаны імі ў сувязі з расследаваннем. Пры гэтым у Мінабароны падкрэслілі, што ведамства «гатова працаваць» з профільнымі камітэтамі Палаты прадстаўнікоў па гэтым пытанні.
Прэс-служба віцэ-прэзідэнта ЗША Майкла Пенса распаўсюдзіла ліст аб тым, што віцэ-прэзідэнт не будзе супрацоўнічаць з кангрэсменамі-дэмакратамі, якія праводзяць расследаванне ў рамках працэдуры імпічменту Дональда Трампа. Пры гэтым у прэс-службе падкрэслілі, што гатовы працаваць з кангрэсменамі, калі тыя «пажадаюць вярнуцца да звычайнага парадку правамерных просьбаў, якія тычацца заканадаўчага нагляду», і будуць звяртацца з «належнымі просьбамі» аб прадастаўленні інфармацыі, якой валодае віцэ-прэзідэнт.
Як заявіла на прэс-канферэнцыі Нэнсі Пэлосі, Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША поўнага складу пакуль не збіраецца праводзіць галасаванне па працэдуры імпічменту ў дачыненні да прэзідэнта краіны Дональда Трампа, паколькі ў заканадаўстве краіны такога патрабавання няма.
29 кастрычніка на слуханнях у Кангрэсе выступіў падпалкоўнік арміі ЗША Аляксандр Віндман — спецыяліст па Украіне Савета нацыянальнай бяспекі ЗША. Віндман паведаміў, што ён двойчы дакладваў свае пярэчанні з нагоды ціску, які амерыканскі лідар аказваў на Зяленскага ў дачыненні да расследавання Дж. Байдэна.
31 кастрычніка Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША ўхваліла рэзалюцыю, якая санкцыянавала афіцыйны пачатак працэдуры імпічменту прэзідэнта Трампа. Гэта рашэнне, у прыватнасці, адмяняла рэжым сакрэтнасці ў дачыненні да паказанняў сведак пры разглядзе справы ў Кангрэсе.
Пачатак працэдуры імпічменту
13 лістапада пачаліся публічныя слуханні па працэдуры імпічменту.
19 лістапада ў Кангрэсе прайшлі слуханні, падчас якіх з паказаннямі выступілі Курт Волкер, былы спецпасланнік па Украіне, і падпалкоўнік арміі ЗША Аляксандр Віндман, галоўны эксперт па Украіне Савета нацыянальнай бяспекі.
21 лістапада ў Палаце прадстаўнікоў завяршыліся слуханні аб імпічменце прэзідэнта ЗША. Паказанні давалі Фіёна Хіл і супрацоўнік пасольства ЗША ў Кіеве Дэвід Холмс. Фіёна Хіл, у прыватнасці, выказала меркаванне, што версію, паводле якой у амерыканскія выбары 2016 года ўмешвалася не Расія, а Украіна, прасоўваюць расійскія спецслужбы, спрабуючы раскалоць амерыканскае грамадства.
Як паведаміла 2 снежня газета The Washington Post, кангрэсмены-рэспубліканцы падрыхтавалі справаздачу, якая тычыцца працэдуры імпічменту прэзідэнта Дональда Трампа. У дакуменце яны аспрэчваюць сцвярджэнні дэмакратаў, што Трамп злоўжыў сваю ўладу і дзейнічаў з непавагай да Кангрэса. 123-старонкавы даклад быў апублікаваны 2 снежня.
3 снежня спецкамітэт па разведцы Палаты прадстаўнікоў Кангрэса ўхваліў даклад па імпічменту прэзідэнта Дональда Трампа і перадаў дакумент у юрыдычны камітэт. Першыя слуханні ў юрыдычным камітэце прызначаныя на 4 снежня.
Тым часам Рэспубліканская партыя перайшла ў масіраванае інфармацыйнае контрнаступленне на дэмакратаў.
10 снежня Палата прадстаўнікоў вылучыла афіцыйныя абвінавачванні ў рамках працэдуры імпічменту Дональда Трампа. Яны ўключаюць злоўжыванне ўладай і перашкода дзейнасці Кангрэса, што, на думку апанентаў прэзідэнта, служыць дастатковай падставай для яго зняцця з пасады.
Абвяшчэнне імпічменту
18 снежня Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША правяла фінальныя дэбаты па імпічменту ў дачыненні да прэзідэнта ЗША Дональда Трампа. Пасля абмеркавання (для якога адвялі 6 гадзін, падаўшы кангрэсменам-дэмакратам і рэспубліканцам па 3 гадзіны для выступаў) на галасаванне паставілі кожны з двух пунктаў абвінавачвання супраць Трампа — «злоўжыванне ўладай» і «стварэнне перашкодаў расследаванню Кангрэса».
Адкрываючы дэбаты, спікер Палаты прадстаўнікоў Нэнсі Пэлосі заявіла — лічыць «устаноўленым фактам» тое, што прэзідэнт краіны парушыў канстытуцыю ЗША, а самога Трампа назвала «пастаяннай пагрозай для нацыянальнай бяспекі краіны».
Пасля пачатку дэбатаў Д. Трамп апублікаваў паведамленне ў Twitter, абвінаваціўшы дэмакратаў у «жахлівай хлусні», і «нападзе на Злучаныя Штаты і Рэспубліканскую партыю».
Лідар рэспубліканскай меншасці Кевін Макарці прапанаваў рэзалюцыю, якая асуджае дзеянні старшыні юрыдычнага камітэта Джэралда Надлера і кіраўніка спецкамітэтам па разведцы Адама Шыфа, абвінаваціўшы іх у «злоўжыванні і перавышэнні сваіх паўнамоцтваў старшынь камітэтаў», але дэмакраты запатрабавалі зняць дакумент з абмеркавання (226 галасоў за, 191 — супраць).
У фінале пасяджэння быў зацверджаны першы пункт абвінавачванняў супраць прэзідэнта («злоўжыванне ўладай»). Вынік галасавання: 230 галасоў за, 197 — супраць, адзін устрымаўся і такім чынам кіраўніку дзяржавы быў абвешчаны імпічмент. Пасля гэтага кангрэсмены зацвердзілі другі пункт абвінавачванняў («стварэнне перашкодаў Кангрэсу»); вынік галасавання — 299 галасоў за, 198 — супраць, адзін устрымаўся.
Выступаючы перад прыхільнікамі на мітынгу ў штаце Мічыган прэзідэнт ЗША Д. Трамп назваў галасаванне ў Палаце прадстаўнікоў «палітычным самагубствам Дэмакратычнай партыі» і спробай «адмяніць вынікі выбараў 2016 года».
Каментуючы вынікі галасавання ў Палаце прадстаўнікоў, Белы дом у заяве для прэсы паведаміў — «Дональд Трамп перакананы, што ён будзе цалкам апраўданы ў Сенаце».
Падрыхтоўка да правядзення слуханняў па імпічменту ў Сенаце ЗША
Па паведамленні тэлекампаніі CNN, 18 снежня 2019 года лідар рэспубліканскай большасці ў Сенаце ЗША Мітч Маконел паабяцаў да 22 снежня абвясціць дату пачатку працэдуры імпічменту ў верхняй палаце Кангрэса ЗША.
У гэты ж дзень Дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа заявіў, што гатовы выступіць у Сенаце ў рамках працэдуры імпічменту Трампа.
19 снежня прэзідэнт ЗША Дональд Трамп заклікаў «неадкладна пачаць працэс па імпічменту ў Сенаце» і намякнуў, што прычына, па якой дэмакраты ў Палаце прадстаўнікоў не перадалі справу аб імпічменце ў Сенат, — боязь, што «паказанні там прыйдзецца даваць і абодвум Байдэнам і інфарматару», які напісаў скаргу на Трампа, з якой стартаваў імпічмент. Раней меркавалася, што кангрэсмэны ўжо 18 снежня зацвердзяць спіс заканадаўцаў, якія выступяць у якасці абвінаваўцаў на працэсе ў Сенаце — і гэты ж дакумент з’яўляецца фармальным ухваленнем для перадачы справы аб імпічменце ў верхнюю палату Кангрэса ЗША. Аднак, па словах Нэнсі Пэлосі, дэмакраты не могуць прызначыць абвінаваўцаў і перадаць пункты, пакуль не даведаюцца, «што з сябе будзе ўяўляць працэс».
Патрабаванне «неадкладна перадаць абвінаваўчае заключэнне ў Сенат у рамках працэдуры імпічменту» Трамп паўтарыў ужо публічна 21 снежня, падчас выступу перад выбаршчыкамі ў Фларыдзе, і абвінаваціў кангрэсменаў-дэмакратаў у тым, што, затрымліваючы перадачу справы, яны «парушаюць амерыканскую канстытуцыю».
24 снежня стала вядома, што кангрэсмены-дэмакраты могуць прад’явіць прэзідэнту ЗША новыя абвінавачванні ў рамках імпічменту ў дадатак да тых, што ўжо зацвердзіла Палата прадстаўнікоў. У гэты ж дзень Дональд Трамп зноў выказаў абурэнне тым, што дэмакраты затрымліваюць працэс у Сенаце, адмаўляючыся адпраўляць пункты абвінавачвання ў верхнюю палату. Прэзідэнт запэўніваў, што такім чынам кангрэсмены-дэмакраты спрабуюць «падпарадкаваць сабе Сенат» і заявіў ў паведамленні ў Twitter : «Якое права вар’ятка Нэнсі мае на тое, каб зацягваць працэс у Сенаце? Ніякага! У яе дрэнныя доказы, і яна імкнецца зрабіць так, каб вынік не аказаўся для яе адмоўным. Паляванне на ведзьмаў павінна скончыцца зараз жа працэсам у Сенаце».
Лідар рэспубліканцаў у Сенаце Мітч Маконел паведаміў у інтэрв’ю тэлеканалу Fox News, што дапускае выклік сведкаў для дачы паказанняў падчас разгляду абвінавачванняў у адрас Дональда Трампа ў верхняй палаце Кангрэса, але пры гэтым растлумачыў, што з-за затрымкі сенатары «апынуліся ў тупіку і нічога не могуць зрабіць, пакуль спікер Палаты прадстаўнікоў не перадасць ім паперы».
1 студзеня 2020 года асабісты адвакат Дональда Трампа Рудзі Джуліяні паведаміў тэлеканалу ABC, што гатовы прадстаўляць інтарэсы прэзідэнта ЗША ў ходзе працэсу па імпічменту ў Сенаце, а таксама гатовы даць сведчанні па сутнасці абвінавачванняў.
9 студзеня Дональд Трамп назваў чатырох ключавых сведкаў, якіх ён патрабаваў дапытаць у Сенаце Кангрэса ЗША ў рамках працэсу імпічменту: былога віцэ-прэзідэнта ЗША Джозефа Байдэна, яго сына Хантэра Байдэна, асведаміцеля, які напісаў на яго скаргу з-за тэлефоннай размовы з прэзідэнтам Украіны Уладзімірам Зяленскім, і кіраўніка спецкамітэта па разведцы Палаты прадстаўнікоў Адама Шыфа.
Фінальнае галасаванне ў Палаце прадстаўнікоў па рэзалюцыі аб перадачы абвінавачання ў рамках працэдуры імпічменту Дональда Трампа пасля доўгіх затрымак было прызначана на 15 студзеня, і гэта адкрывала шлях да пачатку другой фазы працэсу імпічменту — пасяджэнняў у Сенаце.
16 студзеня 2020 года Злічальная Палата Кангрэса апублікавала заключэнне аб незаконнасці затрымкі адміністрацыяй прэзідэнта фінансавай дапамогі Украіне, ухваленай Кангрэсам.
Працэдура ў Сенаце Кангрэса ЗША
У каманду юрыстаў, якія абаранялі Дональда Трампа ў ходзе слуханняў па яго імпічменту ў Сенаце, увайшлі былыя спецпракуроры па справе аб імпічменце прэзідэнта Біла Клінтана Кенет Стар і Роберт Рэй, а таксама былы прафесар канстытуцыйнага права Гарвардскага ўніверсітэта Алан Дэршовіц (вядомы сваімі выступамі на тэлебачанні ў абарону Трампа), былы генеральны пракурор Фларыды Пэм Бондзі і былы федэральны пракурор Джэйн Раскіна (абараняла Трампа ў рамках расследавання спецпракурора Роберта Мюлера аб расійскім умяшанні ў амерыканскія выбары 2016 года).
Першае пасяджэнне адбылося 21 студзеня. На ім абмяркоўваліся правілы правядзення сенацкага судовага працэсу. Лідар рэспубліканскай большасці ў Сенаце Мітч Маконел выступіў з ініцыятывай прыняць рэзалюцыю, якая дазволіць правесці працэс у паскораным рэжыме — па аналогіі са слуханнямі пра імпічмент Біла Клінтана. Дэмакраты гэтую прапанову раскрытыкавалі, угледзеўшы ў ёй спробу «схаваць праўду ад Сената і ад амерыканскага народа».
Вынік пасяджэння першага дня, якое доўжылася 15 гадзін, невялікі, усе папраўкі былі адхілены (прычым усе акрамя адной з аднолькавым лікам 53 — 47 і адна з лікам 52 — 48). Кошт самой рэзалюцыі таксама 53 — 48, і рэзалюцыя прынята.
6 лютага Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп быў апраўданы па абодвум артыкулам абвінавачання. Па першым абвінавачванні (у перавышэнні паўнамоцтваў) Трамп апраўданы 52 галасамі (48 галасоў за прызнанне вінаватым), па другім (перашкода Кангрэсу) апраўданы 53 галасамі (47 галасоў за прызнанне вінаватым). З рэспубліканцаў за прызнанне віны Прэзідэнта ЗША па першым пункце абвінавачванняў выказаўся толькі сенатар ад штата Юта Міт Ромні, па другім пункце абвінавачванняў рэспубліканцы аднагалосна прагаласавалі за апраўданне Дональда Трампа, дэмакраты — аднагалосна за прызнанне яго вінаватым.
Рашэнне Сената з’яўлялася канчатковым і не падлягала абскарджанню. Такім чынам, працэс імпічменту завяршыўся.
Значэнне
Скандал, аднак, выліўся ва ўмовах перадвыбарнай кампаніі да выбараў 2020 года, на якіх Дональд Трамп дамагаўся перавыбрання. Расследаванне стала для Дэмакратычнай партыі спрыяльным фонам для барацьбы супраць дзеючага прэзідэнта.
Дональд Трамп стаў трэцім прэзідэнтам у гісторыі ЗША, якому быў абвешчаны імпічмент Палатай прадстаўнікоў кангрэса.
Бранева
Бране́ва (Braniewo, Braunsberg — Браўнсберг) — горад на поўначы Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Бранеўскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Бранева.
Гісторыя
Найстаражытны горад Варміі ва Усходняй Прусіі. Упершыню згадваецца ў крыніцах пад 1240 годам як уладанне дзяржавы Тэўтонскага ордэна. Заснаваны, магчыма, на месцы прускага паселішча. Мураваны Браўнсбергскі замак быў пабудаваны пасля 1273 года. Яго разабралі ў 1873—1874 гадах, а таксама ў 1928—1930 гадах. У 1254 годзе атрымаў прывілей на самакіраванне. У той час гэта быў важны гандлёвы цэнтр.
Браўнсберг ужо з XV стагоддзя быў членам Ганзы а таксама адным з марскіх партоў Варміі. Паводле Торуньскага міру ў 1446 годзе ўвайшоў у склад нямецкага Вармінскага княства-біскупства, аўтаноміі ў межах Рэчы Паспалітай.
У 1565 годзе вармінскі біскуп Станіслаў Гозій адкрыў Браўнсбергскі езуіцкі калегіум, важны цэнтр Контррэфармацыі ва Усходняй Еўропе. У гэтыя часы Браўнсберг стаў важным цэнтрам школьнай адукацыі і культуры. У 1589 годзе была заснавана прыватная друкарня. Шмат разоў (да 1738 года) жыхары горада змагаліся за адкрыццё ўніверсітэта, але гэта не ўдалося. Спадчыннікам традыцыі стаў «Liceum Hosianum».
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе далучаны да Прускага каралеўства; з 1871 года — частка Германскай імперыі. У 1945 годзе, у час Другой сусветнай вайны, акупіраваны савецкімі войскамі. Пасля вайны перададзены Польшчы па рашэнні Патсдамскай канферэнцыі; паланізаваны шляхам дэпартацыі нямецкага насельніцтва.
Славутасці
У горадзе захаваліся шматлікія помнікі — гатычная базіліка святой Кацярыны Александрыйскай (1346), вежа біскупскага замка (13 ст.), калегіум езуітаў (1566).
Касцёл Божага Цела (Беразінскае)
Гісторыя
Гісторыя парафіі пачалася ў маі 2005 года. 7 ліпеня адбылася дзяржаўная рэгістрацыя парафіі ў пасёлку Беразінскае. Багаслужэнні праходзілі ў падвале трохпавярховага дома па вуліцы Кастрычніцкай.
У 2009 годзе пачалося будаўніцтва будынку касцёла. Узвядзенне сценаў і даху было завершана ў 2011 годзе. Цалкам будаўніцтва касцёла завяршылася ў 2013 годзе. 31 жніўня 2013 года касцёл асвяціў мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.
Спіс аб’ектаў PGC (1079001—1080000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1079001—1080000)
Вялікі адронны калайдар
Вялі́кі адро́нны кала́йдар, ВАК (таксама Вялікі адронны паскаральнік; ) — самы вялікі ў свеце паскаральнік зараджаных часціц (пратонаў, цяжкіх іонаў), а таксама створаны для вывучэння вынікаў іх сутыкненняў. Знаходзіцца ў Еўрапейскім Савеце Ядзерных Даследаванняў каля Жэневы. ВАК размяшчаецца на тэрыторыі Францыі і Швейцарыі.
Сінхратрон прызначаны разганяць пратоны з энергіяй 7 ТэВ (7×1012 электронвольт) на часціцу. Вынікі вымяраюцца двума вялікімі дэтэктарамі элементарных часціц: ATLAS і CMS, двума меншымі ALICE і LHCb, і малымі TOTEM, CASTOR і LHCf.
Гісторыя
Першыя прапановы аб пабудове адроннага калайдара з'явіліся ў 1984 годзе і былі афіцыйна ўхваленыя праз 10 гадоў, яго папярэднікам быў вялікі электронна-пазітронны калайдар, які афіцыйна пачаў працаваць 13 лістапада 1989 года з удзелам кіраўнікоў дзяржаў і міністраў навукі еўрапейскіх краін, але ў выніку будовы ВАК праз 11 гадоў, 2 лістапада 2000 года электронна-пазітронны калайдар быў зачынены. 10 верасня 2008 гоа пачаў сваю працу паскаральнік ВАК, ён знаходзіцца ў тым жа тунэлі, дзе раней знаходзіўся вялікі электронна-пазітронны калайдар. Для кіравання пратонных пучкоў выкарыстоўваюцца 1624 звышправадніковых магніты. Апошні з магнітаў быў усталяваны 27 лістапада 2006 года. Магніты працуюць пры тэмпературы 1,9К (-271 °C), і для іх ахалоджання выкарыстоўваецца вадкі гелій. Будаўніцтва лініі ахалоджання скончана 19 лістапада 2006 года. 19 верасня 2008 года высветлілася, што адбылася аварыя трансфарматара, які абслугоўваў ахалоджанне паскаральніка. Праз некалькі дзён адбылася аварыя аднаго з магнітаў і ўцечка гелію. Рамонт працягнуўся больш года, паскаральнік у сярэдзіне лістапада быў наладжаны і ўвечары 23 лістапада сутыкнуліся першыя пратоны.
Пасля серыі рамонтаў 20 лістапада 2009 года паскаральнік зноў быў запушчаны. Чакалася, што да студзеня — лютага 2010 года энергія пучкоў пратонаў, рухаючыхся па танэлю паскральніка, дасягне 7 тэраэлектронвольт (ТэВ) ці 3,5 ТэВ на пучок, што ў некалькі разоў болей за ранейшыя вынікі.
14 лютага 2013 года калайдар быў спынены для мадэрнізацыі да канца 2014 года.
Таццяна Стэфанаўна Баўэр
Таццяна Стэфанаўна Баўэр (, г.  — ) — удзельніца партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Дачка венгерскага камуніста Стэфана (Іштвана) Сігізмундавіча Баўэра — удзельніка венгерскай рэвалюцыі 1919, які эміграваў у СССР у 1921. Член ВЛКСМ. У 1941 годзе паступіла на гістарычны факультэт МДУ. У кастрычніку 1941 пайшла працаваць на завод «Чырвоны пралетарый».
Выдатна валодала вянгерскай і нямецкай мовамі.
У 1942 добраахвотна пайшла на фронт, разведчыца, медсястра. У пачатку жніўня 1942 года на акупаванай тэрыторыі Беларусі пад імем Таццяны Клімантовіч: вяла выведвальную і дыверсійную працу, распаўсюджвала савецкія газеты, улёткі ў Мінску і Мінскай вобласці, здабывала зброю, боепрыпасы, медыкаменты для партызан. Летам 1944 пад пагрозай арышту павінна была сыйсці да партызан. Загінула ў баі з карнікамі праз некалькі дзён каля вёскі Макаўе Барысаўскага раёна.
Уладзімір Аляксандравіч Баум
Уладзі́мір Алякса́ндравіч Баум (, в. Карыціскі, Беластоцкае ваяводства) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт. З 1950 па 1954 год — рабочы, механік, старшыня завкама Гродзенскага камбіната будматэрыялаў.
З 1954 года старшыня калгаса імя XXII з’езда КПСС (да 1961 года калгас «Стаханавец», на 2012 год — СПК імя Баума ) Іўеўскага раёна.
З 1990 года на пенсіі.
Узнагароды
За прадуманую, разлічаную на годнае жыццё людзей забудову цэнтральнай сядзібы калгаса імя XXII партз’езда (в. Геранёны) У. А. Баум быў узнагароджаны залатым медалём ВДНГ СССР.
Андрус Каласту
Андрус Каласту (Andrus Kallastu; нар., , Эстонія) — эстонскі кампазітар і дырыжор. Нарадзіўся і вырас ў Пярну, дзе скончыў Дзіцячую музычную школу (Pärnu Lastemuusikakool). У 1985—1990 гадах вучыўся ў Талінскай кансерваторыі (цяпер Эстонская акадэмія музыкі і тэатра) у Тойвы Нахкура (Toivo Nahkur) па класе фартэпіяна.
Бахараў
Бахараў — прозвішча:
Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт
Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт (ГДАУ) — вышэйшая навучальная ўстанова аграрнага профілю г. Гродна.
Гісторыя
У 2000 годзе ГДАУ быў прысвоены статус універсітэта.
Наташынэ
Наташынэ (Ната́шине, Maliy) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нызыннэ (Сакскі раён)
Нызыннэ (Низи́нне, Nizinnoye) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Навуміўка (Сакскі раён)
Навуміўка (Нау́мівка, Buzul Canköy) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ныва (Сакскі раён)
Ныва (Ни́ва, Küçük Tegeş) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пабеднэ (Сакскі раён)
Пабеднэ (Побє́дне, Şiban) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Апрыёрная мова
Апрыёрная мова (ад a priori — з папярэдняга) — штучная мова, элементы якай не пазычаны з якой-небудзь існуючай мовы, але створаны на падставе якой-небудзь лагічнай (філасофскай) канцэпцыі. Гэтым яны адрозніваюцца ад апастэрыёрных моў. Распазнаюць таксама апрыёрна-апастэрыёрныя і апстэрыёрна-апрыёрныя мовы, у залежнасці ад перавагі тых ці іншых рыс.
Прыклады
Прыкладамі апрыёрных моў з'яўляюцца: Трэба разумець, што залічэнне той ці іншай мовы да «апрыёрных» з'яўляецца умоўным. Так, у лаглане апрыёрная граматыка спалучаецца з лексікай, пабудаванай на падставе аналіза лексікі моў-донараў (гэта значыць у некаторым сэнсе пазычанай).
Сяргей Кузьміч Качаеў
Сяргей Кузьміч Качаеў (, г. Чэрыкаў, Магілёўская вобласць — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1972 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1980 годзе БПІ. Служыў у 1972—1974 гадах у шэрагах Савецкай Арміі. У 1980—2011 гадах працаваў у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект» на пасадах ад радавога архітэктара да галоўнага архітэктара праекта, начальніка архітэктурна-канструктарскага аддзела.
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1985 года.
Творчасць
Аўтар шматлікіх праектаў, у тым ліку: гасцініца на 109 месцаў і бальніца на 300 месцаў у г. Касцюковічы; раённая бальніца ў Дрыбіне; Дом культуры ў Чэрыкаве; Дом удзельнікаў ВАВ; прыбудова да будынка абласнога тэлебачання; 174-кватэрны жылы дом з убудаванымі адміністрацыйнымі памяшканнямі па вул. Габраўскай; 20-кватэрны жылы па вул. Першамайскай — усе ў г. Магілёве.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровымі граматамі інстытута, Ганаровай граматай Магілёўскага гарадскога Савета дэпутатаў (2010).
Паўстанне Камвіны Нсапу
Паўстанне Камвіны Нсапу, таксама сустракаецца напісанне Камуіна Нсапу — паўстанне, узнятае апалчэннем Камвіна Нсапу супраць сіл дзяржаўнай бяспекі ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, якое ахапіла правінцыі Лулуа, Касаі, Усходняе Касаі, Ламамі і Санкуру. Баі пачаліся пасля таго, як у жніўні 2016 года міліцыя на чале з Камвінай Нсапу напала на сілавікоў.
Канфлікт меў этнічную падаплёку; апалчэнцы з’яўляліся прадстаўнікамі народа луба і здзяйснялі забойствы на глебе міжнацыянальнай нянавісці.
Прычыны
У 2011 годзе Жан-П’ер Мпандзі быў прызначаны шостым кіраўніком клана Баджылы Касанджы пасля вяртання з Паўднёвай Афрыкі, дзе ён адшукваўся за незаконны гандаль алмазамі. Яго племянное імя было Камвіна Нсапу, што азначала «чорны мураш». Ён меў значны кантроль над зямлёй і павінен быў атрымаць прызнанне цэнтральнай уладай, нават калі ён абраны ў адпаведнасці з традыцыямі племя. Дадзеная ўмова змушала папярэдніх правадыроў падтрымаць урад ДРК, каб атрымаць яго адабрэнне.
Так як рэгіён Камвіна Нсапу падтрымаў апазіцыю на апошніх прэзідэнцкіх выбарах, то на асноўныя пасады ў мясцовай уладзе ўрад прызначыў сваіх прыхільнікаў, а не абраных правадыроў племян. Цэнтральны ўрад таксама адмовіўся прызнаць прызначэнне Камвіну Нсапу мясцовым лідарам з-за яго пазіцыі адносна прэзідэнта Жазефа Кабіла. Гэта прымусіла правадыра аспрэчыць уладу цэнтральнага ўрада, і ў чэрвені 2016 года ён пачаў заклікаць да паўстання.
Паўстанне
Камвіна Нсапу падбухторваў сваіх людзей ксенафобскай прапагандай, называючы ўрадавыя сілы бяспекі «замежнымі наймітамі і акупацыйнымі войскамі». Ён сабраў апалчэнне і 8 жніўня 2016 года здейсніў напад на паліцыю. 12 жніўня ён быў забіты разам з васьмі іншымі апалчэнцамі і 11 паліцыянтамі ў Цхімбулу. Кангалезская абсерваторыя па правах чалавека асудзіла яго забойства і выказала здагадку, што Нсапу павінен быў быць арыштаваны.
Некалькі яго паслядоўнікаў адмовіліся верыць, што ён памёр, узмацніўшы свае напады на сілы бяспекі. Па меры таго, як гвалт з боку апалчэння Камвіны Нсапу ўзрос, паўстанне пашырылася, і ўсё большая колькасць мясцовых жыхароў паднімалася супраць урада. Аднак са смерцю Камвіны Нсапу паўстанне разбілася на шматлікія рухі, якія змагаліся за розныя мэты.
23 верасня паўстанцы напалі на аэрапорт у горадзе Кананга. Па выніку бою дзесяць вайскоўцаў і каля сарака мяцежнікаў былі забіты.
28 студзеня 2017 года падчас сутычкі чатыры апалчэнцы былі забіты і два паліцыянты паранены. Тым часам паўстанцы заклікалі адхіліць губернатара Алекса Кандэ і выказалі пратэст супраць візіту прэм’ер-міністра Самі Бадыбанга ў рэгіён паўстання. 31 студзеня рымска-каталіцкі святар з парафіі святога Альфонса ў горадзе Кананга, які спрабаваў перашкодзіць баевікам прымаць дзяцей са школ у свае атрады, быў выкрадзены, але пасля быў вызвалены.