cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Біпалярны транзістар
Рэжымы работы транзістараў
Режым насычання — рэжым, у якім абодва пераходы транзістара знаходзяцца ў адчыненым стане. У гэтым рэжыме і эмітар, і калектар інжэктуюць электроны ў базу, у выніку гэтага ў структуры працякаюць два сустрэчных скразных струмені электронаў (нармальны і інверсны). Ад суадносін гэтых струменяў залежыць напрамак токаў, якія цякуць у контурах эмітара і калектара. У выніку двайной інжэкцыі база транзістара вельмі моцна насычаецца залішнімі электронамі, з-за чаго ўзмацняецца іх рэкамбінацыя з дзіркамі, і рэкамбінацыйны ток базы аказваецца значна вышэй, чым у актыўным або інверсным рэжымах.
Трэба таксама сказаць, што ў сувязі з насыченнем базы транзістара і яго пераходаў залішнімі носьбітамі зараду, іх супраціўленне становіцца вельмі малым. Таму контуры, якія ўтрымліваюць транзістар ў рэжыме насычэння, можна лічыць каротказамкнутымі. Калі браць да ўвагі тое, што ў рэжыме насычэння напружанне паміж электродамі транзістара складае ўсяго некалькі дзесятых далей вольта, то лічаць, што ў гэтым рэжыме транзістар уяўляе сабою эквіпатэнцыяльны пункт.
Рэжым адсечкі — рэжым, у якім абодва пераходы транзістара знаходзяцца ў зачыненым стане.
Рэжым адсечкі адпавядае ўмове UЭБ<0,6—0,7 В, или IБ=0.
Бар’ерны рэжым — рэжым у якім база транзістара злучаны з калектарам, а ў калектарны або эмітарны ланцуг транзістара ўключаецца рэзістар, які задае ток праз транзістар. У такшм злучынні транзістар уяўляе сабой своеасаблівы дыёд, уключаны паслядоўна з рэзістарам. Такія схемы каскадаў адрозніваюцца малой колькасцю камплектуючых, вялікім дыяпазонам тэмператур, неадчувальнасцю да параметраў транзістараў.
Пікельхельм
Пікельхельм (множ. Pickelhauben; ад стар Pickel = 'пункт' ці 'кайло', і Haube = 'капялюш', агульная назва для галаўнога ўбору); таксама пікельхаўбэ — востраверхні шалом, які насілі ў XIX і XX стагоддзі нямецкае войска, пажарныя і паліцыя. Ён найбольш блізка звязаны з прускай і нямецкай арміямі.
Гісторыя
Пікельхельм быў першапачаткова распрацаваны ў 1842 годзе каралём Фрыдрыхам Вільгельмам IV Прускім.
Фрыдрых Вільгельм IV каралеўскім указам ўвёў пікельхельм для большай часткі прускай пяхоты 23 кастрычніка 1842. Пікельхельм хутка распаўсюдзіўся сярод іншых нямецкіх дзяржаў. Вялікае герцагства Альденбургскае прыняло яго ў 1849, Вялікае герцагства Бадэн - у 1870, а У 1887 Баварскае каралеўства стала апошняй нямецкай дзяржавай, якая ўвяла пікельхельм.
У другой палове XIX стагоддзя, акрамя Расіі, арміі мноства дзяржаў (уключаючы Калумбію, Чылі, Мексіку, Партугалію, Нарвегію і Швецыю) прынялі пікельхельм ці падобныя шаломы. Пікельхельм таксама паўплываў на дызайн брытанскага вайсковага трапічнага шалома і на дызайн паліцэйскага шалома (Home Service helmet), які выкарыстоўваецца ў Англіі да гэтага часу.
У некаторых артылерысцкіх нямецкіх частках, выкарыстоўвалі замест шыпа шарападобнае ўпрыгожванне. Да пачатку Першай сусветнай вайны ў 1914 годзе чорныя ці белыя плюмажы, якія здымаліся, насілі з пікельхельмам у поўнай параднай форме нямецкія генералы, штабныя афіцэры, драгуны, пяхота Прускай арміі (Garde du Corps) і шмат лінейных пяхотных палкоў, як адмысловую адзнаку адрознення.
Акрамя ўпрыгожвання шыпа, магчыма, адметнай асаблівасцю пікельхельму была накладная кукарда, якая пазначала нумар палка. Найбольш распаўсюджаная какрада з вялікім крылатым арлом - эмблема Прусіі. Мелі свае какарды Баварыя, Вюртэмберг, Бадэн і іншыя нямецкія землі. У Расіі ў якасці какарды выкарыстоўваўся малюнак дзяржаўнага герба — двухгаловага арла. Нямецкі вайсковы пікельхельм меў таксама дзве круглыя какарды з бакоў, для мацаваьня падбародкавых рамянёў. Нацыянальная кукарда была чырвона-чорна-белага колеру. Левая кукарда выкарыстоўвалася, каб пазначыць правінцыю, да якой належаў салдат (чорна-белая - Прусія, бела-блакітная — Баварыя, і г.д)
Кляшчы
Кляшчы (Acari) — падклас членістаногіх класа павукападобных.
Батанічнае апісанне
Даўжыня 0,05—13 мм, сытых крывасмокаў да 30 мм. Цела шарападобнае ці прадаўгавата-авальнае, крыху пляскатае, нерасчлянёнае. Ротавы апарат колючы, грызучы, колюча-грызучы. Вочы ў большасці відаў адсутнічаюць.
Спосаб жыцця
Раздзельнаполыя, з палавым дымарфізмам. Большасць кляшчоў адкладвае яйцы, ёсць жывародныя. Развіццё з поўным ператаарэннем. Жыццёвы цыкл уключае фазы: яйцо, лічынка, німфа (адна ці некалькі стадый) і імага. Лічынка 6-ногая, у німфы і імага па 4 пары ног. Паводле тыпу кармлення кляшчы — сапрафагі і драпежнікі. Многія віды — паразіты раслін, жывёл і чалавека.
Класіфікацыя і экалогія
Адрозніваюцца 3 асобныя надатрады:, і , 300 сямействаў, больш за 10 тысяч відаў. Пашыраны па ўсім свеце. Большасць жыве на сушы (у глебе, лясным подсціле, гнёздах птушак і звяроў), некаторыя ў вадзе. На Беларусі адзначаны акарыформныя, у тым ліку і, а таксама паразітыформныя кляшчы.
Значэнне і шкоднасць
Кляшчы-крывасмокі могуць пераносіць узбуджальнікаў хвароб (напрыклад, у жывел — піраплазмозаў, бабезіёзаў і інш., у чалавека — кляшчовага энцэфаліту, тулярэміі і сыпнатыфозных ліхаманак). Акароідныя кляшчы пашкоджваюць збожжа і прадукты,  і  кляшчы выклікаюць хваробы яблынь, цытрусавых і інш.
IC 3563
IC 3563 — галактыка тыпу GxyP (частина галактики) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ханс Эварт
Біяграфія
Нарадзіўся каля 1520 года ў Антверпене, дзе ў 1540 годзе ўступіў у мясцовую гільдыю св. Лукі. У перыяд паміж 1545 і 1549 гадамі Эварт перабраўся ў Англію, якую не пакідаў да канца дзён. На працягу шэрагу гадоў мастак працаваў пры каралеўскім двары Цюдараў, стаўшы адным з найзначнейшых партрэтыстаў свайго часу. Ён стварыў партрэты караля Эдуарда VI, каралевы Марыі I, каралевы Лізаветы I і іх прыдворных; гэтыя працы напісаныя ў перайманне манеры Ганса Гальбейна-малодшага. Эварт таксама пісаў алегорыі, у якіх прыкметна ўплыў Яна ван Скорэла і еўрапейскіх маньерыстаў. Самым яркім і незвычайным палатном мастака з’яўляецца «Алегарычны партрэт сэра Джона Латрэла» (1550), які паказвае яго цудоўнае выратаванне.
Праз некаторы час Эварту было адмоўлена ў каралеўскім заступніцтве, і ён на шмат гадоў пакінуў двор. Толькі ў канцы жыцця мастак ізноў вярнуўся на каралеўскую службу; у 1572 годзе, пасля смерці аднаго з прыдворных мастакоў, які адказваў за каралеўскія цырыманіялы і святы, Эварт быў запрошаны выканаць дэкарацыі і касцюмы для прадстаўлення ў гонар прыбыцця французскіх паслоў.
Памёр мастак у Лондане ў 1573 годзе.
Лідчэпінг
Лідчэпінг (швед. Lidköping) — горад у Швецыі, адміністрацыйны цэнтр Лідчэпінгскай камуны Вестра-Гёталандскага лена. Насельніцтва — 25 169 чалавек (2008). Статус горада атрымаў 21 ліпеня 1446 года.
Ім Тон Хён
Ім Тон Хён (임동현; нар. 15 мая 1986, (правінцыя Чхунчхон-Пукто)) — карэйскі спартсмен, двухразовы Алімпійскі чэмпіён па стральбе з лука ў камандным першынстве 2004 і 2008 гадоў. Шматразовы чэмпіён свету як у асабістым так і ў камандным першынстве, дзеючы рэкардсмен свету (асабістае і каманднае першынство), апошні раз абнавіў рэкорды 27 ліпеня 2012 года на Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане.
Іван Міхайлавіч Ерашоў
Іван Міхайлавіч Ерашоў (,  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Скончыў Лепельскі педагагічны тэхнікум, Сталінградскае ваенна-авіяцыйнае вучылішча, Ваенна-паветраную акадэмію. Працаваў настаўнікам. У Чырвонай Арміі з 1933 года. На фронце з мая 1943 г. Камандзір штурмавога авіяпалка. Удзельнік баёў на Курскай дузе, вызвалення Украіны. Пасля вайны да лістапада 1947 года працягваў службу у Ваенна-паветраных сілах у горадзе Чкалаў (зараз — Арэнбург). Памёр і пахаваны ў Новачаркаску.
Памяць
Сярэдняй школе № 2 горада Лепеля прысвоена яго імя.
Сандвікен
Сандвікен (швед. Sandviken) — горад у Швецыі, у лене Еўлебарг. Насельніцтва — 22 574 жыхароў (па дадзеных 2005 года). Горад з’яўляецца буйным цэнтрам вытворчасці сталі. У ім размешчаны прадпрыемства і галоўны офіс сталеліцейнай кампаніі Sandvik. Хакейны клуб Сандвікенс АІК (Sandvikens AIK) — неаднаразовы чэмпіён Швецыі па хакеі з мячом.
Месяц (касмічная праграма)
«Ме́сяц» — серыя савецкіх аўтаматычных міжпланетных станцый (АМС) для даследавання Месяца і касмічнай прасторы, а таксама праграма іх распрацоўкі і запускаў.
Дасягненні праграмы
Усяго ў 1959—1976 запушчаны 24 «Месяцы».
Пятро Васючэнка
Пятро Васільевіч Васючэнка (,  —, ) — беларускі літаратуразнавец, крытык, празаік, драматург, эсэіст, казачнік і аўтар фэнтэзі.
Біяграфія
Скончыў факультэт журналістыкі БДУ (1981), аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы НАНБ (1984). Кандыдат філалагічных навук (1983). У 1984—1997 працаваў малодшым, потым старшым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы НАНБ. З 1997 — загадчык кафедры беларускай мовы і літаратуры Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Творчасць
Аўтар кніг прозы «Белы мурашнік» (1993), «Жылі-былі паны Кубліцкі ды Заблоцкі» (1997), «Прыгоды аднаго губашлёпа» (1999), «Адлюстраванне першатвора» (2004), экалагічнай казкі «Каляровая затока» (2008), зборніка п’ес «Маленькі збраяносец» (1999), кнігі паэзіі «Піраміда Ліннея» (2008) і інш. Творы П. Васючэнкі перакладаліся на англійскую, балгарскую, нямецкую, польскую, рускую, славацкую і чэшскую мовы.
Пастаноўкі на яго творы рабіліся ў сталічным Тэатры юнага гледача, маладзечанскім Тэатры лялек і іншых тэатрах краіны.
Удзельнік навуковых канферэнцый і літаратурных фестываляў за мяжой (Беласток, Брно, Варшава, Кракаў, Люблін, Масква, Прэшаў і інш.).
Калібры
Калібры (Trochilidae) — сямейства птушак, адзінае ў атрадзе калібрыпадобных (Trochiliformes).
Вілма Рудольф
Вілма Глодэан Рудольф (Wilma Glodean Rudolph;, Сент-Бентлехем, Тэнесі, ЗША — , Брэнтвуд, Тэнесі, ЗША) — амерыканская лёгкаатлетка, трохразовая алімпійская чэмпіёнка 1960 года на дыстанцыях 100 і 200 метраў, а таксама ў эстафеце 4×100 метраў. Экс-рэкардсменка свету на дыстанцыях 100 і 200 метраў, а таксама ў эстафеце 4×100 метраў. За свае вытанчанасць і хуткасць атрымала ад прыхільнікаў цэлы шэраг мянушак: у Італіі яе звалі «Чорная газэль» (La Gazzella Negra), у Францыі — «Чорная перлінка» (La Perle Noire), у Амерыцы — «Тарнада».
Калібры
Пашырэнне
Каля 330 відаў. Пашыраны ў Амерыцы (ад паўднёвай Аляскі і Лабрадора да Вогненнай Зямлі). Жывуць у розных ландшафтах, пераважна аселыя.
Якаў Іванавіч Галухін
Якаў Іванавіч Галухін (, в. Сахараўка Горацкага раёна Магілёўскай вобласці —, в. Сахараўка Горацкага раёна) — Герой Сацыялістычнай Працы (1981), Заслужаны механізатар БССР (1978), дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання, дэлегат 15 з’езда прафсаюзаў СССР (1982).
Біяграфія
У 1951—1954 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1955 годзе скончыў Клімавіцкае прафесійна-тэхнічнае вучылішча і атрымаў спецыяльнасць трактарыст-машыніст. З 1955 года працаваў у калгасе «Праўда» Горацкага раёна спачатку трактарыстам, камбайнерам, потым звеньявым па вырошчванні бульбы. Першы ў Горацкім раёне камбайнер-тысячнік (за сезон намалаціў 1 тысячу тон збожжа). Удзельнік ВДНГ СССР (1968, 1977).
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1981 годзе. Па выніках Усесаюзнага спаборніцтва 1977 года быў узнагароджаны аўтамабілем «Масквіч-412». Заслужаны механізатар БССР (1978). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 11-га склікання (1984—1989), дэлегат XV з’езда прафсаюзаў СССР (1982).
Памяць
У яго гонар на алеі Герояў Савецкага Саюза і Сацыялістычнай Працы ў г. Горкі Магілёўскай вобласці ўсталяваны памятны знак.
Свята-Пакроўская царква (Хомск)
Свята-Пакроўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Хомск Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры паселішча.
Гісторыя
Пабудавана ў 1990 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам, завершаным на фасадзе драўляным 8-гранным шатровым барабанам з макаўкай. Над вальмавым дахам прамавугольнай са скругленымі вугламі апсіды ўзведзены цыбулепадобны купал на 8-гранным барабане. Уваход адзначаны 4-слуповым ганкам пад 2-схільным пакрыццём. Фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў руставаных ліштвах.
Чорналакавая кераміка
Чорналакавая кераміка ў Старажытнай Грэцыі была ў класічны і эліністычныя перыяды. У час абпалу шляхам спякання жалезазмяшчальных глін атрымлівалі чорнае пакрыццё з больш бліскучай, амаль глянцавай паверхняй. Часам чорналакавую кераміку ўпрыгожвалі глазурай белага, чырвонага ці залатога колеру.
З 5 стагоддзя да н. э. чорналакавая кераміка паступова выціскалася прыгожай керамікай з чырвонафігурным вазапісам, якая пачала карыстацца значна большым попытам на рынку Міжземнамор'я. Аднак і ў эпоху элінізму чорналакавы посуд заставаўся дастаткова папулярным і вырабляўся не толькі для Грэцыі, але і для экспарту ў розныя рэгіёны.
Крынкі (гміна)
Кры́нкі (Krynki) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Крынках. Плошча гміны складае 165,91 км². Станам на 2016 год у гміне Крынкі пражывалі 3194 чалавекі, шчыльнасць — 19,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтва.
Зборная Шатландыі па футболе
Зборная Шатландыі па футболе — прадстаўляе Шатландыю на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Шатландская футбольная асацыяцыя. Зборная з’яўляецца адной з самых найстарэйшых у свеце, таксама шатландская зборная з’яўляецца ўдзельнікам першага ў свеце міжнароднага матча, які каманда правяла 30 лістапада 1872 года супраць зборнай Англіі.
Фалькенберг (Швецыя)
Фалькенберг (швед. Falkenberg) — горад у Швецыі, у лене Халанд, размешчаны ля вусця ракі Этран. Упершыню пісьмова згадваецца ў канцы 13 стагоддзя. Да 1645 года горад, як і ўся тэрыторыя правінцыі Халанд, быў часткай Даніі. Славутасцю горада з’яўляецца музей Törngrens krukmakeri — найстарэйшая ганчарная майстэрня ў Еўропе.
Джыразоле
Джыразоле (Girasole) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Альястра.
Насельніцтва складае 946 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 8040. Тэлефонны код — 0782.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antioco di Sulcis.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
ДДБ1
ДДБ1 (Дземіхаўскі, Дызель-цягнік, Беларуская чыгунка, 1-ы тып) — дызель-цягнік на лакаматыўнай цязе. Саставы ДДБ1 пачаткова фарміраваліся на аснове дзвюх дапрацаваных секцый цеплавоза 2М62У, учэпленых на канцах цягніка і дзесяці прамежкавых вагонаў мадэлі 63-322 вытворчасці Дземіхаўскага машынабудаўнічага завода (ДМЗ). Агулам у такой кампазіцыі было пабудавана дзесяць саставаў ДДБ1, далей раздзеленых на 20 больш кароткіх цягнікоў, дадаўшы галаўныя вагоны вытворчасці Рыжскага вагонабудаўнічага завода (РВЗ).
Таксама для Саянскага алюмініевага завода ў адзіным экземпляры быў выпушчаны дызель-цягнік ДПСаАЗ (Дизель-Поезд Саянского, Алюминиевого Завода), маючый аналагічную канструкцыю. але з выкарыстаннем дапрацаваных цеплавозаў ДМ62 і больш кароткай, васьмівагоннай складанасці.
Гісторыя
Вытворчасць дызель-цягнікоў ДДБ1 была асвоена Дземіхаўскім заводам у 1998 годзе па заказу Беларускай чыгункі, якая ў мэтах эканоміі сродкаў вырашыла фарміраваць дызель-цягнікі з лакаматыўнай цягай на базе прычапных вагонаў серыйнага маторвагоннага састава і наяўных у рэзерве грузавых цеплавозаў 2М62 і 2М62У вытворчасці Луганскага завода (цеплавозы М62 выкарыстоўваліся для стварэння на базе вагонаў дызель-цягніка ДР1 саставаў серыі ДРБ1).
Дземіхаўскі завод ажыццяўляў вытворчасць прычапных прамежкавых вагонаў, якія мелі высокую ступень уніфікацыі з прамежкавымі прычапнымі вагонамі сямейства ЭР2Т/ЭР4, а таксама зрабіў дапрацоўку цеплавозаў 2М62У для выкарыстоўвання ў складзе дызель-цягнікоў. Кожны састаў складаўся з дзесяці прамежкавых вагонаў і двух цеплавозных секцый. Агулам было пабудавана 100 вагонаў, з якіх было сфарміравана 10 саставаў.
У 2000 годзе па заказу Саянскага алюмініевага завода быў таксама выпушчаны дызель-цягнік ДПСаАЗ-0001, сфарсіраваны на аснове двух цеплавозаў ДМ62 і васьмі прычапных вагонаў. У якасці цяглавых адзінак выкарыстаны аднасекцыйныя цеплавозы ДМ62-1811 і ДМ62-1857. Да жніўня цягнік насіў імянную назву «Сибирский Алюминий», потым называўся «РУСАЛ». Потым індэкс «ДМ62» на таблічках гэтых цеплавозаў быў заменены назад на «М62».
Заўвагі
<references group="к"/>
Уладзімір Някляеў
Уладзі́мір Прако́павіч Някля́еў (нар., , Гродзенская вобласць) — беларускі паэт, празаік і грамадска-палітычны дзеяч. Лідар грамадскай кампаніі «Гавары праўду!», кандыдат на прэзідэнцкіх выбарах 2010 года; палітычны зняволены. Лаўрэат шэрагу прафесійных і дзяржаўных узнагарод за літаратурную дзейнасць. Намінант на Нобелеўскую прэмію (2011).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 9 ліпеня 1946 года ў горадзе Смаргонь Гродзенскай вобласці. Бацька — Някляеў Пракоп Міхайлавіч, рускі, па прафесіі механік. Маці — Магер Анастасія Іванаўна, беларуска. Пракоп Някляеў, ураджэнец сяла Прамая Балка (цяпер у Дубоўскам раёне Валгаградзкай вобласці), па сканчэнні вайны быў накіраваны ў Заходнюю Беларусь. У мястэчку Крэва (Смаргонскі раён) пазнаёміўся з маці Уладзіміра і пабраўся з ёю шлюбам. Працаваў у Крэве старшынём сельсавета.
Дзіцячыя гады пражыў у Крэве. У 1962—1966 гадах вучыўся ў Мінскам электратэхнікуме сувязі. Працаваў сувязістам на Поўначы, у Сібіры, на Далёкім Усходзе, радыёмеханікам у мінскім тэлевізійным атэлье. Займаўся на аддзяленні паэзіі Літаратурнага інстытута ў Маскве (1971). Завочна скончыў філалагічны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута (1973). У 1972—1975 гадах — літсупрацоўнік рэдакцыі газеты «Знамя юности», у 1975—1978 гадах — рэдактар бюлетэня «Тэатральны Мінск». З 1978 года — старшы рэдактар галоўнай рэдакцыі літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання, з 1987 года — галоўны рэдактар часопіса «Крыніца» («Родник»), штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва». Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1978). З’яўляўся сябрам Савета творчай і навуковай моладзі пры ЦК ЛКСМБ, сябрам Беларускага тэатральнага аб’яднання, Саюза журналістаў Беларусі.
Сябар Беларускага ПЭН-цэнтра (з 1989). З 1998 па 2001 гады — старшыня Саюза беларускіх пісьменнікаў.
У 1999 годзе выехаў у Польшчу. Жыў таксама ў Фінляндыі. Затым вярнуўся ў Беларусь.
На чале Саюза пісьменнікаў
Пасля абрання старшынёй Саюза пісьменнікаў у Някляева ўскладніліся адносіны з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, які ўспрымаў кіраўніка творчага саюза як «начальніка над пісьменнікамі». У той час Лукашэнкам было падпісана пагадненне аб стварэнні Саюзнай дзяржавы, да якога многія беларускія літаратары паставіліся адмоўна і публічна выказваліся супраць гэтага рашэння. Някляеў падпісаў Заяву Рады СБП, дзе пагадненне аб Саюзнай дзяржаве разглядалася як не адпаведнае Канстытуцыі, што стала пачаткам канфлікту паміж Лукашэнкам і Някляевым, у выніку якога Уладзімір Някляеў быў вымушаны на некалькі гадоў з’ехаць з краіны.
У 2005 годзе быў абраны на пасаду старшыні Беларускага ПЭН-цэнтра. 10 красавіка 2009 года заявіў, што пакідае гэтую пасаду. Пераемнікам Някляева стаў Андрэй Хадановіч.
Кампанія «Гавары праўду»
25 лютага 2010 года Някляеў становіцца ініцыятарам і кіраўніком грамадскай кампаніі «Гавары праўду». Ён мяркуе, што ў беларускім грамадстве наспеў попыт на праўдзівую інфармацыю пра сітуацыю ў краіне, што ўлады хаваюць праўду альбо наўпрост хлусяць. Занавальнікамі кампаніі «Гавары праўду» сталі разам з Някляевым Рыгор Барадулін, Генадзь Бураўкін, Генадзь Грушавы ды іншыя.
18 мая 2010 года Някляеў быў затрыманы праваахоўнымі органамі Беларусі разам з дзвюма дзясяткамі актывістаў кампаніі «Гавары праўду!», вызвалены 21 мая. З пратэстам супраць пераследу Някляева і яго паплечнікаў выступіў шэраг беларускіх і міжнародных арганізацый, палітыкаў і дзеячаў культуры.
27 жніўня быў падведзены прамежкавы вынік дзейнасці кампаніі. На прэс-канферэнцыі арганізатары паведамілі журналістам, што за перыяд ад пачатку кампаніі было праведзена каля 80 акцый у 33 гарадах і вёсках краіны. У выніку сабрана 55 тысяч подпісаў пад патрабаваннямі вырашыць шэраг мясцовых праблем. Уладзімір Някляеў заявіў, што актывісты здолелі дайсці са сваімі ініцыятывамі да грамадзян Беларусі, і сацыяльная накіраванасць кампаніі дапамагла людзям больш востра адчуць, што вырашаць праблемы неабходна на глабальным узроўні, у маштабах краіны. Ён сцвярджаў, што шэраг мясцовых чыноўнікаў спагадліва ставяцца да кампаніі «Гавары праўду».
Удзел у прэзідэнцкіх выбарах
Пасля старту кампаніі «Гавары праўду» шэраг аглядальнікаў выказалі меркаванні пра тое, што яна можа стаць трамплінам для кандыдата на пасаду прэзідэнта Беларусі. Някляеў адмаўляў меркаванні аб вылучэнні яго кандыдатуры да верасня 2010 года.
19 ліпеня на сустрэчы з беларускімі прадпрымальнікамі У. Някляеў абвясціў, што плануе стаць дэлегатам 4-га Усебеларускага народнага сходу, які меркавана адбудзецца ўвосень 2010 года. Гэты крок меў азначаць пераход кампаніі да дзейнасці ў палітычным полі. Паводле яго ўласнага сцвярджэння, сабраў 25 тысяч подпісаў за сваё вылучэнне, але на сход ён дапушчаны не быў.
Увечары 19 снежня 2010 года ў раёне Нямігі па дарозе на Кастрычніцкую плошчу адбыўся ўзброены напад сілавікоў у масках на групу кандыдата ў прэзідэнты У. Някляева. Былі выкарыстаны света-шумавыя гранаты, канфіскавана гукаўзмацняльная апаратура. Сам кандыдат быў моцна збіты, пасля чаго дастаўлены ў шпіталь хуткай дапамогі з дыягназам чэрапна-мазгавая траўма сярэдняй ступені цяжкасці.
23 ліпеня 2013 года рашэннем суда Ленінскага раёна Мінска вызвалены ад далейшага адбыцця пакарання. Суд адбыўся без удзелу ў ім і Някляева, і ягонага адваката, якіх запрасілі на дадзены працэс на 2 дні пазней, 25 ліпеня.
8 красавіка 2015 года Уладзімір Някляеў заявіў пра свой выхад з усіх апазіцыйных структур. Ён патлумачыў гэта «няздольнасцю апазіцыі».
Пасля вызвалення
У маі 2015 года заснаваў рух «За дзяржаўнасць і незалежнасць Беларусі».
Уладзімір Някляеў быў у складзе дэлегацыі беларускай апазіцыі і грамадзянскай супольнасці ў Варшаве, сустракаўся з польскімі палітыкамі, 23 сакавіка 2017 года была праведзеная дыскусія ў Сейме Польшчы. Тым часам ён уваходзіў у склад Беларускага нацыянальнага кангрэсу, які ўзяў на сябе адказнасць за правядзенне Дня Волі 25 сакавіка ў Мінску. У ноч з 24 на 25 сакавіка 2017 года па дарозе з Варшавы ў Мінск Уладзімір Някляеў быў затрыманы супрацоўнікамі АМАП на чыгуначным вакзале ў Брэсце і змешчаны ў ізалятар часовага ўтрымання Ленінскага РАУС. Там у яго здарыўся гіпертанічны крыз, і хуткая дапамога даставіла хворага ў бальніцу.
У 2019 годзе знаходзіўся ў Швецыі, дзе атрымаў стыпендыю, а таксама бясплатнае пражыванне ў горадзе Лунд у рамках праграмы, накіраванай на пісьменнікаў, якія падвяргаюцца цэнзуры ці пераследу ў сваёй краіне.
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1970 годзе. Аўтар кніг паэзіі «Адкрыццё» (Мн., 1976), «Вынаходцы вятроў» (Мн., 1979), «Знак аховы» (Мн., 1983), «Местное время» (М., 1983), «Наскрозь» (вершы і паэмы, 1985), «Дерево боли» (М., 1986), «Галубіная пошта» (Мн., 1987), «Вежа» (Мн., 1989), «Прошча» (Мн., 1996), «Выбранае» (Мн., 1998), «Так» (Мн., 2004), «Окно» (М., 2010), «Лісты да Волі» (Вільня, 2011), «Толькі вершы» (Мн., 2016), «Знічы кахання» (Варшава, 2019).
Апошнім часам выступае пераважна як празаік (апавяданні «Хайбах», «Чмель і вандроўнік», «Залатая Арда», аповесці «Прага», «Няхай жыве 1 Мая» і інш.). Паводле аповесці «Вежа», часопіс «Полымя», 1988, А. Дударавым была напісана фантасмагарычная камедыя «Вавілон», пастаўленая Мікалаем Мацкевічам (1990).
У 2011 годзе Уладзімір Някляеў выдаў новую кнігу «Лісты да Волі», у яе ўвайшлі творы, напісаныя падчас зняволення ў СІЗА КДБ — вершы і паэма «Турма». Кніга таксама ўтрымлівае прадмову аўтара і апошняе слова палітыка на судовым працэсе.
Раман «Аўтамат з газіроўкай з сіропам і без» напісаны ў 2012 годзе. Яго непаўналетні герой прыязджае з правінцыі ў сталічны Мінск часоў хрушчоўскай адлігі. Ён вучыцца ў радыётэхнічным тэхнікуме, збліжаецца з дысідэнтамі — дакладней, звычайнымі стылягамі, якіх саветы трактавалі як ворагаў сістэмы, — закохваецца, сутыкаецца са злом, якое ўвасоблена ў КДБ. За свой раман Уладзімір Някляеў стаў лаўрэатам першай прэміі імя Ежы Гедройца.
Яго творчасць адметная публіцыстычнасцю, дынамічнасцю паэтычнай думкі, канкрэтна-пачуццёвай вобразнасцю.
У перакладзе на замежныя мовы выйшлі кнігі «Галубіная пошта» (Польшча), «Паланэз» (Літва), «Чырвоны захад» (Фінляндыя), «Лісты да свабоды» (Швецыя) ды інш.
Водгукі
Філосаф і культуролаг Валянцін Акудовіч лічыць, што Някляеў разбурыў стэрэатып, што найлепшыя вершы паэт піша ў маладосці, паколькі эмоцыі ў чалавека больш моцныя ў маладыя гады. Акудовіч мяркуе, што напісаная Някляевым у сталым узросце паэма «Ложак для пчалы» — «найлепшае, што ён калі-небудзь напісаў, і адна з самых лепшых ува ўсёй беларускай літаратуры. Калі не найлепшая».
"Адкрыццё творчасці Уладзіміра Някляева — гэта і праца, якая патрабуе натхнення, і палёт у захмар’е думкі і пачуцця. Бо аўтар акрылена працавіты, плён яго відзён."
Дзмітрый Піліпавіч Бартноўскі
Дзмі́трый Пілі́павіч Бартно́ўскі (, в. Цярэшкавічы, Гомельскі раён — ) — генерал-лейтэнант авіяцыі (1944).
Біяграфія
З 1922 года ў ВМФ. Скончыў Ваенную акадэмію Генштаба (1951). Удзельнік савецка-фінскай вайны 1939-40.
У гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік штаба ВПС ВМФ. Удзельнік арганізацыі, Ленінграда, , вызвалення Севастопаля,. З 1945 начальнік штаба і камандуючы ВПС ВМФ, з 1952 начальнік Вышэйшых афіцэрскіх курсаў. У 1954-61 у апараце Міністэрства абароны СССР.
Сартавальная горка
Сартавальная горка (у чыгуначнай тэрміналогіі і жаргоне — проста «горка») у сартавальных станцыях — від чыгуначнай сартавальнай прылады для паскарэння расфарміравання саставаў з грузавых вагонаў, які выкарыстоўвае для перамяшчэння вагонаў зямное прыцягненне, то ёсць звальванне вагонаў і груп вагонаў з ўхілу.
Сартавальныя горкі з'яўляюцца аднымі з найбольш высокапрадукцыйных сартавальных прылад. Першая ў Расіі сартавальная горка была пабудавана ў 1899 годзе на станцыі Рцішчава Разана-Уральскай чыгункі.
Склад
Камплект сартавальных прылад з сартавальнай горкай складаецца з аднаго (ці двух) пуцей насоўвання, прафіляванай часткі горкі, падгорачнага парку, які пачынаецца стрэлачнай гарлавінай, таксама, як правіла, маюцца абыходныя пуці ад аднаго або некалькіх крайніх пуцей подгорочного парку да пуці насоўвання ў абыход гарба горкі.
Існуе некалькі розных відаў сартавальных горак, якія адрозніваюцца профілем і тэхналогіяй працы. Ніжэй апісаны найбольш распаўсюджаны варыянт. Большая частка пуці насоўваючыся у залежнасці ад сітуацыі размяшчаецца на гарызантальнай пляцоўцы або невялікім ухіле ў бок насоўвання (для палягчэння насоўвання). Далей профіль паступова пераходзіць у нарастаючы ўздым на горб горкі, у межах гэтага ўздыму размешчана зона расчэпкі аўтасчэпак (тут састаў сціснуты, што робіць магчымым расчэпку). Далей размяшчаецца горб горкі, дзе ўздым пераходзіць у круты спуск па мінімальна дапушчальным для пропуску грузавых вагонаў радыусе вертыкальнай крывой. Пачатак спускной часткі размешчана на ухіле каля 50 ‰, далей велічыня спуску прыступкамі або плыўна памяншаецца ўздоўж стрэлачнай гарлавіны; пачатак пуцей падгорачнага парку, як правіла, таксама размешчаны на невялікім ухіле, здольным падтрымліваць прыблізна на пастаянным узроўні хуткасць сярэдняга вагона ў сярэдніх пагодных умовах. Далей пуць падгорачнага парку размешчаны на пляцоўцы, і ў канцы — на невялікім ухіле насустрач кірунку роспуску з горкі, для прадухілення сыходу занадта хутка ідучых вагонаў.
Тэхналогія працы горкі
Адчэпы з невялікім супрацівам руху (добрыя бегуны) прыходзіцца тармазіць вагоннымі запавольнікамі, размешчанымі на тармазных пазіцыях. Першая (верхняя) тармазная пазіцыя забяспечвае інтэрвалы паміж рухомымі адчэпамі для іх падзелу на стрэлках і запавольніках (інтэрвальнае тармажэнне). Другая (сярэдняя) тармазная пазіцыя, акрамя інтэрвалаў, забяспечвае сумесна рэгуляванне хуткасці скочвання отцепа, трэцяя тармазная пазіцыя ажыццяўляе прыцэльна тармажэнне адчэпа у залежнасці ад занятасці падгорачнага пуці (адрозненні ў спосабе залежаць ад прымянення аўтаматыкі, альбо ручнога — «башмачнага» тармажэння). раней выкарыстоўваліся радыёлакацыйныя датчыкі. У апошні час па баках пуці спуску ўсталёўваюцца тэлеметрычныя датчыкі або аптычныя вымяральнікі хуткасці, у аснове якіх — відэакамера і вылічальная тэхніка, якія кантралююць хуткасць адчэпаў і выводзяць рэкамендуемую хуткасць на табло горочного святлафора. Таксама дзяжурны па горцы мае магчымасць кіраваць ступенню сціску запавольнікаў.
Патрабаванні да стрэлачных пераводаў
Стрэлачная гарлавіна горак адрозніваецца высокімі патрабаваннямі па кампактнасці, паколькі, з аднаго боку падгорачны парк адной горкі можа мець больш за 30 пуцей, і стрэлачная гарлавіна займае досыць вялікую долю плошчы. Яшчэ больш важна тое, што хуткасць роспуску абмяжоўваецца часам вызвалення папярэднім адчэпам маршруту для наступнага, а гэта значыць, што кожны стрэлачны перавод, як і гарлавіна ў цэлым, павінны быць наколькі магчыма кароткімі. Таму ў горкавых стрэлачных гарлавінах, асабліва на іх пачатку, шырока прымяняюцца сіметрычныя стрэлачныя пераводы з перакладнымі крывымі вельмі малых радыусаў, а таксама здвоеныя або нават строеныя стрэлачныя пераводы.
На сартавальных горках прымяняюцца спецыяльныя хуткадзейныя стрэлачныя прывады (СПГ-2, СПГБ-4М), якія забяспечваюць пераклад стрэлкі не больш чым за 0,6 с, што неабходна для нармальнага тэмпу роспуску саставаў. Хуткадзейнасць горкавых стрэлачных электрапрывадаў дасягаецца памяншэннем перадаткавага ліку рэдуктара (43,69 замест 70). Для яшчэ большага паскарэння пераводу стрэлкі на электрарухавік МСП-0,25 з намінальным напружаннем 100 В падаюць напружанне 200 В, што павялічвае яго магутнасць да 740 Вт.
Для павышэння хуткадзейнасці ў схеме кіравання прывадам не выкарыстоўваюць рэверсіўнае рэле, час спрацоўвання якога 0,15—0,2 с.
Давос
Давос (на мясцовым дыялекце — Tafaas, і Davos, Davos, рэдка — Tavate, Tavau) — горад ва ўсходняй Швейцарыі, у кантоне Граўбюндэн, на рацэ Ландвасер.
Гісторыя
Гісторыя горада пачалася з таго, што яшчэ ў XIX стагоддзі дактары прызналі мікраклімат высакагорнай даліны карысным для хворых лёгачнымі захворваннямі. Р. Л. Стывенсан напісаў у Давосе раман «Востраў скарбаў».
У 1913 у горадзе прайшоў першы і адзіны Чэмпіянат Еўропы па хакеі з мячом, перамогу ў якім атрымала каманда Англіі.
У сярэдзіне XX стагоддзя горад здабыў другое жыццё як модны гарналыжны курорт. Цяпер ён вядомы ў асноўным як месца правядзення Сусветнага эканамічнага форуму (часам званага проста «Давоскі форум»).
IC 3564
IC 3564 — галактыка тыпу GxyP (частина галактики) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Краўтгаўзен
Краўтгаўзен (Krauthausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Кройцбург. Насельніцтва — 1630 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 18,48 км². Афіцыйны код — 16 0 63 046.
Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.
Помнік франтавому сабаку
Помнік франтавому сабаку — помнік, усталяваны ў Маскве на Паклоннай гары.
Лучка
Лу́чка — рака ў Воранаўскім раёне, правы прыток Улы (басейн Нёмана).
Помнік франтавому сабаку
Пра помнік
Ідэя помніка была прапанавана міністру культуры Уладзіміру Мядзінскаму ініцыятыўнай групай ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якія выказалі пажаданне ўшанаваць памяць сабак, якія падчас вайны неслі службу ў дзейнай арміі. У гады вайны налічвалася больш за 60 тысяч сабак розных парод, якія выцягвалі з-пад абстрэлу параненых, дастаўлялі боепрыпасы і баявыя данясенні, выяўлялі і абясшкоджвалі выбуховыя прылады праціўніка. Апроч таго, сабакі бралі ўдзел у Парадзе Перамогі на Краснай плошчы ўлетку 1945 года.
Лучка
Даўжыня 11,8 км. Пачынаецца каля в. Мікуты Лідскага раёна, упадае ва Улу за 1 км на ўсход ад в. Пшаленскія. Асноўныя прытокі — Правожа, Слепіца. Рэчышча каналізаванае.
Помнік франтавому сабаку
Пра помнік
Помнік быў усталяваны Расійскім вайскова-гістарычным таварыствам. Аўтарам праекта стаў скульптар Андрэй Карабцоў, які ляпіў эскіз з нямецкай аўчаркі па мянушцы Альф. Урачыстая цырымонія адкрыцця помніка на Паклоннай гары адбылася ў пярэдадне Дня памяці і смутку, 21 чэрвеня 2013 года, з удзелам Уладзіміра Мядзінскага і ветэранаў.
Поль-Анры Сандаага Даміба
Поль-Анры Сандаага Даміба (,, Верхняя Вольта) — ваенны і дзяржаўны дзеяч Буркіна-Фасо. Прэзідэнт Патрыятычнага руха за ахову і аднаўленне.
Помнік франтавому сабаку
Крытыка
Пецярбургскі кінолаг і журналіст Алена Ціпікіна на старонках газеты «X-files. Сакрэтныя матэрыялы 20 стагоддзя» выказала сваю крытычную думку з нагоды выгляду помніка: «''[...] такі франтавы сабака — гэта характэрны прадстаўнік абсалютна новай пароды, стандарт якой прыняты толькі ў 2010 годзе. [...] Даўгашэрсная аўчарка з 2010 года бліскае на шоу, але недзеяздольная і бескарысная ў рэальных франтавых умовах, бо поўсць такога сабакі занадта хутка змакае наскрозь, змярзаецца і каўтуніцца. [...] На сабаку надзеты нібы санітарны ўюк з крыжам, але савецкая вайскова-санітарная торба той пары мела іншыя памер і форму. Апроч таго, вайскова-санітарны сабака меў прымацаваны да нашыйніка брынзель, адмысловы прыстасаванне, з дапамогай якога яна паказвала свайму правадыру-санітару, што выявіла параненага. [...] І галоўнае: бронзавая таблічка на падножжы манумента замоўчвае пра найважнейшае прызначэнне сабак вайны, пра сабак інжынерна-сапёрнай мінна-вышуковай службы. Пра іх баявыя дасягненні, сапраўды ратавальныя для сотняў тысяч людзей, у таблічцы няма ні слова.'' »
Поль-Анры Сандаага Даміба
Біяграфія
Скончыў ваенную школу ў Парыжы. Мае ступень магістра ў галіне крыміналістыкі Кансерваторыі мастацтва і рамёстваў і сертыфікат эксперта па абароне ў галіне кіравання, камандавання і стратэгіі.
У часы праўлення прэзідэнта Блез Кампаарэ з’яўляўся супрацоўнікам Палка бяспекі прэзідэнта (РСП). У перыяд з 2015 да 2019 года Поль-Анры Даміба ўзначальваў узброенныя падраздзяленні Буркіна-Фасо, якія ў рэгіёнах Саэль і Поўнач вялі барацьбу з тэрарыстычнымі фарміраваннямі.
У студзені 2021 года двойчы прапаноўваў прэзідэнту Рок Кабарэ выклікаць падраздзяленні групы Вагнера для барацьбы з ісламістамі на поўначы краіны. Апошні матываваў сваю адмову тым, што гэта можа пагоршыць адносіны з заходнімі краінамі. У снежні 2021 года прэзідэнт Рок Кабарэ прызначыў Даміба камандуючым 3-й ваеннай акругай.
У студзені 2022 года здзейсніў ваенны пераварот і стаў часовым кіраўніком дзяржавы. Яго рэжым не змог ліквідаваць праблему з радыкаламі і нават саступіў некаторыя тэрыторыі джыхадзістам і іншым баевікам. 30 верасня ў Буркіна-Фасо адбыўся новы ваенны пераварот, у выніку якога часовы прэзідэнт Поль-Анры Сандаага Даміба быў скінуты. Яго места заняў Ібрагім Траорэ. Даміба пакінуў Буркіна-Фасо і накіраваўся ў Тога.
Сонечнае зацьменне 12 лютага 1831 года
Сонечнае зацьменне 12 лютага 1831 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 118 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9807 і дасягнула свайго максімуму ў 17:21:45 UTC у пункце з каардынатамі 32° пн. ш. 88° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 57 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 100 км.
Зацьменне 12 лютага 1831 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1831 годзе і 78-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 верасня 1830 года, наступнае — 7 жніўня 1831 года.
Нектарніцы
Нектарніцы, нектарніцавыя, нектаркі (Nectariniidae) — сямейства пеўчых птушак атрада вераб'інападобных.
Выдзяляецца 16 родаў, 139 відаў. Пашыраны ў Паўднёвай Азіі, Аўстраліі і Афрыцы. Жывуць у лясах, садах, зарасніках кустоў, гарах. Робяць сезонныя міграцыі, звязаныя з масавым цвіценнем раслін, удзельнічаюць у іх апыленні.
Даўжыня да 25 см, маса да 20 г. Дзюба доўгая, тонкая, часта выгнутая, краі наддзюб'я злёгку зазубраныя. Афарбоўка самцоў яркая, з металічным адлівам, самак — зеленавата-шэрая. У некаторых відаў самцы і самкі афарбаваны аднолькава, у цьмяныя колеры. Кормяцца насякомымі, павукамі, пладамі, нектарам кветак (адсюль назва).
Класіфікацыя
У сямействе нектарніц 16 родаў з 139 відамі :
Фалькенберг
Фалькенберг — тапонім, прозвішча.
Уладзімір Міхайлавіч Рудзянкоў
Уладзімір Міхайлавіч Рудзянкоў (нар., г. п. Васілевічы, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі эканаміст, дыпламат. Доктар тэхнічных навук (1989), кандыдат эканамічных навук (1972), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Аўтамабільны транспарт», 1962). Працаваў на аўтакалоне № 2411-С (г. Мінск, з 1962), у Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (1966—1995, прафесар кафедры «Эканоміка і кіраванне навуковымі даследаваннямі, праектаваннем і вытворчасцю»), Міністэрстве знешніх эканамічных сувязей Рэспублікі Беларусь (1995—1998, начальнік упраўлення эканомікі знешняга гандлю), Пасольстве Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі (аддзяленне у г. Санкт-Пецярбургу, 1998—2001, кіраўнік), Беларускім дзяржаўным універсітэце (2001—2005, загадчык кафедры міжнародных эканамічных зносін), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 2005, прафесар кафедры арганізацыі і кіравання).
Навуковыя інтарэсы: эксплуатацыя і аднаўленне ўзбраення і ваеннай тэхнікі; эканоміка прамысловасці і транспарту; знешнеэканамічная дзейнасць; эканамічная і інтэлектуальная бяспека; інавацыйнае прадпрымальніцтва.
Брунгартсгаўзен
Брунгартсгаўзен (Brunnhartshausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дэрмбах. Насельніцтва — 387 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 10,59 км².
Дварычанскі раён
Дварычанскі раён (Дворічанський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Харкаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Дварычна (Дворічна).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 18048 чалавек, плошча — 1112,35 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 51 вёска.
Дэрмбах
Дэрмбах (Dermbach) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Дэрмбах. Плошча — 23,43 км². Камуна падзяляецца на 5 сельскіх акруг.
Вольга Васілеўна Дзёмкіна
Вольга Васілеўна Дзё́мкіна-Пасо́ (Olga Demkina-Passot;, в. Забаенне, , Віцебская вобласць) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Біяграфія
Пасля пяці класаў Красналуцкай школы Вольга паехала вучыцца ў Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве, якую скончыла ў 1977 годзе. У 1977 годзе скончыла аддзяленне тканін і мадэліравання Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута. Скончыла аспірантуру пры Беларускай акадэміі мастацтваў. Адраджала і ўзначальвала кафедру «Габелен і мадэляванне» Акадэміі мастацтваў.
Працавала на Мінскім вытворча-мастацкім камбінаце з 1979 года.
У 1996 годзе паехала на выстаўку ў Францыю, дзе разам з Аляксандрам Фінскім прадстаўлялі беларускую творчасць. Там пазнаёмілася з будучым мужам, да якога пераехала неўзабаве. Пражывае ў Францыі, недалёка ад Ліёна.
Член Саюза мастакоў Беларусі з 1988 года, член Саюза мастакоў Францыі.
Творчасць
У тэхніцы габелену стварае творы на тэмы беларускай мінуўшчыны («Рэха», 1977, «Песня з мінулых стагоддзяў», 1978, «Ветразь міру», 1986, «На строме часу», 1986, «Малітва», 1992), чарнобыльскай трагедыі («Чорная быліна пра ненароджаных дзяцей Палесся», «Крыніца часу», абедзве 1989, «Узыходжанне», 1990, «Зорка Палын», 1991, «Таямніца святла», 1995), космасу і сусвету («Пакланенне зоркам», 1992, «Песня вятроў», 1996). Таксама стварыла габелен «Сіротка»; занавес сцэны ў Нясвіжскім палацы культуры (72 м2); габелен плошчай 175 м² і 75 м² у саўгасе «Белавежскі» пад Камянцом; габелен «Рагнеда» ў Заслаўскім краязнаўчым музеі; габелены ў Нацыянальным гістарычным музеі. Габелен Дзёмкінай «Панадпрыпяцкая завіруха» ўпрыгожвае беларускае пасольства ў Парыжы. Працуе над маштабным праектам «Мадонны пяці кантынентаў», а таксама над габеленам для Нясвіжскага палацава-паркавага ансамбля, прысвечаным яго заснавальніку Мікалаю Крыштафу Радзівілу «Сіротку».
Габелен «Чорная быліна пра ненароджаных дзяцей Палесся» прысвечаны сястры мастачкі, якая стала ахвярай чарнобыльскай трагедыі. На габелене — жанчыны ў жалобе: з-за радыяцыйнага абпраменьвання яны змушаныя пазбавіцца плода, які выношвалі з такой любоўю. Поўныя смутку вочы мацярок зямлі беларускай, апаленых Чарнобылем.
У работах «Дажынкі», «Гуканне вясны», «Купалле», «Паганскія сімвалы», «Гімн лілеям» (усе 1990-я г.) тактоўная спроба расшыфраваць знакавую сістэму беларускага арнаменту.
Стварыла сцэнічныя касцюмы для ансамбляў «Песняры» (з Юрыем Піскуном), «Жалейка», «Зорачка», «Купалінка» і інш. Па ўспамінах Дзёмкінай, шляхетныя касцюмы для «Песняроў» розныя камісіі нас не разумелі і крытыкавалі, бо тады беларусаў успрымалі выключна як сялянскую нацыю. Толькі дзякуючы падтрымцы міністра культуры БССР Юрыя Міхневіча гэтыя касцюмы зацвердзілі.
У Красналуках зараз захоўваюцца тры работы Вольгі Дзёмкінай: партрэты яе маці і бацькі і эскіз песняроўскіх касцюмаў. У мясцовай школе збіраюць матэрыялы для прысвечанай ёй экспазіцыі.
Узнагароды
Узнагароджана двума залатымі медалямі у Парыжы, дыпломам Нацыянальнай асамблеі Францыі.
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Белаазёрск)
Царква ў імя святога вялебнага Серафіма Сароўскага — мураваны праваслаўны храм у горадзе Белаазёрск Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры горада, на перакрыжаванні вуліц Леніна і Міру.
Гісторыя
Пабудавана ў 1992—1995 гадах з цэглы паводле праекта архітэктара Л. В. Макарэвіча.
Архітэктура
Архітэктура храма вырашана ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Уяўляе сабой цынтрычнае квадратнае ў плане збудаванне зграбных вертыкальна выцягнутых прапорцый, маляўнічага сілуэта, які фарміруе 5-купалле. Цэнтральны цыбулепадобны купал узняты на 8-гранны светлавы барабан, вуглавыя «апостальскія» купалы завяршаюць стройныя, узнятыя над фасадамі вежы. Архітэктурная выразнасць храма дасягаецца складаным рытмам высокіх арачных аконных праёмаў. Паменшанага маштабу прытвор і бакавыя прыдзелы таксама вырашаны трыма арачнымі прасламі, завершанымі макаўкамі. Уваходная высокая паперць аформлена кілепадобным казырком.
Анатоль Іванавіч Бутэвіч
Анато́ль Іва́навіч Бутэ́віч (нар., хут. Язавец, , Мінская вобласць; Псеўданімы: Максім Валошка, Анатоль Баярскі, Міша Алімпік) — беларускі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, пісьменнік, перакладчык, публіцыст, крытык.
Творчасць
Працуе ў сферы дзіцячай літаратуры, гістарычнай, публіцыстыкі, крытыкі, у галіне перакладу. Друкавацца пачаў у 1969 годзе. Перакладае з польскай, рускай, украінскай моў на беларускую, з беларускай на рускую. Яго творы перакаладаліся на польскую, румынскую, балгарскую мовы.
Сухаволя (гміна)
Сухаво́ля (Suchowola) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сакульскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сухаволі. Плошча гміны складае 255,89 км². Станам на 2008 год у гміне Сухаволя пражывалі 7247 чалавек, шчыльнасць — 28,32 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 48 салецтваў.
У гэтай мясцовасці праходзіць заходняя мяжа этнічнай тэрыторыі беларусаў. Гмінны асяродак культуры ў Сухаволі выдаў у 2012 годзе слоўнічак мясцовай гаворкі.
Іржа елкі і багуну
Іржа елкі і багуну — раслін з групы, званай, выкліканае грыбам віду. Ён атакуе розныя віды. Другі гаспадар узбуджальніка —.
Сімптомы і развіццё хваробы
Першыя сімптомы на елках з’яўляюцца ў маі. На леташняй ігліцы ўтвараюцца ледзь прыкметныя спермагоніі і неўзабаве бялёсыя эцыдыі, якія маюць дыяметр 1 мм. Апошнія ўтвараюцца шэрагамі альбо адзінкава на верхнім баку ігліцы, радзей на ніжнім. Заражаная ігліца жоўкне, а па паспяванні эцыдыяспоры ападае. Разнесеныя ветрам эцыдыяспоры атакуюць багун балотны. На ніжнім баку яго лісця ўтвараюцца жоўта-аранжавыя урэдыніяльныя эцыдыі дыяметрам каля 0,3 мм, затым аранжава-чырвоныя тэліі. Тэліяспоры, якія ўтвараюцца ў тэліі, паражаюць елку.
Нягледзячы на тое, што ўзбуджальніку неабходны два гаспадары для поўнага жыццёвага цыклу, ён можа выжыць на багуне балотным без елкі, таму што яго грыбніца зімуе на парастках багуна. На елцы развіваюцца толькі яго пераходныя стадыі ў перыяд вегетацыі.
Меры аховы
У яловых пасевах захворванне прадухіляецца альбо абмяжоўваецца яго распаўсюджанне належным доглядам. Варта пазбягаць празмернага згушчэння ельнікаў, асабліва ў маладым узросце. Заражаныя галіны выдаляюць. Гэта трэба зрабіць да з’яўлення тэліяспор, а значыць да канца красавіка.
Кішкін
Кі́шкін — рускае прозвішча.
Звышмалая падводная лодка
Звышма́лая падво́дная ло́дка або мі́ні-субмары́на — падводная лодка з водазмяшчэннем менш за 150 тон. Звычайна кіруецца экіпажам з 1-2 маракоў, аўтаномнасць плавання моцна абмежаваная. Звышмалыя падводныя лодкі могуць дзейнічаць самастойна або запускаюцца з карабля ці лодкі-носьбіта. Існуюць падлодкі як ваеннага, так і грамадзянскага прызначэння. Першыя падводныя лодкі большасці краін свету па сучаснай класіфікацыі трапілі б у катэгорыю звышмалых ПЛ.
Узбраенне
Міні-субмарыны часцей за ўсё узброены тарпедамі, мінамі альбо могуць несці зарады для дыстанцыйнага падрыву.
Ваеннае прымяненне
Звышмалыя субмарыны гістарычна ўжываліся для пранікнення ў бухты праціўніка з мэтай дыверсіі, а таксама ў рашучых сутыкненнях марскіх злучэнняў. Найбольш вядомымі прадстаўнікамі дадзенага класа перыяду другой сусветнай вайны з'яўляюцца японская Ko-hyoteki, нямецкая Seehund і англійская <span class="ref-info" title="англійскай мовай" style="font-size:85%; cursor:help; color:#888;">(англ.) бел..
Атрата
Атра́та (Río Atrato) — рака ў Паўднёвай Амерыцы, у Калумбіі.
Даўжыня ракі 644 км. Плошча вадазбору 36 000 (32 200 ) км². Сярэдні расход вады каля 2500 (2300 ) м³/с. Выток ракі знаходзіцца на Заходняй Кардыльеры. Працякае па забалочанай даліне (шырынёй каля 80 км) у напрамку на поўнач паміж хрыбтамі Саранія-дэ-Баўдо і Заходняя Кардыльера. Упадае ў заліў Ураба (частка Дар’енскага заліва Карыбскага мора), утвараючы дэльту. Рака суднаходная на 560 км да горада Кібдо.
Лей (Сардзінія)
Лей (Lei) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.