cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Срджан Астоіч
Клубная кар’ера
У лютым 2011 года папоўніў склад «Гомеля», дзе з’яўляўся другім брамнікам. У жніўні 2012 года пакінуў гомельскі клуб. У верасні 2012 года стала вядома аб яго вяртанні ў «Бяжанію».
У снежні 2012 года зноў апынуўся ў Беларусі, падпісаўшы кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У «Шахцёры» стаў другім брамнікам пасля Юрыя Цыгалкі, але пасля таго як у жніўні Цыгалка атрымаў траўму, у асноўным складзе стаў выступаць трэці брамнік Эдуардас Курскіс. Упершыню ў складзе гарнякоў з’явіўся на полі 20 кастрычніка 2013 года ў матчы супраць «Нёмана», калі з-за няўпэўненай гульні Астоіча «Шахцёр» прайграў 1:2. Пазней зноў апынуўся на лаўцы запасных, і другі раз з’явіўся на полі ў апошнім туры 1 снежня 2013 года, замяніўшы Курскіса, які атрымаў траўму.
Па заканчэнні сезона 2013 пакінуў салігорскі клуб і ў сакавіку 2014 года ў чарговы раз стаў іграком «Бяжаніі», дзе неўзабаве замацаваўся ў аснове. У ліпені 2015 года накіраваўся ў Боснію і Герцагавіну, стаўшы іграком клуба найвышэйшага дывізіёна «Дрына». У лютым 2016 года вярнуўся ў Сербію, падпісаўшы кантракт з першалігавым «Земунам», а ў чэрвені таго ж года стаў іграком казахстанскага клуба «Акжайык». Аднак ужо праз два месяцы пакінуў «Акжайык» і пазней вярнуўся ў «Земун».
У ліпені 2018 года далучыўся да інданезійскага клуба «Арэма». У лютым 2019 года зноў далучыўся да «Земуна», дзе заставаўся да канца сезона 2018/19, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Суздальскі Спаса-Яўфім’еў манастыр
Спаса-Яўфім'еў манастыр — праваслаўны мужчынскі манастыр, размешчаны на левым беразе ракі Каменка ў паўночнай частцы Суздаля. Заснаваны ў 1352 суздальска-ніжагародскім князем Барысам Канстанцінавічам, як крэпасць, каб абараняць горад ад знешніх і ўнутраных ворагаў.
Першапачаткова манастыр быў Спаскім, пазней стаў называцца Спаса-Яўфім'евым ў гонар першага ігумена манастыра - святога вялебнага Яўфіма Суздальскага. Першапачатковыя драўляныя пабудовы манастыра не захаваліся, цяперашні выгляд ансамбля склаўся ў XVI-XVII стагоддзях. Узвядзенне грандыёзных пабудоў манастыра аказалася магчымым дзякуючы буйным ахвяраванням княжацка-баярскай шляхты. Буйныя ўклады былі падараваныя вялікім князем Васілём III, царом Іванам Грозным, князямі Пажарскімі і інш 7 ліпеня 1445 г. ля сцен манастыра адбылася бітва рускіх войскаў пад камандаваннем Васіля II з казанскім войскам, пад камандаваннем казанскіх царэвічаў - Махмуда і Якуба (сыноў хана Улу-Мухамеда), у якой Васіль пацярпеў жорсткую паразу і быў узяты ў палон. У 1511 годзе архімандрытам Спаса-Яўфім'ева манастыра быў Кірыл, пазней стаў арцыбіскупам Растоўскім, Яраслаўскім і Белазерскім. Галоўны храм манастыра - Спаса-Праабражэнскі сабор (канец XVI стагоддзя) - пабудаваны ў традыцыях старажытнай белакаменнай архітэктуры Суздаля, ён манументальны і строгі. Гонар сабора - фрэскі XVI ст., адкрытыя рэстаўратарамі на фасадах, і роспісы вядомых майстроў XVII стагоддзя Гурыя Нікіціна і Сілы Савіна.
Каля ўсходняй сцяны сабора знаходзіцца магіла князя Дзмітрыя Міхайлавіча Пажарскага.
Беларуская нацыянал-сацыялістычная партыя
Гісторыя
Пачала стварацца ў 1933 годзе ў Вільні (Польская Рэспубліка) паводле ініцыятывы нацыяналістычна настроеных беларускіх дзеячаў. Лідарам партыі быў абраны Фабіян Акінчыц, у кіраўніцтва партыі таксама ўваходзілі Уладзіслаў Калоўскі, Альбін Стаповіч, Павел Арцішэўскі, Лявон Дубейкаўскі, Кастусь Юхневіч, Алёйзы Пецюкевіч, Антон Сапко. З восені 1933 года Фабіян Акінчыц разам з Уладзіславам Казлоўскім пачалі выданне часопіса «Новы шлях», органа БНСП, дзе шмат увагі аддавалі абгрунтаванню і апраўданню ідэалогіі нацыянал-сацыялізму. Наклад часопіса не перавышаў 500 асобнікаў.
У траўні 1935 года беларускія нацыянал-сацыялісты Фабіян Акінчыц, Уладзіслаў Казлоўскі і Павел Арцішэўскі для папулярызацыі ідэй БНСП увайшлі ў склад Беларускага нацыянальнага камітэта. БНСП займала выразныя антысавецкія і антыкамуністычныя пазіцыі, не прымала ідэі кансалідацыі заходнебеларускага руху. У праграме 1936 яе лідары дэкларавалі замену капіталістычнага ладу сацыялістычным. Падкрэслівалася, што «палітычным ідэалам ёсць незалежная і аб’яднаная беларуская дзяржава ў яе этнічных межах». Актывісты хацелі ў хуткім часе склікаць з’езд. Для пашырэння ідэй члены БНСП чыталі лекцыі ў Беларускім студэнцкім саюзе. 8 снежня 1936 года ў БНСП увайшла група Беларускіх незалежных радыкалаў на чале з Канстанцінам Юхневічам. Польскія ўлады, занепакоеныя кантактамі Акінчыца з Замежным бюро Нямецкай нацыянал-сацыялістычнай рабочай партыі (NSDAP — ННСРП) у 1936 годзе адмовілі ў правядзенні з’езда. У траўні і чэрвені 1937 года ў асобных паветах прайшлі канферэнцыі сяброў і прыхільнікаў БНСП. На іх абмяркоўваліся пытанні ўтварэння ЦК і статута партыі. У выніку нарад быў абраны ЦК БНСП у складзе: Фабіян Акінчыц, Уладзіслаў Казлоўскі, Канстанцін Юхневіч, Алёйзы Пецюкевіч і Антон Сапко. Фабіян Акінчыц заняў пасаду старшыні, Уладзіслаў Казлоўскі — сакратар, Канстанцін Юхневіч — скарбнік.
З пачаткам Другой сусветнай вайны аднаўленне партыі не было магчымым праз забарону дзейнасці ў Германіі і на акупаваных ёй тэрыторыях любых, акрамя ННСРП, палітычных партый. Беларускія нацыянал-сацыялісты працягнулі дзейнічаць асобна.
NGC 283
NGC 283 (іншыя абазначэнні — MCG −2-3-31, NPM1G −13.0034, IRAS00507-1326, PGC 3124) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Драгічын (Польшча)
Драгічын, Драгічын-Надбужскі (Drohiczyn) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Семятыцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Драгічын. Знаходзіцца на поўдзень ад Беластока, на аўтамагістралі Стрэльна — Сямяцічы, на Драгічынскім узвышшы, на рацэ Буг, ля паўднёва-заходняй мяжы этнічнай тэрыторыі беларусаў. Колькасць насельніцтва — 2,1 тыс. чал. (2004).
Назва
Паводле версіі, якую ў сярэдзіне XV ст. высунуў Ян Длугаш, тапонім Дарагічын паходзіць з яцвяжскай (балцкай) мовы.
Ранняе Сярэднявечча
Упершыню Дарагічын упамінаецца ў XI ст., калі ён уваходзіў у склад Тураўска-Пінскага княства. У XII—XIII стагоддзях Дарагічын знаходзіўся пад уладай Галіцка-Валынскага княства, дзе быў цэнтрам Дарагічынскай зямлі. У 1230-я гады горада захапіў мазавецкі князь Конрад і перадаў яго дабжынскім рыцарам. У 1238 годзе галіцка-валынскі князь Даніла Раманавіч разбіў рыцараў і вярнуў Дарагічын пад сваю ўладу. У 1254 годе тут адбылася каранацыя Данілы Раманавіча.
У 1273 годзе Дарагічын занялі войскі Трайдзеня, потым горада спустошылі мангола-татары.
Паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Каралеўствам Польскім
У 1325 годзе згодна з дамовай паміж вялікім князем Гедзімінам і каралём польскім Уладзіславам I Лакатком, Падляшша разам з Дарагічынам прызнавалася за Вялікім Княствам Літоўскім. У 1390 годзе мазавецкі князь Януш захапіў Дарагічын, а ў 1391 годзе вялікі князь Ягайла падараваў яму горада. У 1405 годзе Дарагічын вярнуўся ў Вялікае Княства Літоўскае. 4 кастрычніка 1498 года кароль і вялікі князь Аляксандр надаў гораду Магдэбургскае права.
29 жніўня 1513 года Дарагічын стаў цэнтрам Падляскага ваяводства. У XVI ст. у месце існавалі Спаскі і Траецкі манастыры, цэрквы Багародзіцы, Барбары і Ільі. У гэты час Дарагічын атрымаў уласны герб «у чырвоным полі залатая галава зубра з чырвонымі вачыма».
У 1569 годзе згодна з умовамі Люблінскай уніі Дарагічын перайшоў да Каралеўства Польскага. У гэты час ён знаходзіўся ў валоданні Кішкаў. На 1576 год тут было 327 будынкаў. У часы Паўночнай вайны (1655—1660) у 1657 годзе шведскае войска зруйнавала горада разам з замкам. У 1660 годзе яго спустошылі маскоўскія захопнікі. У XVII—XVIII стагоддзях у Дарагічыне існавала праваслаўнае Мікалаеўска-Спаскае брацтва. У 1646 годзе ў месце знаходзілася езуіцкая рэзідэнцыя, якую ў 1747 годзе ператварылі ў калегіум. У 1661 годзе тут працавала езуіцкая школа (існавалі музычная бурса, бібліятэка, аптэка, дзейнічаў тэатр). У 1696—1709 гадах езуіты збудавалі ў Дарагічыне касцёл Найсвяцейшай Тройцы. На 1713 год у месце было 117 будынкаў. У сярэдзіне XVIII ст. тут збудавалі кляштары бенедыкцінак і францысканцаў.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Дарагічын падзялілі паміж Прусіяй (правабярэжжа) і Аўстрыяй (левабярэжжа, Руская Старана), у 1807 годзе правабярэжная частка горада апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе ў 1808 годзе стала цэнтрам павету. У 1842 годзе Дарагічын стаў заштатнам горадам. 13 ліпеня 1864 года з'явіўся праект расійскага гарадскага герба.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Дарагічын занялі войскі Германскай імперыі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Драгічын апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. У гэты час тут было 289 жылых дамоў.
З пачаткам Другой сусветнай вайны 15 верасня 1939 года Драгічын акупавалі войскі Трэцяга Рэйха, але праз тыдзень горад перадалі СССР згодна з пактам Молатава-Рыбентропа. У лістападзе 1939 года Драгічын увайшоў у склад БССР. У 1941—1944 гадах горад зноў знаходзіўся пад акупацыяй нацысцкай Германіі. 16 жніўня 1945 года ўлады СССР перадалі Драгічын Польскай Народнай Рэспубліцы. 10 чэрвеня 1999 года горад наведаў Ян Павел II.
Валь (Люксембург)
Валь (Люксембург) (люксемб. Wal, фр. Wahl) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Валь (Люксембург) з'яўляецца часткай кантона Рэданж. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 775 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 261 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 19,74 км ² (па займаемай плошчы 58 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 544 м. (4 месца з 116 камун), найменшая 305 м. (105 месца з 116 камун).
Сузіранне
Сузіранне — спосаб пазнавальнай дзейнасці, рэалізуецца ў непасрэдным зрокавым успрыняцці прадмета. Тэрмін атрымаў катэгарыяльны статус у кантыянстве, дзе яго прататыпам паслужыла слова Anschauung, гэта значыць «нагляднае ўяўленне».
Лістападавіцкі сельсавет
Лістапа́давіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Старобінскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Лістападавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі, з 1927 года — Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы ў 1930 годзе ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога дзялення ў 1938 годзе ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці.
Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, вёскі Вялікія Лістападавічы, Малыя Лістападавічы і Крушнікі перададзены ў падпарадкаванне Старобінскаму пассавету, вёскі Язавінь і Саковічы — Мяцявіцкаму сельсавету.
Даратэя Дацкая
Даратэя Ольдэнбургская (Dorothea af Oldenburg; 10 лістапада 1520, Капенгаген — 31 мая 1580, Ноймаркт) — дацкая прынцэса з роду Ольдэнбургаў, у замужжы — курфюрсціна Пфальцская.
Біяграфія
20 студзеня 1523 года арыстакраты прымусілі яе бацьку адрачыся ад прастола і перадаць яго свайму дзядзьку, герцагу Фрэдэрыку Гальштэйнскаму. Разам з сям’ёй Даратэя Дацкая адправілася ў выгнанне ў Нідэрланды, рэгенткі якіх Маргарыта Аўстрыйская і Марыя Венгерская даводзіліся ёй сваячкамі па матчынай лініі. Пры галандскім двары афіцыйнай канфесіяй было каталіцтва, але пры гэтым былі моцнымі пазіцыі пратэстанцтва. Даратэя Дацкая з самага дзяцінства сімпатызавала пратэстанцтву. Яе маці памерла, калі ёй было пяць гадоў, 19 студзеня 1526 года.
Яе брат Ганс Дацкі памёр у 1532 годзе. Як старэйшае дзіця ў сям’і Крысціяна II, які адрокся ад прастола, Даратэя Дацкая была прэтэндэнткай на прастолы Даніі, Нарвегіі і Швецыі. Габсбургі, сваякі з боку маці, у 1535 годзе ў Гайдэльбергу выдалі яе замуж за прынца Фрыдрыха Пфальцскага. Дзяцей у гэтым шлюбе не было.
У 1536 годзе яе надзеі заняць прастол Даніі і Нарвегіі былі канчаткова знішчаны. Аднак муж Даратэі Дацкай працягваў настойваць на правах жонкі. Габсбургі афіцыйна падтрымалі іх патрабаванні, але не прынялі ніякіх мер для вяртання ім трона. У 1544 годзе прынц Фрыдрых стаў курфюрстам. У тым жа годзе Габсбургі афіцыйна адмовіліся падтрымліваць яго прэтэнзіі на прастолы Даніі і Нарвегіі.
Даратэя Дацкая і Фрыдрых Пфальцскі не дапусцілі распаўсюджання пратэстанцтва ў Пфальцы, нягледзячы на тое, што курфюрсціна сімпатызавала лютэранству.
Пасля смерці мужа ў 1556 годзе яна сціпла жыла ў замку Ноймаркт.
Даратэя Дацкая памерла 31 мая 1580 года і была пахавана ў царкве Святога Духа ў Гайдэльбергу.
Сяргей Пятровіч Гурулёў
Сярге́й Пятровіч Гурулёў (, Чыцінская вобласць, РСФСР) — беларускі ваенны, генерал-лейтэнант, былы начальнік Генеральнага штаба Узброеных Сіл — першы намеснік міністра абароны Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе Благавешчанскае вышэйшае танкавае каманднае вучылішча. Служыў камандзірам вучэбнага танкавага ўзводу, роты, начальнікам штаба — намеснікам камандзіра танкавага батальёна ў Забайкальскай ваеннай акрузе. Пасля ў Групе савецкіх войскаў у ГДР.
У 1986 скончыў з адзнакай Ваенную акадэмію бранетанкавых войскаў. Далей служыў на Беларусі. Камандзір танкавага палка, мотастралковай дывізіі, асобнай механізаванай брыгады.
У 1997 паступіў у Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, якую скончыў з адзнакай і залатым медалём.
З ліпеня 2000 — камандзір 28-га армейскага корпуса, з лютага 2001 — начальнік Галоўнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь — першы намеснік міністра абароны.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе старшыні камітэта. Вызвалены ад пасады старшыні Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта 20 чэрвеня 2017 года.
Малявіца
Малявіца (Молявица) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Загор’е (Слонімскі раён)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жыровіцкага сельсавета.
Фанетычны алфавіт
Фанетычны алфавіт — стандартызаваны (для дадзенай мовы і/або арганізацыі) спосаб чытання літар алфавіту.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны электратэхнічны ўніверсітэт
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны электратэхнічны ўніверсітэт «ЛЭТІ» імя У. І. Ульянава (Леніна) (Санкт-Петербургский государственный электротехнический университет «ЛЭТИ» имени В. И. Ульянова (Ленина)) — тэхнічная вышэйшая навучальная ўстанова Санкт-Пецярбурга.
Уладзімір Конанавіч Кільчэўскі
Уладзімір Конанавіч Кільчэўскі (, в. Задуб’е, Гомельская губерня  —, г. Горкі, [Магілёўская вобласць]], Беларусь) — навуковы землеўпарадчык, кандыдат эканамічных навук, дацэнт, заслужаны работнік вышэйшай школы БССР, ганаровы прафесар Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, удзельнік, інвалід Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 лютага 1922 года ў вёсцы Задуб’е Гомельскай губерні (цяпер — Кармянскі раён Гомельскай вобласці) ў сям’і селяніна. У 1940 годзе скончыў Кармянскую сярэднюю школу.
У 1941—1943 гадах, знаходзячыся на акупаванай тэрыторыі, уступіў у падпольную групу, быў сувязным партызанскага атрада. У 1943 годзе сышоў у 256-ы партызанскі атрад Журавіцкай партызанскай брыгады, быў камандзірам кулямётнага разліку. З кастрычніка 1943 года служыў у 479 асобнай разведвальнай роце 1312 стралковага палка 17 стралковай дывізіі ў якасці радавога, камандзіра аддзялення разведкі, справавода разведаддзела штаба дывізіі Першага Беларускага фронту. Быў паранены, інвалід Вялікай Айчыннай вайны 2-й групы. Вайну скончыў ва Усходняй Прусіі ў горадзе Толькеміт (зараз — Польшча).
У 1946 годзе пасля дэмабілізацыі паступіў на землеўпарадкавальны факультэт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, які скончыў з адзнакай па спецыяльнасці «землеўпарадкаванне». Працаваў у акадэміі з 1951 года асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам, з 1980 года — прафесарам кафедры земпраектавання. З 1971 па 1984 год з’яўляўся загадчыкам гэтай кафедры. У 1964—1971 гадах абіраўся дэканам землеўпарадкавальнага факультэта.
У 1958 годзе ў Маскоўскім інстытуце землеўпарадкавання абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата эканамічных навук на тэму «Арганізацыя кармавых угоддзяў і севазваротаў у калгасах Горацкага раёна Магілёўскай вобласці Беларускай ССР». У 1961 годзе яму прысвоена вучонае званне дацэнта. Чытаў лекцыі па шэрагу курсаў, у тым ліку па землеўпарадкаванні і навуковых асновах землеўпарадкавання.
Памёр 26 студзеня 1999 года ў горадзе Горкі Магілёўскай вобласці.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Асноўныя накірункі навуковых даследаванняў:
Аўтар больш за 100 навуковых і вучэбна-метадычных работ. У іх ліку: сем манаграфій (у сааўтарстве) па пытаннях рацыянальнага выкарыстання зямель і землеўпарадкавання, шэрагаў артыкулаў у зборніках навуковых прац і часопісах, а таксама навукова-метадычных дапаможнікаў. З’яўляецца сааўтарам падручніка «Землеўпарадкавальнае праектаванне», выдадзенага ў Маскве для студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў СССР па спецыяльнасці «Землеўпарадкаванне». Па гэтым падручніку і ў цяперашні час вучацца студэнты краін СНД.
Пад яго кіраўніцтвам падрыхтаваныя 4 кандыдаты навук. Адзін з былых аспірантаў Каа Дык Фат стаў міністрам сельскай гаспадаркі В’етнама.
Нова-Мацкава
Нова-Мацкава (Ново-Мацково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 284
NGC 284 (іншыя абазначэнні — MCG −2-3-33, NPM1G −13.0035, PGC 3132) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Амандзін Буржуа
Амандзін Буржуа (Amandine Bourgeois; ) — французская спявачка, прадстаўніца Францыі на конкурсе песні Еўрабачанне 2013.
NGC 284
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі Новага агульнага каталога.
Амандзін Буржуа
Біяграфія
Нарадзілася 12 чэрвеня 1979 года ў горадзе Ангулем.
У 2008 годзе стала пераможцай шостага сезону музычнага конкурсу «Nouvelle Star» (французская аналаг «PopIdol»). У далейшым выпушчаны ёю ў 2009 годзе дэбютны альбом «20 m²» стаў папулярны ў Францыі, Бельгіі і Швейцарыі.
22 студзеня 2013 г. атрымала магчымасць прадстаўляць сваю краіну на Еўрабачанні з песняй «L'enfer et moi».
Павукі
Павукі (Araneae, Aranei) — атрад членістаногіх, другі па колькасці вядомых прадстаўнікоў у класе павукападобных: каля 41 тысячы відаў.
Апісанне
Даўжыня ад 0,7 мм да 11 см. Самкі большыя за самцоў. Афарбоўка разнастайная. Цела складаецца з укрытых шчытком галавагрудзей і брушка, якія злучаны кароткай сцяблінкай. Вачэй 4 пары. Канечнасцей 6 пар (хадзільных ног 4 пары, з іх дапамогай робяць лоўчыя сеткі, яйцавыя коканы). На канцах хеліцэраў адкрываюцца пратокі ядавітых залоз. На брушку бародаўкі (1—4 пары) з адтулінамі павуцінных залоз. Павуціна дыяметрам да 3—7·10−3 мм складаецца з бялку фібраіну; трываласць на разрыў да 260 кг/мм; мае ў сабе бактэрыцыдныя рэчывы. Есць органы дотыку, нюху, слыху. Для павукоў характэрны складаныя паводзіны, некаторым уласцівы канібалізм.
Распаўсюджанне
Пашыраны ўсюды, акрамя Антарктыды. На Беларусі каля 300 відаў з сямействаў, , , , , і інш.
Таксанамія
Вядомы з дэвону (каля 400 млн г. назад). Падзяляюцца на 3 падатрады:, , і вышэйшыя.
Спосаб жыцця
Жывуць пераважна на сушы. Вандроўныя не будуюць сховішчаў, аселыя селяцца ў норках і логавах. Пераважна начныя жывёлы. Актыўнасць залежыць ад тэмпературы і вільготнасці асяроддзя. Драпежнікі. Кормяцца насякомымі, трапічныя птушкаеды — дробнымі птушкамі, жабамі, яшчаркамі, мышамі.
Раздзельнаполыя. Самкі адкладваюць яйцы ў коканы або яйцавыя мяшкі, якія носяць з сабой і ахоўваюць.
Бачка-Паланка
Бачка-Паланка (серб. Бачка Паланка) — горад у Сербіі, у аўтаномным краі Ваяводзіна, у Паўднёва-Бацкай акрузе, цэнтр абшчыны Бачка-Паланка.
Геаграфія
Горад размешчаны на паўднёвым захадзе рэгіёна Бачка, на беразе ракі Дунай, за 37 км ад горада Нові-Сад, на мяжы з Харватыяй. Ля горада знаходзіцца пагранічны пераход у Харвацкі горад Ілок — аўтамабільны мост праз Дунай.
II з’езд Саветаў Заходняй вобласці
Другі з’езд Саветаў Заходняй вобласці. Адбыўся 10 — 14 красавіка 1918 г. у Смаленску. Прысутнічалі 429 дэлегатаў, з іх 277 бальшавікоў, 69 эсэраў (апошнія пакінулі з’езд у канцы яго работы). Парадак дня: аб бягучым моманце; аб дзейнасці Аблвыкамзаха і СНК вобласці; аб пашырэнні тэрыторыі вобласці; аб арганізацыі Чырвонай Арміі; выбары. З’езд вырашыў уключыць у Заходнюю вобласць Смаленскую губерню з цэнтрам у Смаленску. Такое рашэнне матывавалася неабходнасцю мець моцны абласны цэнтр, які мог бы ўзяць на сябе задачу «аднаўлення разбуранга гаспадарчага апарату» і кіраўніцтва эканамічным жыццём гэтага раёна. Прыняў пастанову аб арганізацыі савецкай улады, у якой падкрэслівалася, што рабочыя, сяляне, салдаты і батракі ўваходзяць у адзін агульны савет. У межах вобласці існуюць Саветы некалькі тыпаў: вясковыя, валасныя, павятовыя, губернскія і абласны. Меркавалася, што з’езд Саветаў Заходняй вобласці, будзе склікацца праз кожныя 3 месяцы. Ён быў аб’ўлены вярхоўным органам савецкай улады Заходняй вобласці і з’яўляўся яе вышэйшым заканадаўчым органам паміж з’ездамі, хоць на справе эаканадаўчыя функцыі маглі належаць толькі цэнтральным дзяржаўным органам. У сваёй дзейнасці Аблвыкамзах кіраваўся ўказаннямі і распараджэннямі цэнтральнай савецкай улады. З’езд пастанавіў ліквідаваць у межах вобласці ўсялякія камісарыяты і Саветы народных камісараў і замяніць іх аддзеламі, пачынаючы з валаснога і канчаючы абласным узроўнем. Прыняў спецыяльную дэкларацыю, у якой асудзіў палітыку і дзейнасць Рады БНР, накіраваную на стварэнне самастойнай і незалежнай дзяржавы, ахарактарызаваў іх як контррэвалюцыйныя. У дэкларацыі адзначалася, што «рада, якая засядае ў Мінску, спрабуе стварыць нацыянальную буржуазную дзяржаву пад апякунствам Германіі» і «робіць чорную справу здрады і прадажніцтва агульнарасійскіх сацыялістычных інтарэсаў». З’ездам была прынята пастанова аб арганізацыі «сацыялістычнай класавай Чырвонай Арміі» і вызначаны прынцыпы яе стварэння, падпарадкавання і дзейнасці. Пастанавіў стварыцб Савет народнай гаспадаркі вобласці, на які ўскладалася задача арганізацыі і рэгулявання ўсяго эканамічнага жыцця рэгіёна; прыняў рэзалюцыю па харчовым пытанні. Выбраў выканаўчы камітэт (75 чалавек), 16 красавіка 1918 г. на 1-м пасяджэнні яго старшынёй абраны А.Ф.Мяснікоў, намеснікамі — В.Собалеў і С.Іваноў.
Спіс аб’ектаў PGC (1684001—1685000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1684001—1685000)
Адміністрацыйны падзел Люксембурга
Якія, у сваю чаргу, падзяляюцца на 12 кантонаў, а кантоны — на 116 камун.
3. Акруга Люксембург
Кантоны былі створаны 24 лютага 1843 года. У 1857 годзе была створана акруга Мерш з кантонаў Рэданж і Мерш. У 1867 годзе гэтая акруга спыніла існаванне пасля прыняцця рашэння аб адмене загаду аб яе стварэнні.
Кухараўка
Ку́хараўка (, Кухаревка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 28 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 44 км ад Мінска, 6 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы, каля ракі Пціч.
Назва
Назва ўтвораная ад прозвішча Кухараў, Кухарэвіч, якое мае ў аснове слова кухар.
Гісторыя
Вядомая з XX стагоддзя.
Перад Другой сусветнай вайной пасёлак. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная войскамі нацысцкай Германіі, якія ў траўні 1944 года спалілі пасёлак, загубілі 5 жыхароў. Пасля вайны вёска адноўленая.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Каралінгскае Адраджэнне
Каралінгскае Адраджэнне (renaissance carolingiennerenaissance carolingienne) — перыяд развіцця асветы, навукі і мастацтваў у Сярэднявечнай Еўропе ў канцы VIII — пачатку IX стст., звязаны з праўленнем Карла Вялікага і яго нашчадкаў.
Карл Вялікі падпарадкаваў сабе шырокія тэрыторыі ў Еўропе. У 800 г. ён быў абвешчаны імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі. Для кіравання вялікімі ўладаннямі Карлу патрэбны былі адукаваныя людзі. Часткова іх запрашалі з іншых краін, але імператар прыклаў намаганні для вырошчвання сваіх кадраў. Ён заснаваў школу пры сваім палацы ў Аахене, якую ўзначаліў запрошаны з Англіі Алкуін, падтрымліваў манастыры як цэнтры асветы, зрабіў латынь афіцыйнай у імперыі.
Справу Карла Вялікага працягнулі яго нашчадкі Людовік I Набожны і Карл II Лысы.
Тэрмін Каролінгскае Адраджэнне ўвёў у 1830-х гадах французскі гісторык Жан-Жак Ампер.
Церахоўская раўніна
Церахоўская раўніна — геамарфалагічны раён Перадпалесся, размешчаны на крайнім паўднёвым усходзе Беларусі, у Гомельскай вобласці.
Геаграфія
Водна-ледавіковая раўніна працягнулася з поўначы на ​​поўдзень на 50 км пры шырыні 25 км. Мяжуе на поўначы і захадзе з Прыдняпроўскай нізінай, на ўсходзе і поўдні праходзіць дзяржаўная мяжа Беларусі з Расіяй.
Геалогія
Раён размешчаны ў межах Грамяцкага выступа Варонежскай антэклізы, дзе крышталічны падмурак пагружаны на адзнакі ад −350 да −550 м. У цэнтральнай частцы выдзяляецца неатэктанічнае падняцце з амплітудай 50 м. Падмурак перакрыты асадкавым чахлом магутнасцю 500—700 м. У яго складзе пераважаюць пароды пермскага, трыясавага, юрскага і крэйдавага перыядаў. На іх залягаюць палеагенавыя, неагенавыя і антрапагенавыя ўтварэнні. Апошнія маюць магутнасць 5-10 м, часам да 50 м.
Паверхня даантрапагенавага ложа адрозніваецца раўніннасцю. У цэнтральнай частцы размешчана ледавіковая лагчына, урэзаная да 70-80 м. У межах раёна распаўсюджаныя палеагенавыя і палеаген-неагенавыя пяскі і гліны.
Рэльеф
Геамарфалагічны раён размешчаны ў інтэрвале вышынь 150—160 м. Паверхня паступова паніжаецца з усходу на захад. У рэльефе вылучаюцца шырокія грады, падзеленыя плоскімі паніжэннямі. Ваганні адносных вышынь складаюць 3-5 м.
Тэрыторыя раёна прадстаўлена водна-ледавіковай раўнінай, слабахвалістая паверхня якой раздзелена сістэмай забалочаных лагчын, атрыманых у спадчыну малымі рэкамі. У паніжэннях маюцца катлавіны спушчаных азёр. Распаўсюджаныя эолавыя бугры, дэфляцыйныя катлавіны дыяметрам некалькі дзясяткаў метраў і глыбінёй 0,5 м. Паблізу далін развіваюцца яры і балкі даўжынёй 2-3 км, урэзаныя на 10-12 м.
Гідраграфія
Рачная сетка прадстаўлена прытокамі Іпуці і Сожа (рэкі Хорапуць, Вуць, Церуха і інш.). Кірунак асноўных далін паўночна-заходні. Даліны выпрацаваныя, шырынёй да 1 км. Добра выражана двухбаковая пойма шырынёй да 300 м. Рэчышчы звілістыя, часта каналізаваныя, шырынёй да 10-18 м.
Глебы і расліннасць
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы, забалочаныя, радзей дзярнова-карбанатныя глебы.
Пашыраны ў асноўным хваёвыя, шыракаліста-хваёвыя лясы, месцамі сустракаюцца дубовыя.
Эдвард Лі Грын
Эдвард Лі Грын (Edward Lee Greene, 1843—1915) — амерыканскі батанік, сістэматык і збіральнік раслін.
У 1885 годзе ён адмаўляецца ад сану святара і прысвячае сябе выкладчыцкай дзейнасці. Да 1887 года — выкладчык батанікі Каліфарнійскага ўніверсітэта, у 1887—1888 гадах — дацэнт кафедры батанікі, ад'юнкт-прафесар батанікі, з 1890 года — прафесар батанікі ў Берклі.
У 1895 годзе ён атрымаў ступень доктара права ва універсітэце Нотр-Дам штата Індыяна і перайшоў у Амерыканскі каталіцкі ўніверсітэт, Вашынгтон (акруга Калумбія), дзе стаў першым прафесарам батанікі гэтай навучальнай установы і заснаваў батанічны сад. Пасля, з 1904 года і да канца жыцця, працаваў у Смітсанаўскім інстытуце.
Яго навуковая праца была звязана з даследаваннем флоры захаду ЗША. Ім апублікавана вялікая колькасць прац па батаніцы і гісторыі прыродазнаўства, у тым ліку ён публікаваў перыядычныя выданні «Pittonia» (1887—1905), і «Erythea» (выпускалася з 1893 года).
Чыгуначная платформа
Чыгуначная платформа — гэта пляцоўка з цвёрдым пакрыццём, прыўзнятая над узроўнем зямлі на 50—80 см, прызначаная для пасадкі і высадкі пасажыр у цягнікі. Аднім бокам можа прылучацца да вакзалу, пры гэтым яго дзверы знаходзяцца на адным узроўні з платформай. На платформе могуць знаходзіцца лаўкі
Лозы
Назву Ло́зы маюць:
Абарона Гродна (1939)
Абарона Гродна 1939 — ваенныя дзеянні паміж польскімі ўзброенымі фарміраваннямі і савецкімі войскамі на тэрыторыі горада Гродна 20-21 верасня 1939 падчас паходу Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
17 верасня, калі прыйшла вестка аб наступленні Чырвонай Арміі, у горадзе была зроблена спроба паўстання пад кіраўніцтвам камуністаў на чале з П. Пестраком. Паўстанцы ўварваліся ў турму і выпусцілі вязняў, але паліцыя разагнала паўстанцаў і вярнула вязняў назад у камеры. 26 чалавек загінула, сярод камуністаў прайшлі рэпрэсіі.
Абаронай города афіцыйна кіраваў генерал В. Пшэздзецкі, фактычна — намеснік каменданта Р. Савіцкі і маёр Б. Серафін. Савецкія войскі падышлі да Гродна раніцай 20 верасня. У баях за горад прымалі ўдзел падраздзяленні конна-механізаванай групы пад камандаваннем І. Болдзіна, у склад якой уваходзілі стралковыя часці, 5-ы танкавы корпус і 6-ы кавалерыйскі корпус.
20 верасня да горада падышло звыш 60 савецкіх танкаў. Да вечара падцягнулася пяхота, а артылерыя пачала весці агонь, карыстаючыся разведданымі, якія здабылі члены мясцовага падполля. Адной з першых уварвалася ў горад стралковая рота пад камандаваннем Г. Гарнавых (загінуў у баі), яна захапіла мост праз раку Нёман і ўтрымлівала яго, адбіваючы контратакі, да падыходу асноўных сіл. Танкавы батальён пад камандаваннем Ф. Квітко (загінуў) прарваўся ў занёманскую частку горада з правабярэжнага боку і завязаў бой у раёне тытунёвай фабрыкі і шклозаводу, агнём з пушак забяспечваў падыход пяхоты. Дапамогу Чырвонай Арміі аказвалі баявыя падпольныя групы, якія складаліся пераважна з членаў КПЗБ.
Абаронцам удалося справіцца з першым націскам, нягледзячы на перавагу савецкіх войск ва ўзбраенні. Было падбіта некалькі савецкіх танкаў. Аднак да вечара 21 верасня горад быў цалкам узяты пад кантроль савецкімі войскамі. У горад з паўднёвага напрамку ўвайшлі савецкія часці, абарона была прарвана. 22 верасня апошнія абаронцы пакінулі горад, кантроль над якім перайшоў да савецкіх войск.
Пераможцы на месцы расстралялі каля 300 палонных абаронцаў Гродна. У занятым горадзе адбыўся супольны савецка-германскі парад, які з савецкага боку прымаў генерал В. Чуйкоў.
Савецкія войскі страцілі ў выніку баёў за горад 53 чалавекі забітымі, 191 раненымі, 19 танкаў, 3 аўтамашыны.
Гл. таксама
Cz. Grzelak, Wilno-Grodno-Kodziowce 1939, Warszawa 2002. Люцік Зм. «Беларускі фронт». Вайсковая аперацыя Чырвонай Арміі ў Заходняй Беларусі // Arche. 2009. № 9 http://harodnia.com/be/uczora/hrodna-1920-1944/431-bielaruski-front-4
NGC 285
NGC 285 (іншыя абазначэнні — KAZ 377, NPM1G −13.0037, PGC 3141) — линзообразная галактика у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нацыянальны парк Пірын
Гэтая горная мясцовасць мае тыповую для Балкан карставую структуру. Скалы, азёры, вадаспады, пячоры і сасновыя лясы надаюць пейзажу выключную маляўнічасць. На тэрыторыі парка знаходзяцца каля 180 ледавіковых азёраў. Самае вялікае возера Пірына — Папавота (12,4 га).
На тэрыторыі нацыянальнага парка растуць каля 100 відаў рэдкіх раслін, у тым ліку баснійскія і румелійскія сосны. Феномен Пірына — сасна Байкушава, узрост якой каля 1300 гадоў. Вышыня дрэва — 26 м, дыяметр ствала — прыблізна 3 м. Жывёльны свет рэгіёна ўнікальны і разнастайны. У парку жывуць каля 80 відаў жывёл, 30 з іх з’яўляюцца эндэмікамі.
Платкова (Манастыршчынскі раён)
Платкова (Платково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сатпаеў
Сатпаеў (Sätbajev, Сәтбаев) — прозвішча і тапонім.
Тры сястры
Тры сястры — помнік, прысвечаны дружбе трох усходнеславянскіх народаў: беларускага, рускага і украінскага. Знаходзіцца на трайным пагранічным стыку граніц Беларусі, Расіі і Украіны.
Апісанне
Адкрыты ў жніўні 1975 года. Прадстаўляе сабой тры 23-метровыя белыя пілоны. Наверсе — яшчэ савецкія гербы усходнеславянскіх рэспублік. Акружаны стэлы бетонным колам з барэльефамі, якія адлюстоўваюць важнейшыя вехі агульнай гісторыі брацкіх народаў (праект гомельскага архітэктара Л. А. Стукачова). Манумент стваралі прадстаўнікі трох сумежных абласцей — Бранскай, Гомельскай і Чарнігаўскай.
Малпы (фільм)
«Малпы» (Monkeyshines) ― нямы кароткаметражны фільм рэжысёраў і, а таксама першы фільм, зняты ў ЗША (1890).
Дрэтунскі раён
Дрэ́тунскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924—1925 гг. Цэнтр — вёска (станцыя) Дрэтунь.
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Полацкай акругі БССР. 20 жніўня 1924 года падзелены на 11 сельсаветаў: Алёсаўскі, Арлейскі, Васільеўскі (Васілёўскі), Дрэтунскі, Круцікаўскі, Маласітнянскі, Паповалуцкі, Старадворскі, Тродавіцкі, Чырванаборскі, Шнітаўскі. 3 ліпеня 1925 года перайменаваны ў Краснапольскі раён.
Плошча раёна складала 1265 км², насельніцтва (на 1 студзеня 1925 г.) — 22 319 чалавек, 438 населеных пунктаў.
Краскі (Пастаўскі раён)
Краскі́ (, Краски) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 27 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Загацкага сельсавета.
Філалагічнае таварыства
Філалагічнае таварыства («Таварыства класічнай філалогіі і педагогікі», Филологическое общество, Общество классической филологии и педагогики) функцыянавала ў Пецярбургу з 1874 года. Ініцыятыва заснавання належала А. І. Георгіеўскаму, які быў да 1896 года і яго старшынёй.
Друкаваным органам Таварыства да 1897 года з'яўляўся «Аддзел класічнай філалогіі» «Часопіса Міністэрства народнай асветы», а пасля 1897 года — маскоўскі часопіс «Філалагічны агляд» (Филологическое обозрение).
Таварыства ажыцяўляла і асобныя выданні:
З правінцыйных аддзяленняў таварыства, якія існавалі ў Маскве, Харкаве і Кіеве, ацалела толькі апошняе, якое з часам стала самастойным таварыствам.
Стужачнік Каміла
Стужачнік Каміла, стужачнік малы (Limenitis camilla) — дзённы матылёк з сямейства. Назва паходзіць ад Камілы — у грэчаскай міфалогіі — амазонка, што загінула ў бітве рутулаў з Энеем.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 23—31 мм, размах крылаў 45—60 мм. Крылы чорна-шэрага колеру, у самцоў з невялікім сіняватым адлівам бліжэй да іх каранёў, з белай перарывістай перавяззю і дробнымі бурымі плямамі па ніжнім баку задняга крыла і на вяршыні пярэдняга. Ніжні бок крылаў пярэсты, памяранцава-карычневы з белай перавяззю.
Месцапражыванні
Лясны і лесастэпавы пояс Усходняй Еўропы. Сустракаецца ў розных тыпах драбналістых, шыракалістых і мяшаных лясоў, пераважна па берагах рэк і вадаёмаў, пад полагам лесу, дзе маюцца разрэджаныя месцы або невялікія паляны, а таксама на лясных ўзлесках, у рэдкалессях. Насяляюць пераважна лакальна, аддаючы перавагу не пакідаць межы сваіх месцаў пражывання, да далёкіх міграцый не схільныя. У горы звычайна не падымаецца вышэй за 1500 метраў.
Час лёту
Развіваецца ў двух пакаленнях. На поўначы арэала толькі адно пакаленне. Лёт першага пакалення ў чэрвені—ліпені, другога пакалення — у другой палове жніўня — да 1—2 дэкады верасня. Самцы ўтвараюць скапленні па берагах лужын, вадаёмаў, на кветках парасонавых, памёце, гнілой садавіне. Самкі вядуць схаваны спосаб жыцця, трымаюцца пераважна ля верхавін дрэў, спускаючыся да зямлі вельмі рэдка.
Размнажэнне
Самкі адкладаюць па 1 яйку на верхнюю паверхню лісця раслін. Стадыя вусеня доўжыцца лета, і з восені па май, з зімоўкай на другім-трэцім узросце. Вусені харчуюцца на,. Акукліваюцца на лісці або галінах. Стадыя кукалкі доўжыцца 8—14 дзён.
Заўвагі па ахове
Занесены ў Чырвоную кнігу Латвіі — 4 катэгорыя.
Палевічава Буда
Палевічава Буда (Полевичева Буда) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вальдбіліг
Насельніцтва складае 1389 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 433 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 23,28 км ² (па займаемай плошчы 38 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 387 м. (72 месца з 116 камун), найменшая 186 м. (21 месца з 116 камун).
Вукавар
Ву́кавар (Vukovar ) — горад у Харватыі, ва ўсходняй частцы краіны, на рацэ Дунай. Другі па велічыні горад (пасля горада Вінкаўцы) у Вукаварска-Срэмскай жупаніі. Насельніцтва 30 126 чалавек (2001).
Агульныя звесткі
Вукавар — буйны горад і порт на Дунаі. Ён размешчаны на вышыні 108 м у 20 кіламетрах у ўсход ад г. Вінкаўцы і ў 36 км на паўднёвы ўсход ад Осіека. Праз горад праходзіць аўтамабільная шаша Осіек - Вукавар - Ілок і чыгуначная лінія Вукавар - Вінкаўцы.
Аснову эканомікі горада складаюць харчовая і тэкстыльная прамысловасць.
Сталыпінская аграрная рэформа
Сталыпінская аграрная рэформа — буржуазная рэформа сялянскага надзельнага землеўладання ў Расійскай імперыі ў 1906 - 1907 г. Рэформа атрымала імя тагачаснага міністра ўнутраных спраў, старшыні Савета Міністраў Пятра Сталыпіна, аднаго з яе аўтараў, ініцыятараў і кіраўнікоў. Рэвалюцыя 1905 - 1907 гг. не вырашыла аграрнага пытання, не знішчыла памешчыцкага землеўладання і іншых перажыткаў прыгонніцтва. Тым самым захоўваліся падставы для новай рэвалюцыі.
Мэты рэформы
Забяспечыць умовы шпаркага развіцця эканомікі краіны; разбіць агульнасялянскі фронт супраць памешчыкаў, раскалоць вёску, паскорыць стварэнне класа сельскай буржуазіі з ліку заможнага сялянства, прыцягнуць яго на бок царскага ўрада і такім чынам паставіць перашкоду на шляху рэвалюцыйнага руху.
Рэформа ў Беларусі
На Беларусі быў створаны спецыяльны фонд для рускіх перасяленцаў. Ім дазвалялася і дапамагалася купляць зямлю ў Беларусі. За 10 гадоў рэформы ў пяці заходніх губернях было створана 12,8 тыс.хутароў. Адначасова праводзілася перасяленчая палітыка. Так, за 1906 - 1914 гг. з пяці заходніх губерняў перасялілася 368 тыс. чалавек, каля 11 % з іх вярнулася назад. Рэформа дапамагла росту сельскагаспадарчай вытворчасці. К 1913 г. Беларусь стала буйнейшым раёнам вырошчвання бульбы. Узраслі пасевы лёну, збожжавых культур. Памешчыцкія і кулацкія гаспадаркі ўцягваліся ў гандлёва-рыначныя адносіны. У заходніх губернях Пётр Сталыпін імкнуўся ўзняць палітычную ролю заможнага сялянства ў сістэме мясцовых органаў кіравання, для чаго былі створаны земствы, адчынены майстэрні, сельскагаспадарчыя гурткі. Дзейнасць земстваў была накіравана ў першую чаргу на задавальненне ўласніцкіх інтарэсаў заможнага сялянства і памешчыкаў.
Залессе (Слонімскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жыровіцкага сельсавета.
Уладзімір Рыгоравіч Калеснік
Уладзімір Рыгоравіч Калеснік (15.6.1911 — 25.11.1943) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Уладзімір Калеснік нарадзіўся 15 чэрвеня 1911 года ў вёсцы Ражны (цяпер — Браварскі раен Кіеўскай вобласці Украіны). Скончыў восем класаў школы. Пражываў у горадзе Асцёр Казэлэцкага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР, працаваў кіраўніком мясцовай арганізацыі ВЛКСМ. У 1941 годзе Калеснік быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1942 годзе ён скончыў Ленінградскія бранятанкавыя курсы. З жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Цэнтральным, 1-м і 2-м Беларускіх франтах. Два разы быў цяжка паранены.
Да лістапада 1943 года лейтэнант Уладзімір Калеснік камандаваў узводам танкаў «Т-34» 1-га танкавага батальёна 68-й танкавай брыгады 61-й арміі Беларускага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Гомельскай вобласці Беларускай ССР. Узвод Калесніка з баямі прарываўся глыбока ў варожы тыл, захапіў важны рубеж і утрымліваў яго, адбіваючы нямецкія контратакі. 25 лістапада 1943 года ў баях за ліквідацыю моцна ўмацаванага апорнага пункта праціўніка Калеснік знішчыў 2 батарэі мінамётаў, 4 артылерыйскія гарматы, 7 агнявых кропак праціўніка. У тым баі яго танк быў падбіты і не рухаўся, пасля чаго экіпаж на працягу 12 гадзін трымаў абарону, нягледзячы на прапанову праціўніка здацца ў палон. У тым баі Калеснік загінуў. Пахаваны ў горадзе Хойнікі Гомельскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 сакавіка 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання пры вызваленні Беларусі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Уладзімір Калеснік пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі.
У гонар Калесніка названая вуліца ў Хойніках, усталяваны абеліск у вёсцы Віць.
Нацыянал-сацыялістычная арганізацыя вытворчых ячэек
Нацыянал-сацыялістычная арганізацыя вытворчых ячэек (НСБО) (Nationalsozialistische Betriebszellenorganisation (NSBO)) — прафсаюз у Германіі, які існаваў з 1927 па 1935 гады і супрацоўнічаў з НСДАП.
NGC 286
NGC 286 (іншыя абазначэнні — MCG −2-3-34, NPM1G −13.0038, AM 0051-132, PRC C-4, PGC 3142) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Пулапяйскі крызіс
Пулапяйскі крызіс — падзеі 1993 года ў Эстоніі, якія адзначыліся ўзброеным паўстаннем, злоўжываннем уладай, стральбой і звальненнем двух сілавых міністраў.
Храналогія
6 ліпеня 1993 валанцёрскае фарміраванне эстонскага войска Егерскі валанцёрскі аддзел Ляэнемаа пад камандаваннем Аса Комера атрымала загад перадыслякавацца з Хаапсалу ў Палдыскі. Комер з прычыны кепскіх умоў пражывання ў Палдысках ад імя свайго аддзела адмовіўся выканаць загад. За гэта ён быў вызвалены ад пасады галоўнакамандуючым Аляксандрам Айнзэльнам, але адмовіўся падпарадкавацца і гэтаму рашэнню. 25 ліпеня валанцёры выказалі сваю падтрымку камандзіру і абвясцілі пра выхад з падпарадкавання эстонскіх узброеных сіл.
27 ліпеня эстонскі ўрад абвясціў раззбраенне аддзелу, аднак егеры адмовіліся падпарадкавацца і гэтаму загаду. Наступным днём аддзел пакінуў Палдыскі і накіраваўся ў Пулапяю. Эстонскія ваенныя перакінулі батальён Купяр'янава ў поўнай боегатоўнасці ў Ягалу і падрыхтаваліся да ўзброенага супрацьстаяння, аднак да гэтага не дайшло. Аддзел Комера таксама быў рыхтаваўся да бітвы, атрымаўшы чуткі пра тое, што прэзідэнт Эстоніі Ленарт Мэры аддаў загад пачаць наступ 31 ліпеня а 16:00. Да Комера ў гэты час далучыліся таксама асобныя члены Саюза абароны Эстоніі і жанчыны. Крыніцу чутак высветліць не атрымалася.
2 жніўня Эстонская абарончая паліцыя арыштавала Яака Мосіна, камандзіра звяна ў аддзеле Комера. Пасля гэтага Егерскі валанцёрскі аддзел Ляэнемаа скасаваў сваю заяву 25 ліпеня. 3 жніўня падаў у адстаўку міністр абароны Хайн Рэбас. Узброенае супрацьстаянне болей не пагражала, і далей крызіс перайшоў у крымінальную фазу. 12 жніўня супраць Аса Комера і Яаак Мосіна была ўзбуджана крымінальная справа па падазрэнні ў злоўжыванні ўладай.
4 верасня Аса Комер з яшчэ двума людзьмі выкралі ў Таліне бізнесмена Паўла Калмыкава і звезлі яго на ўласнай машыне. 12 верасня Яак Мосіна, які быў адпушчаны на волю на час расследавання, папрасіў палітычнага прытулку ў Швецыі.
26 лістапада падчас страляніны Комер параніў двух паліцыянтаў, Койта Пікару і Арга Аўнапуу. Пазней у гэты дзень ён быў затрыманы. Наступнага дня ў адстаўку падала міністр унутраных спраў Лагле Парэк.
26 лістапада 1993 года Аса Комер па некалькіх абвінавачаннях быў прыгавораны да 6,5 гадоў турэмнага зняволення. 9 снежня ён паказаў следзту месца пахавання цела скрадзенага бізнесмены Паўла Калмыкава.
Аналіз
Падобныя інцыдэнты з ваенным непадпарадкаваннем у прыкладна той самы час адбыліся ў Латвіі і Літве. Гэта дало падставу эстонскаму генералу Іаганесу Керту заключыць, што яны былі арганізаваны агульным знешнім агентам, аднак ніякіх доказаў датычнасці аніякіх дзяржаў у гэтым інцыдэнце знойдзена не было.
Найбольш часта прычынай крызісу называюць няздольнасць эстонскай ваеннай адміністрацыі арганізаваць прымальныя ўмовы для пражывання, а таксама значны бюракратызм і дзёрзкасць у перапісцы між камандаваннем і тымі, хто звяртаўся да іх з запытамі. Прынамсі дзве пэтыцыі Егерскага валанцёрскага аддзела Ляэнемаа засталіся без адказу, а на трэцюю прыйшоў адказ пра неабходнасць выканання субардынацыі замест спробы вырашэння апісаных праблем.
Паліцыя раней ужо падазравала членаў Егерскага валанцёрскага аддзела Ляэнемаа ў забойстве прыкладна 30 этнічных рускіх, звязаных з пермскай мафіёзнай групоўкай. Валанцёры такім чынам намагаліся супрацьстаяць прыходу арганізаванай злачыннасці з Расіі, аднак фактычна яны сталі памочнікамі іншае мафіёзнае групоўкі, г. зв. «птушкафабрыкі», якая складалася з этнічных эстонцаў. Пермская і птушкафабрычная групоўкі ў той час удзельнічалі ў г. зв. «металічнай вайне» ў сферы валодання каляровымі металамі, у прыватнасці, дастаўкай кобальту.
Вальдбрэдзімю
Насельніцтва складае 954 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 404 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 12,57 км ² (па займаемай плошчы 95 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 359 м. (89 месца з 116 камун), найменшая 170 м. (16 месца з 116 камун).
Мохач
Мохач (Mohács) — горад у медзье Баранья ў Венгрыі, размешчаны на правым беразе ракі Дунай, за 40 км на ўсход ад Печа. Насупраць горада знаходзіцца востраў.
У горадзе Мохач штогод праходзіць традыцыйна святкуецца Бушаяраш.
Месія
Месія — тэрмін, які ў аўраамічных рэлігіях вызначае выратавальніка ці вызваліцеля групы людзей.
У Танаху (Яўрэйскай Бібліі) Месіяй (або Машыях) лічыцца цар або Першасвятар, якога традыцыйна памазвалі святым алеем памазання. Тым не менш, Месіяй не былі выключна яўрэі, так у Бібліі Месіяй вызначаюць Кіра Вялікага за яго ўказ аб аднаўленні Іерусалімскага Храма. Яўрэйскі Месія з'яўляецца лідарам, які памазаны Богам, з'яўляецца нашчадкам Давыда, які будзе кіраваць аб'яднанымі плямёнамі Ізраілевымі і пачне Месіянскую эру сусветнага міру, які таксама вядомы як Будучы Свет.
Пераклад яўрэйскага слова Mесія як Χριστός (Хрыстос) у грэцкай Септуагінты стаў агульнапрынятым хрысціянскай вызначэннем і тытулам Ісуса з Назарэта. Хрысціяне вераць, што прароцтвы ў Старым Запавеце (асабліва ў кнізе прарока Ісаі) адносяцца да духоўнага выратавальніцтва; і вераць, што Ісус і быў Месіяй (Хрыстом).