cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gentleman (альбом)
Выпуск альбома і гастролі
18 сакавіка 2012 года гурт зрабіў афіцыйны анонс свайго поўнафарматнага альбома «Gentleman» у кароткім анімацыйным відэа. Музычныя творы за апошнія тры гады былі аб’яднаны ў альбом «Gentleman», і гэты рэліз пачаў быць даступны на афіцыйным сайце гурта з 21 сакавіка 2012 года бясплатна з магчымасцю для прыхільнікаў. Вакаліст Канстанцін Карман у каментары «Тузіну Гітоў» у дзень выпуска альбома заявіў, што ''«на гэтым дыску няма прахадных песень. Альбом выйшаў разнастайным, але пры тым ён мае агульны настрой і не зацягнуты»''.
Варта адзначыць, што, нягледзячы на папярэднюю аб’яву, толькі 10 трэкаў з’явіліся ў фінальнай версіі. Лідар гурта Алег Вяль патлумачыў гэтае рашэнне ў каментары для «Experty.by»: «Першапачаткова 11 песень былі запланаваны для альбома; пасля завяршэння запісу і падчас спроб сфармаваць гарманічны спіс кампазіцый аказалася, што адзін са спеваў зусім не ўліваецца ў агульную канву – давялося выдаліць».
Першы канцэрт у падтрымку альбома прайшоў у Віцебску 31 сакавіка ў клубе «Чердачок». Зыход сталага барабаншчыка Уладзіміра Агаяна значна сапсаваў далейшыя гастрольныя планы. Музыкі гурта, якія засталіся, нават адыгралі адзін з рэдкіх канцэртаў утрох. З улікам гэтых абставін пампезнае шоу ў падтрымку выхаду самотніка было адкладзена да 11 кастрычніка 2012 года. У гэты дзень гурт «Hair Peace Salon» зрабіў прэзентацыю свайго альбома «Gentleman» у адным з самых папулярных канцэртных залаў Мінска — клубе «RE:PUBLIC». Падчас сольнага выступу музыкі выканалі песні з альбома, некаторыя старыя хіты, спелі дуэт і пару кавераў сваіх песень на беларускай мове, а таксама афіцыйна прадставілі свайго новага бубнача Аляксандра Сцепановіча грамадскасці. Крытыкі ацанілі вялікі восеньскі канцэрт, які атрымаўся хатнім, без адменнай разынкі, «на чацвёрачку», у той час як Ірэна Катвіцкая, мастацкі кіраўнік фолк-гуртоў «Akana-NHS», «Kazalpin» і іншых, адзначыла праз «Будзьма беларусамі!» элегантнасць, вытанчанасць і чысціню выкананай джэнтльменамі праграмы.
Падчас наступнай паловы года было дадзена больш дадатковых канцэртаў у падтрымку матэрыялу новага альбома. Паўакустычную версію сваёй праграмы «Gentleman» музыкі падрыхтавалі спецыяльна для Бабруйска. «Мы зрабілі акустычную праграму выключна для канцэртаў, для слухачоў, — тлумачыў «Еўрапейскаму радыё для Беларусі» гітарыст Алег Вяль і дадаваў на «Ultra-music.com»: — Ды і нам самім цікава па-іншаму граць трэкі, якія ў электронным выкананні трохі надакучылі». У далейшым альбом «Gentleman» у акустыцы паслухалі і мінчукі. Паміж гэтым былі і сольныя рокавыя імпрэзы. Гурт «Clover Club» стаў напарнікам па канцэрту ў сакавіку 2013 года.
Аздабленне
На думку крытыкаў Марыі Калеснікавай з Еўрапейскага радыё для Беларусі і Змітра Падбярэзскага з ej.by і Experty.by, афармленне альбома заслугоўвае асобных радкоў. Разам з заканчэннем працы над музычным бокам плыты ў канцы 2011 года гурт пачаў шукаць «сапраўднага мастака», які б намаляваў вокладку. Такім чынам, на пярэдняй вокладцы і ў буклеце CD дыска былі выкарыстаны малюнкі Сяргея Балянка, беларускага мастака. Музыкі «Hair Peace Salon» былі ўражаны яго афортамі, якія яны знайшлі ў мастацкай галерэі. Са згоды гравюрыста яго некалькі прац былі набыты і ўжыты для аздаблення вокладкі і іншых старонак буклета CD, а таксама для аніміраванага відэа да анонса альбома.
Крытыка
Альбом атрымаў у асноўным станоўчую крытыку. «Тузін Гітоў» ахарактарызаваў CD наступнымі словамі:''«10 дыхтоўных трэкаў. Нічога лішняга. «Gentleman» з шэрагу тых сёлетніх альбомаў, якімі можна безумоўна ганарыцца»''. У рэцэнзіі «Еўрапейскага радыё» запіс называўся як ''«добрая, грунтоўная, прадуманая і гожая праца. Ну і асобны рэспект афармленню»''. На думку калумніста сайта «Будзьма беларусамі» Сяргея Будкіна, «яны маюць усё, што трэба — выдатныя галасы, неблагую лірыку, хвацкі гук, бездакорнае выкананне, пісьменную падачу». Зміцер Падбярэзскі, адзін са штатных экспертаў партала «Experty.by», заўважыў, што «гэты калектыў і знаходзіцца якраз ці не за ўсіх бліжэй да стандартнай еўрапейскай традыцыі сумяшчэння рокавага інструментарыя з дастаткова папсовай мелодыкай». Яго калегу Алегу Клімаву, які адзначыў, што «„Rolz'n'Rulz“ чапляе», спадабалася большая энергічнасць і агрэсіўнасць, а таксама і меладычнасць. Іншы рэцэнзент «Experty.by» Зміцер Безкаравайны пахваліў у альбоме «меладычныя і меланхалічныя песні, прыгожыя гітары і распазнавальны высокі вакал Алега Вяля» . Марыя Калеснікава, пазаштатны аўтар праекта «Experty.by», назвала альбом «спружынай, якая пры выпростванні не робіць больна, а лагодзіць» і акцэнтавала ўвагу на «шматгалоссе, што часам прымушае ўспомніць ліверпульскую чацвёрку, надае гучанню паветранасць і адчуванне буйнога мазка», а Сяргей Будкін палічыў, што «прыемна чуць цэльны выпеставаны альбом, у якім ставяць не на адну-дзве канкрэтныя песні, а адразу на ўсе трэкі». Юрась Ускоў з «Нашай Нівы» падсумаваў ацэнкі айчынных экспертаў: «Дэбютнага альбома ад „Hair Peace Salon“ чакалі некалькі гадоў, вынік не расчараваў: выдатны брыт-рок, чыё студыйнае ўвасабленне апынулася не горшым за канцэртнае». Станоўчую адзнаку дыску даў і расійскі журналіст Аляксандр Філімонаў: «Ласы я да ўсялякай брытаншчыны і гітаршчыны з меланхалічным вакалам і мінорнымі мелодыямі, таму і не змог прайсці міма».
У той жа час аглядальнікі адзначылі адсутнасць яркасці і арыгінальнасці, таму што запіс чуўся як звычайны альбом брытанскай хвалі. На погляд аглядальніка «ej.by» і «Experty.by» Змітра Падбярэзскага, музыка альбома выглядае недарэчна на фоне вокладкі на аснове твораў Сяргея Балянка, «мастака насамрэч арыгінальнага, парадаксальнага». Уладальнік музычнага партала «Experty.by» Зміцер Безкаравайны ў сваёй рэцэнзіі напісаў: «Атрымаўся дыхтоўны альбом, які гучыць занадта прадказальна». Таксама журналісты паставілі на від бруднаваты гук, што разабраць большасць тэкстаў на слых практычна нерэальна, ды пэўную недаказанасць у песнях.
Узнагароды і прэміі
У аглядзе ад «Тузін Гітоў» па выніках 2012 года альбом быў адзначаны як «вельмі слаўная праца, дзе адчуваецца індывідуальнасць». Раней кружэлка ўжо адзначалася сайтам у артыкуле «Топ-5 беларускай музыкі гэтай вясны». Дыск таксама падзяліў месцы з шостага па дзявятае ў рэйтынгу дзесяці лепшых альбомаў, выдадзеных за першае паўгоддзе 2012 года па версіі партала «Experty.by», быў адзначаны ў асабістых рэйтынгах ад Аляксандра Філімонава, рэдактара «» , Сяргея Будкіна, рэдактара «Тузін Гітоў» , Машы Калеснікавай, рэдактара «Еўрапейскага радыё для Беларусі». Алег Клімаў як калумніст «СБ. Беларусь сегодня» напісаў пра плыту ў артыкуле пра найбольш годныя для папаўнення асабістых фанатэк айчынныя альбомы за першыя сем месяцаў 2012 года. Першы трэк плыты «Borderline» быў выбраны ў топ лепшых сучасных беларускіх песень парталам «Lenta.ru». Таксама за альбом гурт атрымаў намінацыю ў катэгорыі «Дэбют года» на першай прафесійнай музычнай прэміі Беларусі ў галіне рока, індзі і альтэрнатывы «Rock Profi».
Удзельнікі
Hair Peace Salon:
Вытворчасць:
Раўбічы
Гісторыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе — вёска, 13 двароў, 94 жыхары, уласнасць падпалкоўніка Ф. Гарадзецкага. У 1858 годзе ўласнасць памешчыкаў І. Кучынскага і К. Равенскай, у Мінскім павеце. У 1858 годзе пабудаваны касцёл, у 1866 годзе пераўтвораны ў праваслаўную Свята-Успенскую царкву. У 1897 годзе вёска, 32 двары, 235 жыхароў, бандарны промысел, у Астрашыцка-Гарадоцкай воласці Мінскага павета. г. адбыліся сутыкненні вяскоўцаў з паліцыяй пры спробе сагнаць жывёлу са спрэчных пашаў. У 1917 годзе ў вёсцы 34 двары, 244 жыхары.
Аляксандр Ягоравіч Андрыенка
Біяграфія
Разведчык 1086-га стралковага палка радавы А. Я. Андрыенка 14 студзеня 1945 года, падчас удзела ў танкавым дэсанце на захадзе ад горада Люблін, пашкодзіў варожую гармату і знішчыў 5 ворагаў. Падчас наступных баёў захапіў у палон 2 афіцэраў і да 10 салдатаў. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года радавы Андрыенка Аляксандр Ягоравіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1945 годзе яфрэйтар А. Я. Андрыенка быў дэмабілізаваны. Жыў у роднай вёсцы, працаваў на эксперыментальнай базе. Памер 15 сакавіка 1988 года.
Раўбічы
Гісторыя
З лютага да снежня 1918 года вёска акупіравана войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У 1918 годзе працавала пачатковая школа. У снежні 1918 года тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў акупавана войскамі Польшчы.
У 1997 годзе 73 гаспадаркі, 131 жыхар. У 2010 годзе базавая школа, магазін.
Ван Шу
Узнагароды
У 2012 годзе Ван Шу становіцца лаўрэатам Прытцкераўскай прэміі, першым кітайскім грамадзянінам — уладальнікам прэміі (другім лаўрэатам кітайскага паходжання пасля Бэя Юйміна).
Асабістае жыццё
Бацька Вана Шу музыкант і цясляр-аматар. Яго маці — настаўнік і школьны бібліятэкар у Пекіне. Яго сястра таксама настаўнік.
Ван жыве ў шлюбе з Лу Вэньюй, якая таксама з’яўляецца яго бізнес-партнёрам і памочнікам прафесара архітэктуры Кітайскай акадэміі мастацтваў. У інтэрв’ю Los Angeles Times Ван выказаў меркаванне, што яго жонка заслужыла падзяліць Прытцкераўскую прэмію з ім.
Арктоза
Арктоза (Arctosa) — род павукоў-ваўкоў.
Пашыраны ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы і Паўночнай Амерыцы; на Беларусі месцамі па берагах вадаёмаў трапляецца.
ГЭС Мінскай станцыі аэрацыі
Выкарыстоўвае перапад узроўняў вычышчаных сцёкавых вод паміж верхнім і ніжнім б'ефамі на вадавыпуске МСА. Верхнім б'ефам служыць вадавыпускны латок, ніжнім б'ефам - вадапрыёмнік вычышчаных сцёкавых вод. Вадазабор, тракт які праводзіць ваду і машынная зала ГЭС арганічна інтэграваныя ў збудаванні вадавыпуска і не ўплываюць на рэжым эксплуатацыі МСА. Кампаноўка абсталявання, будаўнічыя рашэння прадугледжаныя праектам выкананы з улікам існуючага становішча будаўнічых канструкцый вадавыпуска і выгоды яго абслугоўвання пры эксплуатацыі. Для выдачы электрычнай магутнасці ў энергасістэму побач з будынкам міні-ГЭС ўсталяваная блочная камплектная трансфарматарная падстанцыя 0,4 / 10 кВ. Трансфарматарная падстанцыя складаецца з РП 10кВ; РП 0,4 кВ і камеры сілавога трансфарматара магутнасцю 630 кВА. Выдача магутнасці ад трансфарматарнай падстанцыі ажыццяўляецца кабельнай лініяй напружаннем 10 кВ.
Кошт праекту 3—4 млрд руб. (на ліпень 2010), у т.л. пабудова аб'екта і імпартнае абсталявання. Міні-ГЭС здольная працаваць у аўтаномным рэжыме і не патрабуе абслугоўваючага персаналу. Плануемы тэрмін уводу ў эксплуатацыю — пач. 2012 г.
Мамер
Мамер (люксемб. Mamer, фр. Mamer) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Мамер з'яўляецца часткай кантона Капелен. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 7183 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 2788 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 27,54 км ² (па займаемай плошчы 26 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 353 м. (95 месца з 116 камун), найменшая 263 м. (73 месца з 116 камун).
IC 131
IC 131 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Галяны
Галяны́ (, Голяны) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Візантыя
Усходняя Рымская імперыя, Візанты́йская імпе́рыя, Візанты́я (Βασιλεία Ρωμαίων — Рымская імперыя) — колішняя дзяржава на тэрыторыі ўсходняй часткі падзеленай Рымскай імперыі, існавала з часу раздзялення Рымскай імперыі (395) да падзення Канстанцінопаля і захопу яго Асманскай імперыяй (1453). Назвы Візантыя, візантыйскі пачалі ўжываць у Венецыі ў часы гуманізму ўжо пасля падзення Усходняй Рымскай імперыі. Жыхары дзяржавы лічылі сябе рамеямі, а сваю дзяржаву — працягам Рымскай імперыі, мовай адміністрацыі напачатку існавання дзяржавы была лацінская, з VII ст. — грэчаская мова. Заходнія крыніцы таксама называюць Візантыйскую імперыю «Раманія». Цягам большай часткі яе гісторыі шматлікія з заходніх сучаснікаў называлі яе «імперыя грэкаў» праз панаванне ў ёй грэчаскага насельніцтва і культуры. У Старажытнай Русі яе таксама звычайна называлі «грэчаскім царствам», а яе сталіцу — «Царградам».
Сталіцай Візантыі на працягу ўсёй гісторыі быў Канстанцінопаль, адзін з буйнейшых гарадоў сярэдневяковага свету. Найбольшыя тэрыторыі імперыя кантралявала пры імператары Юстыніяне I. Адгэтуль дзяржава паступова пачала губляць землі пад націскм варварскіх каралеўстваў і ўсходнееўрапейскіх плямёнаў. Пасля арабскіх заваяванняў імперыя займала толькі тэрыторыю Грэцыі і Малай Азіі. Некаторае ўзмацненне IX—XI стагоддзях змянілася сур’ёзнымі стратамі, распадам краіны пад ударам крыжакоў і згубай пад націскам туркаў-сэльджукаў і туркаў-асман.
Падзел Рымскай імперыі
У 330 годзе рымскі імператар Канстанцін Вялікі абвясціў сваёй сталіцай горад Візантый, пераназваўшы яго ў Канстанцінопаль. Новая сталіца знаходзілася на найважным гандлёвым шляху з Чорнага мора ў Міжземнае, па якім ажыццяўляўся падвоз хлеба. У Рыме стала з’яўляліся ўсё новыя прэтэндэнты на трон. Перамогшы супернікаў у знясільваючых грамадзянскіх войнах, Канстанцін жадаў стварыць сталіцу, першапачаткова і цалкам падуладную яму аднаму. Гэтай жа мэты закліканы быў паслужыць і глыбокі ідэйны пераварот: яшчэ нядаўна падвяргаючыся ў Рыме пераследам, падчас валадарання Канстанціна хрысціянства было абвешчана дзяржаўнай рэлігіяй. Канстанцінопаль адразу стаў сталіцай хрысціянскай імперыі.
Канчатковы падзел Рымскай імперыі на Усходнюю і Заходнюю адбыўся ў 395 годзе пасля смерці Феадосія I. Галоўным адрозненнем Візантыі ад Заходняй Рымскай імперыі была перавага на яе тэрыторыі грэчаскай культуры. Адрозненні нарасталі, і на працягу двух стагоддзяў дзяржава канчаткова набыла сваё індывідуальнае аблічча.
Познеантычны перыяд
Візантыйскае грамадства ў 4—6 стагоддзях дэманстравала значна большую стабільнасць антычных формаў жыцця, чым насельніцтва заходняй часткі Рымскай імперыі, якая перажывала ўнутраны крызіс і адначасова мусіла супрацьстаяць нападам варвараў. Візантыя змагла свой крызіс пераадолець. Для гэтага было некалькі прычын. Тутэйшыя правінцыі былі больш шчыльна населеныя, і іх эканоміка не трымалася толькі на працы рабоў. Дзяржава яшчэ з часоў Канстанціна I Вялікага намагалася прывязаць жыхароў да зямлі, каб забяспечыць апрацоўку надзелаў, ад якіх у казну паступалі падаткі, а ў войска правізія. Акрамя гэтага, захаваўся шматлікі слой вольных земляробаў з дробнай зямельнай маёмасцю. Таму тут змяншэнне колькасці ваеннапалонных не спрычыніла такога глыбокага эканамічнага заняпаду, як на захадзе. У Візантыі была гусцейшая сетка гарадскіх пасяленняў, ад дробных мястэчкаў аграрнага характару да значных рамесніцкіх цэнтраў, якія забяспечвалі ўсю імперыю, важных портаў ці скрыжаванняў наземных гандлёвых шляхоў, стотысячных гарадоў, якім былі, напрыклад, Канстанцінопаль, Антыёхія ці Александрыя ў Егіпце. У Візантыі захавалася інтэнсіўнае рамесніцтва і гандаль, развівалася палітычнае жыццё і культура. Гэта, натуральна, вяло да паглыблення адрозненняў паміж захадам і ўсходам.
У перыяд вялікага перасялення народаў Візантыйская імперыя была вымушана абараняцца ад варварскіх плямёнаў, сярод якіх былі готы, гуны, пазней авары і славяне ці булгары. Дзякуючы ваеннай, а часта і культурнай перавазе і дыпламатычнай хітрасці візантыйскія ўлады здолелі захаваць імперыю. У 6 стагоддзі за імператарам Юстыніянам І, які быў найвыбітнейшым візантыйскім уладаром познеантычнага перыяду, Візантыя нават захапіла тэрыторыі, якія раней належалі да Заходняй Рымскай імперыі (Італія, паўночная Афрыка, паўднёвая Іспанія). У гэты час з волі імператара адбылася кадыфікацыя рымскага права. Гэта быў важны юрыдычны крок, які ўзаконіў сучасныя нормы жыцця ў Візантыйскай імперыі. Сярод іх было выключна становішча старой рабаўласніцкай арыстакратыі, артадаксальнае хрысціянства як дзяржаўная рэлігія, злучэнне свецкай і царкоўнай найвышэйшай улады.
Апошнім імператарам гэтага перыяду быў Маўрыкій, які здолеў спыніць персідскі наступ, але не змог перашкодзіць славянскай экспансіі на Балканах. Пасля яго зняцця і забойства (602) Візантыя апынулася ў цяжкім становішчы. Познеантычны перыяд скончыўся.
Час вялікіх змен
Падзеі памежжа 6 і 7 стагоддзяў выразна прадэманстравалі, што намаганні Юстыніяна аднавіць імперыю не спраўдзяцца. Жыццё ў Візантыі было пад пастаяннай пагрозай славянскай міграцыі, працяглых войнаў з персамі, якія хутка змяніла рэзкая арабская экспансія. Каб пераадолець гэты крызіс, Візантыя мусіла перажыць значныя змены, ператварыцца з познеантычнай дзяржавы і грамадства ў дзяржаву і грамадства сярэдневяковае. Гэта адбылося ў 7 стагоддзі.
Славяне і арабы рабілі Візантыі шмат праблем сваімі набегамі. На працягу 7 стагоддзя былі практычна страчаныя балканскія і ўсходнія правінцыі (Месапатамія, Егіпет, Сірыя і інш.), імперыя была пазбаўлена эканамічнага патэнцыялу ўсходу ўключна з бальшынёй развітых гарадоў (Антыёхія, Александрыя і інш.). Гэтыя геаграфічна-палітычныя і дэмаграфічныя змены і патрэба ў актыўнай абароне тэрыторыі дзяржавы ўсё ж дапамаглі распачаць ваенныя рэформы і рэформы адміністрацыйнай сістэмы, якія вялі да змены сацыяльнай структуры візантыйскага грамадства і эканомікі. У той жа час страта правінцый, насельніцтва якіх збольшага не было грэчаскага паходжання і адрознівалася мовай (размаўлялі ў асноўным па-арамейску, армянску ці копцку), веравызнаннем і культурай, паспрыяла ўзмацненню адзінства імперыі як у культурным, так і ў рэлігійным сэнсе. Арабская і славянская экспансіі былі адным з важных фактараў, які ўплываў на пераўтварэнне Усходняй Рымскай імперыі ў сярэдневяковую грэчаскую дзяржаву.
Страціўшы вялікія тэрыторыі на карысць арабаў і славян, у 8 стагоддзі Візантыя размяшчалася ў значна меншых абсягах, чым у познеантычны перыяд. З іншага боку, імператарам удалося спыніць глыбокі палітычны крызіс, які пагражаў краіне ў мінулым стагоддзі, і ўзмацніць цэнтральную ўладу. Крызіс быў пераадолены, але ў хуткім часе ён перасунуўся ў сферу ідэалогіі і царкоўнай палітыкі. У 726 годзе імператар Леў III Ісаўр забараніў пакланяцца іконам і загадаў прыбраць іх з візантыйскіх храмаў. Дасюль гісторыкі дыскутуюць пра тое, што было прычынай гэтага рашэння. Загад свайго бацькі пашырыў Канстанцін V Капранім, які склікаў у 757 годзе ў Канстанцінопалі царкоўны сабор, удзельнікі якога абвясцілі іканаборства афіцыйным вучэннем хрысціянскай царквы. Пасля гэтага імператар пачаў пераследаваць іканафілаў.
У 787 імператрыца-рэгентша Ірына склікала Усяленскі сабор у Нікеі, на якім было адноўлена шанаванне ікон. У 815 годзе Леў V Армянін зноў абвясціў іканаборства.
Барацьба за шанаванне ікон паўплывала на візантыйскае грамадства мацней, чым ранейшыя хрысталагічныя спрэчкі, і паўплывала на падзеі ў імперыі наступных 120 гадоў. Вострае сутыкненне поглядаў падзяліла насельніцтва Візантыі на два лагеры, паспрыяла паглыбленню розніцы паміж заходняй (еўрапейскай) і ўсходняй (азіяцкай) часткамі імперыі і прывялі да адасаблення грэчаскага артадаксальнага свету і заходняга хрысціянства. Наступствам гэтага была змена арыентацыі папы на імперыю Франкаў, а таксама рэстаўрацыя заходняй імперыі.
Узмацненне раннесярэдневяковай Візантыі
У 9 стагоддзі былі скончаны вялікія дагматычныя спрэчкі аб шанаванні ікон, наступствам якіх быў працяглы духоўны і грамадскі крызіс. Вяртанне да шанавання ікон у 843 годзе не толькі паставіла канчатковую кропку ў іканаборскім руху, але і азначыла пераадоленне экстрэмісцкіх праяў абодвух кірункаў. Гэтаму дапамагла ўсеагульная стома і новыя праблемы ў знешняй палітыцы. У той жа час былі створаны перадумовы для ўзмацнення сярэдневяковай Візантыйскай імперыі.
У гэты перыяд адбываюцца новыя змены ў структуры візантыйскага грамадства. Утвараюцца вялікія прыватныя надзелы. Зямлю на гэтых тэрыторыях апрацоўвалі розныя катэгорыі земляробчага насельніцтва, наёмныя працаўнікі. Да канца 11 стагоддзя ў візантыйскім земляробстве сустракаецца рабства. Але паступова даволі вялікім грамадскім пластом сталі paroikoi — залежныя сяляне, падданыя. Пароікас быў асабіста вольны і тэарэтычна мог пакінуць маёнтак. Але калі ён жыў на зямлі больш за 30 гадоў, гаспадар не мог яго выгнаць. Шматлікі пласт залежнага сялянства паступова стаў падставовым складнікам земляробчага насельніцтва, у той час калі вольныя сяляне перасталі ў Візантыі займаць важную пазіцыю і пакрысе знікалі. Сфарміраваўся феадалізм са спецыфічнымі рысамі, якімі ён адрозніваўся ад заходнееўрапейскага феадалізму. Напрыклад, тут не развілася асабістая залежнасць падданых — прыгонніцтва, а таксама класічныя ленныя адносіны.
Феадалы пачалі ўмешвацца ў адміністрацыю і атрымліваць высокія ваенныя званні. Намагаючыся забяспечыць сабе палітычную ўладу, феадальным магнатам у гэтым супрацьдзейнічала адміністрацыйная арыстакратыя, якая дагэтуль прадстаўляла адну з найбольш уплывовых груп.
Эканоміка
Візантыйская эканоміка была адной з самых перадавых у Еўропе і Міжземнамор’і на працягу многіх стагоддзяў. Еўропа, у прыватнасці, была не ў стане адпавядаць візантыйскай эканамічнай моцы да позняга Сярэднявечча. Канстанцінопаль быў гандлёвым цэнтрам, які ў розныя часы гандляваў амаль ва ўсёй Еўразіі і Паўночнай Афрыцы, у прыватнасці, горад з’яўляўся канчатковай кропкай знакамітага Шаўковага шляху. Да першай паловы VI стагоддзя ў рэзкім кантрасце з заняпадам на Захадзе, візантыйская эканоміка квітнела і ўмацоўвалася. Аднак чума Юстыніяна і арабскія заваёвы, істотна паслабілі імперыю і спрыялі перыяду заняпаду і застою. Ісаўраўскія рэформы і, у прыватнасці, засяленне Канстанціна V, грамадскія працы і падатковыя меры, паклалі пачатак адраджэнню імперыі, што працягвалася да 1204 года, нягледзячы на тэрытарыяльныя скарачэнні. З X стагоддзя да канца XII стагоддзя Візантыйская імперыя жыла ў раскошы, і нават вандроўцы, якія прыязжалі ў Канстанцінопаль, былі ўражаны багаццем сталіцы. Чацвёрты крыжовы паход прывёў да парушэння візантыйскай вытворчасці і камерцыйнага панавання Візантыі ва ўсходняй частцы Міжземнага мора, што стала эканамічнай катастрофай для імперыі. Палеалогі спрабавалі ажывіць эканоміку, але да канца часоў імперыі дзяржава не здолела атрымаць поўны кантроль над знешняй і ўнутранай эканамічнай сілы. Паступова, яна таксама страціла свой уплыў на ўмовы гандлю і цэнавыя механізмы, а таксама кантроль над адтокам каштоўных металаў. На думку некаторых вучоных, імперыя ў апошнія гады нават не чаканіла ўласных манет.
Войска
Нягледзячы на тое, што Візантыйская імперыя ўспадкавала будову свайго войска ад Рымскай імперыі, яе структура набліжалася да фаланговай сістэмы элінскіх дзяржаў. Да канца існавання Візантыі яна стала ў асноўным наёмнай і адрознівалася даволі нізкай баяздольнасць.
Затое ў дэталях была распрацавана сістэма воінскага кіравання і забеспячэння, былі зроблены працы па стратэгіі і тактыцы, шырока прымяняліся разнастайныя тэхнічныя сродкі, у прыватнасці для апавяшчэння аб нападзе ворагаў была пабудавана сістэма маякоў. У адрозненне ад старой рымскай арміі моцна павялічылася значэнне флоту, якому вынаходства «грэчаскага агню» дапамагло заваяваць панаванне ў моры. У Сасанідаў была пераймавана цалкам браняваная конніца — катафрактарыі. У той жа час зніклі тэхнічна складаныя кідальныя прылады, як балісты і катапульты, якія былі выцеснены больш простымі каменямётамі.
Пераход да тэмнай сістэмы набору войска забяспечыў краіне 150 гадоў паспяховых войнаў, але фінансавае знясіленне сялянства і яго пераход у залежнасць ад феадалаў прывялі да паступовага зніжэння баяздольнасці. Сістэма камплектавання была зменена на тыпова феадальную, калі шляхта была абавязана пастаўляць воінскія кантынгенты за права валодання зямлёй. У далейшым армія і флот прыйшлі ва ўсе большы заняпад, а ў самым канцы існавання імперыі ўяўлялі сабой чыста наёмныя фараванні. У 1453 годзе Канстанцінопаль з насельніцтвам у 60 тысяч жыхароў здолеў выставіць толькі 5 тысяч чалавек, а таксама 2,5 тысячы наймітаў. З X стагоддзя канстанцінопальскія імператары наймалі русінаў і воінаў з суседніх варварскіх плямёнаў. З XI стагоддзя этнічна змешаныя варагі гулялі значную ролю ў цяжкай пяхоце, а лёгкая конніца камплектавалася з цюркскіх качэўнікаў.
Пасля таго, як эпоха паходаў вікінгаў падышла да канца ў пачатку XI стагоддзя, найміты з Скандынавіі, а таксама з заваяваных вікінгамі Нармандыі і Англіі, накіраваліся ў Візантыю праз Міжземнае мора. Будучы нарвежскі кароль Гаральд Суровы некалькі гадоў ваяваў у варажскай гвардыі па ўсім Міжземнамор’і. Варажская гвардыя адважна абараняла Канстанцінопаль ад крыжакоў у 1204 годзе і была разгромлена пры ўзяцці горада.
Спадчына
Гэты традыцыйны падыход да Візантыі часткова або цалкам аспрэчвае і перагляд сучасных даследаванняў, якія засяроджваюцца на станоўчых аспектах візантыйскай культуры і спадчыны. Так некаторыя навукоўцы лічаць бясспрэчным візантыйскі ўклад у фарміраванне сярэдневяковай Еўропе і прызнаюць важную ролю Візантыі ў фарміраванні і пашырэнні праваслаўя, якое ў сваю чаргу, займае цэнтральнае месца ў гісторыі і грамадстве такіх краін, як Грэцыя, Балгарыя, Расія, Сербія і іншых. Візантыйцы таксама захавалі і скапіравалі класічныя рукапісы, і яны, такім чынам, разглядаюцца як носьбіты класічных ведаў, як і зрабілі важны ўнёсак у сучасную еўрапейскую цывілізацыю, і з’яўляліся папярэднікамі гуманізму эпохі Адраджэння і развіцця славянскай праваслаўнай культуры.
Лунхуасы
Лунхуа сы  — адзін з найбольш характэрных і самы вялікі (больш за 20 000 м²) будыйскі храм Шанхая.
Гісторыя
Пабудаваны ў перыяд з 242 па 247 год н. э. у перыяд эпохі Трохцарства. Быў знішчаны падчас вайны і зноў адноўлены ў 977 годзе пры дынастыі Сун разам з пагадай вышынёй 40,4 метраў. Храм пабудаваны ў архітэктурным стылі і мае пяць павільёнаў. Апошні раз храм рэстаўраваўся ў 1954 годзе.
Аракс
Аракс (Արաքս(Aɹakʰs), Araz,, Aras, Erez) — рака ў Закаўказзі (вытокі і вярхоўі ў межах Армянскага нагор’я на тэрыторыі Турцыі, нізоўі і вусце ў межах Кура-Араксінскай нізіны ў Азербайджане, на значным працягу сярэдняй плыні па Араксе праходзяць межы Арменіі, кантраляванай непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай тэрыторыі і Азербайджана з Турцыяй і Іранам).
Аракс — найбуйнейшы правы прыток Куры.
Даўжыня — 1075 км, плошча вадазборнага басейна — 102 тыс. км². Сярэдні расход вады — 285 м³/с. Несуднаходны. Выкарыстоўваецца для арашэння. На Араксе размешчаны азербайджана-іранскі гідратэхнічны комплекс «Аракс». Сярод прытокаў: Арпа (Усходні Арпачай).
Да басейна Аракса належыць 76 % тэрыторыі Арменіі.
Беларускія шпалеры
«Беларускія шпалеры» — прадпрыемства па вырабе шпалераў, заснаванае ў 1898 годзе. Валодае крамамі ў сталіцы, Віцебску, Гомелі, Гродна, Добрушы, Жлобіне і Магілёве. Мае прадстаўніцтвы ў Расіі (Навазыбкаў, Бранская вобласць) і Украіне (Кіеў). Да акцыянавання 29 снежня 1993 г. называлася «Мінская шпалерная фабрыка». Генеральны дырэктар — Аляксандр Уладзіміравіч Каляда.
Малула
Малула ( arab.  ‏ ‎ Maʿlūlā ) — горад у цэнтральна-заходняй частцы Сірыі ля падножжа Антыліванскіх гор, прыкладна ў 50 кіламетрах на паўночны ўсход ад сталіцы краіны Дамаска. Каля 2000 жыхароў (2005).
Гісторыя і помнікі
Малула ў старажытнасці, верагодна, называлася Каламона, а ў рымскі перыяд - Селіякапаліс (Seliocopolis). У візантыйскія часы горад адыгрываў важную рэлігійную ролю, у IV-VII стагоддзях быў рэзідэнцыяй біскупа.
NGC 386
NGC 386 (іншыя абазначэнні — MCG 5-3-57, 4ZW 38, ZWG 501.88, Z 0104.8+3205, ARAK 27, VV 193, NPM1G +32.0045, ARP 331, PGC 3989) — эліптычная галактыка (E3) у сузор’і Рыбы.
Малула
Гісторыя і помнікі
На схілах навакольных пагоркаў знаходзяцца старажытныя магілы, высечаныя ў вапняку.
NGC 386
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Малула
Гісторыя і помнікі
У заходняй частцы Малулы знаходзіцца манастыр св. Сергія і св. Бахуса (Dair Mar Sarkis). Патроны былі афіцэрамі рымскай арміі, якія прынялі мучаніцкую смерць за веру каля 303 г. Самая старажытная частка — касцёл св. Сергія. Верагодна, ён быў пабудаваны паміж 313 і 325 гадамі. Сцены трохнефавага храма пакрытыя нядаўна адкрытымі фрэскамі, а таксама шматлікімі абразамі. Сярод іх ёсць і два абразы, ахвяраваныя генералам Уладзіславам Андэрсам, які спыняўся тут у 1943 годзе.
Падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі на Малулу напалі радыкальныя ісламісты, якія рабавалі і спальвалі хрысціянскія дамы і цэрквы, забівалі жыхароў, якія не прынялі іслам. Буйная атака на вёску адбылася ў верасні 2013 года. Тады экстрэмісты кантралявалі Малулу 11 дзён. Джыхадзісты вярнулі Малулу ў лістападзе-снежні 2013 года падчас кампаніі ў гарах Каламун. Тады радыкалы забівалі хрысціян і разрабавалі манастыр св. Тэклі, з якога было выкрадзена 12 манашак. Ісламісты разрабавалі творы мастацтва і мэблю гістарычных храмаў, на якія яны наткнуліся, таксама разбуралі звонку святыя для хрысціян будынкі, выкрадаючы званы і пазбаўляючы храмы крыжоў, якія іх вянчалі. Не пашкадавалі і фігуру Божай Маці, што ўзвышаецца над горадам. Адчай мясцовай супольнасці, якая перажыла драматычныя падзеі і якая дагэтуль змагаецца за свой горад у ранейшым выглядзе, узмацняецца тым, што яны сталі ахвярамі мусульман, якім дапамаглі пабудаваць мячэць, каб і яны мелі б сваё святое месца. 14 красавіка 2014 года сірыйская армія адбіла Малулу ў ісламістаў, паклаўшы канец вайне ў гэтым раёне.
Бараўкі
Бараўкі́ (, Боровки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Эрык Гунар Асплунд
Эрык Гунар А́сплунд (Erik Gunnar Asplund,, Стакгольм — ) — шведскі архітэктар.
Біяграфія
Вучыўся ў Каралеўскім тэхналагічным інстытуце і ў Акадэміі мастацтваў у Стакгольме да 1909 года.
Збудаванні Асплунда 1920-х гадоў (Гарадская бібліятэка ў Стакгольме, 1924-1927) — узоры неакласіцызму.
У 1930-я гады пачынальнік функцыяналізму ў Швецыі (Бактэрыялагічны інстытут у Стакгольме, 1933-1937).
Беларуская рэгіянальная арганізацыя РНА
Мэты
Беларускае аддзяленне РНА стаіць на пазіцыях культурна-моўнага рускага нацызму.
Дукшты (гміна)
Гміна Дукшты (Gmina Dukszty) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года на тэрыторыі Віленскай зямлі, Віленскага ваяводства (цяпер тэрыторыя Літвы). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Дукшты (1076 жых. у 1921 годзе ).
Беларуская рэгіянальная арганізацыя РНА
Гісторыя
Так званае «Беларускае аддзяленне» з’явілася ў 1994 годзе. У верасні 1994 г. рускамоўная газета «Мужчынскі клуб» выдала інтэрв’ю з кіраўніком аддзялення «РНА» ў Беларусі Андрэем Вавуліным. 17 лістапада 1995 г. мінскі гарадскі клуб «Колаварот», які быў суполкай «РНА», атрымаў улік ва ўпраўленні юстыцыі Мінскага гарвыканкама і меў у якасці задачаў «паляпшэнне маральнага клімату горада, умацаванне сацыяльнай абароненасці грамадзян». На люты 1999 г. суполкі «РНА» існавалі ў 11 гарадах Беларусі.
Дукшты (гміна)
Першапачаткова тэрыторыя гміны ўваходзіла ў склад Новааляксандраўскага павета ў Ковенскай губерні. 31 кастрычніка 1919 года гміна ўключана ў склад утворанага пад Грамадзянскім упраўленнем Усходніх зямель новага Браслаўскага павета, які ўваходзіў у склад Віленскай акругі. 20 снежня 1920 года гміна ўвайшла ў склад часовай Навагрудскай акругі, а 19 лютага 1921 года была ўключана ў склад навастворанага Навагрудскага ваяводства. З 13 красавіка 1922 года гміна Дукшты ўваходзіла ў склад польскай Віленскай зямлі, ператворанай 20 студзеня 1926 года ў Віленскае ваяводства. 1 студзеня 1926 года гміна перададзена ў склад Свянцянскага павета таго ж ваяводства.
Беларуская рэгіянальная арганізацыя РНА
Гісторыя
10 мая 1999 года беларускія баркашоўцы падалі дакументы на рэгістрацыю ў Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь, але дагэтуль ім у гэтым адмаўляюць. Заснавальнікам «беларускага рэйха» быў Глеб Самойлаў, якому ў той час было 18 гадоў. 5 жніўня 2000 года ён быў забіты ў сваім пад’ездзе трыма нажавымі ўдарамі ў грудзі. Забойца пакуль не знойдзены. Следства падазрае, што заказчыкам гэтага злачынства мог быць Валерый Ігнатовіч — былы паплечнік Самойлава.
Афіцыйна з 11 лістапада 2001 года арганізацыю ўзначаліў выхадзец з Гродна Андрэй Саковіч, якому ў той час было 28 гадоў.
Дукшты (гміна)
Дэмаграфія
Паводле перапісу насельніцтва Польшчы 1921 года ў гміне пражывала 4021 чал., 3213 вызнавалі каталіцтва, 27 праваслаўе, 1 евангельскую веру, 339 стараверства, 435 іўдаізм a 6 іслам. Таксама 1.728 жых. назвалі сябе палякамі, 8 — беларусамі, 19 — яўрэямі, 2031 — літоўцамі, 234 — рускімі, а 1 — фінамі. Мелася 659 жылых будынкаў.
Беларуская рэгіянальная арганізацыя РНА
Гісторыя
Найбольш актыўна РНА дзейнічае на ўсходзе Беларусі. Улетку 2007 года кіраўніца Віцебскага лялечнага тэатра Вікторыя Дашкевіч атрымлівала лісты з подпісам РНА — з патрабаваннем перавесці рэпертуар на рускую мову. Дашкевіч накіравала ў сувязі з лістом скаргу ў праваахоўныя органы, аднак улады адмовіліся распачаць крымінальную справу. Ліставаныя пагрозы ад РНА атрымлівалі і журналісты газеты «Витебский курьер».
Надпісы «РНА» часта з’яўляюцца ў Курапатах — імі суправаджаліся акты пашкоджання мемарыяльнага ўшанавальнага знаку і лавы Клінтана. Фашысцкую свастыку з пазнакай «РНЕ» часта можна ўбачыць і на яўрэйскіх могілках, на помніках ахвярам Халакосту.
У чэрвені 2007 года кіраўніца Віцебскага аддзялення АГП атрымала ліст ад РНА з пагрозай асабістай расправы, калі яна не спыніць сваю апазіцыйную дзейнасць. 16 жніўня 2007 актывісты апазіцыйнай Партыі БНФ знайшлі пры ўваходзе ў сядзібу партыі макет выбуховай прылады з эмблемай РНА, якая нагадвае свастыку, і з пачкам улётак РНА. РНА заявіла, што не падкладала макет прылады.
Вядомы толькі адзін выпадак, калі актывіст РНА трапіў пад суд: у Гомелі 6 месяцаў зняволення атрымаў нехта Якаўчук, пакараны за ўдзел у незарэгістраванай арганізацыі.
Назіральнікі адзначаюць, што пасля смерці ў 2000 годзе тагачаснага лідара беларускага філіяла РНА Самойлава, арганізацыя заняпала. Паводле незалежных крыніц, цяпер у РНА ўсяго некалькі дзясяткаў актывістаў.
IC 132
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барыс Аляксандравіч Тураеў
Барыс Аляксандравіч Тураеў (24 ліпеня (5 жніўня) 1868, Навагрудак, Мінская губерня — 23 ліпеня 1920, Петраград) — гісторык, акадэмік Расійскай акадэміі навук (1918), стваральнік расійскай навуковай школы егіпталогіі.
З 1896 г. выкладаў у Пецярбургскім універсітэце.
З 1912 г. — захавальнік збору егіпецкіх старажытнасцяў Музея вытанчаных мастацтваў у Маскве. Жыў у музеі, займаўся навуковым апісаннем калекцыі і падрыхтоўкай самай першай экспазіцыі Аддзела Ўсходу, што цяпер знаходзіцца ў Эрмітажы.
У 1911 г. выдаў двухтомны курс лекцый «Гісторыя Старажытнага Ўсходу», які прынес яму сусветную славу.
Барыс Тураеў увёў у навуковы абарот мноства літаратурных помнікаў старажытнаегіпецкага пісьменства. Ён быў адным з першых, хто звярнуў увагу на ролю егіпецкага народа ў стварэнні еўрапейскай цывілізацыі.
Сярэдневерхненямецкая мова
Сярэдневерхненямецкай мове папярэднічае старажытнаверхненямецкая мова (750—1050). За сярэдневерхненямецкай мовай ідзе ранненоваверхненямецкая мова (рнвн). Сярэдневерхненямецкая — гэта перш за ўсё літаратурная мова; гутарковая мова гэтага перыяду практычна не зафіксавана ў пісьмовых крыніцах. Да самых вядомых літаратурных помнікаў адносяцца «Песня пра Нібелунгаў», «Парцыфаль» Вольфрама фон Эшэнбаха, «Трыстан» Готфрыда фон Штрасбурга, вершы Вальтэра фон дэр Фогельвайдэ ў жанры мінезанга (рыцарскай любоўнай паэзіі).
Ад старажытнаверхненямецкай мовы сярэдневерхненямецкая адрозніваецца перш за ўсё рэдукцыяй ненаціскных галосных як у сярэдзіне, так і на канцы слова. У сувязі з рэдукцыяй назіраецца пазіцыйнае выпадзенне галосных ці цэлых складаў. Ад новаверхненямецкай сярэдневерхненямецкая мова адрозніваецца вакалізмам (агаласоўкай) каранёвага склада; у сярэдневерхненямецкай праяўляюцца кароткія галосныя ў адкрытым ударным складзе, а ў рнвн яны дзякуючы падаўжэнню галоснага рэдукуюцца.
Сярэдневерхненямецкая не з'яўляецца адзінай нарматыўнай мовай Германіі таго часу. Яна ахоплівае дыялекты рэгіёнаў — сярэдненямецкіх (цюрынгскі, гесэнскі, рэйнска-франкскі) і верхненямецкіх (алеманскі, баварскі). Сярэдневерхненямецкая не была адзінай надрэгіянальнай мовай. Не існавала таксама адзінай арфаграфіі. Для выдання тэкстаў галоўных сярэдневерхненямецкіх вершаў, слоўнікаў і падручнікаў граматыкі выкарыстоўвалася «стандартызаваная сярэдневерхненямецкая мова», узнікненне якой шмат у чым звязана з імем Карла Лахмана. «Стандартызаваная верхненямецкая мова» — ідэальная форма сярэдневерхненямецкай мовы, якая перадае толькі малую частку тагачаснай моўнай рэчаіснасці.
Сістэма галосных сярэдневерхненямецкай мовы
Важна падкрэсліць, што ei вымаўляўся як e+i (не як ai у новаверхненямецкай, а як «ei» ці «ij» у нідэрландскай мове). ie — не як доўгае i, а як i+e.
Найбольш значныя змены пераходу ад свн і рнвн тычыліся сістэмы вакалізму:
Фізіялогія
Фізіяло́гія (ад Φύσις — прырода і Λόγος — навука, веды) — навука аб заканамернасцях функцыянавання і рэгуляцыі біялагічных сістэм рознага ўзроўню арганізацыі, аб межах нормы жыццёвых працэсаў (нармальная фізіялогія) і хваравітых адхіленняў ад яе.
Фізіялогія — навука эксперыментальная. Падабенства ў будове і функцыях многіх органаў у жывёл і чалавека дае магчымасць папярэдне вывучаць іх на жывёлах і эксперыментаваць.
Многія адкрыцці ў галіне фізікі і хіміі дазволілі ўдасканаліць метады фізіялагічных даследаваыняў і ўзбагацілі фізіялогію новымі данымі.
Асаблівая роля ў фізіялагічных даследаваннях належыць сучаснай электроніцы, якая дае магчымасць з вялікай дакладнасцю фіксаваць розныя з'явы, што адбываюцца ў жывым арганізме. Гэта, напрыклад, рэгістрацыя электрыных з'яў у сэрцы — электракардыяграфія, у галаўным мозгу — электраэнцэфалаграфія, у мышцах — электраміяграфія і інш.
Сучасныя тэлеметрычныя метады дазваляюць вывучаць функцыі арганізма на адлегласці: работу сэрца, органаў дыхання і інш. Яны знайшлі шырокае прымяненне ў падрыхтоўцы касманаўтаў, спартсменаў, у клінічнай практыцы.
3 мэтай вывучэння фізіялагічных заканамернасцей шырока выкарыстоўваецца метад мадэліравання — штучнага ўзнаўлення працэсаў рознымі тэарэтычнымі мадэлямі і тэхнічнымі канструкцыямі. Так, створаны матэматычная мадэль умоўнага рэфлексу і матэматычнае апісанне механізма, які кіруе рытмам сардэчнай дзейнасці.
Іэн Гілан
Іэн Гі́лан (Ian Gillan; нар. 19 жніўня 1945, Лондан, Англія) — англійскі спявак і аўтар песень. Найбольш вядомы дзякуючы працы ў рок-гурце Deep Purple. Вылучаецца сваім магутным і шырокім спеўным голасам, у прыватнасці сваім высокім крыкам.
Біяграфія
Першапачаткова пад уплывам Элвіса Прэслі, Гілан стварыў і кіраваў некалькімі мясцовымі калектывамі ў сярэдзіне 1960-х, але ў рэшце рэшт далучыўся да гурта Episode Six, калі іх спявак сышоў з гурту. Упершыню атрымаў шырокі камерцыйны поспех пасля далучэння да складу Deep Purple у 1969 годзе. У чэрвені 1973 годзе пакінуў каманду і, пасля нядоўгага часу па-за межамі музычнага бізнесу, аднавіў кар’еру вакаліста разам з сольнымі калектывамі Ian Gillan Band і Gillan, пасля чаго на працягу года быў спеваком іншага выбітнага гурта Black Sabbath у 1983 годзе. На наступны год пасля таго Deep Purple зноў аднавіла сваю дзейнасць у арыгінальным складзе Гілан вярнуўся ў калектыў, з якім выпусціў шэраг паспяховых альбомаў, але зноў сышоў з гурту ў 1989 годзе. Ён вярнуўся да Deep Purple у 1993 годзе і з тых часоў застаецца яе спеваком.
Гарохаўка (Слуцкі раён)
Гаро́хаўка (, Гороховка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Да 10 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вясейскага сельсавета.
Тунгурауа (правінцыя)
Тунгурагуа (ісп.: Tungurahua) — адна з 22-х правінцый Эквадора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Амбата.
NGC 387
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рэзананс
Рэзананс упершыню апісаў Галілеа Галілей.
IC 133
IC 133 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адам Калазэмбскі
Адам Калазэмбскі (польск. Adam Kołozembski, каля 1577, Мазовія — 28 жніўня 1650, Варшава) — каталіцкі святар, член Таварыства Ісуса.
Біяграфія
У 1596 годзе (17 студзеня 1596) быў прыняты ў навіцыят Польскай правінцыі ордэна езуітаў у Кракаве. З 1608 г. — знаходзіўся ў складзе Літоўскай правінцыі. Далей служэнне Адама Калазэмбскага ішло наступным чынам: суперыёр і рэктар калегіума ў Ломжы (1610—1620), прапаведнік у калегіяце і прэфект Архібрацтва Міласэрнасці ў Варшаве (1611—1620), суперыёр у Гродне (1622—1626), рэгенс Духоўнай семінарыі ў Пултуску (1626—1627), рэктар калегіума ў Ломжы (1630—1632), місіянер пры двары вялікага канцлера літоўскага Альбрэхта Станіслава Радзівіла (1634—1635) і пры двары куяўскага біскупа Мікалая Войцеха Гневаша (1643—1645).
Strażnica KOP „Smolarnia I”
Стражніца КАП «Смалярня I» - арганізацыйная адзінка Корпуса аховы мяжы, якая выконвае ахоўную службу на польска-савецкай мяжы.
Быццё
Да канца польска-савецкай вайны, да восені 1920 г., усходнюю мяжу Польскай дзяржавы пазначала лінія фронту. Толькі 6 лістапада 1920 года быў створаны Памежны кардон Міністэрства ваенных спраў. У сярэдзіне студзеня 1921 г. была зменена форма аховы мяжы і пачалася арганізацыя Памежнага кардону Вярхоўнага камандавання Войска Польскага. Меркавалася ўкамплектаваць палявая жандармерыя і вайсковыя часткі. Летам 1921 г. было прынята рашэнне даручыць ахову ўсходняй мяжы мытным батальёнам. У Докшыцах былі разгорнуты камандна-штабныя падраздзяленні 31-га мытнага батальёна. Яго 1-я мытная рота знаходзілася ў Гняздзілаве. У другой палове 1922 г. была праведзена чарговая рэарганізацыя органаў улады, якія ахоўвалі ўсходнюю мяжу. 1 верасня 1922 г. мытныя батальёны былі перайменаваны ў батальёны памежнай аховы. У зоне адказнасці будучай памежнай роты КАП «Гнедзілаў» памежную службу неслі падраздзяленні 31-га батальёна памежнай аховы. 1-я рота памежнай варты стаяла ў Гнездзілаве. У ім, у тым ліку, была арганізавана стражніца ў Смалярні. Ужо ў наступным годзе Краёвая ахова была ліквідаваная, а 1 ліпеня 1923 г. Дзяржаўнай паліцыі было даручана выконваць памежную службу на ўсходняй мяжы. У жніўні 1924 г. была прынята пастанова аб стварэнні Корпуса аховы мяжы — фарміравання, арганізаванага па вайсковай прыкмеце і якое выконвала абавязкі штатнага Міністэрства ўнутраных спраў.
Фарміраванне і арганізацыйныя змены
У 1924 годзе ў складзе 3-й памежнай брыгады быў сфарміраваны 1-ы памежны батальён. У 1928 годзе батальён складаўся з 18 стражніц. Стражніца КАП «Смалярня I» у 1928 — 1934 гадах уваходзіла ў структуру другой роты КАП «Hnieździłów». Яна не фігуруе ў камюніке аб дыслакацыі 1938 года. Стражніца налічвала каля 18 вайскоўцаў і размяшчалася на лініі мяжы з задачай непасрэднай аховы дзяржаўнай мяжы.
У 1932 годзе ў былым будынку паліцыі размясціўся персанал стражніцы.
Памежная служба
У 1932 году стражніца «Smolarnia I» абараняла падраздзел дзяржаўнай мяжы 5 км шырынёй 30 метраў ад пагранічнага знака № 335 да 344.
Беллеспаперапрам
Беллеспаперапрам — беларускі вытворча-гандлёвы канцэрн лясной, дрэваапрацоўчай і цэлюлозна-папяровай прамысловасці, заснаваны ў 1993 годзе. У 2009 г. на прадпрыемствы канцэрна прыпадала 70% перапрацоўкі драўніны і звыш 50% вырабленай у краіне мэблі. З 31 жніўня 2004 г. пасаду старшыні займае Уладзімір Шульга.
Даччыныя прадпрыемствы
У склад канцэрна ўваходзяць Бабруйскае вучылішча кадраў ляснога комплексу і прадпрыемствы:
Берберскія карсары
Бербе́рскія карса́ры - піраты і капёры Паўночнай Афрыкі. Назва паходзіць ад берберскіх народаў, якія насяляюць гэты рэгіён.
Гісторыя
Дзейнасць мусульманскіх піратаў у Міжземным моры назіраецца з IX ст. Аднак у сярэднявеччы пірацтвам таксама займаліся многія хрысціяне, асабліва выхадцы з міжземнаморскіх астравоў, Каталоніі, Далмацыі. У перыяд Крыжовых паходаў хрысціянскія піраты дзейнічалі нават у Чырвоным моры.
У XV ст. актыўнасць мусульманскіх піратаў значна пашырылася дзякуючы палітычнаму бязладдзю на поўначы Афрыкі і падтрымцы Асманскай Порты. У XVI ст. галоўнымі цэнтрамі піратаў сталі Туніс, Алжыр, Трыпалі, узбярэжжа Марока. Фармальна яны ўваходзілі ў склад Асманскай Порты, але ў рэчаіснасці там паступова склаліся паўнезалежныя пірацкія дзяржавы.
У XVI ст. дзейнасць піратаў мела важнае значэнне для ўсталявання эфектыўнага кантролю над Міжземным морам. Часам яны суправажалі флот султана і ўдзельнічалі ў ваенных аперацыях. Многія пірацкія рэйды ўзначальвалі самі берлібеі - прадстаўнікі Асманскай адміністрацыі. Спробы еўрапейскіх дзяржаў умацавацца ў Паўночнай Афрыцы суправаджаліся гучнымі паразамі.
У шэрагах берберскіх карсараў таксама аказваліся марыскі, выхадцы з астравоў Эгейскага мора і Леванта. Многія з іх пазней пераходзілі непасрэдна на дзяржаўную службу. Так, Хайрадзін Барбароса (1478 - 1546 гг.) нарадзіўся на востраве Лесбас, займаўся гандлем, ваяваў супраць хрысціян, быў у палоне, пасля чаго пачаў кар'еру карсара першапачаткова ва Ўсходнім Міжземнамор'і, але ў 1503 г. разам з братамі стварыў асноўную базу на Джэрбе. Дзякуючы сваім смелым рэйдам ён праславіўся сярод асманаў і еўрапейцаў, атрымаў некалькі мянушак. У 1516 г. Хайрадзін вызваліў Алжыр, далучыў яго да Порты і атрымаў тытул губернатара.
XVII ст. стала пікам дзейнасці берберскіх піратаў. Гэтаму спрыяла тое, што еўрапейскія дзяржавы самі імкнуліся выкарыстоўваць карсараў у сваіх мэтах для аслаблення ўзаемнай канкурэнцыі. У XVI - XVII стст. склалася пэўная сістэма кіравання пірацкім промыслам. На чале каманд піратаў стаялі капітаны, якія маглі аб'ядноўвацца пад уладай аднаго правадыра рэзія. 10% ад кошту трафеяў выплочвалася асманскаму (пазней мясцоваму) бею.
Але з друг. пал. XVII ст. еўрапейскія дзяржавы перайшлі ў наступ. Дзякуючы лепшым вялікім суднам і ўзбраенню яны праводзілі карныя акцыі і вымушалі кіраўнікоў паўночнаафрыканскіх дзяржаў заключаць дамовы аб ненападзе. Пірацкі промысел канчаткова прыйшоў у заняпад у XIX ст. пасля захопу Алжыра Францыяй.
Генік Лоска
Генадзь Лоска (,  —, Белаазёрск ) — беларуска-польскі музыкант, вакаліст, кампазітар і гітарыст, рок- і блюз-выканаўца.
Біяграфія
Пачаў іграць на гітары ў 14 год. Быў лідарам гурта Seven B, які быў папулярны ў Гродне ў 1990-х. Ён у 1993 годзе паехаў на «Басовішча». Потым праз год зноў, пасля чаго не вярнуўся на Беларусь, зарабляў у Польшчы, як вулічны музыка, пабудаваў сабе трохпакаёўку ва Уроцлаве.
Стаў вядомым у Польшчы пасля перамогі ў музычным шоу X-Factor у 2011 годзе. Пасля гэтага пераехаў жыць у Варшаву. Выдаў тры альбомы разам з гуртам Seven B і два альбомы з гуртам Gienek Loska Band. Яго пасцінка Hazardzista (2011) атрымала званне залатой.
У 2016 годзе з Генікам Лоскам здарыўся мікраінсульт, паралізавала частку сківіцы і язык. Ён атрымаў групу інваліднасці і скончыў музычную кар’еру.
У снежні прыехаў на Беларусь да маці. 6 мая 2018 ён збіраўся вяртацца ў Польшу, але 5 мая ў яго здарыўся масіўны інсульт. Ён больш двух год знаходзіўся ў коме. З таго часу музыка быў пад апекай маці, лекараў, фізіятэрапеўтаў і масажыстаў. Выдаткі, звязаныя з лячэннем, аплачваў Польскі музычны фонд.
Асабістае жыццё
Ад першага шлюбу мае дачку Алесю. У Варшаве жыў разам з Агнешкай Ставіцкай.