cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стоўні (індзейцы)
Стоўні (Stoney; саманазва: Îyârhe Nakȟóda) — індзейскі народ, карэнныя жыхары Канады. Агульная колькасць (2017 г.) - 4400 чал.
Паводле сцверджання саміх стоўні, яны, а таксама асінібойн вылучыліся з гурту астатніх сіў да кантактаў з еўрапейцамі. Абодвы народы карыстаюцца агульнай саманазвай накота. Пад уплывам пашырэння футравага гандлю іх продкі рухаліся на захад уздоўж ракі Саскачэван і ў выніку дасягнулі Скалістых гор.
Каля 1790 г. адбыўся падзел паміж стоўні і асінібойн. Стоўні ўпадабалі лясную зону ўсходніх схілаў гор, дзе займаліся паляваннем і здабычай футра.
У сярэдзіне XIX ст. стоўні трапілі пад уплыў пратэстанцкіх місіянераў. У 1876 г. частка стоўні падпісала дагавор аб узаемным прызнанні з брытанскімі ўладамі Канады. У 1877 г. разам з чарнаногімі мірнае пагадненне з Канадай падпісалі ўсе правадыры гэтага народа. Паводле дагавораў на працягу 1876 - 1948 гг. былі створаны тры рэзервацыі.
У нашы дні ў Канадзе стоўні афіцыйна прызнаюцца "першаснай нацыяй". Асноўныя сучасныя заняткі — сельская гаспадарка, паляванне, рыбалоўства, абслугоўванне турыстаў. Для культуры канадскіх стоўні характэрна добрае захаванне роднай гутарковай мовы, сакральнага танцавальнага мастацтва і апора на спецыфічны лад жыцця ў вялікай пашыранай сям'і.
Смальянцы
Смалья́нцы (, Смольянцы) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Рэйхстаг
Рэйхстаг (Reichstag ад «дзяржава» і  «засядаць») - назва нямецкіх парламентаў і паседжанняў гэтага парламента. Будынак парламента таксама названы рэйхстагам.
Тэрайна
Востраў Тэрайна (Teraina), або востраў Вашынгтон (Washington) — востраў у Паўночнай групе астравоў Лайн. Уваходзіць у склад дзяржавы Кірыбаці. Плошча — 14,2 км². Насельніцтва (2015 г.) — 1712 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Тэрайна мае каралавае паходжанне і фактычна з'яўляецца замкнёным атолам. Значную частку яго плошчы (каля 2 км²) фарміруе замкнёная лагуна з прэснай вадой (1 — 2 м глыбінёй) і забалочанае тарфянішча, якое затапляецца пад час моцных дажджоў. Даследаванне 2005 г. паказала, што ўзровень вады ў лагуне доўгі час апускаўся, але зараз паднімаецца ізноў.
Клімат экватарыяльны вільготны. Звычайны ўзровень ападкаў 3000 мм у год, што моцна адрознівае востраў Тэрайна ад іншых засушлівых астравоў архіпелага Лайн. У перыяд дзеяння Эль-Ніньё колькасць ападкаў нават павялічваецца.
Прыродны свет вострава з'яўляецца шмат у чым унікальным, паколькі на ім сфарміравалася некалькі экалагічных раёнаў. Найбольш важны — раён лагуны і тарфянішча, вакол якіх часткова захаваўся першародны лес. У мінулым існаваў мясцовы від качкі, якая насяляла выключна прэснаводнае асяроддзе. Астатняя частка вострава значна зменена дзейнасцю чалавека, на ёй пераважаюць плантацыі какосавай пальмы.
Гісторыя
Востраў быў адкрыты 12 чэрвеня 1798 г. амерыканскім капітанам Э. Фанінгам і названы ў гонар Джорджа Вашынгтона.
У 1856 г. быў абвешчаны маёмасцю ЗША. Але каля 1860 г. на ім аселі выхадцы з астравоў Кука, якія займаліся вырошчваннем какосаў. У далейшым насельніцтва папаўнялася за лік рабочых, якія прыязджалі з Таіці і астравоў Гілберта.
29 мая 1889 г. востраў быў далучаны да ўладанняў Вялікабрытаніі.
У 1979 г. увайшоў у склад Кірыбаці.
Эканоміка і інфраструктура
На востраве створана 9 паселішчаў, у якіх жывуць палінезійцы і тунгару. Адміністрацыйны цэнтр у паселішчы Тангкорэ.
У 2005 г. налічвалася 198 хатніх гаспадарак. Жыхары займаюцца земляробствам і ловам рыбы. Важным заняткам застаецца вырошчванне какосаў. Для забеспячэння астравіцян харчам у прэснаводнай лагуне разводзяць тыляпій. Ёсць аэрадром. Мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць экалагічны турызм.
Нобэль (Зарычнэнскі раён)
Нобэль (Но́бель) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны. Знаходзіцца на беразе аднайменнага возера за 4,9 км ад мяжы дзяржаўнай мяжы Украіны з Беларуссю.
Самуэль Леў Агінскі
Самуэль Леў Агінскі (каля 1595 — ) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага княства Літоўскага. Стольнік (з 1620) і цівун троцкі (з 1633). Валодаў Агінтамі і Еўем у Троцкім ваяводстве, Лёзнам і Мікулінам у Віцебскім ваяводстве.
Біяграфія
Паходзіў са старэйшай княжацкай лініі роду Агінскіх. Сын Багдана і Раіны Валовіч, брат Дзмітрыя, Аляксандра (1590—1667) і Яна (1619—1684). Атрымаў адукацыю ва ўніверсітэце Франекера ў Галандыі.
З 1620 стольнік, з 1633 — цівун трокскі. Пабраўся шлюбам з Соф’яй Білевіч, ад якой меў 2 сыноў і 4 дачок.
У 1637 г. заснаваў Полацкі Богаяўленскі манастыр. У 1644 збудаваў палац у Віцебску, які да пачатку XIX ст. быў найбольшым грамадзянскім будынкам у горадзе. Разам са сваёй жонкай фундаваў у Маркаве Віцебскага ваяводства манастыр. Паводле пасмяротнага тэстаменту хацеў быць пахаваным у фамільным манастыры ў Кронах.
IC 980
IC 980 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Караваджызм
Караваджызм — гэта стыль еўрапейскай жывапісу эпохі барока, які з'явіўся ў Рыме ў канцы XVI стагоддзя. Заснавальнікамі стылю лічацца Караваджа і яго паслядоўнікі.
У караваджызме характэрна цікавасць да натуры, падкрэслены рэалізм у выяве прадметаў. Важная роля надаецца аб'ёму, а менавіта святлу і цяню ў карціне.
Аляксандра Агінская
Алякса́ндра Агі́нская ( — ) — грамадскі дзеяч Вялікага княства Літоўскага. Дачка Фрыдэрыка Міхала Чартарыйскага.
У 1748 годзе выйшла замуж за Міхала Антонія Сапегу, а пасля яго смерці ў 1761 годзе — за вялікага гетмана літоўскага Міхал Казіміра Агінскага. Такім чынам за сваё жыццё, з'яўлялася прадстаўніцай трох выбітнейшых родаў таго часу.
Па смерці бацькі атрымала ў спадчыну горад Седльцы з сямю навакольнымі фальваркамі. Шмат зрабіла для эканамічнага і культурнага развіцця горада.
Другая Івуарыйская вайна
Другая Івуарыйская вайна (таксама Палітычны крызіс у Кот-д’Івуары ) — канфлікт, які адбыўся ў Кот-д’Івуары пасля другога тура прэзідэнцкіх выбараў 28 лістапада 2010 года паміж ліберальнымі сіламі, які ўзначаліў апазыцыянер Аласан Уатара, што падтрымалі міратворчыя і ваенныя кантынгенты Украіны і Францыі, і левацэнтрыстамі, на чале якіх стаяў дзеючы прэзідэнт Ларан Гбагбо.
Перадгісторыя
У 2002—2007 гадах у краіне ішла грамадзянская вайна, якая пачалася на глебе этнічных, рэлігійных і палітычных супярэчнасцей паміж поўднем і поўначчу Кот-д’Івуара. У канфлікт умяшаліся міратворцы ААН і французскія войскі, якія стварылі нейтральную зону паміж варагуючымі бакамі, не дапусціўшы кровапраліцця. Пасля гэтага вайна прыняла вялабягучы характар. У 2007 годзе быў падпісаны мірны дагавор, паводле якога паўстанцы поўначы захавалі за сабой усе свае тэрыторыі і дапускаліся да ўрадавага апарату. Так, напрыклад, пасаду прэм’ер-міністра краіны заняў прадстаўнік мяцежнікаў Гіём Саро, але прэзідэнцкае крэсла захаваў за сабой ранейшы лідар краіны Ларан Гбагбо.
Ход падзей
У гэты ж час войскі ўрада Гбагбо разгортваюць наступленне на поўнач краіны, аднак церпяць няўдачу. 23 снежня былы прэм’ер-міністр Гіём Саро, які далучыўся да Уатары, заявіў, што нанятыя Гбагбо ліберыйскі найміты вядуць кампанію тэрору ў адносінах да мірнага насельніцтва і заклікаў міжнародную супольнасць звергнуць «дыктатара».
Тым часам Савет бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю, закліканую спыніць гвалт у Кот-д’Івуары, і ўвёў санкцыі супраць Гбагбо і яго бліжэйшага асяроддзя. У краіне была разгорнута місія ААН, якая налічвала больш за 9 тысяч чалавек. Акрамя таго, тут дзейнічала французская ваенная місія «Аднарог» (Licorne). Францыя дадаткова накіравала ў краіну 150 вайскоўцаў, павялічыўшы ваенную прысутнасць да 1650 чалавек.
Пазней Гбагбо заявіў, што лічыць сябе легітымным кіраўніком дзяржавы, але гатовы да перамоў з лідарам апазіцыі. Ён рашуча абверг ультыматум Парыжа аб капітуляцыі, заявіўшы, што не збіраецца здавацца пад сілавым ціскам. Нягледзячы на дамоўленасці аб спыненні агню, супрацьстаянне паміж сіламі Ларана Гбагбо і Аласана Уатары аднавілася ў канцы сакавіка 2011 года.
30 сакавіка 2011 года атрады Уатары без бою ўзялі пад свой кантроль сталіцу краіны Ямусукра, а 31 сакавіка яны ўвайшлі ў партовы горад Сан-Педра, праз які ажыццяўляецца экспарт какава-бабоў. Яшчэ да гэтага сілы Уатары ўвайшлі ў эканамічную сталіцу краіны Абіджан. 31 сакавіка там у вулічных баях ужывалася цяжкае ўзбраенне. Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа папярэдзіў, што мегаполісу, дзе жывуць сотні тысяч мірных жыхароў, пагражае гуманітарная катастрофа. Афрыканскі суд па правах чалавека заклікаў Гбагбо неадкладна спыніць супраціў.
1 красавіка французскія вайскоўцы па загадзе Нікаля Сарказі ўварваліся ў краіну, высадзіўшыся на паўднёвай ўскраіне Абіджана, аргументаваўшы гэта мэтай «абароны французскіх грамадзян». У гэты ж дзень міратворцы ААН захапілі аэрапорт у Абіджане, які раней кантраляваўся прыхільнікамі Гбагбо. Яго прадстаўнікі рэзка адрэагавалі на захоп аэрапорта: «Мы расцэньваем, што гэтыя сілы дзейнічаюць як акупацыйная армія, паколькі мандат ААН не дае дазволу займаць аэрапорт суверэннай дзяржавы
У ноч на 5 красавіка сілы міратворчага кантынгенту ААН і кантынгенту войск Францыі нанеслі авіяўдары па прэзідэнцкім палацы і шэрагу стратэгічных аб’ектаў сіл Гбагбо. Два верталёты Мі-24 украінскага міратворчага кантынгенту ў Кот-д’Івуары, абстралялі з гармат ваенную тэхніку і склад са зброяй сіл Гбагбо ў Абіджане, выконваючы задачу, пастаўленую камандаваннем міратворчых сіл ААН.
9 красавіка сілы, падначаленыя Ларану Гбагбо, перайшлі ў наступленне: занялі стратэгічна важныя кварталы Абіджана і наблізіліся да штаб-кватэры прэзідэнта Аласана Уатары. Прадстаўнікі Уатары звярнуліся да міратворцаў ААН і размешчанага ў краіне французскага кантынгента з просьбай «нейтралізаваць атрады» Гбагбо.
Наступствы
30 лістапада 2011 года былы прэзідэнт краіны Ларан Гбагбо і яго памочнік Шарль Б’е Гудэ паўсталі перад Міжнародным крымінальным судом. Ім прад’яўляліся абвінавачванні ў злачынствах супраць чалавецтва, учыненых падчас узброенага канфлікту. 28 лютага 2016 года пачаліся слуханні па справе. Гбагбо стаў першым былым кіраўніком дзяржавы, які асабіста паўстаў перад судом у Гаазе. 15 студзеня 2019 года Гбагбо быў апраўданы.
Ахвяры
У выніку канфлікту загінула звыш 1000 чалавек, каля мільёна былі вымушаны пакінуць свае дамы.
Удзел міратворцаў
Акрамя французскіх узброеных сіл у баявых дзеяннях у Кот-д’Івуары прымаў удзел і міратворчых кантынгент ААН, за што быў раскрытыкаваны Расіяй, бо быў парушаны нейтралітэт і бесстароннасць міратворчых сіл.
Зброевыя пастаўкі
У красавіку 2012 года Савет бяспекі ААН разглядзеў даклад сваіх экспертаў аб незаконных пастаўках зброі ў Кот-д’Івуар. Нібыта перад другой грамадзянскай вайной войскі Гбагбо закуплялі ўзбраенне і боепрыпасы ў суседніх краінах, а таксама ў Румыніі і Беларусі. Сярод гандлёвых партнёраў па пастаўках зброі ў дакладзе пазначаны беларуская фірма «Белтэхэкспарт» Уладзіміра Пефціева і латвійска-туніская UAZ-CI.
Дзяржваенпрамкам у асобе Уладзіміра Лаўранюка абверг гэтую інфармацыю. Прадстаўнік камітэта назваў паведамленні аб парушэннях эмбарга чарговай дэзінфармацыяй, якую яны разглядаюць як элемент наўмыснай дэструктыўнай інфармацыйнай кампаніі, накіраванай на падрыў іміджу рэспублікі. Уладзімір Лаўранюк нагадаў пра леташнія падзеі, калі міжнародная арганізацыя прынесла прабачэнні за памылковую інфармацыю, што датычыліся паставак беларускіх верталётаў.
Верталётны скандал
27 лютага 2011 года офіс Генеральнага сакратара ААН Пан Гі Муна ад яго імя распаўсюдзіў заяву аб пастаўках Беларуссю трох верталётаў Мі-24 для арміі Гбагбо ў абыход зброевага эмбарга, уведзенага ў 2004 годзе. Паводле яго даных, першая машына з «адпаведнымі матэрыяламі» на борце меркавана была дастаўлена ў Ямусукра самалётам у ноч з 26 на 27 чысла. Пры гэтым прыбыццё яшчэ як мінімум двух бартоў запланавана нібыта на 29-га. Ён запатрабаваў ад міратворчага кантынгенту «пільна сачыць за сітуацыяй і прыняць усе неабходныя меры ў рамках наяўнага мандата, накіраваныя на тое, каб забяспечыць немагчымасць выкарыстання дастаўленага абсталявання».
Інфармацыю аб пастаўках генеральнаму сакратару падала група экспертаў міжнароднай арганізацыі. Пра гэта ў інтэрв’ю аднаму з беларускіх інфармагенцтваў распавёў прэс-сакратар дэпартамента аперацый па падтрыманні міру — падраздзяленні сакратарыята ААН Нік Бірнбэк.
З аспрэчаннем выступіў і афіцыйны прадстаўніка адміністрацыі Гбагбо Дона Мэла, назваўшы гэта «змовай супраць Кот-д’Івуара» і «хлуснёй для апраўдання атакі на ўрад Гбагбо».
Праўдзівасць абвінавачвання падвергнулі пад сумнеў палітолаг Андрэй Фёдараў і ваенны аглядальнік Аляксандр Алесін. Апошні адзначыў, што верталёты, пастаўленыя ў краіну, досыць старой зборкі, і іх продаж у абыход зброевага эмбарга мог б негатыўна адбіцца на больш буйных кантрактах, якія ў такім выпадку Беларусь страціла. На думку эксперта, гэты скандал можа быць часткай інфармацыйнай вайны, якая праводзілася Захадам супраць урада Аляксандра Лукашэнкі.
Першая спроба праверыць падазрэнні члены групы экспертаў ААН, у тым ліку прадстаўніка яе міратворчай місіі, распачалі 28 лютага. Яны накіраваліся ў аэрапорт Ямусукра, аднак верныя Гбагбо салдаты абстралялі іх, і экспертам давялося рэціравацца.
Кляновічы
Кляно́вічы (, Кленовичи) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Шэйкаўскага сельсавета.
Другая Івуарыйская вайна
Верталётны скандал
2 сакавіка на брыфінгу ў штаб-кватэры ААН у г. Нью-Ёрк намеснік генеральнага сакратара па аперацыях па падтрыманні міру Ален Леруа прынёс прабачэнні Беларусі за інцыдэнт, паколькі высветлілася яе недатычнасць да паставак.
Аул Ацешкалі Атамбаева
Аул Ацешкалі Атамбаева — аул у Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Актагайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235634500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 94 чалавекі (55 мужчын і 39 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражываў 71 чалавек (38 мужчын і 33 жанчыны).
Сімона Сіньёрэ
Сімона Сіньёрэ (Simone Signoret, сапраўднае імя — Сімона-Анрыэта-Шарлота Камінкер, Simone-Henriette-Charlotte Kaminker;  — ) — французская актрыса кіно і тэатра.
Мемуары
Signoret, Simone. Nostalgia Isn't What It Used To Be. Weidenfeld and Nicolson, 1978. ISBN 0-297-77417-4
IC 981
IC 981 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рызаліт
Рызалі́т (risalita — «выступ») — частка будынка, якая выступае за асноўную рысу фасада і ідзе па ўсёй вышыні будынка. Гэтыя архітэктурныя элементы звычайна сіметрычныя па адносінах да цэнтральнай восі будынка. Адрозніваюць таксама сярэднія, бакавыя і вуглавыя рызаліты.
Памеры выступу рызаліту большыя за таўшчыню сцяны будынка, але меншыя, чым яго шырыня.
Рызаліты ўносяць разнастайнасць у прасторавую арганізацыю фасада, таму яны выкарыстоўваліся пры будаўніцтве палацаў яшчэ з часоў Рэнесансу. Набылі папулярнасць у архітэктараў эпохі барока і класіцызму, а таксама ў часы захаплення гістарычнымі стылямі ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў.
Гулам Ісхак Хан
Гулам Ісхак Хан (, Пенджаб —, Пешавар, Пакістан) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт Пакістана (1988—1993).
Біяграфія
У 1988 годзе пасля гібелі Зія-уль-Хака ў авіякатастрофе становіцца Прэзідэнтам Пакістана. У жніўні 1990 годзе зрушыў Беназір Бхута з пасады прэм’ер-міністра, абвінаваціўшы ўрад у карупцыі і злоўжыванні ўладай. Аднак, не знайшоўшы кансенсусу з яе пераемнікам Навазам Шарыфам, 18 мая 1993 года падпісаў дэкрэт аб адстаўцы апошняга з пасады кіраўніка ўрада. Гэтае рашэнне было прызнана неканстытуцыйным Вярхоўным судом Пакістана, і 26 мая Шарыф вярнуўся на сваю пасаду. Пасля гэтага супярэчнасці толькі абвастрыліся, бо Шарыф вырашыў выдаліць з тэксту Канстытуцыі пункты, якія прадстаўлялі прэзідэнту права на роспуск вышэйшых органаў дзяржаўнай улады. Канфлікт вырашыўся нечакана: 17 ліпеня абодва палітыкі былі зняты са сваіх пастоў вайскоўцамі.
Картачэта
Картачэта (Cartoceto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 7933 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 343 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 61030. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Бернардзін Сіенскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Норма Шырэр
Норма Шырэр (Norma Shearer,  — ) — амерыканская актрыса, уладальніца прэміі «Оскар».
(131) Вала
(131) Вала (Vala) — астэроід з групы галоўнага пояса. Быў адкрыты 24 мая 1873 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы па імі прарочыцы Вельвы ў скандынаўскай міфалогіі.
Камароўка (Пачынкаўскі раён)
Камароўка (Комаровка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Чыгрынаў
Чыгрынаў — прозвішча.
Камароўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Камароўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
Вялікі Шантар
Вялікі Шантар (Большой Шантар - найбуйнейшы востраў архіпелага Шантарскія астравы. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Хабараўскага края Расіі. Плошча - 1766 км².
Камароўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
Вялікі Шантар
Геаграфія і прырода
Востраў Вялікі Шантар размяшчаецца ў паўднёва-заходняй частцы Ахоцкага мора. Прасціраецца з захаду на ўсход на 45 км, з поўначы на поўдзень на 64 км. Сфарміраваны пераважна вапнякамі і крамяністымі пародамі.
Камароўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Вёску падзяляе па цэнтру рака Сыраквашанка.
Вялікі Шантар
Геаграфія і прырода
Клімат субантарктычны, прахалодны. Лёд растае каля ўзбярэжжа толькі ў пачатку ліпеня, а ў жніўні пачынаецца восеньскае пахаладанне.
Гісторыя
Адкрыты расійскімі казакамі ў 1713 г. У XIX ст. на востраве знаходзіліся часовае паселішча Расійска-Амерыканскай кампаніі і прамысловыя базы амерыканскіх кітабояў. Пасля 1926 г. былі арганізаваны сталае паселішча і саўгас, аднак з-за стратнасці зачынены.
Інфраструктура
На поўдні вострава каля заліва Губа Якшына працуе метэаралагічная станцыя. Каля яе знаходзіцца невялікая праваслаўная капліца. Сталага насельніцтва няма.
Канстанцінаў Двор
Канстанці́наў Двор (, Константинов Двор)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,9 км на паўночны захад ад вёскі Канстанцінава; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Шарабаі і прыпыначным пунктам Верацеі.
Храпын
Храпын (Хра́пин) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны.
Дэргачы
Дзергачы ці Дэргачы (Дергачі) — горад у Харкаўскай вобласці Украіны. Плошча 191 км². Насельніцтва 18 162 чал. (1 студзеня 2012).
Гувахаці
Гувахаці (Guwahati, গুৱাহাটী) — найбуйнейшы горад у індыйскім штаце Асам. Насельніцтва — 957 352 чал. (2011 г.).
Гісторыя
Лічыцца, што горад на месцы Гувахаці ўпершыню ўзгадваецца ў Рамаяне. Ён меў назву Прагдж’ётыша і быў цэнтрам аднайменнай дзяржавы, потым дзяржавы Камарупа. У XI ст. быў заснаваны горад Камарупанагар. Сучасная назва паходзіць з асамскай мовы і значыць «арэхавы рынак».
Эканоміка
У 2006 г. Гувахаці заняў 17 месца па ўзроўню жыцця сярод гарадоў Індыі. З’яўляецца важным цэнтрам банкаўскага абслугоўвання, нафтавай і чайнай прамысловасці.
Інфраструктура
У Гувахаці знаходзяцца штаб-кватэра паліцыі штата Асам, высокі суд, улада якога распаўсюджваецца на Асам і суседнія штаты, працуе болей за 20 устаноў вышэйшай адукацыі, інстытут сацыяльных навук, некалькі спартыўных стадыёнаў.
Нацыянальная чыгунка і шаша нумар 27 злучаюць Гувахаці са штатамі Заходняя Бенгалія і Біхар. У 20 км ад горада знаходзіцца міжнародны аэрапорт. Гувахаці — найбуйнешы індыйскі порт на рацэ Брахмапутра.
Машэлева
Машэ́лева (, Машелево) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Фарынаўскага сельсавета.
У XVIII ст. належала шляхцічам Багамольцам. У XIX ст. адносілася да Банонскай воласці Полацкага павета.
Размешчана за 15 км на паўднёвы захад ад Полацка паблізу аўтадарогі Р45 Полацк - Глыбокае - мяжа з Літвой на рацэ Ушача.
Праз населены пункт не праходзяць маршруты грамадскага транспарту. Бліжэйшая аўтобусны прыпынак размешчана у вёсцы Кутняны за 1 км ад вёскі, чыгуначная станцыя — у мястэчку Фарынава за 2,5 км ад вёскі.
Якаў Алфееў
Якаў, сын Алфееў (Ἰάκωβος, Iakōbos) — адзін з дванаццаці апосталаў Ісуса Хрыста, яго імя прыведзена ва ўсіх трох сінаптычных Евангеллях у спісах апосталаў. Ён часта атаясамліваецца з Якавам меншым (Iacobos хо Mikros, Ἰακώβος ο μικρος паводле Марка 15:40) і шырока вядомы пад гэтым імем у царкоўнай традыцыі. Яго імя таксама пішуць з надпісам "нязначны", "маленькі", "меншы" або "малодшы", у адпаведнасці з перакладам.
Якаў, сын Алфееў, рэдка згадваецца ў Новым Запавеце. Яго трэба адрозніваць ад Якава, ад брата Ісуса (Гал.1:19), важнага лідара царквы Новага Запавету, і Якава, сын Зеведея, яшчэ аднаго з дванаццаці апосталаў.
Якаў, сын Алфееў, часта атаясамліваецца з Якавам Меншым, які згадваецца толькі тры разы ў Бібліі, кожны раз у сувязі з яго маці. У Марка 15:40 гаворыцца пра "Марыю, маці Якава малодшага і Язэпа", а ў Марка 16:1 і Матфея 27:56 кажацца пра "Марыю, маці Якава". Ён рэдка атаясамліваецца з Якавам, традыцыйна зводным братам Ісуса.
Так як сярод дванаццаці апосталаў быў ужо іншы Якаў (Якаў, сын Зевядзея), атаясамленне Якава Алфеева з "Якавам меншым" мае сэнс. (Якаў, сын Зевядзея, часам называюць "Якавам Вялікім"). Сучасныя біблейскія навукоўцы разыходзяцца ў поглядах, ці з'яўляецца гэтае вызначэнне правільным.
Імя Алфея таксама згадваецца ў Марка 2:14 як імя бацькі мытніка Левія. Мытар Мацвей з'яўляецца таксама ў Матфея 9:9, якое прывяло некаторых да высновы, што Якаў і Мацвей, магчыма, былі братамі. Усе чатыры разы, калі Якаў Алфееў згадваецца ў Бібліі (кожны раз у спіс апосталаў), кожны раз з удакладненнем, што яго бацька быў Алфей.
Традыцыя сцвярджае, што Якаў Алфееў быў укрыжаваны ў Астакіне ў Ніжнім Егіпце, дзе ён прапаведаваў Евангелле.
ФК Лар’ян
«Лар’ян» (Football Club Lorient-Bretagne Sud) — французскі футбольны клуб з горада Лар’ян. Клуб быў заснаваны ў 1926 годзе. Уладальнік Кубка Францыі (2002), фіналіст Кубка лігі Францыі, Суперкубка Францыі. «Лар’ян» праводзіць свае хатнія матчы на ​​стадыёне «Стад дзю Мустуар» размешчаным у межах горада.
У «Лар’яне» сваю кар’еру пачыналі ці набіраліся першапачатковага вопуты такія вядомыя ігракі, як Ларан Касельні, Андрэ-П’ер Жыньяк, Мікаэль Сіяні, Кевін Гамейро, Карым Зіяні, Бакары Канэ і Сейду Кейта. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі Яан Гуркюф, сын галоўнага трэнера, пачынаў сваю кар’еру ў клубе. У пачатку 2010-х гадоў клуб меў добрую рэпутацыю ўнутры краіны дзякуючы якасці гульні клуба і даўні давер трэнеру Крысціяну Гуркюфу, які высока цэніцца ў Францыі як добры тактык, нягледзячы на сваю малую вядомасць за мяжой.
Гісторыя
«Лар’ян» быў заснаваны 2 красавіка 1926 года. Клуб быў утвораны мадам Цюсар і яе сынам Жазефам. Клуб першапачаткова меў аматарскі статус, а першым трэнерам каманды быў чэхаславацкі спецыяліст Іозеф Локай. У 1929 годзе «Лар’ян» атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Захаду (Champions de l'Ouest), што дало магчымасцю для клуба выступаць у Ганаровай лізе рэгіёна Брэтань (Division d’Honneur). У 1932 годзе «Лар’ян» стаў чэмпіёнам гэтай лігі, паўтарыўшы гэты ж вынік праз чатыры гады. Пачатак Другой сусветнай вайны абмежаваў узлёт клуба, некалькі ігракоў якога былі адпраўлены на вайну.
Пасля вайны, Антуан Цюсар, унук мадам, шт з’яўляецца заснавальніцай клуба, далучыўся да каманды ў якасці іграка з намерам аднаўлення клуба ў гонар сваёй бабулі. «Лар’ян» зноў пачаў гуляць у Ганаровай лізе. Антуан стаў першым іграком клуба, які быў прызваны да нацыянальнай зборнай Францыі. У 1954 годзе ён разам са сборнай удзельнічаў у кваліфікацыйных гульнях да чэмпіянату свету 1954. «Лар’ян» хутка акрыяў і ў 1948 годзе перайшоў у аматарскі чэмпіянат Францыі. Клуб правёў два гады ў лізе пакуль не вылецеў зноў у Ганаровы легіён. У 1957 годзе «Лар’ян» зноў прасунуўся ў аматарскі чэмпіянат, аднак камандзе перашкаджала дрэнны фінансавы стан. Клуб, шукаючы спонсараў, імкнуўся стаць прафесійным. У 1967 годзе «Лар’ян» атрымаў павышэнне да трэцяй лігі чэмпіянату Францыі.
Пузынаўцы
Пузы́наўцы (, Пузыновцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Смольня
Смо́льня — сяліба ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці, адна з мемарыяльных сядзіб Якуба Коласа. Аддалена на 1,5 км ад Мікалаеўшчыны.
У 1910 годзе сям’я Міцкевічаў пераязжае са згарэлай Мікалаеўскай карчмы ва ўрочышча Смольня каля мястэчка, дзе яна атрымала дазвол будавацца. У ёй жылі маці Якуба Коласа Ганна, дзядзька Антось, браты Уладзь, Міхась і Язэп, сёстры Міхаліна, Алена і Марыя. З прычыны таго, што Якуб Колас падчас будаўніцтва сялібы адбываў пакаранне ў Мінскім астрозе за настаўніцкі з’езд, упершыню ён наведаў у 1911 годзе. У тым жа годзе ён пасадзіў у Смольні ліпы, пад якімі ў 1912 годзе праходзіла першая сустрэча Якуба Коласа з Янкам Купалам. Паэт бываў у Смольні ў 1911—1914 гадах, дзе працаваў над паэмамі «Новая зямля» і «Сымон-музыка». Апошні раз наведаў сялібу 30 красавіка 1956 года.
У 1967 годзе ў Смольні быў адкрыты літаратурны музей, размешчаны ў адмыслова пабудаваным цагляным будынку. Пабудовы часоў паэта ў 1972 годзе былі адноўлены і зараз у іх выстаўляюцца побытавыя рэчы, якімі карысталіся Міцкевічы, фатаздымкі, каштоўныя дакументы, рэдкія выданні твораў паэта.
Ліпы, пасаджаныя Якубам Коласам у 1911 годзе з’яўляюцца батанічным помнікам прыроды мясцовага значэння.
Сэнс
Сэнс — сутнасць феномену ў шырэйшым кантэксце рэальнасці. Сэнс феномену апраўдвае існаванне феномену, бо вызначае яго месца ў некаторай цэласнасці, уводзіць адносіны «частка-цэлае», робіць яго неабходным у якасці часткі гэтай цэласнасці. Сэнсам таксама завуць уяўнае ці рэальнае прызначэнне якіх-небудзь рэчаў, словаў, паняццяў або дзеянняў, закладзенае канкрэтнай асобай або супольнасцю. Супрацьлегласцю сэнсу з'яўляецца бессэнсоўнасць, гэта значыць адсутнасць канкрэтнага прызначэння. Пад сэнсам можа мецца на ўвазе, напрыклад, мэтапакладанне, а таксама вынік якога-небудзь дзеяння.
Фразіна
Фразіна — горад (з 1951) у Маскоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 53,2 тыс. чал. (2010). Горад размешчаны ў межах Мяшчэрскай нізіны, на рацэ Любасееўцы, якая ўпадае ў раку Вора (басейн Клязьмы), за 20 км на паўночны ўсход ад Масквы на Франаўскай шашы. Цэнтр расійскай (савецкай) ЗВЧ электронікі. Разам з вёскай Чыжоў утварае муніцыпальнае ўтварэнне «Гарадская акруга Фразіна».
Эканоміка
У 1901 годзе заснавана ядвабнаткацкая фабрыка Ганны Капцовай — першы каменны будынак у вёсцы (нацыяналізавана ў 1918, ліквідавана ў 1929).
У 1933 годзе на месцы былой ядвабнаткацкай фабрыкі створаны завод «Радыёлямпа». З гэтага моманту Фразіна становіцца цэнтрам радыёэлектроннай прамысловасці.
У савецкія часы горадаўтваральнымі былі прадпрыемствы, якія працавалі на ваенныя НДІ. З распадам СССР гэтыя інстытуты былі вымушаны скараціць большасць супрацоўнікаў. У цяперашні час значная частка жыхароў працуе ў Маскве.
Сад Эрам
Сад Эрам — «Баг-е Эрам» дэкаратыўны персідскі сад у Шыразе (Іран). Сучасны выгляд набыў у XIX стагоддзі, але інфраструктура, была мабыць закладзена у XVIII стагоддзі, калі гэты аб'ект апісваўся падарожнікамі як «Сад шаха». Сад Эрам з'яўляецца часткай аб'екта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА пад агульнай назвай «Персідскія сады».
Геаграфічнае месцазнаходжанне
Сад Эрам знаходзіцца ў горадзе Шыраз, на паўночным беразе ракі Кушк. Яго назва бярэ пачатак ад легендарнага сада ў Аравіі, вядомаму як «Рай (Ірам), упрыгожаны калонамі». Сучасны выгляд сад Эрам і будынкі ў ім набылі ў XIX стагоддзі, калі ім валодаў кашкайскі ільхан, але верагодная структура сада з чатырох частак, характэрная для персідскіх садоў, з цэнтральным басейнам і чатырма каналамі існавала і ў больш ранні перыяд, паколькі еўрапейцы, якія наведвалі Шыраз у XVIII стагоддзі, у тым ліку, пакінулі апісанні размешчанага там «Сада шаха».
Сад Эрам мае прамавугольную форму, выцягнутую с захада на ўсход. Агульная плошча сада складае 110 380 м². Уздоўж доўгай паўночнай мяжы сада цяпер праходзіць бульвар Эрам, а ўздож кароткай — заходняй бульвар Данешджу; два астатнія бакі мяжуюць з іншымі садамі і жылымі дамамі. Землі сада размешчаны пад нахілам с захада на ўсход.
Аляксандр Іванавіч Паўлюкевіч
Алякса́ндр Іва́навіч Паўлюке́віч (, в. Вялікія Бярозаўцы, Лідскі павет, Віленская губерня —, палігон Камунарка, Масква) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Сад Эрам
Архітэктура
За галоўным павільёнам у заходняй частцы сада размяшчаецца (ці ) — унутраны дом на пяць пакоеў с закрытым дворыкам. Да паўднёвай часткі андаруні прыбудавана яшчэ адно памяшканне, якое ў мінулым было — парной баняй. Пры дынастыі гэты будынак быў перароблены пад каравульнае памяшканне, а пазней, калі сад Эрам быў перададзены Шыразскаму ўніверсітэту (былы Ўніверсітэт Пехлеві) і ў андаруні размясціўся юрыдычны факультэт, былая баня стала бібліятэкай.
Архітэктурны ансамбль сада Эрам уключае таксама парадныя вароты, размешчаныя з яго паўночнага і ўсходняга бакоў. Дзьве аркі на паўночным баку сада з'яўляюцца вытанчанымі цаглянымі канструкцыямі са складанай структурнай кладкі, упрыгожаныя мазаікамі з цэглы і паліваных плітак. У эпоху Каджараў гэтыя вароты былі часткай сцяны, якая абкружала сад; пазней, аднак, сцяна была зламана і заменена на агароджу, праз якую прахожыя на бульвары Эрам могуць любавацца садам.
Аляксандр Іванавіч Паўлюкевіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1887 годзе ў в. Вялікія Бярозаўцы Лідскага павета Віленскай губерні (цяпер — Шчучынскі раён Гродзенскай вобласці) ў беларукай сялянскай сям’і. Атрымаў вышэйшую адукацыю. Уступіў у бальшавіцкую партыю падчас грамадзянскай вайны ў Расіі — у 1918 г. У 1923 г. ён ужо загадваў агітацыйна-прапагандысцкім аддзелам у Бабруйскім павятовым камітэце КП(б)Б. Калі ў склад БССР былі вернутыя яе ўсходнія тэрыторыі, А. Паўлюкевіча накіравалі туды праводзіць беларусізацыю. У 1926—28 гадах быў старшынёй Віцебскага акруговага выканаўчага камітэта (АВК). З Віцебска на кароткі час яго перавялі на пасаду загадчыка Белдзяржвыдавецтва. А неўзабаве накіравалі ў Маскву — пастаянным прадстаўніком СНК БССР пры СНК СССР. Працаваў А. Паўлюкевіч у Маскве ў 1928—30 г.
Арыштаваны 27 кастрычніка 1937 года ў Маскве. Падчас арышту пенсіянер, магчыма, як вайсковец або інвалід. Асуджаны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 20.1.1938 за «ўдзел у контррэвалюцыйнай тэрарыстычнай арганізацыі» да ВМП. Расстраляны. Рэабілітаваны 10 кастрычніка 1956 года.
Сад Эрам
Раслінная і водная сістэмы
Выбар раслін для сада быў, верагодна абумоўлены яго знаходжаннем у спякотнай і сухой мясцовасці; таму дрэвы абіраліся з такім разлікам, каб стварыць шчыльную цень, якая б абараняла ад спёкі. Такім жа чынам былі падабраныя і кветкі, якія акрамя эстэтычнай, маюць і лекавую каштоўнасць. У садзе магчыма знайсці як фруктовыя дрэвы (гранат, мушмулу,, хурму, арэх, абрыкос, яблыню, айву і грушу), так і дрэвы, якія не даюць ядомых пладоў (сосны, кедры, клёны,, вербы эўкаліпты, і белую таполю). Сярод апошніх знаходзіцца і самы высокі ў Шыразе кедр (вышыня ствала каля 35 м). У заходняй і паўночна-заходняй частках сада разбіты ружоўнікі, дзе вырошчваюцца каля 300 сартоў руж. У аранжарэях сада вырошчваюцца бягоніі, бугенвіліі, цынерарыі,, Asparagus aethiopicus i Fasparagus setaceus; у адкрытым садзе таксама шырока прадстаўлена дэкаратыўнае кустоўе з прыгожымі кветкамі і лістамі, цыбульныя кветкі і павойныя расліны.
У мінулым, сад Эрам браў ваду з вялікага канала Нар-э-Аазам, забіраючы 20 % яго агульнага водазвароту. Але потым было наладжана арашэнне сада вадой з некалькіх калодзежаў, выкапаных на яго тэрыторыі. Да клумб і кветак вада падаецца па трубам з дапамогай насосаў. Уздоўж галоўных алей сада, якія перасякаюцца пад прамым вуглом, пракладзены каналы з цякучай вадой, якія сімвалізуюць чатыры райскія ракі.
Перад цэнтральным павільёнам размешчаны басейн чатырохвугольнай формы, яго плошча складае 335 м². Акрамя гэтага, у годы праўлення дынастыі Пехлеві, калі тэрыторя сада была пашырана, у яго паўночна-заходняй частцы былі выкапаны яшчэ тры вадаёмы.
Баварская народная партыя
Баварская народная партыя (Bayerische Volkspartei; BVP) — кансерватыўная каталіцкая партыя, самая ўплывовая палітычная сіла Баварыі ў перыяд Веймарскай рэспублікі. Выказвала інтарэсы сялянства і ў цэлым сельскіх жыхароў, сярэдняй буржуазіі і часткі прамысловых колаў.
Гісторыя
Баварская народная партыя была створана на базе баварскага аддзялення каталіцкай Партыі Цэнтра 12 лістапада 1918 года ў Рэгенсбургу Георгам Геймам (кіраўнік баварскага каталіцкага сялянскага руху) і Генрыхам Гельдам (лідар фракцыі цэнтрыстаў ў баварскім парламенце). З 1919 па 1933 гады Баварская народная партыя была самай уплывовай палітычнай сілай у Баварыі, нязменна ўваходзячы ва ўсе правінцыйныя ўрады. Яе прадстаўнікі тройчы станавіліся прэм’ер-міністрамі Баварыі:
У 1929—1933 старшынёй партыі (але не лідарам) быў Фрыц Шэфер.
У першых у веймарскай Германіі федэральных выбарах 19 студзеня 1919 года Баварская народная партыя ўдзельнічала разам з Партыяй Цэнтра, сфармаваўшы ў Нацыянальным сходзе адзіную дэпутацкую групу. Пазней адносіны партый пагоршыліся і яны нярэдка канкуравалі адзін з адным на выбарах. Так, на прэзідэнцкіх выбарах 1925 года ў першым туры абедзве партыі вылучылі сваіх кандыдатаў (кандыдат БНП Г. Гельд набраў 3,75 % галасоў), а ў другім туры Баварская народная партыя ўвайшла ў «Імперскі блок», які падтрымаў Паўля фон Гіндэнбурга, а Партыя Цэнтра стала адным з заснавальнікаў «Народнага блока», які высунуў Вільгельма Маркса. Толькі ў 1927 годзе абедзве каталіцкія партыі зноў пачалі збліжацца.
Пасля захопу ўлады нацысцкай партыяй і пачатку палітыкі гляйхшальтунг, захопу кантролю над грамадскімі і палітычнымі працэсамі ў жыцці дзяржавы і грамадства, Баварская народная партыя была распушчаная 4 ліпеня 1933 года.
Ідэалогія
У адрозненне ад агульнагерманскай Партыі Цэнтра баварскія цэнтрысты традыцыйна займалі больш кансерватыўныя пазіцыі, у прыватнасці ў ацэнцы Лістападаўскай рэвалюцыі. Важнай для партыі таксама была абарона інтарэсаў Баварыі, у сувязі з чым рабіўся акцэнт на пабудове федэратыўнай дзяржавы ў Германіі. Хоць у цэлым партыя прызнавала Веймарскую канстытуцыю, у ёй, як і ва ўсіх землях, існавалі антырэспубліканскія настроі, асабліва на правым флангу, што выяўлялася, у прыватнасці, у жаданні часткі членаў партыі адрадзіць манархію (многія баварцы не прымалі звяржэння дынастыі Вітэльсбахаў ў 1918 годзе) і ў спробах выключыць з баварскай палітыкі сацыял-дэмакратаў.
Драпежныя птушкі
Драпежныя птушкі — птушкі, якія палююць ў палёце. Яны валодаюць добрым зрокам, вялікімі кіпцюрамі і дзюбай, прыстасаванымі для захопу ці забойства ахвяры. Драпежныя птушкі не складаюць адзінай таксанамічных групы, а ўяўляюць сабой некалькі таксонаў, аб’яднаных агульнымі рысамі.
Большасць дзённых драпежных птушак адносяць да атрада сокалападобных (Falconiformes):
Начныя драпежныя птушкі прадстаўлены прадстаўнікамі атрада совападобных (Strigiformes), якія ўключаюць два сямействы:
Баварская народная партыя
Падтрымка партыі на зямельных выбарах і колькасць месцаў у Ландтагу
Крыніца: Der Freistaat Bayern Landtagswahlen 1919—1933
Вядомыя члены партыі
З 1919 па 1923 год членам Баварскай народнай партыі быў Генрых Гімлер, пасля адзін з галоўных палітычных і ваенных дзеячаў Трэцяга рэйха.
Зялён явар, дуброва. Музыка Полаччыны
'''«Зялён явар, дуброва. Музыка Полаччыны»''' — дэбютны студыйны альбом гурта «Варган», выдадзены ў 2018 годзе.
Язэп Найдзюк
Язэп Найдзюк, Юзаф Александровіч (12/15 мая, в. Бойдаты Ваўкавыскага павета, цяпер  — , ) — беларускі нацыянальны дзеяч, выдавец і друкар.
Біяграфічны нарыс
Вучыўся ў сярэдняй школе ў Бойдатах і Вярэйках Ваўкавыскага павета. Пасля сканчэння школы (1923) паступіў у Ваўкавыскую настаўніцкую семінарыю, аднак з фінансавых прычын быў вымушаны перапыніць навучанне. Увосень 1925 перабраўся ў Вільню, напачатку працаваў на транспарце. Як вольны слухач, навучаўся на. Далучыўся да беларускага нацыянальнага руху, чаму спрыялі беларускія дзеячы ў Вільні Ф. Ярэміч і А. Станкевіч. Працаваў друкаром у Беларускай друкарні імя Ф. Скарыны, хутка стаў яе дырэктарам (1926—1941). Належаў да БХД. Рэдагаваў часопіс «Шлях моладзі» (1929-39), адзін з найбольш папулярных у Заходняй Беларусі. Часопіс быў зачынены польскімі ўладамі, у жніўні 1939 рэдактар Я. Найдзюк, выдаўцы і члены рэдакцыйнай калегіі арыштаваныя і зняволеныя ў Бяроза-Картузскі канцэнтрацыйны лагер. Вызвалены пасля заняцця Бярозы часцямі Чырвонай Арміі (верасень 1939), вярнуўся ў Вільню, працягваючы працу ў беларускіх нацыянальных арганізацыях, таксама пасля перадачы Вільні савецкім урадам Літве. Аўтар папулярнага нарысу гісторыі Беларусі «Беларусь учора і сяння» (1940, лацінкай). У час II сусветнай вайны з восені 1941 жыў у Мінску, працаваў у школьным інспектараце. Спачатку займаўся выданнем часопіса «Беларуская школа», які меў кампенсаваць нястачу дазволеных акупацыйнымі ўладамі падручнікаў. З канца 1942 стаў тэхнічным кіраўніком «Выдавецтва школьных падручнікаў і літаратуры для моладзі ў Менску» (ВШПЛМ), супрацоўнічаў з мінскімі газетамі. Быў намеснікам члена Галоўнай рады Беларускай народнай самапомачы. У 1943 (на вокладцы 1944) у Мінску было выпушчана (кірылічным шрыфтам) 2-е, значна пашыранае, выданне кнігі «Беларусь учора і сяння», якая ў 1944 выкарыстоўвалася як падручнік у школах на тэрыторыі Генеральнай акругі Беларусь. Улетку 1944 выехаў у Германію, жонка з дзецьмі засталася ў Беларусі. Пасля вайны Я. Найдзюк, хаваючыся ад савецкай дзяржбяспекі, пераехаў у Польшчу дзе жыў у Інаўроцлаве пад імем Юзафа Александровіча. Ад 7 чэрвеня 1945 працаваў у Куяўскай друкарні ў Інаўроцлаве, у перыяд (1955—1971) — яе дырэктарам. Быў вядомым у горадзе спецыялістам-паліграфістам. Займаўся мясцовым краязнаўствам («Inowroclaw i okolice»). Пісаў артыкулы ў беларускую эмігранцкую прэсу, сувязь з беларускім рухам падтрымліваў праз свайго брата Чэслава Найдзюка, які жыў у Амерыцы. Вёў ліставанне з Л. Геніюш, Ю. Туронкам, К. Грынкевічам і інш. Аўтар некролагаў, ўспамінаў, захаваліся дзённікі Юзафа Александровіча, а таксама папулярны падручнік гісторыі Беларусі для моладзі «Пазнавайма гісторыю беларускага народу» (напіс. 1960-я, застаўся ў рукапісе).
Ушанаванне памяці
На 20-я ўгодкі смерці грамадскасць Інаўроцлава ўшанавала яго памяць адкрыццём памятнай шыльды на друкарні, імшою ў касцёле Св. Юзафа, навукова-папулярнай сесіяй («Józef Aleksandrowicz — Jazep Najdziuk (1909—1984). Osoba i dzieło») і выстаўкай прысвечанай Язэпу Найдзюку (Юзафу Александровічу). На мерапрыемствах прысутнічалі: генеральны консул Рэспублікі Беларусь у Гданьску Міхаіл Аляксейчык, прадстаўнік беларусаў у Польшчы, знаёмы з Я. Найдзюком — Сакрат Яновіч, таксама знаёмы з Я. Найдзюком прафесар Мікола Давідзюк з Лодзі, прадстаўніца беларусаў Вільні Людвіка Кардзіс-Вітушкава, дочкі Я. Найдзюка — Луцыя Харытон з унукам Андрэем з Вільні і Люцына Александровіч-Пендзіхова з сынам Марцінам з Беластока, а таксама А. Латышонак, Ю. Туронак, З. Бартосік ды інш.
Петрапаўлаўскае благачынне горада Віцебска
Петрапаўлаўскае благачынне горада Віцебска, Петрапаўлаўская благачынная акруга горада Віцебска — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае паўночную частку горада Віцебск.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Тарасій Сідарэк.
Алэксандровэ
Алэксандровэ (Олександро́ве) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Нема (Кіраўская вобласць)
Нема (Не́ма) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Немскага раёна і Немскага гарадскога паселішча. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1981 года.
IC 982
IC 982 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алга (Махамбецкі раён)
Алга — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Алгінскай сельскай акругі. Код КАТА — 235635100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1746 чалавек (888 мужчын і 858 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1859 чалавек (962 мужчыны і 897 жанчын).
Старое Брашчына
Старо́е Бра́шчына (, Старое Бращино) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска Стары Брашчын складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Іван Фёдаравіч Казачук
Біяграфія
Іван Казачук нарадзіўся 26 мая 1913 года ў вёсцы Прыліпча (цяпер — Застаўніўскі раён Чарнавіцкай вобласці Украіны). Пасля заканчэння сямі класаў школы працаваў грузчыкам, затым фарбавальшчыкам на трыкатажнай фабрыцы. Актыўна займаўся грамадска-палітычнай дзейнасцю, абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета УССР 1-га склікання. З 1941 года Казачук быў намеснікам старшыні аднаго з райвыканкамаў у Чарнаўцах. У лістападзе таго ж года ён быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію і накіраваны на фронт Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Сталінградскім, Данскім, Бранскім, Цэнтральным, 1-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у Сталінградскай і Курскай бітвах. Да верасня 1943 года гвардыі старшына Іван Казачук камандаваў узводам коннай разведкі 215-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшына Іван Казачук быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 3033.
Сяргей Міхайлавіч Крывец
Сяргей Міхайлавіч Крывец (1909, в. Сухінічы Гродзенскага пав., цяпер, Гродзенская вобласць — , каля Гдыні; Псеўданімы: С.Пастушок, Сярожа Пастушок, Сымон Табала) — беларускі паэт.
Іван Фёдаравіч Казачук
Біяграфія
Пасля заканчэння вайны Казачук быў дэмабілізаваны. У 1947 годзе ён скончыў совпартшколу, у 1952 годзе — Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КП УССР, пасля чаго знаходзіўся на розных партыйных пасадах. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета УССР 2-га, 3-га і 4-га скліканняў. Памёр 11 мая 1986 года, пахаваны на Рускіх могілках Чарнаўцоў.
Канцэнтрацыя
Канцэнтрацыя:
Сяргей Міхайлавіч Крывец
Творчасць
Друкаваўся ў прагрэсіўных заходнебеларускіх выданнях. З 1928 друкаваў вершы ў часопісе «Заранка». Пісаў на беларускай, рускай, польскай і нямецкай мовах. Публікаваўся ў «Новай дарозе» (Беласток).
Іван Фёдаравіч Казачук
Біяграфія
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Сяргей Міхайлавіч Крывец
Творчасць
Вершы змешчаны ў калектыўных зборніках «Мы іх не забудзем» (1949), «Сцягі і паходні» (1965), «Крывёю сэрца» (1967), «Ростані волі» (1990). У 1972 г. выйшла кніжка вершаў «Дубок», укладзеная Р. Шырмам (які быў знаёмы з С. Крыўцом) і М. Танкам.
Канкурэнцыя
Канкурэ́нцыя (ад concurrere «сутыкацца», «супернічаць») — барацьба, суперніцтва ў якой-небудзь вобласці.
У біялогіі
Канкурэнцыя, біялогія — узаемаадносіны арганізмаў аднаго і таго ж ці розных відаў, падчас якіх яны спаборнічаюць за адны і тыя ж сродкі існавання і ўмовы размнажэння.
У эканоміцы
Канкурэнцыя, эканоміка — суперніцтва суб'ектаў рыначных адносін за лепшыя ўмовы і вынікі камерцыйнай дзейнасці.
У праве
Канкурэнцыя, права — суперніцтва гаспадарчых суб'ектаў пры якім самастойнымі дзеяннямі кожнага з іх выключаецца або абмяжоўваецца магчымасць кожнага з іх у аднабаковым парадку ўздзейнічаць на агульныя ўмовы абароту тавара на адпаведным таварным рынку.
Мяругі
Мяру́гі (, Меруги) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Фарынаўскага сельсавета.
Колас (Хацюхоўскі сельсавет)
Ко́лас (, Колос) (да 1962 года Каўпыніца ) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Храм Месяца
Храм Месяца, або Уака Месяца — збудаванне з саману на поўначы Перу ў рэгіёне Ла-Лібертад, прыкладна за 5 км ад г. Трухілья. Храм адносіцца да старажытнай культуры Мачыка. Недалёка ад яго знаходзіцца Храм Сонца, таксама культуры мачыка; паміж двума храмамі знаходзіўся горад. У цяперашні час храм прыцягвае турыстаў фрэскамі, якія захаваліся на сценах.
Культавы цэнтр
Храм быў культавым, цырыманіяльным і рэлігійным цэнтрам. З’яўляецца адной з нешматлікіх уакаў, у якім захаваліся цудоўныя сцены і насценныя фрэскі, нягледзячы на тое, што храм быў разрабаваны. У канструкцыі дадзенай уакі можна адзначыць некалькі храмаў, якія надбудоўваліся адзін над адным у розныя эпохі. Мае прамавугольны падмурак шырынёй 87 метраў і вышынёй 21 метр. На яго верхняй платформе ўзвышаюцца некалькі залаў, упрыгожаных чалавечымі фігурамі. На цырыманіяльным алтары апошняга па часе пабудовы храмаў выяўлены рэшткі 40 воінаў, прынесеных у ахвяру.
У Храме Месяца захаваліся цікавыя насценныя фрэскі, выкананыя фарбамі 5 колераў (белы, чорны, чырвоны, сіні і гарчычнае-карычневы) мінеральнага паходжання, а таксама рэльефы, на якіх можна распазнаць мачыкскае бажаство Ай-Апаэк або нейкае абезгалоўленае (? ісп.. degollador) бажаство. Акрамя таго, вакол храма маецца храмавы двор і плошчы, збудаваныя больш за 1500 гадоў таму назад.
На фасадзе адлюстраваны некалькі персанажаў, такіх, як бажаство гор з паясамі, на якіх вісяць галава кондара, лісы, змяі, велізарныя ракі з цырыманіяльнымі нажамі, людзей, якія трымаюць адзін аднаго за рукі, а таксама жрацоў. Кожная з фігур звязана з культам вады, урадлівасці зямлі і ахвярамі, якія прыносяцца ў храме.
Маецца ўнутраны двор плошчай 10 тыс. кв. м., адкуль насельніцтва гарадской зоны магло назіраць падрыхтоўкі да ахвярапрынашэння воінаў, аднак, як уяўляецца, само здзяйсненне ахвяр адбывалася ў прысутнасці толькі вышэйшых службовых асоб.
Острыўск
Острыўск (О́стрівськ) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Зона 51
Зона 51 (Area 51), таксама вядомая як Watertown, Groom Lake і Homey Airport — сакрэтная амерыканская ваенная база, аддаленае падраздзяленне ваенна-паветранай базы Эдвардс (Edwards Air Force Base). Бягучая мэта яе функцыянавання публічна невядомая, аднак, грунтуючыся на гістарычных дадзеных, яна, хутчэй за ўсё, ажыццяўляе распрацоўку і выпрабаванні эксперыментальных самалётаў і сістэм узбраення (чорныя праекты).