cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 4023
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Абарыгены астравоў праліва Торэса
Традыцыі
Хрысціянства пачало распаўсюджвацца з канца XVIII ст. і ў наш час з’яўляецца асноўнай рэлігіяй абарыгенаў. Захаваліся толькі рэшткі традыцыйных вераванняў і культаў, у прыватнасці магічныя рытуалы, звязаныя з прадказаннем будучыні і навядзеннем псуты, даволі складаныя абрады пахавання і адкрыцця магільні. Апошні абрад урачыста святкуецца. Абарыгены верылі, што пасля смерці душа нябожчыка накіроўваецца на востраў мёртвых, які знаходзіцца далёка на захадзе.
Набярэжная вуліца (Наваполацк)
Набярэжная вуліца (, Набережная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паднёва-ўсходняй частцы горада на тэрыторыі былой вёскі Падкасцельцы на беразе Заходняй Дзвіны паралельна вуліцы Якуба Коласа. Працягласць вуліцы складае каля 400 метраў. На паўночным захадзе пераходзіць у вуліцу Прыдзвінскую. На вуліцы знаходзіцца тузін індывідуальных пераважна драўляных дамоў сядзібнага тыпу з гаспадарчымі пабудовамі і агародамі. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае. Вуліца мае нетыповы для мадэрністычнага Наваполацка цалкам «вясковы» выгляд.
Цуб’ена
Цуб'ена (Zubiena) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1271 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 106 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 13888. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Імандра
І́мандра — возера на паўднёвым захадзе Кольскага паўвострава, у Мурманскай вобласці Расіі. Пасля стварэння ў 1936 годзе ГЭС на рацэ Ніва Iмандра стала вадасховішчам.
Броды 1
Бро́ды 1 (, Броды 1) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нёманскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Імандра
Знаходзіцца на вышыні 126,7 м. Плошча 876 (да зарэгулявання плацінай ГЭС — 812) км². Глыбіня да 67 м. Катлавіна ледавікова-тэктанічнага паходжання. Усходні бераг слаба расчлянёны, заходні мае шмат заліваў (губаў). На Iмандры больш за 140 астравоў. Возера складаецца з трох частак: паўночнай — Вялікая Iмандра, цэнтральнай — Экастраўская Iмандра, заходняй — Бабінская Iмандра. Упадае каля 20 рэк, выцякае рака Ніва. Воды Iмандры вылучаюцца вялікай празрыстасцю (да 11 м).
Вядзецца рыбалоўства. На паўночна-заходнім беразе ў Монча-губе размяшчаецца горад Манчагорск.
Памір (АЭС)
«Памір», «Памір-630Д» — мабільная атамная электрастанцыя, размешчаная на аўтамабільным шасі. Была распрацавана ў Інстытуце ядзернай энергетыкі АН БССР (Генеральны канструктар В. Б. Несцярэнка). Рэактарны і турбагенератарныя блокі былі размешчаны на шасі двух аўтамабільных седлавых цягачоў МАЗ-537. Пульт кіравання і памяшканні для персаналу былі размешчаны яшчэ на двух аўтамабілях. Усяго станцыю абслугоўвала 28 чалавек. Устаноўка была разлічана на перавозку чыгуначным, марскім і авіяцыйным транспартам — самым цяжкім кампанентам быў рэактарны аўтамабіль, які важыў 60 тон, што не перавышала грузападымальнасць стандартнага чыгуначнага вагона.
У 1986 годзе, пасля Чарнобыльскай катастрофы, бяспека выкарыстання дадзеных комплексаў была падвергнутая крытыцы. Па меркаваннях бяспекі абодва існавалых на той момант камплекта «Паміра» былі знішчаны.
Ян Зомер
Ян Зомер (Yann Sommer; 17 снежня 1988) — швейцарскі футбаліст, брамнік італьянскага клуба «Інтэрнацыянале» з Мілана і нацыянальнай зборнай Швейцарыі. Ігрок неаднаразова станавіўся чэмпіёнам Швейцарыі, перш чым выправіўся ў Германію. У нацыянальнай камандзе дэбютаваў у 2012 годзе і з цягам часу стаў брамнікам нумарам адзін у краіне, выступаючы са зборнай на еўрапейскіх і сусветных першынствах.
Клубная кар’ера
Прайшоў школы некалькіх невялікіх клубаў, перш чым далучыўся да акадэміі «Базеля» ў 2003 годзе. Першы прафесійны кантракт падпісаў з клубам у 2005 годзе, стаўшы асноўным брамнікам юнацкай каманды клуба. У 2007 годзе падоўжыў кантракт і адразу адправіўся ў «Вадуц» згодна з арэндным пагадненнем паміж клубамі. З цягам часу Зомер стаў першым брамнікам, праводзячы ў сезоне ўсё больш матчаў у браме каманды. Дэбютаваў у Суперлізе за «Вадуц» 20 ліпеня 2008 года ў пераможным матчы супраць «Люцэрна» (2:1). У студзені 2009 года Зомер быў адкліканы ў «Базель» праз тое, што асноўны брамнік клуба Франка Кастанса атрымаў траўму. У шэрагах «Базеля» ігрок дэбютаваў 7 студзеня ў матчы супраць «Янг Бойза», дзе базельскі клуб атрымаў паражэнне з лікам 3:2. Адгуляўшы 6 гульняў у астатніх сустрэчах сезона, Зомер далучыўся да «Грасхопера», зноў на правах арэнды. Па вяртанні ў Базель футбаліст падпісаў 5-гадовы кантракт з клубам, але стаў толькі другім брамнікам каманды. Зомер дэбютаваў у Лізе чэмпіёнаў 14 верасня 2011 года ў матчы супраць румынскага «Ацэлула», у якім швейцарцы выйгралі з лікам 2:1. Менавіта ў гэты ж час брамнік трывала заняў месца ў браме, а паводле вынікаў сезона разам з клубам здабыў як кубак краіны, гэтак і дамогся перамогі ў чэмпіянаце. Наступныя гады адзначаюцца надзейнай гульнёй Зомера, які ўжо нікому не аддаў месца ў стартавым складзе.
10 сакавіка 2014 года Зомер падпісаў пяцігадовы кантракт з нямецкай «Барусіяй» з Мёнхенгладбаха. Швейцарац быў выкліканы дзеля замены Марка-Андрэ тэр Штэгена, які далучыўся да «Барселоны». У першым сезоне Зомера ў клубе гладбахскі клуб заняў 3-е месца ў Бундэслізе, што стала найвышэйшым клубным дасягненнем з 1978 года. Па заканчэнні сезона брамнік быў названы найлепшым іграком клуба ў сезоне. Аднак, ужо ў наступным сезоне Зомер зрабіў некалькі крытычных памылак, які прывялі да паражэнняў ад дортмундскай «Барусіі» ў чэмпіянаце і «Севільі» ў Лігі чэмпіёнаў.
У студзені 2023 года перайшоў у мюнхенскую «Баварыю», падпісаўшы кантракт да лета 2025 года. У сувязі з траўмай Мануэля Ноера стаў асноўным брамнікам каманды.
У жніўні 2023 года папоўніў склад міланскага «Інтэрнацыянале».
Міжнародная кар’ера
Зомер дэбютаваў за нацыянальную зборную Швейцарыі 30 мая 2012 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Румыніі, які праходзіў у Люцэрне і скончыўся паражэннем гаспадароў з лікам 0:1. На чэмпіянат свету 2014 года брамнік упершыню трапіў у заяўны спіс зборнай. Разам з партнёрамі па Бундэслізе Раманам Бюркі і Марвінам Гіцам ігрок быў уключаны ў заяўку Швейцарыі на чэмпіянат Еўропы 2016. Зомер нарэшце стаў першым брамнікам і правёў усе чатыры матчы зборнай на еўрапейскім турніры.
Дасягненні
«Вадуц»:
«Базель»:
«Баварыя»:
Прыдзвінская вуліца (Наваполацк)
Прыдзвінская вуліца (, Придвинская улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паднёва-ўсходняй частцы горада на тэрыторыі былой вёскі Падкасцельцы на беразе Заходняй Дзвіны паралельна вуліцы Якуба Коласа. Працягласць вуліцы складае каля 500 метраў. На паўднёвым усходзе пераходзіць у вуліцу Набярэжную. На вуліцы знаходзяцца некалькі індывідуальных дамоў сядзібнага тыпу з гаспадарчымі пабудовамі і агародамі. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае. Вуліца мае нетыповы для мадэрністычнага Наваполацка цалкам «вясковы» выгляд.
Кострычка
Кострычка — рака ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці, Клічаўскім і Кіраўскім раёнах Магілёўскай вобласці, прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра). Даўжыня 16 км. Плошча водазбору 52 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 ‰. Цячэ ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Пад лесам 31 %. На ўсім працягу каналізаваная.
Міхаіл Леанідавіч Машэнскі
Міхаіл Леанідавіч Машэнскі ( —, ) — беларускі прадпрымальнік, заснавальнік СП «Санта Брэмар».
Біяграфія
Нарадзіўся 5 мая 1947 года ў пасёлку Буравеснік Курыльскага раёна РСФСР. Скончыў Брэсцкі чыгуначны тэхнікум і інстытут чыгуначнага транспарту. Да 1991 года працаваў на Брэсцкім электрамеханічным заводзе.
Заснавальнік СП «Санта Імпэкс Брэст». У 1998 годзе заснаваў даччынае прадпрыемства СП «Санта Брэмар».
Памёр 7 мая 2000 года ў Брэсце.
Ушанаванне памяці
У 2001 годзе Брэсцкі гарвыканкам прыняў рашэнне перайменаваць вуліцу Шашэйную ў вуліцу Машэнскага па просьбе ГА «Саюз прадпрымальнікаў Брэсцкай вобласці».
Ключ 44
Ключ 44 尸 (піньінь shī) са значэннем «труп» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 148 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).
Старажытны знак адлюстроўваў чалавека, які нерухома ляжыць дагары тварам. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «рытуальная статуя», «ляжаць раскінуўшы рукі», «узначальваць, заведваць», «несці адказнасць».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 尸.
NGC 1182
NGC 1182 (іншыя абазначэнні — NGC 1205, PGC 11511) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1182, NGC 1205.
Макушынскі раён
Маку́шынскі раён (Макушинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Макушына.
Геаграфія
Макушынскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе з Макравусаўскім, Частаазёрскім, Петухоўскім, Палавінскім і Лябяж’еўскім раёнамі. Акрамя таго з поўдня да раёна прылягае Казахстан. Плошча ўтварэння складае 3480 км².
Гісторыя
Макушынскі раён быў утвораны 29 лютага 1924 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна па стане на 2020 год складала 14999 чалавек. Рускія (88,7 %) фармуюць абсалютную большасць насельніцтва. Другой этнічнай групай з’яўляюцца казахі (8 %).
Дарога Н4679
— мясцовая аўтамабільная дарога агульнага карыстання Гомельскай вобласці Беларусі даўжынёй 3,52 км, якая злучае аграгар. Прысно з в. Аднаполле. У працягласць аўтамабільнай дарогі ўваходзяць пад’езды да могілак вёскі. Аднаполле. Аўтадарога мае асфальтавае пакрыццё.
На ўсім участку аўтамабільнай дарогі нясучая здольнасць дарожнага адзення складае 6 т на вось
Тэлевяршыня
Нацыянальная тэлевізійная прэмія «Тэлевяршыня» — штогадовая беларуская прэмія ў галіне телебачання. Тэлетрансляцыю конкурса вядзе Белтэлерадыёкампанія. Рэжысёры, вядучыя, аператары з рэспубліканскіх і рэгіянальных СМІ спаборнічаюць у 25 намінацыях («За лепшую тэматычную праграму», «За лепшую грамадска-палітычную праграму» і інш.).
Лябяж’еўскі раён
Лябя́ж’еўскі раён (Лебяжьевский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Лябяжжа.
Геаграфія
Лябяж’еўскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе з Варгашынскі, Макравусаўскі, Макушынскім і Палавінскім раёнамі. Плошча раёна складае 3180 км².
Гісторыя
Лябяж’еўскі раён быў утвораны ў 1924 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна па стане на 2020 год складала 13022 чалавекі. Рускія (93,4 %) фармуюць абсалютную большасць насельніцтва. Другой этнічнай групай з’яўляюцца казахі (3,5 %).
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Грэцыі
У спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Грэчаскай Рэспубліцы значыцца 17 найменняў (на 2012 год), гэта складае 1,5% ад агульнай колькасці (1007 на 2014 год). 15 аб'ектаў уключаны ў спіс паводле культурных крытэрыяў, прычым 11 з іх прызнаныя шэдэўрамі чалавечага генія (крытэрый i), а яшчэ 2 аб'екты ўключаны паводле змешаных, культурна-прыродных крытэрыяў, прычым абодва, разам з крытэрыем i, таксама прызнаны прыродным феноменам выключнай прыгажосці і эстэтычнай важнасці (крытэрый vii). Акрамя гэтага, 8 аб'ектаў на тэрыторыі Грэцыі знаходзяцца ў ліку кандыдатаў на ўключэнне ў спіс сусветнай спадчыны. Грэчаская Рэспубліка ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 17 ліпеня 1981 года. Першы аб'ект Грэцыі, Храм Апалона ў Басах, быў занесены ў спіс у 1986 годзе на 10-й сесіі Камітэта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс
У табліцы ніжэй аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У даным спісе паказаны аб'екты, прапанаваныя ўрадам Грэцыі ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны.
Гдзенскі сельсавет
Гдзе́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Гдзень.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года рэарганізаваны ў Гдзенскі нацыянальны ўкраінскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. У 1937 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Брагінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Гдзенскага сельсавета 2 населеныя пункты. 8 студзеня 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Калыбанскага (6 населеных пунктаў: вёскі Залессе, Калыбань, Пасудава, Чыкалавічы, пасёлкі Вельмаў, Прыстанскае) і Крукоўскага (4 населеныя пункты: вёскі Крукі, Кулажын, Міхалёўка, пасёлак Жалібор) сельсаветаў. 13 снежня 1991 года Гдзенскі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Камарынскага пассавета.
IC 4024
IC 4024 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нацыянальная прэмія ў галіне выяўленчага мастацтва
Нацыянальная прэмія ў галіне выяўленчага мастацтва — беларуская прэмія ў галіне сучаснага выяўленчага мастацтва, якая з’явілася ў 2017 годзе згодна з Загадам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь ад 09.08.2016 № 129.
Гісторыя
Нацыянальная прэмія ў галіне выяўленчага мастацтва ўпершыню ўручана ў Беларусі ў 2017 годзе. Стаць удзельнікамі конкурсу могуць аўтары твораў выяўленчага мастацтва ў любых відах, жанрах і мастацкіх тэхніках і аўтары твораў літаратуры аб выяўленчым мастацтве, створаных за тры гады, што папярэднічаюць тэрміну заканчэння прыёму заявак. Падаць заяўкі могуць грамадзяне Рэспублікі Беларусь, а таксама замежныя грамадзяне і асобы без грамадзянства, якія пастаянна пражываюць на тэрыторыі краіны, маюць прафесійную адукацыю ў галінах выяўленчага мастацтва, дызайну, мастацтвазнаўства або не маюць такой, але з’яўляюцца членамі творчых саюзаў. Дапускаюцца да ўдзелу аўтарскія калектывы. Адзін аўтар можа ўдзельнічаць у конкурсе толькі з адным творам і толькі ў адной намінацыі.
Лаўрэатам 2017 года ў намінацыі «Жывапіс» пераможцам стаў народны мастак Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі, загадчык кафедры малюнка Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў Уладзімір Тоўсцік. Майстар працуе ў жанрах тэматычнай карціны, партрэта, пейзажа, нацюрморта. Яго творчасць справядліва называюць яркай з’явай у беларускім сучасным мастацтве.
Намінацыі
У намінацыі «Творчы дэбют» могуць прымаць удзел аўтары, якія не дасягнулі 31 года на дзень падачы заяўкі. Адборачная камісія штогод у перыяд з 20 лістапада па 31 снежня вызначыць па 10 работ у кожнай намінацыі для ўдзелу ў Рэспубліканскай выстаўцы сучаснага выяўленчага мастацтва. Асноўныя крытэрыі ацэнкі твораў мастацтва і літаратуры — наватарства, мастацкая каштоўнасць, індывідуальнасць, актуальнасць тэмы, развіццё мастацкіх традыцый. Імёны пераможцаў конкурсу стануць вядомы па выніках адкрытага прагляду і ацэнкі твораў, што экспануюцца на рэспубліканскай выстаўцы, якая пройдзе з 18 красавіка па 21 мая. Журы конкурсу вызначыць па адным або некалькі пераможцаў у кожнай намінацыі. Пераможцам конкурсу будуць уручаны дыпломы лаўрэатаў і спецыяльныя прызы, а таксама грашовыя прэміі ў памеры 100 базавых велічынь у кожнай намінацыі. Асобныя творчыя работнікі, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё сучаснага выяўленчага мастацтва Беларусі, і юрыдычныя або фізічныя асобы, у тым ліку індывідуальныя прадпрымальнікі, што прадастаўляюць спонсарскую дапамогу ці робяць ахвяраванні на развіццё выяўленчага мастацтва, могуць быць узнагароджаны дыпломамі «За ўклад у развіццё выяўленчага мастацтва», «Мецэнат выяўленчага мастацтва» і спецыяльнымі прызамі.
Лодка
Асноўнымі матэрыяламі для вытворчасці лодак з'яўляюцца лёгкія справа, драўніна, кампазітныя матэрыялы і палімеры. Асобым тыпам людак з'яўляюцца надзіманыя лодкі.
Цяпер лодкі выкарыстоўваюцца для адпычынку, рыбалоўства, высадкі людзей і перавозкі грузаў з судна на бераг там, дзе няма прычалаў, перасоўвання па населеных пунктаў падчас паводкі, а таксама як ратавальны сродак (шлюпкі).
Апроч таго паняцце «лодка» традыцыйна выкарыстоўваецца ў дачыненні да пэўных тэпаў караблёў, памеры якіх ужо даўно не адпавядаюць вызначэнню лодкі (напрыклад, падводная лодка).
Меандр (арнамент)
Меа́ндр (μαίανδρος) — вядомы яшчэ з часоў палеаліту і распаўсюджаны тып артаганальнага арнаменту. Бардзюр складзены з прамых вуглоў у бесперапынную лінію.
Атрымаў назву ад звілістай ракі Меандр (цяпер Вялікі Мендэрэс) у Малой Азіі (Эфес). Паводле Сенекі, рака Меандр «прадмет практыкаванняў і гульні для ўсіх паэтаў, віецца частымі лукавінамі, блізка падступае да ўласнага рэчышча і зноў паварочвае, не паспеўшы ўліцца ў саму сябе» (Сенека. Лісты да Луцылія CIV:15). У меандравай стужцы арнаменту старажытныя бачылі глыбокі магічны сэнс, яна адлюстроўвала цячэнне чалавечага Жыцця. Прамізна, прамы шлях сімвалізавалі дабрадзейнасць (там жа LXXM9-20; LXXXVIIM3; ср.: LXXIII:13-14). Меандр можа складацца толькі з прамых вуглоў.
У якасці арнаменту меандр часта ўжываўся ў этрускай і старажытнагрэчаскай, а затым старажытнарымскай, візантыйскай, раманскай архітэктуры на вазах, дробных прадметах побыту. Уключэнне ў меандр свастыкі пазначае прысутнасць у натуральных жыццёвых працэсах дадатковага фактару звышнатуральнай ласкі, якая ў выніку становіцца дамінуючай, арганізуючым вузлом кожнага адрэзка шляху. Такі меандр дагэтуль называецца ў Індыі nandavartaya (нандавартая), г.зн. «звіванне» або «круг шчасця». Сустракаецца на Мезінскай палеалітычнай стаянцы.
Меандрам упрыгожваўся падол адзення, у архітэктуры ён выкарыстоўваўся ў рэльефах і фрызах. Меандр можна знайсці, напрыклад, на фрэсках Вілы Містэрый у Пампеях, прадстаўлены разнавіднасцю гэтага арнаменту — так званым «падвойным меандрам». У Старажытнай Грэцыі меандр сімвалізаваў вечнасць, дасяганую аднаўленнем: старая істота, зменная маладой, становіцца тым самым несмяротнай; старая сутнасць памяншаецца, а новая разгортваецца.
Матрошка
Матрошка — драўляная лялька з укладзеных адна ў адну фігурак.
Для падвышэння дасведчанасці майстроў Сава Мамантаў закупляў для сваёй майстэрні ўзоры цацак з усяго свету. Так была набыта ў майстэрню фігурка японскага бога Фукуракудзю, якую прывезлі з вострава Хонсю. Фігурка ўяўляла сабой старога з выцягнутай ад доўгіх роздумаў галавой і складалася з двух паловак, якія можна было раз’ядноўваць. Усярэдзіне знаходзілася таксама фігурка, але менш. Яна таксама была раздымныя і мела ўнутры яшчэ меншую фігурку. Такіх фігурак было пяць.
І старажытныя, і сучасныя матрошкі традыцыйна выкананы з дрэва: бярозы, алешыны, асіны, ліпы. Дрэва спілоўваюць ранняй вясной, чысцяць ад кары, захаваўшы кольцы на ствале, каб драўніна не патрэскалася. Матэрыял вытрымліваюць не менш за два гады на адкрытым паветры. Гатоўнасць матэрыялу вызначае майстар. Тэхналогія ўкладвання фігурку ў фігурку знаёмая майстрам са старажытнасці: так выточвалі велікодныя яйкі.
Менавіта гэтая фігурка, якая з’яўляецца японскай лялькай дарума і натхніла С. В. Малюціна на стварэнне матрошкі. Японскі ўзор мае выгляд цэлай групы з ўкладзеных адна ў адну фігурак японскага мудраца Фукуракудзю.
У той час найбольш распаўсюджаным было жаночае імя «Матрона», таму новую ляльку назвалі паменшаным імем «матрошка».
Чынукскія мовы
Чыну́кскія мовы — сям'я індзейскіх моў Паўночнай Амерыкі. Уключае 8 моў, якія падзяляюць на 3 групы. У нашы дні захавалася толькі верхнечынукская мова васка-вішрам, але колькасць людзей, якая размаўляе на ёй, крытычна малая. Навукоўцы і добраахвотнікі з ЗША прадпрымаюць спробы адраджэння моў.
Карл Смелы
Карл Смелы (Charles le Téméraire, 10 лістапада 1433, Дыжон — 5 студзеня 1477, каля Нансі) — герцаг Бургундыі, сын Філіпа Добрага, герцага Бургундыі.
Пасля яго смерці вобласці герцагства былі падзелены паміж Францыяй і Габсбургамі (праз шлюб з яго спадчынніцай Марыяй Бургундскай). Ні адзін бок не быў задаволены вынікамі, і распад бургундскай дзяржавы быў важным фактарам у большасці галоўных войнаў у Заходняй Еўропе больш двух стагоддзяў.
Спадчына
Пасля смерці Карла, які не пакінуў сыноў, яго пераемніцай стала 19-летняя дачка Марыя Бургундская. Неўзабаве яго шырокія ўладарствы, знясіленыя войнамі, дэ-факта спынілі існаванне як суверэнная дзяржава, быўшы падзелены паміж Людовікам XI і мужам Марыі, імператарам Максіміліянам I.
Герб Азербайджана
Герб Азербайджана — афіцыйны дзяржаўны сімвал Рэспублікі Азербайджан.
У цэнтры герба намаляваны агонь, які сімвалізуе словы Алаха на арабскай мове. Колеры, выкарыстаныя на гербе, з'яўляюцца колерамі нацыянальнага сцяга Азербайджана. Васьміканцовая зорка сімвалізуе восем галін цюркскага народа, паміж лёзамі зоркі намаляваныя маленькія васьміканцовыя зоркі.
Знізу размешчаны вянок з каласоў пшаніцы і галін дуба. Вянок з каласоў сімвалізуе багацце, урадлівасць. Галіны дуба сімвалізуюць нацыянальную ваенную моц.
Салічная дынастыя
Салічная (Франконская) дынастыя (Salier) — дынастыя каралёў Усходне-Франкскага каралеўства (Германіі) і імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Радавыя ўладанні знаходзіліся ў заходняй Франконіі ў раёне Вормса і Шпаера, таму дынастыю часта называюць Франконскай.
Гісторыя дынастыі
Родапачынальнікам дынастыі лічыцца граф Вернер (Варнарыус) I (пам.814), адзін з сыноў графа Лантберта, родапачынальніка франкскага роду Гвіданідаў. У 802—806 гадах ён быў прэфектам Усходу (Ostlandes). Пасля смерці Карла Вялікага ён быў забіты ў Ахене ў 814 годзе.
Сын Вернера I, Вернер II (пам. пасля 837) ажаніўся з Одай, дачкой графа Вормсгау Роберта III, сястрой знакамітага Роберта Моцнага. Верагодна дзякуючы гэтаму шлюбу Вернер II атрымаў у спадчыну Вормсгау.
Сваім узвышэннем род абавязаны ўнуку Вернера II, Вернеру IV (пам.917/919), графу Вормсгау і Шпеергау, які зблізіўся з герцагам Франконіі Конрадам I Старым і ажаніўся з яго дачкой. Пазней ён падтрымліваў абранага каралём Усходне-Франкскага каралеўства брата жонкі, Конрада I.
Унук Вернера IV, Конрад Руды (пам.955) ажаніўся з Ліўтгардай, дачкой караля (пазней імператара) Атона I, які прызначыў у 944 годзе Конрада герцагам Латарынгіі.
Конрад даволі хутка прывёў да падпарадкавання латарынгскую знаць. Ён здушыў мяцеж пляменнікаў ранейшага герцага Гізельберта, якія, абапіраючыся на свой замак у Монсе змагаліся за спадчыну свайго роду. Аднак хутка Конрад пасварыўся з каралём і ў 953 годзе прыняў удзел у змове Лудальфа, старэйшага сына Атона I. Супраць Конрада выступіла незадаволеная ім латарынгская знаць, узначаленая адным з пляменнікаў Гізельберта, графам Генегау (Эно) Рэнье III. У выніку Конрад быў разбіты на берагах Мааса і вымушаны быў бегчы.
У наступным годзе Конрад навёў на Латарынгію венграў, якія апустошылі Газбенгау, Намюр і Генегау. Кароль Атон I не стаў чакаць канца паўстання, прызначыўшы ў 953 годзе новага герцага. Новы герцаг, Бруна, брат Атона I, змог разбіць Конрада, які памёр у 955 годзе.
Адзіны сын Конрада, Атон I (948—1004) у момант смерці бацькі быў яшчэ дзіцем. Ён атрымаў у спадчыну франконскія ўладанні бацькі, а ў 978 годзе пасля паражэння карынтыйскага герцага Генрыха I Малодшага ў Вайне трох Генрыхаў быў зроблены сваім дзядзькам, імператарам Атонам II герцагам Карынтыі. Пасля прымірэння Генрыха Малодшага з імператарам у 985 годзе яму была вернутая Карынтыя. Атон I захаваў тытул герцага (герцаг Вормскі) і маркграфства Верона ў паўночна-ўсходняй Італіі.
У 1002 годзе кандыдатура Атона Вормскага была выстаўлена на выбарах караля Германіі. Аднак ён адмовіўся ад удзелу, за што ад новага караля Генрыха II атрымаў назад Карынтыйскае герцагства.
Ад Юдыт, унучкі герцага Баварыі Арнульфа, Атон пакінуў чатырох сыноў. З іх двое абралі духоўную кар'еру, прычым другі сын, Бруна (пам.999), пад імем Грыгорый V стаў Папам Рымскім, а чацвёрты, Вільгельм (пам.1046/1047) — біскупам Штрасбурга.
Трэці сын, Конрад I (пам.1011) атрымаў у спадчыну Карынтыю, паколькі яго старэйшыя браты да таго часу ўжо памерлі. У момант яго смерці абодва сыны былі малалетнімі, таму імператар перадаў карынтыйскае герцагства свайму набліжанаму, Адальбера фон Эпенштайну. Малодшы сын, Бруна (1004—1045) стаў біскупам Вюрцбурга. Старэйшы ж, Конрад II (1002—1039) захаваў частку Франконскіх уладанняў дзеда (Шпаер і Вормс).
Пасля смерці імператара Генрыха II у 1024 годзе Конрад беспаспяхова прэтэндаваў на Германскую карону. У 1035 годзе Конрад змог атрымаць Карынтыйскае герцагства, аднак ад герцагства былі аддзелены верхнеітальянскія гарады (Верона, Удынэ) і Карантанская марка (сучасная Штырыя). Конрад памёр у 1039 годзе бяздзетным, пасля чаго карынтыйская галіна роду згасла.
Старэйшы сын герцага Атона I, Генрых Шпаерскі (970—995) памёр пры жыцці бацькі, пакінуўшы малалетняга сына, Конрада (990—1039). Пасля смерці імператара Генрыха II у 1024 годзе ён быў абраны германскім каралём, заснаваўшы імператарскую дынастыю, якая кіравала ў Свяшчэннай Рымскай імперыі да смерці імператара Генрыха V у 1125 годзе, калі род згас.
Броды 2
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
NGC 1183
NGC 1183 — зорка ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цумалья
Цумалья (Zumaglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 537 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 13848. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Фабіян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дзьякаўка (Смаленская вобласць)
Дзьякаўка (Дьяковка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Размешчана ва ўсходняй частцы вобласці ў 17 км на ўсход ад Вязьмы, у 10 км на поўдзень ад аўтадарогі М1 «Беларусь», на беразе ракі Нікша.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Баліста
Балі́ста ((balistarum, βαλλιστης — «кідаць») — антычная зброя для кідання сферычных каменных снарадаў. Галоўны дзеючы механізм — два рычага з тарсіённымі спружынамі ў якасці штурхача, спружыны складаліся з некалькіх завес скручаных лінаў.
Старажытныя грэкі называлі такія кідальныя машыны палінтонамы (тыя, што кідаць падстрэшкам або «катапелта петроболос» — літаральна — камень супраць шчыта). Распаўсюджаная рымская назва для такой зброі — баліста. Канструкцыя балісты мала чым адрозніваецца ад катапульты, якая страляе стрэламі (ці дроцікамі) і амаль гарызантальна, у той час як баліста страляе камянямі падстрэшкам.
Агульныя звесткі
Першая згадка пра катапульту датуецца 399 да н. н.э. Дакладна вядома, што балісты выкарыстоўваліся ў часы Аляксандра Македонскага. Мяркуецца, што балісты з'явіліся на 50—60 гадоў пазней катапульты як іх мадыфікацыя. Калі катапульты выкарыстоўвалі супраць жывой сілы праціўніка, то баліста прызначаліся перш за ўсё супраць абаронных умацаваных або аблогавых збудаванняў. Дыядор, апісваючы аблогу Тыра, так называе балісту «Аляксандр усталяваў каменябойныя катапульты ў некалькіх месцах і сцены уздрыгвалі ад удараў, якія яны наносілі камянямі».
Тыпавыя цяжкія балісты кідалі камяні вагой у 2 таленты, тады як цяжкія дроцікі для катапульты важылі каля 2 кг. Балісты былі значна больш складанымі за катапульты, але эфект ад адначасовага прымянення некалькіх дзясяткаў балістаў мог быць разбуральны для абарончых сцен. Балісты выкарыстоўваліся пераважна для руйнавання абарончых збудаванняў па верхнім ярусе сцяны — навесаў, вежаў, кідальных машын, ахоўных зубцоў і для знішчэння абаронцаў сцяны. Калібр балістаў вызначаўся вагою каменя, які, як правіла, меў форму шара. Антычныя аўтары згадвалі балісты калібру ў паўталенту і талент, а таксама магутную балісту ў 3 таленты, што было надзвычайнай з'явай. Старажытнарымскі аўтар I ст. да н. э. Вітрувій, распавядаючы пра калібр балістаў, пачынае з вагі ў 0,6 кг і заканчвае трыма талентамі. Баліста калібрам у 2 таленты згадваецца ў Візантыйскім слоўніку Суда.
Пайдэ
Пайдэ (Paide, Weißenstein) — горад у цэнтральнай частцы Эстоніі, адміністрацыйны цэнтр павета Ярва. Горад вядомы замкам, пабудаваным Лівонскім ордэнам.
У гады халоднай вайны ў Пайдэ знаходзілася авіябаза Коігі.
Уэйн Брыдж
Уэйн Брыдж (Wayne Bridge; нар. ) — англійскі футбаліст, абаронца. За нацыянальную зборную Англіі правёў 36 матчаў і толькі ў адным з іх адзначыўся голам. Вядомы ў першую чаргу па выступах за «Чэлсі» і «Манчэстэр Сіці».
«Саўтгемптан»
Брыдж нарадзіўся ў Саўтгемптане, але пераехаў разам з бацькамі ва Уінчэстэр у раннім узросце, аднак сувязі з горадам не парваў. Уэйн з ранніх гадоў наведваў футбольную акадэмію «Саўтгемптана». За які і дэбютаваў у 1998 годзе.
«Чэлсі»
У 2003 годзе перайшоў з «Саўтгемптана» ў лонданскі «Чэлсі» і па выніках сезона 2003/04 быў уключаны ў сімвалічную зборную. Адносіны з галоўным трэнерам клуба Жазэ Маўрынью складаліся не заўсёды гладка, таму другую палову сезона 2005/06 Уэйн правёў у арэндзе ў «Фулхэме».
У сезоне 2006/07 з прыходам Эшлі Коўла сітуацыя з гульнявой практыкай для Уэйна зноў ускладнілася, хоць у першых матчах ён праявіў сябе цудоўна. У пачтаку 2007 года Коўл атрымаў траўму, што дазволіла Брыджу замацавацца ў складзе.
«Манчэстэр Сіці»
У студзені 2009 года перайшоў у «Манчэстэр Сіці», падпісаўшы кантракт на 4,5 гады. Спачатку гуляў у аснове, але летам 2010 года клуб набыў Аляксандара Каларава, там самым Брыдж страціў месца ў складзе. У студзені 2011 года быў адпраўлены ў арэнды ў «Вест Хэм Юнайтэд» да канца сезона 2010/11. У другой палове 2011 года заставаўся ў складзе «Манчэстэр Сіці», але не гуляў у Прэм’ер-лізе. У студзені 2012 года быў арандаваны «Сандэрлендам» да канца сезона 2011/12, а наступны сезон правёў у арэндзе ў «Брайтан энд Хоўв Альбіён» у Чэмпіёншыпе.
«Рэдынг»
У чэрвені 2013 года падпісаў аднагадовы кантракт з «Рэдынгам», які па выніках мінулага сезона страціў месца ў Прэм’ер-лізе. Згуляўшы за сезон 2013/14 у 12 матчах, у маі 2014 года пакінуў клуб і завяршыў прафесійную кар’еру.
Герб Андоры
Герб Андоры з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Андоры, сучасны герб быў зацверджаны ў 1969 годзе. Шчыт з выявай мітры і кія Урхельскага біскупа і двух быкоў сімвалізуюць сумеснае кіраванне Францыі і Іспаніі; чырвоныя палосы на жоўтым фоне — колеры Каталоніі і Беарна. Дэвіз на шчыце: «Разам мы мацней!»
IC 4025
IC 4025 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Клім Лазаравіч Грыневіч
Клім Лазаравіч Грыневіч (, в. Шасцёраўка, Клімавіцкі павет, Магілёўская губерня, цяпер, Магілёўская вобласць — , Балагое Калінінскай вобласці, цяпер Цвярская вобласць, Расія; Псеўданімы: Быліна; Траўкін; Цюльпан; Шасцёраўскі) — беларускі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Працаваў на будаўніцтве чыгункі Асіповічы — Магілёў — Рослаў (1929—1930). У 1930 годзе паступіў у Рагачоўскі педтэхнікум, у 1930 годзе пераехаў у Мінск. Працаваў на будаўніцтве, карэктарам у друкарні, літсупрацоўнікам газеты «Рабочий» і «Сельгасрабочы», сакратаром рэспубліканскага ЦК прафсаюза работнікаў сельскай гаспадаркі. У 1932 годзе паступіў на творчае аддзяленне літаратурнага факультэта МВПІ. Арыштаваны 16.3.1933; 10.8.1933 прыгавораны да двух гадоў адміністрацыйнай высылкі. Знаходзіўся ў Сары-Атачы Паўднёва-Казахстанскай вобласці Праз два гады быў мабілізаваны ў Чырвоную Армію. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў Сары-Атач, потым пераехаў у Балагое. У 1937—1941 гадах настаўнічаў у школах г. Балагое, адначасова завочна вучыўся на літаратурным факультэце Ленінградскага педінстытута. Памёр ад сухотаў.
Дэбютаваў вершамі ў 1929 (газеты «Піянер Беларусі», «Чырвоная змена»). Зборнік паэзіі «На бераг» (1932) быў прыхільна сустрэты крытыкай. Вершы апошніх гадоў жыцця не захаваліся.
Мухамор пантэрны
Мухамор пантэрны, Мухамора плямістая (Amanita pantherina) — ядавіты грыб роду сямейства.
Назва
Навуковыя сінонімы :
Апісанне
Шапка дыяметрам 4-12 см, шчыльная, спачатку паўсферычная, затым выпуклая і цалкам паднятая з тонкім рубчатым краем і (часам) невялікімі звісаючымі шматкамі, якія засталіся ад агульнага пакрывала. Скурка бураватага колеру, гладкая і бліскучая, пакрытая мноствам дробных белых шматкоў, лёгка аддзяляецца ад яе.
Мякаць белая, не мяняе свой колер на паветры, вадзяністая, далікатная, c непрыемным пахам і саладкаватым густам.
Пласцінкі частыя, белыя, не прырасталі да ножкі, часам з бураватымі плямамі ў старых грыбоў.
Ножка 4-12 см у вышыню, ∅ 1-1,5 см, белая, цыліндрычная, злёгку звужаная дагары, унізе клубнепадобна-пашыраная, полая, з белай прырослыя вольвай у выглядзе колцападобнага абадка, часам шматслаёвая. Паверхня ножкі злёгку варсістая. Кальцо, размешчанае вельмі нізка, вісячае, гладкае, крохкае, часам можа адсутнічаць.
Варгашынскі раён
Варгашы́нскі раён (Варгашинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Курганскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Варгашы.
Геаграфія
Варгашынскі раён па гадзіннікавай стрэлцы пачынаючы з поўначы мяжуе з Цюменскай вобласцю, а таксама з Макравусаўскім, Лябяж’еўскім, Палавінскім, Кетоўскім і Белазерскім раёнамі. Плошча раёна складае 2981,87 км².
Мухамор пантэрны
Апісанне
Споравы парашок белы, споры 11×7,5 мкм, шырокаэліпсаідальныя.
Варгашынскі раён
Гісторыя
Варгашынскі раён быў утвораны 3 лістапада 1923 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Мухамор пантэрны
Зменлівасць
Шапка бывае светла-бурага, карычняватага, аліўкава-бруднага і шараватага колеру.
Варгашынскі раён
Насельніцтва
Насельніцтва раёна па стане на 2020 год складала 18411 чалавек. Рускія з’яўляюцца самай вялікай этнічнай групай раёна.
Мухамор пантэрны
Экалогія і распаўсюджванне
Утварае мікарызу з многімі дрэвамі, сустракаецца ў іглічных, змешаных і шыракалістых лясах, часта пад хвояй, дубам, букам, аддае перавагу шчолачным глебам. Шырока распаўсюджаны ва ўмераным клімаце Паўночнага паўшар'я.
Сезон сярэдзіна ліпеня — канец верасня (масава ў жніўні і пачатку верасня).
Таксічнасць
Грыб моцна атрутны. Змяшчае як характэрныя для іншых атрутных мухамораў мускарын і мускарыдзін, так і скапаламін і гіасцыямін, якія сустракаюцца ў відах радоў, і некаторых іншых атрутных раслінах.
Ганьск
Ганьск (Hańsk) — тапонім у Польшчы.
Ярмолінка
Ярмолінка (Ермолинка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Сінхратрон
Сінхратро́н (ад сінхро(нны) + (элек)трон) — цыклічны рэзанансны паскаральнік зараджаных часціц (у асноўным электронаў).
Паскарэнне электронаў адбываецца ў высокачастотным электрычным полі, частата якога нязменная, і ў магнітным полі, напружанасць якога змяняецца ў часе. Пры гэтым часціцы рухаюцца па арбіце пастаяннага радыуса. З-за страт энергіі на сінхратроннае выпрамяненне электроны ў сінхратроне паскараюцца да 10 ГэВ.
Выкарыстоўваецца для атрымання пучкоў рэлятывісцкіх электронаў і пазітронаў, а таксама мяккага рэнтгенаўскага выпрамянення.
Буковічы (вёска)
Буко́вічы (, Буковичи) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Кармэн Кас
Кармэн Кас (Carmen Kass;, , Эстонская ССР) — эстонская топ-мадэль, актрыса і палітык. Сябра партыі Res Publica, была кандыдатам у дэпутаты Еўрапарламента ў 2004 годзе. У 2004 годзе была абрана прэзідэнтам шахматнага саюза Эстоніі, брала ўдзел у спаборніцтвах па шахматах.
NGC 1184
NGC 1184 (іншыя абазначэнні — UGC 2583, MCG 13-3-2, ZWG 346.2, IRAS03088+8035, PGC 12174) — галактыка ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганьск Первшы
Ганьск Первшы (Hańsk Pierwszy, да 1967 года — Ганьск, таксама Ганск) — вёска ў Польшчы, за 20 км на паўднёвы захад ад Уладавы і за 60 км на ўсход ад Любліна. Уваходзіць у склад Уладаўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба гміны Ганьск. Насельніцтва на 2018 год — 959 чалавек.
Гісторыя
Першая захаваўшаяся дакументальная згадка пра Ганьск адносіцца да 1372 года. У дакуменце, які захоўваецца ў Люблінскім дзяржаўным архіве, згадваецца двор, уласнікам якога быў Ян Ганскі. Усе будынкі былі драўлянымі, маёнтак уключаў каля 7500 валок зямлі, у тым ліку лугі, балоты і лясы.
У часы Польскага Каралеўства вёска была цэнтрам ардынацыі Ганскіх, якая налічвала да 10 тысяч моргаў ворнай зямлі. У ваколіцах вёскі захаваліся рэшткі гарадзішча-крэпасці часоў сярэднявечча.
На 1827 год у вёсцы, якая тады была часткай Царства Польскага, быў 81 двор і пражывала 615 чалавек. З 1867 года — у складзе Сядлецкай губерні.
Да 1967 года вёска насіла назву Ганьск і ўключала ў сябе тэрыторыі цяперашніх асобных вёсак Ганьск Другі і Ганьск-Калонія. У 1954—1972 гадах вёска была сядзібай аднайменнай грамады. У 1975—1998 гадах вёска адміністрацыйна ўваходзіла ў склад Хэлмскага ваяводства.
Сёння мясцовасць мае статус салецтва і з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Ганьск, рымска-каталіцкай парафіі Святога Раймунда і Ганьскага дэканата.
Белафіны
Белафіны — тэрмін, які выкарыстоўваўся з часоў Грамадзянскай вайны ў Фінляндыі (1918) да сярэдзіны 1940-х гадоў у савецкай прапагандзе, а пасля ў савецкай гістарычнай літаратуры і публіцыстыцы, і пазначаў як прадстаўнікоў кіруючага класа Фінляндыі і яго прыхільнікаў, якія перамаглі падчас Грамадзянскай вайны ў Фінляндыі, так і фінскія ўзброеныя сілы і дзяржаўна-палітычнае кіраўніцтва Фінляндыі, якія супрацьстаялі Савецкай Расіі і СССР падчас Савецка-фінскіх войнаў 1918—1920, 1921—1922, 1939—1940 і 1941—1944 гадоў.
Паводле меркавання некаторых сучасных даследчыкаў, тэрмін з’яўляецца наўмысным «вынаходствам» савецкай прапаганды. У прыватнасці, Леў Гудкоў лічыць, што па спосабе ўтварэння тэрмін з’яўляецца характэрнай для канспіралагічнай свядомасці кантамінацыяй негатыўнага кампанента (элемента семантыкі ) з нейтральным паняццем той групы, на якую накіравана ідэалагічная агрэсія. Аб’ядноўваючы такім чынам «белагвардзейцаў» з «фінамі» (а роўна палякамі, эстонцамі — у аналагічных канструкцыях «белапалякі», «белаэстонцы»), тэрмін выклікаў у памяці масавага слухача алюзіі часоў Грамадзянскай вайны і дазваляў уявіць напад на Фінляндыю як вызваленчы паход, а нацыянальную фінскую армію, якая супрацівіцца савецкаму ўварванню — як армію эксплуататараў, ворагаў уласнага працоўнага народа. Паводле меркавання Л. Д. Гудкова, рэальнай сэнсавай нагрузкі тэрмін не нёс і быў, па сутнасці, цалкам бессэнсоўным. Згодны з Львом Гудковым і Уладзімір Нявежын.
Паводле меркавання збіральніка савецкага лагернага фальклору Жака Расі, тэрмін «выдуманы савецкай прапагандай як шавіністычная лаянка, якая, тым не менш, не павінна была быць крыўднай для лаяльных фінаў (пар. „сіяніст“ замест „жыд“)».
Аднак у самой Фінляндыі, пачынаючы з Грамадзянскай вайны ў Фінляндыі 1918 года і да цяперашняга часу мае шырокае ўжыванне тэрмін «valkoiset» («белыя»), які выкарыстоўваецца для абазначэння буржуазна-дэмакратычных сіл, прыхільнікаў фінскага Сената, якія супрацьстаялі фінскім «чырвоным» («punaiset» або, грэбліва, «punikki»), а для абазначэння жарсцяў, выяўленых фінскімі «белымі» падчас і пасля заканчэння баявых дзеянняў выкарыстоўваецца тэрмін «valkoinen terrori» («белы тэрор»).
Мішы Батшуаі
Мішы Батшуаі Тунга (Michy Batshuayi Tunga; нар., ) — бельгійскі футбаліст кангалезскага паходжання, нападнік турэцкага клуба «Фенербахчэ» і нацыянальнай зборнай Бельгіі.
Каськова (Вяземскі раён)
Каськова (Каськово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4026
IC 4026 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
СБ. Беларусь сегодня
'''«СБ. Беларусь сегодня» (СБ. Беларусь сёння, раней — «Советская Белоруссия»''') — беларуская грамадска-палітычная газета, выдаецца са жніўня 1927 г. Выходзіць тыражом больш за 150 тысяч асобнікаў пяць разоў на тыдзень. Да 1937 г. называлася «Рабочий».
У гады Вялікай Айчыннай вайны выпускалася ў прыфрантавой паласе, пазней — на беларускай мове — у Маскве, са снежня 1943 г. ў Гомелі, са жніўня 1944 г. — у Мінску. Цяпер выходзіць на рускай мове пад назвай «Беларусь Сегодня».
Заснавальнікі — Адміністрацыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і рэдакцыйны савет. Галоўны рэдактар — Дзмітрый Жук.
Польскае таварыства «Асвета» ў Нясвіжы
Польскае таварыства «Асвета» ў Нясвіжы, Таварыства «Асвета», альбо «Асвета» (польск. Polskie Towarzystwo «Oświata» w Neświeżu) — польская грамадская арганізацыя, заснаваная ў 1906 годзе, якая дзейнічала ў Нясвіжы і на тэрыторыях паветаў: Навагрудскага, Слуцкага, і часткова Мінскага Мінскай губерні Расійскай імперыі. Задачай «Асветы» было адукаваць жыхароў гэтых зямель (асабліва дзяцей) у духу польскасці, а таксама ўзмацняць і распаўсюджваць на гэтых тэрыторыях польскую культуру, мову і нацыянальную свядомасць. Арганізацыя спаткалася з негатыўным стаўленнем з боку расійскай улады, таму што ўзмацненне польскасці на ўсходніх землях былой Рэчы Паспалітай супярэчыла палітыцы русіфікацыі і асіміляцыі, якую вяла Расія. Пад канец 1909 альбо на пачатку 1910 года здэлегалізавана, прайшла ў канспірацыйную дзейнасць.
Грамадска-палітычныя абставіны
12 снежня 1904 года, калі ў Расійскай імперыі насталі так званыя «свабодніцкія часы», быў выдадзены царскі ўказ, які часткова адмяняў абмежавання навучання польскай мовы. Дазваляў выкладаць яе ў элементарных і сярэдніх школах як неабавязковы прадмет, які вёўся за дадатковую высокую плату пасля ўрокаў. Стаўка залежала ад таго, колькі бацькоў выказала жаданне пасылаць дзяцей на заняткі. Такія ўмовы не спаўнялі асветніцкія патрэбаванні супольнасці мінскіх палякаў, якія спадзяваліся навучання дзяцей роднай мове і выхавання іх у польскім патрыятычным духу. Пачалі тады стварацца польскія сакрэтныя школкі, якія навучалі польскай мовы, гісторыі і культуры, а таксама ўзмацнялі польскую нацыянальную свядомасць. Паводле рапартаў царскай паліцыі ў Мінскай губерні было шырока разпаўсюджана.
Дзейнасць
4 сакавіка 1906 года быў выдадзены ўказ, які спрошчваў стваранне грамадскіх арганізацый. У сувязі з гэтым, польскія асветніцкія дзеячы ў Нясвіжы стварылі Польскае таварыства Асвета у Нясвіжы, якое была афіцыйна зарэгістраванае расійскімі ўладамі 21 снежня 1906 года. Яго мэтай было дапамагаць сакрэтным польскім школкам на тэрыторыях паветаў: Навагрудскага, Слуцкага, і часткова Мінскага Мінскай губерні Расійскай імперыі. У склад першага кіраўніцтва арганізацыі ўвайшлі: старшыня — землянін Юзаф Рэйтан; віцэ-старшыня — галоўны адміністратар Радзівілаў Альгерд Свіда; сакратар — Баляслаў Грабоўскі, скарбнік — Камімеж Рамановіч. Члены арганізацыі падкрэслівалі канечнасць ачыняць аддзелы ў вёсках і засцянках, не толькі ў дварах.
У Таварыстве адбылася дыскусыя, на якой мове вучыць беларускіх дзецей. Канчаткова было прынятае рашэнне, што Таварыства будзе займацца развіццём толькі асветы польскага характару, але адначасова не будзе прымушаць карыстацца ёй тых, хто хацелі б вучыцца на беларускай мове.
Стаўленне з боку насельніцтва
Стаўленне карэннага насельніцтва Мінскай губерні да асветніцкай дзейнасці Таварыства «Асвета» звычайна было пазытыўным. Бацькі ахвотна выпраўлялі сваіх дзяцей на вучобу ў нелегальных польскіх школах, нягледзячы на тое, што ў выпадку раскрыцця гэтай дзейнасці расійскай паліцыяй, ім пагражала пакаранне. Часам аднак здараліся выпадкі даносаў уладам на народных настаўніцаў. Часам іх рабілі нават ксяндзы і абшарнікі, якія традыцыйна асацыяваліся на гэтых землях з польскасцю. Імаверна, імі кіраваў страх перад рэпрэсіямі альбо асветніцтвам ніжэйшых грамадскіх пластоў, што абшарнікі маглі разглядаць як шкоднае іх інтарэсам. Аднак, гэта былі адзінкавыя выпадкі. Здаралася таксама, што сяляне тлумачылі адпраўку сваіх дзяцей у польскія школы таму, што «так хацеў пан».
Супраць развіцця польскай адукацыі пратэставалі некаторыя расійскія арганізацыі, у тым ліку чарнасоценцы. 28—31 жніўня 1908 года ў Мінску адбыўся сход «праваслаўнага брацтва», які прапанаваў зрабіць больш жорсткімі законы ў справе пакарання за сакрэтнае навучанне. Нэгатыўнае каментары з’яўляліся таксама ў расійскай прэсе.
Стаўленне з боку расійскай ўлады
Міма таго, што Таварыства было легалізаванае расійскімі ўладамі, гэта не значыла, што яго праца на карысць узмацнення польскасці была талераванай. Улада меркавала, што такая дзейнасць з’яўлаецца «перашкодай у асымілацыі польскай стыхіі рускай» і рознымі спосабамі стварала цяжкасці ў дзейнасці «Асветы» і іншых падобных арганізацый ў заходняй частцы Расійскай імперыі. Праводзіліся несупынныя і падрабязныя праверкі, падчас якіх шукалася парушэнне статуту, што дало б падставу для закрыцця Таварыства. Увесну 1909 году менскі губернатар аднак палічыў, што закрыць «Асвету» будзе цяжка, таму што яна не парушае закон, а яе сябры не ствараюць звычайна школаў і афіцыйна іх не фінансуюць.
У 1909 годзе пачалася масавая ліквідацыя польскіх асветніцкіх арганізацый расійскімі ўладамі. Зліквідавалі «Асвету» ў Вільні, Кіеве, а 5 снежня рашэнне аб самаразпуске пад ціскам уладаў прыняла Польскае таварыства «Асвета» ў Мінску. Хутка той сам лёс сустрэў Таварыства ў Нясвіжы. У рэчаіснасці аднак яно перайшло ў канспірацыйную дзейнасць. У той сам час значна пасілілася барацьба супраць польскага нялегальнага навучання. Гэтыя дзеянні аказаліся эфектыўнымі і давелі да абмежавання польскай асветы.
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2012
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2012 (21-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2012 года.
Абадзія-Ларыяна
Абадзія-Ларыяна (Abbadia Lariana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 3151 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 185 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 23821. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Торбачнік альпійскі
То́рбачнік альпійскі (Thlaspi alpestre) — кветкавая расліна роду сямейства.