cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мустафа Абдэль Латыф Мушэт
Біяграфія
Мустафа Абдэль Латыф нарадзіўся ў Багдадзе ў 1967 годзе. Сям’я ў 1963 годзе пераехала з Эш-Шатра ў мухафазу Ды-Кар у раён Багдаду Кадзімы. Бацька працаваў тэхнічным кіраўніком у аэрапорце Багдад.
Георгій Фёдаравіч Марозаў
Біяграфія
Вучэнне Марозава пра лес як біягеацэнатычная, геаграфічная і гістарычная з’ява паказала складаную ўзаемасувязь жывых і імкнуцца абвергнуць кампанентаў лесу, якія ўтвараюць адзіны прыродны комплекс. Навуковец даказаў, што разнастайныя формы лесу могуць быць зразуметыя толькі ў сувязі з прыродным асяроддзем — кліматам, глебай, жывёльным светам.
Мустафа Абдэль Латыф Мушэт
Біяграфія
Быў праціўнікам Садама Хусейна. У 1985 годзе эміграваў праз Іракскі Курдыстан у Германію, а затым у Вялікабрытанію, жыў у эміграцыі.
Георгій Фёдаравіч Марозаў
Біяграфія
Маразоў — аўтар класічнай працы «Вучэнне пра лес», у якім выкладзены пытанні біялогіі лясных парод, біялогіі і тыпаў лесанасаджэнняў.
Мустафа Абдэль Латыф Мушэт
Біяграфія
На працягу некалькіх гадоў працаваў калумністам і рэдактарам амерыканскай газеты «Аль-Манітор».
Георгій Фёдаравіч Марозаў
Біяграфія
Працы Марозава аказалі вялікі ўплыў на развіццё біягеацэналогіі, лесазнаўства і ўзнікнення вучэння аб прыродных комплексах жывёл.
Мустафа Абдэль Латыф Мушэт
Біяграфія
У 2003—2010 гг. быў выканаўчым дырэктарам Iraq Memory Foundation (IMF) у Лондане.
У 2012 годзе скончыў юрыдычны факультэт прыватнага Універсітэта Ат-Турат у Багдадзе. Атрымаў ступень бакалаўра ў галіне права.
7 чэрвеня 2016 года прызначаны прэм’ерам Хайдэрам Аль-Абадзі начальнікам Іракскай нацыянальнай развелвальны службы.
У сакавіку 2020 г. прадстаўнік шыіцкай групоўкі Катаіб Хезбала абвінаваціў Мустафу аль-Казымі ў датычнасьці да гібелі кіраўніка сіл «Кудс» Касема Сулеймані і Абу Махдзі Аль-Мухандзіса ў выніку авіяўдару ЗША па міжнародным аэрапорце Багдаду 3 студзеня 2020 года.
У канцы лістапада 2019 года прэм’ер Абдул-Махдзі падаў у адстаўку. Адстаўка была прынята Саветам прадстаўнікоў Іраку (парламентам) 1 снежня. 1 лютага 2020 года прэзідэнт Ірака Бархам Салех прызначыў Мухамеда Тауфіка Алаўі прэм’ер-міністрам краіны і даручыў яму сфармаваць урад. 1 сакавіка той адмовіўся фармаваць урад і адклікаў сваю кандыдатуру. 17 сакавіка прэзідэнт Ірака прызначыў Аднана аз-Зурфі прэм’ер-міністрам краіны і даручыў яму сфармаваць урад. 9 красавіка, пасля таго як Аднан аз-Зурфі склаў паўнамоцтвы, прэзідэнт Ірака прызначыў Мустафа аль-Казымі прэм’ер-міністрам краіны і даручыў яму сфармаваць урад.
7 мая Савет прадстаўнікоў Ірака выказаў давер ураду аль-Казымі і ўхваліў яго праграму. У той жа дзень аль-Казымі прынёс прысягу ў якасці прэм’ера. 12 мая змяніў Мухамеда Алі аль-Хакіма на пасады міністра замежных спраў.
Асабістае жыццё
Жанаты з дачкой доктара Махдзі аль-Алака з партыі «Дава». Мае дваіх дзяцей.
Камісія па правах чалавека ААН
Камісія па правах чалавека ААН (UNCHR) — орган Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, які з 1946 г. па 2006 г. ажыццяўляў палітыку, накіраваную на забяспячэнне і абарону правоў чалавека. Была створана па ініцыятыве Эканамічнага і сацыяльнага савета ААН у адпаведнасці з артыкулам 68 Статута ААН.
У 1993 годзе ў мэтах каардынацыі і ўзамацнення ролі ААН у дзейнасці па забяспячэнні правоў чалавека была ўтворана пасада Вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека.
У 2006 годзе камісія была пераўтворана ў Савет па правах чалавека ААН.
NGC 7704
NGC 7704 (іншыя абазначэнні — PGC 71810, UGC 12684, MCG 1-60-5, ZWG 407.14, NPM1G +04.0613) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ельна (Мёрскі раён)
Е́льна (, Ельно) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска y складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года хутар уваходзіў у склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Лехміна
Лехміна (Лехмино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Свята-Пакроўская царква (Лань)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Лань Нясвіжскага раёна.
Гісторыя
Размешчана на ўскраіне вёскі, на могілках. Пабудавана ў 1842—1844 гадах за кошт князя Радзівіла і памешчыка Грыневіча, прыгонныя сяляне якіх складалі прыход. Перабудавана ў 1863 г. за кошт казны, з якой на перабудову і іканастас выдзелена 2202 рублі. Адрамантавана ў 1904 г. Царква — помнік драўлянага дойлідства.
Брама-званіца
Насупраць галоўнага фасада царквы знаходзіцца мураваная двух'ярусная брама-званіца з 3 арачнымі праёмамі ў першым ярусе і 1 у другім. Накрыта шатровым дахам з макаўкай.
Архангельскі сабор (Масква)
Сабо́р свято́га Архістратыга Міхаіла (Архангельскі сабор) у Крамлі — праваслаўны храм, размешчаны на Саборнай плошчы Маскоўскага Крамля.
Гісторыя
Першы драўляны Архангельскі сабор у Крамлі ўзнік на месцы цяперашняга, магчыма, яшчэ падчас княжання Міхаіла Харабрыта, брата Аляксандра Неўскага, у 1247—1248 гадах.
У 1333 годзе, за адно лета, Іван Каліта пабудаваў новы каменны храм — па зароку, у падзяку за збавенне Русі ад голаду, выкліканага жытам, якое пайшло ў рост і не дало зерняў. Новы Архангельскі сабор быў асвячоны мітрапалітам Феагностам 20 верасня 1333 года.
Існы сабор быў збудаваны ў 1505—1508 гг. пад кіраўніцтвам італьянскага дойліда Алявіза Новага на месцы старога сабора XIV стагоддзя і асвячоны 8 лістапада 1508 года мітрапалітам Сымонам. З 1599 года па 1765 год пры саборы знаходзіўся асобыя архірэі, абавязкам якіх было здзяйсняць паніхіды ў дні памінання князёў і цароў. З 1743 года па 1883 год быў кафедральным храмам Маскоўскай епархіі. З 1771 па 1801 год протаіерэем сабора быў Пётр Аляксееў, крупный лексикограф, автор «Церковного словаря».
Паводле Найвышэйшага наказу, Найсвяцейшы Сінод указам ад 23 лютага 1895 года за № 809 перадаў Архангельскі сабор з епархіяльнага ў Прыдворнае ведамства з усёй маёмасцю, капіталам і (часова) клірам.
Да ўрачыстасцей па выпадку 300-годдзя дому Раманавых (1913), у саборы былі зроблены вялікія працы па рэстаўрацыі і добраўпарадкаванню, у прыватнасці, па малюнку вялікага князя Пятра Мікалаевіча былі збудаваны шаты над магільняй цара Міхаіла Фёдаравіча з 2-я масіўнымі лампадамі. Імператар Мікалай II, прыбыўшы ў Крэмль 24 мая 1913 года, прайшоў у Архангельскі сабор і запаліў лампады.
Уладзімір Кірылавіч Якавенка
Уладзімір Кірылавіч Якавенка ( — ) — камандзір партызанскай брыгады імя Д. Т. Гуляева, якая дзейнічала на тэрыторыі Беларусі ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1938 годзе пасля заканчэння тэхнікума апрацоўкі дрэва. Працаваў на пасадзе інструктара, майстра зборачнага цэха, намеснік начальніка сушыльнага цэха ў калоніі МУС г. Жытоміра. Без адрыву ад вытворчасці скончыў аэраклуб.
С 1939 года ў Чырвонай Арміі — матарыст авіяпалка, курсант авіяшколы, стралок-бамбардзір.
З 22 чэрвеня 1941 года ўдзельнічаў у баях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў. 28 чэрвеня яго самалет быў моцна пашкоджаны, летчык цяжка паранены. Удзельнік Бабруйскага камуністычнага падполля. З лістапада 1941 года па снежань 1943 года ў партызанах  — баец, камандзір аддзялення, камандзір роты. З красавіка 1942 года камісар, затым камандзір партызанскага атрада імя Варашылава.
З верасня 1943 года па ліпень 1944 года — камандзір 99-й партызанскай брыгады імя Дз. Ц. Гуляева, якая дзейнічала каля Глуска, Парыч і Акцябра.
У 1944—1948 галоўны дзяржаўны інспектар па гандлі ў Брэсцкай вобласці. У 1948—1951 вучыўся ў Маскоўскай вышэйшай гандлёвай школе. У 1951—1955 галоўны дзяржаўны інспектар па гандлі Гомельскай вобласці. У 1955—1958 старшыня праўлення Гомельскага аблспажыўсаюза. У 1958—1965 старшыня выканкама Гомельскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных.
1965—1970 — старшыня Праўлення Белкаапсаюза. З чэрвеня 1970 года да сыходу на пенсію ў 1983 годзе працаваў на пасадзе намесніка Старшыні Праўлення і за 18 гадоў шмат зрабіў для паляпшэння гандлю, павелічэння вытворчасці тавараў народнага спажывання на прадпрыемствах спажывецкай кааперацыі, а таксама развіцця іншых галін кааператыўнага гаспадаркі краіны.
Кандыдат у члены ЦК КПБ у 1960-61, член Рэвізійнай камісіі КПБ у 1961-66, член ЦК КПБ у 1966-71. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1963-71.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Баявога Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны Першай ступені і Чырвонай Зоркі, медалямі Партызану Айчыннай вайны Першай і Другой ступені, а таксама медалем За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.
Сям’я
Сын Уладзіміра Кірылавіча  — вядомы расійскі дыпламат.
Творы
Аўтар успамінаў:
Пабачыіўка
Пабачыіўка (Побочії́вка) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Мэры Лікі
Мэры (Мары) Дуглас Лікі (Leakey, Mary Douglas) (6 лютага 1913, Лондан — 9 снежня 1996, Найробі) — брытанскі і кенійскі антраполаг і археолаг, жонка і паплечнік Луіса Лікі.
Біяграфія
Іншай важнай знаходкай Лікі стала сківіца з Лаэтолі — мясцовасці, размешчанай у 40 км ад цясніны Алдувай, асобіна, якой належала костка, была названая аўстралапітэкам афарскім (Australopithecus afarensis). У 1976—1978 гг. у Лаэтолі былі знойдзеныя зацвярдзелыя адбіткі ступняў трох гамінідаў, якія пакінулі сляды ў мяккім вулканічным попеле больш за 3,65 млн гадоў таму, што стала найстаражытным сведчаннем прамахаджэння.
У 1970 годзе для магчымасці азнаямлення грамадскасці з адкрыццямі, зробленымі ёю ў Алдувайскай цясніне, Мэры Лікі адкрыла музей, экспазіцыю якога потым дапоўніла знаходкамі з Лаэтолі.
Фёдар Аляксеевіч Астахаў
Фёдар Аляксеевіч Астахаў (, вёска Лядоўскія Выселкі, Кашырскі павет, Тульская губерня, цяпер Кашырскі раён, Маскоўскай вобласці —, Масква, РСФСР) — савецкі военачальнік, маршал авіяцыі (1944).
Біяграфія
Нарадзіўся 27 студзеня (8 лютага) 1892 года ў в. Лядоўскія Выселкі Тульскай губерні ў сям’і селяніна. Скончыў рэальнае вучылішча ў Кашыры ў 1910 годзе. З 1910 года працаваў на прадпрыемствах Масквы: чарнарабочы, слесар, гідратэхнік па свідраванні артэзіянскіх студняў, электраманцёр. У 1913 годзе прызваны ў Рускую імператарскую армію, служыў радавым у паветраплавальнай роце. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне. Скончыў 3-ю Маскоўскую школу прапаршчыкаў у 1915 годзе, Севастопальскую ваенную авіяцыйную школу ў 1916 годзе. Астахаў быў пакінуты ў гэтай жа школе інструктарам і служыў у ёй да 1918 года, застаючыся ў першым афіцэрскім воінскім званні прапаршчыка.
У Чырвонай Арміі з 1918 года. Скончыў Ваенна-акадэмічныя курсы вышэйшага камсаставу РСЧА ў 1923 годзе.
Падзіл (Срыбнянскі раён)
Падзіл (Поді́л) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Лідзія Андрэеўна Навумава
Лідзія Андрэеўна Навумава (, Новая Беліца, Гомельскі раён —, Талачын, Віцебская вобласць) — беларуская партыйная і гаспадарчая дзяячка, Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Біяграфія
Нарадзілася 4 красавіка 1933 года ў Новай Беліцы.
Працавала аграномам у калгасе «XVIII партз’езд».
У 1957 годзе скончыла Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію.
У 1962 годзе ўзначаліла калгас «Перамога» (з 1977 года — калгас «Імя Леніна») Талачынскага раёна. У яе калгасе пасяўныя плошчы павялічыліся да 3,5 тысячы гектараў. У канцы 1970-х гадоў у гаспадарцы атрымлівалі звыш 40 цэнтнераў збожжавых з гектара, жывёлаводы здавалі па 1,5 тысячы тон свініны за год.
Памерла 5 снежня 2022 года ў Талачыне. . Пахавана ў в. Копці Віцебскага раёна.
Узнагароды
Ордэны Леніна, Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, шматлікія медалямі, з’яўляецца Ганаровай грамадзянкай Талачынскага раёна.
Нікола-Нямошчанка
Нікола-Нямошчанка (Никола-Немощенка) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Спіс аб’ектаў PGC (812001—813000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (812001—813000)
Пахлава
Пахлава́, або баклава́ (بقلاوة) — папулярны кандытарскі выраб з слаістага цеста з арэхамі ў сіропе, шырока распаўсюджаны ў кухнях усходніх народаў, найперш у турэцкай, азербайджанскай, арабскай, крымска-татарскай. Гатуюць пахлаву таксама балгары і грэкі.
Гісторыя
Паводле гісторыка Нуры Джанлы, першыя згадкі пра слодыч датаваны XV стагоддзем: «Традыцыя гатаваць тонкае цеста для пахлавы прыйшла ад асірыйцаў. У кулінарнай кнізе музея асманскіх султанаў у палацы Тапкапы захаваўся запіс часоў султана Фаціха, згодна з якім першая „паклава“ была прыгатавана ў палацы ў жніўні 1453. Запэўніваюць, што султан настолькі ўпадаваў вынаходніцтва повара, што загадаў увекавечыць увекавечыць яго рэцэпт. З тае пары пахлаву гатуюць на кожнае свята».
Паводле іншай версіі, пахлаву прыдумалі на паўвостраве Малая Азія ў VIII стагоддзі да н.э. Грэчаскія мараплаўцы і гандляры неўзабаве рассмакавалі вабнасці баклавы. Яна так пацяшала іх густ, што яны прывезлі яе рэцэпт у Афіны. Асноўны ўнёсак грэкаў ва ўдасканаленне гэтага слодычу заключаўся ў стварэнні цеста, якое дазволіла раскатваць яго да таўшчыні ліста, у адрозненне ад грубага і хлебападобнага цеста анаталійцаў.
Прыгатаванне
Пахлава — шматслойны дэсерт, які вырабляюць з лістоў цеста таўшчынёю з паперу, якія прамазваюць маслам і выкладаюць слаямі ў прамавугольны посуд для выпякання ці скручваюць у цыліндрыкі. Меленыя і дробна парубаныя грэчаскія арэхі ці фісташкі выкладаюць між слаямі цеста, якія да гэтай пары выпякаюцца і набрыняюць росчынай цукру і соку лімона са спецыямі і ружовай вадой.
1 верасня
1 верасня — дзвесце сорак чацвёрты (дзвесце сорак пяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Кальдэзія відомцалістая
Кальдэ́зія відомцалістая (Caldesia parnassifolia) — від водна-балотных кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Водна-балотная травяністая расліна вышынёй да 100 см, з тонкім кароткім карэнішчам, на якім утвараюцца зімавальныя пупышкі (турыёны). Сцябло прамастойнае. Лісце ў прыкаранёвай разетцы, на чаранках, круглаватай або яйцападобнай формы, з сэрцападобнай асновай, з 5—15 дугападобнымі жылкамі. У наземнай формы лісце дробнае, на кароткіх чаранках. У воднай формы — на доўгіх чаранках і плавае, падводнае — стужкападобнае. Кветкі двухполыя, дробныя, белага колеру, па адной, зрэдку па 2—3 на галінках кальчакова-гронкападобных ці мяцёлчатых суквеццях. Плод — шматарэшак, складзены з 8—10 арэшкаў.
Распаўсюджанне і экалогія
Рэліктавы від трацічнага перыяду. Сустракаецца на на тэрыторыі Еўропы, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі, Паўночнай Амерыкі, Аўстраліі, на Мадагаскары, у Японіі. Цяплолюбівая расліна. Расце на забалочаных участках і па берагах вадаёмаў, на балотах. Цвіце ў чэрвені—жніўні. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна.
Ахоўваецца на тэрыторыі Венгрыі, Германіі, Літвы, Польшчы, Украіны, шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Паэтын
Паэтын (Пое́тин) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Башары
Баша́ры (, Башары) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Берыт Ліндхальм
Берыт Марыя Ліндхальм (Berit Maria Lindholm, у дзявоцтве Ю́нсан Jonsson;, ) — шведская оперная спявачка (драматычнае сапрана).
Скончыла оперна-драматычную школу ў Стакгольме ў 1963 годзе. З 1966 года выступала ў буйнейшых тэатрах Еўропы і Амерыкі. Адна з лепшых выканальніц 20 стагоддзя сапранавых партый у операх Рыхарда Вагнера: Брунгільда, Ізольда, Лізавета і Венера, Эльза («Валькірыя», «Трыстан і Ізольда», «Тангейзер», «Лаэнгрын»). Сярод іншых партый: Аіда, Амелія («Аіда», «Баль-маскарад» Джузэпэ Вердзі), Леанора («Фідэліа» Л. Бетховена), Тоска, Турандот («Тоска», «Турандот» Дж. Пучыні), Касандра («Траянцы» Г. Берліёза).
Шамава
Ша́мава (, Шамово) — вёска ў Беларусі, у Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 34 км у напрамку на паўночны захад ад горада Мсціслаў, за 100 км ад Магілёва, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Цёмны Лес. Каля вёскі працякае рака Рухва.
Гісторыя
Вядомая з XVIII стагоддзя. У 1737 годзе вёска ў Мсціслаўскай правінцыі. З 1777 года мястэчка, з 1784 года цэнтр воласці ў Мсціслаўскім павеце. З 1846 года ў Магілёўскім павеце, у 1861 годзе — мястэчка ў Мсціслаўскім павеце. У 1880 годзе у мястэчку дзейнічалі школа, царква, аптэкі, 30 крам, у 1897 годзе — 2 крупадзёркі, вадзяны млын, пошта, хлебазапасны магазін, 32 крамы, 4 карчмы. З 20 жніўня 1924 года да 29 жніўня 1959 года Шамава — цэнтр сельсавета ў Мсціслаўскім раёне. У 1929 годзе быў пабудаваны тарфяны завод, дзейнічалі шавецкая і сукнавальная майстэрні, млын.
У час Вялікай Айчыннай вайны ў лістападзе 1941 года, ліпені 1942 года і верасні 1943 года нямецка-фашысцкія захопнікі палілі вёску і загубілі 500 яе жыхароў.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Спа
Спа (Spa) — горад у правінцыі Льеж у Валоніі, Бельгія.
Муніцыпалітэт размешчаны ў Ардэнскіх гарах і вядомы як папулярная рэкрэацыйная тэрыторыя. Побач з горадам знаходзіцца знакамітая аўтагоначная траса Спа-Франкаршам, дзе праводзяцца гонкі Формулы-1. Плошча муніцыпалітэта — 39,85 км². Насельніцтва Спа складае 10 543 чалавека.
Капыльшчына (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Святлана Генадзьеўна Карасёва
Святлана Генадзьеўна Карасёва (, Зінькіў, Палтаўская вобласць, УССР) — беларуская вучоная, кандыдатка філасофскіх навук (2000), дацэнтка (2007).
Біяграфія
У 1988 годзе скончыла аддзяленне філасофіі гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1997 годзе скончыла аспірантуру Інстытут філасофіі і права НАН Беларусі па спецыяльнасці «Гісторыя філасофіі». У 2000 годзе абараніла кандыдатскую дыссертацыю па спецыяльнасці «Гісторыя філасофіі».
З 2007 года працуе выкладчыкам у Беларускім дзяржаўным універсітэце (курс «Рэлігіязнаўства» для студэнтаў спецыяльнасцяў «Філасофія», «Сацыялогія» і «Псіхалогія»).
Навуковая дзейнасць
Вобласць навуковых даследаванняў — рэлігіязнаўства (праблема вызначэння рэлігіі, пытанні сацыялогіі і псіхалогіі рэлігіі).
Ініцыятар і галоўны кіраўнік першага на Беларусі масштабнага даследавання «Тыпалогія рэлігійнасці ў сучаснай Беларусі» (2012—2015 гг.). Для даследавання спецыяльна распрацоўвалася сацыялагічная анкета, рэспандэнты — жыхары розных гарадоў (як буйных, так і дробных) і населеных пунктаў Беларусі. У выніку даследавання былі атрыманыя дадзеныя, якія маюць самастойнае значэнне ў адносінах да цэлага масіву, на грунце якога распрацоўваецца тыпалогія. Гэтыя дадзеныя адлюстроўваюць дэмаграфічныя асаблівасці, прычыны звароту і каштоўнасныя ўсталёўкі рэлігійнага насельніцтва. Паводле дадзеных, рэлігійныя (у той ці іншай ступені) беларусы ўяўляюць сабою дэмаграфічна разнастайную групу, з перавагай жанчын, са стабільным сямейным становішчам, з высокім узроўнем адукаванасці і кваліфікаванай занятасці, якая мае ў якасці асноўных (але не вылучных) матываў звароту да рэлігіі ўплыў сацыяльнага атачэння і пошук асабістага сэнсу.
Арганізацыя канферэнцый
Традыцыйныя секцыі на канферэнцыях: гісторыя релігіі, філасофія рэлігіі, сацыялогія рэлігіі, культуралогія рэлігіі, антрапалогія рэлігіі, псіхалогія рэлігіі, метадалогія рэлігіязнаўства, нетрадыцыйная рэлігійнасць.
Вучэбныя праграмы
Карасёва С. Г. Типовая учебная программа по учебной дисциплине для специальности 1-21 02 01 Философия
NGC 7705
NGC 7705 (іншыя абазначэнні — PGC 71811, ZWG 407.13, NPM1G +04.0614) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Савынці (Срыбнянскі раён)
Савынці (Сави́нці) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Цецерына (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ені Лінд
Е́ні Лінд, Жэні Лінд (,  — ) — шведская оперная спявачка (лірыка-каларатурнае сапрана), першая шведская оперная зорка сусветнага маштабу. Уладальніца ўнікальнага голаса, праславілася вытанчаным экспрэсіўным выкананнем і вывастранай вакальнай тэхнікай. Дзякуючы бліскучаму верхняму рэгістру магла выконваць партыі драматычнага сапрана. За свой чысты, свежы і моцны голас была названа сучаснікамі «шведскім салаўём».
Біяграфія
Ені Лінд пазашлюбнае дзіцё 22-гадовага Нікласа Ёнаса Лінда, музычна адоранага бухгалтара, і Ганны Марыі Фельбург, настаўніцы, паходжаннем з сярэдняга класу, якая трымала невялікі пансіянат для дзяўчынак. Жылі яны ў абмежаваных эканамічных умовах. Ад маці Ені ўспадкавала моцную волю, ад бацькі — музычныя здольнасці.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1994)
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі 1994 года — першыя выбары прэзідэнта ў Беларусі, і пакуль адзіныя, якія адбыліся ў два туры. Галасаванне адбылося, адпаведна, 23 чэрвеня і 10 ліпеня 1994 года. Перамогу ў другім туры атрымаў Аляксандр Лукашэнка.
Ені Лінд
Біяграфія
З 9 гадоў Ені вучылася спяваць пры Каралеўскім тэатры Стакгольма. Спачатку выступала ў дзіцячых партыях. Потым была прынята ў трупу тэатра. Першы поспех прыйшоў пасля выканання партыі Агаты ў оперы Карла Вебера «Вольны стралок» ў 1838 годзе. Пасля прэм’еры яна прачнулася знакамітай і стала ўлюбёнкай Стакгольма. Затым яе голас моцна пашкодзіўся і яна з’ехала ў Парыж, каб вучыцца ў знакамітага выкладчыка вакалу, майстра італьянскай школы. Майстар вынес вердыкт — голаса няма. Але год ўпартай вучобы вывеў Ені на новы ўзровень майстэрства. Голас быў выратаваны. Ені вярнулася ў Каралеўскую Оперу Стакгольма, паспяхова гастралявала па Скандынавіі. У 1940 годзе ў Капенгагене яна сустрэлася з Гансам Хрысціянам Андэрсенам, для якога стала апошняй любоўю. Ён прысвячаў ёй казкі і складаў вершы ў яе гонар. Але яна глядзела на яго толькі як на сябра.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1994)
Выбары 1994 у Беларусі былі ўнікальныя. Беларусь заставалася адзінай дзяржавай у Еўропе, дзе ва ўладзе знаходзілася кіраўніцтва, абранае яшчэ камуністычным рэжымам.
Ені Лінд
Біяграфія
У 1844 годзе па запрашэнні Джакома Мейербера Ені паехала ў Берлін, дзе дэбютавала ў партыі Нормы ў оперы Беліні. З гэтага моманту яна стала еўрапейскай зоркай. Яна атрымлівала ангажамент у тэатрах Германіі і Аўстрыі. Сярод яе прыхільнікаў былі Роберт Шуман, Гектар Берліёз, Фелікс Мендэльсон, неўзаемна закаханы ў яе і іх цёплыя адносіны захаваліся да самай смерці Мендэльсона. Яна выконвала партыі ў операх, , ,.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1994)
Перадгісторыя
15 сакавіка 1994 года Вярхоўны Савет прыняў Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, па якой яна была абвешчана ўнітарнай дэмакратычнай сацыяльнай прававой дзяржавай. У адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспубліка Беларусь з’яўляецца прэзідэнцкай рэспублікай. 29 сакавіка 1994 года Вярхоўным Саветам прыняты закон аб выбарах Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. 6 красавіка 1994 года прынятая пастанова Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў аб тэрмінах: 15—24 красавіка 1994 года — утварэнне мясцовых камісіяў па выбарах, 15—24 красавіка — вылучэнне ініцыятыўных груп прэтэндэнтаў на пасаду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, 25—29 красавіка — утварэнне ўчасткаў для галасавання, 25 красавіка — 14 мая — збор подпісаў дэпутатаў Вярхоўнага Савета за прэтэндэнтаў, з моманту рэгістрацыі ініцыятыўнай групы да 15 мая — збор подпісаў грамадзян, 27 мая — 2 чэрвеня — афіцыйная рэгістрацыя кандыдатаў. Такім чынам, перыяд з 2 па 22 чэрвеня аддаваўся зарэгістраваным кандыдатам на агітацыю. Першыя выбары прэзідэнта Беларусі прайшлі 23 чэрвеня (1 тур) і 10 ліпеня (2 тур) 1994 года.
Струбніца
Стру́бніца (, Струбница) — аграгарадок у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Ені Лінд
Біяграфія
Пасля поспеху ў Германіі і Аўстрыі Лінд паехала ў Лондан, дзе 4 мая 1847 года спявала ў спектаклі Мейербера. На спектаклі прысутнічала каралева Вікторыя. На наступны дзень The Times выйшла з станоўчым отзывом. Лiнд правяла ў Лондане 2 паспяховых года і ў 1849 годзе абвясціла аб сыходзе з оперы. Ёй было 29. На апошнім спектаклі ў Лондане 10 мая 1849 года прысутнічала каралева Вікторыя і каралеўская сям’я.
Струбніца
Вядомыя асобы
У Струбніцы пахаваны дзяржаўны дзеяч Ян Тадэвуш Біспінг (каля 1741—1822), землеўласнікі Каміль, Ян Біспінгі.
Ені Лінд
Біяграфія
У 1950 годзе Лінд пагадзілася на делавую прапанову шоўмена і адправілася ў гастрольнае турнэ па Амерыцы. Нью-Ёрк сустрэў Лінд захоплена. Выдаткі на рэкламу хутка сябе акупілі. На канцэртах яна выконвала рамансы, арыі з опер, любімыя шведскія народныя песні. Ёй наносілі візіты знатныя асобы Амерыкі. Канцэрты прыносілі велізарныя прыбыткі, якія Ені аддавала на дабрачыннасць. Выканаўшы абавязацельствы перад Барнумам, Лінд працягнула сваё гастрольнае турнэ самастойна. Падчас тура Ені сустрэла, брытанскага кампазітара нямецкага паходжання. Яна выйшла за яго замуж 5 лютага 1852 года і разам яны вярнуліся ў Еўропу, дзе Ені пазней нарадзіла траіх дзяцей.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1994)
Прэтэндэнты
Вылучэнне кандыдатаў адбывалася шляхам збору подпісаў грамадзян (неабходна было больш за 100 000) альбо подпісаў дэпутатаў (больш за 70). Выбарчая камісія зарэгістравала 19 ініцыятыўных груп па зборы подпісаў, групе Віктара Альшэўскага было адмоўлена ў рэгістрацыі. Заўвага: Генадзь Карпенка падаў у камісію 108 354 подпісы, але частка з іх былі аб’яўленыя несапраўднымі. Ён таксама сабраў 78 подпісаў дэпутатаў, але частка з іх адмовіліся ад подпісу, і ўрэшце засталося 64.
Ені Лінд
Біяграфія
У 1855 годзе яны пасяліліся ў Англіі. На працягу 20 гадоў Лінд перыядычна давала канцэрты. Гэтую частку свайго творчага жыцця яна прысвяціла араторыям і песням. Апошні яе канцэрт ў 1883 годзе быў дабрачынным. А з 1882 года на працягу некалькіх гадоў Лінд выкладала вакал у Каралеўскім музычным каледжы Лондана.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1994)
Першы тур
Колькасць выбаршчыкаў на гэты момант складала 71 % ад насельніцтва Рэспублікі Беларусь (7 349 710 чалавек паводле звестак да выбараў, 7 476 586 чалавек паводле ўдакладненых паслявыбарчых звестак). У скрынях для галасавання было падлічана 5 904 312 бюлетэняў (78,97 % ад колькасці выбаршчыкаў), з іх несапраўдных — 121 509. Галасаванне адбывалася 23.VI.1994, у чацвер, з 7:00 да 22:00.
Ені Лінд
Біяграфія
Ені Лінд ціха памерла 2 лістапада 1887 года ў маёнтку пад Лонданам у акружэнні родных і блізкіх.
Прэзідэнцкія выбары ў Беларусі (1994)
Першы тур
У першым туры Аляксандр Лукашэнка набраў 44,82 % (2 646 140 галасоў), Вячаслаў Кебіч — 17,33 % (1 023 174 галасы), Зянон Пазняк — 12,82 % (757 195 галасоў), Станіслаў Шушкевіч — 10 % (585 143 галасы), Аляксандр Дубко — 6 % (353 119 галасоў), Васіль Новікаў — 5 % (253 009 галасоў), 165 023 галасы былі пададзены супраць усіх.
Другі тур
У другім туры з 7 476 205 выбаршчыкаў прынялі ўдзел 5 278 331 (70,6 %). Аляксандр Лукашэнка набраў 4 241 026 галасоў, альбо 80,1 % (56 % галасоў выбаршчыкаў, з улікам яўкі), Вячаслаў Кебіч — 748 329, альбо 14,1 %. 17 193 бюлетэні былі прызнаны несапраўднымі.
Ені Лінд
Біяграфія
Вучылася спевам у Каралеўскай вышэйшай музычнай школе ў Стакгольме, з 1838 года ў трупе Каралеўскага тэатра, з 1844 года ў Прыдворным тэатры ў Берліне, іншых тэатрах Еўропы. З 1856 года жыла ў Вялікабрытаніі.
Творчасць
Мела голас вялікага дыяпазону, прыгожага тэмбру і крыштальнай чысціні (яе называлі «шведскім салаўём»). Сярод партый, у тым ліку драматычнае сапрана: Норма, Аміна («Норма», «Самнамбула», В. Беліні), Аліса («Роберт-д'ябал» Дж. Меербера), Амалія («Разбойнікі» Дж. Вердзі), Адзіна («Любоўны напой» Г. Даніцэці) і інш. Яе творчасць — значны этап у станаўленні шведскага нацыянальнага рамантызму.
Музей цясніны Алдувай
Музей цясніны Алдувай (Olduvai Gorge Museum) адкрыты ў 1970 годзе археолагам Мэры Лікі для таго, каб прадставіць наведвальнікам магчымасць азнаёміцца з важнымі для антрапалогіі адкрыццямі, зробленымі ў цясніне Алдувай. Пазней дадаліся экспанаты і з размешчаных ў 25 кіламетрах на поўдзень раскопак у мясцовасці Лаэтолі.
Ені Лінд
Творчасць
Ені Лінд была незвычайнай прымадоннай, не любіла тэатральную фальш, інтрыгі, качавое жыццё. Зарабляла велізарныя грошы, большую частку якіх аддавала на дабрачыннасць. Была далёкая ад мітусні тэатральнага жыцця, але з трапятаннем ставілася да музыкі. Мноства аб’ектаў у Еўропе і Амерыцы названы ў яе гонар — вуліцы, паркі, школы. У Каліфорніі ёсць горад. У 2006 годзе ў Швецыі ўведзена ў абарачэнне банкнота 50 крон з партрэтам Ені Лінд на фоне будынка каралеўскай оперы.
Музей цясніны Алдувай
Аб музеі
Музей размешчаны на тэрыторыі запаведніка Нгорангора.
Экспазіцыі музея прысвечаны знойдзеным у наваколлях касцям продкаў сучаснага чалавека, а таксама фрагментам шкілетаў вымерлых жывёл. Цэлая зала адведзена для адбіткаў ног старажытных людзей.
У 1998 годзе інфраструктура музея была абноўлена.
Красноўцы
Красно́ўцы (, Красновцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваверскага сельсавета.
Будзёнаўка (Мсціслаўскі раён)
Будзёнаўка (, Будёновка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Васільеўскае (Цёмкінскі раён)
Васільеўскае (Васи́льевское) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Былое ўладальніцкае сяло Гжацкага павета.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Ратамка)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Ратамка Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца каля чыгуначнай станцыі на вул. Прывакзальная, 9.
Міхаіл Уладзіміравіч Пятровіч
Міхаіл Уладзіміравіч Пятровіч (нар., Любанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны-эканаміст. Доктар эканамічных навук, прафесар.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Ратамка)
Гісторыя
Пабудавана ў 1997 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з дрэва, у пачатку XXI стагоддзя абкладзена цэглай і павялічана. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам, па цэнтры якога ўзвышаецца 4-гранны шатровы барабан са шпілем-крыжом. Па баках далучаны прыдзелы пад 2-схільнымі пакрыццямі, да фасада — нізкі прытвор з 4-граннай шатровай званіцай. Фасады расчлянёны стральчатымі аконнымі праёмамі.
Міхаіл Уладзіміравіч Пятровіч
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1969—1973), аспірантуру Маскоўскага кааператыўнага інстытута, дактарантуру Акадэміі кіравання.
Працаваў у Беларускім філіяле Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута эканомікі кааператыўнага гандлю (1973—1987), Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце кан’юнктуры і попыту (1987—1991). У 1992—1997 гадах — дырэктар Беларускага інстытута рынку. У 1997—2012 гадах — працаваў у Акадэміі кіравання. З 2012 года працуе ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце.
Юрый Аляксандравіч Сенажацкі
Юрый Аляксандравіч Сенажацкі (нар., в. Шыпілавічы, Любанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі самбіст. Майстар спорту міжнароднага класа, чэмпіён Еўропы, шматразовы прызёр чэмпіянатаў свету па самба.
Сакырынці (Срыбнянскі раён)
Сакырынці (Соки́ринці) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
У ХІХ стагоддзі сяло Сакырынці было ў складзе Сакырынцкай воласці Прылуцкага павета Палтаўскай губерні.
Scythris apicalis
Від сустракаецца ў Еўропе.
Ілья Ігаравіч Лукашэвіч
Ілья Лукашэвіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца салігорскага «Шахцёра».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», у 2015 годзе пачаў выступаць за дубль, а ў 2017 годзе замацаваўся ў яго складзе.
У чэрвені 2017 года стаў таксама прыцягвацца да асноўнай каманды, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 10 верасня 2017 года ў хатнім матчы супраць «Слуцка» (1:1), выйшаўшы на замену ў другім тайме. Сезон 2018 пачынаў у дублі, аднак неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе асноўнай каманды.
У студзені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск» і неўзабаве стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», падпісаўшы трохгадовы кантракт. Аднак, у складзе тарпедаўцаў гуляў толькі за дубль. У ліпені 2019 года пасля прагляду перайшоў у клуб сербскай Суперлігі «Пролетар» з Нові-Сада. На полі з’яўляўся рэдка, за год прыняў удзел у трох сустрэчах.
У ліпені 2020 года далучыўся да салігорскага «Шахцёра», дзе гуляў за дубль, у асноўнай камандзе з’яўляўся толькі на лаўцы запасных. У верасні 2020 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», дзе спачатку заставаўся на лаўцы запасных, пазней згуляў у двух матчах.
З пачатку 2021 года трэніраваўся з рэчыцкім «Спадарожнікам», аднак толькі ў красавіку афіцыйна папоўніў склад каманды. Гуляў у «Спадарожніку» да канца чэрвеня, пераважна ў стартавым складзе.
У жніўні 2021 года далучыўся да сталічнага «Энергетыка-БДУ», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе і стаў адным з асноўных ігракоў. У снежні 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Энергетык-БДУ».
У студзені 2023 года падпісаў трохгадовы кантракт з салігорскім «Шахцёрам».
Міжнародная кар’ера
З 2017 года стаў прыцягвацца да моладзевай зборнай Беларусі. Дэбютаваў у зборнай у афіцыйных матчах 5 чэрвеня 2018 года, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Албаніі (2:3). У далейшым трывала выклікаўся ў моладзевую зборную, хоць нярэдка заставаўся на лаўцы запасных.
Шарк
Акулій заліў (Заліў Шарк Бей) знаходзіцца ў самай заходняй кропцы ўзбярэжжа Аўстраліі. Яго плошча — 2,3 млн га. Гэты рэгіён унесены ў спіс ЮНЕСКА на аснове адпаведнасці адразу 4 крытэрыям прыроднай спадчыны, што з'яўляецца рэдкім выпадкам у сусветнай практыцы.
Геаграфічнае распалажэнне раёна Акульега заліва ўнікальнае. У гэтым месцы сыходзяцца разам тры кліматычныя зоны. Многія з прадстаўленых тут відаў раслін растуць на межах арэалаў іх распаўсюджання. У раёне Акульега заліва пражывае адна з найбуйнейшых папуляцый воднага млекакормячага — дзюгоня (каля 10 тыс. асобін). У водах заліва жывуць некалькі відаў чарапах, мноства рэдкіх рыб, медуз і ракападобных. Славутасцю гэтых мясцін з'яўляецца Вурамельская банка з плошчай акваторыі каля 1030 км²; яе дно пакрыта дываном з марскіх водарасцей. Унікальны феномен Акульега заліва — страматаліты. Гэтыя падушкападобныя вапнавыя стварэнні з'яўляюцца вынікам дзейнасці калоній старажытных цыянабактэрый. Яны пражывалі ў гэтых мясцінах 3,5 млрд гадоў таму і лічацца аднымі з найстаражытнейшых формаў жыцця на Зямле.
NGC 7706
NGC 7706 (іншыя абазначэнні — PGC 71817, UGC 12686, MCG 1-60-6, ZWG 407.15) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Замкавішча
Апісанне
Комплекс складаецца з уласна гарадзішча Замкавішча, селішча і курганнага могільніка.
Пляцоўка гарадзішча памерам 35,5×64 м. Заходні бок умацаваны валам (цяпер прасочваецца толькі ў паўднёва-ўсходнім куце), з поўдня была абмежавана возерам і моцна забалочанай поймай безназоўнага ручая (цяпер асушанае балота з торфараспрацоўкамі). Побач селішча XI—XVI ст. плошчай 4 га. Курганны могільнік X—XIII ст. не захаваўся.
На думку А. Мяцельскага, комплекс — рэшткі старажытнага Нясвіжа, цэнтра воласці Клецкага княства, у XV ст. перанесенага на Ушу.
Даследванні
Гарадзішча адкрыта У. С. Астапавым у 1951 годзе. У 1953 годзе даследавана А. Р. Мітрафанавым на плошчы 48 м².
Культурны пласт 1,4 м, моцна пашкоджаны пазнейшымі пахаваннямі. А. Мітрафанаў выявіў у культурным пласце два слоі. У ніжнім знойдзены матэрыялы культуры штрыхаванай керамікі (IV—V ст.) — абломкі рабрыстых слоікавых гаршкоў, гліняныя прасліцы. У верхнім — матэрыялы XI—XVI ст., але большасць з іх XII—XV ст. — рэшткі ганчарнага посуду XI—XII ст., жалезны нож для жніва, дзяржанне сярпа, ключы, чатырохгранны наканечнік стралы, фрагмент амфары. Матэрыялы раскопак захоўваюцца ў Баранавіцкім краязнаўчым музеі.
Побач размешчана селішча плошчай 4 га. Шурфоўкай В. Пазднякова ў 1992 годзе выяўнены матэрыял XI—XVI ст., большасць з яго XII—XV ст.
Курганны могільнік X—XIII ст., вядомы яшчэ на пачатку XX ст. і адзначаны Г. Штыхавым, да цяперашняга часу не захаваўся.
Чайлдфры
Чайлдфры або добраахвотная бяздзетнасць (childfree — свабодныя ад дзяцей) — адсутнасць дзяцей і свядомае нежаданне калі-небудзь мець іх.
Размова не ідзе пра людзей, якія адкладваюць нараджэнне дзяцей на больш позні тэрмін ці не маюць цвёрдай пазіцыі ў гэтым пытанні. Бясплодныя могуць быць, могуць і не быць чайлдфры, бо, з аднаго боку, прыроджанае бясплоддзе не з'яўляецца свядомым выбарам, а чайлдфры могуць добраахвотна пайсці на стэрылізацыю; з другога боку, магчымая наяўнасць прыёмных дзяцей. Хоць наяўнасць дзіцяці супярэчыць фармальнаму азначэнню, яно не перашкаджае некаторым людзям адносіць сябе да чайлдфры.
Добраахвотная бяздзетнасць можа быць заснаваная на вельмі разнастайных (у тым ліку і ўзаемавыключальных) варыянтах асабістых перакананняў; гэта акалічнасць не дазваляе казаць пра «перакананнях чайлдфры», пагатоў пра «ідэалогію чайлдфры».
Этымалогія і ўжыванне
Паняцце «childfree» узнікла ў процівагу слову «childless» («бяздзетны»), якое, на думку некаторых, азначае, што дзяцей «не хапае» і яны жаданыя. Чайлдфры сцвярджаюць, што іх жыццё можа быць паўнавартасным і без патомства. Некаторыя з іх могуць любіцымі, некаторыя адчуваюць да іх непрыязнасць, але агульнымі для ўсіх чайлдфры з'яўляюцца: нежаданне станавіцца бацькам і, у большасці выпадкаў, адсутнасць дзіцяці.
Гісторыя словы не зусім ясная; яно, магчыма, было ўведзена ў 1970-х Нацыянальнай Арганізацыяй для Не-Бацькоў (цяпер не існуе). Папулярнасць набыло ў 1990-я, калі Леслі Лафейет сфарміравала адну з першых сучасных суполак чайлдфры, the Childfree Network.
У англійскай мове слова стала часткай штодзённай гаворкі, у асяродзі чайлдфры часта скарачаецца да «CF».
Матывацыя
Чайлдфры спасылаюцца на мноства розных прычын, у прыватнасці:
Mass Effect Galaxy
Mass Effect Galaxy — гульня, выпушчаная для iPhone і iPod Touch у чэрвені 2009 года, якая ўяўляе сабой «гісторыю паміж эпізодамі», распавядае пра падзеі, якія адбыліся ў сусвеце Mass Effect без удзелу капітана Шэпарда.
Сюжэт
Галоўны герой — Джэйкаб Тэйлар, адстаўны салдат Альянсу, які далучаецца да каманды Шэпарда ў Mass Effect 2. Падзеі гульні пачынаюцца на борце карабля «Арктурыянскі Нефрыт», дзе гульцу трэба адбіць напад батарыянскіх тэрарыстаў. Па прыбыцці на Цытадэль Джэйкаба знаходзіць яго былы камандзір, маёр Дэрэк Ізунамі, які прапануе яму прыняць удзел у расследаванні хвалі батарыянскіх злачынстваў. Гульцу неабходна адправіцца на станцыю «Карфагена» і сустрэцца з Мірандай Лоўсан, якую мы таксама ўбачым у камандзе. Яна падасць гульцу інфармацыю пра магчымы напад тэрарыстамі пасла батарыянцаў, адпраўленага для заключэння мірнага дагавора з Альянсам Сістэм, і дасць некалькі зачэпак. Падчас расследавання гулец наведвае Тартугу, станцыю Ан'Кедар і планету Бекке і пазнае інфармацыю пра вірус, які экстрэмісты збіраюцца выкарыстоўваць і пра тое, што праўдзівая мэта — Рада Цытадэлі, а пасол не ахвяра, а выканавец. Джэйкаб неадкладна адпраўляецца на Цытадэль і паспявае прадухіліць тэракт.
Сілінкі
Сілінкі (Силинки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бацюшкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Васільеўскага сельскага паселішча.
Кнышын
Кнышын (Knyszyn) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Манецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Кнышын. Насельніцтва 2758 чал. (2008).
Знаходзіцца за 25 км на паўночны захад ад Беластоку, на аўтамабільных дарогах і.
Гісторыя
Сяло было заснавана ў пачатку XVI стагоддзя ў Бельскім намесніцтве (старостве) канцлерам Вялікага Княства Літоўскага Мікалаем Радзівілам, які пабудаваў тут паляўнічы двор. З 1513 года ў Падляскім ваяводстве. У 1520 годзе Мікалай Радзівіл фундаваў у Кнышыне касцёл. У 1528 годзе Кнышын перайшоў да вялікага князя Жыгімонта Аўгуста, які ўладкаваў тут паляўнічую рэзідэнцыю. З сярэдзіны XVI стагоддзя — цэнтр Кнышынскага староства. 18 кастрычніка 1568 года Кнышын атрымаў магдэбургскае права і герб «у залатым полі чорная галава зубра». У 1569 годзе паводле ўмоў Люблінскай уніі перайшоў да Каралеўства Польскага. У 1571 годзе Жыгімонт Аўгуст заснаваў у месце Праабражэнскую царкву (пазней уніяцкую). 7 ліпеня 1572 года ў Кнышыне памёр Жыгімонт Аўгуст. У 1579 годзе Ян Замойскі фундаваў тут мураваны касцёл Св. Яна Евангеліста, асвячоны ў 1601, і шпіталь. З сярэдзіны XVII стагоддзя прыйшоў з заняпад пасля разбурэння шведамі.
У 1795 годзе ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай апынуўся ў складзе Прусіі, а з 1815 года — у Расійскай імперыі.
У 1921 годзе паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора, апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, цэнтр павета Беластоцкага ваяводства.
Джало
Джало́ (Jolo) — востраў архіпелага Сулу. На працягу некалькіх стагоддзяў з’яўляўся цэнтрам султаната Сулу. У нашы дні ў складзе Філіпінаў. Плошча — 869 км². Насельніцтва (2005 г.) — 530 000 чал.
Геаграфія
Востраў Джало месціцца за 947 км на поўдзень ад Манілы. Выцягнуты з захаду на ўсход на 61,06 км. Найбольшая шырыня з поўначы на поўдзень — 23,4 км. Мае вулканічнае паходжанне. Вулкан Джало ўяўляе сабою групу маладых шлакавых конусаў і кратараў. Найвышэйшы конус Туматангус (811 м) лічыцца найбольш маладым. Апошняя актыўнасць вулкана зарэгістравана 21 верасня 1897 г. у форме падводнага вывяржэння і цунамі. У цэнтральнай частцы вострава маюцца кратарныя азёры Панамаа і Сейт. Вада апошняга ўтрымоўвае сульфаты. На Джало сустракаюцца гарачыя крыніцы.
Інгушская аўтаномная вобласць
Інгушская аўтаномная вобласць (Ингушская автономная область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе РСФСР, якая існавала ў 1924—1934 гадах.
Джало
Геаграфія
Клімат трапічны вільготны. Джало знаходзіцца па-за межамі зоны сталых тайфунаў.
Інгушская аўтаномная вобласць
Цэнтр — горад Уладзікаўказ.
Джало
Гісторыя
У XV ст. на Джало сфарміравалася некалькі дзяржаўных утварэнняў. У дзяржаве Бванса да ўлады прыйшоў араб Шарыфул Хашэм Саед Абу Бакр. Ён садзейнічаў распаўсюджанню іслама і заснаваў дынастыю султанаў Сулу. Султанат праіснаваў да пачатку XX ст., пакуль ЗША не ўключылі яго тэрыторыю ў склад Філіпінаў. На працягу гісторыі галоўная рэзідэнцыя султанаў змяняла сваё становішча некалькі разоў, аднак працягвала заставацца на востраве. У нашы дні найбольшым населеным пунктам з’яўляецца горад Джало, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Сулу.
Віскліна
Ві́скліна (, Висклино) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Інгушская аўтаномная вобласць
Гісторыя
Інгушская аўтаномная вобласць была ўтворана 7 ліпеня 1924 года з Інгушскай нацыянальнай акругі скасаванай Горскай АССР. Цэнтрам вобласці быў прызначаны горад Уладзікаўказ, які не ўваходзіў у склад вобласці, меў статус аўтаномнага горада і з'яўляўся таксама цэнтрам Паўночна-Асецінскай аўтаномнай вобласці.
Джало
Гісторыя
Ліквідацыя незалежнасці султаната прывяла да ўдзелу мясцовых мусульман у паўстанні 1899—1913 гг. Падчас Другой сусветнай вайны востраў быў акупаваны японцамі. У 1945 г. астравіцяне садзейнічалі амерыканскім войскам у вызваленні. З 1970-х гг. палітычнае становішча зноў пагоршылася з-за з’яўлення радыкальных мусульманскіх груповак. У 2005 г. адбылося ўзброенае выступленне групы Абу-Саяф, задушанае філіпінскай арміяй. Тэрарыстычныя акцыі і захоп заложнікаў працягваліся і пазней.
Інгушская аўтаномная вобласць
Гісторыя
З 16 кастрычніка 1924 года Інгушская аўтаномная вобласць у складзе Паўночна-Каўказскага края.
Джало
Асаблівасці культуры
Большасць астравіцян належаць да этнічнай супольнасці таўсуг, якая сфарміравалася ў эпоху існавання султаната Сулу. Хаця султанат быў ліквідаваны ў пачатку XX ст., нашчадкі манархаў карыстаюцца значнай павагай. У 2018 г. 5 прэтэндэнтаў на тытул султана заключылі пагадненне аб сумесных намаганнях для стварэння аўтаномнай дзяржавы Замбасулта ў складзе Філіпінаў. У мінулым непасрэдная ўлада султанаў распаўсюджвалася толькі на ўзбярэжжа. У цэнтральнай частцы вострава дзейнічала ўлада традыцыйных правадыроў. У нашы дні існуюць 2 асноўныя астраўныя дыялекты. Дыялект гімбаханун распаўсюджаны ва ўнутраных раёнах, дыялект парыянум — на ўзбярэжжы.
Інгушская аўтаномная вобласць
Гісторыя
15 студзеня 1934 года Інгушская аўтаномная вобласць была аб'яднана з Чачэнскай аўтаномнай вобласцю ў Чачэна-Інгушскую аўтаномную вобласць.
Джало
Асаблівасці культуры
Асноўнымі заняткамі астравіцян да нашых дзён з’яўляюцца сельская гаспадарка, рыбалоўства і гандаль. Захоўваюцца традыцыйныя рамёствы — ткацтва, разьба па дрэву, выраб халоднай зброі.
Інгушская аўтаномная вобласць
Гісторыя
8 сакавіка 1926 года Ачалукскі раён быў перайменаваны ў Пседахскі, а Горны раён падзелены на Галашкінскі і Прыгарадны (г. Уладзікаўказ).
Станам на 1 кастрычніка 1931 года ў склад вобласці ўваходзілі чатыры раёны:
Насельніцтва
Паводле вынікаў усесаюзнага перапісу насельніцтва 1926 года насельніцтва вобласці складала 75 133 чал.
Нацыянальны склад насельніцтва размяркоўваўся наступным чынам :
Трасцянэць (Срыбнянскі раён)
Трасцянэць (Тростяне́ць) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Срыбнянскай пасялковай грамады.