cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нікаля Сарказі
Агульная палітычная характарыстыка
Сарказі з’яўляецца постаццю, у вышэйшай ступені якая палярызоўвае грамадства. Ён — самы папулярны і ў той жа час самы непапулярны з правых палітыкаў апошняга часу, яго асоба з’яўляецца прадметам сталай крытыкі і насмешак з боку левых. Распаўсюджаныя такія феномены, як адмысловыя акцыі «анты-Сарказі», галасаванне па прынцыпе «хто заўгодна, толькі не ён». У той жа час прыхільнікі Сарказі таксама з’яўляюцца магутнай і досыць кансалідаванай сілай.
Кар’ера да абрання прэзідэнтам
У 1974 Сарказі ўступіў у партыю «Саюз дэмакратаў за рэспубліку». У 22 гады ён стаў членам гарадской рады ў родным Нейі-сур-Сен, у 28 — мэрам горада (1983), застаючыся на гэтым пасту да 2002. У 1979—1981 узначаліў моладзевы камітэт па падтрымцы Жака Шырака на прэзідэнцкіх выбарах 1981 года. З гэтага моманту ён стаў саюзнікам і пратэжэ будучага прэзідэнта.
У 1993 Сарказі ўславіўся тым, што асабіста вёў перамовы з тэрарыстам, які ўзяў у закладнікі дзяцей у дзіцячым садзе Нейі. У тым жа годзе ён увайшоў ва ўрад Эдуара Баладура, дзе атрымаў крэсла міністра па бюджэце і пост афіцыйнага прадстаўніка ўрада. Акрамя гэтага выконваў абавязкі міністра па камунікацыях. Шырак вельмі добразычліва да яго ставіўся, аднак на выбарах 1995 года ён парваў з Шыракам і падтрымаў Баладура, чый рэйтынг у пачатку выбарчай кампаніі складаў 50 %, тады як у Шырака быў усяго 14 %. Пасля таго, як Шырак выйграў выбары, Сарказі пазбавіўся сваіх пастоў ва ўрадзе. Шырока распаўсюджанае меркаванне, што Шырак успрыняў паводзіны Сарказі як здраду, і з гэтага моманту стаўленні двух французскіх палітыкаў сталі варожымі. Аднак на выбарах 2002 года Сарказі падтрымаў Шырака, і ў маі 2002 пасля свайго цяжкага перавыбрання прэзідэнт прызначыў Сарказі міністрам унутраных спраў ва ўрадзе Жан-П’ера Рафарэна.
У 2004 у сувязі з вызваленнем месца старшыні кіруючай партыі «Саюз народнага руху» (старшыня Ален Жупэ быў абвінавачаны ў карупцыі і прысуджаны да паразы ў правах) пачаліся пошукі новага лідара. Сарказі разглядаўся як найбольш верагодны кандыдат. Шырак і яго прыхільнікі першапачаткова высунулі лозунг «Хто заўгодна, толькі не Сарказі», але ў выніку змушаныя былі саступіць, і ў маі 2004 Сарказі быў абраны старшынёй (85,1 % галасоў). Па дамове з Шыракам, ён пакінуў міністэрскія пасты і засяродзіўся на партыйнай працы. За час яго старшынства колькасць членаў партыі павялічылася. Калі 31 мая 2005 кабінет міністраў сышоў у адстаўку з-за няўдалага галасавання па Еўрапейскай канстытуцыі, Сарказі быў запрошаны ў новы ўрад Дамініка дэ Вільпена, дзе для яго быў адноўлены раней скасаваны пост дзяржаўнага міністра — другой асобы ва ўрадзе.
Дзейнасць ва ўрадзе
На пасту міністра ўнутраных спраў яму прыйшлося шукаць рашэнне некалькіх вострых праблем. У прыгарадах буйных гарадоў квітнела злачыннасць, Францыю захапіла хваля антысемітызму, расла напружанасць у мусульманскай абшчыне. Абвастрэнне становішча было характэрна і для традыцыйнага месца сепаратысцкай напружанасці — вострава Корсіка, дзе ў 2002 адбылося больш 200 тэрактаў.
Рэформы, якія праводзіў Сарказі, выклікалі неадназначную рэакцыю. Ліберальная грамадскасць вінаваціла яго ў замаху на грамадзянскія правы. Курс на барацьбу з злачыннасцю ўключаў узмацненне прысутнасці паліцыі на вуліцах і пашырэнне паўнамоцтваў праваахоўных органаў. Узмацнілася барацьба з прастытуцыяй. Быў узмоцнены кантроль на дарогах, што дазволіла знізіць лік ДТЗ. Падчас беспарадкаў у прыгарадах Парыжу (2005) Сарказі назваў іх удзельнікаў хуліганамі і адкідамі (voyous et racailles). Ён таксама заклікаў «ачысціць прыгарады керхерамі» («Керхер», або, у французскім вымаўленні, «Каршер» — фірма, якая вырабляе прылады для мыйкі пад моцным ціскам машын, фасадаў будынкаў і т. п.), што выклікала грамадскі рэзананс.
У адносінах з ісламскай абшчынай праводзіў гнуткую палітыку. Узмацніў жорсткасць кантролю за нелегальнай іміграцыяй. Падчас пратэстаў супраць закона аб забароне хіджабаў у школах прама заявіў, што проціпастаўленне ісламу рэспубліканскім каштоўнасцям недапушчальна. З іншага боку, ён вядомы як прыхільнік канцэпцыі «пазітыўнай дыскрымінацыі», якую, аднак, прэм’ер і прэзідэнт паспяшаліся адпрэчыць як супярэчную ідэалам роўнасці. У 2003 падтрымаў стварэнне прыватнай некамерцыйнай Французскай рады па мусульманскай рэлігіі. Таксама прапанаваў змяніць закон 1905 аб аддзяленні царквы ад дзяржавы, каб дазволіць фінансаванне рэлігійных арганізацый з французскіх грошай замест замежных ахвяраванняў, якія толькі спрыяюць распальванню радыкалізму.
У сваёй кнізе «Рэспубліка, рэлігія і надзея» Сарказі заявіў у 2004: «Я належу каталіцкай культуры, каталіцкай традыцыі, каталіцкай веры. Нават калі мая рэлігійная практыка носіць эпізадычны характар, я лічу сябе членам Каталіцкай Царквы». 21 красавіка 2007 у інтэрв’ю каталіцкаму штотыднёвіку «Famille Chrétienne» заявіў, што хрысціянства «было сведкай нараджэння французскай нацыі» і пакінула «велізарную спадчыну культурных, маральных, інтэлектуальных і духоўных каштоўнасцей». Іншаму каталіцкаму выданню — «Le Pélerin» — Сарказі паведаміў 4 мая, незадоўга да абрання прэзідэнтам, што Францыя — «свецкая краіна», а яго каталіцкія перакананні не будуць «прама ўплываць» на палітычную праграму; у той жа час ён выказаўся за традыцыйны гетэрасексуальны шлюб і супраць эўтаназіі.
Абранне прэзідэнтам
14 студзеня 2007 агульнанацыянальны з’езд партыі «Саюз за народны рух» (UMP, ЗНР) 98 % галасоў зацвердзіў Сарказі ў якасці кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах (канец красавіка-пачатак мая 2007). За некалькі дзён да з’езду СНР аб сваёй падтрымцы кандыдатуры Сарказі публічна заявілі Ален Жупе (экс-прэм’ер Францыі) і Мішэль Аліа-Мары (міністр абароны). Яшчэ адзін былы прэм’ер-міністр, Жан П'ер Рафарэн, выступіў на з’ездзе з адназначнай падтрымкай Сарказі. Такім чынам, кіраўніцтва партыі вызначылася на карысць аднаго кандыдата. 21 сакавіка аб сваёй падтрымцы яго кандыдатуры заявіў і Жак Шырак, які рашыў не балатавацца ў трэці раз. У сакавіку 2007 Сарказі сышоў з паста міністра, каб прысвяціць сябе перадвыбарнай кампаніі.
Перад выбарамі Сарказі вёў актыўную кампанію, сустракаючыся са сваімі прыхільнікамі як у рэгіёнах, якія традыцыйна падтрымліваюць правых, так і ў тых, што галасуюць за сацыялістаў. Яго апаненты вінавацілі Сарказі ў тым, што ён не можа наведаць недабрабытны парыжскі квартал без 300 чалавек аховы. Першапачаткова па выніках апытанняў Сарказі некалькі саступаў Руаяль, але пачынаючы з лютага нязменна лідыраваў ва ўсіх рэйтынгах.
У першым туры выбараў, які адбыўся 22 красавіка 2007, Сарказі набраў 31 %; другое месца заняла кандыдат сацыялістаў Сегален Руаяль. Наступная кампанія была адзначаная інтрыгай вакол лёсу 18 % галасоў, якія атрымаў у першым туры Франсуа Байру. Байру спачатку заявіў, што не падтрымае ні аднаго з кандыдатаў, але затым сказаў, што «не будзе галасаваць за Сарказі».
Другі тур 6 мая прынёс перамогу Сарказі, які набраў 53 %. У дзень выбараў, яшчэ да аб’явы папярэдніх вынікаў, пачаліся беспарадкі левай моладзі ў Ліёне і Парыжы. Канстытуцыйны савет абвясціў канчатковыя вынікі выбараў 10 мая і абвясціў Сарказі прэзідэнтам рэспублікі, пачынаючы з моманту заканчэння паўнамоцтваў Шырака.
Прэзідэнцтва
Уступленне на пасаду Сарказі адбылося 16 мая.
Змены ў статусе прэзідэнта
У чэрвені-ліпені 2007 г. другая жонка прэзідэнта Сесілія выконвала шэраг грамадскіх даручэнняў, звязаных з вызваленнем асуджаных лівійскім судом балгарскіх медыкаў. Гэта (а таксама карыстанне ёю фінансамі Елісейскага палаца) паставіла яе пад нападкі прэсы, крытычнай да яе мужу, аднак у кастрычніку 2007 года Нікаля і Сесілія развяліся. Да шлюбу Сарказі з Карлай Бруні 2 лютага 2008 г. у Францыі не было першай ледзі (да гэтага прэзідэнтамі, без шлюбу, былі толькі халасты да абвяшчэння імператарам Луі Напалеон Банапарт і аўдавелы Рэнэ Каці). Сарказі стаў першым прэзідэнтам, якія ўступіў у шлюб падчас знаходжання на пасадзе.
Унутраная палітыка. Урад
17 мая Сарказі прызначыў прэм’ер-міністрам свайго блізкага паплечніка Франсуа Фіёна, які займаў падчас другога тэрміна Шырака міністэрскія пасты. 18 мая Фіён сфарміраваў урад, куды ўвайшлі экс-прэм’ер Ален Жупэ (як дзяржаўны міністр), левы дзеяч Бернар Кушнер (як міністр замежных спраў) і шэраг членаў кабінета дэ Вільпена, уключаючы Мішэль Аліа-Мары, якая ўзначаліла МУС.
У чэрвені таго ж года парламенцкія выбары ў Францыі прынеслі партыі Сарказі большасць, аднак яна атрымала некалькі менш месцаў, чым разлічвала. Акрамя таго, не абраны дэпутатам Жупэ падаў з урада ў адстаўку.
На пасту прэзідэнта Сарказі заснаваў мноства камісій і кансультатыўных рад, закліканых вырашыць розныя ўнутрыпалітычныя і эканамічныя праблемы; увосень 2007 года справаздачы павінны былі падаць не менш 16 камісій — унікальны выпадак у гісторыі Пятай рэспублікі.
У кастрычніку-лістападзе 2007 разгарэліся новыя грамадскія маніфестацыі і страйкі ў Францыі (асабліва маштабным стаў страйк працаўнікоў транспарту), якія неўзабаве ізноў перараслі ў беспарадкі ў прыгарадах Парыжу, супастаўныя па маштабе з падзеямі 2005 года.
Крымінальны пераслед
1 ліпеня 2014 г. ў Парыжы Сарказі быў затрыманы паліцыяй, пасля допыту яму ў судзе прад’яўленае абвінавачванне ў злоўжыванні службовым становішчам, карупцыі, гандлі ўплывам у перыяд выканання прэзідэнцкіх паўнамоцтваў.
16 лютага 2016 г. пракурор Парыжа Франсуа Мален паведаміў пра пачатак расследавання супраць экс-прэзідэнта Францыі Нікаля Сарказі па падазрэнні ў незаконным фінансаванні перадвыбарчай кампаніі. Следчыя пракуратуры заяўлялі, што выдаткі на прэзідэнцкую кампанію Сарказі больш чым у 2 разы перавысілі ўсталяваны законам парог на выкарыстанне сродкаў з перадвыбарчага фонда.
20 сакавіка 2018 г. французская паліцыя затрымала Сарказі ў рамках расследавання магчымага незаконнага фінансавання Лівіяй яго перадвыбарчай кампаніі ў 2007 г. Гэта першы выпадак у сучаснай Францыі, калі пад вартай знаходзіцца былы кіраўнік дзяржавы.
Фелікс Сямёнавіч Шэрман
Фелікс Сямёнавіч Шэрман (нар., ) — савецкі мастак. Жывапісец, тэатральны мастак, мастак-графік, скульптар.
Біяграфія
Скончыў «Крымскае мастацкае вучылішча імя Н. С. Самокіша» (1963—1968 гг.), «Харкаўскі дзяржаўны мастацкі інстытут» (1973—1977 гг). Жыў і працаваў у горадзе Горкі (зараз — Ніжні Ноўгарад).
З 1977 года пачаў працаваць мастаком-пастаноўшчыкам у Горкаўскім (цяпер Ніжагародскім) Тэатры юнага гледача і, акрамя таго, афармляў спектаклі ў розных тэатрах краіны. У 1983 годзе прыняты ў члены Саюза мастакоў СССР. З 1985 года цалкам прысвяціў сябе заняткам жывапісам, скульптурай і графікай, адначасова выкладаючы ў Горкаўскім тэатральным вучылішчы. Пачынаючы з 1975 года, Ф. Шэрман удзельнічаў (у якасці сцэнографа) у розных агульнасаюзных і рэспубліканскіх выстаўках.
Капрыяна
Насельніцтва складае 588 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 38030. Тэлефонны код — 0462.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo.
Барыслаў
Барыслаў — гістарычнае паселішча з захаваным гістарычным арэалам і традыцыйным характарам дадзенага асяроддзя. Адзіны горад у свеце, які размешчаны на прамысловым нафтагазавым радовішчы са шматлікімі крыніцамі мінеральных і лячэбных вод.
Размяшчэнне
Горад размешчаны ў перадгор'і і на паўночна-ўсходніх схілах Украінскіх Карпат (Усходнія Бескіды) і ў міжгорных западзінах на рацэ Тысмяніца. Барыслаў — гэта адзіны горад у свеце, які вырас на прамысловым нафтавым і газавым радовішчы. Перапад вышынь у горадзе вельмі значны: ад 308 да 641 метраў над узроўнем мора.
Праз Барыслаў працякаюць прытокі Тысменіцы — патокі Раточынка, Крушальніца, Безназоўны, Ропны, Панэрлянка, Лошань і іншыя, якія падчас паводак моцна разліваюцца, наносячы значны ўрон гораду.
Каля Барыслава размешчаны Нацыянальны парк «Сколеўскія Бескиды». Функцыянуюць Барыслаўскае і Сходніцкае лясніцтвы. Вакол горада пераважаюць букава-піхтавыя лясы.
З геалагічнага пункту гледжання горад Барыслаў размешчаны на плошчах Барыслава-Пакуцкага пакрыву. Каля Барыслава знаходзяцца радовішчы нафты, газу, азакерыту, сланцаў, пяску, гіпсу, солі. Існуюць таксама і 10 крыніц мінеральных вод тыпу «Нафтуся».
Гісторыя
Побач з горадам у I тысячагоддзі да н.э. на скальнай групе Камень паблізу вёскі Урыч функцыянавала паганскае свяцілішча. Навукоўцы выявілі 270 петрагліфаў. У IX—XIII ст. на гэтых скалах існаваў магутны дзяцінец Тустань.
Сучасны Барыслаў знаходзіцца на тэрыторыі старадаўніх паселішчаў Барыслаў, Баня Катоўская, Губыч, Мразніцы, Тустанавіч (назва ад Тустані), якія ад другой паловы XIX ст. хутка перабудоўваліся і ў пачатку XX ст. зліліся ў адзін горад. Першае пісьмовае згадванне аб Барыславе — ў грамаце польскай каралевы Ядвігі ад 19 сакавіка 1387.
У сувязі з рэвізіяй 1692 г. вёскай валодалі 6 шляхцічаў. Тады ў Барыславе было 37 кметаў, 3 млыны, 2 карчмы. Колькасць двароў была 48.
За першым падзелам Польшчы (1772) Барыслаў у складзе Усходняй Галіцыі трапіў пад уладу Габсбургаў, спачатку гэта была Аўстрыйская імперыя, а пазней Аўстра-Вугорская імперыя.
Ад сярэдзіны XIX ст. Барыслаў стаў вядомым прамысловым цэнтрам здабычы і перапрацоўкі нафты і газу.
31 снежня 1872 г. у горадзе ўведзена ў эксплуатацыю чыгунка.
У студзені і чэрвені 1901 г. у горадзе страйкавалі рабочыя шахт. Патрабаваннямі страйкоўцаў было павышэнне зарплаты, 8-мі гадзінны працоўны дзень, поўнае сацыяльнае забеспячэнне работнікаў (уключаючы атрыманне жылля). Падчас чэрвеньскага страйку паміж працоўнымі і паліцыяй адбылася сутычка, у выніку якой некалькі рабочых было арыштавана.
Першы ўсеагульны працоўны страйк у Барыславе адбыўся ў ліпені-жніўні 1904 г. Страйкоўцамі была створана рабочая міліцыя, функцыямі якой была ахова страйкоўцаў ад дзеянняў штрэйкбрэхераў. Паміж забастоўшчыкамі і паліцыяй адбыліся сутыкненні, але паліцэйскіх сіл відавочна не хапала, тады для падаўлення страйку ў горад былі накіраваныя дадатковыя паліцэйскія атрады і воінскія падраздзяленні аўстрыйскай арміі, колькасцю больш за пяць тысяч чалавек. У пачатку жніўня 1904 г. забастоўка была задушана.
Пасля заканчэння войнаў, якія працягваліся з 1914 па 1921 годы, Галічына зноў апынулася пад польскай уладай. Хоць і прыйшла новая ўлада, але парадкі засталіся тыя ж і пакутавалі ад таго пераважна бедныя слаі насельніцтва галіцкага краю. Барацьба працоўных за свае правы працягвалася і ў далейшым.
Так, 6 лістапада 1923 г. адбылося адно з найбуйнейшых выступленняў барыслаўскіх рабочых. Шматтысячны мітынг працоўных сабраўся каля будынка прафсаюзаў, дзе яны патрабавалі лепшага фінансавага і сацыяльнага забеспячэння работнікаў. Туды прыбылі таксама ваенныя і паліцэйскія атрады. Адбылася сутычка, якая скончылася стралянінай, у выніку якой двое загінулых і некалькі дзесяткаў параненых. Жорсткая расправа польскай арміі і паліцыі над бяззбройнымі людзьмі абурыла ўвесь Барыслаў. Таго ж дня ўсе працоўныя горада і суседняй Сходніцы спынілі сваю працу. У 1963 г. гэта падзея была ўвекавечана мемарыяльнай табліцай, якая была ўстаноўлена на фасадзе Палаца культуры нафтавікоў.
Пастановай Савета Міністраў Польшчы ад 20 мая 1930 г. да горада Барыслава былі далучаны навакольныя паселішчы: гарадок Тустанавічы і вёскі Баня Катоўская, Губічы і Мразніца, што ўтварылі сучасны Барыслаў.
У пачатку верасня 1939 г. Барыслаў быў заняты немцамі, якія 24 верасня перадалі горад савецкім войскам.
Да 21 мая 1959 г. Барыслаў быў горадам абласнога падпарадкавання Драгобыцкай вобласці (далучанай у гэты дзень да Львоўскай вобласці), а з 30 снежня 1962 г. быў горадам абласнога падпарадкавання Львоўскай вобласці.
Кажухаў
Кажухаў (Kożuchów, Freystadt in Schlesien) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 480 км на захад ад Варшавы і за 25 км на поўдзень ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Навасольскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Кажухаў. Займае плошчу 5,94 км². Насельніцтва 9,5 тыс. чалавек.
Мікалай Мікалаевіч Гэ
Мікалай Мікалаевіч Гэ (Никола́й Никола́евич Ге,, Варонеж-) — рускі жывапісец.
Біяграфія
Вучыўся ў Пецярбургскай АМ (1850-57) у П. В. Басіна. У 1857-59 гадах працаваў у Рыме, у 1860-69 у Фларэнцыі. Жыў у Пецярбургу (з 1870) і на хутары ў Чарнігаўскай губерні (з 1876). У раннім перыядзе прасочваецца ўплыў К. П. Брулова і А. А. Іванава. У 1860-я гг. творчасць Гэ прасякнута евангельскімі матывамі («Тайная вячэра», 1863, Рускі музей; «Вестуны ўваскрасення», 1867, Траццякоўская галерэя). Вярнуўшыся з Італіі, Гэ збліжаецца з мастакамі-перасоўнікамі. Звяртаецца да гістарычнага жывапісу — карціна «Пётр I дапытвае царэвіча Аляксея Пятровіча ў Пецяргофе» (1871 г., Траццякоўская галерэя). З пачатку 1880-х гг. Гэ вяртаецца да евангельскіх тэм: «Што такое праўда?», 1890, і «Галгофа», 1893, абедзве — у Траццякоўскай галерэі. Для партрэтаў пэндзлю Мікалая Гэ характэрныя немудрагелістасць і строгасць каляровых і кампазіцыйных рашэнняў, імкненне перадаць багацце і складанасць духоўнага жыцця чалавека (партрэты А. І. Герцэна, 1867, і Л. М. Талстога, 1884, — абодва ў Траццякоўскай галерэі).
Пётр IV Рарэш
Пётр IV Рарэш (каля 1487 — 3 верасня 1546) — гаспадар Малдаўскага княства у 1527—1538 і 1541—1546 гадах, сын Стэфана III Вялікага.
Першае кіраванне
У 1526 годзе Венгрыя прайграла бітву пры Мохачы і гэта прывяло да ўзмацнення Асманскай імперыі. У такіх умовах Пётр IV Рарэш, які прыйшоў да ўлады ў 1527 годзе быў змушаны павялічыць суму даніны асманам з 8 тысяч да 10 тысяч залатых. Пётр IV Рарэш вёў актыўную вонкавую палітыку. У 1530 годзе ён ізноў паспрабаваў вярнуць Пакуцце (саступленае ў чарговы раз Багданам III Крывым у 1505 годзе). Узімку 1530 года малдаўскія войскі занялі аспрэчваную тэрыторыю, але пасля таго, як польскае войска 22 жніўня 1531 года нанесла паразу ў бітве пры Обертыне, малдаўскія войскі адступілі. У 1532 годзе быў заключаны мір з Польшчай.
Спрабаваў працягваць палітыку бацькі па ўмацаванні цэнтральнай улады. Абапіраючыся на дробных баяр, абмяжоўваў уплыў буйных. Незадаволенасць апошніх вылілася ў змовы. Пётр Рарэш пачаў падрыхтоўку да вызвалення Малдавіі ад турэцкага панавання і ўсталяваў з гэтай мэтай сувязі з урадамі многіх краін. У 1533 годзе спрабуючы знайсці новых саюзнікаў Пётр IV Рарэш скіраваў амбасадараў у Расію. У 1535 годзе склаў сакрэтная антыасманская дамова з Фердынандам I Габсбургам. У Еўропе склалася Свяшчэнная ліга, якая планавала выкарыстаць уцягнутасць Асманскай імперыі ў вайну з Персіяй. У 1538 годзе ў Малдавію скіравалася турэцкае войска на чале з султанам Сулейманам, з усходу ўварваліся крымскія татары, а з поўначы палякі. Войскі Петра Рарэша спачатку аказвалі супраціў асманам і нават пабілі іх пры Хоціне. Але пасля ўзяцця турэцкім войскам сталіцы княства Сучавы і здрады баяр, якія выказалі адданасць султану, Пётр Рарэш бег з краіны. З гэтага часу Малдавія канчаткова трапіла пад уладу Асманскай імперыі. Султан падначаліў сабе вобласці паміж Прутам і Днястром, а крымскія татары атрымалі Буджак.
Другое кіраванне
Стэфан V Лакуста загінуў у выніку змовы, Аляксандр Корня таксама паспрабаваў вызваліцца ад турэцкага валадарства. У такой сітуацыі ў 1541 годзе Пётр Рарэш ізноў стаў гаспадаром, атрымаўшы ад турэцкага султана прастол Малдавіі. Але за гэта ён абавязаўся павялічыць памер даніны да 12 тысяч залатых, прызнаў тэрытарыяльныя страты 1538 года, у Сучаве размясціўся турэцкі гарнізон, а сын Ілля у якасці закладніка адпраўляўся ў Стамбул. Пётр і гэтым разам стаў умацоўваць цэнтральную ўладу, караў смерцю завадароў баярскай апазіцыі. У 1542 годзе склаў пагадненне з Габсбургамі, падтрымваў антытурэцкія сілы, быў злучаны з Расіяй, атрымваючы адтуль матэрыяльную дапамогу.
Мінарэт
Мінарэ́т (منارة, манара, «маяк») — у архітэктуры ісламу вежа (круглая, квадратная або шматгранная ў сячэнні), з якой муэдзін заклікае вернікаў на малітву. Мінарэт ставіцца побач з мячэццю або ўключаецца ў яе кампазіцыю. Раннія мінарэты часта мелі вітую лесвіцу або пандус звонку (спіралепадобныя мінарэты), у позніх — унутры вежы.
Малыя мячэці звычайна маюць адзін мінарэт (або не маюць наогул), сярэднія — два; у вялікіх султанскіх мячэцях у Стамбуле было ад чатырох да шасці мінарэтаў. Самая вялікая колькасць мінарэтаў, дзевяць, у мячэці Аль-Харам у Мецы.
У цяперашні час муэдзін ужо не паднімаецца на мінарэт, а яго голас транслюецца ўсталяванымі на мінарэты (звычайна чатырма) дынамікамі (глядзі фота). Часта мова перадаецца ў запісе.
Букебай
Букебай — сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Баскольскай сельскай акругі. Код КАТА — 633633300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 390 чалавек (192 мужчыны і 198 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 345 чалавек (171 мужчына і 174 жанчыны).
Музей Юзафа Пілсудскага (Суляёвак)
Музей Юзафа Пілсудскага — музейная ўстанова ў г. Суляёвак прысвечаная Юзафу Пілсудскаму.
Гісторыя
У 1921 годзе два зямельныя ўчасткі купіла будучая жонка маршала Аляксандра Шчарбінска. На адным з гэтых участкаў знаходзілася драўляная дача з гаспадарчымі пабудовамі. Сам Пілсудскі адсутнічаў падчас куплі, але пагадзіўся на яе. У Суляёвак ён прыехаў некалькі месяцаў пазней.
У маі 1923 года сям’я Пілсудскіх пераехала ў новы, пабудаваны побач драўлянага дом. Новы будынак быў пабудаваны за сабраныя сярод жаўнераў грошы. Гэта быў знак удзячнасці польскага народа для маршала.
У памяць аб гэтай падзеі на пярэдняй сценцы асабняка былі ўсталяваныя дзве памятныя дошкі.
Аўтарам праекту дому быў Казімеж Скуркевіч. Дом быў пабудаваны ў нацыянальным стылі «шляхецкай сядзібы» і атрымаў назву «Мілюсін».
Нацыянальна-дэмакратычная партыя беларусаў
Нацыяна́льна-дэмакраты́чная па́ртыя белару́саў — правая палітычная партыя Беларусі. Лідарам партыі быў Віктар Іванавіч Навуменка. Кіруючы орган — Вышэйшая рада.
Мэты
Нацыянальнае адраджэнне беларускага народа; дасягненне беларускай нацыяй і дзяржавай узроўню перадавых нацый і дзяржаў свету; усталяванне ў Беларусі прынцыпаў дэмакратыі.
Музей Юзафа Пілсудскага (Суляёвак)
Гісторыя
Калі сям’я пераехала ў новы дом, драўляная дача стала службовай кватэрай для жаўнераў, якія ахоўвалі сям’ю Пілсудскіх.
Нацыянальна-дэмакратычная партыя беларусаў
Гісторыя
Устаноўчы з’езд партыі адбыўся 23 чэрвеня 1990 года. 25 чэрвеня 1991 года партыя зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі Беларускай ССР, стаўшы першай палітычнай партыяй зарэгістраванай у Беларусі.
Музей Юзафа Пілсудскага (Суляёвак)
Гісторыя
У сядзібе Юзаф Пілсудскі жыў да 1926 года.
Нацыянальна-дэмакратычная партыя беларусаў
Гісторыя
Дата рэгістрацыі — 25 жніўня 1995 года.
Партыя спыніла сваю дзейнасць.
Музей Юзафа Пілсудскага (Суляёвак)
Гісторыя
Пасля майскага перавароту Пілсудскія пераехалі ў Бельведэр. У «Мілюсін» яны прыяжджалі адпачываць і арганізоўваліся сямейныя святы. Юзаф Пілсудскі ў апошні раз наведаў дом 15 красавіка 1935 года.
Пасьля смерці Юзафа Пілсудскага ў 1935 годзе ўдава вырашыла пакінуць «Мілюсін». Месца хутка атрымала сімвалічны характар.
Мілюсін наведвалі школьныя экскурсіі і польскія афіцэры. Падчас нямецкай акупацыі ўся нерухомасць апынулася на тэрыторыі цэнтру Абвера — органа ваеннай разведкі і контрразведкі Трэцяга Рэйху.
Тут адбывалася падрыхтоўка гітлераўскіх агентаў, якія пазней працавалі на тэрыторыі Савецкага Саюза. Хоць мэбля і абсталяванне захаваліся пасля вайны ў амаль непашкоджаным стане, то ў 1947 годзе ўсё знікла. Тады была ўведзеная таксама забарона на наведванне сядзібы. Да сярэдзіны 1950-х гадоў адміністратарам будынку з’яўлялася савецкае пасольства ў Польшчы.
Пасля 1956 года ў «Мілюсіне» дзейнічаў дзіцячы садок.
Сям’я Пілсудскіх атрымала назад нерухомасць толькі ў 2000 годзе пасля таго, як у 1990-х гадах дочкі Пілсудскага вярнуліся ў Польшчу з эміграцыі і заснавалі Фонд сям’і Юзэфа Пілсудскага.
У 2008 годзе быў заснаваны Музэй Юзэфа Пілсудскага. З гэтага часу дом Юзэфа Пілсудскага можна наведваць.
Побач з гістарычным домам маршала пабудаваны сучасны музэйны комплекс, прысвечанага Юзэфу Пілсудскаму. Плошча сучаснага аб’екту складзе каля 5 тысяч квадратных метраў.
Фонды
Сярод шматлікіх экспанатаў варта звярнуць увагу на фрагмент помніка аўтарства Альфонса Карнага. Гэта буйнагабарытная галава Юзафа Пілсудскага. Помнік быў адкрыты ў 1936 годзе ў Браславе. Яго фрагмент, г.зн. галава, захоўваўся ў сакрэце на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў. Толькі ў 2003 годзе ён быў перададзены ў Музей.
Дом «Мілюсін» разам з захаваным у амаль непарушанай форме агародам па сённяшні дзень з’яўляецца адным з найважнейшых месцаў, звязаных з маршалам Юзафам Пілсудскім.
NGC 6394
NGC 6394 (іншыя абазначэнні — UGC 10889, MCG 10-25-55, ZWG 300.45, IRAS17296+5940, PGC 60410) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тамара Мікалаеўна Дудко
Тамара Мікалаеўна Дудко (, Вілейка, Маладзечанская вобласць —, Мядзел, Мінская вобласць) — беларуская дзяржаўная дзяячка, намесніца Старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання (1997—1999).
Неаднаразова абіралася дэпутатам Маладзечанскага гарсавета, Партызанскага райсавета горада Мінска, Мінскага гарсавета, а таксама была абрана народным дэпутатам СССР. Ініцыятарка стварэння і першы кіраўнік Беларускага саюза жанчын.
Біяграфія
Нарадзілася 23 чэрвеня 1945 года ў Вілейцы.
У 1964 годзе скончыла Маладзечанскі палітэхнікум і праз два гады стала працаваць зменным майстрам Маладзечанскага піўзавода, асвоіла прафесіі мікрабіёлага, загадчыка лабараторыі, галоўнага інжынера. Без адрыву ад вытворчасці атрымала вышэйшую адукацыю — скончыла Усесаюзны завочны інстытут харчовай прамысловасці. У Маладзечне ў Тамары Дудко нарадзіліся дзеці: сын Мікалай і дачка Надзея.
У 1971 годзе была прызначана галоўным інжынерам, а ў 1974 годзе — дырэктарам Маладзечанскага піваварнага завода.
У 1983 годзе прызначана гендырэктарам ВА «Мінскпіўпрам». У 1986—1989 гадах працавала старшынёй выканаўчага камітэта Саветаў народных дэпутатаў Партызанскага раёна г. Мінска. Потым была абрана сакратаром Камітэта Вярхоўнага Савета СССР па пытаннях работы Саветаў народных дэпутатаў развіцця ўпраўлення і самакіравання (г. Масква), намеснікам старшыні гэтага камітэта. З 1991 года — намеснік старшыні Камітэта Савета Саюза па рэгламенце і справах Палаты.
У 1992 годзе стала дырэктарам мінскага піўзавода «Беларусь», а падчас яго прыватызацыі ў 1994 годзе набыла кантрольны пакет акцый і працягнула кіраваць ААТ «Піўзавод „Аліварыя“». Паводле яе ініцыятывы з’явіўся ўплывовы ў свой час галіновы саюз беларускіх півавараў.
Са студзеня 1997 года да 2 студзеня 1999 года была намесніцай Старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.
У выніку лабавога сутыкнення, якое адбылося каля 15.00 2 студзеня 1999 года на аўтамабільнай дарозе Р58 Мінск—Калачы—Мядзел у аўтамабілі Volvo 460, які належыў Тамары Дудко, атрымалі цяжкія траўмы сама Тамара і яе зяць Валерый Нялюбаў, ад якіх яны памерлі па дарозе ў бальніцу. Яе дзеці і ўнучка, якія таксама былі ў машыне, не пацярпелі.
Грамадская дзейнасць
Тамара Дудко стаяла ля вытокаў Беларускага саюза жанчын. У 1987 годзе яна стварыла Мінскі гарадскі Савет жанчын і доўгія гады яго ўзначальвала. З 1984 па 1996 гады была галоўным каардынатарам Міжнароднага альянса жаночых арганізацый.
Ушанаванне памяці
У 2002 годзе ў Маладзечне вуліца Прафсаюзная была перайменавана ў вуліцу Тамары Дудко, а ў 2003 годзе на скрыжаванні вуліц Тамары Дудко і Крынічнай быў усталяваны памятны знак з мемарыяльнай дошкай у памяць аб Дудко Т. М.
Юрый Мікалаевіч Глазкоў
Юрый Мікалаевіч Глазкоў (Ю́рий Никола́евич Глазко́в;,  — , там жа) — савецкі касманаўт, генерал-маёр ВПС, Герой Савецкага Саюза (1977).
Біяграфія
Скончыў Харкаўскае вышэйшае ваенна-авіяцыйнае інжынернае вучылішча ў 1962 годзе. З 1965 года ў атрадзе касманаўтаў. 7-25 лютага 1977 года з В. В. Гарбатко здзейсніў палёт на касмічным караблі «Саюз-24» (яго бортінжынер) і на арбітальнай станцыі «Салют-5». Працягласць палёту 17,73 сут. Залаты медаль імя К. Э. Цыялкоўскага АН СССР.
Літаратура
[Катэгорыя:Ганаровыя грамадзяне Калугі]]
Прэмія Гільдыі кінаакцёраў ЗША за найлепшую жаночую ролю ў драматычным серыяле
Прэмія «Гільдыі кінаакцёраў» за найлепшую жаночую ролю ў драматычным серыяле — штогадовая ўзнагарода, якую з 1995 года ўручае «Гільдыя кінаакцёраў ЗША», каб адзначыць акцёрку, якая найлепш выканала ролю ў драматычным серыяле.
Тэхнічны спірт
Тэхнічны спірт - звычайна тэхнічны этылавы спірт (звычайна каля 92 %), аднак іншыя спірты (метылавы, ізапрапілавы) таксама могуць звацца тэхнічнымі. Выкарыстаецца пры вытворчасці лакафарбавай прадукцыі, мыючых сродкаў, як паліва.
Глазкоў
Глазкоў — прозвішча.
Музей Эйнара Ёнсана
Музей Эйнара Ёнсана — музей ісландскага скульптара Эйнара Ёнсана, знаходзіцца насупраць Хальгрымскірк'і ў Рэйк’явіку. Будынак музея вельмі нагадвае 1930-я гады. Пры музеі створаны сад скульптур, у якім сярод кветак і кустоўя хаваюцца містычныя фігуры ісландскага скульптара.
Карана
Карана (Carano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 999 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 38033. Тэлефонны код — 0462.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicolò.
Адроў
Адро́ў — рака ў Аршанскім, Сенненскім і Талачынскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток Дняпра.
Даўжыня ракі 75 км. Плошча вадазбору 676 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 ‰.
Назва
Назва ракі Адроў старабалцкага паходжання. Пачатковы галосны А- у назве — пазнейшы ўстаўны.
Корань Drav- / Drev- звязаны з распаўсюджаным у стараеўрапейскай гідраніміі індаеўрапейскім *droṷus «плынь», *dreu- «бегчы, імкнуцца». З балцкай лексікі гэты корань у такім значэнні з цягам часу знік, выціснуты іншымі каранямі, застаўшыся толькі ў гідраніміі. Найбольш паказальнае стараіндыйскае draváḥ (< dravas) «бег».
Гэты корань у назве дзесенскай ракі Дроўка, у назвах літоўскай ракі Dreverna, прускай ракі Drawanta (з пашыральнікамі -rn-, -nt-) , бярэзінскай ракі Друць, дзвінскай ракі Друя.
Корань Drav- на другой пазіцыі ў двухасноўнай назве ракі Сухадроўка, поўны аналаг якой — літоўская рачная назва Saus-drãv’as.
Адроў і Сухадроўка адносяцца да басейнаў розных рэк (Дняпра і Дзвіны), але працякаюць недалёка адна ад адной. Адпачатныя формы гэтых назваў былі тыпу *Dravas i *Saus-dravas. Адносіны паміж назвамі такія ж, як паміж назвамі рэк Мокрая Табола і Сухая Табола на Верхнім Падонні (адна рака больш паўнаводная, другая схільная высыхаць).
Значэнне назвы Адроў (< старабалцкае *Drāvas) можна перадаць як «Плыткая (рака)».
Фанетычна падобная структура ў старабалцкага *Snāvas (таксама захавалася толькі ў гідраніміі), ад індаеўрапейскага *(s)nā- «цекці», ад якога рачныя назвы тыпу Сноў (прыток Дзясны), Сноўка.
Асноўныя прытокі
Справа: Камяніца, Дзярноўка, Сакалянка, Барань, Ключнікава. Злева: Чарнічанка.
На рацэ
Гарады: Барань.
Агульнае
Пачынаецца меліярацыйнай канавай каля вёскі Дубніцы Аршанскага раёна, вусце на паўднёвай ускраіне горада Орша. Цячэ па Аршанскім узвышшы. На рацэ каля вёскі Дубніцы плаціна і сажалка (плошча 1 га), у пойме каля вёскі Барань Аршанскага раёна наліўная сажалка (плошча 2 га).
Даліна выразная, да вёскі Пагост трапецападобная, ніжэй карытападобная, шырынёй 0,6—0,8 км. Пойма пераважна двухбаковая, шырынёй 0,1—0,3 км. Берагі ў вярхоўі нізкія, у сярэднім і ніжнім цячэнні стромкія і абрывістыя, вышынёй 5—7 м, месцамі да 20 м. Рэчышча ў вярхоўі на 12,5 км да вёскі Пількавічы Сенненскага раёна каналізаванае, далей звілістае, шырыня ракі ў межань 15—20 м.
Недзе ў басейне ракі ў XI ст. існаваў «горад» Одрск.
Зігфрыд Мюлер
Зігфрыд Фрыдрых Генрых Мюлер (Siegfried Friedrich Heinrich Müller; 26 кастрычніка 1920 — 17 красавіка 1983) — нямецкі вайсковец і найміт, удзельнік Другой сусветнай і грамадзянскай вайны ў былым Бельгійскім Конга.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і кадравага афіцэра. У юнацтве прайшоў Гітлерюгенд і з 1939 года служыў у вермахце. Змагаўся на Усходнім фронце. Кампанію ў СССР ён прайшоў у процітанкавых часцях. 20 красавіка 1945 года выраблены ў афіцэры. Падчас баёў ва Усходняй Прусіі паранены кулей у хрыбетнік. Пасля вайны апынуўся ў амерыканскай зоне акупацыі.
Акрыяўшы ад ран, вырашыў уладкавацца ва ўзброеныя сілы. Два гады служыў у амерыканскіх дапаможных часцях, затым некаторы час працаваў сапёрам у Паўночнай Афрыцы, здымаючы нямецкія міны. Пазней быў кіраўніком у гатэлі. У 1955 годзе паспрабаваў уладкавацца ў Бундэсвер, але атрымаў адмову.
У 1964 годзе далучыўся да ўрадавай кангалезскай арміі, дапамагаючы ў падаўленні паўстання Сімба. Служыў у найміцкім атрадзе «Каманда 5» пад кіраўніцтвам Майка Хоара. Вызначыўся ў якасці самастойнага камандзіра на чале аўтаномнага падраздзялення, куды набраў сваіх суайчыннікаў. Атрымаў пад пачатак групу ў сорак чалавек, якая вяла вайну на велізарнай тэрыторыі, але, улічваючы па любых мерках добрую падрыхтоўку, заставалася сур’ёзнай сілай.
Пасля таго, як Мюлер распавёў журналістам пра забаву ў выглядзе «палявання на неграў», пра найміта напісалі ўсе сусветныя СМІ. Па выпадковасці скандал адбыўся прыкладна ў той жа час, калі атрад немца панёс сур’ёзныя страты. Пасля гэтага ён пакінуў Конга і ФРГ.
Былы найміт з’ехаў у ПАР, дзе заснаваў невялікую ахоўную фірму.
Асака воласападобная
Асака воласападобная (Carex capillaris) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства Асаковыя.
Апісанне
Шматгадовая густадзярністая расліна вышынёй 10—20 см. Лісце шырынёй 1—2 мм, тонкае, плоскае, у 2—3 разы карацей за сцябло. Верхні каласок тычынкавы, белаваты, лінейны, даўжынёй 0,5—1 см; бакавыя — песцікавыя, у колькасці 2—5, малакветкавыя, рыхлыя, амаль лінейныя, даўжынёй 1—1,5 см, на доўгіх ніткападобных ножках, панікаюць. Ніжні прыкветкавы ліст з доўгай похвай, карацейшы за суквецце. Лускавінкі песцікавых каласкоў бледна-бурыя або бледна-зялёныя з шырокімі белымі перапончатымі краямі. Мяшочкі ўздутыя, акруглыя, зеленавата-бурыя, са слаба шурпатым, радзей гладкім носікам.
Пашырэнне
Галарктычны рэліктавы від. Пашырэнне: Скандынавія, Сярэдняя і Атлантычная Еўропа, Міжземнамор’е, паўночныя і заходнія раёны Усходняй Еўропы, Каўказ, Сібір, Далёкі Усход, Паўночная Амерыка. У Беларусі сустракаецца на паўднёва-ўсходняй мяжы пашырэння ў асобных лакалітэтах і астраўных участках росту. Месцы росту: сырыя і вільготныя лугі, берагі рэк і ручаёў, ускрайкі нізінных і пераходных балот.
Асаблівасці біялогіі
Расце невялікімі, часам буйнымі і вельмі буйнымі (да 30—50 м у дыяметры) групамі. Цвіце ў траўні—чэрвені, пладаносіць у жніўні. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае.
Порах
Выкарыстоўваецца для кідання снарадаў, руху ракет і ў іншых мэтах.
Гарэнне працякае паралельнымі пластамі ў напрамку, перпендыкулярным паверхні. Адрозніваюць порахі бяздымныя (балістычны, безполымневы, піраксілінавы і інш.), дымныя і змешаныя. Сумесь з драўнянага вуглю, серы і нітрату калію называецца дымным, або чорным порахам.
Газаўтварэнне пораху залежыць ад велічыні паверхні зарада і хуткасці яго гарэння. Велічыня паверхні парахавых элементаў вызначаецца іх формай і геаметрычнымі памерамі, і можа ў працэсе гарэння павялічвацца або памяншацца. Такое гарэнне называюць адпаведна прагрэсіўным або дэгрэсіўным. Для атрымання пастаяннай скорасці газаўтварэння або яе змены па вызначанаму закону асобныя ўчасткі зарадаў (напрыклад, ракетных) пакрываюць слоем негаручых матэрыялаў (браняваннем). Скорасць гарэння пораху залежыць ад іх саставу, пачатковай тэмпературы і ціску.
Порах быў выяўлены, згодна з распаўсюджаным меркаваннем, у IX стагоддзі ў Кітаі, калі кітайскія алхімікі шукалі эліксір неўміручасці. Гэтае адкрыццё прывяло да вынаходства феерверка і першай порахавай зброі ў Кітаі. На працягу наступных стагоддзяў кітайскае адкрыццё пораху стала вядома ў арабскім свеце, Еўропе і Індыі. Згодна з меркаваннямі вучоных распаўсюджанне адбывалася з Кітая праз Блізкі Усход, а затым у Еўропу, аднак застаюцца некаторыя спрэчкі аб велічыні кітайскага ўплыву на наступныя дасягненні ў галіне тэхналогіі порахаў.
Ром (горад)
Назва
Горад атрымаў сваю назву ад Рыма ў Італіі — у час заснавання горада ў Амерыцы было папулярна даваць новым паселішчам назвы, якія былі б сугучныя з назвамі славутых еўрапейскіх гарадоў (у розных штатах ЗША прыблізна тады ж з’явіліся таксама свае Парыж, Масква, Афіны, Санкт-Пецярбург, Сіракузы, Адэса, Варшава і інш.). Але ў той час, як па-англійску напісанне іх назваў цалкам супадае, то па-беларуску назвы гарадоў у ЗША пішуцца ўжо ў адпаведнасці з фанетычным прынцыпам.
Геаграфія
Горад знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы штата Джорджыя, у перадгор’ях Апалачаў, пры зліцці рэк Этова і Устанаўла, якія адначасова ўтвараюць раку Куса.
Дэмаграфія
Паводле перапісу 2010 года ў горадзе жылі. Шчыльнасць насельніцтва складала 443 асобы/км². Налічвалася. Расавы склад насельніцтва: 57,4 % белыя, 27,8 % — афраамерыканцы, 1,9 % — азіяты, 0,6 % — карэнныя амерыканцы, 0,2 % — з астравоў Ціхага акіяна, 9,7 % — прадстаўнікі іншых рас, 2,5 % належалі да дзвюх і больш рас. Доля іспанамоўных склала 16,2 % усіх жыхароў.
NGC 6395
NGC 6395 (іншыя абазначэнні — UGC 10876, MCG 12-16-39, ZWG 339.44, IRAS17272+7108, PGC 60291) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бягень
Бягень — сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бягенскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 46 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Бескарагай. Код КАТА — 633635100.
Рэкта (прыток Лабжанкі)
Рэ́кта — рака ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Лабжанка (басейн Дняпра).
Отынь
Отынь (Otyń, Wartenberg — Вартэнберг) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 460 км на захад ад Варшавы і за 15 км на паўднёвы ўсход ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Навасольскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Отынь. Займае плошчу 7,86 км². Насельніцтва 1,5 тыс. чалавек.
Рэкта (прыток Лабжанкі)
Назва
Назва Рэкта балцкага паходжання. Належыць да шэрагу такіх гідронімаў на Верхнім Падняпроўі, як Рэхта, Рыхта, Рышты, Рэста, Рыста.
Элеанора Рузвельт
Ганна Элеанора Рузвельт (Eleanor Roosevelt;  — ) — жонка амерыканскага прэзідэнта Франкліна Дэлана Рузвельта (1933—1945). Выступала супраць прымусовай рэпатрыяцыі перамешчаных асоб у СССР, таксама адна з аўтараў Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека.
Рэкта (прыток Лабжанкі)
Назва
Блізкім чынам матываваныя і вядомыя на Верхнім Падняпроўі, Падзесенні, Верхнім Павоччы, Верхнім Паволжы рачныя назвы з коранем Kek- (Чачора, Чэчэна, Чэчэта, Чэчэль), разам з іх літоўскімі аналагамі Kek-upys, Keklys. Гэтыя назвы звязваюць з літоўскім kekė «гронка (арэхаў, ягадаў, кветак)», kekulas «камяк», прускім kekars «гарох» (у гарохавым струку шмат гарошынак).
Ва ўсіх гэтых выпадках рачныя назвы матываваныя семантыкай ушчыльнення ў выніку сціснутасці. У балцкай гідраніміі нярэдка ёсць, калі водныя назвы нясуць значэнне «сціскання» (Жлобін, Горадзен і інш.). Мяркуецца, што назвы з семантыкай «сціскання» адлюстроўваюць канфігурацыйныя асаблівасці адпаведнай ракі ці возера.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 69 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Пачынаецца прыкладна за 2 км у напрамку на ўсход ад вёскі Рэкта. Упадае ў Лабжанку за 0,8 км на паўднёвы захад ад вёскі Шумоўка. Вадазбор на паўднёвым усходзе Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча часткова каналізаванае.
Каля ракі населеныя пункты Рэкта, Чапелькі, Паўлавічы, Лазовіца, Шумоўка. Каля вёскі Лазовіца на рацэ сажалка.
Спіс універсітэтаў штата Тэхас
У штаце Тэхас (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Тадэвуш Даленга-Мастовіч
Тадэ́вуш Дале́нга-Масто́віч (Tadeusz Dołęga-Mostowicz, псеўданім: Т.М.;, хут. Акунёва, цяпер Глыбоцкі раён — верасень 1939) — пісьменнік, журналіст.
Біяграфічныя звесткі
Бацька Тадэвуша — Стэфан, арандаваў маёнтак, дзе вёў узорную гаспадарку, якая лічылася адной з лепшых у акрузе. Успаміны пра дзяцінства, якое прайшло ў атмасферы дабрабыту і спакою, і пра асяроддзе, у якім жыла мясцовая шляхта, ляжаць у аснове многіх аповесцяў Т. Даленга-Мастовіча. Пазней сям'я перабралася ў Глыбокае. Глыбоцкі дом Мастовічаў быў на вуліцы Кракаўскай (цяпер на тым месцы дом № 2 па вул. Савецкай).
Пачатковую адукацыю атрымаў дома, потым вучыўся ў Віленскай гімназіі, якую скончыў у 1915 г. Падчас вучобы ў гімназіі ўдзельнічаў у нелегальных патрыятычных арганізацыях. Падчас вучобы ў Кіеўскім універсітэце быў членам польскай ваеннай арганізацыі. Падчас Грамадзянскай вайны, у 1919 годзе Т. Даленга-Мастовіч добраахвотнікам пайшоў у польскую армію, дзе служыў да 1922 года. З 1922 жыў у Варшаве, у 1922-1926 супрацоўнік, а потым рэдактар газеты «Rzecz Pospolita», займаўся літаратурнай творчасцю. Ужо пач. 1925 г. на старонках гэтай газеты з'яўляюцца артыкулы і фельетоны, падпісаныя псеўданімам Т.М.. У тым жа 1925 з'яўляюцца і першыя апавяданні. У 1926 пісаў пад новым псеўданімам – Далэнга. У гэты час пачынаецца яго кар'ера як журналіста, фельетаніста, пісьменніка. Т. Даленга-Мастовіч актыўна выступаў супраць рэжыму Ю. Пілсудскага, у з'едлівых гумарэсках выкрываў антыдэмакратычную дзейнасць уладаў, за што аднойчы быў схоплены на вуліцы і жорстка збіты.
Падчас 2-й сусветнай вайны Т. Даленга-Мастовіч паблізу румынскай граніцы арганізаваў міліцыю, якая ў адсутнасць улады забяспечвала грамадскі парадак і бяспеку жыхароў мястэчка Куты. Трагічна загінуў у верасні 1939 г. пры невядомых акалічнасцях. Па адной з версій, пры выездзе з мястэчка ён быў ва ўпор расстраляны савецкім салдатам. Па іншай версіі, ён загінуў пад Львовам ад шалёнай кулі.
Творчасць
Пісаў на польскай мове. У 1924 пачаў пісаць вялікія творы. Вядомасць прынёс першы раман — «Кар'ера Ныкадыма Дызмы» — вострая сатыра на грамадска-палітычнае жыццё Польшчы часоў рэжыму Ю. Пілсудскага, падзеі рамана адбываецца ў Заходняй Беларусі. У 1932 надрукаваныя аповесці «Ківоны», «Чэкі без аплаты», «Пракурор Аліцыя Горн» — у творах дадзеная характарыстыка палітычных з'яў тагачаснай Польшчы, жыцця мяшчанскага асяроддзя. Аўтар раманаў «Браты Дальч і Ко» (1933), «Свет пані Маліноўскай» (1934), «Знахар» (1937), «Прафесар Вільчур» і «Дзённік пані Ганкі» (1939) і інш.
У 1934 пачынаецца супрацоўніцтва Т. Даленга-Мастовіча з кінематографам. Да 1939 з 16 яго твораў было экранізавана 8. Найбольш папулярныя творы-сцэнарыі для фільмаў: «Іх дзіця», «Тры сэрцы», «Прафесар Вільчур». Беларускім гледачам найбольш вядомы фільм «Знахар».
Ушанаванне памяці
У 1978 г. рэшткі Т. Даленга-Мастовіча былі перапахаваны ў Варшаве на Павонзкавых могілках. У 1998 г. да 100-гадовага юбілею ў Глыбокім адбыўся вечар памяці пісьменніка, арганізаваная выстаўка яго кніг. У Глыбокім на доме № 2 па вул. Савецкай у памяць Т. Даленга-Мастовіча ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Хікс
Хікс — прозвшіча.
Рэйк’явікскі музей пад адкрытым небам
Рэйк’явікскі музей пад адкрытым небам (ісл.: Árbæjarsafn) — знаходзіцца ў гарадскім квартале Árbær, крыху па-за межамі цэнтра Рэйк’явіка.
У комплекс музея уваходзяць прыкладна 30 дамоў і тарфяных хацін з 19 стагоддзя з адпаведным для тых часоў інтэр’ерам. Вартаўнікі музея апранутыя адпаведна з тым часам. Часам магчыма пабачыць рэканструкцыю тыповых ісландскіх рамёстваў.
Навіцкавічы
Наві́цкавічы (, Новицковичи) — аграгарадок у Беларусі, у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Навіцкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1954—1958 гадах вёска ўваходзіла ў склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Каменец, за 47 км ад Брэста, за 36 км ад чыгуначнай станцыі Жабінка. На паўднёвы ўсход ад аграгарадка працякае рака Лясная.
Мінас Ітыль
Мі́нас Ітыль (Мі́нас Мо́ргул) (Minas Ithil, у перакладзе з сінд. «Замак Месяца») — у творчасці Толкіна замак каля заходніх адгор'яў Хмурных гор. Пабудавана прыбыўшымі з-за Мора нуменорцамі. У перыяд росквіту Гондара тут стаялі вартаўнікі, якія ахоўвалі шлях у Мордар з захаду. Але потым іх увага аслабла, а пасля эпідэміі Чорной Смерці, знішчыўшай большую частку насельніцтва Гондара, сцены Мінас Ітыля апусцелі, і ў 2002 годзе Трэцяй Эпохі цытадэль была захоплена назгуламі і перайменавана ў Мінас Моргул. Паланцір, які захоўваўся ў Галоўнай Вежы, быў захоплены і з таго часу належаў Саўрану. Доўгі час наваколле Мінас Моргула заставалася цалкам бязлюдным.
Сяргей Віталевіч Бязрукаў
Сяргей Віталевіч Безрукаў (нар., , СССР) — расійскі тэатра і кіно, , , парадыст, мастак. Народны артыст Расіі (2008).
Біяграфія
Бацька Сяргея — акцёр і рэжысёр Віталь Сяргеевіч Бязрукаў, працаваў у маскоўскім тэатры Сатыры, маці — хатняя гаспадыня Наталля Міхайлаўна Бязрукава (Сурава) (нар. 1 студзеня 1950). Сяргей быў названы ў гонар любімага паэта Віталя Сяргеевіча Бязрукава, Сяргея Ясеніна. Вучыўся Сяргей у маскоўскай школе № 402. Пасля заканчэння сярэдняй школы ў 1990 годзе паступіў у Школу-студыю МХАТ на факультэт «акцёр тэатра і кіно». У 1994 годзе скончыў Школу-студыю МХАТ (майстэрня А. Табакова). З 1993 года працуе ў Тэатры пад кіраўніцтвам Алега Табакова. Здымаўся ў серыялах — «Брыгада», «Участак», «Майстар і Маргарыта», «Ясенін», у фільмах: «Кітайскі сервіз» і іншых. Некалькі гадоў (1994—1999) працаваў у праграме «Лялькі» (НТВ), дзе агучваў 11 персанажаў, сярод якіх такія людзі, як Барыс Ельцын, Уладзімір Жырыноўскі, Андрэй Козыраў.
Лявон Вольскі
Ляво́н Арту́равіч Во́льскі (сапраўднае імя — Леанід Артуравіч Зэйдэль-Вольскі ;, ) — беларускі музыкант, літаратар, мастак, вядучы. Заснавальнік «Мроі», N.R.M. і «Крамбамбулі». Таксама граў і спяваў у гуртах «Новае Неба» і «Zet».
З’яўляецца сынам беларускага пісьменніка Артура Вольскага і рускай паэтэсы Святланы Яўсеевай. Унук пісьменніка Віталя Вольскага-Зэйдэля.
Біяграфія
Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (1984), у час навучання быў адным з заснавальнікаў гурта «Мроя» (1982). Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984).
У 1994, пасля некаторых змен у складзе, ініцыяваў пераўтварэнне «Мроі» ў гурт «N.R.M.» («Незалежная Рэспубліка Мроя»), у якім па-ранейшаму выступаў як асноўны аўтар музыкі і тэкстаў песень. У 1990—1998 таксама выступаў як выканавец на клавішных у гурце «Новае Неба». У 2001 быў ініцыятарам стварэння гурта «ZET». У канцы 2004 у складзе гурта «Крамбамбуля» выступаў на плошчы Незалежнасці ў Кіеве. Працаваў вядучым аўтарскай праграмы «Квадракола» на радыёстанцыях «Беларуская маладзежная» і «101,2».