cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Косаўскі палац
Інтэр’ер
Палац змяшчаў 132 памяшканні, ні адно з якіх не было падобна на іншае. Дзякуючы сістэме калідораў і асабліваму размяшчэнню вокнаў, на працягу 2,5 дзён у годзе сонечнае святло цалкам залівала адзін з пакояў. У гэтыя дні ўладальнікі адзначалі «Дзень пакоя», багата яго ўпрыгожваючы і праводзячы ў ім амаль увесь свой час.
У палацы было мноства раскошных залаў, і кожная з іх мела сваю ўласную назву і спецыяльнае прызначэнне. У Белай зале, упрыгожанай пліткай, танцавалі на вялікіх, шумных вечарынах. У Чорнай гулялі ў карты, а ў Ружовай працавалі і слухалі музыку. Былі таксама Сіняя, Сярэбраная, Залатая, Шкляная, Люстэркавая і многія іншыя. Любое памяшканне было ўпрыгожанае габеленамі, дыванамі, мармурам, дэкаратыўнымі камінамі і скульптурамі. Дакладна вядома, што ва ўсіх памяшканнях было ўстаноўлена падлогавае.
На другім паверсе размяшчалася Парадная зала, сцены якой былі размаляваныя вядомымі і невядомымі мастакамі таго часу. Рэстаўратары выказалі здагадку, што раней у зале пад тонкай і шкляной падлогай сярод плаваючых водарасцей плавалі экзатычныя рыбы. Падчас рэстаўрацыі стала ясна, што кафля для палаца была дастаўлена з Аўстрыі, а сістэма ацяплення выраблена на прадпрыемстве ў горадзе Станпоркаў у Польшчы. Цэглу для будаўніцтва дастаўлялі здалёк, з-за межаў краіны.
Парк
У парку раслі больш чым за 150 відаў экзатычных раслін, а асабліва рэдкіх відаў уладкавалі аранжарэю.
У заходняй частцы парку пабудавана капліца, размешчаная на ўчастку ў форме круга, якая абрасла барвенкам. На заходнім баку тэрасы пабудаваныя дапаможныя памяшканні, якія ўключаюць у сябе кухню, бровар і стайня. Прастору паміж броварам і азёрамі займае фруктовы сад, аранжэрэя і дом садоўніка.
На тэрасах былі размешчаны фантаны з шырокімі чашамі. Па парку стаялі скульптуры. У паўночна-ўсходняй частцы ракі Косава мелася сістэма трох азёр, падзеленых плацінай, берагі якіх параслі плакучымі вербамі.
Сучасны стан
З 2008 года ў Косаўскім палацы працуюць рэстаўратары.
На працягу першых трох гадоў рэстаўрацыі былі выкарыстаныя больш за 11 мільярдаў рублёў, з рэзідэнцыі вывезлі каля 3 тысяч м³ смецця. Спецыялістамі зроблена гідраізаляцыя фундамента і створана інжынерная інфраструктура — праведзена электрычнасць і ваду, адноўлена і перабудавана каналізацыя. Былі адноўлены ўнутраныя сцены будынка і пачата праца над вокнамі і афарбоўкай фасада.
У 2017 годзе адкрылася першая экспазіцыя, у 2020 прынялі першых наведвальнікаў рэстаран «Граф Пуслоўскі» і гатэль «Пуслоўскіх». У афіцыйнай цырымоніі адкрыцця і ўводу ў эксплуатацыю Косаўскага палацава-паркавага ансамбля 23 снежня 2022 года прынялі ўдзел міністр культуры Беларусі Анатоль Маркевіч і старшыня Брэсцкага аблвыканкама Юрый Шулейка, затым у палацы прайшоў навагодні баль для студэнтаў.
Легенды
Як і многія іншыя палацы і замкі, Косаўскі палац мае сваі легенды. Напрыклад, мясцовыя жыхары расказваюць, што для аховы палаца яго ўласнік трымаў льва, якога пускалі ўначы блукаць па калідорах. Існуе таксама легенда, што існуе падземны праход, па якім за адну гадзіну можна дабрацца да іншай рэзідэнцыі Сапегаў, якая знаходзіцца ў Ружанах, у 20 км ад Косава. Пры гэтым праход такі шырокі, што ў ім можна ехаць на карэце, запрэжанай.
Мясцовыя жыхары таксама кажуць, што графіня Пуслоўская вельмі любіла ездзіць у, таму граф загадваў пакрываць частку парка соллю, каб можна было працягваць катанні нават у летні час.
У філатэліі
У 2012 годзе выява палаца была выкарыстана на паштовай марцы Беларусі.
Відэа
https://www.youtube.com/watch?v=F7lphry3JfU
Курчатаў
Курчатаў — прозвішча, тапонім.
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1844 года
Сонечнае зацьменне 10 лістапада 1844 года — частковае сонечнае зацьменне 111 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,0847 і дасягнула свайго максімуму ў 09:51:45 UTC у пункце з каардынатамі 70° пд. ш. 119° з. д..
Зацьменне 10 лістапада 1844 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1844 годзе і 110-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 чэрвеня 1844 года, наступнае — 9 снежня 1844 года.
Курчатаў (Курская вобласць)
Горад размешчаны ля ракі Сейм, на беразе Курчатаўскага вадасховішча, за 47 км ад Курска.
Курская АЭС, завод «Атаммаш», вытворчасць будматэрыялаў.
Рочэла-Вальдэмонэ
Рачэла-Вальдэмонэ (Roccella Valdemone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 842 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дэмкіўка
Дэмкіўка (Де́мківка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ісан (рэгіён)
Ісан (тайск. ภาคอีสาน) — рэгіён на паўночным усходзе Тайланда, уключае 20 правінцый краіны.
Геаграфія
Плошча — каля 170 тыс. км². Ісан абмежаваны з поўдня Камбоджай, з усходу і з поўначы — Лаосам. На захадзе рэгіён аддзяляецца ад астатняй часткі краіны горнымі хрыбтамі Пхетчабун і Санкамбенг. Асноўная частка Ісана — плато Карат з сярэдняй абсалютнай вышынёй каля 200 м. Найбуйнейшыя рэкі — Мун, Чы і Сангкхрам (басейн Меконга).
Клімат рэгіёну — трапічны, у гарах — субтрапічны. Сярэднямесячная тэмпература — ад +19 °C зімой да +30 °C летам. У горных раёнах вельмі рэдка фіксаваліся тэмпературы ніжэй за нуль (абсалютны мінімум — −1,4 ° C). Ападкі — ад 1200 да 2000 мм у год, большасць дажджоў прыпадае на вільготны сезон (травень-кастрычнік).
Ісан большую частку пакрыты вільготнымі трапічнымі лясамі, многія тэрыторыі з’яўляюцца ахоўнымі рэзерватамі.
Пётр II Карагеоргіевіч
Пётр ІІ Карагеоргіевіч (6 кастрычніка 1923, Бялград — 3 лістапада 1970, Дэнвер, ЗША) — апошні кароль Югаславіі (27 сакавіка 1934 — 10 красавіка 1945 (фактычна) або да 29 лістапада (фармальна).
Біяграфія
Пётр быў старэйшым з траіх сыноў караля Аляксандра І Карагеоргіевіча і каралевы Марыі, народжанай прынцэсы румынскай. Пасля забойства бацькі ў Марселі 9 кастрычніка 1934 г. непаўналетні Пётр стаў на чале дзяржавы. Рэгентам пры ім быў прызначаны князь Павел Карагеоргіевіч. Яго пранямецкая палітыка выклікала незадаволенасць у народзе, а калі Югаславіч далучылася да Берлінскага пакта 1940, князь быў зрынуты групай патрыятычна наладжаных афіцэраў пры падтрымцы народа. Сямнаццацігадовы Пётр быў абвешчаны каралём Югаславіі і ўзышоў на пасад пад імем Пятра ІІ. Была складзена дамова пра сяброўства з СССР. Раз’юшаны Гітлер загадаў на наступны ж дзень пачаць наступленне. 6 красавіка 1941 г. нямецкія войскі ўварваліся ў Югаславію. Кароль і ўрад змушаны былі бегчы ў Афіны, а адтуль у Каір. 20 сакавіка 1944 г., у Лондане, Пётр жаніўся на грэцкай прынцэсе Аляксандры, дачцы караля Грэцыі Аляксандра І. У іх нарадзіўся адзін сын Аляксандр. Дом у Лондане, дзе нараджала Аляксандра, быў на адзін дзень абвешчаны югаслаўскай тэрыторыяй, каб Аляксандр мог прэтэндаваць на югаслаўскі пасад. 20 лістапада 1945 г. Югаславія была абвешчана Федэратыўная Народная Рэспубліка Югаславія. Скупшчына Югаславіі пазбавіла дынастыю Карагеоргіевічаў улады. Кароль быў абвешчаны зрынутым і выгнаны (яшчэ з лістапада 1943 г. Пятру ІІ было забаронена вяртацца ў краіну). Пётр і яго жонка канчаткова пераехалі ў Лондан. Там кароль скончыў вучобу. Апошнія гады жыцця правёў у Амерыцы. Пётр ІІ памёр у дэнверскай лякарні 3 лістапада 1970 г. З’яўляецца адзіным еўрапейскім манархам, пахаваным у Новым Свеце.
Пабла дэ Сарасатэ
Пабла дэ Сарасатэ (Pablo de Sarasate, поўнае імя Пабла Марцін Мелітон дэ Сарасатэ-і-Наваскес - Pablo Martín Melitón de Sarasate y Navascués;, Памплона — , Біярыц) — іспанскі скрыпач і кампазітар.
Чы (рака)
Чы (แม่น้ำชี) — рака ў Паўночна-Усходнім Тайландзе. Плошча вадазборнага басейна — 9300 км². Вытокі ракі знаходзяцца ў гарах Пхетчабун, далей рака працякае па плато Карат на ўсход, дзе ўпадае ў раку Мун недалёка ад Меконга.
Даўжыня ракі — 765 км. Не лічачы прымежных рэк Салуіна і Меконга, гэта самая доўгая рака Тайланда.
Алена Міхайлаўна Падаляк
Алена Міхайлаўна Падаляк (нар., Орша Віцебскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Скончыла Мінскі інстытут культуры (культасветработнік, кіраўнік самадзейнага харавога калектыву), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання сацыяльнай сферай).
Працавала метадыстам Гарадоцкага раённага Дома культуры, хормайстрам, хормайстрам дзіцячага ансамбля песні і танца «Камарыкі» Палаца культуры вытворчага аб’яднання «Наваполацкнафтааргсінтэз», выкладчыкам прадметаў харавога цыкла Віцебскага культурна-асветнага вучылішча, выкладчыкам кафедры музычнага выхавання Віцебскага педагагічнага інстытута імя С. М. Кірава, хормайстрам, дырэктарам вакальнахарэаграфічнага ансамбля «Талака». Дырэктар дзяржаўнай канцэртнай установы «Віцебская абласная філармонія».
Была намеснік старшыні Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў. Выбіралася дэпутат Баранавіцкага гарадскога Савета дэпутатаў Брэсцкай вобласці, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Сосніца (рака)
Со́сніца — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток Заходняй Дзвіны.
Выцякае з возера Сосна за 10 км на паўднёвы захад ад вёскі Труды. Цячэ па Полацкай нізіне. Упадае ў Заходнюю Дзвіну каля вёскі Сосніца. Даўжыня ракі каля 39 км. Плошча вадазбору 394 км², азёрнасць 5 %. Даліна ракі невыразная, схілы нізкія. Рэчышча звілістае, шырынёй 3—5 метраў у верхнім цячэнні і 7—9 метраў у ніжнім.
Прытокі — Саснянка (левы), Стурлыец (правы, з возера Лешна). У басейне ракі азёры Болныра, Вырвіна, Сосна (Лешна), Невежа, Жэльцы, Няклея, Арлея, Крывыя Акуні, Глінскія, Сітна, Сіценец, Палучча, Галінец, Перакоша, Вялікае Астравіта, Малое Астравіта, Вырвіна, Паганік, П’янае, Хвашчавацік і іншыя.
Дубіўка (Гайсынскі раён)
Дубіўка (Дубі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3397
IC 3397 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Генрых Эмзен
Генрых Эмзен (ням.: Heinrich Ehmsen,, Кіль — , ) — нямецкі мастак, жывапісец і графік.
IC 3397
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Генрых Эмзен
Жыццё і творчасць
Г.Эмзен нарадзіўся ў сям’і майстра па вырабе кошыкаў. Скончыў сярэднюю школу ў 1901 годзе, пасля чаго на працягу чатырох гадоў працаваў мастаком-дэкаратарам. Паралельна вучыўся ў кільскай Школе прыкладнога майстэрства, у класе Герда Цымермана. Атрымаўшы стыпендыю, юнак у 1906—1909 гадах навучаўся на мастака-дэкаратара ў Школе прыкладнога мастацтва Дзюсельдорфа (у Петэра Берэнса і Фрыца Эмке). У 1909 годзе Г.Эмзен — пры дапамозе свайго настаўніка Іагана Лаўверыкса — афармляе ў Дзюсельдорфе залу для выставы «Хрысціянскае мастацтва». У 1910—1911 гадах ён жыве ў Парыжы, дзе наведвае заняткі ў акадэміі Каларосі. У Парыжы Эмзен знаёміцца з такімі мастакамі і калекцыянерамі жывапісу, як Эрнеста дэ Фіёры, Жуль Паскін і Альберт Флехтхейм. У 1911 пераязджае ў Мюнхен. Тут Эмзен уваходзіць у круг мастакоў, блізкіх групе «Сіні вершнік». У 1913 годзе работы Г.Эмзена выстаўляюцца ў галерэі «Штурм» у рамках Першага нямецкага восеньскага салона. У тым жа годзе праходзіць яго персанальная выстава ў мастацкім музеі Эсена.
З пачаткам Першай сусветнай вайны Г.Эмзен быў мабілізаваны, у 1914—1918 гадах удзельнічаў у ваенных дзеяннях у Францыі, Фландрыі і Румыніі. Удзельнік рэвалюцыйных падзей, у стварэнні Баварскай савецкай рэспублікі і яе гібелі. Падзеі ў Мюнхене 1918—1919 гадоў шматкроць пасля адлюстраваны ў працах Г.Эмзена. У 1926 годзе графіка Г.Эмзена, разам з графічнымі творамі Эміля Нольдэ і Франса Мазерэля, выстаўляюцца на экспазіцыі ў мастацкім саюзе Вісбадэна. У 1929 годзе мастак пераязджае з Мюнхена ў Берлін. У 1930 годзе ён уступае ў арганізацыю «Камітэт барацьбы мастакоў і пралетарыяў духу» (Kampfkomitee der Künstler und Geistesarbeiter), якая падтрымлівала КПГ. 1932—1933 гады майстар праводзіць у СССР. У Маскве праходзіць выстава яго прац, савецкія музеі набываюць яго карціны.
Пасля вяртання на радзіму, 18 кастрычніка 1933 года мастак быў схоплены гестапа. Пакуль Г.Эмзен знаходзіўся ў зняволенні, усе яго працы былі выдалены з нямецкіх музеяў. Восем палотнаў майстра былі выстаўлены на нацысцкай прапагандысцкай экспазіцыі Дэгенератыўнае мастацтва (Entartete Kunst). Пасля вызвалення — тым не менш — Г.Эмзен у 1939 годзе быў прыняты ў Камітэт па імперскай культуры (Reichskulturkammer). У 1940 годзе, пасля пачатку Другой сусветнай вайны, Г.Эмзен быў зноў прызваны ў армію. У званні лейтэнанта служыў у 1940—1944 гадах у Францыі як мастак пры аддзеле прапаганды ваеннага каменданта гэтай краіны. У 1941 арганізуе паездку французскіх мастакоў і скульптараў у Нямеччыну (у тым ліку Андрэ Дэрэна і Марыса дэ Вламінка). У тым жа годзе арганізаваў паездку французскіх пісьменнікаў на Еўрапейскую сустрэчу паэтаў у Веймары.
Петэр Берэнс
Петэр Берэнс (ням.: Peter Behrens;,  — , ) — нямецкі архітэктар, адзін з заснавальнікаў канструктывізму ў архітэктуры і піянер прамысловага дызайну, прадстаўнік Дзюсельдорфскай мастацкай школы, пісьменнік, крытык і тэарэтык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гамбургу 14 красавіка 1868 года. У 1877—1882 гадах наведваў Крысціяніум. Потым вучыўся жывапісу ў Гамбургскай мастацкай школе. У 1886—1889 гадах займаўся ў жывапісных класах у Карлсруэ і Дзюсельдорфе.
З 1890 года жыў у Мюнхене, дзе стаў членам мастацкага аб’яднання «Мюнхенскі сецэсіён». Пасля наведвання ў 1897 годзе Італіі П. Берэнс зноў працаваў у Мюнхене ў якасці жывапісца, кніжнага графіка, ілюстратара, афарміцеля часопісаў і брашур, быў сярод заснавальнікаў «Аб’яднанага саюза работнікаў мастацтваў і рамёстваў» так званага Мюнхенскага гуртка.
Па праекце Берэнса быў пабудаваны Павільён Германіі на Міжнароднай выставе ў Турыне 1902 года.
Кханкэн (правінцыя)
Кханкэн (тайск. ขอนแก่น) — правінцыя (чангват) Тайланда, размешчаная на паўночным усходзе краіны. Плошча — 10 886,0 км², насельніцтва — 1 735 096 чалавек (2010; 5-е месца). Адміністрацыйны цэнтр — горад Кханкэн. Буйны паўночна-ўсходні рэгіён, які размясціўся на плато Карат, і знаходзіцца каля 380 кіламетраў на паўночны ўсход ад Бангкока — сталіцы Тайланда.
Дзмітрый Валер’евіч Паўлічэнка
Дзмі́трый Валер’евіч Паўлічэ́нка (нарадзіўся ў 1966, Віцебск) — беларускі вайсковы дзеяч, палкоўнік, камандзір брыгады спецыяльнага прызначэння ўнутраных войскаў МУС (да 6 кастрычніка 2008). Уваходзіць у Чорны спіс Еўрасаюза, спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
Біяграфія
Пасля 8 класаў сярэдняй школы паступіў у Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча. У 1983 годзе стаў курсантам Мінскага вышэйшага ваенна-палітычнага агульнавайсковага вучылішча. Служыў на розных афіцэрскіх пасадах ва Узброеных Сілах СССР.
У 1991 годзе ў сувязі з распадам СССР быў звольнены з войска па скарачэнні. Уладкаваўся рабочым на дрэваапрацоўчае прадпрыемства. Працаваў трэнерам па рукапашным боі і атлетычнай гімнастыцы ў дзіцяча-юнацкім спартыўным клубе. У 1994 годзе паступіў на службу ў Асобны батальён спецыяльнага прызначэння Унутраных войскаў МУС Беларусі на пасаду камандзіра ўзвода спецпрызначэння. Неўзабаве быў прызначаны камандзірам роты. 30 чэрвеня 1995 года мінуў кваліфікацыйныя выпрабаванні на права нашэння крапавага берэта. Быў абраны старшынёй Савета крапавых берэтаў Унутраных войскаў. Служыў у Галоўным упраўленні камандавалага Унутранымі войскамі МУС Беларусі на пасадзе начальніка Службы падрыхтоўкі падпадзяленняў спецыяльнага прызначэння. У 2000 годзе прызначаны на пасаду камандзіра 3-й АБрСП (в/ч 3214) Унутраных войскаў (в/ч 3214, Уручча, Мінск).
Падазраецца ў прыналежнасці і кіраўніцтве так званым «Швадронам смерці», створаным ў 1997 годзе на загад Віктара Шэймана. Яго падазраюць у арганізацыі забойстваў «злодзеяў у законе» Шчаўліка (сапраўднае імя — Уладзімір Клешч; знік 10 снежня 1997 года) і Маманцяня, экс-міністра ўнутраных спраў Беларусі Юрыя Захаранкі (знік 7 мая 1999 года), віцэ-спікера Вярхоўнага Савета Віктара Ганчара і бізнесмена Анатоля Красоўскага (зніклі 16 верасня 1999 года), журналіста Дзмітрыя Завадскага (знік 7 ліпеня 2000), кіраўніка беларускага аддзялення РНЕ Глеба Самойлава (забіты 5 жніўня 2000 года).
Удзельнічаў у разгоне мітынгаў і акцый апазіцыі. У 2004 унесены ў «Чорны спіс ЕС», у 2006 — у спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
6 кастрычніка 2008 адхілены ад пасады камандзіра 3-й АБрСП і пераведзены ў распараджэнне камандуючага ўнутраных войскаў. Новым камандзірам 3-й АБрСП прызначаны палкоўнік міліцыі Юрый Караеў, які з канца ліпеня 2008 года камандаваў палком міліцыі спецыяльнага прызначэння (былы АМАП) ГУУС Мінгарвыканкама. Матывы адстаўкі Паўлічэнкі не называліся.
13 кастрычніка 2008 года міністры замежных спраў краін ЕС на пасяджэнні ў Люксембургу прыпынілі на паўгода дзеянне забароны на ўезд у краіны саюза прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнка і некаторых яго набліжаных. Санкцыі супраць былога камандзіра 3-й АБрСП Паўлічэнкі засталіся ў сіле.
У канцы кастрычніка 2008 года прызначаны намеснікам камандзіра корпуса аховы грамадскага парадку ўнутраных войскаў МУС па баявой падрыхтоўцы. Загад аб прызначэнні Паўлічэнкі на новую пасаду падпісаў міністр унутраных спраў Уладзімір Навумаў. Новая пасада фармальна з’яўляецца больш высокай, чым камандзір брыгады. У новыя абавязкі Дзмітрыя Паўлічэнкі ўваходзіць арганізацыя падрыхтоўкі міліцэйскіх частак па пытаннях баявой службы і выхаваўчая праца з асабістым складам. Ён падпарадкоўваецца начальніку — камандзіру корпуса палкоўніку Васілю Аляксеянка.
У сакавіку 2009 года Паўлічэнка быў звольнены з ваеннай службы па хваробе.
У снежні 2019 года Deutsche Welle апублікавала дакументальны фільм, у якім былы супрацоўнік спецпадраздзялення МУС Беларусі Юрый Гараўскі пацвердзіў, што менавіта яго падраздзяленне затрымала, увезла Юрыя Захаранку, Віктара Ганчара і Анатоля Красоўскага і што гэта Паўлічэнка ўласнаручна застрэліў іх.
У жніўні 2020 года быў заўважаны камандуючым атрадам АМАПу на акцыях пратэсту супраць фальсіфікацый выбараў.
У чэрвені 2022 года Паўлічэнка трапіў у санкцыйны спіс Канады. Таксама ён знаходзіцца ў санкцыйных спісах Вялікабрытаніі і Швейцарыі.
Узнагароды
Узнагароджаны баявым ордэнам «За асабістую мужнасць». Мае некалькі медалёў.
Сям’я
Жанаты тройчы. Першая жонка з’ехала за мяжу, жыве ці то ў Канадзе, ці то ў ЗША. Ад першага шлюбу ў Паўлічэнкі ёсць дарослая дачка. Аднак з бацькам яна практычна не мае зносін. Другая жонка працавала ў частцы 3214 на пасадзе фельчара медыцынскай службы. Ад гэтага шлюбу ў палкоўніка ёсць сын Арцём. Часам Паўлічэнка браў яго з сабой на розныя акцыі, якія ўладкоўвала апазіцыя. Трэцяй жонкай Паўлічэнкі з’яўляецца выпускніца БДЭУ Ірына, якая працавала ў Беларускай асацыяцыі ветэранаў спецназу МУС «Гонар». Ад яе Паўлічэнка мае яшчэ адну дачку.
Ілляшыўка (Гайсынскі раён)
Ілляшыўка (Ілля́шівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 16 чэрвеня 1844 года
Сонечнае зацьменне 16 чэрвеня 1844 года — частковае сонечнае зацьменне 144 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7778 і дасягнула свайго максімуму ў 00:13:22 UTC у пункце з каардынатамі 66° пд. ш. 168° у. д..
Зацьменне 16 чэрвеня 1844 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1844 годзе і 109-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 снежня 1843 года, наступнае — 10 лістапада 1844 года.
Баранавічы-Палескія
Бара́навічы-Палескія (, Барановичи-Полесские)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў горадзе Баранавічы (Брэсцкая вобласць). Цяперашні будынак вакзала ўзведзены ў 1947 годзе.
Чыгуначныя напрамкі на Гродна, Ліду, Лунінец і Слуцк, электрацягнікоў — на Мінск і Брэст. Чатыры пасажырскія пероны на два бакі.
Гісторыя
Станцыя пачала працу 30 снежня 1884 года разам з чыгункай Вільня — Ліда — Баранавічы — Лунінец — Пінск, у 1886 годзе дабудавана лінія Беласток — Ваўкавыск — Баранавічы.
Масавае забойства ў школе ў Іжэўску
Масавае забойства ў сярэдняй школе № 88 у Іжэўску (Расія) адбылося раніцай 26 верасня 2022 года.
Напад
Першыя паведамленні аб стральбе паступілі ў 10:30 па МСК. Яна пачалася падчас урока — мужчына ў майцы з нацысцкай сімволікай і балаклаве ўварваўся ў школу. Першай справай нападнік застрэліў 73-гадовага ахоўніка, які спрабаваў аказаць яму супраціў, а затым адкрыў стральбу па дзецях і настаўніках. Ідучы па калідорах, забойца без разбору расстрэльваў усіх, хто трапляў на вочы. У многіх класах вучні збудавалі барыкады з парт і крэслаў, хаваліся за шафамі. У паніцы некаторыя дзеці сталі выскокваць у вокны, а мужчына ў пошуках новых ахвяр стаў біцца і страляць у зачыненыя дзверы класаў. У 11:00 ён здзейсніў самагубства.
Нападнік
Паводле звестак СК РФ, страляў Арцём Казанцаў, выпускнік 88-й школы 1988 года нараджэння. Паводле інфармацыі кіраўніка Удмурціі Аляксандра Брэчалава, нападнік знаходзіўся на ўліку ў псіханеўралагічным дыспансеры з дыягназам шызафрэнія.
Ахвяры
У выніку стральбы загінулі 17 чалавек (11 з іх — дзеці), яшчэ 23 (у тым ліку 21 дзіця) атрымалі раненні рознай цяжкасці.
10.5 cm Luftminenwerfer M. 15
10.5 cm Luftminenwerfer M. 15 (10,5 cm пнеўматычны мінамёт M. 15) — пнеўматычны мінамёт, які выкарыстоўваўся войскам Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Быў распрацаваны нямецкай фірмай Ehrhardt & Sehmer. Ствол у мінамёце знаходзіўся на нерухомай падставе. Для стрэлу выкарыстоўвалася сціснутае паветра. Кожны цыліндр сціснутага паветра быў прызначаны на пятнаццаць стрэлаў. Значнай перавагай было тое, што не меў пры стрэле дыму і водбліску.
У лютым 1916 года былі сфармаваны і разгорнуты дзесяць разведвальных узводаў, кожны з якіх меў два мінамёта.
Барыс Паўлавіч Андрэеў
Барыс Паўлавіч Андрэеў (, Ленінград, Расія — ) — беларускі эканаміст (эканоміка лёгкай прамысловасці і энергетыкі). Доктар тэхнічных навук (1994), кандыдат эканамічных навук (1969), старшы навуковы супрацоўнік (спецыяльнасць «Агульная энергетыка», 1979), прафесар (спецыяльнасць «Эканоміка», 1997).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інжынерна-эканамічны інстытут (спецыяльнасць «Эканоміка і арганізацыя энергетыкі», кваліфікацыя «Інжынер-эканаміст», 1962), Сібірскі энергетычны інстытут (аспірантура, спецыяльнасць «Агульная энергетыка»).
Працаваў у Сібірскім энергетычным інстытуце СА АН СССР (г. Іркуцк; 1962—1970, лабарант, інжынер, малодшы навукоы супрацоўнік), Сібірскам аддзяленні Усесаюзнага дзяржаўнага праектна-вышукальнага і навукова-даследчага інстытута «Энергосетьпроект» (Іркуцкі аддзел комплекснага праектавання, НДЛ аптымізацыі паліўна-энергетычнага баланса Сібіры і Далёкага Усходу, 1970—1979, начальнік лабараторыі), Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1979—2001, дацэнт кафедр «Эканоміка, арганізацыя і планаванне вытворчасці», «Кіраванне і арганізацыя вытворчасці», прафесар кафедр «Эканоміка, арганізацыя і планаванне прадпрыемстваў», «Эканоміка»).
Навуковыя інтарэсы: арганізацыя вытворчасці ў лёгкай прамысловасці; эканоміка энергетыкі.
Родзі-Мілічы
Родзі-Мілічы (Rodì Milici) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 2335 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 98059. Тэлефонны код — 090.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo, San Filippo d'Agira.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лохвыцкі раён
Лохвыцкі раён (Лохвицький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лохвыця (Лохвиця).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 43745 чалавек, плошча — 1300 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх і 19 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння і 79 сёлаў.
Вагонная каляска
Вагонны вазок, або вагонная каляска — асноўны элемент хадавой часткі вагона, уяўляе сабой паваротную прыладу, на якую абапіраецца кузаў вагона. Асноўная перавага вагоннай каляскі — малая жорсткая колавая база, што забяспечвае ўпісанне ў крывыя малога радыусу. Першыя вагоны, якія абапіраюцца на паваротныя каляскі з'явіліся ў Вялікабрытаніі ў 1874 годзе.
Будова
1 — рама; 2 — цэнтральная бэлька; 3 — спружыны цэнтральнага рысорнага падвешвання; 4 — букса; 5 — спружыны буксавага рысорнага падвешвання; 6 — цягавы ланцужок; 7 — пятнік; 8 — склізгун; 9 — падвеска цягавага рэдуктара; 10 — цягавы рэдуктар; 11 — колавая пара; 12 — кулачковая муфта; 13 — цягавы электрарухавік; 14 — тармазныя цягі; 15 — тармазная калодка; 16 — адцягваючая прылада]] Асноўнымі вузламі вагоннай каляскі з'яўляюцца: Найбольшае распаўсюджванне атрымалі двухвосевыя каляскі, як найбольш простыя. Таксама сустракаюцца і трохвосевыя каляскі (6-восныя вагоны), якія адрозніваюцца больш складанай канструкцыяй рамы. Чатырохвосевыя каляскі пераважна ўяўляюць сабой дзве двухвосевыя каляскі злучаныя адной бэлькай. Перадача гарызантальных высілкаў ад каляскі на кузаў перадаецца пераважна з дапамогай шворана — спецыяльнага штыра, усталяванага ў геаметрычным цэнтры павароту каляскі. Вертыкальныя нагрузкі перадаюцца з дапамогай цэнтральнага падпятніка і (або) бакавых склізгуноў, якія служаць для абмежавання бакавой гайданкі вагона, а таксама зніжэння звілістага руху пры праходжанні крывых участкаў пуці.
Адрозненні ў шырыні каляі Расійскіх і Еўрапейскіх чыгуначных пуцёў патрабуюць перастаноўкі вагоннай каляскі кожны раз пры руху з Расіі ў Еўропу і назад.
Льгоў
Льгоў (Льгов) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Льгоўскага раёна Курскай вобласці. Насельніцтва 22,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1669 годзе.
Горад размешчаны ля ракі Сейм (прыток Дзясны), за 80 км ад Курска.
Вытворчасць абсталявання для харчовай прамысловасці, вытворчасць будматэрыялаў, харчовая прамысловасць.
Капусцяны (Гайсынскі раён)
Капусцяны (Капустя́ни) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вайна за незалежнасць Анголы
Вайна за незалежнасць Анголы — вайна паміж Партугаліяй і шэрагам ваенна-палітычных груповак партугальскай калоніі Анголы, якія выступалі за незалежнасць краіны. Частка Каланіяльнай вайны Партугаліі.
Партугальская каланізацыя Анголы
У 1482 годзе партугальскія каравелы пад камандаваннем штурмана Дыёгу Кау прыбылі ў Каралеўства Конга. Пасля некалькіх наступных экспедыцый паміж дзьвюмя каралеўствамі ўстанавіліся блізкія адносіны. Партугальцы прывезлі агнястрэльную зброю, іншыя тэхналагічныя дасягненні і новую рэлігію — хрысціянства. У сваю чаргу, кароль Конга прапанаваў на продаж рабоў, слановую косць і карысныя выкапні.
Даследчык Паўлу Дыяш дэ Наваіш у 1575 годзе заснаваў Луанду як São Paulo da Assunção de Loanda. Наваіш заняў паласу зямлі з сотняй сем’яў каланістаў і 400 салдатамі, стварыўшы сталае паселішча. Партугальская карона надала Луандзе статус горада ў 1605 годзе. Партугальцы стварылі і падтрымлівалі яшчэ некалькі населеных пунктаў, крэпасцяў і партоў. Бенгела, партугальскі форт з 1587 і горад з 1617 года, быў другім па значнасці фарпостам партугальцаў ў рэгіёне пасля Луанда.
Ранні перыяд партугальскай заваёвы быў адзначаны серыяй войнаў, дагавораў і спрэчак з мясцовымі афрыканскімі валадарамі, у прыватнасці з Нзінга Мбанды, якая асабліва рашуча супраціўлялася Партугаліі. Заваёва тэрыторыі сучаснай Анголы пачалося толькі ў XIX ст. і была скончана да 1920-х гадоў. Ангола мела статус партугальскай калоніі з 1655 года, пакуль 11 чэрвеня 1951 года парламент Партугаліі ня прыняў закон, які дае ўсім партугальскім калоніям статус правінцый.
На гэтым фоне ўзнікаюць арганізацыі, такія як МПЛА, UPA і іншыя, чыёй мэтай было стварэнне незалежнай дзяржавы Ангола. Неўзабаве, пры падтрымцы СССР і Кітая, яны пачынаюць фарміраванне ўласных узброеных атрадаў.
Ход вайны
Афіцыйнай датай пачатку вайны лічыцца 4 лютага 1961 года, гэтым днём атрад з 50 баевікоў MPLA атакаваў турму ў Луандзе, амаль yce нападнікі загінулі. Колькасць загінулых паліцэйскіх склала толькі 7 чалавек. 15 сакавіка пачалося ўварванне ў Анголу з кангалезскай тэрыторыі баевікоў UPA на чале з Холдэнам Раберта.
Партугальцы перагрупаваліся і 20 верасня ўзялі пад свой кантроль Пэдра-Вэрдэ, апошнюю базу UPA y паўночнай Анголе. У першы, 1961, год вайны 20-30 тысяч ангольскіх цывільных асоб было забіта партугальскімі войскамі, а 400—500 тысяч бежанцаў адправіліся ў Заір. Баевікі УПА атакавалі калону ўцекачоў і суправаджаючых іх прыхільнікаў МПЛА. Патруль UPA ўзяў у палон 21 партызана МПЛА, а затым забіў іх 9 кастрычніка, што прывяло да варожасці паміж дзьвюма групоўкамі. Савет бяспекі ААН прыняў Рэзалюцыю 163, заклікаў Партугалію адмовіцца ад рэпрэсіўных мер супраць ангольскага народа.
7 лістапада 1961 г. у Анголу прыбылі ваенныя спецыялісты з Кубы для падрыхтоўкі партызанскіх атрадаў МПЛА. У 1958—1974 гг. СССР пастаўляў фарміраванням МПЛА ўзбраенне і тэхніку. Пастаўкамі ўзбраення і тэхнікі МПЛА падтрымлівала таксама і КНР. Шмат паўстанцаў МПЛА праходзіла ваенную падрыхтоўку ў СССР, Балгарыі, Чэхаславакіі і Алжыры.
Баявыя групы УНІТА — Узброеныя сілы вызвалення Анголы — здзейснілі сваю першую атаку 25 снежня 1966, перакрыўшы рух цягнікоў па чыгунцы на мяжы з Замбіяй. УНІТА здзейсніў яшчэ два напады на гэтую чыгунку ў 1967 годзе, выклікаўшы незадаволенасць ўрада Замбіі, якая экспартавала медзь па гэтай чыгунцы. Замбійскі ўрад адказаў высылкай з Замбіі 500 байцоў. Савімбі пераехаў у Каір, дзе жыў год. Ён таемна вярнуўся ў Анголу праз Замбію і працаваў з партугальскімі ваеннымі супраць МПЛА.
Сонечнае зацьменне 21 снежня 1843 года
Сонечнае зацьменне 21 снежня 1843 года — поўнае сонечнае зацьменне 139 сараса.
Вайна за незалежнасць Анголы
Ход вайны
У 1971 годзе МПЛА пачаў фармаваць эскадроны з 100—150 партызан у кожным. Гэтыя эскадроны, узброеныя 60-мм і 81-мм мінамётамі, атакавалі партугальскія фарпосты. Партугальцы ў адказ праводзілі антыпартызанскія зачысткі супраць сіл МПЛА, знішчылі некалькі іх лагераў. Акрамя таго, Паўднёва-Афрыканскія сілы абароны атакавалі пазіцыі МНЛА ў Машыка ў лютым 1972 года, знішчылі камуністычную прысутнасць там. Партугальскія ўзброеныя сілы арганізавалі паспяховую кампанію па ліквідацыі арганізацыі Усходні фронт (Frente Leste). 17 сакавіка 1000 байцоў ФНЛА паднялі мяцеж у Кінсузу, але заірская армія падавіла паўстанне ад імя Раберта.
Сонечнае зацьменне 21 снежня 1843 года
Зацьменне мела велічыню 1,0165 і дасягнула свайго максімуму ў 05:03:26 UTC у пункце з каардынатамі 8° пн. ш. 101° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 43 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 66 км.
Вайна за незалежнасць Анголы
Ход вайны
Рэвалюцыя гваздзікоў 25 красавіка 1974 года скончыла партугальскія каланіяльныя войны і прывяла да незалежнасці партугальскіх заморскіх тэрыторый.
Сонечнае зацьменне 21 снежня 1843 года
Зацьменне 21 снежня 1843 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1843 годзе і 108-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 27 чэрвеня 1843 года, наступнае — 16 чэрвеня 1844 года.
Вайна за незалежнасць Анголы
Ход вайны
Рэвалюцыйны партугальскае ўрад пагадзіўся перадаць уладу нацыяналістычным афрыканскім рухам.
Вынікі
Вайна завяршылася 15 студзеня 1975 года падпісаннем Алворскіх пагадненняў, паводле якіх Ангола атрымлівала незалежнасць (фактычна баявыя дзеянні былі спынены ў 1974 годзе).
Глыбокія супярэчнасці паміж ангольскімі групоўкамі прывялі да таго, што ўжо ў сярэдзіне 1975 года ў краіне пачалася грамадзянская вайна.
IC 3398
IC 3398 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кытайгарад (Гайсынскі раён)
Кытайгарад (Кита́йгород) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Лей (горад)
Лей (тайск. เลย) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца за 545 км на паўночны ўсход ад Бангкока і 150 км на захад ад Удонтхані. Размешчаны на левым беразе ракі Лей. Насельніцтва горада — 21906 чалавек (2015). Шчыльнасць насельніцтва — 1765 чал./км².
Танентаўнджы
Танентаўнджы  — горны хрыбет на захадзе Тайланда і часткова ў М’янме.
Працягласць хрыбта — каля 500 км. Максімальная вышыня — 2079 м. Хрыбет складзены пераважна гранітамі, вапнякамі і пясчанікамі. Раздзелены глыбокімі падоўжнымі далінамі на паралельна выцягнутыя горныя масівы (асабліва на захадзе і паўднёвым захадзе). На тэрыторыі хрыбта растуць лістападныя трапічныя лясы з прымешкай ціка, вышэй за 1200 м — участкі цвёрдалістых вечназялёных лясоў. У заходніх адгор’ях маюцца радовішчы цынкавых і вальфрамавых руд.
Уладзімір Пятровіч Тарасік (будаўнік)
Уладзімір Пятровіч Тарасік (нар. ) — беларускі гаспадарчы дзеяч у галіне будаўніцтва. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (1998).
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Велікаполле Чэрвеньскага раёна ў сялянскай сям’і. Бацька быў інвалідам Вялікай Айчыннай вайны.
Спрабаваў паступіць у Беларускі політэхнічны інстытут, на будаўнічы факультэт, але не прайшоў па конкурсе, таму паступіў у тэхнічнае вучылішча № 2 г. Мінска на спецыяльнасць «брыгадзір слесараў-мантажнікаў». Пасля гэтага працягнуў вучобу ў Мінскім архітэктурна-будаўнічым тэхнікуме, які скончыў у 1960 годзе, атрымаўшы дыплом па спецыяльнасці «тэхнік-будаўнік».
Пасля службы ў арміі паступіў у Мінскі політэхнічны інстытут на дзённае аддзяленне будаўнічага факультэта. Скончыўшы першы курс, перавёўся на вячэрняе аддзяленне і пачаў працаваць у ордэна Леніна будаўнічым трэсце № 5 на заводзе жалезабетонных вырабаў. Паднімаўся ўверх па службовай лесвіцы: майстар, старшы майстар, начальнік вытворчага аддзела. Калектыў вылучыў Уладзіміра Тарасіка на пасаду сакратара партыйнага камітэта будтрэста № 5, дзе ён таксама змог добра праявіць сябе, паколькі ў хуткім часе (у 1972 годзе) быў запрошаны на пасаду інструктара аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі ЦК КПБ. У сакавіку 1979 года на бюро ЦК КПБ Уладзімір Тарасік быў зацверджаны на пасаду намесніка Міністра сельскага будаўніцтва БССР.
З студзеня 1986 года па ліпень 1996 года Уладзімір Тарасік працаваў намеснікам старшыні праўлення Белсельбуда, у 1996—2002 гадах — намеснікам генеральнага дырэктара аб’яднання «Мінскаблсельбуд» і аб’яднання «Спецсельбуд».
Уладзімір Паўлавіч Жохаў
Уладзімір Паўлавіч Жохаў (, Санкт-Пецярбург) — беларускі мастак дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Уладзімір Пятровіч Тарасік (будаўнік)
Біяграфія
З лістапада 2002 года Уладзімір Пятровіч Тарасік — намеснік выканаўчага дырэктара Саюза будаўнікоў, а з ліпеня 2005 года — выканаўчы дырэктар Саюза.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», медалём «За доблесную працу», Залатым медалём ВДНГ СССР, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР, знакам «Ганаровы будаўнік» Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва, знакам «Будаўнічая слава» Расійскага саюза будаўнікоў. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь.
Уладзімір Паўлавіч Жохаў
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Ленінградзе. У гады Вялікай Айчыннай вайны сям’я Жохавых была эвакуіравана. Толькі ў 1945 годзе Жохавы вярнуліся з эвакуацыі ў Ленінград. З 1947 па 1954 год Уладзімір навучаўся ў Ленінградскай сярэдняй мастацкай школе пры Акадэміі мастацтваў.
Скончыў кафедру шкла і керамікі Ленінградскага вышэйшага мастацка-прамысловага вучылішча ў 1960 годзе. Дыпломную працу рыхтаваў на Дзяцькаўскім шклозаводзе. З 1960 па 1963 год працаваў на шклозаводзе «Чырвоны май». З 1963 па 1967 год у ленінградскім аддзяленні Мастацкага фонду. Паралельна, быўшы заўзятым спартсменам, вучыўся ў фізкультурным інстытуце імя Лесгафта ў школе трэнераў на кафедры лыжнага спорту. З 1967 па 1995 год працаваў мастаком на шклозаводзе «Нёман» у Беларусі.
З 1991 па 2009 гады прайшло 7 персанальных выставак майстра — адна ў Маскве, тры ў Санкт-Пецярбургу і тры ў Беларусі.
Член Саюза мастакоў СССР. Член Санкт-Пецярбургскага аддзялення Саюза мастакоў Расіі, секцыя дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Узнагароды
Узнагароджаны бронзавым і сярэбраным медалямі ВДНГ СССР. Дыпломам III ступені Усесаюзнай мастацкай выстаўкі «Фізкультура і спорт» і залатым медалём Ябланца-на-Нісе.
Сонечнае зацьменне 27 чэрвеня 1843 года
Сонечнае зацьменне 27 чэрвеня 1843 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 134 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0011 і дасягнула свайго максімуму ў 19:17:03 UTC у пункце з каардынатамі 6° пн. ш. 111° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 4 км.
Зацьменне 27 чэрвеня 1843 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1843 годзе і 107-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 31 снежня 1842 года, наступнае — 21 снежня 1843 года.
Узброеныя сілы Вялікабрытаніі
Узброеныя сілы Вялікабрытаніі (The armed forces of the United Kingdom) складаюцца з Каралеўскага ваенна-марскога флота (Royal Navy), Брытанскай арміі (British Army) і Каралеўскіх ваенна-паветраных сіл (Royal Air Force). Узброеныя сілы цалкам прафесійныя і дабраахвотныя і налічваюць 435 тыс. чалавек у 2009 (198 тыс. рэгулярных войск, 195 тыс. рэгулярнага рэзерва, 42 тыс. дабраахвотнага рэзерва). Гэта адна з найвялікшых ваенных структур у Еўропе, 26-я ў свеце па колькасці ваеннаслужачых і 3-я (пасля ЗША і КНР) па аб'ёмах ваенных расходаў. Брытанскія ВМФ і ВПС буйнейшыя ў ЕС і 2-я ў НАТА.
Ядзерная зброя
Вялікабрытанія — адна з пяці афіцыйна прызнаных (паводле Дагавора аб нераспаўсюджанні ядзернай зброі) ядзерных дзяржаў. Яе ядзерныя запасы верагодна ўключаюць 185 баегаловак. Гэта самыя малыя ядзерныя сілы з усіх пяці дзяржаў «ядзернага клуба» і складаюць менш 1 % ад іх агульнага арсенала. Такая колькасць адпавядае заяўленай мэце стратэгіі «мінімальнага стрымлівання».
Стратэгічныя ядзерныя сілы Вялікабрытаніі прадстаўлены толькі марскім кампанентам, што стала вынікам сфармуляванага ў пачатку 1990-х падыходу, згода з якім афіцыйны Лондан адмовіўся ад нестратэгічнай ядзернай зброі. Баегалоўкі размяшчаюцца на трохступенчатых цвёрдапаліўных ракетах «Трайдэнт ІІ» амерыканскай вытворчасці (вырабнік — «Локхід-Марцін»). Кожная з ракет можа несці да 12 баегаловак, на думку экспертаў (з разліку колькасці ракет і баегаловак) рэальна ўстанаўліваецца па 3-4.
Ракеты ставяцца на падводныя лодкі «Вэнгард» уласнай пабудовы (уведзеныя ў баявы састаў флота ў 1994—2001). Баегалоўкі таксама вырабляюцца самой Вялікабрытаніяй і падобныя на амерыканскую баегалоўку W-76. Такая баегалоўка мае магутнасць каля 100 кт. Залежнасць ад ЗША па пастаўках ракет вымушае Вялікабрытанію ўдзельнічаць у амерыканскіх ракетабудаўнічых праграмах і дабівацца ад ЗША гарантый, што мадэрнізаваныя ці новыя ракеты будуць сумяшчальныя з пускавой устаноўкай брытанскай падводнай лодкі.
Ракеты і баегалоўкі да іх захоўваюцца на Каралеўскім складзе ваенна-марскіх узбраенняў у Кулпарце, непадалёку ад базы каралеўскіх ВМС у Фаслейне (Шатландыя), якая з'яўляецца месцам базіравання падводных лодак з ядзернай зброяй. За распрацоўку і вытворчасць баегаловак адказвае Навукова-даследчы цэнтр ядзернай зброі ў Алдэрмастане і Бергфілдзе. У Бергфілдзе адбываецца канчатковая зборка ці дэмантаж баегаловак.
Парадак баявога дзяжурства падводных лодак устаноўлены ў 1998. На баявым дзяжурстве знаходзіцца адна лодка, якая нясе да 48 баегаловак; дзве другія — у пункце базіравання ці ў тэрытарыяльных водах і могуць быць разгорнутыя ў адносна кароткі тэрмін; яшчэ адна лодка знаходзіцца на рамонце і абслугоўванні ў Плімуце. Разглядаецца варыянт змяншэння колькасці падводных лодак з чатырох да трох.
Узброеныя сілы Вялікабрытаніі кіруюцца пяццю прынцыпамі ядзернага стрымлівання:
Гл. таксама: Nuclear weapons and the United Kingdom
Карнеліс Энгельбрэхтc
Біяграфія
Жыццё мастака нядрэнна дакументавана архіўнымі крыніцамі. Карэл ван Мандэр прысвяціў яму асобную біяграфію, але яна змяшчае не падзеі жыцця, а аналіз яго твораў.
Нарадзіўся ў Лейдэне (ці ў яго ваколіцах) каля 1462 (па сцвярджэнні Карэла ван Мандэра ў 1468, а найбольш асцярожныя даследчыкі адносяць дату яго нараджэння паміж 1460 і 1465 гадамі). Лічыўся першым буйным мастаком і адным з першых, якія выкарыстоўвалі алейныя фарбы, якія жылі ў Лейдэне. Першая згадка пра яго як пра мастака ў архівах адносіцца да 1482 года, калі ён прадаў сваю карціну манастыру Іеранімусдаль у мястэчку Ёстгест (паблізу Лейдэна). Даследчыкі мяркуюць, што ён быў навучаны ў якасці мастака ў гэтым манастыры; цалкам магчыма, што ён праходзіў навучанне ў Бруселі ці Антверпене. Сярод магчымых яго настаўнікаў называецца фламандскі мастак Голійн дэ Котэр, паслядоўнік Рагіра ван дэр Вейдэна.
У адпаведнасці з архіўнымі дакументамі ён жыў у Лейдэне прыблізна з 1497 года да сваёй смерці. Карнеліс Энгелбрэхтс быў членам гарадскога апалчэння лучнікаў з 1499 да 1506 год і апалчэння арбалетчыкаў з 1515 па 1522 год. Каля 1520 года ён служыў нават у якасці капітана гэтага апалчэння.
Ажаніўся з Элізбет Пітэрсдр каля 1487 года. У іх было шэсць дзяцей, у тым ліку трое сыноў, якія сталі мастакамі.
Як настаўнік даваў шырокую свабоду творчай фантазіі сваіх вучняў. Сярод іх: Артген ван Лейдэн, Лукас ван Лейдэн і трое сыноў — Піцер (каля 1490—каля 1560), Карнеліс (або Карнеліс Карнеліс Кунст, 1493—1544, працаваў у Лейдэне і Бругэ), Лукас (або Лукас, 1495—1552, працаваў у Англіі ў часы караля Генрыха VIII), якія атрымалі мянушку Кунсты (апошнія двое з іх сталі жывапісцамі, Карэл ван Мандэр нават напісаў іх біяграфіі, але карцін іх да нашага часу не дайшло, старэйшы з сыноў стаў мастаком па шкле).
Памёр паміж 11 лютага і 26 жніўня 1527 года (паводле звестак Карэла ван Мандэра ў 1533 годзе).
Казынці (Гайсынскі раён)
Казынці (Кози́нці) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Крыніца (гідралогія)
Крыні́ца — натуральны выхад падземных водаў на наземную паверхню на сушы або пад вадой (падводная крыніца).
Паводле тэмпературы крыніцы падзяляюцца на халодныя, цёплыя, гарачыя і кіпячыя.
Таксама вылучаюць крыніцы ў залежнасці ад сілкавання вылучаюць грунтавай або артэзіянскай вадой.
Хімічны і газавы склад крыніц зазвычай разнастайны; ён вызначаецца пераважна складам падземных водаў і агульнымі гідрагеалагічнымі ўмовамі раёну.
Парахневіч
Парахневіч — беларускае прозвішча.
Тройчы Героі Савецкага Саюза
У спісе прадстаўлены тры трохразовыя Героі Савецкага Саюза:
Сан-Філіпа-дэль-Мела
Сан-Філіпа-дэль-Мела (San Filippo del Mela) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3399
IC 3399 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Чэмпіёншып Англійскай футбольнай лігі
Чэмпіёншып Англійскай футбольнай лігі (English Football League Championship, скарочана EFL Championship) — другі па значнасці дывізіён у англійскай сістэме футбольных ліг. Чэмпіёншып быў заснаваны ў 2004 годзе.
Структура лігі
Ліга складаецца з 24 каманд. На працягу сезону, які праходзіць штогод з жніўня па май наступнага года, кожная каманда гуляе двойчы супраць іншых у лізе, «дома» і «на выяздзе». Агулам ліга мае 46 тураў.
У канцы сезона, дзве каманды і пераможца чэмпіянату плэй-оф пераходзяць ў Прэм’ер-лігу, а тры апошнія каманды выбываюць у Футбольную лігу 1.
Раўнд плэй-оф Чэмпіёншыпа
Раўнд плэй-оф Чэмпіёншыпа гэта накаўт раўнд для каманд, скончыўшых сезон з трэцяга па шостае месца па выніках сезону. У плэй-оф трэцяе каманда гуляе супраць шостай, а чацвёртая супраць пятая, ў двухматчавым паўфінале (дома і на выездзе). Затым пераможцы кожнага паўфіналу сустракаюцца ў адным матчы на ​​стадыёне Уэмблі, пераможца якога трапляе у Прэм’ер-лігу.
Гі Дэбор
Гі Дэбор (Guy Debord, поўнае імя Гі Луіс Марыя Венсан Эрнэст Дэбор;, , Францыя — , Бельвю-ла-Мантань, Францыя) — французскі філосаф, палітычны мысліцель, мастак і кінарэжысёр. Сябра групы «Сацыялізм або варварства», адзін з заснавальнікаў Сітуацыянісцкага інтэрнацыяналу. У 1967 годзе выпусціў сваю фундаментальную працу «Грамадства спектакля», якая істотна паўплывала на майскія падзеі 1968 года ў Францыі.
Скончыў сваё жыццё самагубствам.
Краснагірка (Гайсынскі раён)
Краснагірка (Красногі́рка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спіс універсітэтаў штата Джорджыя
У штаце Джорджыя (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Рыхард Эльцэ
Рыхард Эльцэ (ням.: Richard Oelze;, , Каралеўства Прусія — або 26 лістапада 1980, Ніжняя Саксонія) — нямецкі мастак-сюррэаліст.
Жыццё і творчасць
У 1914 годзе Р. Эльцэ паступіў у Школу прыкладнога мастацтва ў родным Магдэбургу, дзе вывучаў літаграфію (скончыў у 1918). На вячэрніх курсах ён вывучае тэхніку малюнка аголенай натуры. У 1918 годзе яго настаўнікамі былі Рыхард Вінкель і Курт Тух. У 1919—1921 гадах ён працягвае навучанне там жа як стыпендыят. У 1921—1925 гадах — студэнт школы Баухаўз, спачатку ў Веймары, у Іаганеса Ітэна, а затым у Дэсаў, дзе ў 1929 годзе атрымлівае месца выкладчыка. У 1926—1929 гадах мастак жыў і працаваў у Дрэздэне. Тут ён удзельнічаў у выставе Дрэздэнскі сецэсіён.
У 1929—1930 гадах ён знаходзіўся у швейцарскай Асконе. Падчас гэтай паездкі Р. Эльцэ знаёміцца з працамі майстроў-сюррэалістаў (спачатку па рэпрадукцыях). Пасля нядоўгага знаходжання ў Берліне ў 1932 годзе Эльцэ ў перыяд паміж 1932 і 1936 г. падоўгу жыве ў Італіі на возеры Гарда, а таксама ў Парыжы. У Парыжы ён завязвае знаёмства з вядомымі дзеячамі сюррэалізму — Андрэ Брэтонам, Сальвадорам Далі, Полем Элюарам і Максам Эрнстам. Пачынаючы з гэтага часу Эльцэ пачынае працаваць у сюррэалістычным стылі. У 1933 годзе ён быў прыняты ў парыжскі салон «Salon des Sur-Indépendants». У 1936—1937 гадах жывапісец працуе ў Італіі і Швейцарыі, у 1938 годзе ён вяртаецца ў Германію, і з 1939 жыве ў Ворпсведзе, у Ворпсведскай калоніі мастакоў. У тым жа 1939 годзе быў мабілізаваны ў германскае войска, быў на фронце і затым патрапіў у палон. Вызваліўшыся ў 1945 годзе, ён вяртаецца ў Ворпсведзе, тут мастак жыве і працуе да 1962 года, пасля чаго перабіраецца ў маёнтак Пастэхольц каля Гамельна.