cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аун Сан Су Чжы
Аун Сан Су Чжы́ (အောင်ဆန်းစုကြည်, Aung San Suu Kyi; нар., Рангун, Бірма, зараз Янгон, М’янма) — бірманскі палітычны дзеяч, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1991). З’яўлялася адной з фігур, падазраваных у ажыццяўленні генацыду мусульман у М’янме.
Магілёўграмадзянпраект
«Магілёўграмадзянпраект» (Могилёвгражданпроект) — інстытут комплекснага праектавання аб’ектаў жыллёва-грамадзянскага прызначэння ў Магілёве. Размешчаны ў цэнтры горада, па адрасе вуліца Будзённага, 11. Створаны ў 1975 годзе на базе Магілёўскага філіяла інстытута «Белдзяржпраект» (з 1938).
Аун Сан Су Чжы
Біяграфічныя звесткі
Дачка лідара руху за незалежнасць Бірмы Аун Сана, забітага ў 1947 годзе. Аўн Сан Су Чжы пакінула Бірму ў 1960 годзе, скончыла Оксфардскі ўніверсітэт, жыла ў Англіі.
Магілёўграмадзянпраект
Гісторыя
25 ліпеня 1935 года Пастанова СНК БССР № 1356 п. 6 зацвердзіла арганізацыю да 1 кастрычніка 1935 г. у складзе Белдзяржпраекта філіялаў-майстэрняў у Віцебску, Гомелі і Магілёве. Аднак дакументаў, якія б пацвярджалі стварэнне ў Магілёве філіяла ў гэты перыяд, не выяўлена.
Аун Сан Су Чжы
Біяграфічныя звесткі
У 1972 годзе выйшла замуж за тыбетолага Міхаэля Эйрыса. У іх нарадзілася двое сыноў.
У 1988 годзе вярнулася ў Бірму. У верасні 1988 года стала адным з лідараў апазыцыйнай Нацыянальнай лігі за дэмакратыю. На выбарах у маі 1990 года НЛД атрымала больш за 80 % месцаў у парламенце М’янмы, аднак кіруючы рэжым ігнараваў вынікі выбараў.
Лаўрэат прэміі памяці прафесара Торалфа Рафт (1990). У кастрычніку 1991 года Аун Сан Су Чжы стала лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру, аднак улады не дазволілі ёй выехаць за мяжу, каб атрымаць узнагароду. З 1989 па 1995 і з 2000 па 2002 знаходзілася пад хатнім арыштам. У траўні 2003 года зноў была арыштаваная, пазней змешчаная пад хатні арышт, які падоўжыўся на гэты раз да 13 лістапада 2010 года. Увогуле яна правяла ў турме і пад хатнім арыштам каля 15 гадоў. У 2008 годзе ўзнагароджана найвышэйшай узнагародай ЗША — Залатым медалём Кангрэса.
У лістападзе 2015 года на ўсеагульных выбарах у М’янме апазіцыйная партыя Нацыянальная ліга за дэмакратыю на чале з Аун Сан Су Чжы набрала амаль 90 % галасоў выбаршчыкаў. Яна заявіла, што ў партыі будзе дастаткова галасоў, каб сфармаваць першы ў гісторыі краіны дэмакратычны ўрад. Паводле канстытуцыі краіны, Аун Сан Су Чжы не можа заняць пасаду прэзідэнта, таму што яе муж — брытанец, а ў сыноў замежныя пашпарты.
Магілёўграмадзянпраект
Гісторыя
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ў чэрвені 1941 года праектная арганізацыя спыніла сваё існаванне. У ліпені 1944 года Магілёўскі абласны філіял «Белдзяржпраекта» аднавіў сваю працу.
Аун Сан Су Чжы
Біяграфічныя звесткі
Затрымана 1 лютага 2021 года пад час ваеннага перавароту.
У мастацтве
Аун Сан Су Чжы прысвечана песня Walk On групы U2.
Магілёўграмадзянпраект
Гісторыя
У 1944—1960 гадах інстытут займаўся праектнымі работамі, звязанымі з аднаўленнем разбуранага Магілёва і праектаваннем індывідуальных аб’ектаў па паляпшэнні забудовы горада.
1 жніўня 1959 года да Магілёўскага філіяла «Белдзяржпраекта» былі далучаны Магілёўскага філіяла «Белдзіпрасельбуда» і Бабруйскай архітэктурна-канструктарскай майстэрні «Белдзяржпраекта».
1 жніўня 1959 года перайменаваны ў Магілёўскую абласную праектную кантору «Аблпраект» з падпарадкаваннем аблвыканкаму. Былі створаны 4 праектныя майстэрні (у т.л. адна ў г. Бабруйску) і аддзелы інжынернай геалогіі і тапаздымкі. У 1965 годзе праектаная арганізацыя пераехала з Дома Саветаў у асобны вытворчы будынак па вул. Будзённага, 11. 1 чэрвеня 1966 года Магілёўскі аблпраект ізноў увайшоў у склад «Белдзяржпраекта» пад назвай «Магілёўскія абласныя праектныя майстэрні інстытута „Белдзяржпраект“». 1 кастрычніка 1969 года Распараджэннем СМ БССР ад 22.08.69 г. № 832-р Магілёўскія абласныя праектныя майстэрні перайменаваны ў «Магілёўскі філіял інстытута „Белдзяржпраект“». 1 студзеня 1975 года Пастановай СМ БССР ад 26.12.74 г. № 362 і рашэннем Магілёўскага аблвыканкама ад 21.02.75 г. № 60 Магілёўскі філіял «Белдзяржпраекта» пераназваны ў інстытут «Магілёўграмадзянпраект».
У 1976 годзе да вытворчага будынка інстытута зроблена прыбудова, якая значна палепшыла ўмовы працы праектыроўшчыкаў.
У 2000 годзе Рашэннем Магілёўскага аблвыканкама ад 24 лютага № 4-13 створана Адкрытае акцыянернае таварыства «Інстытут „Магілёўграмадзянпраект“» (ААТ «Інстытут „Магілёўграмадзянпраект“») і зарэгістравана ў Адзіным дзяржаўным рэгістры юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў.
Дзейнасць
Станам на 1988 год у інстытуце меліся: 4 архітэктурна-канструктарскія майстэрні (у т.л. адна ў Бабруйску), аддзелы — тэхнічны, вышукальніцкі, планава-вытворчы, электронна-вылічальнай тэхнікі, выдавецкі. Ажыццяўляў комплексную распрацоўку праектаў планіроўкі і забудовы жылых раёнаў, мікрараёнаў і кварталаў гарадоў, раённых цэнтраў, гарадскіх пасёлкаў, індывідуальных праектаў жылых будынкаў і іх комплексаў, прывязку да ўчасткаў будаўніцтва тыпавых праектаў будынкаў, праектаванне паркаў, сквераў, бульвараў, інжынернага забеспячэння і добраўпарадкавання ў гарадах і іншых населеных пунктах. Інстытутам распрацаваны генеральныя планы і праекты працяглай планіроўкі цэнтраў Горак, Кіраўска, Клічава, Касцюковічаў і іншых гарадоў Магілёўскай вобласці. Па праектах інстытута вялася забудова мікрараёнаў Магілёў-2, Юбілейны, Задняпроўскага жылога раёна, па вуліцах Грышына, Куцепава, праспектаў Міру, Дзімітрава ў Магілёве, мікрараёнаў у Бабруйску, Асіповічах, Горках, Крычаве. У 1960—1980-я гады ў Магілёве і інш. гарадах па праектах інстытута пабудаваны шэраг культурна-бытавых, адмістрацыйных і жылых будынкаў, якія ўдзельнічаюць у стварэнні архітэктурнага аблічча гарадоў. Сярод іх: будынкі Магілёўскага абласнога камітэта КПБ, гаркама КПБ, Дом палітычнай асветы, дзіцячай абласной бальніцы, галоўны навучальны корпус педагагічнага інстытута, навучальны корпус будаўнічага тэхнікума, лабараторны корпус тэхналагічнага інстытута, інтэрнат педагагічнага вучылішчы, абласны Палац піянераў і школьнікаў, кінатэатр «Кастрычнік», 12-павярховы дом з комплексам прадпрыемстваў бытавога абслугоўвання па вул. Першамайскай у Магілёве; будынкі гаркама КПБ і гарвыканкама ў Бабруйску, гасцініца ў Быхаве, Дом культуры ў Слаўгарадзе і г. п. Круглае і інш.
Віюк-Каяловіч
Віюк-Каяловіч — шматзначны тэрмін.
Экстракляса 2023/2024
Экстракляса 2023/2024 — 90-ы сезон чэмпіянату Польшчы па футболе ў Вышэйшым дывізіёне.
Арганізатарам турніру з'яўляецца Экстракляса АТ, а ўдзел прымае 18 прафесійных футбольных клубаў. Тытул чэмпіёнаў будзе абараняць клуб "Ракаў" Чэнстахова. Упершыню ў вышэйшай лізе будзе браць удзел клуб «Пушча» Непаламіцы. Таксама ў Экстраклясу вярнуліся ЛКС Лодзь (праз 3 гады) і «Рух» Хожаў (праз 6 гадоў).
Турнірная табліца
Станам на 1 ліпеня 2023 года. Г — гульні, В — перамогі, Н — нічыі, П — паражэнні, Галы — забітыя і прапушчаныя галы, ± — розніца галоў, А — ачкі
Бамбардзіры
станам на 01.07.2023
Стакгольмская вышэйшая гандлёвая школа
Установа больш вядомая па-за межамі Швецыі як Стакгольмская школа эканомікі.
Агульная характарыстыка
Гэта прыватная бізнес-школа, размешчаная ў раёне Васастан у цэнтральнай частцы Стакгольма. Яна прапануе праграмы бакалаўрыяту і магістратуры, а таксама праграмы аспірантуры.
Магістарская праграма школы па фінансах займае 18-е месца ў свеце. Праграма магістратуры ў галіне менеджменту займае 7-е месца ва ўсім свеце паводле «Financial Times». Установа агулам займае 26-е месца сярод ВНУ ў галіне эканомікі ва ўсім свеце. Школа з’яўляецца адзінай прыватнай ВНУ Швецыі, якая мае правы ўніверсітэта.
Школа заснавала даччыныя ўстановы ў Рызе (Стакгольмская вышэйшая школа эканомікі ў Рызе), Санкт-Пецярбургу і Маскве.
Свята-Андрэеўская царква (Пашукі)
Свята-Андрэеўская царква — праваслаўны храм у в. Пашукі Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
На паўднёвай ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1877 годзе з дрэва на месцы папярэдняга храма паводле праекта распрацаванага ў 1854 годзе архітэктарам В. Палікарпавым.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Да асноўнага кубападобнага зруба, завершанага шатром з макаўкай на гранёным барабане праз трапезную далучаецца прытвор-званіца, з усходняга боку — прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. Васьмігранны ярус званіцы завершаны шатром з макаўкай, уваход у яе 1-м ярусе вылучаны ганкам пад двухсхільным казырком. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах.
NGC 6582-1
NGC 6582-1 (іншыя абазначэнні — UGC 11146, MCG 8-33-29, ZWG 254.23, KCPG 531A, VV 818, PGC 61510) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Абу Тахсін Аль-Салхі
Абу Тахсін Аль-Салхі, таксама ёсць варыянт Аль-Саліх (أبو تحسين الصالحي; 1953 — 29 верасня 2017) — іракскі снайпер, добраахвотнік апалчэння «Сілы народнай мабілізацыі», удзельнік некалькіх ваенных канфліктаў. Яму прыпісваюць забойства больш за 384 баевікоў ІДІЛ, за што ён атрымаў мянушкі «Шэйх снайпераў» (الشيخ القناصة) і «Ястрабіныя вочы» (عيون الصقر). Галоўнай зброяй Аль-Салхі была аўстрыйская вінтоўка Steyr Mannlicher.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1953 годзе ў сям’і шыітаў пад імем Алі Джыяд Абаід Аль-Саліх (علي جياد عبيد الصالحي), аднак пазней стаў вядомы пад псеўданімам «Ястрабінае вока» або пад тэкнанімам Абу Тахсін. У пачатку 1970-х ён паехаў у Кувейт на заробкі, дзе працаваў пастухом кароў і вярблюдаў. Пры сабе Аль-Салхі меў французскую вінтоўку, з якой ахоўваў статак і ў некаторых выпадках нават абараняў сябе ад злачынцаў. Дзякуючы гэтаму ён асвоіў навыкі стральбы.
У 1973 годзе Аль-Салхі адправіўся на павышэнне стралковых навыкаў у Савецкі Саюз, праходзячы курсы ў трэніровачным лагеры на тэрыторыі БССР.
Ужо праз некалькі месяцаў ён вярнуўся ў Ірак, а неўзабаве, у кастрычніку, з прычыны пачатку вайны Суднага дня, у складзе 5-й горнай брыгады арміі Ірака быў раскватараваны на Галандскіх вышынях у Сірыі, дзе ваяваў з ізраільскімі войскамі. У 1974 годзе ён прыняў удзел у другой курдска-іракскай вайне, у 1980-х — у ірана-іракскай, а пазней — у вайне ў Персідскім заліве. Увесну 2003 года Аль-Салхі ўдзельнічаў у баявых дзеяннях з войскамі кааліцыі на чале з ЗША, якія ўварваліся ў Ірак. Пасля падзення рэжыму Садама Хусейна далучыўся да паўстанцкага руху, а менавіта групоўкі «Армія Махдзі», што выступіла супраць акупацыйных сіл і новага ўрада краіны. У 2014 годзе ён перайшоў у Ліва Алі Аль-Акбар, якая пазней увайшла ў склад Сіл народнай мабілізацыі, дзе Аль-Салхі і праявіў свае снайперскія навыкі, змагаючыся з баевікамі ІДІЛ. У яго мелася 384 пацверджаных забойства.
29 верасня 2017 года быў забіты падчас наступлення на Хавіджу. Пахаванне Аль-Салхі адбылося 30 верасня.
Сям’я
Меў адзінаццаць дзяцей: пяць дзяўчынак і шэсць хлопчыкаў.
Андронава (Кобрынскі раён)
Андро́нава (, Андроново) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Мустафа Джэмілеў
Мустафа́ Джэмі́леў (Mustafa Cemilev), поўнае імя Мустафа́ Абдульджэмі́льаглу́ Джэмі́леў (Кырымаглу́) (Mustafa Abdülcemil oğlu Cemilev (Qırımoğlu); нар., сяло Ай-Серэз, Крым) — палітычны і грамадскі дзеяч СССР і Украіны крымскататарскага паходжання, адзін з кіраўнікоў крымскататарскага нацыянальнага руху, праваабаронца, удзельнік дысідэнцкага руху, палітычны зняволены, народны дэпутат Украіны ад фракцыі партыі Еўрапейская Салідарнасць, з 20 жніўня 2014 года да 18 мая 2019 года Упаўнаважаны Прэзідэнта Украіны па справах крымскататарскага народа.
За свае палітычныя погляды Джэмілеў быў выключаны з ВНУ і сем разоў быў асуджаны. Агулам ён правёў пятнаццаць гадоў у месцах пазбаўлення волі: быў зняволены ў 1966—1967, 1969—1972, 1974—1975, 1975—1976, 1983—1986 гадах і ў 1979—1982 гадах быў у выгнанні ў Якуціі. Сусветна вядомы праваабаронца, адзін з заснавальнікаў і член Ініцыятыўнай групы па абароне праў чалавека ў СССР. Пасля абвяшчэння незалежнасці Украіны Джэмілеў стаў актыўным удзельнікам палітычнага жыцця краіны. З 1998 года Народны дэпутат Украіны III, IV, V, VI, VII, VIII і IX скліканняў, аўтар некалькіх дзесяткаў законапраектаў, былы кіраўнік Меджліса крымскататарскага народа (1991—2013), член камітэта Вярхоўнай Рады Украіны з пытанняў праў чалавека, нацыянальных меншасцей і міжнацыянальных адносін (з 1998 года), кіраўнік падкамітэта з пытанняў дэпартаваных народаў, нацыянальных меншасцей і ахвяр палітычных рэпрэсій (2 верасня 2003 года — 15 чэрвеня 2007 года), кіраўнік падкамітэта з пытанняў этнапалітыкі, правоў карэнных народаў і нацыянальных меншасцей Украіны, ахвяр палітычных рэпрэсій (са снежня 2012 года). Падчас Крымскага крызісу Джэмілеў займаў пазіцыю непарушнасці межаў Украіны і не прызнаў рэферэндум.
Кавалер ордэна князя Яраслава Мудрага IV і V ступеняў, ордэна «За інтэлектуальную адвагу» і ордэна Турэцкай Рэспублікі, лаўрэат ганаровых грамат Вярхоўнай Рады Украіны і Кабінета Міністраў Украіны, лаўрэат прэміі: імя Фрыцьёфа Нансена ўпраўлення Вярхоўнага камісара ААН па справах бежанцаў, імя Піліпа Орліка «За дэмакратызацыю украінскага грамадства», «Святло справядлівасці» і «Салідарнасці», уладальнік «Крыжа Салідарнасці Барацьбы». Ён з’яўляецца ганаровым доктарам права Сельджуцкага ўніверсітэта і Вышэйшага тэхналагічнага інстытута, ганаровы доктар у галіне міжнародных адносін, ганаровы грамадзянін турэцкіх гарадоў Кастамону і Кырыкале.
Prunella koslowi
Prunella koslowi — від пеўчых птушак роду сямейства.
Арэал
Дадзены від сустракаецца ў Кітаі (Унутраная Манголія, Нінся-Хуэйский аўтаномны раён, Ганьсу), Сібіры і Манголіі. Дакладная колькасць папуляцыі не вядомая, хоць від апісаны, як досыць рэдкі.
Як правіла, жывуць у пустынных і паўпустынных абласцях.
Paulownia
Paulownia — род раслін сямейства (раней гэты род часам адносілі да сямейства Bignoniaceae і Залознікавыя).
Філіп Зібальд і Іозеф Цукарыні далі расліне назву па імені па бацьку дачкі імператара Паўла I Ганны Паўлаўны (1795—1865): назваць род Anna яны не маглі, паколькі такі род ужо існаваў, а імя па бацьку яны прынялі за другое імя.
Апісанне
Лістападныя высокія дрэвы.
Ствол прамы, крона разгалістая.
Лісце супратыўнае, на доўгіх хвосціках. Ліставая пласцінка буйная, глыбоказубчастая або трохлопасцевая. Край ліста суцэльны. Прылісткаў няма.
Кветкі буйныя, лілова-бэзавыя, часам амаль белыя, у мяцёлкавых суквеццях на канцах парасткаў. Чашачка званочкавая.
Плод — каробачка. Насенне дробнае, крылатае.
Арэал
Расце на Далёкім Усходзе і ў Паўднёва-Усходняй Азіі: Кітай (Аньхой, Фуцзянь, Гуандун, Хубэй, Цзянсу, Сычуань, Юньнань), Карэя, Тайвань, Лаос, В'етнам.
Совер
Совер (Sover) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Paulownia
Арэал
У садах і парках Еўропы і Паўночнай Амерыкі культывуюць Paulownia tomentosa — дрэва вышынёй 15-20 м, з шырокай кронай і буйным (даўжынёй да 30 см і шырынёй да 25 см) цэльнакрайнім лісцем на доўгіх хвосціках. Кветкі бледна-фіялетавыя, у прамых пірамідальных суквеццях; цвіценне — да з'яўлення лісця. Каробачкі захоўваюцца на дрэве часам да наступнага лета.
Совер
Насельніцтва складае 929 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 38048. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo martire.
Paulownia
Батанічная класіфікацыя
Па дадзеных сайта GRIN, род складаецца з 5 відаў:
Па дадзеных сайта The Plant List род уключае 7 відаў :
Прымяненне
Каштоўнае садова-паркавае дрэва для вырошчвання ў раёнах з цёплым і вільготным кліматам.
Драўніна лёгкая, мяккая; у Кітаі і Японіі яе выкарыстоўваюць для вырабу музычных інструментаў, мэблі, дробных вырабаў, апрацоўчых дошак, а таксама горных лыж і сноўбордаў.
Ужываецца для вырабу аснаванняў ракетак для настольнага тэніса.
Універсітэт імя Карла Лінея
Універсітэт імя Карла Лінея (Linnéuniversitetet) — шведская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Векшэ і кампусам у Кальмары.
Названы ў гонар навукоўца Карла Лінея.
Foo Fighters
«Foo Fighters» — амерыканскі рок-гурт, утвораны былым удзельнікам «Nirvana» у 1994 годзе.
Эманюэль Сенье
Эманюэль Сенье (Emmanuelle Seigner; нар. ) — французская актрыса і спявачка. Вядомая сваімі ролямі ў фільмах «Скафандр і матылёк» (2007), «Дзявятая брама» (1999) і «Нястрымны» (1988). Яна была намініравана на прэмію «Сезар» за найлепшую жаночую ролю ў фільме «Венера ў футры» (2013) і на дзве прэміі «Сезар» за найлепшую жаночую ролю другога плана ў «» (1998) і «» (2007). З 1989 года замужам за польскім кінарэжысёрам Раманам Паланскім.
NGC 6582-2
NGC 6582-2 (іншыя абазначэнні — UGC 11146, MCG 8-33-30, ZWG 254.23, KCPG 531B, VV 818, PGC 61513) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Спера
Спера (Spera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 595 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 198 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 38059. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Apollonia.
Лыжныя гонкі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 — скіатлон 7,5+7,5 км (жанчыны)
Спаборніцтвы па лыжных гонках у скіатлоне сярод жанчын прайшлі 10 лютага 2018 года ў Цэнтры Альпензія (Пхёнчхан, Паўднёвая Карэя).
Першую палову дыстанцыі пасля масавага старта — 7,5 км — удзельніцы прайшлі класічным стылем, потым памянялі лыжы і палкі ў спецыяльнай зоне і прайшлі другую палову дыстанцыі свабодным стылем. У спаборніцтве прынялі удзел 62 спартсменкі з 23 краін.
== Вынік Results ==
Пасат
Пасат — пераважны вецер з шэрагу усходніх паверхневых вятроў, змешчаных у тропіках у ніжняй частцы зямной атмасферы, ніжняй частцы трапасферы паблізу экватара Зямлі. Пасаты дзьмуць пераважна з паўночнага ўсходу ў Паўночным паўшар'і і з паўднёвага ўсходу ў Паўднёвым паўшар'і, умацоўваюцца на працягу зімы і калі арктычныя ваганні знаходзяцца ў цёплай фазе. Пасаты выкарыстоўваліся капітанамі ветразных судоў, якія перасякалі акіяны света на працягу многіх стагоддзяў, што дазволіла ажыццявіць каланіяльную экспансію еўрапейскай імперыі ў Амерыцы і зацвердзіць гандлёвыя шляхі праз Атлантычны і Ціхі акіяны. У метэаралогіі пасаты дзейнічаюць як рулявы паток для трапічных штармоў, якія ўтвараюцца над Атлантычным, Ціхім і паўднёвай часткай Індыйскага акіяна і выходзяць на сушу ў Паўночнай Амерыцы, Паўднёва-Усходняй Азіі, а таксама на Мадагаскары і ва Усходняй Афрыцы адпаведна. Пасаты таксама транспартуюць афрыканскі пыл на захад праз Атлантычны акіян у Карыбскае мора, а таксама паўднёва-ўсходнюю частку Паўночнай Амерыкі. Дробныя кучавыя воблакі, бачныя ў рамках пасатаў, абмежаваныя тым, што размяшчаюцца больш высока з-за інверсіі ветра, якая выклікана сыходзячым патокам паветра ўверх знутры субтрапічнага хрыбта. Чым слабейшымі ​​становяцца пасаты, тым больш ападкаў можна чакаць у суседніх сушах.
NGC 6583
NGC 6583 (іншыя абазначэнні — OCL 27, ESO 590-SC11) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Слодыч
ААТ «Слодыч» (кандытарская фабрыка «Слодыч») — беларускі вытворца мучных кандытарскіх вырабаў, найбуйнейшае ў рэспубліцы прадпрыемства, якое выпускае здобнае, цукровае, зацяжное, дыябетычнае, аўсянае пячэнне, крэкер, вафельны ліст, кексы. Гадавы абарот $ 30 млн. Уваходзіць у склад канцэрна «Белдзяржхарчпрам».
Гісторыя
З лістапада 1994 года Мінская кандытарская фабрыка № 2 пераназваная ў дзяржаўнае прадпрыемства — Кандытарская фабрыка «Слодыч» З 2 лютага 2001 года — ААТ "Кандытарская фабрыка «Слодыч».
Юзаф Смалінскі
Юзаф Тэафіль Смалі́нскі (Józef Teofil Smoliński;, Грубешаў — ) — польскі мастак і даследчык помнікаў старажытнасці.
Слодыч
Гісторыя
У снежні 2001 года на прадпрыемстве была ўкаранёна сістэма якасці праектавання і вытворчасці мучных кандытарскіх вырабаў у адпаведнасці з патрабаваннямі СТБ ІСО 9001-96.
Юзаф Смалінскі
Біяграфія
Выпускнік Варшаўскай рысавальнай школы Войцеха Герсана.
Слодыч
Гісторыя
22 красавіка 2004 г быў пацверджаны сертыфікат адпаведнасці на сістэму менеджменту якасці ІСО 9001-2001.
Юзаф Смалінскі
Дзейнасць
Займаўся кансервацыяй і рэстаўрацыяй твораў старажытнага мастацтва.
Вывучаў помнікі старажытнасці ў Слуцкім Трайчанскім манастыры (1904). Аўтар рукапісу «Партрэты і помнікі старажытнасці князёў Алелькавічаў у Слуцку», для якога зрабіў шэраг фатаздымкаў (архітэктурны ансамбль манастыра, жывапісныя партрэты князёў Алелькавічаў, пацір Юрыя Алелькавіча, творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва) і малюнкаў (пячаткі князёў Слуцкіх, загалоўныя лісты рукапісных кніг і г. д.). Рукапіс сёння захоўваецца ў аддзеле рукапісаў бібліятэкі Польскай акадэміі навук.
Святаслаў Усеваладавіч Лазарэвіч
Святаслаў Усеваладавіч Лазарэвіч (нар., в. Мацеевічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне батанікі і генетыкі. Доктар біялагічных навук (2003), дацэнт (1991).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: генетыка і біялогія размнажэння трыцікале; эвалюцыя анатамічнага будовы сцябла злакаў; методыка выкладання батанікі ў сельскагаспадарчай ВНУ. Аўтар 6 вучэбных выданняў і манаграфій.
Акадэмія мастацтваў і тэхналогій кінематографа
Акадэмія мастацтваў і тэхналогій кінематографа (Académie des arts et techniques du cinéma) — прафесійнае аб’яднанне дзеячаў кінематографа Францыі, якое прысуджае кінапрэмію «Сезар». Акадэмія была ўтворана ў 1975 годзе па ініцыятыве прадзюсара з мэтай папулярызацыі гэтай галіны культуры і ўзнагароджання ўдзельнікаў творчага працэсу, якія ўнеслі за мінулы год найбольш прыкметны ўклад у развіццё нацыянальнага кіно.
Батчы
Ба́тчы (, Батчи) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Самаране
Самара́не, або самарыця́не (שומרונים) — этна-канфесійная група яўрэяў Ізраіля. Агульная колькасць (2015 г.) - 777 чал.
Паходжанне
Існуюць дзве сурацьлеглыя версіі паходжання самаран. Першая абапіраецца на Біблію і меркаванні часткі іўдэйскіх пісьменнікаў, якія лічылі самаран нашчадкамі прышлага насельніцтва. Пасля заваявання старажытнай Ізраільскай дзяржавы ў 722 г. да н. э. Сарган II высяліў адсюль 27290 жыхароў у Месапатамію. На іх месца ў Самарыю былі пераселены выхадцы з Двурэчча. Згодна паданню, іўдзейскі Бог даслаў ільвоў, каб забіць іх. Таму Сарган II адправіў да перасяленцаў іўдзейскага святара навучыць іх божым пастановам. У далейшым яны ўшаноўвалі як іўдзейскага Бога, так і сваіх паганскіх багоў. Пасля вяртання яўрэяў на радзіму самаране працягвалі адрознівацца ад мясцовага насельніцтва сваёй рэлігіяй і традыцыямі.
Другая версія належыць самім самаранам. Яны сцвярджаюць, што паходзяць ад старажытных яўрэяў з Ефраімава і Манасіева пакаленняў. Пасля смерці Ісуса Навіна паміж яўрэямі адбыўся рэлігійны раскол. Самаране з'яўляюцца нашчадкамі адной з дзвюх груп, якая адасобілася ад асноўнай. Сваё найменне яны тлумачаць не жыхарствам у вобласці Самарыя, а тэрмінам שַמֶרִים "ахоўнік" традыцый. Генетычныя даследаванні падцвярджаюць версію адзінага або вельмі блізкага паходжання самаран з астатнімі палесцінскімі яўрэямі.
Гісторыя
Адносіны паміж самаранамі і традыцыйнымі іўдаістамі заўсёды заставаліся вельмі напружанымі з моманту вяртання яўрэяў у Палесціну ў 538 г. да н. э. Самаране не ўдзельнічалі ў пабудове новага храма ў Ерусаліме, а шанавалі Бога ў сваім храме на гары Герызім. У час уваходжання Палесціны ў склад дзяржавы Селеўкідаў (312 - 64 гг. да н. э.) сталыя нападкі з боку прыхільнікаў ерусалімскага храма вымусілі самаран арыентавацца на эліністычныя колы. У II ст. да н. э. яны цалкам адмовіліся ад атаесамлення з іўдэямі і падтрымалі агульнадзяржаўныя культы. Храм на гары Герызім быў афіцыйна прысвечаны Зеўсу. У 128 г. да н. э. храм быў разбураны Хасманеямі. Пра тое, што варожыя адносіны да самаран захоўваліся і пасля гэтай падзеі сведчаць сачыненні Іосіфа Флавія, Кумранскія рукапісы, а таксама прытча аб добрым самараніне ў Новым Запавеце.
Пасля прыняцця хрысціянства стаўленне імперскіх улад да самаран рэзка змянілася. У час кіравання Зянона Ісаўра самаране падвергліся ганенням. У 484 г. самаране паўсталі. Яны захапілі некалькі цэркваў, абразілі хрысціянскага епіскапа і абвясцілі сваю дзяржаву з цэнтрам у Кейсарыі. Паўстанне было задушана, а адсечаная галава правадыра Хуста падаравана хрысціянамі Зянону Ісаўру. У 529 г. самаране зноў паўсталі. У адказ імператар Юстыніян I разгарнуў шырокія рэпрэсіі, храм на гары Герызім зноў быў разбураны, а вера самаран апынулася пад забаронай.
Пасля арабскага заваявання Блізкага Усходу значная частка самаран прыняла іслам. Колькасць астатніх самаран стала скарачалася з-за звычаю эндагаміі — шлюбаў толькі знутры сваёй абшчыны. Да канца XX ст. захавалася толькі 4 роды, паміж прадстаўнікамі якіх магчымы шлюбы.
Падчас станаўлення дзяржавы Ізраіль прыхільнікі сіянізму разглядалі самаран як частку яўрэйскага народа і імкнуліся інтэграваць іх у ізраільскую супольнасць. У выніку самаране атрымалі ў Ізраілі статус рэлігійнай меньшасці. У нашы дні большасць самаран жыве ў паселішчы Кір'ят-Луза на тэрыторыі Палесцінскай аўтаноміі і ў горадзе Халон каля Хайфы.
Рэлігія
Рэлігія самаран — монатэізм, заснаваны на веры ў адзінага Бога. Галоўнай сакральнай кнігай самаран прызнаецца Тора, якая складаецца з версіі Пяцікніжжа, адрознай ад іўдэйскай і хрысціянскай. Акрамя таго, шануюцца гістарычныя аповеды, маецца асабістая агіяграфія. Галоўнае сакральнае месца — гара Герызім, якую абавязкова наведваюць ў пасху. Для самаран характэрна эндагамія — дазвол шлюбаў толькі з прадстаўнікамі сваёй рэлігіі.
Мова
Іўрыт — мова набажэнства, з сярэдзіны XX ст. шырока ўжываецца ў побыце. Да гэтага часу асноўнай гутарковай мовай быў асобны арамейскі дыялект.
Геранім Аляксандравіч Хадкевіч
Геранім Аляксандравіч Хадкевіч (каля 1500 — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Падчашы літоўскі (1542—1544), кашталян троцкі (1544—1549), староста жамойцкі (1545—1561), кашталян віленскі (1559—1561)
Быў старостам ашмянскім (1538—1541), радуньскім (1542—1545), цельшаўскім (1546—1554), вількійскім (1536 ці 1550—1561), шклоўскім (1550—1554).
Граф шклоўскі і быхаўскі. Пачынальнік быхаўскай лініі рода Хадкевічаў, якая скончылася у 1626 годзе.
Біяграфія
З роду Хадкевічаў, сын Аляксандра і брат Рыгора і Юрыя. Бацька Яна і дзед Яна Караля.
У 1555 годзе вялікі князь літоўскі Жыгімонт Аўгуст паслаў яго з дыпламатычнай місіяй да папы рымскага Паўла IV і імператара Фердынанда, які дараваў яму і нашчадкам тытул графа Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Чамярыца
Назву Чамярыца маюць:
Нацыянальны парк Альберта дэ Агасціні
Нацыянальны парк Альберта дэ Агасціні (Parque nacional Alberto de Agostini) — нацыянальны парк у Чылі, размешчаны на частцы архіпелага Вогненная Зямля. Займае плошчу 14 600 км².
Нацыянальны парк знаходзіцца на поўдні Чылі і ўключае ў свой склад тэрыторыю некалькіх буйных і мноства малых астравоў на поўдзень ад Магеланава праліва, у тым ліку значныя плошчы поўдня вострава Вогненная Зямля, вострава Гордан, вострава Остэ, невялікага архіпелага Горнас і інш.
Парк заснаваны ў 1965 г. і названы ў гонар італьянскага місіянера Альберта Марыя дэ Агасціні (1883 - 1960 гг.), які доўгі час працаваў на Вогненнай Зямлі, публікаваў працы па яе геаграфіі і антрапалогіі, аказваў дапамогу мясцовым індзейцам.
Нацыянальны парк уключае высакагорныя ўчасткі, у тым ліку Монтэ-Шыптан (2469 м) — самую вялікую вяршыню Вогненнай Зямлі, прыбярэжныя тэрыторыі, малыя астравы, некалькі ледавікоў. Для флоры парка характэрны субантарктычныя лясы, шырокія прагаліны, пакрытыя мохам, грыбамі і лішайнікамі. Нацыянальны парк знакаміты сваёй марской фаўнай, буйнымі грызунамі і птушкамі.
Гісторыя архітэктуры народнага жылля Беларусі
«Гісторыя архітэктуры народнага жылля Беларусі» (История архитектуры народного жилища Белоруссии) — праца беларускага архітэктара У. В. Трацэўскага, апублікаваная ў 1989 годзе. Асновай працы з’явіліся матэрыялы, сабраныя даследчыкам у 1968—1987 гадах у экспедыцыях. У. В. Трацэўскі апрацаваў багатыя архіўныя матэрыялы, абследаваў 116 раёнаў краіны, вывучыў больш за 3000 аб’ектаў, уласна рабіў абмеры, замалёўкі, фотаздымкі.
NGC 6584
NGC 6584 (іншыя абазначэнні — GCL 92, ESO 229-SC14) — шаравое скопішча ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Волжская Булгарыя
Волжская Булгарыя (Идел Болгары, Атӑлçи Пӑлхар) — гістарычная дзяржава ў Сярэднім Паволжы і басейне Камы (X—XIII стагоддзя).
Сп’яцца
Сп'яцца (Spiazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1225 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 70 км². Паштовы індэкс — 38088. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Німфаліды
Німфаліды (Nymphalidae) — сямейства лускакрылых.
NGC 6585
NGC 6585 (іншыя абазначэнні — UGC 11159, MCG 7-37-24, ZWG 227.20, IRAS18107+3937, PGC 61553) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мінскі абласны суд
Мінскі абласны суд складаецца з 27 суддзяў, у тым ліку старшыні, першага намесніка і намеснікаў старшыні суда. У структурным плане складаецца з дзвюх судовых калегій, па грамадзянскіх і крымінальных справах, і прэзідыума.
Гісторыя
Мінскі абласны суд створаны ў 1939 годзе на падставе Закона «Аб судаўладкаванні СССР, саюзных і аўтаномных рэспублік», прынятага 2-й сесіяй Вярхоўнага Савета СССР 16 жніўня 1938 года.
Суд часова спыніў сваю працу ў час нямецкай акупацыі 1941—1944 гадоў. Аднавіў працу ў 1944 годзе. У 1953 годзе пабудаваны будынак па вуліцы Свярдлова, у якім размешчаны Мінскі абласны суд.
Благачынне
Благачы́нне, ці благачы́нная акру́га — у Рускай праваслаўнай царкве частка епархіі, якая аб'ядноўвае групу прыходаў, якія знаходзяцца ў непасрэднай тэрытарыяльнай блізкасці адзін ад аднаго. Узначальваецца благачынным.
Аналаг благачыння ў Рымска-каталіцкай царкве — дэканат у лютэранскай — пробства.
Гісторыя
Устанаўленне акруг у складзе епархіі, даручаных асаблівым наглядчыкам, якія падпарадкоўваліся епіскапам, вядома са старажытнасці. Такія наглядчыкі ў старажытнасці былі вядомыя як хорепіскапы і перыядэўты, пазней на Русі десяціннікі і папоўскія старасты, а з першай паловы XVIII стагоддзя — благачынныя. Раней благачынніцкія акругі называліся таксама сарака́мі — адсюль вядомае найменне Масквы — «горад сарака саракоў».
Такім чынам, к пачатку XIX стагоддзя ў Рускай праваслаўнай царкве склалася два тыпы благачынняў:
У XX стагоддзі ў Рускай праваслаўнай царкве існавалі таксама так званыя патрыяршыя ці стаўрапігіяльныя благачынні за мяжой. Апека над імі даручалася якому-небудзь архірэю, але гэтыя благачынні падпарадкоўваліся непасрэдна Патрыярху, без уключэння ў склад епархіі. У прыватнасці, гэта былі Галандскае, Туркменістанскае і Югаслаўскае благачынні.
З распаўсюджваннем Рускай праваслаўнай царквы ў XX стагоддзі ў іншыя краіны Еўропы, праваслаўныя благачынні сталі там называцца дэканатамі, а іх наглядчыкі — дэканамі (даслоўна з латыні — «дзесятнікамі», як i ў Расii раней).
Марфіды
Марфіды (Morphinae) — падсямейства дзённых матылькоў з сямейства Nymphalidae.
Хонсю
Хо́нсю (本州), састрэлая гістарычная назва Хо́нда — самы вялікі востраў Японскага архіпелага.
Геаграфія
Даўжыня вострава 1300 км, шырыня вар'іруецца ад 50 да 230 км, яго сумарная плошча складае 230 500 км ², прыкладна 60 % усёй плошчы Японіі. Востраў Хонсю ледзь меншы за востраў Вялікабрытанія (Брытанскія астравы). Працягласць берагавой лініі 5450 км.
Рэльеф Хонсю гарысты. Сярод гор шмат вулканаў. Найбуйнейшы з іх — гара Фудзі (3776 м.), з'яўляецца сімвалам Японіі. Дзякуючы ёй Хонсю з'яўляецца 7-м самым высокім востравам свету. Найбуйнейшая рака вострава — рака Сінана. Клімат Хонсю вельмі разнастайны — ад кантынентальнага на поўначы да субтрапічнага на поўдні. Горы вострава адказваюць за розніцу ў клімаце паўднёва-ўсходняй (ціха-акіянскай) і паўночна-заходняй (японскага мора) частак вострава.
На Хонсю часта здараюцца землетрасенні, паколькі востраў знаходзіцца на стыку 3 фармацыйных пліт.
Рэгіёны і прэфектуры
Востраў умоўна падзелены на пяць рэгіёнаў, і ўключае 34 прэфектуры, уключаючы Токіа. Рэгіёны Цюгоку (заходні), Кансай (паўднёвы, на ўсход ад Цюгоку), Цюбу (цэнтральны), Канто (усходні) і Тахоку (паўночны). Таксама ў склад гэтых прэфектур уваходзяць некаторыя дробныя астравы, найбольш прыкметныя з іх астравы Агасавара, Садо, Ідзу-Осіма і Авадзі.
Гарады
На востраве Хонсю размешчаны найбуйнейшыя японскія гарады: Токіа, Іакагама, Осака, Кіёта, Хірасіма і інш.
Літвінкі (Кобрынскі раён)
Літві́нкі (, Литвинки) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Батчынскага сельсавета.
Свята-Георгіеўская царква (Пераброддзе)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у в. Пераброддзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1911 г. з дрэва на месцы храма 1700 г.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана крыжовай у плане аб'ёмна-прасторавай кампазіцыяй: працяглы прамавугольны ў плане прытвор-бабінец, папярочны аб'ём малітоўнай залы, пяцігранная апсіда з бакавымі рызніцамі. Сяродкрыжжа завершана васьмігранным барабанам з цыбулепадобнай галоўкай. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Над фасадамі надбудавана двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай.
Лі Цзычэн
Лі Цзычэн ( — ) — правадыр ў Паўночным Кітаі, якая прывяла да звяржэння кітайскай дынастыі Мін.
Біяграфія
Нагодай для паўстання паслужыў голад у правінцыі Шэньсі. Будучы найбольш здольным з сялян-военачальнікаў, Лі змог прыцягнуць да руху (у 1639 годзе) шэраг буйных мандарынаў і вучоных. Ён забараняў сваім падначаленым рабаванні і раздаваў ежу найбяднейшым слаям насельніцтва. Агенты Лі разносілі славу пра яго подзвігі па ўсіх кутках Кітая. У 1644 годзе Лі абвясціў сябе першым імператарам, стаў раздаваць сваім паплечнікам пышныя тытулы і прыступіў да чаканкі ўласнай манеты. Ён наблізіўся да Пекіна, і сталіца была здадзена еўнухамі практычна без бою, а імператар Чунчжэнь павесіўся ля падножжа гары Цзіншань, на поўнач ад імператарскага палаца.
Тым часам мінскі палкаводзец У Саньгуй, заключыўшы саюз з маньчжурамі, адкрыў ім доступ у Кітай. Па адной з версій, першапачаткова самаабвешчаны імператар і генерал мелі партнёрскія адносіны, але затым Лі Цзычэн падчас наведвання дома У Саньгуя быў узяты ў палон прыгажосцю яго каханай наложніцы, што і спарадзіла канфлікт. Армія Лі Цзычэна была разбіта ў. Пад сумесным націскам мінскіх і цынскіх сіл Лі вымушаны быў адступіць на поўдзень, дзе ў правінцыі Хэбэй ён загінуў, відаць, у сутычцы з мясцовымі жыхарамі.
Капліца Святога Яна Хрысціцеля (Краснаазёрнае)
Гісторыя
Дакладная дата пабудовы капліцы невядома, па адных крыніцах XVIII стагоддзе, па іншых пасля 1875 года. У капліцы зноходзілася фігура святога Яна.
У канцы 2019 года побач з капліцай быў знойдзены старадаўні каваны крыж. Намаганнямі пробашча вішнеўскай парафіі святога Юды Тадэвуша ксяндза Антонія Казлоўскага, тутэйшых вернікаў і мецэнатаў капліца была адноўлена. У адрэстаўраваную капліцу змясцілі новую фігуру святога Яна, спецыяльна для гэтага зробленую з сучаснага матэрыялу.
27 чэрвеня 2021 года біскуп Гродзенскі Аляксандр Кашкевіч нанава пасвяціў адноўленую прыдарожную капліцу ў гонар святога Яна Хрысціцеля.
Сікоку
Сіко́ку (яп. 四 国?, «Чатыры вобласці») — найменшы па плошчы і насельніцтву востраў з чатырох найбуйнейшых Японскіх астравоў, а таксама адзін з рэгіёнаў Японіі. Сучасная назва адлюстроўвае той факт, што на востраве знаходзіліся чатыры гістарычныя вобласці — Ава, Іё, Санукі і Тоса.
У рэгіён Сікоку ўваходзяць чатыры прэфектуры: Кагава, Коты, Такусіма і Эхімэ. Буйнейшыя гарады на востраве: Мацуяма, Такамацу, Такусіма, Коты.
Востраў абмываецца Ціхім акіянам, Унутраным Японскім морам, пралівамі. Даўжыня берагавой лініі складае каля 1800 км. У рэльефе пераважаюць горы. Клімат субтрапічны, мусонны, з частымі тайфунамі.
Грыгішкес
Грыгішкес (Grigiškės, традыцыйная беларуская назва — Грэгарава) — горад у паўднёвай Літве ў Вільнюскім павеце. Ад цэнтра Вільнюса аддалены на 17 км. У 2000 годзе Грыгішкес увайшоў у склад Вільнюскага гарадскога самакіравання, але з прычыны высокіх коштаў (змяненне дакументаў і назваў вуліц), застаецца асобным горадам побач з Вільнюсам. Праз горад ідзе шаша Вільнюс — Каўнас. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштота.
Гісторыя
Пахаванні V—VII і VIII—X стагоддзяў у наваколлях горада паказваюць на тое, што паселішчы ў данай мясцовасці існавалі спрадвеку. Аднак у сучасным выглядзе горад пачаў фарміравацца толькі з пачатку XX стагоддзя, калі ў гэтых месцах быў пабудаваны завод па вытворчасці кардона і паперы. Пасля Другой сусветнай вайны завод быў пашыраны, што спрыяла далейшаму росту горада, які адбываўся галоўным чынам за кошт рабочых з Беларусі і рэпатрыянтаў дэпартаваных у аддаленыя паўночныя раёны РСФСР.
У 2000 годзе Грыгішкес увайшоў у склад Вільнюскага гарадскога самакіравання.
Спармаджорэ
Спармаджорэ (Spormaggiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1254 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Спіс перамог Манфрэда фон Рыхтгофена
У дадзеным спісе адлюстраваны перамогі самага рэзультатыўнага аса Першай сусветнай вайны лейтэнанта Манфрэда фон Рыхтгофена, вядомага таксама пад мянушкай «Чырвоны барон». Усяго вядома 80 перамог, атрыманых ім у перыяд з 17 верасня 1916 па 20 красавіка 1918 года. Усе перамогі, за адзіным выключэннем, былі здабытыя над брытанскімі лётчыкамі. У спісе ў храналагічным парадку указаны:
— вылучэнне дадзеным колерам ўсіх граф азначае, што дадзеная перамога фон Рыхтгофена не была пацверджаная бокам-супернікам, альбо была здабытая іншым нямецкім авіятарам, але тым не менш, залічаная менавіта Рыхтгофену.
— вылучэнне колерам графы «Самалёты» пазначае размалёўку фюзеляжа самалёта, на якім была здабытая канкрэтная перамога. Вылучэнне адным колерам азначае, што ўсе часткі самалёта былі афарбаваныя ў адзін колер.
— вылучэнне графы «Самалёты» рознымі колерамі азначае, што самалёт быў афарбаваны ў некалькі колераў. Колер першай ячэйкі азначае колер, якім былі выфарбаваныя пярэдняя частка самалёта, капот і абцякальнікі колаў, другі колер — асноўная частка фюзеляжа і крылавыя падкосы, колер трэцяй — задняя частка самалёта і хваставыя стабілізатары.
Спіс перамог
{| class="wikitable" style="text-align: center" ! width=1%|# ! width=5%|Дата ! width=16%|Авіятары ! width=30%|Самалёты ! width=43%|Гісторыя Каралеўскі Заходне-Сурэйскі полк Назіральнік: лейтэнант Том Рыс Каралеўскія ўэльскія фузілёры
Фон Рыхтгофен атрымаў сваю першую перамогу ў разгар бітвы на Соме. Знішчальнікі 11-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Ізель-ле-Амо, суправаджалі чацвёрку лёгкіх бамбардзіроўшчыкаў B.E.2, што накіроўваліся да Маркуэну. Над Віле-Плуіш фон Рыхтгофен з блізкай адлегласці знішчыў рухавік і забіў стралка-назіральніка. Брытанскі самалёт спланаваў яшчэ 6 кіламетраў на поўнач і ўпаў каля нямецкага аэрадрома каля Флескьерэ, у месцы з каардынатамі 50.12971°N, 3.11727°W. Пілот памёр ад ран. КЛК
Знішчальнікі 27-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Фьенвіле, у той дзень вялі баявое патруляванне паміж гарадамі Бапом і Камбрэ. У распачатым паветраным баі фон Рыхтгофен, патраціўшы каля 300 патронаў, падбіў адзін знішчальнік, які зваліўся каля Беньі, у месцы з каардынатамі 50.12083°N, 2.935°W. Пілот памёр ад ран, фон Рыхтгофен ўзяў на памяць таблічку з нумарам самалёта. КЛК Назіральнік: сяржант Альберт Кларксан КЛК
Знішчальнікі 11-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Ізель-ле-Амо, суправаджалі B.E.2 12 і 13-й эскадрылляў, якія накіроўваліся на бамбаванне аэрадрома фон Рыхтгофена, размешчанага ў Ланьікуры. Над Фрэмікурам, у месцы з каардынатамі 50.11167°N, 2.90306°W, фон Рыхтгофен, патраціўшы 200 патронаў, запаліў знішчальнік суправаджэння. Машына ўпала на зямлю і згарэла дашчэнту, стралок-назіральнік загінуў у баі, пілот — двума тыднямі пазней, у шпіталі. Фон Рыхтгофен зноў узяў некаторыя часткі самалёта ў якасці сувеніраў. КЛК
Знішчальнікі 21-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Бертангль, вылецелі на баявое патруляванне ў раён Ітра. На самалёты камандзіра эскадрыллі і яшчэ аднаго лётчыка былі загружаныя бомбы, астатнія ж былі самалётамі прыкрыцця. Падчас паветранага бою адна з 400 куль, выпушчаных фон Рыхтгофеном, трапіла ў галаву брытанскага авіятара. Самалёт упаў у Эканкуры, у месцы з каардынатамі 50.03667°N, 3.01944°W, а барон, як і раней, выразаў яго нумар з хваставога апярэння. КЛК
Узляцеўшы з аэрадрома Фьенвіле, самалёты 19-й эскадрыллі мелі сваёй мэтай штурмоўку чыгуначнай станцыі Эрмі. У распачатым баі фон Рыхтгофен, зрабіўшы 350 стрэлаў, здолеў падбіць самалёт недасведчанага лётчыка, які выконваў свой ​​першы баявы вылет. Рэшткі самалёта разваліліся яшчэ ў паветры, упаўшы каля Ітры, у месцы з каардынатамі 50.06556°N, 2.99361°W. Барон, які даследаваў рэшткі, у рапарце няправільна ўказаў, што пілотам быў лейтэнант Каплер. Каплер, які таксама служыў у той жа эскадрыллі, загіне шасцю месяцамі пазней. Магчыма, барон знайшоў якую-небудзь рэч, якую малады лётчык мог пазычыць у таварыша. КЛК
Узляцеўшы з Бертангля, пяцёрка B.E.12 21-й эскадрыллі павінна была патруляваць лінію перадавой. У распачатым баі над Лебефам фон Рыхтгофен атакаваў самотны самалёт, які аддзяліўся ад агульнай групы. Падбіты самалёт быў знесены да поўначы на 6 кіламетраў і ўпаў на паўднёвых ўскраінах Бапома, у месцы з каардынатамі 50.1°N, 2.85194°W. Пілот, які праваяваў усяго 16 дзён, атрымаў сур'ёзнае раненне ў жывот і неўзабаве сканаў. Барон асабіста агледзеў збіты ім аэраплан. КЛК Назіральнік: 2-гі лейтэнант Джордж Эндрю Бентам Усходне-Сурэйскі полк
Самалёты 15-й эскадрыллі ўзляцелі з аэрадрома каля вёскі Леальвілле, маючы сваёй мэтай патруляванне над лініяй фронту і знішчэнне варожых самалётаў. Пасля цяжкага і працяглага бою над Гранкурам фон Рыхтгофен здолеў падбіць самалёт, які ўпаў на перадавой, прыблізна ў месцы з каардынатамі 50.07375°N, 2.71028°W і быў накрыты агнём артылерыі. Дадзеная перамога прыпісваецца таксама камандзіру «Ясты 2» Штэфану Кірмаеру, які ўдакладняў, што самалёт упаў на нямецкім баку і моцна не пацярпеў. На думку гісторыкаў, яго версія выглядае больш праўдападобнай, паколькі абодва англійскіх авіятара засталіся ў жывых і былі ўзятыя ў палон. Як бы там ні было, але па германскай сістэме перамога магла б быць залічаная толькі аднаму пілоту, і яна была прысуджана барону. Кірмаер жа загінуў праз два дні. КЛК Назіральнік: 2-гі лейтэнант Джордж Доці Каралеўскія шатландцы
Знішчальнікі 18-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Лавьевіль, патрулявалі лінію фронту. Над Гранкурам, дзе той жа раніцай фон Рыхтгофен атрымаў сваю дзевятую перамогу, пяць нямецкіх знішчальнікаў атакавалі брытанскі паветраны патруль. Брытанскі самалёт упаў у месцы з каардынатамі 50.13889°N, 3.11028°W, на нічыйнай зямлі. Стралок загінуў у баю, а пілот, атрымаўшы цяжкае раненне, памёр дзесяццю днямі пазней. У гэты дзень барон ўпершыню атрымаў дзве перамогі. Каралеўскія інжынеры Ас з сям'ю перамогамі
Тры знішчальніка 24-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Бертангль, мелі баявой задачай патруляванне лініі фронту. Над Бапомам яны сутыкнуліся з праўзыходнымі сіламі праціўніка. У ходзе недоўгачасовага бою два англійскіх знішчальніка былі вымушаныя выйсці з бою. У пяціхвіліннай дуэлі з брытанскім асам, на рахунку якога было сем перамог, фон Рыхтгофен, патраціўшы каля 900 патронаў, трапіў таму ў галаву. Брытанскі самалёт упаў на поўдзень ад Бапома, у месцы з каардынатамі 50.09611°N, 2.85028°W. Нямецкія пехацінцы, паблізу размяшчэння якіх ўпаў самалёт, пазней далі барону таблічку з серыйным нумарам і кулямёт брытанскага аса. Шропшырскае апалчэнне
Восем знішчальнікаў 32-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з аэрадрома Леальвілье, павінны былі прыкрываць шэсць лёгкіх бамбардзіроўшчыкаў F.E.2b 23-й эскадрыллі, якія накіроўваліся на штурмоўку складоў і чыгуначных шляхоў у раёне Маршы. На поўдзень ад Араса яны сутыкнуліся з нямецкімі знішчальнікамі, якія выляцела на перахоп. Пасля кароткага бою з фон Рыхтгофеном адзін англійскі авіятар быў вымушаны прызямліцца на нямецкім баку, паблізу Меркатэля, у месцы з каардынатамі 50.22892°N, 2.81635°W. Паранены ў печань пілот быў узяты ў палон, а практычна спраўны самалёт накіраваны ў распараджэнне «Ясты 2». Англійскі авіятар, на чыім рахунку быў адзін збіты аэраплан, прабыў у палоне да снежня 1918 года. КЛК Ас з 8 перамогамі
Звяно знішчальнікаў 29-й эскадрыллі, якія ўзляцелых з аэрадрома Ізель-ле-Амо, павінна было весці баявое патруляванне паміж населенымі пунктамі Гаменкур і Раланкур. Над Маншы-а-Бо яны сутыкнуліся з пяцёркай знішчальнікаў «Ясты 2». Пасля непрацяглага бою фон Рыхтгофен з блізкай адлегласці расстраляў англійскі самалёт, які ўпаў у месцы з каардынатамі 50.18089°N, 2.67052°W. Англійскі пілот, на чыім рахунку было восем нямецкіх самалётаў і які ўскосным чынам спрычыніўся да гібелі Освальда Бёлькэ, загінуў. Барон зняў з разбітага самалёта кулямёт. Конацкіе рэйнджэры Назіральнік: 2-гі лейтэнант Реджынальд Катберт Уайтсайд Каралеўская Ваенна-марская дывізія
Знішчальнікі 18-й эскадрыллі, якія ўзляцелі з Сэнт-Лежэ-ле-Ацье, вялі баявой патруль за лініяй фронту, на нямецкім баку. Над мястэчкам Нарэй, размешчаным ўсяго за кіламетр ад базы «Ясты 2» у Пранвілле, фон Рыхтгофен нечакана атакаваў апошнюю машыну, забіўшы наповал пілота і стралка. Брытанскі самалёт зніжаўся па вялікай дузе і ўпаў у месцы з каардынатамі 50.17272°N, 2.96868°W. Барон асабіста агледзеў астанкі машыны і забраў руль і кулямёт у якасці сувеніраў. КЛК