cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лакаматыўная брыгада
Лакаматыўная брыгада — група рабочых на чыгуначным транспарце на якую ўскладаецца абавязак абслугоўвання лакаматыва (цеплавоза, электравоза, паравоза, МВРС) і бяспечнае вядзенне цягніка.
У склад лакаматыўнай брыгады, звычайна, уваходзяць два чалавекі — гэта машыніст, які ўзначальвае брыгаду і яго памочнік.
Раней, пры паравознай цязе, у паровозную брыгаду, акрамя машыніста і яго памочніка, уваходзілі: качагар (на магутных паравозах магло быць два качагара, а на паравозах з вуглепадатчыкам качагар мог адсутнічаць), а таксама змазчык, прычым змазчык працаваў толькі пры абслугоўванні паравоза ў дэпо, а астатнія члены брыгады вялі паравоз і абслугоўвалі яго ў шляху прытрымлівання.
У шэрагу выпадкаў, пры пераходзе да кіравання лакаматывам непасрэдна машыністам, тэрмін лакаматыўная брыгада стаў выходзіць з ужывання.
Мікалай Максімавіч Цыскарыдзэ
Мікалай Максімавіч Цыскарыдзэ — грузінскі і расійскі артыст балета, прэм'ер Вялікага тэатра, народны артыст Расіі (2001). Вучань Галіны Уланавай.
Фэдарыўка (Тыўрыўскі раён)
Фэдарыўка (Фе́дорівка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Катушкі
Катушкі (Planorbidae) — сямейства бруханогіх малюскаў.
Апісанне
Цела асіметрычнае, укрыта ракавінай (дыяметр яе 2—32 мм), складаецца з галавы, вантробнага мяшка і нагі. Ракавіна з 4—8 абаротамі завіта ў адной плоскасці, дыскападобная, аліўкава-карычневага або карычневага колеру з рознымі адценнямі. На галаве ротавая адтуліна, адна пара доўгіх ніткападобных шчупальцаў, каля асновы іх размешчана пара вачэй.
Органы дыхання — лёгачныя мяшкі і жабры. Крывяносная сістэма не замкнёная. Нервовая сістэма складаецца з нервовых вузлоў. Апладненне ўнутранае.
Пашырэнне
Пашыраны ў прэсных вадаёмах Еўразіі. На Беларусі адзначана больш 10 відаў. Трапляюцца ў прыбярэжнай зоне азёр, сажалках, канавах, іншых плыткіх вадаёмах са стаячай або слаба праточнай вадой.
Асаблівасці экалогіі
Пераважна раслінаедныя і дэтрытаедныя малюскі. Удзельнічаюць у біялагічным ачышчэнні вадаёмаў. Корм для рыб.
Пры высыханні вадаёмаў і на зіму закопваюцца ў вільготны іл.
IC 3465
IC 3465 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жужаль шчыгрынавы
Жужаль шчыгрынавы (Carabus coriaceus) — насякомае сямейства жужаляў.
Апісанне
Даўжыня жука 30-42 мм, чорны, паверхня надкрылаў матавая, маршчыністая.
Пашырэнне
Від дастаткова шырока трапляецца ў Еўропе. Мяжа пашырэння даходзіць да 64° паўночнай шыраты. У Беларусі сустракаецца па ўсёй тэрыторыі. Месцы пражывання: лясы розных тыпаў (на поўдні Беларусі аддае перавагу хвойнікам чарнічным).
Асаблівасці біялогіі
Лясны від. Зімуе ў фазе лічынкі, развіццё якіх заканчваецца вясной. Маладыя імага паяўляюцца ў чэрвені-ліпені. Максімальная актыўнасць у жніўні-верасні. Корміцца малюскамі, насякомымі і іх лічынкамі
Лісты з Івадзімы
«Лісты з Івадзімы» (Letters from Iwo Jima, 硫黄島からの手紙) — ваенны драматычны фільм 2006 года рэжысёра Клінта Іствуда. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Кэн Ватанабэ, Кадзунары Ніномія, Цуёсі Іхара, Ро Касэ і іншыя.
Сюжэт
Другая сусветная вайна. Японская армія абараняе востраў Івадзіму. Калі амерыканцы захопяць гэты плацдарм, ім будзе адкрыты шлях да галоўных выспаў. Японскія жаўнеры адстрэльваюцца з каменных катакомбаў, але вынікі вайны прадвызначаныя…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 24 кінаўзнагародамі і яшчэ 39 намінацыямі.
Асацыяцыя Еўрапейскіх універсітэтаў
Асацыяцыя кінакампаній (EUA, European University Association — еўрапейская некамерцыйная арганізацыя, якая аб’ядноўвае ВНУ 46 краін Еўропы і з’яўляецца адным з ключавых элементаў адукацыйнай супольнасці ў Еўропе.
Гісторыя
Асацыяцыя была створана ў 2001 годзе з мэтай садзеяння развіццю ўніверсітэтаў у адпаведнасці з сучаснымі тэндэнцыямі вышэйшай адукацыі і ўзнікла ў выніку зліцця Асацыяцыі еўрапейскіх універсітэтаў і Канфедэрацыі Канферэнцый рэктараў Еўрапейскага Саюза. Задачы асацыяцыі: распрацоўка адзінай сістэмы адукацыі і навуковых даследаванняў у Еўропе шляхам прадастаўлення падтрымкі і рэкамендацый сваім членам для павышэння якасці выкладання, навучання і навуковых даследаванняў.
Асацыяцыя іграе вырашальную ролю ў Балонскім працэсе і ўплывае на палітыку ЕС у галіне вышэйшай адукацыі, даследаванняў і інавацый. Дзякуючы ўзаемадзеянню з шэрагам іншых еўрапейскіх і міжнародных арганізацый, кантактам з Еўрапейскай камісіяй, парламентам і ключавымі асобамі, якія прымаюць рашэнні, асацыяцыя як голас еўрапейскіх універсітэтаў падтрымлівае і прасоўвае інтарэсы асобных інстытутаў і сектара вышэйшай адукацыі ў цэлым пры распрацоўцы і пераглядзе еўрапейскай палітыкі, праграм і інструментаў фінансавання.
Арганізацыя дае ўдзельнікам магчымасці для абмену перадавым вопытам, удзельнічаючы ў праектах і мерапрыемствах з удзелам шырокага круга ўніверсітэтаў, магчымасць атрымаць кансультацыі па такіх ключавых пытаннях, як фінансаванне і кіраванне фінансамі, забеспячэнне якасці і кіраванне, навучанне на працягу ўсяго жыцця, сумесныя даследаванні і інш.
Сант’Альфіа
Сант'Альфіа (Sant'Alfio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катанія.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Alfio, Filadelfo e Cirino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лао Шэ
Лао Шэ (老舍, піньінь: Lǎo Shě; сапраўднае імя Шу Цынчунь, Shū Qìngchūn, 舒庆春;  — ) — выбітны кітайскі празаік, драматург, публіцыст, больш вядомы рэалістычнай і сатырычнай прозай); адзін з вядучых майстроў нацыянальнай літаратуры. Маньчжурскага паходжання. «Лао Шэ» нешта накшталт фамільярна вытворнага ад яго імя (літар. «Даўніна Шэ»)
У 1924 годзе з’яжджае ў Англію выкладаць кітайскую славеснасць спачатку ў Лондане, а затым і ў Оксфардзе. У 1926 годзе Лао Шэ публікуе свой першы раман «Філасофія шаноўнага Чжана» у літаратурным часопісе «Сяашо юэбао» («штомесячнік прозы»). У сакавіку 1927 гады ў тым жа часопісе друкуецца наступны раман «Мудрэц сказаў». У маі 1929 — раман «Двое Ма».
У 1929 годзе Лао Шэ з’яжджае з Англіі назад у Кітай, затрымаўшыся па шляху спачатку на тры месяцы ў Парыжы, а затым на паўгады ў Сінгапуры, дзе ён выкладае ў школе для кітайскіх пасяленцаў. У гэты час была напісана аповесць «Дзень нараджэння Сяапо» — апошняя надрукаваная ў часопісе «Сяашо юэбао». У Кітаі Лао Шэ селіцца спачатку ў Пекіне, пераназваным у Бэйпін, затым у мястэчках Цзынань і Ціндао.
У Цзынані Лао Шэ піша раман «Дамінху», так і не выйшаў у свет. У 1932 годзе твор загінуў, калі ў друкарню патрапіла японская бомба.
У 1933 годзе выдаюцца раманы «Развод» і «Запіскі аб каціным горадзе», у 1934 — «Гісторыя Нябеснага Дарунка», у 1936 (часопісная публікацыя) -«Рыкша».
У 1937, пасля японскага ўварвання ў Кітай, Лао Шэ піша шэраг публіцыстычных артыкулаў, дзе заклікае аб’яднаць намаганні для адпору ворагу. Затым пераязджае ва Ухань, дзе ён з групай аднадумцаў арганізуе выпуск часопісаў «Кан дао дзі» («Супраціўляцца да канца») і «Жэньжэнь кань» («Чытанне для ўсіх»). У сакавіку 1938 у Чунцын, часовай сталіцы Кітая, ствараецца «Усекітайскага асацыяцыя работнікаў літаратуры і мастацтва па адпору ворагу» і Лао Шэ займае адзін з галоўных пастоў, каардынуючы і накіроўваючы яе працу. Падчас вайны ім створаны п’еса «Чжан Цзычжун» і раман «Вогненнае пахаванне». Амаль пяць гадоў у Лао Шэ заняў раман «Чатыры пакалення адной сям’і» — спачатку ў Кітаі, а затым і ў ЗША, куды ён паехаў чытаць лекцыі. У ЗША гэты раман выдаваўся ў скарочаным варыянце, пад назвай «Жоўтая бура». У Нью-Ёрку таксама быў напісаны раман «Казачнікі».
13 кастрычнік 1949, праз 13 дзён пасля абвяшчэння Народнай рэспублікі ў Кітаі, Лао Шэ вяртаецца з Сан-Францыска ў Кітай. За наступныя шаснаццаць гадоў ён напісаў мноства п’ес і нарысаў, аповесць, а таксама, пакінуты няскончанай, раман «Пад пурпурнымі сцягамі».
Уярынці
Уярынці (У́яринці) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кэтрын Бігелоу
Кэтрын Бігелоу (Kathryn Bigelow; нар. 27 лістапада 1951) — амерыканскі кінарэжысёр, які працуе ў жанры навуковай фантастыкі, баевікоў і фільмаў жахаў. Намінантка на прэмію «Залаты глобус», уладальніца прэмій BAFTA і «Оскар» за фільм «Уладар буры», першая жанчына, якая атрымала «Оскар» як рэжысёр.
Уражайнэ (Тыўрыўскі раён)
Уражайнэ (Урожа́йне) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3466
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свята-Пакроўская царква (Дудаковічы)
Свя́та-Пакро́ўская царква́ — праваслаўны храм у вёсцы Дудаковічы Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці. Размешчана ва ўсходняй частцы вёскі, на ўзвышаным рэльефе.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палове XIX стагоддзя з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Цэнтрычны кубападобны аб'ём завершаны васьмігранным свтлавым шатровым барабанам. Прамавугольны партал галоўнага ўвахода вылучаны глыбокім рызалітам, аб'яднаны з арачным аконным праёмам хораў высокай арачнай нішай, завершаны 2-гранным шчытом. Такім жа рызалітам вылучана апсіда. Бакавыя ўваходы з магутнымі перспектыўнымі парталамі. Архітэктура будынка насычана дэкаратыўнай пластыкай — аркатурнымі фрызамі, прафіляванымі ліштвамі арачных аконных праёмаў, вуглавымі калонкамі-бочкамі, прамавугольнымі нішамі.
У інтэр'еры пануе двухсветлавыя, перакрытыя самкнутым васьмігранным скляпеннем прастора барабана, які падтрыманы чатырма магутнымі слупамі і перакінутымі паміж імі аркамі. 8 бакавых прасторавых ячэек перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі на распалубках.
Дземенка (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Дземенка (Деменка) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Заснавана ў канцы XVII ст. як стараверская слабада, на тэрыторыі Топальскай сотні Старадубскага палка.
Да 1917 года сяло ў складзе Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі. У XIX ст. дзейнічалі папяровы і вінакурны заводы, запалкавая фабрыка.
З мая 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР, з 1926 года ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Дземенскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Трасцянэць (Тыўрыўскі раён)
Трасцянэць (Тростяне́ць) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тобіяс Штымер
Тобіяс Штымер (Tobias Stimmer;  — ) — швейцарскі мастак, малявальшчык і гравёр, прадстаўнік маньерызму.
Ствараў пераважна партрэты (Якаб Швіцэр з жонкай, 1564, Мастацкі музей, Базель) і малюнкі для вітражоў. Фасад дома Цум Рытэр у Шафгаўзене і мастацкае аздабленне астранамічнага гадзінніка ў Страсбургскім саборы (1571—1574) зроблены пад кіраўніцтвам Штымера. Яму таксама належыць жывапісны плафон у Новым замку ў Бадэн-Бадэне (1579).
Графіці
Графі́ці (graffiti, ад γραφειν пісаць) — у мінулым адна з формаў першабытнага мастацтва, а таксама фальклору. У сучасным сэнсе — надпісы або малюнкі на сценах будынкаў і пераходаў, вагонаў цягнікоў, платах і іншых паверхнях.
Гісторыя
У Беларусі вядомы ўзоры графіці, якія адносяцца да XI—XII ст. і былі зроблены вострымі прадметамі на сценах будынкаў і розных рэчаў. Гэтыя надпісы, што змяшчаюць звесткі аб імёнах, датах, бытавой лексіцы, асобных гістарычных падзеях, выяўлены ў Сафійскім саборы і Спаскай царкве ў Полацку, на амфарах, прасліцах у Друцку, Менску, Пінску, Наваградку і інш.
З другой паловы XX ст. графіці пачалі называць малюнкі і надпісы на сценах жылых дамоў, грамадскіх пабудоў, агароджах, у метро, зробленыя дзецьмі ці дарослымі людзьмі. Такія творы выконваюцца рознымі матэрыяламі — крэйдай, вуглём, аэразолем — або проста прадрапваюцца ў тынкоўцы. Для графіці характэрны крайні лаканізм, выкарыстанне мінімальнай колькасці графічных элементаў для выяўлення чалавечай фігуры, твару, руху і інш., экспрэсія, яркая маляўнічасць, адлюстраванне сацыяльных праблем і матываў, увага да папулярных сімвалаў і г.д. Праводзяцца конкурсы мясцовых мастакоў-графіцістаў.
Гальская імперыя
Гальская імперыя (Imperium Galliarum) — сепаратысцкае ўтварэнне, якое ўзнікла на тэрыторыі рымскай Галіі падчас крызісу III стагоддзя.
Імперыя праіснавала з 260-га па 274 гг. і складалася з тэрыторыі правінцый Галіі, Іберыі, Брытаніі і Германіі (пасля гібелі Постума Іберыя ўз'ядналася з Рымскай імперыяй). Звесткі пра Гальскую імперыю вельмі недакладныя і адрывістыя. Асноўнай крыніцай служыць «Гісторыя Аўгустаў», зборнік кароткіх біяграфій імператараў, складзены ў перыяд кіравання Дыяклетыяна і Канстанціна ці нават пазней. У ёй звесткі пра гальскія імператараў выкладзены ў раздзеле «Трыццаць тыранаў». Дадатковай крыніцай служаць манеты, адчаканеныя гальскімі імператарамі.
Першым гальскім імператарам быў Постум, які ў 260 годзе падняў мяцеж на германскай мяжы супраць імператара Галіена. Падчас мецяжу былі забіты Салонін (сын Галіена) і прэтарыянскі прэфект Сільван, які павінен быў ахоўваць юнака. Сваёй сталіцай Постум зрабіў горад Калонія Агрыпіна (сучасны Кёльн). Палітычны лад Гальскай імперыі было пабудавана па рымскім узоры — заснаваны сенат, штогод абіраліся два консула. Постум заснаваў уласную прэтарыянскую гвардыю.
Асноўнай задачай гальскіх імператараў была абарона рэйнскай мяжы ад набегаў германскіх плямёнаў. Пасля рашучай перамогі Постума над германцамі ў 260 г., варвары нагадалі пра сябе толькі ў 271 г., але былі зноў разбіты. Унутрыпалітычная сітуацыя ў сепаратысцкай імперыі мала адрознівалася ад агульнай атмасферы крызісу, у якім у той час знаходзіўся ўвесь рымскі свет. Гальскую дзяржаву часта скалыналі мецяжы, ніводны з імператараў не памёр сваёй смерцю. Выключэннем быў Тэтрык, але да моманту яго смерці Гальскай імперыі ўжо не існавала.
Рымскі імператар Аўрэліян атрымаў канчатковую перамогу ў шматгадовай Скіфскай вайне, вярнуў у склад імперыі Пальмірскае царства на Усходзе і звярнуўся з легіёнамі на Захад. У 274 годзе Тэтрык пасля папярэдніх перамоў здаўся імператару Аўрэліяну, кінуўшы свае войскі. Супраціўленне гальскіх войскаў, пакінутых без цэнтралізаванага кіраўніцтва, было падушана і заходнія правінцыі зноў увайшлі ў склад Рымскай імперыі.
Галоўнай прычынай узнікнення Гальскай імперыі была крайняя слабасць цэнтральнай улады пры імператары Галіене. Рымская адміністрацыя была не здольна была ні абараніць межы імперыі ад набегаў суседзяў, ні супрацьстаяць амбіцыям правінцыйных военачальнікаў, якія прысвойвалі сабе вярхоўную ўладу ў даручаных ім правінцыях.
Форум ціхаакіянскіх астравоў
Форум ціхаакіянскіх астравоў (Pacific Islands Forum) — міжурадавая арганізацыя, асноўнай мэтай якой з'яўляецца паглыбленне супрацоўніцтва паміж незалежнымі дзяржавамі Ціхага акіяна і прадстаўленне іх інтарэсаў. Форум быў заснаваны ў 1971 годзе пад назвай Паўднёваціхаакіянскі форум (англ. South Pacific Forum), але ў 2000 годзе для карэктнага адлюстравання геаграфічнага становішча яго членаў, якія знаходзяцца як у паўночнай, так і ў паўднёвай частках Ціхага акіяна, арганізацыя была перайменаваная ў Форум ціхаакіянскіх астравоў.
Мікі Маус
Мікі Маус (Мышаня Мікі, англ. Mickey Mouse) — мультыплікацыйны персанаж, адзін з сімвалаў кампаніі Уолта Дыснея і амерыканскай поп-культуры наогул. Уяўляе сабой антрапаморфнасць мышаня. Афіцыйна днём нараджэння Мікі лічыцца 18 лістапада 1928 г., калі ён з’явіўся ў мультфільме пад назвай «Параходзік Вілі», хоць мышаня ўжо з’яўляўся раней у кароткаметражцы «Вар’яцкі самалёт».
Мышаня Мікі размаўляе высокім і тонкім голасам. Да 1946 Уолт Дысней асабіста агучваў Мікі Мауса, з-за хранічнага кашля з прычыны курэння быў вымушаны спыніць агучку. Тады кампанія Дысней даручыла гэтую працу Джыму Макдональду. З 1977 па 2009 Мікі Мауса агучваў Уэйн Олвайн.
Часта з’яўляецца ў кампаніі аднаго Дональда і сабакі па мянушцы Плуто. Акрамя таго, у Мікі ёсць сяброўка Міні. Мікі Маус фігуруе ў мультфільмах, коміксах, відэагульнях і забаўляльных парках.
Свята-Ільінская царква (Ёды)
Свята-Ільінская царква — праваслаўны храм у в. Ёды Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1945 годзе з дрэва на месцы ранейшага храма (упамінаецца ў 1880).
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Працяглы прамавугольны зруб пераходзіць у трохсценную апсіду, над якой двухсхільны гонтавы дах пераходзіць у вальмавае пакрыццё. Галоўны плоскасны фасад завершаны трохвугольным франтонам з фігурнай шалёўкай і слыхавым аконным праёмам па цэнтры. Гарызантальна ашаляваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з аканіцамі.
Інтэр'ер
Унутры перагародкай вылучаны вузкі прытвор, апсіда — драўляным 1-ярусным іканастасам простай работы, царскія вароты якога маюць 4 авальныя кляймы з выявамі евангелістаў. Абразы: «Святы Сімяон Богапрыемец», «Святы Васіль і Аляксандр Неўскі», «Архангел Гаўрыіл» (канец 18 — пачатак 19 ст.).
Студэныця (Тыўрыўскі раён)
Студэныця (Студе́ни́ця) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Генадзь Смірноў
Генадзь Смірноў:
Сяргей Сяргеевіч Корсакаў
Сяргей Сяргеевіч Корсакаў ( — ) — выбітны рускі псіхіятр, адзін з заснавальнікаў назалагічнага кірунку ў псіхіятрыі і маскоўскай навуковай школы псіхіятрыі, аўтар класічнага «Курсу псіхіятрыі» (1893), адзін з заснавальнікаў эксперыментальнай псіхалагічнай лабараторыі ў Маскве ў 1886 годзе.
Біслама
Біслама (bislama) — крэольская мова, пераважна на англійскай аснове. Адна з афіцыйных моў Вануату, мова міжнацыянальных зносін прыкладна для 200 тыс. жыхароў Вануату (больш за сто народаў). Колькасць носьбітаў біслама як роднай мовы - 6200 чал., у асноўным у сталіцы Порт-Віла і ў горадзе Луганвіле.
Вера Сямёнаўна Касмовіч
Біяграфія
Нарадзілася ў 1928 годзе ў мястэчку Гарадзея Нясвіжскага павету, Польская Рэспубліка (цяпер Нясвіжскі раён). У 1942 закончыла 7 класаў і паступіла ў настаўніцкую семінарыю ў Нясвіжы. У час нямецкай акупацыі дзейнічала ў СБМ, вучылася ў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі. Пасля Другой сусветнай вайны была вымушана працаваць (бацька памёр у 1939 г.), пасля адпаведных курсаў у Баранавічах у 1945 г. працавала загадчыцай лабараторыі. У 1947 узяла шлюб з настаўнікам Яўгенам Касмовічам, разам з якім належала да падпольнай беларускай антысавецкай арганізацыі «Саюз змагання за незалежнасць Беларусі». Працавала бухгалтаркай у Гарадзеі.
12 студзеня 1949 г. мужа Яўгена арыштавалі па справе «Саюза змагання за незалежнасць Беларусі». Праз некалькі дзён, 15 студзеня 1949 г. была арыштаваная і сама Вера Касмовіч. У мінскай турме, у так званай «валадарцы», у яе нарадзілася дачка Люся. Пра арышт Вера Касмовіч успамінала так: «Пасадзілі мяне адразу ў адзіночную камеру. Я сядзела ў ёй адна паўтары месяцы. Выклікалі на допыты, асабліва ўначы. Удзень нельга было нават да ложка гэтага прыперціся. За гэты час мяне выклікалі да Цанавы. Першы раз я трымалася і нічога ім не сказала, а другі раз мне стала зразумела, што ім усё вядома, і я прызналася ў тым, што ведала. Пасля гэтага прызнання мяне перавялі да жанчын… Потым дайшла чарга да родаў, і мяне перавезлі ў турэмны шпіталь. 14 траўня 1949 году я нарадзіла дачушку. Роды былі надта цяжкія. І вось калі мяне пасля родаў увялі ў палату, тыя жанчыны далі імя маёй дачушцы. Так было неяк прынята — калі дзяўчынка родзіцца, то Людміла, калі хлопчык — Руслан».
Асуджана 31 мая 1949 за «сувязь з антысавецкай арганізацыяй» да 10 гадоў савецкіх канцлагераў і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Пра суд успамінала так: «Судзілі мяне і абвінавачвалі за ўдзел у нашай падпольнай арганізацыі Саюз змагання за незалежнасць Беларусі. Кіраўніком гэтай арганізацыі быў Іван Раманчук. Са сваёй групай ён быў на нелегальным становішчы. Я, па праўдзе казаць, ня ведала пра гэтую арганізацыю, пакуль не выйшла замуж за майго мужа нябожчыка Яўгена Касмовіча. Але я была прыхільная да гэтай ідэі, а яна зарадзілася ў мяне з 42 году, калі я 14-гадовай дзяўчынкай упершыню пакінула сваю родную хату і пайшла пешшу ў наш цудоўны гістарычны горад Нясвіж, каб здаць уступныя іспыты ў беларускую настаўніцкую семінарыю. І з таго часу, з тых нясвіжскіх крыніц у маю душу і сэрца ўлілася нацыянальная свядомасць». Далей Вера Касмовіч была этапавана ў Карагандзінскі канцлагер Казахскай ССР.
22 кастрычніка 1955 г. тэрмін зняволення быў зніжаны да 5 гадоў і Вера Касмовіч была вызваленая. Пасля вызвалення вярнулася ў Беларусь. Рэабілітавана ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда БССР 24 жніўня 1967. Жыве ў Гарадзеі на Нясвіжчыне. Асабовая справа № 19811-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
ЖФК Зорка-БДУ
«Зорка-БДУ» («Зорка-Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт») — беларускі жаночы футбольны клуб з горада Мінск, заснаваны ў 2005 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
У 2004 годзе Уладзімір Пігулеўскі пачаў збіраць жаночую каманду, сярод першых ігракоў былі Дыяна Тропнікава, Таццяна Кіёсе, Яна Вышэдка, Таццяна Гапановіч, Святлана Рыжэвіч, Марына Лучанок. У гэтым жа годзе каманда пачала гуляць на вуліцы Сямашкі на стадыёне РЦАР і ўжо ў 2005 годзе падала афіцыйную заяўку на ўдзел у чэмпіянаце краіны. З той пары назва каманды «Зорка-БДУ» не змянялася.
Мікалай Канстанцінавіч Дэмух
Мікалай Дэмух (1920 — ?) — удзельнік узброенага антысавецкага падполля ў Беларусі, сябра Саюз змагання за незалежнасць Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1920 у в. Квачы (Нясвіжскі раён) Нясвіжскага павета, Польская Рэспубліка (цяпер Нясвіжскі раён). У жніўні 1944 — ліпені 1945 г. служыў у Чырвонай арміі, удзельнічаў у баях, быў паранены. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў Беларусь. У маі 1946 у Міколы Дэмуха быў знойдзены самагонны апарат, за што яго арыштавалі і 7 дзён пратрымалі ў КПЗ Нясвіжскага раённага аддзела НКУС, пасля чаго ён быў вызвалены рашэннем пракурора раёна. Пад пагрозай новага арышту 17 кастрычніка 1946 г. перайшоў на нелегальнае становішча, хаваўся ў склепе каля свайго дома, потым у лясах Нясвіжскага раёна. Рабіў спробы вярнуцца да легальнага жыцця, але пасля арышту жонкі, якую асудзілі да 6 месяцаў пазбаўлення волі, канчаткова застаўся ў лесе.
У маі 1947 далучыўся да Саюза змагання за незалежнасць Беларусі антысавецкай падпольнай арганізацыі Івана Раманчука. На працягу 1947—1949 Мікалай Дэмух разам з іншымі сябрамі арганізацыі ўдзельнічаў у нападах на партыйна-савецкіх супрацоўнікаў, фінансавых агентаў і служачых унутраных сіл, у рэквізіцыях на поштах і ў крамах. Паводле аператыўных зводак МДБ, у сваіх акцыях Мікалай Дэмух вызначаўся незвычайнай адвагай. У маі 1949 з групай быў акружаны на хутары ў Нясвіжскім раёне, паранены ў баі і трапіў у палон. У ходзе следства яму інкрымінавалі ўдзел у падпольным «Саюзе змагання за вызваленне Беларусі», у анкеце арыштаванага, складзенай у турме МДБ у маі 1949 г., пазначана, што ён меў 5 класаў адукацыі, працаваў цесляром, быў беспартыйным. 17 лістапада 1949 г. асуджаны трыбуналам унутраных войск БВА да 25 гадоў савецкіх канцлагераў. У ходзе перагляду справы 10 снежня 1955 г. абвінавачанне ва ўдзеле ў падпольнай арганізацыі было знята.
У Беларусь вярнуўся ў 1970-х г. Не рэабілітаваны. Далейшы лёс невядомы.
IC 3467
IC 3467 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грануламетрычны склад глебаў
Грануламетрычны склад, механічны склад, утрыманне ў мелказёме глебы механічных элементаў (фракцый) рознай буйнасці. Глебы класіфікуюцца па грануламетрычнаму складу ў залежнасці ад утрымання фізічнага пяску (часціцы болей за 0,01 мм) ці фізічнай гліны (часціцы менш за 0,01 мм). Па грануламетрычнаму складу глебы падзяляюць на:
Для дэталёвага падзелу глебаў па грануламетрычным складзе выкарыстоўваецца ўтрыманне пераважных фракцый:
Марына Іванаўна Шкерманкова
Марына Іванаўна Шкерманкова (нар., ) — беларуская цяжкаатлетка.
Біяграфія
Выхоўвалася ў сям'і рабочых. Распачынала вучобу ў Глыбокім. На пачатку спартыўнай кар'еры займалася лёгкай атлетыкай у мясцовай ДЮСШ. Займала прызавыя месцы ў абласных і рэспубліканскіх спаборніцтвах па трайным скачку і кіданні кап'я. Затым паступіла ў вучылішча алімпійскага рэзерву, куды паехала як лёгкаатлетка. Аднак, з'ехаўшы ў Віцебск, пачала займацца цяжкай атлетыкай (трэнер — Віктар Віннік). Вучыцца ў Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава на факультэце фізічнай культуры (завочна). Сваю спартыўную падрыхтоўку працягвае ў абласной школе вышэйшага спартыўнага майстэрства пад кіраўніцтвам трэнера Віктара Вінніка.
Марына Шкерманкова атрымала бронзавы медаль на Летніх Алімпійскіх гульнях у Лондане ў цяжкай атлетыцы сярод жанчын (вага да 69 кг.) — першы медаль беларускай зборнай на гэтых гульнях. Але пасля пераправеркі допінг-пробаў у яе былі выяўлены забароненыя анабалічныя стэроіды, і яна была пазбаўлена медаля.
Строінці (Тыўрыўскі раён)
Строінці (Стро́їнці) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рускае нацыянальнае адзінства
Рускае нацыянальнае адзінства (Русское национальное единство, РНЕ) — грамадска-палітычны рух рускага нацыяналістычнага кірунку ў Расіі і шэрагу іншых дзяржаў. Утвораны 16 красавіка 1990 года з былых членаў руху «Памяць» на чале з А. П. Баркашовым. Выдавала газету «Русский Порядок» (выхадзіла с верасня 1992 года па чэрвень 2002 года, агулам выйшла 48 нумароў і 1 дайджэст).
У сярэдзіне-канцы 1990-х з’яўлялася буйнейшай і найпапулярнейшай рускай нацыяналістычнай арганізацыяй у Расіі. У пачатку 2000-х у сувязі з шэрагам унутраных крызісаў раскалолася на некалькі частак і значна скарацілася.
Падчас расійска-ўкраінскай вайны лідар РНЕ Баркашоў актыўна падтрымліваў прарасійскія сілы. З гэтай мэтай у сакавіку і маі 2014 года ён ездзіў на ўсход Украіны і знаходзіўся ў Данецку прынамсі частку часу. У аўдыёзапісе, зробленым вясной 2014 года, Баркашоў кансультуецца з Дзмітрыем Байцовым, лідарам Рускай праваслаўнай арміі. Па словах Баркашова, яго сын ваяваў як прарасійскі баявік супраць Украіны.
Мікалай Смірноў
Мікалай Смірноў:
Пагост (вадасховішча)
Паго́ст — вадасховішча ў Беларусі, у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана за 22 км на паўночны ўсход ад горада Пінск, каля вёскі Пагост Загародскі і аграгарадка Новы Двор.
Дно — пясок. Ваганні ўзроўню вады на працягу года — 2—3 м. Замярзае прыкладна ў снежні, таўшчыня лёду — 40—60 см.
Збудавана ў 1976 годзе з мэтай арашэння зямель саўгаса «Парахонск» і для водазабеспячэння рыбаводнай гаспадаркі «Палессе».
Напаўняецца з ракі Бобрык 1 па канале даўжынёй 8,5 км з выкарыстаннем шлюзаў-рэгулятараў. Былое возера каля вёскі Пагост Загародскі абгароджана дамбай-плацінай з вадаспускам даўжынёй 16,2 км.
На беразе размешчаны вёскі Навадворскага і Загародскага сельскіх саветаў.
З’яўляецца месцам адпачынку, летняй і зімовай лоўлі рыбы.
Рэп
Рэп — адзін з асноўных элементаў стылю хіп-хап-музыкі; часта выкарыстоўваецца як сінонім паняцця Хіп-хап. Аднак рэп выкарыстоўваецца не толькі ў хіп-хап музыцы, але і ў іншых жанрах. Шматлікія выканаўцы драм-н-бэйс выкарыстаюць рэп. У рок-музыцы ён сустракаецца ў такіх жанрах, як рэпкор, ню-кідаў, альтэрнатыўны рок і альтэрнатыўны рэп. Поп-музыкі і выканаўцы сучаснага RnB таксама нярэдка выкарыстаюць рэп у сваіх кампазіцыях.
Слова «рэп»
Слова «рэп» адбылося ад англійскага rap — грук, удар (намёк на рытмічнасць рэпу). To rap таксама азначае «казаць», «размаўляць».
Пазней паўсталі хібныя тэорыі-бэкронімы, па якіх слова рэп — нібы абрэвіятура. Зваліся расшыфроўкі тыпу «Rhythm and Poetry» (Рытм і паэзія), «Rhytmic African Poetry» (Рытмічная афрыканская паэзія), або «Radical Ameriсan Poetry» (Радыкальная амерыканская паэзія). Аднак лёгка заўважыць, што rap у англійскім не пішацца загалоўнымі літарамі, і мае аднакарэнныя словы — rapping, rapper. У асноўным такія хібныя тэорыі існуюць у не-англамоўных краінах.
Гісторыя
Упершыню рэп з'явіўся ў 1970 гадах сярод афраамерыканцаў раёна Бронкс, куды яго «экспартавалі» прыезджыя ямайскія ды-джэі. У прыватнасці, родапачынальнікам рэпу завуць дыджэя Kool Herc. Чыталі рэп першапачаткова не ў камерцыйных мэтах, а дзеля задавальненні і рабілі гэта спачатку ў асноўным ді-джэі. Гэта былі немудрагелістыя рыфмаваныя куплеты, звернутыя да аўдыторыі.
Тэрмін «хіп-хап» для апісання жанру з'явіўся ў 80-е. Яго ўводзіны прыпісваюць то Afrika Bambaataa, то Grandmaster Flash. Жанр і культура хіп-хап дасягнулі піка папулярнасці ў 1990-х гадах. Таксама «хіп-хап» аказаў сур'ёзны ўплыў на R’n’B-музыку.
Бой пры Монтэ-Пелада
Бой пры Монтэ-Пелада — адзін з першых баёў грамадзянскай вайны ў Іспаніі, які стаў вядомым дзякуючы ўдзелу ў ім італьянскіх добраахвотнікаў-рэспубліканцаў батальёна імя Матэоці, калі 28 жніўня 1936 года італьянцы і іспанскія анархісты штурмам захапілі пазіцыю мяцежнікаў на гары Монтэ-Пелада, недалёка ад Уэскі.
Планы і сілы бакоў
Монтэ-Пелада ў Арагоне, паміж Уэскай і Альмудэварам, пасля пачатку бунту вайскоўцаў стаў месцам засяроджвання больш за пяцьсот нацыяналістаў. Каталонія і ўсходняя частка Арагона засталіся лаяльнымі Рэспубліцы.
У сталіцы Каталоніі Барселоне сталі фарміравацца калоны добраахвотнікаў для барацьбы з мяцежнікамі, многія з якіх накіроўваліся ў Арагон, каб падтрымаць мясцовых рэспубліканцаў. Чатыры калоны («Ленін», «Карл Маркс», «Аскаса» і «Лос-Агілучас») былі адпраўлены ва Уэску, а астатнія — у напрамку Сарагосы і Тэруэля.
Адной з першых сфармаваных была калона «Аскаса». Яна складалася з вялікага кантынгенту італьянскіх добраахвотнікаў (батальён імя Матэоці), у асноўным з эмігрантаў, праціўнікаў фашысцкага рэжыму Мусаліні, узначаленых вядомым лідарам італьянскай Рэспубліканскай партыі Марыа Анджэлоні. Група была папоўнена каталонскімі анархістамі і камуністамі-антысталіністамі з POUM. Неўзабаве калоны падышлі да Уэскі. Была зроблена спроба аблажыць горад.
Бой
28 жніўня, у 12 гадзін, да гары Монтэ-Пелада прыбыла рэспубліканская калона ў складзе каля 1200 італьянцаў і 860 іспанцаў, у суправаджэнні 3 самаробных браняваных машын і пры падтрымцы больш за 10 гармат. Пазіцыя нацыяналістаў была абнесена сцяной з бярвення і ўзмоцнена 6 кулямётамі і 3 невялікімі гарматамі.
У палове першага пачалася атака. На працягу паўтары гадзіны рэспубліканцы атакавалі пазіцыю праціўніка, несучы цяжкія страты. Адзін бранявік быў знішчаны, іншы пашкоджаны, многія апалчэнцы атрымалі раненні, але нацыяналісты трымаліся. Толькі дзякуючы абстрэлу з гармат, у выніку якога загінулі практычна ўсе яе абаронцы, пазіцыя была ўзята. Апошнія 40 тых, хто выжыў схаваліся ў лагеры, працягнулі супраціў, але затым здаліся. 10 палонных былі расстраляны.
Рэспубліканскі бок таксама панёс значныя страты, уключаючы камандзіра італьянскага батальёна Марыа Анджэлоні.
Захоп Монтэ-Пелада не прывёў да ўзяцця Уэскі.
Дрыгула
«Дрыгула» — восьмы альбом гурта «Стары Ольса», выдадзены на пачатку лютага 2009 года пры падтрымцы Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына». Змяшчае 13 танцавальных мелодый ад позняга Сярэднявечча да ранняга барока. 7 танцаў узялі з нотнага зборніка барочнай музыкі «Полацкі сшытак», які называюць таксама «Астрамечаўскім рукапісам» або «Рукапісам 127/56 ». 6 іншых танцаў былі камернымі творамі кампазітараў-лютністаў Валянціна Бакфарка і, таксама творамі заходнееўрапейскага і венгерскага паходжання. Канцэртная прэзентацыя альбома прайшла 14 лютага ў вялікай канцэртнай залі «Мінск».
Запіс і вокладка
Пры выкананні твораў выкарыстоўваліся адпаведныя свайму часу, рэканструяваныя беларускімі майстрамі інструменты. Дзеля чутнасці ўсіх інструментаў альбом давялося перазапісаць двойчы. Цыстра, нямецкая дуда і тромба марына (правобраз кантрабаса) запісваліся ў Беларусі ўпершыню.
Вокладка кружэлкі змяшчала выявы з касцёльнай фрэскі ХVII стагоддзя «Танец смерці», што захоўваецца ў музеі кляштара брыгітак у Гродне.
Саколынці
Саколынці (Соко́линці) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Слаціна (Румынія)
Слаціна (Slatina) — горад на поўдні Румыніі, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Олт, размешчаны на рацэ Олт. Рэгіянальны, культурны і эканамічны цэнтр. Упершыню згадваецца 20 студзеня 1368 года, у афіцыйным дакуменце, выпушчаным Уладзіславам I, прынцам Валахіі.
Джэймс Брукс
Джэймс Брукс (James L. Brooks; нар. ) — амерыканскі прадзюсар, сцэнарыст і рэжысёр. У Беларусі найбольш вядомы як прадзюсар мультсерыяла «Сімпсаны», хоць у ЗША вельмі папулярныя і іншыя яго тэлепраекты. Самы вялікі рэжысёрскі поспех — фільм «Мова пяшчоты», які атрымаў 5 прэмій «Оскар» у 1983 годзе — з’яўляецца адным з шасці рэжысёраў у гісторыі сусветнага кінематографа, якія атрымалі гэту ўзнагароду за дэбютны фільм.
Санта-Венерына
Насельніцтва складае 8178 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 438 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 95010. Тэлефонны код — 095.
Сяргей Смірноў
Сяргей Смірноў:
Санта-Венерына
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Venera.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Віктар Іванавіч Скарабагатаў
Віктар Іванавіч Скарабагатаў (нар., Гомель) — беларускі інжынер і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут, інжынер-электрык.
Працоўную дзейнасць пачаў падсобна-транспартным рабочым Марыйскага аддзялення Сярэднеазіяцкай чыгункі. Быў памочнікам машыніста кампрэсарных установак. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў электрамеханікам па ліфтах, майстрам, начальнікам участка № 8 Гомельскага завода вымяральных прыбораў, інжынерам-энергетыкам механізаванай калоны № 163 трэста «Захбамбудмеханізацыя», галоўным інжынерам жыллёва-камунальнай канторы аб’яднання «Гомельпрамбуд», галоўным энергетыкам арэнднага вытворчага будаўніча-мантажнага аб’яднання «Гомельпрамбуд», галоўным энергетыкам рэспубліканскага даччынага аўтатранспартнага ўнітарнага прадпрыемства «Аўтобусны парк № 1» горада Гомеля, галоўным энергетыкам адкрытага акцыянернага таварыства «Гомельскі аўтобусны парк № 1». Галоўны механік адкрытага акцыянернага таварыства «Гомельскі аўтобусны парк № 1».
Выбіраўся дэпутатам Наваполацкага гарадскога Савета дэпутатаў, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» і «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Колва
Прытокі Колвы: Кыка-Шор, Нядэй-Сё, Юн-Яга, Лыатывіс, Сіратывіс, Грубейшор, Ханюку-Ты-Віс, Акілтывіс, Сандзівей (Сандзівэй), Лёк-Хар-Яга (Лёк-Хара-Яга), Харб-Яга, Лука-Шор, Кама-Віс, Лыдую, Анда-Колва, Хата-Яга (Хат-Яга) і інш.
Талова
Талова (саманазва: Taa-laa-wa Dee-ni’) — ціхаакіянскі атабаскі народ, карэнныя жыхары паўночнай Каліфорніі і Арэгона. Агульная колькасць (2018 г.) - 1 100 чал.
Іозеф Карл Штылер
Іозеф Карл Штылер (ням.: Joseph Karl Stieler,,  — , ) — нямецкі мастак-партрэтыст.
Талова
Гісторыя
Продкі талова перасяліліся на поўдзень з тэрыторыі сучаснай Аляскі, але час іх перасялення з'яўляецца спрэчным. Мяркуецца, што гэта падзея адбылася 800 - 1000 гадоў таму. У пачатку XIX ст. іх паселішчы канцэнтраваліся каля ракі Сміт і даходзілі да сучаснага горада Порт-Орфард на поўначы. Сучасная назва талова была дадзена паўднёвымі суседзямі-юрок. Самі талова часцей называлі сябе папросту Xvsh ("чалавек"), але ў другой палове XIX ст. прынялі назву, дадзеную звонку.
З 1834 г. на землі талова сталі перасяляцца амерыканскія каланісты, якія займаліся авечкагадоўляй. Паміж тубыльцамі і мігрантамі адбыўся шэраг вострых канфліктаў. У 1855 - 1856 гг. варожыя адносіны перараслі ў вайну. Перасяленцы з маўклівай згоды цывільнай амерыканскай адміністрацыі пачалі напады на паселішчы індзейцаў, аднак на баку апошніх выступіла армія ЗША. Нягледзячы на гэта, ва ўзаемных сутычках было забіта некалькі дзесяткаў чалавек. Армейскія часткі былі вымушаны перасяліць талова ў рэзервацыі для далейшай абароны ад арэгонскіх добраахвотнікаў.
Навуковая ступень
Навуковая ступень (вучоная ступень, акадэмічная ступень, тытул) — ступень кваліфікацыйнай сістэмы ў навуцы, якая дазваляе ранжыраваць навуковых дзеячаў і навукова-педагагічных работнікаў у пэўнай галіне навукі на асобных этапах акадэмічнай кар'еры. Зараз у Беларусі прысвойваюць навуковыя ступені кандыдата і доктара навук, як правіла, пасля адпаведных этапаў навучання ў вну або па завяршэнні адукацыі ў яго даследчым (напрыклад, аспірантскім) падраздзяленні і публічнай абароны спецыяльнай навуковай працы (дысертацыі).
Талова
Гісторыя
У 1906 г. была створана асобная рэзервацыя талова, гэты народ быў прызнаны з боку федэральных уладаў як асобная нацыя. У 1936 г. талова атрымалі права на самакіраванне. Хаця ў нашы дні толькі каля 10% тых, хто вызначае сябе як талова, жывуць у рэзервацыі, яе ўрад праводзіць эфектыўную эканамічную палітыку, валодае шэрагам казіно, паліўных заправак, укладае грошы ў сучасныя тэхналогіі.
Навуковая ступень
На беларускіх землях першым навуковыя ступені пачаў прысвойваць Віленскі ўніверсітэт. Ва ўніверсітэтах Расійскай імперыі навуковыя ступені упершыню былі ўведзеныя ў 1819 годзе. У 1917 годзе навуковыя ступені савецкімі ўладамі былі скасаваныя. У 1937 годзе ў СССР былі ўстаноўленыя ступені кандыдата і доктара навук. Зараз у Беларусі дзейнічае савецкая сістэма прысуджэння навуковых ступеней кандыдата і доктара навук з адпаведных галін навукі.
Іозеф Карл Штылер
З лютага па красавік 1820 года Штылер напісаў партрэт Людвіга ван Бетховена, які на сённяшні дзень з’яўляецца па ўсёй бачнасці самай вядомай выявай вялікага кампазітара. Бетховен, які лічыў сустрэчы з Штылерам пакараннем, пагадзіўся пазіраваць Штылеру толькі таму, што заказчыкамі партрэта былі сябры кампазітара Франц і Антонія Брэнтана. Аднак кампазітар выйшаў з цярпення раней за тэрмін, і рукі Бетховена Штылер пісаў ужо па памяці. У 1967 годзе Эндзі Уорхал узяў гэтае палатно за аснову для сваіх малюнкаў Бетховена.
Навуковая ступень
Гісторыя
Практыка прысуджэння навуковых ступеней (іншая назва - вучоныя ступені, таксама ўжываецца як акадэмічныя ступені, часам як навуковыя тытулы) вядзе гісторыю з часоў першых заходнееўрапейскіх універсітэтаў. У XII стагоддзі ўпершыню ступень доктар права была прысуджана ў Балонскім універсітэце (у 1130 годзе), а доктара медыцыны — у Салернскім інстытуце (Італія). У XIII стагоддзі Парыжскі ўніверсітэт заснаваў ступень доктара багаслоўя (тэалогіі). Спачатку тытул доктара (лац. Doctus - літаральна «Вучоны») і магістра (лац. magister — «настаўнік») былі блізкімі і ўзаемазвязанымі. Ступені доктара папярэднічала ступень ліцэнцыята (лац. licenciatus — «мае права»), для атрымання якой неабходна было здаць экзамены і абараніць пісьмовую працу, а ступені магістра — ступень бакалаўра (італ. Васса-laureus — «увянчаны лаўрамі»), які надаваўся асобам, якія паспяхова здалі экзамен па спецыяльнасці.
Талова
Культура
Галоўнымі гаспадарчымі заняткамі талова былі рыбалоўства, паляванне і збіральніцтва. Рыбу лавілі з дапамогай дзідаў і сетак. Для перамяшчэння па вадзе будавалі лодкі. Плавалі на іх па акіяну для палявання на ластаногіх. Сезонна будавалі на рэках плаціны для лову ласасёў. На сушы палявалі з дапамогай лукаў і стрэл на птушак, аленяў, ласёў. Важную ролю ў забеспячэнні ежы адыгрывалі жалуды. Іх збіралі ў дубовых гаях, якія ахоўвалі, чысцілі ад іншых раслін. З жалудоў выраблялі муку або алкагольны напой накшталт піва.
Іозеф Карл Штылер
У 1820 годзе Штылер вярнуўся ў Мюнхен і быў прызначаны каралём у прыдворныя мастакі. У 1821 годзе ў ноч перад пахаваннем Штылер напісаў партрэт Караліны, малодшай дачкі Максіміліяна I.
Навуковая ступень
Гісторыя
Іерархічная сістэма ступеней магістр — доктар склалася ўжо ў XV-XVII стагоддзях, і з распаўсюджваннем універсітэтаў была ўведзена ў большасці краін Еўропы (у тым ліку і на тэрыторыі Рэчы Паспалітай) і замацаваная ўніверсітэцкімі статутамі. Прысуджэнне ступеней доўгі час суправаджалася ўрачыстасцю і цырымоніяй, якая сімвалізуе ўступленне ў вучонае братэрства (акадэмічная "ініцыяцыя"). Пры карпаратыўнай арганізацыі ўніверсітэтаў ступень магістра давала права на замяшчэнне пасады выкладчыка толькі ў сценах пэўнага ўніверсітэта, тады як прысваенне ступені доктара было перадумовай самастойнага вядзення навуковай і даследчай працы.
У XVI-XVII стагоддзях ва ўніверсітэтах Італіі і Германіі склалася практыка навуковага кіраўніцтва дысертантамі. Гэтая місія ўскладалася на доктара навук — навуковага кіраўніка, які вызначаў тэму дысертацыйнага даследавання, ацэньваў навуковыя дасягненні суіскальніка і абвяшчаў дысертанта доктарам. У XVII стагоддзі з'яўляюцца першыя друкаваныя дысертацыі, а ў XVIII стагоддзі, з ператварэннем універсітэтаў у дзяржаўныя ўстановы, была ўведзена працэдура абароны дысертацый на калегіяльным пасяджэнні вучонага савета. У XIX стагоддзі прысуджэння ступеней стала кантралявацца дзяржаўнымі органамі і рэгламентавалася заканадаўствам.
Талова
Культура
Талова аддавалі перавагу жыццю ўздоўж акіяна, хаця выкарыстоўвалі рэкі і ўнутраныя землі для гаспадарчых патрэб. Вылучалася 8 асноўных паселішчаў, што складалі племянное аб'яднанне і кантралявалі навакольныя тэрыторыі. Да перасялення ў рэзервацыю ўсведамлення сябе як адзінага народа не было. Для пабудовы хацін выкарыстоўвалі бярвенні са ствалоў загінулых дрэў. Іх расшчаплялі на тоўстыя дошкі, з якіх ладзілі каркас у форме кубу з нізкімі сценамі і шырокім дахам. Падлога была ніжэй за ўзровень зямлі, але вакол сцен захоўвалі прастору, што выкарыстоўвалі як паліцы. У ніжняй частцы гатавалі на агмені ежу, тут спалі жанчыны. Мужчыны і хлопчыкі начавалі ў хацінах для пацення — невялікіх буданах з планак, якія ставілі на двары.
Вопратку выраблялі з аленяй скуры. Мужчыны абгортвалі скураную повязь вакол стану. Жанчыны апраналі фартухі, што затулялі цела спераду і ззаду. Вопратка ўпрыгожвалася ракавінамі і сухім насеннем. У халодную пару затуляліся скуранымі коўдрамі.
Сярод талова былі распаўсюджаны вялікія пашыраныя сем'і на чале мужчыны. Яны гуртаваліся ў экзагамную родава-тэрытарыяльную абшчыну. Абшчынамі кіравалі людзі з высокім сацыяльным статусам, які давала накапленне багаццяў — каштоўных марскіх ракавін, абсідыянавых прылад, скальпаў рэдкіх птушак. Існавала сямейная прыватная маёмасць на лодкі, месцы лову рыбы, дубовыя гаі.
Захаваліся некаторыя рытуальныя танцы, міфы, казкі, азартныя песні.
Мова
Родная мова талова адносіцца да атабаскай сям'і моў. У 1969 г. была распрацавана граматыка на аснове фанетычнага алфавіта. На яе аснове ў 1983 г. і 1985 г. былі зроблены першыя публікацыі на мове талова — зборы міфаў. У 1993 - 1997 гг. распрацаваны алфавіт на аснове лацінкі. У нашы дні мова талова выкладаецца ў 2 школах у Каліфорніі і Арэгоне.
Рэлігія
Талава верылі, што сусвет і людзі былі створаны богам святла Yvtlh-xay  і багіняй Зямлі Nvn-nvst-'a. Месцамі шанавання гэтых прабацькоў з'яўляліся горы. У нашы дні большасць вернікаў спавядае хрысціянства.
Перавоз (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Перавоз (Перевоз) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. У сакавіку 1917 года створаны Навазыбкаўскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў. Тэрыторыя акупавана германскімі войскамі з сакавіка/красавіка 1918 года, а ў снежні 1918 за­нята Чырвонай Арміяй. 1 студзеня 1919 года пастановай І з’езда КП(б) Беларусі разам з часткай Чарнігаўскай губерні Навазыбкаўскі павет уключаўся ў Беларускую ССР, але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне.
Да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго ў Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў складзе Бранскай губерні. З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, затым у складзе Арлоўскай вобласці.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Дземенскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Навуковая ступень
Гісторыя
Ступень доктара з'яўляецца вышэйшай. У большасці замежных краін найменне доктарскай ступені не адлюстроўвае дэталёвай спецыялізацыі: найбольш распаўсюджана ступень доктар філасофіі, якая не азначае спецыялізацыю яго носьбіта менавіта ў філасофіі, а можа адносіцца да шырокага спектра як гуманітарных, так і прыродазнаўчых навук, фізікі і матэматыкі, філалогіі і інш. Ва ўніверсітэтах Вялікабрытаніі і краін, якія традыцыйна выкарыстоўваюць брытанскую сістэму арганізацыі ўніверсітэтаў, вучоная ступень доктар філасофіі (англ. Doctor of philosophy, PhD) з'яўляецца найвышэйшай, але прысуджаецца таксама ганаровая ступень доктар навук (англ. Doctor of sciences) для значных і заслужаных навукоўцаў.
У некаторых галінах навукі ступень доктара называецца не доктар філасофіі, а доктар права (Legum Doctor, Doctor of Law), доктар медыцыны (Medicinæ Doctor, Doctor of Medicine), доктар багаслоўя (Divinitatis Doctor, Doctor of Theology). Гэтыя чатыры (з доктарам філасофіі) ступені адпавядаюць традыцыйнай структуры сярэдневяковых універсітэтаў, якія звычайна складаліся з факультэтаў юрыспрудэнцыі, медыцыны, тэалогіі і філасофіі (на апошнім вывучаліся ўсе тыя навукі, якія нельга было аднесці да першых трох).
У Францыі і краінах, якія выкарыстоўваюць французскую сістэму вышэйшай адукацыі, тытул доктара ахоплівае некалькі ступеней, самая нізкая з якіх доктар трэцяга цыкла (фр. Docteur de troisieme cycle — такім цыклам лічацца 5-ты і 6-ты гады навучання ва ўніверсітэце), наступныя — доктар універсітэта (фр. Docteur de l'universite, які запачаткаваны ў 1897 годзе і прысуджаецца па выніках абароны дысертацыі і, як аблегчаная адносна патрабаванняў, прызначаецца галоўным чынам іншаземцам) і дзяржаўны доктар (фр. Docteur de l'etat) - тут патрабуецца прадстаўленне дзвюх друкаваных дысертацый — галоўнай (англ. These principale) на тэму, выбраную дысертантам, і дадатковай (англ. These complemen-taire) на тэму, вызначаную факультэтам.
У 1935 годзе ў Германіі акрамя ступені доктара навук была ўведзена ступень хабілітаванага доктара (ням. Doctor habilitatus), якая ўяўляла сабой права на замяшчэнне пасады прафесара ўніверсітэта. Ва ўніверсітэтах ФРГ у доктарскі дыплом уносіцца адзнака, атрыманая на доктарскім экзамене, а таксама ацэнка абароны дысертацыі.
У многіх акадэмічных установах свету чалавеку ў знак прызнання яго навуковых або іншых заслуг пачынаючы з XIX стагоддзя можа быць прысуджана ганаровая ступень доктара дадзенай установы (лац. Doctor honoris causa, скарочана D.h.c.), што не патрабуе абароны дысертацыі, але і не дае правоў звычайнага доктара.
У часы Расійскай імперыі
У Расійскай імперыі навуковыя ступені ўпершыню былі ўведзеныя «Указам аб уладкаванні вучылішчаў» ад 24 студзеня 1803 года. Права прысуджаць ступень доктара першапачаткова было прадастаўлена пяці ўніверсітэтам: Харкаўскаму, Маскоўскаму, Дзерптскаму (Юр'еўскаму, пазней Тартускаму) і Казанскаму, а таксама Віленскаму ўніверсітэту, які меў асаблівую юрысдыкцыю. Пазней права прысуджаць вучоныя ступені атрымалі ўніверсітэты ў Кіеве, Варшаве і Санкт-Пецярбургу.