cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Суперкубак Беларусі па футболе
Кубак сезона
У 1994 годзе быў праведзены матч на Кубак сезона паміж чэмпіёнам краіны — мінскім «Дынама» і фіналістам Кубка (пераможцам Кубка таксама сталі мінскія дынамаўцы) — «Фандакам» з Бабруйска (у чэмпіянаце каманда заняла 5-е месца). Сустрэча адбылася на мінскім стадыёне «Дынама» і скончылася перамогай «Дынама» з лікам 5:3. Афіцыйнага статусу гэты трафей не атрымаў і ў далейшым яго розыгрыш не адбываўся.
Суперкубак
Гісторыя Суперкубка Рэспублікі Беларусь пачалася ў 2010 годзе. Першым пераможцам суперкубка стаў клуб БАТЭ (Барысаў), які перамог уладальніка Кубка Беларусі 2008/09 «Нафтан» з Наваполацка.
29 студзеня 2015 года на пасяджэнні БФФ, было прынята рашэнне ўпершыню правесці Суперкубак па-за межамі Мінска і Футбольнага манежа. Матч за Суперкубак 14 сакавіка 2015 года прыняў стадыён «Хваля» ў Пінску.
З 2016 года Суперкубак праводзіўся ў Мінску на стадыёне ФК «Мінск». У 2022 годзе месцам правядзення стаў адкрыты ў мінулым годзе стадыён «Дынама-Юні».
Статыстыка па клубах
Без уліку матча за Кубак сезона (1994 год).
IC 2374
IC 2374 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аўстрыйская партыя свабоды
Аўстрыйская партыя свабоды (АПС) (Freiheitliche Partei Österreichs (FPÖ)), аўстрыйская палітычная партыя, раней асацыявалася з імем яе лідара Ёрга Хайдэра, які ўжо не з’яўляецца членам гэтай партыі. Сёння яе ўзначальвае Хайнц-Хрысціян Штрахе. АПС лічыцца папулісцкай партыяй, якую часта таксама адносяць да так званых еўранацыяналістычным партыям. Яна выступае за ўзмацненне жорсткасці кантролю над іміграцыяй, узмацненне барацьбы са злачыннасцю і ўсялякую падтрымку сям’і. У красавіку 2005 г. Ёрг Хайдэр і іншыя кіраўнікі партыі пакінулі яе, стварыўшы новую партыю — Альянс за будучыню Аўстрыі.
Гісторыя
Аўстрыйская партыя свабоды сыходзіць сваімі каранямі ў ліберальна-нацыяналістычны пангерманскі рух. Пры стварэнні партыі ў яе ўвайшлі прадстаўнікі некалькіх партый Першай Рэспублікі (1918—1938) — Landbund і Партыя вялікага германскага народа. Яе непасрэдным папярэднікам стала Федэрацыя незалежных, распалася ў выніку ўнутраных канфліктаў. Хоць шматлікія прыхільнікі АПС былі былымі нацыстамі, яе статут трэцяй палітычнай сілы апынуўся прывабным для тых, каму не даспадобы былі клерыкалізм Аўстрыйскай народнай партыі і левізна аўстрыйскіх сацыял-дэмакратаў (якія ў той час яшчэ называліся «сацыялістамі»). У наступныя дзесяцігоддзі ў лік яе прыхільнікаў увайшлі антыклерыкальна наладжаныя лібералы, прадстаўнікі дзелавых кругоў, выступоўцы за больш ліберальную эканоміку, і германскія нацыяналісты, некаторыя з якіх захавалі сімпатыі да нацыстаў. Гэта не замінала іншым партыям у выпадку неабходнасці супрацоўнічаць з АПС. У 1986 кіраўніцтва ў партыі пры падтрымцы яе вельмі нацыяналістычнага крыла захапіў ультраправы палітык Ёрг Хайдер.
Аўстрыйская партыя свабоды пры Ёрге Хайдэры
Ёрг Хайдер узначальваў АПС у перыяд з 1986 г. і 2001 г. Амаль адразу ж ён стаў адным з самых супярэчлівых еўрапейскіх палітыкаў — галоўным чынам гэта было злучана з яго сумніўнай інтэрпрэтацыяй нацысцкага мінулага Аўстрыі. У 1970 Ёрг Хайдер узначаліў моладзевую арганізацыю АПС. Тады ён яшчэ лічыўся лібералам. Быўшы дэпутатам аўстрыйскага парламента ад Карынтыі, ён заваяваў вядомасць і папулярнасць сваімі выступамі супраць лінгвістычных прывілеяў славенскай меншасці. Пад кіраўніцтвам Ёрга Хайдэра АПС прыцягнула пратэстныя галасы, а таксама галасы тых выбаршчыкаў, якія не жадалі асацыявацца з іншымі буйнымі партыямі. Сумесь папулізму і крытычных выказванняў агрэсіўнага лідара партыі ў адрас кіраўнічай эліты з гадамі прыводзілі да росту папулярнасці АПС сярод электарата. На парламенцкіх выбарах 1999 г. яна атрымала каля 27 % галасоў. Яшчэ ў 1989 г. Ёрг Хайдер упершыню стаў губернатарам Карынтыі, але ў 1991 быў змушаны сысці ў адстаўку пасля заявы пра тое, што Трэці Рэйх больш эфектыўна забяспечваў занятасць, чым аўстрыйскі кааліцыйны ўрад пачатку 1990-х гг. У 1999 г. ён ізноў заняў гэты пост і з тых часоў утрымліваў яго. У 1993 г. з партыі сышлі апошнія прыхільнікі ліберальных поглядаў, што стварылі новую партыю — Ліберальны форус. Пасля гэтага расколу АПС пакінула Ліберальны Інтэрнацыянал, месца ў якім заняў Ліберальны форум. Большасць аўстрыйскіх назіральнікаў лічаць Ёрга Хайдэра не закаранелым нацыяналістам, якім яго часам уяўляюць за межамі краіны, а хутчэй, папулістам, які часам гуляе на шавіністычных настроях публікі для прыцягнення дадатковых галасоў. Аднак, акрамя папулісцкай групы вакол Ёрга Хайдэра, у партыі існуе яшчэ шматлікае нацыяналістычнае крыло, якое выяўляе неадназначнае стаўленне да нацысцкага мінулага Аўстрыі.
Аўстрыйская партыя свабоды ў кааліцыйным урадзе
На парламенцкіх выбарах 1999 г. АПС атрымала рэкордныя вынікі — 27 % галасоў; пры гэтым яна нават на 400 галасоў апярэдзіла Аўстрыйскую народную партыю, якая да гэтага ніколі на агульнанацыянальных выбарах не апускалася ніжэй другога месца. У пачатку 2000 г. АПС увайшла малодшым партнёрам у кааліцыйны ўрад з Аўстрыйскай народнай партыяй пад кіраўніцтвам Вольфганга Шусэля. Калі б кіраўніцтва АПС не пашла на гэта, то Аўстрыйская народная партыя засталася б у кааліцыі з сацыял-дэмакратамі. Удзел АПС у аўстрыйскім урадзе выклікала буру абурэння і ў самай Аўстрыі, і за мяжой. Часткі ўрадаў астатніх 14 краін ЕС прынялі рашэнне спыніць супрацоўніцтва з урадам Аўстрыі — упершыню пасля 1945 г. у Заходняй Еўропе быў парушаны свайго роду забарона на ўступ ва ўрадавыя кааліцыі з партыямі, якія маюць імідж праваэкстрэмісцкіх. Некалькі месяцаў лідары іншых краін адмаўляліся вітацца за руку і мець зносіны з членамі кабінета Вольфганга Шусэля. Неўзабаве, аднак, прыйшло разуменне, што такія меры з’яўляюцца контрпрадуктыўнымі, і ўжо летам 2000 г. былі адноўлены звычайныя адносіны ўнутры ЕС, нягледзячы на тое, што кааліцыя Аўстрыйскай народнай партыі і АПС працягвала існаваць. У лютым 2000 г. афіцыйна сышоў у адстаўку з паста лідара АПС — нібы для таго, каб супакоіць замежных крытыкаў, хоць усім было зразумела, што ён заставаўся ў кіраўніцтва партыяй. У той жа час Ёрг Хайдер захаваў за сабой пост губернатара Карынтыі. Сам Ёрг Хайдер выяўляў бачную незадаволенасць сітуацыяй якая складваецца, паколькі, не маючы больш магчымасці крытыкаваць урад, АПС пачала губляць галасы на рэгіянальных і мясцовых выбарах. Унутрапартыйныя рознагалоссі прывялі да таго, што тры вядучыя члены кабінета ад АПС падалі ў адстаўку. На парламенцкіх выбарах у лістападзе 2002 г. Аўстрыйская народная партыя атрымала поўную перамогу, набраўшы 42,27 % галасоў. АПС жа за тры гады зменшыла свае паказчыкі ці ледзь не ўтрая, атрымаўшы толькі 10,16 %. Зменшыўшы агульны лік дэпутацкіх мандатаў са 104 (52+52) да 97 (79+18), Аўстрыйская народная партыя і АПС, аднак, захавалі сваю ўрадавую кааліцыю. Новыя страты для АПС прынеслі рэгіянальныя выбары ў верасні 2003 г. — тут упершыню Аўстрыйская партыя зялёных заваявала больш галасоў, чым АПС. На выбарах у Еўрапарламент у чэрвені 2004 г. АПС скацілася ўжо да 6 % галасоў. Толькі ў Карынтыі на зямельных выбарах 7 сакавіка 2004 г. АПС паказала добрыя вынікі — 42,5 % галасоў. Хутчэй за ўсё, гэта поспех быў звязаны з асабістай харызмай Ёрга Хайдэра, якая страціла сваю прывабнасць для астатняй краіны.
Раскол партыі і сыход Ёрга Хайдэра
У пачатку 2005 г. унутры АПС разгарэўся канфлікт паміж папулісцкімі і нацыяналістычнымі фракцыямі. Уплыў партыі ў складзе ўрадавай кааліцыі настолькі зваліўся, што канцлер Вольфганг Шусэль стаў галоўным чынам праводзіць палітыку, якая адпавядае поглядам толькі яго ўласнай партыі. 4 красавіка 2005 г. група бачных членаў партыі (уключаючы Ёрга Хайдэра, яго сястру і старшыню АПС Урсулу Хаубнер, намесніка федэральнага канцлера Хуберта Горбаха і большасць парламенцкай фракцыі АПС) выйшла з АПС і стварыла новую партыю пад назвай Альянс за будучыню Аўстрыі. Рэгіянальныя арганізацыі АПС апынуліся расколатыя. Партыйная арганізацыя АПС у Карынтыі цалкам перайшла ў новую партыю. Тым часам Вольфганг Шусэль неадкладна адмовіўся ад кааліцыі з АПС і перайшоў да супрацоўніцтва з Альянсам за будучыню Аўстрыі. 23 красавіка 2005 г. новым старшынёй АПС быў абраны Хайнц-Хрысціян Штрахе. 2 кастрычніка 2005 г. адбыліся першыя зямельныя выбары (у Штырыі), на якіх Альянс за будучыню Аўстрыі супернічаў з АПС. АПС страціла ўсе месцы ў мясцовым ландтаге, але пры гэтым заваявала амаль у тры разы больш галасоў (4,6 %), чым Альянс за будучыню Аўстрыі (1,7 %). Праз тыдзень у Бургенландзе АПС атрымала толькі 5,7 % галасоў (Альянс за будучыню Аўстрыі сваіх кандыдатаў тут не выстаўляў). У той жа час АПС паказала добрыя вынікі на выбарах у ландтаг Вены 23 кастрычніка, дзе кампанія Хайнца-Хрысціяна Штрахе праходзіла пад лозунгамі абмежавання іміграцыі. АПС атрымала тут 14,9 % галасоў (раней у яе тут было звыш 20 %), тады як Альянс за будучыню Аўстрыі быў змушаны здавольвацца толькі 1,2 %. У выніку Альянс за будучыню Аўстрыі зараз прадстаўлены практычна толькі ў ландтаге Карынтыі і на федэральным узроўні, дзе яна ўваходзіць ва ўрад. Чакаецца, што зараз, за выключэннем Карынтыі, Хайнц-Хрысціян Штрахе зможа згуртаваць пад сваімі сцягамі ўсе правыя сілы Аўстрыі.
Хулагу
Хулагу (1217 —, Мерагэ, Паўднёвы Азербайджан) — мангольскі кіраўнік і военачальнік. Унук Чынгісхана, сын Талуя і Сархахтані, брат каанаў Мункэ і Хубілая. Заснавальнік дынастыі Хулагуідаў, якая кіравала ў створанай ім дзяржаве ў Пярэдняй Азіі.
Бардзенцы
Бардзе́нцы (, Борденцы) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Ташкенцкі вілает
Ташкенцкі вілает (Toshkent viloyati, Тошкент вилояти) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Узбекістана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ташкент. На 2011 год насельніцтва складала 2 644 400 чалавек. Вілает утвораны 15 студзеня 1938 года ў складзе Узбекскай ССР.
Геаграфія
Плошча вілаета — 15 300 км². Ташкенцкі вілает размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Узбекістана паміж заходняй часткай гор Цянь-Шаня і ракой Сырдар’я. Вілает мяжуе на поўначы і паўночным захадзе з Казахстанам, на паўночным усходзе з Кыргызстанам, на ўсходзе з Наманганскім вілаетам Узбекістана, на поўдні — з Таджыкістанам, на паўднёвым захадзе — з Сырдар'інскім вілаетам.
Адміністрацыйны падзел
і 6 гарадоў вілаецкага значэння:
Сяргей Аляксандравіч Бялоў
Сяргей Аляксандравіч Бялоў (Серге́й Алекса́ндрович Бело́в;  — ) — савецкі баскетбаліст, трэнер, алімпійскі чэмпіён 1972 года, двухразовы чэмпіён свету (1967 і 1974), адзін з самых знакамітых гульцоў савецкага і еўрапейскага баскетбола XX стагоддзя. Заслужаны майстар спорту СССР (1969), заслужаны трэнер СССР, заслужаны трэнер Расіі (1994), заслужаны работнік фізічнай культуры Расійскай Федэрацыі, член Залы славы баскетбола.
Скончыў МАДІФК па спецыяльнасці «трэнер-выкладчык» (1977).
Прудок (Крупскі раён)
Прудо́к (, Прудок) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Выдрыцкага сельсавета.
Жан Каралі
Жан Каралі Перачыні (Jean Coralli Peracini,,  — , там жа) — французскі танцоўшчык, балетмайстар і лібрэтыст італьянскага паходжання.
Жан Каралі вывучаў мастацтва танца ў балетнай школе пры парыжскай Оперы і на яе сцэне адбыўся яго дэбют у 1802 годзе. Як танцоўшчык і харэограф працаваў на тэатральных сцэнах Вены, Мілана, Марселя і Лісабона. З 1825 года ён — балетмайстар парыжскага тэатра «Порт-Сен-Мартэн», у 1831—1848 — парыжскай Оперы.
Як харэограф Жан Каралі працаваў разам з такімі знакамітымі танцоркамі, як Фані Эльслер і Карлота Грызі. Грызі ж выканала галоўную ролю на прэм’еры балета Адольфа Адана «Жызель», харэографам якога (сумесна з Жулем Перо) і сааўтарам лібрэта быў Жан Каралі. Каралі таксама кіраваў пастаноўкай балетаў «Бура» (La Tempête, 1834), «Кульгавы д’ябал» (Le Diable Boiteux, 1836), «Тарантул» (La Tarentule, 1839), «Перы» (La Péri, 1843) і іншых.
У 1831—1850 гадах кіраваў балетнай школай Парыжскай оперы.
Сын Жана Каралі, Эжэн Каралі, таксама быў вядомым танцоўшчыкам і артыстам.
Кодзеўскі сельсавет
Ко́дзеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Кодзі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Воранаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 29 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Паляцкішскага сельсавета.
Шыплішкі (гміна)
Шыплі́шкі (Szypliszki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сувальскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шыплішках. Плошча гміны складае 156,55 км². Станам на 2008 год у гміне Шыплішкі пражывалі 3991 чалавек, шчыльнасць — 25,49 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 50 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 54 населеныя пункты.
Міністэрствы ЗША
Міністэрствы ЗША ці даслоўны пераклад федэральныя выканаўчыя дэпартаменты ЗША (United States Federal Executive Departments) — органы выканаўчай улады Федэральнага ўрада ЗША; аналагі міністэрстваў у большасці краін свету. Кіраўнік кожнага з дэпартаментаў — Сакратар (найбольш поўная адпаведнасць — міністр; у Дэпартаменце Юстыцыі кіраўніком ведамства з'яўляецца Генеральны пракурор), прызначаны Прэзідэнтам ЗША і зацвярджаецца Сенатам. Усе кіраўнікі дэпартаментаў уваходзяць у Кабінет Прэзідэнта ЗША.
Першыя выканаўчыя дэпартаменты былі створаны ў 1789.
Базідыяльныя грыбы
Асаблівасці біялогіі
У аснове класіфікацыі базідыяльных грыбоў асаблівасці будовы базідый і пладовых цел. Уключаюць 3—4 пададзелы, 16—19 класаў, звыш 30000 відаў.
Для базідыяміцэтаў характэрна поўная страта спецыялізаваных палавых клетак. Палавое споранашэнне — базідыяспоры. Палавы працэс ідзе праз зліццё дзвюх вегетатыўных (саматычных) клетак гаплоіднага міцэлію, што вырастае з базідыяспораў. Характэрная марфалагічная асаблівасць базідыяміцэтаў — наяўнасць спражак — дугападобных структур каля папярочных перагародак, што падзяляюць клеткі гіфы.
На дыкарыятычным міцэліі ў большасці базідыяміцэтаў фарміруюцца пладовыя целы, на паверхні або ўнутры якіх утвараюцца базідыі. Пладовыя целы розных тыпаў: гіменіяльныя (спараносны слой — гіменій — на паверхні цела) і гастэральныя (гіменій унутры цела, замкнёнага да поўнага выспявання базідыяспораў); формы — плоскія, канічныя, капытападобныя, плеўкавыя, распасцёргая на субстраце, падзеленыя на шапку і ножку (шапкавыя грыбы); кансістэнцыі — мясістыя, дравяністыя, шчыльналямцавыя, скурыстыя.
Пашырэнне і выкарыстанне
Пашыраны па ўсім зямным шары, акрамя Антарктыды; на Беларусі ў канцы XX ст. выдзялялася каля 2000 відаў з 12 парадкаў (агарыкальныя, аўрыкулярыяльныя, афілафаральныя, галаўнёвыя грыбы, гіменагастральныя, дакрыміцэтальныя, дрыжалкавыя, іржаўныя грыбы, нідулярыяльныя, лікапердальныя, склерадэрматальныя, фаляльныя).
IC 2375
IC 2375 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барзоў
Барзоў — прозвішча.
Валерый Піліпавіч Барзоў
Валерый Піліпавіч Барзоў (нар., , Львоўская вобласць, Украінская ССР) — украінскі лёгкаатлет-спрынтар, двухразовы алімпійскі чэмпіён і трохразовы прызёр Алімпійскіх гульняў, спартыўны функцыянер, дзяржаўны і грамадскі дзеяч Украіны.
Прэзідэнт НАК Украіны (1990—1998), прэзідэнт Федэрацыі лёгкай атлетыкі Украіны (1996—2012), член МАК (з 1994 года). Заслужаны майстар спорту СССР (1970), кандыдат педагагічных навук (1977).
Першы і адзіны савецкі спрынтар, які выйграў алімпійскае золата на дыстанцыях 100 і 200 метраў.
Тургантамы
Тургантамы — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куандар’інскай сельскай акругі. Код КАТА — 434659200.
Барок (Шаркаўшчынскі раён)
Баро́к (, Борок) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Футані
Футані (Futani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1280 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 84050. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марк.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Клаус Яханіс
Біяграфія
У 1979 годзе Клаус Яханіс паступіў на факультэт фізікі ва Універсітэце Бабеш-Бояі ў г. Клуж-Напока, пасля здачы ўступных экзаменаў быў накіраваны на 9 месяцаў у г.Тымішаара, для праходжання вайсковай службы. Пасля заканчэння ўніверсітэта ў 1983 годзе працаваў настаўнікам фізікі ў розных школах і каледжах Сібіу, у тым ліку з 1989 па 1997 ў гімназіі імя Самуэля фон Брукенталя, найстарэйшай нямецкамоўнай школе Румыніі.
Клаус Яханіс валодае румынскай, нямецкай і англійскай мовамі. З 1989 года ён жанаты з Кармен Яханіс (у дзявоцтве Лэзуркэ), якая з’яўляецца выкладчыкам англійскай мовы ў нацыянальным каледжы імя Георгія Лазара ў Сібіу.
Саратаўскі трамвай
Саратаўскі трамвай - адзін з асноўных відаў гарадскога грамадскага транспарту ў Саратаве і адна з найстарэйшых трамвайных сістэм Расіі (дзейнічае з 1908 года).
Па стане на 2006 год у Саратаве дзейнічаюць 11 трамвайных маршрутаў. Перавозкі ажыццяўляюцца вагонамі вытворчасці Усць-Катаўскага вагонабудаўнічага завода. Пераважная большасць парку складаюць вагоны 71-605 (КТМ-5). Па стане на студзень 2008 года эксплуатуюцца 239 вагонаў розных тыпаў.
Сэндзеявіцы (гміна)
Сэндзеяві́цы (Sędziejowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ласкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сэндзеявіцах. Плошча гміны складае 120,04 км². Станам на 2007 год у гміне Сэндзеявіцы пражывалі 6468 чалавек, шчыльнасць — 54 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
IC 2376
IC 2376 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сямён Аляксандравіч Забагонскі
Сямён Аляксандравіч Забагонскі ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Залучча (зараз у, Віцебская вобласць, Беларусь). У Чырвонай Арміі з верасня 1941 г., на Заходнім, Цэнтральным, Варонежскім, 4-м Украінскім франтах. Памочнік камандзіра ўзвода сяржант С. А. Забагонскі вызначыўся пры вызваленні Кіеўскай вобласці. У ноч на 24.09.1943 г. на чале групы разведчыкаў фарсіраваў Дняпро на поўнач ад гарадскога пасёлка Ржышчыў, светлавымі сігналамі паказаў месца для прычальвання лодак і плытоў. Падраздзяленні палка паспяхова пераправіліся цераз раку. Удзельнічаў у баі за плацдарм, адбіцці контратак.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 23.10.1943 г. Член КПСС з 1944 г.
Узнагароды
Пасля вайны працаваў у Томскай і Ленінградскай абласцях.
Памяць
У вёсцы Залучча ў памяць аб С. А. Забагонскім пастаўлена стэла.
Агіялогія
Агіялогія (ад άγιος «святы» і λόγος «меркаванне», «развагі») — тэрмін, што ўжываецца для пазначэння даследаванняў, прысвечаных багаслоўскім і гісторыка-царкоўным аспектам святасці. У адрозненні ад агіяграфіі, што разглядае «Жыцця Святых» як помнікі рэлігійнай і літаратурнай гісторыі тай эпохі, калі жыццё стваралася, агіялогія засяроджвае ўвагу на больш святым, тыпе святасці і ўспрыманні гэтага тыпажу ў розных эпохах. Асноўным матэрыялам для агіялогіі, як і для агіяграфіі (адрозніваючы гэтыя дзве дысцыпліны), служыць літаратура «Жыццё Святых». Побач з матэрыялам «Жыцця Святых» найболей важнай крыніцаю служыць тут тэалагічныя творы, што дакранаюцца тэмы святасці.
Плюшч
Плюшч (Hédera) — род раслін сямейства араліевыя (Araliaceae).
Батанічнае апісанне
Гэта — паўзучыя хмызнякі, якія чапляюцца сваімі дадатковымі каранямі за сцены, ствалы дрэў і інш.
Сцеблы маюць шчыльнаскурыстае лісце двух родаў: на галінах без кветак — цёмна-зялёныя, вуглавата-лопасцевае, і на галінах з кветкамі — светла-зялёнае, суцэльнае, ланцэтападобнае, даўгаватае або яйкападобнае. Прылісткаў няма.
Параўнальна невялікія кветкі сабраны на верхавіне галін ў шчыткі, галоўкі або пэндзля. Кветка або зусім не мае прыкветкаў або з вельмі маленькім прыкветкаў.
Распаўсюджанне і экалогія
Сустракаюцца плюшчы ў краінах з мяккім кліматам Паўночнага паўшар'я і ў Аўстраліі.
Барсучына (Шаркаўшчынскі раён)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Dolichovespula norwegica
Dolichovespula norwegica — від сямейства сапраўдных вос.
Апісанне
Маткі дасягаюць даўжыні ад 15 да 19 мм, рабочыя — ад 12 да 15 мм, самцы — ад 14 да 16 мм. Грамадскія восы, якія будуюць «папяровыя» надземныя гнёзды.
Ігнат Сцябельскі
Ігнат Сцябельскі (Ignacy Stebelski, Игнатий Стебельский; каля, Валынскае ваяводства — пасля 1805, магчыма ва Уладзіміры-Валынскім)  — царкоўны гісторык, базыльянін.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду гербу «Астоя». Каля 1765 г. прыняў манаства ў ордэне базыльян. Пасвечаны на святара. У 1770-я гады займаў пасаду вікарыя (намеснік ігумена) Полацкага базыльянскага манастыра. 17 мая 1778 г. выступіў з урачыстым казаннем у Полацкім Сафійскім саборы з нагоды ўтварэння Полацкага намесніцтва ў прысутнасці генерал-губернатара Захара Чарнышова і уніяцкага полацкага архіепіскапа Ясона Смагаржэўскага. Каля 1780 г. пакінуў Полацк і пераехаў на тэрыторыю Рэчы Паспалітай. У 1783 г. жыў у Жыровіцкім манастыры. З 1785 г. выконваў абавязкі намесніка ігумена гэтага манастыра, ад якіх быў вызвалены ў гэтым жа годзе з-за хваробы. Апошнія гады жыцця правёў верагодна ў базыльянскім манастыры ва Уладзіміры-Валынскім.
Дзейнасць
Даследаваў гісторыю праваслаўнай і ўніяцкай цэркваў, ордэна базыльян на тэрыторыі ВКЛ. Пісаў на польскай мове. Аўтар трылогіі: «Два вялікія светачы на полацкім гарызонце…» (Вільня, 1781), «Храналогія, або Дакладна па гадах сабраныя значнейшыя ў Кароне Польскай і Вялікім княстве Літоўскім, а менавіта на Белай Русі ў Полацку падзеі і перавароты…» (Вільня, 1782), «Дадатак да храналогіі» (Вільня, 1783).
Пры падрыхтоўцы працы карыстаўся разнастайнымі крыніцамі і літаратурай, як апублікаванымі, так і рукапісамі з архіваў базыльянскіх манастыроў. Склаў гістарыяграфічны агляд прац па царкоўнай гісторыі Полацкага княства і Вялікага Княства Літоўскага, у які ўвайшлі творы 76 аўтараў. У першай частцы трылогіі змясціў пераказы жыццяпісаў Святых Ефрасінні Полацкай і Параскевы Полацкай з вялікімі каментарыямі з палітычнай і царкоўнай гісторыі Полацкага княства ХІ-XIII ст. Апісаў Крыж Ефрасінні Полацкай, Барысавы камяні. Даў звесткі пра абраз Маці Божай Эфескай у Полацкім Спаскім манастыры. Другая частка трылогіі прысвечана хроніцы жыцця Полацкага Спаскага манастыра з сярэдзіны XIII ст. да 1780 г. у шырокім кантэксце гісторыі праваслаўнай і уніяцкай цэркваў ў Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай. У трэцяй частцы у храналагічным парадку прыведзены кароткія біяграфіі праваслаўных і ўніяцкіх мітрапалітаў, епіскапаў, архіепіскапаў Кіеўскай мітраполіі; даецца пералік базыльянскіх кангрэгацый, протаархімандрытаў, генеалогія князёў Астрожскіх, а таксама тэкст камісарскага прысуду ад 23 студзеня 1624 года ў справе пакарання забойцаў архібіскупа Іасафата Кунцэвіча і прамова Ігната Сцябельскага ў Полацку ў 1778 на ўтварэнне Полацкага намесніцтва.
З-за уніяцкай пазіцыі аўтара трылогія была непрыхільна сустрэта ў дзяржаўных колах Расійскай імперыі і праваслаўным духавенствам.
Ігнат Сцябельскі да канца жыцця працаваў над дапаўненнем і ўдакладненнем свайго галоўнага твора. Рукапіс, які застаўся пасля яго смерці, быў апублікаваны ў 1875 г. ў Кракаве польскім гісторыкам і педагогам Уладзіславам Серадзінскім пад тытулам «Астанія працы Сцябельскага». У яго ўвайшлі біяграфіі праваслаўных і ўніяцкіх мітрапалітаў, епіскапаў, архіепіскапаў, даведзеныя 1805 г., спіс базыльянскіх кангрэгацый 1617—1780 і іх пастановы, пералік протаархімандрытаў (1612—1802) і архімандрытаў базыльянскіх манастыроў з пазначэннем гадоў кіравання, радавод Солтанаў — фундатараў Жыровіцкага манастыра.
Працы Ігната Сцябельскага маюць вялікае значэнне для вывучэння гісторыі праваслаўнай і уніяцкай цэркваў на тэрыторыі Беларусі.
Тарэтам
Тарэтам — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Тарэтамскай сельскай акругі. Код КАТА — 434663100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 5976 чалавек (3073 мужчыны і 2903 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 9548 чалавек (4929 мужчын і 4619 жанчын).
Дом-музей В. М. Васняцова
'''Дом-музей В. М. Васняцова''' — музей у Мяшчанскай акрузе Масквы. Размешчаны па адрасе: зав. Васняцова, дом 13.
Дом пабудаваны ў 1893—1894 гадах па малюнках В. М. Васняцова. Музей прысвечаны творчасці мастака В. М. Васняцова, які пражываў у ім да смерці (з 1894 па 1926 год). Помнік архітэктуры, адзін з нешматлікіх астраўкоў старой Масквы. Пасля смерці мастака ў 1926 годзе ў доме працягвала жыць яго сям'я.
Музей адкрыты ў 1953 годзе, згодна з воляй спадчыннікаў В. М. Васняцова, якія перадалі фамільны дом дзяржаве.
У 1986 годзе музей увайшоў у музейнае аб'яднанне «Дзяржаўная Траццякоўская галерэя». У музеі захоўваецца каля 25 тысяч экспанатаў, якія прадстаўляюць прадметы побыту, творчасці; а таксама калекцыі Васняцова.
Сілы спецыяльных аперацый Расійскай Федэрацыі
Сілы спецыяльных аперацый Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі (скарочана ССА УС РФ) — структурнае падраздзяленне Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, фарміраванне якога пачалося ў 2009 годзе падчас маштабнай рэформы Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі (2008—2020).
Барбара Краўзэ
Барбара Краўзэ (Barbara Krause; нар., Усходні Берлін) — германская плыўчыха, трохразовая алімпійская чэмпіёнка, двухразовая чэмпіёнка свету і Еўропы, васьміразовая рэкардсменка свету.
На Алімпійскіх гульнях 1980 года ў Маскве заваявала залатыя медалі ў плаванні на 100 і 200 м вольным стылем, а таксама ў складзе зборнай ГДР у эстафеце 4×100 м вольным стылем.
IC 2377
IC 2377 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Карма.
Кацельнікі (станцыя метро)
«Кацельнікі» (Коте́льники) — паўднёвая канцавая станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Джой
Джой (Gioi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1465 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 84056. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola Madonna del Rosario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Песня пра зубра
«Песня пра зубра» — «Carmen de statura feritate ac venatione bisontis» («Песня пра выгляд, лютасць зубра і паляванне на яго ») — паэма беларускага паэта-лацініста эпохі Адраджэння Міколы Гусоўскага. Першы вялікі вершаваны твор, напісаны на лацінскай мове для заходнеславянскага чытача.
Паэма лічыцца непераўзыйдзенай у эпічным паказе Беларусі і беларускага народа да з'яўлення паэмы «Пан Тадэвуш» Адама Міцкевіча.
Іван Міхайлавіч Труба
Біяграфія
Іван Міхайлавіч Труба нарадзіўся 9 верасня 1878 года ў Гомелі. Скончыў з адзнакаю рэальную школу ў Ромнах, Пецярбургскі тэхналагічны інстытут. Быў адным з фундатараў і актывістаў Украінскай студэнцкай грамады.
Песня пра зубра
Гісторыя стварэння
Мікола Гусоўскі напісаў гэтую паэму ў 1522 годзе, калі знаходзіўся ў Рыме ў складзе дыпламатычнай місіі Вялікага княства Літоўскага. Твор быў напісаны на лацінскай мове па замове папы Льва X Медычы, які захацеў больш даведацца пра ВКЛ і незвычайнага звера — зубра, які вадзіўся там у лясах. Сын вялікакняскага лесніка, Мікола Гусоўскі з веданнем справы, падрабязна і дэталёва апісаў постаць, звычкі і паводзіны зубра, а таксама паляванне на яго. Аднак Мікола Гусоўскі не быў бы сапраўдным паэтам, калі б спыніўся толькі на гэтым. Паэма стала песняй аб сваім краі і народзе, роздумам пра лёс Радзімы, аб яе месцы на шляхах гісторыі. Упершыню паэма была выдадзена ў Кракаве ў 1523 г. у складзе зборніка, які складаўся з аднайменнай паэмы, 11 вершаў і празаічнага прысвячэння каралеве Боне Сфорца.
Іван Міхайлавіч Труба
Біяграфія
У 1902 годзе за ўдзел у рэвалюцыйным сту­дэнцкім гуртку арыштаваны і высланы ў Балаганск Іркуцкай губерні, пасля яшчэ раз быў высланы ў Архангельск.
Песня пра зубра
Сюжэт
У паэме выразна паказаны патрыятычны заклік да яднання і сяброўства розных па веры і культуры еўрапейскіх народаў перад пагрозай турэцкага і татарскага нашэсця, услаўленне свабоднай і мужнай асобы, ідэя патрыятызму і антываенны пафас, узаемадачынення чалавека, грамадства і прыроды, міждзяржаўныя адносіны.
Іван Міхайлавіч Труба
Біяграфія
З 1907 года пражываў у Кацярынаславе. Працаваў выкладчыкам фізікі і матэматыкі ў жаночай гімназіі П. Іофэ, камерцыйнага вучылішча А. Свіда, інжынерам у аддзеле цягі Кацярынінскай чыгункі.
Песня пра зубра
Сюжэт
У сваёй паэме аўтар паспрабаваў прадставіць погляд на сваю радзіму. Ён імкнуўся ўславіць усё тое, з чым у яго свядомасці асацыіруецца вобраз яго роднай зямлі, яе прыгажосць і непаўторнасць. Ён апісвае беларускія лясы, багатыя на свае дары (ягады, мёд, куніцу). Як адзначыў Віктар Дарашкевіч: «Для Гусоўскага прырода — усенародны здабытак і крыніца здароўя, радасці, выхавання высокіх патрыятычных і эстэтычных пачуццяў». Гусоўскі, апроч апісання хараства беларускай прыроды паказвае і забабоны свайго народу (вера ў ведзьмакоў, русалак), грамадскую пасіўнасць і пакорнасць лёсу.
Іван Міхайлавіч Труба
Біяграфія
У першыя дні Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года на Кацярынаслаўшчыне актыві­заваўся ўкраінскі рух, прадстаўнікамі якога былі служачыя, інтэлігенцыя, працоўныя і сяляне. Іван Труба стаў ініцыятарам першых палітычных збораў у месце, які склікаліся служачымі чыгункі. Абраны ў склад Кацярынаслаўскай губерн­скай земскай управы, ад якой быў накіраваны дэлегатам на Усерасійскую раду працоўных і салдацкіх дэпутатаў у Петраградзе.
Творчасць
Сярод літаратурнай спадчыны — казкі для дзяцей «Як грыбы збіраліся ваяваць з жукамі», «Пан Коцкі», пераклады казак Ганса Крысціяна Андэрсана «Ялінка», «Праведны суддзя», «Царэўна на гарошыне», братоў Грым «Дзед з унукам», «Тры пралкі-цётачкі», Вільгельма Гаўфа, Бехштайна, апавяданні «Падаражжа на вёсцы», «Ходзіць сон каля вакон», «У прасвеце», «Багатая куцця», «Перад Ражством» і іншыя.
Песня пра зубра
Сюжэт
Адзін з галоўных герояў паэмы яе цэнтральны вобраз твора — князь Вітаўт. Яго аўтар падае, як ідэальнага правіцеля, сапраўднага патрыёта, вернага традыцыям, праўдзівага і справядлівага, выдатнага кіраўніка дзяржавы.
Вобраз Вітаўта
Князь Вітаўт выступае ў паэме як ідэал дзяржаўнага ўладара.
Вітаўт, як ніхто да яго, узвысіў мясцовую шляхту, і заручыўшыся яе падтрымкай, скарыў гардыню ўдзельных князёў і дабіўся цэнтралізацыі ўлады. У паэме княжанне Вітаўта паўстае як час гераічных спаборніцтваў, у якіх кожны чалавек меў прастору для подзвігаў і сцвярджэння сваёй годнасці, і гэтыя паляванні-спаборніцтвы ўслаўляюцца, як сапраўдная школа ваеннага выхавання.
Гусоўскі апісвае і набажныя рысы князя, звяртаючы ўвагу на тое, што «ён быў набожны і першы з народамі княства сам ахрысmціўся», «цэрквы Богу адзінаму скрозь будаваў».
Вітаўт у паэме паўстае мудрым дзеячам, які заахвочваў падданых сцвярджаць сваю грамадзянскую прыдатнасць удзелам у ваенных спаборніцтвах і сумленным выкананнем даручаных абавязкаў. Можна заўважыць, як аўтар параўноўвае мужнага і моцнага духам князя з самім зубрам.
Памяць
У Беларусі 25 верасня 2008 г., да 485 года першай публікацыі паэмы «Песня пра зубра», была выпушчаная аднабаковая паштовая картка з арыгінальнай маркай.
Мінскі рок-гурт Сузор'е ў 2008 годзе выпусціў музычны альбом «Песня пра зубра». Беларускі гурт сярэднявечнай музыкі Стары Ольса ў сваім альбоме «Verbum» (2002 г.) запісала песню на словы Мікалая Гусоўскага «Песня пра зубра».
Беларускія пераклады
На беларускую мову існуюць 3 пераклады паэмы: Язэпа Семяжона, Наталлі Арсенневай і Уладзіміра Шатона
У 2007 годдзе выдавецтва Мастацкая літаратура выдала кнігу на беларускай мове.
Экранізацыі
У 1982 годзе кінастудыяй «Беларусьфільм» быў выпушчаны аднайменны.
Ляскавіцкі сельсавет (Акцябрскі раён)
Ля́скавіцкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Ляскавічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе новаўтворанага Акцябрскага раёна Палескай вобласці, цэнтр — вёска Забалацце, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Светлагорскага раёна. 17 лістапада 1980 года цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Забалацце ў Ляскавічы. 25 мая 1989 года ў склад Парэцкага сельсавета перададзена вёска Харомцы. 27 снежня 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Парэцкага сельсавета.
Склад
На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 6 населеных пунктаў. У склад Ляскавіцкага сельсавета да 1998 года ўваходзіла вёска Заверхлессе (у наш час не існуе).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты: вёскі Альбінск, Забалацце і Ляскавічы.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 699 чалавек, з іх 97,9 % — беларусы.
Міністэрства мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР
Міністэ́рства мясцо́вай і па́ліўнай прамысло́васці Белару́скай ССР было ўтворана ў 1953 годзе шляхам аб’яднання Міністэрстваў мясцовай прамысловасці і мясцовай паліўнай прамысловасці.
Было скасавана ў 1957 годзе.
Вішняк
Вішняк — прозвішча, тапонім.
Этэль Лэкі
Этэль Міні Лэкі (Ethel Minnie Lackie, у замужжы Уоткінс, Watkins;, Чыкага, Ілінойс — , Ньюберы-Парк, Каліфорнія) — амерыканская плыўчыха, двухразовая чэмпіёнка летніх Алімпійскіх гульняў 1924 года.
Біяграфія
Этэль Міні Лэкі нарадзілася ў 1907 годзе ў Чыкага. У 3-гадовым узросце навучылася плаваць. На летніх Алімпійскіх гульнях 1924 года яна перамагла на дыстанцыі 100 м вольным стылем, а таксама ў складзе зборнай ЗША ў эстафеце 4 × 100 метраў вольным стылем, у абодвух выпадках усталяваўшы новы алімпійскі рэкорд. Яна стала таксама першай жанчынай у свеце, якая праплыла 100 ярдаў вольным стылем хутчэй чым за хвіліну. Пасля завяршэння кар’еры выйшла замуж за весляра Біла Уоткінса. У 1969 годзе яна была ўключана ў Залу Славы сусветнага плавання. Памерла ў 1979 годзе ў Каліфорніі на 73-м годзе жыцця.
Забор’е (Крупскі раён)
Гісторыя
Упершыню ўпамінаецца ў 1554 г., вёска Чарэйскага маёнтка, у 1624 г. уладанне канцлера Льва Сапегі ў Вялікім Княстве Літоўскім, 23 валокі. Ва ўласнасці Сапегаў знаходзілася да канца 18 ст. У 1772 г. вёска, 19 двароў, у закладзе ў пана Салагуба. У 1880 г. 61 двор, 338 жыхароў, у 1909 г. 88 двароў, 608 жыхароў. Дзейнічалі народнае вучылішча, царква. З 1924 года цэнтр Заборскага сельсавета Чарэйскага, з 1931 года — Крупскага, 3 1935 года — Халопеніцкага раёнаў. У 1930 г. створаны калгас «Краіна Саветаў». У Вялікую Айчынную вайну ў вёсцы быў размешчаны фашысцкі гарнізон, разгромлены партызанамі. Фашысты спалілі 29 двароў, загінулі 47 чалавек. Пасля вайны адбудавана, у складзе саўгаса, потым — калгаса «Абчуга». З 20 студзеня 1960 года ў складзе Крупскага раёна. З 5 мая 1962 года вёска ў складзе Абчугскага сельсавета. На 01.01.1998 г. 9 гаспадарак, 13 жыхароў. Крама. З 28 мая 2013 года вёска ў складзе Акцябрскага сельсавета.
Сэндзішаў (гміна)
Сэндзі́шаў (Sędziszów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Енджэёўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сэндзішаве. Плошча гміны складае 145,65 км². Станам на 2010 год у гміне Сэндзішаў пражывалі 12 791 чалавек, шчыльнасць — 88 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 33 населеныя пункты.
Жулебіна (станцыя метро)
«Жулебіна» (Жуле́бино) — станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Фёдар Іванавіч Чарных
Фёдар Чарных (нар., ) — літоўскі футбаліст, паўабаронца кіпрскага клуба АЭЛ з Лімасола і нацыянальнай зборнай Літвы.
Клубная кар’ера
Сезон 2014 таксама распачаў у складзе «Дняпра». 25 мая 2014 года вызначыўся дублем у матчы з брэсцкім «Дынама», чым дапамог «Дняпру» атрымаць першую перамогу у чэмпіянаце 2014 (2:0). Неўзабаве з’явілася інфармацыя аб тым, што Фёдар можа пакінуць магілёўскі клуб па заканчэнні кантракта ўлетку 2014 года. У канцы мая выступаў у матчах за зборную Літвы, у пачатку чэрвеня вярнуўся ў Магілёў. 11 чэрвеня 2014 года правёў свой апошні матч за «Дняпро» (супраць мінскага «Дынама»), пасля з-за хваробы не выступаў. 20 чэрвеня кантракт з «Дняпром», які сканчваўся ў ліпені 2014 года, быў датэрмінова скасаваны.
У ліпені 2014 года падпісаў кантракт з польскім клубам «Гурнік», які па выніках сезона 2013/14 вярнуўся ў найвышэйшы польскі дывізіён — Экстраклясу. Здолеў стаць адным з найлепшых ігракоў «Гурніка», забіўшы ў сезоне 2014/15 11 галоў.
У верасні 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў «Дынама» і неўзабаве вярнуўся ў «Ягелонію». У студзені 2023 года перайшоў у кіпрскі АЭЛ.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Літвы да 21 года. 14 лістапада 2012 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Літвы ў таварыскім матчы супраць Арменіі. 11 кастрычніка 2013 года забіў свой першы гол за зборную — у браму Латвіі (2:0) у адборачным матчы да чэмпіянату свету 2014. Пазней стаў капітанам зборнай Літвы.
Яўген Аляксандравіч Ляцкі
Яўге́н Алякса́ндравіч Ля́цкі (,  —, ) — беларускі фалькларыст, этнограф, крытык, гісторык літаратуры, даследчык беларускага фальклору.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 (15) сакавіка 1868 года ў Мінску ў сям’і двараніна-землеўласніка, дальні сваяк паэта Льва Мея.
Вучыўся ў Мінскай гімназіі. З 16 гадоў зацікавіўся зборам фальклору, ездзіў у экспедыцыі.
У 1889—1893 гадах вучыўся на Славесным аддзяленні гісторыка-філалагічнага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта, у 1890-х гадах выкладаў у ім. Удзельнічаў у фальклорных экспедыцыях на поўнач Расіі, у Паволжа, Літву, Беларусь (Палессе) і інш. З канца 1890-х па 1907 год служыў у Санкт-Пецярбургу спачатку ў Інстытуце антрапалогіі і этнаграфіі, пасля — старшым этнографам, загадчыкам аддзела ў этнаграфічным аддзеле Рускага музея. Даслужыўся да чыну стацкага саветніка.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў 1917 годзе выехаў у Фінляндыю, у 1920 годзе ў Швецыі, з 1922 года жыў у Чэхаславакіі. Працаваў прафесарам рускай мовы і літаратуры ў Карлавым універсітэце Прагі, а таксама выкладаў у Рускім вольным універсітэце. У 1926 годзе быў запрошаны на Акадэмічную канферэнцыю па рэформе беларускага правапісу і азбукі ў Менску, на якую не змог прыехаць, перадаў пісьмовае прывітанне канферэнцыі, напісанае па-беларуску. Вёў перапіску з Вацлавам Ластоўскім.
Творчасць і навуковая дзейнасць
Збіраў і даследаваў беларускі фальклор, народную міфалогію (артыкул «Уяўленні беларусаў пра нячыстую сілу», 1890; «Хвароба і смерць ва ўяўленні беларусаў», 1892, і інш.). Яго фальклорна-этнаграфічныя даследаванні напісаныя на падставе матэрыялаў, сабраных у час экспедыцый па Беларусі і ў іншыя краіны. Асобна выдаў «''Матэрыялы для вывучэння творчасці і быту беларусаў. Вып. I. Прыказкі, прымаўкі, загадкі''» (Масква, 1890).
З канца 1890-х гадоў як крытык і гісторык літаратуры прымаў удзел у часопісах «Чтения Московского общества истории и древностей», «Известия II отделения Академии наук», «Читатель», «Исторический вестник», «Образование», «Русское богатство», «Журнал для всех», «Познание России», «Голос минувшего», «Современный мир», «Современник», у «Большой энциклопедии», «Энциклопедическом словаре Брокгауза и Ефрона» і інш. У 1901 годзе быў блізкім супрацоўнікам «Вестника Европы», дзе надрукаваў шэраг артыкулаў пра расійскіх пісьменнікаў, апісанні этнаграфічнай паездкі на раку Пячору і мноства рэцэнзій у аддзеле «Литературного обозрения», дзе быў загадчыкам. Асобна выдаў «Новооткрытый журнал Екатерининской эпохи „Не всё и не ничего“. Текст и предисловие» (Москва, 1899), «И. А. Гончаров. Критические очерки» (СПб., 1904).
Ажаніўшыся з дачкой Аляксандра Пыпіна, займеў магчымасць карыстацца яго архівам, праз гэта выпусціў трохтомную перапіску Мікалая Чарнышэўскага з роднымі («Чернышевский в Сибири», СПБ, 1912—1913) і зборы лістоў Вісарыёна Бялінскага (3 тт., СПБ, 1913—1914), выкарыстоўваў асобныя неапублікаваныя матэрыялы для шэрагу работ пра Чарнышэўскага, перавыдаў некаторыя працы Пыпіна. У 1909 годзе заклаў у Санкт-Пецярбургу акцыянернае таварыства «Огни», якое публікавала мастацкія, навукова-папулярныя і дзіцячыя кнігі.
У Фінляндыі рэдагаваў газету «Северная жизнь», у Стакгольме заклаў і ўзначаліў выдавецтва «Северные огни», якое выдавала расійскую класічную літаратуру, у Празе — выдавецтва «Пламя» (1923—1926). У Празе Ляцкі супрацоўнічаў з газетай «Воля России», з часопісамі «Новая русская книга», «Русский архив» і інш. Напісаў работы ««И. А. Гончаров. Жизнь и творчество» (1925), «Роман и жизнь. Развитие творческой личности Гончарова, 1812—1857» (1925), «История русского языка» (1928).
Шмат зрабіў для прапаганды за мяжой беларускай літаратуры і фальклору. Напісаў станоўчую рэцэнзію на трэці том «Беларусаў» Яўхіма Карскага, рукапіс захоўваецца ў Літаратурным архіве Прагі. У 1927—1928 гадах у чэшскім часопісе «» апублікаваў цыкл артыкулаў «Нататкі па беларусазнаўстве», у італьянскім часопісе «» («Часопіс славянскай літаратуры») — артыкул пра творчасць Якуба Коласа.
У манаграфіі, прысвечанай «Слову пра паход Ігараў», значнае месца адвёў беларускаму элементу гэтага помніка. У 1927—1929 гадах апублікаваў цыкл артыкулаў «Нататкі па беларусазнаўстве».
У канцы 1880-х апублікаваў шэраг вершаў. У далейшым былі выдадзеныя ягоныя творы «В звёздную ночь» («Вестник Европы», 1905, № 6), «Чуть брезжил рассвет…» («Нива», 1907, № 13—16) і раман «Тундра» (Прага, 1925) пра норавы расійскай эміграцыі.
Асноўныя працы
Рукапісная калекцыя беларускага фальклору зберагаецца ў архіве Інстытуце рускай літаратуры (Пушкінскі дом) Расійскай акадэміі навук у Санкт-Пецярбургу.
Лермантаўскі праспект (станцыя метро)
«Лермантаўскі праспект» (Ле́рмонтовский проспект) — станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Більдзюгі (Шаркаўшчынскі раён)
Більдзю́гі (, Бильдюги) — аграгарадок у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Знаходзіцца за 17 км ад гарадскога пасёлка Шаркаўшчына, за 235 км ад Віцебска.
Іжэўскі трамвай
Іжэўскі трамвай — трамвайная сістэма горада Іжэўска. Налічвае 11 трамвайных маршрутаў. Адносна стабільная сістэма — у адрозненне ад многіх трамвайных сістэм Расійскай Федэрацыі, было закрыта ўсяго 2 маршруты (былі замененыя іншымі), рэйкі падтрымліваюцца ў прыстойным стане. У 2010 годзе Іжэўскаму трамваю споўнілася 75 гады.
Кошт праезду — 11 расійскіх рублёў (З 1 студзеня 2010 г.).
Дэпо
У Іжэўску ёсць два трамвайныя дэпо: № 1, абслугоўвае маршруты 1, 3, 5, 9, 12 і дэпо № 2, абслугоўвае маршруты 2, 3, 4, 5, 7, 8, 10, 11, 12.
Нумарацыя вагонаў: дэпо № 1 — 1ххх, № 2 — 2ххх.
Ляскавіцкі сельсавет
Назву Ля́скавіцкі сельсавет маюць:
IC 2378
IC 2378 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валатоўскі сельсавет (Сіроцінскі раён)
Валато́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай акругі. Цэнтр — вёска Валатоўкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай акругі БССР. 12 кастрычніка 1929 года скасаваны.
Трэці інтэрнацыянал (Кызылардзінская вобласць)
Трэці інтэрнацыянал — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр 3 інтэрнацыянальнай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 33 км на поўдзень ад раённага цэнтра пасёлка Жасалы. Код КАТА — 434665100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2374 чалавекі (1200 мужчын і 1174 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 2561 чалавек (1289 мужчын і 1272 жанчыны).
Вучэбны корпус № 4 (Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія)
Вучэбны корпус № 4 (былы галоўны корпус № 1) — будынак у Горках. У цэнтральнай частцы ансамбля Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, па адрасе Ленінскі бульвар, 4. Побач з корпусам резмешчаны левы і правы флігелі, пабудаваныя ў 1840 годзе з чырвонай цэглы.
Пабудаваны ў сярэдзіне 19 ст. з цэглы ў класіцыстычным стылі. Разбураны у Вялікую Айчынную вайну. У 1954 г. адноўлены, унутраная планіроўка часткова зменена.
Архітэктура
Трохпавярховы будынак прамавугольны ў плане. Галоўны фасад сіметрычны, у цэнтры вылучаны несапраўдным порцікам з дарычнымі паўкалонамі і строгім трохвугольным франтонам. Перад галоўным фасадам шырокі партэр, да яго вядзе ўязная алея. Дваровы фасад у цэнтральнай частцы і тарцовыя фасады завершаны трохвугольнымі шчытамі. Дэкор лаканічны, вытрыманы ў класіцыстычнай манеры. Па ўсім перыметры праходзіць карніз з сухарыкамі. Над аконнымі праёмамі бакавых частак 2-га паверха галоўнага фасада трохвугольныя франтончыкі. Аконныя праёмы 1-га паверха аздоблены замковымі камянямі. Сістэма планіроўкі калідорная.
Джунгана
Джунгана (Giungano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1114 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 101 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 84050. Тэлефонны код — 0828.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Выхіна (станцыя метро)
«Выхіна» (Вы́хино) — станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
IC 2379
IC 2379 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечныя зацьменні VII стагоддзя
У перыяд з 601 па 700 год адбылося 251 сонечнае зацьменне.
Спіс зацьменняў VII стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні VII стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Тульскі трамвай
Тульскі трамвай — трамвайная гаспадарка горада Тулы. Рэгулярны рух быў адкрыты 10 лістапада 1927 года.
Гісторыя
У першыя гады Савецкай улады Тула ператваралася ў прамысловы цэнтр, будаваліся новыя прадпрыемствы. Аднаўляць конку было немэтазгодна. Пушчаны ў 1924 годзе Тульскі аўтобус таксама не вырашыў праблемы.