cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Напалеон II
Напалеон II (фр. Napoléon II), поўнае імя Напалеон Франсуа Жазеф Шарль Банапарт, кароль Рымскі (фр. Napoléon François Joseph Charles Bonaparte), ён жа Франц, герцаг Рэйхштацкі, (ням. Franz Herzog von Reichstadt; 20 сакавіка 1811, Цюільры, Парыж - 22 ліпеня 1832, Шонбрун, Вена) — сын (адзінае законнае дзіця) Напалеона I Банапарта. Увайшоў у гісторыю пад дынастычным імем, дадзеным яму банапартыстамі. Фактычна ніколі не валадарыў (хоць з 22 чэрвеня па 7 ліпеня 1815 г. парыжскія заканадаўчыя органы прызнавалі яго імператарам). У банапартысцкіх колах вядомы як «Арляня».
Рымскі кароль і намінальны імператар
Нарадзіўся 20 сакавіка 1811 ад другога шлюбу з Марыяй Луізай Аўстрыйскай ў Парыжы ў Цюільры. Адразу пасля нараджэння доўгачаканы сын быў абвешчаны Напалеонам каралём Рымскім (Roi de Rome) і спадчыннікам імперыі. Двойчы: першы раз у 1814 і другі раз у 1815 годзе, пасля Ста дзён, Напалеон зракаўся ад пасады на карысць сына, але абодва разу саюзнікі абвяшчалі Банапартаў зрынутымі, а законным манархам Францыі — Людовіка XVIII.
Пасля паразы пры Ватэрлоа Напалеон адрокся ад прастола на карысць сына, якога абвясціў імператарам пад імем Напалеона II; але караля Рымскага не было ў Францыі, і адрачэнне, пры тагачасных умовах, не магло мець практычнага значэння.
«Арляня» ў Аўстрыі
Пасля першага адрачэння Напалеона I у 1814 годзе Марыя-Луіза пераехала ў Аўстрыю і пасялілася разам з сынам каля Вены, у замку Шонбрун. Калі Напалеон I вярнуўся ў 1815 годзе ў Францыю, ён запатрабаваў ад аўстрыйскага ўраду вяртання жонкі і сына, але беспаспяхова. Чатырохгадовы рымскі кароль застаўся з маці ў Аўстрыі і выхоўваўся там Матусам Колінам.
Калі Марыя-Луіза, у 1816 годзе, пераехала ў Парму, сын яе застаўся ў Вене ў дзеда Франца I Аўстрыйскага. Дамова, заключонная ў 1817 годзе паміж саюзнікамі, пазбавіла яго спадчынных правоў на Парму; за гэта аўстрыйскі імператар узнагародзіў яго багемскім герцагствам Рэйхштат, з тытулам «Свьетласці».
Пры двары дзеда, у Вене, пра яго бацьку пры ім імкнуліся не згадваць, ён лічыўся «сынам Яе Высокасці эрцгерцагіні», з дзяцінства яго прывучылі да нямецкага імя Франц, а не Напалеон. Нягледзячы на гэта, ён ведаў пра свайго бацьку, быў гарачым яго прыхільнікам і гнёўся аўстрыйскім дваром. З 12-гадовага ўзросту герцаг Рэйхштацкі лічыўся на вайсковай службе, на якой да 1830 года ён даслужыўся да маёра. Вакол яго імя ўвесь час складаліся легенды; усё добра разумелі, што ў выпадку якіх-небудзь палітычных ускладненняў адно імя Напалеона II можа паслужыць сцягам для небяспечнага руху. Менавіта па гэтай прычыне сціплая спроба банапартыстаў высунуць яго кандыдатуру на трон Бельгіі была неадкладна перарвана Венай, Парыжам і Лонданам. Сам Напалеон II, які ведаў пра сваё паходжанне, старанна вывучаў вайсковую справу і ўвесь час марыў пра славу і подзвігі. Але ён быў вельмі хваравітым юнаком; заўчасная смерць яго 22 ліпеня 1832 годзе ад сухот ва ўзросце 21 год ў Шамбруне, пазбавіла дыпламатыю і аўстрыйскі двор шматлікіх цяжкасцяў. Хадзілі чуткі пра тое, што ён быў атручаны.
Пасмяротны лёс
Яго стрыечны брат прынц Луі Напалеон, абвясціўшы ў 1852 годзе сябе імператарам, прыняў імя Напалеон III; такім чынам, ён лічыў постфактум Напалеона II часткай дынастыі ў 1821—1832 гадах, а сябе — яго спадчыннікам.
У 1940 годзе па загадзе Адольфа Гітлера рэшткі герцага Рэйхштацкага былі перанесеныя з Вены (тады ў складзе Трэцяга Рэйху) у Парыж (акупаваны Германіяю) і пахаваны ў Доме Інвалідаў побач з грабніцай бацькі; пры гэтым сэрца нябожчыка, якое захоўвалася, па тагачасным звычаі, асобна, засталося ў Вене. Гэта здарылася роўна праз 100 гадоў пасля пераносу ў Дом Інвалідаў праху самога Напалеона.
76-ы Лідскі пяхотны полк
76 Лідскі пяхотны полк, Лідскі полк стральцоў, Віленскі полк, атрад Дамброўскага — аддзел польскага войска перыяду 2-й Рэчы Паспалітай.
На аснове III батальёну польскай Самаабароны Віленскай зямлі і атрадаў польскай Самаабароны з Ліды, Шчучына і інш., на працягу 15 — 25.1.1919 у Шчучыне быў утвораны атрад пад кам. маёра Дамброўскага. Пэўны час атрад таксама называўся Віленскім палком.
Загадам ген. Шэптыцкага на аснове атраду быў утвораны Лідскі стралецкі полк (6.6.1919, Ліда) у складзе 3-й брыгады 2-й літоўска-беларускай дывізіі (ліпень 1919).
З 21.10.1922 называўся «76-ы пяхотны полк», уваходзіў у склад 29-й пяхотнай дывізіі польскага войска.
З кастрычніка 1922 полк кватэраваў у Гродне.
Allium farctum
Allium farctum  — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане, Гімалаях Індыі і Пакістана.
Апісанне
Цыбуліны яйцападобныя, 2-2.5 см у шырыню; знешняя абалонка чырванавата-карычневая. Лісткоў 3-4, да 30 см даўжынёй, 2-6 мм шырынёй. Сцябло да 70 см вышынёй. Парасонік паўсферычны, шчыльнакветкавы. Лісточкі калякветніка 3-4 мм даўжынёй, эліптычныя, тупыя, белыя. Каробачка сэрцападобная, ≈ 4 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Афганістан, Гімалаі ў Індыі і Пакістане.
Віндзорская дынастыя
Віндзо́рская дынастыя — кіруючая каралеўская дынастыя ў Вялікабрытаніі.
Члены дому Віндзараў
Паводле пракламацыі 1917, членамі дому Віндзараў былі абвешчаны нашчадкі каралевы Вікторыі і прынца Альберта па мужчынскай лініі, якія з’яўляюцца брытанскімі падданымі, за выключэннем жанчын, якія ажаніліся з членамі іншых сем'яў. У наш час усе члены дому Віндзараў з’яўляюцца нашчадкамі сыноў караля Георга V.
У 1952 каралева Елізавета II выдала пракламацыю, паводле якой яе нашчадкі, хоць і не з’яўляюцца нашчадкамі каралевы Вікторыі і прынца Альберта па мужчынскай лініі, працягваюць належаць да дому Віндзараў.
Генеалогія
Віндзорская дынастыя з’яўляецца брытанскай галіной Саксен-Кобург-Гоцкай дынастыі (і тым самым галіной дому Ветынаў), да якой належаў муж каралевы Вікторыі прынц Альберт (сама Вікторыя паходзіла з Гановерскай дынастыі). Адзіным каралём Вялікабрытаніі, які належаў да Саксен-Кобург-Гоцкай дынастыі, афіцыйна лічыцца Эдуард VII (валадарыў у 1901-1910).
З пункту гледжання традыцыйнай генеалогіі, у якой сваяцтва лічыцца па мужчынскай лініі, Віндзорская дынастыя павінна была абарвацца на Елізавеце II. Прынц Чарлз і яго нашчадкі павінны былі б належаць да Глюксбургскай галіны Ольдэнбургскага дому, з якой паходзіць муж Елізаветы II прынц Філіп (да гэтага дому таксама належаў расійскі імператар Пётр III і ўсе яго нашчадкі па мужчынскай лініі). Аднак з прычыны вышэйзгаданай пракламацыі 1952 года, падобна таму, як рускія цары называлі сябе Раманавымі, Чарлз і яго нашчадкі працягваюць называцца Віндзарамі.
Арыка
Арыка (Arica) — горад і марскі порт у Чылі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай камуны, правінцыі Арыка і вобласці Арыка-і-Парынакота. Тэрыторыя камуны — 4 843,5 км². Колькасць насельніцтва — 221 364 жыхароў (2017). Шчыльнасць насельніцтва — 45,7 чал./км².
PandaDoc
PandaDoc — прыватная IT-кампанія са штаб-кватэрай у Каліфорніі, ЗША. Стварае прадукт які дапамагае аўтаматызаваць дакументазварот і адсочваць гандлёвую дакументацыю. Інструмент стаў адным з першых афіцыйных дапаўненняў да Google Docs і Google Sheets, таксама сумяшчальны з CRM-сістэмамі Salesforce.com, Zoho, і інш.
Сервіс заснаваны беларусамі Сяргеем Барысюком і Мікітам Мікада ў 2011 годзе. У кампаніі працуе больш за 300 чалавек. Кампанія з’яўляецца адным з лідараў у сваёй прадуктовай нішы, трапляе ў топ-5 самага папулярнага софту для кіравання дакументамі згодна даследаванню Capterra. Трапляла ў рэйтынг топ-500 высокатэхналагічных кампаній Паўночнай Амерыкі, якія найбольш дынамічна развіваюцца і іншыя прафесійныя рэйтынгі.
Cтанам на сакавік 2021 года офіс у Беларусі быў у працэсе ліквідацыі. Раней PandaDoc адкрыла офіс у Кіеве, куды пераехалі многія супрацоўнікі.
Па выніках чарговага інвестраўнда 22 верасня 2021 кампанія паведаміла, што яна ацэнена ў 1 мільярд долараў ЗША. PandaDoc стала першай «кампаніяй-аднарогам» з заснавальнікамі-беларусамі.
Пераслед у Беларусі
2 верасня 2020 года ў мінскім офісе PandaDoc прайшлі ператрусы. 7 з 20 супрацоўнікаў затрымалі для допыту. Цягам двух дзён супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў апыталі больш за 100 работнікаў кампаніі. 4 верасня стала вядома пра завядзенне крымінальнай справы нібыта за крадзеж з бюджэту супраць чатырох супрацоўнікаў кампаніі: дырэктара Дзмітрыя Рабцэвіча, менеджара па прадукце Віктара Куўшынава, галоўнай бухгалтаркі Юліі Шардыка, HR Уладзіслава Міхалапа. Паводле версіі следства, яны як група асобаў, з выкарыстаннем службовага становішча, завалодалі грашовымі сродкамі памерам каля 107 тысяч рублёў з бюджэту. 11 верасня супрацоўнікам кампаніі было выстаўлена абвінавачанне, але ўжо паводле іншага артыкула: за махлярства (частка 4 артыкула 209).
Крымінальны пераслед супрацоўнікаў кіраўнік кампаніі Мікіта Мікада звязваў з праектам дапамогі беларускім сілавікам, якія звольніліся. 15 верасня 2020 года Мікіта Мікада абвясціў, што прыпыніў праект дапамогі. 23 верасня стала вядома, што PandaDoc дамаглася зняцця арышту са свайго рахунка. Для гэтага кампанія пералічыла на дэпазіт Следчага камітэта 107 тысяч рублёў.
11 кастрычніка 2020 года дырэктара PandaDoc Дзмітрыя Рабцэвіча выпусцілі з СІЗА КДБ пад хатні арышт. 13 кастрычніка змянілі меру стрыманьня яшчэ дваім фігурантам справы — Юліі Шардыка і Уладзіславу Міхалапу. Менеджар PandaDoc Віктар Куўшынаў быў вызвалены толькі 20 жніўня 2021 года, правёўшы амаль год за кратамі. Крымінальная справа па артыкуле пра махлярства супраць чатырох супрацоўнікаў PandaDoc закрыта.
У 2021 годзе кампанія адкрыла офісы ва Украіне і Польшчы, дзе працуюць беларусы, якія з'ехалі з-за пераследу ў Беларусі. У лютым 2022 года беларуская юрыдычная асоба PandaDoc выключана з Адзінага дзяржаўнага рэестра.
Вуліца Калініна
Вуліца Калініна:
Ісландскі нацыянальны тэатр
Ісландскі нацыянальны тэатр (ісл. Þjóðleikhúsið) знаходзіцца ў ісландскай сталіцы Рэйк’явіку.
Тэатр, спраектаваны дзяржаўным архітэктарам Гуд'ёўнам Самуэльсанам (Guðjón Samúelsson), адчыніў свае дзверы 20 красавіка 1950 года. З'яўляецца вядучым тэатральным інстытутам Ісландыі, штогод праходзяць 10—14 прэм'ер, каля 300—400 спектакляў, якія наведваюць 80 000—100 000 гледачоў.
1813 год у гісторыі астраноміі
1813 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Дашкавічы
Да́шкавічы (, Дашковичи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Дашкевіцкага сельсавета.
Маліннікі (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Карына Станкевіч
Карына Станкевіч (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванка ДЮСШАР ФК «Мінск», першым трэнерам быў Юрый Веніямінавіч Расолька.
Выступала за зборную Беларусі WU-17 (2016—2017), WU-19 (2018).
Робін Райт
Робін Гейл Райт (Robin Gayle Wright; нарадзілася 8 красавіка 1966 года) — амерыканская актрыса і рэжысёрка. Яна восем разоў была намінавана на прэмію «Эмі», а таксама з’яўляецца лаўрэаткай прэмій «Залаты Глобус» і «Спадарожнік», дзякуючы працы на тэлебачанні.
Біяграфія
Нарадзілася ў Даласе, штат Тэхас, у сям’і супрацоўніка фармацэўтычнае кампаніі і спецыялістам па продажу касметыкі. Аднак, гадавалася актрыса ў Сан-Дыега, штат Каліфорнія. Ужо з 14 гадоў пачала працаваць у мадэльнай індустрыі.
Упершыню Райт прыцягнула ўвагу за ролю ў дзённай мыльнай оперы тэлеканалу NBC «Санта-Барбара», выконваючы ролю Келі Кепвел з 1984 па 1988 гады. Затым яна перайшла да ўдзелу ў кіно, зняўшыся ў рамантычнай камедыйнай прыгодніцкай стужцы «Прынцэса-нявеста» (1987). Дзякуючы гэта ролі, Райт зведала далейшы поспех у кінаіндустрыі, выканаўшы галоўныя ролі ў такіх фільмах, як рамантычныя драмы «Форэст Гамп» (1994) і «Пасланне ў бутэльцы» (1999), супергеройская драма-трылер «Нязломны» (2000), гістарычная драма «Змоўца» (2010), біяграфічная спартыўная драма «Чалавек, які змяніў усё» (2011), загадкавы трылер «Дзяўчына з татуіроўкай дракона» (2011), біяграфічная драма «Эверэст» (2015), супергеройскі фільм «Цуда-жанчына» (2017) і навукова-фантастычны фільм «Бягун па лязе 2049» (2017). У красавіку 2019 года было абвешчана, што Райт дэбютуе ў якасці рэжысёркі паўнаметражнага фільму «Зямля». Акрамя таго, Райт павінна выканаць у гэтым фільме галоўную ролю.
Райт знялася ў ролі Клэр Андэрвуд у звышпапулярным серыяле Netflix «Картачны домік», за ўдзел у якім у 2013 годзе яна атрымала прэмію «Залаты Глобус» за найлепшую жаночую ролю. Цікава, што гэта стала першым выпадкам, калі прэмія была ўручана акцёрцы за ўдзел у серыяле на вэб-платформе. У 2016 годзе Райт з’яўлялася адной з самых высокааплатных актрыс у ЗША, зарабіўшы 420 тысяч долараў за адную серыю ў серыяле «Картачны домік».
Сям’я
Мае дачку Дылан Пэн, якая таксама з’яўляецца актрысай, і сына Хопера. Шон Пэн з’яўляецца бацькам яе дзяцей.
Герб Чэрыкава
Герб Чэрыкава — геральдычны сімвал Чэрыкава, нададзены гораду разам з Магдэбургскім правам каралём польскім і вялікім князем літоўскім Уладзіславам Вазам у 1641: «у блакітным полі сярэбраны мур з трыма вежамі; у цэнтральнай — брама са збройным рыцарам з дзідай у руцэ».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 24 жніўня 2006, адначасна зрабіўся гербам Чэрыкаўскага раёна. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 92.
Афіцыйнае апісанне:
Анкуды (Дунілавіцкі сельсавет)
Анку́ды (, Анкуды) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Дунілавічы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Аскарбінавая кіслата
Аскарбінавая кіслата, вітамін C (Acidum ascorbinicum) C6H8O6 — арганічнае злучэнне, роднаснае глюкозе. Выконвае важную ролю ў жыццядзейнасці арганізма чалавека і жывёл. Адыгрывае важную ролю ў акісляльна-аднаўленчых працэсах, садзейнічае працэсу ўтварэння дэзоксірыбануклеінавай кіслаты. Бясколернае крышталічнае рэчыва, кіслае на смак. Малекулярная маса 176,13. Добра раствараецца ў вадзе, раствараецца ў этаноле. Амаль не раствараецца ў эфіры, бензоле, хлараформе, тлушчах. Растворы аскарбінавай кіслаты хутка акісляюцца на паветры.
Крыніцы аскарбінавай кіслаты
Аскарбінавая кіслата ўтрымліваецца ў ягадах, агародніне, садавіне, ігліцы хвоі і елкі. У медыцынскіх мэтах аскарбінавую кіслату атрымліваюць сінтэтычна з глюкозы.
Рэспубліканскі цэнтр медыцынскай рэабілітацыі і бальнеалячэння
Рэспубліканскі цэнтр медыцынскай рэабілітацыі і бальнеалячэння — медыцынская ўстанова ў Мінску. Размешчаны па адрасе вуліца Макаёнка, 17.
Гісторыя
Заснаваны ў 1998 годзе у Мінску як Рэспубліканскі дыспансер радыяцыйнай медыцыны на базе гарадской курортнай водагразелячэбніцы і Рэспубліканскага дыспансера радыяцыйнай медыцыны. З 2004 года дзяржаўная ўстанова з сучаснай назвай. З 2005 года да яго далучаны Рэспубліканскі кансультатыўны эндакрыналагічны цэнтр.
Структура
У структуры цэнтра (2006): 6 аддзяленняў, клініка-дыягнастычная лабараторыя, працэдурны кабінет, кабінеты псіхатэрапіі, эндаскапічных метадаў даследавання і гідратэрапіі кішэчніка, медыка-технічная група, падраздзяленне водагразелячэння.
Дзейнасць
Асноўныя кірункі дзейнасці: доктарская і стаматалагічная практыка, санаторна-курортнае лячэнне, выкарыстанне прыродных рэсурсаў, забеспячэнне прамысловай бяспекі і бяспекі юрыдычных і фізічных асоб. У цэнтры лечаць хваробы касцёва-мышачнай сістэмы, гінекалагічныя і ўралагічныя, нервовай сістэмы, органаў стрававання, захворванні органаў дыхання. Нароўні з вода- і гразелячэннем у комплексным лячэнні выкарыстоўваюцца розныя віды масажу, электрасвятлолячэння, іголкарэфлексатэрапія, лячэбна-фізкультурны комплекс, гідракінезатэрапія ў басейне з мінеральнай вадой.
Цэнтр сумесна з Нацыянальным інстытутам раку (ЗША) ажыццяўляе рэалізацыю праекта «Вывучэння раку і іншых захворванняў шчытападобнай залозы ў Беларусі пасля чарнобыльскай аварыі», а таксама «Праграмы актывізацыі беларуска-кітайскіх адносін на 2006-10 гады» (уключае стварэнне аддзялення традыцыйнай кітайскай медыцыны).
Марына Міхайлаўна Весялуха
Біяграфія
У 2004 годзе скончыла з залатым медалём Міжэвіцкую сярэднюю школу (Гродзенская вобласць, Слонімскі раён). Навучалася ў Баранавіцкім дзяржаўным універсітэце на факультэце замежных моў.
Скончыла аспірантуру Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі. З’яўляецца малодшым навуковым супрацоўнікам сектара гісторыі беларускай літаратуры Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН. Магістр філалагічных навук у галіне літаратуразнаўства (БДПУ імя М.Танка, 2011 г.).
Рэдактар, загадчыца аддзела «Кніжны свет» у газеце «Літаратура і мастацтва» (2010—2016), рэдактар аддзела культуры ў газеце «Звязда» (2016—2017). У 2017 годзе праходзіла лячэнне ў псіхіятрычнай клініцы з дыягназам цыклатымія (псіхічны разлад, які выяўляецца ў паталагічнай змене настрою, ад поўнай апатыі да эйфарыі).
З 2017 па 2018 года працавала журналістам у газеце «» (2017—2018). Адказны сакратар у газеце «Літаратура і мастацтва» (2018—2020).
Творчасць
Дэбютавала з вершамі ў 2008 годзе ў часопісе «Дзеяслоў». У часопіс прынесла свае вершы падчас навучання ў БарДУ.
Рэгулярна выступае з матэрыяламі пра актуаліі літпрацэсу, піша крытычныя артукулы і рэцэнзіі на кнігі, займаецца літаратурна-мастацкай творчасцю.
Нінэль Іванаўна Шчасная
Нінэ́ль Іва́наўна Шчасная, ці часцей Нэ́лі Шча́сная (,  —, Мінск, Беларусь) — беларускі жывапісец і графік.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла Мінскае мастацкае вучылішча (1955), затым Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Рэпіна ў Ленінградзе (1961). Жыла ў Сярэдняй Азіі (Душанбэ), займалася архітэктурай. Да жывапісу і вітражоў вярнулася пасля пераезда ў Беларусь.
Удзельніца больш за 50 персанальных выставак у Беларусі і за мяжой. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР.
Яе дачка Лада Шчасная таксама стала вядомым мастаком.
Творчасць
Працавала ў станковым жывапісе, кніжнай і станковай графіцы, манументальна-дэкаратыўным мастацтве. Аўтар сюжэтна-тэматычных карцін, партрэтаў сучаснікаў і гістарычных асоб, пейзажаў, нацюрмортаў, графічных твораў. Аформіла шэраг кніжных выданняў. Выканала размалёўкі на фасадзе НДІ будаўнічых матэрыялаў (1966), у рэстаране пры гасцініцы «Свіслач» (1978), вітражы ў ВА «Гарызонт» (1982) у Мінску.
Творчасці ўласцівы мяккасць і лірызм светаадчування, экспрэсіўная тэхніка, арыгінальнасць колеравых вырашэнняў.
Allium favosum
Allium favosum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнай Грэцыі.
Джавід Шакіравіч Гамзатаў
Джавід Шакіравіч Гамза́таў (нар. 27 снежня 1989, Кізілюрт, Дагестанская АССР, СССР) — беларускі барэц грэка-рымскага стылю. Трохразовы чэмпіён Беларусі, Бронзавы прызёр Універсіяды 2013 года, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2013 года, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанэйра 2016 года. Па нацыянальнасці лезгін.
Біяграфія
Джавід Гамзатаў нарадзіўся ў Дагестане. Бацькі Джавід родам з сяла Куруш Хасавюртаўскага раёна. Займаўся вольнай барацьбой у ДЮСШ № 1 г. Кізілюрт. Першы трэнер Хайбула Магамедрасулавіч Хайбулаеў.
У 2006 годзе пераехаў у Беларусь, дзе стаў займацца ў Аліма Селімава і Маліка Эскендарова.
У 2012 годзе заваяваў бронзавы медаль на Чэмпіянаце Беларусі 2012 года ў Магілёве ў вагавай катэгорыі да 84 кг.
Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2013 года ў Будапешце. Бронзавы прызёр летняй Універсіяды 2013 года ў Казані. У тым жа годзе стаў чэмпіёнам Беларусі ў вагавай катэгорыі да 84 кг.
Чэмпіён Беларусі 2015 і 2016 гадоў у вагавай катэгорыі да 85 кг. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2016 года ў Рыа-дэ-Жанэйра ў вагавай катэгорыі да 84 кг.
Вучыцца на завочным аддзяленні юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Удзінэ
У́дзінэ (Udine, Ùdine, Udin) — горад у італьянскім рэгіёне Фрыулі-Венецыя-Джулія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны на паўночным усходзе Італіі, паміж Адрыятычным узбярэжжам і Альпамі, менш чым у 40 км ад мяжы са Славеніяй. Колькасць насельніцтва горада — 120 030 чалавек у 2008 годзе, колькасць гарадской агламерацыі — 172 000 чалавек.
Гісторыя
Першая згадка пра горад Удзінэ — 983 год, калі імператар Атон II Руды ахвяраваў замак Utinum. У Сярэднія вякі Удзінэ — галоўны палітычны і эканамічны цэнтр не толькі патрыярхату, але і ўсяго рэгіёна Фрыулі.
Пасля 1420 Удзінэ, як і ўвесь Фрыулі, уваходзіў у склад Венецыянскай рэспублікі. Неаднаразова падвяргаўся набегам турак. Па выніках аўстра-італьянскай вайны (1866) уступлены Габсбургамі Італіі.
У 1963 Удзінэ і яго правінцыя разам з Трыестам, Гарыцыяй і Пардэнонэ ўтварылі вобласць Фрыулі-Венецыя-Джулія.
Андрэй Васілевіч Гарнастаеў
Андрэй Гарнастаеў (нар., Беларусь) — беларускі былы футбаліст, нападаючы.
Клубная кар’ера
Футбольную кар’еру пачынаў у міні-футбольным клубе «Стройзаказ», разам з якім па выніку сезона 1992/1993 стаў пераможцам чэмпіянату і ўладальнікам Кубка Беларусі.
Герб Шарашова
Герб Шарашова — геральдычны сімвал Шарашова, нададзены гораду каралём польскім і вялікім князем літоўскім С. А. Панятоўскім 27 лютага 1792: «у сярэбраным полі постаць арханёла Гаўрыіла з лілеяй у руцэ».
Афіцыйнае апісанне:
Скандынаўскі манетны саюз
Скандынаўскі манетны саюз — манетны саюз, заключаны паміж Даніяй і Швецыяй (1872-73) з мэтай ўстанаўлення агульнанай залатой грашовай сістэмы. У 1875 да саюзу далучылася Нарвегія. У краінах саюза была ўведзена адзіная грашовая адзінка залатая крона, якая утрымоўвала 0,403226 г чыстага золата, усталяваны свабодны размен банкнот на залатыя манеты. З 1885 створаны першы міжнародны клірынг паміж цэнтральнымі банкамі скандынаўскіх краін. Манеты і банкноты краін-удзельніц абарчаліся на ўсёй тэрыторыі і прымаліся цэнтральнымі банкамі. У гады 1-й сусветнай вайны 1914-18 Скандынаўскі манетны саюз распаўся ў сувязі з крушэннем залатога стандарту і пераходам капіталістычных краін да папярова-грашоваму звароту. Афіцыйна саюз быў ліквідаваны ў красавіку 1924 года.
7 верасня
7 верасня — дзвесце пяцідзесяты (дзвесце пяцьдзясят першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Задваране (Свіслацкі раён)
Задвара́не (, Задворяне) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
Герб СССР
Дзяржаўны герб СССР — афіцыйная эмблема Савецкай дзяржавы. Герб СССР усталяваны Канстытуцыяй СССР (ст. 143) і ўяўляе сабой малюнак сярпа і молата на фоне зямнога шару, у промнях сонца і ў апраўленні каласоў, з надпісам на мовах саюзных рэспублік: «Пралетары ўсіх краін, злучайцеся!». У верхняй частцы гербу — пяціканцовая зорка.
Міжмор’е
«Міжмо́рʼе» (Międzymorze) — праект канфедэратыўнай дзяржавы, якая б абʼяднала Польшчу, Украіну, Беларусь, Літву, Латвію, Эстонію, Малдову, Венгрыю, Румынію, Югаславію, Чэхаславакію, а таксама, магчыма, Фінляндыю, высунуты Юзэфам Пілсудскім пасля Першай сусветнай вайны. Гэта канфедэрацыя павінна была распрасцерціся ад Чорнага мора да Балтыйскага, адсюль і назва.
Герб СССР
Дзяржаўны герб СССР сімвалізуе аснову агульнанароднай дзяржавы — саюз працоўных і сялян, добраахвотнае аб'яднанне раўнапраўных саюзных рэспублік у адзінай саюзнай дзяржаве, раўнапраўе сацыялістычных нацый, і выяўляе ідэю інтэрнацыянальнай салідарнасці народаў СССР з працаўнікамі ўсіх краін.
Мацерыкі на гербе адлюстроўваюцца светла-карычневымі, дэвізы — залатымі літарамі па чырвонай стужцы. Серп і молат на гербе ўвасабляюць новую ўладу і мірную працу; каласы — жыццяздольнасць дзяржавы, росквіт; сонца — святло ідэй Кастрычніка, крыніца сілы савецкай дзяржавы, светлая будучыня; чырвоная зорка — пралетарскі інтэрнацыяналізм і барацьба працы з капіталізмам на пяці кантынэнтах; а залатая аблямоўка зоркі — водбліск агню рэвалюцыі.
Міжмор’е
Праектаваная канфедэрацыя мусіла адраджаць шматнацыянальную і шматкультурную традыцыю былой Рэчы Паспалітай. Пілсудскі лічыў, што яе аднаўленне дазволіць пазбегнуць дзяржавам Цэнтральнай і Усходняй Еўропы дамінавання Германіі ці Расіі. Ідэю апратэставалі СССР і ўсе заходнія дзяржавы, за выключэннем Францыі. На працягу двух дзесяцігоддзяў пасля краху ідэі Міжморʼя ўсе дзяржавы, якія павінны былі ўвайсці ў канфедэрацыю, апынуліся ў зоне ўплыву СССР.
Праблемы і супярэчынасці
Інспірацыяй праекта была ідэя адраджэння Рэчы Паспалітай, аднак план Пілсудскага сутыкнуўся з супраціўленнем як за мяжой, так і ўнутры краіны. Украінскія, беларускія і літоўскія нацыяналісты баяліся, што ў абʼяднанай дзяржаве непалякі (а асабліва некатолікі) апынуцца ў стане грамадзян другога гатунку. У самой Польшчы таксама было шмат прыхільнікаў стварэння чыста польскай нацыянальнай дзяржавы.
Поспех і параза
Усё ж Польшчы ўдалося шляхам вайны заняць Заходнюю Украіну і Беларусь, а таксама частку сучаснай Літвы (гл. Польска-савецкая вайна 1919—1921 гадоў). У выніку Пакту Молатава-Рыбентропа ў 1939 годзе гэтыя тэрыторыі перайшлі да СССР і былі размеркаваны паміж УССР, БССР і Літоўскай Рэспублікай.
Ідэя Міжморʼя ў цяперашні час
Пасля распаду СССР ідэя Міжморʼя і ў прыватнасці адраджэння Рэчы Паспалітай зноў узнікла ў некаторых палітычных асяродках Усходняй Еўропы. Беларускі народны фронт і Народны рух Украіны пад канец 80-х і напачатку 90-х гадоў актыўна распрацоўвалі ідэю Балта-Чарнаморскай Садружнасці (БЧС). У цяперашні час гэтая ідэя падтрымліваецца ўкраінскай партыяй «Свабода».
У Польшчы ідэі стварэння Міжморʼя, а таксама адраджэння былой Рэчы Паспалітай шырока распаўсюджаны, у тым ліку сярод палітычнага кіраўніцтва. Гэты факт неаднаразова адзначаўся ў друку .
Напачатку 2010 года зʼявіўся шматмоўны праект Новая Рэчь Паспалітая, прысвечаны адраджэнню Рэчы Паспалітай, у якую могуць увайсці Беларусь, Латвія, Літва, Польшча, Украіна. Гэты праект быў раскрытыкаваны ў Беларускай ваеннай газеце.
Баравое (хутар)
Бараво́е (, Боровое) — хутар у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Дунілавічы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Польскі грыб
Польскі грыб, каштанавік (Imleria badia) — грыб роду.
Апісанне
Дыяметр капялюшыка складае 4—12 см (макс да 15 см), капялюшык мае паўкруглую, выпуклую, пазней подушкпадобную і нават плоскую форму. Скурка не здымаецца, на вобмацак гладкая, сухая, у мокрае надвор'е троху клейкая, у маладых грыбоў матавая, затым бліскучая. Колер — каштанава-карычневы, цёмна-буры ці шакаладна-карычневы.
Трубчасты пласт прырослы ў ножкі ці амаль вольны, з невялікім выманнем, трубачкі жаўтлявыя, пазней залаціста-жоўтыя ці зелёна-жоўтыя, маюць даўжыню да 2 см, поры вуглаватыя, спачатку дробныя і белыя, светла-жоўтыя, пазней становяцца буйней, зялёна-жоўтыя ці аліўкава-жоўтыя, пры націсканні сінеюць.
Ножка 4—12 см вышынёй і 1—4 см таўшчынёй, цыліндрычная ці троху звужаная ці наадварот уздутая ўнізе, валакністая, колер светла-карычневы, буры ці жоўты з чырвона-карычневымі валокнамі, угары і ўнізе больш светлая.
Споравы парашок карычнявата-аліўкавы. Споры 12—16 на 5—6 мкм, эліпсоідна-верацёнападобныя, мядова-жоўтыя, гладкія.
Экалогія і распаўсюджванне
Утварае мікарызу часцей з хвояй, а таксама з елкай, букам, дубам, каштанам еўрапейскім. Сустракаецца ў іглястых, радзей лісцевых лясах, у гушчары на пясчаных глебах, часам вырастае на ніжніх частках ствалоў і на пнях. Пладаносіць асобна ці рэдкімі групамі. Распаўсюджаны, месцамі звычайны від у паўночнай умеранай зоне. Польскі грыб практычна паўсюдна сустракаецца па ўсёй тэрыторыі Цэнтральнай і Заходняй Еўропы, захоплівае ў свой арэал частка Сярэдняй Азіі, каўказскія перадгор'і, Прыўраллі, Урал і Усходнюю Сібір. У Беларусі расце паўсюдна.
Сезон збору чэрвень — лістапад, часта пладаносіць калі іншыя трубчатыя грыбы ўжо не сустракаюцца.
Ужыванне ў ежу
Ядомы, шматлікія грыбнікі лічаць яго смакавыя якасці вельмі добрымі. Выкарыстоўваецца ў шматлікіх стравах з грыбоў, а таксама прыдатны для сушкі і марынавання. Мае лекавыя ўласцівасці.
Культура штрыхаванай керамікі
Этапы
На першым этапе (7-5 стагоддзі да нашай эры) насельніцтва жыло на адкрытых паселішчах, якія размяшчаліся на ўзвышэннях у паплавах рэк і азёр і мысападобных выступах першай надпоплаўнай тэрасы. Пазней паявіліся гарадзішчы. Яны ўзнікалі ў абароненых прыродай мясцінах, дзе былі прыдатныя для апрацоўкі ўчасткі і паша для жывёлы, — на ўзгорках, часам сярод балот або на мысах па берагах рэк і азёр. Самыя раннія гарадзішчы ўмацоўваліся па краі пляцовак толькі драўлянай сцяной, а схілы ўзгорка або мыса штучна зразаліся, чым дасягалася большая стромкасць.
Былі пашыраны прылады працы з косці, рога, крэменю, дрэва (каменныя сякеры, зерняцёркі, тачыльныя брускі і іншыя), касцяныя і рагавыя ўпрыгожанні. Насельніцтва вырабляла слоікападобныя пасудзіны (з прамым, увагнутым і злёгку адагнутым венчыкам), пасудзіны з конусападобным і выпуклым тулавам і гладкасценныя або штрыхаваныя гаршкі (з прамым або адагнутым венчыкам, кароткай шыйкай, апушчаным або прыўзнятым плечуком і выпуклым тулавам, плоскім ці круглаватым дном). Па шыйцы яны мелі арнаментаваны рознымі па дыяметры ямкавымі ўцісканнямі, якія размяшчаліся па адной у рад, або групамі па 2-3 у кожнай, часам у выглядзе трохкутнікаў.
На другім этапе (4-1 стагоддзі да нашай эры) у плямён узніклі новыя, добра ўмацаваныя гарадзішчы, а ранейшыя гарадзішчы перабудоўваліся: пляцоўкі павялічвалі, па іх краях з боку поля насыпалі валы і выкопвалі равы. Насельніцтва жыло ў вялікіх доўгіх дамах слупавой канструкцыі, падзеленых на некалькі (ад 3 да 6) жылых памяшканняў. Унутры іх размяшчаліся агнішчы круглай, авальнай ці падковападобнай формы, абкладзеныя па краях камянямі або валікам гліны.
Разам з каменнымі, касцянымі, рагавымі вырабамі выкарыстоўваліся і жалезныя прылады працы, зброя. Ва ўжытку па-ранейшаму былі таўстасценныя і слабаабпаленыя слоікападобныя пасудзіны і гладкасценныя або штрыхаваныя гаршкі.
На трэцім этапе (1-5 стагоддзі нашай эры) гарадзішчы ўмацоўваліся складанай сістэмай земляных валоў з драўлянымі канструкцыямі на іх грэбені і глыбокіх равоў. На змену доўгім вялікім дамам прыйшлі невялікія чатырохвугольныя наземныя жытлы слупавой канструкцыі з адкрытымі агнішчамі ўнутры, што сведчыла пра распад патрыярхальна-родавых адносін.
Асноўнымі галінамі гаспадаркі былі ляднае земляробства і жывёлагадоўля, а таксама апрацоўка жалеза, косці, рога, каменю, дрэва, бронзаліцейная справа, ганчарства, прадзенне, ткацтва, пляценне і іншыя.
Грамадскі лад — развіты патрыярхат на стадыі далейшага распаду першабытнаабшчынных адносін.
Насельніцтва вырабляла і ўжывала жалезныя сякеры з вузкім і выгнутым лязом, нажы, брытвы з выпуклым лязом, долаты, нажы для жніва, сярпы, падковападобныя і латэнскага тыпу фібулы, посахападобныя шпількі, наканечнікі коп’яў і дроцікаў, шылы, спражкі, іголкі, бронзавыя пярсцёнкі, драцяныя скроневыя кольцы, кольцы для падвешвання аздоб, спіралькі, бранзалеты з разамкнёнымі і звужанымі канцамі, трапецападобныя і акулярападобныя падвескі, гліняныя прасліцы, гліняныя грузікі і іншыя.
Кераміка — штрыхываныя і гладкасценныя рабрыстыя і слабапрафіляваныя гаршкі і пасудзіны слоікавай формы, арнаментаваныя па рабры і ў верхняй частцы зашчыпамі, ямкавымі ўціскненнямі, насечкамі, нарэзамі пазногцевымі ўцісканнямі і іншыя. Трапляюцца глянцаваны і падглянцаваны посуд, мініяцюрныя пасудзіны міскападобных і слоікавых форм.
Марыа П’юза
Біяграфія
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў сям’і італьянскіх імігрантаў. Падчас Другой сусветнай вайны служыў у частках ВВС ЗША ва Усходняй Азіі і Германіі. Вучыўся ў Нью-Ёрскай Новай школе сацыяльных доследаў і ў Калумбійскім універсітэце.
Прыкладна 20 гадоў працаваў у дзяржаўных установах ЗША і за граніцай. З 1963 года пачаў працаваць пазаштатным журналістам і зрабіўся прафесійным літаратарам.
Першая кніга «Арэна сумраку» выйшла ў 1955 годзе. Дзеянні раману адбываюцца ў пасляваеннай Германіі. У цэнтры сюжэта гісторыя кахання амерыканскага жаўнера Уолтэра Москі, які чакаў на вяртанне сваёй часткі дахаты, і нямецкай дзяўчыны Гэлы. Наступны раман «Шчаслівая вандроўніца», выйшаў у 1965 годзе і прысвячаўся нялёгкай долі італьянскіх мігрантаў у ЗША падчас Вялікай дэпрэсіі.
Вядомасць пісьменніку прынёс выдадзены ў 1969 годзе раман «Хросны бацька» пра асновы і законы гонару італьянскай мафіі, карупцыю, гвалтоўнага і шляхетнага гангстара дона Карлеонэ. У 1970-я раман зрабіўся бестселерам. У 1972 годзе паводле раману быў зняты фільм, сцэнарый да якога напісаў сам П’юза.
Яго раман «Амерта» быў выдадзены ў 2000 годзе пасля смерці, а раман — «Сям’я» (надрукаваны ў 2001 годзе) — быў скончаны Кэрал Джына, удавой пісьменніка.
Банк Швецыі
Банк Швецыі, Рыксбанк (Sveriges riksbank) — цэнтральны банк Швецыі.
Падпарадкаваны непасрэдна рыксдагу і, паводле канстытуцыі, адказвае за правядзенне грашовай палітыкі дзяржавы.
Гісторыя
Рыксбанк лічыцца найстарэйшым з цяпер існуючых цэнтральных банкаў свету. Быў заснаваны ў 1668 годзе пад назвай Банк дзяржаўных саслоўяў (Riksens ständers bank). Сучасную назву атрымаў у 1866 годзе ў сувязі з скасаваннем саслоўнага рыксдага.
У 1968 годзе банк заснаваў прэмію па эканамічных навуках памяці Альфрэда Нобеля.
Імуналогія
Імуналогія — навука аб будове і заканамернасцях функцыянавання імуннай сістэмы, яе захворваннях і спосабах імунатэрапіі. Механізмы сералагічных рэакцый вывучае раздзел імуналогіі сералогія.
Юрый Уладзіміравіч Жыгамонт
Юрый Уладзіміравіч Жыгамонт — беларускі акцёр і журналіст.
Біяграфія
Юрый Жыгамонт нарадзіўся на Палессі. Яго прапрабабуля была дачкою войта і, паводле звестак, пражыла больш за сто гадоў. Яго дзед, Пётр Матфеевіч Жыгамонт, быў расстраляны ў Горкім (цяпер Ніжні Ноўгарад), яго забралі ў 1937-м, а расстралялі ў 1938 годзе.
Юрый яшчэ з дзяцінства цікавіўся гісторыяй, рэтра-рэчамі. Рана пачаў вандраваць — старэйшы брат яго заўсёды браў з сабою, калі кудысьці ехаў.
Скончыў ПТВ па спецыяльнасці «кіроўца вежавых кранаў». У 1994 г. скончыў Беларускую акадэмію мастацтваў.
Падчас навучэння ў Тэатральна-мастацкім інстытуце вырашыў вывучыць Беларусь. На вакацыях шукаў на карце нейкае мястэчка, набываў квіток і ехаў туды. Хадзіў па вуліцах, глядзеў на старажытныя дамы, палацы, паркі. А наступнай раніцай ехаў ужо ў іншае мястэчка.
Акцёр тэатру і кіно, з 2002 г. служыць у Тэатры юнага гледача, у якім прымае ўдзел у спектаклях «Маленькі лорд Фаўнтлярой», «Тарас на Парнасе».
З 2006 вядучы тэлепраекту «Падарожжы дылетанта», «Новыя падарожжы дылетанта», «Прыгоды дылетанта» на тэлеканале «СТБ». З 2017 «Падарожжа дылетанта» выходзіць на партале TUT.BY.
Самымі дарагімі для сябе кнігамі лічыць Біблію і паэму «Новая зямля» Якуба Коласа.
Узнагароды
23 мая 2012 года, загадам міністра культуры РБ Паўла Латушкі, Юрый Жыгамонт узнагароджаны нагрудным знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі».
Па выніках галасавання, праведзеных газетай «Комсомольская правда в Белоруссии» прызнаны любімым тэлевядучым на тэлеканале «СТБ» 2010 года.
Ялпуг (рака)
Ялпуг (Ialpug, Ялпуг) — рака ў Малдове і Адэскай вобласці Украіны (нізоўі). Даўжыня 114 км, плошча басейна 3180 км².
Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Цэнтральнамалдаўскага ўзвышша, упадае ў возера Ялпуг. Даліна ў вярхоўі каньёнападобная у ніжнім цячэнні расшыраецца да 3,4-4 км. Пойма шырынёй 0,5-1,5 км, у ніжнім цячэнні маюцца забалочаныя ўчасткі. Рэчышча звілістае, улетку перасыхае. Жыўленне снегавое і дажджавое. Ледастаў няўстойлівы. Ваду выкарыстоўваюць для арашэння.
Пры ўпадзенні ракі ў возера Ялпуг — горад Балград.
Алергалогія
Алергалогія (ад ἄλλος — іншы, чужы,  — уздзеянне і — веды, слова, навука) — раздзел імуналогіі, навука аб прычынах узнікнення, механізмах развіцця, выяўленні, дыягностыцы і лячэнні алергічных рэакцый і алергічных хвароб. Падзяляецца на клінічную і эксперыментальную. Асноўныя задачы алергалогіі — вывучэнне тыпаў алергічных рэакцый, аўтаалергій і распаўсюджвання розных алергенаў (пылавых, хімічных, бактэрыяльных і інш.) у навакольным асяроддзі і інш.
Гліншчына
Глі́ншчына (, Глинщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Дунілавічы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Люмінесцэнтныя фарбы
Люмінесцэнтныя фарбы — фарбы на аснове люмінафора — фосфарэсцэнтнага пігмента, здольнага назапашваць светлавую энергію з працяглым перыядам паслясвячэння — фоталюмінесцэнцыі. Люмінесцэнтныя і флуарэсцэнтныя фарбы на аснове люмінафору — экалагічна чысты прадукт.
Пры дзённым святле надрукаваная фарбай выява свеціцца адным ці некалькімі колерамі свячэння: зялёным, жоўтым, фіялетавым, блакітным, аранжавым, сінім, чырвоным, ружовым.
У цемры выява або прадмет, апрацаваныя люмінесцэнтнай фарбай, пачынаюць аддаваць назапашаную на працягу светлавога дня (або штучнага асвятлення) энергію. У выніку можна атрымаць арыгінальныя малюнкі або светлавыя прадметы як у адзінкавых экземплярах, так і неабходнымі партыямі. Люмінесцэнтныя фарбы выкарыстоўваюцца ў розных сферах вытворчасці дэкараванай прадукцыі.
Віды люмінесцэнтныя фарбаў
Існуюць розныя віды люмінесцэнтных фарбаў у залежнасці ад матэрыялу, на які мяркуецца нанясенне:
Небяспека люмінесцэнтных фарбаў для чалавека і навакольнага асяроддзя
Паводле класіфікацыі небяспекі люмінесцэнтныя фарбы адносяцца да 4 класу.
Варта выконваць меры перасцярогі пры рабоце з лакафарбавых прадукцыяй. Рэкамендацыі:
Істотным аспектам пры працы з люмінесцэнтнымі фарбамі з’яўляецца іх правільная утылізацыя.
Ілья Леанідавіч Алексіевіч
Ілья Алексіевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Гомель» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец жодзінскага «Тарпеда», гуляў за гэты клуб да 2010 года. У сакавіку 2011 года перайшоў у «Гомель», дзе хутка стаў адным з асноўных паўабаронцаў. 4 жніўня таго ж года, гуляючы ў Лізе Еўропы, адкрыў лік сваім галам у еўракубках, паразіўшы браму турэцкага «Бурсаспора».
У лістападзе 2012 года перайшоў у барысаўскі БАТЭ. У сезоне 2013 спачатку выхадзіў на замену, але хутка стаў іграком стартавага складу. 18 жніўня 2013 года ў матчы супраць «Гомеля» атрымаў траўму, з-за якой адсутнічаў да кастрычніка, пасля вярнуўся ў асноўны склад.
Першую палову 2014 года правёў у аснове барысаўчан, але ўвосень стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. Першую палову сезона 2015 прапусціў з-за траўмы, з чэрвеня пачаў з’яўляцца на полі і хутка вярнуў месца ў складзе.
У студзені 2016 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з клубам грэчаскай Суперлігі «Панэталікос». Аднак, згуляў усяго тры матчы, пасля чаго атрымаў траўму і доўгі час не з’яўляўся на полі. У маі 2016 года кантракт з грэчаскім клубам быў разарваны па згодзе бакоў.
У другой палове 2016 года знаходзіўся без клуба, аднаўляючыся ад траўмы і набіраючы форму. У студзені 2017 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». Пачынаў сезон 2017 у якасці іграка асновы, аднак пазней з-за траўм стаў радзей з’яўляцца на полі. У жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду жодзінскаму «Тарпеда-БелАЗ». У складзе жодзінцаў хутка стаў асноўным апорным паўабаронцам, толькі амаль увесь кастрычнік 2017 года прапусціў з-за траўмы.
У студзені 2018 года, пакінуўшы «Шахцёр» у якасці свабоднага агента, падпісаў з «Тарпеда-БелАЗ» аднагадовы кантракт. У студзені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў жодзінскі клуб.
Неўзабаве пасля зыходу з жодзінскага клуба стаў трэніравацца з «Мінскам», з якім у лютым 2019 года падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2019 у якасці трывалага іграка асновы, аднак у ліпені атрымаў траўму, з-за якой да канца сезона амаль не з’яўляўся на полі. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск», аднак у маі 2020 года вярнуўся ў склад каманды. У ліпені 2020 года пакінуў сталічны клуб.
У ліпені 2021 года далучыўся да «Крумкачоў», з кастрычніка замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У сакавіку 2022 года стаў іграком «Гомеля», дзе таксама рэгулярна з’яўляўся ў аснове. У студзені 2023 года падоўжыў кантракт з гомельскім клубам.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі. Прымаў удзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане.
14 лістапада 2012 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Ізраіля.
Allium fedtschenkoi
Allium fedtschenkoi — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў заходнім Іране і паўночным Іраку.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
7 жніўня
7 жніўня — дзвесце дзевятнаццаты (дзвесце дваццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Залескі Бор
Зале́скі Бор (, Залеский Бор) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ханявіцкага сельсавета.
Сардэчна-лёгачная рэанімацыя
Сардэчна-лёгачная рэанімацыя (СЛР), кардыёпульманарнае уваскрашэнне (CPR), сардэчна-лёгачна-мазгавая рэанімацыя — сістэма мерапрыемстваў, накіраваных на аднаўленне жыццядзейнасці арганізма і вывядзенне яго з стану клінічнай смерці. Уключае ў сябе штучную вентыляцыю лёгкіх (штучнае дыханне) і непрамы масаж сэрца. Рашэнне аб пачатку СЛР прымаецца пры адсутнасці рэакцыі на раздражняльнікі і адсутнасці бачнага дыхання на працягу 10 секунд.
Пераварот 1948 года ў Чэхаславакіі
Пераваро́т 1948 года ў Чэхаславакіі (Únor 1948, Február 1948) — назва камуністычнага перавароту ў Чэхаславакіі 20-25 лютага 1948. Пасля прыходу да ўлады Камуністычнай партыі адбыўся пераход ад дэмакратыі да таталітарызму і далучэнне да сацыялістычнага блоку краін. У ЧССР 25 лютага быў святочным днём.
Перадумовы
Яшчэ з ваенных часоў чэхаславацкія камуністы дамагаліся ўлады ў дзяржаве: супрацоўнічалі з СССР, пасля 1945 намагаліся сарваць дзейнасць астатніх партый, аб’яднаных у г. зв. Народным фронце. На першых паваенных выбарах у 1946 годзе камуністы атрымалі ў Чэхіі 40 % галасоў; у Славакіі ж перамагла Дэмакратычная партыя з 62 % галасоў. Разам з сацыял-дэмакратамі камуністы сфарміравалі парламенцкую большасць і паступова атрымалі кантроль над паліцыяй, войскам і работніцкімі арганізацыямі. 2 ліпеня 1946 старшыня КПЧ Клемент Готвальд стаў прэм’ер-міністрам.
13 лютага 1948 года з МУС былі звольнены 8 старэйшых афіцэраў-некамуністаў, што Нацыянальна-сацыялістычная партыя палічыла зачысткай ад непажаданых элементаў і запатрабавала прадаставіць справаздачу пра дзейнасць МУС. Калі міністэрства адмовілася выканаць патрабаванні ўраду, міністры ад Нацыянальна-сацыялістычнай, Народнай і Дэмакратычнай партый падалі ў адстаўку, каб дабіцца роспуску ўраду. Аднак Сацыял-дэмакратычная партыя і два беспартыйныя міністры адмовіліся падтрымаць гэта рашэнне. Таму ўрад Клемента Готвальда працягнуў працу і запатрабаваў ад прэзідэнта Бенеша замяніць 12 выбылых (з 26 членаў кабінета) новымі.
Хада падзей
Скарыстаўшыся момантам, кампартыя пачала ладзіць па ўсёй краіне масавыя мітынгі і страйкі ў падтрымку свайго пункту гледжання. Найбуйнейшым мерапрыемствам стаў мітынг на Старамесцкім плошчы Прагі 21 лютага, калі, нягледзячы на анамальна халоднае надвор’е (-25 градусаў), сышліся больш за 100 000 чалавек. Кампартыя пачала ствараць уласныя ўзброеныя аддзелы — народную міліцыю — і браць пад ахову масты, стратэгічныя аб’екты сталіцы на падставе чутак пра пагрозу «ўзброенага путчу».
З 23 лютага пачаліся арышты членаў партый, да якіх належалі адстаўленыя міністры, і ператрусы ў іх хатах. Астатнія партыі Народнага фронту ўсё яшчэ спадзяваліся на развязанне крызісу з дапамогай прэзідэнта Бенеша, які абвясціў, што не саступіць патрабаванням камуністаў. На яго падтрымку ў Пражскім Градзе прайшоў дзесяцітысячны студэнцкі мітынг.
На наступны дзень, 24 лютага, адбылася ўсеагульная забастоўка, у якой удзельнічалі больш за 2,5 мільёны чалавек. Запланаваная спярша як маніфестацыя з сацыяльнымі і эканамічнымі патрабаваннямі, яна ператварылася ў акцыю падтрымкі камуністаў. Кіраўніцтва Сацыял-дэмакратычнай, Нацыянал-сацыялістычнай і Народнай партый было замененае на пракамуністычнае.
25 лютага мітынг у Празе працягваўся, і ў другой палове Эдвард Бенеш падпісаў адстаўку некамуністычных міністраў і даў згоду на прызначэнне замест іх прадстаўнікоў кампартыі.
Вынікі
27 лютага новы ўрад быў прыведзены да прысягі. Адразу пачаліся ганенні на апазіцыянераў, каля 250 000 членаў партый былі пазбаўлены працы, вымушаныя былі эміграваць каля 3000 чалавек.
Ацэнкі
Лютаўскія падзеі 1948 года ў Чэхаславакіі маюць шырокі спектр ацэнак:
Чарлі Уотс
Чарлз Роберт Уотс (Charles Robert Watts;,  — , ) — барабаншчык брытанскага рок-гурта «The Rolling Stones».
Удзельнік «The Rolling Stones» з 1963 года. Усяго за некалькі тыдняў да смерці ў 2021 годзе Чарлі Уотс меўся ехаць у тур з гуртом, але быў вымушаны адмовіцца ад гэтага ў сувязі з праблемамі са здароўем.
Бяхцеева (Сычоўскі раён)
Бяхцеева (Бехтеево) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах администрацыйны цэнтр Бяхцееўскага сельскага паселішча.
Латыгальскі сельсавет (Сенненскі раён)
Латы́гальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Латыгаль.