cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лай Дайхан
Гісторыя
Паўночная і Паўднёвая Карэя накіравалі сваіх вайскоўцаў на дапамогу сваім ідэалагічным саюзнікам падчас вайны ў В’етнам, хоць колькасць салдат узброеных сіл Рэспублікі Карэі была больш. Яшчэ ў пачатку 1954 года прэзідэнт Паўднёвай Карэі Лі Сын Ман прапанаваў накіраваць войскі ў В’етнам, але яго прапанова была адхілена Дзярждэпартаментам ЗША. Праз 10 гадоў першыя паўднёвакарэйскія грамадзяне прыбылі ў В’етнам, але яны з’яўляліся некамбатантамі: дзесяць інструктараў тхэквандо, трыццаць чатыры афіцэры і дзевяноста шэсць вайсковых медыкаў. У агульнай складанасці, у перыяд з 1965 па 1973 год, 312853 паўднёвакарэйскіх салдат прайшлі праз вайну ў В’етнаме. Міністэрства культуры і камунікацый В'етнама лічыць, што паўднёвакарэйскія салдаты забілі парадку 41 400 ваеннаслужачых В’етнамскай народнай арміі і 5000 грамадзянскіх асоб. Паўднёвакарэйскія войскі неаднаразова абвінавачваліся ў ваенных злачынствах і пакінулі ў краіне тысячы дзяцей ад в’етнамскіх жанчын пасля вываду кантынгенту.
Прабачэнні Паўднёвай Карэі
Амерыканскі палітык Норм Коўлман 13 кастрычніка 2015 года папрасіў прэзідэнта Паўднёвай Карэі Пак Кын Хе публічна прынесці прабачэнні в’етнамскім жанчынам, якіх згвалцілі паўднёвакарэйскія ваенныя. Коўлман сказаў: «Тое, што здарылася з гэтымі жанчынамі, многія з якіх страцілі сваю нявіннасць ад рук паўднёвакарэйскіх салдат, з’яўляецца адной з найвялікшых неапісальных трагедый вайны ў В’етнаме».
У відэа, апублікаваным на YouTube 30 лістапада 2015 года, амерыкана-в’етнамскі палітык Джозеф Цаа заявіў, што ўрад Паўднёвай Карэі яшчэ не адказаў на пытанне пра Лай Дайхан.
9 чэрвеня 2017 года ўрад В’етнама падаў афіцыйны пратэст у пасольства Паўднёвай Карэі ў дачыненні да афіцыйнай прамовы, прысвечанай Дню памяці Паўднёвай Карэі 8 чэрвеня 2017 года, у якой гаварылася пра ветэранаў, якія ўдзельнічалі ў вайне ў В’етнаме. «Мы просім Урад Паўднёвай Карэі не прадпрымаць ніякіх дзеянняў і не рабіць заяў, якія могуць нанесці шкоду в’етнамскаму народу або негатыўна паўплываць на сяброўскія адносіны паміж дзвюма краінамі» — заявіў у сваёй заяве прадстаўнік міністэрства замежных спраў В’етнама Ле Тхі Тую Ганс.
Кальватонэ
Кальватонэ (Calvatone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1294(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 96 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 26030. Тэлефонны код — 0375.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio.
Цыёнай
Цыё́най (Cijonai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана ў Аўкштайцкім нацыянальным парку, за 2 км на ўсход ад Лінкмяніса.
NGC 6135
NGC 6135 (іншыя абазначэнні — MCG 11-20-8, ZWG 320.15, PGC 57580) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цэнтральнаўкраінскі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
Цэнтральнаўкраінскі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Крапіўніцкім.
Леніна (Буда-Кашалёўскі раён)
Ле́ніна (, Ленино) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 6 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 42 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Буда-Кашалёва. Планоўка складаецца з ледзь выгнутай кароткай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай няшчыльна драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1925 годзе ў Дуравіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Імя У. І. Леніна», працавала гамарня. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 22 жыхара вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Дуравіцкі» (цэнтр — вёска Дуравічы).
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дуравіцкага сельсавета.
Агрэст
Агрэ́ст, Агрэ́ст адхі́лены, Аграст (Ribes grossularia, Ribes uva-crispa) — від кветкавых раслін, сямейства, роду , падроду , які часам разглядаюць як асобны род:.
Пашырэнне
Дзікі агрэст зрэдку трапляецца па схілах, сярод хмызнякоў. Вырошчваецца ў краінах умеранага клімату. У Беларусі пашыраны агрэст звычайны, ці еўрапейскі — родапачынальнік большасці культурных сартоў. Як ягадная культура вядомы на тэрыторыях усходніх славян з XI стагоддзя. Набыў шырокае распаўсюджанне ў Беларусі ў XIX стагоддзі, калі пачалі культывавацца заходнееўрапейскія сарты.
Агратэхніка
Пладанасіць пачынае на трэці год. Размнажаецца насеннем, чаранкамі, парасткамі. Добра расце на ахаваных ад халодных вятроў участках з дастаткова вільготнымі, угноенымі сугліністымі глебамі.
Асноўныя шкоднікі і хваробы
Сярод шкоднікаў пільшчыкі (у тым ліку Pteronidea ribesi і Nematus ribesii),, Zophodia grossulariella.
Хваробы: сопкая раса, іржа,, септарыёз.
Таксанамія
Від Агрэст уваходзіць у род сямейства  парадку.
Выкарыстанне
У ежу ідуць ягады круглай ці падоўжанай формы, часам пакрытыя валаскамі. Ягады змяшчаюць да 9 % цукроў (фруктоза і глюкоза), арганічныя кіслоты, мінеральныя рэчывы (фосфар, жалеза, кальцый, да 260 мг% калію, медзь), пектынавыя і дубільныя рэчывы, 30 мг% вітаміну C (не менш чым у лімоне), карацін, вітаміны B1, P, E.
Найбольш традыцыйнымі лічацца гатункі англійскі жоўты (ягады зеленавата-жоўтыя на пачатку выспявання, спелыя ягады маюць бурштынава-жоўты колер), варшаўскі (спелыя ягады маюць чырвоны колер), зялёны бутэлечны (цёмна-зялёныя ягады з чырванавата-карычневымі кропкамі па жылках, не маюць валаскоў). Спажываюць у сырым выглядзе (толькі спелыя, мяккія, з характэрным для гатунку колерам). Прыдатны для гатавання джэмаў, канфіцюраў, жэле, мармеладаў, кампотаў, сочыва, павідла, засушкі (для гатавання лепш падыходзяць недаспелыя, яшчэ цвёрдыя ягады). Сушаны агрэст ужываюць для мясных і рыбных соусаў. Таксама з агрэсту робяць шыпучае віно, наліўкі. У «Літоўскай гаспадыні» згадваецца спосаб захавання агрэсту на зіму. Захаваны агрэст выкарыстоўваюць для пенак: ягады агрэсту вараць у вадзе да мяккасці, праціраюць праз сіта, атрыманым мармеладам запраўляюць пенкі, узбітыя з бялкоў, дадаўшы ваніль.
Юцкі
Юцкі́ (, Юцки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Навасадскага сельсавета (у 1932—1936 гадах Навасадскі нацыянальны польскі сельсавет). У 1990—2011 гадах цэнтр Дзямідавіцкага сельсавета.
Падарожжа
Падаро́жжа — перамяшчэнне па якой-небудзь тэрыторыі або акваторыі з мэтай іх вывучэння, а таксама з агульнаадукацыйнымі, пазнавальнымі, спартыўнымі і іншымі мэтамі.
Да XIX стагоддзя падарожжы былі адным з асноўных крыніц атрымання звестак аб тых ці іншых краінах (іх прыродзе, насельніцтве, гісторыі, гаспадарцы), агульным характары і абрысе паверхні Зямлі.
Ад антычнага часу захаваліся апісанні падарожжаў Герадота, навукоўцаў, якія суправаджалі Аляксандра Македонскага ў яго паходах. Класічны прыклад падарожжа Сярэднявечча - вандраванні Марка Пола і Афанасія Нікіціна. Падарожжа з рэлігійнымі мэтамі (для пакланення святыням, наведвання святых месцаў) у Сярэднія стагоддзі атрымала назву «паломніцтва». Эпоха Вялікіх геаграфічных адкрыццяў характэрная многімі падарожжамі, якія ў корані змянілі ўяўленне аб планеце.
Пазней вялікае значэнне для пашырэння ведаў аб Зямлі мелі падарожжы Д. Лівінгстана і Г. Стэнлі, Н. М. Пржавальскага і іншых; аднак ужо Пржэвальскі называў свае падарожжы навуковымі рэкагнасцыроўкамі, так як яны маглі задаволіць толькі запыты першаснага і агульнага знаёмства з асаблівасцямі той ці іншай тэрыторыі. Таму ўжо ў XVIII-XIX стст., па меры паглыблення даследаванняў, канкрэтызацыі і спецыялізацыі навуковых мэтаў і задач, падарожжы сталі набываць характар навуковых экспедыцый.
З сярэдзіны XX стагоддзя, у сувязі з бурным развіццём турызма, тэрмін «падарожжа» стаў пазначаць любую паездку, здзейсненую ў нейкай меры самастойна, незалежна ад турыстычнай кампаніі. Падарожнікамі ў цяперашні час называюць людзей, якія ўдзельнічаюць у самастойных, часцяком авантурных, паездках (напрыклад, Т. Хеердал, Ю. А. Сянкевіч, Ф. П. Конюхаў). Падарожжа з прынцыповым адмаўленнем ад паслуг турыстычнай кампаніі называецца «бэкпэкінг» (ад backpacking).
Камізана
Камізана (Camisano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1223 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 122 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0373.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Battista.
ЗіУ-9
ЗІУ-9 (таксама ЗІУ-682) — савецкі высокападлогавы тралейбус вялікай умяшчальнасці для ўнутрыгарадскіх пасажырскіх перавозак. Абрэвіятура ЗіУ паходзіць ад поўнай назвы завода-вытворцы (Ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга Тралейбусны Завод імя Урыцкага), размешчанага ў г. Энгельса Саратаўскай вобласці (у цяперашні час ЗАТ «Тролза»). Гэтая мадэль тралейбуса знаходзіцца ў серыйнай вытворчасці з 1972 года па цяперашні час, перажыўшы некалькі мадэрнізацый. Вялікі аб’ём выпуску ЗІУ-9 дазволіў яму стаць дамінуючай мадэллю тралейбуса ў Савецкім Саюзе, пачынаючы з канца 1970-х гадоў. Гэты статус у значнай ступені захоўваецца і ў сучаснай Расіі. У 1990-х гадах на аснове ЗІУ-9 іншыя вытворцы тралейбусаў, арганізаваныя пераважна на базе рамонтных заводаў, распрацавалі свае варыянты гэтай машыны (так званыя «клоны»). Усяго было пабудавана больш за 42 000 тралейбусаў сямейства ЗІУ-9, што дазволіла ім стаць самай шматлікай мадэллю тралейбуса ў свеце.
Тэхнічнае прыстасаванне
ЗІУ-9 з’яўляецца высокападлогавым тралейбусам вялікай умяшчальнасці для ўнутрыгарадскіх пасажырскіх перавозак. Яго стальной зварной корпус манціруюцца на сталёвым каркасе, які складаецца з трубчата рамы складанай прасторавай формы, папярочных ферм і падоўжных лонжеронов. Корпус мае тры дзверы — адну вузкую у насавой ўскраек і дзве шырокія — у сярэдзіне і кармавой ўскраек. Дзверы шырмавыя, адкрываюцца і закрываюцца аўтаматычна з кабіны вадзіцеля электрапрывадам (з 1990 года — пнеўмапрывадам).
Сістэма кіравання токам праз цягавы электрарухавік (Тэд) реостатная аўтаматычная ўскосная (групавы кантролер). Усе камутацыі сілавых ланцугоў з пускотормозных супраціў і Тэд выконваюцца службовым низковольтным электраматор. Пускотормозные супраціву абмяжоўваюць ток праз Тэд, такім чынам кіруецца хуткасць яго кручэньня і развіваецца ім крутоўны момант. ЗІУ-9 аснашчаны матор-генератарам для пераўтварэння уваходнага пастаяннага напружання 550 У ў низковольтное службовае 24 В. Гэта пераўтварэнне з’яўляецца вельмі простым — электраматор на 550 У круціцца соосный з ім генератар на 24 В. Недахопам такога рашэння з’яўляецца пастаянны шум ад які працуе матор-генератара. Аднак добрая змазка і центровка матор-генератара дазваляюць панізіць шум да памяркоўнай ўзроўню. Акрамя гэтага, матор-генератар абсталяваны вентылятарам, якія служаць для больш эфектыўнага астуджэння пуска-тармазных реостатов. Низковольтная сістэма ўключае ў сябе згадвалася вышэй групавы кантролер, вонкавае і ўнутранае асвятленне і сігналізацыю, прывады дзвярэй і 2 акумулятарныя батарэі. Дзякуючы падзелу узроўняў напружанняў, рэзка змяншаецца небяспека паразы пасажыраў і вадзіцеля электрычным токам. Усе электраабсталяванне ўнутры пасажырскага салона і кабіны вадзіцеля працуе ад бяспечнага напружання 24 В. Сілавыя 550-вольтавую ланцугу і агрэгаты першапачаткова размешчаны пад падлогай. Аднак нізкая электрабяспекі падобнага рашэння прывяла да таго, што падчас мадэрнізацый абсталяванне было перанесенае на дах тралейбуса, а таксама ў шафу за спіной вадзіцеля. Падчас капітальна-аднаўленчага рамонту тралейбусаў папярэдніх выпускаў ва ўмовах дэпо або рамонтных заводаў, высакавольтнай абсталяванне таксама часта выносіцца на дах.
Тармазная сістэма ЗІУ-9 уключае ў сябе электрадынамічны, механічны і пнеўматычны тармазы. Для забеспячэння работы апошняга машына аснашчана пневмокомпрессором.
Аляксандр Завіша
Аляксандр Завіша (Aleksander Zawisza; 12 снежня 1896, Панявежыс — 27 сакавіка 1977, Лондан) — польскі дыпламат, палітык і юрыст, кіраўнік ўрада Польшчы ў выгнанні.
NGC 6136
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валачобны абрад
Валачобны абрад — абыход дамоў у велікодную нядзелю, суправаджаны выкананнем валачобных песень. Вядомы пераважна на тэрыторыі паўночнай, паўночна-заходняй і цэнтральнай Беларусі, а таксама ў прылеглых раёнах польскага Падляшша, у Віленскай, Пскоўскай, Смаленскай абласцях, часткова — у Калужскай, Арлоўскай, Чарнігаўскай абласцях. Назва абраду звязана з дзеясловам валачыць — валачыцца ў значэнні ісці, брысці, хістацца (пар. тыповы песенны зачын: «Валачобнiчкi валачыліся ...»). Абрад блізкі да калядавання і вьюнишнику — у Чэхіі валачобныя песні так і называюцца — koleda.
Валачобнікі
Удзельнікі абраду — мужчынскія групы, якія складаюцца з 8-10 (часам да 20) чалавек. У асноўным гэта мужчыны сярэдніх гадоў і маладыя хлопцы. Толькі зрэдку да іх маглі далучыцца старыкі і замужнія жанчыны, а дзяўчаты і дзеці не ўдзельнічалі зусім. У адрозненне ад калядных груп, сярод валачобнікаў не было ражаных. Узначальваў дружыну «пачынальнік» або «запявала», які кіраваў усім ходам абраду, падбіраў песенны рэпертуар, сам пачынаў спевы, прымаў узнагароду ад гаспадароў. Яму дапамагалі музыканты (з дудой і скрыпкай) і «мехоноша» («мехоножыч»), у абавязкі якога ўваходзіла нашэнне мяшка з атрыманымі за спевы прадуктамі. Усе астатнія члены дружыны («падхватнікі») хорам выконвалі прыпеў валачобную песень.
ГАЗ-АА
ГАЗ-АА (вядомы таксама як  «палу́тарка») — савецкі грузавы аўтамабіль, грузападымальнасцю 1,5 т. Выпускаўся з 1932 па 1950 год. Усяго выпушчана 985.000 асобнікаў ГАЗ-АА, ГАЗ-ММ і іх мадыфікацый.
Першапачаткова ўяўляў сабой ліцэнзійную копію амерыканскага грузавіка Ford Model АА узору 1929, але пасля неаднаразова быў мадэрнізаваны.
У перыяд свайго выпуску аўтамабілі ГАЗ-АА і ГАЗ-ММ з'яўляліся самымі распаўсюджанымі ў СССР. Да 1951 года кожны другі выраблены ў СССР аўтамабіль быў стандартным бартавым грузавіком ГАЗ-АА.
Супрацоўніцтва з Ford Motors Company
Неабходнасць у масавым грузавым аўтамабілі ўзнікла ў Савецкім Саюзе ў канцы 1920-х гадоў. Першыя амерыканскія грузавыя аўтамабілі пачалі паступаць у СССР ужо ў першай палове 1928 года. У 1928—1929 гадах ўзоры аўтамабіляў «Форд АА» прайшлі ўсебаковыя выпрабаванні з мэтай выбару аптымальнай канструкцыі для вытворчасці.
З канца 1928 года пачаліся перамовы прадстаўнікоў СССР з Ford Motor Company і GMC. Дарэчы, перамовы былі і з іншымі кампаніямі аб продажы ліцэнзіі на выпуск падобных аўтамабіляў, але яны неслі хутчэй функцыю псіхалагічнага ўздзеяння на Форд дзеля атрымання больш выгадных умоў пагаднення.
У выніку ў Дзірборне (ЗША) 31 мая 1929 года быў падпісаны дагавор тэрмінам на 9 гадоў. З боку СССР дагавор быў падпісаны намеснікам старшыні ВСНГ СССР В.Межлаўкам і старшынёй «Амторга» С. Г. Бронам, а з амерыканскага боку — Генры Фордам.
Паводле дамовы савецкі бок атрымаў ад Ford Motor Company тэхнічную дапамогу пры пабудове і пуску новага завода, права на навучанне ў ЗША савецкіх спецыялістаў і практыкантаў ў колькасці 50 чалавек штогод. Таксама па дамове, у СССР за два гады павінны былі пабудаваць завод з поўным цыклам вытворчасці аўтамабіляў мадэляў «А» і «АА», а таксама некаторых мадыфікацый на іх базе. Савецкі бок таксама абавязаўся паведамляць Форду аба ўсіх паляпшэннях ў мадэлі, якія ўводзяцца савецкімі інжынерамі. У якасці аплаты савецкі бок браўся набыць на працягу чатырох гадоў 72.000 камплектаў дэталяў, з якіх да моманту пуску новага завода будзе праводзіцца зборка. Агульная сума паставак — 72 млн савецкіх рублёў (30 млн. долараў).
У 1935 годзе супрацоўніцтва ГАЗа і Ford Motor Company было спынена.
Ford Model AA
Першая сотня аўтамабіляў была сабрана ў СССР у Харкаве ў снежні 1929 года.
НАЗ-АА / ГАЗ-АА / ГАЗ-ММ
29 студзеня 1932 года з канвеера Ніжагародскага аўтамабільнага завода (цяпер Горкаўскі аўтамабільны завод) сышоў першы грузавы аўтамабіль НАЗ-АА. Першыя тры з паловай тысячы машын НАЗ-АА з-за недахопу штампавальнага абсталявання былі выпушчаныя з кабінай на драўляным каркасе, абшытым фанерай.
З кастрычніка 1932 машына атрымала паўнавартасную металічную кабіну і практычна ў нязменным выглядзе выпускалася дзесяць гадоў.
У 1938 годзе ГАЗ-АА падвергнуўся мадэрнізацыі — быў усталяваны больш магутны рухавік, уніфікаваны з легкавой мадэллю ГАЗ-М-1. Мадэрнізаваны аўтамабіль атрымаў пазначэнне ГАЗ-ММ. Па сутнасці, ГАЗ-ММ уяўляў мадыфікацыю з новым рухавіком і каробкай перадач. У 1940 годзе абодва варыянты «палутаркі» выпускаліся паралельна, а цалкам на мадэль ММ завод перайшоў толькі ў 1942 годзе, калі была згорнутая вытворчасць легкавых аўтамабіляў. Знешніх адрозненняў паміж ГАЗ-АА і ГАЗ-ММ не было.
У 1939 годзе зборку «палутарак» перадалі з КІМа на былы Растоўскі аўтарамонтны завод.
ГАЗ-ММ-В
Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны з-за недахопу тонкай халоднакатанай сталі і шэрагу камплектуючых, якія пастаўляліся іншымі прадпрыемствамі, канструкцыя ГАЗ-ММ была перагледжана зыходзячы з сыравінных і тэхналагічных магчымасцяў ваеннага часу. Спецыяльныя індэксы спрошчаным аўтамабілям не прысваіваліся, аднак часта ўжываецца ўмоўнае пазначэнне ГАЗ-ММ-В.
З 1943 года паступова пачалі вяртаць аўтамабілю яго камплектнасць. Вярнуліся дзверы — спачатку дашчаныя, а пазней і стандартныя металічныя. Вярнуліся пярэднія тармазы, бампер, фара. Да канца вайны машына практычна здабыла сваё першапачатковае грамадзянскае аблічча, аднак да канца выпуску так і засталіся гнутыя пярэднія крылы і дах, абабіты дэрмацінам.
За гады вайны Горкаўскі аўтазавод вырабіў 102.300 грузавікоў.
Пасля вайны
У 1947 годзе, каб часткова разгрузіць Горкаўскі аўтазавод, частку машынакамплектаў пачалі адпраўляць для зборкі ва Ульянаўск, дзе пасля наладзілі і поўны цыкл вытворчасці.
На ГАЗе апошняя «палутарка» сышла з канвеера 10 кастрычніка 1949 года. З 1932 года на Горкаўскім аўтазаводзе было выпушчана 829.808 аўтамабіляў ГАЗ-АА і ГАЗ-ММ. Пасля выпуск да 1951 года працягваўся ва Ульянаўску.
Усяго было выпушчана 985.000 асобнікаў ГАЗ-АА, ГАЗ-ММ і іх мадыфікацый.
ГАЗ-410
ГАЗ-410 (на пачатку выпуску меў назву ГАЗ-С1) — самазвал на шасі ГАЗ-АА і ГАЗ-ММ, грузападымальнасць 1,2 т. Аўтамабіль меў ўсталяваны на скарочанай раме металічны кузаў, які адкідваўся назад пад уздзеяннем сілы цяжару.
З 1936 па 1950 год быў выраблены 13.751 аўтамабіль. У цяперашні час вядомы толькі адзін ацалелы асобнік ГАЗ-410.
ГАЗ-ААА
ГАЗ-ААА — трохвосевы (6х4) грузавы аўтамабіль падвышанай праходнасці, грузападымальнасць 2,0 т. Выпускаўся з 1934 па 1943 год. Выпушчана 37.373 аўтамабіля ГАЗ-ААА.
Хоць фармальна ГАЗ-ААА быў уніфікаваны з ГАЗ-АА, але фактычна з'яўляўся новай машынай — дэталі ГАЗ-ААА на 80 % адрозніваліся ад дэталяў ГАЗ-АА, што было выклікана неабходнасцю адмовы ад стандартных агрэгатаў з мэтай узмацнення тых ці іншых частак. Арыгінальнымі былі: рама, масты і падвеска вазку, карданныя валы, радыятар, грузавая платформа і інш.
На базе ГАЗ-ААА серыйна таксама выпускаліся штабны аўтобус ГАЗ-05-193 (1936—1945), а таксама серыйныя бранеаўтамабілі БА-6 (1936—1938, 394 адз.), БА-10А (1938—1939) і БА-10М (1939—1941, сумарна 3.331 адз.).
ГАЗ-44
ГАЗ-44 — газабалонавая версія на звадкаваным нафтавым газе. Балоны з газам размяшчаліся пад грузавой платформай. Першы савецкі серыйны аўтамабіль, што працуе на газавым паліве. Выпушчаны малой прамысловай партыяй у 1939 годзе.
Падвышанай праходнасці
Рухач аўтамабіля ўяўляў сабой дзве пары двускатных колаў з цэпавым прывадам ад стандартнага задняга моста і здымнай прагумаванай стужкай з фрыкцыйным зачапленнем аб шыны.
У 1939—1940 гг. было выраблена 2.015 усюдыходаў.
Канструкцыя
Асновай ГАЗ-АА служыла ланжэронавая рама, на якой усталёўваліся даволі лёгкія кузаў і кабіна. Пярэдняя частка кабіны (крылы, капот і рашотка радыятара) была ўніфікаваная з аўтамабілем ГАЗ-А.
Пад капотам размяшчаўся радны 4-цыліндравы рухавік з рабочым аб'ёмам 3,3 літра, які развіваў магутнасць 42 к.с. Падача паліва з бензабаку ажыццяўлялася самацёкам.
Скрынка перадач была чатырохступеністай без сінхранізатараў. Пярэдняя і задняя восі былі падвешаныя да рамы праз рысоры: спераду стаяла адна папярочная, ззаду — дзве падоўжныя: перавернутая рысора замацаваная цэнтрам на раме, пярэднім канцом праз завушніцу — да рамы, а заднім канцом — да моста. Тармазы — механічныя з тросавым прывадам на ўсе колы.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны
Напярэдадні вайны ГАЗ-АА складаў 67 % усяго аўтапарка савецкай арміі. На 23 чэрвеня 1941 года ў Чырвонай арміі налічвалася 151.000 «палутарак». Да таго ж, з пачаткам вайны на фронт была дадаткова мабілізавана чвэрць ад агульнага ліку аўтамабіляў.
Маштабная мабілізацыя грузавога транспарту дала магчымасць у самыя кароткія тэрміны перакінуць з аддаленых куткоў краіны вялікія падмацаванні ваенных частак. У кузаве ГАЗ-АА можна было перавозіць 16 чалавек. Для перавозкі байцоў звычайныя грузавыя платформы абсталёўваліся здымнымі папярочнымі лаўкамі. Пры транспарціроўцы грузаў яны ўкладваліся на дно кузава. На ГАЗ-АА ставілі чатыры такіх лаўкі. У непагадзь кузаў накрываўся тэнтам. Калі на аўтамабілі перавозілі станкавы кулямёт, то колькасць пасадачных месцаў памяншалася на два, а пры перавозцы яго ў баявым палажэнні — на чатыры. Пры неабходнасці грузавік мог перавозіць і зброю: у кузаве ГАЗ-АА размяшчалася палкавая гармата з перадком і разлікам.
ГАЗ-AA і ГАЗ-ММ таксама шырока ўжываліся і ў якасці шасі для спецнадбудоў. У кузавах гэтых машын усталёўвалі буйнакаліберныя кулямёты ДШК, счацвяроныя зенітныя ўсталёўкі «4М», першыя сістэмы запуску турбарэактыўных снарадаў МТВ, а шасі выкарыстоўваліся для палявых рамонтных майстэрняў тыпу А (ПМ-3), палівазапраўшчыкаў БЗ-42, бензаперапампоўваючых станцый БПС, сістэм радыёвыяўлення РУС-1, электрастанцый, аэрадромных стартэраў, аэрастатных лябёдак і інш.
Санітарныя аўтобусы ГАЗ-55 паўсюдна выкарыстоўваліся для перавозкі параненых. Выключна важную ролю ГАЗ-АА сыграў падчас блакады Ленінграда — «палутарка» была асноўным транспартам Дарогі жыцця — лядовай трасы, якая злучала Ленінград з Вялікай зямлёй. Дзякуючы сваёй лёгкай вазе, грузавікі курсіравалі па лёдзе Ладажскага возера да самага пачатку таяння, дастаўляючы грузы ў блакаваны горад, у той час як больш цяжкія машыны правальваліся пад лёд і танулі. Забяспечваючы сувязь абложанага горада з навакольным светам, грузавікі штодня перавозілі ў абодва бакі каля 6 тыс. тон грузаў.
На аўтамабілі лягла асноўная нагрузка па дастаўцы ў акружаны Ленінград прадуктаў харчавання і боепрыпасаў і вывазу з яго знясіленых людзей. Толькі ў 1941 годзе было эвакуявана больш за 0,5 млн чалавек, дастаўлена прадуктаў харчавання і фуражу — больш за 271 тыс. тон, боепрыпасаў і ўзбраення — 32 тыс. тон, гаручазмазачных рэчываў — 35 тыс. тон, вугалю — 23 тыс. тон. Усяго — 361 тыс. тон розных грузаў.
Эксплуатацыя
У 1932—1950 гадах ў народную гаспадарку краіны і войска паступіла 908.000 стандартных грузавікоў ГАЗ-АА. З іх 40 тысяч былі ў выглядзе шасі для розных спецыяльных установак, ільвіная доля якіх прыйшлася на хлебныя фургоны, пажарныя лінейкі, перасоўныя майстэрні. Яшчэ 37 тысяч машын было сабрана ў выглядзе газагенератарных і газабалонавых версій.
Пасля зняцця з вытворчасці, аўтамабіль яшчэ 5 год знаходзіўся на ўзбраенні Савецкай Арміі. Асобныя экзэмпляры ГАЗ-АА і ГАЗ-ММ эксплуатаваліся аж да 70-х гадоў.
Нарва
Нарва (Narva) — горад у Эстоніі, уваходзіць у склад павета Іда-Віру, трэці па колькасці насельніцтва горад у краіне. Горад размешчаны на мяжы з Расіяй насупраць Івангорада, за 140 км на захад ад Санкт-Пецярбурга і за 210 км на ўсход ад Таліна. Нацыянальны склад: рускія — 88 %, іншыя народы (беларусы, украінцы, татары, армяне, немцы) — 7,5 %, эстонцы — 4,5 %.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1171 годзе ў Наўгародскім летапісе. У пачатку XIII стагоддзя вядома як сяло Нарвія. У 1220—1346 гадах Нарва належала Даніі, а затым (да 1558 года) — Лівонскаму ордэну. У час Лівонскай вайны 1558—1583 гадоў была ўзята рускімі войскамі (11 мая 1558 года), а ў 1581 годзе захоплена Швецыяй. У пачатку Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў руская армія аблажыла Нарву, але 19 лістапада ў Нарвскай бітве была разбіта шведскімі войскамі. 9 жніўня 1704 года рускія войскі ўзялі Нарву. Пасля заснавання крэпасцей Кранштат і Свеаборг Нарва страціла сваё стратэгічнае значэнне. У 1704—1722 гадах павятовы (пазней заштатны) горад Пецярбургскай губерні. Да сярэдзіны XIX стагоддзя ‒ буйны цэнтр тэкстыльнай прамысловасці. У лютым — сакавіку 1918 года атрады Чырвонай Арміі спынілі пад Нарвай наступ кайзераўскіх войскаў, якія акупавалі горад з 4 сакавіка па 28 лістапада 1918 года. 29 лістапада ў Нарве абвешчана Эстонская савецкая рэспубліка. З студзеня 1919 года ў складзе Эстоніі. З 21 ліпеня 1940 года горад Эстонскай ССР, якая ўвайшла 6 жніўня 1940 года ў склад СССР. З 17 жніўня 1941 года па 25 ліпеня 1944 года Нарва была акупаваная нацысцкімі войскамі.
Ленінскі (Буда-Кашалёўскі раён)
Ле́нінскі (, Ленинский) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 19 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 36 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Чабатовічы — Уваравічы. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1926 годзе ў Чабатовіцкім сельсавеце Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Ленінец», працавала гамарня. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 22 жыхара вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Чабатовічы» (цэнтр — вёска Чабатовічы).
Масты Кіева
У горадзе Кіеве пабудаванае сем мастоў праз Дняпро. Акрамя гэтага, у горадзе ёсць некаторая колькасць невялікіх мастоў, пабудаваных над прытокамі Дняпра. Першы наплаўны мост быў збудаваны ў 1115 годзе. "Того же лѣта устрои мостъ чересъ Днѣпръ (Аповесць мінулых часоў)"
Аўтамабільныя
50.4425°N, 30.56417°W
Камень-волат
Камень-асілак, або Камень-волат  — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1971), знаходзіцца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Васявічы Дзятлаўскага раёна.
Апісанне
Валун сярэднезярністага граніту рапаківі. Даўжыня 3,4 м, шырыня 2,5 м, вышыня над паверхняй 1,5 м, глыбіня залягання пад зямлёй каля 2 м, у абводзе 9,3 м, аб'ём 12, маса каля 32 т. Прынесены ледавіком каля 200—120 тыс. гадоў да н.э. з Выбаргскага масіву.
Арцемій Андрэевіч Лебедзеў
Арцемій Андрэевіч Лебедзеў (нарадзіўся 13 лютага 1975, Масква, Расія) — расійскі дызайнер, сын Таццяны Талстой.
Палацца Кантарыні дэль Бавола
Палацца Кантарыні дэль Бавола (Palazzo Contarini del Bovolo) — палац у Венецыі, у раёне Сан-Марка.
Гісторыя
Палац быў пабудаваны ў 1499 годзе для П’етра Кантарыні. Галоўная асаблівасць палаца — ажурная вітая лесвіца (архітэктар Джавані Кандзі). Лесвіца вядзе на аркаду, з якой адкрываецца чароўны панарамны від на гарадскія дахі. У наш час лесвіца аднаўляецца і зачынена для наведвання. Палац размешчаны ў мала наведвальным завулку каля Кампа Манін, недалёка ад моста Рыяльта.
Сняданне ў Тыфані (раман)
«Сняданне ў Тыфані» (Breakfast at Tiffany's) — самы знакаміты раман амерыканскага пісьменніка Трумэна Капотэ. Упершыню апублікаваны ў 1958 годзе.
Сюжэт
Падзеі рамана разгортваюцца ў Нью-Ёрку. Маладая 18-19-гадовая дзяўчына Холі Галайтлі на працягу года сябруе і сустракаецца з безыменным апавядальнікам, які жыве па суседству, у яе пад’ездзе. Дзяўчына любіць наведваць свецкія мерапрыемствы ў пошуках багатых і паспяховых мужчын. Холі нярэдка вядзе размовы з апавядальнікам і дзеліцца з ім рознымі падрабязнасцямі свайго жыцця і адкрытымі меркаваннямі пра Нью-Ёрк.
Экранізацыя
У 1961 годзе кніга была экранізавана. Галоўную ролю выканала актрыса Одры Хепбёрн.
Тэрэспаль
Тэрэ́спаль  (Terespol) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства, дзе ўтварае гарадскую гміну. Знаходзіцца ля мяжы з Беларуссю на рацэ Заходні Буг (з іншага боку ракі знаходзіцца беларускі горад Брэст).
Гісторыя
З другой паловы XIII стагоддзя на месцы горада было сельскае паселішча Блоткаў (Błotków). Гісторыя паселішча звязана з імёнамі родаў Флемінгаў, Слушкаў і Чартарыскіх. Кашталян віленскі і польны гетман літоўскі Юзаф Багуслаў Слушка ў 1697 годзе заснаваў на гэтым жа месцы горад і назваў яго «Тэрэспаль» у гонар сваёй жонкі Тэрэзы. У XVIII стагоддзі Тэрэспаль быў адным з найбуйнейшых уладанняў Чартарыскіх.
З 1975 па 1998 гады Тэрэспаль уваходзіў у склад Бяльскага ваяводства. Да 2013 года Тэрэспаль быў цэнтрам вясковай гміны Тэрэспаль, хоць і не ўваходзіў у яе склад.
Кампаньёла-Крэмаска
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pancrazio.
Vario LF3
Vario LF3 — чэшскі васьміосны шарнірна-сучленены трамвайны вагон з пераменным узроўнем падлогі. Распрацаваны заводам Прагаімекс. Доля нізкай падлогі — 50 %.
Мушкецёры
Кітай
Ручніца была вынайдзена ў Кітаі ў 12 стагоддзі і шырока выкарыстоўвалася там у 13 стагоддзі. Яна шырылася на захад па ўсёй Азіі цягам 14 стагоддзя. Аркебузіры і мушкецёры выкарыстоўваліся ў войсках дынастый Мін і Цын (1644—1911). Кніга Чжао Шычжэня 1598 г. н.э., Shenqipu, змяшчае ілюстрацыі асманскіх і еўрапейскіх мушкецёраў разам з падрабязнымі схемамі іх мушкетаў. Была таксама ілюстрацыя і апісанне таго, як кітайцы прынялі пазіцыю асманскіх каленаў падчас стральбы, аддаючы перавагу выкарыстанню мушкетаў еўрапейскай вытворчасці. Кітайцы таксама пабудавалі першую шматзарадную агнявую зброю: некалькі ствалоў за невялікім драўляным шчытом. Мушкецёр круціў гэтыя ствалы, асвятляючы кожную бочку павольнай запалкай адзін за адным. Гэтая зброя была найбольш эфектыўнай пры стральбе са сцен або высокіх пазіцый. Нідхэм лічыў гэтую зброю «прымітыўным кулямётам».
Vario LF3
Технічныя характарыстыкі
Трамвайны вагон прызначаны для эксплуатацыі на гарадскіх хуткасных трамвайных лініях. Ён складаецца з трох секцый, размешчаных на чатырох вагонныя возіках. Злучэнне секцый шарнірнае, шарніры размешчаны над сярэднім возікам. Вышыня падлогі камбінаванай 860/350 мм. Усе ўваходы паміж возік вагона маюць зніжаны ўзровень падлогі вышынёй 350 мм над узроўнем каляіны.
Мушкецёры
Індыя
Мушкеты сталі неад'емнай часткай індыйскай вайны з 16 стагоддзя, у асноўным з часоў праўлення імператара Вялікіх Маголаў Акбара. Іх выкарыстоўвалі ў якасці эфектыўнай абароны ад баявых сланоў. Маголы, маратхі, раджпуты і сікхі выкарыстоўвалі мушкецёраў, страляючы з укрыцця, для засады супраць пяхоты, кавалерыі і сланоў. Многія індыйскія збройнікі стваралі мушкеты з запалкавымі замкамі для пяхоты Вялікіх Маголаў плюс некаторыя камбінаваныя зброі.
Vario LF3
Технічныя характарыстыкі
Для перамяшчэння вагона выкарыстоўваюцца чатыры прывадныя поўнапаваротныя цягавыя вагонныя возікі з падвойным падрэсараваннем тыпу «Камфорт». Аснову возіка складае падзеленая шарнірная рама. Кожны возік прыводзіцца ў рух ўласным падоўжна размешчаным несінхронным цягавым рухавіком. Круцячы момант пераносіцца пры дапамозе шарнірнага вала і восевай каробкі перадач з конуснай гіпоіднай перадачай.
Мушкецёры
Іспанія
У іспанскай арміі тэрцыя або іспанская плошча ўяўляла сабой змешанае пяхотнае фарміраванне, якое тэарэтычна магло налічваць да 3000 пікінёраў, фехтавальшчыкаў і мушкецёраў; хоць на полі бою яна звычайна была значна меншай. У сваю эпоху яна была эфектыўным, карыстаючыся ўдарам шчупака з блізкай чвэрці ў спалучэнні з магчымасцямі мушкета на вялікую адлегласць. Па функцыях яна нагадвала свабодна сфарміраваную фалангу, але была значна больш гнуткай і смяротнай. Мушкецёры Tercios былі распрацаваны на аснове ранейшых каранеліяў з пілатуемым аркебузье, якія зацвердзілі сваю рэпутацыю, перамогшы французаў і захапіўшы іх караля ў бітве пры Павіі ў 1525 годзе.
Vario LF3
Технічныя характарыстыкі
Выкарыстоўваецца транзістарнае аснашчэнне тыпу TV EUROPULSE з несінхроннымі рухавікамі з агульнай цягавай магутнасцю 720 кВт. Адзін інвертар прызначаны для аднаго возіка. Для кіравання і дыягностыкі электрычнага абсталявання выкарыстоўваецца мікрапрацэсарная сістэма кіравання CECOMM. Абсталяванне размешчана на даху транспартнага сродку.
Мушкецёры
Францыя
Мушкецёры гвардыі былі малодшым падраздзяленнем, першапачаткова складаючым прыблізна ротную колькасць, ваеннай галіны Каралеўскага дома або Maison du Roi. Яны былі створаны ў 1622 годзе, калі Людовік XIII абсталяваў роту лёгкай кавалерыі ("карабінеры", створаныя бацькам Людовіка Генрыхам IV) мушкетамі. Мушкецёры змагаліся ў баі як пешшу, як пяхота, так і конна, як драгуны. У бітве пры Фантэнуа ў 1745 годзе каралеўскія мушкецёры служылі звычайнай кавалерыяй, кідаючы брытанскую пяхоту з выцягнутымі мячамі.
Vario LF3
Технічныя характарыстыкі
Завод можа прапанаваць заказчыку наступныя опцыі:
Мушкецёры
Францыя
Будучы адным з малодшых падраздзяленняў каралеўскай гвардыі, мушкецёры не былі цесна звязаны з каралеўскай сям'ёй. Традыцыйныя абавязкі целаахоўнікаў фактычна выконвалі Garde du Corps і Cent-suisses. З-за свайго пазнейшага заснавання мушкецёры былі адкрыты для ніжэйшых класаў французскай шляхты або малодшых сыноў са шляхецкіх сем'яў, старэйшыя сыны якіх служылі ў больш прэстыжных Гард дзю Корпс і Шва-Лежэ (Лёгкі конь). Мушкецёры, многія з іх былі яшчэ падлеткамі, неўзабаве заваявалі рэпутацыю свавольных паводзін і баявога духу.
Што датычыцца рэкрутавання, то ўступленне ў мушкецёры было вельмі запатрабавана тымі сынамі арыстакратыі, якія не валодалі акваторыяй шляхты, неабходнай для Гард дзю Корпуса і Шва-Лежэ. Гэтыя дзве старшыя гвардыі былі зачыненыя для ўсіх, акрамя найвышэйшага рангу і багатых шляхецкіх сем'яў. Адпаведна, для меншай шляхты або амбіцыйных абывацеляў служба ў мушкецёрах была адзіным спосабам далучыцца да коннага атрада ў каралеўскім доме і, магчыма, прыцягнуць увагу караля. Тым не менш, для залічэння патрэбны былі як рэкамендацыйныя лісты, так і доказы таго, што навабранец меў сямейныя сродкі, каб падтрымліваць выдаткі на службу. Яны ўключалі забеспячэнне коней, мячоў, адзення, слугі і рыштунку. Манарх прадаставіў толькі мушкет, субрэвест без рукавоў і характэрную сінюю сутану.
У 1776 годзе мушкецёры былі распушчаны Людовікам XVI па бюджэтных прычынах. Пасля першай рэстаўрацыі Бурбонаў мушкецёры былі адноўлены 6 ліпеня 1814 года разам з іншымі вайсковымі часткамі былога каралеўскага дома. Гэтыя дарагія і арыстакратычныя палкі аказаліся неэфектыўнымі, калі Напалеон вярнуўся з Эльбы, у асноўным разышліся, хоць некаторыя суправаджалі Людовіка XVIII у кароткатэрміновае выгнанне. Пасля другога аднаўлення манархіі мушкецёры былі канчаткова распушчаны 31 снежня 1815 года.
Праз некалькі дзесяцігоддзяў, пачынаючы з 1844 года, гэтая група стала тэмай цяперашняй вядомай серыйнай публікацыі «Тры мушкецёры», упершыню апублікаванай у часопісе Le Siècle з сакавіка па ліпень 1844 года.
Швецыя
Дзякуючы рэформам Густава II Адольфа шведская армія давяла да сталасці новы стыль баявых дзеянняў, які зрабіў Швецыю вялікай дзяржавай у 17 стагоддзі. Гэты стыль бою стаў новым стандартам ва ўсёй Еўропе і яе калоніях на апошніх этапах вайны, дзе дамінавалі мушкеты. Кіраўніцтва, заснаванае Густавам, рэвалюцыянізавала навучанне і тактыку заходніх армій.
Асманская імперыя
Янычарскі корпус асманскай арміі выкарыстоўваў запалкавыя мушкеты яшчэ ў 1440-х гадах. Асманская імперыя з цэнтрам у Турцыі і распаўсюджваючыся на Балканы, Аравію і Паўночную Афрыку выкарыстоўвала мушкеты для заваёвы Канстанцінопаля (сучасны Стамбул) і была адным з першых карыстальнікаў мушкетаў у ваенным канфлікце. Ён таксама выкарыстоўваў буйныя гарматы, у тым ліку Вялікатурэцкую бомбу.
Расія
Стральцы (Стрельцы) — атрады расійскіх гвардзейцаў з 16 па пачатак 18 стст., узброеных агнястрэльнай зброяй і алебардамі. Яны таксама вядомыя як Стралецкія войскі (Стрелецкое Войско).
Першыя стральцы былі створаны Іванам Грозным недзе паміж 1545 і 1550 гадамі і ўзброены аркебузай. Упершыню яны бачылі бой пры аблозе Казані ў 1552 годзе. Ваенная служба ў гэтай частцы стала пажыццёвай і спадчыннай. Барадатыя стральцы былі арганізаваны ў палкі, кожны з доўгім паліто (кафтанам) і востраканцовай суконнай шапкай адметнага колеру. Да 1680 г. налічвалася 20 палкоў маскоўскіх стральцоў агульнай колькасцю 20 048 чалавек і складалі каля 12 працэнтаў усяго войска (разам з казакамі, апалчэннем і ўсё большай колькасцю звычайных салдат). Акрамя таго, значная колькасць памежных і гарнізонных стральцоў служылі за межамі Масквы, хоць яны былі менш падрыхтаваны і экіпіяваны. У маскоўскага ўрада хранічна не хапала грашовых сродкаў, таму стральцы часта не плацілі. Хоць у 1550-х гадах яны мелі «права» на прыкладна чатыры рублі ў год, ім часта дазвалялася займацца гаспадаркай або гандляваць, каб папоўніць свае даходы. Часам у якасці заработнай платы выдаваліся тэкстыльныя вырабы для адзення і прадуктаў харчавання. Камандзір ста мушкецёраў (сотнік) атрымліваў да 20 рублёў у год, а начальнік палка (стралецкі галава) ад 30 да 60. У канцы 17 стагоддзя маскоўскія стральцы пачалі актыўна ўдзельнічаць у барацьбе за ўладу паміж рознымі дзяржаўнымі групоўкамі, падтрымліваючы дысідэнтаў і выяўляючы варожасць да любых замежных новаўвядзенняў.
Паступова стральцы былі ўключаны ў рэгулярную армію. Адначасова царскі ўрад пачаў распускаць гарадскіх стральцоў. Ліквідацыя апошніх стралецкіх атрадаў (на той момант сацыяльных, а не ваенных груп) была канчаткова завершана да 1728 г.
Афрыка
У 16 стагоддзі ў Конга быў упаўнаважаны корпус мушкецёраў. Яны служылі супраць партугальскай арміі ўварвання. Больш за 300 мушкецёраў служылі ў арміі Конга супраць партугальцаў у бітве пры Мбвіле. Мушкецёры былі задзейнічаны ў арміі Уіды з 1680 года нашай эры, але яны не замянілі цалкам дзіданосцаў, мечаносцаў і лучнікаў. На вайне мушкецёры першымі ўступалі ў бой, ваявалі ў першых шэрагах арміі.
Красулін
Красу́лін (, Красулин) — хутар у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета. Утвораны 30 снежня 2013 года.
NGC 6137
NGC 6137 (іншыя абазначэнні — NGC 6137A, UGC 10364, MCG 6-36-39, ZWG 196.63, PGC 57966) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6137, NGC 6137A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пятнаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Нягледзячы на тое, што трынаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША вызваляла ўсіх нявольнікаў, трэба мець на ўвазе, што ў 19-м стагоддзі далека ня ўсе прыхільнікі адмены рабства лічылі прадстаўнікоў нягроіднай расы роўнымі еўрапеідам. Пазіцыя многіх аболіцыяністаў таго часу была падобна пазіцыі многіх барацьбітоў за гуманны стасунак да жывел, якія выступаюць супраць утрымання жывел у кепскіх умовах і іх жорсткую эксплуатацыю, але называюць іх "меньшымі братамі" чалавека. Гэта часткова тлумачыць чаму былым нявольнікам дазволілі ўдзельнічаць у выбарах толькі праз 5 год пасля іх вызвалення.
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Права голасу грамадзянiна Злучаных Штатаў не павінна аспрэчвацца ці абмяжоўвацца Злучанымі Штатамі ці якім-небудзь штатам па прыкмеце расы, колеру скуры, або выкананні раней прымусовай працы. Раздзел 2. Кангрэс абавязаны забяспечваць выкананне сапраўднага артыкула праз прыняцце адпаведнага заканадаўства.
"Section 1.
The right of citizens of the United States to vote shall not be denied or abridged by the United States or by any state on account of race, color, or previous condition of servitude.
Section 2.
The Congress shall have power to enforce this article by appropriate legislation."
Цэнтральнае ўпраўленне Паўднёвага В’етнама
Цэнтральнае ўпраўленне Паўднёвага В’етнама (Văn phòng Trung ương Cục miền Nam, Central Office for South Vietnam; COSVN) — палітычны і ваенны штаб В’етнамскай народнай арміі, які кіраваў усімі дзеяннямі камуністычных сіл у Паўднёвым В’етнаме падчас В’етнамскай вайны.
Упраўленне было створана ў 1961 годзе для кіраўніцтва партызанскай вайной, якую вёў Нацыянальны фронт вызвалення Паўднёвага В’етнама (В’етконг). Орган падпарадкоўвалася генеральнаму штабу В’етнамскай народнай арміі, у 1964—1967 гадах прадстаўніком генштаба пры ўпраўленні быў Нгуен Ці Тхань, пасля яго смерці — Фам Хунг.
На працягу ўсёй В’етнамскай вайны сілы ЗША і Рэспублікі В’етнам беспаспяхова спрабавалі знішчыць Цэнтральнае ўпраўленне. Яго дакладнае месцазнаходжанне было невядома; па сцвярджэнні генерала Уільяма Уэстморленда, у пачатку 1960-х гадоў ўпраўленне размяшчалася ў правінцыі Тэйнінь, а пазней — на тэрыторыі Камбоджы. Знішчэнне гэтага штаба было абвешчана прэзідэнтам ЗША Рычардам Ніксанам адной з мэтаў ваеннай аперацыі ў Камбоджы ў 1970 годзе, але выявіць яго так і не ўдалося.
Ашдод
Ашдод (אַשְׁדּוֹד) — шосты па колькасці насельніцтва горад у Ізраілі, размешчаны ў Паўднёвай акрузе краіны на ўзбярэжжы Міжземнага мора, у трыццаці кіламетрах на поўдзень ад Тэль-Авіва. Горад з'яўляецца важным рэгіянальным прамысловым цэнтрам. Порт Ашдода — самы вялікі порт у краіне, праз яго праходзіць 60% усіх ўвозяцца грузаў.
Гісторыя
Першае задакументаванае паселішча на месцы сучаснага Ашдода датуецца XVII ст. да н. э., што робіць яго адным з самых старажытных гарадоў у свеце. Ашдод трынаццаць разоў згадваецца ў Бібліі (у перакладзе — Азот). У розныя перыяды горад быў заселены філістымлянамі, ізраільцянамі, візантыйцамі, крыжакамі і арабамі.
Сучасны Ашдод быў заснаваны ў 1956 годзе на пясчаных пагорках недалёка ад старажытнага горада. Статус горада быў прысвоены Ашдоду ў 1968 годзе, калі ён меў плошчу прыблізна 60 квадратных кіламетраў, а яго насельніцтва перавысіла 20 тысяч чалавек. Развіццё горада адбывалася ў адпаведнасці з генеральным планам, які палягчаў дарожны рух і прадухіляў забруджванне паветра ў жылых раёнах.
Сезон НБА 2016/2017
Сезон НБА 2016/2017 — 71-ы сезон Нацыянальнай Баскетбольнай Асацыяцыі.
Silent Hill: Downpour
«Silent Hill: Downpour» (Маўклiвы Груд: Залева) — гульня ў жанры survival horror i адначасова восьмая частка серыi «Silent Hill». Гульня распрацоўваецца чэшскай кампанiяй «Vatra Games». Выдаўцом будзе «Konami Digital Entertainment».
Чатырнаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Раздзел 1. Усе асобы, народжаныя або натуралізаваныя ў Злучаных штатах і падпарадкаваныя іх юрысдыкцыі, з'яўляюцца грамадзянамі Злучаных Штатаў і таго штата, дзе яны пражываюць. Ніводзін штат не павінен выдаваць ці ўжываць законы, якія абмяжоўваюць прывілеі і льготы грамадзян Злучаных Штатаў; штат не можа пазбаўляць каго-небудзь  жыцця, свабоды ці маёмасці без належнай прававой працэдуры; не можа адмаўляць асобе ў межах сваёй юрысдыкцыі ў аднолькавай абароне на аснове законаў.
Раздзел 2. Месцы ў Палаце прадстаўнікоў размяркоўваюцца паміж асобнымі штатамі паводле колькасці іх насельніцтва, у якую ўваходзяць усе жыхары кожнага штату, выключаючы не абкладзеных падаткам індзейцаў. Але, калі пры правядзенні выбараў Прэзідэнта і  Віцэ-прэзідэнта Злучаных Штатаў, прадстаўнікоў у Кангрэс, службовых асоб выканаўчай ці судовай улады штату,  або членаў легіслатуры штату, ў праве голасу будзе адмоўлена каму-небудзь з жыхароў мужчынскага полу якія дасягнулі ўзросту дваццаці аднаго года і якія з'яўляюцца грамадзянамі Злучаных Штатаў, або гэта права будзе абмежавана па якіх-небудзь іншых заснаваннях, за выключэннем удзелу ў мяцяжы ці ў іншым злачынстве, то норма прадстаўніцтва ад гэтага штату павінна быць паменшана ў той прапорцыі, у якой лічба такіх грамадзян мужчынскага полу суадносіцца з агульнай лічбай грамадзян мужчынскага полу гэтага штата, дасягнуўшых дваццаці аднаго года.
Раздзел 3. Ніводная асоба не можа быць сенатарам ці прадстаўніком у Кангрэсе, ці выбаршчыкам Прэзідэнта і Віцэ-прэзідэнта, або займаць якую-небудзь пасаду, грамадзянскую ці вайсковую, фэдэральнага ўзроўню, ці на якім-небудзь штатам, калі яно ў якасці члена Кангрэса ці службовай асобы Злучаных Штатаў, або члена легіслатуры якога-небудзь штату, або службовай асобы выканаўчай ці судовай улады штату, раней прыняўшы прысягу, што будзе падтрымваць Канстытуцыю Злучаных Штатаў, пасля ўдзельнічала у мяцяжы супраць Злучаных Штатаў, або аказвала дапамогу ці падтрымку іх ворагам. Але Кангрэс можа дзвюма трацінамі галасоў кожнай з палат ліквідаваць такое абмежаванне.
Раздзел 4. Правамернасць дзяржаўнага абавязку Злучаных Штатаў, прызнанага законам, уключаючы даўгавыя абавязанні па выплаце пенсій і выдачы ўзнагарод за службу пры заглушэнні мяцяжу ці паўстання, не ставіцца пад сумненне. Але ні Злучаныя Штаты, ні які-небудзь штат, не павінны прымаць на сябе абавязання, альбо выплочваць якія-небудзь абавязкі, прынятыя для аказання дапамогі мяцяжу супраць Злучаных Штатаў, або для задавальнення якіх-небудзь прэтэнзiй з нагоды страты ці вызвалення нявольніка; усе такія абавязкі, абавязанні і прэтэнзіі павінны лічыцца незаконнымі і несапраўднымі.
Раздзел 5. Кангрэс абавязаны забяспечваць выкананне гэтага артыкула праз прыняцце адпаведнага заканадаўства.
"Section 1.
All persons born or naturalized in the United States, and subject to the jurisdiction thereof, are citizens of the United States and of the state wherein they reside. No state shall make or enforce any law which shall abridge the privileges or immunities of citizens of the United States; nor shall any state deprive any person of life, liberty, or property, without due process of law; nor deny to any person within its jurisdiction the equal protection of the laws.
Section 2.
Representatives shall be apportioned among the several states according to their respective numbers, counting the whole number of persons in each state, excluding Indians not taxed. But when the right to vote at any election for the choice of electors for President and Vice President of the United States, Representatives in Congress, the executive and judicial officers of a state, or the members of the legislature thereof, is denied to any of the male inhabitants of such state, being twenty-one years of age, and citizens of the United States, or in any way abridged, except for participation in rebellion, or other crime, the basis of representation therein shall be reduced in the proportion which the number of such male citizens shall bear to the whole number of male citizens twenty-one years of age in such state.
Section 3.