cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мошэ Фельдэнкрайз
Біографія
Паралельна ўсяму гэтаму Фельдэнкрайз спрабаваў ажыццявіць сваю мару — стаць даследчыкам-вучоным. У Парыжы ен працуе асістэнтам у Фрэдэрыка Жаліё-Кюры ў Інстытуце радыя, вучыцца ў Сарбоне, пазней абараняе дысертацыю на ступень доктара навук. 1935-37 — у лабараторыі Arcueil Кашан, дзе прымае ўдзел у працы па стварэнні генератара Ван дэ Граафа, які выкарыстоўваўся ў эксперыментах па расшчапленню атама. 1939-40 працаваў з Полем Ланжевеном — вывучаў магнетызм і ультрагук. 1940 напярэдадні ўступлення ў Францыю нацыстаў выязджае ў Вялікабрытанію, дзе 1940-45 праводзіў даследаванні метадаў барацьбы з нямецкімі падводнымі лодкамі для Брытанскага адміралцейства.
1942 апублікаваў падручнік па самаабароне «Практычнае кіраўніцтва для вядзення бою без зброі» і «Дзюдо». Таксама веў практычныя заняткі па самаабароне. 1949 г. пабачыла свет кніга, прысвечаная метадзе М. Фельдэнкрайза «Цела і набытае паводзіны».
1951 пераязджае ў Ізраіль, дзе ўзначальвае Ведамства электронікі ізраільскай арміі. З 1954 пакідае навуковую працу, пастаянна жыве ў Тэль-Авіве. Піша кнігу «Моцная асоба» і выкладае свой метад. Сярод яго вучняў — прэм'ер-міністр Ізраіля Давід Бен-Гурыён. М. Фельдэнкрайз цалкам аддаецца прапагандзе здаровага ладу жыцця, радасці чалавечага існавання, можна дасягнуць, асвоіўшы яго метад. Валодаючы 6-ю мовамі, навуковец напісаў некалькі кніг аб сваім метадзе аптымістычнага чалавечага быцця.
М. Фельдэнкрайз пакінуў па сабе групу добра навучаных і трэніраваных паслядоўнікаў, якія працуюць у многіх краінах свету.
2-і Украінскі фронт
Гісторыя
Утвораны на паўднёва-заходнім кірунку 20 кастрычніка 1943 года на заснаванні загаду Стаўкі ВГК ад 16 кастрычніка 1943 года шляхам пераназвання Стэпавага фронту.
У кастрычніка-снежні 1943 года войскі фронту правялі Пяціхацкую і Знаменскую аперацыі па пашырэнні плацдарма, захопленага на правым беразе Днепра на ўчастку ад Крэмэнчука да Днепрапятроўска, і да 20 снежня выйшлі на подступы да Кіраваграда і Крывога Рога.
Падчас стратэгічнага наступу Чырвонай Арміі на Правабярэжнай Украіне ўзімку 1944 года войскі фронту правялі Кіраваградскую аперацыю, а затым ва ўзаемадзеянні з войскамі 1-га Украінскага фронту — Корсунь-Шаўчэнкаўскую аперацыю, у выніку якой было акружана і знішчана 10 варожых дывізій.
Увесну 1944 года фронт правёў Уманска-Баташанскую аперацыю, разграміўшы нямецкую 8-ю армію і частка сіл 1-й танкавай арміі. Ва ўзаемадзеянні з 1-м Украінскім фронтам была рассечана паласа абароны нямецкай групы армій «Поўдзень», вызвалена значная частка Правабярэжнай Украіны і Малдаўскай ССР, яго войскі ўступілі ў межы Румыніі.
У жніўні 1944 года 2-і Украінскі фронт удзельнічаў у Яска-Кішынёўскай стратэгічнай аперацыі, падчас якой былі знішчаны 22 нямецкія і разгромлены амаль усе румынскія дывізіі, а Румынія была выведзена з вайны на баку Германіі. Не спыняючы імклівага наступу, у верасні войска фронту падчас Бухарэсцка-Арадскай аперацыі сумесна з румынскімі войскамі амаль цалкам вызвалілі тэрыторыю Румыніі і нанеслі велізарныя страты праціўніку.
У кастрычніку 1944 войскі 2-га Украінскага фронту правялі Дэбрэцэнскую аперацыю, нанеслі паражэнне нямецкай групе армій «Поўдзень», занялі выгоднае становішча для разгрому праціўніка ў раёне Будапешта. Затым войскі фронту ва ўзаемадзеянні з часткай сіл 3-га Украінскага фронту і Дунайскай ваеннай флатыліяй правялі Будапешцкую стратэгічную аперацыю, акружылі і ліквідавалі 188-тысячную групоўку праціўніка, занялі Будапешт і стварылі ўмовы для наступу на венскім кірунку.
У сакавіку-красавіку 1945 года войскі левага крыла 2-га Украінскага фронту, удзельнічаючы ў стратэгічнай Венскай аперацыі, ва ўзаемадзеянні з 3-м Украінскім фронтам завяршылі ўзяцце Венгрыі, вызвалілі значную частку Чэхаславакіі, усходнія раёны Аўстрыі, яе сталіцу Вену.
6-11 мая 2-і Украінскі фронт прыняў удзел у Пражскай стратэгічнай аперацыі, падчас якой завяршыўся разгром германскіх узброеных сіл, цалкам вызвалена Чэхаславакія. 10 мая злучэнні левага крыла фронту, развіваючы наступ, сустрэліся з амерыканскімі войскамі ў раёнах Пісек і Чэске-Будзеёвіцы.
10 чэрвеня 1945 года на заснаванні дырэктывы Стаўкі ВГК ад 29 мая 1945 года 2-і Украінскі фронт быў расфарміраваны, палявое кіраўніцтва фронту было выведзена ў рэзерв Стаўкі ВГК для фарміравання на яго базе штаба Адэскай ваеннай акругі.
Склад
Першапачаткова:
У наступным уключаў: У аператыўным падпарадкаванні:
Камандаванне
Камандуючыя войскамі:
Члены Ваеннага савета:
Начальнік штаба
Герб Янавічаў
Герб Янавічаў — герб гарадскога пасёлка Янавічы Віцебскага раёна. Герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
Апісанне
Герб Янавічаў уяўляе сабой выяву ў блакітным полі іспанскага шчыта двух сярэбраных перавязяў, пакладзеных у Андрэеўскі крыж, у верхняй частцы — залатыя шалі.
Контрнаступленне
Контрнаступленне — разнавіднасць наступу — аднаго з асноўных відаў ваенных дзеянняў (нароўні з абаронай і сустрэчным боем).
Адметнай рысай ад простага наступу, з'яўляецца тое, што бок, якая мае намер перайсці ў маштабную контратаку, спачатку максімальна вымотвае праціўніка, выбіваючы з яго радоў найбольш баяздольныя і мабільныя падраздзяленні, выкарыстоўваючы пры гэтым усе перавагі, якія дае загадзя прыгатаваная і прыстрэленая пазіцыя.
Смык (Асіповіцкі раён)
Смык (, Смык) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Медаль «Залатая Зорка» (Азербайджан)
Медаль «Залатая зорка» — Медаль Нацыянальнага Героя Азербайджана, асаблівы знак Нацыянальнага Героя Азербайджана. Вышэйшая ступень адрознення Азербайджанскай Рэспублікі.
Зацверджана прэзідэнтам Азербайджана Абульфазом Эльчибеем 25 сакавіка 1992 законам пад нумарам № 201. Упершыню гэтай медалём былі ўзнагароджаны 23 чалавека ў чэрвені 1992 года.
Гэтая ўзнагарода прысуджаецца за асабістую мужнасць і адвагу, праяўленыя пры абароне суверэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасці Азербайджанскай Рэспублікі, забеспячэнне бяспекі мірнага насельніцтва.
Гісторыя
Першапачаткова медаль мела форму пазалочанага паўмесяца, звернутага направа, усярэдзіне якога размяшчалася васьміканцовая зорка з гладкімі Двухгранны прамянямі на адным боку.
Адваротны бок мае гладкую паверхню і абмежаваная па контуры выступоўцам тонкім абадком. На адваротным боку ў цэнтры медаля размешчана надпіс выпуклымі літарамі: «Нацыянальны Герой Азербайджана». У верхнім промні — нумар медалі, вышынёй у 1 мм. Медаль пры дапамозе вушка i кольца злучаецца з металічнай пазалочанай калодачкай, якая прадстаўляе сабой Пяцівугольная пласцінку вышынёй 20 мм і шырынёй 26 мм, абрамленым па перыметры абадком. Уздоўж падставы калодачкі ідуць прарэзы, унутраная яе частка абцягнута муаравай трохкаляровай стужкай у адпаведнасці з расфарбоўкай Дзяржаўнага сцяга Азербайджанскай Рэспублікі. Маса 21,5 грама.
Закон ад 7 ліпеня 1992 г абвяшчаў:
Пасля прыняцця змяненняў і дапаўненняў згодна з законам № 429 ад 6 лютага 1998 да ранейшага закону ў якасці знака ўзнагароды «Нацыянальны Герой Азербайджана» была выпушчаная медаль «Залатая зорка».
Апісанне
Новая медаль «Залатая зорка» ўяўляе сабой залатую васьміканцовую зорку з гладкімі Двухгранны прамянямі дыяметрам 31,5 мм, злучаную двума вушкамі і кольцам з пяцікутнай пласцінай, апраўленай па перыметры абадком 27×20 мм. Унутраная частка пласціны абцягнута муаравай стужкай, колеры якой адпавядаюць сцягу Азербайджанскай Рэспублікі (блакітны, чырвоны, зялёны). На адваротным боку медаля ў цэнтры маецца надпіс «Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı». У верхнім промні выгравіраваны парадкавы нумар. Медаль носіцца на левым боку грудзей вышэй іншых ордэнаў і медалёў.
Радзюкі (Бешанковіцкі раён)
Радзюкі́ (, Радюки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Бабічы (хутар, Рэчыцкі раён)
Ба́бічы (, Бабичи) — хутар у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабіцкага сельсавета.
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа (Шаркаўшчына)
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа — рымска-каталіцкі храм збудаванне ў Шаркаўшчыне, будаваўся ў 1992—1995 гг. (асвечаны ў 1995) з цэглы.
Архітэктура
Прамавугольная ў плане трохнефная 1-вежавая базіліка з 5-граннай апсідай. На фасадзе выступае трохярусная 4-гранная шатровая званіца. Плоскасныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі. Вальмавае пакрыццё апсіды завершана 4-граннай сігнатурай.
Контратака
Контратака рыхтуецца згодна з намечаным планам бою і праводзіцца з улікам абстаноўкі, якая склалася ў ходзе бою. Дзеянні контратакі войскаў могуць падтрымлівацца ўдарамі танкаў, авіяцыі, агнём артылерыі, мінамётаў і іншых агнявых сродкаў. Поспех контратакі дасягаецца хуткімі, раптоўнымі і рашучымі дзеяннямі контратакі войскаў у момант, калі праціўнік не паспеў яшчэ замацавацца і падцягнуць рэзервы для нарошчвання ўдару.
Станцыя Асіповічы 2
Ста́нцыя Асіпо́вічы 2 (, Станция Осиповичи 2) — былая вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вяззеўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Замошскага сельсавета, да 13 лютага 2002 года — у склад Асіповіцкага сельсавета. Ліквідавана 23 мая 2012 года.
Сасняны
Сасня́ны (, Сосняны) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета.
Галоўкі (Рэчыцкі раён)
У 1926—1927 гадах цэнтр Галоўкаўскага сельсавета. Да студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Бабіцкага сельсавета, у 1964—1966 гадах знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Васілевіцкага пассавета , з 1966 года — у складзе Бабіцкага сельсавета.
Бабічы (аграгарадок, Рэчыцкі раён)
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 29 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Рэчыца, за 89 км ад Гомеля.
Гісторыя
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. Са жніўня 1941 года да лістапада 1943 года ў вёсцы дзейнічала група падпольшчыкаў.
Станцыя Асіповічы 3
Ста́нцыя Асіпо́вічы 3 (, Станция Осиповичи 3) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Лінейны ізалятар
Класіфікацыя
Электрычныя ізалятары класіфікуюцца паводле прызначэння, канструктыўнага выканання, матэрыяла вырабу, тэхнічных характарыстык і ўмоў эксплуатацыі.
Электрычныя ізалятары могуць вырабляцца з шкла, фарфору і палімерных матэрыялаў. Фарфоравыя ізалятары пакрываюцца глазурай для паляпшэння ізалявальных уласцівасцяў.
Паводле матэрыяла вырабу
Паводле матэрыяла вырабу ізалятары падпадзяляюцца на фарфоравыя, шкляныя і палімерныя:
Паводле спосаба мацавання на апоры
Паводле спосаба мацавання мацавання на апоры ізалятары падпадзяляюцца на загваздкавыя і падвясныя:
Пазначэнні ізалятараў
Пазначэнні ізалятараў вядуцца рускай мовай і ўтрымліваюць наступныя дадзеныя:
У старых пазначэннях падвесных ізалятараў (напрыклад: П-8.5) лічбы паказваюць электрамеханічную аднагадзінную, а літары абазначаюць канструктыўнае выкананне ізалятара: П і ПЦ - фарфоравы ізалятар звычайнага выканання (П-2, П-3, П-4.5, ПЦ-4.5, П-7, П-8.5); НС і НЗ — брудатрывалы фарфоравы ізалятар для нацяжных гірлянд (НС-1, НС-2 і НЗ-6); ПР — брудатрывалы фарфоравы ізалятар для падтрымліваючых гірлянд з развітой бакавой паверхняй (ПР-3.5); ПС — брудатрывалы фарфоравы ізалятар для падтрымліваючых гірлянд з павялічаным вылетам рэбраў (ПС-4.5).
Канструкцыя падвесных ізалятараў
Падвесныя ізалятары складаюцца з:
Апалоній Пергскі
Апалоній Пергскі (, Пергэ, 262 да н.э. — 190 да н.э.) — старажытнагрэчаскі матэматык, адзін з трох (нароўні з Еўклідам і Архімедам) вялікіх геометраў антычнасці, якія жылі ў III стагоддзі да н.э. Апалоній праславіўся ў першую чаргу манаграфіяй «Канічныя сячэнні» (8 кніг), у якой даў змястоўную агульную тэорыю эліпса, парабалы і гіпербалы. Менавіта Апалоній прапанаваў агульнапрынятыя назвы гэтых крывых; да яго іх звалі проста «сячэннямі конусу». Ён увёў і іншыя матэматычныя тэрміны, лацінскія аналагі якіх назаўжды ўвайшлі ў навуку, у прыватнасці: асімптота, абсцыса, ардыната, апліката.
Лінейны ізалятар
Канструкцыя падвесных ізалятараў
Шапка і стрыжань змацоўваюцца з ізаляцыйнай дэталлю портландцэментам маркі не ніжэй за 500. Канструкцыя гнязда шапкі і галоўкі стрыжня забяспечвае сферычнае шарнірнае злучэнне ізалятараў пры фарміраванні гірлянд. Колькасць ізалятараў у гірляндзе абумоўлена напругай ЛЭП, ступенню забруджвання атмасферы, тыпам ізалятараў і матэрыялам апор. Для мацавання правадоў могуць прымяняцца ізаляцыйныя канструкцыі з некалькіх паралельна падвешаных гірлянд ізалятараў.
Ягораў
Ягораў — рускае прозвішча.
Ян Андрэй Красінскі
Ян Андрэй Красі́нскі (Jan Andrzej Krasiński;, в. Шчукі, Мазовія — ) — польскі гісторык.
Лінейны ізалятар
Канструкцыя падвесных ізалятараў
Падвесныя палімерныя (кампазітныя) ізалятары складаюцца са шклопластыкавага стрыжня, палімернай абалонкі і аканцавальнікаў.
Апорны ізалятар
Апорны ізалятар прызначаны для мацавання токаводных частак у электрычных апаратах размеркавальных прылад электрычных станцый і падстанцый, камплектных размеркавальных прыладах. Па канструкцыі ўяўляе сабой дэталь з ізаляцыйнага матэрыялу цыліндрычнай або канічнай формы, знутры якой заладжана металічная арматура з рэзьбавымі адтулінамі для мацавання шын і мантажу ізалятара. Для павышэння рабочага (разраднага) напружання ізалятара на яго бакавой паверхні прадугледжваюцца рэбры, якія павялічваюць даўжыню шляху уцечкі.
Прахадны ізалятар
Прызначаны для правода токаводных элементаў праз сценку, якая мае іншы электрычны патэнцыял. Прахадны ізалятар з токаправодам ўтрымлівае токаводны элемент, механічна злучаны з ізаляцыйнай часткай.
Aaaaba
Aaaaba  — род жукоў-златак з падсямейства Agrilinae. Два вядомыя віды насяляюць усходняе ўзбярэжжа Аўстраліі. Для абазначэння гэтага роду выкарыстоўваліся назвы Alcinous і Aaaba, якія апынуліся малодшымі амонімамі назваў радоў адпаведна марскіх павукоў і звычайных губак.
Апалоній Пергскі
З іншых заслуг Апалонія перад навукай адзначым, што ён перапрацаваў астранамічную мадэль Еўдокса і ўвёў эпіцыклы і эксцэнтрыкі для тлумачэння нераўнамернасці руху планет. Гэту тэорыю пазней развілі Гіпарх і Пталамей. Ён таксама даў рашэнне задачы аб пабудове акружнасці, датычнай да трох зададзеных акружнасцей («задача Апалонія»), вывучаў спіральныя лініі, займаўся геаметрычнай оптыкай.
Ян Андрэй Красінскі
Біяграфія
Паходзіў са шляхты. Вучыўся ў Венскім і Рымскім езуіцкіх калегіумах, універсітэце ў Балонні (1570—72). 3 сярэдзіны 1570-х г. у Рэчы Паспалітай, займаў розныя царкоўныя пасады, прыдворны караля Стафана Баторыя. Суправаджаў яго ў час Лівонскай вайны (1558—83), выконваў дыпламатычныя даручэнні. У 1573 апублікаваў прамову аб выбранні на трон Генрыка Валезы (панегірык каралю і Францыі). Для яго напісаў галоўную сваю працу «Палонія» — першае друкаванае палітыка-геаграфічнае апісанне Рэчы Паспалітай. Кніга вызначалася змястоўнасцю і багаццем матэрыялу, у ёй аўтар ухваляў дзяржаўны лад Рэчы Паспалітай як шляхецкай рэспублікі. Твор адыграў значную ролю ў фарміраванні на Захадзе ўяўленняў пра Рэч Паспалітую. Нарыс Я. А. Красінскага пра Лівонскую вайну не захаваўся.
Абрамаўка (Рэчыцкі раён)
Абра́маўка (, Абрамовка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Цяплухі
Цяплу́хі (, Теплухи) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Назва
Пачаткова вёска мела назву «Селішча». У 1976 г. яна была перайменавана ў «Цяплухі».
Вестэрас (Песня Лёду і Агню)
Вестэрас (Westeros ад  — «захад») — адзін з кантынентаў сусвету Марціна. Менавіта на Вестэрасе адбываецца большая частка падзей серыі кніг «Песня Лёду і Агню». Дзяржава, якая займае практычна ўвесь кантынент, носіць назву Сямі Каралеўстваў.
Сем каралеўстваў і Дзевяць Абласцей
Сем Каралеўстваў — афіцыйная назва дзяржавы на кантыненце Вестэрас, абмежаванага з поўначы Сцяной, а захаду, поўдня і захаду морамі. Архаічная назва «Сем Каралеўстваў» захоўваецца па старой памяці, хоць па факце каралеўства ў Вестэрасе толькі адно. Сталіца Сямі каралеўстваў размешчана ў Каралеўскай гавані і кіруе краінай кароль на Жалезным троне.
Поўнач
Поўнач — крайні паўночны рэгіён Сямі Каралеўстваў, найбуйнейшы па плошчы, хоць і адносна маланаселены. З поўдня ён мяжуе з Рачнымі Землямі на Перашыйку, а паўночную яго мяжу ўтварае Песня Лёду і Агню.
Поўнач калісьці была суверэнным каралеўствам, і Старкі з Вінтэрфела насілі тытул Каралёў Поўначы. Пасля таго як апошні кароль поўначы Торхен Старк схіліў калена перад Эйганам яны сталі насіць тытул Захавальнік Поўначы. Насельніцтва Севера — нашчадкі Першых Людзей, а не андалаў, і тут усё яшчэ вераць у Старых Багоў. У сутнасці, пакланенне Старым Багам у божых гаях — афіцыйная рэлігія Поўначы.
Рачныя Зямлі
Рачныя Зямлі — цэнтральны рэгіён Сямі Каралеўстваў. Мяжуе з Поўначчу, Заходнімі Землямі, Далінай, Каралеўскімі Землямі і Прасторам; акрамя таго, Рачныя землі маюць выхад у заліў Жалезных Людзей і заліў Сківіцы. Гэтыя землі бачылі мноства войнаў, а межы Рачных Земляў зведалі зменаў больш, чым любое з каралеўстваў Вестэраса.
Жалезныя Астравы
Жалезныя Астравы — група астравоў на захадзе Вестэраса; ад мацерыка вострава аддзелены залівам Жалезных Людзей, а з заходняга боку іх абмывае Заходняе мора. Сюды адносяцца астравы: Вялікі Вік, Стары Вік, Оркмант, Харлау, Пайк, Салёны ўцёс, Чорная хваля. На астравах Пайк і Харлау размешчаны два замкі — Пайк і Дзесяць Веж адпаведна. Паводле этнічнага складу на астравах жывуць нашчадкі мясцовага насельніцтва і андалаў. Пануючая рэлігія — вера ў Патанулага Бога.
Каралеўскія Зямлі
Каралеўскія Зямлі- невялікая частка сушы на паўднёвым усходзе Вестэраса, менавіта там знаходзіцца сталіца дзяржавы — Каралеўская гавань, акрамя таго ў склад Каралеўскіх земляў уваходзіць Драконаў Камень, які з’яўляецца радавым замкам Таргарыенаў. Мяжуюць з Рачнымі землямі, Прасторам, Далінай Арэн. Галоўным горадам з’яўляецца Каралеўская гавань — сталіца Сямі Каралеўстваў.
Даліна Арэн
Даліна Арэн- даліна на ўсходзе Вестэраса, якая дзякуючы багатым прыродным рэсурсам з’яўляецца адным з яго найбагацейшых каралеўстваў. Лорд Даліны таксама носіць тытул Захавальнікаў Усходу.
Заходнія Зямлі
Заходнія Зямлі — вобласць на захадзе Вестэраса, невялікі і пагорысты, але вельмі багаты і добра населены рэгіён. Заходнія Зямлі мяжуюць з Рачнымі Землямі на ўсходзе і Прасторам на поўдні; іх заходнія берагі абмывае Заходняе мора, а паўночныя — заліў Жалезных Людзей. Блізкасць Жалезных Астравоў на працягу шматлікіх стагоддзяў рабіла Заходнія Зямлі прадметам набегаў астраўлянінаў. Горы на ўсходзе і паўночным усходзе Заходніх Земляў аддзяляюць іх ад суседзяў.
Штармавыя Зямлі
Штармавыя Зямлі — на поўначы Штармавыя Зямлі мяжуюць з Каралеўскімі Землямі, на поўдні з Дорнам, а на ўсходзе з Прасторам.
Прастор
Прастор — вялікая вобласць на паўднёвым захадзе Вестэраса, самы ўрадлівы і самы населены рэгіён краіны, які саступае па плошчы толькі Поўначы. Прастор мяжуе з Заходнімі і Рачнымі Землямі на поўначы, Каралеўскімі і Штармавымі на ўсходзе і Дорнам на паўднёвым усходзе. З захаду Прастор абмываецца Заходнім морам. Прастор тысячу гадоў варагаваў з Дорнам.
Дорн
Крайні паўднёвы рэгіён Вестэраса, які мяжуе з Прасторам і Штармавымі Землямі, адносіны з якімі часам пераходзяць у ваенныя канфлікты. Каралеўства мае працяглыя марскія межы: на паўночным усходзе яго берага абмывае Дарнійскае мора, з усходу — Вузкае мора, з поўдня — Летняе мора. Асаблівасць геаграфічнага размяшчэння ў тым, што ад астатніх земляў Дорн аддзелены цяжкапраходнай горнай градой. Памежныя з Дорнам горныя землі Прастора і Штармавых Земляў называюць Дарнійскімі Маркамі.
Землі за Сцяной
Вялізарныя і малавывучаныя тэрыторыі, якія ляжаць на поўнач ад Сцяны. Невядома, як далёка яны цягнуцца на поўнач і паўночны захад. Гэта змрочная і халодная краіна за краем свету, дзе няма ні гарадоў, ні дарог, ні лордаў, ні законаў. Тут жывуць шматлікія дзіўныя жывёлы, якія даўно вымерлі ва ўсім астатнім Вестэрасе — лютаваўкі, белыя мядзведзі, маманты. Дрыжачае мора абмывае зямлі за Сцяной на ўсходзе, Лядовы заліў — на паўднёвым захадзе, дзе знаходзіцца так званы Стылы бераг.
Нацыянальны парк Ігуасу (Аргенціна)
Гл. таксама
Спіс нацыянальных паркаў Аргенціны
Вестэрас (Песня Лёду і Агню)
Клімат і поры года
Клімат у Вестэрасе адрозніваецца ад зямнога, у першую чаргу, незвычайнай зменай пор года. Яны ніяк не прывязаны да астранамічных гадоў, якія ў Вестэрасе маюць тую ж працягласць, што і на Зямлі. Змена пор года адбываецца са значна меншай частатой, чым на Зямлі, прычым яны змяняюць адна адну непрадказальнай чынам — лета можа доўжыцца і адзін год, і дзесяць. Непрадказальная змена пор года і вельмі суровыя ўмовы доўгіх зім, зразумела, аказалі велізарны ўплыў на гісторыю народаў Вестэраса і істотна затармазілі тэхнічны прагрэс.
Змена клімату ў III стагоддзі пасля В.Э.:
Аляксандраўка (Рэчыцкі раён)
Алякса́ндраўка (, Александровка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 2 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Капанскага сельсавета.
Сенькаўшчына (Бешанковіцкі раён)
Се́нькаўшчына (, Сеньковщина) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 21 верасня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Драздоўскага сельсавета.
Обі-Ван Кенобі
У новай трылогіі
Обі-Вана вучыў майстар-джэдай Квай-Гон Джын. У канцы першага фільму малады джэдай забівае Дарта Мола, магутнага сітха, якога падаслаў Дарт Сідыус. У гэтай жа бойке гіне яго настаўнік, Квай-Гон Джын. Перад смерцю ён просіць, каб Обі-Ван працягнуў навучанне Энакіна. Пасля смерці свайго настаўніка Кенобі сам становіцца настаўнікам для маленькага хлопчыка Энакіна Скайуокера і такім чынам выконвае апошні запавет настаўніка. У другім эпізодзе Обі-Вану Рада джэдаяў дае заданне знайсці таго, хто стаіць за замахам на жыццё Падмэ. Пошукі прыводзяць яго на планету Джэанозіс. Там ад Графа Дуку, цёмнага джэдая, Обі-Ван даведваецца жахлівую тайну. Дуку паведамляе Кенобі, што Рэспублікай даўно кіруе сам Дарт Сідыус, аднак Обі-Ван не можа паверыць у гэта, але ў той жа момант у душы рыцара-джэдая ўзнікае недавер да канцлера Палпаціна. У трэцім эпізодзе паміж Кенобі і Энакінам узнікае сапраўдны канфлікт. Обі-Ван Кенобі ўсё больш адчувае, што Дуку меў рацыю, калі казаў, што Рэспублікай кіруе сітх. У той жа час Энакін не хоча чуць нічога дрэннага пра канцлера. Ён цалкам яму давярае і ліча сваім старым сябрам. У канцы фільму Палпацін зацягвае Энакіна на цёмны бок Сілы і здраджвае дэмакратыі, ён знішчае старую Галактычную рэспубліку. Энакін, здрадзіўшы ордэну, пачынае ваяваць супраць джэдаяў. Дарт Сідыус наракае яго Драт Вейдэр. Обі-Ван, Ёда і астатнія джэдаі, каторым пашанціла выжыць, сыходзяць у выгнанне. Обі-Ван адпраўляецца на планету пяскоў — Татуін. Там ён прысвячае жыццё ахове Люка Скайуокера, сына Энакіна Скайуокера, народжанага ад Падмэ.
У арыгінальнай трылогіі
У арыгінальнай трылогіі Обі-Ван — гэта старык, які жыве на планеце Татуін у выгнанне. Мясцовым жыхарам ён больш вядомы як старык Бэн. Яго лічаць дзіваком. У пачатку чацвёртага эпізоду Бэн выратоўвае Люка ад нападу на яго пясочных людзей. Обі-Ван распавядае Люку, што яго бацька быў вялікім джэдаем і ўручае бацькоўскі светлавы меч. Калі Люк Скайуокер, Хан Сола і Чубака прыбываюць на Зорку смерці і адпраўляюцца на ратаванне прынцэсы Леі, Обі-Ван, рызыкуючы сабой, прабіраецца да пульта кіравання прыцягваючым прамянём. Яго былы вучань Дарт Вейдэр адчувае прысутнасць былога настаўніка на баявой станцыі. Ён адпраўляецца на пошукі свайго старога настаўніка, а цяпер галоўнага ворага. Пад час бойкі Дарт Вейдэр забівае Обі-Вана, але ў момант забойства стары рыцар-джэдай яднаецца з Сілай і яго цела знікае. Вейдэр быў моцна збянтэжаны гэтым, што дапамагло Хану, Леі і Люку збегчы са станцыі. Такмі чынам Обі-Ван ахвяраваў сабой дзеля жыцця Люка Скайуокера і Леі. У канцы 4 эпізоду Люк знішчае Зорку смерці, але за імгненне да гэтага ён чуе голас Обі-Вана, які гаворыць яму сканцэнтравацца на Сіле. Гэтая парада дапамагае Люку трапна стрэліць па рэактару станцыі. У пятым фільму дух Обі-Вана ізноў з’яўляецца Люку на ледзяной планеце Хот. Ён раіць Скайуокеру ляцець на планету Дагоба, дзе жыве магістр Ёда, каб працягнуць навучанне і стаць сапраўдным джэдаем. На працягу шостай часткі Обі-Ван з’яўляецца некалькі разоў, апошні раз ён разам з Ёдам і Энакінам Скайуокерам з’яўляюцца перад Люкам у самым канцы фільму, як знак таго, што джэдаі вярнуліся.
Зброя
Светлы бок Сілы і сіні светлавы меч.
Ясянец (Асіповіцкі раён)
Ясяне́ц (, Ясенец) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Замошскага сельсавета, да 13 лютага 2002 года — у склад Асіповіцкага сельсавета.
Пераклад Бібліі Гадлеўскага
Перакла́д Гадле́ўскага — чатыры беларускамоўныя Евангеллі і Апостальскія дзеянні, выдадзеныя лацінкай у 1938 годзе ў перакладзе ксяндза Вінцэнта Гадлеўскага.
Перадумовы
У 1930 выйшла з друку «Historyja świataja abo Biblijnaja Staroha Zakonu», а праз два гады — «Historyja świataja abo Biblijnaja Nowaha Zakonu», якія з’яўляліся аўтарскай інтэрпрэтацыяй тэкстаў Бібліі. Адным з першых Гадлеўскі паказаў лінгвістычныя магчымасці беларускай мовы ў жанры біблейскай гісторыі. Гэтая праца стала для яго падрыхтоўчай у справе перакладу на беларускую мову Бібліі.
У сувязі з выхадам пратэстанцкага перакладу Новага Запавету (Дзекуць-Малей/Луцкевіч) група каталіцкіх святароў звярнулася да Папы Рымскага Пія XI з мемарандумам пра тое, што «народ можа стаць ахвяраю „сектанцкіх“ уплываў, калі каталіцкія святары ў Беларусі і далей не мецьмуць магчымасці карыстацца роднай мовай». Паводле згадкі Гая Пікарды, Вінцэнт Гадлеўскі пачаў працу над перакладам у 1933 годзе, «каб проціпаставіцца поспеху нядаўна выдадзенага перакладу гэтай кнігі, зробленага метадыстамі, які мае дагматычныя памылкі, а таксама шматлікія недасканаласці ў беларускай мове».
Пераклад
Гай Пікарда, параўноўваючы гэты пераклад з варыянтам Луцкевіча, называў яго больш дакладным, але ж горшым у літаратурным сэнсе; пазнейшыя ж пераклады Пятра Татарыновіча і Яна Станкевіча, без сумневу, саступалі варыянту Гадлеўскага.
Рухчанскае
Рухча́нскае — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, за 19 км на паўночны захад ад горада Столін, на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі Рухча 2. Адносіцца да басейна ракі Стыр. Уваходзіць у склад ландшафтнага заказніка мясцовага значэння «Рухчанскі».
Плошча паверхні 0,219 км², даўжыня 0,62 км, шырыня 0,45 км. Найбольшая глыбіня 1,9 м, сярэдняя — 0,6 м. Даўжыня берагавой лініі 1,8 км. Аб’ём вады 0,15 млн м³. Дно сапрапелістае. На паўднёвым усходзе ўпадае ручай. У выніку меліярацыі значна абмялела і зарастае. Маюцца вялікія паклады сапрапелю.
Амінавічы
Амі́навічы (, Аминовичи) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Бабры (Рэчыцкі раён)
Бабры́ (, Бобры) — хутар у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Амінавічы
Гісторыя
Да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэльскага сельсавета, да 20 лістапада 2013 года — у склад Градзянскага сельсавета.
Бабры (Рэчыцкі раён)
Да 26 сакавіка 1987 года Бабры ўваходзілі ў склад Борхаўскага сельсавета. Да 2012 года пасёлак.
Мархель
Мархель — прозвішча.
Слабодка (Бешанковіцкі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 21 верасня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Драздоўскага сельсавета.
Танкісты — кавалеры найвышэйшых ваенных узнагарод Італіі
У спісе ў алфавітным парадку прадстаўлены ўсе танкісты — кавалеры найвышэйшых ваенных узнагарод Італіі: Ваеннага ордэна Італіі і залатога медалю «За воінскую доблесць». Спіс змяшчае інфармацыю пра год узнагароджання, пасаду і воінскае званне Герояў на момант узнагароджання, а таксама гады жыцця.
Усяго пяцёра танкістаў з'яўляюцца кавалерамі Ваеннага ордэна Італіі і 44 ганараваны залатога медалю «За воінскую доблесць» (з іх 38 — пасмяротна; прычым двое пасмяротна ўзнагароджаных памылкова лічыліся загінулымі на момант узнагароджання, аднак пазней статус узнагароды не быў перагледжаны). Капітан Франчэска дэ Марціні адначасова з'яўляецца кавалерам абедзвюх узнагарод, таму ўключаны ў абодва раздзелы.
Зноскі
<references group="сн" />
Барыс Барысавіч Ягораў
Барыс Барысавіч Ягораў (, — ) — савецкі касманаўт. Герой Савецкага Саюза (1964). Доктар медыцынскіх навук (1979), прафесар (1984). Палкоўнік медыцынскай службы.
Біяграфія
Скончыў 1-ы Маскоўскі медыцынскі інстытут (1961). З 1964 года ў Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў імя Ю. А. Гагарына. 12-13.10.1964 з У. М. Камаровым і К. П. Феакціставым здзейсніў палёт на першым у свеце шматмесным касмічным караблі «Узыход» (як урач). У космасе правёў 1 суткі. Залаты медаль імя К. Э. Цыялкоўскага АН СССР. Залаты медаль «Космас».
Чэмпіянат свету па футзале AMF 2011
Чэмпіянат свету AMF па футзале 2014 — 10-ы чэмпіянат свету па футболе ў залах, які прайшоў у 2011 годзе ў Калумбіі. Арганізатарамі чэмпіянату выступілі Калумбійская федэрацыя футзала ў залах (FCFS) і Міжнародная асацыяцыя футзала (AMF). У чэмпіянаце прынялі ўдзел 16 каманд.
Старое Вадапоева
Старо́е Вадапо́ева (, Старое Водопоево) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета.
Асавок (Асіповіцкі раён)
Асаво́к (, Осовок) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Градзянскага сельсавета.
Да 13 лютага 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Каменіцкага сельсавета.
Борхаў (Баршчоўскі сельсавет)
Бо́рхаў (, Борхов) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
У 1926—1987 гадах цэнтр Борхаўскага сельсавета.
Востраў (Баршчоўскі сельсавет)
Во́страў (, Остров) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Стрыжава
Стры́жава (, Стрижево) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 21 верасня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Драздоўскага сельсавета.
Лінія Мажыно
Лінія Мажыно (la Ligne Maginot) — сістэма французскіх умацаванняў, на мяжы з Германіяй ад Бельфора да Лангюёна. Была пабудавана ў 1929—1934 гадах (затым удасканальвалася аж да 1940 года). Даўжыня каля 400 км. Названа па імі ваеннага міністра Андрэ Мажыно.
У яе склад уваходзілі 39 доўгачасовых абарончых умацаванняў, 75 бункераў, 500 артылерыйскіх і пяхотных блокаў, 500 казематаў, а таксама бліндажы і наглядальныя пункты.
Мэты стварэння
Лінія Мажыно была пабудавана для выканання некалькіх мэт:
Гісторыя
Французы меркавалі, што немцы будуць дзейнічаць гэтак жа, як і ў 1914 годзе — распачнуць абыход французскіх войскаў праз Бельгію з паўночнага ўсходу. Таму іх план абароны прадугледжваў адлюстраванне нямецкага нападу на рацэ Дзіль і пасіўную абарону на ўмацаванай лініі Мажыно. На будаўніцтва лініі Мажыно было выдаткавана каля 3 млрд франкаў (1 млрд долараў у коштах тых гадоў). Агульная колькасць войскаў на лініі дасягала 300 тыс. чалавек. У падземных шматузроўневых фартах былі абсталяваны жылыя памяшканні для асабовага склада, электрастанцыі, магутныя вентыляцыйныя ўстаноўкі, вузкакалейныя чыгункі, тэлефонныя станцыі, шпіталі, пакоі адпачынку, недасягальныя для снарадаў і авіябомбаў. У верхніх наземных паверхах размяшчаліся забяспечаныя ліфтамі гарматныя казематы. Яны ўяўлялі сабой укапаныя ў зямлю бетонныя «скрынкі» з таўшчынёй сцен і столі 3,5—4 метра. Наверх выступала бранявежа-турэль.
Перад першай лініяй абароны былі выкапаны процітанкавыя равы і выстаўлены загароды з процітанкавых вожыкаў. За першай лініяй абароны размяшчалася сетка апорных пунктаў — бетонных пляцовак для пяхоты, артылерыі, пражэктараў і г.д. У гэтых пунктаў на глыбіні каля 50 метраў пад зямлёй знаходзіліся склады боепрыпасаў і рыштунку, забяспечаныя ліфтамі. Яшчэ далей размяшчаліся пазіцыі дальнабойных буйнакаліберных гармат на чыгуначным ходу. Была таксама мадэрнізавана старая абарончая лінія, якая складалася з фартоў Бельфор, Эпіналь, Вердэн і інш. Глыбіня абароны Лініі Мажыно складала 90—100 км.
Французскія ваенныя стратэгі лічылі лінію Мажыно непрыступнай. Пасля ўварвання войскаў вермахта ў Польшчу ў 1939 годзе Францыя і Вялікабрытанія вырашылі, што хутка дапамагчы Польшчы яны ўжо нічым не змогуць і замест гэтага пачалі планаваць працяглую вайну. У пачатку верасня Францыя нерашуча высунула свае войскі ў Саарскую вобласць, але 4 кастрычніка, пасля паражэння Польшчы, ізноў адвяла іх за лінію Мажыно (так званая Дзіўная вайна). У 1940 годзе германскія войскі імкліва абыйшлі лінію Мажыно з поўначы праз Ардэны. Пасля капітуляцыі Францыі гарнізон лініі Мажыно здаўся.
14 чэрвеня 1940 года 1-я і 7-я пяхотныя арміі групы армій «C» генерал-палкоўніка Вільгельма фон Лееба (19 ліпеня 1940 года ўзведзены ў генерал-фельдмаршалы) атакавалі лінію Мажыно і прарвалі яе. Абарончыя збудаванні лініі Мажыно былі прарваны за некалькі гадзін у выніку наступу пяхоты нават без танкавай падтрымкі. Германская пяхота наступала пры магутнай авіяцыйнай і артылерыйскай падтрымцы, шырока ўжываліся дымавыя снарады. Неўзабаве высвятлілася, што многія з французскіх дотаў не вытрымліваюць прамых трапленняў артснарадаў і авіябомбаў. Акрамя таго, вялікая колькасць збудаванняў не была прыстасавана для кругавой абароны, і іх лёгка можна было атакаваць з тылу і флангу гранатамі і агнямётамі.
Многія гісторыкі лічаць, што ва ўмовах сучаснай вайны такія высокавыдатковыя фартыфікацыйныя збудаванні даволі прыступныя і не забяспечваюць эфектыўную абарону. Аднак варта адзначыць, што па большай частцы лінія Мажыно, як яна была задумана стваральнікамі ў 1920-х гадах, выканала сваю асноўную задачу, якая складалася ў абмежаванні маштабу нападаў на пазіцыі, абароненыя лініяй. Галоўная і якасна выбудаваная частка лініі была ўзведзена да 1936 года, калі Бельгія адмовілася ад саюзніцкага пакта з Францыяй, абвясціўшы нейтралітэт, што вымусіла апошнюю спешна дабудоўваць лінію ўздоўж бельгійскай мяжы да Атлантычнага акіяна. Гэта новая частка лініі была пабудавана ў спеху і не была даведзена да належнага ўзроўню абароны. Таму, калі кажуць пра прарыў лініі Мажыно, тое маецца на ўвазе прарыў новых участкаў лініі, пабудаваных у багністай мясцовасці, дзе будаўніцтва падземных збудаванняў было вельмі складаным. Паражэнне Францыі ў 1940 годзе не было вынікам недахопаў цэнтральнай часткі лініі (якая, нягледзячы на шматлікія спробы германскай арміі, была прарвана толькі ў двух месцах, што адбылося ўжо пасля падзення Парыжа і адступлення большай часткі Французскай арміі), а адбылося ў выніку шматлікіх стратэгічных пралікаў урада Французскай рэспублікі, які не здолеў скарыстацца тымі перавагамі, якія ствараліся існаваннем гэтай магутнай абароннай лініі.
Пасля вайны частка збудаванняў лініі Мажыно перададзена пад склады ваеннай маёмасці.
Грыб-парасон пярэсты
Грыб-парасон пярэсты, Буйналускоўніца рабая (Macrolepiota procera) — базідыямікотавы грыб сямейства шампіньёнавыя з вялікім, выпуклым пладовым целам, падобны з выгляду на жаночы парасон.
Апісанне
Ножка 10—30 см, параўнальна тонкая, полая. Мае вельмі жылістую тэкстуру, што робіць яе неядомай. Дасягае поўнай вышыні перад разгортваннем шапачкі. Паверхня пакрытая канцэнтрычнымі, падобнымі да змяінай скуры лускатымі наростамі, светла-бураватая.
Шапачка маладога грыба згорнутая, яйкавіднай формы, аддзеленая ад ножкі кальцом. Па меры вырастання мяжа знікае, пакідаючы мясістае, рухомае кальцо вакол ножкі. Шапачка дарослага грыба амаль пляскатая, 8—30 см у дыяметры, з карычневым навершам у цэнтры, па адчуваннях падобны да скуры.
Пласцінкі вольныя, вельмі шырокія, белыя, часам з ледзь заўважным адценнем ружовага колеру. Аддзеленыя ад ножкі кальцом (каларыумам). Споры гладкія, бяз колеру. Мякаць белая, мае прыемны пах. На разломах можа паружавець.
Выкарыстанне
Грыб вельмі папулярны праз свой вялізны памер, працяглы сезон вырастання і шматпрыдатнасць у кулінарыі. У ежу спажываецца толькі шапачкі свежых грыбоў, якія маюць белыя пласцінкі і мякаць.
Грыб-парасон цяжка зблытаць з якім іншым грыбом, асабліва ва Усходняй Еўропе, дзе падобны да яго атрутны ілжэпарасон (Chlorophyllum molybdites) не сустракаецца.
Можа ўжывацца ў ежу сырым. Часта замочваецца ў масле. У краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы гэтыя грыбы звычайна гатуюць як катлеты: абмакаюць у яйкі і сухары і смажаць на алеі ці масле. Падаюць з хлебам.
Падобныя віды
Варта адрозніваць пярэсты парасон і падобны па выглядзе, але меншага памеру, які выклікае лёгкую слабасць у некаторых людзей, асабліва пры ўжыванні сырым. Чырванеючы парасон расце ў тых самых мясцінах. Адрозніваецца меншымі памерамі, вострым смакам, пачырваненнем мякаці на пераломах, адсутнасцю лускі на ножцы і вельмі шурпатай шапачкай.
— таксама ядомы грыб, па памерах звычайна саступае пярэстаму. Сустракаецца значна радзей і мае менш заўважныя выступы на ножцы.
Печурыцы маюць карычневыя споры, і пласцінкі дарослых грыбоў не бываюць белымі.
Хлебнікаў
Хлебнікаў — рускае прозвішча.
Белізскі Бар’ерны рыф
Белізскі Бар’ерны рыф — ланцуг каралавых рыфаў даўжынёй 280 км, які пралягае ўздоўж узбярэжжа Беліза на адлегласці 13 — 24 км ад яго. З’яўляецца часткай Месаамерыканскага Бар’ернага рыфа, які працягнуўся на 900 км ад паўночнага ўскрайка Юкатана да берагоў Гватэмалы. Гэта рыфавая сістэма — найбуйнейшы бар'ерны рыф у Атлантычным акіяне і другі па велічыні ў свеце пасля аўстралійскага Вялікага Бар’ернага рыфа.
Турызм
Белізскі Бар’ерны рыф з’яўляецца галоўнай турыстычнай славутасцю Беліза, яго наведваюць да 130 тыс. турыстаў у год. Рыф таксама важны з рыбапрамысловага пункта гледжання. Марское дно паміж рыфам і мацерыком пясчанае, месцамі сустракаюцца астраўкі, якія пазарасталі мангравымі зараснікамі. Ва ўсходняй частцы, дзе глыбіня мора рэзка павялічваецца, размешчаны тры асобных атолы — Тэрнеф, Гловерс-Рыф і Лайтхаус-Рыф.
Тэмпература вады ў раёне рыфа слаба вагаецца на працягу года — 23—25 °C узімку, і 25—28 °C улетку. На астравах размяшчаюцца марскія курорты з дайвінг-цэнтрамі. У цэнтры Лайтхаус-Рыфа знаходзіцца знакамітая Вялікая блакітная дзіра — затопленая морам вялікая карставая варонка.
Біялагічная разнастайнасць
Экасістэмы прыбярэжнай зоны Беліза з 1996 года ўваходзяць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як адны з найбольш багатых экасістэм у свеце. На сямі ўчастках аб’екта прадстаўлены працэс эвалюцыйнага развіцця рыфаў. Таксама каля рыфа сустракаюцца рэдкія віды марскіх жывёл, такія як марскія чарапахі, ламанцін і амерыканскі вастрарылы кракадзіл. Акрамя таго, рыф насяляюць: Пры гэтым, паводле ацэнак навукоўцаў, адкрыта ўсяго 10 % відавой разнастайнасці рыфа.
Абарона навакольнага асяроддзя
Рэзерваты Бар’ернага Рыфа Беліза ўключаюць сем марскіх запаведнікаў, 450 рыфаў і тры атолы. Сумарная плошча ахоўных тэрыторый дасягае 960 км². У іх уваходзяць:
Нягледзячы на ахоўныя мерапрыемствы, экасістэма рыфа ўвесь час знаходзіцца пад пагрозай забруджвання і разбурэння з-за некантралюемага турызму, суднаходства і рыбалоўства. Ураганы, глабальнае пацяпленне і выкліканае гэтым павышэнне тэмпературы вады таксама нясуць у сабе пагрозы, напрыклад, — абескаляроўванне каралаў. Паводле меркавання навукоўцаў, з 1998 года было пашкоджана звыш 40 % белізскіх рыфаў.
Сухая вуліца (Мінск)
Сухая вуліца — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска.
Размяшчэнне
Вуліца праходзіць у Маскоўскім раёне Мінска ад вуліцы Калектарнай да Юбілейнай плошчы. Перасякае вуліцу Караля.
Побач з вуліцай месціцца станцыі метрапалітэна Фрунзенская і Юбілейная плошча.
Медыцынскія ўстановы
На вуліцы размешчаны наступныя медыцынскія ўстановы:
Малака (горад)
Малака (яванск.: بندر ملاک, кіт.: 马六甲 市, піньінь: ma liu jia shi, таміл.: மலாக்கா மாநகரம், раней вядомая як Ката Малака — сталіца малазійскага штата Малака. Насельніцтва горада складала 484,885 ў 2010 годзе . Гэта адзін з найстарэйшых малайзійскіх гарадоў у Малакскім праліве, які стаў паспяховым перавалачным пунктам у эпоху Малакскага султанату. Сучасны горад быў заснаваны суматрыйскім князем Парамешварай, які ўцёк з Малайскага паўвострава, калі Шрывіджая напала на Маджапахіт. Пасля стварэння Малакскага султаната, на яе была звернута ўвага трэйдараў з краін Блізкага Усходу, Паўднёвай і Усходняй Азіі, а таксама партугальцамі, якія прэтэндавалі на дамінаванне на гандлёвых шляхах у Азіі. Пасля заваявання Малакі партугальцамі, горад стаў месцам канфлікту, калі султанат Ачэх і Джахор паспрабавалі ўзяць горад пад кантроль ад партугальцаў.
Ачэх значна аслаб пасля шэрагу войнаў за гэтыя тэрыторыі, у той час як Джахор пашырыў свой уплыў на тэрыторыі, раней страчаную Ачэх на Суматры, таму яны ўступілі ў супрацоўніцтва з галандцамі, якія прыбылі, каб усталяваць панаванне над Явай і Малукскімі астравамі. Аднак з-за ўнутранай барацьбы імперыя аказалася падзеленай. У 1641 годзе Малакай авалодалі галандцы, а ў 1795 годзе ім на змену прыйшлі англічане. У складзе Брытанскай імперыі горад пачаў расці. Развіццё і росквіт былі, аднак, спынены з прыходам японцаў падчас Другой сусветнай вайны, многія з жыхароў горада былі вымушаны пабудаваць чыгунку смерці ў Бірме. Пасля вайны, горад быў вернуты Брытаніі і заставаўся сталіцай Малакі, што працягвалася да ўтварэння Малайзіі ў 1963 годзе, а ў 2008 годзе ён быў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Малайзіі.
Гнаявік чарнільны
Гнаявік чарнільны, гнаявік шэры, гнаявоз (Coprinus atramentarius) — грыб роду сямейства.
Апісанне
Шапачка 3-8 см у дыяметры, з пачатку яйкападобная, потым падобная да званочка, шэра-карычневая, у цэнтру больш цёмная, з дробнымі бурымі лускавінкамі. Мякаць белая, хутка цямнее, пасля паспявання расплываецца. Ножка 5-12×0,5-1,6 см, цыліндрычная, пустая, гладкавалакністая, з калцаватым паяском у ніжняй частцы (часам і без яго), белая. Капратрофны, гумусавы сапратроф.
Пашырэнне
Расце па ўсей Беларусі. Пашырны ў Еўразіі (краіны Заходняй Еўропы, Балтыі, Беларусь, еўрапейская частка Расіі, Украіна, Малдова, Закаўказзе, Урал, Казахстан і Сярэдняя Азія, Заходняя і Усходняя Сібір, Далёкі Усход), Афрыцы, Аўстраліі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы. Геаграфічны элемент мультырэгіянальны. Тып арэалу касмапалітны
Выкарытанне
Ядомы ў маладым стане, да пачарнення тканкі.
Гнаявоз мае арыгінальную ўласцівасць выклікаць атручванне тых, хто зпьянелы. Пры гэтым ён бясшкодны для цвярозых.
Траяны (Бешанковіцкі раён)
Трая́ны (, Трояны) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Алківіяд
Алківія́д  (Ἀλκιβιάδης; 450 да н.э., Афіны — 404 да н.э., Фрыгія) — старажытнагрэчаскі афінскі дзяржаўны дзеяч, аратар і вайскавод часоў Пелапанескай вайны (431—404 гг. да н.э.).
Алківіяд нарадзіўся ў арыстакратычнай сям’і, а выхоўваўся ў доме Перыкла, лідара афінскага поліса. Сваю актыўную палітычную дзейнасць Алківіяд пачаў, выступіўшы праціўнікам Нікіевага міру і прыхільнікам аднаўлення ваенных дзеянняў супраць Спарты. Стаўшы стратэгам, ён крута змяніў знешнюю палітыку Афін. У 418 г. да н.э. ён стварыў новую антыспартанскую кааліцыю, якая распалася пасля паражэння ў бітве пры Мантынеі. Алківіяд быў ініцыятарам Сіцылійскай экспедыцыі, таксама накіраванай супраць Спарты і яе саюзнікаў. Адпраўлены ў 415 годзе да н.э. з флотам у Сіцылію, быў адкліканы ў Афіны для судовага разгляду. Асцерагаючыся за сваё жыццё, Алківіяд перайшоў на бок Спарты. На радзіме ён быў завочна асуджаны.
Алківіяд даў спартанцам некалькі каштоўных саветаў, якімі Спарта скарысталася і якія ледзь не прывялі Афіны да поўнага паражэння ў вайне. Алківіяд набыў вялікі аўтарытэт у Спарце, і некаторыя яго зайздроснікі загадалі яго забіць. Алківіяд збег да персідскага сатрапа Тысаферна і затым з яго дапамогай прыбыў на Самас, дзе базіраваўся афінскі флот. Маракі абралі яго стратэгам. З 411 года да н.э. пачынаецца серыя перамог Алківіяда, у выніку якой перавага ў Пелапанескай вайне быў на баку Афін. Вярнуўшыся на радзіму ў 407 годзе да н.э., ён быў прызначаны стратэгам-аўтакратарам (галоўнакамандуючым арміі і флоту). Пасля паражэння, якое пацярпеў афінскі флот у яго адсутнасць, Алківіяд вымушаны быў адправіцца ў выгнанне. У 404 годзе да н.э., пасля перамогі Спарты ў Пелапанескай вайне, быў забіты па загадзе Крытыя і Лісандра, якія палічылі яго небяспечным палітычным супернікам.
1957 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1957 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Дзмітрый Мікалаевіч Ушакоў
Дзмітрый Мікалаевіч Ушакоў (,  — ) — рускі мовазнавец. Член-карэспандэнт АН СССР (1939). Адзін са стваральнікаў Маскоўскай дыялекталагічнай камісіі. Галоўны рэдактар і адзін са складальнікаў.
Біяграфія
Закончыў Маскоўскі ўніверсітэт (1895), з 1907 выкладаў у ім. Прафесар Вышэйшых жаночых курсаў, Інстытута жывога слова, Літаратурнага інстытута імя М.Горкага, Маскоўскага інстытута філасофіі, літаратуры і мастацтва, Маскоўскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Працы Ушакова паслужылі асновай для развіцця рускай дыялекталогіі: «Нарыс рускай дыялекталогіі з дадаткам першай карты рускіх дыялектаў у Еўропе» (1915, з М. М. Дурнаво, М. М. Сакаловым), «Кароткія ўводзіны ў навуку пра мову» (1913, 9-е выд. 1929) і інш.
Адзін са стваральнікаў (з 1903) і старшыня (1915—31) Маскоўскай дыялекталагічнай камісіі. З 1901 удзельнічаў у працы па рэформе рускага правапісу. Узначальваў Арфаграфічную камісію Наркамасветы (1930-я г.). Ініцыятар вывучэння рускай арфаэпіі («Руская арфаэпія і яе задачы», 1928; «Да пытання аб правільным вымаўленні», 1936, апубл. 1964). Галоўны рэдактар і адзін са складальнікаў «Тлумачальнага слоўніка рускай мовы» (т. 1—4, 1934—40).
Трубіліна
Трубі́ліна (, Трубилино) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Дунай (Рэчыцкі раён)
Дуна́й (, Дунай) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Баршчоўскага сельсавета.
Да 2 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Капанскага сельсавета.