cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клятва ў зале для гульні ў мяч
Гісторыя
На генеральных штатах 1789 года найбольш радыкальная група дэпутатаў, якая прадстаўляла трэцяе саслоўе, 17 чэрвеня стала называць сябе Устаноўчым сходам. Праз тры дні, з’явіўшыся ў залу пасяджэнняў, дэпутаты выявілі яе дзверы замкнутымі, з прыстаўленым да яе каравулам, — па каралеўскім загадзе (не звязанаму, зрэшты, з палітыкай: у караля была жалоба па сыну, памерламу 4 чэрвеня ва ўзросце сямі з паловай гадоў ад сухотаў).
Не ведаючы прычын забароны і баючыся пачатку рэпрэсій, 577 дэпутатаў на чале з Баі сабраліся ў найбліжэйшай зале для гульні ў Жа-дэ-Пам, які належаў брату караля. Там яны прынеслі ўрачыстую прысягу не разыходзіцца і збірацца ўсюды, дзе запатрабуюць абставіны, пакуль не будзе створана і зацверджана на трывалых падставах канстытуцыя каралеўства. За прагаласавалі 576 прысутных з 577. Адзіным дэпутатам, які адмовіўся даць прысягу, быў Жазэф Мартэн-Дош, прадстаўнік ад Кастэльнадары. Тэкст прысягі склаў натарыус Жан-Батыст Беўер.
Тым самым трэцяе саслоўе адкрыта прадэманстравала непаслушэнства волі Людовіка XVI, які выконваў жалобу па свайму старэйшаму сыну і па старадаўняй традыцыі лічыў якія-небудзь грамадскія зборышчы ў гэты час недарэчнымі. Матывы забароны на сход дэпутатам, праўда, у той час не былі вядомыя. Трымаючыся клятвы, яны працягвалі штодня збірацца ў зале для гульні ў мяч, пакуль па патрабаванні караля да іх не далучыліся прадстаўнікі дваранства і духавенства.
Спіс вуліц Чавусаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Чавусы
Крыс Гантэр
Крыстофер Рос (Крыс) Гантэр (Christopher Ross "Chris" Gunter; нар., , Уэльс) — валійскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Уэльса (2007—2022). У цяперашні час працуе трэнерам у штабе зборнай Уэльса.
NGC 4681
NGC 4681 (іншыя абазначэнні — ESO 268-40, MCG -7-26-46, DCL 207, IRAS12446-4303, PGC 43166) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леў Аляксеевіч Вінаградаў
Леў Аляксеевіч Вінаградаў (1877, г. Гомель, Магілёўская губерня або г. Масква — 4 мая 1938, г. Мінусінск) — юрыст, гісторык-аматар, аўтар аднаго з першых нарысаў гісторыі Гомеля (1900).
Біяграфія
Месцам яго нараджэння ў сціслых дакументальных паведамленнях аб лёсах рэпрэсаваных у сталінскія часы падаецца Масква. У той жа час сам сябе Л. Вінаградаў вызначаў як «гамялянін», а ў краязнаўчай літаратуры згадваецца, што ён вырас у Гомелі на вуліцы, якая сёння носіць імя Песіна, а ў Маскву пераехаў пазней, каб атрымаць юрыдычную адукацыю.
З 1903 па 1916 г. ён значыўся ў спісах памочнікаў прысяжных павераных. У 1903 г. быў прысяжным страпчым пры Маскоўскім камерцыйным судзе. Пражываў у розных месцах дарэвалюцыйнай Масквы — вуліцы Ялохаўская (1903 г.), Садовая-Чарнагразская (1906 г.) , Добрая слабодка (1916 г.). Кватэра на Добрай слабодцы была абсталявана тэлефонам і служыла кабінетам для прыёму кліентаў.
Пасля 1917 г. служыў у адным з наркаматаў. У 1930-я гг. стаў ахвярай сталінскіх рэпрэсій  — высланы ў Мінусінск, дзе 13 лютага 1938 г. быў арыштаваны, па ўсім відаць, паўторна  і 11 красавіка 1938 г. асуджаны тройкай УНКУС Краснаярскага края на расстрэл па артыкуле за контррэвалюцыйную агітацыю. Расстраляны ў Мінусінску 4 мая 1938 г. Рэабілітаваны 7 снежня 1989 г. пракуратурай Краснаярскага края.
Краязнаўчая дзейнасць
Л. Вінаградаў з’яўляецца аўтарам невялікай кнігі «Гомель. Его прошлое и настоящее. 1142—1900 гг.», якую ў 1900 г. выдала маскоўская друкарня М. Шарапава. Кніга стала першай спробай мэтанакіраванага вывучэння гісторыі Гомеля з прыцягненнем вялікай колькасці дакументальных крыніц, расцярушаных па архівах, зборах і розных выданнях. За вынік працы даследчык атрымаў у наш час эпітэты першапраходзец гомельскай гісторыі і патрыярх нашага (г.зн., гомельскага) краязнаўства.
Мяркуецца, што працаваць над будучай кнігай Л. Вінаградаў пачаў яшчэ ў юнацтве, знайшоўшы падтрымку ў асобе Ф. Паскевіча, які даў таму магчымасць працаваць у багатым кнігазборы гомельскага палаца. Пазней росшукі працягнуліся ў маскоўскіх архівах. Нягледзячы на свой сціплы аб’ём, кніга ўтрымлівае вялікі факталагічны матэрыял, застаецца і сёння своеасаблівым адпраўным пунктам для вывучэння гісторыі Гомеля азначанага перыяду. Разам з тым, варта заўважыць, што шэраг звестак і высноў кнігі патрабуюць удакладненняў і верыфікацыі з прыцягненнем шырэйшага кола крыніц. Нельга пры знаёмстве з кнігай Л. Вінаградава скідваць з рахункаў і яе канцэптуальнае вырашэнне ў духу памяркоўнага заходнерусізму.
Platanistoidea
Platanistoidea — надсямейства зубатых кітападобных. Надсямейства ўключае ў сябе чатыры сучасных віды, тры з якіх насяляюць у прэснаводных вадаёмах, а чацвёрты — Pontoporia blainvillei — у акіяне.
Прадстаўнікі надсямейства знаходзяцца на мяжы вымірання з-за страты месцаў пражывання, невялікіх папуляцый і з прычыны палявання на іх людзьмі. Акрамя таго, рачныя дэльфіны валодаюць вельмі дрэнным зрокам, што служыць прычынай шматлікіх сутыкненняў з людзьмі і цёмнымі штучнымі аб'ектамі, якія ім складана выявіць пры дапамозе свайго санара.
Маркава (Духаўшчынскі раён)
Маркава (Ма́рково) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Стрэчна
Стрэ́чна — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Дзісна, за 34 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 1,5 км на захад ад вёскі Балаі, на вярховым балоце Стрэчна.
Плошча паверхні 0,52 км². Найбольшая глыбіня 3,2 м, сярэдняя — 2,3 м. Даўжыня 1 км, найбольшая шырыня 0,83 км. Даўжыня берагавой лініі 3,22 км. Аб’ём вады 1,2 млн м³. Плошча вадазбору 2,19 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны невыразныя. Берагі вышынёй 0,4—0,5 м, параслі асакой. Адразу каля берага глыбіня вады 1 м. Дно выслана торфам. Вада вызначаецца вельмі нізкай мінералізацыяй (25 мг/л) і кіслай рэакцыяй. Амаль не зарастае, у цэнтры і залівах асобныя экзэмпляры гарлачыка жоўтага. Сцёк па канале і рацэ Улінец у раку Авута (прыток Дзісны). У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, карась, акунь, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Кюрэтка
Кюрэтка — хірургічны інструмент з рабочым органам у выглядзе вострай або тупой металічнай пятлі. Ужываецца пры выдаленні адэноідаў і пры гінекалагічных аперацыях. Рабочая частка кюрэткі выканана ў форме лыжачкамі альбо кольца з вострымі бакамі. З дапамогай кюрэтак выскабліваюць паразную касцявую тканку і выдаляюць грануляцыі з лунак выдаленых зубоў, парадантальных кішэняў. У гінекалогіі ўжываецца для абразіі (выскаблівання) ўнутранай высцілкі маткі (эндаметрыя), выдалення паліпаў, для ўзяцця тканак на аналіз, выдалення фрагментаў плацэнты і г. д.
Навальніца (РЭБ)
Навальніца (Гроза) — серыя комплексаў і сродкаў радыёэлектроннай барацьбы ад беларускага ААТ «КБ Радар».
Гісторыя
Беларусь актыўна вывучала досвед Украіны ў Данбаскім і Расіі ў Сірыйскім канфліктах. На падставе вывучаных падзей камандаванне зрабіла выснову, што ў сучаснай вайне вырасла роля і значнасць радыёэлектроннай барацьбы і дронаў (гл. Ваеннае прымяненне БПЛА), у сувязі з чым пачалося актыўнае развіццё айчынных галін як беспілотных апаратаў, так і РЭБ. Апошнім займалася кампанія «КБ Радар», заснаваная яшчэ ў 2006 годзе. За дзесяць гадоў існавання яна змагла стаць вядучым прадпрыемствам ваенна-прамысловага комплексу краіны ў галіне радыёлакацыі, сродкаў радыёкантролю і радыёэлектроннай барацьбы. Кіраўніцтва надало асаблівую ўвагу пагрозе з боку беспілотнікаў. Пры гэтым новыя распрацоўкі павінны былі арыентавацца і на экспартныя пастаўкі. Як адзначаў у інтэрв’ю ТАСС спецыяліст па знешнеэканамічнай дзейнасці КБ «Радар» Валерый Гардзей, у сучаснасці павялічылася даступнасць мультыкоптараў для абывацеляў, якія часам выкарыстоўваюцца для відэаздымкі і сачэння, а таксама ў тэрарыстычных актах, атакуючы асобныя мэты.
Тым не менш для новых сістэм патрабаваліся дадатковыя баявыя ўласцівасці, новыя тэхналагічныя магчымасці і большая эфектыўнасць. У 2016 годзе прадпрыемства «КБ Радар» пачало распрацоўку серыі «Навальніца». У кастрычніку гэтага года прайшоў аператыўны збор каманднага складу Узброеных Сіл Беларусі, у рамках якога прамысловасць паказала найноўшыя ўзоры ўзбраенняў і тэхнікі. Сярод іншых распрацовак камандаванню паказалі першую распрацоўку «КБ Радар» — самаходную станцыю РЭБ пад літарным пазначэннем «С». У наступны час з’явіліся і іншыя вырабы. Усе яны дэманстраваліся на розных ваенных выставах, такіх як MILEX (Мінск) і IDEX (Дубай). У 2017 годзе прататыпы вырабаў сямейства «Навальніца» адпраўлены на выпрабаванні ў сілавыя структуры. Пазней апараты серыі былі прыняты на ўзбраенне. Крыху пазней наладзіўся эскпарт прадукцыі. Дзякуючы замежным продажам «Навальніцы» Беларусь стала другой краінай у свеце (пасля Кітая), якая экспартавала супрацьдроннае ўзбраенне.
Характэрна, што распрацоўка новых узбраенняў для процідзеяння дронам заняла ўсяго толькі некалькі месяцаў дзякуючы вялікаму досведу КБ «Радар» у вобласці стварэння сродкаў радыёэлектроннай барацьбы.
Ахова мяжы
23 кастрычніка 2020 года памежнікі заставы «Знаменка» Брэсцкай пагрангрупы з дапамогай радыёэлектроннай стрэльбы «Навальніца-Р2» перахапілі гексакоптэр, які выкарыстоўваўся для перакідання цыгарэт праз беларуска-польскі ўчастак мяжы. 22 лютага 2021 года яшчэ адзін дрон з грузам кантрабандных цыгарэт быў перахоплены ў Камянецкім раёне каля вёскі Чыжэвічы. 6 красавіка на беларуска-польскай мяжы ў Брэсцкім раёне недалёка ад вёскі Сычы перахоплены трэці беспілотнік. Вінтакрылы лятальны апарат прызначаўся для незаконнай перапраўкі тытунёвых вырабаў.
18 мая на мяжы з Літвой радыёэлектроннай стрэльбай збіты беспілотнік НАТА. Адзначалася, што гэта ўжо не першы выпадак, калі робіцца спроба выкарыстання беспілотнікаў-шпіёнаў паблізу межаў Беларусі. Як заявіў намеснік начальніка Генштаба УС Беларусі Ігар Кароль, на працягу тыдня робіцца каля 30 спробаў незаконнага выкарыстання дронаў Паўночнаатлантычнага альянсу.
Баявыя дзеянні
Комплексы серыі актыўна пастаўляюцца за межы Беларусі, што стала следствам іх прымянення ў розных ваенных канфліктах.
Яшчэ ў маі 2018 года сталі паступаць паведамленні аб удзеле комплексаў «Навальніца-С» у сірыйскім канфлікце, дзе яны былі выкарыстаны ўрадавай арміяй Башара Асада ў барацьбе з амерыканскімі дронамі, руйнуючы сістэмы сувязі і выводзячы з ладу самалёты РЭБ Lockheed EC-130H Compass Call. Аднак дадзеная інфармацыя застаецца пакуль не даказанай. Першы задукументаваны выпадак з комплексамі «Навальніца» адбыўся 18 жніўня 2020-га, калі ў небе над заходняй часткай правінцыі Ідліб былі адначасова страчаны адразу два амерыканскія ўдарна-разведвальныя дроны MQ-9 Reaper («Жнец»), якія выляталі парай на баявое заданне з ракетамі AGM-114R9X на борце.
Летам таго ж года ў сеткі з’явіліся фатаграфіі сістэм «С» і «6» у Лівія, што прымяняліся Лівійскай нацыянальнай арміяй Халіфа Хафтара супраць турэцкіх беспілотнікаў войскаў Фаіза Сараджа. «Навальніца» трапіла туды з ААЭ, якія ў сваю чаргу закупілі сістэмы непасрэдна ў Беларусі. Паводле звестак прыхільнікаў Хафтара, пры дапамозе гэтых комплексаў былі абясшкоджаны 11 варожых апаратаў. Калумніст газеты «Военно-промышленный курьер» Віталь Арлоў са спасылкай на неназваныя крыніцы заявіў, што за перыяд 2019—2020 гадоў колькасць абясшкоджаных беспілотнікаў меркавана большая, і сістэмы «Навальніца» могуць быць датычны да страты 78 ударных БПЛА «Байрактар ТБ-2» і двух MQ-9 Reaper, якія выкарыстоўваліся ВПС ЗША і Італіі для разведвальных палётаў у зоне баявых дзеянняў. У той жа час частка з названага збіта расійскім ЗРК «Панцыр».
Ужо восенню беларускія комплексы выкарыстоўваліся арміяй Азербайджана падчас Карабахскага канфлікту. Паведамлялася, што «Навальніца-С» у пачатку лістапада знішчыла адзін армянскі беспілотнік у Тавузскім раёне. Таксама дзякуючы комплексам «6» былі паспяхова падушаны сродкі СПА, якія знаходзіліся на ўзбраенні Нагорнага Карабаха і Арменіі, уключаючы зенітныя ракетныя комплексы «Аса», «Тор» і С-300. Сістэмы былі набыты яшчэ ў 2018 годзе.
Ацэнкі
У студзені 2019 года беларускі вайсковы эксперт Аляксандр Алесін высока ацаніў серыю «Навальніца», назваўшы яе «адной з самых перадавых сістэм РЭБ». У сакавіку 2020 года «Рамблер» выпусціў крытычны артыкул пра магчымасці беларускіх сістэм. На думку рэдакцыі, ваенна-прамысловы комплекс краіны слабы, а распрацоўкі серыі «наўрад ці выратуюць краіну ад беспілотнікі ў выпадку рэальнага ваеннага канфлікту», так як яны неэфектыўныя. Аднак з прыходам паведамленняў аб паспяховым ужыванні комплексаў у «гарачых кропках» гэта зацвярджэнне было пастаўлена пад сумнеў. Так расійская газета «Военно-промышленный курьер» адзначала кампактнасць і малапрыкметнасць беларускіх комплексаў у параўнанні з іншымі аналагамі. Нібыта падчас ліквідацыі амерыканскіх дронаў у Ідлібе іх вылучэнне на пазіцыю ваенныя ЗША не змаглі засекчы.
Антон Уладзіміравіч Гічан
Антон Уладзіміравіч Гічан (, в., зараз Падляскае ваяводства, Польшча) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
З 1951 года брыгадзір паляводчай брыгады, з 1974 года начальнік пажарна-вартавой аховы калгаса «1 Мая» Шчучынскага раёна. Званне Героя прысвоена за атрыманне высокіх ураджаеў зернебабовых і кармавых культур.
Марына Віктараўна Літвінчук
Марына Віктараўна Літвінчук (, в. Сотнічы, Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць) — беларуская спартсменка (веславанне на байдарках), заслужаны майстар спорту Беларусі, трэнер спартыўнай каманды Міністэрства ўнутраных спраў. Бронзавы прызёр ХХХ і ХХХІ летніх Алімпійскіх гульняў (2012, Лондан; 2016, Рыа-дэ-Жанэйра), чэмпіёнка (2015, 2019), сярэбраны (2010, 2014, 2018, 2019) і бронзавы (2011, 2013, 2014, 2019) прызёр чэмпіянатаў свету, мнагакратная чэмпіёнка (2011, 2014, 2015, 2016), сярэбраны (2012, 2014, 2016) і бронзавы (2010, 2011, 2016) прызёр чэмпіянатаў Еўропы, чатырохкратная чэмпіёнка (2015, Баку; 2019, Мінск), сярэбраны (2019) і бронзавы (2019) прызёр Еўрапейскіх гульняў.
Антон Уладзіміравіч Гічан
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага сцяга, бронзавым медалём ВДНГ СССР.
Марына Віктараўна Літвінчук
Скончыла факультэт фізічнай культуры МДПУ імя І. П. Шамякіна (2013).
11 студзеня 2022 года за дасягненне высокіх спартыўных вынікаў на летніх Алімпійскіх і Паралімпійскіх гульнях 2021 года ў г. Токіа (Японія) была узнагароджана ордэнам Айчыны III ступені
Батакі (Палаван)
Бата́кі — малы народ на востраве Палаван (Філіпіны). Агульная колькасць (2023 г.) — 3 900 чалавек.
Хаця мова бінатак, на якой размаўляюць батакі, належыць да аўстранезійскай сям'і моў, яны значна адрозніваюцца ад іншых карэнных жыхароў Палавана сваім абліччам. З-за нізкага росту, кудлатых валасоў і цёмнай скуры іх звычайна адносяць да негрыта, якія лічацца прамымі нашчадкамі першых насельнікаў Паўднёва-Усходняй Азіі. Генетычныя даследаванні паказалі блізкасць батакаў да іншых негрыта Філіпінаў, але разам з гэтым — актыўнае змешванне з суседнімі народамі, што адбываецца на працягу стагоддзяў.
Першасна батакі насялялі землі ў вусцях рэк каля сучаснага горада Пуэрта-Прынсеса. Яны вялі вандроўны лад жыцця, займаліся збіральніцтвам, паляваннем і рыбалоўствам. Частку прадуктаў збіральніцтва абменьвалі на металічныя прылады гандлярам з Сулу. Каланізацыя ўзбярэжжа выклікала зыход батакаў углыб вострава. У XX ст. яны пасяліліся ў сталых вёсках, сталі займацца земляробствам. Тым не меней, батакі захавалі пэўную ізаляванасць і многія рысы папярэдняй вандроўнай культуры. Жывуць у каркасных хацінах, што нагадваюць навес над вогнішчам. Аснову харчавання складаюць клубневыя культуры. Застаюцца важнымі збор ляснога мёду і смалы, якія абменьваюць на рыс і прадметы побыту.
Шлюбны ўзрост юнакоў вызначаецца палавым сталеннем. У мінулым былі забаронены шлюбы са сваякамі, у тым ліку стрыечнымі. Практыкавалася палігінія, калі лепшыя здабытчыкі жаніліся на некалькіх жанчынах. У нашы дні з-за скарачэння насельніцтва шлюбы са стрыечнымі сваякамі ўжо не з'яўляюцца рэдкасцю. З-за ўплыву каталіцызма адбылася адмова ад шматжонства.
Традыцыйная рэлігія батакаў заснавана на веры ў шматлікіх багоў і духаў прыроды, шкодную і лекавую магію. Лічыцца, што пасля смерці душа трапляе ў Басад, свет багоў, дзе пасля суду памяшчаецца на нябёсы або скідваецца ўніз. Лекаваннем і арганізацыяй рытуалаў займаецца шаман байлан. Частка вернікаў спавядае хрысціянства.
Святлана Генадзеўна Зелянкоўская
Святлана Генадзеўна Зелянкоўская (,, БССР, СССР) — беларуская , артыстка тэатра і кіно.
Скончыла Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў ў 1998 годзе. З таго самага года працуе ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы. Пасля пераезду ў Кіеў яшчэ некаторы час заставалася часткай трупы, але потым з тэатра сышла. Вяртанне на вялікую сцэну — гэтым разам ужо з вольнымі купалаўцамі — адбылося ў Варшаве, у спектаклі Мікалая Пінігіна «Рамантыка». Святлана Зелянкоўская адкрыла ў Варшаве тэатр-студыю «Зялёнае святло».
Сябра грамадскага аб’яднання «Беларуская гільдыя акцёраў кіно».
Жанаталап (Карагандзінская вобласць)
Жанаталап — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Маладзецкай сельскай акругі. Код КАТА — 354051100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1184 чалавекі (589 мужчын і 595 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1140 чалавек (598 мужчын і 542 жанчыны).
Паўднёвая Афрыка (значэнні)
Паўднёвая Афрыка:
Кіно маральнага неспакою
«Кіно маральнага неспакою» — кірунак у польскім кінематографе ў 1976—1981 гадах. Тэрмін, уведзены кінарэжысёрам.
Кірунак узнік у выніку прамовы рэжысёраў Анджэя Вайды і Кшыштафа Занусі на Форуме кінематаграфістаў у Гданьску ў 1975 годзе. Рэжысёры абвінавацілі кіраўнікоў камуністычнага рэжыму ў падаўленні творчай свабоды кінематаграфістаў, што зрабіла немагчымым абмеркаванне бягучых грамадска-палітычных праблем. Да маніфесту далучыліся некалькі мастакоў з Лодзінскай кінашколы, якія былі вучнямі Вайды. Назва кірунку была афіцыйна прынята падчас Міжнароднага семінару крытыкі ў Гданьску ў верасні 1979 года.
Пачатак новаму кірунку паклаў поўнаметражны дэбют Кшыштафа Кеслёўскага «Персанал» (1975), а пасля прэм’еры фільма Анджэя Вайды «» (1977) «кіно маральнага неспакою» пачало набіраць папулярнасць — да кірунку далучыліся Агнешка Холанд і.
Дзеянне фільмаў гэтага кірунку адбываецца ў невялікіх правінцыйных дэкарацыях. Установы або асяродкі, да якіх належаць героі, характарызуюцца карупцыяй і кумаўством («»). У адным варыянце развіцця падзей галоўны герой — малады ідэаліст, прадстаўнік інтэлігенцыі, які спрабуе супрацьстаяць мясцовай алігархіі; ён церпіць паражэнне ў сваім супрацьстаянні з апаратам улады («'», «'»). Пры другім варыянце развіцця падзей сістэма прыводзіць галоўнага героя да дэмаралізацыі, ён адмаўляецца ад маральных каштоўнасцяў і пачынае аддаваць перавагу канфармізму і падпарадкаванню ўладзе («'», «'», «»). Незалежна ад зробленага выбару, галоўнага героя робяць няшчасным і выключаюць з палітычнага жыцця («'»), а часам нават і з грамадскага жыцця («'»).
Для фільмаў кірунку «кіно маральнага неспакою» характэрна актуальнасць падзей — дзеянне фільмаў адбываецца ў перыяд з канца 1960-х (як у «») да канца кіравання Эдварда Герэка ў 1980 годзе. У 1981 годзе кірунак рухнуў з увядзеннем ваеннага становішча ў Польшчы.
Пчэлінск
Пчэ́лінск (, Пчелинск) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Баёрай I
Баё́рай I (Bajorai I) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 29 чал. (2001 г.).
Фауле
Фаўле (Faule) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 461 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Матвеева (Духаўшчынскі раён)
Матвеева (Матвеево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
NGC 4682
NGC 4682 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-8, IRAS12446-0947, PGC 43147) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леўкіп
Вучань Зянона Элейскага, настаўнік Дэмакрыта. Пасля 450 г. заснаваў філасофскую школу ў Абдэры. Леўкіпу прыпісваюць творы «Вялікі дыякосмас», «Пра розум». Ён першы ўстанавіў закон прычыннасці і закон дастатковага абгрунтавання: «Ні адна рэч не ўзнікае беспрычынна, але ўсё ўзнікае на якой-небудзь падставе і ў сілу неабходнасці». Увёў у навуковы ўжытак паняцці: абсалютнай пустаты; атамаў, якія рухаюцца ў гэтай пустаце; механічнай неабходнасці. Сцвярджаў, што пустата раздзяляе ўсё існае на мноства элементаў, якія ўяўляюцца аднароднымі, непарыўнымі, а таму і непадзельнымі. Паводде Леўкіпа, атамы нязменныя, не валодаюць якасцю і адрозніваюцца адзін ад аднаго толькі велічынёй і формай; знаходзяцца ў вечным руху і ўтвараюць усё мноства рэчаў.
3+2 (гурт)
«3+2» — беларускі музычны праект, створаны адмыслова для ўдзелу ў праекце «Музычны суд» з удзельнікаў праекта АНТ «Новыя галасы Беларусі». Удзельнік ад Беларусі на песенным конкурсе Еўрабачанне 2010 у Осла з песняй «Butterflies», якую напісалі Максім Фадзееў і Малькі Чаплін.
Атамізм
Гісторыя
У рабаўладальніцкім грамадстве Асірыі, Грэцыі, Рыма, Індыі, Кітая паўстала натурфіласофская атамістыка. Выбітнымі прадстаўнікамі старажытнай атамістыкі былі Леўкіп, Дэмакрыт, Лукрэцый, Канада, Ван Чун. Іхныя ідэі былі вынікам тэарэтычнага асэнсавання вынікаў назірання за такімі з'явамі прыроды, як выпарэнне, дыфузія і да гэтак далей. Прадстаўнікі натурфіласофскай атамістыкі лічылі, што атамы — маленькія непадзельныя часціцы матэрыі, з якіх пабудаваны ўсе целы прыроды.
Якасна новым этапам развіцця ведаў пра будову матэрыі была механічная атамістыка, стваральнікамі якой былі Ньютан, Гасендзі і іншыя, адраджаюцца ідэі натурфіласофскай атамістыкі на аснове дасягненняў класічнай механікі. У механічнай атамістыцы атамы таксама разглядаліся як непадзельныя, вечныя часціцы матэрыі, якія ўзаемадзейнічаюць па законах макраскапічнай механікі. Паколькі электрычныя і хімічныя з'явы цяжка растлумачыць механічным узаемадзеяннем атамаў, то ў навуку пранікаюць ідэалістычныя ўяўленні пра нематэрыяльныя вадкасці — флюіды. Адной з праяў ідэалізму ў атамістыкі было вучэнне Лейбніца пра манады — духоўныя атамы, якія з'яўляюцца цэнтрамі дзеяння духоўных сіл.
Наступным этапам развіцця атамістыкі былі працы Ламаносава, які заклаў асновы хімічнай і фізічнай атамістыкі. Ламаносаў адкрыў закон захавання масы рэчыва, які ўвайшоў у класічную хімію як закон захавання масы пры хімічных рэакцыях. Гэты закон даў хіміі слушны метад аналізу хімічных рэакцый, які стаў асновай колькаснага аналізу. Ламаносаў увёў у навуку побач з атамам паняцце малекулы. Ідэі Ламаносава аказалі вялікі ўплыў на далейшае развіццё фізічнай і хімічнай атамістыкі.
Ян XXI
Ян XXI (лац. Ioannes PP. XXI, свецкае імя: Петрус Рэбулі Юліяні або Педру Жуліян, парт. Pedro Julião або Пётр Іспанскі, лац. Petrus Hispanus; паміж 1210 і 1220 — 20 мая 1277) — Папа Рымскі з 8 верасня 1276 па 20 мая 1277. Адзіны Папа партугальскага паходжання.
Пасля абрання яго папам, Ян паставіў сваёй задачай падрыхтаваць крыжовы паход. Лічачы галоўнай перашкодай для гэтага спрэчку паміж Альфонсам Кастыльскім і Філіпам III аб спадчыне ў Кастыліі, Ян, робячы ўсё для спынення канфлікту, адправіў у Парыж легатаў з самымі шырокімі паўнамоцтвамі. Аднак, нягледзячы на прадпрымаемыя намаганні спрэчка зацягнулася, між тым Папа быў смяротна паранены ўпалым дахам новага дому.
Ян славіўся сваёй вучонасцю, і нават лічыўся чараўніком, да прыняцця духоўнага сану. Ён напісаў каментар на творы Арыстоцеля і Тамаша Аквінскага і шмат іншых трактатаў.
Матухава
Матухава (Матухово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Шпрыц
Шпрыц (ням. Spritze, ад spritzen — пырскаць) — агульная назва інструментаў, якія выкарыстоўваюцца ў медыцыне, тэхніцы і кулінарыі для ўвядзення і вывядзення вадкасцяў і газаў з выкарыстаннем поршневага ціску.
Медыцынскі шпрыц
Шпрыц — медыцынскі інструмент, прызначаны для ін'екцый, дыягнастычных пункцыі, адсмоктвання паталагічнага змесціва з паражнін.
Апісанне
Звычайна шпрыц ўяўляе сабой полы градуяваная цыліндр з конусам, на які насаджваецца іголка, і адкрытым канцом, праз які ўводзіцца ў цыліндр шток з поршнем.
У XX стагоддзі былі найбольш распаўсюджаныя шпрыцы з цыліндрам са шкла і астатнімі часткамі з храмаванага металу.
У 1980-х атрымалі шырокае распаўсюджванне шпрыцы аднаразовага прымянення (ШАП, гутарковая назва: аднаразовы шпрыц), практычна цалкам вырабленыя з пластмасы, за выключэннем іголкі, якая па-ранейшаму вырабляецца з металу. У шпрыца ёсць таксама вялікая колькасць жаргонных назваў на слэнгу наркаманаў.
Ужываюцца таксама шпрыц-цюбікі для аднаразовага ўвядзення лекаў.
Нагенай
Наге́най (Nagėnai), традыцыйная беларуская назва — Нагені  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Рымшэ. Насельніцтва 15 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Škoda Octavia
Škoda Octavia — кампактны аўтамабіль чэшскай аўтамабілебудаўнічай кампаніі Škoda Auto, які выпускаецца ў кузаве універсал і хэтчбек. Упершыню аўтамабіль з’явіўся ў 1959 годзе. Усяго было прадстаўлена 4 пакалення Škoda Octavia:
Апісанне '2015
Абноўленая Škoda Octavia на базе платформы MQB адрозніваецца ад папярэднікаў вялікім багажным аддзяленнем, аб’ём якога складае 500 л. У астатнім аснашчэнне і дызайн аўтамабіля засталіся практычна без змен. Традыцыйна аўтамабіль абсталяваны 1,4-літровым турбарухавіком, які спалучаны ў новай сяміступеністай аўтаматычнай каробкай перадач і падвойным счапленнем. Такі сілавы агрэгат павінен спрыяць лепшай эканоміі паліва, якая складае цяпер 5,7 л / 100 км.
Бяспека
Вынікі краш-тэсту Škoda Octavia 2013 года згодна з Euro NCAP :
Агляд мадэлі
Трэцяе пакаленне Škoda Octavia было прадстаўлена ў 2013 годзе. Хэтчбэк стаў шырэйшым і даўжэйшым за свайго папярэдніка.
Надзея Міхайлаўна Ляпешка
Скончыла факультэт фізічнай культуры МДПУ імя І. П. Шамякіна (2013).
NGC 4683
NGC 4683 (іншыя абазначэнні — ESO 322-83, MCG -7-26-47, DRCG 56-18, DCL 212, PGC 43182) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Какпекты (Карагандзінская вобласць)
Какпекты — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Какпекцінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 34 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354053100.
Хера Б’ёрк
Хера Б'ёрк Торхальсдоцір (Hera Björk Þórhallsdóttir, 29 сакавіка 1971, Рэйк’явік) — ісландская спявачка. Удзельніца ад Ісландыі на спеўным конкурсе Еўрабачанне 2010 ў Осла з песняй «Je ne sais quoi» (Я не знаю, што).
Какпекты (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2540 чалавек (1221 мужчына і 1319 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2822 чалавекі (1383 мужчыны і 1439 жанчын).
Даражывель
Даражывель, Змейка — рака ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Сож.
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 33 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,1 м/км. Пачынаецца за 3 км на ўсход ад вёскі Малянік (нежылая ), вусце за 3,2 км на паўночны ўсход ад вёскі Высокая. Рэчышча на працягу 3,4 км ад вусця каналізаванае. У вадазборы пераважае лес.
Іван Аляксеевіч Прусаў
Іван Аляксеевіч Прусаў (, вёска Бярозаўка, Слаўгарадскі раён — ) — беларускі фізік. Доктар тэхнічных навук (1968), доктар фізіка-матэматычных навук (1993), прафесар (1971).
Біяграфія
У 1938 годзе скончыў сярэднюю школу ў Слаўгарадзе і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1940—1941 гадах выкладаў матэматыку ў вёсцы Дудзічы Пухавіцкага раёна. З першых дзён Вялікай Айчыннай вайны ў Чырвонай Арміі. У жніўні 1942 годзе скончыў Тамбоўскае ваеннае кавалерыйскае вучылішча. Са снежня 1942 года і да заканчэння вайны служыў у кавалерыйскім палку.
У 1950 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Львоўскага ўніверсітэта і працаваў у ім у 1950—1969 гадах. З 1970 года ў беларускім дзяржаўным універсітэце. З 1972  па 1987 год загадчык кафедры тэарэтычнай механікі, з 1987 года прафесар кафедры тэарэтычнай механікі і робататэхнікі.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Баёрай II
Баё́рай II (Bajorai II) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Губавы. Насельніцтва 16 чал. (2001 г.).
Траецкая набярэжная (Мінск)
Трае́цкая набярэ́жная (да 2010 года Камунальная набярэжная) — набярэжная ў заходняй частцы Траецкага прадмесця Мінска.
Гісторыя
Гістарычна галоўнай вуліцай прадмесця была Траецкая (цяпер вул. Максіма Багдановіча). Ад яе уздоўж Свіслачы адыходзіў Траецкі завулак, пазней Траецкая набярэжная, які злучаў яе са Старавіленскай, якая ішла паралельна Траецкай. У пачатку XIX стагоддзя адбылася перапланіроўка Траецкай гары пасля таго, як у 1809 годзе ўсю забудову гэтага прадмесця знішчыў моцны пажар. Вуліца атрымала назву Траецка-Аляксандраўскай набярэжнай, якая была звязана з расійскім імператарам Аляксандрам II. Тут знаходзіліся славутыя мінскія лазні, якія стаялі на самым беразе Свіслачы.
З прыходам савецкай улады набярэжную пераназвалі ў Камунальную набярэжную. У 1980—1985 гады была праведзена рэстаўрацыя заходняй часткі Траецкага прадмесця, у якой прымалі ўдзел галоўны архітэктар спецыяльных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрскіх Мінкультуры Сяргей Багласаў, супрацоўнікі майстэрні № 3 інстытута «Мінскпраект» Юрый Градаў і Леанід Левін і інш. Гэта быў першы ў Беларусі праект комплекснай рэгенерацыі гістарычнай забудовы. Левін і Градаў прапанавалі пачаць працы з фронту забудовы вуліцы Янкі Купалы, але Багласаў пераканаў калегаў спачатку заняцца набярэжнай. Яшчэ да гэтага была знішчана частка забудовы XVII ст. каля Свіслачы, і на раку сталі глядзець былыя двары, якія мелі даволі непрывабны выгляд. Паводле праекта рэстаўрацыі меркавалася на месцы дома № 2 (вуліца Багдановіча № 1) пабудаваць будынак у стылі XIX стагоддзя, але архітэктары «Мінскпраекта» дамагліся ўзвядзення будынка з сучаснымі архітэктурнымі формамі, які не ўпісваецца ў агульны ансамбль аб'екта. Усе дамы Траецкага прадмесця па прапанове архітэктара Грыгор'ева, які абапіраўская на досвед прыбалтыйскіх краін, былі накрыты чарапіцай, хоць у мінулым на дахах выкарыстоўвалі толькі бляху ці — для гаспадарчых пабудоў — дранку. Каб чарапіца трымалася быў павялічаны нахіл дахаў, у некаторых дамоў трохі павялічылі бакавыя сцены. Першая чарга рэканструкцыі квартала — на Траецкай набярэжнай — была здадзена ў 1983 годзе.
22 верасня 2010 года Камунальная набярэжная Рашэннем Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў пераназвана ў Траецкую набярэжную.
Забудова
Забудова нябярэжнай складаецца з некалькіх дамоў, якія ўтвараюць адзіны ансамбль.
Няцотны бок
Забудова не захавалася.
Цотны бок
Насупраць будынка ў 1993 годзе пастаўлены помнік беларускаму мастаку Язэпу Драздовічу.
Сфінгаміеліназа
Сфінгаміелінфосфадыэстэраза (КФ 3.1.4.12, сфінгаміеліназа, sphingomyelin phosphodiesterase, sphingomyelinase) — лізасамальны фермент, які расшчапляе мембранны ліпід сфінгаміелін на фасфатыдзілхалін і цэрамід. Недастатковасць фермента прыводзіць да значнага назапашвання ліпідаў у лізасомах, што выклікае захворванні, вядомыя як. Існуе 5 формаў фермента: кіслая сфінгаміеліназа (SMPD1), нейтральныя (SMPD2, SMPD3) і кіслыя сфінгаміеліназа-падобныя (SMPDL3A, SMPDL3B).
Марцін Феафанавіч Лозбень
Марцін Феафанавіч Лозбень (, Сяроўка, Гомельскі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — ?) — беларускі педагог, рэктар Гомельскага педагагічнага інстытута імя В. П. Чкалава (1944—1946).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Пасля сканчэння 4-х агульнаадукацыйных класаў духоўнай семінарыі паступіў у Кіеўскі ўніверсітэт. Яго навучанне прыпыніла першай сусветнай вайны, калі ён працаваў справаводам 13-й інжынерна-будаўнічай групы Каўказскага фронту.
З мая 1917 года па жнівень 1918 года працаваў ва Усерасійскім земскім саюзе ў Маскве і Менску. З 1919 года па 1922 год займаў розныя пасады ў Гомельскім павятовым аддзеле народнай адукацыі. У 1923—1924 гадах працаваў выкладчыкам цэнтральнай прафесійнай школы пры ЦК Саюза чыгуначнікаў горада Масквы.
У 1924 годзе скончыў Маскоўскі Цэнтральны інстытут арганізатараў народнай асветы. З 1924 года па 1929 год з’яўляўся загадчыкам пададдзела сацыяльнага выхавання павятоўнага аддзела народнай адукацыі, а потым губернскага аддзела народнай адукацыі, старшынёй акруговага метадычнага бюро. Адначасна працаваў настаўнікам у школах і педагагічным тэхнікуме горада Гомля. У 1929 годзе з’яўляўся загадчыкам Гомельскага рабфака. З 1930 года па 1933 год быў загадчыкам навучальнай часткі і кафедры педагогікі Гомельскага педагагічнага інстытута. У 1933 годзе атрымаў званне дацэнта педагогікі і быў прызначаны дырэктарам навукова-даследчага інстытута педагогікі ў Менску, які ўзначальваў да лістапада 1934 года. Адначасна з’яўляўся рэдактарам часопіса «Камуністычнае выхаванне». У 1934—1935 гады займаў пасаду начальніка школьнага праўлення Наркамасветы БССР.
Са жніўня 1944 года па лістапад 1946 года займаў пасаду дырэктара Гомельскага педінстытута, а са студзеня 1948 года па лістапад 1950 года — намесніка дырэктара па навучальнай працы. Неаднаразова прызначаўся загадчыкам кафедры педагогікі і псіхалогіі. Летам 1972 года пайшоў на пенсію з пасады дацэнта гэтай кафедры.
Міцяева (Смаленская вобласць)
Міцяева (Митяево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ніл Тэйлар
Ніл Джон Тэйлар (Neil John Taylor; нар. ) — валійскі футбаліст (абаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Уэльса (2010—2019). У цяперашні час працуе трэнерам у моладзевай зборнай Уэльса.
Фейзольё
Фейзольё (Feisoglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 370 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Калікст III
Калікст III (лац. Callistus PP. III, свецкае імя: Альфонса дзі Борджа, ад італ. Di Borgia, або «Алонса дэ Борха» — ад ісп. De Borja ; 31 снежня 1378 г., Хаціва, Арагон — 6 жніўня 1458 года, Рым) — Папа Рымскі з 8 красавіка 1455 года па 6 жніўня 1458. Апошні папа, які ўзяў пасля абрання імя Калікст.
Біяграфія
Альфон дэ Борха нарадзіўся ў Ла Тарэце, цяпер у ваколіцах Канальса (Іспанія).
Парменід
Парменід з Элеі (Παρμενίδης; каля 540 да н.э. або 520 да н.э. — каля 450 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф і палітычны дзеяч. Займаўся пытаннямі быцця і пазнання, падзяліў ісціну і суб’ектыўнае меркаванне.
NGC 4684
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калікст III
Біяграфія
Падчас заходняй схізмы падтрымаў антыпапу Бенедыкта XIII. Выкладаў права ва ўніверсітэце Льейды, пазней быў дыпламатам пры двары каралёў Арагона, у прыватнасці падчас Базельскага сабору (1431—1439). Калі дзякуючы яго намаганням кароль Неапаля Альфонс I прызнаў Папам Марціна V, апошні прызначыў Альфонса біскупам Валенсіі. У 1444 годзе Папа Яўген IV падняў яго да кардынальскай годнасці.
На канклаве 1455 года Альфонса дэ Борха быў абраны Папам у вельмі сталым веку як кампрамісны кандыдат. На стальцы ўсяляк прасоўваў на царкоўныя пасады прадстаўнікоў і прыхільнікаў роду Борджыя. 20 лютага 1456 надаў двум сваім пляменнікам званні кардыналаў. Адзін з іх, Радрыга дэ Борха (Борджыя), пазней стаў Папам Аляксандрам VI, які запомніўся сваёй карумпаванасцю і распустай ; другім быў Луіс Хуліян дэ Міла.
У 1456 Калікст III выдаў Партугаліі папскую булу Inter Caetera, якой пацвярджаў правы партугальцаў на заняволенне няверных і маўраў, нададзеныя ім ранейшымі буламі Romanus Pontifex і Dum Diversas, што фактычна пацвярджала згоду папства на прыгнёт афрыканцаў. Такім чынам, яго Inter Caetera наўпрост супярэчыла сцвярджэнню ў буле Sicut Dudum Яўгена IV (1435), паводле якой няверныя былі прызнаны стварэннямі паводле падабенства Божага і мелі душу, а значыцца, хрысціяне не мелі права пазбаўляць іх волі.
Адной з галоўных мэтаў яго пантыфікату была арганізацыя крыжовага паходу супраць туркаў, што захапілі ў 1453 годзе Канстанцінопаль. Насуперак гераічным намаганням, ніхто з еўрапейскіх кіраўнікоў не адгукнуўся на заклік. Аднак Калікст усё ж здолеў сабраць даволі буйны флот, які вызваліў некаторыя з Эгейскіх астравоў.
29 чэрвеня 1456 Калікст загадаў званіць ва ўсе званы апоўначы як заклік да малітвы, а пазней да малітвы ў падтрымку абаронцаў Бялграда. Пасля перамогі над туркамі 22 ліпеня аблога Бялграда была спынена, і ў гонар гэтай падзеі Калікст III пастанавіў святкаваць 6 жніўня свята Перамянення, якое і дагэтуль абавязковы ва ўсёй Заходняй царкве.
Калікст загадаў перагледзець працэс над Жаннай д’Арк, і 7 ліпеня 1456 года яна была апраўдана.
«Була супраць каметы»
Паводле адной гісторыі, якая ўпершыню з’явілася ў пасмяротнай біяграфіі, выдадзенай у 1475 годзе і пасля была упрыгожаны і папулярызавана П’ерам-Сімонам Лапласам, Какліст III адлучыў ад царквы камету Галея, мяркуючы, што гэта дрэннае прадвесце для хрысціянскіх абаронцаў Бялграда ад аблогі арміі Асманскай імперыі. Ні адзін з вядомых асноўных крыніц не падтрымлівае сапраўднасць гэтага факту. 29 чэрвеня 1456 года папская була Какліста III, якая заклікае да набажэнства для поспеху крыжовага паходу, не згадвае каметы. Да 6 жніўня, калі турэцкая аблога была прарваная, камета не была бачная ў Еўропе або Турцыі на працягу некалькіх тыдняў.
Парменід
Прадстаўнік элейскай школы. Аўтар філасофска-дыдактычнай паэмы «Аб прыродзе», якая складаецца з дзвюх частак: «Шлях ісціны» і «Шлях поглядаў» (захавалася каля 160 вершаў). Абгрунтаваў адрозненне паміж мысленнем і пачуццёвасцю, сфармуляваў ідэю тоеснасці быцця і мыслення. У сваім разуменні свету трымаўся думкі пра існаванне апошняй мяжы, усебаковай замкнёнасці быцця, якое прымае форму аднароднага шара з правільным цэнтрам унутры. Праўдзівае быццё лічыў адзіным, вечным, непадзельным, нязменным і нерухомым; непраўдзівае — рухомымі, дзялімымі рэчамі з пустотай паміж імі. Яго вучэнне пра размежаванне быцця і небыцця, ісціны і меркавання было накіравана супраць дыялектычных падыходаў да тлумачэння свету, якія назіраліся ў старажытнай філасофіі; гэта дае падставу лічыць Парменіда пачынальнікам метафізікі ў якасці пазнавальнай альтэрнатывы дыялектыкі. Паводле Парменіда, крыніцай праўдзівых ведаў аб свеце можа быць толькі розум; пачуцці прыводзяць да непраўдзівых і супярэчлівых меркаванняў (гэта ўносіла ў яго вучэнне элементы рацыяналізму). Сцвярджаў, што ў аснове светабудовы ляжыць супрацьстаянне двух пачаткаў: актыўнага — святла-агню і інертнага — цемры.
У ХХ ст. працы Парменіда даследаваліся экзістэнцыяльнай фенаменалогіяй (М. Хайдэгер) і англа-амерыканскай аналітычнай філасофіяй.
Іравадзійская раўніна
Іравадзійская раўніна размешчана ў цэнтральных і паўднёвых раёнах М'янмы, у басейне ракі Іравадзі, на паўвостраве Індакітай.
Даўжыня каля 800 км. Вышыня каля 100 м. Паверхня пераважна плоская, паніжаецца на поўдзень да Андаманскага мора, на поўначы — узгоркі, участкі бедленда. Размешчана паміж Араканскімі гарамі на захадзе і Шанскім нагор'ем на ўсходзе, у міжгорным прагіне, запоўненым марскімі і алювіяльнымі адкладамі. Радовішчы нафты, газу, каменнага вугалю. Клімат субэкватарыяльцы, мусонны. Сярэдняя тэмпература студзеня 20-23 °С, мая — больш за 30 °С. Ападкі 600-1000 мм на поўначы, больш за 2000 мм на поўдні (каля 90% ападкаў з чэрвеня да кастрычніка ў перыяд паўднёва-заходняга мусону). Характэрныя сухія саванны, мусонныя лістападныя лясы, у дэльце Іравадзі мангравыя лясы.
Іравадзійская раўніна — галоўны сельскагаспадарчы раён М'янмы, каля 2/3 тэрыторыі ўзарана (рыс, проса, пшаніца, бавоўнік). Густа населена. Найбольшыя гарады Янгон і Мандалай.
Шлем жаху
«Шлем жаху» (Шлем ужаса: Креатифф о Тесее и Минотавре) — сёмы раман сучаснага расійскага пісьменніка-постмадэрніста Віктара Пялевіна, створаны па заказу брытанскага выдавецтва «Canongate» у рамках міжнароднага праекта «Міфы» і выдадзены ў 2005 годзе стотысячным тыражом.
Яшчэ да выхаду друкаванай версіі «Шлема жаху» у продаж паступіла аднайменная аўдыёкніга. Ролі галоўных персанажаў агучылі: тэлевядучая Ціна Кандэлакі, перакладчык і акцёр агучвання Леанід Валадарскі, актрыса Марыя Галубкіна, акцёр агучвання Аляксей Колган, актрыса Юлія Рутберг, акцёр і тэлевядучы Мікалай Фаменка, музыка Аляксандр Ф. Скляр і іншыя. Друкаванае выданне нязначна адрозніваецца ад аўдыёкнігі — персанаж аўдыёверсіі Sartrik перайменаваны ў Sliff_zoSSchitan, і з тэксту выдалены некаторыя яго рэплікі. Неўзабаве пасля выхаду рамана была створана тэатральная пастаноўка «Shlem.com». П'еса пастаўлена маскоўскім рэжысёрам Жывіле Мантвілайтэ па матывам «Шлема жаху».
Жанр твора, напісанага ў форме інтэрнэт-чата, не абазначаны ў друкаваным выданні. Тым не менш, на афіцыйным сайце творчасці Віктара Пялевіна тэкст кнігі апублікаваны ў раздзеле «Раманы», падобнае жанравае вызначэнне прысутнічае таксама ў некаторых аглядных артыкулах, прысвечаных твору. У некаторых рэцэнзіях і крытычных аглядах у адносінах да тэксту выкарыстоўваюцца тэрміны п'еса, драматычная аповесць.
Сюжэт
Восем персанажаў сустракаюцца ў адным вельмі дзіўным чаце. Кожны з іх невядомым чынам трапіў у адзін з аднатыпных пакояў з маніторам і клавіятурай. Неўзабаве яны разумеюць, што сталі ўдзельнікамі міфа пра Тэсея і Мінатаўра. Але сітуацыя аказваецца нашмат складаней, чым здаецца на першы погляд.
Персанажы:
У кожнага з персанажаў за дзвярыма ёсць свой уласны лабірынт. У Манстрадамуса — тупік і зараджаны рэвальвер, у Ізольды і Рамэа — парк (таму яны спрабуюць у ім сустрэцца), у Шчаўкунчыка — пакой з апаратурай і касетамі, у Арганізма — застаўка maze, у Арыядны — спальня, у UGLI 666 — сабор і г.д.
Рубеж (Бярэзінскі раён)
Рубе́ж (, Рубеж) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Aname atra
Aname atra - від павукоў надатраду Mygalomorphae з Паўднёвай Аўстраліі. Прадстаўнік роду сямейства Nemesiidae, знойдзены ў розных месцах па ўсёй Аўстраліі, у тым ліку ў Тасманіі.
Бурачнікавыя
Бура́чнікавыя (Boraginaceae) — сямейства двухдольных кветкавых раслін.
Апісанне
Травяністыя расліны, рэдка паўкусты, кусты, ліяны і дрэвы. Кветкі пераважна двухполыя, з двайным калякветнікам, звычайна сабраныя ў завіток, радзей адзіночныя. Плод у асноўным сухі, дробны (распадаецца ў перыяд выспявання на 4 ці 2 арэшкападобныя долі), у некаторых бурачнікавых плод касцянкападобны, сакаваіты, вельмі рэдка — каробачка.
Пашырэнне
Адрозніваецца больш за 100 родаў, звыш 2000 відаў. Пашыраны па ўсім зямным шары, пераважна ў Міжземнамор’і і на захадзе Паўночнай Амерыкі. На Беларусі найбольш вядомыя, , , , , , ,. Многія віды — пустазелле.
Падсямейства
Выкарыстанне
Лекавыя, меданосныя, фарбавальныя, дэкаратыўныя, тэхнічныя, кармавыя і харчовыя расліны. Некаторыя віды ядавітыя для жывёл і чалавека.
Мыс (Смаленская вобласць)
Мыс (Мыс) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Эмпедокл
Эмпедокл з Акраганта (Ἐμπεδοκλῆς; каля 490 да н.э., Агрыджэнта — каля 430 да н.э.) — старажытнагрэчаскі філосаф, урач, дзяржаўны дзеяч, жрэц. Працы Эмпедокла напісаны ў форме вершаваных паэм. Быў плюралістам, г.зн. прызнаваў множнасць архэ. З’яўляўся прыхільнікам дэмакратыі.
Біяграфія
Першаасновай усяго існага прызнаваў чатыры матэрыяльныя стыхіі («элементы», або «карані ўсіх рэчаў»): агонь, паветра, ваду і зямлю як якасна незалежныя субстанцыі. Лічыў, што ў пэўных умовах яны злучаюцца паміж сабой і ствараюць рэчы. Паводле Эмпедокла, рухальныя сілы «элементаў» — дзве спецыфічныя процілегласці: Любоў (Гармонія, Радасць, Афрадыта) і Варожасць (Нейкас). У залежнасці ад дамінавання той ці іншай рухальнай сілы касмічны цыкл праходзіць розныя фазы: эпоха «любові», дзе ўсе элементы зліты і ўяўляюць сабой нерухомы шар, змяняецца эпохай «варожасці», калі разнародныя элементы раз’яднаны, а аднародныя злучаны; потым зноў настае эпоха «любові», якая злучае разнародныя элементы і раз’ядноўвае аднародныя, і нарэшце, праз розныя злучэнні элементаў узнікаюць паўнацэнныя жывыя істоты.
Налівайкас
Наліва́йкас (Nalivaikos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Эмпедокл
Біяграфія
Разглядаў існае як нязменны («карані рэчаў») і адначасова зменлівы (рэчы і «кола часоў») свет. У сваім вучэнні спалучыў іанійскую (мілецкая школа, Геракліт і інш.) і італійскую (піфагарызм, элейская школа і інш.) філасофію.
Распрацаваў арыгінальную канцэпцыю пачуццёвага спасціжэння свету, паводле якой ад кожнага аб’екта, успрымальнага суб’ектам, аддзяляюцца матэрыяльныя «выцяканні», якія затым пранікаюць у поры пачуццёвых органаў чалавека. У тлумачэнні душы прытрымліваўся орфіка-піфагарэйскага погляду; прызнаваў яе «грэхападзенне», пераўвасабленне і ачышчэше.
Аўтар многіх вершаў, трагедый (не захаваліся), паэм «Ачышчэнне» і «Аб прыродзе» (часткова захаваліся).
Вядомы ях дзяржаўны дзеяч, прамоўца, урач, інжынер, прыродазнавец. Выказаў думку аб вялікай, але канечнай скорасці святла, выжыванні асобных арганізмаў і інш.
Многія яго ідэі атрымалі далейшую распрацоўку ў філасофіі Лукрэцыя.
Артур Вольскі
Арту́р Вóльскі, сапр. Арту́р Зэ́йдэль-Вóльскі (, Койданава, цяпер, Мінская вобласць —  , Мінск) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і пісьменніка Віталя Вольскага. Вучыўся ў Віцебскім мастацкім вучылішчы (1938—1941), працаваў мастаком у БДТ-2 (Уральск). У 1942 годзе прызваны на службу ў Ваенна-Марскі Флот СССР. Служыў на Далёкім Усходзе. Удзельнічаў у баях супраць Японіі, дэмабілізаваўся ў 1952 годзе.
Клаўдзія Кузьмінічна Кудрашова
Клаўдзія Кузьмінічна Кудрашова (1925, х., Паўночна-Каўказскі край, СССР — 2012, Мінск, Беларусь) — савецкая, беларуская і расійская камерная і оперная спявачка (мецца-сапрана). Народная артыстка СССР (1970).
Біяграфія
У 1952 годзе скончыла Маскоўскую кансерваторыю. З 1952 года салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР, з 1960 года — салістка Пермскага абласнога тэатра оперы і балета.