cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэ Масена
Андрэ Масена, тытулы: герцаг дэ Рывалі, князь Эслінгенскі (André Masséna; 6 мая 1758, Ніца — 4 красавіка 1817) — военачальнік французскіх рэспубліканскіх войнаў, а затым імперыі Напалеона I, маршал Францыі (1804).
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Гершоны)
Гісторыя
Царква пабудавана ў цэнтры вёскі Гершоны Брэсцкага раёна ў 1866—1869 гг. з цэглы.
У 1864 г. брэсцкі епіскап Ігнацій хадайнічаў аб будаўніцтве мураванага храма, абгрунтоўваючы хадайніцтва вялікай колькасцю прыхаджан (931 чал.), тым, што храм павінен знаходзіцца побач з шашой паштовага Валынскага тракту, непадалёку ад Валынскага фарштата Брэст-Літоўскай крэпасці. Обер-пракурор Св. Сінода вылучыў крэдыт на будаўніцтва ў 6 тыс. рублей на 20 гадоў з капітала духавенства Заходняга края. Падрадчыкамі будаўніцтва мураванага храма былі мяшчане Чарнігаўскай губерні Іван Сяргееў і Гардзей Назараў. Праект складзены брэсцкім гарадскім архітэктарам М. Барташэўскім пры ўдзеле гарадскога архітэктара К. Гросмана і гродзенскага губернскага архітэктара Міхайлоўскага. Храм асвячоны 24 ліпеня 1887 года.
З 1 чэрвеня 2007 года в. Гершоны ўключана ў склад горада Брэста.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Мае падоўжна-восевую аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю, якая складаецца са званіцы, трапезнай, малітоўнай залы, пяціграннай апсіды з бакавой рызніцай. Апошняя ўносіць слаба выяўлены элемент асіметрыі ва ўраўнаважаную пабудову храма. Яго дамінантамі з’яўляюцца двух’ярусная шатровая званіца (васьмярык на чацверыку), завершаная цыбулепадобнай галоўкай, і такі ж купалок на васьмігранным светлавым барабане над чатырохсхільным дахам асноўнага аб’ёму. Шматпланавасць агульнай прасторавай кампазіцыі будынка дасягаецца чаргаваннем высокіх аб’ёмаў званіцы і залы і нізкіх трапезнай, апсіды і рызніцы. З арсенала старажытнага царкоўнага дойлідства запазычаны акантоўка аб’ёмаў аркатурнымі паясамі і вуглавымі лапаткамі, кілепадобныя ліштвы аконных праёмаў званіцы, прафіляваныя нішы.
Курт Данхэм
Курт Данхэм (Kurt Dunham,, Берні, Аўстралія) — аўстралійскі прафесійны гулец у снукер.
NGC 4469
NGC 4469 (іншыя абазначэнні — UGC 7622, MCG 2-32-89, ZWG 70.121, VCC 1190, IRAS12269+0901, PGC 41164) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тамановычы
Тамановычы (Тамано́вичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дор (Гагарынскі раён)
Дор (Дор) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Такароўскага сельскага паселішча.
Ліхаслаўль
Ліхаслаўль — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ліхаслаўльскага раёна Цвярской вобласці.
Насельніцтва - 11863 жыхара (2010 год; 12,5 тыс. па перапісу 2002 года).
Гарбунай
Гарбу́най (Garbūnai), традыцыйная беларуская назва — Гарбуны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Казокіне. Насельніцтва 16 чал. (2001 г.).
БДПУ (пляжны футбол)
БДПУ — беларуская каманда па пляжным футболе з горада Мінск.
Сяргей Уладзіміравіч Пашынскі
Сяргей Уладзіміравіч Пашынскі (Сергій Володимирович Пашынскі; нар. 14 кастрычніка 1966, в. Зірнэ, Бэрэзніўскі раён, Ровенская вобласць, УССР, СССР) — украінскі палітычны дзеяч. З 5 сакавіка па 10 чэрвеня 2014 года выконваў абавязкі кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Украіны.
Toyota Corolla
Toyota Corolla — кампактны аўтамабіль японскай кампаніі Toyota Motor Corporation. З 1966 года было прадстаўлена 12 пакаленняў.
Адна з самых папулярных мадэляў свету. У 2005—2015 і 2019—2020 гады была на першым месцы ў свеце па колькасці прададзеных машын.
Першае пакаленне (E10; 1966–1970)
Вытворчасць першага пакалення кампактных аўтамабіляў сямейства «Toyota Corolla» пачалася ў лістападзе 1966 года. Першым быў выпушчаны двухдзверны седан. Аўтамабіль з колавай базай 2285 мм меў даўжыню 3845 мм, шырыню 1485 мм і вышыню 1380 мм. На машыну ўсталёўваўся бензінавы радны чатырохцыліндравы рухавік аб’ёмам 1077 см³ з верхнім размяшчэннем клапанаў і максімальнай магутнасцю 52 к.с. (38 кВт) пры 6000 аб/хв. Максімальны круцільны момант складаў 85 Нм пры 3000 аб/хв. Аўтамабіль пры вазе 740 кг развіваў максімальную хуткасць 140 км/г і ў сярэднім спажываў на 100 км каля 8 літраў бензіну. Пакупнікі маглі выбіраць паміж чатырохступеньчатай механічнай каробкай перадач з рычагом пераключэння перадач на падлозе або двухступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач з рычагом на цэнтральным тунэлі альбо пад рулявым колам.
У маі 1967 года пачалася вытворчасць чатырохдзвернага седана.
У 1968 годзе адбылася прэм’ера Toyota Corolla Sprinter з плаўна спадаючым да задняй часткі дахам. Corolla Coupe нічым не адрознівалася ад Sprinter, толькі не мела дэкаратыўнай храміраванай паласы на парогах.
У сакавіку 1968 года Corolla першага пакалення была мадэрнізавана. Пярэдні бампер паставілі крыху вышэй, а рашотка радыятара больш не мела адмоўнага нахілу. У салоне абнавілася прыборная панэль. Двухдзверны седан Corolla SL з палепшанай камплектацыяй атрымаў рухавік з двума карбюратарамі, што павялічыла магутнасць на 13 к.с. Праз месяц гэты рухавік таксама атрымала купэ Corolla Sprinter. У кастрычніку 1968 года чатырохдзверны седан таксама атрымаў палепшаную версію SL. У жніўні 1969 года аб’ём рухавіка быў павялічаны да 1166 см³. У версіі з двума карбюратарамі гэты рухавік выдаваў 77 к.с. (57 кВт) і выкарыстоўваўся на мадэлях SL і Sprinter.
Акрамя Японіі, Corolla E10 збіралі таксама ў Аўстраліі, Канадзе, Малайзіі, на Філіпінах і ў Тайландзе.
Трэцяе пакаленне (E30, E40, E50, E60; 1974–1981)
Corolla трэцяга пакалення выпускалася з 1974 года з кузавамі седан (у двух- і чатырохдзвернай версіях), універсал і хардтоп. У 1976 годзе з'явіліся таксама варыянты купэ і трохдзверны хэтчбек, які пазначаўся вытворцам як ліфтбек.
У параўнанні з папярэднікам павялічылася колавая база, машына стала шырэй, а больш прасторны салон быў спраектаваны з улікам нормаў бяспекі і атрымаў трохкропкавыя інэрцыйныя рамяні бяспекі.
Базавым быў бензінавы рухавік 1,2 л магутнасцю 55 к.с. Акрамя таго ўсталёўваліся рухавікі 1,4 і 1,6 літра, але аўтамабілі, якія прадаваліся ў Еўропе, амаль выключна былі абсталяваныя самай маленькай адзінкай (за выключэннем версіі Liftback, якая магла мець 1,6 л).
У 1976 году Corolla зведала невялікі фэйсліфтынг, таксама атрымала новую прыборную панэль і дадатковыя варыянты ўнутранага аздаблення.
Вытворчасць трэцяга пакалення скончылася ў 1979 годзе, выраблена 3 755 029 адзінак.
Пятае пакаленне (E80; 1983–1990)
Пятае пакаленне Corolla было першым, якое было спраектавана з дапамогай камп’ютара, а таксама першым з пярэднім прывадам. Першапачаткова выпускалася з кузавамі двухдзвернае купэ, чатырохдзверны седан і пяцідзверны ліфтбек. Пазней да шэрагу дадаліся трох- і пяцідзверны хэтчбекі.
Рухавікі: бензінавыя 1,3 і 1,6 л, а таксама 1,8-літровы дызельны.
З 1987 года з'явілася шостае пакаленне. Тым не менш, у Аўстралію пастаўка пятага пакалення працягвалася яшчэ да 1988 года, у Венесуэлу — да 1990 года.
AE86
У адрозненне ад седанаў і хэтчбекаў, спартыўныя версіі базіраваліся на ранейшым заднепрывадным шасі.
Версія AE86 мела мацнейшыя рухавікі (на рынку Японіі — 130 к.с.), прапаноўвалася як 2-дзвернае купэ або 3-дзверны хэтчбек. У ЗША AE86 прадавалася выключна ў версіі «Trueno» (і называлася Toyota Corolla SR5 / GT-S), а мадыфікацыя «Levin» там не прапанавалася.
Шостае пакаленне (E90; 1987–1991)
Шостая Corolla паклала пачатак стылістычнаму падзелу машын для розных рынкаў. Паралельна выпускаліся 5-дзверныя хэтчбек і ліфтбек. Сілавая структура кузава гэтых версій была агульнай, але праёмы дзвярэй троху адрозніваліся, а кузаўныя панэлі дзвярэй не былі ўзаемазаменнымі: хэтчбек быў уніфікаваны з седанам, а ліфтбек — з паўнапрывадным універсалам.
Рухавікі — аб'ёмам 1,3-2,0 л (64-135 к.с.), а ў Японіі прапаноўвалася купэ Corolla Levin GT-Z з кампрэсарнай «чацвёркай» 1,6 (165 к.с.).
У мадэльным шэрагу з'явіўся варыянт GTi, які адрозніваўся спартыўным стайлінг-пакетам. На еўрапейскім рынку меў рухавік магутнасцю 125 к.с. .
Восьмае пакаленне (E110; 1995–2002)
У Японіі Corolla восьмага пакалення дэбютавала ў 1995 годзе. Еўрапейская версія пабачыла свет двума гадамі пазней. Прапаноўвалася з рухавікамі 1,3 16V (86 к.с.), 1,6 16V (110 к.с.), 1,8 16V (110 к.с.) і дызельным 2,0 D (72 к.с.).
Вясной 1999 года дэбютавала "зараджаная" версія G6 (рухавік 1,6 16V, шасціступеньчатая каробка перадач).
Восенню 1999 года быў праведзены рэстайлінг. З'явіліся бензінавыя рухавікі са зменнымі фазамі газаразмеркавання — 1,4 16V VVT-i (97 к.с.) і 1,6 16V VVT-i (110 к.с.), а таксама новы дызель 1,9 D (69 к.с.). Рухавікі 1,3 16V і 1,6 16V былі прыбраныя з маторнага шэрагу. Восенню 2000 года дадаўся турбадызель 2,0 16V D4-D (90 к.с.).
Пры франтальным удары стойка лабавога шкла ссунулася на 20 мм, а дзверы змаглі адкрыцца. Аднак, трубчастая папярочка, якая праходзіць пад пярэдняй панэллю, пачала адрывацца ад стойкі. Пад рулявой калонкай, нягледзячы на прадуманую абарону каленаў, ёсць небяспечныя месцы. Пры бакавым краш-тэсце галава манекена стукнулася аб цэнтральную стойку. Энергапаглынаючая накладка стойкі змякчыла ўдар, аднак нагрузкі на тулава ўсё ж былі вялікімі.
Дзявятае пакаленне (E120, E130; 2000–2007)
Toyota Corolla дзявятага пакалення была пабудавана на скарочанай платформе седана Toyota Vista з паўзалежнай або шматрычагавай задняй падвескай. Дызайн упершыню быў распрацаваны ў Еўропе. З мадэльнага шэрагу канчаткова зніклі двухдзверныя версіі, даўжыня седана вырасла да 4,4 м.
Рухавікі — аб'ёмам 1,4-2,2 л (89-215 к.с.). Бензінавыя рухавікі аб'ёмам 1,4 (97 к.с.), 1,6 (110 к.с.) і 1,8 л (192 к.с.) абсталёўваліся сістэмай змянення фаз газаразмеркавання VVT-i. Наймацнейшай версіяй была Corolla TS з рухавіком 2ZZ-GE, які з 1,8 л выдаваў да 192 к.с. і 180 Нм круцільнага моманту. У апошнія два гады вытворчасці гэты рухавік быў абсталяваны нагнятальнікам, што дазволіла павялічыць магутнасць да 220 к.с.
Мадэрнізацыя 2004 года закранула пераважна знешнасць аўтамабіля. Машына атрымала новую рашотку радыятара, у пярэднім бамперы супрацьтуманныя ліхтары сталі круглай формы замест былых прастакутных. Змяніліся і заднія ліхтары, у якіх з'явіліся круглыя блокі аранжавага колеру.
Быў выпрабаваны Euro NCAP у 2002 годзе. Кузаў вытрымаў франтальны ўдар. Рамяні і падушкі эфектыўна ўтрымалі седакоў — эксперты адзначылі толькі небяспеку ўдараў каленаў кіроўцы аб панэль. На бакавым краш-тэсце з-за адсутнасці бакавых падушак манекен стукнуўся патыліцай аб сярэднюю стойку (абсталяваную мяккай накладкай), а тулава ўвайшло ў кантакт з падлакотнікам дзвярэй, але нагрузкі пры гэтым былі бяспечнымі.
Дванаццатае пакаленне (E210; 2018–ц.ч.)
Corolla дванаццатага пакалення дэбютавала летам 2018 года: тады стартавала вытворчасць хэтчбекаў у Японіі і ЗША. Адтуль машыны таксама пастаўляюць у Аўстралію, краіны Азіі і Канаду. На аўтасалоне ў Парыжы паказалі машыну з кузавам «універсал», а седан на выставе ў Гуанчжоу.
14 студзеня 2019 года пачалася вытворчасць на заводзе ў англійскім графстве Дэрбішыр, дзе выпускаюць хэтчбекі і ўніверсалы Touring Sports для еўрапейскага рынку. 29 студзеня 2019 года адбыўся запуск на заводзе ў Турцыі — там вырабляюць седаны для рынкаў Еўропы і СНД.
Дванаццатае пакаленне пабудавана на аснове модульнай платформы TNGA версіі GA-C. Англійскія машыны абсталёўваюць трыма сілавымі агрэгатамі — бензінавы турбаматор 1,2 (115 к.с.), «эканамічны» гібрыд з атмасферным 1,8 (122 к.с.) і «спартыўны» гібрыд з двухлітровым маторам (180 к.с.). Турэцкія седаны адрозніваюцца ад хэтчбекаў і ўніверсалаў іншым дызайнам пярэдняй часткі (так званы варыянт Prestige замест выканання Sport у хэтчбека). Турбарухавіка ў гаме няма, замест яго — атмасферны 1,6 (132 к.с.), які агрэгатаваны з шасціступеньчатай «механікай» або варыятарам.
Універсал спраектаваны ў Еўропе: над машынай працаваў дызайн-цэнтр Таёты ў бельгійскім Завентэме. Да сярэдняй стойкі ўніверсал цалкам паўтарае хэтчбек. У параўнанні з хэтчбекам колавая база павялічана на 60 мм, да 2700 мм. Адлегласць паміж спінкамі сядзенняў пярэдняга і задняга шэрагаў — 928 мм. Аб'ём грузавога адсека з паднятымі заднімі сядзеннямі — 598 л.
Селішчанскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Се́лішчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Селішчы.
Музей Антаніна Дворжака
Музей Антаніна Дворжака (Muzeum Antonína Dvořáka) — музей на вуліцы Ке Карлаву ў горадзе Прага (Чэхія), экспазіцыя якога прысвечана жыццю і творчасці чэшскага кампазітара Антаніна Дворжака (1841—1904). З'яўляецца філіялам, які, у сваю чаргу, з'яўляецца часткай Нацыянальнага музея.
Гісторыя
Музей размешчаны ў будынку былога графа Яна Вацлава Міхны, таксама вядомым пад назвай «Віла Амерыка». Палацавы комплекс у стылі барока быў пабудаваны па заказе графа ў 1717—1720 гадах архітэктарам Кіліянам Ігнацам Дынцэнхоферам, і ўяўляе сабой галоўны будынак з двума невялікімі павільёнамі па баках, абнесены барочнай чыгуннай агароджай. Дворык перад палацам упрыгожаны скульптурамі пор года, сатыраў і дзвюх барочных ваз. У 1843 годзе палацавы комплекс быў набыты горадам Прагай.
У 1932 годзе па просьбе «Таварыства Антаніна Дворжака» горад перадаў яго для размяшчэння ў ім экспазіцыі, прысвечанага жыццю і творчасці чэшскага кампазітара, хоць сам ён ніколі не наведваў гэты будынак і жыў у іншым месцы.
Экспазіцыя
У збор музея ўваходзіць архіў Антаніна Дворжака, які ўключае нотныя рукапісы, партытуры, асабістую перапіску, малюнкі, фатаграфіі, плакаты, бібліятэку, тэатральныя праграмы і афішы, а таксама асабістыя рэчы кампазітара, напрыклад, гусіныя пёры, якімі ён карыстаўся пры сачыненні музыкі, любімыя музычныя інструменты, плашч і берэт Кембрыджскага ўніверсітэта, атрыманыя ім у 1891 годзе пасля прысваення яму звання ганаровага доктара.
Апроч экспазіцыі, у музеі дзейнічаюць некалькі музычных праграм, якія знаёмяць наведвальнікаў з музычнай спадчынай Антаніна Дворжака і чэшскай музычнай традыцыяй. «Таварыства Антаніна Дворжака» працягвае навуковыя даследаванні ў вобласці творчасці кампазітара, і ў музеі праводзяцца лекцыі і спецыяльныя выстаўкі, прысвечаныя гэтай тэме.
З мая па кастрычнік тут праходзіць цыкл канцэртаў «Дзівосны Дворжак», падчас якіх наведвальнікаў сустракаюць артысты ў касцюмах канца XIX стагоддзя і музыканты Пражскай дзяржаўнай оперы выконваюць сачыненні кампазітара.
Селішчанскі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Горвальскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Баравікоўскага сельсавета.
Сядзібна-паркавы комплекс Трэмбіцкіх (Інтэрнацыянальны)
Пала́цава-па́ркавы ко́мплекс Трэмбі́цкіх — рэшткі сядзібна-палацавага комплексу ў пасёлку Інтэрнацыянальны Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Лінова стала ўладаннем генерала Пятра Румянцава, які хутка распрадаў гэтыя землі. Лінова набыў Вінцэнт Трэмбіцкі (1762—1842) гербу «Слепаўрон», кобрынскі лоўчы і шамбелян апошняга караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста. На мяжы XVIII—XIX стагоддзяў ён збудаваў тут сядзібу ў класічным стылі, у якой жылі чатыры пакаленні роду. Гэта быў цагляны аднапавярховы будынак, накрыты чатырохсхільным дахам.
Толькі ў пачатку XX стагоддзя, калі сядзіба стала цеснай для ўсіх нашчадкаў, тагачасны ўласнік Уладзіслаў Трэмбіцкі заняўся яе перабудовай. Былі прыбудаваны бакавыя крылы, аднак у працэсе будоўлі не хапіла сродкаў на поўную рэалізацыю задумкі, да таго ж яе здзяйсненню зашкодзіў выбух Першай сусветнай вайны, і змены атрымаліся не надта ўдалымі.
Мота-дэ’-Конці
Мота-дэ'-Конці (Motta de' Conti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Сядзібна-паркавы комплекс Трэмбіцкіх (Інтэрнацыянальны)
Гісторыя
У сярэдзіне XIX стагоддзя ў доме была вялізная бібліятэка, якая належала бібліяфілу Уладзіславу Трэмбіцкаму, брату ўласніка Лінова Багуслава. Не маючы добрага дому ў сваім маёнтку ў Мікітычах, Уладзіслаў захоўваў кнігі ў Ліноўскім маёнтку. З цягам часу іх колькасць дасягнула некалькі тысяч тамоў, у асноўным польская і французская літаратура. У бібліятэцы былі кнігі і рукапісы са збораў Міхаіла Баброўскага, набытыя ў 1847 годзе. Па смерці Уладзіслава Трэмбіцкага яго бібліятэка амаль цалкам была прададзена Замойскім і апынулася ў Варшаве (у 1944 года загінула ў часе пажару). Рэшткі кніг былі вывезены немцамі пасля акупацыі Пружаншчыны ў Першую сусветную вайну.
Мота-дэ’-Конці
Насельніцтва складае 851 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 13010. Тэлефонны код — 0161.
Сядзібна-паркавы комплекс Трэмбіцкіх (Інтэрнацыянальны)
Гісторыя
За савецкім часам у класіцыстычным палацы Трэмбіцкіх размяшчалася кантора крухмальнага завода (які паўстаў у памяшканнях бровару). Аднак пасля таго, як завод збанкрутаваў, сядзіба паступова разбуралася.
Мота-дэ’-Конці
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы SS. Annunziata; S. Giovanni Battista.
Сядзібна-паркавы комплекс Трэмбіцкіх (Інтэрнацыянальны)
Апісанне
Палац з'яўляўся цэнтрам кампазіцыі. У пачатку XX стагоддзя быў перабудаваны ў духу сядзібнай архітэктуры XIX стагоддзя. Даўжыня будынку складала 110 м. Цэнтральная частка двухпавярховая (16×10 м), бакавыя крылы аднапавярховыя (19×11 м). На адной кароткай восі размяшчаліся пад'езная алея, партэр і палац, аднак новыя прыбудовы, закладзеныя Уладзіславам, парушылі восевую сіметрыю: правае крыло недабудавалі, і яно адрознівалася ад астатняй часткі палацу.
Цэнтральны ўваход у сядзібны дом меў масіўны порцік, першы паверх якога складалі 5 аркадаў, над якімі ўзвышаліся 4 калоны з трохвугольным франтонам. Сярэдні рызаліт паркавага фасаду аднапавярховы, мае прасторную тэрасу. Левае крыло двухпавярховае, з невялікім гаўбцом і калонамі. Інтэр'еры памяшканняў вылучаліся разнастайнасцю і багаццем аздаблення. У цэнтральным холе стаялі мармуровыя бюсты Нерона і Агрыпіны, столь пакрытая выразанымі з дрэва кесонамі. Па сценах сталоўкі, якая адначасна служыла бальнай залай, віселі партрэты сем'яў Трэмбіцкіх і Ажэшкаў. Сцены «цёмнага» салона былі аклеены цёмнымі шпалерамі, а мэбля абцягнутая цёмна-зялёным сукном. У «ясным» салоне мэбля была абабітая чырвоным атласам.
Парк
Плошча парку складае 3 га. Планіроўка выцягнутая. Да сядзібы вяла ліпавая алея шырынёй 20 м, якая пачыналася ад галоўнай алеі з конскага каштану. З усходняга боку ад уязной алеі размяшчалася стайня. У 1921 годзе ў сядзібе быў пабудаваны бровар, да якога вяла другая алея з ліпы крымскай і буйналістай. З боку завода праходзіў вузкі канал, прызначаны для адводу лішкаў вады ў Мухавец.
Сучасны стан
Дом патрабуе тэрміновага капітальнага рамонту. Толькі частка яго перакрыта і выкарыстоўваецца. Бровар захаваўся, і да нядаўняй пары ў ім дзейнічаў крухмальны завод.
Паркавы партэр бессістэмна засаджаны дрэвамі, якія закрываюць выгляд на фасад сядзібы. Захаваліся дрэвы ўзростам больш за 150 гадоў.
3 студзеня 2012 года сядзіба разам з крухмальным заводам была прададзена з аўкцыёну за 1,1 млрд рублёў (130 000 долараў). Пераможцам стаў расійскі бізнесоўца Бліноў, якія з'яўляецца суўладальнікам беларуска-расійскай фірмы. Адной з умоў продажу была захаванасць сядзібы ў якасці аб'екту гісторыка-культурнай спадчыны.
Вегетатыўны стан
Розныя дыфузныя паразы галаўнога мозгу могуць суправаджацца вегетатыўным станам. Вегетатыўны стан можа вызначацца як пастаянны, калі працягваецца больш 4-х тыдняў. Найбольш частымі прычынамі персістыручага (пастаяннага) вегетатыўнага стану з'яўляюцца цяжкая чэрапна-мазгавая траўма або глабальная аноксія (кіслароднае галаданне) мозгу (напрыклад, пры спыненні сэрца). Такі стан мае дрэнны прагноз для аднаўлення свядомасці. Характарызуючы гэты стан, акадэмік В. А. Нягоўскі адзначае, што «нягледзячы на незваротнае пашкоджанне вышэйшых аддзелаў мозгу, незваротнае парушэнне або страту свядомасці, хворы з'яўляецца жывой істотай з усімі вынікаючымі з гэтага наступствамі, якія тычацца яго правоў і абавязкаў ягоных урачоў».
Калі гэты стан працягваецца больш 6-ці месяцаў, толькі ў невялікай колькасці хворых магчыма частковае аднаўленне свядомасці. У 50% дарослых хворых інтэрактыўная свядомасць вяртаецца на працягу першых 6-ці месяцаў пасля чэрапна-мазгавой траўмы і, звычайна, суправаджаецца перманентным (пастаянным) парушэннем функцыі мозгу, якая прыводзіць да інваліднасці. Пасля 6-ці месяцаў шанцы да выздараўлення прагрэсіўна памяншаюцца. Толькі 10-15% хворых з аноксіяй мозгу прыходзяць у прытомнасць, калі спыненне сэрца адбылося ў шпіталі і 5% хворых са спыненнем сэрца па-за бальнічнымі умовамі. Каля 60% дзяцей прыходзяць у прытомнасць на працягу першага года пасля траўмы мозгу, аднак пасля аноксічнага пашкоджання мозгу прагноз не адрозніваецца ад дарослых хворых. Толькі нязначная колькасць хворых, якія прыйшлі ў прытомнасць праз 6 месяцаў, здольныя абслугоўваць сябе самастойна.
Гілутас
Гілу́тас (Gilūtos), традыцыйная беларуская назва — Гілуці  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км на ўсход ад Міелагеная. Адміністрацыйны цэнтр сянюнайціі. Дзейнічае бібліятэка. На ўсход ад вёскі працякае  Свіла, прыток Бірветы, на захад - Гілута.
Дубровішча
Дубровішча (Дубровище) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Такароўскага сельскага паселішча.
Райнгард Гайдрых
Ра́йнгард Тры́стан О́йген Га́йдрых (Reinhard Tristan Eugen Heydrich;, Гале, Саксонія, Германская імперыя — , , Пратэктарат Багеміі і Маравіі, Трэці рэйх) — дзяржаўны і палітычны дзеяч нацысцкай Германіі, начальнік Галоўнага ўпраўлення імперскай бяспекі (1939—1942), намеснік (выконваючы абавязкі) імперскага пратэктара Багеміі і Маравіі (1941—1942). Обергрупенфюрар СС і генерал паліцыі (з 1941).
Адзін з ініцыятараў «канчатковага вырашэння яўрэйскага пытання», каардынатар дзейнасці па барацьбе з унутранымі ворагамі Трэцяга рэйха. Гайдрых быў забіты ў Празе дэсантаванымі з самалёта дыверсантамі брытанскага Упраўлення спецыяльных аперацый, этнічнымі чэхам і славакам.
Вінніцкі трамвай
Вінніцкі трамвай- сістэма электрычнага трамвая, якая дзейнічае ў горадзе Вінніцы, Украіна.
Гісторыя
Рух электрычнага трамвая быў адкрыты ў Вінніцы 28 кастрычніка 1913 г. па маршруце «Вакзал - Жаночая гімназія». На лініі працавалі двухвосныя двухбаковыя вагоны фірмы MAN. Адзін з такіх вагонаў зараз адрэстаўраваны і знаходзіцца ў дэпо; часам, па святах ці ў якасці экскурсійнага, эксплуатуецца на лініі. Ёсць таксама макет, зроблены ў 2003 годзе ў гонар 90-годдзя трамвая ў якасці помніка - усталяваны каля трамвайнага дэпо.
Рухомы склад
Асноўнай адзінкай лінейнага рухомага складу ў цяперашні час з'яўляецца сучлененыя вагоны тыпу Таtrа KТ4. У нядаўнім мінулым у вялікай колькасці эксплуатаваліся таксама Tatra T4; зараз большасць з іх перароблены пад службовыя рознага прызначэння, ці спісаныя. Захаваўся таксама вагон Gotha T57.
Восенню 2006 года муніцыпалітэт Цюрыха паведаміў аб тым, што Вінніцы будуць падораны 30 патрыманых трамваяў маркі Karpfen Be 4 / 4, раней працавалі ў Цюрыху. Швейцарцы забяспечылі дадаткова рамонтныя камплекты і расходныя матэрыялы, і нават транспарціроўкі вагонаў у Вінніцы. Яны эксплуатуюцца на трамвайных шляхах горада з сярэдзіны 2007 года і ў выкарыстанні апынуліся значна горш вагонаў тыпу Tatra KТ4.
Маршруты
Калі таксама хадзілі маршруты «Барскай шаша - Вішэнка» і № 8 («Дом культуры "Зара "- Вішэнка».
Эдмунд Жалезнабокі
Эдмунд Жалезнабокі (Eadmund; 988/993 — 30 лістапада 1016) — кароль Англіі з 23 красавіка па 30 лістапада 1016 года, прадстаўнік Уэсекскай дынастыі. Празваны «Жалезнабокім» з-за яго намаганняў у барацьбе супраць вікінгскай навалы пад кіраўніцтвам Кнуда Вялікага. З’яўляўся кіраўніком Уэсекса, альбо тэрыторыі на поўдзені ад Тэмзы. Поўнач Англіі была пад кіраўніцтвам Кнуда, які стаў каралём усёй Англіі пасля смерці Эдмунда.
Сям’я
Эдмунд быў другім сынам караля Этэльрэда Неразумнага (яшчэ вядомага як Этэльрэд II) і яго першай жонкі Эльфгіфу Ёрскай. Ён меў траіх братоў, самым старэйшым з якім быў Этэльстан, а двое малодшых Эдрэд і Экгберг. Яго маці памерла ў 996 годзе і праз нейкі час яго бацька ажаніўся з Эмай Нармандскай.
Часы кіраўніцтва
Этэльрэд цяжка захварэў і памёр 23 красавіка 1016 года. Эдмунд атрымаў у спадчыну трон і ў каралеўства з’явілася надзея на ахову краіны, якую ў той час спрабаваў захапіць Кнуд Вялікі. Пакуль датчане асаджалі Лондан, Эдмунд каранаваўся ў Уэсексе і пачаў збіраць войска. Ён нанёс паразу сваім ворагам двойчы, але 18 кастрычніка Кнуд змог нанесці рашучы ўдар Эдмунду ў бітве ля Ашынгдана ў Эсексе. Пасля бітвы абодва каралі падпісалі дамову, паводле якой Эдмунд захоўваў за сабой Уэсекс, а Кнуд набываў землі на поўначы ад Тэмзы. У дадатак яны пагадзіліся, што тэрыторыі таго хто першы стане нябожчыкам адыйдуць пад уладу жывога.
Галіны хрысціянства
Сёння ў хрысціянстве існуюць наступныя асноўныя напрамкі: каталіцызм, праваслаўе і пратэстантызм.
Каталіцызм
Каталіцкая царква — самая шматлікая галіна хрысціянства. Каталіцызм вызнаюць 1 196 000 000 чалавек. Вучэнне Каталіцкай Царквы сфармавалася ў выніку сусветных і памесных сабораў, якія праходзілі да схізмы 1054 г. і пазней, якія склікаў Папа Рымскі.
Хоць Каталіцкая Царква ў Заходняй Еўропе перажывае ўжо шматгадовы крызіс нават у краінах, якія лічацца традыцыйна каталіцкімі (Іспанія, Ірландыя, Францыя), Ян Павел II шматразова казаў аб магчымай «вясне Царквы», гэта значыць аб адраджэнні ў XXI стгагоддзі разам з расчараваннем у матэрыяльных каштоўнасцях.
Праваслаўе
Праваслаўная царква — вучэнні і духоўныя практыкі Адзінай Святой Саборнай і Апостальскай Царквы, якая складаецца з 15 аўтакефальных памесных цэркваў, што ўтвараюць адзіную сусветную царкву. У гэтым разуменні гісторыя царквы да 1054 года з’яўляецца часткай гісторыі Сусветнай Праваслаўнай Царквы, ад якой, на погляд праваслаўных, у выніку шэрагу памылак і скажэнняў праваслаўнага вучэння і Сімвала веры адкалолася Каталіцкая царква.
Пратэстантызм
Пратэстантызм уяўлялае сабой сукупнасць шматлікіх і самастойных Цэркваў і дэнамінацый, звязаных сваім паходжаннем з Рэфармацыяй — шырокім антыкаталіцкім рухам XVI ст. у Еўропе. Першапачатковымі формамі пратэстанцызму былі лютэранства, цвінгліянства, кальвінізм, анабаптызм, менанітства, англіканства. У наступным узнікае шэраг іншых плыняў — баптысты, адвентысты, метадысты, квакеры, пяцідзясятнікі, Войска выратавання і шэраг іншых. Фарміраванне большасці гэтых плыняў праходзіла пад знакам «рэлігійнага адраджэння», звароту да ідэалаў ранняга хрысціянства і Рэфармацыі. Усе яны адрозніваюцца ад старога або літургічнага пратэстантызму перавагай вольнай пропаведзі і актыўнай евангелізатарскай місіянерскай дзейнасцю.
Тышковычы (Мастыскі раён)
Тышковычы (Тишко́вичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джо Кокер
Джо Кокер (Joe Cocker; поўнае імя Джон Роберт Кокер, John Robert Cocker;, Шэфілд, Паўднёвы Ёркшыр — , Каларада) — англійскі спявак, які працаваў у жанрах блюз і рок.
Самыя вядомыя кампазіцыі ў яго выкананні — блюзавыя балады «My Father's Son», «Unchain My Heart», «You Can Leave Your Hat On», «Now That the Magic Has Gone» і «N'oubliez jamais».
Сядзібна-паркавы комплекс Ляжэнскіх (Аранчыцы)
Сядзі́бна-па́ркавы ко́мплекс Ляжэ́нскіх — былая сядзіба ў вёсцы Аранчыцы (цяпер у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі).
Талуковычы
Талуковычы (Толуко́вичі) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сядзібна-паркавы комплекс Ляжэнскіх (Аранчыцы)
Гісторыя
Першую сядзібу збудавалі ў 1560 годзе тагачасныя ўладальнікі Аранскія, ад якіх атрымала назву вёска Аранчыцы. Пазней маёнтак перайшоў да Іжыцкіх, а пасля ў якасці пасагу панны Дэрамер дастаўся Ігнацыю Ляжэнскаму, афіцэру паўстання Касцюшкі. Магіла Юзэфы Ляжэнскай (у дзявоцтве Дэрамер) дагэтуль знаходзіцца на каталіцкіх могілках Пружан.
Па Ігнацыі Ляжэнскім уласнікамі маёнтку і двару ў Аранчыцах былі:
Па прыходзе бальшавікоў у 1939 годзе маёнтак быў разрабаваны. У 1943 годзе двор быў падпалены партызанскім аддзелам Арміі Краёвай пад камандаваннем капітана Войцеха Збілюта (Wojciech Zbilut) падчас сутычкі з немцамі і згарэў дашчэнту.
Апісанне
Двор у Аранчыцах быў прамавугольны, 20x7 м. Дах гонтавы. З адваротнага боку хаты знаходзілася адкрытая веранда. Ганак падтрымлівалі 4 мураваныя калоны.
Маёнтак меў 2 стайні, каменны і драўляны хлявы, кароўнік, стадолу, хату на 4 сям'і, флігель.
Сядзібу атачаў парк плошчай 200x300 м з рыбнымі ставамі, пляжам і дзвюма алеямі.
Гарней (Ігналінскі раён)
Гарне́й (Garniai), традыцыйная беларуская назва — Гарні  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Джон Кернкрас
Скончыўшы Кембрыджскі ўніверсітэт, Кернкрас прыйшоў на працу ў Форын Офіс. У 1937 годзе ён уступіў у Камуністычную партыю Вялікабрытаніі. У 1942 годзе паступіў у MІ-6, дзе меў доступ да шыфравальнай тэхнікі. Працуючы ў сакрэтным разведцэнтры Блэчлі-парк, ён здабываў інфармацыю, якую перадаваў у СССР.
Алег Гардзіеўскі: «шатландзец Джон Кернкрас быў у контрразведцы і меў шмат матэрыялаў-перахопаў нямецкіх паведамленняў. І хоць англічане самі перадавалі ваенную інфармацыю Савецкаму Саюзу, але частку, якую яны не хацелі перадаваць, перадавалі сакрэтна Кернкрас і залучаны ім агент у аддзеле перахопу Леа Лонг».
Паводле думкі брытанскай разведкі, менавіта дадзеныя, перададзеныя Кернкрасам пра амерыканскія і брытанскія даследаванні ў вобласці ядзернага ўзбраення, ляглі ў аснову савецкай ядзернай праграмы.
Пасля таго як у 1951 годзе контрразведка MI5 прадставіла доказы, Кернкрас прызнаўся, што працаваў на СССР. Тым не менш, ён не быў пакараны ў крымінальным парадку, што пазней прывяло да вінавачання ўрада ў тым, што яно хавала сваю ролю таемнага суўдзельніка. Асоба пятага чалавека з «кембрыджскай пяцёркі» заставалася недаказанай да 1990 года, калі перабежчык з КДБ Алег Гардзіеўскі паказаў на Кернкраса.
Пасля сваіх прызнанняў Кернкрас пераехаў у Рым, дзе працаваў у Харчовай і сельскагаспадарчай арганізацыі ААН аж да сваёй адстаўкі. Потым ён з'ехаў на поўдзень Францыі, дзе памёр у 1995 годзе.
Энтані Блант
Энтані Фрэдэрык Блант (Anthony Frederick Blunt, 26 верасня 1907 года, Борнмут, Вялікабрытанія — 26 сакавіка 1983 года, Лондан) — брытанскі гісторык мастацтва і мастацтвазнаўца, агент (крыніца) савецкай разведкі (1937-51) (ставіцца да «Кембрыджскай пяцёркі»), у гады вайны супрацоўнік контрразведкі MI5 (1939-45). Пра яго працу на савецкую разведку грамадскасці стала вядома ў 1979 годзе, калі пра гэта заявіла Маргарэт Тэтчэр; контрразведка даведалася пра гэта раней, але гэта заставалася ў таямніцы і ён атрымаў імунітэт у абмен на супрацу. Захоўнік маляўнічай галерэі каралевы (1945—1973).
Спецыяліст па творчасці Нікаля Пусена, якому прысвечана яго галоўная праца, манаграфія 1967 года. Прафесар Лонданскага ўніверсітэта, член Брытанскай акадэміі (1950).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і святара-вікарыя. Маці яго, Хільда Ваялет Мастэр (Блант) была стрыечкай графа Стрэтмара, бацькі Лізаветы Боўз-Лаян, маці кіруючай з 1952 года каралевы Лізаветы II. То бок на момант выкрыцця Блант даводзіўся траюрадным дзядзькам кіраўніка дзяржавы.
У 1926 годзе паступіў са стыпендыяй па матэматыцы ў Трыніці-каледж Кембрыджскага ўніверсітэта, але ў 1929 годзе з-за смерці бацькі спыніў навучанне. Вярнуўся да яе ў 1930-х. У 1935 годзе са студэнцкай групай наведаў СССР.
Быў залучаны ў 1937 годзе агентам савецкай разведкі Арнольдам Дэйчам праз пасярэдніцтва Г. Бёрджэса. У сваіх мемуарах Блант заве рашэнне працаваць на савецкую разведку адной з галоўных памылак у сваім жыцці, ён нават хацеў скончыць з сабой з-за гэтага. Прылічаецца да «Кембрыджскай пяцёркі». Аператыўны псеўданім — Джонсан (Johnson). Членам Кампартыі ён ніколі не быў.
Да пачатку вайны Блант залучыў амерыканца Майкла Страйта (пасля ўладальніка і выдаўца амерыканскага ліберальнага тыднёвіка «The New Republic» і старшыні Нацыянальнага фонду дапамогі мастацтву і літаратуры).
У 1939 годзе паступіў на службу ў брытанскую контрразведку МІ-5. У званні капітана браў удзел у высадцы ў Францыі. За мужнасць, выяўленую пры адступе англійскага экспедыцыйнага корпуса, атрымаў ордэн Ганаровага легіёна. З восені 1940 года Блант робіцца памагатым аднаго з кіраўнікоў англійскай разведкі брыгадзіра Алена, які займаўся праблемамі бяспекі арміі і ваеннай прамысловасці. Тым часам англійская разведка здолела залучыць важнага агента ў апараце А. І. Мікаяна, што пастаўляў каштоўную інфармацыю англійскаму рэзідэнту ў Маскве. Блант дапамог савецкай разведцы выявіць гэтага агента.
У 1945 годзе стаў саветнікам караля Георга VI і выконваў далікатныя даручэнні, злучаныя з зацікаўленнямі англійскай кароны і родных дынастый, завошта ў 1947 годзе атрымаў Каралеўскі Віктарыянскі ордэн, а ў 1948-м — галандскі ордэн прынца Насау-Аранскага. Лічыцца, што Блант не перадаваў савецкай разведцы дакументы, што кампраметавалі каралеўскую сям’ю. Аднак свае выдатныя сувязі ў брытанскім урадзе ён выкарыстоўваў для атрымання палітычнай інфармацыі, якую перадаваў СССР. Пасля выкрыцця Мак-Лэйна і Бёрджэса пад падозранне МІ-5 трапіў і Блант, але, нягледзячы на гэта, у 1956 годзе ён стаў камандорам Віктарыянскага ордэна і атрымаў дваранства (з правам тытулавацца «сэр Энтані»).
У 1951 годзе савецкі рэзідэнт у Лондане Юрый Модзін прапанаваў Бланту бегчы ў СССР, на што той катэгарычна адмовіўся: «Я вельмі добра ведаю, як жыве ваш народ, і для мяне падобнае жыццё невыноснае і немажліве». Пасля гэтага савецкая разведка спыніла з ім адносіны.
У 1964 годзе ў лісце ў МІ-5 Блант па ўласнай волі прызнаўся ў сваёй супрацы з савецкай разведкай.
У памен на гарантыі імунітэту ён прызнаў сябе вінаватым і даў сведчанні, аднак яго шпіёнская чыннасць засталася таямніцай да лістапада 1979 года, калі прэм’ер-міністр Маргарэт Тэтчэр раскрыла гэту інфармацыю на пасяджанні Палаты абшчын. Тады ж Блант быў пазбаўлены рыцарскага звання. Дамоўленасць пра імунітэт працягвала дзеяць, Блант не падвяргаўся пераследам і працягваў займацца навукай.
Цікава, што пасля выкрыцця ён атрымаў больш за дзвесце лістоў падтрымкі і толькі паўтузіна негатыўных, чым быў узрушаны.
У 1939—1974 гг. выкладчык, прафесар гісторыі мастацтваў Лонданскага ўніверсітэта. З 1945 г. намеснік, у 1947—1974 гг. дырэктар Інстытута мастацтва Курто (у складзе Лонданскага ўніверсітэта).
Памёр ад інфаркту. Паводле тэстаменту попел яго пылу быў развеяны над палямі Мальбару, дзе Блант вучыўся ў школе.
Быў узнагароджаны савецкім баявым ордэнам.
З 1979 года і да канца жыцця ён працаваў над сваімі мемуарамі. Потым яны былі перададзены на захоўванне ў Брытанскую бібліятэку ў запячатаным кантэйнеры. На публікацыю рукапісу была накладзена забарона на чвэрцьстагоддзе, да 2009 года, калі яны выйшлі кнігай успамінаў.
У 2001—2012 гг. выйшла біяграфія Бланта аўтарства Міранды Картэр «Энтані Блант: Яго жыцці» (Miranda Carter. Anthony Blunt: His Lives), над якой яна працавала з 1994 года.
Узнагароды
У 1947 годзе ўзведзены ў званне камандора Каралеўскага Віктарыянскага ордэна, а ў 1956 годзе — рыцара-камандора. У 1979 годзе пазбаўлены звання ўказам каралевы.
У 1948 годзе стаў камандорам ордэны Ганаровага легіёна, у 1958 годзе — камандорам ордэны Аранскіх-Насау.
Адольф Эдуард Казімір Жазеф Марцье
Адольф Эдуард Казімір Жазеф Марцье (Adolphe Édouard Casimir Joseph Mortier, герцаг дэ Трэвізо, фр. Duc de Trévise,  — ) — маршал Францыі.
Паступіў на службу ў 1791 годзе. У 1804 годзе зроблены маршалам. Да 1811 Марцье камандаваў корпусам на Пірынейскім паўвостраве, а ў 1812 годзе яму даверылі начальства над маладой гвардыяй. Пасля заняцця Масквы быў прызначаны яе губернатарам, і пасля сыходу адтуль французаў падарваў па загадзе Напалеона частку крамлёўскіх сцен.
У 1814 годзе Марцье ўдзельнічаў у абароне і здачы Парыжа.
Гамбанг
Гамбанг — інданезійскі ўдарны музычны інструмент.
Складаецца з драўляных (гамбанг каю) або металічных (гамбанг гангза) пласцінак, замацаваных у гарызантальным становішчы на драўлянай падстаўцы, нярэдка пышна упрыгожанай роспісам і разьбой.
Гук здабываецца ўдарамі двух драўляных палачак з плоскай шайбападобнай абмоткай на канцах. Іх трымаюць свабодна паміж вялікім і паказальным пальцамі, астатнія пальцы выкарыстоўваюцца для глушэння гуку. Гучанне гамбанга гучнае, рэзкае, асабліва ў гамбанг гангза.
Удар галаўнога мозга
Удар галаўнога мозга — чэрапна-мазгавая траўма пры якой адбываецца паражэнне непасрэдна тканак галаўнога мозга, заўсёды суправаджаецца наяўнасцю агменю некрозу нервовай тканкі.
Найбольш часта агмені пашкоджанняў размяшчаюцца ў галіне лобных, скроневых і патылічных доляў. Пашкоджанні, якія развіліся пры траўме, могуць быць як аднабаковыя так і двухбаковыя.
NGC 4470
NGC 4470 (іншыя абазначэнні — NGC 4610, IRAS12270+0806, UGC 7627, VCC 1205, MCG 1-32-82, ZWG 42.132, PGC 41189) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4470, NGC 4610.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барыс Яўгенавіч Ложкін
Барыс Яўгенавіч Ложкін (Барыс Євгенович Ложкін; нар., Харкаў) — кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Украіны (2014—2016), заснавальнік UMH group, мультымільянер, медыяменеджар, які ўваходзіць у лік 30-ці самых уплывовых медыяменеджараў СНД (па версіі РБК ), член кіраўніцтва WAN-IFRA.
Іванаўскае (Гагарынскі раён)
Іванаўскае (Ивановское) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Такароўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гамелан
Гамелан — нацыянальны інданезійскі аркестр. Аснову яго складаюць ударныя інструменты (напр. гамбанг), гонгі, барабаны, часам ўключаюцца струнныя шчыпковыя, драўляныя духавыя і шумавыя інструменты. Гучанне гамелана адрозніваецца гнуткасцю дынамікі, своеасаблівасцю тэмбравых фарбаў. Гамелан у імправізацыйнай манеры выконвае класічныя і народныя мелодыі. Выкарыстоўваецца ў розных сцэнічных паказах і на ўрачыстых цырымоніях.
Этэльрэд Неразумны
Этэльрэд Неразумны (Æðelræd Unræd, 968 — 23 красавіка 1016) —- кароль Англіі 978—-1013 і 1014—-1016, прадстаўнік Уэсекскай дынастыі. Сын Эдгара і Эдзьфрыды. Быў абвешчаны каралём Англіі пасля забойства свайго зводнага брата Эдуарда.
Часы панавання
Кіраванне Этэльрэда было адзначана вялікай колькасцю сутычак з вікінгамі. У дзень святога Брайса 13 лістапада 1002 года па загаду Этэльрэда адбыўся гвалт датчанаў, што жылі ў Англіі. Гэта прывяло да нападу з боку Свена Вілабародага, які ў перыяд з 1003 па 1007 гады здзейсніў некалькі набегаў. У 1007 годзе Свен атрымаў адступныя і напады скончыліся да 1013 года, калі дацкі конунг захапіў анлійскі прастол. Этэльрэд збег у Нармандыю, аднак неўзабаве ў 1014 годзе Свен сканаў, і Вітэнагемот зноў абраў Этэльрэда на каралеўскую пасаду. Але дацкі флот абвясціў каралём Кнуда, сына Свена, з-за чаго пачалася вайна, падчас якой памёр і Этэльрэд.
Спадчыннікі
У Этэльрэда было не менш за шаснаццаць дзяцей ад двух шлюбаў. Першая жонка, Эльфгіфу, памерла ў 1002 годзе. Сын ад гэтага шлюбу, Эдмунд, атрымаў трон у спадчыну. Другі шлюб адбыўся ў 1002 годзе, Этэльрэд ажаніўся з Эмай Нармандскай. У 1042 годзе, сын Эмы, Эдуард Спаведнік, таксама быў абраны каралём Англіі. Вільгельм I Заваёўнік, унучаты пляменнік Эмы і кузен Эдварда, выкарыстаў гэтае сваяцтва як абгрунтаванне прэтэнзій на англійскую карону.
Мянушка
У сучаснай англійскай мове Unready азначае «негатовы». Аднак сама мянушка ўпершыню была зафіксавана ў 1180 годзе ў форме Unræd, што на старажытнаанглійскай мове азначае «той, хто не атрымаў парады». Улічваючы, што імя Æþelræd азначае «добрая парада», «слушная парада», то яно ў спалучэнні з такой мянушкай было проста гульнёй слоў.
Жамайчу Калварыя
Жама́йчу Калвары́я (Žemaičių Kalvarija), традыцыйная беларуская назва — Кальва́рыя Жамо́йцкая — мястэчка ў Плунгскім раёне Цяльшэйскага павета Літвы, на рацэ Вардува. Адміністрацыйны цэнтр Жамайчу-Калварыйскай сянюніі. Насельніцтва 798 чал. (2001). Знаходзіцца на паўночным захадзе краіны, за 26 км ад Плунге. Згодна з сучаснай афіцыйнай літоўскай класіфікацыяй мястэчка належыць да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць.
Гісторыя
Да сярядзіны XVII стагоддзя мела назву Горды (вядомыя з 1253 года), у складзе Жамойці. У сярэдзіне XVI стагоддзі тут збудавалі касцёл.
У 1637 годзе жамойцкі біскуп Юрый Тышкевіч заснаваў у Гордах кляштар дамініканцаў (з 1644 года дзейнічала школа). У 1639—1642 гадах збудаваў новы касцёл і крыжовы шлях даўжынёй 7 км з 19 стацыямі, які ішоў дадолу праз 7 гораў: Бярозавую, Жвіравую, Св. Яна, Шатрыйскую, Піўнічную, Крыжовую і Св. Алены.
У 1642 годзе Тышкевіч заснаваў мястэчка Кальварыя Жамойцкая. У 1750 годзе тут збудавалі новы мураваны касцёл. Станам на 1789 год у мястэчку было 74 дымы.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) апынулася ў складзе Расійскай імперыі.
Спіс вуліц Буда-Кашалёва
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Буда-Кашалёва
Эфіопскі савет па правах чалавека
Эфіопскі савет па правах чалавека або ЭСПЧ — няўрадавая арганізацыя ў Эфіопія па ахове правоў чалавека, створаная ў 1991 годзе. Першапачатковыя мэты былі апісаны як дапамога ўраду Эфіопіі ў «павазе, абароне і ажыццяўленні правоў чалавека».
Палаццола-Верчэлезэ
Палаццола-Верчэлезэ (Palazzolo Vercellese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 1328 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 102 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 13040. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Caio e Santa Faustina.
Лемяшэвічы
Лемяшэ́вічы (, Лемешевичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавета.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лемяшэвіцкага сельсавета.
Гісторыя
Раней належала шляхецкім сем’ям, пераважна Лемяшэўскім.
Жан-Мацье-Філібер Серур’е
Жан-Мацье-Філібер Серур’е (фр. Jean Mathieu Philibert Sérurier) (, Лаон, Іль-дэ-Франс —, Парыж) — граф з 3 чэрвеня 1808 года, ганаровы маршал Францыі з 19 мая 1804,
Серур’е нарадзіўся ў Лаоне ў сям’і прыдворнага служачага, які адказваў за лоўлю кратоў ў каралеўскіх стайнях. У сакавіку 1755 прызваны ў армію (фр. milice provinciale), з кастрычніка 1759 — прапаршчык Амонскага пяхотнага палка каралеўскай арміі.
Серур’е адзін з нямногіх камандзіраў Напалеона, якія ваявалі ў Сямігадовую вайну. У 1760 годзе ён быў паранены ў бітве пры Варбурзе. У 1762 Серур’е атрымаў чын лейтэнанта і быў адпраўлены ў Партугалію.
Яраслаўская мячэць
Яраслаўская пятніцкая мячэць знаходзіцца ў Яраслаўлі на, 20.
Гісторыя
Ініцыятыва стварэння мячэці ў Яраслаўлі належыць жыхарам горада, якія ахвяравалі грошы на яе будаўніцтва. У красавіку 1907 года быў атрыманы дазвол на стварэнне будынка. Вясной 1910 года адбылося адкрыццё залы для супольных малітваў. Першым імамам быў Махмуд Юсупаў.
У лютым 1917 года колькасць супольнасці вернікаў склала 2,3 тыс. чалавек. Яраслаўская мячэць стала значным центрам культуры і адукацыі. Пры мячэці дзейнічалі бібліятэка, рэлігійная школа, друкарня.
У 1931 годзе дзяржаўная ўлада спыніла дзейнасць адзінай мячэці ў горадзе. У 1931—1992 гадах у Яраслаўлі не існавала гарадской мячэці, а рэлігійнае жыцце захоўвалася па прыватных кватэрах і дамах. На працягу перыяду бяздзейнасці будынак пазбавіўся вежы, у ім знаходзілася школа для дзяцей з парушэннем слыху.
У 1992 годзе будынак мячэці вярнуўся да супольнасці вернікаў.
У 1931—1992 гадах было здзейснена аднаўленне будынка.
Адукацыя
Пры мячэці дзейнічае медрэсэ, у якім адбываюцца бясплатныя заняткі арабскай мовы і рэлігійных навук.
Хаткы (Балыцкі сельсавет)
Хаткы (Хатки́) — вёска ў Мастыскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гаршвіне (Ігналінскі раён)
Га́ршвіне (Garšvinė), традыцыйная беларуская назва — Гаршвіна  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Грыбеная. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Гунтаўнінкай
Гунтаўні́нкай (Guntauninkai), традыцыйная беларуская назва — Гантоўнікі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 4 км на паўночны ўсход ад Гілутаса, на ручаі Свіла.
Чэрапна-мазгавая траўма
Чэрапна-мазгавая траўма - уяўляе сабой пашкоджанне касцей чэрапа або мяккіх тканак, такіх як тканак мозга, сасудаў, нерваў, мазгавых абалонак. Вылучаюць дзве групы чэрапна-мазгавых траўмаў - адкрытыя і закрытыя.
Адкрытыя пашкоджанні
Пры адкрытай чэрапна-мазгавой траўме пашкоджаны скурнае покрыва, апанеўроз і дном раны з'яўляецца костка або больш глыбокія тканка. Пранікальнай лічыцца траўма, пры якой пашкоджаная цвёрдая мазгавая абалонка. Прыватны выпадак пранікальнай траўмы - аталикварэя ў выніку пералому касцей асновы чэрапа.
Закрытыя пашкоджанні
Пры закрытай чэрапна-мазгавой траўме апанеўроз не пашкоджаны, хоць скура можа быць пашкоджана.
Іржы Рашка
Іржы Рашка (Jiří Raška; 4 лютага 1941, Фрэнштат-пад-Радхоштэм — 20 студзеня 2012, Нові-Йічын) — чэшскі скакун з трампліна, чэмпіён зімовых Алімпійскіх гульняў у Грэноблі (1968).
Новае (Гагарынскі раён)
Новае (Новое) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Такароўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.