cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тайванскія горы
Даўжыня 270 км, шырыня да 80 км. Складзены з вулканічных, крышталічных і вапняковых парод. Чатыры паралельныя хрыбты, падзеленыя падоўжнымі далінамі. Вышыня да 3997 м (г. Юйшань). На ўсходзе стромка абрываюцца да мора. Грабнявая зона мае альпійскі рэльеф, сляды старажытнага зледзянення. На поўначы патухлыя вулканы. Тэрмальныя крыніцы. На ніжніх схілах вільготныя субэкватарыяльныя лясы, вышэй — шыракалістыя і хвойныя лясы, якія мяжуюць з зараснікамі хмызняку і лугам.
Дольчэ
Насельніцтва складае 2444 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 37020. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Lucia.
Альховая (станцыя метро)
«Альховая» (Ольховая) — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Тайвань (востраў)
Тайвань, Фармоза — востраў у Ціхім акіяне, каля ўсходніх берагоў мацерыковага Кітая, ад якога аддзелены Тайванскім пралівам.
Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 394 км, шырыня да 140 км, плошча каля 36 тыс. км³.
Уздоўж усходняга берага Тайванскія горы (выш. да 3997 м), на поўначы — група патухлых вулканаў, на захадзе — прыбярэжная раўніна. Частыя землетрасенні. Карысныя выкапні: каменны вугаль, гаручы газ, нафта, золата.
Клімат на поўначы субтрапічны, на поўдні трапічны мусонны. Тэмпература паветра ў студзені 15—20°С, у ліпені 25—30°С. Ападкаў на раўнінах 1500—2500 мм за год у гарах месцамі больш за 5000 мм. У жніўні і верасні частыя тайфуны.
Больш за 50% тэрыторыі займаюць горныя лясы (больш за 3000 відаў, у т.л. больш за 1500 эндэмічных). У ніжняй частцы схілаў — вільготныя вечназялёныя лясы з панданусаў, пальмаў, бамбукаў, ліян; вышэй — шыракалістыя лістападныя і мяшаныя лясы з камфарнага лаўру, кіпарысу, елкі, піхты, дрэвападобных папарацяў, псеўдатсуті і інш. Вышэй 3300 м хмызнякі з рададэндрану і горныя лугі. Раўніны і нізіны асвоены.
Тон Тэлеген
Тон Тэлеген (Toon Tellegen; сапраўднае імя — Антоніус Ота Германус; ) — нідэрландскі паэт і празаік.
Біяграфія
Доктар паводле адукацыі, пасля заканчэння ўніверсітэта ў Утрэхце Тэлеген тры гады (1970—1973) працаваў па спецыяльнасці ў Кеніі, а потым пасяліўся ў Амстэрдаме. Да 1997 года сумяшчаў медыцынскую практыку і творчасць.
Першы зборнік паэзіі Тэлегена «Настрой біручыны» (De zin van een liguster) выйшаў у 1980 годзе (усяго на сённяшні момант пісьменнік выдаў 20 паэтычных кніг), першы зборнік казак — «Ні дня проста так: Сорак дзевяць казак пра вавёрку і іншых жывёл» (Not A Day Went By: forty-nine tales of the squirrel and other animals) — у 1984 годзе. Атрымаў шэраг літаратурных узнагарод, у тым ліку прэстыжнай прэміі Канстантэйна Хёйгенса за ўклад за развіццё нідэрландскамоўнай літаратуры (2007). На беларускую мову перакладзеныя дзве кнігі казак Тэлегена для дзяцей: «Ад усяго сэрца» (Met hart en ziel, пераклала Ганна Янкута, «Дзеяслоў» № 54, 2012) і «Марудна — з усіх ног» (пераклалі Кацярына Маціеўская і Ганна Янкута).
Підзамчэ (станцыя)
Підзамчэ — вузлавая чыгуначная станцыя Львоўскай чыгункі на лініях Львоў — Цярнопаль і Підзамчэ — Ківэрці. Знаходзіцца ў Підзамчэ (Шаўчэнкаўскі раён Львова), у 7 км ад галоўнага чыгуначнага вакзала Львова.
Гісторыя
Станцыя Підзамчэ была пабудавана на лініі Львоў — Броды па заказе Львоўскага магістрата паміж схілам Замкавай гары і вул. Жоўкіўскай (цяпер вул. Б. Хмяльніцкага), часткова на землях былых могілак «Папарыўка» (Жоўкіўскіх могілак).
Рэгулярны рух цягнікоў у напрамку Бродаў, Золачыва і мяжы з Расійскай імперыяй пачаўся 12 ліпеня 1869 года. З 1870 года пачаўся рух у напрамку Цярнопаля, а ў 1871 годзе пачаўся рух цягнікоў да Падвалочыска. У 1897 годзе адбылося пашырэнне станцыі дзякуючы пракладцы другой каляіны. У 1907 годзе адбылося капітальнае пашырэнне станцыі па праекце тагачаснага дырэктара чыгункі ў Львове С. Рыбіцкага. Падчас рэканструкцыі станцыі над сучаснай вул. Апрышкіўскай фірмай Альфрэда Захарэвіча і Юзэфа Сасноўскага па праекце інжынера Ежы Венгерскага быў збудаваны жалезабетонны чыгуначны мост, які захаваўся да нашых дзён.
З 1909 года цягнікі пачалі курсіраваць таксама ў напрамку Падгайцаў праз Пэрэмышляны і Бэрэжаны, пазней была адкрыта лінія да Стаяніў. Пасля Першай сусветнай вайны лінія перайшла да польскай дзяржаўнай чыгункі. Падчас Другой сусветнай вайны чыгункай кіравала нямецкая імперская жалезная дарога (1941—1944 гг.). Пры набліжэнні фронту 22 ліпеня 1941 года гітлераўцы ўзарвалі частку мастоў, шляхі і станцыю Підгайці. Пасля адступлення Вермахта большую частку шляху не аднаўлялі, выкарыстаўшы частку рэек, шпалы для ваенных патрэб, і не перакладалі яе на прынятую ў СССР шырыню каляіны 1520 мм. Чыгуначная лінія, якая раней ішла да Падгайцаў, зараз амаль зруйнавана, і рух цягнікоў ёю не ажыццяўляецца.
Вакзал станцыі Підзамчэ вялікі і даволі цікавай канструкцыі. Ён часткова размешчаны на тэрыторыі былых могілак. Будынак вакзала выкананы з выкарыстаннем геаметрычных формаў у стылі неарэнесансу. У 1890-х і ў 1908—1909 гг. будынак рэканструяваны з захаваннем арыгінальнай стылістыкі першапачатковай пабудовы двухпавярховага будынка вакзала з цэнтральным рызалітам з праектам, вырабленым пад кіраўніцтвам кіраўніка дырэкцыі Львоўскай чыгункі Станіслава Рыбіцкага.
Падчас польска-ўкраінскай вайны 1918—1919 гг. вакол станцыі вяліся жорсткія баі. Вакзал станцыі быў моцна пашкоджаны і ў час Другой сусветнай вайны. Яго аднаўленне завяршылася толькі ў 1947 годзе. Далейшыя перабудовы ў 1950-х і 2000-х гг. значна змянілі першапачатковы выгляд вакзалу. У захаванай частцы старога будынка вакзала размясціліся чыгуначныя службы станцыі.
У 1966 годзе станцыя электрыфікавана пераменным токам у складзе ўчастка Львоў — Краснэ.
Каля станцыі былі знойдзеныя парэшткі цел 602 жыхароў Бесарабіі і Букавіны, ахвяр Галадамору і рэпрэсій 1946—1947 гг., якія былі перапахаваныя на Лычакаўскіх могілках.
У 2009—2010 гадах станцыя была адным з канцавых пунктаў руху гарадскога рэйкавага аўтобуса па маршруце Сыхіў — Підзамчэ. Гарадскі рэйкавы аўтобус курсіраваў да 2010 года, калі быў зняты з-за нерэнтабельнасці.
Вілі Гейгер
Вілі Гейгер (Willi Geiger;, Ландсхут — , ) — нямецкі мастак і графік.
Жыццё і творчасць
Вілі Гейгер нарадзіўся ў сям’і выкладчыка. У 1898—1899 гадах ён вучыцца ў мюнхенскай Каралеўскай школе прыкладнога мастацтва, дзе атрымаў спецыяльнасць настаўніка малявання. У 1903 годзе мастак паступае ў Акадэмію мастацтваў, у класы Франца фон Штука і Петэра Хальма, дзе займаецца сумесна з Альбертам Вайсгерберам і Гансам Пурманам. Творчыя поспехі В.Гейгера ў галіне графічнага майстэрства былі адзначаны ў 1910 годзе прэміяй Віла Рамана. Ён ствараў таксама ілюстрацыі да твораў Франка Ведэкінда, Рыхарда Дэмеля і інш. Да 1914 года мастак жыў і працаваў у Берліне, дзе выстаўляў свае палотны ў мясцовых галерэях. Пазней ён пераязджае ў Мюнхен і прымаецца прафесарам у Вышэйшую школу прыкладнога мастацтва. Выкладаў таксама ў Лейпцыгскай акадэміі. У 1920-я гады В.Гейгер захапляецца старымі іспанскімі майстрамі, піша копіі з твораў Эль Грэка, Веласкеса і Ф.Гоі, займаецца партрэтным жывапісам. У гэты перыяд яго майстэрства дасягае сваёй вяршыні.
Пасля прыходу да ўлады ў Германіі нацыянал-сацыялістаў В.Гейгер быў адхілены ад выкладання. Мастак у гэты перыяд жыў адасоблена на возеры Кімзэ ў Верхняй Баварыі і цалкам прысвяціў сябе жывапісу. У 1946 годзе ён ізноў на выкладчыцкай працы, у мюнхенскай Акадэміі мастацтваў. У 1948 годзн ён становіцца ганаровым гараджанінам роднага Лансхута. У 1951 годзн ён — лаўрэат прэміі горада Мюнхен у галіне культуры. У 1958 В.Гейгер узнагароджваецца ордэнам «За заслугі ФРГ» I класа, у 1969 годзе — баварскім ордэнам «За заслугі».
Сын В. Гейгера, Рупрэхт Гейгер, быў таксама вядомым мастаком і скульптарам.
Асмолавічы (Кобрынскі раён)
Асмо́лавічы (, Осмоловичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Па даных на 1 студзеня 2016 года складалася з 13 чалавек і 11 гаспадарак.
Геаграфія
Вёска размешчана за 28 км на паўночны-ўсход ад Кобрына, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзец і за 72 км на ўсход ад Брэста.
На 2012 год плошча вёскі складала 0,51 км² (51 га).
Гісторыя
Населены пункт вядомы з 1786 года. Насельніцтва ў розныя часы:
Sede Vacante
Sede Vacante («пры вакантным троне», ; ад sedes vacans — вакантны прастол) — перыяд, у які Святы Прастол не заняты легітымным манархам (дакладней пантыфікам) (гэта значыць у перыяд паміж смерцю ці адрачэннем Папы Рымскага і абраннем новага главы Святога Прастола і Рымска-каталіцкай царквы). Фаза вакантнага Прастола пачынаецца, калі кардынал-камерленга канстатуе смерць Папы наступным чынам: тройчы ўдарае нябожчыка пантыфіка срэбраным малаточкам у лоб, заве яго імем, якое было дадзена яму пры хрышчэнні, і просіць адгукнуцца. Пасля таго, як Папа не адгукнуўся, кардынал-камерленга прамаўляе фразу: Vere Papa mortuus est («Папа сапраўды мёртвы»), і папскі прастол уступае ў перыяд Sede Vacante. Акрамя таго, магчымы пачатак перыяду Sede Vacante у момант адрачэння Папы Рымскага, як гэта здарылася 28 лютага 2013 года.
У перыяд Sede Vacante усе чыноўнікі Рымскай курыі пазбаўляюцца сваіх пасад, за выключэннем трох чалавек: камерленга Рымска-каталіцкай царквы, дэкана Калегіі кардыналаў і вялікага пенітэнцыярыя. У гэты перыяд Святым Прастолам і Рымска-каталіцкай царквой кіруе Калегія кардыналаў, на чале з камерленга, які з’яўляецца месцаахоўнікам Святога Прастола. Галоўны клопат Калегіі кардыналаў — пахаваць нябожчыка Папу і прыступіць да выбараў новага Рымскага першасвятара на канклаве.
Пачынаючы з 1831 года перыяд Sede Vacante не доўжыўся больш за 20 дзён, з прычыны таго, што папскімі правіламі ўсталявана, што канклаў павінен сабрацца не пазней 18-га дня з дня смерці Папы. У эпоху Сярэднявечча бывалі перыяды вакантнага Прастола, якія доўжыліся месяцамі, а то і гадамі. Самы працяглы перыяд Sede Vacante — 1268—1271 гг. (паміж смерцю Папы Клімента IV і абраннем Рыгора X).
У перыяд Sede Vacante выпускаюцца манеты і паштовыя маркі Ватыкана з гербам, аналагічным гербу кардынала-камерленга, але без профіля Папы.
Ад Sede Vacante пайшла і назва традыцыйнага кансерватыўнага рэлігійнага руху седэвакантызм, члены якога не прызнаюць Рымскіх Пап, якія кіруюць з Другога Ватыканскага сабора, пачынаючы з Яна XXIII.
Віктар Аляксандравіч Лазінскі
Віктар Аляксандравіч Лазінскі (нар. ) — украінскі палітык. З 23 лістапада 2007 па 3 ліпеня 2009 гг. — народны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны VI склікання ад Блоку Юліі Цімашэнкі.
Біяграфія
Мае вышэйшую адукацыю. На момант абрання ў парламент быў беспартыйным, займаў пасаду генеральнага дырэктара сельскагаспадарчага ТАА «Манжурка». Пражывае ў Кіеве.
У Вярхоўнай Радзе займаў пасаду кіраўніка падкамітэту па пытаннях кантролю выканання заканадаўства ў сферы барацьбы з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй органамі дзяржаўнай улады і мясцовага самакіравання Камітэта па пытаннях барацьбы з аргзлачыннасцю і карупцыяй. Акрамя таго, знаходзіўся ў групах па міжпарламенцкіх сувязях з Арменіяй, Узбекістанам, Расійскай Федэрацыяй, Злучаным Каралеўствам Вялікай Брытаніі і Паўночнай Ірландыі.
На пленарных пасяджэннях Вярхоўнай Рады быў зарэгістраваны 187 разы, прапусціў пасяджэнні 19 разоў. Выступаў з месца 8 разоў і двойчы перадаваў слова калегам. Зрабіў два дэпутацкія запыты і стаў аўтарам трох законапраектаў.
У чэрвені 2009 года В. Лазінскі аказаўся ў цэнтры скандалу, звязанага са смерцю жыхара Галаваніўскага раёна Кіраваградскай вобласці. 1 ліпеня 2009 года Генеральная пракуратура Украіны ўзбудзіла ў дачыненні дэпутата крымінальную справу па ч.2 арт.121 Крымінальнага кодэкса Украіны (наўмыснае нанясенне цяжкіх цялесных пашкоджанняў, якое прычынілася смерці пацярпелага) і скіравала да Вярхоўнай Рады паданне пра зняцце з яго недатыкальнасці. 3 ліпеня 2009 года В. Лазінскі 415 галасамі парламентарыяў быў пазбаўлены мандата — «у сувязі з асабістай заявай пра складанне ім дэпутацкіх паўнамоцтваў».
Баявая машына рэактыўнай артылерыі
Баява́я машы́на рэакты́ўнай артыле́рыі — самаходная шматзарадная пускавая ўстаноўка, звычайна залпавага агню. Складаецца з артылерыйскай часткі (пакет накіравальных — рэек ці танкасценных труб, паваротная рама, механізмы наводкі і ўраўнаважвання, прыцэльныя прыстасаванні, пускавое абсталяванне) і самаходнага шасі высокай праходнасці.
Упершыню савецкая эксперыментальная ўстаноўка БМ-13 (народная назва «кацюша») выкарыстана ў Вялікую Айчынную вайну ў 1941 пад Оршай. Мела 16 накіравальных, калібр рэактыўных снарадаў 132 мм, маса 42,5 кг, далёкасць стральбы да 8,5 км. У час вайны выкарыстоўваліся таксама БМ-8, БМ-31. Пасля вайны распрацаваны БМ-14, БМ-24, БМД-20, БМ-21 і інш. Напрыклад, БМ-24 на шасі ЗІЛ-151 мае 12 накіравальных, турбарэактыўныя снарады калібру 240 мм, масай 110 кг, далёкасць стральбы да 11 км. У арміях замежных краін баявыя машыны рэактыўнай артылерыі на гусенічным ці аўтамабільным хаду, колькасць накіравальных ад 12 да 48, калібр снарадаў ад 110 да 240 мм, маса ад 36 да 310 кг, далёкасць стральбы да 30 км і болей. Сярод іх 110-мм 36-ствольная «Ларс» (ФРГ). 240-мм 12-ствольная MLRS (ЗША).
Бачэйкаўскі парк
Бачэйкаўскі парк — помнік садова-паркавага мастацтва ў аграгарадку Бачэйкава (Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць).
Гісторыя парка
Закладзены ў сярэдзіне XVIII стагоддзя. Парк рэгулярнага тыпу, размешчаны на правым пакатым беразе р. Ула, аформлены трымя шырокімі тэрасамі. Цэнтрам сіметрычна-восевай кампазіцыі быў мураваны палац (закладзены ў 1769, не збярогся), перад якім размяшчаўся авальны партэр. Папярочная алея на восі ўсход-захад падзяляе парк на 2 зоны. На поўдні ад палаца масіў ліп і таполяў, пасаджаных па рамбічнай планіровачнай сетцы. У тэраснай частцы парку, аформленай газонамі, шпалерамі, баскетамі, лабірынтам, фантанам, раслі ліпы,, і інш. У вуглавых частках парку — штучныя вадаёмы. Гаспадарчыя мураваныя будынкі ў стылі класіцызму. Пашкоджаны ў Вялікую Айчынную вайну.
Бель-Агач
Бель-Агач — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бель-Агачскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 20 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633835100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1249 чалавек (596 мужчын і 653 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1033 чалавекі (480 мужчын і 553 жанчыны).
Зялёны Бор (Івацэвіцкі раён)
Зялёны Бор (, Зелёный Бор) — пасёлак у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стайкаўскага сельсавета.
Атакаменьё
Атакаменьё (у Чылі Atacameño), або атакама (у Аргенціне Atacama), саманазва ліканантаі́ (Likanantaí, літаральна «жыхары зямлі») — народ індзейскага паходжання ў Чылі і Аргенціне. Агульная колькасць (2021 г.) — 41 000 чалавек.
Гісторыя
Культура атакаменьё пачала фарміравацца з 400 г. н.э. на поўначы сучаснай дзяржавы Чылі. Для яе былі характэрныя чырвоная паліраваная кераміка, антрапаморфныя пасудзіны. Прыкладна з 900 г. продкі атакаменьё трапілі пад моцны ўплыў культуры Тыўанака, чырвоная кераміка была выціснута чорнай. Наскальныя піктаграмы перыяду 1000—1450 гг. паказваюць важнасць жывёлагадоўлі, выкарыстанне лам у якасці транспартнага сродку, вылучэнне пласта заможных уладальнікаў статкаў. Відавочна, у гэты перыяд адбылося пашырэнне тэрыторый, населеных атакаменьё. Адной з прычын, якая вымушала іх шукаць прытулак у горных раёнах — змены клімату і засуха.
Бліжэй да XV ст. атакаменьё пачалі будаваць буйныя сталыя паселішчы пукара, якія мелі каменныя ўмацаванні. У XV ст. яны былі заваяваны інкамі. У 1512—1556 гг. — іспанцамі. Атакаменьё разам з андскімі народамі ўдзельнічалі ў паўстанні Тупака Амару II ў XVIII ст. У 1824 г. населеныя імі тэрыторыі былі падзелены паміж незалежнымі дзяржавамі Балівіяй і Аргенцінай, прычым існавала сталая міграцыя з Балівіі ў Аргенціну ў пошуках працы. У 1883 г. Балівія страціла тэрыторыі на карысць Чылі. Чылійскія ўлады садзейнічалі развіццю горнай прамысловасці і заахвочвалі перасяленне на поўнач выхадцаў з іншых рэгіёнаў і замежжа. Гэта абумовіла хуткую асіміляцыю атакаменьё. Да сярэдзіны XX ст. яны страцілі родную мову кунcа ў якасці сродку зносін.
З канца XX ст. назіраецца адраджэнне самасвядомасці нашчадкаў атакаменьё як у Чылі, так і ў Аргенціне. У Чылі яны прызнаны карэнным народам. З дапамогай навукоўцаў адбываюцца спробы ўзнаўлення і адраджэння кунcа.
Традыцыйная культура
Атакаменьё насялялі 3 адрозныя экалагічныя рэгіёны: пустыню Атакама, дзе займалі некалькі аазісаў, берагі ракі Лоа ў раёне Антафагасты і схілы паўднёвых Анд. Іх асноўнымі заняткамі здаўна былі ручное земляробства і адгонная жывёлагадоўля. Істотны недахоп вільгаці ва ўсіх 3 рэгіёнах вымушаў займацца ірыгацыяй і тэрасаваннем схілаў гор. Дзякуючы гэтаму атакаменьё вырошчвалі бульбу, кукурузу, аксамітнік, ражковае дрэва, тытунь і г. д. Зямлю ўгнойвалі гуана.
Змены надвор’я рабілі земляробства неустойлівым спосабам забеспячэння, таму жывёлагадоўля з’яўлялася абавязковай часткай гаспадаркі. Да прыходу іспанцаў атакаменьё трымалі лам, якія давалі мяса, поўсць і скуры. Акрамя таго, з дапамогай лам займаліся транспартыроўкай тавараў. Недахоп харчу кампенсаваўся за лік абмену паміж супольнасцямі, а таксама гандлёвых зносін з народамі ціхаакіянскага ўзбярэжжа і Альтыплана.
Старажытныя атакаменьё былі выдатнымі рамеснікамі. На месцы іх паселішчаў археолагі знаходзяць складаныя прылады, у тым ліку матыкі, капальныя кіі з лёзамі, сякеры, лыжкі і інш. Хаця яны выраблялі кераміку, частка посуду прывозілася ад дыягіта і аймара. Атакаменьё здабывалі соль, золата і медзь.
ЗАЗ-1102 «Таўрыя»
ЗАЗ-1102 «Таўрыя» — пярэднепрывадны мікралітражны аўтамабіль з кузавам трохдзверны «хэтчбек», які вырабляўся Запорожскім аўтамабільным заводам з 1987 па 2007 год.
Атакаменьё
Традыцыйная культура
Традыцыйныя паселішчы былі дастаткова буйнымі, часам умяшчалі да некалькіх тысяч чалавек. Яны складаліся з каменных пабудоў з трысняговымі дахамі і мноствам невялікіх пакояў. Уваход у пакой знаходзіўся на даху, так што прыходзілася карыстацца лесвіцамі. Атакаменьё таксама належылі крэпасці пукара, традыцыя ўзвядзення якіх была запазычана ў Альтыплана. У XV ст. крэпасці былі пераўтвораны ў адміністрацыйныя цэнтры, адкуль кіравалі намеснікі інкаў.
ЗАЗ-1102 «Таўрыя»
Аўтамабіль стаў асновай для цэлага шэрагу аўтамабіляў, якія з'яўляліся як мадыфікацыяй базавай мадэлі (больш за 40 разнастайных варыянтаў), так і самастойнымі мадэлямі на яе платформе: ЗАЗ-1103 «Славута», ЗАЗ-1105 «Дана» і камерцыйны пікап ЗАЗ-11055 «Pick-Up».
У 2007 годзе вытворчасць ЗАЗ-1102 была спынена, а вытворчасць ЗАЗ-1103 «Славута» і ЗАЗ-11055 «Pick-Up» працягвалася да студзеня 2011 года.
Распрацоўка
Яшчэ пад канец 60-х гадоў у КБ завода «Камунар» у ініцыятыўным парадку пачало распрацоўку пярэднепрываднага аўтамабіля малога класу пад назвай «Перспектыва» для замены «Запарожца» ЗАЗ-968, выкарыстоўваючы распрацоўкі НАМІ (НАМІ-0132), а пазней ВАЗа (ВАЗ-ЗЭ1101).
Атакаменьё
Традыцыйная культура
Атакаменьё шанавалі розных багоў, якія на іх думку, жылі на вулкане Ліканкабур. Яго вяршыня, а таксама суседнія горы лічыліся свяшчэннымі, па павер'ях маглі ўплываць на надвор'е і ўраджай. Пад уплывам Тыўанака распаўсюдзіліся культы, звязаныя з ужываннем галюцынагенаў. Падчас заваявання інкамі практыкаваўся культ сонца, на пагорках узводзіліся сонечныя храмы і стадолы. У каланіяльную эпоху распаўсюдзіўся каталіцызм. Аднак і ў нашы дні захоўваюцца старажытныя замагільныя рытуалы, у тым ліку пахаванне нябожчыка з неабходнымі для далейшага існавання рэчамі і жалоба блізкіх сваякоў і сяброў на працягу года.
ЗАЗ-1102 «Таўрыя»
Распрацоўка
У сямідзясятыя гады было створана некалькі эксперыментальных мадэляў з кузавамі «хэтчбек» і «двухдзверны седан». Аднак афіцыйнае тэхнічнае заданне на распрацоўку ад Мінаўтапрама СССР было атрымана толькі ў 1978 годзе.
Юрый Віктаравіч Ігруша
Юрый Віктаравіч Ігруша  — беларускі прадзюсар.
ЗАЗ-1102 «Таўрыя»
Распрацоўка
Пасля зборкі першай доследнай партыі і пачатку працэсу даводкі, Мінаўтапрам кардынальна змяніў тэхнічнае заданне, прымусіўшы завадское КБ перапраектаваць аўтамабіль з аглядкай на Ford Fiesta ўзору 1976 года. Пры гэтым адначасова канструктарам ставілася мэта пераўзысці «Фіесту» па характарыстыках. Прыкладна тое ж самае адбылося ў тыя гады на АЗЛК, які пад ціскам Мінаўтапрама быў прымушаны праектаваць прынцыпова новую пярэднепрывадную платформу — будучы «Масквіч-2141» — нягледзячы на наяўнасць прататыпа С-3, які ўжо знаходзіўся на перадсерыйнай стадыі.
Юрый Віктаравіч Ігруша
Праца
Быў генеральным дырэктарам РУП «Белвідэацэнтр» да 2013 года.
ЗАЗ-1102 «Таўрыя»
Распрацоўка
Заданне на распрацоўку і надалей працягвала змяняцца — Мінаўтапрам выстаўляў усё новыя патрабаванні па пераўзыходу шэрагу разнастайных замежных «малалітражак» тых гадоў: «Фіат-Уна», «Осцін-Метро» і іншых. Гэта, сумесна з недахопам фінансавання, якое да сярэдзіны васьмідзясятых ішло пераважна на асваенне новых пярэднепрывадных мадэляў Волжскага завода, прывяло да празмернага зацягвання ўкаранення аўтамабіля ў вытворчасць.
1987—1998
Першыя серыйныя «Таўрыі» сышлі з канвеера 18 лістапада 1987 года, кошт аўтамабіля склаў 5100 рублёў. Адначасова са стандартным варыянтам, была распачата вытворчасць ЗАЗ-1102 у камплектацыі «люкс», якая адрознівалася павялічанай да 155 км/г максімальнай хуткасцю (замест 145 км/г у стандартным варыянце), устаноўкай магнітолы, двухкамернага карбюратара тыпу «солекс» (замест аднакамернага) і афарбоўкай кузава металізаванай эмаллю; пры гэтым кошт ЗАЗ-1102 у камплектацыі «люкс» складаў 5300 рублёў.
Аўтамабілі ў палепшанай камплектацыі з індэксам ЗАЗ-110206 пачалі выпускацца ў першым квартале 1990 года. Гэтая версія адрознівалася ад базавай ЗАЗ-1102 палепшанай абіўкай салона, новым абліцоўваннем радыятара і фарамі з нахільным рассейвальнікам, устаноўленым у адной плоскасці з рашоткай радыятара, а таксама молдынгамі на бакавінах і паўторнікамі паваротнікаў у вуглах пярэдніх крылаў. Задняе шкло атрымала электрычнае абаграванне, ачышчальнік і абмывальнік. Цана машыны складала 5429 рублёў.
У 1991 годзе адбыўся першы рэстайлінг аўтамабіля: змянілася форма пярэдніх крылаў і элементаў салону, была спроба перайсці з дарагой чэхаславацкай оптыкі на даступную айчынную. Наступным годам вырабніцтва працягвалася з пераменным поспехам: адбілася крызісная сітуацыя ва Украіне і нізкая якасць камплектуючых.
«Таўрыя Нова»
У 1998 годзе, з прыходам карэйскіх інвестараў, пачынаецца выраб аўтамабіля Таўрыя Нова — удасканаленай мадыфікацыі Таўрыі.
Кузаў быў узмоцнены за кошт павелічэння таўшчыні верхняй вонкавай і ніжняй унутранай панэлі перадка, ланжэронаў пырскавікоў, папярочкаў і ланжэронаў пярэдняй часткі падлогі, увядзення дадаковых кропак зваркі, узмацняльнікаў пярэдніх стоек і праёмаў дзвярэй. Аўтамабіль таксама быў зменены знешне і ў салоне. Спераду ўсталёўвалася іншае абліцоўванне радыятара з новым гандлёвым знакам. У салоне сядзенні займелі новую тканую абіўку і ўдасканаленую панэль прыладаў.
Кіраўніцтва завода некалькі разоў (у 2006 і 2007 гады) заяўляла аб хуткім зняцці мадэлі з вытворчасці. Масавы выпуск мадэлі ЗАЗ-1102 «Таўрыя» з кузавам хэтчбэк быў спынены ў 2007 годзе, хоць асобныя экзэмпляры вырабляліся да восені 2009 года.
Пад канец студзеня 2011 года з канвеера сышоў апошні аўтамабіль мадэлі ЗАЗ-1103 «Славута», які быў прададзены з інтэрнэт-аўкцыёна 11 лютага 2011 года за 47 020 грн. Прамым нашчадкам «Славуты» на канвееры стаў ZAZ Forza.
ЗАЗ-110240, ЗАЗ-110260
ЗАЗ-11024 — мадыфікацыя з павялічаным аб'ёмам багажніка. Для павелічэння аб'ёма замест звычайных задніх дзвярэй былі ўжытыя новыя, якія надавалі хэтчбеку форму ўніверсала.
Фургон на базе гэтай мадыфікацыі меў пазначэнне ЗАЗ-11026. Яе кузаў быў пазбаўлены вокнаў у задняй частцы кузава, унутры адсутнічала задняя канапа замест якой утворана грузавая пляцоўка.
ЗАЗ-1103 «Славута»
ЗАЗ-1103 «Славута» — легкавы пярэднепрывадны аўтамабіль  В-класа з кузавам тыпу ліфтбэк. Кузаў ЗАЗ-1103 закрыты, цэльнаметалічны, апорнага тыпу, так званы ліфтбэк: аўтамабіль мае 5 дзвярэй, заднія дзверы багажнага адсеку адчыняюцца разам з заднім шклом. Пярэдні і задні бамперы пластыкавыя і афарбованы ў колер кузава.
ЗАЗ-1105 «Дана»
ЗАЗ-1105 «Дана» мае пяцідзверны кузаў універсал, які адрозневаецца ад кузава ЗАЗ-110206 ці ЗАЗ-110216 змененай знешняй формай бакавіны, панэлі капоту, пярэдняга і задняга бампераў, падоўжаным "дахам", новай крышкай задку і заднімі ліхтарамі.
У параўнанні з «Таўрыяй» у «Даны» была палепшана аэрадынаміка кузава (Cx = 0,37 супраць 0,39 в «Таўрыі»). Стандартный салон камплектацыі — «Таўрыя-люкс». Грузападымальнасць — 200 кг (з пяццю пасажырамі).
Вырабляўся з 1994 па 1997 год.
ЗАЗ-11055 «Pick-Up»
ЗАЗ-110550 «Pick-Up» уяўляе сабой камерцыйную развазную мадыфікацыю. Кабіна кіроўцы размежавана з грузавой платформай перагародкай са шклом. Задні борт зроблены адкідным. Пад заказ грузавая платформа магла быць абсталявана мяккім альбо жорсткім пластыкавым верхам, фактычна пераўтвараўшым аўтамабіль у фургон з карысным аб'ёмам грузавога адсеку да 2,5 м³.
Канструкцыя
маюць замкі з вілачным ротарам і загваздкавым фіксатарам на кузаве. Багажныя дзверы маюць вонкавы замок, адкідваюцца ўверх на ўнутраных завесах і ўтрымліваюцца ў адчыненым палажэнні двума газанапоўненымі тэлескапічнымі ўпорамі.
камбінаваная — пад ціскам змазваюцца падшыпнікі каленчатага і размеркавальнага валаў, восі каромыслаў; распыленнем масла — цыліндры і механізм газаразмеркавання. Шасцяроністая масляная помпа з шасцернямі ўнутранага зачаплення, маслапрыймальнікам і рэдукцыйным клапанам размешчаны на пярэднім торцы блока цыліндраў, прыводзіцца ў рух ад каленчатага вала.
Карбюратар эмульсійнага тыпу, двухкамерны з падальным патокам і збалансаванай паплаўковай камерай, аўтаномнай сістэмай халастога ходу, сеткаватым фільтрам на ўваходзе паліва. Паветраачышчальнік са зменным фільтравальным элементам. Паліўная помпа дыяфрагменыя, з сеткаватым фільтрам і рычагом ручной падпампоўкі паліва.
замкнёная праз паветраачышчальнік і карбюратар.
вадкасная, закрытага тыпу, з напаўпразрыстым пашыральным бачком, запоўненая спецыяльнай незамярзальнай вадкасцю ТАСОЛ-А40М або ТАСОЛ-А65М. Тэрмастат з цвёрдым напаўняльнікам ТС103-06. Пачатак адкрыцця клапана пры 87 ± 2 °C; поўнае адкрыццё пры 102 °C. Помпа цэнтрабежная, прыводзіцца плосказубістым рамянём ад каленчатага валу. Электравентылятар радыятара сістэмы астуджэння рухавіка замацаваны ў кажуху радыятара, уключаецца аўтаматычна термавыключальнікам, які знаходзіцца ў правым бачку радыятара.
настроеная, з рэзанатарам і глушыльнікам. Выхлапны патрубак размешчаны ззаду, злева.
аднадыскавае, сухое, з дыяфрагменай націскной спружынай. Прывад уключэння счаплення механічны, тросавы.
механічная, двухвальная, троххадавая з пяццю перадачамі наперад і адной назад, усе шасцярні (акрамя шасцярэнек задняга ходу) касазубыя з сінхранізатарамі. Пераключэнне перадач - дыстанцыйнае, рычагом і механізмам, усталяваным у тунэлі падлогі кузава.
Перадатачныя лікі:
цыліндрычная, касазубая. Перадатачны лік — 3,875.
канічны, з двума сатэлітамі.
Юрый Віктаравіч Ігруша
Праца
З верасня 2013 года з’яўляўся супрацоўнікам прадзюсарскага цэнтра «НОНСТОП = Медыа Мінск».
Узначальваў журы міжнароднага фестывалю кароткаметражнага кіно Cinema Perpetuum Mobile у 2012 і 2013 гадах.
ЗАЗ-1102 «Таўрыя»
Канструкцыя
валы з шарнірамі роўных вуглавых хуткасцяў. Левы вал карацей, чым правы.
незалежная, тыпу «хісткаючаяся свечка» з цыліндрычнымі спружынамі і тэлескапічнымі амартызацыйнымі стойкамі двухбаковага дзеяння.
паўнезалежная з папярочнай бэлькай, цыліндрычнымі спружынамі з гідраўлічнымі тэлескапічнымі амартызатарамі двухбаковага дзеяння.
рэечнае, з супрацьугоннай прыладай. Рулявы механізм злучаецца з паваротнымі стойкамі бакавымі цягамі. Рулявы вал разрэзны, часткі вала злучаюцца муфтай з гумовымі ўтулкамі.
Колавы дыск «Таўрыі» не мае цэнтральнай ступіцы, ролю якой выконвае ступічны фланец. Такое незвычайнае рашэнне ЗАЗ-1102 атрымаў у спадчыну ад заднематорных Запарожцаў, але шпілек мацавання пры гэтым было тры, а не чатыры. Памер вобада — 4J × 13. Наяўнасць адтуліны па цэнтры дыска дазволіла канструктарам размясціць запасное кола ў маторным адсеку на стакане пярэдняй падвескі. Шыны — радыяльныя, звышнізкапрофільныя, бяскамерныя памерам 155/70 R13 мадэлі БЛ-85.
гідраўлічная двухконтурная, якая складаецца з дзвюх незалежных сістэм для тармажэння пярэдніх і задніх колаў па дыяганалі (левае пярэдняе — правае задняе, правае пярэдняе — левае задняе).
Пярэднія тармазы — дыскавыя, маюць плаваючыя клямары і аўтаматычную сістэму кампенсацыі зносу накладак тармазных калодак.
Заднія тармазы — барабанныя, калодкі плаваюць з аўтаматычнай кампенсацыяй зносу накладак тармазных калодак.
Стаяначны тормаз — ручной, з тросовым прывадам на калодкі задніх колаў ад рычага, размешчанага на тунэлі падлогі паміж пярэднімі сядзеннямі.
тыпу 6СТ-44А, Неабслугоўваная.
Аўтамабіль можа быць выкарыстаны для работы з прычэпам, які мае цягава-счэпную прыладу шаравога тыпу па ОСТ 37.001.096-77, для ўстаноўкі якога ў канструкцыі задніх ланжэронаў аўтамабіля прадугледжаны па дзве адтуліны дыяметрам 11 мм з кожнага боку.
Поўная маса прычэпа, які мае буксавацца: Цягава-счэпная прылада і пераходныя прылады для падлучэння электраабсталявання прычэпа ў камплект аўтамабіля не ўваходзяць.
Экспарт
У той час «Таўрыя» пазіцыянавалася як выключна эканамічны аўтамабіль. У 1989 годзе Мінаўтапрамам СССР было выпушчана рэкламнае відэа для заходняга рынку, у якім кіроўца запраўляе «Таўрыю» з сваёй запальніцы. Гэтае відэа атрымала ў Канах «Бронзавага ільва» у намінацыі «гандлёвая рэклама».
У пачатку 90-х аўтамабіль прадаваўся ў Чылі пад маркай Lada. З кастрычніка 1990 года па лістапад 1991 года імпарцёрам "Lada Chile" было прададзена 1595 машын.
У Францыі акрамя звычайнай Таўрыі, з 1991 па 1993 год прадавалася Poch Tavria XL, удасканаленая французскай кампаніяй Poch. Машыну вывелі на рынак, паколькі звычайны ЗАЗ-1102 лічыўся ў Еўропе ўжо састарэлай мадэллю. Дапрацоўкі ўключалі іншую рашотку радыятара, новыя бамперы пафарбаваныя ў колер кузава і арыгінальныя каўпакі на колах. У салоне з'явіліся больш якасныя матэрыялы.
З 1992 года на сумесным прадпрыемстве Ukraine – Greece S.А. у Грэцыі ў горадзе Салонікі выраблялі тры мадыфікацыі на базе ЗАЗ-1102: пікап, фургон і машына з кузавам тыпа «ландо».
У Беларусі
У 1995 годзе на базе 124-га аўтарамонтнага завода і рэгіянальнага спецаўтацэнтра «Беларусь-Таўрыя» было створана ЗАТ «Таўрыя-Мінск» для выпуску аўтамабіляў ЗАЗ-1102 «Таўрыя» з ручным кіраваннем для інвалідаў. У 1996 годзе сабралі 300 машын, у 1997 — 350. На 1998 і 1999 гады збіраліся павялічыць план да 550 аўтамабіляў у год, але такія паказчыкі не забяспечвалі рэнтабельнасці, і вытворчасць была спынена.
Бародзічы (Кобрынскі раён)
Баро́дзічы (, Бородичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Халанд (лен)
Лен Халанд (Hallands län) — лен, размешчаны на паўднёва-заходнім узбярэжжы Швецыі ўздоўж праліва Кацэгат, у правінцыі Халанд. Мяжуе з ленамі Вестра-Гёталанд, Ёнчэпінг, Крунуберг і Сконэ. Цэнтральны горад - Хальмстад.
Эрбэ
Насельніцтва складае 1645 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 103 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 37060. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
NGC 6643
NGC 6643 (іншыя абазначэнні — UGC 11218, MCG 12-17-21, ZWG 340.43, KARA 850, IRAS18212+7432, PGC 61742) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
В данной галактике наблюдались две вспышки сверхновых: SN 2008bo і SN 2008ij.
Рупрэхт Гейгер
Рупрэхт Гейгер (ням.: Rupprecht Geiger;,  — , ) — нямецкі скульптар і мастак-абстракцыяніст.
Жыццё і творчасць
Рупрэхт Гейгер нарадзіўся 26 студзеня 1908 у Мюнхене. Ён быў сынам мастака Вілі Гейгера. У 1926—1929 гадах ён вывучае архітэктуру ў мюнхенскай Каралеўскай школе прыкладнога мастацтва, у 1930—1932 — вучыцца на муляра і затым, у 1932—1935 — у Вышэйшым будаўнічым вучылішчы Мюнхена. У 1936—1940 г.г. Гейгер працуе ў розных мюнхенскіх архітэктурных бюро.
У 1940 годзе будучы скульптар быў прызваны ў нацысцкую армію, ваяваў у Польшчы і ў СССР. Тут ён самавучкам пачынае займацца жывапісам. У 1943—1944 гадах ён ужо — вайсковы мастак у вайсковых часцях ва Украіне і ў Грэцыі.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Р.Гейгер з 1949 па 1962 год працуе архітэктарам. У 1965—1976 гадах ён — прафесар жывапісу ў Дзяржаўнай мастацкай акадэміі Дзюсельдорфа. У 1949 ён становіцца ў Мюнхене адным з заснавальнікаў мастацкай групы ZEN 49. Р.Гейгер з’яўляецца адным з найбуйнейшых прадстаўнікоў абстрактнага мастацтва ў Германіі. Творчасць яго карысталася падтрымкай фонду Саламона Р.Гугенхайма.
У 1950-я гады мастак працаваў пераважна з чырвоным колерам. Характэрным для жывапіснай творчасці майстра былі яго алейныя карціны, акварэлі і графіка, якія паказваюць простыя геаметрычныя формы.
Мастак быў удзельнікам шматлікіх выставак як у Германіі, так і за яе межамі. Ён неаднаразова выстаўляўся на аглядах сучаснага мастацтва ў Каселі documenta — 2 (1959), — 3 (1964), — 4 (1968), — 6 (1977); быў удзельнікам 25-га біенале ў Сан-Паўлу і інш. Яго творчасць была адзначана шматлікімі ўзнагародамі, у тым ліку прэміяй міжнароднага трыенале ў галіне каляровай графікі ў Грэнхене (1958, Швейцарыя), залатым медалём 8-га міжнароднага біенале ў галіне графікі ў Фрэдэрыкстадзе. (1986, Нарвегія), прэміяй Акадэміі мастацтваў Берліна (1988), ганаровай прэміяй у галіне культуры Мюнхена (1989), прэміяй Рубенса (1992) і інш. Р.Гейгер быў таксама ўзнагароджаны ў 1993 годзе баварскім Ордэнам Максіміліяна «За дасягненні ў навуцы і мастацтве».
Рупрэхт Гейгер памёр 6 снежня 2009 у Мюнхене.
Якаб дэ Гейн II
Якаб дэ Гейн II (каля 1565 — ) — нідэрландскі мастак і гравёр, яго творчасць паказвае пераход ад паўночнага маньерызму да нідэрландскага рэалізму.
Біяграфія
Каля 1600 года дэ Гейн адмовіўся ад гравюры і засяродзіўся на жывапісе і афорце. Пераехаўшы ў Гаагу ў 1605 годзе, ён часта працаваў у галандскай каралеўскай сям’і, распрацоўваючы сад у Буйтэнхофе для прынца Морыса Аранскага. Яму прыпісваюць стварэнне больш за 1500 малюнкаў, у тым ліку пейзажаў і прыродазнаўчых ілюстрацый. Жывучы ў Амстэрдаме, ён зрабіў 117 гравюр для ваеннага дапаможніка «Практыкаванне зброі».
Еўрапейская кінапрэмія 2015
28-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 12 снежня 2015 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Эрнст Гейтлінгер
Эрнст Гейтлінгер (Ernst Geitlinger;,  — , ) — нямецкі жывапісец. Пасля вучобы ў ЗША і Мюнхене ён удзельнічаў у выстаўках «Новага Сецэсіёна» і стварэнні мюнхенскай «Новай групы». У гады Трэцяга Рэйха яму забаранілі ўдзельнічаць у выстаўках. У 1961—1965 гадах быў прафесарам Мюнхенскай акадэміі мастацтваў.
Еўлебарг
Лен Еўлебарг (Gävleborgs län) — лен, размешчаны на балтыйскім ўзбярэжжы ў цэнтральнай Швецыі, у правінцыях Естрыкланд, Хельсінгланд і Даларна. Мяжуе з ленамі Емтланд, Упсала, Вестманланд, Даларна і Вестэрнорланд. Цэнтральны горад — Еўле.
Сініца-апалоўнік
Сініца-апалоўнік, сінюха доўгахвостая (Aegithalos caudatus) — невялікая птушка з сямейства даўгахвостых сініц.
Расійскі ўніверсітэт дружбы народаў
Расійскі універсітэт дружбы народаў (РУДН) (Российский университет дружбы народов) — адзін з вядучых універсітэтаў Расіі. Заснаваны пастановай Савета Міністраў СССР ад 5 лютага 1960 года, а 5 лютага 1992 рашэннем Урада Расійскай Федэрацыі перайменаваны ў Расійскі ўніверсітэт дружбы народаў. У 1961—1992 гадах універсітэт дружбы народаў насіў імя Патрыса Лумумбы.
Асаблівасцю РУДН з’яўляецца яго шматнацыянальнасць: сярод студэнтаў, аспірантаў і стажораў — прадстаўнікі 450 нацыянальнасцей і народнасцей з больш чым 146 краін свету.
Сініца-апалоўнік
Апісанне
Палавы дымарфізм не выражаны. Маладыя без іржавага колеру, на шчоках цёмная шырокая паласа.
Адрозніваюць каля 20 падвідаў.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, Малая Азія, Цэнтральная і Усходняя Азія (праз Паўднёвую Сібір да Камчаткі і Японіі), Блізкі Усход, месцамі сустракаецца на паўднёвым захадзе Кітая і захадзе Ірана. Аселы від, усходнія папуляцыі часам інвазійна качуюць.
Насяляе ўскрайкі не вельмі густых лясоў рознага тыпу, пераважна падмоклыя, з добра развітым падростам. На захадзе і поўдні Еўропы таксама кусцікавыя мясціны, калючыя зараснікі, ядловец, макія, паркі, сады. У Альпах даходзіць да 1800 м.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца галоўным чынам членістаногімі, у по­шуках якіх абследуюць самыя тонкія галінкі кроны дрэў; у халодную пару года паядаюць так­сама насенне і дробныя плады.
Манагамы, сямейныя чародкі захоўваюцца да наступнай вяс­ны, качуюць у межах тэрыторыі, якую ахоўваюць.
Вышыня і месца размяшчэння гняда вельмі разнастайныя (ад некалькі сантыметраў — у кустах ядлоўца або густой ажыны, да некалькіх метраў у развілцы бакавых галін елкі або тоўстых галін бярозы). Гняздо закрытае, падоўжанай формы з адтулінай угары крыху збоку (часам 2 уваходы), з зялёнага моху з дамешкам раслінных валокнаў і валасоў. Знешняя частка, якая дасканала маскіруе гняздо, з лішайнікаў, павуціння і коканаў насякомых. Высцілка багатая, з дробных пёраў. Дыяметр гнязда 8,5—12 см.
Яйкі (8-12, часам 5-16), авальныя, часцей з крыху завостраным вузейшым канцом, белыя з дробнымі, светла-чырвонымі крапінкамі (могуць быць крапінкі ў форме крыху бачнага венчыка); часам зусім белыя. Памеры: 14 × 11 мм.
Самка наседжвае каля 15 сутак. Птушанят у гняздзе па́ра бацькоў корміць 14-18 сутак, часта ім дапамагаюць асобіны, якія не размнажаліся.
Конкурс песні Еўрабачанне 1968
Конкурс песні Еўрабачанне 1968 стаў 13-м конкурсам Еўрабачанне. Ён прайшоў 6 красавіка 1968 года ў Лондане (Вялікабрытанія) у Альберт-холе. Удзел у конкурсе прыняло 17 краін. Выйграла конкурс Іспанія ў першы раз, яе прадстаўляла Массіэль з песняй «La, la, la...». Другое месца заняла вялікабрытанія ў шосты раз. Упершыню ў гісторыі тэлекампаніі сямі краін паказвалі конкурс у каляровым малюнку. Аўстрыю на гэтым конкурсе прадстаўляў знакаміты чэхаславацкі спявак Карэл Готт. З 1968 года Конкурс песні Еўрабачанне пачаў транслявацца ў колеры.
Інцыдэнт
У пачатку мая 2008 года па іспанскаму тэлебачанні быў паказаны дакументальны фільм, у якім гаварылася, што дыктатар Іспаніі Франсіска Франка падкупіў некаторых суддзяў, што дапамагло іспанскай спявачцы абыйсці Кліфа Рычарда. Аднак цяперашні дырэктар конкурсу Б'ёрн Эрыксен заявіў, што не мае намеру праводзіць расследаванне аб падзеях саракагадовай даўнасці. Сам Рычард выступіў з абвінавачваннямі конкурсу Еўрабачанне ў прадажнасці.
Тацеўская канатная дарога
Тацеўская канатная дарога (Տաթևի ճոպանուղի) — самая доўгая ў свеце пасажырская канатная дарога падвойнага рэверсіўнага дзеяння, якая атрымала назву «Крылы Тацева» і знаходзіцца ў Арменіі і злучае праз Варатанскую цясніну сёлы Алідзор і Тацеў.
Тэхнічныя дадзеныя
Інжынернае збудаванне «Крылы Тацева» распасціраецца на 5,7 км над глыбокай і маляўнічай цяснінай ракі Варатан, злучаючы дзве вёскі: Алідзор (непадалёк ад ерэванскай трасы) і Тацеў, што ў манастыра. Найбольшая вышыня над цяснінай складае 320 м. Кабіна, якая змяшчае 25 пасажыраў, рухаецца з максімальнай хуткасцю 37 км/г, праходзячы шлях ад пункту адпраўлення да пункту прызначэння за 11 хвілін 25 секунд. Кабіна падтрымваецца 6-ю тросамі (па тры на кожную — два апорныя, адзін для прываду). Тросы ў стане ўтрымваць грузы, якія ў 10-15 раз перавышаюць намінальную нагрузку. Асноўны прывад дарогі — два электрарухавікі — адзін асноўны, адзін рэзервовы. Таксама канструкцыя забяспечана дызельным рухавіком, які падлучаецца ў выпадку спынення падачы электраэнергіі. Працаздольнасць канатнай дарогі забяспечваецца нават пры ветры сілай да 70 м/сек. Дарога забяспечыць доступ да манастыра таксама і ў зімовы сезон, спрыяючы тым самым падаўжэнню турыстычнага сезона ў Арменіі .
Збудаванне канатнай дарогі абыйшлося ў $18 млн, яе будаванне фінансавалі галоўным чынам прыватныя фонды. Для мясцовых жыхароў праезд па канатнай дарозе будзе дармовым, турыстам ён абыйдзецца ў 5000 драм.
Гісторыя
Дагавор пра будаванне канатнай дарогі ў Сюнікскім марзе быў падпісаны па ініцыятыве Фонду нацыянальнай канкурэнтаздольнасці Арменіі ў ліпені 2009 года ў Ерэване. Будаванне канатнай дарогі з'яўляецца складнікам трохгадовай праграмы «Адраджэнне Тацева», агульны кошт якой складае $45 млн. Паводле праграмы, апроч будавання канатнай дарогі ажыццяўляецца рэстаўрацыя манастырскага комплексу Тацеў, у сяле Алідзор павінен быць пабудаваны гасцінічны комплекс, вытрыманы ў традыцыях старажытнай архітэктуры. Праграма таксама агадвае адраджэнне старажытных рамёстваў у сяле Тацеў.
Адкрыццё
Адкрыццё канатнай дарогі, пабудаванай швейцарскай фірмай, адбылося 16 кастрычніка 2010 года. На ўрачыстай цырымоніі запуску шырока якая асвятлялася ў прэсе былі прадстаўнікі найвысокага кіраўніцтва Арменіі, Армянскай Апостальскай царквы, госці з розных краін свету. Першымі пасажырамі Тацеўскай канатнай дарогі сталі прэзідэнт Арменіі Серж Саргсян, Каталікос усіх армян Гарэгін II, выканаўчы дырэктар Фонду нацыянальнай канкурэнтаздольнасці Арменіі Бекар Папазян і па адным дзіцяці з 7 бліжэйшых вёсак
BASE Jumping
У снежні 2015 года адбыліся першыя BASE скокі з канатнай дарогі. Паводле ацэнак BASE джампераў (выкарыстоўваўся лазерны далямер), вышыня канатнай дарогі адрозніваецца ад афіцыйна заяўленай і складае парадку 360 метраў да пляцоўкі прызямлення (380 метраў да дна цясніны).
Каратканожка перыстая
Караткано́жка перыстая (Brachypodium pinnatum) — від кветкавых раслін роду сямейства. Тыпавы від роду.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая светла-зялёная расліна вышынёй да 100—125 см, з доўгім паўзучым, укрытым лускавінкамі карэнішчам і моцным голым, апушаным у вузлах сцяблом. Лісце чаргаванае, простае, суцэльнае, ланцэтнай формы, з завостранай верхавінкай і гладкім краем, сядзячае, апушанае. Суквецце — колас. Кветкавыя каласкі жоўта-зялёнага колеру, з 8—24 кветак. Ніжняя кветкавая лускавінка з моцным асцюком даўжынёй 3—4,5 мм. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Марока, Туніс). Заносны від у іншых рэгіёнах.
Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф. Расце на сухіх лугах, узлесках і палянах, у прыбярэжных і пойменных хмызняках, па берагах вадаёмаў.
Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі і Данецкай вобласці Украіны.
Камуністычная вуліца
Назву Камуністычная вуліца маюць:
Бекар’ер
Бекар’ер — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бель-Агачскай сельскай акругі. Код КАТА — 633835300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 206 чалавек (103 мужчыны і 103 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 88 чалавек (40 мужчын і 48 жанчын).
Ганна Юр’еўна Тарасюк
Ганна Юр'еўна Тарасюк (нар., Мінск) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў кіданні кап'я. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Біяграфія
Нарадзілася 30 кастрычніка 1997 г. у Мінску. Вучыцца ў Мінскай спецыялізаванай дзіцяча-юнацкай школе алімпійскага рэзерву (СДЮШАР) №2 БФСТ «Дынама». Стыпендыят Прэзідэнтскага спартыўнага клуба. На міжнародным узроўні дэбютавала ў 2013 годзе.
Ганну трэніруе маці – чэмпіёнка свету 1995 г. і сярэбраная прызёрка XXV Алімпійскіх гульняў у Барселоне (1992 г.) у кіданні кап'я Наталля Шыколенка.
Скончыла гімназію № 16 г. Мінска.
Дасягненні
Чэмпіёнка летніх Алімпійскіх юнацкіх гульняў 2014 года ў кіданні кап'я з вынікам 59.52 м (асабісты рэкорд).
Пераможца Першынства Беларусі 2016 года ў кіданні кап'я з вынікам 54,92 м.
Срэбраная прызёрка Кубка Беларусі 2016 года ў кіданні кап'я з вынікам 53,30 м.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў кіданні кап'я з вынікам 52,94 м.
Емтланд (лен)
Емтланд (Jämtlands län) — лен, размешчаны ў паўночнай Швецыі, у правінцыях Емтланд, Хер’едален, Хельсінгланд і Онгерманланд. Мяжуе з ленамі Даларна, Еўлебарг, Вестэрнорланд і Вестэрботэн. Цэнтральны горад — Эстэрсунд.
NGC 6644
NGC 6644 (іншыя абазначэнні — PK 8-7.2, ESO 522-PN33) — планетарная туманнасць у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пётр Агеевіч Кошаль
Пётр Агеевіч Кошаль (нар., , Мінская вобласць) — расійскі , гісторык, ,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка, былога партызана. У 1952 г. сям’я з’ехала на Сахалін, дзе скончыў школу. Пасля жыў у Паўднёва-Сахалінску, Навасібірску, Малдове, Мінску. Працаваў у газеце, на заводзе, настаўнікам у вясковай школе на Магілёўшчыне. У 1978 г. скончыў Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1979 г.
У 1982―1995 гг. вядучы рэдактар выдавецтва «Савецкі пісьменнік», курыраваў перакладную паэзію Украіны, Беларусі, Малдовы, Паўночнага Каўказа.
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1963 годзе. Вершы публікаваліся ў часопісах «Нёман», «Новы мір», «Юнацтва», «Знамя», «Дружба народаў», «Літаратурнай газеце», «Літаратуры і мастацтва» і інш. Шматлікія гістарычныя нарысы ў розных маскоўскіх выданнях.
Пераклаў на рускую мову збор твораў Цёткі, паэмы В. Дуніна-Марцінкевіча, анталогію беларускіх паэтаў 1920—1930 гг. «Час ветровея», анталогію беларускай дзіцячай літаратуры «Чароўная крынічка», анталогію беларускай байкі «Асёл на святкаванні дня нараджэння»; пераклаў шэраг вершаў Максіма Танка, Міколы Купрэева, Уладзіміра Някляева і інш.
Хасэ Луіс Міньяна
Хасэ Луіс Міньяна Гарсія (José Luis Miñano García, нар. ) — іспанскі футбаліст, паўабаронца клуба «Гандыя».
Клубная кар’ера
У ліпені 2013 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ». Хутка замацаваўся ў асноўным складзе аўтазаводцаў.
Сезон 2014 пачынаў на лаўцы запасных, а ў маі вярнуўся ў асноўны склад. Выступаў пераважна на пазіцыі левага паўабаронцы. У ліпені 2014 года па заканчэнні кантракта пакінуў жодзінскі клуб.