cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Карлавіч Ельскі
Публіцыстычная, навуковая і літаратарская дзейнасць
У канцы 1880 — пачатку 1890 гг. паміж Аляксандрам Ельскім і маладым Мітрафанам Доўнар-Запольскім наладзіліся кантакты ў гісторыка-даследчай сферы, бо Мітрафан Доўнар-Запольскі рабіў спробы стварэння «беларускага кола» і хацеў рэалізаваць ідэю выдання беларускага часопіса, навуковага таварыства і публічнай бібліятэкі ў Мінску, аднак ідэя не была рэалізавана. Пазней Мітрафан Доўнар-Запольскі ахарактарызуе ў сваёй «Гісторыі Беларусі» Аляксандра Ельскага як «беларуса польскай культуры, але цалкам адданага беларускай справе». У сваім лісце да Яна Карловіча Аляксандр Ельскі пахваліў Доўнар-Запольскага за першае выданне часопіса-даведніка «Северо-Западный календарь» (1888). Доўнар-Запольскі хацеў таксама апублікаваць фарс-вадэвіль «Пінская шляхта» у часопісе «Северо-Западный календарь» на 1890 год, але атрымаў адмову ў царскага цэнзара. У 1891 г. у часопісе «Kraj» Аляксандр Ельскі апублікаваў сваю рэцэнзію на працу Мітрафана Доўнар-Запольскага «Очерки истории Кривичской и Дреговичской земель до конца XII столетия» і нататку пра фалькларыстычную працу Доўнар-Запольскага «Женская доля в песнях пинчуков», а пасля наведвання ў 1892 г. Доўнар-Запольскім маёнтка і музея ў Замосці (Ігуменскі павет) адзначыў паважліва пра Доўнар-Запольскага ў нататцы ў часопісе «Kraj» у 1892 г.: «Пан Запольскі, вядомы ўжо некалькімі сур’ёзнымі этнаграфічна-гістарычнымі працамі, заглянуўшы цяпер і ў нашу старонку, здабыў цікавы этнаграфічны матэрыял з вуснаў вясковых казачнікаў, лірнікаў і спявачак».
Па сваёй ініцыятыве Аляксандр Ельскі наладзіў кантакты і перапіску з маладым журналістам часопіса «Kraj» Францішкам Багушэвічам. Ельскі ў сваім лісце ад 16 (28) лютага 1890 г. да свайго сябра Яна Карловіча выказаўся аб будучым беларускага народа: ''«Свет знаходзіцца напярэдадні катаклізмаў, пасля якіх павінны прыйсці новыя грамадскія групоўкі. Ад гэтага паваротнага пункта пачнецца свабодны нацыянальны рух, дык і некалькімільённы беларускі народ разаўе свой дух у натуральным кірунку. Прыгадаем, у якіх фатальных акалічнасцях знаходзілася да нядаўняга часу чэшская мова: без літаратуры, амаль без мінулага і будучыні, а сёння — зіхаціць сярод першарадных моў свету і мае цудоўную параўнальна літаратуру і прэсу. <…> Беларусь дачакаецца яшчэ свайго Шаўчэнкі»''. Менавіта сябар Ельскага Ян Карловіч у хуткім часе возьмецца за арганізацыю надрукавання ў 1891 г. у Кракаве першага зборніка Францішка Багушэвіча «Дудка беларуская», які стаў маніфестам беларускага нацыянальна-культурнага адраджэння і моцным штуршком развіцця прафесійнай беларускамоўнай культуры.
Паміж допісамі, нататкамі, артыкуламі ў часопісы, газеты і энцыклапедыі Аляксандр Ельскі працаваў над сваімі грунтоўнымі польскамоўнымі даследаваннямі «Нарыс развіцця краёвай гаспадаркі ў супастаўленні са звычаямі народа ад першабытных часоў да апошняга часу» (1893—1897, два тамы) і «Замалёўкі звычаяў шляхты ў супастаўленні з эканомікай і лёсам народа ў Польшчы і Літве » (два тамы), якія былі надрукаваны ў 1890-ыя гг. у Кракаве (Аўстра-Венгрыя).
У 1890 г. Аляксандр Ельскі зрабіў вершаваны пераклад на беларускую мову першай часткі польскамоўнай паэмы Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш» і надрукаваў яго ў 1893 г. (на вокладцы — 1892 г.) у Львове (Аўстра-Венгрыя). Ельскі ў сваім лісце ад 16 (28) лютага 1890 г. да свайго сябра Яна Карловіча не без гонару засведчыў, што яму самому вельмі падабаецца пераклад, гэтак жа як і мясцовым беларускім сялянам, якім Ельскі ўласна чытаў вершаваныя беларускамоўныя радкі: «Не прымайце маіх слоў за пахвальбу, бо прызнаюся вам, што народ, калі я чытаю, разумее такога „Пана Тадэвуша“, і слёзы стаяць у яго вачах». Ельскі таксама пераклаў на беларускую мову санет Адама Міцкевіча «Бура на моры»: каштоўнасць перакладу была ў тым, што ўпершыню ў беларускамоўнай паэзіі з’явілася новая форма — санет. Аляксандр Ельскі таксама збіраў сам і запісваў беларускі фальклор (песні, паданні, легенды, казкі і прымаўкі). У Вільні выйшаў беларускамоўны зборнік Ельскага «100 прымавак, загадак, прыдумак і гавендаў для пажытку беларускага (крывіцкага) народа» (1908, Вільня).
У 1895 г. Аляксандр Ельскі са свайго архіву перадаў Мітрафану Доўнар-Запольскаму для апублікавання рукапісны экземпляр беларускамоўнай ананімнай паэмы «Тарас на Парнасе», зроблены ўласна рукой Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча і падпісаны Марцінкевічам адным са сваіх псеўданімаў «Навум». Ельскі быў упэўнены, што аўтарам гэтай паэмы з’яўляецца Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч. Запольскі падтрымаў гэтую версію аўтарства паэмы і апублікаваў паэму і свой артыкул «Дунін-Марцікевіч і яго паэма „Тарас на Парнасе“» у газеце «Витебские губернские ведомости» дзвюма часткамі ў 1895 і 1896 г., а пазней у 1896 г. асобным выданнем у Віцебску, дзе выказаў падзяку Ельскаму за прадстаўлены рукапіс. (Цяпер у беларускім літаратуразнаўстве лічыцца, што ўсё ж Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч не быў аўтарам паэмы «Тарас на Парнасе», а толькі зрабіў копію).
Аляксандр Ельскі быў занепакоены маральным і матэрыяльным станам сялянства ў Беларусі: апублікаваў свой артыкул «Заўвагі аб сялянскім пытанні» (1884); рабіў захады, каб арганізаваць адукацыйныя папулярныя выданні для сялянства на ўзор перакладзенай ім на беларускую мову работы польскага эканаміста Ю. Супінскага «Сем вечароў» (рукапіс Ельскага з перакладам работы Супінскага згубіўся ). Вёў настойлівую барацьбу супраць п’янства, заганных з’яў у паводзінах і побыце людзей. Аляксандр Ельскі марыў, каб у кожнай вёсцы замест карчмы з гарэлкай з’явіліся корчмы, дзе можна будзе вяскоўцу-гаспадару вольным часам добра паесці, папіць піва, пачытаць газеты і кніжкі і пагаманіць з сувяскоўцамі аб патрэбах вёскі; хацеў, каб вясковы люд імкнуўся «рупіцца», «больш цывілізавацца». Пераклаў з польскай на рускую мову даследаванні польскага філосафа Ю. Ахаровіча «Каханне, злачынства і мараль» (1876), «Пра асноўныя супярэчнасці ў нашых ведах пра сусвет» (1877). Аляксандру Ельскаму належыць некалькі ўласных вершаваных і празаічных брашур на беларускай мове — «Сынок» (1895, Санкт-Пецярбург), «Выбіраймася ў прочкі» (1896, Санкт-Пецярбург і Віцебск), «Слова аб праклятай гарэлцы і аб жыцці і смерці п’яніцы» (1900, Санкт-Пецярбург). Усе гэтыя творы вытрыманы ў духу асветніцтва (з аўтара клопатам пра маральнае жыццё вёскі і аптымістычным поглядам у будучыню), хоць яны не вельмі дасканалыя па свайму мастацкаму ўзроўню. Ельскі распаўсюджваў гэтыя брашуры сярод беларускіх дваран і сялян у літаграфаваным выглядзе. У сваім лісце ад 12 мая 1896 г. Эдвард Вайніловіч (галоўны лідар Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі) дзякаваў Аляксандру Ельскаму за прысылку беларускамоўных кніг і паабяцаў распаўсюдзіць іх сярод маянткоўцаў на пасяджэнні Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, прызнаючыся ў любові да той мовы: «Кожнаму гэтая мова мілая, кожны з нас засынаў у калысцы пад народныя песні нашых нянек, кожны на гэтай мове размаўляе з мясцовым сялянствам, а ўсе старажытныя родавыя дакументы звычайна напісаныя па-беларуску ».
У 1906 г. суполка «Загляне сонца і ў наша ваконца» прапанавала Аляксандру Ельскаму напісаць папулярную кнігу пра Беларусь, якую суполка меркавала выдаць, але Ельскі саступіў напісанне такой кнігі Канстанцыі Скірмунт, аднак Канстанцыя Скірмунт не згадзілася напісаць такую кнігу.
У сваім творы «Гутарка аб тым, якая мае быць „Зямля і Воля“ сельскаму народу. Праўдзівы абразок, жыўцом зняты з цяперашняга жыцця вёскі на Белай Русі, даўняй Крывічызне» (1906, Вільня) разважаў адносна вырашэння аграрнага пытання ў Беларусі і асуджаў асобныя маральныя заганы тагачаснага грамадства: заклікаў да рэформ і рацыянальнага вядзення гаспадаркі, але выступаў супраць сацыялізму (з яго ідэяй нацыяналізацыі зямлі) і апраўдваў сацыяльную няроўнасць.
У 1892 г. Аляксандр Ельскі стаў правадзейным членам Гістарычнай камісіі і Камісіі гісторыі мастацтва філалагічнага аддзялення Акадэміі навук у Кракаве (Аўстра-Венгрыя). Быў абраны адным з трох старшынь на III з’ездзе польскіх гісторыкаў у Кракаве (Аўстра-Венгрыя). Ельскі таксама прыняў удзел у Расійскай Імперыі ў археалагічных з’ездах у Вільні (1893) і Рызе (1896). Сам Ельскі выказваўся, што ніколі не імкнуўся да высокіх навуковых пасад і званняў, а сваю дзейнасць называў парывам душы — «працай з ласкі Божай».
Прыватны музей у Замосці
У 1864 г. у сваім маёнтку Замосце (Ігуменскі павет) Аляксандр Ельскі з родавых архіваў і збораў каштоўнасцей і цікавостак стварыў прыватны літаратурна-краязнаўчы музей, для якога збіраў экспанаты на працягу свайго жыцця, а таксама набываў кнігі для ўласнай бібліятэкі.
Аб маштабах збіральніцкай дзейнасці Ельскага сведчаць яго лісты, адрасаваныя вядомаму раманісту Юзафу Крашэўскаму, якія захоўваюцца ў бібліятэцы Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве. У сваім набытку Ельскі меў звыш 2000 гравюр, эскізаў і малюнкаў галандскіх, англійскіх, польскіх і айчынных мастакоў; каля 60 карцін; каштоўныя калекцыі фарфору, манет, шкла, слуцкіх паясоў; бібліятэку ў 10 тыс. тамоў XVII—XIX стст. — у тым ліку старадрукі з XVII ст., амаль усе польскія і літоўска-беларускія хронікі, старажытныя юрыдычныя дакументы, дыярыюшы, розныя біяграфічныя даведнікі, энцыклапедыі, атласы, уніяцкія рэлігійныя выданні, першыя выданні твораў Адама Міцкевіча, вопісы архіваў, матэрыялы паўстанняў XIX ст. у Беларусі і франка-расійскай вайны 1812 года, багатыя іншыя матэрыялы па беларусазнаўстве; каля 20 тыс. аўтографаў і дакументаў — у тым ліку расійскага цара Пятра I, расійскага цара Паўла I, французскага караля Людовіка XVI і яго жонкі Марыі-Антуанэты, Напалеона I Банапарта, Марціна Лютэра, Джорджа Вашынгтона, Адама Міцкевіча, Тадэвуша Касцюшкі і інш.; асабістыя рэчы многіх вядомых асоб; археалагічныя экспанаты.
Музей і бібліятэка былі адкрыты для наведнікаў, і зборамі Аляксандра Ельскага карысталіся мясцовыя і замежныя вучоныя (Тадэвуш Корзан, Уладзімір Спасовіч, Зыгмунт Глогер і інш.), Кракаўская акадэмія, Маскоўскае этнаграфічнае таварыства, музей Румянцава ў Маскве, бібліятэка імя Асалінскіх «Асалінэум» ва Уроцлаве. З той прычыны маёнтак Замосце стаў сапраўдным культурным цэнтрам у беларуска-літоўскім краі.
У 1882 г. Аляксандр Ельскі завёў спецыяльную кнігу наведнікаў свайго музея ў Замосці («Кніга для запісу асоб, якія аглядаюць зборы ў Замосці, пачатая ў 1882 годзе»), першы запіс у якой быў зроблены 16 (28) ліпеня 1882 г. У кнізе наведнікаў ёсць аўтаграфічныя запісы наведнікаў на беларускай, польскай, рускай, нямецкай, французскай і нават дацкай мовах — сукупна 234 аўтографы : Якуб Наркевіч-Ёдка (запіс ад 1883 г.), Марыян Здзяхоўскі (1886, 1902), антраполаг Юліян Талька-Грынцэвіч (1891), Мітрафан Доўнар-Запольскі (14 ліпеня 1892 г.), гіполаг Леў Францішак Ельскі (12 верасня 1892 г.), Напалеон Чарноцкі (1901), Міхал Федароўскі (1902), дырэктар збораў імя Асалінскіх Войцех Кантшынскі, нумізмат граф Эмерык Чапскі, доктар філасофіі Стэфан Суржыцкі, Зыгмунт Каўроўскі, прафесар Томаш Семірадскі, літаратуразнавец Тадэвуш Грабоўскі, журналіст і калекцыянер Люцыян Узенбла, фатограф Ян Булгак, мастак Генрых Вейсенгоф, мастак Ігнат Урублеўскі, ігуменскі павятовы маршалак Уладзімір Уладзіміравіч Сталяроў, княгіня Радзівіл, сваякі і маянткоўцы-суседзі (Ельскія, Ратынскія, Ваньковічы, Грушвіцкія, Уняхоўскія і г.д.) і інш. Пераважаюць аўтаграфічныя запісы на польскай мове. На беларускай мове пакінулі запісы толькі дзве асобы — Мітрафан Доўнар-Запольскі і Леў Францішак Ельскі (траюрадны брат Аляксандра Ельскага). Апошні запіс у «Кнігу для запісу…» зроблены 15 жніўня 1915 г. Цяпер гэтая кніга знаходзіцца ў Нацыянальнай бібліятэцы ў Варшаве ў аддзеле рукапісаў. Многія знакамітыя наведнікі музея азнаёміліся з музейнай калекцыяй яшчэ да з’яўлення «Кнігі для запісу…», таму іх аўтографы адсутнічаюць: Тадэвуш Корзан, Уладзімір Спасовіч, Бялінскі, Дубецкі, Сакалоўскі, Меет, Роле, Дыкштэйн.
Музей, аднак, не захаваўся да нашага часу, бо большая частка збору загінула ў часы грамадзянскай вайны ў 1917—1921 гг. у беларускіх землях. Зберагліся толькі тыя рукапісы, экспанаты і малюнкі, якія ў 1900 г. сам Ельскі падараваў Ягелонскаму ўніверсітэту ў Кракаве, — каля 20 000 адзінак. Зберагліся некаторыя рукапісы, якія Ельскі падараваў у 1907 г. архіву Таварыства сяброў навук у Вільні (эпісталярная спадчына Адама Кіркора). Частка рукапісных і кніжных збораў трапіла ў музеі і архівы Мінска (у Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва ёсць невялічкі фонд Ельскага, матэрыялы якога былі перададзены пасля Другой сусветнай вайны з Масквы) і Варшавы (фонд Прозараў і Ельскіх у Галоўным архіве старажытных актаў). Частка рукапісаў Ельскага знаходзіцца ў фондзе папер Мітрафана Доўнар-Запольскага ў Цэнтральным гістарычным архіве Украіны ў Кіеве, а рукапіс Ельскага «Паведамленне пра беларускія казанні» — у Цэнтральным гістарычным архіве Украіны ў Львове.
Сярод ідэйных спадкаемцаў, якіх паспеў выхаваць Аляксандр Ельскі, быў і яго пляменнік — Вільгельм Ельскі (1867—1919), сын Уладзіміра Людвікавіча Ельскага (1820—1875), — які добра гаспадарыў у маёнтку Ігнацічы (Мінская губерня) і вывеў у маёнтку новую пароду кароў, назваўшы яе «літоўска-беларускай». Вільгельм Ельскі з прыбыткаў свайго маёнтка запланаваў пабудаваць музей у Мінску, праект якога ўжо быў выкананы ў 1919 г. мастаком Ігнатам Урублеўскім. Аднак рэалізаваць праект пабудовы музея ў Мінску перашкодзілі падзеі грамадзянскай вайны ў Беларусі ў 1917—1921 гг. і смерць Вільгельма Ельскага ў 1919 г.
Смерць і пахаванне
Перад смерцю Аляксандр Ельскі цяжка захварэў, але прасіў, каб лекара не звалі, кажучы: «Ніводзін Ельскі не пражыў болей чым 82 гады». Прасіў, каб пахавалі сціпла, без марнатраўства.
Невядома, ці захаваўся тэстамент Аляксандра Ельскага. Вядома толькі, што Ельскі шкадаваў, што расійскія законы не дазваляюць яму споўніць сваю старую задуму: усе свае грошы памясціць такім спосабам, каб за іх пасля смерці Ельскага можна было наладзіць карысную для вакольных вёсак установу — ратунковы камітэт, бальніцу ці іншую дапаможную грамадскую ўстанову
Памёр 27 жніўня (10 верасня) 1916 г. у сваім маёнтку Замосце (Ігуменскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя) і быў пахаваны на сямейным пахаванні сям’і Ельскіх ва ўрочышчы Кобань (каля вёскі Дудзічы), дзе знаходзяцца магілы ў тым ліку бацькоў Аляксандра Ельскага — Караля Ельскага і яго жонкі Гелены. У апошні шлях нястомнага гаспадара маёнтка Замосце праводзіў у большасці сваёй мясцовы люд.
З цягам часу дакладнае месца пахавання Аляксандра Ельскага на ўзгорку ва ўрочышчы Кобань згубілася і не знойдзена дагэтуль; магільная пліта была зрушана і не адпавядае месцу пачатковага пахавання Аляксандра Ельскага
Ушанаванне памяці
Мастак Ігнат Урублеўскі зрабіў у 1888 г. прыжыццёвы малюнак-партрэт Аляксандра Ельскага. З гэтага малюнка пазней быў адліты памятны медаль Аляксандра Ельскага.
Пасля смерці Аляксандра Ельскага Антон Луцкевіч апублікаваў у канцы 1916 г. у віленскай беларускай газеце «Homan» («Гоман») свой некралог «Аляксандр Ельскі», у якім пахвальна ацаніў дзейнасць Ельскага і падзякаваў за маральную і фінансавую падтрымку новаму пакаленню дзеячоў беларускамоўнай культуры: ''«Ельскі шчыра кахаў родны край і лічыў, што павіннасць жыхароў нашай зямліцы — працаваць дзеля лепшай долі гэтай апошняй. Яшчэ ў 80-х і 90-х гадах ён пісаў аб гэтым у стаццях, друкаваных у пецярбурскай польскай газеце „Kraj“. <…> не маючы прылучыць свае слабеючыя сілы да работы „маладых“, ён у пастаяннай перапісцы з імі пасылаў ім свае ўвагі і рады, прызываючы да асцярожнасці, разважлівасці і хрысціянскага мілавання нават сваіх ворагаў. Калі ж для грамадкі беларускіх працаўнікоў наступалі цяжкія моманты, ён спяшаўся і з матэрыяльнай помаччу, давяраючы ім свае зберажоныя грошы»''.
Рамуальд Зямкевіч у 1919 г. напісаў пра значнасць асобы Аляксандра Ельскага: ''«Будучы гісторык краю, калі будзе штудзіраваць заняпад беларускага народа ў часе цёмнай цемры рэакцыі, ад 1861 да 1905 г., не можа абмінуць ніводнага друкаванага радка Ельскага. Гэта быў у поўным значэнні маянтковец-грамадзянін, светлая памяць якога асабліва павінна быць шанавана беларусамі»''. Бо толькі Маніфест 17 кастрычніка 1905 года, выдадзены расійскім імператарам у ходзе агульнарасійскай рэвалюцыі 1905—1907 гадоў, прадаставіў свабоду выкарыстання любой мовы і свабоду друку ў Расійскай Імперыі, што значна паскорыла працэс фарміравання прафесійнай беларускамоўнай мастацкай культуры.
Выйшлі ўспаміны пляменніка Аляксандра Ельскага — Уладзіслава Ельскага (1859—1946) «На зямлі продкаў», дзе між іншым згадваецца Аляксандр Ельскі, падрабязнасці яго жыцця і дзейнасці, і ўзнаўляецца радавод Ельскіх. Апублікаваны рэестр (зроблены ў асноўным па памяці ўнукам пісьменніка — Генрыхам Ельскім) калекцый Аляксандра Ельскага.
У наш час беларускае прыватнае выдавецтва надрукавала два нотныя зборнікі пад назвай «Музыка сям’і Ельскіх» (Караля, Міхала і Аляксандра Ельскіх), а пазней была запісана і аўдыёкасета «Музыка сям’і Ельскіх».
У Мінску (Беларусь) на будынку былой мінскай класічнай гімназіі размешчана мемарыяльная дошка з пералікам знакамітых навучэнцаў, дзе ёсць і імя Аляксандра Ельскага.
Музей «Дудуткі»
У цяперашняй Беларусі жыццё і творчасць Аляксандра Ельскага звычайна цікавіла толькі спецыялістаў і аматараў, але апошнім часам, з ростам папулярнасці музея матэрыяльнай культуры «Дудуткі» (старадаўняя назва маёнтка Дудзічы), Аляксандрам Ельскім сталі цікавіцца болей.
Мілан Ёксімавіч
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў клубе «Слабада» з роднага горада Ужыцэ. Пазней выступаў за іншы клуб з Ужыцэ — «Едзінства Пуцеві», а таксама за «Інджыю», субаціцкі «Спартак» і «Металац». У 2010—2012 гадах выступаў у сербскай Суперлізе, у астатнія гады гуляў у ніжэйшых дывізіёнах.
У ліпені 2017 года папоўніў склад беларускага клуба «Гарадзея», дзе замацаваўся ў аснове. У снежні 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гарадзею». Сезон 2018 правёў у ісландскім клубе «Акурэйры».
У студзені 2019 года было абвешчана аб вяртанні сербскага абаронцы ў «Гарадзею». У сезоне 2019 трывала гуляў на пазіцыі левага абаронцы. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на сезон 2020. У ліпені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і перайшоў у «Ліепаю».
У ліпені 2021 года вярнуўся ў Сербію, стаўшы іграком клуба «Нові-Пазар». У чэрвені 2023 года перайшоў у «Младаст» з Лучані.
Ябланавы хрыбет
Даўжыня хрыбта каля 650 км, найбольшая шырыня больш за 80 км, найменшая шырыня больш за 20 км. Найбольшая вышыня — 1706 м (гара Канталацкі Галец). Складзены гранітамі, крышталічнымі сланцамі, пясчанікамі. Распаўсюджаныя сляды старажытнага зледзянення. Схілы хрыбта параслі лістоўнічнымі, хваёвымі, радзей — піхтава-яловымі лясамі. Вышэй 1300—1400 м лясы змяняюцца горнай тундрай.
Прарок
Праро́к (бібл. προφήτης) — чалавек, які абвяшчае, паведамляе людзям словы Бога.
Прарок адчувае ўнутры сябе голас, які заклікае яго да дзейнасці. Біблейскія прарокі бачылі развіццё чалавецтва на многія тысячы гадоў наперад і казалі ад імя Бога пра Бога.
Пад словам «прарок» разумеюць, па-першае, чалавека, які прадказвае будучыню, па-другое чалавека, які перадае слова настаўлення, навучання і суцяшэння праз натхненне Духам Святым.
Прарокі, праца і словы якіх вядомы з Пісання, — гэта Енох, Ной, Аўраам, Майсей, Аарон, Марыям, Дэбора, Самуіл, Давід, Саламон,  Данііл,  Ілья, вялікія і малыя прарокі (Езекііль, Ісайя, Ерамія, Міхей і інш.) — аўтары прароцкіх кніг і інш. Свяшчэннае Пісанне сведчыць аб тым, што праз прарокаў гаварыў Святы Дух, і кнігі, напісаныя імі, створаны праз натхненне Духа Божага, «бо ніколі прароцтва не было агалошана з волі людской, а паведамлялі яго святыя Божыя мужы, натхнёныя Духам Святым».
Ілжэпрарок
У Святым Пісанні згадваецца і пра ілжэпрарокаў, якія, не быўшы пакліканымі і пасланымі Богам, праракаюць свае ўласные выдумкі на шкоду блізкім, зводзячы іх з праведнага шляху. Такія прарокі апісаны ў Старым і  Новым запаветы.
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Судане (2021)
21 верасня 2021 года ў Судане прыхільнікамі экс-прэзідэнта Амара аль-Башыра была арганізавана няўдалая спроба дзяржаўнага перавароту.
Перадгісторыя
19 снежня 2018 года ў Судане ўспыхнулі пратэсты з-за рэзкага росту кошту жыцця і пагаршэння эканамічнага стану. У студзені 2019 года ўвага пратэстуючых пераключылася з эканамічных пытанняў на заклікі да адстаўкі прэзідэнта краіны Амара аль-Башыра, які знаходзіўся ва ўладзе амаль 30 гадоў.
На гэтым фоне 11 красавіка адбыўся дзяржаўны пераварот, і да ўлады ў краіне прыйшлі вайскоўцы. Новым кіраўніком дзяржавы стаў Абдэль Фатах аль-Бурхан, узначаліўшы Пераходны ваенны савет. На змену яму прыйшоў Суверэнны савет Судана. У яго склад увайшлі як грамадзянскія асобы, так і вайскоўцы. За два гады дадзены орган так і не змог прымірыць бакі з глыбокімі палітычнымі рознагалоссямі, што існавалі яшчэ ў часы аль-Башыра. Больш за тое, Савет пачаў праводзіць жорсткія эканамічныя рэформы, каб прэтэндаваць на пазыкі Міжнароднага валютнага фонду, аднак такое рашэнне выклікала супраціў сярод насельніцтва.
Ход падзей
У верасні 2021 года на ўсходзе краіны пачаліся беспарадкі. У гэты час урад Судана даведаўся пра тое, што рыхтуецца ваенны пераварот, але вырашыў чакаць прадпрыняцця путчыстамі першых крокаў. Газета «Sudan Tribune» са спасылкай на крыніцы ў вайсковых колах паведамляла, што да перавароту датычныя афіцэры-ісламісты, звязаныя з экс-прэзідэнтам. Як паказвала выданне, лідар змоўшчыкаў Абд аль-Бакі Бакраві некалькі месяцаў знаходзіўся ў Каіре (Егіпет), дзе планаваў аперацыю па захопу ўлады з суданскімі ісламістамі, якія там пражывалі. Саудаўскі тэлеканал «Аль-Арабія» і зусім адкрыта заявіў аб прыналежнасці змоўшчыкаў да руху «Браты-мусульмане».
21 верасня ў 3 гадзіны ночы па мясцовым часе пачалася стральба недалёка ад ваеннай базы ў горадзе Амдурман. Мэтамі путчыстаў былі захоп урадавых будынкаў, дзяржаўных СМІ і ваенных камандаванняў , а таксама арышт членаў Суверэннага савета. Путчысты паспрабавалі захапіць будынак дзяржаўнага ТБ. Да бунту далучыліся вайскоўцы парашутна-дэсантнага корпуса і падраздзяленняў інжынерных войск. У сталіцы краіны Хартуме вайскоўцы паспрабавалі ўзяць пад кантроль захапіць радыёстанцыю і заблакаваць дарогі блізу суданскага парламента, але іх прадпрыемствы правалілася. Некалькі афіцэраў на чале з генерал-маёрам Абд аль-Бакі Бакраві ўзялі пад свой кантроль бранятанкавы корпус суданскай арміі, перакрыўшы дарогу да моста побач з суданскім парламентам. На вуліцах горада з’явіліся танкі, а па дзяржканалах пачалі трансляваць патрыятычныя песні і кліпы.
У гэты час дзейныя ўлады заблакавалі мост, які злучае Амдурман са сталічным Хартумам.
Вельмі хутка ўладам удалося нармалізаваць сітуацыю і прадухіліць пераварот. Паводле інфармацыі тэлеканала Sky News Arabia, за спробу дзяржаўнага перавароту арыштаваны 40 афіцэраў, 18 салдат і двое грамадзянскіх асоб. Разам з тым тэлеканал Al Arabiya паведамляў, што путч атрымалася здушыць без адзінага стрэлу. Звестак аб загінулых і пацярпелых няма. Усе затрыманыя пераведзены ў штаб ваеннай разведкі, дзе былі дапытаны. Падзеі 21 верасня значна не паўплывалі на становішча ў краіне, і грамадзяне працягвалі жыць сваім звычайным жыццём. Усе гарадскія службы працавалі ў штатным рэжыме. Узмацнення ўладамі мер бяспекі не адбылося.
Заявы ўладаў
Камандаванне Узброеных сіл і Суверэнны савет заклікалі народ «устаць на абарону краіны і абараніць пераходны перыяд».
Прэм’ер-міністр Абдала Хамдок пасля прадухілення путчу заявіў : Іншы прадстаўнік урада сказаў, што ў лік змоўшчыкаў уваходзяць «рэшткі былога рэжыму», а менавіта службовыя асобы ўрада экс-прэзідэнта Амара аль-Башыра і байцы бранятанкавага корпуса.
Северн (рака, упадае ў Гудзонаў заліў)
Се́верн (Severn River) — рака ў Канадзе, у правінцыях Антарыа і Манітоба. Упадае ў Гудзонаў заліў.
Даўжыня ракі складае 981 км. Плошча вадазбору 101 000 км². Выток ракі знаходзіцца на Лаўрэнційскім узвышшы. Працякае праз шэраг азёр (Дыр, Санды, Северн і інш.). Упадае ў Гудзонаў заліў каля Форт-Северн.
Гістарычныя звесткі
Рака была адкрыта ў 1631 годзе капітанам Томасам Джэймсам і першапачаткова была ім названая Нью-Северн у гонар англійскай ракі Северн. Выкарыстоўвалася гандлярамі для перавозкі грузаў паміж Гудзоновым залівам і возерам Вініпег.
Барысевіч
Барысевіч — беларускае прозвішча.
Кельты
Ке́льты (Κέλτοι, Celtae) — блізкія па мове і матэрыяльнай культуры індаеўрапейскія народы. У другой палове 1-га тысячагоддзя да нашай эры займалі шырокую тэрыторыю ў Еўропе і Малой Азіі. У нашы дні жывуць пераважна на Брытанскіх астравах і ў Брэтані.
Паходжанне
[[Выява:Celts in Europe.png|300px|thumb|left|Распаўсюджанне кельтаў
{{legend|#ffff43|Тэрыторыя Гальштацкай культуры да VI ст. да н. э.}} {{legend|#97ffb6|Кельцкая экспансія да 275 г. да н. э.}} {{legend|#b7ffc6|Тэрыторыя на Пірэнейскім паўвостраве, дзе прысутнасць кельтаў застаецца спрэчнай}} {{legend|#27c600|Сучасныя кельцкія народы}} {{legend|#1a8000|Тэрыторыі, дзе кельцкія мовы шырока прадстаўлены ў нашы дні}} ]] Упершыню ў грэчаскіх пісьмовых крыніцах кельты ўзгадваліся толькі ў сярэдзіне 1-га тысячагоддзя да н. э. Сучасныя лінгвісты лічаць, што пракельцкая мова вылучылася з агульнага індаеўрапейскага пласта ў канцы бронзавага веку, каля трох тысяч гадоў таму. Генетыкі адносяць старажытных кельтаў да носьбітаў ДНК-галагрупы R1b, якая ў наш час шырока распаўсюджана ў Заходняй Еўропе.
Археолагі звязваюць з’яўленне кельтаў непасрэдна з культурай палёў пахавальных урнаў (1300—750 гг. да н. э.). Яна ўзнікла на тэрыторыі сучаснай Паўднёвай Германіі, Аўстрыі і Швейцарыі. Прадстаўнікі гэтай культуры займаліся земляробствам, шанавалі канёў, былі выдатнымі ювелірамі і металургамі, выраблялі бронзу, пазней навучыліся здабываць і апрацоўваць жалеза. Дзяржанні іх мячоў па-майстэрску дэкараваліся, рабіліся металічныя каркасы і ўпрыгажэнні для шчытоў, былі вядомы кальчугі.
Прыблізна ў IX стагоддзі да н. э. сфарміравалася першасная асабіста кельцкая Гальштацкая культура. Тады ж кельты з’явіліся ў басейне ракі Дунай. Да IV ст. да н. э. яны насялілі тэрыторыі Альп, Галіі, Брытанскія астравы, занялі значную частку Пірэнейскага паўвострава, Паўночнай Італіі. У III ст. да н. э. частка кельтаў таксама рассялілася ў Малой Азіі.
Паўночны Каўказ
Паўночны Каўказ — геаграфічная вобласць, якая ўключае Перадкаўказзе, паўночную частку схілу Вялікага Каўказскага хрыбта (выключаючы яго ўсходнюю частку, якая адносіцца да Азербайджану), заходнюю частку паўднёвага схілу да ракі Псоу (па якой праходзіць мяжа паміж Расіяй і Абхазіяй).
IC 2530
IC 2530 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тасічыя
Тасічыя (Tossicia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Тэрама.
Насельніцтва складае 1474 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 64049. Тэлефонны код — 0861.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Sinforosa.
Вельбарк (гміна)
Ве́льбарк (Wielbark) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчыценскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вельбарку. Плошча гміны складае 347,89 км². Станам на 2007 год у гміне Вельбарк пражывалі 6241 чалавек, шчыльнасць — 18 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Добрушская папяровая фабрыка
Добрушская папяровая фабрыка «Герой працы» — прадпрыемства папяровай прамысловасці ў горадзе Добрушы (Гомельская вобласць, Беларусь). Фабрыка шырока вядома перш за ўсё сваімі вырабамі для навучэнцаў: сшыткамі, альбомамі для малявання і чарчэння і г.д.
Гісторыя
Фабрыка заснавана ў 1870 князем Ф. І. Паскевічам у мястэчку Добруш (цяпер горад у Гомельскай вобласці). Вырабляла паперу рознага асартыменту з драўніннай масы і рыззя. У 1879 працавала 460, у 1913—1500 рабочых. Называлася таварыствам Добрушскай папяровай фабрыкі (у 1880—550 пайшчыкаў). Выкарыстоўвалася газавае асвятленне, з 1888 — электрычнае (упершыню на Беларусі). Палівам служылі дровы, з 1913 — вугаль. У 1894 на фабрыцы (упершыню ў Расійскай імперыі) уведзены 8—9-гадзінны рабочы дзень. З 1883 пры фабрыцы адкрыта вучылішча для дзяцей 5—12 гадоў (навучалася каля 40 чал.). У 1913 вырабляла 625 тысяч пудоў паперы.
З 1922 фабрыка мела назву «Герой працы». У 1932 тут упершыню ў Еўропе распачата саломенна-цэлюлозная вытворчасць. У Вялікую Айчынную вайну разбурана. У 1956 фабрыка рэарганізавана ў цэлюлозна-папяровы камбінат. У 1970 годзе, у год 100-годдзя фабрыкі, «Герой працы» выпускаў 67 % саюзнай вытворчасці чарцёжнай і 50 % малявальнай паперы, кожны сёмы школьнік СССР пісаў у добрушскім сшытку.
З 1976 зноў Добрушская папяровая фабрыка.
Сыравіна
Працуе на прывазной цэлюлозе з Расіі, кааліны (гліназём, сернакіслы алюмінат) завозяцца з Украіны.
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя (на 1997 год): вырабы вытворча-тэхнічнага прызначэння (дыязапапера, папера чарцёжная, малявальная, абгортачная, стужка клеявая); тавары народнага ўжытку (сшыткі школьныя, агульныя, для малявання, альбомы і блокі для чарчэння і малявання, папера пісчая і туалетная, дзённікі і іншае).
Рапорт
Рапо́рт (rapport ← «прыносіць назад») — базавы элемент арнаменту, частка ўзору, якая паўтараецца шматкроць у мастацкім афармленні тканіны (уключаючы трыкатаж, вышыўку, дыван) і ў іншых галінах прыкладнога мастацтва — на шпалерах, у ілюстрацыі і т. д. Шматразовым паўторам гэтага зыходнага элемента па даўжыні, або па даўжыні і шырыні адразу, ствараецца адзінае дэкаратыўнае цэлае.
Таксама, рапорт — найменшая колькасць нітак, пацерак і т. п. пры вырабе ўзору, пасля якога паўтараецца парадак іх ўзаемнага перакрыцця.
Таксама, рапорт — кампазіцыйны тып арнаменту, элементы якога шматкроць паўтараюцца, пры гэтым арнамент будуецца не ўздоўж адной восі, а па некалькіх: напрыклад, па гарызанталі, вертыкалі і двум дыяганальным восям.
Рапорт як тып арнаменту
У адрозненне ад арнаментальнага шэрагу (так званага істужачнага, або пасавага, арнаменту) тыпу фрыза, у якім элементы будуюцца ўздоўж адной восі, у рапорце існуе некалькі восяў сіметрыі (мінімум дзве), часцей чатыры: гарызантальная, вертыкальная і дзве дыяганальных. Узнікае складаная структура кампазіцыйнай сеткі, у якой паўтараюцца адны і тыя ж элементы, але яны могуць адрознівацца памерам, танальнасцю, колерам або дадатковымі дэталямі, якія надаюць адначасова разнастайнасць і рытмічную паўтаральнасць. Некалькі восяў сіметрыі арнаменту ўтвараюць падабенства сеткі. Адсюль другая назва: сеткаваты арнамент.
Метрычнае і рытмічнае паўтарэнне ў некалькіх кірунках з інверсіяй (абаротам) фігур, гульнёй «фігур і фону», здольна ствараць складаную кампазіцыю, галоўная ўласцівасць якой заключаецца ў маторнасці, глядзельнай рухомасці і адчуванні бясконцасці варыяцый, хоць на самай справе выкарыстоўваюцца дзве-тры зыходных фігуры. Рапортны прынцып не прадугледжвае замкнёнасці і натуральна ўзнікае пры дэкарыравання неабмежаваных паверхняў: плаццевых, дэкаратыўных і абівальных тканін, папяровых шпалер, а таксама пры выкарыстанні ў дэкаратыўных працах тэхнікі, трафарэтаў і шаблонаў пры дэкарыраванні плафонаў (столяў), філёнг, плоскасцяў сцен або стварэнні наборных падлог (паркетры).
Тыповы арнамент рапортнага тыпу — трэльяжная сетка. Часам рапортам называюць простае люстраное паўтарэнне фігуры (з абаротам) альбо разнавіднасць падвойнага, сімультаннага малюнка, які сумяшчае праекцыі (віды) аб’екта з двух бакоў: справа і злева.
Рапорт перапляцення
Лік нітак асновы, пасля якога пачынаюць паўтарацца ў ранейшым парадку ўсе папярэднія перапляценні асноўных нітак, называецца асноўным рапортам. Аналагічна пэўны рапорт для уточных нітак называецца ўточным рапортам. Прастакутнік, складзены з асноўных і уточных нітак, колькасць якіх роўна адпаведным рапортам, называецца рапортам перапляцення тканіны.
У вязанні — паўтаральная частка малюнка. Рапорт для кожнага ўзору мае вызначаны лік вочак па шырыні і вызначаны лік радоў па вышыні. На схемах рапорт звычайна вылучаюць, а ў тэксце пачатак і канец рапорта пазначаюць зорачкамі (*…*). Вочкі для сіметрыі малюнка паказваюць да і пасля рапорта. Гэта значыць, што спачатку правязваюць вочкі, названыя да раппорта, затым паўтараюць камбінацыю вочак рапорта столькі разоў, колькі яна змяшчаецца цалкам да канца раду і, нарэшце, провязывают вочкі, названыя пасля рапорта. Лік вочак раду павінен быць кратным ліку вочак рапорта, а вочкі для сіметрыі ўзору паказваюць дадаткова. Два крайнія вочкі ў лік завес, якія ўтвараюць малюнак, не ўваходзяць; іх варта ўлічваць толькі пры наборы вочак.
Рапорт у шыцці — паўтаральная частка малюнка на тканіне, трыкатажным палатне, вышыўцы і т. п. бывае рознай велічыні — ад 1,5-2 см да 40-45 см. Вялікі рапорт патрабуе дадатковага расходу тканіны (мінімум на яго велічыню). Калі рапорт выразна выяўлены, то пры раскроі неабходна так укладваць выкрайкі, каб цэнтральны фрагмент малюнка знаходзіўся пасярэдзіне буйных дэталяў (спінкі, палічкі), а гарызантальны ўзровень малюнка быў аднолькавы па ўсім вырабу і супадаў з узроўнем малюнка на буйных уточаных дэталях.
Рапорт у пляценні — паўтаральная частка вузлоў, адлюстраваная на схеме, прычым колеры нітак аднаго і таго ж рапорта ў залежнасці ад колькасці рапортаў можа мяняцца.
Сезон 2005 ЖФК Маладзечна
У 2005 годзе жаночы футбольны клуб «Маладзечна» прымаў удзел у адным афіцыйным турніре на рэспубліканскім узроўні:
Свята-Пакроўская царква (Дзяржынск)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у г. Дзяржынску Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры горада, на штучным насыпным пагорку. Пабудавана ў 1851 г. з цэглы на дзяржаўныя сродкі. Асобна ад царквы стаяла мураваная званіца з 3 званамі (не захавалася).
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана манументальным аб'ёмам, да якога па падоўжнай восі далучаны прамавугольныя ў плане апсіда і прытвор. Асноўны аб'ём завершаны чатырохгранным драўляным светлавым барабанам з шатровым верхам і макаўкай (раней купалам), па вуглах — невялікімі цыбулепадобнымі галоўкамі. Галоўны і бакавыя ўваходы вырашаны арачнымі праёмамі. Вуглавыя шырокія лапаткі завершаны кілепадобнымі арачнымі з круглымі разеткамі ў тымпанах. На палавіну вышыні фасады руставаны, у верхняй частцы прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраванымі кілепадобнымі ліштвамі з гіркамі.
Інтэр'ер
Унутры зала перакрыта крыжовымі скляпеннямі і асветлены вокнамі барабана, які праз скляпеністыя парусы падтрыманы 4 слупамі і перакінутымі цераз іх аркамі. Слупы аб'яднаны са сценамі і паміж сабой магутнымі аркамі. Над уваходам — адкрытыя ў залу вузкім арачным праёмам хоры, на якія вядзе лесвіца авальнай бакавой клеці 1-га яруса званіцы. Апсіда вылучана двух'ярусным пабеленым іканастасам з пазалочанымі рамамі 7 абразоў. Абраз 16 — 17 ст. «Маці Божая», прывезены з царквы в. Тонава (Стаўбцоўскі раён).
Застаўскі сельсавет
Заста́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Застаўе.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Драгічынскім раёне Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Бездзежскага сельсавета.
Спартыўны паход
Спартыўны турысцкі паход — групавое або каманднае праходжанне турыстычна-спартыўнага маршруту пэўнай працягласці з пераадоленнем за нарматыўны час натуральных перашкод (перавалаў, парогаў, пячор і інш.) рознай складанасці. Паходы могуць быць арганізаваны ў наступных відаў спартыўнага турызму: пешаходны, горны, лыжны, водны, веласіпедны. Магчыма правядзенне камбінаваных паходаў з элементамі розных відаў турызму, напрыклад: частка пройдзеная пешкі дапаўняецца сплавам па вадзе.
У залежнасці ад тэхнічнай складанасці, колькасці натуральных перашкод і працягласці паходы падзяляюцца на катэгорыі - ад I да VI катэгорыі складанасці. Да безкатэгарыйных адносяцца паходы з складанасцю або працягласцю меншай за ўстаноўленыя для маршрутаў 1-й катэгорыі складанасці, паходы 1-3 дзён (паходы выхаднога дня) і паходы 1, 2, 3 ступені складанасці (дзіцяча-юнацкія). Катэгорыя паходу вызначаецца ў адпаведнасці з класіфікацыяй маршрутаў.
Мар’янполле (Шаркаўшчынскі раён)
Мар’янпо́лле (, Марьянполье) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 4 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Шкунціцкага сельсавета.
Шакіл О’Ніл
Шакіл Рашоўн О’Ніл (Shaquille Rashaun O’Neal; г, Ньюарк, штат Нью-Джэрсі) — амерыканскі баскетбаліст. Ігрок «Арланда Мэджык» (1992-96), «Лос-Анджэлес Лэйкерс» (1996—2004), «Маямі Хіт» (2004—2008), «Фінікс Санз» (2008—2009) і «Кліўленд Кавальерс» (2009—2010), а таксама «Бостан Селтыкс» (2010—2011). Алімпійскі чэмпіён (1996), чэмпіён свету 1994 г., 4-разовы чэмпіён НБА (2000-02, 2006). У 1996-м г. быў унесены ў спіс 50 лепшых ігракоў у гісторыі НБА, і з усяго спісу ён быў самым маладым. Акрамя гэтага прызнаны самым каштоўным іграком НБА 2000 г., на працягу 15 гадоў (1993—2009) прымаў удзел у матчы ўсіх зорак, разам з Уілтам Чэмберленам утрымлівае рэкорд Асацыяцыі — 9 сезонаў (з іх 5 — запар) з самым высокім паказчыкам працэнта трапленняў з гульні. Шакіл О’Ніл тры разы ў сваёй кар’еры ганараваўся звання MVP Матчу ўсіх зорак (НБА) (2000, 2004, 2009).
Канатопка
Канатопка — рака ў Беларусі, на мяжы Вілейскага і Маладзечанскага раёнаў Мінскай вобласці, правы прыток ракі Рыбчанка (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 15 км, з іх 13 км у Вілейскім раёне. Плошча вадазбору 56 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,2 м/км. Пачынаецца каля вёскі Трусавічы Лагойскага раёна, цячэ па лясістых паўночных схілах Мінскага ўзвышша, упадае ў Рыбчанку на паўднёвым усходзе ад вёскі Вялікі Бор (Маладзечанскі раён) Маладзечанскага раёна.
Турыстычны маршрут
Турыстычны маршрут — загадзя спланаванае турыстамi або суб'ектам турыстычнай дзейнасцi падарожжа, якое характарызуецца вызначаным парадкам перамяшчэння турыстаў па пэўных геаграфiчных пунктах. Састаўнымі часткамі турысцкага маршруту з’яўляюцца пачатковыя, прамежкавыя і канечныя пункты, а таксама сцежкі і дарогі, якія непасрэдна іх злучаюць.
Класіфікацыя спартыўных турысцкіх маршрутаў па катэгорыях складанасці ажыццяўляецца маршрутнымі кваліфікацыйнымі камісіямі (МКК). Турыстычныя маршруты класіфікуюцца ў залежнасці ад тэрыторыі, дзе яны пралягаюць, сродкаў перамяшчэння, працягласці, колькасці перашкод.
Велень (гміна)
Ве́лень (Wieleń) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чарнкоўска-Тшцянэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Велені. Плошча гміны складае 428,32 км². Станам на 2007 год у гміне Велень пражывалі 12 547 чалавек, шчыльнасць — 29,3 чал./км².
Фіяніт
Фіяніт — штучны мінерал, крышталі дыяксіду цырконія ZrO2, які мае кубічную сінгонію. Шырока выкарыстоўваецца ў ювелірнай справе для імітацыі каштоўных камянёў.
Уласцівасці
Фіяніты маюць кубічную крышталічную рашотку. Будучы сам па сабе нестабільнай высокатэмпературнай кубічнай мадыфікацыяй дыяксіду цырконія, кубічны фіяніт стабілізаваны дадаткамі аксіда магнія, кальцыя і ітрыя.
Па значэнні паказчыка праламлення (2,15—2,25) фіяніт блізкі да алмаза (2,417—2,419), таму на вока цяжкаадрозны ад яго. Хімічная формула Zr0,8Ca0,2O1,92, можа змяняцца ў залежнасці ад дабавак, уведзеных пры вырошчванні крышталяў для надання ім розных зададзеных уласцівасцяў. Бляск алмазны. Цвёрдасць 7,5—8,56. Шчыльнасць 6,5—10 г/см³. Спайнасць адсутнічае, залом няроўны. Дысперсія ў фіянітаў 0,01. Для афарбоўвання бясколернага дыяксіду цырконія ў розныя колеры дадаюцца пераходныя і рэдказямельныя элементы. Працэс крышталізацыі фіянітаў ажыццяўляецца ў лабараторных умовах на спецыяльных затраўках пры астуджэнні расплаву, хуткасць росту крышталяў складае да 8-10 мм/г.
Дабаўкі аксідаў металаў уплываюць на колер фіянітаў: з дадаткамі крышталі  атрымліваюцца бескаляровымі, з прымешкамі  — саламяна-жоўтага колеру,  — блакітна-фіялетавага, — зялёнага,  — ружовага.
Паходжанне назвы
Назву фіяніты атрымалі ў гонар Фізічнага інстытута Акадэміі Навук СССР (ФІАН), навукоўцы якога сінтэзавалі ў 1970 годзе фіяніт, але назва практычна не выкарыстоўваецца за межамі былой тэрыторыі СССР і Усходняй Еўропы. За мяжой гэты матэрыял часцей называюць цырканітам. У некаторых выпадках, асабліва ў перакладах з замежных моў, фіяніт называюць цырконіем або цырконам (вырабы з ім маркіруюцца літарамі CZ), што з’яўляецца памылкай і стварае блытаніну. На самай справе гэта тры розных матэрыялы: фіяніт — які імітуе крышталь алмазу, вырашчаны лабараторным спосабам, цыркон — ніяк не звязаны з ім жоўта-карычневы мінерал, напаўкаштоўны камень, а цырконій — гэта хімічны элемент, адзін з металаў.
Прымяненне
Фіяніты маюць высокі паказчык праламлення, адрозніваюцца высокай цвёрдасцю, трываласцю і хімічнай устойлівасцю. Яны выкарыстоўваюцца для вырабу лазераў, аптычных фільтраў і ювелірных вырабаў. Фіянітавымі ўстаўкамі могуць упрыгожвацца ювелірныя вырабы з золата. Іх таксама ўжываюць для кантрасту празрыстасці або колеру галоўнай ўстаўкі (цэнтра кампазіцыі) і як імітацыю брыльянтаў. Яны таксама выкарыстоўваюцца ў стаматалогіі, пры керамічным напыленні, і ў хімічнай прамысловасці.
IC 2531
IC 2531 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Генрых Кампендонк
Генрых Кампендонк (Heinrich Campendonk;,  — , ) — нямецкі жывапісец, графік, мастак па шкле і разьбяр па дрэве, прадстаўнік нямецкага экспрэсіянізму.
Players Tour Championship 2014/2015 (снукер)
Players Tour Championship 2014/2015 — серыя снукерных турніраў, якія праходзілі з 17 чэрвеня 2014 года па 28 сакавіка 2015 года ў Еўропе і Азіі. У гэтым сезоне турніры, якія праходзяць на тэрыторыі Еўропы, сфармавалі "Еўрапейскі тур", а турніры, якія праходзяць ў Кітаі, сфармавалі "Азіяцкі тур". 9 турніраў серыі мелі нізкарэйтынгавы статус, а апошні, Гранд-фінал PTC, стаў рэйтынгавым турнірам.
Генрых Кампендонк
Жыццё і творчасць
У 1905—1909 гадах навучаўся ў крэфельдскай школе мастацтваў у Торн-Прыкера. У 1911 годзе пераязджае ў Зіндэльсдорф, сяброўства з Маркам і Маке, удзельнічае ў выставе групы «Сіні вершнік». У 1913 годзе ўдзельнічаў у «Першым нямецкім восеньскім салоне» ў Берліне і ў выставе «Рэйнскія экспрэсіяністы» ў Боне. У 1914—1916 гадах служыў у войску, пасля дэмабілізацыі пераязджае ў Зехаўпт на Штарнбергерскім возеры. У 1919—1921 гадах — член «Працоўнай рады для мастацтва». У 1922 годзе вяртаецца ў Крэфельд, працуе там выкладчыкам у мясцовай школе мастацтваў. У 1926 годзе прафесар Дзяржаўнай Акадэміі мастацтваў у Дзюсельдорфе (пазбаўлены гэтага звання ў 1933 годзе нацыстамі). У 1934 годзе эміграваў у Бельгію. У 1935 годзе пераязджае ў Амстэрдам, прафесар Нідэрландскай Акадэміі мастацтваў. У 1937 годзе абвінавачаны нацыстамі ў прыналежнасці да «дэгенератыўнага мастацтва», 87 работ мастака выдалены з нямецкіх музеяў.
Гарача
Гара́ча, Го́рач — рака ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Чапунька (басейн Нёмана). Даўжыня 12 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Шавёлы, упадае ў Чапуньку за 1 км на ўсход ад вёскі Лаздуны 1. Амаль на ўсім працягу каналізаваная. Каля вёскі Лаздуны 1 на рацэ плаціна і сажалка (плошча 0,38 км²).
Палавыя губы
Палавыя губы з’яўляюцца часткай жаночых палавых органаў; гэта асноўныя знешне бачныя часткі вульвы. У чалавека ёсць дзве пары палавых губ: вялікія палавыя губы (або вонкавыя палавыя губы) большыя і таўсцейшыя, у той час як малыя палавыя губы — гэта ўнутраныя зморшчаныя скурныя складкі паміж вонкавымі палавымі губамі, якія атачаюць і абараняюць адтуліну (вядомую як прысенак). Унутры прысенка знаходзяцца адтуліны похвы і ўрэтры. Уверх ад малых палавых губ знаходзіцца клітаральны капюшон, які абараняе клітар.
Уладзімір Рыгоравіч Нямытаў
Уладзімір Рыгоравіч Нямытаў (, Арлоўская вобласць, Расія — снежань, Іванаўскі раён, Пінская вобласць) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Пінскага раёна ў гады вайны. Член КПСС з 1941. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР ад Пінская гарадская акруга.
Біяграфія
Пасля Грамадзянскай вайны разам з сям’ёй пераехаў у г. Лунінец, працаваў у паравозным дэпо. З 1921 года і да вызвалення Заходняй Беларусі працаваў на запалкавай фабрыцы ў г. Пінск, удзельнічаў у барацьбе працоўных за сацыяльнае і нацыянальнае вызваленне.
Пасля верасня 1939 года быў вылучыны дэлегатам Народнага Сходу Заходняй Беларусі. Праз некаторы час выбралі дэпутатам Пінскага гарсавета, а ў сакавіку 1940 года стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
Загінуў за суткі да наступления новага 1942 года паміж вёскамі Мохра і Зялёнае Калена Іванаўскага раёна.
Памяць
Імем У. Р. Нямытага названая вуліца ў г. Пінск. 7 мая 1977 года рашэннем Пінскага гарвыканкама На будынку вытворчага аб’яднання «Пінскдрэў», куды ўваходзіць запалкавая фабрыка, дзе ён працаваў, была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Белінскі сельсавет
Бе́лінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Белін.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Драгічынскім раёне Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 2 чэрвеня 1959 года, тэрыторыя далучана да Асавецкага сельсавета.
Вале-Кастэлана
Вале-Кастэлана (Valle Castellana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Тэрама.
Насельніцтва складае 1158 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9 чал./км². Займае плошчу 134 км². Паштовы індэкс — 64010. Тэлефонны код — 0861.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Annunciazione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Захар Прылепін
Заха́р Прыле́пін (сапраўднае імя — Яўге́н Мікала́евіч Прыле́пін ; нар., Ільінка, Скапінскі раён, Разанская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі палітычны і грамадскі дзеяч, пісьменнік, філолаг, публіцыст.
Біяграфічныя звесткі
Сустаршыня партыі, старшыня Палаты дэпутатаў партыі, член Презідыума Цэнтральнага савета партыі, Цэнтральнага савета палітычнай партыі «Справядлівая Расія — Патрыёты — За праўду» з 22 лютага 2021 года. Заснавальнік Руху і Гвардыі Захара Прылепіна. Член Цэнтральнага штабу Агульнарасійскага народнага фронту (ОНФ).
Вядомы таксама сваёй гуманітарнай і ваеннай дзейнасцю ў Расіі і краінах «блізкага замежжа». У шэрагу разнажанравых творчых праектаў выступаў у якасці прадзюсара, галоўнага рэдактара, тэлевядучага, рок-музыканта, рэп-выканаўцы і акцёра.