cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фейсал ібн Мусаід
Біяграфія
Фейсал атрымаў адукацыю ў ЗША. Ён паступіў ва ўніверсітэт штата ў Сан-Францыска, а затым ва ўніверсітэт штата Каларада. У 1970 годзе ён быў арыштаваны ў горадзе Боўлдэр (штат Каларада) за гандаль ЛСД. У траўні 1970 года акруговы пракурор зняў абвінавачанні. Пакінуўшы ЗША Фейсал паехаў у Бейрут, а потым у ГДР. Калі ён вярнуўся на радзіму, саудаўскія ўлады анулявалі яго пашпарт з-за праблем за мяжой. Ён пачаў выкладаць ва ўніверсітэце Эр-Рыяд.
25 сакавіка 1975 года Фейсал паехаў у каралеўскі палац у Эр-Рыядзе, дзе кароль праводзіў Меджліс. Ён прыстаў да кувэйцкай дэлегацыі і выйшаў з дэлегатамі на сустрэчу з каралём. Кароль пазнаў свайго пляменніка і нахіліў галаву, каб пляменнік змог пацалаваць яе ў знак павагі. Прынц выхапіў рэвальвер з-пад сваёй накідкі і двойчы стрэліў каралю ў галаву. Целаахоўнікі, узброеныя мячамі і аўтаматамі, арыштавалі прынца. Кароль быў дастаўлены ў шпіталь, але лекары не змаглі выратаваць яго жыццё. Перад смерцю кароль Фейсал загадаў, каб забойцу не каралі смерцю.
Бад-Фраенвальдэ
Бад-Фраенвальдэ (Bad Freienwalde) — горад у Германіі, у зямлі Брандэнбург.
Уваходзіць у склад раёна Меркіш-Одэрланд. Насельніцтва складае 13 077 чалавека (2009). Займае плошчу 131,73 км². Афіцыйны код — 12 0 64 044.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў. Уключае вёскі Altranft, Altglietzen, Bralitz, Хоэнзатэн, Hohenwutzen, Neuenhagen і Schiffmuhle.
Вядомыя асобы
На брацкіх могілках пахаваны беларускі паэт Мікола Сурначоў (1917—1945)
Дарога мёртвых
Дарога Мёртвых — дарога ў старажытным горадзе Тэатыўакане, якая ідзе праз ўвесь горад
Клочкі (род)
Клочкі — беларускі шляхецкі род герба «Павяла». Родапачынальнік Ян жыў у сярэдзіне — другой палове XV ст., пакінуў сыноў Войцеха, Міхну, Мікалая і Алехну. Галіны роду Клочкаў згаслі ў другой палове XVI ст.
Маргі (Талачынскі раён)
Маргі́ (, Морги) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Роберт Абела
Роберт Абела (Robert Abela; нар., Сліма) — мальтыйскі юрыст і палітык. Прэм’ер-міністр Мальты з 13 студзеня 2020 года.
Жан Габэн
Жан Габэн (Jean Gabin, сапраўднае імя Жан Алексі Манкаржэ, Jean-Alexis Moncorgé; 17 мая 1904, Парыж — 15 лістапада 1976, Нёі-сюр-Сен) — французскі акцёр тэатра і кіно. Двухразовы лаўрэат прэмій Венецыянскага і Берлінскага кінафестываляў, прэміі «Сезар». Афіцэр Ордэна Ганаровага легіёна.
Ян Францішак Катовіч
Ян Францішак Катовіч (Jan Franciszek Kotowicz) (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Катовічаў герба «Корчак».
Стараста гарадзенскі з 1676 па 1706 гады. Пасол гарадзенскі на пацыфікацыйны сойм 1698 года
Губіна (Дарагабужскі раён)
Губіна (Губино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Святлана Анатольеўна Любецкая
Біяграфія
Нарадзілася 3 чэрвеня 1971 года ва УССР.
У 1993 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура». У 1998 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства». У 2015 годзе скончыла Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне». У 2018 годзе скончыла аспірантуру Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, выкладала на юрыдычным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Працавала суддзём суда Фрунзенскага раёна Мінска, намеснікам старшыні суда Партызанскага раёна Мінска, старшынёй суда Маскоўскага раёна Мінска (да 31 снежня 2013 года) ; начальнікам галоўнага ўпраўлення арганізацыйнага забеспячэння судовай дзейнасці Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. З 15 лістапада 2016 года па 5 снежня 2019 года працавала суддзёй Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
З сакавіка 2021 года паводле ўказа Аляксандра Лукашэнкі ўвайшла ў склад Канстытуцыйнай камісіі, якая распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх абмеркаванне.
Міжнародныя санкцыі
21 чэрвеня 2021 года ўнесена ў Чорны спіс Еўрасаюза. У сваім рашэнні Савет Еўрапейскага саюза адзначыў, што Любецкая як старшыня парламенцкай камісіі па заканадаўстве адказвае за прыняцце новай рэдакцыі Кодэкса аб адміністрацыйных парушэннях ад 1 сакавіка 2021 года, якая санкцыянуе адвольныя арышты і накладае павышаную адказнасць за ўдзел у масавых мерапрыемствах, у тым ліку за дэманстрацыю палітычнай сімволікі. Праз гэту заканадаўчую дзейнасць, якая сур’ёзна падрывае дэмакратыю і ў Беларусі, яна нясе адказнасць за сур’ёзныя парушэнні правоў чалавека, у тым ліку права на мірныя сходы, а таксама рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі.
6 ліпеня 2021 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя. 7 ліпеня ў свой санкцыйны спіс Любецкую ўнесла і Швейцарыя.
Лыскі (гміна)
Лы́скі (Lyski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рыбніцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лысках. Плошча гміны складае 57,83 км². Станам на 2006 год у гміне Лыскі пражывалі 8947 чалавек, шчыльнасць — 154 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Святлана Анатольеўна Любецкая
Сям’я
Мае дачку.
IC 1753
IC 1753 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фаіза Джама Махамед
Фаіза Джам Махамед (فايزة محمد; 1958) — самалійская праваабаронца, рэгіянальны дырэктар арганізацыі «Роўнасць зараз» (Equality Now) у Афрыцы. Яна прыклала шмат намаганняў, каб агітаваць за пратакол Мапуту і супраць калечання жаночых палавых органаў.
Біяграфія
Фаіза Джама Махамед нарадзілася ў 1958 годзе і атрымала ступень магістра дзелавога адміністравання ва Універсітэце штата Каліфорнія ў Фрэсна. У 1998 годзе яна таксама атрымала дыплом па правах чалавека Інстытута сацыяльных даследаванняў (ІСД) у Гаазе.
У 2004 годзе Фаіза Джама Махамед напісала працу Pambazuka News, аргументуючы важнасць прытрымлівацца прынцыпаў Афрыканскага пратакола аб правах жанчын. Яна таксама напісала шэраг артыкулаў для The Guardian.
Анканітанская рэспубліка
Анканітанская рэспубліка (Repubblica Anconitana) — дзяржаўнае ўтварэнне перыяду Напалеонаўскіх войн.
Гісторыя
23 чэрвеня 1796 года папа Пій VI падпісаў у Балонні пагадненне з рэвалюцыйнай Францыяй, якое дазволіла французскім войскам акупаваць Анкону, у выніку чаго ў горадзе распаўсюдзіліся рэвалюцыйныя ідэі. 17 лістапада 1797 года быў падпісаны Кампа-Фармійскі мір, у адпаведнасці з якім Анкона павінна была вярнуцца ў склад Папскай дзяржавы, аднак гарадскі муніцыпалітэт абвясціў утварэнне незалежнай Анконітанскай Рэспублікі пад пратэкцыяй Французскай Рэспублікі і Цызальпінскай Рэспублікі.
Культурная рэвалюцыя ў Кітаі
Вялікая пралетарская культурная рэвалюцыя (無產階級文化大革命, 无产阶级文化大革命, піньінь: Wúchǎn Jiējí Wénhuà Dà Gémìng) — серыя ідэйна-палітычных кампаній 1966-1976 гг. ў Кітаі, разгорнутых і кіраваных асабіста Старшынёй Маа Цзэдунам, які пад падставамі магчымай «рэстаўрацыі капіталізму» у КНР і «барацьбы з унутраным і знешнім рэвізіянізмам» паставіў мэты дыскрэдытаваць і знішчыць палітычную апазіцыю, усталяваць рэжым асабістай улады.
Асноўныя прычыны «культурнай рэвалюцыі» складаліся ў наступным: 1) абсалютызацыя Маа Цзэдунам ролі класавай барацьбы ў сацыялістычным грамадстве; 2) нарастанне культу асобы Маа Цзэдуна, якая дасягнула апагею ў 1966-1976; 3) барацьба за лідарства ў партыі, актыўнае выкарыстанне вышэйшымі партыйнымі кіраўнікамі, у тым ліку Лінь Бяа, Кан Шэнам, Цзян Цын (жонкай Маа) і інш., левых поглядаў Мао Цзэдуна, яго культу асобы і стылю адзінаначалля ва ўласных мэтах узмацнення асабістай улады.
«Культурная рэвалюцыя» прывяла да шырокамаштабных рэпрэсій супраць інтэлігенцыі, разгрому КПК, грамадскіх арганізацый (КСМК, прафсаюзаў, піянерскай арганізацыі і г. д.), каласальнага ўрону культуры і адукацыі, знішчэнню помнікаў культуры пад лозунгам барацьбы з феадальнымі норавамі і традыцыямі, змене знешнепалітычнага курсу, рэзкага нарастання антысаветызма ў краіне.
Тэрмін «культурная рэвалюцыя» з'явіўся ў Расіі ў «Маніфесце анархізму» братоў Гордзіных у маі 1917; у савецкую палітычную мову уведзены У. І. Леніным ў 1923 годзе ў рабоце «Аб кааперацыі»: «Культурная рэвалюцыя — гэта… цэлы пераварот, цэлая паласа культурнага развіцця ўсёй народнай масы».
Міжнародны фон
Выкрыцця сталінізму на XX з'ездзе КПСС, хрушчоўскі курс на паступовую лібералізацыю ў эканоміцы пры палітыцы мірнага суіснавання выклікалі незадаволенасць Маа Цзэдуна, як такія, што супярэчаць камуністычнай ідэалогіі і ствараюць пагрозу яго асабістай улады ў КПК.
З боку СССР знакам незадаволенасці мааісцкай палітыкай стаў раптоўны водгук ўсяго корпуса савецкіх спецыялістаў, якія працавалі ў КНР па праграме міжнароднага супрацоўніцтва.
Кульмінацыяй канфлікту сталі памежныя сутыкненні вакол вострава Даманскі на рацэ Усуры і памежны канфлікт каля возера Жаланашколь ў раёне Джунгарскіх варот.
У кастрычніку 1964 года ў КНР былі паспяхова праведзены выпрабаванні ядзернай зброі.
Барацьба за аднаасобнае лідарства ў партыі
Пасля правалу «вялікага скачка» пазіцыі Маа ў краіне моцна пахіснуліся. Таму ў ходзе «культурнай рэвалюцыі» Маа Цзэдун ставіў перад сабой дзве галоўныя задачы, і абедзве зводзіліся да ўмацавання яго лідарства на палітычнай арэне КНР: знішчыць апазіцыю, у якой пачалі з'яўляцца думкі аб рэформах эканомікі з частковым укараненнем у яе рынкавых механізмаў, і, у той жа час, заняць чымсьці народныя масы. Зваліўшы ўсю віну за правал «вялікага скачка» на ўнутраную апазіцыю (Лю Шаацы) і знешніх ворагаў («рэвізіянісцкай» СССР на чале з Хрушчовым), Маа вырашаў абедзве задачы адразу: прыбіраў канкурэнтаў і даваў выхад народнаму незадаволенасці.
Да сярэдзіны 1960-х гадоў у партыі сфармавалася незадаволенасць палітыкай Маа Цзэдуна. Больш за тое, гэта незадаволенасць грунтавалася на ўсеагульным расчараванні ад правалаў палітыкі «вялікага скачка», назапашаныя ў народных масах. У апазіцыі да таго часу з'явіліся і свае негалосныя лідары: Лю Шаацы і Дэн Сяапін. Гэтыя лідары прапаноўвалі свае падыходы да развіцця Кітая, больш умераныя. Разумеючы, што можа не ўтрымаць уладу, Маа зладзіў масавы тэрор.
Пасля рашэння Маа адкрыць «агонь па штабах» пачалася бязлітасная крытыка асноўных апанентаў Маа. Сярод іх бачнае месца займаў Старшыня КНР Лю Шаацы. Разам з ім у перыяд «культурнай рэвалюцыі» падвергліся рэпрэсіям і яго бліжэйшыя паплечнікі: Пэн Чжэнь, Ло Жуйцын, Лу Дзін'і, Ян Шанкунь і Дэн Сяапін. Прад'яўленыя ім абвінавачванні ў асноўным грунтавалася на тым, што ўсе яны — «правыя ўхілісты», «рэвізіяністы» і «агенты капіталізму».
З пачаткам «культурнай рэвалюцыі» ў Кітаі пачалася чарговая кампанія «самакрытыкі»: партыйцы і іншыя кітайцы павінны былі ў пісьмовай форме «пакаяцца ў сваіх грахах» і памылках перад партыяй. Такую «самакрытыкі» вымушаны быў напісаць і Лю Шаацы.
22 чэрвеня 1967 года пакончыў з сабой у выніку цкавання сакратар паўночнакітайскія бюро ЦК КПК Лі Лісаній (па іншай версіі — быў атручаны).
Маа, адчуўшы небяспеку, не мог абмежавацца толькі чысткамі ў верхніх эшалонах улады. «Абнаўленне шэрагаў у партыі» набыло масавы характар. Асаблівасць чыстак КПК заключалася ў тым, што ўсе яны праводзіліся ў рамках розных ідэалагічных кампаній. Шырокі размах чысткі набылі ўжо пачынаючы з 1940-х гадоў, калі разгарнулася «рух за выпраўленне стылю». Той жа самы метад быў адроджаны Маа, калі ён разгарнуў наступ на апазіцыйныя сілы ў КПК, узяўшыся за рэвізію рашэнняў VIII з'езда, які выступіў за паступовае развіццё эканомікі ў рамках планавання і за супрацоўніцтва з СССР. Маа абвясціў яго «дрэнным» з'ездам і заклікаў ўсю краіну «крытыкаваць партыю».
Першы этап — буянства банд моладзі
Прымяненне класавай тэорыі Маа на практыцы прывяло да сапраўднай «вайне ўсіх супраць усіх». Пад дэмагагічнымі па сваёй прыродзе, расплывістыя вызначэнні класавых ворагаў пралетарыяту, якія зыходзілі ад Маа, мог патрапіць любы чалавек: ад звычайнага селяніна да вышэйшага партыйнага работніка. Але горш за ўсіх было носьбітам традыцый: былым феадалам, духавенству, інтэлігенцыі і г. д. улада, аддадзеная ў рукі мас, ператварылася ў элементарнае безуладдзя. Яе захапілі тыя, хто быў папросту мацней: банды маладых «бунтароў» — хунвэйбінаў (з школьнікаў і студэнтаў) і цзаафаняў (з маладых рабочых), якім у рэшце рэшт дазволілі дзейнічаць фактычна беспакарана.
1 чэрвеня 1966 года пасля чытання па радыё дацзыбаа, складзеная Не Юаньцзя, выкладчыкам філасофіі пекінскага універсітэта: «Рашуча, радыкальна, цалкам і цалкам выкаранім засілле і шкодныя задумы рэвізіяністаў! Знішчым монстраў — рэвізіяністаў хрушчоўскага толку!» Мільёны школьнікаў і студэнтаў арганізаваліся ў атрады і без працы пачалі вышукваць монстраў, якія падлягаюць выкараненні «монстраў і дэманаў» сярод сваіх выкладчыкаў, універсітэцкага кіраўніцтва, а затым сярод мясцовых і гарадскіх уладаў, якія спрабавалі абараняць выкладчыкаў. На «класавых ворагаў» вешалі дацзыбаа, надзявалі штукарскі каўпак, часам апраналі зневажальныя лахманы (часцей на жанчын), размалёўвалі асобы чорнымі чарніламі, прымушалі брахаць па-сабачы; ім загадвалі ісці нагнуўшыся або паўзці. Роспуск 26 ліпеня 1966 года навучэнцаў усіх школ і ўніверсітэтаў на шасцімесячныя канікулы спрыяў разгулу моладзі і папаўненню шэрагаў хунвэйбінаў дадатковымі 50 мільёнамі непаўналетніх навучэнцаў.
У жніўні 1967 года пекінскія газеты пісалі: антимааісты — гэта «шнарыючыя па вуліцах пацукі… Забівайце, забівайце іх!» Паказальным з'яўляецца выказванне Лінь Бяа, апублікаванае ў адной з газет хунвэйбінаў ў 1967 годзе: «…ну, забівалі людзей у Сіньцзяне: за справу забілі або па памылцы — усё роўна не так ужо шмат. Яшчэ забівалі ў Нанкіне і іншых месцах, але ўсё роўна ў цэлым загінула менш, чым гіне ў адной бітве… Так што страты мінімальныя, так што дасягнутыя поспехі максімальныя, максімальныя… Гэта вялікая задума, якая гарантуе наша будучыня на сто гадоў наперад. Хунвэйбіны — гэта нябесныя воіны, якія хапаюць ва ўладзе верхаводаў буржуазіі».
Новы міністр грамадскай бяспекі Се Фучжы заявіў перад сходам супрацоўнікаў кітайскай міліцыі: «Мы не можам залежаць ад руціннага судаводства і ад крымінальнага кодэксу. Памыляецца той, хто арыштоўвае чалавека за тое, што ён збіў іншага… Ці варта арыштоўваць хунвэйбінаў за тое, што яны забіваюць? Я думаю так: забіў так забіў, не наша справа… Мне не падабаецца, калі людзі забіваюць, але калі народныя масы так ненавідзяць каго-тое, што іх гнеў нельга стрымаць, мы не будзем ім перашкаджаць… Народная міліцыя павінна быць на баку хунвэйбінаў, аб'яднацца з імі, спачуваць ім, інфармаваць іх…»
Ва ўніверсітэце горада Сямынь ў правінцыі Фуцзянь вывесілі дацзыбао наступнага зместу: «Некаторыя [выкладчыкі] не вытрымліваюць сходаў крытыкі і барацьбы, пачынаюць дрэнна сябе адчуваць і паміраюць, скажам прама, у нашай прысутнасці. Я не адчуваю ні кроплі жалю ні да іх, ні да тых, хто выкідваецца з акна або скача ў гарачыя крыніцы і гіне, зварыўшыся жыўцом».
Міністэрства транспарту КНР восенню 1966 года вылучыла хунвэйбінам бясплатныя цягнікі для раз'ездаў па краіне з мэтай «абмену досведам».
Культурная і навуковая дзейнасць была практычна паралізаваная і спынілася. Былі зачыненыя ўсе кніжныя крамы з забаронай на продаж любых кніг, акрамя адной: цытатнік Маа. Цытатнік выпускаўся ў многіх варыянтах афармлення: у адным з іх вокладка цытатнік была выканана з цвёрдай пластмасы, на якой не заставаліся сляды крыві. Такімі цытатнік былі забітыя да смерці многія вядомыя дзеячы партыі, калі з іх вуснаў «выбівалі буржуазны яд».
Атрады хунвэйбінаў адрэзалі косы і згольвалі фарбаваныя валасы ў жанчын, раздзіралі занадта вузкія штаны, абламвалі высокія абцасы на жаночым абутку, разломлівалі напалову вастраносыя туфлі, прымушалі уладальнікаў крамаў і лавак мяняць назву. Хунвэйбіны спынялі мінакоў і чыталі ім цытаты Маа, абшуквалі хаты ў пошуках «доказаў» нядобранадзейнасці гаспадароў, рэквізіруючы пры гэтым грошы і каштоўнасці.
У ходзе кампаніі «вёска акружае гарады» ад 10 да 20 млн маладых людзей з вышэйшай адукацыяй або такія, што атрымлівалі такую, гвалтоўна адрываліся ад дома і дэпартаваліся на працу ў аддаленыя вёскі, раёны і горы.
Сістэма кантролю дзяржавы за грамадствам фактычна самаўхілілася. Праваахоўная і судовая сістэма бяздзейнічалі, так што хунвэйбінам і цзаафанам была дадзена поўная свабода дзеянняў, якая вылілася ў хаос. Першапачаткова хунвэйбіны дзейнічалі пад кантролем Маа і яго паплечнікаў. Сярод іх было шмат кар'ерыстаў, і шмат каму з іх удалося зрабіць сабе хуткую кар'еру на хвалі рэвалюцыйнай дэмагогіі і тэрору. Па чужых галовах яны лазілі наверх, абвінавачваючы сваіх універсітэцкіх выкладчыкаў у «контррэвалюцыйным рэвізіянізме», а сваіх «баявых таварышаў» — у недастатковай рэвалюцыйнасці. Дзякуючы кур'ерскаму атраду Кан Шэна ажыццяўлялася сувязь з верхаводамі хунвэйбінаў.
Многія хунвэйбіны былі дзецьмі з няшчасных сем'яў. Малаадукаваныя і з дзяцінства прывучаныя да жорсткасці, яны сталі выдатнай прыладай у руках Маа. Але ў той жа час, напрыклад, 45% бунтароў горада Кантона складалі дзеці інтэлігенцыі. Нават дзеці Лю Шаацы аднойчы распавялі бацьку, які ўжо знаходзіцца пад хатнім арыштам, пра тое, якія цікавыя рэчы ўдалося экспрапрыяваць ў сям'і буржуазных элементаў.
Неўзабаве ў асяроддзі хунвэйбінаў пачалося расслаенне па прыкмеце паходжання. Яны падзяліліся на «чырвоных» і «чорных» — першыя былі выхадцамі з сем'яў інтэлігенцыі і партработнік, другія — дзеці беднаты і рабочых. Іх шайкі пачалі непрымірымую барацьбу. І ў тых і ў іншых пры сабе былі аднолькавыя цытатнік, але ўсе іх трактавалі па-свойму. Забойца пасля сутыкнення банд мог сказаць, што гэта была «ўзаемавыручка», злодзей, які скраў цэглу з заводу, апраўдваўся тым, што «рэвалюцыйны клас павінен гнуць сваю лінію». Маа ўсё горш і горш кантраляваў асноўную масу «генералаў культурнай рэвалюцыі», але галоўныя напрамкі развіцця хаосу заставаліся пад яго кантролем.
Затым хунвэйбіны развязалі яшчэ большае гвалт і фракцыйную барацьбу. Нават у маленькай вёсачцы Доўгі яр пад выглядам рэвалюцыйнай барацьбы ішла барацьба паміж кланамі, якія кантралявалі поўдзень і поўнач вёскі. У Кантоне ў ліпені — жніўні 1967 года ва ўзброеных сутычках паміж атрадамі арганізацыі «Чырвоны сцяг», з аднаго боку, і «Вецер камунізму» — з другога, загінулі 900 чалавек, прычым у перастрэлках ўдзельнічала артылерыя. У правінцыі Ганьсу да 50 машын прывязалі правадамі або дротам людзей і калолі іх нажамі, пакуль яны не ператвараліся ў крывавае месіва.
Восенню 1967 года Маа ўжыў войска супраць хунвэйбінаў, якіх ён цяпер выкрываў як «некампетэнтных» і «палітычна няспелых». Часам хунвэйбіны аказвалі супраціўленне арміі. Так, 19 жніўня 1967 года ў горад Гуйлінь пасля доўгай пазіцыйнай вайны ўвайшлі 30 тысяч салдат і байцоў народнай сялянскай міліцыі. На працягу шасці дзён у горадзе вынішчылі амаль усіх хунвэйбінаў. Маа пагражаў, што калі хунвэйбіны будуць біцца з арміяй, забіваць людзей, разбураць транспартныя сродкі або паліць вогнішчы, то яны будуць знішчаны. У верасні 1967 года атрады і арганізацыі хунвэйбінаў самараспусціліся. Пяцёра верхаводаў хунвэйбінаў неўзабаве былі высланы працаваць на свінаферму ў глыбокай правінцыі. 27 красавіка 1968 года некалькіх кіраўнікоў «бунтароў» у Шанхаі прысудзілі да смерці і публічна расстралялі. Восенню 1967 года мільён маладых людзей (а ў 1970 годзе 5,4 мільёна) былі сасланыя ў аддаленыя раёны, многія прабылі там больш за дзесяць гадоў.
На IX з'ездзе партыі, які праходзіў з 1 па 24 красавіка 1969 года года, канчаткова на афіцыйным узроўні была замацаваная мааісцкая ідэалогія. Была канчаткова асуджаная палітыка Лю Шаацы і Дэн Сяапіна. У раздзел агульных палажэнняў партыйнага статута быў уключаны тэзіс аб тым, што Лінь Бяа з'яўляецца «пераемнікам» Маа Цзэдуна. З'езд спрыяў ўзаконьвання тэорыі і практыкі «культурнай рэвалюцыі» і ўмацаваў пазіцыі Лінь Бяа, Цзян Цын і іх прыхільнікаў у ЦК КПК.
Барацьба з «феадальнай» культурай
Ужо ў 1960-я, калі пачалася рэзкая крытыка артыкулаў і п'ес гісторыка і драматурга У Ханя аб мінскім саноўнікаў Хай Жуе («Хай Жуй прадстаўляе даклад», пастаўленая ў Шанхайскім тэатры пекінскай музычнай драмы, затым «Хай Жуй ба гуань» — «Разжалаванне Хай Жуя», якая выклікала захопленыя водгукі гледачоў і жорсткую палітычную крытыку ідэалагічных вярхоў), пленум ЦК КПК (1962) заклікаў да барацьбы супраць «сучасных рэвізіяністаў» і разгортвання кампаніі за «сацыялістычнае перавыхаванне». Адным з гармат гэтай кампаніі стала «рэвалюцыянізацыя тэатру» пад кіраўніцтвам жонкі Маа Цзэдуна — Цзян Цын. Яна ўзначаліла «выпраўленне становішча» ў тэатры, пачаўшы з «апрацоўкі» і «асучаснення» традыцыйнага рэпертуару — аж да поўнага выпустошвання зместу і мастацкай цэласнасці сцэнічнай пастаноўкі. У духу тэзы аб «класавай барацьбе пры сацыялізме» тэма «асабістага шчасця» была аб'яўлена «такой, што не адпавядае інтарэсам народных мас і рэвалюцыі», актыўна ўкаранялася канцэпцыя ідэальнага героя. Яго эталонам быў абвешчаны Лэй Фэн — загінулы ад няшчаснага выпадку малады салдат, які ўвесь час чытаў творы Маа Цзэдуна і дзейнічаў у адпаведнасці з яго ўказаннямі.
Сігналам далейшага наступу на тэатр сталі рэзалюцыі Маа Цзэдуна (1963 і 1964). У першай, якая крытыкуе агульны стан літаратуры і мастацтва, асаблівую незадаволенасць было выказана на адрас тэатра; ў другой Старшыня заклікаў да «сур'ёзнай перабудове» творчых саюзаў і іх перыядычных выданняў. На аглядзе спектакляў пекінскай музычнай драмы на сучасную тэму (1964) Цзян Цын ахарактарызавала рэпертуар тэатра як такой, што «не абараняе сацыялістычны эканамічны базіс»; абвінаваціла творчую інтэлігенцыю ў «адсутнасці належных класавых пазіцый» і «сумлення». У «Пратаколе нарады па пытаннях працы ў галіне літаратуры і мастацтва ў войску» (люты 1966 года) ўвесь перыяд з 1949 па 1966 год характарызаваўся як час «дыктату антыпартыйнай, антысацыялістычнай лініі», супрацьстаялай «ідэям Маа Цзэдуна», належная барацьба з якой не вялася. У мэтах «разбурэння старога і стварэння новага» належала: «пакончыць… з літаратурай 30-х гг.», «са сляпой верай у кітайскую і замежную класіку», «пакласці канец распаўсюджванню тэорый», «пісаць праўду», «адлюстроўваць сярэдняга героя», адмовіцца ад вырашальнага значэння тэмы і г. д. На базе разбурэння« стары »планавалася стварыць« самыя бліскучыя літаратуру і мастацтва, якія адкрываюць новую эру ў гісторыі чалавецтва». На сцэнах краіны ішлі так званыя рэвалюцыйныя ўзорныя спектаклі, напоўненыя пафасам і якія адлюстроўвалі герояў, якія сышлі з агітплакаты («Шацзябан», «Спрытны захоп гары Вэйху», «Чырвоны ліхтар» і інш.). З 1973 года пачаўся перанос «узорных спектакляў» на кінастужку, экранізацыя іх для больш шырокага паказу насельніцтву. Прагляд лічыўся абавязковым, на іх ішлі арганізаванымі калонамі.
Другі этап — Школы кадраў 7 мая, «Увысь у горы, ўніз у сёлы»
Другі этап «культурнай рэвалюцыі» пачаўся ў маі 1969 года і завяршыўся ў верасні 1971 года. Некаторыя даследчыкі выносяць другі этап за рамкі ўласна «культурнай рэвалюцыі» і датуюць яго пачатак сярэдзінай 1968 года.
Школы 7 мая
Першыя школы кадраў 7 мая з'явіліся бліжэй да канца 1968 года. Такую назву яны атрымалі ад «Заўваг…» Маа Цзэдуна, зробленых 7 мая 1966 года, у якіх ён прапаноўваў стварыць школы, у якіх кадры і інтэлектуалы праходзілі б працоўнае навучанне з практычнымі заняткамі карысным фізічнай працай. Для вышэйшых чыноўнікаў было пабудавана 106 школ кадраў 7 мая ў 18 правінцыях. 100 тысяч чыноўнікаў цэнтральнага ўрада, уключаючы Дэн Сяапіна, а таксама 30 тысяч членаў іх сем'яў былі адпраўленыя ў гэтыя школы. Для чыноўнікаў рангам ніжэй існавалі тысячы школ кадраў, у якіх навучалася невядомы лік сярэдніх і дробных чыноўнікаў. Напрыклад, да 10 студзеня 1969 года ў правінцыі Гуандун было пабудавана амаль 300 школ кадраў 7 мая і больш чым сто тысяч кадраў былі пасланыя ў нізы для заняткаў цяжкасцю.
Асноўнай сістэмай, якая практыкавалася ў школах кадраў, была сістэма «трох трацінаў». Заключалася яна ў тым, што траціну працоўнага часу былыя кадры займаліся фізічнай працай, траціну — тэорыяй і траціну — арганізацыяй вытворчасці, кіраваннем і пісьмовай працай.
У 1970-1971 гадах мела месца сур'ёзная барацьба мас і кадраў, якая выказалася ў тым ліку і ў крытыцы ідэі школ кадраў з боку саміх кадраў. У ходзе палемікі з «ультралевымі» (Лінь Бяа, прыхільнікі Лінь Бяа ў войску, а таксама частка былых цзаафаняў) прэм'ер Дзяржсавета КНР Чжоу Эньлай і яго прыхільнікі падкрэслілі цэнтральныя эканамічныя прыярытэты, уключаючы патрэба прытрымлівацца цэнтральнага планавання, выконваць працэдуры уліку выдаткаў і ўводзіць ўсебаковую рацыянальнасць. «Чжоуэньлайцы» выступілі з крытыкай левай дэцэнтралізацыі, адстойваючы дзяржаўнае планаванне і рэгуляванне, якое не спраўлялася з багаццем вытворчых аб'ектаў, тыпу школ кадраў.
Пасля перамогі Чжоу Эньлая над «ультралевымі», якая выказалася, у прыватнасці, у гібелі Лінь Бяа і часткі яго прыхільнікаў у верасні 1971 гады, «культурная рэвалюцыя» замкнулася на праблемах культуры, пазбягаючы новых ініцыятыў у эканоміцы.
Сельгаспасёлак
Сельгаспасёлак — жылы раён у паўночна-ўсходняй частцы Мінска. Пасля Першай Усебеларускай сельскагаспадарчай і прамысловай выстаўкі ў 1930 годзе раён індывідуальнага жыллёвага будаўніцтва на поўнач і паўночны захад ад выстаўкі сталі называць Сельгаспасёлкам. У цяперашні час на тэрыторыі Сельгаспасёлка вуліцы Тыражная, 1-я Пасялковая, 1-я Базісная і інш.
Ян Няшкоўскі
Ян Няшкоўскі (8 лютага 1833, Люблін — 1866, Арэнбург) — польскі натураліст, палеантолаг, лекар, студзеньскі паўстанец.
Культурная рэвалюцыя ў Кітаі
Кампанія «Увысь ў горы, ўніз ў сёлы». Кампанія па адпраўцы часткі студэнтаў, рабочых, вайскоўцаў з гарадоў у сельскія раёны Кітая
У гэты перыяд рэпрэсіі праводзіліся «традыцыйна» — органамі дзяржбяспекі. З лютага па май 1968 года па абвінавачванні ў падпольнай варожай дзейнасці былі арыштаваныя 346 тысяч чалавек, з іх дзве траціны — манголы. Толькі на адным з заводаў правінцыі Шаньсі ў канцы 1968 года нібыта «дзейнічала група з 547 шпіёнаў», якім дапамагалі 1200 саўдзельнікаў. У правінцыі Юньнань ўспыхнулі хвалявання нацыянальных меншасцяў, пасля чаго былі пакараныя за 14 тысяч чалавек.
Ян Няшкоўскі
Рэзюмэ
Паходзіў са шляхецкай сям’і, быў сынам Вільгельма Няшкоўскага (памёр у 1882), капітана. Меў братоў Здзіслава (1840—1897) і Уладзіслава (памёр у 1869), таксама лекараў. Вучыўся ў гімназіі ў Слуцку. У 1853—1858 гадах вывучаў натуральныя навукі і медыцыну ў Дэрпцкім універсітэце. Належаў да аб’яднання польскіх студэнтаў «Ogół», сакратаром якога быў, і да акадэмічнай карпарацыі. Быў членам студэнцкага прыродазнаўчага гуртка. У 1855 годзе за навуковыя заслугі ўзнагароджаны залатым медалём. З 1858 года сапраўдны член.
Культурная рэвалюцыя ў Кітаі
Трэці этап — прагматычныя меры і палітычная барацьба
Трэці этап «культурнай рэвалюцыі» працягваўся з верасень 1971 да кастрычніка 1976 года, да смерці Маа Цзэдуна. Трэці этап характарызуецца панаваннем Чжоу Эньлая і «групы чатырох» (Цзян Цын, Яа Вэньюань, Чжан Чуньцяа і Ван Хунвэнь) у эканоміцы і палітыцы.
Вынікі
Большасць крыніц кажуць пра 100 мільёнаў пацярпелых. Упершыню гэты лік з'явілася ў газеце «Жэньмінь жыбаа» 26 кастрычніка 1979 года. Ж.-Л. Маргален піша, што загінулых быў мільён чалавек. Толькі ў правінцыі Гуансі падчас «культурнай рэвалюцыі» загінула звыш 67 тыс. чалавек, а ў правінцыі Гуандун — 40 тыс.
Ян Няшкоўскі
Рэзюмэ
Быў сябрам і супрацоўнікам Бенедыкта Дыбоўскага, Аляксандра Чаканоўскага, Густава Рупнеўскага і. У 1858 годзе скончыў вучобу са званнем кандыдата філасофіі і доктара медыцыны.
Культурная рэвалюцыя ў Кітаі
Вынікі
У ходзе «культурнай рэвалюцыі» было рэпрэсіравана каля 5 млн членаў партыі і да IX з'езда КПК у партыі налічвалася каля 17 млн чалавек. Падчас X з'езда 1973 колькасць КПК склала ўжо 28 млн чалавек, гэта значыць у 1970-1973 гадах у КПК было прынята каля 10-12 млн чалавек. Такім чынам, Маа замяніў «старых» членаў партыі, якія былі здольныя хоць на якую-небудзь нязгоду, на «новых» — фанатычных паслядоўнікаў культу асобы.
«Бунтары» і хунвэйбіны знішчылі значную частку культурнай спадчыны кітайскага і іншых народаў КНР. Напрыклад, былі знішчаны тысячы старажытнакітайскіх гістарычных помнікаў, кніг, карцін, храмаў і г.д. Былі знішчаны амаль усе манастыры і храмы ў Тыбеце, якія захаваліся да пачатку «культурнай рэвалюцыі».
Ян Няшкоўскі
Рэзюмэ
Каля 1859 года пакінуў Дэрпт і вёў лекарскую практыку ў Брэст-Літоўску і Бабруйску. За ўдзел у Студзеньскім паўстанні быў арыштаваны і высланы ў Арэнбург. Там ён памёр ад тыфу.
Культурная рэвалюцыя ў Кітаі
Вынікі
«Культурная рэвалюцыя» не была і не можа быць рэвалюцыяй або сацыяльным прагрэсам у якім бы там ні было сэнсе… яна была смутай, выкліканай зверху па віне кіраўніка і выкарыстанай контррэвалюцыйнымі групоўкамі, смуты, якая прынесла сур'ёзныя бедствы партыі, дзяржаве і ўсяму шматнацыянальнаму народу.
Усклаўшы адказнасць за «культурную рэвалюцыю» толькі на Маа Цзэдуна і партыйныя групоўкі, абвешчаныя «контррэвалюцыйнымі», КПК легітымізуе сваю ўладу ва ўмовах рынкавай эканомікі КНР.
Ян Няшкоўскі
Акадэмічныя дасягненні
У 1856 і 1857 гадах разам з Рупнеўскім і Шмітам шукаў акамянеласці ў Эстоніі і на востраве Эзелі. У 1857 годзе выдаў манаграфію аб сілурыйскіх трылабітах Лівоніі і Эстоніі. Ён апісаў 15 новых для навукі відаў і 23 віды, раней невядомых з гэтай тэрыторыі. У сваёй доктарскай дысертацыі, апублікаванай у 1858 годзе, ён апісаў від. У наступным годзе быў апублікаваны дадатак да працы аб трылабітах.
У яго гонар названы род Schmidt, 1881 і віды  Schmidt, 1894,  Männil, 1891,  Schmidt, 1898,  (Schmidt, 1858).
Віды, апісаныя Няшкоўскім:
Азёры
Назву Азё́ры маюць:
Аляксей Рыгоравіч Белік
Аляксей Белік (Олексій Бєлік; нар., ) — украінскі футбаліст, нападнік. Выступаў за нацыянальную зборную Украіны (2004—2007).
Радыятарны
Радыя́тарны (, Радиаторный)  — былы прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размяшчаўся ў горадзе Мінску; на лініі Мінск-Пасажырскі — Маладзечна, паміж станцыяй Мінск-Паўночны і прыпыначным пунктам Масюкоўшчына.
Карл Сверкерсан
Карл VII Сверкерсан (Karl Sverkersson) — ярл Гёталанда (з 1155) і кароль Швецыі ў 1160—1167 гг. Яго парадкавы нумар «сёмы» звязаны з наяўнасцю легендарных шведскіх конунгаў, пра якіх, аднак, нічога не вядома. Карл Сверкерсан быў першым шведскім каралём з імем Карл, які існаваў дакладна.
Біяграфія
Карл Сверкерсан быў супернікам Эрыка IX і кіраваў у Гёталандзе яшчэ падчас яго кіравання. У 1161 г. у бітве пры Эрэбру Карл разбіў Магнуса Хенрыксена.
Пасля смерці Магнуса Карл быў прызнаны каралём усёй Швецыі. Падчас кіравання Карла таксама было заснавана шведскае біскупства, у 1164 годзе першым біскупам стаў Стэфан з кляштара Альвастра.
Увесну 1167 года Карл быў забіты ў Вісінгсё, верагодна, людзьмі Кнута Эрыксана, і быў пахаваны ў кляштары Альвастра.
Сям’я
Карл быў у шлюбе з Крысцінай Стыгсдотэр Хвідэ, датчанкай, дачкой Стыга Хвіталедэра, жонка якога была сястрой Вальдэмара Вялікага. Вядомы толькі адзін сын Карла, Сверкер, які стаў каралём Швецыі пасля смерці Кнута Эрыксана.
Лёндак (гміна)
Лё́ндак (Lądek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лёндку. Плошча гміны складае 98,32 км². Станам на 2012 год у гміне Лёндак пражывалі 5740 чалавек, шчыльнасць — 58,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
IC 1754
IC 1754 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адамавічы (Гродзенскі раён)
Упершыню згадваецца ў 1559 у актах валочнай памеры як вёска Вялікія Адамавічы Гарадніцкай воласці Гродзенскай эканоміі. Побач існавала «гродская» (замкавая) вёска Малыя Адамавічы. У 1560 у Вялікіх Адамавічах усяго пяць хат, узгадваюцца жыхары — Станіслаў Адамовіч, Місько Адамовіч, Павел Нарковіч, Ермак, Місько і Янко Панасовічы, Богдан Навумовіч. У 19 ст. вёскі Вялікія і Малыя Адамавічы аб’ядналіся ў адну — Адамавічы, яна ўваходзіла ў Аўгустоўскі павет, воласць Лабна. У 1880 у Адамавічах 295 жыхароў і 37 дамоў. У 1855 у Адамавічах коштам жыхароў пабудаваны касцёл.
Славутасці
У Адамавіцкім касцёле знаходзіцца можа адзіная ікона ў стылі мадэрн (сецэсіі) на Гродзеншчыне, якую напісаў у 1940 мастак Глогер — абраз высокага эстэтычнага ўзроўню.
Літаратура
Памяць: Гісторыка-дакументальная хроніка Гродзенскага раёна / Рэдкал. У. П. Верхась і інш. — Мн., 1993.
Серавецца
Серавецца (Seravezza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 13253 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 340 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 55047, 55040. Тэлефонны код — 0584.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo e Santa Barbara (Seravezza); San Rocco (Pozzi); San Giuseppe (Querceta); San Luigi (Ripa).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Леў VI Мудры
Леў VI Мудры, або Філосаф (Λέων ΣΤ' ο Σοφός, Leōn VI) (19 верасня 866 — 11 мая 912) — візантыйскі імператар (з 886 да 912) з Македонскай дынастыі. Сваю мянушку атрымаў за сачыненне трактатаў (у тым ліку пра ваенную справу «Тактыка Льва»), вершаў і прамоў, а таксама за завяршэнне распачатага яшчэ яго бацькам Васілём I Македанянінам збору законаў на грэчаскай мове, званых «Базілікі», каментарыяў і дадаткаў да яго.
Прыход да ўлады
Маці Льва VI, Еўдакія Інгерына, была палюбоўніцай імператара Міхаіла III і жонкай кесара Васіля Македаняніна. Хто быў бацькам Льва не вядома — Васіль прызнаў яго сваім сынам, але адносіўся да яго стрымана і недабразычліва, падазраючы ў ім незаконнанароджанага сына Міхаіла III. У ноч з 23 на 24 верасня 867 года Васіль Македанянін зрынуў Міхаіла III і захапіў прастол. У 879 годзе памёр Канстанцін, старэйшы сын Васіля I Македаняніна, і Леў стаў спадчыннікам прастола. Скарыстаўшыся падазронасцю ўзурпатара, прыдворны Сантаварын данёс на Льва, быццам той збіраецца забіць бацьку і носіць для гэтага нож за ботам. На паляванні Васіль I папрасіў кінжал, і Леў выняў з бота свой. Васілеўс загадаў пасадзіць спадчынніка пад варту і асляпіў бы яго, але саветнікі адгаварылі імператара ад гэтага.
29 жніўня 886 года Васіль I Македанянін загінуў на паляванні, сказаўшы на божай пасцелі, што паў ахвярай змовы.
Унутраная палітыка
Перш за ўсё Леў VI перапахаваў рэшткі імператара Міхаіла III у Канстанцінопалі, паколькі быў незаконнанароджаным сынам Міхаіла III ці жадаў такім славіцца. У пошуках палітычнай падтрымкі і імкнучыся падпарадкаваць царкву, ён зрынуў патрыярха Фоція і ўзвёў на патрыяршаства свайго 18-гадовага брата Стэфана. Паколькі Стэфан I памёр у 893 годзе, Леў VI замяніў яго стаўленікам роду Заутца Антоніем II, а пасля смерці апошняга ў 901 годзе — сваім саноўнікам Мікалаем I Містыкам.
Сярэдневяковы гісторык паведамляе пра армянафілію Льва VI.
Войны з балгарамі і арабамі
Леў VI не быў такім удачлівым у вайне як Васіль I Македанянін. Ён пачаў вайну з балгарскім царом Сімяонам I (894) і пацярпеў паражэнне. У 894 годзе Леў VI запрасіў мадзьяр напасці на балгараў з поўначы, але ў вырашальнай бітве пры Булгарафігу быў разбіты і яму прыйшлося аднавіць выплату штогадовай даніны Балгарыі.
У 902 годзе арабы захапілі апошнюю апору імперыі ў Сіцыліі — Таўраменій. У 904 годзе Леў Трыпалійскі, які перайшоў у іслам, з арабскімі піратамі разрабаваў Фесалонікі.
Вайна з Руссю
Паводле Аповесці мінулых гадоў, у 907 годзе рускі князь Алег аблажыў Канстанцінопаль і прыбіў свой шчыт на варотах Царграда, але візантыйскія хронікі, якія падрабязна апавядаюць пра паходы русі 860 і 941 гадоў, не згадваюць пра паход Алега, таму многія гісторыкі схільныя лічыць гэты паход легендай.
Даўгінава (Смаленская вобласць)
Даўгінава (Долгиново) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Леў VI Мудры
Вайна з Руссю
Леў VI заключыў з Алегам гандлёвы дагавор ад 2 верасня 911 года, які з’яўляецца першай згадкай пра Русь, як дзяржаву. У больш ранніх крыніцах гэта слова служыла толькі абазначэннем купцоў і воінаў з Поўначы.
Чатыры шлюбы Льва VI і спрэчкі з царквой з-за спадчынніка
У першы раз Лёваў VI ажаніўся пасля агляду нявест у 882 годзе з Феафанай. Шлюб гэты быў абумоўлены толькі воляй Васіля I, аднак Льву VI прыйшлося пражыць з ёй да 895 ці 896 года, калі Феафана памёрла і была прылічана да ліку святых. Пасля яе смерці Леў VI ажаніўся ў 898 годзе з Зояй Заутцай, якая памерла ў 899 годзе. Не маючы спадчыннікаў, імператар ажаніўся ў трэці раз з Еўдакіяй Ваян, але яна сканала пры родах у 901 годзе. Народжаны ёю сын, Васіль, таксама неўзабаве памёр.
У маі 905 года ў іх нарадзіўся сын Канстанцін Парфірародны, якога патрыярх Мікалай Містык пагадзіўся ахрысціць толькі 6 студзеня 906 года, а яшчэ праз некалькі месяцаў прыдворны святар Фама супраць волі патрыярха абвянчаў Льва VI і Зою. За гэта патрыярх забараніў Льву VI уваходзіць у царкву і таму прыйшлося прысутнічаць на службе ў мітаторыі — памяшканні на паўднёвым баку храма Св. Сафіі, дзе імператары адпачывалі пасля службы. Мікалай абяцаў зняць епітым’ю на Ражство, але так і не зрабіў гэта. Нарэшце, 1 лютага 907 года імператар доўга пераконваў патрыярха на банкеце прызнаць яго шлюб. Пераканаўшыся, што ўсё марна, ён саслаў яго і паставіў патрыярхам ігумена Яўфімія, які, нарэшце, прызнаў шлюб законным.
У 908 годзе Леў VI каранаваў трохгадовага Канстанціна як суімператара, каб умацаваць пазіцыі свайго юрыдычна незаконнанароджанага сына.
Паміраючы ў 912 годзе ад хваробы страўніка, Леў VI перадаў трон брату Аляксандру.
Сачыненні
Леў VI быў вучнем патрыярха Фоція і вядомы як царкоўны аратар і паэт. Ім напісаны 11 евангельскіх стыхір на тыднёвых ютранях, створаных на аснове перафразавання ранішніх евангельскіх чытанняў; стыхір на Лазараву суботу і шэраг іншых. Адным з самых выдатных яго твораў з’яўляецца стыхіра: «Прыйдзіце, людзі, Трыіпастаснаму Бажаству паклонімся…», якая выкладае ў кароткай форме галоўны змест трынітарнага дагмату.
Льву VI прыпісваюцца прароцкія вершы і некаторыя кароткія варажбітныя тэксты, так званыя «Аракулы Льва Мудрага» (Oracles of Leo the Wise; Oracula Leonis), які прадказвалі будучыню свету.
Літаратура
Сачыненні Льва:
Васіль Уласаў
Васіль Уласаў:
Дзежына
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ежы Май
Ежы Міхал Май (14 ліпеня 1922 — 9 лютага 2003) — польскі фармаколаг, прафесар медыцынскіх навук, член Польскай акадэміі навук і, дырэктар (1977—1993).
Біяграфія
У 1949 годзе скончыў фармацэўтычны факультэт Ягелонскага ўніверсітэта. Ён атрымаў ступень доктара філасофіі. у 1951 годзе. У 1978 годзе атрымаў званне прафесара.
У 1988 годзе Люблінская медыцынская акадэмія прысвоіла яму званне Honoris Causa.
Вялікая Ухалода
Вялі́кая Ухало́да (, Большая Ухолода, Великая Ухолода ) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Дзягілева (Смаленская вобласць)
Дзягілева (Дягилево) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Межыёва
Межыёва (, Межиёво) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алёнавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў складзе маёнтка Гарбачэва ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Каралеўская капліца (Гданьск)
Каралеўская капліца (Kaplica Królewska) — гістарычны культавы будынак на тэрыторыі Галоўнага горада ў Гданьску, размешчаны побач з Марыяцкай базілікай.
Паўстала ў 1678–1681 гадах па ініцыятыве гданьскіх каталікоў пры дапамозе караля Яна III Сабескага. Была пабудавана як часовая каталіцкая капліца для вернікаў у той час, калі Марыяцкая базіліка знаходзілася ў руках пратэстантаў. Пабудавана на грошы, пакінутыя для гэтага ў тэстаменце прымасам Польшчы Анджэем Альшоўскім (80 000 злотых), дапоўненых ахвяраваннем караля Яна III Сабескага (20 000 злотых). Меркаваным архітэктарам капліцы быў Тыльман ван Гамерэн, будаўнік Бартэль Раніш, а дызайнерам інтэр'еру — Андрэас Шлютэр.
Аляксандр Уладзіміравіч Дземідовіч
Аляксандр Дземідовіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Родны брат Аляксандра, Вадзім Дземідовіч, таксама футбаліст.
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкага футбола, з 2008 гуляў за брэсцкае «Дынама» (у сезоне 2012 каманда называлася «Брэст»), але не здолеў замацавацца ў асноўным складзе. У жніўні 2012 года перайшоў у мікашэвіцкі «Граніт», дзе стаў асноўным абаронцам.
У лютым 2014 года падпісаў кантракт з «Лідай». У лідскім клубе таксама замацаваўся ў аснове. У студзені 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Ліду». Сезон 2015 распачаў у «Баранавічах», якія вярнуліся ў Першую лігу. У пачатку 2016 года праходзіў прагляд у брэсцкім «Дынама», але не падышоў і далучыўся да «Смаргоні».
У жніўні 2016 года падпісаў кантракт з гродзенскім «Нёманам», аднак у другой палове сезона 2016 не правёў ніводнага матча за асноўную каманду. У сакавіку 2017 года падоўжыў кантракт з гродзенцамі да канца сезона 2017, але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду «Смалявічам-СТІ». Па выніках сезона 2017 дапамог смалявіцкаму клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У снежні 2017 года вярнуўся з арэнды ў «Нёман».
У лютым 2018 года праходзіў прагляд у «Мінску», але беспаспяхова і ў сакавіку далучыўся да брэсцкага «Руха», з якім у выніку падпісаў кантракт. Дапамог брэсцкай камандзе ў сезоне 2018 атрымаць перамогу ў Другой лізе. У першай палове 2019 года заставаўся іграком «Руха», аднак не правёў у Першай лізе ніводнага матча, згуляў толькі ў адным матчы ў Кубку Беларусі.
У ліпені 2019 года пакінуў брэсцкі клуб і неўзабаве далучыўся да пінскай «Хвалі», дзе стаў адным і асноўных ігракоў. Пакінуў «Хвалю» па заканчэнні сезона 2019.
У красавіку 2020 года стаў іграком мікашэвіцкага «Граніта», дзе гуляў да канца сезона 2020. У 2021 годзе выступаў за «Брэстжылбуд» у Другой лізе.
Добрыцкае
До́брыцкае (, Добрицкое) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
IC 1755
IC 1755 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лізавета Васілеўна Трушнікава
Лізавета Васілеўна Тру́шнікава (, в. Курычанка,, Курганская вобласць, Расія) — беларускі вучоны ў галіне гінекалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1976), прафесар (1979).
Біяграфія
Скончыла ў 1943 годзе 2-і Маскоўскі медыцынскі інстытут. У Вялікую Айчынную вайну ў хірургічным шпіталі. З 1962 года ў БелНДІ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі (загадчык аддзела), у 1971—1992 гадах у Медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Навуковыя працы па клініцы, дыягностыцы, лячэнні дабраякасных і злаякасных пухлін геніталій.
Нут (род раслін)
Нут (Cicer) — род кветкавых раслін сямейства.
Арэал і экалогія
Больш за 30 відаў. Пашыраны ў Еўразіі, Паўночнай і Усходняй Афрыцы. Трапляюцца на камяністых месцах на горных лугах, утвараюць характэрныя для мясцовай расліннасці фітацэнозы. Культывуюць, які інтрадукцаваны ў Цэнтральным батанічным садзе НАН РБ.
Значэнне і выкарыстанне
Нут культурны — адналетнік вышынёй да 80 см з вертыкальнымі або ўзыхлднымі парасткамі, густа апушанымі залозістымі валаскамі. Лісце няпарнаперыстае. Кветкі адзіночныя, дробныя, чырвоныя, ружовыя або белыя. Плод — боб. Насенне мае да 30 % бялку, да 60 % вугляводаў, да 7 % тлушчу. Харчовая (гатуюць крупу, муку, кандытарскія вырабы), кармавая расліна.
Лёндак-Здруй (гміна)
Лё́ндак-Здруй (Lądek-Zdrój) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клодзкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лёндку-Здруі. Плошча гміны складае 117,4 км². Станам на 2010 год у гміне Лёндак-Здруй пражывалі 8592 чалавекі, шчыльнасць — 73,18 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Радашковічы (станцыя)
Радашко́вічы (, Радошковичи)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Пятрышкі, за 10,0 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Радашковічы.
Помнік Мікалаю Цудатворцу (Полацк)
Помнік Мікалаю Цудатворцу — манумент святому Мікалаю Цудатворцу. 24 верасня 2009 года адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка. Аўтарам скульптуры з'яўляецца С. Ісакаў.
Апісанне
Бронзавы помнік вышынёй 3,5 м усталяваны на скрыжаванні вуліц Еўфрасінні Полацкай і Касманаўтаў, недалёка ад Свята-Еўфрасіннеўскага жаночага манастыра. На гэтым месцы раней знаходзілася манастырская капліца, дзе ў 1910 годзе быў здзейснены апошні прыпынак перад дастаўкай мошчаў прападобнай Еўфрасінні Полацкай у манастыр з Кіева-Пячэрскай лаўры.
На мармуровым пастаменце побач з помнікам усталявана шыльда з надпісам: «Сей памятник воздвигнут в честь посещения Полоцка святейшим патриархом Московским и всея Руси Кириллом в лето 2009».
Александрова (Гродзенскі раён)
Александро́ва (, Александрово) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з 1558 як вёска ў складзе Гародзенскай эканоміі. У 16-19 ст. жыхары Александрова плытагоны, якія ганялі плыты па Нёмане да Прусіі.
Запруддзе (Смаленская вобласць)
Запруддзе (Запрудье) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.