cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каралінгская імперыя
Заходне-Франкскае каралеўства і Аквітанія
У 869 годзе памёр кароль Латарынгіі Лотар II. 8 жніўня 870 года Карл Лысы і Людовік Нямецкі дамовіліся ў Мерсене пра раздзел дзяржавы Лотара II. У выніку падзелу каралеўства было знішчана, а мяжа паміж Францыяй і Германіяй прайшла па басейне Мозеля.
Пасля смерці Людовіка ў 876 годзе Карл скарыстаўся гэтым, захапіўшы вобласці, саступленыя ім брату ў 870 годзе. Але сын Людовіка Нямецкага, Людовік III Малодшы выступіў супраць Карла, разбіўшы армію Карла ў бітве каля Андэрнаха (876 год). Смерць Карла ў 877 годзе і смуты, што рушылі ў Францыі пасля смерці яго спадчынніка Людовіка II Заікі (879 год), дазволілі Людовіку Малодшаму ў 880 годзе паводле Рыбмонскага дагавора цалкам далучыць Латарынгію да сваіх уладанняў.
Пасля смерці Людовіка Заікі Францыя была падзелена на 2 часткі паміж яго двума старэйшымі сынамі. Аквітанію і Бургундыю атрымаў Карламан. Бургундская знаць адмовілася прызнаць законнасць гэтага рашэння. У выніку яны выбралі каралём Базона В'енскага. У склад яго каралеўства, якое атрымала назву Ніжнебургундскага, увайшла большая частка Бургундыі і Праванс. Пасля смерці брата шаснаццацігадовы Карламан быў прызнаны адзіным каралём заходніх франкаў, а Аквітанія канчаткова ўвайшла ў склад Францыі.
Карламан загінуў у выніку няшчаснага выпадку на паляванні ў 884 годзе. Яго малодшаму брату Карлу ў той час было ўсяго 5 гадоў, з-за чаго каралём Францыі быў выбраны імператар Карл III Тоўсты, які аб'яднаў у сваіх руках усе ўладанні Каралінгскай імперыі.
Усходне-Франкскае каралеўства
Паводле Вердэнскага дагавора 843 года землі на ўсход ад Рэйна і на поўнач ад Альпаў атрымаў Людовік II Нямецкі. Яно фактычна складалася з пяці буйных племянных герцагстваў — Саксоніі, Баварыі, Франконіі, Швабіі і Цюрынгіі, якія ўяўлялі сабой адносна аднародныя ў племянным складзе напаўнезалежныя княствы. Людовік досыць паспяхова ваяваў на ўсходняй мяжы дзяржавы, падпарадкаваўшы абадрытаў і ўсталяваўшы сюзерэнітэт над Вялікай Маравіяй, аднак яго спробы аднавіць адзінства імперыі Карла Вялікага не ўвянчаліся поспехам. Вайна з Заходне-Франкскім каралеўствам за Латарынгію завяршылася падпісаннем Мерсенскага дагавора 870 года, у адпаведнасці з якім да Усходне-Франкскага каралеўства адышла ўсходняя частка Латарынгіі. У канцы кіравання Людовіка II кароль, прытрымліваючыся старадаўняй традыцыі Каралінгаў і саступаючы ўзброеным патрабаванням сваіх сыноў, падзяліў манархію на тры часткі, перадаўшы Баварыю старэйшаму сыну Карламану, Саксонію — сярэдняму Людовіку III, а Швабію з Латарынгіяй — малодшаму Карлу III Талстому.
Паводле пагаднення ў Рыбмоне (880 год) была ўсталявана мяжа паміж каралеўствамі заходніх і ўсходніх франкаў, якая праіснавала да XIV стагоддзя. Больш сур'ёзнай для дзяржавы стала пагроза ўварванняў нарманаў: з сярэдзіны IX стагоддзя нарвежскія і дацкія флатыліі рэгулярна рабавалі паўночнанямецкія землі, практычна не сустракаючы супраціўлення цэнтральнай улады. Нягледзячы на асобныя поспехі Людовіка III і Карла III, у цэлым, з-за эканамічнай слабасці дзяржавы і складанасцей з мабілізацыяй ваенных сіл, арганізаваць рашучага адпору вікінгам не ўдавалася.
Пасля смерці Карламана і Людовіка III адзіным кіраўніком каралеўства апынуўся Карл III Тоўсты.
Часовае аднаўленне адзінства імперыі
У 884 годзе адзіная Каралінгская імперыя апынулася на кароткі час адноўлена Карлам III Тоўстым, сынам Людовіка II Нямецкага. Ён у 879 годзе атрымаў у спадчыну Італію, у 881 годзе каранаваўся імператарскай каронай, а ў 884 годзе стаў і каралём Франі. Але аб'яднанне апынулася недаўгавечным. Імператар апынуўся досыць слабым кіраўніком і не змог арганізаваць адлюстраванне ўварвання вікінгаў, якія дайшлі ў 886 годзе да Парыжа. Ужо ў канцы 887 года Карл быў зрынуты, а імперыя канчаткова распалася.
У Італьянскім і Заходне-Франкскім каралеўствах прастолы занялі прадстаўнікі іншых дынастый, ва Усходне-Франкскім каралеўстве ўладу захапіў Арнульф Карынтыйскі, незаконнанароджаны сын Карламана. Акрамя таго, утварылася яшчэ незалежныя Ніжне- і Верхнебургундскай каралеўствы, а таксама шэраг іншых утварэнняў, кіраўнікі якіх былі фактычна незалежнымі.
Спадчыннікі Каралінгскай імперыі
Хоць тытул імператара Захаду працягваў існаваць да 924 года (яго насіла некалькі італьянскіх каралёў), але імператарскі трон фактычна страціў свой статус. Найбольш магутным з асколкаў Каралінгскай імперыі апынулася Усходне-Франкскае каралеўства, за якім у першай палове X стагоддзя замацавалася назва каралеўства Германіі. У 962 годзе кароль Германіі Атон I Вялікі, атрымаўшы перамогу над італьянскай знаццю, быў памазаны на царства і каранаваны імперскай каронай. Гэта дата лічыцца датай утварэння Свяшчэннай Рымскай імперыі. Хоць сам Атон Вялікі, відавочна, не намерваўся засноўваць новую імперыю і разглядаў сябе выключна як пераемніка Карла Вялікага, фактычна пераход імператарскай кароны да германскіх каралёў азначаў канчатковае адасабленне Германіі (Усходне-Франкскага каралеўства) ад Заходне-Франкскага (Францыі) і фарміраванне новага дзяржаўнага ўтварэння на аснове нямецкіх і паўночнаітальянскіх тэрыторый, якое прэтэндавала на ролю спадчынніка Заходняй Рымскай імперыі. Імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі ўдалося таксама падпарадкаваць каралеўства Арэлат, якое ўтварылася ў першай палове X стагоддзя пры зліцці двух асколкаў Каралінгскай імперыі — Ніжняй і Верхняй Бургундыі.
Пашуцкая Буда
Пашу́цкая Бу́да (, Пашутская Буда) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Камянюцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Навіцкавіцкага сельсавета.
Дэпартацыі з Літоўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі
Дэпартацыі з Літоўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі (Lietuvos gyventojų trėmimai 1940-1953 m.) — прымусовае высяленне грамадзянскага насельніцтва Літвы да месца жыхарства і пастаяннага знаходжання на спецыяльна адведзенай тэрыторыі СССР без права на вяртанне, якое праводзіла ўлады СССР у 1940—1941 і 1945—1952 г.г. За гэты перыяд з Літвы было дэпартавана 131600 чалавек.
Вялікая французская рэвалюцыя
Французская рэвалюцыя (1789—1799) пачалася са склікання Генеральных Штатаў і ўзяцця Бастыліі і скончылася дзяржаўным пераваротам Напалеона Банапарта 18 брумера (9-10 лістапада).
Рэвалюцыя была вузлавым момантам французскай гісторыі і азначыла канец «Старога Парадку» і пераход да канстытуцыйнай манархіі, а потым і да першай Рэспублікі. Рэвалюцыя паклала канец неабмежаванаму каралеўскаму абсалютызму, абвясціла ўсіх грамадзян аднолькавымі перад законам. Рэвалюцыя была пачаткам суверэнітэту Нацыі, здольнай самастойна абіраць сваіх кіраўнікоў.
Рэвалюцыя зрабіла вялікі ўплыў на развіццё еўрапейскай і сусветнай гісторыі.
Французскае грамадства
Сацыяльная іерархія асноўваецца на падзеле на лад няроўна размяркоўваючы падаткі, а таксама і неаднолькавы доступ да правасуддзя, праблемы і няроўнасці ў атрыманні ваеннага стану. Такім чынам, існуе два прывілейных стана: шляхта і духавенства. Таксама, існуе і Трэці стан гэта назва стана які адрозніваецца ад двух апошніх і не з’яўляецца прывілейным. Падаткі размеркаваны такім чынам, што не прывілейны стан з’яўляецца нават адзіны абкладзены падаткамі. Але ён і сам мае шмат розніц залежных ад правінцый або гарадоў якія могуць мець важныя ільготы. У XVIII стагоддзі з’яўленне і рост новых сацыяльных станаў неаспрэчна. Усеагульнае ўзбагачэнне аслабляе межы паміж буржуа шляхтай і Трэцім станам у якім можна адрозніць: буржуа купца, буржуа фінансіста і багатага селяніна які мае магчымасць адукаваць сваіх дзяцей. Буржуазія імкнецца займаць месцы функцыянераў у каралеўстве.
Супраць абсалютнай манархіі
У 1780-х гадах Францыя была абсалютнай манархіяй, якая абапіралася на бюракратычную цэнтралізацыю і на рэгулярнае войска. Кароль меў уладу «ад Бога», як гэта паказвае абрад каранавання ў Рэймсе. У пачатку кіраванне манарха традыцыйна ўпісана ў кнігу куцюмаў і манарх захоўваў прывілеі і свабоды некаторых індывідаў (шляхты, духавенства), гарадоў і правінцый. Кароль, мае бясспрэчную ўладу але «уладар уладароў» знаходзіцца ў канфлікце з шляхтай прыручанай з часу Людовіка XIV. Уся база гэтай палітычнай сістэмы знаходзіцца пад пагрозай і атакавана ў другой палове XVIII ст.
У гэты час шляхта, марыць толькі аб тым, каб вярнуць уладу, якую яна страціла пры Людовіку XIV. Гэтая прэтэнзія ўзмацняецца і эканамічным становішчам шляхты. Яна не мае права на многія гаспадарчыя дзейнасці, каб не «знізіць» сябе (страціць шляхецкі тытул). Зямельная рэнта не расце так моцна, як цана на ўбранні, забавы, што моцна змяншае іх спажывальную магутнасць. Гэта прымушае шляхту рэкламаваць свае старыя феадальныя прывілеі, але гэта вельмі цвяліць селяніна які рэкламуе адмену феадальнага права.
Але ж, большасць французаў не думае аб магчымай акрутнай Рэвалюцыі ды скасавання манархіі. Нават і кароль у 1789 годзе лічыцца «бацькам французаў», якога любяць і паважаюць. Тым не менш, у 1789 чакаюцца дзяржаўныя рэформы.
Правал палітычных рэформ
Людовік XV і Людовік XVI не заставілі без увагі гальмаванне ў палітычным жыцці, але яны не малі аўтарытэт іх папярэдніка, Людовіка XIV, каб прымусіць прыняцце неабходных змен.
Пенсільванскі ўніверсітэт у Лок-Хэйвене
Пенсільванскі ўніверсітэт у Лок-Хэйвене (Lock Haven University of Pennsylvania), таксама Лок-Хэйвенскі ўніверсітэт (Lock Haven University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова (фактычна — універсітэт), якая месціцца ў горадзе Лок-Хэйвен, штат Пенсільванія, ЗША. З'яўляецца часткай Сістэмы вышэйшай адукацыі штата Пенсільванія.
Вялікая французская рэвалюцыя
Правал палітычных рэформ
Манархія не мае магчымасці закончыць ніводнай падатковай рэформы. І пасля 7 чэрвеня 1788, калі адбываецца асамблея трох станаў (шляхта, духавенства і трэці стан) у замку Візыль, дзе яны парашаюць страйкаваць усе падаткі да таго часу, пакуль Генеральныя Штаты не будуць скліканы каралём. Банкрут і не маючы ніводнай магчымасці ўсталяваць парадак, Людовік XVI здаецца і склікае Генеральныя Штаты на 1 мая 1789.
Кампанія для выбараў у дэпутаты Генеральных Штатаў
Сход Генеральных Штатаў даў надзею французскаму насельніцтву. Селянін спадзяваўся на павышэнне ўзроўню жыцця і атрымаць палёгку або забарону феадальнага права. Буржуазія, марыць аб установе агульных правоў ды аб парламенцкай манархіі. Усе спадзяюцца на падтрымку малай часткай шляхты і духавенства, што і растлумачвае палітычную актыўнасць у час выбараў у дэпутаты Генеральных Штатаў. Але спрэчкі існуюць і звязаны з арганізацыяй Генеральных Штатаў.
Пенсільванскі ўніверсітэт у Лок-Хэйвене
Агульная характарыстыка
Вучэльня была заснавана ў 1870 годзе як Цэнтральная дзяржаўная нармальная школа. Да 1927 года ён быў вядомы як Лок-Хейвенскі дзяржаўны педагагічны каледж, а ў 1960 годзе назва была зменена на Лок-Хейвенскі дзяржаўны каледж. У 1983 годзе вучэльня далучылася да сістэмы вышэйшай адукацыі штата Пенсільванія і стала называцца Пенсільванскім ўніверсітэтам у Лок-Хэйвене.
У ліпені 2021 года чыноўнікі вышэйшай адукацыі штата абвясцілі, што Пенсільванскі ўніверсітэт у Лок-Хэйвене аб'яднаецца з Блумсбергскім ўніверсітэтам і Мэнсфілдскім універсітэтам у адказ на фінансавыя цяжкасці і скарачэнне колькасці студэнтаў, і кожная ўстанова будзе юрыдычна кампусам адзінага ўніверсітэта. У сакавіку 2022 года новая ўстанова была створана для кантролю за трыма кампусамі і атрымала назву "Універсітэт Садружнасці Пенсільванія" (фармальна — не ўніверсітэт, а ўсяго толькі кіруючае агентства), хаця яе ўстановы (кампусы) працягваюць выдаваць дыпломы ад свайго ўласнага імя як універсітэты.
Вялікая французская рэвалюцыя
Кампанія для выбараў у дэпутаты Генеральных Штатаў
Зазвычай, кожны стан выбірае аднолькаваю колькасць дэпутатаў. Дэпутаты кожнага стану, збіраюцца размаўляюць і потым галасуюць. Вынік з кожнага стану лічыўся за адзін голас. Гэта быў прынцып галасавання па стану. Хапала каб два прывілейныя станы разам галасавалі ў адным напрамку (напрыклад за падтрымку прывілей) і Трэці Стан з’яўляўся ў меншасці. Каб колькасць дэпутатаў адпавядала вазе Трэцяга Стану ў грамадстве, яны запрашаюць падвоіць колькасць іх выбраннікаў, а так сама і перайсці да ліку галасавання па дэпутатам, а не па стану (агульная асамблея, дзе аб’яднаюцца ўсе дэпутаты і кожны дэпутат лічыцца за асобны голас). Людовік XVI пагаджаецца падвоіць колькасць выбраннікаў для Трэцяга Стану, але маўчыць пра галасаванне па дэпутатам.
Дэпутаты Трэцяга Стану супраць караля
1 мая 1789 года дэпутаты прыходзяць у Версаль дзе дэпутаты Трэцяга Стану не былі прыняты так пышна як Духавенства (291 дэпутат) і Шляхта (270). 5 мая, кароль пачынае Генеральныя Штаты але яго дыскурс папярэджвае і пагражае ўсякай наватарскай думцы. Нэкер будзе размаўляць на публіцы 3 часы, але толькі пра фінансавыя пытанні. Ніводнага, так жаданага, пытання пра палітычныя рэформы ён не ўздыме. Улада не выказваецца пра пытанне аб змене галасавання па стану на галасаванне па дэпутатам. Прывілейныя станы падтрымліваюць галасаванне па стану, але Трэці Стан пачынае супраціўляцца і адмаўляецца збірацца асобна ад апошніх. Пасля месячнай спрэчкі, Трэці Стан прымае рашэнне і прапануе кантраляваць дэпутацкую ўладу праз бальі і сэнэшальства. Уся Францыя падзелена на бальі (тэрмін ужываўся на поўначы Францыі, сэнэшальства на поўдні) каб выбіраць дэпутатаў у Генеральныя Штаты. 13 чэрвеня, тры кюрэ далучаюцца да гэтай справы, а 16 чэрвеня іх ужо дзесяць.
17 чэрвеня 1789, Генеральныя Штаты, па прапанове Абата Сійэ прымаюць назву «Генеральная Асамблея». 19 чэрвеня, духавенства далучаецца да Трэцяга Стану каб так сама мець магчымасць кантраляваць уладу. 20 чэрвеня, кароль зачыняе залу «Меню прыемнасцей», месца сходу Трэцяга Стану і яны рухаюць у залю ігры ў мяч.
Тут, з вялікім энтузіязмам яны кажуць «прысягу залы ў ігры ў мяч» і дамаўляюцца не разыходзіцца пакуль, яны не прапануюць Францыі Канстытуцыю і абавязкова ў пісьменным выгляду. 23 чэрвеня, Людовік XVI забараняе тром станам збірацца ў агульнай зале, чаму вышэйшае духавенства і шляхта падпарадкоўваюцца.
9 ліпеня асамблея працягвае свае дзеянні ўжо пад назвай Нацыянальная Асамблея. Асамблея заяўляе, што яе мандат зараз з’яўляецца мандатам дадзеным не кожным выбраным дэпутатам але ўсёй Нацыяй. Гэта было першым прымяненнем прынцыпу нацыянальнага суверэнітэту які адстойваў Дзідро (fr. Diderot). Шмат дэпутатаў напужалі гэтыя дзеянні і яны адыходзяць. Але асамблея працягвае сваі дзеянні апіраючыся на надзеі нацыі і маючы падтрымку народу, а ўлада мае толькі разрозненых міністраў, фінансавыя праблемы і кволага караля які ўступае ўсім.
Уздым рэвольта
Людовік XVI прыкідваецца, што ўступае Трэцяму Стану, але 26 чэрвеня аклікае армію (20 000 салдат) ў сталіцу. Гэтыя дзеянні вельмі турбуюць грамадства і буржуазія расчароўваецца. Абмеркавання ў Версалі нічога не прынеслі і буржуазія баіцца за далейшае існаванне Генеральнай Асамблеі. Парыжане баяцца каб армія не заблакіравала дарогі ў Парыж такім чынам спыняючы забеспячэнне ежай (У 1788 годзе быў вельмі дрэнны ўраджай і цана на хлеб ужо была найвышэйшай). У пачатку ліпеня пачынаюцца паўстанні і кароль адсылае сваіх міністраў якіх ён лічыць вельмі ліберальнымі. Паміж міністраў, быў і міністр Фінансаў Нэкер. Вестка аб яго звальненні, турбуе Парыж які лічыць гэта атакай супраць народу і парыжане штурмуюць палац Тюільры (palais des Tuileries фр.) і Дом Інвалідаў. 13 ліпеня 40 з 54 бар’ераў спалены і фарміруецца буржуазная міліцыя.
Першы дзень рэвалюцыі
Неспакой расце. У ранку 14 ліпеня 1789 паўстанцы ідуць за зброяй. У рэвалюцыйным настроі, яны абіраюць збройню Дома Інвалідаў (там яны знайшлі толькі зброю, а не порах). У пошуках пораху яны ідуць у Бастылію (каралеўская турма), дзе сустракаюць астатніх паўстанцаў якія збіраліся з раніцы каля крэпасці Прадмесця Святога Антонія.
У ліпні 1789, у турме было толькі 7 арыштаваных: 4 чатыры фальшавіка, 2 вар’ята і 1 сексуальны правапарушальнік. Іх вартавалі 80 інвалідаў і 30 Швейцарцаў! Вялізны натоўп рухае да Бастыліі: губернатар, маркіз Бернар-Ренэ Жардан дэ Ланэ хоча супраціўляцца, але ён атрымлівае загад з мэрыі і пускае натоўп у турму. Маркіз дае зайсці ў першы двор, а потым перагадвае і перастрэльвае натоўп. Вынік: больш 100 мёртвых. Узбунтаваныя салдаты прыцягваюць гарматы захопленыя ў Доме Інвалідаў і губернатар прымушаны падацца. 5 часоў вечара. Пасля бою, «Пераможцы Бастыліі» вядуць дэ Лонэ да гарадской Ратушы, па-дарозе яму адцінаць галаву. З яго галавой на піку, ўсе рухаюць да Пале-Руаяль (фр. Palais-Royal).
Пасля перамогі
Разбурэнне Бастыліі пачынаецца. Людовік XVI пад націскам парыжан сам з’яўляецца да Асамблеі каб сказаць аб вывадзе войскаў якія абсядалі Парыж. Ён заклікае зноў Нэкера і астатніх выгнаных міністраў да ўлады. І ў гарадской ратушы Парыжа Сіліван Байі, прэзідэнт Нацыянальнай Асамблеі, назначаны як «Мэр горада Парыж» ўсеагульным абвяшчэннем, бо ўся старая адміністрацыя ўцякла. Ля Файет (La Fayette фр.) названы Галоўным ваенным начальнікам Нацыянальнай Гвардыі. Так усталёўваецца новая муніцыпальная ўлада, якую Людовік XVI прызнае. Ён прыязджае для гэтага ў Парыж дзе Байі даруе яму кукарду з сінім і чырвоным колерам (колеры горада Парыж). Людовік чапляе яе на свой капялюш, аб’яднаючы такім чынам гэтыя колеры з белым колерам манархіі. Гэта вельмі дваякі сімвал: ён паказвае згоду караля з Парыжам і немагчымасць караля ўтрымліваць свае пазіцыі.
Вялізны Страх у французскіх вёсках і ноч 4 жніўня 1789
У правінцыі, ад 20 ліпеня 1789 да 6 жніўня 1789, ва ўсіх вёсках дзейкаюць пра «Вялікі Жах». Селянін баіцца каб яго не абабралі разбойнікі-паўстанцы і калі б’е набат сяляне бяруць вілы, косы і ўсё другое. Калі пагрозы няма, яны рухаюць да гаспадара і патрабуюць паперы на гаспадарку каб, потым, іх спаліць. Многія гаспадары адказваюць сілаю і іх замкі паляць. Каб спыніць гэтыя хваляванні Асамблея 4 жніўня забараняе ўсе прывілеі, феадальнае права, падатковыя розніцы. Гэта канец Старога Парадку Але дэпутаты самі з’яўляліся гаспадарамі зямель і замкаў, і яны правяць дэкрэты каб селянін не стаў свабодным, а толькі мог адкупіцца. Такім чынам, ўгамавалі селяніна нават калі толькі самы багаты селянін атрымаў права адкупіцца і дэпутаты ўтрымалі свае маёнткі. 26 жніўня падпісваецца Дэкларацыя правоў чалавека і грамадзяніна: гарантыя свабоды індывіда, сакралізацыя маёнткаў і падзел каралеўскай улады.
Парыж зноў сталіца
У верасні 1789 асамблея падпісвае першыя артыклі будучай канстытуцыі агранічваючыя ўладу караля. Цяжкасці з правізіяй, адказ Людовіка XVI ануляваць дэкларацыю і дэкрэты, нежаданне падпісваць 26 жніўня Дэкларацыю правоў чалавека і грамадзяніна вядуць да нездаволенасці народу (Парыж 5 і 6 кастрычніку 1789). Марш жанчын прымусіў каралеўскую сям’ю вярнуцца ў Парыж пакінуўшы сімвал абсалютызму ў Версалі. Два асабістых вартаўніка караля былі забіты і іх галовы былі прычэплены да пікаў. З гэтага моманту, кароль і Нацыянальная Асамблея знаходзяцца ў Парыжы пад наглядам жыхароў і пагрозай новага паўстання.
Каралеўская ўлада вельмі паслабела. Хоць Францыя і застаецца манархіяй, заканадаўчая ўлада перайшла да асамблеі. Асамблея стварае камісіі каб кантраляваць адміністрацыю, міністраў і ўсё менш і менш турбуецца аб карале. Але кароль захоўвае выканаўчаю ўладу. Законы і дэкрэты не будуць дзейнымі пакуль кароль не падпіша іх.
Юліянія Іванаўна Гальшанская
Юліянія Іванаўна з Гальшанскіх (пам. ?) — дачка князя Івана Гальшанскага.
Біяграфія
Жонка Івана Карачаўскага, пазней трэцяя і апошняя жонка вялікага князя Вітаўта, з якім узяла шлюб у 1418 годзе ў Гародні. У 1428 Вітаўт запісаў ёй Навагрудак як вена.
Вялікая французская рэвалюцыя
Адраджэнне Францыі
Асамблея, заснаваная ў агульным з буржуазіі, пачынае шэраг рэформ заснаваных на ідэях філосафаў і эканамістаў XVIII ст. Годы Французскай Рэвалюцыі ахарактарызаваны кіпячымі думкамі і дэбатамі па ўсёй Францыі. З 1789 па 1800 на свет выходзіць больш за 1500 цітраў пачыная з памфлетаў і часовых выданняў, да штодзённых твораў. толькі ў 1789—1792 прэса сапраўды свабодная.
Эканамічная свабоды
Падчас Старога Рэжыму, эканамічная дзейнасць знаходзілася пад кантролем улады адкуль агранічаны лік вытворцаў. Усе перашкоды звязаныя з земляробствам рамяством або індустрыяльнай дзейнасцю былі зняты. З-за бязверыцы ў прафесійныя аб’яднанні закон Шапёліе падпісаны 14 чэрвеня 1791. Гэты закон вельмі вядомы ў рабочым свеце, бо ён забараняе сіндыкаты і страйкі. Рабочы, на працягу амаль што аднаго стагоддзя будзе пазбаўлены магчымасці абараняць свае права.
Рэлігійнае пытанне
11 жніўня 1789 скасавана без кампенсацыі дзесяціна, пазбаўляючы такім чынам духавенства часткі даходу. 2 лістападу 1789, па прапанове біскупа з Autun (фр.), усе маёмасці духавенства былі перададзены Нацыі каб адквітацца з публічным доўгам. Гэтыя дзяржаўныя маёмасці будуць распраданы на пакрыцце дзяржаўнага дэфіцыту.
Нацыяналізацыя маёмасці духавенства прымушае Асамблею шукаць адказ на пытанне аб фінансаванні духавенства.
Кароль і Рэвалюцыя
14 ліпеня 1790, год пасля ўзяцця Бастыліі, на Марсавым поле адзначаецца Свята Федэрацыі. Маркіз Дэ Ля Фает прымае ў ім удзел на старане караля і каралевы. Гэта момант нацыянальнага аб’яднання — кароль прымае прысягу на толькі што надрукаванай Канстытуцыі. Для назіральнікаў таго часу можа здавацца што Людовік XVI прыняў змены прынесеныя Рэвалюцыяй 1789, але гэта не так. Кароль лавіруе каб утрымаць самастойнасць і вярнуць страчаную ўладу. Няўдалы ўцёк 20 і 21 чэрвеня 1791 адкрывае варожасць караля да праекту 1789. Парыжскія радыкал-патрыёты бачаць у гэтым здраду караля і жадаюць каб ён адмовіўся ад улады. Дэпутаты, выступаючыя за падтрымку канстытуцыйнай манархіі (у тым ліку Ля Файет і Байі) арганізоўваюць выкраданне караля і ўстанаўліваюць ваеннае заканадаўства, забараняюць страйк. Але людзі выходзяць на вуліцы і войскі, адказваючыся ад загадаў Ля Файету, слухаюць Байі і страляюць па натоўпу. Гэтая страляніна на Марсавым Поле, ў агульным, па няўзброеным дзецям і жанчынам, прыводзе да разрыву паміж патрыётамі і парыжскім грамадствам прадстаўнікамі якога з’яўляліся Дантон, Рабесп’ер, Марат. Бязверыцца грамадства прымушае Байі, Ля Файета, а так сама і шмат другіх дэпутатаў пакінуць клуб Якобістаў (іх так сама называлі «Сябрамі Рэвалюцыі»). Па іх меркаванню рэвалюцыя скончылася і зараз было неабходна ўсталяваць парадак, падтрымліваючы канстытуцыйную манархію. Кароль страчвае павагу. Шматлікія рэвалюцыйныя часопісы паказваюць караля як свінню і павялічваюць знявагі да яго. Каралеўскія часопісы спрабуюць супрацьстаяць. У гэты час павялічваецца эміграцыя.
Людовік XVI вымушаны падпісаць Канстытуцыю ў верасні 1791 г. а Члены Устаноўчага схода выкарыстоўваюць дужа строга ідэі Джона Лока і Монтэск’ё, што прыводзіць да вельмі жорсткага падзелу ўлады. Кароль захоўвае выканаўчаю ўладу, ён не адказвае перад Асамблеяй, якая не мае ніякай улады над ім, на працягу 4 гадоў ён мае права вета на любы закон, які яму не падабаецца і гэта ён выбірае міністраў. Заканадаўчая ўлада была перададзена аднапалатнай Асамблеі, якую складаюць 745 дэпутатаў. З 24 мільёнаў жыхароў у Францыі толькі 4 мільёны лічыцца актыўнымі і маюць права голасу.
Марш да вайны
Эмігранты, у большай сваёй частцы, былі аб’яднаны і падрывмлівалі графа д’Артуа. Яны турбавалі насельніцтва і спрабавалі аказаць націск на суседнія краіны з мэтай прымусіць кіраўнікоў далучыцца да канфлікту. Каб ім спагодзіць, Кароль Прусіі і імператар Аўстрыі дэкларуюць разам незадаволеннасць дзеяннямі ў Франціі (дэкларацыя ў Пілніцы 27 жніўня 1971). Асамблея прымая гэтаю заявую, як пагрозу рэвалюцыі і да канца 1971 года прымае новыя, яшчэ больш жорсткія дэкрэты.
9 лістапада 1791 Асамблея патрабуе зварот у Францыю ўсіх эмігрантаў. Яны маюць толькі два месяцы, пасля чаго ўся іх маёмасць будзе канфіскавана. Так сама, Асамблея патрабуе ад капланаў кляцьбу пагражая дэпартацыяй або пазбаўленнем ад пэнсіі. Апошні дэкрэт заклікаў замежных прынцаў выганяць усіх французскіх эмігрантаў. Кароль падпісаў гэты дэкрэт, таму што ён даваў магчымасць для пачатку вайны.
Сітуацыя на інтэрнацыянальным узроўні ўскладнялася аннэксіяй Конта-Ванэссен да Францыі. Альзаскія прынцы нездаволены адменай феядальнага права. Фельяны і кароль ведаюць аб дэзарганізацыі ў арміі і лічуць, што ваенныя дзеянні дапамогуць хутка асіліць рэвалюцыянераў. Якабінцы жадаюць экспартаваць рэвалюцыю ў Еўропу з дапамогай вайны. І нават толькі Робеспьер адзін з рэдкіх, хто выступае супраць канфлікту.
Вайна і яе ўплыў
Па прапанове Людовіка XVI, 20 красавіка 1792, Францыя аб’яўляе вайну каралям Венгрыі і Багеміі, гэта азначае, што вайна аб’яўлена імператару Аўстрыі. Жырандысты называюць гэту вайну, вайной народу супраць каралёў і крыжовым паходам за свабоду. Але далучэнне Прусіі да Аўстрыі і эміграцыя французскіх афіцэраў паслабляе французскаю армію і яна зусім страчвае магчымасць ваяваць. Патрыёты Францыі, хутка пачынаюць марыць аб змове супраць рэвалюцыі паміж шляхтай, дваром і духавенствам, што дазваляе развіццё рэвалюцыйнага руху. Асамблея падпісвае 3 дэкрэта якія дазваляюць дэпартацыю духавенства, роспуск асабістай каралеўскай варты і стварэнне нацыянальнай гвардыі для аховы Парыжу. Людовік XVI выкарыстоўвае права Вета на дэпартацыю духавенства і нацыянальнай гвардыі. Гэта сітуацыя турбуе рэвалюцыянераў і санкюлоты збіраюцца ў парку перед Луўрам 20 чэрвеня. Каралю падаюць на піку Фрыгійскі каўпак які ён вымушаны насіць, але ён не змяняе рашэнне па Вета. Асамблея абыходзіць каралеўскае Вета аб’явіўшы «Пагрозу для Краіны» і 11 ліпеня запрашае ў Парыж усіх добраахвотнікаў.
Пераварот манархіі
25 ліпеня, пруская армія падае французскаму ўраду маніфест з пагрозай знішчыць Парыж, калі будзе пагроза жыццю караля. Калі парыжскія рэвалюцыянеры пазнаюць аб існаванні маніфеста (Маніфест Брунсвік), яны прыходзяць да Асамблеі і просяць змясціць караля. Але Асамблея адмаўляецца.
Такім чынам у ноч з 9 па 10 жніўня 1782, паўстанцы пад кіраўніцтвам Песіон і Дантона аб’яднаюцца і ранкам накіроўваюцца ў Тюльры. Яны пранікаюць і грабяць замак, забіваюць швейцарскую гвардыю якая ахоўвала замак і каралеўскую сям’ю. Многія рэвалюцыянеры так сама забіты, але дзеянні працягваюцца. Кароль шукае падтрымкі ў Асамблеі, якая адварочваецца ад яго і знімае яго з функцый.
Пры такіх дзеяннях, канстытуцыя 1791 больш несапраўдная і ўхваляюць выбары нацыянальнага Канвента. 10 жніўня законадаўчы камітэт аднадушна назначаюць часовы выканаўчы камітэт з 6 членаў з Дантонам, міністр у міністэрстве юстыцыі, і Гаспар Монж, міністр ваенна-марскога міністэрства.
Варожыя сілы ідуць на Парыж, заваёўваючы ўмацавання адзін за другім і Дантон дэкларуе 2 верасня 1792 : «Адвагі, адвагі, яшчэ адвагі і Радзіма будзе выратавана». Народ, між панікай і злосцю, абвінавачвае ў сітуацыі ўнутраных ворагаў. З 2 па 6 верасня 1792 года ў Парыжы народ рэжа духавенства, і любога каго лічаць контр-рэвалюцыянерам. Разаніна працягваецца некалькі дзён але ўлады нікога не спыняюць. Гэтая «Вераснёвая разаніна» хвалюе грамадства і з’яўляецца важным момантам у Рэвалюцыі.
Прысутнасць сіл і Канвент
Выбары ў Канвент праходзяць у час Вераснёўскай разаніны. Лічаць, што з 7 мільёнаў выбаршчыкаў 90 % не ўздзейнічаюць у выбарах. Такім чынам, выбар дэпутатаў прыналежыць толькі невялікай групе ўдзельнікаў. Як і ў 1789, другі тур выбараў ужыўляўся толькі каб пазбавіцца ад народных прадстаўнікоў. Большая частку дэпутатаў састаўляе буржуазія, а адну трэць дэпутаты з юстыцыі. Жырандысты вельмі не прыемна адносяцца да парыжскага народу, таму што іх падтрымка знаходзіцца ў правінцыі між багатай буржуазіі. Імі кіруюць Брысо (Brissot),Верніё (Vergniaud), Песіон (Pétion) і Ролан (Roland).
Мантаньяры, засядаюць на самых верхніх месцах і з’яўляюцца больш прытомнымі да пытанняў народу і адкрыта паказваюць сваю гатоўнасць злучыцца з народам (так сама і з санкюлотамі з Парыжскай камуны) каб спасці Рэспубліку. Іх шэфамі можна назваць Робесп’ера, Дантона, Марата і Сен-Жюста. Па цэнтру знаходзяцца некалькі дэпутатаў якіх клічуць Балотам, таму што яны падтрымліваюць і адны і другі бок.
Дырэкторыя (26 кастрычніка 1795 — 9 лістапада 1799)
Па рэвалюцыйнаму календару Дырэкторыя працягвалася з 4 Брумера года IV па 18 Брумера года VIII.
Кіеўскі сталічны ўніверсітэт імя Барыса Грынчэнкі
Кіеўскі сталічны ўніверсітэт імя Барыса Грынчэнкі — украінская вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў камунальнай уласнасці горада Кіева і падпарадкоўваецца Кіеўскаму гарадскому савету.
Кіеўскі міжнародны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Навучыльная ўстанова паўстала як цэнтр інтэнсіўнага вывучэння замежных моў «Knowledge» пад кіраўніцтвам прафесара Х. Хачатурана. У 1994 годзе яна прызнанна Міністэрствам адукацыі і навукі Украіны як вышэйшая навучальная ўстанова пад назвай «Міжнародны інстытут лінгвістыкі і права». У 2002 годзе атрымала сучасную назву — Кіеўскі міжнародны ўніверсітэт.
Навучальны працэс ва ўніверсітэце ажыццяўляецца дзвюма мовамі — украінскай і англійскай. Колькасць студэнтаў па ўсіх формах навучання — каля 5 тысяч. За гады сваёй працы ўніверсітэт выпусціў больш за 15 тысяч спецыялістаў па міжнародных адносінах, праве, эканоміцы, лінгвістыцы, журналістыцы, псіхалогіі і інш.
Навучальны працэс забяспечваюць высокакваліфікаваныя навукова-педагагічныя работнікі, сярод якіх 80 % — дактары і кандыдаты навук, 10 % — акадэмікі і члены-карэспандэнты галіновых акадэмій навук, замежных акадэмій і асацыяцый, 22 супрацоўніка ўніверсітэта маюць званні «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі», «Заслужаны дзеяч мастацтваў», «аслужаны артыст Украіны», «Заслужаны юрыст Украіны».
NGC 6382
NGC 6382 (іншыя абазначэнні — MCG 9-29-1, ZWG 277.44, PGC 60342) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заходнія Гаты
Заходнія Гаты, таксама вядомыя як Сах’ядры — горны ланцуг на захадзе Індастана. Яны цягнуцца з поўначы на поўдзень уздоўж заходняга краю плато Дэкан, адлучаючы гэта плато ад вузкай прыбярэжнай раўніны ўздоўж Аравійскага мора. Горны ланцуг пачынаецца каля мяжы Гуджарата і Махараштра, на поўдзень ад ракі Тапты, цягнецца прыкладна на 1600 км праз штаты Махараштра, Гоа, Карнатака, Тамілнад і Керала, заканчваецца ў Кан’якумары, паўднёвым канцы Індастана. Каля 60 % Заходніх Гаты ляжыць у Карнатацы. Горы займаюць 60 000 км², сярэдняя вышыня 1200 м, найвышэйшы пункт — Анамуды (2695 м). У гарах больш за 5000 відаў кветкавых раслін, 139 відаў млекакормячых, 508 відаў птушак, 179 відаў земнаводных. Многія віды эндэмікі.
Навасёлкаўскі сельсавет (Петрыкаўскі раён)
Навасё́лкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Навасёлкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капаткевіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Капаткевіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года па 12 лютага 1935 года ў Петрыкаўскім раёне. З 21 чэрвеня 1935 года ў Капаткевіцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. Пасля скасавання Капаткевіцкага раёна з 25 снежня 1962 года ў складзе Петрыкаўскага раёна. 8 красавіка 1965 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Новагалоўчыцкага сельсавета, 26 верасня 1974 года — частка скасаванага Бобрыкаўскага сельсавета (вёскі Заброддзе, Клясаў і Млынок).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1716 чалавек, з іх 96,4 % — беларусы.
Каўачы
Каўачы (Cahuachi) — археалагічны помнік у Перу. Быў буйным цырыманіяльным цэнтрам культуры Наска і ўзвышаўся над гіганцкімі малюнкамі ў пустыні Наска. Існаваў у I—V стст. н. э.
Раскопкі Каўачы на працягу апошніх дзесяцігоддзяў штогод вядзе італьянскі археолаг. У Каўачы знойдзена звыш 40 курганоў, на вяршынях якіх размешчаны глінабітныя збудаванні. Таксама дадзены помнік вывучала Элен Сільверман (Helaine Silverman), якая напісала пра яго кнігу.
Пастаяннае насельніцтва старажытнага Каўачы, мабыць, было невялікім, месца служыла цырыманіяльным цэнтрам. Археалагічныя раскопкі паказваюць, што Каўачы быў месцам масавага паломніцтва, мабыць, звязанага з цырымоніямі. Ускосным сведчаннем з'яўляюцца гіганцкія малюнкі ў пустыні Наска, сярод якіх сустракаюцца касатка і малпы, якія адсутнічаюць у дадзеным рэгіёне. З-за сухога клімату знаходкі добра захаваліся, сярод іх нават сустракаюцца фрагменты тканіны.
У цяперашні час пагрозу для помніка ўяўляюць «чорныя археолагі» — рабаўнікі магіл. Большасць пахаванняў вакол Каўачы да нядаўняга часу былі невядомыя, таму яны апынуліся прынадным кавалкам для калекцыянераў.
Кальчэраніка-аль-Лага
Кальчэраніка-аль-Лага (Calceranica al Lago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1235 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 411 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 38050. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Тарбагатай (Усходне-Казахстанская вобласць)
Тарбагатай — сяло ў Аягозскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тарбагатайскай сельскай акругі. Код КАТА — 633487100.
Валерый Фёдаравіч Залужны
Валерый Фёдаравіч Залужны (нар. 8 ліпеня 1973, Наваград-Валынскі, Жытомірская вобласць, Украінская ССР) — украінскі военачальнік. Галоўнакамандуючы Узброенымі сіламі Украіны з 27 ліпеня 2021 года, генерал (2022).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Наваград-Валынскім 8 ліпеня 1973 года. У 1989 годзе скончыў гарадскую школу № 9, паступіў у Наваград-Валынскі машынабудаўнічы тэхнікум, які скончыў у 1993 годзе з адзнакай.
Пазней паступіў на агульнавайскавы факультэт Адэскага вышэйшага аб’яднанага каманднага вучылішча. У 1997 годзе з адзнакай скончыў вучобу, пасля чаго прайшоў усе прыступкі ваеннай службы: камандзір узвода, камандзір навучальнага ўзвода, камандзір баявога ўзвода, камандзір вучэбнай роты, камандзір роты курсантаў, камандзір батальёна.
У 2005 годзе паступіў у Нацыянальную акадэмію абароны Украіны, у 2007 годзе скончыў навучанне з залатым медалём, прызначаны на пасаду начальніка штаба першага намесніка камандзіра 24-й асобнай механізаванай брыгады. На гэтай пасадзе паспяхова праходзіў службу на працягу двух з паловай гадоў.
З 2009 па 2012 год узначальваў.
У 2014 годзе скончыў Нацыянальны універсітэт абароны Украіны імя Івана Чарняхоўскага. Як лепшы выпускнік аператыўна-стратэгічнага ўзроўню падрыхтоўкі узнагароджаны пераходзячым мячом каралевы Вялікабрытаніі.
У 2017 годзе прысвоена званне «генерал-маёр».
У 2017 годзе — начальнік штаба-першы намеснік камандуючага войскамі Сухапутных войскаў Узброеных Сіл Украіны.
З 2018 па 2019 год быў начальнікам  — першым намеснікам камандуючага аб’яднанымі сіламі.
З 2019 года — камандуючы войскамі.
У снежні 2020 года — скончыў магістэрыум Астрожскай акадэміі па спецыяльнасці «міжнародныя адносіны».
27 ліпеня 2021 года прызначаны галоўнакамандуючым узброеных сіл Украіны, дзе на пасадзе замяніў.
Член СНБА (з 28 ліпеня 2021).
Яго называюць адным з найбольш адкрытых генералаў, які разумее праблемы салдат і малодшых афіцэраў. Як прадстаўнік ўкраінскіх вышэйшых афіцэраў і ўдзельнік баявых дзеянняў на Данбасе, не праходзіў вайсковай службы ў СССР, станоўча ставіцца да абнаўлення асабовага складу маладымі людзьмі і адыходу ад савецкіх практык.
Усяжскі сельсавет
У́сяжскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Усяж.
Геаграфія
Сельсавет знаходзіцца на паўночны захад ад Смалявічаў. На тэрыторыі сельсавета размешчана 10 садовых таварыстваў.
Гісторыя
У лістападзе—снежні 1917 года ў адпаведнасці з рашэннем 2-га Усерасійскага з’езда Саветаў аб пераходзе ўсёй улады да Саветаў пачалі паўсюдна арганізоўвацца і стварацца Саветы рабочых і сялянскіх дэпутатаў. У гэты час у ліку іншых сельскіх Саветаў быў арганізаваны Емяльянаўскі сельскі Савет у вёсцы Емяльянава. З 20 жніўня 1924 года сельсавет у складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смалявіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Смалявіцкага раёна. 10 лютага 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Усяж, сельсавет перайменаваны ў Усяжскі. 23 сакавіка 1987 года ў склад Прылепскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Высокае і Ізбіцкае), у склад Азярыцкаслабадскога сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Дубовікі і Малое Залужжа), у склад сельсавета з Жодзінскага сельсавета перададзена вёска Напалкі. 22 мая 1998 года ў склад Жодзінскага сельсавета вернута вёска Напалкі. 28 снежня 2000 года вёска Дубовікі вернута ў склад сельсавета з Азярыцкаслабадскога сельсавета. 5 сакавіка 2008 года вёска Куркава атрымала статус аграгарадка, цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Куркава. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Юр’еўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: аграгарадок Юр’ева, вёскі Антаполле, Кальнікі, Мглё, Прудзішча, Сарнацкае, Сутокі, Хаценава і Юзафова), 16 снежня 2009 года — частка скасаванага Прылепскага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Высокае, Ізбіцкае, Кавалеўшчына, Тадуліна і Усяжа). 24 верасня 2013 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Усяж.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 3110 чалавек, з іх 91,6 % — беларусы, 6,4 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Эканоміка
Праз тэрыторыю сельсавета праходзяць вузкакалейная чыгунка і рэспубліканская аўтадарога Лагойск — Смалявічы — Мар’іна Горка.
На тэрыторыі сельсавета размешчана 15 прадпрыемстваў розных формаў уласнасці. Найбольш буйныя:
Мiнамацкая канвенцыя аб ртуцi
Мiнамацкая канвенцыя аб ртуцi (Minamata Convention on Mercury) — міждзяржаўны дагавор, накіраваны на абарону здароўя людзей і навакольнага асяроддзя ад антрапагенных выкідаў і высвабаджэнняў ртуці і яе злучэнняў, якія могуць прыводзіць да атручванняў ртуццю.
З 2020 года канвенцыя забараняе вытворчасць, экспарт і імпарт некалькіх розных відаў ртуць-змяшчаючай прадукцыі, у тым ліку электрычных батарэй, электрычных выключальнікаў і рэле, некаторых відаў кампактных люмінесцэнтных лямпаў (КЛЛ), люмінесцэнтных лямпаў з халодным катодам або з вонкавым электродам, ртутных тэрмометраў і прыбораў вымярэння ціску.
Гісторыя
Ртуць і яе злучэнні даўно вядомыя з-за таксічнасці для чалавека і іншых жывых арганізмаў. Маштабныя крызісы, звязаныя з атручваннем ртуццю, такія як Мінамацкая катастрофа, атручванне ў Іраку, і, прыцягнулі ўвагу да праблемы. У 1972 годзе перад дэлегатамі Стакгольмскай канферэнцыі па Human Environment выступіў студэнт Сінобу Сакамота, які стаў інвалідам з-за таго, што яго маці падчас цяжарнасці атруцілася метылртуццю. Неўзабаве была створана праграма ЮНЭП (United Nations Environment ProgrammeUnited Nations Environment Programme, Праграма ААН па навакольным асяроддзі).
Ваенны пераварот у Сьера-Леонэ (1992)
З 1968 года Сьера-Леонэ кіравалася Усенародным кангрэсам, які пасля канстытуцыйнага рэферэндуму 1978 года стаў адзінай законнай партыяй.
29 красавіка 1992 года Страсер і іншыя малодшыя афіцэры арганізавалі дзяржаўны пераварот. Узброеная калона змоўшчыкаў уварвалася ў Фрытаўн, сталіцу краіны, і захапілі Дзяржаўны дом, дзе размяшчаўся офіс прэзідэнта Джозефа Сайду Мома. Прыхільнікі дзейнага рэжыму ненадоўга адбілі будынак, але пазней ён зноў трапіў у рукі мяцежнікаў. Неўзабаве змоўшчыкі знайшлі Мома і адправілі ў выгнанне на верталёце ў Гвінею.
Новае кіраўніцтва забараніла ўсе палітычныя партыі і сфармавала Нацыянальны часовы кіруючы савет. Парламент быў распушчаны.
Джозеф Апала, амерыканскі гісторык, які правёў большую частку свайго дарослага жыцця ў Сьера-Леонэ, прыхільнікі Страсера паслалі да амерыканскіх дыпламатаў, каб даведацца, ці прызнаюць ЗША новы ўрад. Пасол Джоні Янг заявіў, што хоць звычайна амерыканцы не прызнавалі рэжымы, якія прыйшлі да ўлады гвалтоўным шляхам, але ў гэтым выпадку будзе зроблена выключэнне з-за адчайнага становішча краіны, а таксама таму, што Мома не быў абраны дэмакратычным шляхам.
Пеньяс
Пеньяс (Golfo de Penas — «заліў няшчасця») — заліў Ціхага акіяна, ля паўднёвых берагоў Чылі. Размешчаны паміж паўвостравам Тайтаа на поўначы і архіпелагам на поўдні.
Даўжыня заліва складае каля 80 км, шырыня — 65 км. Глыбіня дасягае 146 м. У заліве знаходзіцца буйны востраў. Прылівы няправільныя паўсутачныя, вышыня даходзіць да 1,6 м.
Ёнішкіс
Ёнішкіс (Joniškis, традыцыйная беларуская назва — Яні́шкі) — горад у паўночнай Літве, за 14 км ад мяжы з Латвіяй. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Ёнішкскага раёна Шаўляйскага павета. Колькасць насельніцтва налічвае каля 11,1 тыс. чалавек. Янішкі адносяцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштота.
Гісторыя
У гістарычных крыніцах паселішча ўпершыню ўзгадваецца ў 1526 годзе, калі віленскі біскуп Ян, загадаў пабудаваць у адным з паселішчаў аўкштоцкіх паганцаў касцёл і ўтварыць прыход. Ад імя біскупа і пайшла назва паселішча. Вялікі князь Жыгімонт Ваза 4 ліпеня 1616 года дараваў Янішкам магдэбургскае права і герб.
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Янішкі трапілі ў склад Расійскай імперыі. У сярэдзіне ХІХ стагоддзя праз горад прайшла шаша Рыга — Тыльзіт.
У Ёнішкісе, да Другой Сусветнай вайны, жыло шмат яўрэяў. Дзейнічала яўрэйская школа і тры сінагогі. Большасць яўрэяў была забітая пад час вайны.
З 1950 года Ёнішкіс стаў раённым цэнтрам.
Праваабарончыя праблемы, звязаныя з падаўленнем беларускіх пратэстаў 2020 года
Паводле шматлікіх публікацый са спасылкай на сведкаў і пацярпелых ад падаўлення беларускіх пратэстаў 2020 года, падзеі суправаджаліся надзвычайным міліцэйскім гвалтам і сістэматычным парушэннем правоў чалавека на ўсіх этапах працэсу затрымання, уключаючы шырокае прымяненне празмернай сілы і катаванняў, медыцынскіх адмова ў дапамозе і згвалтаванне.
1 верасня 2020 года ў заяве Упраўлення па правах чалавека ААН згадвалася больш за 450 задакументаваных выпадкаў катаванняў і жорсткага абыходжання з затрыманымі, у тым ліку сэксуальнага гвалту і згвалтавання.
Перадумовы
9 жніўня 2020 года, адразу пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года, якія беларуская апазіцыя палічыла сфальсіфікаванымі, у Мінску і іншых буйных гарадах Беларусі пачалі фармавацца масавыя сходы пратэстоўцаў. У наступную ноч першапачаткова мірныя акцыі пратэсту перараслі ў поўнамаштабнае супрацьстаянне паміж мітынгоўцамі і беларускімі сілавікамі, падчас якога былі арыштаваныя больш за 3000 пратэстоўцаў. Адкрытая канфрантацыя працягвалася на працягу наступных двух дзён, што прывяло да агулам каля 7000 арыштаваных пратэстоўцаў. 12 жніўня 2020 года адкрытае супрацьстаянне спынілася, і мірныя акцыі пратэсту аднавіліся.
Расказы пацярпелых і сведак
Па дадзеных УВКПЧ, як мужчыны, так і жанчыны падвяргаліся згвалтаванню і іншым формам сэксуальнага і гендэрнага гвалту. Медыцынскія дакументы, прагледжаныя УВКПЧ, паказваюць на пашкоджанні і іншыя пашкоджанні мужчынскіх палавых органаў, звязаныя з гвалтоўным скручваннем і згвалтаваннем. У дачыненні да затрыманых таксама ўжываўся псіхалагічны гвалт, у тым ліку пагрозы згвалтавання.
NGC 6384
NGC 6384 (іншыя абазначэнні — UGC 10891, MCG 1-45-1, ZWG 55.7, IRAS17299+0705, PGC 60459) — галактыка ў сузор’і Змеяносец.
Праваабарончыя праблемы, звязаныя з падаўленнем беларускіх пратэстаў 2020 года
Расказы пацярпелых і сведак
Па словах спецыяльнага карэспандэнта «Медузы» Максіма Солапава, які быў затрыманы падчас акцыі пратэсту 10 жніўня і правёў двое сутак у СІЗА « Акрэсціна», затрыманым загадалі стаць на калені, заклаўшы рукі за галаву і пакласці галовы на зямлю; затым іх бесперапынна збівалі некалькі гадзін, перш чым пасадзілі ў камеры. Затрыманым мужчынам загадалі цалкам распрануцца, лежачы на зямлі, і некалькі разоў Салапаў чуў моцныя выбухі; ён лічыў, што гэта маглі быць выбухі гранаты. Па словах Солапава, пліткавая падлога ў ізалятары была цалкам заліта крывёю, і ўвесь час знаходжання там былі чутныя крыкі збітых затрыманых. Салапаў таксама паведаміў, што камера, у якой знаходзіўся ён і іншыя затрыманыя (усяго 45 чалавек), мела плошчу прыкладна 8 квадратных метраў і не мела належнай вентыляцыі. Аднойчы 35 арыштантак з камеры побач з Салапавым пасля таго, як яны крычалі на супрацоўнікаў, якія задыхаліся, аблілі іх бруднай вадой (засталася ад мыцця падлогі) і пагражалі, што ў выпадку крыку іх абліюць фекаліямі.
NGC 6384
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».