cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чолхаў
Гісторыя
Пасля пазделу Рэчы Паспалітай сяло ў апынулася ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні, дзе знаходзілася да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
Спіс аб’ектаў PGC (1775001—1776000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1775001—1776000)
M81 (аб’ект Месье)
M81 (каталог Месье), галактыка або туманнасць Бодэ (Bode) — спіральная галактыка (тып Sb) у сузор’і Вялікай Мядзведзіцы.
IC 3662
IC 3662 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крыцкае палацавае пісьмо
Крыцкае палацавае пісьмо — сістэма пісьма, якая мела да 200 знакаў і ўжывалася на востраве Крыт у перыяд каля 2000—1500 да н.э. Некаторымі даследчыкамі дзеліцца на падвіды А і Б. Уваходзіла ў Эгейскую сям'ю.
Аўтажыр
Аўтажы́р (ад αύτός — сам і — кола) або гіраплан — вінтакрылы лятальны апарат, цяжэйшы за паветра. Пад’ёмная сіла ствараецца дзякуючы ротару, які размешчаны над фюзеляжам і свабодна круціцца ад дзеяння сустрэчнага паветранага патоку (з'ява аўтаратацыі).
Першы аўтажыр стварыў у 1923 годзе іспанскі інжынер-авіятар. Ён актыўна развіваў канструкцыю ротара, асноўнага элемента канструкцыі аўтажыра, і атрымаў некалькі патэнтаў (у асноўным яны тычыліся шарнірнага злучэння лопасцяў ротара з воссю кручэння).
Ротар аўтажыра забяспечвае толькі ўздым у паветра, для перамяшчэння ў гарызантальнай плоскасці выкарыстоўваецца дадатковы рухавік (паветраны вінт, рэактыўны рухавік). Для скарачэння прабегу пры ўзлёце, ротар могуць раскручваць дзякуючы працы рухавіка, які забяспечвае перамяшчэнне ў гарызантальнай плоскасці.
Аўтажыры выцесненыя з эксплуатацыі больш дасканалымі вінтакрылымі лятальнымі апаратамі - верталётамі. Веды, атрыманыя пры праектаванні і эксплуатацыі аўтажыраў, дапамаглі пры стварэнні вінтакрылаў.
Епішова-1
Епішова-1 (Епишево-1) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Епішова-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Себасцьен Ле Прэтр дэ Вабан
Себасцьен Ле Прэтр, маркіз дэ Вабан (фр. Sébastien Le Prestre, marquis de Vauban;  — ) — выбітны ваенны інжынер свайго часу, маршал Францыі, пісьменнік. Пабудаваныя ім крэпасці абвешчаныя Сусветнай спадчынай чалавецтва. Ганаровы член Французскай АН (1699). На ваеннай службы з 1651, удзельнічаў у 53 паходах, 104 баях, кіраваў аблогай 53 крэпасцяў, пабудаваў 33 новыя і перабудаваў звыш 300 старых крэпасцяў.
Распрацаваў метад паступовай атакі крэпасцяў з дапамогай стварэння паралеляў, які ўжываўся да 20 ст. Упершыню ўжыў гэты метад атакі ў 1673 годзе пры аблозе крэпасці Маастрыхт. Увёў паняцце артылерыйскай атакі, пры якой агонь вёўся не па асаджаных у горадзе, а па абаронцах умацаванняў. Быў адным з заснавальнікаў тэорыі мінападрыўной справы, стварыў першыя сапёрныя і мінныя роты, заснаваў корпус ваенных інжынераў (1676). З 1677 кіраваў усімі інжынернымі работамі ў Францыі, акружыў яе колам крэпасцяў, якія адыгралі значную ролю ў наступных войнах. Пакінуў вялікую колькасць прац па ваенных, інжынерных і эканамічных пытаннях.
Істмійскія гульні
Істмійскія гульні — адзін з 4-х агульнагрэчаскіх агонаў.
Яны спраўляліся на Карынфскім перашыйку (Істме) праз два гады, верагодна, увесну кожнага другога і чацвёртага з гадоў алімпіяды. Паданне адносіць іх заснаванне да дагістарычнага часу. Заснавальнікам агона яно заве бога Пасейдона, які ўпершыню зладзіў яго па патанулым у моры Мелікерце. Іншае паданне прыпісвае заснаванне гульняў Тэзею пасля забойства Скірона ці Сініса. Насамрэч яны, верагодна, узніклі ці, прынамсі, атрымалі сваё агульнагрэчаскае значэнне толькі пасля звяржэння тыраніі Кіпселідаў (каля 582 да н.э.).
Вакх (Мікеланджэла)
Вакх (Bacco; таксама — П'яны Вакх) — мармуровая скульптура, якая адлюстроўвае бога віна Вакха. Гэты твор быў створаны Мікеланджэла ў 1497 годзе па замове кардынала Рафаэля Рыярыа.
Гісторыя стварэння
Замову на статую Мікеланджэла атрымаў 4 ліпеня 1496 года, паколькі кардынал хацеў пашырыць сваю калекцыю антычных скульптур. Аднак вядома, што Рыярыа адмовіўся ад завершанага твора, і скульптуру набыў банкір Якопа Галі, сады якога былі размешчаны каля Палацца Канчэлерыя. Кандзіві памылкова адмаўляў факт замовы кардыналам статуі, але ў 1981 годзе гэта было пацверджана даследчыками.
У 1572 годзе статую набылі Медычы і перавезлі ў Фларэнцыю.
Зараз статуя знаходзіцца ў музеі Барджэла ў Фларэнцыі.
Апісанне
Гэтая двухметровая скульптурная група прызначана для кругавога агляду. Мікеланджэла адлюстраваў п'янага бога віна, якога суправаджае сатыр. Здаецца, што Вакх гатовы ўпасці наперад, ён хістаецца, але захоўвае раўнавагу, адхіляючыся назад. Позірк бога звернуты на чару з віном, і ён здаецца занадта закаханым у свой ​​уласны дар чалавецтву. Мышцы спіны выглядаюць напружанымі, але расслабленыя мышцы жывата і сцёгнаў дэманструюць фізічную, а значыць, і духоўную слабасць. Мікеланджэла дамогся ўражання няўстойлівасці без кампазіцыйнай неўраўнаважанасці, якая магла б парушыць эстэтычны эфект.
На малюнку нідэрландскага мастака Мартэна ван Хемскерка (зробленым каля 1532-1535) у статуі ўжо не хапае рукі з кубкам і пеніса. Толькі рука была адноўлена ў пачатку 1550-ых.
У біяграфічным рамане К. Шульца « Камень і боль» гэтая скульптура называецца « душой віна»:
На думку Віктара Лазарава, Вакх - «найменш самастойная з прац Мікеланджэла», так лёгка чытаецца ўплыў антычнай пластыкі.
Бокас-дэль-Тора (горад)
Бокас-дэль-Тора (Bocas del Toro) — горад на востраве Калон, адміністрацыйны цэнтр панамскай правінцыі Бокас-дэль-Тора. Насельніцтва - 7366 (2010 г.).
Мелікерт
Мелікерт (імя запазычана ў фінікійскага бога Мелькарта) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі сын Іно і цара Архамена Афаманта, брат Леарха. Пасля таго, як Гера наслала на яго маці вар’яцтва і Іно кінулася ў мора разам з сынам, Мелікерт быў пераўтвораны ў малодшае марское бажаство Палемона.
Дэльфін перанёс яго на Карынфскі перашыек, Сісіф пахаваў яго на Істме. У яго памяць Сісіф заснаваў Істмійскія гульні.
Вілазальта
Вілазальта (Villasalto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Шацк (Валынская вобласць)
Шацк (Шацьк) — пасёлак гарадскога тыпу ў Валынскай вобласці Украіны, раённы цэнтр Шацкага раёна.
Вілазальта
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Шацк (Валынская вобласць)
Назва
Назва Шацк можа быць балцкага паходжання. На гэта паказвае суседства з возерам з балцкай (яцвяжскай) назвай Свіцязь, а таксама наяўнасць тапоніма Шацк, які ад балцкай назвы ракі Шаць у басейне ракі Пціч.
Калі ля валынскага Шацка таксама працякала рака з назвай тыпу *Шаць, дык назва была б звязаная з літоўскім šatra(s) «дубец, галінка, доўгая тонкая жэрдзь», šatrus «шпаркі, увішны, гарэзлівы», *šatas «гарэза» (> šatija «банда»), šėtoti «бушаваць, ятрыцца».
Значэнне рачной назвы тыпу Шаць можна перадаць як «Звілістая (рака)». Яе гідранімічныя аналагі — літоўскія рачныя назвы Šata (Šatė), Šačia, Šat-upis, таксама Šėta, Šatrija.
Геаграфія
Знаходзіцца ў цэнтры Шацкага раёна (паўночна-заходняя частка Валынскай вобласці), на самым паўночным захадзе Украіны. Плошча пасёлка 5,75 км². Прыкладна за 17 км ад мяжы з Польшчай і прыкладна за 10 км ад мяжы з Беларуссю. Вышыня над узроўнем мора — 170 м. Пасёлак атачаюць азёры аднайменнай групы.
Гісторыя
Першая згадка пра Шацк адносіцца да 1410 г., калі кароль Ягайла паслаў паляўнічых да Шацкіх лясоў для нарыхтоўкі мяса на ваенныя патрэбы. За люстрацыяй 1564 года Шацк (у люстрацыі называецца Шэчка) налічваў 35 двароў цяглых сялян, 7 агароднікаў, 3 каморнікаў і 33 рыбакоў. Усе гэтыя катэгорыі насельніцтва знаходзіліся на становішчы прыгонных. Агульная сума падаткаў з вёскі вызначалася ў памеры 419 злотых і 29 грошай на год. У 1595 г. Шацк згадваецца ў дакументах ужо як мястэчка Вялікага княства Літоўскага.
В канца XVIII ст. мястэчка трапляе ў склад Расійскай імперыі. у 1812 г. падчас франка-рускай вайны Шацк у складзе Паўночна-Заходняй Валыні быў тэрыторыяй, па якой праходзілі напалеонаўскія войскі. У сярэдзіне верасня 1812 г. Шацк быў ужо вызвалены ад французаў.
З 1768 да 1849 гг. пасёлак належаў сям’і феадала Браніцкага. Пазней царскія ўлады канфіскавалі землі Браніцкага і сяляне Шацка набылі статус дзяржаўных. З пачатку выкупу зямель паглыбляецца маёмасная няроўнасць. Па люстрацыі 1874 г. з 305 двароў толькі 43 атрымалі поўны надзел, 186 паўнадзела, астатнія і таго менш. у 1906 г. ў Шацку налічваецца 428 двароў і 2886 чалавек насельніцтва.
У перыяд Першай сусветнай вайны многія месцічы былі вымушаныя эвакуявацца ў Расію. Іх вяртанне назад зацягнулася на гады. Рэвалюцыя 1917 г. у Расіі згодам дакацілася і да Шацка. Па ўспамінах старажылаў і архіўных дакументах у Шацку дзейнічаў рэўкам.
Вілазальта
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шацк (Валынская вобласць)
Гісторыя
З канца 1920 па верасень 1939 гг. Шацк уваходзіў у склад Польшчы. Восенню 1939 г. мястэчка і ваколіцы былі далучаныя да УССР. 17 студзеня 1940 г. Шацк стаў раённым цэнтрам. Вясной 1941 г. ў Шацку было ўтворана тры калгасы.
Рэлігія
У найбліжэйшы час у пасёлку з’явіцца яшчэ 2 святыні:
Мелікерт
Палемон выяўляўся як хлопчык на дэльфіне. Яму прыносілі ў ахвяру дзіцяў. Над магілай у Карынфе знаходзіўся храм Палемона. Палемону прысвечаны LXXV арфічны гімн.
Панэлінскія гульні
Панэлінскія гульні — агульнанацыянальныя святы ў Старажытнай Грэцыі, якія спраўляліся ў гонар багоў. Яны ўзніклі як спартыўныя спаборніцтвы, да якіх пасля дадаліся іншыя дысцыпліны.
Пераможца ў кожным відзе спорту ва ўсіх чатырох гульнях атрымліваў ганаровы тытул перыядоніка. Пазней у эпоху элінізма панэлінскімі гульнямі сталі звацца і спаборніцтвы мясцовага значэння.
Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч
Уладзі́мір Міха́йлавіч Пракуле́віч (, в. Красналукі, цяпер Чашніцкі раён, Віцебская вобласць, Беларусь —, Свярдлоўская вобласць) — беларускі грамадскі і палітычны дзеяч, публіцыст, журналіст, юрыст. Адзін з кіраўнікоў Слуцкага збройнага чыну 1920 г.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і земскага чыноўніка Барысаўскага павета. Скончыў Смаленскую гімназію (1907). У 1912 г. скончыў Маскоўскі ўніверсітэт, юрыдычны факультэт. У часе вучобы быў сакратаром марксісцкага часопіса «Возрождение», загадчыкам аддзела хронікі ў газеце «Копейка». У часе Рэвалюцыі 1905—1907 гг. ўдзельнічаў у працы сацыял-дэмакратычных гурткоў (РСДРП і Бунду).
Дэражнянскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 32474 чалавекі, плошча — 915 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч
Біяграфія
У 1918 г. абраны старшынёй Слуцкага з’езда міравых суддзяў. З прыходам бальшавікоў працаваў міравым суддзём у мястэчку Вызна, прыхільнік Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў (БПСР). З узнаўленнем савецкай улады ў ліпені 1920 г. на пасадзе суддзі ў Слуцку.
Дэражнянскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 27 сельскіх саветаў.
Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч
Біяграфія
Адзін з кіраўнікоў Слуцкага паўстання 1920 г., член прэзідыума Першага беларускага з’езда Случчыны.
Дэражнянскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 59 сёлаў.
Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч
Біяграфія
У 1921 г. пераехаў у Вільню. Уваходзіў у склад Віленскага Беланацкама, сябар Загранічнага бюро БПСР. У 1922 г. у ліку 33 дзеячаў высланы польскімі ўладамі з Вільні. Жыў у Коўне. Са жніўня 1923 г. дзяржаўны сакратар Урада БНР. З канца 1923 г. у Празе, удзельнічае ў нацыянальных арганізацыях беларускай эміграцыі. У Празе жыў па адрасе Benediktská ul. 1a, u K. Levy. Удзельнік 2-й Берлінскай беларускай палітычнай канферэнцыі, падпісаўся пад рэзалюцыяй аб ліквідацыі ўрада БНР.
Эльба (востраў)
Э́льба (Elba, Ilva) — востраў Тырэнскім моры, у італьянскім рэгіёне Таскана за 20 км ад прыбярэжнага горада Грасета.
Уладзімір Міхайлавіч Пракулевіч
Біяграфія
19 ліпеня 1930 г. арыштаваны ДПУ БССР па сфабрыкаванай справе «Саюза вызвалення Беларусі». Пастановай Калегіі АДПУ СССР ад 10 красавіка 1932 г. на пяць гадоў высланы ў г. Перм (Расія). У 1933 пераведзены ў Сарапул, а адтуль ў 1935 г. у Свярдлоўск. Працаваў пазаштатным юрыстам у гарадскім бюро тэхнічнага ўліку. Зноў арыштаваны УНКВД па Свярдлоўскай вобласці 9 студзеня 1938 г. і 10 ліпеня 1938 г. прыгавораны да расстрэлу. Расстраляны 20 жніўня 1938 г. Месца пахаванняў расстраляных у Свярдлоўску (цяпер Екацярынбург) — 12-ты кіламетр Маскоўскага тракту (аўтадарога Екацярынбург — Першаўральск, цяпер тут мемарыяльны комплекс). Па першым прысудзе рэабілітаваны 10 чэрвеня 1988 г., па другім 26 красавіка 1989 г.
Эльба (востраў)
Эльба з'яўляецца найбольшым востравам Тасканскага архіпелага і трэцім па плошчы востравам у Італіі пасля Сіцыліі і Сардзініі. Плошча вострава 223 км². Складзены пераважна з граніту. Берагавая лінія ўтварае шматлікія бухты. Паверхня вострава гарыстая. Галоўны порт — Партаферайо.
На тэрыторыі Эльбы і іншых астравоў Тасканскага архіпелага — (Гаргоны, Капрайі, Піянозы, Мантэкрыста, Джыліа і Джыянутры) знаходзіцца Нацыянальны парк тасканскага архіпелага. Французскі востраў Корсіка знаходзіцца ў 35 км на захад.
У 1814—1815 гг. на востраве Эльба знаходзіўся з ссылцы Напалеон I.
Як-130
Як-130 (па кадыфікацыі НАТА: Mitten — рукавіца) — расійскі вучэбна-баевы самалёт, распрацаваны ВКБ імя Якаўлева сумесна з італьянскай кампаніяй Aermacchi (на заключным этапе распрацоўкі італьянская фірма, якая выйшла з праекта, атрымала ўвесь канструктарска-тэхнічны дакумент на планер і выпусціла свой самалет M-346; ВКБ імя Якаўлева працягнула распрацоўку без партнёраў), для замены ў Ваенна-паветраных сілах Расіі вучэбна-трэніровачных самалётаў L-39.
Задачы
У задачы самалёта ўваходзіць навучанне курсантаў лётных вучэльняў: узлёт-пасадка, пілатаванне, рух, выкананне складаных манеўраў, набыццё навыкаў дзеянняў на лімітавых рэжымах палёту, дзеянні пры адмовах авіяцыйнай тэхнікі і памылках лётчыка, выкананне палётаў у самкнутых баявых парадках днём і ва ўмовах візуальнай бачнасці, засваенне сістэм узбраення і адпрацоўкі асноў баявога прымянення пры дзеяннях па наземных і паветраных мэтах, навучанне навыкам выканання наступальных і абарончых манеўраў, характэрным для самалётаў чацвёртага і пятага пакаленняў.
У выпадку вайны самалёт здольны выконваць задачы лёгкага штурмавіка — знішчаць асобныя наземныя аб’екты, малахуткасныя паветраныя мэты.
Пры пастаўках на экспарт Як-130 пазіцыянуецца як вучэбна-трэніровачны комплекс для асваення знішчальнікаў Су-30МК.
Лётныя здарэнні
Па стане на 19 мая 2021 года страчана восем самалётаў Як-130.
19 мая 2021 года самалёт упаў у Баранавічах на тэрыторыі горада. Абодва пілоты загінулі, быў пашкоджаны ашчэпкамі шматкватэрны дом.
Кірава (Акмолінская вобласць)
Кірава — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Енбекскай сельскай акругі. Код КАТА — 113253300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 266 чалавек (136 мужчын і 130 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 173 чалавекі (90 мужчын і 83 жанчыны).
Тырыстарна-імпульсная сістэма кіравання
Тырыстарна-імпульсная сістэма кіравання (скар. ТІСК) — комплекс электроннага і электрамеханічнага абсталявання для кіравання рознымі электрычнымі нагрузкамі ў сістэмах, якія маюць нерэгуляваную крыніцу пастаяннага току (цягавыя рухавікі (ЦР) электравозаў, цеплавозаў, МВРС, цеплаходаў, атамаходаў, рухомага складу трамваяў і тралейбусаў і т. п.)
Прынцып дзеяння
Працэс імпульснага рэгулявання контура пастаяннага току зводзіцца да перыядычнага перапынення току ў адной з галін контура з дапамогай ключа. На практыцы ўжываецца тры схемы ўключэння ключоў.
У першым (малюнак 1а) з іх перарывальнік крыніцы сілкавання (КС) (Источник питания (ИП)) уключаны паміж нагрузкай Н і крыніцай напружання U, прычым часам ён можа быць шунтаваны рэзістарам Rш. Нагрузка Н ў агульным выпадку ўтрымлівае актыўны R і індукцыйны L складнікі, а таксама супрацьЭРС Е. Пры L > 0 заўсёды ўжываюць шунтаванне вентылем VD1. У другім варыянце (малюнак 1б) перарывальнік КС і дыёд VD1 мяняюць месцамі — такую ​​схему выкарыстоўваюць для перадачы энергіі ад крыніцы ЭРС Е у крыніцу U, гэта значыць пры рэкуперацыйным тармажэнні рухавікоў. Для рэалізацыі рэкуперацыйна-рэастатнага або рэастатнага тармажэння ў гэту схему ўводзяць рэзістары. Калі замест крыніцы U ўключыць кандэнсатар С, то атрымліваецца схема пераўтваральніка з павышэннем напружання пры адначасовым яго згладжванні, якая ўжываецца пры сілкаванні высакавольтных нагрузак ад нізкавольтных крыніц пастаяннага току. Трэці варыянт (малюнак 1в) прадугледжвае рэгуляванне току ў нагрузцы Н, якая сілкуецца ад крыніцы току I. Пры гэтым нагрузка з L > 0 шунтуецца рэзістарам Rш, што дазваляе рэгуляваць яе ток.
Функцыянальна ТІСК складаецца з генератара імпульсаў; кантролера, які кіруе параметрамі паслядоўнасці імпульсаў, якая генеруюцца ў залежнасці ад патрабаванняў абслуговага персаналу, характарыстык нагрузкі і электрамеханічных ахоўных прылад (кантактары, рэле абароны). Паколькі генератар імпульсаў разам з кантролерам выдаюць кіруючыя сігналы малой магутнасці, то для камутацыі току ў сілавых контурах выкарыстоўваюцца звышдакладныя тырыстары, праз што ўся сістэма і атрымала сваю назву.
Напрыклад ТІСК, прызначаная для рэгулявання абаротаў і круцільнага моманту ЦР пры неабходнасці павелічэння абаротаў або круцільнага моманту моманту павялічвае частату і працягласць імпульсаў току праз нагрузку, такім чынам узрастае сярэдні ток цягавага рухавіка. Калі патрэбна панізіць абароты або круцільны момант, то ТІСК фармуе больш рэдкія і кароткія імпульсы ў іх часовай паслядоўнасці, забяспечваючы памяншэнне сярэдняга току, які праходзіць праз абмоткі ЦР. Тырыстарны пераўтваральнік (інвертар), выкананы на шасці тырыстарах па схеме Ларыёнава. У залежнасці ад тыпу ўключэння абмотак цягавага рухавіка (зоркай або трохвугольнікам), пераўтваральнік па гэтай схеме мае істотна розныя характарыстыкі. Некаторыя характарыстыкі («жывучасць» пры выхадзе з ладу некалькіх тырыстараў) пераўтваральнікаў на дванаццаці тырыстарах выкананых па схеме «тры паралельных масты» лепш за пераўтваральнікі, які выкананы па схеме Ларыёнава.
У ранніх мадэлях ТІСК генератар імпульсаў і кантролер выконваліся на аналагавай базе (на дыскрэтных элементах або з абмежаваным выкарыстаннем лагічных схем малой ступені інтэграцыі), аднак далейшае развіццё электронікі дазволіла ўжываць у кіруючым блоку ТІСК больш гнуткія праграмавальныя лічбавыя мікрасхемы.
Выкарыстанне
Сярод мадэляў трамвайнага рухомага складу ТІСК расійскай вытворчасці выкарыстоўвалася на адзінкавых вопытных вагонах КТМ-5Т, 71-608 і 71-619Т, дробнасерыйных РВЗ-7, ЛВС-86Т і ЛВС-86М, 71-605РМ. Даволі шырокае распаўсюджванне ў СССР з 1987 года атрымалі імпартныя чэшскія трамваі Tatra T6B5 з ТІСК. На іх аснове днепрапятроўскім прадпрыемствам «Южмаш» і свярдлоўскім УЗТМ былі створаны ўласныя мадэлі трамваяў з ТІСК, а ў Беларусі ТІСК выкарыстоўваюцца на вагонах АКСМ-1М, АКСМ-60102 і АКСМ-743. З канца 1980-х гг. завод імя Урыцкага ў г. Энгельс Саратаўскай вобласці наладзіў серыйны выпуск сучлененых тралейбусаў ЗіУ-683 (пазней - ЗІУ-6205) з ТІСК на базе рэгулятара РТ-300/700Б2М. У Санкт-Пецярбургу ў 1996 годзе адзин тралейбус ЗіУ-682В00 № 1639 пры капітальным рамонце быў абсталяваны ТІСК МеРА-2.
Перавагі і недахопы
Перавагай ТІСК перад ранейшымі мадэлямі сістэм кіравання токам (непасрэдная, ўскосная рэастатна-кантактарная) у ЦР рухомага складу з'яўляецца адсутнасць цеплавых страт у пускавых супраціўленнях, а такім чынам і больш высокі ККДз. Таксама за кошт безступеністага павелічэння току ў абмотках ЦР ТІСК дазваляе дасягнуць плаўнага разгону транспартнага сродку без рыўкоў і штуршкоў, адсутнасць складаных электрамеханічных прылад камутацыі станоўчым чынам адбіваецца на надзейнасці сістэмы.
Бягонія
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з тоўстым карэнішчам або клубнем, рэдка кусты або ліяны. Лісце звычайна простае, асіметрычнае, на чаранках. Кветкі розных памераў і афарбоўкі, звычайна яркія, аднаполыя, адзіночныя ці ў суквеццях. Плод — сухая каробачка з дробным насеннем.
Пашырэнне
Род уключае каля 1600 відаў. Пашыраны пераважна ў трапічных лясах Амерыкі, Афрыкі і Азіі. Шмат відаў вырошчваюць у аранжарэях, цяпліцах, пакаёвай культуры.
IC 3663
IC 3663 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
M82 (аб’ект Месье)
M82 (каталог Месье), галактыка Цыгара (Cigar) — няправільная галактыка ў сузор’і Вялікай Мядзведзіцы.
Гетманская Буда
Гісторыя
Сяло заснавана ў пачатку XVIII ст. як Гетманскае уладанне, пад назвай Ропская Буда, у складзе Топальскай сотні Старадубскага палка. У 1761 годзе пабудавана драўляная царква Нараджэння Хрыста, якая была знішчана ў 1938 годзе.
З 1781 года сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Заслужаны майстар спорту
Заслужаны майстар спорту — ганаровае спартыўнае званне. Стандартнае скарачэнне ў спартыўнай даведкавай літаратуры — ЗМС.
Пасля распаду СССР званне «заслужаны майстар спорту СССР» прысвойвалася ў 1992 годзе за дасягненні ў складзе Аб'яднанай каманды. Пачынаючы з 1992 года, званні «заслужаны майстар спорту» былі заснаваны ў шэрагу дзяржаў, раней якія ўваходзілі ў склад СССР (у некаторых — як ганаровае званне): Ганаровае званне — званне, якое прысвойваецца ў індывідуальным парадку вышэйшым заканадаўчым органам краіны ці прэзідэнтам; ганаровае спартыўнае званне — званне, якое прысвойваецца ў індывідуальным парадку кіраўніцтвам адказным за спорт міністэрства ці ведамства; спартыўнае званне — званне, якое прысвойваецца пры выкананні нарматываў, устаноўленых спартыўнымі класіфікацыямі.
Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне, якое прысвойваецца ўказамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Званне было заснавана ў 1994 годзе як ганаровае спартыўнае званне, а Законам Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1995 года «Аб дзяржаўных ўзнагародах Рэспублікі Беларусь» — як ганаровае званне. У Законе ад 18 мая 2004 года гаворыцца :
Ганаровае званне «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца спартсменам, у тым ліку спартсменам-інвалідам, за дасягненне высокіх вынікаў на Алімпійскіх, Паралімпійскіх і Сусветных гульнях, чэмпіянатах, першынствах і Кубках свету і Еўропы.
12 красавіка 1996 года асобы, якія маюць званне «Заслужаны майстар спорту СССР», былі прыраўнаваны да асоб, ганараваных звання «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь» (у 1994—1995 некалькі заслужаных майстроў спорту СССР былі ганараваны і званнем Рэспублікі Беларусь).
Апісанне нагруднага знака было прынята 15 студзеня 1996 года, а 8 красавіка 2005 года было прынята новае апісанне, у якім надпісы былі перакладзены з рускай мовы на беларускую.
Septemberprogramm
Septemberprogramm  — план тэрытарыяльнай экспансіі кайзераўскай Германіі, падрыхтаваны для канцлера Бэтман-Гольвега на пачатку Першай сусветнай вайны (1914—18). 9 верасня 1914 года, у першыя дні нямецкага наступлення на Захадзе, калі Германія разлічвала разграміць Францыю хутка і рашуча, асабовы сакратар канцлера Курт Райцлер распрацаваў чатырохстаронкавую праграму Часовыя Палітычныя Кіруючыя прынцыпы пасля заключэння Міру (Vorläufige Richtlinien über unsere Politik bei Friedensschluß), якая ў далейшым атрымала назву Вераснёўская праграма (Septemberprogramm). Вялікія тэрытарыяльныя заваяванні, якія былі прапанаваныя Septemberprogramm, патрабавалі ўтварэнне васальных дзяржаў з Бельгіі і Францыі і захоп вялікай часткі Расійскай Імперыі. Вераснёвая праграма не была ажыццёўлена па прычыне, што Францыя вытрымала ціск першапачатковага германскага нападу і вайна перайшла ў акопную, і ў рэшце рэшт скончылася паражэннем Германіі.
Заслужаны майстар спорту
Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь
Выразных крытэрыяў прысваення звання не існуе. За дасягненні на Алімпійскіх гульнях званне прысвойваецца ўсім чэмпіёнам і прызёрам; у 2002 годзе таксама званне атрымалі ўсе члены хакейнай каманды, якая заняла 4-е месца. За дасягненні на Паралімпійскіх гульнях званне, як правіла, прысвойваецца чэмпіёнам.
Septemberprogramm
З боку геапалітыкі Septemberprogramm сама па сабе — гэта дакументальнае прадстаўленне імперскіх мэтаў вайны і паказвае сапраўдныя маштабы нямецкіх планаў тэрытарыяльнай экспансіі ў двух накірунках, на Усход і на Захад. Гісторык Фрыц Фішэр пісаў, што Septemberprogramm была заснавана на філасофіі жыццёвай прасторы, якая зрабіла тэрытарыяльную экспансію кайзераўскай Германіі асноўным матывам для вайны. Джонатан Стайнберг выказаў здагадку, што калі б план Шліфена ажыццявіўся, іГерманіі атрымала рашучую перамогу, як і ў Франка-Прускую вайну 1870 года, Septemberprogramm быў бы рэалізаваны, і такім чынам, усталяваў бы германскую гегемонію ў Еўропе.
Значэнне
Septemberprogramm была заснаваная на прапановах прамысловага, ваеннага і палітычнага істэблішменту Германіі. Аднак па прычыне пройгрышу Германіі ў вайне, праграма так і не была ўведзена ў дзеянне. Як заключыў гісторык Рафаэль Шэк, «Урад, урэшце рэшт, ніколі ні да чаго сябе не абавязваў. Ён распарадзіўся правесці неафіцыйныя слуханні Вераснёўскай праграмы, каб даведацца пра меркаванне эканамічнай і ваеннай эліты».
З іншага боку, на ўсходзе, Германія і яе саюзнікі дамагліся значных тэрытарыяльных і эканамічных саступак з боку Расіі (Брэсцкі мір) і Румыніі (Бухарэсцкі мір).
Валерый Піліпавіч Гаранькоў
Валерый Піліпавіч Гаранькоў (нар., г. Чэрыкаў, Магілёўская вобласць) — беларускі фармаколаг, арганізатар фармацэўтычнай справы. Доктар фармацэўтычных навук (1989), прафесар (1989).
Біяграфія
Скоячыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Фармацыя», 1964), 1-ы Маскоўскі дзяржаўны медыцынскі інстытут імя І. М. Сечанава (аспірантура, 1971). Працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1964—1972), Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў (1973—1992, дацэнт, загадчык кафедры арганізацыі і эканомікі фармацыі), Беларускай рэспубліканскай ВА «Фармацыя» (1992—1995, 1997—1998, генеральны дырэктар), ЗАТ «Белфармінтор» (1995—1997, дырэктар), ЗАТ «Малкут» (1999—2002), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 2002, хімічны факультэт, кафедра радыяцыйнай хіміі і хіміка-фармацэўтычных тэхналогій, прафесар, у 2002—2007 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: лекавае забеспячэнне; аптэчная служба; фармацэўтычны рынак; медыцынскія кадры; медыцынская інфарматыка.
Узнагароды
Значок «Выдатнік аховы здароўя» (1984), ганаровыя граматы Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (1991, 2001), Рэспубліканскага камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў аховы здароўя (1991), Рэспубліканскага камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў аховы здароўя (1991) і інш.
15 cm Luftminenwerfer M. 15 M. E.
15 cm Luftminenwerfer M. 15 M. E. (15 cm пнеўматычны мінамёт M. 15 M. E.) — пнеўматычны мінамёт, выкарыстоўваўся войскам Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Ён быў распрацаваны нямецкай фірмай Maschinenfabrik Esslingen. Пад канец кастрычніка 1915 года не менш за 4 адзінкі былі адпраўленыя на фронт для баявых выпрабаванняў, якія прайшлі паспяхова. Пасля ўліку нязначных паляпшэнняў, прапанаваных аўстрыйскімі і нямецкімі войскамі, дапрацаваны мінамёт атрымаў пазначэнне Мадэль II. Аднак неўзабаве пасля з'яўлення 12 cm Luftminenwerfer M. 16 дадзены тып мінамёта быў прызнаны састарэлым.
Алена (фільм, 2011)
«Але́на» (Елена) — расійскі драматычны фільм 2011 года рэжысёра і сцэнарыста Андрэя Звягінцава. Суаўтарам сцэнарыя выступіў, галоўныя ролі выканалі , і Алена Лядава.
Былая медсястры Алена амаль дзесяць гадоў жыве з бізнесменам старэчых гадоў Уладзімірам. Нягледзячы на такі прыстойны тэрмін сумеснага жыцця, афіцыйна распісаліся яны толькі нядаўна. Ва Уладзіміра ёсць дарослая дачка Кацярына, разумная, адукаваная, але распешчаная і мяцежная дзяўчына. У Алены, у сваю чаргу, ёсць жанаты сын Сяргей з двума дзецьмі на руках і ветрам у галаве. Уладзімір катэгарычна адмаўляецца дапамагаць сям’і Сяргея, але Алена ўсё ж не жадае закрываць вочы на іх праблемы. Яна просіць у свайго мужа грошы на «адкос» ад войска для шалапутнага ўнука. Уладзімір адмаўляе, і Алена рашаецца на страшны ўчынак… Скарыстаўшыся ягоным нестабільным станам пасля перанесенага інфаркту, жанчына бярэ сітуацыю ў свае рукі.
Прэм’ера фільма адбылася 21 мая 2011 года ў межах праграмы «» 64-га Канскага кінафестывалю, дзе карціна ўдастоілася Спецыяльнага прыза журы. Акрамя таго, фільм дэманстраваўся на кінафестывалях у Маскве,, Таронта, Хельсінках, Генце, Сан-Паўлу, Арасе, Салоніках, , Глазга, Вісконсіне, Хайфе і іншых. У шырокі пракат фільм выйшаў 29 верасня 2011 года ў Расіі. У лістападзе таго ж года, яшчэ да завяршэння афіцыйнага пракату, фільм быў паказаны на цэнтральным расійскім тэлебачанні.
Карціна была станоўча прынята большасцю сусветных кінакрытыкаў і ўдастоілася шматлікіх узнагарод, сярод якіх 4 прэміі «'» (у тым ліку за найлепшы фільм і рэжысуру), 4 прэміі «'» (у тым ліку за найлепшую рэжысуру), 3 прэміі «» (у тым ліку за найлепшы фільм і рэжысуру). У снежні 2019 года карціна, адзіная з Расіі, увайшла ў спіс 50 найлепшых сусветных фільмаў другога дзесяцігоддзя XXI стагоддзя, складзены амерыканскім часопісам «Rolling Stone».
Сюжэт
За два гады да падзей, выяўленых у фільме, пажылы чалавек па імені Уладзімір аформіў шлюб з Аленай  пасля амаль васьмі гадоў сумеснага жыцця. Нягледзячы на працяглыя адносіны, муж і жонка маюць мала агульнага ў адукацыі і даходзе: Уладзімір — забяспечаны прадпрымальнік, уладальнік паважных знаёмстваў і дзелавых сувязяў. З Аленай, медсястрой з вельмі сціплым прыбыткам, адукацыяй і сацыяльным становішчам, ён пазнаёміўся, калі аднойчы патрапіў у лякарню з вострым перытанітам. Муж і жонка спяць у розных пакоях, практычна не маюць агульных інтарэсаў і заняткаў, большую частку свайго часу Алена затрачвае на забеспячэнне камфорту мужа. У абаіх ёсць дзеці ад папярэдніх шлюбаў: у Алены — вялікаўзроставы інфантыльны сын Сяргей, які ні да чаго не імкнецца і пастаянна сутыкаецца з цяжкасцямі пры ўтрыманні сваёй няспынна растучай сям’і, у Уладзіміра — дасціпная, але цынічная і распешчаная дачка Кацярына (Алена Лядава). Унуку Алены, Аляксандру (Ігар Агурцоў), неабходны грошы для аплаты паступлення ва ўніверсітэт, інакш яго забяруць у войска. Алена звяртаецца з просьбай аб фінансавай дапамозе да мужа. Аднак, той не хоча дапамагаць Алене ў гэтай справе — ён пагарджае яе сынам, які да таго ж некалькі гадоў не вяртае яму ўзятыя ў доўг грошы, і яго абураюць спробы жонкі вырашаць праблемы ўжо другога пакалення «лайдакоў». Неўзабаве Уладзімір трапляе з інфарктам у лякарню, дзе яго наведвае дачка. Пасля размовы з дачкой ён канчаткова адмаўляе Алене ў просьбе і прымае рашэнне: усе яго грошы пасля смерці адыдуць Кацярыне, а ўдава атрымае толькі добрую пажыццёвую рэнту.
Не знаходзячы іншага выйсця, Алена рашаецца на забойства: яна падсыпае Уладзіміру ў лекі «Віягру», і, дачакаўшыся яго смерці, спальвае чарнавікі завяшчання, якое ён так і не аформіў. За адсутнасцю дакументавана аформленай волі нябожчыка яго спадчына дзеліцца папалам паміж жонкай Аленай і дачкой Кацярынай. Акрамя таго, Алена забірае грошы з сейфа, якія Уладзімір захоўваў дома. Кацярына здагадваецца, што Алена прысвоіла грашы, але ў яе няма доказаў. Алена адвозіць грошы сям’і сына і тым самым пазбаўляе ўнука ад «святога абавязку». Аднак будучы студэнт, «адмазаны» ад войска, абыякавы да свайго лёсу: ужо ў наступных кадрах ён лёгка ўвязваецца ў масавую бойку з падлеткамі. У фінале глядач бачыць, як у дарагой кватэры Уладзіміра, у якой ён жыў з Аленай, па-гаспадарску размяшчаецца сям’я яе сына…
Задума і напісанне сцэнарыя
Першыя думкі пра стварэнне падобнага фільма з’явіліся ў Звягінцава ў лютым 2009 года, калі брытанскі прадзюсар Олівер Дангі, з якім яны разам працавалі на здымачнай пляцоўцы стужкі «», падаў ідэю праекта, рэжысёрамі якога стануць чатыры чалавекі з Паўночнай Амерыкі, Паўднёвай Амерыкі, Еўропы і Азіі. Тэма павінна была быць адна: Апакаліпсіс. Дангі прапаноўваў трактаваць гэта шырока: ад «Ахвярапрынашэння» Таркоўскага да «» Антаніоні. Звягінцаў стэлефанаваўся з блізкім сябрам, пісьменнікам, разам з якім яны ўвесь наступны месяц разважалі пра сюжэт будучай карціны. Аднаго разу ноччу Негін патэлефанаваў Звягінцаву і распавёў гісторыю са свайго жыцця, якую пазней увасобіў у сцэнарый, напісаны за 8—10 дзён.
Пасля карэкціроўкі сцэнарыя Звягінцаў адправіў яго Дангі, які адрэагаваў на гэта так: «''Хлопцы, што ж вы робіце? Я вам прапаную праект на 7—8 мільёнаў долараў, а вы мне — на 2,5, гісторыю пра двух пенсіянераў у адным інтэр’еры''». Фільм павінен быў здымацца на англійскай мове ў ЗША або Англіі, працоўная назва была «Хелен», а мужа галоўнай гераіні павінны былі клікаць Рычард. З-за абсалютна расійскага менталітэту сцэнарыя карціны месца дзеяння было вырашана перамясціць у Расію. Неўзабаве пасля прачытання першых старонак сцэнарыя Дангі даслаў Звягінцаву каля 20 старонак з заўвагамі. Азнаёміўшыся з імі, рэжысёр зразумеў, што гэтая гісторыя зацягнецца надоўга, папрасіў прабачэння і ўвесну 2009 года пакінуў праект.
З мая па жнівень таго ж года Звягінцаў шукаў тых, хто пагадзіўся б фінансаваць запланаваную карціну. Тады ж рэжысёр пазнаёміўся з прадзюсарам, які, прачытаўшы сцэнарый, паведаміў пра пачатак здымкаў фільма. Увесь верасень Негін і Звягінцаў па 10 гадзін у дзень, не выходзячы са студыйнага падвала, правілі сцэнарый. Адметна, што яшчэ да пачатку здымкаў фільм быў удастоены прэміі за найлепшую сцэнарную распрацоўку на фестывалі незалежнага кіно «Сандэнс».
Назва фільма была абрана не адразу, разглядаліся разнастайныя варыянты: ад «Нашэсця варвараў» (па аналогіі з ) да «Грошай» (так называецца  Брэсона).
Падбор акцёраў
Ролю Алены Звягінцаў амаль з самага пачатку планаваў даць тэатральнай актрысе, якую ў сярэдзіне 1990-х гадоў убачыў у спектаклі «Кароль Лір» у ролі Рэганы. Рэжысёр апісваў сваё ўражанне ад актрысы наступным чынам: «''Захапіўся рэдкай уласцівасцю яе натуры. Вось яна ўстане, раскіне рукі — Радзіма-маці, ударнік працы ў пуховай хустцы. Злёгку павернецца, у профіль — жонка патрыцыя, імператрыца, рэдкая высакароднасць''». Нягледзячы на жаданне рэжысёра ўзяць на ролю Маркіну, члены здымачнай групы пераглядзелі мноства актрыс, перш чым Надзея была зацверджана на ролю.
Звягінцаў доўга шукаў акцёра і на ролю Уладзіміра. Кастынг праходзілі мужчыны 70 гадоў, аднак ніводзін з іх не задаволіў рэжысёра, які знаходзіў у іх тварах цяжкую асуджанасць, хаця патрэбен быў «чалавек-сонца, само жыццё». Такім аказаўся рэжысёр, у якім Звягінцаў убачыў прыкметы вітальнасці. «''Смірноў вельмі жывы, шырока адукаваны чалавек, разумніца, лёгка размаўляе на французскай і англійскай мовах, унутрана пластычны і таму жывы і актыўны. Для мяне ён быў камертонам, ён вызначаў градус акцёрскага існавання ў кадры, нібы настройваў сваіх калег''», — казаў рэжысёр. У першы ж дзень здымак Смірноў учыніў скандал з нагоды таго, што яму не спадабалася паліто, у якое быў апрануты яго герой.
Ролю Кацярыны, дачкі Уладзіміра, сыграла Алена Лядава, на якую рэжысёр не ўскладаў асаблівых надзей да пачатку проб. Як толькі яна з’явілася на здымачнай пляцоўцы, Звягінцаў адразу ж убачыў, наколькі ідэальна актрыса супадае са сваім персанажам. Пазней Лядава прызнавалася, што працаваць са Звягінцавым было прыемна: «''Атмасферу на пляцоўцы рэжысёр стварыў добрую. Андрэй Сяргеевіч выступіў як цудоўны партнёр. Сцэнарыст напісаў выдатны дыялог. Цуда-аператар усё зняў. Што яшчэ трэба? Атрымалася хутка і лёгка. Не ў пакутах, не''».
Музычнае суправаджэнне
У якасці музычнага лейтматыва карціны была выкарыстана трэцяя частка Сімфоніі № 3 амерыканскага кампазітара Філіпа Гласа.
Пракат
Прэм’ера фільма адбылася 21 мая 2011 года ў межах 64-га Канскага кінафестывалю. Акрамя таго, фільм дэманстраваўся на кінафестывалях у Маскве,, Таронта, Хельсінках, Генце, Сан-Паўлу, Арасе, Салоніках, , Глазга, Вісконсіне, Хайфе і іншых. У шырокі пракат фільм выйшаў 29 верасня 2011 года ў Расіі. У лістападзе таго ж года, яшчэ да завяршэння афіцыйнага пракату, фільм быў паказаны на цэнтральным расійскім тэлебачанні.
Ніжэй прыведзены спіс прэм’ер фільма паводле краін у храналагічным парадку : • 21: (Канскі кінафестываль)
• 24:  (Маскоўскі кінафестываль)
• 27:  (Кінафестываль у Жынду)
• 08:  (Кінафестываль у Таронта)
• 15:  (Кінафестываль у Хельсінках)
• 29:
• 17:  (Генцкі кінафестываль)
• 21:  (Кінафестываль у Сан-Паўлу)
• 07:  (Кінафестываль у Салоніках)
• 16:  (Фестываль «Muestra Internacional de Cine»)
• 16:  (Кінафестываль у Лез-Арку)
• 22:
• 21:  (Кінафестываль «Сандэнс»)
• 18:  (Кінафестываль у Глазга)
• 07:
• 21:
• 15:  (Кінафестываль «RiverRun»)
• 20:
• 22:  (Кінафестываль у Вісконсіне)
• 04:
• 16:  (Нью-Ёрк)
• 13:
• 26:
• 17:  (Капенгаген)
• 14:
• 04:  (абмежаваны пракат)
• 12:  (Кінафестываль у Хайфе)
Крытыка
У расійскай крытычнай супольнасці фільм «Алена» атрымаў неадназначныя водгукі — ад захопленых да рэзка негатыўных. Так, кіназнавец назваў «Алену» «адным з найважнейшых расійскіх фільмаў апошніх гадоў», адзначыўшы, што карціна «добра зроблена» і актуальная па сваёй сацыяльнай праблематыцы. З іншага боку, кінакрытык Міхаіл Ратгаўз абвінаваціў стужку Звягінцава ў хадульнасці і безжыццёвасці, выявіўшы ў «Алене» «жахлівыя штампы з дрэннай драматургіі канца XIX стагоддзя».
Рэйтынгі
Агрэгатар крытычных аглядаў «Metacritic» дае фільму ацэнку ў 87 балаў са 100 на аснове 16 рэцэнзій прафесійных крытыкаў. Карыстальніцкі рэйтынг на гэтым рэсурсе складае 7,5/10. На іншым папулярным агрэгатары крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» колькасць станоўчых рэцэнзій дасягае 94 % на аснове 65 рэцэнзій крытыкаў. Глядацкі рэйтынг кінастужкі на гэтым рэсурсе складае 73 %.
Глядацкія ацэнкі на іншых папулярных сайтах, прысвечаных кіно:
Узнагароды
Фільм «Алена» ўдзельнічаў у праграме «» 64-га Канскага кінафестывалю, дзе ўдастоіўся Спецыяльнага прыза журы. Сярод іншых значных узнагарод, 4 прэміі «'» (у тым ліку за найлепшы фільм і рэжысуру), 4 прэміі «'» (у тым ліку за найлепшую рэжысуру), 3 прэміі «» (у тым ліку за найлепшы фільм і рэжысуру).
Пурва-Фалгуні (каляндар Бхарація)
Пурва-Фалгуні або Пуба (Poorva Phalguni / Pubba) (पूर्व फाल्गुनी, pūrva phālgunī): накшатра календара Бхарація ў рашы Сімха. Група з 2 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 70q Ільва (араб. Чорт, у зорных каталогах: SAO-99512, HD-97633).
Алена (фільм, 2011)
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database», агулам фільм быў адзначаны 24 кінаўзнагародамі і яшчэ 22 намінацыямі :
Хаіль
Ха́іль (حائل‎) — горад у Саудаўскай Аравіі. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай адміністрацыйнай акругі. Насельніцтва — 310 897 чалавек (паводле ацэнкі 2010 года). Універсітэт. Горад знаходзіцца ў цэнтральнай частцы правінцыі, у аазісе пасярод пустыні Неджд, на вышыні 988 м над узроўнем мора. Хаіль быў цэнтрам уладанняў дынастыі Аль-Алі з племя Шамар. У 1836 годзе ўлада над горадам перайшла да роду ар-Рашыд з таго ж племені. Першы амір з дынастыі ар-Рашыд, Абдула бін Рашыд, пабудаваў у горадзе палац, які цяпер з’яўляецца адной з мясцовых славутасцей — Барзан. Агульная плошча, займаемая палацавым комплексам — 300 000 м².
Гаргона
Гаргона (Isola di Gorgona) — востраў у Міжземным моры, уваходзіць у склад Тасканскага архіпелага. Найменшы востраў сярод астравоў Тасканскага архіпелага.
Загальскі сельсавет
Назву Зага́льскі сельсавет маюць:
IC 3664
IC 3664 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Персефона
Персефона (Περσεφόνη) у грэчаскай міфалогіі дачка Зеўса і Дэметры.
Выкраданне Аідам
Спадабалася прыгажуня Персефона цару падзямелля Аіду, і папрасіў той у брата свайго Зеўса забраць дзяўчыну да сябе ў жонкі. І вярхоўны дазволіў. Пад час гульні дзяўчыны ў квітнеючай Нісейскай даліне з сяброўкамі акіянідамі, прыцягнула яе ўвагу дзіўная кветка, але не ведала дзяўчына, што кветка гэтая ўзрошчана Геяй па просьбе самога Аіда. Як толькі наблізілася багіня Персефона да дзіўнай расліны, так раптам развярнулася зямля побач яе, і выехаў на сваёй чорнай калясніцы цар сумнага падзямелле Аід, схапіў дзяўчыну і так жа раптам знік. Маці яе, Дэметра, па знікненню Персефоны пала ў глыбокі смутак, і зжаліўся над ёй грымотнік Зеўс і паслаў да Аіда Гермеса з дамовай, каб той дазволіў дзяўчыне пакідаць яго царства на восем месяцаў, а пасля вярнуцца. Згадзіўся Аід, і адпусціў Персефону даўшы праглынуць зерне гранату - сімвала шлюбу.
Загальскі сельсавет (Хойніцкі раён)
Зага́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Загалле.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Клеўскі (Кліўскі) сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Клявы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. 23 жніўня 1937 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Паташынскага нацыянальнага польскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Загалле, сельсавет перайменаваны ў Загальскі. З 20 лютага 1938 года сельсавет у складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Барысаўшчынскага сельсавета.
Дамам
Дамам, Эд-Дамам — горад-порт у Саудаўскай Аравіі, сталіца адміністрацыйнай акругі Эш-Шаркія (Усходняй правінцыі). Размешчаны на заходнім беразе Персідскага заліва, за 400 кіламетраў на ўсход ад Эр-Рыяда. Насельніцтва — 905 084 чалавек (ацэнка на 2010 год). Эд-Дамам — пяты па колькасці насельніцтва горад і другі па аб’ёмах перавозак порт краіны. Сярод карэннага насельніцтва пераважаюць шыіты.
Цеміртау
Цеміртау — горад у Казахстане, размешчаны ў Карагандзінскай вобласці. З 20 ліпеня 1988 года ў падпарадкаванні горада значыцца пасёлак Актау.
Паган (горад)
Паган, або Баган (ပုဂံ) — горад у цэнтральнай М’янме, адметны гістарычнымі каштоўнасцямі. У 2019 г. быў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Геаграфія
Паган месціцца на левым беразе ракі Іравадзі за 145 км на паўднёвы ўсход ад Мандалая, у склад рэгіёна якога ўваходзіць. Наваколле ўяўляе сабою сухую раўніну з рэдкімі ўзвышшамі. Тым не меней, раён вакол Пагана — актыўная сейсмічная зона з частымі землятрусамі.
Клімат трапічны з сезонным ваганнем тэмператур ад +23°C да +32°C. З ліпеня да кастрычніка працягваецца вільготны сезон мусонаў.
Гісторыя
Паган быў заснаваны ў II ст. і пераўтварыўся ў важны палітычны цэнтр пасля 849 г., калі яго валадаром стаў П’інб’я Мінта. Яго праўнук Анаўрахта Мінсаў заснаваў вялікую імперыю. У гады дамінавання Паганскай дзяржавы горад хутка павялічваўся і стаў асяроддзем будысцкага дойлідства. За 250 гадоў мясцовыя насельнікі ўзвялі болей за 10 тысяч культавых помнікаў. Тут жылі і працавалі манахі і філосафы не толькі з тэрыторыі М’янмы, але таксама Індыі, Камбоджы і Шры-Ланкі.
У другой палове XIII ст. Паганская дзяржава была разбурана ў выніку нашэсцяў манголаў. Сам горад не пацярпеў, аднак большасць жыхароў пакінула яго. У наступныя стагоддзі ён заставаўся цэнтрам пілігрымак. Тут нават працягвалі будаваць новыя храмы і ступы, але ўжо без папярэдняга размаху.
У нашы дні Паган з’яўляецца асноўнай славутай мясцінай М’янмы. Асноўная галіна эканомікі — сфера абслугоўвання, асабліва гандаль і турызм. У горадзе працуе некалькі прадпрыемстваў па вытворчасці сувеніраў і будаўнічых матэрыялаў.
Піяноза
Піяноза (П’яноса; Isola di Pianosa) — востраў у Міжземным моры, уваходзіць у склад Тасканскага архіпелага. Тэрыторыя Італіі. Уваходзіць у муніцыпалітэт вострава Эльба, які знаходзіцца на поўначы.
Найвышэйшая кропка вострава — 22 метры над узроўнем мора, адкуль і назва (ад Pianura — плоскі).
Утара-Фалгуні (каляндар Бхарація)
Утара-Фалгуні або Утара (Uttara Phalguni) (उत्तर फाल्गुनी, uttara phālgunī): накшатра календара Бхарація ў рашы Сімха (на ¼) і рашы Кан'я (на ¾). Група з 2 зорак, галоўная з іх, верагодна, адпавядае 94b Ільва (у зорных каталогах: SAO-119076, HD-102870).
Мазайнас
Мазайнас (Masainas) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Карбонія-Іглезіяс.
Насельніцтва складае 1374 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 9010. Тэлефонны код — 0781.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3665
IC 3665 — галактыка тыпу Im ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
M97 (аб’ект Месье)
M97 (каталог Месье), туманнасць Сава (Owl) — планетарная туманнасць у сузор'і Вялікай Мядзведзіцы.
Плывунцы
Плывунцы (Dytiscidae) — сямейства водных насякомых атрада цвердакрылых.
Апісанне
Даўжыня да 5 см. Цела авальнае, чорнае, іншы раз з жоўтымі плямамі або палосамі, верх крапінкавы або шчыгрынаваны. Галава шырокая, вусікі 11-членікавыя, ніткападобныя. Брушка з 14 сегментаў. Заднія ногі доўгія, плавальныя, пярэднія каротхія, хапальныя. Дыхаюць паветрам, якое ўтрымліваюць пад надкрыламі.