cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коста-Рыка
Насельніцтва
Прырост насельніцтва — 1,2 % (2017). Краіна з’яўляецца рэгіянальным цэнтрам прыцягнення мігрантаў.
Большая частка насельніцтва пражывае на цэнтральным плато. Найбуйнейшыя гарады — Сан-Хасэ (333 тысячы ў 2015), Лімон, Алахуэла.
Высокі ўзровень Індэкса чалавечага развіцця (0,776). Расходы на адукацыю — 7 % ВУП (адны з самых высокіх у свеце).
Эканоміка
Грашовая адзінка — калон. ВУП на душу насельніцтва — каля 18 000 долараў (2018). Эканоміка Коста-Рыкі базуецца на турызме, сельскай гаспадарцы і вытворчасці і экспарце электронікі (мікрапрацэсараў і медыцынскіх прыбораў). Замежным інвестыцыям спрыяюць палітычная стабільнасць, кваліфікацыя працоўнай сілы, а таксама падатковыя ільготы.
Апрацоўчая прамысловасць (25 % ВУП, 22 % працуючых) — вытворчасць мікрапрацэсараў, харчовая прамысловасць, медыцынскае абсталяванне, тэкстыль і адзенне, будаўнічыя матэрыялы, угнаенні. Асноўны тып электрастанцый — гідраўлічныя. У 2016 годзе на адкрыцці новай ГЭС прэзідэнт Саліс заявіў, што Коста-Рыка першай у свеце цалкам перайшла на узнаўляльныя крыніцы энергіі.
Сельская гаспадарка (6 % ВУП, 14 % працуючых) — бананы, ананасы, кава, дыні, дэкаратыўныя расліны, цукар, кукуруза, рыс, бабовыя, бульба; ялавічына, птушка, малочныя прадукты; лесанарыхтоўкі.
Сфера абслугоўвання — 69 % ВУП, 64 % працуючых.
Экспарт у 2016 — 13,3 млрд дал — бананы (11 %), іншыя фрукты (10 %), медыцынскія інструменты (17 %), электроніка. Асноўны пакупнік — ЗША 32,14 %. Ад 4 да 5 % экспарта прыходзіцца на такія краіны як Нідэрланды, Гватэмала, Панама, Германія, Бельгія.
Адукацыя
У г. Санта-Ана (правінцыя Сан-Хасэ) дзейнічае адзін з каледжаў міжнароднай супольнасці.
Чайка (рака)
Ча́йка — рака ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Мажа. Даўжыня 10,4 км. Пачынаецца за 1 км на захад ад вёскі Якубавічы, вусце каля вёскі Доўгае. За 0,5 км ад вусця ўверх на рацэ плаціна і сажалка плошчай 19 га. За 1 км на захад ад вёскі Сцяпуры таксама на рацэ плаціна і сажалка. Асноўны прыток — ручай Мажа (праваруч).
BMW E30
BMW E30 — кампактны аўтамабіль кампаніі BMW. Быў другой мадэллю «трэцяй серыі», змяніўшы на канвееры BMW E21 у 1982 годзе і быў заменены на BMW E36 у 1993 годзе. Кабрыялеты E30 працягвалі выпускаць да 1993 года, універсалы — да 1994 года.
Гісторыя
E30 3-й серыі быў выраблены ў кузавах шасці тыпаў: 4-х дзверны седан, 2-х дзверны седан (часта блытаюць з "купэ"), 5-ці дзверны ўніверсал (па класіфікацыі БМВ — «турынг») і кабрыялет. Быў таксама даступны кабрыялет «Баур».
Аўтамабілі былі абсталяваныя шэрагам радных 4-цыліндравых (BMW M10, M40 BMW і BMW M42) і радных 6-цыліндравых (BMW M20 і M21 BMW) рухавікоў, як з бензінавым, так і з дызельным палівам. Круцільны момант для рухавікоў складае ад 140 Н·м (100 фунтаў·футаў) для 1,8 л (1766 куб. см) 4-цыліндравага рухавіка, да 230 Н·м (170 фунтаў·футаў) для 2,7 л (2693 куб см.) 6-цыліндравага бензінавага рухавіка.
Усе рухавікі, акрамя механічных каробак перадач, абсталёўвалі таксама 4-дыяпазоными аўтаматычнымі гідрамеханічнымі трансмісіямі. Такія аўтамабілі ў большасці сваёй былі папулярныя ў ЗША і Вялікабрытаніі. Спартыўная накіраванасць BMW 3-й серыі, перш за ўсё — на маладых забяспечаных людзей, была відавочная. У аўтамабілі BMW 3-й серыі ўсталёўваліся і 6-цыліндравыя рухавікі, якія па сваёй магутнасці маглі спаборнічаць з мадэлямі больш старэйшага класа.
Аб'ём багажніка седана складае 425 літраў, у той час як у ўніверсала ён вар’іруецца ад 370 да 1125 літраў. Грузападымальнасць складае 500 кг.
У 1983 годзе ў Германіі цана на BMW 316 у 2-дзвярным кузаве складала 20 700 DM, а ў 1986 тая ж машына каштавала ўжо 22 550 DM.
324d, 324td
У 1985 годзе з’явілася 324d, якая стала першай «тройкай» з дызельным рухавіком (першым BMW з дызелем была 524td).
М21 — радны шасціцыліндравы дызельны рухавік. Аб’ём — 2,4 літра, магутнасць — 86 к.с. Яго асновай стаў бензінавы шасціцыліндравы рухавік М20, але дызель, распрацаваны і выраблены кампаніяй Steyr (Аўстрыя), быў узмоцнены ў шматлікіх кампанентах.
Базавая цана BMW 324d пры выхадзе на рынак — 27 450 марак. У канцы жніўня 1987 года яна складала ўжо 30 600 марак. У мадэльным шэрагу 324d была паміж 318i і 320i.
Было пабудавана 76 056 асобнікаў 324d і каля 29 000 324td.
325iX
Паўнапрывадны 325iX вырабляўся з 1987 па 1991 год.
Версія была даступная ў кузавах седан і ўніверсал «Touring». Аўтамабілі абсталёўваліся радным шасціцыліндравым рухавіком M20B25 аб'ёмам 2,5 л магутнасцю 125 кВт (171 к.с.).
Цягу паміж восямі размяркоўваў несіметрычны (37:63) планетарны дыферэнцыял. Ён і дыферэнцыял задняга моста маглі да 90% блакавацца вязкаснымі муфтамі. Ад міжвосевага дыферэнцыяла на прывадны вал пярэдняга моста магутнасць перадаваў зубчасты ланцуг. Раздатачная скрынка мадэлі A 95 пастаўлялася кампаніяй ZF.
325iX Elektro-Antrieb
На базе 325iX быў пабудаваны электрамабіль, які замест бензінавага рухавіка меў электрарухавік пастаяннага току магутнасцю 17 кВт (пікавай — 22 кВт) і натрый-серныя (NaS) акумулятары фірмы ABB (Asea Brown Boveri). Батарэі ёмістасцю 22 кВт·г пры вазе 265 кг забяспечвалі прабег 150 км ва ўмовах гарадскога руху, але іх кампаненты былі больш таксічнымі і вогненебяспечнымі. Таксама ў адрозненне ад серыйнага 325iX меў толькі пярэдні прывад. Электрарухавік дазваляў дасягаць хуткасці 100 км/г і разганяцца да 50 км/г за дзевяць секунд.
У 1987–1990 гг. былі пабудаваныя восем тэставых машын.
333i
З 1985 да 1987 года было зроблена каля 200 адзінак.
M3
М3 была ўпершыню прадстаўлена на платформе Е30. За аснову быў узяты 2-х дзверны седан. Дэбют адбыўся на Франкфурцкім аўтасалоне 1985 года, а ўвесну 1986 года прайшла журналісцкая прэзентацыя.
У красавіку 1988 года з'явілася першая спецверсія МЗ Evolution з рухавіком, фарсіраваным да 220 к.с. Усяго было выпушчана 500 адз. У тым жа годзе быў прадстаўлены кабрыялет BMW МЗ, выпушчаны ў колькасці 768 штук.
У 1989 году магутнасць базавага матора павялічылі да 215 к.с., а ў сакавіку 1990 года з'явілася найбольш магутная дарожная версія МЗ Sport Evolution — рухавік аб'ёмам 2,5 л развіваў 238 к.с. і разганяў лёгкае купэ да 250 км/г.
Шнэк (механіка)
Шнэк (ад Schnecke «слімак»): механізм для перамяшчэння або перамешвання сыпкіх, вадкіх і цестападобных матэрыялаў, рабочы орган якога — вінтавы ротар (вал з непарыўнай вінтавой лопасцю ці з некалькімі лопасцямі).
Шнэк выкарыстоўваецца як самастойны механізм або як складовая частка машын і прыстасаванняў (напрыклад, снегаўборачных машын шнэкаротарнага тыпу, вінтавых канвеераў).
Мяртвіца
Мяртві́ца — рака ў Мсціслаўскім і Крычаўскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Чорная Натапа (басейн Дняпра).
Наперад, наперад! (мультсерыял)
«Наперад, наперад!» (Go, Dog. Go!) — амерыканска-канадскі мультсерыял вытворчасці тэлеканала «Netflix», які выйшаў у эфір летам 2021 года.
Каваторэ
Каваторэ (Cavatore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 316 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 15010. Тэлефонны код — 0144.
Эстэрхазі
Э́стэрхазі ці Эстэргазі-Галанта (Esterházy de Galántha) — найбуйнейшыя прыватныя землеўладальнікі Венгрыі пры Габсбургах. Прыхільнасць гэтага роду з Галанты (цяпер у Славакіі) да кіруючага дому і каталіцтва ў XVII стагоддзі прывяла да хуткага ўзбагачэння. У 1626 г. імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі зрабіў іх графамі, а з 1712 г. глава роду насіў княжацкі тытул. У адрозненне ад іншых венгерскіх князёў-магнатаў (Бацьяні, Пальфі), Эстэрхазі былі медыятызаваны, гэта значыць лічыліся раўнароднымі еўрапейскім манархам.
Апроч галоўнай лініі, якая займала спачатку Форхтэнштайн, а потым — Айзенштат у межах сучаснай Аўстрыі (Бургенланд, аўстра-венгерскае памежжа), у XVII стагоддзі існавалі яшчэ дзве — Зволенская і Чэснекская. Сярод прадстаўнікоў роду — некалькі фельдмаршалаў, аўстрыйскі міністр замежных спраў, пасланцы пры пецярбургскім двары, баны Харватыі. Напачатку XIX стагоддзя Эстэрхазі, якія абвясцілі сваім продкам самога Атылу, якабы адхілілі прапанаваную ім Напалеонам венгерскую карону, аддаўшы перавагу медыятызацыі. З сучасных прадстаўнікоў роду найбольш вядомы пісьменнік Петэр Эстэрхазі. Найбуйнейшымі культурнымі цэнтрамі Венгрыі XVIII стагоддзі былі палацава-паркавыя комплексы Эстэрхазі ў Айзенштаце і Ферцёдзе. У першым з іх у 1766—1790 гадах прыдворным кампазітарам і галоўным капельмайстарам служыў Іозеф Гайдн, а другі за пышнасць сваіх інтэр'ераў атрымаў мянушку «венгерскага Версаля». Мастацкі збор Эстэрхазі лёг у аснову Нацыянальнай галерэі ў Будапешце.
Герб
У блакітным поле дваранская карона, на якой стаіць залаты грыф, звернуты направа, з дваранскай каронай на галаве, і ў правай пярэдняй лапе трымае сярэбраную шаблю, а ў левай пярэдняй лапе зялёную галіну з трыма чырвонымі ружамі.
Анатоль Іосіфавіч Дэбіш
Анатоль Іосіфавіч Дэбіш (нар. 22 ліпеня 1962, в. Шамятоўка, Свіслацкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 ліпеня 1962 года ў вёсцы Шамятоўка Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці ў сялянскай сям’і. Маці, Дэбіш Марыя Захараўна, працавала паляводам у калгасе «Вялікасельскі» Свіслацкага раёна. Бацька, Іосіф Міхайлавіч, пастухом у тым жа калгасе. Мае брата Васіля, таксама паэта. Вучыўся ў Мсцібаўскай сярэдняй школе, якую закончыў у 1979 годзе. Вершы пачаў пісаць з 12 гадоў на рускай мове. Яшчэ ў школе друкаваўся ў Ваўкавыскай раённай газеце.
Пасля заканчэння школы працаваў на чыгунцы манцёрам пуці, шафёрам у калгасе «Гнезна». З 1980 па 1982 год служыў у войску ў горадзе Кушка (Туркменская ССР).
З 1982 па 1987 год вучыўся ў Мінскім інстытуце культуры па спецыяльнасці культурна-асветніцкая работа. Тут пачаў пісаць на беларускай мове. Вялікі ўплыў на яго творчасць аказалі выкладчыкі кафедры беларускай мовы і літаратуры, а таксама паэтэса Яўгенія Янішчыц, якую браты Дэбішы лічаць духоўнай маці ў іх літаратурнай творчасці. Немалае ўздзеянне на творчасць братоў Дэбішаў аказала акружэнне. У тыя гады, і ў тым жа інстытуце, вучыўся, тады яшчэ пачатковец, празаік Андрэй Федарэнка, з якім браты сябравалі. Да іх у госці часта прыходзілі маладыя хлопцы літаратары: Анатоль Сыс, Міхась Скобла і іншыя. Абмяркоўваліся вершы, ладзіліся выступленні.
Пасля заканчэння якога працаваў дырэктарам клуба Брэсцкага завода бытавой хіміі. Зараз безпрацоўны. Жыве ў Брэсце.
У 1992 годзе, у серыі бібліятэка часопіса «Маладосць», сумесна з братам выйшаў зборнік яго вершаў «Калядная вячэра». Значную падтрымку аказалі берасцейскія паэты Алесь Каско і Ніна Мацяш, якія сталі рэдактарамі першых кніг Анатоля Дэбіша і па рэкамендацыі якіх, у 1993 годзе, ён адзінагалосным рашэннем быў прыняты ў Саюз пісьменнікаў Беларусі.
Творчасць
Ужо першыя вершы А. Дэбіша вылучаліся ў маладой вершаванай плыні сваёй арыгінальнасцю, тэматыкай і вобразным ладам. Пра што б ні пісаў — пра далёкі цяжкі час, ці пра трагедыю Курапатаў, пра сваё маленства, ці пра каханне — за кожным радком паўстае жывая душа, не па ўзросту спакутаваная. Анатоль Дэбіш схільны да паяднання гісторыі з сучаснасцю. Шчымлівым болем, гневам і надзеяй пранікнута яго паэма «Курапаты — 57».
Друкаваўся ў часопісах «Маладосць», «Беларусь», «Полымя», «Крыніца», «Дзеяслоў», альманахах «Дзядзінец», «Дзень паэзіі», «Жырандоля», зборніках «Берасцейскія карані», «Белай Вежы свет», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва» і іншых выданнях.
Узнагароды
Лаўрэат абласной літаратурнай прэміі Брэсцкага аблвыканкама імя Уладзіміра Калесніка ў намінацыі «Дзіцячая літаратура» за кнігу «Пушчанскія дзівы» (2019).
Карлсруэ
Карлсруэ з’яўляецца другім па колькасці насельніцтва горадам зямлі Бадэн-Вюртэмберг і 21-м у Германіі.
У «рэзідэнцыі права», як часам называюць Карлсруэ, размешчаны Федэральны канстытуцыйны суд, Федэральны суд і Генеральная пракуратура Германіі, а таксама шматлікія федэральныя і зямельныя ведамствы. У горадзе пражывае вялікая колькасць чыноўнікаў і дзяржслужачых.
NGC 5020
NGC 5020 (іншыя абазначэнні — UGC 8289, MCG 2-34-3, ZWG 72.24, IRAS13102+1251, PGC 45883) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жуан Ваш Кортэ-Рэал
Жуан Ваш Кортэ-Рэал (João Vaz Corte-Real; каля 1420 - 1496 гг.) — партугальскі мараплавец, губернатар вострава Тэрсейра.
Паходзіў са знакамітага партугальскага рыцарскага роду. У 1472 г. або ў 1474 г. узначальваў экспедыцыю ў заходнюю Атлантыку, за што быў узнагароджаны зямлёй на востраве Тэрсейра. Быў губернатарам гэтага вострава. Падрабязнасці плавання вядомы вельмі дрэнна. Жуан Ваш Кортэ-Рэал абвясціў, што знайшоў Terra do Bacalhau (літаральна "зямлю траскі"). На партугальскіх картах XVI ст. яна пазначалася як востраў на шляху да Паўночнай Амерыкі. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што Жуан Ваш Кортэ-Рэал адкрыў востраў Ньюфаўндленд або Новую Шатландыю. У такім разе ён наведаў Новы свет раней за Хрыстафора Калумба. Адкрыццё шырока абмяркоўвалася пры дварах Заходняй Еўропы і магло паўплываць на станоўчае рашэнне аб арганізацыі экспедыцыі Х. Калумба.
Меў трох сыноў. Малодшы сын Гашпар Кортэ-Рэал узначальваў партугальскую экспедыцыю 1500 - 1501 гг., якая даследавала арктычныя тэрыторыі Паўночнай Амерыкі.
Наша Ніва (1991)
«Наша Ніва» — штотыднёвая, з ліпеня 2016 да чэрвеня 2018 года штомесячная беларуская газета, электронны партал.
Гісторыя
Трэцяя газета з такою назвай (гл. таксама «Наша ніва (1906)», «Наша ніва (1920)»). Заснавана ў маі 1991 года ў Вільні. Першым галоўным рэдактарам быў Сяргей Дубавец. Пазіцыянавала сябе пераемніцай газеты «Наша ніва», якая выходзіла ў Вільні ў пач. XX ст. Галоўны рэдактар — Ягор Марціновіч (ад 2017 года).
Далічнае пісьмо
Далічнае пісьмо  — тэрмін старажытнарускага жывапісу, які пазначае выкананне пейзажу, архітэктуры, прыладаў, адзення — усяго, акрамя твараў і не закрытых адзеннем частак цела. Праца па далічным пісьме часта размяркоўвалася паміж асобнымі майстрамі-мастакамі (адзін з якіх пісаў толькі пейзажы, іншы толькі вопратку і г д.). Папярэднічала ў ходзе выканання лічнаму пісьму.
Наша Ніва (1991)
Гісторыя
«Наша Ніва» адмовілася ад «абарончай стратэгіі», ад самаізаляцыі, уласцівых многім беларускамоўным выданням савецкае пары. На старонках «Нашай Нівы» значнае месца занялі дыскусіі на ўніверсальныя тэмы, з’явілася вялікая колькасць перакладаў. У цэнтры ўвагі апынулася таксама спадчына Вялікага Княства Літоўскага і мадэль узаемаадносін народаў рэгіёна.
Таццяна Мікалаеўна Скарута
Таццяна Мікалаеўна Скару́та (, Тбілісі — ) — беларуская актрыса. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1961).
Наша Ніва (1991)
Гісторыя
У Беларусі тым часам ішлі складаныя працэсы будаўніцтва нацыі, узяла верх аўтарытарная мадэль. У гэтых умовах у 1996 годзе было прынятае рашэнне пра перанясенне рэдакцыі ў Мінск. «Наша Ніва» зноў стала ўласна газетаю, якая надае вялікую ўвагу палітычным, сацыяльным і культурным працэсам у Беларусі і свеце.
У 1998 годзе газета дабіваецца сімвалічнай перамогі ў Вышэйшым гаспадарчым судзе, адстойваючы права выдавацца тарашкевіцай.
2000-я
З 2000 года рэдактарства ў «Нашай Ніве» пераймае Андрэй Дынько (галоўны рэдактар у 2000—2006), газета вяртаецца да штотыднёвае перыядычнасці. Адбываецца трансфармацыя «Нашай Нівы» з выдання літаратурна-інтэлектуальнага ў выданне грамадска-палітычна-культурнага характару. Гэты працэс быў паступовым.
Таццяна Мікалаеўна Скарута
Творчасць
Выканаўца роляў травесці, характарных. Акцёрскай манеры ўласціва выразнасць знешняга малюнка і дынаміка ў раскрыцці ўнутранай сутнасці персанажа, удалае выкарыстанне сцэнічнай дэталі. Сярод роляў у Гомельскім тэатры: Рыгорка («У бітве вялікай» А. Маўзона), Ермапіцкая («Рудабельская рэспубліка» паводле С. Грахоўскага), Зося («Сэрца на дапоні» паводле І. Шамякіна), Дунька («» ), Клюка («» паводле В. Шышкова), Марыя Іпалітаўна, Тузікава («Мана дпя вузкага кола», «Барабаншчыца» А. Салынскага), Ефрасіння Патапаўна («» А. Астроўскага), Цвятаева («» М. Горкага), Дорка («» У. Шэкспіра), Сэлія («» Лопэ дэ Вэгі), Канчэта («» Э. Дэ Філіпа).
Наша Ніва (1991)
2000-я
Ад 2002 года аб’ём газеты павялічваецца з 12 да 16 старонак, ад 2005 года — да 24-х. На сваім піку тыраж газеты дасягае 8000 асобнікаў.
У лістападзе 2005 «Наша Ніва» была выдалена з каталогу падпіскі РУП «Белпошта». З таго часу распаўсюджваецца намаганнямі ўласнай службы дастаўкі і пераходзіць у кішэнны фармат і павялічвае колькасць старонак да 48-мі.
Але газета ператварае праблему ў шанец і бярэ курс на развіццё інтэрнэт-сайта nn.by (пазней nashaniva.by). Ад 2006 года інтэрнэт-вэрсія «Наша Ніва» эвалюцыянуе ў фармат інтэрнэт-платформы, прыстасоўваючы тэхналогію выдання да эпохі электронных СМІ.
З 2006 года да рэдактарства газеты далучаецца Андрэй Скурко. Андрэй Дынько робіцца рэдактарам сайта nn.by. А Алесь Кудрыцкі стварае сэрвіс NNVideo. У 2011 годзе рэдактарам папяровага тыднёвіка робіцца Зміцер Панкавец.
У снежні 2008 года ўлады Беларусі ізноў дазволілі распаўсюджанне газеты ў дзяржаўнай сетцы «Белсаюздрук». Першы з такіх нумароў выйшаў у колеры і меў абвешчаны тыраж 5126 асобнікаў.
Ад заснавання і да № 595 (45) за 4 снежня 2008 года газета друкавалася «тарашкевіцай». Аднак, на сайце газеты перадрук паведамленняў беларускіх інфармацыйных агенцтваў і артыкулаў з іншых беларускамоўных выданняў на беларускай літаратурнай мове размяшчаўся і раней. Выкарыстанне газетай старога правапісу стала падставай для дыскусій як сярод аўтараў НН, так і сярод чытачоў інтэрнэт-версіі газеты ў сувязі з абавязковым пераводам выдання з 1 верасня 2010 года на новы правапіс паводле Закона аб правілах беларускай арфаграфіі і пунктуацыі. У 2007 годзе заснавальнік газеты і першы яе рэдактар Сяргей Дубавец прызнаў ранейшую правільнасць, але далейшую бесперспектыўнасць выбару газеты на карысць тарашкевіцы.
2010-я
25 красавіка 2011 года Міністэрствам інфармацыі пададзеныя пазовы ў Вышэйшы гаспадарчы суд аб спыненні выпуску газет «Наша Ніва» і «Народная Воля» у адпаведнасці з падпунктам 2.2. пункта 2 ст.51 закона Беларусі «Аб сродках масавай інфармацыі» ў сувязі з вынясеннем рэдакцыям названых выданняў на працягу года двух і больш пісьмовых папярэджанняў. Міністр інфармацыі Алег Праляскоўскі ў сітуацыі з «Нашай Нівай» вызначальным назваў факт публікацыі на старонках газеты хлуслівага матэрыялу пра ліквідацыю наступстваў тэракту ў мінскім метро: «У матэрыяле была абсалютная хлусня, нібы дзяўчына знаходзілася пад заваламі ў метро тры гадзіны, у той час як у 18.30 яна ўжо ляжала на аперацыйным стале». На яго думку, прадстаўнікі сродкаў масавай інфармацыі акрамя закона аб СМІ павінны кіравацца яшчэ чалавечай мараллю і журналісцкай этыкай. .
Ад 1 ліпеня 2016 «Наша Ніва» выходзіць у фармаце штомесячніка на 24 старонках, галоўная ўвага надаецца развіццю інтэрнэт-партала. Навіны на сайце даступны ў двух версіях (на беларускай і рускай мовах).
З 1 сакавіка 2017 года, замест Андрэя Скурко, на пасаду галоўнага рэдактара «Нашай Нівы» заступае Ягор Марціновіч.
2020-я
Са жніўня 2020 года доступ да сайта «Нашай Нівы» «nn.by» на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь заблакіраваны з-за асвятлення парталам пратэстаў у Беларусі. 23 верасня 2020 года сілавікі зрабілі ператрус у кватэры галоўнага рэдактара Ягора Марціновіча і канфіскавалі ўсе тэхнічныя прылады і носьбіты інфармацыі. Яго дапыталі ў Следчым камітэце, пасля чаго ён тры дні сядзеў у адзіночнай камэры. Акрамя таго, супраць яго была ўзбуджана крымінальная справа за паклёп. Міжнародная арганізацыя «Рэпарцёры без межаў» раскрытыкавала гэтую палітыку ў дачыненні да «Нашай Нівы». 25 лістапада пасля трох месяцаў улады разблакавалі сайт «Нашай нівы», першы з сотні забароненых рэсурсаў.
8 ліпеня 2021 года быў абшуканы офіс і дамы галоўных супрацоўнікаў «Нашай Нівы». Былі арыштаваны Ягор Марціновіч, кіраўнік аддзела рэкламы Андрэй Скурко, галоўная бухгалтарка Вольга Раковіч і галоўны рэдактар дачынных часопісаў «Наша гісторыя», «Асцярожна: дзеці!» і «Дуду» Андрэй Дынько нібыта за арганізацыю пратэстаў, прычым, па інфармацыі рэдакцыі, галоўнага рэдактара збівалі па затрыманні. Былі часова затрыманыя яшчэ некалькі журналістаў «Нашай Нівы». З таго ж дня даменнае імя перастала працаваць, сайт «Нашай Нівы» адкрыць нельга. Міністэрства інфармацыі Беларусі пакарала рэдакцыю за «забароненую інфармацыю», якая была на сайце. 12 ліпеня 2021 года сумеснай заяваю дзесяці арганізацый, у тым ліку Праваабарончага цэнтра «Вясна», Беларускай асацыяцыі журналістаў, Беларускага Хельсінскага камітэта, Беларускага ПЕН-цэнтра, арыштаваныя супрацоўнікі «Нашай Нівы» былі прызнаны палітычнымі зняволенымі.
У лістападзе 2021 года суд Цэнтральнага раёна Мінска прызнаў Telegram-канал «Нашай Нівы» і яе сацыяльныя сеткі экстрэмісцкімі матэрыяламі. У студзені 2022 года КДБ прызнаў інтэрнэт-рэсурсы партала экстрэмісцкім фарміраваннем. За стварэнне такога фарміравання і членства ў ім прадугледжана крымінальная адказнасць.
Эпімахі
Эпіма́хі (, Эпимахи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Хрысціна Ігараўна Папкова
Хрысціна Ігараўна Папкова (нар. ) — беларуская хакеістка (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіла падрыхтоўку ў СДЮШАР г. Смалявічы, трэнер — С. Р. Каграманян. У наш час асабісты трэнер — М. Я. Санкавец. Выступае за КХТ «Мінск» і.
Верхнія Кайракты
Верхнія Кайракты — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ніжнекайракцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356463300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 611 чалавек (317 мужчын і 294 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 244 чалавекі (128 мужчын і 116 жанчын).
Рус Зветслут
Рус Зветслут (Roos Zwetsloot; ) — нідэрландская скейтбардыстка. Удзельнічала ў вулічных спаборніцтвах сярод жанчын на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года і заняла 5-е месца.
Алімпійскія гульні 2020
На Алімпійскіх гульнях у Токіа 2020 года Зветслут была адной з 20 спартсменак, якія ўдзельнічалі ў жаночым вулічным скейтбордынгу. Зветслут кваліфікавалася, заняўшы 7-е месца ў алімпійскім сусветным рэйтынгу скейтбордынгу. У паўфінале Зветслут заняла 4-е месца, выйшаўшы ў фінальны раўнд. У фінале Зветслут добра праявіла сябе ў адкрытых забегах, паставіўшы сябе на першае месца ў секцыі адзіночных трукаў. Аднак у секцыі трукаў Зветслут здзейсніла толькі 1 з 5 спробаў трукаў, апусціўшы сябе на 5-е месца ў канчатковым выніку.
Джырофцкая археалагічная культура
Джырофцкая культура — археалагічная культура бронзавага веку на поўдні Ірана.
Многія з помнікаў Джырофцкай культуры даследаваліся археолагамі з 1930-х гг. Доўгі час яны адносіліся да так званага «міжкультурнага стыля», характэрнага для Іранскага нагор'я да 1 тысячагоддзя да н. э. У 1990-я гг. частка археолагаў выступіла з прапановай вылучэння асобнай культуры Керманскіх аазісаў, якую часцяком разглядалі супольна з Гільмендскай культурай. У пачатку XXI ст. іранская паліцыя канфіскавала некалькі артэфактаў, незаконна здабытых «чорнымі капальнікамі» каля горада Джырофт. У 2001 г. каманда іранскіх археолагаў на чале Юсэфа Маджыдзадэ пачала там раскопкі.
У 2007 г. Юсэф Маджыдзадэ стварыў семінар «Джырофт, калыска ўсходняй цывілізацыі», падчас якога прапанаваў аб'яднаць помнікі бронзавага веку на паўднёвым усходзе Ірана ў адзіную археалагічную культуру або нават асобную цывілізацыю, якая квітнела ў 3 тысячагоддзі да н. э. Абразчыкам адзінай культуры з'яўляюцца знаходкі ў курганах Конар-Сандал (A і B) каля Джырофта, дзе каманда Ю. Маджыдзадэ выявіла рэшткі старажытнай цытадэлі (каля 13 га) і горада (болей за 2 км²), што існавалі паміж 2500 г. да н. э. і 2200 г. да н. э. Важным адкрыццём сталі надпісы лінейным пісьмом, падобныя на эламскую лінейную пісьмовасць. Юсэф Маджыдзадэ мяркуе, што ў месапатамскай літаратуры Джырофцкая культура была вядома як краіна Арата.
Погляды Юсэфа Маджыдзадэ на адзінства Джырофцкай культуры і атаесамленне яе з Аратай застаюцца дыскусійнымі сярод археолагаў.
Іначэнца Мараіна
Іначэнца Мараі́на, або Мараі́ні (Maraina, Maraini) — архітэктар і мастак-дэкаратар другой паловы 18 ст.
Біяграфія
Родам з Італіі (Лугана). Вучыўся ў Мілане ў Брэры. 3 1764 года працаваў у асноўным у Польшчы. 3 1 чэрвеня 1777 года пры двары М. К. Агінскага ў Слоніме, да 1780 года кіраваў будоўляй спец. памяшкання для Слонімскага тэатра Агінскага («Новы дом оперы»), пісаў дэкарацыі. Пакінуў Слонім паміж 1780 і 1785 гадамі. Відаць, у 1786 годзе пісаў дэкарацыі для тэатра «Ла Скала» (Мілан).
Галоўныя работы: перабудова Нацыянальнага тэатра ў Варшаве, будаўніцтва драўлянага амфітэатра ў Львове (1790-я гады).
Чорны (прыток Чарнаводкі)
Чорны ручай — ручай у Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Чарнаводка. Даўжыня 6,4 км. Пачынаецца на ўсходняй ускраіне вёскі Красная Горка, вусце за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Бабчына. Рэчышча ад вытоку на працягу 5 км (ад вёскі Чарнаручча да вусця) каналізаванае. Вышэй вёскі Чарнаручча на рацэ створана сажалка.
Мінскі трактарны завод
ААТ «Мі́нскі тра́ктарны заво́д» (ААТ «МТЗ») — беларускі трактарны завод, уваходзіць у дзесятку найбуйнейшых вытворцаў сельскагаспадарчай тэхнікі ў свеце (8-10 % сусветнага рынку колавых трактароў).
Гісторыя
Завод быў заснаваны 29 мая 1946 года. Будаўніцтва трактарнага завода пачата ў 1946 г. Першая прадукцыя (пускавы рухавік ПД-10) атрымала ў 1948 г. Першы колавы трактар «Беларусь» МТЗ-2 сышоў з канвеера 14 кастрычніка 1953 г. 3 1963 г. выпускаўся трактар МТЗ-50. У 1974 г. асвоена серыйная вытворчасць трактара МТЗ-80 (з’яўляецца базавай мадэллю ўніфікаваных трактароў рознага прызначэння). У 1986 г. пачата вытворчасць трактара МТЗ-102. У 1976 г. заводу прысвоена імя У. І. Леніна. У 1973 г. завод стаў галаўным прадпрыемствам вытворчага аб’яднання «Мінскі трактарны завод імя У. I. Леніна».
У 1980 г. у гонар 40-годдзя завода на п’едэстале каля цэнтральнай прахадной трактарнага завода ўстаноўлены трактар «Беларусь» МТЗ-102.
У савецкія часы пры заводзе дзейнічалі навукова-даследчы цэнтр, філіял Інстытута павышэння кваліфікацыі кіраўнікоў і спецыялістаў Міністэрства трактарнага і сельскагаспадарчага машынабудавання СССР, машынабудаўнічы тэхнікум, тэхнічнае вучылішча металістаў.
За сваю гісторыю завод зрабіў больш як 3 млн трактароў. У 2016 на ім працавалі больш за 17 тысяч чалавек.
У 2020 годзе МТЗ стаў адзін з цэнтраў усебеларускіх стачак, якія былі выкліканы пасля фальсіфікацыі выбараў і гвалту праваахоўных органаў супраць пратэстоўцаў.
Узнагароды
Завод узнагароджаны ордэнам Леніна (1966 г.) і ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1977 г.).
Трактары «Беларусь» былі адзначаны на міжнародных выстаўках і кірмашах: у Бруселі (1958 г., «Грап-пры» трактару ТДТ-60), Будапешце (1964 г., бронзавы медаль трактару МТЗ-50; 1970 г., сярэбраны медаль трактару МТЗ-52 «Супер»; залатыя медалі трактарам МТЗ-80/82 у 1973 г., МТЗ-80 у 1975 г.), Лейпцыгу (залатыя медалі трактарам МТЗ-52 у 1966 г., МТЗ-82 у 1974 г.), Маскве (1966 г. залаты медаль трактару МТЗ-52), Плоўдзіве (1968 г., залаты медаль трактару МТЗ-52). Маркклебергу (1972 г., 1973 г., залатыя медалі трактарам МТЗ-52Н, МТЗ-80; 1974 г., МТЗ-80). Экспартаваліся ў 78 краін, у т. л. у краіны — члсны СЭУ, ЗША, Вялікабрытанію, Францыю, Канаду.
Прадукцыя
ААТ «Мінскі трактарны завод» распрацоўвае і вырабляе колавыя трактары, запасныя часткі, арганізуе на ліцэнзійнай аснове іх вытворчасць (Елабугскі аўтамабільны завод, АТАТ «САРЭКС»), аказвае сервіснае абслугоўванне. Большасць мадэляў трактароў абсталяваныя дызельнымі рухавікамі вытворчасці Мінскага маторнага завода. Больш як палова прадукцыі МТЗ экспартуецца прыкладна ў 60 краін свету.
У 2020 годзе 5 мадэляў трактараў МТЗ (BELARUS-952.7, 923.7, 1025.7, 1220.7 и 1221.7 з рухавікамі Caterpillar) прайшлі сертыфікацыйныя выпрабаванні для выхаду на рынак Еўрапейскага саюза.
Склад «МТЗ-ХОЛДЫНГ»
З 1 жніўня 2014 зарэгістраваны холдынг, у які акрамя самога МТЗ, уваходзяць:
Нельсан (рака)
Нельсан (Nelson River) — рака ў Канадзе. Даўжыня 2568 км. Вадазбор 1072 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,37 тыс. м³/сек. Выцякае з возера Вініпег, працякае цераз шэраг азёр, утварае парогі, упадае ў Гудзонаў заліў. Ажыццяўляе сцёк азёрна-рачной сістэмы Боў-Саскачэван-Нельсан. Ледастаў ад лістапада да мая. На Нельсане — вадасховішча Вініпег. Суднаходная ў ніжнім цячэнні.
Іаган Ігнац Шыфермюлер
Іаган Ігнац Шыфермюлер (Johann Ignaz Schiffermüller; 2.10.1727,  — 21.6.1806, Лінц) — аўстрыйскі лепідаптэролаг.
Разам з ён збіраў і апрацоўваў матылькоў, сабраных у ваколіцах Вены. Вынікам працы стаў апублікаваны ў 1775 годзе каталог «Systematische Verzeichnis der Schmetterlinge der Wienergegend herausgegeben von einigen Lehrern am ». Калекцыя згарэла ў 1848 годзе ў імператарскім прыдворным кабінеце прадметаў прыродазнаўства.
Заснаваны медаль імя Ігнаца Шыфермюлера, якой узнагароджваюцца за стварэнне значнай манаграфіі з таксанамічным і зоагеаграфічным апісаннем.
Незалежная Беларусь
«Незалежная Беларусь» — грамадска-палітычная і літаратурная газета, орган Віленскага беларускага нацыянальнага камітэта. Выходзіла на беларускай мове, у Вільні (3 верасня 1919 — 10 лістапада 1919). Выходзіла 3 разы на тыдзень. Рэдактары-выдаўцы А. Карабач, а пазней П. Мядзёлка (з 6-га нумару) і Ф. Аляхновіч. Аддавала асноўную ўвагу актуальным праблемам грамадска-палітычнага і сацыяльнага жыцця Заходняй Беларусі. Выйшла 14 нумароў. Забаронена польскай вайсковай цэнзурай.
Змест
Публікавала весткі з фронту, змагалася за беларускую адукацыю, інфармавала пра дзейнасць беларускіх арганізацый у Адэсе, працу створанай вясной 1919 году ў Горадні Грамады беларускай моладзі, паведамляла пра стварэнне Беларускай вайсковай камісіі на чале з Паўлам Алексюком, фармаванне ў Слоніме аддзелаў беларускага войска пад камандаваннем палкоўніка Гасана Канапацкага. Змяшчала на сваіх старонках мемарыял Беларускай цэнтральнай рады Віленшчыны і Гарадзеншчыны, адозвы і рэзалюцыі Беларускай вайсковай камісіі, інфармацыю пра спыненне дзейнасці Беларускай гімназіі ў Будславе, жыццё беларусаў у Латвіі. Друкавала некаторыя літаратурныя творы Селяніна і Зьмітрака Бядулі, карэспандэнцыю пра дзейнасць беларускага тэатру ў Горадні.
U2
«U2» (вымаўляецца «Ю Ту») — рок-гурт з Дубліна, Ірландыя. Сфарміраваны ў 1976 годзе, «U2», пачынаючы з сярэдзіны 1980-х гадоў, з’яўляецца адным з самых папулярных і паспяховых гуртоў у свеце. Было прададзена каля 140 мільёнаў копій альбомаў гурта. Па стане на 2006 год у іх актыве дваццаць дзве прэміі «Грэмі», больш, чым у любога іншага гурта ў свеце.
Група была сфарміравана, калі Бона (вакал і гітара), Эдж (гітара, клавішы і вакал) і Адам Клейтан (бас-гітара) адгукнуліся на аб’яву, размешчаную Лары Маленам-малодшым; у той час яны былі падлеткамі-музыкантамі сярэдняй рукі. Да сярэдзіны 1980-х гадоў яны выпусцілі 4 альбома і здабылі адданы рух фанатаў, большай часткай за кошт гастроляў, непаўторнага, які стаў візітнай карткай, выканання гітарных партый Эджам, голасу Бона і глыбокіх па зместу тэкстаў песень. Яны здабылі статус зорак з выхадам у 1987 годзе альбома «The Joshua Tree», які часта завуць адным з найвялікшых альбомаў рока.
Напачатку 1990-х гадоў яны адказалі на рэвалюцыю ў альтэрнатыўнай і танцавальнай музыцы, крытыку ў свой адрас, і тое, што, па іх меркаванні, было застоем у музыцы, альбомам «Achtung Baby» і грандыёзным шоў «Zoo TV». Тым часам яны бесперастанку эксперыментуюць, даследуючы розныя музычныя кірункі.
Напачатку XXI стагоддзя «U2» грае больш звыклую музыку, але выкарыстоўвае свае ранейшыя напрацоўкі і працягвае карыстацца поспехам у публікі і крытыкаў. У 2004 годзе гурт заняў 22 месца з 100 у рэйтынгу «Найлепшыя артысты ўсіх часоў» (100 Greatest Artists of All Time) часопіса «Rolling Stone». У 2005 годзе яго ўключылі ў «Залу славы рок-н-рола».
Члены гурта вядомыя за сваю актыўную палітычную дзейнасць у сферы правоў чалавека і сацыяльнай справядлівасці: удзел у «Міжнароднай амністыі», «Make Poverty History», кампаніі «ONE», «Live Aid», «Live 8», «DATA — Debt, AIDS, Trade in Africa» Бона і «Music Rising» Эджа.
Калінінскі фронт
Калінінскі фронт. Створаны 17 кастрычніка 1941 г. з войск правага крыла (з, , ,  армій) для прыкрыцця Масквы з паўночнага захада.
МАЗ-6317
МАЗ-6317 — грузавы паўнапрывадны аўтамабіль падвышанай праходнасці з колавай формулай 6х6, які выпускаецца Мінскім аўтазаводам з 1993 года.
Аўтамабіль распрацаваны ў канцы 80-х гадоў па тэхнічным заданні Мінабароны СССР. Доследныя ўзоры прайшлі прыёмачныя выпрабаванні, але аўтамабіль не быў прыняты на ўзбраенне з-за палітычных падзей, якія прывялі да распаду СССР.
МАЗ-5316
МАЗ-5316 уяўляе сабой двухвосны варыянт аўтамабіля (колавая формула 4х4). Прадстаўлены ў 1999 годзе.
МАЗ-6425
Паўнапрывадны седлавы цягач з колавай формулай 6х6.
МАЗ-6517
Самазвал колавай формулы 6х6. З'явіўся ў мадэльным шэрагу ў 2009 годзе.
Грузападымальнасць складае 19 т, а поўная маса не перавышае 33,5 т. Аўтамабіль абсталяваны рухавіком ЯМЗ-238ДЕ2 (Е3) магутнасцю 330 к.с. і 9-ступеньчатай механічнай каробкай перадач ЯМЗ-239. Усталяваны кузаў аб'ёмам 10,5 м³.
МАЗ-65171 — мадыфікацыя з двухскатнымі заднімі коламі, МАЗ-651705 — з узмоцненай рамай і аднаскатнымі шынамі Бел-95 памеру 16,00R20.
МАЗ-6417
Лесавоз.
Апісанне
Гэта трохвосевы грузавік з усімі вядучымі коламі, грузападымальнасцю 11 т. Выкананы па схеме «кабіна над рухавіком».
Кабіна — цэльнаметалічная, закрытая, з двума спальнымі месцамі. Знешне "ваенная" мадыфікацыя адрозніваецца ад "цывільнай" лабавым шклом, якое складаецца з двух паловак, а таксама круглымі фарамі ў бамперы замест прамавугольных.
Асноўным рухавіком служыць 330-моцны дызель сямейства ЯМЗ-238, хоць першапачаткова машыны абсталёўваліся Тутаеўскі маторамі магутнасцю да 425 к.с.
На аўтамабіле ўсталяваны сістэма цэнтралізаванай напампоўкі шын; лябёдка (цягавы высілак — 117,8 кН).
У беларускай арміі
У снежні 1996 года Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь сумесна з Мінскім аўтамабільным заводам арганізавала завадскія выпрабаванні аўтамабіля. Іх вынікі паказалі, што МАЗ-6317 па сваіх канструктыўна-тэхналагічных і эксплуатацыйна-тэхнічных характарыстыках адказвае сучасным патрабаванням беларускай арміі і можа быць выкарыстаны для замены ў войсках аўтамабіляў «КрАЗ», «КАМАЗ» і «Урал». Выкарыстоўваецца не толькі ў якасці транспартнай машыны, але і для размяшчэння вайсковых спецкузаваў і абсталявання.
Хадавыя выпрабаванні выявілі магчымасць прымянення МАЗ-6317 для буксіроўкі артылерыйскіх гармат калібра 152-мм (2А65, 2А36 і Д20 або іх аналагаў). Пацверджана і магчымасць выкарыстання МАЗ-6317 для транспартавання ўзбраення зенітна-ракетных комплексаў С-200 і С-300, а таксама для размяшчэння на яго шасі пантонна-маставых паркаў.
МАЗ-6317 таксама выкарыстоўваецца ў якасці шасі для рэактыўнай устаноўкі залпавага агню «Град-1А» («БелГрад»). Ад звычайнага «Граду» на базе Урала, «БелГрад» прынцыпова адрозніваецца тым, што вязе на сабе адразу два боекамплекта замест аднаго.
Ва Украіне
На пачатку 2016 года карпарацыя "Багдан" заключыла пагадненне з Мінскім аўтамабільным заводам аб вытворчасці грузавікоў падвойнага прызначэння з беларускіх і ўкраінскіх камплектуючых. У межах дамовы пад уласным брэндам «Богдан» ажыццяўляецца выпуск мадэляў 5316, 6317, а таксама 6425.
Кіеўскай кампаніяй "Практыка" быў распрацаваны бронеаўтамабіль "Богдан-6317" прызначаны для перавозкі асабовага складу спецпадраздзяленняў Нацыянальнай гвардыі і МУС Украіны. На аўтамабіль усталёўваюць спецыяльную бронекабіну і кунг з узроўнем абароны STANAG 1. Таксама асобна абараняюць паліўныя бакі, АКБ, балоны тармазной сістэмы і ступічныя элементы сістэмы падпампоўкі шын. Агульная вага брані і дадатковых элементаў складае 4,5 т. Сядзенні для байцоў маюць верхняе мацаванне і размешчаныя ўздоўж аўтамабіля, што дазваляе мінімізаваць траўмы пры падрывах на міне. Акрамя таго, дэсантны адсек абсталяваны перагаворнай прыладай, вентыляцыяй, абагравальнікам, падсветкай і стандартным наборам фільтраў для падобнай прадукцыі. Бронеаўтамабіль можа перавозіць каля 23 чалавек.
У іншых краінах
На парадзе ў Баку ў 2018 годзе паказваліся машыны з устаноўкай, якая магла ажыццяўляць запуск атакуючых беспілотнікаў ізраільскай вытворчасці .
Аб пастаўках ваенных грузавікоў у КНДР не паведамлялася, аднак МАЗ-6317 на падоўжаным шасі з аператыўна-тактычнымі ракетамі праходзілі падчас аднаго з ваенных парадаў у Пхеньяне. Меркавана, шасі былі дапрацаваныя непасрэдна ў Паўночнай Карэі.
Спорт
З 1996 па 2001 аўтамабілі ў складзе каманды «МАЗ-Яравіт» прымалі ўдзел у спартыўных спаборніцтвах.
У 1997 годзе МАЗы-6317 прынялі ўдзел у міжнародным ралі-марафоне. Улетку 1998 года каманда «МАЗ-Яравіт» на дзвюх машынах прыняла ўдзел у Кубку Расіі па ралі-рэйдам «Дебри - 98». Больш у ралі-рэйдах МАЗы-6317 не ўдзельнічалі — cпартыўная каманда «МАЗ-Яравіт» засяродзілася толькі на трак-трыяле.
У лютым 1999 года на Адкрытым Кубку Расіі па трыяле МАЗы-6317 атрымалі сваю першую перамогу. Гэты поспех стаў вырашальным аргументам на карысць удзелу ў Еўратрыяле'99. Тады ў агульным заліку чэмпіянату Еўропы па трак-трыяле ў катэгорыі S4 экіпаж Пётр Орсік / Дзмітрый Кніга набраў 33 ачкі і заняў 9-е месца.
У 2000 годзе экіпаж Пётр Орсік / Зміцер Кніга стаў пераможцам чэмпіянату Еўропы. У 2001-м экіпаж паўтарыў сваё дасягненне.
Найваша
Найва́ша або Наіва́ша (Naivasha) — прэснаводнае возера ў Кеніі. Адкрыта ў 1883 годзе нямецкім падарожнікам Г. А. Фішэрам.
Плошча паверхні — 139 км². Найбольшая глыбіня — да 20  м. Плошча вадазбору — 3200 км². Найбольшая даўжыня ў сухі сезон — 16,6 км, шырыня — 12,9 км.
Геаграфія
Возера Найваша знаходзіцца ў Рыфтавай даліне ў цэнтральнай частцы Кеніі за 80 км ад Найробі і за 6134,3 км ад Мінска.
Мае тэктанічнае паходжанне. Узнікла ў выніку землятруса каля 10 тыс. гадоў таму. Аднак апошнія даследаванні паказваюць, што нават большыя па глыбіні і аб'ёму азёры ўзнікалі на гэтым месцы таксама ў ранейшыя часы. Землятрусы ў раёне Найвашы здараюцца і ў сучаснасці.
Для возера характэрна сезоннае ваганне ўзроўню вады. Плошча паверхні змяняецца ад 100 км² у сухі сезон да 150 км² у вільготны сезон.
Прырода
Возера Найваша — месца, населенае рэдкімі відамі птушак, тут жывуць вадзяныя козы, бегемоты, каля возера сустракаюцца малпы, яшчаркі, афрыканскія свінні і г. д.
Турызм
Возера Найваша месціцца на ўзвышшы. Дзякуючы гэтаму навакольны клімат адрозніваецца мяккасцю. Ужо ў XIX ст. на ўсходнім беразе сяліліся выхадцы з Вялікабрытаніі. У наш час Найваша папулярна сярод кенійскіх і іншаземных турыстаў, якія прыязджаюць сюды з Найробі правесці выходныя дні або для наведвання нацыянальнага парка Хэлс-Гейт, які знаходзіцца на поўдзень ад возера.
Пагрозы і ахова
Прэснай вадой з возера Найваша карыстаюцца для арашэння навакольных парніковых гаспадарак і палеткаў. Каля возера дзейнічае геатэрмальная электрастанцыя. У гэтай сувязі ўзровень вады паступова паніжаецца. Праводзіцца сталы маніторынг воднай паверхні. Для аховы мясцовай прыроды арганізаваны нацыянальны парк.
Чэла-Монтэ
Чэла-Мантэ (Cella Monte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 542 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 96 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 15034. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Quirico e Giulitta.
NGC 5021
NGC 5021 (іншыя абазначэнні — UGC 8284, MCG 8-24-84, ZWG 245.30, IRAS13099+4627, PGC 45834) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Імператрыца Сяаічунь
Імператрыца Сяаічунь (23 кастрычніка 1727 — 28 лютага 1775), з маньчжурскага клана Вэйгія, была жонкай імператара Цяньлуна. Яна была маладзейшая за яго на 16 гадоў. Яе старэйшы сын, які застаўся ў жывых, стаў імператарам Цзяцынам.
Паходжанне
Асабістае імя імператрыцы Сяаічунь не зафіксавана ў гісторыі. Па нараджэнні яна была ханьскай кітаянкай Жоўтага сцяга з аблямоўкай.
Эпоха Юнчжэн
Лэдзі Вэй нарадзілася ў дзявяты дзень дзевятага месяца на пятым годзе праўлення, што ў перакладзе азначае 23 кастрычніка 1727 года па Грыгарыянскім календары.
Эпоха Цяньлун
Невядома, калі лэдзі Вэй увайшла ў Забаронены горад у якасці пакаёўкі. У 1745 годзе яна атрымала тытул «Высакародная дама». 9 снежня 1745 года яна была ўзведзена ў ранг «Наложніцы Лін» з «Лін» (令) што азначае «разумная і прыемная». 20 мая 1749 года яна атрымала званне «супруга Лін», і хоць на той момант у яе яшчэ не было дзяцей, імператар Цяньлун яе абагаўляў, апісваючы як далікатную і прыгожую. 10 жніўня 1756 года, калі ёй было дваццаць дзевяць гадоў, яна нарадзіла сёмую дачку імператара,. Праз год, 31 жніўня 1757 года, яна нарадзіла 14-га сына, які заўчасна памёр 3 мая 1760 года, а 17 жніўня 1758 года нарадзіла дзевятую дачку,. 3 лютага 1760 года Наложница Лін была узведзена ў званне «Высакародная наложніца Лін». 13 лістапада 1760 года яна нарадзіла імператару 15-га сына Юн’яня, а 13 студзеня 1763 года — 16-га сына, які заўчасна памёр 6 мая 1765 года.
Папірус
Гісторыя выкарыстання
Самыя даўнія вядомыя запісы на папірусе былі знойдзены ў 2012 і 2013 гадах пры археалагічных раскопках у, старажытнаегіпецкай гавані на ўзбярэжжы Чырвонага мора. Гэтыя дакументы адносяцца прыблізна да 2560–2550 гадоў да н.э. (канец праўлення Хуфу). Папірусныя скруткі апісваюць апошнія гады будаўніцтва Вялікай піраміды ў Гізе.
Імператрыца Сяаічунь
Эпоха Цяньлун
У 1765 годзе, падчас паездкі ў Ханчжоу, трапіла ў няміласць і была адпраўлена назад у Забаронены горад для зняволення. Сапраўдная прычына падзення імператрыцы застаецца прадметам дыскусій. Што б ні здарылася, калі яны вярнуліся ў Забаронены горад, імператар пазбавіў імператрыцу яе паўнамоцтваў і 28 ліпеня павысіў высакародную супругу Лін да «Імператарскай высакароднай супругі». 17 чэрвеня 1766 года яна нарадзіла 17-га сына.
Папірус
Гісторыя выкарыстання
У антычную эпоху папірус быў асноўным пісчым матэрыялам ва ўсім грэка-рымскім свеце. Вытворчасць папірусу ў Егіпце была вельмі вялікай, і фабрыкі папірусу існавалі тут нават да часоў халіфаў. Але захаваліся папірусы толькі ў Егіпце дзякуючы ўнікальнаму клімату. Знаходкі грэчакіх папірусаў ў Егіпце (асабліва ў Аксірынхе) ўнеслі неацэнны ўклад у класічную філалогію (іх вывучэннем займаецца спецыяльная дысцыпліна — папіралогія).
Імператрыца Сяаічунь
Эпоха Цяньлун
Імператрыца Нара памерла 19 жніўня 1766 года, і імператар не прызначыў новую імператрыцу. Тым не менш, Імператарская высакародная супруга, якая меў самы высокі ранг сярод усіх сужонак, была пастаўлена адказнай за імператарскі гарэм. Як і яе гаспадар, яна беражліва распараджалася палацавымі фондамі і кіравала канфуцыянскімі рытуаламі. Яна таксама суправаджала імператара Цяньлуна ў яго паездках на, у правінцыю і раёны на поўдзень ад ракі Янцзы.
Папірус
Гісторыя выкарыстання
Так, напрыклад, адзін з папірусаў захаваў для нас «Афінскую палітыю» Арыстоцеля, ад якой у адваротным выпадку была б вядома толькі назва. На папірусах да нас дайшлі творы Менандра, Філадэма Гадарскага, лацінская паэма «Алкесціда Барселонская».
Імператрыца Сяаічунь
Эпоха Цяньлун
На трыццаць восьмым годзе свайго праўлення імператар вырашыў таемна выбраць сабе спадчынніка. У той час жылі сем яго сыноў, але ён вырашыў выбраць Юн’яня, які не быў выбітным, але быў працавітым і сціплым.
Ішоў час, Імператарская высакародная супруга ўсё больш хварэла. 9 лютага 1775 года памерла яе старэйшая дачка прынцэса Хэцзін, і няшчасная навіна пагоршыла яе стан. Яна памерла ад хваробы 28 лютага 1775 года ва ўзросце 47 гадоў. 12 сакавіка 1775 года ёй пасмяротна быў прысвоены тытул «Імператарская высакародная супруга Ліньі», а 19 лістапада яна была пахавана ў маўзалеі Ю ў комплексе пасля грандыёзных пахаванняў, куды больш царскіх, чым патрабаваў статус Імператарскай высакароднай супругі. Яна была пахавана з правага боку ад месца пахавання імператара, а яго першая жонка,, была пахавана з левага боку. Пасля рабавання магілы Маўзалея Ю ў 1928 годзе падчас агляду высветлілася, што яе астанкі добра захаваліся.
Эпоха Цзяцын
9 лютага 1796 года імператар Цяньлун адрокся ад прастола і стаў. Юн’янь быў узведзены на трон як імператар Цзяцын. Калі Цяньлун абвясціў аб сваім пераемніку, ён таксама пасмяротна ўзвысіў Імператарскую высакародную супругу Ліньі да «Імператрыцы Сяаі». Пасля смерці імператара Цяньлуна 7 лютага 1799 года імператар Цзяцын ушанаваў свою маці пасмяротным тытулам «Імператрыца Сяаічунь».
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Старыя Дарогі)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — мураваны каталіцкі храм у горадзе Старыя Дарогі Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Парыжскай камуны.
Гісторыя
Парафія існуе з 1994 года, была пабудавана часовая капліца.
Касцёл пачалі будаваць у 2014 годзе. 13 жніўня 2016 года мітрапаліт Мінска-Магілёўскі Тадэвуш Кандрусевіч заклаў капсулу з каменем са Святой зямлі ў сцяну касцёла.
Парфія
Парфія — у старажытнасці тэрыторыя на паўднёвым усходзе ад Каспійскага мора. З VI ст. да н.э. да заваявання яе Аляксандрам Македонскім Парфія лічылася правінцыяй дзяржавы Ахеменідаў, затым уваходзіла ў склад дзяржавы Селеўкідаў, а з 250 да н.э. па 227 г. на тэрыторыі Парфіі існавала Парфянскае царства. Па меры таго, як прыходзіла да заняпаду дзяржава Селеўкідаў, сама Парфія мацнела і пашыралася. У перыяд свайго найбольшага росквіту Парфянскае царства распасціралася ад Вавілоніі праз Іран да даліны Інда. Парфянскае царства спыніла сваё існаванне каля 227 г., калі ўзнікла дзяржава Сасанідаў.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Старыя Дарогі)
Гісторыя
5 студзеня 2017 года было завершана ўзвядзенне купала на касцёле.
З 2019 года ў касцёле праводзяцца службы.
Архітэктура
Пабудаваны з чырвонай цэглы. Праект касцёла распрацаваў салігорскі архітэктар Уладзімір Гаралікоў. Паводле праекта касцёл шырынёй — 12,3 м, даўжынёй — 23,1 м, вышынёй — 21 м.
Германская медыятызацыя
Медыятызацыя ў Германіі (Reichsdeputationshauptschluss) — рэарганізацыя палітычных адзінак, якія складалі Свяшчэнную Рымскую імперыю, якая была ажыццёўлена ў 1803—1806 гадах пад кіраўніцтвам напалеонаўскага міністра Талейрана. У выніку рэформы колькасць нямецкіх дзяржаўных утварэнняў паменшылася амаль у дзесяць разоў:
Медыятызаваныя арыстакраты апыняліся падпарадкаванымі ўладзе імператара не непасрэдна, як раней, а праз пасрэдніцтва кіраўніка буйнейшай дзяржавы, захоўваючы пры гэтым юрыдычнае з ім раўнапраўе. За кошт паглынання тэрыторыі дробных княстваў Напалеон нарасціў тэрыторыю сваіх саюзнікаў, і ў першую чаргу Баварыі і Бадэна.
Германізацыя еўрапейскай арыстакратыі
Медыятызацыя прывяла да з'яўлення ў Еўропе праслойкі наднацыянальнай нямецкамоўнай арыстакратыі — графаў, князёў і прынцаў, якія пры медыятызацыі страцілі свае зямельныя ўладанні і паступілі на службу да іншых кіраўнікоў, захоўваючы пры гэтым фікцыю юрыдычнай з імі роўнасці.