cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Софія Кавалеўская
Сабрала калекцыю прадметаў народных рамёстваў, твораў мастацтва, а таксама матэрыялы пра паўстанне 1863—1864 гг. на Міншчыне і прысвяціла яму некалькі артыкулаў і кнігу «3 успамінаў выгнанца 1863 года», якая выйшла ў свет у 1911 годзе. Аўтарка працы «Вясельная ўрачыстасць у Вялейскім павеце ў ваколіцах Маладзечна і Радашковічаў». У 1912 выдала кнігу ўспамінаў выкладчыка Мінскай гімназіі Ф. Шаблоўскага «Мінскія абразкі 1850—1863 гг.» пра гісторыю гімназіі і яе выкладчыкаў, тэатр, сям’ю В. Дуніна-Марцінкевіча, памятныя мясціны горада.
Зуша
Рака бярэ пачатак у Каменскім раёне Тульскай вобласці. Працякае праз Карсакоўскі і Навасільскі раёны, у паўднёва-заходнім напрамку, а потым, каля горада Навасіль, даволі крута паварочвае на паўночны захад, праходзіць у Мцэнскім раёне і ўпадае ў раку Аку каля вёскі Гарадзішча, на мяжы з Болхаўскім раёнам.
Даўжыня Зушы 234 кіламетры, жыўленне ракі пераважна снегавое, расход вады каля горада Мцэнск каля 28 м³/сек.
Імперыя Малі
Малі́ — дзяржаўнае ўтварэнне ў Заходнім Судане ў 8—17 ст. на тэрыторыі сучасных Малі і Гвінеі, у раёне верхняга цячэння ракі Нігер. Этнічная аснова Малі — плямёны.
Да пачатку 13 ст. знаходзілася ў залежнасці ад Ганы. З 11 ст. дзяржаўная рэлігія Малі — іслам. У 2-й палавіне 13 ст. пры мансе (правіцелі) пачаўся хуткі ўздым Малі (сталіца — г. Ніяні). Дасягнула росквіту пры (1312—1337) і  (1341—1360), калі Малі займала тэрыторыю ад Атлантычнага акіяна да г. ў сярэднім цячэнні Нігера. Асновай багацця быў гандаль рабамі і золатам. З 1370-х гадоў пачаўся заняпад, з 2-й палавіны 15 ст. Малі ў залежнасці ад дзяржавы Сангаі. У 17 ст. Малі існавала як невялікая вобласць вакол паселішча Кангаба, дзе захавалася улада царскага.
Callindra principalis
Callindra principalis — моль сямейства. Від быў апісаны Вінцэнцам Коларам у 1844 годзе. Сустракаецца ў гарах Паміра, Афганістане, Пакістане, Кашміры, Гімалаях, Непале і Кітаі (Чжэцзян, Цзянсу, Сычуань, Юнань, Тыбет).
Юрый Яфімавіч Мамлін
Юрый Яфімавіч Мамлін (, Жлобін, Гомельская вобласць — 14 снежня 2020, Мінск) — беларускі архітэктар. Прафесар Міжнароднай акадэміі архітэктуры.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1975 годзе. З 1969 г. працаваў у Белдзіпрагандлі, з 1976 года — кіраўнік групы архітэктараў у БелНДІПгорадабудаўніцтва. Дырэктар унітарнага прадпрыемства «Творчая майстэрня архітэктара Мамліна Ю. Я.»
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражываў у Мінску.
Памёр 14 снежня 2020 года пасля цяжкай хваробы. Пахаваны 17 снежня.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): гандлёва-грамадскі блок па вул. Прытыцкага (1977), ТЭА новага экскурсійнага маршруту па гістарычных і прыродных помніках Мінска і яго наваколляў, інтэр’еры малой залы пасяджэнняў і прыёмнай Савета Міністраў БССР (1979) у Мінску, спартзала ў комплексе «Раўбічы» (1979), гасцініца, заводакіраўніцтва ВА «Палімір» у Наваполацку (1982), санаторый-прафілакторый у Пінску (1986), пансіянат «Ангара» ў пасёлку Краснадарскага края, санаторый «Аквамарын», адміністрацыйна-гандлёвы цэнтр па вул. Машынабудаўнікоў у Мінску, помнік воінам-казахстанцам, які загінулі пры вызваленні Мінска ў ВАВ і інш. аб’екты.
Сям’я
У шлюбе з Галінай Вагнер, дачкой беларускай актрысы Таццяны Аляксеевай і кампазітара Генрыха Вагнера. Дачка Кацярына скончыла ЕГУ па спецыяльнасці «Культурная спадчына і міжнародны турызм», 2 года вучылася ў Сарбоне, потым у Вышэйшай школе Луўра, Нацыянальнай школе гідаў-перакладчыкаў у Парыжы. Выйшла замуж. Працуе ў сферы турыстычнага бізнесу. Мае чатырох дзяцей: Алекса, Вадзіма, Сашу, Віктара. Сын Дзмітрый жыве ў Мінску, працуе на ААТ «Атлант».
Маканьё
Макан'ё (Maccagno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 2003 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 125 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 21010. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сафія Валянцінаўна Манкевіч
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1974 годзе. У 1974—1977 гадах працавала інжынерам-архітэктарам праектна-канструктарскага бюро Мінскага абласнога выканаўчага камітэта. З 1977 г. — старшы лабарант кафедры тэорыі і гісторыі архітэктуры, з 1978 года — асістэнт кафедры архітэктуры прамысловых будынкаў Беларускага політэхнічнага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Аўтар навуковых артыкулаў і манаграфіі па архітэктуры мастоў, праблемах размяшчэння транспартных збудаванняў у розным асяроддзі. Упершыню ў Беларусі распрацавала базавую праграму курсу «Архітэктура мастоў, транспартных тунэляў і метрапалітэнаў».
Халскі ўніверсітэт
Халскі ўніверсітэт (University of Hull) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кінгстан-апан-Хал.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1927 годзе як Халскі ўніверсітэцкі каледж. Галоўны універсітэцкі кампус размешчаны ў Халле і з'яўляецца домам у тым ліку і для Халска-Ёрскай медыцынскай школы, сумеснай ініцыятывы з Ёркскім ўніверсітэтам.
Галоўны кампус размешчаны ў жылым раёне Паўночны Хал. Універсітэт меў меншы кампус у Скарбара на ўзбярэжжы Паўночнага Ёркшыра.
Універсітэт, хоць і размешчаны фармальна ў горадзе, мае галоўны кампус знаходзіцца ў прыгарадзе. Галоўны кампус займае адзіны, выразна акрэслены ўчастак і аўтаномны ў дачыненні да харчавання і забаў для студэнтаў і супрацоўнікаў. Акрамя таго, у кампусе ёсць вялікі будынак студэнцкага саюза, які часта называюць адным з лепшых у краіне, а таксама шырокія гульнявыя палі і іншыя спартыўныя збудаванні. У вёсцы Котынгем на паўночна-заходняй ускраіне горада размешчаны некаторыя студэнцкія жылыя памяшканні, якія належаць універсітэту.
Фрэдэрык Тэадор Фрэлінгуйсен
Фрэдэрык Тэадор Фрэлінгуйсен (Frederick Theodore Frelinghuysen) — амерыканскі палітык-рэспубліканец, сенатар, 29-ы Дзяржсакратар ЗША.
Аўтамагістраль Волга
Федэральная траса М7 «Волга» — аўтамабільная дарога федэральнага значэння ў Расіі: Масква — Уладзімір — Ніжні Ноўгарад — Казань — Уфа. Працягласць 1342 км.
Фрэдэрык Тэадор Фрэлінгуйсен
Фрэлінгуйсен нарадзіўся ў Мілстоўне, штат Нью-Джэрсі, у сям’і Фрэдэрыка Фрэлінгуйсена-старэйшага (1788—1820) і Мэры Думонт. Пасля смерці бацькі яго выхоўваў дзядзька, Тэадор Фрэлінгуйсен (1787—1862).
Яго дзед, Фрэдэрык Фрелінгуйсен (1753—1804), быў адвакатам, прымаў удзел у распрацоўцы Канстытуцыі Нью-Джэрсі, прымаў удзел у Вайне за незалежнасць ЗША (1778—1779 і 1782—1783). З 1793 па 1796 прадстаўляў свой штат у Сенаце ЗША.
Яго дзядзька, Тэадор Фрелінгуйсен (1787—1862), быў Генеральным пракурорам Нью-Джэрсі ў 1817—1829 гадах, а ў 1829—1835 прадстаўляў свой штат Сенаце ЗША. На прэзідэнцкіх выбарах 1844 года быў вылучаны кандыдатам у віцэ-прэзідэнты ЗША ад партыі вігаў. У 1839—1850 быў канцлерам Нью-Ёркскага ўніверсітэта, пасля чаго быў абраны на пасаду прэзідэнта Ратгерскага каледжа, якую займаў да сваёй смерці.
Сам Фрэдэрык Фрелінгуйсен ў 1836 годзе скончыў Ратгерскі каледж. У 1839 годзе быў прыняты ў калегію адвакатаў. Працаваў юрыстам у такіх кампаніях, як Central Railroad of New Jersey, Morris Canal and Banking Company, і многіх іншых.
Ажаніўся з Мацільдай ​​Элізабет Грызвальд, якая нарадзіла ад яго чацвёра дзяцей: Фрэдэрыка, Джорджа Грызвальда (1851—1936), Тэадора (? −1931), і Мацільду Грызвальд, якая выйшла замуж за Генры Уінтрапа Грэя.
Сенатар ЗША, сакратар кабінета міністраў Прэзідэнта. Быў абраны сенатарам ад штата Нью-Джэрсі ў Сенат Злучаных Штатаў, і займаў гэты пост з 1867 па 1869, а затым з 1871 па 1877 год. Яго знаходжанне ў Сенаце адзначана яго галасаваннем за імпічмент прэзідэнта Эндру Джонсану. Быў прызначаны дзяржаўным сакратаром у Адміністрацыі Прэзідэнта Чэстэра Артура і займаў гэты пост з 1881 да 1885 года.
Сулавы
Сулавы́ (, Суловы) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бродніцкага сельсавета.
Флоранс Дэвуар
Фло́ранс Ніба́р-Дэвуа́р (Florence Nibart-Devouard, нар., Версаль, Францыя) — французская вучоная-генетык, член савета павераных фонду «Вікімедыя».
Біяграфія
Флоранс нарадзілася ў Версалі, але вырасла ў Грэноблі, пасля гэтага яна часта пераязджала з месца на месца, у прыватнасці, жыла ў Антверпене і штаце Арызона. Па стане на 2005 год яна жыве ў французскім Клермон-Феране. Замужам за Бертранам Нібар-Дэвуар, мае трох дзяцей: Вільяма, Ан-Гаэль і Тама.
Атрымала дыплом інжынера-агранома ў École Nationale Supérieure d’Agronomie et des Industries Alimentaires, мае ступень магістра генетыкі і біятэхналогій. Займалася даследаваннямі па паляпшэнні генетыкі раслін, а таксама біятэхналогіямі ўзнаўлення забруджанага грунта. У цяперашні час працуе ў французскай фірме, якая займаецца распрацоўкай прылад падтрымкі прыняцця рашэнняў у вобласці экалагічна рацыянальнай сельскай гаспадаркі.
Першы ліст да Карынфян Святога Апостала Паўла
Пе́ршы ліст да Карынфя́наў Свято́га Апо́стала Па́ўла, Пе́ршы ліст да Карынця́наў , Пе́ршае пасла́нне да Карынфя́н  — адзін з лістоў апостала Паўла, які ўваходзіць у спіс кніг Новага Запавету. У спісе кніг Новага Запавету ліст знаходзіцца пасля ліста да Рымлянаў і перад другім лістом Карынфянам.
Адрасат
Карынфская суполка амаль цалкам складалася з былых язычнікаў, таму нядзіва, што апостал сутыкнуўся з праблемамі, якія былі распаўсюджаны сярод язычніцкага свету. Гэтыя праблемы ён яскрава акрэслівае ў сваім лісце: распуцтва і судовыя цяжбы. Таму апостал прылагае шмат намаганняў, каб звярнуць карынфян да святога жыцця. Акрама таго, жыхары Карынфу, як, дарэчы, і ўсе грэкі, былі апанаваны старадаўнягрэчаскай філасофіяй і рыторыкай, што лічылася сапраўднай праявай розуму. З гэтай прычыны яны з вялікім натхненнем прымалі настаўнікаў-вандроўнікаў, а таксама чакалі ад Паўла звыклых для іх паводзін. Таму апосталу прыходзілася прыкладаць вялікія намаганні, каб пераканаць Карынфян ачысціць царкву ад распусных людей, якія не жадалі мяняць свой вобраз жыцця. Таму нават пасля таго, як Павел пакінуў Карынф, ён напісаў вернікам ліст, які не захаваўся да нашых дзён і пра існаванне ліста можна даведацца з тэкстаў 1 Кар. 5:9-10, і ў якім апостал паўтарыў сваі патрабаванні. Але, на жаль, вернікі Карынфа няверна зразумелі апостала, яны інтэрпрэтавалі словы Паўла як загад адмежавацца ад свету, што ён зусім не меў на ўвазе.
Аўтарства
Аўтарства ліста ніколі не ставілася пад сумнеў. У самым першым тэксце прыводзіцца імёны аўтараў: гэта апостал Павел і яго супрацоўнік Сасфен. Дакладна не вядомая роля, якую граў Сасфен у напісанні ліста, але сапраўдным аўтарам ліста з'яўляецца Павел, бо з пачатку і да канца ліста выкарыстоўваецца займеннік першай асобы адзіночнага ліку.
Свапа
Свапа (Свапа) — рака ў Курскай і Арлоўскай абласцях, правы прыток Сейма.
Першы ліст да Карынфян Святога Апостала Паўла
Змест ліста
Ліст складаецца з 16 раздзелаў. Па колькасці гэта столька ж, як і ў лісце да Рымлянаў, аднак па колькасці разглядаемых тэм ліст значна пераўзыходзіць усе іншыя лісты Паўла.
Пачынаецца ліст з апавядання пра тое, аб чым апостал даведаўся ад дамачадцаў Хлоі. Павел вельмі заклапочаны тым, што ў Карынфе з'явілася шмат кіраўнікоў, якія падзялі царкву на групы, што стала прычынай разладаў. Таму апостал шмат часу прысвячае тмумачэнню таго, што ў сваіх духоўных кіраўнікоў вернікі павінны бачыць служкаў Хрыста і прыклад браць з Хрыста. Потым Павел пераходзіць да адказаў на пытанні Карынфян. Вернікаў цікавіць погляд Паўла на шлюб, развод, удоўства і бясшлюбнасць. Таксама ў суполкі з'явіліся аскетычныя вучэнні, у якіх адмаўляліся шлюбныя адносіны. Яшчэ аднім спрэчным пытаннем было ўжыванне ў ежу прынесенага ў ахвяру язычніцкім багам мяса. Пыталіся вернікі і пра дары Духа і пра тое, які з дароў Павел лічыць самым важкім. Карынфяне асабліва ганарыліся тым, што яны размаўлялі мовамі, гэта, як яны лічылі, рабіла іх асабліва духоўнымі. Былі ў вернікаў праблемы і з разуменнем уваскрасення мёртвых, якое яны разумелі выключна матэрыяльна. На ўсе гэтыя пытанні адзін за аднім апостал дае адказы і тлумачэнні.
Але неглядзячы на ўсю гаму разглядаемых пытанняў, апостал выяўляе асноўную прычыну духоўных нястач карынфян: у іх мала любові. Гэтым тлумачацца разлады і цяжбы, і ўзнясенне адзін перад адным духоўнымі дарамі, і бязладзіца падчас багаслужэння, і сацыяльная розніца падчас імшы. Дарэчы, у лісце змешчаны самое старадаўняе апавяданне пра правядзенне імшы ў першай царкве.
Павел параўноўвае хрысціянскую царкву з чалавечым целам, у якім кожны член суполкі з'яўляецца часткай цела, пры адсутнасці якога цела не можа паўнавартасна жыць і існаваць. І гэтак жа, як у целе ўсе часткі розныя, дык і ў царкве ў кожнага сваё духоўнае служэнне, а таму кожны мае свой непаўторны дар Духа. І як часткі цела ўзяемазвязаны адным кіраўніцтвам, так і ў царкве ўсе вернікі звязаны ўзаемнай любоўю, якая зыходзіць ад галавы царквы — Хрыста. Тэме любові Павел прысвячае цэлы раздзел, які стаў велічным гімнам любові.
NGC 5602
NGC 5602 (іншыя абазначэнні — UGC 9210, MCG 9-24-2, ZWG 273.4, PGC 51340) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Банджарская мова
Банджа́рская мова (Bahasa Banjar, بهاس بنجر) — мова банджараў, адна з малайска-палінезійскіх моў аўстранезійскай моўнай сям'і. Колькасць носьбітаў — 5,9 млн. Распаўсюджана ў Паўднёвым Калімантане, а ў якасці лінгва-франка амаль па ўсім інданезійскім Калімантане.
Вельмі блізкая да малайскай мовы, і паводле розных класіфікацый уключаецца або ва ўласна малайскую падгрупу (Local Malay), або ў вышэйстаячую малайска-чамскую галіну (малаічную, Malayic) заходнезондскай зоны.
У якасці пісьменасці выкарыстоўваецца мадыфікаваны арабскі алфавіт джаві і лацініца.
Звесткі пра дыялекты
Вылучаюць два асноўныя дыялекты — верхні рачны (Banjar Hulu) і ніжні рачны (Banjar Kuala).
Адміністрацыйны падзел Канады
Канада складаецца з дзесяці правінцый і трох тэрыторый.
Правінцыі — гэта штаты, якія існуюць на падставе канадскай канстытуцыі і якія валодаюць вышэйшай уладай у рамках сваёй кампетэнцыі, незалежна ад федэральнага ўрада.
Дзесяць сучасных правінцый: Альберта, Брытанская Калумбія, Квебек, Манітоба, Новая Шатландыя, Нью-Брансуік, Ньюфаўндленд і Лабрадор, Антарыа, Востраў Прынца Эдуарда і Саскачэван. Тры тэрыторыі: Нунавут, Паўночна-заходнія тэрыторыі і Юкан.
Экраналёт
Экраналёт — лятальны апарат, гэтак жа, як і экранаплан, які выкарыстоўвае для палёту экранны эфект, але які мае магчымасць адарвацца ад «экрана» і ляцець на большых ад экранаплана вышынях аналагічна самалёту.
Адметнай асаблівасцю экраналёта павінна з'яўляцца яго здольнасць лятаць на розных вышынях (ад некалькі метраў да некалькі тысяч метраў) пры аднолькавай нагрузцы і пры далёкасці блізу тысячы кіламетраў. Але самі распрацоўшчыкі экранапланаў часам называюць «класічныя» экранапланы экраналётамі.
Патрабаванні да экраналёта для розных рэжымаў палёту прама процілеглыя: для экранаплана трэба шырокае крыло асаблівага профілю і плоскі шырокі корпус, для самалёта вузкае крыло і вузкі корпус, таму самі распрацоўшчыкі апаратаў пішуць: «Рэч у тым, што зрабіць машыну, лятаючую не горш за добры самалёт ды яшчэ якая ўмее лятаць на экране, нікому яшчэ не ўдавалася.»
Першы праект экраналёта, «С-90», быў створаны ў ОКБ Сухога к 2000 году. Згодна з праектам, апарат уяўляе сабой гібрыдны транспартны сродак з двума рухачамі: паветраная падушка і паветраны вінт. Праектам прадугледжаны тры рэжыму руху: лунанне на паветранай падушцы, палёт на нізкай вышыні (у якім і павінен выяўляцца эфект «экрана»), палёт на вышынях да 4000 м. Дзеючы ўзор так і не быў прадстаўлены публіцы.
Другая з вядомых распрацовак экраналёта ўяўляе сабой малы лятальны апарат паўтандэмнай схемы. Экраналёт «Касатка-5» абсталяваны адзіным рухачом - паветраным вінтом і вельмі падобны на гідрасамалёт. Экранны эфект узнікае толькі пры вельмі нізкай вышыні палёту: 0,5 метра, гэта абмяжоўвае хваляванне вады для экраннага палёту: усяго 0.4 метра.
Трэцяя распрацоўка, таксама не даведзеная да працоўнага ўзору — серыя апаратаў «ЭКИП». Гэта дыскападобныя лятальныя апараты з  корпусам-носьбітам (корпус-крыло) і двума рухачамі: пасадачны рухач тыпу «паветраная падушка» і маршавыя паветраныя вінты. Дакладна кажучы, «ЭКИП» не з'яўляецца паўнавартасным экраналётам, паколькі палёт на нізкай вышыні праводзіцца з выкарыстаннем пасадачнага рухача (як і ў «С-90»).
Хрыстыніўскі раён
Хрыстыніўскі раён (Христинівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чаркаскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Хрыстыніўка (Христинівка).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. P 1923 пf 1925 гг. — Арадзіўскі раён, з 1925 па 1931 гг. — Верхняцкі раён. Насельніцтва раёна на года складае 35005 чал., плошча — 632 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 21 сельскага савета.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі і 29 сёлаў.
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1924)
Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 22 студзеня 1924 года. Колькасць мандатаў была пашырана да 23-х.
На выбарах Партыя саюза набрала большасць галасоў і атрымала 13 мандатаў, у той момант як Партыя самакіравання набрала такую ж колькасць, як і ў 1920 годзе — 10.
Юхнавічы (Іванаўскі раён)
Ю́хнавічы (, Юхновичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бродніцкага сельсавета.
Mortal Engines Quartet
Mortal Engines Quartet — дзіцячы фэнтэзі-цыкл Філіп Рыў, у які ўваходзіць 4 кніг.
Mortal Engines (2001)
Кніга Mortal Engines была скончаная годзе і апублікаваная ў 2001.
Predator's Gold (2003)
Скончаная восенню і апублікаваная ў 2003.
Infernal Devices (2005)
Infernal Devices быў скончаны ў годзе і апублікаваны ў 2005.
A Darkling Plain (2006)
Скончаная вясной апублікаваная ў 2006 годзе, A Darkling Plain апісвае канец свету.
Мальджэса
Мальджэса (Malgesso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 1110 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 555 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 21020. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Michele.
Дон-плаза
Дон-плаза — чатырохзоркавая гасцініца ў цэнтры горада Растова-на-Доне. Побач размешчаныя Растоўскі дзяржаўны музычны тэатр, Філармонія і Растоўскі акадэмічны тэатр драмы імя М. Горкага.
Гісторыя
Гісторыя гасцініцы «Інтурыст» бярэ свой пачатак 1 ліпеня 1954 года, калі на загад міністра вонкавага гандлю СССР № 326 у горадзе Растове-на-Доне было арганізавана агенцтва ВАА «Інтурыст», на якое ўскладалася «сустрэча прыбываючых у горад замежных дэлегацый і асобных замежнікаў, а таксама выкананне іншых заданняў Цэнтра па абслугоўванні замежнай кліентуры». У штаце агенцтва былі ўсяго 3 чалавекі: кіруючы, шафёр і інспектар. За першы год працы агенцтва змагло прыняць і абслужыць 206 замежнікаў. Першымі гасцямі сталі два турысты з Даніі.
Да 1955 года прыток гасцей горада ўзрос да 3 тысяч чалавек, якія прыязджалі галоўным чынам з Балгарыі, Францыі, ЗША і ГДР. Нягледзячы на ўзрасталую патрэбу ў гасцінічных паслугах, у горадзе існавала толькі адна гасцініца «Дон», у якой для замежных гасцей былі вылучаны 65 месцаў, ваннымі пакоямі былі ўладкаваны ўсяго 8 нумароў.
З 1964 года Растоў-на-Доне стаў штогод прымаць у сярэднім больш 5 тысяч турыстаў. Горад ператвараўся ў адзін з турыстычных цэнтраў Савецкага Саюза. З'явілася патрэба павелічэння матэрыяльнай базы: патрабаваліся новыя гасцініцы, крамы, рэстараны. У 1966 годзе кіраванне па замежным турызме пры Савеце міністраў СССР зацвердзіла тэхнічную дакументацыю на будаўніцтва ў Растове-на-Доне гасцініцы «Інтурыст».
У кастрычніку 1972 года будаўніцтва комплексу ішло да завяршэння. У гэтым жа месяцы ў газеце «Вячэрні Растоў» была апублікавана аб'ява пра прыём на працу ў «Інтурыст» на 12 прафесій. Многія адгукнуліся: у першы месяц былі анкетаваны больш тысячы чалавек. Пры адборы ўлічваліся такія крытэрыі, як адукацыя, узрост, досвед працы і партыйная прыналежнасць. Абраныя кандыдатуры адпраўлялі на спецыялізаваныя курсы. Да чэрвеня 1973 гады прафесійную падрыхтоўку прайшлі 120 гасцінічных працаўнікоў, 30 кухараў і кандытараў, 45 афіцыянтаў, 8 ліфцёраў і 6 механікаў. Людзі, абраныя на кіроўныя пасады, навучаліся непасрэдна ў Інстытуце кваліфікацыі Кіраўнікоў інтурыста.
17 ліпеня 1973 года — дзень нараджэння гасцініцы «Інтурыст» у Растове. У гэты дзень Дзяржаўная камісія прыняла 17-ці павярховы гасцінічны комплекс «Інтурыст» па вуліцы Энгельса, 115. У загадзе Кіраўнікоў інтурыста № 184 ад 26 ліпеня 1973 гады сказана: «Перадаць гасцініцу „Інтурыст“ на 507 месцаў з блокам харчавання на 792 месцы на баланс аддзялення „Інтурыст“ па Растоўскай вобласці. Лічыць уведзенай у эксплуатацыю гасцініцу „Інтурыст“ у г. Растове-на-Доне з 17 ліпеня 1973 г.» Першымі замежнымі гасцямі сталі Хельмуты, Нэс і Арсіс, што прыбылі з Федэратыўнай Рэспублікі Германія. Замежнікам падаваліся паслугі, дзіўныя для савецкіх грамадзянаў: пункт памену валют, міжнародная тэлефонная сувязь, экскурсіі па горадзе і вобласці ў суправаджэнні гідаў-перакладнікаў, а таксама катанне на «Рускай тройцы» па іпадрому.
У выніку прыватызацыі дзяржаўнай маёмасці ў 1992 годзе на базе гасцінічнага комплексу было створана ААТ «Інтурыст у г. Растове-на-Доне». Агульны эканамічны спад у краіне негатыўна адбіўся на турыстычнай актыўнасці. Паток замежных гасцей значна скараціўся, а гасцінічны комплекс усё больш падупадаў. Актуальнай рабілася ідэя перафармавання «Інтурыста» ў офісны будынак. Эканамічная стабілізацыя ў рэгіёне вызначыла пераарыентацыю гасцініцы на дзелавых турыстаў. У 2004 г. «Інтурыст» перажыў рэканструкцыю, у выніку якой у гасцініцы з'явіліся канферэнц-залы і бізнес-цэнтр. У 2007 годзе гасцініца, названая Дон-плаза, атрымала афіцыйны сертыфікат Растурызма пра прысваенне катэгорыі «4 зоркі».
Апісанне
Будынак гасцініцы ўяўляе сабою вышынны шаснаццаціпавярховы дом з жалезабетона, абкладзены алюмініем, пластмасамі, акустычнымі пліткамі. Строгасці і геаметрычнасці плана адказвае канструкцыя металічнага каркаса з паветкавымі панэлямі, абкладзенымі лістамі анадаванага алюмінію залацістага колеру.
Гасцініца арганізуе прасторавае асяроддзе ў раёне Вялікай Садовай вуліцы і Кіраўскага сквера. Апошні арганічна злучаны з комплексам гасцініцы, дзякуючы расчынены асцюкі плана вонкавага і ўнутранага прастор з улучэннем вадаёмаў, зялёнай зоны і ўнутранага панадворка. Комплекс гасцініцы складаецца з рэстаран, два кафэ, банкетную залу з перагародкай, канферэнц-залы, экспрэс-бар, трэнажорная зала, СПА-комплекс і шэраг службаў, патрэбных у працы з замежнымі турыстамі.
Мультыварка
Мультыварка (ад multum — шмат, + варка) — электрарондаль для аўтаматычнага выканання розных відаў цеплавой апрацоўкі ежы.
Складаецца з корпуса з вечкам і чашы, якая ўсталёўваецца ў корпус на награвальны элемент. Чаша з тэфлонавым або керамічным антыпрыгарным пакрыццём. Аб’ём складае 5 літраў (стандартна) ці менш.
Функцыі
У залежнасці ад мадэлі, прылада выконвае варэнне ў вадкасці і на пару, тамленне і тушэнне, смажанне і выпяканне (да 160 °C), слабы нагрэў для сквашвання ёгурта і расстойкі цеста (дражджавога або на заквасцы) — усё гэта рэалізуецца праграмамі мультываркі.
Плішчын
Плі́шчын — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Прыпяць, за 15,6  км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Жыткавічы, за 4,1  км на поўнач ад вёскі Перароў, на тэрыторыі нацыянальнага парку «Прыпяцкі».
Плошча паверхні возера 0,17 (0,14 ) км². Даўжыня 1,6 (1,65 ) км, найбольшая шырыня 0,17 (0,13 ) км. Даўжыня берагавой лініі 3,75 (3,44 ) км. Катлавіна возера старычнага тыпу, выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны невыразныя, забалочаныя. Берагавая лінія звілістая. У заходняй частцы возера востраў плошчай 1 га. Возера праточнае. На захадзе ўпадае ручай з возера без назвы, на ўсходзе выцякае ручай, злучаючы Плішчын з невялікімі азёрамі і возерам Мута.
Юрый Анатольевіч Грамакоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 6 мая 1969 года ў Баранавічах.
У 1993 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію па спецыяльнасці «вытворчасць будаўнічых вырабаў і канструкцый», у 1999 годзе — Мінскі інстытут сучасных тэхналогій і маркетынгу па спецыяльнасці «менеджмент», у 2008 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае кіраванне нацыянальнай эканомікай».
20 гадоў прапрацаваў на розных пасадах на Баранавіцкім камбінаце жалезабетонных канструкцый. З 2000 года і да моманту прызначэння на пасаду старшыні Баранавіцкага гарадскога выканаўчага камітэта працаваў дырэктарам гэтага прадпрыемства.
22 кастрычніка 2013 года быў прызначаны на пасаду старшыні Баранавіцкага гарадскога выканаўчага камітэта.
З’яўляўся дэпутатам Баранавіцкага гарадскога Савета дэпутатаў 26-га склікання (15 выбарчая акруга).
Сям’я
Жанаты, двое дзяцей — сын, 1998 года нараджэння і дачка, 2001 года нараджэння.
Мікалай Іванавіч Чарвінскі
Мікалай Іванавіч Чарвінскі ( — ?) — архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1840 годзе.
У 1839 годзе паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча. Выпушчаны ў 1844 годзе, скончыўшы курс са званнем архітэктарскага памочніка і правам на чын калежскага рэгістратара.
Прафесійная дзейнасць
Быў прызначаны ў будаўнічую і дарожную камісію Віцебскай губерні. Пазней займаў пасаду смаленскага губернскага архітэктара.
У 1872 годзе выйшаў у адстаўку.
Зэльва
Зэ́льва  — гарадскі пасёлак у Гродзенскай вобласці Беларусі, цэнтр Зэльвенскага раёна, на р. Зэльвянка. За 132 км на паўднёвы ўсход ад Гродна; чыгуначная станцыя на лініі Ваўкавыск — Баранавічы. Насельніцтва 6 795 чал. (2017).
Назва
Назва Зэльвы паходзіць ад імя ракі Зэльвянкі, на якой размешчана паселішча. У Іпацьеўскім летапісе рака названа Зелевя («по Зелеви»), у крыніцах XVI ст. — Зельва, Зельвея, пазней пачала ўжывацца цяперашняя форма назвы Зэльвянка.
Назва балцка-яцвяжскага паходжання, звязаная з літоўскім žalvas «зеленаваты».
Назва Зэльвы з’яўляецца гідранімічнай спадчынай яцвягаў, у якую, апроч згаданых водных назваў, улучаюць таксама назвы рэк Ясельда, Грыўда, Саколда, Голда, Нёўда, Сёгда, у якіх другі складнік паходзіць ад яцвяжскага *udā «вада, рака».
Гісторыя
Паселішча вядома з 1470 года як сяло Вялікая Зэльва, належала М. Нацэвічу. З 1477 года вядомы суседні маёнтак Малая Зэльва.
З 1524 года Вялікая Зэльва (з XVI стагоддзя ў крыніцах проста Зэльва) — мястэчка Ваўкавыскага павета.
У 1643 годзе К. Сапега прымаў тут караля польскага і вялікага князя літоўскага Уладзіслава Вазу.
У 1721 годзе каралём Аўгустам Моцным Зэльве дадзены прывілей на торг і кірмашы (гл. Ганненскі (Зэльвенскі) кірмаш).
З 1795 года — у Расійскай імперыі, цэнтр воласці Ваўкавыскага павета.
У 1831 годзе Зэльва за ўдзел Сапегаў у паўстанні 1830—1831 гадоў канфіскаваная.
У XX стагоддзі Малая Зэльва ўвайшла ў межы Зэльвы.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года — гарадскі пасёлак, цэнтр Зэльвенскага раёна.
У 1962—1966 гадах — у Ваўкавыскім раёне, з 1966 года — цэнтр Зэльвенскага раёна.
Лібэнталь
Лібэнталь (Лібенталь) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
NGC 5603
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5603, NGC 5603A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гарахавец
Гарахавец (Гороховец) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гарахавецкага раёна Уладзімірскай вобласці. Насельніцтва 13,4 тыс. чалавек (2008). Першае згадванне ў 1158 годзе.
Горад размешчаны ў Волжска-Окскім міжрэччы, на правым беразе Клязьмы, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Гарахавец (в. Вялікава) на лініі Масква-Ніжні Ноўгарад, за 157 км на ўсход ад Уладзіміра.
У горадзе дзейнічае шэраг прадпрыемстваў сферы паслуг (гасцініца, некалькі кафэ і рэстаранаў), шкляная вытворчасць. Ёсць прадпрыемствы сувязі (Гарахавецкі філіял ААТ «Электрасувязь» г. Уладзіміра). ГЗПТА «Элеватармельмаш» (завод пад'ёмна-транспартнага абсталявання), шклотарны завод ТАА «Русджам»
Астрошыцы
Астро́шыцы (, Острошицы) — аграгарадок у Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр Астрошыцкага сельсавета. Цэнтр калгаса.
Плошча Змітрака Бядулі (Мінск)
Плошча Змітрака Бядулі — плошча ў Партызанскім раёне Мінска, знаходзіцца на вуліцы Змітрака Бядулі. Да плошчы прылягаюць Вайсковы завулак і вуліца Міхайлава.
Назва плошчы «народная», у афіцыйным спісе гарадскіх назваў яна не значыцца — у адрозненне ад вуліцы Змітрака Бядулі.
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе 2022/2023
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе 2022/2023 — 89-ы чэмпіянат Польшчы па баскетболе.
Герб Бесарабскай губерні
Герб Бесарабскай губерні — геральдычны сімвал Бесарабскай губерні, зацверджаны 5 ліпеня 1878 года. Герб складзены адпаведна геральдычнай рэформе Б. Кёне.
Апісанне
У блакітнай тарчы, залатая буйвалавая галава, з чырвонымі вачыма, языком і рагамі, якая суправаджаецца, паміж рагамі, залатой з пяццю прамянямі зоркай і па баках направа, срэбнай ружай з пяццю лісткамі і налева такім самым паўмесяцам, павернутым налева. Шляк колераў Імперыі. Тарча ўвянчана Імператарскай каронай і акружана залатым дубовым лісцем, злучаным Андрэеўскай стужкай.
Гісторыя
Руска-турэцкія войны спрыялі пераходу зямель паміж Прутам і Днястром ад асманскі валадарства, паводле Бухарэсцкага мірнага дагавора 16 мая 1812 года, пад уладу Расійскай імперыі. Пасля далучэння да Расіі, усходняя частка Малдаўскага княства і Буджак атрымалі назву Бесарабская вобласць, а з 1873 года Бесарабская губерня. З таго часу Бесарабіяй сталі называць Бесарабскую губерню.
Герб Бесарабскай вобласці зацверджаны імператарам Мікалаем I 2 красавіка 1826 года: «тарча перасечаная; у верхнім барвовым полі Расійскі двухгаловы арол з сэрцападобным маскоўскім шчытком на грудзях, вянком і паходняй у лапах; у ніжнім залатым полі галава тура (зубра)».
Новы варыянт герба прыняты імператарам Аляксандрам II 5 ліпеня 1878 года выглядаў наступным чынам: «у блакітнай тарчы залатая галава тура (зубра), з барвовымі вачыма, языком і рагамі, якая суправаджаецца, паміж рагамі, залатой з пяццю прамянямі зоркай і па баках направа, срэбнай ружай з пяццю прамянямі і налева такім самым паўмесяцам, павернутым налева. Шляк з колераў Імперыі. Тарча ўвенчана Імператарскай каронай і акружаны залатым дубовым лісцем, злучаным Андрэеўскай стужкай».
Пасля свайго абвяшчэння ў 1917 годзе Малдаўская Дэмакратычная Рэспубліка выкарыстоўвала герб Бесарабскай губерні без уліку чорна-жоўта-срэбнага шляку гербавых колераў Расійскай імперыі. Неафіцыйна герб МДР як сімвал Малдовы выкарыстоўваўся і ў Румыніі, напрыклад, для эмблемы 1930-х гадоў малдаўскага аўтаклуба ў Ясах.
Хімічная раўнавага
Хімі́чная раўнава́га — тэрмадынамічная раўнавага ў сістэме, у якой адбываюцца толькі абарачальныя рэакцыі.
Макраскапічныя параметры стану сістэмы (тэмпература, ціск, канцэнтрацыя рэчываў) пры хімічнай раўнавазе не залежаць ад часу.
Хімічная раўнавага ўстанаўліваецца, калі скорасці прамой і адваротнай рэакцый становяцца роўнымі (гл. закон дзейных мас).
μi
— хімічны патэнцыял рэчываў, якія ўдзельнічаюць у рэакцыі,
νi
— стэхіяметрычныя каэфіцыенты — дадатныя для зыходных рэчываў і адмоўныя для прадуктаў) і выводзіцца з любой умовы тэрмадынамічнай раўнавагі.
Суадносіны паміж канцэнтрацыямі рэчываў у сістэме пры хімічнай раўнавазе вызначаюцца канстантай раўнавагі, якая залежыць ад прыроды рэагуючых рэчываў і ад тэмпературы. Якасная залежнасць хімічнай раўнавагі ад знешніх умоў апісваецца прынцыпам Ле Шатэлье — Браўна.
Сяргей Вітальевіч Вазняк
Сяргей Вітальевіч Вазняк (нар. Карастышаў Жытомірскай вобласці, Украіна) — журналіст, грамадскі і палітычны дзеяч, сябра праўлення БАЖ, сябра Бюро ЦК Беларускай партыі левых «Справядлівы Свет», намеснік старшыні грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду», галоўны рэдактар газеты «Товарищ», адзін з арганізатараў выбарчых кампаній кандыдатаў у прэзідэнты Таццяны Караткевіч (2015 г.), Уладзіміра Някляева (2010 г.), кіраўнік прэс-службы кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Мілінкевіча (2006 г.), вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 красавіка 1962 года ў горадзе Карастышаў Жытомірскай вобласці, Украіна ва украінскай сям’і. Жыў у г. Сарны. Калі С. Вазняку споўнілася 7 гадоў, сям'я пераехала ў горад Белгарад (Расія). Вучыўся ў школе №28 г. Белгарада. Шесць гадоў займаўся класічнай барацьбой. Быў чэмпіёнам вобласці сярод юнакоў. Пасля школы працаваў рэгуліроўшчыкам прыбораў сувязі на заводзе «Электракантакт» ў Белгарадзе (Расія) (1979-1980 гг.). У 1984 г. з чырвоным дыпломам скончыў Свярдлоўскае вышэйшае вайскова-палітычнае танкава-артылерыйскае вучылішча імя Л. Брэжнева. Афіцэр-палітработнік танкавых войск, цывільная спецыяльнасць — настаўнік гісторыі і грамадазнаўства.
З 1989 г. жыве ў Беларусі.
Член КПСС (з 1982 г.), Партыі камуністаў Беларусі (з 1992 г.). Быў першым сакратаром ЦК ЛКСМБ (1992-1997 гг.). Звольніўся з войска, калі была абвешчана яго дэпалітызацыя, каб не пакідаць партыйныя шэрагі.
Двое дзяцей: дачка Юлія і сын Аляксей.
Палітычная дзейнасць
Быў у ліку 14 дэлегатаў ХХІІ (надзвычайнага) з’езда УЛКСМ, якія прагаласавалі супраць самаліквідацыі Камсамолу (1991 г.), хоць яшчэ знаходзіўся на вайсковай службе. Стварыў і ўзначаліў аргкамітэт «За адраджэнне ЛКСМБ», які ў лютым 1992 г. правёў у лесе пад Пінскам аднаўленчы з’езд беларускага камсамола. Быў у ліку тых, хто актыўна займаўся стварэннем Партыі камуністаў Беларусі.
З 1992 г. займаецца прафесійнай палітыкай і журналістыкай. Працаваў карэспандэнтам, начальнікам аддзела вайсковай газеты «Во славу Родины» (1992-1993 гг.), кіраўніком прэс-службы Народнага руху Беларусі (1993 г.), кіраўніком якога быў Сяргей Гайдукевіч, карэспандэнтам, намеснікам галоўнага рэдактара газеты «Мы и время» (1994-1995 гг.) пад рэдактарствам Віктара Чыкіна.
Сябра ЦК ПКБ (з 1993 г.). З 2009 г. партыя мае назву «Справядлівы Свет».
У 1995-1996 гг. працаваў памочнікам кіраўніка фракцыі камуністаў у Вярхоўным Савеце Рэспублікі Беларусь XIII склікання, старшыні Партыі камуністаў Беларусі  Сяргея Калякіна. Пасля рэферэндуму ў Беларусі ў 1996 г. ПКБ перайшла ў апазіцыю. Адразу пасля гэтага стаў галоўным рэдактарам газеты «Товарищ».
З восені 2009 г. — адзін з кіраўнікоў гамадзянскай кампаніі «Гавары праўду».
18 мая 2010 г. С. Вазняк быў затрыманы міліцыяй адначасова з лідарам грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» У. Някляевым і адным з кіраўнікоў А. Дзмітрыевым. У гэты день былі праведзеныя вобшукі ў офісах і кватэрах больш як 20 актывістаў кампаніі «Гавары праўду», сярод якіх былі публіцыст Аляксандр Фядута, сацыёлаг Андрэй Вардамацкі, журналіст Аляксандр Уліцёнак, палітыкі Юры Варонежцаў і Андрэй Толчын,  актывісты Міхась Башура,  Віталь Гуляк, Юрась Фабішэўскі.
Вобшукі таксама прайшлі ў кватэрах затрыманых. Былі канфіскаваныя кампутары, іншыя носьбіты інфармацыі і асабістыя грошы. Адбыліся шматлікія допыты актывістаў грамадзянскай кампаніі. У дачыненні да кіраўнікоў «Гавары праўду» была заведзеная крымінальная справа паводле артыкула 250 КК РБ — «распаўсюджванне ілжывай інфармацыі аб таварах і паслугах». Фармальнай прычынай стаўся выраб паштовак з лагатыпам грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» з несапраўднымі выходнымі дадзенымі. Паштоўкі раскідваліся ў паштовыя скрыні ў Мінску і іншых гарадах Беларусі.
У якасці падазроных С. Вазняк, У. Някляеў і А. Дзмітрыеў правялі тры дні ў ізалятары часовага ўтрымання, затым былі адпушчаныя. Па меркаванні С. Вазняка, такім чынам улады спрабавалі аказаць ціск на грамадзянскую кампанію «Гавары праўду» напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў.
Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 г. працаваў у штабе кандыдата ў прэзідэнты У. Някляева. Падчас выбарчай кампаніі 14 снежня 2010 г. затрымліваўся супрацоўнікамі міліцыі за раздачу друкаванай прадукцыі.
Удзельнічаў у шэсці ад офісу «Гавары праўду» на Кастрычніцкую плошчу у дзень прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 19 снежня 2010 г. разам з кандытатам у прэзідэнты У.Някляевым. Быў гвалтоўна павалены на зямлю невядомымі ў цывільным, якія напалі на шэсце.
Быў арыштаваны 20 снежня 2010 г. ва ўласнай кватэры і змешчаны ў СІЗА КДБ. Пры канцы снежня яму прад’яўлена абвінавачанне па крымінальнай справе, узбуджанай следчым упраўленнем папярэдняга расследавання ГУУС Мінгарвыканкама па чч. 1 і 2 арт. 293 КК РБ (арганізацыя масавых беспарадкаў і ўдзел у іх).
З 29 студзеня 2011 г. мера стрымання змененая на падпіску аб нявыездзе.
11 студзеня 2011 г. праваабарончая арганізацыя «Міжнародная амністыя» прызнала С. Вазняка вязнем сумлення.
30 сакавіка 2011 г. абвінавачванне было перафармуляванае на ч. 1 арт. 342 КК РБ (арганізацыя дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, ці ўдзел у іх). Віну прызнаў часткова. Прызнаў, што заклікаў людзей выйсці на плошчу 19 снежня ў знак пратэсту супраць парушэнняў на выбарах.
20 мая 2011 г. судом Фрунзенскага раёна Мінска, суддзя Жана Жукоўская, асуджаны на 2 гады пазбаўлення волі ўмоўна.
У 2012 г. уваходзіў у склад акруговай выбарчай камісыі Грушаўскай выбарчай акругі № 98 па выбарах дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь пятага склікання.
У сакавіку 2013 г. выйшаў міні фільм з серыі «Хроніка суднага часу» пра Сяргея Вазняка.
Падаваў на дакументы на выбарах у мясцовыя саветы дэпутатаў Беларусі на рэгістрацыю ініцыятыўнай групы па вылучэнні кандыдатам у дэпутаты Коханаўскага сельскага Савета Талачынскага раёна і Талачынскага раённага Савета ў 2014 г. У рэгістрацыі ініцыятыўных груп было адмоўлена. Зарэгістраваўся кандыдатам у дэпутаты Мінскага гарадскога савета. 22 лютага 2014 г. за правядзенне перадвыбарчага пікету каля Камароўска рынку быў асуджаны Савецкім раённым судом, суддзя Марына Фёдарава, на штраф у памеры 40 базавых велічынь (5 міліёнаў 200 тысяч рублёў).
У 2013-2015 гг. актыўна ўдзельнічаў у палітычнай кампаніі «Народны рэферэндум».
У 2016 г. быў начальнікам выбарчага штабу грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» на парламенцкіх выбарах у Беларусі.
У 2018 г. быў кіраўніком выбарчага штабу рамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» і кандыдатам у дэпутаты ў Мінскі гарадскі савет на выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў Беларусі 28-га склікання.
Новая Шатландыя
Новая Шатландыя (выкарыстоўваецца лацінскі напісанне Nova Scotia, ад анг. New Scotland — «Новая Шатландыя», фр. Nouvelle-Écosse, гэльская. Alba Nuadh) — правінцыя на ўсходзе Канады, адна з трох так званых Прыморскіх правінцый. Сталіца і найбуйнейшы горад — Галіфакс.
Да 1713 года звалася Акадзія.
Марцыа
Марцыа (Marzio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Яечкавічы
Яе́чкавічы (, Яечковичи) — аграгарадок у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бродніцкага сельсавета.
У 1940—1954 гг. цэнтр Яечкавіцкага сельсавета.
Ордэн княгіні Вольгі
Ордэн княгіні Вольгі (Орден княгині Ольги) — для ўзнагароджання жанчын за выдатныя заслугі ў дзяржаўнай, вытворчай, грамадзянскай, навуковай, адукацыйнай, культурнай, дабрачыннай і іншых сферах грамадскай дзейнасці, выхаванні дзяцей у сям’і.
Аўтар знака ордэна — мастак.
Анатоль Рыгоравіч Марэніч
Біяграфія
Вучыўся ў Клецкай беларускай гімназіі (1927-1931). Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1950). Працаваў кіраўніком групы архітэктараў, галоўным інжынерам Баранавіцкай майстэрні, у 1959-1982 — галоўны архітэктар Баранавічаў.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Член КПСС з 1961 года.
Жыў у Брэсце.
Сцэна сакалінага палявання (грабніца Небамуна)
Сцэна сакалінага палявання, Сцэна палявання ў Нільскіх зарасніках — старажытнаегіпецкі насценны роспіс, які знаходзіўся ў грабніцы пісара і ўлікоўца збожжа па імені Небамун, якая з'яўлялася часткай Фіванскага некропаля. У цяперашні час месцазнаходжанне грабніцы страчана, а роспісы з яе, у тым ліку і «Сакалінае паляванне», знаходзяцца ў Брытанскім музеі.
Апісанне
Фрэска адлюстроўвае вельможу па імені Небамун, з сямействам, які палюе з папіруснага чаўна. На носе чаўна падсадная качка і кот, які дапамагае паляўнічаму лавіць дзічыну. Жыццё дзікай прыроды ў балотах, якія зараслі папірусам, і паляўнічая котка Небанума паказаны вельмі дэтальна, але ў цэлым сцэна ідэалізавана. Атлетычная фігура Небамуна дамінуе ў сцэне, ён стаіць з шырока растаўленымі нагамі ў чаўне. У правай руцэ паляўнічы трымае з  ў выглядзе галавы змяі, а ў левай — тры напаляваныя чаплі.
За Небамунам стаіць яго жонка Хатшэпсут у раскошным убранні з букетам і  на галаве ў парыку.
Дачка Небамуна намаляваная паміж яго ног унізе. Яна сядзіць і зрывае левай рукой, а правай рукой трымаецца за нагу бацькі. Прыкметай яе малога ўзросту з'яўляецца яе аголенасць. На ёй толькі з кветкавай кампазіцыяй і залатой падвескай. Яе маладосць падкрэслівае таксама і яе прычоска: доўгая пасма валасоў, якая спадае ўздоўж яе твару, гэта так званая.
Тэхніка і іканаграфія
Атынкаваныя вапняковыя сцены грабніцы былі багата і па-майстэрску ўпрыгожаны жывымі фрэскамі з выкарыстаннем мінеральных фарбаў, якія паказваюць ідэалізаванае ўяўленне пра жыццё і дзейнасць Небамуна. Як і амаль усе старажытнаегіпецкія фрэскі, Сакалінае паляванне напісана ў тэхніцы, калі фарбы накладваліся на ўжо сухую тынкоўку.
Перапоўненая і ажыўленая сцэна сакалінага палявання з'яўляецца адной з самых важных выяў грабніцы і лічыцца ў яе кампазіцыі шэдэўрам.
Зараснікі папірусу лічацца міфічным месцам урадлівасці і рэгенерацыі і часта асацыяваліся з багіняй Хатхор як эратычнае месца. Птушка ў насавой частцы карабля і ўпрыгожванне, адзенне і парык жанчыны таксама з'яўляюцца эратычна зараджанымі элементамі.
Паляўнічыя аспекты карціны — гэта са свайго роду знак перамогі над сіламі хаасу, якія пагражаюць боскаму сусветнаму парадку. Гэтыя алюзіі разам дазваляюць чытаць сцэну як вобраз эратычнага аднаўлення, адраджэння і вечнай забавы, якія трыўмфуюць над хаасам, бязладзіцай і смерцю.
Значнасць
Фрэска, на якой Небамун палюе на птушак, з'яўляецца адной з самых вядомых выяў з грабніцы Небамуна. У 2009 годзе Брытанскі музей адкрыў новую галерэю, прысвечаную адлюстраванню адзінаццаці адноўленых фрагментаў сцен з грабніцы. Яны былі апісаны як найвялікшыя захаваныя карціны са Старажытнага Егіпта і як адзін з найвялікшых скарбаў музея.
Анатоль Рыгоравіч Марэніч
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генпланы Драгічына, Іванава, Ляхавічаў і 22 калгасных цэнтраў Брэсцкай вобласці (1952—1955), ПДП цэнтральнай часткі Пінска і Баранавічаў (1952—1958), жылы дом і помнік У. І. Леніну ў Баранавічах (1960), мемарыяльны комплекс ва ўрочышчы «Гай» (1972).
Узнагароды
2-я прэмія на Усесаюзным конкурсе (1965) за праект мемарыяльнага комплексу «Брэсцкая крэпасць-герой».
Плошча Цвярской заставы
Тэрыторыя плошчы і фрагменты прылеглых кварталаў уключаны ў ахоўную зону аб’ектаў культурнай спадчыны, асобныя будынкі атрымалі статус помнікаў.
Край (арганізацыя)
«Край» — беларуская спартыўна-патрыятычная арганізацыя нацыяналістычнага напрамку. Маюць мянушку «краёўцы» ды спокліч «Бог, Беларусь, Воля!».
Падставы для ўступлення ў арганізацыю
У склад арганізацыі можа ўвайсці той, каму споўнілася 16 гадоў, хто годна прайшоў кандыдацкі тэрмін. Пасля прыняцця прысягі на вернасць Беларусі, ён можа стаць сябрам «Краю». Хлопцы ад 14 да 16 гадоў маюць магчымасць увайсці ў склад краёвага юнацтва.
Мэты
Паводле выпуска «Нашай Нівы» за 8 лістапада 1999 года, «Край» мае 3 функцыі:
Ідэалогія
"А мы і ёсць нацыяналісты. У нармальным сэнсе гэтага слова. Людзей іншых нацыянальнасцяў, якія разам з намі змагаюцца за незалежнасць Беларусі, лічым сваімі братамі. Да тых, хто падтрымлівае нашу барацьбу, ставімся талерантна. А тыя, хто выступае супраць беларускага нацыянальнага адраджэння — нашы ворагі. «Край» адмаўляе імперыялізм і шавінізм, камунізм і фашызм, касмапалітызм і псеўданацыяналізм."
"Хутчэй нешта накшталт краёвай абароны ці нацыянальнай гвардыі. Мы змагаемся за Беларусь, а не за пасады, за права беларусаў быць гаспадарамі сваёй долі і дзяржавы, а не за магчымасць панаваць над уласным народам. Якая б не была ўлада ў Беларусі, мы будзем яе падтрымліваць толькі датуль, пакуль яна дзейнічае ў інтарэсах нацыі, а не ў сваіх уласных."
Гісторыя
Актыўную дзейнасць «Край» распачаў з вясны 1999 года. Кіраўніцтва арганізацыі даведалася, што 10 траўня 1999 года ў Гродне пройдзе сесія парламентарыяў «расейска-беларускага саюзу». Яны павінны былі падпісваць нейкую саюзную дамову. Тэрмінова была арганізаваная акцыя: шэсце з паходнямі па цэнтры Гродна 40 маладых патрыётаў, апранутых у камуфляж і бярэты з пагоняй, гэта адбылося 25 красавіка. На іх былі кінутыя міліцыянты ды амапаўцы. У бойцы былі пацярпелыя з абодвух бакоў. Каля 14 хлопцаў трапілі за краты на некалькі дзён. Галоўная мэта арганізацыі была дасягнутая — сесію ў Гродне адмянілі. Пра гэтыя падзеі шырока пісала прэса (напрыклад, «Навіны», № 45, 1999, артыкул «Гвардзейцы свабоды» са здымкам). Пачынаючы з 1998 г. «Край» рэгулярна (нават зімой) праводзіць вышкалы сваіх сяброў. Празь іх прайшлі многія сотні маладых людзей. І далёка не ўсе з іх прайшлі адбор у арганізацыю.