cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каталіцкі сацыялізм
На іх думку, дзяржава павінна абмежаваць працоўны дзень 9-10 гадзінамі, забараніць жанчынам удзел у начных і небяспечных работах, зусім выдаліць з фабрык дзяцей, забяспечыць рабочым узнагароджанне на выпадак калецтваў і старасці, усталяваць заканадаўчым шляхам мумімальную заработную плату і інш. Свабоду прафесійных асацыяцый каталіцкія сацыялісты разглядаюць як самае каштоўнае. Урад павінен не толькі не разбураць і ахоўваць падобныя асацыяцыі, але яшчэ забяспечваць за імі магчыма шырокую аўтаномію і некаторыя прывілеі. Па вядомых пытаннях голас рабочых саюзаў павінен быць вырашальным.
Іншыя з каталіцкіх сацыялістаў ідуць яшчэ далей: яны патрабуюць прызнання працоўных саюзаў абавязковымі афіцыйнымі ўстановамі. Іншыя настойваюць на тым, каб такія саюзы аб’ядноўвалі не адных рабочых, але разам з імі і гаспадароў, па тыпу сярэднявечных карпарацый.
Некаторыя з каталіцкіх сацыялістаў вызначаюць такую ​​схему трох стадый развіцця, абумоўлівае дэмакратычнай палітыкай каталіцкай царквы:
Ва ўсіх выкладзеных думках каталіцкія сацыялісты імкнуцца абапірацца на аўтарытэт св. Пісання і бацькоў царквы, а з 1891 г. — яшчэ і на выдадзеную Папам Львом XIII энцыкліку «Rerum Novarum», дзе кіраўнік каталіцкай царквы, прызнаючы наяўнасць сацыяльнага зла і бачачы ў сучасным грамадстве, «з аднаго боку, усемагутнасць багацця, з другога — бяссілле беднасці», патрабуе ад каталіцкага духавенства энергічнай працы на карысць народа.
Першамайскі (мікрараён, Светлагорск)
Мікрараён Першамайскі (микрорайон Первомайский) — другі па ліку мікрараён Светлагорска. Межы мікрараёна праходзяць па вуліцах: 50 год Кастрычніка, Батава, Леніна, Калініна, Свярдлова. Мікрараён мяжуе з Кастрычніцкім, Маладзёжным, Юбілейным мікрараёнамі, на поўдні і захадзе з ляснымі масівамі.
Гісторыя
Планы па будаўніцтву мікрараёну былі сфармаваны ад пачатку будаўніцтва 1-га мікрараёна у пачатку 1960-х. Архітэктарам праекта выступала Лідзія Іосіфаўна Анікіна, якая працавала над праектам у 1965—1971 гг.
На месцы мікрараёна быў хваёвы лес. Першае будаўніцтва пачалося ў 1967 годзе. Першая чарга будаўніцтва — 5, 4, 1, 2, 6 і 14, 13, 15 дама, якія сфармавалі два схожых квартала. Другая чарга будаўніцтва пачалася ў пачатку 1970-х з паўночнага боку. У 1969 годзе адкрываецца 5 школа, а ў 1971 годзе 6 школа. У гэтыя гады таксама пабудаваны кінатэарт «Юнацтва» і ДК Хімікаў (цяпер Гарадскі цэнтр культуры).
Асноўныя рысы мікрараёну сфармаваліся ў сярэдзіне 70-х гадоў. У 1980-90 былі пабудаваны 9-ці і 12-ці павярховыя, буйнапанэльныя і цапляныя гмахі адпаведна. З 2004 па 2015 будаваўся ГЦ «Бярозкі». У 2016 безыменны сквер атрымаў назву Перамогі.
Славутасці
Да спісу гісторыка-культурных каштоўнасцей мясцовага значэння адносіцца роспіс «Зямля Светлагорская» ў гарадскім цэнтры культуры, у холе другога павера.
Алея Герояў Савецкага Саюза, якія загінулі пры вызваленні Светлагорскага раёна, сярод іх Сярго Чыгладзэ, Пётр Мірашнічэнка і інш. 9 бюстаў устаноўлены ў 1993 годзе, на безыменная плошчы ля дома культуры.
Нягледзячы на тое, што мікрараён фактычна пабудован у лясным масіве, яго аточвае яшчэ 2 бульвары — Батава, 50 год Кастрычніка. Цэнтр мікрараёна прыпадае на безыменны сквер на Вераснёўскім праездзе, у самым цэнтры якога скульптура школьніка з кнігай. У паўднёвай часцы мікрараёна — сквер Перамогі.
Вікторыя Георгіева
Вікторыя Георгіева (Виктория Георгиева; прафесійна вядомая пад псеўданімам Вікторыя;, г. Варна, Балгарыя) — балгарская спявачка і аўтарка песень. Сваю творчую кар’еру яна пачала пасля ўдзелу ў чацвёртым сезоне шоу талентаў X Factor Bulgaria. Прадстаўніца Балгарыі на песенным конкурсе «Еўрабачанне-2021». Раней яна павінна была прадстаўляць Балгарыю на адмененым «Еўрабачанні-2020» з песняй «Tears Getting Sober».
Раннія гады
Вікторыя Георгіева нарадзілася 21 верасня 1997 года ў балгарскім горадзе Варна. Яна пачала спяваць у адзінаццаць гадоў. Праз некаторы час Георгіева паступіла ў вакальную студыю «Анёльскія галасы», дзе яе настаўнікам музыкі была Атанаска Ліпчава. Яна прайшла праслухоўванне на працягу першых трох сезонаў шоу талентаў X Factor Bulgaria, але з-за ўзросту не змагла патрапіць у шоу.
2015: X Factor Bulgaria
У верасні 2015 года пасля трох спроб Георгіева нарэшце прайшла кастынг і выступіла ў жывым эфіры шоу талентаў X Factor Bulgaria. Вікторыя ўвайшла ў жаночую каманду пад кіраўніцтвам рэпера Крыска. Яна пакінула шоу на 9-м тыдні, і ў выніку заняла шостае месца.
2016—2018: Дэбютны сінгл і пагадненні з буйнымі кампаніямі
Нягледзячы на тое, што не атрымалася выйграць X Factor, Вікторыя атрымала прапанову далучыцца да Virginia Records, ад якой яна адмовілася. Замест гэтага ў 2016 годзе яна далучылася да Monte Music і выпусціла свой першы сінгл пад назвай «Нищо случайно» з кліпам, у якім зняліся VenZy і Нікі Бакалаў. Затым яна выпусціла яшчэ дзве песні MonteMusic — «Незавършен роман» у 2016 і «Chast ot Men» у 2017. Пасля ўзаемных канфліктаў, Георгіева пакінула лэйбл у канцы 2017 года.
У 2018 годзе Георгіева правяла дзесяць дзён у Лос-Анджэлесе, штат Каліфорнія, дзе напісала і зняла сваю першую англамоўную песню «I Wanna Know», выдадзеную ў чэрвені 2019 года, з музычным відэа, зрэжысаваным Дзімітрыям Стэфанавым і спрадзюсаваным Велінай Іліевай.
2019 — цяперашні час: Еўрабачанне і міжнародны дэбют
У чэрвені 2020 года спявачка выпусціла сваю новую песню пад назвай «Alright». Песня была створана ў адным з лагераў Еўрабачання і нясе пасланне надзеі і новага пачатку. Праз некалькі тыдняў, у жніўні, яна і яе каманда правялі дзесяць дзён у еўравізійным лагеры напісання песень на чарнаморскім узбярэжжы, які праходзіў у Бургасе і Прыморска, дзе ім удалося стварыць некалькі патэнцыйных песень, якімі яна магла б скарыстацца. У лістападзе яна выпусціла свой трэці сінгл «Ugly Cry», які быў такім жа паспяховым, як і два яе папярэднія.
У студзені 2021 года Георгіева абвясціла, што выпусціць свой дэбютны міні-альбом пад назвай a little dramatic (стылізаваны ўсе малыя літары) дзесьці ў лютым. У праект уваходзяць пяць патэнцыйных песень, якія маглі б прадставіць Балгарыю на «Еўрабачанні-2021». Міні-альбом не ўключае сінгл «Ugly Cry», аднак песня разглядалася як патэнцыйны варыянт для прадстаўлення Балгарыі. Галоўны сінгл гэтага міні-альбома «Imaginary Friend» быў выпушчаны 14 лютага. 11 сакавіка падчас папярэдне запісанага канцэрта, які трансляваўся на YouTube, было абвешчана, што песняй, з якой Вікторыя выступіць на Еўрабачанні, будзе «Growing Up Is Getting Old».
Яна выступала ў другім паўфінале, з якога прайшла ў фінал 22 мая 2021 года. У выніку, спявачка атрымала 170 балаў у фінале, заняўшы 11-е месца (6-е месца паводле галасавання журы і 18-е — паводле глядацкага галасавання).
4 снежня 2021 года Георгіева перамагла ў трэцім сезоне шоу The Masked Singer Bulgaria.
Магілёўская акруга
Магілёўская акруга — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР. Існавала ў 1924—1930 гг. Утворана 17 ліпеня 1924 г. Цэнтр — г. Магілёў. Плошча акругі 11 602 кв. км., нас. 512,7 тыс. чал. (1924). Акруговая газета — «Магілёўскі селянін».
У склад акругі ўваходзілі 4 гарады (Стары Быхаў, Магілёў, Чавусы, Шклоў), 3 мястэчкі (Бялынічы, Карма, Прапойск). У сувязі са скасаваннем Калінінскай акругі 9 чэрвеня 1927 г. у Магілёўскую акругу перададзены Бялынкавіцкі, Касцюковіцкі, Клімавіцкі, Краснапольскі, Крычаўскі, Мілаславіцкі, Хоцімскі, Чэрыкаўскі раёны. 4 жніўня 1927 г. скасаваны Бялынкавіцкі раён (яго тэрыторыя далучана да Касцюковіцкага раёна). На 1 студзеня 1930 г. у Магілёўскай акрузе 16 раёнаў, 6 гарадоў, 7 мястэчак, 259 сельсаветаў, у т.л. 3 польскія і 2 латышскія нацыянальныя. 26 ліпеня 1930 г. Магілёўская акруга скасавана.
Раёны
Раёны падзяляліся на 161 сельсавет.
Сонечнае зацьменне 19 жніўня 1887 года
Сонечнае зацьменне 19 жніўня 1887 года — поўнае сонечнае зацьменне 143 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0518 і дасягнула свайго максімуму ў 05:32:05 UTC у пункце з каардынатамі 51° пн. ш. 112° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 50 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 221 км.
Уладзімір Міхайлавіч Зельдзін
Уладзімір Міхайлавіч Зельдзін (Владимир Михайлович Зельдин;, Казлоў, Тамбоўская губерня — , Масква) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно. Артыст Цэнтральнага акадэмічнага тэатра расійскай арміі (1945—2016).
Крывое
Крывое — тапонім:
NGC 7589
NGC 7589 (іншыя абазначэнні — PGC 70995, MCG 0-59-19, ZWG 380.24, NPM1G -00.0622) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзмітрый Спірыдонавіч Маркоўскі
Дзмітрый Спірыдонавіч Маркоўскі (, в. Мачаск, Бярэзінскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1955), дацэнт. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: палітычная гісторыя; арганізацыя адукацыі.
Узнагароды
Ордэны Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, «Знак Почета», Працоўнага Чырвонага Сцяга і інш.
Вялікая Лешчанка
Вялі́кая Ле́шчанка (, Великая Лещенка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Гродзец (гміна)
Гро́дзец (Grodziec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гродцы. Плошча гміны складае 117,72 км². Станам на 2004 год у гміне Гродзец пражывалі 5251 чалавек, шчыльнасць — 44,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Фрыдрых Шлегель
Фрыдрых Шлегель (Friedrich Schlegel;, -) — нямецкі крытык, філосаф, філолаг і паэт. Брат А. В. Шлегеля.
Вучыўся ў Гётынгене і Лейпцыгу, апублікаваў зборнік эсэ «Грэкі і рымляне» (Die Griechen und Römer, 1797) і «Гісторыю паэзіі грэкаў і рымлян» (Geschichte der Poesie der Griechen und Römer, незакончанае, 1798). У 1802 годзе Шлегель чытаў лекцыі па філасофіі ў Парыжы, займаўся арыенталістыкай і выдаваў часопісы «Еўропа» (1803—1805) і «Паэтычны дзённік» (1805—1806). У 1808 годзе прыняў каталіцтва, пераехаў у Вену, стаў прыдворным сакратаром.
Вялікая Вобрына
Вялі́кая Во́брына (, Великая Обрина) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ярэміцкага сельсавета.
Радзіма аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў патрыятычнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці БССР, Героя Савецкага Саюза Уладзіміра Зянонавіча Царука (1899—1957).
Сівуч
Сіву́ч (Eumetopias jubatus) — від млекакормячых жывёл, адзіны сучасны прадстаўнік роду сямейства вушастых цюленяў.
Апісанне
Даўжыня цела сівучаў да 3,5 м. Важаць да 800 (1000) кг. Морда, шыя і плечавы пояс масіўныя, ласты доўгія і шырокія. Дарослыя самцы маюць грыву. Афарбоўка рыжая летам і бурая зімой.
Пашырэнне
Пашыраны ў паўночнай частцы Ціхага акіяна ад поўначы Японіі да Каліфорніі, уключаючы Ахоцкае і Берынгава моры. Ахоўваецца ў Расіі, ЗША і Японіі. Занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.
Эпінетран
Эпінетран (έπίνητρον) — вядомы з V ст. да н. э. старажытнагрэчаскі прыбор, які выкарыстоўваўся для абароны каленяў прахі пры раскочванні воўны. Праца на эпінетране апісана ў.
Сівуч
Асаблівасці біялогіі
Размнажаюцца звычайна на камяністых берагах астравоў ў вясной і летам. Самцы ўтвараюць гарэмы з 15—20 самак. Нараджаюць адно дзіцяня. Кормяцца рыбай, малюскамі і іншымі марскімі жывёламі.
Эпінетран
У атычную эпоху эпінетран стаў прадметам культу і часта ўкладваўся ў пахаванне памерлм незамужнім дзяўчатам.
Эпінетран вырабляўся з гліны ці дрэва, часта упрыгожваўся вазапісам.
Канахі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства. Да 17 снежня 1971 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Мёрскага пассавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
З 5 ліпеня 2014 года адкрылася экасцежка «Азераўкі». Будаўніцтва цягнулася год. Экасцежку зрабілі за грошы ПРААН, Еўрасаюза і мясцовых уладаў, уклаўшы каля 120 000 долараў. Ехаць да балота давядзецца не па трасе, а па вясковай дарозе праз вёску Канахі. Апошні адрэзак у кіламетр-два лёгка прайсці і праехаць летам, але толькі ў гумовіках — вясной. Сама сцежка — драўляны насціл, па баках — трава, дробнае кустоўе, невысокія балотныя дрэўцы.
Твін Пікс
«Твін Пікс» (Twin Peaks) — амерыканскі драматычны тэлесерыял, створаны рэжысёрам Дэвідам Лінчам і сцэнарыстам Маркам Фростам. Дзея серыяла адбываецца ў выдуманым мястэчку Твін Пікс на паўночным захадзе штата Вашынгтон побач канадскай мяжы.
Серыял упершыню выйшаў у эфір у ЗША на канале ABC і трансляваўся з 8 красавіка 1990 да 10 чэрвеня 1991 года. Прэм'ера сабрала каля тэлеэкранаў 8 150 000 гледачоў. Сам Лінч зняў шэсць серый, а рэшту здымалі запрошаныя рэжысёры. Супрадзюсарам фільма выступіла кампанія Аарона Спелінга, дыстрыбуцыяй займалася кампанія Worldvision Enterprises. Серыял складаецца з 30 серый, падзеленых на два сезоны, уключаючы пілотную серыю — 7 серый першага сезона і 22 серыі другога. У 1992 годзе быў зняты прыквел «Твін Пікс: Агонь, ідзі са мной», які ў амерыканскім пракаце абярнуўся камерцыйным правалам. У 2007 годзе часопіс «Time» уключыў серыял у лік найлепшых ТВ-шоу ўсіх часоў. 21 мая 2017 года пачаўся паказ трэцяга сезона з 18 серый, здымкі якога пачалася ўвосень 2015 года і скончылася ў красавіку 2016 года. Усе серыі новага сезона зняў Дэвід Лінч. Сезон пазіцыянавалі не як серыял, а як падзелены на васямнаццаць частак фільм.
Сюжэт
Перад гледачамі серыяла адкрываецца жыццё невялікага правінцыйнага мястэчка, населенага дружнымі, наіўнымі і трохі эксцэнтрычнымі людзьмі.
Гісторыя пачынаецца з навіны пра знойдзенае цела Лоры Палмер, абверчанае ў поліэтылен і вынесенае хвалямі на бераг возера. У ходзе расследавання пад падазрэнне Купера, шэрыфа Трумана і яго памочнікаў трапляюць розныя жыхары Твін Пікс. З часам глядач адкрывае для сябе цёмны і страшны бок жыцця насельнікаў, на першы погляд, ціхага мястэчка.
Дзея першых двух сезонаў адбываецца ў 1989 годзе, дзе кожная серыя, за рэдкім выключэннем, – гэта адзін дзень з жыцця мястэчка.
Прыблізны час дзеі трэцяга сезона — праз 25 гадоў пасля забойства Лоры Палмер, але ёсць і флэшбэкі (1945 і 1956 гады). У адрозненне ад папярэдніх сезонаў, дзе падзеі разгортваліся ў Твін Пікс, геаграфія падзей трэцяга істотна пашырылася. Сезон збудаваны на ўяўленнях пра ірэальнасць свету і глядач вымушаны самастойна вызначаць сэнс убачанага на экране.
Цібру (камуна)
Камуна Цібру (Tibro kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Цібру 242-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Цібру.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 10 673 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 2 гарадскія пасяленні (tätort) та кілька сельскіх, найбольшыя з якіх:
Курылавічы (Мастоўскі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 26 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Масты, за 86 км ад Гродна.
16 кастрычніка
16 кастрычніка — дзвесце восемдзесят дзевяты (дзвесце дзевяносты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Кітсекюла (прыпыначны пункт)
На прыпынку Кітсекюла размешчаны два нізкія пероны і два чыгуначныя шляхі. На прыпынку спыняюцца пасажырскія цягнікі Elron усходняга кірунку.
Прыпыначны пункт Кітсекюла быў адкрыты 10 лістапада 2008 года. Прыпыначны пункт быў пабудаваны ў рамках праекта Еўрапейскага фонду рэгіянальнага развіцця. Каля пралягае лінія трамвая з прыпынкам 3 і 4 маршрутаў.
Васіль Вітка
Васіль Ві́тка, сапр. Цімох Васілевіч Крысько (, в. Еўлічы,, Мінская вобласць — ) — беларускі , , , , , , , педагог; класік беларускай дзіцячай літаратуры. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1970).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Быў старэйшым дзіцем у сям’і, акрамя яго было яшчэ двое братоў і дзве сястры.
Скончыў Слуцкую прафтэхшколу (1928), працаваў слесарам на Бабруйскім дрэваапрацоўчым камбінаце, у заводскай шматтыражцы (1929-30), рэдакцыях газет «Камуніст» (Бабруйск, 1930-33), «Ударнік» (Жлобін, 1933-35). Пасля пераехаў у Мінск, дзе з 1935 года працаваў у рэдакцыі газеты «Чырвоная змена».
У 1935 годзе адбылося яго знаёмства з будучай жонкай яўрэйкай Вольгай (Эльке) Рыгораўнай Лерман. У 1936 годзе яны пабраліся шлюбам. Вольга была трэцяй па ўзросце з сямі дочак у сям’і Рыгора і Рахілі Беркаўны Лерманаў. Яе малодшая сястра Геня выйшла замуж за паэта Рыгору Суніцу, брата Міхася Лынькова. У 1937 годзе ў Цімоха і Вольгі нарадзіўся сын Вісарыён, названы бацькам у гонар рускага пісьменніка Вісарыёна Бялінскага.
У час сталінскіх рэпрэсій, у 1937 годзе быў выключаны з камсамола і выгнаны з рэдакцыі «Чырвонай змены» «за страту пільнасці і лібералізм». На працу не бралі, дапамог Рыгор Лынькоў, які узяў на сваё імя тэрміновую работу і перадаў яе Крысько. Гаспадыня прыватнага дамка на вуліцы Розы Люксембург, якая здавала сям’і пакойчык, спалохалася і пагнала іх з кватэры. Тады Міхась Лынькоў дамогся праз Літфонд, каб яго пасялілі ў флігельку вартаўніка пры Доме творчасці ў Пухавічах. У гэты час Цімох Крысько захварэў на сустаўны раматус і пачаў хадзіць з кіёчкам. Праз дзевяць месяцаў быў адноўлены на працы. Працаваў у рэдакцыях газет «Літаратура і мастацтва» (1937-38) і часопіса «Полымя рэвалюцыі» (1938-39).
У лістападзе 1939 года яго прызваны ў армію. Служба праходзіла ў Чырвоным Урочышчы пад Мінскам. Удзельнічаў у паходзе Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і да самага пачатку вайны працаваў сакратаром Беластоцкага абласнога аддзялення СП БССР. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны  хутка паехалі ў Гомель, дзе Крысько пайшоў у ваенкамат, каб стаць дабраахвотнікам, але яго не прапусцілі па зроку і адразу ж накіравалі ў Маскву працаваць у беларускіх выданнях. Размінуўся з жонкай і сустрэўся з ёй толькі пад канец вайны. Вольга пешкі з двума маленькімі дзецьмі на руках дайшла з Гомеля ў Оршу, а потым дабралася да Смаленска, дзе ёй удалося сесці ў цягнік. Так сям’я апынулася ў эвакуацыі ў Кургане.
Цімох працаваў у рэдакцыі газеты «Савецкая Беларусь», а з 1942 — у аддзеле прапаганды і агітацыі ЦК КПБ, рэдактар масавых выданняў для акупіраваных раёнаў. Супрацоўнічаў у сатырычных часопісах «Партызанская дубінка» і «Раздавім фашысцкую гадзіну».
З дня ўтварэння часопіса «Беларусь» (студзень 1944) працаваў яго адказным сакратаром, з 1948 — намеснікам, з 1951 — галоўным рэдактарам газеты «Літаратура і мастацтва». У 1957-74 — галоўны рэдактар часопіса «Вясёлка». У 1974-87 — член сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі кінастудыі «Беларусьфільм». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1943.
Жыў у Доме пісьменнікаў па вул. Карла Маркса, 36.
Андрэй Казімір Завіша
Біяграфія
Пахавалі Андрэя Казіміра Завішу ў касцёле Св. Язэпа пры кляштары бернардзінцаў у Мінску.
Васіль Вітка
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1928.
Паэзія
Першы зборнік вершаў «Гартаванне» выдадзены ў 1944 ў Маскве. Затым выйшлі зборнікі паэзіі «Поўдзень» (1946), «Вернасць» (1953), «Ружа і штык» (1958), «Паверка» (1961), «Вершы» (1968), «Беларуская калыханка» (1971), «Праводзіны лета» (1972), «Вышыні святла» (1977), «Случчына» (1981), «Трэція пеўні» (1988), зборнік сатыры і гумару «Для дома, для альбома і трохі для эпохі» (1983). Для дзяцей выдаў кніжкі паэзіі і вершаваных казак «Вавёрчына гора» (1948), «Буслінае лета» (1958), «Казка пра цара Зубра» (1960), «Дударык» (1964), «Азбука Васі Вясёлкіна» (1965), «Казкі» (1968, 1976), «Чытанка-маляванка» (1971), «Хто памагае сонцу» (1975), «Ладачкі-ладкі» (1977), «Мы будуем метро» (1979), «Мінскія балады» (1982), «Казкі і краскі», «Госці», «Загадка пра зярнятка» (усе 1984), «Дзецям» (выбраныя творы ў дзвюх кнігах, 1986), «Свята дружбы» (1987), зборнік апавяданняў «Зайчык-вадалаз» (1962). У 1973 выйшлі Выбраныя творы ў 2 тамах.
Драматургія і публіцысціка
Аўтар п’ес «Прамень будучыні» (1948), «Шчасце паэта», прысвечанай Я. Купалу (1951, пастаўлена тэатрам імя Я. Купалы ў 1952).
Напісаў многа літаратурна-крытычных і публіцыстычных артыкулаў на маральна-этычныя і выхаваўчыя тэмы, пісаў артыкулы пра К. Чорнага, М. Лынькова, М. Танка, Я. Брыля, В. Сухамлінскага і іншых. У 1977 выдаў кнігу дзённікаў, нарысаў і апавяданняў «Дзеці і мы», у 1982 — кнігу «Урокі», у 1988 — «Азбука душы». Адзін з аўтараў чытанак «Роднае слова» для 1 (1969), 2 (1970) і 3 (1988) класаў.
Пераклады
На беларускую мову пераклаў паэму У. Маякоўскага «Добра!» (1940, з Р. Лыньковым), «» М. Салтыкова-Шчадрына (1956), кнігу В. Сухамлінскага «Блакітныя жураўлі» (1971), асобныя творы Л. Талстога, А. Чэхава, Я. Райніса, М. Ціханава, М. Рыльскага, М. Бажана, М. Стэльмаха, а таксама творы іншых рускіх, украінскіх, латышскіх, балгарскіх і польскіх пісьменнікаў.
На латышскую мову творы В. Віткі перакладаў Імантс Ласманіс, на украінскую Марыя Пазнанская, и, на англійскую Уолтэр Мэй і Сяргей Сасінскі, на сербскую Вера Кусіцкі і Пётр Антановіч, на славацкую , на эстонскую Муя Вээтам, на балгарскую Найдзен Вылчаў, на чэшскую , на французскую Сцяпан Батура, на нямецкую Уладзімір Чапега, на польскую Барыс Ошэраў і Аляксандр Барскі, на літоўскую  і Альбінас Жукаўскас, на нідэрландскую Р. дэ Врыес, на узбекскую.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1972) за кнігі «Беларуская калыханка», «Казкі» і «Чытанка-маляванка». У 1978 узнагароджаны дыпломам Міжнароднага журы па прэміях Х. К. Андэрсена (1978) з занясеннем прозвішча пісьменніка ў Ганаровы спіс дацкага казачніка.
Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, двума — «Знак Пашаны» і медалямі.
Хадзімэ Морыясу
(森保 一; нар. ) — японскі футбаліст. У 1992—1996 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 7590
NGC 7590 (іншыя абазначэнні — PGC 71031, ESO 347-33, MCG -7-47-30, IRAS23161-4230) — галактыка ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хоцінскі сельсавет
Хо́цінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ульскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Хоціна.
Даўгінава (Ярэміцкі сельсавет)
Даўгі́нава (, Долгиново) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ярэміцкага сельсавета.
Зборная Расіі па футболе
Зборная Расіі па футболе — нацыянальная каманда, якая прадстаўляе Расію на ўсіх міжнародных матчах і турнірах па футболе. Збіраецца, кіруецца і кантралюецца пад кіраўніцтвам Расійскага футбольнага саюза.
Перавоз (возера)
Пераво́з — возера ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці, за 45 км на паўночны ўсход ад горада Столін, за 5 км на паўночны ўсход ад аграгарадка Альшаны, у пойме ракі Прыпяць.
Плошча паверхні 0,146 км². Даўжыня 2,9 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 6,9 км.
Возера старычнага тыпу. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Сярэдняя Прыпяць».
NGC 7591
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вільгельм Буш (вытворца інструментаў)
Біяграфія
Вільгельм Буш вучыўся на. Ён сапраўды хацеў быць музыкам, але не меў магчымасці атрымаць адукацыю. Так ён сам навучыўся іграць на скрыпцы.
У 1889 годзе ён ажаніўся з Генрыет Шміт з і меў ад яе семярых дзяцей:, Адольфа, , Элізабэт, ,  і Магдалену. Дома з сынамі ён шмат займаўся музыкай, таксама выступаў з імі ў рэстаранах і на фестывалях. Чацвёра сыноў пазней сталі музыкамі, а адзін з іх — Вілі — акцёрам і тэатральным дзеячам.
З 1899 па 1902 год меў краму музычных інструментаў у Зігене. Будаваў віяланчэлі і скрыпкі, а таксама рамантаваў розныя музычныя інструменты. У 1902 годзе ён пераехаў у Зігбург, а ў сакавіку 1907 года — у Кёльн, бо яго дзеці вучыліся там у. Там ён гандляваў. Таксама працаваў у Музеі гісторыі музыкі Вільгельма Хеера ў Кёльне. З 1914 года жыў у Дуйсбургу, а ў 1920 годзе пераехаў у Бохум, дзе і памёр праз дзевяць гадоў.
Весэ (прыпыначны пункт)
Весэ (Vesse) — прыпыначны пункт у Таліне, Эстоніі. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва. Першапачаткова прыпыначны пункт быў на 300 метраў заходней.
Крывое (возера, басейн Дзісны)
Крыво́е — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад горада Глыбокае, у басейне ракі Дзісна.
Плошча паверхні возера 0,05 км². Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,17 км. Даўжыня берагавой лініі 0,9 км.
Гродзіск Мазавецкі (гміна)
Гро́дзіск Мазаве́цкі (Grodzisk Mazowiecki) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Градзіскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гродзіску Мазавецкім. Плошча гміны складае 107,03 км². Станам на 2011 год у гміне Гродзіск Мазавецкі пражывалі 42 736 чалавек, шчыльнасць — 398 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 31 салецтваў.
Сонечнае зацьменне 22 лютага 1887 года
Сонечнае зацьменне 22 лютага 1887 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 138 сараса.
Гродзіск Мазавецкі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 35 населеных пунктаў.
Сонечнае зацьменне 22 лютага 1887 года
Зацьменне мела велічыню 0,9232 і дасягнула свайго максімуму ў 21:33:04 UTC у пункце з каардынатамі 46° пд. ш. 127° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 8 хв. 1 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 362 км.
Зацьменне 22 лютага 1887 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1887 годзе і 210-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 жніўня 1886 года, наступнае — 19 жніўня 1887 года.
Картавыя
Карта́выя (, Картавые) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 17 снежня 1971 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Мёрскага пассавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Дварнасельскага сельсавета.
Вікіпедыя на эсперанта
Вікіпедыя на эсперанта (на эсперанта: Vikipedio en Esperanto) — раздзел Вікіпедыі на мове эсперанта. Адкрыты ў лістападзе 2001 года. Па стану на май 2016 года ў раздзеле амаль 230 000 артыкулаў; тым самым раздзел займае 32-ю пазіцыю сярод усіх раздзелаў па гэтаму параметру.
Статыстыка
Па стану на 1 2023 года раздзел Вікіпедыі на эсперанта утрымлівае  NaN артыкулs. Зарэгістравана NaN удзельнікs, з якіх  здзейснілі якое-небудзь дзеянне за апошнія 30 дзён,  NaN удзельнікs маюць статус адміністрарара. Агульная колькасць правак складае
Гісторыя раздзела
Вікіпедыя на эсперанта была створана адным з актывістаў эсперанта-руха, Чакам Смітам (Chuck Smith), грамадзянінам ЗША, які ў той час працаваў добраахвотнікам ў Ротэрдаме, у штаб-кватэры Сусветнай асацыяцыі эсперанта (UEA). Праект быў падтрыманы адным з заснавальнікам Вікіпедыі Брайанам Віберам (Brion Vibber), які добра валодае мовай эсперанта. Пазней, да праекта далучыўся іншы эсперантыст, сябра Джымі Вэйлза (Jimmy Wales), Арно Лагранж (Arno Lagrange), які доўгі час быў сцюардам у Вікіпедыі, а зараз з'яўляецца бюракратам і адміністратарам эсперантамоўнай Вікіпедыі.
Вялікае значэнне для папулярызацыі Вікіпедыі на эсперанта мела тое, што Чак Сміт асабіста ездзіў на моладзевыя эсперанта-сустрэчы, расказваючы аб важнасці свабоднай энцыклапедыі для рассеянага моўнага грамадства з абмежаванымі рэсурсамі, якім з'яўляецца эсперанта-грамадства. Захавалась яго інтэрв'ю эсперанта-службы міжнароднага польскага радыё (Радыё Палонія) ад 28 красавіка 2002 года. Пазней намаганні Чака Сміта падрымалі і іншыя актывісты. На эсперанта былі выданы брашуры з кіраўніцтвам для карыстальніка Вікіпедыі-пачаткоўца (гл. раздзел «Літаратура»).
Удзельнікі эсперантамоўнай Вікіпедыі перакананы, што гэты раздзел асабліва добра адпавядае ідэалам свабоднай энцыклапедыі, таму што дазваляе носьбітам розных моў і культур сумесна працаваць над артыкуламі, робячы іх сапраўды нейтральнымі, што не заўсёды атрымліваецца ў раздзелах на этнічных мовах, дзе агульнапрызнаныя ў дадзенай культуры стэрэатыпы могуць фіксавацца ў энцыклапедычных артыкулах як факты. Акрамя таго, удзельнікі з розных краін ужываюць больш шырокае кола крыніц інфармацыі, практычна недаступнае карыстальнікам з якой-небудзь адной краіны. Гэтая ж перавага праяўляецца падчас праверкі краіназнаўчай інфармацыі, якую часта ажыццяўляюць удзельнікі з адпаведнай краіны, лепш знаёмыя з сітуацыяй.
Цікавым эфектам ранняй папулярнасці раздзела на мове эсперанта стала ўзнікненне раздзелаў на этнічных мовах, заяўкі на стварэнне якіх давалі мясцовыя эсперантысты. Напрыклад, вядома, што грузінскі раздзел быў створаны ў 2003 годзе паводле заяўкі тбіліскага эсперантыста Аўтандзіла Абуладзэ. Заснавальнікам Чэшскай Вікіпедыі і першым яе актыўным рэдактарам стаў эсперантыст з Брно Міраслаў Малівец. Эсперантысты з вопытам правак у эсперантыстскім раздзеле мелі непасрэднае дачыненне да стварэння ці ранняга развіцця рускага, асецінскга, чувашскага і, магчыма, іншых раздзелаў Вікіпедыі.
Вікіпедыя на эсперанта мае вялікае значэнне для эсперанта-грамадства. абмеркаванні таго, што адбываецца ў эсперанта-раздзеле Вікіпедыі нярэдка выліваецца ў сродкі масавай інфармацыі на мове эсперанта, як гэта было, напрыклад, у 2006 годзе, калі на выдаленне быў выстаўлены артыкул «Носьбіты эсперанта з нараджэння» (Denaskaj Esperanto-parolantoj) — вялікі аналітычны артыкул аб становішчы спраў з захаваннем прыватнасці ў эсперанта-Вікіпедыі з'явілась тады ў «Libera Folio», найбольш чытаемым інтэрнэт-выданні на эсперанта. З 2004 года матэрыялы аб Вікіпедыі рэгулярна з'яўляюцца ў часопісе «Esperanto» (орган Сусветнай арганізацыі эсперанта, UEA.
Дзякуючы аўтаматычнаму заліванню артыкулаў-нарыхтовак па гарадам Германіі, муніцыпалітэтам Італіі, гарадам Бразіліі і астранамічным аб'ектам раздзел двойчы хутка павялічваў колькасць артыкулаў. Але на ўзроўні 80 тысяч артыкулаў грамадства вырашыла, што дадзенае аўтаматычнае заліванне дыскрэдытуе якасць энцыклапедыі і было вырашана болей яго не выкарыстоўваць.
15 чэрвеня 2008 года вікіпедыя на эсперанта дасягнула адметкі 100 000 артыкулаў.
18 лістапада 2008 года ў раздзеле быў уведзены механізм правркі артыкулаў.
10 жніўня 2011 года Вікіпедыя на эсперанта дасягнула адзнакі 150 000 артыкулаў, 23 студзеня 2013 года — 175 000 артыкулаў, 13 жніўня 2014 года — 200 000 артыкулаў.
Севернае (Новасібірская вобласць)
Севернае (Северное) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Севернага раёна Новасібірскай вобласці. Насельніцтва — 5 710 жыхароў (2007). У 2002 годзе Севернае па колькасці насельніцтва знаходзілася на 11 месцы сярод паселішчаў Новасібірскай вобласці і на 739 месцы сярод усіх сельскіх паселішчаў Расіі.
Замах на Фуміа Кісіда
15 красавіка 2023 года ў горадзе Вакаяма (рэгіён Кансай) быў здзейснены замах на прэм’ер-міністра Японіі Фуміа Кісіда. Здарэнне адбылося напярэдадні выбараў губернатара прэфектуры Вакаяма. Менш чым год назад баевіком забіты былы прэм’ер-міністр Сіндза Абэ.
Інцыдэнт
15 красавіка 2023 года прэм’ер-міністр Японіі Фуміо Кісіда выступаў у горадзе Вакаяма з прамовай у падтрымку палітыка Ліберальна-дэмакратычнай партыі, кандыдата, які балатаваўся на выбарах губернатара прэфектуры. Падчас мерапрыемства 1 метры побач з ім здэтанавала выбухоўка. Палітык не пацярпеў і быў эвакуяваны з раёна, але адзін паліцэйскі, які знаходзіўся на месцы падзей, атрымаў раненні. Выбуховае прыстасаванне, скінутае каля Кісіда, спрацавала праз некалькі дзясяткаў секунд.
Нападнік
Нападніка затрымаў мясцовы рыбак, а хутка арыштаваны паліцыяй.
Па словах суседзяў затрыманага (нападнік жыў у прэфектуры Хіёга), ён выглядаў ціхім і далікатным.
16 красавіка
16 красавіка — сто шосты (сто сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Ланцавічы
Ла́нцавічы (, Ланцевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 26 жніўня 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Мілявіцкага сельсавета.
Зарэчча (Ярэміцкі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ярэміцкага сельсавета.
16 сакавіка 1987 года да Зарэчча далучана вёска Воўчае Балота.
Гродзіск Велькапольскі (гміна)
Гро́дзіск Велькапо́льскі (Grodzisk Wielkopolski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Градзіскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гродзіску Велькапольскім. Плошча гміны складае 132,59 км². Станам на 2013 год у гміне Гродзіск Велькапольскі пражывалі 19 524 чалавекі, шчыльнасць — 147,25 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Вермікулярыя
Вермікулярыя (Vermicularia) — род недасканалых грыбоў сямейства.
Віды
Вядома больш за 100 відаў, пашыраных па ўсім зямным шары.
Некаторыя віды :
Значэнне
Паўпаразіты і паразіты травяністых, кустовых і дрэвавых раслін. Выклікаюць іх завяданне, гніль (вермікулярыёз).
Перніла Сталфельт
Перніла Сталфельт (нар. 22 лютага 1962, Упсала, Швецыя) — шведская дзіцячая пісьменніца і ілюстратар.
Яна набыла рэпутацыю як пісьменніца, якая паспяхова тлумачыць складаныя паняцці дзецям на іх роднай мове. Лаўрэат Прэміі імя Астрыд Ліндгрэн.
Біяграфія
Перніла Сталфельт нарадзілася ў Упсале, але вырасла бліз Эрэбру. Яе бацькамі былі журналіст Свен Олаў Сталфельт і галоўны ўрач Ан-Мары Сталфельт. Чытанне кніг Барбры Ліндгрэн дало Перніле натхненне стаць дзіцячым пісьменнікам. Ад свайго бацькі яна атрымала жаданне пісаць, а ад маці цікавасць да натуральных навук і чалавечага цела.
Пасля заканчэння сярэдняй школы яна вучылася ў Упсальскім універсітэце. Пазней яна стала мастацкім педагогам у Музеі сучаснага мастацтва ў Стакгольме. Праца там уплывала на яе аўтарства блізкасцю да дзяцей, але таксама і ў форме выстаў, якія спарадзілі кніжныя ідэі.
Кар’ера
Сталфельт была заўважаная ў 1996 годзе, калі яна прадставіла першую серыю як гумарыстычных, так і сур’ёзных кніг з малюнкамі.
Перніла займалася ў кожнай кнізе тэмай, якая цікавіць дзяцей, напрыклад: каханне, смерць, гвалт, жыццё, страх і іншыя. Першая кніга Сталфельт мела назву «Кніга валасоў», а самая папулярная работа з гэтай серыі мае назву «Кніга Смерці». Некаторыя з яе кніг знаходзяцца ў верхніх спісах самых запазычаных у бібліятэцы. Ідэі пісьменніцы маюць шырокае распаўсюджванне ў школах сістэмы Мантэсоры. З нагоды 20-годдзя Канвенцыі ААН аб правах дзіцяці ў 2009 годзе Перніла Сталфельт напісала і праілюстравала кнігу «''Hurrraa!!! All barns rätt»'' (Усе правы дзяцей). Яна распаўсюджвалася с дапамогай McDonald’s, калі кнігу клалі ў хэпі-міл. Кніга ўяўляе сабой версію Канвенцыі аб правах дзяцей, якую самі дзеці могуць прыняць блізка да сэрца і зразумець. Выданне таксама было распаўсюджана сярод усіх членаў парламента Швецыі.
Пасля трагедыі на востраве Уцёя, які стаў сумна вядомы пасля нападу Андэрса Брэйвіка на маладзёжны лагер, пісьменніца напісала кнігу «Vem är du?» (Хто ты?), дзе тэмай былі падабенства, адрозненні і талерантнасць людзей.
Сталфельт з’яўляецца сябрам Шведскай дзіцячай кніжнай акадэміі.
Узнагароды
Перніла Сталфельт атрымала шэраг літаратурных прэмій.
Крывое (возера, басейн Шошы)
Крывое — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне ракі Шоша, за 26 км на ўсход ад горада Глыбокае, каля вёскі Лявонавічы.
Плошча паверхні возера 0,32 км². Даўжыня 1,2 км. Найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 3,15 км. Плошча вадазбору 12 км².
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, параслі лесам і хмызняком, на поўдні часткова разараныя. Берагі высокія, на ўсходзе зліваюцца са схіламі катлавіны. Злучана ручаямі з азёрамі Баброва і Акунёва.
Дыснейлэнд
Дыснейлэнд  — (да 1994 года Еўра-Дыснэйлэнд), — комплекс паркаў забаў кампаніі «Уолт Дысней» у горадзе Марн-ля-Вале ў 32 км на ўсход ад Парыжу. Плошча парка складае каля 1943 га. У сярэднім за год парыжскі Дыснейлэнд наведвае 12,5 млн чалавек. Адкрыццё парка адбылося 12 красавіка 1992 года. На тэрыторыі Дыснелэнда знаходзяцца два тэматычныя паркі Disneyland Park (з 1992) і Walt Disney Studios Park (з 2002 года), забаўляльны парк Disney Village, поле для гольфа Golf Disneyland, а таксама гатэлі і дзелавыя і жылыя кварталы. Дыснейлэнд Парыж уключае ў сябе пяць тэматычных паркаў, згрупаваных вакол замка Спячай прыгажуні, сімвала Дыснейлэнда.
Adventureland (Краіна прыгодаў)
Тут можна наведаць прыстанішча Рабінзона на галінах вялікага дрэва, востраў прыгодаў з лабірынтамі і піратамі. Можна пабываць на пірацкім караблі. Найбольш папулярныя атракцыёны Краіны прыгодаў: Indiana Jones and the Temple of Peril (Індыяна Джонс і Храм небяспечнасцяў), Adventure Isle (Востраў прыгод), хата на галінах дрэва Рабінзона Swiss Family Robinson і Pirates of the Caribbean
Frontierland (Памежная краіна)
Пры дапамозе атракцыёна амерыканскіх горак і дома прывідаў Памежнай краіне быў перададзены дух Дзікага Захаду. Тут можна пакатацца на дзвюх параходах у стылі Вестарн, сустрэцца з каўбоямі і індэйцамі, пастраляць у ціры або наведаць невялічкі заапарк.
Галоўная вуліца пачынаецца пасля ўвахода ў Дыснейлэнд-Парк і ўмяшчае ў сябе невялікія крамы і рэстараны. Дарога вядзе да замка Спячай Прыгажуні, адкуль можна патрапіць у астатнія часткі DLP. Вуліца пабудавана ў стылі амерыканскага горада канца ХІХ-пачатка ХХ стагоддзяў, пры гэтым архітэктура моцна нагаднвае архітэктуру горада Марселін штата Місуры, дзе вырас Уолт Дысней.
Discoveryland (Краіна адкрыццяў)
У гэтай краіне наведвальнікі могуць пабачыць прыдуманую Жулям Вернам будучыню. У цэнтры знаходзяцца амерыканскія горкі, якія былі адноўлены ў 2005 годзе. Іншыя атракцыёны ў Краіне адкрыццяў: Buzz Lightyear Laser Blast (інтэрактыўны Dark Ride), Star Tours (сімулятар палётаў), Orbitron (арэлі з ракетамі) і Autopia (карцінгавая траса).
Fantasyland (Краіна фантазіі)
Краіна фантазій разлічана ў першую чаргу на маладых наведвальнікаў. Атракцыёны ўяўляюць сабою адаптаваныя сюжэты папулярных казак. Тут знаходзіцца пячора цмока La Taniere du Dragon. Таксама ў наяўнасці атракцыёны па вядомым казкам «Беласнежка і семь гномаў», «Пітар Пэн», «Аліса ў краіне цудаў», «Пінокіа», «Аладзін», «Русалачка».
Уваходныя квіткі
Існуе некалькі тыпаў уваходных квіткоў: Усе квіткі можна набыць на афіцыйным сайце парка Дыснейлэнд Парыж
Цідагольм (камуна)
Камуна Цідагольм (Tidaholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Цідагольм 180-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Цідагольм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 12 556 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1998
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1998 (8-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Вышэйшай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 1998 года.
У параўнанні з папярэднім сезонам мацнейшы дывізіён змяніў назву з Першай лігі на Вышэйшую лігу.
У турніры, які праходзіў у два кругі, спачатку ўдзельнічалі 16 каманд, але пасля першага круга з турніру знялося мінскае «Дынама-93». Усе матчы з яго ўдзелам былі ануляваны, і далей турнір працягвалі 15 каманд. У выніку, чэмпіёнскі тытул упершыню заваяваў клуб «Дняпро-Трансмаш» з Магілёва.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Пётр Пятровіч Мяркулаў
Пётр Пятровіч Мяркулаў (Пётр Петрович Меркулов;  — ) — рускі архітэктар і інжынер.
Біяграфія
У 1856 годзе скончыў курс навучання ў Будаўнічым вучылішчы, пасля чаго два гады працаваў памочнікам архітэктара чарцёжнага ўпраўлення 1-й акругі шляхоў паведамленняў. У 1858—1865 гадах працаваў у Дэпартаменце Галоўнага ўпраўлення шляхоў паведамленняў і публічных будынкаў. У 1865—1868 — начальнік чарцёжных Тэхніка-будаўнічага камітэта МУС, у 1868—1871 — старшы памочнік справавода ў канцылярыі Марскога міністэрства, у 1868—1887 — пазаштатны член Тэхніка-будаўнічага камітэта МУС. У 1871 справавод у канцылярыі Марскога міністэрства, у 1887—1890 гадах штатны член ТСК МУС. У 1890—1901 гадах старэйшы справавод галоўнага ўпраўлення караблебудавання і забеспячэння Марскога міністэрства.
Творчасць
У 1861—1867 гадах выканаў праект Охцінскай з'езджай часткі і багадзельні ў Пецярбургу.
Каля 1867 года стварыў праект будаўніцтва Васкрасенскага сабора ў Барысаве.
У 1867—1868 гадах кіраваў рамонтнымі работамі ў ў Пецярбургу.
У 1871—1890 гадах займаўся пытаннямі ўрэгулявання гарадоў.
У 1869—1871 гадах выканаў карэкціроўку праекта ў Екацярынаславе, распрацаванага А. В. Брадніцкім.
Еўдакія Якаўлеўна Лось
Еўдакія Якаўлеўна Лось (, в. Старына,, Віцебская вобласць — ) — беларуская паэтэса.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў сялянскай сям'і. Бацькі ў 1934 перасяліліся ва Ушачы і сталі рабочымі раённай друкарні. Да вайны Е. Лось закончыла 5 класаў. Пасля заканчэння Ушацкай сямігодкі вучылася на школьным аддзяленні Глыбоцкага педвучылішча (1945-48), затым на філалагічным факультэце педінстытута ў Мінску (1948-55). Працавала літработнікам у рэдакцыі газеты «Зорька» (1951-52), рэдактарам мовы і літаратуры Вучпедвыдавецтва БССР (1952-59). У 1959-61 вучылася на Вышэйшых літаратурных курсах пры СП СССР у Маскве. 3 1961 літсупрацоўнік газеты «Звязда», з 1963 на творчай рабоце. У 1970-72 працавала адказным сакратаром часопіса «Работніца і сялянка», з 1975 галоўным рэдактарам часопіса «Вясёлка». Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1957.
Творчасць
Яе паэзія шчырая, сагрэта пачуццём любові да Радзімы, да людзей. У многіх вершах — біяграфія тых, хто пражыў вайну ў дзіцячым узросце, чыё юнацтва супала з пасляваенным клопатам аднаўлення краіны. Людскія ўзаемаадносіны, нялёгкі жаночы лёс — асноўны змест яе лірычных твораў. Аптымізмам і разам з тым трагічнымі прадчуваннямі кранаюць радкі вершаў «Бараўлянскага сшытка». Вырашэнню маральна-этычных праблем жыцця сучаснікаў прысвечаны зборнікі прозы «Пацеркі», «Травіца — брат-сястрыца». Пісала вершы для дзяцей («Абутая ёлачка», «Казка пра Ласку», «Вяселікі», «Зайчык-выхваляйчык», «Дванаццаць загадак»). Творы, адрасаваныя маленькаму чытачу, вызначаюцца веданнем дзіцячай псіхалогіі, даступнасцю зместу, дакладнасцю вобразаў.
Напісала кнігі прозы «Пацеркі» (1966) і «Травіца брат-сястрыца» (1970). У 1977 у часопісе «Полымя» надрукаваны цыкл «Навелы пятага паверха».
Пераклала на беларускую мову кніжку вершаў С. Баруздзіна «Краіна, дзе мы жывём» (1977).
Вершы і паэмы Е. Лось перакладаліся на рускую, украінскую, літоўскую і іншыя мовы. Музыку на яе вершы напісалі У. Алоўнікаў, Т. Вагнер, Д. Камінскі, Ю. Семяняка, Д. Смольскі і інш.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны», медалямі, Ганаровымі Граматамі Вярхоўных Саветаў БССР і Латвійскай ССР.
Ушанаванне памяці
Яе імем названы вуліца ў Віцебску, Ушацкая раённая бібліятэка.
Гродзенскі гарадскі выканаўчы камітэт
Гродзенскі гарадскі выканаўчы камітэт — орган выканаўчай улады горада Гродна.
Кіраўніцтва дзейнасцю
Гродзенскі гарадскі выканаўчы камітэт з’яўляецца выканаўчым і распараджальным органам на тэрыторыі горада Гродна і ажыццяўляе свае паўнамоцтвы ў адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Законам Рэспублікі Беларусь ад 4 студзеня 2010 года № 108-З «Аб мясцовым кіраванні і самакіраванні ў Рэспубліцы Беларусь» і іншымі актамі заканадаўства. Горад Гродна па тэрытарыяльным прынцыпе падзеляны на два раёны: Кастрычніцкі і Ленінскі.
Структурныя падраздзяленні:
Градзіска Дольнэ (гміна)
Градзі́ска До́льнэ (Grodzisko Dolne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ляжайскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Градзіска Дольнэ. Плошча гміны складае 78,42 км². Станам на 2004 год у гміне Градзіска Дольнэ пражывалі 8177 чалавек, шчыльнасць — 104,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Сонечнае зацьменне 29 жніўня 1886 года
Сонечнае зацьменне 29 жніўня 1886 года — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.
Зацьменне 29 жніўня 1886 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1886 годзе і 209-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 5 сакавіка 1886 года, наступнае — 22 лютага 1887 года.
Зацякляскі сельсавет
Зацякля́скі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Зацякляссе.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Домжарыцкага (4 населеныя пункты: Барсукі, Валова Гара, Мар’янава і Чарніца), Стайскага (2 населеныя пункты: вёскі Вокана і Прудок) і Пышнянскага (3 населеныя пункты: Зацякляссе, Мядзвёдаўка і Селішча) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў.
Глушкі (возера)
Плошча паверхні 0,0046 км². Даўжыня 0,35 км, найбольшая шырыня 0,07 км. Даўжыня берагавой лініі 0,48 км.
Возера старычнага тыпу. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Сярэдняя Прыпяць».
Калатовіна (Мсціслаўскі раён)
Калато́віна (, Колотовино) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснагорскага сельсавета.
Худаяр-хан
Худаяр-хан — адзінаццаты кіраўнік з узбекскай дынастыі у Какандскім ханстве.
Біяграфія
Яго праўленне характарызуецца смутамі, канфліктамі з Бухарскім эміратам і капітуляцыяй перад Расіяй у ходзе руска-какандскай вайны. У пачатку яго праўлення моцны ўплыў набылі кіпчакі на чале з. Аднак у 1852 годзе адбылася, многія кіпчакі былі перабітыя, а Мусульманкул пакараны.
Худаяр-хан у 1871—1873 гг. выпускаў манеты з надпісамі "Хуканд-і-Латыф — " «Прыемны Каканд» і імем нябожчыка Мала-хана (кіраваў у 1858—1862 гг.).
У 1875 годзе Худаяр-хан быў сасланы ў Арэнбург, адкуль выехаў у 1876 годзе ў Мекку, прыбыўшы ў Афганістан ён захварэў і лячыўся ў Мадрасе (Індыя).
Ён памёр у 1886 годзе каля Герата. Яго магіла знаходзіцца ў вёсцы Карух.
У Какандзе як напамін пра Худаяр-Хана застаўся яго палац, пабудаваны ў 1871 годзе.
Петка Славейкаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і Рача Казанджы. Яго маці, Пенка, памерла пры родах, а ён цудам выжыў.