cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Онеатэ
Паходжанне
Існуюць 2 супрацьлеглыя думкі аб заснавальніках археалагічнай культуры. Прыхільнікі першай прытрымліваюцца ідэі, што яны мігрыравалі з Кэхокіі, паколькі ўжывалі падобныя на кэхокійскія сімвалы. Прыхільнікі другой лічаць, што Онеатэ — вынік трансфармацыі паляўнічых плямёнаў ляснога перыяду. Звычайна носьбітаў Онеатэ атаесамляюць з сіўанскімі народамі, у тым ліку аява і хо-чанк.
Асаблівасці
Археалагічная культура Онеатэ была першасна вылучана дзякуючы знаходкам шарападобных керамічных пасудзін з тоўстымі сценкамі і геаметрычнымі ўзорамі ў форме выцягнутых ліній на гарлачах. Выяўлены шматлікія касцяныя прылады — скрэблы, сярпы, лёзы матык і інш. Апрацоўвалі камень і ракавіны. Носьбіты Онеатэ ў роўнай ступені абапіраліся на такія заняткі, як ручное земляробства, паляванне і збіральніцтва. Вырошчвалі кукурузу, фасолю, кабачкі і іншыя расліны. Паселішчы будавалі абапал рэк. Архітэктура ўключала авальныя вігвамы, шматсямейные доўгія хаты і могілкі на шырокіх тэрасах над рэкамі. У позніх паселішчах знаходзяць рэдкія прылады, вырабленыя еўрапейцамі.
Знікненне
Онеатэ часцяком называюць найпазнейшай дагістарычай культурай Паўночнай Амерыкі, паколькі яна праіснавала да сярэдзіны XVII ст. Казаць аб яе поўным знікненні нельга, яна трансфармавалася ў культуры сучасных сіўанскіх народаў. У XVI — XVIII стст. яе носьбіты сутыкнуліся з наступам алганкінаў, іракезаў і чэрокі, што рухаліся з поўначы і ўсходу або пад ціскам еўрапейскіх перасяленцаў, або для пашырэння сваіх паляўнічых тэрыторый. У сваю чаргу, сіўанскія народы былі вымушаны мігрыраваць на поўдзень і на ўсход.
NGC 3847
NGC 3847 (іншыя абазначэнні — NGC 3856, UGC 6708, MCG 6-26-23, ZWG 186.32, PGC 36504) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3847, NGC 3856.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Савет Бяспекі ААН
Савет Бяспекі ААН (United Nations Security Council, Conseil de sécurité de l'ONU, مجلس أمن الأمم المتحدة, 联合国安全理事会, Consejo de Seguridad de la ONU, Совет Безопасности ООН)  — пастаянна дзеючы орган Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, на які ў адпаведнасці з артыкулам 24 Статута ААН ўскладзена галоўная адказнасць за падтрыманне міжнароднага міру і бяспекі. Адносіцца да ліку шасці «галоўных органаў» ААН.
Забастоўка ў Белавежскай пушчы (1932—1933)
Забастоўка ў Белаве́жскай пу́шчы — забастоўка ў Пружанскім павеце Палескага ваяводства, якая пачалася 15 кастрычніка 1932 да сярэдзіны лютага 1933. Адна з найбольш масавых забастовак на акупаванай палякамі тэрыторыі Беларусі : удзел у ім узялі лесарубы і вазакі 17 вёсак; іх падтрымалі працаўнікі тартакоў і сяляне больш як 40 вёсак Пружанскага павета. Агульная колькасць удзельнікаў паўстання ацэньваецца ў 7 тысяч чалавек.
Савет Бяспекі ААН
Склад
У склад СБ ААН уваходзяць 15 дзяржаў-членаў — 5 пастаянных і 10 непастаянных, якія выбіраюцца Генеральнай Асамблеяй ААН на двухгадовы тэрмін па 5 кожны год. Адпаведныя папраўкі ў Статут ААН былі ўнесены 17 снежня 1963 года рэзалюцыяй Генеральнай Асамблеі ААН 1995 (XVIII) (да гэтага ў Савет уваходзілі толькі 6 непастаянных членаў). Згодна з названай рэзалюцыяй, 10 непастаянных членаў Савета Бяспекі абіраюцца па геаграфічным прынцыпе, а менавіта:
Забастоўка ў Белавежскай пушчы (1932—1933)
Больш за 100 удзельнікаў забастоўкі былі арыштаваныя. Аднак урэшце дырэкцыя дзяржаўных лясоў вымушаная была задаволіць патрабаванні пратэстуючых. Заробак быў падвышаны на 50—70% і гарантаванае лекаванне за кошт дзяржавы ў выпадку цяжкіх хвароб і калецтваў.
Савет Бяспекі ААН
Склад
Старшыні Савета змяняюцца штомесяц згодна са спісам яго краін-членаў, размешчаных па алфавіце англійскіх назваў.
Спробы рэфармавання Савета Бяспекі
Прапановы па рэфармаванні Савета Бяспекі ААН пачаліся з канферэнцыі, на якой быў прыняты Статут ААН, і працягваюцца дагэтуль. Як піша брытанскі гісторык Пол Кенэдзі: «Усе згодныя з тым, што цяперашняя структура недасканалая. Але кансэнсус адносна таго, як яе выправіць, застаецца недасяжным».
Цімкавіцкі сельсавет
Ці́мкавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Цімкавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Капыльскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Цімкавічы. 24 верасня 1926 года скасаваны, замест яго ўтвораны Прускі сельсавет.
27 верасня 1938 года мястэчка Цімкавічы аднесена да паселішчаў сельскага тыпу, Цімкавіцкі сельсавет утвораны зноў у складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Прускага сельсавета. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Браткаўскага (9 населеных пунктаў: аграгарадок Браткава, вёскі Вясёлае, Дзягцяныя, Заракаўцы, Комсічы, Навасёлкі, пасёлкі Арэхаўка, Каралінка і Славінка) і Вялікараёўскага (15 населеных пунктаў: вёскі Багушы, Богараўшчына, Вялікая Раёўка, Вялікія Прусы, Калодзезнае, Канатопы, Кукавічы, Куцаўшчына, Малыя Прусы, Наруці, Руднае, Савічы, Сцяпуры і пасёлкі Калоўка, Раёк) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 1749 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 2,8 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Адам Людвіг Левенгаўпт
А́дам Лю́двіг Ле́венгаўпт (Adam Ludwig Lewenhaupt, 15 красавіка 1659, ваенны лагер пад Капенгагенам —, ) — шведскі граф і генерал.
Біяграфія
Адам Людвіг Левенгаўпт нарадзіўся ў 1659 годзе ў шведскім ваенным лагеры падчас аблогі Капенгагену. Яго бацькамі былі граф Людвіг Вірых Левенгаўпт і графіня Шарлота фон Гоэнлоэ. Жылі Левенгаўпты ў замку Шарлотэнбарг на рацэ Мутала. Ва ўзросце 9 гадоў ён асірацеў і быў выхаваны графам Перам Брагэ Малодшым. Вышэйшую адукацыю атрымаў спачатку ў Лундскім, пасля ва Упсальскім універсітэце, а ў 1682 у нямецкім Ростаку абараніў дысертацыю. Спачатку ён збіраўся стаць дыпламатам, але ва ўзросце 25 гадоў зразумеў, што гэта не для яго, і быў прыняты ў армію Нільсам Більке.
Турэцкія войны
На пачатку ваеннай кар'еры Левенгаўпт узяў удзел (на баварскай службе) у вайне супраць Асманскай імперыі. Пасля гэтага ваяваў супраць Францыі ў вайне за Пфальцаўскую спадчыну, дзе даслужыўся да палкоўніка і вярнуўся ў Швецыю.
У 1689 ажаніўся са сваёй кузінай Брытай Даратэяй Левенгаўпт.
Вялікая Паўночная вайна
Левенгаўпт быў рэкрутаваны Карлам XII адразу напачатку Вялікай Паўночнай вайны і неўзабаве прызначаны камандуючым інфлянцкім фронтам. 19 сакавіка 1703 ён разбіў рускіх пад Салатамі, а 26 ліпеня 1704 — пад Якабштатам. 16 ліпеня 1705 адбылася Бітва пад Гемаўэртгофам, у якой 7-тысячная армія Левенгаўпта разбіла 12-тысячную расійскую армію на чале з Шарамецевым. Аднак стратэгічнага значэння гэтая перамога не мела: ужо праз некалькі тыдняў Расія захапіла ўсю Курляндыю, і Левенгаўпт са сваім войскам быў вымушаны адступіць.
Расійскі паход
У 1707 годзе Карл XII распачаў г.зв. Расійскі паход, першапачатковай мэтай якога была Масква. У 1708 кароль загадаў Левенгаўпту сабраць правіянту на 3 месяцы і рушыць з абозам і 12-тысячным корпусам да яго ў Магілёў. Пад канец чэрвеня 1708 Левенгаўпт з абозам выйшаў з Мітавы.
Але беларускія дарогі былі вельмі кепскімі, і абоз рушыў вельмі марудна. Левенгаўпт не ведаў дакладна, дзе ў дадзены момант знаходзіўся кароль, і толькі пад Магілёвам даведаўся, што паход на Маскву быў адменены. У спробе аб'яднацца з асноўнай арміяй, ён патрапіў на рускіх і вымушаны быў прыняць бой, у якім страціў абоз і частку свайго войска. Далучыцца да арміі караля яму і рэштам корпусу (5 000 чалавек) атрымалася толькі пад Старадубам. Без правіянту шведская армія была вымушана цярпець голад, акрамя таго, наступіла вельмі халодная зіма.
На Украіне шведы, між іншым, узялі ў аблогу Вепрык, а ў красавіку 1709 распачалі аблогу Палтавы.
Бітва пад Палтавай
Пасля бітвы пад Лясной Карл XII ужо не давяраў Левенгаўпту камандаванне арміяй. У бітве пад Палтавай паранены кароль прызначыў камандуючым фельдмаршала Рэншэльда, а Левенгаўпта паставіў на чале пяхоты. Левенгаўпт быў незадаволены рашэннем караля, бо бачыў сябе на чале ўсёй арміі, што парадзіла адкрытыя спрэчкі паміж ім і фельдмаршалам. У прыватнасці, Левенгаўпт рыхтаваў атаку на расійскі лагер, але Рэншэльд даў супрацьлеглы загад. Пасля паражэння пад Палтавай, Левенгаўпт з 16-тысячным войскам адступіў да Перавалочны, дзе быў вымушаны капітуляваць і, такім чынам, патрапіў у расійскі палон.
Карл XII спачатку вельмі паважаў генерала, але пасля няўдалага паходу з абозам і, асабліва, пасля Перавалочны, кароль канчаткова раззлаваўся на Левенгаўпта і ўжо ніколі не дараваў яму: ён нават нічога не зрабіў, каб паспрабаваць вызваліць яго з палону, у якім генерал і памёр 12 лютага 1719.
У Шведскай дзяржаўнай партрэтнай галерэі ў замку Грыпсгольм захоўваецца партрэт Адама Людвіга Левенгаўпта пэндзалю Давіда фон Крафта
Зарачаны (Камянецкі раён)
Зарача́ны (, Заречаны; да 30 ліпеня 1964 года — Царко́ўнікі ) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
Да 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Ратайчыцкага сельсавета, у 1987—2008 гадах у складзе Войскага сельсавета.
Вінаробства ў Малдове
Вінная індустрыя Малдовы добра развіта. Плошча, занятая вінаграднікамі, складае каля 147 000 гектараў, з якіх 102 500 га выкарыстоўваюцца ў камерцыйных мэтах. Вялікая частка вінаў вырабляецца на экспарт. Шмат сем'яў маюць свае ўласныя рэцэпты і гатункі вінаграда, якія перадаюцца з пакалення ў пакаленне.
Гісторыя
Адбіткі лісця роду «Vitis teutonica», выяўленыя недалёка ад вёскі Наслаўча ў паўночнай частцы Малдовы, пацвярджаюць, што вінаград з'явіўся тут прыблізна ад 6 да 25 мільёнаў гадоў назад. Памер вінаграднага насення, выяўленага паблізу паселішча Варвараўка і датаванага 2800 г. да н.э., пацвярджае, што ўжо ў гэты час тут культываваўся вінаград. Вінаградарства і вінаробства на тэрыторыі паміж рэкамі Днестр і Прут з'явіліся 4000—5000 гадоў назад, перажылі перыяды росквіту і заняпаду, аднак захаваліся пры ўсіх зменах грамадскіх і эканамічных фармацый. У канцы III ст. да н.э. сувязі паміж мясцовым насельніцтвам і грэкамі умацаваліся, а, пачынальна з 107 года, усталяваліся з рымлянамі. Гэтыя факты зрабілі значны ўплыў на інтэнсіўнае развіццё вінаградарства і вінаробства ў рэгіёне.
Вінаградарства пачало развівацца пасля фармавання малдаўскай феадальнай дзяржавы ў XIV стагоддзі і дасягнула свайго росквіту ў XV стагоддзі пры кіраванні гаспадара Стэфана III Вялікага, які арганізаваў увоз раслін высакаякасных гатункаў з розных краін і дасканаленне якасці віна. Віно было вядучыай стаццёй экспарту з Малдаўскага княства у эпоху Сярэднявечча, асабліва ў Польшчу і Расію. На працягу 300-летняга ярма Асманскай імперыі малдаўскае вінаградарства знаходзілася ў глыбокім заняпадзе, бо вінаробства было забаронена законам.
Пасля Бухарэсцкай мірнай дамовы 1812 года вінная індустрыя пачала зноў развівацца. Найважнейшымі гатункамі вінаў былі такія сталыя традыцыйнымі, як: Рара Негру (Rara Neagra), Плавай (Plavai), Габена (Galbena), Згіхарда (Zghiharda), Бэтута Негру (Batuta Neagra), Фецяска Алба (Fetească Alba), Фецяска Негра (Fetească Neagra), Кабася (Cabasia) шмат іншых мясцовых, апроч таго венгерскія, балгарскія, грэчаскія і турэцкія гатункі. У гэты перыяд вінаградарам апыналася дзяржаўная падтрымка, у выніку ў 1837 годзе плошча вінаграднікаў у Бесарабіі (тэрыторыя сучаснай Малдовы і часткі чарнаморскага ўзбярэжжа) перавысіла 14 000 гектараў, а вытворчасць віна — 12 мільёнаў літраў. У другой палове XIX стагоддзя пачалі інтэнсіўна культывавацца гатункі вінаграду з Францыі. Піно блан (Pinot Blanc), Піно нуар (Pinot Noir), Піно гры (Pinot Gris), Алігатэ (Aligote), Кабернэ Савіньён (Cabernet Sauvignon), Савіньён блан (Sauvignon Blanc), Гамэ (Gamay), Мушкат Белы (Muscat Blanc) і іншыя. У гэты перыяд пачалі вырабляцца такія віны, як Негру дэ Пуркар і Раманешты, якія зрабілі Бесарабію вядомым вытворцам вінаў. Пасля эпідэміі філаксеры (phylloxera) у канцы XIX стагоддзя аднаўленне вінаграднікаў пачалося толькі ў 1906 годзе з выкарыстаннем прышчэпнага расліннага матэрыялу. Да 1914 годзе Бесарабія стала найбуйнейшай зонай вінаградарства ў Расіі.
Абедзве сусветныя вайны нанеслі значную шкоду малдаўскім вінаграднікам і індустрыі вінаробства. Аднаўленне вінаробства Малдовы пачалося ў савецкі перыяд, у 1950-я гады. За 10 гадоў вінаграднай лазой была засаджана плошча больш за 150 000 га і да 1960 года агульная плошча вінаграднікаў дасягнула 220 000 га.
Сур'ёзную шкоду вінаградарству нанесла так званая антыалкагольная кампанія ў перыяд перабудовы. У выніку пад лозунгамі змагання з п'янствам былі не толькі скарочаныя вытворчасць вінаграду і вінаў, але і значна разбурана інфраструктура вінаградарства і вінаробства.
Да 2005 года вінаграднікі Малдавіі займаюць каля 147 тыс. гектараў зямлі ці 7,4% ад усіх сельгасугоддзяў Малдовы, складаючы 2,3% ад усіх плошчаў у свеце, адведзеных пад дадзеную культуру. Рэспубліка займала 7 месца ў свеце сярод краін вытворцаў віна па аб'ёме экспарту вінаробнай прадукцыі (4% ад сусветнага аб'ёму), апераджаючы Германію, Аргенціну і Партугалію і 12-е месца ў грашовым эквіваленце (1.4 % ад сусветнага аб'ёму экспарту).
NGC 6463
NGC 6463 (іншыя абазначэнні — MCG 11-21-22, ZWG 321.37, ZWG 322.7, NPM1G +67.0152, PGC 60755) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крыніца мяккіх паўторных гама-ўсплёскаў
Крыніца мяккіх паўторных гама-ўсплёскаў — касмічнае цела, якое выпраменьвае з вялікай магутнасцю на гама-частаце і рэнтгенаўскай частаце ў нерэгулярныя прамежкі часу. Крыніца мяккіх паўторных гама-ўсплёскаў - магчымы магнетар і нейтронная зорка з рэліктавымі кольцамі вакол сябе.
Гарніга-Тэрмэ
Гарніга-Тэрмэ (Garniga Terme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sacro Cuore di Gesù.
Дванаццаць месяцаў
«Дванаццаць месяцаў» — літаратурна-мастацкае выданне, створанае выдавецтвам «Мастацкая літаратура» ў 2020 годзе.
Змест
Праект «Дванаццаць месяцаў» складаецца з дванаццаці кніг, у якія ўвайшлі знакамітыя казкі народаў свету, а таксама лепшыя творы беларускіх і замежных дзіцячых пісьменнікаў. Гэта своеасаблівы казачны каляндар, які можна чытаць цэлы год — штодня па адной незвычайнай гісторыі. Асаблівасць праекта ў тым, што пры яго ажыццяўленні выкарыстаны кніжныя ілюстрацыі, створаныя ў розныя гады лепшымі беларускімі мастакамі. Многія з гэтых малюнкаў складаюць залаты фонд айчыннай кніжнай графікі.
Юрый Пятровіч Смірноў
Ю́рый Пятро́віч Смірно́ў (, Дзеравягіна, Чэбсарскі раён, РСФСР) — дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР VIII—XI скліканняў, загадчык аддзела навукі і навуковых устаноў ЦК КПБ, памочнік Першага сакратара ЦК КПБ БССР П. М. Машэрава.
Біяграфія
Юрый Пятровіч нарадзіўся ў вёсцы Дзеравягіна, Чэбсарскага раёна РСФСР. Па рэкамендацыі Генеральнага пракурора СССР К. П. Гаршэніна быў прыняты ў Мінскі юрыдычны інстытут у 1948 годзе, які скончыў з адзнакай.
У 1952 годзе паступіў у аспірантуру Мінскага юрыдычнага інстытута, якую скончыў у 1954 годзе. У Маскоўскім дзяржаўным універсітэце 24 сакавіка 1960 года абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Роля савецкіх прафсаюзаў у галіне аховы працы». А 5 лютага 1964 года яму было прысвоенае вучонае званне дацэнта. Юрый Пятровіч быў першым на ўжо на юрыдычным факультэце БДУ і трэцім у юрыдычнай гісторыі Беларусі кандыдат юрыдычных навук і дацэнт па працоўным праве. Выкладаў працоўнае права на юрыдычным факультэце БДУ з 1954 па 1955 год.
Юрый Пятровіч быў адзіным з прававедаў, хто займаў пасаду памочніка П. М. Машэрава, а так сама з’яўляўся загадчыкам аддзела навукі і навуковых устаноў ЦК КПБ.
У 1971 годзе быў абраны ў Вярхоўны Савет БССР, дзе з’яўляўся дэпутатам на працягу амаль 20 гадоў і трох скліканняў. Працаваў у Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі з 1992 па 2002 год на пасадах загадчыка юрыдычнага аддзела і саветніка старшыні.
У свой час з’яўляўся арбітрам Міжнароднага арбітражнага суда пры Беларускай гандлёва-прамысловай палаце. З’яўляецца адным з заснавальнікаў грамадскага аб’яднання «Супольнасць працоўнага права».
Аляксандр Аляксандравіч Сабалеўскі
Аляксандр Аляксандравіч Сабале́ўскі (нар., Бярозавіца, Мінская вобласць — 28 лістапада 2020, Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1991).
Біяграфія
Скончыў у 1968 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. У 1968—1975 гадах працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект», з 1975 года — кіраўнік брыгады архітэктараў у «Мінскпраекце», з 1977 — галоўны архітэктар праектаў інстытута «Белдзяржпраект» (з 1990 года арэнднае прадпрыемства «Белпраект»), адначасова з 1993 года кіраўнік творчай майстэрні пры Саюзе архітэктараў Беларусі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражываў у Мінску.
Памёр 28 лістапада 2020 года.
Творчасць
Асноўныя работы ў Мінску: будынкі праектных інстытутаў «Белдзіпрадор» і «Дзіпрасувязі» па вул. Сурганава (1973—1976), райвыканкама і РК КПБ Партызанскага раёна (1978—1980), с на 40 класаў з плавальным басейнам у мікрараёне Усход 1 (1975—1978, у сааўтарстве), забудова мікрараёна Сярова 1 (1977—1982), вытворчы будынак з доследнай вытворчасцю пры Белдзяржуніверсітэце (1982—1984) , вучэбна-лабараторны корпус інжынерна-фізічнага факультэта БПІ па вул. Я. Коласа (1985—1990), праект комплексу Белдзяржуніверсітэта на праспекце Дзяржынскага (1989) , галоўны вучэбна-лабараторны корпус універсітэцкага гарадка і студэнцкі інтэрнат для замежных студэнтаў пры БДУ (1991—1997); жылыя дамы ў Бабруйску (1998); аўтасэрвісны цэнтр у Мінскім раёне (2000—2001) і інш. Аўтар праекта парку ўніверсальнага спартыўна-відовішчнага комплексу ў Салігорску (у сааўт., 2006).
Джойс Кэрал Оўтс
Джойс Кэрал Оўтс (Joyce Carol Oates;, Нью-Ёрк) — амерыканская пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася і вырасла ў Нью-Ёрку ў простай працоўнай сям’і «нічым не адметнай для нашага часу, месца і эканамічнага статусу», як пісала пра сваё дзяцінства сама Оўтс.
Адукацыю Оўтс пачынала ў школе, якая ўяўляла сабой усяго адзін пакой. Тут некалі вучылася і яе маці. Чытаць дзяўчынка пачала яшчэ з маленства. І тады ж, пакуль не навучылася пісаць, расказвала свае гісторыі праз маляванне. У дзяцінстве яна пазнаёмілася з творамі такіх аўтараў, як Уільям Фолкнер, Фёдар Дастаеўскі, Генры Дэвід Тора, Эрнэст Хемінгуэй, Шарлота і Эмілі Бронтэ, і, па яе ж прызнанні, іх уплыў глыбока на ёй адбіўся.
Пісаць літаратурныя творы Оўтс пачала ў чатырнаццаць, калі атрымала ў падарунак друкарскую машынку. Пазней яна працягнула навучанне ў большых прыгарадных школах і скончыла Віламсвільскую паўднёвую школу ў 1956 годзе, дзе таксама працавала ў школьнай газеце. Яна стала першай са сваёй сям’і, хто атрымаў сярэднюю адукацыю.
Будучая пісьменніца атрымала стыпендыю для навучання ва ўніверсітэце Сіракузаў і, набіваючы руку, пісала «раман за раманам і заўжды іх выкідала, калі заканчвала». У той час Оўтс адкрыла для сябе Д. Г. Лоўрэнса, Фланеры О’Конар, Томаса Мана і Франца Кафку. Яны моцна паўплывалі на яе далейшую творчасць. У свае дзевятнаццаць Оўтс выйграла конкурс на найлепшае апавяданне, праспансаваны часопісам Mademoiselle. Яна скончыла ўніверсітэт у 1960 годзе, а ступень магістра атрымала ва ўніверсітэце Вісконсін-Мэдысан у 1961. Падчас свайго навучання там пісьменніца сустрэлася са сваім будучым мужам Рэймандам Дж. Смітам, з якім пабралася шлюбам у 1961 годзе.
Свой першы раман With Shuddering Fall Дж. К. Оўтс надрукавала ў 1964 годзе. У 1966 выйшла ў друк яе апавяданне «Where Are You Going, Where Have You Been?». Яно было прысвечанае Бобу Дылану і заснаванае на гісторыі серыйнага забойцы Чарлза Шміта. Апавяданне часта ўключалі ў анталогіі, а ў 1985 годзе па ім быў пастаўлены фільм Smooth Talk. У 2008 годзе Оўтс прызналася, што з усіх надрукаваных твораў яе найбольш ведаюць па гэтым.
Сярод самых значных яе твораў — раманы A Garden of Earthly Delights (1967), Wonderland (1971), Black Water (1992), Blonde (2000), The Falls (2004), а таксама зборнікі апавяданняў The Wheel of Love And Other Stories (1970), Marriages and Infidelities (1972), I Am No One You Know: Stories (2004) (апавяданні «Дзяўчына з падбітым вокам» і «Тры дзяўчыны» ўзятыя менавіта адтуль), The Museum of Dr. Moses: Tales of Mystery and Suspense (2007) і іншыя. Акрамя гэтага, Оўтс таксама піша вершы, п’есы, крытычныя эсэ, а таксама творы для дзяцей і падлеткаў. Усяго на яе рахунку больш за пяцьдзясят раманаў, каля трыццаці з паловай зборнікаў апавяданняў, дзесяць паэтычных кніг. Уладальніца шматлікіх літаратурных прэмій. Пра Оўтс ужо цягам дваццаці пяці гадоў кажуць як пра «намінанта» на Нобелеўскую прэмію па літаратуры.
Беларускія пераклады
Паасобныя творы Д. К. Оўтс на беларускую пераклала Ю. Цімафеева.
Moldcell
«Moldcell» — аператар сотавай сувязі ў Малдове. Працуе ў стандартах GSM і UMTS.
Група армій «Курляндыя»
Гру́па а́рмій «Курля́ндыя» (Heeresgruppe Kurland) — аператыўна-стратэгічнае аб’яднанне войск Германіі ў Другой сусветнай вайне на паўночным участку Усходнееўрапейскага тэатра ваенных дзеянняў у 1945 годзе.
Moldcell
Агульныя звесткі
Moldcell з'яўляецца аператарам мабільнай сувязі ў Рэспубліцы Малдова і часткай міжнароднай групы TeliaSonera, са штаб-кватэрай у Стакгольме, Швецыя. Кампанія Moldcell пачала сваю камерцыйную дзейнасць у 2000 годзе. У наш час кампанія Moldcell налічвае больш 1 мільёна абанентаў і з'яўляецца дастаўніком паслуг мабільнай сувязі, які павялічыў свой гандлёвы абарот з 25.41% у чацвёртым квартале 2012 года, да 30.39% на канец 2014.
Група армій «Курляндыя»
Гісторыя групы армій
25 студзеня 1945 года адступіўшая ў Курляндыю Група армій «Поўнач» была перайменавана ў Групу армій «Курляндыя». Трымала абарону ў Курляндскім катле.
Вольха чорная
Вольха чорная або клейкая, Альшына  , Алешына , Альшына чорная , Альховіна , Вольха звычайная (Alnus glutinosa) — від лістападных дрэў роду  сямейства.
Сінонімы
У сінаніміку лацінскай назвы ўваходзяць:
Батанічнае апісанне
Дрэвы вышынёй да 35 м, са ствалом да 90 см у дыяметры, часта шматствольныя. Галіны амаль перпендыкулярныя ствалу. Крона пірамідальная або яйкападобная ў маладосці, з часам становіцца круглявай (акружнасць у гэты час дасягае 12 і больш метраў). Расце шпарка, асабліва ва ўзросце з 5 да 10 (20 ) гадоў. Поўнага развіцця дасягае ў 50-60 гадоў. Жыве звычайна да 80-100 гадоў, хоць вядомыя і 300-гадовыя асобнікі. Пнёвы параснік дае да 60 гадоў, самы багаты ва ўзросце 20-40 гадоў. Каранёвых атожылкаў не дае.
Галіны трохгранныя або круглыя​​, гладкія або з рэдкімі валасінкамі, у маладосці клейкія, пазней толькі са светлымі жаўлакамі, што вылучаюць смалістае рэчыва, якое ўтварае на іх смалісты налёт, чырванаватыя, бурыя або зелянява-бурыя, з добра прыкметнымі, даволі частымі рудаватымі сачавічкамі.
Драўніна мае аранжавую афарбоўку.
Пупышкі і лісце
Пупышкі зваротнаяйкападобныя, тупыя або астраватыя, даўжынёй 9—15 мм, адхіленыя, спачатку клейкія, пасля сухія, буравата-чырвоныя або цёмна-бурыя, густа засаджаны васковымі струпамі, на ножках, з трохслядовым ліставым рубцом.
Лісце супраціўнае (лістаразмяшчэнне па формуле ), простае, круглявае або няправільна-авальнае, даўжынёй 4 —9 (12 ) см, шырынёй (3 )6—7 (10) см, на канцах тупое або з невялікай выемкай, ля аснавання шырока-клінаватае або круглявае, у ніжняй частцы цэльнакрайняе, вышэй гародчата-пільчатае або двойчыбуйназубчатае, на хвосціках даўжынёй 1-2 см. Маладое — клейкае, спелае — зверху голае, цёмна-зялёнае з абодвух бакоў, слаба бліскучае, з кропкавымі залозкамі, знізу святлейшае, толькі з рудымі бародкамі валасінак ў кутах жылак.
Суквецці і кветкі
Тычынкавыя кветкі дробныя, складаюцца з чатырохраздзельнага калякветніка з чатырма тычынкамі з жоўтымі пылавікамі; на тры кветкі адна пяцілопасцевая прыкветкавая лускавінка; у канчатковых катахах 4—7 (8) см, ад жаўтлява-карычневых да чырванавата-карычневых. Падчас цвіцення стрыжань мужчынскай кветкі выцягваецца і становіцца мяккім, з-за чаго катах павісае. Кветкі прымаюць перакуляюцца, што абараняе пылавікі ад намакання. Пылок падае на лускавінкі ніжэйшых каташкоў, адкуль здзімаецца ветрам.
Песцікавыя шышачкі — па 3—5 на бязлістых ножках, якія звычайна даўжэйшыя за іх, даўжынёй 12—(15 )20 мм, дыяметрам 10 мм, чырванаватыя. Рыльцы ніткападобныя, чырванаватыя, выходзяць за край пяцілопасцевай прыкветкавай лускавінкі. Унутры кожнай прыкветкавай лускавінкі размяшчаецца па дзве кветкі. Прыкветкавыя лускавінкі разросшыся ўтвараюць пяціраздзельныя, спачатку зялёныя, а пасля бурыя, моцна патоўшчаныя лускавінкі суплоддзя (шышачкі).
Цвіце ранняй вясной, да з’яўлення лісця, у красавіку — маі. Цвіценне да распускання лісця робіць зручнейшым апыленне кветак.
Плады і насенне
Плод — шышка (1)2—2(3) см даўжынёй і (1)2 —2,5 мм шырынёй, спачатку зялёная, да восені цёмна-чырванавата-бурая, яйкападобная, амаль круглявая, з моцна пляскатым, прамым або слабавыемкавым аснаваннем і вострай верхавінай, са скурыстым, вельмі вузкім, празрыстым крылом, сабраны па тры — чатыры разам, кожная на доўгім хвосціку. Пад кожнай лускавінкай сядзяць па два пляскатыя, 2-4 мм даўжынёй, чырванавата-бурыя арэшкі з вельмі вузкім празрыстым абадком і з вельмі кароткімі засохлымі на вяршыні рэшткамі слупка. Шышкі у Цэнтральнай Расіі спеюць у верасні — кастрычніку, усю зіму вісяць закрытымі і толькі вясной, у сакавіку, а то і раней, пачынаюць раскрывацца, вызваляючы насенне, што падае прама на снег. Насенне разносіць вецер або, калі ўпадзе на ​​снег ці ў ваду, нясе цячэнне ручаёў і рэчак.
Пладаносіць амаль штогод, але вялікі плён праз 3-4 гады. Гады са слабым ураджаем здараюцца вельмі рэдка. Расліны пачынаюць плоданасіць з 10 — 12(15 )-гадовага ўзросту пры росце на волі і ў 40-гадовым узросце ў пасадках. У 1 кг да 909 тысяч арэшкаў; вага 1000 арэшкаў ад 0,7 да 1,5 г. Усходжасць насення захоўваецца два — тры гады (адзін год ).
Распаўсюджанне і экалогія
Арэал — зона ўмеранага клімату ў заходняй частцы Азіі і амаль паўсюль у Еўропе; паўночныя краіны Афрыкі (Алжыр, Марока, Туніс). Занесена і натуралізавалася ў многіх частках Зямлі, прычым у Паўночнай Амерыцы паводзіць сябе агрэсіўна, месцамі прадстаўляючы пагрозу мясцовым відам.
На Беларусі распаўсюджваецца на нізінных балотах, у поймах рэк, па берагах азёр па ўсёй тэрыторыі. Утварае чорнаалешнікавыя лясы, найбольшыя масівы якіх на Палессі і Цэнтральнабярэзінскай раўніне.
Вольха чорная святлалюбная, расце ў багата ўвільготненых праточнымі водамі месцах, на нізінных балотах (алешнікавыя багны), у забалочаных лясах і поймах рэк, па берагах азёр, днах яроў і яроў-далін, ля крыніц, курцінамі на астравах. Добра расце на моцна ўгноеных глебах з вялікім увільгатненнем, расце таксама і на насычаных паветрам глебах з грунтавымі водамі. На параўнальна сухіх, нават пясчаных глебах можа расці пры неглыбокім заляганні грунтавых вод, а на моцна ўвільготненых глебах можа расці і пры гарачым клімаце. Глебы могуць быць ад тарфяна-балотных да перагнойна-глеевых.
У Расіі сустракаецца ў еўрапейскай часці, акрамя паўночных раёнаў і крайняга поўдня; на поўнач ад 63° паўночнай шыраты расце па адным на паўднёвым узбярэжжы Белага мора і каля станцыі, у Прычарнамор’і сустракаецца ў плаўнях Дняпра, Днястра і Буга, расце ў Заходняй Сібіры (ад Урала да ніжняга цячэння Табола, ізалявана ў раёне Омска), у Крыме і на Паўночным Каўказе. Звычайная ў Ленінградскай вобласці, дзе сустракаецца па адной ці ўтварае лясы па краях балот, берагах рэк, ручаёў, на ўзбярэжжы Фінскага заліва. На Украіне паўсюдна ўтварае чыстыя пасадкі па берагах рэк, рачных далінах, балотах і вільготных ярах, але ў Крыме сустракаецца толькі зрэдку ў выглядзе асобных дрэў і невялікіх груп у гарах. У Казахстане расце ў раёне, (станцыя Мартук, рака Ілек), гарах , раёне Каркаралінска, , зрэдку ў пасадках Алматы. Найбольш распаўсюджана ў Беларускім і Украінскім Палессі, на поўдні Прыбалтыкі і ў цэнтральных раёнах Еўрапейскай часткі Расіі.
Вольха чорная — даволі патрабавальнае да глебаў, марозаўстойлівае, святлалюбнае, але і ценевынослівае дрэва.
Ахоўны статус
Вольха чорная ўключана ў Чырвоныя кнігі Казахстана, Малдавіі і Омскай вобласці.
Вольха чорная ўключана ў Чырвоны спіс IUCN.
Хімічны склад
Лісце багатае бялкамі (да 20 %), тлушчамі (да 6 %), вітамінам C, карацінам, флаваноідамі, смалянымі кіслотамі. Выкарыстоўваюцца ў медыцынскай практыцы і народнай медыцыне як супрацьзапаленчы і вяжучы сродак, пры ларынгіце і іншых прастудных захворваннях. Кара ўтрымлівае эфірны алей, вітамін PP.
Значэнне і ўжыванне
Лекавая, драўнінная, меданосная, таніданосная, фарбавальная, дэкаратыўная, фітамеліяратыўная і кармавая расліна.
Кара і шышкі — крыніца дубільных рэчываў і фарбавальнікаў для скуры і воўны (дае жоўты, чырвоны і чорны колеры). Карычневую фарбу атрымліваюць з пупышак. На Каўказе фарбуюць настоем альховай кары таксама сукно і шоўк.
Пчолы збіраюць на расліне пылок і смалістыя выдзяленні на пупышках і лісці, з якіх выпрацоўваюць праполіс.
Лісце альшыны ўтрымлівае шмат пратэіну (да 20 % і больш), сырога тлушчу (6 %), параўнальна нямнога клятчаткі (14-22,0 %), вітамін С, карацін, кальцый. Яно добра паядаецца дзікімі жывёламі, авечкамі і козамі (пераважна ў сухім выглядзе). Лісце добра ядуць трусы.
Медыцынскае выкарыстанне
У якасці лекавай сыравіны выкарыстоўваюць шышкі вольхі (Fructus Alni), якія збіраюць позняй восенню ці зімой, сушаць на гарышчах, пад падстрэшкамі або ў сушылках са штучным абаграваннем. Лекавае прымяненне маюць таксама лісце (Folia Alni) і кара маладых галін вольхі (Cortex Alni).
Адвары і настойкі яе шышак выкарыстоўваюць як вяжучы сродак пры энтэрытах і калітах, а таксама як процізапаленчы сродак пры апёках і запаленнях скуры і як кроваспыняльны сродак пры кроватачывасці дзяснаў.
Экстракт кары і лісця валодаюць супрацьзапаленчым, спазмалітычным і жоўцегонным дзеяннем; водны і спіртавы экстракт шышак — антыаксідантнымі, мембарапратэктыўнымі, анальгезійнымі, і антыпраліфератыўнымі ўласцівасцямі, праяўляюць антыбактэрыяльную і  актыўнасць; экстракт суквеццяў і пылок —.
Драўніна
Драўніна абалонная, буйнаслойная, мяккая і лёгкая, але далікатная, больш трывалая ў вадзе, у толькі што ссечанай вольхі белая, на паветры хутка прымае светла-чырвоную афарбоўку. прыкметныя на ўсіх разрэзах.
Драўніну выкарыстоўваюць у сталярнай і мэблевай справе, з яе робяць таксама шпулькі і ткацкія чаўнакі.
Драўніна ідзе таксама на выраб скрынь для дарагіх прадуктаў, такіх як цыгары, чай і г. д.. Роўныя ствалы выкарыстоўваюць як слупы для платоў або. Вольсе, у асаблівасці той, што расла на вільготным месцы, часта аддаюць перавагу пры рубцы калодзежных зрубаў і іншых падводных збудаванняў. Ідзе на палі, вадаправодныя жолабы, падпоркі ў шахтах.
Вугаль лічыўся добрым для падрыхтоўкі пораху.
Патагенныя грыбы
На вольсе чорнай паразітуюць некалькі відаў аскаміцэтаў роду. паражае жаночыя кветкі, вызывае лістападобныя разрастанні іх лускавінак;  — з’яўленне «ведзьміных мётлаў», плямістасць і зморшчванне лісця;  — плямістасць лісця;  — скручванне і адміранне парасткаў, гіпертрафію і зморшчванне лісця, сумкі гэтага віду грыбоў пакрываюць ліставыя пласцінкі вольхі шэрым налётам.
вызывае ракавыя пухліны на каранях.
Вольха чорная пашкоджваецца жуком.
Таксанамія
Від Вольха чорная ўваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Падвіды
У межах віду вылучаны чатыры падвіды :
Дэкаратыўныя садовыя формы
Мае некалькі дэкаратыўных садовых формаў, якія адрозніваюцца формай кроны, афарбоўкай і формай ліставай пласцінкі :
У мастацтве
Дацкі мастак намаляваў альховае балота на сваёй карціне «Ствалы альшыны»
NGC 3846A
NGC 3846A (іншыя абазначэнні — UGC 6706, MCG 9-19-169, ZWG 268.76, VV 320, KUG 1141+553B, PGC 36506) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Пінкас (кніга)
Пінкас (פִּנְקָס, ашкеназскае вымаўленне — пінкас, ідыш — пінкес, ад πίναξ)- актавая кніга яўрэйскіх абшчын. Вяліся да XVIII стагоддзя, у Усходняй Еўропе да XX стагоддзя. Вяліся і іншымі арганізацыямі.
NGC 3846A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Пінкас (кніга)
У пінкасы ўносіліся важныя падзеі абшчын, пастановы і статуты (таканот), службовыя прызначэнні, унутрыабшчынныя падаткі і інш.
Мова пінкасаў у асноўным іўрыт; у некаторых сефардскіх абшчынах — яўрэйска-іспанская; зрэдку (напрыклад, рашэнні Мараўскага ваада) — сумесь іўрыту з ідыш.
Касцёл і кляштар бернардзінцаў (Львоў)
Касцёл і кляштар бернардзінцаў, сёння - Царква Святога Андрэя — дзеючая ўніяцкая царква ў Львове ў зоне Сусветная спадчыны ЮНЕСКА. Царква пабудавана як каталіцкі касцёл кляштара манахаў-бернардзінцаў па-за гарадскімі мурамі ў 1600-1630 гадах. Сёння храм належыць УГКЦ, а памяшканні кляштара - Цэнтральнаму дзяржаўнаму гістарычнаму архіву Украіны.
Гісторыя
Бернардынскі касцёл пачалі ўзводзіць у 1600 годзе, у асноўным скончылі да 1620 года, але аздобныя працы працягваліся да 1630 года. Хронікі называюць аўтарам задумы манаха Б. Авеліда, а будаўнікамі — Паўла Рымляніна і Авросія Прыхілнага. Завяршаў будаўніцтва А. Бемер з Уроцлава. Ён узвёў вежу, якая прымыкае да паўночна-ўсходняга кута базілікі, і выканаў завяршэнне фасадаў. Касцёл узведзены з часанага каменя ў выглядзе трохнефнай базылікі з выцягнутым хорам з гранёнай апсідай. Ніжні ярус фасада вырашаны ў традыцыях рэнесансу. Чляненне галоўнага фасада выразна выяўляе трохнефную кампазіцыю храма. У тых жа строгіх выразных формах, уласцівых творчаму почырку П. Рымляніна, вытрыманыя бакавыя сцены і апсіда. З імі рэзка дысануе ўскладнены шчыт - франтон галоўнага фасада, блізкі нямецка-фламандскаму варыянту маньерызму. Аздабленне інтэр'еру, створанае ў XVIII стагоддзі, адрозніваецца дэкаратыўнасцю формаў. Будынак рэстаўраваны ў 1970-х гадах.
Келлі узводзіліся адначасова з касцёлам ля яго паўночнай сцяны. Будынак цагляны, абтынкаваны, складаны ў плане, з квадратным унутраным панадворкам, трох-, а часткова чатырохпавярховы. Крылы ўмацаваныя контрфорсамі. Унутраная планіроўка калідорная, перакрыцці скляпеністыя, крыжовыя. У снежні 2007 года ў будынку келляў знойдзены сценапісь прыблізна мяжы XVII-XVIII стагоддзяў - адзіны келейны роспіс на тэрыторыі Украіны.
Званіца бернардынскага касцёла ў 1733-1734 гадах прыбудаваная да старой абароннай сцяны з поўдня ад касцёла.
Рыгор Яўхімавіч Парэчын
Рыгор Яўхімавіч Парэчын (, Задашчэнне, цяпер  — Мінск) — беларускі правазнавец, эканаміст.
Біяграфія
У 1920 уступіў у ВКП(б). У 1924 г. скончыў 1-ы Маскоўскі ўніверсітэт. З 1921 г. працаваў у Паўнамоцным прадстаўніцтве БССР пры ўрадзе РСФСР. З 1924 г. намеснік старшыні Камісіі заканадаўчых меркаванняў пры СНК БССР. З 1931 г. у Інстытуце Савецкага будаўніцтва і права АН БССР. Працаваў у Інстытуце беларускай культуры, Інстытуце эканомікі АН БССР.
Арыштаваны 24.1.1937 па адрасе: вул. Няміга, д. 16/2, кв. 10. На той момант быў жанаты, гадаваў дзіця. Асуджаны пазасудовым органам НКВД (па іншай інфармацыі – Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР па артыкулах 68, 69, 70 і 76) за “шкодніцкую работу ў навуковых установах БССР” да вышэйшай меры пакарання з канфіскацыяй маёмасці. Растраляны 28.6.1938 у мінскай турме НКВД. Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 1.8.1957. Асабовая справа П. № 10776-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Ксенія Дзягілева-Бяляева
Ксенія Дзягілева-Бяляева (, Віцебск) — беларуская мастачка, музыкант, педагог. Сябра Беларускага саюза мастакоў (з 1997 г.).
Біяграфія
Паходзіць з творчай сям'і: мама актрыса, тата — мастак Леанід Дзягілеў. У 1988 годзе паступіла ў Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчаму мастацтву імя І. Ахрэмчыка. У канцы 1980-х — пачатку 1990-х гадоў была актыўнай удзельніцай таварыства «Талака», якое займалася адраджэннем беларускай культуры. У жніўні 1990 годзе працавала выхавацелем у першым беларускамоўным дзіцячым летніку «Грунвальд». У гэты ж час выканала адну са сваіх прац — партрэт Алега Грушэцкага. У 1996 годзе скончыла навучанне на кафедры жывапісу Беларускай дзяржаўнай акадэмія мастацтваў. Дыпломнай працай стала жывапіснае палатно «Жыццё, ды быццё», на стварэнне якога мастачку натхніла яе захапленнне беларускім фальклёрам. Карціна атрымала найвышэйшы бал адзнакі дзяржаўнай атэстацыйнай камісіі. На чацвёртым курсе навучання мастачка выставіла на адным з прэстыжных вернісажаў знакавую для яе творчасці карціну «Каралева бурштыну». Таксама падчас навучання ў акадэміі Ксенія Дзягіліва ў якасці скрыпачкі з'яўлялася ўдзельніцай фальклорнага гурта «Ліцьвіны» пад кіраўніцтвам Уладзіслава Берберава.
З 1986 года ладзіць перасанальныя выставы, прымае ўдзел у мастацкіх айчынных і замежных выставах і пленэрах. Першая персанальная выстава адбылася ў 1986 годзе ў родным Віцебску, дзе былі прадстаўленыя яе жывапісныя працы з улюбёнымі краявідамі і партрэты. У 1990 годзе адбылася выстава ў польскім Беластоку, дзе мастачка ўпершыню побач з краявідамі і нацюрмортамі аддала перавагу кампазіцыйным жывапісным палотнам.
Першай з напісаных ікон Ксеніяй Дзягілевай-Бяляевай з'яўляецца вобраз беларускага святога Іаана Кармянскага, захоўваецца ў мінскім Петрапалаўскім саборы. Далей былі цэлыя серыі абразоў для царкоўных іканастасаў, дзе ў кожным па трыдцаць ікон. Як, напрыклад, у мінскім храме Уваскрашэння Гасподня. Ксенія Дзягілева-Бяляева з'яўляецца аўтарам роспісаў такіх храмаў, як Ксеніі Пецярбурскай у Мінску, Троіцкага храма ў Мядзеле.
З 1996 па 2010 год працавала выкладчыцай у Мінскім мастацкім вучылішчы імя А.К. Глебава. З 1997 года — сябра Беларускага саюза мастакоў.
З 1999 года ўдзельнічае ў пленэрах у Германіі і Польшчы. У персанальнай выставачнай дзейнасці Ксеніі Дзягілевай вылучаецца так званы «нямецкі» перыяд (персанальныя выставы ў Германіі), калі мастачка аддавала перавагу выключна кампазіцыйным творам. Немецкі праект пачаўся з патрэта нямецкага музыкі Міхаэля Бэля (Mihal Bleuel) з Франкфурта, які і прапанаваў Ксеніі правесці ў прыватнай галерэі яго знаёмай мецэнаткі пленэр майстар-клас па напісанню іконаў у колах нямецкіх аматараў мастацтва. Праект здзейсніўся ў 1999—2000 гадах на працягу паўтара месяца. Па выніках адбылася персанальная выстава самой мастачкі і выстава твораў яе вучняў, абедзьве выставы праходзілі на адзінай прасторы на адной з цэнтральных плошчаў горада. Некаторыя з прац былі адзначаныя ў нямецкай прэсе. А цыкл карцін «Саборы Германіі» былі набыты ў Оппенхаймскім Ротхаўсе для мэрыі горада. У 2004 годзе адміністрацыя нямецкага горада Майнц прапанавала мастачцы прыняць удзел у масштабным міжнародным пленэры з удзелам праыесійных мастакоў з Амерыкі, Францыі, Іспаніі і іншых краін свету. Тэмай пленэра стала ідэя мастоў на Рэйне у прасторы вялікага горада. Па выніках пленэра Ксенія Дзягілева-Бяляева атрымала дыплом у катэгорыі «Прыз глядацкіх сімпатый».
У 2004 годзе пісала іконы для алтара царквы Уваскрашэння Хрыстова ў Мінску.
З 2010 па 2013 год — выкладчык у Беларускім дзяржаўным ўніверсітэце культуры і мастацтваў. З 2013 года выкладчык у Інстытуце сучасных ведаў імя А.М. Шырокава.
Ксенія Дзягілева-Бяляева працуе ў тэхніцы алейнага і ляўкаснага жывапісу. Акрамя станкавай карціны, спрабуе сябе ў мануменальным жывапісе, піша іконы. З'яўляецца шматдзетнай маці — мае 6 дзяцей.
Па словах кандыдата мастацтвазнаўства Таццяны Гаранскай, «Вызначальная рыса творчасці Ксеніі — пошук і ўвасабленне нутраных адметнасцяў сваіх герояў, выяўленне гістарычнага і этнічнага характара ў краявідзе, намацаванне баланса паміж рэаліямі вобраза і яго выяўленчай інтэрпрэтацыяй. Пры гэтым паэтыка і музычнасць увасабленняў дамінуюць, фарміруючы адметнасць яе выяўленчага почарка».
Тайсір Ахмедавіч Адамчык
Клубная кар’ера
Выхаванец «Мінска», з 2018 года пачаў выступаць за дубль клуба, а з 2019 года стаў часам прыцягвацца і да асноўнай каманды клуба. У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Слонім-2017», дзе замацаваўся ў стартавым складзе.
У студзені 2022 года па заканчэнні арэнды пачаў трэніравацца з асноўнай камандай «Мінска». 18 сакавіка 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы першага тура супраць мінскага «Дынама» (0:1), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў другім тайме. У далейшым у асноўнай камандзе не з’яўляўся, гуляў за дубль. У ліпені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў сталічны клуб.
У жніўні 2022 года далучыўся да клуба «Слонім-Сіці» ў Другой лізе. У ліпені 2023 года перайшоў у «Слонім-2017».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2018 года выступаў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным, а ў сакавіку 2019 года — у элітным раўндах чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2019 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Спіс вуліц Праўдзінскага
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Праўдзінскі
Калонія Кругель
Кало́нія Кру́гель (, Колония Кругель) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
Каларада (пустыня)
Каларада — пустыня ў Паўночнай Амерыцы, якая з’яўляецца паўночна-заходнім участкам пустыні Санора. Тэрыторыя пустыні займае паўднёва-ўсходнюю частку амерыканскага штата Каліфорнія і паўночна-ўсходнюю частку мексіканскага штата Ніжняя Каліфорнія. Плошча 40,000 км². На захадзе мяжуе з гарамі, на ўсходзе ракой Каларада, ад якой пустыня атрымала сваю назву. У цэнтры пустыні знаходзіцца возера Солтан-Сі.
NGC 6464
NGC 6464 (іншыя абазначэнні — MCG 10-25-87, ZWG 300.65, KAZ 160, KUG 1745+609, IRAS17452+6054, PGC 60818) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Айн-Ауда (турма)
Айн-Ауда — меркаваная сакрэтная турма ЦРУ. Знаходзіцца ў падпарадкаванні, мараканскага агенцтва ўнутранай разведкі. Ва ўстанове зафіксаваны парушэнні правоў чалавека. Будаўніцтва турмы, якое каштавала 20 мільёнаў долараў, прафінансавалі ЗША.
33.76884°N, -6.76508°W
Нескёйпстадзюр
Нескёйпстадзюр (Neskaupstaður) — горад на ўсходзе Ісландыі. Адміністрацыйна ўваходзіць у абшчыну Фіёрдабігд рэгіёну Эйсцюрланд. Колькасць насельніцтва складае 1.432 чалавека (на 1 снежня 2007 года).
Заснаваны ў 1892 годзе на беразе Норд-фіёрда як гандлёвая станцыя. Нягледзячы на складаныя кліматычныя ўмовы, якія ўскладняюць сувязь жыхароў Нескёйпстадзюра з іншымі часткамі Ісландыі горад, дзякуючы багатай папуляцыі селядца ў прыбярэжных водах і наладжанай рыбаперапрацоўчай індустрыі (засолка) стаў з часам значным гандлёвым цэнтрам усходняга ўзбярэжжа.
Анамальны рэнтгенаўскі пульсар
Анамальныя рэнтгенаўскія пульсары (Аnomalous X-ray Pulsars, AXP) — маладая нейтронная зорка, пульсар з моцным магнітным полем. Анамальны рэнтгенаўскі пульсар выпраменьвае на частаце рэнтгенаўскіх хваляў. Анамальныя рэнтгенаўскі пульсар з'яўляецца верагодным магнетарам.
У наш час вядома 6 анамальных рэнтгенаўскіх пульсараў і два кандыдата ў AXP.
Джусціна
Джусціна (Giustino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 742 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 38086. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Залатая табакерка
«Залатая табакерка» — зборнік беларускіх народных казак, выдадзены ў 2012 годзе выдавецтвам «Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі».
Змест
У збонік увайшлі вядомыя беларускія народныя казкі «Ганарыстая варона», «Вучоны рак», «Каваль-асілак», «Прагны багацей», «Кот Максім» і іншыя. Для чытання дарослым дзецям.
Фумбан
Фумбан (Foumban) — горад у дэпартаменце Нун Заходняга рэгіёна Камеруна. Размешчаны за 225 км на паўночны захад ад Яўндэ.
Гісторыя
Горад быў сталіцай ; палац султана, размешчаны ў горадзе, датаваны XVIII стагоддзем. Самы вядомы з султанаў Бамума —  — пабудаваў у Фумбане некалькі школ, пры каралю ў Камеруне стала выкарыстоўвацца, ён спрыяў мастацтвам. У Палацы султана цяпер размяшчаецца музей мастацтва Бамума, у якім прадстаўлены ўзоры разьбы па дрэве, рэалістычныя маскі з чырвонай медзі, вырабы з керамікі і калекцыя зброі з бамбука і рафіі.
Эканоміка
На рынку ў Фумбане прадаюцца рамесныя вырабы. Горад з’яўляецца галоўным рамесным цэнтрам Паўночна-Заходняга Камеруна. Фумбан з’яўляюцца цэнтрам збору кавы, какавы і тытуню, якія адпраўляюцца на экспарт з Дуалы. Тут размешчаны завод па перапрацоўцы кавы, за некалькіх кіламетрах на захад — шакаладная фабрыка. Маюцца аэрадром, бальніца і мытны пункт.
Грамадзянская вайна ў Сьера-Леонэ
Грамадзянская вайна ў Сьера-Леонэ — узброены канфлікт у Сьера-Леонэ паміж сіламі цэнтральнага ўрада і Аб’яднанага рэвалюцыйнага фронту. Вайна працягвалася 11 гадоў (з 1991 па 2002), на працягу якіх не раз змяняўся ўрад краіны, у яе ўводзіліся ваенныя кантынгенты іншых дзяржаў, з’яўляліся новыя паўстанцкія групоўкі. Па выніках мірнага дагавора кіраўніком краіны стаў стаўленік цэнтра Ахмад Каба, а мяцежнікі атрымалі 4 міністэрскіх крэсла і амністыю.
Гісторыя
У сакавіку 1991 года каля сотні байцоў АРФ пад кіраўніцтвам былога капрала (ваеннага фатографа) Фадэя Санка ўступілі ў Сьера-Леонэ з Ліберыі. Яны абвясцілі барацьбу за дэмакратыю і сапраўднае вызваленне Афрыкі. Завербаваўшы на месцы сьера-леонцаў з народа тэмне, АРФ захапіў кантроль над двума з дванаццаці раёнаў краіны, паўднёва-усходнімі Кайлахунам і Пужэхунам, і ўварваўся ў іншыя рэгіёны. З часам першасны кантынгент АРФ у асноўным загінуў, і новыя члены заняліся не палітычнымі лозунгамі, а рабаваннямі і нематываванымі забойствамі. Паўстанцы падтрымліваліся і забяспечваліся войскамі Чарлза Тэйлара, якія змагаліся за ўладу ў Ліберыі. Прэзідэнт краіны Джозэф Сайду Мома павялічыў урадавыя войскі ўдвая, аднак не заклапаціўся аплатай іх службы. У красавіку 1992 года Мома быў скінуты капітанам Валянцінам Страсерам. Падчас перавароту загінулі каля ста чалавек, былы прэзідэнт збег у Канакры.