Чэмпіянат_свету_па_снукеры_2015
Сітуацыя да турніру
Апошні рэйтынг перад чэмпіянатам свету 2015 быў сфарміраваны паводле вынікаў апошняга рэйтынгавага турніру — адкрытага чэмпіянату Кітая 2015. Склад першай чацвёркі заставаўся нязменным з ліпеня 2014 года (больш за 9 месяцаў): дзеючы чэмпіён свету Марк Сэлбі, які займаў лідзіруючую пазіцыю з лютага 2015, Роні О’Саліван (адставанне ад Сэлбі — больш за 70000 ачкоў), Дзін Цзюньхуэй (адставанне ад О'Салівана — амаль 100000 ачкоў) і Ніл Робертсан (адставанне ад Дзіна — менш за 10000 ачкоў). Дзін і Робертсан маглі падняцца на першы радок толькі дзякуючы перамозе на чэмпіянаце, а О'Саліван, які быў чэмпіёнам свету ў 2013 годзе і губляў 250000 ачкоў, нават у выпадку перамогі не мог абайсці Сэлбі і толькі перамога на сусветным першынстве дазваляла яму падняцца вышэй за чацвёртае месца пасля турніру. Кітаец, які страціў больш за 24000 ачкоў за чвэрцьфінал чэмпіянату 2013 года, мог падняцца на другое месца, калі б выступіў на чэмпіянаце лепш за аўстралійскага снукерыста, які ў 2013 годзе вылецеў у першым раўндзе. На пятым месцы з адставаннем ад Робертсана ў больш чым 130000 ачкоў размяшчаўся Бары Хокінс, які дайшоў да фіналу чэмпіянату свету 2013 і, губляючы 125000 балаў пасля турніру, рызыкаваў апусціцца ў табелі аб рангах ў выпадку няўдалага выступу. Пасля Бары ў рэйтынгу ішлі Джад Трамп (адставанне ад Хокінса — менш за 60000 ачкоў), Рыкі Уолдэн (адставанне ад Трампа — больш за 17000 ачкоў), Шон Мёрфі (адставанне ад Уолдэна — больш за 13000 ачкоў) і Джо Пэры (адставанне ад Мёрфі — больш за 13000 ачкоў). Трамп і Уолдэн гублялі па 52000 балаў за паўфіналы 2013 года, а Мёрфі — 24050 за паўфінал. У сваю чаргу Пэры, які ў канцы сакавіка ўпершыню ў кар'еры падняўся вышэй за трынаццатае месца, не выйшаў з кваліфікацыі на чэмпіянаце двухгадовай даўніны і меў магчымасць падняцца на пяты радок нават пры аднолькавым выступе з вышэйназванымі снукерыстамі. З 10-га па 12-ае месцы займалі Сцюарт Бінэм (адставанне ад Пэры — больш за 10000 ачкоў), Марка Фу (адставанне ад Бінэма — больш за 20000 ачкоў) і Марк Ален (адставанне ад Фу — больш за 10000 ачкоў). Пасля турніру Бінэм губляў 24050 балаў за чвэрцьфінал розыгрышу 2013 года, Фу — 16000 за 1/8 фіналу таго турніру, а Ален, які выбыў у першым раўндзе сусветнага першынства 2013 года, — толькі 6000 балаў. Такім чынам усе ігракі мелі амаль роўныя магчымасці ў выпадку выдатных выступаў патрапіць у топ-8 сусветнага рэйтынгу. Месцы з 13-га па 15-е займалі Джон Хігінс (адставанне ад Алена — больш за 30000 ачкоў), Марк Уільямс (адставанне ад Хігінса — больш за 15000 ачкоў) і Стывен Магуайр (адставанне ад Уільямса — больш за 45000 ачкоў), кожны з якіх губляў толькі па 6000 ачкоў за турнір 2013 года. Замыкаў топ-16 чвэрцьфіналіст розыгрышу 2013 Майкл Уайт (адставанне ад Магуайра — больш за 10000 ачкоў), які з-за паразы ў кваліфікацыі страціў месца сярод 16 найлепшых снукерыстаў. За месца ў топе змагаліся Роберт Мілкінс (адставанне ад Уайта — менш за 4000 ачкоў), Марк Дэвіс (адставанне ад Мілкінса — больш за 15000 ачкоў), Грэм Дот (адставанне ад Дэвіса — менш за 4000 ачкоў) і Раян Дэй (адставанне ад Дота — больш за 15000 ачкоў). Алістэр Картэр, які прапусціў шмат турніраў у сезоне і займаў 31-ы радок перад турнірам, павінен быў выйграць стартавы матч на чэмпіянаце, каб пазбегнуць вылета з топ-32 упершыню з 2002 года. З-за паразаў у кваліфікацыі з топ-64 і, такім чынам, з мэйн-тура вылецелі Альфрэд Бёрдэн, Джэймі Коўп, Найджэл Бонд (вылецеў з прафесіяналаў упершыню з 1989 года) і Маркус Кэмбэл (вылецеў з топ-64 упершыню з 1999 года і з ліку прафесіяналаў упершыню з 1991 года). Самы ўзроставы снукерыст мэйн-тура Джымі Уайт не здолеў вярнуцца ў топ-64 і страціў месца сярод прафесіяналаў упершыню з 1980 года, а Дэйв Харальд, які прапусціў чэмпіянат свету, вылецеў з топ-64 упершыню з 1993 года і з ліку прафесіяналаў упершыню з 1991 года.