cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чачора (прыток Сажа)
Водаапісанне
Пачынаецца за 2 км на паўночны усход ад вёскі Лесавая Буда Кармянскага раёна, вусце на ўсходняй ускраіне горада Чачэрск. Цячэ па Прыдняпроўскай нізіне. Разводдзе звычайна з 2-й дэкады сакавіка да пачатку 3-й дэкады красавіка. Даліна ў верхнім цячэнні невыразная, шырынёй 0,5—0,6 км. Схілы пераважна адкрытыя, умерана стромкія і спадзістыя; іх вышыня 7—10 м, месцамі да 15 м. Пойма двухбаковая (шырыня 200—500 м), асушаная, лугавая, асобныя ўчасткі параслі хмызняком. Рэчышча каналізаванае; яго шырыня 3—6 м у верхнім цячэнні, 7—10 м у сярэднім і да 15 м у ніжнім. Берагі вышынёй 1—1,5 м.
Прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Дыез
Дыез — у сучаснай музычнай натацыі знак альтэрацыі, які пазначае павышэнне стаячай справа ад яго ноты на адзін паўтон. Дыез пазначаецца рашоткай (\sharp). Часам існуе неабходнасць павялічыць ноту на цэлы тон; для гэтага ўжываецца дубль-дыез, які мае выгляд крыжыку, падобнага да x, з маленькімі квадратамі на канцах.
У табліцы знакаў Юнікод ёсць адмысловы знак для дыеза «» (шаснаццатковы нумар <tt>266F</tt>), які адрозніваецца ад знака актаторпа (рашоткі) «#». Таму актаторп не рэкамендуецца выкарыстоўваць замест знака дыеза. Знак дубль-дыеза мае ў Юнікодзе шаснаццатковы нумар <tt>1D12A</tt>.
Малая Уса
Мала́я Уса́ (, Малая Уса) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ліцвянскага сельсавета.
Рабушка
Рабушка — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Аляксандр Паўлавіч Курдзека
Аляксандр Паўлавіч Курдзека (нар., в. Дзядкі Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі навуковец у галіне ветэрынарыі, доктар ветэрынарных навук (2006), прафесар (2007), акадэмік Міжнароднай акадэміі аграрнай адукацыі (2007).
Біяграфія
У 1989 г. скончыў з адзнакай Віцебскі ветэрынарны інстытут.
У 1989—1992 гг. — ветэрынарны ўрач племзавода «Порплішча» Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
У 1989—1993 гг. вучыўся ў аспірантуры на кафедры клінічнай дыягностыкі Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
У 1994 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму: «Язвенный гастрит у свиней: иммунология, диагностика, терапия и профилактика».
Працаваў асістэнтам, дацэнтам, загадчыкам кафедры клінічнай дыягностыкі, прафесарам, загадчыкам кафедры ўнутраных незаразных хвароб, прарэктарам па навуковай рабоце Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
У 2006 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму: «Гастроэнтерит и гипатодистрофия свиней в условиях промышленной технологии».
З 2008 г. — рэктар Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, прафесар кафедры фізіялогіі, біятэхналогіі і ветэрынарыі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы звязаны з распрацоўкай высокаэфектыўных прэпаратаў для лячэння жывёл і прафілактыкі ўнутраных хвароб. Упершыню апрабаваны шматпланавая група метадаў вывучэння патагенезу хвароб страўніка, кішэчніка і печані з выкарыстаннем хірургічных, біяхімічных, мікрабіялагічных методык. Распрацаваў новыя метады ультрагукавога абследавання аператыўнай біяпсіі печані свіней. Распрацаваў 20 ветэрынарных прэпаратаў, аўтар 17 рэкамендацый па ўдасканаленні заатэхнічных і ветэрынарных мерапрыемстваў у жывёлагадоўлі, атрымаў 5 патэнтаў і рацыяналізатарскіх прапаноў.
Аўтар больш за 280 навуковых прац, у тым ліку 26 падручнікаў, даведнікаў і манаграфій.
З’яўляецца правадзейным членам Міжнароднай акадэміі аграрнай адукацыі.
Сябра Беларускага фізіялагічнага таварыства імя І. П. Паўлава.
З’яўляецца членам Нацыянальнага тэхнічнага камітэта па стандартызацыі «Кіраванне якасцю», уваходзіць у склад навукова-тэхнічнага Савета і фармацептычнага Савета Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь
Узнагароды
Узнагароджаны Граматамі Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання, Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях, Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Шпіталь (Клецк)
Шпіталь  — будынкі пачатку XX стагоддзя ў Клецку, размешчаныя па вул. Школьная, 23, 25. Помнікі архітэктуры стылю мадэрн. Цяпер у будынку размяшчаецца КУП «Клецкая ЖКГ».
Гісторыя
Пабудаваны ў 1909 годзе з цэглы. Складаецца з трох карпусоў. Будынак шпіталя — Ш-падобны ў плане аднапавярховы аб’ём, накрыты вальмавым дахам.
У часы першай сусветнай вайны размяшчаўся вайсковы шпіталь. Падчас акупацыі ў быдынку размяшчалася Клецкая тэхнічная школа. Пасля Вялікай Айчыннай вайны тут размяшчалася Клецкая сярэдняя школа, Дом піянераў, раённы ваенны камісарыят. Цяпер выкарыстоўваецца Клецкай ЖКГ. У 1995 праводзіўся касметычны рамонт.
Каля будынка былога шпіталя ў маі 2011 года, падчас рамонта целпатрасы работнікамі КУП «Клецкая ЖКГ» былі знойдзены чалавечыя рэшткі. У выніку даследванняў выявілася, што пахаванне з’яўляецца магілай ахвяраў набегаў крымскіх татар пачатку XVI ст.
IC 3997
IC 3997 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Балбасаўскі сельсавет
Балба́саўскі  сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Балбасава (цяпер — гарадскі пасёлак).
Гісторыя
26 мая 1996 года ўтвораны Балбасаўскі сельсавет у складзе Аршанскага раёна з цэнтрам у вёсцы Балбасава. 15 чэрвеня 2000 года Балбасава атрымала статус гарадскога пасёлка, Балбасаўскі сельсавет рэарганізаваны ў пассавет.
22 студзеня 2001 года г.п. Балбасава і вёска Барсукі пераданы ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Аршанскага гарадскога савета, у 2013 годзе ў сувязі з аб’яднаннем горада Оршы і Аршанскага раёна ў адну адміністрацыйную адзінку Балбасава з Барсукамі зноў апынуліся ў складзе апошняга. 3 студзеня 2017 года вёска Барсукі ўвайшла ў мяжу г.п. Балбасава.
Білевічы
Білевічы, Бялевічы — шляхецкі род уласнага герба «Магіла».
Родапачынальнік — жамойцкі баярын Жадзейка (упамінаецца ў 1418), які меў сыноў Білюса і Маствілу (родапачынальнік Маствіловічаў). Ад сына Білюса Доўгірда пайшоў род Доўгірдаў, ад Івашкі — род Станкевічаў, ад Юшкі і Андрушкі — Білевічы. Родавыя маёнткі Білевічаў ляжалі каля Расейнаў і Шаўкотаў. Першапачаткова вызнавалі каталіцтва, у XVI стагоддзі аднымі з першых у Вялікім Княстве Літоўскім прынялі лютэранства і кальвінізм, пасля прадстаўнікі роду пераходзілі ў каталіцтва.
Іван Іванавіч Пстыга
Іван Іванавіч Псты́га (, в., , цяпер Башкартастан — , Масква, Расія) — савецкі ваенны лётчык, военачальнік, маршал авіяцыі (1975), Герой Савецкага Саюза (1978), заслужаны ваенны лётчык СССР (1967).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і выхадцаў з Гродзенскай губерні, якія эвакуіраваліся ў Башкірыю з пачаткам Першай сусветнай вайны. Беларус.
У сям’і было восем дзяцей. Бацька — Іван Рыгоравіч — скончыў прыходскую школу, быў самым пісьменным чалавекам у вёсцы. Маці — Еўдакія Фамінічна — была хатняй гаспадыняй. У дзяцінстве пераехаў з сям’ёй ва Уфу, дзе скончыў школу.
Прызваны на службу ў Чырвоную армію ў 1936 годзе. У 1940 годзе скончыў Энгельскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча, і быў прызначаны камандуючым звяна 211-га бамбардзіровачнага авіяпалка ВПС Адэскай ваеннай акругі.
У Вялікую Айчынную вайну з 1941 года ваяваў на Паўднёва-Заходнім, Сталінградскім, Бранскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскім, 2-м Беларускім і 1-м Украінскім франтах: камандзір звяна, эскадрыллі, начальнік паветрана-стралковай службы авіядывізіі, корпуса, камандзір штурмавога авіяпалка.
22 чэрвеня 1941 года здзейсніў свой першы баявы вылет. Першапачаткова лётаў на бамбардзіроўшчыку Су-2. Здзейсніў 21 баявыя вылеты, у адным з якіх яго самалёт быў збіты.
У сакавіку—верасні 1942 года ў горадзе Балашове прайшоў перанавучанне на штурмавік Іл-2. Камандаваў спачатку звяном, потым эскадрылляй 504-га штурмавога авіяпалка. Яго эскадрылля асабліва паспяхова дзейнічала пад Сталінградам, у выніку яе дзеянняў вораг панёс вялікія страты.
У снежні 1943 года прызначаны камандзірам 893-га штурмавога авіяпалка 307-й штурмавой авіядывізіі. Пад яго кіраўніцтвам лётчыкі гэтага злучэння паспяхова дзейнічалі падчас вызвалення Беларускай ССР і Прыбалтыкі — за баявыя дзеянні пад Віцебскам полк атрымаў ганаровае найменне «Віцебскі», а за актыўны ўдзел у вызваленні Барысава, Мінска, Вільні, Ліды быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
У далейшым ўдзельнічаў ў вызваленні Польшчы, баях ва Усходняй Прусіі. За ўвесь час вайны Іван Пстыга здзейсніў 96 баявых вылетаў, асабіста збіў 2 знішчальнікі, адзін з якіх — у лабавой атацы.
З 1958 года — першы намеснік, а праз год — камандуючы ваенна-паветранымі сіламі Групы савецкіх войск у Германіі. У 1967 годзе стаў намеснікам галоўнакамандуючага ВПС па баявой падрыхтоўцы.
У 1977 годзе пад яго кіраўніцтвам была створана Цэнтральная інспекцыя бяспекі палётаў Узброеных сіл СССР. Ён распрацаваў «формулу бяспекі палётаў» — сукупнасць якасцяў асабовага складу, правілаў лётнай службы, кіравання палётамі, рэгулярнасці палётаў, надзейнасці авіяцыйнай тэхнікі, — якая легла ў аснову сістэму забеспячэння бяспекі палётаў, дзейснай да гэтага часу. Дзякуючы Пстыгу атрымалася мінімізаваць колькасць лётных здарэнняў у авіяцыйных частках СССР.
З 1983 года — ваенны інспектар-саветнік Групы генеральных інспектараў Міністэрства абароны СССР. Праводзіў вялікую аналітычную працу, абагульняў досвед баявых дзеянняў савецкіх авіячастак у гады вайны.
Узнагароды
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна (1955, 1978), двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені (1943, 1985), двума ордэнамі Чырвонай Зоркі (1951), ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1974), ордэнам Аляксандра Неўскага (1944), ордэнам «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» 3-й ступені (1988), шэрагам савецкіх і расійскіх медалёў.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 7 красавіка 1978 года «за асабістую мужнасць і адвагу, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, вялікі ўнёсак у падрыхтоўку і павышэнне баявой гатоўнасці войск у пасляваенны перыяд і асваенне складанай баявой тэхнікі».
Іван Пстыга — адзіны беларус, узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга 7 разоў, адзін з двух беларусаў — маршалаў роду войск.
ЮFM
ЮFM (Радио Юность) — першае моладзевае радыё, якое вяшчае з Масквы больш чым на 60 рэгіёнаў Расіі.
ЮFM вяшчае ў Маскве (68,86 МГц) і іншых гарадах ў Расіі і блізкім замежжы, а таксама спадарожніках у пакетах рускамоўных радыёпраграм. Пачатак вяшчання — 16 кастрычніка 1962 года. Радыёстанцыя уваходзіць у састаў Усерасійскай Дзяржаўнай Тэлерадыёкампаніі.
Лагатып
Радыёстанцыя змяніла 1 лагатып. Цяперашні — 2-гі па ліку.
NGC 1128-2
NGC 1128-2 (іншыя абазначэнні — MCG 1-8-27, A 0255+05, ZWG 415.41, 3ZW 52, DRCG 9-42, 3C 75, KCPG 84B, PGC 11188) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Кіт.
Бернард (герцаг Карынтыі)
Бернард (Bernhard; каля 1181 — ) — герцаг Карынтыі з 1201 года з дынастыі Шпангаймаў.
Біяграфія
Бернард быў малодшым сынам Германа, герцага Карынтыі, і Агнесы Бабенберг, дачкі аўстрыйскага герцага Генрыха II Язаміргота. У 1201 годзе яго старэйшы брат Ульрых II, хворы на праказу, адрокся ад прастола на карысць Бернарда.
Кіраванне Бернарда ў Карынтыі працягвалася больш за паўстагоддзя.
За гэты час герцагства прыкметна ўзмацнілася эканамічна і палітычна. Пачалася чаканка ўласнай манеты ў Санкт-Файце. Паспяхова развіваўся гандаль і рамяство ў галоўных гарадах дзяржавы: Санкт-Файце, Клагенфурце і Фёлькермаркце. Двор герцага стаў значным цэнтрам сярэдневяковага мастацтва, перш за ўсё музыкі трубадураў і мінезінгераў. Бернард падтрымліваў рыцарскую культуру і праводзіў у сваёй дзяржаве буйныя рыцарскія турніры (так на турніры 1224 года ў Фрызаху ўдзельнічалі практычна ўсе манархі Паўднёва-Усходняй Германіі).
Бернард працягнуў спробы сваіх папярэднікаў усталяваць кантроль над царкоўнымі ўладаннямі ў Карынтыі. Ён умяшаўся ў барацьбу біскупа Гурка са сваім сюзерэнам архібіскупам Зальцбурга і дамогся таго, што ў 1208 годзе Гурк перайшоў пад непасрэднае кіраванне Папы Рымскага. Пазней Зальцбург аднавіў кантроль над біскупствам, аднак аўтаномія Гурка была значна пашырана.
У Германіі Бернард быў выерным саюзнікам Гогенштаўфенаў і неаднаразова ўдзельнічаў у паходах Фрыдрыха II у Італію. У 1213 годзе Бернард ажаніўся з Юдзітай Чэшскай, дачкой караля Чэхіі Пржэмысла Отакара I, што спрыяла заключэнню трывалага чэшска-карынтыйскага ваенна-палітычнага саюза, які супрацьстаяў узмацненню ўплыву Аўстрыі ў рэгіёне.
Вялікі Бор (Гардзееўскі раён)
Вялікі Бор (Великий Бор) — сяло ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гардзееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года сяло абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года сяло ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Дом па Савецкай вуліцы, 10 (Гродна)
Дом па Савецкай вуліцы, 10 — будынак у Гродне, размешчаны ў гістарычным цэнтры горада, на рагу вуліц Савецкай і Дамініканскай.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1880 годзе. Паводле іншых звестак, у 1873 уздоўж вуліцы да кляштара Св. Духа (цяпер № 14) быў прыбудаваны двухпавярховы флігель, які меў выгляд адзінага двухпавярховага дома. У будынку змяшчаліся «Кніжны рускі гандаль» (1903), натарыяльная кантора Басніна (1911), аптэчная крама Жураўскага (1915), дзевяць кватэр, восем крам, пякарня. Па стану на 1926 — аптэчны склад Жураўскага, рэстаран Х. Фрухта. У 1937 г. знаходзілася крама галантарэі і панчошна-шкарпэткавых вырабаў «Цяханскі і сыны». У верасні 1944 г. другі паверх будынка займалі партыйны і педагагічны кабінеты. Пасля студзеня 1945 г. г у будынку працавалі: майстэрня па заліванні галёшаў і вулканізацыі шын, пякарня па выпечцы кандытарскіх вырабаў (сакавік 1945), пасля кравецкая майстэрня (1946), мастацка-афарміцельскія і швейная майстэрні Гарпрамкамбіната (1947), салон мод швейнай фабрыкі пашыву адзення (1970). На першым паверсе працавала крама «Палітычная кніга». У 1969 спецыялізаваная крама па продажы грамадска-палітычнай літаратуры «Праметэй». У 1970 гг. змяшчалася крама «Тканіны».
5 сакавіка 1970 года ў выніку абвалу даху дома пад цяжарам снегу над кнігарняй, будынак быў падвергнуты капітальнай рэканструкцыі па праекце архітэктараў А. Сарокіна і А. Кузняцова, у выніку чаго з’явіўся трэці паверх і цалкам змяніўся фасад будынка. Тут размяшчаўся выканкам Гродзенскага гарадскога Савета народных дэпутатаў, з 1978 года будынак займае Ленінскі райвыканкам (цяпер Адміністрацыя Ленінскага раёна). У пачатку 1990 гг. у будынку некаторы час знаходзілася рэдакцыя газеты «Пагоня». Акрамя таго на першым паверсе працуюць крамы, кнігарня «Кнігі».
Архітэктура
Сучасны выгляд набыў пасля савецкай рэканструцыі. Цяпер будынак трохпавярховы, у плане складанай формы. Кампазіцыя галоўнага фасада сіметрычная. Цэнтральная і бакавыя часткі вылучаны рызалітамі, якія выходзяць за межы завяршальнага карніза. Унізе 3 паўцыркульныя праезды. 1-ы паверх аддзелены ад астатніх 2 гарызантальнымі цягамі. Вокны прамавугольныя ў ліштвах, у цэнтральнай частцы здвоеныя. Архітэктура будынка вырашана ў эклектычных формах.
Ахіла Банольдзі
Джузэпэ Ахіла Эльміра Банольдзі (1821-1871) — спявак, танцмайстар, фатограф, удзельнік нацыянальна-вызваленчага руху.
Біяграфія
Італьянец па паходжанні, нарадзіўся ў іспанскай Барселоне ў тэатральнай сям’і. Разам з бацькамі, якія з опернымі трупамі вандравалі па ўсёй Еўропе, Ахіла ў дзяцінстве і юнацтве аб’ехаў Францыю, Германію, Швейцарыю ды іншыя краіны. Вучыўся ў Лазанскім універсітэце. З 1842 года — у Вільні. Выкладаў спевы ў Дваранскім інстытуце, сам выступаў як спявак. Блізка сябраваў са Станіславам Манюшка, часта бываў у яго ў Мінску, выконваў творы вядомага кампазітара, браў удзел у першай пастаноўцы ягонай оперы «Галька» ў 1848 годзе. Джузэпэ Ахіла Эльміра нават пераклаў лібрэта оперы на італьянскую, і менавіта паводле гэтага перакладу «Гальку» ў 1905 годзе паставіць Ла-Скала. У рэпертуары Банольдзі быў таксама шэраг песняў на словы Яна Чачота.
Эміграцыя
Пасля паразы паўстання Банольдзі займаўся фатаграфіяй у Парыжы, але па-ранейшаму заставаўся верным сваім перакананням. Падчас Парыжскай камуны 1871 года, ён служыў капітанам у злучэннях В. Урублеўскага. Сканаў ад ран.
Тэрненга
Тэрненга (Ternengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 307 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 154 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 13844. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гайлігенштат
Назва Гайлігенштат (Heiligenstadt) можа азначаць адзін з наступных тапонімаў:
Новая Старына
Но́вая Старына́ (, Новая Старина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ліцвянскага сельсавета.
Круглае (значэнні)
Назву Круглае маюць:
Штапельнае права
Штапельнае права (Stapelrecht, droit d'étape) — права, якое належала некаторым гарадам у сярэднявечнай Еўропе, і прымушала купцоў, якія ажыццяўлялі транзіт сваіх тавараў праз наваколлі горада, гандляваць гэтымі таварамі ў спецыяльна адведзеным месцы ў межах такіх гарадоў.
Штапельнае права было важнай прывілегіяй сярэдневечных гарадоў, бо яно палягчала забеспячэнне горада неабходнымі прадуктамі, павялічвала даходы гарадской казны дзякуючы сыскванню рыначных збораў з тавараў. Апроч абагачэння, гэтае права давала гарадскім ўладам дапаўняльныя рычагі эканамічнага ўплыву на іншыя гарады, дазваляючы затрымліваць ці перакупляць тавар, які ідзе транзітам.
Стражаў
Стра́жаў — рускае прозвішча.
IC 3998
IC 3998 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валожынка
Даўжыня ракі 35 км. Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,3 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,9 ‰.
Пачынаецца каля вёскі Брылькі на заходніх схілах Мінскага ўзвышша, цячэ праз горад Валожын, упадае ў Іслач ніжэй вёскі Расолішкі. На паўднёва-заходняй ускраіне Валожына сажалка (плршчай 0,04 км²). Рэчышча ў вярхоўі слаба-звілістае, на працягу 22 км каналізаванае (ад Валожына да вёскі Расолішкі). Берагі стромкія, ніжэй Валожына абрывістыя.
Асноўныя прытокі: Рачэўка, Асовіца. У пойме сетка меліярацыйных каналаў.
ФК Атлантас Клайпеда
«Атлантас» (Futbolo klubas „Atlantas“) — літоўскі футбольны клуб з Клайпеды. Заснаваны ў 1962 годзе.
Гісторыя
У снежні 2019 года «Атлантас» за ўдзел у дагаварных матчах разам з «Палангай» быў адпраўлены ў Другую лігу. Пасля сезона 2020 у Другой лізе клуб зняўся са спаборніцтваў.
Беларускі прафсаюз работнікаў аховы здароўя
Беларускі прафсаюз работнікаў аховы здароўя — беларускі прафесійны саюз, член Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
Гісторыя
Першым афіцыйна зарэгістраваным прафсаюзам медыкаў на тэрыторыі Беларусі з’яўляецца Прафесійнае таварыства фармацэўтаў у горадзе Віцебску, якое было створана ў 1905 годзе, а афіцыйна зарэгістравана ў 1906 годзе.
Пасля заключэння Рыжскага дагавора, у 1920 годзе на тэрыторыі Беларусі пачалі з’яўляцца аддзяленні Усерасійскага саюза работнікаў лячэбна-санітарнай справы. У студзені 1921 года прайшоў устаноўчы з’езд Усебеларускага саюза работнікаў лячэбна-санітарнай справы. У 1924 годзе саюз быў рэарганізаваны ў Цэнтральны прафсаюз работнікаў медыка-санітарнай справы БССР («Медсанпраца»).
Пасля Вялікай Айчыннай вайны, на Усесаюзным з’ездзе прафсаюза медработнікаў было прынята рашэнне аб аб’яднанні прафсаюзаў «Медсанпраца» саюзных рэспублік у адзіны прафсаюз медыцынскіх работнікаў СССР. У такім выглядзе беларускі прафсаюз медыкаў праіснаваў да 1990 года. У 1990 годзе беларускі рэспубліканскі камітэт «Медсанпрацы» аддзяліўся ад УЦСПС і атрымаў бягучую назву.
Беларускі прафсаюз работнікаў аховы здароўя мае пагадненне аб супрацоўніцтве з прафсаюзам работнікаў аховы здароўя Расійскай Федэрацыі з Федэрацыі незалежных прафсаюзаў Расіі.
БКМ-843
БКМ-843 — нізкападлогавы трохсекцыйны трамвай, які вырабляецца беларускім заводам «Белкамунмаш». Прызначаны для эксплуатацыі на трамвайных лініях з шырынёй каляіны 1524 мм. Вагон з дзвюма маторнымі і адной падтрымліваючай цялежкамі і электроннай сістэмай кіравання на IGBT-модулях цягавымі электрарухавікамі пераменнага току выпускаецца ў адна- і двухбаковай мадыфікацыях.
У СНД гэта першы даведзены да серыі і штатнай эксплуатацыі сучасны трохсекцыйны нізкападлогавы трамвай.
Канструкцыя
Для БКМ-843 характэрныя такія асаблівасці, як модульная канструкцыя кузава, сучасны дызайн, вонкавая абшыўка з кампазітных матэрыялаў, нізкі ўзровень падлогі (складае 80 % плошчы салона), камплектуючыя для цялежак ад вядучых фірмаў Германіі, гідраўлічная тармазная сістэма нямецкай фірмы KNORR-BREMSE, цягавыя электрарухавікі нямецкай фірмы VEM, шарнірнае злучэнне нямецкай фірмы HUBNER, цягавы электрапрывад вытворчасці польскай кампаніі MEDCOM. Пры гэтым электраабсталяванне знаходзіцца на даху, ужываюцца CAN-тэхналогіі, маюцца каляровы ВК-манітор вялікага фармату на пульце кіроўцы, пандус для пасажыраў з абмежаванай здольнасцю да перасоўвання нямецкай фірмы HÜBNER. Эканомія электраэнергіі складае да 50 % у параўнанні з аналагічнымі мадэлямі.
Эксплуатацыя
Па стане на кастрычнік 2015 г. трамваі БКМ-843 эксплуатуюцца наступнымі гарадамі :
Мінск
Першы асобнік мадэлі АКСМ-843 серабрыстага колеру паступіў у Мінскі трамвайны парк у пачатку 2009 г. Яму быў прысвоены паркавы нумар 157. У першы рэйс па маршруце № 5 адправіўся 25 чэрвеня 2009 г. і да верасня 2009 г. праходзіў вопытную эксплуатацыю. З лістапада 2009 г. працуе на сталай аснове на маршруце № 1.
У сакавіку 2010 г. у трамвайны парк Мінска паступіў другі асобнік трамвая АКСМ-843 вішнёвага колеру, які атрымаў нумар 158. У першы рэйс па маршруце № 1 ён выехаў 21 красавіка 2010 г.
Трэці асобнік з бартавым нумарам 163 выйшаў на лінію па маршруце № 1 25 мая 2011 г., а чацвёрты (бартавы нумар 164) — 23 жніўня. У далейшым некаторыя трамваі былі перададзеныя ў іншыя гарады, а некаторыя былі сапсаваныя. У сучаснасці выкарыстоўваюцца трамваі з бартавымі нумарамі 158 і 163. Вагоны пад бартавымі нумарамі 157, 164 і 165 рыхтуюцца да ўвядзення ў эксплуатацыю.
Кіеў
У канцы 2011 г. у Кіеў для эксплуатацыі ў сістэме хуткаснага трамвая паступіў аднабаковы вагон з заводскім нумарам 3. Планавалася сумесная вытворчасць з кампаніяй «Багдан», таму вагон крыху пазней атрымаў назву «Багдан TR843» і заводскі нумар 1. З 2013 г. вагон прастойваў з прычыны праблем з цялежкамі. 9 кастрычніка 2015 г. вагон паехаў па маршруце № 3. 10 кастрычніка 2015 г. ён быў прадстаўлены на трамвайным парадзе і ажыццявіў паездку з пасажырамі да Падольскага дэпо. А 11 кастрычніка 2015 г. ён быў перададзены ў Дарніцкае дэпо. З 14 кастрычніка па 26 лістапада 2015 г. вагон працаваў з перапынкамі на створаным спецыяльна для яго маршруце № 5к, а затым зноў стаў на просты з прычын аднаўлення праблемы з цялежкай. Бартавы нумар 701 вагону надалі ў дэпо імя Шаўчэнкі.
Санкт-Пецярбург
17 снежня 2012 г. у Санкт-Пецярбург у трамвайны парк № 5 паступіў першы вагон мадэлі БКМ 843, дзе яму надалі бартавы нумар 5211. 28 снежня 2012 г. у трамвайны парк № 5 паступіў другі вагон мадэлі БКМ-843, дзе яму надалі бартавы нумар 5212. 25 студзеня 2013 г. у трамвайны парк № 5 паступіў трэці вагон мадэлі БКМ-843, дзе яму надалі бартавы нумар 5213.
Гэтымі вагонамі, разам з пастаўкай таксама ў канцы 2012 г. аналагічных вагонаў КТМ-31 расійскай вытворчасці, манаполія ПТМЗ на пастаўку трамваяў у паркі Санкт-Пецярбурга была падарвана.
Казань
15 красавіка 2013 г. у трамвайнае дэпо Казані паступілі першыя 2 вагоны з запланаваных 20. Першы вагон выйшаў на рэйс 7 мая 2013 г., другі быў заяўлены на 15—17 мая.
Да пачатку Універсіяды 6 ліпеня былі пастаўлены 12 вагонаў, астатнія прыйшлі к жніўню. Вагонам пачалі даваць нумары, пачынаючы з 1300. Вагоны маюць цёмна-рубінавы (бардова-вішнёвы) колер.
Па стане на 25 красавіка 2014 г. прыйшлі ўсе 20 вагонаў.
Масква
Другі асобнік трамвая АКСМ-843 планавалася адправіць у сакавіку 2010 г. у Маскву для вопытнай эксплуатацыі. Адпраўка не адбылася, таму зараз вагон знаходзіцца ў Мінску.
Даўгаўпілс
Планаваліся пастаўкі пад канец 2013 г. чатырох вагонаў у латвійскі Даўгаўпілс, але пастаўкі сарваліся.
Андрэй Мікалаевіч Шаўчэнка
Андрэй Мікалаевіч Шаўчэнка (Андрій Миколайович Шевченко; нар., Дзвіркіўшчына Кіеўскай вобласці) — украінскі футбаліст (нападнік) і трэнер. Самы тытулаваны футбаліст Украіны і постсавецкай прасторы. Найлепшы бамбардзір (60 мячоў) і былы капітан зборнай Украіны. Галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Украіны (2016—2021). Нацыянальная легенда Украіны (2022).
Уладальнік «Залатога мяча» 2004 года. Чатыры разы станавіўся найлепшым бамбардзірам Лігі чэмпіёнаў, тройчы — чэмпіянату Італіі. Другі бамбардзір у гісторыі «Мілана», найлепшы бамбардзір у гісторыі міланскіх дэрбі. Шэсць разоў прызнаваўся найлепшым футбалістам Украіны. Заслужаны майстар спорту Украіны.
27 ліпеня 2012 года абвясціў аб завяршэнні спартыўнай кар’еры і пра зыход у палітыку, каб прыняць удзел у парламенцкіх выбарах 2012 года ў праекце «Украіна — Наперад!». У выніку, партыя Шаўчэнкі не здолела прайсці ў парламент.
Кар’ера
Андрэй Шаўчэнка нарадзіўся 29 верасня 1976 года ў вёсцы Дворкаўшчына, Ягацінскі раён (Кіеўская вобласць). Першыя гады яго жыцця прайшлі ў Дворкаўшчыне, затым у 1979 годзе сям’я пераехала ў Кіеў, у адзін з новых гарадскіх раёнаў — Абалонь.
Першыя крокі ў футболе Андрэй зрабіў на спортпляцоўцы сярэдняй школы № 216 (тут ён вучыўся з першага па дзесяты клас, у 1983—1993 гадах). Гуляў за каманду ЖЭКа, якой кіравала інструктар-жанчына. На адным з дзіцячых турніраў Шаўчэнка прыкмеціў трэнер дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы кіеўскага «Дынама» Аляксандр Шпакаў, запрасіўшы ў свой клас.
Бацькі Андрэя спачатку былі супраць захаплення сына. Мікалай Шаўчэнка хацеў, каб пасля заканчэння школы спадчыннік пайшоў па яго слядах — стаў вайскоўцам. Ды і ездзіць на трэніроўкі трэба было праз увесь горад. Але Шпакаў пераканаў Мікалая Рыгоравіча і маму Андрэя, Любоў Мікалаеўну, у тым, што ў іх дзіцяці ёсць перспектывы ў футболе. Але заняткі спортам ледзь не былі перакрэсленыя аварыяй на АЭС у Чарнобылі. Вясной 1986 года кіеўскіх школьнікаў спешна вывозілі далей ад рэгіёнаў, «пазначаных» радыяцыяй. Вярнуўшыся дадому, Андрэй усё роўна працягнуў гуляць у футбол.
У 1990 годзе на таварыскім турніры «Кубак Яна Раша» Андрэй стаў найлепшым бамбардзірам, прычым самым маладым з усіх удзельнікаў. Зорка футбольнага клуба «Ліверпул» і зборнай Уэльса Ян Раш пасля матча падарыў Шаўчэнку новыя бутсы.
Каманда, у якой выступаў Шаўчэнка (у 1992 Шпакава на трэнерскай пасадзе зменіць Аляксандр Лысенка), у жніўні 1991 года стала пераможцам апошняга першынства СССР сярод юнакоў 1976 года нараджэння. У яе складзе Шаўчэнкі, пачынаў на пазіцыі апорнага паўабаронцы, заваяваў свае першыя міжнародныя прызы і тытулы.
«Дынама» (Кіеў)
У 1986 годзе Шаўчэнку не ўдалося паступіць у футбольную школу. Нягледзячы на ​​гэта, ён прыцягнуў увагу скаўтаў кіеўскага «Дынама», гуляючы ў маладзёжным турніры. У 1990 годзе гуляў на Кубку Яна Раша, дзе ён стаў найлепшым бамбардзірам і атрымаў буцы ад Яна Раша. У сезоне 1993/1994 Шаўчэнка стаў найлепшым бамбардзірам «Дынама», забіўшы 12 галоў. Дэбют Шаўчэнкі ў асноўнай камандзе адбыўся 8 лістапад 1994, у Данецку, у матчы супраць «Шахцёра». Ён забіў свой першы гол за «Дынама» 1 снежня 1994 года ў матчы супраць «Дняпра». Гэта быў яго адзіны гол у гэтым сезоне, але ў тым жа годзе ён забіў адзін гол у двух праведзеных матчах у Лізе чэмпіёнаў. У наступным годзе Шаўчэнка забіў 16 галоў у 31 гульнях лігі і выйграў чэмпіянат. У сезоне 1996/1997 зноў выйграў чэмпіянат, забіўшы 6 галоў у 20 гульнях.
У свой першы перыяд гульні за «Дынама», ён забіў 106 галоў ва ўсіх спаборніцтвах, і выйграў пяць чэмпіянатаў Украіны (з 1995 па 1999 год), тры Кубкі Украіны і званне найлепшага бамбардзіра лігі ў 1998/1999.
«Мілан»
Пазней высветлілася, што Шаўчэнка не будзе працягваць кантракт.
«Чэлсі»
Пасля сямі гадоў выступаў за італьянскі «Мілан», Шаўчэнка вырашыў перабрацца ў Лондан, у клуб Рамана Абрамовіча «Чэлсі». Сума яго трансферу склала каля 30 млн фунтаў. У першай жа гульні за новы клуб, ён стаў аўтарам гола: гэта быў матч за Суперкубак Англіі «Ліверпул» — «Чэлсі», які завяршыўся перамогай «Ліверпула» з лікам 2:1. Але, нягледзячы на нядрэнны пачатак і давер тагачаснага трэнера «Чэлсі» Жазэ Маўрынью, кар’ера Шаўчэнкі ў Англіі не была ўдалай. За два гады ў «Чэлсі» ён перанёс дзве аперацыі і цяжкую траўму спіны.
Вяртанне ў «Мілан»
23 жніўня 2008 года, пасля двух гадоў у Лондане, афіцыйны сайт «Чэлсі» паведаміў аб вяртанні Шаўчэнка ў «Мілан» у гадавую арэнду з магчымым правам выкупу. Вярнуўшыся, Шаўчэнка гуляў пад 76-м нумарам, паколькі яго любімая «сямёрка» была занятая Алешандры Пату.
Па заканчэнні сезона кіраўніцтва «Мілана» паведаміла пра жаданне будаваць новую каманду — клуб пакінулі галоўны трэнер Карла Анчэлоці, ігракі — Мальдзіні, Кака і Шаўчэнка.
12 чэрвеня 2009 года з’явілася паведамленне пра тое, што «Мілан» не будзе працягваць арэнду Шаўчэнкі і яму неабходна будзе вярнуцца ў «Чэлсі», кантракт з якім будзе ў сіле яшчэ год.
Вяртанне ў «Дынама» (Кіеў)
27 жніўня 2009 галоўны трэнер «Чэлсі» Карла Анчэлоці паведаміў Шаўчэнка, што не плануе ўключаць яго ў заяўку на Лігу чэмпіёнаў. 29 жніўня 2009 Андрэй падпісаў кантракт з кіеўскім «Дынама» па схеме 2+1, атрымаўшы сёмы нумар.
31 жніўня ў хатняй гульні «Дынама» з данецкім «Металургам» Шаўчэнка дэбютаваў і забіў першы мяч (з пенальці). Гульні спадарожнічаў ажыятаж — перапоўнены стадыён увесь матч прывітаў свайго куміра. Сам Андрэй пасля гульні прызнаўся: «Я ведаў, што мяне любяць у Кіеве, але што настолькі — нават уявіць не мог».
4 лістапада ў матчы Лігі чэмпіёнаў паміж «Дынама» і «Інтэрам» Шаўчэнка забіў гол і быў прызнаны найлепшым іграком матча, нягледзячы на тое, што кіяўляне саступілі з лікам 1:2. Гэта быў першы гол Шаўчэнкі ў Лізе чэмпіёнаў за 2 гады і 16-ы ў вароты «Інтэра» за ўсю яго кар’еру. У сезоне 2009/10 Валерый Газаеў, трэнер кіеўскага «Дынама», выкарыстоўваў Андрэя пераважна на флангах атакі.
У пачатку сезона 2010/11 стаў капітанам каманды. У пачатку 2011 года новы галоўны трэнер Юрый Сёмін прызначыў капітанам ветэрана каманды Шаўкоўскага.
Клубная статыстыка
Даныя на 22 красавіка 2012 года
Міжнародная кар’ера
Андрэй дэбютаваў у зборнай у 1995 годзе. Усяго са зборнай ён згуляў на двух вялікіх турнірах — чэмпіянаце свету 2006 і чэмпіянаце Еўропы 2012.
На чэмпіянаце свету Андрэй быў капітанам зборнай і адыграў важную ролю ў яе выступе. У першым групавым матчы супраць зборнай Іспаніі ўкраінцы пацярпелі паражэнне з лікам 0:4, аднак у наступным матчы ўкраінская зборная з такім жа лікам разграміла каманду Саудаўскай Аравіі, а Шаўчэнка забіў трэці гол Украіны ў тым матчы. У вырашальным матчы са зборнай Туніса Андрэй забіў з пенальці адзіны гол у матчы і вывеў сваю зборную ў плэй-оф. Матч 1/8 фіналу са зборнай Швейцарыі зацягнуўся да серыі пенальці, дзе Андрэй свой ​​ўдар рэалізаваць не здолеў, аднак украінцы ўсё роўна атрымалі перамогу і выйшлі ў чвэрцьфінал. Там украінская зборная прайграла будучым чэмпіёнам свету італьянцам.
На чэмпіянат Еўропы 2008, а таксама на чэмпіянат свету 2010 Украіна патрапіць не змагла, і наступным міжнародным турнірам для Шаўчэнка стала хатняе Еўра.
На чэмпіянаце Еўропы Андрэй быў капітанам зборнай. У першай гульні ўкраінцаў супраць каманды Швецыі спачатку зраўняў лік, а потым забіў пераможны гол, стаўшы найлепшым іграком матча. Выходзіў Андрэй на поле і ў матчы з Францыяй, у матчы ж з Англіяй выйшаў толькі на замену па прычыне праблем з каленам. У выніку зборная Украіны не змагла выйсці ў плэй-оф. Пасля гэтай гульні (з Англіяй) Андрэй Шаўчэнка сказаў: «''Хачу падзякаваць заўзятарам тут, у Данецку, і ​​па ўсёй Украіне, мы хацелі зрабіць ім падарунак, але, на жаль не атрымалася. Хлопцы зрабілі ўсё, што маглі. Дзякуй усім за атмасферу, якая атачала зборную на працягу ўсяго турніру… Асабіста мне вельмі прыемна, калі трыбуны вітаюць цябе, напэўна гэта самы вялікі падарунак у кар’еры…''». Гэты матч стаў апошнім у афіцыйнай кар’еры Шаўчэнкі.
Усяго на вялікіх турнірах на рахунку Шаўчэнкі 8 матчаў, 4 галы, 1 галявая перадача і 1 зароблены пенальці. У 7-мі матчах з 8-мі выводзіў зборную на поле з капітанскай павязкай.
12 лістапада 2012 ФФУ прапанавала яму вакантнае месца галоўнага трэнера зборнай Украіны. Пасля Шаўчэнка адхіліў гэту прапанову.
Кар’ера ў гольфе
У кастрычніку 2011 года Шаўчэнка выйграў срэбра чэмпіянату Украіны па гольфе.
Палітычная дзейнасць
27 ліпеня 2012 года Шаўчэнка завяршыў кар’еру і сышоў у палітыку. 28 ліпеня Андрэй Шаўчэнка стаў сябрам партыі Наталлі Каралеўскай «Украіна — Наперад». Партыя атрымала 1,6 %.
Трэнерская кар’ера
15 ліпеня 2016 года Шаўчэнка быў зацверджаны ў якасці галоўнага трэнера нацыянальнай зборнай Украіны. На гэтай пасадзе ён змяніў Міхаіла Фаменку, які пакінуў зборную пасля няўдалага выступу на чэмпіянаце Еўропы 2016. Сам Шаўчэнка да прызначэння з лютага 2016 года ўваходзіў у штаб зборнай у якасці памочніка Фаменкі. Пакінуў пасаду ў жніўні 2021 пасля паспяховага для Украіны чэмпіянаце Еўропы 2020, калі ФФУ не стала падаўжаць кантракт з трэнерам.
У лістападзе 2021 года быў прызначаны галоўным трэнерам «Джэноа». Пад кіраўніцтвам Шаўчэнкі каманда правяла 11 матчаў, дзе атрымала адну перамогу, тройчы згуляла ўнічыю і пацярпела 7 паражэнняў. У студзені 2022 года быў звольнены з клуба.
Дасягненні
Дынама (Кіеў)
Мілан
Чэлсі (Лондан)
Сакольшчына (Уздзенскі раён)
Сако́льшчына (, Сокольщина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ліцвянскага сельсавета.
10 cm K 17
10 cm Kanone 17  (10 cm K 17) — нямецкая палявая гармата ўзору 1914 года, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны і Другой сусветнай вайны.
Апісанне канструкцыі
10 cm K 17 валодала дастаткова высокай далёкасцю стральбы: канцэрн Крупа ўсталяваў даўжэйшы ствол мадэлі L/45 на лафет 10 cm K 14. З прычыны вялікай масы гарматы яго немагчыма было перавозіць на звычайным лафеце, у выніку чаго давялося ствол вазіць асобна. Спецыяльныя бэлькі ставіліся на той жа лафет са ствалом, каб не дазволіць ствалу зваліцца і ўтрымваць яго ў раўнавазе. Для змяншэння аддачы выкарыстоўвалася гідрапнеўматычная спружынная сістэма.
Гісторыя
У 1917 годзе была створана версія для зенітнага абстрэлу пад пазначэннем K 17/04: некаторыя дэталі былі спецыяльна прыбраныя, а таксама дададзены спецыяльны механічны прыцэл. Каля тысячы гарматаў былі заказаныя ў жніўні 1917 года. Таксама дадзеныя гарматы ўстанаўліваліся ў шматлікіх батарэях і выкарыстоўваліся ў контрбатарэйным змаганні і абстрэле пяхотных пазіцый. Вялікая частка гарматаў была разабраная па ўмовах Версальскага дагавора, прададзеная ці перададзеная іншым краінам. Але некаторыя гарматы немцы схавалі і працягнулі ўжываць у Другой сусветнай вайне.
NGC 1129
NGC 1129 (іншыя абазначэнні — UGC 2373, MCG 7-7-4, ZWG 539.124, VV 85, ZWG 540.6, PGC 10959) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Страфадэс
Страфадэс (грэч.: Στροφάδια; лац.: Strophades; іншыя назвы: Stamfani, Strivali) — два маленькія востравы на тэрыторыі Грэцыі. Яны размяшчаюцца ў 44 км на поўдзень ад паўднёва-ўсходняй часткі вострава Закінфа, у склад якога адміністрацыйна ўваходзяць, і ў 50 км ад паўвострава Пелапанеса.
На поўначы знаходзіцца самы маленькі востраў — Арпіія (Άρπυια), плошча якога складае 0,176 км²; на поўдні — востраў Стамфані (Σταμφάνη) або Мегала Строфадзі (Μεγάλο Στροφάδι), плошчаю 1,18 км². Насельніцтва — усяго адзін чалавек, манах, які жыве ў адзіным будынку на востраве — вялікім манастыры.
На скалістых астравах мала расліннасці і няма пясчаных пляжаў. Самае высокае месца падымаецца на 30 метраў над узроўнем мора. Яны прыналежаць Эладскай праваслаўнай царкве, якая забараніла займацца там паляваннем.
Гісторыя ды прырода
За шмат гадоў, манахі, што насялялі астравы, ацанілі ўрадлівасць астравоў, вырошчваючы тут цытрусавыя розных гатункаў. Манастыр Святога Сатырыяса быў пабудаваны ў XIII стагоддзі. Астравы з’яўляюцца папулярным прыпынкам на шляху да і з Афрыкі для больш за 1.000 відаў птушак, грэчаскім урадам прадугледжана стварэнне тут морскага запаведніка.
Цяпер астравы уваходзяць у Нацыянальны Марскі Запаведнік Закінфа; па гэтай прычыне забаронена іх наведаць. Адміністрацыя Нацыянальных Запаведнікаў і Берагавая Абарона адказныя за наглад.
Чацвярцічны перыяд
Чацвярцічны перыяд, або квартэр, або антрапаген — геалагічны перыяд, сучасны этап гісторыі Зямлі, завяршае кайназой. Пачаўся 2,588 мільёна гадоў назад, працягваецца па гэты дзень.
Гэта самы кароткі геалагічны перыяд, але менавіта ў ім сфарміравалася большасць сучасных формаў рэльефу і адбылося шмат важных (з пункту гледжання чалавека) падзей гісторыі Зямлі, найважнейшыя з якіх — ледавіковая эпоха і з'яўленне чалавека. Працягласць чацвярцічнага перыяду такая малая, што звычайныя метады адноснага і ізатопнага вызначэння ўзросту часта недастаткова дакладныя і адчувальныя. На такім кароткім інтэрвале часу прымяняецца перш за ўсё і іншыя метады, заснаваныя на распадзе кароткачасовых ізатопаў. Спецыфіка чацвярцічнага перыяду па параўнанні з іншымі геалагічнымі перыядамі выклікала да жыцця асаблівую галіну геалогіі — чацвярцічную.
Чацвярцічны перыяд падзяляецца на дзве эпохі: Плейстацэн і Галацэн.
Плейстацэн
Плейстацэн (2,588 млн. – 11,7 тыс. гадоў таму) — час вялікіх зледзяненняў. У гэтай геалагічнай эпосе суровыя ледніковыя эпохі чаргаваліся з адносна цёплымі міжледнікоўямі. У цэлым, клімат плейстацэну падчас мінулых міжледніковій практычна ідэнтычны сучаснаму, але жывёльны свет адрозніваецца: напрыклад, па заканчэнні плейстацэну вымерлі многія прадстаўнікі тундрастэпу або паўднёваамерыканскіх Памп (часткова з-за кліматычных перамен, часткова з-за палявання з боку старажытных людзей): у Паўднёвай Амерыцы зніклі браняносец дэдзікурус, гіганцкая саблязубая котка Smilodon populator (сміладон), капытныя макраухэнія, лянівец мегатерый; у Паўночнай Амерыцы знікаюць апошні прадстаўнік птушак-тыранаў ці фараракаў (фараракас) — тытаніс Уолера, дзясяткі відаў абарыгенных капытных, уключаючы амерыканскіх коней, вярблюдаў, стэпавых пекары, разнастайных аленяў, віларогавых «антылоп» і быкоў; тундрастэп Еўразіі і збольшага Аляскі / Канады пазбавілася такіх жывёл, як мамант, шарсцісты насарог, вялікарогі алень, пячорны мядзведзь і пячорны леў. Акрамя таго, неандэртальцы не вытрымалі канкурэнцыі з краманьёнцы і вымерлі (магчыма, былі знішчаны імі).
Галацэн
Галацэн (пачаўся 11,7 тыс. гадоў таму і працягваецца да гэтага часу) — тыповая міжледніковая эпоха з адносна стабільным кліматам. Пачатак галацэну характарызуецца выміраннем вялікай колькасці відаў жывёл, а сярэдзіна — станаўленнем чалавечай цывілізацыі і пачаткам яе тэхнічнага развіцця. Змены ў складзе фаўны на працягу гэтай эпохі былі адносна невялікія, але канчаткова вымерлі такія жывёлы, як мамант або мегатэрый, у апошнія некалькі сотняў гадоў чалавек таксама знішчыў многія віды жывёл (напрыклад, дронта, эпіорніс, стэлерава карова). Каля 70 гадоў таму клімат стаў некалькі цяплей (звычайна гэта звязваюць з прамысловай дзейнасцю чалавека, як мяркуецца, якая выклікала т. н. глабальнае пацяпленне), расталі Паўночнаамерыканскі і Еўраазіяцкі кантынентальныя ледавікі, распалася Арктычнае ледніковае покрыва, завяршылі існаванне многія горныя ледніковыя шчыты, засталіся толькі шчыты каля палярных шапак (Грэнландыя, Антарктыда). З XX стагоддзя пачалося развіццё генетыкі і геннай інжынерыі (не выключана, што далейшы прагрэс гэтай навукі дасць магчымасць уваскрэсіць некаторыя вымерлыя віды жывёл плейстацэну).
Жыццё ў чацвярцічным перыядзе
Гэта самы кароткі геалагічны перыяд, але менавіта ў чацвярцічным перыядзе сфарміравалася большасць сучасных формаў рэльефу і адбылося мноства істотных падзей у гісторыі Зямлі (з пункту гледжання чалавека), найважнейшыя з якіх — ледавіковая эпоха і з'яўленне чалавека. Працягласць чацвярцічнага перыяду такая малая, што звычайныя палеанталагічныя метады адноснага і ізатопнага вызначэння ўзросту апынуліся недастаткова дакладныя і адчувальныя. На такім кароткім інтэрвале часу прымяняецца перш за ўсё радыёвугляродны аналіз і іншыя метады, заснаваныя на распадзе кароткачасовых ізатопаў. Спецыфіка чацвярцічнага перыяду па параўнанні з іншымі геалагічнымі перыядамі выклікала да жыцця асаблівую галіну геалогіі - чацвярцічную.
Навуковыя супольнасці, якія займаюцца вывучэннем чацвярцічнага перыяду
Галоўнай грамадскай арганізацыяй, якая аб'ядноўвае некалькі тысяч спецыялістаў па разнастайных галінах ведаў пра чацвярцічным перыядзе, з'яўляецца Міжнародны саюз па вывучэнню чацвярцічнага перыяду. INQUA быў створаны ў 1928 годзе і з таго часу раз у чатыры гады збірае кангрэсы, якія праводзяцца ў розных краінах. У якасці краін-удзельніц INQUA ў супольнасць уваходзяць нацыянальныя камітэты або камісіі.
Заснавальнікам беларускай школы геолагаў-чацвярцічнікаў з'яўляецца М. М. Цапенка.
У Расіі Камісію па вывучэнню чацвярцічнага перыяду РАН шмат гадоў узначальвае прафесар Ю. А. Лаўрушын (Геалагічны інстытут РАН).
Камісіі і навуковыя групы праводзяць свае сімпозіумы, структураваныя больш вузка: напрыклад, канферэнцыя па праблемах вывучэння лёсаў, камісія па кантынентальнай палеагідралогіі, найноўшай тэктоніцы і іншыя. Самы апошні Кангрэс INQUA быў праведзены ў канцы ліпеня 2011 года ў горадзе Берне, Швейцарыя. Гэты, 18-ы па ліку, кангрэс сабраў больш за 2 тысяч удзельнікаў з 75 краін свету.
Dipterocarpaceae
Dipterocarpaceae — сямейства двухдольных раслін, якое ўваходзіць у парадак Мальвакветныя.
Батанічнае апісанне
Прадстаўнікі сямейства з'яўляюцца буйнымі лесаўтваральнымі дрэвамі і, як правіла, маюць вышыню 40-70 м. Некаторыя, як, напрыклад, прадстаўнікі родаў Dryobalanops, Hopea і Shorea дасягаюць нават больш 80 метраў у вышыню, а адзін узор Shorea faguetiana меў вышыню 88,3 м і з'яўляўся адным з самых высокіх жывых арганізмаў. Плод — крылатка з двума крыламі, што і дало назву сямейству (па-грэчаскі di = "два", pteron = "крыло" і karpos = "плод").
Арэал і месцы пражывання
Прадстаўнікі сямейства пантрапічныя расліны, сустракаюцца ад поўначы Паўночнай Амерыкі да Афрыкі, Сейшэльскіх астравоў, Індыі, Індакітая, Інданезіі і Малайзіі. Найбольшай разнастайнасці яны дасягаюць на востраве Барнеа. Сустракаюцца ў асноўным у вільготных нізінных трапічных лясах.
Ахова
У цяперашні час многія віды сямейства знаходзяцца ў небяспецы з-за скарачэння месцаў пражывання па прычыне празмернай незаконнай высечкі лясоў.
Роды
Сямейства ўключае ў сябе 16 родаў:
Сярэднік
Сярэднік — тапонім:
Жоўнец
Жоўнец (Жовнец) — сяло ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гардзееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да Лютаўскай рэвалюцыі сяло ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года сяло абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года сяло ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Ян Любсевіч
Ян Любсевіч (Jan Lubsiewicz, Joannes Lubsiewicz; 21 чэрвеня 1758, Сандамірскае ваяводства — 14 мая 1826, Старая Весь, Галічына ) — святар і педагог.
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) паехаў на Галічыну. Віцэ-рэктар у Цярнопалі (1821—1822), віцэ-рэктар і намеснік магістра навіцыяту ў Старой Весі (1822—1826).
Вялікі Гэтсбі (фільм, 2013)
Сюжэт
Нік Кэррауэй з Сярэдняга Захаду, які жыве на Лонг-Айлендзе, зачараваны загадкавым мінулым і раскошным ладам жыцця свайго суседа Джэя Гэтсбі. Ён трапляе ў круг сяброў Гэтсбі і становіцца сведкам яго апантанасці і трагедыі.
У ролях
У фільме задзейнічана больш за 70 акцёраў, не лічачы акцёраў масоўкі.
Здымкі
Здымкі фільма праходзілі з 5 верасня па 22 снежня 2011 года ў Сіднеі. Пры працы выкарыстоўваліся камеры RED Epic.
Водгукі
Фільм атрымаў змешаныя водгукі. На сайце Rotten Tomatoes на аснове 191 рэцэнзіі рэйтынг фільма склаў 5.9 балаў з 10, пры 51 % станоўчых водгукаў.
IC 4000
IC 4000 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.