cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ісціна
Гісторыя паняцця
Некаторыя прыхільнікі класічнай канцэпцыі трактавалі ісціну больш узнёсла, але таксама і больш няпэўна. Яны разумелі ісціну як ўласцівасць суб'екта, якая супадае з яго згодай з сабой, комплексам апрыёрных формаў пачуццёвасці і мыслення (І. Кант) або нават у выглядзе вечнага, дагістарычнага, нязменнага і безумоўнага ўласцівасці ідэальных аб'ектаў (Платон, Аўгустын). Прыхільнікі такіх поглядаў складалі дастаткова шматлікую групу філосафаў. Яны бачылі ісціну ў ідэале, у пэўнай недасягальнай мяжы. Гэта разуменне доўгі час панавала, маючы такіх паслядоўнікаў як Р. Дэкарт, Б. Спіноза, Г. Лейбніц, І. Фіхтэ і іншыя мысляры.
У межах яшчэ аднаго кірунку, эмпірызму, ісціна разумелася як адпаведнасць мыслення адчуванням суб'екта (Д. Юм ў XVIII ст., Б. Расел ў ХХ ст.), альбо ў якасці супадзення ідэй і учынкаў з імкненнямі асобы (У. Джэмс, Х. Файхінгер). Р. Авенарыус і Э. Мах разумелі ісціну як ўзгодненасць адчуванняў. М. Шлік і О.Нейрат разглядалі праўдзівасць як паслядоўную сувязь прапаноў навукі і пачуццёвага вопыту. Канвенцыяналісты (напрыклад, А. Пуанкарэ) сцвярджалі, што вызначэнне ісціны і яе змест носяць умоўна-дамоўны характар.
З канца XIX ст філасофіі ўзмацняецца иррационалистический падыход да разумення ісціны. Ф. Ніцшэ лічыў ілюзіяй існаванне абсалютнай праўды і звязваў ўзнікненне гэтай ілюзіі з воляй да ўлады, асаблівасцямі суб'ектыўнага вопыту, ідэямі вечнага змены, вяртання, станаўлення і пераацэнкі каштоўнасцейref name = "Nitche">Об истине // Ницше Ф. Песни Заратустры. Веселая наука. — СПб: Азбука, 1997. Ж.-П. Сартр лічыў, што сутнасць ісціны ёсць свабода; экзістэнцыялісты ў цэлым супрацьпастаўлялі аб'ектыўнай праўдзе ўяўленне аб асабістай праўдзе, у межах якой інтуітыўна раскрываецца быццё ў яго сапраўднасці.
Згодна з найбольш распаўсюджанымі поглядамі ў заходняй філасофіі сярэдзіны XX ст. ісціна ёсць асаблівы ідэальны аб'ект (Ж. Марытэн, М. Гартман і інш.). Такое разуменне праўды непарыўна звязана з разуменнем быцця як трансцэндэнтнага, надпачуццёвыя і рацыянальна да канца не пасцягальнага феномена.
Неапазітывізм, які ўзнік у XX стагоддзі, падзяляе ісціны на эмпірычныя (пацверджаныя вопытам) і лагічныя (не залежныя ад вопыту, апрыёрныя). Прадстаўнікі так званага сацыяльна-псіхалагічнага кірунку (Томас Кун, Пол Карл Феерабенд) у процівагу неапазітывісцкай трактоўцы навуковай ісціны як эмпірычнай пацвярджальнасці прапанавалі наогул ануляваць паняцце навуковай ісціны, асаблівыя нападкі з іх боку выклікала паняцце аб'ектыўнасці ісціны. У пэўным сэнсе, даводзячы гэты пункт гледжання да лагічнага завяршэння тэарэтыкі постмадэрнізму Жак Дэрыда, Жыль Дэлез малявалі пазнанне як працэс вечнай пагоні за ісцінай як ілюзіяй або сімулякрам (Ж. Бадрыяр). Для постмадэрнізму ісціна не можа быць безумоўнай догмай, абсалютам, скоўваць творчае мысленне, а толькі адноснай, канвенцыянальнай, якая пазначае некаторы вынік пагаднення паміж удзельнікамі дыялогу. З пункту гледжання аналітычнай філасофіі (Вітгенштэйн, Людвіг), ісціна прадстаўлена як значэнне, якое мае мноства кантэкстаў (плюралізм кантэкстаў) і вызначанае структурай мовы як элемент моўнай гульні, якая не мае прамога дачынення да рэальнасці.
Таксама неабходна вылучыць тэзіс аб канкрэтнасці ісціны. Канкрэтнасць ісціны ў марксісцкай канцэпцыі ёсць залежнасць веды ад сувязяў і узаемадзеянняў, уласцівых тым ці іншым з'явам, ад умоў, месца і часу, сукупнасці гістарычнага вопыту, на падставе якога веды існуюць і развіваюцца. У змест гэтага тэзіса ўваходзіць ідэя, якая была запатрабавана ў параўнальна позні час пры дасягненні разумення свету як дынамічнага цэлага, зменлівай матэрыяльнай сістэмы. Марксізм разглядае канкрэтнасць ісціны не як нязменны факт, а як адносную з'яву, у кантэксце агульнага працэсу пазнання, дыялектычнай узаемасувязі гнасеалагічныя катэгорый абстрактнага і канкрэтнага, як рух па спіралі, адмаўленне адмаўлення, узыходжанне ад абстрактнага да канкрэтнага і назад. Марксізм разглядае абстракцыю не толькі як найбольш агульнае паняцце або катэгорыю, але і як непазбежна аднабаковае ўспрыманне рэчаіснасці, якое патрабуе ўдакладнення па меры назапашвання канкрэтнага вопыту, адкрыцця новых прыродных узаемасувязей. У сваю чаргу, пашырэнне сэнсавага зместу абстрактных паняццяў на аснове новага канкрэтнага вопыту дазваляе па-новаму разгледзець атрыманыя факты, іх абагульніць і адкрыць новыя агульныя заканамернасці.
Тэарэтычнае асэнсаванне ісціны
Усе тэорыі можна падзяліць на тыя, што даюць рэальнае вызначэнне ісціне і тыя, што ўстанаўліваюць правілы ўжывання словы «ісціна».
У будызме
Чатыры высакародныя ісціны (чатвары арьясацьяні), чатыры ісціны Святога — адно з базавых вучэнняў будызму, якога прытрымліваюцца ўсе яго школы (выключэнне складаюць будысты ўсходне-азіяцкіх школ, якія надаюць увагу Сутры сэрца, у якой адмаўляюцца Чатыры высакародныя ісціны). Чатыры высакародныя ісціны сфармуліраваў сам Буда Шак'ямуні і коратка іх можна было б перадаць так: існуюць пакуты; існуе прычына пакуты — жаданне; існуе спыненне пакуты — нірвана; існуе шлях, які вядзе да спынення пакуты, — васьмярковы шлях.
Далёкаўсходняя будыйская школа дзэн сцвярджае, што ісціна не можа быць выказана ў словах. Прафесар філасофіі Д. Т. Судзукі выказаў працэс знаходжання ісціны ў традыцыі дзэн наступным чынам: «Ісціна непасрэдна раскрываецца перад вашым позіркам. Вось і ўсё, чаго вы яшчэ хочаце?».
У даасізме
З выказванняў Лаа-цзы:
«Выказаная ўслых ісціна перастае быць такой, бо ўжо страціла першасную сувязь з момантам ісціннасці». «Той, ўто ведае, не гаворыць, той, хто кажа, не ведае».
У індуізме
Паводле перакананняў прыхільнікаў індуізму, ісціна пазнаецца толькі праз цэласны вопыт ўспрымання. Прычым не столькі індывідам, колькі сутнасцю свету. Праз сузіранне «Я» вонкавага «Я» унутраным і наадварот. Ісціна не можа быць выяўлена ў сілу сваёй шматграннасці.
У ісламе
Пазіцыі, шмат у чым падобнай з пазіцыяй іўдаізму, прытрымліваліся прыхільнікі ісламу, перакананыя ў тым, што словы, данесеныя да прававерных прарокам Мухамедам і выкладзеныя ў сурах Карана, — гэта ключ да шчаслівага існавання цела пасля смерці. Адступленне ад дадзеных слоў немінуча вядзе да пагібелі. Такім чынам, ва іўдаізме і ісламе ісціна — гэта выратавальны Закон.
Ва іўдаізме
Ва іўдаізме ісціна — гэта вернасць запаведзі (вуснай Торы), перададзеным Майсеем чалавеку ад «Бога» і выкладзеных у Талмудзе, які ахоплівае Мішну і Герамію.
«А Гасподзь Бог ёсць ІСЦІНА; Ён ёсць Бог жывы і Цар вечны» (Кніга прарока Ераміі 10.10).
У канфуцыянстве
Адным з базавых паняццяў у канфуцыянстве з'яўляецца даа:
道 (dào) — Даа-шлях, Шлях, ісціна, спосаб, метад, правіла, звычай, мараль, маральнасць.
Гердушкі
Герду́шкі (, Гердушки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
Малады Фронт
Міжнароднае грамадскае аб’яднанне «Малады Фронт» («МФ», афіцыйная рэгістрацыя ў Чэхіі) — міжнародны рух беларускай моладзі. Разгарнуў дзейнасць як моладзевая апазіцыйная арганізацыя ў Беларусі.
Структура
Лідары арганізацыі і незалежныя назіральнікі ацэньваюць колькасць актывістаў Маладога Фронту ў 1000—1500 чалавек. Дзяржаўныя органы ацэньвалі агульную колькасць актывістаў у Мінску ў 50 чалавек (на 2006 год).
Вышэйшы кіраўнічы орган Маладога Фронту — З’езд, які павінен абірацца не радзей аднаго разу на два гады. Да 2015 года на З’ездах арганізацыі абіраліся Старшыні Маладога Фронту. Пасля іх функцыі перайшлі на Сойм МФ. Актывісты аб’яднаны ў Абласныя і Раённыя Рады Маладога Фронту.
Мэты і задачы
Мэтамі Маладога Фронту з’яўляюцца аб’яднанне і выхаванне моладзі на грунце беларускай нацыянальнай ідэі, хрысціянска-дэмакратычных прынцыпаў, пабудова грамадзянскай супольнасці на падставах дэмакратыі і вольнага рынку, садзейнічанне фарміраванню духоўна і фізічна моцнага пакалення.
Асноўнымі задачамі Маладога Фронту з’яўляюцца: выяўленне і спрыянне рэалізацыі грамадскай і творчай ініцыятывы сярод моладзі, агітацыйна-масавая дзейнасць па адраджэнні беларускай школы, культуры, мовы, фарміраванне ў моладзі адказнасці за лёс сваёй Бацькаўшчыны.
Гісторыя
Малады Фронт быў заснаваны ў 1997 годзе, увабраўшы ў сябе арганізацыйна не аформлены рух незалежнай моладзі, аб’яднаўшы ў сваіх шэрагах дзясяткі маладзёжных ініцыятыў і арганізацый. З таго часу Малады Фронт прайшоў шэраг ступеняў свайго развіцця, пераўтварыўшыся з пратэстнага руху 1996—1997 гадоў у правацэнтрысцкую, паводле палітычнай ідэалогіі, арганізацыю.
Плошча Зоркі
Плошча Зоркі, таксама ўжывальная назва плошча Этуаль (place de l’Étoile) — плошча ў заходняй частцы VIII акругі Парыжа. З 1970 года, пасля смерці Шарля дэ Голя афіцыйна пераназвана ў плошчу Шарля дэ Голя (place Charles-de-Gaulle).
З'яўленне гэтай плошчы не ўваходзіла ў горадабудаўнічыя планы. Пабудова палаца і саду Цюільры запатрабавала, каб каралеўская рэзідэнцыя мела годнае апраўленне. Па загаду Людовіка VIII, сярод досыць забалочаных месцаў мытнай заставы Этуаль, працягнулі тры алеі з вязамі. Затым вядомым у Парыжы ландшафтным архітэктарам Андрэ Ленотрам да самага пагорка Шаё быў пракладзены праспект (цяпер Елісейскія палі), які завяршала круглая «плошча» ад якой разыходзіліся пяць дарог, дзякуючы чаму яна і атрымала назву Зоркі. І ўсё ж з пункту гледжання архітэктуры гэта было хутчэй месца разгалінавання дарог, чым плошча.
Канчатковы выгляд плошча набыла ў 1854 годзе, калі па распараджэнні Напалеона III да Парыжу былі далучаны некалькі бліжэйшых прыгарадаў. Да пяці вуліц, па задуме барона Асмана, прэфекта Парыжа, былі дададзена яшчэ сем (гл. Вялікая перабудова Парыжа). Паводле яго архітэктурнага плану ад плошчы Зоркі разбягаюцца 12 прамянёў-праспектаў. Самы пампезны — праспект Фош — мае 120 метраў у шырыню. Усе праспекты, якія вядуць да Трыумфальнай аркі, названы ў гонар маршалаў Францыі (Карно, Марс, Ош) або ў гонар перамог, здабытых французскай зброяй (авеню Фрыдланд, Ваграм, Іена). Найбольш вядомы з іх — Елісейскія Палі, які злучае плошчу Зоркі і плошчу Згоды.
Малады Фронт
Дзейнасць
З 1997 года «Малады Фронт» разгарнуў пастаянную кампанію «Горад наш!» (90 % беларускай моладзі і 70 % насельніцтва жывуць у гарадах). Акцыі «Горад наш!», падчас якіх было вывешана больш за 1200 сцягоў, праходзілі ў розных гарадах Беларусі.
Плошча Зоркі
Транспарт
Метро: лініі 1, 2, 6; RER: лінія А — станцыя Charles de Gaulle — Étoile.
Дадатковая інфармацыя
Плошча з'яўляецца адным з самых небяспечных скрыжаванняў у свеце.
Малады Фронт
Дзейнасць
У выніку актыўнай дзейнасці ўжо ў 1999 годзе «Малады Фронт» меў рэйтынг вядомасці сярод моладзі — 10,8 %, саступаючы толькі праўладным БПСМ (48,3 %) і БСМ (25 %).
У 2000 годзе, падчас парламенцкіх выбараў, «Малады Фронт» правеў кампанію байкоту пад назвай: «Вырабы» — высмейванне выбарчага фарсу па-лукашэнкаўску.
Малады Фронт у перадвыбарчай прэзідэнцкай кампаніі 2001 года выступіў арганізатарам Кангрэсу Беларускай Моладзі, у якім прыняла ўдзел больш за 520 дэлегатаў з усёй Беларусі, і ініцыяваў падпісанне адмысловага Пагаднення паміж адзіным кандыдатам ад апазіцыі і моладдзю. Падчас кампаніі прэзідэнцкіх выбараў 2001 года «Малады Фронт» правёў кампанію «Выбірай!». Паводле сайта арганізацыі, за час выбарчай гонкі «Малады Фронт» правёў звыш за 1100 акцый больш чым у 120 гарадах і мястэчках Беларусі.
24 верасня 2001 года менавіта «Малады Фронт» распачаў беспрэцэдэнтную варту ў Курапатах, пратэстуючы супраць разбурэння нацыянальнага некропалю пры будаўніцтве Мінскай кальцавой дарогі. Больш за 120 актывістаў «Маладога Фронту» сталі асновай 8-месяцавай бесперапыннай «Абароны Курапатаў».
Паводле апытання, праведзенага ўлетку 2002 года беларускім штотыднёвікам «Наша Ніва», «Малады Фронт» увайшоў у пяцёрку найбольш уплывовых палітычных сіл Беларусі — разам з Адміністрацыяй Лукашэнкі, парламентам і дзвюма найбуйнейшымі апазіцыйнымі партыямі.
Як сцвярджае сайт арганізацыі, паводле звестак Балтыйскай службы Інстытута Гэлапа за кастрычнік 2002 года, рэйтынг «Маладога Фронту» сярод усяго насельніцтва Беларусі складаў 6,3 %, а сярод моладзі 18—30 гадоў — 14 % — пры тым, што ўсе палітычныя партыі маюць ад 0,5 % да 5 % папулярнасці, а «каэфіцыент страху» ў грамадстве вельмі высокі.
Члены Маладога Фронту прымалі ўдзел і перамагалі ў некаторых акругах на выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў 2003 года, удзельнічалі ў выбарах у Палату прадстаўнікоў 2004 года. Заснаваны Маладым Фронтам блок «Маладая Беларусь» уваходзіў у Стала Дзеючую Нараду дэмакратычных палітычных партый, а потым у Аб’яднаныя дэмакратычныя сілы Беларусі (АДС).
Як сцвярджае сайт арганізацыі, актывісты «Маладой Беларусі» сабралі больш за 40 тысяч подпісаў у сваю падтрымку і выступалі супраць правядзення ў Беларусі трэцяга рэферэндуму. Падчас абвяшчэння Лукашэнкам аб правядзенні рэферэндуму «Малады Фронт» арганізаваў акцыю пратэсту на Кастрычніцкай плошчы, за якую адзін з лідараў «Маладога Фронту» і «Маладой Беларусі» Зміцер Дашкевіч быў арыштаваны і асуджаны да 10 сутак адміністрацыйнага арышту. Адзін жа з заснавальнікаў «Маладога Фронту», лідар «Маладой Беларусі», Павел Севярынец быў асуджаны да трох гадоў абмежавання волі за арганізацыю акцый пратэсту ў дзень правядзення рэферэндуму і на наступны дзень пасля яго.
Падчас прэзідэнцкай кампаніі 2006 года «Малады Фронт» быў адным з арганізатараў акцый супраць фальсіфікацый вынікаў галасавання, а таксама «намётавага гарадка» на Кастрычніцкай плошчы (удзельнікі акцыі называлі плошчу імем Каліноўскага) у Мінску з 20 па 24 сакавіка 2006 года.
У чэрвені 2006 года маладафронтаўцы, выступаючы супраць крымінальнага пераследу актывістаў сваёй арганізацыі, распачалі моладзевую галадоўку, якая стала адной з самых працяглых і самай масавай грамадска-палітычнай галадоўкай. Доўжылася яна 24 дні з удзелам болей 100 маладафронтаўцаў.
У 2008 годзе маладафронтаўцамі быў праведзены шэраг паспяховых агульнанацыянальных кампаній. У межах грамадскай кампаніі «Беларускую кнігу дзецям!» маладафронтаўцы сабралі некалькі тысяч беларускамоўных выданняў, якія былі перададзены ў дзіцячыя дамы Мінска і іншых гарадоў Беларусі. Таксама на патрэбы дзіцячых дамоў і школ-інтэрнатаў пайшлі сабраныя рэчы і грошы на Калядным фестывалі «Спяшайцеся рабіць дабро!», у якім прымалі ўдзел вядомыя музыкі, грамадска-палітычныя дзеячы.
З 7 лістапада па 10 снежня 2008 года Малады Фронт правёў кампанію «Камунізм пад трыбунал!», якая завяршылася аднадзённым пастом. У межах кампаніі МФ арганізаваў дзясяткі антыкамуністычных пікетаў і інфармацыйных акцый па ўсёй Беларусі, правёў шырокае навукова-грамадскае пасяджэнне пад назвай «Злачынствы камуністычнай ідэалогіі. Лічбы і факты».
У 2008 годзе падчас маладафронтаўскай кампаніі «МТС па-беларуску!», якую распачаў салігорскі блогер, неабыякавыя людзі накіравалі шэраг папяровых і электронных лістоў у галоўны офіс прадстаўніцтва кампаніі МТС у Беларусі. У адказ мабільны аператар стварыў беларускамоўную версію сайта. Пазней актывісты перадалі ў галоўны офіс кампаніі каля 2,5 тысяч подпісаў за беларусізацыю МТСу. У выніку ў тэлефонаў абанентаў МТС з’явілася падтрымка беларускай мовы.
За часы свайго існавання арганізацыя правяла дзясяткі палітычных акцый, самыя вядомыя з якіх: «Акцыя Любові», «Горад Наш!», «Беларусь у Еўропу!», «Вырабы», «Выбірай!», «Не трэцяму тэрміну!», «Хочам новага!», «Байкот 2008!», «Шоу Беларушчыны», «Камунізм пад трыбунал!», «Беларускую кнігу дзецям!», «Калядны Фэст».
У 2015 годзе Маладым Фронтам заснаваны спартыўна-патрыятычны клуб «Ваяр». 21 лістапада 2015 года «Ваяр» правёў першую трэніроўку, на ёй выкарыстоўвалася страйкбольная зброя.
Восенню 2016 года арганізацыяй праведзены шэраг акцый па зборы подпісаў за наданне бела-чырвона-беламу сцягу статуса гісторыка-культурнай каштоўнасці.
У 2017 годзе з 20 лютага па 6 сакавіка пяцёра сяброў арганізацыі ладзілі абарону Курапатаў ад пабудовы ў ахоўнай зоне мемарыялу бізнэс-цэнтра. Пасля жорсткага супрацьстаяння, шэрагу правакацый у выглядзе збівання актывістаў міліцыянтамі ў цывільным, удалося дамагчыся перамогі і згортвання будаўнічай пляцоўкі.
З чэрвеня 2018 года Малады Фронт прымае актыўны ўдзел у Варце ля рэстарацыі «Поедем Поедим», пабудаванай з парушэннямі заканадаўства побач з Мемарыялам Курапаты, 3 ліпеня і 3 лістапада 2019 года былі брутальна затрыманыя АМАПам падчас вартавання і пакараныя буйнымі штрафамі.
Арганізацыя прымала актыўны ўдзел у снежаньскіх акцыях супраць інтэграцыі РБ з РФ у 2019. 7 снежня на мітынгу на Кастрычніцкай плошчы Маладафронтаўцы правялі перформанс з ірваннем партрэтаў прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна. Пасля акцый 2 Маладафронтаўцы — Дзяніс і Максім Урбановічы атрымалі 15 сутак арышту за «удзел у масавым несанкцыянаваным мерапрыемстве». Іншыя актывісты, як напрыклад Віталь Трыгубаў, атрымалі буйныя штрафы.
У сакавіку 2022 года падчас уварвання Расіі ва Украіну кіраўнік арганізацыі Дзяніс Урбановіч разам з шасцю іншымі маладафронтаўцамі запісаўся ў беларускую роту тэрабароны Украіны.
11 жніўня 2022 года Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі прызнала «Малады фронт» экстрэмісцкім фарміраваннем.
Супрацьстаянне рэжыму
Пачынаючы з 2000 года, Малады Фронт пяць разоў спрабаваў атрымаць рэгістрацыю ў Міністэрстве юстыцыі Беларусі, але ўсе пяць разоў яму было адмоўлена ў гэтым. Маладафронтаўцы лічаць, што ўлады наўмысна не рэгіструюць арганізацыю, каб мець рычагі ціску на маладзёжных актывістаў з дапамогай антыканстытуцыйнага    артыкула 193-1 крымінальнага кодэкса РБ. У межах кампаніі па супрацьстаянні крымінальнаму пераследу за дзейнасць ад імя незарэгістраванай арганізацыі маладафронтаўцы зарэгістравалі сваю арганізацыю ў Чэхіі. Планы зарэгістраваць арганізацыю ў Літве, Польшчы і ва Украіне засталіся нерэалізаванымі.
Члены арганізацыі знаходзяцца пад сталым ціскам з боку рэжыму, шэраг з іх праследавалі па палітычных матывах і нават асуджаныя: самыя знакамітыя з іх — гэта справы Аляксея Шыдлоўскага, Вадзіма Лабковіча, Паўла Севярынца, Паўла Мажэйкі, Артура Фінкевіча, Змітра Дашкевіча. Са сталай перыядычнасцю шэрагоўцы і лідары арганізацыі за сваю дзейнасць падвяргаюцца адміністрацыйнаму пераследу, самымі распаўсюджанымі відамі якога з’яўляюцца арышт (да 25 сутак) і штрафы. Не спыняецца таксама ціск і з боку спецслужбаў рэжыму.
Пасля прэзідэнцкай кампаніі 2006 года на лідараў «Маладога Фронту», Змітра Дашкевіча, Сержука Лісічонка, Барыса Гарэцкага і Алега Корбана, была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 193-1 (Дзейнасць незарэгістраванай Мін’юстам арганізацыі). Паводле гэтай крымінальнай справы, 1 лістапада 2006 года лідар «Маладога Фронту» Зміцер Дашкевіч быў асуджаны на паўтара года калоніі агульнага рэжыму. Цягам года па гэтым жа артыкуле былі асуджаныя іншыя лідары і актывісты МФ — Іван Шыла (Салігорск), Наста Палажанка, Зміцер Хведарук, Аляксей Янушэўскі, Алег Корбан, Барыс Гарэцкі (Мінск), Анастасія Азарка (Нясвіж), Яраслаў Грышчэня (Баранавічы), Кася Салаўёва (Полацк), Эдуард Зелянкоў (Жлобін). Усе яны былі прысуджаны да штрафу альбо папярэджання.
Таксама быў узбуджаны шэраг крымінальных спраў паводле артыкула 193-1, якія не дайшлі да суду. Так, крымінальная справа была таксама заведзеная на актывіста Жлобінскага філіяла МФ — Кірыла Атаманчыка. Крымінальныя справы былі ўзбуджаны на кіраўніка Гомельскага МФ Андруся Цянюту і кіраўніка Светлагорскага МФ Арсенія Ягорчанку. У Жодзіна крымінальная справа была ўзбуджана адразу на некалькіх маладафронтаўцаў — Сяржука Гудзіліна, Яўгена Ваўкаўца і Алеся Чарэйку. Кіраўніка Жодзінскага філіяла МФ, аднаго з лідараў руху — Паўла Красоўскага, абвінаваціўшы ў віцебскіх выбухах і двух забойствах, змясцілі ў следчы ізалятар. Праз месяц сфальсіфікаваная справа на Паўла Красоўскага за поўным няйменнем доказаў была спынена, а сам Павел быў вызвалены.
Крымінальны пераслед не нанёс чаканых рэжымам вынікаў, «Малады Фронт» толькі ўзмацніўся ў гэтым выпрабаванні і з’яднаўся, правёў надзвычай моцныя кампаніі салідарнасці з палітзняволенымі сябрамі сваёй арганізацыі і тымі, каторыя патрапілі пад крымінальны пераслед. Лідара МФ Змітра Дашкевіча дзякуючы моцнай кампаніі салідарнасці вызвалілі з калоніі на паўтара месяца раней тэрміну, вынесенага судом першай інстанцыі. У знак салідарнасці з «Маладым Фронтам» у арганізацыю ўступілі такія вядомыя грамадска-палітычныя дзеячы, як Аляксандр Мілінкевіч, Анатоль Лябедзька. Пасля вызвалення, ганаровым сябрам «Маладога Фронту» стаў і Аляксандр Казулін. Адзначыўшы гатоўнасць «ахвяраваць уласнай свабодай, здароўем і нават жыццём у імя сваіх ідэалаў», штотыднёвік «Наша Ніва» «Чалавекам года 2007» абвясціў «маладафронтаўца». Як лічаць актывісты «Маладога Фронту», усё гэта засведчыла, што беларускі рэжым пацярпеў паражэнне ў сваіх спробах спынення дзейнасці маладзёжнага руху.
.cx
.cx — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Вострава Ражджаства.
Добрань (гміна)
До́брань (Dobroń) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паб'яніцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Добрані. Плошча гміны складае 95,46 км². Станам на 2011 год у гміне Добрань пражывалі 7121 чалавек, шчыльнасць — 74 чал./км².
Бастылія
Бастылія (la Bastille, гістарычная назва la Bastille Saint-Antoine) — першапачаткова крэпасць, пабудаваная ў 1370—1381 гг., і месца заключэння дзяржаўных злачынцаў у Парыжы. У пачатку Вялікай французскай рэвалюцыі 14 ліпеня 1789 крэпасць была ўзятая рэвалюцыйна настроеным насельніцтвам і праз год разбураная, і на яе месцы падрадчык работ па зносу, П’ер-Франсуа Пало (Pierre-François Palloy) усталяваў таблічку з надпісам «Тут танчаць і ўсё будзе добра» (ici l’on danse, ah ça ira, ah ça ira!). У цяперашні час на месцы знесенай крэпасці знаходзіцца плошча Бастыліі — месца перасячэння дзясятка вуліц і бульвараў з падземным вузлом парыжскага метро з трох ліній і новай Парыжскай операй.
Бастылія-турма
Упершыню месцам зняволення Бастылія робіцца у 1476 г., калі сюды быў заключаны Жак д’Арманьяк, герцаг дэ Немур, абвінавачаны ў складанні змовы супраць караля Людовіка XI. Няшчасны быў пасаджаны ў жалезную клетку, адкуль выходзіў толькі для катаванняў, і нарэшце ў 1477 г. яго абезгаловілі.
Алеся (прадпрыемства)
«Алеся» — дзяржаўная трыкатажная фабрыка Беларусі, заснаваная ў жніўні 1962 года ў Мінску. Уваходзіць у склад канцэрна «Беллегпрам».
Гісторыя
31 кастрычніка 2000 г. прадпрыемства акцыянавалі. У 2005 г. А. Лукашэнка сваім указам вылучыў 600 тыс. еўра для прадухілення разарэння фабрыкі. За 2011 год на ААТ «Алеся» выпусцілі 316 тыс. вырабаў. Чысты прыбытак склаў 1,954 млрд рублёў (рэнтабельнасць 33,7 %). У 2011 г. экспарт склаў 15 % вытворчасці ($1,1 млн), пераважна ў Расію ў выглядзе жаночага адзення. На 2012 г. налічвалася 3 уласныя крамы, якія штомесяц давалі каля 550 млн рублёў выручкі. Уласнікамі ААТ «Алеся» былі: Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь — 78,6 % акцый, Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт — 20,7 %, прыватныя асобы — 0,7 %. За 2008—2012 гады ў новае абсталяванне ўклалі 1,8 млн еўра : 24 нямецкія вязальныя машыны «Штоль», 3 італьянскія прэсы для вільготна-цеплавой апрацоўкі паўфабрыкату і гатовых вырабаў, па 6 стачачных і кетэльных машынаў, 2 плоскашыўныя машыны, гузікавая і пяцельная машыны. На красавік 2012 г. прадпрыемства налічвала звыш 400 супрацоўнікаў. Звыш паловы сыравіны набывалі за мяжой. Штомесяц выпускалі звыш 30 000 трыкатажных вырабаў для мужчын, дзяцей і жанчын.
Крамы
На 2017 г. мела 3 уласныя крамы вопраткі ў сталіцы: пры фабрыцы; вул. Багдановіча, д. 78; вул. Мяснікова, д. 35 (Маскоўскі раён).
Даўгердзішкі (Іўеўскі раён)
Даўгердзі́шкі (, Довгердишки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
У 1960—1963 гадах цэнтр Даўгердзішскага сельсавета. Да 30 мая 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Трабскага сельсавета.
Заямнае (Стаўбцоўскі раён)
Зая́мнае (, Заямное) — аграгарадок у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці, каля ракі Нёман, каля аўтадарогі Мінск-Брэст. Адміністрацыйны цэнтр Заямнаўскага сельсавета. За 3 кіламетры на паўночны захад ад горада і чыгуначнай станцыі Стоўбцы, 80 кіламетраў ад Мінска.
Лакінск
Насельніцтва 15,5 тыс. чал. (2010).
Геаграфія
Горад размешчаны на аўтамабільнай трасе М7 «Волга» паміж Масквой (аддаленасць 150 км) і Уладзімірам (30 км), за 4 км ад Собінкі, на рацэ Ундалка (левы прыток Клязьмы). Чыгуначная станцыя Ундал на лініі Масква — Ніжні Ноўгарад.
Гісторыя
Узнік як рабочы пасёлак Лакінскі пры ткацкай фабрыцы, названы ў гонар Міхаіла Ігнацьевіча Лакіна — рускага рэвалюцыйнага дзеяча, які быў забіты тут увосень 1905 года.
У 1969 годзе пасёлак пераўтвораны ў горад Лакінск. У мяжу горада увайшло вядомае з канца XV стагоддзя гандлёва-прамысловае сяло Ундал (у XVIII стагоддзі — маёнтак Суворавых, дзе ў 1784—1786 гадах жыў Аляксандр Сувораў.
Насельніцтва
Дынаміка колькасці насельніцтва горада
Эканоміка
Вядучыя прадпрыемствы — прадзільна-ткацкая фабрыка «Лакінская мануфактура», мэблевая фабрыка, прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Greenstream
Greenstream (у перакладзе з англійскай мовы — «Зялёны паток»  , вымаўляецца «Грынстры́м») — газаправод, пракладзены па дне Міжземнага мора для транспартавання прыроднага газу з Лівіі ў Італію (на востраў Сіцылію), даўжыня ніткі газаправода складае 540 кіламетраў. Належыць лівійскай Нацыянальнай нафтавай карпарацыі і італьянскай нафта-газавай карпарацыі Eni. Greenstream — найважнейшы складнік сумеснага праекта па распрацоўцы газавых радовішчаў заходняй Лівіі Western Libya Gas Project, які ажыццяўляецца гэтымі ж прадпрыемствамі.
Перадгісторыя і рэалізацыя праекта
Ідэя транспартавання газу з Лівіі ў Італію з’явілася ў 1970-х гадах. Нейкія праектныя працы пачалі распрацоўвацца ў 80-х — 90-х гадах XX стагоддзя, але пра рэальнае ўвасабленне ідэі стварэння газаправода, які б злучаў газавыя радовішчы Лівіі са спажыўцамі ў Еўропе, загаварылі толькі напачатку XXI стагоддзя.
Характарыстыкі праекта
Працягласць газаправода Greenstream складае 540 кіламетраў — ад магутнай газакампрэсарнай станцыі ў горадзе Mellitah да газапрыёмнага тэрмінала ў сіцылійскім горадзе Джэла. «Зялёны паток» адзін з самых глыбакаводных з усіх існуючых нафта- і газаправодаў. Так на ўсход ад Мальты участак газаправода дасягае глыбіні 1127 метраў (больш глыбакаводным лічыцца толькі расійскі «Блакітны паток», дзе ёсць участкі пракладзеныя на глыбінях да 2200 метраў ). Газаправод забяспечваецца запасамі газавых радовішчаў Bahr Essalam, Bouri Field і Wafa field, размешчанага ў пустыні Сахара блізка ад мяжы з Алжырам, у 530 кіламетрах ад Mellitah. Кошт праекта склала 6.6 мільярдаў долараў. Дыяметр газаправода роўны 810 міліметрам. Прапускная здольнасць Greenstream'а дазваляе дастаўляць 8—11 мільярдаў кубаметраў прыроднага газу ў год.
Бейсбол
Бейсбо́л (baseball) — камандная спартыўная гульня з мячом, які б'юць бітай. Бейсбол уваходзіў ў асноўную праграму Летніх алімпійскіх гульняў з 1996 (Атланта) па 2008 год (Пекін) і зноў з'явіцца ў 2020 (Токіа), а таксама быў паказальным спортам на шэрагу Алімпіяд, пачынаючы з 1904. Найбольшую папулярнасць бейсбол атрымаў у ЗША, Японіі, КНР, Паўднёвай Карэі, Венесуэле і на Кубе. Разнавіднасць бейсболу з вялікім мячом называецца софтболам, у якую можна гуляць у памяшканнях і на невялічкіх пляцоўках.
Да падобнай гульні адносяцца таксама крыкет, песапала, ойна і лапта.
Гісторыя
Эвалюцыя старадаўніх гульняў з бітай і мячом у бейсбол прасочваецца з вялікай цяжкасцю. Французскі манускрыпт 1344 года змяшчае ілюстрацыю, на якой намаляваны святары, якія граюць у гульню, як мяркуецца «la soule», шмат у чым падобную на бейсбол. Іншыя старыя французскія гульні, як «théque», «la balle au bâton» і «la balle empoisonée» таксама маюць некаторае падабенства з бейсболам. Прынята лічыць, што сучасны бейсбол ёсць паўночнаамерыканскае развіццё больш старой гульні «rounders», якія была вельмі папулярна ў Вялікабрытаніі і Ірландыі. У амерыканскіх газетах пачатку XIX стагоддзя згадваліся гульні пад назвамі «бейс-бол» (Base-Ball, Base Ball), «база» (Base), «мяч у цэлі» (Goal Ball), «гарадскі мяч» (Town Ball). У 1829 годзе ў ЗША выйшла «Уласная кніга хлопчыка» (The Boy's Own Book), якая лічыцца першым вядомым друкаваным выданнем са згадкай аб гульні, якая нагадвае бейсбол.
Доўгі час аўтарам правілаў бейсболу лічыўся нейкі Абнер Даблдэй з амерыканскага мястэчка Куперстаўн. Аднак цяпер аспрэчваецца нават той факт, што чалавек з такім прозвішчам наогул пражываў у Куперстаўне. У 1845 годзе жыхар Нью-Ёрка Аляксандр Картрайт распрацаваў правілы гульні ў бейсбол, якія неўзабаве былі прыняты ўсімі бейсбольнымі клубамі гораду. 19 чэрвеня 1846 года адбыўся першы матч па правілах Картрайта. У 1869 годзе ў горадзе Цынцынаці мясцовая каманда «Рэд Стокінгс» стала першай камандай, якая распачала плаціць ігракам грошы за ўдзел у матчах. А ўжо праз два гады была створана першая ў ЗША і свеце прафесійная бейсбольная ліга. Да пачатку XX стагоддзя ў большасці гарадоў усходняга ўзбярэжжа ЗША была свая прафесійная бейсбольная каманда.
Чэмпіянат свету па бейсболе праводзіцца з 1938 года сярод мужчын і з 2004 года сярод жанчын. У верасні 1986 года МАК уключыў бейсбол і софтбол у праграму летніх алімпійскіх гульняў. 8 ліпеня 2005 года на 117-ай сесіі МАК у Сінгапуры бейсбол і софтбол былі выключаны са спісу алімпійскіх відаў спорту ў выніку недастатковай папулярнасці ў большасці краін-членаў МАК, так і з-за рознагалоссяў паміж МАК і Лігай бейсболу ў ЗША, якая адмовілася пераносіць свае спаборніцтвы на час правядзення Алімпійскіх гульняў. У выніку пасля Алімпійскіх гульняў у Пекіне бейсбол не быў прадстаўлены да Алімпіяды 2020 года, калі ён зноў з'явіцца ў праграме.
Правілы
У кожнай асобнай гульні ўдзельнічаюць дзве каманды, якія па чарзе гуляюць у нападзе і абароне. Мэта гульні — набраць больш пунктаў/прабежак (run), чым каманда суперніка. Пункт залічваецца, калі ігрок каманды, якая гуляе ў нападзе, прабягае па чарзе ўсе базы, то бак квадратныя (30 см x 30 см) падушачкі, прымацаваныя да зямлі, размешчаныя ў кутах квадрата з бакамі 90 футаў (27,4 метра).
У бейсбол звычайна гуляюць мячом, які складаецца з коркавага або каўчукавага асяродку, абкручанай пластом прадзіва. Зверху мяч пакрываюць дзвюма пластамі белай скуры з чырвонымі шыўкамі. Вага мяча ад 9 да 9,25 унцыяў, даўжыня акружныны складае 9—9,25 цалі. У кожнай камандзе гуляюць 9 або 10 ігракоў. Куты гульнявога «квадрата» называюць супраць гадзіннікавай стрэлкі «хата», 1-я база, 2-я база і 3-я база.
У пачатку гульні адна з каманд, звычайна хатняя каманда, гуляе ў абароне. 9 ігракоў каманды, якая гуляе ў абароне, выходзяць на поле і імкнуцца не даць іншай камандзе зарабіць пункты. Гасцявая каманда першай гуляе ў нападзе і імкнецца набраць пункты, якія зарабляюцца так: пачынаючы з «хаты», кожны ігрок каманды ў нападзе імкнецца зарабіць права бегчы супраць гадзіннікавай стрэлкі да наступнай базы (вугла квадрата) і, дабегшы, дакрануцца да базы, працягваючы бегчы да кожнай наступнай базы і, нарэшце, вярнуцца да «хаты», зарабіўшы пры гэтым пункт.
Перш чым ігрок каманды ў нападзе можа пачаць бегчы, ігрок каманды, званы «пітчарам» (pitch — падача), становіцца ў пазначаным месцы ў сярэдзіне гульнявога квадрату. Астатнія 8 ігракоў абаранялай каманды таксама знаходзяцца на поле, кожны ў сваёй пазіцыі.
Ігрок каманды, якая гуляе ў нападзе, званы «б'ючы» альбо «бэтар», устае побач з «домам», трымаючы круглую ў перасячэння біту, звычайна зробленую з дрэва альбо з алюмінію. Пітчар кідае мяч у бок «дома», а б'ючы імкнецца адбіць мяч бітай. Калі яму атрымалася адбіць мяч у поле, ён павінен кінуць біту і пачаць бегчы ў бок 1-й базы, але існуюць і іншыя спосабы дасягнуць першай базы. Калі б'ючы пачынае бегчы, ён называецца «бягучым б'ючым» альбо «бэтарам-ранерам» (batter-runner). Калі бягучы дабраўся да базы, ён аб'яўляецца «ў бяспецы» (safe) і становіцца «бягучым» альбо «ранарам» (runner), інакш суддзя аб'яўляе «аўт» (out). Калі ігрок абвешчаны ў «аўце» ён павінен сысці з поля і застацца на лаўцы (dugout).
Існуе шмат спосабаў, якімі каманда, якая абараняецца, можа вывесці нападніка ў аўт. Сярод гэтых спосабаў самымі частымі ёсць:
Мортэнсен
Мортэнсен — прозвішча.
Біном Ньютана
Біном Ньютана — формула для раскладання на асобныя складнікі цэлай неадмоўнай ступені сумы двух зменных, якая мае выгляд дзе  — бінаміальныя каэфіцыенты, n — неадмоўны цэлы лік.
У такім выглядзе гэтая формула была вядомая яшчэ індыйскім і ісламскім матэматыкам; Ньютан вывеў формулу бінома Ньютана для больш агульнага выпадку, калі паказчык ступені - адвольны сапраўдны (ці нават камплексны) лік. У гэтым выпадку біном ўяўляе сабой бесканечны рад.
Эбон Рэймскі
Біяграфія
Малочны брат Людовіка I Набожнага, Эбон выхоўваўся разам з імператарам, які ў 816 годзе прызначыў яго архібіскупам Рэймскім (816—835 і 840—841). Зняволены Лотарам I у Фульдскім манастыры, ён у 845 годзе атрымаў ад Людовіка II Нямецкага біскупства Гільдэсгайм.
З твораў, напісаных Эбонам, вядомыя «Apologie» у «Specilegium» (дом Лукі д’Ашэры) і ў «Historiens de France» (дом Буке). Яму прыпісваюць таксама «Narratio clericorum remensium de depositione Ebbonis».
Па загадзе архібіскупа Эбона каля 825 года было створана рукапіснае Евангелле (так званае Евангелле Эбона) — выдатны помнік раннесярэдневяковага кніжнага мастацтва.
13-я Касцюковіцкая партызанская брыгада
13-я Касцюковіцкая партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў маі 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Касцюковіцкага, Клімавіцкага і Прапойскага раёнаў. 29 верасня 1943 года брыгада (1080 партызан, 3 батальёны) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе 719-га, 46-га, 718-га атрадаў (са жніўня 1943 года сталі адпаведна 1-ым, 2-ім і 3-ім батальёнамі).
Гісторыя
Партызаны 20 красавіка — 31 мая 1943 года зрабілі рэйд з Клічаўскага раёна ў Клімавіцкі, фарсіравалі рэкі Друць, Дняпро, Проня, Сож, з боем перайшлі чыгунку Быхаў — Рагачоў. У чэрвені — верасні 1943 года вялі баі з нямецкай арміяй, абараняючы раён дыслакацыі, праводзілі аперацыі на чыгунцы Клімавічы — Касцюковічы і прылеглых грунтовых дарогах. Удзельнічалі ў аперацыі «рэйкавая вайна».
Дональд
До́нальд (Donald з гайдэльскай Domhnall — Сусветнае валадарства ) — мужчынскае імя ў англамоўнай культуры. Пачатак сучаснага імя (Domhnall) утварае прозвішча Донэлі, ірландскага караля Эліха і нашчадка Найла Наялаха. Канчатковы -d у "Дональд" часткова паходзіць ад няправільнай інтэрпрэтацыі гайдэльскага вымаўлення носьбітамі англійскай мовы, а часткова звязаны з напісаннем падобных па гучанні германскіх імёнаў, такіх як Рональд. Скарочаныя формы — Дон, Доні. Ад яго пайшло прозвішча Мак-Дональд. Ад гэтага імя таксама ўтварылася жаночая форма — Даніэла.
.cy
.cy — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Кіпра.
Старыны (Лёзненскі раён)
Стары́ны (, Старины) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Тэнсіфт
Тэнсі́фт (араб. تانسيفت) — буйная рака ў Афрыцы, у цэнтральнай частцы Марока.
Даўжыня ракі складае 270 км, сілкуецца за кошт раставання снягоў у гарах і дажджоў. На рацэ пабудавана некалькі плацін. Воды ракі выкарыстоўваюцца для арашэння. Упадае ў Атлантычны акіян.
Даратэя
Даратэя, Дораці (Dorothy ад Δωροθέα — «божы дар») — жаночае імя грэчаскага паходжання.
Славаціцкі сельсавет
Слава́ціцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Славацічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 21 студзеня 1961 года ў склад Ружанскага сельсавета перададзена вёска Блізная. З 25 снежня 1962 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. 26 снежня 1962 года ў склад сельсавета ўключаны 5 населеных пунктаў (вёскі Авечыцы, Манцякі, Мелехавічы, Пічукі і Церахавічы) Кулянскага сельсавета скасаванага Ружанскага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе Зэльвенскага раёна. 11 лютага 1972 года ў склад Каралінскага сельсавета перададзены вёскі Пянюга, Пятрэвічы і Цыганоўка. 18 красавіка 2017 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Дабраселецкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 772 чалавекі, з іх 95,9 % — беларусы, 3,4 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: аграгарадок Славацічы, вёскі Авечыцы, Запруддзе, Зенькаўцы, Манцякі, Мелехавічы, Паўлавічы, Пічукі, Хамічы, Церахавічы, Яруцічы.
Клім Іванавіч Чурумаў
Клім Іванавіч Чурумаў (Клим Іванович Чурюмов,, горад Мікалаеў, Мікалаеўская вобласць, Украіна — , горад Харкаў, Украіна) — савецкі і ўкраінскі астраном і дзіцячы пісьменнік, адзін з першаадкрывальнікаў камет Чурумава-Герасіменка (1969) і Чурумава-Саладоўнікава.
Добжынская зямля
До́бжынская зямля, До́брынская зямля (Ziemia dobrzyńska, Dobriner Land) — гістарычны рэгіён у Куяўска-Паморскім ваяводстве Польшчы, на ўсход ад Торуня, паміж рэкамі Вісла, Дрвенца і Скрва. Гістарычна сфарміраваўся вакол горада Добжынь.
Геаграфія
Зямля змяшчаецца па ўсходнім баку ракі Вісла, і на поўдні абмежаваная Дрвенцай на мяжы Хелмінскай зямлі. Займае 1,19% тэрыторыі краіны.
Найважнейшыя гарады Добжынскай зямлі:
Гісторыя
У раннім Сярэднявеччы Добжынская зямля належала Мазовіі. Конрад Мазавецкі ў 1222 падараваў Добжынь-над-Віслай і яго ваколіцы Добрынскаму ордэну, а ў 1228 — усю Добжынскую кашталянію. Калі ў 1235 Добрынскі ордэн злучыўся з Тэўтонскім, Конрад Мазавецкі дамогся вяртання Добжынскай кашталяніі, але мусіў саступіць крыжакам Хелмінскую зямлю. Да падпісання Торунскага міру (1411) Добжынская зямля была прадметам спрэчак паміж Каралеўствам Польскім і крыжакамі.
У часы Рэчы Паспалітай Добжынская зямля зрабілася часткай Інаўроцлаўскага ваяводства і падзялялася на тры паветы: Добжынскі, Рыпінскі і Ліпнаўскі. Мураваныя замкі меліся ў Баброўніках, Златорыі, Радзіках, Садлове, Рыпіне, Добжыні, Ліпне, Цэхоціне і Гужне. У Ліпне адбываліся соймікі, падчас якіх абіраліся паслы на Вальны сойм, дэпутаты ў трыбунал і ў радамскую камісію.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Добжынская зямля ўвайшла ў склад Прусіі, а ў 1815 згодна з рашэннем Венскага кангрэса перайшла да Расійскай імперыі. У склад адноўленай Польшчы вярнулася ў 1918, падчас Другой сусветнай вайны акупаваная Германіяй, вернутая ў склад Польшчы ў 1944 годзе савецкімі войскамі.
Існуе Таварыства гмін Добжынскай зямлі.
Трыпалі (графства)
Графства Трыпалі — апошняя з чатырох хрысціянскіх дзяржаў крыжакоў, створаных пасля Першага крыжовага паходу на тэрыторыі Леванта. Праіснавала з 1105 года па 1289 год.
Гісторыя
Заснавальнікам графства з’яўляецца граф Тулузскі Раймунд. Граф вельмі жадаў атрымаць уласнае ўладанне на Святой зямлі. Пры аблозе Трыпалі ў 1105 годзе граф памёр.
У 1289 годзе Трыпалі захапіў егіпецкі султан Кілаун ал-Алфі.
Меленкі
Меленкі — горад у Расіі, цэнтр Меленкаўскага раёна Уладзімірскай вобласці.
Насельніцтва — 15,2 тыс. жыхароў (2010).
Геаграфія
Горад размешчаны ва ўсходняй частцы Мяшчэрскай нізіны, на рацэ Унжа (прыток Акі), на аўтамабільнай дарозе Мурам — Тамбоў, за 22 км на поўдзень па закрытай лініі ад чыгуначнай станцыі Бутыліцы (лінія Мурам — Кураўскае). Па аўтадарозе за 39 км ад Мурама, і за 150 км ад абласнога цэнтра.
Сутокі (Лёзненскі раён)
Суто́кі (, Сутоки) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
.cz
.cz — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Чэхіі.
Дамен .cz быў дэлегаваны Чэхіі ў 1993 годзе. Разам з даменам .sk (Славакія) ён прыйшоў на змену агульнаму чэхаславацкаму дамену .cs, выдаленаму ў канцы 1994 года.
Toppdomän
Добавічы
До́бавічы (, Добовичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 13 лютага 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 6 студзеня 1965 года — у склад Багданаўскага сельсавета , з 19 студзеня 1965 года — у складзе Такарышкаўскага сельсавета (з 1985 года — Эйгердаўскі сельсавет).
Георгій Пятровіч Андраюк
Георгій Пятровіч Андраюк (, в. Выгнанка, Камянецкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі гісторык, філолаг. Кандыдат гістарычных навук (1967), дацэнт (1970).
Біяграфія
У 1954 годзе скончыў Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура», у 1966 годзе скончыў аспірантуру Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС. Працаваў у Вялікарыцкай СШ Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці (1956—1958, дырэктар), Маларыцкім дзіцячым доме (1958—1959, дырэктар), Маларыцкім раённым камітэце КПБ (1959—1963, лектар), Доме палітасвета ў г. Брэсце (1966—1967, намеснік загадчыка), Брэсцкім дзяржаўным універсітэце імя А. С. Пушкіна (1954—1956 і 1967—2000, асістэнт кафедры рускай мовы, старшы выкладчык кафедры гісторыі КПСС і навуковага камунізму, дацэнт кафедры навуковага камунізму, кафедры паліталогіі, сацыялогіі і тэорыі сацыялізму, кафедры культуралогіі, у 1968—1971 — загадчык кафедры гісторыі КПСС і навуковага камунізму.
Навуковыя інтарэсы: гісторыя СССР; нацыянальна-вызваленчы рух; станаўленне савецкай інтэлігенцыі.
Петушкі (горад)
Петушкі — горад у Расійскай Федэрацыі, адміністрацыйны цэнтр Петушынскага раёна Уладзімірскай вобласці.
Насельніцтва 14,8 тыс. жыхароў (2009).
Геаграфія
У ваколіцах радовішчы пяску, гліны, торфу.
.dd
.dd — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню, прыдуманы для Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі. У сувязі з аб’яднаннем Германіі быў выдалены.
Toppdomän
Кардыльера-Суббетыка
Кардыльера-Суббетыка (Cordillera Subbética) — горы на поўдні Іспаніі, частка горнай сістэмы Кардыльера-Бетыка.
Zophodia grossulariella
Zophodia grossulariella — від матылькоў сямейства агнёвак. Сустракаецца ў Еўропе (у Нідэрландах і Англіі) і Паўночнай Амерыцы.
Кардыльера-Суббетыка
Вышэйшая кропка, Ла-Сагра дасягае вышыні 2383 м над узроўнем мора. Горы працягваюцца ад мыса Трафальгар і Гібралтара на паўночны ўсход уздоўж узбярэжжа Андалусіі і Мурсіі на поўдзень Валенсійскай супольнасці. Пераважаюць вышыні звыш 1000 м, пікі перавышаюць вышыню 1500 м, вышэйшыя кропкі — 2000 м.
Zophodia grossulariella
Размах крылаў складае 25-36 мм. Лёт імага з красавіка па май у залежнасці ад месцазнаходжання.
Кардыльера-Суббетыка
На поўнач ад Суббетыкі знаходзяцца горы Кардыльера-Прэбетыка, у некаторых крыніцах абедзве сістэмы аб’ядноўваюцца ў адну, або Прэбетыка лічыцца падсістэмай Суббетыкі. Ла-Сагра і некаторыя вяршыні адносяцца да абедзвюх горных сістэм.
Юань Чжэнь
Юань Чжэнь (元稹;  — ) — кітайскі цзэдушы, пісьменнік і паэт эпохі Тан. Аўтар «Аповесці пра Ін-ін» (鶯鶯傳). У гэтым вядомым творы адчуваецца пратэст супраць гвалту над чалавечай асобай. Пісьменніка афіцыйная крытыка называла Юань Чжэня — распусным. Яго аповесць сустрэла прызнанне сярод сучаснікаў і многіх кітайскіх пісьменнікаў больш позняга часу.
II
«II» (Два) — беларускі мастацкі фільм рэжысёра Улады Сяньковай, зняты ў 2019 годзе. Прэм’ера адбылася на Варшаўскім кінафестывалі 17 кастрычніка 2019 года.
Сюжэт
Героі фільма, 16-гадовыя Насця, Саша і Крысціна, вучацца разам у дзясятым класе і жывуць звычайнай жыццём падлеткаў: урокі, рэпетытары, паходы ў кіно, вечарынкі. У школе пануе суровая дысцыпліна і цяжка быць не такім, як усе. Але аднойчы гэты маленькі свет патрасе навіна, з-за якой усе страхі і забабоны вылезуць вонкі.
.de
.de — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Германіі.
Сабрата
Сабрата, таксама Абратон (Abrotonum, صبراتة) — горад у Лівіі, муніцыпалітэт Эз-Завія. Размешчаны на беразе Міжземнага мора да захаду ад Трыпалі.
Гісторыя
Па адзнаках, порт быў заснаваны каля 500 г. да н.э. як фінікійская апора для арганізацыі гандлю з глыбіннай Афрыкай. Сабрата ўвайшла ў склад дзяржавы Нумідзіі, а потым была занята рымлянамі і перабудавана ў II—III стагоддзях. Рымскі імператар Септымій Север нарадзіўся ў горадзе Лептыс-Магна непадалёк, і Сабрата дасягнула вяршыні сваёй магутнасці. У IV стагоддзі горад моцна папакутаваў ад землетрасення, а ў візантыйскія часы быў перабудаваны і мадэрнізаваны.
Падчас арабскага валадарства цэнтры гандлю перамясціліся ў іншыя порты, і Сабрата ператварылася ў невялікую вёску.
Уваходзіў у аб’яднанне трох гарадоў (Трыпалі) як самы заходні горад.
Славутасці
У Сабраце захаваўся рымскі тэатр, храмы Серапіса і Ізіды. Уяўляе цікавасць хрысціянская базіліка часоў імператара Юстыніяна і мазаічныя полы ў дамах арыстакратаў — жыхароў Сабраты.
У 1982 ЮНЕСКА прылічыла Сабрату да аб’ектаў культурнай спадчыны.
Дунай (Эйгердаўскі сельсавет)
Дуна́й (, Дунай) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
.dj
.dj — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Джыбуці.
Шчэгліца
Шчэ́гліца (, Щеглица) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Княжыцкага сельсавета.
.dj
Toppdomän
Шчэгліца
Гісторыя
Шчэгліца вядома з XVII стагоддзя як сяло, на 1644 год адносілася да Аршанскага павета Віцебскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
У дакументах XIX стагоддзя называлася: сяло Шчэгліцы.
Вядома, што ў другой палове XVIII стагоддзя сяло было цэнтрам маёнтка, які належыў прадстаўнікам старажытнага шляхецкага роду Карабаноўскіх (Карабоўскіх, Карабанько, Карабаньковых). Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай Восіп Карабаноўскі, які абіраўся войтам і ўзначальваў магістрат Магілёва, прысягнуў расійскай імператарыцы Кацярыне II, праз што захаваў права на валоданне Шчэгліцкім маёнткам і быў залічаны да дваранскага саслоўя Расійскай імперыі.
У Шчэгліцах былі пахаваныя бацькі расійскага генерал-фельдмаршала І. Ф. Паскевіча: маці — Ганна Восіпаўна (дачка Восіпа Карабаноўскага) (1766—1829) і бацька — Фёдар Рыгоравіч (1760—1832). У 1889 годзе іх прах быў перапахаваны ў капліцы-пахавальні князёў Паскевічаў у Гомелі.
Па звестках за 1872 год, 1142 дзесяціны навакольных зямель належалі памешчыкам Цімафеевым і Федаровічам.
Тратуар
Тратуар (trottoir) — каменная, драўляная або асфальтавая пешаходная дарожка, якая размяшчаецца збоку або па баках вуліцы, прыпаднятая над праезжай часткай і апраўленая бардзюрам для функцыянальнага аддзялення ад яе.
Шчэгліца
Гісторыя
Станам на 1909 год у Шчэгліцкім маёнтку, сядзіба якога знаходзілася непадалёку ад сяла (дакладныя каардынаты: 53.92861°N, 30.1142°W), жылі 4 чалавекі. Па звестках за 1910 год, маёнтак належыў дваранам, каталікам па веравызнанні: [Ад.] Іосіфаўне Бяляцкай і Іосіфу Станіслававічу Федаровічу (верагодна, дачцэ і бацьку). У Магілёве на Васкрасенскіх (т. зв. «лютэранскіх») могілках ёсць сямейнае пахаванне з надмагільнымі камянямі і абеліскам. На гранітных надмагіллях пазначаны імёны нябожчыкаў: Алена Эмільеўна Федаровіч (народжаная Борхман; памерла ў 1898 годзе на 52 годзе жыцця) і Іосіф Станіслававіч Федаровіч (памёр у 1910 годзе на 83 годзе жыцця). На мармуровым абеліску пазначана, што ён усталяваны ў памяць ад унука і дачкі. Па звестках за той жа 1910 год, жыхаром маёнтка значыўся ўжо толькі адзін чалавек.
Тратуар
Тратуар прызначаны толькі для пешаходаў; рух транспартных сродкаў па тратуарах забаронены, за выключэннем працы машын дарожна-эксплуатацыйных і камунальных службаў, а таксама падвозу грузаў да гандлёвых і іншых прадпрыемстваў і аб'ектаў. Стаянка транспартных сродкаў на тратуары дазволена толькі ў месцах, указаных адпаведнымі знакамі.