cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Калодзеж
Калодзеж, сту́дня — гідратэхнічнае збудаванне, мэта якога здабыча падземных вод для пітва або іншых патрэб. Калодзежы могуць істотна адрознівацца глыбінёю, якасцю і колькасцю вады. Калодзежная вада, як правіла, утрымлівае больш мінералаў, чым рачная альбо якая іншая.
Для падняцця вады на паверхню зямлі можа быць выкарыстаная электрычныя або механічныя помпы, або, як у мінулым — жывёльная сіла, або праз розныя дапаможныя элементы калодзежа (напрыклад рычаг — калодзеж-журавель, корба з ланцугом і інш.). Часта калодзежы накрываюць стрэхамі і аздабляюць разьбой.
На Беларусі
У Беларусі канструкцыя калодзежнага праёму вылучалася разнастайнасцю. Так, на Палессі, дзе вада неглыбока, выкарыстоўвалі тоўстыя ствалы дрэваў з выдаўбленай сарцавінай (студні-каўдубы). У Цэнтральнай Беларусі праём мацавалі драўлянымі плашкамі, якія ставіліся як вертыкальна (у некалькі ярусаў), так і гарызантальна (клаліся адна на адну). У апошнім выпадку яны мацаваліся па вуглах палямі. Шырока вядомая была і зрубная канструкцыя калодзежных праёмаў. У Панямонні калодзежы выкладаліся каменнем. Пачынаючы з 1920-х гадоў паступова ўвайшлі ва ўжытак калодзежы з труб з калаўротам.
Underdog
Альбом з’явіўся праз 12 дзён з моманту афіцыйнага стварэння гурта. Альбом складаецца з 12 песен, у тым ліку дзве з іх на беларускай мове. 8 песен прысвечаны тэме спорту і здаровага ладу жыцця. Адна з кампазіцый напісаная на верш Якуба Коласа «Наша возьме», таксама ёсць два кавера: «I Get Wet» (амерыканскага выканаўцы ) і «The Chauffeur» (гурта «Duran Duran»).
На песні «Brutto», «Underdog», «Гири», «Мяч», «Наша возьме» з альбома былі зняты відэакліпы. У відэакліпе на песню «Brutto» зняліся сыны Сяргея Міхалка, а ў здымках відэакліпа на песню «Наша возьме» прынялі ўдзел гульцы мінскай каманды па амерыканскім футболе «Літвіны». Беларускі тур пад назвай «Double Hot» у падтрымку ў тым ліку і дэбютнага альбома адбыўся ў 2017 годзе, завяршальны канцэрт тура адбыўся ў Мінску 8 сакавіка на пляцоўцы «Мінск-Арэна».
Перадумовы з’яўлення запісу
31 жніўня 2014 года гурт Сяргея Міхалка «Ляпіс Трубяцкі» нечакана спыніў сваё існаванне праз 24 года музычнай дзейнасці. 1 верасня Сяргей Міхалок аб’явіў аб стварэнні гурта «Brutto», а ўжо 12 верасня выйшаў першы альбом новага гурта. У інтэрв’ю інтэрнэт-часопісу «34mag» Міхалок распавёў, што над новым праектам у агульнай складанасці працавала каля 50 чалавек на працягу апошняга года, але ўсё трымалася ў сакрэце. Музычны журналіст Маша Калеснікава лічыць, што гэткім чынам Міхалок ''«натуральна правакуе, ён адмыслова ставіць слухача ў ступар, ён адмыслова сумяшчае несумяшчальнае, як дасведчаны гулец і баец. І нібыта на альбоме „Underdog“ няма чаго і слухаць, але ўсе пра яго гавораць»''.
Гісторыя стварэння
Праца над альбомам адбывалася на амерыканскай студыі «Sterling Sound NYC». Мастэрынгам займаўся, запісам гука Андрэй Баброўка, прадзюсіраваў запіс увесь склад гурта. Да выхада альбома ўбачылі свет два афіцыйных сінгла: «Brutto» і «Underdog». На песню «Underdog» быў зняты відэакліп, які меў самую вялікую колькасць праглядаў на «YouTube» сярод усіх відэакліпаў з альбома. Рэжысёрам відэакліпа выступіў Дзмітрый «Тапор» Казлоўскі, працу над відэа ажыццяўлялі таксама Сяргей Агрызка, Вадзім Церах, Ігар Кузаўка (мантаж). У здымках кліпа прынялі ўдзел заслужаны майстар спорту і чэмпіён свету па тайскім боксе Віталь Гуркоў і чэмпіён Еўропы па боксе сярод прафесіяналаў па версіі Сяргей Хаміцкі.
Альбом быў афіцыйна прадстаўлены 12 верасня 2014 года, без абвестак і прэс-рэлізаў. 12 трэкаў альбома былі выкладзены ў інтэрнэт для свабоднага праслухоўвання. Гучанне альбома ў параўнанні з «Ляпісам Трубяцкім» стала больш грубым, аранжыроўкі скупыя і аскетычныя, духавую секцыю змяніў сінтэзатар. У своеасаблівым маніфесце, які суправаджае прэм’еру альбома, гаворыцца :
Першапачаткова новы калектыў Сяргей Міхалок збіраўся рабіць з з гурта «», які раптоўна памёр у 2014 годзе. Таму, па меркаванню музычных экспертаў, «Brutto» — не столькі рок-група ў звыклым разуменні гэтага слова, колькі арт-праект, нацэлены, перш за ўсё, на эпатаж, перфоманс і эксперыменты з масавай свядомасцю.
Сяргей Міхалок адмыслова падбіраў людзей для запісу, якія лепш за яго ў той ці іншай сферы. Паводле яго меркавання Сяргей «Бразіл» адмысловец у хардкоры і «каляфутболе», Пётр Ласеўскі ― у андэграўнднай музыцы, Дзяніс «Лэфт» мае выдатныя вакальныя даныя і менавіта ён спявае кавер-версію песні «Duran Duran» па-англійску, чым дэманструе меладычны бок гурта. У выніку Сяргей Міхалок адзначыў пра дэбютную працу гурта:
Міхалок запрасіў у гурт Віталя Гуркова, бо той лепш за самаго Сяргея размаўляе па-беларуску, першым з беларускіх спартсменаў пачаў даваць інтэрв’ю на роднай мове і таму паводле меркавання Міхалка ён заспявае «Наша возьме» як ніхто іншы. Сам Віталь Гуркоў выказаўся наконт адаптацыі верша беларускага класіка Якуба Коласа для запісу песні з альбома:
Праз два месяцы пасля выпуску «Underdog» гурт выклаў у інтэрнэт EP «Adиdas». 15 сакавіка 2015 года адбылося перавыданне альбома на CD з адноўленай вокладкай і даданнем 7 новых трэкаў, на 2 з якіх былі выпушчаны афіцыйныя лірык-відэа. Таксама быў выдадзены лімітаваны тыраж перавыдання альбома на вінілавай пласцінцы.
«Brutto»
Песня без відавочнай сюжэтнай лініі. Тэкст мае характэрныя рысы маніфесту, таму што песня з’яўлялася першым творам, які быў прадстаўлены публіцы новаствораным калектывам. У чорна-белым відэакліпе зняліся ўсе ўдзельнікі гурта «Brutto», сыны Сяргея Міхалка, а таксама прадзюсар «Ляпіса Трубяцкога» Яўген Калмыкоў.
«Underdog»
Матывацыйная песня-гісторыя пра баксёра, які нягледзячы на жыццёвыя перашкоды і цяжкасці павінен верыць у сябе, змагацца і ісці да перамогі. У шырокім жа сэнсе слова «underdog» — разгорнутая метафара пераадолення жыццёвых цяжкасцяў. Прыпеў падкрэслівае, што нават калі «на тебя никто не ставит» (на цябе ніхто не ставіць), то «уважать себя заставишь» (паважаць сябе прымусіш). Песню спявае Сяргей Міхалок, па сюжэце відэакліпа ён выконвае ролю трэнера.
«Гири»
Песня на спартыўную тэматыку, прапагандуе здаровы лад жыцця. Песню выконвае вакаліст гурта Сяргей «Бразіл», які з’яўляецца аматарам цяжкай атлетыкі. Галоўны пасыл складаецца ў тым, што «лучшие друзья мужчины в мире — <…> чугунные гири» (найлепшыя сябры мужчыны ў свеце — <…> чугунныя гіры). Відэакліп на песню таксама ўтрымоўвае кадры з цяжкаатлетам у стылі рэтра.
«Наша возьме»
Песня на верш Якуба Коласа, напісаная пра тых, хто змагаецца па розных кірунках за сваю справу і верыць у перамогу, а не сыходзіць з абранага шляху. Класік спрабуе выказаць у гэтым тэксце ўсю глыбіню і боль беларускага народу. Асноўную вакальную партыю выканаў Віталь Гуркоў. Відэакліп на песню зняты ў спартыўнай тэматыцы, у здымках прынялі ўдзел гульцы мінскай каманды па амерыканскім футболе «Літвіны».
«Мяч»
Песня аб карысці для здароўя гульні у дваровы футбол. Тэкст песні амаль капіруе стылістыку Агніі Барто, чые вершы адрозніваюцца прастатой чытання і запамінання: «вот летит грач, ты не бей его ногой, бей ногой мяч» (вось ляціць грак, ты не бі яго нагой, бі нагой мяч).
«I Get Wet»
Кавер-версія песні амерыканскага артыста, агульная тэматыка якой ― весялосць, глупства і суцэльная іронія.
«Гарэза»
Беларускамоўная сатырычная песня пра хулігана анархічных поглядаў.
«Регби»
Песня пра рэгбі і тое, што гэта гульня для моцных целам і духам хлопцаў. Праводзіцца аналогія паміж гульнёй і жыццём: «жизнь не гольф, а регби: мяч схватил ― вперёд беги» (жыццё не гольф, а рэгбі: мяч схапіў ― наперад бяжы).
«The Chauffeur»
Кавер-версія песні брытанскага рок-гурта «Duran Duran» аўтарства і. Песня перадае вобразы неспакойнага ваджэння і прывабных жанчын.
«Дворняги»
Палітызаваная песня пра працоўны клас, яго агрэсіўнае стаўленне да капіталу і чыноўнікаў.
«Труд»
Палітызаваная песня пра працу як прагрэсіўны фенамен.
Крытыка
Дэбютны альбом гурта быў ацэнены вельмі неадназначна як музычнымі журналістамі, так і шэраговымі слухачамі. Пісьменнік Віктар Марціновіч, якому «Underdog» не спадабаўся, адзначае, што ў сацыяльнай сетцы «У Кантакце» цяжка знайсці аматара музыкі, які б не выказаўся пра дэбютны альбом новага праекту Міхалка.
Паводле меркавання музычнага крытыка Сяргея Будкіна, альбом — гэта тыя ж «песні нашага двара», што і ў ранняга «Ляпіса Трубяцкога». Будкін сцвярджае, што слухаць «Brutto» вельмі няпроста, прынамсі ў стане поўнага спакою ў хатніх альбо офісных умовах. Аднак, ён адзначае песню «Наша возьме», якую лічыць досыць удалым эксперыментам па ўцягванні адраджэнскай паэзіі XX стагоддзя ў сучасны кантэкст. Будкін станоўча ацэньвае мастэрынг альбома, паколькі яго рабілі тыя ж прафесіяналы, што працавалі над «» панк-гурта «Green Day». Між тым, ён не разумее навошта было рабіць кавер-версіі песень і «Duran Duran» на мове арыгіналу. Падсумоўваючы, крытык сцвярджае, што як у Вольскага, напрыклад, самым няўдалым альбомам быў «Куплеты і прыпевы», так у Міхалка — «Underdog».
Музычны журналіст Ягор Цывілька адзначыў, што дэбютны альбом быў надта хутка прад’яўлены публіцы, што абумовіла яго пасрэднасць. Паводле меркавання Цывілька, дамінуючае сінтэзатарнае гучанне альбома замест звыклага слухачу трубнага, як у рэпертуары «Ляпіса Трубяцкога», не лепшым чынам адбіваецца на пласцінцы. Тую ж выснову крытык робіць і наконт характэрных для альбома харавых спеваў і пастаянных змен вакалістаў і моваў – гэта размывае змест і губляе пасыл і без таго слабых з мастацкага боку трэкаў. Музычны крытык Дзмітрый Безкаравайны лічыць, што першы сінгл пад назвай «Brutto» абнадзейваў і абяцаў інтрыгу, таму што трэк аказаўся меладычным, з пазітыўным пасылам і забіяцкім настроем, які так характэрны для творчасці ранняга Міхалка. Але астатняя частка альбома паводле меркавання крытыка расчароўвае: музыка пераважна прымітыўная, тэксты быццам напісаны для няўдалага гумарыстычнага праекта, гук вельмі сыры і плоскі.
Падобнае меркаванне пра альбом склалася і ў музычнага журналіста Аляксандра Чарнуха:
Калі ў сваёй рэцэнзіі Чарнуха спрабуе абстрагавацца ад формы і ўглыбіцца ў змест, то яму бачны маніфест карыстальніка спартзалы рабоча-пралетарскага паходжання, які на працягу ўсёй пласцінкі пампуе мышцы, гуляе ў гульні і б’е тых, каго лічыць класавымі ворагамі. Спачатку журналіст тлумачыць такі змест альбома элементам сатыры, але потым прыходзіць да высновы, што перад ім альбом з плоскім гукам, адсутнасцю музычнага напаўнення, агіднымі тэкстамі і сумнеўным пасылам. Паводле яго меркавання «Underdog» ― гэта з усіх бакоў пройгрышная пласцінка, якую можна ўспрымаць дзесьці на ўзроўні мацюкальных прыпевак гурта «». Самым пераканаўчым у плане вакалу паводле меркавання Чарнуха выглядае кавер-версія песні аўтарства «Duran Duran».
Расійскае выданне часопіса «Rolling Stone» пры ўсёй сімпатыі да Сяргея Міхалка канстатавала відавочную няўдачу адносна дэбютнага рэліза яго новага гурта. Часопіс сведчыць, што спешна запісаны дэбютны альбом новага праекту Міхалка не ідзе на карысць ні музыкантам, і самому лідару, ні слухачам. У альбоме Сяргей не прыдумаў чагосьці новага, а працягнуў і завастрыў рэвалюцыйную лінію самых радыкальных пласцінак «Ляпіса Трубяцкога» накшталт «». Аднак панк-хардкор «Brutto» гучыць яшчэ прасцей і прамалінейней, а праграмная аднайменная песня «Brutto» з банджа па меркаванні аглядальніка часопіса наогул гучыць недазваляльна млява і занудна.
Расійскі музычны журналіст праводзіць паралелі манеры выканання песен ўдзельнікамі гурта з выканаўцам «спартыўных прыпевак» Сярогай. У сваім аглядзе ён крытыкуе занадта аднабокі і прымітыўны пасыл песень на тэму здаровага ладу жыцця і ў якасцы прыклада прыводзіць пазбаўленную нават ценю іроніі песню «Гири». Музычны аглядальнік задаецца пытаннем, наколькі новы праект Сяргея Міхалка сур’ёзны і ці варта было дзеля яго пачынаць гісторыю з распадам «Ляпіса Трубяцкога». Пытанне застаецца актуальным на працягу праслухоўвання ўсяго альбома і паводле меркавання журналіста не мае адназначнага адказу. У якасці высновы Мажаеў аналізуе альбомныя чарты, якія сустрэлі з’яўленне новага праекту Міхалка з поўнай абыякавасцю.
Сан-Тамэ і Прынсіпі
Сан-Тамэ і Прынсіпі (São Tomé and Príncipe) — астраўная краіна, размешчаная ў Гвінейскім заліве Атлантычнага акіяна. У склад краіны ўваходзяць два вострава вулканічнага паходжання, адлегласць паміж якімі складае 140 км, і яшчэ 6 невялікіх астравоў. Сталіца — Сан-Тамэ. Афіцыйная валюта — добра.
Гісторыя
На момант адкрыцця ў 1470—1471 гг. партугальскімі мараплаўцамі Ж. ды Сантарэнам і П. Эшкабарам астравы былі незаселены. З 1485 г. пачалася іх каланізацыя партугальцамі. У пачатку XVI ст. тут створаны плантацыі цукровага трыснягу, для працы на якіх прывозілі рабоў з Афрыкі, найбольш з Анголы. Рабы часта ўзнімалі паўстанні, найбуйнейшыя з іх адбылося ў 1595—1596 гг. Змешанае насельніцтва (мулаты) было свабоднае, але непаўнапраўнае. Пасля скасавання ў 1875 г. рабства галоўнай галінай эканомікі стала вытворчасць какавы і кавы. У 1951 г. астравы атрымалі статус заморскай тэрыторыі, а ў 1972 г. — мясцовай аўтаноміі Партугаліі. У 1953 г. адбылося паўстанне ў падтрымку незалежнасці краіны, якое было задушана партугальскімі войскамі. З 1960 г. барацьбу за незалежнасць астравоў вёў створаны ў эміграцыі камітэт за вызваленне Сан-Тамэ і Прынсіпі (з 1972 г. — Рух за вызваленне Сан-Тамэ і Прынсіпі, РВСТП). Пасля рэвалюцыі ў Партугаліі (красавік 1974 г.) новы партугальскі ўрад прызнаў незалежнасць астравоў.
Усходнія славяне
Усходнія славяне — моўна-культурная група славян, якая размаўляе на ўсходнеславянскіх мовах. У перыяд Сярэднявечча на аснове ўсходнеславянскіх супольнасцей сфарміраваліся беларускі, украінскі і рускі народы.
Усходнеславянскія этнапалітычныя аб’яднанні
У перыяд VIII—X стст. на тэрыторыі Усходняй Еўропы існавалі наступныя ўсходнеславянскія аб’яднанні:
Грыцкі (Свіслацкі раён)
Грыцкі́ (, Грицки) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
5 лістапада
5 лістапада — трыста дзявяты (трыста дзясяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Парэцкі сельсавет (Лідскі раён)
Парэ́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Парэчча.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Лідскага раёна. 26 чэрвеня 1965 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Беліцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 9 населеных пунктаў: Баяры-Смалоцкія, Збляны, Краснае, Лазяны, Лайкаўшчызна, Парэчча, Пацукі, Пішчоўцы і Сідараўцы.
Яснае
Я́снае (, Ясное) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Мікалай Іванавіч Бобрыкаў
Мікалай Іванавіч Бобрыкаў (Николай Иванович Бо́бриков; 15 [27] студзеня 1839,  — 4 [17] чэрвеня 1904, Гельсінгфорс) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Генерал-губернатар Фінляндыі і камандуючы войскамі Фінляндскай ваеннай акругі (1898—1904). Член Дзяржаўнага савета; генерал ад інфантэрыі (1897), генерал-ад’ютант (1898).
Быў вельмі непапулярны сярод фінскіх нацыяналістаў і рэвалюцыйна-ліберальнай грамадскасці Расіі ў сувязі з праводзімай ім «аб’яднаўчай» палітыкай; быў смяротна паранены ў Гельсінгфорсе тэрарыстам Яўгенам (Эйген) Шаўманам.
Эрміёні
Эрміёні (Ερμιόνη) — горад на ўсходзе Пелапанескага паўвострава ў Грэцыі. Насельніцтва (2011 г.) — 4099 чалавек.
Эрміёні вядомы з часоў Гамера. У антычнасці меў назву Герміён. Быў адным з 3 гарадоў, заснаваных грэчаскім племем дрыёпаў. Прыкладна ў V ст. да н. э. далучаны да Аргаліды. З’яўляўся цэнтрам шанавання Гестыі і Дэметры Хтоніі. З эліністычнага перыяду да XIX ст. — важная суднабудаўнічая верф на Пелапанесе.
У нашы дні большасць насельніцтва занята ў сферы абслугоўвання, у тым ліку турыстаў.
З 2015 г. вядуцца археалагічныя раскопкі.
NGC 168
NGC 168 (іншыя абазначэнні — ESO 474-4, MCG −4-2-26, AM 0034-225, IRAS00341-2251, PGC 2192) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Лёнэ
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
RTorrent
rTorrent — тэкставы кліент BitTorrent, напісаны на мове C++ для Linux і іншых Unix‐падобных аперацыйных сістэм, на аснове бібліятэкі libTorrent (не блытаць з libtorrent).
Ужывае бібліятэку ncurses для вываду. Прыкметны непатрабаванасцю да сістэмных рэсурсаў.
rTorrent — вольнае праграмнае забеспячэнне, якое распаўсюджваецца на ўмовах GNU General Public License.
Кіраванне кліентам
Кіраванне кліентам ажыццяўляецца з дапамогай клавіятуры. Магчыма таксама кіраванне змяшчэннем торэнт-файлаў у загадзя вызначаны каталог. Таксама існуе вялікая колькасць frontend'аў да rtorrent ад іншых распрацоўнікаў, якія дазваляюць кіраваць кліентам лакальна ці дыстанцыйна праз пратакол XML-RPC.
Ужыванне
Выкарыстоўваецца ў сеткавых назапашвальніках у якасці ўбудаванага торэнт-кліента.
Глінскія (Пастаўскі раён)
Глі́нскія (, Глинские) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Валкалата Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Струцкага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Алена Канстанцінаўна Лябецкая
Алена Канстанцінаўна Лябецкая (2(15).7.1903, хутар Лягуцева, Слонімскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Слонімскі раён — 28.1.1982) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, мемуарыстка.
Актывістка Таварыства беларускай школы ў Заходняй Беларусі. З лістапада 1927 года сакратар Слонімскай акруговай управы ТБШ. За сваю дзейнасць арыштавана польскімі ўладамі ў 1928 годзе. У 1929 г. дэлегат 1-га антыфашысцкага кангрэса ў Берліне; дэлегат Еўрапейскага сялянскага кангрэса. Зноў арыштавана ў лютым 1930 года; асуджана на 6 гадоў зняволення. З 1933 года ў выніку абмену палітвязнямі ў БССР. Працавала ў ЦК Міжнароднай арганізацыі дапамогі барацьбітам рэвалюцыі Беларусі. Арыштавана НКУС і зняволена 14.10.1937. У пасляваенны час пісала ўспаміны.
Херэфардшыр
Утворана 1 красавіка 1998 годзе шляхам падзелу неметрапольнага графства Херэфард і Вустэр на ўнітарнае цырыманіяльнае графства Херэфардшыр і неметрапольнае (з захаваннем двухузроўневай сістэмы саветаў) цырыманіяльнае графства Вустэршыр. Уваходзіць у склад рэгіёна Уэст-Мідлендс. Сталіца і найбуйнейшы горад — Херэфард. Насельніцтва 174 871 тыс. чалавек (45-е месца сярод цырыманіяльных графстваў і 94-е месца сярод раёнаў; даныя 2001 г.
Гісторыя
Тэрыторыя адміністрацыйнага графства Херэфардшыр у 1974 годзе ўвайшла ў ізноў утворанае неметрапольнае графства Херэфард і Вустэр. Падчас адміністрацыйнай рэформы ў 1998 годзе Херэфардшыр стаў цырыманіяльным графствам, атрымаў функцыі і паўнамоцтвы як графства так і раёна, стаўшы ўнітарнай адзінкай.
Насельніцтва
На тэрыторыі ўнітарнага графства Херэфардшыр паводле даных 2001 года пражывае 174 871 чалавек, пры сярэдняй шчыльнасці насельніцтва 80 чал./км² ).
Палітыка
Херэфардшыр кіруецца саветам унітарнай адзінкі, які складаецца з 58 дэпутатаў, абраных у 40 акругах. У выніку апошніх выбараў 30 месцаў у савеце займаюць кансерватары.
Спорт
У Херэфардзе, сталіцы Херэфардшыра, базуецца прафесійны футбольны клуб «Херэфард Юнайтэд», які выступаў у сезоне 2010/2011 у Другой Футбольнай Лізе. «Херэфард Юнайтэд» прымае супернікаў на стадыёне Эдгар Стрыт (5 тыс. гледачоў).
Сяргей Сяргеевіч Мацвейчык
Клубная кар’ера
Выхаванец «Гомеля», гуляў спачатку за дубль, потым пачаў праходзіць у асноўны склад. З цягам часу стаў асноўным правым абаронцам гомельскай каманды.
У снежні 2012 года перайшоў у «Шахцёр». У салігорскім клубе таксама стаў выступаць як правы абаронца. У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з гарнякамі. У сезоне 2014 заставаўся асноўным правым абаронцам салігарчан. У снежні 2014 года кантракт з «Шахцёрам» зноў быў падоўжаны. У жніўні-верасні 2015 года не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад. У лістападзе 2015 года ў чарговы раз падоўжыў кантракт з «гарнякамі». У сезоне 2016 заставаўся асноўным правым абаронцам салігарчан, хоць часам саступаў месца ў складзе Ігару Бурко. У снежні 2016 года падпісаў новае пагадненне з «Шахцёрам». У сезоне 2017, працягваючы ў асноўным гуляць правага абаронцу, стаў часам выступаць на пазіці левага абаронцы. У кастрычніку 2017 года стала вядома, што Мацвейчык застанецца ў камандзе на наступны сезон.
У лістападзе 2018 года падпісаў новы кантракт з «Шахцёрам». У жніўні 2019 года, пасля зыходу з каманды Андрэя Клімовіча, стаў капітанам «Шахцёра». У пачатку 2020 года перастаў быць капітанам каманды, у а красавіку быў пазбалены месца ў аснове і адпраўлены ў дубль. У маі 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў салігорскі клуб.
У чэрвені 2020 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». Замацаваўся ў стартавым складзе сталічнага клуба. У студзені 2022 года перайшоў у «Гомель». У пачатку сезона 2023 стаў капітанам гомельскай каманды.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі на працягу 2009—2011 гадоў. Трапіў на чэмпіянат Еўропы ў Даніі ўлетку 2011 года, дзе згуляў у двух матчах. У 2011 годзе гуляў таксама за алімпійскую зборную.
У 2015—2016 гадах не выклікаўся ў зборную, а 1 чэрвеня 2017 года пасля доўгага перапынку зноў згуляў за нацыянальную каманду, правёўшы на полі другі тайм таварыскага матча супраць Швейцарыі (0:1).
Герб Верхнядзвінска
Герб Верхнядзвінска (да 1962 — Дрысы) — геральдычны сімвал Верхнядзвінска, дараваны гораду 21 жніўня 1781: «у залатым полі Пагоня з чырвоным шчытом, на якім срэбны падвойны крыж».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 26 ліпеня 2002. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад №94.
Афіцыйнае апісанне:
Дварчаны (Свіслацкі раён)
Дварча́ны (, Дворчаны) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж
Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж  — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. п. Смілавічы Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Адкрыты ў 1931 годзе як сельскагаспадарчы тэхнікум. З 1935 года — Смілавіцкі тэхнікум раслінаводства і паляводства. У 1960 годзе Смілавіцкі агранамічны тэхнікум пераўтвораны ў зоаветэрынарны. З сакавіка 2002 года — Смілавіцкі дзяржаўны сельскагаспадарчы тэхнікум. У ліпені 2002 года ў выніку рэарганізацыі шляхам аб’яднання Смілавіцкага дзяржаўнага сельскагаспадарчага тэхнікума і Беларускага завочнага сельскагаспадарчага тэхнікума створаны Смілавіцкі дзяржаўны аграрны каледж.
5 мая
5 мая (5 траўня) — сто дваццаць пяты (сто дваццаць шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Завіхранасць
Завіхранасць — уласцівасць руху вадкасці або газу, пры якім у асяроддзі існуюць «віхры» — элементы аб'ёму, якія верцяцца. Колькаснай мерай завіхранасці служыць ротар скорасці ; ω называюць псеўдавектарам віхра або проста завіхранасцю. Рух з ненулявой завіхранасцю называецца віхравым рухам, у адрозненне ад патэнцыяльнага.
Эквівалентнай мерай завіхранасці, больш зручнай у тэарэтычных пабудовах, з'яўляецца антысіметрычная частка тэнзара градыента скорасці. У дэкартавых каардынатах x_1,x_2,x_3 сувязь кампанент вектара \omega і тэнзара \Omega даецца выразамі
У вязкай вадкасці адбываецца выроўніванне — дыфузія лакалізаваных завіхранасцей, прычым ролю каэфіцыента дыфузіі іграе кінематычная вязкасць вадкасці \nu. Эвалюцыя завіхранасці вызначаецца ўраўненнем
Завіхранасць звязана з функцыяй току праз аператар Лапласа:
Аляксандр Алелькавіч
Аляксандр Алелькавіч (? — ) — грамадскі дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Прадстаўнік княжацкага роду Алелькавічаў, сын Юрыя і Кацярыны з Тэнчынскіх. Меў братоў Юрыя і Яна Сямёна, разам з якімі падарожнічаў па еўрапейскіх універсітэтах. Наведаў Інгальштат, дзе перайшоў у каталіцтва, а таксама Страсбург, Базель, Італію.
У 1582 пры падзеле спадчыны з братамі атрымаў Востраў у Слуцку, маёнткі на Случчыне, Петрыкаўскую воласць у Мазырскім павеце, Ваўкалату ў Ашмянскім павеце, Сямёнавічы ў Менскім павеце.
Памёр у Кракаве, пахавалі князя ў Слуцку.
Імантс Кокарс
Імантс Кокарс (Imants Kokars;, Гулбэнэ, Мадонскі павет, Латвія — , , Латвія) — латвійскі харавы ,. Народны артыст СССР (1986), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1979). Кіраўнік і заснавальнік хору Ave Sol. Брат Гіда Кокарса.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 жніўня 1921 года ў Гулбэнэ (Латвія). Скончыў Рыжскі педагагічны інстытут у 1957 годзе.
З 1955 па 1990 год кіраваў хорам «Дзіедоніс». У 1969 годзе арганізаваў Рыжскі камерны хор «Ave Sol». Пачынаючы з 1965 года з’яўляўся нязменным удзельнікам і галоўным дырыжорам зводнага хору на пеўчых святах у Латвіі. Прафесар і рэктар Латвійскай дзяржаўнай кансерваторыі імя Язэпа Вітола (у 1977—1991 гг).
У 1969 годзе зняўся ў мастацкім фільме «Хлапчукі вострава ліваў» (рэжысёры Эрык Лацыс і Яніс Стрэйч). У 1978 годзе рэжысёр Юрыс Подніекс зняў дакументальны фільм «Браты Кокарс».
Памёр 24 лістапада 2011 года ў Рызе.
Падзьячаскі мост
Падзьячаскі мост (Подьяческий мост) — аўтадарожны рамны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі востраў. Размешчаныя на мосце гранітныя абеліскі з ліхтарамі з’яўляюцца аб’ектам культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння і знаходзяцца пад аховай дзяржавы.
Злучае Вялікую Падзьячаскую вуліцу з Ліхтарным завулкам. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Вазнясенскі мост, ніжэй — Львіны мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».
Назва
Сваю назву атрымаў ад Вялікай Падзьячаскай вуліцы, якая, у сваю чаргу, як і суседнія Малая і Сярэдняя Падзьячаскія, была названая ў XVIII стагоддзі ад дробных чыноўнікаў — падзьячых, якія тут сяліліся. Назва вядома з 1910-х гадоў, да 1920-х выкарыстоўвалася форма Пешаходны Падзьячаскі мост.
Гулбэнэ
Гулбэнэ (, да 1917 года Шванэнбург Schwanenburg) — горад на паўночным усходзе Латвіі ў рэгіёне Відзэмэ, адміністрацыйны цэнтр Гулбэнскага краю.
Гісторыя
Упершыню Гулбэнэ згадваецца ў 1224 годзе ў дамове аб падзеле Талавы. Паводле падання, Гулбэнэ паўстала на месцы, якое адзін смелы араты расчысціў пад ворыва. У 1917 годзе мястэчка Шванэнбург пачало называцца Гулбэнэ, а ў 1928 годзе атрымала статус горада.
Заліў Славы
Заліў Славы (Sinus Honoris) — месяцавы заліў у заходняй частцы Мора Спакою.
Селенаграфічныя каардынаты 11.72°N, 17.87°W, дыяметр каля 112 км.
Герб Каменца
Герб Ка́менца — геральдычны сімвал Каменца, нададзены гораду ў XVI ст.: «у сярэбраным полі чырвоны мур з вежай за ім». У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 20 жніўня 1998. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 20.
NGC 169
NGC 169 (іншыя абазначэнні — UGC 365, IRAS00342+2342, MCG 4-2-35, KCPG 13B, ZWG 479.44, ARP 282, PGC 2202) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даравое
Дараво́е (, Даровое) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска i маёнтак у складзе гміны Норыца Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Пруская даніна (карціна)
«Пруская даніна» (Hołd pruski) — карціна польскага мастака Яна Матэйкі.
Карціна скончана ў 1882 годзе і адлюстроўвае падзеі 10 красавіка 1525 года. У гэты дзень герцаг Альбрэхт Гогенцолерн прынёс васальную прысягу польскаму каралю. Матэйка ўвекавечыў гэту значную гістарычную падзею падчас праўлення дынастыі Ягелонаў, якая сведчыла аб трыумфе польска-літоўскай зброі і дзяржаўнасці Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы.
Гістарычныя постаці на карціне
Па цэнтру карціны размешчана выява вялікага князя літоўскага і караля польскага Жыгімонта Старога і ўкленчыўшага перад ім Альбрэхта Гогенцолерна. Жыгімонт Аўгуст прадстаўлены як пяцігадовы хлопчык, апрануты ў чырвонае, якога прытрымлівае Пётр Апалінскі, охмістр двара. У ролі Апалінскага Матэйка намаляваў прафесара гісторыі Ягелонскага ўніверсітэта Юзафа Шуйскага. Матэйка намаляваў 31 постаць тагачаснага палітычнага жыцця. Вось некаторыя з іх:
Долу, у левым куце выявы з дакументам, на якім каралеўская пячатка, стаіць Барталамей Берэці — архітэктар і стваральнік рэнесансавага каралеўскага замка на Вавелі. Яго твар — адзін з двух на карціне аўтапартрэтаў Яна Матэйкі. Другі — твар каралеўскага блазна Станчыка.
Формы будынкаў на Галоўным рынку, зафіксаваныя на малюнку, супярэчаць фактычным забудовам. Матэйка намаляваў фрагмент Сукенніц у стылі рэнесансу, хаця яны набылі такую ​​форму толькі ў 1555 годзе пасля пажару, які знішчыў будынкі ў яго былым гатычным стылі.
Наша партыя
Наша Партыя (НП) — палітычная партыя Беларусі, якая знаходзіцца ў працэсе стварэння. Ініцыятарамі стварэння партыі сталі грамадзяне Беларусі, да якіх далучыўся палітык, кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2020 года, сустаршыня грамадскага аб’яднання «Гавары праўду» Андрэй Дзмітрыеў.
Ініціыятары стварэння партыі прынялі рашэнне ўзяць за аснову праграмы партыі перадвыбарчую праграму Андрэя Дзмітрыева
30 чэрвеня на анлайн-з’ездзе быў афіцыйна створаны арганізацыйны камітэт «Нашай партыі». Яго чальцамі з’яўляюцца прыблізна 300 чалавек.
Па дадзеных на 21 жнівеня 2021 года, далучыцца да партыі маюць жаданне больш за 900 чалавек пры неабходнай для рэгістрацыі колькасці ў 1000 чалавек. Устаноўчы з’езд плануецца правесці тады, калі колькасць зарэгістраваных жадаючых далучыцца да партыі складзе мінімум 1500—2000 чалавек.
27 жніўня 2021 года з аргкамітэта «Нашай партыі» быў выключаны Дзяніс Ціханенка. Прычыны - дзеянні, якія прыносяць шкоду іншым сябрам аргкамітэту і непавага да меркавання каллег
Прынцыпы
Сябры аргкамітэта самастойна распрацавалі Статут партыі. Тым не менш праца яшчэ не скончана, ідзе адкрыта і ўсе, хто падзяляе падыходы і прынцыпы «Нашай Партыі», могуць да яе далучыцца.
«Наша Партыя» дэкларуе наступныя прынцыпы:
— партыя будуецца па прынцыпе «грамадзяне для грамадзян»;
— Беларусь без дыктатараў, алігархаў і ідэолагаў;
— Беларусь — краіна, з якой не трэба з’язджаць у пошуках бяспекі, працы і лепшага жыцця;
— справядлівасць, павага да людзей і роўнасць усіх перад законам;
— адказнае самакіраванне, калі жыхары гарадоў і раёнаў выбіраюць мэраў і старшынь, а ўлада падсправаздачна грамадству
Лігнін
Лігнін (ад — дрэва, драўніна) — прыродны палімер нерэгулярнай структуры, складзены з астаткаў замешчаных феноласпіртоў. У драўніне ўтрымліваецца прыблізна 30 % лігніну (у драўніне хвойных парод да 50 %).
Аморфнае рэчыва жоўтага або жоўта-карычневага колеру. Не раствараецца ў вадзе і арганічных растваральніках. Шчыльнасць 1,25—1,45 г/см³. У драўніне лігнін знаходзіцца ў сценках клетак і міжклетачнай прасторы і вызначае механічную трываласць ствалоў і сцёблаў раслін.
Выкарыстанне
Гідролізны лігнін выкарыстоўваецца ў якасці кацельнага паліва ў лесахімічнай прамысловасці, для атрымання лігніннага вуглю, выпрацоўкі нітралігніну (паніжае вязкасць гліністых раствораў), воцатнай і шчаўевай кіслот, у вытворчасці порыстай цэглы і інш.
Лігнасульфонавыя кіслоты выкарыстоўваюцца ў ліцейнай прамысловасці, ў працэсах дублення скур і ў якасці дабавак да шыхты ў вытворчасці цэменту, атрымання ваніліну, піракатэхіну і інш..
Парламенцкія выбары ў Беларусі (2012)
Выбары дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання адбыліся 23 верасня 2012 года. Было абрана 109 дэпутатаў па аднамандатных акругах ў першым туры, у Навабеліцкай акрузе Гомеля выбары не адбыліся.
Пачынаючы з 1996 года Еўрасаюз і ЗША не прызнавалі вынікаў ніводнае выбарчае кампаніі, вінавацячы беларускую ўладу ў злоўжываннях і фальсіфікацыях. Прэтэнзіі заходніх краін да беларускіх выбараў сталі прычынай для ўвядзення шматлікіх санкцый.
Цэнтральная выбарчая камісія Рэспублікі Беларусь прыняла рашэнне запрасіць назіральнікаў ад АБСЕ. БДІПЧ/АБСЕ пагадзілася адправіць стандартную місію па назіранні за выбарамі, якая ўключае асноўную групу экспертаў, 40 доўгатэрміновых назіральнікаў і 270 кароткатэрміновых назіральнікаў.
Факты пра выбары
Выбары ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання былі прызначаныя загадам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь У адпаведнасці з гэтым загадам выбары пройдуць 23 верасня 2012 года.
Усе дэпутаты абіраюцца па аднамандатных мажарытарных акругах. Сярэдняя колькасць адной выбарчай акругі — 64 594 чалавекі. Кандыдатаў у парламент могуць высоўваць палітычныя партыі, працоўныя калектывы і ініцыятыўныя групы грамадзян. Стаць дэпутатам можа толькі грамадзянін, які дасягнуў 21 года жыцця і які не з'яўляецца асуджаным па крымінальных справах. Для перамогі ў першым туры кандыдат павінны набраць больш за 50 % галасоў тых, хто прыйшоў на выбары. Яўка павінна скласці мінімум 50 %. Калі ніхто не набраў больш за палову галасоў, то праз два тыдні арганізуецца другі тур, у які выходзяць два кандыдаты, якія набралі найбольшую колькасць галасоў выбаршчыкаў. Абавязковая яўка ў другім туры змяншаецца да 25 %.
Выбарчы працэс арганізаваны на трох узроўнях: першы — Цэнтральная выбарчая камісія, на другім узроўні 110 акруговых выбарчых камісій (АВК), на трэцім узроўні каля 6300 участковых выбарчых камісій (УВК). ЦВК складаецца з 12 чалавек, 6 прызначае прэзідэнт, яшчэ 6 выбірае Савет рэспублікі.
Кандыдатаў у АВК могуць высоўваць палітычныя партыі, грамадскія рухі, прафесійныя саюзы і ініцыятыўныя групы. Паводле закону, траціну членаў АВК, колькасць якіх не можа перавышаць 13 чалавек, павінныя займаць вылучэнцы партый і рухаў. Аднак, паводле меркаванняў БДІПЧ/АБСЕ, механізмы адбору кандыдатаў прапісаны недастаткова, што дае магчымасці для злоўжыванняў. АВК фарміруюць мясцовыя органы ўлады. Цяперашні склад акруговых камісій быў сфармаваны 9 ліпеня. 2127 чалавек прэтэндавалі на месцы ў камісіях, 1430 кандыдатаў былі зацверджаны. Апазіцыйныя партыі высунулі 199 сваіх прадстаўнікоў, 48 з іх сталі членамі АВК, што складае трохі меней за чвэрць ад пададзеных заявак.
Паводле тых жа правілаў фарміруюцца УВК. Іх арганізацыя скончылася да 8 жніўня 2012 года. Усяго было ўтворана 6301 участак, 44 за мяжой. 84 781 чалавек прэтэндавалі на чалецтва ва ўчастковых камісіях, былі зацверджаны 68 945 кандыдатур. 45 % з іх — прадстаўнікі палітычных партый і грамадскіх аб'яднанняў, ініцыятыўныя групы грамадзян занялі 39 %. Апазіцыйныя партыі прадстаўлены 61 членам УВК. У сувязі з дыпламатычным скандалам з Каралеўствам Швецыя ЦВК Беларусі прыбраў выбарчы ўчастак з гэтай краіны.
Рэакцыя прадстаўнікоў апазіцыі
Падчас падрыхтоўкі да парламенцкіх выбараў некаторыя палітыкі, у прыватнасці Зянон Пазняк, заклікалі байкатаваць выбары. Яны тлумачылі сваю пазіцыю тым што, паводле іх меркаванняў, падчас падрыхтоўкі да выбараў улады пойдуць на шматлікія парушэнні, а самі вынікі выбараў — сфальсіфікуюць. Пры гэтым на падставе артыкула 155 Выбарчага кодэкса кандыдатам у тэлевізійных выступах было забаронена агітаваць за байкот выбараў.
Кандыдаты ў дэпутаты
22 жніўня, у першы дзень рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты, сярод зарэгістраваных быў лідар АГП Анатоль Лябедзька, лідар партыі БНФ Аляксей Янукевіч, а таксама член БНФ, экс-кандыдат ў прэзідэнты 2010 года Рыгор Кастусёў. Аднак лідару руху «За Свабоду» Аляксандру Мілінкевічу і былому лідару сацыял-дэмакратаў Анатолю Ляўковічу адмовілі ў рэгістрацыі з-за вялікай колькасці несапраўдных подпісаў.
23 жніўня сталі вядомы канчатковыя вынікі рэгістрацыі кандыдатаў у дэпутаты. Усяго прэтэндэнтамі ў кандыдаты ў дэпутаты на 110 выбарчых акруг вылучаліся 494 чалавекі, з якіх зарэгістраваныя былі 362. З іх 204 — вылучэнцы васьмі палітычных партый. 70 кандыдатаў прадстаўляюць «ЛДПБ», 35 — «АГП» (гэта партыя падавала 48 заявак), 30 — «Партыю БНФ» (падавала 33 заяўкі). У чатырох акругах зарэгістравана па аднаму кандыдату, гэта значыць там выбары будуць безальтэрнатыўнымі. У гэтым выпадку, для таго каб выбары ў гэтых акругах ажыццявіліся, на ўчасткі павінна прыйсці больш за 50 % выбаршчыкаў.
Агітацыйная кампанія
27 жніўня пачаліся выступленні кандыдатаў у дзяржаўных СМІ. Кожнаму кандыдату для выступу прадстаўлена па 5 хвілін эфірнага часу на радыё і тэлебачанні. Радыёвыступы і тэлевыступы транслююцца ў запісы з 18-і да 19-і, і з 19-і да 20-і гадзін адпаведна.
З 17 выбарчых акруг Гомельскай вобласці толькі ў Гомельскай-Савецкай выбарчай акрузе № 34 адбыліся тэледэбаты кандыдатаў у дэпутаты.
Адзначалася шырокае выкарыстанне адміністрацыйнага рэсурсу з боку праўладных кандыдатаў.
Вынікі
23 верасня незалежная газета Наша Ніва апублікавала прагноз, якія кандыдаты перамогуць на выбарах (у якасці крытэрыя была ўзята прыналежнасць да «вертыкалі ўлады»), і ўсе прадказанні спраўдзіліся. Ніводны прадстаўнік апазіцыйных партый і незалежных кандыдатаў у Палату прадстаўнікоў не прайшоў. У Навабеліцкай акрузе Гомеля, дзе зарэгістраваны праўладны кандыдат апынуўся ў апале з-за карупцыйнай справы, прызнана, што выбары не адбыліся, там будуць праведзены паўторныя выбары. Кандыдат Ігар Случак (Гомельская-Савецкая выбарчая акруга № 34) і кандыдат ад акругі № 33 абскарджвалі вынікі выбараў і прапанавалі новы падлік галасоў. Гэта адзіныя выбарчыя акругі Беларусі, вынікі выбараў па якіх абскарджваліся.
Дэпутацкі корпус абнавіўся амаль цалкам — толькі 21 дэпутат ранейшага склікання працягне працу (астатнія дэпутаты папярэдняга склікання не сталі высоўваць свае кандыдатуры). Сярод новых дэпутатаў — 30 кіраўнікоў адміністрацыйных структур (старшыні і намеснікі старшыняў райвыканкамаў і аблвыканкамаў, начальнікі аддзелаў, камітэтаў і кіраванняў), шэсць «сілавікоў», 15 прадстаўнікоў устаноў адукацыі (галоўным чынам — дырэктары школ, дэканы факультэтаў і рэктары ВНУ), 6 — аховы здароўя (галоўурачы і загадчыкі аддзяленнямі), 10 — розных галін прамысловасці (галоўным чынам кіраўнікі, іх намеснікі або кіраўнікі прафсаюзных вочак буйных прадпрыемстваў — Гомсельмаш, Рэчыцкі метызны завод, БелАЗ і г.д.), уключаючы энергетыку і ЖКГ. Некалькі дэпутатаў прадстаўляюць сельскую гаспадарку, навуку, судовую сістэму, журналістыку, банкаўскую сферу, дзяржаўны сектар у сферы паслуг і спорт (Вадзім Дзевятоўскі, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў у Пекіне па кіданні молата). 29 дэпутатаў новага склікання — жанчыны. 63 дэпутата з'яўляюцца членамі РГА «Белая Русь». Пяць дэпутатаў прадстаўляюць палітычныя партыі — Камуністычную партыю, Аграрную партыю і Рэспубліканскую партыю працы і справядлівасці, усе астатнія — беспартыйныя.
Вынікі паводле акругаў
Вынікі паводле акругаў Брэсцкая вобласць Брэсцкая-заходняя выбарчая акруга №1
Віцебская вобласць
Гомельская вобласць Гомельская-Савецкая выбарчая акруга № 34
Гродзенская вобласць
Мінская вобласць
Мінск
1-ы армейскі корпус (Германія)
1-ы армейскі корпус (I. Armeekorps), падраздзяленне вермахта, сфарміраванае 26 жніўня 1939 годзе (штаб корпусу быў створаны ўвесну 1935 года).
Баявы шлях корпусу
У верасні-кастрычніку 1939 года — ўдзел у Польскай кампаніі.
У траўні-чэрвені 1940 года — ўдзел у захопе Нідэрландаў, Бельгіі, Францыі.
З 22 чэрвеня 1941 годзе — ўдзел у нямецка-савецкай вайне, у складзе групы армій «Поўнач». Баі ў Літве, Латвіі, Эстоніі, пад Ленінградам.
У 1942 — баі ў раёне Волхава.
У канцы 1943 — баі ў раёне Невеля.
У 1944 — адступ у Латвію. З восені 1944 — у Курляндскім катле.
9 мая 1945 годзе — здаўся савецкім войскам пасля капітуляцыі Трэцяга рэйху.
Склад корпусу
У верасні 1939:
У 1940:
У чэрвені 1941:
У студзені 1942:
У студзені 1943:
У сакавіку 1944:
У сакавіку 1945:
Бабына
Бабы́на, Нясіта — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. У басейне ракі Нача, за 30 км на паўднёвы захад ад Полацка, каля вёскі Бабынічы.
Плошча паверхні 0,49 км². Даўжыня 1,33 км, найбольшая шырыня 0,56 км. Найбольшая глыбіня дасягае 32,3 м, сярэдняя 12,4 м. Даўжыня берагавой лініі 3,6 км. Аб'ём вады 6,07 млн м³. Плошча вадазбору 6,3 км².
Катлавіна возера эварзійнага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй ад 7 да 40 м, пад пашай або лесам. Ніжняя частка схілаў амаль паўсюдна ўтварае стромкі абразійны ўступ вышынёй ад 1 да 9 м. Берагі нізкія, пясчаныя і гліністыя. Мелкаводдзе вузкае. Дно пясчанае, глыбей 8—10 м — ілістае, у заходняй частцы возера дно выслана сапрапелем. Возера мезатрофнае. Зарастае, шырыня паласы расліннасці месцамі да 70 м. Злучана пратокай з возерам Бабынічы.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, язь, плотка, мянтуз і іншыя віды рыб.
Сан-Тамэ
Горад знаходзіцца каля ўсходняга берага вострава Сан-Тамэ ў Гвінейскім заліве.
Паўправадніковыя прыборы
Паўправадніковыя прыборы — шырокі клас электронных прылад, якія вырабляюцца з паўправаднікоў.
Да паўправадніковых прыбораў адносяцца:
Сянны мост
Сянны мост (Сенно́й мост) — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі астравы. Мост звязвае паміж сабой набярэжныя канала насупраць Сянной плошчы. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Дзямідаў мост, ніжэй — Какушкін мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Садовая», «Сянная плошча» і «Спаская». Назва вядомая з 1951 года і дадзена ад Сянной плошчы, якая знаходзіцца блізка.
5 сакавіка
5 сакавіка — 65-ы (66-ы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Жарлянка чырванабрухая
Чырванабрухая жарлянка (Bombina bombina) — від земнаводных, які раней адносілі да сямейства круглаязычных, а ў сучаснай таксанаміі ўключаюць у сямейства Bombinatoridae.
Апісанне
Невялікае земнаводнае, даўжыня цела не перавышае 50-60 мм, а звычайна каля 40 мм; маса 3-10 г. Цела авальнае, пляскатае. Морда круглаватая. Канечнасці адносна кароткія, плавальныя перапонкі не даходзяць да канцоў пальцаў. Скура на спіне і на брушку гузаватая. Афарбоўка верхняй часткі цела бывае светла-шэрага, бураватага ці чорнага колеру з цёмнымі, часам з брудна-зялёнымі плямамі. Кончыкі пальцаў, калі глядзець зверху, цёмныя. Ніжняя частка цела, уключаючы і ніжнюю (унутраную) частку канечнасцей: ярка-аранжавы ці чырвоны фон з сінявата-чорнымі плямамі. Барабаннай перапонкі, якая вельмі прыкметная ў жаб і рапух, у жарлянкі няма. Язык тоўсты, дыскападобнай формы, прымацаваны ўсёй ніжняй паверхняй, таму не здольны ўдзельнічаць у хапанні здабычы.
Распаўсюджанне
Від водны, жыве ў вадаёмах увесь вяснова-летні перыяд.
Асаблівасці біялогіі
Жарлянкі любяць не вельмі глыбокія вадаёмы, якія добра праграюцца, пакрытыя раскай, у забалочаных мясцінах. Звычайна гэта старыя рэчышчы, канавы, азёры, сажалкі, балоты. Часта жарлянкі жывуць у адных вадаёмах з зялёнымі жабамі. Жарлянкі могуць пакідаць на нейкі час асноўныя месцы пражывання, рассяляючыся па дробных лужынах у пошуку корму. Пераходы ажыццяўляюцца звычайна ўначы ці пасля дажджу (калі вільготнасць надглебавага слою паветра самая высокая). Са знаходжаннем у актыўны перыяд у вадаёмах звязана кармавая спецыфіка жарлянак. Часцей за іншых амфібій яны жывяцца вадзянымі беспазваночнымі: у корм трапляюць лічынкі камароў, а таксама малюскі. Пасля дажджоў ля вадаёмаў жарлянкі могуць паядаць выпаўзлых дажджавых чарвякоў. Нярэдка ў часе міграцый між вадаёмаў або пры выхадзе на бераг у корме жарлянак пераважаюць наземныя формы. На сушы часцей за ўсё гэта камары, мухі, тля, блохі.
Пры небяспецы жарлянкі выдзяляюць сакрэт скурных залоз у выглядзе белай пены, з рэзкім пахам. У чалавека гэта выклікае чханне, нярэдка смыленне ў скуры пальцаў, не кажучы ўжо пра слізістыя. Атрутны сакрэт жарлянак мацнейшы, чым у іншых нашых амфібій, ён служыць для адпужвання ворагаў. У выпадку небяспекі жарлянка моцна закідвае ўгару галаву, выгінаецца ў тулаве і выварочвае канечнасці так, што відаць чырвона-аранжавыя бакі тулава і ніжняя паверхня канечнасцей. Мяркуюць, што такая афарбоўка служыць сігналам для магчымых ворагаў і папярэджвае пра атрутнасць жывёліны. Нягледзячы на гэта, дробныя асобіны становяцца ахвярай зялёных жаб, змей (вужы і гадзюкі). Сярод птушак, якія часам нападаюць на жарлянак, можна назваць малога і вялікага бугая, малога падворліка, сарыча, няясыць звычайную, жулана, грака, сароку, варону. Палююць на жарлянак і некаторыя сысуны — вожык, хахуля, янотападобны сабака, тхор, барсук, выдра.
Перыяд сутачнай актыўнасці чырванабрухай жарлянкі залежыць ад умоў надвор'я. У большасці выпадкаў ва ўмовах ціхага цёплага надвор'я (20 °C) жарлянкі актыўныя на працягу ўсяго светлавога перыяду сутак і нават у прыцемкі, а часам і ўначы.
Жывучы вясною і летам у вадзе, жарлянка на зіму ідзе на сушу (хоць бываюць выпадкі, калі жарлянкі зімуюць і ў вадаёмах). Для зімовак прыдатныя розныя норы, пясчаныя ямы рыхлая глеба па берагах вадаёмаў, склепы, падвалы. Жарлянкі даволі позна ідуць на зімоўку (не раней, чым у кастрычніку) і даволі рана (на Палессі ў канцы сакавіка) выходзяць з яе.
Дзеля нераставання жарлянка выбірае мелкія зарослыя ўчасткі вадаёма, якія добра праграваюцца. Звычайна самкі адкладваюць ікру ўначы. Яны кладуць порцыі ікрынак па 20-80 штук, прымацоўваючы іх да вадзяной расліннасці. Пладавітасць жарлянак значна меншая, чым у рапух і жаб. Адна самка адкладвае не больш за 300 ікрынак, а звычайна каля 80-100.
Апалонікі жарлянак адрозніваюцца параўнальна шырокім хваставым плаўніком. Яны аддаюць перавагу больш глыбокім месцам, дзе шмат рухаюцца. Корм апалонікаў жарлянак вельмі разнастайны: водарасці, трупы водных жывёлін (уключаючы амфібій), прасцейшыя, калаўроткі, ракападобныя. Лічынкавае развіццё доўжыцца каля 3 месяцаў.
Заліў Згоды
Заліў Згоды (Sinus Concordiae) — месяцавы заліў у Моры Спакою. Да поўначы ад заліва знаходзіцца Балота Сну.
Селенаграфічныя каардынаты 10.98°N, 42.47°W, дыяметр каля 159 км.
6-я армія (Германія)
6-я армія — нямецкая армія, брала ўдзел у Другой сусветнай вайне.