cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
.uz
.uz ( Uzbekistan) — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Узбекістана. Даступная рэгістрацыя імя дамена другога ці трэцяга ўзроўню ў даменных зонах .uz, .for.uz, .gov.uz, .com.uz, .co.uz фізічнымі, юрыдычнымі асобамі, рэзідэнтамі, нерэзідэнтамі Узбекістана.
Нацыянальны дамен верхняга ўзроўню — UZ выкарыстоўваецца як нацыянальны дамен верхняга ўзроўню ў стандартах адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу тэрыторыі краіны ISO 3166 (ISO 3166-1, ISO 3166-2, ISO 3166-2: UZ) у якасці кода Alpha2, які ўтварае аснову геакоду адміністрацыйна- тэрытарыяльнага падзелу Узбекістана.
Ульрыка Элеанора
Ульрыка Элеанора (Ulrika Eleonora;  — ) — каралева Швецыі, якая кіравала ў 1718—1720 гадах.
Біяграфія
Дачка Карла XI і Ульрыкі Элеаноры Дацкай, малодшая сястра Карла XII. Нарадзілася 23 студзеня 1688 года ў Стакгольмскім замку. У дзяцінстве Ульрыцы Элеаноры надавалася значна менш увагі, чым яе старэйшай сястры Гедвізе Сафіі.
У 1714 годзе адбыліся заручыны Ульрыкі Элеаноры з Фрыдрыхам Гесэн-Касельскім, а годам пазней, 24 сакавіка 1715 года, іх вяселле. Да гэтага часу прынцэса ў сілу акалічнасцей зрабілася асобай, з меркаваннем якога даводзілася лічыцца. Карл XII знаходзіўся тады ў Турцыі, і пасля смерці ў 1708 годзе Гедвігі Сафіі Ульрыка Элеанора засталася адзіным прадстаўніком шведскай каралеўскай сям’і, калі не лічыць маці яе бацькі Гедвігу Элеанору Гольштэйн-Готарпскую.
У канцы 1712 — пачатку 1713 года кароль намерваўся зрабіць Ульрыку Элеанору часовым рэгентам дзяржавы, аднак гэты план не быў ажыцёўлены. Тым не менш, каралеўскі савет, які імкнуўся заручыцца яе падтрымкай, пераканаў прынцэсу прысутнічаць на сваіх пасяджэннях. На першым жа пасяджэнні з яе прысутнасцю, якое адбылося 2 лістапада 1713 года, было прынята рашэнне аб скліканні рыксдага.
Некаторыя ўдзельнікі рыксдага выказваліся за прызначэнне прынцэсы рэгентам дзяржавы, але супраць гэтага выступілі Арвід Горн і каралеўскі савет, якія асцерагаліся, што змена ладу кіравання толькі павялічыць колькасць цяжкасцей. У далейшым прынцэса з ухвалення Карла XII падпісвала ўсе дакументы, якія выходзілі з савета, за выключэннем тых, якія былі прадстаўлены асабіста каралю.
Калі Ульрыка Элеанора ў снежні 1718 года даведалася пра гібель брата, яна праявіла поўную стрыманасць і прымусіла звяртацца да сябе як да каралевы. Савет гэтаму не пярэчыў. Неўзабаве яна загадала арыштаваць прыхільнікаў Георга Генрыха Герца і адмяніла пастановы, якія выйшлі з-пад яго пяра. Падчас склікання рыксдага 15 снежня 1718 года яна абвясціла пра сваё жаданне скасаваць самадзяржаўную ўладу і вярнуць дзяржаву да старога ладу кіравання.
Вышэйшае ваеннае кіраўніцтва Швецыі выступіла за непрызнанне спадчыннага права, адмену абсалютызму і абранне Ульрыкі Элеаноры каралевай. Падобныя ж погляды панавалі і сярод членаў рыксдага. Ульрыка Элеанора дарэмна спрабавала знайсці падтрымку ў каралеўскім савеце і была вымушана абвясціць, што ні яна, ні хто-небудзь іншы (тут меўся на ўвазе яе пляменнік герцаг Карл Фрыдрых Гольштэйн-Готарпскі, сын Гедвігі Сафіі) не мае права на шведскі трон.
Пасля адмовы прынцэсы ад спадчынных правоў на прастол яна 23 студзеня 1719 года была абвешчана каралевай з той абмоўкай, што пазней падпіша форму кіравання, якую намерваліся скласці саслоўі. 19 лютага яна паставіла свой подпіс пад формай кіравання, якая аддавала большую частку ўлады ў рукі рыксдага. 17 сакавіка 1719 года ва Упсале адбылася каранацыя.
Ульрыка Элеанора пры ўзыходжанні на трон жадала падзяліць яго са сваім мужам, аднак з-за моцнага супраціўлення дваранства была вымушана адмовіцца ад свайго намеру. Самаўладства каралевы, няўменне прыстасавацца да новай канстытуцыі, а таксама моцны ўплыў, які аказваў на яе муж, паступова прывялі дзяржаўных чыноў да думак аб змене манарха.
Фрыдрых Гесэнскі, муж каралевы, таксама актыўна працаваў у гэтым кірунку, зблізіўшыся з А.Горнам, які на рыксдагу 1720 года быў абраны лантмаршалам. Калі Ульрыка Элеанора, якая усё яшчэ мела надзею на сумеснае кіраванне, падала саслоўям хадайніцтва пра гэта, яе прапанова і ў гэты раз была сустрэта неўхваленнем. У новым пасланні ад 29 лютага 1720 года яна адраклася ад прастола на карысць свайго мужа з той абмоўкай, што ў выпадку яго смерці яна зноў прыме карону. 24 сакавіка 1720 года Фрыдрых Гесэн-Касельскі быў абвешчаны каралём Швецыі пад імем Фрэдрыка I.
Хоць Ульрыка Элеанора да апошняга моманту цікавілася грамадскімі справамі, пасля 1720 года яна адышла ад удзелу ў іх, аддаўшыся кнігам і дабрачыннасці. Аднак падчас замежнай паездкі Фрэдрыка I у 1731 і яго хваробы ў 1738 годзе яна прымала кіраванне на сябе і праявіла пры гэтым усе лепшыя свае якасці.
Сканала Ульрыка Элеанора 24 лістапада 1741 года ў Стакгольме, не пакінуўшы пасля сябе нашчадкаў.
Дзмітрыеўка (Гардзееўскі раён)
Дзмітрыеўка (Дмитриевка) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рудневараб’ёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца з XIX ст. у складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС вёска аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з ільготным сацыяльна-эканамічным статусам.
Катаванні зняволеных у турме Абу-Грэйб
Турма Абу-Грэйб размешчана ў 32 км на захад ад Багдаду, сталіцы Ірака. Яшчэ ў часы былога іракскага лідара Садама Хусейна тут утрымліваліся, акрамя звычайных крымінальнікаў, палітычныя зняволеныя, над якімі наглядчыкі здзяйснялі розныя здзекі. У перыяд з 2003 па 2006 гады амерыканцамі тут утрымліваліся грамадзяне, абвінавачаныя ў здзяйсненні злачынстваў, накіраваных супраць сіл заходняй кааліцыі. Тады Абу-Грэйб стаў больш шырока вядомы за кошт сур’ёзных правапарушэнняў з боку амерыканскай адміністрацыі.
Агалоска ў СМІ
Часопіс «New Yorker» у маі абвінаваціў міністра абароны ЗША Дональда Рамсфелда ў тым, што той санкцыянаваў катаванні зняволеных, каб хутчэй атрымаць ад іх разведданыя
У лютым 2005 года агенцтва «Associated Press», спасылаючыся на справаздачы з турмы, заявіла, што адзін з палонных загінуў ад катаванняў у працэсе допыту спецыялістамі ЦРУ. Упершыню фотаздымак загінулага Манадэля аль-Джамадзі са сцягнутымі за спіной запясцямі, на фоне якога пазіруюць амерыканскія вайскоўцы Чарлз Грэйнер і Сабрына Харман, быў апублікаваны ў лістападзе 2004 года. Аднак з таго моманту ЗША сцвярджалі, што той пакончыў з сабой, не раскрываючы пры гэтым падрабязнасцяў. У матэрыяле Associated Press гаварылася, што зняволены загінуў пасля таго, як яго падвесілі за звязаныя за спіной рукі. Па заключэнні ваеннага патолагаанатама, ён памёр ад удушша, выкліканага ціскам на грудзі.
У сакавіку праваабарончая арганізацыя «Амерыканскі саюз за грамадзянскія свабоды» апублікавала службовую запіску былога камандуючага кааліцыйнымі сіламі ў Іраку генерала Рыкарда Санчэса ад 14 верасня 2003 года. У дакуменце генерал дазваляў выкарыстанне некаторых метадаў допыту, якія, на думку юрыстаў Амерыканскага саюза грамадзянскіх свабод, парушалі Жэнеўскія канвенцыі.
Даклад Тагубы
Тагуба адзначаў, што стварэнне такіх умоў утрымання было патрабаваннем ваеннай разведкі і іншых федэральных органаў для правядзення допытаў.
Часопіс Time пісаў, што служачым Пентагона было забаронена чытаць даклад Тагубы. Таксама забаранялася абмяркоўваць тэму з сябрамі і членамі сям’і.
Абарона абвінавачаных
На судовым працэсе ў студзені 2005 года адвакат аднаго з абвінавачаных — ваеннага спецыяліста Чарлза Грэнэра заявіў: ''«ён выконваў сваю работу. Ішоў загадам і заслужыў хвалу за гэта»''. Па словах адваката, у тым, што зняволеных вадзілі на павадку і прымушалі голымі збірацца ў «піраміды», не было нічога заганнага. Сам абвінавачаны жартаваў падчас працэсу, заявіўшы: «што б ні адбылося, я думаю, усё скончыцца на станоўчай ноце, і я захаваю ўсмешку на твары».
У дзейнасці юрыдычнай камісіі прымаў актыўны ўдзел псіхолаг і арганізатар Стэнфардскага турэмнага эксперыменту Філіп Зімбарда, які вельмі зацікавіўся падрабязнасцямі гэтай гісторыі. Яго занепакоіла, што намаганні афіцыйных ваенных і ўрада былі накіраваны на абвінавачванне ў злоўжываннях некалькіх «пархатых авечак», замест таго каб прызнаць гэта сістэмнымі праблемамі афіцыйна ўсталяванай ваеннай сістэмы выканання пакарання.
У рэшце рэшт Зімбарда апынуўся ў камандзе юрыстаў, што абараняла аднаго з наглядчыкаў турмы штаб-сяржанта А. Фрэдэрыка. Зімбарда меў доступ да ўсіх следчым дакументах і дакументах з абмежаваным доступам, а таксама сведчыў як сведка-эксперт на ваенным трыбунале Фрэдэрыка, які быў прысуджаны да васьмі гадоў зняволення (кастрычнік 2004).
Зімбарда выкарыстаў свой вопыт у справе Фрэдэрыка пры напісанні кнігі «Эфект Люцыпара: асэнсаванне пераўтварэнні добрых людзей у злых», у якой мяркуе, што паміж Стэнфардскім эксперыментам і злоўжываннямі ў Абу-Грэйбэ ёсць шмат агульнага.
Паказанні зняволеных
Паводле паказанняў шэрагу былых зняволеных, амерыканскія назіральнікі гвалтавалі іх, ездзілі на іх верхам, прымушалі вылоўліваць ежу з турэмных прыбіральняў. У прыватнасці, зняволеныя распавялі: ''«яны прымушалі нас хадзіць на карачках, як сабак, і гаўкаць. Мы павінны былі гаўкаць, як сабакі, а калі ты не гаўкаў, то цябе білі па твары без усялякай жалю. Пасля гэтага яны нас кідалі ў камерах, забіралі матрацы, разлівалі на падлозе ваду і прымушалі спаць у гэтай жыжцы, не здымаючы капюшонаў з галавы. І пастаянна усё гэта фатаграфавалі»; «адзін амерыканец сказаў, што згвалціць мяне. Ён намаляваў жанчыну ў мяне на спіне і прымусіў устаць мяне ў ганебную пазіцыю, трымаць у руках уласную машонку»''.
Прысуды
З 2004 года па жнівень 2007 года ваенны трыбунал разгледзеў больш за 11 спраў амерыканскіх ахоўнікаў, восем з іх атрымалі турэмны тэрмін. Былы камендант Абу-Грэйб Джэніс Карпінскі была паніжана ў званні з брыгаднага генерала да палкоўніка, палкоўнік Томас Паппас, які ўзначальваў аддзел ваеннай разведкі ў турме, быў звольнены і аштрафаваны на $ 8 тыс. . Сабрына Харман атрымала шэсць месяцаў турмы. Чарлз Грэйнер быў прысуджаны 15 студзеня 2005 года да 10 гадоў зняволення. Старшы сяржант Эйван Фрэдэрык быў прысуджаны да васьмі гадоў зняволення, кампенсацыі шкоды, звальнення са службы і пазбаўлення ўсіх званняў. Сяржант Джавал Дэвіс атрымаў шэсць месяцаў турмы. Джэрэмі Сівітц — адзін год. Эрмін Круз прысуджаны да васьмі месяцаў, Раман Крол — 10 месяцаў. Ліндзі Інгланд — тры гады зняволення. Сяржант Сантас Кардона атрымаў 90 дзён прымусовых работ. Мішэль Сміт — 179 дзён зняволення.
Рэакцыя і заявы
Выканаўчы дырэктар арганізацыі Human Rights Watch Кэнэт Рот адзначыў: «ЗША страцілі маральную перавагу і апусцілі планку міжнародных правілаў, якія закліканы абараніць амерыканскіх салдат у канфліктах». Пентагон у сваю чаргу заявіў наступнае: «ні адзін адказны супрацоўнік міністэрства абароны не ўхваляў праграмы, якая магла б прывесці да такіх здзекаў, якія мы бачылі на нядаўна апублікаваных відэазапісах і фотаздымках».
Як адзначалася ў «The New York Times Magazine», філосаф Сьюзен Зонтаг лічыла, што фатаграфіі з турмы з’яўляюцца тыповым выразам амерыканскай поп-культуры з яе бруталізаванай жорсткай парнаграфіяй, садысцкімі кінафільмамі і відэагульнямі, модай дакументаваць і выстаўляць на ўсеагульны агляд сваё жыццё. Яна пісала, што гэтыя фатаграфіі ўяўляюць сабой «сапраўдную натуру і сэрца Амерыкі». Зонтаг казала: ''«цяпер салдаты пазіруюць, выставіўшы ўверх вялікі палец, пакідаючы сведчанні аб уласных зверствах, і пасылаюць гэтыя здымкі сваім сябрам і знаёмым. Цяпер чалавека запрашаюць на тэлешоў, каб ён падзяліўся з шырокай публікай сакрэтамі прыватнага жыцця, якія ў былыя часы прынята было захоўваць за сяммю пячаткамі і хаваць любой цаной. Што на самой справе ілюструюць гэтыя фатаграфіі, дык гэта культуру, у якой мы жывем, — культуру бессаромнасці, замяшаную на захапленні нічым не прыкрытай, нязвінляльнай жорсткасцю»''.
Член камітэта ААН супраць катаванняў Оле Ведэл Расмусэн казаў, што глыбока шакаваны фотаздымкамі з турмы. Па яго словах, ён не бярэцца «прадставіць сабе псіхічныя пакуты іракскіх палонных, сэксуальна зняважаных амерыканскімі жанчынамі», «тое, што з імі здарылася — горш, чым смерць: гэта прыніжэнне будзе іх пераследваць ўсё жыццё». ЗША, на думку Камітэта, парушылі адразу некалькі артыкулаў міжнароднай Канвенцыі супраць катаванняў.
Спецдакладчык ААН па праблеме пазасудовых распраў Асма Джахангір адзначыла, што публікацыя фатаграфій «парушыла табу вакол таго, што робяць краіны, якія ўзяліся несці дэмакратыю іншым краінам».
Сцяг Ірландыі
Сцяг Ірландыі (An Bhratach Náisiúnta) з'яўляецца нацыянальным знакам Ірландыі, складаецца з трох палос — зялёнай, белай і аранжавай — у паслядоўнасці злева направа. Упершыню сцяг быў выкарыстаны ў Парыжы ў 1848.
Гісторыя стварэння і прыняцця сцяга
Упершыню сцяг быў прадстаўлены ірландскім нацыяналістам і рэвалюцыянерам Томасам Фрэнсісам Мэгерам у Парыжы ў 1848 году. Мэгер быў выхадцам з Ньюфаўндленда, і традыцыйна лічыцца, што сцяг быў выкананы ім па матывах трыкалора Ньюфаўндленда і Лабрадора, які з'явіўся пяццю гадамі раней, аднак існуе таксама версія паходжання сцяга ад сцяга Францыі.
Апісанне і сімвалізм сцяга
Дакладныя колеры сцяга вызначаюцца ў кіраўніцтве, выпушчаным Дэпартаментам Прэм'ер-міністра Ірландыі наступным чынам :
У канстытуцыі 1937 гады дзяржаўны сцяг апісаны ў артыкуле № 7 і рэгламентуецца наступным чынам: Нацыянальны сцяг Ірландыі ўяўляе сабою зялёна-бела-аранжавы трыкалор. Даўжыня сцяга ўдвая больш шырыні, тры каляровыя палосы роўныя па шырыні, зялёная знаходзіцца ў тронка.
Зялёны колер на сцяге сімвалізуе Ірландыю, нярэдка званую «зялёным востравам», і каталіцтва, аранжавы — пратэстанцізм, белы колер увасабляе мір паміж імі. Колер пратэстантаў адбываецца ад Вільгельма Аранскага, правадыра пратэстантаў на Брытанскіх астравах.
Юрый Казлоў
Юрый Казло́ў:
Karanasa hoffmanni
Karanasa hoffmanni — дзённы матылёк з сямейства блакітніц. Відавая назва дадзена ў гонар Эрнста Аўгуста Гофмана (1837-1892) — нямецкага энтамолага, які спецыялізаваўся на лепідаптэралогіі. Ён найбольш вядомы, як аўтар двух атласаў матылькоў: «Die Gross-Schmetterlinge Europas» (1887) і «Die Raupen der Gross-Schmetterlinge Europas» (1887). На рускай мове быў выдадзены яго «Атлас матылькоў Еўропы і часткова руска-азіяцкіх уладанняў».
Арэал
Эндэмік Узбекістана — наваколлі перавала Кумбель (Туркестанскі хрыбет). Засяляе высакагорныя шчабеністыя і дробназямлістыя схілы ў зоне лугавых стэпаў на вышыні 3000 — 3200 м н.у.м. . Від прымеркаваны да зёлкавых раслінных асацыяцый.
Біялогія
Спосаб жыцця віду недастаткова вывучаны. Час лёту матылькоў — у ліпені-жніўні. Час вылету нераўнамерны па гадах.
Ахова
Від уключаны ў Чырвоную кнігу Узбекістана. Колькасць на тэрыторыі Узбекістана складае каля 10-20 асобін за сезон, у асобныя гады сустракаюцца адзінкавыя асобіны. Лімітуючыя колькасць фактары: празмернае выкарыстанне перавыпас жывёлы ў месцах пражывання віду.
Старажоўшчына (павіннасць)
Старажо́ўшчына — феадальная адпрацовачная павіннасць сялян Вялікага Княства Літоўскага.
Ажыццяўлялася ў выглядзе выканання розных работ (зазвычай у залік паншчыны), непасрэдна ў панскай сядзібе. Звычайна 2-4 чалавекі ад вёскі штодня працавалі на двары гаспадара.
Код Каіна
«Код Каіна» (Код Каина, першапачатовыя назвы «Мы, браты…», «Авель») — беларускі мастацкі фільм, зняты ў 2015 годзе.
Сюжэт
У аснове сюжэту ляжыць Біблейская гісторыя пра Каіна і Авеля, якая зноў ажывае ў сучасным свеце. Паспяховая амерыканская журналістка Сара Огдэн — агент тайнага грамадства, якое даследуе «Код Каіна» — ген, які штурхае чалавека на шлях нянавісці, здрады, забойства, які нясе пагрозу ўсёй светабудове. Для выканання чарговай місіі Сара адпраўляецца ва Усходнюю Еўропу на пошукі носьбіта фатальнага гена.
Здымкі
У 2013 годзе праект карціны з назвай «Авель» (потым — «Мы, браты»), перамог у конкурсе нацыянальных кінапраектаў Міністэрства культуры Беларусі і атрымаў з дзяржаўнага бюджэту 20 млрд. рублёў. Праектам занялася прыватная кінакампанія «Nonstop Media». Рэжысёрам карціны стаў амерыканскі каскадзёр украінскага паходжання Уільям Девіталь. Здымкі праходзілі на вуліцах, а таксама на грамадзянскіх, прамысловых і ваенных аб’ектах у Беларусі. Некаторыя эпізоды знятыя ў ЗША. Фільм дубляваны на англійскую мову. Па словах генеральнага прадзюсара карціны Сяргея Ждановіча, яе пракат адбыўся таксама ў Расіі, краінах СНД, Еўропе, ЗША і Кітаі. Скандальнасці кінастужцы прынеслі задзейнічаная ў ёй галівудская актрыса Наташа Алам, якая раней пазіравала ў якасці мадэлі ў глянцавых часопісах «Maxim» і «Playboy», а таксама здымкі масавай акцыі, якая праходзіла ў 2010 годзе ў Мінску пасля абвяшчэння вынікаў галасавання на прэзідэнцкіх выбарах.
Крытыка
Аднак незалежныя крыніцы сведчаць пра вельмі нізкія продажы білетаў на прэм’ерны паказ фільма і іранічныя адносіны гледачоў да кінастужкі.
.vc
.vc — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Зарэгістравана 3 верасня 1991 года. Рэгістрацыяй даменаў .vc займаецца амерыканская кампанія Afilias Limited. Рэгістраваць дамены .vc могуць грамадзяне і арганізацыі любой краіны без абмежаванняў.
Фармальна даменная зона .vc прызначана для даменаў арганізацый і асоб, звязаных з Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Дзякуючы адсутнасці абмежаванняў зона выкарыстоўваецца для сайтаў любых арганізацый незалежна ад спецыфікі іх дзейнасці і месца знаходжання.
Зборная Бахрэйна па футболе
Зборная Бахрэйна па футболе — нацыянальная футбольная зборная Каралеўства Бахрэйн, ёй кіруе Футбольная асацыяцыя Бахрэйна. Зборная Бахрэйна ніколі не трапляла ў фінальную частку чэмпіянату свету па футболе. У 2004 годзе Бахрэйн заняў чацвёртае месца ў Кубку Азіі. Зборная была створана ў 1951 годзе і прынятая ў ФІФА ў 1966 годзе.
Бахрэйн заняў 4 месца на Кубку Азіі 2004 года, выйграўшы ва Узбекістана ў чвэрцьфінале, але прайграўшы Японіі 3:4 у паўфінале.
Тыбецкі ліс
Тыбецкая лісіца (Vulpes ferrilata) — від сысуноў сямейства сабачых. Род лісіц.
Постаць
Даўжыня цела дарослай лісы ад 60 да 70 см. Хвост даўжынёй ад 30 да 45 см.
Вага дарослай асобіны ад 4 да 5.5 кілаграмаў.
NGC 2043
NGC 2043 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC168) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
.ve
.ve — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Венесуэлы. Зарэгістраваны 7 сакавіка 1991. На дадзены момант рэгістрацыяй даменаў .ve займаецца Нацыянальная камісія па тэлекамунікацыях (ісп. Comisión Nacional de Telecomunicaciones — CONATEL).
Рэгістрацыя дапускаецца без абмежаванняў, але толькі на трэцім узроўні.
Юрый Сяргеевіч Казлоў
Юрый Казлоў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», выступаў за фарм-клуб «Мінск-2» у Другой лізе і за дубль. У 2011 годзе адгуляў палову сезона ў арэндзе за слонімскі «Камунальнік», пасля чаго прыняў рашэнне завяршыць прафесійную кар’еру. Працаваў у Мінску ў розных сферах.
Разам з асноўнай працай гуляў у мінскай аматарскай лізе АЛФ, а ў 2014 годзе далучыўся да мінскага «Промня», які выступаў у Другой лізе. На наступны год разам з камандай выйграў турнір. У 2016—2017 гадах гуляў за «Прамень» у Першай лізе, стаў адным з лідараў каманды. У сезоне 2017 дапамог мінскаму клубу атрымаць перамогу ў Першай лізе, а сам з 16 галамі стаў найлепшым бамбардзірам турніру.
У студзені 2018 года падоўжыў кантракт з «Промнем». Пасля сыходу з клуба Аляксандра Козела стаў таксама капітанам каманды.
У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». Быў капітанам і адным з асноўных ігракоў магілёўскай каманды, яго гол у браму «Тарпеда-БелАЗ» быў прызнаны найлепшым у чэмпіянаце Балерусі 2019, аднак гэта не здолела выратаваць «Дняпро» д вылету з Вышэйшай лігі.
У студзені 2020 года перайшоў у «Слуцк», дзе трывала гуляў у стартавым складзе. Пакінуў слуцкі клуб у снежні 2020 года.
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам» і неўзабаве падпісаў кантракт. Трывала з’яўляўся ў аснове, чаргуючы выхады ў стартавым складзе і на замену. У ліпені 2021 года па пагадненні бакоў разарваў пагадненне з гродзенскім клубам і ў хуткім часе далучыўся да «Мінска», дзе стаў часцей з’яўляцца ў аснове. У снежні 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У лютым 2022 года папоўніў склад наваполацкага «Нафтана». Стаў капітанам і адным з лідараў каманды і дапамог ёй па выніках сезона 2022 выйсці ў Вышэйшую лігу, з 13 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў лігі. Пакінуў «Нафтан» у лютым 2023 года і неўзабаве стаў іграком «Маладзечна».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
.vg
.vg — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Брытанскіх Віргінскіх астравоў.
.vi
.vi — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Амерыканскіх Віргінскіх астравоў.
Toppdomän
Алойзы Сулістроўскі
Алойзы Сулістроўскі (каля 1739 — восень 1795) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Падстолі вялікі літоўскі ў 1786—1787 гадах, пісар вялікі літоўскі ў 1787—1791 гадах.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Сулістроўскіх герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’і Караля (?—1749), войскага ашмянскага і старасты бутвілаўскага, і Разаліі з Пацаў (? — пасля 1785), дачкі Крыштафа Канстанціна Пац і Разаліі з Агінскіх. Шлюб адбыўся 27 ліпеня 1738 года ў Гануце.
Удзельнічаў у 1764 годзе ў выбарах караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Служыў у войску, паручнік пяцігорскі (1766—1778), ротмістр пяцігорскі (1779—1787). Далучыўся да Барскай канфедэрацыі, удзельнічаў у Сталавіцкай бітве 1771 года. Належаў да прыхільнікаў Караля Станіслава Радзівіла «Пане Каханку». Пасол на соймы 1776, 1778, 1780, 1786, Вялікі сойм 1788—1792. Належаў да «Таварыства прыхільнікаў урадавай канстытуцыі». Удзельнічаў у паўстанні 1794 года, увайшоў у склад Найвышэйшай літоўскай рады, Нацвышэйшай нацыянальнай рады (узначаліў Аддзел парадку). Пасля задушэння паўстання ў эміграцыі, жыў у Венецыі і Фларэнцыі (дзе і памёр), яго маёнткі былі секвестраваны расійскімі ўладамі.
Меў маёнткі ў Ашмянскім павеце (Шэметаўшчына, Нарыца, Гулідаў, Вярэцья, Цешылаў, Юхнаў, Алешын, Дашкі, Азюнічы, Чурлёны, Спягла і інш.), Мазырскім павеце (Скрыгалаўская Слабада, Міхалаўская Слабада, Жахавічы), Полацкім ваяводстве (Глыбокае, Ластавіца). Стараста блудзенскі ў 1779—1793.
Узнагароды
Кавалер ордэнаў Св. Станіслава (1788) і Белага Арла (1790).
Сям’я
У 1773 годзе ажаніўся з Антанінай з Аскеркаў (?—каля 1830), дачкой Казіміра Мацея Аскеркі, маршалка і кашталяна (1793) мазырскага, і Караліны са Стэцкіх. Ад яе меў сына Казіміра, мінскага губернатара. Антаніна з Аскеркаў была пахавана ў Шэметаўшчыне побач з сынам.
IC 3946
IC 3946 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Талуол
Талуо́л (метылбензол) — араматычны вуглевадарод, бескаляровая вадкасць з характэрным пахам. Талуол атрыманы ўпершыню П. Пельцье ў 1835 годзе пры перагонцы хваёвай смалы. У 1838 г. выдзелены А. Дэвілем з бальзаму, прывезенага з горада Толу ў Калумбіі, у гонар якога атрымаў сваю назву.
Вышэйшая школа менеджараў у Варшаве
Вышэйшая школа менеджараў у Варшаве (Wyższa Szkoła Menedżerska w Warszawie) — польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Варшаве.
Агульная характарыстыка
Заснавана ў 1995 годзе Асацыяцыяй эканамічных ініцыятыў у Варшаве. 22 чэрвеня 1995 года міністр народнай адукацыі вынес рашэнне аб яго ўнясенні ў рэестр недзяржаўных ВНУ. Рашэннем ад 4 ліпеня 2000 ВНУ атрымаў права на правядзенне магістарскай праграмы па спецыяльнасці "Менеджмент".
Ажыццяўляе навучанне па праграмам бакалаўрыята, праводзіць як інтэграваныя 5-гадовыя, так і дадатковыя магістарскія праграмы. Акрамя таго, мае прапанову ў галіне аспірантуры. У вучэльне створана 4 факультэта (у тым ліку ў Цяханаве) з пяццю рознымі напрамкамі навучання. У цяперашні час вучэльня імкнецца атрымаць права надаваць яшч і доктарскую ступень. З ліпеня 2001 года вучэльня таксама кіруе ўласнай гімназіяй і акадэмічнай сярэдняй школай. З 2003 года яна уваходзіць у сістэму брытанскай акрэдытацыі BTEC.
Вучэльня мае 8 000 студэнтаў у Варшаве, Бэльхатаве і Цяханаве на 10 напрамках: адміністрацыя, нацыянальная бяспека, еўрапеістыка, інфарматыка, педагогіка, паліталогія, права, міжнародныя адносіны, кіраванне, кіраванне і інжынерыя. На сённяшні дзень вучэльня выдала больш 33 000 дыпломаў аб вышэйшай адукацыі.
З пачатку функцыянавання ВНУ вядзе актыўнае міжнароднае супрацоўніцтва з ВНУ, m.in. з Бельгіі, Беларусі, Даніі, Фінляндыі, Францыі, Ірландыі, Германіі, Нарвегіі, Іспаніі, Расіі, ЗША, Украіны і Вялікабрытаніі.
Вучэльня першай з польскіх недзяржаўных ВНУ арганізавала Бюро кар'ер, якое займаецца зборам і прадастаўленнем інфармацыі аб вакансіях, якія звязаны з профілем вучэльні, рынкам працы, магчымасцямі атрымання кваліфікацыі, і дапамагае зацікаўленым у прыняцці рашэнняў у пытаннях адукацыі і працы. Бюро кар'еры адкрыла сваю дзейнасць у канцы верасня 2000 года.
У 2005 годзе вучэльня ўвяла ў эксплуатацыю на вул. Кавенчынскай 36 у варшаўскай Празе новую частку кампуса пад назвай "Кампус XXI стагоддзя". Дзякуючы гэтаму вучэльня значна павялічыла колькасць лекцыйных памяшканняў і сучасных лабараторый. У новым кампусе ёсць канцэртная зала на 700 месцаў, басейн, дзве спартыўныя залы (у тым ліку адна поўнапамерная), інтэрнат, падземныя аўтастаянкі.
Касцёл Спачыну Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Кобрын)
Касцёл Ушэсця Найсвяцейшай Панны Марыі — касцёл у Кобрыне, размешчаны па Першамайскай вуліцы, 80. Пабудаваны ў 1843 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Трохнефавы двухвежавы цагляны храм. Прамавугольны ў плане аб’ём накрыты двухсхільным дахам. Галоўны фасад вылучаюць 2 аднаярусныя чацверыковыя вежы. На бакавых фасадах — пілястры з аркатурным поясам.
Афінская школа
Афінская школа (Scuola di Atene) — фрэска працы Рафаэля ў станцы дэла Сеньятура Ватыканскага палаца.
Гісторыя
У 1508 годзе па даручэнні Папы Юлія II Рафаэль распісвае станцы (парадныя залы) Ватыканскага палаца. Станца дэла Сеньятура была першай са станцаў, распісаных Рафаэлем (1508—1511 гг.). Яго фрэскі — гэта алегарычныя выявы чалавечай дзейнасці: «Афінская школа» — філасофія, «Дыспут» — багаслоўе, «Мудрасць, умеранасць і сіла» — правасуддзе, «Парнас» — паэзія. У сваіх чатырох вялікіх кампазіцыях Рафаэль паказаў чатыры падмурка, на якіх, па яго перакананні, павінна будавацца чалавечае грамадства: розум (філасофія, навука), дабрыня і каханне (рэлігія), прыгажосць (мастацтва), справядлівасць (правасуддзе). Фрэска «Афінская школа» па праве прызнаецца адным з лепшых твораў не толькі Рафаэля, але і рэнесанснага мастацтва ў цэлым.
Вэрхы (Луцкі раён)
Вэрхы (Верхи́) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Камяное
Камяно́е (, Каменое) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Камянкоўскага сельсавета, у 1924—1927 гадах яго цэнтр.
.vu
.vu — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Вануату. Існуе з 10 красавіка 1995 года. Нягледзячы на тое, што першапачаткова дамены ў зоне .vu распаўсюджваліся свабодна (любому жадаючаму дастаткова было паслаць запыт на рэгістрацыю), цяпер яны прадаюцца выключна на камерцыйных умовах, як гэта прынята для астатніх даменаў верхняга ўзроўню.
Чыгуначны вакзал
Чыгуначны вакзал — будынак на чыгуначнай станцыі, прызначаны для абслугоўвання пасажыраў.
Як правіла, вакзалы сустракаюцца на буйных чыгуначных станцыях; ў будынку вакзала звычайна размяшчаюцца касы, камеры захоўвання, залы чакання, рэстараны і г. д.
Ціхаакіянскі флот ВМФ СССР
Ціхаакія́нскі флот Вае́нна-Марско́га Фло́ту СССР — аператыўна-стратэгічнае аб’яднанне ВМФ СССР.
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга (1965).
Кастрычніцкая рэвалюцыя і Грамадзянская вайна
Падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года матросы Сібірскай і Амурскай ваенных флатылій змагаліся за ўсталяванне Савецкай улады на Далёкім Усходзе і супраць белагвардзейцаў і інтэрвентаў.
У 1922 годзе былі створаны Марскія сілы Далёкага Усходу ў складзе Уладзівастоцкага атрада караблёў і Амурскай ваеннай флатыліі. У 1926 годзе Марскія сілы Далёкага Усходу былі расфармаваныя. Уладзівастоцкі атрад караблёў быў перададзены Марской памежнай ахове Далёкага Усходу, а Амурская ваенная флатылія стала асобным аб’яднаннем. Зноў Марскія сілы Далёкага Усходу былі створаны ў красавіку 1932 года. 11 студзеня 1935 Марскія сілы Далёкага Усходу былі перайменаваны ў Ціхаакіянскі флот (ЦАФ, ТОФ).
Аднаўленне і рэканструкцыя флоту
У 1923 годзе ў Уладзівастоку былі адрамантаваны і ўведзены ў строй мінаносцы «Бравы», «Цвёрды», «Дакладны», кананерская лодка «Чырвоны Кастрычнік», пераабсталяваная з партовага ледакола «Надзейны» і некалькі дапаможных судоў. У 1932 годзе ўступіў у строй дывізіён тарпедных катараў і прыбылі 8 падводных лодак. Ціхаакіянскі флот атрымаў 26 малых падводных лодак, ствараліся марская авіяцыя, берагавая абарона. У 1937 годзе быў адчынен Ціхаакіянскае ваенна-марское вучылішча.
У жніўні 1939 года ў складзе флоту была сфарміравана Паўночная Ціхаакіянская ваенная флатылія з галоўнай базай у Савецкай Гаване. Задачай флатыліі з’яўлялася абарона ўзбярэжжа і марскіх камунікацый у раёнах Татарскага праліва і Ахоцкага мора.
Вялікая Айчынная вайна
У Вялікую Айчынную вайну частка сіл і сродкаў Ціхаакіянскага флоту была перакінутая на Паўночны флот і ўдзельнічала ў баях на Баранцавым і іншых морах. На франтах у складзе марскіх стралковых брыгад і іншых частак змагаліся звыш 140 тысяч маракоў-ціхаакіянцаў.
Савецка-японская вайна
Падчас савецка-японскай вайны Ціхаакіянскі флот садзейнічаў войскам 1-га Далёкаўсходняга фронту у вызваленні Паўночнай Карэі, удзельнічаў у Паўднёва-Сахалінскай і Курыльскай дэсантных аперацыях.
Пасляваенныя гады
У верасні 1945 года Паўночная Ціхаакіянская ваенная флатылія была расфармаваная. У студзені 1947 года Ціхаакіянскі флот быў падзелены на два флаты — 5-ы ВМФ (галоўная база — Уладзівасток) і 7-ы ВМФ (галоўная база — Савецкая Гавань). У красавіку 1953 года гэтыя флаты былі зноў аб’яднаны ў Ціхаакіянскі флот.
У канцы 1960 — пачатку 1961 года ўпершыню ў ВМФ дызельная ПЛ «Б-71» (камандуючы — капітан 2 рангу І. Н. Заўгародні) здзейсніла далёкае аўтаномнае плаванне да Антарктыды і назад.
У 1961 годзе ў склад Ціхаакіянскага флоту ўвайшла першая атамная падводная лодка (ПЛАРК) «К-45» праекта 659Т пад камандаваннем капітана 2-га рангу В. Р. Белашава. Маючы на ​​борце крылатыя ракеты П-5, лодка была здольная іх ўжыць як па наземных, так і марскіх мэтах. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 мая 1965 года за выбітныя заслугі перад Радзімай, масавы гераізм, стойкасць і мужнасць, праяўленыя асабовым складам пры абароне Айчыны і ў адзначэнне 20-годдзя перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне Ціхаакіянскі флот быў узнагароджаны Ордэнам Чырвонага Сцяга.
Да пачатку 1970-х гг. на Ціхім акіяне быў створаны новы акіянскі ракетна-ядзерны флот, які паспяхова выканаў важнейшую задачу - стратэгічнага стрымлівання ад развязвання шырокамаштабнай вайны з ужываннем як звычайных, так і ядзерных сродкаў.
Савецкія крэйсеры «Дзмітрый Пажарскі», «Адмірал Сянявін», «Адмірал Фокін», «Вараг», эскадраныя мінаносцы «Узбуджаны», «Натхнёны», вялікія супрацьлодачныя караблі «Васіль Чапаеў», «адмірал Акцябрскі», «адмірал Трыбуц» і многія іншыя на працягу многіх гадоў з гонарам выконвалі задачы службы, пабывалі з візітамі ў розных краінах свету. На баявым рахунку ціхаакіянцаў — ачыстка порта Чытагонг (Бангладэш) ад патанулых караблёў і выбухованебяспечных прадметаў у 1972 годзе, баявое траленне ў Суэцкім заліве (Егіпет) ў 1974 годзе, ахова суднаходства ў Персідскім заліве і Армузскім праліве.
7 лютага 1981 года ў авіякатастрофе пад Ленінградам загінула амаль усё кіраўніцтва флоту, у тым ліку яго камандуючы адмірал Эміль Спірыдонаў.
Асабовы склад флота удзельнічаў у буйнамаштабных манеўрах «Акіян-70», далёкіх паходах караблёў. За перыяд з 1966 да 1991 караблі і ПЛ ЦАФ здзейснілі звыш 2300 паходаў на баявую службу.
Камандуючыя флотам
У 1947 годзе Ціхаакіянскі флот быў падзелены на 5-ы і 7-ы ваенна-марскія флаты. У 1953 годзе 5-ы і 7-ы ваенна-марскія флаты былі зноў аб’яднаны ў Ціхаакіянскі флот.
Трасна (прыток Дняпра)
Трасна́  — рака ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня ракі 17 км. Плошча вадазбору 78 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 м/км. Пачынаецца з меліярацыйнай канавы за 2,5 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад аграгарадка Красная Слабада. Упадае ў Дняпро прыкладна за 0,6 км на захад ад вёскі Старая Трасна. Рэчышча амаль цалкам каналізаванае, ніжэй вёскі Старая Трасна звілістае.
Каля ракі аграгарадок Красная Слабада, вёскі Ніканавічы, Падгор’е, Старая Трасна. Каля вёскі Ніканавічы на рацэ 2 плаціны і сажалкі.
Масацца
Масацца (Massazza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
.ye
.ye — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Емена. Уведзены 19 жніўня 1996 года. Кіруецца кампаніяй TeleYemen. Існуюць дамены другога ўзроўню, напрыклад, .com.ye oder .net.ye.
Масацца
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Катунь
Кату́нь (Кадын, Кату́нь) — рака ў Расіі, у Рэспубліцы Алтай и Алтайскім краі. Зліваецца з ракой Бія за 19 км паўднёвы захад ад горада Бійск, утварае раку Об.
Даўжыня ракі 688 км, плошча вадазбору 60,9 тыс. км². Бярэ пачатак з Катунскага ледавіка на паўднёвым схіле гары Бялуха. У сярэднім цячэнні працякае ў шырокай даліне, разбіваючыся на пратокі; у ніжнім — у параўнальна вузкай даліне, месцамі пашыраецца да 4 км; за 70 км ад вусця выходзіць на раўніну. У сярэднім цячэнні рака перасякае Чуйскі тракт. Жыўленне ледавіковае і снегавое. Сярэдні гадавы расход вады каля населенага пункта Сросткі (53 км ад вусця) 626 м³/сек. Замярзае ў вярхоўях ў снежні, у нізоўях — у канцы лістапада, раскрываецца ў першай палове красавіка. Суднаходная на 75 км ад вусця. На правым беразе знаходзіцца сяло Сросткі.
Прытокі: справа — Аргут, Чуя; злева — Кокса, Сема.
Ходжсан
Ходжсан — прозвішча.
Дунантуль
Дунантуль (Dunántúl) — раўніна ў Венгрыі, частка Сярэднедунайскай раўніны, па правабярэжжы р. Дунай.
Рэльеф узгорысты, рассечаны, з асобнымі невысокімі кражамі (масівы Бакана, Вертэш, Мечэк і інш.). Пераважныя вышыні 150—200 м, на захадзе — узвышшы да 338 м. Складзена пераважна пескавікамі і глінамі, месцамі перакрытымі лёсамі.
Ралля, сады, вінаграднікі.
Чэрвеньскі раённы выканаўчы камітэт
Чэрвеньскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Мінскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Чэрвеньскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Чэрвеня, у будынку на плошчы Свабоды, 1.
Вэрхіўка (Луцкі раён)
Вэрхіўка (Верхі́вка) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бітрэйт
Бітрэйт (bitrate) — хуткасць перадачы або апрацоўкі бітаў інфармацыі за адзінку часу. Бітрэйт прынята выкарыстоўваць пры вымярэнні эфектыўнай хуткасці перадачы інфармацыі праз канал, або выключна хуткасці перадачы «карыснай інфармацыі» (акрамя такой, па канале можа перадавацца службовая інфармацыя — напрыклад, стартавыя і стопавыя біты пры асінхроннай перадачы па RS-232 або кантрольныя знакі пры залішнім кадаванні). Хуткасць перадачы інфармацыі, якая ўлічвае поўную прапускную здольнасць канала, вымяраюць у бодах.
Значэнні
Тэрмін бітрэйт выкарыстоўваецца ў двух асноўных значэннях:
Бітрэйт выяўляецца бітамі ў секунду (біт/c, bit per second), а таксама вытворнымі велічынямі з прыстаўкамі кілa- (кбіт/c, kbit/s, kbps), мега- (Мбіт/c, Mbit/s, Mbps) і т. д.
Лiчбавая характырыстыка гуку і відэа
У фарматах струменевага відэа і аўдыё (напрыклад, MPEG і MP3), якія ўжываюць сціск cа стратай якасці, параметр «бітрэйт» выяўляе ступень сціску струменя і, тым самым, вызначае памер канала, для якога сціснуты струмень дадзеных. Часцей за ўсё бітрэйт гуку і відэа вымяраюць у кілабітах за секунду (kilobit per second, kbps), радзей — у мегабітах за секунду (толькі для відэа).
Існуе тры рэжымы сціску струменевых дадзеных:
Сталы бітрэйт
Сталы бітрэйт — варыянт кадавання струменевых дадзеных, пры якім карыстальнік першапачаткова задае неабходны бітрэйт, які не змяняецца на працягу ўсяго струмню дадзеных. Яго галоўная вартасць — магчымасць даволі сапраўднага прадказання памера канчатковага файла. Аднак варыянт са сталым бітрэйтам не вельмі падыходзіць для музычных твораў, гучанне якіх дынамічна змяняецца ў часе, з-за чаго падобны метад не забяспечвае аптымальных суадносін памеру і якасці.
Зменны бітрэйт
Кодэк абярае патрэбны бітрэйт, зыходзячы з параметраў (узроўню жаданай якасці). На працягу кадаванага фрагмента бітрэйт можа змяняцца. Пры сціску гуку патрэбны бітрэйт вызначаецца на аснове псіхаакустычнай мадэлі. Дадзены метад дае найлепшую якасць выходнага файла, аднак яго дакладны памер не мае лінейнай залежнасці ад бітрэйту. У залежнасці ад характару гуку (або выявы, у выпадку кадавання відэа), памер атрыманага файла можа адрознівацца ў некалькі разоў.
Усярэднены бітрэйт
Усярэднены бітрэйт з'яўляецца гібрыдам сталага і пераменнага бітрэйтаў: бітрэйт у кбіт/c задаецца карыстальнікам, а праграма вар'іруе яго ў пэўных межах. Аднак, у адрозненне ад VBR, кодэр з асцярогай выкарыстоўвае максімальна і мінімальна магчымыя значэнні бітрэйту, каб не рызыкаваць выйсці за зададзеную карыстальнікам сярэднюю велічыню. Якасць выходнага файла атрымліваецца ў выніку трохі лепш, чым пры выкарыстанні CBR, але горш, чым пры выкарыстанні VBR. З іншага боку, гэты метад дазваляе найболей гнутка задаваць бітрэйт (для аўдыё гэта можа быць любы лік паміж 8 і 320 кбіт/с, супраць лікаў, кратных 16 у метадзе CBR) і з значна большай (у параўнанні з VBR) дакладнасцю прадказваць памер выходнага файла.
Антоній Юзаф Сулістроўскі
Антоній Юзаф Сулістроўскі (1702 — паміж 19 лютага 1752 і 12 лютага 1753) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Сулістроўскіх герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’і Міхала (?—да 25 жніўня 1734), войскага ашмянскага (з 1713) і Ганны з Стахоўскіх (?—1740?).
Пасля смерці ў 1732 годзе караля польскага і вялікага князя літоўскага Аўгуста III прыхільнік абрання на трон Станіслава Ляшчынскага. Дэпутат Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ў 1729 годзе. Пасол на соймы 1733, 1736, 1746, 1748. Палкоўнік Ашмянскага павета ў 1740, маршалак ашмянскі з 1744.
Меў маёнткі ў Ашмянскім павеце (Занарач, Палачаны, Яхімаўшчына, Лужаны, Баркі), Вількамірскім павеце (Багданішкі), Рэчыцкім павеце (Свержань), Віленскім ваяводстве (Батвінішкі). Стараста якіскі, курклеўскі.
У 1752 годзе ўступіў у ордэн езуітаў, жыў у Жодзішках.
Пахаваны 12 лютага 1753 года ў езуіцкім касцёле св. Яна ў Вільні.
Сям’я
У першым шлюбе (адбыўся да 26 мая 1726) з Тэрэзай з Юдыцкіх (?—1739), дачкой Міхала Аляксандра Юдыцкага, старасты ясвойнскага. Ад яе меў 3 сыноў і дачку:
Саксонская Швейцарыя
Саксонская Швейцарыя (Sächsische Schweiz) — германская частка Эльбскіх Пясчанікавых гор. Знаходзіцца ў верхнім цячэнні Эльбы паблізу Дрэздэна.
Назва
Назва Саксонская Швейцарыя ўзнікла ў XVIII стагоддзі і зыходзіць ад швейцарскіх мастакоў Адрыяна Цынга і Антона Графа. Ландшафт ім нагадваў родныя краі, швейцарскую Юру. Да гэтага саксонскую частку Эльбскіх Пясчанікавых гор называлі «Майсенскім плато». Новая назва стала папулярнай пасля публікацый Гётцынгера, які ў сваіх кнігах апісаў Саксонскую Швейцарыю і зрабіў назву шырокавядомай.
Трасна (значэнні)
Трасна — тапонім:
NGC 2070
NGC 2070 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN6) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба. Таксама вядома пад назвай «Тарантул».
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акадэмія фінансаў і бізнесу «Vistula»
Агульная характарыстыка
Паўстала ў 1992 годзе як Вышэйшая школа страхавання і банкаўскай справы. Акадэмія рыхтуе студэнтаў да кар'еры ў галіне кіравання, фінансаў і бухгалтарскага ўліку, міжнародных адносін, эканомікі, філалогіі, журналістыкі, графікі, архітэктуры і інфарматыкі. Вядзецца навучанне на польскай і англійскай мовах: бакалаўрыят, магістратура, дактарантура і іншыя праграмы паслядыпломнай адукацыі.
Група вучэльняў «Vistula»
Акадэмія фінансаў і бізнесу «Vistula» разам з Галоўнай школай турызму і гасціннасці «Vistula» (раней — Галоўная школа турызму і адпачынку) фармуе аснову Групы вучэльняў «Vistula». У 2014 годзе да іх далучылася Вышэйшая камерцыйная школа ва Уроцлаве, а ў 2018 годзе — Гуманітарная акадэмія імя Аляксандра Гейштара ў Пултуску і Ольштынская вышэйшая школа імя Юзэфа Русецкага.
У Групе вучэльні Вістула працуюць 750 выкладчыкаў. Яна мае 44 праграмы бакалаўрыяту і магістратуры. Цяпер у Группе вучэлен «Vistula» па ўсёй Польшчы навучаецца каля 9 тыс. студэнтаў.
Бод
Бод (baud) у сувязі і электроніцы — адзінка вымярэння знакавай хуткасці, колькасць змен інфармацыйнага параметра апорнага перыядычнага сігналу ў секунду.
Хібна лічаць, што бод — гэтая колькасць біт, перададзеная ў секунду. У рэчаіснасці жа гэта дакладна толькі для двайковага кадавання, якое выкарыстоўваецца не заўсёды. Напрыклад, у сучасных мадэмах выкарыстоўваецца квадратурная амплітудная мадуляцыя (КАМ), і адной зменай узроўню сігналу можа кадавацца некалькі (да 16) біт інфармацыі. Напрыклад, пры знакавай хуткасці 2400 бод хуткасць перадачы можа складаць 9600 біт/c дзякуючы таму, што ў кожным часавым інтэрвале перадаецца 4 біта.
Акрамя гэтага, бодамі выяўляюць поўную ёмістасць канала, уключаючы службовыя знакі (біты), калі яны ёсць. Эфектыўная жа хуткасць канала выяўляецца іншымі адзінкамі, напрыклад бітамі ў секунду (біт/c, bps).
Вытворныя адзінкі
З дапамогай прыставак сістэмы СІ можна ўтвараць вытворныя, буйнейшыя адзінкі, напрыклад кілабод (кбод) роўны 1000 бод.
Коўл
Коўл — прозвішча.
Александрыя (Кіраваградская вобласць)
Александры́я (Олександрія) — горад у Кіраваградскай вобласці Украіны. Плошча 55 км². Насельніцтва 83 072 чал. (1 студзеня 2012)
Насельніцтва
<CENTER> Насельніцтва </CENTER>
Перапіс насельніцтва 1897 года паказвае, што ў Александрыі пражывала 14007 чалавек, з іх 7085 мужчыны і 6922 жанчыны, а ўсяго ў Александрыйскім павеце пражывала 416576 чалавек. У горадзе найбольшыя векавыя групы складалі людзі узростам 1-19 гадоў. Сапраўды ўсталяваць этнічны склад XIX стагоддзя насельніцтва вельмі цяжка, паколькі падчас перапісу вызначалася не нацыянальнасць, а «родная мова». Ва ўмовах Расійскай Імперыі для вывучэння ўсіх моў акрамя рускай, а асабліва ўкраінскай, не было эканамічных стымулаў і было практычна немагчыма: у Александрыйскім павеце не існавала навучальных устаноў з выкладаннем на ўкраінскай мове. Таму адукаваныя пласты насельніцтва хутка русіфікавадіся, пераходзячы на ​​вялікарускую мова, асабліва ў гарадах (афіцыйна ў перапісу 1897 года ўкраінскай мовы быць не магло, было толькі маларасійская гаворка вялікарускай мовы). Тым не менш, маларасійскую гаворку вялікарускай мовы назвалі роднай 54,7% (ва ўсім павеце — 85%), яўрэйскую — 26,3%, вялікарускую — 16,8%, польскую — 1,24%, нямецкую — 0,5%, малдаўскую і румынскую — 0,09%. У пачатку ХХ стагоддзя насельніцтва працягвала павялічвацца, у 1912 годзе насельніцтва складалася з 16000 чалавек, а абапіраючыся на «Усеагульны рускі каляндар» 1919, — 20500 чалавек. Перапіс насельніцтва 2001 года паказала, што ў горадзе пражывае 104 500 чалавек, што складала 91% ад колькасці насельніцтва 1989 года. Па дадзеных Вярхоўнай Рады Украіны на тэрыторыі Александрыі пражывае 103 856 чалавек. Не змянілася колькасць украінцаў і армян, колькасць рускіх зменшылася ўдвая. На 2005 год насельніцтва зменшылася да 102 200 чалавек.
Геаграфія
Горад размешчаны на 32° 15' усходняй даўгаты, 48° 30' паўночнай шыраты, на ўсходзе вобласці, на адлегласці 75 км на паўночны ўсход ад Кіраваграда. Разам з падначаленымі Александрыі пасёлкамі Алэксандрыйскэ, Пантаеўка плошчу горада складае 6142 га. Па дыяметры горада праходзіць аўтадарога «Кішынёў - Луганск». Праз Александрыю працякаюць дзве найбуйнейшыя рэкі: Інгулец і Бярозаўка, Бярозаўка ўпадае ў Інгулец на тэрыторыі горада. Рэльеф
Александрыя размешчана на Прыдняпроўскім ўзвышшы з агульным нахілам тэрыторыі з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Рэльеф ўяўляе сабой пераважна плато, або ўзнёслую хвалістую раўніну раздзелены густой сеткай рачных далін і бэлек, а таксама яраў. У бэльках, якія працягнуліся з захаду на ўсход, паўднёвыя схілы спадзістыя, а паўночныя стромкія, моцна пакрытыя ярамі, у такіх месцах адкрываюцца старажытныя дакембрыйскія пароды.