cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Евангелістарый Святога Медара Суасонскага
Апісанне
Кніга змяшчае вульгатныя тэксты чатырох Евангелляў, і іншыя ўступныя тэксты. Захавалася 239 фоліа; іх памер складае 362 на 267 мм. Дванаццаць старонак з кананічнымі табліцамі ўпрыгожаны малюнкамі, акрамя таго, ёсць шэсць старонак, цалкам запоўненых мініяцюрамі, і чатыры дэкаратыўныя старонкі. Мініяцюры на ўсю старонку ўключаюць выяву, заснаваную на аналагічным асвятленні з Евангелля Гадэскалка. Тэкст амаль цалкам напісаны залатым унцыялам.
Евангелістарый быў завершаны ў 827 годзе, калі ён быў падараваны Людовікам I Набожным і яго жонкай. Мяркуецца, што рукапіс быў створаны ў апошнія гады жыцця Карла Вялікага.
Кніга заставалася ў Суасоне да Французскай рэвалюцыі, калі ў 1790 годзе яна была перавезена ў Парыж.
Сквер імя С. В. Прытыцкага
'''Сквер імя С. В. Прытыцкага''' — сквер у Мінску, размешчаны ў Фрунзенскім раёне паміж вуліцай Прытыцкага і жылымі дамамі № 6, 8, 10, 12 і 26 па ёй. У заходняй частцы сквера размешчаны рэстаран McDonald’s.
Створаны па праекце архітэктараў У. Старчанкі, А. Арцюхіна, В. Рондаля (1977 ).
Назва скверу прысвоена рашэннем Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў № 195/12/25 ад 19 лістапада 2008. У маі таго ж года ў скверы запрацаваў новы фантан.
Фрыдрых фон Шольц
Фры́дрых фон Шольц (Friedrich von Scholtz; — ) — германскі ваенны дзеяч, генерал ад артылерыі (1912). Удзельнік Франка-прускай і Першай сусветнай войнаў. Падчас Першай сусветнай вайны камандаваў 20-м корпусам, 8-й арміяй і групай армій Шольца.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1851 годзе ў Фленсбургу, ваенную кар’еру пачаў у Рэгенсбургу. Служыў у якасці радавога і афіцэр-кадэта ў артылерыйскіх падраздзяленнях. Фрыдрых дабраахвотнікам удзельнічаў у франка-прускай вайне, пасля вайны паступіў у Ваенную акадэмію ў Патсдаме.
У 1872 годзе атрымаў званне лейтэнант, у 1874—1876 гадах вучыўся ў артылерыйскай школе ў Берліне. У 1901 годзе атрымаў званне палкоўнік. У 1908 годзе прызначаецца камандзірам 21-й пяхотнай дывізіі, а 1 кастрычніка 1912 года атрымлівае званне генерал ад артылерыі і прызначаецца камандзірам 20-га армейскага корпуса.
Першая сусветная вайна
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны, на чале свайго корпуса прыбывае на Усходні фронт. Корпус Шольц ўдзельнічае ў бітвах пры Таненберзе і ў баях пад Лоддзю. 26 мая 1915 года фон Шольц прызначаецца камандзірам 8-й арміі і накіроўваецца на Заходні фронт у раён Вердэна. 22 красавіка 1917 года Фрыдрых фон Шольц замяняе Ота фон Белава на пасадзе камандуючага 11-й арміяй, якая знаходзіцца на Салоніцкім фронце.
Шольц становіцца камандуючым групай армій Шольца (якая складаецца з 11-й германскай і 1-й балгарскай армій). Яго група армій практычна цалкам складалася з балгарскіх войскаў, паколькі практычна ўсе нямецкія войскі былі выведзеныя з Балкан. Фон Шольц камандаваў шасцю балгарскімі і адной германскай дывізіямі (аднак у гэтай дывізіі таксама практычна ўсе падраздзяленні былі балгарскімі).
Шольц падчас службы на Салоніцкім фронце здолеў знайсці агульную мову з балгарскімі саюзнікамі і заслужыў у іх высокую рэпутацыю.
Станіслаў Макраноўскі
Станіслаў Макраноўскі (Stanisław Mokronowski) герба Багорыя (нарадзіўся 10 студзеня 1761 у горадзе Багуцін каля Влоцлаўка — памёр ў Варшаве) — камергер Станіслава Аўгуста Панятоўскага, член Чатырохгадовага Сойма, генерал-лейтэнант каралеўскай арміі, удзельнік вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года і паўстання ў 1794 годзе, пляменнік Андрэя Макраноўскага.
Фрыдрых фон Шольц
Першая сусветная вайна
У верасні 1918 годзе саюзным войскам удалося прарваць абарону нямецка-балгарскіх войскаў на Салоніцкім фронце і 29 верасня 1918 года Балгарыя капітулявала. Фрыдрых фон Шольц быў звольнены з арміі 24 студзеня 1919 года пасля заканчэння Першай сусветнай вайны. Памёр у 1927годзе.
Станіслаў Макраноўскі
Біяграфія
У 1775—1777 гадах вучыўся ў Варшаўскім кадэцкім корпусе, пасля да 1780 — у Парыжскай вайсковай школе.
Пасля вяртання на радзіму служыў віцэ-брыгадзірам (1788), а затым брыгадзірам (1792) у нацыянальнай кавалерыі. Быў абраны паслом на Чатырохгадовы Сейм.
Удзельнічаў у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года, у тым ліку і ў бітве пад Зелянцамі, быў узнагароджаны крыжам Virtuti Militari. Пасля далучэння караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага да Таргавіцкай канфедэрацыі, Макраноўскі выйшаў у адстаўку, нягледзячы на атрыманне звання генерал-маёра.
Далучыўся да паўстання 1794 года. Прытрымліваўся кансерватыўных і раялісцкіх поглядаў, варагаваў з прадстаўнікамі радыкальнага крыла паўстання (якабінцамі). 25 красавіка 1794 года, кіраўнік паўстання Тадэвуш Касцюшка надаў Макраноўскаму званне генерал-лейтэнанта, прызначыў яго камандуючым узброенымі сіламі Варшавы і Мазавецкага княства. З-за супярэчнасцей з Касцюшкам, апошні 15 чэрвеня 1794 года прызначыў Макраноўскага камандзірам дывізіі, а 10 жніўня 1794 года — камандуючым паўстанцкімі войскамі ў Вялікім Княстве Літоўскім замест хворага Мікалая Вяльгорскага.
У сярэдзіне жніўня 1794 года Макраноўскі прыбыў пад Брэст. Ён меркаваў сканцэнтраваць войскі ВКЛ у двух дывізіях: каля Брэста і паміж Брэстам і Гродна, каб не даць магчымасці расійскаму войску фарсіраваць Буг. Аднак дрэнны стан арміі ВКЛ прымусіў Макраноўскага 5 верасня 1794 года падаць рапарт аб адстаўцы. Касцюшка просьбу Макраноўскага не задаволіў і параіў яму даць бітву расійцам. 29 верасня 1794 года Касцюшка прыбыў у Гродна, дзе ўручыў Макраноўскаму залаты пярсцёнак з надпісам «Айчына свайму абаронцы».
Пасля паразы пад Мацяёвіцамі Макраноўскі больш не планаваў ніякіх наступальнах дзеянняў і адвёў войска ВКЛ пад Варшаву.
У кастрычніку 1794 года падаў у адстаўку. Пасля паразы паўстання жыў у Італіі, пасля вярнуўся ў Варшаву, дзе, між іншым, удзельнічаў у акцыі па будаўніцтве помніка Юзэфу Панятоўскаму. У Варшаве ён і памёр. Быў пахаваны ў касцёле Капуцынаў.
Макраноўскі — чацвёртая асоба пасля Панятоўскага, Касцюшкі і Вельгорскага на арыгінальным лісце ўзнагароджаных ордэнам Virtuti Militari. У 1815 годзе ўзнагароджаны ордэнам Белага Арла, кавалер ордэна Святога Станіслава.
1-я Буда-Кашалёўская партызанская брыгада
1-я Буда-Кашалёўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1943 года на базе атрадаў, вылучаных 10-й Журавіцкай партызанскай брыгадай. Дзейнічала на тэрыторыі Буда-Кашалёўскага і Жлобінскага раёнаў. 2 кастрычніка, 20 — 25 лістапада, 2 снежня 1943 года брыгада (1585 партызан, 4 атрады) паатрадна злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Пазней у складзе брыгады былі створаны: 108-ы партызанскі атрад быў вылучаны ў самастойны.
15 кастрычніка 1943 года з асабовага складу 3-й роты 263-га атрада імя М. І. Кутузава арганізаваны атрад «Смерць фашызму» (расфарміраваны 4 лістапада таго ж года), а таксама згадваецца атрад імя Р. К. Арджанікідзэ, але яго баявая дзейнасць не праследжваецца.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунцы Гомель — Жлобін. У ліпені — жніўні 1943 года пусцілі пад адхон 27 эшалонаў, знішчылі 47 аўтамашын, 12 мастоў, захапілі 10 кулямётаў, 13 аўтаматаў і 180 вінтовак. У жніўні — верасні 1943 падарвалі больш за 1000 рэек.
Хвастатка вязавая
Хвастатка вязавая (Satyrium w-album) — дзённы матылёк сямейства блакітніц. Этымалогія лацінскай назвы: W-album (з лацінскай) — В-белае; назва была дадзена па адметнай візуальнай прыкмеце — белай перавязі на ніжнім боку задняга крыла.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла — 14-16 мм. Крылы зверху бурага колеру. Заднія крылы з ніткападобным хвосцікам, на ніжнім боку шэрага колеру з белай постдыскальнай лініяй, выгнутай ў форме лацінскай літары «W», і з чырвонай субмаргінальнай паласой.
Арэал
Цэнтральная і Усходняя Еўропа, Пярэдняя Азія, Паўднёвы Урал, Забайкалле, Прыамур’е, Прымор’е, паўночны ўсход Кітая, Карэя, Японія. Рэдкі і лакальны ў Прыбалтыцы. Таксама рэдкі і лакальны ў лясной паласе еўрапейскай часткі Расіі.
Сустракаецца на лясных ўзлесках, палянах, лясных высечках, па абочынах дарог, забалочаных і сырых лугах, па берагах рэк і ручаёў. Ва ўмовах Беларусі і Украіны часта прымеркаваны да антрапагенных ландшафтаў: садоў, паркаў, лесапасадак і лесапалос.
NGC 6856
NGC 6856 — группа звёзд ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пабла Эскабар
Пабла Эміліа Эскабар Гавірыя (Pablo Emilio Escobar Gaviria; — ) — калумбійскі наркабарон.
Дзяцінства
Нарадзіўся Эскабар 1 снежня 1949 года за 40 кіламетраў ад Медэльіна. Ён быў трэцім дзіцём у сям’і. Яго бацька быў бедным селянінам, маці таксама паходзіла з нізоў.
Як і большасць сваіх аднагодкаў, Пабла любіў слухаць гераічныя гісторыі аб легендарных калумбійскіх «бандытас». Аб тым, як яны рабавалі багатых і дапамагалі тым, хто жыве ў нястачы. Ужо дзіцём ён вырашыў, што, калі вырасце, стане такім жа «бандытас». Хто бы мог тады падумаць, што нявінныя рамантычныя летуценні дэлікатнага хлопчыка праз пару дзясяткаў гадоў набудуць форму кашмару.
У школе Пабла прыходзілася вучыцца сярод дзяцей з бяднейшых сем’яў.
У 1961 годзе яго сям’я пераехала ў Энвігада, на поўдзень ад Медэльіна. Там Пабла пайшоў вучыцца ў мясцовую школу, у якой сярод вучняў пераважалі вельмі левыя палітычныя погляды. Ён і яго новыя школьныя таварышы адкрыта падтрымлівалі Кубінскую рэвалюцыю, якая адбылася за некалькі гадоў да гэтага. Неўзабаве ён заахвоціўся да марыхуаны, і ў 16 гадоў яго выгналі са школы. З гэтага ўзросту Пабла пачаў здзяйсняць злачынствы.
Вялікую частку свайго часу Пабла стаў праводзіць у бедных кварталах Медэльіна, якія былі сапраўдным рассаднікам злачыннасці. Спачатку ён стаў красці надмагіллі з мясцовых могілкаў і, сціраючы надпісы, ізноў іх перапрадаваць. Неўзабаве ён стварыў невялікую злачынную банду сваіх аднадумцаў і стаў займацца больш выдасканаленай злачыннай здабычай: згонам дарагіх аўтамабіляў для продажу на запчасткі. Затым Пабла Эскабару прыйшла іншая «геніяльная» думка: прапаноўваць патэнцыйным ахвярам згону сваю «абарону». Тыя, хто адмаўляліся плаціць яго бандзе, рана або позна пазбаўляліся сваіх машын. Гэта ўжо быў сапраўдны рэкет.
Узыход
У 21 год ён меў ужо даволі шмат прыхільнікаў. Разам з тым злачынствы Эскабара станавіліся яшчэ больш выкшталцонымі і жорсткімі. Ад звычайных згонаў аўтамабіляў і рэкету ён прыступіў да выкрадання людзей. У 1971 годзе людзі Пабла Эскабара выкралі багатага калумбійскага латыфундыста-прамыслоўца Дыега Эчаварыю, які пасля доўгіх катаванняў быў забіты. Гэтае забойства так і не было развязана. Забіты Дыега Эчаварыя выклікаў адкрытую нянавісць сярод мясцовага беднага сялянства, і Пабла Эскабар адкрыта заявіў аб сваім дачыненні да выкрадання і забойства. Беднякі Медэльіна святкавалі смерць Дыега Эчаварыі і, у знак удзячнасці Эскабару, сталі паважліва зваць яго «Эль-Доктар». Пабла Эскабар пачаў «падкормліваць» мясцовых беднякоў, будуючы ім новыя танныя хаты. Ён разумеў, што рана або позна яны стануць чымсьці накшталт ахоўнага буфера паміж ім і ўладамі, і яго папулярнасць у Медэльіне расла з дня ў дзень.
У 1972 годзе Пабла Эскабар ужо быў самым вядомым злачынным аўтарытэтам Медэльіна. Яго злачынная групоўка займалася згонамі аўтамабіляў, кантрабандай і выкраданнямі людзей. Неўзабаве яго банда выйшла за межы Медэльіна.
Тым часам у ЗША новае пакаленне амерыканцаў 70-х гадоў ужо не здавольвалася толькі адной марыхуанай, яно патрабавала нечага мацнейшага, і хутка на амерыканскіх вуліцах з’явіўся новы наркотык — какаін. На гэтым Пабла Эскабар і стаў будаваць свой злачынны бізнес. Перш ён купляў какаін у вытворцаў і перапрадаваў яго кантрабандыстам, якія затым перапраўлялі яго ў ЗША. Абсалютная адсутнасць якія-небудзь «тормазаў», яго маніякальная гатовасць катаваць і забіваць ставіла яго па-за канкурэнцыяй. Калі да яго даходзілі чуткі аб якой-небудзь прыбытковай злачыннай справе, ён без лішніх цырымоній, проста захопліваў яё гвалтам. Любы, хто станавіўся на яго шляху або мог хоць як-небудзь яму пагражаць, тут жа бясследна знікаў. Неўзабаве Эскабар запраўляў амаль усёй какаінавай індустрыяй Калумбіі.
У сакавіку 1976 года Пабла Эскабар ажаніўся са сваёй 15-гадовай сяброўкай Марыяй Вікторыяй Энеа Віеха, якая да гэтага была ў яго асяроддзі. Праз месяц у іх нарадзіўся сын Хуан Пабла, а праз тры з паловай гады — дачка Мануэла.
Наркабізнес Пабла Эскабара хутка разрастаўся па ўсёй Паўднёвай Амерыцы. Неўзабаве ён сам пачаў займацца кантрабандай какаіну ў ЗША. Адзін з набліжаных Эскабара, нехта Карлас Лейдэр, адказны за перапраўку какаіну, арганізаваў на Багамах сапраўдны перавалачны пункт наркатрафіку. Абслугоўванне было пастаўлена на вышэйшым узроўні. Там быў збудаваны буйны прычал, шэраг бензазаправак і сучасны атэль з усімі выгодамі. Ніводзін наркадылец не мог без дазволу Пабла Эскабара вывозіць какаін за межы Калумбіі. Ён здымаў так званы 35-працэнтны падатак з кожнай партыі наркотыкаў і забяспечваў яе дастаўку. Злачынная кар’ера Эскабара складалася больш чым удала, ён літаральна купаўся ў доларах. У джунглях Калумбіі ён адчыняў нелегальныя хімічныя лабараторыі па выпрацоўцы какаіну.
Улетку 1977 года ён і яшчэ трое буйных наркагандляроў, аб’яднаўшыся, стварылі тое, што стала звацца Медэльінскім какаінавым картэлем. У яго была самая магутная фінансава-какаінавая імперыя, аб якой не магла марыць ні адна наркамафія свету. Для дастаўкі какаіну ў картэлі была і сетка распаўсюджвання, і самалёты, і нават падводныя лодкі. Пабла Эскабар стаў самым беспярэчным аўтарытэтам какаінавага свету і абсалютным лідарам Медэльінскага картэля. Ён купляў паліцыянтаў, суддзяў, палітыкаў. Калі подкуп не дзейнічаў, то ў ход пускаўся шантаж, але ў асноўным картэль дзейнічаў па прынцыпе: «Плаці або памры».
Да 1979 года Медэльінскі картэль ужо валодаў больш за 80% какаінавай індустрыі ЗША. 30-гадовы Пабла Эскабар стаў адным з найбагацейшых людзей свету, уласнае багацце якога вылічвалася мільярдамі долараў. У Эскабара было 34 маёнткі, 500 тысяч гектараў зямлі, 40 рарытэтных аўтамабіляў «Ролс-Ройс». У маёнтку Эскабара было выкапана 20 штучных азёр, шэсць басейнаў і нават пабудаваны невялікі аэрапорт з узлётна-пасадкавай паласой. Часам здавалася, што какаінавы наркабарон проста не ведае, што рабіць з грашыма. У межах свайго маёнтку Пабла Эскабар загадаў пабудаваць заапарк-сафары, у які са ўсіх частак свету звозіліся самыя экзатычныя жывёлы. У заапарку было 120 антылоп, 30 тураў, 6 бегемотаў, 3 сланы і 2 насарогі.
Ва ўтоенай ад старонніх вачэй частцы свайго маёнтка ён любіў ладзіць дзікія сексуальныя оргіі, для якіх запрашаліся юныя дзяўчынкі.
Аднак сам Эскабар практычна не ўжываў какаін. Больш таго, Пабла Эскабар, нягледзячы на тое, што яго незлічоны скарб вырас на гандлі какаінам, з пагардай ставіўся да наркаманаў, лічачы іх недачалавекамі.
Каб заручыцца падтрымкай насельніцтва, ён разгарнуў у Медэльіне шырокае будаўніцтва. Пракладваў дарогі, будаваў стадыёны і ўзводзіў бясплатныя хаты для бедных, якія ў народзе звалі «Барыя Пабла Эскабар». Сам ён тлумачыў сваю дабрачыннасць тым, што яму было балюча бачыць, як бедныя пакутуюць. Эскабар бачыў сябе калумбійскім Робін Гудам.
Спроба легалізавання
У злачынным свеце ён дасягнуў вяршыні ўлады. Зараз ён шукаў спосаб зрабіць свой бізнес легальным. У 1982 годзе Пабла Эскабар высунуў сваю кандыдатуру ў Кангрэс Калумбіі. І, у канчатковым выніку ён у 32 гады стаў замяшчальным членам Кангрэса Калумбіі. Гэта значыць, ён замяшчаў кангрэсменаў падчас іх адсутнасці.
Праз некалькі дзён міністр юстыцыі Радрыга Лара Бонія разгарнуў шырокую кампанію супраць укладання брудных какаінавых грошай у перадвыбарную гонку. У выніку Пабла Эскабар у студзені 1984 года быў выключаны з калумбійскага Кангрэса. Стараннямі міністра юстыцыі яго палітычная кар’ера закацілася раз і назаўжды. Тым не менш, Эскабар не збіраўся ціха сыходзіць і вырашыў адпомсціць міністру.
Пачатак тэрору
30 красавіка 1984 года міністэрскі «Мэрсэдэс» Боніі спыніўся ля светлафора на адной з самых ажыўленых вуліц Багаты. У гэты момант пад’ехаўшы матацыкліст ва ўпор з аўтамата зрашэціў заднюю частку «Мэрсэдэса», дзе звычайна сядзеў міністр юстыцыі. Аўтаматная чарга літаральна раструшчыла галаву Радрыга Лара Боніі. Упершыню бандыты забілі ў Калумбіі службоўцу такога высокага рангу. З гэтага дня тэрор пачаў распаўсюджвацца па Калумбіі.
У сярэдзіне 80-х гадоў какаінавая імперыя Эскабара кантралявала амаль усе сферы жыцця Калумбійскага грамадства. Тым не менш, над ім навісла сур’ёзная пагроза. Адміністрацыя прэзідэнта ЗША Рональда Рэйгана абвясціла сваю ўласную вайну распаўсюджванню наркотыкаў не толькі па тэрыторыі Злучаных Штатаў, але і па ўсім свеце. Паміж ЗША і Калумбіяй быў дасягнуты дагавор, паводле якога калумбійскі ўрад абавязаўся выдаваць амерыканскаму правасуддзю какаінавых баронаў, якія займаліся перапраўкай наркотыкаў у Злучаныя Штаты.
Гэта рабілася таму, што апыніся гандляры наркотыкамі ў любой калумбійскай турме, яны маглі бы, як і перш, бесперашкодна працягваць кіраваць сваімі бандамі проста з месцаў зняволення і вельмі хутка апынуліся бы на волі. Што ж датычна выдачы Злучаным Штатам, то наркадзялкі разумелі, што там яны не змогуць купіць сабе свабоду.
На татальную вайну з наркабаронам, распачатую ўрадам, наркамафія адказала тэрорам. Пабла Эскабар стварыў тэрарыстычную групу, якая атрымала назву «Лос Экстрадытаблес». Яе тэрарысты здзяйснялі напады на службоўцаў, паліцыянтаў, а таксама ўсіх, хто выступаў супраць наркагандлю. Падставай для тэрарыстычнай акцыі магла паслужыць буйная паліцэйская аперацыя або выдача ў ЗША чарговага боса какаінавай мафіі.
У лістападзе 1985 года Эскабар і іншыя наркадзялкі аб’ядналіся, каб паказаць ураду, што іх не запалохаць. Эскабар наняў вялікую групу левых партызан для здзяйснення дыверсій. Левыя партызаны, узброеныя кулямётамі, гранатамі і пераноснымі ракетнымі ўсталёўкамі, нечакана з’явіліся ў цэнтры Багаты і захапілі Палац Правасуддзя, калі ўсярэдзіне будынку знаходзілася, па меншай меры, некалькі сот чалавек. Партызаны адмовіліся весці якія-небудзь перамовы і распачалі страляніну ва ўсе бакі, не вылучыўшы ніякіх патрабаванняў. Пакуль яны ўтрымлівалі ў сваіх руках Палац Правасуддзя, яны знішчылі ўсе дакументы, якія датычылі экстрадыцыі злачынцаў. У сталіцу краіны былі ўведзеныя буйныя сілы войска і паліцыі. Пасля цэлага дня аблогі штурмавыя батальёны пры падтрымцы танкаў і баявых верталётаў уварваліся ў Палац Правасуддзя. У выніку штурму загінулі 97 чалавек, уключаючы 11 з 24 суддзяў.
Праз год Вярхоўны суд адмяніў дагавор аб экстрадыцыі наркагандляроў у ЗША. Аднак ужо праз некалькі дзён новы прэзідэнт Калумбіі Версіліа Барка наклаў вета на рашэнне Вярхоўнага суду і аднавіў дзеянне гэтага дагавора. У лютым 1987 года ў ЗША быў экстрадаваны найбліжэйшы памочнік Эскабара Карлас Лейдэр.
Пабла Эскабар быў змушаны па ўсёй краіне будаваць таемныя сховішчы. Дзякуючы інфармацыі ад сваіх людзей ва ўрадзе ён паспяваў на адзін крок апярэджваць праваахоўныя органы. Да таго ж сяляне заўсёды папярэджвалі яго пры з’яўленні падазроных людзей, машыны з паліцыянтамі або салдатамі ці шрубалёта.
У 1989 годзе Пабла Эскабар ізноў паспрабаваў скласці ўгоду з правасуддзем. Ён пагадзіўся здацца паліцыі, калі ўрад выступіць гарантам таго, што яго не выдадуць Злучаным Штатам. Улады адказалі адмовай. На гэту адмову Эскабар адказаў тэрорам.
У жніўні 1989 года тэрор дасягнуў піка. 16 жніўня 1989 года ад рук кілераў Эскабара загінуў член Вярхоўнага суду Карлас Валенсія. На наступны дзень быў забіты палкоўнік паліцыі Вальдэмар Франклін Кантэра. 18 жніўня 1989 года на перадвыбарчым мітынгу быў застрэлены вядомы калумбійскі палітык Луіс Карлас Галан, які абяцаў у выпадку абрання яго прэзідэнтам краіны пачаць непрымірымую вайну з гандлярамі какаінам, ачысціць Калумбію ад наркабаронаў, экстрадаваўшы іх у ЗША.
Перад выбарамі тэрор Медэльінскага картэля набыў асаблівы размах. Штодня кілеры картэля забівалі дзясяткі чалавек. Толькі ў Багаце адна з тэрарыстычных груповак наркамафіі здзейсніла на працягу двух тыдняў 7 выбухаў, у выніку якіх загінулі 37 і атрымалі цяжкія калецтвы каля 400 чалавек.
27 лістапада 1989 года Пабла Эскабар падклаў бомбу ў пасажырскі самалёт калумбійскай авіякампаніі «Авіянака», на борце якога знаходзілася 107 пасажыраў і экіпаж. Пераемнік загінулага Луіса Карласа Галана, будучы прэзідэнт Калумбіі, Сесар Гавірыя, павінен быў ляцець на гэтым самалёце. Праз тры хвіліны пасля ўзлёту авіялайнера на яго борце раздаўся магутны выбух. Самалёт загарэўся і паваліўся на найблізкія груды. Ні адзін з людзей, якія знаходзіліся на борце, не выжыў. Як высвятлілася пазней, Сезар Гавірыя ў апошні момант з-за нейкіх прычын адмяніў свой вылет.
Па краіне пракаціліся масавыя рэйды, пры якіх падвяргаліся знішчэнню хімічныя лабараторыі і плантацыі кокі. Дзясяткі членаў наркакартэляў апынуліся за кратамі. У адказ на гэта Пабла Эскабар двойчы здзяйсняў замахі на шэфа калумбійскай сакрэтнай паліцыі генерала Мігеля Масу Маркеса. Пры другім замаху, 6 снежня 1989 года, ад выбуху бомбы загінула 62 чалавекі і 100 атрымалі раненні рознай ступені цяжару.
Да пачатку 90-х гадоў Эскабар лічыўся адным з найбагатых людзей планеты. Яго скарб ацэньваўся, па меншай меры, у 3 мільярды долараў. Ён узначальваў спіс самых вядомых наркагандляроў, якіх шукаюць улады ЗША. Па яго пятам нязменна ішло элітнае спецпадраздзяленне, якое ставіла перад сабой задачу любым коштам вылавіць або знішчыць Пабла Эскабара.
У 1990 годзе толькі адно згадванне імя Пабла Эскабара наводзіла жах на ўсю Калумбію. Ён быў самым вядомым злачынцам у свеце. Урад стварыў «Асобую Пошукавую Групу», мэтай якой быў сам Пабла Эскабар. У групу ўвайшлі найлепшыя паліцэйскія з адборных часцей, а таксама людзі з войска, спецслужбаў і пракуратуры.
Стварэнне «Асобай Пошукавай Групы», на чале якой стаў палкоўнік Мартынес, адразу жа прынесла свой дадатны плён. Некалькі чалавек з найбліжэйшага асяроддзя Пабла Эскабара апынуліся ў засценках сакрэтнай паліцыі.
Людзі Эскабара выкралі некалькі найбагатых людзей Калумбіі. Пабла Эскабар разлічваў, што ўплывовыя сваякі закладнікаў акажуць ціск на ўрад з тым, каб адмяніць дагавор аб экстрадыцыі злачынцаў. І ў канчатковым выніку план Эскабара атрымаўся. Урад адмяніў экстрадыцыю Пабла Эскабара. 19 чэрвеня 1991 года, пасля таго, як Пабла Эскабару ўжо не пагражала экстрадыцыя ў ЗША, ён здаўся ўладам. Эскабар пагадзіўся прызнаць за сабой віну ў некалькіх малаважных злачынствах, наўзамен яму прабачылі ўсё яго мінулыя грахі. Пабла Эскабар знаходзіўся ў турме… якую сам жа для сябе і пабудаваў.
Паўла-Грыгорыўка
Паўла-Грыгорыўка (Павло-Григорівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Пабла Эскабар
Пачатак тэрору
Турма звалася «Ля Катэдраль» і была пабудаваная ў горным масіве Энвігада. «Ля Катэдраль» больш паходзіла на дарагі, прэстыжны кантры-клаб, чым на звычайную турму. Там была дыскатэка, плавальны басейн, джакузі і сауна, а ў двары вялікае футбольнае поле. Туды да яго прыходзілі сябры, жанчыны. Сям’я Эскабара магла ў любы час наведваць яго. «Асобая Пошукавая Група» палкоўніка Мартынеса не мела права набліжацца да «Ля Катэдраль» бліжэй, чым на 20 кіламетраў. Эскабар прыходзіў і сыходзіў, калі сам гэтага жадаў. Ён наведваў футбольныя матчы і начныя клюбы Медэльіна.
Падчас сваёй «адседкі» Пабла Эскабар працягваў кіраваць сваім шматмільярдным какаінавым бізнесам. Аднойчы ён даведаўся, што яго кампаньёны па какаінавым картэлі, скарыстаўшыся яго адсутнасцю, абакралі яго. Ён тут жа загадаў сваім людзям даставіць іх у «Ля Катэдраль». Ён асабіста падвяргаў іх невыносным катаванням, прасвідроўваючы сваім ахвярам калены і вырываючы пазногці, а потым загадаў сваім людзям забіць іх і вывезці трупы за межы турмы. Гэтым разам Эскабар зайшоў занадта далёка. 22 ліпеня 1992 года прэзідэнт Гавірыя аддаў загад перавесці Пабла Эскабара ў сапраўдную турму. Але Эскабар даведаўся пра рашэнне прэзідэнта і збег з турмы.
Заняпад
30 студзеня 1993 года людзі Пабла Эскабара падклалі магутную бомбу на адной са шматлюдных вуліц Багаты. Выбух прабразгаў тады, калі было досыць людзей. У асноўным гэта былі бацькі са сваімі дзецьмі. У выніку гэтага тэракту загінуў 21 чалавек і больш за 70 атрымалі цяжкія калецтвы. Бомба павінна была спрацаваць поруч з Палацам Правасуддзя, але людзі Эскабара пабаяліся спыніць машыну каля яго, бо ў гэты час было вельмі шмат паліцыянтаў. Машына была пакінута каля кнігарні на ажыўленай вуліцы. Пабла Эскабар быў вельмі злы, што яго людзі не выканалі заданне, але больш за ўсё ён хваляваўся за тое, што народ перастане яго падтрымліваць.
Група калумбійскіх грамадзян стварыла арганізацыю «Лос Пепес», абрэвіятура якой азначала «Людзі, пацярпелыя ад Пабла Эскабара». У яе ўвайшлі калумбійскія грамадзяне, чые сваякі загінулі па віне Эскабара.
На наступны дзень пасля тэракту «Лос Пепес» падарвалі бомбы перад хатай Пабла Эскабара. Маёнтак, які належыў яго маці, практычна цалкам выгарэў. Замест таго, каб пераследваць самога Пабла Эскабара, «Лос Пепес» сталі тэрарызаваць і паляваць на ўсіх, хто хоць як-небудзь быў звязаны з ім або яго какаінавым бізнэсам. Іх наўпрост забівалі. За невялікі час «Лос Пепес» вырабілі істотную шкоду яго какаінавай імперыі. Яны забілі мноства яго людзей, пераследвалі яго сям’ю. Яны спалілі яго маёнтак. Зараз Эскабар сур’ёзна турбаваўся, паколькі «Лос Пепес», выявіўшы сям’ю, неадкладна знішчылі бы яе да апошняга чалавека, не пашкадаваўшы нават яго састарэлую маці і дзяцей. Апыніся яго сям’я за межамі Калумбіі, па-за дасяжнасцю «Лос Пепес», ён мог бы абвясціць татальную вайну ўраду і сваім ворагам.
Восенню 1993 года Медэльінскі какаінавы картэль распаўся. Але самога Пабла больш трывожыла яго сям’я. Вось ужо больш года ён не бачыў ні жонку, ні дзяцей. Больш года ён не бачыў сваіх блізкіх і моцна нудзіўся. Для Эскабара гэта было невыносна. 1 снежня 1993 года Пабла Эскабару споўнілася 44 гады. Ён ведаў, што за ім вядзецца сталае сачэнне, таму імкнуўся казаць па тэлефоне максімальна сцісла, каб яго не засеклі агенты АНБ. Аднак гэтым разам у яго канчаткова здалі нервы, і ён патэлефанаваў у атэль, у якім жылі яго сваякі. Трубку падняў яго сын, ён сказаў свайму бацьку, што з ім жадаюць пагутарыць журналісты. Ён з натхненнем пагадзіўся і сказаў, што патэлефануе заўтра ў 14:00.
На наступны дзень пасля свайго дня нараджэння, 2 снежня 1993 года, ён ізноў патэлефанаваў сваёй сям’і. Гэтага званка агенты АНБ чакалі 24 гадзіны. Гэтым разам, размаўляючы са сваім сынам Хуанам, ён заставаўся на лініі каля 5 хвілін. Эскабара засеклі ў медэльінскім квартале Лос Алібас. Ужо ў хуткім часе хата, у якой хаваўся Пабла Эскабар, была са ўсіх бакоў акружаная спецагентамі. Калі яны паднімаліся па ўсходах, яны чулі яго голас, ён усё яшчэ працягваў адказваць на пытанні сына, якія падрыхтавалі журналісты. Калі ён іх пачуў, ён сказаў сыну свае апошнія словы: «Нешта адбываецца, я ператэлефаную». У гэты момант спецпрызнаўцы выбілі дзверы і ўварваліся туды. Целаахоўнік Эскабара, Эль Лімон, адкрыў агонь па паліцыянтах, якія спрабавалі штурмам узяць хату. Ён быў паранены і паваліўся на зямлю. Адразу пасля гэтага, з пісталетам у руках, у гэтае ж акно высунуўся сам Пабла Эскабар. Ён адкрыў бязладную стральбу ва ўсе бакі. Затым ён вылез у акно і паспрабаваў сысці ад сваіх пераследавальнікаў праз дах. Там куля, выпушчаная снайперам, патрапіла Эскабару ў галаву і забіла яго на месцы.
3 снежня 1993 года тысячы калумбійцаў запоўнілі вуліцы Медэльіна. Адны прыйшлі аплакаць яго, іншыя — пацешыцца.
Высновы
Калі сёння ў трушчобах Медэльіна задаць пытанне аб тым, кім быў Пабла Эскабар, ні адзін з апытваных людзей не вымавіць аб Эскабары благога слова. Літаральна ўсе адклікаюцца аб ім, як аб дадатным героі. Разам з тым, гэта быў самы жорсткі і бессардэчны злачынца. Шматлікія нават лічаць яго самым жорсткім чалавекам у свеце.
Цяпер турма Эскабара разрабаваная, яго маёнтак зарос травой, аўтамабілі іржавеюць у гаражы. Удава і дзеці Эскабара жывуць у Аргенціне, брат амаль цалкам аслеп пасля таго, як яму ў камеру даслалі ліст-бомбу.
Месца Эскабара занялі канкурэнты — браты Радрыгесы Арэхуэла і клан Ачоа. А Медэльін па ранейшаму з’яўляецца самым небяспечным горадам у свеце.
Пэршэ Траўня (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Вячаслаў Шаўчук
Вячаслаў Шаўчук:
Марыя Калас
Марыя Калас (Maria Callas, імя ў пасведчанні аб нараджэнні Сафія Сесілія Калас, англ. Sophia Cecelia Kalos, хроснае імя Сесілія Сафія Ганна Марыя Калагеропулас грэч. Μαρία Καλογεροπούλου; 2/,, Нью-Ёрк, ЗША — , , Францыя) — амерыканская (драматычнае сапрана), адна з найвялікшых оперных спявачак XX стагоддзя.
Задвор’е (Ляхавіцкі раён)
Задво́р'е (, Задворье) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Альхоўскага сельсавета.
Марыя Калас
Біяграфія
Нарадзілася 2 (4) снежня 1923 года ў Нью-Ёрку (ЗША) у сям’і грэчаскіх эмігрантаў.
Вучылася ў Афінскай кансерваторыі. Дэбютавала ў Афінах (1938). 3 1950 салістка буйнейшых оперных тэатраў свету «Ла Скала» (Мілан), «Ковент-Гардэн» (Лондан), опернага тэатра Чыкага, «Метраполітэн-опера» (Нью-Ёрк).
Валодала голасам вялікага дыяпазону, выключным артыстызмам, майстэрствам бельканта. Сярод партый: Медэя («Медэя» Л. Керубіні), Лючыя, Ганна Балейн («Лючыя ды Ламермур», «Ганна Балейн» Г. Даніцэці), Норма, Аміна, Імагена («Норма», «Самнамбула», «Пірат» В. Беліні), Віялета («Травіята» Дж. Вердзі), Тоска, Чыо-Чыосан (аднайм. оперы Дж. Пучыні), Разіна («Севільскі цырульнік» Дж. Расіні, Кармэн («Кармэн» Ж. Бізэ).
Марыя Калас не абмяжоўвалася віртуознымі каларатурамі ў операх, а ператварыла свой голас у галоўны выразны сродак. Яна стала ўніверсальнай спявачкай з рэпертуарам ад класічных опер-серыя тыпу «Вясталкі» Спанціні да апошніх опер Вердзі, верысцкіх опер Пучыні і музычных драм Вагнера.
Здымалася ў кіно («Медэя», 1969), займалася рэжысёрскай дзейнасцю.
Памерла 16 верасня 1977 года ў Парыжы.
Сломішча
Сло́мішча (, Сломище) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Станькаўскага сельсавета.
Крыстаф Вільгельм Гуфеланд
Крыстаф Вільгельм Гуфеланд (Christoph Wilhelm Hufeland;, Ланген-Зальца — , Берлін) — нямецкі тэрапеўт-клініцыст, доктар медыцыны (1783). Медыцынскую адукацыю атрымаў у Гётынгенскім універсітэце. Прафесар Енскага ўніверсітэта (з 1793), галоўны ўрач бальніцы Шарытэ ў Берліне (з 1800). Садзейнічаў заснаванню Берлінскага ўніверсітэта, у якім з 1810 прафесар кафедры тэрапіі. Стварыў у Берліне паліклінічнымі інстытут.
Вялікая заслуга Гуфеланда ў заснаванні асаблівай галіны біялогіі і медыцыны — геранталогіі, якую назваў макрабіётыкай. У сваёй працы «Мастацтва падоўжыць чалавечае жыццё» (1797), якая адыграла важную ролю ў фарміраванні ўяўленняў пра фактары, якія ўплываюць на даўгалецце, у станаўленні вучэння аб даўгалецці, даў комплексныя рэкамендацыі па асабістай гігіене, працы, адпачынку, рэжыму харчавання.
NGC 6857
NGC 6857 (іншае абазначэнне — PK 70+1.2) — эмісійная туманнасць у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пэтрыўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Пэтрыўка (Петрівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Підлужжа (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Підлужжа (Підлужжя) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Перавальнае (Усходне-Казахстанская вобласць)
Перавальнае — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Краснаярскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 10 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634053300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1098 чалавек (530 мужчын і 568 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1285 чалавек (617 мужчын і 668 жанчын).
Паліўскэ
Паліўскэ (Полівське) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Крывое Сяло (Ляхавіцкі раён)
Крыво́е Сяло́ (, Кривое Село) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Альхоўскага сельсавета.
Бертан Рыхтэр
Бертан Рыхтэр (Burton Richter;, Нью-Ёрк, ЗША — 18 ліпеня 2018) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1976), сумесна з Сэмюэлем Тынгам «за асноватворны ўклад па адкрыцці цяжкай элементарнай часціцы новага тыпу». Навучаўся ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце, дзе атрымаў ступень бакалаўра ў 1952 г. і ступень доктара ў 1956 г. З 1984 па 1999 гг. быў дырэктарам лінейнага паскаральніка часціц у Стэнфардзе (SLAC). Падчас сваёй прафесуры ў Стэнфардскім універсітэце Рыхтэр, сумесна з Дэвідам Рытцсанам і пры падтрымцы камісіі па атамнай энергіі ЗША, пабудаваў паскаральнік SPEAR (Стэнфардскае пазітронна-электроннае асіметрычнае кольца). Пры дапамозе гэтай прылады ён выявіў субатамную часціцу, якую ён назваў часціцай псі (ψ) (у цяперашні час гэтая часціца называецца J/ψ). Гэтую ж часціцу адкрыў незалежна ад яго Сэмюэл Тынг. За дадзенае адкрыццё абодва вучоныя былі ўдастоены Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1976). Па стане на 2007 г. Рыхтэр працуе ў кіраўніцтве дарадцаў камітэта вучоных і інжынераў ЗША — арганізацыі, якая прадстаўляе інтарэсы навукі ва ўрадзе ЗША.
NGC 6858
NGC 6858 — група зорак у сузор’і Арол.
Зорнае скопішча выразна вылучаецца на фоне атачальнага яго зорнага неба. Найболей яркія аб’екты - зоркая дзявятай зорнай велічыні і дзве зоркі адзінаццатай зорнай велічыні, якія ўтвараюць трохкутнік. Таксама ў скопішчы прысутнічаюць зоркі 13 і 14-й велічыні. Выдадзены ў 1973 годзе Перагледжаны новы агульны каталог туманнасцей і зорных скопішчы адносіць NGC 6858 да класа "няісных" аб’ектаў.
Міраслаў Валек
Мі́раслаў Ва́лек (Miroslav Válek; 17 ліпеня 1927 — 27 студзеня 1991) — славацкі паэт, публіцыст, перакладчык, дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Міраслаў Валек нарадзіўся ў Трнаве. У 1947—1949 гадах навучаўся ў эканамічным коледжы ў Браціславе. У 1949—1963 працаваў рэдактарам часопісаў «Slovenský roľník», «Týždeň», «Družstevný obzor», галоўным рэдактарам «Mladá tvorba». У 1966—1967 гадах — галоўны рэдактар часопіса «Romboid», сакратар Саюза славацкіх пісьменнікаў (у 1967—1968 гадах — старшыня).
Член Камуністычнай партыі Чэхаславакіі з 1962 года. Актыўна ўдзельнічаў у палітычным жыцці. З 1969 года быў членам Цэнтральнага камітэта Камуністычнай партыі Славакіі, з 1979 года — ЦК Кампартыі Чэхаславакіі. У 1969—1988 гадах — міністр культуры Славакіі.
Памёр у Браціславе.
Беларускія пераклады
Пятрусь Макаль быў перакладчыкам вершаў Валека на беларускую мову.
Папіўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Папіўка (Попівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Вялікае Сяло (Дзяржынскі раён)
Вялі́кае Сяло́ (, Великое Село) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскога сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Сэмюэл Тынг
Сэмюэл Чжаачжун Тынг (Дын) (нар. г., Эн-Арбар) — кітайска-амерыканскі фізік-ядзершчык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1976) «За асноватворны ўклад па адкрыцці цяжкай элементарнай часціцы новага тыпу» (J/ψ-мезона) сумесна з Бертанам Рыхтэрам.
Першабацунскі
Першабацу́нскі (, Першебацунский) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Крыўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 27 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 33 км ад Гомеля.
Мадонна Сапегаў
Маці Божая з дзіцем Ісусам і святымі Францыскам і Бернардам, або Мадонна Сапегаў — абраз XVI—XVII стст. з Віленскага кляштара бернардзінак. З’яўляецца часткай збораў ў Вільнюсе.
Першабацунскі
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Забудова драўляная сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі пераважна з вёскі Бацунь. У 1930 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Чырвоны шлях» (цэнтр — вёска Бацунь). Ліквідаваны ў 2015 годзе.
Мадонна Сапегаў
Гісторыя
Абраз Маці Божай з касцёла Святога Міхаіла бернардзінскага кляштара, вядомы як «Мадонна Сапегі», з’яўляецца адной са старэйшых многафігурных алтарных карцін у Літве.
У 1671 г. абатыса кляштара бернардзінак Канстанцыя Сакалінская напісала кніжку, у якой апавядаецца гісторыя абраза і звязаныя з ім цуды. Аналагічны змест паўтараецца і ў больш позніх апісаннях XVIII—XX стст. Найбольш падрабязна гісторыя выкладзена ў рукапісе «Каранацыя… найсвятлейшай нябеснай каралевы».
Паводле гісторыі, абраз быў знойдзены ў лесе, у руінах старога касцёла і прынесены віленскім бернардзінцам. Доўгі час ён знаходзіўся ў калідоры кляштара і нібы аднойчы загаварыў з манахам, які маліўся перад ім, і прасіў павагі. Пасля гэтага абраз перанеслі ў касцёл і змясцілі ў бакавым алтары.
У 1594 г. канцлер вялікі літоўскі Леў Сапега пачаў будаваць кляштар бернардзінак і касцёл Св. Міхаіла. Ён выпрасіў абраз у бернардзінцаў і пабудаваў для яго спецыяльны бакавы алтар. Карціна была ўжо старой, таму Сапега загадаў паднавіць абраз. Але лік Маці Божай не прыняў новай фарбы, і мастак толькі на месцы фігур апосталаў Пятра і Паўла, што знаходзіліся побач з Марыяй, намаляваў святых ордэна бернардзінцаў — Францыска і Бернарда. У 1655 г. у Вільню ўвайшло маскоўскае войска, кляштар і касцёл бернардзінак былі разграблены, аднак абраз цудам захаваўся.
Пасля вайны слава абраза яшчэ больш узрасла, і ў 1669 г. віленскі біскуп Аляксандр Казімір Сапега сабраў камісію на чале з біскупам-суфраганам віленскім Мікалаем Слупскім для вывучэння выпадкаў вылячэння і іншых незвычайных з’яў, звязаных з абразом. Камісія пацвердзіла, што абраз мае асобую міласць ад Бога. У 1673 г. Папа Рымскі Клімент VII даў дазвол каранаваць абраз, але з розных прычын урачыстасць каранацыі адбылася толькі 8—10 кастрычніка 1750 г. Святкаванне каранацыі апісана ў спецыяльна надрукаванай кніжцы; да гэтай жа даты былі выбіты два памятныя медалі. Гэтую дату нельга лічыць за дату прымацавання карон на абразе, бо, як бачна на самых старых гравюрах з рэпрадукцыяй абраза, зробленых Лявонціем Тарасевічам у 1686 г. і да 1695 г. , ужо ў канцы XVII ст. абраз меў шату і кароны. Дазвол на каранаванне і звязаныя з гэтым урачыстасці трэба разглядаць як афіцыйнае прызнанне яго надзвычайнай дзейнасці і як акт выключнага шанавання.
У XIX ст. слава абраза крыху знізілася, таму што пачало расці шанаванне абраза Маці Божай Вастрабрамскай. Калі ў 1888 г. царскія ўлады зачынілі касцёл Св. Міхаіла і кляштар бернардзінак, абраз быў перанесены ў касцёл бернардзінцаў, які ў гэты час стаў парафіяльным, і знаходзіўся там да 1912 г. У гэты час Сапегі атрымалі дазвол зноў адчыніць касцёл Св. Міхаіла, збудаваны іх продкамі, адрэстаўравалі храм і вярнулі на месца абраз Маці Божай.
У 1933—1935 гг. карціну рэстаўраваў Ян Руткоўскі. Ужо ён заўважыў, што ўся кампазіцыя намалявана алейнымі фарбамі, а твар Марыі — тэмперай, і выказаў думку, што лік з’яўляецца самай старой часткай карціны. Руткоўскі і манахіня Францыска Вяжбіцкая змянілі галаўны ўбор Марыі: замест ружавага вянка напісалі дыядэму з тонкай тканіны.
У пасляваенны час бясследна зніклі сярэбраная шата з абраза і кароны, а таксама унікальныя ўпрыгожанні, падараваныя знатнымі жанчынамі. У 1948 г. касцёл Св. Міхаіла зноў быў зачынены, яго мастацкая маёмасць трапіла ў розныя месцы; пашкоджаная «Мадонна» апынулася ў дамініканскім касцёле Св. Духа, адтуль у 1973 г. перададзена Мастацкаму музею Літвы і прабыла ў запасніках, дзе ў 1981 г. выяўлена I. Вайшвілайце. У 1984—1986 гг. карціна даследавана і рэстаўравана у Цэнтры рэстаўрацыі і кансервацыі музейных каштоўнасцей імя П. Гудзінаса Мастацкага музея Літвы.
У наш час экспануецца ў, размешчаным у касцёле Святога Міхаіла ў Вільнюсе.
Апісанне
Абраз уяўляе сабою вельмі маштабную статычную кампазіцыю, у цэнтры якой у цэлы рост паказана Маці Божая, якая стаіць на паўмесяцы. На левай руцэ яна трымае дзіця Ісуса, злёгку падтрымліваючы яго правай. Да яго ног прыхіляюцца дзве фігуры анёлкаў. Над галавою Марыі лунаюць яшчэ чатыры анёлкі, якія падтрымліваюць маляваную княжацкую карону. Побач са стаячай Мадоннай намаляваны святыя Францыск і Бернард. Іх погляды накіраваны на твар Марыі, а жэсты выказваюць пашану і пакорлівасць. Перад святымі манахамі ў верхняй частцы кампазіцыі намаляваны іх атрыбуты — «Укрыжаванне» ў форме серафіма і манаграма Хрыста ў крузе з прамяністым ззяннем. Каля ног Св. Францыска ляжыць ягнё — сімвал ахвярнасці і пакорлівасці.
Паказ святых побач з Маці Божай — частая з’ява ў жывапісе XVI ст. Польшчы, асабліва Кракава. Але ў такім Sancta Conversatione (Святая Бяседа) удзельнічаюць «свецкія» святыя-апосталы, айцы царквы. Выявы святых Францыска і Бернарда, відавочна, звязаны з галіной ордэна францысканцаў, якіх у Вялікім Княстве Літоўскім называлі бернардзінцамі.
На карціне выяўлены 5 сігнатур майстра — «Jan Antoni Kondratowicz» (Ян Антоні Кандратовіч). Вядома, што ён выканаў у 1734 г. дзве мініяцюры з абраза для кнігі «Graduale de tempore», якая знаходзіцца ў Кракаўскім кляштары бернардзінак.
Пасунькы
Пасунькы (Посуньки) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Тэхніка ў масы
Выдаваўся ў Менску ў друкарні Кіраўніцтва Спраў СНК і Эканомсавета БССР у 1932-1933 гадах на беларускай мове тыражом 1500-2000 экз.
У часопісе змяшчаюцца навукова-тэхнічныя артыкулы арыентаваныя на шырокае кола чытачоў, а таксама артыкулы прысвечаныя дасягненням народнай гаспадаркі БССР пачатку 1930-х гадоў.
Адказныя рэдактары ў першым нумары І. Валюкевіч і С. Цыпкін, пачынаючы з № 3 за 1932 г. -- І.Мядзведзеў, С. Цыпкін, у апошнім нумары (№ 11 за люты 1933 г.) -- І. Мядзведзеў.
Быструха (Усходне-Казахстанская вобласць)
Быструха — сяло ў Глубокаўскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Куйбышаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 39 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Глубокае. Код КАТА — 634055100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1662 чалавекі (798 мужчын і 864 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1434 чалавекі (712 мужчын і 722 жанчыны).
NGC 6859
NGC 6859 — патройная зорка ў сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Правабэрэжнэ
Правабэрэжнэ (Правобережне) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Саксагань (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Саксагань (Саксагань) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Карачуны
Карачуны́ (, Карачуны) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскога сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Аляксандр Аляксандравіч Арцішэўскі
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1958), дзе і выкладае з 1960 года.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па эмбрыялогіі, станаўленню эндакрыннай сістэмы ў норме і пры стрэсавых сітуацыях. Увёў у практыку даследавання эмбрыялагічных эндакрынных залоз чалавека гістахімічныя метады, электронную мікраскапію, колькасны аналіз.
NGC 6860
NGC 6860 (іншыя абазначэнні — PGC 64166, ESO 143-9, AM 2004-611, IRAS20044-6114) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Calliteara pudibunda
Calliteara pudibunda — начны матылёк падсямейства ваўнянак. Можа пашкоджваць лісцяныя, у тым ліку пладовыя дрэвы.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла — 22-32 мм. Размах крылаў складае ад 37 да 67 мм, пры гэтым самкі значна буйней самцоў. Пярэднія крылы самак пафарбаваны ў жаўтлява-шэрыя колеры з бурым апыленнем і двума-трыма хвалістымі больш цёмна афарбаванымі папярочнымі палоскамі. Заднія крылы светла-шэрага колеру, з невыразнай размытай цёмнай папярочнай палоскай і цёмным плямай па пярэднім краі. Афарбоўка самцоў папяльцовая або цёмна-шэрая. На пярэдніх крылах самцоў маецца кантрасная, адносна асноўнага фону крыла, перавязь. Вусікі самцоў выразна грабеньчатыя. У самак вусікі з кароткімі грабеньчыкамі. Матылёк, які сядзіць, выцягвае наперад сябе ногі, пакрытыя мноствам валасінак. Такая пастава характэрная для многіх відаў сямейства ваўнянак. Ад блізкіх відаў адрозніваецца светлым апушэннем усяго цела.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў лясной зоне Еўразіі, выключаючы Крайнюю Поўнач. Сустракаецца ў Афганістане, Малой Азіі, па ўсёй еўрапейскай частцы былога СССР, у Прыуралллі, Паволжы, Заходняй Сібіры, на Далёкім Усходзе, Беларусі, Украіне, Малдове, Паўночным Каўказе, у Закаўказзі, Казахстане, Сярэдняй Азіі.
Біялогія і цыкл развіцця
Лёт матылькоў адзначаецца з мая па чэрвень. Самкі пасля спарвання адкладаюць яйкі купкамі па 10-400 штук (звычайна каля 100 штук) на кару дрэў на вышыні 3-4 метраў. Пладавітасць самак у цэлым складае да 1000 яек. Пры масавым размнажэнні у сярэднім колькасць яек можа дасягае 10 000 на адно дрэва. Яйкі светла-шэрага колеру з блакітнаватым адценнем.
Вусень даўжынёй да 50 мм, лімонна-жоўтага колеру, часам ружовага, шэрага або цёмна-карычневага, густа пакрыта валасінкам. На целе маюцца пэндзлікі з валасоў на спіне. На канцы цела маецца малінава-чырвоны або пунцовы пэндзаль доўгіх тырчастых валасінак — своеасаблівы хвосцік. Валасінкі гусеніц пры кантакце з скурай чалавека выклікаюць з’яўленне алергічнай рэакцыі ў выглядзе балючага сыпу. Паміж пэндзлікамі знаходзяцца чорныя папярочныя палоскі.
Гуцулы
Гуцулы — этнаграфічная група ўкраінцаў. Жывуць на Гуцульшчыне (горных раёнах Івана-Франкоўскай і Чарнавіцкай абласцей, а таксама ў Рахоўскім раёне Закарпацкай вобласці) Украіны. Гавораць на гуцульскім дыялекце ўкраінскай мовы.
Асноўнымі заняткамі гуцулаў здаўна былі горна-пашавая жывёлагадоўля, лясныя промыслы, сплаў лесу па горных рэках. Земляробства (пераважна садоўніцтва і агародніцтва) мела другараднае значэнне. Былі развіты мастацкія промыслы (разьба і выпальванне па дрэве, вытворчасць скураных і медных вырабаў, ганчарства, ткацтва).
Паходжанне назвы
Адна група гісторыкаў (К.Мілеўскi, Л.Галембёўскi, Ю.Кажэнёўскi, І.Вагiлевiч, Ю.Федьковiч, О.Маргенбессэр, В.Поль) этнографаў і лінгвістаў даказвала цюркскае, палавецкае і печанежскае паходжанне назвы. Фалькларыст і этнограф А. Кольберг сцвярджаў, што гэта рэшткі розных качавых ордаў. С. Вітвіцкі звязваў назву гуцулаў з імем Гецтэлы — брата князя Вялікай Маравіі Расціслава або выводзіў яе ад гарулёў-гунаў. Я.Галавацкi, М.Казановiч, Е.Калужняўскi, I.Аганоўскi, I.Крып’якевiч, Гнацюк прытрымліваліся думкі, што назва гуцулы паходзіць ад малдаўскага словы Гоц, Гуц — разбойнік.
Львоўскі лінгвіст М. Худаш паказвае на заблытанасць розных тэорый паходжання слова і прапануе паходжання гуцулаў ад чалавека на імя Гуцул. Ён кажа: «Гуцулы маглі атрымаць сваю назву ў спадчыну ад нейкага, пiсьмова не засведчанага, адгалінавання славянскага насельніцтва».