cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандра Уладзіміраўна Кужаль
Біяграфія
Падчас прэзідэнцкай кампаніі 2004—2005 гадоў А. Кужаль працавала ў камандзе С. Цігіпкі, які ў той час узначальваў выбарчы штаб кандыдата Віктара Януковіча. Яна не падтрымлівала і, па ўласным прызнанні, не была прыхільніцай Аранжавай рэвалюцыі і агітавала галасаваць за Януковіча.
7 снежня 2005 года Прэм’ер-міністр Украіны Юрый Еханураў прызначыў А. Кужаль як прэзідэнта аналітычнага цэнтра «Акадэмія» членам Савета прадпрымальнікаў Украіны пры ўрадзе. Аднак ужо 13 снежня 2006 года Савет быў ліквідаваны.
У 2006 годзе Кужаль працавала дарадцам гарадскога галавы Кіева Леаніда Чарнавецкага па пытаннях прадпрымальніцтва. Аднак ёй не ўдалося знайсці агульную мову з яго «маладой камандай» і яна хутка сышла з гэтай пасады.
28 сакавіка 2007 года, у самы разгар фармавання «Кааліцыі тушак», Прэм’ер-міністр Украіны В. Януковіч прызначыў А. Кужаль намеснікам Міністра рэгіянальнага развіцця і будаўніцтва Украіны па сувязях з Вярхоўнай Радай Украіны і іншымі органамі дзяржаўнай улады. З гэтай пасады Кужаль падала ў адстаўку пасля таго, як Юлія Цімашэнка 18 снежня 2007 года стала Прэм’ер-міністрам Украіны.
І хоць па словах самой А. Кужаль, у 2008 годзе яна «жорстка змагалася з Юліяй Цімашэнка», апошняя 21 студзеня 2009 года прызначыла яе старшынёй Дзяржаўнага камітэта Украіны па пытаннях рэгулятарнай палітыкі і прадпрымальніцтва, а пазней таксама і сваім дарадцам. Адразу пасля прызначэння на кіруючую пасаду ва ўрадзе Цімашэнкі, А. Кужаль, якая ў той час была членам Партыі рэгіёнаў, заявіла, што не збіраецца пакідаць шэрагі партыі, паколькі лічыць, што яе новая пасада не з’яўляецца палітычнай. У той жа час, у самой Партыі рэгіёнаў выказалі намер даць ацэнку заявам і дзеянням сябра сваёй палітычнай сілы. 9 чэрвеня 2009 года палітсавет Партыі рэгіёнаў на сваім паседжанні выключыў А. Кужаль са складу членаў партыі.
Пасля перамогі В. Януковіча на выбарах Прэзідэнта Украіны ў 2010 годзе А. Кужаль выказала гатоўнасць працаваць і ў новым урадзе, аднак 17 сакавіка 2010 года Прэм’ер-міністр Мікалай Азараў звольніў А. Кужаль з пасады старшыні Дзяржаўнага камітэта Украіны па пытаннях рэгулятарнай палітыкі і прадпрымальніцтва.
25 мая 2010 года А. Кужаль стала намеснікам старшыні партыі «Моцная Украіна» і прыняла ўдзел у выбарах дэпутатаў Вярхоўнага Савета Аўтаномнай Рэспублікі Крым першым нумарам у спісе Крымскай рэспубліканскай арганізацыі гэтай палітычнай партыі. На мясцовых выбарах 31 кастрычніка 2010 года «Моцная Украіна» атрымала два дэпутацкія мандаты і А. Кужаль стала дэпутатам Вярхоўнага Савета Аўтаноміі шостага склікання.
16 жніўня 2011 года С. Цігіпка заявіў аб зліцці «Моцнай Украіны» з Партыяй рэгіёнаў. Аднак А. Кужаль адмовілася ізноў уступаць у Партыю рэгіёнаў. 24 кастрычніка 2011 года яна жорстка выступіла на з’ездзе партыі, заявіла аб сваёй адстаўцы з пасады і намерах стварэння новага грамадскага праекта.
У пачатку 2012 года яна апублікавала спіс «дэпутатаў-тушак», якія «здрадзілі сваім выбаршчыкам». Аднак, прымаючы да ўвагі, што на працягу палітычнай кар’еры яна шмат разоў мяняла тыя сілы, якія прыводзілі яе да ўладных пасад, па ўсіх прыкметах і сама А. Кужаль падпадала пад вызначэнне «тушка». У рэшце рэшт, з 23 сакавіка 2012 года яна таксама становіцца пазафракцыйным дэпутатам у Вярхоўным Савеце Крыма.
У сакавіку 2012 года сродкі масавай інфармацыі распаўсюдзілі інфармацыю аб магчымым удзеле А. Кужаль у выбарах гарадскога галавы Кіева. Аднак само пытанне правядзення гэтых выбараў у 2012 годзе вырашана не было.
30 ліпеня 2012 года партыйны з’езд Усеўкраінскага аб’яднання «Бацькаўшчына» зацвердзіў спісы кандыдатаў у народныя дэпутаты Украіны на выбарах 28 кастрычніка 2012 года. А. Кужаль у спісе «аб’яднанай апазіцыі» атрымала 22 месца.
З 12 снежня 2012 года А. Кужаль — народны дэпутат Украіны 7-га склікання, дзе працавала старшынёй Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаннях прадпрымальніцтва, рэгулятарнай і антыманапольнай палітыкі, членам Падліковай камісіі.
1 лістапада 2018 года былі ўведзены расійскія санкцыі супраць 322 грамадзян Украіны, уключаючы Аляксандру Кужаль.
Канфлікт з дэпутатам Цецеруком
5 лістапада 2015 года здарыўся канфлікт паміж дэпутатам Вярхоўнай Рады Украіны Андрэем Цецеруком (намеснік кіраўніка фракцыі «Народны фронт») і Аляксандрай Кужель. Канфлікт які пачаўся яшчэ ў сесійнай зале, далей працягнуўся ў кулуарах, дзе ўзнікла бойка з удзелам Цяцерука, Кужаль і іншых дэпутатаў з фракцыі «Бацькаўшчына». Па словах прысутных дэпутатаў «Бацькаўшчына», Цяцерук абразліва выказваўся ў адрас сябраў фракцыі «Бацькаўшчына», груба абразіў асабіста Кужаль. Як сцвярджала Аляксандра Кужаль падчас бойкі дэпутат Цяцерук нанёс ёй удар па галаве шкляной бутэлькай. Урачы хуткай дапамогі дыягнаставалі страсенне мазгоў і шпіталізавалі Аляксандру Кужаль. 24 лістапада Кужаль адклікала сваю заяву ў праваахоўныя органы адносна яе збіцця.
Крытыка
Неаднаразова мяняла партыйную і ідэйную прыналежнасць («За адзіную Украіну!»→«Працоўная Украіна»→Партыя рэгіёнаў→«Моцная Украіна»→Усеўкраінскае аб’яднанне «Бацькаўшчына».
Сям’я
Два шлюбы. Другі муж — Аляксандр (нар. 1958). Ад першага шлюба — сын Дзмітрый (нар. 1974), ад другога шлюба — сын Мікіта (нар. 1987). Мае чацвёра ўнукаў.
Навасілкы (Яварыўскі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Браўншвайгскі сабор
Браўншвайгскі сабор (Braunschweiger Dom) — лютэранскі сабор нямецкага горада Браўншвайга.
Гісторыя
Сабор быў закладзены як калегіяцкая царква ў 1173 годзе герцагам Баварыі і Саксоніі Генрыхам Львом, прысвечаны Святому Уласію і Іаану Хрысціцелю і бфў прызначаны стаць месцам апошняга спачыну самога герцага і яго жонкі Мацільды Англійскай. Узвядзенне храма пачалося пасля вяртання Генрыха Льва з паломніцкай паездкі ў Святую зямлю. У 1188 годзе прайшло асвячэнне захаванага дагэтуль алтара Дзевы Марыі, мяркуецца, што ў гэты ж час была ўзведзена ўсходняя частка будынка. У 1189 годзе ў яшчэ недабудаваным храме была пахавана другая жонка Генрыха Мацільда. Генрых Леў быў пахаваны ў царкве побач з ёй у 1195 годзе. Асвячэнне царквы адбылося 29 снежня 1226 года, і трэцім яе заступнікам стаў Томас Бекет. Царква стала называцца саборам у XIV—XV стагоддзях з-за наяўнасці епіскапальнай кафедры, а з-за прыналежнасці да кляштара.
Пахаванні
У вялікай крыпце Браўншвайгскага сабора знаходзіцца пахавальня Вельфаў браўншвайгскай лініі. У прыватнасці ў ёй пахаваны: Побач з саборам на плошчы ўсталявана бронзавая фігура Браўншвайгскага льва — сімвала горада Браўншвайга.
Рухань
Рухань (Рухань) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Руханскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эйлсберы
Э́йлсберы (Aylesbury) — галоўны горад графства Бакінгемшыр на поўдні цэнтральнай Англіі. Яго насельніцтва паводле перапісу 2001 года склала 65 173 чалавек. Уваходзіць у склад.
Гісторыя
У выніку раскопак 1985 года выяўлены ўмацаванні жалезнага веку, якія адносяцца да пачатку 4 стагоддзя да нашай эры.
Мір (Карэліцкі раён)
Мір  — гарадскі пасёлак у Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 26 км на паўднёвы ўсход ад Карэлічаў, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзея; на аўтамабільнай дарозе Парачаны — Навагрудак — Нясвіж. Рэспубліканская дарога злучае Мір з раённым цэнтрам Стоўбцы. Да нашага часу тут захаваўся знакаміты замак Ільінічаў і Радзівілаў — аб’ект Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Насельніцтва 2 305 чал. (2017).
Назва
Існуе некалькі меркаванняў датычна паходжання тапоніму «Мір». Беларускі географ В. Жучкевіч лічыў, што назва паселішча, імаверна, утварылася ад слова сацыяльнага значэння «мір» — калектыў удзельнікаў грамадства, часам раўназначнага паняццю «грамады». На думку В. Калніна тапонім мае звязкі з словам «эмір» (паводле наймення военачальніка аддзелу ваяроў-татараў, што размяшчаліся тут). Згодна з меркаваннем Уладзіслава Сыракомлі, паселішча атрымала сваю назву паводле простага значэння слова «мір» (у гэтай мясцовасці праходзіла мяжа паміж Руссю і Літвой, аднак невядомым застаецца факт складання тут якой-небудзь мірнага дагавора). На думку некаторых даследчыкаў, назва паселішча пайшла ад лацінскага слова «mirum», што перакладаецца як «цуд».
Таксама вядома, што пасяленні вясковага тыпу ў X—XI стст. у гістарычных хроніках (напр. «Аповесць мінулых часоў») завуцца «пагост» або «мір» (у лясной паласе).
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1395 годам, калі крыжакі на чале з Конрадам фон Юнгінгенам зруйнавалі паселішча. Па нападзе вялікі князь Вітаўт даў "двор" Мір свайму брату Жыгімонту Кейстутавічу, які ў 1434 годзе ўжо як вялікі князь надаў Мір свайму паплечніку, віленскаму кашталяну Пятру Сеньку Гедыгольдавічу.
З 1486 года Мір быў уладаннем Ільінічаў, якія абнеслі "двор" землянымі валамі. Таксама яны ўмацавалі і само паселішча, што мела чатыры брамы ў кірунках асноўных дарог -- Замкавая, Віленская, Мінская і Слонімская. У 1520-я гады Юрый Ільініч заклаў Мірскі замак, першы пісьмовы ўспамін пра які датуецца 1527 годам. У 1553 годзе мястэчка стала сталіцай Мірскага графства, калі Ілінічы атрымалі графскі тытул ад імператара Фердынанда I. У 1569 годзе, паводле тэстамента Ю. Ілініча (малодшага), Мір перайшоў да М. К. Радзівіла «Сіроткі», які заснаваў тут Мікалеўскі касцёл (1585) і Траецкую царкву (1595).
У Міры жыло шматнацыянальнае насельніцтва. Мясцовыя татары займаліся агародніцтвам, гарбарствам, рымарствам; яўрэі — гандлем і пазыкамі; цыганы — конным промыслам; а русіны — пераважна рамяством. На мірскія кірмашы сцякаліся тавары і купцы з ВКЛ, Польшчы, Расіі, Германіі.
27 снежня 1579 кароль і вялікі князь Стэфан Баторый надаў Міру Магдэбургскае права (няпоўнае). З 1589 горада знаходзілася ў складзе Нясвіжскай ардынацыі Радзівілаў, якія ў кан. XVI — пач. XVII стст. узвялі з трох бакоў тутэйшага замка бастыёны, з паўднёвага боку зрабілі сажалку, на поўнач ад бастыённых умацаванняў заклалі рэгулярны італьянскі парк. У замку да ўяздной вежы дабудавалі перадбрам'е, на дзядзінцы пры паўночных і ўсходніх мурах у стылі Рэнесансу ўзвялі 3-павярховыя палацавыя карпусы, над замкавымі сценамі надбудавалі галерэі з байніцамі.
Падчас Трынаццацігадовай вайны ў 1655 казакі І. Залатарэнкі зруйнавалі Мір. Па ваенных спусташэннях на канец XVII ст. тут было 478 двароў, 4 рамесныя цэхі, працавалі рамеснікі 49 спецыяльнасцей. У 1705 пры Траецкай царкве Караль Станіслаў Радзівіл заснаваў базылянскі кляштар. У Вялікую Паўночную вайну (1700—1721) горада пэўны час займалі войскі караля Швецыі Карла XII. У 1-й пал. XVIII ст. Радзівілы заснавалі тут палатняныя, суконныя і ткацкія майстэрні.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Мір апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Навагрудскім павеце Мінскай губерні. Статус паселішча панізілі да мястэчка. У 1828 расійскія ўлады падаравалі яго Вітгенштэйнам, з 1891 — ва ўладанні Святаполк-Мірскіх.
Аўтамабільныя дарогі Азербайджана
Аўтамабільныя дарогі Азербайджана — сетка аўтамабільных дарог на тэрыторыі Азербайджана, якая аб'ядноўвае паміж сабой населеныя пункты і асобныя аб'екты і прызначана для руху транспартных сродкаў, перавозу пасажыраў і грузаў.
Гісторыя
Сваё развіццё дарожная сетка ў Азербайджане, пачалася з сярэдзіны XIX-га стагоддзя будаўніцтвам гужавых брукаваных дарог, большая частка дарожнай сеткі была засяроджаная ў межах Бакінскай губерні, і прызначалася для палягчэння транспарціроўкі нафты і нафтапрадуктаў, перавозілі на арбах, караванныя метадам. Тады ж, у 1850 годзе была пабудавана першая шашэйная дарога ў Азербайджане Елизаветпольской губерні паблізу пасёлка Абдаляр. У 1860 пабудавана шаша Евлах — Шуша — Нахичевань — Эривань. Большая частка автогужевых дарог на пачатак XX-га стагоддзя былі грунтавымі, толькі 209 км мелі цвёрдае пакрыццё. Асноўным відам перамяшчэння па конным дарогах былі легкавыя рамізнікі — фаэтоны.
У цяперашняе час
Агульная працягласць: 59 141 км. З іх 29 210 км з цвёрдым пакрыццём. Дэпартаментам «Йолнаглиййетсервис» (азерб. Yolnəqliyyatservis) Міністэрства транспарту Азербайджана, эксплуатуецца і абслугоўваецца 22 134 км магістральных дарог краіны. З іх 1 684 км складаюць міжнародныя магістралі, 2 669 — стратэгічна важныя, 13 тыс. Км — мясцовай важнасці, 1,5 км — на тэрыторыі Баку, 3,3 тыс. Км — на тэрыторыі рэгіёнаў. Агульная колькасць мастоў на тэрыторыі краіны складае 1 201.
Анатоль Патароча
Анатоль Патароча (нар. ) — былы беларускі гандбаліст, лінейны.
Кар’ера
Выхаванец клуба «Гомель», за які выступаў на працягу 15 гадоў, быў капітанам каманды.
У маі 2019 года вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру.
Суцькі (Вілейскі раён)
Су́цькі (, Сутьки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Stemonitopsis
Віды
На чэрвень 2016 года вылучаецца 10 відаў.
Гандэліна
Гандэліна (Gandellino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1060 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 24020. Тэлефонны код — 0346.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
NGC 5838
NGC 5838 (іншыя абазначэнні — UGC 9692, MCG 0-38-22, ZWG 20.57, IRAS15029+0217, PGC 53862) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новы Двір
Новы Двір (Но́вий Двір) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Іерусалімскае каралеўства
Іерусалімскае каралеўства — феадальная дзяржава на Бліжнім Усходзе, заснаваная кіраўнікамі Першага крыжовага паходу пасля захопу імі Іерусаліма ў 1099 г.
Гісторыя
Тэрытарыяльна канчаткова склалася ў пачатку 12 ст. у выніку наступных заваёваў крыжакоў ва Усходнім Міжземнамор'і. Складалася з уласна Іерусалімскае каралеўства і 3 васальных дзяржаў (фактычна незалежных): графстваў Трыпалі і Эдэса, княства Антыёхія. Першым кіраўніком Іерусалімскага каралеўства быў абвешчаны ў 1099 Готфрыд Бульёнскі. У 1137 Візантыі атрымалася паставіць у васальную залежнасць Антыёхійскае княства. У 1144 туркі-сельджукі захапілі Эдэсу. Пагроза націску мусульман прымусіла Іерусалімскае каралеўства ў 60-х гг. 12 ст. шукаць саюза з Візантыяй, у 1168 саюзнікі распачалі няўдалую вайну супраць Егіпту. Унутраныя феадальныя ўсобіцы, суперніцтва італьянскіх купцоў, нешматлікасць рыцарства, войны дзяржаў крыжакоў друг з другам, з Егіптам, сельджукамі і Візантыяй, адсутнасць рэгулярнай падтрымкі заходнееўрапейскіх дзяржаў рабілі Іерусалімскае каралеўства нетрывалым. Асноўныя ваенныя сілы каралеўства — ордэны іанітаў і тампліераў, варагуючы паміж сабой, не маглі эфектыўна процістаяць націску мусульман, узмацнеламу з сярэдзіны 12 ст. У 1187 егіпецкі султан Саладзін нанёс паражэнне крыжакам пры Хаціне, захапіў Іерусалім і вялікую частку Іерусалімскага каралеўства. У 1229 каралём каралеўства стаў Фрыдрых Штаўфен, якому атрымалася часова аднавіць (скарыстаўшыся супярэчнасцямі паміж мусульманскімі дзяржавамі) уладу крыжакоў у Іерусаліме; аднак у 1244 егіпцяне ізноў, завалодалі Іерусалімам. У 60-х гг. 13 ст. большасць гарадоў, яшчэ якія заставаліся ў крыжакоў, былі захопленыя егіпецкімі мамлюкамі. У 1291 пала апошняя апора крыжакоў г. Акра.
Палітычны лад
Іерусалімскае каралеўства ўвайшло ў гісторыю як узор феадальнай раздробленасці, якая атрымала яркае выражэнне ў Іерусалімскіх асізах. Улада сюзерэнаў Іерусалімскага каралеўства абмяжоўвалася Высокай палатай з свецкіх і царкоўных феадалаў. Сацыяльна-эканамічнаму ладу Іерусалімскае каралеўства ўласцівыя суровыя формы прыгону, самаўпраўнасць сеньёраў пры збіранні павіннасцей з віланаў (з заваяванага насельніцтва), распаўсюджванне рабства; значнае развіццё атрымалі гарады, дзе вялікія прывілеі былі прадстаўленыя італьянскім купцам, манапалізаваўшым гандаль Іерусалімскага каралеўства. Рост абурэння прыгнечанага мясцовага насельніцтва, ваенныя сутыкненні з суседнімі дзяржавамі прымусілі крыжакоў узвесці на тэрыторыі Іерусалімскага каралеўства шмат замкаў і крэпасцей. Іерусалімскае каралеўства гуляла буйную ролю ў міжнародных адносінах Усходняга Міжземнамор'я, дзе перапляталіся інтарэсы заходнееўрапейскіх дзяржаў, Візантыі, мусульманскага Усходу.
Мастацтва
Мастацтва дзяржавы крыжаносцаў было сумессю заходняга, візантыйскага і арабскага стыляў. У буйных гарадах існавалі бані, вадаправоды і іншыя перадавыя гігіенічныя тэхналогіі таго часу. Перадавым прыкладам мастацтва крыжаносцаў з'яўляецца Псалтыр Мелісэндзі, што зараз знаходзіцца ў Брытанскім музеі, ілюмінаваны рукапіс створаны паміж 1135 і 1143 г. Жывапіс і мазаікі былі папулярнымі формамі мастацтва ў каралеўстве, але шмат іх знішчылі мамлюкі ў 13 ст., толькі мацнейшыя крэпасці вытрымалі гэту навалу.
Вуліца Заснавальнікаў (Мінск)
Вуліца Заснавальнікаў  — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Знаходзіцца паміж Азярышчам і мікрараёнам Вялікі Лес. Паўночная частка вуліцы ўяўляе сабой шматпавярховую забудову на месца ваеннага гарадка, а на поўдзень ад вуліцы знаходзіцца сядзібная забудова пасёлка Азярышча. Усе дамы, якія адносяцца да гэтай вуліцы, знаходзяцца на цотным баку.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
Нарадзіўся 17 верасня 1920 года ў вёсцы Дубаўляны Мінскага раёна Мінскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 7 класаў і школу фабрычна-заводскага навучання. Жыў у горадзе Мінску, працаваў тынкоўшчыкам.
У 1940 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. Служыў у сапёрных частках Адэскай ваеннай акругі.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з першага дня. Ваяваў на Паўднёвым, Заходнім, Варонежскім, Цэнтральным і 1-м Украінскім франтах. Удзельнічаў у абароне Адэсы і Севастопаля, высаджваўся ў складзе дэсанту ў раёне Керчы. Пасля ранення і лячэння ў шпіталі быў накіраваны ў 603-й асобны саперный батальён 322-й стралковай дывізіі Заходняга фронту. Узначаліў саперное аддзяленне, з якім дайшоў да Перамогі.
За мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях на Курскай дузе узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, за ўзяцце Кіева — ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені.
Думузі (бог)
Думузі (, літаральна «бездакорны малады»), таксама вядомы як Тамуз (תַּמּוּז) — міфічны валадар старажытнага шумерскага горада Бад-тыбіра, бог урадлівасці і змены пор году на старажытным Блізкім Усходзе.
Шумерская міфалогія
Шумеры лічылі Думузі аднім з валадароў горада Бад-тыбіра, які кіраваў да сусветнага патопа, таму мяркуецца, што яго культ першасна нарадзіўся на поўдні Месапатаміі і меў глыбокія старажытныя карані. У пісьмовых крыніцах ён прасочваецца з сярэдзіны 3 тысячагоддзя да н. э. Думузі — герой некалькіх эпічных паданняў. У першым, прысвечаным шлюбу Інаны, ён выступае ў якасці пастуха, які разам з земляробам Энкімду, заляцаецца перад маладой багіняй. Інане болей падабаецца земляроб, але Думузі з дапамогай яе брата Уту ўпэўнівае дзяўчыну выбраць яго. У канцы падання Думузі і Энкімду прыміраюцца і абменьваюцца падарункамі.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
Вызначыўся старшы сяржант Ціхановіч у наступальных баях на тэрыторыі Польшчы. У жніўні 1944 года ў баі за горад Дэмбіца размініраваў мост праз раку Віслока і прапусціў танкі. У кастрычніку выявіў 6 дзотаў, драцяную загароду і міннае поле непрыяцеля. 6 лістапада на захад ад горада Дэмбіца пад покрывам цемры зрабіў калідор ў варожым мінным полі для разведвальнай групы, абясшкодзіў 25 супрацьпяхотных мін. Быў прадстаўлены да ўзнагароджання ордэнам Славы.
Думузі (бог)
Шумерская міфалогія
У эпічным цыкле пра сашэсце Інаны ў замагільны свет Думузі называецца ўжо яе мужам, а яе думкі прасякнуты эратычнымі ўспамінамі пра яго. Пасля вяртання Інаны на зямлю, за ёю прыходзяць замагільныя дэманы галу. Яны гатовы схапіць не Інану, а каго-небудзь наўзамен. Інана супраць таго, каб галу забралі яе блізкіх спадарожнікаў, якія сумавалі падчас яе часовай смерці. Аднак яна пагаджаецца, калі дэманы знаходзяць Думузі, што адпачывае пад дрэвам. Яны хапаюць яго і зацягваюць у замагілле. Сіртур і Гештынана, маці і сястра Думузі, а потым і сама Інана сумуюць без яго. Муха паказвае багіне месца пахавання яе мужа. Яна забірае яго, а ў замагіллі застаецца Гештынана. Тым не меней, палову года з восені Думузі вымушаны праводзіць у замагільным свеце, а потым зноў мяняцца з Гештынанай.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
У студзені 1945 года Ціхановіч, камандуючы аддзяленнем, у баі на рацэ Ніда каля горада Вісліца правёў разведку воднай перашкоды, чым садзейнічаў прасоўванню стралковых падраздзяленняў. У раёне населенага пункта Гура пры фарсіраванні ракі Вісла знайшоў месца пераправы па лёдзе. 30 студзеня каля населенага пункта Гілевіцэ, дзейнічаючы ў баявых парадках пяхоты, выявіў міннае поле, абясшкодзіў 14 супрацьтанкавых мін Быў паранены, але застаўся ў страі. Тады ж ён выратаваў жыццё сваім двум байцам і дапамог параненаму камандзіру ўзвода дабрацца да медсанчастцы.
Думузі (бог)
Шумерская міфалогія
У многіх шумерскіх гарадах штогадовае вяртанне Думузі адзначалася асобным веснавым святам, шэсцямі, рытуальным сукупленнем валадароў са жрыцамі Інаны.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
Загадам ад 10 лютага 1945 года старшы сяржант Ціхановіч Міхаіл Рыгоравіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Думузі (бог)
Пасляшумерскія традыцыі
У 2 тысячагоддзі да н. э. культ Думузі распаўсюдзіўся ў Вавілоніі і Асірыі, але яго характар змяніўся з пастырскага на земляробчы. Падобна на тое, што ў Асірыі ён разглядаўся як моц зерня, а яго смерць — як памол збожжа новага ўраджаю. У VII ст. да н. э. свята ў гонар Думузі арганізоўвалася ў чэрвені — ліпені. Пры гэтым рытуальнае цела маладога бога клалі на пастамент і машчылі сумяссю раслінных рэчываў і мёду.
Шостак
Шостак — прозвішча.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
Загадам ад 13 сакавіка 1945 года старшы сяржант Ціхановіч Міхаіл Рыгоравіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені паўторна.
Думузі (бог)
Пасляшумерскія традыцыі
У вавілонскім календары меўся асобны месяц тамуз. Ён пачынаўся адразу пасля летняга сонцастаяння. Другі дзень месяца адзначаўся аплакваннем Думузі, а пасля шаснаццатага дня на працягу 3 дзён праводзіліся пахавальныя шэсці. Месяц з назвай тамуз захаваўся ў яўрэйскім і арабскім календарах.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 жніўня 1955 года ў парадку пераўзнагароджання Ціхановіч Міхаіл Рыгоравіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені. Стаў поўным кавалерам ордэна Славы.
Думузі (бог)
Пасляшумерскія традыцыі
Культ Думузі—Тамуза быў вядомы і сярод іншых народаў Блізкага Усходу. Так, у старазапаветнай кнізе прарока Езекііля ўзгадваюцца жанчыны, якія «плачуць па Тамузе» каля Іерусалімскага Храма. Згодна арабскаму пісьменніку Ібн-аль-Надзіму (X ст.), у яго час рытуальнае аплакванне Тамуза існавала ў Сірыі.
Міхаіл Рыгоравіч Ціхановіч
Біяграфія
Жыў сталіцы Беларусі горадзе-героі Мінску. Доўгія гады аддаў працы ў арганізацыях ДТСААФ Беларусі, у ваенна-будаўнічых арганізацыях Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругі. Памёр 7 верасня 2003 года. Пахаваны на Паўночных могілках Мінска.
Азэраны (Турыйскі раён)
Азэраны (Озеря́ни) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Благадаць (Смаленская вобласць)
Благадаць (Благодать) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Руханскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Марыя Бузунова
Марыя Бузунова (нар. ) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
З 1996 года выступала за «Бабруйчанку». У 2005 годзе выступала за бакінскі клуб.
У сезоне 2012 стала чэмпіёнкай Беларусі ў складзе «Бабруйчанкі». У 2013 годзе падпісала кантракт з ЖФК «Мінск».
Грыбанаўскі раён
Грыба́наўскі раён (Грибановский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Грыбанаўскі.
Геаграфія
Грыбанаўскі раён мяжуе з Паворынскім, Новахапёрскім, Аннінскім і Цярноўскім раёнамі, а таксама Тамбоўскай вобласцю. Плошча раёна складае 2015,6 км².
Гісторыя
Грыбанаўскі раён быў утвораны 18 студзеня 1935 года ў выніку падзелу Барысаглебскага раёна.
Эканоміка
Эканоміка раёна мае аграрны напрамак. Плошча пашаў складае каля 110 тыс. га.
Schizophyllum
Schizophyllum — род грыбоў сямейства. Шырока распаўсюджаны род налічвае шэсць відаў, якія насяляюць на гнілой драўніне.
Капская вобласць
Капская вобласць (ад Kaap — мыс Добрай Надзеі, да якога прымыкае вобласць) — своеасаблівая прыродная экасістэма Афрыкі, вядомая дзякуючы краявіднай разнастайнасці раслін-эндэмікаў (да 90 % выглядаў) і свайму размяшчэнню ў больш прахалоднай субтрапічнай зоне (з-за Бенгельскага цячэння) дзякуючы чаму вобласць стала адной з нямногіх зон інтэнсіўнай еўрапейскай пасяленчай каланізацыі (Капская калонія). У цяперашні час Капская вобласць цалкам уваходзіць у склад ПАР (Заходне-Капская правінцыя са сталіцай у горадзе Кейптаўн і Усходне-Капская правінцыя). Капская вобласць — самае маленькае з фларыстычных царстваў зямлі.
Капская вобласць ахоўваецца рознымі міжнароднымі праграмамі. У 1975 годзе рэгіён Дэ-Хуп увайшоў у спіс водна-балотных угоддзяў, якія ахоўваюцца Рамсарскай канвенцыяй, у 1998 годзе быў створаны біясферны рэзерват Когелберг, а ў 2004 годзе ахоўныя тэрыторыі Капскай фларыстычнай вобласці былі прылічаны да аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Характарыстыка
Займае пустынныя і паўпустынныя раёны з разнастайнымі ландшафтамі.
Вызначаецца вялікай фларыстычнай своеасаблівасцю. Сустракаецца каля 7000 відаў вышэйшых раслін, з якіх больш палавіны эндэмікі (прадстаўнікі 7 сямействаў: амарылісавыя, касачовыя, пратэйныя і іншыя). Найбольш характэрныя сямейства раслін — бабовыя, верасовыя, касачовыя, пратэйныя, складанакветныя і іншыя. Флора мае генетычныя сувязі з трапічнай Афрыкай, Міжземнамор’ем і шэрагам абласцей Паўднёвага паўшар’я, асабліва з Аўстралійскай біяграфічнай вобласцю.
Фауна адносна бедная. Некаторыя групы беспазваночных (напрыклад, перыпаты) з’яўляюцца рэліктамі.
Сярод птушак эндэмічныя 15 родаў з 297.
Сярод 83 родаў млекакормячых 8 эндэмічных (віверы, некаторыя грызуны, даўгапяты, златакраты, трубказубы). Характэрныя жывёлы — антылопа скакун, бурая гіена, віверы, даўганогі, квага.
Каралінскі інстытут
Каралінскі інстытут (Karolinska Institutet, Karolinska Institute, Каралеўскі Каралінскі інстытут, Швецыя) — адзін з найбуйнейшых у Еўропе медыцынскіх універсітэтаў. Заснаваны ў 1810 годзе, яго галоўны кампус размешчаны ў муніцыпалітэце Сольна, побач са Стакгольмам, а другі кампус — у Флемінгсбергу (муніцыпалітэт Худынгэ) на поўдзень ад Стакгольма.
Агульныя звесткі
Камітэт інстытута прызначае лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі ў галіне фізіялогіі і медыцыны. Бальніцы Каралінскага ўніверсітэта, размешчаныя ў Сольна і Худынгэ, звязаныя з універсітэтам як даследчая і адукацыйная ўстанова. Разам яны ўтвараюць акадэмічны навуковы цэнтр здароўя. Гэта адзін з найбуйнейшых цэнтраў у Швецыі для падрыхтоўкі кадраў і правядзення даследаванняў, на якія прыходзіцца 30 працэнтаў ад кошту медыцынскай падрыхтоўкі і 40 працэнтаў медыцынскіх акадэмічных даследаванняў, праведзеных па ўсёй краіне. Хоць большасць з медыцынскіх праграм выкладаюцца на шведскай мове, частка праектаў для дактароў філасофіі праводзяцца на англійскай мове. Інстытут з’яўляецца членам Лігі еўрапейскіх навуковых універсітэтаў. Па дадзеных Акадэмічнага рэйтынгу ўніверсітэтаў свету за 2008 год, інстытут займае 51 месца сярод лепшых навукова-даследчых універсітэтаў у свеце, 11 — у Еўропе, і 1 месца — у Швецыі. Ён займае 18-е месца ў свеце ў галіне біялагічных і сельскагаспадарчых навук і 9 — у галіне клінічнай медыцыны і фармацыі.
Сімона Вейль (палітык)
Сімона Вейль (Simone Veil; 13 ліпеня 1927, Ніца, Францыя — 30 чэрвеня 2017, Парыж, Францыя) — французская адвакатка, палітык, міністр аховы здароўя Францыі пад кіраўніцтвам прэзідэнта Валерый Жыскар д’Эстэна, прэзідэнтка Еўрапейскага парламента (1979—1982).
Біяграфія
Сімона Жакоб нарадзілася ў свецкай яўрэйскай сям’і ў Ніцы.
Вучылася ў ліцэі ў Ніцы, які скончыла ў 1944 годзе. Па дарозе ў ліцэй, ідучы на ўрачыстае ўручэнне дыпломаў, была арыштавана немцамі ў цэнтры Ніцы, дэпартавана. Яна была вязнем канцлагера Аўшвіц-Біркенау, дзе страціла некалькіх блізкіх сваякоў (бацьку і брата).
У 1946 годзе выйшла замуж за Антуана Вейля, а затым, пасля вывучэння права і паліталогіі, паступіла ў судовую сістэму ў якасці вышэйшай дзяржаўнай службоўкі.
У 1974 годзе прэзідэнт Валерый Жыскар д’Эстэн прызначыў яе міністаркай аховы здароўя.
Яна была першай прэзідэнткай Еўрапарламента — наноў выбранага ўсеагульным галасаваннем — пасаду, якую яна займала з 1979 па 1982 год. Наагул, яе лічаць адной з прыхільніцаў франка-нямецкага прымірэння і будаўніцтва агульнай Еўропы.
З 1993 па 1995 яна была дзяржаўным міністрам, міністрам сацыяльных спраў, аховы здароўя і горада ва ўрадзе Эдуарда Баладзюра. Яна засядала ў Канстытуцыйнай радзе з 1998 па 2007 год, перш чым была выбрана ў Французскую акадэмію ў 2008 годзе.
З 2001 па 2007 год С. Вейль была першай галавой Фонда памяці ахвяр Халакоста, потым ганаровай старшынёй да самай смерці.
Памерла ў 2017 годзе ў Парыжы.
«Закон Вейль»
У 1974 годзе ў якасці міністра аховы здароўя падрыхтавала і актыўна ўдзельнічала ў прыняцці закону аб дэкрыміналізацыі выкарыстання добраахвотнага перапынення цяжарнасці (IVG), гэта значыць закону аб дэкрыміналізацыі аборту. У Францыі закон вядомы пад назвай «закон Вейль». Міністр стала своеасаблівай іконай барацьбы за пашырэнне правоў жанчын у Францыі.
Гэты закон абышоўся ёй шматлікімі абразамі і пагрозамі з боку крайніх правых і часткі парламенцкай правіцы, пра што нагадаў Жан д’Армесан, вітаючы яе ў Французскай акадэміі. Выступаючы перад дэпутатамі, яна сцвярджала, што «аборт павінен заставацца выключэннем, апошнім сродкам для безвыходных сітуацый». Канчаткова тэкст быў прыняты Нацыянальным сходам 29 лістапада 1974 года. Праз два тыдні закон быў прыняты Сенатам. Ён уступіў у сілу 17 студзеня 1975 года.
Такім парадкам, Сімона Вейль выступала супраць баналізацыі аборту, які, на ейную думку, «заўсёды застаецца трагедыяй» і ўдакладняла пра свой закон, што «калі ён больш не забараняе, ён не стварае ніякага права на аборт».
Творы
• Simone Veil, Clément Launay et Michel Soulé, L’Adoption: données médicales, psychologiques et sociales, Paris, Éditions sociales françaises, 1968, 224 p. (BNF 33208741). • Simone Veil et Annick Cojean, Les Hommes aussi s’en souviennent: discours du 26 novembre 1974, suivi d'Un entretien avec Annick Cojean, Paris, Stock, 2004, 111 p. (ISBN 2-234-05720-5, BNF 39268205). • Simone Veil, Une vie, Paris, Stock, 2007 (réimpr. 2009), 397 p. (ISBN 978-2-234-05817-0, BNF 41149288) • Simone Veil (préf. Robert Badinter), Mes combats: Les discours d’une vie, Paris, Bayard éditions, 2016, 280 p. (ISBN 978-2-227-48937-0) • Simone Veil et David Teboul, L’Aube à Birkenau, Paris, Les Arènes, 2019, 300 p. (ISBN 979-10-375-0090-8). Version Pocket: Les Arènes, 2019, 289 p. (ISBN 978-22-663-2040-5).
Уладзімір Аляксандравіч Чантурыя
Уладзімір Аляксандравіч Чанту́рыя (, Баку —, Мінск) — беларускі архітэктар, гісторык архітэктуры, педагог. Доктар архітэктуры (1965), прафесар (1968). Бацька архітэктара Юрыя Чантурыі.
Біяграфія
Скончыў у 1947 годзе Азербайджанскі індустрыяльны інстытут. У 1947—1949 у інстытуце «Белдзяржпраект» у Мінску, АН БССР, з 1953 выкладчык БПІ, з 1969 загадчык кафедры тэорыі і гісторыі архітэктуры. Член КПСС з 1953 года.
NGC 5839
NGC 5839 (іншыя абазначэнні — UGC 9693, MCG 0-38-23, ZWG 20.58, PGC 53865) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Аляксандравіч Чантурыя
Навуковая дзейнасць
Кіраваў абмерамі помнікаў беларускай архітэктуры (1954—1970) і абследаваннем гістарычных гарадоў БССР (1970—1982). Удзельнічаў у стварэнні ПДП гістарычных цэнтраў Гродна (1970) і Віцебска (1972).
Вуліца Герояў 120 Дывізіі (Мінск)
Вуліца Герояў 120 Дывізіі — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Знаходзіцца ў мікрараёне Вялікі Лес. У 1945 годзе ў ваенны гарадок ля Уручча перадыслакавалі з Берліна 120-ю дывізію Чырвонай Арміі. У гонар герояў гэтай дывізіі названа вуліца.
Первамайскі (Ершыцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Войскі (фарміраванне)
Во́йскі — зборная назва вайсковых часцей, злучэнняў і аб'яднанняў у відах узброеных сілаў, акрамя ваенна-паветраных сіл і ваенна-марскога флоту (ваенна-марскіх сіл), а таксама ў іншых "сілавых" ведамствах дзяржавы (унутраных спраў, дзяржаўнай бяспекі, аховы, надзвычайных сітуацый, сувязі, будаўніцтва і так далей), якія выконваюць пэўную задачу.
Наталля Міхайлаўна Скарульская
Наталля Міхайлаўна Скарульская (Наталя Михайлівна Скорульська, 7 лістапада, Жытомір, Расійская імперыя — 6 жніўня 1982, Кіеў, УССР) — украінская артыстка балета, балетмайстар, педагог, сцэнарыст, заслужаная артыстка Украінскай ССР (1951).
Біяграфія
Наталля Скарульская — дачка ўкраінскага кампазітара Міхаіла Скарульскага. Нарадзілася ў Жытоміры 7 лістапада 1915 года. У 1930 годзе скончыла Жытомірскую харэаграфічную школу.
У 1934 годзе скончыла харэаграфічнае і драматычнае аддзяленне Кіеўскага-музычна-драматычнага тэхнікума.
1932—1955 (або 1934—1956 ) — салістка балета Кіеўскага тэатра оперы і балета імя Т.Шаўчэнкі.
1941—1944 — артыстка Аб’яднаных тэатраў оперы і балета ў Алма-Аце
1942—1944 — асістэнт балетмайстра ў тэатр імя Абая.
1953—1982 (з перапынкамі) — балетмайстар Кіеўскага тэатра оперы і балета імя Т. Шаўчэнкі.
1965—1970 — балетмайстар-педагог дзіцячай харэаграфічнай студыі Кіеўскага Палаца піянераў і школьнікаў.
З 1972 года выкладала кампазіцыю танца ў Інстытуце культуры імя А. Е. Карнейчука (Кіеў).
Пахавана на Байкавых могілках у Кіеве разам з бацькам М. А. Скарульскім.
Рэпертуар
Асноўныя партыі: Адэта-Адылія, па іншых дадзеных — толькі Адэта («Лебядзінае возера» П. І. Чайкоўскага), Лаўрэнсія («Лаўрэнсія» А. А. Крэйна), Марыя, Зарэма («Бахчысарайскі фантан» Б.Асаф’ева), Айша, Гаянэ, Марыула, Афіна, Гера, Галоўная Русалка («Лілея» К. Данькевіча), Русалка вадзяная («Лясная песня» М.Скарульскага) і іншыя.
Пастаноўкі
Паставіла балеты:
1958 — «Лясная песня» М. А. Скарульскага (сумесна з В. Уронскім), Кіеўскі тэатр оперы і балета імя Т. Шаўчэнка. У 1972 годзе Н.Скарульская аднавіла гэтую пастаноўку ў Кіеўскім тэатры оперы і балета.
1961 — «Лясная песня» М. А. Скарульскага, Данецкі тэатр оперы і балета.
1962 — «Ульянка» Каламійца (балетная студыя кіеўскага Палаца піянераў).
1963 — «Цені забытых продкаў» В. Д. Кірэйка, Кіеўскі тэатр оперы і балета; Данецкі тэатр оперы і балета.
1965 — «Каралеўства крывых люстэркаў» Ражаўскага (Народны тэатр балета Кастрычніцкага палаца культуры, Кіеў).
Ставіла танцы ў драматычных пастаноўках.
Сцэнары
Аўтар сцэнароў балетаў «Лясная песня» М.Скарульскага, «Каралеўства крывых люстэркаў» Ражаўскага, «Івасік», «Ульянка» Каламійца, «Маруся Багуслаўка» Свечнікава (сумесна з Усеваладам Чагаўцом), «Цені забытых продкаў» В.Кірэйка (сумесна з Ф.Кацюбінскім), «Оргія».
Аўтар артыкулаў па пытаннях харэаграфіі на старонках перыядычнай прэсы.
Гандоса
Гандоса (Gandosso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1460 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 469 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Annunciazione della Beata Vergine Maria.
Карніловіч
Карніловіч — беларускае прозвішча.
Любча
Любча  — гарадскі пасёлак у Навагрудскім раёне, Гродзенскай вобласці Беларусі, на левым беразе ракі Нёман. За 26 км на паўночны ўсход ад Навагрудка, за 49 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня на лініі Баранавічы—Ліда. Цэнтр калгаса «Прынёманскі». Насельніцтва 1081 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1401 годзе ў нямецкіх хроніках як аб’ект паходаў крыжакоў. У Вялікім Княстве Літоўскім належала Храптовічам, Гаштольдам, Кішкам (Ян Кішка заснаваў тут Любчанскі замак (1581), школу і арыянскі храм, з XVII стагоддзя — кальвінскі збор), з 1606 года — Радзівілам. У 1590 годзе кароль Жыгімонт Ваза надаў Любчы магдэбургскае права і герб. Радзівілы з мэтай эканамічнага умацавання і павялічэння мястэчка запрашае ў яго мяшчан з Менска, Новагародка і іншых каралеўскіх гарадоў.
У 1612 годзе Пётр Бластус Кміта перавёз з Вільні ў Любчу друкарскае абсталяванне і заснаваў тут сваю друкарню. Пераважна яна абслугоўвала патрэбы пратэстантаў, але зрэдку прымала заказы і католікаў. За 20 гадоў Кмітам было выдадзена 59 назваў кніг на польскай і лацінскай мовах па гісторыі, медыцыне, філасофіі і інш., а таксама некалькі паэтычных твораў. 3 1632 года друкарскую працу Пятра Кміты працягваў яго сын — Ян Даніэль.
У XVII стагоддзі ў Любчы ствараюцца рамесныя цэхі. З 1795 года Любча ўвайшла ў склад Расійскай імперыі, яна робіцца мястэчкам, цэнтрам воласці Навагрудскага павета.
У 1921—1939 гадах — у складзе Польшчы, цэнтр гміны Навагрудскага павета і Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР, з 1940 года — цэнтр раёна Баранавіцкай вобласці. З 1954 года — у Гродзенскай вобласці, з 1956 года — у Навагрудскім раёне. У 1996 годзе Любча налічвала 540 двароў, 1628 жыхароў, школу, 7 магазінаў, 2 бібліятэкі, бальніцу і іншыя ўстановы.
Эканоміка
Калгаса «Прынёманскі». Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. Праз Любчу праходзіць турыстычна-экскурсійны маршрут «Дарогай замкаў».
Іарданка Благоева
Іарданка Благоева Іванава (народжаная Дзімітрава, нар. года, Горна-Цэравенэ, Балгарыя) — балгарская спартсменка, якая выступала ў скачках у вышыню, экс-рэкардсменка свету (1,94 м у Заграбе, 24.09.1972), срэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1972 года ў Мюнхене, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 1976 года ў Манрэалі. Дзевяціразовая чэмпіёнка Балгарыі ў 1965—1980 гадах.
Асабісты рэкорд у скачках у вышыню (1,94 м) устанавіла ў 1972 годзе.
Біяграфія
Іарданка Благоева нарадзілася 19 студзеня 1947 года ў вёсцы Горна-Цэравенэ, Мантанскай вобласці Балгарыі. У 1953—1960 гадах вучылася ў школе «Бацька Паісій» у Горна-Цэравенэ, у 1964 годзе скончыла сярэднюю політэхнічную вучэльню «Хрыста Міхайлаў» у горадзе Мантана, а ў 1969 годзе — Нацыянальную спартыўную акадэмію. У 1984 годзе ў Інстытуце фізічнай культуры ў Маскве абараніла дысертацыю і атрымала ступень доктара педагагічных навук.
З 1964 па 1973 год працавала інструктарам па лёгкай атлетыцы ў штаце Мантана. У 1965 годзе стала чэмпіёнкай Універсіяды. Удзельнічала ў чатырох летніх Алімпійскіх гульнях — у 1968, 1972, 1976 і 1980 гадах.
Цытовіч
Цытовіч — беларускае прозвішча.
Баяркіна (Ершыцкі раён)
Баяркіна (Бояркино) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Руханскага сельскага паселішча.
Антон Валер’евіч Бубноў
Антон Бубноў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец слонімскай ДЮСШ «Альберцін», у маладым узросце трапіў у склад мінскага МТЗ-РІПА, дзе пачынаў з дубля і з цягам часу стаў іграком асновы. У 2011 годзе дапамог клубу, які змяніў назву на «Партызан», вярнуць месца ў Вышэйшай лізе, аднак «Партызан» спыніў існаванне, і Антон у студзені 2012 года перайшоў у «Гарадзею», дзе таксама замацаваўся ў аснове.
У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з клубам. Пачатак сезона 2017 прапусціў з-за траўмы, з чэрвеня вярнуўся ў асноўны склад. 18 лістапада 2017 года, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Дняпра», забіў гол і прынёс «Іслачы» перамогу 1:0, якая гарантавала клубу захаванне месца ў Вышэйшай лізе. Сезон 2018 пачынаў у стартавым складзе, з чэрвеня перастаў з’яўляцца на полі з-за траўмы, з верасня вярнуў месца ў асноўнай камандзе. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».
У студзені 2019 года пачаў трэніравацца з бабруйскай «Белшыны» і неўзабаве афіцыйна стаў іграком каманды. Пакінуў бабруйскі клуб у жніўні 2019 года.
У чэрвені 2021 года далучыўся да клуба «Маладзечна» ў Другой лізе, гуляў там да канца сезона.
Паворынскі раён
Паво́рынскі раён (Поворинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Паворына.
Геаграфія
Паворынскі раён мяжуе з Грыбанаўскім і Новахапёрскім раёнамі, а таксама з Барысаглебскам, Саратаўскай і Валгаградскай абласцямі. Плошча раёна складае 1090 км².
Гісторыя
Паворынскі раён быў утвораны 27 сакавіка 1946 года ў выніку змяншэння Барысаглебскага раёна, які пазней быў поўнасцю ліквідаваны, а яго тэрыторыі адыйшлі да Паворынскага раёна. Ты не менш, у 1963 годзе Паворынскі раён быў скасаваны, але адноўлены 9 снежня 1970 года.
Эканоміка
Вядучымі галінамі, якія забяспечваюць асноўны аб’ём валавога прадукта раёна, з’яўляюцца: прамысловасць, сельская гаспадарка, гандаль, будаўніцтва і транспарт.
NGC 5841
NGC 5841 (іншыя абазначэнні — NGC 5848, MCG 0-39-1, ZWG 21.1, PGC 53941) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5841, NGC 5848.
Галактыка входит в число перечисленных в арыгінальной редакции «Нового общего каталога».
Украінскі нацыянальны саюз
Украінскі нацыянальны саюз (УНС) (Український Національний Союз) — украінская ваенізаваная патрыятычная грамадска-палітычная арганізацыя.
Гісторыя
Украінскі нацыянальны саюз быў створаны 19 снежня 2009 года. У стварэнні УНС бралі ўдзел як удзельнікі рухаў так і проста свядомыя грамадзяне. Першыя аддзяленні былі створаны ў Харкаве, Любоцiне і Палтаве. Да 2012 года кіраўніком арганізацыі быў Алег Галтвянскi, з 15 ліпеня 2012 года арганізацыю ўзначальвае Віталь Крывашэеў. З моманту свайго заснавання УНС зарэкамендавала сябе як арганізатар рэгулярных палітычна рэзанансных акцый. УНС на працягу ўсяго перыяду свайго існавання вядзе барацьбу з сіламі, варожымі ўкраінскай дзяржаве, перш за ўсё прарасійскай і сепаратысцкай накіраванасці. УНС з'яўляецца адным з арганізатараў «Еўрамайдана». Актывісты арганізацыі прымаюць удзел у антытэрарыстычнай аперацыі на ўсходзе Ўкраiны.
Быхаўская вуліца (Магілёў)
Быхаўская вуліца (Быховская улица) — вуліца ў Магілёве, у Ленінскім раёне.
Глухары (Смаленская вобласць)
Глухары (Глухари́) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Руханскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яўген III
Яўген III (Eugenius PP. III; ?, Піза — ) — 166-ы Папа Рымскі.
Даведаўшыся пра падзенне Эдэсы пасля аблогі турак (1145), звярнуўся да Людовіка VII Французскага, заклікаў яго выступіць з крыжовым паходам супраць масульман, а пасля далучыў і нямецкага караля Конрада III.
Пахаваны ў Ватыкане.
Юлія Іванаўна Куніцкая
Юлія Іванаўна Куніцкая (нар., Гродна) — беларускі педагог, спецыяліст у вобласці агульнай педагогікі, гісторыі педагогікі і адукацыі. Доктар педагагічных навук, дацэнт (2003).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1950 годзе ў Гродне.
Скончыла філалагічны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Я. Купалы (1971), аспірантуру Нацыянальнага інстытута адукацыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2001).
З 2005 года працуе ў Інстытуце падвышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Я. Купалы.
Навуковыя інтарэсы: станаўленне і развіццё педагагічнага прафесіяналізму; паслядыпломная педагагічная адукацыя; праектаванне ва ўтварэнні.
Высакагорскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў: вёскі Альшанец, Барсукі, Высокая Гара, Глінішча, Дзевяніца, Замасточча, Карма, Медзенка, Старыя Гумны, Стаўпы, Тылькаўка, Харчычы і Ялоўка.
Эланд
Эланд (Öland) — шведскі востраў у Балтыйскім моры, плошча 1342 км², другі па памеры востраў у Швецыі пасля Готланда і самая маленькая з гістарычных правінцый Швецыі. Востраў часта называюць таксама «краінай ветракоў». Галоўны горад — Боргхальм.
Прырода
Паверхня — вапняковае плато вышынёй да 57 м. Развіты карст. Хвойныя і шыракалістыя лясы, верасоўнікі. Рэзерват Отэбю.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя на востраве пражывала каля 3700 чалавек, у 1974 годзе 21200; у цяперашні час насельніцтва вострава складае каля 24600 чалавек, але летам на востраў прыязджае да 500 тыс. турыстаў. З асноўнай тэрыторыяй Швецыі злучаны пабудаваным у 1972 годзе мостам праз праліў Кальмарсунд. Непадалёк ад вострава 1 чэрвеня 1676 года адбылася Эландская бітва паміж шведскім і аб’яднаным дацка-галандскім флатамі.
Гаспадарка
Пасевы збожжавых культур, цукровых буракоў; жывёлагадоўля.
Хадкевіч
Хадкевіч — беларускае прозвішча.
Гарацыа Герберт Кітчэнер
Гарацыа Герберт Кітчэнер, 1-ы граф Кітчэнер (анг. Horatio Herbert Kitchener, 1st Earl Kitchener; 24 чэрвеня 1850, Лістоўэл, Ірландыя — 5 чэрвеня 1916, каля Аркнейскіх астравоў) — англійскі ваенны дзеяч, фельдмаршал (10 верасня 1909), барон (1898 год), віконт (1902 год), граф (1914 год).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і адстаўнога афіцэра. З 1863 года з сям’ёй жыў у Швейцарыі, дзе вучыўся ў французскай школе.
З 1866 — у брытанскай арміі. Скончыў ваенную акадэмію ў Вуліджы (1868 год). Удзельнічаў добраахвотнікам ў франка-прускай вайне 1870—1871 гадоў на баку Францыі.
З 1871 года — у інжынерных войсках, тады ж зрабіўся афіцэрам. З 1874 года — у англійскіх каланіяльных войсках у Брытанскім Камеруне, з 1872 — на Кіпры.
З 1882 камандаваў брытанскай кавалерыяй у Егіпце, удзельнічаў у нільскай экспедыцыі ў Судан.
У 1886—1889 гадах — губернатар Суахіма (Усходні Судан).
З 1888 года — генерал-ад’ютант егіпецкай арміі, затым у складзе брытанскіх каланіяльных войскаў у Судане.