cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сэйны
Становішча і агульная характарыстыка
Рэзідэнцыя Таварыства літоўцаў у Польшчы («Stoważyszenie Litwinów w Polsce»). Тут жа знаходзіцца рэдакцыя літоўскага часопіса «Aušra» («Аушра», г. зн. «Заря») і консульства Літоўскай Рэспублікі.
Гісторыя
У пісьмовых дакументах упершыню згадваецца ў 1522. Гарадскія правы надзаднены ў 1563. Росту горада садзейнічала дзейнасць дамініканцаў. Да 1915 павятовы горад Сувалкскай губернi.
Заравар Андранік (станцыя метро)
Зарава́р Андранік (Զորավար Անդրանիկ, да 1991 — «Кастрычніцкая») — станцыя Ерэванскага метрапалітэна.
Гісторыя
Адкрылася 26 снежня 1989 года на дзейнай пляцоўцы.
У 1991 годзе станцыя «Акцемберан» («Кастрычніцкая») была пераназвана ў «Заравар Андранік» («Ваявода Андранік»).
Апісанне
Станцыя размешчана ў цэнтры Ерэвана, у раёне Кентрон (даслоўны пераклад — «цэнтр») з выхадам да праспекта Тыграна Меца (Тыграна Вялікага), вуліцам Агатангехоса і Харэнацы, Сабора Рыгора Асветніка, помніка Ваяводзе Андраніку і рынка. Станцыя атрымала сваю назву ў гонар аднаго з лідараў армянскага нацыянальна-вызвольнага руху канца XIX — пачатку XX стагоддзяў, нацыянальнага героя армянскага народа — Андраніка Таросавіча Азаняна, больш вядомага, як Заравар Андранік (Ваявода Андранік).
Палессе (стадыён, Лунінец)
«Палессе» — шматфункцыянальны стадыён у горадзе Лунінец Брэсцкай вобласці Беларусі. Максімальная ўмяшчальнасць — 3090 чалавек. З’яўляецца хатнім стадыёнам футбольных клубаў «Граніт» (Мікашэвічы) і «Лунінец».
Хэмік Быдгашч
Хэмік Быдгашч (Chemik Bydgoszcz) — польскі шматсекцыйны спартыўны клуб з горада Быдгашч. Клуб быў заснаваны ў 1949 годзе.
Секцыі
З 1992 года клуб мае чатыры секцыі:
Разгірчэ
Разгірчэ (Розгі́рче) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хэмік Быдгашч
Секцыі
Раней у клубе займаліся таксама акадэмічнае веславанне (1949—1971), парусны спорт (1950—1980), веславанне на каноэ (1949—1980), стральба (1952—1958), лёгкая атлетыка (1953—1958, 1983—1992), бокс (1953—1958) і барацьба (1982—1989).
NGC 3923
NGC 3923 (іншыя абазначэнні — ESO 440-17, MCG -5-28-12, AM 1148-283, PGC 37061) — эліптычная галактыка (E4) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Назад у будучыню 3
«Назад у будучыню 3» (Back to the Future Part III) — амерыканская фантастычная камедыя ў жанры вестэрна 1990 года рэжысёра Роберта Земекіса, знятага па сцэнары Земекіса і. Заключная частка кінатрылогіі «», у якой галоўныя героі падлетак Марці Мак-Флай і вучоны — у выкананні Майкла Джэй Фокса і Крыстафера Лойда адпаведна — аказваюцца ў родным горадзе  часоў Дзікага Захаду і сутыкаюцца з бандытам Б’юфардам Таненам, які пагражае смерцю героям, якія захраснулі ў 1885 годзе. У карціне таксама зняліся, і.
Сарачынскі канал
Сарачы́нскі кана́л — меліярацыйны канал у Любанскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Арэса. Даўжыня 5,1 км. Пачынаецца за 3 км на ўсход, вусце за 1,5 км на поўдзень ад аграгарадка Сарачы.
Сэмыгыніў
Сэмыгыніў (Семиги́нів) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5519
NGC 5519 (іншыя абазначэнні — NGC 5570, UGC 9111, MCG 1-36-25, ZWG 46.70, PGC 50865) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5519, NGC 5570.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гроднахлебпрам
ААТ «Гроднахлебпрам» — беларуская кампанія па вытворчасці хлеба, якая размешчана ў Гродна.
Гісторыя
Створана ў выніку пераўтварэння РУВП «Гроднахлебпрам». Вышэйстаячай арганізацыяй з’яўляецца Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Радольф Брэдэн
Радольф Брэдэн (, Мантрэле -, ) — французскі мастак-графік, які стаў вядомы сваімі дэталёвымі малюнкамі прыроды, часта як фон для біблейска-рэлігійных матываў. Лічыцца першаадкрывальнікам фантастычных, візіянерскіх формаў адлюстравання ў перыяд рамантызму, і таму яго часам называюць прота-сюррэалістам.
Гроднахлебпрам
Гісторыя
Вытворчае аб’яднанне «Гроднахлебпрам» створана ў 1972 годзе. У яго склад увайшлі хлебазаводы ў горадзе Гродна, Ваўкавыску, Лідзе, Навагрудку і Слоніме. У 2001 годзе годзе ВА «Гроднахлебпрам» перайменавана ў РУВП «Гроднахлебпрам». 27 снежня 2013 года Рэспубліканскае ўнітарнае вытворчае прадпрыемства «Гроднахлебпрам» пераўтворана ў Адкрытае акцыянернае таварыства. 100% акцый ААТ «Гроднахлебпрам» належыць Рэспубліцы Беларусь. ААТ «Гроднахлебпрам» мае 3 цэха, адзін з якіх знаходзіцца на вуліцы Шчаснага, а два іншых і адміністрацыйны будынак па вуліцы Дзяржынскага.
Цэх №1 пабудаваны ў 1939 годзе на базе двух будынкаў былога шклянога завода. У 1945 годзе хлебазавод быў адноўлены. Хлебазавод вырабляў формавыя хлябы і булачныя вырабы. У цяперашні час цэх №1 абсталяваны пяццю комплексна-механізаванымі лініямі, на якіх можа выпрацоўвацца да 60 тон у суткі формавай і заварнога хлеба і лініямі па вытворчасці сухароў і абаранкаў. У 1967 годзе быў пабудаваны новы хлебазавод па вул. Дзяржынскага магутнасцю 50 тон хлебабулачных вырабаў, абсталяваны тунельнымі печамі для вытворчасці подавых гатункаў хлеба.
У 1986 годзе у сувязі з ростам патрэбы ў булачных і кандытарскіх вырабах паўстала неабходнасць у будаўніцтве новага цэха, магутнасцю 22 тоны ў суткі булачных і 850 тон у год кандытарскіх вырабаў. Булочны цэх абсталяваны трыма лініямі: адна для выпрацоўкі батонаў і двума лініямі для вытворчасці дробнаштучных вырабаў.
У 2012 годзе была праведзена поўная перапланіроўка тэрыторыі перад прахадной. У 2006 годзе быў зроблены рамонт цеха №1 па вул. Шчаснага, ўстаноўлена новае абсталяванне. У 2008 годзе быў скончаны рамонт цэхаў па вул. Дзяржынскага. У студзені 2014 года побач з фірмовай крамай «Каравай» адкрылася аднайменнае кафэ.
Плошча Рэспублікі (станцыя метро)
Плошча Рэспублікі (Հանրապետության Հրապարակ, Анрапетуцян Храпарак) — да 1992 года «Леніні Храпарак» («Плошча Леніна») — станцыя Ерэванскага метрапалітэна, адкрытая 26 снежня 1981 года. Станцыя размешчана ў цэнтры Ерэвана, у раёне Кентрон (даслоўны пераклад — «цэнтр») з выхадам на цэнтральную плошчу Ерэвана — Плошчу Рэспублікі, будынак Урада Арменіі, Карцінную галерэю Арменіі, гістарычны музей Арменіі, спяваючыя фантаны і Вернісаж.
Грыцкевіцкі сельсавет
Грыцке́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Грыцкевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сноўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 848 чалавек, з іх 92,5 % — беларусы, 5,0 % — рускія, 2,9 % — палякі.
Рахім’яр-Хан
Рахім’яр-Хан (رحیم یار خان) — горад у правінцыі Пенджаб, Пакістан, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 233 537 чалавек (на 1998 год).
Грыцкевіцкі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: аграгарадок Грыцкевічы, вёскі Грыцы, Мацылёўшчына, Нялепава і Супрунавічы.
Рахім’яр-Хан
Эканоміка
Рахім’яр-Хан з’яўляецца буйным камерцыйным і прамысловым цэнтрам. Галіны прамысловасці ўключаюць у сябе вытворчасці: угнаенняў, касметыкі, шкла, бавоўны, тэкстылю, цукру і алеюй. Ёсць прадпрыемствы па выпрацоўцы электраэнергіі. Тут размешчаны цэнтр вытворчасці бавоўны ў правінцыі Пенджаб. У горадзе шмат мангавых дрэў.
Сыхіў (вёска)
Сыхіў (Си́хів) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Юкі Муто
(武藤 雄樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2015 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Жацераўка
Жа́цераўка, Зацяржу́ўка — рака ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці і Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток Нёмана.
Даўжыня ракі 22 км. Плошча вадазбору 91 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Пачынаецца каля вёскі Возерскае Карэліцкага раёна, упадае ў Нёман каля вёскі Новы Свержань Стаўбцоўскага раёна. На ўсім працягу каналізаваная. Каля вёскі Возерскае і аграгарадка Горкі створаны сажалкі (плошчай 0,04 і 0,33 км² адпаведна). Асноўны прыток — ручай Рудаўка (праваруч).
Іканаскоп
Іканаско́п — электравакуумны прыбор, першая тэлевізійная перадаючая трубка з назапашваннем электрычных зарадаў, пераўтвараючая аптычны відарыс у электрычны тэлевізійны сігнал. Працуе на аснове знешняга фотаэфекта.
Упершыню распрацаваны і запатэнтаваны амерыканскім інжынерам рускага паходжання У. К. Зварыкіным (падаў заяўку ў 1931 г.). Таксама лічыцца, што незалежна і адначасова з ім іканаскоп вынайдзены савецкім вучоным і вынаходнікам С. І. Катаевым.
Канструкцыя
Іканаскоп складаецца са шкляной колбы з замацаванай у ёй святлоадчувальнай мішэнню. На мішэнь праз аб'ектыў праецыруецца відарыс. Пад вуглом да мішэні размешчана электронная пушка з адхіляючай і факусіруючай сістэмамі. Святлоадчувальная мішэнь складаецца з тонкай дыэлектрычнай пласціны (звычайна са слюды), на якую з аднаго боку нанесены слой металу (сігнальная пласціна). На другі бок пласціны нанесена вялікая колькасць ізаляваных адзін ад аднаго дробных зерняў серабра, пакрытых цэзіем або вокіслам цэзію з мэтай павелічэння святлоадчувальнасці (змяншэння работы выхаду). Зерні серабра з'яўляюцца па сутнасці мініяцюрнымі фотакатодамі. Кожны фотакатод разам з металічнай сігнальнай пласцінай утвараюць электрычны кандэнсатар.
Прынцып дзеяння
Святло, трапляючы на зерне фотакатода, выбівае з яго электроны і надае яму дадатны зарад. Не асветленыя зерні (фотакатоды) застаюцца нейтральнымі. Такім чынам на мішэні іканаскопа ўтвараецца патэцыяльны рэльеф, абпавядаючы праецыруемаму на яе відарысу. Электронны промень, створаны электронным катодам і пэўным чынам накіраваны адхіляльнай сістэмай, «прабягае» па мішэні. Электроны, трапляючы на фотакатоды, выклікаюць другасную электронную эмісію. Колькасць электронаў, пакідаючых кожны фотакатод, залежыць ад узроўню папярэдняй яго асветленасці (велічыні набытага зараду). Пры гэтым фотакатоды (мініяцюрныя кандэнсатары) страчаюць набыты зарад, і на супраціўленні нагрузкі вылучаецца пераменны электрычны сігнал.
Іканаскоп валодае вялікай адрознівальнай здольнасцю але малой адчувальнасцю. У 1933 г. савецкімі вучонымі П. В. Цмафеевым і П. В. Шмакавым была вынайдзена больш дасканалая трубка — суперіканаскоп. У 1950-х гг. на замену суперіканаскопаў пачалі выкарыстоўваць больш дасканалую перадаючую трубку — суперартыкон.
Acherontia lachesis
Acherontia lachesis — буйны масіўны матыль з размахам крылаў да 13 см, з сямейства. Адзін з трох відаў роду. Адметнай асаблівасцю з’яўляецца характэрны малюнак на грудзях, які нагадвае чалавечы чэрап.
Этымалогія і таксанамія
Бінамінальная назва Acherontia lachesis узыходзіць да грэчаскай міфалогіі. Ахеронт у міфалогіі — адна з 5 рэк у падземным царстве мёртвых, таксама слова «Ахерон» ужывалася для абазначэння глыбіні і жахаў пекла.
Acherontia lachesis з’яўляецца прадстаўніком роду, які вылучаюць у трыбу (Boisduval, 1875). Сваяцтва паміж родамі ў межах трыбы цалкам не даследавана.
Філагенія віду прадстаўлена на схеме справа.
У цяперашні час вылучаюць два падвіды: і , апісаны з Філіпін.
Апісанне
Размах крылаў самцоў 87-110 мм, самак 100—132 мм. Пярэднія крылы маюць завостраную вяршыню, іх вонкавы край — роўны. Афарбоўка пярэдніх крылаў з’яўляецца зменлівай і ў раных асобін можа адрознівацца рознай ступенню інтэнсіўнасці малюнка, наяўнасцю альбо адсутнасцю плям і цёмных палос. У большасці выпадкаў пярэднія крылы бура-чорнага колеру, месцамі чорныя, складана размаляваныя, хвалістымі палосамі. Заднія крылы вохрыста-жоўтага колеру з двума чорнымі папярочнымі палосамі. Пасярэдзіне спінкі маецца чырванавата-жоўтая фігура, якая нагадвае чэрап з чорнымі вачніцамі. Брушка жоўтае, у чорных паўколах па пярэднім краі сегментаў і блакітна-шэрай падоўжнай паласой. Хабаток карацей грудзей, тоўсты, пакрыты вейчыкамі. Губныя шчупікі шчыльна прыціснутыя да галавы. Вусікі кароткія, стрыжнепадобныя, рэзка звужаныя і злёгку выгнутыя перад вяршыняй.
Ад распаўсюджанага ў Еўропе адрозніваецца больш насычанай і яркай афарбоўкай, выцягнутай формай «чэрапу», чырванавата-карычневай або чырванавата-цаглянай акантоўкай знізу «чарапа», наяўнасцю невялікіх сініх плям на ніжніх крылах і больш буйнымі памерамі.
Арэал
Від сустракаецца на тэрыторыі Японіі (астравы Хонсю, Сікоку, Кюсю, Цусіма), Карэйскага паўвострава, Кітая, Тайваня, Непала, Індыі, В’етнама, Шры-Ланкі, Малайзіі, Інданезіі , Філіпінскіх астравоў. Вельмі рэдка мігруючыя асобіны могуць сустракацца ў межах Расіі — на поўдні Прымор’я, ў Хасанскім раёне.
Яловая
Яло́вая (, Еловая) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хатыніцкага сельсавета. Размешчана за 26 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра горада Ганцавічы, за 19 км ад чыгуначнай станцыі Малькавічы (на лініі Лунінец — Баранавічы), на аўтадарозе Ганцавічы — Лагішын.
Acherontia lachesis
Біялогія
Час лёту матылькоў адбываецца з канца ліпеня да сярэдзіны жніўня. Матылі актыўныя ў прыцемках і ў першай палове ночы. Іх часта прыцягваюць штучныя крыніцы святла, да якіх прылятаюць не толькі самцы, але і самкі, гатовыя да адкладвання яец. Дадатковае харчаванне гуляе важную ролю ў падтрыманні жыцця матылькоў, а таксама ў паспяванні яец у самак. Кароткі і тоўсты хабаток служыць для харчавання выцякальнымі драўнянымі сокамі, а таксама сокамі пашкоджаных і пераспелых пладоў і садавіны. Аднак, да харчавання апошнімі матылі звяртаюцца вельмі рэдка. Ахвотна ядуць мёд, пранікаючы ў гнёзды меданосных пчол, дзе праколваюць вочкі сотаў хабатком. Падчас харчавання матылі аддаюць перавагу садзіцца на субстрат, а не завісаць у палёце, як робяць многіх іншыя віды бражнікаў.
Яловая
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 г. — урочышча Хатыніцкай воласці Пінскага павета Мінскай губерні, 3 двары, 28 жыхароў. У 1909 г. 1 двор, 8 жыхароў.
Acherontia lachesis
Жыццёвы цыкл
Яйцы зялёнага ці жоўта-зялёнага колеру памерам 1,5 × 1,2 мм. Самкі адкладаюць іх на ніжні бок лісця кармавых раслін. Вусень апошняга ўзросту дасягае даўжыні 95-125 мм. Падобны на вусеня, але больш буйны і яркаафарбаваны. Рог на канцы цела выгнуты ў выглядзе літары «S», крупчасты і шурпаты. Вусені з’яўляюцца паліфагамі і могуць харчавацца многімі відамі раслін з некалькіх сямействаў. Харчуюцца пераважна на раслінах з сямейства. Таксама могуць харчавацца на наступных травяністых і хмызняковых раслінах: відах сямейства, , , , і. Кукалка гладкая і бліскучая. Яе даўжыня складае 57-87 мм, а шырыня 14 мм. Звычайна размяшчаецца ў глебе ўнутры ломкага землянога кокана.
Яловая
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 г. да 07.07.1944 г. вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі ў баях з ворагамі ці прапалі без вестак 3 вяскоўцы.
З 08.01.1954 г. ў Брэсцкай вобласці, з 25.12.1962 г. да 30.07.1966 г. ў Ляхавіцкім раёне. Паводле перапісу 1970 г. ў вёсцы 144 жыхары.
Інфраструктура
Лясніцтва і магазін. Планіровачна складаецца з прамалінейнай, двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з поўначы на поўдзень, з поўдня да яе прымыкае завулак, арыентаваны на паўднёвы захад.
Індыяна Джонс і Каралеўства крыштальнага чэрапа
«Індыяна Джонс і Каралеўства крыштальнага чэрапа» (Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull) — амерыканскі прыгодніцкі фільм з элементамі фантастыкі, зняты ў 2008 годзе рэжысёрам Стывенам Спілбергам. Чацвёрты фільм серыі фільмаў пра прыгоды археолага і шукальніка прыгодаў Індыяны Джонса ў выкананні Харысана Форда. Дваццаць першы поўнаметражны фільм, выпушчаны кампаніяй «Lucasfilm».
Здымкі фільма пачаліся 18 чэрвеня 2007 года і працягваліся 79 дзён. Прэм’ерны паказ фільма адбыўся 18 мая 2008 года на Канскім кінафестывалі, а сусветная прэм’ера карціны — 22 траўня.
За першы ўік-энд пракату ў ЗША дадзены сіквел сабраў больш за 100 млн дал.
Слабідка (Стрыйскі раён)
Слабідка (Слобі́дка) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рэка
Рэка (Recco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 10308 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 066 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 16036. Тэлефонны код — 0185.
Курган Славы (Бешанковічы)
Курган Славы — курган ў гарадскім пасёлак Бешанковічы Віцебскай вобласці, знаходзіцца ў скверы на вуліцы Камуністычнай.
Рэка
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Bono.
Курган Славы (Бешанковічы)
Гісторыя
У ходзе Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі ў складзе Беларускай аперацыі 1944 года, войскі 43-й арміі (генерал-лейтэнант А. П. Белабародаў) і 6-й гвардзейскай (генерал-лейтэнант І. М. Чысцякоў) арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту 23 чэрвеня прарвалі абарону праціўніка на паўночны захад ад Віцебска, 24 чэрвеня выйшлі на правы бераг ракі Заходняя Дзвіна, фарсіравалі яе ў басейне Бешанковічаў і захапілі 5 плацдармаў на левым беразе, 25 чэрвеня войскі 43-й арміі вызвалілі Бешанковічы. У раёне в. Гняздзілава злучыліся з войскамі 39-й арміі 3-га Беларускага фронту і завяршылі акружэнне віцебскай групоўкі праціўніка (5 дывізій), якая да 27 чэрвеня была разгромлена. У вызваленні горада і раёна ўдзельнічалі партызаны.
Помнік
У 1966 годзе на ўшанаванне памяці савецкіх воінаў і партызан, якія загінулі ў баях супраць нямецкіх войскаў пры вызваленні раёна, і землякоў, што загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, насыпаны Курган. Побач пастаўлены 2 скульптуры — жанчына ў жалобе і жанчына-воін. Каля падножжа Кургана замуравана капсула з пісьмом нашчадкам.
Стадыён ФК «Мінск»
Стадыён ФК «Мінск» — шматфункцыянальны стадыён у Мінску, Беларусь. З'яўляецца хатнім стадыёнам футбольнага клуба «Мінск».
Пабудаваны на месцы былога стадыёна «Камвольшчык». Стадыён быў адкрыты 7 мая 2015 года. Арэна мае 2 трыбуны, якія абсталяваны казырком і ўмяшчаюць 3000 гледачоў. Футбольнае поле са штучным пакрыццём і падагрэвам. Маецца штучнае асвятленне.
NGC 3922
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3922, NGC 3924.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мікалай Сцяпанавіч Гумілёў
Мікалай Сцяпанавіч Гумілёў (, Кранштат — жнівень, пад Петраградам, дакладнае месца невядома) — рускі паэт Срэбнага веку, стваральнік школы акмеізму, перакладчык, літаратурны крытык, падарожнік, афіцэр.
Беларускі час
Беларускі час, або Мінскі час — часавы пояс, адрозны на +3 гадзіны ад UTC (UTC+3). Гэты афіцыйны час у Беларусі.
Гісторыя
Да 1991 года ў Беларускай ССР дзейнічаў дэкрэтны час. У 1992 годзе быў зацверджаны паясны час.
З 1991 па сакавік 2011 года ўжываўся паясны час і меў месца дадатковы штогадовы перавод гадзіннікавай стрэлкі ў апошнюю нядзелю сакавіка ў 2:00 на 1 гадзіну наперад (летні час) і ў апошнюю нядзелю кастрычніка ў 3:00 на 1 гадзіну назад.
З восені 2011 года Беларусь услед за Расіяй адмовілася ад сезоннага пераводу стрэлак. Быў усталяваны круглагодны час UTC+3 (гэта значыць гэтак жа, як і ў 1930—1990 гадах). Пры гэтым да 2014 года захоўвалася пастаянная розніца ў 1 гадзіну з Масквой (у 2014 годзе ў Расіі быў вернуты перавод стрэлак улетку).
[[Файл:Timezones2011 UTC+3.png|400px|right|thumb|Беларускі час (UTC+3) на карце гадзінных паясоў свету:
ярка жоўтым — круглагодная зона UTC+3, уключаючы беларускі час; блакітным — зона UTC+3 у акіянах; сінім — усходнееўрапейскі час улетку ў поясе UTC+3.]]
Гродзенскі абласны камітэт КПБ
Гродзенскі абласны камітэт КП Беларусі — орган кіравання Гродзенскай абласной партыйнай арганізацыяй КП Беларусі (1944—1991 гады).
Гродзенская вобласць утворана 20 верасня 1944 года на тэрыторыі Брэсцкай, Беластоцкай і Баранавіцкай абласцей. Цэнтр — Гродна.
Сучасныя абрысы вобласць набыла ў 1954 годзе.
Чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы ў памяшканні 2015
33-і чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы ў памяшканні праходзіў з 5 па 8 сакавіка 2015 года на «O2 Арэне» ў Празе, сталіцы Чэхіі.
У барацьбе за права прыняць турнір у фінальным галасаванні на савеце Еўрапейскай лёгкаатлетычнай асацыяцыі ў Сафіі 5 мая 2012 года Прага абыйшла турэцкі Стамбул.
Талісманам чэмпіянату быў абраны Крот (чэш. Krtek), персанаж аднайменнага мультфільма, папулярнага ў Чэхіі і краінах былога СССР. Турнір быў паказаны 28 еўрапейскімі тэлекампаніямі. Агульны аб'ём трансляцый склаў сумарна 283 гадзіны.
У спаборніцтвах прынялі ўдзел 643 лёгкаатлеты (363 мужчыны і 280 жанчын) з 49 краін Еўропы. З усіх 50 нацыянальных федэрацый на турнір не накіраваў сваіх удзельнікаў толькі Ліхтэнштэйн.
У мужчынскай эстафеце 4×400 метраў адбылася рэдкая падзея — у складзе зборнай Бельгіі чэмпіёнамі сталі адразу тры родныя браты Барле.
Прызёры
Скарачэнні: WR — сусветны рэкорд | ER — рэкорд Еўропы | NR — нацыянальны рэкорд | CR — рэкорд чэмпіянату
Медальны залік
Медалі ў 26 дысцыплінах лёгкай атлетыкі заваявалі прадстаўнікі 24 краін-удзельніц.
Іван Міхайлавіч Чысцякоў
Іван Міхайлавіч Чысцякоў (, в. Атрубнева, Кашынскі павет, Цвярская губерня, Расійская імперыя —, Масква) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
У 1918 годзе добраахвотна ўступіў у Чырвоную Армію. Удзельнік грамадзянскай вайны. У гады Вялікай Айчыннай вайны прайшоў шлях ад камандзіра стралковай дывізіі да камандарма. Прымаў удзел у вызваленні Полацка ў 1944 годзе, у разгроме Японіі ў 1945 годзе.
Да 1968 года займаў камандныя пасты ў савецкіх войсках, Міністэрстве абароны СССР. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2-га і 4-га скліканняў.
Шэвінка
Шэ́вінка, Заро́наўка — рака ў Шумілінскім і Віцебскім раёнах Беларусі, правы прыток Заходняй Дзвіны.
Даўжыня ракі 26 км. Плошча вадазбору 342 км², азёрнасць 2 %. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км.
Прытокі — Пестуніца і Вужніца (леваруч).
Выцякае пад назвай Заронаўка з возера Заронава (Заронаўскае) на тэрыторыі Шумілінскага раёна, за 0,7 км на паўночны захад ад вёскі Сіманаўшчына Віцебскага раёна, вусце за 0,5 км на ўсход ад вёскі Лукі Віцебскага раёна. Цячэ па заходніх схілах Віцебскага ўзвышша і Полацкай нізіне, праз возера Шэвіна.
У басейне ракі азёры Зачорнае, Філіпенскае, Грабніцкае, Жужаль, Бурбіно і інш.
Францысканеркірхэ (Вена)
Францысканеркірхэ (Franziskanerkirche), або Царква Святога Ераніма, таксама «царква францысканцаў» — царква ў Вене. Храм размешчаны ў гістарычным цэнтры ва Унутраным горадзе на плошчы Францысканерплац. У царкве захоўваецца цудатворная статуя Грунбергскага Маці Божай, таксама вядомая пад імем «Мадонны з сякерай». З XVI стагоддзя прыход знаходзіцца ў распараджэнні святароў з Ордэна Братоў Меншых (OFМ).
Гісторыя
З 1451 года манахі-францысканцы служылі ў Вене пры царкве Святога Тэабальда ў раёне Марыяхільф. Гэты першы кляштар францысканцаў у Вене быў разбураны ў 1529 годзе.
У 1589 годзе гарадскі савет перадаў францысканцам руіны згарэлага кляштара Святога Ераніма, які быў заснаваны ў 1383—1387 гадах пры могілках. Да францысканцаў у манастыры знаходзілі прытулак прастытуткі, якія пакаяліся. Францысканцы аднавілі храм у стылі рэнесанс з элементамі готыкі. Будаўнічыя працы былі завершаны ў 1607 годзе. Афармленне інтэр’ера працягвалася да 1720 года.
Апісанне
Фасад шэрага колеру ў гатычным стылі з элементамі рэнесансу. На плошчы перад храмам фантан «Майсей» працы Ёгана Марціна Фішэра, пабудаваны ім у 1798 годзе. Франтон царквы вянчае рэдкая выява Найсвяцейшай Тройцы з трыма тварамі. У нізе франтона знаходзяцца дзве скульптуры — Святога Людовіка IX, караля Францыі, францысканца-тэрцыярыя і Святой Клары з Асізі, заступніцы жаночай галіны ордэна. Тут жа скульптура Святога Ераніма, каля якога ляжыць леў.
Інтэр’ер царквы вытрыманы ў стылі барока з элементамі ракако. У 1707 годзе галоўны алтар быў распісаны Андрэа дэль Поца. На галоўным алтары драўляная статуя Маці Божай, створаная ў Грунбергу ў Чэхіі ў XV стагоддзі, якую называюць «Мадонна з сякерай». Паводле падання, калісьці яе паспрабавалі спаліць пратэстанты, але агонь не прычыніў ёй шкоды. Тады яны паспрабавалі рассекчы яе, але сякера захрасла ў левым плячы Маці Божай, не прычыніўшы ёй шкоды. Гэта статуя лічыцца цудатворнай.
Бакавыя алтары ў стылі барока ўпрыгожаны карцінамі і скульптурамі Ёгана Марціна Шміта, Карла Карлонэ, Франца Ксавера Вагеншэна. У Францысканеркірхэ знаходзіцца найстарэйшы ў Вене арган, усталяваны ў 1643 годзе Ёганам Векерлем на хорах за галоўным алтаром.
Міхаіл Маркавіч Макарук
Міхаіл Маркавіч Макарук (нар., в. Мацы, Кобрынскі раён, Брэсцкая вобласць) — кандыдат ваенных навук, генерал-маёр авіяцыі, ваенны лётчык-інструктар I класа.
Біяграфія
Пасля заканчэння Стрыгаўскай сярэдняй школы вырашыў паступаць у Чарнігаўскае вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча, але не прайшоў па конкурсе. Працаваў старшым піянерважатым у Рынкаўскай сярэдняй школе Кобрынскага раёна.
З 1976 года — камандзір авіяцыйнай эскадрыллі, намеснік камандзіра авіяцыйнага палка, інспектар упраўлення ваенна-вучэбных устаноў ВПС СССР. З 1978 года знаходзіўся на ваенна-дыпламатычнай рабоце. У 1978—1989 гадах — памочнік ваеннага аташэ пры пасольствах СССР у Рэспубліцы Куба, Рэспубліцы Індыя, у 1989—1991 гадах — ваенны, ваенна-марскі і ваенна-паветраны аташэ пры пасольстве СССР у Федэрацыі Малайзія.
З 1991 года — памочнік галоўнакамандуючага ВПС, намеснік начальніка ўпраўлення ВПС Галоўнага аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі. У 1997—2000 гадах — ваенны, ваенна-паветраны і ваенна-марскі аташэ пры пасольстве Расійскай Федэрацыі ў Іспаніі, з 2001 года — у Рэспубліцы Куба.
1 жніўня 2005 года сышоў у запас у сувязі з пенсійным узростам. Актыўна займаецца грамадскай дзейнасцю. Член прэзідыума Агульнарасійскай арганізацыі «Афіцэры Расіі». Член Асацыяцыі ветэранаў Карыбскага крызісу. З 2018 года — першы віцэ-прэзідэнт Расійскага таварыства дружбы з Кубай. З’яўляецца кіраўніком Маскоўскага аддзялення Міжрэгіянальнай грамадскай арганізацыі «Садружнасць воінаў-інтэрнацыяналістаў „кубінцаў“».
Спі (апавяданне)
«Спі» («Спи») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1991 годзе. Асноўнай праблематыкай аповядання з’яўляецца праблема сну-рэальнасці.
Апавяданне ўпершыню апублікавана ў складзе першага аўтарскага зборніка Пялевіна «Сіні ліхтар» (1991) і ў тым жа годзе ў серыяльным зборніку НФ-35.
Змест
Дзеянне ў апавяданні адбываецца ў пачатку перабудовы, ужо згадваецца Ельцын. Галоўны герой, Мікіта, студэнт другога курса інстытута N., выяўляе ў сябе здольнасць нармальна функцыянаваць у сне. Мікіта нарадзіўся ў хрушчоўскую адлігу. Праз кароткі час ён пераконваецца, што так жывуць усе навакольныя людзі, якія насяляюць СССР.
Мікіта раптам разумее, што большую частку свайго жыцця не ўсведамляў сябе і навакольны свет цалкам («жыве ў дрымоце»), у якой няма месца складанасцяў і цяжкасцей, а ёсць толькі спакойнае існаванне. Ён не задумваецца пра мэты сваіх дзеянняў, матывы ўчынкаў, як і ўсе навокал: сябры, бацькі, мінакі — усе паглыбленыя ў сон.
Асаблівасці
Мікіта, які з’яўляецца ў апавяданні «на адной з лекцый па эм-эл філасофіі» і прадстаўлены менавіта як Мікіта Сонечкін, галоўны герой і навакольныя яго абставіны з першых радкоў падаюцца (і ўспрымаюцца) у іранічным ключы: назва курса марксісцка-ленінскай філасофіі зніжана і весела пазначаецца як «эм-эл…», а пачатковыя літары імя і прозвішча героя выклікаюць алюзіўную сувязь з ініцыяламі М. С. Хрушчова.
Асноўны ж час апавядання — час палітычнага і эканамічнага крызісу 1990-х гадоў, час Б. М. Ельцына. У апавяданні аўтар выкарыстоўвае постмадэрнісцкі хранатоп, які абапіраецца на «стыкі паміж рэальнасцю». Пялевін у апавяданні працуе над праблемай улады над чалавечай свядомасцю: бо людзі вакол, простыя абывацелі, спакойна спяць, пакуль улада робіць усё, што ёй уздумаецца.
Важны элемент апавядання — гэта сон. Герой апраўдвае сваё прозвішча «СОНечкін», але аўтар падкрэслівае, што «сон» героя не зададзены нараджэннем, але адольвае яго «з некаторых часоў».
Можна казаць, што сон у апавяданні мае розныя станы і ступені: «начны» і «дзённы», «смяротны» і «дзівосны», да «поўнага адключэння» і «не канчаткова», «часовае нябыццё» і «неарганічнае здранцвенне».
Даследнікі адзначаюць у апавяданні «Спі» наступныя групы культурна-канатыраванай лексікі: савецкія рэаліі; згадкі вядомых людзей, значных гістарычных падзей; фрэймы-сцэнары; метафары і параўнальныя абароты з нацыянальна-культурным фонавым кампанентам; прэцэдэнтныя тэксты.
Адметная асаблівасць апавядання — высокая частата ўжывання займеннікаў (у доследным тэксце апавядання «Спі» зафіксавана 344 займенікавых канструкцыі).
Катастрофа Ан-12 пад Кавалай
Катастрофа Ан-12 пад Кавалай — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 16 ліпеня 2022 года. Транспартны самалёт Ан-12БК украінскай авіякампаніі Meridian Air Cargo, які выконваў грузавы рэйс MEM3032 па маршруце Ніш—Аман—Эр-Рыяд—Ахмедабад—Дака, падчас выканання заходу на вымушаную пасадку пасля ўзгарання аднаго з рухавікоў праз некалькі гадзін пасля ўзлёту разбіўся ля падножжа гары Пангей у Грэцыі. Загінулі ўсе 8 членаў экіпажа.
Экіпаж
На борце знаходзіліся 8 членаў экіпажа, усе — грамадзяне Украіны.
Катастрофа
Пасля вылету з Ніша (Сербія), самалёт узяў курс на Аман. Рэйс 3032 павінен быў здзейсніць тэхнічныя пасадкі ў Амане (Іарданія), Эр-Рыядзе (Саудаўская Аравія) і Ахмедабадзе (Індыя), пасля чаго прызямліцца ў Дацы.
Раніцай 17 ліпеня МЗС Украіны пацвердзіла колькасць чалавек, якія знаходзіліся на борце рэйса 3032, а таксама наяўнасць «небяспечнага грузу» на борце.
Гісторыка
Маладзёжнае грамадскае аб'яднанне "Гісторыка" (МГА "Гісторыка") - добраахвотная моладзевая грамадская арганізацыя асветніцкага-валанцёрскага кірунку, якая дзейнічае на тэрыторыі Беларусі згодна з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, ажыццяўляе дзейнасць па аб'яднанню маладых гісторыкаў і аматараў гісторыі, зацікаўленых у комплексным вывучэнні гісторыі Беларусі для навукова-асветніцкай дзейнасці, даследаванню гісторыі Беларусі ў еўрапейскім кантэксце, спрыянню захаванню гістарычнай спадчыны Беларусі.
Гісторыя "Гісторыкі"
16 чэрвеня 2002 г. адбылася II Канферэнцыя МГА "Гісторыка", на якой Статут быў зменены. Па новай рэдакцыі Статуту з складу Рады (кіруючага органу) вылучаўся Прэзідыум (распарадчы), а таксама з'явілася Выканаўчая Дырэкцыя. Статут у новай рэдакцыі быў зарэгістраваны Мінюстам 27 жніўня 2002 г. (пасведчанне аб рэгістрацыі №01123). У гэтым жа годзе МГА "Гісторыка" ажыццяўляе некалькі буйных мерапрыемстваў па ахове гісторыка-культурнай спадчыны, у тым ліку валанцёрскі летнік у в. Шчорсы. Асабліва варта адзначыць стаўшае традыцыйным у Беларусі адзначэнне 18 красавіка - Міжнароднага дня помнікаў і гістарычных мясцінаў. Гэтая традыцыя была закладзеная ў цеснай супрацы з Беларускім камітэтам ІКАМОС, а таксама з шэрагам іншых грамадскіх аб'яднанняў Беларусі.
У 2003 г. Ірына Кашталян зыходзіць з пасады прэзідэнта арганізацыі. На III Канферэнцыі адбываюцца выбары новага кіраўніка арганізацыі, ім стаў Раман Ляўкоўскі. Таксама на Канферэнцыі быў зменены Статут, назва пасады кіраўніка арганізацыі змяніла назву з "Прэзідэнт" на "Старшыня". У снежні 2003 г. МГА "Гісторыка" далучаецца да Беларускага саюзу моладзевых і дзіцячых грамадскіх аб'яднанняў "Рада" (спыніла свой удзел у саюзе ў 2006 г., з прычыны ліквідацыі БСМДГА "Рада" Мінюстам). Таксама ў 2003 г. арганізацыя стварае свой друкаваны орган - газету "Контрфорс". У 2004 г. арганізацыя пашырыла свой досвед у правядзенні валанцёрскіх летнікаў правёўшы летнік у в. Крэва. У тым жа годзе Раман Ляўкоўскі абвясціў пра сваё жаданне пакінуць пасаду Старшыні арганізацыі.
У жніўні адбылася IV пазачарговая Канферэнцыя МГА "Гісторыка", на якой новым Старшынёй арганізацыі была абрана былая намесніца Старшыні Таццяна Шпілеўская. У перыяд з 2004 па 2006 гг. прыпыняе сваё выданне арганізацыйны інфармацыйны бюлетэнь "Контрфорс". У 2005 г. упершыню МГА "Гісторыка" праведзены стаўшы традыцыйным валанцёрскі летнік у Любчанскім замку.
2006 год адзначаны двума буйнымі мерапрыемствамі: удзелам у арганізацыі традыцыйнага Наваградскага Фэсту сярэднявечнай культуры, а таксама правядзеннем другі год запар Любчанскага летніка. У кастрычніку 2006 г. адбываецца VІ Канферэнцыя, на якой старшынёй быў абраны былы шматгадовы выканаўчы дырэктар арганізацыі Зміцер Рагачоў. У 2008 г. Зм. Рагачоў быў пераабраны VІI Канферэнцыяй на другі тэрмін.
У кастрычніку 2009 г. адбыўся першы баль ў гонар Міхала Клеафаса Агінскага. А ў лістападзе падпісанае пагадненне аб супрацоўніцтве з Музеем гісторыі і культуры імя князёў Агінскіх (Рэтавас, Літва). Так распачаўся праект "Эпоха князя Міхала Клеафаса" прысвечаны асобе знакамітага земляка, а таксама таму гістарычнаму перыяду.
У маі 2010 г. адбылася VIІI Канферэнцыя, на якой Старшынёй была абрана былы каардынатар інфармацыйнага кірунку Таццяна Міхайлоўская. Цягам 2010 г. былі праведзеныя шчэ два балі - у маі ў Нацыянальным гістарычным музеі, а ў кастрычніку - у Мінскай ратушы. А перад тым у пачатку кастрычніка сумесна з літоўскімі партнёрамі прайшлі прэзентацыі "Музыка дынастыі Агінскіх" - праекта Іва Залускага (нашчадка князя Міхала Клеафаса Агінскага). Прэзентацыі адбыліся як на тэрыторыі Літвы, так і на тэрыторыі Беларусі.
Дзеючае кіраўніцтва
Кіруючым органам арганізацыі з'яўляецца Рада МГА "Гісторыка".
Прэзідыум Рады з'яўляецца распарадчым органам. На сённяшні дзень у яго склад уваходзяць:
Ёрг Брэй (Старэйшы)
Ёрг Брэй, названы Старэйшым, у адрозненне ад яго цёзкі-сына (ням.: Jörg Breu der Ältere, англ.: Jörg Breu the Elder, каля 1475/1480,  — 1537) — мастак і гравёр XVI стагоддзя, прадстаўнік Дунайскай школы. Ілюстраваў «Эмблемату» (1531).
Біяграфія
Быў сынам ткача. Падарожнічаў па Аўстрыі ў 1500—1502 гадах, стварыў там некалькі алтароў, такія як Мелькскі алтар (1502). Вярнуўся ў Аўгсбург у 1502 годзе, дзе атрымаў званне майстра. Двойчы падарожнічаў у Італію: каля 1508, і ў 1514/15. Пасля смерці Ёрга Брэя Старэйшага яго сын, Ёрг Брэй (Малодшы), працягнуў працу ў майстэрні бацькі да сваёй смерці праз 10 гадоў.
Некаторыя мастацтвазнаўцы прыпісваюць Ёргу Брэю Старэйшаму працы Майстра M. S., засноўваючыся на блізкасці іх стылявых асаблівасцяў.
Смаляны (Львоўская вобласць)
Смаляны (Смоляни́й) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Андрэй Багданавіч Дзешчыца
Андрэй Багданавіч Дзешчыца (Андрій Богданович Дещиця; нар., Львоўская вобласць) — украінскі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Украіны. Выконваючы абавязкі Міністра замежных спраў Украіны з 27.02.2014 года па 19.06.2014 года.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 верасня 1965 года на Львоўшчыне. Скончыў Львоўскі дзяржаўны універсітэт імя Івана Франка (1989), Альберцкі ўніверсітэт (Эдмантан, Канада) (1995), магістр гуманітарных навук. Кандыдат палітычных навук (1995). Валодае украінскай, англійскай, рускай і польскай мовамі.
З 1996 па 1999 — прэс-сакратар, першы сакратар Пасольства Украіны ў Рэспубліцы Польшча.
З 2001 па 2004 — радца Пасольства Украіны ў Фінляндскай Рэспубліцы.
З 9.2004 па 8.2006 — саветнік-пасланнік Пасольства Украіны ў Рэспубліцы Польшча.
З 8.2006 па 12.2007 — спікер МЗС Украіны.
З 3.10.2008  — 9.10.2012  — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Украіны у Ісландыі па сумяшчальніцтве.
З 2012 — пасол па асобых даручэннях. Спецыяльны прадстаўнік дзейнага старшыні АБСЕ па ўрэгуляванні канфліктаў.
З 27.02.2014 да 19.06.2014 — в.а. Міністра замежных спраў Украіны.
З 13.10.2014 — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Украіны ў Рэспубліцы Польшча.
Спасылкі
‎
Рудаўка (ручай)
Руда́ўка — ручай у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Жацераўка.
Даўжыня ручая 3,6 км. Пачынаецца за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Халаімаўшчына, упадае ў Жацераўку на захад ад вёскі Мархачоўшчына. Рэчышча на працягу 1 км перад вусцем каналізаванае.
Бэтмен Апола
«Бэ́тмен Апо́ла» («Бэтман Аполло») — адзінаццаты раман рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваны ў 2013 годзе.
Дзеянне адбываецца ў выдуманым свеце, які апісаны ў апублікаваным ў 2006 годзе рамане «Empire V»; шэраг персанажаў, уключаючы галоўнага героя, тыя ж.
Сюжэт
Раман пачынаецца з апісання пахавання Іштар Барысаўны. Цырымонія праходзіць у Хартланде, а перад прысутнымі вампірамі выступаюць вядомыя артысты. Пасля канцэрта яны садзяцца ў аўтобус, які самастойна заводзіцца і, страціўшы кіраванне, падае ў возера на дне Хартланда. Прычыну падзей выклікаецца даведацца Энліль Маратавіч, паведаміўшы пра гатоўнасць да «нырання». Рама ўспрымае гэтыя словы літаральна.
Пакуль Энліль нырае за аўтобусам, паміж новай Іштар (Герай) і Рамай адбываецца сустрэча. Аказваецца, што паміж Герай і Рамай захаваліся інтымныя адносіны, дзякуючы чаму Рама атрымлівае высокі тытул Кавалера Ночы.
Пасля іх сустрэчы сам-насам з’яўляецца Энліль, які распавядае пра прычыны падзення аўтобуса. З ягоных словаў Рама пазнае, што стары вампір «ныраў» не ў ваду, а ў лімба — асаблівую прастору, дзе можна мець зносіны з мёртвымі. Пра гэта даведаецца і Гера. Пасля невялікіх роздумаў яна адпраўляе Раму на курсы нырцоў, бо лімба — адзінае месца, дзе яна можа быць з Рамай ў сваім чалавечым абліччы.
Навучанне адбываецца ў замку Дракулы. Там Рама знаёміцца ​​з амерыканкай Сафі і трыма французамі. Іх навучаннем займаецца нейкі Ул, які на працягу трох курсаў распавядае пра паглыбленне ў лімба. Рама збліжаецца з Сафі. На сустрэчах пасля заняткаў яна распавядае пра рэальную мэту свайго візіту — пошук вучэння Дракулы. Па яе словах, сапраўднае імя гэтага вампіра — Дыянісій, а пасля таго, як яму адкрыліся старажытныя таямніцы, ён сышоў у лімба і пасля адтуль не вяртаўся. Вампірская супольнасць, убачыўшы ў вучэнні Дракулы небяспеку, знішчыла яго, але Сафі мяркуе, што яго можна аднавіць па асаблівых знаках.
Рама разам з Сафі пранікае ў забароненыя пакоі ў замку Дракулы. Дзякуючы асабліваму рытуалу яны знаходзяць двух камароў з часцінкамі чырвонай вадкасці гаспадара замка. Гэтая знаходка вельмі каштоўная для Сафі — яна спадзяецца, што з дапамогай гэтай крыві яна наблізіцца да Дракулы.
У канцы навучання становіцца зразумела, што ўсе падзеі ў замку адбываліся некалькі гадоў таму, але з-за таго, што Іштар можа прымусіць перажыць гэтыя ўспаміны зноўку, то Раме яны здаліся зусім сапраўднымі. Пазней Энліль патлумачыў дзеянні Геры рэўнасцю — прайграўшы ўспаміны каханага зноўку, яна пераконваецца, што Рама зноў гатовы ёй змяніць з іншай вампіркай. Гэта ёй трэба для таго, каб не сумнявацца ў подлай і бессардэчнай прыродзе чалавецтва, захоўваючы пры гэтым усталяваны парадак рэчаў.
Энліль супакойвае Раму, кажучы, што ён таксама перажываў падобныя рэчы, быўшы кавалерам Іштар Барысаўны. Пасля гэтага стары вампір запрашае маладога на чарговую сустрэчу з халдзеямі. На ёй Рама пазнае, што гламур і дыскурс вычарпалі сябе і больш не працуюць на поўную магутнасць. Пасля невялікага абмеркавання прымаецца рашэнне ўвесці трэцюю сілу — пратэст. Ідэя гламурнай рэвалюцыі падабаецца вампірам, і яны даюць дабро на арганізацыю пратэстаў.
Пасля сустрэчы Рама пазнае прыроду гэтых рашэнняў. Аказваецца, вампіры ладзяць ўсё такім чынам, каб халдзеі ўспрымалі пададзеныя ім ідэі за свае. А вось пра неабходнасць наступнага кроку вампіры даведваюцца з календара з прадказаннямі. Па словах Энліля, вярхушка вампірскай супольнасці ўмее ныраць у лімба і пазнаваць будучыню. Усё ўбачанае яны запісваюць у асаблівы каляндар, пасля чаго рассылаюць прадказанні ў розныя краіны («вялікакажанствы»). Згодна з гэтым календаром, у 2012 годзе ў Расіі павінен прайсці «касматы бунт», які вампіры і спрабуюць зладзіць.
Пасля гэтага дзеянне рамана пераносіцца да чарговага задання Рамы. Ён павінен правесці ў лімба багатага халдзея Салавата Кедаева. Гэтая працэдура называецца «залаты парашут». Халдзеі плацяць вялікія грошы, каб атрымаць гарантыю на бяспечнае камфортнае перараджэнне ў наступнае жыццё. Праважаты патрэбны з адной мэтай — каб усе страхі і грахі чалавека не знішчылі яго анімпграмму (вобраз чалавека ў лімба), пазбавіўшы шанцу на рэінкарнацыю.
Крытыка
Раман быў прахалодна сустрэты крытыкамі.
Юрый Сапрыкін назваў «Бэтмен Апола» самым статычным раманам Пялевіна і адзначаў, што «яго персанажы — як і заўсёды, хутчэй за сімвалы, функцыі, медыумы для трансляцыі ідэй — не перажываюць тут асаблівых прыгод» і што «тэрапеўтычны эфект пялевінскага метада <…> не даваў збояў. Аж да „Бэтмена Апола“ — у якім упершыню няма ніякага суцяшэння».
Згодна рэцэнзіі Мікалая Аляксандрава, сацыяльная актуальнасць у рамане Пялевіна прэзентаваная «з пазіцый абсалютнага нігілізму і адмаўлення»: «…і існуючы парадак, і пратэст супраць яго, і сацыяльная несправядлівасць, і расійскае прававое сярэднявечча, і заходняе камфортнае існаванне, і амерыканская мара — усё гэта, па сутнасці, адно і тое ж. Гэта знакі няправільнага светаўспрымання, навязываемай ілжывай мадэлі свету. Трэба змяніць ўспрыманне, а не парадак рэчаў. Ад парадку рэчаў трэба бегчы. Лепш за ўсё бегчы ў будызм».
Андрэй Архангельскі папракаў раман у адсутнасці сюжэту («калі не лічыць бессэнсоўных і ўвогуле-то проста ўжо сумных ператварэнняў, перасоўванняў і увасабленняў аднаго і таго ж у нешта не менш тое ж самае, з самапарадзіруючай частатой») і другаснасці («сумны раман, поўны свядомых самапаўтораў»), а таксама аналізаваў яго ў кантэксце расійскага пратэстнага руху 2011—2013 гадоў: «…чытач Пялевіна за год стаў мудрэй за Пялевіна, ён яго перарос, як становіцца мудрэйшым чалавек дзякуючы ўнікальнаму жыццёваму вопыту. За год яго чытач ператварыўся ў грамадзяніна. Пратэсты былі, акрамя іншага, яшчэ і спробай вырвацца за межы кансюмерызма, адшукаць рэчы, якія не прадаюцца і не купляюцца. Сфармаваць — хай наіўна — новыя каштоўнасці. А Пялевін застаўся на ранейшых пазіцыях, традыцыйных і архаічных: усё роўна ўсяму, нічога не зменіцца, народзец дрэнь, падайце ж чару забыцця».
Аўтар адной з нешматлікіх станоўчых рэцэнзій Андрэй Леўкін, цытуючы рэцэнзіі Архангельскага і Аляксандрава, заключаў, што кніга ўдалася, бо «мастацтва павінна бударажыць, а тут яно бударажыць нават крытыкаў».
Чляненне (архітэктура)
Чляне́нне — паслядоўнае дзяленне ўмоўна цэлай зыходнай аб’ёмна-прасторавай формы на часткі, які валодаюць уласцівасцямі, неабходнымі для таго, каб гэтыя часткі ўступілі ў пэўныя адносіны. У выніку з’яўляецца больш складаная структура, якая мае больш каштоўныя функцыянальныя, канструкцыйныя і мастацкія якасці.
NGC 5520
NGC 5520 (іншыя абазначэнні — UGC 9097, MCG 8-26-13, ZWG 272.43, IRAS14105+5034, PGC 50728) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ленінскі (Жабінкаўскі раён)
Ле́нінскі (, Ленинский) — аграгарадок у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ленінскага сельсавета.
Пасёлак пачаў забудоўвацца ў 1968 годзе каля шашы Масква—Брэст. У 1970 годзе атрымаў назву Ленінскі. У 1970 годзе да пасёлка далучана вёска Ацячызна. З 21 студзеня 1971 года цэнтр сельсавета.
Кампазіцыйная вось
Кампазіцыйная вось — умоўная лінія, адносна якой дасягаецца зрокавая ўраўнаважанасць прасторы. Кампазіцыйная вось не абавязкова павінна быць зафіксавана, відавочна абазначана якімі-небудзь элементамі або чляненнямі агараджальных паверхняў. Яе меркаванае становішча часта вызначаецца пазіцыяй назіральніка, размяшчэннем бачных з пэўнага пункту агляду элементаў у навакольным асяроддзі. Калі яна ўсё ж была ўведзена ў асяроддзе, то становіцца пануючай рысай ландшафту. Пры гэтым любы аб’ект, які прылягае да восі, атрымлівае з-за суседства з ёю аргументаванае тлумачэнне тых або іншых сваіх першасных уласцівасцей, сама ж вось становіцца сувязным элементам прасторы.
Крыстафер Хэмптан
Сэр Крыстафер Джэймс Хэмптан (Christopher Hampton, нар., Орта, Партугалія) — брытанскі драматург, сцэнарыст, перакладчык і кінарэжысёр. Найбольш вядомы як аўтар п’есы «» і аўтар сцэнарыя да. Двойчы атрымліваў прэмію «Оскар» за найлепшы адаптаваны сцэнарый за фільмы «'» (1988) і «Бацька» (2020), а таксама быў намініраваны за «'» (2007).
Хэмптан таксама вядомы сваімі тэатральнымі працамі, у тым ліку «Любоўнымі сувязямі» і «Філантропам». Пераклаў п’есы «Чайка» (2008), «Бог разні» (2009), «Бацька» (2016) і «Пік буры» (2019). Таксама пісаў кнігі і тэксты песень для мюзіклаў.
Вепш
Вепш (па-старабеларуску Вепр, пол.: Wieprz) — рака ва ўсходняй Польшчы, правы прыток Віслы. Даўжыня ракі складае 303 км, а плошча басейна — 10,4 тыс. км². Пачатак бярэ з ваколіцаў Тамашава Любэльскага на ўсходніх склонах узвышша Расточча, у вярхоўях перасякае Люблінскае ўзвышша, далей цячэ па нізіне ў забалочанай раўніне, а ўпадае ў Віслу ў Дэмбліне. Злучаецца з Кшной праз канал Вепш-Кшна.
Польска-беларускія канфлікты XX стагоддзя
Польска-беларускія міжэтнічныя канфлікты здараліся на працягу XX стагоддзя. Міжэтнічныя адносіны абвастрыліся ў сувязі з падзеямі Другой сусветнай вайны, канфлікты закранулі Заходнюю Беларусь, Усходнюю Беласточчыну, Падляшша.
З 1921 года Заходняя Беларусь знаходзілася ў складзе Польшчы. Пасля Польскай кампаніі РСЧА былыя «Крэсы ўсходнія» далучаны да БССР. З пачаткам нямецкай акупацыі ў 1941 годзе нацыская адміністрацыя выкарыстоўвала існуючыя міжэтнічныя супярэчнасці. Падчас вайны тут дзейнічалі два напрамкі антыфашысцкага супраціву — пракамуністычныя партызаны і польская Армія Краёва. Пасля выдварэння германскіх войск з беларуска-польскага памежжа польскае антысавецкае падполле імкнулася да вяртання тэрыторыі ў склад Польшчы. На перыяд 1944—1950 гадоў прыпадае пік тэрарыстычных акцый з боку польскіх нацыяналістаў, а некаторыя з’явы гэтага супрацьстаяння наклалі адбітак на далейшыя адносіны паміж польскім і беларускім насельніцтвам памежнага краю.
Перадгісторыя
Этнічныя кантакты беларускага і польскага народаў маюць даўнія традыцыі. Узмацненне польскага культурнага ўплыву на Беларусі прыпадае на перыяд пасля Люблінскай уніі (1569), калі была створана федэратыўная дзяржава Рэч Паспалітая. Па выніках падзелаў Рэчы Паспалітай (1772, 1793, 1795) усе беларускія землі ўвайшлі ў склад Расійскай імперыі.
Доўгі час каталіцтва лічылася «польскай верай», а праваслаўе — «рускай верай», і адпаведна з гэтым насельніцтва пагранічча фармальна і нефармальна класіфікавалася як «польскае» альбо «рускае». У пачатку XX ст. праявіліся нацыянальна-культурныя і палітычныя сілы, якія паставілі за мэту палітычнае самавызначэннем беларусаў — у форме складовай часткі ці аўтаноміі ў дэмакратычнай Расійскай рэспубліцы, федэрацыі з народамі былой Рэчы Паспалітай ці самастойнай дзяржавы, якая б ахоплівала этнічную тэрыторыю беларусаў.