cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыкарду Карвалью
Кар’ера
У студзені 2017 года падпісаў кантракт з кітайскім клубам «Шанхай СІПГ». Пакінуў шанхайскую каманду восенню таго ж года, згуляўшы толькі ў чатырох матчах, і завяршыў кар’еру.
Чыры-Юрт
Чыры-Юрт (Чири-Юрт, Чуьйри-Эвла) — пасёлак (з 1974 па 2009 гады пасёлак гарадскога тыпу) у Шалінскім раёне Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Чыры-Юртаўскага сельскага паселішча. Размешчаны на правым беразе Аргуна, за 15 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра Шалі і за 25 км на паўднёвы ўсход ад горада Грозны.
IC 2407
IC 2407 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альба-дэ-Тормес
Альба-дэ-Тормес (Alba de Tormes) — старажытны горад у Іспаніі, на рацэ Тормес вышэй Саламанкі. Доўгі час належаў герцагам Альба.
Уваходзіць у правінцыю Саламанка ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Плошча — 46,51 км². Насельніцтва — 5391 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 19 км. Першая ў свеце царква басаногіх кармелітак была пабудавана ў Альбе. У ёй захоўваюцца нятленныя мошчы памерлай у гэтым горадзе Святой Тэрэзы.
Тарнова Падгурнэ (гміна)
Тарно́ва Падгу́рнэ (Tarnowo Podgórne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тарнове Падгурнэ. Плошча гміны складае 101,4 км². Станам на 2013 год у гміне Тарнова Падгурнэ пражывалі 22 565 чалавек, шчыльнасць — 223 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Конрад Цюрынгскі
Конрад I Цюрынгскі (каля 1206 — ) — вялікі магістр Тэўтонскага ордэна ў 1239—1240 гадах.
Дж (кірыліца)
Ԫ, ԫ (лігатура ДЖ) — літара пашыранай кірыліцы. Форма гэтай літары з’явілася як лігатура кірылічных літараў Д і Ж.
Конрад Цюрынгскі
Сын Германа I і яго другой жонкі Сафіі Баварскай, ландграф Цюрынгіі, а таксама швагер Элізабеты Венгерскай.
У 1231 г. пасля смерці старэйшага брата атрымаў тытул ландграфа Цюрынгіі, Гесэна і Пфальца. Уступіў у Тэўтонскі ордэн у 1234 г. Пасля выбару і назначэння яго вялікім магістрам, адправіўся ў Рым, дзе памёр ад невядомай хваробы. Яго рэшткі перавезены і пахаваны ў царкве Св. Элізабеты ў Марбургу.
Дж (кірыліца)
Выкарыстоўвалася ў старых алфавітах для моў комі і асецінскай, а таксама ў адным з старых варыянтаў якуцкага алфавіта. Літара азначае афрыкату.
Дж
Дж можа азначаць:
Капетынгі
Капетынгі (Capétiens) — дынастыя французскіх каралёў, што паходзіла з дому Раберцінаў, прадстаўнікі якой кіравалі з 987 па 1328 г., а па бакавых лініях да 1848 года. У гісторыі французскай дзяржавы - трэцяя па ліку дынастыя пасля Меравінгаў і Каралінгаў. Першым каралём дынастыі быў парыжскі граф Гуга Капет, якога каралеўскія васалы абралі каралём пасля смерці бяздзетнага Людовіка V. Абата Гуга празвалі Капетам з-за таго, што ён насіў мантыю свецкага святара, якая называлася «Капа». Менавіта Гуга Капет і даў імя самай вялікай каралеўскай дынастыі Францыі, нашчадкі якой кіравалі краінай на працягу многіх стагоддзяў.
Апошнім прадстаўніком прамой галіны Капетынгаў на французскай троне стаў Карл IV. Затым да ўлады прыйшла дынастыя Валуа, якая з'яўляецца малодшай галіной сямейства Капетынгаў. А пасля спынення Ангулемскай лініі дынастыі Валуа, да ўлады прыйшла іншая галіна Капетынгскага дому - Бурбонаў.
Да Капетынгаў таксама належалі Брэтонскі герцагскі дом Дро, дваранскі род Куртэнэ (які даў некалькіх кіраўнікоў Лацінскай імперыі) і большасць каралёў Партугаліі, у тым ліку сённяшнюю Браганскую дынастыю са шматлікімі бакавымі галінамі.
Спаса-Праабражэнская царква (Новая Мыш)
Спаса-Праабражэнская царква — праваслаўны храм, пабудаваны на ўрадавыя сродкі ў 1859 годзе на цэнтральнай плошчы вёскі Новая Мыш Баранавіцкага раёна. Абнесены драўлянай агароджай з трохпралётнымі арачнымі брамамі і старымі пасадкамі ліпы.
Архітэктура
Царква адносіцца да тыпу цэнтрычных крыжова-купальных храмаў; зрублена на высокім мураваным цокалі. Чатырохсхільны дах над асноўным кубападобным аб’ёмам завершаны пяццю васьміграннымі двух’яруснымі барабанамі з шатровымі вярхамі, увянчанымі цыбулепадобнымі купаламі. Грані барабанаў аформлены кілепадобнымі шчытамі. У адным з купальных барабанаў створана званічка з 4 званамі. Бакавыя прыдзелы завершаны двухграннымі шчытамі і прарэзаны здвоенымі аконнымі праёмамі з каляровымі вітражамі. Гарызантальна ашаляваныя фасады акаймаваны шырокімі вуглавымі лапаткамі і вялізным карнізам, прарэзаны высокімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах з мудрагелістым арнаментальным завяршэннем. Галоўны ўваход з заходняга боку адзначаны высокім цвінтаром з лесвічным каскадам і прытворам з паўвальмавым дахам і макаўкай на вільчыку.
Дуба-Юрт
Дуба-Юрт (Дуба-Юрт, Дубин-Эвла) — сяло ў Шалінскім раёне Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Дуба-Юртаўскага сельскага паселішча. Непадалёк ад сяла вядзецца будаўніцтва Дуба-Юртаўскай ГЭС. Сяло размешчана на правым беразе ракі Аргун, за 24 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра — Шалі і за 30 кіламетраў на поўдзень ад горада Грозны.
Найбліжэйшыя населеныя пункты: на поўначы — сёлы Чыры-Юрт і Старыя Атагі, на паўночным захадзе — сяло Алхазурава, на захадзе — сяло Лаха-Варанды, на паўднёвым захадзе — сяло Чышкі, на поўдні — сяло Дачу-Барзой, на паўднёва- усходзе — сяло Улус-Керт.
Людовік V (кароль Францыі)
Людовік V Гультай (Louis V le Fainéant, 966 — ) — кароль Заходне-Франкскай каралеўства (Францыі), кіраваў у 986—987 гадах. Апошні прадстаўнік дынастыі Каралінгаў. Сын Лотара і Эмы Італьянскай.
Раз’езд 20
Раз’езд 20 — раз’езд у Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Алмалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 435235500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 41 чалавек (18 мужчын і 23 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 40 чалавек (18 мужчын і 22 жанчыны).
Чэхі (значэнні)
Назву Чэ́хі маюць:
Збігнеў Бжазінскі
Збігнеў Казімеж Бжазінскі (Zbigniew Kazimierz Brzeziński; 28 сакавіка 1928, Варшава — 26 мая 2017, Фолс-Чэрч, Вірджынія, ЗША) — амерыканскі палітолаг, сацыёлаг і дзяржаўны дзеяч польскга паходжання. Дарадчык па нацыянальнай бяспецы 39-га прэзідэнта ЗША Джымі Картэра (1977—1981).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Польшчы ў сям’і польскага дыпламата, усё свядомае жыццё правёў у Амерыцы. Пісаў пераважна на англійскай мове. Навучанне пачаў у Канадзе, дзе вывучаў эканоміку і паліталогію ўва ўніверсітэце Mc Gill. У 1950 годзе тамсама атрымаў дыплом з адзнакай («first class honors in economics and political science»). У 1953 годзе Бжазінскі скончыў Гарвардскі ўніверсітэт, атрымаў ступень доктара філасофіі і быў пакінуты пры вучылішчы. У свае 25 гадоў Бжазінскі стаецца адным з наймалодшых выкладчыкаў Гарвардскага ўніверсітэта. У 1958 годзе атрымлівае амерыканскае грамадзянства.
У перыяд з 1977 і да 1981 году займаў пасаду дарадчыка прэзідэнта ЗША па нацыянальнай бяспецы (дзякуючы якой у 1980—1981 гадох рабіў усё магчымае, каб пазбегчы савецкай інтэрвенцыі ў Польшчу). Прэзідэнт Джымі Картэр напіша пасля ў сваіх успамінах, што яго захаплялі праніклівыя аналізы дарадчыка, глыбокія гістарычныя веды, шырокія гарызонты і канцэпцыі апошняга, якія здзіўлялі сваёй дальнабачнасцю і арыгінальнасцю.
Акрамя гэтага, Бжазінскі быў членам Савета нацыянальнай бяспекі (камітэта Міністэрства абароны па комплескнай доўгатэрміновай стратэгіі) і членам Прэзідэнцкага Савета па замежнай разведцы. У 1981 годзе за заслугі ў справе нармалізацыі амерыканска-кітайскіх дачыненняў і за ўнёсак у развіццё палітыкі па правах чалавека і па нацыянальнай бяспецы ЗША ён уганараваны прэзідэнцкім медалём свабоды.
Пасля працаваў дарадчыкам у вашынгтонскім Цэнтры стратэгічных і міжнародных даследаванняў (Center for Strategic and International Studies), а таксама выкладчыкам амерыканскай знешняй палітыкі ў Школе паглыбленых міжнародных даследаванняў імя Пола Нітцэ пры ўніверсітэце Джонса Хопкінса. Амерыканская паліталогія ў адзін голас разам з Кісінджэрам і Шлезінгерам залічае Збігнева Бжазінскага ў разрад найбольш буйных амерыканскіх дзяржаўных дзеячаў.
Доктар honoris causa Кракаўскага Ягелонскага ўніверсітэта, Каталіцкага Люблінскага ўніверсітэта, а таксама Браціслаўскага ўніверсітэта. У 2000 годзе ён даў згоду на сваё прызначэнне старшынём камітэта «ЗША—Славакія».
Пасля анексыі Крыма і падтрымкі Расіяй сепаратыстаў на Данбасе, Бжазінскі заявіў:
Сан-Маўра-Чылента
Сан-Маўра-Чылента (San Mauro Cilento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1011 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 84070. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Mauro martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дзіцячы сад (Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія)
Дзіцячы сад — будынак у г. Горкі, размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы ансамбля Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, па адрасе вул. Ціміразева, 4.
Гісторыя
У 1912—1913 гг. да былога будынка каморніцка-таксатарскіх класаў быў прыбудаваны інтэрнат для навучэнцаў каморніцка-агранамічнага вучылішча. Будынак быў мураваны, накрыты жалезам. Паводле дакумента 1913 г., у доме знаходзіліся кватэры служачых.
Архітэктура
Злучаны з былым таксатарскім корпусам. Двухпавярховы будынак сіметрычны ў плане. Галоўны і дваровы фасады маюць рызаліты. Рызаліт галоўнага фасада завершаны ступеньчатым атыкам. Паміж аконнымі праёмамі 1-га паверха праходзіць гарызантальны руст. Над цэнтральным уваходам навісае казырок на 2 чыгунных ажурных кранштэйнах. 1-ы паверх заняты намяшканнямі дзіцячага сада. 2-і выкарыстоўваецца як жылы.
Пілаты
Піла́ты (, Пилаты) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Чортава Барада (біялагічны заказнік)
Чортава Барада — батанічны заказнік мясцовага значэння, які знаходзіцца за 2 км на захад ад Віцебска, на беразе р. Заходняя Дзвіна, насупраць в. Хоцінічы
Апісанне
Створаны плошчай 50 га ў 1980 г. для аховы каштоўных насаджэнняў і рэдкіх раслін. Рашэннем Віцебскага райвыканкама № 97 ад 29.01.2011 г. пераўтвораны. Плошча 58,3 га.
Флора
Рэльеф тэрыторыі заказніка ўзгорысты. Тут растуць векавыя дрэвы, , , , і інш. З раслін, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі, адзначаны, ,. Тэрыторыя заказніка перспектыўныя для стварэння ландшафтнага парку.
Васіль Васілевіч Піменаў
Васіль Васілевіч Піменаў ( г.,  — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Рускі. Скончыў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча (1975), Ваенную акадэмію імя Фрунзэ (1987). У Савецкай Арміі з 1971 г. У1982—1984 гг. у Афганістане.
Камандзір батальёна парашутна-дэсантнага палка маёр Піменаў вызначыўся ў кастрычніку 1983 г. у разгроме буйной групоўкі душманаў. Герой Савецкага Саюза (1984).
Узнагароджаны таксама ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.
3 1991 г. у штабе паветрана-дэсантных войск Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
IC 2408
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тарнаў (гміна)
Та́рнаў (Tarnów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тарнаве. Плошча гміны складае 82,81 км². Станам на 2012 год у гміне Тарнаў пражывалі 24 844 чалавекі, шчыльнасць — 300,01 чал./км².
Канарэечнік
Канарэ́ечнік (Phalaris) — род кветкавых раслін сямейства.
Налічваецца каля 30 відаў. Пашыраны ў Паўночным паўшар’і (акрамя Аляскі і Канады). На тэрыторыі Беларусі як заносныя, інтрадукаваныя і здзічэлыя трапляюцца канарэечнік канарскі і канарэечнік малы (каля дарог, жылля і інш).
Аднагадовыя, радзей шматгадовыя травяністыя расліны са шматлікімі прамастойнымі ці каленчата-ўзыходнымі сцёбламі (саломінамі) вышынёю да 120 см. Лісце лінейнае або лінейна-ланцэтнае з гладкімі ці шурпатымі пазухамі. Кветкі (па 3) у яйцападобных каласках, сабраных у густое мяцёлчатае суквецце. Плод — зярняўка.
Кармавая (канарэечнае семя), харчовыя, тэхнічныя, алейная, лекавыя і дэкаратыўныя расліны. Некаторыя віды — пустазелле.
Стоктан (Каліфорнія)
Стоктан (Stockton) — горад у штаце Каліфорнія, ЗША. Адміністрацыйны цэнтр акругі Сан-Хаакін. Насельніцтва — 290 409 чалавек (2009). Музей Хэгін.
Нікалае Вэкэрою
Нікалае Вэкэрою (Nicolae Văcăroiu, нар. ) — румынскі палітык, прэм’ер-міністр Румыніі з 4 лістапада 1992 па 12 снежня 1996 года.
У 1969—1990 гадах працаваў у Дзяржаўным камітэце па планаванні разам з Тэадорам Сталажанам, дзе займаўся эканамічнымі пытаннямі. Удзельнічаў у распрацоўцы плана «Стратэгія рэформаў у Румыніі» па пераходзе да дэмакратыі і рыначнай эканомікі. У 1990 годзе стаў намеснікам міністра нацыянальнай эканомікі, у 1990—1992 гадах быў кіраўніком камітэта па цэнах і дэпартамента па падатках і зборах міністэрства фінансаў. Кіраваў працэсам падрыхтоўкі ўвядзення падатку на даданую вартасць і пачаў падрыхтоўку да ўвядзення іншых новых падаткаў.
У 1992 годзе стаў прэм’ер-міністрам Румыніі і займаў гэтую пасаду да 1996 года. У 1996—1997 гадах быў віцэ-прэзідэнтам Румынскага камерцыйнага банка, у 1996—2008 гадах быў сенатарам ад Арджаша, у 2000—2008 гадах узначальваў Сенат Румыніі. У красавіку-маі 2007 года выконваў абавязкі прэзідэнта.
З 14 кастрычніка 2008 года ўзначальвае Лічыльную палату Румыніі. Для заняцця пасады выйшаў з Сацыял-дэмакратычнай партыі.
Парэцкі сельсавет (Акцябрскі раён)
Парэ́цкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Акцябрскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года — вёска) Парэчча.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе новаўтворанага Акцябрскага раёна Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Светлагорскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 19 населеных пунктаў. 25 мая 1989 года ў склад сельсавета з Ляскавіцкага сельсавета перададзена вёска Харомцы. 27 снежня 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ляскавіцкага сельсавета (3 населеныя пункты: вёскі Альбінск, Забалацце і Ляскавічы).
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 861 чалавек, з іх 96,2 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Пінска-Валынскі добраахвотны батальён
Пі́нска-Валы́нскі до́браахво́тны батальён (Пинско-Волынский добровольческий батальон) — адно з некалькіх белагвардзейскіх расійскіх вайсковых падраздзяленняў, сфармаваных у Беларусі. У польскім войску спачатку меў назву «Батальён Беларуска-Літоўскага фронту», пазней «Пінскі добраахвотны батальён». Батальён удзельнічаў у захопе Пінска польскімі войскамі і ў абароне Крыма.
Сфармаванне
Беларускі горад Пінск быў захоплены Германіяй у кастрычніку 1918 года, адначасова пры гэтым Пінск уваходзіў у склад Украінскай Народнай Рэспублікі. З’яўленне тут невялічкага (каля 150 чалавек) афіцэрскага атрада, верагодней за ўсё, было рэакцыяй на антыгетманаўскі пераварот, які адбыўся ва Украіне ў лістападзе 1918 года. Аднак, збольшага лічыцца датай сфармавання батальёна кастрычнік 1918 года. Атрад быў сфармаваны і ўзначалены ўраджэнцам Століншчыны капітанам Антонам Бахенскім, энергічным афіцэрам. Пінскі атрад, злучыўшыся з Мазырскім, паспяхова абараняўся ад пятлюраўцаў увесь снежань1918 года.
У Войску Польскім
У студзені 1919 года нямецкія жаўнеры сыйшлі з горада. 23 студзеня палескія добраахвотнікі далі бой палескім паўстанцам і бальшавікам каля чыгуначнай станцыі Пінск, аднак з-за няроўнасці сілаў яны адступілі на захад ад горада ўздоўж чыгуначнай лініі і хутка сустрэліся з перадавымі часткамі Войска Польскага. Рэакцыя полякаў на жаўнераў спачатку была насцярожанай, але затым прыкладна 10-12 лютага 1919 года ў Кобрыне атрад афіцыйна ўвайшоў у склад польскай армі. Магчыма, згуляла сваю ролю і тое, што камандовец польскай аператыўнай суполкі «Падляшша» генерал Антоній Лістоўскі раней быў генералам Рускай арміі. Пры ўваходзе ў склад польскага войска атрад захаваў свой камандны склад, расійскую форму і запасы зброі (тысячу стрэльбаў, 8 кулямётаў ды 3 мінамёты), прычым частцы было дадзенае імя «Батальён Беларуска-Літоўскага фронту». Адначасна сустракаліся і болей простыя назвы кшталту «Рускі легіён», «Руская афіцэрская дружына». Апошні назоў звязаны з тым, што на той момант з 200 чыноў батальёна на тот момант абсалютная бальшыня мела менавіта афіцэрскія годнасці.
Спроба скасавання
Падчас удачнага наступлення лёс батальёна ўпершыню быў под пагрозай расфармавання. Нявольна спрычынілася да гэтага руская варшаўская газета «Варшавская речь», якая размясціла шэраг аб’яў з прызывамі ўступаць у «рускія партызанскія атрады». 27 лютага 1919 года вядомы польскі палітык Мячыслаў Недзялкоўскі даў рэзкі адказ гэтаму, заявіўшы, што «баявое брацтва» рускіх і палякаў не толькі непатрэбнае, але і шкоднае. На гэтым фоне 4 сакавіка быў падрыхтаваны прыказ пра расфармаванне батальёна. Аднак Антоній Лістоўскі быў зацікаўлены ў наяўнасці на фронце стойкай і баяздольнай часткі таму, каб зберагчы яе, ён проста перейменаваў батальён у «Пінскі добраахвотны батальён». Такім чынам, змяніўшы шчыра «рускую» вывеску, частка захавалася і пастаянна папаўнялася людзьмі — так, на 19 ліпеня 1919 года батальён налічваў ужо 755 штыкоў, прытым што ўсяго пад камандаваннем Лістоўскага на той момант было каля 4200 чалавек. Эмігранцкі часопіс «Двуглавый орёл» пра заслугі Пінскага батальёна пісаў:Цягам шмат якіх месяцаў гэтыя людзі змагаліся з бальшавікамі пад найвышэйшым польскім камандаваннем, з польскім аднагаловым арлом над рускай цэшкай; батальён прымаў удзел ва ўсіх найболей цяжкіх баях і праявіў вялікую мужнасць.
Лаяльнасць батальёна
Аднак лаяльнасць афіцэраў батальёна польскаму камандаванню не была вялікай. Значная іхняя колькасць успрымала сваю службу ў Войску Польскім як часовы захад і чакала любой магчымасці, каб далучыцца да асноўных расійскіх войскаў. Польскі аўтар зафіксаваў выпадак, калі афіцэры Пінскага батальёна, з запалам слухаючы навіны пра летняе наступленне Добраахвотнай арміі ва Украіне, пачалі зрываць з фуражак польскіх «белых арлоў». Тады ж польская контрвыведка з трывогою паведамляла пра наяўнасйь у шэрагах батальёна «каля 15 выведнікаў», якія аналізавалі сітуацыю на фронце «ў духу, варожым нашай дзяржаўнасці», хаця у батальёне ваявалі не толькі афіцэры рускай, беларускай і ўкраінскай нацыянальнасці, але і польскай.
Расфармаванне
12 ліпеня 1919 года Палеская суполка войскаў генерала Антонія Лістоўскага была ператвораная ў 9-ю дывізію, а ў хуткім часе камандаванне над ёю прыняў палкоўнік Уладзіслаў Сікорскі, які у адрозненне ад Лістоўскага, не адчуваў ніякіх настальгічных сімпатый да расіян. Ужо 17 жніўня Сікорскі рапартаваў пра тое, што Пінскі батальён «небясспечны» і прыняў рашэнне пра яго расфармаванне. Менавіта падчас гэтага ў крыніцах з’яўляецца найболей распаўсюджаные найменаванне часткі — Пінска-Валынскі батальён. На практыцы атрымалася, што частку не толькі расфармавалі, але і фактычна інтэрнавалі. Увосені раззброеныя «пінчукі» пад польскім канвоем адправіліся ў лагер Павонзкі тады яшчэ каля Варшавы, адкуль у лістападзе былі пераведзеныя ў лагер Седльцы. У лагеры было грубае і абякавае стаўленне ахоўнікаў, актыўная праца вярбоўшчыкаў, якія прапанавалі ўступаць у Войска Польскае, беспакараныя дзеянні бальшавіцкіх агентаў. Акрамя раззбраення батальён таксама пазбавіўся пагонаў з формы, а з фуражак — цэшак.
У Паўднёвай Расіі
У снежні 1919 года галава Часовага краёвага ўрада Аляксандр Бахановіч пісаў у сваім дакладзе міністру замежных спраў Усерасійскага урада Калчака Сяргею Сазонаву: ''Нам павінна быць дазволенае формаванне рускай добраахвотнай арміі ў межах краю, і за кадр фармаванняў павінны быць узяты Пінска-Валынскі Добраахвотны Рускі батальён, які знаходзіцца сёння ў складзе Польскай арміі пад камандаваннем польскага генерала Лістоўскага. Узяўшы за кадр наш родны і намі створаны батальён, мы ў хуткім часе зможам стварыць ваярскі атрад, варты нашага краю, які будзе лічыць за гонар прыняць удзел у агульнай працы па стварэнні нашай вялікай Расіі.У снежні 1919 года пачалася паступовая пераброска афіцэраў батальёна ў Крым; першы транспарт, паводле сведчання мемуярыста, кінуў якар у Еўпаторыі 6 студзеня 1920 года:У Джанкое генерал Слашчоў зладзіў агляд нашаму атраду, застаўся задаволены ім і прыказаў адразу ж адпраціцца на пазицыю, да Чангарскага моста.''Цягам гэтага месяца з Польшчы на паўвостраў паспелі прыбыць каля 120 чалавек; яшчэ каля 700 вярнуліся ў Польшчу з Румыніі з-за адмовы румынаў прапусціць іх через праз сваю тэрыторыю. Магчыма, частка гэтых людзей змагла ўсё-такі апынуцца ў Крыме ў жніўні 1920 года, калі пачалася масавая пераброска з Польшчы брэдаўцаў, а Румынія ужо не падавала ніякіх прэтэнзій.
Абарона Крыма
У студзені 1919 года батальён прыняў удзел у абароне Крыма пад камандаваннем Якава Слашчова, — дакладней, ён абараняў чыгуначную станцыю Біюк-Анлар (Сёння Элеватарная) каля вёскі Нваалексяеўкі. Акрамя «пінчукоў», абарону станцыі трымалі Сводна-Чачэнскі полк (200 шашак), канвой штаба корпуса (100 шашак), тры танкі і трв бронецягнікі, «пінчукі» былі адзінай пяхотнай часткаю, якая абараняла станцыю.
Расфармаванне
29 красавіка 1920 года Пінска-Валынскі добраахвотны батальён афіцыйна быў расфармаваны. Батальёнавы 120 жаўнераў, якія выжылі ў баях за Крым, былі далучаныя да 50-га пяхотнага Беластоцкага палка, які ўваходзіў у склад 13-й пяхотнай дывізіі генерал-маёра Георгія Андгуладзэ (2-і армейскі корпус). Паводле Вячаслава Бандарэнкі, на 1 жніўня 1920 года ў шэрагах батальёна былі 164 жаўнеры (колькасць афіцэраў невядомая).
Адзін з афіцэраў Пінска-Валынскага батальёна пазней пісаў: ''Не ведаю, каго асудзіць гісторыя, каго апраўдае, але мы, змагаліся супраць бальшавікоў, жадалі дабра толькі Расіі і лічылі, што галоўнымі ее ворагамі з’яўляю ліся бальшаавікі, а не палякі.''
У Польскім Войску
Асабовы склад батальёна насіў старую паходную расійскую форму з цэшкаю царскай Расіі на аколышцы, але з белым польскім арлом на туллі фуражкі.
Сцяг
За аснову батальёнавага сцяга ўзяты расійскі сцяг гербавых колераў (бела-жоўта-чорны), які быў перавёрнуты. На пярэднім баку па цэнтры намаляваны герб Пінска (лук на іспанскім шчыце), а вышэй за яго — польскі арол у чырвоным ромбе. Польскі арол падзяляе надпіс «Городъ Пинскъ» (Горад Пінск). Абкружае дугою ўсе папярэднія элементы на сцягу надпіс «Пинско-Волынскому Добровольческому Баталіону» (Пінска-Валынскаму Добраахвотнаму Батальёну). На заднім баку па цэнтры спокліч вядомы рускі спокліч «Съ Нами Богъ» (З намі Бог), а ў верхнім куце (бліжэйшым да дрэўка) чорнае кола з выявай нейкай асобы.
Адміністрацыйны корпус (Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія)
Гісторыя
Пабудаваны разам з правым флігелем у 1840 годзе з чырвонай цэглы архітэктарам А. Кампіёні. У цэлым флігелі захавалі сваё знешняе аблічча.
Левы флігель будаваўся як дырэктарскі флігель. На першым паверсе размяшчалася кватэра дырэктара — самая прасторная кватэра Горы-Горыцкай земляробчай школы: 7 пакояў, з пярэдняй і кухняй, усе яны злучаліся калідорам. Побач размяшчалася кантора. Адна палова другога паверху была своеасаблівай гасцініцай, тут жа была кватэра для гасцей школы. Другая частка паверху і трэці паверх былі адведзены пад кватэры выкладчыкаў. Левы флігель у адрозненне ад правага, меў два ўваходы: з тарца і бакавы.
Архітэктура
Трохпавярховы будынак прамавугольны ў плане, з бакавой прыбудовай. Галоўны фасад сіметрычны. 1-ы паверх аддзелены карнізам-перацяжкай з сухарыкамі. Унутраная планіроўка памяшканняў асіметрычная.
Лютэранская кірха Святога Іаана (Гродна)
Лютэра́нская кі́рха Свято́га Іаа́на — дзеючы лютэранскі храм у цэнтральнай частцы Гродна (прадмесце Гарадніца).
Авіяўдар па Дэдэбіту
Апоўначы 7 студзеня 2022 года беспілотнік ВПС Эфіопіі (меркавана — Baykar Bayraktar TB2 ) падчас Тыграйскага канфлікту нанес удар па лагеры бежанцаў у горадзе Дэдэбіт, штат Тыграй. Згодна з заявамі гуманітарных работнікаў і баевікоў НФВТ, у выніку налёту 56 чалавек загінулі, яшчэ 30 атрымалі раненні. Сярод пацярпелых ёсць і непаўналетнія. Параненых змясцілі ў бальніцы агульнага профілю Шыр-Сухул.
Лютэранская кірха Святога Іаана (Гродна)
Гісторыя
Афіцыйнай датай заснавання кірхі ў Гродне лічыцца 1793 г., калі Станіслаў Аўгуст Панятоўскі перадаў будынак нямецкай суполцы. Пад кірху быў прыстасаваны будынак сталовай для галандскіх і нямецкіх рамеснікаў, якіх запрасіў у Гродна гродзенскі староста Антоні Тызенгаўз. З прычыны таго, што прыхаджане кірхі былі ў бальшыні ўраджэнцамі Германіі, набажэнства спачатку вялося на нямецкай мове. Вуліца вакол храма атрымала назву «Кірхавая», у 1843 г. кірха была дабудаваная. У 1873 г. склаўся канчатковы выгляд кірхі, таксама на вежы быў усталяваны гадзіннік. У 1912 г. храм значна перабудавалі. Кірха дзейнічала ў Гродне да 1944 г. Пасля Другой сусветнай вайны тут знаходзіўся архіў. У 1995 годзе кірху імя Святога Іаана ў Гродне вярнулі Евангельска-лютэранскай царкве. На чэрвень 2012 года абшчына адзінага ў Беларусі дзейнага лютэранскага храма налічвала 50 чалавек. У 2012 годзе пасол Германіі ў Беларусі Крыстаф Вайль наведаў кірху ў Гродне, пасля чаго Федэральны ўрад Германіі вылучыў 120 000 еўра на адбудову храма.
Авіяўдар па Дэдэбіту
Палкоўнік Гетнет Адан і прадстаўнік федэральнага ўрада Легес Тулу не адразу адказалі на запыты аб каментарыях. Прэс-сакратар прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі Білен Сеюм наогул не адказала на прашэнне пракаментаваць інцыдэнт. У той жа час прэс-сакратар НФВТ Гетачу Рэда ў сваім Твітэры назваў здарэнне «яшчэ адной бессардэчнай атакай».
Лютэранская кірха Святога Іаана (Гродна)
Гісторыя
У снежні 2013 года пачалася рэканструкцыя кірхі, якая скончылася ў 2015 годзе. Адноўлены першапачатковы выгляд кірхі, у тым ліку рэканструяваны 12-метровы шпіль і 10 крыжоў у экстэр’еры храма.
Авіяўдар па Дэдэбіту
24 сакавіка Human Rights Watch звярнулася да ўрада Эфіопіі з просьбай правесці расследаванне авіяўдару, які арганізацыя назвала ваенным злачынствам.
Лютэранская кірха Святога Іаана (Гродна)
Архітэктура
Аднанефавая аднавежавая пабудова з пяціграннай апсідай і сакрысціямі. Галоўны фасад мае сіметрычную, выцягнутую па вертыкалі дынамічную кампазіцыю. Квадратная ў плане высокая манументальная вежа-званіца выступае з асноўнага аб’ёму. Галоўны ўваход (праз вежу) аформлены вялікім стральчатым парталам, над ім — акно-«ружа». Інтэр’ер храма мае выцягнутую па падоўжнай восі сіметрычную кампазіцыю. Асноўны прамавугольны ў плане аб’ём перакрыты арыгінальным паводле формы фігурным скляпеннем. Захаваліся два аўтэнтычныя вітражы за алтаром, арнамент якіх выкладзены ў форме лютэранскага сімвала: ружы, унутры якой знаходзіцца сэрца з крыжам. Таксама захаваліся кованая купель, звон і гадзіннік на галоўнай вежы. Арган і іншыя рэчы канфіскаваныя за савецкім часам для філармоніі і ўладкавання партыйных кабінетаў.
Побач з кірхай месціліся і евангелічныя могілкі з капліцай (1793—1936). У доме № 3а ў 1912 г. быў дом пастара і лютэранская школа на другім паверсе.
Гракліяні
Гракліяні (გრაკლიანი) — гара і археалагічны помнік нацыянальнага значэння ў Грузіі. Знаходзіцца на беразе ракі каля вёскі   ў краі Шыда-Картлі.
Гісторыя
Падчас будаўніцтва аўтамагістралі Тбілісі — Сенакі — Леселідзэ у 2007 годзе былі зроблены першыя археалагічныя знаходкі на гары Гракліяні. З тых часоў тут працуе археалагічная экспедыцыя Тбіліскага універсітэта пад кіраўніцтвам прафесара Вахтанга Лічэлі.
У ходзе раскопак былі выяўлены паселішча, два храмавыя комплексы і пахавання. Сярод знойдзеных тут прадметаў унікальныя для Каўказскага рэгіёну пячаткі з Паўднёвай Месапатаміі IV стагоддзя да нашай эры, а таксама нагрудныя дыскі з золата і бронзы, выразаныя з каменя дзіцячыя цацкі, імітацыя персідскай керамікі , прадметы бытавога, культавага, ваеннага, фармацэўтычнага прызначэння і іншае.
У ходзе вывучэння у адным з каменных храмаў выявілася змешванне розных рэлігій: тут і персідскі зараастрыйскі алтар, і адносячыяся да традыцыйнай каўказскай рэлігіі скульптурныя выявы.
У верасні 2014 года археалагічны аб'ект на гары Гракліяні атрымаў афіцыйны статус гістарычнага помніка, той жа восенню Міністэрства культуры і аховы помнікаў Грузіі прыняла рашэнне аб стварэнні тут музея пад адкрытым небам.
У 2015 годзе пры раскопках у адным з храмаў Гракліяні, прысвечаным багіне ўрадлівасці, на пастаменце алтара была выяўленая надпіс на незразумелай мове, папярэдне датаваны VII стагоддзем да нашай эры. Праведзены ў 2016 годзе лабараторыяй «Beta Analytic» (Маямі, ЗША) радыявугляводны аналіз паказаў, што гэты надпіс зроблены ў канцы XI — пачатку Х стагоддзяў да нашай эры. Такім чынам, гэты надпіс больш чым на тысячу гадоў старэй, чым самыя старажытныя з знойдзеных раней на Каўказе. Вахтанг Лічэлі адзначыў, што літары гэтай надпісы нагадваюць грэчаскія і, хоць пакуль і не вызначана іх адпаведнасць ні адной з вядомых пісьменнасцяў. Таксама на адным з вуглоў другога алтара былі выяўленыя яшчэ тры выразаныя ў гліне літары, якія адрозніваюцца ад ужо згаданай надпісы, — тлумачэння незвычайнага суседства ў адным храме надпісаў на розных мовах, пакуль не знойдзена.
Шматлікія культурныя пласты, з якіх раскапана ўжо адзінаццаць, паказваюць гісторыю дзейнасці чалавека ў рэгіёне за 300 тысяч гадоў, пачынаючы з каменнага века.
Тэхнікі творчасці
Методыкі творчасці - гэта прыёмы спрыяльныя творчаму працэсу нараджэння арыгінальных ідэй і падыходаў як у мастацтве, так і ў навуцы. Методыкі творчасці дапамагаюць больш выразна фармуляваць задачы, паскараць працэс знаходжання ідэй, а таксама павялічваць іх колькасць, пашыраць погляд на праблему і пераадольваць тупікі мыслення. Методыкі засяроджваюцца на розных аспектах творчасці, уключаючы метады генерацыі ідэй і разнастайнага мыслення, метады перафармулявання праблем, змены ў асяроддзі і гэтак далей. Тэхнікі ўключаюць гульні ў словы, пісьмовыя практыкаванні, розныя віды імправізацыі, уключэнне адвольных элементаў, а таксама каталогі вядомых мета-пераўтварэнняў для паскарэння пошуку шляху вырашэння.
Прыёмы не з'яўляюцца алгарытмамі, прытрымліваючыся якіх абавязкова будзе знойдзена рашэнне задачы, яны дапамагаюць арганізацыі і кірунку думак, павялічваюць верагоднасць атрымання добрых ідэй і скарачаюць час пошуку. Некаторыя прыёмы могуць ужывацца як адным чалавекам, так і групай для вырашэння праблем, мастацкага самавыяўлення або псіхалагічнай тэрапіі.
Этапы творчасці
У той ці іншай ступені методыкі творчасці дапамагаюць у адным або некалькіх кроках з наступнага спісу:
Адвольныя прыёмы
Уключэнне выпадковасці - адвольных элементаў - у працэс стварэння, часцей за ўсё ў стварэнне мастацтва. Адвольныя элементы звычайна сустракаюцца ў музыцы, мастацтве і літаратуры, асабліва ў паэзіі. Эндзі Вода зняў фільм у 1979 годзе пад назвай Chance Chants, які ён ствараў шляхам падкідвання манеты або кідання кубіка. У музыцы Джон Кейдж, авангардны музыкант, пісаў музыку, выкарыстоўваючы кітайскую Кнігу Перамен для напісання музычных партытур. Кейдж накладаў гексаграмы на нотны стан, кідаў кубікі, і такім чынам вызначаў танальнасці, музычныя ідэі і рытмы. Ён склаў адкрытыя партытуры, якія патрабуюць адвольных рашэнняў выканаўцаў. Іншыя прыклады ўжывання выпадковасці ўключаюць падкідванне манеты, выбіранне чаго-небудзь з капелюша або выбар выпадковых слоў са слоўніка, і даданне абранага такім чынам элемента да твора.
Эдвард дэ Бона скарыстаў адвольны падыход для даследаванняў, які ён назваў правакацыяй. Энтані Берджэс накіроўваў свой сюжэт, шукаючы творчыя сувязі праз выпадковыя словы, выбраныя з даведніка. Рычард Рэстак апісаў гэты працэс і растлумачыў, што дзвесце мільярдаў узаемазвязаных нервовых клетак у мозгу здольныя ствараць шмат магчымасцей для далёкіх сувязяў і творчых узаемадзеянняў з выкарыстаннем выпадковых і не звязаных слоў.
Імправізацыя
Імправізацыя - гэта творчы працэс, які можа быць выкананы, напісаны або складзены без папярэдняй падрыхтоўкі. Імправізацыя можа прывесці да раскрыцця вобразу героя праз новыя мастацкія прыёмы, да новых мадэляў мыслення, і да практыкі новых паводзінаў і адносін. Імправізацыя спрыяе ў стварэнні музыкі, тэатральных дзеяў і іншых мастацтваў. Многія мастакі выкарыстоўваюць метады імправізацыі, каб дапамагчы сваёй творчай плыні.
Два наступныя прыклады ілюструюць тэхніку імправізацыі:
Себу (горад)
Себу́ (Sugbo) — горад і порт на Філіпінах, на ўсходнім узбярэжжы вострава Себу, аміністрацыйны цэнтр правінцыі Себу.
Тэхнікі творчасці
У вырашэнні праблем
У кантэкстах рашэння праблем творчая тэхніка выпадковых слоў з'яўляецца, магчыма, самым простым метадам. Чалавек, які сутыкнуўся з праблемай, разглядае выпадковае слова ў надзеі на выкарыстанне асацыяцый паміж словам і праблемай, і такім чынам рухаючыся наперад да вырашэння. Выпадковы малюнак, гук або артыкул могуць быць выкарыстаны замест выпадковага слова ў якасці спрыяльнага штуршку да творчасці, або правакацыі.
Себу (горад)
Горад вядомы з XVI стагоддзя. Насельніцтва ў 2001 годзе складала каля 700 000 чалавек.
Тэхнікі творчасці
У вырашэнні праблем
Для падтрымкі творчасці і вырашэння праблем вылучаюць наступныя інструменты і метадалогіі:
Себу (горад)
Адукацыя
У горадзе дзейнічае шэраг універсітэтаў, у тым ліку каталіцкі (з 1595 года).
Тэхнікі творчасці
У кіраванні праектамі
Для мэт кіравання праектамі, каманда можа выкарыстаць метады групавой творчасці. Напрыклад, групавымі з'яўляюцца мазгавы штурм, тэхніка намінальных груп, метад экспертнай ацэнкі Delphi. Група таксама можа пабудаваць карту ідэй/дыяграму сувязей, іерархічную групоўку па блізкасці, і выканаць шматкрытэрыяльны аналіз і аптымізацыю. Гэтыя метады згадваюцца ў кіраўніцтве .
Прыёмы групавой творчасці можна выкарыстоўваць паслядоўна; напрыклад:
Адцягненне ўвагі
Шматлікія даследаванні пацвердзілі, што адцягненне ўвагі сапраўды павялічвае творчае пазнанне. Адно з такіх даследаванняў, праведзенае Джонатанам Скулерам, паказала, што непатрэбныя адцягваючыя фактары паляпшаюць прадукцыйнасць класічнага творчага задання пад назвай UUT (Задача незвычайнага выкарыстання), у якім падыспытны павінен прыдумаць як мага больш варыянтаў выкарыстання звычайнага аб'екта. Вынікі пацвердзілі, што нервовыя працэсы, звязаныя з прыняццем рашэнняў, адбываюцца ў моманты несвядомых думак, пакуль увага не сканцэнтравана. Даследаванне паказала, што, знаходзячыся ў адцягненым стане, суб'ект не захоўвае адну думку на працягу асабліва доўгага часу. У сваю чаргу, гэта дазваляе розным ідэям усплываць у свядомасці і выходзіць з яе - гэты від асацыятыўнага працэсу прыводзіць да творчай інкубацыі.
Навакольны шум - яшчэ адна зменная, якая спрыяе адцягненню ўвагі. Было даказана, што ўмераны ўзровень шуму сапраўды павышае крэатыўнасць. Прафесар Раві Мехта правёў даследаванне, каб высветліць ступень адцягнення ўвагі, выкліканую рознымі ўзроўнямі шуму, і іх уплыў на творчасць. Серыя эксперыментаў паказвае, што ўмераны ўзровень навакольнага шуму (70 дБ) стварае дастаткова адцягнення ўвагі, каб выклікаць запінкі апрацоўкі, якія спрыяюць абстрактнаму пазнанню, і ў выніку ўзмацняюць творчы патэнцыял.
Хада і іншая фізічная актыўнасць
У 2014 годзе даследаванне паказала, што хада павышае крэатыўнасць.
Сон і адпачынак
Некаторыя выступаюць за павышэнне крэатыўнасці, выкарыстоўваючы перавагі гіпнагогіі, пераходу ад няспання да сну, выкарыстоўваючы такія метады, як усвядомленыя сны. Адным з метадаў, якія выкарыстоўваў Сальвадор Далі, было засынанне ў фатэлі з наборам ключоў у руцэ. Калі ён цалкам засынаў, ключы падалі і будзілі яго, дазваляючы яму ўспомніць падсвядомыя ўяўленні свайго розуму. Томас Эдысан выкарыстаў тую ж тэхніку з шарыкавымі падшыпнікамі.
Медытацыя
Даследаванне 2014 года, праведзенае навукоўцамі з Кітая і ЗША, у тым ліку псіхолагам Майклам Познерам, паказала, што выканання кароткай 30-хвіліннай сесіі медытацыі кожны дзень на працягу сямі дзён было дастаткова для паляпшэння вербальнай і візуальнай творчасці. Паводле вымярэнняў па тэстах Торранса на творчае мысленне, станоўчы вынік быў атрыманы з-за балансавання эмоцый пасля ўздзеяння медытацыі. Тыя ж даследчыкі паказалі ў 2015 годзе, што кароткатэрміновыя трэніроўкі па медытацыі могуць палепшыць вырашэнне праблем, заснаванае на разуменні (звычайна звязваецца з момантам усведамлення тыпу «Дык вось чаму/як» або «Эўрыка»), паводле вымярэнняў тэсту аддаленых сувязяў.
Францыск Сальскі
Францыск Сальскі (Franciscus Salesius, фр. François de Sales;, — , ) — каталіцкі святы, біскуп Жэневы, Настаўнік Царквы, заснавальнік кангрэгацыі візітантак. Вядомы сваімі працамі аб духоўным жыцці, асаблівую вядомасць мае кніга «Уводзіны ў набожнае жыццё» («Кіраўніцтва да набожнага жыцця»).
Севан (значэнні)
Севан — тапонім.
Чэмпіянат Кітая па снукеры
Чэмпіянат Кітая (China Championship) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры. Быў заснаваны ў 2016 годзе як запрашальны турнір, а ў 2017 годзе атрымаў рэйтынгавы статус. Турнір праходзіць у Гуанчжоу, Кітай. Прызавы фонд спаборніцтва 2017 года склаў £700,000.
Вынікі гульцоў ва ўсіх розыгрышах турніру
Ніжэй прадстаўлены вынікі ўсіх гульцоў, якія хаця б адзін раз выступалі ў асноўнай стадыі чэмпіянату Кітая, ва ўсіх розыгрышах турніру.
Даверчая грамата
Даверчая грамата (lettre de créance, Litterae credentiales) — дакумент, пры дапамозе якога ажыццяўляецца акрэдытаванне дыпламатычнага прадстаўніка. Сведчыць пра прадстаўнічы (дыпламатычны) характар ​​місіі і асобы дыпламатычнага прадстаўніка. Даверчая грамата для паслоў і пасланцаў пішуцца ва ўсталяванай форме ад кіраўніка адной дзяржавы да кіраўніка іншай і забяспечваюцца адпаведнымі подпісамі і пячаткамі. Подпіс кіраўніка дзяржавы звычайна замацоўваецца подпісам кіраўніка ведамства замежных спраў. Павераныя ў справах, а таксама палітычныя прадстаўнікі пры акрэдытаванні забяспечваюцца лістом ад кіраўніка ведамства замежных спраў дзяржавы-адпраўшчыцы да кіраўніка ведамства замежных спраў краіны прызначэння.
Даверчая грамата ўручаецца дыпламатычным прадстаўніком пры першай аўдыенцыі ў кіраўніка дзяржавы, а яе завераная копія загадзя накіроўваецца кіраўніку ведамства замежных спраў.
Даверчая грамата губляе сілу ў выпадку смерці кіраўніка дзяржавы, якая назначыла дыпламатычнага прадстаўніка, або кіраўніка дзяржавы, пры якім ён акрэдытаваны, пры змене формы праўлення ў краіне знаходжання або на радзіме дыпламатычнага прадстаўніка, пры змене рангу дыпламатычнага прадстаўніка. Пры пакіданні сваёй пасады дыпламатычны прадстаўнік уручае адзыўныя граматы (lettre de rappel) і, у сваю чаргу, часам атрымлівае рэкрэдытыў (lettre de récréance) для ўручэння яго свайму ўраду па вяртанні на радзіму.
Раз’езд 21 (Кызылардзінская вобласць)
Раз’езд 21 — раз’езд у Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Алмалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 435235600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 543 чалавекі (274 мужчыны і 269 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 559 чалавек (281 мужчына і 278 жанчын).
Праўдзінская
Пра́ўдзінская (, Правдинская) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
IC 2409
IC 2409 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аўгуст Вермейлен
Аўгуст Вермейлен (, Брусель —, Ікль) — бельгійскі пісьменнік, філолаг, мастацтвазнаўца.
Пісаў на фламандскай мове. Прафесар Брусельскага ўніверсітэта. Адзін з заснавальнікаў часопіса «Van Nu en Straks», 1893, які адыграў значную ролю ў развіцці фламандскай літаратуры. З 1921 сенатар ад сацыялістычнай партыі. У аўтабіяграфічная кніга «​​Два сябры» (1943) напісана пад уплывам Г. Флабера. Аўтар працы «Фламандская літаратура ад Гезеле да сучаснасці».
Пяцідзясятніца
Пяцідзесятніца — другое з вялікіх свят старажытнаяўрэйскага народа, якое было ўстаноўлена ў знак даравання народу праз Майсея боскага Закона на гары Сінай.
Гэта свята адзначаецца іудзеямі ў 50-ы дзень пасля Вялікадня і прыпадае у краінах Блізкага Усходу на час жніва і збірання пладоў. Паводле біблейскага падання, у дзень Пяцідзесятніцы адбывалася зыходжанне Святога Духа на апосталаў, таму гэта свята было перанесена ў хрысціянскую царкву з захаваннем яго назвы. Пазней яно атрымала іншую назву — дзень Святой Тройцы, або зыходжанне Святога Духа, па-беларуску Сёмуха. Храмы і дамы веруючых перад гэтым святам упрыгожваліся галінкамі розных дрэў, травы і кветак.
Гестапа
Гестапа (скарачэнне ад Geheime Staatspolizei, «таемная дзяржаўная паліцыя») — таемная дзяржаўная паліцыя Нацысцкай Германіі ў 1933 – 1945. Арганізацыйна ўваходзіла ў склад Міністэрства ўнутраных спраў Германіі.
Мэты і дзейнасць
Вяла пераслед іншадумцаў, незадаволеных і праціўнікаў нацысцкага рэжыму. Валодаючы шырокімі паўнамоцтвамі, з'яўлялася важнейшым інструментам правядзення карнай палітыкі, як у самой Германіі, так і на акупаваных тэрыторыях. Гестапа займалася расследаваннямі дзейнасці ўсіх варожых рэжыму сіл, пры гэтым дзейнасць Гестапа была выведзена з-пад нагляду адміністрацыйных судоў, у якіх звычайна абскарджваліся дзеянні дзяржаўных органаў. У той жа час Гестапа валодала правам прэвентыўнага арышту (Schutzhaft) — зняволення ў турму або канцэнтрацыйны лагер без судовага рашэння.
Міжнародным ваенным трыбуналам у Нюрнбергу прызнана злачыннай арганізацыяй.
Першым кіраўніком быў Рудольф Дзільс.
Свята кушчаў
Свята кушчаў  — адно з трох галоўных іўдзейскіх свят, якое пачыналася па іх календару 15 тышра (сёмага месяца) і працягвалася 8 дзён. Устаноўлена яно было ў памяць 40-гадовага падарожжа яўрэяў па пустынях Сінайскага паўвострава. Свята адзначалася пасля заканчэння жніва і палявых работ. На час свята людзі пасяляліся ў шатрах, пабудаваных з галінак, і кожны дзень прыносілі ў ахвяру цялят. Народ з галінкамі пальмаў і іншых дрэў у руках спяваў хвалебныя псалмы.
Фінал Players Tour Championship 2015/2016 (снукер)
Фінал Players Tour Championship 2015/2016 (таксама вядомы як Players Championship Grand Final 2016 ці проста Players Championship 2016 і Ladbrokes Players Championship 2016 ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры і выніковы турнір серыі PTC 2015/2016, які праходзіў з 22 па 27 сакавіка 2016 года ў EventCity у Манчэстэры, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £350,000, з якіх £100,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Марк Ален, які перайграў на свяім шляху да тытула Марка Дэвіса (4:3), Марка Кінга (4:2), Майка Дана ў чвэрцьфінале (4:1), пераможцу Сусветнага Гран-пры Шона Мёрфі ў паўфінальным матчы (6:4) і Рыкі Уолдэна ў фінальным паядынку з лікам 10:6. Такім чынам, 30-гадовы снукерыст з Паўночнай Ірландыі выйграў свой дзявяты прафесійны і трэці рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першы рэйтынгавы турнір у Вялікабрытаніі (пасля дзвюх перамог на World Open у 2012 і 2013 гадах у Кітаі) і другі турнір у сезоне (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі ў лістападзе 2015 года). Апроч таго, гэтая перамога паспрыяла ўздыму Алена ў рэйтынгу з дзясятай пазіцыі на шостую, вышэй за якую да гэтага ён ніколі не ўздымаўся.
Прызавыя грошы
Кампанія Ladbrokes упершыню спансавала Гранд-фінал PTC. Прызавы фонд турніру, як і ў мінулым годзе, склаў £350,000. У сезоне 2015/2016 ён перавысіў прызавыя фонды рэйтынгавых адкрытых чэмпіянатаў Аўстраліі і Уэльса, а таксама German Masters і Сусветнага гран-пры.
Удзельнікі
У Гранд-фінале PTC 2016 года прымалі ўдзел 24 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу еўрапейскага тура PTC, 2 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя месцы ў рэйтынгу азіяцкага тура PTC (фактычны фіналісты адзінага турніру ў Азіі), а таксама 6 снукерыстаў, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў сумесным рэйтынгу двух тураў, аднак не патрапілі на спаборнітцва праз іх. Пасеў гульцоў на турніры быў утвораны паводле сумеснага рэйтынгу.
Марк Сэлбі заняў першае месца ў рэйтынгу еўрапейскага тура і быў уключаны ў сетку пад першым нумарам пасеву, але зняўся з турніру паводле асабістых прычынаў і быў заменены Мэцью Сэлтам.
З снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-32 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, 9 не патрапілі ў Гранд-фінал: Марк Сэлбі, Сцюарт Бінэм, Ніл Робертсан, Роні О’Саліван, Джон Хігінс, Джо Пэры, Стывен Магуайр, Пітэр Эбдан і Энтані Мак-Гіл. З снукерыстаў, якія не ўваходзілі ў топ-32 сусветнага рэйтынгу, на турніры прынялі ўдзел Дамінік Дэйл, Джымі Робертсан, Марк Кінг, Майк Дан, Том Форд, Эндру Хігінсан, Цянь Пэнфэй, Роры Мак-Лаўд і Сэм Бэйрд.
Два снукерысты прымалі ўдзел у шостым (з шасці) розыгрышы турніру запар: Джад Трамп (24) і Марк Дэвіс (32).
Чатыры ўдзельнікі сталі дэбютантамі Гранд-фіналу PTC: Роры Мак-Лаўд (5), Цянь Пэнфэй (13), Майк Дан (19) і Кайрэн Уілсан (20).
З усіх удзельнікаў спаборніцтва раней пераможцамі станавіліся Шон Мёрфі (2011), Дзін Цзюньхуэй (2013) і Бары Хокінс (2014).
Самым узроставым удзельнікам фінальнага турніру PTC стаў 45-гадовы Алан Мак-Манус. Роры Мак-Лаўду, Майку Дану і Дамініку Дэйлу падчас турніру было па 44 гады, а Марку Дэвісу — 43. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 21-гадовы Лука Брэсэль. Кайрэну Уілсану і Майклу Уайту было па 24 гады, а Джаду Трампу — 26.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Першы дзень (22 сакавіка)
Выбылі: Дэвід Гілберт (27),  Алан Мак-Манус (26),  Лян Вэньбо (21),  Джымі Робертсан (25),  Грэм Дот (30),  Лука Брэсэль (29),  Мартын Гоўлд (16),  Роры Мак-Лаўд (4)
Трэці дзень (24 сакавіка)
Выбылі: Майкл Уайт (12),  Марк Кінг (9),  Джад Трамп (24),  Раян Дэй (10),  Мэцью Сэлт,  Роберт Мілкінс (31),  Дамінік Дэйл (22),  Марка Фу (3)
Чацвёрты дзень (25 сакавіка)
Выбылі: Дзін Цзюньхуэй (8),  Алістэр Картэр (6),  Майк Дан (19),  Бэн Вуластан (15)
Пяты дзень (26 сакавіка)
Выбылі: Бары Хокінс (2),  Шон Мёрфі (7)
Шосты дзень (27 сакавіка)
Выбыў: Рыкі Уолдэн (18)
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 31 матчы Гранд-фіналу PTC гульцы аформілі 17 соценных брэйкаў. Колькасць брэйкаў, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 123 серый, што ў сярэднім азначае каля 4 паўсоценных серый у матчы.