cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цэнтральна-Ланкашырскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае студэнтаў і даследчыкаў з больш чым 100 краін і супрацоўнічае са 125 міжнароднымі інстытуцыямі. Ён мае базу ў кітайскім парку Шэньчжэньскага віртуальнага ўніверсітэта, праводзіць сумесныя даследаванні з некаторымі вядучымі ўніверсітэтамі Кітая ў галіне нанатэхналогій, ачыстцы вады і пажаратаксічнасці.
Універсітэт мае 98 прафесараў, больш за 600 навуковых супрацоўнікаў і 763 студэнтаў-даследчыкаў.
Кобчэ
Кобчэ (Ко́бче) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Марыян Станіслаў Абрамовіч
Марыян Станіслаў Абрамовіч (Marian Stanisław Abramowicz) ( (13 сакавіка), Цвер, Расія —, Варшава, Польшча) — рэвалюцыянер-народнік, публіцыст, дзеяч культуры Беларусі і Польшчы.
Біяграфія
Вучыўся ў Маскве — спачатку ў гімназіі, потым з 1888 года на матэматычным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта, дзе ўзначальваў гурток сацыялістычнага кірунку ў маскоўскім польскім коле. Захоплены ідэямі народнікаў, вывучаў на Навагрудчыне беларускую мову. Быў вельмі актыўны ва ўсталяванні сувязей з палітычнай эміграцыяй, дзеля гэтага неаднаразова выязджаў у іншыя гарады і за мяжу. 9 сакавіка 1890 года арыштаваны за ўдзел у студэнцкіх выступленнях і зняволены ў маскоўскай турме «Бутырка». У турме ўдзельнічаў у заснаванні беларускага гуртка моладзі. У Тыльзіце (ва Усходняй Прусіі) выдаваў агітацыйную літаратуру, а потым перапраўляў яе ў Расію. Там у студзені 1892 года пад назваю «Дзядзька Антон» выдаў беларускі пераклад польскай публіцыстычнай брашуры «Бацька Шыман», а таксама польскамоўныя «Kilka uwag» i «Jan Skiba». Наведаў Берлін, Франкфурт, Жэневу, Цюрых, Львоў, Кракаў, набываючы сацыялістычныя выданні на польскай, рускай і яўрэйскай мовах. У канцы красавіка 1892 года прыехаў у Варшаву, дзе 2 мая арыштаваны царскай паліцыяй у Лазенкаўскім парку падчас расклейвання патрыятычных адозваў. Два гады пад следствам адбыў у Варшаўскай цытадэлі, а затым быў асуджаны на 3 гады зняволення ў пецярбургскай турме «Крэсты» і 6 гадоў пасялення ў Сібіры ў Верхаянску.
У 1894 годзе быў адным з трох вязняў, якія адмовіліся прысягаць новаму імператару Мікалаю ІІ. У час ссылкі ў Верхаянску вёў метэаралагічныя даследаванні, што дазволіла яму вярнуцца ў Еўропу пры дапамозе Расійскай АН. Пасля вяртання са ссылкі кіраваў у Пецярбургу рабочай кнігарняй «Праца». У рэвалюцыю 1905—1907 гадоў забяспечваў сувязь паміж Польскай сацыялістычнай партыяй і расійскімі рэвалюцыйнымі партыямі. З 1908 года жыў у Варшаве. Арыштоўваўся за ўдзел у арганізацыі Народнага ўніверсітэта. Пасля аднаўлення незалежнасці Польшчы ў 1918 года займаўся архіўнай і бібліятэчнай справамі. Меў вялікую ўласную бібліятэку (каля 8 тысяч тамоў), дзе захоўваліся рэдкія беларускія выданні.
Ваўкалатка
Ваўкала́тка (, Волколатка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
У 1940—1973 гадах цэнтр Ваўкалацкага сельсавета.
Нова Суль
Нова Суль (Nowa Sól, Neusalz an der Oder) — горад на захадзе Польшчы, на рацэ Одры. Размешчаны за 440 км на захад ад Варшавы і за 25 км на паўднёвы ўсход ад Зялёнай Гуры. Адміністрацыйны цэнтр Навасольскага павета Любушскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Нова Суль. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 21,8 км². Насельніцтва 39,1 тыс. чалавек.
Іван Васільевіч Манькоўскі
Іван Васільевіч Манькоўскі (, Орша — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Оршы ў сям’і чыгуначнікаў. У 23 гады ўзначальваў Аршанскую дыстанцыю сувязі і быў адзіным сувязістам — транспартнікам, адным з першых савецкіх спецыялістаў на гэтай пасадзе, якія ўваходзілі ў Савет пры Наркамаце шляхоў зносін СССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны працаваў у кіраванні Калінінскай чыгуначнай дарогі. Увесь час знаходзіўся на галоўным камандным пункце, забяспечваючы ў самыя цяжкія гадзіны надзейную працу лініі сувязі. У ноч з 14 на 15 сакавіка 1943 года загінуў на баявым пасту.
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена 3 лістапада 1943 года пасмяротна.
Актрыса Ганна Давія Бернучы
Актрыса Ганна Давія Бернучы — партрэт работы мастака Дзмітрыя Лявіцкага, украінца па паходжанні, які працаваў у Пецярбургу. Палатно захоўвае Траццякоўская галерэя.
Гісторыя партрэту
Ганна Давія Бернучы прыбыла ў Пецярбург на гастролі і затрымалася тут на некаторы час. У яе кантракце, які захаваўся, ёсць указанне на тое, што яна — «першая спявачка ў оперы комік і першая ў оперы серыа». Маладая жанчына прывыкла да флірту з вяльможамі, яна працягнула гэта рабіць і ў Пецярбургу, калі трапіла на вочы вяльможы Безбародку. Каб мець прыхільнасць новай пассії, статс-сакратар самой імператрыцы Безбародка Аляксандр Андрэевіч падтрымліваў адносіны значнымі грашовымі ўзносамі. Верагодна, ён жа і замовіў партрэт новай палюбоўніцы.
Апісанне карціны
Ганна ў стракатай сукенцы і легкадумным капялюшыку ці вясёлай мяшчанкі, ці ажыўленай служанкі. Кідаецца ў вочы няшчырасць ўсмешкі, ветласць дзеля блізіру, маска на твары замест сапраўднага пачуцця, штучны, тэатральны жэст рук. Мастак міжволі выступіў у партрэце і як дакладны майстар-партрэтыст, і як тонкі псіхолаг. Яркія фарбы толькі схавалі няшчырасць асобы, што так кантраставала з тварам і паставай той жа Варанцовай Кацярыны Аляксееўны, партрэт якой створыць Лявіцкі праз год.
Джэра-Ларыа
Джэра-Ларыа (Gera Lario) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 881 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 147 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Асіпцава
Асіпцава (Осипцево) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Тупікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Пячатнікаўскага сельскага паселішча.
Казын (Ражышчанскі раён)
Казын (Кози́н) — вёска ў Ражышчанскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Фонд эканамічнай незалежнасці (Славакія)
Фо́нд эканамі́чнай незале́жнасьці (Fond hospodárskej samostatnosti) — славацкі фонд, які быў створаны, каб падтрымаць эканоміку тады яшчэ нядаўна ўтворанае Першай Славацкай Рэспублікі.
Стварэнне
Намагаючыся дапамагчы эканоміцы Славацкай Дзяржавы, быў абвешчаны збор на т. зв. залаты скарб (zlatý poklad). Верагодна першы штуршок да арганізацыі збору ўжо ў першыя месяцы 1939 годадала Цэнтральная ўправа Славацкае лігі ў Браціславе (Ústredná správa Slovenskej ligy v Bratislave). Каб падтрымаць эканоміку і ажывіць гандаль, яна прапанавала стварыць «Нацыянальны фонд» (Národný fond), у які буйныя кампаніі, дробныя прадпрымальнікі, дзяржаўная адміністрацыя і грамадзяне павінныя былі б зрабіць уклад. Такім чынам, на першым этапе кампанія мусіла сабраць мільён кронаў, а збор павінны быў здзяйсняцца цягам трох этапаў.
Урад Славацкай Рэспублікі, натхнёны гэтай прапановай, пасля кансультацыяў з міністэрствамі і абмеркавання са Славацкім нацыянальным банкам 11 ліпеня 1939 года ухваліў стварэнне «Фонда эканамічнае незалежнасці», у які (у адрозненьне ад першапачатковай прапановы) грамадзяне маглі б добраахвотна ўносіць каштоўныя металы, каштоўнасці і грашовыя сродкі. Аднак ёсць дакументы, якія даказваюць, што першыя ўклады ў фонд паступілі ў СНБ у траўні. Паводле гэтага рашэння, міністэрствы і кампетэнтныя органы былі абавязаныя перадаць у фонд усе залатыя вырабы, ювелірныя вырабы і іншыя каштоўнасці, якія ім належаць.
Фонд
Фондам кіраваў СНБ, і міністр фінансаў меў права маніпуляваць рэсурсамі фонда. Матэрыяльныя ахвяраванні сартаваліся і захоўваліся ў Галоўным офісе СНБ (Hlavnom ústave SNB), дзе іх ацэньвала спецыяльная камісія экспертаў (komisia odborníkov). Кожны ахвярадаўца, які зрабіў уклад не менш за 100 кронаў, атрымліваў стальны пярсцёнак з надпісам «Славацкая Дзяржава дзякуе» (Slovenský štát ďakuje). Пярсцёнкі былі вырабленыя ў Дзяржаўным манетным двары ў Крэмніцы.
Існавала таксама прапаганда збору сродкаў. У верасні 1939 года СНБ наведаў прэм’ер-міністр Войцех Тука ў суправаджэнні чальцоў ураду, каб зрабіць ахвяраванні ў фонд. Гэтая падзея была знятая і выкарыстаная для прасоўваньня ў кінатэатрах. Збор ажыццяўляўся ў тры этапы: першы этап скончыўся 31 кастрычніка 1940 года, другі працягваўся да 31 ліпеня 1944 года, а апошні, трэці этап, быў абвешчаны 1 жніўня 1944 года. Частка атрыманых такім чынам сродкаў была выкарыстаная ў пагашэнні дзяржаўную пазыку, а астатняе накіроўвалася ў дзяржаўны рэзерв. Дзякуючы гэтым зборам СНБ сабраў больш за 7 тонаў золата.
Аўтаматызаваная сістэма кіравання
Аўтаматызаваная сістэма кіравання (скарочана АСК) — комплекс апаратных і праграмных сродкаў, а таксама персаналу, прызначаны для кіравання рознымі працэсамі ў рамках тэхналагічнага працэсу, вытворчасці, прадпрыемства. АСК прымяняюцца ў розных галінах прамысловасці, энергетыцы, транспарце і інш. Тэрмін «аўтаматызаваная», у адрозненне ад тэрміна «аўтаматычная», падкрэслівае захаванне за чалавекам-аператарам некаторых функцый, альбо найбольш агульнага характару, альбо не якія паддаюцца аўтаматызацыі. АСК з сістэмай падтрымкі прыняцця рашэнняў (СППР) з’яўляюцца асноўным інструментам павышэння абгрунтаванасці кіраўніцкіх рашэнняў.
Найважнейшая задача АСК — павышэнне эфектыўнасці кіравання аб’ектам на аснове росту прадукцыйнасці працы і ўдасканалення метадаў планавання працэсу кіравання. Адрозніваюць аўтаматызаваныя сістэмы кіравання аб’ектамі (тэхналагічнымі працэсамі — АСКТП, прадпрыемствам — АСКП, галіной — ААСК) і функцыянальныя аўтаматызаваныя сістэмы, напрыклад, праектаванне планавых разлікаў, матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння і г. д.
Жазэфіна Тапалі
Жазэфіна Чоба Тапалі (Jozefina Çoba Topalli;, ) — албанскі палітык, спікер Народнага сходу Албаніі з 3 верасня 2005 па 10 верасня 2013, намеснік лідара Дэмакратычнай партыі Албаніі.
Біяграфія
Вывучала матэматыку і права ў Універсітэце ім. Л. Гуракучы, затым скончыла аспірантуру па міжнародных адносінах у Універсітэце Падуі. У 2010 годзе яна атрымала ступень доктара філасофіі ва Універсітэце Тыраны з дысертацыяй на тэму «Роля нацыянальнага парламента ў працэсе еўрапейскай інтэграцыі краіны». Яна валодае анлійскай, рускай, французскіай і італьянскай мовамі.
Пасля заканчэння вучобы яна ўладкавалася на працу ў Інстытут даследаванні кукурузы ў Шкодэры, а затым — у мясцовую гандлёва-прамысловую палату. У 1995—1996 гг. выкладала ва Універсітэце ім. Л. Гуракучы ў Шкодэры. У 90-х г. яна далучылася да Дэмакратычнай партыі Албаніі, у 2000 годзе стала намеснікам яе лідара.
На выбарах 1996 года ўпершыню атрымала мандат дэпутата парламента, працавала ў Камітэце па прававых і канстытуцыйных пытаннях. У верасні 2005 года абрана старшынёй парламента. Гэта самая высокая пасада ў краіне, якую калі-небудзь жанчына займала ў Албаніі.
Пасля выбараў у 2009 годзе быў пераабрана старшынёй парламента.
У 2010 была ўзнагароджана Міжземнаморскай прэміяй за яе працу ў інтарэсах свету.
У 2012 Жазэфіна Тапалі актыўна ўдзельнічала у адзначэнні 100-гадовага юбілею незалежнасці і.
Замужам, мае дваіх дзяцей (сын і дачка).
Лувійская мова
Лувійская мова — старажытная індаеўрапейская мова, распаўсюджаная ў Малой Азіі ў бронзавым і раннім жалезным веку, родная мова лувійцаў.
Класіфікацыя
Лувійская мова адносіцца да зніклай галіны анаталійскіх моў індаеўрапейскай моўнай сям'і. Гэта аглюцінатыўная мова з характэрным намінатыўным словазмяненнем.
Распаўсюджанне
У 2 тысячагоддзі да н. э. лувійскай мовай карысталіся на тэрыторыі амаль усёй Малой Азіі. Запісы на ёй таксама знаходзяць у паўночнай Сірыі. У XIV - XII стст. да н. э. пісьмовая лувійская мова нароўні з хецкай афіцыйна ўжывалася ў Хецкай дзяржаве. У тэкстах XIII ст. да н. э. нават заўважны ўплыў лувійскай мовы на хецкую. Пасля знікнення Хецкай дзяржавы лувійская мова выкарыстоўвалася жыхарамі Малой Азіі да VII ст. да н. э.
Даследаванне
Першае апісанне лувійскіх іерогліфаў было пакінута ў 1812 г. швейцарскім вандроўнікам падчас наведвання Хамы. У 1876 г. А. Г. Сэйс прапанаваў версію, што яны з'яўляюцца хецкімі. Таму першыя знаходкі лувійскіх тэкстаў на месцы раскопак хецкіх гарадоў вызначаліся як хецкія. У 1919 г. швейцарскі даследчык Эміль Фарэр вылучыў лувійскую мову як самастойную, блізкую да хецкай.
Пісьмо
З пачатку 2 тысячагоддзя да н. э. ужываліся 2 сістэмы пісьма: акадскі клінапіс і арыгінальныя лувійскія іерогліфы.
Міхась Зуй
Да Другой сусветнай вайны
Нарадзіўся ў сям’і сельскага гаспадара. У 1917 годзе пачаў навучанне ў рускай пачатковай школе. Праз чатыры месяцы школа перастала працаваць у сувязі з вайной Расіі з Германіяй. У 1918—1919 годзе зноў пайшоў вучыцца ў рускую школу. Праз пяць месяцаў быў зноў змушаны пакінуць школу, гэтым разам праз хваробу бацькі, каб ва ўзросце 9-ці год выконваць за яго ўсе гаспадарчыя работы. У 1921 годзе пяць месяцаў вучыўся ў польскай школе і хадзіў на вячэрнія курсы, што ў выніку дазволіла скончыць праграму польскай сямігодкі і аднагадовы курс сельскай гаспадаркі.
Да беларускага руху далучыўся ў 1930-х гадах. У 1932 годзе арганізаваў і кіраваў (да пачатка савецкай акупацыі ў 1939 годзе) суполкай польскага «Кола Вясковай Моладзі» (Kolo Mlodzezy Wiejskiej). Спаткаўшыся ў гэты час з беларускай літаратурай, паводле ягоных успамінаў, стаў нацыянальна свядомым. У рамках арганізацыі праводзіў беларускую культурніцкую працу: пашыраў сярод беларускага насельніцтва свядомасць аб Беларусі, праз адыграванне беларускіх п’есак, ды выступы беларускага мяшанага хору з беларускімі песнямі, дапамагаў бараніцца ад паланізацыі беларусаў, а таксама даваў сялянам сельскагаспадарчыя парады. У 1936 годзе паехаў у Вільню на шасцімесячныя курсы ад Вясковага Грамадскага Універсітэту (Wiejski Uniwersytet Spoleczny). Вярнуўшыся назад, выконваў функцыю брыгадзіра па садаводстве ў воласці, а таксама арганізаваў другое Кола Вясковай Моладзі і апякаваўся ім.
Другая сусветная вайна
У 1939 годзе падчас савецкай акупацыі быў прызначаны агітатарам, каб тлумачыць савецкую канстытуцыю і палажэнне аб выбарах у акруговых вёсках, што дазволіла паясняць сялянам праўдзівае становішча з свабодай у СССР. Адначасова працаваў актывістам, дзесяцідворнікам. У палове 1940 года атрымаў прапанову супрацы з НКУС, але адмовіўся і толькі пасля чатырохгадзінных пагрозаў яму пісталетам, фармальна пагадзіўся падпісаць дакумент. Каб уратаваць суайчыннікаў ад лагераў, двойчы сустракаўся з НКУС, хоць і сам рызыкаваў за гэта туды трапіць. У верасні 1940 года, як сын кулака, з цяжкасцю стаў студэнтам «Сельскохозяйственного полеводческого техникума» ў Глыбокім, дзе вучыўся да 1941 года. Перад выбухам нямецка-савецкай вайны зноў быў выкліканы ў НКУС, але яго ўратаваў пачатак вайны і мабілізацыя ў савецкую армію. Ахоўваў склады з боепрыпасамі ў Крулеўшчыне, але ў сувязі з наступам немцаў бальшавікі ўзарвалі склады, а ён дэзертаваў і вярнуўся дамоў.
Узімку 1943 года па прапанове Уладзіслава Рыжага далучаецца да Беларускай незалежніцкай партыі (БНП), пазней становіцца сябрам ЦК БНП. Займаўся праблемай забеспячэння шпіталяў. Аднойчы быў арыштаваны нямецкім СД і правёў суткі ў турме, калі вёз з Мінска 75 скрынак з медыкаментамі шаркаўскаму шпіталю. Вясной 1943 г. уратаваў беларускую моладзь свайго павета ад мабілізацыі, дабіўшыся ад генеральнага камісара Беларусі распараджэння аб толькі добраахвотнай вярбоўцы ў войска.
У красавіку 1944 года праз Янку Гінько атрымаў загад падабраць сем дэлегатаў на Другі Усебеларускі кангрэс. Напярэдадні Кангрэсу ўдзельнічаў у нарадзе ЦК БНП: планавалася ўвогуле зрываць Кангрэс, бо была пагроза, што прэзідэнт Беларускай цэнтральнай рады Радаслаў Астроўскі скампраметуе беларусаў на ўвесь свет, заявіўшы аб супрацы з немцамі, але было аднагалосна прагаласавана за план Міхася Зуя, які хацеў зрываць кангрэс толькі ў выпадку, калі Астроўскі сапраўды «скажа хоць адно слова супраць беларускага народа». Удзельнічаў у Другім Усебеларускім кангрэсе.
Эвакуацыя і першыя гады эміграцыі
28 чэрвеня 1944 года выехаў для эвакуацыі на Захад. Па дарозе спаткаўся з капітанам Усеваладам Родзькам і па ягонай прапанове далучыўся да беларускага батальёна «Дальвіц». Таксама атрымаў дакумент на права вербаваць беларусаў у батальён і завербаваў групу ў 26 чалавек. Са жніўня 1944 — у ваеннай школе «Дальвіц» (таксама вядомай як беларускі дэсантны батальён «Дальвіц»), камандзір звяза, лейтэнант. Разам з іншымі праходзіў падрыхтоўку на партызанскую дзейнасць у Беларусі, якая павінна была пачацца разам з паўторным прыходам немцаў. Паводле ўспамінаў Міхася Зуя, батальён чакаў на нагоду здацца ў рукі Альянтаў, каб зберагчы сваё жыццё ад бальшавікоў. У некалькі пробных дэсантных групаў не трапіў, бо мусіў вербаваць хлопцаў для батальёна. Пасля пераезду батальёна ў Чэхію ездзіў па лагерах з мэтай вярбоўкі.
Пасля раззбраення батальёна ў Чэхіі затрыманы савецкімі вайскоўцамі, падчас канвою змяніў мундзір на свэтр, а потым на допытах схлусіў, нібы быў прымусова забраны на працу ў Германію. Мабілізаваны ў Чырвоную Армію, два месяцы праходзіў тактычныя заняткі, а восенню 1945 на тэрыторыі Польшчы дэзертаваў, калі яго планавалі паўторна дапытаць у НКУС. Падчас уцёкаў зламаў ногі, але ўратаваўся дзякуючы дапамозе мясцовага паляка. З гэтага часу жыў на нелегальным становішчы ў Польшчы. Праз два месяцы па часоваму пашпарту працаваў слесарам у Варшаве, ад вясны 1946 г. працуе на гадоўлі фруктовых дрэўцаў у той жа вёсцы, дзе дэзертаваў раней. 4 снежня 1946 года пераехаў да сваёй сям’і, якая пасялілася ў заходняй Польшчы, год працаваў у бюро надлясніцтва. У снежні 1947 года ўночы па яго прыехалі супрацоўнікі НКУС для арышту, але ён уцёк у лес і дзесяць дзён змагаўся за сваё існаванне. Пасля гэтага, маючы на руках фальшывыя дакументы, сеў у цягнік, выехаў да сябра і хаваўся ў яго паўтара месяца. Зрабіў другія дакументы на новае прозвішча, пераехаў пад чэшскую мяжу да сябра і чакаў на мажлівасць эміграцыі.
Эміграцыя на Захад
28 чэрвеня 1948 года з дапамогай камандзіра Арміі Краёвай перайшоў мяжу з Германіяй. На трэці дзень перабраўся ў амерыканскую зону акупацыі Берліна, дзе жыў каля двух з паловай месяцаў. На пачатку восені з дапамогай сяброў БНП Міхася Маеўскага і Уладзіміра Сенькі выляцеў у брытанскую зону акупацыі Германіі. Жыў у беларускім лагеры ДП у Ватэнштаце, арганізаваў беларускія пастаноўкі, прымаў актыўны ўдзел у грамадскай працы. Стаў сябрам ЦК Замежнага сектара БНП.
З дапамогай генерала ангельскай разведкі 9 кастрычніка 1949 года пераплывам дастаецца ў Аўстралію, дзе называе сваё ўласнае імя і 6 месяцаў у лагеры Банагіла чакае на праверку таго, што ён не ваенны злачынец. 13 снежня 1949 года атрымоўвае ранг надлейтэнанта ад БЦР. Навязвае сувязь з беларусамі, працуе ў Альбуры на ліманаднай фабрыцы. Застае выбраны сябрам управы Беларускага аб’яднання ў Новай Паўднёвай Валіі. Пераязджае ў Сідней. Абраны старшынёй Галоўнай Управы Беларускага Аб’яднання ў Аўстраліі, арганізоўвае мешаны хор, які выступаў на нацыянальных святкаваннях і міжнацыянальных канцэртах, робіць публічныя беларускія забавы і кожны год нацыянальныя святкаванні. 1 лютага 1952 года за грамадскую працу атрымоўвае рангу капітана ад БЦР. Кіраўнік Дэлегатуры БЦР у Аўстраліі (з 1952). Адзін з кіраўнікоў Беларускага вызваленчага фронту. У 1965 годзе арганізоўвае высылку беларускіх дэлегатаў на міжнародныя палітычныя канферэнцыі Сусветнай Антыкамуністычнай лігі. 13 лістапада 1978 года атрымаў ад прэзідэнта БЦР ранг генерала. На XIX Пленуме БЦР у 1987 быў абраны прэзідэнтам БЦР.
Пад канец 1994 года Міхась Зуй захварэў і апынуўся ў шпіталі з ракам. На просьбу Сяргея Ярша напісаў успаміны назовам «Мая аўтабіяграфія».
Памёр 24 красавіка 1995 года. Пахаваны 1 мая на могілак Роквуд у Сіднэі. Абрад паховінаў выканаў а. Ігар Хлябіч, гроб быў накрыты бел-чырвона-белым сцягам, упрыгожаны ўзнагародамі Міхася Зуя — трыма медалямі БКА і БЦР.
Комплекс будынкаў БДПУ
Комплекс будынкаў Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка (былога Мінскага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага) у Мінску займае квартал, абмежаваны Савецкай вуліцай, плошчай Незалежнасці і праспектам Незалежнасці. Заснаваны ў 1922 годзе як педагагічны факультэт БДУ. З 1931 года самастойны інстытут. Галоўны корпус пабудаваны ў 1931 годзе па праекце архітэктараў I. Запарожца і Г. Лаўрова, рэканструяваны ў 1951—1959 гадах па праекце архітэктара Г. Заборскага. Уяўляў трохпавярховы Г-падобны ў плане будынак. Яго галоўны фасад быў упрыгожаны трыгліфным фрызам з алегарычнымі барэльефамі «Атрыбуты навук», порцікам на 8 падвойных калонах. На глухіх плоскасцях сцяны сіметрычна размешчаны ў круглых нішах бюсты В. Р. Бялінскага і К. Дз. Ушынскага. Канферэнц-зала на 600 месцаў на 2-м паверсе, на які вядзе парадная васьмімаршавая лесвіца.
На будынку інстытута ўстаноўлена мемарыяльная дошка I. I. Замоціну, на тэрыторыі — помнік студэнтам і выкладчыкам, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну.
Крывіцкі раён
Крыві́цкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1962 гадах. Утвораны 15 студзеня 1940 года ў Вілейскай вобласці. Цэнтр – вёска Крывічы (з 28 чэрвеня 1958 г. гарадскі пасёлак). 1 мая 1940 года вёска Даўгінава набыла статус гарадскога пасёлка. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 14 сельсаветаў: Бубнаўскі, Будслаўскі, Ваўкалацкі, Вераб’ёўскі, Восаўскі, Даўгінаўскі, Жарскі, Княгінінскі, Крывіцкі, Мільчанскі, Пагосцкі, Пузырскі, Сіўцаўскі, Сцешыцкі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў Мінскай вобласці. Скасаваны 25 снежня 1962 года, тэрыторыя ўвайшла ў склад Мядзельскага і Вілейскага раёнаў.
Ерамей Іванавіч Данільянц
Ерамей Іванавіч Данільянц (Դանիելյանց Երեմ Իվանի, 5 мая — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (пасмяротна, 1944), гвардыі старшы сяржант, камандзір кулямётнага разліку 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 мая 1901 года ў вёсцы Аранзамін цяпер Аскеранскага раёна (Нагорны Карабах) у армянскай сялянскай сям’і. Пасля заканчэння пачатковай школы стаў будаўніком, прычым малады ерамей працаваў спачатку падсобнікам ў муляроў, а затым і самім муляром-каменячосам. Гады практыкі на будоўлях Савецкага Саюза зрабілі з яго сапраўднага прафесіянала сваёй справы, дзякуючы яго працы было пабудавана мноства будынкаў і аб’ектаў у розных кутках некалі вялікай дзяржавы. На адной з такіх будоўляў у 1941 годзе Данільянц сустрэў пачатак Вялікай Айчыннай вайны, і ўжо праз некалькі дзен пасля яе пачатку ён у ліку сотняў тысяч добраахвотнікаў уступае ў шэрагі Чырвонай Арміі.
Прайшоўшы вайскова-падрыхтоўчыя курсы, Ерамей Данільянц з 1942 года на палях бітваў у складзе 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса, 61-й арміі, Цэнтральнага фронту ў званні гвардыі старэйшага сяржанта на пасадзе камандзіра кулямётнага разліку. У барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі праявіў выдатную ваенную і тактычную вывучку. Так, ноччу 28 верасня 1943 года Ерамей Данільянц пад моцным мінамётна-пулеметном агнём першым пераправіўся са сваім разлікам на правы бераг ракі Днепр у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі і адкрыў шквальны агонь па праціўніку. Гэта дапамагло кавэскадрону паспяхова фарсіраваць раку, заняць выгадную мяжу і забяспечыць пераправу галоўных сіл 60-га гвардзейскага Чарнігаўскага каўпалка. 29 верасня 1943 года, працягваючы наступ на вёску Галкі, пры ўзяцці вышыні, з якой праціўнік веў інтэнсіўны аўтаматны і кулямётны агонь, Данільянц па высокай траве паўзком наблізіўся да вышыні. Выбраўшы зручную пазіцыю для кулямёта, ён адкрыў агонь, прымусіўшы фашысцкіх аўтаматчыкаў схавацца ў акопах. Знішчыў два кулямётных разліку і 28 салдат і афіцэраў праціўніка. У гэтым баі гвардыі старэйшы сяржант Данільянц Е. І. загінуў смерцю храбрых. Але шлях 4-га эскадрону на вёску Галкі быў адкрыты.
Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Асарэвічы Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старшаму сяржанту Данільянцу Ерамею Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза (пасмяротна).
Паска
Паска — у беларускай, украінскай, паўднёва-рускай і бесарабскай (рускай) кухні велікодны хлеб.
У рускіх вядома асноўнае назва абрадавага хлеба: «куліч». Назва куліч царкоўнага паходжання, якое прыйшло ў рускую мову з грэцкага, ва якім яно азначае «завітушка».
Традыцыйна як на ўкраінскай, малдаўскай і цыганскай мовах, так і на паўднёвым дыялекце рускай мовы, некалі існуючых ў Бесарабіі і Украіне, велікодная булачка называецца паскай. Адпаведна пясочныя формачкі называюцца пасачкамі ці паскамі, а не кулічыкамі як у рускіх дыялектах. Паскі звычайна выпякаюць для кожнага члена сям’і, розных памераў, і абавязкова адну вялікую — для ўсіх. Упрыгожваюць яе ўзорамі з тэсту — падвойнымі крыжамі, рашоткамі, вяночкі. Гэтым украінская Паска адрозніваецца ад рускага куліча, які не ўпрыгожваюць узорамі, а проста заліваюць белай цукровай глазурай і пасыпаюць рознакаляровым «просам».
Для выпякання паскі выкарыстоўваюць спецыяльныя формы — паскоўнікі (пасківники). У нашы дні выкарыстоўваюць і звычайныя каструлі, а таксама бляшаныя банкі з пад кансерваў (добра падыходзяць банкі з пад ананасаў, там няма пластыка). Паскоўнікі змазваюць шмальцам (выцепленым нутраным свіным салам) або сметанковым маслам, калі пячы ў банцы з-пад кансерваў — то яе выкладваюць лісцікамі белай паперы і масцяць алеем, потым ёмістасць на траціну напаўняюць цестам і даюць «падысці». Яшчэ паскі аздабляюць узорамі з цеста, «шышачкамі». Паску ставяць у печ і вымаюць з яе, прамаўляючы малітву. Пажадана, каб пры выпяканні паскі на кухні была цішыня, а да печы падыходзіла як мага менш людзей.
Паску пякуць у Страсную пятніцу.
Гатоўнасць паскі правяраюць, асцярожна ўваткнуўшы ў яе тоненькую драўляную палачку: калі яна застаецца сухой, тады паска гатовая. Каб верх паскі не надгарэў, можна, калі ён досыць падрумяніцца, пакласці на яго змочаны ў вадзе ліст паперы.
Есці паску можна толькі пасля яе асвячэння ў царкве, спрабаваць яе да гэтага лічыцца грахом. Нават гаспадыня, вымаючы паску з печы, не разломлівае і не спрабуе яе, так як гэта з’яўляецца грубым парушэннем традыцыі.
У Галіцыі і Закарпацці паску пякуць у выглядзе круглага хлеба з асаблівым арнаментам зверху: жаваранкам складзенымі ў форме васьмёркі крыламі, геаметрычны колас, «барановы рожкі» і кветкі.
Славацкі нацыянальны банк
Слава́цкі нацыяна́льны ба́нк (СНБ; Slovenská národná banka, SNB) — першы славацкі эмісійны банк.
Задачы
Асноўнымі задачамі СНБ былі клопат пра стабільнасць нацыянальнай валюты, наладжванне агульнай плацежнай сістэмы, прадастаўленне крэдытаў нацыянальнай эканоміцы, а таксама выключнае права выпуску банкнотаў у Славацкай Дзяржаве.
Гісторыя
СНБ быў створаны як новая юрыдычная асоба, якая заняла месца НЧСБ. Першапачаткова ён меў 5 офісаў — Галоўны ў Браціславе і філіі ў Банскай-Бістрыцы, Нітры, Жыліне і Ружамберку. Пазней, па адкрыцці філіі ў Прэшаве (24 красавіка 1939 года), колькасць офіцаў павялічылася да 6 і таксама да 17 аддзяленняў. Такім чынам, СНБ працаваў ужо прама або ўскосна ў 23 банкаўскіх аддзяленнях.
Першае паседжаньне банкавай рады (banková rada) адбылося 12 траўня 1939 годf. Акрамя радных (Рычард Буцы, Тэадар Турчак, Ян Прохазка, Антон Медзерлы, Аляксандр Грнчар, Фердынанд Клінда, Карал Грунеберг, Франя Ціса), на нарадзе быў таксама міністр фінансаў Мікулаш Пружынскі. Усе чальцы банкавай рады прынялі прысягу кіраўніку банку. Асаблівае палажэнне ў радзе меў Рычард Буцы, кіраўнік рэйхсбанку ў Вене, і кіраўнік банку меў патрэбу прыслухоўвацца да яго падчас развязання складаных пытанняў. На прапанову кіраўніка банка ў гэты ж дзень былі створаныя два жыццёва важныя камітэты банкавай рады: крэдытны камітэт (úverový výbor) і валютны камітэт (devízový výbor). Камітэты пачалі працаваць у той жа дзень.
Славацкі нацыянальны банк быў акцыянерным таварыствам з пачатковым капіталам у 100 мільёнаў славацкіх кронаў, якія былі падзеленыя на іменныя акцыі па 1000 кронаў кожная. Славацкай Дзяржаве належала 6000 акцыяў (60 мільёнаў кронаў), а астатнія 4000 акцыяў (40 мільёнаў кронаў) належалі Нямецкаму дысконтнаму залатому банку (Deutsche Golddiskontbank) у Берліне. У адпаведнасці з міждзяржаўным дагаворам пад канец 1943 года акцыі Нямецкага дысконтнага залатога банка былі рэпатрыяваныя ў Славаччыну, і кіраўнік банку атрымаў права іх свабодна прадаваць ужо ў 1944.
Пасля выбуху Славацкага нацыянальнага паўстання
Пасля арышту кіраўніка Карваша сябар банкавай рады быў упаўнаважаны прадстаўляць яго. Генеральны дырэктар Славацкага іпатэчнага і камунальнага банка Антон Мэдзерлі. Працаваў на гэтай пасадзе да 23 кастрычніка 1944 года, калі І. Карваш быў зняты ўказам Прэзідэнта Рэспублікі і Рудольф Кубіш, кіраўнік Татранскага банка, прызначаны кіраўніком. Новы кіраўнік адхіліў просьбу прэм’ер-міністра аб замене супрацоўнікаў філіі ў Банскай-Бістрыцы, спасылаючыся на іхнюю ненадзейнасць, на той падставе, што, паводле вынікаў расследавання камісіі СНБ, ніводзін супрацоўнік не парушаў афіцыйныя прадпісанні. У той час была адноўленая Пастанова № 44 ад 1939 года, згодна з якой Нацыянальны банк быў не толькі ўпаўнаважаны, але і абавязаны прадастаўляць дзяржаве пазыкі, што дазваляла атрымліваць мільярдныя пазыкі без абмежаванняў і без кантролю з боку СНБ. Кіраўніцтва СНБ настойліва папярэджвала ўрад Славаччыны перад катастрафічнымі наступствамі інфляцыі і звярнула ўвагу на тое, што, робячы гэта, банк парушае ўрадавы закон № 44/1939 Славацкага законніка.
Пад канец 1944 года ўзмацнілася рыхтаванне да эвакуацыі цэнтральных органаў. Пасля канчатковага рашэньня аб пераносе славацкага ўраду ў аўстрыйскі Крэмсмунстэр нямецкія ўраднікі (амбасадар Людзін і дырэктар райхбанку Зенген (Soengen)) заклікалі кіраўніка Кубіша эвакуяваць СНБ са Славаччыны, бо «ўрад без СНБ — няпоўны ўрад». Кіраўнік Кубіш рашуча адмовіўся і пагражаў сысці ў адстаўку і распусціць галоўны офіс СНБ у выпадку ціску, і ў сярэдзіне сакавіка 1945 года ўрад адхіліў ад пасады віцэ-кіраўніка Ёзафа Фундарка і прызначыў на ягонае месца Яна Балка.
На апошнім паседжанні дырэкцыі 28 сакавіка 1945 года паўстала пытанне аб вывядзенні захаваных запасаў валюты СНБ у Славаччыне. Кіраўніцтва (у адрозненне ад кіраўніка) была схільная да пакідання валюты ў Славаччыне, бо ў выпадку экспарту ў Нямеччыну «яны стануць толькі нікчэмнай друкаванай паперай». У той дзень кіраўнік Кубіш паведаміў кіраўніцтву банка пра намер эміграваць. Карэнная змена ягонай пазіцыі адбылася пад уплывам ваенных падзеяў і асабістых прычынаў (злёгку хворая жонка). На паседжанні ўраду 29 сакавіка 1945 года было вырашана перавезці 180 мільёнаў кронаў на патрэбы славацкага ўраду ў Крэмсмюнстэры. Адначасова віцэ-кіраўнік выдаў распараджэнне перанесці ў Шашцін 1,125 мільярда кронаў у выпадку аблогі Браціславы. Увесь перавод быў арганізаваны дырэктарам рэйхсбанка Зенгенам (Soengen) пры дапамозе чыноўнікаў СНБ. Партыя, якая захоўвалася ў 35 мабілізацыйных скрынях, была схаваная 31 сакавіка 1945 года ў народнай школе ў Шашціне. Зенген з вайсковым суправаджэннем у якасці «ўзнагароды» ўзяў з гэтага запасу 265 мільёнаў кронаў.
Да прыбыцця Чырвонай Арміі (ЧА) супрацоўнікі СНБ перавезлі астатнія 860 мільёнаў кронаў на жандармскую станцыю, дзе падчас баёў былі пашкоджаныя дзевяць скрыняў, якія неадкладна выкарыстоўваліся савецкімі салдатамі ў цесным супрацоўніцтве з мясцовым насельніцтвам і былі абрабаваныя на 335 мільёнаў кронаў. Пазней Чырвоная Армія вярнула частку валюты Славацкаму нацыянальнаму банку.
У апошнія месяцы вайны рабаванне скарбніцаў СНБ не было нечым незвычайным. Нямецкая камісія па эвакуацыі бяз ведама СНБ эвакуявала 32 вагоны грошай, якія належалі СНБ, з Дзяржаўным манетным двары ў Крэмніцы. 10 красавіка 1945 года начальнік Глінкавай гвардыі Отамар Кубала забраў з жылінскай філіі золата і банкнотаў вартасцю больш за 127 мільёнаў кронаў, а на загад Вермахта, было выплачана яшчэ 106 мільёнаў кронаў. Пасля заняцця Жыліны салдаты Чырвонай Арміі занялі офіс і забралі грошы са скарбніцаў, якіх было на 178 мільёнаў кронаў. Былі там і новыя банкноты на пяць тысячаў кронаў агульнай сумай 660 мільёнаў кронаў, якія, аднак, яшчэ не былі законным плацежным сродкам. Яны забралі яшчэ 30 мільёнаў кронаў з філіі ў Ружамберку. Дзякуючы ўмяшальніцтву Славацкай нацыянальнай рады, СНБ дамогся частковага вяртання канфіскаванай валюты.
Пасля вайны
З вызваленнем Славаччыны пачаўся заключны этап дзейнасці СНБ як эмісійнай інстытуцыі, які характарызаваўся падрыхтоўкай да агульнай рэарганізацыі банка. Камісія СНР па фінансах са сваім загадам ад 16 красавіка 1945 года і яшчэ адным загадам № 437/45-VI/18 чэрвеня 1945 году стварыла Часовую ўправу СНБ (Dočasná správa SNB), мэтай якой было поўнае зліццё Чэхаславацкага нацыянальнага банка і Славацкага нацыянальнага банка ў адзін цэнтральны банк з сядзібай у Празе. Асноўнай задачай Часовай ўправы ў першыя паваенныя месяцы было аднаўленне актываў банка, якія захоўваліся ў замежных банках, канфіскаваліся нямецкай і чырвонай арміямі і скрадваліся грамадзянамі. Гэтая праблема развязвалася цягам некалькіх гадоў, але поўнага атрымання ўсёй запазычанасці так і не было дасягнута.
Адна з апошніх буйных аперацыяў, праведзеных СНБ павінная была абкласці гербавым зборам славацкую валюту ў чэрвені 1945 года. Мэтай гэтай акцыі быў вывад аплаты валюты (з поўдня Славаччыны), прадухіленне ўвозу незаконна атрыманай валюты з-за мяжы, абмежаванне пакупкі прадуктаў харчавання з Заходняй Славаччыны жыхарамі Маравіі, але асабліва ўвядзенне адзінай чэхаславацкай валюты. Новую чэхаславацкую валюту абменьвалі ў Славаччыне з 29 кастрычніка па 4 лістапада 1945 году ў суадносінах 1 Ks: 1 K.
Пасля частковага паляпшэння ўмоваў на паўторна інтэграванай тэрыторыі паўднёвай Славаччыны былі створаныя два аддзяленні: у Кошыцах (указ СНР № 196 ад 1 жніўня 1945 году) і ў Новых-Замках (указ СНР ад 27 жніўня 1945 року № 213). У жніўні 1945 года Часовая ўправа Нацыянальнага банка Чэхаславаччыны прызначыла сяброў Часовай управы СНБ Яна Оліву й Яна Міхаліка на пасаду кіраўнікоў СНБ (riaditeľov SNB), якія фактычна ў нейкай ступені замянілі паўнамоцтвы кіраўніка і віцэ-кіраўніка. Апошні пункт, які стаіць за дзейнасцю СНБ, быў зроблены Указам Прэзідэнта Рэспублікі № 8. 139 Сл. з. ад 19 кастрычніка 1945 года аб пераходным рэгуляванні праваадносінаў НЧСБ, якое ўступіла ў сілу 26 лістапада 1945 года. З гэтага дня СНБ становіцца часткай Нацыянальнага чэхаславацкага банка ў якасці рэгіянальнага інстытута Славаччыны.
Арганізацыя
Галоўнымі прадстаўнікамі банка былі кіраўнік (guvernér) і віцэ-кіраўнік (viceguvernér), абодва прызначаліся тэрмінам на 6 гадоў. Кіраўнік быў ключавой асобай у банку і меў шырокія паўнамоцтвы — ён удзельнічаў у пасяджэннях ураду, склікаў і вёў агульныя сходы (valné zhromaždenia), банкавую раду (banková rada), кіраўніцтва (riaditeľstvo), прызначаў старшыню рэвізійнай камісіі (predseda revidujúceho výboru), як і ўсіх іншых супрацоўнікаў, і вызначаў іхнія абавязкі.
Структура адміністрацыйных органаў была наступнай:
З красавіка 1945 г. з’яўляецца Часовая ўправа СНБ (Dočasná správa SNB), якая пераняла частку паўнамоцтваў кіраўніка і віцэ-кіраўніка.
Арганізацыйна штаб-кватэра Славацкага нацыянальнага банка была падзеленая на 6 аддзелаў: прэзідыум (prezídium), адміністрацыйны аддзел (administratívny odbor), валютны аддзел (úverový odbor), рэвізійны аддзел (revízny odbor) і аддзел эканамічных даследаванняў (odbor pre výskum konjunktúry).
Антитіла (гурт)
Антитіла — украінскі поп-рок-гурт з Кіева, які ўзнік у 2007 годзе. Фронтмэнам гурта з’яўляецца Тарас Таполя. Рэпертуар «Антитіл» пераважна складаецца з песень на ўкраінскай мове.
Удзел у тэлеконкурсах
Увесну 2007 гурт з песняй «Я не забуду першу ніч» прыняў удзел у тэлепраграме «Шанс». Ён быў адзіным удзельнікам праекта, які выступаў без запісанага суправаджэння і выконваў уласную песню, а не пераспяваны хіт. Гурт не стаў пераможцам шоу, але праз тыдзень пасля выхаду праграмы ў эфір песня «Я не забуду першу ніч» была загружаная больш чым 30 тыс. разоў з афіцыйнага сайта гурта. Песня транслявалася некалькімі радыёстанцыямі.
Датай стварэння гурта можна лічыць 21 чэрвеня 2004 года (першы выступ лідара гурта Тараса Таполі з песняй «Антитіла» ў адным з клубаў Кіева). Але ў звыклым складзе — студзень 2008 год. Пасля тэлепраекта «Шанс» адбыліся змены ў яго складзе, пачалася актыўная праца над новым гучаннем і свежым матэрыялам. У снежні 2008 гурт выдае першы паўнавартасны альбом — «Будувуду» (16 песень). Разам з альбомам выйшла дэбютнае відэа «Будувуду», якое часта транслявалася ў тэлеэфірах украінскіх музычных каналаў, і за два тыдні ратацыі ўзначаліла хіт-парад канала М1.
Прызнанне
У 2008 годзе гурт «Антитіла» атрымаў гран-пры музычнага фестывалю «Перлини сезону», па выніках апытання радыёстанцыі «Джем-Фм» яго прызналі «лепшым дэбютам года» і ўзнагародзілі прэміяй «Непопса». Музычны калектыў ўнеслі ў прэзентацыйны зборнік «Мастацкі Алімп Украіны 2008—2009» за захаванне ўкраінскага меласу ў сучасным моладзевым і эстрадным мастацтве. Канал MTV прапанаваў гурту адправіцца ва ўсеўкраінскі тур.
У 2008—2010 гадах «Антитіла» супрацоўнічалі з прадзюсарскім цэнтрам «Catapult Music». Прымалі ўдзел у фестывалях, тэле- і радыё праграмах, музычных праектах.
У 2009 годзе гурт стаў адным з пяці намінантаў ад Украіны на «MTV EMA-2009» (Europe Music Awards). Выйшлі новыя кліпы — «Бери своє», «Рожеві діви», «Вибирай».
Улетку 2010 года «Антитіла» спынілі супрацоўніцтва з «Catapult Music»: увесь менеджмент і канцэртную дзейнасць узяў на сябе клавішнік і аранжыроўшчык гурта Сяргей Вусік. Музыкі маюць права прадстаўляць Украіну на еўрапейскім фестывалі Sziget ў Будапешце. «Антитіла» сталі хэдлайнерамі сцэны «MTV Headbangers».
У канцы 2010 года гурт адправіўся ў першы самастойны клубны тур па гарадах Украіны.
Супрацоўніцтва з кінаіндустрыяй
У 2011 годзе некалькі песень з’явіліся ў расійскім фільме «Прятки», а самі музыкі прынялі ўдзел у стужцы, здымаючыся ў ролі саміх сябе. Улетку гэтага ж года гурт запісаў афіцыйны гімн Украінскага этапу гонкі «Формулы-1» на вадзе. Так з’явілася песня «F1H2O», а пазней і відэакліп.
Вибирай
Восенню 2011 года гурт скончыў працу над другім альбомам «Вибирай». Прэзентацыя альбома адбылася ў Кіеве, затым гурт адправіўся ў прома-тур па Украіне. На кружэлцы «Вибирай» 11 песень і 3 бонусы, сярод якіх рускамоўная кампазіцыя «Смотри в меня», што ў 2012 годзе трапіла ў гадавы расійскі хіт-парад «Чартова дюжина 13» радыёстанцыі «Наше радио» і тры месяцы запар трымалася на яго вяршыні. Канцэпцыя дыска мае ярка выяўлены сацыяльны кірунак тэкстаў і больш цяжкае гучанне калектыву. У песнях, акрамя любоўнай лірыкі, гурт закранае вострыя грамадска-сацыяльныя тэмы.
Крытыкі адзначалі, што ўпершыню за доўгі час малады ўкраінскі гурт, дэбютуючы, адразу заваяваў расійскага слухача. «Антитіла» выдалі відэакліп песні «Смотри в меня», рэжысёрам якога стаў культавы ўкраінскі рэжысёр Віктар Придувалов.
Улетку 2012 года свет убачыў кліп «І всю ніч», а песня стала галоўным летнім хітом ва Украіне. За ім паўстала «Невидимка». Песняй прыцягвалі ўвагу да праблемы абортаў.
Амаль цэлую восень 2012 года музыкі правялі ва ўсеўкраінскім open air туры, праехаўшы з канцэртамі ўсе буйныя гарады краіны. На некаторых выступах гурта прысутнічала да 20 тыс. глядачоў.
Люты 2013 — гурт адпраўляецца ў канцэртны тур па Украіне, пад назвай «Мова». Гастролі пачаліся ў зале «Химера» у цэнтры Львова. Спецыяльна для тура была створана песня «Їдем Їдем (МОВА)», відэа на якую было прэзентавана 18 мая падчас фінальнага канцэрта ў Кіеве.
15 мая 2013 года, працягваецца Нацыянальная музычная цырымонія «Украінская песня года». У намінацыі «Будучыня ўкраінскай песні», гурт атрымлівае музычную ўзнагароду «Хітовы гурт 2012 года». «Антитіла» сабралі найбольшую колькасць галасоў ад тэлегледачоў за песню «Невидимка». Кліп на гэтую песню таксама атрымаў прэмію «Лепшы кліп 2012 года» у рок-намінацыі, па версіі музычнага інтэрнэт-партала «Navsi100».
Над полюсамі
2013 — гурт прэзентуе кліп «Як ангели», і трэці альбом «Над полюсамі».
2014 — «Антитіла» адпраўляюцца ў аднайменны міжнародны тур у падтрымку новага альбома і паралельна займаюцца валанцёрскай дзейнасцю, дапамагаючы воінам АТА. У тым жа годзе гурт пакідае Віктар Раеўскі, а месца новага бас-гітарыста займае Мікіта астраханцаў.
У студзені 2015 выходзіць кліп на песню «Завжди моя», які прысвечаны Украіне і яе абаронцам.
Все красиво
23 мая 2015 года гурт выпускае чацвёрты альбом «Все красиво». Верасень 2015 года — рэжысёр Кадзім Тарасаў стварае для «Антитіл» незвычайны відэакліп на песню «Мені тебе мало». Сяргей Вусік выканаў у ім галоўную ролю.
Студзень 2016. За некалькі дзён да гадавіны трагедыі, якая забрала лідара гурта «Скрябіна» Андрэя Кузьменку, «Антитіла» прэзентуюць кліп на пераспяванне песні «Люди, як кораблі». Тарас Таполя ўжо выконваў гэтую песню разам з музыкамі гурта «Скрябін» падчас канцэртаў памяці Кузьмы ў Кіеве і Львове. У канцы 2015 года «Антитіла» рыхтуюць новую канцэртную праграму да усеўкраінскага тура «Все красиво» у падтрымку альбома. Тур стартаваў 13 лютага 2016 года ў Львове і быў завершаны 1 красавіка ў Мікалаеве. Гурт даў 20 канцэртаў, сабраўшы 20 поўных залаў, з якіх шэсць былі запоўненыя бітком. У перапынках паміж гастролямі выходзіць кліп «Молоком». Пасля ўкраінскай часткі тура з гурта сыходзіць гітарыст Мікіта Чухрыенка, на яго месца прыходзіць Дзмітрый Жолудзеў. У абноўленым складзе музыкі пачынаюць фестывальны сезон, а ў ліпені адпраўляюцца ў Нью-Ёрк з вялікім канцэртам у рамках фестывалю «Nadiya Ye».
10 верасня 2016 года прэзентаваны кліп «Танцюй».
Канец верасня 2016 года «Антитіла» — хэдлайнеры фестывалю Bloor West Village ў Таронта.
Сонце
Па вяртанні ў Кіеў, гурт актыўна працуе над стварэннем новага альбома «Сонце», паралельна рыхтуючыся да здымак кліпа на песню «Одинак». Галоўную ролю ў гэтай працы сыграў вядомы акцёр Аляксей Гарбуноў, а рэжысёрам з’яўляецца Віктар Прыдувалаў. Песня «Одинак» становіцца адной з вядучых у будучай пласцінцы, і таксама саўндтрэкам да аднайменнага серыялу, музыку да якога напісаў клавішнік гурта Сяргей Вусік.
9 снежня «Антитіла» прэзентуюць новы максі-сінгл «Сонце», які складаецца з 9 кампазіцый. Альбом прадстаўлены ў электронным выглядзе на ўсіх вядомых online-рэсурсах, а таксама на матэрыяльных носьбітах — CD і Flash-карце ў упакоўцы DigiPak. У канцы 2016 года «Антитіла» анансуюць самы маштабны за іх гісторыю тур «Сонце» 2017, у якім налічваецца каля 50 канцэртаў на працягу трох месяцаў. Акрамя абласных цэнтраў яго геаграфія ахапіла і прыфрантавыя гарады Украіны: Севераданецк, Пакроўск, Краматорск, Марыупаль. Тур пачаўся ў Львове, перапоўненым прыхільнікамі залай «Паўднёвага ЕХРО», 14 лютага. За сакавік месяц гурт паспеў адыграць 29 канцэртаў. Падчас тура фронтмэн Тарас Таполя, сумесна з праектам «U-Report» ад фонду ЮНІСЕФ, наведвае ВНУ Украіны, дзе сустракаецца са студэнтамі і размаўляе з імі пра важныя тэмы сучаснасці.
Кропкай у маштабным туры «Сонце» стаў фінальны open-air канцэрт на верталётнай пляцоўцы КВЦ «Парковий» 25 мая, які сабраў больш за 3 тыс. слухачоў.
Пасля заканчэння тура «Сонце» Антитіла сумесна з рэжысёрамі Дзмітрыем Маніфестам і Дзмітрыем Шмураком пачынаюць здымкі відэа на песню «Фари». Кліп быў прэзентаваны 11 ліпеня ў анлайн-трансляцыі на youtube-канале «Новага канала». Відэа-праца «Фари» стала ўжо чацвёртым знятым трэкам з альбома «Сонце».
Hello
У канцы лета 2017 года ў гурце адбываюцца змены, на месцы Дзяніса Швеца і Мікіты Астраханцава, прыходзяць бубнач Дзмітрый Вадавозаў і бас-гітарыст Міхаіл Чырко.
У абноўленым складзе, пасля восеньскай канцэртнай паўзы, «Антитіла» прэзентуюць першую студыйную працу. Прэм’ера песні «TDME» (абрэвіятура ад «Там, де ми є») і лірык-відэа адбылася 30 лістапада 2017 года. Прэм’ера афіцыйнага відэа «TDME», якое з’яўляецца хутчэй не кліпам, а кароткаметражным фільмам, адбылася на YouTube канале гурта ў фармаце анлайн-прэзентацыі 21 снежня 2017 года. Гэты хіт стаў саўндтрэкам тэлесерыяла «Школа».
1 жніўня гурт прэзентаваў музычнае відэа на другую працу са свайго шостага студыйнага альбома «Hello» — «Лови момент». У Відэа зняліся члены гурта са сваімі блізкімі, у прыватнасці Тарас Таполя з жонкай Аленай.
1 лістапада 2018 года выйшаў кліп на песню"Lego", якая з’яўляецца саўндтрэкам да ўкраінскай рамантычнай камедыі «Я, ты, він, вона» ад «Студыі Квартал-95». У здымках кліпа прыняў удзел Зяленскі, які адыгрывае галоўную ролю. Акрамя таго ў кліпе былі паказаны ўрыўкі з будучага фільма. Відэа хутка набірала папулярнасць і за 2 тыдні сабрала больш за мільён праглядаў на YouTube.
Пласцінка Hello, разам з кліпам да загалоўнага трэка, была апублікаваны ў сеціве 12 красавіка 2019 года.
Гурт песняй «Птаха» далучыўся да акцыі «Так працуе памяць», прысвечанай памяці Данііла Дыдзіка.
Дзейнасць падчас расійскага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе
25 лютага 2022 года, пасля поўнамаштабнага нападу Расіі на тэрыторыю Украіны, удзельнікі гурта запісалі відэазварот, у якім паведамілі сваім фанатам аб уступленні ў тэрытарыяльную абарону. Менавіта ў гэты дзень, у «Антитіл» павінен быў выйсці новы альбом «MLNL», які з-за вайны не атрымалася прэзентаваць. Кажучы словамі ўдзельнікаў, яны змянілі музычныя інструменты на зброю.
29 сакавіка планаваўся «Канцэрт для Украіны», дабрачыннае мерапрыемства са зборам сродкаў для падтрымкі ўкраінскага насельніцтва падчас вайны. Адказваць Эду Шырану, які стаў удзельнікам падзеі, гурт прапанаваў далучыцца да канцэрту дыстанцыйна, з горада Кіеў, дзе вядуцца актыўныя баявыя дзеянні. Такім чынам, планавалася паказаць усяму свету, наколькі Украіна моцная і непакораная. Нягледзячы на станоўчы водгук Эда Шырана, арганізатары дабрачыннага канцэрта адмовілі «Антитілам». Рашэнне тлумачыцца гуманітарным, а не ваенным характарам Захаду, а значыць яны лічаць недарэчным выступ музыкаў у шлемах і зброяй у руках.