cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кізіл звычайны
Кізіл ў міфах і легендах
Шайтанава ягада — «народная» назва кізілу, якая мае распаўсюджванне на Каўказе і ў Крыме. Паводле легенды, Алах раздаваў усім істотам па расліне для вырошчвання. Тады да яго прыйшоў Шайтан і папрасіў Кізіл, вырашыўшы, што паколькі той рана квітнее, значыць і ўраджай дае раней за ўсіх. Але кізіл як раз доўга стаіць з зялёнымі ягадамі і спее вельмі позна, што моцна ўзлавала Шайтана. Ён плюнуў у куст так, што ягады пачарнелі, і аддаў кізіл людзям. З тых часоў яны з задавальненнем збіраюць і ядуць саспелыя цёмныя ягады кізілу восенню.
Ольгіна (Паўладарская вобласць)
Ольгіна — сяло ў Успенскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Ольгінскай сельскай акругі. Код КАТА — 556449100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1375 чалавек (662 мужчыны і 713 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 335 чалавек (165 мужчын і 170 жанчын).
Віцебска-Аршанская наступальная аперацыя
Віцебска-Аршанская наступальная аперацыя — наступальная аперацыя войскаў 1-га Беларускага (генерал арміі І. Х. Баграмян) і 3-га Прыбалтыйскага (генерал-палкоўнік, з 26 чэрвеня генерал арміі І. Д. Чарняхоўскі) франтоў, праведзеная 23—28 чэрвеня 1944 года ў ходзе Беларускай аперацыі 1944 года («Аперацыя Баграціён») падчас Вялікай Айчыннай вайны. У ходзе аперацыі 26 чэрвеня 1944 года быў вызвалены Віцебск.
Мэтай аперацыі з'яўляўся разгром войскаў левага крыла групы армій «Цэнтр» (віцебскую, лепельскую і аршанскую групоўкі), авалоданне раёнам гарадоў Лепель і Чашнікі, і выхад да ракі Бярэзіна.
Каардынаваў дзеянні франтоў Маршал Савецкага Саюза А. М. Васілеўскі. Рэгулярныя войскі ўзаемадзейнічалі з партызанамі.
У выніку аперацыі было разгромлена левае крыло групы армій «Цэнтр», савецкія войскі прасунуліся на 80—150 км і былі створаны ўмовы для наступлення ў напрамку Мінска і Прыбалтыкі.
За поспехі і гераізм у ходзе Віцебскай аперацыі Фёдар Цімафеевіч Блахін, Мікалай Барысавіч Барысаў, Аляксей Іванавіч Беспятаў, Юрый Васільевіч Смірноў і Сяргей Дзмітрыевіч Барадулін ўдастоены звання Героя Савецкага Саюза. Ля ўезду на мост, выратаваны старэйшым сяржантам Блахіным, усталявана мемарыяльная дошка з надпісам, які ўвекавечвае яго подзвіг. Ф. Ц. Блахін з'яўляецца Ганаровым грамадзянінам горада Віцебска.
За прарыў Віцебскага ўмацаванана раёна і вызваленне Віцебска ў адпаведнасці з загадамі ВГК ад 2 і 10 ліпеня 1944 г. найменне «Віцебскіх» атрымалі 62 злучэнні і часткі 39-й, 43-й і 1-й паветранай армій 3-га Беларускага і 1-га Прыбалтыйскага франтоў.
41 частцы і злучэнню Савецкай Арміі прысвоены ганаровыя найменні «Аршанскіх».
NGC 5972
NGC 5972 (іншыя абазначэнні — UGC 9946, MCG 3-40-16, ZWG 107.18, PGC 55684) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сліпкі
Слі́пкі (, Слипки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзілі ў склад Вілейскага павета. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Пасадэнская Мадонна
«Мадонна і немаўля з кнігай», вядомая як «Пасадэнская Мадонна», — карціна італьянскага мастака эпохі Адраджэння Рафаэля, датуецца 1502—1503 гадамі.
На карціне намалявана Дзева Марыя з немаўлём на каленах, іх фігуры збалансаваныя і бесклапотныя. Кампазіцыя арганізавана лаканічнай геаметрыяй: персанажы ўпісаны ў трохвугольнік, іх твары і целы намаляваны геаметрычна ідэалізавана. Глыбокі, сіні сілуэт Мадонны контурам аркі ахоплівае фігуру дзіцяці і абрамляе кнігу, падкрэсліваючы жаласлівасць рук, што трымаюць яе.
Паспарда
Паспарда (Paspardo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 678 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 25050. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gaudenzio.
Калініна (Гусявіцкі сельсавет)
Калі́ніна (, Калинино) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Гусявіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 14 км на поўдзень ад Буда-Кашалёва, 6 км ад чыгуначнай станцыі Радзеева (на лініі Жлобін — Гомель), 34 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Уваравічы.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай шыротнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Чонгарская дывізія», працавалі гамарня і вятрак. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 16 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе эксперыментальнай базы «Пянчын» (цэнтр — вёска Пянчын).
Ліквідаваны ў 2016 годзе.
Лора Буш
Лора Лэйн Уэлч Буш (анг.: Laura Lane Welch Bush, нар. 4 лістапада 1946, Мідлэнд, штат Тэхас) — жонка 43-га прэзідэнта ЗША Джорджа Буша.
Біяграфія
Атрымала педагагічнае адукацыю ў Паўднёвым метадысцкім універсітэце ў Даласе. Затым паступіла ў Тэхаскі ўніверсітэт, дзе вывучала бібліятэчную справу. У лістападзе 1977 года выйшла замуж за Джорджа Буша. У іх дзве дачкі — двайняты Барбара і Джэні.
Малка
Ма́лка — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Дзвінаса (басейн Нёмана).
Даўжыня 11 км. Плошча вадазбору 24 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5,5 ‰. Пачынаецца за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Атрубак, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша. Упадае ў Дзвінасу каля гарадскога пасёлка Плешчаніцы. На працягу 4,1 км каналізаваная: ад вытоку да вёскі Адрубак (2,5 км), ад вусця ўгару на працягу 1,6 км.
Каранец
Назву Каране́ц маюць:
Мікалай Фёдаравіч Рассоха
Мікалай Фёдаравіч Рассоха (, в. Слабада,, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 жніўня 1958 года ў в. Слабада Мазырскага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, вучоны аграном; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, кандыдат сельскагаспадарчых навук.
Працаваў галоўным аграномам, кіраўніком саўгаса (КСУП) «Мазырская агароднінная фабрыка».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку.
NGC 5973
NGC 5973 (іншае абазначэнне — PGC 55757) — галактыка ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маршрут 13
«Маршрут 13» (Маршрут 13) — беларускі савецкі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты Мінскай студыяй навукова-папулярных і хранікальна-дакументальных фільмаў у 1968 годзе.
Змест і гісторыя стварэння
У 1968 годзе ў Мінску адбыўся Першы фестываль біт-ансамбляў. Дзейства ў РТІ здымала кінахроніка. Стужка ляжала на паліцы, пакуль не была з усімі рабочымі матэрыяламі па акце знішчана ў 1977 годзе.
Алімпійская (станцыя метро, Кіеў)
«Алімпійская» («Олімпі́йська», ) — 23-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Курэнёўска-Чырвонаармейскай лініі, між станцыямі  «Плошча Льва Талстога» і «Палац Украіна». Адкрыта 19 снежня 1981 года пад назвай «Рэспубліканскі стадыён». Сучасная назва - з 11 ліпеня 2011, ад размешчанага непадалёк НСК «Алімпійскі».
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адпраўка першага цягніка ў напрамку:
Альхоўка (Паўладарская вобласць)
Альхоўка — сяло ў Успенскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ольгінскай сельскай акругі. Код КАТА — 556449400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 184 чалавекі (93 мужчыны і 91 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 99 чалавек (47 мужчын і 52 жанчыны).
Алімпійская (станцыя метро, Кіеў)
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
Расклад адпраўлення цягнікоў увечары (пасля 22:00) ў накірунку:
Гема
Гема (gemma — каштоўны камень) — твор гліптыкі, ювелірны камень, звычайна круглявай або авальнай формы, з выразанымі выявамі. Адрозніваюць гемы з урэзанымі малюнкамі (інталіі) і з барэльефных выпуклымі малюнкамі (камеі).
Мастацтва разьбы па каменю вядома са старажытнасці. У Старажытнай Месапатаміі гемы рабілі яшчэ ў IV тысячагоддзі да нашай эры. Асабліва папулярныя гемы былі ў Старажытнай Грэцыі (з VI стагоддзя да н. э.) і Старажытным Рыме. У Сярэднія стагоддзі гемы выкарыстоўваліся для ўпрыгожвання царкоўнага начыння, кніг, на адзенні святароў. Антычныя гемы насілі ў выглядзе зашпілек на вопратцы, як медальёны ў аправе з каштоўных металаў. Часта гемы ўпрыгожвалі пярсцёнкі з пячаткай. Геммы часта выкарыстоўваліся як пячаткі, амулеты. У Эрмітажы захоўваецца адна з самых вядомых гем — «Камея Ганзага» з трохслаёвага агата з рэльефным малюнкам егіпецкага цара Пталамея II і яго жонкі (III стагоддзе да н. э.).
Пры вырабе гем выкарыстоўваюць розныя матэрыялы. Звычайна для ніжніх слаёў камей бярэцца больш цёмны матэрыял, каб на яго фоне вылучалася разьбяная выява з больш светлага каменя. Часта выкарыстоўваюць сардонікс, які мае пласты рознай расфарбоўкі. Таксама ў вытворчасці гем ужываюць агат, гематыт, гранаты, сердалік.
Аўтамагістраль Градзішка — Баня-Лука
Будаўніцтва
Будаўніцтва аўтамагістралі пачалося 8 верасня 2004 года. Меркавалася, што будаўніцтва павінна завяршыцца ў 2008 годзе, але частка дарогі даўжынёй 5,6 км, які ідзе ад Клашніцы (Klašnica) да Махаўляна (Mahovljana), была адкрыта ў канцы 2011 года. Адрэзак ля Босанскі Градзішкі (Bosanske Gradiške) даўжынёй 26,5 км, адкрыты 30 лістапада 2011-га.
Назва
З-за палітычных рознагалоссяў паміж двума суб'ектамі краіны, гэта значыць паміж Федэрацыяй Босніі і Герцагавіны і Рэспублікай Сербскай, аўтамагістралі не было прадастаўлена адпаведнага нумара згодна з наменклатурай. Магчыма, яна атрымае назву A2, хоць такі нумар ужо выкарыстоўваецца для магістралі, якая будуецца паміж Брчко і Тузлай. На дадзены момант шаша мае тую ж назву, што і міжнародны еўрапейскі аўташлях E661.
Плата за праезд
З 16 сакавіка 2015 праезд платны, складае 2-10 KM, (1-5 еўра)
Дэіфоб
Дэйіфоб (Δηΐφοβος) — герой старажытнагрэчаскай міфалогіі, трэці сын траянскага валадара Прыяма і яго жонкі Гекубы. Удзельнік Траянскай вайны.
Маладосць
Дэіфоба часцяком называюць другім сынам Прыяма пасля Гектара. Падставай для гэтага з'яўляецца тое, што ў Іліядзе ён некалькі разоў дзейнічае поруч са старэйшым братам, чым у выніку скарысталася Афіна для забойства Гектара. Аднак найчасцей ён б'ецца з грэкамі поруч з Парысам, чыя паслядоўнасць у нараджэнні таксама спрэчная, або з Геленам, малодшым з вядомых сыноў Прыяма, узначальвае траянскае войска толькі пасля смерці Парыса, што можа сведчыць пра тое, што ён быў толькі трэцім сынам. У эліністычны перыяд і пазней грэкі ўяўлялі Дэіфоба як прыгожага і кемлівага маладога мужчыну, падобнага на свайго бацьку.
У міфах Дэіфоб упершыню з'яўляецца ў паданні пра сталенне Парыса, які з-за прароцтва аб знішчэнні Троі быў кінуты на гары Іда і выхоўваўся пастухом. Аднойчы Прыям абвясціў аб гульнях у гонар нібы памерлага пры нараджэнні другога сына. Парыс прыняў у іх удзел і атрымаў поўную перамогу. Гэта раз'юшыла Дэіфоба, і той кінуўся на пераможцу. Парыс быў вымушаны ратавацца ў храме Зеўса, дзе яго пазнала Касандра.
Дэіфоб разам з Парысам наведваў Спарту і ўдзельнічаў у выкраданні Алены Прыгожай.
Траянская вайна
Дэіфоб узгадваецца ў XII, XIV і XXII частках Іліяды. Найбольш слынным подзвігам стаў яго смелы напад на ўзведзены элінамі Аргаскі мур, дзе ён біўся поруч з Геленам. Калі Гектар уцякае ад Ахіла, Афіна прымае аблічча Дэіфоба і заклікае яго спыніцца і біцца. Гектар спыняецца, кідае дзіду ў Ахіла, але прамахваецца. Ён паварочваецца ў бок Дэіфоба, бо чакае, што той таксама кіне сваю дзіду, але не бачыць брата і разумее, што гэта падман. Дэіфоб помсціць за яго смерць, удзельнічае ў падмане і забойстве Ахіла Парысам.
Пасля смерці Парыса Дэіфоб і Гелен прэтэндуюць на шлюб з Аленай. Дэіфоб перамагае. Засмучаны Гелен ідзе да гары Іда, дзе трапляе ў засаду, арганізаваную Адысеем. Еўрыпід у трагедыі «Траянкі» маляваў шлюб непажаданым для Алены і дэманстраваў яе смутак. Вергілій развіў гэты сюжэт, ў «Энеідзе» у размове з Энеям знявечаны дух Дэіфоба наракае на здраду Алены.
Смерць
Напярэдадні падзення Троі Дэіфоб і Алена абыходзяць Траянскага каня. Алена выклікае ахейскіх воінаў галасамі іх жонак, але Менелай і Адысей не даюць паплечнікам выдаць сябе. Падчас захопу Троі яны ўрываюцца ў дом Дэіфоба, забіваюць яго і нявечаць яго цела. У XL частцы «Энеіды» Эней сустракае Дэіфоба ў падземным свеце. У яго адрэзаны вушы, нос і канечнасці. Дэіфоб моліць Энея адпомсціць грэкам. Аднак у выніку Эней адмаўляецца ад помсты.
Фенантрэн
Фенантрэ́н — трыцыклічны араматычны вуглевадарод, C14H10.
Бясколерныя крышталі. Малекулярная маса 178,2. Тэмпература плаўлення 101 °C, тэмпература кіпення 340 °C. Не раствараецца ў вадзе. Раствараецца ў дыэтылавым эфіры, этаноле, бензоле, хлараформе, воцатнай кіслаце. Па хімічным уласцівасцям падобны да нафталіну. Растворы флуарэсцыруюць блакітным колерам.
Атрыманне і выкарыстанне
У прыродзе фенантрэн сустракаецца ў выглядзе вытворных — алкалоіды групы марфіну, некаторыя тэрпены. Звычайна фенантрэн вылучаюць з ацэтыленавай фракцыі каменнавугальнай смалы.
Фенантрэн выкарыстоўваецца ў якасці стабілізатара выбуховых рэчываў, кампанента дымавых саставаў і растваральнікаў.
Шкоднае ўздзеянне
Працяглае фенантрэна на арганізм вядзе да зніжэння ўзроўню гемаглабіну ў крыві і развіццю лейкацытозу.
Татараўшчына (Вілейскі раён)
Тата́раўшчына (, Татаровщина) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Да 6 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Рэчкаўскага сельсавета.
Джуліус Ньерэрэ
Джуліус Камбараджэ Ньерэрэ (Julius Kambarage Nyerere;  — ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Танзаніі.
Скончыў каледж Макерэрэ (сёння ўніверсітэт Макерэрэ) і Эдынбургскі ўніверсітэт. З 1946 года настаўнічаў. Заснавальнік Афрыканскага нацыянальнага саюза Танганьікі (ТАНУ), яго старшыня ў 1954-77 гадах. У 1977-90 гадах прэзідэнт Рэвалюцыйнай партыі (створана ў выніку аб'яднання ТАНУ і партыі Афра-шыразі). З 1958 года член Заканадаўчага сходу Танганьікі, з 1960 года — галоўны міністр, у 1961-62 гадах — прэм'ер-міністр, з 1962 года прэзідэнт Танганьікі. У 1964-85 гадах прэзідэнт Аб'яднанай Рэспублікі Танзанія. У 1990 годзе адышоў ад палітычнай дзейнасці. Тэарэтык афрыканскага сацыялізму паводле кітайскай мадэлі.
Сан-Паала (Італія)
Сан-Паала (San Paolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 4272 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 229 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 25020. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Paolo.
Чырвоны Араты
Назву Чырво́ны Ара́ты маюць:
103-я асобная гвардзейская паветрана-дэсантная брыгада
103-я Вiцебская асо́бная гвардзе́йская ордэна Леніна Чырванасцяжная ордэна Кутузава II ступені паветрана-дэсантная брыгада імя 60-годдзя СССР — адно з падраздзяленняў Cілаў спецыяльных аперацый Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя брыгады ў савецкі перыяд
У жніўні 1944 года са складу часцей і злучэнняў, якія прыбылі з дзеючай арміі, а таксама з ізноў сфарміраваных, у складзе паветрана-дэсантных войскаў былі створаны тры гвардзейскіх паветрана-дэсантных карпусы — 37-ы, 38-ы і 39-ы, якія ў кастрычніку таго ж года былі зведзены ў Асобную гвардзейскую паветрана-дэсантную армію. У яе ўвайшлі дзевяць гвардзейскіх паветрана-дэсантных дывізій — 13-я, 98-я і 99-я (37-ы ВДК), 11-я, 12-я і 16-я (38-ы ВДК), 8-я, 14-я і 100-я (39-ы ВДК). Але ў такім выглядзе армія праіснавала нядоўга. У снежні 1944 года было прынята рашэнне ўвесці ў бой на найбольш важным напрамку паветрана-дэсантныя войскі ў якасці стралковых дывізій. Пачалося перафармаванне ПДВ па штатах стралковых дывізій. У выніку была створана агульнавайсковая 9-я гвардзейская армія ў складзе трох карпусоў (37-ы, 38-ы і 39-ы). Карпусы і дывізіі сталі называцца стралковымі, некаторыя дывізіі атрымалі новыя нумары.
Згодна з загадам Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання №0047 ад 18 снежня 1944 года і загадам камандзіра 37-га гвардзейскага стралковага Свірскага орпуса №0073 ад 28 снежня 1944 года на базе 13 гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі фарміруецца 103-я гвардзейская стралковая дывізія.
3 чэрвеня 1946 года 103-я гвардзейская стралковая дывізія была перафарміравана у 103-ю гвардзейскую Чырванасцяжную Ордэна Кутузава 2-й ступені паветрана-дэсантную дывізію. Дывізія з 1946 года дыслакавалася ў Віцебску.
У 1968 годзе 103-я паветрана-дэсантная дывізія ўдзельнічала ў аперацыі «Дунай» пры ўварванні ў Чэхаславакію.
Дывізія ўдзельнічала ў вайне ў Афганістане з першага (25 снежня 1979 года) і да апошняга (15 лютага 1989 года) дня.
Злучэнне ў Узброеных Сілах Беларусі
У 1993 годзе на базе ўпраўлення дывізіі было створана ўпраўленне Мабільных сіл Рэспублікі Беларусь. На базе 317 ПДП — 317-я асобная мабільная брыгада, на базе 350 ПДП — 350-я асобная мабільная брыгада, на базе 357 ПДП — 357-я асобны навучальны мабільны батальён. Артылерыйскі полк — расфармаваны.
У 1995 годзе Упраўленне мабільных сіл было перададзена ў склад сухапутных войскаў. У тым жа годзе расфармаваны 357-ы анмб.
У 2002 годзе расфарміроўваюць 350-ю амб і Упраўленне мабільных сіл. У канцы 2002 года 317-й асобнай мабільнай брыгадзе перадаюць сцяг 103-й ПДД. З гэтага моманту яна стала называцца 103-я асобная мабільная брыгада.
Па выніках 2013—2014 гадоў злучэнне прызнана лепшым у сілах спецыяльных аперацый Узброеных Сіл Беларусі.
З 2 жніўня 2016 года брыгада была перайменавана ў 103-й асобную гвардзейскую ордэна Леніна, Чырванасцяжную, ордэна Кутузава II ступені паветрана-дэсантную брыгаду імя 60-годдзя СССР.
14 студзеня 2020 года міністрам абароны Рэспублікі Беларусь прынята рашэнне аб прысваенні брыгадзе наймення па пункце дыслакацыі: 103-я Віцебская асобная гвардзейская паветрана-дэсантная ордэна Леніна, Чырвонасцяжная, ордэна Кутузава II ступені брыгада імя 60-годдзя СССР.
У студзені 2022 года падраздзяленне, а менавіта міратворчая рота з яго складу, адпраўлена для ўдзелу ў міратворчай аперацыі АДКБ на тэрыторыі Казахстана.
Фра Барталамеа
Барталамеа (Fra-Bartollommeo і Сан-Марка, уласна Бачыа дэла Порта) (, Віяна, Таскана —, ) — адзін з выбітных прадстаўнікоў фларэнційскай школы жывапісу. Першым яго настаўнікам быў Казіма Раселі; далейшым сваім творчым развіццём Фра Барталамеа абавязаны вывучэнню твораў Леанарда да Вінчы.
Станоўчы ўплыў аказаў на Фра Барталамеа малады Рафаэль, які прыбыў У 1504 г. у Фларэнцыю. У сваю чаргу Рафаэль пазнаёміўся з творчым вопытам значна больш сталага Фра Барталамеа, асабліва ў дачыненні да каларыту. Абодва майстры да канца жыцця былі звязаны вузамі цеснай дружбы.
Фра Барталамеа памёр 1517 ў Фларэнцыі. У Фларэнцыі знаходзіцца большасць яго прац, асабліва ў галерэі Палаца Піцы: малюнак евангеліста Марка і «Уваскрэсенне». Абедзве карціны адрозніваюцца ўзвышшам задумы і хараством выканання. У фларэнційскай акадэміі захоўваюцца фрэскі Фра Барталамеа, у Лука знаходзіцца яго «Madonna della Misericordia», у Безансон іншая, не менш выдатная па выкананні, «Мадонна», і, нарэшце, у Вене, у Бельведэр, захоўваецца адзін з лепшых яго твораў — "Увядзенне ў храм ". Характэрнымі рысамі гэтага майстра варта прызнаць шчырасць пачуцця, узвышаны настрой і хупавую прастату, злучаную з наіўнасцю.
Анжэла Мерычы
Анжэла Мерычы (, Італія —, ) — каталіцкая святая.
Біяграфія
Нарадзілася ў невялікім мястэчку ў італьянскіх Альпах. Уступіўшы ў трэці закон святога Францішка, прысвяціла сябе дабрачыннай дзейнасці. У 1525 годзе здзейсніла паломніцтва ў Святую Зямлю, пасля чаго зразумела, што яе пакліканнем з’яўляецца хрысціянскае выхаванне моладзі, асабліва дзяўчат.
У 1535 годзе заснавала таварыства святой Уршулі і стала першай настаяцельніцай распаўсюджанага ў наш час закону ўршулянак, які з’яўляецца ўзорам рэлігійнага жыцця ў жаночай супольнасці і вядомы сваёй выхаваўчай дзейнасцю. Анжэла вяла вельмі аскетычнае жыццё і пры гэтым была цудоўнай дарадчыцай і педагогам.
Памерла 27 студзеня 1540 годзе ў Брэшыі, дзе была пахавана ў касцёле, які сёння названы яе імем. Належыць да ліку найбольшых рэфарматараў свайго часу.
Спіс зорак сузор’я Касіяпеі
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Касіяпеі да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Рыгор Мацвеевіч Лінькоў
Рыгор Мацвеевіч Лінькоў (4 лютага 1899, сяло Васільеўка Арэнбургскай вобласці — 17 снежня 1961) — камандзір савецкага дыверсійна-разведвальнага атрада ў часы Вялікай Айчыннай вайны.
З верасня 1941 узначальваў атрад асобага прызначэння на акупіраванай тэрыторыі Беларусі. Партызанскі атрад пад яго камандаваннем прайшоў 600 км па тылах ворага ў паўднёвых раёнах Баларусі, ладзіў дыверсіі, падрываў камунікацыі праціўніка. З мая 1943 камандаваў дыверсійна-разведвальнай групай, якая дзейнічала ў раёне Брэста, Баранавічаў, Ваўкавыска, а затым на тэрыторыі Польшчы і Чэхаславакіі. Стварыў цэнтралізаваную разгалінаваную сетку партызанскіх атрадаў на тэрыторыі Беларусі.
NGC 5974
NGC 5974 (іншыя абазначэнні — UGC 9952, MCG 5-37-10, ZWG 166.25, ARAK 482, IRAS15370+3155, PGC 55694) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Субэкватарыяльны пояс
Субэкватарыя́льныя паясы́ — прыродныя геаграфічныя паясы ў Паўночным і Паўднёвым паўшар’ях Зямлі, якія мяжуюць з экватарыяльным поясам і паўночным і паўднёвым трапічнымі паясамі адпаведна.
Клімат субэкватарыяльны, цёплы. Субэкватарыяльным паясам уласціва сезоннае чаргаванне сухога і вільготнага перыядаў, мусонна-пасатнай цыркуляцыяй атмасферы. У субэкватарыяльны поясе, у адрозненне ад экватарыяльнага, больш рэзка выяўлена розніца ў клімаце мацерыкоў і акіянаў, таму што пераважнае зімой над акіянамі марское трапічнае паветра па тэмпературы і вільготнасці істотна адрозніваецца ад кантынентальнага трапічнага паветра, пануючага ў гэты час года над мацерыкамі. У летні перыяд паясы знаходзяцца пад уздзеяннем вільготных экватарыяльных паветраных мас (мусонаў), у зімовы — сухіх трапічных пасатаў. Дажджлівы перыяд працягваецца ад 2—3 да 9—10 месяцаў. Колькасць атмасферных ападкаў мяняецца ад 250 да 2000 мм за год у напрамку ад экватарыяльнага да трапічнага паясоў. Сярэднемесячная тэмпература паветра складае 15—32 °C. У асобных раёнах субэкватарыяльных паясоў адсутнічаюць сезонныя адрозненні ў рэжыме ветру і ападкаў, што звязана з асаблівасцямі атмасфернай цыркуляцыі і геаграфічнага становішча гэтых тэрыторый.
У акіяне субэкватарыяльнаыя паясы фіксуюцца межамі Паўночнага Пасатнага цячэння. Салёнасць вады памяншаецца ў напрамку да экватара (да 37 праміле). Вада перамешваецца слаба, што абумоўлівае недахоп у ёй кіслароду і невялікую колькасць планктону.
Флора і фаўна
У субтрапічных паясах вылучаюцца пастаянна вільготныя лістападна-вечназялёныя лясы, саванныя светлыя лясы паркавага тыпу(пальмавыя саванны, баабабавыя, акацыявыя і інш.), ксерафітныя апустыненыя рэдкалессі і хмызнякі. Горным раёнам уласцівы леса-лугавы (у вільготных частках) і рэдкалесна-стэпавы спектры вышыннай пояснасці. Глебы і расліннасць вельмі разнастайныя. Глебы ад слаба ападзоленых латэрытных да чырвона-карычневых і чырвона-бурых.
Уздзеянне чалавека
Ландшафты значна зменены чалавекам (асабліва ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі). Тэрыторыі асвойваюцца пад пашавую жывёлагадоўлю, земляробства, плантацыі. Вырошчваюць рыс, бавоўнік, трапічныя культуры.
Каменка (Буда-Кашалёўскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 19 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 34 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планіроўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі і забудаванай рэдка драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. 1929 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў жніўні 1943 года акупанты цалкам спалілі мястэчка і забілі 6 жыхароў. 5 жыхароў вёскі загінулі на фронце. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Чабатовічы» (цэнтр — вёска Чабатовічы).
Торанс (Каліфорнія)
Торанс (Torrance) — горад на захадзе ЗША, у штаце Каліфорнія, прыгарад Лос-Анджэлеса. Насельніцтва - 149,1 тыс. жыхароў (2009). Машынабудаванне, металаапрацоўка, хімічная, харчовая прамысловасць. Здабыча нафты. У горадзе знаходзіцца буйны нафтаперапрацоўчы завод, завод карпарацыі "Хонда". Ваенны шпіталь.
Украінская нацыянальная армія
Украінская нацыянальная армія (УНА) — украінская вайсковая групоўка Другой сусветнай вайны, створаная 17 сакавіка 1945 года ў Веймары, Германія, і падпарадкаваная Украінскаму нацыянальнаму камітэту.
Шынейд О’Конар
Шуха́да Садакат (Shuhada' Sadaqat; народжаная Шынейд Мары Бернадэт О’Ко́нар — Sinéad Marie Bernadette O'Connor;, Гленагіры, Дублін, Ірландыя — ) — ірландская спявачка і кампазітар.
Біяграфія
Нарадзілася 8 снежня 1966 года ў Гленагіры (Ірландыя).
У 1985 годзе О’Конар заключыла кантракт з лэйблам Ensign Records і пераехала ў Лондан. У 1986 годзе яна дэбютавала саўндтрэкам да фільма «The Captive». Яна запісвалася разам з гітарыстам U2 Эджэм, які быў суаўтарам гукавой дарожкі. У 1990 годзе выканала песню «Mother» на канцэрце «The Wall Live in Berlin» былога лідэра Pink Floyd Роджэра Уотэрса.
У 1992 годзе Шынейд знялася ў ролі пісьменніцы Эмілі Бронтэ ў кінапастаноўцы «Навальнічны перавал».
У 1994 годзе выйшаў чацвёрты студыйны дыск «Universal Mother». Нягледзячы на хвалебныя рэцэнзіі, ён не меў вялікага поспеху ў публікі (яго вышэйшае дасягненне — 36-ы нумар у Billboard 200). Праз год О’Конар абвясціла, што больш ніколі не будзе мець зносіны з прэсай. Улетку 2003 года О’Конар абвясціла аб тым, што пакідае музычны бізнэс.
У 2003 годзе выйшаў DVD Goodnight, Thank You — зборнік канцэртных запісаў спявачкі. У снежні 2020 года О’Конар анансавала свае мемуары «Rememberings».
4 чэрвеня 2021 года О’Конар абвясціла аб сваім неадкладным сыходзе з музычнай індустрыі. Хоць яе апошні студыйны альбом «No Veteran Dies Alone» павінен быў выйсці ў 2022 годзе, О’Конар заявіла, што не будзе гастраляваць і прасоўваць яго. Паведаміўшы пра гэта ў твітары, яна заявіла: «Гэта аб’ява аб маім сыходзе з гастрольнага і гуказапісвальнага бізнэсу. Я пастарэла і стамілася. NVDA у 2022 годзе стане маім апошнім рэлізам. І больш не будзе ніякіх гастроляў ці прома». 7 чэрвеня яна адмовілася ад гэтай заявы, назваўшы першапачатковую заяву «рэакцыяй на абразлівае інтэрв’ю», і заявіла, што будзе выступаць з ужо запланаваным турам у 2022 годзе.
Памерла 26 ліпеня 2023 года.
Малы Перакоп
Малы́ Перако́п — рака ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Вялікі Перакоп (басейн Віліі).
Бенджамін Мкапа
Бенджамін Уільям Мкапа ( — ) — трэці прэзідэнт Рэспублікі Танзанія (1995—2005).
Мкапа нарадзіўся ў 1938 годзе ў паўднёвай частцы Танганьікі. Скончыў універсітэт Макерэрэ ва Угандзе ў 1962 годзе. Ён таксама навучаўся ў Калумбійскім універсітэце, дзе ў 1963 годзе атрымаў ступень магістра ў галіне міжнародных спраў. Узначальваў місію Танзаніі ў Канадзе ў 1982 годзе і ў Злучаных Штатах Амерыкі ў 1983—1984 гадах. Быў міністрам замежных спраў з 1977 па 1980 і з 1984 па 1990 год.
У 1995 годзе Мкапа быў абраны прэзідэнтам на фоне антыкарупцыйнай кампаніі і пры моцнай падтрымцы былога прэзідэнта Джуліуса Ньерэрэ.
Другі пяцігадовы тэрмін Мкапа на пасадзе прэзідэнта завяршыўся ў снежні 2005 года.
Трасцянец
Малы Трасцянец — найбуйнейшы лагер смерці на тэрыторыі Беларусі і акупаваных раёнаў СССР, створаны СД у наваколлях Мінска. У Трасцянцы знішчаліся мірныя жыхары, ваеннапалонныя з СССР, а таксама грамадзяне Польшчы, Аўстрыі, Германіі, Чэхаславакіі.
Канцэнтрацыйны лагер быў створаны восенню 1941 года на тэрыторыі калгаса імя Карла Маркса.
Назва «Трасцянец» аб’ядноўвае некалькі месцаў масавага знішчэння людзей:
Расстрэльвалі ў загадзя падрыхтаваных доўгіх равоў, трупы закопвалі і ўтрамбоўвалі гусенічным трактарам. Увосень 1943 года, калі стаў відавочны вынік вайны, гітлераўцы пачалі работы па знішчэнні слядоў сваіх злачынстваў.
Благаўшчына
Асаблівая каманда СД, выкарыстоўваючы працу зняволеных Мінскай турмы, раскапала і спаліла ў лістападзе-снежні 1943 года каля 100 тыс. трупаў расстраляных ва ўрочышчы Благаўшчына. Жыхары бліжэйшых вёсак павінны былі даставіць да прызначанага месца некалькі тысяч кубічных метраў дроў.
Шашкаўка
Восенню 1943 года ў паўкіламетры ад вёскі Малы Трасцянец гітлераўцы пабудавалі печ для спальвання трупаў расстраляных людзей. Яна ўяўляла сабой выкапаную ў зямлі яму з пакатым падыходам да яе. На дне ямы былі пакладзены паралельна шэсць рэек даўжынёй 10 метраў, па-над рэйкамі — жалезная рашотка. Месца, дзе знаходзілася печ, было абнесена калючым дротам і ахоўвалася. Да печы быў зроблены спецыяльны спуск для аўтамашын. Ахвяры дастаўляліся альбо ў крытых грузавіках, спецыяльна абсталяваных для забойства людзей газам (газенвагенах ці, у прастамоўі, «душагубках»), альбо на адкрытых машынах з прычэпамі. Печ працавала штодзённа.
У печы ва ўрочышчы Шашкаўка было спалена 50 тысяч чалавек.
Малы Трасцянец
У канцы чэрвеня 1944 года, за некалькі дзён да вызвалення Мінска Чырвонай Арміяй, на тэрыторыі лагера Трасцянец ў былым калгасным гумне было расстраляна, а затым спалена 6500 зняволеных, прывезеных з турмы па вуліцы Валадарскага і лагера па вуліцы Шырокай горада Мінска.
Усяго ў Трасцянцы гітлераўцамі было закатавана, расстраляна, спалена звыш 206.500 грамадзян.
На месцы канцлагера пабудаваны помнік.
Увекавечанне памяці
У ліпні 2009 года Мінгарвыканкам правёў конкурс на стварэнне мемарыяльнай кампазіцыі для будаўніцтва мемарыяльнага комплексу каля мікрараёна Шабаны. 22 чэрвеня 2015 года з удзелам прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі была адкрыта першая чарга мемарыяльнага комплексу «Трасцянец». Галоўная экспазіцыя мемарыяла — Брама Памяці, буйнейшая скульптура ў краіне.
Уладзімірская вобласць
Уладзімірская вобласць — суб'ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны ў цэнтры еўрапейскай часткі краіны.
Мяжуе з Маскоўскай, Яраслаўскай, Іванаўскай, Разанскай і Ніжагародскай абласцямі. Уваходзіць у Цэнтральную федэральную акругу.
14 жніўня — Дзень Уладзімірскай вобласці.
З 2006 года на тэрыторыі Уладзімірскай вобласці існуюць 125 муніцыпальных утварэнняў, у тым ліку 5 гарадскіх акруг, 16 муніцыпальных раёнаў, 26 гарадскіх паселішчаў, 80 сельскіх паселішчаў. Буйнейшыя гарады: Уладзімір, Каўроў, Мурам.
Геаграфія
Абласны цэнтр — горад Уладзімір, адлегласць ад Уладзіміра да Масквы: 190 км. Плошча 29 000 км². Уладзімірская вобласць размешчана ў цэнтры еўрапейскай часткі Расіі на поўдні Волга-Окскім міжрэччы, у 80 км на ўсход ад Масквы. Уладзімірская вобласць працягнулася на 170 км з поўначы на ​​поўдзень і на 280 км — з захаду на ўсход.
Карысныя выкапні
Асноўнымі мінеральнымі рэсурсамі вобласці з'яўляюцца вапнякі, торф, будаўнічыя пяскі і камень, вогнетрывалыя і цагляныя гліны. Май запасы торфу ў памеры 59 млн тон, асноўная іхняя частка залягае ў межах Мяшчэрскай нізіны. Агульныя паклады вапнякоў складаюць 30 млн тон.
Кварцавыя пяскі ў вобласці чыстыя, дробныя, амаль без прымешак гліністых часціц ледніковага паходжання маюць федэральнае значэнне, у вялікіх колькасцях залягаюць у паўднёвых раёнах вобласці (Гусь-Хрустальны і Меленкоўскі раёны). Выкарыстоўваюцца пяскі для вытворчасці шкла і крышталю. Таксама ў вобласці маюцца фасфарыты, жалезная руда, ёсць невялікія паклады гіпсу, флюсавых матэрыялаў і металургічных даламітаў мясцовага значэння.
На тэрыторыі вобласці сустракаюцца натуральныя крыніцы мінеральных вод.
Гідраграфія
Асноўныя рэкі вобласці — Клязьма і Ака. Па тэрыторыі вобласці працякаюць сотні вялікіх і малых рэк, агульнай працягласцю звыш за 8,6 тысяч км.
Гісторыя
Старажытныя сляды знаходжання чалавека ставяцца да верхняга палеаліту. Тэрыторыю вобласці з даўніх часоў насялялі мяшчэра, мурама і мера. З X стагоддзя пачалася славянская каланізацыя вобласці, паўсталі гарады Мурам, Суздаль. У XI стагоддзі тэрыторыя вобласці ўвайшла ў склад Растоўска-Суздальскага княства, у XII стагоддзі — Уладзімірска-Суздальскага княства. На пачатку XII стагоддзя паўстаў Уладзімір, тады ж, верагодна, і Яраполк-Залескі. У сярэдзіне XII стагоддзя пры Юрыі Далгарукім і Андрэі Багалюбскім землі Уладзімірскай вобласці пачалі імкліва развівацца.
Насельніцтва
Большасць насельніцтва складаюць рускія, сярод нацыянальных меншасцей буйную долю складаюць украінцы і татары: Нацыянальны склад: рускія (94,7 %), украінцы (1,1 %), татары (0,6 %), беларусы (0,4 %). Паводле дадзеных на 2002 год беларусы ў вобласці складаюць 5 682 чалавек.
Эканоміка
Цэнтральнае месца ў эканоміцы займае прамысловасць, асаблівы ўплыў на развіццё аказвае федэральны транспарт, прадстаўлены некалькімі буйнымі магістралямі. Федэральнае фінансаванне ў балансе рэгіянальнага бюджэту дасягае 25 % (2006).
Прамысловасць
У структуры прамысловасці асноўную ролю гуляе машынабудаванне, якое стварае да 40 % прамысловага прадукту, істотнае значэнне адыгрывае харчовая прамысловасць (да 17 % прамысловага прадукту), электраэнергетыка (10 %), шкляная (да 7 %) і лёгкая (каля 5 %) прамысловасці.
Сельская гаспадарка
Вобласць спецыялізуецца на раслінаводстве, малочна-мясной жывёлагадоўлі і птушкагадоўлі. Вядучая галіна сельскай гаспадаркі ёсць жывёлагадоўля малочна-мяснога напрамку.
Каныр Азек
Каныр Азек — сяло ў Успенскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каныразекскай сельскай акругі. Код КАТА — 556453100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1036 чалавек (514 мужчын і 522 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 766 чалавек (375 мужчын і 391 жанчына).
Аксіёмы геаметрыі
Аксіё́мы геаме́трыі – набор аксіём, якія складаюць лагічную аснову геаметрыі (яе аксіяматыку). Аксіёмы прызнаюцца як сапраўдныя сцверджанні, якія не патрабуюць доказу. Усе іншыя палажэнні геаметрыі даказваюцца (лагічна выводзяцца) з яе аксіём.
Аксіяматыка Еўкліда
Старажытнагрэчаскі матэматык Еўклід (III ст. да н.э.) быў першым, хто распрацаваў сістэму геаметрычных аксіём (пастулатаў). Аксіяматыка Еўкліда складаецца з пяці пастулатаў:
Аксіяматыка Гільберта
У 1899 годзе нямецкі матэматык Д. Гільберт прапанаваў больш дасканалую сістэму з 21 аксіёмы, падзеленай на пяць груп:
Спалучэння
Аксіё́мы спалучэ́ння (прынале́жнасці, інцыдэ́нтнасці) – група геаметрычных аксіём, якія датычацца прыналежнаці пунктаў, прамых і пласкасцей адна да адной. Гэта першая з пяці груп аксіём у аксіяматыцы Гільберта. Яна складаецца з васьмі аксіём, першыя тры з якіх адносяцца як да планіметрыі, так і да стэрэаметрыі, а астатнія пяць – толькі да стэрэаметрыі.
Аксіёма 2. Любыя два пункты прамой вызначаюць гэтую прамую (гэта значыць, праз іх нельга правесці ніякую іншую прамую).
Аксіёма 3. Кожная прамая мае прынамсі два пункты; кожная плоскасць мае прынамсі тры пункты, якія не належаць да аднае прамой.
Аксіёма 4. Праз любыя тры пункты, якія не належаць да аднае прамой, можна правесці плоскасць.
Аксіёма 6. Калі два пункты прамой належаць да плоскасці, то і ўся гэтая прамая (усе астатнія яе пункты) належаць да гэтай плоскасці.
Аксіёма 7. Калі дзве плоскасці маюць агульны пункт, то яны маюць прынамсі яшчэ адзін агульны пункт.
Аксіёма 8. Існуе прынамсі чатыры пункты, праз якія не належаць да аднае плоскасці.
Аксіёмы 1 і 2, а таксама 4 і 5, пры пабудове геаметрычнай аксіяматыкі могуць фармулявацца як адзіныя аксіёмы: праз любыя два пункты можна правесці адну і толькі адну прамую. Аналагічна, праз любыя тры пункты можна правесці адну і толькі адну плоскасць.
Аксіёму 1 часам фармулююць такім чынам: Любая прамае мае незлічонае мноства пунктаў, якія належаць да яе. Але такая фармулёўка з'яўляецца лішкавай, бо незлічонасць пунктаў прамой вынікае з аксіём парадку.
Вынікі аксіём спалучэння
Непасрэдна з аксіёмы 3 вынікае, што дзве розныя прамыя могуць мець не больш за адзін агульны пункт.
З аксіём 1 – 3 вынікае, што для кожнай прамой існуе прынамсі адзін пункт, які да яе не належыць. Гэтае сцверджанне ў некаторых варыянтах пабудовы геаметрыі прымаецца за аксіёму.
Таксама з гэтых аксіём вынікае, што праз любы пункт, які не належыць да прамой, можна правесці прамую, што перасякае яе (мае з ёй агульны пункт). У той жа час, аксіёмы спалучэння не даюць адказу на пытанне аб магчымасці правесці праз пункт прамую, якая не перасякае дадзеную прамую. Гэта вырашаецца аксіёмай паралельнасці.
З аксіём 1 – 2 і 4 вынікае, што плоскасць можна вызначыць прамой і пунктам, які да яе не належыць.
З аксіём 7, 1 – 2, і 6 вынікае, што калі дзве плоскасці перасякаюцца (маюць агульны пункт), то яны маюць агульную прамую (перасякаюцца па прамой). Пры гэтым любы агульны пункт гэтых пласкасцей належыць да гэтай прамой.
Тыб’юран (Каліфорнія)
Тыб'юран (Tiburon) — горад у акрузе Марын, штат Каліфорнія. Насельніцтва — 9052 чалавекі (2021). Назва горада паходзіць ад іспанскага слова "tiburon", што азначае "акула". Горад размешчаны на паўвостраве Тыб'юран у заліве Сан-Францыска на поўнач ад Сан-Францыска. Звязаны паромнам з цэнтрам горада Сан-Францыска, таксама дарогамі 101 і 131.
Андрэй Кім Таэгон
Андрэй Кім Таэгон (, Карэя —, Сеул) — святар, каталіцкі святы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і хрысціянаў і пры хросце атрымаў імя Андрэй. Нягледзячы на жорсткі пераслед хрысціянскай веры, які лютаваў тады ў Карэі, Андрэй Кім захаваў ёй вернасць і ў 1845 годзе прыняў у Шанхаі (Кітай) святарскае пасвячэнне, стаўшы першым каталіцкім святаром карэйскага паходжання. Рызыкуючы жыццём, ён вярнуўся на радзіму, пасля чаго дапамог таксама іншым святарам прабрацца ў Карэю.
Праз год пасля пасвячэння, 16 верасня 1846 года, у Сеуле, Андрэй быў арыштаваны і забіты праз адсячэнне галавы.
У 1984 годзе Папа Ян Павел II кананізаваў 103 карэйскіх мучанікаў, якія аддалі жыццё за веру.
Слова года
Слова года — найбольш адметны панятак (слова ці фраза), які адлюстроўвае характар і падзеі года, часта ім становяцца неалагізмы. Слова года абіраюць у многіх краінах і для гэтага выкарыстоўваюць розныя падыходы і крытэрыі. Упершыню слова года было абвешчана ў Германіі Таварыствам нямецкай мовы (Gesellschaft für deutsche Sprache) у 1971 годзе. Па-беларуску, слова года выбірае Радыё Свабода з 2014 года.
Беларуская мова
У 2014 годзе Радыё Свабода правяло апытанне мовазнаўцаў і заснавальнікаў і выкладчыкаў курсаў беларускай мовы пра найбольш адметнае слова года. Яны назвалі наступныя: вышыванка, вышымайка, вышыватнік, імбрык і мова Пазней мовазнаўца і аўтар Радыё Свабода Вінцук Вячорка адзначыў, што словамі года былі вышыванка і вышымайка, названыя адразу некалькімі экспертамі.
У 2016 годзе галасаваннем журналісты і аўтары Радыё Свабода выбралі словам года беларусафоб.
У 2017 годзе словам года было названа дармаед. Аўтары, а таксама слухачы і чытачы Радыё Свабода прапанавалі свае варыянты ў сацыяльных сетках, пасля чаго журналісты прагаласавалі за слова «дармаед».
У 2018 годзе слухачы, чытачы, мовазнаўцы, журналісты і рэдактары Радыё Свабода з вялікім адрывам выбралі словам года скарачэнне БНР: стагоддзе Беларускай народнай рэспублікі шырока святкавалася ў тым годзе.
У 2019 годзе спіс кандыдатаў на слова года быў зноў складзены журналістамі Радыё Свабода. Удзельнікі моўнай суполкі Фэйсбуку «Толькі пра мову», якую стварыў Вінцук Вячорка, скарацілі спіс да пяці кандыдатаў, пасля чаго слухачы і чытачы Радыё Свабода ў сацыяльных сетках выбралі з іх слова года — Каліноўскі. У 2019 г. яго парэшткі былі знойдзеныя і перапахаваныя ў Вільні.
Іншыя мовы
Таварыства нямецкай мовы вызначае слова года (Wort des Jahres) з 1972 года. З 1991 года яно таксама стала вызначаць «антыслова года» (Unwort des Jahres). У іншых нямецкамоўных краінах — Аўстрыі, Ліхтэнштэйне, Швейцарыі — таксама вызначаюць слова года.
У ЗША выдавец слоўнікаў Merriam-Webster вызначае слова года з 2003 года на падставе аналізу наведвання слоўнікавых рэсурсаў, а з 2006 года — на падставе прапаноў і галасавання наведвальнакаў вэбсайта.
З 2006 года Нацыянальны слоўнікавы цэнтр Аўстраліі (Australian National Dictionary Centre) абвяшчае слова года, якое выбіраюць супрацоўнікі рэдакцыі з увагі на адметны статус, які слова атрымала ў аўстралійскім сацыяльным і культурным жыцці.
Macquarie Dictionary аўстралійскай англійскай мовы выбірае слова года з 2016 года ў двух намінацыях: выбар камітэта экспертаў і выбар публікі.
У Вялікабрытаніі выдавец «Слоўніка англійскай мовы Collins» (Collins English Dictionary) абірае слова года з 2013 года, у тым ліку на падставе статыстычнай частаты ўжытку.
Oxford University Press, выдавец «Оксфардскага слоўніка англійскай мовы» (Oxford English Dictionary) вызначае слова года ў Вялікабрытаніі і ЗША. Часам яны супадаюць, часам — не.
У Даніі слова года выбіраецца з 2008 года нацыянальным радыё (Danmarks Radio) і Саветам дацкай мовы (Dansk Sprognævn).
У Японіі выбіраюць «кандзі года». Кандзі — японскія іерогліфы кітайскага паходжання, якімі запісваюць аснову слова.
Ва Украіне апытанне слова года праводзіцца з 2013 года слоўнікам «Мыслово».
У Расіі выбар слова года ажыццяўляецца экспертнай супольнасцю лінгвістаў, педагогаў, пісьменнікаў, журналістаў, сацыёлагаў і культуролагаў з 2007 года.
Старэ-Кейкуты (база)
Навучальны цэнтр Агенцтва разведкі (Ośrodek Szkolenia Agencji Wywiadu), вядомы таксама як Воінская часць № 2669 (Jednostka Wojskowa 2669) — навучальны цэнтр, размешчаны каля вёскі  (гміна Шчытна, Шчыценскі павет, Вармінска-Мазурскае ваяводства). З 2005 года з’яўляўся таксама адной з сакрэтных турмаў ЦРУ ва Усходняй Еўропе.
Гісторыя
Пры нямецкай акупацыі Польшчы падчас Другой сусветнай вайны тут знаходзіўся навучальны цэнтр СД, а аэрапорт, які размяшчаўся ў 20 км (з сярэдзіны 1990-х — Міжнародны аэрапорт Шчытна-Шыманы) выкарыстоўваўся Люфтвафэ для бамбардзіровак Варшавы. З восені 1971 года, пры ПНР, у Старэ Кейкуты быў адкрыты Навучальны цэнтр персаналу разведкі — падраздзяленне 1-га дэпартамента Міністэрства ўнутраных спраў, які адказваў за знешнюю разведку. Гэта быў адзіны навучальны цэнтр разведслужбаў краін АВД за межамі Савецкага Саюза. Пасля падзення камуністычнага рэжыму працягваў выкарыстоўвацца як навучальны цэнтр польскіх спецслужбаў.
Турма ЦРУ
На мяжы 2005—2006 гадоў стала вядома, згодна з дакладам Савета Еўропы, што на тэрыторыі базы ў парушэнне законаў Польшчы і міжнародных законаў супрацоўнікі ЦРУ ЗША праводзілі допыты і катаванні зняволеных.
Пасля апублікавання ў снежні 2014 года эск-прэзідэнт Польшчы ў перыяд з 1995 па 2005 год Аляксандр Квасьнеўскі прызнаў, што менавіта ён даў згоду размясціць у краіне сакрэтную базу ЦРУ, але яе дзейнасць павінна была ажыццяўляцца ў адпаведнасці з польскім заканадаўствам.
Чыжэвічы (Вілейскі раён)
Чыжэ́вічы (, Чижевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Палацца Барбарыга
Палацца Барбарыга (Palazzo Barbarigo) — палац у Венецыі на Гранд-канале, дзе нарадзіўся святы Грэгорыа Барбарыга.
Першапачаткова будынак быў пабудавана ў XVI стагоддзі. Палацца было выканана ў стылі які рушыў услед за эпохай Адраджэння. Праект прадугледжваў тры паверхі: з адкрытай ніжняй лоджыі быў выхад на канал, два верхніх паверхі таксама былі з адкрытымі лоджыямі, упрыгожаныя калонамі.
У 1886 годзе, уладальнікамі будынка — гаспадарамі шкляной вытворчасці, фасад палацца быў аздоблены мазаікай з муранскага шкла. Калі мазаіка былі выканана, тагачасных новых уладальнікаў ганілі іх арыстакратычныя суседзі як нуварышаў, якія маюць рэзкі густ і ажыццявілі аздабленне насуперак высакародным фасадам суседніх будынкаў.
Мост Чанакале 1915 года
Мост Чанакале 1915 года (1915 Çanakkale Köprüsü), таксама вядомы як мост Дарданэлы — аўтамабільны падвесны мост у правінцыі Чанакале на паўночным захадзе Турцыі. Размешчаны на поўдзень ад гарадоў Лапсекі і Гелібалу, мост перасякае праліў Дарданэлы прыкладна за на поўдзень ад Мармуровага мора.
Палацца Барбарыга
Нягледзячы на гэта, сённяшняе аблічча палацца з’яўляецца адным з самых запамінальных і яркіх на ўсім Гранд-канале.
Мост Чанакале 1915 года
Мост з'яўляецца часткай аўтамагістралі Кыналы-Балыкесір, якая злучае аўтамагістралі O-3 і O-7 ва Усходняй Фракіі з аўтамагістраллю O-5 у Анатоліі. З асноўным пралётам, мост пераўзышоў мост Акасі Кайкё ў Японіі на , стаўшы самым доўгім вісячым мостам у свеце.
Палацца Барбарыга
Сёння частка будынка выкарыстоўваецца як дэманстрацыйная зала і магазін, які прадае муранскае шкло.
Мост Чанакале 1915 года
Мост быў афіцыйна адкрыты прэзідэнтам Таіпам Эрдаганам 18 сакавіка 2022 года. Гэта чацвёрты мост цераз Турэцкія пралівы.
Праектаванне
Мост быў спраектаваны дацкай COWI A/S і паўднёва-карэйскай PEC-Pyunghwa Engineering (кабелі і пад'язныя масты). Arup і AAS Jacobsen удзельнічалі ў праекце ў якасці незалежнага верыфікатара праекта (IDV). Кансультантамі праекта былі Tekfen и T-ingénierie.