cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Курасоўшчына (парк)
Гісторыя
У парку планавалася будаўніцтва палаца культуры НВА «Інтэграл», якое так і не было пачата.
Да пачатку 1990-х гг. парк прыйшоў у запусценне. У 2000-х гг. пачалася рэканструкцыя парку, было ачышчана вадасховішча, пабудаваны веладарожкі, а таксама спартыўны аб'ект «Сонечная даліна» з выкарыстаннем штучнага ўзвышша, якое ўтварылася яшчэ ў ходзе будаўніцтва Лошыцкага вадасховішча, — у якасці схілу для гарналыжных відаў спорту. Былі пабудаваны пад'ёмнікі і ўстаноўкі для штучнага аснежвання схілаў, а таксама рэстаран і кемпінг. Да чэмпіянату свету па хакеі на лёдзе, які прайшоў у Мінску ў 2014 г., на тэрыторыі парку быў пабудаваны гатэль «Холт Тайм».
Славутасці
У заходняй частцы парку (аддзеленай ад асноўнага масіва парку вуліцай Казінца) знаходзіцца помнік архітэктуры канца XIX ст., вядомы як «Белая дача».
Залужжа (Гайсынскі раён)
Залужжа (Залу́жжя) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Біблія Севярына
Біблія Севярына (Bible Severýnova) — агульная назва для двух выданняў Бібліі на чэшскай мове, якія выйшлі з друкарні майстра.
1-я Біблія Севярына
За аснову зместу быў узяты тэкст, надрукаванай у 1506 годзе. Ад яе ўзяты і змест, напрыклад, у пачатку Евангелля мае параўнанне апосталаў у форме рэестра, а таксама працягвае падаваць варыянты перакладу на берагах старонак. Адрозненне паміж тэкстам Венецыянскай бібліі і бібліі Севярына заключаецца пераважна ў перакладзе традыцыйных выразаў і некаторых слоў. Гэтыя выпраўленні не былі далёкасяжнымі, але ўсё-ткі значнымі ў параўнанні з астатнімі перадкраліцкімі выданнямі. З Венецыянскай бібліі быў узяты і тэкст Новага запавету, бо тэкст Пражскага Новага запавету 1513 года змяшчаў змяненні, якія не задавальнялі Севярына.
Выключэннем з’яўляецца тэкст псалтыра, які адрозніваецца ад усіх трох папярэдніх выданняў бібліі.
2-я Біблія Севярына
У 1537 годзе Севярын выдаў новую біблію, зноў з моўнымі праўкамі. У гэтым выданні выпраўленні былі больш радыкальнымі, чым у першым выданні. Гэта выданне было аздоблена новымі малюнкамі з Германіі, якія былі створаны для нямецкай Бібліі Лютэра, надрукаванай у 1535 годзе ў Вітэнбургу. У адрозненне ад першага выдання Севярына, гэтае ўжо не падавала на берагах старонак варыянтаў перакладу. Таксама тэкст быў ачышчаны ад моўных архаізмаў і імперфекту ў пачатку Евангелля ад Іаана. Прыблізна траціна моўных правак паўтарае працу Оптата.
Дзіброва (Любэшыўскі раён)
Дзіброва (Дібро́ва) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Кінетычная тэорыя газаў
Кінеты́чная тэо́рыя газаў тлумачыць тэрмадынамічныя ўласцівасці рэчываў у газападобным стане, зыходзячы з іх малекулярнай будовы і таго, што кожная малекула газу рухаецца па законах механікі. Яна прыдатная для цел, уласцівасці якіх адпавядаюць уласцівасцям ідэальных газаў.
Асноўныя палажэнні малекулярна-кінетычнай тэорыі
Малекулярна-кінэтычная тэорыя (скарочана МКТ) узнікла ў XIX стагоддзі і якая разглядае будову рэчыва, у асноўным газаў, з пункту гледжання трох асноўных набліжана верных палажэнняў:
Міністэрства аховы здароўя БССР
Міністэ́рства ахо́вы здаро́ўя Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята аховы здароўя БССР.
Кінетычная тэорыя газаў
Асноўныя палажэнні малекулярна-кінетычнай тэорыі
МКТ у свой час была адной з самых паспяховых фізічных тэорый і была пацверджана цэлым шэрагам вопытных фактаў. Асноўнымі доказамі палажэнняў МКТ сталі:
На аснове МКТ развіты цэлы шэраг раздзелаў сучаснай фізікі, у прыватнасці, фізічная кінетыка і статыстычная механіка. У гэтых раздзелах фізікі вывучаюцца не толькі малекулярныя (атамныя або іонныя) сістэмы, якія знаходзяцца не толькі ў «цеплавым» руху, і ўзаемадзейнічаюць не толькі праз абсалютна пругкія сутыкнення. Асноўнае ўраўненне МКТ звязвае макраскапічныя параметры (ціск, аб’ём, тэмпература) тэрмадынамічнай сістэмы з мікраскапічнымі (маса малекул, сярэдняя хуткасць іх руху).
Асноўнае ўраўненне кінетычнай тэорыі
Асноўнае ўраўне́нне кінетычнай тэорыі вызначае залежнасць ціску газу ад кінетычнай энергіі яго малекул. З гэтага ўраўнення вынікае, што тэмпература цела ёсць мера кінетычнай энергіі яго часціц.
дзе \rho — шчыльнасць газа; <v> — сярэднеквадратычная хуткасць руху яго малекул.
Вывад
Разгледзім ідэальны газ, які знаходзіцца ў зачыненым сасудзе, які мае форму паралелепіпеда са сценкамі плошчы S, адлегласць між якімі складае l.
Сутыкненні малекул са сценкамі з'яўляюцца пругкімі. Гэта значыць, што малекулы захоўваюць сваю хуткасць, яле змяняюць яе напрамак на супрацьлеглы (дакладней, змяняецца на супрацьлеглую велічыня праекцыі вектара хуткасці v_{x_i} на напрамак нармалі да сценкі. Змяненне імпульса малекулы пры гэтым складае
дзе m_i — маса малекулы.
Сутыкненні малекулы са сценкай адбываюцца праз час
Адсюль вынікае, што сярэдняя сіла, з якой малекула ўздзейнічае на сценку, складае
Агульная сіла ўздзеяння газу на сценку складаецца з N складнікаў, дзе N — колькасць малекул у сасудзе.
Калі выразіць колькасць малекул праз іх канцэнтрацыю n (колькасць, аднесеную да аб'ёму), атрымаем
дзе V — аб'ём сасуда, \rho — шчыльнасць газу.
Паколькі ціск — гэта сіла, аднесеная да плошчы, то
Такім чынам,
Назілі
Назілі (Nazilli), другі па велічыні горад правінцыі Айдын у Эгейскім рэгіёне на захадзе Турцыі. Размешчаны ў 47 км на ўсход ад горада Айдын на шляху ў горад Дэнзілі. Значны эканамічны, гандлёвы і культурны цэнтр правінцыі.
Генерал роду войскаў
Па рангу ў нямецкамоўных краінах генерал роду войскаў звычайна знаходзіцца вышэй чыну (звання) генерал-лейтэнанта і ніжэй чыну (звання) генерал-палкоўніка. У Расійскай імперыі звання генерал-палкоўніка не было, а ў СССР замест звання "генерал роду войскаў" існавала званне «маршал роду войскаў», якое было роўна генералу арміі (агульнавайсковаму) і вышэй генерал-палкоўніка.
Заходняя Еўропа
Званне з’явілася ў Заходняй Еўропе ў XVI стагоддзі з вылучэннем родаў войск (зброі) кавалерыі і артылерыі: у Свяшчэннай Рымскай імперыі, Іспаніі і Нідэрландах сталі выкарыстоўваць пасады (якія пазней сталі воінскімі званнямі) генерала кавалерыі і фельдцэйхмайстара (генерала артылерыі). У XVII стагоддзі гэтыя званні былі ўведзеныя ў многіх іншых еўрапейскіх краінах.
У гады Трыццацігадовай вайны (1618—48) у імперскай арміі ўжо выкарыстоўваліся званні генерала кавалерыі і фельдцэйхмайстара ніжэй звання фельдмаршала і вышэй фельдмаршал-лейтэнанта. Пазней у еўрапейскіх краінах з’явілася званне генерала інфантэрыі (пяхоты). Да ўвядзення ў XIX стагоддзі звання генерал-палкоўніка генерал роду войскаў з’яўляўся старшым генералам, вышэй якога стаяў толькі фельдмаршал (або генерал-фельдмаршал).
Расійская імперыя
Чын генерала роду зброі (генерал ад кавалерыі, генерал ад інфантэрыі, генерал-фельдцэйхмайстар) былі ўведзены ў арміі Пятра I у 1699 годзе. Да канца валадарання Пятра I чыны генерала ад інфантэрыі і генерала ад кавалерыі практычна перасталі выкарыстоўвацца (замест іх чынам II класа Табеля аб рангах стаў чын генерал-аншэфа. Пры гэтым захоўваўся чын (пасада-званне) генерал-фельдцэйхмайстара — начальніка расійскай артылерыі.
У перыяд з 1741 года па 1796 год існаваў афіцэрскі чын — Генерал ад фартыфікацыі.
Ваенны чын генерала роду зброі зноў быў уведзены Паўлам I у 1796 годзе замест чыну генерал-аншефа: так былі адноўлены чыны генерал ад кавалерыі, генерал ад інфантэрыі, генерал ад артылерыі, а таксама інжынер-генерал. Яны адпавядалі II класу Табелі аб рангах са зваротам «Ваша высакароддзе». Генерал ад роду зброі па пасадзе мог быць генерал-інспектарам, камандуючым войскамі ваеннай акругі, кіраваць буйным воінскім злучэннем (корпусам) або аб’яднаннем (арміяй, фронтам).
Хнум
Хнум (стар.-ег. ẖnmw) — старажытнаегіпецкі бог вытокаў Ніла.
Генерал роду войскаў
СССР
Акрамя (Усе вышэйпералічаныя — 07.05.1940 указамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «Аб устанаўленні воінскіх званняў вышэйшага каманднага складу Чырвонай Арміі» і «Аб устанаўленні воінскіх званняў вышэйшага каманднага складу Ваенна-Марскога Флоту») у генералы увайшоў начальніцкі склад:
Хнум
Хнум — адзін з багоў, якога шырока шанавалі ўжо ў перыяд Старога царства. Так, імя фараона Хуфу значыла «Хнум абароніць». У пазнейшыя перыяды яго культ часам звязваўся з Ра. Звычайна атаесамляўся з парогамі ракі Ніл. Выяўляўся ў абліччы чалавека з галавой барана, трымаў у руках сімвалы ўлады фараона або гарлач, адкуль лілася вада.
Генерал роду войскаў
СССР
адміністрацыйнаму складу Арміі і Флоту (гл Загады вышэй), роўна як і артылерыйска-тэхнічнай службе (пастанова ДКА СССР № 2303 ад 13.09.1942 «Аб увядзенні персанальных воінскіх званняў начальніцкаму складу артылерыі РСЧА, які мае сярэднюю тэхнічную адукацыю» і Загад НКА СССР № 278 ад 14.09.1942), авіяцыйна-тэхнічнай службе (Пастанова ДКА СССР № 6766 ад 21.10.1944 «Аб увядзенні воінскіх званняў афіцэрскаму складу ВПС Чырвонай Арміі, АДД, ІА СПА і ВПС ВМФ, які мае сярэднюю тэхнічную адукацыю» і Загад намесніка НКА СССР № 216 ад 31.10.1944), воінскае званне ўсталёўваліся не вышэй «палкоўнік службы ... ».
У гады Вялікай Айчыннай вайны ў 1943 годзе ў Узброеных сілах СССР былі ўведзеныя званні маршала роду войскаў (сіл) і спецвойскаў і Галоўнага маршала роду войскаў (сіл) і спецвойскаў:
Хнум
Хнум разглядаўся старажытнымі егіпцянамі як адказны за разлівы Ніла і такім чынам — за ўрадлівасць на палетках. Яго лічылі сваім заступнікам ганчары. Паводле міфаў, вылепіў першых людзей з рачной гліны, удзельнічаў у стварэнні сусвету, пры фараоне Джосеры выратаваў Егіпет ад голаду.
Генерал роду войскаў
СССР
Званне маршала роду войскаў (сіл) і спецвойскаў прыкладна адпавядала званню генерала арміі і адмірала флоту, Галоўны маршал роду войскаў быў прыроўнены прыкладна да звання Маршала Савецкага Саюза і Адмірала флоту Савецкага Саюза.
Хнум
Галоўныя месцы шанавання: Элефанціна, Існа.
Сары-Джаз
Сары́-Джаз (Сарыжаз кыркасу, Сарыжаз жотасы) — горны хрыбет у Цэнтральным Цянь-Шані, на тэрыторыі Кыргызстана і часткова Казахстана.
Генерал роду войскаў
СССР
У 1984 годзе былі пакінутыя толькі званні Галоўны маршал артылерыі і Галоўны маршал авіяцыі; астатнія выключаны з пераліку воінскіх званняў УС СССР Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 красавіка 1984 года.
Аўстра-Венгрыя
У Аўстра-Венгерскіх узброеных сілах (з 1867 да 1918 гг.) мелася тры званні генерала роду войскаў:
Сары-Джаз
Хрыбет размешчаны паміж ракой Сарыджаз на поўначы і яе левым прытокам ракой Іныльчэк на поўдні. Працягласць хрыбта складае 113 км, шырыня — да 16 км. Сярэдняя вышыня — 4370 м, вышэйшая кропка — пік Сямёнава (5816 м). Хрыбет складзены метамарфічнымі сланцамі, гранітамі, мармуразаванымі вапнякамі.
Генерал роду войскаў
Польшча
Ва Узброеных сілах Царства Польскага, а таксама сучаснай Польшчы з 1919 года існуе званне агульнае званне генерал броні (генерал роду зброі), якое аб’яднала генеральскія званні з указаннем роду войскаў.
Патагнаманічны сімптом
Патагнаманічны сімптом (ад πάθος — «пакута, хвароба» і γνώμωνικος — «апазнавальны»; «сімптом» — ад σύμπτομα — «выпадак, прыкмета») — тэрмін, які выкарыстоўваюць пераважна ў клінічнай медыцыне, які азначае такую прыкмету, якая сустракаецца толькі пры пэўным захворванні і адназначна сведчыць пра яго наяўнасць, не дапускаючы іншых трактовак, г.зн. цалкам пацвярджае меркаванне пра наяўнасць толькі аднаго захворвання.
Часцей за ўсё патагнаманічныя сімптомы выяўляюцца пры інфекцыйных хваробах.
Часам патагнаманічнасць будзе толькі пры спалучэнні некалькіх сімптомаў, як, напрыклад, ранняя трыяда пры слупняку. Па-асобку складнікі трыяды могуць быць пры розных хваробах, але калі іх выяўляюць адначасова разам, то такое можа быць выключна пры слупняку.
Пра станоўчыя і адмоўныя патагнаманічныя сімптомы
Часам лічаць за неабходнасць вылучыць:
Джузэпэ Сарці
Джузэпэ Сарці (Giuseppe Sarti; ахрышчаны 1 снежня 1729, Фаэнца - 28 ліпеня 1802, Берлін) — італьянскі.
Біяграфія
Сын ювеліра, граў на скрыпцы, Сарці атрымаў пачатковую музычную адукацыю ў царкоўным хоры хлопчыкаў, у далейшым вучыўся ў Падуі ў Франчэска Антоніа Валоці, а затым у Балонні ў знакамітага падрэ Марціні. Ужо да канца 1740-х гг. Сарці атрымаў пасаду арганіста ў кафедральным саборы Фаэнцы, аднак ў 1750 годзе пакінуў яе з намерам прысвяціць сябе оперы. Ў 1752 годзе ў Венецыі была пастаўлена першая пэўна вядомая опера Сарта «Кароль-пастух», у тым жа годзе Сарці ўзначаліў оперны тэатр у Фаэнце, а ў снежні прыняў запрашэнне італьянскага імпрэсарыё П'етра Мінгоці стаць музычным кіраўніком опернай антрэпрызы, якая працавала ў Капенгагене.
Па завяршэнні дацкага перыяду сваёй кар'еры Сарці ў 1775-1779 гг. узначальваў адну з венецыянскіх кансерваторый, а затым пры пасярэдніцтве Джавані Паізіела атрымаў пасаду музычнага кіраўніка Міланскага кафедральнага сабора. Адначасова ён не спыняў опернай творчасці, напісаўшы ў Італіі некалькі найбольш вядомых сваіх опер: «Вясковая рэўнасць» (італ. Le gelosie villane; 1776), «Ахіл на Скірасе» (італ. Achille in Sciro; 1779), «Юлій Сабін» ( італ. Giulio Sabino; ​​1781) і асабліва «Двое сварацца - трэці радуецца» (італ. Fra i due litiganti il ​​terzo gode; 1782); гэтая апошняя была два гады пазней з велізарным поспехам пастаўлена ў Вене, і арыя з яе была выкарыстаная Вольфгангам Амадэем Моцартам, з якім Сарці сустракаўся ў Вене. У Мілане ў Сарці вучыўся Луіджы Керубіні.
Сяргей Уладзіміравіч Шлычкоў
Сяргей Уладзіміравіч Шлычкоў — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь (з 2021). Палкоўнік. Кандыдат ваенных навук, дацэнт.
Біяграфія
Працаваў першым намеснікам начальніка (па навуковай рабоце) Навукова-даследчага інстытута Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. У 2018  — 2019 гадах працаваў дырэктарам Беларускага інстытута сістэмнага аналізу і інфармацыйнага забеспячэння навукова-тэхнічнай сферы.
13 лістапада 2019 года назначаны начальнікам упраўлення навукі і інавацыйнага развіцця Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. Пазней працаваў намеснікам начальніка ўпраўлення цыфравізацыі і інавацыйнага развіцця — загадчыкам аддзела навукі і інавацыйнага развіцця Апарату Савета Міністраў Беларусі.
21 снежня 2021 года прызначаны старшынёй Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь.
Таўбер
Таўбер (Tauber) — рака ў Германіі, левы прыток Майна. Працякае па землях Бадэн-Вюртэмберг і Баварыя. Назва ракі паходзіць ад кельцкага слова dubr — «вада». Рака Таўбер бярэ пачатак у раёне камуны Рот-ам-Зэ. Цячэ на поўнач. На рацэ размешчаны гарады Ротэнбург-об-дэр-Таўбер, Крэглінген, Вайкерсгайм, Бад-Мергентгайм, Таўбербішофсгайм.
Плошча басейна ракі — 1809,54 км². Агульная даўжыня ракі 130,63 км. Вышыня вытоку — 447 м, вышыня вусця — 136 м, перапад — 311 м.
Хамфры Рэптан
Хамфры Рэптан (Humphry Repton; 1752—1818) — англійскі ландшафтны архітэктар, прадстаўнік трэцяга (пасля У. Кента і Л. Браўна) і апошняга пакалення майстроў англійскага пейзажнага парку.
Рэптан паходзіў з заможнага сямейства і рыхтаваўся стаць негацыянтам, калі, падчас знаходжання ў сваім памесці, захапіўся садаводствам і акварэльнымі пейзажамі. У 1788 г. пры садзейнічанні герцагаў Портланда і Норфалка ён адкрыў уласную справу. Рэптан не ўхваляў адкрытыя прасторы, імкнучыся засаджваць іх групамі дрэў. Ён не браўся за перапланоўку такіх грандыёзных па плошчы паркаў, як яго папярэднік Браўн, і імкнуўся згладжваць пераход паміж сядзібным домам і паркам за кошт складанай сістэмы лесвіц і тэрас.
Садоўніцкая практыка Рэптана добра вядомая дзякуючы яго ўласным манаграфіям, а таксама факсімільным ілюстрацыям яго рукапісаў, якія было выдадзены ў 4 тамах у 1970-я гады. Перад распрацоўкай праекта «паляпшэнняў» таго ці іншага парку Рэптан выязджаў на мясцовасць, з якой здымаў акварэльныя малюнкі. На іх ён накладваў выяву меркаваных змен і накіроўваў для зацвярджэння землеўладальніку. З архітэктарамі ён часцяком не ладзіў, а з Джонам Нэшам і зусім пасварыўся, абвінаваціўшы яго ў «крадзяжы» ўласнага праекта Каралеўскага павільёна ў Брайтане.
Якаў Барысавіч Зэльдовіч
Якаў Барысавіч Зэльдовіч (Зельдович Яков Борисович;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне хірургіі, марфалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1896), прафесар (1922). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР. Пачынальнік выкарыстання рэнтгенаўскага выпраменьвання ў анатамічных даследаваннях.
Біяграфія
Скончыў у 1893 годзе медыцынскі факультэт ІМУ. У 1901—1904 гадах — супрацоўнік пры кафедры нармальнай анатоміі Санкт-Пецярбургскага жаночага медыцынскага інстытута; у 1904—1906 гадах старшы ардынатар ваенна-палявога запаснога шпіталя ў Маньчжурыі; у 1906—1922 гадах — старшы празектар кафедры нармальнай анатоміі Санкт-Пецярбургскага жаночага медыцынскага інстытута. Адначасова ў 1914—1918 гадах загадваў адным з часовых лазарэтаў у Санкт-Пецярбургу; у 1922 годзе — прыват-дацэнт кафедры аператыўнай хірургіі Дзяржаўнага інстытута медыцынскіх ведаў (ДІМВ). У 1922—1949 гадах загадваў кафедрай нармальнай анатоміі ДІМВ (2-га Ленінградскага медыцынскага інстытута, Ленінградскага санітарна-гігіенічнага медыцынскага інстытута).
Грынвіцкі пешаходны тунэль
Грынвіцкі пешаходны тунэль — пешаходны тунэль пад Тэмзай ва ўсходнім Лондане, які злучае Грынвіч на поўдні з Сабачым востравам на поўначы.
Будаўніцтва пачалося ў чэрвені 1899 года, адкрыццё адбылося 4 жніўня 1902 года. Даўжыня — 370 метраў. У наш час тунэль знаходзіцца на рэстаўрацыі, заканчэнне якой запланавана на верасень 2011 года.
Спасылкі
51.4833°N, -0.0102°W
IC 3505
IC 3505 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Атраднае (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Атраднае (Отрадное) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Да 2009 года ў складзе Старакрывецкага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Залаззя
Залаззя (Зала́ззя) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Іваніў (Гайсынскі раён)
Іваніў (Іва́нів) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Крэглінген
Крэглінген (Creglingen) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва — 4679 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 117,22 км². Афіцыйны код — 08 1 28 020.
Джордж Юджын Уленбек
Джордж Юджын Уленбек (George Eugene Uhlenbeck;, Батавія, Галандская Ост-Індыя (цяпер , Інданезія) — , Боўлдэр, ЗША) — амерыканскі фізік-тэарэтык галандскага паходжання. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1955), а таксама шэрагу іншых навуковых таварыстваў свету. Навуковыя працы пераважна прысвечаны квантавай механіцы, атамнай і ядзернай фізіцы, кінетычнай тэорыі, статыстычнай механіцы, нелакальнай квантавай тэорыі поля. Найбольшую вядомасць набыў дзякуючы адкрыццю спіна электрона, зробленаму сумесна з Сэмюэлам Гаўдсмітам.
Шосткінскі раён
Шосткінскі раён (Шосткинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Шостка (Шостка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 21073 чалавекі, плошча — 1211 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 36 сёлаў.
Залізныця (Любэшыўскі раён)
Залізныця (Залізни́ця) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Карабэліўка
Карабэліўка (Карабе́лівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мітчэл Фейгенбаўм
Мітчэл Фейгенбаўм (Mitchell Jay Feigenbaum; г.,, ЗША — ) — амерыканскі спецыяліст у галіне фізіка-матэматычных навук. Адзін з піянераў тэорыі хаосу.
Кукавячына
Кукавячына — вёска ў Ноўкінскім сельсавеце Віцебскага раёна, за 15 км на паўднёвы захад ад Віцебска на аўтадарозе М8.
Гісторыя
На пачатку XX ст. вёска Кукавячына Шчарбінскай воласці Віцебскага павета. За 2 км на захад, на беразе Заходняй Дзвіны, быў аднайменны фальварак Кукавячына, які належаў К. Муцянка, жонцы купца.
За 1,5 км на захад ад вёскі знаходзіцца аэрадром «Кукавячына» і Віцебскі аэраклуб імя А. К. Гараўца.
Электрастатыка
Грунтуецца на законе Кулона, асноўная тэарэма — тэарэма Гауса. Узаемадзеянні паміж нерухомымі электрычна зараджанымі часціцамі (ці целамі) ажыццяўляюцца праз электрастатычнае поле.
Тыповыя задачы электрастатыкі — знаходжанне напружанасці электрычнага поля (ці электрычнага зрушэння), створанага сістэмай электрычных зарадаў, размеркавання зарадаў па паверхнях праваднікоў пры вядомых іх поўных зарадах ці патэнцыялах кожнага з іх, вылічэнне энергіі сістэмы праваднікоў па іх зарадах і патэнцыялах.
Законы электрастатыкі выкарыстоўваюць у электрычных апаратах, электронна-аптычных прыладах, паскаральніках зараджаных часціц і іншым.
Асноўныя паняцці і законы
Асноўныя паняцці электрастатыкі:
Асноўныя законы электрастатыкі:
Бандырма
Бандырма (Bandırma) — горад у правінцыі Балыкесір у паўночна-заходняй Турцыі. Порт горада з’яўляецца транзітным пунктам на гандлёвым шляху паміж Стамбулам і Ізмірам.
Іларай
Іларай (Illorai) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 1121 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 57 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gavino.
Елісеевічы
Елісеевічы — шматзначны тэрмін.
Мінцаўскі сельсавет
Мі́нцаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Мінці.
Кызымы
Кызымы (Кизи́ми) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3506
IC 3506 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Енэфер з Венгерберга
Енэфер з Венгерберга (Yennefer z Vengerbergu), таксама Ена ці Ен (Yenna, Yen) — магутная чараўніца, адна з галоўных персанажаў цыкла кніг пра Ведзьмара Анджэя Сапкоўскага. Каханая ведзьмара Геральта і прыёмная маці прынцэсы Цырылы. Сапраўднае імя — Янка (Yanka).
Сарыкамышскае возера
Сарыкамы́шскае возера, Сарыкамыш (Sarygamyş köli, Sariqamish ko‘li) — бяссцёкавае саланаватае возера ў цэнтральнай частцы Сарыкамышскай катлавіны, у Туркменістане і Узбекістане, прыкладна пасярэдзіне паміж Каспійскім і Аральскім морамі. Прыкладна чвэрць возера (паўночна-заходняя) належыць Узбекістану, астатняе — Туркменістану. Возера паступова перасыхае, гэты працэс пачаўся ў старажытнасці.
Геаграфія і гідралогія
Сарыкамышскае возера паўстала ў 1971 годзе ў выніку затаплення калектарна-дрэнажнымі водамі групы Сарыкамышскіх азёр. З 60-х гадоў XX стагоддзя падсілкоўваецца дрэнажнымі водамі праз калектары Дар’ялык і Азёрны, што паступаюць з арашаных зямель на левабярэжжы Амудар’і. Берагі пясчаныя, парэзаныя. Заходняя і паўднёвая часткі возера плыткія. Найбольш нізкія адзнакі дна Сарыкамышскай катлавіны — 40,5 м ніжэй за ўзровень мора. На ўсходнім беразе знаходзіцца крыніца мінеральных тэрмальных вод. На возеры развіта рыбалоўства.
Зарыка (Любэшыўскі раён)
Зарыка (Заріка) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Ілінг (бора)
Геаграфія
Бора мяжуе з Харау на поўначы, Брэнтам на паўночным усходзе, Хамерсмітам і Фулхэмам на ўсходзе, Хаўнслау на поўдні, Хілінгданам на захадзе і паўночным захадзе.
Дэмаграфія
Па даных за 2008 год у раёне пражывала 309000 чалавек. З іх: 45,5 % — белыя англічане, ірландцы, 9,5 % — іншае белае насельніцтва, 15 % — індыйцы, 3,9 % — пакістанцы, 1,4 % — кітайцы.
Эдзі О’Кіф
Эдзі О’Кіф (Eddie O'Keefe; 1988,, Ілінойс, ЗША) — амерыканскі сцэнарыст, рэжысёр, прадзюсар і акцёр, найбольш вядомы працай над серыялам «Калі запальваюцца вулічныя ліхтары».
Біяграфія
Эдзі О’Кіф нарадзіўся ў горадзе Элмхерст, штат Ілінойс. Скончыў у Чыкага ў 2010 годзе.
У цяперашні час (2020 год) Эдзі О’Кіф жыве у горадзе Лос-Анджэлесе, штат Каліфорнія, вучачы рэжысуру ў Амерыканскім інстытуце кіно.
Каляровы аловак
[[Файл:Colouring pencils.jpg|right|thumb|Каляровыя алоукі
Каляровы аловак – гэта інструмент для малявання, які ўяўляе сабой вузкае пігментаванае ядро, заключанае ў цыліндрычную драўляную абалонку. У адрозненні ад графіту, або вугальнага алоўка, ядро каляровага алоўка мае масляністую ці васкавую аснову і змячшае іншую прапорцыю пігментаў, дабавак і сувязных элементаў. Водарастваральныя (акварэльныя) алоўкі і пастэльныя алоўкі таксама вырабляюцца як каляровыя стрыжні для механічных алоўкаў.
Віды каляровых алоўкаў
Каляровыя алоўкі могуць адрознівацца якасцю і зручнасцю выкарыстання. Канцэнтрацыя пігмента ў ядры, святлоўстойлівасць пігментаў, даўгавечнасць і мяккасць стрыжня – гэта адныя з ключавых паказчыкаў якасці брэнда і яго рыначнай цаны. Не існуе асаблівай розніцы ў якасці паміж алоўкамі на алейнай/васкавой аснове і водарастваральнымі каляровымі алоўкамі. Нягледзячы на гэта, некаторыя вырабляльнікі ацэньваюць водарастваральныя алоўкі як менш святлоўстойлівыя, чым створаныя на алейнай/васкавой аснове. Рост папулярнасці каляровых алоўкаў як інструмента малявання паслужыў асновай стварэння “Colored Pencil Society of America”[CPSA]. Гэта асацыяцыя была заснавана ў 1990 годзе як некамерцыйная арганізацыя, прысвечаная мастакам старэйшым за 18 гадоў, якія карыстаюцца каляровымі алоўкамі. CPSA не толькі прасоўвае каляровыя алоўкі як інструмент мастацтва, але і імкнецца ўстанавіць стандарты для вырабнікоў каляровых алоўкаў. Іншыя краіны, як Вялікабрытанія, ЗША, Канада, Аўстралія і Мексіка  сфарміравалі свае арганізацыі і таварыства для мастакоў, якія карыстаюцца каляровымі алоўкамі. Звычайна каляровыя алоўкі захоўваюцца ў пеналах, каб папярэдзіць механічныя пашкоджанні.
Гісторыя
Гісторыя каляровых алоўкаў не да канца вывучана. Выкарыстанне алоўкаў на васкавой аснове задакументавана і бярэ пачатак ў Грэцкім Залатым Стагоддзі і далей згадваецца рымскім навукоўцам Плінціем старэйшым. Матэрыялы для малявання на васкавой аснове выкарыстоўваюцца мастакамі на працягу стагоддзяў, дзякуючы іх ўстойлівасці да выгарання, а таксама жвавасці і яркасці колераў. Нягледзячы на тое, што каляровыя алоўкі выкарыстоўваліся для “праверкі і маркіроўкі” на працягу многіх дзесяцігоддзяў, толькі ў пачатку 20-га стагоддзя іх пачалі вырабляць ў падыходнай якасці для мастакоў. Вытворцы, якія першымі пачалі выраб каляровых алоўкаў для мастакоў, уключаюць Faber-Castell у 1908 годзе і d’Ache у 1924 годзе, і далей Berol Prismacolor у 1938. Іншымі вядомымі вытворцамі з’яўляюцца: Blick Studio, Bruynzeel-Sakura, Creatcolor, Derwent, Holbein, Koh-i-Noor Hardtmuth, Lyra, Mitsubishi (uni-ball), Schwan-Stabilo і Staedtler. У сувязі з паяўленнем кніг-размалёвак і штодзённікаў-размалёвак для дарослых у 2016 годзе, продажы каляровых алоўкаў у ЗША выраслі ўтрое. Апошнія гады каляровыя алоўкі актыўна выкарыстоўваюцца ў арт-тэрапіі і рэабілітацыі.
Філіп Швабскі
Філіп Швабскі (Philipp von Schwaben; жнівень 1177 — 21 чэрвеня 1208, Бамберг) — біскуп Вюрцбурга (1190—1191), маркграф Тасканы (1195—1197), герцаг Швабіі (1196—1208), кароль Германіі (1198—1208), малодшы сын імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыха I Барбаросы і пфальцграфіні Бургундыі Беатрыс I Бургундскай. Добра адукаваны і паважаны кіраўнік, ён 10 гадоў свайго жыцця правёў у барацьбе за карону Свяшчэннай Рымскай імперыі, але быў забіты адпрэчаным жаніхом сваёй дачкі.
Раннія гады
Імператар Фрыдрых I Барбароса з дзяцінства рыхтаваў Філіпа, свайго малодшага з сыноў, да духоўнай кар’еры, у выніку ён атрымаў вельмі добрую адукацыю. У 1189 годзе Філіп быў прызначаны пробашчам царквы Святой Марыі Ахене, а ў 1190 годзе быў абраны біскупам Вюрцбурга, аднак не быў пасвечаны.
Але ў 1191 годзе памёр у час Трэцяга крыжовага паходу адзін са старэйшых братоў Філіпа, герцаг Швабіі Фрыдрых VI, яшчэ раней, у 1190 годзе патануў яго бацька, імператар Фрыдрых, пасля чаго імператарскі прастол дастаўся старэйшаму з братоў, Генрыху VI.
У Фрыдрыха Швабскага дзяцей не было, так што Швабію Генрых VI перадаў наступнаму па старшынстве брату Конраду II, да гэтага — герцагу Ротэнбурга. Яшчэ адзін брат, Атон, кіраваў Бургундскім пфальцграфствам, дзе ўграз у барацьбе са знаццю, паказаўшы сябе малаздольным кіраўніком. З улікам таго, што ніхто са старэйшых братоў не меў сыноў, гэта адкрывала перад Філіпам нядрэнныя перспектывы.
Узімку 1191/1192 года Філіп адрокся ад духоўнага сану і адмовіўся ад Вюрцбургскай дыяцэзіі, дзе замест яго біскупам быў пасвечаны Генрых III Бергскі. Імператар Генрых пайшоў яму насустрач і ў 1193 годзе Філіпу было дазволена стаць недухоўнай асобай. Аднак у 1194 годзе ў Генрыха нарадзіўся сын Фрыдрых, што аддаліла Філіпа ад трона.
У 1195 годзе імператар Генрых перадаў Філіпу ў лен Тасканскае маркграфства, якое мела важнае стратэгічнае значэнне для імперыі, паколькі праз яго пралягала дарога ў Рым і Паўднёвую Італію, што ўваходзіла ў склад Сіцылійскага каралеўства, якім Генрых авалодаў у 1194 годзе. А пасля смерці ў 1196 годзе Конрада II Швабскага Філіп атрымаў і яго ўладанні — герцагства Швабію.
25 мая 1197 года Філіп ажаніўся з Ірынай Ангелінай, дачкой імператара Візантыі Ісака II Ангела, удаве сіцылійскага прынца Ражэра V, герцага Апуліі, з якой ён быў заручаны 2/3 красавіка 1195 года. Неўзабаве пасля гэтага, 28 верасня 1197 года, нечакана памёр імператар Генрых. У апошнія гады свайго жыцця ён спрабаваў зрабіць імператарскую карону спадчыннай, што сустрэла супраціўленне германскіх феадалаў і духавенства. Спадчынніку Генрыха, Фрыдрыху, было толькі 3 гады. Яго маці, каралева Канстанцыя, для таго, каб забяспечыць свайму сыну сіцылійскую карону, выгнала ўсіх германскіх паплечнікаў свайго мужа. У выніку Сіцылійскае каралеўства, каралём якога 3 верасня 1198 года быў каранаваны чатырохгадовы Фрыдрых, ізноў адасобілася ад імперыі.
Двайныя выбары германскага караля
У момант смерці брата Філіп знаходзіўся ў Італіі, збіраючыся забраць сына Генрыха Фрыдрыха і адвесці яго ў Германію. Даведаўшыся пра тое, што абылося ён быў вымушаны пакінуць пляменніка ў Сіцыліі, а сам з цяжкасцю дабраўся ў Германію. Там ён даволі хутка зразумеў, што адстойваць правы пляменніка яму будзе цяжка. Прыхільнікі Гогенштаўфенаў пераканалі яго прыняць карону самому. 6 сакавіка 1198 года ў Іхтэрсгаўзене, а затым 8 сакавіка на з’ездзе знаці ў Мюльгаўзене Філіп быў абраны каралём Германіі (рымскім каралём). 6 верасня ён быў каранаваны ў Майнце архібіскупам Тарэнтэза Эма.
9 чэрвеня ў Кёльне праціўнікі Гогенштаўфенаў выбралі каралём Германіі Атона, а 12 ліпеня архібіскуп Адольф каранаваў яго ў Ахене. Такім чынам у Германіі апынулася адначасова 2 кіраўнікі. Філіп быў каранаваны сапраўднымі каралеўскімі рэгаліямі, але ў «няправільным месцы» (Майнцы замест Ахена) і «няправільным» архібіскупам (Тарэнтэза, а не Кёльна), аднак пры каранацыі «правільным» архібіскупам у Ахене Атона Браўншвайгскага не выкарыстоўваліся сапраўдныя рэгаліі. Атона падтрымліваў яго дзядзька Рычард Англійскі, у той час як Філіп звярнуўся за падтрымкай да караля Францыі Філіпа II Аўгуста, які варагаваў з Англіяй.
Умяшанне Інакенція III
Пры такім становішчы ўзрасла роля Папы Рымскага, якім у 1198 годзе стаў Інакенцій III. Ён вырашыў скарыстацца акалічнасцямі для таго, каб умацаваць становішча папскай курыі ў імперыі.
Гэтаму спрыяла і тое, што каралева Сіцыліі Канстанцыя, якая памерла ў тым жа 1198 годзе, прызначыла апекуном свайго сына Фрыдрыха Папу Інакенція, прызнаўшы яго, акрамя таго, сюзерэнам Сіцылійскага каралеўства. Атон Браўншвайгскі настойліва шукаў апору ў Інакенціі, аднак ён не стаў умешвацца ў справы каралеўства, у якім паміж Філіпам і Атонам развязалася міжусобная вайна.
Архібіскуп Майнца, Конрад I, канцлер імперыі, які вярнуўся ў той час з Крыжовага паходу, паспрабаваў стварыць трэцюю партыю, якая адстойвала інтарэсы Фрыдрыха Сіцылійскага, але поспеху ў гэтым не дамогся.
У 1199 годзе загінуў кароль Рычард Англійскі, у выніку перавага апынулася на баку Філіпа. Аднак тут умяшаўся Папа Інакенцій, які нечакана прыняў бок партыі Вельфаў. 1 сакавіка 1201 года ён прызнаў права на прастол за Атонам, а ў чэрвені таго ж года выпусціў Нейскі канкардат, у якім агаварыў, што прымае пад сваю руку ўладанні ў Паўночнай Італіі. У выніку Атон пагадзіўся саступіць Папе Равенскі экзархат, Пентапаліс, Анконскую і Тасканскую маркі, а таксама герцагства Спалета. Тады ж кароль Даніі заняў Гольштэйн. А Філіпа і яго прыхільнікаў Папа адлучыў ад царквы, што, аднак, не мела ніякіх наступстваў.
Барацьба з Атонам IV
Да 1203 года перавагай валодаў Атон. Аднак да 1204 года яго пазіцыі саслаблі.
У тым жа годзе ад Атона на бок Філіпа Швабскага перайшлі многія феадалы, у тым ліку і брат Атона, пфальцграф Рэйнскі Генрых V, герцаг Брабанта Генрых I, ландграф Цюрынгіі, кароль Чэхіі Пржэмысл Отакар I і нават архібіскуп кёльнскі Адольф Альтэнскі, які 6 студзеня 1205 года ў Ахене паўторна каранаваў Філіпа Швабскага.
У гэтых акалічнасцях Папа Інакенцій пачаў перамовы з Філіпам, з якога ў 1207 годзе было знята адлучэнне на рэйхстагу ў Вормсе. Пад націскам духавенства Філіп і Атон сустрэліся на з’ездзе ў Кведлінбургу, дзе Філіп прапанаваў свайму суперніку ў абмен на адмову ад кароны руку адной са сваіх дочак і Швабію. Аднак Атон з абуранасцю адпрэчыў гэта прапановы.
У выніку барацьба аднавілася, але перавага была на баку Філіпа, які сабраў вялікую армію. Акрамя таго, Філіпу ўдалося перацягнуць на свой бок Папу, для чаго ён прапанаваў руку сваёй другой дачкі брату Інакенція, графу Рыкарду, у адказ Папа павінен быў адмовіцца ад правоў на Таскану, Спалета і Анконскую марку, якія павінны былі адысці да Рыкарда як пасаг дачкі Філіпа.
Але 21 чэрвеня 1208 года на вяселлі пляменніцы Філіпа ў Бамбергу пфальцграф Баварыі Атон VIII фон Вітэльсбах закалоў караля Філіпа. Прычынай гэтаму паслужыла тое, што Філіп абяцаў Атону руку сваёй дачкі, але абяцання не стрымаў.
Філіп не пакінуў сыноў, толькі дочак. Для таго, каб пазбегнуць анархіі, партыя Гогенштаўфенаў прызнала каралём Германіі Атона Браўншвайгскага, які ажаніўся з Беатрысай, старэйшай дачкі Філіпа. Пфальцграф Атон, забойца Філіпа, быў абезгалоўлены ў 1209 годзе. Цела Філіпа было пахавана 22 чэрвеня 1208 года ў кафедральным саборы Бамберга, але на Раство 1213 года яго перапахавалі ў кафедральным саборы Шпаера.
Вайкерсгайм
Вайкерсгайм (Weikersheim) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва — 7431 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 80,94 км². Афіцыйны код — 08 1 28 126.
Леў Якаўлевіч Пінэс
Леў Якаўлевіч Пінэс (Пинес Лев Яковлевич;, — , ) — савецкі вучоны ў галіне нейрамарфалогіі, неўрапаталогіі. Доктар медыцынскіх навук (1935), прафесар (1932). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1949).
Камарыўка (Гайсынскі раён)
Камарыўка (Комарі́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сіфіліс
Сіфіліс (састар.: люэс, простанар.: пранцы) — хранічнае сістэмнае інфекцыйнае захворванне, якое выклікае мікраарганізм віда Treponema pallidum (бледная трэпанема) падвіда Pallidum, якія адносяцца да роду трэпанем (Treponema), сямейству Treponemataceae.
Зарудчы
Зарудчы (Зару́дчі) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Віталь Станіслававіч Жалудок
Кар’ера
Выхаванец мінскага «Тарпеда», дарослую кар’еру пачынаў у дублі «Дарыды». Пасля выступлення за «Асіповічы» і «Камунальнік» стаў іграком «Мінска», дзе быў рэзервовым брамнікам. У 2009 годзе на правах арэнды гуляў за рэчыцкі «Ведрыч-97» і быў прызнаны найлепшым іграком каманды ў сезоне.
Па заканчэнні сезону 2011 пакінуў «Мінск» у якасці свабоднага агента, і ў 2012 годзе папоўніў склад грэчаскага клуба «Платаніяс», за які згуляў толькі ў двух матчах і прапусціў 9 галоў.
У студзені 2014 года на правах арэнды далучыўся да клуба трэцяга дывізіёна Грэцыі «ПАО Крусонас». Па выніках сезону дапамог камандзе захаваць месца ў лізе, хоць на момант прыходу брамніка яна знаходзілася на апошнім месцы.
У ліпені 2014 года вярнуўся ў Беларусь, падпісаўшы кантракт з клубам «Слуцк». У складзе «Слуцка» быў другім брамнікам і так не згуляў за асноўную каманду. У лютым 2015 года перайшоў у «Ліду», дзе стаў асноўным брамнікам.
У пачатку 2016 года падпісаў кантракт з клубам «Ашмяны». Пачынаў сезон у якасці асноўнага брамніка, аднак улетку ў сувязі з абвінавачваннем ва ўдзеле ў дагаварных матчах пакінуў каманду. У кастрычніку 2017 года па выніках справы аб дагаварных матчах быў прысуджаны да штрафу ў 27,6 тысяч рублёў, а ў лютым 2018 года атрымаў ад Дысцыплінарнага камітэта АБФФ пажыццёвую дыскваліфікацыю. Пасля зыходу з «Ашмян» стаў працаваць па-за футболам, гуляючы таксама на аматарскім узроўні.
Бад-Мергентгайм
Бад-Мергентгайм (Bad Mergentheim), да 1926 года Мергентгайм — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва — (на 31 снежня 2009 года). Плошча — 129,97 км². Афіцыйны код — 08 1 28 007.
Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў.
Зборная Парагвая па футболе
Зборная Парагвая па футболе прадстаўляе Парагвай на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Асацыяцыя футбола Парагвая. Зборная з’яўляецца двухразовым пераможцам Кубка Амерыкі (1953, 1979).
Сарыкамышская катлавіна
Сарыкамы́шская катлавіна, Сарыкамышская ўпадзіна (Sarygamyş çöketligi, Sariqamish botig`i) — упадзіна на поўначы Туркменістана, з’яўляецца паўночнай мяжой пустыні Каракумы.
Геаграфія
Даўжыня ўпадзіны каля 150 км, шырыня каля 90 км. Абсалютная вышыня адносна ўзроўню сусветнага акіяна — мінус 38 метраў. Уяўляе сабой плоскую чару авальнай формы, пакрытую саланчакамі і перавеяннымі пяскамі. У цэнтральнай частцы размяшчаецца Сарыкамышскае возера. У напрамку на поўдзень ад катлавіны знаходзіцца самая глыбокая ў Туркменістане бяссцёкавая ўпадзіна Акчакая.
Брыгада КАП «Палессе»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Пале́ссе» (Brygada KOP «Polesie») — пятая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1925—1939 гадах у Лахве і Лунінцы. Прымала ўдзел у абароне дзяржаўных межаў падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На другім этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада генеральнага штаба №1600 была заснавана пятая памежная брыгада.
У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана ў Давыд-Гарадку пры 17-ым памежным батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года. Замест яе і іншых падобных установаў у крэпасці Асавец на Падляшшы быў адчынены школьны батальён Корпуса аховы памежжа.
У наступным годзе брыгада «Палессе» пашырылася за кошт уключэння ў яе склад другога памежнага батальёна, размешчанага ў Бэрэзным і пятага кавалерыйскага эскадрона з першай памежнай брыгады «Валынь». З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры сямнаццатым памежным батальёне ў Давыд-Гарадку, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах. Яны дзяліліся на 4 часткі і называліся ў адпаведнасці з адзінкамі іх размяшчэння. У пятай брыгадзе была ўтворана рота першага тыпу, якая ўтрымлівала камандаванне, гаспадарчую дружыну і тры ўзводы: першы меў чатыры, а астатнія — па тры дружыны. Штат роты складаўся з чатырох афіцэраў, трынаццаці ўнтэр-афіцэраў і 106 шараговых жаўнераў.
Па звестках 1928 г., брыгада ахоўвала адрэзак дзяржаўнай мяжы працягласцю ў 424.205 км. У ліпені 1929 года пятая памежная брыгада была афіцыйна пераназвана ў брыгаду «Палессе» згодна з правілам, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа сталі называцца паводле мясцовасцяў іх дыслакацыі. Тое ж самае адбылося і з усімі адзінкамі, якія ўваходзілі ў яе склад. Праз два гады нумарацыя адзінак, якая ў 1929—1931 г. з’яўлялася дадатковай, увогуле была скасавана.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго падраздзяленне апынулася перагрупаваным: полк «Сарны» быў выключаны са склада брыгады, а яе камандаванне падверглася рэарганізацыі. Паводле загада, выдадзенага камандаваннем Корпуса аховы памежжа 18 кастрычніка 1938 г., месца размяшчэння штаба брыгады «Палессе» і камандавання паліцэйскага ўзвода было перанесена з Лахвы да Лунінца.
Мабілізацыя і ўдзел у абарончай вайне
У сакавіку 1939 г. рота сапёраў «Столін» пад камандаваннем капітана Чэслава Павульскага была мабілізавана і перадыслакавана ў раён баявых дзеянняў.
У верасні таго ж года на базе камандавання брыгады «Палессе» была арганізавана 38-я рэзервовая пяхотная дывізія, якая ўключала тры батальёны: «Людвікова», «Сінкевічы» і «Давыд-Гарадок». У сувязі з пачаткам польскай абарончай вайны дывізія была мабілізавана. Па вяртанні адзінак брыгады, яе дзейнасць па ахове ўсходняй мяжы даўжынёй 262.339 км была адноўлена.
17 верасня 1939 г. брыгада «Палессе» была атакавана падраздзяленнямі 17-га аддзела памежных войскаў НКУС. Надыходзячыя ў тым кірунку адзінкі 4-й арміі камкора Васіля Чуйкова і 23-га самадзейнага стралковага корпуса ў той дзень яшчэ не былі гатовыя дзейнічаць, таму баі, якія адбываліся паміж польскімі і савецкімі войскамі на той час не былі вельмі інтэнсіўнымі. Гэта дазволіла камандзіру Корпуса аховы памежжа Вільгельму Орліку Рукеману выдаць загад аб адступленні брыгады і ўтварэнні імправізаванага вайсковага згуртавання з колішніх памежнікаў, якое працягнула ўдзел у абарончай вайне.
Аднак, з-за няправільных дзеянняў часткі падраздзяленняў, брыгада «Палессе» не здолела дасягнуць пастаўленай камандзірам мэты. У выніку таго, што памежнікі не змаглі выканаць загад аб нанясенні ўдара па 52-й стралковай дывізіі, палкоўнік Ружыцкі-Каладзейчык пачаў напад на савецкія войскі ў паўднёва-заходнім кірунку толькі з дапамогай адной пяхотнай роты, якая была разбіта часткамі Чырвонай Арміі. Камандзір брыгады аддаў загад аб яе расфармаванні, але жаўнеры кінулі зброю і здаліся ў палон.
IC 3507
IC 3507 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ітырэду
Ітырэду (Ittireddu) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 586 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 25 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Залужаны
Залужаны — тапонім.
Ямпільскі раён (Сумская вобласць)
Ямпільскі раён (Ямпільський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ямпіль (Ямпіль).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 24410 чалавек, плошча — 943,5 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 56 вёсак.
Чорная поліўка
Чо́рная по́ліўка — даўняя густая поліўка са свіной, часцей з гусінай або качынай крыві, вядомая многім еўрапейскім народам.
Гусіную ды качыную поліўку варылі з касцей і вантробаў, свежай крыві (каб кроў не згарнулася, у яе дадавалі крыху солі або воцату), загушчалі мукой або цёртай булкай. Для паляпшэння смаку дадавалі сушаныя слівы і яблыкі, спецыі (перац, цынамон, гваздзікі). Падавалі з нарэзанымі птушынымі вантробамі, варанымі лазанкамі, клёцкамі і г.д.
Чорная поліўка служыла сімвалам адмовы дзяўчыны ці яе бацькоў няўдаламу жаніху (як, напрыклад, Яцаку Сапліцу ў паэме Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш»).
Маркіўка (Гайсынскі раён)
Маркіўка (Марківка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Васіль Мікалаевіч Муранкоў
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працоўную дзейнасць пачаў у 1986 годзе ў якасці начальніка мяса-малочнага комплексу буйной рагатай жывёлы калгаса «Шлях Леніна» Горацкага раёна, з 1996 па 2000 год галоўны заатэхнік гэтага ж калгаса.
З 2000 па 2005 год працаваў намеснікам начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання па жывёлагадоўлі Аршанскага раённага выканаўчага камітэта, а з 2005 па 2010 год — першым намеснікам старшыні, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Аршанскага райвыканкама.
У 2010 заняў пасаду старшыні Гарадоцкага раённага выканаўчага камітэта. 29 чэрвеня 2015 года, на паседжанні раённага Савета дэпутатаў быў зняты з пасады старшыні райвыканкама, бо звярнуўся ў Віцебскі аблвыканкам з заявай аб вызваленні яго ад пасады ў сувязі з пераходам на іншую працу.
З 2015 па 2019 год — старшыня Аршанскага раённага аб’яднання прафсаюзаў.
З 9 кастрычніка 2019 года Васіль Муранкоў прыступіў да абавязкаў першага намесніка старшыні Горацкага раённага выканаўчага камітэта.
Лобна
Лобна (Ло́бна) — вёска ў Любэшыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любэшыўскай пасялковай абшчыны.
Аляксандр Гардзейка
Аляксандр Гардзейка ( — ?) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 чэрвеня 1928 г. у в. Рацкавічы Косаўскага павета (Палескае ваяводства, Польская Рэспубліка, цяпер Івацэвіцкі раён Брэсцкай вобласці). З 1939 г. жыў на Слонімшчыне. Скончыў Слонімскую сярэднюю школу.
На пачатку мая 1946 г. узяў удзел у заснаванні падпольнай арганізацыі з канспіратыўнай назвай «Чайка», якая ставіла сваёй мэтай змаганне за нацыянальныя правы і годнасць свайго народа, яго культуры, мовы, гісторыі, за свабоду і незалежнасць Беларусі. У сярэдзіне 1947 г. арганізацыя была выкрытая ў сувязі з правалам Саюза вызвалення Беларусі, які выдаў правакатар Алесь Бажко — з СВБ некаторыя сябры «Чайкі» ўтрымлівалі сувязь у выніку канспірацыйнай памылкі.