cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адносіны рызык
Параўнанне з адносінамі шанцаў
Адносная рызыка з'яўляецца больш інтуітыўным паказчыкам, і ў выпадках сярэдняй і высокай імавернасці асабліва важна адрозніваць паказчыкі. Напрыклад, калі дзеянне A нясе ў сабе рызыку 99,9%, а дзеянне B — рызыкай 99,0%, то адносная рызыка будзе крыху большая за 1. у той час адносныя шанцы, звязаныя з дзеяннем А да дзеяння В, больш чым у 10 разоў вышэй.
У медыцынскіх даследаваннях адносіны шанцаў звычайна выкарыстоўваюцца для даследаванняў выпадак-кантроль, і шанцы, але не імавернасці, звычайна вылічваюць і параўноўваюць. Адносныя рызыкі выкарыстоўваецца ў рандамізіраваных кантраляваных выпрабаваннях, а таксама ў кагортных даследаваннях.
Вяршынін
Вяршынін — прозвішча.
Нефрыт (камень)
Нефрыт — мінерал класа сілікатаў, мікравалакністая разнавіднасць актыналіта, якая складаецца ў асноўным са зблытаных валокнаў амфіболаў — Ca2(Mg,Fe)5Si8O22(OH)2.
Назва
Назва паходзіць ад νεφρός — нырка, у сувязі з падабенствам да ныркі.
Апісанне
Крышталізуецца ў манакліннай сінганіі. Трапляецца ў выглядзе шчыльнага агрэгата найтанчэйшых пераплеценых валокнаў, чым абумоўлена яго вязкасць і трываласць. Колер аліўкава-, яблычна-, травяна-, цёмна-зялёны, радзей шэры, белы, чорны, вельмі рэдка — чырвоны. Размеркаванне колеру воблачна-плямістае.
Добра паліруецца. З прычыны выключна высокай вязкасці абломкі нефрыту вельмі складана раскалоць на кавалкі. Трываласць нефрыту параўнальная з добрымі гатункамі сталі.
Шпыльчына
Шпыльчына (Шпильчи́на) — вёска ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нефрыт (камень)
Выкарыстанне
Радовішчы прымеркаваны да серпенцінітаў, радзей да даламітавых мармураў, валуны і галька здабываюцца з россыпаў.
Каштоўны ювелірна-вырабны камень.
Ныа (воласць)
Ныа (Nõo) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 170 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 3924 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Ныа.
Пакт Рыа
Міжамерыканскі дагавор аб узаемнай дапамозе (Пакт Рыа-дэ-Жанэйра 1947 года), шырока вядомы як «Пакт Рыа» — пагадненне, падпісанае ў Рыа-дэ-Жанэйра большасцю амерыканскіх краін у 1947 годзе.
Галоўны прынцып гэтага дагавора заключаўся ў тым, што напад на любую краіну-ўдзельніцу дагавора будзе азначаць напад на ўсе краіны-ўдзельніцы дагавора. Такім чынам гэты дагавор з’яўляецца дамовай аб узаемнай абароне. Нягледзячы на тое, што дагавор быў адкрыты для падпісання ў 1947 годзе, апошняя дзяржава падпісала і ратыфікавала яго толькі ў 1982 годзе. Гэтай дзяржавай сталі Багамскія Астравы.
Краінай-захавальніцай Міжамерыканскага дагавора аб узаемнай дапамозе з’яўляецца Бразілія, арганізацыяй-дэпазітарыем для арганізацыйна-тэхнічных патрэб — Арганізацыя амерыканскіх дзяржаў (ААД).
Гісторыя
Дагавор быў прыняты і зацверджаны подпісамі ўсіх бакоў 2 верасня 1947 года ў Рыа-дэ-Жанэйра. Але ўступіў у сілу ён толькі 3 снежня 1948 года, а 10 снежня 1948 года дагавор быў зарэгістраваны ў ААН. Гэта своеасаблівае ўдасканаленне Чапультэпекскай дэкларацыі, падпісанай на міжамерыканскай канферэнцыі ў 1945 годзе ў Мехіка. ЗША падтрымлівалі палітыку кантынентальнай абароны па Дактрыне Манро.
За выключэннем Трынідада і Табага ў 1967 годзе і Багам у 1982 годзе, ні адна незалежная краіна не далучылася да дамовы пасля 1947 года.
У 2002 годзе, перад уварваннем ЗША ў Ірак, Мексіка, спасылаючыся на паводзіны Злучаных Штатаў у ходзе аргенціна-брытанскага канфлікту за Фалклендскія астравы ў 1982 годзе (Вашынгтон падтрымаў Вялікабрытанію), выйшла з Міжамерыканскага дагавора аб узаемнай дапамозе.
5 чэрвеня 2012 года міністры замежных спраў Балівіі, Венесуэлы, Нікарагуа і Эквадора, выступаючы на 42-й Генеральнай Асамблеі ААД ад імя Баліварыянскага альянсу народаў Амерыкі (АЛБА), заявілі аб выхадзе з Міжамерыканскага дагавора аб узаемнай дапамозе. Балівія, Куба, Нікарагуа і Эквадор выйшлі з дагавора ў 2012 годзе, Венесуэла — у 2013 годзе.
У чэрвені 2019 года парламент Венесуэлы, які ўзначальваўся апазіцыяй прэзідэнту Мадура, звярнуўся з просьбай аднавіць сяброўства Венесуэлы ў Міжамерыканскім дагаворы аб узаемнай дапамозе.
Карабас (Карагандзінская вобласць)
Карабас — пасёлак у Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Карабаскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 7 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, цэнтра горада Абай. Код КАТА — 353257100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 2682 чалавекі (1277 мужчын і 1405 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 2484 чалавекі (1236 мужчын і 1248 жанчын).
Панскае (Глінкаўскі раён)
Панскае (Панское) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Рагуль
Рагуль, рогуль (мн. ч. рагулі, рогули, рогулье, жонак. рагуліха, рогуліха) — жаргоннае ўкраінскае слова, у агульнай лексіцы — грэблівая мянушка са значэннем «прымітыўны чалавек, некультурный селянін». Ва ўкраінскім крымінальным жаргоне ўжываецца для абазначэння любога сельскага жыхара.
Па адной з версій, тэрмін «рагуль» адбываецца ад польскага слова рагатка  — так называліся невялікія збудаванні (будкі і шлагбаўмы), якія на скрыжаваннях дарог Аўстра-Венгрыі і Польшчы служылі своеасаблівымі мытнымі пунктамі на ўездах у гарады. У прыватнасці, гэтай версіі прытрымліваецца пісьменнік і публіцыст Юрый Вінічук, які даследаваў звычаі і культуру Львова. На яго думку, рагулямі ў Аўстра-Венгрыі і Польшчы называлі жыхароў прыгарадаў Львова, якім дазвалялася праязджаць праз рагаткі ў горад і прывозіць прадукты на продаж толькі ноччу, а з надыходам світання яны былі абавязаныя пакідаць межы горада. І калі кагосьці хацелі ахарактарызаваць як «недалёкага селюка», то яго называлі «рагулем».
У далейшым рагулямі сталі называць былых сялян, якія фармальна сталі жыхарамі горада і страцілі сельскую культуру, але аказаліся няздольнымі прыняць гарадскую культуру. Пры гэтым яны адрозніваліся безапеляцыйнасцю і самаўпэўненасцю, не адкідвалі любое альтэрнатыўнае меркаванне, але ставіліся да яго з ваяўнічай пагардай.
Ад слова «рагуль» створаны жаргонныя словы: рагулізм, рагульства — дурасць, прымітыўнасць, нешта абсурднае.
Пётр Яўсеевіч
Пётр Яўсеевіч (?, вёска Галынец — ?) — беларускі іканапісец XVII стагоддзя.
Прадстаўнік беларускай іканапіснай школы. Аўтар абраза «Нараджэнне Маці Боскай» (1649), які вызначаецца жанравай трактоўкай рэлігійна-кананічнага сюжэта (зберагаецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі).
Аказу
Аказу - нефармальная арганізацыя экстрэмістаў з ліку хуту, якая аказала вялікі ўплыў на генацыд у Руандзе ў 1994 годзе. Групоўка складалася са сваякоў і сяброў будучага прэзідэнта Жувеналя Хаб'ярыманы і яго ўплывовай жонкі Агаты Хаб'ярыманы. Яны таксама называліся "сетка анулявання" праз сваю мэту - давесці колькасць тутсі да нуля.
Джон Мэйджар
Джон Мэйджар (John Major; нар. ) — 75-ы, 76-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі ў 1990-97. Належаў да Кансерватыўнай партыі.
Скончыў Інстытут банкіраў. У 1965—79 банкаўскі служачы. 3 1979 дэпутат палаты абшчын парламента ад Кансерватыўнай партыі. 3 1986 дзяржаўны міністр сацыяльнага забеспячэння, з 1987 генеральны сакратар міністэрства фінансаў, з ліпеня 1989 міністр замежных спраў, з кастрычніка 1989 міністр фінансаў. У 1990—97 прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі і лідар Кансерватыўнай партыі. Працягваў у асноўным палітычны курс Маргарэт Тэтчэр, але з іншым вырашэннем сацыяльна-эканамічных пытанняў (прыватызацыя дзяржаўных прадпрыемстваў, павышэнне падаткаў і інш.). Дамогся ратыфікацыі ў Вялікабрытаніі Маастрыхцкага дагавора.
Якубава (Сафонаўскі раён)
Якубава (Якубово) — вёска ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пушкінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 0 жыхараў (2010).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 8 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 6 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Камянка. За 5 км на паўночны ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Максімава.
Пейпсіээрэ (воласць)
Пейпсіээрэ (Peipsiääre) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 30,95 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 831 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Колк’я.
Краснае (Дзмітравіцкі сельсавет)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
NGC 4571
NGC 4571 (іншыя абазначэнні — IC 3588, IRAS12344+1429, UGC 7788, ZWG 70.194, MCG 2-32-156, VCC 1696, PGC 42100) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Петрапаўлаўка (Смаленская вобласць)
Петрапаўлаўка (Петропа́вловка) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Кукуценай
Кукуце́най (Kukutėnai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Гайдзе. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Паўднёвае Патагонскае ледавіковае плато
Паўднёвае Патагонскае ледніковае плато (Campo de hielo Patagónico Sur) — горна-покрыўны ледавіковы комплекс у Патагонскіх Кардыльерах (Чылі і Аргенціна), паміж 48°15'-51° 20' паўднёвай шыраты і 73-74°15' заходняй даўгаты.
Працягласць з поўначы на поўдзень складае 360 км, шырыня — ад 40 да 90 км. Плошча — каля 12 000 км². Пераважныя вышыні — 1500 м. Сярод лёду падымаюцца нунатакі (скалістыя вяршыні, якія выступаюць над паверхняй ледавіка) і горы. Вышэйшая кропка — гара Бертран (3270 м). Вышыня фірнавай лініі памяншаецца ад 1200 м на поўначы да 650 м на поўдні. На ўзроўні ледавіковага плато выпадае 7000—8000 мм ападкаў у год. Шыротная бязлёдавая дэпрэсія супраць возера Архенціна падзяляе ледавіковае плато на дзве часткі — вялікую паўночную і невялікую паўднёвую.
З плато сцякаюць вывадныя ледавікі, многія на заходнім боку заканчваюцца ў фіёрдах, на ўсходнім — у азёрах (О'Хігінс, В’едма, Архенціна). Найбуйнейшыя вывадныя ледавікі: Грэве, Бруген, Гуілардзі, Амалія (цякуць на захад); Хорхе-Маўнт (на поўнач); О'Хігінс, В'едма, Упсала, Перыта-Марэна, Грэй, Ціндаль (на ўсход).
Сарыза
Сарыза (Soriso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 748 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 122 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 28018. Тэлефонны код — 0322.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Якаў Зевядзееў.
Уварванне ў Джэнін (ліпень 2023)
Лагер
Лагер бежанцаў у Джэніне быў заснаваны ў 1953 годзе. Тут пасяліліся палесцінцы, якія вымушана пакінулі свае дамы падчас першай араба-ізраільскай вайны. У агульнай складанасці напярэдадні падзей у лагеры пражывала 18 000 чалавек. Яго жыхары пакутавалі ад высокага ўзроўню беднасці і беспрацоўя і сутыкаліся з прыгнётам з боку ізраільскіх уладаў.
З моманту чарговай эскалацыі ізраільска-палесцінскага канфлікту вясной 2022 года лагер Джэнін стаў цэнтрам напружанасці. Гэтае месца гістарычна было апорай для ўзброенага супраціву, асабліва падчас Другой Інтыфады.
У 2023 годзе лагер бежанцаў неаднаразова станавіўся мішэнню ізраільскіх вайскоўцаў, так як яны меркавалі, што тут знаходзіцца прытулак для баевікоў, адказных за напады ўнутры Ізраіля.
Напад
Аперацыя пачалася з удараў беспілотнікаў у час ночы. Пасля у лагер прыйшлі вайскоўцы, якія заставаліся тут да поўдня. Неадкладна ў Джэніне пачаліся баі. Вайскоўцы перакрылі дарогі, захапілі дамы і пабудовы, выставілі снайпераў на дахі. На фоне сутыкненняў 3000 чалавек беглі з лагера. Тым часам ізраільская армія заявіла, што выявіла тры аб’екты па вытворчасці зброі і канфіскавала тайнікі са зброяй і сотні выбуховых рэчываў.
У ходзе падзей загінула 13 палесцінцаў, сярод якіх 4 былі заяўлены як баевікі «Ісламскага джыхаду», і адзін як баевік ХАМАС. У ліку ахвяр аперацыі Нур ад-Дзін Хусам Маршуд (16 гадоў), Мустафа Эмад Касем (16 гадоў), Мадждзі Юніс Арараві (17 гадоў), Алі Хані аль-Гул (17 гадоў), Хусам Махамад Абу-Дайба (18 гадоў), Аус Хані Ханун (19 гадоў), Саміх Фарыс Абу Алуфа (20 гадоў), Ахмад Махамад Амер (21 год), Адаі Ібрагім Хамайсех (22 гады), Махамад Муханад аш-Шамі (23 гады).
Ізраільскія войскі страцілі аднаго чалавека забітым, якім стаў сяржант Давід Іегуда Іцхак (23 года) з падраздзялення «Ягоз».
Рэакцыя
Набіл Абу Рудэйнех, прэс-сакратар прэзідэнцтва Палесціны, заявіў, што палесцінскі народ не адступіць «перад тварам гэтай жорсткай агрэсіі». Лін Гасцінгс, каардынатар гуманітарнай дапамогі ААН у палесцінскіх раёнах, выказала ў Twitter сваю занепакоенасць ізраільскай ваеннай аперацыяй, так як падчас падзей ВПС Ізраіля атакавалі густанаселены лагер бежанцаў. Іарданія, Егіпет, ААЭ, Хезбала і Арганізацыя ісламскага супрацоўніцтва асудзілі ізраільскую аперацыю.
Наступствы
З 4 па 6 ліпеня адбыўся шэраг нападаў і інцыдэнтаў, арганізаваных палесцінамі ў адказ за атаку на Джэнін. У выніку адной з такіх акцый забіты ізраільскі салдат.
Прагрэсіўна-рэспубліканская партыя
Прагрэсіўна-рэспубліканская партыя (Partido Republicano Progressista) — палітычная партыя Бразіліі. Утворана ў 1990 годзе. 22 лістапада 2011 года была афіцыйна зарэгістравана пад рэгістрацыйным выбарчым нумарам «44». Лідар партыі — Аваска Рымэ Алтымары Рэсінды. Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 года падтрымала кандыдатуру члена партыі працоўных — Дылму Русеф.
Прытрымліваецца цэнтрысцкай ідэалогіі, якія з’яўляюцца сумессю ідэй рэспубліканізму, прагрэсівізму, а таксама лібералізму.
Эхіўрыды
Эхіўры, Эхіўры́ды (Echiura або Echiurida) — тып марскіх беспазваночных, таксама разглядаюцца як клас або падклас кольчатых чарвей.
Апісанне
Каля 150 відаў. Пашыраны ў морах. Жывуць на дне, у грунце.
Даўжыня 5 — 185 см. Цела цыліндрычнае, несегментаванае. Доўгім (да 1 м) неўцяжным хабатком, укрытым раснічкамі, падганяюць корм да рота.
Раздзельнаполыя. 3 яйца выходзіць лічынка — трахафора. У некаторых (напр. Bonellia) выяўлены палавы дымарфізм.
Чырвонагорка
Чырвонагорка  — востраў на поўначы возеры Снуды. Прыкладная плошча — 0,108 км². Незаселены.
Востраў Чырвонагорка знаходзіцца за 555,3 м ад паўночна-ўсходняга ўзбярэжжа возера Снуды, за 13,9 км на поўнач ад Браслава. Даўжыня — 506,8 м. Найбольшая шырыня — 336 м. Складзены асадкавымі пародамі. На востраве Чырвонагорка знаходзіцца геалагічны помнік — група валуноў, самы вялікі з якіх вышэй за 2 м і вагай каля 30 тон. Каменне ўяўляе сабою ружова-буры граніт, было прынесена ледавіком каля 20 тысяч гадоў таму з раёна сучаснага Выбарга. Існуе верагоднасць, што гэта група валуноў у старажытнасці выкарыстоўвалася ў сакральных мэтах. У нашы дні значная частка вострава занята лесам і хмызнякамі. На ім гняздуюць птушкі.
Востраў Чырвонагорка ўваходзіць у ахоўваемую зону нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры». На востраве забаронена разводзіць вогнішча, ладзіць стаянкі.
NGC 4572
NGC 4572 (іншыя абазначэнні — UGC 7775, MCG 12-12-12, ZWG 352.37, PGC 41991) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лясковічы
Ляско́вічы (, Лесковичи) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Вынаходнік
Вынаходнік (inventor, Erfinder) — асоба, яка вынайшла ці вынаходзіць што-небудзь.
Вынаходнік стварае новыя вынаходніцтвы, галоўным чынам, тэхнічныя прылады або метады (тэхналогіі). Хоць некаторыя вынаходнікі могуць быць таксама навукоўцамі, большасць з іх — інжынеры, якія ствараюць тэхнічнае новаўвядзенне на базе адкрыццяў іншых вучоных. Часта вынаходнікі паляпшаюць існуючыя прылады або камбінуюць іх для стварэння новых карысных прыладаў.
Для заахвочвання вынаходніцкай дзейнасці была створана сістэма патэнтаў, што выдаюць кампетэнтныя дзяржаўныя органы і сведчаць прыярытэт вынаходкі, аўтарства і выключнае права на вынаходства.
Здольнасць да вынаходніцтва можна развіваць. Распрацавана тэорыя рашэння вынаходніцкіх задач, якая прапануе велізарную базу навучальных задач, тыпавыя прыёмы рашэнні і мноства іншых інструментаў, неабходных для вырашэння канкрэтнай задачы.
Вынаходства вынаходніка павінны ўяўляць сабой тэхнічнае рашэнне, якое валодае навізной, невідавочнасць і вытворчай дастасавальнасці. Вынаходства — аб’ект прамысловай уласнасці, якому прадастаўляецца прававая ахова на аснове патэнта (абароны аўтарскага права).
Мэйн-кун
Мэйн-кун ці амерыканская янотавая котка — парода даўгапоўсных котак, атрыманая ў 19 стагоддзі ў ЗША. Паводле легенды, першы мэйн-кун нарадзіўся ад любові ката і янота. Сапраўдныя продкі мэйн-кунаў дагэтуль не знойдзеныя. Стандарт пароды прыняты ў 1983 годзе.
Вонкавы выгляд
Мэйн-куны — найбуйнейшыя коткі. Самцы важаць, напрыклад, ад 7 да 15 кг. Поўсць у іх доўгая і мяккая. Калі надыходзіць лета, мэйн-куны скідваюць даволі вялікія шматы поўсці. Галава ў мэйн-кунаў выцягнутая, але даволі малая проці тулава, вакол галавы даўжэйшая за целавую поўсць утварае каўнер. Для мэйн-кунаў характэрная палідактылія.
Праслава (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Жартас (Карагандзінская сельская акруга)
Жартас — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Карагандзінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 14 км на захад ад раённага цэнтра, цэнтра горада Абай. Код КАТА — 353259100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1497 чалавек (682 мужчыны і 815 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1483 чалавекі (720 мужчын і 763 жанчыны).
Алег Міхайлавіч Двігалёў
Але́г Міха́йлавіч Двігалё́ў (нар. на востраве Вітэ, Мурманская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта Рэспублікі Беларусь (2017—2018).
Біяграфія
Ваенную службу праходзіў на пасадах начальніка разліку антэннага паста радыётэхнічнай батарэі зенітнага ракетнага дывізіёна, намесніка камандзіра радыётэхнічнай батарэі — афіцэра навядзення зенітнага ракетнага дывізіёна, начальніка ўлікова-аперацыйнага аддзялення — начальніка штаба мясцовай абароны склада ракетна-артылерыйскага ўзбраення і боепрыпасаў, начальнік улікова-аперацыйнага аддзялення склада ракетна-артылерыйскага ўзбраення і боепрыпасаў, старшага афіцэра групы апрацоўкі інфармацыі цэнтра аператыўнай разведкі каманднага пункта Войскаў ППА, старшага афіцэра групы апрацоўкі інфармацыі цэнтра аператыўнай разведкі цэнтральнага каманднага пункта, начальніка цэнтра аператыўнай разведкі цэнтральнага каманднага пункта.
Пасля заканчэння ў 2001 годзе Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь ваенную службу праходзіў на пасадах намесніка начальніка па выхаваўчай рабоце цэнтральнага каманднага пункта Войскаў ППА, намесніка начальніка пункта вайсковай часці ВПС і войскаў ППА, камандзіра вайсковай часці - намесніка па баявым кіраванні начальніка Галоўнага штаба ВПС і войскаў ППА.
Пасля заканчэння ў 2008 годзе факультэта Генеральнага штаба ўстановы адукацыі «Ваенная акадэмія Рэспублікі Беларусь» ваенную службу праходзіў на пасадзе начальніка штаба - першага намесніка камандуючага войскамі ПЗАТК ВПС і войскаў ППА.
28 чэрвеня 2011 года прызначаны на пасаду начальніка галоўнага штаба - першага намесніка камандуючага Ваенна-паветранымі сіламі і войскамі проціпаветранай абароны.
18 ліпеня 2017 года прызначаны старшынёй Дзяржаўнага ваенна-прамысловага камітэта Рэспублікі Беларусь.
16 жніўня 2018 года ўказам Прэзідэнта папярэджаны аб няпоўнай службовай адпаведнасці за невыкананне даручэнняў Прэзідэнта Беларусі па комплексным развіцці Аршанскага раёна і неналежнае выкананне службовых абавязкаў.
Ваенны ардынарыят Літвы
Ваенны ардынарыят Літвы (Lietuvos kariuomenės Ordinariatas) — ваенны ардынарыят Рымска-Каталіцкай Царквы, які дзейнічае ў Літве. Ваенны ардынарыят Літвы, падпарадкоўваючыся непасрэдна Святому Прастолу, забяспечвае пастырскае акармленне ваеннаслужачых літоўскай арміі і іх сем'яў. Кафедральным саборам ваеннага ардынарыята Літвы з'яўляецца касцёл Святога Ігнація Лаёлы ў Вільнюсе.
Гісторыя
25 лістапада 2000 года Рымскі Папа Ян Павел II выдаў апостальскую канстытуцыю Christi discipuli, якой заснаваў Вайсковы ардынарыят Літвы.
З 2004 года кафедральным саборам Ваеннага ардынарыта Літвы з’яўляецца касцёл Святога Ігнація Лаёлы.
Уладзімір Лявонцьевіч Бядуля
Уладзімір Лявонцьевіч Бядуля (, в. Падомша, Брэсцкі павет — ) — старшыня калгаса «Савецкая Беларусь», двойчы Герой Сацыялістычнай Працы (1971, 23.05.1987). Заслужаны работнік культуры БССР (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся 24 мая 1927 года ў вёсцы Падомша, у гміне Дзмітровічы Брэсцкага павета Палескага ваяводства Польскай Рэспублікі (зараз Камянецкі раён Беларусі).
Скончыў 2-гадовы эканамічны факультэт пры Беларускім інстытуце механізацыі сельскай гаспадарскі. Працаваў у камсамольскіх органах Брэста — другі сакратар гаркама ЛКСМБ (1951—1955), потым - намеснік старшыні калгаса імя Молатава (Камянецкі раён).
21 лютага 1956 года на агульным сходзе абраны старшынёй калгаса «Савецкая Беларусь» Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. З 2006 года — ганаровы старшыня калгаса (пасля сельскагаспадарчага кааператыва) «Савецкая Беларусь». У сакавіку 2006 г. быў звольнены, што для многіх было нечаканым. Сам Уладзімір Лявонцьевіч, пракаментаваў журналістам сваю адстаўку так: «Я ім даўно ўжо нязручны быў». 18 мая 2017 года, рашэннем Камянецкага раённага Савета дэпутатаў У. Бядулю было прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Камянецкага раёна» за асаблівыя заслугі ў сацыяльна-эканамічным развіцці раёна, высокія дасягненні ў вытворчай, дзяржаўнай, сацыяльна-культурнай і грамадскай дзейнасці.
Член КПСС у 1955—1991 гадах. Член ЦК Партыі камуністаў беларускай (1990—1991). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1967—1971, 1985—1990), Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь XIII-га склікання (1995—1996). Народны дэпутат СССР (1989—1991). Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, дзе з’яўляўся членам Камісіі па рэгіянальнай палітыцы.
Памяць
У горадзе Камянцы Брэсцкай вобласці ўсталяваны бронзавы бюст У. Л. Бядулі.
У 1985 годзе зняты дакументальны фільм «Здравствуйте, это Бедуля говорит» (рэжысёр М. Галдоўская), у 2007 годзе — дакументальны фільм «Владимир Бедуля» (рэжысёр А. Алай). Прэм’ера фільму «Владимир Бедуля» адбылася ў «Доме кіно» (Мінск) у маі 2007.
Якушкіна (Сафонаўскі раён)
Якушкіна (Якушкино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 16 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 39 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 0,2 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Кітайка. За 5 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя п.п. 273 км на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Нефрыт (захворванне)
Нефрыт — група запаленчых захворванняў нырак з розным этыёпатагенезам, кожнае з якіх мае сваю патамарфалагічную і клінічную спецыфіку. Да нефрыту адносяцца лакальныя або дыфузныя праліфератыўныя або дэструктыўныя працэсы, якія ўцягваюць нырачныя клубочкі, канальчыкі або інтэрстыцыяльную нырачную тканку. Па паходжанні адрозніваюць першасныя нефрыты (першасная паталогія нырак) і другасныя нефрыты (якія ўзнікаюць у сувязі з іншым паталагічным працэсам - цукровым дыябетам, амілаідозам, сістэмнымі захворваннямі злучальнай тканкі, міеломнай хваробай і інш.)
Саццага
Саццага (Sozzago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1019 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Silvano.
Басіўка (Гарадоцкі раён)
Басіўка (Басі́вка) — вёска ў Гарадоцкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Купрэй (Ігналінскі раён)
Ку́прэй (Kupriai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Лінкмяніса. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Трынітраталуол
Трынітраталуо́л (2,4,6-трынітраталуол, альфа-трынітраталуол, тратыл, тол, TНT), C7H5N3O6 — араматычнае нітразлучэнне, адно з найбольш распаўсюджаных брызантных выбуховых рэчываў. Вынайдзены ў 1863 годзе нямецкім хімікам Ёзэфам Вільбрандам.
Уяўляе сабой бясколернае крышталічнае рэчыва (тэхнічны ТНТ жоўтага колеру) з тэмпературай плаўлення 80,85 °C (г.зн. плавіцца ў вельмі гарачай вадзе). Шчыльнасць 1663 кг/м³, літага — 1540—1590 кг/м³. Добра раствараецца ў бензоле, талуоле, ацэтоне, хлараформе, тэтрахлорметане, азотнай і сернай кіслотах. Дрэнна раствараецца ў вадзе. Хімічна ўстойлівы, доўгі час захоўваецца без раскладання. Тэмпература раскладання 240 °C.
ТНТ атрымліваюць нітраваннем талуолу сумессю сернай і азотнай кіслот пры тэмпературы 50—120 °C з ачысткай водным растворам сульфіту натрыю.
Ужываецца ў прамысловасці і вайсковай справе як самастойна (у грануляваным (гранулатол), прэсаваным або адліваным выглядзе), так і ў складзе шматлікіх выбуховых сумесяў (алюматол, аманал, аманіт і інш.). У ЗША тратыл у прамысловасці і горнай справе не ўжываюць з пачатку 1990-х гг. з-за таксічнасці прадуктаў выбуху.
Генадзь Васілевіч Рымскі
Генадзь Васільевіч Рымскі (, Сталінград —, Мінск) — беларускі вучоны і педагог, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, доктар тэхнічных навук, прафесар, перакладчык мастацкай літаратуры.
Біяграфія
Нарадзіўся 19 верасня 1936 годзе ў Сталінградзе ў сям’і інжынера трактарнага завода і настаўніцы рускай мовы і літаратуры.
У 1946 годзе пераехаў у Беларусь. Пасля заканчэння мінскай СШ № 11 стаў курсантам Вышэйшага ваенна-марскога інжынернага радыётэхнічнага вучылішча (горад Гатчына). У вучылішчы пачаў займацца навуковай працай.
З 1960 года працаваў у Інстытуце матэматыкі і вылічальнай тэхнікі Акадэміі навук Беларусі: старшым інжынерам-канструктарам, галоўным інжынерам лабараторыі. У 1965—1966 гады адным з першых у СССР распрацоўваў аўтаматычныя прылады распазнавання і ўводу ў ЭВМ графічнай інфармацыі складанай формы.
У 1972—1973 гадах праходзіў навуковую стажыроўку ў Джорджтаўнскім (горад Вашынгтон) і Каліфарнійскім (горад Лос-Анжэлес) універсітэтах. У 1979 годзе абраны загадчыкам кафедры.
У 1980 годзе ў Маскоўскім вышэйшым тэхнічным вучылішчы імя М. Э. Баўмана абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Агульная тэорыя каранёвых траекторый і аўтаматызацыя даследаванняў сістэм кіравання на яе аснове». У 1997 годзе быў прызнаны «Чалавекам года 97».
У 1998 годзе Міжнародны біяграфічны цэнтр у Кембрыджы ўключыў яго ў лік 2000 выдатных вучоных свету XX ст.
Памёр 23 жніўня 2000 года ў Мінску.
Навуковыя працы
Усяго Генадзь Рымскі апублікаваў каля 300 навуковых прац.
У 1994 годзе ўзначаліў аддзел тэхнічных навук Дзяржаўнага вышэйшага атэстацыйнага камітэта Беларусі, дзе з яго ўдзелам былі распрацаваны важнейшыя нарматыўныя дакументы па атэстацыі навуковых і педагагічных кадраў і ўкаранёны камп’ютарныя інфармацыйныя тэхналогіі.
З 1956 года стаў перакладаць творы беларускіх паэтаў на рускую мову.
У 1998 годзе ў Маскве выйшла кніга «Беларуская лірыка XIX—XX стагоддзяў у перакладах Генадзя Рымскага» (выдавецтва Літаратурнага інстытута імя М. Горкага). Гэтае выданне стала прыкметнай з’явай у культурным жыцці двух брацкіх народаў Беларусі і Расіі. Гэта — першая за апошнія 12 гадоў прадстаўнічая кніга перакладаў многіх беларускіх паэтаў, выдадзеная ў Маскве.
Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 11 (Орша)
Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 11 — будынак у Оршы. Пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX ст. У савецкі час тут знаходзіліся адміністрацыйныя ўстановы. Цяпер у будынку размяшчаецца Аршанскі музей гісторыі і культуры горада. Помнік эклектычнай архітэктуры.
Соўкіна (Глінкаўскі раён)
Соўкіна (Со́вкино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 11 (Орша)
Архітэктура
Аднапавярховы, квадратны ў плане, накрыты вальмавым дахам. Архітэктурным дэкорам апрацаваны толькі галоўны фасад, які выходзіць на «чырвоную лінію» вулічнай забудовы. Плоскасна трактаваны фасад расчлянёны арачнымі вокнамі і крапаваны падаконнымі броўкамі, руставанымі прасценкамі, філёнгамі, прафіляваным карнізам. Уваход у дом — з боку двара праз стральчатую браму-арку.
Лукаш Смуглевіч
Лукаш Смуглевіч (Łukasz Smuglewicz; —, Варшава) — мастак, працаваў таксама ў Галічыне. Яго род паходзіў з Жамойці. Настаўнікам быў спачатку Ян Самуэль Моцк, а пасля яго смерці — Сымон Чаховіч (з 1737 года). Пастаянна жыў у Варшаве. У 1752-1758 гадах працаваў для Яна Клеменса Браніцкага. Быў двойчы жанатым. Першая жонка — Зялінская. Другая жонка — дачка сястры Сымона Чаховіча Рэгіна Алясніцкая, з якой яны ажаніліся перад 1740 годам і мелі 10 дзяцей, з якіх пяцёра сыноў сталі мастакамі. Быў пахаваны ў крыпце касцёла рэфарматаў у Варшаве (цяпер, вул. , 31/33).
Соўкіна (Глінкаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Ямішча (Сафонаўскі раён)
Ямішча (Ямище) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 12 км на ўсход ад горада Сафонава, за 1 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вержа. За 7,5 км на паўднёвы захад ад вёскі чыгуначная станцыя Дурава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Баранаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Пух’я (воласць)
Пух’я (Puhja) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 169,6 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 2402 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Пух’я.
Мікалай Пятровіч Вяршынін
Мікола Вяршынін, поўнае імя Мікалай Пятровіч Вяршынін (нар., ) — беларускі паэт-сатырык.
Біяграфія
У дзяцінстве з бацькамі пераехаў на радзіму маці ў Рудзенскі раён (цяпер Пухавіцкі раён). У пачатку Вялікай Айчыннай вайны бацькі М. Вяршыніна загінулі пад бамбёжкай, выхоўваўся спачатку ў цёткі, пасля ў дзіцячым доме. У 14 гадоў падаўся ў Мінск на вучобу, потым служыў у пагранічных войсках. Скончыў Мінскі аўтамеханічны тэхнікум (1958), гістарычны факультэт БДУ (1970). Працаваў інжынерам Мінскага падшыпнікавага завода, старшым інжынерам Мінскага трактарнага завода, вядучым інжынерам навукова-вытворчага аб’яднання «Прагрэс». Кіраваў літаратурнымі адзеламі рэдакцый заводскіх, абласной і рэспубліканскай газет.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў падчас службы ў арміі, тады адбыўся і дэбют у друку. Упадабаны род паэзіі — сатыра і гумар. Піша байкі, фельетоны, гумарэскі, мініяцюры, каламбуры, эпіграмы. Аўтар зборнікаў сатырычнай паэзіі «Без віны вінаватыя» (1972), «Не сышліся характарамі» (1977), «Дагуляўся» (1981), «Нашто мне жаніціся» (1982), «У чужым воку» (1991), «Свой чалавек» (1993), «Сваё месца» (1994) і інш. Творы М. Вяршыніна ўвайшлі ў больш чым 20 калектыўных зборнікаў сатырычнай паэзіі і прозы. Пастаянна друкуецца ў газетах і часопісах, часта выступае на радыё і тэлебачанні.
Сезон 2015 ЖФК Ніва-Белкард
У 2015 годзе жаночы футбольны клуб «Ніва-Белкард» з Гродна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Аброшынэ
Аброшынэ (Обро́шине) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Старае Брыкіна
Старае Брыкіна (Ста́рое Бры́кино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Глінкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
NGC 4573
NGC 4573 (іншыя абазначэнні — ESO 268-26, MCG -7-26-14, FAIR 455, AM 1235-432, DCL 84, PGC 42167) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пільніцкая дэкларацыя
Пільніцкая дэкларацыя (Pillnitzer Deklaration) — дакумент, падпісаны 27 жніўня 1791 года ў саксонскім замку Пільніц, які стаў асновай аўстра-прускага саюзнага дагавора (люты 1792) і аб’яднання еўрапейскіх манархаў супраць французскай рэвалюцыі.
Пасля арышту 21 чэрвеня 1791 года караля Людовіка XVI пачаліся перамовы паміж вялікімі дзяржавамі. 25 жніўня 1791 года імператар Леапольд II прыбыў у Пільніц, летнюю рэзідэнцыю саксонскіх курфюрстаў. Туды ж прыйшоў і прускі кароль Фрыдрых-Вільгельм II, а 26 жніўня ў замак прыехаў граф д’Артуа (будучы Карл X) з дыпламатамі і эмігрантамі, у ліку якіх былі Кандэ, Калон, Паліньяк, Буэ.
Граф д’Артуа прапанаваў, каб манархі апублікавалі маніфест да французаў з пратэстам супраць мяцежнага нацыянальнага сходу і супраць усіх рашэнняў, на якія быў вымушаны пагадзіцца кароль. Рэгентам меркавалася прызначыць графа Праванскага (будучы Людовік XVIII). Прынцам павінна была быць аблегчана магчымасць вярбоўкі войскаў у межах імперыі. У выпадку замаху на жыццё караля жыхароў Парыжа варта было прыстрашыць самымі жорсткімі пакараннямі смерцю, а самому Парыжу — разбурэннем. Манархі паставіліся асцярожна да патрабаванняў графа д’Артуа.
Каб пазбавіцца ад надакучлівых эмігрантаў, вырашана было склікаць канферэнцыю для абмеркавання маніфеста. 27 жніўня адбылася канферэнцыя, у якой удзельнічалі з боку графа д’Артуа — Калон, з боку імператара — Шпільман, з боку караля прускага — Бішафсвердэр. Складзеная імі дэкларацыя была падпісана каралём і імператарам. Яны заяўлялі, што лічаць становішча караля Францыі справай агульнай цікавасці для ўсіх еўрапейскіх гаспадароў, і выказвалі надзею, «што дзяржавы не адмовяцца ўжыць, разам з імператарам і каралём, самыя сапраўдныя сродкі, суразмерна сваім сілам, каб даць магчымасць каралю Францыі цалкам свабодна ўмацаваць асновы манархічнага кіравання, аднолькава адпаведныя правам гаспадароў і дабрабыту Францыі». Імператар і кароль — гаварылася далей — вырашылі дзейнічаць неадкладна і па агульнай згодзе, у відах дасягнення агульнай мэты. У чаканні гэтага яны аддадуць войскам загады быць гатовымі да дзеяння .У гэтай дэкларацыі яскрава выявіліся адметныя рысы становішча Еўропы: няўпэўненасць і неўладкаванне. Пагражальная і нясмелая ў адзін і той жа час, Пільніцкая дэкларацыя была туманная, двухсэнсоўная і пазбаўленая ўсякага практычнага значэння. Яна не застрашыла, а толькі раздражніла Францыю. Рэвалюцыянеры бачылі ў ёй доказ здрады з боку двара, яго зносін з эмігрантамі і замежнымі дзяржавамі. Эмігранты толькі пагоршылі становішча караля і сваё ўласнае.
Парослава
Паро́слава (, Порослово) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за 6 км ад Бярозы, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
У 1716 годзе ў складзе войтаўства Блудзенскага Блудзенскага староства.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1864 годзе ў Блудзенскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў Картузскабярозаўскай воласці.
Найноўшы час
З 1915 акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Пружанскага павета Палескага ваяводства Польшчы, у Бяроза-Картузскай, з 1932 года ў Сялецкай гмінах.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года ва Углянскім сельсавеце. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З 1964 года вёска ў Бярозаўскім сельсавеце.
У 1970 годзе ў племсаўгасе «Прамень».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай, двухбакова забудаванай вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход.
ХАМАС
ХАМА́С (حماس, поўная назва — حركة المقاومة الإسلامية, «Ісламскі рух супраціўлення») — палесцінскі ісламісцкі рух і палітычная партыя, якая кіруе ў сектары Газа (з ліпеня 2007 года). Асацыяванае вайсковае крыло — брыгады «Із ад-Дзін аль-Касам».
ХАМАС прызнаны тэрарыстычнай арганізацыяй Ізраілем, Егіптам, Канадай, ЗША і Японіяй, а таксама забаронены ў Іарданіі і Егіпце. У Аўстраліі і Вялікабрытаніі тэрарыстычным прызнаюць толькі вайсковае крыло ХАМАС. У снежні 2014 года Еўрапейскі суд агульнай юрысдыкцыі наказаў выключыць ХАМАС са спіса тэрарыстычных арганізацый Еўрапейскага саюза, пакінуўшы ў сіле спіс ЕС ад 22.07.2014, які ўключае ХАМАС. 27 сакавіка 2015 года ЕС падоўжыў прызнанне ХАМАС тэрарыстычнай арганізацыяй на перыяд разгляду пададзенай ім апеляцыі на рашэнне суда.
Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 26 (Орша)
Дом па вуліцы Уладзіміра Леніна, 26 — будынак у Оршы. Пабудаваны ў пачатку XX ст. У савецкі час тут знаходзілася медыцынская ўстанова. Цяпер у будынку размяшчаецца Музей Уладзіміра Караткевіча. Помнік эклектычнай архітэктуры.
Архітэктура
Галоўны фасад прамавугольнага ў плане аднапавярховага аб’ёму, выцягнутага ўздоўж вуліцы, мае сіметрычна-восевае вырашэнне з лучковымі ўваходным і аконнымі праёмамі. Над уваходам навес па вітых арнаментальных кранштэйнах з жалеза. Пластыка і дэкор фасада ствараюцца сродкамі дэкаратыўнай цаглянай муроўкі, выкарыстаны сандрыкі, руст, лапаткі, цокаль апрацаваны філёнгамі. Прафіляваны карніз, які аддзяляе фасад ад двухсхільнага даху, у цэнтры вылучаны франтонам.
Рану (воласць)
Рану (Rannu) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Тартумаа, расположена на восточном берегу озера Выртс'ярв.
Палажэнне
Плошча воласці — 158,1 км², разам з часткай возера Выртс'ярв 243,7 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1745 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Валапалу.
Уільям Гільберт
Уільям Гільберт (William Gilbert, 24 мая 1544, Колчэстэр, графства Эсэкс — 30 лістапада 1603, Лондан) — англійскі фізік, прыдворны ўрач Лізаветы I і Якава I. Вывучаў магнітныя і электрычныя з’явы, першым увёў тэрмін «электрычны».
Вучыўся ў Кембрыджы і Оксфардзе. Быў прыдворным урачом каралевы Лізаветы I. У 1600 ввдаў кнігу «Аб магніце, магнітных целах і вялікім магніце — Зямлі…», дзе прапанаваў тэорыю магнітных і электрычных з’яў. Даказаў, што Зямля мае магнітнае поле, падобнае на поле намагнічанага жалезнага шара, і выказаў меркаванне, што яе магнітныя полюсы супадаюць з геаграфічнымі. Выступаў з крытыкай вучэння Арыстоцеля, падтрымліваў геліяцэнтрычную сістэму М. Каперніка.
Васход (Карагандзінская вобласць)
Васход — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карагандзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353259300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 239 чалавек (113 мужчын і 126 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 110 чалавек (52 мужчыны і 58 жанчын).
Зубранёўка
Зубранё́ўка (, Зубренёвка) — пасёлак у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарацкага сельсавета.
Утвораны ў 2009 годзе.
Манча
Ма́нча (, Манча) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзмітравіцкага сельсавета.
Каля вёскі працякае рака Манча (прыток Бярэзіны).
Мы, беларусы
Гімн Беларусі — адзін з сімвалаў Рэспублікі Беларусь як суверэннай дзяржавы. Музыку гімна Беларусі напісаў Несцер Сакалоўскі. У 1955 годзе яго музычная кампазіцыя была зацверджана для гімна Беларускай ССР. Тэкст, напісаны Міхасём Клімковічам, пачынаўся са слоў Мы, беларусы, як і цяперашні. У 2002 годзе Уладзімір Карызна перапрацаваў верш Клімковіча: прыбраў спасылкі на Расію, Леніна і камуністычную партыю.
Неафіцыйныя гімны
У пачатку ХХ стагоддзя неафіцыйным гімнам — сімвалам адраджэння Беларусі — быў Беларускі гімн. Гэта быў верш А хто там ідзе? Янкі Купалы, да якога Людамір Міхал Рагоўскі напісаў музыку. У дваццатыя гады гімнам лічылася песня з 1919 году Мы выйдзем шчыльнымі радамі паэта Макара Краўцова і кампазітара Уладзіміра Тэраўскага. Гімн быў шырока распаўсюджаны ў Заходняй Беларусі. Спявалі яго таксама падчас нямецкай акупацыі. Па сённяшні дзень застаецца гімнам беларусаў — прыхільнікаў урада Беларускай Народнай Рэспублікі на эміграцыі. У 1943 годзе Наталля Арсеннева напісала ўзвышаны верш-малітву Магутны Божа, чатыры гады пазней Мікола Равенскі стварыў для яго музыку. Песня стала рэлігійным і патрыятычным гімнам, які спяваецца на заканчэнне нацыянальна-культурных мерапрыемстваў.
Гімн БССР
У міжваенны перыяд, з 1922 года, афіцыйным гімнам Беларусі быў Інтэрнацыянал, перакладзены на рускую мову і абавязковы ва ўсім Савецкім Саюзе. У 1943 годзе, калі міжнародная абстаноўка прымусіла Іосіфа Сталіна да зменаў ідэалагічнай асновы з мэтай умацавання супрацоўніцтва з саюзнікамі супраць нацысцкай Германіі, было прынята рашэнне стварыць новы гімн Савецкага Саюзу, які быў зацверджаны 15 сакавіка 1944 года.
У красавіку 1944 года ў Маскве пачаліся працы над стварэннем гімнаў рэспублік Савецкага Саюза, у тым ліку і БССР. 9 красавіка 1945 года ў Мінску быў праведзены конкурс, у якім удзельнічала адзінаццаць паэтаў і чатырнаццаць кампазітараў. Перамагла песня Шуміць наша слава кампазітара Анатоля Багатырова і паэтаў Кандрата Крапівы і Пятруся Броўкі. Нягледзячы на перамогу, песня не атрымала статус нацыянальнага гімна БССР.
Першая версія песні Мы — беларусы ў кампазіцыі Несцера Сакалоўскага на словы Міхаіла Клімковіча, напісаная ў 1944 годзе, таксама была прадстаўлена на разгляд журы, аднак не прайшла ў фінал спаборніцтваў, імаверна, з дзвюх прычын: Міхаіл Клімковіч афіцыйна не ўдзельнічаў у працах над стварэннем нацыянальнага гімну, таму што знаходзіўся на акупаванай немцамі тэрыторыі, а Несцер Сакалоўскі — хоць быў таленавітым кампазітарам — ня меў вышэйшай музычнай адукацыі. У 1949 годзе кампазітар стварыў другі варыянт мелодыі песні.
Праца над устанаўленнем гімна БССР трывала амаль дзесяцігоддзе. 24 верасня 1955 года Прэзідыум Вярхоўнага Савету БССР зацвердзіў тэкст і музыку гімна рэспублікі. У 1956 годзе спецыяльная камісія цалкам перарабіла тэкст, прыбраўшы з яго згадкі пра Сталіна.
Гімн Рэспублікі Беларусь
Пасля абвяшчэння незалежнасці ў 1991 годзе беларускі ўрад не адразу зацвердзіў новы дзяржаўны гімн, хоць у 1991—1992 гадах аўтар гімнаў некалькіх гарадоў і арганізацый Беларусі, старшыня Беларускага саюза кампазітараў, Ігар Лучанок, прапанаваў на гімн песню Радзіма Беларусь, якую напісаў з паэтам Леанідам Дранько-Майсюком. Улада тлумачыла, што патрэбны час, неабходны для нармалізацыі новага парадку і вызначэння кірунку развіцця дзяржавы. У гэтым перыядзе выкарыстоўваўся нацыянальны гімн савецкай эпохі ў выкананні інструментальным.
Конкурс на новы гімн Беларусі быў абвешчаны 3 студзеня 2002 года. Да журы ўвайшлі міністры культуры і інфармацыі, прадстаўнікі парламента, навукоўцы, дзяржаўныя служачыя, музыканты і кампазітары. Старшынёй журы быў віцэ-прэм’ер-міністр Уладзімір Дражын. Падчас нарадаў прэзідэнт Саюза беларускіх пісьменнікаў, Вольга Іпатава, выказала меркаванне, што пераважыць музыка гімна БССР, а словы папярэдняга гімна будуць «пераніцованыя». Першапачаткова з прапановамі перарабіць тэкст гімна БССР звярнуліся да сваякоў Міхася Клімковіча, але яны выступілі катэгарычна супраць.
7-9 чэрвеня 2002 года дзяржаўныя СМІ трансліравалі па некалькі разоў у дзень пяць патэнцыйных гімнаў Беларусі : Радзіма мая дарагая паэта Алеся Бачылы і кампазітара Уладзіміра Алоўнікава, Гімн Жыве Беларусь! (Красуй, Беларусь!) паэта Леаніда Пранчака і кампазітара Васіля Раінчыка і тры ўтворы паэтаў Дзмітрыя Марозава, Івана Карэнды і Уладзіміра Карызны. Апошні перапісаў текст гімна БССР, пакінуўшы з яго ў сваёй працы некалькі радкоў.
Падчас трансляцыі ў СМІ пяці выбраных утвораў праводзілася інтэрактыўнае апытанне. На працягу трох дзён прагаласавала больш за 118 тысяч чалавек, з якіх больш за 50 тысяч выбрала Мы — беларусы. 10 чэрвеня 2002 года камісія абвясціла пераможцу конкурсу. Камісія прыйшла да высновы, што музыка да гімна, напісаная Несцерам Сакалоўскім у 1955 годзе, лепш за ўсё адлюстроўвае гістарычную пераемнасць беларускага народа, карыстаецца папулярнасцю і павагай некалькіх пакаленняў беларусаў. Лепшым быў прызнаны тэкст, прадстаўлены У. Карызнам, які перапрацаваў верш да гімна БССР, але яго тэкст адлюстроўваў новыя палітычныя, эканамічныя і сацыяльныя аспекты развіцця Беларусі, падкрэсліваў патрыятызм і працавітасць яе грамадзян і дружбу паміж народамі.
Канстытуцыя Беларусі
У адпаведнасці з 19 артыкулам I раздзела Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь: Сімваламі Рэспублікі Беларусь як суверэннай дзяржавы з’яўляюцца яе Дзяржаўны сцяг, Дзяржаўны герб і Дзяржаўны гімн.
Указ ад 2 ліпеня 2002 года
2 ліпеня 2002 года ўказам «Аб Дзяржаўным гімне Рэспублікі Беларусь» Аляксандр Лукашэнка падпісаў «Палажэнне аб Дзяржаўным гімне Рэспублікі Беларусь». Згодна з дакументам гімн з’яўляецца музычна-паэтычным творам, які выконваецца ў наступных варыянтах: аркестровым, харавым, аркестровым і харавым, ці іншым вакальным ці інструментальным. Гімн можна прайграваць з відэа- і аўдыё-носьбітаў, па радыё і тэлебачанні. У кожным выпадку гімн павінен выконвацца ў адпаведнасці з зацверджанымі тэкстам і музычнай рэдакцыяй.
Суна (камуна)
Суна (Suno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 2835 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 28019. Тэлефонны код — 0322.