cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іваніўка (Чарнігаўскі раён)
Іва́наўка  ці Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Іваніўскай аб'яднанай тэрытарыяльнай грамады.
Сарыбулак (Усходне-Казахстанская вобласць)
Сарыбулак — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кіндыкцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635849400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 96 чалавек (51 мужчына і 45 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 19 чалавек (12 мужчын і 7 жанчын).
Паддубнік
Паддубнік — шматзначны тэрмін.
Новая Ніва (Крупскі раён)
Но́вая Ні́ва (, Новая Нива) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.
Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Стараслабодскага сельсавета.
Буды (Чарнігаўскі раён)
Буды  (Бу́ди) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Інтэрніраванне японцаў у Канадзе
Інтэрніраванне японцаў у Канадзе — гэта прымусовае ўтрыманне канадцаў японскага паходжання ў месцах масавага зняволення ў правінцыі Брытанская Калумбія падчас Другой сусветнай вайны. Пасля нападу японскай авіяцыі на Перл Харбар урад ЗША прыняў шэраг пастаноў, якія прывялі да ізаляцыі японскіх, нямецкіх і італьянскіх імігрантаў як патэнцыяльна небяспечных чужынцаў. Федэральны ўрад Канады прыняў аналагічныя пастановы ў дачыненні да мясцовых японцаў, нават пры недахопе доказаў падрыўной дзейнасці японскіх імігрантаў.
Большасць японцаў знаходзіліся ў лагерах ці спецпасяленнях паміж 1942-47 гг. Аналагічныя меры былі прыняты і да італьянцаў Канады "Italian Canadians interned in Canada. Italian Canadians as Enemy Aliens: Memories of WWII.
У 1988 г. урад Канады афіцыйна папрасіў прабачэння ў грамадзян пацярпелых ад палітыкі інтэрніравання патэнцыяльна небяспечных імігрантаў і аб'явіў аб выплаце ім кампенсацыі.
Хроніка інтэрніравання японцаў
Ёсць лічбы, што да пачатку Другой сусветнай вайны ў канадскай правінцыі Брытанская Калумбія жыло каля 29 тыс. японцаў, з іх 80 % мелі грамадзянства Канады. У гэты час расізм не быў чымсьці незвычайным ні ў ЗША, ні ў Канадзе. Таму абмежаванне ў правах патэнцыяльнага ворага на сваёй тэрыторыі не разглядалася як парушэнне правоў чалавека.
14 студзеня 1942 года загадам урада Канады ўсіх японцаў Канады ва ўзросце ад 18 да 45 год адсялілі за 170 км ад ціхіаакіянскага ўзбярэжжа Канады. Праз тыдзень абмежаванні былі распаўсюджаны на ўсіх канадскіх японцаў. Прыкладна 27 тыс. чалавек былі адпраўлены ў лагеры з канфіскацыяй маёмасці. Яшчэ некаторых выслалі зваротна ў Японію.
Некаторым японцам дазволілі застацца на свабодзе, у тым ліку і ў зоне адсялення, каб яны маглі выконваць "чорную" работу, напрыклад, лесанарыхтоўку і будаўніцтва дарог. Яшчэ некаторыя японцы служылі ў арміі Канады, пераважна як перакладчыкі. Японцы, якія знаходзіліся ў лагерах, таксама выкарыстоўваліся для пэўнай непапулярнай фізічнай працы, пераважна як сельскагаспадарчых рабочых. (У гэты час аналагічны падыход быў і да іншых імігрантаў, якія пражывалі ў Канадзе: іх разглядалі пераважна як патэнцыяльных сельскагаспадарчых рабочых.
.
Кампенсацыі і просьбы аб прабачэнні
З 1947 г. пачала працаваць каралеўская камісія на чале з Генры Бёрдам па вызначэнні кампенсацыі за канфіскаваную маёмасць. У 1947-49 гг. такую кампенсацыю атрымалі 1434 канадскіх японца, якія падалі адпаведныя скаргі. Але гаворка не вялася аб кампенсацыі за парушэнне правоў чалавека, а толькі аб маёмасці. У 1977 г. з нагоды святкавання 100 год з прыбыцця ў Канаду першых японскіх эмігрантаў сярод канадскіх японцаў пачалі хадзіць ідэі патрабавання кампенсацыі і прабачэнняў ад урада Канады. У 1983 Нацыянальная асацыяцыя канадскіх японцаў пачала кампанію барацьбы за прызнанне незаконнымі дзеянні Канады да японцаў у 1940-х гг.
22 верасня 1988 г. прэм'ер-міністр Канады Браян Малруні афіцыйна папрасіў прабачэння ў ахвяр інтэрніравання, аб'явіў аб кампенсацыі ў памеры 21 тыс. дол. кожнаму былому зняволеннаму лагероў ці спецпасяленняў для японцаў і аднаўленне канадскага грамадзянства дэпартаваным японцам. Тым не менш, кампенсацыі прадугладжваліся толькі для тых, хто непасрэдна перажыў дыскрымінацыю 1940-х гг. і заставаўся жывым на гэты момант. Кампенсацыя не распаўсюджвалася на нашчадкаў ахвяр рэпрэсій. Таксама цікавым фактам з'яўляецца тое, што Канада прыняла такія меры пасля таго, як аналагічныя меры прынялі ЗША. Адначасова ўрад Канады выдзеліў дадатковыя грошы на меры па барацьбе за правы чалавека і выкараненню расізму. Таксама ў Нью-Дэнверы (Брытанская Калумбія) быў створаны Мемарыяльны цэнтр зняволення нікеі як напамін гісторыі інтэрніравання канадскіх японцаў.
Месцазнаходжанні цэнтраў інтэрніравання канадскіх японцаў
Брытанская Калумбія: Бэй Фарм, Грынвуд, Касла, Леман Крык, Нью-Дэнвер, Папоф, Розберы, Сэндан, Слокан Сіці, Брыдж Рывер, МакГіліврэй Фолз, Мінта Сіці, Усходні Лілуэт, Ташме. Альберта: Кананаскіс. Антарыё: Петавава, Шрайбер, Таронта. Квебек: Хал. Нью-Брансвік: Мінта. Новая Шатландыя: Амхерст.
Ягіднэ (Чарнігаўскі раён)
Я́гаднае ці Ягіднэ (Я́гідне) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Ikarus 260
Ikarus 260 (Ікарус 260) — аўтобус вытворчасці венгерскай кампаніі Ikarus.
Выпускаўся ў 1971—2004 гадах для гарадскіх і прыгарадных маршрутаў. Агульная колькасць вырабленых машын склала 72 547 асобнікаў.
Мадыфікацыі
Аўтобусы Ікарус 260 выпускаліся ў розных мадыфікацыях і выкананнях, якія адрозніваліся колькасцю пасадачных месцаў, колькасцю і тыпам дзвярэй, вокнаў.
Ikarus 261
Ikarus 261 — версія мадэлі 260 для краін з левабаковым рухам і канструктыўна з’яўлялася яе «люстраной копіяй», але з-за асаблівасцяў размяшчэння рухавіка ў канструкцыі было немагчыма ўсталяваць сярэднія дзверы, таму мадэль выпускалася толькі ў двухдзверным варыянце 2-0-2.
Ikarus 260T
Ikarus 260T — тралейбус пабудаваны на аснове аўтобуса Ikarus 260. Выраблены два асобнікі.
Першы (Ikarus 260T1) з’явіўся ў 1974 годзе. Тралейбус быў аснашчаны рухавіком і электрычным абсталяваннем савецкага тралейбуса ЗіУ-5. Электрарухавік ДК-207 выдаваў магутнасць 110—120 кВт. Унутраная плошча салона для стаяння — 10,63 кв. м. Агульная колькасць месцаў складала 97, у тым ліку 22 для сядзення. Хуткасць руху не перавышала абмежавання па горадзе — 60 км/г.
Другі (Ikarus 260T2) пабудаваны ў 1986 годзе. Адрозніваўся электраабсталяваннем венгерскай фірмы Ganz. Магутнасць электраматора Ganz TK 110K складала 120—196 кВт.
Чхаліма-951
На базе аўтобуса Ikarus 260 пабудаваны паўночнакарэйскі тралейбус «Чхаліма-951», калі падчас эканамічнага крызісу 1990-х у КНДР з-за катастрафічнага недахопу паліва эксплуатуемыя ў Пхеньяне аўтобусы Ikarus 260 было вырашана перарабіць у тралейбусы.
Girón XIII
У лістападзе 1978 года паміж кубінскім Transimport і венгерскім Mogürt было заключана пагадненне аб супрацоўніцтве, якое сярод іншага прадугледжвала пастаўку камплектуючых для зборкі аўтобусаў Ikarus 260. Аўтобусы атрымалі пазначэнне Girón XIII. Частка дэталяў — сядзенні, поручні і іншыя элементы ўнутранага аздаблення — пастаўлялі кубінскія прадпрыемствы, на месцы збіралі і гідрамеханічныя каробкі перадач, імпартуемыя з Чэхаславакіі.
Ikarus C60
У 1998 годзе пачаўся выпуск мадэрнізаваных версій аўтобусаў «200-га сямейства». Змяніўся ў асноўным дызайн кузава: з новымі панэлямі пярэдняй і задняй частак кузава, дзверы. Мадэлі «256», «263» і «280» пасля абнаўлення атрымалі пазначэнні «С56», «С63» і «С80» адпаведна.
Мадэрнізаваны «260» — Ikarus C60 — быў пабудаваны ў адным асобніку.
Кузаў
Аўтобус мае апорны суцэльнаметалічны кузаў вагоннага тыпу. Дзверы — двое або трое, двух- або чатырохстворчатыя. Насупраць задніх дзвярэй — назапашвальная пляцоўка.
Планіроўка сядзенняў — трохрадная. Пасажырскія крэслы былі раздзельнымі. Невялікая колькасць сядзячых месцаў (22, з іх 9 адзінарных злева і 13 справа) дазволіла павялічыць пасажыраўмяшчальнасць — у салоне маглі змясціцца больш за сто пасажыраў (ад 100 да 107 у залежнасці ад мадыфікацыі). Плошча падлогі для стаячых пасажыраў — 10,62 м².
Рухавік
На аўтобусе ўсталяваны шасціцыліндравы дызельны рухавік Rabа-MAN D2156HM6U з гарызантальным радным размяшчэннем цыліндраў, размешчаны ў межах колавай базы пад падлогай. Вынікам такога размяшчэння сілавога агрэгата была вялікая вышыня падлогі.
У 1993 годзе быў заменены на больш дасканалы рухавік мадэлі D10, адпаведны нормам Еўра-1 і Еўра-2.
Трансмісія і хадавая частка
Першапачаткова аўтобусы абсталёўваліся механічнай каробкай перадач ASH-75. Гідрамеханічная аўтаматычная трансмісія Praga 2M70 была даступная па жаданні заказчыка таксама з самага пачатку і заставалася ў вытворчасці да 1990 года. З 1975 года па жаданні заказчыка, на машыны магла ўсталёўвацца каробка перадач WG Renk Doromat. Аўтобусы, якія пастаўляліся ў СССР, таксама маглі абсталёўвацца трансмісіяй ГМП-3-80A. З 1985 года ўсталёўваліся аўтаматычныя каробкі перадач ZF-Ecomat і Voith Diwa.
Вядучы мост — задні. Падвеска колаў залежная, пярэдняя — на двух пнеўмабалонах з двума падоўжнымі рэактыўнымі штангамі і двума амартызатарамі, задняя — на чатырох пнеўмабалонах з двума падоўжнымі, двума А-падобнымі рэактыўнымі штангамі і чатырма амартызатарамі. Тармазы — барабанныя, рабочая тармазная сістэма — двухконтурная з пнеўматычным прывадам.
Роднасныя мадэлі
Галоўнай навіной 200-й серыі стала модульная канструкцыя. Аўтобусы, пабудаваныя па гэтым прынцыпе, дазвалялі камбінаваць колькасць дзвярэй, змяняць даўжыню, вар’іраваць рухавікі і каробкі перадач. Гэта дазволіла стварыць шырокі шэраг мадэляў і іх мадыфікацый.
Ikarus 263
Ikarus 263 уяўляе сабой падоўжаны на 1 метр Ikarus 260. Вонкава ён адрозніваўся двума невялікімі дадатковымі акенцамі за пярэднімі і заднімі дзвярыма.
Павелічэнне даўжыні аўтобуса дазволіла змяніць кампаноўку салона. Была павялічана задняя назапашвальная пляцоўка, а таксама з’явілася назапашвальная пляцоўка насупраць сярэдніх дзвярэй. У выніку, хаця колькасць сядзенняў у параўнанні з Ikarus 260 зменшылася з 22 да 20, сумарная ўмяшчальнасць аўтобуса павялічылася з 107 да 127 пасажыраў.
На аўтобусе выкарыстоўваўся дызель D2156HM6UT з турбанаддзіманнем магутнасцю 220 к.с.
Ikarus 266
Ikarus 266 адрозніваўся ад мадэлі 260 заднематорнай кампаноўкай і наяўнасцю двух дзвярэй. Выпускаўся ў двух варыянтах: прыгарадны і гарадскі (колькасць месцаў 45 і 30 адпаведна).
Ikarus 280
Ikarus 280 — гарадскі сучленены аўтобус.
Акрамя 16,5-метровай версіі існаваў падоўжаны да 18 метраў варыянт Ikarus 283.
Пры працяглай эксплуатацыі ў прычэпа нярэдка згнівала ферма, аднаўленне якой было працаёмкім і затратным, таму пры рамонце аўтобусы нярэдка перабудоўвалі ў машыны ідэнтычныя Ikarus 260. У зыходнага «280-га» здымалі зношаны прычэп, заднюю навісь секцыі мянялі на кармавую частку прычэпа альбо выраблялі новую, дадаваліся задняя пляцоўка і трэція дзверы. Аўтобусы, зробленыя такім чынам, маглі практычна цалкам паўтараць арыгінальны Ikarus 260.
У некаторых выпадках Ikarus 280 скарачалі, але заднюю пляцоўку не мантавалі — замест гэтага ўсталёўвалася простая задняя маска са спецыяльнымі дзвярыма. Такія аўтобусы выкарыстоўваліся ў якасці машын тэхдапамогі. У салоне прыбіралі пасажырскія крэслы і ўнутры размяшчалася неабходнае абсталяванне і інструмент. Таксама машыны абсталёўвалі счэпнымі прыладамі і буксірам.
Jelcz M11, Jelcz L11
' (і прыгарадны варыянт L11) быў распрацаваны ў межах дамовы паміж Венгрыяй і Польшчай і спалучаў шасі Ікаруса 260 (пазначэнне шасі — Csepel 260.88'') і кузаў '. Першы прататып быў пабудаваны ў 1983 годзе, вытворчасць пачалася ў 1985 і працягавлася да 1990 года. У агульнай колькасці выраблена каля 2600 адзінак.
У Беларусі
Першыя «Ікарусы 260» з’явіліся ў Мінску ў 1973 годзе. Крыху пазней яны з’явіліся і ў іншых населеных пунктах рэспублікі.
Апошні новы «Ікарус» з Венгрыі быў пастаўлены ў Мінск у 1991 годзе. У дзевяностыя гады ў аўтобусныя паркі краіны сталі прыходзіць купленыя ў Польшчы, Германіі і Чэхіі былыя ў эксплуатацыі аўтобусы, якія прайшлі капітальны рамонт. Неўзабаве гэтыя пастаўкі спыніліся ў сувязі з засваеннем Мінскім Аўтамабільным Заводам вытворчасці аўтобусаў МАЗ-103 і МАЗ-104.
Апошнія «Ікарусы» перасталі працаваць у Мінску восенню 2007 года, а ў рэгіянальных аўтапарках заставаліся на гарадскіх і прыгарадных маршрутах яшчэ некалькі гадоў.
Ніжняя Гедзяонаўка
Ніжняя Гедзяонаўка (Нижняя Гедеоновка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карахоткінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 74 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 2 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 7 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Стабна. За 2 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск-Сартавальны на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Віктарыўка (Чарнігаўскі раён)
Ві́ктараўка ці Віктарыўка (Ві́кторівка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Новая Слабада (Крупскі раён)
Но́вая Слабада́ (, Новая Слобода) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.
Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Стараслабодскага сельсавета.
Эдвін Стэнтан
Эдвін Макмастер Стэнтан (Edwin McMasters Stanton;, Сцюбэнвіл, Агаё — , г. Вашынгтон) — амерыканскі юрыст, палітычны і дзяржаўны дзеяч, Генеральны пракурор ЗША ў кабінеце Джэймса Б’юкенена, Ваенны міністр у адміністрацыях прэзідэнтаў Лінкальна і Эндру Джонсана, у тым ліку на працягу ўсяго перыяду Грамадзянскай вайны ў ЗША. Быў прызначаны прэзідэнтам Грантам членам Вярхоўнага суда ЗША і зацверджаны Сенатам, але памёр, не паспеўшы прынесці прысягу і афіцыйна ўступіць на пасаду.
Друцкэ
Друцкае ці Друцкэ (Друцьке́) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Новае Сінявіна
Новае Сінявіна (Новое Синявино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 12 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на ўсход ад Смаленска, за 7 км на поўдзень ад аўтадарогі Смаленск — Дарагабуж — Вязьма — Зубцоў, на беразе ракі Соменка. За 1 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Духаўская на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Чан (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 55 чалавек (27 мужчын і 28 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 17 чалавек (10 мужчын і 7 жанчын).
Новы Шлях (Крупскі раён)
Но́вы Шлях (, Новый Шлях) — былая вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Ухвальскага сельсавета.
Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Стараслабодскага сельсавета. Скасавана 20 верасня 2021 года.
Залатынка
Залацінка ці Залатынка (Золоти́нка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Жавенель Маіз
Біяграфія
У 1996 годзе ажаніўся з Марцін Мары Эцьен Джазеф, сяброўкай са школьных часоў, меў з ёй траіх дзяцей. У тым жа годзе ён пакінуў сталіцу і пасяліўся ў Порт-дэ-Пэ, дзе заснаваў сваю першую кампанію JOMAR Auto Parts. Вёў таксама сельскагаспадарчую дзейнасць, з’яўляўся ўладальнікам плантацыі бананаў у Паўночна-Заходняй Дэпартаменце. У 2001 годзе ён быў уцягнуты ў дзейнасць у сферы воднай гаспадаркі, пабудаваў гідраэлектрастанцыю і вадаправодныя сеткі ў Паўночна-Усходнім і Паўночна-Заходняй дэпартамент Гаіці.
У 2004 годзе быў членам Палаты Гандлю і Прамысловасці Паўночна-Заходняга Дэпартамента (CCINO), а неўзабаве яе старшынёй і генеральным сакратаром Палаты гандлю і прамысловасці Гаіці (CCIH). У 2008 заснаваў энергетычную кампанію Compagnie Haïtienne d’Energie S.A. (COMPHENER S. A.), якая займалася пастаўкамі сонечнай і ветравой энергіі ў 10 муніцыпалітэтаў ў Паўночна-Заходняй Дэпартаменце. У 2012 стварыў кампанію Agritrans, якая дзейнічала ў сельскагаспадарчай галіне.
Кандыдат на прэзідэнцкіх выбарах у кастрычніку 2015 і ў паўторных выбарах у лістападзе 2016 года.
Пасля сыходу ў адстаўку Мішэля Мартэлі заняў пасаду Прэзідэнта Гаіці (з 7 лютага 2017 года). Атрымаў смяротнае раненне ў выніку нападу невядомых на яго рэзідэнцыю 7 ліпеня 2021 года.
Стывенс
Стывенс (Stevens, Stephens) — прозвішча.
Ikarus 256
За час вытворчасці Ikarus-256 выпускаліся наступныя мадыфікацыі:
Апісанне мадэлі
Аўтобус Ikarus-256 роўна на метр менш, чым мадэль 250.59. У даўжыню аўтобус складае роўна 11 метраў, вышыня аўтобуса зменшылася на 10 сантыметраў да 3,10 метра, шырыня засталася нязменнай у 2,5 метра. Кузаў аўтобуса нясучы, вагоннай кампаноўкі, выглядае поўнасцю квадратным. Бакавая абшыўка складаецца з некалькіх зварных лістоў, даволі трывалая, лёгка рамантуецца. Колы аўтобуса, у адрозненне ад Ikarus-250 (большасці мадыфікацый) і Ikarus-255 рэдка з'яўляюцца дыскавымі; яны ідэнтычны колам, якія прымяняліся на ЛАЗ, ЛіАЗ, МАЗ і многіх іншых грузавіках і аўтобусах вытворчасці 1970—1990 гг. Памеры колаў прыкладна 280R, самі шыны тыпа 11.00 R20. Рухавік аўтобуса размяшчаецца пад задняй панеллю, ён стаў магутней, аднак глушыцель недастаткова добры, таму праца рухавіка моцна слушна, асабліва на ўздымах і пры невялікай хуткасці руху.
Дызайн
У СССР, у асноўным, пастаўляліся аўтобусы з афарбоўкай па схеме белая юбка, ярка-чырвоныя барты і дах (па такой жа схеме з 1980 года сталі афарбоўвацца і аўтобусы серыі Ікарус-250.59. Дызайн аўтобуса падобны да дызайн 250-й мадэлі — бампер чорнага колеру, вялікі, зварны, на бамперы размяшчаецца дзяржаўны нумар і супрацьтуманныя фары (ніжняя частка бампера).
Салон
Дзверы ў аўтобуса аднастворкавыя. Прывад пярэдніх дзвярэй поўнасцю аўтаматызаваны (у 250 і 256 мадэлях адчыняліся аўтаматычна абедзве дзверы. Ашклены абедзве дзверы. Салон аўтобуса Ikarus 256 мадэрнізаваны і больш камфартабельны ў параўнанні з падобнымі мадэлямі. У аўтобусе маецца 10 радоў сядзенняў з месцамі для пасажыраў і, акрамя таго, 5 месцаў ззаду.
Нікольскае (Смаленскі раён)
Нікольскае (Никольское) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карахоткінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 52 жыхара (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 6 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 1 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск-Сартавальны на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Калычыўка
Калычыўка (Количі́вка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Кулунда (рака)
Кулунда́(Кулунда́ ) — рака ў Алтайскім краі Расіі.
Даўжыня ракі 412 км. Плошча вадазбору 12 400 км. Сярэдні расход вады паблізу ад вусця складае 5,1 м³/с. Рака пачынаецца на Прыобскім плато. Упадае ў Кулундзінскае возера. Сярод прытокаў Кулунды рэкі Чуман, Свінка, Лазарыха, Сцепачыха і інш.
Куйган (Тарбагатайскі раён)
Куйган — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635851100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2025 чалавек (1034 мужчыны і 991 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1497 чалавек (775 мужчын і 722 жанчыны).
Лучынка (вёска)
Лучынка (Лучинка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кошчынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007 год).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 17 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 6 км на захад ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Сож. За 15 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мураўшчына (Смаленскі раён)
Мураўшчына (Муравщина) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кошчынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 31 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 14 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 6 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Беразінка. За 5 км на ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Рабцава на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Краснэ (Чарнігаўскі раён)
Кра́снае ці Кра́снэ (Кра́сне) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Новыя Пышачы
Но́выя Пыша́чы (, Новые Пышачи) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.
Да 4 студзеня 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Стараслабодскага сельсавета.
Ладынка
Ладынка (Ла́динка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Казахмыс
Kazakhmys Corporation (прамаўляецца Казахмыс) — буйная горнарудная і металургічная кампанія, займае адзінаццатае месца ў свеце па выплаве медзі, вырабляе 90 % усёй медзі ў Казахстане.
У 1992 годзе акцыянавана пад назвай «Жезказганцветмет». З кастрычніка 2005 года Група катыравалася на Лонданскай фондавай біржы.
15 жніўня 2014 года акцыянеры Групы «Казахмыс» прагаласавалі за рэарганізацыю Групы, у выніку якой актывы ў Жэзказганскім і Балхашскім рэгіёнах былі перададзены кампаніі Cuprum Holdings, асноўным акцыянерам якой з'яўляецца Уладзімір Кім. Гэтыя актывы былі арганізаваны ў прыватную кампанію, якая захавала імя «Казахмыс», Генеральным кіроўным дырэктарам карпарацыі «Казахмыс» з'яўляецца Эдуард Агай. Рэарганізацыя завяршылася 31 кастрычніка 2014 года пасля задавальнення ўсіх вымогаў па ўгодзе і кампанія падзялілася на 2 незалежныя кампаніі, прыватную — ТАА «Карпарацыя „Казах мыс“», і публічную — KAZ Minerals PLC.
Уласнікі і кіраўніцтва
На 26 лютага 2014 г. акцыянерамі кампаніі з'яўляліся Cuprum Holding Limited (Уладзімір Кім валодае 100%-най доляй у Cuprum Holding Limited) — 30,43 % акцый, Harper Finance Limited (Алег Новачук валодае 100%-най доляй у Harper Finance Limited) — 6,65 % і Credit Suisse Group AG — 5,33 %.
Пасля завяршэння рэарганізацыі 31 кастрычніка 2014 года актывы Жэзказганскага і Балхашскага рэгіёнаў у складзе прыватнай кампаніі Карпарацыя Казахмыс адышлі ў валоданне кампаніі Cuprum Holding, асноўным акцыянерам якой з'яўляецца Уладзімір Кім. Па завяршэнні рэарганізацыі Эдуард Агай выйшаў са складу Савета Дырэктараў публічнай кампаніі і не з'яўляецца дырэктарам ці супрацоўнікам Групы KAZ Minerals. Эдуард Агай займае пост Генеральнага кіроўнага дырэктара Cuprum Holding.
Скарынэц
Скарынэц (Скорі́нець) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
ФК Борац Чачак
«Борац» (Борац) — сербскі футбольны клуб з горада Чачак. Заснаваны ў 1926 годзе.
Слова «борац» у перакладзе з сербскай мовы азначае «змагар». З-за гарызантальных палос на форме «Борац» мае мянушку «зебры».
Цымер
Цымер — прозвішча.
Прусаўшчына
Пру́саўшчына (, Прусовщина) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ухвальскага сельсавета.
Саляная шахта ў Вялічцы
Саляна́я ша́хта Вялі́чка (Kopalnia soli Wieliczka) — месца залягання каменнай солі ў месце Вялічка (Польшча), якое распрацоўвалася з XIII да XX стагоддзя. Шахта адлюстроўвае развіццё метадаў і тэхналогій здабычы солі за сем стагоддзяў. Яна ўяўляе сабою калідоры і галерэі на сямі падземных узроўнях на глыбіні ад 57 м да 198 м агульнай працягласцю болей за 200 км.
З 1978 года саляная шахта Вялічка ўваходзіць у спіс аб’ектаў Сусветнае спадчыны ЮНЕСКА.
Мінуўшчына
Месцапаклад солі ў Вялічцы быў утвораны каля 15 мільёнаў год назад і адносіцца да міяцэнскай фармацыі. Ён уяўляе сабой паласу даўжынёй 10 км і шырынёй ад 0,5 да 1,5 км, якая цягнецца з усходу на захад уздоўж паўночнай мяжы Карпат.
Пазней пачалі будаваць рассельныя калодзежы (вертыкальныя свідравіны, якія раскрывалі гарызонт салёных вод). Імаверна, у час такіх работ гарнякі пачалі натыкацца на паклады крышталёвай солі, што і запачаткавала падземную распрацоўку радовішча. Яшчэ ў 1044 годзе Казімір I Аднавіцель выдаў прывілей саляным капальням у Вялічцы, назваўшы іх «magnum sal alias Wieliczka».
Паклады вяліцкай солі пачалі эксплуатаваць у 80-х гадах XIII стагоддзя. Тут быў размешчаны вялікі цэнтр солеварэння, што меў назву Magnum Sal — Вялікая соль (адкуль і назва «Вялічка»). Выгадныя горна-геалагічныя ўмовы, просты доступ да саляных пакладаў прывялі да хуткага развіцця шахты і ўзнікнення гарняцкага паселішча, якому ў 1290 годзе былі нададзеныя гарадскія правы.
Шахта была ўласнасцю польскіх каралёў і давала на той час больш за 30 % прыбыткаў у дзяржаўную скарбніцу. У 1368 годзе кароль Казімір Вялікі зацвердзіў «Горны статут», які рэгуляваў прававыя пытанні арганізацыі і кіравання Кракаўскімі капальнямі солі (разам з Вялічкаю ў прадпрыемства ўваходзіла шахта ў Бохні). Згодна са статутам была ўстаноўлена адміністратыўная іерархія, былі акрэсленыя кампетэнцыя і правы шахцёраў і чыноўнікаў-кантралёраў. Ад імя караля шахтаю кіраваў саляны прыстаў (т.зв. «жупнік»). «Горны статут» быў адным з першых у Еўропе гарняцкіх прывілеяў, які вызваляў шахцёраў ад феадальнай залежнасці, закладаў падмуркі новых адносін у гаспадарцы і грамадстве.
У XIV стагоддзі ў Вяліцкай шахце было каля 60 салякопаў-стольнікаў, якія мелі свае дзялянкі распрацовак і спадчынныя правы на шахцёрскую дзейнасць. Яны наймалі шахцёраў, арганізоўвалі падземныя работы (часам працавалі і самі), а здабычу прадавалі каралеўскаму прыставу па фіксаваных цэнах. Здабыча солі і падземнае транспартаванне здзяйсняліся рукамі, а пад’ём солі з шахты — з дапамогаю адмысловых валоў.
У наступным стагоддзі валы змяніў калаўрот — гарызантальныя колы, якія прыводзілі ў рух людзі, а пасля і коні. Механізацыя здабычы павялічыла аб’ёмы вытворчасці і прыбытку, у гэты час пачалося паглыбленне шахт. у канцы XV стагоддзя кароль, маючы вялікія даўгі перад багатымі мяшчанамі, аддаў ім у заставу Кракаўскія капальні. У выніку драпежніцкага гаспадарання тагачасных уласнікаў Вяліцкая шахта была разрабавана і спустошана. У 1507 годзе яе выкупіў Ян Бонер, які з часам вярнуў ёй былое значэнне.
Да XVI стагоддзя горныя працы былі сезоннымі (з восені да вясны), потым здабычу вялі бесперапынна. Паводле сведчанняў вядомых наведвальнікаў капальні (папскі нунцый Ф. Руджэры, літаратар Х. Шэдэль, венецыянскі пасланнік Х. Ліпамана), у XVI стагоддзі на шахце пастаянна працавала 1000—1500 шахцёраў, а гадавая здабыча солі дасягала 7-8 тысяч тон. У гэты час у Вялічцы было збудавана тры новыя ствалы: «Бонер», «Бужэнін», «Льёіс». Як пісаў французскі даследчык Ле Лабур’ер (1647): <tt>«Саляныя капальні вяліцкія не менш знакамітыя, чым піраміды егіпецкія, але карыснейшыя. Яны пахвальная памятка працавітасці палякаў».</tt>
Нястача грошай на вайсковыя паходы вымусіла караля Стэфана Баторыя зноў перадаць шахту ў арэнду. Карыслівае гаспадаранне новых гаспадароў (П. Прован, С. Любамірскі) супала са стыхійнымі бедствамі (эпідэміі, пажары), бунтамі гарнякоў і іхнім жорсткім задушэннем. Усё гэта прывяло да рэгрэсу здабыўчых работ.
Новы ўздым гарняцтва ў Вялічцы пачаўся пры каралю Жыгімонце III, які стымуляваў прафесійнае майстэрства шахцёраў, запрашаў іншаземных адмыслоўцаў для інжынерна-тэхнічных работ. Так, шведскі геадэзіст М. Герман у 1631—1639 выканаў вядомыя планы трох гарызонтаў шахты, а таксама места Вялічкі. Здабыча ў гэты перыяд дасягала ад 20 да 40 тыс. тон штогод.
Далейшае развіццё капальні звязана з перадачаю кіравання саксонскім прадпрымальнікам (1718) і даручэннем тэхнічнага нагляду таленавітаму інжынеру Я. Борляху (з 1743), які выканаў новыя планы горных работ, прапанаваў арыгінальныя рашэнні тэхнічных праблем, паглыбіў ствалы да трэцяга ўзроўню, увёў новы горны статут, спрыяў з’яўленню ў камерах капальні твораў мастацтва, якія здабылі ёй сусветную славу.
Падзел Рэчы Паспалітай і прыход аўстрыйцаў у 1772 годзе паклаў канец каралеўскай манаполіі на здабычу солі. З 1867 года праўленне капалень было падпарадкавана галіцкай уладзе ў Львове. Аўстрыйскія майстры горнай справы механізавалі падземныя работы: ручныя дрылі замянілі на пнеўматычныя. Быў пабудаваны саляны млын і паравая пад’ёмная машына. У 1912 годзе была збудавана механізаваная саляварня. У час нацысцкай акупацыі былі спробы будаўніцтва падземнага горада па вытворчасці ваеннай тэхнікі.
Турызм
У XV стагоддзі саляную шахту Вялічка пачалі паказваць прывілеяваным асобам у пазнавальных мэтах. Да канца XVI стагоддзя турызм заставаўся элітарным, наведаць горныя выпрацоўкі можна было толькі з дазволу караля. Вось як апісвае капальні Жан Хаіснін, які наведаў іх у 1572 разам з пасланцамі караля Францыі: «месца, у якое паўгадзіны спускацца патрэбна, у вялікіх і магутных пад’ёмніках, што вытрымліваюць вагу 50 чалавек. Унізе можна ўбачыць агромністыя пячоры, выкапаныя ў саляных скалах, як вуліцы горада».
У XVIII стагоддзі быў збудаваны ствол шахты з прыступкамі, што значна спрасціла ўмовы агляду капалень. У канцы XVIII стагоддзя шахту штомесяц наведвалі некалькі дзясяткаў чалавек, а на пачатку XIX стагоддзя лік турыстаў дасягаў некалькіх соцень. Аўстрыйцы павялічылі колькасць турыстычных інтэр’ераў капалень, адкрылі доступ на другі і трэці ўзроўні. Траса была добра асветлена, абсталявана абеліскамі і помнікамі. Капальні сталі такімі папулярнымі, што падручнік па геаграфіі канца XIX стагоддзя пасля падрабязнага апісання Вялічкі дадаваў, што побач знаходзіцца горад Кракаў.
У пачатку XX стагоддзя існавалі пэўныя ўмовы па колькасці прыманых турыстаў — не больш за 100 чалавек адначасна. Кошт наведвання залежаў ад асветленасці маршруту — чатыры класы. Турыстаў сустракаў горны аркестр. Акрамя таго, існавала магчымасць зрабіць групавы фотаздымак.
У 1978 ЮНЕСКА занесла саляную шахту ў спіс аб’ектаў сусветнае спадчыны. Праблемы з вільготнасцю вымусілі арганізацыю ў 1989 годзе змясціць шахту ў спіс аб’ектаў, якім пагражае знішчэнне. Паспяховыя работы па змяншэнні вільготнасці і захаванні саляных скульптур дазволілі ЮНЕСКА выключыць аб’ект з гэтага спіса ў 1998 годзе.
Славутасці
Турыстычныя маршруты ўключаюць каля дваццаці розных камер і капліц, размешчаных у саляной шахце.
Шахтны ствол Даніловіча быў прарублены ў 1635—1640 гадах, калі капальнямі кіраваў Мікалай Даніловіч. Ствол доўгі час служыў для транспартавання солі на паверхню. З XIX стагоддзя ён выкарыстоўваўся для транспартавання работнікаў і турыстаў. Драўляная надшахтная пабудова ў 1874 была замененая мураванай, а конны прывад для пад’ёмнікаў — спярша паравой машынай, а пасля Другой сусветнай вайны — электрычнай пад’ёмнай машынай.
Камера Мікалая Каперніка змяшчае скульптуру, усталяваную ў 500-ую гадавіну з дня нараджэння астранома. Камера зроблена ў 1875 годзе.
Капліца Святога Антонія была створана ў канцы XVII стагоддзя ў глыбе зялёнай солі. Першая імша ў капліцы адбылася ў 1698 годзе. Капліца захавала сваю форму, а таксама саляныя скульптуры і алтар, якія былі амаль знішчаныя вільготным паветрам. Сярод скульптур знаходзяцца фігуры Хрыста Укрыжаванага, Божай Маці з немаўлём, Святога Антонія.
Камера Казіміра Вялікага з’явілася ў першай палавіне XVIII стагоддзя і атрымала сваю назву ў 1968 годзе. Казімір III Вялікі выдаў загад, які рэгуляваў здабычу і гандаль соллю. У камеры знаходзіцца бюст караля.
Капліца Святой Кінгі была створана ў 1896 намаганнямі шахцёра Юзафа Маркоўскага. Святая Кінга, апякунка солездабыўцоў у Польшчы, была кананізавана Папам Янам Паўлам II у час аднаго з апошніх візітаў у краіну. Капліца размешчана на глыбіні 101 метр, яе памеры: даўжыня — 54 метры, шырыня — 15-18 метраў, вышыня — 10-12 метраў. У капліцы размешчаныя фігуры святой Кінгі і іншых мясцовых святых, саляная копія «Тайнай вячэры» Леанарда да Вінчы, а таксама мноства іншых скульптур на рэлігійную тэматыку. Капліцу асвятляе жырандоля з саляных крышталёў. Усе саляныя скульптуры і прэсбітэрый створаныя вядомым польскім скульптарам Станіславам Анёлам. Капліца дзейнічае.
Ваенны пераварот у Судане (2019)
Ваенны пераварот у Судане адбыўся раніцай 11 красавіка 2019 года, у выніку чаго прэзідэнт Судана Амар аль-Башыр, які займаў гэты пост амаль 30 гадоў, быў адхілены ад улады ўзброенымі сіламі краіны пасля хвалі пратэстаў.
Перадгісторыя
Пратэсты працягваліся ў Судане з 19 снежня 2018 года, калі ў некалькіх гарадах ўспыхнула серыя дэманстрацый з-за рэзкага росту кошту жыцця і пагаршэння эканамічнага стану. У студзені 2019 года ўвага пратэстуючых пераключылася з эканамічных пытанняў на заклікі да адстаўкі прэзідэнта краіны Амара аль-Башыра.
Да лютага 2019 года аль-Башыр абвясціў першае надзвычайнае становішча ў краіне за апошнія дваццаць гадоў на фоне растучых беспарадкаў, а таксама правёў шэраг перастановак ва ўладзе, якія так і не выправілі сітуацыю.
Пераварот
Раніцай 11 красавіка суданскія ваенныя распусцілі кабінет міністраў і Нацыянальны сход, а таксама абвясцілі трохмесячнае надзвычайнае становішча, за якім рушыць услед двухгадовы пераходны перыяд. Ахмед Авад ібн Ауф, які адначасова з’яўляўся міністрам абароны Судана і віцэ-прэзідэнтам краіны, абвясціў сябе дэ-факта кіраўніком дзяржавы, а таксама заявіў аб прыпыненні дзеяння канстытуцыі краіны і ўвёў каменданцкі час з 10 гадзін вечара да 4 гадзін раніцы, фактычна забараніўшы пратэстную дзейнасць.
Дзяржаўныя СМІ паведамілі, што ўсе палітычныя зняволеныя, уключаючы лідараў пратэсту супраць аль-Башыра, былі вызваленыя з турмы. Партыя экс-прэзідэнта аль-Башыра «Нацыянальны кангрэс Судана» заявіла, што яны правядуць мітынг у падтрымку зрынутага кіраўніка дзяржавы. У сваю чаргу, салдаты здзейснілі налёт на офісы Ісламскага руху, асноўнага ідэалагічнага крыла «Нацыянальнага кангрэса» ў Хартуме.
Наступныя падзеі
12 красавіка кіраўнік палітычнага камітэта Ваеннага Савета Умар Зейн аль-Абідзін заявіў, што былы прэзідэнт аль-Башыр не будзе выдадзены Міжнароднаму крымінальнай суду, а будзе асуджаны на радзіме. Ён таксама распавёў, што тэрмін пераходнага перыяду можа быць скарочаны да месяца, калі сітуацыя ў краіне стабілізуецца. У такім выпадку, улада будзе перададзена ў рукі грамадзянскаму ўраду.
Вечар таго ж дня з пасады старшыні Пераходнага ваеннага савета сышоў Ахмед Авад ібн Ауф. Ён прызначыў сваім пераемнікам генерал-лейтэнанта Абдэль Фаттах аль-Бурхана, які займаў пасаду генеральнага інспектара ўзброеных сіл. Гэта адбылося пасля пратэстаў з нагоды яго рашэнні не выдаваць аль-Башыра Міжнароднаму крымінальнай суду і так як, на думку пратэстуючых, Ауф з’яўляецца адной з вядучых персон ўлады экс-прэзідэнта Башыра.
Слабада (Чарнігаўскі раён)
Слабада́ (Слобода́) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Іваніўскай вясковай абшчыны.
Жаланаш (Усходне-Казахстанская вобласць)
Жаланаш — сяло ў Тарбагатайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635851200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 402 чалавекі (214 мужчын і 188 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 271 чалавек (134 мужчыны і 137 жанчын).
Навэ (Чарнігаўскі раён)
Но́вае ці Навэ (Нове́) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэдніўскага пассавета.
Самрук-Казына
Акцыянернае таварыства «Фонд нацыянальнага дабрабыту «Самрук-Қазына» — холдынг па кіраванні дзяржаўнымі актывамі Рэспублікі Казахстан, змешчаны пад кантролем урада, створаны для падвышэння канкурэнтаздольнасці і ўстойлівасці нацыянальнай эканомікі.
Холдынг створаны як «Фонд нацыянальнага дабрабыту «Самрук-Қазына» шляхам зліцця акцыянерных таварыстваў "Фонд устойлівага развіцця «Казына» і "Казахстанскі холдынг па кіраванні дзяржаўнымі актывамі «Самрук» у адпаведнасці з указам прэзідэнта Рэспублікі Казахстан Нурсултана Назарбаева ад 13 кастрычніка 2008 года № 669 «Пра некаторыя меры па канкурэнтаздольнасці і ўстойлівасці нацыянальнай эканомікі» і пастановай Урада Рэспублікі Казахстан ад 17 кастрычніка 2008 года № 962 «Пра меры па рэалізацыі Указа Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан ад 13 кастрычніка 2008 года № 669». З 2012 года ў сувязі з зменамі ў заканадаўстве носіць назва АТ «Самрук-Қазына».
Старшыня ўправы АТ «Самрук-Қазына» — Умірзак Шукееў.
Незалежныя дырэктары — Аляксандр Мірча, Рычард Эванс і Найджэл Джон Стэплтан.
Паўліўка (Чарнігаўскі раён)
Паўлоўка ці Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Трысвяцкаслабадскага сельсавета.
Іржы Марван
І́ржы Ма́рван (Jiří Marvan; 28 студзеня 1936 — 13 красавіка 2016 ) — чэшскі мовазнаўца, прафесар славянскай і балцкай філалогіі ўніверсітэтаў Аўстраліі, ЗША, Швецыі.
Біяграфія
Навучаўся ў рускамоўнай гімназіі, пасля яе паступіў на філасофскі факультэт Карлавага ўніверсітэта ў Празе, дзе вывучаў чэшскую і ўкраінскую мовы, а таксама спецыялізаваўся ў балтыстыцы. Адначасна пад уплывам Богуслава Гаўранка заняўся вывучэннем багемістыкі. Пасля ўніверсітэта тры гады працаваў у Старачэшскім аддзяленні Інстытута чэшскай мовы (1960—1963). У 1965 годзе атрымаў званне доктара філасофіі. У 1967—1968 пад кіраўніцтвам прафесара Паўла Троста быў інтэрнам-аспірантам філасофскага факультэта Карлавага ўніверсітэта па балтыстыцы.
Яшчэ да перыяду нармалізацыі распачаў міжнародную дзейнасць. У 1963—1965 гадах працаваў замежным лектарам па багемістыцы Упсальскага ўніверсітэта, у 1965—1967 шведскім лектарам (багемістыка, славістыка і балтыстыка) ва Упсальскім і Стакгольмскім універсітэтах.
У 1968 з'ехаў з Чэхаславакіі. У 1968—1969 гг. быў запрошаным прафесарам славістыкі і балтыстыкі Дзяржаўнага ўніверсітэта Портленда. У 1969—1972 гадах — памочнік прафесара русістыкі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Дэвісе. У 1973—1992 працаваў прафесарам русістыкі і славістыкі Монаскага ўніверсітэта ў Мельбурне (Аўстралія). У 1975—1976 быў запрошаным прафесарам славістыкі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Санта-Барбары. У Монаскім універсітэце кіраваў кафедрай маскальскай мовы, а ў 1982 заснаваў кафедру славістыкі і стаў першым прафесарам славістыкі ў паўднёвым паўшар'і і правадзейным членам Аўстралійскай акадэміі гуманітарных навук.
Вярнуўся з эміграцыі ў 90-я гады XX стагоддзя. У 1993—1998 працаваў саветнікам у Міністэрстве замежных спраў Чэшскай рэспублікі, у 1994—1997 служыў паслом Чэхіі ў Грэцыі. Ад 1999 года да смерці займаўся навукова-педагагічнай працай ва ўніверсітэце імя Я. Э. Пуркінэ ў Усці-над-Лабем, у 2000—2001 — у Заходнечэшскім універсітэце ў Пльзені; з 2001 года яшчэ і на філалагічным факультэце Карлавага ўніверсітэта. У 2001 атрымаў званне доктара філасофіі ва ўніверсітэце Палацкага ў Оламаўцы.
Творы
Аўтар тэарэтычных прац галоўным чынам па славістыцы і балтыстыцы ў шырэйшым еўрапейскім кантэксце. Папулярызаваў багемістыку, паляністыку, украіністыку, балтыстыку і іншыя філалагічныя дысцыпліны. Цікавіўся беларускай мовай і культурай, падрыхтаваў зборнік артыкулаў чэшскіх і беларускіх аўтараў «Чэшскае ўсведамленне Беларусі».
За сваю навуковую дзейнасць у 1991 годзе ўганараваны Залатым крыжам Польскай рэспублікі за заслугі ў развіцці польскай мовы, а ў 1997 — ордэнам вялікага князя Гедзіміна за ўнёсак у літоўскую мову.
Джэсіка Андэрсан
Джэcіка Элісабет Андэрсан (швед. Jessica Elisabeth Andersson, нар., Спонга, Швецыя) — шведская спявачка.
Біяграфія
Спявала ў шоў «Svensk Schlager» у Трольхетане. Таксама працавала мадэллю, у шведскай газеце аб модзе Café. У 2002 годзе, будучы на ​​апошніх месяцах цяжарнасці прыняла ўдзел у першым сезоне рэаліці-шоў «Fame Factory».
З 2002 па 2006 год выступала ў складзе дуэта Fame разам з пераможцам першага «Fame Factory» Магнусам Бэклюндам. У складзе дуэта Fame прадстаўляла Швецыю на Еўрабачанне-2003 у Рызе і заняла 5 месца з песняй «Give Me Your Love».
У 2003 годзе была названая самай сэксуальнай жанчынай Швецыі. У 2006 годзе выступіла з уласнай версіяй песні Eurythmics «Sweet Dreams» на Дзіцячым Еўрабачанні ў якасці запрошанага артыста.
Восенню 2007 і вясной 2008 года сыграла галоўную ролю ў мюзікле «Маленькі магазін жахаў» (Little Shop of Horrors), створаным тэатрам горада Хальмстад, за гэтую ролю атрымала «Залатую маску» (Guldmasken).
Атрымала зорку ў парку славы Трольхетан, пасля таго, як увосень 2009 года мясцовыя жыхары назвалі яе «легендай» горада.
У 2011 годзе заняла першае месца ў праграме «Let’s Dance» канала TV4, дзе яе партнёрам па танцах быў Крысц’ян Лоотус.
Сівуха
Сіву́ха
Аляксандр Ігаравіч Мінёнак
Аляксандр Ігаравіч Мінёнак (нар. 25 чэрвеня 2003, Віцебск) — беларускі спявак, удзельнік «Дзіцячай Новай Хвалі 2015», студэнт Акадэміі папулярнай музыкі Ігара Крутога , прадстаўнік Беларусі на конкурсе «Дзіцячае Еўрабачанне 2016» , лаўрэат рэспубліканскага радыёконкурсу «Маладыя таленты Беларусі» , суперфіналіст чацвёртага сезона ўкраінскага конкурсу «Голас. Дзеці».
Біяграфія
Аляксандр Мінёнак нарадзіўся 25 чэрвеня 2003 года ў Віцебску. Бацька — Ігар Уладзіміравіч Мінёнак, маці — Алена Генрыхаўна Мінёнак. З ранняга дзяцінства Саша рос за кулісамі фестывалю «Славянскі базар», дзе працавала ў якасці адміністратара маці будучага спявака. Калі хлопчыку было тры гады, на яго артыстызм і харызму звярнула ўвагу педагог Аліна Панкіна, музычны кіраўнік дзіцячага сада № 98 г. Віцебска, дзе Саша выканаў свае першыя ролі і песні. З чатырох гадоў Саша займаўся вакалам, акцёрскім майстэрствам і харэаграфіяй у творчай студыі «Гулливер и лилипуты» пад кіраўніцтвам педагога А. Капскай.
У шэсць гадоў Саша прайшоў кастынг у заслужаны аматарскі калектыў Рэспублікі Беларусь харэаграфічны ансамбль «Зорька». У сем гадоў стаў салістам шоў-гурта «Какао» пры студыі «Гулливер и лилипуты», у складзе якога ён зрабіў першыя крокі на сцэне фестывалю «Славянскі базар». У гэты ж час Саша паступіў на педагагічную практыку пры Віцебскім дзяржаўным музычным каледжы імя І. І. Салерцінскага па класе акардэона. У восем гадоў ён распачаў сольную кар’еру пад кіраўніцтвам С. Астапенкі і А. Літоўкі. Дзякуючы працы гэтых педагогаў у перыяд з 2011 па 2015 год Саша стаў лаўрэатам 25 гарадскіх, рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, у тым ліку і паўфіналістам Дзіцячай Новай Хвалі 2013.
З 2012 па 2016 год Саша з’яўляўся артыстам шоў-балета «Сенсацыя» пад кіраўніцтвам Р. Рыкава, дзе займаўся харэаграфіяй і акцёрскім майстэрствам, а таксама выступаў на шматлікіх канцэртах і фестывалях. Пазней артысты шоў-балета «Сенсацыя» прымалі ўдзел у якасці танцораў у нумары Сашы для «Дзіцячага Еўрабачання 2016» на Мальце.
Пасля паспяховага выступлення на «Дзіцячай Новай Хвалі» Акадэмія папулярнай музыкі Ігара Крутога пачала запрашаць Сашу ў свае праекты, у якіх выканаўца узяў удзел: «Калядная песенька года» , «Новая Хваля», «Дзіцячая песня года», юбілейныя туры Ігара Крутога. Саша выходзіў на сцэны Казані, Санкт-Пецярбурга, Масквы, Дзюсельдорфа разам з такімі артыстамі, як Ані Лорак, Леў Лешчанка, Лара Фабіян, Міця Фамін і інш. Разам з іншымі лаўрэатамі Дзіцячай Новай Хвалі і Ігарам Крутым ён зняўся ў кліпе Міці Фаміна «Новы дзень». З верасня 2015 года пасля пераезду ў Мінск Саша пачаў займацца ў заслужаным аматарскім калектыве Рэспублікі Беларусь тэатры эстраднай песні «Сябрынка» Палаца культуры «МАЗ» пад кіраўніцтвам Т. Трухан. У снежні 2015 года ён стаў лаўрэатам рэспубліканскага радыёконкурсу «Маладыя таленты Беларусі» і стыпендыятам Спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. У гэтым жа годзе Саша стаў удзельнікам дабрачыннага канцэрта «Здзяйсняй мары», што прайшоў 16 снежня ў Маскве ў канцэртнай зале «Космас».
У 2016 годзе Саша выступіў у ролі вядучага тэлепраекта «Дзіцячая песня года» на канале «Карусель»", а таксама выканаў там сваю аўтарскую песню «Ангел мой». Кліп, зняты на гэтую песню, удзельнічаў у перадачы "«Гарачая дзясятачка» канала «Карусель». 3 сакавіка ён стаў адным з удзельнікаў канцэрта «Девичник Teens», які адбыўся ў канцэртнай зале «Известия Hall». Саша выступіў на адной сцэне з лепшымі ўдзельнікамі праектаў «Дзіцячая Новая Хваля», «Дзіцячае Еўрабачанне», «Голас. Дзеці» і гасцямі канцэрта: гуртам MBAND, Уладам Сакалоўскім, Міцем Фаміным, Стасам Касцюшкіным і іншымі артыстамі.
На творчым рахунку Сашы здымкі ў некалькіх рэкламных роліках: рэкламе смартфона Huawei GR3 ад МТС, Брэсцкага мясакамбіната , а таксама гульні World of Tanks. У жніўні 2016 года стаў фіналістам беларускага нацыянальнага адбору конкурсу «Дзіцячае Еўрабачанне 2016» з песняй «Музіка моих побед» («Музыка маіх перамог»), напісанай К. Ермаковым і Р. Калодкам. З гэтай кампазіцыяй Саша прадставіў Беларусь у лістападзе 2016 года ў фінале конкурсу на Мальце, дзе заняў сёмае месца.