cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Астрахань
Гісторыя
У 1556 Іван Грозны далучыў Астраханскае ханства да Расіі, а ў 1558 горад быў перанесены ніжэй на іншы, левы бераг Волгі, у 12 км ад ранейшага месца, каб было лягчэй абараняцца ад суседзяў. Будаўніцтва крэпасці ў 1558 на новым месцы прынята лічыць датай заснавання Астрахані, адміністрацыйны статус горада Астрахань атрымала пры Пятры I. Насельніцтва Астрахані ў 1599 складала 5 тысяч чалавек, у асноўным гарнізон крэпасці.
У 1670 жыхары Астрахані ўпусцілі ў горад Сценьку Разіна, арганізавалі народнае самакіраванне. Праз год царскі ваявода аблажыў крэпасць, астраханцы здалі апошнюю апору народнага паўстання праз два з паловай месяца. Эпідэмія чумы 1692 года забрала жыцці больш за 10 тысяч чалавек з 16 тысяч жыхароў горада.
Байтэрэк (Акмолінская вобласць)
Байтэрэк — аул у Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Байтэрекскай сельскай акругі. Код КАТА — 115669100.
Астрахань
Гісторыя
Каланізацыя края рускім насельніцтвам пачынаецца інтэнсіўна з XVIII стагоддзя. Указам Пятра I ад 22 лістапада 1717 была створаная Астраханская губернія, па тэрыторыі супадаўшая прыкладна з цяперашняй Паволжскай федэральнай акругай. Астрахань атрымала статус губернскага горада (да таго афіцыйна лічылася крэпасцю). У наступныя гады тэрыторыя Астраханскай губерніі змянялася ўказамі ў адпаведнасці з унутраным развіццём Расійскай імперыі. Сучасныя межы Астраханская вобласць здабыла 27 снежня 1943 года.
Барна да Сіена
Барна да Сіена, Берна да Сіена (італ. Barna da Siena) — італьянскі мастак, які працаваў у сярэдзіне XIV стагоддзя.
Астрахань
Гісторыя
У 1888 у Астрахані налічвалася каля 74 тысяч жыхароў, з іх 8800 мусульман. Паводле звестак 1900 у Астрахані налічвалася ўжо 122 тысячы жыхароў. Кастрычніцкая рэвалюцыя 1917 прывяла да 2-х тыднёвых баёў на вуліцах горада ў лютым 1918, у выніку бальшавікі разбілі антыбальшавіцкае казацтва і ўсталявалі ўладу Саветаў у Астрахані. Летам-восенню 1919 г. на подступах да Астрахані разгарэліся разлютаваныя баі грамадзянскай вайны. У лістападзе таго жа года Чырвоная армія перайшла да наступальных аперацый супраць белагвардзейцаў.
Байтэрэк (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 606 чалавек (296 мужчын і 310 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражываў 471 чалавек (239 мужчын і 232 жанчыны).
Барна да Сіена
Яму прысвечана асобная глава ў першым томе «Жыццяпіс найбольш знакамітых жывапісцаў» Джорджа Вазары. Вазары прыпісвае яго пэндзлю шэраг твораў, у прыватнасці фрэскавыя роспісы ў царкве Каледжата ў Сан-Джымін’яна, і апісвае яго драматычную смерць у росквіце гадоў — Барна, нібыта, зваліўся з падмосцяў падчас роспісу храма і памёр «па сканчэнні двух дзён, вялікі ўрон для мастацтва». Вазары піша: «Працаваў каля 1381 года». Некаторыя мастацтвазнаўцы імкнуліся атаясаміць гэтага героя Вазары з Бернай Берціні, які згадваецца ў дакументах у 1348 годзе. Аднак паводле апошніх даследаванняў, Барны, магчыма, не існавала ўвогуле, а тыя творы, якія яму прыпісаў Вазары і шэраг пазнейшых даследчыкаў, з’яўляюцца прадуктам розных ананімных аўтараў. Фрэскавыя роспісы ў царкве Каледжата ў Сан-Джыміньяна згодна з новымі данымі адносяцца да 1330-х гадоў, а не да 1380-х, а аўтарамі іх лічаць майстроў з арцелі Сімонэ Марціні, якія працавалі там пад кіраўніцтвам Ліпа Мемі. Аднак некаторыя творы ў розных музеях па традыцыі нясуць імя Барны.
Барна да Сіена прыпісваецца фрэска «Мадонна на прагулцы» у царкве Сан-П’етра-ін-Фарліяна ў Сан-Джымін’яна.
Астрахань
Гісторыя
Летам 1942 гітлераўскія войскі падыходзілі да Астрахані на 100—150 км. Суцэльнай лініі фронту не было, баявыя дзеянні вяліся маняўрова ў калмыцкім стэпе. Авіяцыя немцаў бамбавала рачныя суды на Волзе, некалькі бомб трапіла і на Астрахань. Астрахань падчас войнаў з'яўлялася важным перавалачным пунктам гаруча-змазвальных матэрыялаў з Каўказа ў бок цэнтральнай Расіі, у горадзе было сканцэнтравана шмат шпіталяў.
Арбітальная скорасць
Азначэнне
У палярных каардынатах выраз для арбітальнай скорасці (v\,) пры кеплераўскім руху па канічным сячэнні (эліпсе, парабале ці гіпербале) мае наступны выгляд :
Заручэўе
Назву Заручэ́ўе маюць:
Астрахань
Гісторыя
Да 1934 Астрахань адміністрацыйна ўваходзіла ў склад Ніжняволжскага края з цэнтрам у горадзе Саратаве, з 1934 — Сталінградскага края, а затым Сталінградскай вобласці. З 1943 Астрахань — цэнтр Астраханскай вобласці.
Арбітальная скорасць
Азначэнне
дзе:
Астрахань
Прамысловасць
Вядучае месца займае паліўна-энергетычны комплекс, прадстаўлены ТАА «Газпром здабыча Астрахань» (дачэрняя кампанія «Газпрома»), які распрацоўвае Аксарайскае газакандэнсатнае радовішча. Здабыча газу і серы з кандэнсату здзяйсняецца ў стэпу недалёка ад Астрахані. «Газпром здабыча Астрахань» — манапаліст па вытворчасці серы (70 % расійскага рынку), буйнейшы расійскі экспарцёр серы на сусветным рынку (12 % сусветнага рынку), дае каля 24 % падатковых паступленняў у мясцовы бюджэт, вырабляе 60 % ад агульнага аб’ёму прамысловай вытворчасці ў Астраханскай вобласці. У «Газпром здабыча Астрахань» занята каля 16 тысяч працаўнікоў.
Арбітальная скорасць
Азначэнне
Арбітальная скорасць таксама можа вылічвацца па наступных формулах:
Астрахань
Прамысловасць
У савецкі час былі развітыя прадпрыемствы рыбаперапрацоўчай прамысловасці, але ў сувязі са скарачэннем уловаў адбываецца скарачэнне вытворчасці. Затое нарошчваюць выпуск прадукцыі садавінагародніныя камбінаты. Прадпрыемствы харчовай прамысловасці вырабляюць больш за 13 % ад агульнага аб’ёму вытворчасці.
Машынабудаўнічы комплекс адлюстроўвае становішча Астрахані як партовага горада. З 14 суднабудаўнічых заводаў буйнейшымі з’яўляюцца ААТ «Суднабудаўніча-суднарамонтны завод імя III Інтэрнацыяналу», ААТ Суднабудаўнічы завод «Чырвоныя Барыкады», ЗАТ "Суднабудаўніча-суднарамонтны завод «Леніна», СП ААТ «Астраханскі карабель», ААТ «Астраханская суднабудаўнічая верф».
Прадпрыемствы хімічнай прамысловасці прадстаўленыя ААТ «Астраханскае шкловалакно» і ААТ «Астраханскі завод гумовых тэхнічных вырабаў».
Асноўным вытворцам электраэнергіі ў рэгіёне з’яўляюцца філіял «Астраханскае генераванне» ААТ «Паўднёвая генеруючая кампанія — ТГК-8» (яго доля ў электраэнергетыцы складае каля 80 %), а таксама ААТ ЦЭЦ «Паўночная». Запатрабаванне Астраханскай вобласці ў электраэнергіі за рахунак уласнай вытворчасці забяспечваецца на 86 %.
У Астрахані знаходзіцца Астраханскі цеплавозарамонтны завод (Астраханскі ТРЗ), які вырабляе рамонт цеплавозаў серыі ТЭМ2 для патрэб чыгунак.
Заполле (Бялыніцкі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 22 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Бялынічы, за 66 км ад Магілёва, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Друць, каля правага берага ракі Ліпаўка. Каля паўночнай ускраіны вёскі на рацэ сажалка.
Зарэцкія
Назву Зарэ́цкія маюць:
Барнаба да Модэна
Біяграфія
Барнаба да Модэна як мастак працаваў пераважна на поўначы Італіі, у Лігурыі і П’емонце, а таксама ў Пізе. У 1361 годзе ён выконваў замовы для генуэзскага Палаца Дожаў, у 1370 — для Гандлёвай палаты Генуі. Яго творы створаны ў венецыянска-візантыйскім мастацкім стылі, відаць, найбольш знаёмым Барнаба да Мадэна. Майстар заставаўся верны гэтай манеры выканання да сваёй апошняй, вядомай нам працы — фрэскі Страшны суд — выкананай ім у візантыйскім стылі для царквы св. Агосціна ў Генуі.
Барыс Дзмітрыевіч Грэкаў
Барыс Дзмітрыевіч Грэкаў (3 мая, Міргарад, Палтаўская губерня, Расійская імперыя — 9 верасня 1953, Масква, СССР) — савецкі гісторык і грамадскі дзеяч, заснавальнік і загадчык кафедры рускай гісторыі (1916—1918), член-карэспандэнт АН СССР (з 12 лютага 1934 года), акадэмік (з 1 чэрвеня 1935 года), член Балгарскай і Польскай АН (з 1947 года). Ганаровы член АН БССР. Доктар філасофіі Пражскага ўніверсітэта. З 1939 года — член.
Дырэктар ў Ленінградзе (з 1936) і ў Маскве (з 1938). З 1943 па 1947 год па сумяшчальніцтве — дырэктар, а з 1947 па 1951 год — дырэктар. У 1946—1953 гг. — акадэмік-сакратар Аддзялення гісторыі і філасофіі АН СССР.
Дэпутат XI склікання (1927—1928),  II склікання (1947—1950) і ВС СССР III склікання (1950—1953). Удзельнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Міргарадзе ў сям’і паштовага чыноўніка Дзмітрыя Ігнатавіча Грэкава. Пазней разам з сям’ёй пераехаў жыць у Холм (цяпер Хэлм), а затым у Грубешаў (цяпер абодва знаходзяцца ў складзе Польшчы), дзе атрымліваў сярэднюю адукацыю ў. З-за ліста, адпраўленага з Грубешава студэнту-медыку Маскоўскага ўніверсітэта І. А. Будзіловічу, у якім Грэкаў заяўляў аб сваім імкненні «прыняць удзел у сацыяльна-дэмакратычным руху», і які патрапіў у рукі, Грэкаў быў выключаны з гімназіі на апошнім годзе навучання і быў вымушаны заканчваць сярэднюю адукацыю ў радамскай гімназіі.
У 1901 годзе ён паступіў у, дзе пазнаёміўся з вядомым гісторыкам , які аказаў значны ўплыў на станаўленне Грэкава як гісторыка. Праз чатыры гады з рэкамендацыямі Д. М. Пятрушэўскага перавёўся ў Маскоўскі ўніверсітэт, дзе яго навуковым кіраўніком быў прызначаны. Аднак у сувязі з выбраннем у той перадаў свае справы М. К. Любаўскаму, пад кіраўніцтвам якога Грэкаў і скончыў Маскоўскі ўніверсітэт у 1907 годзе.
Пасля універсітэта Грэкаў быў прызначаны ў Жаночую гімназію горада Хэлм. Прапрацаваўшы некаторы час, ён звольніўся адтуль і паехаў у Санкт-Пецярбург. Тут ён уладкаваўся ў, і. У Санкт-Пецярбургскім універсітэце пад кіраўніцтвам С. Ф. Платонава вучыўся ў магістратуры. Займаўся ў семінарыі ў (дыпламатыка прыватных актаў). У 1910—1913 гг. працаваў дырэктарам бібліятэкі у сяле  ( Маскоўскай губерні).
У 1911 годзе дэлегатам ад удзельнічаў у  ў Ноўгарадзе. У 1913 годзе Грэкаў быў абраны ў супрацоўнікі. У тым жа годзе абраны членам Наўгародскага таварыства аматараў старажытнасцяў. У 1913—1915 гадах па заданні камісіі правёў агляд і апісанне архіва. У 1916—1917 гадах таксама па заданні камісіі правёў агляд і апісанне і вывез у Перм архіў Салавецкага манастыра.
7 снежня 1914 года ў Петраградскім універсітэце абараніў магістарскую дысертацыю па тэме «Наўгародскі дом Святой Сафіі (Вопыт арганізацыі і ўнутраных адносін буйной царкоўнай вотчыны)» і стаў прафесарам Пецярбургскага універсітэта, дзе да гэтага часу некалькі гадоў выкладаў на пасадзе прыват-дацэнта. Падчас Першай сусветнай вайны Барыс Дзмітрыевіч быў камандзіраваны ў Перм, дзе адкрылася аддзяленне Пецярбургскага ўніверсітэта.
У 1916—1918 гады — прыват-дацэнт, ардынарны прафесар, заснавальнік і загадчык кафедры рускай гісторыі гісторыка-філалагічнага факультэта Пермскага ўніверсітэта. У 1917 годзе абіраўся старшынёй Пермскай вучонай архіўнай камісіі; член-заснавальнік Таварыства філасофскіх, гістарычных і сацыяльных навук пры Пермскім універсітэце.
У 1918 годзе Грэкаў атрымаў адпачынак для працы над доктарскай дысертацыяй, з’ехаў у Крым, дзе стаў прафесарам Таўрычаскага універсітэта ў Сімферопалі. У 1921 годзе вучоны вярнуўся ў Петраградскі ўніверсітэт, дзе сумяшчаў выкладчыцкую працу з працай у Акадэміі навук і Цэнтральным гістарычным архіве. У гэтым жа годзе абраны ў члены Археаграфічнай камісіі.
У 1930 годзе быў арыштаваны па «». Хоць факт арышту вучонага і стаіць у адным шэрагу ганенняў на прадстаўнікоў акадэмічнай навукі, непасрэднай падставай для арышту сталі ілжывыя абвінавачванні ў тым, што Грэкаў, знаходзячыся ў Крыме ў 1918—1920 гг., служыў у арміі Урангеля. У рэчаіснасці ў арміі Урангеля Грэкаў не служыў (як і не служыў у арміі наогул), але быў сярод прафесуры Таўрычаскага універсітэта, якая вітала Урангеля пасля яго ўступлення ў Крым. Гэтыя факты атрымалі шырокую агалоску ў 1930-х гг., што прымусіла Грэкава ў далейшым пайсці на вялікія саступкі падчас «сталінскіх чыстак» і, па словах А. Г. Плахоніна, прымусіла пісаць «веды для рэжыму на заказ». Дзякуючы даручальніцтву, дырэктара Гісторыка-археаграфічнага інстытута, у якім тыя гады працаваў Грэкаў, вучоны быў вызвалены, правёўшы ў зняволенні адзін месяц і тры дні.
Навуковая дзейнасць
Вывучаў сацыяльна-эканамічную гісторыю Ноўгарада, феадальныя адносіны і ўнутраныя працэсы ў феадальнай вотчыне, даследаваў гісторыю Старажытнай Русі, усходніх, заходніх і паўднёвых славян, гісторыю рускага сялянства. Даказаў агульнае паходжанне рускага, украінскага і беларускага народаў, існаванне дзяржавы ў Старажытнай Русі.
Усебаковыя даследаванні Кіеўскай Русі раскрывалі сутнасць эканамічнага і культурнага развіцця дзяржавы у перыяд татарскага прыгнёту. Свае пошукі ён сабраў у працах пад назвай «Культура Кіеўскай Русі» (1944) і «Расійскія сяляне з самых старажытных часоў да XVII стагоддзя» (1946). Яго самая актуальная ў наступны час праца (перавыданні якой выпускаюцца да гэтага часу) называлася «Залатая Арда», напісаная ў супрацоўніцтве з і ўпершыню апублікаваная ў 1937 годзе. Другое (класічнае) выданне з’явілася ў 1950 годзе пад назвай «Залатая Арда і яе падзенне».
Грэкаў надаваў вялікую ўвагу збору і публікацыі мноства першакрыніц, у асаблівасці, гістарычных хронік.
Сям’я
Жонка — Грэкава Тамара Міхайлаўна, народжаная Філатава (1894—1971), гісторык.
NGC 3582
NGC 3582 (іншае абазначэнне — ESO 129-EN10) — эмісійная туманнасць у сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Характарыстыкі
Туманнасць NGC 3582 размешчана паблізу цэнтральнай плоскасці Млечнага шляху. З'яўляецца часткай шырокай вобласці адукацыі новых зорак RCW 57. Частка зорак? якія ўтвараюцца ў такіх месцах багатых газам, могуць быць адпачатку масіўней Сонца. Масіўныя зоркі існуюць нядоўга, і пад канец свайго цыкла выбухаюць, што тлумачыць такую мудрагелістую структуру туманнасці. Выбухі масіўных зорак выкідваюць рэчыва, якое разлятаецца з велізарнай хуткасцю, змешваючыся з міжзоркавымі пылам і газам.
Скурко
Скурко — прозвішча.
Амелія Залуская
Аме́лія Залу́ская, у дзявоцтве Агі́нская (Amelia Załuska z Ogińskich;, Залессе — , Іск’я) — кампазітарка, паэтэса, мастачка, сузаснавальніца курорта Івоніч-Здруй, дама аўстрыйскага ордэна Зорнага крыжа.
Біяграфія
У Івоніч прыбыла з Клайпеды, ужо замужам за Каралем Залускім. Шлюб адбыўся 11 мая 1826 ў кармеліцкім касцёле ў Вільні. У 1831—1835 Залускія мешкалі ў прускай дзяржаве, у Клайпедзе. Па канфіскацыі маёнткаў на Літве і страце права пражывання пераехалі ў 1837 у Галіцыю і пасяліліся ў Івонічы, які перайшоў ім у спадчыну. У 1837—1845 будавалі курорт. Паводле яе праектаў і пад яе паглядам паўсталі першыя лекавыя будынкі. Муж памёр у 1845 годзе.
Дапамагала мясцовым жыхарам. У 1847 зладзіла дапамогу для хворых на тыф людзей.
Памерла ў 1858 у італьянскай Іск’і, дзе і пахаваная.
Ушанаванне памяці
Яе імя дагэтуль носіць адна з мінеральных крыніц у Івоніч-Здруі. У парафіяльным касцёле ў Івонічы знаходзіцца памятная таблічка. У 2002 імем Амеліі і Караля Залускіх названая гімназія ў Івоніч-Здруі.
Сям’я
У шлюбе з Каралем мелі адзінаццаць дзяцей: Міхала Караля (1827—1893, ажаніўся з Геленай Бжастоўскай), Тэафілія (1828—1829), Марыю (1829—1910, замужам за Уладзіславам Галашэўскім), Эму (1831—1912, замужам за Тэафілем Войцехам Асташэўскім), Юзафа (1832—1834), Караля Бернарда (1834—1919), Ірэнеюша (1835—1868), Станіслава Марыю (1838—1904), Іву (1840—1881), Іду (1841—1916, замужам за Гугам Зайлернем) і Францішку (1843—1924, замужам за Вітам Жаленскім).
Зарэчная
Назву Зарэ́чная маюць:
Ліепайская дыяцэзія
Ліепайская дыяцэзія — каталіцкая дыяцэзія (епархія) з цэнтрам у горадзе Ліепая, Латвія. Епархія Ліепаі ўваходзіць у склад Рыжскай мітраполіі.
Гісторыя
8 мая 1937 года Пій XI выпусціў булу Aeterna animarum salus, якой заснаваў дыяцэзію Ліепаі, вылучыўшы яе з Рыжскай архідыяцэзіі.
2 снежня 1995 года з часткі тэрыторыі Ліепайскай дыяцэзіі была ўтворана новая Елгаўская дыяцэзія.
Якуб з Вільні
Якуб з Вільні  ці Якуб Троцкі  (? — 1453) — рымска-каталіцкі дзеяч ВКЛ.
Біяграфія
У 1413/1414—1419 навучаўся ў Ягелонскім універсітэце, які скончыў са ступенню бакалаўра. Прызначаны канонікам віленскім. 18 мая 1436 прызначаны Папам Яўгенам IV жамойцкім біскупам, пакінуў пасаду 8 чэрвеня 1439.
Сяргей Кімавіч Рахманаў
Сяргей Кімавіч Рахманаў (нар., Краснадар, Расія) — беларускі вучоны ў галіне фізічнай хіміі. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009), доктар хімічных навук (1997), прафесар кафедры неарганічнай хіміі (2005). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2001). Ганаровы прафесар Гродзенскага дзяржаўнага універсітэта імя Янкі Купалы (2009).
Біяграфія
Рахманаў Сяргей Кімавіч нарадзіўся 6 лютага 1952 г. у горадзе Краснадар. Скончыў хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1974 г.), аспірантуру Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1977 г.). Абараніў кандыдацкую дысертацію па хіміі ў 1979 г., а доктарскую ─ у 1997 годзе. У 1977—1978 малодшы навуковы супрацоўнік кафедры неарганічнай хіміі хімічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1978—1981 малодшы навуковы супрацоўнік лабараторыі хіміі фотапрацэсаў НДІ фізіка-хімічных праблем Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1981—1988 старэйшы навуковы супрацоўнік кафедры неарганічнай хіміі хімічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1988—1997 в.а. загадчыка лабараторыі, загадчык лабараторыі хіміі фотапрацэсаў, намеснік дырэктара (пачынаючы з 1991 г.), дырэктар (1993—1996) НДІ фізіка-хімічных праблем Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1997—2004 прарэктар па навуковай рабоце, у 2004—2006 першы прарэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 2002—2008 гадах — загадчык кафедры неарганічнай хіміі БДУ. Атрымаў званне прафесара ў 2005 годзе. У 2006—2007 намеснік акадэміка-сакратара Аддзялення хіміі і навук аб Зямлі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. У 2007—2008 генеральны дырэктар навукова-вытворчага прадпрыемства «Інстытут нафты і хіміі» Беларускага дзяржаўнага канцэрна па нафце і хіміі. У чэрвені 2008—2011 намеснік Старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З’яўляецца старшынёй Савета БДУ па абароне доктарскіх і кандыдацкіх дысертацій.
Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь. Узнагароджан Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. З 2011 года — Пасол Рэспублікі Беларусь ў Японіі. 13 кастрычніка 2016 года вызвалены ад пасады Пасла ў сувязі з пераходам на выбарную пасаду.
Валодае англійскай мовай.
Навуковы ўклад
Навуковыя працы ў галіне фізікахіміі ультрадысперсных сістэм, нанахіміі, фотахіміі неарганічных сістэм. Пад яго кіраўніцтвам створаны новы навуковы напрамак, у рамках якога распрацаваны і ўкаранёны ў вытворчасць комплекс тэхналогій хіміка-фатаграфічнай апрацоўкі галагенсярэбраных матэрыялаў, распрацаваныя і ўкаранёныя ў вытворчасць тэхналогіі перапрацоўкі прамысловых адыходаў, якія змяшчаюць каштоўныя металы.
Спраектаваў і ажыццявіў на практыке шэраг эффектыўных працэсаў атрымання фатаграфічных выяў. Унёс важкі ўклад у высновы прамысловай радыёграфіі і медыцынскай рэнтгенадыягностыкі. Будучы прарэктарам БДУ, асаблівую ўвагу звяртаў на ўзмацненне ўніверсітэцкай навукі, укараненню сучасных тэхналогій, усталяванню партнёрскіх зносін з вядучымі ўніверсітэтамі свету.
Ермакоўка (Акмолінская вобласць)
Ермакоўка — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Троіцкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 29 км на захад ад цэнтра сяла Зерэнда. Код КАТА — 115669300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 362 чалавекі (178 мужчын і 184 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 293 чалавекі (152 мужчыны і 141 жанчына).
Бітва пад Мсціславам (1386)
Ва ўмовах унутрыпалітычнай барацьбы ў ВКЛ вялікі князь смаленскі Святаслаў Іванавіч падтрымаў Андрэя Альгердавіча, спадзяючыся вярнуць страчаны раней Мсціслаў.
18 красавіка 1386 г. Святаслаў Іванавіч аблажыў Мсціслаў, аднак узяць горада не здолеў. 29 красавіка падышло вяліталітоўскае войска на чале з Свідрыгайлам, Карыбутам, Лугвенам і Вітаўтам. Бітва адбылася на рацэ Віхры, вялікалітоўскае войска перамагло, Святаслаў Іванавіч загінуў у бітве.
Затон
Назву Зато́н маюць:
Селяхі (Ваўкавыскі раён)
Гісторыя
Вядома з XVIII стагоддзя. У 1796 годзе належала Адаму Ельскаму. У 1914 годзе маёнтак, 44 жыхары.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 6 двароў, 8 жыхароў.
NGC 3583
NGC 3583 (іншыя абазначэнні — UGC 6263, MCG 8-21-8, ZWG 242.12, IRAS11113+4835, PGC 34232) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зачэпічы
Назву Зачэ́пічы маюць:
Джэймс Артур
Скончыў Таронцкі ўніверсітэт (бакалаўр матэматыкі і фізікі, 1966, магістр 1967). Ступень доктара філасофіі па матэматыцы атрымаў у Ельскім універсітэце ў 1970 годзе пад кіраўніцтвам Роберта Лэнглендса. У 1970—1976 гадах выкладаў там жа. Выкладаў у Прынстанскім універсітэце, а з 1976 года — ва Універсітэце Дзьюка, з 1978 года — у альма-матар у Таронта. У 1987 годзе стаў універсітэцкім прафесарам Таронцкага ўніверсітэта.
У 2005—2006 гадах прэзідэнт Амерыканскага матэматычнага таварыства, яго фэла з 2012 года. Замежны ганаровы член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук.
Купяціцкі Увядзенскі манастыр
Купяціцкі Увядзенскі манастыр — праваслаўны манастыр, які існаваў у 1628—1817 у вёсцы Купяцічы.
Гісторыя
Заснаваны Апалоніяй Войнай з Валовічаў i Васілём Копцем як праваслаўны манастыр пры старадаўняй царкве Увядзення Багародзіцы ў храм. Яго святыняй быў абраз Маці Божай у выглядзе меднага крыжа-энкалпіёна, знойдзенага 15 лістапада 1182 (дата вылічана мітрапалітам кіеўскім Яўгенам Балхавіцінавым у 1-й палове 19 ст.) у Купяцічах, паводле царкоўнай легенды, пры дзівосных абставінах.
У сярэдзіне 17 ст. абраз перанесены ў Сафійскі сабор у Кіеве. Першыя манахі прыйшлі ў Купяціцкі манастыр у 1629 з Віленскага Свята-Духава манастыра. У 1740-я манастыр стаў уніяцкім. Пасля 1743 далучаны да Пінскага Богаяўленскага манастыра. У 1817 зачынены. Драўляныя будынкі не зберагліся.
Андзірыс (Зерэндзінскі раён)
Андзірыс — аул у Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Байтэрекскай сельскай акругі. Код КАТА — 115669600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 103 чалавекі (55 мужчын і 48 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 43 чалавекі (21 мужчына і 22 жанчыны).
Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь
Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь (Мінсельгасхарч Беларусі) — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць парадкаванне сельскай гаспадаркі. Міністр сельскай гаспадаркі і харчавання прызначаецца і здымаецца з пасады прэзідэнтам. З 28 ліпеня 2023 года пасада міністра вакантная.
Склад
Цэнтральны апарат — 7 галоўных упраўленняў, 2 дэпартаменты, 4 упраўленні, 2 інспекцыі, па адным аддзеле і сектары.
Гісторыя
Пасля здабыцця Беларуссю незалежнасці 25 жніўня 1991 года міністэрства больш як 4 гады працягвала кіравацца Пастановай Ураду БССР ад 12 жніўня 1991 года № 312, паводле якой міністр прызначаўся Вярхоўным Саветам. Пастановай ад 12 лютага 1996 года № 100 урад Беларусі ўхваліў новую ўставу міністэрства. Паводле дзейнай Пастановы ўраду ад 31 кастрычніка 2001 г. № 1590 міністр прызначаецца прэзідэнтам.
Паўночная Дзвіна
Паўно́чная Дзвіна́ (Се́верная Двина́) — рака на поўначы Еўрапейскай часткі Расіі.
Даўжыня 744 км. Утвараецца зліццём рэк Сухана і Юг (каля горада Вялікі Усцюг у Валагодскай вобласці). Далей цячэ на поўнач, у Архангельскую вобласць. Каля горада Котлас зліваецца з Вычагдай, пасля чаго паварочвае на паўночны захад, а затым паступова на поўнач. Амаль на самім поўначы зліваецца з Пінегай. Дэльта плошчай каля 900 км² пачынаецца ад Навадзвінска. Каля Архангельска і Северадзвінска ўпадае ў Дзвінскую губу Белага мора. Участак Паўночнай Дзвіны ад зліцця Суханы і Юга да ўпадзення Вычагды (каля горада Котлас) мае назву Малая Паўночная Дзвіна, участак ад Котласа і да вусця — Вялікая Паўночная Дзвіна.
Асноўныя прытокі: Вычагда, Пінега, Вага, Ваеньга. Злучаная праз раку Сухона, возера Кубенскае і інш. з Волга-Балтыйскім водным шляхам (Паўночна-Дзвінская водная сістэма), праз раку Пінега з ракой Кулой. Суднаходная на ўсім працягу. У вярхоўях Паўночнай Дзвіны размешчаныя гарады Вялікі Усцюг, Котлас, Сальвычагодск; паблізу вусця — Навадзвінск, Архангельск, Северадзвінск.
Уладзімір Мечыяр
Ула́дзімір Ме́чыяр (Vladimír Mečiar;, , Славацкая рэспубліка) — славацкі палітык і дзяржаўны дзеяч. Скончыў юрыдычны факультэт Браціслаўскага ўніверсітэта імя Коменскага. Працаваў у моладзевым згуртаванні. У 1990 абраны дэпутатам Федэральнага сходу Чэхаславакіі. Лідар Народнай партыі — Рух за дэмакратычную Славакію, у перыяд 1990—1998 тройчы займаў пост прэм’ер-міністра Славакіі, двойчы займаў пост выканаўцы абавязкаў прэзідэнта Славакіі.
Авадзень (часопіс)
Пераважаў бытавы гумар. З ростам нацыянальна-вызваленчага руху і прыходам у рэдакцыю новых творчых сіл пачаў закранаць надзённыя пытанні грамадскага жыцця Заходняй Беларусі, адлюстроўваў барацьбу працоўных супраць розных праяў сацыяльнага і нацыянальнага прыгнёту: падатковай палітыкі польскіх буржуазных улад, праследавання беларускай інтэлігенцыі, друку, школы. Друкаваў гуамрэскі, фельетоны, гумарыстычныя і сатырычныя замалёўкі, аднаактовыя п’есы, з якімі выступалі А. Васілеўскі (псеўд. Антось з Лепля), Г. Леўчык, У. Паўлюкоўскі (Улад-Ініцкі), І. Маразовіч (Я. Маланка), В. Гаротны і інш. З часопісу выйшлі заснавальнікі сатырыстычнага часопіса «Маланка».
Канадскі залаты медаль Герхарда Герцберга
Канадскі залаты медаль Герхарда Герцберга (Gerhard Herzberg Canada Gold Medal for Science and Engineering) — узнагарода Савета прыродазнаўчых навук і інжынерных даследаванняў (Natural Sciences and Engineering Research Council), які падпарадкоўваецца Ураду Канады. Прысуджаецца грамадзяніну або пастаяннаму рэзідэнту Канады штогод з 1991 года за дасягненні ў навуцы і тэхніцы. Разам з залатым медалём даюцца гарантыі фінансавай падтрымкі даследаванняў на працягу 5 гадоў у памеры 1 мільёна канадскіх долараў. Названа ў гонар Нобелеўскага лаўрэата Герхарда Герцберга.
Белорусская криница
«Белорусская криница» — эканамічна-гаспадарчы часопіс. Выдаваўся ў 1918—1919 гг. у Петраградзе Беларускім аддзелам Камісарыята па справах нацыянальнасцей Саюза Камун Паўночнай вобласці на рускай мове. Рэдактар І. М. Баранкевіч.
Друкаваў распараджэнні Савецкага ўрада, хроніку эканамічнага жыцця. Змешчаны артыкул «Абавязак савецкага ўрада» і «Белавежская пушча» Баранкевіча (пад псеўд. Беларус), «Сонца Беларусі ўзыходзіць» і «Народная гаспадарка Беларусі» А. Ц. Вазілы (пад псеўд. Клім Злобіч, Антон Хатыня), «Нарысы па зямельным пытанні» Я. С. Канчара, «Да пытання пра неабходнасць пашырэння на Беларусі сельскагаспадарчай адукацыі» Дз. М. Сабалеўскага і інш.
NGC 3584
NGC 3584 (іншае абазначэнне — ESO 129-EN12) — эмісійная туманнасць у сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Любанскі раён
Лю́банскі раён — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мінскай вобласці. Мяжуе з Салігорскім, Слуцкім, Старадарожскім раёнамі Мінскай вобласці, Глускім раёнам Магілёўскай вобласці, Акцябрскім, Петрыкаўскім і Жыткавіцкім раёнамі Гомельскай вобласці.
Ян Ласовіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў Вільні, паходзіў з мяшчанскага (паводле Яна Длугаша) або шляхецкага роду гербу «Сыракомля» (паводле пазнейшых даследчыкаў). Імаверна, навучаўся ў Кракаўскім універсітэце, быў канонікам віленскім.
Любанскі раён
Геаграфія
Працягласць з поўначы на ​​поўдзень 75 км, з захаду на ўсход — 58 км. Плошча 1,9 тыс. км². Тэрыторыя ўваходзіць у склад паўночна-ўсходняй часткі Прыпяцкага Палесся. Паўночна-заходняя частка раёна захоплівае паўднёвую ўскраіну Слуцкага лёсападобнага плато, мяжа якога праходзіць па населеных пунктах Любань-Засмужжа-Дунцы. Гэтая частка ўяўляе сабой павышаную месцамі пагорыстую раўніну з абсалютнымі вышынямі 150—200 м. Паўднёвая зона раёна характарызуецца пераважным распаўсюджваннем тарфяна-балотных глебаў, а паўночна-заходняя частка з перавагай суглінкавых глеб.
Ян Ласовіч
Біяграфія
24 студзеня 1463 высвечаны на біскупа луцкага. Перанёс рэзідэнцыю біскупаў Луцкай дыяцэзіі ў мястэчка Порхаў (цяпер Янаў-Падляскі). Уваходзіў у склад Рады Вялікага Княства Літоўскага. 4 мая 1468 пасвечаны на біскупа віленскага.
Любанскі раён
Геаграфія
Паўночная частка раёна знаходзіцца на Цэнтральнабярэзінскай раўніне, паўднёвая — у Прыпяцкім Палессі. Найвышэйшы пункт — 190 м — каля вёскі Юшкавічы. З карысных выкапняў ёсць торф, сапрапель, мел, калійныя і каменная солі, гаручыя сланцы, пясчана-жвіровы матэрыял, будаўнічыя пяскі, гліны, мінеральныя воды.
Ян Ласовіч
Біяграфія
Апекваўся пашырэннем сеткі парафій, асвяціў шматлікія новыя касцёлы. Займаўся гаспадарчай дзейнасцю. Браў удзел у знешняй палітыцы дзяржавы, асабліва ў адносінах з Тэўтонскім ордэнам.
Любанскі раён
Геаграфія
Насельніцтва Любанскага раёна ў 1995 годзе налічвала 46,8 тыс. чалавек.
Звёздная
Назву Звёздная маюць:
Марыя Мікалаеўна Косіч
Асабістае жыццё
Жыла ў маёнтку дзеда Г. М. Сілевіча каля вёскі Расуха сярод беларускага насельніцтва са своеасаблівымі этнаграфічнымі і моўнымі рысамі. Адукацыю атрымала ў інстытуце ў Санкт-Пецярбургу. З маленства палюбіла народныя песні, прывязалася сэрцам да народа. Мела багатую бібліятэку. Ведала французскую мову.
Марыя Мікалаеўна ўзяла шлюб з ветэрынарным урачом, але дзяцей не мела. Узімку яна з мужам з'яжжала з Расухі ў Чарнігаў, дзе працавала ў рэдакцыі. Зямлю звычайна здавалі ў арэнду.
У 1911 г. у «Русской музыкальной газете» з'явіўся некралог аб смерці Марыі Косіч. У 1917 г. яе маёнтак і бібліятэка былі разрабаваныя мясцовымі сялянамі. Пахаваная ў Разрытаўскім манастыры (цяпер разбураны) за 6 км ад в. Расуха.
Этнаграфічная праца
Ужо ў юнацтве пачала вывучаць фальклор (у 60-я гг. стала даследваць беларускую народную песню). З 1897 г. пад уплывам вядомага ўкраінскага грамадскага дзеяча А. Русава, які пасяліўся непадалёку, прыступіла да сістэматычнага збору народных песень. Аўтар працы «Ліцвіны-беларусы Чарнігаўскай губерні, іх побыт і песні» (1901), прысвечанай вуснай народнай паэзіі і духоўнай культуры беларусаў. У прадмове да зборніка характарызавала жыццё і побыт сялян, іх вераванні, паданні, песні, асаблівасці гаворкі і спеваў. У 1906 г. надрукавала этнаграфічны артыкул «Аб пабудовах беларускага селяніна Чарнігаўскай губерні». Гэтыя працы былі выкарыстаны ў сваёй рабоце беларускім мовазнаўцам Паўлам Растаргуевым. .
Літаратурная творчасць
Ад этнаграфічна-фалькларыстычнай працы М. Косіч перайшла да ўласнай творчасці на беларускай мове. У вершаваным творы «На перасяленне: Расказ Цёткі Домны з Палесся» раскрыла характэрную асаблівасць жыцця беларускай парэформеннай вёскі — масавае перасяленне беззямельных і малазямельных сялян у Сібір. Выдатнае веданне вясковых рэалій і народнай мовы, шчырае спачуванне народу дазволілі ёй намаляваць даволі яркія сцэны падрыхтоўкі сялян да перасялення, развітання з роднымі мясцінамі.
Адначасова яна працавала над «пералажэннямі» баек Крылова на беларускую мову. Па сутнасці, гэта былі не пераклады, а пераробкі-перапрацоўкі, творы ў многім самастойныя. Выклаўшы сюжэт байкі Крылова, Косіч пераходзіла потым на блізкія сітуацыі з бытавога і грамадскага жыцця роднай вёскі. У яе творах парушаны байкавы памер — вольны верш.
У 1901 г. перадала рукапіс сваіх пералажэнняў 11 баек Крылова ў кіеўскую цэнзуру. Рукапіс разглядаўся ў Галоўным упраўленні па справах друку, ва ўпраўленні Віленскай навучальнай акругі. Рукапіс забаранілі, але нейкім чынам у 1903 г. Марыі Мікалаеўне ўдалося выдаць сваю кнігу ў друкарні Чарнігаўскага земства.
У 1902 г. звярнулася да Льва Талстога з просьбай дазволіць ёй перакласці на «беларускую гаворку» яго камедыю «Першы вінакур, або як чарцянё акрайчык заслужыла». У якасці ўзору мовы да пісьма былі прыкладзены пералажэнні баек Крылова «Лебедзь, рак і шчука» і народных песень «літвінаў-беларусаў». Л. Талстой даў згоду на пераклад, яго рукапіс М. Косіч накіравала ў віленскую цэнзуру, якая дазволу на друкаванне камедыі не дала.
Беларуская выдавецкая суполка «Загляне сонца і ў наша аконца» ўзяла на свой склад і прадавала кнігі Косіч.
Асобныя яе рукапісы і аўтографы зберагаюцца ў сховішчах Мінска, Кіева, Масквы, Санкт-Пецярбурга. Невялікія творы альбо ўрыўкі з іх некалькі разоў змяшчаліся ў разнастайных хрэстаматыях, але буйныя работы дагэтуль не перадрукаваныя.
Ацэнкі
Яўхім Карскі ў сваёй рабоце «Беларусы» ацаніў Марыю Мікалаеўну наступным чынам: ''Гаворачы пра А Ельскага немагчыма не прыгадаць і дзейнасць іншага народалюбца, звязанага з этнаграфічным вывучэннем Чарнігаўскай Беларусі. Маю на ўвазе даволі вядомую даследчыцу М. Н. Косіч, якая ў 1902 г. выпусціла «Літвіны беларусы Чарнігаўскай губерні, іх быт і песні»… — даволі каштоўную этнаграфічную працу. З штучных твораў, якія належаць яе пяру і маюць на мэце асвету народу, адзначым дзве брашуры: 1. На піресялення. Расказ цёткі Домны з Палесья. Чарнігаў, 1903…К(ошт)10 к(ап). Верш пачынаецца з апісання вёскі і яе ваколіц. Апісваецца клімат, адлюстроўваецца мясцовае жыццё.
У вершы шмат пачуццяў, безумоўна праводзіцца добрая думка, але замала складу, не заўважна знаёмства з тэхнікай верша, яшчэ больш памылак друку, як і ў асноўнай этнаграфічнай рабоце аўтара, назва якой прыведзена вышэй.
2. У тым жа родзе, што датычыцца вершаў і брашура «Пералажэнне некаторых баек Крылова на беларускае нарэчча»''. Чарн(ігаў). 1903…К(ошт)15 к(ап). Да перакладаў і пераробак часта далучаныя павучанні і вывады, якія маюць злабадзённы мясцовы характар. У якасці вываду аўтар закранае недахопы ў справах мясцовых грамадскіх устаноў.
Салідарызуецца з Карскім і беларускі літарутаразнавец Янка Казека: ''…"пералажэнні" М. Косіч, як і іншыя яе працы, не страцілі сваёй этнаграфічнай цікавасці. І ў «пералажэннях» крылоўскіх баек ёсць цікавыя дэталі этнаграфічнага характару; напісаны гэтыя творы з захаваннем асаблівасцей гаворкі беларускага насельніцтва былых Мглінскага і Суражскага паветаў (цяпер Бранскай вобласці)''.
«Пералажэнні» Марыі Косіч у мастацкіх адносінах досыць прымітыўныя. ''Прыстасаваўшы крылоўскія байкі да тых ці іншых мясцовых здарэнняў, пісьменніца збядніла і здрабніла іх змест, пазбавіла іх вострай грамадскай накіраванасці і сатырычнай сілы. …не магла наша літаратура, якая мела ўжо «Тараса на Парнасе», «Пінскую шляхту», «Дудку беларускую» і «Смык беларускі», лічыць гэтыя «пералажэнні» сваім значным здабыткам''.
А вось ацэнка беларускім паэтам Нілам Гілевічам песеннага матэрыяла, сабранага беларускай «прагрэсіўнай рэвалюцыйна-дэмакратычнай фалькларысткай»: '''Песенны матэрыял, сабраны Косіч, вельмі разнастанйны ў жанравых і тэматычных адносінах. Абрадавая лірыка ахоплівае бадай што ўсе вядомыя этнаграфічныя рубрыкі. Шырока пададзена таксама сямейна-бытавая лірыка, салдацкія і рэкруцкія песні («на прызывы»), балады, розныя хлапечыя песні, затым — гульнёвыя, турэмныя і гістарычныя («Пра Платона-казака»). Вельмі многа песень і прыпевак жартоўных, вясёлых — яны аб'яднаны пад загалоўкам «Ігрышчы або вечарніцы»''.
З каляндарна-абрадавых песень хочацца адзначыць цудоўны варыянт папулярнай і сёння купальскай песні «Ой рана на Йвана».
Такім чынам, большасць даследчыкаў высока ацэньваючы этнаграфічную частку яе працы, лічуць літаратурную творчасць Марыі Мікалаеўнаы дастаткова аматарскай.
Цікавыя факты
У 1909 г. адна з першых беларускіх перакладчыц Тэрэза Гардзялкоўская прасіла рэдакцыю Нашай Нівы выслаць ёй кнігі Марыі Косіч «На перасяленне» і «Басні Крылова на беларускую мову пераложанныя».
Адзін з піянераў беларускага руху, Антон Луцкевіч, так напісаў пра яе:
Міралем П’яніч
Міралем П’яніч (Miralem Pjanić; нар., , СФР Югаславія) — баснійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Шарджа» з ААЭ і нацыянальнай зборнай Босніі і Герцагавіны. Гуляе часцяком у якасці атакавалага паўабаронцы, вядомы як плэймэйкер з вялізнымі тэхнічнымі якасцямі.
Клубная кар’ера
Выхаванец юнацкіх каманд люксембургскага «Шыфланжа» і французскага «Меца». У дарослым футболе дэбютаваў у 2007 годзе выступамі за каманду клуба «Мец», у якой правёў адзін сезон, прыняўшы ўдзел у 32 матчах чэмпіянату. Большасць часу, праведзенага ў складзе клуба быў асноўным іграком каманды.
Сваёй гульнёй за «Меца» прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штаба ліёнскага «Алімпіка», у склад якога далучыўся ў 2008 годзе. Згуляў за каманду з Ліёна наступныя тры сезоны сваёй гульнявой кар’еры. Гуляючы ў складзе ліёнцаў, таксама ў асноўным выходзіў на поле ў асноўным складзе каманды. Да складу «Ромы» далучыўся ў 2011 годзе.
13 чэрвеня 2016 года турынскі «Ювентус» абвясціў аб падпісанні з П’янічам пацігадовага кантракта. «Рома» ў якасці кампенсацыі за паўабаронцу атрымала 32 млн еўра.
У чэрвені 2020 года было абвешчана аб дамоўленасці аб пераходзе паўабаронцы ў «Барселону». Сума трансферу склала 60 млн еўра, пераход адбыўся па заканчэнні сезона 2019/20.
Летам 2021 года стала вядома, што трэнер «Барселоны» Роналд Куман больш на разлічвае на П’яніча. У верасні 2021 года ён на правах арэнды далучыўся да турэцкага «Бешыкташа», дзе гуляў да канца сезона 2021/22. У пачатку сезона 2022/23 заставаўся на лаўцы запасных «Барселоны», а ў верасні 2022 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад клуба «Шарджа» з ААЭ.
Міжнародная кар’ера
У 2006 годзе дэбютаваў у складзе юнацкай зборнай Люксембурга. Аднак пазней вырашыў гуляць за каманду сваёй радзімы. Пасля атрымання баснійскага пашпарту ў пачатку 2008 года, Міралем дэбютаваў у складзе зборнай Босніі і Герцагавіны 20 жніўня 2008 года ў гульні супраць зборнай Балгарыі, якая скончылася перамогай балгараў з лікам 2:1.
Дасягненні
«Ювентус»:
«Барселона»:
«Бешыкташ»:
Добраўскі сельсавет
До́браўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Добрая.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1689 чалавек, з іх 93,7 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Федэрыка Барочы
Федэрыка Барочы, народжаны Федэрыка Фіёры, названы Фіёры да Урбіна (іт. Federico Barocci; нарадзіўся ў 1526/1535 годзе, Урбіна —, Урбіна) — найбуйнейшы італьянскі жывапісец і гравёр эпохі позняга маньерызму.
Жыццё і творчасць
Барочы вывучаў мастацкае майстэрства спачатку ў атэлье свайго бацькі-скульптара, выхадца з Мілана Амброджыа да Федэрыка Барочы, унука вядомага міланскага разьбяра Амброджыа да Мілана, затым — у Батыста Франка (1518—1558). Скончыў адукацыю ў свайго дзядзькі, архітэктара Барталамеа Генга, дзе вывучаў геаметрыю і законы перспектывы.
Брат герцага Урбіна Гвідабальда II дэла Роверы, кардынал Джуліа дэла Роверэ, запрасіў мастака ў 1548 годзе ў Рым, дзе апошні вывучаў жывапіс Рафаэля і Карэджыа. Пасля некалькіх гадоў знаходжання ў Рыме Барачы вярнуўся ва Урбіна, дзе піша некалькі выдатных палотнаў (напрыклад, напісаныя ў 1557 годзе для кафедральнага сабора Урбіна «Святую Цэцылію» і «Пакутніцтва св. Себасцьяна», у якіх адгадваецца ўплыў Карэджыа).
Культура Індыі
Культура Індыі была складзена з розных эпох гісторыі, звычаяў, традыцый і ідэй, як захопнікаў, так і імігрантаў. Шматлікія культурныя звычаі, мовы і помнікі прыводзяцца ў прыклады такога змешвання на працягу стагоддзяў.
У сучаснай Індыі існуе культурнае і рэлігійнае разнастайнасць. Многае залежыць ад раёна Індыі. Паўднёвая, Паўночная і Паўночна-Усходняя частцы маюць свае адметныя асаблівасці, а практычна ўсе штаты выкраілі сваю ўласную культурную нішу. Нягледзячы на гэтую ўнікальную культурную разнастайнасць, уся краіна адзіна як цывілізацыя з-за сваёй агульнай гісторыі, тым самым захоўваючы нацыянальную самабытнасць.
Індыя з'яўляецца месцам нараджэння рэлігійных сістэм, такіх, як індуізм, джайнізм, будызм і сікхізм, якія аказваюць сур'ёзны ўплыў не толькі на Індыю, але і ўвесь свет. Пасля Ісламскага ўварвання і наступнага замежнага панавання з дзясятага стагоддзя, на культуру Індыі моцна паўплывалі персідская, арабская і цюркская культуры. У сваю чаргу, розныя рэлігіі і традыцыі Індыі паўплывалі на Паўднёва-Усходнюю Азію і іншыя часткі свету. Марк Твен пісаў:
«Індыя — калыска чалавечай расы, калыска чалавечай гаворкі, маці гісторыі, бабуля легенды, і прабабуля традыцый. Нашы самыя каштоўныя і найбольш важныя з матэрыялаў у гісторыі чалавецтва захоўваюцца толькі ў Індыі!»
Групавы партрэт (Іосіф Аляшкевіч)
Групавы партрэт — палатно аўтарства Іосіфа Аляшкевіча, напісанае ў 1813 годзе.
Апісанне
У рабоце "Групавы партрэт" мастак паказаў групу з пяці асоб падлеткаў, дзяцей, маладую дзяўчыну. Верагодна, гэта дзеці пэўнай сям'і. Яму ўласціва акадэмічная, некалькі сухаватая манера выканання. На цёмным фоне выразна чытаюцца прыгожыя твары мадэляў, фігура дзяўчыны ў белай сукенцы. Усё напісан прафесійна граматна, у бездакорнай жывапіснай манеры.
Ельск
Ельск  — горад раённага падпарадкавання ў Гомельскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Ельскага раёна. За 177 км на паўднёвы захад ад Гомеля. Чыгуначная станцыя знаходзіцца на лініі Калінкавічы — Оўруч (Украіна). Аўтамабільнымі дарогамі горад звязаны з Мазыром, Оўручам, Нароўляй. Насельніцтва 9 084 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў XVI ст. у Мазырскім павеце ВКЛ, уладанне натуралізаваных выхадцаў з Францыі шляхціцаў Спадаў. У канцы XVII ст. маёнтак перайшоў ва ўласнасць сярэднезаможнага шляхецкага роду Аскеркаў.
Стывен Артур Кук
Стывен Артур Кук (Stephen Arthur Cook; нар., Буфала, ЗША) — амерыканскі вучоны ў галіне тэорыі вылічальных сістэм. Вядомы сваёй працай над тэорыяй складанасці вылічэнняў, лаўрэат прэміі Цьюрынга.
Ельск
Гісторыя
У канцы XVIII ст. назва мястэчка Ельск была зменена Аскеркамі на Каралі́н. У 1775 на сродкі Казіміра-Мацея Антоніевіча Аскеркі, мазырскага маршалка (1768—1769) і мазырскага кашталяна (1793), у Караліне пабудавалі драўляную ўніяцкую (грэка-каталіцкую) царкву Прасвятой Тройцы, будынак якой складаўся з сістэмы зрубаў (пастаўленых на крыжы) і шатровай званіцы над уваходам; акрамя таго, у мястэчку дзейнічалі касцёл, яўрэйскі малітоўны дом. Каля 1784 гэтае мястэчка згадваецца ў сувязі з увядзеннем грашовага збору на праезд праз яго.
Стывен Артур Кук
У сваёй працы «The Complexity of Theorem Proving Procedures» Кук даказаў, што задача выканальнасці булевых формул з’яўляецца NP-поўнай. Тым самым ён падняў пытанне аб роўнасці класаў складанасці P і NP, адно з найскладанейшых пытанняў тэорыі вылічальных сістэм, на якое да гэтага часу няма адказу.
Ельск
Гісторыя
Пасля смерці Алаіза Сулістроўскага ў 1796 маёнткам Каралін пачаў валодаць яго сын ад Антаніны Аскеркі пан Казімір Алаізавіч Сулістроўскі (1778—1818), які стаў літоўска-віленскім губернскім маршалкам (1809—1812) і мінскім губернатарам (1816—1818), асноўны родавы маёнтак якога (Шэметава) знаходзіўся ў Ашмянскім павеце Мінскай губерні. Казімір Сулістроўскі непасрэдна ў Караліне не жыў, а кіраваў маёнткам праз аканомаў. Пасля яго смерці спадчыннікамі маёнтка сталі яго дзеці — Аляксандр Казіміравіч Сулістроўскі (1807—1872), Антаніна Казіміраўна з Сулістроўскіх Снядэцкая (1805—1853) і Канстанцыя Казіміраўна з Сулістроўскіх Скірмунт (1808—1845), жонка Аляксандра-Ізідора Шыманавіча Скірмунта (1798—1870), вядомага прадпрымальніка і пінскага павятовага маршалка (1829—1835). Колькасць зямлі маёнтка Каралін паводле вымярэння землямерам Ігнатам Шамбурскім 21 мая 1829 складала 22 697 дзесяцін і 1 956 сажэняў (ці паводле «літоўскай меры» 1 144 валокі і 5 моргаў), а паводле 8-й рэвізіі ў 1834 налічвалася 567 душ мужскога пола і 596 жаночага. У прыватнасці маёнтак Каралін скаладаўся з мястэчка Каралін (111 мужскіх душ), вёсак Багуцічы (94 душы), Шаржын (92), Вішэнкі (56), Дабрынь (99), Каралінская Буда (30), Ільіна (37) і Усохі (7). А агульны прыбытак з маёнтка ў 1834 складаў 12 550 рублёў срэбрам: з продажу азімага і яравога хлеба, у прыватнасці вінакурэння — 7 600 рублёў, з вырабу смалы і іншых лясных прадуктаў — 3 000, з вышынку «гарачага віна» — 900, з млына — 90, з продажу жывёлы, кармлёнай на бардзе (г.зн. адходаў працэса вінакурэння) — 900. Гэта была тыповая спецыялізацыя гаспадаркі маёнткаў Мазырскага і Рэчыцкага паветаў у першай палове ХІХ ст. Пад складзеным апісаннем маёнтка ў 1834 падчас 8-й рэвізіі паставілі свае подпісы значныя сумежныя маянткоўцы — браты Даніэль Ігнатавіч Горват (1810—1868), Станіслаў Ігнатавіч Горват і Аляксандр Ігнатавіч Горват, а таксама Людвік Рафалавіч Яленскі і Станіслаў Лянкевіч.
Канстанцыя Казіміраўна з Сулістроўскіх Скірмунт (1808—1845) у 1841 г. прадала маёнтак Каралін пану Даніэлю Ігнатавічу Горвату (1810—1868), уласніку маёнтка Нароўля ў Рэчыцкім павеце. З таго часу Каралін належаў Горватам да 1917. Афіцыйна пакупная на маёнтак была складзена толькі 15 снежня 1849. Менавіта пры гаспадарлівых Горватах Каралін атрымаў нябачны датуль росквіт. У 1842 уладальнік маёнтка Даніэль Горват пабудаваў новы будынак царквы, у ёй захоўваўся абраз Божай Маці. Па стану на 1850 г. маёнтак Каралін налічваў 21 977 дзесяцін і 1 326 сажэняў зямлі і 567 душ мужскога пола. У мэтах далейшага развіцця сваёй гаспадаркі Даніэль Горват аддае ў 1850 свае прыбытковыя маёнткі Нароўля і Каралін пад залогу санкт-пецярбургскаму банку (санкт-пецярбургскай ашчаднай казне) для атрымання крэдыта — 35 630 рублёў за Нароўлю і 39 690 рублёў за Каралін. Пазней крэдыт быў паспяхова выплачаны, а гаспадарка атрымала планаваны штуршок.
Станам на 1886 у Караліне або Ельску (значыцца пад абедзьвюма назвамі) было 44 двары, працавалі вінакурны завод (бровар), тры крамы, школа; дзейнічала царква. У 1873 адкрылася чыгуначная станцыя на лініі Жлобін — Оўруч. Паводле вынікаў перапісу (1897) у мястэчку было 45 двароў, царква, капліца, яўрэйскі малітоўны дом, народная вучэльня, паштовая станцыя, 9 крамаў, карчма. На 1908—167 двароў. У 1915 расійскія улады перайменавалі паселішча ў Мікалаеў, але назва не прыжылася. У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 мястэчка займалі нямецкія войскі. У гэты час местачкоўцы звярнуліся з просьбай вярнуць паселішчу назву Ельск.
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Каралін увайшоў у склад Беларускай ССР. Станам на 1921 год тут было 400 двароў, станцыя, цагельня, кравецкая, шавецка-футравая і дрэваапрацоўчая майстэрні, лесапільня, паравы млын з крупарушкай.
З 1924 года цэнтр Каралінскага раёна, з 1931 года — Ельскага раёна. 5 лютага 1931 года назва мястэчка была зменена на Ельск. 27 верасня 1938 года паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлку гарадскога тыпу. У Другую сусветную вайну з 23 жніўня 1941 да 11 студзеня 1944 Ельск знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
У 1953 годзе каля мястэчка атрымалі першы паток нафты ў колькасці 16,5 тон і 945 м³ газу. У 1954 годзе Ельск увайшоў у склад Гомельскай вобласці. 5 ліпеня 1971 года Ельску нададзены статус горада.
Культура
Ельскі краязнаўчы музей.
Палац Грасалкавічаў
Палац Грасалкавічаў (Grasalkovičov palác, Grassalkovich-kastély) — палац XVIII стагоддзя ў Браціславе, цяпер — рэзідэнцыя прэзідэнта Славакіі.