cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Купэ (вагон)
Характарыстыка
У купэйным вагоне, як і ў вагоне тыпу СВ, размешчана дзевяць ці дзесяць (як у пасажырскіх вагонах вытворчасці Крукаўскага вагонабудаўнічага завода) купэ. Але, у адрозненне ад вагона тыпу СВ, ва ўсіх купэ купэйнага вагона маецца па чатыры спальныя месцы. Важнай адметнай асаблівасцю купэйнага вагона (якая падвышае яго камфартабельнасць) з'яўляецца тое, што, у адрозненне ад плацкартных вагонаў, у купэйным вагоне прастора кожнага купэ ізаляваная ад агульнага праходу (праходу, які ідзе праз увесь вагон) глухой перагародкай, забяспечанай дзверцамі. Акрамя таго, паколькі ў купэйным вагоне адсутнічаюць бакавыя месцы (а шырыня агульнага праходу застаецца нязменнай) — даўжыня спальных месцаў у купэйным вагоне крыху большая за даўжыню небаковых спальных месцаў у плацкартным вагоне. У большасці такіх вагонаў ёсць кандыцыянеры. Верхнія месцы ў вагонах-купэ (цотныя) на цягніках Расійскіх чыгунак з 15 кастрычніка 2010 г. па 1 красавіка 2011 г. прадаваліся са зніжкай 50 % ад кошту ніжніх. Такія вагоны, у адрозненне ад плацкартных і СВ, ёсць у кожным пасажырскім цягніку.
Аварыйныя выхады
Аварыйныя выхады ў большасці выпадкаў знаходзяцца ў 3-м і 6-м купэ вагона і ўяўляюць сабой вокны, не прызначаныя для свабоднага адкрыцця, мэтай якога можа служыць праветрыванне купэйнага памяшкання. Падобная схема размяшчэння аварыйных вокнаў распаўсюджваецца на ўсе тыпы вагонаў РЖД. Аднак варта ўлічыць, што ў вагонах, абсталяваных сістэмай кандыцыянавання, першапачаткова могуць быць устаноўлены вокны, не прызначаныя для адкрыцця.
Белае (Рослаўльскі раён)
Белае (Белое) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Манчэстэр
Ма́нчэстэр (Manchester) — горад на паўночным захадзе Англіі. Нараўне з Лідсам, Шэфілдам, Ліверпулем і Лонданам Манчэстэр быў адным з цэнтраў Прамысловай рэвалюцыі. У цяперашні час Манчэстэр — буйны культурны, прамысловы, фінансавы, камерцыйны і транспартны цэнтр краіны.
Геаграфічнае становішча
Размешчаны ў заходняга схілу Пенінскіх гор, на рацэ Эруэл.
Белае (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Белае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Манчэстэр
Насельніцтва
У 2006 годзе ў Манчэстэры жыло 452 000 чалавек.
Белае (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Манчэстэр
Гісторыя
Упершыню Манчэстэр згадваецца ў X стагоддзі. Селішча паўстала на месцы кельцкага паселішча Мансеніён і рымскага ўмацаванага лагера Манкуніум, які быў заснаваны ў 79 годзе. У Сярэднякоўі — гандлёвае і саматужнае мястэчка. З сярэдзіны XVIII стагоддзя пачаўся хуткі рост горада ў сувязі з прамысловым пераваротам. У XIX стагоддзі горад стаў лідарам у свеце сярод цэнтраў баваўнянай прамысловасці. У 1830—1840-х гадах у Манчэстэры зарадзілася фрытрэдэрства (гэтак жа вядома як «манчэстэрства»).
Вядомыя асобы
У горадзе жыў і пахаваны грамадскі дзеяч беларускай дыяспары Пётра Шыркоўскі (1925—2004).
Белае (Рослаўльскі раён)
Геаграфія
У 4 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца прыпыначны пункт 23 км.
Сан-Джорджа-дэла-Рыкінвельда
Сан-Джорджа-дэла-Рыкінвельда (San Giorgio della Richinvelda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 4476 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 92 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 33095. Тэлефонны код — 0427.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мікалай Васільевіч Гогаль
Жыццяпіс
Нарадзіўся 20 сакавіка (1 красавіка) 1809 года ў сяле Вялікія Сарочынцы Палтаўскай губерні (цяпер Міргарадскі раён Палтаўскай вобласці, Украіна). Дзяцінства будучага пісьменніка праходзіла ў вёсцы Васільеўцы (зараз Гогалева) у маёнтку бацькоў.
З 1818 па 1819 год вучыўся ў Палтаўскім павятовым вучылішчы. З 1821 па 1828 год — у Нежынскай гімназіі вышэйшых навук, дзе ўпершыню выступіў на сцэне гімназійскага тэатра як акцёр і рэжысёр-пастаноўшчык шматлікіх спектакляў, заснаваных на сюжэтах антычнасці або побыту. («Эдып у Афінах», «Урок дочкам», «Лукавін»). У гімназіі Гогаль спазнаў сусвет старажытнай украінскай гісторыі, народных звычаяў і народнай творчасці.
У 1828 годзе Гогаль пераязджае ў Пецярбург. Тут у 1829 годзе ён публікуе свой першы твор — рамантычную паэму «Ганц Кюхельгартэн», непрыхільна стрэнутую крытыкай. Увесь тыраж, акрамя 5 асобнікаў, Гогаль паспеў выкупіць і спаліць. Праз год у часопісе «Отечественные записки» з’яўляецца аповесць «Басаўрук або Вечар перад Іванам Купалай», першая з цыклу «Вечары на хутары каля Дзіканькі». Рамантычная скіраванасць надавала творам М. Гогаля адмысловы каларыт. Глыбокія веды фальклору дазвалялі выводзіць карціны рэчаіснасці, шчытна пераплеценыя з выдумкай, што непазбежна стварала ўражанне на чытача, захопліваючы яго ўяўленне.
З другой паловы 1830-х гадоў наступны росквіт таленту Гогаля звязаны з драматургіяй. Этапнай нават у гісторыі тэатра стала яго сацыяльная камедыя «Рэвізор» (1836 г.) Неўзабаве пасля прэм’еры п’есы Гогаль выязджае на даволі працяглы час за мяжу. Ён наведвае Германію, Швейцарыю, Францыю, Італію. У 1842 годзе з’яўляецца знакамітая паэма-раман «Мёртвыя душы». У 1848 годзе пісьменнік вяртаецца на радзіму, узмоцнена працуе над другім томам «Мёртвых душ», але незадоўга перад смерцю спальвае рукапіс. Памёр М. Гогаль у 1852 годзе ў Маскве.
Чормаз
Чормаз (Чёрмоз) — горад (з 1943 года) у Расіі, у складзе Ільінскага раёна Пермскага края. Насельніцтва 4,1 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1701 годзе.
Горад размешчаны ў паўночнай частцы Іллінскага раёна, на беразе Камскага вадасховішча, за 60 км ад чыгуначнай станцыі Дабранка і за 102 км на поўнач ад Пермі.
Проня (значэнні)
Проня — тапонім:
Камінскэ
Камінскэ (Ка́мінське) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Джордж Вашынгтон
Джордж Вашынгтон (George Washington,  — ) — адзін з айцоў-заснавальнікаў ЗША. Прывёў кантынентальнаю армію да перамогі над Вялікабрытаніяй пад час вайны за Незалежнасць (1775—1783). У 1789 годзе быў абраны першым прэзідэнтам Злучаных Штатаў Амерыкі.
Юнацтва і пачатак ваеннай кар’еры
Джордж Вашынгтон нарадзіўся 22 лютага 1732 года ў Вірджыніі. Першы сын Аўгусціна Вашынгтона і яго другой жонкі, Мэры Бол Вашынгтон. Дзяцінства і юнацтва ён правёў у сціплых умовах, атрымаў павярхоўную школьную адукацыю. У 11 гадоў страціў свайго бацьку, уладальніка тытунёвай плантацыі. Яго выхоўваў зводны брат Лоўрэнс, пасля смерці якога ён пераняў у 1752 годзе маёнтак Маўнт Вернон пад Александрыяй. З 1748 года дапамагаў барону Ферфаксу. У 21 год Вашынгтон стаў Брыгадзірам Муляроў у братэрстве масонаў.
Шлюб і дзеці
Джорджа Вашынгтона і Марту Дэндрыдж Кёртыз пазнаёмілі сябры Марты. Джордж прапанаваў руку і сэрца праз некалькі тыдняў пасля знаёмства. Яны ажаніліся 6 студзеня 1759, калі ім было па 27 гадоў. Джордж і Марта сталі жыць у доме бацькоў Марты, які называўся Белым Домам. Пасля гэтае імя дадуць рэзідэнцыі прэзідэнта ЗША. Гэта быў другі шлюб Марты. Яе першы муж, Даніэль Парк Кёртыз, памёр у 1757. Джордж ніколі не меў сваіх дзяцей, але ён усынавіў чатырох дзяцей Марты. У Марты і Джорджа было сем унукаў.
Амерыканская рэвалюцыя
На Другі Кантынентальны Кангрэс (красавік 1775) Вашынгтон прыйшоў у ваеннай форме, кажучы гэтым, што ён ужо падрыхтаваны да вайны. Яго аўтарытэт, ваенны вопыт, харызма, рэпутацыя шчырага патрыёта паспрыялі на падтрымку паўднёвых штатаў, асабліва Вірджыніі. Кангрэс стварыў Кантынентальную Армію 14 чэрвеня. Праз некаторы час Вашынгтон стаў галоўнакамандуючым, узяў адказнасць за камандаванне амерыканскімі сіламі. У арміі адчуваўся катастрафічны недахоп пораху, таму Вашынгтон шукаў іншыя крыніцы. Францыя і рэйды на англійскія арсеналы часткова дапамагалі.
17 сакавіка 1776 года Кантынентальнае войска (20 тысяч чалавек, 6 тысяч апалчэнцаў) атрымала першую важную перамогу — пры аблозе горада Бостана. Вашынгтон вымусіў 7-тысячны англійскі гарнізон, якім камандаваў каралеўскі генерал Уільям Хоу, эвакуіравацца морам з Бостану.
Аднак затым услед ішла няўдалая спроба Кантынентальнага войска абараніць ад англічанін горад Нью-Ёрк. Лонданскі ўрад загадаў генералу Уільяму Хоу пакончыць з рэвалюцыяй у амерыканскіх калоніях і паслала яму ў падмацаванне войска і эскадру пад камандаваннем яго брата адмірала Рычарда Хоу. У ліпені 1776 года на Стэйтэн-Айленд высадзіўся брытанскі 32-тысячны дэсант. Генерал Джордж Вашынгтон арганізаваў абарону Лонг-Айленда і Манхэтэна, але не хапала і людзей, і прылад, і баяпрыпасаў. Англічане пайшлі ў наступ і разбілі праціўніка.
Неўзабаве Вашынгтону прыйшлося, пераправіўшыся праз раку Дэлавэр, адступіць у Пенсільванію. Пасля Кантынентальны кангрэс збёг з Філадэльфіі ў паўночны горад Балтымар.
Да таго часу амерыканскае войска налічвала ўсяго тры тысячы чалавек. Англійскі генерал Уільям Хоу меў у сваім распараджэнні 34-тысячнае войска. Пасля здабытай перамогі ў Нью-Ёрку ён рашыў дачакацца вясны, каб канчаткова разграміць амерыканскіх мяцежнікаў. Аднак не прыняў у разлік рашучасць і ініцыятыўнасць галоўнакамандуючага Кантынентальнага войска.
У калядную ноч 1776 года Джордж Вашынгтон ажыццявіў сваю найбольш вядомую баявую аперацыю. Пяройдучы змёрзлую раку Дэлавэр, з мінімальнымі стратамі ўзяў у палон 900 салдат і афіцэраў каралеўскага войска. Затым у Прынстане былі захопленыя склады. Гэтыя перамогі не толькі паднялі баявы дух Кантынентальнага войска, але і прыцягнулі ў яе добраахвотнікаў, якія жадалі са зброяй у руках адстойваць незалежнасць калоній ад брытанскіх войскаў.
Вашынгтон рашыў правесці рэарганізацыю даручанага яму войска, усведамляючы, што пакуль немагчыма перамагчы англічанін у палявой бітве. Час жа працаваў на амерыканцаў, паколькі зацяжная вайна ў калоніях вымотвала ваенную сілу Вялікабрытаніі, у якой былі немалыя праблемы і ў іншых частках свету. Абапіраючыся на рэвалюцыйны запал амерыканцаў, Джордж Вашынгтон здолеў у кароткія тэрміны стварыць рэгулярнае і баяздольнае войска, якое цяпер паспяхова дзейнічала супраць англічанін сумесна з партызанскімі атрадамі. Галоўнакамандуючы прыняў меры для абароны горада Філадэльфія і прадухіліў уварванне каралеўскіх войскаў з Канады. 17 кастрычніка 1777 года пад горадам Саратога амерыканскія паўстанцы атрымалі над праціўнікам пераканаўчую перамогу.
Каб стварыць сапраўды рэгулярнае войска, яго галоўнакамандуючы са згоды ўрада Злучаных Штатаў і кангрэсменаў запрасіў ваенных з Еўропы. Джордж Вашынгтон кіраваў баявымі дзеяннямі пры блакадзе межаў штату Нью-Ёрк, занятага англічанінамі. Ён па-ранейшаму лічыў галоўным захаванне створанай ім рэгулярнага войска на бліжэйшую будучыню, паколькі ў Еўропе наспявала вайна паміж Францыяй і Англіяй. Вашынгтон не памыліўся ў сваіх разліках. Сапраўды, улетку 1778 года Францыя абвясціла вайну Вялікабрытаніі і стала больш актыўна падтрымліваць амерыканскіх паўстанцаў. У чэрвені 1779 года Іспанія пераняла яе прыклад Францыі.
20 чэрвеня 1778 года адбылася Манмуцкая бітва. Амерыканскімі войскамі камандаваў генерал Лі, які ў крытычны момант загадаў адступіць, што выклікала замяшанне ў шэрагах амерыканскага войска. Тады Джордж Вашынгтон асабіста натхніў і згуртаваў сваё войска, і ў выніку гэтага амерыканцы перамаглі. Генерал Лі быў з ганьбай звольнены з войска.
У гэты час у шэрагах амерыканскага войска пачаліся мецяжы, выкліканыя абясцэньваннем кантынентальных грошай і цяжкасцямі з забеспячэннем правіянтам. Усяго адбылося шэсць мецяжоў, якія былі хутка падушаныя ваеннай сілай.
Адной з галоўных была перамога ў Ёрктаўне.
19 кастрычніка 1781 года Джордж Вашынгтон прыняў ад лорда Карнуоліса капітуляцыю брытанскага каралеўскага войска.
30 лістапада 1782 года быў складзены Парыжскі дагавор, па якой прызнавалася незалежнасць Злучаных Штатаў і аб’яўлялася аб заканчэнні ваенных дзеянняў паміж ЗША і Вялікабрытаніяй. 23 лістапада наступнага года брытанскае войска эвакуіраваліся з Нью-Ёрка. У горад уступілі войскі Джорджа Вашынгтона.
Адстаўка Вашынгтона была кароткай. Яму прапанавалі прыняць удзел у Канстытуцыйным Канвенце летам 1787 года ў Філадэльфіі, дзе ён быў аднагалосна абраны прэзідэнтам Канвенцыі. Пасля гэтага 13 штатаў прагаласавалі за Канстытуцыю і аднагалосна абралі прэзідэнтам ЗША Вашынгтона. Аўтарытэт Джорджа Вашынгтона быў настолькі высокі, што на выбарах 1792 года ён быў пераабраны на пост прэзідэнта другасна.
Помнікі і мемарыялы
Сёння выява першага прэзідэнта ЗША стала сімвалам краіны. Яго можна ўбачыць:
Шматлікія месцы носяць імя Вашынгтона
Шаптыколь (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 125 чалавек (63 мужчыны і 62 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у станцыі пражывалі 50 чалавек (25 мужчын і 25 жанчын).
Косы (Магілёў-Падольскі раён)
Косы (Коси) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
П’етра Перуджына
П'етра Перуджына (Pietro Perugino, даслоўна «Перуджыйскі», сапраўднае імя П'етра дзі Крыстафора Ванучы — Pietro di Cristoforo Vannucci; 1446—1524) — італьянскі жывапісец эпохі Адраджэння, прадстаўнік умбрыйскай школы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Чыта-дэла-П’евэ ў 35 км ад Перуджы. Пасля навучання ў мясцовага жывапісца ў 1470 прыехаў у Фларэнцыю і паступіў у майстэрню Андрэа Верок'ё.
У 1481 годзе, стаўшы ўжо вядомым майстрам, у ліку лепшых мастакоў Італіі запрошаны Папай Сікстам IV у Рым для ўдзелу ў працах над дэкарыраваннем Сіксцінскай капэлы.
Працаваў у шматлікіх гарадах Італіі, але больш усяго ў Перуджы, дзе ён быў главой вялікай майстэрні. У 80-90-х гадах XV стагоддзя Перуджына быў адным з самых услаўленых мастакоў Італіі. Самы ж знакаміты з яго вучняў — Рафаэль.
Лепшымі творамі Перуджына лічацца створаныя да 1500 года. Вылучаецца фрэска «Перадача ключоў св. Пятру», якая адрозніваецца складнасцю кампазіцыі. Адна з самых вядомых карцін — «Аплакванне Хрыста».
Перуджына памёр ад чумы ў Перуджы ў 1524 годзе. Пасля смерці свайго вучня Рафаэля Перуджына завяршыў няскончаныя ім фрэскі ў цэрквы Перуджы.
IC 3726
IC 3726 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прэстан
Насельніцтва — 131,3 тыс. жыхароў (2005).
Аселле (станцыя)
Аселле (Аселье) — станцыя Маскоўскай чыгункі на лініі Рослаўль — Фаянсавая, паміж прыпыначнымі пунктамі 14 км і 23 км. Прыпыначны пункт размешчаны ў пасёлку Аселле Рослаўльскага раёна Смаленскай вобласці.
Станцыя мае будынак вакзалу, але пасажырскае паведамленне не ажыцяўляецца. Станцыя абслугоўвае грузавы рух цягнікоў да Смаленскай АЭС, у бок якой адгаліноўваюцца пуці ад лініі Рослаўль — Фаянсавая.
Лыман
Лыма́н (Лиман, Лиман; у 1925—2016 гадах — Красны Лыман) — горад абласнога значэння ў Данецкай вобласці Украіны, цэнтр Лыманскага раёна. Размешчаны за 136 кіламетраў ад Данецка. Тэрыторыя — 20 км². Насельніцтва — 23 тыс. чалавек (2011).
Гісторыя
Заснаваны ў 1667 годзе казакамі Ізюмскага палка як паселішча пры вартавых вежах паблізу Торскай фартэцыі (цяпер горад Славянск). У 1825 годзе Лыман быў ператвораны ў вайсковае паселішча, з 1857 жыхароў перавялі ў разрад дзяржаўных сялян. У 1911 годзе побач з горадам пракладзена чыгуначная лінія і збудаваная станцыя. У 1925 годзе паселішча перайменаванае на Красны Лыман, у 1938 годзе прысвоены статус горада.
Паводле звестак на 1864 год ва ўласніцкай слабадзе Лыман Ізюмскага павета Харкаўскай губерні жылі 2622 асобы (1470 мужчын і 1152 — жанчыны), налічвалася 512 дваровых гаспадарак, існавала праваслаўная царква, адбываліся 2 штогадовыя кірмашы.
У 1885 годзе ў колішняй дзяржаўнай слабадзе Папоўскай воласці налічвалася 3503 жыхары, налічвалася 587 дваровых гаспадарак, існавалі праваслаўная царква, школа, 2 пастаялыя двары, 2 храмы, адбываліся 2 кірмашы на год.
26 мая 2022 года пасля трывалых баёў горад перайшоў пад кантроль расійскіх сілаў.
1 кастрычніка 2022 года Узброеныя сілы Украіны вызвалілі Лыман пасля 4-месячнай расійскай акупацыі.
Эканоміка
Большасць працаздольнага насельніцтва занята на чыгунцы і ў аграпрамысловым комплексе.
Станцыя Лыман, лакаматыўнае і вагоннае дэпо, дыстанцыя каляі, сігналізацыі, сувязі і вылічальнай тэхнікі, грамадскія пабудовы, дарожныя электрамеханічныя майстэрні, чыгуначная машынная станцыя № 10, рейказварны цягнік № 6, будаўніча-мантажны цягнік № 181 — галоўныя чыгуначныя прадпрыемствы, складнікі Лыманскага чыгуначнага вузла. Рейказварны цягнік № 6 здзяйсняе зварныя аперацыі і аперацыі па апрацоўцы каляі.
Другое месца па значнасці займае аграпрамысловы комплекс. Агулам у раёне налічваецца 74 фермерскія гаспадаркі, 15 сельскагаспадарчых прадпрыемстваў. У раёне закупляюць сланечнікавы алей і сам сланечнік прадпрыемствы Данецкай і Харкаўскай абласцей. Асноўныя паказнікі дзейнасці прадпрыемстваў АПК: агульная плошча сельскагаспадарчых угодздзяў — 69,1 тыс. га, у тым ліку ніў — 51,3 тыс. га; штогадовыя плошчы пасеву зернавых — 19,0 тыс. га, сланечніка — 6,1 тыс. га.
Іосіф Антонавіч Мазаноўскі
Іосіф Антонавіч Мазаноўскі (1827 — пасля 1890) — беларускі і расійскі медык, доктар медыцыны, стацкі саветнік.
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Харкаўскага ўніверсітэта ў 1852 годзе і накіраваны лекарам у. З 1854 года ардынатар Эрыванскага, Сімферопальскага, Тыфліскага ваенных шпіталяў.
Удзельнік руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў.
Засяродзьцеся на будучыні
Засяродзьцеся на будучыні (Cap sur l'avenir) — палітычная партыя заморскай супольнасці Сен-П’ер і Мікелон. Партыя блізкая да Радыкальны рух і Радыкальнай партыі метраполіі.
Джозеф Джэнкінс Робертс
Джозеф Джэнкінс Робертс (, Вірджынія, ЗША —, Манровія, Ліберыя) — выконваючы абавязкі губернатара з 3 верасня 1841 па 20 студзеня 1842, з 20 студзеня 1842 губернатар Ліберыі. Першы (3 студзеня 1848 — 7 студзеня 1856) і сёмы (1 студзеня 1872 — 3 студзеня 1876) прэзідэнт Ліберыі.
Біяграфія
Джозеф Джэнкінс Робертс нарадзіўся 15 сакавіка 1809 года ў Вірджыніі ў змяшанай афра-еўрапейскай сям’і вольным чалавекам. Дзяцінства правёў у Норфалку (Вірджынія, ЗША), дзе скончыў сярэднюю школу Моры і Норфалкскую акадэмію.
У 1829 годзе яго сям’я пераязджае ў Ліберыю і адкрывае краму ў Манровіі. У 1839 годзе Джозеф Джэнкінс Робертс становіцца лейтэнант-губернатарам (віцэ-губернатарам), а ў 1841 годзе выконваючым абавязкі губернатара, і ў 1842 годзе губернатарам. Застаўся ў гісторыі вядомым як «Бацька Ліберыі». Дапамог Ліберыі атрымаць незалежнасць у 1847 годзе. Пасля абвяшчэння Ліберыі Рэспублікай, стаў яе першым Прэзідэнтам.
Робертс кіраваў краінай да 1856 года, пасля чаго пакінуў свой пост. Аднак у 1871 годзе, у выніку дзяржаўнага перавароту, прэзідэнт Эдвард Джэймс Рой быў скінуты войскамі, лаяльнымі да Рэспубліканскай партыі, бо ён хацеў адмяніць будучыя прэзыдэнцкія выбары. Робертс, лідар Рэспубліканскай партыі, выйграў гэтыя выбары і зноў стаў прэзідэнтам Рэспублікі. Ён быў прэзідэнтам Рэспублікі да 1876 года. Праз месяц, пасля сыходу з пасады прэзідэнта, Джозеф Джэнкінс Робертс памёр.
Катлубаіўка
Катлубаіўка (Котлуба́ївка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Навасэлыцкі раён
Навасэлыцкі раён (Новоселицький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнавіцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Навасэлыця (Новоселиця).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 78600 чалавек, плошча — 738 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 30 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 42 сяла.
Чэрдынь
Чэрдынь (Че́рдынь) — горад (з 1535 года) у Расіі, у складзе Чэрдынскага раёна Пермскага края. Насельніцтва 5,4 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1451 годзе. Горад размешчаны на поўначы Пермскага края, на правым беразе ракі Колва.
Лазавэ (Магілёў-Падольскі раён)
Лазавэ (Лозове́) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Апалінарый Міхайлавіч Васняцоў
Апалінарый Міхайлавіч Васняцоў ( — ) — рускі мастак, майстар гістарычнага жывапісу, мастацтвазнавец, брат Віктара Васняцова.
Член Таварыства перасоўнікаў (з 1899), адзін з арганізатараў «Саюза рускіх мастакоў» (1903). З 1900 года — акадэмік Пецярбургскай АМ. Аўтар эпічных пейзажаў («Радзіма», 1886; «Тайга на Урале. Сіняя гара», 1891; «Кама», 1895, — усе ў Траццякоўскай галерэі). З 1890-х гадоў звярнуўся да гістарычнага пейзажу і стварыў шэраг архітэктурных пейзажаў старажытнай Масквы, якія спалучаюць археалагічную дакладнасць з паэтычнасцю («Вуліца ў Кітай-горадзе. Пачатак XVII стагоддзя», 1900, Рускі музей; «Чырвоная плошча ў 2-й палове XVII стагоддзя», 1925, Музей гісторыі і рэканструкцыі Масквы). Выканаў эскізы да тэатральных пастановак («Хаваншчына» Мадэста Мусаргскага, 1897, у Маскоўскай прыватнай рускай оперы С. І. Мамантава; «Казанне аб нябачным горадзе Кіцежы…» Мікалая Рымскага-Корсакава, 1907, у Марыінскім тэатры).
Энтазіс
Энта́зіс (ад ἔντασις — напружанне) — плаўнае змяненне дыяметра сячэння калоны ўздоўж падоўжнай восі ад максімальнага ў межах ніжняй траціны ствала да мінімальнага ў завяршэнні. Прымяняўся для стварэння зрокавага эфекту напружанасці і зняцця ілюзіі ўвагнутасці ствала калоны (фуста). Разам з курватурай з’яўляецца адным з галоўных выразных прыёмаў, што выкарыстоўваюцца ў класічнай ордарнай архітэктуры.
Пліса (прыток Бярэзіны)
Даўжыня ракі — 64 км. Плошча вадазбору — 625 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці — 4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні — 0,7 ‰.
Назва
Назва Пліса балцкага паходжання.
Аддзел Задзіночання беларускіх ветэранаў у Заходняй Аўстраліі
Аддзел Задзіночання беларускіх ветэранаў у Заходняй Аўсттраліі — заснаваны 6 студзеня 1951 г. у раёне Кельмскат (Перт, Заходняя Аўстралія).
Пліса (прыток Бярэзіны)
Назва
Найбліжэйшы аналаг — прускі тапонім Plissinges, у якім корань Plis- пашыраны пашыральнікам -ing-. Гэты ж пашыральнік у назве прытоку Пцічы ракі Аражня < Аряжня < Ar-ing-in-.
Аддзел Задзіночання беларускіх ветэранаў у Заходняй Аўстраліі
Аб'ядноўвала былых беларускіх ваенных і займалася наладжваннем нацыянальнага жыцця ў Заходняй Аўстраліі, а таксама прадстаўніцтвам інтарэсаў беларусаў і папулярызацыяй беларускай культуры ў аўстралійскім грамадстве. Рэгулярна ладзіла беларускія стэнды на шматнацыянальных выставах. Каардынавала свае дзеянні з Галоўным кіраўніцтвам Задзіночання беларускіх ветэранаў у Аўстраліі і Новай Зеландыі ў Брысбене.
У 1953 г. у якасці член Галоўнага кіраўніцтва (у Брысбене) згадваецца капітан Станіслаў Дамброўскі. У 1956 г. ў выніку непаразуменняў з Галоўным кіраўніцтвам ператворана на Задзіночанне беларускіх ветэранаў у Заходняй Аўстраліі, але ў такім выглядзе праіснавала толькі некалькі гадоў і было заменена на Беларускае аб’яднанне ў Заходняй Аўстраліі.
Пліса (прыток Бярэзіны)
Назва
На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі назву Пліса маюць рэкі — прытокі бярэзінскага Бабра, Нёмана, рака на Падзесенні на ўсходзе ад Чарнігава, азёры паабапал Глыбокага (на правабярэжжы дзвінскай ракі Дзісны).
Сваёй структурай назва Пліса блізкая да балцкай назвы дзвінскай ракі Дрыса, у якім корань Dris- так жа сама дакладна не вытлумачваецца. Іх адносяць да групы гідронімаў з канчаткам -(с)са: Исса/Иса, Лисса/Лиса, Ус(с)а, Эсса, Дрисса, Плис(с)а,, Труса, Таса, Ресса/Реса, Высса/Выса, Васса (на Падзвінні, Панёманні, Павісленні, Павоччы).
З іх некаторыя этымалагізуюцца больш-менш надзейна: Уса ад *aus-/*us- «блішчэць», Іса ад *eis-/*is- «імкнуцца». Балцкае паходжанне вызначаецца і калі корань пашыраецца з дапамогай вядомых балцкіх гідранімічных пашыральнікаў: Іса — *Ісла (< Іслач < Is-l-, ak-), Уса — Усія (Us-ij-), Неса — Несла, Нясета (Nes-, -l-, -et-), Дрыса — Дрысела (Dris-, -el-), Рэса — (Res-, -et-).
Асноўныя прытокі
Справа: Чарніца
На рацэ
Вадасховішчы: Смалявіцкае, Жодзінскае
Агульнае
Пачынаецца на ўсходніх схілах Мінскага ўзвышша за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад аграгарадка Слабада Смалявіцкага раёна, вусце на паўднёвай ускраіне былой вёскі Юшкевічы Барысаўскага раёна (цяпер — г. Барысаў). Найвышэйшы ўзровень разводдзя — ў канцы сакавіка, найбольшая вышыня над межанным узроўнем — 2,6 м. Лядовыя з′явы няўстойлівыя. Прымае сцёк з шэрага меліярацыйных каналаў.
Даліна ў ніжнім цячэнні паміж вёскамі Яловіца Смалявіцкага раёна і Струпень Барысаўскага раёна — звілістая, на астатнім працягу — прамая, трапецападобная (шырыня 0,8—1,2 км), ніжэй горада Смалявічы — да 2 км, паміж Жодзіна і вёскай Яловіца — невыразная. Схілы спадзістыя, вышынёй 6—17 м, месцамі ў сярэднім і ніжнім цячэнні — стромкія і абрывістыя. Пойма ад вёскі Трубянок Смалявіцкага раёна да вусця — двухбаковая (шырыня 0,2—0,4 км), перасечаная сеткай меліярацыйных каналаў і старых рэчышчаў.
Рэчышча ад вытоку да вёскі Яловіца — каналізаванае, на астатнім працягу — звілістае, свабодна меандруе. Берагі стромкія, месцамі абрывістыя, пераважна адкрытыя.
У басейне ракі знаходзіцца вялікае возера Судабле.
IC 3727-1
IC 3727-1 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канстанцінаўка (Акмолінская вобласць)
Канстанцінаўка — сяло ў Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Канстанцінаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 35 км на ўсход ад цэнтра пасёлка Аршалы. Код КАТА — 113445100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1617 чалавек (799 мужчын і 818 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1240 чалавек (608 мужчын і 632 жанчыны).
Цыміхеты
Цыміхе́ты (малагас.: tsimihety, літаральна «доўгавалосыя») — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць паўночную і цэнтральную часткі Мадагаскара. Агульная колькасць (2022 г.) — 2 266 000 чал.
Гісторыя
Цыміхеты пачалі вылучацца як самастойная этнічная група ў XVIII — XIX стст. у выніку бегства з паўднёва-усходняга і паўднёва-заходняга ўзбярэжжаў і далейшага супраціўлення заваёўнікам з груп сакалава, мерына і бецымісарака.
Лужок (Магілёў-Падольскі раён)
Лужок (Лужо́к) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Цыміхеты
Гісторыя
З цыміхеты паходзіў першы прэзідэнт незалежнага Мадагаскара, Філібер Цыранана (1910 — 1978 гг.).
Асаблівасці культуры
Землі, населеныя цыміхеты, лічацца найменш урадлівымі на Мадагаскары, да таго ж вельмі ізаляванымі. Дзякуючы гэтай ізаляванасці цыміхеты да сёй пары мала залучаныя з сацыяльна-эканамічнымі зменамі, якія адбываюцца на востраве, і здолелі найлепш за астатніх малагасійцаў захаваць традыцыйныя культуру і звычаі.
Галоўны эканамічны занятак — земляробства, якое вядзецца ў вузкіх далінах і на ўзбярэжжы рэк. Асабліва важную ролю мае вырошчванне мурожнага рысу. Малыя дзялянкі адводзяцца для атрымання садавіны і гародніны, а таксама некаторых камерцыйных культур (кавы, гваздзіковага дрэва, ванілі). Трымаюць шмат зебу, але мяса ўжываюць рэдка, толькі ў святочныя дні. Дадатковыя эканамічныя заняткі — збіральніцтва і паляванне.
Дамінуюць вясковыя тыпы паселоішчаў з 10 — 12 хацін. Галоўныя будаўнічыя матэрыялы — дрэва, а таксама сумесь рачной гразі з гноем хатняй жывёлы. У мінулым для супраціўлення суседзям будавалі вялікія каменныя ўмацаванні. Распаўсюджаны кавальскае і разьбярскае рамёствы.
У адрозненні ад суседзей, у цыміхеты не мелася дзяржаўных утварэнняў і не склалася замкнёнага пласту сацыяльнай эліты. У аснове традыцыйных грамадскіх адносінаў знаходзяцца патрылінейныя сваяцкія сувязі фукундрай і культ адзіных продкаў-таніндразана, якія пахаваны ў магільнях фасана. Менавіта продкам належыць зямля. Яна не можа перадавацца ў карыстанне або ў маёмасць чужынцам-вахіні. Вылучаюцца сваяцкія абшчыны зафінтані, што складаюцца з нашчадкаў адзіных продкаў і валодаюць правам пераразмеркавання або асваення новых земляў.
У мінулым пераважалі вялікія пашыраныя сем'і, але у выніку каланізацыі новых тэрыторый у канцы XIX — XX стст. пачалі актыўна вылучацца малыя нуклеарныя. Згодна традыцыі, жаніх павінен перадаць сваякам нявесты выкуп (галоўным чынам, свойскай жывёлай, да 5 галоў зебу). Але і да гэтай падзеі маладыя могуць жыць разам каля года. Нявеста ўносіць пасаг, які з'яўляецца яе асабістай маёмасцю. Развод лічыцца асабістай справай мужа і жонкі і не суправаджаецца афіцыйнымі цырымоніямі. Фармальна дазволены палігінія і паліандрыя, але практыкуюцца рэдка.
Асновай традыцыйных рэлігійных вераванняў з'яўляецца культ продкаў, з якім звязаныя шматлікія цырымоніі і ахвярапрынашэнні. Праводзяцца шаманскія рытуалы ўвядзення ў транс для больш цесных зносінаў з таніндразана. Распаўсюджваецца хрысціянства.
Уша (прыток Бярэзіны)
Уша́ — рака ў Смалявіцкім, Чэрвеньскім і Бярэзінскім раёнах Мінскай вобласці, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 89 км. Плошча вадазбору 725 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,2 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰.
Назва
Корань Uš- таксама ў іншых (двух) гідронімах Уша (прыток Нёмана і прыток Віліі), у назве ракі Ушача.
Корань Uš- з’яўляецца варыянтам кораня Us-. Абодва аднолькава ад індаеўрапейскага *aus- / *us- «блішчэць, ззяць», ад якога літоўскае aušra «зара», apy-ūšris «час перад світанкам», латышскае *Ūss (балцкае боства зары).
Назвы Уша і Уса канцэнтруюцца ў адным рэгіёне, паабапал лініі нёманска-дняпроўскага водападзелу. На ўсходзе — Уса і Уша выцякаюць і працякаюць адна побач з адной паміж Мінскам і Беразіном. На захадзе — дзве Усы і дзве Ушы сканцэнтраваныя паміж Маладзечнам і Нясвіжам.
Корань Us- у водных назвах Уса (два прытокі Нёмана, прыток Бярэзіны), Усія (прыток Угры), Усая, Усвятка (рака ў верхнім цячэнні Дняпра), Усвяж (прыток бярэзінскай Гайны), Усвят (возера на Задзвінні).
Водныя назвы з коранем Us- / Uš- матываваныя блішчастасцю воднай паверхні.
Назва Уша значыць «Блішчастая (рака)».
Асноўныя прытокі
Справа: Клёнаўка, Беліца. Злева: Маконь, Рэчка.
Агульнае
Пачынаецца за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Смольніца Смалявіцкага раёна, вусце за 4,5 км на ўсход ад вёскі Уша Бярэзінскага раёна. Цячэ пераважна па паўднёва-ўсходніх схілах Мінскага ўзвышша. Найвышэйшы ўзровень вады ў сярэдзіне красавіка. Замярзае ў канцы лістапада, крыгалом у сярэдзіне сакавіка. Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Рэчышча ад вытоку на працягу 13,9 км каналізаванае, на астатнім працягу ўмерана звілістае. У вусці ракі пратокі і астравы. Берагі пераважна стромкія і абрывістыя.
Сан-Марціна-аль-Тальямента
Сан-Марціна-аль-Тальямента (San Martino al Tagliamento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 1498 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 79 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 33098. Тэлефонны код — 0434.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мазурыўка (Магілёў-Падольскі раён)
Мазурыўка (Мазурі́вка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3727-2
IC 3727-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пэлыніўка
Пэлыніўка (Пели́нівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
WiMAX
WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access) — тэлекамунікацыйная тэхналогія перадачы інфармацыі праз радыёканалы сувязі, у большасці выпадкаў выкарыстання, забяспечваючы кожнага кліента інтэрнэт-доступам. Часам блытаецца з іншай тэхналогіяй, Wi-Fi, ад якой адрозніваецца значна большай зонай пакрыцця сігналу, і ў адрозненні ад Wi-Fi, падпарадкоўваецца стандарту IEEE 802.16 (таксама шырокапалосны бесправадны доступ). Назва WiMAX была абвешчаная некамерцыйнай арганізацыяй WiMAX Forum, створанай у чэрвені 2001 года, каб прасоўваць зручнасць і канцэпцыю сумеснага выкарыстання, прапанаваную стандартам. WiMAX Forum характарызуе WiMAX як «стандартызаваную тэхналогію, якая вырашае праблему апошняй мілі праз шырокапалосны бесправадны доступ, альтэрнатыву кабельным сеткам і DSL».
Стандарты
WiMAX як тэхналогія апісваецца стандартам IEEE 802.16, зацверджаным арганізацыяй WiMAX Forum. Сертыфікацыя прылад згодна са стандартам азначае, што прылады розных вытворцаў будуць здольныя працаваць разам у адной сістэме. Сертыфікацыяй займаецца WiMAX Forum.
Стандарт IEEE 802.16 у розных крыніцах згадваецца як «WiMAX», часам таксама «Fixed WiMAX», «Mobile WiMAX», «802.16d» і «802.16e». Афіцыйна існуе толькі дзве версіі стандарту:
На дадзены момант Mobile WiMAX з'яўляецца найбольш камерцыйна запатрабаванай тэхналогіяй, таму зараз актыўна ўводзяцца ў працу новыя бесправадныя сеткі (у прыватнасці, у Беларусі; гл. ніжэй).
Выкарыстанне
Магчымасці WiMAX, а менавіта хуткасць перадачы і вялікая зона пакрыцця, робяць рэальным выкарыстанне WiMAX у наступных сферах:
WiMAX у Беларусі
Станам на верасень 2014 года ў Беларусі дзейнічае толькі адна сетка WiMAX ад Белтэлекам з кропкавым пакрыццём у Мінску.
Белаярка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 654 чалавекі (320 мужчын і 334 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 411 чалавек (215 мужчын і 196 жанчын).
Lystrinae
Lystrinae — падсямейства паўцвердакрылых насякомых сямейства Fulgoridae.
Сістэматыка
Падсямейства апісаў італьянскі энтамолаг Масіміліяна Спінола ў 1939 годзе.
Таксанамія
Спіс родаў і відаў:
Сярогін
Сярогін — прозвішча.
Беларускае аб’яднанне ў Заходняй Аўстраліі
Беларускае аб'яднанне ў Заходняй Аўстраліі — арганізацыя беларусаў у Аўстраліі створаная ў 1958 г. у Перце (Заходняя Аўстралія).
Беларускае аб'яднанне займаецца арганізацыяй нацыянальных мерапрыемстваў, прэзентацыяй беларусаў у сувязях з іншымі арганізацыямі. Уласнымі сіламі пабудавалі Беларускі народны дом, дзе знаходзіцца рэлігійна-культурны цэнтр беларускага жыцця. Прадстаўнікі Аб'яднання рэгулярна ўдзельнічалі ў мерапрыемствах, ладжаных іншымі нацыянальнымі арганізацыямі і аўстралійскімі ўладамі. Значным дасягненнем ёсць шматгадовая дзейнасць беларускага радыё ў Перце.
З 1979 г. Аб'яднанне з'яўляецца сябрам Федэральнай рады беларускіх арганізацый у Аўстраліі.
Вядомыя члены ўправы
Алекс Мароз, Марыйка Ёлаб, Сяргей Дамброўскі, Марыя Пятрэнка, Еўфрасіння Дамброўская, Марыя Мароз, Міхась Ёлаб.
Саінка
Саінка (Са́їнка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Транспарт у Германіі
Аўтамабільны
Асфальтаваныя шашэйныя дарогі краіны маюць працягласць 644.480 км. (2010) Германія займае адно з першых месцаў па шчыльнасці высакаякасных аўтамабільных дарог (аўтабанаў), якімі перасоўваецца больш за 42 млн аўтамабіляў.
Чыгуначны
Па працягласці чыгунак Германія сёмая ў свеце (каля 33 500 км, з іх амаль 20 000 — электрыфікаваныя). Па гушчыні чыгуначнай сеткі Германія нашмат пераўзыходзіць усе краіны большага за сябе памеру.
Марскі
Найбуйнейшыя парты і тэрміналы пабудаваны на ўзбярэжжы Паўночнага мора і рэках яго басейна, што звязана з яго больш выгадным ЭГС — гэта Брэмен, Брэмерхафен, Гамбург, Карлсруэ. Найбуйнешыя балтыйскія парты — Расток і Любек. Парты маюць сваю спецыялізацыю: найбуйнейшыя кантэйнерныя парты — Гамбург і Брэмерхафен; тэрмінал па прыёме звадкаванага прыроднага газу функцыянуе ў Гамбургу. Камерцыйны марскі флот складаецца з пасажырскіх і  грузавых судоў, кантэйнеравозаў, хімічных і нафтавых танкераў.
Рачны
Важную ролю як суднаходныя шляхі гуляюць рэкі і сістэма каналаў. Дуйсбург з'яўляецца найвялікшым рачным портам Еўропы. Іншы важны порт — Брэмен на рацэ Везер. Каб звязаць Рэйн з Эмсам, Везерам і Эльбай, былі створаны каналы Дортмунд — Эмс і Сярэднегерманскі канал (апошні даўжынёй 325 км).
Паветраны
Працуе 550 аэрапортаў з выкладзенымі ўзлётна-пасадкавымі палосамі, найбуйнейшыя з іх — у Берліне, Франкфурце-на-Майне, Гановеры, Гамбургу, Кёльне, Мюнхене, Брэмене, Штутгарце.
Гарадскі транспарт і сувязь
Шырокае развіццё атрымалі гарадскі транспарт i сувязь. Менавіта ў Германіі ў 1881 г. адкрылі першую ў свеце трамвайную лінію (Siemens), а ў 1931 г. ажыццявілі першую тэлевізійную трансляцыю. Карыстальнікамі інтернету з'яўляюцца 72 мільёны чалавек, або 89 % жыхароў краіны. Маецца 106 мільёнаў абанентаў мабільнай сувязі.
Шышкападобнае цела
Эпіфіз, пінеальная жалеза, ці шышкападобнае цела (corpus pineale, epiphysis cerebri) — невялікі орган, які выконвае эндакрынную функцыю, лічыцца складовай часткай фотаэндакрыннай сістэмы; прымацаваны ланцужкамі да абодвух зрокавых бугроў прамежкавага мозга. Няпарная ўтварэнні шаравата-чырвонага колеру, размешчанае ў цэнтры мозга паміж паўшар'ямі ў месцы міжталамічнага зрашчэнні. Звонку эпіфіз пакрыты злучальнатканкавай капсулай, ад якой унутр залозы адыходзяць трабекулы, якія падзяляюць яе на долькі. Выпрацоўвае гармоны мелатанін, сератанін і адрэнагламерулатрапін.
Анатамічна належыць да надталамічнай вобласці, ці эпіталамуса. Эпіфіз адносіцца да дыфузнай эндакрыннай сістэмы, аднак часта яго завуць залозай унутранай сакрэцыі (прыпісваючы яго прыналежнасць да гландулярнай эндакрыннай сістэмы). На падставе марфалагічных прыкмет эпіфіз прылічваюць да органаў, размешчаным па-за мяжамі гематаэнцэфалічнага бар'ера.
IC 3728
IC 3728 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Шышкападобнае цела
Функцыі эпіфіза
Дагэтуль функцыянальная значнасць эпіфіза для чалавека недастаткова вывучана. Сакраторныя клеткі эпіфіза вылучаюць у кроў гармон мелатанін, сінтэзаваны з сератаніну, які ўдзельнічае ў сінхранізацыі цыркадных рытмаў (біярытмы «сон — няспанне») і, магчыма, уплывае на ўсе гіпаталама-гіпафізарныя гармоны, а таксама імунную сістэму. Адрэнагламерулатрапін (Farell 1959) стымулюе выпрацоўку альдастэрону, біясінтэз ажыццяўляецца шляхам аднаўлення сератаніну.
IC 3728
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шышкападобнае цела
Функцыі эпіфіза
Да вядомых агульных функцый эпіфіза адносяць:
Путыльскі раён
Путыльскі раён (Путильський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнавіцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Путыла (Путила).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 26246 чалавек, плошча — 884 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 50 сёлаў.
Атраховіч
Атраховіч — беларускае прозвішча.
Скалапіль
Скалапіль (Скалопі́ль) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сабу-Джадзі
Сабу-Джадзі (سبو جدي) — помнік археалогіі ў Судане ў гістарычнай вобласці Нубія, адметны наскальнымі петрогліфамі.
Петрогліфы каля вёскі Сабу на правым беразе Ніла былі ўпершыню задакументаваны брытанскай археалагічнай экспедыцыяй 1946 г. Усяго вядома болей за 1600 наскальных выяў. Найстаражытнейшыя з іх былі зроблены ў неаліце, калі мясцовы клімат быў значна болей вільготным, а таму адлюстраваюць такіх жывёл, як жырафы, антылопы, страусы і г. д. Малюнкі на пясчаніку выразаліся і ў пазнейшыя часы да эпохі сярэднявечча. Петрогліфы Сабу-Джадзі захоўваюць выявы свойскай жывёлы, сцэны побыту, пазнейшыя — хрысціянскія матывы.
Castor fiber belorussicus
Castor fiber belorussicus — падвід.
Апісанне
Паводле вынікаў параўнальнага даследавання двух падвідаў еўрапейскага бабра — Castor fiber belorussicus і  — у карэнных і інтрадукаваных папуляцыях, было вызначана, што беларускія бабры па большасці вымярэнняў апынуліся драбней ўсходнееўрапейскіх, але больш разнастайнымі — паліморфнымі — чым апошнія.
Пераважная афарбоўка верху светла-бурая.
Арэал
Castor fiber belorussicus сустракаецца на тэрыторыі Беларусі, Украіны, на захадзе Смаленскай вобласці. Карэнныя папуляцыі захаваліся ў межах басейна Дняпра.
Віктар Міхайлавіч Васняцоў
Віктар Міхайлавіч Васняцоў (, сяло Лап'ял, Вяцкая губерня, Расійская імперыя —, Масква, СССР) — рускі мастак і архітэктар, майстар жывапісу на гістарычныя і фальклорныя сюжэты. Старэйшы брат мастака Апалінарыя Васняцова.
Біяграфія
Вучыўся ў Пецярбургу ў Рысавальнай школе таварыства заахвочвання мастацтваў (1867-68) у І. М. Крамскога і ў Акадэміі мастацтваў у 1868-75 гадах, сапраўдным членам якой стаў у 1893 годзе. З 1878 года член Таварыства перасоўнікаў. Наведаў Францыю (1876) і Італію (1885). Жыў у Пецярбургу і Маскве. У гады вучобы выконваў малюнкі для часопісаў і танных народных вырабаў («Народная азбука» Сталпянскага, выдавалася ў 1867; «Тарас Бульба» М. В. Гогаля, выдавалася ў 1874). У 1870-я гады выступіў з невялікімі жанравымі карцінамі, напісанымі пераважна ў шаравата-карычневай каляровай гаме. У 1880-я гады пакінуў жанравы жывапіс, ствараў творы на тэмы нацыянальнай гісторыі, рускіх былін і народных казак.
У 1880-1890-я гады стварыў дэкарацыі і касцюмы да п'есы-казкі «Снягурка» А. М. Астроўскага (пастаўлена ў тэатры С. І. Мамантава ў 1882) і аднайменнай оперы М. А. Рымскага-Корсакава (у Маскоўскай прыватнай рускай оперы С. І. Мамантава ў 1886).
Паводле яго малюнкаў была пабудавана царква і казачная «Хатка на курыных ножках» у Абрамцаве (пад Масквой; 1883), а таксама фасад Траццякоўскай галерэі (1902). У савецкі час працягваў працаваць над народнымі казачнымі тэмамі («Бой Дабрыні Мікітавіча з сямігаловым Змеем Гарынычам», 1918; «Кашчэй Бессмяротны», 1917-26; абедзве карціны — у Доме-музеі В. М. Васняцова ў Маскве).
Шартанды (Аршалынскі раён)
Шартанды — сяло ў Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Канстанцінаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 23 км на ўсход ад цэнтра пасёлка Аршалы. Код КАТА — 113445400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 477 чалавек (228 мужчын і 249 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 360 чалавек (172 мужчыны і 188 жанчын).
Сакіл (Магілёў-Падольскі раён)
Сакіл (Сокіл) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сан-Куйрына
Сан-Куйрына (San Quirino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 4154 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 33080. Тэлефонны код — 0434.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Квірыній.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Крывая (прыток Друці)
Крыва́я, Хвашчоўка — рака ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Друць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 46 км. Плошча вадазбору 242 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰.
Пачынаецца на паўночнай ускраіне вёскі Раманаўка Талачынскага раёна, вусце на ўскраіне вёскі Казаброддзе Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці. Цячэ па Аршанскім узвышшы. Даліна на вялікім працягу добра распрацаваная, трапецападобная, шырынёй 0,6—1 км, у вярхоўі невыразная. Пойма вузкая, лугавая, шырынёй 0,2—0,5 км, чаргуецца па берагах, месцамі адсутнічае. Рэчышча каналізаванае на працягу 2,5 км уніз па цячэнні ад моста на аўтадарозе Мінск — Масква каля пасёлка Забалацце, на астатнім працягу звілістае. Шырыня ракі ў межань 5—8 м, у ніжнім цячэнні да 10 м. Берагі стромкія, месцамі абрывістыя, вышынёй 0,5—1 м. Рака прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў. Асноўны прыток — Ржаўка.
IC 3729
IC 3729 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стывен Ален Бенсан
Стывен Ален Бенсан (Stephen Allen Benson;, Мэрыленд, ЗША - , Гранд-Баса, Ліберыя) - другі прэзідэнт Ліберыі з 1856 па 1864 год.
Біяграфія
Бенсон нарадзіўся ў 1816 годзе ў Мэрылендзе, ЗША. У 1822 годзе яго сям'я пераехала ў Ліберыю. Праз некаторы час калонія была захоплена афрыканскімі абарыгенамі, і Бенсан некалькі месяцаў правёў у палоне. У 1842 годзе ён становіцца ўпаўнаважаным каланіяльным консулам. У 1847 годзе, пасля абвяшчэння незалежнасці Ліберыі, ён становіцца суддзёй.
У 1853 годзе Бенсан становіцца віцэ-прэзідэнтам пры Джозефе Джэнкінс Робертсе, а ў 1856 годзе прымае ад яго пасаду прэзідэнта. У 1857 годзе ён анексаваў суседнюю Рэспубліку Мэрыленд.
У 1862 годзе Ліберыя была прызнаная ЗША, і ў гэтым жа годзе Стывен Ален Бенсан наведаў з візітам Еўропу. У адрозненне ад сваіх папярэднікаў, Бенсан ведаў мовы тубыльных плямёнаў і здолеў наладзіць з імі супрацоўніцтва.
Вектарная велічыня
Вектарная велічыня — фізічная велічыня, якая па форме ўяўляе сабой (аднамерны) вектар.
Супрацьпастаўляецца з аднаго боку скалярнай (0-мерная), з другога — тэнзарнымі велічынямі (2- і больш мерныя матрыцы). Прыклады вектарных фізічных велічынь: скорасць, сіла, паток цяпла.
Навінкі (Салігорскі раён)
Да 30 сакавіка 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Шэндэрыўка (Магілёў-Падольскі раён)
Шэндэрыўка (Шенде́рівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сезон 2020 ФК Смаргонь
У 2020 годзе футбольны клуб «Смаргонь» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на кастрычнік 2020 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Андрэй Сяргеевіч Бацула
Андрэй Бацула (нар., Крэмэнчук, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца палтаўскай «Ворсклы».
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванцам крэмэнчуцкай школы футбола. У 2009 годзе стаў футбалістам палтаўскай «Ворсклы», аднак за асноўны склад зялёна-белых не згуляў ніводнага матча. На правах арэнды выступаў за родны клуб «Крэмінь» да лета 2014 года, пасля чаго перайшоў у кіраваградскую «Зорку», у складзе якой выступаў да лета 2017 года. У складзе гэтага клуба правёў 87 матчаў, у якіх набраў 23 выніковыя балы (9+14).
У ліпені 2017 года стаў футбалістам «Александрыі», дзе выступаў на працягу аднаго сезона. У складзе жоўта-чорных правёў 32 матчы, набраў тры балы (1+2).
У жніўні 2018 года перайшоў у «Кортрэйк», дзе не здолеў замацавацца ў стартавым складзе, часцей заставаўся на лаўцы запасных. Усяго ў складзе бельгійцаў адгуляў 29 матчаў, набраў тры балы (1+2).