cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцяг Цэнтральна-Афрыканскай Рэспублікі
Дзяржаўны сцяг Цэнтральна-Афрыканскай Рэспублікі быў прыняты 1 снежня 1958 г. Яго праект быў распрацаваны Бартэлемі Баганда, выбітным дзеячам руху за незалежнасць ЦАР, які тым не менш лічыў, што «Францыя і Афрыка павінны ісці разам». Таму ён аб'яднаў чырвоны, белы і сіні колеры французскага трыкалора і панафрыканскія колеры: чырвоны, зялёны і жоўты. Чырвоны колер сімвалізуе кроў народа краіны, кроў, якая была праліта ў барацьбе за незалежнасць, і кроў, якую народ пралье ў выпадку неабходнасці краіну абараніць. Сіні колер сімвалізуе неба і свабоду. Белы — мір і годнасць. Зялёны — надзею і веру. Жоўты колер сімвалізуе памяркоўнасць. Залатая пяціканцовая зорка — сімвал незалежнасці і правадыр ў будучы прагрэс.
Джыролама Фрэскабальдзі
Біяграфія
Творы Фрэскабальдзі на клавішных уключаюць танцавальныя суіты; варыяцыі; імправізацыі; часцяком разборлівыя; такаты; і строга сфармаваныя контрапунтычныя рычэркары і канцоны. Яго найбольш вядомая калекцыя Fiori musicali (1635), складаецца з такатаў, рычэркараў і капрычыа, якія выкарыстоўваюцца падчас Імшы; тыя часткі часта ўлучаюцца ў мелодыі Рыгарыянскіх спеваў. Яго вучнем можна назваць і І. С. Баха, які ў маладосці капіраваў некаторыя свае творы з Fiori musicali.
Рэджангцы
Рэджа́нгцы (Suku Rejang, саманазва: Rejang) — аўстранезійскі народ, жыхары паўднёва-заходняй часткі Суматры. Жывуць пераважна ў правінцыі Бенгкулу. Агульная колькасць (2014 г.) — 401 000 чал.
Гісторыя
Продкамі рэджангцаў з'яўляюцца старажытныя аўстранезійцы. Іх перасяленне на Суматру адбывалася ў выніку некалькіх хваль на працягу 3 - 2 тысячагоддзяў да н. э. Некаторыя лінгвісты на аснове аналізу рэджангскай мовы сцвярджаюць, што галоўную ролю ў фарміраванні рэджангцаў адыгралі перасяленцы з Калімантана.
У першай палове XIX ст. землі рэджангцаў былі падначалены галандцамі. Згодна паведамленням галандскіх чыноўнікаў у Бенгкулу, рэджангцы падзяляліся на 5 моўна-племянных груп, кожная з якіх была падначалена асабістаму правадыру. Арыгінальная культура рэджангцаў моцна пацярпела, калі ў канцы XIX ст. у іх землях было знойдзена золата. У гэты раён накіравалася вялікая колькасць іншаэтнічных здабытчыкаў. Хуткае распаўсюджванне грашовых адносін прывяло да заняпаду мясцовага традыцыйнага побыту. Аднак тубыльцы захавалі звычаёвае права, танцавальнае і песеннае мастацтва. У 1945 г. землі рэджангцаў трапілі ў склад Інданезіі.
Асаблівасці культуры
Рэджангцы жывуць пераважна ў далінах горных рэк. Асноўны занятак — земляробства. Лічацца добрымі рыбаловамі і паляўнічымі. У нашы дні таксама працуюць наёмнымі рабочымі на плантацыях і ў лясной гаспадарцы. Укараненне ў канцы XIX ст. грашовых адносін прывяло да вялікіх страт традыцыйнай матэрыяльнай культуры, перайманню побыту іншаэтнічных груп. Нават вопратку рэджангцы купляюць у суседніх плямён. Разам з гэтым, культура рэджангцаў лічыцца малаадаптыўнай, паколькі яны ігнаруюць многія выгоды сучаснай цывілізацыі і пагардліва ставяцца да іншаземцаў.
Галоўнай сацыяльнай адзінкай з'яўляюцца вясковыя абшчыны, якія складаюцца з 10 - 15 сваяцкіх гаспадарак. Традыцыйныя сем'і вялікія пашыраныя. Адлік сваяцтва вядзецца толькі па лініі бацькі. Дзеці ад сумесных шлюбаў жанчын-рэджангцаў з прадстаўнікамі іншых этнасаў атрымоўваюць ніжэйшы статус у абшчыне, чым карэнныя рэджангцы. Вылучаюцца высакародныя сем'і кутэі, якія лічацца заснавальнікамі вёскі або цэлага населенага раёна. З іх шэрагу выбіраюцца правадыры кутэі-туі-кутэі. Рэджангцы маюць адзіныя для ўсіх традыцыйнае права, што значна адрозніваецца як ад дзяржаўнага заканадаўства, так і ад норм іслама. Правадыры даўно згубілі магчымасць безумоўнага кіравання супляменнікамі, аднак захавалі свае функцыі суддзяў.
Рэджангцы знакаміты песенным і танцавальным мастацтвам, у тым ліку папулярнымі дзявочымі танцамі.
Мова
Рэджангская мова належыць да малайска-палінезійскай групы аўстранезійскай моўнай сям'і. Падзяляецца на 5 буйных дыялектаў. Рэджангцы маюць арыгінальную пісьмовасць каганга на аснове старажытнаіндыйскага пісьма брахмі.
Рэлігія
Большасць вернікаў — мусульмане-суніты.
Спіс аб’ектаў PGC (1856001—1857000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1856001—1857000)
Воля-Жаўтанэцка
Воля-Жаўтанэцка (Воля-Жовтанецька) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шэеліт
Шэеліт — мінерал CaWO4 (вальфрамат кальцыю), звычайна афарбаваны ў шэры, жоўты, буры або чырвоны колер.
Адзін з нямногіх прыродных вальфраматаў, што, улічваючы шырокае выкарыстанне ў прамысловасці, робіць шэеліт вельмі каштоўным мінералам. Шэеліт не прызнаваўся як мінерал да 1821 года, калі яго назвалі ў гонар шведскага хіміка К. В. Шэеле (1742-1786), які выявіў, што ён з'яўляецца соллю вальфрамавай кіслаты.
Клінтух
Клінтух (Columba oenas) — голуб, блізкі сваяк насельніка буйных гарадоў шызага голуба.
Апісанне
Колер цёмны, без белага надхвосця. Даўжыня цела 30-36 см, размах крылаў 62-69 см.
Пашырэнне
Гняздуе ва ўмераных шыротах Еўропы і Заходняй Сібіры, а таксама на паўночным усходзе Афрыкі. У залежнасці ад раёна пражывання, аселы, пералётны або часткова пералётны від. На Беларусі звычайная, але ў многіх месцах нешматлікая птушка.
Насяляе старыя дуплістыя дрэвастоі (звычайна лісцевыя), а таксама сасновыя, з лістоўніц або мяшаныя бары, звычайна на мяжы з адкрытымі тэрыторыямі (напр., палямі) і не вельмі далёка ад вады. Можа засяляць скальныя шчыліны, норы трусоў або адтуліны ў пабудовах і руінах. У Альпах даходзіць да 1000 м, а ў Грэцыі і Балгарыі — нават да 2000 м над у.м.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насеннем. Асцярожная птушка, у перыяд размнажэння хаваецца ў лістоце дрэў і змаўкае пры з'яўленні чалавека ці буйной жывёлы.
Гняздо ў дупле высокага дрэва, часцей за ўсё бліжэй да яго сярэдзіны (ахвотна займае дуплы пасля D. martius), у адтулінах пабудоў, ямах на скалах або нават норах трусоў. З пругкіх галінак лісцевых дрэў, укладзеных слаямі крыж-накрыж (звычайна даўжэйшых за дыяметр дупла) і таму загнутых унутр; высцілка з моху і дробных карэньчыкаў (у перыяд выкормлівання птушанят пакрываецца слаямі памёту).
Яйкі (1-2) авальныя з аднолькавымі тупымі канцамі, белыя з моцным бляскам.
Эліят Пейдж
Эліят Філпатс-Пейдж (Elliot Philpotts-Page, да 2020 года Элен Пейдж, Ellen Page; нар. ) — канадскі акцёр, які атрымаў вядомасць дзякуючы ролях у фільмах «Джуна», за які ён ўдастоіўся шматлікіх намінацый і ўзнагарод у 2007 годзе, і «Kядзяш», які шакаваў многіх крытыкаў.
У 2008 годзе Пейдж быў намінаваны ў спіс «100 самых уплывовых людзей» па версіі часопіса Time, а таксама заняў 86 пазіцыю ў спісе самых сексуальных жанчын свету па версіі FHM. У 2010 годзе перамясціўся на 70 радок. У чэрвені 2008 года Элен з’явіўся ў спісе «Будучыя зоркі A-класа» часопіса Entertainment Weekly.
У сакавіку 2021 года Эліят Пейдж стаў першым трансгендарным мужчынам на вокладцы часопіса Time. Таксама ён паведаміў выданню Time пра выдаленне сваіх жаночых грудзей. Пейдж заявіў, што выдаленне грудзей цалкам змяніла яго жыццё, бо ён упершыню адчуў сябе камфортна ва ўласным целе.
Азербайджан на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Азербайджан на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года быў прадстаўлены ў 18 відах спорту.
Дзешчанскі сельсавет
Дзе́шчанскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Дзешчанка.
Утвораны 30 кастрычніка 2009 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці. У склад сельсавета ўключаны 12 населеных пунктаў (Зелень, Каладзіно, Каранеўскія, Кашканы, Ладыга, Подзелень, Прохады, Русакова, Рыбакоўшчына, Сянное, Трысцянец і Цеплень) скасаванага Цепленскага сельсавета, 8 населеных пунктаў (Валодзькі, Гарадзішча, Дзегцяное, Дзешчанка, Карма, Малая Дзешчанка, Рабінаўка і Ячанка) Азерскага сельсавета і 5 населеных пунктаў (Гарбаты, Канстанцінава, Карпілаўка, Міколка і Ялоўка) скасаванага Цялякаўскага сельсавета. 28 мая 2013 года ў склад сельсавета з Уздзенскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Алёхаўка, Пятроўск, Слабодка і Цялякава).
SolarCity
SolarCity — амерыканская энергетычная кампанія, размешчаная ў Сан-Матэа, Каліфорнія. Кампанія займаецца вытворчасцю сонечных энергасістэм і іх усталяваннем для камерцыйных і бытавых патрэб, стварае зарадныя станцыі для аўтамабіляў, у 2017 годзе адкрывае завод па вытворчасці акумулятарных батарэй у Невадзе. Штат кампаніі складае больш 13000 чалавек.
Гісторыя
Кампанія SolarCity заснавана ў ліпені 2006 года братамі Пітэрам і Лінданам Райвамі. Ідэя пачаць бізнэс у галіне сонечнай энергетыкі прыйшла іх кузэну Ілану Маску, які стаў на чале кампаніі і аказаў дапамогу з запускам праекта.
Кампанія SolarCity утрымлівае лідзіруючыя пазіцыі ў галіне паслуг усталявання сонечных панэлей у Каліфорніі з 2007 года, свайго першага поўнага года дзейнасці, а таксама стала нумарам адзін сярод кампаній, якія займаюцца усталяваннем сонечных панэлей прыватным карыстальнікам у ЗША ў 2013 годзе.
Князева (Сафонаўскі раён)
Князева (Князево) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007).
Мельна
Мельна (Mielno, Großmöllen — Гросмёлен) — горад на паўночным захадзе Польшчы на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. Размешчаны за 500 км на паўночны захад ад Варшавы, за 170 км на паўночны ўсход ад Шчэціна і за 200 км на захад ад Гданьска. Уваходзіць у Кашалінскі павет Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Мельна. Курорт. Займае плошчу 33,45 км². Насельніцтва 2,9 тыс. чалавек.
Сцяг Чада
Дзяржаўны сцяг Чада — прыняты 6 лістапада 1959 года. Амаль ідэнтычны сцягу Румыніі.
Апісанне і сімволіка
Сцяг Чада складаецца з трох вертыкальных палосаў: сіняй, жоўтай і чырвонай. Ён уяўляе сабой камбінацыю сцяга Францыі, былой метраполіі, і панафрыканскіх колераў (зялёнага, жоўтага, чырвонага).
Колеры маюць наступнае значэнне:
NGC 4344
NGC 4344 (іншыя абазначэнні — UGC 7468, IRAS12210+1748, MCG 3-32-22, VCC 655, ZWG 99.37, KUG 1221+178, PGC 40249) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гаёк (Кам’янка-Бузькі раён)
Гаёк (Гайо́к) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хуан Рульфа
Хуан Рульфа (Juan Nepomuceno Carlos Pérez Rulfo Vizcaíno, 16 мая 1917, Апулька —, Мехіка) — мексіканскі пісьменнік.
Ленінскі раён (Яўрэйская аўтаномная вобласць)
Ле́нінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Яўрэйскай аўтаномнай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ленінскае, размешчанае на беразе рэкі Амур, за 120 км ад горада Бірабіджан па чыгунцы і за 132 км па аўтатрасе.
Геаграфія
Раён размешчаны ў паўднёвай частцы Яўрэйскай аўтаномнай вобласці. На поўначы мяжуе з Аблучанскім, на ўсходзе — з Бірабіджанскім, на захадзе — з Акцябрскім раёнамі. Плошча тэрыторыі раёна — 606 806 га (6,1 тыс. км²).
60 % плошчы раёна займае Сярэднеамурская нізіна, на поўначы адрогі Малога Хінгана. У паўднёвай частцы размешчаны хрыбет Даур. Рачная сетка прадстаўлена левымі прытокамі Амура: Біджан, Унгун, шмат мілых азёраў.
Траверсела
Насельніцтва складае 386 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 10 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marcello.
Казіс Борута
Ка́зіс Бо́рута (Kazys Boruta;  — ) — літоўскі паэт, пісьменнік, перакладчык, грамадскі дзеяч, заслужаны дзеяч мастацтваў Літоўскай ССР.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 студзеня 1905 года ў вёсцы Кулакай Людзінаўскай воласці Марыямпальскага павета Сувалкаўскай губерні. У час Першай сусветнай вайны сям'я эвакуіравалася ў Расію і ўвосень 1915 года абгрунтавалася ў Маскве. Тут Казіс Борута пачаў вучыцца ў гімназіі. У 1918 годзе вярнуўся з бацькамі ў Літву.
У 1926, 1928—1930 гадах вучыўся ў Венскім і Берлінскім універсітэтах. У 1927 годзе быў высланы з Літвы за антыдзяржаўную дзейнасць. У 1927—1928 гадах, калі жыў у Рызе, супрацоўнічаў з латышскімі пісьменнікамі і мастакамі левых поглядаў, арганізаваў выдавецтва, выпусціў літаратурны альманах «Аўдра» («Бура»), зборнік вершаў «Літва крыжоў», зборнік апавяданняў «Вецер смуты з палёў». У 1928 годзе быў высланы з Латвіі.
Увесну 1946 года быў арыштаваны савецкімі рэпрэсіўнымі органамі па абвінавачванні ў прыналежнасці да нелегальнай патрыятычнай арганізацыі. Адбываў пакаранне ў лагеры ў Варкуце. У 1956 годзе вярнуўся ў Вільнюс. Вярнуўся да літаратурнай працы, займаўся перакладамі, пералажэннямі для дзяцей народных казак. У 1965 годзе ганараваны званнем заслужанага дзеяча культуры Літоўскай ССР. Памёр 9 сакавіка 1965 года. Пахаваны на могілках Роса ў Вільнюсе.
Творчасць
Аўтар зборнікаў паэзіі «Песні пра ніцыя вербы», «Літва крыжоў» (абодва 1927), «Хлеб надзённы» (1934), «Вершы і паэмы» (1938), аповесцяў «Млын Балтарагіса» (1945), «Прыгоды Юргіса Пакятурыса» (1963), раманаў «Драўляныя дзівосы» (1938), «Пайшлі, каб прынесці на сваіх плячах сонца» (1940), кнігі казак «Неба падае» (1955) і інш. Паэзія Боруты вылучаецца экспрэсіўнасцю, проза — фальклорнай стылізацыяй.
Пераклады
На беларускую мову паэтычныя творы Боруты перакладалі Г. Кляўко і А. Разанаў (у кн. «Літоўская савецкая паэзія», т. 1, 1977), прозу — Разанаў (у зб. «Бурштынавыя пацеркі», 1984).
Павел Сяргеевіч Грачоў
Павел Сяргеевіч Грачоў (1 студзеня 1948, Тульская вобласць — 23 верасня 2012, Краснагорск, Маскоўская вобласць) — расійскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, военачальнік, Герой Савецкага Саюза (1988), міністр абароны Расійскай Федэрацыі (1992—1996), першы расійскі генерал арміі (май 1992).
Жан-Жак Ампер
Жан-Жак Ампер (Jean-Jacques Ampère;, Ліён — , По) — французскі філолаг, член Французскай акадэміі.
Нёманскі сельсавет (Уздзенскі раён)
Нё́манскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Магільна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Магільненскі сельсавет у складзе Уздзенскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Магільна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уздзенскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Стальбоўшчынскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 1 жніўня 1979 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Нёман, сельсавет перайменаваны ў Нёманскі. 25 сакавіка 1991 года цэнтру сельсавета вернута назва Магільна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сямёнавіцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Броды 1, Броды 2, Кухцічы, Ракашычы і пасёлак Здаровец).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (22 населеныя пункты) — 1194 чалавекі, з іх 93,6 % — беларусы, 3,5 % — рускія, 1,4 % — палякі, 1,0 % — украінцы.
Гарпын
Гарпын (Горпи́н) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тулузскі ўніверсітэт імя Жана Жарэса
Агульная характарыстыка
Установа вядома таксама пад назвай 2-гі Тулузскі ўніверсітэт (Université Toulouse-II). Ён быў заснаваны ў 1970 годзе шляхам перагрупоўкі факультэтаў былога адзінага Тулузскага ўніверсітэта, які быў заснаваны яшчэ ў 1229 годзе. Гэты ўніверсітэт спецыялізуецца ў асноўных галінах: мастацтва, філалогія і сацыяльна-гуманітарныя навукі, дакладныя навукі, ахова здароўя.
Вяхір
Вяхір, голуб вялікі (Columba palumbus) — від птушак роду галубоў.
Апісанне
Даўжыня цела 38-45 см, размах крылаў 71-80 см. Большы за iншых галубоў, з больш доўгiм хвастом, па баках шыi i зверху на крылах белыя плямы. Маладыя без плям на шыi, крыху больш цёмныя i з шэрай дзюбай. Голас: буркаванне самца пяціскладовае «гру-грух-гру-ру-ру», у шлюбным палёце або ўзлятаючы птушка часта лопае крыламi.
Пашырэнне
Гняздуе ва ўмераных шыротах Еўропы і Заходняй Сібіры, а таксама на паўночным усходзе Афрыкі. У залежнасці ад раёна пражывання, аселы, пералётны або часткова пералётны від. На Беларусі звычайная, але ў многіх месцах нешматлікая птушка.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насеннем збожжавых, ягадамі чарніц, жалудамі і інш.
Гняздуе на галінах дрэў каля ствала, звычайна ў цэнтр. частцы кроны, радзей у кустах (напр., у стэпавых біятопах), на зямлі або пад пнём, зрэдку на гарышчах будынкаў або скалах, вельмі рэдка ў адтулінах будоўляў. Гняздо — няшчыльна ўкладзеная куча галінак, якая прасвечваецца знізу, без высцілкі. Звычайна 2 птушаняці. Яйкі з аднолькавымі канцамі, падоўжаныя, белыя з бляскам.
МАЗ-5551
МАЗ-5551 — самазвал, які вырабляецца Мінскім аўтазаводам з 1984 года на базе аўтамабіля МАЗ-5337. Выпускаецца таксама ў варыянце шасі для мантажу рознага спецыяльнага абсталявання.
Гісторыя
Першыя прататыпы МАЗ-5551 былі пабудаваныя ў 1973 годзе. На канвеер машына ўстала ў 1984 годзе. Але ў 1984 годзе было выраблена ўсяго 32 машыны. У 1985 годзе — 1701. Устойлівы выпуск пачаўся з 1988 года.
У 1984—1990 МАЗ-5551 і МАЗ-5549 збіралі на заводзе паралельна.
З 1998 года самазвал стаў выпускацца з абноўленай кабінай, у якой для доступу да кропак абслугоўвання адкрывалася ўся пярэдняя абліцоўка, а не толькі рашотка радыятара.
Прудня (Смаленская вобласць)
Прудня (Прудня) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
МАЗ-5551
Апісанне
Кабіна — двухмесная, адкідальная наперад (гідрацыліндрам з ручным прывадам гідрапомпы).
Кузаў — суцэльнаметалічны з заднім бортам, які адчыняецца і зачыняецца аўтаматычна. Разгрузка — задняя ці 3-х баковая. Прадугледжана абаграванне дна кузава адпрацаванымі газамі рухавіка. Самазвальныя платформы доўгі час выпускаліся ў асобным цэху ў Мінску, пазней вытворчасць самазвальных кузаваў была пераведзена ў Магілёў на "Магілёўтрансмаш".
Прудня (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
МАЗ-5551
МАЗ-555102
МАЗ-555102 — мадыфікацыя з рухавіком ЯМЗ-236НЕ2, Еўра-2. Выпускаецца з 2002 года.
МАЗ-5551A2
МАЗ-5551A2 — мадыфікацыя з рухавіком ЯМЗ-6563.10 (230 к.с., Еўра-3). Выпускалася ў 2007—2019 гадах. Было выраблена 5113 самазвалаў гэтай мадыфікацыі.
МАЗ-55512
У 1985 годзе быў створаны эксперыментальны газавы рухавік ЯМЗ-Э236М. Рухавік мог працаваць у двух рэжымах — як на дызельным паліве, так і на сціснутым прыродным газе з дадаткам запальной дозы дызпаліва. Ён меў дызельную сістэму сілкавання з паліўнай помпай высокага ціску і прыладай, якая забяспечвала пераключэнне рэжыму падачы паліва (толькі на дызельным паліве або на сумесі дызельнага паліва і газу), а таксама газадызельную сістэму сілкавання, сістэму каардынавання прывадам кіравання паліўнай помпы высокага ціску і дазатарам газа, і інш. дадатковае абсталяванне. Пяць металічных газавых балонаў размяшчаліся на раме.
МАЗ-55513
МАЗ-55513 — мадыфікацыя з поўным прывадам.
Канонава (Сафонаўскі раён)
Канонава (Кононово) — вёска ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Насельніцтва – 342 жыхара (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 33 км на ўсход ад горада Сафонава, у 3,5 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дыміца. У 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава
Фёдар Кузьміч Курапаценка
Фёдар Кузьміч Курапаценка (, вёска Малыя Бялевічы, Быхаўскі павет, Магілёўская губерня — ) — беларускі вучоны ў галіне землеўпарадкавання, Заслужаны работнік вышэйшай школы (1973). Прафесар (1961).
Гарбата
Гарбата — напой, які атрымліваецца пры заварванні кіпенем пладоў, кветак, сцеблаў або каранёў раслін. Гарбатай таксама завецца падрыхтаваны раслінны збор, прызначаны для гатавання гэтага напою.
Гарбату п'юць як гарачай, так і астуджанай. Эфект залежыць ад складу травянога збору:
Многія травяныя зборы ўтрымліваюць таксічныя рэчывы, могуць быць забруджаныя пестыцыдамі і цяжкімі металамі.
Фёдар Кузьміч Курапаценка
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай рэвалюцыі (1971), «Знак Пашаны» (1961, 1966) і іншымі ордэнамі, медалём «За працоўную доблесць» (1953) і інш.
МАЗ-5551
МАЗ-55513
Аўтамабіль меў раму, пярэдні і задні масты, раздатачную каробку і іншыя агрэгаты лесавоза МАЗ-5434. Ад серыйнага МАЗ-5551 узялі стандартныя кабіну без спальнага месца і платформу аб'ёмам 5,5 куб.м. Сілавы агрэгат складаўся з 240-моцнага васьміцыліндравага V-падобнага рухавіка ЯМЗ-238М2, які ўсталёўваўся на лесавозы, і 5-ступеньчатай каробкі перадач ЯМЗ-236П, узятай ад базавага самазвала. Мадыфікацыя з 230-моцным рухавіком ЯМЗ-236НЕ Еўра-1 мела індэкс МАЗ-555130.
Грабавэць (Кам’янка-Бузькі раён)
Грабавэць (Грабове́ць) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джуліа Качыні
Джуліа Качыні (Giulio Caccini; сярэдзіна 1550 — снежань 1618) — італьянскі саліст і адзін з першых оперных кампазітараў. Пасля 1564 ён служыў Медычы ў Фларэнцыі, дзе ён стаў членам Фларэнційскай камераты, невялічкай групы музыкантаў і пісьменнікаў, якія вынайшлі оперу. Яго Euridice (1601) была першай сярод калісьці прэзентаваных опер, і першай сярод калісьці апублікаваных. Найлепш вядомай операй Качыні сёння з’яўляецца Le nuove musiche («Новая музыка», 1602), калекцыя вакальнай музыкі якая была напісана ў новым оперным стылі. Назва гэтай працы стала імем для ўсёй опернай музыкі напісанай у XVII стагоддзі.
МАЗ-5551
МАЗ-55513
Выпускаўся ў абмежаванай колькасці.
ФК Насьяналь Мантэвідэа
Ігракі «Насьяналя» дамагліся выдатных вынікаў у складзе зборнай Уругвая. У трох выпадках з чатырох найважнейшых перамог зборнай (2 Алімпіяды 1920-х гадоў, прыраўнаваныя да чэмпіянатаў свету сярод аматараў, а таксама 2 Кубка свету ФІФА) менавіта ігракі «Насьяналя» складалі касцяк пераможных складаў — на Алімпійскіх гульнях 1924 і 1928 гадоў, а таксама на чэмпіянаце свету 1930 года. З усіх уругвайскіх клубаў толькі ігракі «Насьяналя» удзельнічалі ва ўсіх 15 пераможных кампаніях зборнай Уругвая на Кубках Амерыкі і чэмпіянатах Паўднёвай Амерыкі (з 1916 па 2011 год).
Буйвілішке (Відзішкеская сянюнія)
Бу́йвілішке (Buiviliškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Рымшэная. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Hyperloop
Hyperloop ( МФА: ) — праект вакуумнага цягніка, які быў прапанаваны ў 2012-2013 гадах амерыканскім венчурным капіталістам Іланам Маскам. Па стане на 2016 год не рэалізаваны. Найбольшую актыўнасць у ўвасабленні праекта ў жыцці праяўляюць кампаніі SpaceX, Hyperloop One (Шэрвін Пішэвар) и HTT (Дзірк Албарн).
NGC 4346
NGC 4346 (іншыя абазначэнні — UGC 7463, MCG 8-23-16, ZWG 244.9, PGC 40228) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Радзівонава (Гагарынскі раён)
Радзівонава (Родионово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Арэхава, 1792)
Свята-Пакроўская царква — былы драўляны праваслаўны храм у вёсцы Арэхава Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Упершыню Арэхаўская царква згадваецца ў дакументах за 1668 год. У 1792 годзе ў вёсцы быў пабудаваны драўляны, на каменным падмурку храм, плошчай 252 метры квадратныя. Царкве належала 217 дзесяцін зямлі. У 1873 годзе да храма прыбудавана званіца, а ў 1882 годзе будынак звонку быў абшыты дошкамі і афарбаваны алейнымі фарбамі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны настаяцель Свята-Параскева-Пятніцкай царквы айцец Андрэй Флячынскі таемна аказваў дапамогу партызанам. У верасні 1943 года нямецкія войскі спалілі Арэхава і царкву. Пасля гэтага айцец Андрэй знаходзіўся ў партызанскім атрадзе.
Грушка (Кам’янка-Бузькі раён)
Грушка (Гру́шка) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Саджы
Саджы (Syrrhaptes) — род птушак сямейства рабкавыя.
Характэрныя апераныя пальцы, задні палец адсутнічае.
Род ўключае 2 віды:
Першы від распаўсюджаны ад нізоўяў Волгі на захадзе да Заходняй Манчжурыю на ўсходзе, перыядычна здзяйсняе масавыя вылеты на захад і ўсход ад арэала. Другі від засяляе горныя сістэмы Тыбета і Паміра.
Найвышэйшая песня Саламонава
Найвышэйшая песня Саламонава (שִׁיר הַשִּירִים Шыр га-Шырым — «Песня над песнямі»; ᾆσμα ᾀσμάτων, ὃ ἐστι Σαλώμων; Canticum Canticorum Salomonis) — кніга Старога Запавету, аўтарства якой прыпісваецца цару Саламону і ўяўляе сабой зборнік любоўных гімнаў, што раскрываюць узаемныя пачуцці Саламона і Суламіты, якія вельмі цэняць прыгажосць адзін аднаго. Верш апісвае іх дзеянні і пачуцці ад заляцанняў да кансумацыі.
Нягледзячы на толькі адзін успамін у кнізе Бога, Песня песень Саламона часта інтэрпрэтуецца як прытча пра ўзаемасувязь Бога і Ізраіля, або Бога і хрысціян, Хрыста і Царквы або Хрыста і чалавечай душы, якія звязаныя як муж і жонка.
Гэта адна з самых кароткіх кніг у Бібліі, які складаецца толькі з 117 вершаў. Па традыцыі ашкеназаў Песня песень чытаецца ў поўным аб’ёме на шабат, які прыпадае на прамежкавыя дні Вялікадню, або на сёмы ці восьмы дзень, калі яно прыпадае на шабат. У сефардскай абшчыне гэтыя вершы чытаюцца кожную пятніцу.
На беларускую мову песню пераклалі Вацлаў Ластоўскі, Рыгор Крушына, Рыгор Барадулін, Васіль Сёмуха.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 — спрынт (мужчыны)
Спаборніцтвы па спрынце ў біятлоне сярод мужчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2010 прайшлі 14 лютага.
Гонка адбылася ў Алімпійскім парку Уістлера з 11:15 да 12:45 па мясцовым часе (UTC-8). На працягу гонкі перыядычна ішоў моцны дождж, які пераходзіў у мокры снег. Лепшыя вынікі былі паказаны спартсменамі, якія стартавалі раней за іншых — першыя шэсць месцаў занялі біятланісты з першай дзясяткі. Лідар агульнага заліку Кубка свету Сімон Фуркад, які бег пад нумарам 17, заняў 71-е месца з 88 удзельнікаў.
Алімпійскі чэмпіён 2006 года ў гэтай дысцыпліне немец Свен Фішэр завяршыў кар'еру і не ўдзельнічаў.
Алімпійскім чэмпіёнам стаў дэбютант Алімпійскіх гульняў 24-гадовы француз Венсан Жэ. Эміль Хегле Свендсен прынёс Нарвегіі шосты медаль у гэтай дысцыпліне за апошнія 4 Алімпіяды. Першую ў гісторыі медаль у біятлоне прынёс Харватыі 22-гадовы Якаў Фак (раней Харватыя выйгравала медалі на зімовых Алімпіядах толькі ў гарналыжным спорце).
Геаграфія Чада
Чад знаходзіцца ў цэнтральнай Афрыцы.
На тэрыторыі рэспублікі знаходзяцца Нацыянальныя паркі Закума і Манза. Большую частку тэрыторыі краіны займаюць раўніны і плато, якія чаргуюцца з плоскімі западзінамі, у адной з якіх знаходзіцца аднайменнае возера Чад. На поўначы размешчана масіўнае старажытнае нагор'е Цібесці з вулканам Эмі-Кусі (3415 м) — самай высокай кропкай краіны. На ўсходзе знаходзяцца плато Эрдзі, Энэдзі і Вадаі. На поўначы, якое ўваходзіць у межы пустыні Сахара, распаўсюджаны пясчаныя дзюны і астанцавыя пагоркі (кагас). Поўдзень займаюць паўпустыні і саваны, сустракаюцца балоты, якія займаюць даволі вялікія плошчы.
Плошча:
Працягласць межаў з Камерунам — 1.094 км, Цэнтральна-Афрыканскай Рэспублікай — 1.197 км, Лівіяй — 1.055 км, Нігерам — 1.175 км, Нігерыяй — 87 км, Суданам — 1.360 км.
Сін’я Яманака
Сін’я Яманака (нар. 4 верасня 1962) — японскі вучоны, прафесар Інстытута перадавых медыцынскіх навук (Institute for Frontier Medical Sciences) ва Універсітэце Кіёта, дырэктар Цэнтра па даследаванні і прымянення iPS-клетак (Center for iPS Cell Research and Application (CiRA)) Універсітэта Кіёта, вядучы даследчык Інстытута сардэчна-сасудзiстых захворванняў Гладстана, Сан-Францыска. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (2012).
У 2006 годзе ўпершыню ў свеце атрымаў індукаваныя плюрыпатэнтныя стваловыя клеткі (iPS-клеткі), дзякуючы чаму набыў сусветную вядомасць.
Копцева (Сафонаўскі раён)
Копцева (Коптево) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 21 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці на захад ад горада Сафонава, за 2,5 км на поўдзень ад аўтадарогі. Уваходзіць у склад Вышагорскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца ў духоўнай грамаце князя Івана III у 1503 годзе.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Deutsche Bahn
Deutsche Bahn AG (Deutsche Bahn Holding; скарочана DB AG ці проста DB) — германская кампанія, асноўны чыгуначны аператар.
Юрыдычна з’яўляецца суб’ектам публічна-прававой уласнасці (Sondervermögen) — акцыянернай кампаніяй са 100 % дзяржаўным удзелам. Міністр транспарта Германіі Вольфганг Тыфензэе 24 ліпеня 2007 года абвясціў пра тое, што падчас IPO кампаніі, якая пройдзе ў 2008 годзе, 20-25 % акцый кампаніі будзе прададзена прыватным фундатарам.
Выкарыстоўвае саманазва Die Bahn, якая абазначае «шлях», «дарога» і з’яўляецца ў гэтым выпадку сінонімам тэрміна «чыгунка».
Штаб-кватэра кампаніі знаходзіцца ў будынку BahnTower у Берліне.
У снежні 2010 года зацверджана новая нумарацыя ўчасткаў чыгунак ФРГ.
Паказчыкі дзейнасці
Deutsche Bahn у 2006 годзе перавезла 1,85 млрд пасажыраў, 307,6 млн т грузаў. Выручка за 2006 год — 30 млрд еўра, чысты прыбытак — 1,7 млрд еўра.
Аблучанскі раён
Аблу́чанскі раён (Облу́ченский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Яўрэйскай аўтаномнай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Аблучча.
Травес
Травес (Traves) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Аблучанскі раён
Геаграфія
Паводле плошчы раён з’яўляецца найбуйнейшым у вобласці, размяшчаецца ў паўночнай і паўночна-заходняй яе частцы. На поўдні мяжуе з Бірабіджанскім, Ленінскім і Акцябрскім раёнамі ЯАВ, на поўначы і паўночным усходзе з Хабараўскім краем, на захадзе з Амурскай вобласцю і КНР.
Травес
Насельніцтва складае 545 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Аблучанскі раён
Геаграфія
Па цэнтральнай частцы раёна праходзяць Транссібірская магістраль і федэральная аўтамабільная траса М58 «Амур». Горны комплекс Малога Хінгана займае большую частку раёна. 2/3 тэрыторыі пакрыта лесам, пераважна хвойных парод.
Травес
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro in Vincoli, Santa Blandina.
Аблучанскі раён
Геаграфія
Горны рэльеф раёна спрыяе фармаванню густой рачной сеткі. Найбольш буйныя рэкі, якія праходзяць па тэрыторыі раёна — Амур і яго прытокі: Біра, Біджан, Кульдур, Хінган, Вялікая Камянушка і Сутара.
Разведаны радовішчы жалезных (Кімканскае, Касцёнгіньскае і Сутарскае), марганцавых (Біджанскае) і алавяных руд, рассыпнога золата, брусіту (Кульдурскае радовішча). Крыніца мінеральных вод (Кульдурскі).
Луіджы Бакерыні
Луіджы Бакерыні (Luigi Boccherini; 19 лютага 1743 — 28 мая 1805) — італьянскі кампазітар і віяланчэліст, які папулярызаваў класічны стыль у Італіі і Іспанія. У той час, калі Аўстрыя і Германія дамінавалі ў Еўрапейскім музычным жыцці, камерная музыка Бакерыні часта раўнялася на музыку Гайдна. Калі Бакерыні быў дзіцём, ён вучыўся ў Рыме, потым граў у бандах і аркестрах у яго родным горадзе. Некалькі гадоў ён з энтузіязмам падарожнічаў па Францыі, потым ў Іспаніі дзе называў сабе Донам Луісам, брата караля Карласа III. Пазней ён правёў некалькі гадоў у Германіі, дзе называў сябе Kammerkomponist («камерны кампазітар») караля Фрыдрыха Вільгельма II Прускага. Свае апошнія гады ён правёў у Іспаніі на службе Люсьена Банапарта, але яго нядужасць не дазваляла яму даваць шмат канцэртаў на віяланчэлі. Ён трапіў у вялікую галечу і памёр у Мадрыдзе.
Бакерыні дасягнуў поспехаў у камернай музыкі, якая ўлучала шмат дуэ, трыэ, квартэтаў, квінтэтаў, секстэтаў і актэтаў, мноства для струнных інструментаў. Яго віяланчэльныя аркестры складаюць значную частку рэпертуару для гэтага інструменту; часам выконваюцца яго аркестравыя сімфоніі. Ён таксама напісаў многія оперы і харальныя працы; шмат якія з іх ніколі не былі апублікаваныя.
Града (Кам’янка-Бузькі раён)
Града (Гряда́) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тэставанне стабільнасці
Тэставанне стабільнасці або тэставанне надзейнасці (англ. — Stability/Reliability Testing) — адзін з відаў аўтаматызаванага тэставання ПЗ, мэтай каторага з’яўляецца праверка працаздольнасці праграмы (англ. application) пры працяглым тэставанні з чаканым узроўнем нагрузкі. Перад тым як падвяргаць ПЗ экстрэмальным нагрузкам варта правесці праверку стабільнасці ў меркаваных умовах працы, гэта значыць пагрузіць прадукт у поўную рабочую атмасферу. Пры тэставанні, працягласць яго правядзення не мае першараднага значэння, асноўная задача — назіраючы за выкарыстаннем рэсурсаў, выявіць ўцечкі памяці і прасачыць каб хуткасць апрацоўкі дадзеных і / або час водгуку прылады ў пачатку тэста і з цягам часу не памяншалася. У адваротным выпадку верагодныя збоі ў працы прадукту і перазагрузкі сістэмы. Часта ў «хатніх» умовах тэставанне стабільнасці сумяшчаюць са стрэс-тэставаннем, то ёсць правяраюць не толькі стабільнасць, але і здольнасць прылады пераносіць жорсткія ўмовы і моцныя нагрузкі працяглы час.
Джон Гёрдан
Джон Гёрдан (John Gurdon, нар. 2 кастрычніка 1933) — брытанскі біёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па медыцыне (2012) (сумесна з японскім вучоным Сін’я Яманака) «за працы ў галіне біялогіі развіцця і атрымання індукаваных стваловых клетак».
NGC 4348
NGC 4348 (іншыя абазначэнні — MCG 0-32-3, ZWG 14.23, KARA 527, IRAS12213-0310, PGC 40284) — спіральная галактыка (Sbc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Скалябіна
Скалябіна (Скалябино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
ФК Сантус
«Сантус» (Santos Futebol Clube) — бразільскі футбольны клуб з аднайменнага горада у штаце Сан-Паўлу. Клуб з’яўляецца адным з чатырох традыцыйных грандаў свайго штата разам з «Сан-Паўлу» (класіка Сан-Сан), «Карынтыянсам» (самае прынцыповае супрацьстаянне) і «Палмейрасам» і адным з традыцыйна наймацнейшых футбольных клубаў Бразіліі, адзін з заснавальнікаў Клуба трынаццаці, арганізацыі самых папулярных і тытулаваных клубаў Бразіліі. У 2000 годзе «Сантус» заняў 5 месца ў спісе найлепшых футбольных клубаў XX стагоддзя па версіі ФІФА.
«Сантус» — адзіны (з 12) бразільскі традыцыйны суперклуб, які базуецца не ў сталіцы свайго штата (горад Сантус з’яўляецца марскімі варотамі для Сан-Паўлу).
Згодна з рашэннем Бразільская канфедэрацыя футбола ад снежня 2010 года, перамогі ў старым Кубку Бразіліі (1959—1968) былі прыраўнаныя да тытула чэмпіёна Бразіліі. Такім чынам, «Сантус» з 8 тытуламі, 6 з якіх былі заваяваныя ў часы Пеле, стаў адным з самых тытулаваных клубаў — чэмпіёнаў Бразіліі (разам з «Палмейрасам», якому былі дададзены 4 тытулы).
Эра Пеле
Да сярэдзіны 1950-х гадоў «Сантус» толькі аднойчы, у 1935 годзе выйграў чэмпіянат штата. З’яўленне ў клубе ў 1955 годзе Пеле стала дадатковым стымулам для фарміравання адназначна наймацнейшай каманды свету пачатку 1960-х гадоў. У гэтую грандыёзную эпоху, калі Пеле згуляў за клуб 1116 матчаў і забіў 1091 гол, «Сантус» 5 раз запар выйграў Кубак Бразіліі (у адсутнасць чэмпіянату, Кубак краіны фактычна выконваў яго ролю), па два разы — Кубак Лібертадорэс і Міжкантынентальны кубак, 10 чэмпіянатаў штата, Суперкубак міжкантынентальных чэмпіёнаў. Велізарная колькасць ігракоў адначасова выступала і за зборную Бразіліі.
Атэрыны
Атэрыны (Atherina) — род марскіх рыб атрада атэрынападобных.
Апісанне
Даўжыня да 15 см.
Адрозніваецца 5 відаў. Жывуць у Чорным, Азоўскім, Каспійскім, Міжземным морах. Вядомы з эацэну. Найбольш пашыраны.
Трымаюцца ў пелагіялі. Заходзяць у прэсныя і салёныя (да 45‰) воды. Палавой спеласці дасягаюць на 2-м годзе жыцця. Нерастуюць з сакавіка да верасня. Кормяцца зоапланктонам.
Маюць прамысловае значэнне.
Mark I
Mark I альбо '''Mk. I''' — брытанскі танк перыяду Першай сусветнай вайны. Распрацаваны ў 1916 годзе. Першы ў гісторыі танк, ужыты ў баявых дзеяннях (15 верасня 1916 года, Бітва на Соме). Родапачынальнік сямейства брытанскіх «ромбападобных» танкаў.
Каралёва (Сафонаўскі раён)
Каралёва (Королёво) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 1 жыхар (2007).
Mark I
Рашэнне аб пабудове танкаў было прынята ў 1915 годзе, канчаткова першая мадэль танка была гатовая ў 1916, калі прайшла выпрабаванні і першы заказ на 100 машын паступіў у вытворчасць. Танк быў даволі недасканалай баявой машынай, якая выпускалася ў двух мадыфікацыях — «самка» (англ. Female) (толькі з кулямётным узбраеннем) і «самец» (англ. Male) (кулямёты і дзве 57-мм гарматы).
Каралёва (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 16 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 14 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Малая Вержа. За 6 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя Вадзіна на галінцы Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Бяленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Mark I
Апісанне
Mark I меў кампаноўку без выразнага падзелу танка на аддзяленні: рухавік з трансмісіяй праходзілі праз большую частку даўжыні танка, займаючы асноўную частку ўнутранай прасторы. Па бартах ад рухавіка і трансмісіі размяшчаліся праходы, а ў лэбавай ускрайку корпуса знаходзілася аддзяленне кіравання.
На Mark I усталёўваўся радны 6-цыліндравы бесклапанны бензінавы карбюратарны рухавік вадзянога астуджэння, маркі Daimler/Knight. Маючы працоўны аб’ём у 13 літраў, рухавік развіваў максімальную магутнасць у 105 л.з. пры 1000 аб/мін. Рухавік усталёўваўся на раме ў сярэдняй частцы корпуса, уздоўж падоўжнай восі танка.
У кіраванні трансмісіяй прымалі ўдзел адначасова 3-4 чалавекі: кіроўца, які кіраваў галоўным фрыкцыйнага і каробкай перадач, а таксама каардынаваць дзеянні астатніх; камандзір танка, які кіраваў бартавымі тармазамі і адзін або абодва памочніка вадзіцеля, якія адказвалі за бартавыя скрынкі перадач.
Заднія колы прызначаліся для кіравання танкам. У адным з баёў колы адстрэл, але танк не страціў кіравальнасці. Пасля гэтага заднія колы на танкі не ўсталёўвалі.
«Самец» і «самка»
На танках варыянту «самка» месца 57-мм гармат і кулямётаў «Гочкіс» у спонсонах займалі чатыры 7,7-мм кулямёта «Вікерс». Таксама «самка» важыла на тону менш за «самца». Машыны дадзенага тыпу паказалі сваю неэфектыўнасць на фронце, ад чаго іх знялі з узбраення.
Іон Андрэеску
Іон Андрэеску (Ion Andreescu, 15 лютага 1850, Бухарэст —, Бухарэст) — румынскі мастак. Першы прадстаўнік імпрэсіянізму ў румынскім жывапісе.
Іон Андрэеску нарадзіўся ў Бухарэсце ў сям'і крамніка. Вучыўся ў інтэрнаце, дзе, сярод іншага, вывучыў французскую мову. У 1863 годзе паступіў у мастацкую школу, з 1869 займаўся пад кіраўніцтвам аднаго з найбуйнейшых румынскіх мастакоў таго часу Тэадора Амана. У 1870 годзе выйграў конкурс на пасаду выкладчыка ў той жа мастацкай школе, але з-за бюракратычных перашкод не змог яе заняць. Увесь гэты час Андрэеску востра меў матэрыяльныя цяжкасці. На кароткі час, дзякуючы заступніцтву Амана, ён змог заняць месца настаўніка малявання ў гандлёвым вучылішчы ў Бухарэсце. З верасня 1872 г. ён працаваў настаўнікам у Бузау.
Андрэеску даволі хутка расчараваўся ў румынскай сістэме мастацкай адукацыі і з'ехаў у Парыж, дзе ў 1878 годзе пачаў наведваць мастацкую акадэмію. Адначасова ён зблізіўся з мастакамі Барбізонскай школы, сярод якіх быў і Мікалае Грыгарэску. Пасля ён быў блізкі імпрэсіяністам і лічыцца першым прадстаўніком імпрэсіянізму ў румынскім мастацтве.
У 1881 годзе Андрэеску вярнуўся ў Румынію, дзе на наступны год памёр ад сухотаў ва ўзросце 32 гадоў.
Буюцішке
Бую́цішке (Bujutiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Нікола Іамелі
Іамелі быў сярод першых хто паслядоўна ўжываў аркестрацыйны акампанімент у рэчытаціве. Яго стыль аказаў некатры ўплыў на фармат класічнай музыкі пазнейшы за 18 ст. У 1753—1769 Н. Іамелі працаваў музычным дырэктарам пры каралеўскім палацы ў Штутгарту. Апроч да 60 операў, Н. Іамелі ствараў вялікую колькасць касцёльнай музыкі.
Сцяг Экватарыяльнай Гвінеі
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Экватарыяльная Гвінея апісаны ў артыкуле 4 канстытуцыі краіны, прынятай на нацыянальным рэферэндуме 17 лістапада 1991:
''Нацыянальны сцяг мае зялёны, белы і чырвоны колеры ў трох гарызантальных палосах роўнай шырыні і блакітны трохкутнік ля тронкавага краю. У цэнтры сцяга адлюстроўваецца герб Рэспублікі.
Сцяг прыняты 12 кастрычніка 1968 г. пры абвяшчэнні незалежнасці Рэспублікі Экватарыяльная Гвінея.
Колеры маюць наступнае значэнне:
Ганна Іванаўна Маслоўская
Ганна Іванаўна Маслоўская (, вёска Курсевічы, Пастаўскі раён, Віцебская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Да вайны працавала старшай піянерважатай Лынтупскай школы Пастаўскага раёна. У чэрвені 1941 г. добраахвотна ўступіла ў Чырвоную Армію. Трапіла ў акружэнне, наладзіла сувязь з партызанамі. У 1942 годзе па заданні падпольнай партыйнай арганізацыі з мэтай разведкі ўладкавалася ў Паставах на работу ў швейную майстэрню, якая абслугоўвала нацыстаў. 3 яе дапамогай падпольшчыкі знішчылі гітлераўскага генерала. З мая 1943 года — намеснік камісара па камсамольскай рабоце партызанскага атрада імя Пархоменкі партызанскай брыгады імя К. Я. Варашылава. 3 24 снежня 1942 г. па 4 ліпеня 1944 г. — член Пастаўскага падпольнага райкама ЛКСМБ. Удзельнічала ў разгроме нацысцкіх гарнізонаў у Залессі, Лынтупах, Камаях, у падрывах варожых эшалонаў, чыгуначных рэек.
Пасля вайны стала прыёмнай маці 15 сірот, бацькі якіх загінулі ад рук нацыстаў.
Дальныч
Дальныч (Да́льнич) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Слабадскі сельсавет (Уздзенскі раён)
Слабадскі́ сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Слабада.
Утвораны 28 мая 2013 года ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці шляхам аб’яднання скасаваных Камянкоўскага (21 населены пункт: аграгарадок Войкава, вёскі Адрынішчы, Ануфрова, Варацішчы, Віркова, Гарадок, Глінкі, Жачкава, Камяное, Мрочкі, Навасады, Паледзі, Рачыца, Слабадскі Чашын, Смаляры, Старыя Маргі, Суткі, Чамярычнае, Чашын і хутары Канапелькі, Ляскі) і Лашанскага (29 населеных пунктаў: аграгарадкі Лоша і Слабада, вёскі Антанова, Баравыя, Бярэвіца, Верхнёман, Госьбішчы, Гурбаны, Гушчына, Даўгінава, Загоршчына, Заранкова, Іванаў Бор, Казённыя Боркі, Калінінск, Касцюкі, Краснае, Крастынтэрн, Крывялі, Навасёлкі, Паўлаўшчына, Петухоўка, Пырашава, Румок, Сенажаткі, Смалінец, Хароміцкія, Ясень і пасёлак Вясёлае) сельсаветаў.
Антрацыт
Антрацыт (ад anthracites, из ἄνθραξ - "вугаль; карбункул") — самы старажытны з выкапнёвых вуглёў, вугаль найбольш высокай ступені вуглефікацыі.
Характарызуецца вялікай шчыльнасцю і бляскам. Змяшчае 95% вугляроду. Ужываецца як цвёрдае высокакаларыйнае паліва (цеплатворнасць 6800-8350 ккал/кг).
Баланскі праход
Баланскі праход - горны праход у Пакістане, на стыку гор Мекран і Сулейманавых. Вышыня 1792 м. Злучае ўнутраныя раёны Іранскага нагор'я з далінай ракі Інд. Праз Баланскі праход да мяжы з Афганістанам пракладзена чыгунка і шаша.
NGC 4349
NGC 4349 (іншыя абазначэнні — OCL 882, ESO 131-SC3) — рассеянае скопішча ў сузор’і Паўднёвы Крыж.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдж
Эдж (Edgeøya) — незаселены востраў у складзе архіпелага Шпіцберген, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй яго частцы. Мае плошчу 5030 км ², што робіць яго трэцім па велічыні ў архіпелагу. Названы ў гонар Томаса Эджа, англійскага гандляра і кітабоя, які адкрыў востраў у 1613 годзе.
Дэрэўляны
Дэрэўляны (Деревля́ни) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ежавіца
Ежаві́ца — рака ў Беларусі, у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, у басейне ракі Нёман.
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 37 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Пачынаецца каля вёскі Бабіна, упадае ў возера Зацкава. Вадазбор нізінны. Ад вытоку да вёскі Дубінка каналізаваная (5,5 км), далей цячэ праз лес.
Дэрніў
Дэрніў (Де́рнів) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
АСК
Абрэвіятура АСК мае некалькі значэнняў:
Слабада (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мядзел
Мя́дзел  — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Мядзельскага раёна. Размешчаны паміж азёрамі Мястра і Баторына, за 160 км на паўночны захад ад Мінска, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Княгінін на лініі Маладзечна — Полацк, на аўтадарозе Мінск — Нарач. Насельніцтва 6 949 чалавек (2017).
Назва
Назва Мядзел ад назвы возера Мядзел, якая балцкага паходжання.
У XVII стагоддзі для тапоніма Мядзел засведчаныя варыянты «Мядзел» і «Мядзолы». Апошняя форма больш аўтэнтычная, яна дайшла ў выглядзе польскага Miadzioł.
Прамы адпаведнік — літоўскі тапонім Medžiolai (назва вёскі ля ракі Вяллі каля літоўскага Еўя). У назвах «Мядзолы» (Miadzioł), Medžiolai корань Med- пашыраны балцкім назоўным фармантам -ol- (як у рачных назвах Даколка, Віхолка і інш.).
Найбліжэй з коранем Med- звязанае літоўскае medis «дрэва», medė «гай», ад балцкага *medja(n) «лес». Далей да індаеўрапейскага *medhi̯os- «сярэдні, сярэдзінны» — лес разумеўся як тое, што знаходзіцца паміж паселішчамі.
Азёры з пазнейшымі "сярэдзіннымі" назвамі або размяшчаюцца паміж двух іншых азёраў або з'яўляюцца праточнымі.
Назва возера Мядзел значыць "Сярэдзіннае (возера)".
Таго ж паходжання таксама назва возера Мядзесна (на поўначы ад Віцебска).
Гісторыя
Археалагічныя даследаванні выявілі, што першапачаткова ў X—XI стст. умацаванае драўлянае паселішча Мядзель знаходзілася на самым вялікім востраве возера Мядзел (цяпер — востраў Замак), дзе і сёння захаваліся рэшткі ўмацаванняў. Імаверна ў XI ст. Мядзель быў пагранічным горадам Полацкай зямлі. Летапісныя назвы горада: Мядзнозол, Мядела, Мядзела, Мядзила, Мядюль, Медело, Меднол, Медюль, верагодна, паходзяць ад літоўскага слова medinis — лясны, драўляны. У кан. 14 — пач. 15 ст., з невядомых да канца прычын, паселішча было перанесена на паўночна-ўсходні бераг возера Мястра (10 км ад былога месцазнаходжання). Верагодна, прычынай гэтаму стаў мор — насельніцтва, што здолела выжыць у час эпідэміі, заснавала новае паселішча са старой назвай ужо на беразе воз. Мястра. У пісьмовых крыніцах Мядзель упершыню згадваецца ў 1324 у лацінамоўным лісце вялікага князя Гедзіміна рыжскаму архібіскупу, у якім ён скардзіцца на дзеянні братоў-рыцараў Тэўтонскага ордэна:
"«Мы паведамляем Вам, … што мір… зараз без якой-небудзь віны нашай па-варожаму парушаны крыжакамі — братамі Тэўтонскага ордэна, якія ўчынілі вялікую шкоду землям, якімі мы валодалі. Таксама яны напэўна захапілі б наш замак Медзела, каб не быў ён так добра ўмацаваны, аднак мноства людзей яны забілі і многіх павялі з сабою.»"