cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цывільск
У горадзе дзейнічаюць аўтарамонтны завод, эксперыментальна-вопытны завод «Цывільскхмельмаш», ткацкая фабрыка, харчовыя прадпрыемствы (малочны завод, хлебакамбінат), пеньказавод, хмелефабрыка, цагельня.
Ахлакратыя
Ахлакратыя (ὀχλοκρατία; ад — натоўп +  — улада) — улада натоўпу; сітуацыя мяцяжоў, пагромаў, буйных вулічных беспарадкаў, у якіх натоўп выступае гаспадаром становішча. Характарызуецца праяўленнем самых ганебных намераў і дзеянняў (збіванні, бяссудныя забойствы, бяссэнсавыя разбурэнні) і да т.п. 2) Улада грамадска-палітычных груповак, якія апелююць да папулісцкіх настрояў у іх найбольш прымітыўных варыянтах. Іх палітыка вызначаецца зменлівасцю, імкненнем улавіць і адлюстраваць імгненныя грамадскія настроі. Ахлакраты - гэта пераважна «людзі з народа», якія незадаволены сваім статусам і гатовы да неадкладных дзеянняў. Каб шырокія масы зразумелі іх, ахлакраты крайне спрашчаюць складаныя грамадскія праблемы, імкнуцца справакаваць масавы запал. Недахоп уяўлення, палітычнай кампетэнцыі, няўтольная прага да ўлады, падштурхоўвае іх на разнастайныя ўнутрыпалітычныя і знешнепалітычныя авантуры. Гэта робіць ахлакратыю адной з найбольш небяспечных палітычных з'яў, здольных прывесці грамадства да агульнанацыянальнай катастрофы. Працяглае знаходжанне ахлакратаў ва ўладзе стварае мноства тупіковых сітуацый; іх лавінападобнае назапашванне ў выніку пазбаўляе ахлакратаў улады звычайна прымусовым шляхам.
Хунта
Хунта (junta — «сход, камітэт») — у Іспаніі і іспанамоўных краінах гэтым словам пазначаюцца розныя органы дзяржаўнага кіравання, у тым ліку грамадзянскія. Напрыклад, хунта Піначэта. Калі гаворка ідзе пра партугаламоўныя краіны, ужываецца тэрмін «жунта» (па-партугальску junta).
У сучаснай беларускай мове (як і ў шэрагу іншых моў свету) слова хунта выкарыстоўваецца ў асноўным для абазначэння ваеннай дыктатуры, якая ўсталявалася ў выніку дзяржаўнага перавароту, прычым не абавязкова ў іспанамоўнай краіне — грэчаская ваенная хунта («чорныя палкоўнікі») або хунта М’янмы.
Ілля Кайтэз
Ілля Кайтэз (нар. 16 студзеня ў 1961 годзе) у Поліцэ (Дрвар) — сербскі сацыёлаг, філосаф, педагог і афіцэр у адстаўцы. З’яўляецца былым кіраўніком кафедры грамадскіх навук і прафесарам сацыялогіі ў Ваеннай акадэміі ў Бялградзе. На пасадзе палкоўніка сышоў у адстаўку. Апроч іншага, Кайтез з’яўляецца аўтарам шырокай манаграфіі «Мудрасць і меч: філосафы пра таямніцы свету і вайны», якая была перакладзеная і апублікаваная на англійскай мове, і рэдактарам міжнароднай электроннай бібліятэцы «Філасофія вайны і свету».
Лукавыця
Лукавыця (Лука́виця) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ілля Кайтэз
Біяграфія
Кайтез скончыў пачатковую школу ў Шайкашы, побач з горадам Нові-Садам. Затым ён скончыў Авіяцыйную гімназію імя «Маршал Ціта» у Мостары і Ваенную акадэмію авіяцыі ў Земунике (Задар). Кайтез атрымаў ступень па філасофіі і сацыялогіі на факультэце філасофіі ў Задары, а потым на факультетe палітычных навук у Бялградзе, ён атрымаў ступень магістра па палітычнай сацыялогіі на тэму «Нацызм і устаашiзм — генеалогія зла» у 1997 годзе. Доктарскую дысертацыю абараніў на тэму «Радыкалізм і ахвяры — выпадак Кастрычніцкай рэвалюцыі (антрапалагічны і палітычны аналіз)» у 2004 годзе.
З 1991 года працаваў у Ваеннай акадэміі (Бялград), дзе выкладаў філасофію (1991—1998 гады), сацыялогію (з 1998—2016 гады), а таксама ўзначальваў Цэнтр замежных моў (2005—2007 гады) і быў загадчыкам кафедры грамадскіх навук (2007—2015 гады). На Факультэт бяспекі ў Бялградзе выкладаў дактрыны ненасілля (2008—2014).
У дадатак манаграфіямі ён публікуе філасофскія нарысы, навуковыя дыскусіі і апавяданні ў часопісах: Јавност, Војска, Педагошка стварност, Сварог, Одбрана, Православље, Хришћанска мисао, Студеничка академија, Вечерње новости, Православни катихета, Кораци, Политика, Српска слободарска мисао, Теме, Национални интерес, Печат і інш.
Кайтез быў названы лепшым супрацоўнікам часопіса Војни информатор за 2003 год і лепшым выкладчыкам Ваеннай акадэміі за 2012 год. Працаваў у Групе рэфармавання Міністэрства абароны ў 2004 годзе. Рэдагуе электронную бібліятэку «Філасофія вайны і свету» на сайце Праект Растка. Ён быў членам Сената Універсітэта абароны ў Бялградзе ў двух скліканнях.
Іванаўка (Хіславіцкі раён)
Іванаўка (Ивановка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Іванаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Іванаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нарыё Ёсімідзу
(吉水 法生; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1970 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Кашалін
Кашалін (Koszalin, Kòszalëno, Köslin  — Кёслін) — горад на правах павета ў Польшчы, у Заходнепаморскім ваяводстве. Размешчаны ў 5 км ад узбярэжжа Балтыйскага мора. Адлегласць па прамой паміж гарадамі Кашалін — Мінск 747 км, да Варшавы — 396 км.
Насельніцтва — 109 181 жыхароў (2014 год).
Гандлёвая плошча
Гандлёвая плошча — адна з галоўных плошчаў старажытнага горада ці мястэчка, на якой вёўся гандаль і адбываліся кірмашы. Узнікалі і фарміраваліся з развіццём гарадскіх паселішчаў як цэнтраў рамяства і гандлю.
Мела прамавугольны, радзей трохвугольны і шматгранны план, ад яе ў радыяльных напрамках адыходзілі вуліцы, што вялі да гарадскіх брам. У цэнтры плошчы гарадоў, якія мелі магдэбургскае права, размяшчаліся ратушы, нярэдка аб'яднаныя з гандлёвымі радамі, гасціныя двары, у мястэчках — крамы. Перыферыйныя часткі займалі культавыя будынкі, корчмы і аўстэрыі, важніцы, каморы, жылыя дамы рамеснікаў і гандляроў.
Бяроза (значэнні)
Назва Бяроза мае некалькі значэнняў:
NGC 5164
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Банкруцтва
Банкруцтва (Bankrott ад banca rotta — зламаная лаўка) — няздольнасць кампаніі, прадпрыемства ці прадпрымальніка плаціць крэдыторам па сваіх даўгавых абавязацельствах з-за адсутнасці сродкаў. Рашэнне аб банкруцтве прымае суд па просьбе саміх юрыдычных ці фізічных асоб (добраахвотная ліквідацыя) ці паводле патрабавання іх крэдытораў (прымусовая ліквідацыя). Пасля судовага рашэння банкрут спыняе эканамічную дзейнасць, а яго маёмасць прадаецца для выплаты даўгоў. Пагашаць даўгі можа і калектыў прадпрыемства-банкрута. У гэтым выпадку маёмасць прадпрыемства пераходзіць у калектыўную ўласнасць яго работнікаў.
Майныч
Майныч (Ма́йнич) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Марыямпальскі каледж
Марыямпальскі каледж (Marijampolės kolegija) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая ажыццяўляе рэалізацыю прафесійных навучальных праграм неўніверсітэцкага ўзроўню. Знаходзіцца ў горадзе Марыямпале.
Сэідзі
Сэідзі́ Сэіт-Назар-Хабіб-Хаджа-Аглы (Seýdi;, Лама, цяпер Карабекевюльскі этрап, у Лябапскім велаяце, Туркменія — 1836) — класік туркменскай літаратуры, паэт-ваяр.
Біяграфія
Палкаводзец. Сэідзі ўзначальваў барацьбу туркменскіх плямёнаў супраць уладароў Бухарскага ханства. У 1797 годзе кіраваў адным з туркменскіх атрадаў у бітвах проці войскаў бухарскага эміра Шахмурада. Пацярпеўшы паражэнне, Сэідзі ўцёк спярша ў Хіву. Пазней, па запрашэнні свайго сябра — паэта Зэлілі, перасяліўся ў Кара-Кала, размешчаны ў перадгор'ях Капетдага.
У бітве з персамі ў складзе атрада туркменскага племені гаклен (Кара-Калы) у 1836 г. Сэідзі быў узяты ў палон і забіты.
Творчасць
Найбольш яскрава талент Сэідзі праявіўся пры стварэнні ім цыклу любоўных лірычных вершаў.
У творчай спадчыне паэта, што дайшла да нашых дзён, шмат павучальных, выкрывальных і героіка-патрыятычных вершаў.
Сэідзі быў вядомы не толькі як паэт, але і як бахшы, спявак-апавядальнік, выканаўца туркменскага фальклору.
БКА (значэнні)
Скарот, які можа азначаць:
Чырвоны бубал
Чырвоны бубал (Alcelaphus caama) — від сысуноў з роду Кангоні (Alcelaphus) падсямейства бубалаў (Alcelaphinae) сямейства пустарогіх (Bovidae). Знаходзіцца пад мінімальнай пагрозай, бо колькасць папуляцыі складае каля 130 тысяч асобін і працягвае павялічвацца.
Мадзееўка (Хіславіцкі раён)
Мадзееўка (Мадеевка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт у Нью-Палце
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт у Нью-Палце (State University of New York at New Paltz) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў вёсцы Нью-Палц, штат Нью-Ёрк, ЗША.
Уваходзіць у сістэму Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Мала Білына
Мала Білына (Мала́ Білина) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гюнтэр Нецэр
Гюнтэр Нецэр (Günter Netzer; нар. ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Адзін з найлепшых футбалістаў у гісторыі нямецкага футбола, двойчы найлепшы футбаліст ФРГ. Чэмпіён Еўропы і свету. Па апытанні МФФІС займае 93 месца сярод найлепшых футбалістаў Еўропы XX стагоддзя. Пасля заканчэння кар’еры працаваў менеджарам, пад яго кіраўніцтвам «Гамбург» выйграў Кубак еўрапейскіх чэмпіёнаў.
Курдуны
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пральніцкага сельсавета.
NGC 5165
NGC 5165 (іншыя абазначэнні — MCG 2-34-16, ZWG 72.78, NPM1G +11.0349, PGC 47281) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маёмасць
Маёмасць — матэрыяльны аб'ект грамадзянскіх правоў асобы, тое, што знаходзіцца ў чыёй-небудзь уласнасці, а таксама сукупнасць маёмасных правоў (актыў) або маёмасных правоў і абавязкаў (актыў і пасіў), якія належаць пэўнай асобе.
Паводле беларускага заканадаўства, ва ўласнасці грамадзян могуць знаходзіцца жылыя дамы, кватэры, дачы, зямельныя ўчасткі (т.зв. «нерухомая маёмасць»), транспартныя сродкі, грашовыя сродкі, акцыі і іншыя каштоўныя паперы, прадметы хатняй гаспадаркі і асабістага ўжытку, сродкі вытворчасці для вядзення сялянскай (фермерскай) або асабістай падсобнай гаспадаркі, садоўніцтва, агародніцтва, індывідуальнай і іншай гаспадарчай дзейнасці, створаная прадукцыя і атрыманыя даходы, а таксама іншая маёмасць спажывецкага і вытворчага прызначэння. Склад і вартасць маёмасці, набытай грамадзянінам за кошт працоўных даходаў і зберажэнняў і на іншых падставах, дазволеных заканадаўствам, не абмяжоўваецца. Грамадзянін правамоцны распараджацца сваёй маёмасцю паводле асабістага меркавання - прадаваць, здаваць у арэнду, рабіць з ёю іншыя здзелкі, якія не супярэчаць закону. Права на маёмасць ахоўваецца законам. Уласнік мае права выпатрабаваць сваю маёмасць з чужога незаконнага валодання і спагнаць панесеныя ім страты.
Мала Вэрбіўка
Мала Вэрбіўка (Мала́ Вербі́вка) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Універсітэт Вест-Індыі «Адкрыты кампус»
Універсітэт Вест-Індыі «Адкрыты кампус» (University of the West Indies Open Campus) — дзяржаўная даследчая дыстанцыйная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай на востраве Барбадас.
Агульная характарыстыка
Упершыню аддзяленне завочнага навучання было створана ў 1947 годзе, калі Універсітэт Вест-Індыі яшчэ быў універсітэцкім каледжам Вест-Індыі. Ператварыўшыся ў Школу бесперапыннага навучання, яна ў канчатковым выніку аб'яднала Карыбскі цэнтр развіцця дзіцяці, Інстытут адукацыі прафсаюзаў Х'ю Лоўсана Шырэра, Аддзел развіцця чалавечых рэсурсаў, Цэнтр навучання сацыяльнага забеспячэння і Аддзел жанчын і развіцця.
Ісак Міронавіч Гамус
Ісак Міронавіч Гамус (Гамус Исаак Миронович;, ) — савецкі вучоны ў галіне гідраэнэргетыкі. Ганаровы энергетык СССР. Выдатнік энергетыкі і электрыфікацыі СССР.
Універсітэт Вест-Індыі «Адкрыты кампус»
Агульная характарыстыка
У 2007 годзе Універсітэт Вест-Індыі «Адкрыты кампус» быў створаны афіцыйна. Гэты кампус быў забяспечаны дадатковымі фінансавымі, кадравымі, тэхналагічнымі і адміністрацыйнымі рэсурсамі, а таксама структурай, прызначанай для лепшага абслугоўвання тэрыторый, якія не ўваходзяць у кампус. Акрамя галоўнага кампуса на Барбадасе, вучэльня захоўвае прысутнасць у 17 англамоўных краінах і тэрыторыях Карыбскага басейна: Ангілья, Антыгуа і Барбуда, Багамы, Барбадас, Беліз, Бермудскія астравы, Брытанскія Віргінскія астравы, Кайманавы астравы, Дамініка, Грэнада, Ямайка, Мантсерат, Сент-Кітс і Невіс, Сент-Люсія, Сент-Вінсент і Грэнадзіны, Трынідад і Табага, а таксама астравы Цёркс і Кайкас.
Ісак Міронавіч Гамус
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут імя М. І. Калініна (1941). Працаваў інжынерам на Ленінградскай металічны завод (1937—1942). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гг. З 1945 працаваў у інстытуце «Ленгідрапраект», дзе прайшоў шлях ад старэйшага інжынера да галоўнага спецыяліста і намесніка галоўнага інжынера праектаў найбуйнейшых ГЭС у СССР.
У якасці галоўнага інжынера праекта гідрамеханічнай часткі кіраваў распрацоўкай праектаў 17 цяпер дзеючых ГЭС: Краснаярскай, Ніжня-Свірскай, Верхня-Свірскай, Маткажненской, Ондскай, Ніўскіх, Пальеазерскай, Ульбінской і Саяна-Шушанскай; праектам комплексу збудаванняў абароны Ленінграда ад паводак і побач іншых аб'ектаў.
Распрацаваў сістэмы аўтаматызацыі гідрамеханічных абсталявання на шэрагу ГЭС, тыпавыя схемы і методыкі разліку па пнеўматычнага гаспадарцы ГЭС і падстанцый.
Аўтар 15 кніг і артыкулаў па спецыяльнасці і 4 вынаходак.
Сасновая (Докшыцкі раён)
Сасно́вая (, Сосновая) (да 30 ліпеня 1964 года П’я́ны Лес ) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Гісторыя
96 мірных жыхароў в. Сасновая загубілі нямецка-фашысцкія захопнікі 1 чэрвеня 1943 года ў час карнай аперацыі «Котбус». Абеліск на магіле партызан і ахвяр фашызму пастаўлены ў 1967 годзе.
Жураўліны крык
Жураўліны крык — аповесць беларускага пісьменніка Васіля Быкава, выдадзеная ў 1959 годзе. Апавядае пра жыццёвыя гісторыі шасці чырвонаармейцаў, якія апынуліся ў старожцы на чыгуначным пераездзе, разам змагаліся, сябравалі, спрачаліся, пакутавалі, разважалі і загінулі ў баях з салдатамі Вермахта.
Сюжэт
Другім гіне інтэлігент Фішар, вучоны, кандыдат мастацтвазнаўства, зусім не ваенны чалавек. Вялікіх намаганняў каштуе яму знішчэнне нямецкага салдата — першага і апошняга забітага ім у жыцці чалавека.
Ганарысты і самаўпэўнены Аўсееў, выпускнік ваеннага вучылішча, у адказны момант не вытрымлівае і ратуецца ўцёкамі, за што быў расстраляны сваім таварышам. Хітры і жулікаваты Свіст, хлопец з крымінальным мінулым, кідаецца на танк і падрывае яго коштам свайго жыцця. Пасля смерці ўсіх, у тым ліку камандзіра Карпенкі, застаецца толькі Глечык — адзін, без таварышаў, сам-насам з фашыстамі, з цвёрдым намерам прыняць смерць у баі. А ў душы прагаю да жыцця біўся прызыўны жураўліны крык…
Лаура Асадаўскайтэ
Ла́ура Асадаўскайтэ-Задняпроўскенэ (літ.: Laura Asadauskaitė-Zadneprovskienė; нар. г., ) — літоўская пяціборка, чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 2012 года, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2020 года ў Токіа.
Біяграфія
Вырасла ў Вільнюсе, вучылася ў сярэдняй школе Оза. З 10 гадоў займалася плаваннем, першая трэнер — Ірэна Юрэвіч. У 2002—2007 гадах вучылася ў Вільнюскім педагагічным універсітэце, атрымала ступень бакалаўра фізічнай культуры і спорту. У 2011 годзе скончыла магістратуру ўніверсітэта Мікаласа Ромерыса па спецыяльнасці адміністраванне і палітыка Еўрапейскага Саюза. З 2003 года служыць у Добраахвотных сілах аховы краю, удзельнічае ў спаборніцтвах па пяцібор’і сярод вайскоўцаў. У 2007 годзе на чэмпіянаце свету ў Берліне заваявала бронзавы медаль. На Алімпійскіх гульнях у Пекіне заняла 15-е месца. У 2009 годзе на чэмпіянаце свету ў Лондане заваявала сярэбраны медаль. У 2011 годзе на чэмпіянаце свету ў Маскве заняла 3-е месца. На Алімпійскіх гульнях 2012 года заваявала залаты медаль, набраўшы 5408 ачкоў, палепшыўшы пры гэтым алімпійскі рэкорд. На Чэмпіянаце свету (2013, Тайвань) упершыню заваявала залаты медаль у асабістым першынстве.
Сям’я
Муж і трэнер — Андрэй Задняпроўскі, вядомы літоўскі пяціборац, двухразовы прызёр Алімпійскіх гульняў. Дачка — Адрыяна, нарадзілася ў 2010 годзе.
Сівілы
Сіві́лы, Сібілы (σίβυλλαι, адз. л. σίβυλλα, sibylla, sibulla, -ae) — у антычнай культуры прарочыцы и прадракальніцы, якія прадказвалі будучыню, знаходзючыся ў экстазе.
Па антычнай легендзе, імя «Сівіла» першапачаткова было асабістым іменем траянскай паэтэсы.
Мала Азымына
Мала Азымына (Мала́ Озимина) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Манумент Вашынгтона
Манумент Вашынгтона (Washington Monument) — абліцаваны Мэрылендскім мармурам гранітны абеліск вагой 91 тыс. тон і вышынёй 169 метраў.
Быў узведзены ў 1848-1884 гг. у Вашынгтоне, паміж Белым домам і Капітоліем, па праекце Роберта Мілса як помнік першаму прэзідэнту ЗША, Джорджу Вашынгтону. Да пабудовы Эйфелевай вежы быў самым высокай пабудовай на Зямлі. На верх манумента можна ўзлезці па лесвіцы з 896 прыступак альбо пры дапамозе ліфта. Цікавы факт, што з усходняга боку на вяршыні манумента высечаныя 2 лацінскія словы «Laus Deo», што ў перакладзе азначае «Слава Богу». Кожны новы дзень у сталіцы ЗША пачынаецца з таго, што першы прамень сонца азарае гэты надпіс.
Сардзільяна
Сардзільяна (Sardigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 431 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Secondo.
Артура Альварэс-Буіла Гадзіна
Артура Альварэс-Буіла Гадзіна (Arturo Álvarez-Buylla Godino; 24 жніўня 1895 — 17 сакавіка 1937 ) — іспанскі вайсковец, піянер авіяцыі. Незадоўга да ліпеньскага перавароту 1936 года, які прывёў да пачатку грамадзянская вайна ў Іспаніі, стаў вярхоўным камісарам Іспанскага Марока.
Біяграфія
У 1919 годзе ў якасці лётчыка ўдзельнічаў у Рыфскай вайне. Меў мноства баявых вылетаў. Быў узнагароджаны Крыжам баявых заслуг першага класа, Мараканскім ваенным медалём і Чырвоным Крыжам. Падчас дыктатуры Прыма дэ Рыверы з-за нязгоды з палітыкай урада Альварэс-Буіла быў вымушаны пакінуць армію. На грамадзянцы ён працаваў інспектарам на авіяцыйнай фабрыцы «Loring» і стаў адным з першых іспанцаў, якія скочылі з парашутам. Удзельнічаў у паўстанні ў Хацы, пасля чаго арыштаваны ўладамі.
Пасля абвяшчэння Другой Рэспублікі Альварэс-Буіла вяртаецца ў армію. Яго прызначаюць генеральным тэхнічным дырэктарам грамадзянскай авіяцыі. У 1934 годзе працягнуў службу ў ваеннай авіяцыі ў якасці кіраўніка знішчальнай групы. Пасля перамогі Народнага фронту на выбарах 1936 года Альварэс-Буіла заняў пасаду генеральнага сакратара Вярхоўнага камісара Іспаніі ў Марока, а хутка і сам стаў камісарам.
Праз некалькі тыдняў пасля прызначэння адбыўся путч вайскоўцаў-нацыяналістаў. Амаль усе часці ў Марока падтрымалі бунт. Альварэс-Буіла спрабаваў арганізаваць супраціўленне разам з астаткамі прыхільнікаў урада на аэрадроме Санія-Рамель. У рэшце рэшт, ізаляваны і акружаны ў сваім доме разам з некалькімі вернымі афіцэрамі, ён быў арыштаваны раніцай 18 ліпеня некалькімі паўстанцамі па загадзе палкоўніка Буруагі і на наступны дзень пераведзены ў Тэтуан, дзе знаходзіўся ў зняволенні.
У сакавіку 1937 года Альварэс-Буіла быў прыцягнуты да крымінальнай адказнасці перад ваенным судом нацыяналістаў, на якім ён адмовіўся як даваць паказанні, так і прысутнічаць на пасяджэннях за непрызнанне паўнамоцтваў суда. Вайсковец быў прысуджаны да смяротнага пакарання і расстраляны ў Сеуце 17 сакавіка таго ж года.
Нашчадкі
Яго сын Рамон Альварэс-Буіла адправіўся ў выгнанне ў Мексіку, стаўшы вядомым хірургам і нейрафізіёлагам. Унук Артура Альварэс-Буіла Росэс — вядомы нейрабіёлагам, узнагароджаны ў 2011 годзе прэміяй прынца Астурыйскага за навуковыя і тэхнічныя даследаванні. Унучка Алена Альварэс-Буіла стала вядомым доктарам у галіне малекулярнай генетыкі.
Сандэрсан Лэм
Сандэрсан Лэм (Sanderson Lam; ) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/16 фіналу International Championship 2015.
Прыма Леві
Прыма Леві (Primo Levi, 31 ліпеня 1919 — 11 красавіка 1987) — італьянскі пісьменнік, аўтар апавяданняў, вершаў, успамінаў, раманаў. Адукацыю атрымаў у Турынскім універсітэце (хімічны факультэт).
Каўнаскі каледж
Каўнаскі каледж (Kauno kolegija) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая ажыццяўляе рэалізацыю прафесійных навучальных праграм неўніверсітэцкага ўзроўню. Сядзіба ўстановы знаходзіцца ў Каўнасе.
Мілаўка (Хіславіцкі раён)
Мілаўка (Миловка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мілаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Мілаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шумерля
Шумерля (Шумерля, Çĕмĕрле) — горад (з 1937) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шумерлінскага раёна Чувашыі. Насельніцтва 35,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1916 годзе.
Фізіка вадкасцей
Фізіка вадкасцей (фізіка вадкага стану рэчыва) — раздзел фізікі, у якім вывучаюцца механічныя і фізічныя ўласцівасці вадкасцей. Статыстычная тэорыя вадкасцей з'яўляецца падрадзелам статыстычнай фізікі. Найважнейшым вынікам з'яўляецца вывад ўраўненняў гідрадынамікі з ўраўненняў Ліувіля, рэалізаваны М. М. Багалюбавым ў 1948 годзе. У фізіцы квантавых вадкасцей вывучаецца з'ява звышцякучасці, якая знайшла тлумачэнне ў працах М. М. Багалюбава 1947-1949 гадоў.
Поспехі тэорыі фазавых пераходаў паміж газападобным і вадкім станам рэчыва, створанай Ван-дэр-Ваальсам, умацавалі ўяўленні аб структурнай блізкасці гэтых станаў, як неўпарадкаваных, галоўнае адрозненне якіх заключаецца толькі ў шчыльнасці часціц. Пасля першых рэнтгенаструктурных даследаванняў размеркавання часціц ў вадкасці высветлілася, што вадкасці не з'яўляюцца бесструктурнымі. У тэорыі рассейвання святла ў вадкасці, распрацаванай Цэрніке і Пірсам ў 1927 годзе, узнікае функцыя размеркавання. Я. І. Фрэнкель увёў ўяўленне аб вагальна-паступальным руху малекул у вадкасцях і развіў кінетычную мадэль ў фізіцы вадкасцей. Строгая статыстычная тэорыя вадкасцей была пабудавана ў працах М. М. Багалюбавым ў 1947-1949 гадах. І. З. Фішэр выкарыстаў ланцужок ўраўненняў Багалюбава ў другім парадку для апісання вадкасці. Таксама, І. З. Фішэр стварыў лагранжаву тэорыю цеплавых гідрадынамічных флуктуацый. У прадмове аўтара да рускага выдання сваёй кнігі К. А. Крокстан пісаў ў 1976 годзе: "Апошнія два ці тры дзесяцігоддзі фізіка вадкага стану ... дасягнула значных поспехаў, у асноўным дзякуючы піянерскім працам савецкіх аўтараў — галоўным чынам М. М. Багалюбава, Я. І. Фрэнкеля і І. З. Фішэра ».
Мала Спрынька
Мала Спрынька (Мала́ Спринька) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Васіль Ціханавіч Клімкоў
Васіль Ціханавіч Клімкоў (нар., х. Зацішча, Круглянскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне сельскагаспадарчай меліярацыі. Доктар тэхнічных навук (1997), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыў Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія (гідрамеліярацыйны факультэт, 1962). Працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце меліярацыі і лугаводства (1962—2002, вядучы навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (2002—2017, прафесар кафедры «Водазабеспячэнне і водаадвядзенне»).
Навуковыя інтарэсы: удасканаленне канструкцый меліярацыйных сістэм сельскагаспадарчага дрэнажу і водазабеспячэння.
Аперацыя «Парывісты вецер»
Аперацыя «Пурывісты вецер» (Frequent Wind) — аперацыя па эвакуацыі амерыканскіх грамадзян з Сайгона ў 1975 годзе падчас вайны ў В’етнаме.
Юстына Кавальчык
Юстына Марыя Кавальчык-Тэкіелі (Justyna Maria Kowalczyk-Tekieli; нар., , Новасандэцкае ваяводства) — польская лыжніца, двухразовая алімпійская чэмпіёнка (2010 і 2014), чатырохразовая ўладальніца Кубка свету па лыжных гонках. Спартсмен года Польшчы (2009—2013). Удзельніца чатырох Алімпійскіх гульняў і дзевяці Чэмпіянатаў свету.
Аперацыя «Парывісты вецер»
Аперацыя
Да канца красавіка 1975 года ЗША два гады як не прымалі непасрэднага ўдзелу ў В’етнамскай вайне. Вясновае наступленне паўночнав’етнамскіх сіл аказалася паспяховым, і было ясна, што Паўднёваму В’етнаму застаецца існаваць лічаныя дні. У сувязі з набліжэннем паўночнав’етнамскіх дывізій да Сайгон ў сярэдзіне дня 29 красавіка пачалася загадзя спланаваная аперацыя па эвакуацыі амерыканскіх грамадзян (у асноўным дыпламатычнага персаналу). Аперацыя ажыццяўлялася сіламі Корпуса марской пяхоты, які задзейнічаў верталёты CH-46 і CH-53 для перавозкі эвакуяваных на караблі 7-га флоту ЗША ля берагоў Паўднёвага В’етнама. Акрамя амерыканскіх грамадзян, эвакуіраваліся і в’етнамскія бежанцы, якія жадалі пакінуць краіну ў страху перад прыходам камуністаў да ўлады. Неўзабаве, аднак, стала ясна, што эвакуіраваць усіх бежанцаў у Сайгоне не ўяўляецца магчымым — на караблях проста не было месца для такой колькасці людзей.
Універсітэт навук, мастацтваў і тэхналогій
Універсітэт навук, мастацтваў і тэхналогій (University of Science, Arts and Technology) — прыватная медыцынская вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай на востраве Мантсерат (Брытанскія заморскія тэрыторыі).
Аперацыя «Парывісты вецер»
Аперацыя
Аперацыя завяршылася раніцай 30 красавіка, за некалькі гадзін да таго, як Сайгон перайшоў пад кантроль паўночнав’етнамскай арміі. Гэтая дата лічыцца днём заканчэння вайны ў В’етнаме. «Паветраны мост» не сустрэў ніякага процідзеяння з боку паўночнав’етнамцаў. Па небаявых прычынах быў страчаны адзін верталёт (два члены экіпажа загінулі). У агульнай складанасці на караблі 7-га флоту было эвакуявана 1737 грамадзян ЗША і 5595 грамадзян іншых краін (у асноўным в’етнамцаў). Усяго на працягу красавіка амерыканцы рознымі спосабамі вывезлі каля 50 тыс. чалавек, а ў цэлым у канцы вайны і адразу пасля яе ЗША прынялі 138 тыс. в’етнамскіх бежанцаў.
Універсітэт навук, мастацтваў і тэхналогій
Гісторыя
Універсітэт адкрыўся ў 2003 годзе з рэгістрацыяй у Каларада (ЗША), а кампус знаходзіцца ў Мантсераце. Вучэльня мае выпускнікоў, якія практыкуюць як у Злучаных Штатах, так і па ўсім свеце, і прымае як айчынных, так і замежных студэнтаў.
Юстына Кавальчык
Адна з дзвюх лыжніц у гісторыі (разам з фінкай Мар'ё Матыкайнен), якая тройчы запар выйгравала Кубак свету. Кавальчык з’яўляецца адзінай лыжніцай у гісторыі, якая выйграла чатыры Кубкі свету за пяць гадоў. Адзіная спартсменка, якая чатыры разы запар перамагала на шматдзёнцы Тур дэ Скі. Заваяваўшы ў агульнай складанасці пяць алімпійскіх медалёў, яна з’яўляецца самым выдатным (па колькасці медалёў) польскім спартсменам у гісторыі зімовых Алімпійскіх гульняў і другім, пасля Ірэны Шэвінскай, па колькасці заваяваных медалёў на Алімпійскіх гульнях увогуле. Кавальчык мае доктарскую ступень па фізічнай культуры.
У 2018—2021 гадах з’яўлялася памочнікам галоўнага трэнера нацыянальнай жаночай зборнай Польшчы па лыжных гонках. З 26 сакавіка 2021 г. займае пасаду спартыўнага дырэктара Польскай біятлоннай асацыяцыі.
Аперацыя «Парывісты вецер»
Сімвалічнасць
Нягледзячы на поспех аперацыі «Парывісты вецер», у ЗША яна была ўспрынята і дагэтуль успамінаецца з горыччу, як сумны вынік непапулярнай вайны. Сімвалам паразы ЗША ў В’етнаме лічацца тэлевізійныя кадры, на якіх верталёты з бежанцамі, што прызямляюцца на караблі, пасля разгрузкі сутыкаюцца ў ваду, каб вызваліць месца для іншых верталётаў. Сусветную вядомасць атрымаў фотаздымак карэспандэнта Хуберта Ван Эса, на якой, як меркавалася, адлюстравана сцэна ўздыму амерыканскага персаналу на борт верталёта на даху пасольства ЗША ў Сайгоне. Толькі напярэдадні 25-й гадавіны аперацыі «Парывісты вецер» стала вядома, што верталёт у рэчаіснасці стаяў на даху не пасольства, а рэзідэнцыі агенцтва міжнароднага развіцця, а падымаліся на яго не амерыканцы, а в’етнамцы.
NGC 5166
NGC 5166 (іншыя абазначэнні — NGC 5166A, UGC 8463, MCG 5-32-26, ZWG 161.62, IRAS13259+3217, PGC 47234) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5166, NGC 5166A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лусіа Лара
Лусіа Радрыга Лейтэ Барэта дэ Лара (Lúcio Rodrigo Leite Barreto de Lara; 9 красавіка 1929, Уамба, Ангола — 27 лютага 2016 года, Луанда, Ангола), ён жа Чывека (Tchiweka) — ангольскі камуніст і палітычны дзеяч, першы генеральны сакратар (1961—1980) і вядучы ідэолаг МПЛА.
Сям’я, вучоба, праца
Нарадзіўся ў сям’і партугалецаў, служачага каланіяльнай адміністрацыі, жанатага на Афрыканцы-авімбунду. Адукацыю атрымаў у Лісабонскім універсітэце. Працаваў у Лісабоне настаўнікам матэматыкі і фізікі. Ажаніўся ў Партугаліі з нямецкай яўрэйкай, якая збегла ад нацысцкага пераследу. Рут Лара стала палітычнай паплечніцай мужа. Сын — Паўлу Лара — функцыянер МПЛА. Меў таксама дачку Ванду і другога сына Бруна.
Ідэолаг МПЛА
З 1950 годзе прымыкаў да ангольскіх нацыяналістычных арганізацый. Блізка сышоўся з Агасціна Нета, уступіў у МПЛА, увайшоў у кіраўніцтва. Быў знаёмы з Амілкарам Кабралам і іншымі дзеячамі афрыканскага нацыянальна-вызвольнага руху. Вызнаваў марксісцка-сацыялістычную ідэалогію.
У 1959 годзе пад пагрозай арышту ПІДЭ, перабраўся з Партугаліі ў ФРГ, з 1960 — у Гвінею. Прадстаўляў МПЛА на межафрыканскіх канферэнцыях. У 1965 годзе ў Бразавіле сустракаўся з Чэ Геварай, што заклала аснову будучага ваенна-палітычнага саюза Кубы з НРА. У той жа час здолеў усталяваць адносіны і з еўрапейскімі сацыял-дэмакратычнымі партыямі.
З 1961 года — генеральны сакратар МПЛА. Быў адным з палітычных кіраўнікоў руху ў вайне за незалежнасць. Менавіта ён сфармуляваў на марксісцкай аснове ідэалогію МПЛА.
Партыйна-дзяржаўны кіраўнік
У 1974 годзе, пасля Партугальскай рэвалюцыі вярнуўся ў Анголу. Браў удзел у перамоўным працэсе з ФНЛА і УНІТА. Усталяваў цесныя адносіны з партугальскімі левымі сіламі, асабліва апошнім губернатарам Анголы капітанам Ружа Каўтынью. Дзякуючы гэтаму забяспечыў пераважную падтрымку МПЛА з боку партугальскіх уладаў. Паралельна ўсяляк умацоўваў палітычную і ваенную структуру МПЛА ў Анголе.
Сыграў адну з ключавых роляў ва ўсталяванні кантролю МПЛА над Луандай летам — восенню 1975 года. 11 лістапада 1975 года быў адным з ключавых удзельнікаў цырымоніі абвяшчэння Агасціна Нета прэзідэнтам Анголы.
Кіраваў партыйна-палітычным апаратам МПЛА ў першыя гады грамадзянскай вайны. Курыраваў таксама ідэалагічнае забеспячэнне і сувязі з Кубай. Лічыўся другой-трэцяй фігурай у іерархіі МПЛА — пасля Агасціна Нета, разам з Энрыке Карэйрай.
Правадыр рэпрэсій
У 1976 і пачатку 1977 падвяргаўся рэзкай крытыцы з боку Ніта Алвіша і яго радыкальнай групы — як мулат і як правадыр адносна ўмеранага курсу. Мяцеж «фракцыянераў» 27 мая 1977 года быў у значнай ступені накіраваны супраць Лары асабіста. Лусіа Лара і яго сын Паўлу Лара адыгралі важную ролю ў падаўленні Nitistas і масавых рэпрэсіях.
Універсітэт навук, мастацтваў і тэхналогій
Гісторыя
Глабальны альянс кадраў аховы здароўя Сусветнай арганізацыі аховы здароўя заяўляе, што вучэльня «поўнасцю акрэдытаваная Міністэрствам адукацыі Мантсерата» з 2003 года. Акрамя таго, школа ўключана ў Сусветны даведнік медыцынскіх школ Сусветнай арганізацыі аховы здароўя. Але, нягледзячы на гэта, у выпускнікоў вучэльні ёсць пэўныя складнасці з вызнаннем іх дыпломаў аб вышэйшай адукацыі.
Лусіа Лара
Правадыр рэпрэсій
З другой паловы 1977 года высунуўся на першыя пазіцыі ў палітыцы ўзмацнення жорсткасці рэжыму. Пры яго ўдзеле марксізм-ленінізм быў афіцыйна абвешчаны ідэалогіяй МПЛА. Лара фактычна атрымаў у спадчыну ад Nitistas жорсткую Камуністычную лінію.
Пасля смерці прэзідэнта Нета ў верасні 1979 года разглядаўся ў якасці магчымага пераемніка, але саступіў месца лідэра партыі і дзяржавы Жазэ Эдуарду душ Сантушу, з прычыны чаго яго палітыка-кіраўніцкія пазіцыі (як і Карэйры) значна саслаблі. З 1980 года Лусіа Лара, спасылаючыся на стан здароўя, паступова адышоў ад актыўнай палітыкі.
Аўтарытэт на спачынку
У адстаўцы заставаўся палітычным аўтарытэтам МПЛА. Ён карыстаўся статусам нацыянальнага героя, аднаго са стваральнікаў незалежнай Анголы, лічыўся вядучым тэарэтыкам партыі, буйным афрыканскім і міжнародным палітыкам. (Цікава, што інтэлектуальнаму патэнцыялу Лусіа Лары аддаваў належнае яго непрымірымы вораг Жанас Савімбі .) Важныя даты біяграфіі Лары адзначаліся з удзелам афіцыйных асоб. Асабліва узнімаў Лару такі дзеяч МПЛА, як генеральны сакратар Дзіну Матруш. Знаходжанне Дзіну Матруша на пасадзе, якаю першапачаткова займаў Лусіа Лара, сімвалічна адлюстроўвае эвалюцыю МПЛА. Віншаванне з «80-годдзем таварыша Лары» накіравала ў красавіку 2009 года Палітбюро МПЛА. Аднак афіцыйных пастоў Лара пасля 1980 не займаў і да непасрэднага прыняцця рашэнняў дачынення не меў.
Ідэалагічныя ўстаноўкі Лусіа Лары зусім не ва ўсім супадалі з курсам прэзідэнта душ Сантуша. Аднак якіх-небудзь яго крытычных выказванняў у адрас ангольскіх уладаў не зафіксавана.
Скон
Памёр у ангольской сталіцы ва ўзросце 86 гадоў. Характэрна, што ў паведамленні пра яго смерць Лара характарызаваўся не як камуніст ці марксіст, а як ангольскі нацыяналіст. Смутак у сувязі з яго смерцю выказалі не толькі афіцыйныя прадстаўнікі МПЛА, але і дзеячы апазіцыі, у тым ліку радыкальнай — Андрэ Мендэш ды Карвалью (КАСА), Лаіша Эдуарду (ФНЛА).
Лусіа Лара валодаў шырокім архівам, распарадчыкам якога выступала яго дачка Ванда. Гэтыя матэрыялы маюць значную каштоўнасць для вывучэння афрыканскіх антыкаланіяльных рухаў.
Абарона Дняпроўска-Бугскага канала
Абарона Дняпроўска-Бугскага канала — абарона фарміраваннямі Брэсцкага і Пінскага партызанскіх злучэнняў Дняпроўска-Бугскага канала ў лютым — сакавіку 1944 года.
Перадумовы
У выніку паспяховага наступлення ў студзені 1944 года войск Беларускага і 1-га Украінскага франтоў на ковельска-брэсцкім напрамку лінія фронту к лютаму 1944 года наблізілася да паўднёвых раёнаў Брэсцкай вобласці, дзе да гэтага часу знаходзілася групоўка партызанскіх сіл, якая ўтрымлівала ў сваіх руках тэыторыю паміж ракой Прыпяць і Дняпроўска-Бугскім каналам. Нямецкае камандаванне групы армій «Цэнтр», каб прадухіліць злучэнне перадавых часцей Чырвонай Арміі з партызанамі і выхад іх да Дняпроўска-Бугскага канала, чыгункі і шашы Лунінец — Брэст, вырашыла ачысціць гэты раён ад партызан, аднавіць паралізаванае партызанамі суднаходства на канале, прадухіліць новыя дыверсіі на камунікацыях і арганізаваць рубяжы абароны на рэках Прыпяць і Стаход. З гэтай мэтай праціўнік пачаў сцягваць у раён Брэст — Кобрын — Пінск армейскія сілы. Да пачатку лютага немцы занялі ўсе населеныя пункты, якія прылягалі да канала з поўначы, у тым ліку вёскі Селішча, Ляхавічы, Кублік, Белін, Адамова Драгічынскага раёна, Журавок і іншыя Іванаўскага раёна і сталі рыхтавацца да наступлення на Дзівін каб захапіць аэрадром у вёсцы Сварынь Дзівінскага раёна і разбіць партызан. У паўднёвых раёнах Брэсцкай вобласці для барацьбы з карнікамі была арганізавана часовая групоўка партызанскіх сіл Паўднёвай зоны, якая налічвала каля 6 000 партызан. У яе ўвайшлі брыгады імя Сталіна, «За Радзіму» імя А. К. Флегантава, 150-я імя Ф. М. Языковіча, асобныя партызанскія атрады імя М. А. Шчорса, імя Р. І. Катоўскага (у яе аператыўнае падпарадкаванне была перададзена брыгада імя В. М. Молатава Пінскага партызанскага злучэння). Агульнае камандаванне партызанскімі сіламі ажыццяўляў упаўнаважаны штаба Брэсцкага партызанскага злучэння маёр П. М. Кавальскі.
Правы фланг абароны (ад вёскі Люб’язь Валынскай вобласці да Белаазёрскага канала) уздоўж паўднёвага берага Дняпроўска-Бугскага канала ўтрымлівала брыгада імя Молатава. Справа ад яе ўздоўж берага канала і ракі Піна абарону трымала Пінская партызанская брыгада, злева па канале ад вёскі Башня Іванаўскага раёна да вёскі Селішча Драгічынскага раёна абарону трымалі брыгады 150-я імя Языковіча, «За Радзіму» імя Флегантава, асобныя атрады імя Шчорса і імя Молатава. Падыходы да партызанскай абароны з боку вёскі Дзівін утрымлівала брыгада імя Сталіна. Лінія партызанскай абароны на адказных участках 50-кіламетровага фронту была абсталявана дзотамі, бліндажамі, хадамі зносін.
Бітва
21 лютага 1944 года гітлераўцы пры перавазе ў жывой сіле і тэхніцы з боем адцяснілі дробныя заграджальныя атрады партызан, выйшлі на рубеж Дняпроўска-Бугскага атрада ў раёне вёсак Зарэчка і Белін Драгічынскага раёна і павялі наступленне на абарончыя рубяжы брыгады імя Молатава. Да сыходу дня пад прыкрыццём артылерыйскага і мінамётнага агню праціўнік фарсіраваў канал у раёне вёсак Зарэчка, Ляхавічы, Кублік Драгічынскага раёна і рухаўся ў напрамку вёскі Хідры каб расчляніць абарону брыгады імя Молатава на тры часткі і адрэзаць яе ад асноўных сіл. На працягу трох сутак партызаны брыгады адбівалі атакі праціўніка, які быў вымушаны адступіць назад і пачаць ствараць абарончыя збудаванні на паўночным беразе канала. 23 лютага пасля моцнага артылерыйскага налёту гітлераўцы перайшлі ў наступленне, спрабуючы фарсіраваць канал і раку Піну на ўчастку абароны Пінскай партызанскай брыгады. У выніку працяглых баёў у партызан канчаліся боепрыпасы. Пінская брыгада вымушана была адступіць, тым самым яна агаліла правы флаг брыгады імя Молатава, якая была вымушана здымаць свае атрады і перакідваць іх у раён вёскі Адрыжын Іванаўскага раёна. 26 лютага гітлераўцы занялі вёскі Дольск і Шлапань Валынскай вобласці, Махро Іванаўскага раёна. Пінская партызанская брыгада адышла за раку Прыпяць, дзе злучылася з часцямі Чырвонай Арміі і заняла абарону ў раёне вёсак Нобель і Бучын Ровенскай вобласці. Праціўнік фарсіраваў Прыпяць і заняў вёску Люб’язь, маючы намер злучыцца з гарнізонам горада Камінь-Кашырскі. Левы фланг гітлераўцаў выходзіў у тыл партызанскай брыгады імя Молатава і ствараў пагрозу акружэння. У сувязі са становішчам, якое стала больш складаным, паводле загаду маёра Кавальскага ў раён Дольск — Шлапань былі выведзены 150-я партызанская брыгада імя Ф. М. Языковіча і атрад імя Фрунзе брыгады імя Сталіна. У выніку прынятых мер праціўнік быў спынены на рубяжы вёсак Глінна, Адрыжын Іванаўскага раёна, Грэчышча Валынскай вобласці. Было прынята рашэнне ўтрымліваць занятыя пазіцыі, адначасова актывізаваць дзеянні лятучых атрадаў і груп разведкі па тылах ворага. Па ўсёй лініі абароны партызаны рабілі завалы, мінныя палі, ноччу пранікалі ў тыл праціўніка, мініравалі пад’яздныя шляхі, участкі мясцовасці. 13 сакавіка 160-я стралковая, і 38-я гвардзейскія дывізіі 70-й арміі 2-га Беларускага фронту перайшлі ў наступленне на 40-кіламетровым участку Любэшыў — Бароўна. Да 17 сакавіка яны прасунуліся на глыбіню да 60 км і выйшлі на рубеж канала Турскі, дзе былі затрыманы рэзервамі праціўніка, якія падаспелі.
17 сакавіка пачалося новае наступленне праціўніка па ўсёй лініі абароны. Праціўнік фарсіраваў канал у трох месцах і павёў наступленне на вёскі Хідры, Вялікі Лес Драгічынскага раёна і ўздоўж Белаазёрскага канала. Праціўнік заняў Ляхавіцкія і Хідроўскія хутары і ўклініўся ў перадавую лінію абароны партызанскага атрада імя Шчорса. Контратакамі, ударамі з флангаў партызаны аднавілі становішча. 26—30 сакавіка баі праходзілі па ўсёй лініі партызанскай абароны. 26 сакавіка гітлераўцы аднавілі наступленне на ўчастку абароны брыгады імя Молатава, якая пад націскам перавышаючых сіл праціўніка адышла на другую лінію абароны. 28 сакавіка правы фланг брыгады заняў абарону на ўсходняй ускраіне вёскі Вэтлы Валынскай вобласці, дзе ўступіў ва ўзаемадзеянне з часцямі Чырвонай Арміі. Да 29 сакавіка гітлераўцам удалося перагрупаваць свае сілы, пад прыкрыццём артылерыйскага і мінамётнага агню яны фарсіравалі канал і пачалі наступленне ў глыбіню партызанскай абароны. Пад канец дня праціўнік выйшаў на лінію Мукашын — возера Луке — Радастава, прыціснуў партызан і часці Чырвонай Арміі да ракі Прыпяць. Да 31 сакавіка 1944 года асноўныя сілы партызан злучыліся з часцямі Чырвонай Арміі.
Star Wars: The Old Republic
Star Wars: The Old Republic — сюжэтная шматкарыстальніцкая гульня распрацаваная падраздзяленнем Bioware у Остыне, штат Тэхас, ЗША. Падзеі ў гульні адбываюцца праз 300 гадоў пасля гульняў серыі Knights of the Old Republic. Гульня стала першай цалкам агучанай ММА, на дадзены момант ёсць версіі на англійскай, французскай і нямецкай мовах. Гульня была анансавана 21 кастрычніка 2008 года. Выпуск адбыўся 20 снежня 2011 года. 15 лістапада 2012 года гульня перайшла на free-to-play мадэль.
Ліва Алі Аль-Акбар
Ліва Алі Аль-Акбар (لواء علي الأكبر) — шыіцкая групоўка ў Іраку, сфармаваная пасля фетвы аль-Джыхада аль-Каф’і, выдадзенай Алі Сістані. Арганізацыю ўзначаліў кіраўнік маўзалея Імама Хусейна шэйх Абдул Махдзі аль-Кербалаі. Групоўка ўвайшла ў склад кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі» як 11-я брыгада.
Абарона Дняпроўска-Бугскага канала
Памяць
У вёсцы Зарэчка Драгічынскага раёна ў гонар партызан у 1966 годзе пастаўлены помнік.
Star Wars: The Old Republic
Распрацоўка
Star Wars: The Old Republic – першы вопыт кампаніі BioWare на рынку MMORPG, а таксама другая MMORPG ў Сусвеце Star Wars пасля Star Wars: Galaxies. Распрацоўнікі з BioWare даўно былі зацікаўлены ў працы над MMORPG, але чакалі «правільных партнёраў, правільную каманду, правільную інтэлектуальную ўласнасць». Галоўная роля ў гульні адведзена развіццю індывідуальных гісторый для кожнага персанажа. У кастрычніку 2008 гады BioWare заявіла, што гульня будзе ўтрымоўваць больш сюжэтнага кантэнту, чым усе яе іншыя гульні разам узятыя. Каманда з 12 сцэнарыстаў марнуе больш часу на працу над сюжэтам, чым якія-небудзь іншыя распрацоўшчыкі. Галоўная роля ў гульні адведзена развіццю індывідуальных гісторый для кожнага персанажа.
Ліва Алі Аль-Акбар
Адным з вядомых байцоў апалчэння быў снайпер Абу Тахсін Аль-Салхі.
Star Wars: The Old Republic
Распрацоўка
Першы трэйлер пад назвай «Deceived» быў паказаны на выставе E3 1 чэрвеня 2009 года. 29 верасня 2009 года распрацоўшчыкі сталі прымаць заяўкі на ўдзел у тэсце гульні. На працягу некалькіх хвілін сайт не спраўляўся з нагрузкай і з'явіліся тэхнічныя праблемы. Пазней сайт быў адчынены, ужо з улікам вялікай колькасці наведвальнікаў. Другі трэйлер пад назвай «Hope» выйшаў 14 чэрвеня 2010 года. 9 ліпеня 2010 года прайшло тэсціраванне гульні гульцамі Паўночнай Амерыкі. У верасні таго ж года на афіцыйным сайце быў паказаны персанаж Рэван і інфармацыя аб ім, аб яго ролі ў гульні. 6 чэрвеня 2011 года выйшаў трэці трэйлер пад назвай «Return».
Ліва Алі Аль-Акбар
Падчас грамадзянскай вайны ў Іраку «Ліва Алі Аль-Акбар» змагла прыняць удзел у бітвах за Байджу, Тыкрыт , Хавіджу.
Star Wars: The Old Republic
Распрацоўка
21 ліпеня 2011 года Electronic Arts і BioWare пачалі прымаць папярэднія загады на гульню. Аднак папярэдні заказ немагчымы ў Аўстраліі і Акіяніі, таксама там гульня выйдзе пазней. Галоўная прычына — пазбяганне любых праблем, звязаных з вялікай нагрузкай на ММА. Аднак у BioWare заявілі, што не будуць блакаваць ад гульні якія-небудзь рэгіёны Аўстраліі і Акіяніі ці IP-адрасы, за куплю гульні з іншага рэгіёна. Акрамя таго, гульцы з Аўстраліі і Новай Зеландыі нават змаглі паўдзельнічаць у бэта-тэсце гульні.
11 кастрычніка 2011 года BioWare пацвердзіла яшчэ раз, што гульня па ўсім свеце будзе выпушчана 20 снежня 2011 года. Аднак дата выхаду ў Аўстраліі і Акіяніі яшчэ невядомая.
Агульны кошт праекта ацэньваецца прыкладна ў 200 млн долараў. У распрацоўцы гульні прымала ўдзел больш за 800 чалавек на чатырох кантынентах, а ў агучванні 4 000 персанажаў на трох мовах было задзейнічана больш за тысячу акцёраў.
Прадажы і бюджэт гульні
Праект абыйшоўся распрацоўшчыкам больш чым у 160 мільёнаў долараў. Па падліках аналітыкаў, калі ў гульні будзе хаця б 400 000 падпісчыкаў, то гульня стане прыбытковай.
У брытанскім чарце гульняў Star Wars: The Old Republic стартавала на 10 месцы.
Праз адзін тыдзень пасля выхаду гульні, колькасць падпісчыкаў перавысіла 1 мільён, а карыстачы правялі ў гульні сумарна 28 мільёнаў гадзін і стварылі 3,8 мільёнаў персанажаў. Выдавецтва Electronic Arts лічыць, што гульня стала самым хуткарослым ММА-праектам у гісторыі.
Рэкордная колькасць падпісчыкаў была зарэгістраваная ў лютым 2012 года - 1,7 млн ​​чалавек. Але ўжо да канца сакавіка, паводле справаздачы Electronic Arts, гэтая лічба панізілася да 1,3 млн чалавек.
Каб павысіць гульнявы ​​рэйтынг і прадажы дадзенай гульні, у канцы ліпеня было абвешчана аб тым, што афіцыйны сервер з платнага, пяройдзе ва Free-to-play восенню. 11 лістапада Bioware абвясціла, што Free-to-play опцыя будзе ўведзеная 15 лістапада, з абнаўленнем 1.5 Game Update.
Мадэль аплаты
Пасля пераходу на Free-to-play мадэль статусы акаўнтаў падзяліліся на 3 опцыі – Subscriber, Preferred і Free-to-play.
Доступ да гульні са статусам Free-to-play поўнасцю бясплатны і з'яўляецца самым абмежаваным па магчымасцях. Так, напрыклад узровень персанажа ў дадзенай мадэлі абмежаваны 60-м узроўнем, базавай гульнёй і дадаткамі 2.0 і 3.0, немагчыма карыстацца некаторымі слотамі экіпіроўкі, рыхтаваць пэўнымі прадметамі персанажа, прымаць удзел у некаторых унутры гульнявых падзеях і г. т.
Мураўева-1
Мураўёва-1 (Муравьёво-1) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мураўева-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Мураўева-1 не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Н’янгатом
Н’янгатом (саманазва Inyangatom, ንያንጋቶም) — афрыканскі народ, што жыве на памежжы Эфіопіі і Паўднёвага Судана. Агульная колькасць (2021 г.) — 53 000 чалавек.
Гісторыя
Н’янгатом лічаць сваімі бліжэйшымі сваякамі і саюзнікамі народ тапоса, які насяляе тэрыторыі на паўднёвы захад ад іх. Паводле паданняў, на мяжы XVI ст. і XVII ст. іх агульныя продкі пакінулі горныя раёны Уганды з-за войн і засухі. Некаторы час яны складалі супольнасць з назвай кум, з-за чаго суседнія народы працягваюць называць н’янгатом бумэ́ (літаральна «смярдзючыя»). Мяркуецца, што сучасная назва паходзіць ад слоў н’ям этом («паядальнікі сланоў») або н’янг атом («мсцівыя»).
Нягледзячы на сваю малалікасць, н’янгатом паспяхова захоплівалі тэрыторыі суседзей. У пачатку XIX ст. яны прасунуліся ў ніжнюю частку даліны Ома, дзе сфарміравалі цытадэль са сталых паселішчаў. У 1891—1894 гг. былі падпарадкаваны дзяржавай Эфіопія, але доўгі час захоўвалі адносную самастойнасць. У нашы дні вядомы як удзельнікі міжпляменных войн і гандляры агнястрэльнай зброяй. Цікава, што BBC называе іх «найбольш страшнымі воінамі даліны Ома».