cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дыяграмы Фейнмана
Апісанне метаду
Кожная дыяграма Фейнмана мае некалькі інтэрпрэтацый у залежнасці ад кірунку руху ўздоўж ліній гэтай дыяграмы. Так, для дыяграмы Фейнмана, намаляванай на рыс. 3, дапушчальныя наступныя варыянты.
Сент-Марцін-ін-зэ-Філдс
Царква Святога Марціна «што ў палях» (St Martin-in-the-Fields) — самая знакамітая прыхадская царква Лондана. Стаіць на паўночна-усходнім вуглу Трафальгарскай плошчы, у самым цэнтры горада. Сярод яе вернікаў — жыхары Букінгемскага палаца, у тым ліку і каралеўскае сямейства. У царквы маецца ўласны аркестр — акадэмія Святога Марціна ў палях.
Упершыню вэстмінстэрская царква ў імя Святога Марціна Турскага згадваецца ў 1222 годзе. Цяперашні будынак царквы быў збудаваны ў 1720-я гады па класіцыстычнаму праекту Джэймса Гібса, які ў свой час быў прыняты неадназначна, але пасля стаў шанаваным узорам англійскай храмавай архітэктуры. Будынак уяўляе сабой антычны храм карынфскага ордара, над якім узносіцца стройная званіца, а яе шпіль вянчае залатая карона. Інтэр'ер нагадвае храмы Крыстафера Рэна. У крыпце абсталявана кафэ для бяздомных.
Свецце над Осан (гміна)
Све́цце над О́сан (Świecie nad Osą) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грудзёндзкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свецці над Осан. Плошча гміны складае 94,67 км². Станам на 2004 год у гміне Свецце над Осан пражывалі 4346 чалавек, шчыльнасць — 45,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Players Tour Championship 2015/2016 (снукер)
Players Tour Championship 2015/2016 — серыя снукерных турніраў, якая пачалася 29 ліпеня 2015 года і скончылася 27 сакавіка 2016 года ў Еўропе і Азіі. У гэтым сезоне турніры, якія праходзілі на тэрыторыі Еўропы, сфармавалі "Еўрапейскі тур", а турніры, якія праходзілі ў Кітаі, сфармавалі "Азіяцкі тур". Турніры серыі мелі нізкарэйтынгавы статус, а апошні, Гранд-фінал PTC, быў рэйтынгавым турнірам.
Рэйтынг
Паводле асобнага рэйтынгу выступаў на турнірах серыі вызначаліся ўдзельнікі Гранд-фіналу. 24 месцы ў фінальным рэйтынгавым спаборніцтве атрымалі снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу еўрапейскага тура. Яшчэ 2 месцы атрымалі лідары рэйтынгу азіяцкага тура (фактычна фіналісты адзінага турніру ў Азіі). Астатнія 6 месцаў ў фінальным турніры атрымалі астатнія снукерысты, якія мелі найбольшую колькасць ачкоў у сумесным рэйтынгу еўрапейскага і азіяцкага тураў. Апроч таго, паводле рэйтынгу PTC снукерысты атрымлівалі месцы ў мэйн-туры на наступныя два сезоны. Іх атрымалі 8 снукерыстаў, якія пакідалі мэйн-тур па выніках сезона і займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу еўрапейскага тура, і 2 снукерысты, якія пакідалі мэйн-тур і займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу азіяцкага тура.
Канстанцін Паклонскі
З роду праваслаўнай, але ўжо паланізаванай шляхты Пінскага павета. Сын Юрыя (Ежы) Паклонскага. Імаверна, у 1-й палове XVII ст. пэўны час служыў Янушу Радзівілу. На думку Канстанціна Качагарава, праз шлюб родзічаў Паклонскі быў сваяком генеральнага вайсковага пісара Івана Выгоўскага. У 1640-я гады, мабыць і раней, сябра і адзін з лідараў Магілёўскага праваслаўнага брацтва, «прыяцель», каад’ютара праваслаўнай Мсціслаўскай, Аршанскай і Магілёўскай епархіі.
У 1-й палове XVII ст. праваслаўнае брацтва змагалася за вяртанне перададзеных уніятам магілёўскага Спаскага сабора і манастыра пры ім. Урэшце, студзенем 1650 года кароль Ян Казімір выдаў універсал пра вяртанне шэрагу цэркваў і манастыроў праваслаўным Рэчы Паспалітай, у т. л. «царквы святога Спаса, манастыра з прыходамі» ў Магілёве. Таксама 3 (13) студзеня 1650 года на сейме ў Варшаве атрымаў прывілей на епіскапства Магілёўскае, Аршанскай і Мсціслаўскае Іосіф Канановіч-Гарбацкі, у прывілеі падкрэслены яго правы на Спаскі сабор, манастыр і ўсе яго маёнткі, адмыслова адзначаўся «перавоз» (паром) на Дняпры пад Спаскім саборам. Афіцыйная перадача сабора адбылася 2 (12) мая 1650 года, пасля службы, якую чынілі ўніяты, на сярэдзіну царквы выйшаў Канстанцін Паклонскі і зачытаў каралеўскія прывілей і ўніверсал. Прысутныя возныя ўвязалі праваслаўных, у асобе епіскапскага намесніка Іосіфа Палоўкі, ва ўладаннях. На думку Качагарава, ганаровая роля Паклонскага сведчыць пра яго актыўны ўдзел у змаганні за сабор і нават лідарства ў магілёўскім брацтве.
У 1653 годзе старшыня магілёўскага брацтва — Вацлаў (Канстанцін) Паклонскі, дыякан Спаскага манастыра Антоні Ласіцкі, бурмістр Кузьма Маркевіч, райца Яўсевій Шашкевіч — пазваны да каралеўскага суда. На думку Качагарава, прычынай позвы было актыўнае процідзеянне ўніяцкаму смаленскаму епіскапу Андрэю Квашніну-Залатому, які ў тым годзе наведаў Магілёў і хацеў забраць сабор ад праваслаўных зноў да ўніятаў — «законных уладальнікаў», як адзначалася ў позве — тады магілёўцы прыходзілі грамадой з пагрозамі забіць Квашніна-Залатога, яму давялося ўцякаць з горада. Для разбору гэтых падзей у Магілёў накіраваны каралеўскія камісары — віленскі кусташ Ежы Белазор і віленскі скарбнік Ян Уладзіслаў Невельскі.
Пазней, у тым жа 1653 годзе, Паклонскі ўзначальваў братчыкаў у канфлікце за «перавоз» цераз Дняпро. Быццам для патрэб каралеўскіх падданых на Дняпры у Магілёве быў пабудаваны яшчэ адзін «перавоз», канкурэнтны перавозу пад Спаскім саборам, які належаў праваслаўным і даваў ім прыбыткі. Праваслаўныя некалькі разоў абмяркоўвалі сітуацыю на сходах у Спаскім саборы. Урэшце, 11 (21) ліпеня 1653 года некалькі соцень ўзброеных братчыкаў і мяшчан на чале з Паклонскім і дыяканам Ласіцкім напалі на «перавоз», перавознікаў збівалі, ледзь не забілі, паром пасеклі на кавалкі сякерамі і бердышамі. Не супакоеная гэтым, узброеная грамада на зваротным шляху пайшоў паўз двара камісараў Белазора і Невельскага, ганьбіла і смяялася не толькі з іх, але і з каралеўскай улады. За гэта дэкрэтам ад 3 (13) кастрычніка 1653 года Паклонскі і іншыя старшыны брацтва другі раз былі пазваны да асесарскага суда да каралеўскага двара. Позва была ўручана ім 10 (20) лістапада 1653 года, калі братчыкі, мусіць, чарговы раз засядалі ў Спаскім манастыры «у пана Паклонскага».
На думку Качагарава, ва ўмовах канфрантацыі з уладай Паклонскі пачаў шукаць падтрымкі ўкраінскіх казакаў, а менавіта звярнуўся да Выгоўскага. Ужо на пачатку студзеня 1654 года, на перамовах пра пераход Украіны пад царскую пратэкцыю, генеральны пісар Войска Запарожскага Выгоўскі паведамляў маскоўскаму прадстаўніку баярыну Бутурліну пра Паклонскага як свайго сваяка («повинной» ад польскага «powinny», на думку Качагарава) і «чалавека дабрадзейнай веры» ў Магілёве, які «жадае быць пад высокай рукой вялікага гасудара». За парадай Бутурліна Выгоўскі напісаў Паклонскаму, што цар гатовы ўзяць яго пад сваю ўладу. Па ўсім, па думку Качагарава, атрымаўшы абяцанне падтрымкі, Паклонскі перайшоў да актыўных дзеянняў, пагатоў, на мяжы мая-чэрвеня 1654 года маскоўскія войскі рушылі на тэрыторыю Вялікага княства Літоўскага і пачалася вайна 1654—1667 гадоў. У чэрвені 1654 года Паклонскі падняў мяцеж у Магілёве, але неўзабаве ўцёк на Папову Гару і збіраў там людзей. Папова Гора была тэрыторыяй Старадубскага казацкага палка, то-бок пад уладай казацкага гетмана Багдана Хмяльніцкага.
У студзені 1655 года, пасля некалькіх сутычак з вялікалітоўскім войскам, якое спрабавала вярнуць страчаныя тэрыторыі, Паклонскі са сваім палком прыйшоў у Магілёў. Пераканаў гараджан бараніцца супраць наступлення на горад войскаў Януша Радзівіла, а таксама выгнаць з Магілёва яўрэяў, якіх абвінавачваў у супрацоўніцтве з праціўнікам. Частка яўрэяў была абрабавана і забіта, хтосьці здолеў уцячы з горада, астатнія вымушаны былі прыняць праваслаўе. У гэты час Паклонскі яшчэ атрымаў ва ўзнагароду ад цара сёлы Вілейку, Лазараўку і Заходы. Аблога Магілёва вялікалітоўскім войскам, праз моцныя маразы і благое забеспячэнне, не давала вынікаў. Гетман Януш Радзівіл здолеў завязаць кантакт з Паклонскім і вясною 1655 года той перайшоў на бок Рэчы Паспалітай, дзякуючы чаму была занята частка Магілёва, але маскоўскі гарнізон і месцічы працягвалі абарону астатняй часткі. Паклонскі спрабаваў схіліць месцічаў да здачы, таксама вёў перамовы пра гэта з камандзірам казакаў Васілём Залатарэнкам, але безвынікова.
На сейме Паклонскаму, разам са «шляхтай, якая з ім назад вярнулася» на бок Рэчы Паспалітай, вернуты ў грамадзянскія правы. Пасля зняцця вялікалітоўскім войскам аблогі з Магілёва, Паклонскі са сваім атрадам дзейнічаў на ўсходніх землях ВКЛ, аднак няўдала — у чэрвені 1655 года ён разбіты пад Барысавым маскоўскім атрадам Баратынскага, у ліпені зноў разбіты маскоўцамі пад Койданавым, урэшце, разгромлены пад Ашмянамі атрадам казакаў Залатарэнкі. Пасля страты Вільні (8 жніўня 1655) разам з вялікім гетманам Радзівілам пайшоў у Кейданы. На пачатку снежня 1655 года, аднак, Паклонскі, як і значная частка вялікалітоўскага войска, пакінуў Радзівіла і пайшоў у Прусію, дзе завербаваўся ў войска брандэнбургскага курфюрста.
Імаверна, пасля здрады Фрыдрыха Вільгельма інтарэсам Рэчы Паспалітай, Паклонскі пакінуў службу ў яго і ўжо 1656 годзе зноў быў у вялікалітоўскім войску. Восенню 1656 года ўдзельнічаў у арганізаваным гетманам Вінцэнтам Гасеўскім паходзе супраць брандэнбуржцаў і шведаў у Прусію. У няўдалай для вялікалітоўскага войска (22 кастрычніка 1656) трапіў у шведскі палон і зняволены у мальборкскай турме.
Невядома калі Паклонскага вызвалілі, але яшчэ на пачатку 1658 года ён згаданы сярод тых, каго хацелі абмяняць на палонных шведаў. Пасля выхаду з палону Паклонскі не вярнуўся да вайсковай службы. Марыя Радзівіл, у знак прызнанне яго заслуг на службе яе мужу Янушу Радзівілу, запісала Паклонскаму у сваім тастаменце (1661) Быстрыцкае староства.
Псалом 27
Псалом 27 (28 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 4-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва супраць бязбожніка.
Ад’юнкт-прафесар
Ад’юнкт-прафесар (Adjunct professor) — пасада і званне ва ўстановах вышэйшай адукацыі некаторых краін свету. У залежнасці ад канкрэтнай краіны умовы працаўладкавання і статус ад’юнкт-прафесараў могуць істотна адрознівацца.
Еўропа і Лацінская Амерыка
У Партугаліі пасада ад’юнкт-прафесара прадугледжвае стабільную занятасць у якасці выкладчыка на поўны працоўны дзень. У такіх краінах, як Аргенціна і Бразілія, аналагічнае абазначэнне таксама прадугледжвае стабільную занятасць. У Фінляндыі Саюз дацэнтаў Фінляндыі і Міністэрства адукацыі Фінляндыі рэкамендуюць тэрмін «ад’юнкт-прафесар» на англійскай мове ў якасці перакладу навуковага звання дацэнта.
Паўночная Амерыка
У Канадзе тытулы ад’юнкт-прафесара часта надаюцца на знак прызнання актыўнага ўдзелу чалавека ў развіцці той ці іншай вышэйшай навучальнай ўстановы, у той час як самі ад’юнкт-прафесары часцяком працуюць ва ўрадзе, прамысловасці, бізнесе або ў іншай установе — гэта значыць з’яўляюцца знешнімі сумяшчальнікамі.
Азія і Акіянія
У Бангладэш універсітэты выкарыстоўваюць для пасад выкладчыкаў найменні ад’юнкт-прафесара або ад’юнкт-дацэнта каб паказаць, што выкладчык не з’яўляецца іх штатным супрацоўнікам. У Пакістане яны таксама лічацца нерэгулярнымі выкладчыкамі, і звычайна такія пасады прадастаўляюцца замежным навукоўцам у рамках праграм міжнароднага супрацоўніцтва. У Аўстраліі гэты тэрмін зарэзерваваны для навукоўцаў і даследчыкаў з па-за межаў універсітэта, якія маюць цесную сувязь з універсітэтам, напрыклад, праз навуковае кіраўніцтва аспірантамі, для асоб, адзначаных ганаровым званнем, якія адлюстроўваюць іх ранг і статус. У Тайландзе ад’юнкт-прафесары лічацца нерэгулярнымі выкладчыкамі.
Чэрванэ (Шэўчэнкіўскі сельсавет)
Чэрванэ (Червоне́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шэўчэнкіўскага сельсавета.
Війдумяэ
Війдумяэ (Viidumäe) — запаведнік у Эстоніі, на востраве Саарэмаа.
Запаведнік Війдумяэ быў заснаваны ў 1957 годзе для аховы прыморскіх ландшафтаў. Плошча складае 1846 га. Запаведнік займае найбольш прыпаднятую ўскраіну Заходне-Саарэмааскага ўзвышша. Рэльеф прадстаўлены плато (у заходняй частцы Саарэмааскага ўзвышша) і раўнінай, якая стромкім уступам размешчана ніжэй плато і мае старажытныя берагавыя ўтварэнні.
Флора запаведніка досыць багатая — налічваецца 683 віды раслін. Тут растуць векавыя сасновыя лясы з прымешкай дуба, верасовыя лясы, бруснічнік, альховыя балоты. Сустракаюцца эндэмічныя і рэдкія віды. З фаўны тут жывуць: больш за 30 відаў млекакормячых (еўрапейская казуля, вавёрка, барсук), 200 відаў птушак (лясны канёк, берасцянка, лясны жаўрук), 4 — паўзуноў, 5 — земнаводных.
Несапраўдны вакуум
Несапраўдны вакуум — стан ў квантавай тэорыі поля, які не з'яўляецца станам з глабальна мінімальнай энергіяй, а адпавядае яе лакальнаму мінімуму. Такі стан стабільны на працягу пэўнага часу (метастабільны), але можа "тунэляваць" у стан сапраўднага вакууму.
IC 2840
IC 2840 — галактыка тыпу dE ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лучнікі
Лучнікі́ (, Лучники) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сяражскага сельсавета.
У 1925—1954 гадах цэнтр Лучнікоўскага сельсавета.
Бэта-функцыя
У матэматыцы бэта-функцыяй (Β-функцыяй, бэта-функцыяй Эйлера або Эйлеравым інтэгралам I-га роду) называецца наступная спецыяльная функцыя ад двух зменных:
Лучнікі
У Лучніках 23 вуліцы. Працуе Лучнікоўская сельская бібліятэка-філіял № 7 сеткі публічных бібліятэк Слуцкага раёна.
Бэта-функцыя
вызначаная пры \Re(x)>0, \Re(y)>0.
Бэта-функцыя была даследавана Эйлерам і Лежандрам, А назву ёй даў Жак Бінэ.
Уласцівасці
Бэта-функцыя сіметрычная адносна перастаноўкі зменных, гэта значыць
Бэта-функцыю можна выразіць праз іншыя функцыі:
дзе \Gamma(x) — гама-функцыя;
дзе (x)_n — сыходны фактарыял, роўны
Як гама-функцыя для цэлых лікаў з'яўляецца абагульненнем фактарыяла, так і бэта-функцыя з'яўляецца абагульненнем бінаміяльных каэфіцыентаў з трохі змененымі параметрамі:
Вытворныя
Частковыя вытворныя у бэта-функцыі наступныя:
дзе \psi(x) — дыгама-функцыя.
Няпоўная бэта-функцыя
Няпоўная бэта-функцыя — гэта абагульненне бэта-функцыі, якое замяняе інтэграл па адрэзку [0,1] на інтэграл з пераменнай верхняй мяжой:
Пры x=1 няпоўная бэта-функцыя супадае з поўнай.
Рэгулярызаваная няпоўная бэта-функцыя вызначаецца праз поўную і няпоўную бэта-функцыі:
Жак Лакан
Жак Мары Эміль Лакан (фр. Jacques-Marie-Émile Lacan;, Парыж, Францыя — , тамака жа) — французскі філосаф (фрэйдыст, структураліст, постструктураліст) і псіхолаг. Адна з самых уплывовых фігур у гісторыі псіхааналізу.
Біяграфія
Жак Мары Эміль Лакан, гады жыцця: 1901—1981. Вялікі вучоны нарадзіўся ў Парыжы, у сям'і заможнага гандляра воцатам. Артымаў традыцыйнае каталіцкае выхаванне і класічную адукацыю ў езуіцкім каледжы святого Станіслава. Ва ўніверсітэце вывучаў медыцыну, спецыялізаваўся на псіхіатрыі. Настаўнікам Лакана быў даследчык паранаяльнага трызнення і псіхічнага аўтаматызму Клерамбо. Жак Лакан пачынаў як практыкуючы ўрач-псіхіятр. У 1931 годзе ён атрымаў дыплом судзебнага псіхіятра, у 1932 — абараніў дысертацыю «Аб паранаяльным псіхозе і яго дачыненні да асобы», якая становіцца месцам сустрэчы псіхіатрыі, псіхааналізу, сюррэалізму і філасофіі. Пазней яго дысертацыя была надрукавана ў шэрагу навуковых часопісаў. Асабліва моцнае ўражанне яна зрабіла на знакамітага на той момант іспанскага мастака-сюрэаліста Сальвадора Далі, які пасля прачытання напісаў карціну «Гнілы Асёл».
У 1934 годзе Жак Лакан ажаніўся з Мары-Луіз Бландэн, ад якой у яго нарадзіліся дачка Караліна (1934) і сын Цібо (1939). Апасля смерці першай жонкі ў 1953 годзе Лакан ажаніўся зноў з Сільвіяй Батай, былой жонкай Жоржа Батая. Іх дачка Джудзіт (1941) пазней стала жонкай Ж.-А. Мілера, аднаго з найбольш знакамітых паслядоўнікаў і даследчыкаў, прызнанага «лаканіста». У час Першай Міравой вайны Жак Лакан працуе ў ваенным шпіталі і нічога не піша. Апасля вайны ён рушыць у Англію.
У 1953 годзе ён выходзіць з Міжнароднай псіхааналітычнай асацыацыі і становіцца ўдзельнікам Французскай псіхааналітычнай супольнасці. Праз дзесяць год парваў з артадаксальным псіханалізам і заснаваў Парыжскую школу фрэйдзізму, якой кіраваў амаль да смерці.
Лакан шмат у чым вызначыў вобраз французскага псіхааналізу і яго спецыфіку на фоне іншых псіхааналітічных падыходаў. Апісаць яго творчасць значыць абняць неабдымнае. Лакан аддаваў перавагу выкладанню свах ідэй не на паперы, але вусна, на семінарах, матэрыялы якіх сталі друкавацці амаль пры канцы яго жыцця. Асноўныя творы: «Функцыя і поле размовы і мовы ў псіхааналізе», «Семінары Жака Лакана».
Самуэль Кміціч
Паходзіў са шляхты Аршанскага павета. Вайсковую службу пачаў паручнікам у 1654 годзе. У час вайны 1654—1667 гадоў быў сярод афіцэраў, якія ўзбунтаваліся супраць Януша Радзівіла і стварылі вайсковую канфедэрацыю ў Вербалове (1655). Вызначыўся гераізмам у вайне са шведамі. Увосень 1658 года прывёў вайсковае злучэнне (12 харугваў) на Віцебшчыну для падтрымкі сялянска-шляхецкага партызанскага руху. Удзельнічаў у бітве пад Палонкай (1660) і пераследзе Хаванскага, у бітве пад Кушлікамі (1661). На чале палка хадзіў на Смаленшчыну (1663), пад Рослаўль і Бранск (1664), ваяваў з Хаванскім пад Полацкам (1665). У канцы вайны стаяў з палком на поўначы Беларусі, блакаваў маскоўскую залогу ў Полацку. Пасля Андрусаўскага перамір’я стала жыў у Аршанскім павеце. Меў маёнткі Невадніцу ў Гарадзенскім, Краснае Сяло ў Менскім, Сідрычын у Аршанскім паветах. Да канца жыцця актыўна ўдзельнічаў у грамадска-палітычным жыцці краіны.
Вобраз Кміціца, паслужыў прататыпам для Анджэя Кміціца ў рамане Генрыка Сянкевіча «Патоп».
Поджа-Імперыяле
Насельніцтва складае 2818 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 52 км². Паштовы індэкс — 71010. Тэлефонны код — 0882.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Placido Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аршанскі раён
Арша́нскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Віцебскай вобласці ў вярхоўях Дняпра. Мяжуе на поўначы з Сенненскім і Лёзненскім, на захадзе — з Талачынскім, на ўсходзе — з Дубровенскім раёнам Віцебскай вобласці, на паўднёвым усходзе — з Горацкім, на поўдні — са Шклоўскім раёнамі Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Орша.
Геаграфія
Аршанскі раён знаходзіцца на паўднёвым усходзе Віцебскай вобласці. У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да Аршанскай упадзіны. Зверху залягаюць пароды антрапагенавага ўзросту магутнасцю 20—160 м. На тэрыторыі раёна праходзіць мяжа марэнных адкладаў апошняга, паазерскага зледзянення. Пад антрапагенавымі адкладамі залягаюць дэвонскія магутнасцю 310—490 м, верхнепратэразойскія (460—950 м). Агульная магутнасць платформавага чахла 870—1450 м. Пад ім на глыбіні 1100—1500 м ніжэй узроўня мора пароды крышталічнага фундамента.
Раён размешчаны ў межах Аршанскага ўзвышша і Аршанска-Магілёўскай раўніны, паўночную частку займае Лучоская нізіна. Пераважаюць вышыні ў 180—220 метраў. Найвышэйшая кропка (237,5 м) знаходзіцца на паўднёвы захад ад вёскі Стайкі.
Большую частку раёна займае Аршанскае ўзвышша. Паверхня яго плоскахвалістая, вельмі маляўнічая: прыгожыя пагоркі, невялікія ўзвышшы параслі разнастайным лесам і мяжуюць з палямі. Пад ворывам амаль палова тэрыторыі ўзвышша. На Аршанскім узвышшы знаходзіцца і самая высокая кропка раёна. Аршанскае ўзвышша з’яўляецца водападзелам басейнаў Чорнага і Балтыйскага мораў. На поўначы ўзвышша паступова пераходзіць у Лучоскую нізіну, а на поўдні — у Аршанска-Магілёўскую раўніну.
Паверхня Лучоскай нізіны плоская, рэльеф амаль аднастайны. Сустракаюцца тут вузкія ланцугі ўзгоркаў, якія называюцца озамі. Часам можна ўбачыць і дзюны — пясчаныя ўзгоркі, часцей за ўсё замацаваныя каранямі раслін. Дзюны размяшчаюцца ля берагоў рэк і азёр.
Асноўныя рэкі: Дняпро, Аршыца, Адроў, Крапівенка, Лешча, Выдрыца, Скунья. Гушчыня рачной сеткі (без уліку штучных каналаў) складае 0,49 км/км². Буйнейшыя азёры: Вялікае Арэхаўскае, Дзевінскае, Перавалочна, Кузьміно, Карэсіна.
На тэрыторыі раёна пераважаюць хваёвыя і яловыя лясы, трапляюцца асінавыя, бярозавыя і альховыя (пад лесам каля 23 %). Плошча балот складае 42 тыс. га. Глебы дзярнова-падзолістыя (у тым ліку, забалочаныя), дзярновыя, тарфяна-балотныя і поймавыя. Паводле механічнага складу асноўную частку глебаў складаюць суглінкі (84,9 %).
Карысныя выкапні: торф, даламіт, будаўнічы пясок, легкаплаўкія гліны, пясчана-жвіравы матэрыял.
Гаспадарка
У 1865—1914 у маёнтку Барысценева Высоцкай воласці працаваў Барысценеўскі косцеабпальны і клеяварны купецкі завод.
Прадпрыемствы раёна:
Адукацыя
Адукацыйная сетка Аршанскага раёна па стане на 1 лютага 2017 года прадстаўлена 107 установамі адукацыі. З іх 40 — установы агульнай сярэдняй адукацыі, ў тым ліку 3 гімназіі, 53 установы дашкольнай адукацыі, сацыяльна-педагагічныя ўстановы: сацыяльна-педагагічны цэнтр, які ўключае дзіцячы сацыяльны прытулак, дзіцячы дом, установы спецыяльнай адукацыі: цэнтр карэкцыйнага развіцця і адукацыі, дапаможная школа, 4 установы дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі. 78 устаноў функцыянуюць у горадзе, 29 — у раёне.
Спіс аб’ектаў PGC (1745001—1746000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1745001—1746000)
Ад’юнкт
Ад'юнкт (ад adiunctus «далучаны (да справы)» праз adjoint «асістэнт, памочнік», adjunct) – шматзначны тэрмін. Часцей за ўсё гэта пасада або званне памочніка або намесніка ў розных галінах.
У некаторых краінах так называюцца памочнікі мэраў (пераважна франкамоўныя краіны). Таксама гэтую назву носяць некаторыя ніжэйшыя ваенныя чыны (у сэнсе «памочнік камандзіра») ці служачыя паліцыі («памочнік камісара»).
У сферы адукацыі — гэта пасада і званне ў вышэйшых навучальных і навукова-даследчых ўстановах многіх краін свету для навуковых або навукова-педагагічных супрацоўнікаў, якія маюць навуковую ступень не ніжэй за доктара філасофіі (гэта значыць, з'яўляюцца «памочнікам прафесара»). Напрыклад, гэты тэрмін актыўна ўжываецца ў Польшчы для абазначэння навукова-педагагічнай пасады ў ВНУ, блізкай па сваім статусе да беларускага дацэнта.
У пратэстанцкай царкве ад'юнктам называецца памочнік пастара, які мае права здзяйсняць набажэнствы і трэбы (гэта значыць прыкладна адпавядае пазіцыі вікарыя). У прыватнасці, ад'юнкт прыстаўляецца да састарэлага царкоўнага іерарха ці клірыка, які ўжо не ў стане выконваць сваіх абавязкаў у поўным аб'ёме.
У некаторых выпадках ад'юнктам называюць асоб, якія праходзяць стажыроўку або практыку.
Псалом 28
Псалом 28 (29 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 4-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — веліч Божая.
Сяргей Рыгоравіч Герасімец
Сяргей Рыгоравіч Герасімец (, Кіеў — ) — украінскі, беларускі і расійскі футбаліст, нападнік; трэнер па футболе. Майстар спорту СССР (1986). Футбаліст года Беларусі (1993).
Біяграфія
Нарадзіўся 13 кастрычніка 1965 года ў Кіеве. Пачынаў спартыўную кар'еру ў мясцовым «Дынама». Быў таксама гульцом данецкага «Шахцёра», мінскага «Дынама», «Зеніта», іншых клубаў. Завяршыў кар'еру футбаліста ў 2002 годзе ў беларускім клубе «Тарпеда-МАЗ». Далей працаваў трэнерам у дробных расійскіх футбольных клубах.
Пасля распаду СССР стаў гульцом зборнай Беларусі па футболе, правёў у складзе каманды 25 гульняў, у якіх забіў 7 мячоў. Асабліва запомніўся пераможны гол у гульні з Нідэрландамі ў адборачным матчы да чэмпіянату Еўропы, забіты ў чэрвені 1995 года.
Памёр 26 верасня 2021 года.
Свядзебня (гміна)
Свядзе́бня (Świedziebnia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Брадніцкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свядзебні. Плошча гміны складае 103,83 км². Станам на 2013 год у гміне Свядзебня пражывалі 5209 чалавек, шчыльнасць — 50,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Арэхаўна (возера, Полацкі раён)
Арэ́хаўна — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нача (выцякае з возера ).
Плошча паверхні возера 0,47 км², даўжыня 1,1 км, найбольшая шырыня 0,66 км. Найбольшая глыбіня 0,8 м, сярэдняя — 0,4 м. Плошча вадазбору 179 км². Катлавіна Арэхаўна рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй 5—10 метраў, на паўднёвым усходзе невыразныя. У паўднёвай частцы абразійны ўступ вышынёй 3—4 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, сплавінныя. Пойма шырынёй 20—50 метраў, на паўднёвым усходзе да 700 метраў і забалочаная. Дно возера плоскае, уздоўж берагоў складаецца з апясчаненага глею. Астатняя частка дна выслана крэменязёмістым сапрапелем. Возера Арэхаўна эўтрофнае, зарастае. На возеры востраў плошчай 0,5 га.
У возера ўпадаюць 2 ручаі і меліярацыйны канал, выцякае рака Нача. Арэхаўна злучана пратокай з возерам Забеліна. На паўночным беразе вёска Арэхаўна.
Аляксандр Міхайлавіч Недзьведзь
Аляксандр Міхайлавіч Не́дзьведзь (нар. , г. Мінск) — беларускі вучоны ў галіне біяфізікі і тэхнічнай кібернетыкі, доктар тэхнічных навук (2013), прафесар. Сын, Міхаіл Канстанцінавіч Недзьведзь, беларускага ўрач-патолагаанатам.
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў фізічны факультэт БДУ па спецыяльнасці «Біяфізіка». Падчас навучання з 1990 года працаваў у Беларускім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. У 1999 годзе скончыў аспірантуру пры Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі НАН Беларусі. З 2006 па 2008 год вучыўся на дактарантуры Аб’яднанага інстытута праблем інфарматыкі НАН Беларусі.
З 2004 года працаваў у Аб’яднаным інстытуце праблем інфарматыкі НАН Беларусі. З 2009 года пачаў сваю выкладніцкую дзейнасць у БДУ.
Чэрванэ Полэ
Чэрванэ Полэ (Червоне́ По́ле) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шэўчэнкіўскага сельсавета.
Мікалай Казак
Мікалай Казак:
Кніга прарока Данііла
Кні́га праро́ка Данііла (ספר דָּנִיֵּאל, Сефер Даніэль, ад דָּנִיֵּאל, Dānī’ēl — Бог мой суддзя; Prophetia Danielis; Δανιήλ) — кніга кананічнага Старога Запавету, 35-я частка Танаху, 9-я кніга Кетувім.
У грэчаскіх перакладах Бібліі (Септуагінта, рэдакцыя Тэадацыёна) і хрысціянскай традыцыі кніга прарока Данііла займае чацвёртае месца сярод прароцкіх кніг. У іўдзейскай і пратэстанцкай версіях кніга падзеленая на дзве часткі па 6 раздзелаў, паміж якімі няма непасрэднай сувязі, за выняткам асобы Данііла.
Кароткі змест
Першая, гістарычная частка (раздзелы 1—6), апісвае жыццё прарока Данііла і тагачасныя падзеі ў вавілонскім і міда-персідскіх царствах, у якіх ён або яго сябры бралі непасрэдны ўдзел. У другой частцы (раздзелы 7—12) апісаныя відзежы і адкрыцці, дадзеныя Даніілу, датычныя лёсу Іўдзеі і паганскіх царстваў, якія мелі ўплыў на гісторыю Божага народа.
Разнастайныя паводле зместу, абедзве часткі кнігі прарока Данііла раскрываюць адно вучэнне пра сусветнае Царства Боскае і Сына Чалавечага ў іхнім трыумфе над паганствам.
Дадаткі
У напісанай на кайнэ версіі Септуагінты прысутнічаюць яшчэ тры раздзелы кнігі Данііла, якіх няма ў яўрэйска-арамейскім тэксце. Гэтыя раздзелы ўключаныя ў канон рымска-каталіцкай, праваслаўнай, усходніх і асірыйскай Біблій, аднак большасць пратэстанцкіх цэркваў лічаць іх апакрыфічнымі.
Змест дадаткаў:
Аўтарства
Аўтарам кнігі традыцыйна лічаць прарока Данііла, знатнага іўдзея (1:3,6), які ў трэці год валадарання цара Іаакіма быў забраны ў Вавілон (1:1,3-6), дзе выхоўваўся пры царскім двары (1:4,17-18). Першая частка, якая распавядае пра жыццё Данііла пры вавілонскім двары (раздзелы 1—6), датаваная III стагоддзем. Другая палова (раздзелы 7—12) датаваная часам валадарання Антыёха IV Епіфана, селеўкідскага цара Сірыі ў 167—163 да н.э. Грэчаскія дадаткі да кнігі (ня ўключаныя ў пратэстанцкі і іўдзейскі каноны), верагодна, складзеныя да з’яўлення грэчаскага перакладу каля 100 да н.э.
Выданне Скарыны
Выданне Ф. Скарыны кнігі «Прарок Данііл» захавалася ў 10 асобніках. На тытульным аркушы змешчана тэматычная гравюра: «Даниилу, седящему со львы, принесе Аввакум обед». А. 1 адв.— 4 адв. займае прадмова Францыска Скарыны, у канцы якой паўторана віньетка з кнігі «Іоў», а на а. 5 — застаўка з кнігі «Ісус Навін».
Медаль Францыска Скарыны
Меда́ль Францы́ска Скары́ны — дзяржаўная ўзнагарода Беларусі, заснаваная Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР № 2675-XI ад 20 красавіка 1989 года. Пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь № 3727-XII ад 13 красавіка 1995 года ў палажэнне аб медалі былі ўнесены змены (ён пачаў размяшчацца не пасля ўзнагарод СССР, а пасля медаля «За працоўныя заслугі» ). Медаль ізноў быў зацверджаны Законам Рэспублікі Беларусь ад 2 ліпеня 1997 года № 49-З. На сённяшні дзень усё, што тычыцца дадзенага медаля, як і ўсіх астатніх беларускіх узнагарод, рэгулюецца Законам Рэспублікі Беларусь ад 18 мая 2004 года № 288-З «Аб дзяржаўных узнагародах Рэспублікі Беларусь».
Апісанне
Медаль Францыска Скарыны мае форму круга дыяметрам 32 мм. На вонкавым боку медаля размешчаны рэльефная выява Францыска Скарыны і надпіс «Францыск Скарына», на адваротным боку — знак «сігнет».
Медаль вырабляецца з тампаку.
Правілы ўзнагароджвання
Медалем Францыска Скарыны ўзнагароджваюцца работнікі навукі, адукацыі і культуры за выдатныя дасягненні ў прафесійнай дзейнасці, значны асабісты ўклад у развіццё і множанне духоўнага і інтэлектуальнага патэнцыялу, культурнай спадчыны беларускага народа. Медалем могуць узнагароджвацца і замежныя грамадзяне.
Царква Святой Маргарыты
Царква Святой Маргарыты ў Вэстмінстэры (St Margaret's, Westminster) — познегатычная царква на тэрыторыі Вэстмінстэрскага абацтва, якая выходзіць фасадам на Парламенцкую плошчу. Нароўні з Вэстмінстэрскім палацам і абацтвам ўваходзіць у Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя царквы пачынаецца ў XII стагоддзі, калі бенедыкцінцы пабудавалі ў Лондане першую царкву ў імя Маргарыты Антыяхійскай. Яна была адбудавана нанова пры першых Цюдорах (у 1486—1523 гг.), а ў XVII стст. па патрабаванні пурытан зрабілася прыхадской для членаў Брытанскага парламента. У 1730-я гг. храм быў абліцаваны светлым портлендскім вапняком, адна з веж падверглася перабудове. У XIX стагоддзі да царквы прыбудавалі прытворы, быў цалкам абноўлены яе інтэр'ер.
У царкве Св. Маргарыты пахаваны Уільям Кэкстан і Уолтэр Рэлі, пра што нагадваюць фігурныя вітражы з іх выявамі. Тут па традыцыі бралі шлюб шматлікія пакаленні англійскай арыстакратыі, і ў іх ліку Уінстан Чэрчыль. Вядомасцю карыстаецца царкоўны арган.
Нюя
Ню́я (Нюя) — рака ў Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), левы прыток ракі Лена.
Даўжыня ракі 798 км. Плошча вадазбору 38 100 км². Працякае па Прыленскаму плато. Упадае ў Лену каля сяла Нюя. Сярэдні расход вады 115 м³/с. Рака суднаходная на працягу 146 км ад вусця.
Справа Маладога Фронта
Законам Рэспублікі Беларусь ад 15 снежня 2005 г. № 71-3 «Аб унясенні змяненняў і дапаўненняў у некаторыя заканадаўчыя акты Рэспублікі Беларусь па пытанні ўзмацнення адказнасці за дзеянні, накіраваныя супраць чалавека і грамадскай бяспекі» ў Крымінальны кодэкс уведзены новы артыкул 193-1, у якім устаноўлена адказнасць за незаконную арганізацыю дзейнасці грамадскага аб'яднання, рэлігійнай арганізацыі ці фонда альбо ўдзел у іх дзейнасці.
У заключэнні Венецыянскай камісіі ад 14 верасня 2011 г., адносна артыкула 193-1 КК РБ гаворыцца, што артыкул 193-1 парушае Міжнародны пакт аб палітычных і грамадзянскіх правах і з'яўляецца патэнцыйным інструментам для дзяржавы ў стрымліванні грамадскіх актывістаў, дае ўладам шырокія паўнамоцтвы ўмешвацца ў фундаментальнае права на свабоду асацыяцый, свабоду думкі, перакананняў і іх выказвання.
Ход падзей
У 2006 г. Арт. 193-1 КК РБ: «арганізацыя дзейнасці аб’яднання, фонда ці рэлігійнай арганізацыі, якая не прайшла дзяржаўнай рэгістрацыі, ці ўдзел у ёй», пачаў актыўна выкарыстоўвацца супраць актывістаў моладзевай дэмакратычнай арганізацыі «Малады Фронт».
У сакавіку 2006 г. Аддзелам па барацьбе з тэрарызмам і арганізаванай злачыннасцю КГБ была ўзбуджаная крымінальная справа па арт. 193.1 супраць чатырох актывістаў “Маладога Фронту”—Зміцера Дашкевіча, Алега Корбана, Барыса Гарэцкага і Сяргея Лісічонка.
5 верасня 2006 г. быў арыштаваны і змешчаны ў СІЗА-1 у Мінску лідар «Маладога Фронта» Зміцер Дашкевіч. З. Дашкевіч быў абвінавачаны ў «дзейнасці ад імя незарэгістраванай арганізацыі» паводле артыкула 193.1 КК РБ. 1 лістапада 2006 г. З Дашкевіч быў асуджаны на 1,5 гады зняволення. У снежні 2006 г.
З. Дашкевіч быў прызнаны міжнароднай праваабарончай арганізацыяй Amnesty International вязнем сумлення.
Актывіст «Маладога Фронта» са Жлобіна Эдуард Зелянкоў быў затрыманы 13 сакавіка 2006 г. за нанясенне графіці. Крымінальная справа супраць яго была ўзбуджаная па артыкулах 193.1 і 339 КК РБ. Следства вялося аддзелам унутраных спраў Цэнтральнага раёна г. Гомеля. На пачатку чэрвеня 2006 г. абвінавачанне ў хуліганстве з Э. Зелянкова было знятае за адсутнасцю складу злачынства і пакінутае абвінавачанне ў дзейнасці ад імя незарэгістраванай арганізацыі «Малады Фронт». Паводле рашэння суда Жлобінскага раёна, Э. Зелянкоў быў прыцягнуты да адказнасці ў выглядзе штрафу.
Крымінальная справа паводле артыкулу 193-1 КК РБ была заведзеная супраць актывіста МФ з Баранавіч Сяргея Марчыка 10 красавіка 2006 г. С. Марчык з’ехаў за межы Беларусі.
20 верасня 2006 г. быў выкліканы ў Генпракуратуру РБ на допыт па справе, узбуджанай па артыкуле 193-1 КК РБ Сяржук Лісічонак. Справа была заведзеная ў сакавіку 2006 г. Праходзіў па справе як падазраваны. Напачатку кастрычніка 2006 г. крымінальная справа супраць С. Лісічонка была закрытая.
4 лютага 2007 г. былі затрыманыя 28 рэгіянальных і мінскіх лідараў «Маладога Фронта» па арт. 193-1 КК РБ. У гэты дзень адбылося паседжанне Цэнтральнай Рады «Маладога Фронта», якое праводзілася ў прыватнай кватэры ў Мінску. Затрыманыя моладзевыя актывісты праз пэўны час былі вызваленыя, а Зміцер Хведарук і Алег Корбан — змешчаныя ў СІЗА КДБ, дзе правялі трое сутак у якасці падазраваных па ўзбуджанай крымінальнай справе. Пазней у якасці падазраваных па гэтай справе былі прыцягнутыя Барыс Гарэцкі, Аляксей Янушэўскі і непаўнагадовая Наста Палажанка.
Судовыя слуханні па справе праходзілі 28-29 мая 2007 г. ў судзе Савецкага раёна Мінска. Дзяржабвінаваўца прапанавала пакараць З. Хведарука, А. Янушэўскага, А. Корбана, Б. Гарэцкага штрафамі ў памеры 500 базавых велічынь, а Н. Палажанку — выпраўленчымі працамі. Суддзя Руслан Аніскевіч прызнаў моладзевых актывістаў вінаватымі ва ўчыненні крымінальнага злачынства і вынес наступныя пакаранні: З. Хведарук — штраф у памеры 40 базавых велічынь (1 млн. 240 тыс. руб.), А. Корбан, А. Янушэўскі, Б. Гарэцкі — штрафы ў памеры 30 базавых велічынь (930 тыс. руб.), Н. Палажанцы вынесена судовае папярэджанне.
Па гэтым жа артыкуле былі асуджаныя іншыя лідары і актывісты МФ — Іван Шыла (Салігорск), Анастасія Азарка (Нясвіж), Яраслаў Грышчэня (Баранавічы), Кася Салаўёва (Полацк), Эдуард Зелянкоў (Жлобін). Усе яны былі асуджаныя да штрафу альбо папярэджання.
Крымінальная справа ў дачыненні да непаўнагадовага актывіста з Салігорска Івана Шылы была ўзбуджаная 10 мая 2007 г. пракуратурай Мінскай вобласці па арт. 193.1 КК РБ. І. Шыла абвінавачваўся у тым, што дакладна ведаючы што Міністэрствам юстыцыі РБ грамадзкаму аб’яднанню «Малады Фронт» адмоўлена ў дзяржаўнай рэгістрацыі, з 26 лістапада 2006 г. ажыццяўляў незаконную арганізацыю дзейнасці дадзенага аб’яднання і ўдзельнічаў у яго дзейнасці пры наступных абставінах. Так, ён, з’яўляючыся кіраўніком структурнага падраздзялення (суполкі) грамадзкага аб’яднання «Малады Фронт» у г. Салігорск Мінскай вобласці і яго актывістам, для дасягнення мэтаў, вызначаных статутам аб’яднання, прыняў актыўны ўдзел у мерапрыемствах аб’яднання, шэраг якіх былі арганізаваныя з ягоным непасрэдным удзелам. 4 верасня 2007 г. суд Салігорскага раёна з удзелам дзяржаўнага абвінаваўцы пракурора А. І. Чарнышэвіча разгледзеў крымінальную справу адносна Івана Шылы ў адкрытым судовым паседжанні. Суддзя В. Н. Лапіна прызнала І. Шылу вінаватым ва ўчыненні крымінальнага злачынства, прадугледжанага арт. 193.1 КК РБ, і вынесла Івану Шылу судовае папярэджанне. Вынесены прысуд быў абскарджаны ў калегіі па крымінальных справах Мінскага абласнога суда, аднак скарга была пакінутая без задавальнення, а вынесены прысуд — без зменаў.
19 красавіка 2007 г. жыхар г. Баранавічы Яраслаў Грышчэня быў выкліканы на допыт у КДБ,на якім даведаўся, што праходзіць падазраваным па крымінальнай справе па арт. 193.1 КК РБ за удзел у «Маладым Фронце». Суд над Я. Грышчэнем пачаўся 10 верасня 2007 г. у судзе Баранавіцкага раёна Брэсцскай вобласці. Актывіст МФ з горада Баранавічы Я. Грышчэня абвінавачваўся ва ўчыненні злачынства, прадугледжанага арт. 193.1 КК РБ. Паводле пастановы аб узбуджэнні крымінальнай справы, якую вынес пракурор г. Баранавічы, старэйшы дарадца юстыцыі А. П. Смаль, «непаўнагадовы Грышчэня Я. С. пасля заявы ў Баранавіцкі ГАУС, якую ён зрабіў 20 красавіка 2007 г. аб добраахвотным спыненні ўдзелу ў дзейнасці грамадскага аб’яднання «Малады Фронт», якое не прайшло ва ўстаноўленым парадку дзяржаўнай рэгістрацыі, фактычна працягнуў удзел у дзейнасці гэтага незарэгістраванага грамадзкага аб’яднання пры правядзенні шэсця «Чарнобыльскі шлях» 26 красавіка 2007 г., пра што сведчаць відэаматэрыялы. Падчас судовага разбіральніцтва пракурор, які падтрымліваў дзяржаўнае абвінавачанне, прапанаваў пакараць актывіста на 1 год пазбаўлення волі ўмоўна. Суддзя Васіль Петрыў прызнаў Я. Грышчэню вінаватым у інкрымінуемым злачынстве і прыняў рашэнне аб пакаранні яго штрафам у памеры 30 базавых велічынь (930 тысяч рублёў).
Крымінальная справа супраць Анастасіі Азаркі была ўзбуджаная УУС Мінаблвыканкаму 5 сакавіка 2007 г. па арт. 193.1 КК РБ. Дзяўчыну падазравалі ў дзейнасці ад імя незарэгістраванай арганізацыі «Малады Фронт». 4 верасня 2007 г. А. Азарка была аштрафаваная на 40 базавых велічынь.
8 красавіка 2008 г. ў Полацку абвешчаны прысуд па крымінальнай справе ў дачыненні да актывісткі МФ Кацярыны Салаўёвай. Суддзя Марозава абвінаваціла яе ў крыміналным злачынстве, прадугледжаным арт. 193.1. КК РБ за дзейнасць ад імя незарэгістраванай арганізацыі «Малады Фронт». Нягледзячы на пратэст міжнароднай і беларускай грамадскасці, якія лічаць дадзены крымінальны арыкул неадпаведным міжнародным прававым нормам і палітычна матываваным, К. Салаўёву пакаралі штрафам у памеры 50 базавых велічынь.
Таксама быў узбуджаны шэраг крымінальных спраў паводле артыкула 193-1 КК РБ, якія не дайшлі да суда. Так крымінальная справа была заведзеная на актывіста Жлобінскай філіяла МФ — Кірыла Атаманчыка.
Крымінальныя справы былі ўзбуджаны на кіраўніка Гомельскага МФ Андруся Цянюту і кіраўніка Светлагорскага МФ Арсенія Ягорчанку. У Жодзіна крымінальныя справы паводле артыкула 193-1 КК РБ узбуджаныя адразу на некалькіх маладафронтаўцаў — Сяржука Гудзіліна, Яўгена Ваўкаўца і Алеся Чарэйку.
Міжнародная рэакцыя
Старшыня Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы (ПАРЕ) Рэнэ ван дэр Ліндэн 17 красавіка 2007 г. на прэс-канферэнцыі ў Страсбургу заклікаў беларускі ўрад спыніць адпраўляць у турмы актывістаў «Маладога фронта».
Міжнародны Фонд па абароне праваабаронцаў Front Line далучыўся да кампаніі «Стоп 193.1!», якую праводзіла Асамблея няўрадавых дэмакратычных арганізацый. Front Line лічыць, што артыкул 193.1 неабходна адмяніць, паколькі ён абмяжоўвае дзейнасць законных, у тым ліку і праваабарончых, арганізацый і супярэчыць палажэнням Усеагульнай Дэкларацыі Правоў Чалавека і Міжнароднаму пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах, ратыфікаваным Беларуссю.
Amnesty International таксама заклікала адмяніць артыкул 193-1 КК РБ.
IC 2841
IC 2841 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэўчэнкіўка (Васылькіўскі раён)
Шэўчэнкіўка (Шевче́нківка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Шэўчэнкіўскага сельсавета.
Псалом 29
Псалом 29 (30 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 4-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — песня збавення.
Anastacia
Анастэйша, Anastacia (нар., Чыкага) — амерыканская , , аўтар песень, , мадэльер, парфумер.
Свекатова (гміна)
Свекато́ва (Świekatowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свецкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свекатове. Плошча гміны складае 64,74 км². Станам на 2004 год у гміне Свекатова пражывалі 3484 чалавекі, шчыльнасць — 53,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Багрын
Багрын (Ба́грин) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Саляная кіслата
Саляная (хлорыставадародная) кіслата — HCl, раствор хлоравадарода ў вадзе; моцная аднаасноўная кіслата. Бескаляровая (тэхнічная саляная кіслата жаўтлявая з-за прымешак Fe, Cl2 і інш), «дыміць» на паветры, з'едлівая вадкасць. Максімальная канцэнтрацыя пры 20 °C раўняецца 38% па масе, шчыльнасць такога раствора 1,19 г / см ³. Малярная маса 36,46 г / моль. Солі салянай кіслаты называюцца хларыдамі.
Галоўная сінагога (Столін)
Галоўная сінагога — сінагога ў цэнтры горада Століна (Беларусь). Пабудавана ў канцы XVIII ст.
Гісторыя
Пры сінагозе былі тры цёплыя малельныя дамы (бейт-га-мідрашы), галоўная сінагога не ацяплялася, таму рэгулярныя богаслужэнні праводзілі ў цёплых малельнях.
Яўрэйскай грамада Століна разам з апошнім цадзікам была знішчана нацысцкімі акупантамі ў 1942 годзе.
Архітэктура
Сінагога збудаваная з цэглы, знаходзіцца ў цэнтры Століна.
З канца XVIII ст. у архітэктуры мураваных сінагог Беларусі назіраецца адыход ад традыцыйнага цэнтрычнага тыпу пабудовы. Сінагогі атрымліваюць рысы свецкіх будынкаў, іх інтэр'ер губляе былую своеасаблівасць. Яскравым прыкладам гэтых змен з'яўляецца Столінская сінагога.
Сінагога ў плане набліжаецца да квадрата, са скошанымі з паўночна-заходняга боку вугламі. Кампактны аб'ём будынка быў накрыты вальмавым дахам з невялікім трохвугольным франтонам над усходняй сцяной. Фасад раздзяляецца на два ярусы гарызантальным поясам і завяршаецца карнізам. Аконныя праёмы ніжэйшага яруса лучковыя, верхняга з паўцыркульным завяршэннем. Унутры сінагога падзяляецца на тры нефы шасцю круглымі калонамі, якія звязаныя аркамі. Пры ўваходзе з паўднёва-заходняга боку быў другі ярус для жанчын. Сцены дэкараваны ў ніжнім ярусе паўкалонамі, у верхнім — адзіночнымі пілястрамі, а таксама фрэскамі, якія імітуюць архітэктурную пластыку. З паўднёва-заходняга боку знаходзіцца тры асобныя уваходы. У сінагозе няма традыцыйнага амбона са слупамі.
Станам на 2017 год дах і фрэскі не захаваліся, будынак моцна пашкоджаны.
Сінагога з'яўляецца адзіным помнікам сінагагальнай архітэктуры пераходнага перыяду ад барока да класіцызму ў Беларусі.
Вуліца Крыленкі (Магілёў)
Вуліца Крыленкі (улица Крыленко) — вуліца ў цэнтральнай частцы Магілёва. Размешчана ў Ленінскім раёне. Рух аўтатранспарту ад вуліцы Чэхава да вуліцы Першамайскай аднабаковы.
Гісторыя
Першапачаткова насіла назвы Могілкавая, Клубны завулак. У 1966 годзе названа ў гонар савецкага дзяржаўнага і партыйнага дзеяча Мікалая Васільевіча Крыленкі, аднаго з арганізатараў масавых рэпрэсій.
Размяшчэнне
Арыентавана з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Першамайскай, з поўдня прымыкае вуліца Дзяржынскага, завяршаецца каля сквера 60 гадоў Кастрычніка, пераходзячы ў вуліцу Чэхава. Даўжыня вуліцы складае каля 400 м.
Забудова
Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў канцы 1960-х гадоў. Забудавана пераважна 5-павярховымі жылымі дамамі.
Эсфір (дачка Амінавада)
Эсфір, Эсфер — асоба біблейскай гісторыі, паводле Бібліі, дачка Амінавада з Веніямінава пакалення.
Біяграфія
Першапачаткова мела яўрэйскае імя Гадаса, была сваячкай і выхаванкай набожнага іудзея Мардахея, які жыў у Сузах і аднойчы выратаваў жыццё персідскаму цару. Калі цар выбіраў сабе новую жонку, яго выбар паў на Гадасу, якая атрымала новае імя — Эсфір, што ў перакладзе з персідскай мовы азначае Зорка. Узвышэнне пры двары іўдзейкі выклікала зайздрасць і злосць некаторых прыдворных цара, асабліва Амана, уладалюбівага, гордага і дэспатычнага царскага любімца. Раззлаваны тым, што Мардахей адносіўся да яго без рабалепства, Аман вырашыў знішчыць не толькі Мардахея, але і ўсіх іудзеяў у Персідскім царстве, і дабіваўся ад цара згоды на выданне такога карнага ўказа. Калі пра гэта даведаўся Мардахей, ён патрабаваў ад Эсфіры, каб яна заступілася перад царом за свой народ. Мужная Эсфір пад страхам згубіць не толькі сваё становішча, але і ўласнае жыццё, насуперак строгаму прыдворнаму этыкету з'явілася без запрашэння да цара і пераканала яго наведаць падрыхтаваны ёю пір, у час якога звярнулася да цара з просьбай аб абароне. Калі цар даведаўся пра сутнасць просьбы Эсфіры, ён загадаў павесіць свайго любімда Амана на той шыбеніцы, якая была падрыхтавана для Мардахея, і выдаў новы загад аб праве іудзеяў на самаабарону. Некаторыя даследчыкі Бібліі бачылі ў кнізе «Эсфір» адлюстраванне не сапраўднай гісторыі, а свайго роду прыпавесць або гістарычную аповесць і сцвярджалі, што яна сваім зместам, падрабязным апісаннем быту і абставін, некаторых гістарычных рэалій адносіцца да часоў панавання Ксеркса і што сапраўднае імя гэтага цара Агасвер.
Псалом 30
Псалом 30 (31 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 4-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва скрушлівага праведніка.
Асама
Аса́ма (па-японску: 浅間山) — стратавулкан у Японіі на востраве Хонсю, на мяжы прэфектур Гунма і Нагана.
Асама з’яўляецца найвышэйшым актыўным вулканам краіны, апошняе вывяржэнне якога адбылося 1 верасня 2004 года. Асама ўздымаецца на 2560 метры над узроўнем мора, шырыня кратара вулкана складае 1,2 кіламетра. Складзены пераважна андэзітамі.
На заходнім схіле вулкана размешчана назіральная станцыя Такійскага ўніверсітэта.
Барахты
Барахты (Ба́рахти) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Марк Корвен
Марк Корвен (Mark Korven) — канадскі музыкант і кампазітар, аўтар музыкі для тэлебачання і кіно. Найбольш вядомы, як аўтар музыкі да фільма «Куб» (1997).
Солтанавічы
Гісторыя
У XVII ст. радавод баяраў Солтанавічаў змяшаны з радаводам магнатаў Солтанаў , што, на думку А. Бялецкага, зроблена наўмысна.
Пачынальнік — лагойскі баярын Солтан, які да 1477 года выслужыў у князя Аляксандра Чартарыйскага дзве службы ў Ганявічах з яго Лагойскіх уладанняў у Менскім павеце. Солтан меў сыноў Міхаіла, Ілью і Грыньку, а таксама дачок Марыну і Ганну.
Род згас на ўнучцы Солтана.
Чырынкатан
Чырынкатан (Чиринкотан) — востраў у Вялікай градзе Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча - 6 км². Ненаселены.
Чырынкатан уяўляе сабою надводную частку высокага актыўнага вулкана (724 м). Апошняе вывяржэнне адбылося ў 2004 г. Схілы вулкана стромкія. Берагі скалістыя. Толькі на паўночна-заходнім беразе вылучаецца частка паверхні, пакрытая друзам.
Глебы не развітыя. У падножжа вулкана сустракаюцца трава, мохападобныя, лішайнікі, вельмі рэдка вольха. Фаўна прадстаўлена нешматлікімі птушкамі.
З 1945 г. уваходзіць у склад Расіі.