cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гімн СССР
Тэкст
З 1943 па 1955 гады гімн выконваўся ў першапачатковай версіі, у якой згадваўся Сталін. З 1955 па 1970 гады гімн выконваўся без слоў. З 1971 па 1991 гады гімн выконваўся ў новай рэдакцыі. У новай версіі былі выключаныя згадкі пра Сталіна, шчасце, славу (народаў), перамогі («ад перамогі да перамогі»), армію і дададзеныя словы пра партыю і камунізм. Апошні раз у якасці дзяржаўнага гімна быў выкананы 26 снежня 1991 года — у апошні дзень існавання СССР.
Версія 1944 г.
Союз нерушимый республик свободных Сплотила навеки Великая Русь. Да здравствует созданный волей народов Единый, могучий Советский Союз!
Славься, Отечество наше свободное, Дружбы народов надёжный оплот! Знамя советское, знамя народное Пусть от победы к победе ведёт!
Сквозь грозы сияло нам солнце свободы, И Ленин великий нам путь озарил: Нас вырастил Сталин - на верность народу, На труд и на подвиги нас вдохновил!
Славься, Отечество наше свободное, Счастья народов надёжный оплот! Знамя советское, знамя народное Пусть от победы к победе ведёт!
Славься, Отечество наше свободное, Славы народов надёжный оплот! Знамя советское, знамя народное Пусть от победы к победе ведёт!
Слаўся, Айчына ты наша свабодная, Дружбы народаў апора і моц! Сцягі савецкія, сцягі народныя Хай нас вядуць па шляху перамог!
Праз буры свяціла нам сонца свабоды, І Ленін вялікі нам шлях азарыў. Нас вырасціў Сталін — на вернасць народу, На подзвігі нас і на працу натхніў.
Слаўся, Айчына ты наша свабодная, Шчасця народаў апора і моц! Сцягі савецкія сцягі народныя Хай нас вядуць па шляху перамог!
Мы армію нашу расцілі ў змаганні, Захопнікаў подлых з дарогі змяцем. Мы лёс пакаленняў рашаем баямі, Да славы радзіму сваю павядзем!
Версія 1977 г.
Союз нерушимый республик свободных Сплотила навеки Великая Русь. Да здравствует созданный волей народов Единый, могучий Советский Союз!
Славься, Отечество наше свободное, Дружбы народов надёжный оплот! Партия Ленина — сила народная Нас к торжеству коммунизма ведёт!
Сквозь грозы сияло нам солнце свободы, И Ленин великий нам путь озарил: На правое дело он поднял народы, На труд и на подвиги нас вдохновил!
В победе бессмертных идей коммунизма Мы видим грядущее нашей страны, И Красному знамени славной Отчизны Мы будем всегда беззаветно верны!
Саюз непарушны рэспублік свабодных З'яднала навекі Вялікая Русь. Няхай жыве створаны воляй народаў Адзіны, магутны Савецкі Саюз!
Слаўся, Айчына, ты наша свабодная, Моцная дружбай савецкіх людзей! Партыя Леніна — сіла народная Нас да вышынь камунізму вядзе!
Праз буры свяціла нам сонца свабоды, І Ленін вялікі нам шлях азарыў: За праўду змагацца ўзняў ён народы, На подзвігі нас і на працу натхніў!
У ззянні ідэй камунізму няспынным Мы бачым наступныя нашы гады, І сцягу Чырвонаму слаўнай Айчыны Мы вернымі будзем бязмежна заўжды!
Касінэле
Касінеле (Cassinelle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Сухарычча (Пустамыціўскі раён)
Сухарычча (Сухорі́ччя) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Касінэле
Насельніцтва складае 896 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 15070. Тэлефонны код — 0143.
Гаркуша
Гаркуша — украінскае прозвішча.
Касінэле
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Барыс Вячаслававіч Грызлоў
Барыс Вячаслававіч Грызлоў (нар. 15 снежня 1950, Уладзівасток) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Міністр унутраных спраў Расіі (2001—2003). Старшыня Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі (2003—2011). Старшыня Вышэйшага савета партыі «Адзіная Расія» (з 2002).
Біяграфія
Нарадзіўся 15 снежня 1950 года ва Уладзівастоку. Праз чатыры гады пасля нараджэння Барыса сям’я пераехала ў Ленінград на новае месца службы бацькі. У старэйшых класах Б. Г. Грызлоў вучыўся ў ленінградскай політэхнічнай школе № 211, якую скончыў з залатым медалём.
14 студзеня 2022 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Расійскай Федэрацыі ў Рэспубліцы Беларусь.
Узнагароды і званні
‎
Рэндзі Шэкмэн
Рэндзі Шэкмэн (Randy Schekman; нар. года) — амерыканскі клеткавы біёлаг з Універсітэта Каліфорніі, Берклі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (2013).
Быў абраны членам Нацыянальнай акадэміі навук у 1992 года.
Хатэшыў
Хатэшыў (Хоте́шів) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Лабы
Ла́бы (, Лабы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Чарнышэўская (станцыя метро)
«Чарнышэўская» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Плошча Паўстання» і «Плошча Леніна».
Станцыя адкрыта 1 верасня 1958 ў складзе другой чаргі метрапалітэна «Плошча Паўстання» - «Плошча Леніна». Назва звязана з блізкасцю праспекта Чарнышэўскага. У праекце станцыя насіла назву «Кірачная». Тэмай конкурсу праектаў афармлення станцыі стала дзейнасць рускіх рэвалюцыйных дэмакратаў. Конкурс праектаў супаў з з'яўленнем у друку пастановы "Аб ліквідацыі празмернасцяў у праектаванні і будаўніцтве" ад 4 лістапада 1955 годы, што прывяло да надзвычайнага адрознення паміж афармленнем станцый першай і другой чэргаў Ленінградскага метрапалітэна.
Бааань
Паходжанне
Мяркуецца, што бааань — нашчадкі манголаў, якія сяліліся ў памежных гарнізонах каля Тыбета (зараз правінцыя Цынхай) у XIII - XVI стст. У сярэдзіне XIX ст. з-за канфлікту з цынскімі ўладамі частка бааань перасялілася на поўнач, у Ганьсу.
Культура
Бааань займаюцца земляробствам і жывёлагадоўляй. Важным заняткам здаўна лічылася лясная гаспадарка, здабыча драўніны і паляванне. Бааань славяцца як добрыя вытворцы нажоў.
Жытлы будуюць з неабпаленай цэглы, агароджваюць высокім цагляным плотам. Дом мае два - тры пакоі. Большую частку галоўнага пакоя адводзяць пад штучнае ўзвышша кан, на якім спяць і п'юць чай. Асноўным харчовым прадуктам лічыцца бульба. Чай робяць з малаком, маслам і соллю.
У адрозненні ад суседніх народаў, жанчыны бааань заўсёды носяць галаўныя павязкі. Старыя жанчыны і ўдовы — белыя, маладыя жанчыны — зялёныя, дзяўчаты — чорныя. Народны жаночы строй таксама уключае халат з шырокімі доўгімі рукавамі. Мужчыны апранаюць халаты і па тыбецкаму звычаю — доўгія шалікі.
Чэрчэ (Камінь-Кашырскі раён)
Чэрчэ (Че́рче) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Тарасіўка (Пустамыціўскі раён)
Тарасіўка (Тарасівка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5011B
NGC 5011B (іншыя абазначэнні — ESO 269-67, DCL 530, PGC 45918) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Петра (значэнні)
жаночае імя, аналаг мужчынскага імя Пётр
Антаніна Лаўрэнцьеўна Леановіч
Антаніна Лаўрэнцьеўна Леано́віч (, Барысаў, Мінская вобласць — ) — беларускі неўрапатолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
У студзені 1961 года абрана на пасаду асістэнта кафедры неўрапатолагі Беларускага дзяржаўнага інстытута удасканалення ўрачоў (сучасная БелМАПА), у кастрычніку 1968 года — дацэнта гэтай жа кафедры. У чэрвені 1973 года абрана загадчыцай кафедры неўрапатолагі БелДІУУ, дзе прапрацавала да 1992 года.
Навуковая дзейнасць
Кандыдацкую дысертацыю на тэму «Клінічныя асаблівасці рассеянага склерозу ў сувязі з сералагічнымі і алергічнымі рэакцыямі» абараніла ў 1961 годзе; доктарскую «Да дыферэнцыяльнай дыягностыкі і патагенезу некаторых дэміалінізаваных захворванняў нервовай сістэмы» — у 1968 годзе
Апублікавала больш за 160 навуковых прац і 8 манаграфій, якія прысвечаны рассеянаму склерозу, лейкаэнцефалітам, інфекцыйна-алергічнаму энцэфаліту, полірадыкуланеўрытам і інш.
Джэймс Ротмэн
Джэймс Ротмэн (James Rothman; нар., штат Масачусетс) — амерыканскі біяхімік, прафесар Ельскага ўніверсітэта. У 2013 годзе разам з Рэндзі Шэкмэнам і Томасам Зюдхафам атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне.
Хецкае царства
Хе́цкае царства — раннерабаўладальніцкая дзяржава на тэрыторыі цэнтральнай і ўсходняй часткі Малой Азіі і Паўночнай Сірыі. Існавала ў 17—13 ст.да н.э.
Паноўнае становішча ў дзяржаве мела рабаўладальніцкая арыстакратыя, якая абмяжоўвала ўладу цара. Сяляне аб'яднаныя ў сельскія абшчыны. Асноўны занятак насельніцтва: земляробства, значна развіліся рамёствы і гандаль.
Рабаўладальніцкія гарады-дзяржавы з'явіліся ў хецкіх плямёнаў Малой Азіі ў 19—17 ст. да н.э. У 17 ст. да н.э. правіцелямі гораду Кусар было створана значнае тэрытарыяльнае аб'яднанне — Старое Хецкае царства. Пазней сталіца перанесена з Кусара ў Хатушаш (Багазкёй).
Дзяржава ваявала з Сірыяй і Вавілоніяй, найбольшай магутнасці дасягнула ў 2-й пал. 15 ст. да н.э., калі заваявала гарады-дзяржавы Сірыі і царства Мітані. У 14 ст. да н.э. ваявала з Егіптам за ўплыў у Сірыі і Фінікіі, падпарадкавала рад царстваў Малой Азіі. Заваяваная плямёнамі Балканскага паўвострава («народы мора») у канцы 13—пач. 12 ст. да н.э.
Кастэланія
Кастэланія (Castellania) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Preisner’s Music
«Preisner’s Music» (Музыка Прайснера) — першы канцэртны альбом польскага кампазітара Збігнева Прайснера, выпушчаны лэйблам «Virgin Records» у 1995 годзе. У аснову альбома лёг канцэрт, які адбыўся 15 чэрвеня 1995 года ў саляной шахце ў Вялічцы. На канцэрце была выканана музыка, напісаная да фільмаў Кшыштафа Кеслёўскага «Дэкалог», «Падвойнае жыццё Веранікі» і «Тры колеры», акрамя таго ў канцэртную праграму ўвайшлі кампазіцыі з кінастужак «Гульні ў палях Госпада», «Еўропа Еўропа», «Калі мужчына кахае жанчыну», «Парывы жадання», «Патаемны сад», «Шкода», «Экспрапрыяцыя».
Кастэланія
Насельніцтва складае 99 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 15051. Тэлефонны код — 0131.
Preisner’s Music
Выканаўцы
У запісе альбома прымалі ўдзел наступныя калектывы і выканаўцы :
Кастэланія
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Preisner’s Music
Канцэрт у Вялічцы
Поспех фільмаў Кшыштафа Кеслёўскага, які не ў малой ступені быў дасягнуты і дзякуючы музыцы Збігнева Прайснера, прынёс кампазітару міжнароднае прызнанне, а таксама паспрыяў кар’еры Прайснера ў Еўропе і Злучаных Штатах. У першай палове 1990-х гадоў ён напісаў музыку для фільмаў англійскага рэжысёра Джона Ірвіна («Экспрапрыяцыя»), бразільца Эктара Бабенка («Гульні ў палях Госпада»), француза Луі Маля («Шкода»), канадскай рэжысёркі Леа Пул («Парывы жадання»), мексіканца Луіса Мандокі («Калі мужчына кахае жанчыну»), а таксама для шэрагу фільмаў польскай рэжысёркі Агнешкі Холанд («Еўропа Еўропа», «Аліўе Аліўе», «Патаемны сад»).
У гэты час на творчым шляху Прайснера паўстала пытанне: ці мае яго кінамузыка самакаштоўнасць і незалежнасць ад кіно? Каб адказаць сабе на гэтае пытанне Прайснер даў свой першы канцэрт. Гэта адбылося 15 чэрвеня 1995 года ў саляной шахце ў Вялічцы. На канцэрце гучала музыка Прайснера з кінастужак Кшыштафа Кеслёўскага, Агнешкі Холанд, Луі Маля ды іншых у выкананні Варшаўскага сімфанічнага аркестру, Варшаўскага камернага хору, хлапечага хору Кракаўскай філармоніі і салістаў. Канцэрт завяршыўся доўгай авацыяй стоячы.
Запіс канцэрта быў выпушчаны асобным альбомам «Preisner’s Music». Адмысловыя гонгі разбіваюць канцэрт на пяць сэнсавых частак: пасля ўступнай мелодыі з фільма «Экспрапрыяцыя» гучыць шэраг мелодый з кінацыкла «Дэкалог» Кшыштафа Кеслёўскага; у другую частку ўвайшлі «Марыянеткі» з «Падвойнага жыцця Веранікі» і некалькі кампазіцый з фільма «Патаемны сад» Агнешкі Холанд; трэцяя частка ўключае ў сябе саўндтрэкі фільмаў «Парывы жадання» ( Леа Пул), «Гульні ў палях Госпада» (рэж. Эктар Бабенка), «Шкода» (рэж. Луі Маль), «Калі мужчына кахае жанчыну» (рэж. Луіс Мандокі), «Еўропа Еўропа» (рэж. Агнешка Холанд); у чацвёртай частцы гучыць кінамузыка, дзе вядучую ролю іграе вакалістка Эльжбета Таварніцка; завяршаюць канцэрт найбольш вядомыя творы Прайснера, напісаныя да фільма Кшыштафа Кеслёўскага «Падвойнае жыццё Веранікі» і трылогіі «Тры колеры».
Пасёлак імя Сакена Сейфуліна
Пасёлак імя Сакена Сейфуліна — пасёлак у Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт С.Сейфулінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356451100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 3641 чалавек (1794 мужчыны і 1847 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 3696 чалавек (1864 мужчыны і 1832 жанчыны).
Preisner’s Music
Канцэрт у Вялічцы
На дыску «Preisner’s Music» значацца наступныя словы Прайснера:
Урад Вацлава Ластоўскага
Урад Вацлава Ластоўскага (пяты, часам называецца як шосты ўрад БНР ) — урад БНР, сфармаваны 13 снежня 1919 года Народнай Радай БНР. Праз 3 дні пасля стварэння ўрада яго старшыня Вацлаў Ластоўскі быў арыштаваны польскімі акупацыйнымі ўладамі на 2 месяцы.
Кіраўніком канцылярыі Рады Народных Міністраў у 1919—1921 гг. быў Юстын (Юрась) Ластоўскі (1870?—пасля 1931), брат Вацлава Ластоўскага.
Пасля працяглага крызісу 11 кастрычніка 1922 замест Рады міністраў была ўтворана Дзяржаўная калегія на чале з П. Крачэўскім (шосты Урад БНР). 20 красавіка 1923 В. Ластоўскі і К. Дуж-Душэўскі выйшлі з гэтага органа, і меў месца ўрадавы крызіс, у выніку якога сфармаваўся новы ўрад.
Іса Аляксандравіч Пліеў
У гады Вялікай Айчыннай вайны стаў адзіным воінам-кавалерыстам, удастоеным звання двойчы Героя Савецкага Саюза: у 1944 годзе за ўмелае кіраванне войскамі пры фарсіраванні ракі Паўднёвы Буг і вызваленне Адэсы, у 1945 годзе за разгром Квантунской арміі падчас савецка-японскай вайны.
Камандуючы Паўночна-Каўказскай ваеннай акругай у 1958—1968 гадах. Падчас Карыбскага крызісу, з ліпеня 1962 года па май 1963 год, камандаваў Групай савецкіх войскаў на Кубе ў ходзе аперацыі «Анадыр».
Кандыдат у члены ЦК КПСС (1961—1966). Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2-8 скліканняў.
Філон Гаркуша
Філон (Ілья) Гаркуша (?,  — ?) — палкоўнік казацкага атрада, паплечнік Багдана Хмяльніцкага.
Біяграфія
Нарадзіўся, верагодна, у Быхаве. У 1648 годзе з атрадам казакоў прыбыў з Украіны на Беларусь. Тут шэрагі паўстанцаў папоўнілі беларускія сяляне. Атрад Ф. Гаркушы ў баі каля мястэчка Горваль на пераправе цераз р. Бярэзіна разграміў буйны атрад стражніка вялікага літоўскага Рыгора Мірскага. У канцы 1648 года аблажыў добра ўмацаваную крэпасць Быхаў, але пад націскам войск Горскага і Паца вымушаны быў адступіць. У 1651 г. узначальваў 15-тысячны атрад, які дзейнічаў у раёне р. Прыпяць, разграміў атрад палкоўніка Паўшы. Да яго атрада беларускія сяляне далучаліся цэлымі староствамі. У сакавіку-красавіку 1654 г. быў паслом Багдана Хмяльніцкага ў Маскве.
У 1656-м знаходзіўся з дыпламатычнай місіяй у Варшаве. У чэрвені 1657 камандаваў казачым войскам на Валыні. Падтрымліваў палітыку І. Выгоўскага. Прымаў удзел у выступе супраць. Пасля гібелі апошняга быў прызначаны наказным (май — лістапад 1658). Верагодна ўдзельнічаў у Канатопскай бітве. Пасля аб’яднання гетманам Правабярэжнай і Левабярэжная Украіны заняў урад палтаўскага палкоўніка (1669-70). Вызвалены ад пасады па гетманству.
Марына Пятроўна Крэс
Марына Пятроўна Крэс (нар., Мінск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Майстар спорту міжнароднага класа. Пасля заканчэння гульнявой кар’еры засталася працаваць у «Гарызонце».
Філон Гаркуша
Біяграфія
Жывучы ў Палтаве, адыйшоў ад афіцэрскіх і ўрадавых спраў. Апошні раз згадваецца ў 1678 годзе як мясцовы. Далейшы лёс невядомы.
У культуры
З. І. Азгур у 1943 (паводле іншых звестак, у 1944-46 гадах ) годзе стварыў гіпсавы бюст Філона Гаркушы.
Марына Пятроўна Крэс
Біяграфія
Выхаванка ДЮСШ «Гарызонт». Першым трэнерам быў Сяргей Трыфанаў.
Чэмпіёнка Беларусі (1996-99), Расіі (2000-01), Польшчы (2006), Грэцыі (2011), Румыніі (2018). Срэбны прызёр чэмпіянатаў Польшчы (2005), Турцыі (2008) і Беларусі (2016), бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2007). Уладальніца Кубкаў Беларусі, Польшчы, Грэцыі, Турцыі. У 2009 годзе разам з «Галатасараем» выйграла Еўракубак ФІБА.
У складзе нацыянальнай зборнай Беларусі выступала на Алімпійскіх гульнях (2008), у фінальных раўндах чэмпіянату свету (2010) і Еўропы (2007, 2009, 2011, 2013, 2017). Бронзавы прызёр Еўрабаскета-2007.
Sorbisches Kulturlexikon
Sorbisches Kulturlexikon, назва ў верхнялужыцкай версіі — Serbski kulturny leksikon — nowa pomocka w slawistiskim slědźenju (SKL, Энцыклапедыя культуры лужыцкіх сербаў — новы даведнік ў славянскім даследаванні) — сучасная навукова-папулярная ўніверсальная энцыклапедыя на нямецкай мове, прысвечаная адзінай аўтахтоннай славянскай меньшасці сучаснай Германіі.
Энцыклапедыя была падрыхтавана ў Сербалужыцкім інстытуце пад кіраўніцтвам Дзітрыха Шолты і Франца Шэна ў супрацоўнцтве з Сусанай Газынай, Марыяй Мерчынавай, і Аняй Поганчавай. Работа над кнігай вялася на працягу дзесяці гадоў. Энцыклапедыя выйшла ў 2014 годзе ў выдавецтве «Домавіна».
Энцыклапедыя ўтрымлівае 230 артыкулаў, напісаных 80 аўтарамі, 700 ілюстрацый і карт. Лексікон закранае 150-гадовы гістарычны перыяд і апісвае розныя аспекты сарабістыкі: сербалужыцкі алфавіт і літаратуру, музычную культуру, біяграфіі лужыцкіх пісьменнікаў і грамадскіх дзеячаў, гісторыю розных лужыцкіх рэгіёнаў, асобных населеных пунктаў, лінгвістыку і сучаснае сацыяльнае становішча лужычанаў.
Максім Мікалаевіч Мірны
Максім (Макс) Мікалаевіч Мірны  — беларускі тэнісіст, Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2001). Экс-першая ракетка свету ў мужчынскім парным разрадзе, дзесяціразовы пераможца турніраў Вялікага шлема ў парным мужчынскім (6) і змяшаным (4) разрадах, шматгадовы ігрок і лідар зборнай Беларусі ў Кубку Дэвіса. Алімпійскі чэмпіён Летніх Алімпійскіх гульняў у Лондане 2012 года ў змяшаным парным разрадзе разам з Вікторыяй Азаранка.
29 лістапада 2018 года аб’явіў, што завяршае спартыўную кар’еру.
Агульная інфармацыя
Мірны жанаты з 2004 года. Разам з жонкай Ксеніяй выхоўваюць чатырох дзяцей: дачок Мелані (16.12.2004), Петру (8.03.2007) і сыноў Дзяміда (10.11.2009), Трафіма (2.08.2014).
У 2008 годзе Мірны скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «міжнароднае права».
У 2013 годзе пошта Рэспублікі Беларусь выпусціла паштовыя маркі з выявамі найлепшых беларускіх тэнісістаў — Вікторыі Азаранка і Максіма Мірнага.
Выступленні ў адзіночным разрадзе
Прафесійную кар’еру Максім Мірны пачаў у 1996 годзе. Выступленні ў адзіночным разрадзе ў цыкле ATP World Tour прынеслі яму перамогу ў Ротэрдаме (2003 год). Тады ў фінале Мірны перамог Рамона Слёйтэра з лікам 7:6(3), 6:4. Таксама Мірны тройчы гуляў у фіналах турніраў ATP World Tour: у 2001 годзе ў Штутгарце (саступіў немцу Томі Хаосу з лікам 6:2 6:2 6:2), у 2005 годзе ў Мемфісе (прайграў датчаніну Кенату Карлсану ва ўпартай барацьбе 7:5 7:5) і Нотынгеме (саступіў французу Рышару Гаске з лікам 6:2 6:3). Найлепшы вынік беларускага тэнісіста ў адзіночным разрадзе на турнірах Вялікага Шлема — чвэрцьфінал Адкрытага чэмпіянату ЗША 2002 года.
Выступленні ў мужчынскім парным разрадзе
Найбольш эфектыўным іграком Мірны стаў у парных разрадах — мужчынскім і змяшаным. У мужчынскім парным разрадзе ў актыве Максіма — фіналы 41 турніру, а таксама перамогі на 48 турнірах цыклу ATP World Tour, у тым ліку на 16-ці турнірах серыі Мастэрс, 1-ым Кубку Мастэрс (2006, у пары з Ёнасам Б’ёркманам) і 1-ым Фінале Сусветнага Туру АТП (2011, у пары з Даніэлем Нестарам).
Двойчы — у 2000 (з аўстралійцам Лейтанам Хьюітам) i 2002 (з індыйцам Махешам Бхупаці) гадах — беларускі тэнісіст святкаваў перамогу на кортах Адкрытага чэмпіянату ЗША. Чатыры разы — у 2005 і 2006 гадах (са шведам Ёнасам Б’ёркманам), 2011 i 2012 гадах (з канадцам Даніэлем Нестарам) — Мірны стаў трыўмфатарам Адкрытага чэмпіянату Францыі.
У 2003 годзе ў пары з Махешам Бхупаці Мірны стаў фіналістам Уімблдану, а ў пары з Ёнасам Б’ёркманам у 2005 і 2006 гадах даходзіў да фінальнай стадыі Адкрытага чэмпіянату ЗША, а ў 2007 годзе — Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі.
Чатыры разы Мірны адбіраўся на фінальны турнір Сусветнага Тура АТП, у якім удзельнічаюць восем найлепшых пар сезону. Двойчы — у 2006 і 2011 гадах — Максім Мірны стаў пераможцам гэтага турніру, у 2009 і 2010 гадах быў яго фіналістам.
18 лютага 2018 Максім Мірны правёў свой 100-ы фінальны матч у кар’еры, выйграўшы разам з аўстрыйскім тэнісістам Філіпам Освальдам парны турнір у Нью-Ёрку. Для 40-гадовага Максіма Мірнага гэта была 51-я перамога ў парных разрадах на турнірах пад эгідай АТР.
Выступленні ў змяшаным парным разрадзе
Удала развівалася і кар’ера ў змяшаным парным разрадзе: Мірны выйграў чатыры турніры Вялікага шлема. У 1998 годзе ў пары з амерыканкаю Сярэнай Уільямс атрымалася здабыць галоўны трафей Уімблдану і Адкрытага чэмпіянату ЗША. У 2007 годзе Максім Мірны зноў святкаваў перамогу на кортах US Open — тым разам у таварыстве Вікторыі Азаранка. Чацвёрты тытул — таксама на амерыканскіх кортах — быў здабыты ў 2013 годзе ў пары з чэшкаю Андрэа Главачкавай. Тройчы — у 1999, 2000 і 2007 гадах — Мірны быў фіналістам турніраў Вялікага Шлема: адпаведна з амерыканкаю Сярэнай Уільямс (Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі), расіянкай Ганнай Курнікавай (Адкрыты чэмпіянат ЗША) і беларускай Вікторыяй Азаранка (Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі). У 2012 годзе беларускі тэнісны тандэм Мірны-Азаранка здабыў золата Алімпійскіх гульняў у змяшаным парным разрадзе.
Выступленні ў Кубку Дэвіса
Максім Мірны з’яўляецца рэкардсменам па колькасці матчаў, што ён згуляў у Кубку Дэвіса. У 2003 годзе, дзякуючы перамогам Максіма, каманда Беларусі трапіла ў Сусветную — найвышэйшую — групу ў Кубку Дэвіса. Асабліва ўдалым выдаўся 2004 год, калі разам з яшчэ адным вядомым беларускім тэнісістам — Уладзімірам Ваўчковым — Мірны вывеў зборную ў паўфінал спаборніцтваў. Тады Беларусь перамагла каманды Расіі (3:2) і Аргенціны (5:0), але ў паўфінале саступіла зборнай ЗША.
Партнёры па выступленнях у мужчынскім парным разрадзе
Свае перамогі Мірны атрымаў з 15 рознымі партнёрамі. Найбольш паспяховым было супрацоўніцтва са шведам Ёнасам Б’ёркманам (11 перамог) і індыйцам Махешам Бхупаці (8 перамог).
Выбаргская (станцыя метро)
«Выбаргская» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Лясная» і «Плошча Леніна».
Станцыя адкрыта 22 красавіка 1975 года ў складзе ўчастка «Плошча Леніна» - «Лясная». Названая з-за размяшчэння ў гістарычным раёне Санкт-Пецярбурга - Выбаргскай стараны. У праекце станцыя насіла назву «Бабурын завулак».
Афармленне станцыі прысвечана першым пецярбургскім марксістам з Выбаргскай стараны.
Вера Раманаўна Лінкевіч
Вера Раманаўна Лінке́віч (, Юркевічы,, Гомельская вобласць — красавік 2008 ) — беларускі акушэр-гінеколаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
У 1940 годзе скончыла сярэднюю школу, а ў 1948 годзе — лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута.
З 1948 па 1950 гады працавала раённым акушэр-гінеколагам у Пліскай цэнтральнай раённай бальніцы, у 1951—1954 гадах — ардынатар акушэрска-гінекалагічнага аддзялення Полацкай абласной бальніцы імя У. І. Леніна.
З 1954 па 1956 гады — клінічны ардынатар на кафедры акушэрства і гінекалогіі Кішынёўскага медыцынскага інстытута, з 1956 па 1959 год аспірантура, пасля яе заканчэння па 1963 г. працавала асістэнтам той жа кафедры.
У 1962 годзе В. Р. Лінкевіч прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук. Тэма кандыдацкай дысертацыі «Развіццё інервацыі жаночых вонкавых палавых органаў».
З 1963 па 1971 гады працавала асістэнтам, затым дацэнтам 1-й кафедры акушэрства і гінекалогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў (БелДІУУ).
У 1971 годзе прысуджана вучоная ступень доктара медыцынскіх навук па дысертацыі «Матэрыялы аб развіцці органаў малога таза жанчыны, развіццё іх інервацыі і значэнне для клінікі».
З 1971 па 1990 гады загадвала 1-й кафедрай акушэрства і гінекалогіі БелДІУУ. У 1972 годзе прысвоена вучонае званне прафесара.
Навуковая дзейнасць
Вынікі навуковых даследаванняў В. Р. Лінкевіч атрымалі шырокае прызнанне не толькі ў Беларусі, але і за мяжой. Матэрыялы кандыдацкай і доктарскай дысертацый, прысвечаных эмбрыялогіі палавых органаў і іх інервацыі, дазволілі абгрунтаваць метады пара- і прэсакральнага ўвядзення лекавых рэчываў з мэтай абязбольвання і паскарэнні родаў, а таксама лячэння запаленчых захворванняў жаночых палавых органаў.
Апублікавала 180 навуковых прац, 2 практычныя кіраўніцтвы для ўрачоў па акушэрстве і гінекалогіі (у сааўтарстве), 5 рацыяналізатарскіх прапаноў. Падрыхтавала 7 кандыдатаў навук.
Сядзібна-паркавы ансамбль Аўраамавых (Хойнікі)
Сядзібна-паркавы ансамбль Аўраамавых — комплекс будынкаў у Хойніках, які знаходзіцца ў гарадскім парку культуры і адпачынку па адрасе вул. Карла Маркса, 19.
Ён знаходзіцца ў гарадскім парку культуры і адпачынку, з'яўляецца помнікам архітэктуры і занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Сядзібны комплекс пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў абшарнікам Андрэем Абрагамавым (Абрамавым).
У комплексе змяшчаўся дзіцячы дом. З 5 верасня 2010 года будынак сядзібнага дома перададзены гарадскому краязнаўчаму музею.
Архітэктура
Галоўным будынкам з'яўляецца двухпавярховы прамавугольны ў плане сядзібны дом, пабудаваны ў эклектычным стылі ў 1912 годзе. Ён асіметрычнай формы, доўгі, мураваны, з двухпавярховым правым аб'ёмам. Галоўны ўваход вырашаны тамбурам і тэрасай. На фасадзе вылучаюцца дэталі архітэктурнага дэкору (ліштвы, карнізы, руст і іншыя). У пластыцы фасадаў выкарыстаны утрыраваныя формы класіцызму (франтоны, калонкі, сухарыкі), рэнесансу (арачныя нішы з ракавінамі), матывы сярэдневяковай замкавай архітэктуры (зубчастыя парапеты, байніцы). Планіроўка калідорная з вылучэннем параднай групы памяшканняў. Міжпаверхавая лесвіца знаходзіцца ў цэнтральным квадратным у плане вестыбюлі.
Сярод іншых будынкаў сядзібы можна згадаць мельніцу, спіртзавод, пякарню (цяпер тэрыторыя цэха гідрапрывада).
Таксама захавалася парадная чатырохпілонная брама.
Парк
На газоне змяшчаўся вялікі фантан дыяметрам 8 метраў.
Побач з сядзібным домам у парку ўсталяваны помнік раману «Людзі на балоце» Івана Мележа.
Флора
Сярод відаў, якія сустракаюцца ў парку, можна згадаць, , , , , , і , , елкі, дубы, клёны, конскі каштан, бэз і іншыя.
Музей
У сядзібным доме музей размясціўся пасля правядзення рэспубліканскага Дня беларускага пісьменства ў 2010 годзе.
NGC 5011C
NGC 5011C (іншыя абазначэнні — ESO 269-68, DCL 531, FAIR 464, PGC 45917) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Дзеякратыя
Дзеякратыя (do-ocracy) - гэта арганізацыйная структура, у якой індывіды выбіраюць ролі і задачы самастойна і выконваюць іх. Адказнасць замацоўваецца за людзьмі, якія робяць працу, а не за абранымі ці афіцыйна прызначанымі.
Гэта паняцце папулярна сярод гарачых прыхільнікаў лібертарнага менеджменту і ўдзельнікаў BurningMan. Яно таксама мае прыроду Дзэн, якую можа быць цяжка зразумець некаторым людзям. "Чаму менавіта Ліён - той, што посціць так шмат творчых ідэй у CommunityWiki?" "Таму што Ліён посціць так шмат творчых ідэй у CommunityWiki". Рэалізацыя задачы па сутнасці з'яўляецца абгрунтаваннем для вас быць чалавекам, які робіць гэту працу.
Неабходныя ўмовы
Дзеякратыя звычайна развіваецца спантанна ў групах, дзе:
Нямоцныя пакаранні. Звычайна, калі праца Х ці задача Y не зроблены ці зроблены няякасна, гэта зусім не пытанне жыцця і смерці.
Улада негвалтоўна.
Багацце працы. Існуе мноства прац і мноства людзей, гатовых іх выконваць.
Высілкі будуць узнагароджаны прызнаннем.
Альтэрнатывы
Дэмакратыя. У дэмакратыі кожны можа ўдзельнічаць у абмеркаванні таго, што адбываецца. У дзеякратыі кожны робіць працу, якую лічыць неабходнай зрабіць, без указанняў.
Мерытакратыя. У мерытакратыі для працы выбіраюцца найбольш кваліфікаваныя ў ёй людзі. У дзеякратыі - хто ўзяў працу, той робіць, незалежна ад кваліфікацыі.
Небяспекі
Выгаранне. Людзі могуць занадта ўцягнуцца ў дзеякратычную сістэму і валанцёрства, набраць задужа шмат задач ці занадта шмат працы, і затармазіць з-за недахопу аддачы.
Дэспатызм. Чалавек, які дзеякратычна сам сябе прызначыў, каб кантраляваць вельмі важную сістэму (сетка, запасы ежы і г.д.), можа стаць уладальнікам улады і патрабаваць узнагароды ці даніны за сваю працу.
Фрустрацыя. У некаторых людзей няма часу ці магчымасці рабіць штосьці, але ў іх ёсць (рэальныя ці ўяўныя) веды справы. У дзеякратыі яны будуць адчуваць парушэнне меж і ўсведамляць, што сітуацыя выслізгвае з іх рук. Гэта можа быць чыннікам засмучэння.
Сумленны Працэс. Дзеякратыя не заўсёды відавочна выяўлена, таму існуюць небяспекі разыходжання ўспрымання "сумленнасці".
Абуранасць. Калі толькі меншасць удзельнікаў у супольнасці дзеякратызавана ў цяжкія задачы, яны могуць злавацца на тых, хто не бярэ на сябе адказнасць.
Пакутніцкі Комплекс. Некаторыя людзі маюць псіхалагічную неабходнасць працаваць напружана вялікую частку часу - магчыма, таму, што яны шукаюць ганенне ці боль, матываваныя жаданнем раскаяння. У дзеякратыі людзі з такімі псіхалагічнымі запатрабаваннямі маюць схільнасць браць больш адказнасці і часам усталёўваць строгія правілы ў адносінах да іншых.
Самаздаволенне. Калі меншасць людзей бярэцца за працу, астатнія могуць адпачываць на лаўрах і ігнараваць новыя задачы, паколькі "хтосьці іншы будзе рабіць гэта".
Сацыяльная ізаляванасць. Людзі, якія не могуць што-небудзь рабіць або вырашылі не рабіць, часта аказваюцца выключанымі з працэсу прыняцця рашэнняў, што стварае сацыяльнае раздзяленне.
Тыранія неструктураванасці.
Прыклады
1. 30 чалавек збіраюцца разам на фэст "Burning Man" і ў паход. Мэры пытае ў паштовым рассыланні: "Што, калі арганізаваць харчаванне такім чынам, каб мы ўсе разам гатавалі і елі?" Астатнія адказваюць: "Вядома, я толькі за" ці "Я магу спячы пірог у пятніцу ўвечары". Ці, што часцей, ніхто не адказвае! Неўзабаве Мэры тэлефануе ўдзельнікам паходу, каб пазычыць рондалі, патэльні і посуд, штотыдзень рассылае меню, збірае інфармацыю па абмежаваннях харчавання розных людзей, збірае грошы на ежу, а таксама арганізоўвае паездкі ў краму, каб набыць прадукты.
У лагеры яна раздае рэгістрацыйныя паперкі на гатаванне ежы і ўборку, адказвае на пытанні і адзначае, калі іншыя не могуць (ці не жадаюць) адпрацаваць сваю змену. Новы ўдзельнік лагера можа скардзіцца: "Чорт падзяры! Чаму Мэры вырашае, што кожнаму есці і калі працаваць? Хто яе зрабіў галоўнай?" Людзі пасталей і памудрэй скажуць: "Гэта - дзеякратыя. Калі ты думаеш, што можаш і жадаеш рабіць працу Мэры, тады ўставай і рабі. Магчыма яна будзе меней загружана. Калі ж не - не будзь ёлупнем і не ўсчынай скандал. Інакш яна не будзе так рупліва працаваць, і нам не будзе чаго есці!"
2. У фірме сярэдняга памеру ІТ-група стала закасцянелай і абыякавай да запатрабаванняў сваіх карыстальнікаў. Запыты іншых аддзелаў кампаніі на камп'ютарнае праграмнае забеспячэнне ці "жалеза" сутыкаюцца з паблажлівым стаўленнем, неабходнасцю сустрэч для залішне фармальнага апісання патрабаванняў, разлікамі паміж падраздзяленнямі, істотнымі перавышэннямі бюджэту і вялікімі адставаннямі ад графіка.
Тым часам пара графічных дызайнераў з аддзела маркетынгу за адны выходныя самастойна вывучае PHP і дарабляе сайт з апытаннямі кліентаў да раніцы панядзелку (працу, якую IT-адмыслоўцы ацэньвалі ў 14 месяцаў працы). Неўзабаве іншыя людзі з аддзела маркетынгу просяць гэтых дызайнераў зрабіць вэб-прыкладанні, каб падзяляцца ідэямі прадукту з кліентамі, адсочваць час падрадчыкаў і арганізаваць у кампаніі лігу па софтболе. Чуткі разносяцца па ўсёй кампаніі, што "тыя хлопцы ў чорным з аддзела маркетынгу" зробяць прыхапкам вэб-прыкладанні для любых мэт. Бос гэтых дызайнераў наймае яшчэ аднаго "дызайнера", каб управіцца з узрослай колькасцю заявак на выкананне прац.
Сітуацыя дасягае свайго апагею, калі адзін з зорных 36-месячных IT-праектаў адмяняюць па прычыне "нас задавальняе прыкладанне, якое тыя хлопцы з аддзела маркетынгу зрабілі для нас". Аддзел IT пасылае ўказ на пошту кампаніі пра тое, што "пірацкае" ПЗ "не будзе абслугоўвацца" тэхпадтрымкай IT і з'яўляецца неналежным выкарыстаннем уласнасці кампаніі (сеткі). На выканаўчым паседжанні кіраўніцтва вырашае адлучыць "хлопцаў з маркетынгу" як новае "эксперыментальнае падраздзяленне", зводзячы ролю IT да абслугоўвання сеткі і тэхпадтрымкі.
3. . Звычайна, групы распрацоўшчыкаў Open Source менш клапоцяцца пра кваліфікацыю, узрост і месцазнаходжанне, чым пра колькасць і якасць працы, што прадстаўляюць людзі.
4. . Інтэрнэт-стандарты напісаны... людзьмі, якія прапаноўваюць стандарты. Адна з найбольш вядомых цытат пра інтэрнэт Дэвіда Кларка: "Мы не прымаем каралёў, прэзідэнтаў і галасаванне. Мы верым у грубы кансэнсус і выкананне коду".
5. Вікіпедыя
Clethrophora
Clethrophora — род молей сямейства. Род быў вылучаны у 1894 годзе.
Вільгельм Хольмквіст
Вільгельм Хольмквіст (Wilhelm Holmqvist) (6 красавіка 1905 — 9 жніўня 1989) — шведскі археолаг і гісторык мастацтва. Доктарскую дысертацыю «Праблемы мастацтва эпохі Меравінгаў» (Kunstprobleme der Merowingerzeit) абараніў у 1939 годзе ў Стакгольмскім універсітэце пад кіраўніцтвам  Нільса Оберга. Званне прафесара атрымаў у 1965 годзе.
Археалагічныя раскопкі, ажыццёўленыя Вільгельмам Хольмквістам на маленькім астраўку  непадалёк ад Біркі, дазволілі выявіць «ямы з-пад паль, часткі падмурку, а таксама посуд з горлышкам, тысячы аскепкаў еўрапейскага шкла, жалезныя вісячыя замкі і пазалочаныя бронзавыя прадметы». Раскопкі далі рэчавыя доказы гандлю з далёкімі ўсходнімі краінамі, а самай вялікай сенсацыяй стала выяўленне  Буды, датаванай V стагоддзем.
Карын Францэн
Карын Францэн (Carin Franzén, нар., ) — шведская літаратуразнаўца.
Біяграфія
Атрымала ступень доктара філасофіі ў галіне літаратуразнаўства ў 1995 годзе.
Прафесара мовы і літаратуры ва.
Яе працы ўключаюць зборнік эсэ «Till det omöjligas konst» (2010), ''«Jag gav honom inte min karlek. Om hövisk karlek som kvinnlig strategi» (2012) і «När vi talar om oss själva»'' (2018). Карын Францэн таксама перакладала з французскай на шведскую мову працы, у тым ліку працы псіхааналітыка Жака Лакана і філосафа Мішэля Фуко.
У 2019 годзе была ўзнагароджана прэміяй Доблаўга разам з Эрнстам Брунерам, Юханам Харстадам і Олаўгам Нільсенам.
Выклік (фільм)
Выклік — назва некалькіх фільмаў:
Томас Зюдхаф
Томас Крысціян Зюдхаф (Thomas Christian Südhof, нар., Гётынген) — біяхімік, займаецца даследваннем сінапсаў. Прафесар Стэнфардскага ўніверсітэта, глава Зюндхафскай лабараторыі пры медыцынскай школе. У 2013 годзе іразам з Джэймсам Ротманам і Рэндзі Шэкманам атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне.
Наталля Валер’еўна Цылінская
Наталля Валер’еўна Цылінская (, Мінск) — беларуская велагоншчыца. 8-разовая чэмпіёнка свету, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2004. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2001).
Грамадская дзейнасць
15 сакавіка 2021 года ўвайшла ў склад Канстытуцыйнай камісіі, якая ў мэтах ажыццяўлення рэзалюцыі шостага Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Беліца (Хіславіцкі раён)
Беліца (Белица) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 22 жыхары (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Беліца абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Беліцу не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нура (Шэцкі раён)
Нура — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кеншакінскай сельскай акругі. Код КАТА — 356455100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1108 чалавек (541 мужчына і 567 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 859 чалавек (434 мужчыны і 425 жанчын).
Мсціслаў Уладзіміравіч
Сын кіеўскага князя Уладзіміра Святаславіча.
У 1016 годзе вёў барацьбу з хазарамі і дапамог грэкам авалодаць Таўрыдай. У 1022 годзе аб’явіў вайну касогам, якая скончылася шчаслівым для Мсціслава паядынкам з касожскім князем Радзедзем. У 1023 годзе сабраў падуладных касогаў і хазараў і пайшоў на Кіеў, калі там не было Яраслава, але кіяўляне не прынялі Мсціслава. Каля Ліствена, на берагах ракі Руды, адбылася бітва з войскамі Яраслава, у якой Мсціслаў перамог. Аднак Мсціслаў саступіў кіеўскае княжанне Яраславу, узамен на ўсходнюю ад Дняпра частку тагачаснай Русі. У 1031 годзе дапамог Яраславу захапіць Чэрвенскія гарады.
Памёр у 1036 годзе, паводле іншых звестках — у 1034 годзе. Па словах летапісу, Мсціслаў ніколі не быў пераможаны, быў міласцівы да народа, любіў дружыну і вызначыўся рэлігійнасцю. Мсціслава таксама завуць першым северскім князем, бо яму належаў Чарнігаў і ўся зямля севяранаў, якая была цэнтральнай у яго вялікіх уладаннях.
Новы Двор (Валожынскі раён)
Но́вы Двор (, Новый Двор) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета. Да 28 мая 2013 года вёска была цэнтрам Залескага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 55 км у напрамку на ўсход ад горада Валожын, за 45 км ад Мінска, за 19 км ад чыгуначнай станцыі Аляхновічы. За 1,6 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца найвышэйшы пункт Валожынскага ўзвышша — 332,6 м.
Гарлява
Геаграфія
Размешчана ў 10 км на поўдзень ад Каўнаса і ў 1,5 км ад чыгуначнай станцыі Гарлява на лініі Каўнас — Калінінград. Фактычна Гарлява выконвае функцыі прыгарада Каўнаса.
Гісторыя
Населены пункт пачаў фармавацца ў пачатку XIX стагоддзя ў маёнтку памешчыка Гадлеўскага ля пракладзенай шашы. На яго сродкі быў збудаваны каталіцкі касцёл Найсвяцейшай Тройцы (1809) і лютэранскі храм (1814—1816). У перыяд паміж дзвюма сусветнымі войнамі валасны цэнтр. Большую частку насельніцтва складалі яўрэі; большасць знішчана падчас Другой сусветнай вайны. Летам 1944 года была спаленая сінагога, разбураны лютэранскі храм.
Ленінскі праспект (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
«Ленінскі праспект» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Адкрыта ў 1977 годзе паміж станцыямі «Аўтава» і «Праспект Ветэранаў».
Архітэктура
Ленінскі праспект — калонная станцыя дробнага залажэння (глыбіня ≈8 м).
Выхады ў горад
Выхады ў горад на Ленінскі праспект і на бульвар Наватараў.
Кастэлар-Гвідабона
Кастэлар-Гуйдабона (Castellar Guidobono) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gaetano di Thiene.
Балотава (Хіславіцкі раён)
Балотава (Болотово) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 29 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Балотава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Балотава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5012
NGC 5012 (іншыя абазначэнні — UGC 8270, MCG 4-31-12, ZWG 130.16, KUG 1309+231, IRAS13091+2310, PGC 45795) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Георгій Аляксеевіч Лукашэвіч
Георгій Аляксеевіч Лукашэ́віч (, вёска Стрэльна, Іванаўскі раён Брэсцкая вобласць— ) — беларускі акушэр-гінеколаг, доктар медыцынскіх навук (1996), прафесар (1997).
Біяграфія
У 1961 г. паспяхова скончыў Мінскі медыцынскі інстытут. На працягу 5 гадоў працаваў загадчыкам Матольскай сельскай участковай бальніцы.
У 1972 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па спецыяльнасці «Акушэрства і гінекалогія».
З 1978 па 1983 г. — асістэнт, з 1983 па 1997 г. — дацэнт кафедры акушэрства і гінекалогіі МДМІ.
У 1997 г. абараніў доктарскую дысертацыю. Загадчык 2-й кафедры акушэрства і гінекалогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў з 10 лістапада па 18 снежня 1997 г.
Навуковая дзейнасць
Апублікаваў 194 працы, 10 метадычных рэкамендацый па акушэрстве і гінекалогіі, меў 4 аўтарскіх пасведчанні на вынаходніцтвы, 9 рацыяналізатарскіх прапаноў, сярэбраны медаль ВДНГ СССР, дыплом ВДНГ.
Андрыяш Друцкі-Сакалінскі
Андрыяш Друцкі-Сакалінскі (Андрэй; каля 1530 — пасля 1582) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Андрэя.
Аляксандр Шымонавіч Каратко
Аляксандр Шымонавіч Каратко (нар. 29 жніўня 1952 г., г. Каростень, Украіна) — паэт, пісьменнік, эсэіст. Член бельгійскага ПЭН-клуба, акадэмік Еўрапейскай акадэміі навук, мастацтва і літаратуры, член Саюза пісьменнікаў Ізраіля. Прадстаўнік сучаснай авангарднай плыні ў філасофскай паэзіі.
Біяграфія
Каратко нарадзіўся 29 жніўня 1952 г. у невялікім украінскім гарадку Коростень. Айцец Шымон Срулевіч Каротка, удзельнік Другой сусветнай вайны. Шмат гадоў быў старшынёй яўрэйскай рэлігійнай абшчыны Сімферопаля (Аўтаномная Рэспубліка Крым). Яго яўрэйскі культурны цэнтр названы яго імем — «Хэсэд Шымон». Маці Марыя Сямёнаўна — тэхнолаг тэкстыльнай прамысловасці.
Аляксандр Каротка скончыў гімназію ў Адэсе № 21, затым атрымаў вышэйшую эканамічную адукацыю ў Адэскім інстытуце народнай гаспадаркі. Жыве ў Кіеве.
Іосіф Барысавіч Ліўшыц
Іосіф Барысавіч Ліўшыц (, Мінск — ) — беларускі эндакрынолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачых-урачоў. Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1960). Працаваў урачом Смалявіцкай раённай бальніцы (1960—1963), ардынатарам Мінскай 1-й гарадской клінічнай бальніцы (1963—1965); вучыўся ў аспірантуры інстытута ядзернай энергетыкі АН БССР (1965—1968), затым працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам таго ж інстытута (1968—1970), малодшым навуковым супрацоўнікам, старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам аддзела ЦНДЛ БелДІУУ (1971—1991).
Навуковая дзейнасць
Кандыдат медыцынскіх навук (1968), доктар медыцынскіх навук (1985), прафесар (1988). Напрамкі навуковых даследаванняў ахопліваюць гарманальна-біяхімічныя працэсы, шырокі спектр гармонаў і клетачных пасрэднікаў іх дзеяння — нуклеатыдаў і простагландынаў. Аўтар 159 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій (у суаўтарстве), аднаго вынаходніцтва і 12 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Тунэльны эфект
Тунэ́льны эфе́кт — квантава-механічная з’ява праходжання электронаў і іншых элементарных часціц праз патэнцыяльны бар'ер, вышыня якога большая за поўную энергію часціц.
З’ява абумоўлена хвалевымі ўласцівасцямі часціц і ляжыць у аснове аўтаэлектроннай эмісіі, эфекта Джозефсана і інш. Таксама тунэльны эфект ўплывае на працэcы тэрмаядзерных рэакцый.
Гісторыя і даследчыкі
Адкрыццю тунэльнага эфекту папярэднічала адкрыццё А. Бекерэлем у 1896 годзе радыеактыўнага распаду, вывучэнне якога працягнулі Марыя і П’ер Кюры, якія ў 1903 годзе атрымалі за свае даследаванні Нобелеўскую прэмію. На аснове іх даследаванняў у наступнае дзесяцігоддзе была сфармулявана тэорыя радыеактыўнага распаду, неўзабаве пацверджаная эксперыментальна.
У той жа час, у 1901 годзе, малады вучоны Роберт Фрэнсіс Эрхарт (Robert Francis Earhart), які даследаваў з дапамогай паводзіны газаў паміж электродамі ў розных рэжымах, нечакана атрымаў невытлумачальныя даныя. Азнаёміўшыся з вынікамі эксперыментаў, вядомы вучоны Д. Томсан выказаў здагадку, што тут дзейнічае яшчэ не апісаны закон і заклікаў навукоўцаў да далейшых даследаванняў. У 1911 і 1914 гадах адзін з яго аспірантаў, Франц Розер (Franz Rother), паўтарыў вопыт Эрхарта, выкарыстоўваючы для вымярэнняў замест інтэрфераметрыі больш адчувальны гальванометр, і яўна зафіксаваў узніклае паміж электродамі «невытлумачальнае» стацыянарнае поле электроннай эмісіі. У 1926 усё той жа Разер выкарыстаў у вопыце найноўшы гальванометр з адчувальнасцю 26 pA і зафіксаваў «стацыянарнае поле электроннай эмісіі», якое ўзнікае паміж блізка размешчанымі электродамі нават у глыбокім вакууме.
У 1927 годзе нямецкі фізік Фрыдрых Хунд стаў першым, хто матэматычна выявіў «тунэльны эфект» пры разліках спакою. У 1928 годзе незалежна адзін ад аднаго формулы тунэльнага эфекту прымянілі ў сваіх працах рускі навуковец і амерыканскія навукоўцы  і  пры распрацоўцы тэорыі альфа-распаду. Абодва даследаванні адначасова рашалі ўраўненне Шродзінгера для мадэлі ядзернага патэнцыялу і матэматычна абгрунтоўвалі сувязь паміж радыеактыўным паўраспадам часціц і іх радыеактыўным выпраменьваннем імавернасцю тунэлявання.