cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Самуэль Дзевалтоўскі
Самуэль Дзевалтоўскі (Samuel Dziewałtowski; ? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дзевалтоўскіх герба «Трубы».
Мечнік вількамірскі, пасол на элекцыйны сойм, падпісаў у 1647 годзе абранне каралём польскім і вялікім князем літоўскім Яна Сабескага.
Юхан Хальварсен
Юхан Хальварсен (Johan Halvorsen;, Драмен — , Осла) — нарвежскі скрыпач, кампазітар і дырыжор. Граў на скрыпцы з сямі гадоў, а ў гарадскім ваенным аркестры граў таксама на трубе і флейце-пікала. Вучыўся ў Стакгольме, у 1885 дэбютаваў у складзе аркестра Музычнага таварыства «Гармонія» (будучага Бергенскім філарманічнага аркестра). У гэты ж перыяд пазнаёміўся з Эдвардам Грыгам, з пляменніцай якога пазней ажаніўся. Затым Хальварсен праехаў па Еўропе, у 1886—1888 гг. вучыўся ў Лейпцыгскай кансерваторыі і граў у аркестры Гевандхаўса, потым некаторы час знаходзіўся ў Санкт-Пецярбургу, дзе ўдасканальваў майстэрства скрыпача пад кіраўніцтвам Леапольда Аўэра, у 1889—1892 гг. выкладаў у Хельсінкі, дзе на яго аказаў ўплыў малады Бузоні. Вярнуўшыся ў Нарвегію ў 1893 годзе, ён узначаліў Бергенскі філарманічны аркестр і аркестр Бергенскім тэатра «Нацыянальная сцэна», а ў 1899 г. перабраўся ў Крысціянію (цяпер Осла) і на працягу 30 гадоў кіраваў аркестрам Нацыянальнага тэатра.
Спіс графаў і герцагаў савойскіх
Герцагі Савойскія
Ў 1859 тытул герцага Савойскага быў скасаваны.
Марчыяна-Марына
Насельніцтва складае 1929 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 386 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 57033. Тэлефонны код — 0565.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Клара Асізская.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Налэнчаў (гміна)
Налэ́нчаў (Nałęczów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Налэнчаве. Плошча гміны складае 62,93 км². Станам на 2012 год у гміне Налэнчаў пражывалі 9198 чалавек, шчыльнасць — 146,2 чал./км².
Яўген Яўгенавіч Кунцэвіч
Яўген Кунцэвіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
У лютым 2011 года перайшоў у БАТЭ, але з-за траўмы не здолеў стаць іграком асновы. У лютым 2013 года быў аддадзены ў арэнду ў «Белшыну», а ў жніўні 2013 года пераведзены ў «Граніт».
У сакавіку 2014 года перайшоў у «Граніт» на трывалай аснове. Дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу па выніках сезона 2014. У лютым 2015 года падоўжыў кантракт з «Гранітам». У сезоне 2015, аднак, гуляў за дубль мікашэвічцаў, ні разу не з’явіўшыся на полі ў складзе асноўнай каманды.
У студзені 2016 года знаходзіўся на праглядзе ў «Гарадзеі», але не падышоў клубу. У лютым прыбыў на прагляд у мазырскую «Славію» і неўзабаве падпісаў кантракт. У складзе «Славіі» здолеў замацавацца ў цэнтры абароны. Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў каманду.
Са студзеня 2017 года трэніраваўся з мінскім «Тарпеда», з якім у лютым падпісаў кантракт. Спачатку трывала гуляў у стартавым складзе аўтазаводцаў, а ў ліпені 2017 года стаў толькі выхадзіць на замену, і неўзабаве па ўзаемнай згодзе бакоў пакінуў клуб. У жніўні 2017 года стаў іграком «Смалявічаў-СТІ», па заканчэнні сезона 2017 пакінуў каманду.
Пасля з’ехаў на працу ў ЗША.
Тонежскі сельсавет
То́нежскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Тонеж.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Тураўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Тураўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Тураўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года вёска Салагубаў перададзена ў склад Бараўскога сельсавета Лельчыцкага раёна. Пасля скасавання Тураўскага раёна 17 красавіка 1962 года ўвайшоў у склад Лельчыцкага раёна. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Мазырскага раёна.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1148 чалавек, з іх 98,4 % — беларусы.
Жарабілавіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Палонкаўскага сельсавета.
Жазеф Дзюкро
Жазеф Дзюкро (фр. Joseph Ducreux;  — ) — французскі мастак-партрэтыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і мастака. Спачатку вучыўся ў свайго бацькі. У 1760 годзе пераехаў у Парыж, дзе хутка атрымаў вядомасць дзякуючы партрэтам. Навучаўся ў Марыса Кантэна дэ Латура. У 1769 годзе ездзіў у Вену, каб напісаць партрэт імператрыцы Марыі-Антуанэты перад яе вяселлем з Людовікам. Працаваў у тым ліку пры двары караля Людовіка XVI, за адзін з партрэтаў якога атрымаў ад манарха баронскі тытул.
Дзюкро вядомы асаблівай увагай да фізіягномікі пры стварэнні сваіх партрэтаў. Таксама ён напісаў некалькі аўтапартрэтаў, на якіх часта адлюстроўваў розныя эмоцыі і станы, у тым ліку пазяханне.
У Дзюкро было некалькі дзяцей. Яго старэйшы сын Жуль быў мастаком і капітанам пяхоты, які загінуў у Бітве пры Жэмапе. Яго старэйшая дачка, Роўз-Адэлаіда Дзюкрэ, таксама стала мастачкай.
Остраў
Остраў (Остров) — горад (з 1342 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Остраўскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 24,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1777 годзе. Горад размешчаны на рацэ Вялікая (упадае ў Пскоўскае возера), за 55 км ад Пскова.
Яўхім Дзевалтоўскі
Яўхім Дзевалтоўскі (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дзевалтоўскіх герба «Трубы».
IC 1912
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яўхім Дзевалтоўскі
Біяграфія
Шамбялян караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага ў 1779 годзе, сакратар Адукацыйнай камісіі ў 1784 годзе.
Зубны налёт
Зубны налёт (часам выкарыстоўваецца тэрмін «зубная бляшка» як даслоўны пераклад з аналагічнага англійскага тэрміна) — скопішча бактэрый у выглядзе плёнкі, якае ўтвараецца на зубах (у тым ліку і здаровага чалавека). Зубны налёт уключае як аэробныя, так і, факультатыўна, анаэробныя бактэрыі і пачынае ўтварацца ўжо праз 1-2 гадзіны пасля чысткі зубоў.
Аляксандр Андрэевіч Данілевіч
Аляксандр Андрэевіч Данілевіч (нар., в. Моўчадзь Слонімскага павета Гродзенскай губ., цяпер Баранавіцкі раён Брэсцкай вобл. — , Вільня) — педагог, матэматык, публіцыст.
Біяграфія
Скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю (1896). Вучыўся на фізіка-матэматычным факультэце універсітэта Шаняўскага ў Маскве. У 1915 годзе за ўдзел у рэвалюцыйным руху высланы ў Верхаянск Іркуцкай губерні.
Восенню 1917 года прыехаў у Мінск. Працаваў у першых беларускіх навучальных установах. Публікаваўся ў газетах «Вольная Беларусь», «Беларускі шлях», «Звон», «Беларусь», «Беларускае жыццё», часопісе «Рунь».
З 1920 года ў Заходняй Беларусі. Выкладаў матэматыку ў Навагрудскай і Віленскай беларускіх гімназіях. Распрацоўваў беларускую матэматычную тэрміналогію, аўтар падручніка па матэматыцы на беларускай мове. Пасля 2-й сусветнай вайны чытаў курс вышэйшай матэматыкі ў віленскіх ВНУ. Памёр у 1954 годзе ў Вільні, пахаваны на Ліпаўскіх могілках недалёка ад царквы, 100 метраў ад Яна Цеханоўскага.
Да вянка на магіле быў прымацаваны фотаздымак яго вучняў (7-га класа Навагрудскай беларускай гімназіі) з тэкстам:
Нацыянальны парк Юнкердаль
Нацыянальны парк Юнкердаль (Junkerdal nasjonalpark) — нацыянальны парк Нарвегіі, знаходзіцца на тэрыторыі фюльке Нурлан. Заснаваны ў 2004 годзе, вядомы разнастайнасцю флоры, у прыватнасці арктаальпійскімі відамі раслін. У межах Юнкердаля — мясцовыя папуляцыі расамахі. Сустракаюцца ласі, паўночныя алені, бурыя мядзведзі.
Грайваран
Грайваран (Гра́йворон) — горад у Белгародскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Грайваранскага раёна і гарадскога паселішча «Горад Грайваран». Размешчаны на берагах рэк Ворсклы, прытоку Дняпра і Грайваранкі, на мяжы з Украінай, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Хотмыжск і за 78 км ад Белгарада.
Капачэўка
Капачэ́ўка (, Копачевка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Ламіншчына
Ламі́ншчына (, Ломинщина) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Вайлерсвіст
Вайлерсвіст (Weilerswist) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 57,21 км². Афіцыйны код — 05 3 66 040.
Камуна падзяляецца на 13 сельскіх акруг.
Hard Rock Cafe
Вялікую вядомасць кафэ набыло з-за атмасферы, якая ў ім пануе, тут знаходзяцца шматлікія музычныя памяткі, якія набываюцца на аукцыёнах. Hard Rock Cafe валодае самай вялікай калекцыяй прадметаў такога тыпу на ўсім свеце.
Пячоры
Пячоры (Печоры, Petseri) — горад (з 1776 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пячорскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 12,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1473 годзе.
Hard Rock Cafe
Памяткі, такія як гітары з подпісамі артыстаў, білеты на канцэрты або рэдкія фатаграфіі якія вясяць на сценах кафэ. Калекцыя была пачата ў 1979 частым госцем лонданскага кафэ — Эрыкам Клаптанам, які ўручыў кафэ непадпісаную гітару маркі Fender. Піт Таунсэнд, гітарыст рок-гурта The Who, праз некаторы час таксама падараваў сваю гітару з подпісам «''Мая такая ж добрая, як яго! Віншую, Піт.''».
Першае Hard Rock Cafe ва Усходняй Еўропе адчынілася ў 2003 у Маскве, першае ў Цэнтральнай Еўропе, адчынілася у 2007 у Варшаве.
Эцьен Дзюмусцье
Эцьен Дзюмусцье (фр. Étienne II Dumonstier, 1520 ці 1540 —, , Францыя) — французскі прыдворны мастак каралёў з дынастыі Валуа і Генрыха IV Бурбона, прадстаўнік дынастыі мастакоў Дзюмусцье.
Порта-Аццура
Порта-Аццура (Porto Azzurro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ліворна.
Пячоры
У горадзе размешчаны Пскова-Пячорскі Свята-Успенскі мужчынскі манастыр.
Порта-Аццура
Насельніцтва складае 3452 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 265 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 57036. Тэлефонны код — 0565.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Эцьен Дзюмусцье
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1520 ці 1540 гадах. Старэйшы сын мастака Жафруа Дзюмусцье, брат мастакоў П’ера і Косма II Дзюмусцье. Верагодна, вучыўся жывапісу ў свайго бацькі і Франсуа Клуэ. Яго імя з’яўляецца ўпершыню ў дакументах на выплату заробку каралём у 1568 годзе. Сума заробку 400 ліўраў — амаль у два разы большая, чым у Франсуа Клуэ, нягледзячы на ​​маладосць мастака. Захаваліся і іншыя дакументы на выплаты Эцьену Дзюмусцье каралеўскага заробку.
У 1569—1570 годзе Эцьен разам з братам П’ерам быў пасланы Кацярынай Медычы ў Вену. Тут яны выконвалі работы для імператарскага двара Максіміліяна ІІ. Даследчыкі мяркуюць, што Эцьен з’яўляўся даверанай асобай Кацярыны Медычы ў ажыццяўленні дыпламатычных місій.
Меў у Парыжы свой дом, выконваў абавязкі valet du chambre, быў прыдворным жывапісцам апошніх каралёў з дынастыі Валуа і Генрыха IV Бурбона. 1 красавіка 1574 года ён ажаніўся з Ганнай Ліньер, ад якой у яго быў сын, Жыль, які нарадзіўся ў тым жа годзе па дадзеных рэестра царквы Сен-Жэрмен-л’Асеруа. Пасля смерці жонкі ён зноў ажаніўся 29 студзеня 1585 года з Мары Лесаж. Яго сын ад гэтага шлюбу, які нарадзіўся ў канцы 1585 года, П’ер II, стаў вядомым мастаком. Даніель Дзюмусцье — самы знакаміты ў гэтай сям’і, магчыма, быў вучнем Эцьена, які даводзіўся яму дзядзькам. Вядома, што 29 жніўня 1603 года, незадоўга да смерці, Эцьен Дзюмусцье пражываў у Парыжы на Rue Des Quatre Fils. 27 верасня 1603 года ён цяжка захварэў. Сканаў мастак 23 кастрычніка 1603 года. Пахаваны ў царкве Сен-Жан-ан-Грэў.
Нэкля (гміна)
Нэ́кля (Nekla) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ужэсінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нэклі. Плошча гміны складае 96,24 км². Станам на 2004 год у гміне Нэкля пражывалі 6598 чалавек, шчыльнасць — 68,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Джо Ганс
Джо Ганс (Joe Gans; 25 лістапада 1874-10 жніўня 1910) — амерыканскі баксёр.
Заснавальнік папулярнага часопіса аб боксе «The Ring» Нэт Флэйшар паставіў Ганса на першае месца ў сваім рэйтынгу лепшых лёгкавагавікоў ў гісторыі. У 1902 годзе Джо заваяваў тытул чэмпіёна свету ў лёгкай вазе, адправіў накаўтам Фрэнка Эрне ў 1-ым раўндзе. Свой тытул ён страціў у 1908 годзе, прайграўшы накаўтам Оскару Бэтлінг Нэльсану. У 1910 годзе Ганс памёр ад сухот.
Джо Ганс быў прыняты ў Міжнародную Залу баксёрскай Славы ў 1990 годзе.
Богалетч Гебрэ
Богалетч «Богэ» (вымаўляецца бо-гей) Гебрэ (1950-я —  2 лістапада 2019 ) — эфіопскі вучоны і актывіст. У 2010 годзе The Independent назвала яе «жанчынай, якая распачала паўстанне эфіопскіх жанчын».
Біяграфія
Разам са сваёй сястрой Фікіртэ, Гебрэ Богалетч заснавала KMG у Эфіопіі, якая раней называлася Kembatti Mentti Gezzima-Tope. Яе дабрачынная дзейнасць накіравана на тое, каб дапамагчы жанчынам у многіх галінах, у тым ліку прадухіляць калецтва палавых органаў, практыку выкрадання і згвалтавання маладых жанчын. Паводле інфармаціі Эфіопскага нацыянальнага камітэту традыцыйнай практыкі, праз такую традыцыю пачынаюцца каля 69 % шлюбаў у краіне станам на 2003 год.
The Independent паведамляе, што арганізацыя скараціла частату выкрадання нявесты ў Кембаці больш чым на 90 %, а The Economist адзначае, што ёй таксама прыпісваюць памяншэнне аперацый па калечэнні жанчын на 100 % да 3 %.
Грамадская дзейнасць
Як ахвяра аперацыі па калечэнні жаночых палавых органаў ва ўзросце 12 гадоў, яе бацька забараніў Гебры наведваць сярэднюю школу. Але яна збегла са свайго дома, каб вучыцца ў місіянерскай школе. У выніку яна вывучала мікрабіялогію ў Іерусаліме, перш чым паступіць у Масачусэтскій ўніверсітэт у Амгерсце на стыпендыі Фулбрайта. Знаходзячыся ў ЗША, яна стварыла сваю першую дабрачынную арганізацыю «Развіццё адукацыі», каб атрымаць падручнікі і кнігі на суму 26 000 долараў для эфіопскіх сярэдніх школ і універсітэтаў.
Атрымаўшы доктарскую ступень па эпідэміялогіі, Баголетч Гебрэ вярнулася ў Эфіопію, каб узмацніць кампанію па абароне правоў жанчын у 1990-я гады. Пасля свайго першага публічнага выступу на тэму ВІЧ / СНІДу, якая была забароненая дагэтуль, Гебрэ зразумела, што ёй трэба заваяваць давер грамадства, перш чым яна зможа прывесці да зменаў. Такім чынам, яна вырашыла выправіць праблемы, якія ўзгадваліся, забяспечыўшы неабходнымі матэрыяламі для будаўніцтва моста, які дазволіў бы дзецям рэгіёну дабрацца да бліжэйшай школы і да гандляроў — на мясцовы рынак. Пасля таго, як мост быў пабудаваны, яна і яе сястра стварылі KGM Эфіопію. Пасля гэтага былі адчынены грамадскія прыёмныя для кансультацый з жыхарамі і, перш за ўсё, з жанчынамі для рашэнні правоў жанчын практычна ва ўсіх вёсках.
Узнагароды
У 2005 годзе Богалетч Гебрэ была ўзнагароджана прэміяй Джонатана Мана ў 2005 годзе, а ў 2007 годзе — Прэмія Джонатана Мана за глабальны ўклад у здароўе і правы чалавека. За свой уклад у развіццё Афрыкі была ўзнагароджана Міжнароднай прэміяй развіцця короля Бадуэна ў маі 2013 года.
IC 1913
IC 1913 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шлайдэн
Шлайдэн (Schleiden) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 122,09 км². Афіцыйны код — 05 3 66 036.
Горад падзяляецца на 24 гарадскія раёны.
Жазеф Сіфрэд Дзюплесі
Жазеф Сіфрэд Дзюплесі (фр.: Joseph-Siffred (-Siffrein) Duplessis; —) — французскі мастак-партрэтыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Карпантра. Вучыўся спачатку ў бацькі, затым у Жазефа Габрыеля Імбера пры манастыры Вільнёў-лез-Авіньён, пасля працаваў у Рыме, у атэлье П’ера Сублейраса (1699—1749). У Італіі Дзюплесі пасябраваў з Клодам Жазефам Вернэ. Ён вярнуўся ў Карпантра, правёў нядоўгі час у Ліёне, а потым прыбыў у 1752 годзе ў Парыж, дзе яго прынялі ў Акадэмію Святога Лукі. У 1769 годзе выставіў дзесяць карцін у парыжскім Салоне. Сярод людзей, намаляваных на яго карцінах, — Людовік XVI, Жак Нэкер і Бенджамін Франклін.
Партрэты Франкліна працы Дзюплесі з 1929 года выкарыстоўваюцца ў дызайне купюры ў сто долараў ЗША.
Таганрог-2
Будынак вакзала з'яўляецца аб'ектам культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння. Прыняты пад ахову рашэннем Малога савета Растоўскага аблсавета № 301 ад 18 лістапада 1992 года.
Гісторыя
Будаўнічыя працы вёў бачны прадпрымальнік Я. С. Палякоў з 23 чэрвеня да снежня 1869 года.
Урачыстае адкрыццё чыгункі ў Таганрогу адбылося 4 студзеня 1870 года (23 снежня 1869 года па старым стылі). Амаль 100 гадоў Таганрог меў адзіную тупіковую станцыю. Пасля будавання ў 1962 годзк «Новага вакзала», названага «Таганрог I», стары вакзал атрымаў імя «Таганрог II».
Сучасны стан станцыі
У 2002 годзе зямельная пляцоўка разам з будынкам вакзала, на якім той знаходзіцца, быў перададзены на падставе пастановы Адміністрацыі Таганрога ў пастаяннае бестэрміновае карыстаннеФГУП «СКЖД МПС РФ».
Будынак вакзала апынуўся ў гэтак запушчаным стане, што ідэальна ўпісалася ў сцэны мастацкага фільма «Старая стрэльба», дзеянне якога разгортваецца ў ваенныя часы акупацыі Таганрога.
На 2012 год уласнікам будынка вакзала з'яўлялася кампанія «Кобарт плюс», узначаленая Артурам Кабалянам.
У ліпені 2013 года было абвешчана, што пасля завяршэння пачатай у 2013 годзе рэканструкцыі гістарычнага будынка чыгуначнага вакзала «Таганрог-2» кампаніяй «Кобарт плюс», там плануецца адкрыць адзін з падзелаў Міжнароднага політэхнічнага музея, для чаго маскоўскі Політэхнічны музей гатовы падаць частку сваіх экспанатаў.
Падчас рэканструкцыі арыгінальныя старыя аконныя вокладкі будынка былі заменены на металапластыкавыя, што выклікала рэзкую крытыку з боку таганрожцаў.
Сосніца (станцыя)
Со́сніца (, Сосница)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскай вобласці. Размешчана на ўсходняй ускраіне горада Полацка; на лініі Віцебск — Полацк, паміж раз'ездам Фаміно і станцыяй Полацк.
Карпантра
Карпантра (Carpentras) — горад у Францыі, размешчаны на паўднёвым усходзе краіны, у дэпартаменце Ваклюз рэгіёна Праванс — Альпы — Лазурны Бераг. Уваходзіць у акругу Карпантра, утвараючы 2 кантоны — Карпантра-Поўнач і Карпантра-Поўдзень. Плошча горада — 37,92 км². Насельніцтва камуны на 2010 год — чалавек.
Каль
Каль (Kall) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 66,08 км². Афіцыйны код — 05 3 66 024.
Камуна падзяляецца на 23 сельскія акругі.
Нідзіца (гміна)
Нідзі́ца (Nidzica) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Нідзіцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нідзіцы. Плошча гміны складае 378,88 км². Станам на 2004 год у гміне Нідзіца пражывалі 21 480 чалавек, шчыльнасць — 56,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 56 населеных пунктаў.
Майдан (Талачынскі раён)
Майда́н (, Майдан) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Беларускі фонд культуры
Беларускі фонд культуры (БФК) — беларуская грамадская арганізацыя, заснаваная ў 1987 годзе, мэтай якой з’яўляецца падтрымка развіцця беларускай культуры. Першым старшынёй быў народны пісьменнік Беларусі Іван Чыгрынаў (да 1996 года). Другі старшыня — Уладзімір Гілеп (з 1996 па сакавік 2018 г.).
Дзейнасць
БФК распрацавана і ажыццяўляецца доўгатэрміновая праграма «Спадчына», мэтай якой з’яўляецца падтрымка высілкаў па захаванні гісторыка-культурнай спадчыны. Формы яе рэалізацыі — выставы твораў народных майстроў, фальклорныя святы.
Таксама БФК рэалізуе наступныя праграмы: «Вяртанне і захаванне нацыянальных культурных каштоўнасцей», «Адраджэнне нацыянальнай культуры малых гарадоў і мястэчак», «Славутыя імёны Айчыны».
Фонд займаецца выдавецкай дзейнасцю, у тым ліку з красавіка 2003 года выдае тыднёвік «Краязнаўчая газета».
Задачы
Задачамі фонду з’яўляюцца:
IC 1914
IC 1914 — галактыка тыпу SBcd у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс аб’ектаў PGC (833001—834000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (833001—834000)
Прынёманне
'''«Прынёманне. Гродзенская вобласць»''' — беларуская кніга, выдадзеная тыражом экзэмпляраў.
Змест
Гродзенская вобласць — найпрыгажэйшы край Беларусі на яе паўночным захадзе, мяжуе з Польшчай і Літвой. Геаграфічна — тут цэнтр Еўропы, перакрыжаванне розных культур і народаў. Гэта зямля авеяна сівой і багатай гісторыяй. Яе помнікі, яе дыяменты, раскіданы паўсюль і сёння з’яўляюцца унікальнай нацыянальнай спадчынай і гонарам краіны. Гродзенцы шануюць сваё мінулае, самаадданай працай ствараюць будучыню і з адкрытымі сэрцамі гасцінна сустракаюць сяброў.
Іншыя дадзеныя
Выпуск выдання ажыццёўлены па заказу і пры фінансавай падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Выйшла ў свет два выдання фотаальбому.
Леапольд I
Леапольд I можа адносіцца да наступных манархаў:
Гайна-Бродня
Гайна-Бродня — пераважна (92 %) нізіннае балота ў Смалявіцкім і Лагойскім раёнах, у вадазборы р. Гайна і яе прытоку Усяжа. Плошча 5,5 тыс.га, прамысловыя адклады торфу на 4,3 тыс.га, іх сярэдняя глыбіня 2,8 м. Каля паловы плошчаў асушалася ў 1980-я гады і выкарыстоўвалася пад пашы і сенакос. На нераспрацаваных участках переважалі рэдкалессі, хмызнякі.
Краўцова Ніва
Краўцо́ва Ні́ва (, Кравцова Нива) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Траянаўскага сельсавета.
Габы
Габы — балота ў Беларусі, у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у вадазборы рэк Сэрвач і Вузлянка.
Балота нізіннага (45 %), пераходнага (15,%) і вярховага (40 %) тыпаў. Плошча 13,9 тыс. га. Глыбіня торфу да 7,3 м, сярэдняя 2,6 м, ступень разлажэння ад 32 % (верхавы тып) да 39 % (пераходны і нізінны). Ёсць падсцілкавы торф і мергель (магутнасць да 4 м). Расце лес з хвоі, елкі, бярозы. З 1952 года асушана 7,6 тыс. га, у тым ліку 2,6 тыс. га адкрытай асушальнай сеткай, 5 тыс. га закрытым дрэнажам. На асушаных землях вырошчваюць шматгадовыя травы, збожжавыя.
Бланкенгайм (Ар)
Бланкенгайм (Blankenheim) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — 8294 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 148,62 км².
Камуна падзяляецца на 17 сельскіх акруг.
Сасноўка (прыпыначны пункт)
Сасно́ўка (, Сосновка)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Сасноўка.
Рэспубліканская партыя ЗША
Рэспубліканская партыя (Republican Party) — адна з двух разам з Дэмакратычнай партыяй асноўных палітычных партый ЗША. Другая назва -- Вялікая Старая Партыя (англ. Grand Old Party, GOP).
Неафіцыйны сімвал партыі — слон (увасабляе моц), неафіцыйны колер - чырвоны. Партыя была заснавана 28 лютага 1854 года ў Рыпан, штат Вісконсін.
Гісторыя
Партыя была заснавана 28 лютага 1854 года ў Рыпане, штат Вісконсін, праз аб'яднанне Партыі свабоднай зямлі і фракцыі «Сумленне» Партыі вігаў. Была створана як аб'яднанне праціўнікаў рабства і прыхільнікаў пашырэння кампетэнцыі ўлады цэнтральнага ўрада, адлюстроўваючы інтарэсы прамыслоўцаў Поўначы (янкі) у процівагу элітарнай дэмакратычнай партыі, якая, абапіраючыся на плантатараў-рабаўладальнікаў Поўдня, манапольна правілы краінай пасля развалу вігаў.
Рэспубліканская партыя выступала за забарону рабства на тэрыторыі штатаў на поўнач ад 36-й паралелі (што было адменена ў 1854 годзе актам Канзаса-Небраска), раздачу свабодных зямель бясплатна ўсім жадаючым (фармальна свабодныя землі фактычна былі заселеныя індзейскімі плямёнамі, меркаваннем якіх, зрэшты, ніхто не цікавіўся), а таксама — за ўсталяванне высокіх пошлін на ўвозімыя з Еўропы прамысловыя тавары. Пасля перамогі паўночнікаў і іх лідара Аўрама Лінкольна ў Грамадзянскай вайне рэспубліканцы амаль 50 гадоў дамінавалі як на прэзідэнцкіх, так і на парламенцкіх выбарах.
Іх гегемонія была перапыненая Вудра Вільсанам у 1912, услед за расколам саміх рэспубліканцаў і стварэннем Прагрэсіўнай партыі Тэадора Рузвельта. З 1912 г. і аж да 1968 года, дэмакраты кантралявалі палітыку ЗША, час ад часу саступаючы рэспубліканцам (Кельвіну Куліджу, Герберту Гуверу, Дуайту Эйзенхаўэру). Рэальным заняпадам для партыі можна назваць часы «Новага курсу» дэмакрата Франкліна Рузвельта.
Менавіта ў гэты час рэспубліканцы і дэмакраты канчаткова памяняліся месцамі ў ідэалагічным спектры як больш кансерватыўная і больш ліберальная партыя адпаведна. Калі ў 1940-1960-я разгарнуўся рух за грамадзянскія правы афраамерыканцаў, рэспубліканцы паставіліся да яго халаднавата, пачаўшы ажыццяўленне «Паўднёвай стратэгіі» Ніксана па змене сваіх пазіцый і разбурэнні «Маналітнага Поўдня» як апірышча Дэмакратычнай партыі.
У гады «Халоднай вайны» Рэспубліканская партыя ва ўнутранай палітыцы была больш агрэсіўна настроена ў пытаннях антыкамунізму і ганенняў на левых (макартызм), а яе кандыдаты звычайна лічыліся «ястрабамі» ў знешняй палітыцы (асабліва Бары Голдуатэр). На думку даследчыка Раса Беланта, Нацыянальны камітэт пры прэзідэнце Ніксане і пазней меў сувязі з нацыяналістамі з краін Усходняй Еўропы, якія перабраліся ў ЗША пасля Другой сусветнай вайны, падчас якой супрацоўнічалі з нацыстамі.
У сярэдзіне 1970-х гадоў Рэспубліканская партыя аказалася напярэдадні наймацнейшага крызісу, звязанага з зыходам у адстаўку спачатку віцэ-прэзідэнта Спірыт Агню, абвінавачанага ва ўхіленні ад выплаты падаткаў і хабарах, а затым і прэзідэнта Рычарда Ніксана з-за скандалу «Уотэргейт».
У лістападзе 2014 года рэспубліканцы атрымалі кантроль над палатай прадстаўнікоў і сенатам.
У лістападзе 2016 года рэспубліканец Дональд Трамп абраны 45-м Прэзідэнтам ЗША, інаўгурацыя адбылася 20 студзеня 2017 года.
Камунар (Гатчынскі раён)
Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы раёна на рацэ Іжора, за 16 км на паўночны ўсход ад горада Гатчына.
Колькасць насельніцтва — 20 270 жыхароў (1 студзеня 2011 года). Па гэтым паказчыку займае другое месца ў Гатчынскім раёне.
Цюпіна-Ніва
Цюпіна-Ніва (Тюпина-Нива) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Урад Сірыі
Урад Сірыі — паводле канстытуцыі Сірыі (артыкул 115) — асноўны орган выканаўчай улады Сiрыі, які складаецца з старшыні савета міністраў, яго намеснікаў і міністраў. Ён ажыццяўляе кантроль над выкананнем законаў і пастаноў, а таксама работай дзяржаўнага апарату і дзяржаўных інстытутаў.
22 чэрвеня 2016 года прэм’ер-міністрам краіны стаў Імад Хаміс. Башар Асад прыняў адстаўку Ваіля Надзір аль-Халька, і даручыў сфармаваць новы кабінет міністру энергетыкі Імада Хамісу. 3 ліпеня Башар Асад зацвердзіў новы склад урада. З міністраў — членаў папярэдняга ўрада свае партфелі захавалі толькі міністр замежных спраў Валід аль-Муалем і многія іншыя. 1 студзеня 2018 года Прэзідэнт Сірыі Башар аль-Асад вырабіў новыя прызначэнні ва ўрадзе: міністрам абароны прызначаны Алі Абдула Аюб, міністрам прамысловасці — Мухамад Мазінай Алі Юсеф, міністрам інфармацыі — Імад Абдала Сара. У склад урада ўваходзяць прадстаўнікі трох партый — Баас, Арабскага сацыялістычнага руху, Сірыйскай нацыянал-сацыялістычнай партыі, вайскоўцаў, а таксама незалежных.
Аляксандр Ігаравіч Булычоў
Клубная кар’ера
З 2017 года пачаў выступаць за дубль салігорскага «Шахцёра». У 2019 годзе пачаў прыцягвацца да асноўнага складу, да сезона 2020 рыхтаваўся разам з асноўнай камандай. Дэбютаваў за «Шахцёр» 4 сакавіка 2020 года ў матчы за Суперкубак Беларусі супраць брэсцкага «Дынама» (0:2), адгуляўшы першы тайм. У Вышэйшай лізе ўпершыню згуляў 16 мая 2020 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з мазырскай «Славіяй» (2:0).
У верасні 2020 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», у складзе якой тройчы згуляў у Вышэйшай лізе, выступаў таксама за дубль. У студзені 2021 года на правах арэнды далучыўся да «Віцебска». У ліпені 2021 года пакінуў віцебскі клуб, так і не згуляўшы яго ў Вышэйшай лізе. Неўзабаве быў арандаваны «Энергетыкам-БДУ», дзе стаў трывала з’яўляцца на полі ў асноўнай камандзе, у тым ліку ў стартавым складзе. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў сталічны клуб.
Са студзеня 2022 года знаходзіўся на праглядзе ў брэсцкім «Дынама». У лютым, па пагадненні бакоў разарваўшы кантракт з «Шахцёрам», афіцыйна стаў іграком дынамаўцаў. У жніўні 2022 года пакінуў брэсцкі клуб, а ў верасні стаў іграком уладзімірскага «Тарпеда», дзе пераважна выхадзіў на замену.
У сакавіку 2023 года далучыўся да рагачоўскага «Макслайна». У жніўні 2023 года пасля прагляду перайшоў у брэсцкае «Дынама».
Порхаў
По́рхаў (Порхов) — горад (з 1777 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Порхаўскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 11,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1239 годзе.
Горад размешчаны на Шалонскай нізіне, на рацэ Шалонь (басейн возера Ільмень), за 88 км ад Пскова.
Вапнавы завод, рэлейны завод, харчовая прамысловасць.
Кацярына Аўстрыйская
Кацярына Аўстрыйская (Catalina de Austria;  — ) — народжаная эрцгерцагіня Аўстрыйская, інфанта Іспанская і прынцэса Бургундыі. Жонка караля Жуана III, каралева-кансорт Партугаліі. Рэгент пры сваім унуку каралю Себасціяне.
Кацярына была малодшай дачкой Філіпа IV, герцага Бургундскага і Кастыльскай каралевы Хуаны I. Сярод яе братоў і сясцёр былі імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі Карл V і Фердынанд I, каралева-кансорт Партугаліі, а затым Францыі Элеанора, каралева-кансорт Даніі, Нарвегіі і Швецыі Ізабела і каралева-кансорт Венгрыі Марыя.
Кацярына нарадзілася пасля смерці бацькі, калі яе маці, якая і пры жыцці мужа была не ў сябе, стала зусім шалёнай. Хуана адносілася да дзіцяці, як да апошняга, што засталося ў яе ад мужа. Яна лічыла, што ён гаворыць з ёй пасродкам лопату немаўля. Ложак дзяўчынкі размяшчаўся ў алькове пакоя, патрапіць у які можна было толькі міма Хуаны. Адзінай пацехай дзіцяці было глядзець у акно. Калі будучая каралева Партугаліі ўжо дзяўчынай была забрана адтуль да двара напярэдадні падрыхтоўкі да шлюбу, усё адзначалі яе некаторую неадэкватнасць.
10 лютага 1525 года яна выйшла замуж за караля Партугаліі Жуана III. Нарадзіла семярых дзяцей, з якіх толькі двое дасягнулі сталага ўзросту:
IC 1915
IC 1915 — галактыка тыпу SB? R у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марка Сіміч
Марка Сіміч (Марко Симић / Marko Simić, нар. ) — сербскі і чарнагорскі футбаліст, абаронца чарнагорскага клуба «Будучнаст» з Падгорыцы і нацыянальнай зборнай Чарнагорыі.
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнай школы бялградскага «Партызана», у якой займаўся з пяці гадоў.
У студзені 2011 года за 150 тысяч еўра трапіў у барысаўскі БАТЭ. Уключаўся ў спіс 22 найлепшых ігракоў чэмпіянату 2011. Удзельнік Лігі Еўропы 2010/11, Лігі чэмпіёнаў 2011/12 і 2012/13.
У студзені 2013 года за 1 мільён еўра перайшоў у турэцкі клуб «Кайсерыспор». У ліпені 2016 года падпісаў кантракт з тэль-авіўскім «Хапаэлем», аднак ужо ўзімку пакінуў клуб у якасці свабоднага агента і ў сакавіку 2017 года перайшоў у «Растоў». У чэрвені 2017 года падпісаў кантракт на 2,5 гады з узбекскім «Пахтакорам».
У першай палове 2020 года, пасля сыходу з «Пахтакор», заставаўся без клуба, а ў чэрвені стаў іграком латвійскай «Ліепаі». У ліпені 2022 года перайшоў у чарнагорскую «Будучнаст».
Дзюпрэ
Дзюпрэ — прозвішча.
Шуйскае
Шуйскае — тапонім.
Геленталь
Камуна падзяляецца на 60 сельскіх акруг.
Нябораў (гміна)
Нябо́раў (Nieborów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лавіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Нябораве. Плошча гміны складае 103,9 км². Станам на 2007 год у гміне Нябораў пражывалі 9542 чалавекі, шчыльнасць — 92 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Курган (Барысаўскі раён)
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Ла-Плата
Ла-Плата:
Лотвіцкі сельсавет
Ло́твіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Лотвічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 8 красавіка 1957 года ў складзе Баранавіцкага раёна. 17 лістапада 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Палонкаўскага сельсавета.
Зарыян Якаўлевіч Даленга-Хадакоўскі
Зарыян Якаўлевіч Даленга-Хадакоўскі, сапр. Адам Чарноцкі (24.12, па іншых крыніцах 7(15).4.1784, маёнтак каля в. Гайна Менскага пав. Менскага ваяв., цяпер Лагойскі раён Мінскай вобл. — 17(29).11.1825, с. Пятроўскае Цвярской губ., цяпер Цвярская вобл.) — славяназнавец, адзін з пачынальнікаў беларускай, польскай, рускай і ўкраінскай археалогіі, старажытнай гісторыі, фалькларыстыкі, этнаграфіі і дыялекталогіі.
Біяграфія
У 1801 годзе скончыў Слуцкае павятовае вучылішча. У 1801—1804 годзе праходзіў юрыдычную практыку ў Навагрудку. Працаваў у Мінску хатнім настаўкікам, прыватным адвакатам. У Мінскім архіве пазнаёміўся з выданнямі Статута ВКЛ, старажытнымі граматамі і актамі на старабеларускай, лацінскай і польскай мовах. У 1805 здаў экзамен па юрыспрудэнцыі і атрымаў патэнт на права кіравання маёмасцю, у 1807—09 працаваў каморнікам і аканомам маёнтка графа Ю. Несялоўскага, у бібліятэцы якога, пазней (у 1814—18) у бібліятэках А. Чартарыйскага ў Пулавах (Польшча) і Крамянецкага ліцэя пазнаёміўся з навуковымі выданнямі Варшавы, Вільні, Пецярбурга. Асаблівы уплыў на фарміраванне навуковых і грамадскіх поглядаў З. Даленгі-Хадакоўскага зрабілі працы польскага вучонага Т. Чацкага, французскіх асветнікаў Вальтэра, Ж.-Ж. Русо, П. Гольбаха. Арыштаваны царскімі ўладамі 24.3.1809 за выказаную ў прыватным лісце прыхільнасць да антыпрыгонніцкіх ідэй Напалеона. Пасля 7 месяцаў зняволення ў Петрапаўлаўскай крэпасці быў пазбаўлены шляхецтва і накіраваны салдатам у Омск. У 1811 у Бабруйску імітаваў утапленне; уцёк у Варшаву, уступіў у французскую армію. Менавіта пасля паражэння французаў у вайне 1812 супраць Расіі мусіў хавацца і ўзяў псеўданім Даленга-Хадакоўскі. У 1813—1818 падарожнічаў па Беларусі, Польшчы, Украіне; працаваў у архівах і бібліятэках; даследаваў гарадзішчы; запісваў фальклор, дыялектную лексіку, абрады. 14.12.1818 упершыню ў Беларусі і Літве атрымаў ад Віленскага ўніверсітэта адкрыты ліст (дазвол) на права раскопак. У 1818 выдаў сваю галоўную працу «Пра славяншчыну да хрысціянства», якая прынесла яму шырокую вядомасць. У 1819 стаў членам-карэспандэнтам Варшаўскага Таварыства сяброў навук, членам Пецярбургскага Вольнага таварыства аматараў расійскай славеснасці; у 1820 — Маскоўскага Таварыства гісторыі і старажытнасцяў расійскіх. Адным з першых абгрунтаваў ідэю славянскай агульнасці ў дагістарычны час. У 1820—1821, атрымаўшы дапамогу Міністэрства народнай асветы Расіі, арганізаваў даследчыя паездкі па поўначы Расіі. Апошнія гады жыцця правёў у Цвярской губ., дзе ўладкаваўся аканомам маёнтка.
Даследчыцкая дзейнасць
З. Даленга-Хадакоўскі шмат падарожнічаў, збіраў прадметы матэрыяльнай культуры, запісваў фальклор, мясцовыя гаворкі. Першы сярод славянскіх вучоных звярнуўся да духоўнай культуры простага народа як крыніцы гісторыі. Упершыню ў славяназнаўчай яавуцы перанёс сістэму даследаванняў з помнікаў пісьменнасці на зямлю і яе помнікі. На гарадзішчах, якія раскопваў у Полацку, Віцебску, Тураве, Бабруйскім павеце, каля Брэста, Гомеля, Магілёва, у в. Старое Сяло Віцебскага павета бачыў помнікі высокаарганізаванага духоўнага жыцця славян, імкнуўся па іх вызначыць мяжу рассялення старажытных славян.
Згодна з распрацаванай ім тэорыяй гарадзішчаў усе старажытныя землі славяншчыны падзяляліся на ўчасткі плошчай каля 1 кв. мілі, у цэнтры якіх было гарадзішча, а навакольныя паселішчы мелі аднакарэнныя назвы. На гарадзішчах, што размяшчаліся высока над ракой або возерам і былі абнесены валам, выконваліся рэлігійныя дзействы (ахвярапрынашэнні, урачыстасці, гульні) пад кіраўніцтвам жраца або князя. З. Даленга-Хадакоўскі адзначыў адносную роўнасць членаў абшчыны, размеркаванне рэлігійных і ваенных функцый племянных правадыроў. Падабенства назваў славянскіх паселішчаў таксама, на яго думку, сведчыць аб спрадвечным адзінстве славян. Гарадзішчы даследчык лічыў выключна славянскай з’явай і на падставе сваёй тэорыі і этнамоўных даных спрабаваў устанавіць межы старажытнага рассялення славян і лакалізацыю іх асобных плямён ад Урала і Камы да Эльбы і ад Адрыятыкі да Паўночнай Дзвіны.
Адзін з першых абгрунтаваў ідэю славянскай агульнасці ў дагістарычны час. Яго мэтай было імкненне раскрыць этнагенез славян і напісаць гісторыю агульнаславянскага перыяду, выкарыстаўшы для гэтага археалагічныя, тапанімічныя, этнаграфічныя і фальклорныя даныя. Склаў карту старажытнага рассялення славян, узняў пытанне аб прарадзіме славян і іх сувязях з балцкімі народамі. Крытыкуючы ў «Даследаваннях адносна рускай гісторыі» (1819) некаторыя палажэнні «Гісторыі дзяржавы Расійскай» М. Карамзіна, удакладніў межы рассялення крывічоў (ад Пскова і Смаленска да Гродна і Нёмана), а таксама палачан, літоўцаў, аспрэчваў нарманскую тэорыю паходжання рускай дзяржавы, не дапускаў неабгрунтаванай мадыфікацыі мінулага, некрытычнага выкарыстання прац замежных аўтараў. Адзначыў у працах Карамзіна больш за 20 памылковых сцвярджэнняў і фактаў, звязаных з гісторыяй Беларусі (межы паміж беларускімі, літоўскімі і рускімі пасяленнямі, тэрыторыя рассялення ўсходнеславянскіх плямён у ІХ ст., месца знаходжання Нямігі, дзе адбылася бітва, апісаная ў «Слове пра паход Ігаравы», і інш.). Вельмі карысным лічыў тапанімічны і гідранімічны матэрыял, у якім захаваўся ўвесь слоўнік першапачатковых карэнных выразаў.
Вывучаў старажытныя шляхі зносін на Беларусі: Кіева з Полацкам па Дняпры, Бярэзіне, Свіслачы, Ушчы, Віліі, па р. Нарач і воз. Нарач праз сістэму іншых азёр у Дзісну і Заходнюю Дзвіну, Заслаўя з Нёманам праз Пціч і Усу, якім карысталіся германцы, а таксама магчымыя шляхі зносін паміж дрыгавічамі, валынянамі і крывічамі па Прыпяці. Грунтоўна прааналізаваў «Спіс рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» і прадатаваў час яго напісання 1430 годам. У працы «Пра славяншчыну да хрысціянства» (1818) упершыню спрабаваў апісаць старажытнаславянскі побыт, культуру і народную творчасць у дахрысціянскі перыяд, намеціў план комплекснага даследавання славянскіх і кантактных з ім народаў. У «Праекце вучонага падарожжа па Расіі для вытлумачэння старажытнай славянскай гісторыі» (1820) і «Гістарычнай сістэмы Хадакоўскага» (апубл. 1838) абгрунтаваў прынцып збору фальклору і дыялектнай лексікі, упершыню ў славістыцы паказаў ролю тапанімікі для гістарычных даследаванняў, склаў рэестр агульнаславянскіх тапонімаў, у т.л. беларускіх, вызначыў тэрыторыю пашырэння беларускай мовы.
Большасць яго прац не апублікавана («Гістарычна-геаграфічны слоўнік», «Батанічна-заалагічна-астранамічны слоўнік», «Слоўнік старажытных слоў і выразаў», зборнік беларускіх песень, сшытак славянскай міфалогіі, шматлікія апісанні абрадаў, звычаяў, замоў, запісы прыказак, прымавак, загадак, усходнеславянскіх і польскіх, нататкі па археалогіі, тапаніміцы, дыялекталогіі). Частка прац загінула.
Бібліяграфія
Запісы беларускага фальклору (да 500 песень) знаходзяцца ў архівах, у тым ліку ў Санкт-Пецярбургу.
Маляўка
Маля́ўка (, Молявка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета. На рацэ Плісе.
У 1514 годзе, 28 жніўня каля вёскі адбылося сутыкненне авангарда вялікалітоўскага войска на шляху да Оршы з маскоўскай старожай, у рэестры маскоўкіх палонных ад 1519 года згадваюцца ўзятыя «на Бабры і на Малявіцы» (сутыкненне на Бабры адбылося 27 жніўня).
Улад III Цэпеш
Улад III Цэпеш, Дракула ( — ) гаспадар Валахіі ў 1448, 1456—1462 і 1476. Паслужыў прататыпам для рамана Брэма Стокера «Дракула».
Жыццяпіс
Улад III нарадзіўся ад шлюбу Улада ІІ Дракула і трансільванскай князёўны, у венгерскім мястэчку Сігішаара. У 1436 Улад ІІ Дракул становіцца гаспадаром Валахіі, і па палітычным прычынам аддае сваіх дзяцей, Улада ІІІ і Рада, у заклад турэцкаму султану Мехмеду ІІ. Пасля смерці Улада ІІ, Мехмед ІІ пасадзіў на валахскі сталец яго сына, маладога Улада, разлічваючы на яго лаяльнасць. У 1448 Улад Цепеш першы раз становіцца гаспадаром Валахіі. Венгры ў адказ на гэта выслалі войска на Валахію. Улад збягае да свайго дзядзькі Богдана ІІ ў Малдавію. Адкуль у 1456 з дапамогай валашскіх баяр і венграў вяртае свой сталец. За другі час праўлення Улад праславіўся як жорсткі і бязлітасны ўладар, ён адмовіўся плаціць даніну Турцыі і ў наступным даў адпор турэцкай арміі, па загадзе Улада было забіта каля 100 тыс. чалавек. У 1462 пад націскам баяр, вымушаны збегчы ў Венгрыю. У 1476 зноў становіцца гаспадаром і ў тым жа годзе забіты баярамі.
Імя
Прозвішча «Це́пеш» у перакладзе з румынскай мовы азначае «коласадзіцель», гэтую мянушку ён атрымаў за спосаб якім караў сваіх ворагаў і падначаленых. Мянушку «Дракула» («сын дракона») ён атрымаў ад свайго бацькі, які браў членства ў рыцарскім ордэне Драконаў.
Луі Дзюпрэ (мастак)
Луі Дзюпрэ (фр. Louis Dupré;, Версаль — , ) — французскі мастак і філэлін.
Біяграфія
Нарадзіўся ў дэпартаменце Сена і Уаза ў 1789 годзе. Пра яго сям’ю і дзіцячы ўзрост невядома нічога, акрамя таго, што ў яго былі брат і сястра і што яго бацькі ў 1819 годзе яшчэ жылі.
Яго вучоба ў мастацкім вучылішчы, якое стварыў Жак-Луі Давід (афіцыйны мастак Напалеона) вызначыла яго асобу і змест яго мастацтва. Яго знаёмства з кардыналам і біскупам Ліёна Жазефам Фешам (дзядзькам Напалеона), уплывовым царкоўным і палітычным чалавекам і знаўцам мастацтва, аказалася карысным для Дзюпрэ. У 1811 годзе кардынал паслаў яго ў Касель, да двара Жэрома Банапарта, караля Вестфаліі. У тым жа годзе Жэром даў яму тытул прыдворнага мастака.
У Каселі Дзюпрэ прабыў два гады (1811—1812). У 1813 годзе з’ехаў у Рым, дзе прабыў два гады, пасля чаго пераехаў таксама на два гады ў Неапаль (1814—1816). У 1816 годзе ён вярнуўся ў Рым і заставаўся там да 1819 года. У 1817 годзе ён упершыню прыняў удзел у парыжскай выставе, дзе выставіў партрэт мастака Dunouy. У Італіі Дзюпрэ падарожнічаў па краіне, вывучаў і капіраваў помнікі, у асноўным роспісы, і практыкаваецца ў партрэце і пейзажы.
У лютым 1819 года Дзюпрэ наведаў грэчаскія землі разам з трыма англійскімі падарожнікамі (Heyet, Hay і Viwian). Ангельцы ўзялі на сябе яго выдаткі, у абмен на гэта Дзюпрэ павінен быў перадаць ім замалёўкі і карціны помнікаў і краявідаў краіны. Чатыры вандроўцы і іх маленькае суправаджэнне прайшлі ад вострава Керкіра, Эпір, Фесалію, Сярэднюю Грэцыю, Атыку і астравы Сараніцкага заліва.
Падарожнікі расталіся; Дзюпрэ працягнуў сваё падарожжа ў Канстанцінопаль, а затым быў запрошаны Міхаілам Суцасам у Бухарэст, у той час як ангельцы вярнуліся ў Англію. Яго падарожжа скончылася вяртаннем у Рым 18 красавіка 1820 года.
Дзюпрэ быў у рэгіёнах, дзе вылілася Грэчаская рэвалюцыя, за год да яе пачатку. Персанажы, характары і краявіды, адлюстраваныя ім, атрымалі пазней, акрамя мастацкага, і дакументальнае значэнне. Многія гістарычныя працы, якія тычацца гэтай эпохі, суправаджаюцца працамі Дзюпрэ. Дзюпрэ не прымаў непасрэднага ўдзелу ў Вызваленчай вайне Грэцыі, але ў сілу філэлінізму яго прац яго залічаюць да філэлінаў. У 1824 годзе ён прыняў у другі раз удзел у парыжскай выставе, дзе быў узнагароджаны залатым медалём за працу «Марк Фурый Каміл выганяе галат з Рыма» і дзе яго працы з грэцкай тэматыкай атрымалі прыхільны водгук.
Угоры (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Нетэрсгайм
Нетэрсгайм (Nettersheim) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — 7998 чалавек (31 снежня 2006 года). Плошча — 94,35 км². Афіцыйны код — 05 3 66 032.
Іжора (рака)
Іжора (Ижора, Inkere) — рака, левы прыток Нявы. Бярэ пачатак на Іжорскім ўзвышшы з крыніцы каля вёскі Скворыцы Гатчынскага раёна Ленінградскай вобласці. Працякае па Прынеўскай нізіне па тэрыторыі Гатчынскага, Тосненскага раёнаў Ленінградскай вобласці і Колпінскага раёна Санкт-Пецярбурга.
Філімонава (Смаленская вобласць)
Філімонава (Филимоново) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1916
IC 1916 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Далем (Паўночны Айфель)
Далем (Dahlem) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва — 4116 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 95,18 км². Афіцыйны код — 05 3 66 012.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Міхалішкі)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла ў Міхалішках — помнік сармацкага барока Вялікага Княства Літоўскага. Над ім працавалі запрошаныя для гэтага архітэктар Крыштаф Пэнс і скульптар П’етра Перці.
Архітэктура
Касцёл двухвежавы, аднанефавы. Да прамавугольнага ў плане асноўнага аб’ёму з паўночнага ўсходу прымыкае пяцігранная апсіда з дзвюма невысокімі сакрысціямі. Асноўны аб’ём накрыты двухсхільным дахам з вальмамі над апсідай. Галоўны фасад падзелены на два ярусы простым карнізам, завершаны чацверыкамі вежаў з чатырохсхільнымі шатровымі дахамі і атыкавым франтонам паміж імі. Нязначны перапад вышынь зальнай часткі, апсіды і вежаў стварае ступеньчатасць сілуэта будынка. Пры ўваходзе невысокі паўкруглыаб’ём накрыты конусападобным дахам. Сцены прарэзаны вокнамі з паўцыркульнымі завяршэннямі і раскрапаваны філянговымі нішамі.