cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Біржай
Гісторыя
Пры Крыштафе Радзівіле Перуне, які стала пасяліўся ў Біржах, у 1586 годзе пачалося будаўніцтва Біржанскага замка, таксама быў разбудаваны горад, месцічам нададзены прывілеі. У 1587 годзе ўзведзены кальвінскі збор. Прывілеі пацвердзіў у 1589 годзе Жыгімонт III Ваза, надаўшы гораду магдэбургскае права, вызваліўшы яго ад падаткаў на 25 гадоў і вызначыўшы кірмашовыя дні па чацвяргах і нядзелях. Дзякуючы месцазнаходжанню і ўжо згаданым правам Біржы сталі таксама гандлёвым цэнтрам, куды прыязджалі купцы, якія ехалі з Вільні ў Рыгу. У 1609 годзе Крыштаф Радзівіл вызначыў арганізацыю ўлады ў горадзе, якая складалася з бурмістра, гарадской рады і стольніка.
Радзівілы з біржанскай лініі былі абаронцамі пратэстантызму ў Літве, што ўплывала на становішча Біржаў — падтрымлівалі евангельскую, евангелічна-аўгсбургскую і рэфармацкую цэрквы, не абмяжоўвалі сябе ў гэтай дзейнасці тагачасным правам. Таксама вялі ўпартую барацьбу з пануючай тым часам каталіцкай рэакцыяй, далучалі да сумеснай дзейнасці як пратэстантаў, так і праваслаўных
З XVII стагоддзя існавала Біржанскае княства. У вайну Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 гадоў горад стаў месцам збору войска Вялікага Княства Літоўскага на чале з Янам Каралем Хадкевічам напярэдадні бітвы пад Кірхольмам (1605). Біржы былі галоўнай крэпасцю, якая ахоўвала Літву на паўночнай мяжы, шведскае войска не магло пакінуць па-за ўвагай такі важны стратэгічны пункт, горад у 1625 годзе заняты і спустошаны шведскімі войскамі. Шведская акупацыя замка і разбурэнне горада пакінулі вялікі след у яго гісторыі, значна зменшылася колькасць жыхароў, скараціўся гандаль. У рукі непрыяцеля трапілі княжацкі скарб, гарматы і іншыя ваенныя запасы.
У 1626 годзе соймавай канстытуцыяй Рэч Паспалітая абавязалася кампенсаваць панесеныя Біржам страты. Такім чынам крэпасць аднавіла сваё ваеннае значэнне і зноў стала важным паўночным бастыёнам краіны. Аднак гэта не азначала адбудовы самога горада, для гэтага спатрэбіліся дзеянні самога князя Крыштафа Радзівіла. У 1636 годзе князь абвясціў, што «мяшчанам маім, пасля розных хваляванняў і ўсіх пошасцяў, якія абрушыліся на айчыну, гарантуецца адбудова гарадскіх руін, дамоў і магчымасць імкнуцца да былых багаццяў горада». Крыштаф Радзівіл пацвердзіў жыхарам і ўсім новапрыбылым прывілеі караля і бацькі, таксама імкнуўся аднавіць гандаль.
У 1636 годзе пабудаваны лютэранскі збор (з 1687 года пры ім дзейнічала пачатковая школа).
Часы шведскай вайны 1655 года сталі чарговым ударам для Біржаў, нават нягледзячы на ​​перамовы Януша Радзівіла са шведамі пра стварэнне з яго зямель асобнага княства, якія павінны былі абараніць яго маёнткі ад захопу шведскімі атрадамі, аднак 17 жніўня 1655 года Магнус Габрыэль Дэлагардзі загадаў захапіць Біржы. Атрад, які абараняў крэпасць, быў цалкам дэзарыентаваны і аддаў замак шведам, аднак адмовіўся прысягнуць Карлу X Густаву. З гадоў, калі крэпасць і горад былі заняты шведскім войскам, захавалася мала звестак. Ужо пасля вайны на падставе Вяляўска-Быдгашцкіх пагадненняў Біржы перайшлі пад уладу Багуслава Радзівіла. Потым, праз шлюб з Ганнай Марыяй, адзінай спадчынніцай Януша Радзівіла, Багуслаў набыў усю маёмасць Радзівілаў з Біржаў.
Князь Багуслаў працягваў аднаўленне ўладанняў, ён таксама рэфармаваў адміністрацыйную сістэму і прызначыў адміністрацыйныя цэнтры, адным з іх былі Біржы. Багуслаў Радзівіл шырока выкарыстоўваў прызначаных намеснікаў замест таго, каб кантраляваць усё асабіста, як яго продкі. Горад пачалі адбудоўваць паводле плана. Горад быў акружаны валам, з публічных будынкаў вылучаліся ратуша і кальвінісцкая школа, якая мела свайго рэктара.
Пасля смерці Багуслава Радзівіла ў 1669 годзе горад стаў спадчынай яго дачкі Людвікі Караліны Радзівіл. У 1684 годзе дзейнічалі 4 рамесныя цэхі і купецкае брацтва. У 1685 годзе Біржам нададзены вілкер (гарадскі статут), гарадскія паслы атрымалі права цалаваць руку манарха, была гарадская харугва, герб з чорным арлом на белым полі, кожны месціч трымаў пры сабе зброю. З 1695 годзе ў складзе «Нойбургскіх маёнткаў».
Біржы значна зруйнаваны падчас Паўночнай вайны. У 1701 годзе ў горадзе заключана пагадненне паміж расійскім царом Пятром І і каралём Аўгустам Моцным пра сумесныя дзеянні супраць шведаў, у перамовах удзельнічаў Рыгор Агінскі, які дамовіўся з расійскім царом пра падтрымку ў барацьбе з Сапегамі. У сярэдзіне 1701 года горад заняты шведамі. Біржы вярнуліся ва ўласнасць Радзівілаў (нясвіжскай лініі) у другой палове XVIII стагоддзя, пачалася барацьба паміж католікамі і пратэстантамі.
Пасля войнаў і пажараў горад не здолеў аднавіць сваё багацце, павольны заняпад прывёў у 1817 годзе да пазбаўлення Біржаў права весці ўнутраныя суды і перадачы кніг земскаму суду ў Панявежы.
У 1811 годзе староста вяляціцкі Юзаф Тышкевіч атрымаў Біржы ад князя Дамініка Радзівіла. Князь Радзівіл меў вялікія даўгі, а граф Тышкевіч быў яго крэдыторам. Паводле дамовы, права Тышкевічаў на валоданне Біржамі трывала толькі да згасання галіны нясвяжскіх Радзівілаў па мужчынскай лініі. Потым маёнткі павінны былі перайсці спадчыннікам князёў Радзівілаў, а Тышкевічам належала вярнуць пазычаныя ад іх грашовыя сродкі. Спадчыннікам, па звестках Я. Тышкевіча, быў праз свайго пасла ў Пецярбургу кароль Баварыі. Аднак указ імператара Мікалая I дазволіў продаж маёнтка людзям, не звязаным з Радзівіламі. У выніку баварскае патрабаванне было анулявана. Гэты ўказ выйшаў у 1844 годзе і такім чынам справа была выйграна ўнукам Юзафа — Янам Тышкевічам.
Ян Тышкевіч утварыў Біржанскую ардынацыю ў 1860 годзе, але не меў дзяцей. Яго брат Бенедыкт у шлюбе з Вандай Ваньковіч пакінуў толькі дачок. Другім ардынатам біржанскім стаў іх пляменнік Міхал — знакаміты калекцыянер і падарожнік, член Віленскай археалагічнай камісіі, які адмовіўся ад ардынацыі на карысць сына Юзафа. Юзаф у сваю чаргу саступіў ардынацыю свайму брату Яну. Пятым ардынатам стаў сын Яна Альфрэд, шостым — сын Альфрэда, Ян Ежы, які не цікавіўся сямейнымі ўладаннямі і стаў манахам-трапістам. Такім чынам ардынацыя існавала да 1921 года і скончылася на беспатомным Яне Ежы Тышкевічы. Хаця ў Біржах і знаходзіўся радзівілаўскі замак, першы ардынат Ян Тышкевіч палічыў за лепшае ў 1844 годзе пабудаваць асобны палац у фальварку Аструў, які зараз уваходзіць у склад Біржаў.
У 1860 годзе Ян Тышкевіч фундаваў новы мураваны касцёл, дзе і быў пахаваны.
З 1950 года Біржай — раённы цэнтр Літоўскай ССР, з 1990 года ў складзе Літоўскай Рэспублікі.
Desolate Heaven
«Desolate Heaven» — беларускі блэк-метал-гурт з Мінска. Лірыка гурта прасякнутая антыхрысціянствам.
Падаў Нарадова (гміна)
Па́даў Нарадо́ва (Padew Narodowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мялецкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Падаве Нарадовай. Плошча гміны складае 70,55 км². Станам на 2009 год у гміне Падаў Нарадова пражывалі 5 336 чалавек, шчыльнасць — 75,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Бабораў (гміна)
Бабо́раў (Baborów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Глубчыцкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Бабораве. Плошча гміны складае 116,97 км². Станам на 2011 год у гміне Бабораў пражывалі 6276 чалавек, шчыльнасць — 53,7 чал./км².
NGC 35
NGC 35 (іншыя абазначэнні — MCG −2-1-33, NPM1G −12.0011, IRAS00086-1217, PGC 784) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта амерыканскім астраномам Льюісам Свіфтам 21 лістапада 1886.
Шальксмюле
Шальксмюле (Schalksmühle) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Меркіш. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 38,2 км². Афіцыйны код — 05 9 62 056.
Камуна падзяляецца на 15 сельскіх акруг.
Кампан’яціка
Кампан’яціка (Campagnatico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Спіс аб’ектаў PGC (1715001—1716000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1715001—1716000)
Кампан’яціка
Насельніцтва складае 2380 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 162 км². Паштовы індэкс — 58042. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Джавані Ларэнца Берніні
Джавані Ларэнца Берніні, Джан Ларэнца Берніні (Giovanni Lorenzo Bernini;,  — , ) — італьянскі архітэктар і скульптар, самы значны прадстаўнік рымскага і ўсяго італьянскага барока, вучань свайго бацькі П’етра Берніні. Творчасць Джавані Берніні можа служыць эталонам эстэтыкі барока, для яе характэрны «павышаная эмацыйнасць, тэатральнасць, актыўнае проціборства прасторы і масы, спалучэнне рэлігійнай афектацыі з падкрэсленай пачуццёвасцю».
Творчасць
Яго архітэктурныя пабудовы вылучаюцца прасторавым размахам і пышнасцю дэкору, дынамікай формаў, перспектыўнымі і светлавымі эфектамі, цэласным сінтэзам мастацтваў (ансамбль плошчы Святога Пятра, 1657—63, і царква Сант-Андрэа, 1653—58, фантан на П’яцца Навона, 1648—51, у Рыме). Арганічна спалучаў архітэктуру і скульптуру, выкарыстоўваў розныя матэрыялы, размалёўку, пазалоту (інтэр’еры сабора Святога Пятра, 1657—66).
Скульптуры Берніні ўласцівыя імклівасць руху, спалучэнне рэлігійнай афектацыі і экзальтацыі пачуццяў («Апалон і Дафна», 1622—25; «Экстаз святой Тэрэзы», 1644—52; капэла Карнара ў царкве Санта-Марыя дэла Віторыя, усе ў Рыме). У творчасці Берніні сфарміраваўся тып параднага партрэта барока з яго рэалістычнай дакладнасцю, псіхалагічнай вастрынёй і дэкар. пышнасцю («Людовік XIV»).
Яго творчасць зрабіла вялікі ўплыў на еўрапейскае мастацтва XVII—XVIII стагоддзяў.
Творы
Ключовыя творы:
Ключ 31
Ключ 31 囗 (〇) (піньінь wéi) са значэннем «прадказанне» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 118 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49,030).
Варыянты значэння
Старажытны знак паходзіць ад выявы агароджы ці сцен горада. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «мяжа», «агароджа», «рамка», «абрыс». Самастойна іерогліф «агароджа» выкарыстоўваецца для замены прапушчанага ў тэксце іерогліфа або замест іерогліфаў з вялікай колькасцю чорт унутры. Іерогліф «агароджа» адрозніваецца ад ключа 口 «рот» тым, што «рот» заўсёды пішацца побач са словам, а «агароджа» заўсёды акружае слова.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 囗.
Дзмітрый Міхайлавіч Карбышаў
Дзяцінства, юнацтва, пачатак ваеннай службы
Дзмітрый Міхайлавіч Карбышаў быў нарадзіўся года ў Омску ў сям’і    : выпускніка, ветэрана Крымскай вайны, ваеннага службоўца Міхаіла Ільіча Карбышава (1829—1892) і яго жонкі Аляксандры, дачкі калежскага саветніка з багатых омскіх купцоў другой гільдыі Лузгіных  , быў шостым, апошнім дзіцем. Бацька з радавых  — Карбышавых  Омскай. За ваенную службу бацька быў узнагароджаны, Ганны III ступені, медалямі. Калі старэйшы сын дасягнуў школьнага ўзросту, Міхаіл Ільіч па хваробе звольніўся з сапраўднай ваеннай службы і перабраўся з сям’ёй у Омск служыць ваенным чыноўнікам. Сібірскага казачага войска. У яго было чацвёра сыноў і дзве дачкі (Дзмітрый — самы малодшы з дзяцей). Міхаіл Ільіч быў спачатку памочнікам бухгалтара ў Омску, а затым стаў наглядчыкам Карасуцкіх саляных азёр: займаўся промыслам у стэпах, здабываў соль, вёў. Захапіўся фатаграфіяй. Старэйшыя дзеці вучыліся: Уладзімір — у, дочкі Соф’я і Яўгенія — у жаночай, а Міхаіл і Сяргей — у. Малодшаму Дзмітрыю было 4 гады, калі старэйшы брат скончыў з адзнакай гімназію. Уладзімір марыў быць урачом. Калі Міця цяжка захварэў на воспу, брат выхадзіў яго. . Дзякуючы высокаадукаванай маці Міця з маленства аднолькава добра гаварыў без акцэнту і думаў на літаратурных рускай, татарскай, французскай і нямецкай мовах. Дванаццацігадовым застаўся без бацькі, які памёр у 1892 годзе. Дзяцей выхоўвала хваравітая маці, якая амаль не выходзіла з дому. Дзмітрый жа знікаў на вуліцы, дзе выявіў якасці лідара: пад яго кіраўніцтвам казацкія дзеці будавалі крэпасці (узімку са снегу, у іншы час з зямлі) і штурмавалі іх.
Раней старэйшага з братоў Карбышавых, Уладзіміра, накіравалі па стыпендыі праўлення Сібірскага казацкага войска вучыцца на. У 1887 годзе яго арыштавалі за ўдзел у студэнцкім рэвалюцыйным руху (яго рукой быў напісаны заклік з нагоды спробы замаху і яго групы на цара). За гэтым рушыла заключэнне ў турму і выключэнне з універсітэта. Недавучанага лекара вызначылі радавым казаком у Сібірскага казацкага войска. Але праз два гады як цяжка хворы на туберкулёз быў вызвалены, вярнуўся дадому. Памёр у прафілактычным зняволенні да суда падчас візіту ў Омск спадкаемца на пачатку 90-х гадоў XIX стагоддзя.
Стрыечны брат будучага генерала (сын сястры бацькі - цёткі Веры) Аляксандр Дзмітрыевіч Шайтанаў таксама раней актыўна ўдзельнічаў у рэвалюцыйным руху, быў асуджаны, адбываў сcылку ў Архангельскай губерні. У сувязі з тым, што сям'я Карбышавых была пад наглядам, Дзмітрыя не прынялі ў  на навучанне за дзяржаўны рахунак. Яго 6 верасня 1891 года залічылі "як прыходзячым па плаце". Гэта пагаршала і без таго нялёгкае фінансавае становішча сям'і: маці не хацела прымаць дапамогу сваіх багатых крэўных сваякоў, паколькі лічыла, што яны здрадзілі яе старэйшага сына, не паспрабаваўшы ўзяць яго на парукі (хоць фактычна тыя і не мелі такой магчымасці з-за ўласнай нядобранадзейнасці, якая выявілася пасля захопу паліцыяй перапіскі Уладзіміра, а таксама з асцярог пашкодзіць свайму бізнэсу, распачаўшы загадзя асуджаную на няўдачу спробу ўзяць арыштаванага на парукі). Як бы там ні было, Дзмітрый Карбышаў рэгулярна наведваў заняткі, стаў выдатнікам і праз два гады быў залічаны паўнапраўным кадэтам. скончыў у 1898 годзе з адзнакай, першым сярод выпускнікоў, і быў рэкамендаваны для паступлення ў, або. Сам Дзмітрый хацеў паступіць у ці ў Інстытут грамадзянскіх інжынераў, але ў сям'і не было сродкаў. Дапамогу сваякоў яны па-ранейшаму не прымалі, а ўдовінай пенсіі маці ледзь хапала на выдаткі па хаце. Сямейны савет вырашыў, што Дзмітрый пойдзе па шляху бацькі, стане ваенным, прычым па інжынернай прафесіі.
Руска-японская і Першая сусветная вайна
У ходзе Руска-японскай вайны ў складзе батальёна ўмацоўваў пазіцыі, усталёўваў сродкі сувязі, наводзіў масты, вёў разведку боем. Здзейсніў подзвіг у. Але першая баявая ўзнагарода афіцэра Карбышава — ордэн Святога Уладзіміра IV ступені з мячамі і бантамі — была ўручана за. Камандуючы кабельным аддзяленнем 4-й тэлеграфнай роты 1-га Усходне-Сібірскага сапёрнага батальёна (перадача сігналаў з дапамогай ), ён вывеў з акружэння 60 вайскоўцаў з тэхнікай і зброяй. Вайну скончыў з пяццю баявымі ордэнамі і трыма медалямі ў чыне паручніка.
У 1906 годзе па абвінавачанні ў агітацыі сярод салдат (так дакументавана, але, мабыць, толькі за неданосніцтва — ён за ўсё жыццё ніколі ні на каго не даносіў) яму пагражалі ваенна-палявы суд і расстрэл, у лепшым выпадку — турма. Але не дазволіў аддаць адважнага баявога афіцэра катам. Па рашэнні суда гонару ён сышоў з вайсковай службы ў запас. Жыў ва Уладзівастоку, займаўся чарцёжнай працай.
Заліп’е (Гомельскі раён)
Залі́п'е (, Залипье) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Урыцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Заліпскага сельсавета.
Дзмітрый Міхайлавіч Карбышаў
Руска-японская і Першая сусветная вайна
27 кастрычніка 1906 года Аліса Карлаўна Траяновіч-Піятроўская і Дзмітрый Міхайлавіч Карбышаў абвянчаліся ў ў г. Нікольску-Усурыйскім.
Уступленне ў шэрагі РСЧА
У снежні 1917 года падпалкоўнік Д. М. Карбышаў уступіў у Чырвоную гвардыю ў Магілёве-Падольскім. У сакавіку 1918 года з групай афіцэраў штаба былой 8-й арміі з вялікай цяжкасцю дабраўся да Варонежа, дзе ўступіў у Чырвоную Армію. Удзельнік Грамадзянскай вайны.
У красавіку 1918 года Д. М. Карбышаў прызначаецца ў Калегію па абароне краіны пры Галоўным ваенна-тэхнічным упраўленні РСЧА. У ліпені 1918 года Д. М. Карбышаў прызначаны начальнікам асобнага інжынернага ўпраўлення Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі. Аднак дабрацца да месца службы не змог, быў змушаны застацца ў Царыцыне і ўдзельнічаў у, будуючы ўмацаванні вакол горада. З восені 1918 года — памочнік начальніка 1-га ваенна-палявога будаўніцтва на Усходнім фронце.
Вясной 1919 года Д. М. Карбышаў прызначаны галоўным кіраўніком усіх абарончых работ Усходняга фронту, удзельнічаў у будаўніцтве Сімбірскага, Самарскага, Саратаўскага, Чалябінскага, Залатавустаўскага, Траецкага, Курганскага ўмацаваных раёнаў; забяспечваў фарсіраванне рэк Уфы і Белай, пачатак наступу на Сібір, праектаваў абарончыя збудаванні.
Са студзеня 1920 года Д. М. Карбышаў — начальнік Упраўлення ваенна-палявых будаўніцтваў. Кіраваў працамі па аднаўленні чыгуначнага маста цераз Іртыш у Омску, умацоўваў Забайкальскі плацдарм.
У лютым 1920 года быў прызначаны начальнікам інжынераў Усходняга фронта. Удзельнічаў у баявых дзеяннях у Забайкалля супраць войскаў атамана Р. М. Сямёнава.
У жніўні 1920 года выкліканы М. В. Фрунзэ на пасаду намесніка начальніка інжынераў, аднак да моманту яго прыбыцця ў Харкаў у кастрычніку гэтага года пасада ўжо была занятая, тады яго прызначылі намеснікам начальніка інжынераў фронта. Кіраваў будаўніцтвам умацаванняў на. У лістападзе 1920 года кіраваў інжынерным забеспячэннем  і. У 1921—1923 гадах — памочнік, намеснік, а затым начальнік інжынераў.
Акадэмія імя Фрунзэ, Акадэмія Генштаба
У сакавіку 1923—1926 гадах — старшыня Інжынернага камітэта Галоўнага ваенна-інжынернага ўпраўлення РСЧА (затым пасада перайменавана ў «старшыню Ваенна-тэхнічнага камітэта Ваенна-тэхнічнага ўпраўлення РСЧА»), адначасова выкладаў інжынерную справу ў Ваеннай акадэміі РСЧА імя М. В. Фрунзэ и в. Дацэнт (1924). З 1926 года — галоўны кіраўнік па ваенна-інжынернай справе ў Ваеннай акадэміі РСЧА імя М. В. Фрунзэ. У 1929 годзе ўдзельнічаў у праектаванні ўмацаваных раёнаў уздоўж заходніх рубяжоў Савецкага Саюза. У лютым 1934 года назначаны начальнікам кафедры ваенна-інжынернай справы Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба.
З’яўляўся ваенна-тэхнічным кансультантам пры стварэнні дыярамы «Узяцце Растова».
5 снежня 1935 года прысвоена званне.
Панарама «» была створана ў 1934—1940 гадах калектывам мастакоў пад кіраўніцтвам, пасля яго смерці —. У якасці кансультанта быў прыцягнуты акадэмік АМ М. С. Самокіш. Кансультантам ад быў прызначаны ўдзельнік  генерал Д. М. Карбышаў.
З 1936 года быў памочнікам начальніка кафедры тактыкі вышэйшых злучэнняў па інжынерных войсках. Акадэміі Генеральнага штаба РСЧА. У 1937 годзе загадам наркама абароны быў прызначаны старшынёй Дзяржаўнай камісіі па абароне дыпломных праектаў Ваенна-інжынернай акадэміі РСЧА. У 1938 годзе скончыў Вышэйшую ваенную акадэмію (Ваенную акадэмію Генеральнага штаба). 23 кастрычніка 1938 года зацверджаны ва вучоным званні прафесара.
Да канца 1930-х гадоў Дзмітрый Карбышаў ужо лічыўся адным з найвыдатнейшых адмыслоўцаў у вобласці ваенна-інжынернага мастацтва не толькі ў Савецкім Саюзе, але і ў свеце.
Карбышаву належаць найбольш поўнае даследаванне і распрацоўка пытанняў прымянення разбурэнняў і загарод. Значны яго ўклад у навуковую распрацоўку пытанняў фарсіравання рэк і іншых водных перашкод. Ён апублікаваў больш за 100 навуковых прац па ваенна-інжынерным мастацтве і ваеннай гісторыі. Яго артыкулы і дапаможнікі па пытаннях тэорыі інжынернага забеспячэння бою і аперацыі, тактыцы інжынерных войскаў былі асноўнымі матэрыяламі па падрыхтоўцы камандзіраў Чырвонай арміі ў перадваенныя гады.
Акрамя гэтага, Карбышаў быў буйным спецыялістам у галіне будаўніцтва, эксплуатацыі і аднаўлення чыгунак, мастоў, тунэляў, рэстаўрацыі старажытных крэпасцей і храмаў, кансультантам Вучонага савета па рэстаўрацыйных работах Троіца-Сергіевай лаўры, навуковым кіраўніком і галоўным архітэктарам якіх быў прызначаны.
6 мільёнаў рублёў было выдзелена на рэстаўрацыю пасля экспертнага заключэння Д. М. Карбышава пра Лаўру як пра крэпасць.
Савецка-фінская вайна і мірны перыяд
Удзельнік савецка-фінскай вайны 1939—1940 гадоў. У складзе групы намесніка начальніка Галоўнага ваенна-інжынернага ўпраўлення па абарончым будаўніцтве выпрацоўваў рэкамендацыі войскам па інжынерным забеспячэнні.
З 1940 года — член ВКП(б).
У 1940 году ажыццяўляў кіраўніцтва фартыфікацыйнымі працамі па ўдасканаленні Брэсцкай крэпасці.
Вялікая Айчынная вайна
У пачатку чэрвеня 1941 года Д. М. Карбышаў быў камандзіраваны ў Заходнюю асобую ваенную акругу, дзе інспектаваў ход будаўніцтва фартыфікацыйных збудаванняў 68-га Гродзенскага ўмацаванага раёна.
Вялікая Айчынная вайна заспела яго ў штабе 3-й арміі ў Гродне. Праз два дні ён перайшоў у штаб 10-й арміі. 27 чэрвеня штаб войска апынуўся ў акружэнні.
У чэрвені 1942 года начальнік штаба інжынерных войскаў Чырвонай арміі дакладваў у Галоўнае ўпраўленне фарміравання і ўкамплектавання Чырвонай арміі, што Д. М. Карбышаў «у сярэдзіне ліпеня 1941 года, апрануты ў грамадзянскае адзенне, за тыдзень да выхаду атрада. (камандуючы 10-й арміяй) з акружэння, сышоў з атрада ў напрамку на Смаленск».
Шлях па канцлагерах і гібель
Карбышаў утрымліваўся ў лагеры для ваеннапалонных каля горада Острава Мазавецкага (філіял якога быў у Гродне), у турме гестапа ў Берліне, у лагеры на перасыльным пункце РВА ў Брэслау, у нямецкіх канцэнтрацыйных лагерах: , , , , Асвенцім (Аушвіц), ,. Неаднаразова ад адміністрацыі лагераў атрымліваў прапановы супрацоўнічаць. Па сведчанні супрацоўніка асабістай аховы Уласава, які наглядаў за Уласавым, афіцэра СД Хмырова-Далгарукага, гітлераўцы першапачаткова ўгаворвалі не Уласава, а менавіта Дзмітрыя Карбышава, праваслаўнага былога падпалкоўніка царскай арміі, для якога нямецкая мова была як родная, першая жонка якой была немкай, заняць пасаду камандуючага «Рускай вызваленчай арміяй». Але гітлераўцы запісалі ў сваіх архівах : «… Гэты найбуйнейшы савецкі фартыфікатар, кадравы афіцэр старой рускай арміі, чалавек, якому пераваліла за шэсцьдзесят гадоў, аказаўся фанатычна адданым ідэі вернасці воінскаму абавязку і патрыятызму… Карбышава можна лічыць безнадзейным у сэнсе выкарыстання ў нас у якасці спецыяліста ваенна-інжынернай справы». І вердыкт нацыстаў у 1943 годзе пасля двух гадоў угавораў : «Накіраваць у канцлагер Флосенбург на катаржныя работы, ніякіх скідак на званне і ўзрост». Нягледзячы на свой узрост, быў адным з актыўных кіраўнікоў лагернага руху супраціву. Ён заклікаў не толькі савецкіх, але ўсіх ваеннапалонных антыгітлераўскай кааліцыі памятаць аб сваёй Айчыне і не ісці на супрацоўніцтва з ворагам.
Апошнім месцам зняволення стаў, размешчаны ў камуне зямельнага раёна   Вялікагерманскай імперыі (цяпер акруга Перг уваходзіць у федэральную зямлю Верхняя Аўстрыя Аўстрыйскай Рэспублікі).
У ноч на 18 лютага 1945 года ў канцлагеры Маўтгаўзен, у ліку каля пяцісот іншых зняволеных, пасля зверскіх катаванняў абліты вадой на марозе (тэмпература паветра каля -12°C) і забіты. Цела Д. М. Карбышава было спалена ў печах Маўтгаўзена.
Паводле архіваў КЛ Маўтгаўзэн, Сэдан дэ Сэнт-Клер прыбыў у лагер 26 лютага 1945 года, таму відавочцам гібелі генэрала Карбышава ён быць ня мог.
Афіцыйная версія прытрымліваецца пазіцыі, што 18 лютага 1945 года ў Маўтгаўзен групу палонных разам з Карбышавым на 12-градусным марозе аблівалі халоднай вадой, пасля чаго 64-гадовы генерал не выжыў.
Асабістае жыццё
Тамсама, у Беларусі, у 1916 году Дзмітрый Міхайлавіч ажаніўся з сястрой міласэрнасці Лідзіяй Васільеўнай Апацкай (1891—1976), сястрой ягонага калега ў Брэсце паручніка Апацкага, якая вынесла яго, параненага ў нагу, з развалін умацаванняў пад шквальным варожым агнём і затым рушыла за ім у шпіталь у Беларусь. У гэтым шлюбе нарадзілася трое дзяцей — (1919—2006), Таццяна (1926—2003) і Аляксей (1929—1988).
Старэйшая дачка Алена пайшла па шляху бацькі і стала ваенным інжынерам, за свою работу была награждена орденами и медалями. Таццяна працавала эканамістам, а Аляксей атрымаў ступень кандыдата эканамічных навук і загадваў кафедрай у.
Узнагароды і званні
Дзяржаўныя ўзнагароды Расійскай імперыі:
Савецкія дзяржаўныя ўзнагароды і званні:
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш як 100 навуковых прац па ваенна-інжынернай справе і ваеннай гісторыі.
Гершайд
Гершайд (Herscheid) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Меркіш. Насельніцтва — 7216 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 58,92 км². Афіцыйны код — 05 9 62 020.
Анастасія Аляксандраўна Лявонава
Анастасія Аляксандраўна Лявонава (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў трайных скачках. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
На Чэмпіянаце Беларусі 2016 года заняла 4 месца ў трайных скачках з вынікам 13,57 м.
Альжбета Сапега
Альжбета Сапега, народжаная Радзівіл (1583—1611) — дачка вялікалітоўскага дзяржаўнага дзеяча Крыштафа Радзівіла Пяруна.
Паходжанне
Дачка вялікалітоўскага дзяржаўнага дзеяча Крыштафа Радзівіла Пяруна (1547—1603) і яго жонкі Кацярыны з Тэнчынскіх (каля 1544 — 1592). Мела братоў Юрыя, Яна Сямёна, Аляксандра, Януша і Крыштафа.
Сям'я
У шлюбе нарадзілася чацвёра дзяцей:
Virgin Group
Virgin Group — гэта кангламерат кампаній, заснаваны вядомым брытанскім бізнесменам сэрам Рычардам Брэнсанам. Больш усяго Virgin Group вядомая сваёй дзейнасцю ў вобласці гуказапісу, авіяперавозак, сотавай сувязі, кабельнага тэлебачання і радыё. На сённяшні дзень сукупны прыбытак усёй Virgin Group складае 20 мільярдаў долараў, а колькасць супрацоўнікаў кампаніі пераваліла за 50 тысяч. Цяпер Рычард Брэнсвн займаецца пабудовай новай кампаніі — Virgin Galactic, якая ўжо ў найбліжэйшыя гады абяцае адпраўляць людзей у космас за ўмераныя сумы.
Ян VI (Папа Рымскі)
Ян VI (655 — 11 студзеня 705) — Папа Рымскі з 30 кастрычніка 701 да 11 студзеня 705 года.
Біяграфія
Па нараджэнні — грэк, заняў пасад насуперак волі імператара і ўтрымаў яго толькі дзякуючы падтрымцы рымскай міліцыі. Калі Гізульф II, герцаг беневенці, захапіў некаторыя гарады экзархата, Ян пераканаў яго адмовіцца ад заваёў, заплаціўшы герцагу выкуп.
Анатоль Пятровіч Ктораў
Анатоль Пятровіч Ктораў (сапр. Віктараў; 1898—1980) — савецкі акцёр тэатра і кіно. Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1952). Народны артыст СССР (1963).
Біяграфія
Анатоль Ктораў нарадзіўся 12 (24) красавіка 1898 года ў Маскве.
Дэбютаваў у 1917 годзе ў тэатры імя В. Ф. Камісаржэўскай, створаным на аснове студыі, дзе гуляў да 1919 года і ў 1923 годзе. У 1919-1920 гадах - акцёр Дзяржаўнага паказальнага тэатра. У 1920-1933 гадах з перапынкамі працаваў у Тэатры Корша. У 1933 годзе ўступіў у трупу МХАТа.
Памёр Анатоль Пятровіч Ктораў 30 верасня 1980 года ў Маскве. Пахаваны на Увядзенскіх могілках у Маскве.
Таксаметр
Таксаметр (ад фр. Taximètre "лічыльнік цаны") -- прыбор, устанаўліваемы ў аўтамабілях таксі для падліку кошту праезду.
Прынцып працы таксаметра заключваецца ў вымярэнні пройдзенай аўтамабілем адлегласці і памнажэння яе на пастаяную велічыню, задаваемую пры праграмаванні таксаметра (звычайна гэта кошт аднаго кіламетра шляху). Пры хуткасці ніжэй парогавай (звычайна гэта 5-20 км/гадз., у кожнай краіне па-свойму) таксаметр пераключваецца ў рэжым уліку часа прастою. Акрамя таго, таксометры звычайна могуць улічваць стартавы тарыф "за пасадку"
Гісторыя
Першыя матарызаваныя наёмныя экіпажы — фіякры (фр. fiacre) з’явіліся ва Францыі ў 1896 годзе, але асобым поспехам не карысталіся. Бедным яны былі не па кішэні, у багатых мелісь свае асабістыя экіпажы, а сярэдній клас рызыкаваў карыстацца іх паслугамі толькі ў выключных выпадках. Прычынай таму была адсутнасць строгага адзінага тарыфу на перавозкі. У 1891 годзе нямецкі вучоны Вільгельм Брун прыдумаў першы таксаметр, і сітуацыя пачала хутка змяняцца. У 1907 годзе першыя таксаматоры з’явіліся на вуліцах Лондана.
Паенчна (гміна)
Па́енчна (Pajęczno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паянчанскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Паенчне. Плошча гміны складае 113,64 км². Станам на 2007 год у гміне Паенчна пражывалі 11 601 чалавек, шчыльнасць — 102 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Нахрот-Віблінгвердэ
Нахрот-Віблінгвердэ (Nachrodt-Wiblingwerde) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Меркіш. Насельніцтва — 6724 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 29,01 км². Афіцыйны код — 05 9 62 044.
Камуна падзяляецца на 7 сельскіх акруг.
NGC 36
NGC 36 (іншыя абазначэнні — UGC 106, MCG 1-1-43, ZWG 408.40, IRAS00088+0606, PGC 798) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта англійскім астраномам Уільямам Гершэлем 25 кастрычніка 1785.
Старына (Вяркудскі сельсавет)
Старына́ (, Старина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяркудскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Усвейскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Дубраўскага сельсавета.
Чырвоны Маяк (Урыцкі сельсавет)
Чырво́ны Мая́к (, Чирвоный Маяк) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Урыцкага сельсавета.
Аян (Хабараўскі край)
Аян (Ая́н) — сяло ў Хабараўскам краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Аяна-Майскага раёна і сельскага паселішча «Сяло Аян». Пасёлак быў заснаваны ў 1843 годзе Руска-Амерыканскай кампаніяй як пачатковы пункт новага тракту. Сяло знаходзіцца на беразе аднайменнай прыроднай бухты Ахоцкага мора, на значнай адлегласці ад іншых населеных пунктаў. За 12 км знаходзіцца аэрадром з грунтавой узлётна-пасадачнай паласой даўжынёй 1150 метраў.
Алена Аляксееўна Круцько
Алена Аляксееўна Круцько (нар., Караганда Казахскай ССР) — беларускі ўрач і дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Біяграфія
Скончыла Карагандзінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач акушэр-гінеколаг.
Працавала ўрачом-інтэрнам па акушэрстве-гінекалогіі Кустанайскага радзільнага дома (Казахская ССР), урачом акушэрам-гінеколагам жаночай кансультацыі, загадчыкам гінекалагічнага аддзялення, загадчыкам радзільнага аддзялення Кустанайскай раённай бальніцы, урачом-гінеколагам Васілевіцкай гарадской бальніцы Рэчыцкага тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання Гомельскай вобласці, намеснікам галоўнага ўрача па лячэбных пытаннях Касцюковіцкай раённай бальніцы, выконваючым абавязкі галоўнага ўрача ўстановы аховы здароўя «Кіраўская цэнтральная раённая бальніца» Магілёўскай вобласці.
Галоўны ўрач установы аховы здароўя «Кіраўская цэнтральная раённая бальніца».
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «70 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў», «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя Рэспублiкi Беларусь, упраўлення аховы здароўя Магілёўскага аблвыканкама і абкама прафсаюза работнікаў аховы здароўя, Кіраўскага райвыканкама, Магілёўскага аблвыканкама.
Агулы
Агулы (саманазва: агул) — народ Дагестана. Адносіцца да балкана-каўказскай расы вялікай еўрапеоіднай расы. Размаўляюць на агульскай мове нахска-дагестанскай групы паўночнакаўказскай сям’і. Дыялекты: керэнскі, кашанскі, а таксама — гехкунскі (паводле іншай класіфікацыі — тпігскі і буркіханскі). Распаўсюджаны таксама азербайджанская, лезгінская і руская мовы. Вернікі — мусульмане-суніты.
У армянскай крыніцы VII стагоддзя агулы ўзгадваюцца, верагодна, пад назвай агутакані. Пасля далучэння да Расійскай імперыі ў другой палове XX стагоддзя да агулаў пачалі пранікаць капіталістычныя адносіны. З утварэннем Дагестанскай АССР у 1921 годзе ўзмацнілася этнічная кансалідацыя агулаў.
Традыцыйныя заняткі — адгонная жывёлагадоўля (пераважна авечкі) і земляробства. Развітымі таксама ткацтва дываноў, выраб тканін з воўны, мастацкая апрацоўка драўніны, кавальскае рамяство. Асноўны традыцыйны тып жытла — каменны дом у 2-3 (радзей 4) паверхі, з вузкімі вокнамі і ўнутраным уваходам. Традыцыйны касцюм агульнадагестанскага тыпу. Традыцыйныя стравы — мучныя і мясамалочныя.
Вольга Піліпаўна Якушка
Вольга Піліпаўна Якушка (,  —, ) — беларускі географ і лімнолаг, доктар геаграфічных навук (1970), прафесар (1972). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1980).
Біяграфія
Бацька — Піліп Васілевіч Якушка, з сялян, брат архітэктара Герасіма Якушкі, таксама вучыўся на архітэктара, як інжынер-будаўнік браў удзел у вялікіх будоўлях першых савецкіх пяцігодак, у т.л. галоўнага корпуса БДУ (цяпер корпус геаграфічнага факультэта БДУ), Аршанскага льнокамбіната, апошняй чаргі Дома ўрада. Маці працавала ў бібліятэках Мінска.
У 1938 годзе пасля заканчэння сярэдняй школы № 5 г. Мінска, нягледзячы на жаданне бацькі, каб дачка стала будаўніком або інжынерам, паступіла на геолага-глебава-геаграфічны факультэт БДУ і да пачатку Вялікай Айчыннай вайны паспела скончыць 3 курсы. Вайна заспела Вольгу Піліпаўну на вучэбнай практыцы на Каўказе, потым яна апынулася за Уралам, у Кургане, пасля даведалася, што бацька мабілізаваны на вялікую ваенную будоўлю ў раёне Куйбышава (Самары), і паехала да яго, жыла ў гарадку пры станцыі Безымянка, якая неўзабаве ператварылася ў буйны цэнтр аднаўлення авіяцыйных заводаў вывезеных з Масквы. Працавала на маторабудаўнічым заводзе № 24.
У 1943 годзе даведалася аб аднаўленні працы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і вяртаецца на вучобу на станцыю Сходня пад Масквой. Гэтым часам знаёміцца з В. А. Дзяменцьевым, які чытаў курс фізічнай геаграфіі. В. А. Дзяменцьеў аказаў вялікі ўплыў на яе далейшую навуковую дзейнасць і лёс як навукоўца.
У 1945 годзе пасля вызвалення Мінска Вольга Філіпаўна адна з першых вяртаецца ў горад, дзе разам з выкладчыкамі і студэнтамі ўдзельнічае ў аднаўленні будынкаў універсітэцкага гарадка БДУ. У тым жа 1945 годзе скончыла геаграфічны факультэт з адзнакай, паступіла ў аспірантуру, якую скончыла ў 1948 годзе.
Пасля сканчэння аспірантуры, з 1948 года працуе выкладчыкам кафедры фізічнай геаграфіі геаграфічнага факультэта БДУ. У1949 годзе паспяхова абараняе кандыдацкую дысертацыю на тэму «Геамарфалогія паўднёвай часткі Мінскага ўзвышша». Уся далейшая Працоўная, навуковая і педагагічная дзейнасць В. П. Якушка звязана з універсітэтам, дзе яна за 40 гадоў прайшла шлях ад выкладчыка да доктара геаграфічных навук, прафесара.
У 1952 годзе была зацверджана ў вучоным званні дацэнта кафедры фізічнай геаграфіі.
У 1954 годзе стала членам геаграфічнага таварыства СССР. З 1995 па 1990 год-удзельнік усесаюзных з’ездаў геаграфічнага таварыства СССР.
На працягу многіх гадоў прафесар А. Ф. Якушка выконвала вялікую грамадскую працу. З 1959 па 1961 год абіралася дэпутатам Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў працаўнікоў. З 1967 па 1971 год з’яўлялася дэпутатам Ленінскага раённага Савета дэпутатаў працаўнікоў г. Мінска. Таксама была членам партыйнага і прафсаюзнага камітэтаў універсітэта.
У 1970 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Гісторыя развіцця і сучасны стан азёр поўначы Беларусі» і становіцца першай у Рэспубліцы жанчынай-доктарам геаграфічных навук. У гэтым жа годзе была ўзнагароджана медалём «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна».
У 1972 годзе зацверджаны ў вучоным званні прафесара па кафедры фізічнай геаграфіі замежных краін. У 1973 годзе арганізавала і ўзначаліла кафедру агульнага землязнаўства і навукова-даследчую лабараторыю возеразнаўства БДУ.
У 1976 годзе была ўдзельнікам міжнароднага паліналагічнага кангрэса ў Індыі (г. Лакхнау).
У 1978 годзе была камандзіраваная ў Люблянскі універсітэт для навуковай працы, пазней адправілася ў Сафійскі універсітэт для чытання лекцый. У 1979 годзе праводзіла навуковую працу ў Якуцкім універсітэце. У 1981 годзе была камандзіраваная ў Балгарыю (г. Варна) на ХІІ з’езд географаў Балгарыі. У 1983 годзе чытала лекцыі ў Берлінскім універсітэце.
У 1990 годзе была ўдзельнікам ІХ з’езда геаграфічнага таварыства СССР і была абраная яго ганаровым членам.
Навуковыя інтарэсы
Навуковая дзейнасць звязана з вывучэннем і картаграфаваннем ландшафтаў, распрацоўкай схемы фізіка-геаграфічнага раянавання тэрыторыі Беларусі. Кірунак навуковай дзейнасці даволі шырокі. У тэарэтычнай геамарфалёгіі даследаванні вяліся па праблемах літамарфагенэза Беларускага Паазер’я і Мінскага ўзвышша, геамарфалагічнага раянавання, праяўлення карставых працэсаў і сучасных працэсаў фармавання рэльефу ў раёнах распаўсюджвання лёсападобных парод Мінскага і Навагрудскага узвышшаў і Аршана-Магілёўскай падвышанай раўніны. Шырокае прымяненне маюць працы прыкладной накіраванасці: па марфаметрыі рэльефу, інжынернай, ландшафтнай і экалагічнай геамарфалёгіі.
Навуковая дзейнасць
Будучы дацэнтам на кафедры фізічнай геаграфіі, Вольга Піліпаўна прымае актыўны ўдзел у ландшафтнай здымцы поўначы і цэнтра рэспублікі, а таксама ў стварэнні схем фізіка-геаграфічнага і геамарфалагічнага раянавання Беларусі.
З сярэдзіны 50-х гг. яна звяртаецца да вывучэння азёр Беларусі — новай праблемы ў геаграфічнай навуцы ў рэгіёне. Быў напісаны шэраг манаграфій, навучальных дапаможнікаў, асобных артыкулаў, у якіх на аснове працяглых даследаванняў была распрацавана комплексная лімналагічная класіфікацыя азёр. Вольга Піліпаўна вывучае гісторыю іх развіцця ў галацэне, заканамернасці эвалюцыі лімнасістэм, праблемы іх ўстойлівага развіцця, антрапагеннае эўтрафаванне ва ўмовах інтэнсіўнай гаспадарчай дзейнасці, навуковыя прынцыпы абгрунтавання ахоўных азёрных ландшафтаў і асобных азёр. Настольнай кнігай цэлага пакалення лімнолагаў сталі выданні: «Геаграфія азёр Беларусі» (1967), «Беларускае Паазер’е» (1971), «Азеразнаўства» (1981).
У 70-х гг. пры асабістым удзеле А. Ф. Якушкі сфармавалася школа палеагеографаў Беларусі.
У пачатку 80-х гг. пад кіраўніцтвам В. П. Якушкі і пры яе асабістым удзеле быў выдадзены першы даведнік па азёрах, які ўключаў комплекс дадзеных больш чым пра 500 азёр Беларусі. Гэтая праца шырока выкарыстоўваецца шматлікімі навуковымі і вытворчымі арганізацыямі: у практыцы меліярацыйных работ пры вырашэнні пытанняў рацыянальнага выкарыстання тэрыторый багатых азёрамі, рыбаразвядзенні.
В. П. Якушка прымала ўдзел у вывучэнні і картаграфаванні ландшафтаў, распрацоўцы схемы фізіка-геаграфічнага раянавання тэрыторыі Беларусі, развіцця айчыннага і замежнага ландшафтазнаўства. Сумесна з балгарскімі навукоўцамі яна ўнясла істотны ўклад у развіццё вучэння аб антрапагенных ландшафтах: былі вызначаны крытэрыі выдзялення таксанамічных адзінак азёрных ландшафтаў па комплексе прыродных і антрапагенных фактараў, якія не маюць аналагаў у лімналагічнай навуцы.
Значны ўнёсак В. П Якушка ў стварэнне ў рэспубліцы сеткі асабліва ахоўных прыродных тэрыторый, аснову якіх як правіла складаюць возера. Гэта заказнікі рэспубліканскага значэння «Ельня», «Блакітныя азёры», «Белае», «Крывое», «Доўгае», «Рычы», «Сіньша», «Чырвоны Бор»; нацыянальныя паркі «Нарачанскі» і «Браслаўскія азёры».
Педагагічная дзейнасць
Навуковая дзейнасць спалучалася з педагагічнай. Якушка В. П. чытала лекцыі па асноўных геаграфічных курсах «агульнаму землязнаўству», «агульнай геамарфалёгіі» спецкурсам «сучасныя праблемы геамарфалёгіі», «лімналогія», «геамарфалогія Беларусі».
Прымала ўдзел у стварэнні падручніка па геаграфіі БССР для сярэдняй школы, які вытрымаў 10 выданняў, хрэстаматый па геаграфіі для сярэдняй школы, падручнікаў для вышэйшай школы «Прырода Беларусі» і «Геаграфія Беларусі», шматлікіх спецыялізаваных зборнікаў.
Навуковыя працы Вольгі Піліпаўны Якушка атрымалі шырокую вядомасць у колах лімнолагаў, географаў, геамарфолагаў. Яна неаднаразова выступала з дакладамі, лекцыямі на міжнародных, усесаюзных, рэспубліканскіх канферэнцыях і з’ездах у ПНР, НРБ, Індыі, СФРЮ, Ленінградзе, Маскве, Іркуцку, Вільне і Таліне. Вольга Піліпаўна — навуковы кансультант лабараторыі азеразнаўства якуцкага ўніверсітэта, яна мела цеснае супрацоўніцтва з Інстытутам азеразнаўства АН СССР, з’яўлялася членам Савета Геагрфічнага таварыства СССР і БССР, актыўна праца ў БелСЭ як аўтар шматлікіх артыкулаў, член рэдкалегіі і навуковы кансультант.
Паканеўскі сельсавет
Пакане́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Багародскае
Багародскае — тапонім.
Клінска-Дзмітраўская града
Клінска-Дзмітраўская града — частка Маскоўскага ўзвышша, размяшчаецца ў паўночнай частцы Маскоўскай вобласці, а таксама на крайнім поўдні Яраслаўскай вобласці. На поўначы мяжуе з Верхняволжскай нізінай, на ўсходзе — з Уладзімірскім Аполлем.
Даўжыня — звыш 200 км, сярэдняя шырыня — 40 км. Найбольшая вышыня — 285 м. Рэльеф узгорыста-градавы, паўднёвыя схілы больш спадзістыя параўнальна з паўночнымі. Геалагічна града складаецца з пясчана-гліністых адкладаў юрскага (на захад ад Кліна) і крэйдавага перыядаў. Рачныя даліны добра выяўленыя; на ўзвышшы бяруць пачатак рэкі Клязьма, Яхрама, Дубна, Валгуша і інш. Азёры ледавікава-марэнавага паходжанні (Сенежскае, Трасцянское і інш.). Глебы дзярнова-падзолістыя, лясы змяшаныя. Граду перасякае канал імя Масквы.
У сувязі з тым, што Клінска-Дзмітраўская града мае найбольшы перапад вышынь зблізку Масквы, на яе схілах размешчаны шматлікія горналыжныя курорты (Сарачаны, Вольны і г.д.). Натуральны перапад вышынь каля пасёлка Багародскае Сергіева-Пасадскага раёна эфектыўна выкарыстоўваецца на Загорскай гідраакумулюючай электрастанцыі.
Школьны аўтобус
Школьны аўтобус — гэта аўтобус, прызначаны для арганізаванай перавозкі дзяцей да навучальных устаноў, а таксама да месцаў правядзення экскурсій, розных вучэбных і забаўляльных мерапрыемстваў.
Фантан Баркача
Фантан Баркача (Fontana della Barcaccia) — фантан у стылі барока на плошчы Іспаніі ў Рыме каля Іспанскай лесвіцы.
Школьны аўтобус
Гісторыя
Павозкі для цэнтралізаванай дастаўкі дзяцей у школы вядомы з пачатку XIX стагоддзя. Упершыню такія перавозкі былі арганізаваны ў квакерскай школе на паўночным усходзе Лондана Найбольшае распаўсюджваніе школьныя амнібусы (так называемыя «kid hacks») атрымалі ў ЗША, перш усяго ў сельскай мясцовасці.
Са з’яўленнем рухавікоў унутранага згарання пачалі з’яўляцца і першыя школьныя аўтобусы. Спачатку яны не дужа адрозніваліся ад сваіх папярэднікаў: мелі брызентавы верх і лаўкі па баках, уваход і выхад размяшчаўся ззаду. Але з развіццём тэхнікі школьныя аўтобусы ўдасканальваліся, і да 30-х гадоў XX стагоддзя здабылі блізкі да сучаснага воблік.
Фантан Баркача
Фантан быў пабудаваны ў 1627(1628) — 1629 гг. па праекце П’етра Берніні, бацькі Джавані Ларэнца Берніні па заказе Папы Урбана VIII. Назва «Баркача» (баркас) фантан атрымаў дзякуючы сваёй форме паўзатопленай лодкі і ўстаноўлены ў памяць пра паводку, якая здарылася ў 1598 г., калі на затопленай плошчы села на мелізну лодка.
Фантан забяспечваецца вадой з антычнага акведука Аква Вірга.
Шмуэль Нігер
Шмуэль Нігер (, в. Дукора, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) —, і.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ўладальніка крамы Вольфа Чарнага і Брохі Гурвіч. У 1896 г. пераехаў у Мінск, дзе неўзабаве далучыўся да партыі сіяністаў-сацыялістаў. Удзельнічаў у нелегальнай агітацыйнай дзейнасці, пісаў рэвалюцыйныя пракламацыі і артыкулы (ананімна ці пад рознымі псеўданімамі). Неаднаразова арыштоўваўся (у Варшаве, Дзвінску, Адэсе) і падвяргаўся катаванням.
Першыя працы пісаў на іўрыце і рускай мове, пасля рэвалюцыі 1905 г. перайшоў на ідыш. У 1908—1909 гг. — Рэдактар ​​віленскага часопіса «Літэрарышэ манатшрыфтн» («Literarische Monatschriften»), заснаванага ім сумесна з А. Вайтэрам і Шмар’е Гарэлікам.
У 1909 пераехаў у Берлін, затым у Берн, дзе вывучаў ва ўніверсітэце філасофію і сусветную літаратуру. У 1912 г., вярнуўшыся ў Вільню, рэдагаваў штомесячнік «Дзі ідышы велт», у 1913 — зборнік «Дэр пінкес» («Летапіс», пры садзейнічанні Б. Борахава).
У 1918 г. у Маскве рэдагаваў штотыднёвік «Култур ун білдунг», у 1919 г. у Вільні — штомесячнік «Дзі нае велт». У 1919 г. пасля пагрому ў Вільні, у якім быў забіты А. Вайтэр, эміграваў у ЗША. Да канца жыцця працаваў у газеце «Тог», дзе публікаваў штотыднёвыя крытычныя нарысы. У 1941—1947 гг. быў таксама сурэдактар ​​літаратурнага штомесячніка «Дзі цукунфт». У 1954 г. удзельнічаў у рэдагаванні «Лексікон фун дэр найер идишер літаратур» («Лексікон новай яўрэйскай літаратуры»).
Калацкае ўзвышша
Калацкае ўзвышша (Кала́чская возвы́шенность) — узвышша на поўдні Усходне-Еўрапейскай раўніны, на левабярэжжы Дона, паміж рэкамі Біцюг і Хапёр, у межах Варонежскай, Валгаградскай, Растоўскай абласцей Расіі.
Вышыня да 240 м. Уяўляе сабой паўднёвыя адгор’і Сярэднярускага ўзвышша. Калацкае ўзвышша складзена верхнемелавымі (крэйда, мергель) і палеагенавымі (гліны, пяскі, пясчанікі) адкладамі, перакрытымі ледніковымі адкладамі і лёсападобнымі покрыўнымі суглінкамі. Рэльеф далінна-ярава-балачны. Галоўныя рэкі — левыя прытокі Дона: Асярэдзь, Талучэеўка, Пескаватка. Глебы ўзвышша — чарназёмы звычайныя і паўднёвыя. Захаваліся дубравы (Шыпаў лес і інш.). Стэпы разараны пад пасевы пшаніцы, жыта, проса, сланечніка.
Капальбіа
Капальбіа (Capalbio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 4079 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 109 км². Паштовы індэкс — 58011. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardino da Siena.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: