cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Макс Вебер
Эканамічная гісторыя
Эканамічныя даследаванні Вебера аказалі ўплыў на, амерыканскага эканаміста, які стаяў ля вытокаў неакласічнай. У 1927 годзе выйшаў у свет яго пераклад «Агульнай эканамічнай гісторыі» на англійскую мову. Пазней Найт пісаў, што Вебер быў адзіным эканамістам, якія займаліся пытаннем фарміравання капіталізму з пункту гледжання кампаратыўнай гісторыі, якая з’яўляецца выключным метадам у вырашэнні падобных праблем.
Гаспадарчы ўлік
Вебер, як і Вернер Зомбарт, разглядаў эвалюцыю колькасных метадаў вядзення гаспадаркі і, у прыватнасці, з’яўленне метаду пры ўліку, у якасці аднаго з найважнейшых складнікаў працэсу рацыяналізацыі. Вебер, зацікаўлены пытаннем эвалюцыі эканамічных разлікаў, выступіў з крытыкай сацыялістычнай сістэмы гаспадарання, так як, на яго думку, яна не валодала ўнутраным механізмам аптымальнага размеркавання рэсурсаў паміж прадпрыемствамі і хатнімі гаспадаркамі. Прадстаўнікі левай інтэлігенцыі, у тым ліку, выявілі, што пры поўнай адсутнасці рынкавага механізму ў эканоміцы цэны не будуць існаваць, таму будзе вымушаны звярнуцца да вядзення разлікаў у натуральнай, безграшовай форме. Вебер лічыў, што дадзены метад планавання не будзе эфектыўным, у прыватнасці, з-за немагчымасці вырашэння праблемы, г. зн. вызначэння ўдзельных вагаў у стварэнні канчатковай даброты. Вебер пісаў пра сацыялістычную эканоміку:
"Каб зрабіць магчымым рацыянальнае выкарыстанне сродкаў вытворчасці, сістэма натуральнага ўліку павінна будзе вызначыць «кошт» — некаторыя паказчыкі капітальных выгод, якія павінны заняць месца «коштаў», якія выкарыстоўваюцца ў запісах сучаснай дзелавой справаздачнасці. Аднак не зусім зразумела, як гэтыя паказчыкі могуць быць устаноўлены і, у асаблівасці, правераныя; ці павінны яны, напрыклад, змяняцца ад адной вытворчай адзінкі да іншай (на падставе іх размяшчэння ў гаспадарцы) або быць адзінымі для ўсёй эканомікі на падставе прынцыпу «грамадскай карыснасці», гэта значыць залежаць ад (сапраўдных і будучых) патрэб… Бесперспектыўна здагадка аб тым, што калі б праблема безграшовай эканомікі была разгледжана досыць сур'ёзна, можна было б выявіць ці распрацаваць прыдатную методыку уліку. Гэтая праблема фундаментальная для любога віду поўнай сацыялізацыі [эканомікі]. Мы не можам казаць аб рацыянальнай «планавай эканоміцы» да таго часу, пакуль не будзе вырашана найважнейшы ў гэтых адносінах пытанне — пошук інструмента, прыдатнага для распрацоўкі рацыянальнага «плану»."
Прыкладна ў той жа час незалежна ад Вебера гэты аргумент быў вынесены прадстаўніком Людвігам фон Мізесам. Пры гэтым Вебер і Мізес былі знаёмыя з 1918 года, калі абодва працавалі ў Венскім універсітэце. Вебер паўплываў на погляды аўстрыйца і іншых яго калегаў, якія працавалі ў гэтым напрамку. Напрыклад, Фрыдрых фон Хаек паклаў довады Вебера і Мізеса ў аснову сваёй аргументацыі супраць сацыялістычнага падыходу да арганізацыі эканомікі. Акрамя таго, гэтыя ідэі былі выкарыстаныя ў яго мадэлі спантаннай каардынацыі «Рассеяных ведаў» у рынкавых умовах.
Спадчына
Працы ў галіне, сацыялогіі і сацыялогіі рэлігіі паставілі Вебера ў адзін шэраг з Карлам Марксам і Эмілем Дзюркгеймам, якія лічацца заснавальнікамі сучаснай навукі аб грамадстве. Аднак у адрозненне ад Дзюркгейма, які прымяняў у сваёй творчасці ўзыходзячы да Конта метад пазітывізму, Вебер распрацаваў антыпазітывісцкі, герменеўтычны метад. Вернер Зомбарт, Георг Зімель, Вільгельм Дзільтэй і іншыя нямецкія мысляры прытрымліваліся падобных поглядаў і паказвалі на прынцыповыя адрозненні ў метадзе грамадскіх і прыродазнаўчых навук. Вебер прадставіў сацыялогію як навуку, якая вывучае чалавека. Вучоны вылучыў чатыры тыпы сацыяльнага дзеяння ў парадку змяншэння іх асэнсаванасці: мэтарацыянальнае, каштоўнасна-рацыянальнае, традыцыйнае і афектыўнае.
Разам з тым для сучаснікаў Вебер быў у першую чаргу гісторыкам і эканамістам. Шырыня яго навуковых інтарэсаў адбілася на глыбіні яго аналізу грамадства.
Многія вядомыя цяпер працы Вебера былі падрыхтаваныя і апублікаваныя пасля смерці мысляра. , Чарлз Райт Мілс і іншыя вядомыя сацыёлагі выпусцілі шырокія тлумачэння яго творчасці. Парсанс паглядзеў на працы Вебера з функцыяналісцкага, пункту гледжання — гэты падыход быў пасля раскрытыкаваны за схаваны кансерватызм.
Згодна з ацэнкай, працы Вебера «Гаспадарка і грамадства» займае першае, а «Пратэстанцкая этыка і дух капіталізму» — чацвёртае месца ў спісе 10 лепшых сацыялагічных кніг ХХ стагоддзя.
Працы Вебера аказалі ўплыў на цэлую плеяду тэарэтыкаў сацыялогіі, у тым ліку Тэадора Адорна, Макса Хоркхаймера, Дзьёрдзя Лукача і Юргена Хабермаса. Некаторыя канцэпцыі Вебера прыцягвалі ўвагу, Іозефа Шумпетэра, , і. Людвіг фон Мізес пісаў:
Сябар Вебера, філосаф Карл Ясперс казаў пра яго як пра «найвялікшага немца свайго стагоддзя».
Крытыка
Гіпотэзы Вебера глыбока спецыфічныя для тых гістарычных перыядаў, якія ён аналізаваў. Абагульненне гэтых высноў на больш буйныя перыяды ўяўляецца цяжкім.
Крытыцы падвяргаліся і самі гіпотэзы навукоўца. Эканаміст Іозеф Шумпетэр сцвярджаў, што станаўленне капіталізму пачалося не ў перыяд прамысловай рэвалюцыі, але яшчэ ў XIV стагоддзі ў Італіі. Урады італьянскіх гарадоў-дзяржаў (Мілана, Венецыі, Фларэнцыі), на думку Шумпетэра, стварылі ўмовы для развіцця ранніх форм капіталістычных адносін. З іншага боку, сумневу быў падвергнуты тэзіс аб пратэстанцкай этыцы як аб дастатковай умове развіцця капіталізму. Пераважна кальвінская Шатландыя не стала гэтак жа эканамічна паспяховай, як Нідэрланды, Англія або Новая Англія. У XVI стагоддзі камерцыйным цэнтрам Еўропы стаў Антверпен, кіраваны каталіцкім урадам. Таксама адзначалася, што ў XIX стагоддзі кальвінісцкія Нідэрланды прайшлі працэс індустрыялізацыі значна пазней, чым каталіцкая Бельгія, якая стала адным з цэнтраў прамысловай рэвалюцыі ў кантынентальнай Еўропе.
Кацельнікі (Капыльскі раён)
Каце́льнікі (, Котельники) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пацейкаўскага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Капыльскага пассавета.
Серкавіцкі шклозавод
Серкаві́цкі шклозавод — колішняе прадпрыемства, якое дзейнічала ў 1897—1925 гадах ва ўрочышчы Серкавіца Аршанскага павета (сучасны аграгарадок Серкавіцы ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі).
Шклозавод вырабляў паўбелае ліставое шкло і бутэлькі. У 1910 годзе працавалі 297 рабочых. Было выраблена 10 тысяч скрынак шкла. У 1913 годзе на завадзе меліся 5 паравых рухавікоў і 2 паравыя катлы.
Паняцічы (Пінскі раён)
Паня́цічы (, Понятичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозавіцкага сельсавета.
NGC 7207
NGC 7207 (іншае абазначэнне — PGC 68017) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інва Мула
Інва Мула (Inva Mula; нар. г., Тырана, Албанія) — албанская оперная спявачка (лірычнае сапрана).
Спяваць пачала ў хоры Парыжскай оперы, а затым як салістка. У 1987 годзе перамагла на конкурсе Cantante d'Albania ў Тыране, ў 1988 годзе на Міжнародным конкурсе імя Джорджэ Энеску ў Бухарэсце, а ў 1992 годзе яна перамагла на конкурсе Butterfly (Матылёк) у Барселоне.
У 1993 годзе яна атрымала ўзнагароду на першым міжнародным конкурсе оперных спевакоў «Апералія» (Operalia) заснаваным Пласіда Дамінга ў Парыжы. У сувязі з гэтай падзеяй быў выпушчаны дыск канцэрта. У гэтым жа годзе яна прымала ўдзел у розных канцэртах з гэтым вядомым тэнарам у тэатры Опера Бастыліі ў Парыжы, на фестывалі Europalia Mexico ў Бруселі, пазней у Мюнхене і ў Осла.
У 1996 годзе яна ўдзельнічала ў оперы Луіджы Керубіні «Медэя» (запісана для ТБ) у Камп'ене, Францыя. У 1998 годзе яна звярнулася да оперы Жоржа Бізэ «Перцкая прыгажуня» (выпушчаны дыск, запіс для ТБ, у Японіі выпушчаны DVD). У 1997 годзе яна прыняла ўдзел у фільме «Пяты элемент», дзе яна агучыла ролю спявачкі Панны Плавалагуны). Пасля гэтага запісала оперу Пучыні «Ластаўка» з Анжэлай Георгіу для EMI. Для сцэнічнай пастаноўкі 2005 яна пераняла ад Анжэлы Георгіу галоўную ролю Магды ў пастаноўках у Тулузе і Парыжы.
Антоні Генрык Радзівіл
Антоні Генрык Радзівіл, Antoni Henryk Radziwiłł (,  —, ) — палітычны дзеяч, кампазітар, мецэнат.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Гётынгенскім універсітэце (да 1794). У 1796 ажаніўся з Фрыдэрыкай Луізай, прынцэсай Брандэнбургскай, пляменніцай прускага караля, і асеў у Прусіі. Пасля задушэння паўстання 1794 падтрымліваў планы адраджэння польскай дзяржавы на чале з Гогенцолернам, дзе сам разлічваў быць віцэ-каралём, а Т. Касцюшка — галоўнакамандуючым. Выступаў за кааліцыю Прусіі, Расіі і Аўстрыі супраць Напалеона, якая прадугледжвала стварэнне асобнай арміі з ураджэнцаў былой Рэчы Паспалітай, аднак гэтыя планы не ажыццёўлены. Пасля гібелі Д. Г. Радзівіла стаў у 1814 ардынатам нясвіжскім і алыцкім. У 1815-33 намеснік прускага караля ў Вялікім княстве Пазнаньскім, генерал-паручнік.
Меў 4 дачок і сыноў Вільгельма, Фердынанда, Багуслава, Уладзіслава.
Музычная творчасць
Трымаў у Берліне і Познані артыстычныя салоны. Быў выдатным віяланчэлістам і гітарыстам, іграў на іншых музычных інструментах, пісаў музыку, спяваў у аматарскіх спектаклях («Вялікі тыдзень у замку, альбо Сцэны трубадураў з 1148 года»; паст. ў час Венскага кангрэса 1815). Падтрымліваў кантакты з вядомымі кампазітарамі. Свае творы прысвяцілі яму Л. ван Бетховен, Ф. Мендэльсон-Бартольдзі, Ф. Шапэн, М. Шыманоўская. Пісаў рамансы (у т.л. «Вільгельма Майстэра» І. В. Гётэ), вакльныя дуэты і трыо, фартэпіянныя творы (вальсы, паланезы), хары.
Як кампазітар набыў вядомасць музыкай да «Фауста» (лібрэта І. В. Гётэ). У 1844 С. Манюшка выдаў у Вільні асобныя сцэны гэтай оперы ў сваёй клавірнай рэдакцыі. На Беларусі фрагменты оперы ўпершыню паказаны ў 1995 у Нясвіжы «Беларускай капэлай», прэм'ера ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы Рэспублікі Беларусь адбылася ў 1999.
Чон У Ён (футбаліст, 1989)
Чон У Ён (정우영; нар. 14 снежня 1989 года, Ульсан, Паўднёвая Карэя) — паўднёвакарэйскі футбаліст, паўабаронца катарскага клуб «Аль-Сад» і нацыянальнай зборнай Рэспублікі Карэя.
Клубная
Выхаванец універсітэта Кён Хі. Першым прафесійным клубам Чон У Ёна стаў японскі «Кіёта Санга», які выступаў у другім дывізіёне. Паўабаронца дэбютаваў у камандзе 5 сакавіка 2011 года ў матчы супраць «Міта Холіхок», замяніўшы на 65-й хвіліне сустрэчы Тайсуке Накамуру. У матчы супраць «Гіфу», згуляным 3 ліпеня 2011 года паўднёвакарэйскі паўабаронца забіў першы гол у сваёй клубнай кар’еры.
У зборнай
Чон У Ён у складзе алімпійскай зборнай Паўднёвай Карэі удзельнічаў у алімпійскім футбольным турніры 2012, дзе згуляў 1 матч (паўфінал супраць Бразіліі) і заваяваў разам з камандай бронзавыя медалі.
Джо Павелскі
Джо Павелскі (Joe Pavelski) — амерыканскі хакеіст, цэнтральны нападаючы, які выступае за хакейны клуб «Далас Старз». Сярэбраны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2010 года у складзе зборнай ЗША па хакеі з шайбай.
Кар’ера
У 2003 годзе Джо Павелскі на драфце НХЛ быў абраны ў 7-м раўндзе пад агульным 205-м нумарам клубам «Сан-Хасэ Шаркс». Дэбютаваў за каманду толькі ў сезоне 2006/07. У сезоне 2012/13, з-за аб’яўленага Асацыяцыяй гульцоў Нацыянальнай хакейнай лігі лакаўта, Джо Павелскі на адзін сезон далучыўся да мінскага «Дынама». За адзін сезон у КХЛ у складзе «Дынама» Павелскі правёў 17 сустрэч, закінуў 7 шайб і аддаў 8 галявых перадач. Пасля заканчэння лакаўта Павелскі вярнуўся ў Сан-Хасэ.
Батальён імя Мацьяша Ракашы
Батальён імя Мацьяша Ракашы (Rákosi Mátyás Zászlóalj, Batallón Mátyás Rákosi) — венгерскі пяхотны батальён Інтэрбрыгад, які ўдзельнічаў у грамадзянскай вайне ў Іспаніі і ўваходзіў у склад XIII польскай інтэрбрыгады. Заступнікам батальёна быў вядомы венгерскі палітычны дзеяч, сакратар ЦК Кампартыі Венгрыі Мацьяш Ракашы (1945—1948), прысуджаны ў 1935 годзе да пажыццёвага зняволення ў катаржнай турме.
Гісторыя
Утвораны ў канцы 1936 года афіцыйна пад імем 51-га батальёна Народнай рэспубліканскай арміі. З 12 красавіка па 27 мая 1937-га нёс службу ў 27-й пяхотнай дывізіі імя Карла Маркса, а з 4 жніўня складаўся ў 150-й інтэрбрыгадзе. Пасля яе рэарганізацыі ў XIII інтэбрыгаду працягнуў удзел у баях як частка XIII інтэрбрыгады да 23 верасня 1938 года.
За гады вайны ўдзельнічаў у Брунецкай і Арагонскай аперацыях, бітвах пры Бельчытэ і Эбра. У сакавіку 1938 г. пачаў абарону Каталоніі, якую не спыняў аж да самага канца грамадзянскай вайны. Нягледзячы на ​​афіцыйны роспуск 24 верасня, асобныя салдаты батальёна працягвалі аказваць супраціў фалангістам з 26 студзеня па 9 лютага 1939 года. У сакавіку было афіцыйна абвешчана аб канчатковым роспуску батальёна.
Рэгіянальная групоўка войск Беларусі і Расіі
Гісторыя
З пачатку 1990-х гадоў Беларусь і Расія развівалі двухбаковае супрацоўніцтва ў ваеннай сферы, чаму спрыяла членства дзвюх дзяржаў у АДКБ і Саюзнай дзяржаве. Пытанне кансалідацыі абаронных патэнцыялаў паўстала практычна адразу. Прычынамі таго сталі падобныя вектары ўнутранага развіцця краін, адзінства вайсковых стандартаў і ваенных арсеналаў.
Важным крокам па ўмацаванні абароннага патэнцыялу Саюзнай дзяржавы стала з’яўленне ў 2009 годзе адзінай рэгіянальнай сістэмы СПА. З таго часу штогод праводзіліся тактычныя вучэнні падраздзяленняў ВПС і войск СПА Беларусі з баявой стральбой на расійскіх палігонах, адным з напрамкаў узаемадзеяння было нясенне сумеснага баявога дзяжурства. За ўвесь перыяд сумеснай дзейнасці праведзена серыя вучэнняў і трэніровак, падчас якіх вырашаны задачы аператыўнай сумяшчальнасці беларускага і расійскага элементаў РГВ, вызначаны аптымальны баявы склад групоўкі, створаны ўсе неабходныя сістэмы.
Аспекты ўзаемадзеяння армій дзвюх дзяржаў адпрацоўваліся на вучэннях «Захад», «Шчыт Саюза», «Шчыт Айчыны», «Узаемадзеянне». Улады штогод прымалі планы сумесных мерапрыемстваў па забеспячэнні функцыянавання групоўкі, ператварыўшы яе ў галоўны ваенны інструмент Саюзнай дзяржавы па забеспячэнні абароны. На 2016 год у яе ўвайшлі ў полным складзе УС РБ і.
Сітуацыя
У лютым 2022 года Рэспубліка стала плацдармам для ўварвання ва Украіну, у прыватнасці, для аперацый на кіеўскім кірунку, з якога вясной адбылося адступленне расійскай арміі. На канец чэрвеня ў краіне заставаліся каля 1,5 тысячы байцоў УС РФ (па дадзеных прадстаўніка Галоўнага ўпраўлення разведкі ўкраінскага МА Вадзіма Скібіцкага). Частка з іх затым была перакінута на Данбас. На беларускай тэрыторыі дыслакаваўся паветраны кампанент, супрацьпаветраная абарона, падраздзяленні спецыяльнага прызначэння і ракетных войск. Мелася там і нямала тэхнікі. Яна выкарыстоўвалася для удараў па Украіне (перыядычна расіяне здзяйснялі ракетныя і авіяцыйныя атакі на пазіцыі праціўніка). Скібіцкі ўдакладніў :
У сувязі з гэтым на беларуска-ўкраінскай граніцы склалася напружаная сітуацыя. З украінскага боку да памежжа сцягнулі сілы ў 25 тысяч камбатантаў з УСУ і іншых ваенізаваных фарміраванняў. Ваенны эксперт Юрый Кнутаў аб становішчы ў рэгіёне адзначыў :
У гэтым раёне беларусы практычна не мелі вайсковых сіл. Адпаведна, былі прыняты меры і перакінуты войскі, напрыклад, з Паўночна-Заходняга аператыўна-тактычнага камандавання. Адначасна на заходніх межах адбылося чарговае ўзмацненне альянсу НАТА. Неспакой для беларуска-расійскага кіраўніцтва выклікала актыўная мілітарызацыя Польшчы: у прыватнасці, на яе тэрыторыі знаходзіліся 25 тыс. амерыканскіх вайскоўцаў; дзве траціны сабраны менавіта ля межаў Беларусі і Калінінградскай вобласці. Са слоў палкоўніка запасу, прафесара Аляксандра Ціханскага, такія дзеянні «вядуць да эскалацыі на гэтым участку мяжы Саюзнай дзяржавы, паколькі парушаюць баланс сіл».
Кантынгент
З верасня 2022 года беларускія часці ВПС і СПА сумесна з расійскімі падраздзяленнямі ПКС і СПА пачалі ахову паветранай прасторы Саюзнай дзяржавы. На беларускай тэрыторыі створаны два цэнтры сумеснай баявой падрыхтоўкі ВПС і войскаў СПА. Над Рэспублікай з баявой нагрузкай пад прыкрыццём яе авіяцыі выляталі расійскія ракетаносцы Ту-22М3 і Ту-160.
10 кастрычніка Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка абвясціў аб стварэнні рэгіянальнай групоўкі войск на аснове беларускіх узброеных сіл. Ужо 15-га першыя эшалоны з расійскімі вайскоўцамі прыбылі ў Рэспубліку. 17 кастрычніка міністр абароны Віктар Хрэнін паведаміў, што аб’яднанне прыступіла да выканання задач па ўзброенай абароне. У сухапутны складнік уключаны танкавыя, артылерыйскія, мотастралковыя і іншыя падраздзяленні. Было прынята рашэнне аб размяшчэнні расійскіх знішчальнікаў МіГ-31, здольных несці, і знішчальнікаў-бамбардзіроўшчыкаў Су-30СМ.
Па дадзеных Мінабароны Беларусі, з кастрычніка ў склад аб’яднання на тэрыторыі краіны размешчаны каля 9 тысяч расійскіх вайскоўцаў (да 170 танкаў, да 200 баявых браніраваных машын і да 100 гармат), прадстаўленыя пераважна танкавымі падраздзяленнямі і ПДВ. Згодна з планам, агульная колькасць РГВ павінна была налічваць 30 000 чалавек, па 15 тысяч ад кожнай дзяржавы. Аднак УС Беларусі ўключылі ў аб’яднанне ў полным складзе. Паводле заявы Лукашэнкі, на той момант іх колькасць складала 70 000 чалавек. Краіна мела магчымасць мабілізаваць да 500 тысяч чалавек, у тым ліку каля 120 тысяч байцоў беларускай тэрабароны. На ўзбраенні знаходзілася каля 1600 танкаў (эксплуатаваліся больш за 600, астатнія на захоўванні), 2500 бронемашын (дзеючых 886 БМП і 192 БТР), 1500 артылерыйскіх сістэм.
Да канца лістапада адбыліся рознага роду вучэнні, у тым ліку з баявой стральбой і пускамі зенітных кіраваных ракет, прайшлі тактыка-спецыяльныя заняткі, адпрацаваны пытанні інжынернага абсталявання раёнаў і рубяжоў, арганізацыі сувязі і ахоўвання. Асноўныя сілы пастаўлены на прыкрыццё мяжы з украінскага і польскага кірункаў.
Аналітыка
На фоне разгортвання групоўкі ў беларускіх і іншых СМІ паднялося абмеркаванне верагоднасці новага расійскага наступлення на Украіну з боку Беларусі, у тым ліку з непасрэдным удзелам беларускай арміі. Медыя казалі аб магчымай мабілізацыі. Аднак палітолаг і аналітык Арцём Шрайбман падвергнуў дадзеную інфармацыю сумневу, так як для прэзідэнта Лукашэнкі на тое куды менш прычын, чым было ў пачатку ўварвання. Уступленне краіны ў вайну, як запэўніваў эксперт, можа скончыцца разгромам самых баяздольных беларускіх войскаў. Плюс да ўсяго, спасылаючыся на тэлефонныя і анлайн-апытанні, Шрайбман акцэнтаваў увагу на нежаданне грамадства ўдзельнічаць у канфлікце. Прычыну разгортванне РГВ ён бачыў менавіта ў пагрозе для ўрада Лукашэнкі, паколькі беларуская апазіцыя актыўна мілітарызуецца на фоне расійска-ўкраінскіх падзей. У сувязі з гэтым дзеючая ўлада асцерагаецца ваенных і дыверсійных нападаў.
Асобныя афіцыйныя асобы Украіны выказвалі асцярогі з нагоды магчымасці ўступлення арміі Рэспублікі ў вайну на паўночнай мяжы. У прыватнасці, саветнік кіраўніка офіса прэзідэнта Уладзіміра Зяленскага Аляксей Арастовіч распавядаў, што ў краіне пачалася «частковая прыхаваная мабілізацыя». Тым не менш, паводле яго слоў, верагоднасць прамога ўдзелу беларускіх узброеных сіл у канфлікце, хоць і не нулявая, але вельмі нізкая. Падобнага меркавання прытрымліваліся таксама аналітыкі (ISW).
Як паведамлена 17 кастрычніка на інфармацыйным брыфінгу Пентагона па сітуацыі ва Украіне, ЗША не бачаць якіх-небудзь фактараў, якія паказвалі б на тое, што РГВ можа аказаць нейкі ўплыў на канфлікт.
Юлія Міхайлаўна Канэ
Юлія Міхайлаўна Канэ (нар., Масква) — беларускі літаратуразнавец, перакладчыца.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і інжынера. У 1945 годзе разам з бацькамі пераехала ў Мінск. Скончыла аддзяленне журналістыкі БДУ ў 1954 годзе. У 1954—1955 гг. — літсупрацоўнік, стыліст у рэдакцыях газет Літвы. У 1955—1959 гг. працавала на Мінскім аўтамабільным заводзе рэдактарам у аддзеле галоўнага канструктара, у газеце «Піянер Беларусі» (1959). Член СП СССР (1961). З 1992 года жыве ў Ізраілі, на 2006 год у горадзе Ход ха-Шарон. Удава вядомага літаратуразнаўца Рыгора Бярозкіна.
Авенарыус
Авенарыус — прозвішча нямецкага паходжання.
Юлія Міхайлаўна Канэ
Творчасць
Дэбютавала ў друку ў 1951 годзе. Як літаратурны крытык выступае з 1958 года. Выдала кнігі «Дзень сённяшні» (1962), манаграфію «Янка Брыль» (Масква, 1964), «Плынь» (1983), «Як паветра і хлеб: Жыццёвы і творчы шлях Янкі Брыля» (1988). Час ад часу тэль-авіўскія выданні друкуюць яе допісы.
Таксама працуе ў галіне перакладу і перакладазнаўства. Перакладае на беларускую з рускай, армянскай і ідыш. Пераклала на беларускую мову творы М. Галшаяна, С. Ханзадзяна, А. Айвазяна і іншых армянскіх пісьменнікаў. На рускую мову пераклала аповесці К. Каліны «Маці і сын», «Бурштынавыя пацеркі» («Тяжелая палата»), «Крылаты конь», шэраг апавяданняў В. Хомчанкі і інш. Уклала том Шолам-Алейхема для серыі «Скарбы сусветнай літаратуры» (1992, разам з Гіршам Рэлесам).
Авенарыус
Вядомыя носьбіты:
NGC 7208
NGC 7208 (іншыя абазначэнні — PGC 68120, ESO 467-10, MCG -5-52-32, AM 2205-291, IRAS22055-2917) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шахбаз Шарыф
Шахбаз Шарыф (нар., ) — пакістанскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Прэм’ер-міністр Пакістана з 11 красавіка 2022 года. Былы галоўны міністр правінцыі Пенджаб.
Біяграфія
Шахбаз Шарыф нарадзіўся ў Лахоры 23 верасня 1951 года. Пасля ваеннага перавароту ў 1999 годзе і прыходу да ўлады генерала Первеза Мушарафа Шахбаз разам са сваім родным братам Навазам збеглі ў Лондан. Пасля вяртання з эміграцыі Шахбаз узначаліў партыю Пакістанская мусульманская ліга (Н). 30 сакавіка 2009 года стаў галоўным міністрам правінцыі Пенджаб, папярэдні галоўны міністр быў звольнены за тое, што выкраў сваю былую жонку.
Узначаліў урад краіны 11 красавіка 2022 года.
Кудзінавічы
Ку́дзінавічы (, Кудиновичи) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пацейкаўскага сельсавета.
NGC 7209
NGC 7209 (іншае абазначэнне — OCL 215) — рассеянае скопішча ў сузор’і Яшчарка. Открыто Уильямом Гершелем 19 кастрычніка 1788.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цепянец
Цепяне́ц (, Тепенец) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозавіцкага сельсавета.
Арцём Іванавіч Мікаян
Арцём Іванавіч Мікаян (Արտեմ Հովհաննեսի Միկոյան; імя пры нараджэнні Анушаван Аванесавіч Мікаян (арм. Անուշավան Հովհաննեսի Միկոյան); 23 ліпеня (5 жніўня) 1905, сяло Санаін, Тыфліская губерня, Расійская імперыя —, Масква, СССР) — савецкі авіяканструктар, генерал-палкоўнік інжынерна-тэхнічнай службы, кіраўнік АКБ-155.
Акадэмік АН СССР (1968), двойчы Герой Сацыялістычнай Працы, шасціразовы лаўрэат Сталінскай прэміі, лаўрэат Ленінскай прэміі (1962). Брат Анастаса Мікаяна. Член КПСС з 1925 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 3-8 скліканняў.
Біяграфія
Скончыў Ваенна-паветраную акадэмію імя М. Я. Жукоўскага ў 1936 годзе. З 1940 года галоўны канструктар доследнага канструктарскага бюро па самалётабудаванні, з 1956 года генеральны канструктар. З 1940 года пад кіраўніцтвам Мікаяна (разам з Міхаілам Гурэвічам) спраектаваў знішчальнік МіГ-1, мадыфікаваны варыянт якога МіГ-3 шырока выкарыстоўваўся ў Вялікую Айчынную вайну. Стварыяў шэраг звышгукавых знішчальнікаў, у тым ліку МіГ-21, МіГ-23, МіГ-29. На рэактыўным самалёце Е-266 яго канструкцыі ўстаноўлена некалькі сусветных рэкордаў.
Уяўнае каханне
«Уяўнае каханне» (Les amours imaginaires) — другі фільм канадскага рэжысёра Ксаўе Далана. Прэм’ера адбылася 16 мая 2010 года на Канскім кінафестывалі ў праграме «Асобы погляд».
Сюжэт
Малады гей па імі Франсіс (Ксаўе Далан) і яго даўняя сяброўка Мары знаёмяцца з прыгажунчыкам грэка-рымскага выгляду Нікаля, улюбляючыся ў яго і пачынаючы фантазіраваць. Трое блізкіх сяброў становяцца ўдзельнікамі любоўнага трохвугольніка. Паміж Франсісам і Мары пачынаецца суперніцтва за авалоданне душой і целам новага прыяцеля. Троіца ўвесь свабодны час праводзіць разам, спіць у адной пасцелі, але ўсё нявінна і платанічна. Мары і Франсіс па чарзе і кожны па-свойму прызнаюцца Нікаля ў каханні. Але гэта было лішнім. Ідылічныя адносіны сканчаюцца. Сяброўству прыйшоў канец. Нікаля з'яжджае ў Кітай. Праз год на вечарынцы Мары і Франсіс выпадкова сустракаюць свайго салодкага сябра. Але гэта сустрэча не абяцае нічога добрага.
Вільгельм Радзівіл
Вільгельм Радзівіл (Фрыдэрык Вільгельм Павел;,  — ) — ваенны дзеяч Прусіі, генерал пяхоты (1855); нумізмат.
Біяграфія
З роду Радзівілаў. Сын Антоні Генрыка.
3 1833 ардынат нясвіжскі.
Сабраў каштоўную калекцыю манет і медалёў Польшчы і ВКЛ (каталогі збору выдадзены ў Берліне ў 1848 і 1866). Старшыня Нумізматычнага таварыства ў Берліне.
Леванова (Капыльскі раён)
Левано́ва (, Леоново) — былы пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Пацейкаўскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2017 годзе.
Дзмітрый Сяргеевіч Стасенка
Дзмітрый Сяргеевіч Стасенка (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр Першынства Беларусі 2009 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Аляксандр Мікалаевіч Сабаленка
Аляксандр Мікалаевіч Сабаленка (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыях 50 м і 100 м на спіне. Срэбраны прызёр у камбінаванай эстафеце 4 × 50 м, бронзавы прызёр у эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Пераможца Кубка Беларусі 2013 года на дыстанцыі 100 м на спіне.
NGC 7211
NGC 7211 (іншыя абазначэнні — PGC 68033, NPM1G -08.0602) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вадаліў.
Алтынай Абдуахімаўна Асылмуратава
Алтынай Абдуахімаўна Асылмуратава (нар., Алматы) — савецкая і расійская артыстка балета і педагог. Прыма-балерына Ленінградскага тэатра оперы і балета імя С. М. Кірава — Марыінскага тэатра (1987—1999), англійскага Каралеўскага балета (1989—1993) і Марсельскага балета Ралана Пеці (1995—1997). Мастацкі кіраўнік Акадэміі рускага балета імя А. Я. Ваганавай (2000—2013), мастацкі кіраўнік балета тэатра «Астана-опера» (з 2015), рэктар Казахскай нацыянальнай акадэміі харэаграфіі (з 2016). Народная артыстка Расіі (2001).
Жонка танцоўшчыка Канстанціна Заклінскага.
Жавальная гумка
Жава́льная гу́мка (жу́йка, жвачка; Chewing gum) — кулінарны выраб, які складаецца з неядомай эластычнай асновы і розных смакавых і араматычных дадаткаў. Прызначана для ачысткі зубоў і поласці рота, маскіроўкі непрыемных пахаў, ці проста для жавання як забавы. Падчас ужывання жавальная гумка практычна не памяншаецца ў аб’ёме, але ўсе напаўняльнікі паступова раствараюцца, пасля чаго аснова становіцца нясмачнай і звычайна выкідваецца.
Жавальная гумка была вядома старажытным грэкам, ацтэкам і мая, якія жавалі смалу дрэў, застылы сок гевеі, каўчук. Сучасная жавальная гумка была запатэнтавана ў ЗША ў 1869 годзе дантыстам. Са шматлікіх відаў жавальнай гумкі ў якасці забавы можна выдзімаць бурбалкі, якой у англамоўных краінах далі назву bubble gum (гэта значыць штосьці накшталт «гумка для бурбалак»).
Бенуэ (штат)
Бенуэ (Benue State) — штат на паўднёвым усходзе Нігерыі. 11-ы па плошчы і 9-ы па насельніцтву штат Нігерыі. Адміністрацыйны цэнтр штата — горад Макурдзі.
Гісторыя
Быў утвораны 3 лютага 1976 года і названы ў гонар ракі.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна штат падзяляецца на 23 тэрыторыі мясцовага кіравання.
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь» (А. І. Валынец)
Партызанская брыгада «За Савецкую Беларусь», партызанскі атрад «За Савецкую Беларусь» — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1944 года ў Куранецкім раёне, на базе групы А. І. Валынца, якая дзейнічала з вясны 1942 года, створаны партызанскі атрад «За Савецкую Беларусь». Партызаны дзейнічалі на акупаванай тэрыторыі Куранецкага раёна. 2 ліпеня 1944 года атрад (421 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння Беларускі штаб партызанскага руху вызначыў атрад як брыгаду. Камандзіру брыгады Валынцу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Склад
Пасля злучэння атрада з Чырвонай Арміяй Беларускі штаб партызанскага руху вызначыў яго як брыгаду ў складзе 1-га, 2-га, 3-га і 4-га атрадаў.
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары па камунікацыях, удзельнічалі ў «рэйкавай вайне». Рабілі напады на нямецкія гарнізоны ў вёсках Кабыльнік (люты 1944 года), Любань (чэрвень 1944). З 26 чэрвеня 1944 года вялі баі з нямецкімі часцямі, якія адступалі, вызвалілі і ўтрымлівалі да падыходу Чырвонай Арміі вёскі Каловічы і Бараўцы. Разам з Чырвонай Арміяй удзельнічалі ў разгроме нямецкага гарнізона ў Вілейцы.
Памяць
У 1970 годзе каля вёскі Ляскі Вілейскага раёна ў гонар брыгады быў створаны мемарыяльны комплекс.
Зубная шчотка
Зубна́я шчотка — прыстасаванне для чысткі зубоў і масажу дзяснаў. На шчотцы можа быць зубная паста.
Сучасныя зубныя шчоткі разнастайныя па форме. Іх рабочая паверхня складаецца з сінтэтычнага ці натуральнага валакна рознага памеру і жорсткасці (калянасці). Выпускаюцца электрычныя шчоткі.
Дзмітрый Міхайлавіч Цімафіевіч
Дзмітрый Міхайлавіч Цімафіевіч (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
NGC 7212
NGC 7212 (іншыя абазначэнні — PGC 68065, UGC 11910, MCG 2-56-11, ZWG 428.32, IRAS22045+0959) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мыслі
Мы́слі (, Мысли) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пацейкаўскага сельсавета.
Садамія
Садамі́я (ад sodomie), садо́мскі грэх — гістарычны тэрмін, гіперонім для абазначэння розных формаў сексуальных паводзін, што ацэньваюцца як дэвіянтныя, які мае багаслоўскую і прававую афарбоўку. Паняцце садаміі ў розных тлумачэннях уключае разнастайныя праявы сексуальнасці, не звязаныя з магчымасцю зачацця новага жыцця: мастурбацыю, гомасексуальныя кантакты, адрозныя ад вагінальнага палавога акту гетэрасексуальныя практыкі (напрыклад, аральныя і анальныя кантакты), сексуальныя кантакты з жывёламі і інш. У некаторых юрыдычных сістэмах пад садаміяй разумеліся ці разумеюцца любыя «ненатуральныя» сексуальныя кантакты ці парафіліі, праміскуітэт і кровазмяшанне. Тэрмін узыходзіць да біблейскага апавядання пра гібель Садома і Гаморы і ўведзены ў XI стагоддзі тэолагам Пітэрам Дэм'енам.
Гісторыя тэрміна
У сярэдневяковай тэалогіі пад паняцце садаміі траплялі любыя формы «нелегітымных» сексуальных паводзін, у тым ліку і гетэрасексуальныя анальныя палавыя кантакты і сексуальныя адносіны паміж хрысціянінам і яўрэйкай. У прыватнасці, вядомы выпадак, калі ў Парыжы мужчына быў асуджаны за садамію з прычыны яго сувязі з яўрэйкай, бо, паводле меркавання суда, савакупленне з яўрэйкай — тое ж самае, што савакупленне з сабакам. У познім Сярэднявеччы акцэнт зрушыўся ў бок гомасексуальных кантактаў паміж мужчынамі.
У перыяд VI—XI стст. у той жа Заходняй і Цэнтральнай Еўропе тэрмінам «садамія» пазначаліся любыя забароненыя сексуальныя зносіны, нават пазашлюбная гетэрасексуальная любоўная сувязь паміж мужчынам і жанчынай у рэлігійным жыцці, а таксама да ўсіх «што нашчадства не даюць», і некаторых патэнцыйна рэпрадуктыўных сексуальных актаў. Гэта значыць аральнага, анальнага атрымання палавога задавальнення, палавых гульняў і самазадавальнення. Але і такое ўжыванне тэрміна «садамія» таксама няправільнае, нягледзячы на гістарычны прэцэдэнт.
Толькі з 1215 года (даты стварэння адмысловага царкоўнага суда каталіцкай царквы, вядомага як «Інквізіцыя») тэрмінам «садамія» стала пазначацца педэрастыя, што было таксама звязана з судовымі працэсамі над рыцарамі ваеннага ордэна Тампліераў.
Варта адзначыць, што ў Бібліі, а менавіта ў кнізе Быццё няма прамых указанняў на тое, што «садамія» ёсць педэрастыя, аднак садамляне запатрабавалі, каб Лот вывеў двух мужчын, якія спыніліся ў яго на начлег, для сексуальнай сувязі з імі. Гэтак жа ў Бібліі гаворыцца пра тое, што Садом і Гамора былі знішчаны ў пакаранне за празмерна грэшных жыхароў гэтых гарадоў.
Ва Усходняй Еўропе тэрміны «садамія» і «садаміт», уваходзяць ва ўжытак толькі ў сярэдзіне XIX стагоддзя, дзе імі пазначаліся педэрастыя і педэраст, адпаведна. У такім значэнні, магчыма, гэтыя тэрміны ўжываліся і ў Грузіі, якая была ў той час у складзе Расійскай імперыі. А вось даных на карысць гіпотэзы аб выкарыстанні тэрміна «садамія» для абазначэння педэрастыі ў Візантыі няма наогул.
Сучаснае значэнне
У наш час пад садаміяй разумеюцца, у першую чаргу, анальныя сексуальныя кантакты і сексуальныя кантакты з жывёламі. Некаторыя слоўнікі атаясамляюць садамію выключна са скаталожніцтвам ці, наадварот, толькі з анальным сексам. У іншых выпадках пад садаміяй маецца на ўвазе любы гомасексуальны кантакт, у першую чаргу — анальныя зносіны.
Варта адзначыць, што ўжыванне тэрміна «садамія» ў розных мовах можа моцна адрознівацца. Калі ў раманскіх мовах пераважае значэнне аднаполага анальнага сексуальнага кантакту, то, напрыклад, у сучаснай нямецкай мове асноўным значэннем садаміі з'яўляюцца сексуальныя кантакты з жывёламі. У прыватнасці, нямецкі слоўнік «Дудэн», які задае стандарты нямецкай мовы, адзначае, што ў сучаснай нямецкай мове тэрмін «садамія» ўжываецца толькі для абазначэння сексуальных кантактаў з жывёламі, аднак указвае гомасексуальнасць як састарэлае значэнне гэтага тэрміна.
Цэнтральны банк Рэспублікі Арменія
Цэнтральны банк Рэспублікі Арменія (ЦБА, ЦБ РА) (Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական Բանկ) — юрыдычная асоба, адзіным заснавальнікам якой з'яўляецца Рэспубліка Арменія, з'яўляецца органам банкаўскага рэгулявання і банкаўскага нагляду.
Садамія
Сучаснае значэнне
У ЗША пад садаміяй разумеецца любое анальнае ці аральнае пранікненне як з асобай свайго, так і з асобай процілеглага полу. У англамоўных краінах маюцца два розныя тэрміны (sodomy і buggery), якія могуць быць перакладзены як «садамія». .
Цэнтральны банк Рэспублікі Арменія
Асноўнай задачай Цэнтральнага банка з'яўляецца забеспячэнне стабільнасці цэн у краіне. Задачамі Цэнтральнага банка таксама з'яўляюцца забеспячэнне неабходных умоў для стабільнасці, ліквіднасці, плацежаздольнасці і нармальнага функцыянавання банкаўскай сістэмы Рэспублікі Арменія і стварэнне і развіццё эфектыўнай плацёжна-разліковай сістэмы. Пры выкананні сваіх паўнамоцтваў Цэнтральны банк не залежыць ад выканаўчай улады.
Старшыня Цэнтральнага банка з'яўляецца вышэйшай службовай асобай Цэнтральнага банка. Старшыня Цэнтральнага банка прызначаецца Нацыянальным Сходам па прапанове Прэзідэнта Рэспублікі Арменія тэрмінам на шэсць гадоў. Намеснік Старшыні Цэнтральнага банка прызначаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Арменія тэрмінам на шэсць гадоў, члены савета Цэнтральнага банка — тэрмінам на пяць гадоў.
Старшыня Цэнтральнага банка Арменіі — Артур Джавадзян.
Намеснік Старшыні Цэнтральнага банка — Нерсес Ерыцян.
Члены Савета Цэнтральнага банка — Алег Агасян, Ашот Мкртчан, Артур Сцепанян, Арменак Дарбінян, Вахтанг Абрамян.
Цэнтральны банк дзейнічае ў адпаведнасці з Канстытуцыяй і законамі Рэспублікі Арменія. У адпаведнасці з законам Законам «Аб Цэнтральным Банку Рэспублікі Арменія», Цэнтральны банк у мэтах рэалізацыі сваіх задач:
Цэнтральны банк Арменіі з'яўляецца заснавальнікам нацыянальнай аплатнай сістэмы разлікаў па пластыкавых картах Арменіан Кард.
Азарычы (Пінскі раён)
Аза́рычы (, Озаричи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Валішчанскага сельсавета.
Знаходзіцца за 1 км ад аўтадарогі Івацэвічы — Пінск — Столін і за 40 км ад Пінска.
Адукацыя
Працуе базавая школа і яслі-сад.
Славутасці
Паблізу вёскі знаходзяцца:
Дронінглун (сотня)
Дронінглунская сотня (Dronninglund Herred) — частка былой акругі Х’ёрынг, у 1970 — 2006 гадах уваходзіў у склад акругі Паўночная Ютландыя, а цяпер да вобласці Паўночная Ютландыя. Дронінглунская сотня была упершыню заснавана ў 1815 годзе, а назва «Дронінглунская сотня» стала афіцыйнай толькі ў 1841 годзе. Большая частка сотні складалася з былога Ерслеўскай сотні, але таксама і часткі Борглумскай сотні. У Сярэднявеччы прыкладна ў такой ж самай тэрыторыі існавала сісла, пазней у лене Оструп, а з 1662 года ў акрузе Острупа, Сейлструпа і Берглума, пакуль у 1793 годзе ён не трапіў у акругу Х’ёрынг. У сотне таксама быў гандлёвы горад Сэбю.
У Дронінглунскай сотне былі наступныя прыходы (у Даніі гістарычна тэрыторыі часта падзяляліся на прыходы):
Народная армія Іспанскай Рэспублікі
Народная армія Іспанскай Рэспублікі (Ejército Popular de la República), да 1936 года Іспанская рэспубліканская армія (Ejército de la República Española) — сухапутны складнік Узброеных сіл Іспанскай Рэспублікі 1931—1939 гадоў. Акрамя наземных сіл, якія былі асновай Народнай арміі, яна таксама складалася з авіяцыі.
Гісторыя
Гісторыя арміі Другой Іспанскай Рэспублікі дзеліцца на дзве часткі: даваенную, калі яна была адзінай арганізацыяй, і ваенную, калі частка ўзброеных сіл падтрымала путчыстаў з Іспанскай фалангі, а частка засталася лаяльнай рэспубліканскаму ўраду і ўступіла ў канфлікт з нацыяналістамі. У далейшым Народная армія прымала ўдзел у грамадзянскай вайне, спыніліўшы сваё існаванне з яе канцом.
Арганізацыя і структура
Станам на май 1937 года: Станам на снежань 1937 года: Cтанам на лета 1938 года:
Антоні Вільгельм Радзівіл
Антоні Вільгельм Радзівіл (Фрыдэрык Вільгельм Фердынанд Антоні;, Цепліцы, Чэхія — ) — вайсковы дзеяч Прусіі. Генерал артылерыі (1889), XIV ардынат нясвіжскі, XI ардынат клецкі, меў вялікія зямельныя ўладанні ў Прусіі.
Біяграфія
З нясвіжскай лініі роду Радзівілаў гербу «Трубы», сын Фрыдэрыка Вільгельма і Мацільды фон Клары-Альдрынген.
3 1852 на вайсковай службе ў Прусіі; У 1858—1861 гадах навучаўся ў агульнай школе пры Вайсковай акадэміі ў Берліне. Удзельнічаў у войнах з Аўстрыяй (1866) і Францыяй (1870—1771). Быў ад'ютантам Вільгельма I, Фрыдрыха III і Вільгельма II.
У склад зямельных уладанняў Антонія—Вільгельма уваходзілі: Нясвіжская, Клецкая і Давыд-Гарадоцкая ардынацыі, свержаньскія маёнткі (атрыманы замест Мірскага графства ў адпаведнасці з дагаворам 1834 паміж Радзівіламі і князем Людвікам Вітгенштэйнам), графства Цімкавічы, маёнткі Грэск, Стваловічы, Поційкі, Буча і Чудзін (Маёнткі Буча і Чудзін былі набыты самім князем Антоніем-Вільгельмам). Князь меў капітал у каштоўных паперах, які захоўваўся у Берліне ў дэпо фірмы братоў Шыклер. Да яго маёмасці залічваліся таксама 100 акцый фірмы «Union de la Presse Hispano—Americaine», якія захоўваліся ў Парыжы ў дэпо Бушэ Боран і штогод прыносілі дывідэнтаў на 1000 франкаў. Таксама князь меў іпатэчнае патрабаванне на 100 тыс. марак пад заклад маёнтка Клейн-Крыч, які належаў яго пляменнікам Льву і Антону Ржышчэўскім.
У шлюбе з Марыяй Даротай дэ Кастэлян, якая валодала радавым маёнткам Кленіца (Кляйніц) у Сілезіі. У іх было 4 дзяцей. Дочкі Эльжбета (1861—1950), Алена (1874—1958) — выйшлі замуж за родных братоў, графаў Рамана (1851—1915) і Юзафа (1862—1922) Патоцкіх. Ад бацькі яны атрымалі ў спадчыну па 600 тыс. марак кожная, як было агаворана ў іх шлюбных кантрактах. Грошы гэтыя павінны былі брацца з таго капіталу, што захоўваўся ў дэпо фірмы братоў Шыклер. Малодшы сын князь Станіслаў Вільгельм (1880—1920) атрымаў Давыд-Гарадоцкую ардынацыю. Старэйшаму сыну князю Ежы Фрыдэрыку (1860—1914) дасталіся ўсе астатнія маёнткі.
Меў сыноў: Ежы Фрыдэрыка Радзівіла і Станіслава Вільгельма Радзівіла.
Андрэй Віктаравіч Трызна
Андрэй Віктаравіч Трызна (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Тор: Каханне і гром
«Тор: Каханне і гром» (Thor: Love and Thunder) — амерыканскі фантастычны фільм, заснаваны на коміксах выдавецтва Marvel Comics, прэм’ера якога адбылася ў ліпені 2022 года. З’яўляецца працягам фільма «Тор: Рагнарок» і 29-й па ліку карцінай кінематаграфічнага сусвету Marvel. Рэжысёрам фільма выступіў Тайка Вайціці.
Сюжэт
Тор аб’ядноўваецца з Валькірыяй, Коргам і Джэйн Фостэр, якая стала Магутным Торам, каб перашкодзіць Гору Забойцы багоў знішчыць усіх багоў.
Пракат
Сусветная прэм’ера фільма «Тор: Каханне і гром» адбылася 23 чэрвеня 2022 у тэатры «Эль-Капітан» у Галівудзе. У пракат у ЗША стужка выйшла 8 ліпеня 2022 г. у 4DX, RealD 3D, IMAX, Dolby Cinema і ScreenX.
У беларускі пракат фільм не выйшаў з-за байкоту буйных кінакампаній, звязанага з уварваннем Расіі ва Украіну.
Навасёлкі (Пацейкаўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пацейкаўскага сельсавета.
Вільгельм Сушон
Вільге́льм Анто́н Тэадо́р Сушо́н (Wilhelm Anton Theodor Souchon; —, ) — адмірал Імператарскіх ВМС (Kaiserliche Marine) Германскай імперыі перыяду Першай сусветнай вайны. Кіраваў баявымі дзеяннямі германа-турэцкага флоту супраць Расіі на Чорным моры, аказаў істотны ўплыў на ўступленне Асманскай імперыі ў вайну.
Біяграфія
Скончыў Марскую акадэмію ў Кіле.
Паступіў на флот у 1881 годзе.
У 1896—1900 гадах служыў у Галоўным камандаванні ВМФ, у 1902—1904 гадах — у Адмірал-штабе. Падчас руска-японскай вайны — начальнік штаба крэйсерскай эскадры ва Усходняй Азіі. У 1906—1907 гадах — у Імперскім марскім упраўленні, затым камандаваў браняносцам «Вэтын». У 1909—1912 гадах начальнік штаба ВМС на Балтыцы.
З 10 красавіка 1911 года — контр-адмірал.
23 кастрычніка 1913 года ўзначаліў Міжземнаморскую эскадру, якая складалася з лінейнага крэйсера «Гёбен» і лёгкага крэйсера «Брэслаў».
У жніўні 1914 года адвёў эскадру ў Чорнае мора, што прывяло да ўступлення Турцыі ў вайну на баку Германіі. Эскадра намінальна была ўключана ў склад турэцкага флоту; камандуючым флотам быў прызначаны Сушон.
З 27 студзеня 1915 года — віцэ-адмірал.
Камандаваў турэцкім флотам у баі ля мыса Сарыч і іншых аперацыях на Чорным моры.
З 1917 года — адмірал турэцкага флоту.
У 1917 годзе вярнуўся ў Германію і ўзначаліў 4-ю эскадру лінейных караблёў Флота Адкрытага мора, з якой удзельнічаў у баявых дзеяннях на Балтыцы, у тым ліку пры Маанзундскай аперацыі. 12 красавіка яго караблі ўвайшлі ў Гельсінгфорс. З 30 кастрычніка 1918 года прызначаны начальнікам марской базы Балтыйскага мора.
Цікавыя факты
Пляменнік Вільгельма Сушона, Герман Сушон, быў забойцам Розы Люксембург.
Раска
Арэал і экалогія
Каля 10 відаў. Пашыраны амаль усюды. На Беларусі распаўсюджаны 3 віды.
Значэнне і выкарыстанне
Кармавыя расліны для рыб і вадаплаўных птушак.
Кацярына Міхайлаўна Чысцякова
Кацярына Міхайлаўна Чысцякова (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
NGC 7213
NGC 7213 (іншыя абазначэнні — PGC 68165, ESO 288-43, AM 2206-472, IRAS22061-4724) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аліхан Асханавіч Смаілаў
Аліхан Асханавіч Смаілаў (нар., Алматы, Казахская ССР) — казахстанскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Рэспублікі Казахстан з 11 студзеня 2022 года.
Біяграфія
Паходзіць з роду канглы.
У 1994 годзе скончыў Казахскі дзяржаўны нацыянальны ўніверсітэт імя аль-Фарабі па спецыяльнасці «прыкладная матэматыка», а ў 1996 годзе — Казахстанскі інстытут менеджменту, эканомікі і прагназавання пры Прэзідэнце Рэспублікі Казахстан, атрымаўшы ступень магістра дзяржаўнага кіравання.
5 студзеня 2022 года ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан быў прызначаны часовым выканаўцам абавязкаў прэм’ер-міністра Казахстана.
11 студзеня 2022 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан назначаны на пасаду прэм’ер-міністра Рэспублікі Казахстан.
Супергрануляцыя
Супергрануляцыя (Supergranulation) — структура з канвектыўных ячэек з характэрнымі памерамі ў дзесяткі тысяч кіламетраў, якая існуе на паверхні Сонца. Была знойдзена ў 1950-х гадах А. Б. Хартам пры доплераўскіх вымярэннях ў фотасферы, якія паказалі, што ў ёй існуюць гарызантальныя патокі плазмы з хуткасцю прыблізна 300-500 м/с.
У больш позніх працах, выкананых у 1960-х гадах Лейтанам, Нойесам і Сайманам, былі знойдзеныя тыповы памер ячэек: прыблізна 30000 км для супергранул з працягласцю існавання прыблізна 24 гадзіны. Звычайна мяркуюць, што супергрануляцыя — гэта канвекцыя пэўнага маштабу, аднак яе паходжанне вядома недакладна. Наяўнасць гранул ў сонечнай фотасферы — добра вядомая з'ява, аднак дэбаты аб сапраўдных прычынах ці нават пра існаванне грануляцыі вялікіх маштабаў ўсё яшчэ вядуцца. Некаторыя аўтары мяркуюць існаванне трох розных памераў канвекцыі на Сонца: грануляцыя (з тыповымі дыяметрамі 150-2500 км), мезагрануляцыя (5000-10000 км) і супергрануляцыя (больш чым 20000 км). Звычайна лічыцца, што гранулы розных маштабаў фармуюць іерархічную структуру: верхнія часткі супергранулы разбіваюцца на мезагранулы, а тыя, у сваю чаргу, на гранулы. Аднак гэтая схема з'яўляецца абстрактнай і можа апынуцца ілжывай ў святле будучых даследаванняў.
Рабочая партыя Францыі
Рабочая партыя Францыі (Parti Ouvrier Français) — адна з першых марксісцкіх палітычных партый у Францыі. Была заснавана Полем Лафаргам (зяцем Карла Маркса) і Жулем Гедам на ўстаноўчым з’ездзе ў Марсэлі ў 1879 годзе. У 1880 годзе Рабочая партыя прыняла сваю праграму, распрацаваную Лафаргам, Гедам, Марксам і Энгельсам.
З 1883 годзе партыя ўдзельнічала ў працы Рабочага інтэрнацыяналу.
З 1893 па 1898 год Жуль Гед быў дэптутатам Палаты дэпутатаў і супрацоўнічаў з іншымі дзеячамі сацыялістычнага руху, такімі як Жан Жарэс. Аднак, супрацоўніцтва было скончана, з прычыны таго, што Жарэс адмовіўся падтрымліваць Альфрэда Дрэйфуса ў справе Дрэйфуса.
У 1902 годзе Рабочая партыя Францыі, аб'яднаўшыся разам з іншымі левымі партыямі, стварыла Сацыялістычную партыю Францыі, якая ў 1905 годзе ўлілася ў Французскую секцыю Рабочага інтэрнацыянала.
Прыгоды Тынтына
Прыгоды Тынтына — серыя коміксаў, стварэных бельгійскім аўтарам коміксаў Эржэ.
Гісторыя
Першы альбом, «Тынтын ў краіне Саветаў» (Tintin au pays des Soviets) было апублікована ў 1930 годзе. З 1930 па 1976 Эржэ стварыў 24 альбомаў (апошні застаўся няскончаным).
«Прыгоды Тынтына» перакладзены на больш 50 моў, а некаторыя эпізоды былі экранізаваны: «Тынтын і загадка залатога руна» (1961), «Тынтын і блакітны апельсін» (1964) і «Нявольнікі сонца» (1969). Першыя два фільмы знятыя па матывах і акрамя галоўны герояў з коміксамі фільмы не маюць нічога агульнага. «Нявольнікі сонца» ж знятыя за сцэнарыям самога Эржэ. Ў 1990 годзе Стэфані Бернасконі зняў мультсерыял «Прыгоды Тынтына», а ў 2011 годзе адбылася прэм'ера фільма Прыгоды Тынціна: Таямніца «Аднарога» Стывена Спілберга і Пітэра Джэксана.
Галоўны герой серыі — малады газетны рэпарцёр Тынтын. Дзякуючы сваёй прафесіі ён падарожнічае па ўсім свеце і становіцца ўдзельнікам займальных прыгод.