cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гіпертэкст
Гіпертэ́кст — паняцце, уведзенае Тэдам Нэльсанам у 1965 годзе для пазначэння «разгалінаванага тэксту або тэксту, які выконвае дзеяння па запыце». Звычайна гіпертэкст уяўляецца наборам тэкстаў, які змяшчае вузлы пераходу ад аднаго тэксту да якога-небудзь іншага і дазваляе, такім чынам, выбіраць чытаныя звесткі або паслядоўнасць чытання. Агульнавядомым і найбольш яскравым прыкладам гіпертэксту служаць вэб-старонкі — дакументы HTML, размешчаныя ў Сеціве. У шырэйшым разуменні паняцця, гіпертэкстам з’яўляецца кожная аповесць, слоўнік або энцыклапедыя, дзе сустракаюцца спасылкі да іншых частак тэкста або артыкулаў.
IC 446
IC 446 — галактыка тыпу RN+* у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium ruhmerianum
Allium ruhmerianum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Лівіі.
Апісанне
Цыбуліна маленькая, яйцападобная, прымацаваная да карэнішча; вонкавыя абалонкі карычневыя.
Перыяд цвіцення: кастрычнік-снежань.
Распаўсюджанне
Эндэмік паўночнай Лівіі.
Расце на прыбярэжнай раўніне на невялікай вышыні (0-100 м) сярод травяністай расліннасці на пясчанай глебе, таксама расце на камяністай чырвонай гліне ў лясной мясцовасці.
Рыіцы Ёкаміцу
Рыіцы Ёкаміцу ( — ) — японскі пісьменнік-эксперыментатар, неасенсуаліст.
Ёкаміцу пачаў друкавацца ў додзінсі (некамерцыйныя часопісы) («Вуліца») і («Вежа») пасля паступлення ва Універсітэт Васэда ў 1916 годзе. У 1923 годзе ён апблікаваў творы «Сонца», «Палёт» і іншыя ў часопісе Бунгэйсундзю, пасля чаго яго імя зрабілася папулярным. На наступны год ён распачаў чопіс Бунгай-Джыдай с Ясунары Кавабата і іншымі.
Ліна Сандэль
Караліна (Ліна) Сандэль, таксама Сандэль-Берг (швед. Carolina (Lina) Wilhelmina Sandell-Berg,, Фрэдэруд, лен Ёнчэпінг — , ) — шведская пісьменніца, аўтар духоўных гімнаў.
Біяграфія і творчасць
Караліна Сандэль нарадзілася ў 1832 годзе. Яе бацька, Юнас Сандэль, быў лютэранскім пастарам. У доме часта бываў паэт Эсаяс Тэгнер. Калі Ліне было 12 гадоў, яе разбіў параліч, і дзяўчынка апынулася прыкаванай да ложка. Яна шмат чытала, вывучала мовы, геаграфію і натуральныя навукі. Бацькі Ліны былі перакананыя, што толькі Гасподзь можа вярнуць ёй здароўе, і яна пастаянна малілася аб вылячэнні, хоць лекары лічылі яе выпадак безнадзейным. Тым не менш, да Ліны вярнулася здольнасць хадзіць, і з гэтага часу яна пачала пісаць вершы, у якіх выяўляла сваю падзяку і любоў да Бога.
Першы свой зборнік вершаў Ліна апублікавала ананімна ў 1853 годзе; затым рушыў услед яшчэ адзін у 1856 годзе. Улетку 1858 года ў яе жыцці адбылася трагедыя: бацька Ліны патануў у яе на вачах. Увесну наступнага года яе старэйшая сястра Шарлота памерла ад сухотаў, а яшчэ праз год памерла маці Ліны, Фрэдрыка.
Да таго часу, як не стала яе бацькоў, Ліна ўжо была вядомай паэтэсай — аўтарам рэлігійных вершаў. Ва ўзросце 35 гадоў Ліна Сандэль выйшла замуж за Карла Оскара Берга. Шлюб быў шчаслівым, аднак неўзабаве Ліну напаткала новае гора: яе першае дзіця нарадзілася мёртвым. Больш дзяцей у Ліны не было. Тым не менш яна выгадавала ва ўласным доме некалькіх пляменнікаў і пляменніц, а таксама працавала з дзецьмі ў нядзельнай школе. Многія з яе публікацый таксама прызначаліся для дзяцей.
У агульнай складанасці Ліна Сандэль-Берг напісала каля 650 гімнаў, якія атрымалі шырокую папулярнасць у Швецыі. Музыку на іх пісаў кампазітар Оскар Анфельт і сам выконваў пад гітару, дзякуючы гэтаму творы Ліны Сандэль зрабіліся вядомыя ва ўсёй Скандынавіі. Пазней яе гімны таксама выконвала вядомая спявачка Ені Лінд. Сачыненні Ліны не раз выдаваліся ў складзе песенных зборнікаў.
Ліна Сандэль памерла ў 1903 годзе і была пахавана ў Сольне. На яе пахаванне прыйшло каля тысячы людзей. У яе родным Фрэдэрудзе ў яе гонар паставілі помнік, а дом, у якім яна жыла, стаў музеем.
NGC 742
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Cetema
Cetema — род двухкрылых сямейства.
Махавэ (пустыня)
Махавэ — пустыня на паўднёвым захадзе Злучаных Штатаў Амерыкі, займае значную частку паўднёвай Каліфорніі, паўднёвы захад Юты, поўдзень Невады і паўночны захад Арызоны.
Плошча пустыні — звыш 35 000 км². На паўночным усходзе пустыня абмежаваная горным масівам Тэхачапі (Tehachapi Mountains), на поўдні хрыбтамі Сан-Гэйбрыел і Сан-Бернардына. Межы гор пазначаныя даволі выразна, бо яны вылучаныя двума вялікімі геалагічнымі разломамі: Сан-Андрэас і Гарлак. Бясцёкавая вобласць Вялікі Басейн ляжыць на поўнач ад пустыні, больш гарачая пустыня Санора на поўдзень.
На тэрыторыі пустыні размешчаны нацыянальны запаведнік Махавэ і нацыянальны парк Джошуа-Тры, а таксама знаходзіцца самае нізкае і самае спякотнае месца Паўночнай Амерыкі — нацыянальны парк Даліна Смерці, дзе ў ліпені—жніўні тэмпература звычайна падымаецца да +50 °C.
Юрый Леанідавіч Поклад
Юрый Леанідавіч Поклад (нар., Брэсцкая вобласць, Беларусь) — беларускі міні-футбольны ігрок і трэнер. Былы настаўнік моладзевай зборнай Беларусі
Кар’ера
У 1991 годзе скончыў БДАФК і атрымаў дыплом трэнера-выкладчыка па футболе.
Выступпаў з «Шахцёр», «Тарпеда»-БелАЗ і «Ніва» з Самахвалавічаў.
Былы настаўнік «БДУФК-Манаракурсу», «КУС-Дынама», «Вераса», «Вітэна». Разам з «Вітэнам» станавіўся чэмпіёнам Беларусі.
Працуе ў структуры «Дынама-Мінск». У жніўні 2020 года Юрый Поклад вызвалены ад пасады спартыўнага дырэктара клуба.
Каскадныя горы
Геалогія і рэльеф
Складкава-глыбавыя Каскадныя горы з’яўляюцца часткай Ціхаакіянскага вогненнага кольца, якое цягнецца ўздоўж усяго ўзбярэжжа Ціхага акіяна. Некалькі дзеючых і патухлых вулканаў (Рэйнір, 4392 м — найбольшая вышыня хрыбта; Шаста, 4317 м; Ласен-Пік, 3187 м, і інш.) узвышаюцца над моцна расчлянёным вулканічным пласкагор’ем (выш. 1800—2500 м). Вяршынная паверхня адносна выраўнаваная. Горы складзены з мезазойскіх крышталічных парод, якія ў асноўным перакрыты палеагена-неагенавымі лавамі. Маюцца радовішчы медзі і золата.
Вяршыні вулканаў укрыты снежнікамі і ледавікамі. На схілах фумаролы і гарачыя крыніцы. У паўночнай частцы гор пашыраны старажытныя экзарацыйныя формы. Каскады вадаспадаў на рэках Калумбія, Фрэйзер, Кламат і інш. далі назву хрыбту. Шматлікія лед­авіковыя і вулканічныя азёры.
Расліннасць
На вільготных заходніх схілах развіты цемнахвойныя лясы, на су­хіх, усходніх — хваёвыя. Вышэй за 2800—3000 м лясы змяняюцца субальпійскімі і альпійскімі лугамі. Пер­шасныя лясы большай частка вы­руб­аны, на іх мес­цы — збяднелыя другасныя лясы (найбольш каштоўныя паро­ды — ду­гла­сава піх­та і жоўтая хвоя).
Нацыянальныя паркі: Крэйтэр-Лейк, Маўнт-Рэйнір, Ласен-Волканік (ЗША).
Турызм у Беларусі
Турызм — важны сектар сферы паслуг Беларусі. Развіваецца як унутраны, так і міжнародны турызм, прычым, апошняму надаецца пільная ўвага з боку дзяржавы. Колькасць арганізаваных турыстаў і экскурсантаў, якія наведалі Беларусь у 2018 годзе, склала 365,5 тыс. чалавек (у 2017 годзе — 282,7 тыс.). Найбольшая колькасць прыбыўшых арганізаваных турыстаў і экскурсантаў прыходзілася на расійскіх грамадзян (57 %). Сярод іншых краін-лідараў па ліку наведванняў — Літва, Польшча, Латвія, Украіна, Германія, Кітай, Іспанія, Эстонія, Вялікабрытанія, Ізраіль. Сярэдняя працягласць знаходжання замежных турыстаў у Беларусі у 2018 годзе склала 5 дзён.
Эканамічныя паказчыкі
Рынак турызму з’яўляецца дынамічнай галіной беларускай эканомікі. Сярэднегадавы абарот рынку турпаслуг на працягу 2012–2014 перавышае $ 20 млн і павялічваецца штогод на 8 %. Прыбытковасць арганізацыі турбізнесу, паводле афіцыйных даных, складае ў залежнасці ад стану кан’юнктуры рынку 10—20 % гадавых. Выдаткі на арганізацыю турызму складаюць звыш $ 18 млн. Гадавая выручка на аднаго занятага ў сферы турызму складае $ 6—8 тыс. У сферы турызму занята больш за 3,6 тыс. чалавек. У Беларусі на пачатак 2018 года ажыццяўлялі турыстычную дзейнасць 1444 арганізацыі, паслугамі якіх скарысталіся больш за 2 млн турыстаў і экскурсантаў. Большая частка фірмаў, што маюць права займацца турысцкай дзейнасцю, знаходзяцца ў прыватнай уласнасці.
Інфраструктура
Больш 250 гасцініц адначасова могуць прыняць 30 тыс. прыезджых. У распараджэнні турыстаў 14 турысцкіх гасцініц (больш за 6,5 тыс. месцаў), 9 турбаз і кемпінгаў (4,3 тыс. месцаў).
Захады па развіцці
У ліпені 2018 быў падпісаны загад аб бязвізавым рэжыме, згодна з якім грамадзяне 74 дзяржаў могуць уехаць і выехаць у Рэспублiку Беларусь без візы на тэрмін да 30 сутак (уключаючы дзень прылёту і адлёту) праз пункт пропуску праз Дзяржаўную мяжу Рэспублікі Беларусь Нацыянальны аэрапорт Мінск. Таксама вялася планамерная праца Міністэрства Спорту і Турызму і нацыянальнай кампаніі «Белавія»; айчынныя тураператары прыклалі для развіцця турызму нямала намаганняў. Усё гэта прывяло да росту колькасці турыстаў, якія прыязджаюць у Беларусь. Адна з галоўных задач на 2019 г. — далейшая лібералізацыя візавага рэжыму. Плануецца аб’яднаць бязвізавыя зоны Брэсцкай і Гродзенскай абласцей, каб турысты маглі падарожнічаць па новых маршрутах і як мага даўжэй заставацца ў нашай краіне.
Праграмы
У Беларусі з мэтай рацыянальнага выкарыстання сферай турызму нацыянальнай культурнай спадчыны і найбольш каштоўных прыродных комплексаў распрацавана Дзяржаўная інвестыцыйная праграма адраджэння гісторыка-культурнай і прыроднай спадчыны рэспублікі «Залатое кольца Беларусі», праектам якой прадугледжваецца стварэнне шматкропкавай спецыяльнай эканамічнай зоны турысцка-рэкрэацыйнага тыпу.
Пазнавальны
На тэрыторыі Беларусі, з яе старажытнай і багатай гісторыяй ды самабытнай культурай, размешчана значная колькасць гістарычных гарадоў: Навагрудак — першая сталіца Вялікага Княства Літоўскага, Полацк — сталіца Полацкага княства, Тураў і Гродна — цэнтры славянскіх княстваў IX—XII стагоддзяў, Мсціслаў — цэнтр буйнога ваяводства ХVІ стагоддзя. У шматлікіх гарадах захаваліся старадаўнія храмы і манастыры, палацы і замкі, каштоўныя гістарычныя і культурныя помнікі.
Агра- і экатурызм
У Беларусі ў 2017 годзе год ажыццяўляў дзейнасць 1821 суб'ект аграэкатурызму. Колькасць турыстаў, якія скарысталіся паслугамі аграэкатурызму за 2017 год, склала 351,1 тыс. чалавек. Грамадзяне Беларусі ў агульнай колькасці аграэкатурыстаў занялі 90 %.
У Беларусі шырокую вядомасць набыў паляўнічы і рыбалоўны турызм. На тэрыторыі паляўнічагаспадарак маецца магчымасць арганізацыі камерцыйных паляўнічых тураў з гарантыяй на разнастайныя віды дзічыны.
Спартыўны турызм
У Беларусі актыўна развіваецца спартыўны або фан-турызм. У 2018 годзе ў нашай краіне было праведзена каля 80 буйных спартыўных мерапрыемстваў. У 2019 годзе іх будзе больш за 100, уключаючы Еўрапейскія гульні. У студзені 2019 года ў Мінску прайшоў 111-ы чэмпіянат Еўропы па фігурным катанні на каньках, а летам 2019 прайшлі Другія еўрапейскія гульні.
Беларускія турысты за мяжой
Колькасць арганізаваных турыстаў і экскурсантаў, якія выехалі за мяжу, у 2018 годзе склала 850,7 тыс. чалавек. У краіны СНД арганізавана выехала 20 %, у ЕС — 28%, іншыя краіны — 52%. Найбольш наведвалі краінамі былі Егіпет, Турцыя, Украіна, Балгарыя, Расія, Іспанія, Польшча, Грэцыя, Грузія, Чарнагорыя, Чэхія, Літва і Італія (туды адправіліся 88,1 % тых, хто выехаў за мяжу).
Фівы (Грэцыя)
Фівы (Θήβα, Θήβαι) — у старажытнасці галоўны горад вобласці сярэдняй Грэцыі, Беотыі, размешчаны на невысокім пагорку, сярод урадлівай Аанійскай раўніны. Горад меў круглую форму і быў акружаны сцяной з сямю брамамі, з-за чаго горад часта называўся Сямібрамнымі Фівамі. У цяперашні час горад з насельніцтвам 36477 чалавек (2011) з'яўляецца самым вялікім горадам Беатыйскай прэфектуры.
Архітэктура
Горад быў акружаны сцяной з сямю брамай. Каля Фіваў працякаў ручай, апеты Вяргіліем. Магчыма, ручай выконваў ролю рова. На поўдні сцяна супадала са сцяной фіванскага акропаля — Кадмеі; далей ішла ў паўднёва-ўсходнім напрамку цераз краж, далей па даліне ракі Ісмена да другога хрыбта, які заканчваўся з усходняга боку крутым абрывам; затым ад вуглавой вежы на паўднёвы ўсход яна прымала напрамак з поўдня на поўнач і перасякала дарогу, якая злучала Фівы з Халкідай (каля дарогі знаходзіліся Прайтыдскія вароты), далей улева на паўночны захад да свяшчэннага ўчастка Іалая, перасякала раку Дырку (тут былі Крэнейскія вароты), затым (невядома, у якім пункце) накіроўвалася на поўдзень, перарываючыся ў заходняй частцы Неістыйскімі варотамі, нарэшце паварочвала на ўсход (у паўднёва-заходнім вугле знаходзіліся, відаць, Гіпсістэйскія вароты) і злучалася з Кадмейскай сцяной, каля якой знаходзіліся Агігійскія вароты.
Акрамя згаданых пяці варот, у паўднёвай частцы сцен знаходзілася вароты Электры, ад якіх пачыналася дарога, што вяла ў Платэі, месцазнаходжанне Гамалойскіх варот застаецца невядомым.
Паблізу Прайтыдскай брамы знаходзіўся тэатр і плошча, каля Огігійскай (ці Анкейскай) — алтар Афіны Онкі.
У цэнтры горада, на невялікім пагорку, узвышалася Кадмея — фіванскі акропаль; побач з варотамі Электры на ўзгорку знаходзіўся храм Апалона Ісменійскага, упрыгожаны ў старажытнасці скульптурнымі работамі Фідзія і Скопаса.
У некалькіх вёрстах ад Фіваў, на поўдзень ад дарогі, што вяла да Феспіі, было ў 1887 адкрыта старажытнае свяцілішча кабіраў.
Міфалогія
Гісторыя Фіваў, як старажытнага горада Элады, узыходзіць да гераічнага перыяду. З Фівамі звязаны цэлы рад паданняў пра Кадма (заснавальніка Кадмеі), пра Зета і Амфіёна (заснавальніка Фіваў), пра Дыяніса, пра Геракла, пра Лабдакідаў і Эдыпа, пра паход сямі цароў супраць Фіваў, аб паходзе эпігонаў — паданняў, якія займаюць бачнае месца ў скарбніцы старажытнагрэчаскага эпічнага матэрыялу. Хоць у напластаваннях гэтых паданняў многае з'яўляецца чыста паэтычнай выдумкай, аднак, ёсць магчымасць адшукаць і некаторыя гістарычныя ўспаміны. Так, у паданні аб паходзе Сямі адбіваюцца ўспаміны аб барацьбе Сікіёна і Аргаса з Фівамі, у паданнях аб Геракле — успаміны аб дагістарычнай барацьбе і саперніцтве двух гарадоў Беотыі, Фіваў і Архамена Мінійскага.
Гісторыя
Нягледзячы на сведчанні старажытнасці аб фінікійскім паходжанні Кадмеі і на рэшткі семіцкай культуры на глебе Фіваў (святыню кабіраў), наўрад ці магчыма на аснове гэтых дадзеных прызнаць фінікійскага каланізацыю Беотыі, — вобласці, аддаленай ад мора. Хоць паходжанне назвы Кадмеі і кадмейцаў невядома, аднак у чыста грэчаскім паходжанні Фіваў сумнявацца няма прычын. Жыхары Фіваў роднасныя з абантамі, гіянтамі, мінійцамі, аонамі, тэмікамі і належаць да паўночна-ўсходняй групы грэчаскіх плямён, якая перасялілася ў дагістарычныя часы з Фесаліі. Азіяцкія элементы фіванскіх паданняў, мабыць, былі прыўнесены іанійцамі, якія калі не стварылі, то распрацавалі ў Малой Азіі матэрыял гэтых паданняў.
На чале Беатыйскага саюза
У гісторыі беатыйскіх гарадоў Фівы адыгрываюць значную ролю, прычым ужо ў дагістарычную эпоху (барацьба з Архаменам) прыкметна яго імкненне да гегемоніі над суседнімі гарадамі. У VI стагоддзі да н. э. Фівы мелі палітычную перавагу ў Беатыйскім саюзе; гарады Танагра, Феспіі, Каранея і іншыя абавязаны былі даваць ім пэўны кантынгент войска. Першапачатковае манархічнае праўленне замянілася з цягам часу арыстакратычным. Пануючае саслоўе складалася з багатых землеўладальнікаў знатнага паходжання. Месцам пасяджэнняў фіванскага ўрадавага савета была Кадмея: гэты савет меў пераважнае значэнне ў справах Беатыйскага саюза.
Канфлікт з Афінамі
Фіванцы раўніва і ўпарта падтрымлівалі сваю гегемонію, і многія войны, якія ім даводзілася весці, былі накіраваны супраць дзяржаў, якія процідзейнічалі іх нацыянальнай палітыцы. Так, у 507 г. да н. э. Фівы ваявалі з Афінамі з-за Платэй, якім афіняне абяцалі дапамогу супраць цяжкай гегемоніі фіванскай арыстакратыі. Пры Платэях фіванцы былі разбітыя, пасля чаго яны заключылі саюз з арыстакратычнай Спартай. Падчас нашэсця Ксеркса Фівы, спадзеючыся з дапамогай персаў замацаваць за сабою гегемоніі над Феспіямі і Платэямі, — двума непакорнымі гарадамі, якія трымалі бок Афін, — адмовіліся прыняць удзел у саюзным савеце элінскіх гарадоў, сабраных для абмеркавання мер супраціўлення насоўванню ворага, і выказалі персідскім паслам пакорнасць, хоць у 480 г. да н. э. яны і паслалі ў Фермапілы 400 гаплітаў. Пасля бітвы пры Платэях (479 г. да н. э.) грэчаскае войска падышло да Фіваў, патрабуючы выдачы арыстакратаў, прадстаўнікоў персідскай партыі. Паколькі ў гэтым Паўсанію было адмоўлена, то ён аблажыў горад і вымусіў фіванцаў выдаць вінаватых, якія і былі пакараныя.
Каля 460 г. да н. э. спартанцы вярнулі Фівам гегемонію над беатыйскімі гарадамі, згубленую пасля Платэйскай бітвы. Сцены Фіваў былі адноўлены і фіванцам было забяспечана былая магутнасць, як апора супраць распаўсюджвання афінскай гегемоніі ў Сярэдняй Грэцыі.
Саюз супраць Спарты
Культурны і палітычны рост галоўнага горада Беотыі і ўмерана-дэмакратычнае кіраваньне, прадстаўнікі якога няўхільна ішлі да адной мэты — умацавання гегемоніі Фіваў, узвысілі горад к пачатку IV ст. да н. э. амаль да аднаго ўзроўню з Афінамі і Спартай і прывялі нарэшце да часовай гегемоніі яго не толькі над Беотыяй, але і ўсёй Грэцыяй.
У 395 г. да н. э. Фівы ўтварылі лігу азіяцкіх гарадоў супраць Спарты і заключылі саюз з афінянамі. У гэтым жа годзе яны разбілі Лісандра пры Галіярце. У 394 г. да н. э. утварыўся новы саюз супраць Спарты, але пры Карынфе саюзнае войска было разбіта, а неўзабаве фіванцы прайгралі бітву пры Каранеі. Анталкідаў мір (387 г. да н. э.) пазбавіў Фівы гегемоніі над беатыйскімі гарадамі, спартанцы прынялі меры для абароны незалежнасці варожых Фівам гарадоў Архамена і Феспій, паставіўшы ў гэтых гарадах свае гарнізоны. Скора, аднак, беатійцы прыйшлі да рашэння вызваліцца ад спартанскага прыгнёту, аднавіўшы саюз.
У 383 г. да н. э. спартанскі палкаводзец Файбід, на шляху ў Халкідыкі, захапіў Фівы, з тым, каб задушыць партыю, якая хацела скінуць спартанскую апеку. Спартанцы зацвердзілі зноў уведзенае прыхільнікам Спарты Леантыядам алігархічнае праўленне, прадстаўнікі якога аб'явілі тэрор супраць прыхільнікаў дэмакратычнай партыі. Ісменій, які імкнуўся аднавіць Беатыйскі саюз пад гегемоніяй Фіваў, быў пакараны; многія былі забітыя, многія, ратуючыся ад тэрору, беглі ў Афіны. Фіванская эміграцыя і далейшыя жорсткасці алігархаў абудзілі ў фіванскай моладзі патрыятычны запал. Аб'яднаныя двума выдатнымі фіванцамі, сябрамі Пелапідам і Эпамінондам, прадстаўнікі нацыянальнай партыі акрыялі і, скінуўшы ярмо Спарты, зацвердзілі, хоць і на кароткі час, гегемонію роднага горада. Аднак мясцовыя патрыятычныя мэты і сродкі, якія для іх дасягнення ўжываліся, не забяспечылі Фівам трывалага дабрабыту і пры далейшых поспехах мацнеючай македонскай манархіі горад вымушаны быў падпарадкавацца мацнейшай дзяржаве.
Македонскае панаванне
Зачэпкай для ўмяшання Філіпа ў справы Сярэдняй Грэцыі паслужыла свяшчэнная вайна (356—355 гг. да н. э.), якая пачалася паміж факейцамі і фіванцамі; апошнія, разам з фесалійцамі, стаялі на чале саюза амфіктыёнаў, якія аб'явілі факейцам вайну. Хоць вайна і дала Фівам перавагу над усёй Беотыяй, але скора палітычныя абставіны сталі неспрыяльнымі, што прывяло да ўтварэння супраць Філіпа беатыйска-афінскага саюза, дзеянні якога завяршыліся перамогай Філіпа пры Херанеі (338 г. да н. э.), размяшчэннем у Кадмеі македонскага гарнізона і распадам Беатыйскага саюза.
У 335 г. да н. э. Фівы, пад уплывам ілжывых чутак аб смерці Аляксандра Македонскага, паўсталі супраць македонскага валадарства. Аляксандр, з'явіўшыся з войскам, узяў горад штурмам, прычым 6000 чалавек было перабіта і узята ў палон, горад жа быў спустошаны дашчэнту, за выключэннем Кадмеі, дзе быў пакінуты македонскі гарнізон, і дома Піндара.
Касандр, насуперак памяці Аляксандра, загадаў аднавіць Фівы (315 г. да н. э.), але ў 292 г. да н. э. яны зноў былі ўзятыя Дэметрыем Эталійскім.
Заняпад
У сярэдзіне III ст. да н. э. Фівы зноў узначалілі адноўлены Беатыйскі саюз, але падзенне нораваў і збядненне грамадскай, разумовай і творчай дзейнасці характарызуюць далейшы перыяд існавання саюза. У 146 г. да н. э. Фівы пакарыліся рымлянам, прычым за ўдзел у нацыянальным паўстанні горад быў сурова пакараны. У 87 г. да н. э. падчас барацьбы Сулы з Мітрыдатам, Фівы далучыліся да саюзнага войска апошняга, але пасля бітвы пры Архамене (85 г. да н. э.), дзе Сула перамог, панеслі зноў суровае пакаранне за прыхільнасць свабодзе. З гэтага часу Фівы са значнага горада ператварыліся ў нязначнае паселішча.
У часы Страбона ў Фівах заставалася толькі адна Кадмея, у якой жыло некалькі сямействаў.
Фівы ў сярэдневякоўі
У сярэднія вякі Фівы зноў забудаваліся і засяліліся. Мноства ткацкіх фабрык забяспечыла гораду эканамічны росквіт. У 1147, пры нашэсці нарманаў, Фівы былі разрабаваны. Пасля заваявання Канстанцінопаля крыжакамі (1204) яны на кароткі час трапілі пад уладу Пелапанескага архонта Леона Згураса, затым увайшлі ў склад Афінскага герцагства. Паколькі Афіны знаходзіліся ў заняпадзе, у XIII стагоддзі Фівы сталі фактычнай сталіцай герцагства. Пасля турэцкага заваявання Фівы зноў апусціліся да становішча беднай вёскі.
Новы час
Толькі к пачатку XX стагоддзя горад пачынае забудоўвацца і ажываць, яго насельніцтва дасягае 5000 чалавек. У гэты час ён уваходзіць у грэчаскі ном Беотыя.
У Фівах знаходзіцца епіскапская кафедра (мітраполія Фівейская і Левадыйская), якая існуе з сярэдніх вякоў. Мітрапалітам Фівейскім да абрання архіепіскапам Афінскім у 2008 годзе быў ураджэнец Беотыі Іеранім II.
Раскопкі ў Фівах
Рэшткі старажытных паселішчаў у Фівах размяшчаліся пад сучасным горадам, што ўскладняла доступ да старажытнасцей.
Раскопкі ў Фівах былі пачаты ў 1906 г. грэчаскім археолагам А. Керамопуласам і праводзіліся да 1929 г. . У выніку гэтых раскопак былі адкрыты: фрэска з вытанчана апранутымі жанчынамі і група з больш чым ста гліняных піфасаў, у тым ліку цэлы рад абломкаў з кароткімі запісамі, складзенымі знакамі лінейнага пісьма Б.
У 1963 г. у сувязі з перабудовай сучаснага горада Фівы раскопкі былі адноўленыя пад кіраўніцтвам Н. Платона, а затым рада іншых грэчаскіх археолагаў, у прыватнасці Ф. Спіропуласа. Быў адкрыты комплекс пакояў і іншых памяшканняў, які не мог быць нічым іншым, акрамя як рэшткамі знакамітай Кадмеі — фіванскага палаца мікенскай эпохі, названага ў гонар легендарнага заснавальніка Фіваў Кадма. Было знойдзена каля 45 гліняных таблічак са знакамі лінейнага пісьма Б, што сведчыла аб існаванні фіванскага палацавага архіва, падобнага піласкаму і кноскаму. У Фівах было таксама выяўлена 36 прывазных вавілонскіх цыліндрычных лазурытавых пячатак з клінапіснымі надпісамі XIV ст. да н. э..
Уладзімір Іванавіч Пракапцоў
Уладзі́мір Іва́навіч Пракапцо́ў (нар. 8 жніўня 1953, Жгуна-Буда, Добрушскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі мастак, з 1998 па 2023 — генеральны дырэктар Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. Кандыдат мастацтвазнаўства (1984). Ганаровы член Расійскай акадэміі мастацтваў, член Беларускага саюза мастакоў, Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў, членам Беларускага камітэта ІКОМ, членам камісіі Рэспублікі Беларусь па справах ЮНЕСКА.
Біяграфія
У 1975 годзе скончыў Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава. З 1998 да 2023 года — дырэктар Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь. Пад яго кіраўніцтвам у 2010 годзе праведзена рэстаўрацыя і музеефікацыя Мірскага замка, у 2018 завершаны капрамонт будынка і адкрыта новая пастаянная экспазіцыя Музея В. Бялыніцкага-Бірулі.
HTML
HTML (Hypertext Markup Language) — мова разметкі гіпертэксту, асноўная мова разметкі вэб-старонак у інтэрнэце. Яна задае правілы апісання структуры тэкставай інфармацыі ў дакуменце шляхам вызначэння пэўнага тэксту ў якасці спасылак, загалоўкаў, абзацаў, спісаў і гэтак далей і дадавання да гэтых тэкстаў інтэрактыўных форм, убудаваных відарысаў і іншых аб’ектаў. HTML запісваецца ў форме тэгаў, узятых у вуглавыя дужкі. У пэўнай ступені HTML таксама можа апісваць выгляд і семантыку дакумента, а таксама ўключаць убудаваны код на мовах сцэнарыяў (такіх як JavaScript), якія могуць уплываць на паводзіны вэб-браўзераў і іншых апрацоўшчыкаў HTML-дакументаў.
HTML часта выкарыстоўваецца для азначэння змесціва MIME-тыпу text/html і таксама ў больш шырокім значэнні як у сваёй форме, атрыманай у спадчыну ад XML (накшталт XHTML версіі 1.0 або пазнейшай), так і ў форме, атрыманай наўпрост ад SGML (накшталт HTML версіі 4.01 і ранейшай).
Па пагадненнях файлы, якія ўтрымліваюць html-даныя, выкарыстоўваюць пашырэнні .html або .htm.
608
608 — высакосны год, пачаўся ў панядзелак. 608 год нашай эры, 608 год 1 тысячагоддзя, 8 год VII стагоддзя, 8 год 1-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 9 год 600-х гадоў.
Рубяжэвіцкі сельсавет
Рубяжэ́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Рубяжэвічы. Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы раёна.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Івянецкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Навікоўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Стаўбцоўскага раёна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Засульскага сельсавета (13 населеных пунктаў: вёскі Варнавугал, Грызаўшчына, Даўнаршчына, Ждановічы, Зарэчча, Засулле, Камейшы, Наваселле, Ражанка, Сосенка, Татаршчына, Ячонка і хутар Алешкава).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (20 населеных пунктаў) — 1490 чалавек, з іх 60,3 % — беларусы, 34,0 % — палякі, 4,2 % — рускія.
Дола
Дола (Dolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Норкавічы
Но́ркавічы (, Норковичи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
Падгале (вобласць)
Падгале (Podhale) — гісторыка-геаграфічная вобласць у паўднёвай Польшчы, размешчаная на мяжы са Славакіяй у паўночных адгор’ях Татр у басейнах рэк Бялы-Дунаец і Чарны-Дунаец, а таксама ў басейне верхняга цячэння ракі. Падгале знаходзіцца ў межах Малапольскага ваяводства. На тэрыторыі Падгале размешчаны такія гарады, як Новы-Тарг (гістарычны цэнтр Падгале, званы мясцовымі жыхарамі проста «горад») і Закапанэ, а таксама вёскі, у іх ліку, Бялы-Дунаец, Бялка-Татшаньска, Букавіна-Татшаньска і іншыя. Насельніцтва ўяўляе сабой адну з субэтнічных груп гуралей — падгалян.
Назва рэгіёну Падгале з’явілася ў сярэдзіне XIX стагоддзя, спачатку яно адносілася толькі да паўночных схілаў Татр, але затым стала распаўсюджвацца на землі, якія ляжаць на поўнач, у пачатку XX стагоддзя ў Падгале ўключалі ўжо наваколлі Новы-Тарга. Рэгіён падзяляецца на некалькі частак: Скалістае Падгале на поўдні, Сярэдняе Падгале ў раўнінным раёне Новы-Тарга, Усходняе Падгале па левабярэжжы Дунайца ўсходнее ад Новы-Тарга і Ніжняе Падгале ў ваколіцах Рабкі.
Падгале асвойвалася палякамі з XI стагоддзя, перасяленне ішло з поўначы на поўдзень з басейнаў ракі Рабы і ніжняга Дунайца.
IC 447
IC 447 — галактыка тыпу RN (відзеркалююча туманність) у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пастарыні 3
Пастары́ні 3 (, Постарини 3) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Сільвія Плат
Сільвія Плат была жонкай брытанскага паэта-лаўрэата Тэда Х'юза. Шлюб быў не толькі саюзам закаханых, але і творчым тандэмам, дзе вядучую ролю іграў Х'юз, а Плат забяспечвала яму магчымасць тварыць. Адносіны Плат і Х'юза скончыліся трагедыяй — на пачатку 1963 года, церпячы на цяжкую дэпрэсію, якая рушыла за разрывам з мужам, Сільвія скончыла жыццё самагубствам. У яе засталося двое дзяцей. Пасля смерці жонкі Х'юз заснаваў Estate of Sylvia Plath, які распараджаўся правамі на літаратурную спадчыну паэтэсы.
Пры жыцці Плат выйшаў толькі паэтычны зборнік «Калос» (The Colossus & Other Poems, Лондан, 1960) і паўаўтабіяграфічны раман «Пад шкляным каўпаком» (1963). У 1965 годзе быў апублікаваны зборнік «Арыэль», які атрымаў захопленыя водгукі крытыкі, стаў адным з галоўных бестселераў англа-амерыканскай паэзіі XX ст. У 1982 годзе за зборнік Collected Poems С. Плат атрымала пасмяротна Пулітцэраўскую прэмію.
Беларускія пераклады
Паасобныя творы С. Плат на беларускую пераклалі Макс Шчур, Алена Якаўлева , Юлія Цімафеева.
Сцяг Бутана
Нацыянальны Сцяг Бутана (འབྲུག་ཡུལ་རྒྱལ་དར) — адзін з нацыянальных сімвалаў Бутана. На сцягу намаляваны ​​(druk [Wylie 'brug] на дзонг-кэ, бутанскай мове) з. Гэта намякае на назву Бутана на дзонг-кэ — Друк Юл (འབྲུག་ཡུལ་, ['brug yul], літар.: «Краіна Цмокаў» або «Цмокавае Каралеўства»), а таксама тыбецкага будызму, які з’яўляецца дамінуючай рэлігіяй Бутана.
У сучаснай форме сцяг існуе з 1969 года і быў афіцыйна зацверджаны 8 чэрвеня 1972 года.
Базавы дызайн сцяга за аўтарствам датуецца 1947 годам. Першая версія была выкарыстана ў 1949 годзе пры падпісанні дамовы. Другая, якая заснавана на фотаздымках свайго папярэдніка 1949 года і адлюстроўвала белага «Друка» (цмока) замест зялёнага арыгінала, была ўведзена ў 1956 годзе з нагоды візіту Джыгме Дорджы Вангчука ва ўсходні Бутан. Пасля бутанцы перарабілі свой сцяг, каб ён адпавядаў памерам сцяга Індыі, бо ён, на іх думку, лунаў лепш, чым іх уласны. Апошняя мадыфікацыя праведзена ў 1969 годзе, калі колер фону зменены з чырвонага на аранжавы. кадыфікавала кодэкс паводзін у 1972 годзе, каб фармалізаваць дызайн сцяга і ўсталяваць пратакол адносна прымальных памераў сцяга і ўмоў яго вывешвання.
Дызайн
Цяперашні сцяг падзелены па дыяганалі ад ніжняга вугла з боку пад’ёмніка: верхні трохкутнік — жоўты, а ніжні — аранжавы. У цэнтры ўздоўж раздзяляльнай лініі размешчаны вялікі чорна-белы цмок, звернуты ў бок ад пад’ёмніка. Цмок трымае  (каштоўны камень) у кожнай са сваіх лап. Колеры фону сцяга, жоўты і аранжавы, ідэнтыфікуюцца як Pantone 116 і 165 адпаведна. Эквіваленты гэтых адценняў і белы колер Друка вызначаюцца рознымі іншымі кодамі ў адпаведнасці з канкрэтнымі сістэмамі адпаведнасці, як паказана ніжэй. Памеры сцяга павінны захоўвацца ў суадносінах 3:2. Наступныя памеры былі абвешчаны стандартнымі ўрадам Бутана:
Сімвалізм
У адпаведнасці з Прававымі палажэннямі дзяржаўнага сцяга Каралеўства Палдэн Друкпа, зацверджанымі ў рэзалюцыі 28 36-й сесіі Нацыянальнага сходу, якая адбылася 8 чэрвеня 1972 года, і ў адпаведнасці з 2008 года, жоўты колер азначае грамадзянскую традыцыю і свецкую ўладу, якую ўвасабляе , Караль-Цмок Бутана, чыё каралеўскае адзенне традыцыйна ўключае жоўты  (шалік). Аранжавая палова азначае будыйскую духоўную традыцыю, а менавіта школы (Kagyüpa) і  (Nyingmapa). Цмок раўнамерна размяшчаецца па лініі паміж колерамі. Размяшчэнне яго ў цэнтры сцяга над лініяй падзелу паміж двума колерамі сцяга азначае аднолькавую важнасць як грамадзянскіх, так і манаскіх традыцый у Каралеўстве Друка (Бутан) і падкрэслівае моц свяшчэннай сувязі паміж суверэнам і народам. Белы колер цмока азначае чысціню ўнутраных думак і ўчынкаў, якія аб’ядноўваюць усе этнічна і моўна розныя народы Бутана. Каштоўнасці, якія трымае ў кіпцюрах Друк, сімвалізуюць багацце Бутана, а таксама бяспеку і абарону яго народа, у той час як рыкаючая пашча цмока сімвалізуе прыхільнасць бутанскіх бажаствоў абароне Бутана.
Гістарычная эвалюцыя
(ЦВБ), незалежны бутанскі даследчы цэнтр, у 2002 годзе выпусціў дакумент (далей «дакумент ЦВБ») , з’яўляецца адзіным лёгкадаступным дакументам з Бутана, у якім утрымліваецца апісанне гістарычнага развіцця нацыянальнага сцяга. Дакумент у значнай ступені абапіраецца на сведчанні з першых вуснаў, атрыманых у выніку інтэрв’ю з асобамі, якія асабіста ўдзельнічалі ў стварэнні і мадыфікацыі сцяга ў Бутане з канца 1940-х гадоў да прыняцця цяперашняга сцяга прыкладна ў 1970 годзе. Такім чынам, гэтая справаздача з’яўляецца важнай першакрыніцай інфармацыі аб гісторыі сцяга Бутана. Але ў апісанні сцяга з 1949 года дакумент не цалкам адпавядае фотаздымкам сцяга (аб чым гаворыцца ніжэй), што ўскладняе інтэрпрэтацыю некаторых сцверджанняў дакумента. Аднак у якасці запісу з нешматлікіх першакрыніц, якія засталіся — а менавіта, людзей, якія маюць дачыненне да гісторыі сцяга, і некалькіх існуючых дзяржаўных дакументаў — гэта каштоўная крыніца інфармацыі пра дрэнна задакументаваную эвалюцыю сцяга Бутана.
Першы нацыянальны сцяг (1949)
У дакуменце ЦВБ гаворыцца, што першы нацыянальны сцяг быў распрацаваны па просьбе Джыгме Вангчука, другога Друка Г’ялпо Каралеўства Бутан XX ст., і быў уведзены ў 1949 годзе падчас падпісання дамовы. Хоць у дакуменце няма ілюстрацыі арыгінальнага дызайну, чорна-белыя фатаграфіі, зробленыя падчас гэтай гістарычнай падзеі, даюць выявы першага сцяга Бутана на цырымоніі.
Дызайн сцяга прыпісваюць. Загатоўка ім была зроблена яшчэ ў 1947 годзе. Лхарып Таў Таў, адзін з нямногіх мастакоў пры каралеўскім двары, нібыта вышыў сцяг. Цмок быў афарбаваны ў зялёны колер у адпаведнасці з традыцыйнымі і рэлігійнымі спасылкамі на «ю друк нгон ма» (གཡུ་འབྲུག་སྔོནམ​), або «бірузовага Друка». Сёння сучасная рэпрадукцыя гэтага гістарычнага арыгінала (з некалькімі значнымі зменамі пад уплывам сучаснага сцяга) дэманструецца за тронам у Зале Нацыянальнага сходу ў Тхімпху.
Згодна з дакументам ЦВБ, арыгінальны сцяг Бутана ўяўляў сабой двухколерны квадратны сцяг, падзелены па дыяганалі ад ніжняга пад’ёмніка да верхняга крыла. Жоўтае поле распасціралася ад пад’ёмніка да верхняй мушкі, а чырвонае поле — ад канца мушкі да ніжняга пад’ёмніка. У цэнтры сцяга, на збліжэнні жоўтага і чырвонага палёў, размешчаны зялёны цмок, размешчаны паралельна ніжняму краю і звернуты да края.
Аднак дакумент ЦВБ не ілюструе раннія версіі сцяга, а апісанне сцяга 1949 года не зусім адпавядае фотаздымкам, якія захаваліся з 1949 года. У ім сцяг апісваецца як «квадратны», а прапорцыі сцяга на фотаздымках выглядаюць бліжэй да 4:5. У дакуменце апісваецца, што цмок «павернуты тварам да лётнага канца», а цмок, бачны на фотаздымках, звернуты да пад’ёмніка. Цмок апісваецца як «паралельны краю» (што азначае, згодна з дыяграмай у дакуменце, паралельна даўжыні ўздоўж ніжняга краю сцяга), у той час як цмок на фотаздымках, здаецца, мае вертыкальны нахіл, які злёгку ўзвышаецца. Цмок апісваецца як «зялёны», але адценне на фотаздымках, калі ён сапраўды зялёны, павінна быць вельмі бледным.
Кнігі заходніх сцягоў да 1970 года звычайна паказвалі сцяг Бутана, вельмі падобным на фатаграфіі 1949 года.
Змены 1956 г
Другая версія дзяржаўнага сцяга была распрацавана ў 1956 годзе для візіту трэцяга Друк Г’ялпо Джыгме Дорджы Вангчука ва ўсходні Бутан. Падчас паездкі Сакратарыят Друка Г’ялпо пачаў выкарыстоўваць сцягі новага ўзору паводле фотаздымку першага дзяржаўнага сцяга 1949 года, колер цмока змяніўся з зялёнага на белы. Світа Друк Г’ялпо ўключала канвой, які складаўся з больш чым ста поні; маленькая версія сцяга размяшчалася на сядле кожнага дзясятага поні, а вялікая версія сцяга плошчай прыкладна 0.56 м² кожны вечар уздымалася ў лагеры, падымаючыся пад гукі труб.
Змены пасля 1956 г
Пачынаючы з канца 1950-х гадоў Шынгкхар Лам, былы сакратар Джыгме Дорджы Вангчука і шосты спікер Нацыянальнай асамблеі (1971—1974), атрымаў ад караля просьбу ўнесці некалькі змяненняў у сцяг; менавіта ён стварыў сучасны дызайн, які застаецца нязменным з 1969 года. Паведамляецца, што кароль быў незадаволены тым, што раннія квадратныя сцягі Бутана не луналі, як прамавугольны індыйскі сцяг, вывешаны падчас візіту індыйскага чыноўніка ў краіну. Стандартныя памеры сцяга Бутана былі пасля гэтага зменены, каб ён нагадваў сцяг Індыі, які складаў 2.74 метры на 1.83 метры.
У іншай змене цмок, які раней быў размешчаны ў прыкладна гарызантальным становішчы ў цэнтры сцяга, быў перамешчаны, каб раскінуцца над дыяганальнай лініяй падзелу паміж колерамі фону. Гэта змяненне мела на мэце пазбегнуць таго, каб цмок «вывешваўся тварам да зямлі», калі сцяг вісеў млява. Мастак з Бутана Кілкхор Лопэн Джада намаляваў новы малюнак для Друка, у якім выгібы цела цмока расслабленыя, каб стварыць некалькі даўжэйшую і больш мякка-хвалістую форму.
У дакуменце ЦВБ гаворыцца, што кароль загадаў змяніць колер ніжняй паловы з чырвонага на аранжавы «дзесьці ў 1968 ці 1969 годзе».
Сцяг Бутана ўпершыню быў вывешаны за мяжой побач са сцягам іншай краіны ў 1961 годзе падчас дзяржаўнага візіту ў Індыю Джыгме Доржы Вангчука. Гэты візіт адкрыў новы ўзровень адносін паміж дзвюма краінамі.
Кодэкс паводзінаў
8 чэрвеня 1972 года зацвердзіла рэзалюцыю 28, увёўшы ў дзеянне Правілы нацыянальнага сцяга, распрацаваныя кабінетам міністраў. У правілах ёсць восем палажэнняў, якія датычаць апісання і сімволікі афарбоўкі, палёў і элементаў афармлення сцяга. Іншыя правілы тычацца памеру сцяга, а таксама пратаколу аб сцягу, уключаючы адпаведныя месцы і выпадкі вывешвання сцяга і тое, хто можа вывешваць сцяг на аўтамабілях. Увогуле, сцяг карыстаецца такой жа павагай, як і дзяржава Бутан, і кіраўнік дзяржавы. Як і ў, ніякія іншыя сцягі не павінны размяшчацца вышэй, чым сцяг Бутана, сцяг не можа выкарыстоўвацца ў якасці вокладкі або драпіроўкі (за некаторымі выключэннямі), і сцяг не павінен дакранацца зямлі. Іншыя палажэнні ўключаюць забарону на ўключэнне дызайну ў іншыя аб’екты або ў лагатып. У выключных выпадках сцяг можа завешваць труны, але толькі высокапастаўленых дзяржаўных чыноўнікаў, напрыклад, міністраў або вайскоўцаў.
Правілы 1972 г. таксама прадугледжваюць, што «кожны (акруговы штаб) будзе вывешваць нацыянальны сцяг. Там, дзе няма дзонгхага, нацыянальны сцяг будзе вывешаны перад кабінетам галоўнага чыноўніка».
Чыноўнікам рангам вышэй за міністра дазваляецца вывешваць сцяг па месцы жыхарства, калі яны не жывуць побач са сталіцай. Традыцыі вывешвання дзяржаўнага сцяга перад дзяржаўнымі ўстановамі не існавала ў Бутане да 1968 года, але яна была прызнана стандартнай практыкай Друк Г’ялпо пасля таго, як яго Сакратарыят быў перанесены з горада Таба ў Ташычхо Дзонг у тым жа годзе. Адзіным, прадпісаным у правілах 1972 года, з’яўляецца Нацыянальны дзень, які праводзіцца штогод 17 снежня. Нацыянальны дзень адзначаецца ў памяць аб каранацыі Уг’ена Вангчука як першага караля Бутана 17 снежня 1907 года.
NGC 743
NGC 743 (іншае абазначэнне — OCL 343) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Касіяпея.
Джэймс Фрэнсіс Бірнс
Джэймс Фрэнсіс Бірнс (James Francis Byrnes;, Чарлстан, Паўднёвая Караліна  — , Калумбія, Паўднёвая Караліна) — амерыканскі палітык. Быў членам Палаты прадстаўнікоў з 1911 па 1925 год, сенатарам з 1931 па 1941 год, суддзя Вярхоўнага суда з 1941 па 1942 год, Дзяржаўным сакратаром з 1945 па 1947 год падчас прэзідэнцтва Гары Трумэна і губернатарам Паўднёвай Караліны з 1951 па 1955 год.
Фалькон
Фалькон (Falcòn) — штат у Венесуэле.
IC 448
IC 448 — галактыка тыпу RN (відзеркалююча туманність) у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арлова (Смалявіцкі раён)
Арло́ва (, Орлово) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Юр’еўскага сельсавета.
Allium runemarkii
Allium runemarkii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Апісанне
Цыбуліна 0.9-1.2 см у дыяметры. Сцябло стройнае, гладкае, 7-12 см вышынёй. Лісткоў 3-5, гладкія, (6)8-10(13) см × 0.7-1 мм. Суквецце густое, шматкветкавае, паўсферычнае. Калякветнік цыліндрычны. Лісточкі калякветніка бела-ружовыя, сярэднія жылкі цёмна-зялёныя.
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі — Эўбея. Насяляе скалістыя месцы.
Вэб-старонка
Вэб-старо́нка — інфармацыйны рэсурс Сеціва, які можа быць адкрыты пры дапамозе вэб-браўзера. Гэты рэсурс звычайна мае фармат HTML або XHTML і можа прадастаўляць навігацыю да іншых старонак пасродкам гіпертэкставых спасылка.
Вэб-старонка, апроч тэксту, таксама можа ўтрымліваць статычныя і дынамічныя выявы, гукавыя альбо відэа-файлы, аплеты, скрыпты (JavaScript, VBScript), якія дазваляюць рабіць змест старонкі дынамічным.
Вэб-старонкі могуць захоўвацца на лакальным камп'ютары альбо на аддаленым вэб-серверы. Вэб-старонкі запытваюцца і перадаюцца пасродкам пратаколу HTTP.
Родзі (Пастаўскі раён)
Ро́дзі (, Роди) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
Тутэйшая Шляхта
«Тутэйшая Шляхта» (Tutejszaja Szlachta) — фальклорны ансамбль, створаны ў 1992 пры Беларускім Дзяржаўным Універсітэце. Складаецца з энтузіястаў, улюблёных у нацыянальную гісторыю і культуру. Творчасць Тутэйшай Шляхты — гэта спалучэнне музычнай спадчыны Вялікага Княства Літоўскага, народных беларускіх і аўтарскіх песень на словы літвінскіх і беларускіх класікаў у фолк і фолк-рок апрацоўцы.
Народны ансамбль (1992—2011)
За час свайго існавання калектыў прымаў удзел у шматлікіх канцэртах, гастраляваў у Польшчы, Германіі, Літве, Латвіі, Эстоніі, Украіне, Расіі. У 2000 ансамблю Тутэйшая Шляхта прысвоена ганаровае званне «Народны», а ў 2013 адзінагалосным рашэннем журы ансамбль стаў лаўрэатам фестывалю народнай творчасці «Сузор’е», атрымаўшы званне лепшага народнага самадзейнага ансамбля г. Мінска.
Ансамбль пад кіраўніцтвам Лявона Махнача выдаў два музычных зборнікі ў традыцыйнай фальклорнай стылістыцы ў 2001 і 2011 гадах. У сярэдзіне 2000-х дачка заснавальніка ансамбля цымбалістка і кампазітар Тутэйшай Шляхты Вольга Махнач, якая захаплялася рок музыкай, пачала ўносіць у творы ансамбля ноткі фолк-року. Першым эксперыментальным творам у фолк-рок стылістыцы стала песня «Ах, вы, столікі мае», запісаная ў 2006 годзе. Гэты і некалькі іншых фолк-рок запісаў трапілі ў другі зборнік, стаўшы прадвеснікамі новага фолк-рокавага гучання Тутэйшай Шляхты.
Студыйны фолк-рок праект [TŠ] (2016—2020)
У пачатку 2016 году Сяргей Маісейчык пакінуў ансамбль, а Дзяніс Сцяпура вылучыў фолк-рок кірунак Тутэйшай Шляхты ў асобны студыйны фолк-рок сайд-праект [TŠ]. Запіс альбому «Сармацкі рок» аднавіўся, але ішоў марудна. Цягам 2016—2017 гадоў былі дазапісаны некалькі песень у дэбютны альбом, і запісаныя некалькі сінглаў. Песня «Імжа» стала яшчэ адным хітом Тутэйшай Шляхты. Летам 2017 года Дзяніс Сцяпура пакінуў ансамбль і засярэдзіўся на адміністраванні сайд-праекту [TŠ]. У канцы 2017 году было выдадзена невялікае адгалінаванне будучага паўнафарматнага альбому — міні-альбом «Зорка Крэва». Тры песні з міні-альбому трапілі ў рэпертуар «Радыё Сталіца». У 2018 годзе запіс альбому «Сармацкі рок» быў скончаны, ў 2019 годзе адбыўся яго рэліз, у гэтым жа годзе альбом перамог у восеньскім чарце буйнога музычнага парталу беларускай музыкі «TuzinFM». У пачатку 2020 года Тутэйшая Шляхта пераклала на беларускую мову вірусную песню з серыяла Netflix «The Witcher» і зняла музычны дэма-ролік, які атрымаў шырокі розгалас у байнэце, нягледзячы на невысокую якасць карцінкі і гука. У беларускім варыянце песня атрымала назву «Ведзьмару дайце талер». Калектыў пайшоў далей і ў сціслы тэрмін за два тыдні запісаў студыйную версію кавера і зняў прафесійны live-кліп, які быў прэзентаваны беларусам да Дня роднай мовы і аказаў значны ўплыў на рост папулярнасці гурта.
Тутэйшая Шляхта сёння
У дадзены момант Тутэйшая Шляхта ўяўляе сабой: 1) народны ансамбль БДУ, 2) студыйны фолк-рок сайд-праект [TŠ], які складаецца як з некаторых удзельнікаў ансамбля, так і з сесійных удзельнікаў, якія прымаюць удзел толькі ў запісах. Галоўны мужчынскі вакал праекта [TŠ] — Андрэй Сцяпанаў, адну з песень выконвае адміністратар праекту Дзяніс Сцяпура, жаночы вакал падзелены на два падпраекты: «Зорка Крэва» з салісткай Анастасіяй Сенько і сімфа-рок трыа «AnnaMaria» з вядучым вакалам Марыі Копцель-Сцяпуры. Вакал і бэк-вакал у некаторых трэках выконвае сесійны саліст Павел Пенязь. Многія кампазіцыі праекту [TŠ] можна пачуць у акустычнай версіі ў выкананні народнага ансамбля. Зрэдку ансамбль дае электрычныя канцэрты, дзе творы студыйнага праекту [TŠ] можна пачуць у арыгінале.
Арвідсан
А́рвідсан — прозвішча.
Крулеўшчынскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 красавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Валодзькаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года ў склад адноўленага Порплішчанскага сельсавета перададзены 17 населеных пунктаў (Асінаўка, Брычанькі, Варганы, Гаране, Дуброўка, Іванаўка, Крывашына, Лапліна, Паўлінава, Порплішча, Пятровічы, Пятроўка, Серадзіна, Чарэмшына, Чачукі, Шантараўшчына і Яблонка). З 25 снежня 1962 года ў складзе Глыбоцкага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 29 населеных пунктаў. 22 сакавіка 2016 года скасавана вёска Дзямідзенкі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3341 чалавек, з іх 93,9 % — беларусы, 3,6 % — рускія, 0,6 % — палякі, 0,6 % — цыганы, 0,6 % — украінцы.
Пол Ромер
Пол Майкл Ромер (Paul Michael Romer; род., Дэнвер, Каларада) — амерыканскі эканаміст і палітычны прадпрымальнік, прафесар эканомікі ў Нью-Ёркскім універсітэце. Ромер найбольш вядомы як былы галоўны эканаміст Сусветнага банка і лаўрэат прэміі па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля ў 2018 годзе (сумесна з Уільямам Нордхаўсам) за працу ў тэорыі эндагеннага росту.
Ранняе жыццё і адукацыя
Ромер нарадзіўся ў сям’і былога губернатара Каларада Роя Ромера і Беатрыс Мілер. У яго чатыры браты і дзве сястры. Адзін з яго братоў, Крыс Ромер, з’яўляецца былым сенатарам штата Каларада.
Скончыў у 1973 годзе Акадэмію Філіпса Эксэтэра. Атрымаў ступень бакалаўра матэматыкі і ступень доктара філасофіі эканамічных навук у 1983 годзе, абодзве ў Чыкагскім універсітэце, пасля вучыўся ў аспірантуры ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце з 1977 па 1979 год і ва Універсітэце Куінс (Кінгстан, Канада) з 1979 па 1980 год.
Кар’ера
Найбольш важная праца Ромера — у галіне эканамічнага росту, і ён зрабіў важны ўнёсак у развіццё тэорыі эндагеннага росту. Ён быў названы адным з 25 самых уплывовых людзей Амерыкі па версіі часопіса Time у 1997 годзе, а ў 2002 годзе ён быў узнагароджаны прэміяй Хорста Клауса Рэктэнвальда ў галіне эканомікі. У 2015 годзе стаў лаўрэатам прэміі Джона Каманса, якую прысуджае таварыства гонару эканомікі Omicron Delta Epsilon.
Акадэмія
Даследаванне Ромерам эканамічнага росту рушыла ўслед за шырокімі даследаваннямі доўгатэрміновага росту на працягу 1950-х і 1960-х гадоў. Напрыклад, мадэль Солаў-Лебедзя ўстанавіла першынства тэхналагічнага прагрэсу з улікам пастаяннага павелічэння вытворчасці на аднаго работніка. Яго дысертацыя 1983 года, пад кіраўніцтвам Хасэ Шайнкмана і Роберта Лукаса-малодшага, зводзілася да пабудовы матэматычных уяўленняў аб эканоміцы, у якой тэхналагічныя змены з’яўляюцца вынікам наўмысных дзеянняў людзей, такіх як даследаванні і распрацоўкі. Гэта прывяло да двух артыкулаў у часопісе палітычнай эканоміі, апублікаваных у 1986 і 1990 гадах адпаведна, якія паклалі пачатак тэорыі эндагеннага росту.