cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Allium alekii
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Арменіі і паўночна-заходнім Іране.
Пячора Табун
Пячора Табун (מערת טבון) — археалагічны помнік, частка прыроднага запаведніка Нахаль-Меарот. Пячора знаходзіцца на гары Кармель ў Ізраілі. Яна была населена ў перыяд ніжняга і сярэдняга палеаліту (500 000-40 000 гадоў таму). На працягу гэтага часу ў пячоры назапасіўся пласт з буйна - і дробназярністага пяску і гліны, месцамі да 25 метраў глыбінёй. У ходзе раскопак была прасочана ледзь ці не самая доўгая паслядоўнасць культурных слаёў дагістарычнай Палестыны. Усе пласты адкладанняў маладзейшыя за 350 тысяч гадоў ўтрымліваюць крэмній з відавочнымі прыкметамі ўздзеяння агню.
Самыя ніжнія пласты ў пячоры ўтрымліваюць вялікую колькасць марскога пяску, што кажа (разам з знаходкамі пылка ў тых жа пластах), пра адносна гарачы клімат падчас утварэння гэтых слаёў. Раставанне леднікоў у той час выклікала павышэнне ўзроўню мора і змяненне берагавой лініі Міжземнага мора. Такім чынам, Прыбярэжная раўніна ў тыя часы займала меншую тэрыторыю, чым цяпер, і была пакрыта расліннасцю саванного тыпу. Жыхары пячоры тых часоў выкарыстоўвалі рубілы з крэменю або вапняка для палявання на такіх жывёл, як газэль, гіпапатам, насарог і дзікія быкі), а таксама для выкопвання ядомых каранёў. Па меры паляпшэння прыладаў з часам рубілы станавіліся менш, набывалі больш вытанчаную форму, а скрэблы, вырабленыя на буйных крэмневых адшчэпах, відаць, служылі для сашкрабання мяса з костак і для аздаблення скураў жывёл.
Верхнія пласты ў Табуне складаюцца пераважна з гліны і дробназярністага пяску, што кажа аб надыходзе вільготнага і больш халоднага клімату па меры фарміравання новага ледніка; гэта прывяло да ўтварэння шырокай прыбярэжнай паласы, пакрытай густымі лясамі і балотамі. Матэрыяльныя рэшткі з верхніх пластоў пячоры належаць да мустьерской культуры (каля 200 000-45 000 гадоў таму), неандэртальскай па свайму складу. У гэтых пластах пераважаюць невялікія крэмневыя прылады на тонкіх адшчэпах, пераважна вырабленыя па тэхналогіі Левалуа. Сярод тыповых мустьерскіх прылад сустракаюцца падоўжаныя наканечнікі, адшчэпы крэменю рознай формы, якія выкарыстоўваюцца ў якасці скрабкоў, іншыя вострыя прылады для рэзкі і пілавання.
У ходзе раскопак Артура Елінека (Arthur Jelinek) у 1967-1972 гадах было выяўлена звыш 1900 поўных і фрагментарных каменных рубілаў, адносяцца, як мяркуецца, да позднеашельскай і ябрудскай культурам.
Вялікая колькасць костак лані, выяўленых у верхніх пластах пячоры, могуць быць звязаныя з адтулінай у задняй частцы пячоры, якая служыла натуральнай пасткай для жывёл. Магчыма, жывёл заганялі да гэтай адтуліны, у якой маглі захрасаць асобныя асобіны.
У пячоры Табун былі выяўленыя рэшткі жанчыны неандертальского тыпу, датаваныя перыядам каля 120 000 гадоў таму. Гэта адны з найболей старажытных чалавечых рэштак, знойдзеных на тэрыторыі Ізраіля.
Грэйвс
Грэйвс (Грэйвз) — прозвішча.
Вербава (Смаленскі раён)
Вербава (Вербово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Піянерскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 4 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 10 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 19 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Сож. За 16 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-1 на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Спіс аб’ектаў PGC (1986001—1987000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1986001—1987000)
Любань (Акцябрскі раён)
Лю́бань (, Любань) — аграгарадок у Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Любанскага сельсавета.
Размяшчэнне
За 23 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 227 км ад Гомеля, 23 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з трох прамалінейных, паралельных паміж сабой вуліц мерыдыянальнай арыентацыі, да якіх на поўначы далучаецца прамалінейная шыротная вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу. У 1986 годзе пабудавана 50 мураваных хат, у якіх размясціліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй у выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС месцаў. Цэнтр сельскагаспадарчага ААТ «Бумажкова-Агра», малочнатаварная ферма, машынна-трактарны двор, зернесушыльны комплекс, 2 зернепляцоўкі. Лясніцтва, сярэдняя школа, дзіцячы сад, Дом народнай творчасці, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, комплексны прыёмны пункт, крама.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVII стагоддзя як паселішча ў Мінскім ваяводстве Вялікага княства Літоўскага. У XVIII стагоддзі ва ўладанні Крыштаповічаў. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі, у Бабруйскім павеце Мінскай губерні. У 1797 годзе Крыштаповіч здаў вёску ў арэнду шляхціцу М. С. Чапскаму. У XIX стагоддзі ў складзе маёнтка Любань, што належаў памешчыку Ваньковічу. На 1908 год у Рудабельскай воласці Бабруйскага павета.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Любанскага сельсавета Парыцкага, з 28 чэрвеня 1939 года Акцябрскага, з 25 снежня 1962 года Светлагорскага, з 30 ліпеня 1966 года — адноўленага Акцябрскага раёнаў. Да 26 ліпеня 1930 года — у складзе Бабруйскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай абласцей. У 1930 годзе створаны калгас, працавалі цагельня, паравы млын, пільня, гамарня, сталярная майстэрня, цыркулярка.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны партызаны разграмілі ў вёсцы апорны пункт нямецкіх акупантаў. У красавіку 1942 года карнікі спалілі 5 двароў, забілі 85 жыхароў. У канцы 1943 года, калі савецкія войскі ўступілі ў Акцябрскую партызанскую зону, побач з вёскамі Майсееўка, Гадуні і Любань з 28 лістапада да 21 снежня існаваў прарыў у абароне нямецкіх войскаў шырынёй каля 10 км, вядомы як «Рудабельскія вароты». У баях каля вёскі і наваколлях у 1943-44 гадах загінулі 1100 салдат 28-й арміі і 7 партызан (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). Сярод пахаваных Героі Савецкага Саюза С. Дз. Роман і В. М. Сідзельнікаў. Пры прарыве варожай абароны каля вёскі вызначыўся батальён на чале з маёрам П. С. Жукавым (удастоены звання Героя Савецкага Саюза). 71 жыхар загінуў на фронце.
Да Вялікай Айчыннай вайны ў склад Любанскага сельсавета ўваходзіла вёска Зімча, знішчаная нямецкімі акупантамі і не адноўленая.
Корніцкі сельсавет
Ко́рніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага і Браслаўскага раёнаў Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Корніца.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Куштальскага і Варонкаўскага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 15 кастрычніка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ёдскага сельсавета. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Браслаўскага раёна. 17 ліпеня 1964 года перайменаваны ў Ёдскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Ёды.
Дротнінггатан
Дротнінггатан — (Drottninggatan) — галоўная гандлёвая вуліца сталіцы Швецыі, Стакгольма. Пачынаецца ў раёне Нормальм ад моста Рыксбрун і праходзіць на поўнач да абсерваторыі ў раёне Васастан. Даўжыня вуліцы — 1,5 км.
Назва перакадаецца з шведскай мовы як вуліца Каралевы. Дротнінггатан пракладзена ў першай палове XVII стагоддзя і атрымала назву ў гонар каралевы Крысціны. У сучасным выглядзе вуліца мае тую ж самую шырыню і напрамак, что і XVII стагоддзі, і разам з Regeringsgatan і Götgatan належыць да трох гістарычных вуліц для ўезду і выезду з Стакгольма.
На Дротнінггатан таксама знаходзяцца Міністэрства адукацыі Швецыі, а таксама музей Стрыдберга (у доме, дзе правёў апошнія гады жыцця пісьменнік і публіцыст Аўгуст Стрындберг).
Морыс Грэйвс
Морыс Грэйвс (Грэйвз) (Morris Cole Graves;, Фокс-Вэлі, Арэгон — , Лалета, Каліфорнія) — амерыканскі мастак і графік, прадстаўнік Паўночна-заходняй школы жывапісу.
Жыццё і творчасць
Дзяцінства М. Грэйвса прайшло каля Сіэтла ў маляўнічым рэгіёне П’юджэт-Саўнд, на паўночным захадзе ЗША.
У 1929—1931 — юнга на гандлёвым судне па Ціхім акіяне, наведваў Токіа і Шанхай. Падчас гэтых вандровак пазнаёміўся з дзэн-будызмам, цікавасць да якога ён захаваў да канца жыцця.
Грэйвс быў мастаком-самавучкам. У 1934 г. пакінуў іншыя заняткі і цалкам прысвяціў сябе жывапісу. Разам са сваім таварышам, мастаком Гі Андэрсанам, пасяліўся ў Сіэтле і адкрыў у гэтым горадзе майстэрню. У 1936—1937 удзельнічаў у рабоце Федэральнага праекта па развіцці мастацтва (Federal Art Project); у 1938 пазнаёміўся з вядомым амерыканскім мастаком, кампазітарам і філосафам Джонам Кейджам, які выкладаў у Корнішскім каледжы мастацтваў. У пачатку 1940-х гадоў Грейвс быў прызваны ў войска ЗША.
Свае мастацкія працы ствараў пераважна тушшу, воскам і тэмперай. Тэматычна яго творчасць ахоплівала жывёльны свет і ландшафты з дзяцінства ў П’юджэт-Саўнд. Пасля знаёмства з мастаком Маркам Тобі захапляўся таксама каліграфіяй, якую сплятаў з міфічнымі, містычнымі элементамі. У 1946—1947 гадах, атрымаўшы стыпендыю Гугенхейма, 5 месяцаў правёў у Ганалулу. Тут, у Акадэміі мастацтваў Ганалулу, азнаёміўся з калекцыяй кітайскай рытуальнай бронзы, пасля чаго напісаў 50 палотнаў сімвалічнага зместу і яшчэ больш сур’ёзна пачаў вывучаць будызм. У пасляваенны перыяд рабіў шматлікія падарожжы ў Мексіку, Японію і Еўропу.
Санта-Марыя-дэла-Віторыа
Санта-Марыя-дэла-Віторыа (Santa Maria della Vittoria) — тытулярная царква ва ўсходняй частцы Рыма.
Інтэр’ер
Інтэр’ер мае адзіны шырокі неф з трыма бакавымі капэламі за аркамі.
Вядома падкрэслена тэатралізаваным убраннем капэлы Карнара, шэдэўр у ёй, злева ад алтара — «Экстаз Святой Тэрэзы», твор скульптара Джавані Ларэнца Берніні, якая лічыцца трыумфам мастацтва барока, і зроблены спецыяльна для капэлы.
Віталь Валянцінавіч Шкляраў
Віталь Валянцінавіч Шкляраў (нар. 11 ліпеня 1976, Гомель, БССР, СССР) — беларускі і амерыканскі палітычны кансультант, паліттэхнолаг.
Санта-Марыя-дэла-Віторыа
Інтэр’ер
Царква таксама месца апошняга спачыну святой Вікторыі, чые рэшткі выстаўлены ўнутры.
Гісторыя
Будавалася ордэнам басаногіх кармелітаў з 1605 года, як царква Св. Паўла. Сам храм быў спраектаваны Карла Мадэрна, фасад — Джавані Батыста Сорыа.
Віталь Валянцінавіч Шкляраў
У 2002 годзе ён скончыў універсітэт Фехты ў зямлі Ніжняя Саксонія па спецыяльнасці «Сацыяльныя і палітычныя навукі». Там жа пачаў сваю кар’еру паліткансультантам у Германіі. Падчас вучобы працаваў у кампаніі Ангелы Меркель.
Санта-Марыя-дэла-Віторыа
Гісторыя
Пасля бітвы на Белай гары (1620) пераасвечаны ў гонар Дзевы Марыі і перамог каталікоў над ворагамі веры.
Віталь Валянцінавіч Шкляраў
У ЗША
У 2008 годзе пераехаў у ЗША, дзе стаў валанцёрам у прэзідэнцкім перадвыбарным штабе Барака Абамы. Нягледзячы на свой досвед у Германіі, у ЗША Віталь Шкляраў пачынаў кар’еру з пазіцыі палявога агітатара. У пачатку сваёй працы ў штабе Абамы рабіў званкі з падвала, размешчанага ў кол-цэнтры штаб-кватэры Дэмакратычнага нацыянальнага камітэта.
Санта-Марыя-дэла-Віторыа
Гісторыя
У 1624 годзе фінансаванне будаўніцтва прыняў на сябе Шыпіёнэ Баргезэ (у абмен на антычную статую Гермафрадыта, знойдзеную пры раскопках). Праз два гады будаўніцтва было завершана, аднак упрыгожванне інтэр’ера працягвалася да канца XVII стагоддзя.
Пасля пажару 1833 года рэстаўравалася.
Віталь Валянцінавіч Шкляраў
У ЗША
У 2012 годзе стаў начальнікам палявога аддзела ў кампаніі Тэмі Болдуін. Адказваў за стварэнне палявой інфраструктуры і сеткі агітатараў у штаце Вісконсін. Кампанія была выйграна, Тэмі Болдуін стала першай у гісторыі жанчынай-сенатарам ад штата Вісконсін, а таксама першым сенатарам, які з’яўляецца адкрытым гомасексуалам.
У 2012 годзе Шкляраў таксама адказваў за мабілізацыйную частку кампаніі Барака Абамы ў горадзе Мілуокі, штат Вісконсін. Кампанія па мабілізацыі выбаршчыкаў перад днём галасавання (GOTV) у горадзе Мілуокі ганаравалася дзвюма прэміямі Амерыканскай асацыяцыі паліткансультантаў (AAPC).
У 2014 годзе працаваў на выбарчай кампаніі ў Кангрэс ЗША. Адказваў за кампанію ў інтэрнэце і быў кіраўніком штаба ў горадзе Куперціна, Каліфорнія. Выбарчая кампанія праходзіла ў акрузе № 17 штата Каліфорнія, у гэтай акрузе знаходзіцца Крамянёвая даліна. Кандыдатура Ханы была падтрымана кампаніямі Google, Facebook і Yahoo і ўяўляла сабой незвычайную кампанію супраць бягучага эстэблішмента дэмакратычнай партыі, аднак перамагчы дзеючага кангрэсмена не ўдалося.
У 2016 годзе Віталь прыйшоў працаваць у штаб кандыдата ў прэзідэнты ЗША сенатара Берні Сандэрса. Ён займаўся арганізацыяй мабілізацыйнай часткі выбарчай кампаніі падчас праймерыз дэмакратычнай партыі ў штаце Невада. Затым працаваў намеснікам кіраўніка кампаніі ў штаце Вашынгтон, дзе Берні Сандэрс атрымаў перамогу над Хілары Клінтан. Пасля кампаніі ў штаце Вашынгтон Віталь быў павышаны да намесніка начальніка нацыянальнага штаба па агітацыйнай рабоце. У выніку праймерыз Дэмакратычнай партыі ЗША перамогу на іх атрымала Хілары Клінтан.
Дзейнасць у Расіі і Грузіі
У маі 2016 года Шкляраў атрымаў запрашэнне далучыцца да штаба Дзмітрыя Гудкова. Займаўся фарміраваннем зместу агітацыйных матэрыялаў, працай з кандыдатам на перадвыбарчых сустрэчах. Па выніках выбараў Дзмітрый Гудкоў прайграў Генадзю Анішчанку, заняўшы другое месца ў аднамандатнай выбарчай акрузе.
У 2017 годзе Віталь Шкляраў працаваў у штабе «Аб’яднаныя Дэмакраты». Штаб пад кіраўніцтвам Максіма Каца вёў кампаніі больш чым 1000 апазіцыйных кандыдатаў у муніцыпальныя дэпутаты ў Маскоўскія раённыя сходы. Большасць дэпутатаў вылучалася ад партыі «Яблоко». 267 кандыдатаў абраны дэпутатамі раённых саветаў Масквы ў выніку дадзенай кампаніі, у 17 раёнах прадстаўнікі кааліцыі атрымалі большасць.
Пазней у 2017 годзе ў штабе Ксеніі Сабчак на выбарах Прэзідэнта Расіі адказваў за анлайн частку кампаніі і падрыхтоўку інфраструктуры для працы з прыхільнікамі.
У 2018 годзе ўвайшоў у штаб апазіцыйнага кандыдата ў прэзідэнты Грузіі Рыгора Вашадзэ. Па выніках першага тура выбараў Вашадзэ набраў 37,7 % галасоў і выйшаў у другі тур.
У 2019 годзе працаваў у штабе Дар’і Бяседзінай на выбарах у Маскоўскую гарадскую думу. Па выніках галасавання Бяседзіна набрала 37,60 % галасоў, абышоўшы свайго галоўнага канкурэнта Вадзіма Куміна (32,28 %), і была абраная дэпутатам Маскоўскай гарадской думы.
Арышт у Беларусі
29 ліпеня 2020 года Віталь Шкляраў быў арыштаваны ў Беларусі. Пра гэта паведаміў дзяржаўны тэлеканал АНТ са спасылкай на неназваных прадстаўнікоў беларускіх спецслужб, назваўшы яго «расійскім піяр-спецыялістам», які кансультаваў адміністратараў суполак «Краіна для жыцця» — блога Сяргея Ціханоўскі, які патрапіў пад арышт пасля пачатку перадвыбарчай кампаніі (яго жонка Святлана Ціханоўская была зарэгістраваная кандыдатам на пасаду прэзідэнта Беларусі).
Адвакат Віталя, Антон Гашынскі, распавёў пра катавальныя ўмовы ўтрымання яго падабароннага ў следчым ізалятары № 1 МУС у Мінску на вул. Валадарскага, дом 2, больш вядомым як «Валадарка», і параўнаў іх з ГУЛАГам. У прыватнасці, уведзена забарона на перапіску, вядзенне запісаў і перадачу кніг, практыкуецца шматгадзінная ізаляцыя без адзення ў «стакане» («пакой метр на метр без сядзячага месца, дзе ён правёў шэсць гадзін стоячы: без пітва, без ежы, без магчымасці прысесці ці прылегчы»), гутаркі з невядомымі ў адсутнасць адваката і з забаронай абмеркавання іх утрымання, пазбаўленне сну шляхам уключэння гучных гукаў па начах. Шклярава прымушалі галіцца тупой брытвай кожны дзень, нягледзячы на вельмі моцнае раздражненне скуры, пад пагрозай змяшчэння ў карцар. Шкляраў публічна адмаўляў сувязі з Ціханоўскім.
Еўрапейская федэрацыя журналістаў заклікала ўлады Беларусі вызваліць Віталя. Некалькі праваабарончых арганізацый накіравалі ліст вярхоўнаму камісару ААН па правах чалавека Мішэль Бачэлет і камісару Савета Еўропы па правах чалавека Дуні Міятавіч і папрасілі іх аб ўмяшанні ў сітуацыю з арыштам Віталя Шклярава. 8 жніўня 2020 года праваабарончая супольнасць Беларусі прызнала Шклярава палітычным зняволеным і запатрабавала неадкладна яго вызваліць.
14 кастрычніка 2020 года мера стрымання была змененая на хатні арышт, 19 кастрычніка Віталя вызвалілі з СІЗА.
Пасля званка кіраўніка Дзярждэпартамента ЗША Майка Пампеа прэзідэнту Беларусі, 27 кастрычніка 2020 года Віталь Шкляраў вярнуўся ў ЗША ў суправаджэнні спецпрадстаўніка прэзідэнта ЗША па справах закладнікаў. Пасля вяртання быў накіраваны ў шпіталь на абследаванне, стан яго здароўя ацэньваўся як здавальняючы. У распаўсюджанай у той жа дзень заяве кіраўнік Дзярждэпартамента паведаміў: «Як мы з прэзідэнтам [Трампам] далі ясна зразумець, мы не пацерпім, каб замежныя ўлады неправамерна затрымлівалі грамадзян ЗША».
Валянціна Валянцінаўна Камінская
Валянціна Валянцінаўна Камінская (нар., ) — беларуская лыжніца. Двойчы ўдзельнічала ў Алімпіядах, Трохразовая чэмпіёнка Беларусі. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа.
Біяграфія
Дэбютавала ў Кубку свету 2 лютага 2012 года, усяго стартавала ў пяці гонках у рамках Кубка свету, але не падымалася ў іх вышэй за 38-е месца і кубкавых ачкоў не заваёўвала. Двойчы перамагала ў чэмпіянатах Беларусі ў спрынце і адзін раз у гонцы на 30 км. За сваю кар’еру прымала ўдзел у адным чэмпіянаце свету 2013 года, заняла 45-е месца ў спрынце і 17-е месца ў камандным спрынце.
На Алімпійскіх гульнях 2014 года ў Сочы стала 47-й у спрынце вольным стылем.
Уключана ў беларускую зборную на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года.
Пачынічы
Пачынічы (Починичи) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пачынічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Глухава (Смаленскі раён)
Глухава (Глухово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Піянерскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 15 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 18 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 18 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Лостовка. За 24 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Дачная-1 на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Герхард фон Грэфеніц
Герхард фон Грэфеніц (, Шыльдэ, раён Прыгніц —, каля Хабкерна ў Траўбахталі, Швейцарыя) — нямецкі мастак-кінетык, прадстаўнік оп-арта з ранняй кампутарнай графікі.
Варонкаўскі сельсавет (Шаркаўшчынскі раён)
Варо́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Варонка.
Герхард фон Грэфеніц
Жыццё і праца
Займаўся феноменамі ўспрымання. Большасць яго графікі створана ў тэхніцы трафарэтнага друку. У сваёй ранняй графіцы ён разглядаў адносіны паміж формай і колерам, лініяй і паверхняй. У сваіх кінетычных аб’ектах ён паказаў сувязі паміж структурай і рухам, супадзеннем і парадкам. Загінуў у авіякатастрофе ў Швейцарыі 20 жніўня 1983 года.
Варонкаўскі сельсавет (Шаркаўшчынскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Корніцкага сельсавета.
Балахонаўка (Шумяцкі раён)
Балахонаўка (Балахоновка) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Снегіроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Балахонаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Беларусь на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018
Беларусь на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года была прадстаўлена 33 спартсменамі ў 6 відах спорту. Па распараджэнні прэзідэнта краіны беларускія спартсмены, якія сталі алімпійскімі чэмпіёнамі, атрымаюць 150 тысяч долараў прызавых. За сярэбраны медаль будзе выплачана 75 тысяч, а за бронзавы 50. На цырымоніі адкрыцця Гульняў права несці нацыянальны сцяг было даверана алімпійскай чэмпіёнцы 2014 года фрыстайлістцы Але Цупер.
Вербаўка (Смаленскі раён)
Вербаўка (Вербовка) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгорскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 5 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 0,5 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Нагаць. За 6 км на ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ганна Андрэеўна Гуськова
{{Спартсмен {{турнір| Алімпійскія гульні}} {{медаль|Золата|Пхёнчхан 2018|акрабатыка}} {{медаль|Серабро|Пекін 2022|акрабатыка}} {{турнір|Дзяржаўныя і ведамасныя ўзнагароды}} {{{!}} {{{!}} style="background: transparent" {{!}}{{Ордэн Айчыны 3 ступені (Беларусь)}} {{!!}} {{Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь}} {{!}}} }} Ганна Андрэеўна Гуськова (нар., ) — беларуская фрыстайлістка, якая выступае ў акрабатыцы. Чэмпіёнка зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 года, срэбны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2018).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1992 годзе ў Мінску. У дзяцінстве займалася гімнастыкай, але ва ўзросце 7 гадоў перайшла ў фрыстайл, дзе трэніравалася пад кіраўніцтвам Уладзіміра Дашчынскага, бацькі Дзмітрыя Дашчынскага. Другім трэнерам Ганны Гуськовай быў Юрый Купрацэвіч, які давёў яе да скачкоў на лыжах. Неўзабаве яна заваявала першыя медалі на юніёрскім узроўні.
У 2005 годзе трапіла ў дарослую каманду зборнай Беларусі па фрыстайле і дэбютавала на міжнароднай арэне на адкрытым чэмпіянаце Расіі.
Дэбютавала на зімовых Алімпійскіх гульнях у 2014 годзе ў Сочы. Тады Міжнародная федэрацыя лыжнага спорту вылучыла Беларусі 2 дадатковыя жаночыя ліцэнзіі, аднак Ганна Гуськова няўдала выступіла ў кваліфікацыйных спробах, заняўшы выніковае 21-е месца.
Спартсменка двойчы перанесла цяжкія траўмы (пашкоджанне меніска і разрыў пярэдняй крыжападобнай звязкі), пасля адной з аперацый ёй у калена ўставілі тытанавы шруб. З-за траўмаў яна практычна цалкам прапусціла сезон Кубка свету 2016/17.
На першым этапе алімпійскага сезона 2017/18 заваявала першую перамогу на этапе Кубка свету ў Кітаі, а па выніках сезона заняла другое месца ў заліку акрабатыкі, саступіўшы толькі кітаянцы Сю Ментао.
На зімовых Алімпійскіх гульнях у Пхёнчхане ў 2018 годзе трапіла ў асноўны фінал пасля першай кваліфікацыйнай спробы, а ў суперфінале прадэманстравала скачок, які прынёс ёй адзнаку 96,14 балаў і залаты медаль. У адным з інтэрв’ю пасля трыумфальнага выступлення Ганна сказала, што пераможны скачок прысвяціла свайму бацьку. За гэтае дасягненне спартсменка была ўзнагароджана ордэнам Айчыны III ступені і ганаровым званнем «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь».
На XXIV зімовых Алімпійскіх гульнях у 2022 годзе выйграла срэбны медаль у лыжнай акрабатыцы. Спартсменка атрымала за свой скачок 107,95 бала, пры тым што ў сваёй лепшай спробе першага фінальнага этапу Ганна Гуськова атрымала 92,00 бала, паказаўшы шосты вынік.
Асабістае жыццё
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры (2020). Акрамя фрыстайла захапляецца пашывам адзення, любіць татуіроўкі. У дзяцінстве марыла стаць журналістам, фатографам або актрысай.
Грамадзянская пазіцыя
18 жніўня 2020 года падпісала адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Усеіндыйская футбольная федэрацыя
Усеіндыйская футбольная федэрацыя (अखिल भारतीय फुटबॉल महासंघ All India Football Federation) — арганізацыя, якая здзяйсняе кантроль і кіраванне футболам у Індыі пад юрысдыкцыяй Міністэрства па справах моладзі і спорту Індыі. Федэрацыя з'яўляецца арганізатарам зборных каманд Індыі і кантралюе правядзенне нацыянальнага чэмпіянату і шэрагу іншых агульнанацыянальных турніраў. Федэрацыя была заснавана ў 1937 годзе і была прынята ў лік членаў ФІФА ў 1948 годзе. У 1954 годзе УІФФ стала адной з краін-заснавальніц Азіяцкай канфедэрацыі футбола (АФК), а ў 1997 годзе — Федэрацыі футбола Цэнтральнай і Паўднёвай Азіі.
Гісторыя
У 1996 годзе УІФФ заснавала першую нацыянальную лігу ў краіне, паўпрафесійную Нацыянальную футбольную лігу. Да гэтага большасць клубаў гулялі ў дзяржаўных лігах або асобных агульнанацыянальных турнірах.
У 2006 годзе УІФФ перафарматаваў лігу ў I-лігу, каб зрабіць турнір цалкам прафесійным. Аднак на працягу наступных сезонаў ліга несла страты ад недахопу папулярнасці з-за дрэннага маркетынгу.
Рызота
Для рызота выкарыстоўваецца круглы багаты крухмалам рыс сартоў Арборыа, Бальда, Падана, Рома, Віалоне Нана, Маратэлі або Карнаролі. Апошнія тры сарты лічацца лепшымі для рызота і яны найбольш дарагія. У залежнасці ад традыцый рэгіёну, рыс спачатку абсмажваюць на аліўкавым алеі або сметанковым масле, або на курыным тлушчы. Затым у рыс паступова даліваюць кіпячы булён (з мяса, рыбы, птушкі, гародніны) або звычайную ваду (як правіла, для рызота з морапрадуктаў) з разліку 3-4 шклянкі на 1 шклянку рысу і тушаць, пры гэтым памешваючы. Наступную порцыю вадкасці дадаюць толькі тады, калі зярняткі рысу ўвабралі ў сябе папярэднюю порцыю. У канцы прыгатавання дадаюць жаданы напаўняльнік — мяса, морапрадукты, грыбы, гародніну або сухафрукты.
Часам, каб надаць гатовай страве яшчэ большую крэмавасць (якая характэрна для гатункаў рысу з павышаным утрыманнем крухмалу), у амаль гатовую страву дадаюць сумесь узбітага венцам сметанковага масла з цёртым пармезанам ці пекарына. У рэчаіснасці, варыянтаў рызота мноства, страва не мае дакладнага складу кампанентаў і іх суадносін. У сапраўдным рызота неабходна дабіцца аднастайнай «цякучасці» гатовай стравы і крэмавай кансістэнцыі.
Тарговак Мешканёвы
Тарговак Мешканёвы (Targówek Mieszkaniowy) — раён ў дзяльніцы Тарговак Варшавы.
Гісторыя
Першыя згадкі пра Тарговак паходзяць з 1580 г. На той час вёска Малы Тарговак належала Таргоўскім і Карнеўскім, а потым Гумоўскім. Каралева Ганна Ягелонка выдала жыхарам Тарговака прывілей на высечку дрэў у брудноўскіх лясах. У XVIII стагоддзі Малы Тарговак быў злучаны з Вялікага Тарговака. Наступнымі ўладальнікамі Тарговака былі Любамірскія, а затым Шыдлоўскія, якія прадалі Тарговак у 1764 г. Станіславу Аўгусту. З гэтага моманту гэтая частка Прагі хутка развівалася, аж да паўстання Касцюшкі, калі Брудна і Тарговак былі амаль цалкам спалены, каб павялічыць далёкасць стральбы.
У 1884 г. у ваколіцах Тарговака былі створаны Бруднаўскія могілкі. Шматразова пашыраны, сёння яны займаюць плошчу 135 гектараў і з’яўляецца адным з найбуйнейшых некропаляў Еўропы. Каля галоўнай брамы могілак знаходзіцца драўляны касцёл.
Тарговак, Брудна і частка Прагі доўгія гады былі занядбанымі ўскраінамі горада з убогімі будынкамі. У большасці дамоў не было водазабеспячэння. Вулічнае асвятленне было пераважна газавым, у многіх дамах стаялі керасінавыя лампы. У канцы XIX стагоддзя тут усталявалася вялікая канцэнтрацыя пралетарыяту.
8 красавіка 1916 г. генерал-губернатар Ганс Гартвіг фон Беселер выдаў пастанову аб уключэнні Тарговака ў склад Варшавы (з 1 красавіка 1916 г.), г.зн. Тарговак, які знаходзіўся ў той час у гміне Брудна.
У міжваенны час былі забрукаваны вуліцы, праведзены вадаправод і каналізацыя. Аднак гэтыя работы ішлі павольна, і большая частка раёна не была падключана да каналізацыі да пачатку вайны. Пасля заканчэння вайны сітуацыя не надта палепшылася і такі стан рэчаў працягваўся да пачатку 1970-х гадоў, калі пачалося будаўніцтва жылога масіва.
У 1950-х гадах будуецца дом культуры у 1 мая 1975 года адкрываецца тэатр на Тарговаку
Раён Тарговак Мешканёвы, які складаецца з 6 меншых кварталаў, быў пабудаваны ў 1974—1979 гадах па праекце архітэктараў Малгажата Гандзялевіч-Вацлаўка і Збігнева Вацлаўка і Яна Каліноўскага. На месцы звычайнай сеткі вуліц у старым Тарговаку была створана цалкам новая планіроўка. Камунікацыйныя шляхі і жылая забудова ўтвараюць кругі, унутры якіх ёсць месца для інфраструктуры. Найбольшае з гэтых колаў, утворанае вуліцамі Гандлёвай, Асоўскага і Мышкоўскай, акружае цэнтральную частку раёна і змяшчае спартыўны клуб з полем, гарадскі парк і тэатр, меншыя кругі ўтвараюць вуліцы па перыметры большага, напрыклад, вул. Аскеназы акружаны вялікім аўтобусным прыпынкам, вул. Іншагародні — сярэдняя школа, вул. Арлоўская — дзіцячы садок і інш.
На ўскраіне раёна захаваліся фрагменты старой забудовы, у тым ліку асобнікі характэрнай драўлянай забудовы. У гэтых дамах, якія зараз разбураюцца, калісьці жылі рабочыя, каменячосы, дробныя гандляры і рамеснікі, звозчыкі, трамвайчыкі і чыгуначнікі.
У 2019 годзе адкрыта аднаіменная станцыя метро.
Вільгельм II Галандскі
Вілем (Вільгельм) II (Willem II, Wilhelm II, люты  —, Хогвуд, Нідэрланды) — граф Галандыі і Зеландыі з 1234 года, анты-кароль Германіі (пад імем Вільгельм) з 3 кастрычніка 1247 года. Сын графа Галандыі Фларыса IV і Мацільды Брабанцкай.
Біяграфія
13 ліпеня 1234 года бацька Вілема, Фларыс IV, быў забіты на турніры ў. Вілему было ўсяго 6 гадоў, таму для кіравання графствамі Галандыя і Зеландыя быў прызначаны апякун, якім стаў малодшы брат Фларыса, Вілем, які кіраваў графствамі да сваёй смерці ў 1238 годзе. У 1238 — 1239 гадах рэгентам быў іншы дзядзька Вілема II, Атон (пазней ён стаў біскупам Утрэхта).
Абранне антыкаралём
Пасля смерці антыкараля Германіі Генрыха Распэ ў 1247 годзе частка германскай знаці, незадаволеная палітыкай імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыха II Гогенштаўфена, вырашыла абраць новага антыкараля. Выбар паў на Вілема II Галандскага, які 3 кастрычніка 1247 года быў абраны ў Ворынгене каралём пры садзейнічанні дзядзькі, герцага Брабанта Генрыха II і архібіскупамі Кёльна, Майнца і Трыра. 8 лістапада Вілем быў прызнаны каралём Папам Рымскім Інакенціем IV. Пасля пяцімесяцовай аблогі ён узяў Ахен, дзе і быў каранаваны 1 лістапада 1248 года архібіскупам Кёльна Конрадам фон Гохштадэнам.
Але рэальную ўладу Вілем спачатку меў толькі ў Рэйнландзе. Для павелічэння ўплыву Вілему прыйшлося весці вайну з каралём Германіі Конрадам IV. Пасля таго, як Вілем разбіў Конрада ў бітве пры Опенгейме ў 1251 годзе, той быў вымушаны бегчы ў Італію. Акрамя таго, дадатковую падтрымку знаці Вілем атрымаў дзякуючы шлюбу з дачкой герцага Атона I Браўншвайгскага.
У ліпені 1252 года каля Франкфурта адбыўся з'езд знаці, на якім было абвешчана пра пазбаўленне Гогенштаўфенаў усіх ленаў у Германіі. Гэтыя ўладанні былі раздадзены прыхільнікам Вілема, акрамя таго той дараваў шэраг палёгак знаці і гарадам. У выніку Вілем фактычна перадаў уладу над Германіяй знаці, якая неўзабаве зусім перастала лічыцца з ім. Аднак Вілем не звяртаў на гэту ўвагу, заняты войнамі ў сваіх асабістых уладаннях.
У сваіх радавых уладаннях Вілем змагаўся з Фландрыяй за кантроль над Зеландыяй. У ліпені 1253 года ён разбіў фландрскую армію ў Весткапеле, а праз год заключыў з графіняй Маргарытай Фландрскай перамір'е. Яго антыфландрская палітыка пагоршыла адносіны з Францыяй.
З 1254 года Вілем вёў паспяховыя войны супраць заходніх фрызаў. Але падчас аднаго з паходаў 28 студзеня 1256 года каля Хогвуда пры спробе перасекчы змёрзлае возера Вілем страціў каня, які праваліўся пад лёд, і быў забіты фрызамі, якія схавалі цела. Толькі праз 26 гадоў, у 1282 годзе, сын і спадчыннік Вілема, Фларыс V, адшукаў цела, якое ён пахаваў у Мідэлбургу.
Спіс зорак сузор’я Шчыта
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Шчыта да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Ан Ліндэ
Ан Крысцін Ліндэ (Ann Christin Linde; 4 снежня 1961, Хельсінгбарг, Швецыя) — Міністр замежных спраў Швецыі (з 10 верасня 2019), шведскі палітык, дзеяч Сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі. У 1989 годзе выйшла замуж за Матса Эрыксана. Мае дваіх дзяцей. Скончыла Стакгольмскі універсітэт па спецыяльнасці паліталогія, сацыялогія і эканоміка ў 1994 годзе.
Палітычная кар’ера
На працягу 1990-х гадоў Ліндэ працавала ў розных шведскіх дзяржаўных установах, у тым ліку ў Міністэрстве па грамадзянскіх справах, Міністэрстве замежных спраў, Міністэрстве абароны. З 2000 па 2013 год была міжнародным сакратаром Сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі. У 2013—2014 гадах — кіраўнік міжнароднага аддзела Еўрапейскай сацыялістычнай партыі ў Бруселі. У 2014—2016 гадах займала пасаду дзяржаўнага сакратара ў Міністэрстве юстыцыі Швецыі. З 2016 па 2018 год была Міністрам па справах Еўрасаюза і гандлю ва ўрадзе С. Лёвена. У студзені—верасні 2019 года — Міністр знешняга гандлю і па справах Поўначы.
Адносіны да Беларусі
У Мінску Анн Ліндэ заявіла, што МЗС Швецыі рэкамендавала выкарыстоўваць у шведскай мове назву «Belarus» замест «Vitryssland». «Гэта прызнанне беларускай грамадзянскай супольнасці і народа, які доўгі час хацеў падкрэсліць нацыянальную ідэнтычнасць і суверэнітэт сваёй краіны», — адзначыла Міністр замежных спраў Швецыі.
Таксама яна сустрэлася ў Мінску з прадстаўнікамі грамадзянскай супольнасці і палітычных партыяў.
Адміністрацыйны падзел Лесота
Лесота падзелена на 10 раёнаў, якія кіруюцца сакратарамі, сталіца завецца горад-лагер (camptown). Раёны падзелены на варды.
Спіс раёнаў Лесота:
Правы чалавека ў Арменіі
Правы чалавека ў Арменіі — правілы, якія забяспечваюць абарону годнасці і свабоды кожнага асобнага чалавека ў Арменіі.
Свабода слова і СМІ
У Арменіі некаторыя незалежныя каналы, такія як А1+, «Ноян Тапан» і расійскае НТВ, былі пазбаўленыя сваіх частот урадам. Журналісты, якія асвятлялі дэманстрацыю супраць прэзідэнта Роберта Качарана, падвергліся нападу, калі паліцыя ўмяшалася, каб затрымаць пратэстоўцаў. Практычна ўсе армянскія тэлеканалы кантралююцца ўрадам або лаяльныя яму. Адзіная буйная прыватная сетка, якая рэгулярна транслявала крытыку ўрада, была спрэчна выцесненая з эфіру ў 2002 годзе. У 2010 годзе ўрад Арменіі прыняў шэраг спрэчных паправак да Закона «Аб вяшчанні», якія дазваляюць дзяржаўным рэгулятарам выдаваць або адклікаць ліцэнзіі без тлумачэння прычын, а таксама ўводзіць абмежаванні на складанне праграм тэлеканалаў.
Пасля пратэстаў на прэзідэнцкіх выбарах у Арменіі ў 2008 годзе прэзідэнт Качаран 1 сакавіка спрэчна абвясціў 20-дзённае надзвычайнае становішча і выкарыстаў яго для забароны ўсіх грамадскіх сходаў і цэнзуры ўсіх сродкаў масавай інфармацыі, каб ўключаць толькі інфармацыю, спансаванную дзяржавай. Акрамя таго, улады зачынілі некалькі апазіцыйных газет разам з іх сайтамі, у тым ліку «А1+» і «Айкакан жаманак». Акрамя таго, урад заблакаваў доступ да сайта YouTube, які змяшчаў відэа з пратэстаў 1 сакавіка і позніх начных сутыкненняў з паліцыяй, на якіх спецназ страляў з аўтаматычнай зброі прама ў натоўп. Таксама была заблакаваная радыёперадача і доступ на сайт армянскай свабоды, службы Радыё «Свабодная Еўропа».
Куштальскі сельсавет
Куштальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Кушталі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Корніцкага сельсавета.
Правы чалавека ў Арменіі
Свабода слова і СМІ
30 красавіка 2009 года Аргішці Ківіран, каардынатар інфармацыйнага агенцтва ARMENIA Today, вядомы сваёй апазіцыйнай пазіцыяй, быў жорстка збіты. Паведамляецца, што трое невядомых напалі на Ківірана і жорстка збілі яго, прычыніўшы яму сур’ёзныя траўмы галавы і твару. Яго стан быў «цяжкі, але стабільны» пасля таго, як ён быў дастаўлены ў медыцынскі цэнтр Эрэбуні. Абаронца правоў чалавека Арменіі Армэн Аруцюнян асудзіў гэты акт і, адзначыўшы, што амаль усе выпадкі гвалту ў дачыненні да журналістаў, якія мелі месца ў мінулым, не былі раскрытыя, заклікаў паліцыю правесці расследаванне і раскрыць тых, хто нападаў на Ківірана.
Інцыдэнты з праваахоўнымі органамі
У верасні 2001 года Пагос Пагасян, знаёмы з прэзідэнтам Арменіі Робертам Качаранам, павітаў яго ў кафэ словамі «Прывітанне, Роб», чым выклікаў гнеў Качарана. Пасля гэтага Пагасян быў збіты да смерці прэзідэнцкай аховай. Пакаранне панёс толькі адзін з целаахоўнікаў Качарана, прысуджаны да ўмоўнага турэмнага тэрміну.
У 2018 годзе ўсе суседнія краіны Арменіі ўвайшлі ў спіс 30 краін з самым высокім узроўнем турэмнага зняволення, а ў Арменіі гэты паказчык быў ніжэйшы. Пасля складання дакладу ўрад правёў маштабную амністыю.
12 мая 2007 года грамадзянін Арменіі Лявон Гулян, выкліканы ў паліцыю ў якасці сведкі па справе аб забойстве, памёр у Галоўным упраўленні крымінальнага вышуку паліцыі пасля таго, як яго забіў да смерці і выкінуў з акна першы намеснік начальніка Галоўнага ўпраўлення крымінальнага вышуку Овік Тамамян. Паліцыя сцвярджае, што Гулян паслізнуўся і ўпаў з першага паверха, спрабуючы збегчы з-пад варты. Папярэдняя судова-медыцынская экспертыза, праведзеная судова-медыцынскімі спецыялістамі з Даніі і Германіі, ўстанавіла, што смерць Гуляна наступіла ў выніку смяротных траўмаў, якія ўключалі пераломы чэрапа, грудной клеткі, хрыбетніка і рэбраў. У лісце, адрасаваным кіраўніку паліцыі, выканаўчы дырэктар Міжнароднай Хельсінкскай федэрацыі правоў чалавека спаслаўся на падазрэнні паліцыі ў тлумачэнні смерці Гуляна і згадаў, што катаванні і жорсткае абыходжанне з боку паліцыі застаюцца сур’ёзнымі праблемамі ў Арменіі. Еўрапейскі суд па правах чалавека вынес вердыкт па гэтай справе, па якім абавязаў урад Арменіі выплаціць пазоўніку 50 тыс. еўра ў якасці кампенсацыі маральнай шкоды і 2000 еўра — за судовыя выдаткі.
Палітычная свабода
У 1998 годзе пасля сыходу Лявона Тэр-Петрасяна з пасады прэзідэнта палітычная свабода ў Арменіі некалькі палепшылася. Адбыліся канстытуцыйныя змены, якія далі прэзідэнту больш улады, чым парламенту. Была забароненая дзейнасць дзевяці палітычных партый.
Пасля прэзідэнцкіх выбараў у Арменіі 19 лютага 2008 года ў Ерэване прайшла серыя масавых пратэстаў супраць меркаваных фальсіфікацый на выбарах, арганізаваныя прыхільнікамі Тэр-Петрасяна. Пратэсты пачаліся 20 лютага, працягваліся 10 дзён на плошчы Свабоды ў Ерэване, у іх узялі ўдзел дзясяткі тысяч дэманстрантаў. Загінулі 10 чалавек. Нягледзячы на заклікі ўрада спыніць дэманстрацыі, пратэсты працягваліся да 1 сакавіка. 1 сакавіка Нацыянальная паліцыя і ўзброеныя сілы разагналі, якія засталіся на ноч, 700—1000 чалавек, збіваючы іх дубінкамі і электрашокавай зброяй. Многія пратэстоўцы ўсё яшчэ лічацца зніклымі без вестак. З 1 сакавіка таго ж года Тэр-Петрасян быў змешчаны пад хатні арышт.
Пасля аксамітнай рэвалюцыі у 2018 годзе былы прэзідэнт Серж Саргсян, яго браты — Аляксандр і Лявон Саргсян , сын Нарэк і дачка Ані , былыя члены Кабінета міністраў Сейран Аганян , Серго Карапецян , Геворг Аруцюнян, Армен Геваркян , былыя дэпутаты парламента Арсен Бабаян, Грайр Таўмасян , Манвел Грыгаран, былы суддзя Самвел Узумян былі абвінавачаныя ў карупцыі, незаконным атрыманні даходаў і ўхіленні ад выплаты падаткаў. Як паведамляе Associated Press, Саргсян адхіліў усе вылучаныя супраць яго, яго сваякоў і былых членаў Кабінета міністраў абвінавачванні як палітычна матываваныя.
Журналісты Гагік Шамшан, Сатык Сейранян, Мгер Егіазаран і палітычныя актывісты Нарэк Малян, Канстанцін Тэр-Накалян, Артур Даніелян былі абвінавачаныя ва ўжыванні наркотыкаў, незаконным захоўванні зброі, затрыманыя, а крыху пазней вызваленыя.
Акрамя таго былога прэзідэнта Роберта Качарана таксама абвінавацілі ў «звяржэнні канстытуцыйнага ладу». У маі 2019 года дзясяткі прыхільнікаў Качарана сабраліся ля будынка Ерэванскага гарадскога суда, зладзіўшы пратэсты. Роберт Качаран заявіў, што справа была ўзбуджаная супраць яго з-за новага кіраўніцтва, якое выцесніла яго пераемніка падчас народнага паўстання ў 2018 годзе.
У 2020 годзе пасля падпісання прэм’ер-міністрам супольнай заявы з Расіяй і Азербайджанам аб «фактычнай капітуляцыі Арменіі», успыхнулі масавыя пратэсты, патрабуючы адстаўкі Пашыняна. У першы дзень пратэстоўцы захапілі будынак парламента, старшыня Нацыянальнага сходу Арменіі Арарат Мірзаян быў збіты. На наступны дзень шэсць чалавек былі затрыманыя па падазрэнні ў арганізацыі масавых беспарадкаў, затым адбыліся сутычкі паміж пратэстоўцамі і сілавікамі, падчас якіх пацярпелі тры супрацоўнікі праваахоўных органаў. Былі затрыманыя лідар апазіцыйнай партыі «Квітнеючая Арменія» Гагік Царукян, прэс-сакратар рэспубліканскай партыі Эдуард Шармазанаў , былы міністр эканомікі Арцвік Мінасян, Арсен Бабаян, сябра партыі «Радзіма», Ара Акапян, сябра партыі «Нацыянальная павестка», былы сябра партыі «Рэспубліка», палітолаг Сурэн Сурэнянц і інш. Таксама быў арыштаваны былы дырэктар СНБ Арменіі Артур Ванецян і быў абвінавачаны ў падрыхтоўцы забойства прэм’ер-міністра Нікола Пашыняна, які пазней быў адпушчаны на волю. Праз некалькі дзён адзін з пратэстоўцаў, якія ўварваліся ў будынак парламента 10 лістапада, Гарнік Петрасян быў знойдзены мёртвым.
Свабода рэлігіі
Да рэлігійных меншасцяў ставяцца рускія праваслаўныя хрысціяне, сірыйскія хрысціяне, грэчаскія праваслаўныя хрысціяне, яўрэі, мусульмане, езіды і Сведкі Іеговы. Па вялікім рахунку, мусульманская абшчына Арменіі (якая некалі складалася з азербайджанцаў і курдаў) практычна не існуе з-за абмену насельніцтвам паміж Арменіяй і Азербайджанам падчас першай Карабахскай вайны.
Правы ЛГБТ
У 2003 годзе ў Арменіі былі ўзаконеныя аднаполыя адносіны. Аднак, нягледзячы на дэкрыміналізацыю, становішча ЛГБТ істотна не змянілася. Няма ніякай прававой абароны для ЛГБТ-асоб, чые правы чалавека рэгулярна парушаюцца. Многія асцерагаюцца гвалту на працоўным месцы або ў сям’і і таму не выказваюць адкрыта сваю арыентацыю і не падаюць скаргаў на парушэнні правоў чалавека або крымінальныя злачынствы.
Арменія ў 2013 годзе заняла 47-е месца з 49 еўрапейскіх краін па правах ЛГБТ.
Трансгендарная жанчына Ліліт Марцірасян выступіла ў парламенце Арменіі цягам 3 хвілін 5 красавіка 2019 года. Па словах Ліліт, заснаваная ёю арганізацыя «Правы бок» зарэгістравала 283 выпадкі парушэння правоў трансгендэраў. Некаторыя заканадаўцы адразу ж праявілі варожасць, заявіўшы, што Марцірасян «парушыла парадак дня слуханняў і праявіла непавагу да парламента». Адзін з дэпутатаў парламента публічна заклікаў спаліць Ліліт Марцірасян жыўцом. Прадстаўнікі грамадскасці пагражалі і асуджалі Марцірасян і ўсіх трансгендарных людзей, якія жывуць у Арменіі. Нікол Пашынян назваў правы ЛГБТ «непатрэбным галаўным болем, з якім давядзецца мець справу праз 10, 20, 30 гадоў».
Даклад «Правы чалавека ва Усходняй Еўропе і Цэнтральнай Азіі ў 2019 годзе», прадстаўлены арганізацыяй Amnesty International паведамляе аб парушэннях правоў ЛГБТ у Арменіі:"Не спыняўся прыгнёт і дыскрымінацыя лесбіянак, геяў, бісексуальных і трансгендерных людзей і інтерсексаў. У першым паўгоддзі 2019 года мясцовая ЛГБТ арганізацыя зафіксавала 24 злачынствы на глебе гамафобіі і трансфобіі, уключаючы гвалт, у тым ліку хатні, і выпадкі вымагальніцтва."
Ацэнка
У 2017 годзе Арменія заняла 54-е месца ў справаздачы індэкса свабоды чалавека, апублікаванай канадскім інстытутам Фрэйзера.
У студзені 2017 года праваабарончая арганізацыя Human Rights Watch у сваім дакладзе ацаніла сітуацыю з абаронай правоў чалавека ў Арменіі:"«Сітуацыя з абаронай правоў чалавека ў Арменіі летась заставалася праблематычнай. Улады ўжылі несуразмерную сілу ў дачыненні да мірных дэманстрантаў, напалі на журналістаў і выставілі неабгрунтаваныя крымінальныя абвінавачванні супраць удзельнікаў і лідараў акцый пратэсту»".