cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Браніслаў Герэмек
Навуковая дзейнасць
У 1962—1965 быў дырэктарам Цэнтра польскай культуры ў Парыжу. Ведаў чатыры мовы: французскую, англійскую, італьянскую і нямецкую.
ПНР
У 70-х актыўна дзейнічаў у польскай дэмакратычнай апазіцыі. У 1978—1981 быў утваральнікам і выкладчыкам Таварыства Навуковых Курсаў. У жніўні 1980 звязаўся з прафсаюзным рухам Гданьску, стаў адным з экспертаў і дарадцаў «Салідарнасці». У 1981 на Першым з'ездзе «Салідарнасці» узначаліў праграмную камісію. Быў інтэрнаваны пасля распачатага Войцехам Ярузельскім ваеннага становішча ў Польшчы, вызвалены ў снежні 1982, зноў стаў саветнікам нелегальнай на той час Салідарнасці, блізка супрацоўнічаў з Лехам Валенсам. У 1983 быў ізноў арыштаваны па абвінавачванні ў арганізацыі нелегальнай палітычнай дзейнасці. У 1987—1989 узначальваў Камісію палітычных рэформ грамадзянскага камітэта. Браў удзел у пленарных перамовах у часе г. зв. Круглага стала з уладамі ПНР у 1989, якія прывялі да парламенцкіх выбараў у Польшчы і з'яўлення г. зв. дамоўнага сойму.
Рэспубліка Польшча
На выбарах да дамоўнага сойму атрымаў дэпутацкі мандат, пазней быў паўторна выбраны ў Сойм РП у 1991, 1993 i 1997. У дамоўным Сойме кіраваў Грамадcкім Парламенцкім Клубам.
Належыў да заснавальнікаў Грамадзянскага Руху Дэмакратычная Акцыя, Дэмакратычнай Уніі і Уніі Вольнасці. Быў кіраўніком парламенцкага клуба ВУ 1990—1997. У 2000—2001 узначальваў Унію Вольнасці. Ад 2005 быў членам Дэмакратычнай Партыі.
У 1989—2001 знаходзіўся ў Сойме. У складах X, I і II скліканнях кіраваў Камісіяй Замежных Спраў, кіраваў таксама Канстытуцыйнай Камісіяй (1989—1991) і Камісіяй Еўрапейскага Права (2000—2001).
Пасля парламенцкіх выбараў у 1991 Лех Валенса даверыў яму фарміраванне новага ўрада, аднак гэтая місія скончылася няўдачай.
Пасля ўтварэння кааліцыі АВС-УВ 31 кастрычніка 1997 атрымаў пасаду Міністра спраў замежных. 12 сакавіка 1999 у рэзідэнцыі польскага ўрада падпісаў Акт аб уступе ў НАТА. Абавязкі выконваў да 30 чэрвеня 2000.
На выбарах у Еўрапарламент 13 чэрвеня 2004 быў абраны дэпутатам з камітэту Уніі Вольнасці, здабыўшы ў варшаўскай акрузе найвялікшую лічбу галасоў. У Еўрапарламенце ўваходзіў у склад фракцыі «Альянс Лібералаў і Дэмакратаў для Еўропы» (Alliance des Démocrates et des Libéraux pour l'Europe). У 2007 адмовіўся даць паказанні ў працэсе люстрацыі, патлумачыўшы тым што зрабіў гэта ў 2004.
Быў адным з суаўтараў адкрытага ліста ад 5 ліпеня 2006, у якім былыя міністры замежных спраў ва ўрадах III РП пратэставалі супраць адмены прэзідэнтам Лехам Качыньскім веймарскага шчыту ў чэрвені 2006 і крытыкавалі характар польскай замежнай палітыкі ў польска-нямецкіх стасунках.
Прыватнае жыццё
Яго жонка, доктар Ганна Тэрэза Герэмек, была гісторыкам, навуковым працаўніком ВУ, памерла 21 ліпеня 2004. Меў двух сыноў. Займаўся калекцыянаваннем фаек, якіх меў каля 70.
Смерць
Сканаў 13 ліпеня 2008 у аўтакатастрофе на 92 дарозе ў Любені, Новатамыскі павет. Яго аўтамабіль маркі Mercedes-Benz з'ехаў на процілеглы дарожны пас і сутыкнуўся з аўтамабілем маркі Fiat Ducato.
Уладзімірскія і берасцейскія ўніяцкія епіскапы
Епіскапы Уладзімірскія і Берасцейскія — епіскапы Уніяцкай Царквы ў межах Вялікага Княства Літоўскага і Кароны Каралеўства Польскага ў часы існавання Рэчы Паспалітай, а пасля Расійскай імперыі, кіраўнікі Уладзімірскай і Берасцейскай уніяцкай епархіі.
Кафедры Уладзімірскіх і Берасцейскіх уніяцкіх епіскапаў знаходзіліся ў царкве ва Уладзіміры-Валынскім і царкве Святога Мікалая ў Бярэсці.
Уладзімірскімі і берасцейскімі ўніяцкімі епіскапамі былі:
Уладзімірская і берасцейская епархія была ліквідавана ў 1795, а 18.11.1798 была ўзноўлена булай як Берасцейская (альбо Брэсцкая). Брэсцкімі ўніяцкімі епіскапамі былі:
Мінскі аўтобус
Мінскі аўтобус — адзін з відаў мясцовага транспарту ў Мінску. З’яўляецца найбольш масавым і найбольш запатрабаваным відам транспарту ў горадзе. На сёняшні дзень горад мае развітую аўтобусную сістэму, якую ўтвараюць 1420 адзінак аўтобусаў, каля 150 маршрутаў, 5 аўтапаркаў і два аўтавакзала (Усходні, Цэнтральны). Як і іншыя віды грамадскага транспарту ў Мінску, аўтобусны рух кіруецца прадпрыемствам Мінсктранс.
Пачатак і станаўленне аўтобуснага руху (1920—1940 гг.)
Аўтобусны рух у Мінску быў распачаты 23 кастрычніка 1924 года. З мая 1925 года пачаліся міжгарадскія пасажырскія перавозкі. Аўтобусы сярэдзіны 1920-х па зразумелых прычынах былі выключна імпартнымі — савецкіх тады яшчэ проста ня існавала. Па вуліцах Мінска хадзілі брытанскія «Лейланды», амерыканскія аўтобусы «Форд», італьянскія «ФІАТ», нямецкія «МАН», французскія «Рэно», австрыйскія «Штаеры» — усё гэта былі невялікія машыны, якія былі разлічаны на 20-40 пасажыраў. Штодзень кожны такі аўтобус рабіў 10-12 рэйсаў і перавозіў прыкладна 700 чалавек.
У пачатку (1927—1929 гг.) у Мінску дзейнічала тры маршруты, а ледзь пазней — шэсць. Рух пачынаўся а 7 гадзіны раніцы, скончваўся а 23. Асноўным месцам адпраўлення была плошча Свабоды—- адтуль аўтобусы ехалі на Ляхаўку, Кальварыю, Козырава і Дразды. Яшчэ два маршруты звязвалі вакзал з Камароўкай і Серабранку з Пярэспай (Старажоўскай).
Катанне на аўтобусе было даволі-такі дарагім. Напрыклад, за праезд участка плошча Свабоды — электрастанцыя «Элвад» трэба было заплаціць 10 капеек, а каб патрапіць з вакзала да Камароўкі — 25 капеек. Хуткасць руху аўтобусаў не пераўзыходзіла 25 км/г, часта яны ламаліся, а ўзімку рух практычна заміраў з-за адсутнасці якаснай гумы. Бензін каштаваў дорага, запчастак да імпартных машын не хапала. Пагэтаму аўтобусы не маглі канкураваць з конкай: калі на працягу 1926-27 гг. аўтобусы перавезлі 774 тысячы пасажыраў, то мінская конка — больш за 1 млн. 700 тыс. чалавек. Трамвай, які з’явіўся ў 1929-м годзе, (кошт квітка на любую адлегласць — 10 капеек) нанес мінскаму аўтобусу яшчэ больш мацнейшы ўдар. На дзесяць год у горадзе застаўся адзіны маршрут — «Плошча Свабоды — Козырава», да якога ў сакавіку 1940-га дадалася лінія «Таварная станцыя — Парк культуры і адпачынку». Падчас Другой сусветнай вайны амаль што ўвесь рухомы склад Мінскага аўтобуснага парку быў знішчаны.
Аднаўленне руху пасля Другой сусветнай вайны (1940—1950)
У 1946 годзе ў горадзе налічваўся ўсяго 21 аўтобус (17 трафейных і чатыры чудам ацалелых ЗІС-16), у лютым 1947 г. — 35 машын. Пачынаючы з 1948-га з Масквы пачалі пастаўляцца новыя аўтобусы ЗІС-154, чый дызайн быў скапіяваны з амерыканскага аўтобусу JMC. Аднак гэта мадэль была прызнана не цалкам удалай, і з 1950-га яе замяніў ЗІС-155. Гэты аўтобус, які быў выраблены ў колькасці 21741 адзінак, стаў такім жа сімвалам савецкіх 50-х, як тралейбус МТБ-82Д і трамвай МТВ-82.
Сімпатычныя лабастыя жоўта-чырвоныя ЗІСы хутка сталі звыклымі на вуліцах Мінска і пратрымаліся на іх прыкладна да пачатку 1960-х, такіх аўтобусаў у горадзе было каля трохсот.
На менш загружаных маршрутах працавалі аўтобусы на шасі грузавіка ГАЗ-51 — спачатку ПАЗ-651, а з канца 50-х — КАвЗ-651. Яны адрозніваліся паміж сабой толькі тым, што вырабляліся рознымі заводамі — Паўлаўскім і Курганскім. Новыя аўтобусы, ПАЗ-652, ужо мелі вагонную кампаноўку, і выйшлі на гарадскія маршруты пад канец 50-х.
Першыя пасляваенныя аўтобусныя лініі ў Мінску былі такімі: таварная станцыя — Дом друку, аэрапорт — Дом друку, Старажоўка — Магілёўская шаша, вакзал — Лошыца, вакзал — Магілёўская шаша, вакзал — пратэзны завод, Дом друку — Уручча, тэатр оперы і балета — трактарны завод.
Мінскі аўтобус у савецкі час (1950—1991 гг.)
У студзені 1958 была адменена старая сістэма платы за праезд у залежнасці колькасці прыпынкаў. На аўтобус і тралейбус быў уведзены адзіны квіток, які каштаваў сорак капеек. З лютага 1961 г., пасля грашовай рэформы, аўтобусны квіток стаў каштаваць пяць капеек, аднак у 1976-м яго цана ў Мінску знізілася да чатырох капеек, зноў, як і ў 1958-м, зраўнаваўся з коштам тралейбуснага квітка. Гэта быў самы танны аўтобусны квіток у СССР — у астатніх буйных гарадах ён працягваў каштаваць пяць капеек. Пераход на кампосцеры адбыўся ў 1972-м. А кошт квітка заставаўся няззменным да 15 сакавіка 1991 г., калі ён узрос да 15 капеек.
У 1959 годзе ў Мінск пачалі паступаць новыя гарадскія аўтобусы ЗІЛ-158, якія змянілі ЗІС-155. Але масавымі для Мінска яны не сталі, хоць іх вытворчасць (ужо на Лікінскім заводзе, пад маркай ЛіАЗ-158В) працягваўся больш за дзесяць год. Так здарылася таму, што Мінскі аўтобусны парк аддаў перавагу іншай машыне — ЛАЗ-695 розных мадыфікацый. Гэтыя аўтобусы мелі шэраг пераваг — узімку ў іх было цёпла (асабліва калі сесці на задняе сядзенне), а матор, магутнасць якога складала 150 к.с., забяспечваў нармальную крэйсерскую хуткасць.
ЛАЗ-695Б (1958-64) і ЛАЗ-695Е (1961-69, яны адрозніваліся толькі рухавікамі) змяніла больш сучасная версія, ЛАЗ-695М (1969-76), якая адрознівалася ад папярэднікаў ужо знешне — адсутнасцю паветразаборніка і дымістых «пахілаў» на даху. У 1976-м яе змяніў ЛАЗ-695Н (які адрозневаўся больш сучасным дызайнам «фасаду»). Львоўскія аўтобусы фарбаваліся ў белы колер з чырвонымі ці сінімі паяскамі па кузаву, а зрэдку мелі падвойную афарбоўку па прынцыпе «белы верх-чырвоны ніз».
Львоўскія аўтобусы трывала замацаваліся на мінскіх вуліцах, і 60-я годы могуць з поўнай падставай быць названыя іх дзесяцігоддзем. ЛАЗы працавалі на большасці гарадскіх маршрутаў, якіх ў 1967 годзе налічвалася ўжо 43. Асноўнымі кропкамі адпраўлення з’яўляліся Прывакзальная плошча (3,4,5,6,8,10,11,12,13,25,34,36,38,41,42,43 маршруты), аўтазавод (2,9,17,21,22,33), плошча В. Харужай (15,19,20,32,39) і плошча 8 Сакавіка (7,14,16,24).
Прыкладна з канца 60-х, калі пачалі з’яўляцца першыя «Ікарусы» і ЛіАЗы новага пакалення, ЛАЗы пачалі сыходзіць з цэнтральных маршутаў на ўскраінныя, дзе ім прыходзілася крыху лягчэй.
Прыкладна ў 1971-72 гадах у Мінску з’явіліся і адзінарныя варыянты «Ікарусаў», трохдзверныя «Ікарус-556». Аднак час бел-чырвона-белых «Ікарусаў» у сталіцы рэспублікі апынуўся кароткім — ужо к 1977-му іх практычна не засталося на гарадскіх маршрутах. У Маскве і Ленінградзе апошнія такія машыны былі спісаны ледзь пазней, у 1980-м.
Прычынаў гэтаму было дзве. Па-першае, Мінск пачаў закупкі новых машын (з 1971 па 1975 год было набыта 734 аўтобуса), а па-другое, венгерская кампанія «Ікарус» не стаяла на месцы і распрацавала новую мадэль, якая па многіх параметрах пераўзыходзіла сваю папярэдніцу.
У 1969 г., практычна адначасова з першымі «Ікарусамі», у 4-ы аўтобусны парк Мінска паступіла партыя новых аўтобусаў — ЛіАЗ-677 (1968-80). У параўнанні з ЛАЗамі ў ЛіАЗаў былі свае плюсы — большая ўмяшчальнасць (80 чалавек, хоць звычайна перавозілася значна большая колькасць пасажыраў), дзве шырокія дзверы з накапляльнымі пляцоўкамі. Але мінчукам ЛіАЗы запомніліся галоўным чынам наступнымі недахопамі: дзвярыма, якія дрэнна зачыняліся, «выбарчай» сістэмай ацяплення, малай колькасцю сядзячых месцаў (усяго 25) і агульнай «задумлівасцю», асабліва ў перагружаным стане. А кіроўцы не любілі ЛіАЗы за частыя паломкі рухавіка і каробкі перадач. З 1980 г. у горад паступіла палепшаная версія ЛіАЗ-677М. Знешне яго можна было пазнаць па таму, што ўсе габарытныя вагні ў яго былі квадратныя, а не круглыя, як раней. Афарбоўваліся гэтыя машыны ў розныя колеры: у 70-х у асноўным у белы з каляровымі (чырвонымі, зялёнымі, сінімі) паяскамі па кузаву, пазней — у пясочны ці цёмна-чырвоны, дзверы пры гэтым былі белымі.
Новыя венгерскія аўтобусы мадэляў 260 (адзінарны) и 280 («гармоніка») з’явіліся ў Мінску ў 1973 г. і трымаліся на мінскіх вуліцах амаль што 30 год (апошні новы «Ікарус» з Венгрыі прыбыў у Мінск у 1991-м).
З пачаткам перабудовы для мінскага аўтобуса прыйшлі цяжкія часы. Па гарадскіх вуліцах працягвалі хадзіць ЛАЗы, ЛіАЗы і «Ікарусы», якія вычарпалі свой ​​рэсурс. Пад канец 1980-х на маршрутах з’явіліся новыя ЛіАЗы — умяшчальная трохдзверная мадэль 5256. Але трэцяе пакаленне «лікінцаў» апынуліся ненадзейнымі ў экспуатацыі. Тым не меней у пачатку 2000-х гадоў у Мінску яшчэ хапала такіх ЛіАЗаў, якія ўжо пасплі знасіцца за дваццаць год; сустракаліся і варыяцыі на яго тэму — адзін расійскі аўтобус МаРЗ-52661 і некалькі беларускіх «Нёман-52012», якія былі выраблены ў Лідзе (знешне яны злёгку адрозніваюцца дызайнам і тым, што маюць дзве дзверы).
Мінскі аўтобус у незалежнай Беларусі (1991 — цяперашні час)
З пачаткам 1990-х пачаліся адчайныя спробы выратаваць становішча за кошт закупак былых ва ўжыванні імпартных машын. У першую чаргу гэта былі падтрыманыя «Ікарусы-280». У пачатку XXI стагоддзя па Мінску ездзілі ў асноўным набытыя на працягу 1992—2000 гадоў у Маскве і ў былых сацкраінах — Польшчы, ГДР, Чэхаславаччыны — «Ікарусы», якія прайшлі капітальны рамонт. Іх лёгка было пазнаць па разнастайнай афарбоўцы (белай, бел-чырвона-белай, бел-сіне-белай, бел-зялена-белай і т.п.), а таксама па іншаземных надпісах на бартах і папераджальных надпісах ўнутры салона, якія былі зроблены на нямецкай ці чэшскай мовах. У 1996 годзе былі набыты адна чэхаславацкая «Кароса-В741» (яна працавала на маршрутах 25,29,44, 542 і 589), нямецкі «Мэрсэдэс-Бэнц КМ5372» (працаваў на 40 маршруце) і па адным новым «Ікарусе» — адзінарны 415 і сучленены 435 (яны працавалі на 24 і 87 маршрутах). Былі ў Мінску і двухпавярховыя аўтобусы. Чатыры нямецкіх аўтобуса «МАН», якія былі набыты ў 1994 г., некаторы час рабілі камерцыйныя рэйсы ў раён рынку «Ждановічы».
Аднак выйсцем для горада стала рашэнне кіраўніцтва Мінскага аўтамабільнага завода пачаць вытворчасць уласных аўтобусаў. Улетку 1992 г. былі сабраны першыя пяць машын з камплектуючых нямецкага завода «Неаплан». Але ў тыя гады яны апынуліся вельмі дарагімі ў вытворчасці (кожны аўтобус каштаваў каля 200 тысяч даляраў). А пачынаючы з 1996 г. новыя МАЗ-103 пачалі выходзіць на вуліцы сталіцы.
Пачынаючы з ліпеня 2007 года, усе старыя аўтобусы пачалі спісваць і замяняць на новыя, беларускай вытворчасці.
Рухомы склад
На гарадскіх маршрутах працуюць аўтобусы беларускай вытворчасці РУП «МАЗ», «АЗ „Нёман“ ААТ МЗКЦ», ААТ «Гомельскі АРЗ», такія як: МАЗ-103, МАЗ-104, МАЗ-105, МАЗ-107, МАЗ-152, МАЗ-203, МАЗ-206, МАЗ-215, МАЗ-226, МАЗ-251, Нёман-52012, Радзіміч-А092 адпаведна. Таксама ў горадзе працуюць Mercedes-Benz Sprinter вытворчасці кампаніі Mercedes-Benz. У падпарадкаванні пяці мінскіх аўтобусных паркаў знаходзіцца 1420 адзінак аўтобусаў (з іх 111 — мікрааўтобусы). У аўтобусным парку № 2 налічваецца 375 адзінак аўтобусаў, у аўтобусным парку № 4 — 242 аўтобуса, аўтобусным парку № 5 — 422 аўтобуса, аўтобусным парку № 6 — 357 аўтобусаў, аўтобусным парку № 7 — 342 аўтобуса. Таксама тралейбусны парк № 4 утрымлівае 39 мікрааўтобусаў. Усе маршрутныя аўтобусы абсталяваны аўтаматычнай сістэмай кантролю аплаты праезду.
Аўтобусныя паркі горада Мінска
Усяго ў Мінску дзейнічае 5 аўтобусных паркаў.
Герб Пераброддзя
Герб Пераброддзя — геральдычны сімвал Пераброддзя, нададзены гораду (у наш час мае статус вёскі) каралём польскім і вялікім князем літоўскім С. А. Панятоўскім 3 чэрвеня 1792: «у блакітным полі гарчычная харугва з сярэбранымі галунамі і манаграмай SA».
Вароніўшчына (Ягатынскі раён)
Вароніўшчына (Воро́нівщина) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Факел
Фа́кел (, Факел) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рагінскага сельсавета.
Герб Пераброддзя
Апісанне
Герб вёскі Пераброддзе Мёрскага раёна ўяўляе сабой барочны шчыт, у блакітным полі якога на зялёным ускрайку знаходзіцца выява залатой харугвы з сярэбранымі галунамі. У цэнтры харугвы манаграма чырвонага колеру з літар «S», «A» і «R».
Канібадам
Канібадам (Конибодом) — горад (з 1937 года) у Сагдыйскай вобласці Таджыкістана. Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Ферганскай даліны, на Вялікім Ферганскага канале, які праходзіць па паўднёвай ускраіне горада, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Канібадам. У Канібадаме працуюць бавоўнапераапрацоўчыя заводы і прадпрыемствы па апрацоўцы сельгаспрадуктаў, прадзільная фабрыка і нафтаперапрацоўчы завод.
У горадзе дзейнічаюць драматычны тэатр, музей, тэхналагічны тэхнікум, 3 каледжы, педагагічнае вучылішча, медыцынскае вучылішча.
Захаваліся 2 медрэсэ.
Ляхаўшчына (прыпыначны пункт)
Ля́хаўшчына (, Ляховщина)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,9 км на захад ад вёскі Ляхаўшчына; на лініі Крулеўшчызна — Лынтупы, паміж прыпыначным пунктам Навадруцк і прыпыначным пунктам Чорнае.
Більярдны спорт на Азіяцкіх гульнях у крытых памяшканнях 2013
Спаборніцтвы па більярднаму спорту на Азіяцкіх гульнях у крытых памяшканнях 2013 праходзілі ў канферэнц-цэнтры «Songdo Convensia» з 26 чэрвеня па 6 ліпеня 2013 года. Більярдны спорт у трэці раз запар быў уключаны ў праграму азіяцкіх гульняў у крытых памяшканнях.
IC 1141
IC 1141 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канстанцін Каратэадоры
Канстанцін Каратэадоры (,  —, ) — нямецкі матэматык грэчаскага паходжання. Выпускнік Бельгійскай ваеннай акадэміі 1895 года. Матэматычную адукацыю атрымаў у Берліне і Гётынгене.
Па запрашэнні грэчаскага ўрада узначальваў з 1919 па 1922 год Іанійскі ўніверсітэт ў Смірне (цяпер Ізмір). З 1924 года прафесар універсітэта ў Мюнхене. Вядомы працамі па тэорыі функцый, варыяцыйнага злічэння (пабудова тэорыі поля экстрэмалаў), тэорыі канформных адлюстраванняў, агульнай тэорыі меры мностваў.
У 1909 годзе прапанаваў аксіаматычную пабудову асноў тэрмадынамікі.
Канстанцін Станіслававіч Шадурскі
Канстанцін Станіслававіч Шаду́рскі (Шадурский Константин Станиславович;  — ) — вучоны ў галіне фармакалогіі, доктар медыцынскіх навук (1948), прафесар (1948).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Каінск Томскай губерні. У 1929 годзе скончыў сярэднюю школу, у 1933 годзе — Томскі медыцынскі інстытут і застаўся ў аспірантуры на кафедры фармакалогіі, дзе ў 1936—1939 гг. займаў пасаду асістэнта кафедры. У 1937 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Токсикология сибирской синтетической l-камфоры, борнеола и изоборнеола». У 1939—1941 гг. дацэнт кафедры фармакалогіі і адначасова дацэнт кафедры ваенна-медыцынскай падрыхтоўкі па цыклу ваеннай таксікалогіі Томскага медыцынскага інстытута.
З пачатку Вялікай Айчыннай вайны ў 1941 годзе К. С. Шадурскі у Чырвонай Арміі, камандзір санітарнага ўзвода 215-а медыка-санітарнага батальёна (16-я стралковая дывізія, 19-я армія, Заходні фронт ). Трапіў у палон. Уцёк з палону і ў 1942—1944 гг. узначальваў медыка-санітарную службу асобнага партызанскага атрада «Баявы» НКУС БССР, які дзейнічаў на тэрыторыі Расонскага раёна.
З 1944 года К. С. Шадурскі ў Мінскім медыцынскім інстытуце, дацэнт кафедры фармакалогіі. У 1945—1952 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай фармакалогіі Яраслаўскага медыцынскага інстытута і адначасова ў 1950—1952 гг. намеснік дырэктара інстытута па навукова-вучэбнай рабоце. У 1947 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1952—1953 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай фармакалогіі 1-а Маскоўскага медыцынскага інстытута. У 1953—1963 гг. К. С. Шадурскі зноў у Мінскім медыцынскім інстытуце — загадчык кафедры фармакалогіі і адначасова ў 1954—1957 намеснік дырэктар інстытута па навукова-вучэбнай рабоце, у 1960—1962 гг. намеснік дырэктара па навуковай рабоце, у 1959—1963 гг. навуковы кіраўнік і кансультант спецыяльнай лабараторыі Міністэрства аховы здароўя БССР. У 1963—1983 гг. займаў пасаду навуковага кансультанта, кансультанта аддзела радыяцыйнай фармакалогіі Навукова-даследчага інстытута медыцынскай радыялогіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР у Обнінску і адначасова ў 1973—1975 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай у Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў.
Памёр і пахаваны ў горадзе Обнінску Калужскай вобласці.
Навуковая і грамадскай дзейнасць
К. С. Шадурскаму належаць навуковыя працы па распрацоўцы, даследаванні і ўкараненні ў практыку новых лекавых сродкаў лячэння глаўкомы, гіпертанічнай хваробы. Займаўся пытаннямі дзіцячай фармакалагічнай тэрапіі, прамысловай і сельскагаспадарчай таксікалогіі і інш. Аўтар патэнтаў «Спазмолитическое средство „феникаберан“» і «Антигистаминное средство „димебон“», больш за 300 навуковых прац, у тым ліку манаграфій. Пад яго кіраўніцтвам падрыхтаваны 16 доктарскіх і 98 кандыдацкіх дысертацый.
Абіраўся дэпутатам Яраслаўскага і Мінскага гарадскіх Саветаў дэпутатаў. У 1963—1970 гг. быў членам Обнінскага гарадскога камітэта КПСС.
Усевалад Сямёнавіч Кароль
Усе́валад Сямё́навіч Каро́ль (, в. Старое Сяло, цяпер Мінская вобласць —, Баранавічы; «хросны бацька Баранавічаў», «жаночы Кароль») — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, акушэр-гінеколаг.
Ранняе жыццё
Навучаўся ў беларускай гімназіі ў Радашковічах (1928—1929), у Віленскай беларускай гімназіі (1929—1936). Студэнт медыцынскага факультэта універсітэта Стэфана Баторыя ў Вільні. Усевалад Кароль быў актыўным грамадскім дзеячом: друкаваўся ў заходнебеларускіх выданнях, з'яўляўся апошнім кіраўніком Беларускага Студэнцкага Саюза, ліквідаванага ў 1940 годзе. Падчас нямецкай акупацыі Беларусі Усевалад Кароль з жонкай Кацярынай прыехаў жыць у Баранавічы, дзе працаваў лекарам і выкладаў у медыцынскай школе. Як пазначае Леанід Маракоў, у гэты час Кароль удзельнічаў у нацыянальным падпольным руху, кіраваў Баранавіцкім камітэтам Беларускай незалежніцкай партыі (БНП). Кіраўніцтва партыі планавала скіраваць яго ў Лондан як паўнамоцнага прадстаўніка ад Беларусі.
Арышт
Узімку 1944—1945 гг Усевалада Караля арыштавалі, засудзілі за кіраўніцтва ў БНП і выслалі на 10 гадоў у канцлагер. Яго першаму сыну Юрку споўнілася тады 3 месяцы. ''«Па бацьку прыехалі людзі на санях, сказалі, што трэба ратаваць нейкага хворага, і ён, як звычайна, паехаў, вярнуўшыся дадому толькі праз 10 гадоў, — расказвае сёння са словаў маці сярэдні сын Усевалада Караля Ілля. — У тыя часы ніхто нікому нічога не тлумачыў. Мая маці толькі праз год даведалася, куды знік яе муж. Пасля наступных 10 гадоў, пражытых у болю і страху, бацькі імкнуліся, каб іх дзеці меней чулі пра тыя падзеі, бо хваляваліся за нашыя лёсы. Мы ведалі, што бацька быў рэпрэсаваны. За што? Нам казалі, што хтосьці „нагаварыў“ на яго за анекдот на палітычную тэму. Казалі таксама, нібыта бацьку засудзілі за тое, што працаваў падчас вайны».'' Перасцерагаючыся наступстваў, жонка Усевалада Караля спаліла ўсе дакументы сямейнага архіву, звязаныя з дзейнасцю яе мужа да арышту. Для таго, каб працягваць працаваць акулістам у Баранавіцкай бальніцы, на гады высылкі мужа Кацярыне давялося развесціся з ім. Пасля вяртання Ўсевалада Сямёнавіча яны пабраліся шлюбам другі раз. Як распавядае сын Ілля, маці часта ездзіла на Поўнач да бацькі, пакідала яму ўсе грошы, што былі пры сабе. Назад вярталася без білета і без адзінай капейчыны ў кішэні. Спагадлівыя людзі дапамагалі ёй хавацца ад кантралёраў і не давалі галадаць.
Сведчанні калегаў дактароў
''«Гэта быў цудоўны чалавек, інтэлігент і прафесіянал найвышэйшай маркі, — узгадвае пра Усевалада Караля яго нявестка Галіна, якая маладым доктарам-інтэрнам у 1969 годзе прыйшла працаваць да яго ў Баранавіцкую радзільню. — Усевалад Сямёнавіч быў вельмі патрабавальны і ў той жа час надзвычай добры і літасцівы. Ён максімальна імкнуўся перадаць свае веды маладым спецыялістам. Літаратуры па акушэрстве і гінекалогіі у той час практычна не было, ён прыносіў кнігі з уласнай бібліятэкі, якая была ў яго ад зямлі да столі, прымушаў чытаць манаграфіі па кожнай новай тэме, рыхтаваў нас так, нібыта мы мусілі быць прафесарамі».'' Кароль цаніў сваіх калегаў і ніколі не прыніжаў чалавека. Не падвышаў голасу, не дазваляў сабе папракнуць маладога спецыяліста ў чужой прысутнасці. Дамы па вул. Вільчкоўскага, у якіх жылі Усевалад Кароль і доктар-практыкантка Таіса Шчогалева, знаходзіліся па-суседству. Калі сярод ночы Караля экстрана выклікалі, ён стукам у шыбіну будзіў нявестку і прапаноўваў бегчы на працу разам. «І мы часцяком беглі разам — ад Цэнтральнага вакзала, праз чыгунку, да самай радзільні, бо я хацела чамусьці навучыцца ў такога прафесіянала», — прыгадвае Таіса Шчогалева.
Лекара Караля ведалі за межамі Беларусі. Ён часцяком наведваў медыцынскія канферэнцыі ў Кіеве, Маскве, публікаваўся ў навуковых выданнях. Дзякуючы Усеваладу Каралю ўсе найноўшыя практыкі ў галіне акушэрства і гінекалогіі пачыналі ажыццяўляцца і ў Баранавічах. Усевалад Кароль быў спецыялістам-практыкам, класічным інтэлігентам еўрапейскага ўзроўню. Апроч роднай беларускай мовы, на якой Кароль размаўляў з блізкімі па духу людзьмі і пісаў вершы, ён дасканала валодаў расійскай, нямецкай, літоўскай і польскай мовамі. ''«Бацька аднойчы сказаў, што напісаў ужо 10 дэсертацый розным людзям, якія паспяхова з імі абараніліся, — узгадвае яго сын Ілля. — Абараніцца сам ён так і не змог, бо быў рэпрэсаваны».'' Лагернае мінулае перашкаджала кар'ернаму росту Усевалада Караля. Ён быў намеснікам галоўнага доктара радзільні па медыцынскай частцы. Галоўныя дактары мяняліся, а Кароль так і заставаўся «другім чалавекам» установы (дэ-факта быў першым). ''«Гэта быў самы эрудаваны спецыяліст у радзільні, — прыгадвае Таіса Шчогалева. — Усевалад Сямёнавіч адказваў за ўсю медыцынскую работу, і галоўны доктар быў за ім, як за каменнай сцяною. Перад яго кабінетам заўжды сядзелі чэргі жанчын: усе імкнуліся трапіць менавіта да Караля. Усе цяжкія выпадкі з жанчынамі вёў таксама ён. У яго часта скакаў ціск, што ніколі не замінала яму падымацца сярод ночы, сядаць на ровар і ехаць на экстраны выклік. Усевалад Сямёнавіч ніколі не карыстаўся грамадскім транспартам — ездзіў толькі на ровары».''
Смерць
Усевалад Кароль памёр ад інфаркту ў 1984 годзе. Развітацца з лекарам-легендаю прыйшло шмат людзей. Па ўзгадках родных, у дзень пахавання вуліца каля яго дому была поўная народу. Жанчыны падыходзілі да труны, падалі на калені, цалавалі рукі Караля і плакалі. Яго калегі па працы, якія ў той дзень былі на дзяжурстве, прасілі паднесці труну да радзільні, каб таксама мець магчымасць развітацца з мэтрам. Але паколькі Усевалад Кароль быў рэпрэсаваны, мясцовыя ўлады не далі дазволу правесці ўсенароднае пахаванне. Сваякам Караля ледзьве дазволілі пахаваць яго ў цэнтры Русіноўскіх могілак.
Цікавыя факты
У 1937 годзе Усевалад прыходзіў з заняткаў дадому з абдзёртымі рукавамі. Дома нічога не тлумачыў, але маці аднаго разу не вытрымала і пайшла да яго сяброў пытацца, у чым справа. Высветлілася, што пасля ўвядзення ва ўніверсітэце асобных лавак для габрэяў, Усевалад Кароль дэманстратыўна перасядаўся да іх, пратэстуючы супраць антысемітызму. Чальцы польскіх шавіністычных арганізацый цягалі яго за рукавы, хацелі выцягнуць адтуль. Але наш герой быў настолькі буйным чалавекам, што зрушыць з месца яго было немагчыма, а вось парваць рукавы — простая справа. Пасля некалькіх такіх выпадкаў Беларускі студэнцкі саюз прыняў рашэнне ўсім складам сядаць да габрэяў.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Жыткавічы)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Жыткавічы Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Камуністычная, 1.
Гісторыя
Пабудавана ў канцы XX стагоддзя з цэглы. Знаходзіцца на месцы старой царквы.
Ірына Уладзіміраўна Сомава
Ірына Уладзіміраўна Сомава (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бегу на 10 000 м. Майстар спорту Беларусі.
Свята-Параскева-Пятніцкая царква (Жыткавічы)
Архітэктура
Кананічны 4-часткавы храм: Прытвор з 8-граннай шатровай драўлянай званіцай, кароткая трапезная, кубападобная малітоўная зала, апсіда з бакавымі нізкімі рызніцамі. У сілуэце пануюць цыбулепадобныя галоўкі над шатрамі 8-гранных барабанаў званіцы і малітоўнай залы. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі. Франтальны фасад фланкіраваны цыліндрычнымі шатровымі прытворнымі прыбудовамі.
Ірына Уладзіміраўна Сомава
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года ў бегу на 10 000 метраў з вынікам 34.02,41.
Аўстралія на летніх Алімпійскіх гульнях 1936
Аўстралія брала ўдзел у Летніх Алімпійскіх гульнях 1936 года ў Берліне (Германія) у восьмы раз за сваю гісторыю, і заваявала адзін бронзавы медаль. Зборная краіны складалася з 32 спартсменаў (28 мужчын, 4 жанчыны), якія выступілі ў спаборніцтвах па 7 відам спорту.
Бажкы (Ягатынскі раён)
Бажкы (Божки́) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
(214) Ашэра
(214) Ашэра (Aschera) — невялікі астэроід галоўнага пояса астэроідаў, прыналежны да рэдкага спектральнага класа E, з прычыны чаго яго паверхня адлюстроўвае больш паловы падальнага на яе святла, для параўнання: альбеда паверхні Месяцы складае 0,12, што ў 4 разы менш. Рухаецца па амаль кругавой арбіце. Быў выяўлены 29 лютага 1880 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула ў Харватыі і названы ў гонар Ашэры, заходнесеміцкай багіні ўрадлівасці.
Акуаканіна
Насельніцтва складае 125 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 5 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 62033. Тэлефонны код — 0737.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архістратыг.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сусветная метэаралагічная арганізацыя
Сусветная метэаралагічная арганізацыя (СМА, World Meteorological Organization, WMO, Organisation météorologique mondiale, OMM) — спецыялізаваная міжурадавая ўстанова Арганізацыі Аб'яднаных Нацый у галіне метэаралогіі. Заснавана ў 1947 годзе. З'яўляецца кампетэнтным органам ААН па пытаннях назірання за станам атмасферы Зямлі і яе ўзаемадзеяння з акіянамі. Штаб-кватэра СМА знаходзіцца ў Жэневе, Швейцарыя. Беларусь з'яўляецца членам арганізацыі з 1948 года. У дзень уступлення ў сілу Канвенцыі аб заснаванні СМА, 23 сакавіка, адзначаецца Сусветны метэаралагічны дзень.
Пенджыкент
Пенджыкент — адміністрацыйны цэнтр Пенджыкенцкага раёна Сагдыйскай вобласці Рэспублікі Таджыкістан. Пенджыкент з’яўляецца адзіным населеным пунктам са статусам горада ў раёне і горадам абласнога падпарадкавання. Пенджыкент размешчаны за 270 км на паўднёвы-захад ад Худжанда, за 240 км на паўночны захад ад Душанбэ, за 48 км на ўсход ад Самарканда (Узбекістан).
Маскоўскі аўтавакзал (Мінск)
Маскоўскі аўтавакзал — былы аўтавакзал у Мінску. Знаходзіўся на перакрыжаванні пр. Незалежнасці і вул. Філімонава, ва ўсходняй частцы гораду. Дакладны адрас: вул. Філімонава, 63.
Аўтавакзал абслугоўваў міжнародныя, міжгарадскія і прыгарадныя маршруты Віцебскага і Маскоўскага напрамкаў і Нацыянальны аэрапорт «Мінск-2». Быў разлічаны на абслугоўванне 15 тысячаў пасажыраў у суткі. На тэрыторыі вакзала працавала дыспетчарская станцыя, разваротнае кальцо для аўтобусаў і тралейбусаў, зала чаканняў, кавярні, гандлёвыя кропкі.
Гісторыя
Існуюць звесткі, што дэ-факта аўтавакзал «Маскоўскі» пачаў сваё існаванне з 1962 г. як філіял аўтавакзала «Цэнтральны». Але праект будаўніцтва замест невялікага павільёна комплексу будынкаў дарог і камунікацый быў распрацаваны толькі да 1990 г. З-за браку фінансавання будаўніцтва скончылася толькі ў 1999 годзе. Праект атрымаў тытул самага характэрнага постмадэрнісцкага аб’екту беларускай архітэктуры і гран-пры на рэспубліканскім конкурсе «Брэст-99».
Згодна парталу TOURIST.BY на момант эксплуатацыі вакзала яго структруру складалі: «касы, кавярня на 60 месцаў, адкрытыя міні-кавярні, гасцініца для вадзіцеляў, цырульня, гандлёвыя кропкі, залы чакання ». Тая ж крыніца паведамляе, што за суткі вакзал мог абслугоўваць да 15 тыс. чал. а за гадзіну з вакзала адпраўляліся да 60 аўтобусаў.
У 2014 годзе стала вядома пра рашэнне знесці Аўтавакзал, на месцы якога планавалася пабудаваць новы комплекс расійскай кампаніі «Газпрам», а на скрыжаванні вуліцы Філімонава і праспекта Незалежнасці — транспартную развязку. З красавіка таго года аўтобусы прыгарадных маршрутаў былі перанесены ў аўтобусна-тралейбуснае дэпо на вуліцы Славінскага, а таксама некалькі адкрытых пляцовак ля Нацыянальнай бібліятэкі і станцыі метро «Уручча». Летам 2014 г. пачаўся знос комплекса будынкаў і камунікацый Аўтавакзала. На былой тэрыторыі вакзала па цяперашні час будуецца комплекс «Газпрама». Развязка на скрыжаванні вул. Філімонава і пр. Незалежнасці была пабудавана ў канцы чэрвеня 2016 г.
Вялікія Асёткі
Вялі́кія Асёткі (, Великие Осётки) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснапольскага сельсавета.
Лузгін
Лузгі́н — прозвішча.
Ліпа амерыканская
Ліпа амерыканская (Tilia americana) - від роду Ліпа, які натуральна расце на ўсходзе Паўночнай Амерыкі.
Батанічнае апісанне
Ліпа амерыканская - лістападнае дрэва, якое дасягае ў вышыню 20 - 35 (да 45) метраў з дыяметрам ствала да 1,2 мера. Крона разгалістая, галінкі часта нікнуць.
Кара шэрая або светла-карычневая з вузкімі шчылінамі.
Аднагадовыя парасткі гладкія, чырванавата-шэрыя, на другі год робяцца светла-шэрымі, затым цёмна-карычневымі або карычнева-шэрымі, пакрытымі цёмнымі выступамі.
Пупышки шчыльныя, завострана-авальныя, гладкія, цёмна-чырвонага колеру, з двума пакрытыми папярэчнымі чашуямі.
Лісце простае, чаргаватыя, авальныя або сэрцападобнай формы з няроўнымі падставамі (большы край звернуты да ўцёкаў), з доўгім тонкім хвосцікам, з крупназубчатым краем і завостранай верхавінай. Адрозніваецца ад іншых відаў ліпы больш буйнымі лістамі. Памер лісця 10-15 см у даўжыню і шырыню (часам да 25 см). Маладое лісце бледна-зялёнае, матавае, спелы ліст - цёмна-зялёны, гладкі, бліскучы зверху, знізу бялейшы, з пучкамі іржава-карычневых валасінак у падставах першасных жылак. Невялікія прылісткі ападаюць неўзабаве пасля распускання пупышак. Восеньская афарбоўка лісця ад жоўта-зялёнай да жоўтай.
Плод - круглявыя, сухія скрыначкі крэмавага колеру, 8-10 мм у дыяметры.
Таксанамія
Склад дадзенага віду з'яўляецца абмярковываемым пытаннем. Некаторыя аўтары разумеюць яго ў вузкім сэнсе нароўні з Tilia caroliniana, Tilia heterophylla ці Tilia mexicana, разгляданымі як самастойныя віды. Іншыя ж бачаць у апошніх толькі разнавіднасці ліпы амерыканскай. Дадзенае вышэй апісанне і арэал ставяцца толькі да вузкай трактоўцы віду. Калі разглядаць від у шырокім сэнсе, то ў яго ўвойдуць расліны з лісцем, ніз якіх белага колеру і густы і коратка апушчаны. Арэал у гэтым выпадку пашыраецца да Фларыды і Мексікі.
Экалогія
Багаты нектар выкарыстоўваецца рознымі відамі насякомых. Насенне паядаецца бурундукамі, мышамі, вавёркамі. Палёўкі і трусы абгрызаюць кару з пабегамі, часам пашкоджваючы маладыя дрэвы. Лісце служаць ежай для гусеніц матылькоў і збольшага для імага японскага жука, які з'яўляецца заносным відам у Паўночнай Амерыцы.
Культываванне і выкарыстанне
Ліпа амерыканская добра размнажаецца насеннем, тронкамі і прышчэпкай. Маладыя дрэвы валодаюць высокай хуткасцю росту, але моцна пашкоджваюцца рознымі насякомымі.
Від вырошчваецца як дэкаратыўнае дрэва, здольнае даваць густы цень. Часам ліпу саджаюць з наветреннага боку саду для абароны пладовых дрэў. Лісце і кветкі ліпы ядомыя. Выдатны меданос.
Культура амерыканскай ліпы можа расці на поўначы ў раёнах з мяккім кліматам (Джуна, Аляска).
Вядомыя наступныя віды ліпы амерыканскай: «Nova» і «Duros» - з прамой кронай, «Frontyard» - з пірамідальнай кронай, «Redmond» - з канічнай кронай.
Драўніна
Драўніна бледна-карычневая, часам амаль белая або чырвоная; мяккая, тонкатэкстурная; колецца не вельмі лёгка. Шчыльнасць драўніны - 0,4525. Выкарыстоўваецца для вырабу драўляных вырабаў, недарагой фурнітуры, карпусоў вагонаў. Вельмі добра падыходзіць для разьбы па дрэве. Унутраны пласт кары (лыка) моцны і кудзелісты, выкарыстоўваецца для вытворчасці канатаў, вяровак. Часта драўніну выкарыстоўваюць для вытворчасці карпусоў электрагітар, аддаючы перавагу яе па ўласцівасцях аналагічнай драўніне алешыны і таполі, таму што яна светлая, трывалая і добра рэзаніруе.
У медыцыне
Медыцынскае выкарыстанне такое ж, як і ліпы дробналістнай. Кветкі, лісце, драўніну, драўняны вугаль ужываюць у медыцынскіх мэтах. Актыўныя рэчывы кветак ліпы ўключаюць флаваноіды (якія дзейнічаюць як антыаксіданты), эфірны алей і слізістыя рэчывы, змякчальныя запаленчыя працэсы. Чай з кветак ліпы валодае прыемным водарам. Таксама ў ліпе амерыканскай утрымліваюцца таніны, якія валодаюць звязальным дзеяннем.
Юхновец Касцельны (гміна)
{{Гміна Польшчы |Беларуская назва      = Юхновец Касцельны |Арыгінальная назва    = Juchnowiec Kościelny |Герб                  = POL gmina Juchnowiec Kościelny COA.svg |Сцяг                  = POL gmina Juchnowiec Kościelny flag.png |Статус                = вясковая гміна |Павет                 = Беластоцкі |Салецтвы              = 46 |Цэнтр                 = Юхновец Касцельны |Заснавана             = |Глава                 = Кшыштаф Марціновіч |Від главы             = Войт |Мовы                  = |Насельніцтва          = 15 404 |Год                   = 2014{ |Шчыльнасць            = 89,5 |Плошча                = 172,06 |Карта                 = POL powiat białostocki gmina Juchnowiec Kościelny.png |Памер карты           = |Карта гміны           = |Памер карты гміны     = |TERYT                 = 2002052 |Тэлефонны код         = 85 |Паштовы код           = |Аўтамабільны код      = BIA |Сайт                  = http://www.juchnowiec.gmina.pl/ |Заўвагі               = }} Юхно́вец Касце́льны (Juchnowiec Kościelny) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Беластоцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Юхноўцы Касцельным. Плошча гміны складае 172,06 км². Станам на 2014 год у гміне Юхновец Касцельны пражывалі 15 404 чалавекі, шчыльнасць — 89,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 46 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 51 населены пункт.
IC 1142
IC 1142 — галактыка тыпу Scd у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іваніўка (Радывыліўскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Яўген Паўлавіч Плужнік
Яўген Паўлавіч Плужнік (Євген Павлович Плужник;, Канцяміраўка, Варонежская губерня, Расійская імперыя — , Салаўкі, РСФСР, СССР) — украінскі паэт, драматург, перакладчык. Ахвяра сталінскага тэрору.
Біяграфія
Некаторы час вучыўся ў Варонежскай гімназіі (выключаны за ўдзел у нелегальных гуртках), пазней — у Растове-на-Доне, Баброве (Варонежчына). У 1918 годзе сям’я пераязджае ў Палтаўскую губерню, дзе Яўген Плужнік працуе настаўнікам мовы і літаратуры.
З 1920 году вучыўся ў Кіеўскім заатэхнічным інстытуце, дзе працаваў сястрын муж; навучанне пакінуў, каб стаць акцёрам. З 1921 году паэт навучаўся ў Кіеўскім музычна-драматычным інстытуце імя Мікалая Лысенкі, дзе вучыўся ў вядомага тады прафесара Уладзіміра Сладкапеўцава разам з В. Страявым і В. Асеевай. Не зважаючы на ​​поспехі ў інстытуце, ён вымушаны кінуць вучобу праз сухоты. З 1924 года становіцца актыўным удзельнікам арганізацыі «Ланка».
У 1926 году хвароба абвастрылася, аднак паэт выжыў («Ты ведаеш, калі вельмі захацець, можна і не памерці …»). Лячэнне праходзіў у Ворзеле, пасля лячыўся двойчы на год у Крыму або на Каўказе. З 1923 года Яўген працаваў у рэдакцыях перакладчыкам, а вечарамі працягваў самаадукацыю і пісаў вершы.
4 снежня 1934 арыштаваны НКВД. Абвінавачаны ў прыналежнасці да нацыяналістычнай тэрарыстычнай арганізацыі. У 1935 годзе выязной Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда разам з Г. Эпікам, М. Кулішом, В. Падмагільным, А. Кавінькам ды іншымі прысуджаны да расстрэлу. Пазней прысуд змянілі на доўгае лагернае заключэнне на Салаўках, дзе ён памёр ад сухот. Яго апошнімі словамі была фраза «Я ўмыюся, успомню Дняпро і памру». Пахаваны на лагерным могілках. Магіла не захавалася.
Рэабілітаваны ў жніўні 1956 года. Умоўная магіла — на Байкавых могілках у Кіеве, 9 ўчастак.
Рафаіл Фёдаравіч Габасаў
Рафаіл Фёдаравіч Габасаў (нар., Магнітагорск, РСФСР — 8 мая 2020) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1970, Матэматычныя пытанні аптымізацыі сістэм кіравання), прафесар (1971).
Біяграфія
Скончыў Уральскі політэхнічны інстытут (1957). З 1967 года працаваў у БДУ. Навуковыя працы прысвечаны якаснай тэорыі аптымальнага кіравання, метадам аптымізацыі. Распрацаваў канструктыўныя метады развязання экстрэмальных задач, пабудаваў пазіцыйныя развязкі задач аптымальнага кіравання ва ўмовах нявызначанасці.
Чэмпіянат свету па біятлоне
Чэмпіяна́т све́ту па біятло́не — міжнародныя біятлонныя спаборніцтвы, якія праходзяць з 1958 года. Сучасныя чэмпіянаты свету ўключаюць у сябе выступленні ў спрынце, гонцы пераследвання, індывідуальнай гонцы, змешанай эстафеце, эстафеце і мас-старце. Выступаючыя на чэмпіянаце свету атрымліваюць ачкі, якія залічваюцца ў агульны залік Кубка свету і ў залік Кубка нацый ў колькасці, аналагічным выступленню на этапах Кубка свету.
У 1958 годзе ў мястэчку Зальфельдэн федэральнай зямлі Зальцбург Аўстрыйскай Рэспублікі прайшоў першы чэмпіянат свету, у рамках якога афіцыйна была праведзена індывідуальная гонка на 20 км і неафіцыйна — эстафета 4x7,5 км у мужчын. Першым чэмпіёнам свету стаў шведскі біятланіст Адольф Віклунд. Эстафетныя гонкі былі афіцыйна ўключаны ў праграму чэмпіянатаў свету толькі ў 1966 годзе. Далей на чэмпіянатах свету з’яўляліся наступныя спаборніцтвы: у 1974 годзе — спрынтарскія гонкі ў мужчын, у 1984 годзе — індывідуальная гонка, спрынт і эстафета ў жанчын, у 1989 годзе — камандныя гонкі, у 1997 годзе — гонкі пераследвання, у 1999 годзе — мас-старты, у 2005 годзе — змешаная эстафета. Да 1989 года чэмпіянаты свету ў мужчын і ў жанчын праходзілі асобна.
Медальны залік
на жнівень 2017 (без Алімпійскіх гульняў)
Феліцыян Піліп Валадковіч
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Валадковічаў герба «Радван» зменены. Быў сынам менскага стольніка Дамініка Алаіза і Тэрэзы з Янішэўскіх.
Займаў шэраг царкоўных пасадаў, з 1753 быў каад'ютарам мітрапаліта кіеўскага Фларыян Грабніцкага, потым зрабіўся мітрапалітам.
Стрыечны дзед Тадэвуша Рэйтана, пасла ад Новагародскага ваяводства ВКЛ на сойм 1773-75 гг.
Аблога Мабёжа
Аблога Мабёжа (Belagerung von Maubeuge, Siège de Maubeuge) — адна з найважнейшых аперацый у ходзе Вялікага адступлення на Заходнім фронце падчас Першай сусветнай вайны, што адбывалася з 29 жніўня па 7 верасня 1914 года, якая завяршылася ўзяццем французскай крэпасці Мабёж германскімі войскамі.
Лукава (Смалявіцкі раён)
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Іаан VI Кантакузін
Іаан VI Кантакузін (Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός; каля 1293, Канстанцінопаль —, Містра) — імператар Візантыйскай імперыі ў 1347-1354 гадах.
Смаленскія ўніяцкія архіепіскапы
Смаленскія ўніяцкія архіепіскапы — епіскапы уніяцкай царквы ў межах Вялікага Княства Літоўскага ў часы існавання Рэчы Паспалітай, кіраўнікі Смаленскай уніяцкай архіепархіі.
Іаан VI Кантакузін
Пра Андроніку III Палеалогу галоўнакамандуючы імператарскімі войскамі. З 1341 года рэгент пры непаўналетнім Іаане IV Палеалогу, узначаліў паўстанне супраць яго і ў кастрычніку 1341 года абвешчаны імператарам. У 1347 годзе з дапамогай туркаў захапіў Канстанцінопаль, зрабіў Іаана V суправіцелем і выдаў замуж за яго сваю дачку. У 1349 годзе задушыў паўстанне зілотаў. На працягу свайго праўлення вёў беспаспяховыя войны, у выніку якіх заходнія вобласці імперыі захапілі сербы, усходнія — туркі, на астравах панавалі генуэзцы і венецыянцы. Усеагульная незадаволенасць яго ўнутранай і знешняй палітыкай прымусіла адрачыся ад трона (1354) і прыняць пострыг. У манастыры напісаў "Гісторыю" (ахоплівае падзеі 1320-1356), каштоўную багатым фактычным матэрыялам.
Алесь Салагуб
Алесь Салагуб (, в. Зарудзічы, цяпер  — ) — беларускі паэт, вязень Лукішак.
Скончыў Віленскую беларускую гімназію (1927), у 1928 годзе нелегальна перайшоў у БССР, дзе скончыў БДУ (1931). 10 жніўня 1933 г. арыштаваны і 17 мая 1934 г. расстраляны. Друкаваўся з 1925 года, у 1929 г. у Мінску выйшаў зборнік вершаў «Лукішкі». У 1961 годзе ў часопісе «Полымя» апублікаваны яго «Лукішскі дзёньнік».
Майскі (прыпыначны пункт)
Ма́йскі (, Майский)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Блужа; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Весялоўскі і прыпыначным пунктам Блужа.
Ніндзя
Ніндзя (忍者 — той, хто хаваецца < «сінобу» — хава(цца); цярпець, пераносіць +  «моно» — суфікс людзей ды прафесій) іншая назва сінобі ( каротка <  «сінобі-но моно») — разведчык-дыверсант, шпік, лазутчык і наёмны забойца ў сярэднявечнай Японіі.
Кланы ды школы ніндзя
Усяго існавала некалькі дзясяткаў кланаў ніндзя па ўсёй Японіі, але найбольшую вядомасць атрымалі кланы павета Кога і правінцыі Іга. Павет Кога кантралявала кааліцыя кланаў «53 сям'і Кога». Правінцыя Іга была раздзеленая паміж 3 буйнымі кланамі: Мамоты на поўдні, Хаторы ў цэнтры ды Фудзібаясі на поўначы. У гэтых двух раёнах сфармаваліся найважнейшыя школы ніндзя: Кога-ру і Іга-ру.
Зброя ніндзя
Паколькі ніндзя часта даводзілася сутыкацца з неабходнасцю забіваць, імі быў распрацаваны цэлы шэраг зброевых сродкаў і спосабаў бясшумнага і незаўважнага забойства. Апроч звычайных для сярэднявечнай Японіі відаў зброі, такіх як меч ці стралковы лук, ніндзя выкарыстоўвалі вельмі спецыфічныя віды зброі.
Сюрыкэн
Сякэн (車剣) — кідальная зброя ў выглядзе металічнай зоркі з лёзамі ці шыпамі замест «прамянёў», якая найбольш часта асацыюецца з ніндзя. Таксама вядомы варыянт назвы «сюрыкэн» і гутарковы «зорачка».
Кусарыгама
Кусарыгама — гэта серп ці каса з ланцугом на канцы ручкі. Меркавана, мастацтва валодання гэтай зброяй (кусарыгама-дзюцу) з'явілася або ў XIV, або ў XVII стагоддзі. Магчыма, ужыванне сярпа ніндзя было звязана з неабходнасцю маскіроўкі зброі пад штодзённы сельскагаспадарчы інструмент. З'яўляецца злучэннем кама і манрыкі-кусары, дзе ланцуг звычайна мае даўжыню 2,5 м, гіркі розныя па вазе і форме, а кама мае ручку 0,6 м даўжынёй і наканечнік 0,3 м. У асобных выпадках наканечнік кама мог быць адкідным, а ў ручцы хаваўся кінжал.
Выкарыстанне ядаў
У Сярэднявеччы ніндзя шырока выкарыстоўвалі яды. Найбольш вядомым і апісаным у літаратуры спосабам забойства пры дапамозе яду з'яўляецца скочванне кропель атрутнага рэчыва ў рот ці вуха ахвяры па звешаным зверху шнурку ці нітцы. Ніндзя падзялялі яды на тры катэгорыі: павольна дзеючыя яды, ці «гёку-ро», якія атрымліваюцца ніндзя з адмысловага сорту зялёнага чаю ; яды, якія дзейнічаюць праз невялікі прамежак часу (мыш'як); яды, што забіваюць імгненна, ці «дзагарасі-яку».
Сусветная федэрацыя дэмакратычнай моладзі
Сусветная федэрацыя дэмакратычнай моладзі (World Federation of Democratic Youth, WFDY) — міжнародная моладзевая арганізацыя левага кірунку.