cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзяніс Анатольевіч Манастырскі
Адукацыя
З красавіка па снежань 2018 года праходзіў праграму кансультатыўнай місіі Еўрапейскага Саюза «Лідарства ў кіраванні зменамі» для экспертаў па дзяржаўнай палітыцы ў сектары грамадзянскай бяспекі Украіны.
У жніўні 2018 года прыняў удзел у міжнародным курсе павышэння кваліфікацыі па тэме «паліцыя і грамадства», арганізаваным цэнтрам супрацоўніцтва і развіцця МАШАВ, Міністэрствам замежных спраў Ізраіля сумесна з паліцыяй Ізраіля (Іерусалім).
Грамадская дзейнасць
З 1997 года займаўся грамадскай дзейнасцю. З 2001 года — намеснік старшыні, а з 2006 года — старшыня Падольскага моладзевага культурнага аб’яднання імя Рэрыха «У будучыню праз Культуру», мэтай якога з’яўляецца культурна-асветніцкая праца сярод рускамоўнай моладзі, абарона нацыянальнай культурнай спадчыны пісьменніка.
Смерць
Загінуў раніцай 18 студзеня 2023 года ў выніку авіякатастрофы верталёта ў горадзе Бравары Кіеўскай вобласці.
IC 3217-2
IC 3217-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Отан Гедэман
О́тан Ге́дэман (Otton Hedemann; 29 красавіка 1887, в. Мнішчызна, Рэчыцкі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя, цяпер Васілевічы, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць  — 18 мая 1937, Вільня, Польская Рэспубліка ) — беларускі і польскі гісторык, краязнаўца, педагог.
Біяграфія
Хварэў на сухоты. Памёр у Вільні пасля перанесенай аперацыі.
Дзейнасць
Збіраў матэрыялы па гісторыі Браслаўшчыны, сярэдняга Падзвіння, Белавежскай пушчы. Выдаў кнігі пра Дзісну, Друю, Глыбокае, Браслаў, Браслаўскі павет. На старонках месячніка «Echa Leśne» змяшчаў артыкул па гісторыі Белавежскай пушчы, складзеных на аснове архіваў. Апошняя праца пра Белавежскую пушчу пабачыла свет ужо па яго сконе.
Ушанаванне памяці
У 2012 годзе на будынку Браслаўскага гісторыка-краязнаўчага музея адкрытая памятная дошка Отану Гедэману.
Забіць прэзідэнта
«Забіць прэзідэнта» (Убить президента) — беларускі прапагандысцкі дакументальны фільм—расследаванне тэлеканала АНТ, зняты пры падтрымцы дзяржаўных сілавых структур Рэспублікі Беларусь.
Пра фільм
Дакументальны фільм аб т.зв. спробе звяржэння дзяржаўнай улады ў Рэспубліцы Беларусь, якая нібыта планавалася ў 2020 годзе.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Кіева
Кіеў падзяляецца на дзесяць адміністрацыйных гарадскіх раёнаў, утвораных па радыяльным прынцыпу і названых па геаграфічным прынцыпу (акрамя Шаўчэнкаўскага раёна, названага ў гонар Тараса Шаўчэнкі). Дзяржаўная ўлада ў кожным раёне прадстаўлена раённай дзяржаўнай адміністрацыяй, якую ўзначальвае яе старшыня. Раённыя саветы былі адменены пасля мясцовых выбараў 31 кастрычніка 2010.
У 2001 годзе ў Кіеве была праведзена адміністрацыйная рэформа, у ходзе якой з 14 раёнаў былі ўтвораны 10 — сем на правым беразе Дняпра і тры на левым. Раёнам былі прысвоены геаграфічна прывязаныя імёны, а межы прайшлі галоўнымі гарадскім аўта-і чыгуначнымі магістралямі.
Псалом 137
Псалом 137 (138 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 19-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — Гасподзь ёсць Бог верны.
Азэрна (Пагрэбішчанскі раён)
Азэрна (Озе́рна) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Чэмпіянат свету па снукеры сярод ветэранаў
Чэмпіянат свету сярод ветэранаў (World Seniors Championship) — нярэйтынгавы турнір па снукеры сярод гульцоў старэйшых за 40 гадоў.
У 2016 годзе турнір праходзіў на працягу двух дзён у пачатку сакавіка.
Ніводны снукерыст не станавіўся чэмпіёнам свету сярод ветэранаў двойчы. Пераможцамі сямі розыгрышаў станавіліся Кліф Уілсан, Джымі Уайт, Дарэн Морган, Найджэл Бонд, Стыў Дэвіс, Марк Уільямс і Марк Дэвіс, які перамог на апошнім турніры ў 2016 годзе. Падчас свайго пераможнага турніру ў 2015 годзе Марк Уільямс з Уэльса здзейсніў найвышэйшы брэйк у гісторыі спаборніцтва — 140 ачкоў.
Адана
Адана (Adana) — горад у Турцыі, у Чарнаморскім рэгіёне, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Адана. Буйны сельскагаспадарчы і гандлёвы цэнтр краіны. 1,5 млн жыхароў (5-ы па колькасці насельніцтва горад Турцыі).
Назва горада мае, верагодна, хецкае паходжанне. Паселішчы на гэтым месцы існавалі яшчэ ў перыяд палеаліту. Падчас неаліту на месцы Аданы існаваў горад з каменнымі ўмацаваннямі, найстарэйшы горад Кілікіі. Месца пад іменем Адана ўзгадваецца ў шумерскім эпасе аб Гільгамешы (але дакладна невядома, ці гэта тое самае месца, што і сучасная Адана).
Залатым часам горада сталі XV—XVI стагоддзі, калі дынастыя Рамазанаглу выбрала яго сваёй сталіцай. Мноства архітэктурных помнікаў з’явіліся ў горадзе ў гэты перыяд і захаваліся да нашага часу.
Лясныя рэзерваты ўсходняга атлантычнага ўзбярэжжа
Лясныя рэзерваты ўсходняга атлантычнага ўзбярэжжа — аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Бразіліі, з’яўляецца часткай экарэгіёна Атлантычны лес.
На тэрыторыі штатаў Баія і Эспірыту-Санту размешчаны раён запаведных трапічных і субтрапічных паўлістападных лясоў. Ландшафт мясцовасці дапаўняюць пясчаныя ўчасткі, якія чаргуюцца з забалочанымі нізінамі з хмызняком. Рэгіён таксама вядомы як «Бераг адкрыцця». Назва звязана з партугальскім мараплаўцам П. А. Кабралам, які ў 1500 г. быў пасланы ў Індыю каралём Эмануілам, высадзіўся на беразе Паўднёвай Амерыкі (зараз Бразілія) і абвясціў, што гэтая тэрыторыя належыць Партугаліі.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2015/2016
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2015/2016 — 14-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы
Паўфіналы
Фінал
Кампанііўскі раён
Кампанііўскі раён (Компаніївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіраваградскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кампанііўка (Компаніївка).
Утвораны ў 1965 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 15367 чалавек, плошча — 967 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 51 сяло.
Алесандрыя-дэль-Карэта
Алесандрыя-дэль-Карэта (Alessandria del Carretto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казенца.
Насельніцтва складае 599 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 87070. Тэлефонны код — 0981.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Alessandro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3218
IC 3218 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гоа
Гоа (Goa), штат на паўднёвым захадзе Індыі. Гранічыць са штатамі Махараштра на поўначы, Карнатака на поўдні і ўсходзе, на захадзе абмываецца Аравійскім морам. Самы маленькі сярод штатаў па плошчы (3702 км2) і адзін з апошніх (25-ы з 28-мі) па насельніцтве (1,4 млн. чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Панаджы.
Вядомы сваімі пляжамі, старажытнай каланіяльнай архітэктурай, багатым раслінным і жывёльным светам, Гоа стаў адным з сусветных турыстычных цэнтраў.
Геаграфія
Гоа размешчаны ў сярэдняй частцы заходняга ўзбярэжжа Індыі. Працягласць з поўначы на поўдзень 105 км, з захаду на ўсход 65 км. Даўжыня берагавой лініі 101 км.
Вузкая паласа Конканскага ўзбярэжжа аддзяляе мора ад горнага плато, якое на ўсходзе пераходзіць у Заходнія Гаты — заходнюю ўскраіну Дэканскага пласкагор'я.
Гісторыя
Самыя раннія звесткі аб Гоа датаваныя 3-м стагоддзем да н.э., калі ён уваходзіў у склад імперыі Маур'яў. Пазней ім кіравалі князі Дэканскай Індыі, Дэлійскія султаны, Віджанагарскія імператары.
Першыя еўрапейцы на чале з Васка да Гама ступілі на зямлю Гоа ў 1498. З 1510 Стары Гоа — сталіца Партугальскай Індыі, якая прасціралася ад афрыканскай Мамбасы да кітайскага Макао. У канцы 17 стагоддзя, калі партугальская гандлёвая манаполія ў Індыйскім акіяне была падарваная галандцамі і англічанамі, перыяд росквіту Гоа скончыўся. Палітычнае і гандлёва-эканамічнае значэнне Гоа ўпала, але ён застаўся духоўнай метраполіяй ўсяго рымска-каталіцкага насельніцтва Індыі.
У 1961 захоплены Індыяй (аперацыя «Віджай») і абвешчаны саюзнай тэрыторыяй разам з Даманам і Дыу. СССР падтрымаў Індыю і наклаў вета на рэзалюцыю Савета Бяспекі ААН, якая асуджала індыйскую акцыю. Партугалія прызнала суверэнітэт Індыі над Гоа толькі пасля рэвалюцыі 1974. Штат Гоа выдзяліўся з саюзнай тэрыторыі ў 1987.
Эканоміка
ВУП штата 3 млрд. долл. ЗША (2004). Багацейшы штат па долі ВУП на душу насельніцтва (у 2,5 разоў вышэй, чым па краіне), мае высокі тэмп эканамічнага росту — у сярэднім 8,2% штогод на працягу 1990—2000.
Галоўная галіна эканомікі штата — турызм. Гоа прымае 12% усіх замежных турыстаў, што прыбываюць у Індыю.
Другі па значэнні сектар гаспадаркі — здабыўная прамысловасць (жалеза, баксіты, марганец, гліна). Перапрацоўчая прамысловасць прадстаўлена сярэднімі і малымі прадпрыемствамі па выпуску пестыцыдаў, угнаенняў, лекавых прэпаратаў, іншых хімічных тавараў, харчовых прадуктаў.
Значэнне сельскай гаспадаркі няўхільна зніжаецца. Вырошчваецца рыс, какосы, кэш'ю. Рыбалоўства дае адносна высокую занятасць, але таксама дэманструе спад у параўнанні з больш прыбытковымі галінамі гаспадаркі Гоа.
Насельніцтва
Асноўныя рэлігіі ў Гоа — індуізм (65,8%), хрысціянства (26,7%) і іслам (6,8%).
Афіцыйная мова — конкані, ужываюцца таксама англійская, партугальская, хіндзі і маратхі.
Жыхары Гоа валодаюць дастаткова высокім узроўнем пісьменнасці — 82% (мужчыны — 89%, жанчыны — 76%).
Кацярына Браганская
Кацярына Браганская (порт. Catarina de Bragança; 25 лістапада 1638 — 31 снежня 1705) — партугальская прынцэса з дому Браганса, дачка караля Жуана Аднаўляльніка, з 1662 года — жонка караля Англіі, Шатландыі і Ірландыі Карла II Сцюарта.
Біяграфія
Паколькі Англія заўсёды падтрымлівала Партугалію на глебе ўзаемнай цікавасці ў паслабленні Іспаніі, пасля аднаўлення Сцюартаў на англійскім прастоле старадаўні саюз было вырашана змацаваць шлюбам. Каб зацікавіць англічан у шлюбе, партугальскі кароль даў за дачкой нечуваны пасаг — гарады Танжэр і Бамбей.
Па прыбыцці ў Лондан маладая каралева апынулася адрэзанай ад двара падвойным бар'ерам мовы і веры. Яе сваякі былі дбайнымі каталікамі, а сярод продкаў лічыўся Св. Франсіска Борджа, адзін з бацькоў-заснавальнікаў ордэна езуітаў. Нядзіўна, што англіканам заўсёды здавалася за ёй цень папісцкай змовы.
Кацярына пакутавала ад пастаянных здрад мужа і бяздзетнасці: двойчы ў яе здараўся выкідак. З гадамі, аднак, насмешкі над ёй саступілі месца павазе. Пасля Хвалебнай рэвалюцыі, калі Сцюарты былі выгнаны з Англіі, каралеве-ўдаве было дазволена жыць адпаведна з яе высокім становішчам ў Сомерсет-хаусе. У 1692 г. яна вярнулася ў Партугалію. Пахавана ў лісабонскім Манастыры еранімітаў.
Ардынці (Пагрэбішчанскі раён)
Ардынці (Орди́нці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ігар Пятровіч Сергеенка
Ігар Пятровіч Сергее́нка (, вёска Сталіца, Шаркаўшчынскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Са снежня 2019 года — кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Фігурант санкцыйных спісаў ЕС, Канады, шэрагу іншых краін.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1963 годзе ў в. Сталіца Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці.
У 1984 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ. У 1984—1986 гадах праходзіў службу ва Узброеных Сілах. З 1986 па 1988 год — загадчык вучэбна-метадычнага кабінета кафедры гісторыі КПСС і палітэканоміі Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. У 1988—1989 гадах — курсант Вышэйшых курсаў Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР.
У 1989—2010 гадах праходзіў службу на розных пасадах у органах Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларусі. У 2006 скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. 23 лютага 2007 года ўказам Прэзідэнта Беларусі яму было прысвоена званне генерал-маёра.
Паводле «Нашай Нівы», у 2008 годзе «пад яго кантролем», праходзіў працэс прызнання экстрэмісцкімі кніг «Лісты з лесу» Паўла Севярынца, «Выпадковы прэзідэнт» Святланы Калінкінай і Паўла Шарамета, а таксама газеты польскай меншасці «Głos znad Niemna».
Ад студзеня 2010 года ўзначальваў, ад красавіка 2013-га — першы намеснік старшыні КДБ. Пазней працаваў у Гродне, адкуль пайшоў на павышэнне. У 2013 годзе прызначаны першым намеснікам старшыні КДБ па контравыведнай дзейнасці.
У канцы жніўня 2013 года менавіта ён расказаў журналістам пра завяршэнне расследавання справы аб так званым «плюшавым дэсанце». Аднак адмовіўся раскрываць падрабязнасці. Пазней стала вядома, што з фігурантаў Антона Сурапіна і Сяргея Башарымава знятыя абмежаванні волі.
У лютым 2017 года, як намеснік кіраўніка КДБ Валерыя Вакульчыка, браў удзел у круглым стале «Курапаты — мемарыял памяці і смутку», які праводзіла газета «Беларусь сегодня». Там ён выказваўся наконт «адкрытасці» архіваў КДБ.
6 снежня 2019 года прызначаны кіраўніком Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух дзяцей.
Міжнародныя санкцыі
2 лютага 2011 года начальнік Сергеенка быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза як адказны за рэпрэсіўную працу КДБ супраць грамадзянскай супольнасці і дэмакратычнай апазіцыі на Магілёўшчыне.
31 жніўня 2020 года Сергеенка быў уключаны ў спіс асоб, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае здушэнне мірных пратэстаў». 29 верасня Сергяенка трапіў пад санкцыі Вялікабрытаніі.
6 лістапада 2020 года Сергеенку зноўку дадалі ў Чорны спіс Еўрасаюза. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый адзначалася, што ён як кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта, які цесна звязаны з Аляксандрам Лукашэнкам і адказвае за забеспячэнне рэалізацыі прэзідэнцкіх паўнамоцтваў у сферы ўнутранай і знешняй палітыкі, падтрымлівае, у тым ліку ў кампаніі рэпрэсій і запалохвання, якую праводзіць дзяржапарат пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года.
24 лістапада 2020 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, а 11 снежня — і Швейцарыя. Акрамя таго, 6 лістапада Сергеенка трапіў пад санкцыі Канады.
Корнцы
Ко́рнцы (Kernowyon) — жыхары паўвострава Корнуал у Вялікабрытаніі.
Яны належаць да кельцкай групы народаў і з’яўляюцца нашчадкамі брытаў і, такім чынам, блізкімі сваякамі валійцаў і брэтонцаў. Размаўляюць па-корнску і па-англійску.
Сваім апякуном корнцы лічаць святога Пірана. Найвядомейшы з нацыянальных герояў Корнуала — Ан Гоф.
Уэльва (правінцыя)
Уэльва (Huelva) — правінцыя на паўднёвым захадзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Адміністрацыйны цэнтр — Уэльва.
Папялец
Назва паходзіць ад абраду пасыпання пад час імшы ксяндзом галоў вернікаў попелам вярбы, пасвечанай летась на Вербным (Пальмавым) тыдні, што мусіць настроіць на пакаянне і самаабмежаванне. Разам з тым некаторыя народныя забавы на Папялец былі працягам карнавальных (кпіны, часам непрыстойныя, з дзеўчын, якія не паспелі выйсці замуж да пачатку посту). Абавязак вернікаў у гэты дзень — сціслы пост не толькі ў якасным, але і ў колькасным дачыненні (дазваляецца толькі адзін прыём ежы дасыта). Многія па традыцыі ўжывалі толькі хлеб і ваду. У гэты дзень прынятыя стравы з селядца, з XIX ст. — з бульбы, а таксама боршч, садавіна і г.д. У аўторак перад Папяльцом, у апошні дзень карнавалу, апоўначы мусіла сціхаць музыка і жарты і ў залу, дзе адбываліся забавы, урачыста ўносілі шкілет селядца на шасце, як напамін пра марнасць зямнога існавання.
Папялец па грэгарыянскім календары
Як і іншыя хрысціянскія святы, звязаныя з Вялікаднем, датай Папяльца — рухомая, і штораз вылічваецца паводле асаблівай формулы.
Вялікае Мядзвежына
Вялі́кае Мядзве́жына, часам Нядзве́жына — колішняя вёска, з 1978 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
Упершыню вёска згадваецца ў канцы XVIII ст. У 1917 годзе ўрочышча ў Сеніцкай воласці Мінскага павета; 11 двароў, 50 жыхароў. У 1924 годзе ў Бараўскім сельсавеце Заслаўскага раёна, у 1926 годзе заснаваная цагельня. З 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага гарсавета, з 1934 года ў Менскім раёне (Бараўскі, потым Ждановіцкі сельсавет). 20 студзеня 1960 года вёска пералічана са складу скасаванага Мядзвежынскага сельсавета ў Ждановіцкі сельсавет. У 1978 годзе ўключаная ў межы горада Мінска.
Вёска часткова захавалася, месціцца па вуліцы і завулку Мядзвежына. Назву Мядзвежына носіць лесапарк на захад ад вёскі.
Псалом 138
Псалом 138 (139 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 19-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва веруючай душы.
Бялюк галінасты
Бялюк галінасты, вяночнік , білюк (Anthericum ramosum) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства. Раней ён адносіўся да ўласнага сямейства, яшчэ раней да Лілейных (Liliaceae).
Батанічнае апісанне
Расліна вышынёй да 110 см з падземным карэнішчам і вузкалінейным жалабатым лісцем каля асновы сцябла. Лісце даўжынёй 12—60 см, шырынёй 5—10 мм. Сцябло прамастойнае, слабагалінастае, тонкае бязлістае. Карэнішча тонкае, кароткае ад якога адыходзяць шматлікія карані цыліндрычнай формы. Кветкі двухполыя, белыя, зоркападобныя дыяметрам 2—2,5 см на тонкіх кветаножках, у мяцёлках або гронках. Калякветнік вяночкападобны з 6 адхіленых трохжылкавых лісцікаў. Суквецце даўжынёй 20—60 см. Плод — скурыстая шарападобная каробачка дыяметрам 3—7 мм. Насенне вугальна-чорнае, вуглаватае, 3 мм даўжынёй і 2 мм у дыяметры.
Распаўсюджанне і экалогія
Па тэрыторыі Беларусі праходзіць паўночна-ўсходняя мяжа суцэльнага пашырэння віду. Расце ў хваёвых і мяшаных лясах, дубровах, на ўзлесках і ў зарасніку хмызняку ўздоўж рэк. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Народныя назвы вяночак, білюк.
Дэкаратыўная расліна.
Канцыянал
Канцыяна́л ( ад cantio — спевы, песня) — зборнік рэлігійных і свецкіх адна- і шматгалосых песнапенняў. Сярод жанраў у складзе канцыяналаў: літургічныя песнапенні і малітвы, пратэстанцкія харалы, псальмы і, гейналы і інш. Вядомы з першай палове XV ст. (Чэхія, Германія), асабліва пашыраны ў час Рэфармацыі.
Беларусь
На Беларусі ў XVI ст. друкаваліся мясцовыя пратэстанцкія, а таксама чэшскія, нямецкія, польскія канцыяналы. Першы ўзор нотадрукавання на Беларусі і адзін з самых ранніх ва Усходняй Еўропе — брэсцкі зборнік «Песні хвал боскіх», складзены і выдадзены Я. Зарэмбам (1558). Ён змяшчае каля 100 адна- і чатырохгалосых псальмаў і кантаў на польскай і лацінскай мовах, запісаных на 5-лінейным нотным стане (захаваліся ў фотакопіі 10 мелодый і заканчэнне; 38 мелодый з яго перадрукаваны ў канцыянале Я. Секлюцыяна, 1559). Аўтары шэрагу музычных узораў — Вацлаў з Шамотул і Ц. Базылік. У 1562 годзе ў Нясвіжы М. Кавячынскі выдаў «Катэхізіс», у адну з частак якога уключыў канцыянал, дзе змешчаны 40 псальмаў, 110 песень і свецкіх кантаў з нотамі. У канцы XVI — пачатку XVII ст. нотныя канцыяналы выдаваліся ў Любчы, у т.л. зборнік аднагалосых песнапенняў 1620 (у аснове многіх псальмаў і кантаў мелодыі французскіх свецкіх, нямецкіх народных песень, гусіцкіх, гугеноцкіх, лютэранскіх, кальвінісцкіх гімнаў і харалаў, касцельных песень, лацінскія секвенцыі гімнаў і антыфонаў, заходне-еўрапейскіх і славянскіх песень і танцаў, усходне-славянскіх лірычных народных песень). Беларускія канцыяналы — помнікі кантавай культуры XVI—XVII стст.
Амбразіянская бібліятэка
Амбразіянская бібліятэка, Бібліятэка Амбразіяна (Biblioteca Ambrosiana) — бібліятэка ў Мілане, заснаваная кардыналам і архібіскупам Федэрыка Барамеа. Названа па імі бацькі царквы Святога Амвросія Медыяланскага, біскупа і заступніка Мілана.
Гісторыя
Будаўніцтва пачалося ў 1603 годзе, бібліятэка была адкрыта для публікі 8 снежня 1609 года (пасля Бадліянскай бібліятэкі, якая адкрылася ў Оксфардзе ў 1602 годзе, гэта другая публічная бібліятэка Еўропы). Найстаражытнейшыя рукапісы былі перавезены ў Мілан з правінцыйнага манастыра св. Калумбана. Пры бібліятэцы была адкрыта друкарня, тут размяшчалася таксама школа класічных моў. Акрамя таго, у бібліятэку ўвайшлі Акадэмія і Пінакатэка, заснаваныя тым жа Федэрыка Барамеа.
Сучасны стан
Падчас Другой сусветнай вайны будынак бібліятэкі быў пашкоджаны, адноўлены ў 1952 годзе, новыя рэстаўрацыйныя працы прайшлі ў 1990—1997 гадах.
Збор
У бібліятэцы захоўваюцца 12 рукапісаў Леанарда да Вінчы, 12 тысяч малюнкаў еўрапейскіх мастакоў XIV—XIX стагоддзяў, ілюмінаванае выданне «Іліяды» (Ilia Picta, V ст.), Вергілій з ілюстрацыямі Сімонэ Марціні і маргіналіямі Петраркі, шматлікія іншыя каштоўнасці культуры.
Слава Камісаранка
Слава Камісаранка (поўнае імя — Вячаслаў Сяргеевіч Камісаранка) (нар., , Беларуская ССР, СССР) — беларускі комік, удзельнік тэлепраекта «Stand Up» на расійскім тэлеканале ТНТ.
Біяграфія
Скончыў факультэт прамысловага маркетынгу і камунікацый Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта, дзе стварыў з аднакурснікам дуэт «Сумленне». У 2008 годзе ў складзе «Сумлення» дэбютаваў у праекце «Смех без правіл» і заняў другое месца.
У лістападзе 2020 года на выпуску шоу «Што было далей?» Камісаранка распавёў, што не мог вярнуцца з Турцыі ў Расію праз каранавірусныя абмежаванні, таму яму давялося ляцець да Мінска, а ўжо адтуль ехаць у Маскву. ''«З беларускім пашпартам трэба атрымліваць візу ў кожную краіну свету, таму што наш Чык-Чырык з усім светам перасварыўся. Нам нікуды нельга! І ўжо калі я загаварыў. Вы ў курсе наогул, што ў Беларусі адбываецца? Вы бачылі, як у Чык-Чырыка фляга свішча?»''— абураўся Камісаранка.
4 студзеня 2021 года Камісаранку анулявалі гастрольныя пасведчанні на выступленні 10 і 11 красавіка ў Мінску, а таксама канцэрты ў Віцебску і Гомелі. 5 студзеня на канцэрце ў Екацярынбургу Слава Камісаранка пачаў сваё выступленне са слоў ''«Вось што адбылося: цяпер усе мае канцэрты ў Беларусі забароненыя, адмянілі маё гастрольнае пасведчанне. Іранічна, што ўсім канцэрты адмяняе каранавірус, а мне — галоўны Кавід-дысідэнт. Так што я цяпер не бачу сэнсу стрымлівацца»''. Пасля забароны на выступленні ў Беларусі комік перабраўся ў Маскву.
У студзені 2022 года Камісаранка пакінуў Расію і на канцэрце ў Кіеве заявіў, што зрабіў гэта, баючыся выкрадання з боку КДБ Беларусі. У 2022 годзе непрацяглы час жыў у Польшчы.
Грамадзянская пазіцыя
Выступае з крытыкай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Лукашэнкі А. Р.
Рудзенскі раён
Ру́дзенскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у лютым — ліпені 1935 года і ў 1938—1960 гадах. Цэнтр — гарадскі пасёлак Рудзенск.
Гісторыя
Раён утвораны 12 лютага 1935 года ў складзе БССР. Цэнтр — вёска Рудзенск. У склад раёна ўключана 13 сельсаветаў Пухавіцкага раёна: Азярычынскі (Азярышчанскі), Гарэлецкі, Голацкі, Дрычынскі, Дудзіцкі, Дукорскі, Пудзецкаслабодскі, Пярэжырскі, Рудзенскі, Сяргеевіцкі, Узлянскі, Цітвянскі і Шацкі. 12 сакавіка 1935 года да раёна далучаны Карзуноўскі сельсавет Пухавіцкага раёна, Гарэлецкі і Пудзецкаслабодскі сельсаветы перададзены Пухавіцкаму раёну. 6 ліпеня 1935 года Рудзенскі раён перайменаваны ў Смілавіцкі раён.
11 лютага 1938 года Смілавіцкі раён перайменаваны ў Рудзенскі раён. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года вёска Рудзенск набыла статус гарадскога пасёлка, Рудзенскі сельсавет скасаваны, мястэчка Смілавічы аднесена да катэгорыі паселішчаў сельскага тыпу, утвораны Смілавіцкі сельсавет. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя раёна акупіравана нямецкімі войскамі. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Азярычынскі, Дудзіцкі і Карзуноўскі сельсаветы. 8 красавіка 1957 года Узлянскі сельсавет перайменаваны ў Навапольскі. 20 студзеня 1960 года раён скасаваны, Смілавіцкі сельсавет перададзены Чэрвеньскаму раёну, Навапольскі і Шацкі сельсаветы — Уздзенскаму раёну, гарадскі пасёлак Рудзенск, Голацкі, Дрычынскі, Дукорскі, Пярэжырскі, Сяргеевіцкі, Цітвянскі сельсаветы — Пухавіцкаму раёну.
Ачэрэтня (Вінніцкі раён)
Ачэрэтня (Очере́тня) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Партызанскі атрад атамана Чорта
Партызанскі атрад атамана Чорта — беларускі партызанскі атрад, які хаваўся ў Белавежскай пушчы. Фармаванне было часткаю Брацтва сялян-беларусаў і прызнавала ўрад БНР.
Перадумовы
На пачатку 1922 года Аддзяленне дзяржаўнай паліцыі ў Беластоку выйшла на след шырока разгалінаванай тэрарыстычнай арганізацыі, якая дзейнічала супраць Польшчы, падтрымлівалася матэрыяльна і маральна Ковенскай Літвой.
Раёны, якія мяжуюць з Ковенскай Літвой і Беларуссю былі падзеленыя на 4 групы. Гарадзеншчына была ўключана ў IV групу, на чале якой стаяў паручнік Літоўскай арміі Вячаслаў Разумовіч («Хмара»). Сядзібай Разумовіча і яго штаба было літоўскае мястэчка Мерач на польскім памежжы. Кур’ерам паміж ковенскімі войскамі і партызанамі была Вера Маслоўская.
Гісторыя
Вясной 1922 года пачалася хваля арыштаў, з-за якой частка партызанаў збегла ў Белавежскую пушчу. Да іх туды вярнуўся з Летувы Герман Шыманюк, загадаўшы атаману Івану Грыцуку (Грыцюку) «Чорту» стварыць баявы атрад. У красавіку 1922 года Герман Шыманюк зноў уцёк у Летуву. Пасля гэтага Чорт распачаў актыўную дзейнасць.
7 красавіка 1922 года а 10-й гадзіне ягоныя людзі напалі на сям’ю гаёвага Яна Алькевіча ў Вітаве. 17 красавіка былі спаленыя склады дрэва віленскай дырэкцыі дзяржаўнай чыгункі на чыгуначнай лініі Чаромсе-Гайнаўцы. Тутэйшым працаўнікам партызаны паведамілі, што яны не дадуць віленскай дырэкцыі вывозіць дрэва з лясоў і што яны паслалі ўльтыматум Пілсудскаму, таксама яны сказалі, што даруюць ім жыццё пры ўмове, калі яны застануцца ў бараку і не перашкодзяць ім у падпале. Чортаўцы таксама пакінулі ліст на расейскай мове: – Віленская дырэкцыя.
''Адносна дасланага 31 сакавіка ўльтыматуму да Начальніка Пілсудскага, тэрмін якога скончваецца 9 красавіка паводле старога стылю, у якім сказана, што пасля яго атрымання  павінны спыніцца вываз дрэва, які ігнаруецца і ўспрымаецца як жарт, вы збіраецеся працягваць пагрузку метраў 19 красавіка н. ст., чым яўна парушаецца ўльтыматум, таму я, камандзір тэрарыстаў Ян Чорт, паводле загаду атамана Германа Скамароха, палю гэтыя метры ў імя таго, каб яны не дасталіся нашым ворагам – палякам.''
''Кам. тэрарыстаў Я. Чорт.'' Праўдападобна партызаны таксама спалілі чыгуначны мост на рацэ Нараўцы ў наваколлі Белавежы.
Напады 27—28 красавіка
Атрад ладзіў напад на мястэчка Кляшчэлі. Пра гэты намер каменданту пастарунка паліцыі Кляшчэлі паведаміў сам Грыцук адмысловым лістом, напісаным па-расейску, з пячаткай Брацтва сялян-беларусаў:"– П. бандыты паліцыі ў Кляшчэлях! Паводле загаду атамана Скамароха, я, камандзір аддзела тэрарыстаў Ян Чорт, папярэджваю, што вы, польская сволач, за вашыя дзеянні будзеце павешаныя на тэлеграфным слупе. Не забывайце, што вы ўсе сярод нас і нашыя вочы ўсюды. Памятайце, што набліжаецца час парахунку. Камендант аддзела тэрарыстаў Я. Чорт. 8. 4. 1922 г. н. ст."Напад бандытаў на пастарунак паліцыі ў Кляшчэлях быў здзейснены апоўначы з 27 на 28 красавіка. Падчас нападу ў пастарунку знаходзіліся кіраўнік Стэфан Пятроўскі і восем пастарунковых. Напад быў крывавы, былі забітыя два паліцыянты ды скрадзена шмат зброі. Потым партызаны напалі на рэстаран, забілі яго ўласніка Ануфрыя Савіцкага і зрабавалі. Чортаўцы таксама напалі на каталіцкую плябанію.
Заняпад
У адказ аддзелы войскаў і паліцыі акружылі пушчу і знайшлі партызанскі лагер, але партызаны змаглі уцячы, накіраваўшыся ўразброд у Летуву. Але шэсць чалавек было схоплена, з іх чатыры партызаны: Андрэй Тамашук, Іван Захарчук, Іван Піцэлюк, Дзям’ян Мартынюк. Ваенна-палявы суд прысудзіў іх да смяротнага пакарання. Расстрэл адбыўся 24 траўня 1922 года.
Пра расстрэл паведаміў часопіс «Беларускі партызан» з адрасам рэдакцыі «Белавежская пушча». Рэдактарам значыўся Герман «Скарамох», але сапраўднасць яонага ўдзелу ў выдаванні газеты даследчыкамі ставіцца пад сумненне.
Карэйскі жывапіс
Карэйскі жывапіс — адзін з карэйскіх відаў мастацтваў. Характарызуецца разнастайнасцю жанраў і стыляў.
Гісторыя
Гісторыя карэйскага жывапісу пачынаецца з насценных малюнкаў на сценах грабніц, створаных на працягу VI стагоддзя. Прыкладна ў той жа час адным з першых, што аказалі ўплыў на жывапіс рэгіёна, стала мастацтва Кітая. Многія карэйскія мастакі адправіліся ў Кітай для вывучэння стыляў і тэхнік жывапісу.
У перыяд Трохцарства Карэя складалася з трох асобных дзяржаў — Кагуро, Пэкчэ і Сілы, у кожнай з якіх развіўся свой унікальны стыль жывапісу. Раннія карціны мастакоў Сілы саступалі па тэхніцы жывапісу Кагуро і Пэкчэ, але пры гэтым і былі больш мудрагелістымі і свабоднымі ў стылі. Работы мастакоў з Пэкчэ не імкнуліся да рэалізму, аддаючы перавагу элегантнаму стылю. Творы з Кагуро часта адлюстроўвалі дынамічныя і актыўныя сюжэты, напрыклад, сцэны з тыграмі, што ратуюцца ад лучнікаў на конях. Пасля аб’яднання трох дзяржаў на тэрыторыі выпрацаваўся адзіны унікальны стыль жывапісу, на які працягвалі аказваць уплыў адносіны з Кітаем.
У эпоху Каро (918—1392) жывапіс Карэі бурна развіваўся ў сувязі з тым, што многія мастакі былі з асяроддзя багатых арыстакратаў, таксама ў дзяржаве квітнеў будызм, што стварала патрэбу ў стварэнні розных вырабаў для рэлігійных цырымоній і карцін з будысцкімі матывамі. Тады ж мастакі пачынаюць адлюстроўваць рэалістычныя сцэны, гэты кірунак атрымае развіццё пазней — у перыяд Часон.
У эпоху Часон (1392—1910) у карэйскай жывапісу адбылося мноства змен. Будысцкая культура перажыла заняпад, у сувязі з гэтым рэлігійныя сюжэты саступілі месца сцэнам з рэальнага жыцця. Працягваючы знаходзіцца пад уплывам мастацтва Кітая, карэйскія мастакі тым не менш, пачалі адыходзіць ад яго, распрацоўваючы ўласныя формы і стылі .. У краіну прыязджаюць хрысціянскія місіянеры, з’яўляюцца першыя еўрапейскія навуковыя працы. Зараджаецца рух ‘’Сільхак’’, які грунтуецца на навучанні жывапісу на практыцы і назіраннях. З’яўляюцца творы з выявай сцэн з жыцця звычайных людзей; свой уласны стыль набываюць і карціны з раслінамі і жывёламі. Майстрамі ў розныя стагоддзі эпохі сталі Ан Гён, Чон Сон, Кім Хандо, Сін Юн Бок, Авон.
Японскі каланіяльны перыяд (1910—1945) амаль знішчыў традыцыйны карэйскі жывапіс. У гэты час душыліся многія спрадвечна-карэйскія традыцыі, мова народа ў спробах асіміляцыі. Пасля вызвалення Карэі ў 1945 году традыцыі мясцовага мастацтва былі адроджаныя.
Традыцыйныя жанры і матывы
Творы з рэлігійнай тэматыкай часта ствараліся для інтэр’ераў храмаў. Сюжэтамі маглі быць ілюстрацыі да сутры або партрэты манахаў.
Сюжэты з папулярных прытчаў, сцэны з жыцця філосафаў.
Літаральна — «кнігі і рэчы»  — від нацюрморта, дзе пераважаюць кнігі. Жанр пераважна развіваўся з другой паловы XVIII стагоддзя па першую палову XX стагоддзя.
Вуліца Цікоцкага (Мінск)
Вуліца Цікоцкага — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Я. І. Цікоцкага. Ідзе ад Лагойскага тракту да вул. Карбышава і аддзяляе мікрараён Зялёны Луг ад аднайменнага лесапарку ў раёне МКАД.
Берасцейскі канцыянал
Апісанне
Берасцейскі канцыянал змяшчае каля 100 адна- і чатырохгалосых псалмоў і кантаў на польскай і лацінскай мовах, запісаных на 5-лінейным нотным стане (захаваліся ў фотакопіі 10 мелодый і заканчэнне; 38 мелодый з яго перадрукаваны ў канцыянале Я. Секлюцыяна ў 1559 годзе).
Псалом 139
Псалом 139 (140 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 19-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва за дапамогу супраць ворагаў.
Андрушыўка (Пагрэбішчанскі раён)
Андрушыўка (Андру́шівка) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Іаана Катажына Радзівіл
Іаана Катажына Радзівіл, у шлюбе Вейхер, потым Ляшчынская ( — ) — дачка маршалка вялікага літоўскага Аляксандра Людвіка Радзівіла.
IC 3219
IC 3219 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Іаана Катажына Радзівіл
Паходжанне
Дачка Аляксандра Людвіка Радзівіла і яго першай жонкі Тэклі Ганны з Валовічаў. Мела сем братоў і чатыры сястры.
IC 3219
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іаана Катажына Радзівіл
Сям’я
Першым шлюбам у 1652 годзе стала другой жонкай ваяводы мальбаркскага графа (1609—1657). У шлюбе нарадзілася адзіная дачка.
З 1658 стала другой жонкай падскарбія вялікага кароннага і падканцлера кароннага графа Багуслава Ляшчынскага (1614—1659). Шлюб быў бяздетным.
У мастацтве
Захаваўся партрэт-медзярыт Іааны Катажыны Радзівіл, які цяпер захоўваецца ў варшаўскім Нацыянальным музеі.
Газіянтэп
Газіянтэп (Gaziantep) — горад у Турцыі, у рэгіёне Паўднёва-Усходняя Анатолія, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Газіянтэп. 1,3 млн жыхароў (2007), шосты на колькасці насельніцтва горад краіны і найбуйнейшы горад рэгіёна.
Магілёўскі дзяржаўны медыцынскі каледж
Магілёўскі дзяржаўны медыцынскі каледж (МагДМК) — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Магілёў. Размешчаны па адрасе вул. К. Маркса, 13. Вядзецца навучанне па спецыяльнасцях: лячэбная справа, сястрынская справа, фармацыя, медыка-дыягнастычная справа.
Гісторыя
У 1847 годзе пры Магілёўскай лякарні прыказа грамадскага догляду была адкрыта «родадапаможная ўстанова па падрыхтоўцы павітух». Аддзяленне штогод рыхтавала толькі некалькі выпускніц. 23 лютага 1865  г. пачала работу Магілёўская школа павітух, заснаваная па праекце акушэра Магілёўскай губернскай медычнай управы Мікалая Мартынавіча Мандэльштама. Тут рыхтаваліся сельскія павітухі з ліку сялянак Магілёўскай губерні. Для яе быў адведзены спецыяльны будынак шпіталя, дзе размясціліся класы для выкладання і кватэры для вучаніц. Навучаліся жанчыны ад 20 да 35 гадоў. На кожны курс прымалася 18 чалавек: 14 сялянак і 4 вольныя слухачкі з аплатай па 40 рублёў за курс навучання.
Асноўнымі выкладчыкамі школы былі дырэктар М. Мандэльштам і лекары бальніцы, выпускнікі Кіеўскага, Харкаўскага, Маскоўскага ўніверсітэтаў. 6 мая 1874 г. было прынята пастанова аб пераўтварэнні школы ў Цэнтральную школу павітух для Магілёўскай, Мінскай і Віцебскай губерняў. Школа была разлічана на 50 вучаніц-пансіянерак і на 20 вольных слухачак. Навучанне праводзілася ў розныя тэрміны: найбольш здольныя вучыліся 1 год 10 месяцаў, большасць — 2 гады, а тыя, хто дрэнна авалодваў ведамі — 2 гады 2 месяцы.
Вопыт школы быў выкарыстаны для заснавання 14 студзеня 1875 г. Магілёўскай цэнтральнай фельчарскай школы, што рыхтавала кваліфікаваных фельчараў з асоб сялянскага паходжання. Яна размясцілася ў цагляным будынку, пабудаваным за кошт земскіх збораў трох губерняў па распараджэнні губернатара Аляксандра Дамбавецкага. Прымаліся асобы жаночага полу ад 18 да 25 гадоў, штогод — па 18 слухачоў, з якіх 14 з сялянскага асяроддзя накіроўвалі на пансіённае забеспячэнне, а 4 месцы прадастаўлялі вольным слухачам розных саслоўяў. Існавалі 2 падрыхтоўчыя і 2 спецыяльныя класы. Тэрмін навучання — 3—4 гады. Выпускніцы-пансіянеркі павінны былі адпрацаваць па 1,5 гады за кожны год навучання ў якасці сельскіх павітух у губерні, якая іх утрымлівала. Адукацыя, атрыманая ў гэтай ўстанове, дазваляла яе выпускнікам пры неабходнасці выконваць функцыі ўрачоў. Па колькасці прадметаў і аб’ёму ведаў яна пераўзыходзіла такія ж установы Расійскай імперыі і служыла для іх узорам. Магілёў быў адзіным беларускім горадам, дзе існавалі дзве медыцынскія ўстановы такога ўзроўню.
У 1902 г. быў урачыста адкрыты новы мураваны будынак. У 1907 г. з мэтай паляпшэння медыцынскага абслугоўвання сельскага насельніцтва фельчарская школа была пераўтворана ў Магілёўскую фельчарска-акушэрскую, статут якой зацвердзілі 24 кастрычніка 1913 г. Высокі ўзровень падрыхтоўкі дазваляў выпускнікам гэтай навучальнай установы замяшчаць пасаду ўрача.
У 1923 г. на яе базе арганізаваны медыцынскі тэхнікум, а ў 1926 г. — медпалітэхнікум з акушэрскім і фармацэўтычным аддзяленнямі. У 1937 г. рэарганізаваны ў фельчарска-акушэрскую і фармацэўтычную школу з колькасцю навучэнцаў у 1200 чалавек.
У гады Вялікай Айчыннай вайны многія выпускнікі і выкладчыкі змагаліся ў радах Чырвонай Арміі, удзельнічалі ў партызанскім руху.
У 1956 г. Бабруйская і Магілёўская навучальныя ўстановы аб’яднаныя ў Магілёўскае медыцынскае вучылішча, якое рыхтавала фельчараў, акушэраў, медсясцёр, клінічных лабарантаў, фармацэўтаў.
З 1976 г. у вучылішчы працавала аддзяленне ўдасканалення кваліфікацыі спецыялістаў з сярэдняй медыцынскай і фармацэўтычнай адукацыяй.
У 1985 г. створаны музей гісторыі вучылішча, у якім сабраны цікавыя экспанаты і дакументы. З 2007 г. УА «Магілёўскі дзяржаўны медыцынскі каледж».
Лі Бён Чхоль
Лі Бён Чхоль (이병철; 12 лютага 1910 — 19 лістапада 1987) — заснавальнік Samsung Group і адзін з найбольш паспяховых бізнесменаў Паўднёвай Карэі.
Біяграфія
Спачатку ён не быў занадта паспяховым. Лі стварыў свой бізнес 1 сакавіка 1938 года, які ён назваў Samsung Trading Co (папярэднік Samsung). Samsung азначае «тры зоркі», што тлумачыць першапачатковы карпаратыўны лагатып.
Да 1945 года «Samsung» перавозіў тавары па ўсёй Карэі і іншых краінах. Кампанія з’явілася ў Сеуле ў 1947 годзе. Гэта была адна з дзесяці найбуйнейшых гандлёвых кампаній. З заваяваннем Сеула паўночнакарэйскай арміяй Лі быў вымушаны перавезці свой бізнес у Пусан. Масавы прыток амерыканскіх войскаў і абсталявання ў Пусан на працягу наступнага года вайны стаў вельмі карысным для транспартнай кампаніі Лі.
У 1961 годзе, калі Пак Чон Хі захапіў уладу, Лі Бён Чхоль быў у Японіі і на працягу некаторага часу ён не вяртаўся ў Паўднёвую Карэю. У рэшце рэшт было падпісана пагадненне і Лі Бён Чхоль вярнуўся, але «Samsung» прыйшлося адмовіцца ад кантролю над набытымі банкамі і прытрымлівацца эканамічных дырэктыў ад урада.
У 1953 годзе ён заснаваў кампанію «Cheiljedang» (Чэіль Чэда; у цяперашні час «CJ Cheiljedang»), якая стала вельмі паспяховай і прыбытковай. Выкарыстаўшы даходы ад «Cheiljedang», ён заклаў шмат іншых кампаній, якія вырабляюць бытавую электроніку і іншыя высокатэхналагічныя тавары.
Пазней у жыцці ён займаў пасаду старшыні Федэрацыі карэйскай прамысловасці і быў вядомы як самы багаты чалавек у Карэі.
Пасля яго смерці яго маёнтак «Хоам» быў адкрыты для публікі і для экскурсій. Яго калекцыя карэйскага мастацтва лічыцца адной з найбуйнейшых і найлепшых прыватных калекцый у краіне, і яна мае шэраг прадметаў мастацтва, якія былі прызнаныя «нацыянальнымі скарбамі» карэйскім урадам. «Хоам» знаходзіцца на невялікай адлегласці ад парку «Everland», самага папулярнага парку забаў у Паўднёвай Карэі («Everland» таксама належыць «Samsung Group»).
Лі Джэ Ён
Лі Джэ Ён (이재용, агульнапрынятая лацінская транскрыпцыя — Lee Jae-yong; нар. 23 чэрвеня 1968) — паўднёвакарэйскі бізнесмен і мільярдэр, прэзідэнт кампаніі «». Сын былога старшыні канцэрна «Samsung» Лі Гон Хі. Са снежня 2012 года і да смерці бацькі ў кастрычніку 2020 года займаў пасаду віцэ-прэзідэнта праўлення «Samsung», а ў карэйскіх СМІ згадваўся як «наследны прынц Samsung». Багацце Лі Джэ Ёна ацэньваецца ў 5 мільярдаў долараў, што робіць яго трэцім сярод самых багатых людзей у Паўднёвай Карэі.
Біяграфія
Лі Джэ Ён нарадзіўся ў Сеуле, Рэспубліка Карэя, у сям’і Лі Гон Хі. Вучыўся ў сярэдняй школе Кёнбок. У далейшым ён атрымаў ступень бакалаўра гісторыі Усходняй Азіі ў Сеульскім нацыянальным універсітэце і ступень магістра дзелавога адміністравання ва Універсітэце Кэё. Вучыўся ў Гарвардскай школе бізнесу каля пяці гадоў, каб атрымаць ступень доктара дзелавога адміністравання, але так і не атрымаў яе.
Карупцыйны скандал 2017 года
У студзені 2017 года пракуратура Рэспублікі Карэя абвінаваціла Лі Джэ Ёна «ў хабарніцтве, растраце і дачы ілжывых паказанняў», а пасля заканчэння расследавання 16 лютага ён быў арыштаваны ў сувязі з карупцыйным скандалам, які развіваўся падчас , які скончыўся імпічментам прэзідэнта Пак Кын Хэ. Лі Джэ Ён абвінавачаны ў дачы хабараў на агульную суму $36,42 млн арганізацыям, падкантрольным сяброўцы былога прэзідэнта краіны. Судовы працэс па абвінавачванні аднаго з найбольш уплывовых бізнесменаў Паўднёвай Карэі быў названы ў СМІ «працэсам стагоддзя». 27 жніўня 2017 года Джэ Лі Ён быў прысуджаны да пяці гадоў зняволення.
5 лютага 2018 года Вярхоўны суд горада Сеул, разглядзеўшы апеляцыю Лі Джэ Ёна, замяніў пяцігадовы турэмны тэрмін на ўмоўны, таксама скараціўшы яго да 2,5 гадоў. Лі Джэ ён быў вызвалены адразу пасля абвяшчэння прысуду.
18 студзеня 2021 года яго прысудзілі да 2,5 гадоў турмы па абвінавачванні ў дачы хабараў экс-прэзідэнту Паўднёвай Карэі Пак Кын Хэ, і ён быў пераведзены ў Сеульскі цэнтр зняволення. У маі 2021 года Financial Times паведаміла, што амерыканскія кампаніі лабіравалі перад прэзідэнтам Паўднёвай Карэі аб памілаванні і вызваленні з турмы. далучылася да карэйскіх бізнес-груп, каб заклікаць прэзідэнта вызваліць Лі, сцвярджаючы, што кіраўнік-мільярдэр можа дапамагчы ў намаганнях прэзідэнта ЗША Джо Байдэна па спыненні залежнасці Амерыкі ад камп’ютарных чыпаў, вырабленых за мяжой. Лі быў умоўна-датэрмінова вызвалены 13 жніўня 2021 года ўрадам Паўднёвай Карэі, які сцвярджаў, што гэта адпавядае нацыянальным інтарэсам. Яго ўмовы ўмоўна-датэрміновага вызвалення ўключалі абмежаванне на вядзенне бізнесу на працягу пяці гадоў і патрабаванне аб абавязковым атрыманні дазволу перад выездам за межы Паўднёвай Карэі.
Судзімасць за наркотыкі 2021 года
26 кастрычніка 2021 года Лі быў асуджаны за неаднаразовае незаконнае выкарыстанне прэпарата ў перыяд з 2015 па 2020 гады ў клініцы пластычнай хірургіі. Ён быў прысуджаны да выплаты штрафу ў памеры 70 мільёнаў вон (60 055 долараў ЗША).
Прыватнае жыццё
Лі Джэ Ён быў жанаты з Лім Сэ Ён, старэйшай дачкой старшыні «». Яны развяліся ў 2009 годзе. У іх двое дзяцей: сын Лі Джы Хо (1997 г. н.) і дачка Лі Вон Джу (2004 г. н.).
Альмерыйская культура
Альмерыйская культура (варыянты: ібера-сахарская культура, культура Альмера, культура Эль-Гарсель) паўстала на Міжземнаморскім узбярэжжы Іберыйскага паўвострава каля 3000 г. да н. э. пад уплывам франка-іберскіх нашчадкаў кардыяльнай культуры.
Пасля першай міграцыі з усходу каля 4000 г. да н. э., якая дала пачатак культуры пячор, другая хваля, як мяркуецца, сірыйскага паходжання, дала пачатак альмерийской культуры. Хоць гэтая хваля была не занадта шматлікай, культура праіснавала на працягу некалькіх стагоддзяў і аказала істотны ўплыў на мясцовыя культуру і насельніцтва. Пры гэтым буйныя канфлікты адсутнічалі, а носьбіты новай культуры падтрымлівалі пастаянныя сувязі з усходнім Міжземнамор’ем, адкуль яны прыйшлі ў Іспанію. З сабой мігранты прывезлі пліты-ідалы эгейскага тыпу, а таксама калектыўныя пахаванні тыпу толасаў, характэрныя таксама для неалітычнага Кіпра (3700 — 2300 гг. да н. э.).
Нашчадкам альмерыйскай культуры з’яўляецца культура Лос-Мільярэс.
Шаўчэнкаўскі раён (Львоў)
Шаўчэнкаўскі раён (Шевченківський район) — раён горада Львова, які ахоплівае паўночную частку горада: мясцовасці Брухавычы, Галоска, Замарстыніў, Збоішчы, Кам’янка, Підзамчэ, Раснэ і часткова Клэпарыў.
Гісторыя
Паколькі ўкраінцам было забаронена сяліцца ў межах гарадскіх сцен, то яны жылі на Жоўкіўскім прадмесці. Тэрыторыі, якія пасля ўвайшлі ў склад Львова, у ХІІІ-XIV ст. мелі статус прыгарадных вёсак, у прыватнасці з XIII ст. вядома паселішча Клепарыў. 10 студзеня 1359 г. у летапісах ўпершыню згадваецца сяло Збоішчы, назва якога паходзіць ад слова збой, г.зн. разбойнік — такую рэпутацыю мелі мясцовыя жыхары, якія жылі рабаваннем купецкіх абозаў, памешчыкаў і мяшчан.
Хоць на тэрыторыі Бруховіч людзі пачалі сяліцца яшчэ ў часы мезаліту, аднак сістэмнае асваенне гэтай зямлі пачалося з 1415 г., пра што ўзгадвае Дзяніс Зубрыцкі ў «Хроніцы горада Львова». Кароль Ягайла сваім прывілеем ад 18 верасня 1415 г. надаў Львову вялізныя тэрыторыі, парослыя хмызняком і лясамі, якія раней належалі Львоўскаму староству, з правам выкарыстоўваць іх і закладваць калоніі. На гэтых тэрыторыях пасля паўстала гарадское сяло Бруховічы, першая згадка пра якія датуецца 1440 г.
Складны характар тутэйшых жыхароў даваў пра сябе знаць не адзін раз, у прыватнасці ў 1527 г. каля Львова было сабрана шляхецкае апалчэнне для пахода на Малдову. Аднак апалчэнцы ўзбунтаваліся, а цэнтрам іх бунту стала сяло Збоішчы. Шляхецкае апалчэнне аблажыла Львоў, дзе тады знаходзіўся кароль, і рабавала свойскую птушку і жывёлу ў навакольных сялян.
У даўнія часы Клепарыў славіўся вырошчваннем вінаграду і адбельваннем палатна. Жыхары Клепарава займаліся агародніцтвам і садаводствам. Славу Клепараву прынеслі чарэхі (гібрыд вішні і чарэшні, які рос толькі ў Львове).
У пачатку XIX ст. гэтыя землі заставаліся бедным прыгарадам, у прыватнасці Замарстыніў быў раёнам беднаты і люмпенаў, менавіта таму тут адбываліся частыя бунты супраць Львоўскага магістрата. У 1804 г. магістрат патрабаваў ад жыхароў Замарстынава выканання павіннасцяў, што апошнія адмовіліся выконваць. Гэта стала прычынай продажу Замарстынава ў прыватную ўласнасць, пасля чаго адносна яго жыхароў усё ж было ўжыта прыгоннае права. Замарстыніў заставаўся вёскай да 1930 г. Гэтак жа прыгараднай вёскай заставалася і Раснэ, аднак праз этнічныя адрозненні бліжэй да Львова сяліліся палякі — у Расне Польскай, затое на захад — украінцы — у Расне Рускай.
Таксама ў тыя часы было іншае рэчышча Полтвы. Тады яна пралягала паміж вул. Сонечнай і вул. Палтвянай (сучасны праспект В. Чарнавола), прычым рака была настолькі шырокая, што на ёй нават быў востраў, які відаць на плане горада 1829 г.
Бурнае развіццё гэтых тэрыторый пачынаецца з будаўніцтвам чыгункі ў 1870 г. — праз Підзамчэ на Броды і Підвалочыск, а ў 1886 г. — праз Бруховічы на Польшчу. Менавіта тады тут з’явіўся нафтаперапрацоўчы завод, да якога працягнулі чыгуначную каляіну. З-за гэтага Бруховічы сталі месцам пражывання заможных львавян — там з’яўляліся дарагія вілы і дамы адпачынку. З 1889 г. Бруховічы пачалі развівацца як рэкрэацыйная зона Львова, пасёлак быў уключаны ў афіцыйны спіс кліматычных курортаў. У 1888 г. былі заснаваныя Яніўскія могілкі, якія пасля сталі другім па значэнні некропалем Львова. У канцы XIX ст. пачалі перакрываць рэчышча Полтвы, так з’явіўся на яе месцы праспект, і прылеглыя вуліцы пачалі забудоўваць прэстыжнымі дамамі.
У міжваенныя гады на гэтых тэрыторыях пераважала польскае насельніцтва, у прыватнасці па стане на 1925 г. у вёсцы Замарстынаве пражывала 6000 палякаў, 3500 габрэяў і 2500 украінцаў.