cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэрмометр супраціўлення
Паўправадніковая тэрмометры супраціўлення
Электрычнае супраціўленне паўправаднікоў пры павышэнні тэмпературы, у адрозненні ад металаў, паніжаецца. Залежнасць тэмпературы ад супраціўлення мае нелінейны характар.
Функцыя атрымання значэння тэмпературы (C++)
Прыведзены ніжэй код дазваляе атрымаць значэнне тэмпературы датчыка Pt100 ці Pt1000 з яго бягучага супраціўлення.
Кэмпо
Кэмпо  — агульная назва ўсіх баявых мастацтваў. Ужываецца сярод спецыялістаў як агульная назва ўсіх відаў баявых мастацтваў і адзінаборстваў, ня гледзячы на нацыянальную прыналежнасць. Гэтае паняцце з’явілася ў выніку японскага прачытання кітайскіх іерогліфаў цюань-фа («метад, права кулака»). Паняцце можа ахапіць як усходнія баявыя мастацтвы, так і адзінаборствы ўсіх відаў, ад спартыўных да прыкладных і ваенных. Кэмпо — гэта не толькі барацьба голымі рукамі, але і з рознымі прыстасаваннямі.
Кэмпо можно падзяліць на адзінаборства і баявыя мастацтвы. У адзінаборствах у паядынак-барацьбу ўступаюць двое, адзін на адзін. У баявых мастацтвах колькасць нападаючых можа быць любым. Акрамя того адзінаборства бываюць толька гульнёвага і баявога напрамку, а баявые мастацтва акрамя гэтых могуць мець яшчэ і духоўную структуру, і форму мастацтва ў прамым сэнсе.
У кэмпо вызначаюць плыні, стылі і школы.
Некаторыя лічаць, што кэмпо, гэта асобны від баявога мастацтва. Прыклады: Кэмпо-кай en: Kenpo kai, en: Kenpō, en: Kokusai kempo, en: Kosho Shorei Ryu Kempo, Mushindo Kempo, en: Tracy Kenpo, en: Universal Kempo
Плыні кэмпо
Плынь кэмпо — частка кэмпо, група яго відаў, якую выдзяляюць традыцыйна, паводле яе агульнай скіраванасці.
Аздараўляльная плынь характарызуецца скіраванасцю толькі на паляпшэнне здароўя (прафілактыка, лячэнне, герыятрыя), і не дачыняецца да баявых мастацтваў ці адзінаборстваў. Часта гэта від фітнеса, як, напрыклад, каратэбіка, сумесь каратэ і аэробікі. З традыцыйных відаў у гэтую катэгорыю часта ўключаюць кітайскае тайцзыцюань.
Гульнёвая плынь: чыста спартыўныя, спаборніцкія віды кэмпо, якімі займаюцца дзеля атрымання медалёў, ганаровых званняў і дасягнення рэкордаў. Сюды ўваходзяць усе алімпійскія віды: бокс, барацьба, самба, тэквандо. З нацыянальных відаў да гульнёвых адносіцца, напрыклад, японскае сумо. Кітайскае ушу ў гульнёвым варыянце робіцца гімнастыкай ушу.
Традыцыйная плынь : поўныя сістэмы баявых мастацтваў. У традыцыйным варыянце практычна заўсёды прысутнічае пачатковы прыкладны аспект; спартыўны аспект найчасцей адмаўляецца, але ўключаецца аздараўляльны аспект, калі гэта адпавядае пачатковай традыцыі таго ці іншага кэмпо. Так, традыцыйныя стылі ушу атрымалі асобную назву цзін’у. У каратэдо сётокан-рю традыцыйнай плыні трымаецца сётокай майстра Сігэру Эгамі, які адмаўляе спартыўную скіраванасць каратэ, следуючы запаветам стваральніка стылю сётокан Фунакосі Гіціна. Найважнейшым аспектам традыцыйнай плыні з’яўляецца баявое мастацтва.
Часопіс «Кэмпо»
Гэта спецыялізаваны часопіс, які быў выдаваны ў Мінску з 1992 па 2000 год у выдавецтвах (па чарзе) «Эрыдан», «Красіка», «Сэкай» , «Харвест», пад нязменнай рэдакцыяй разнастайнага спецыяліста i эксперта ў баявых мастацтвах Анатоля Тараса.
Панакота
Панакота, пана-кота (Panna cotta — вараныя вяршкі) — папулярны паўночна-італьянскі дэсерт. Аснова панакоты — сметанковы крэм, выдатна спалучаецца з ягадамі, садавінай і цукатамі, таму гатункаў панакоты вельмі шмат.
Пры гатаванні, вяршкі з цукрам і ваніллю награваюцца і варацца на ціхім агні 15 хв. Да атрыманай масы дадаецца жэлацін і сумесь разліваюць у формы, пасля застывання выкладваюць з формы на талеркі. Панакота падаецца з садавіннымі соусамі і кавалачкамі садавіны ці ягадамі, а таксама шакаладным ці карамельным соусам.
Суслы
Суслы (Су́сли) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Стрыеўскай вясковай абшчыны.
Анікей Гарнастай
Аніке́й Гарнаста́й (? — перад 1567) — дзяржаўны дзеяч ВКЛ. Сын Астафія Гарнастая.
Дваранін гаспадарскі ў 1529, дзяржаўца дубіцкі і каняўскі, ключнік віленскі ў 1533, пісар ВКЛ у 1539, староста чаркаскі і канеўскі да 1547, дзяржаўца любашанскі ў 1546—55, староста гомельскі з 1547 і рэчыцкі з 1555, пасля брата Івана з 1551 маршалак гаспадарскі.
Першай яго жонкай была Настасся, дачка Р. Грамыкі, другой — Багдана Храбтовіч, дачкой Багдана Марцінавіча Храптовіча, якая прынесла яму ў пасаг частку маёнткаў Горы і Дудаковічы ў Аршанскім павеце (па сваёй маці, князёўне Аўдоцці Друцкай-Горскай). Меў адзінага сына Фрыдэрыка, які памёр маладым без нашчадкаў, пасля чаго яго маёнткі перайшлі да стрыечных братоў.
Астрамір
Астрамі́р (у хрысціянстве Іосіф; ? — ) — наўгародскі пасаднік у 1054—1057.
Вядомы з першай датаванай усходнеславянскай кнігі — «Астраміравага Евангелля». Паведамляецца, што быў бацькам Вышаты і дзедам Яна Вышаціча. Паводле «Астраміравага Евангелля» быў жанаты з Феафанай, паводле, дачкой візантыйскай царэўны Ганны і Уладзіміра Святаславіча. Лічыцца сынам Канстанціна Дабрыніча. Паводле летапісаў, памёр у 1056 падчас паходу на чудзь. Але ж «Астрамірава Евангелле» сцвярджае, што ў 1057 ён быў яшчэ жывы.
Крымскі мост
Крымскі мост — транспартны пераход цераз Керчанскі праліў, які злучыў Керчанскі паўвостраў на захадзе з Таманскім паўвостравам на ўсходзе. Маецца арка над суднаходнай часткай моста.
Гісторыя
15 мая 2018 года адбылося ўрачыстае адкрыццё аўтамабільнай часткі Крымскага моста. 23 снежня 2019 года запушчаны рух па чыгуначным мосце.
8 кастрычніка 2022 года на аўтамабільнай частцы моста з боку Таманскага паўвострава адбыўся падрыў грузавога аўтамабіля, які пацягнуў за сабой узгаранне паліўных цыстэрн чыгуначнага састава, што рухаўся ў напрамку Крымскага паўвострава. Здарылася частковае абвальванне двух аўтамабільных пралётаў Крымскага моста. У выніку здарэння загінулі чатыры асобы. Выбух на Крымскім мосце (2022). 5 снежня быў запушчаны аўтамабільны рух пасля правядзення аднаўленчых работ. 5 мая 2023 года цалкам адноўлены чыгуначны рух.
12 жніўня здзейснена ракетная атака на Крымскі мост.
Triglyphus primus
Triglyphus primus - від двухкрылых сямейства.
Лічынкі, як уяўляецца, гаспадар-спецыфічныя да тлей віду, якія ўтвараюць галы на.
Летнік
Летнік — выхаваўча-аздараўленчая ўстанова для дзяцей школьнага ўзросту.
Іншыя назвы: летняя школа, летні лагер (lager — стаянка). Бывае таксама: маладзёжны, сямейны.
Беларусь
У 2013 годзе ў Беларусі дзейнічала звыш 5000 летнікаў, дзе за чэрвень-ліпень аздаравілася звыш 309 000 дзяцей. Сярэдняя цана пуцёўкі ў кругласодневы дзіцячы летнік склала 1,998 млн рублёў ($223), з якіх дзяржаўная датацыя пакрывала 900 000 рублёў (45%). Пагатоў бацькі аплочвалі каля 10% цаны пуцёўкі пры звароце ў камісію аздараўлення на месцы працы.
У чэрвені 2018 года ў Беларусі працаваў 4491 летнік, з іх 806 (18%) з кругласутачным знаходжаннем, рэшта — з дзённым.
Устшыкі Дольнэ
Устшыкі Дольнэ (Ustrzyki Dolne) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Бяшчадскага павета Падкарпацкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Устшыкі Дольнэ. Займае плошчу 16,79 км². Насельніцтва — 9635 чалавек (на 2013 год).
(86) Семела
(86) Семела — буйны астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 4 студзеня 1866 года нямецкім астраномам Фрыдрыхам Тыцьенам у Берлінскай абсерваторыі і названы ў гонар Семелы, маці Дыяніса ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча
'''Разанскае гвардзейскае вышэйшае паветрана-дэсантнае ордэна Суворава двойчы Чырванасцяжнае каманднае вучылішча імя генерала арміі В.П. Маргелава''' (Рязанское гвардейское высшее воздушно-десантное ордена Суворова дважды Краснознамённое командное училище имени генерала армии В. Ф. Маргелова) — вышэйшая ваенная навучальная ўстанова ў СССР і Расійскай Федэрацыі ў Разані.
Вучылішча было створана 13 лістапада 1918 года як 1-я Разанскія Савецкія Пяхотныя курсы каманднага складу РСЧА. 29 чэрвеня 1920 года 1-я Разанскія Савецкія пяхотныя курсы перайменаваны ў 30-я Савецкія пяхотныя курсы. 31 снежня 1920 года 30-я Савецкія пяхотныя курсы перайменаваны ў 15-ю пяхотную Разанскую школу (нармальнага тыпу). 9 кастрычніка 1924 годы 15-я пяхотная Разанская  школа пераназываецца ў Разанскую пяхотную школу. 12 студзеня 1926 года Разанская пяхотная школа пераназываецца ў Разанскую пяхотную школу імя Варашылава. 16 сакавіка 1937 года загадам Разанская пяхотная школа імя Варашылава пераназываецца ў Разанскае пяхотнае вучылішча імя Варашылава.
25 кастрычніка 1941 года вучылішча з Разані перадыслацыравана ў Іванава, а 15 лютага 1942 года вярнулася ў Разань.
18 сакавіка 1954 года вучылішча стала называцца ''Разанскім Чырванасцяжным ваенным вучылішчам імя К.Я. Варашылава''. 17 жніўня 1958 года вучылішча было аднесена да ліку вышэйшых навучальных устаноў як Разанскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае Чырванасцяжнае вучылішча.
4 сакавіка 1959 года ў адпаведнасці з дырэктывай Галоўнакамандуючага Сухапутнымі войскамі Разанскае Чырвонасцяжнае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча было аб'яднана ў адно вучілішча з Паветрана-дэсантным вучылішчам, якое было перадыслацыравана з горада Алма-Ата ў Разань. Яно стала рыхтаваць афіцэраў для замяшчэння камандзіраў узводаў ПДВ і было размешчана на базе Разанскага Чырванасцяжнага вышэйшага агульнавайсковага каманднага вучылішча. 22 лютага 1968 года перайменавана ў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае двойчы Чырванасцяжнае вучылішча.
2 лістапада 1996 года распараджэннем Прэзідэнта РФ вучылішчу прысвойваецца ганаровае найменне Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае двойчы Чырванасцяжнае вучылішча імя генерала арміі Маргелава В.П.
Мары Франсуа Садзі Карно
Мары Франсуа Садзі Карно (Marie François Sadi Carnot;  — ) — французскі інжынер і палітык, прэзідэнт Францыі (1887—1894).
Унук генерала Лазара Карно і пляменнік знакамітага фізіка Садзі Карно, у гонар якога атрымаў рэдкае імя. Бацька, Іпаліт Лазар Карно, быў палітыкам.
IC 4826
IC 4826 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Артрападалогія
Артрападалогія (ад грэч. ἄρθρον — arthron («злучэнне») і πούς, ποδός — pous, podos («апора»), што разам азначае «злучаная апора») — раздзел заалогіі і біялагічная дысцыпліна, якая вывучае жыццё членістаногіх, тыпа жывёл, якія ўключаюць у сябе касякомых, павукападобных, ракападобных і іншых жывёл, што характарызуюцца наяўнасцю злучаных канечнасцяў. Дадзенае навуковае адгалінаванне з’яўляецца вельмі істотным у медыцыне і вывучаецца ў шэрагу з паразіталогія.
NGC 2273B
NGC 2273B (іншыя абазначэнні — UGC 3530, MCG 10-10-13, ZWG 285.5, IRAS06421+6023, PGC 19579) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Sphaerophoria loewi
Sphaerophoria loewi — від палеарктычных журчалак. Ідэнтыфікацыя праблематычная, таму пра гэты від вядома мала.
Антразаалогія
Антразаалогія — навука, якая вывучае ўзаемадзеянне чалавека і жывёл і іх стасункі. Таксама часта апісваецца ў якасці мосту паміж натуральнымі і сацыяльнымі навукамі.
Антразаалогія з’яўляецца сучасным міждысцыплінарным навуковым асяроддзем, якое квітнее і часткова пакрывае шэраг іншых дысцыплінаў: антрапалогія, эталогія, медыцына, псіхалогія, ветэрынарыя і заалогія. Галоўнай мэтай антразаалагічных даследванняў з’яўляецца вызначэнне станоўчых эфектаў узаемадзення чалавека і жывёл (з абодвух бакоў) і вывучэнне сапраўднасці іх узаемадачыненняў.
Дуброўскі сельсавет (Парыцкі раён)
Дубро́ўскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Парыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Дуброва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Чэрнінскага сельсавета.
Царква Святога Дзмітрыя Салунскага (Вяліка-Тырнава)
Царква Святога Дзмітрыя Салунскага (църква "Св. Димитър Солунски") — адна з найстарэйшых праваслаўных сярэднявечных цэркваў г. Вяліка-Тырнава, з'яўляецца помнікам Тырнаўскай мастацкай школы. Царква размешчана на правым беразе Янтры, пад паўночна-ўсходнім схілам гары Трапезіца. Царква мае афіцыйны статус нацыянальнага гістарычнага помніка, архітэктурнага помніка нацыянальнага значэння і мастацкага помніка нацыянальнага значэння.
Гісторыя
Пачатак будаўніцтва царквы ў 1185 г. супадае з весткай пра паўстанне супраць візантыйскага валадарства. Царква і манастыр каля яго існавалі да канца XIII ст., калі яны былі разбураны, хутчэй за ўсё, землетрасеннем. Пазней, у XV стагоддзі на падмурку аднаго з будынкаў манастыра была пабудавана новая царква.
У канцы XVII — пач. XVIII ст. непадалёк быў пабудаваны манастыр, фрагменты якога былі выяўлены пры правядзенні археалагічных раскопак у 1971 г.. У канцы XIX стагоддзя новая царквы была значна пашкоджана, а землетрасенне ў 1913 годзе знішчыла яе канчаткова.
Працы па рэстаўрацыі, заснаваныя на выніках археалагічных даследаванняў, пачаліся ў 1977 г. і ў 1985 г. адноўленая царква Святога Дзмітрыя Салунскага была адкрыта як музей у адзначэнне 800-годдзя паўстання супраць візантыйскіх прыгнятальнікаў і абвяшчэння Тырнава сталіцай балгарскай дзяржавы.
Юльян Сяргеевіч Пшыркоў
Біяграфія
Скончыў двухгадовыя педагагічныя курсы ў Рагачове (1930); працаваў настаўнікам у Рагачоўскім і Клічаўскім раёнах. Скончыў філалагічны факультэт Ленінградскага дзяржуніверсітэта (1939); працаваў выкладчыкам у Магілёўскім педагагічным інстытуце (1939—1940). З 1940 — у Савецкай арміі, удзельнічаў у баях пад Ленінградам і Кёнігсбергам; быў тройчы паранены. З 1945 навуковы супрацоўнік, з 1954 — загадчык сектара беларускай дакастрычніцкай літаратуры і тэксталогіі Інстытута літаратуры АН БССР. Адначасова чытаў курс беларускай літаратуры ў БДУ (1945—1957) і ў Мінскім педагагічным інстытуце (1966—1968).
Творчасць
У друку з 1940. У артыкулах «Новая зямля Я. Коласа» і «Дарэвалюцыйныя паэмы Я. Купалы» (абодва — 1940) адзін з першых выступіў з пераглядам вульгарна-сацыялагічных ацэнак гэтых твораў. Аўтар даследаванняў «Якуб Колас. Жыццё і творчасць» (1951, манаграфія, першая ў беларускім савецкім коласазнаўстве), "Трылогія Якуба Коласа «На ростанях» (1956), «Беларуская савецкая проза. 20-я — пачатак 30-х гадоў» (1960), «А. Е. Богданович» (1966), «Эпас рэвалюцыі» (1975).
Аўтар брашур «Народны паэт БССР Якуб Колас» (1949), «Уплыў творчасці А. С. Пушкіна на развіццё беларускай літаратуры» (1949). Адзін з аўтараў дапаможнікаў для 8—10 класаў і першага стабільнага падручніка (разам з Н. С. Перкіным) «Беларуская савецкая літаратура» дя 9—10 класаў (1959—1973), прац «Нарыс гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1954), «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (Т.1—2, 1968—1969), «Истории белорусской дооктябрьской литературы» (1977). Складальнік альбома «Якуб Колас. Жыццё і творчасць» (1959), зборніка «Тарас Шаўчэнка і беларусы» (1964, разам з І. Крэнем).
Будыйская эканоміка
Будыйская эканоміка ўяўляе з сябе набор эканамічных прынцыпаў, часткова натхнёных будыйскімі вераваннямі.
Асноўныя рысы
Будыйская эканоміка заклікае людзей выконваць сваю працу для забеспячэння развіцця чалавечага патэнцыялу. Тэрмін быў уведзены ў 1955 годзе англійскім эканамістам Эрнстам Фрыдрыхам Шумахерам, калі ён знаходзіўся ў Бірме ў якасці кансультанта прэм'ер-міністра У Ну, і стаў выкарыстоўвацца паслядоўнікамі Шумахера і тхеравады. У 1966 годзе Шумахер упершыню публікуе сваю працу «Будыйская эканоміка» ў кнізе «Asia: A Handbook», якая пазней была перавыдана ў зборы 1973 года.
Будыйская эканоміка ідзе па будыйскаму прынцыпу мінімізацыі пакут. Па думцы вянгерскага даследніка Ласла Жалнаі, «Будыйская эканоміка засяроджана на вызваленні душы. Яна кідае выклік асноўным прынцыпам заходняй эканомікі, (I) максімізацыі прыбытку, (II) культываванні жадання, (III), развіцця рынкаў, (IV) інструментальнага выкарыстання свету, і (V) эгаістычных зацікаўленасцей.
Будыйская эканоміка прапануе альтэрнатыўныя прынцыпы, такія як (I) звядзення да мінімуму пакут, (II) спрашчэнне жаданняў, (III) адмова ад гвалту, (IV) сапраўдная дапамога, і (V) шчодрасць».
Для будыйскага эканаміста спажыванне не мэта, але сродак, а паказнікам роўня жыцця з'яўляецца максімальны дабрабыт пры мінімальным спажыванні, тым часам як заходняя навука арыентавана на максімальнае спажыванне з дапамогай аптымальнай вытворчасці. У 2007 годзе Buddhist Economics Research Platform правяла сваю першую канферэнцыю, на якой навукоўцы з розных краін свету дэманстравалі свае даследаванні па дадзенай тэматыцы.
Кансуэла Веласкес
Кансуэ́ла Вела́скес (Consuelo Velázquez Torres; 21 жніўня 1924, Сапалтан-эль-Грандэ, Халіска, Мексіка — 22 студзеня 2005, Мехіка) — мексіканская піяністка і, аўтар сусветна вядомага хіта Besame mucho (Цалуй мяне моцна).
Вядомасць Веласкес прынеслі таксама песні Amar y vivir (Кахаць і жыць), Cachito (Качыта), Que seas feliz (Будзь шчаслівым) і іншыя.
Біяграфія
Пазней Веласкес напісала велізарнае мноства песень, санат, араторый і сімфоній. Але ў гісторыю сусветнай музыкі яна назаўсёды ўвайшла як аўтар адной-адзінай песні пра першае каханне — Bésame mucho. Па прызнанні Веласкес, гэтая песня была напісана ёю пад уражаннем арыі з оперы «Гаеска» іспанскага кампазітара Энрыке Гранадоса. У 1944 годзе гэтая песня заняла першае месца хіт-парадзе песень ЗША пасля выканання яе Джымі Дорсі і яго аркестрам.
Сканала Веласкес 22 студзеня 2005 года з-за ўскладненняў на сэрцы, якія ўзніклі пасля таго, як у лістападзе 2004 года яна ўпала і зламала тры рэбры.
Пішчыў
Пішчыў (Піщі́в) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Чарышскі раён
Чарышскі раён (Чары́шский райо́н, да 1933 — Башчалацкі раён) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) у Алтайскім краі Расіі. У межах арганізацыі мясцовага самакіравання яму адпавядае муніцыпальная акруга Чарышскі раён (з 2003 да 2022 гг. — муніцыпальны раён). Адміністрацыйны цэнтр — сяло Чарышскае, размешчанае за 310 км на поўдзень ад Барнаула.
Геаграфія
Плошча — 6910 км². Раён размешчаны на поўдні края. Рэльеф горны: на поўдні і ўсходзе — Цігірэцкі, Башчалацкі, Каксуйскі, Каргонскі хрыбты. Паўночная частка паступова пераходзіць у перадгор’е. Здабываюць жвір, вапняк, пясок, друз, гліна.
Больш за палову тэрыторыі раёна займае тайга. Растуць піхта, звычайная хвоя, сібірскі кедр, асіна, вярба, каліна, чаромха, татарская бружмель, жоўтая акацыя. Насяляюць са звяроў — казуля, мядзведзь, рысь, собаль, норка, ліса, заяц, лось, тхор, воўк, бурундук, вавёрка; з птушак — глушэц, рабчык, цецярук, курапатка, кедроўка; з рыб — таймень, харыус, шчупак, акунь, мянтуз, чабак.
Дзяржаўны манетны двор Румыніі
Будынак манетнага двара, які знаходзіўся на шашы Кісялёва, быў адкрыты 24 лютага 1870 года. Двор пачаў чаканку залатых і сярэбраных манет з наміналам у леях. З-за пратэстаў Асманскай імперыі, чыім васалам з’яўлялася Аб’яднанае княства Валахіі і Малдавіі, дзейнасць манетнага двара была спынена, у далейшым румынскія манеты чаканіліся ў Бруселі.
У выніку Руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў і падпісання Берлінскага трактата Румынія была прызнана незалежнай дзяржавай. У 1879 годзе манетны двор пачаў чаканку бронзавых манет, а ў 1880 годзе — сярэбраных. Да 1890 годзе, аднак, вытворчасць манет ізноў было cпынена. Румынскія манеты зноў чаканіліся за мяжой — у Бруселі, Вене, Бірмінгеме, Гамбургу, Лондане і Парыжы. У 1912 годзе будынак манетнага двара быў знесены.
У 1935 годзе быў выдадзены каралеўскі дэкрэт пра аднаўленне дзейнасці манетнага двара. 20 снежня таго ж года быў адкрыты новы будынак на вуліцы Fabrica di Chibrituri, а ў 1936 годзе выпушчана першая манета — сярэбраныя 250 леяў з датай «1935». У 1943 годзе манетны двор атрымаў выключнае права на выраб дзяржаўных узнагарод Румыніі. У 1948 годзе манетны двор аб’яднаны з Фабрыкай марак (раз’яднаны ў 1953 годзе). У 1957 годзе манетны двор выведзены з падпарадкавання Міністэрства фінансаў і падпарадкаваны Нацыянальнаму банку. У 1958—1959 гадах створаны цэх ювелірных вырабаў. У 1990 годзе манетны двор ператвораны ў аўтаномную ўстанову, падпарадкаваную Нацыянальнаму банку.
Ярослаў
Ярослаў (Jarosław) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Яраслаўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляеца сядзібай вясковай гміны Ярослаў. Займае плошчу 34,46 км². Насельніцтва — 40 523 чалавекі (на 2004 год).
Педру II (імператар Бразіліі)
Педру II (Pedro II, 2 снежня 1825 — ) — імператар Бразіліі з Браганскай дынастыі, які кіраваў у 1831—1889.
Біяграфія і апісанне сітуацыі ў краіне
Імя пры нараджэнні — Педру ды Алкантара Жуан Карлуш Леаполду Салвадор Бібіяну Франсішку Шаўер ды Паўлу Леакадыу Мігел Габрыэл Рафаэл Ганзага ды Браганса і Аўстрыя (Pedro de Alcântara João Carlos Leopoldo Salvador Bibiano Francisco Xavier de Paula Leocádio Miguel Gabriel Rafael Gonzaga de Bragança e Áustria).
Педру ўзыйшоў на прастол пасля адрачэння свайго бацькі, Педру I, калі яму было ўсяго пяць гадоў. Парламент усталяваў рэгенцтва, якое доўжылася да 1840 года. Па характары Педру быў чалавекам рахманым. Атрымаў цудоўную адукацыю (яго першым апекуном быў вялікі бразільскі дыпламат, навуковец, філосаф і паэт Жазэ Баніфасіу ды Андрада-і-Сілва).
Вышата
Калі бура разбіла шмат рускіх лодак, і 6000 ваяроў павінны былі ісці па сушы, ніхто з лютвы не захацеў весці іх, — пайшоў толькі Вышата як правадыр апалчэння. Яно было пабіта візантыйцамі, сам Вышата быў узяты ў палон са шматлікімі ваярамі і толькі праз тры гады, па заключэнні міру з Візантыйскай імперыяй, адпушчаны на волю.
У 1064 аказаў садзейнічанне валынскаму князю Расціславу Уладзіміравічу ў захопе Тмутаракані.
Педру II (імператар Бразіліі)
Біяграфія і апісанне сітуацыі ў краіне
Працяглае кіраванне Педру II суправаджалася чарадой бязлітасных і вельмі цяжкіх войнаў. Асабліва цяжкай апынулася Парагвайская вайна, распачалая ў 1865 годзе. У той жа час і сам імператар, і ўсе яго падданыя востра адчулі адсталасць і слабасць Бразіліі. Бразільскай арміі бракавала грошай, зброі, амуніцыі, амаль усё свабоднае насельніцтва было заклікана ў армію. Для ўсіх перадавых людзей стала відавочна, што рабства цалкам зжыло сябе. Самаму Педру, чалавеку ліберальных поглядаў і добраму ад прыроды, верагодна, было сорамна таму, што ў яго дзяржаве ўсё яшчэ ідзе гандаль людзьмі. Ён падтрамліваў ідэі абаліцыянізму, але асцерагаўся радыкальнымі мерамі настроіць супраць сябе рабаўладальнікаў. Тым часам, у асяроддзі афіцэраў-рэспубліканцаў склалася змова з мэтай усталявання ў Бразіліі рэспублікі і ліквідацыі рабства.
Вышата
Яго сынамі былі кіеўскія тысяцкія Ян Вышаціч і Пуцята Вышаціч.
Педру II (імператар Бразіліі)
Падпісанне закона аб адмене рабства. Паўстанне
У 1888 годзе ў адсутнасць імператара, які знаходзіўся на лячэнні ў Еўропе, яго дачка-рэгентка падпісала закон аб адмене рабства. Але гэта ўжо не выратавала манархію. 15 лістапада 1889 года рэспубліканцы пачалі паўстанне ў Рыа-дэ-Жанэйра і абвясцілі пра звяржэнне Педру. У гэтай рэвалюцыі ўдзельнічала вельмі невялікая група людзей, аднак яны дзейнічалі вельмі рашуча. 16 лістапада Педру II адрокся ад прастола, а на іншы дзень адплыў у Партугалію.
5 снежня 1891 года Педру сканаў у Парыжы. У 1939 годзе рэшткі імператара і яго жонкі былі перапахаваны ў Бразіліі.
Узнагароды
Імператар з'яўляўся Вялікім магістрам бразільскіх ордэнаў:
Быў узнагароджаны вялікай колькасцю ўзнагарод розных краін:
Lernu!
Lernu! (ці lernu.net) — бясплатны шматмоўны сайт са свабодным уваходам для азнаямлення і вывучэння міжнароднай мовы эсперанта. Назва Lernu паходзіць ад дзеяслова lerni, які азначае «вучыць». Сайт створаны міжнароднай маладзёжнай арганізацыяй E@I якая, пачала працу ў якасці працоўнай групы Сусветнай маладзёжнай арганізацыі эсперантыстаў.
Сайт уключае разнастайныя інструменты для вывучэння эсперанта, такія як практыкаванні, гульні, слоўнікі, граматычныя даведнікі, сістэму праверкі ведаў і мультымедыйная бібліятэку з музыкай, агучаныя апавяданні і відэа. Ёсць магчымасць весці размову праз сэрвіс імгненных паведамленняў або на форуме на разнастайныя тэмы і навіны, якія адбываюцца ў свеце эсперанта.
Гісторыя
Праект lernu! быў упершыню паказаны ў красавіку 2000 года на семінары Esperanto@Interreto (зараз E@I), які адбыўся ў Стакгольме, Швецыя і запушчаны ў кастрычніку 2001 года на другім семінары E@I, які праходзіў у горадзе Упсала. У 2002 годзе праект атрымаў фінансавую падтрымку ад эсперантыстаў з ЗША Фонд даследаванняў у галіне эсперанта (ESF). Гэта дазволіла пачаць працу на старэннем вэб-версіі курса, які быў запушчаны ў жніўні таго ж года. Публічна сайт стаў даступны 21 снежня 2002 года і да гэтага часу падтрымліваецца арганізацыяй E@I пры фінансавай падтрымцы ESF, а таксама дзякуючы ахвяраванням шматлікіх добраахвотнікаў па ўсім свеце.
На працягу чатырох гадоў развіцця праекта значны ўклад зрабілі некаторыя прыхільнікі праекта. У абавязкі асноўнай каманды распрацоўшчыкаў уваходзіць агульнае адміністраванне і развіццё сайта. Над дызайнам і праграмным кодам старонкі працавала некалькі чалавек. Зараз сайт перакладзены больш як на 20 моў свету праз адмысловую сеткавую платформу перакладу.
Курсы
На сайце ёсць некалькі курсаў, пачынаючы з простага вывучэння слоў (Bildoj kaj Demandoj) і заканчваючы перапісанымі гісторыямі (Kio okazas).
Вартавы карабель
Вартавы́ карабе́ль — клас баявых надводных караблёў, прызначаных для нясення дазорнай службы, ахоўвання буйных караблёў, транспартаў і дэсантных караблёў (судоў) ад атак падводных лодак, тарпедных катэраў і авіяцыі праціўніка на пераходзе морам і пры стаянцы на адкрытых рэйдах.
Вартавыя караблі таксама прыцягваюцца для нясення дазорнай службы на падыходах да сваіх ваенна-марскіх баз, партоў і для аховы марской граніцы.
Скарочанае найменне ВКР. Таксама ў літаратуры можа называцца — Патрульны карабель, Карабель супрацьлодкавай абароны.
Бхумідж
Бхумі́дж (саманазва: भूमिज, літаральна «народжаны з глебы») — аўстраазіяцкі народ ва ўсходняй Індыі. Жывуць таксама ў Бангладэш. Агульная колькасць (2021 г.) — 1 154 000 чалавек.
Гісторыя
Бхумідж належаць да народаў групы мунда, аўстраазіятаў, якія з’явіліся на ўсходзе Індыі ў каменным веку. Відавочна, першасным месцам іх паселішча былі берагі ракі Субарнарэха. Згодна з уяўленнямі саміх бхумідж, першапачаткова яны займаліся ваеннай справай, але пазней асвоілі земляробства. Народы, што межавалі з бхумідж, часцяком разглядалі іх як злодзеяў з-за нападаў на вандроўнікаў.
У канцы XVIII ст. землі бхумідж былі далучаны да тэрыторый Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. Правадыры гэтага народа атрымалі значныя прывілегіі і феадальныя тытулы. Аднак умяшальніцтва кампаніі ва ўнутраныя справы прывяло да паўстанняў 1798 г. і 1832 г. Пасля іх задушэння бхумідж былі вымушаны перасяляцца ў іншыя рэгіёны, працаваць наёмнымі рабочымі на чайных і баваўняных плантацыях, вырошчваць на продаж бетэль.
У незалежных Індыі і Бангладэш бхумідж адносяць да племянных супольнасцей, што дае ім пэўныя палёгкі ў атрыманні сацыяльнай дапамогі і адукацыі.
Культура
Галоўным заняткам бхумідж з’яўляецца сельская гаспадарка. На сваіх невялікіх надзелах яны вырошчваюць проса, ячмень, рыс, гарчыцу, кукурузу, перац, для ўнутранага спажывання — садавіну і гародніну. У мінулым важнымі заняткамі былі збіральніцтва, рыбалоўства і паляванне. У нашы дні збіральніцтва і рыбалоўства адыгрываюць дадатковую ролю, а паляванне амаль знікла з-за забаронаў з боку ўрада. Многія займаюцца сезонным адыходніцтвам, працуюць у гарадах дробнымі гандлярамі.
Звычайнай ежай з’яўляюцца рыс, проса, бабовыя, да якіх дадаюць смажаную гародніну, яйкі, сыр, радзей рыбу і мяса. Традыцыйная кухня ўключае стравы з мурашак і тэрмітаў, аднак бхумідж не ядуць свініну і ялавічыну. Папулярныя напоі: малако, рысавае піва, лікёр.
Народная мужчынская вопратка ленгці ўяўляе сабою кароткую кашулю. Да яе часам апранаюць на сцёгны саронг. Жанчыны носяць кароткія сары. Тканіны для вопраткі купляюць у прадстаўнікоў суседніх народаў. Папулярны ўпрыгожванні з металаў, асабліва медзі і золата.
Бхумідж будуюць свае вёскі каля пагоркаў або ў лясах каля ручаёў з пітной вадой. У вялікіх вёсках са змяшаным насельніцтвам яны жывуць асобна. Сядзібы лінейныя. Пераважаюць каркасныя канструкцыі з глінянымі паліраванымі сценамі і шырокімі дахамі, крытымі саломай. Жанчыны ўпрыгожваюць сцены малюнкамі. Вокнаў няма. Перад жытламі часцяком робяць порцік для прыёму гасцей. Знутры месцяцца 2 пакоі. У большым па памерах трымаюць скарб, захоўваюць збожжа, выкарыстоўваюць яго як гасцёўню. Меншы па памерах з’яўляецца кухняй і месцам шанавання продкаў, куды чужыя людзі не дапускаюцца.
Бхумідж кіруюцца асобнымі радамі пры вёсках і на рэгіянальным узроўні. На чале вясковай рады стаіць правадыр мундманік і сакратар дакуа. Намеснікам правадыра з’яўляецца вясковы жрэц дэхуры або індуісцкі брахман. Рэгіянальны кіраўнік карыстаецца старым тытулам сардар.
Мова
Родная мова бхумідж мае аўстраазіяцкае паходжанне. У 1992 г. на аснове дэванагары для яе было распрацавана пісьмо Ол онар. Аднак нават у нашы дні існуе недахоп літаратуры на мове бхумідж, які часткова пераадольваецца распаўсюджваннем кніг на мундары.
Рэлігія
Большасць вернікаў бхумідж спавядаюць сарнаізм. Частка высакародных сем’яў з XVIII ст. належыць да індуістаў, прычым адносіць сябе да касты кшатрыяў. Дарослых памерлых звычайна хаваюць шляхам крэмацыі, дзяцей да 12 гадоў, а таксама памерлых ад эпідэмічных хвароб — шляхам інгумацыі.
Тальменскі раён
Тальменскі раён (Тальме́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Тальменка, размешчаны за 84 км ад Барнаула.
Геаграфія
Плошча — 3914 км².
Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Чумыш з прытокамі: Тальменка, Кашкарагаіха, Ялоўка; Бараўлянка; азёры Какуйскае, Тэлеуцкае. Карысныя выкапні раёна прадстаўлены будаўнічымі пяскамі, ганчарнымі глінамі, адклады торфу.
Тэрыторыя раёна ўваходзіць у склад лесастэпавай часткі Алтайскага края, 60 % плошчы занята лесастэпам з бярозавымі калкамі. Іглічныя і змешаныя лясы складаюцца з хвоі, бярозы, таполі, асіны, часткова лістоўніцы і елкі.
Уладзімір Рыгоравіч Плешчанка
Уладзімір Рыгоравіч Плешчанка (нар., вёска Вароны, Віцебскі раён, Беларусь) — сябра Сойму Партыі БНФ, кіраўнік Віцебскай арганізацыі КХП БНФ, пад час прэзідэнцкай кампаніі 2006 г. — удзельнік ініцыятыўнай групы па вылучэнні Зянона Пазняка кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь, палітвязень Беларусі.
Біяграфія
Уладзімір Плешчанка нарадзіўся 26 ліпеня 1948 г. у вёсцы Вароны Віцебскага раёна ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння школы служыў ў ракетных войсках. Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут. Працаваў інжынерам-канструктарам на віцебскім вытворчым аб’яднанні «Маналіт», быў вядомым рацыяналізатарам у вытворчасці радыёпрыбораў. У канцы 80-х гадоў стварыў у сваім працоўным калектыве суполку БНФ. З'яўляўся членам рэдакцыйнай рады віцебскай недзяржаўнай газеты «Выбар», старшынёй Віцебскай рады БНФ, узначаліў абласную арганізацыю КХП БНФ.
Кіраўніцтва «Маналіта» некалькі разоў спрабавала звольніць У. Плешчанку за апазыцыйныя погляды. Двойчы ён аднаўляўся на працы праз суд і спаганяў з адміністрацыі грошы за маральны ды матэрыяльны ўрон. У 1998 г., пасля чарговага звальнення, У. Плешчанка стаў афіцыйна беспрацоўным, далей займаўся выключна грамадска-палітычнай дзейнасцю. У 1990 г. стварыў у Віцебску (разам з Барысам Хамайдам, Уладзімірам Падголам, Сяргеем Навумчыкам) клуб «За дэмакратычныя выбары» і газету «Выбар».
Быў адным з арганізатараў супраціву дзейнасці ГКЧП ў Віцебску ў жніўні 1991 г. Падчас путчу У. Плешчанка, Б. Хамайда ды яшчэ некалькі актывістаў стаялі на галоўнай плошчы Віцебска з плакатамі, пратэставалі супраць дзяржаўнага перавароту. Вёў перамовы з кіраўніцтвам аблвыканкаму, з камандаваннем віцебскай дэсантнай дывізіі пра непадтрыманне імі путчыстаў. Пасля путчу ўзяў пад ахову ад разрабавання  будынак віцебскага абкаму партыі.
Быў адным з арганізатараў тысячнага мітынгу на стадыёне «Дынама» ў Віцебску,  на якім прынялі рэзалюцыю ад клуба «За дэмакратычныя выбары». У ёй патрабавалі забараніць КПСС, забраць у дзяржаўную ўласнасць партыйную маёмасць, дэмантаваць камуністычныя помнікі, перайменаваць вуліцы.
У. Плешчанка быў адным з удзельнікаў групы актывістаў, якія ў канцы 90-х, напачатку 2000-х гадоў  бралі ўдзел у шматлікіх непублічных акцыях ў Віцебску і вобласці па вывешванні бела-чырвона-белых сцягоў ды лозунгаў з палітычным зместам. Такім чынам стварыўся вобраз легендарнага Мірона, ад імя якога на месцы акцыяў пакідаліся палітычныя паведамленні.
У. Плешчанка да 2006 г. працягваў актыўную грамадска-палітычную дзейнасць. Неаднаразова разам з Б. Хамайдам ды іншымі грамадскімі актывістамі браў удзел у пікетах у Віцебску каля так званага «сіняга дома» (вул. Леніна, д. 28). Напачатку 2000-х гадоў такія пікеты ладзіліся кожны панядзелак і чацвер, а то і штодзень.
Сям’я: жонка Яўгенія, дачка Наталля.
Храналогія пераследу
У студзені 1996 г. у газеце «Выбар» быў надрукаваны верш Славаміра Адамовіча «Убей прэзидента». Рэдактар газеты Б. Хамайда, член рэдакцыйнай рады У. Плешченка і паэт С. Адамовіч былі абвінавачаныя ў закліках да здзяйсненя тэрарыстычнага акта (арт. 67 ч. 1 КК РБ). 6 красавіка 1996 г. С. Адамовіч быў арыштаваны КГБ. Затым абвінавачванне перакваліфікавалі ў «абразу прэзідэнта». С. Адамовіч адседзеў 10 месяцаў у СІЗА. Спачатку ў «амерыканцы» у Мінску, затым у Віцебску. Быў асуджаны на тэрмін зняволення, які прабыў у СІЗА. У. Плешченка і Б. Хамайда падчас крымінальнай справы  былі пад падпіскай аб нявыездзе, затым былі пераведзеныя ў стан сведкаў.
04 лютага 1998 г. У. Плешчанка за ўдзел у пікеце ў падтрымку адміністрацыйна арыштаваных Б. Хамайды і Ю. Мароза быў асуджаны на 10 сутак арышту.
У сакавіку 1998 г., да дня незалежнасці Беларусі, віцебскія актывісты У. Плешчанка, Б. Хамайда, Ю. Мароз і Ю. Карпаў усклалі да будынка адміністрацыі прэзідэнта ў Мінску двух бел-чырвона-белых буслоў. За несанкцыянаваны мітынг і супраціўленне супрацоўнікам міліцыі былі асуджаныя кожны на дзесяць сутак адміністрацыйнага арышту.
У ліпені 1998 г. У. Плешчанка, Б. Хамайда і Ю. Карпаў, падчас правядзення «Славянскага базару», на якім выступаў А. Лукашэнка, тройчы затрымліваліся супрацоўнікамі міліцыі. Падчас аднаго з затрыманняў іх абвінавацілі ў згвалтаванні непаўнагадовай, тры гадзіны пратрымалі ў міліцэйскім участку і адпусцілі без складання пратаколаў.
31 жніўня 1998 г. з пастамента, каля Віцебскага гарадскога ваенкамата, знік бюст Суворава. Вартаўнік патэлефанаваў у міліцыю, пачаліся пошукі. Праз дзень бюст знайшлі кінутым у суседнім двары. Была заведзеная крымінальная справа. 2 верасня 1998 г. па гэтай справе былі затрыманыя У. Плешчанка, Б. Хамайда і Ю. Карпаў. У РАУСе Кастрычніцкага раёна г. Віцебска іх пратрымалі больш за сем гадзін. Пасля допыту У. Плешчанка быў арыштаваны і змешчаны ў следчы ізалятар г. Віцебска. Крымінальная справа была ўзбуджаная па двух артыкулах: арт. 225 КК РБ — «знішчэнне гісторыка-культурных каштоўнасцяў» і па арт. 201, ч. 2 — «злоснае хуліганства». Вінаватым сябе У. Плешчанка не прызнаў. Паказанні даваць адмаўляўся. У следчым ізалятары ў У. Плешчанкі здарыўся сардэчны прыступ, у яго было хворае сэрца, тым не менш яго не выпусцілі з-пад варты і амаль сем месяцаў падчас следства і суда ён знаходзіўся ў СІЗА.
Падчас зняволення А. Плешчанкі ў Віцебску праходзілі пікеты з патрабаваннем яго вызвалення. 26 студзеня 1999 г. Б. Хамайда выйшаў у пікет з плакатам: «Свабоду Плешчанку!». Ён быў асуджаны на 15 сутак арышту. 12 сакавіка 1999 г., падчас суда над У. Плешчанкам, у г. Лёзна на высокавольтнай апоры перадачы быў вывешаны бела-чырвона-белы сцяг з цыдулкай: «Наяўнасць палітвязьняў на маёй Радзіме лішні раз пацьвярджае антыбеларускі курс рэжыму. Свабоду Уладзіміру Плешчанку! Мірон».
16 сакавіка 1999 г. прайшло першае паседжанне суда. У судовым працэсе ў якасці грамадскіх абаронцаў бралі ўдзел старшыня праваабарончага цэнтру
«Вясна-96» Алесь Бяляцкі і юрыст «Вясны-96» Валянцін Стэфановіч. У. Плешчанка распавёў, што насамрэч у ноч на 31 жніўня 1998 г. быў недалёка ад гарваенкамату, але помнік Суворава не чапаў, толькі распаўсюджваў улёткі. Ён заявіў, што яго судзяць за палітычныя погляды і актыўную грамадскую дзейнасць.
Судовы працэс доўжыўся да 29 сакавіка 1999 г. Падчас працэсу высветлілася, што гіпсавы бюст Суворава не меў мастацкай каштоўнасці. Суддзя Аляксандр Абашын запатрабаваў вывучэння рэчавых доказаў. У якасці аднаго з іх выступаў гумовы бот У. Плешчанкі, канфіскаваны з хаты ў вёсцы Вароны. Па патрабаванні адваката ягоны след параўналі з адбіткам, пакінутым на зямлі меркаваным злачынцам. Існавала розніца ў 5 сантыметраў. Галоўны аргумент следства быў абвергнуты. Хадайніцтва адваката У. Шайкевіча і грамадскіх абаронцаў было задаволенае. Судовая справа была адпраўленая на дарасследаванне, а У. Плешчанку была змененая мера стрымання – арышт на падпіску аб нявыездзе. Затым крымінальная  справа была спыненая.
За ўдзел у пікетах у цэнтры Віцебска шматразова затрымліваўся міліцыяй, арыштоўваўся, быў аштрафаваны. Прынцыпова не плаціў штрафы. Каб не канфіскавалі маёмасць у гарадской кватэры, дзе жыў разам з жонкаю і дачкой, быў вымушаны пераехаць жыць у в. Вароны Віцебскага раёна ў бацькоўскую хату.
10 снежня 1999 г. ў дзень Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека У. Плешчанка, Раман Салаўян, Б. Хамайда у пікеце каля «сіняга дома» трымалі плакаты: «Сёння — Дзень правоў чалавека», «Мы — бяспраўныя людзі», «Саюзная дамова з Расіяй адбірае ў беларускай нацыі права на самавызначэнне». Былі затрыманыя міліцыяй. На іх за несанкцыянаваны пікет былі складзеныя адміністрацыйныя пратаколы.
Затрыманы 25 сакавіка 2000 г. на Дзень Волі ў Віцебску разам с дэпутатам Вярхоўнага Савету 13-га склікання Валерыем Шчукіным і Р. Салаўянам. 27 сакавіка 2000 г. судом Чыгуначнага раёна г. Віцебска, суддзя — Святлана Туфан, асуджаны на10 сутак адміністрацыйнага арышту.
06 лютага 2003 г. У. Плешчанка судом Чыгуначнага раёна г. Віцебска, суддзя — Святлана Туфан аштрафаваны на 150 базавых велічынь (1 850 000 рублёў) за ўдзел у пікеце 20 студзеня 2003 г., падчас візіту ў Беларусь Уладзіміра Пуціна. Ён разам з Б.Хамайдам і Аляксандрам Салаўянам выйшаў з плакатам: «Збор сродкаў супраць расійскай агрэсіі». Быў прызнаны вінаватым у арганізацыі несанкцыянаванага пікетавання.
22 снежня 2003 г. У. Плешчанка і А. Салаўян былі затрыманыя ў Віцебску, падчас збору подпісаў пад заявай аб адмене дзеяння «саюзнай дамовы» паміж Беларуссю і Расіяй. Суд Чыгуначнага раёна г. Віцебска абвінаваціў іх у правядзенні несанкцыянаванага пікета і аштрафаваў У. Плешчанку - на 150 базавых велічынь (2 млн. 475 тыс. рублёў), А. Салаўяна - на 160 базавых велічынь (2 млн. 640 тыс. рублёў).
За першых тры месяцы 2004 г. У. Плешчанка быў асуджаны за пікетаванне ў Віцебску 5 разоў.
Узнагароды
Лаўрэат нацыянальнай прэміі «Хартыі-97» за асабістую мужнасьць за  1998 г.
Чарнавіцкая вобласць
Чарнаві́цкая во́бласць (Черніве́цька о́бласть) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Украіне. Плошча вобласці складае 8,097 тыс. км². Насельніцтва — 901 748 чалавек (2017). Адміністрацыйны цэнтр — Чарнаўцы.
У складзе вобласці 52 тэрытарыяльныя грамады.
Месцазнаходжанне
Размешчаная на паўднёвым захадзе Украіны, на тэрыторыі Паўночнай Букавіны.
Мяжуе з Івана-Франкоўскай на захадзе, Цярнопальскай і Хмяльніцкай абласцямі на поўначы, Вінніцкай вобласцю на ўсходзе, Румыніяй і Малдовай на поўдні.
Рэльеф
Вобласць размешчаная ў межах Карпатаў, Перадкарпацця і Пакуцка-Бесарабскага ўзвышша.
Карысныя выкапні
Вобласць багатая на прыродныя рэсурсы. На тэрыторыя Букавіны выяўленыя 4 нафтагазаносныя радовішчы. У апошнія гады акдрытыя больш за дзесяць нафтагазаперспектыўных плошчаў у Выжніцкім, Старожынецкім і Путыльскім раёнах.
У нетрах знаходзіцца даволі шмат каштоўных будаўнічых матэрыялаў. У Надднястроўі ў басейне ракі Прут знаходзяцца значныя паклады гіпсу і ангідрыду. Паўночныя і ўсходнія раёны вобласці багатыя на мергелі і крэйду. У горадзе Краснаільск знаходзіцца перспектыўнае радовішча мармуру.
На тэрыторыі вобласці таксама ёсць паклады кварцытаў, сланцаў, кухарскай солі; крыніцы мінеральнай вады кшталту «Баржомі».
Водныя аб’екты
На тэрыторыі вобласці налічваецца звыш 70 рэчак, якія належаць да басейнаў Дуная і Днястра. Аснову рачной сістэмы края складаюць Днестр, Прут, Сірат, Чарамош.
Гісторыя
За апошнія 650 гадоў тэрыторыя Паўночнай Букавіны ўваходзіла ў склад розных дзяржаў:
З 1991 года Чарнавіцкая вобласць — складовая частка незалежнай Украіны.
Адміністрацыйны падзел
Вобласць налічвае 11 адміністрацыйных раёнаў, 11 гарадоў, з якіх 2 — абласнога значэння, 8 гарадоў, 398 вёсак.
Сноў
Сноў (, Снов) — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) у Беларусі, на рацэ Сноўка. Цэнтр сельсавета Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Насельніцтва 2567 чал. (2001). Знаходзіцца за 30 км на захад ад Нясвіжа, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы (лінія Мінск — Баранавічы); на аўтамабільнай дарозе Нясвіж — Баранавічы.
Назва
Назва паселішча ад назвы ракі Сноў (> Сноўка), якая старабалцкага паходжання.
Гідранімічныя адпаведнікі рачной назве Сноў — назвы буйной дзесенскай ракі, малой ракі Сноўка (< Сноў) у басейне Пцічы.
Ад індаеўрапейскага *(s)na- / *(s)nāu- «цекці», ад якога захаванае ў гідраніміі старабалцкае *snāvas «цячэнне».
Назва ракі Сноў значыць «Плыткая (рака)».
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Сноў датуецца 18 ліпеня 1478 г. Пад 1529 годам ён згадваецца як маёнтак паноў Сноўскіх. У 1564 годзе паселішча атрымала статус мястэчка.
У пачатку XVII стагоддзя Сноў перайшоў у валоданне Я. Пратасевіча, потым — роду Рдултоўскіх. У 1650 годзе тут з’явілася каталіцкая парафія, з 2 жніўня 1699 года дзейнічаў касцёл.
З 1767 года ў Снове дзейнічала грэка-каталіцкая царква. У часы Барскай канфедэрацыі (1768—1772) мястэчка спазнала значныя разбурэнні. 15 верасня 1785 года тут спыняўся кароль і вялікі князь Станіслаў Аўгуст Панятоўскі.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Сноў апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Навагрудскага павета. У вайну 1812 года 9 лістапада тут адбыўся бой французскай дывізіі Я. Дамброўскага з рускімі казакамі. У 1827 годзе ў мястэчку пабудавалі палац, у 1836 годзе ў Ніжнім Снове — бровар.
Вэлыка Дэражня
Вэлыка Дэражня (Вели́ка Дера́жня) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Сноў
Гісторыя
У 1854 годзе Сноў перайшоў ад Рдултоўскіх ва ўласнасць баронаў Гарцінгаў, якім належаў да пачатку Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе. Станам на 1861 год у Снове было 45 двароў, царква, сінагога, цагельня, у 1865 годзе адкрылася царкоўнапрыходская школа. Пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл у царкву Маскоўскага патрыярхату. Паводле вынікаў перапісу (1897) у Горным Снове было 91 жыхароў, 19 двароў, бровар (заснаваны ў 1891 годзе), капліца, у Дольным Снове (да 1939 года таксама называўся Сінілава) — 70 жыхароў, 16 двароў, бровар, сыраварня.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Сноў апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Нясвіжскага павета. У гэты час мястэчка стала цэнтрам штабаў двух памежных структур Польскай рэспублікі: палка Корпуса аховы памежжа «Сноў» і батальёна Корпуса аховы памежжа «Сноў».
У 1939 годзе Сноў увайшоў у склад БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стаў цэнтрам сельсавета Нясвіжскага раёна. Статус паселішча змянілі да вёскі. У гэты час тут было 167 двароў, крухмальны завод, 2 млыны, электрастанцыя, маслазавод, 8-гадовая школа, бальніца. У 1990-я гады Сноў і Дольны Сноў злучыліся. Станам на 2000 год у вёсцы было 1157 двароў.
Інфраструктура
У Снове працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, паліклініка, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Гродзенскі паштамт
Гродзенскі паштамт — цэнтральнае паштовае прадпрыемства ў Гродне, размешчанае ў будынку па вуліцы Карла Маркса, 29. Арганізуе паштовую сувязь на тэрыторыі Гродна і Гродзенскага раёна.
Гісторыя
У пачатку XX ст. на гэтым месцы стаялі камяніцы Восінскага і Стрыйскага. Будынак паштамта («Дом сувязі») пабудаваны ў 1968 па паўторна выкарыстаным праекце з перабудовай інтэр’ераў і часткова фасадаў (архітэктары Г. Тарасевіч, Л. Вільчко). Амаль ідэнтычны будынак існуе ў Запарожжы. У 1988 годзе да будынка прыбудавана дадатковае крыло.
У 1989 годзе арганізоўваў электрасувязь на тэрыторыі раёна, кіраваў участкамі па перавозцы пошты, сартаванні пісьмовай карэспандэнцыі і друку, апрацоўцы страхавой пошты, цэхам электрасувязі, каардынаваў і кантраляваў працу 26 аддзяленняў сувязі гарадскіх і 49 сельскіх. Пры паштамце працавала службовая гарадская пошта.
Архітэктура
Асіметрычная аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя 5-павярховага складанага ў плане будынка заснавана на вылучэнні вуглавога аб’ёму, да якога перпендыкулярна прылягае выцягнутае крыло. Суцэльнае зашкленне на ўсю вышыню вуглавога аб’ёму і рытм вертыкальных лапатак крыла ствараюць кантраст у кампазіцыі галоўнага фасада. Канструктыўнае рашэнне будынка заснавана на спалучэнні жалезабетоннага каркаса з вонкавымі цаглянымі сценамі. Тарцовая сцяна аперацыйнай залы аформлена шматфігурным гіпсавым рэльефам на тэму працы (скульптар В. Даненкаў), лесвіца ўпрыгожана чаканкай (архітэктар А. Волкаў). У вуглавым аб’ёме вестыбюль, холы, вялікія 2-светлавыя аперацыйныя залы, у крыле — зала міжгародняй тэлефоннай сувязі, крама філатэліі, службовыя і дапаможныя памяшканні.
З дапамогай пергалы злучана з былым будынкам «Гроднасельбудпраекта», пабудаваным у 1973 годзе.
Наталля Уладзіміраўна Карнеева
Наталля Уладзіміраўна Карнеева (нар. ) — беларуская мастачка, керамістка, педагог. Палітычная зняволеная, абвінавачаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.