cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мемарыяльны комплекс воінам-артылерыстам (Крынкі)
Апісанне
На месцы, дзе ў 1944 годзе быў камандны пункт брыгады, у 1977 годзе быў узведзены мемарыяльны комплекс воінам-артылерыстам — 15-мятровая бетонная сцяна, на якой 12 дошак з імёнамі загінуўшых аднапалчан, абеліск і зямлянка каманднага пункта.
Брацкая магіла (Перарост)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне савецкіх воінаў і партызан у аграгарадку Перарост, Добрушскі раён, Гомельская вобласць. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі, на грамадзянскіх могілках
Гісторыя
Пахаваны воіны, якія загінулі ў кастрычніку 1943 года пры вязваленні вёскі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў або памерлі ад ран у шпіталі, і 3 партызаны, якія загінулі ў Вялікаю Айчынную вайну. У 1954 годзе на магіле пастаўлены помнік-скульптура воіна у поўны рост з аўтаматам у правай руцэ.
Помнік
Пляцоўка перад надмагільным збудаваннем па перыметры агароджана жалезным плотам і выкладзена фігурнай ходнікавай пліткай. На пляцоўцы па абеіх баках ад помніка знаходзяцца чатыры кветнікі.
Надмагільнае збудаванне ўяўляе сабою цагляны пастамент кубічнай формы, пакрыты тынкоўкай. На асабовым боку пастамента нанесены імёны воінаў загінуўшых у Вялікую Айчынную вайну і надпіс уверсе «Вечная слава воинам, грудью отстоявшим свободу и назависимость нашей Родины в годы Великой Отечественной войны 1941−1945 г.г.».
Перад пастаментам і па абодва бакі ад яго усталяваны мемарыяльныя пліты з імёнамі вядомых ваяроў Чырвонай Арміі. Па абодва бакі ад пастамента ўсталяваны мемарыяльныя пліты з імёнамі землякоў, якія не вярнуліся з франтоў Другой сусветнай вайны.
Дзюнкерк
Дзюнкерк (Dunkerque, Duinkerke(n) , Duunkerke ) — горад у Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, дэпартамент Нор, акруга Дзюнкерк, кантоны Гранд-Сінт, Дзюнкерк-Вест, Дзюнкерк-Эст, Кудэкерк-Бранш.
Насельніцтва — 68,292 жыхароў (2008).
Геаграфія
Дзюнкерк — горад-порт на беразе Ла-Манша, за 75 км на паўночны ўсход ад Ліля і 295 км на поўнач ад Парыжа і 10 км ад мяжы з Бельгіяй. З Дзюнкерка ў Дуўр ходзіць паром.
Гісторыя
У 1600 годзе падчас бітвы ля Ньіўпорта галандскія войскі паспрабавалі захапіць Дзюнкерк з сушы. Нягледзячы на ​​першыя поспехі, арміі прынца Морыца Аранскага не ўдалося завалодаць крэпасцю, і марскія аперацыі прыватыраў працягнуліся. У 1646 годзе, аднак, прыватыры згубілі сваю базу, бо горад захапілі французы, але ў 1652 годзе Габсбургі вярнулі яе сабе.
У 1657 годзе ў выніку вайны паміж Англійскай рэспублікай Олівера Кромвеля і Іспаніяй Дзюнкерк быў заняты англійскімі войскамі і быў замацаваны за Англіяй паводле мірнага дагавора, якая была складзена ў наступным годзе. У 1662 годзе кароль Англіі Карл II прадаў Дзюнкерк Францыі за 320 000 фунтаў.
У часы Людовіка XIV прыватыры, знаходзячыся на службе караля Францыі, здзейснілі мноства набегаў на галандскія судны. Самаму знакамітаму з прыватыраў, Жану Бару, у цэнтры горада пастаўлены помнік. Паводле Утрэхцкага дагавора 1713 года Францыя абавязалася спыніць пірацтва і разабраць гарадскія ўмацаванні.
Другая сусветная вайна
Падчас Французскай кампаніі ў маі 1940 года брытанскі экспедыцыйны корпус, які ваяваў на баку Францыі, разам з рэшткамі французскай арміі адступаў праз Дзюнкерк пад націскам наступлення нямецкага войска.
Саюзнікі былі акружаны ў раёне порта Дзюнкерка і непазбежна былі б знішчаны немцамі, але, па загадзе Гітлера, надыходзячыя войскі былі спынены для перадышкі. Брытанскае камандаванне скарысталася нечаканай магчымасцю, каб арганізаваць эвакуацыю сваіх войскаў. Па загадзе Уінстана Чэрчыля ўсе судны, вялікія і малыя, былі накіраваны да Дзюнкерка для таго, каб забраць англійскіх салдат. У выніку за некалькі дзён у ходзе аперацыі «Дайнема» было эвакуіравана 338 тысяч ваенных, у тым ліку 123 тысячы французаў. Каля 40 тысяч ваенных саюзнікаў, прыкрывалі адыход асноўных сіл, трапілі ў палон ці былі вымушаны прабірацца ў Англію іншымі шляхамі.
У верасні 1944 года канадскія войскі паспрабавалі вызваліць Дзюнкерк падчас наступу саюзнікаў на паўночны ўсход пасля поспеху высадкі ў Нармандыі. Аднак нямецкі гарнізон Дзюнкерка ператварыў горад у непрыступную крэпасць і паспяхова абараняўся ад войскаў саюзнікаў аж да канца вайны і здаўся чэхаславацкім войскам толькі 9 мая 1945 года, пасля атрымання весткі пра капітуляцыі Германіі.
За часы Другой сусветнай вайны тры чвэрці забудовы было знішчана. Пасля горад быў перабудаваны згодна з новым горадабудаўнічым рашэннем, грунтоўнай мадэрнізацыі падвергнуўся і гандлёвы порт. Агульная плошча набярэжных Дзюнкерка зараз перавышае 13 км. У цэнтры горада знахолзіцца плошча Жана Бара з 40-метровай бефруа XV стагоддзя, адрэстаўраванай пасля вайны.
Эканоміка
Гавань Дзюнкерка ёсць трэцяй па велічыні ў Францыі, пасля Марселя і Гаўра. У Дзюнкерку знаходзіцца адзін з 12 нафтаперапрацоўчых заводаў Францыі.
Структура занятасці насельніцтва:
Югалін
Югалі́н (, Юголин) — пасёлак у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Волькаўскага сельсавета.
Да 9 жніўня 2022 года пасёлак уваходзіў у склад Дабромысленскага сельсавета.
Лапіцкі сельсавет (Уваравіцкі раён)
Ла́піцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Лапічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Радзееўскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Блюдніцкага сельсавета.
Аляксандр Дуглас-Х’юм
Аляксандр (Алек) Дуглас-Х’юм (Alexander Frederick Douglas-Home,  — ) — 67-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. Належаў да Кансерватыўнай партыі.
Біяграфія
Скончыў Ітанскую школу і каледж Крайст-Чорч Оксфардскага ўніверсітэта (1925). У маладосці прафесійны гулец у крыкет, выступаў за зборную. У 1934 годзе абраны ўпершыню ў Палату абшчын, засядаў там з перапынкамі да 1951 года, заўсёды як кансерватар. У 1960—1963 і 1970—1974 — міністр замежных спраў Вялікабрытаніі.
Х’юм быў першым прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі, які нарадзіўся ў XX стагоддзі і апошнім членам Палаты лордаў, прызначаным на пасаду прэм’ера з гэтай палаты. Таксама быў апошнім прэм’ер-міністрам, кандыдатуру якога абраў асабіста манарх (каралева Лізавета II). У 1965 годзе Дуглас-Х’юм у якасці лідара апазіцыі правёў рэформу, у выніку якой была ўпарадкавана працэдура абрання лідара Кансерватыўнай партыі. З тых часоў брытанскі манарх фактычна страціў магчымасць уплываць на прызначэнне прэм’ер-міністра. Стаўшы прэм’ерам, Дуглас-Х’юм адмовіўся ад свайго пэрскага тытула 14-га графа Х’юм, які насіў пасля смерці бацькі ў 1951 годзе, быў пераабраны ў Палату абшчын як дэпутат (адзіны такі выпадак за ўсю гісторыю парламента).
З 1974 года Дуглас-Х’юм вярнуўся ў Палату лордаў, але ўжо як пажыццёвы пэр з тытулам барона Херсела. Пасля смерці яго сын Дэвід стаў спадчынным пэрам (15-м графам Х’юм) і сам заняў месца ў Палаце лордаў, якое захаваў і пасля парламенцкай рэформы.
Сярэднесібірскае пласкагор’е
Займае пераважную частку Усходняй Сібіры ў Рэспубліцы Саха (Якуція), Краснаярскім краі і Іркуцкай вобласці. Абмежавана на поўдні хрыбтамі Усходняга Саяна, Прыбайкалля і Забайкалля, на захадзе Заходне-Сібірскай раўнінай, на поўначы і ўсходзе — Паўночна-Сібірскай нізінай і Цэнтральнаякуцкай раўнінай. Плошча каля 3,5 млн км². Знаходзіцца ў межах Сібірскай платформы. Пераважаюць вышыні 500—700 метраў. Характэрна чаргаванне шырокіх плато і кражаў (Ангарскі краж, Енісейскі краж, Вілюйскае плато; найбольшая вышыня 1701 м — на плато Путарана).
Распаўсюджана вечная мерзлата. Клімат рэзка кантынентальны. Радовішчы карысных выкапняў: нікелевыя і медныя руды (Нарыльск), жалезныя руды (Ангара-Піцкі басейн і Ангара-Ілімскі раён), каменны вугаль (Тунгускі, Чаромхаўскі басейн), алмазы, графіт, каменная соль, прыродны газ. Рэкі басейна Паўночнага Ледавітага акіяна; буйнейшыя — Ніжняя Тунгуска і Падкаменная Тунгуска, Ангара, Лена з Вілюем, Хатанга.
Пераважае лістоўнічная тайга; на поўдні хваёва-лістоўнічныя і хваёвыя бары. На поўначы горная тундра, на поўдні ў далінах участкі лесастэпу і стэпаў. Ёсць заказнікі і запаведнікі.
Лапіцкі сельсавет (значэнні)
Назву Ла́піцкі сельсавет маюць:
Лапкі
Назву Лапкі́ маюць:
NGC 2890
NGC 2890 (іншыя абазначэнні — MCG -2-24-24, PGC 26778) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чапскі
Чапскі — прозвішча.
Вакцына
Вакцына (ад vacca — карова) — медыцынскі прэпарат для стварэння імунітэта да іфекцыйных хвароб. Вакцына вырабляецца з аслабленых альбо забітых мікраарганізмаў, прадуктаў іх жыццядзейнасці, альбо з іх антыгенаў, атрыманных геннаінжэнерным альбо хімічным шляхам.
Няміга (рака)
Няміга — рака ў Мінску, прыток Свіслачы.
Назва
Назва балцкага паходжання.
Папулярная версія пра сувязь з літоўскім nẽmiga(s) «бяссонне» (ад migti «засынаць»), аднак, адносіцца да шэрагу народна-этымалагічных вытлумачэнняў.
Аснова назвы звязаная з індаеўрапейскім коранем *nem- «гнуць; гнуцца». Ад гэтага кораня ў літоўскай мове захавалася два рэлікты: nem-uogė «ягада чарніка» i nemunė «грыб апёнак». Першае даслоўна значыць «баравая ягада», другое — «балацінны (грыб)». Гэтыя два прыклады сведчаць, што корань *nem- даў два значэнні — «бор» і «балаціна». Матываваныя яны былі семантыкай няроўнасці рэльефа: бор на «выгнутым» падняцці, балаціна ва «ўвагнутай» нізіне.
Значэнне няміжскай назвы магло быць такім самым, як і ў назве Нёмана — «Звілістая (рака)». Такое ж значэнне і ў назве Нямыльня (< Nemilna).
Гісторыя
Упершыню згадваецца «Словам пра паход Ігараў» у апавяданні пра бітву Яраславічаў з Усяславам Брачыславічам, які ''«разшибе славу Ярославу, скочи влъкомъ до Немиги съ Дудутокъ. На Немизѣ снопы стелютъ головами, молотятъ чепи харалужными… Немизѣ кровави брезѣ не бологомъ бяхуть посѣяни, посѣяни костьми рускихъ сыновъ»''. Таксама ў сувязі з бітвай рака згадваецца «Аповесцю мінулых гадоў» пад 1067 годам: "«Ярославичи же трие — Изяслав, Святослав, Всеволод — совокупивше вои, идоша на Всеслава, зиме суще велице. И придоша ко Меньску, и меняне затворишася в граде. Си же братья взяша Менеск, исекоша муже, а жены и дети вдаша на щиты, и поидоша к Немизе; и Всеслав поиде противу. И совокупишася обои на Немизе, месяца марта в 3 день. …И бысть сеча зла, и мнози падоша, и одолеша Изяслав, Святослав, Всеволод, Всеслав же бежа»." Тоеснасць падзей, апісаных у летапісе і Слове, бясспрэчна, але месцазнаходжанне Нямігі выклікала сумненні. Першыя выдаўцы Слова ўслед за Тацішчавым атоеснілі Нямігу з Нёманам. Таксама лічыў і Карамзін. Былі і іншыя здагадкі, Ператц, напрыклад, дапускаў, што Няміга — адна з рэк каля Пінска.
Нарэшце ў 1821 годзе Зарыян Даленга-Хадакоўскі атоесніў Нямігу з пратокай у Мінску. Затым Пагодзін, да якога ў 1836 годзе трапілі паперы Даленгі-Хадакоўскага, пацвердзіў яго меркаванне. Да такой самай думкі прыйшоў Н. П. Барсаў, хоць і даваў тэксту Слова нетрадыцыйную інтэрпрэтацыю. Да аналагічных высноў прыйшоў Кудрашоў, які пісаў, што больш за ўсё падстаў атаясамліваць з Нямігай з Слова раку Нямігу, што з’яўляецца прытокам ракі Свіслачы, на абодвух берагах якой размешчаны Мінск і спасылаўся на падобнае меркаванне Лонгінава. Такім чынам, атаясненне Нямігі з ракой у Мінску цяпер з’яўляецца традыцыйным у гістарыяграфіі.
Як высветлена археолагамі і гісторыкамі Мінска, Няміга працякала па тэрыторыі менскага пасада ў блізкасці ад дзядзінца і ўпадала ў Свіслач у 100—150 метрах ад яго. Гэтыя звесткі, здавалася б, супярэчаць летапісу, дзе гаворыцца, што Яраславічы прыйшлі да Нямігі пасля ўзяцця Менска, то бок паміж горадам і ракой была нейкае досыць значная адлегласць. Гэтая супярэчнасць развязваецца меркаваннем некаторых археолагаў, што старажытны Менск нахадзіўся на беразе ракі Менкі, пры ўпадзенні ў яе ручая Дуная, за 16 км на захад ад пазнейшага Менска, але не ўсе археолагі з гэтым згодныя. (Гл. падр. Гісторыя Мінска) Тым не менш застаецца загадкавым, чаму невялікую рэчку згадвае і летапіс, і Слова, не гаворачы пра больш значную Свіслач — Усяслаў, паводле Слова, «скочи влъкомъ до Немиги», такім чынам менавіта Няміга з’яўляецца тут геаграфічным арыенцірам, які замяняе ва ўсведамленні аўтара Слова і раку Свіслач, і горад Менск.
Раней выток Нямігі быў каля скрыжавання вуліцы Грушаўскай і Разінскага завулка, дзе было балота, а цяпер толькі вільготная нізіна. Працякала ад Грушаўкі на месцы сучасных праспекта Дзяржынскага, вуліцы Мяснікова, вуліцы Няміга і ўпадала ў раку Свіслач насупраць Траецкага прадмесця, там дзе цяпер мост з вуліцы Нямігі на вуліцу М. Багдановіча. Да XIX ст. Няміга моцна абмялела, але здараліся вялікія паводкі, які затаплялі вуліцу Нямігу і раён Нізкага рынку. У 1912 годзе было прынятае рашэнне завесці Нямігу ў калектар, але гэтаму перашкодзіла 1-я сусветная вайна, план пачалі ажыццяўляць толькі ў 1924 годзе, да 1926 года ў калектар была запушчана ніжняя частка ракі, у вярхоўях Няміга цякла па паверхні да 1955 года. Сёння Няміга невялікі ручай і працякае ў бетонным калектары, на 400—500 метраў паўднёвей старога рэчышча пад вуліцай Няміга. Але не гледзячы на бетонны калектар, на месцы колішняга рэчышча Нямігі здараюцца паводкі, як напрыклад 25 ліпеня 2004, 24 ліпеня 2007, 23 ліпеня 2009, 26 ліпеня 2010 гадоў. Цяпер раку можна прасачыць ад чыгуначнай станцыі Мінск-Таварная, дзе яна цячэ ў вельмі вузкай трубе, якая пад вуліцай К. Цэткін далучаецца да калектара дыяметрам 80 см, які ў сваю чаргу пад скрыжаваннем вуліц Мяснікова і Нагіна ўпадае ў калектар дыяметрам 1,75 метра. За 200 м да рэчышча Свіслачы калектар Нямігі далучаны да калектара «Цэнтр», які ўпадае ў Свіслач на некалькі кіламетраў ніжэй за месца натуральнага вусця Нямігі.
Сайман Кэмеран
Сайман Кэмеран (Simon Cameron; 8 сакавіка 1799, Мейтаўн, акруга Ланкастэр, Пенсільванія — 26 чэрвеня 1889, Мейтаўн, акруга Ланкастэр, Пенсільванія) — амерыканскі палітык, сенатар ад штата Пенсільванія, ваенны міністр у адміністрацыі прэзідэнта Лінкальна ў пачатку Грамадзянскай вайны ў ЗША.
HMS C21
HMS C21 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 26 верасня 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 15 мая 1909 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў, дзе была ўключана ў Сёмую падводную флатылію.
Маар (значэнні)
Маар:
Прыдатак яечка
Прыдатак яечка — выцягнутае ўтварэнне, якае размяшчаецца ззаду і зверху ад яечка. У прыдатка яечка праходзіць большасць семявыносных шляхоў.
Анатомія
У прыдатка яечка вылучаюць галоўку, цела і хвост. Галоўка прыдатка шырокая, закругленая, выступае за верхні край яечка, складаецца з 12 - 15 долек; часам на галоўцы маецца рудыментарнае пузыркпадобнае ўтварэнне - прывесак прыдатка яечка (астатак мезанефральнай пратокі). Цела прыдатка вузкае, выцягнутае, трохграневае; хвост прыдатка працягваецца семявыноснай пратокай.
Прыдатак яечка пакрыты похвавай абалонкай яечка, фармуе паміж яечкам і прыдаткам шчылінападобную пазуху. Пазуха абмежаваная зверху і знізу звязкамі прыдатка яечка.
Долькі прыдатка яечка ўпадаюць канальчыкамі ў пратоку прыдатка, які мае звілісты ход (у распраўленым выглядзе дасягае 6 - 8 м у даўжыню). Пратока прыдатка ў вобласці яго хваста пераходзіць у семявыносную пратоку.
Функцыя
Прыдатак яечка - андрагензалежны сакраторны орган. Служыць для назапашвання і даспявання сперміяў, якія набываюць здольнасць рухацца і апладняць яйкаклетку. Нізкі парцыяльны ціск кіслароду і адсутнасць фруктозы перашкаджаюць актыўнаму метабалізму ў сперміях і спрыяе доўгаму захаванню іх жыццядзейнасці.
Беноца Гоцалі
Беноца Гоцалі, сапр. дзі Лезэ дзі Сандра (Benozzo Gozzoli, Benozzo di Lese di Sandro; 1420, г. Фларэнцыя, Італія — 1497) — італьянскі жывапісец эпохі ранняга Адраджэння.
Вучыўся ў Л. Гіберці і Анджэліка. Працаваў у Фларэнцыі, Пізе і іншых гарадах Італіі.
У вялікіх фрэскавых цыклах (сцэны з жыцця св. Аўгусціна ў царкве Сант-Агасціна ў Сан-Джыміньяна, 1463-67; фрэска «Шэсце вешчуноў» у капэле палаца Медычы-Рыкардзі ў Фларэнцыі, 1459) спалучаў паэтычна-казачную, па сутнасці свецкую трактоўку сюжэтаў і тонкасць жывога назірання з «дывановасцю» кампазіцыі, умоўнасцю прасторавых вырашэнняў, дэкаратыўнай маляўнічасцю каларыту.
Мочаспускальны канал
Мочаспускальны канал (сінонім: урэтра, urethra) — трубчасты орган, які злучае мачавы пузыр са знешнім асяроддзем.
Анатомія мочаспускальнага канала ў чалавека
Мочаспускальны канал адрозніваецца ў мужчын і жанчын - у мужчын ён доўгі і вузкі (даўжынёй 16-22 см., шырынёй да 8 мм), а ў жанчын - кароткі і шырокі (даўжынёй 3-4 см., шырынёй 1-1,5 см.).
Функцыя ў чалавека
Мочавыпускальны канал служыць для вываду мачы. У мужчынскім арганізме ва ўрэтру таксама адкрываюцца пратокі, якія нясуць сперму.
Царква Святога Міхаіла (Гамбург)
Царква Святога Міхаіла — галоўная пратэстанцкая (евангелісцкая) царква Гамбурга, адно з найбольш значных архітэктурных збудаванняў Паўночнай Германіі, з'яўляецца "візітнай карткай" горада. Храм у стылі позняга барока, прысвечаны архангелу Міхаілу, вядомы таксама пад назвай «Вялікі Міхель». Царква Святога Міхаіла знаходзіцца ў паўднёвым квартале Новага горада, вежа царквы добра бачная з караблёў, якія накіроўваюцца ў порт Гамбурга, фарміруе марскі фасад вольнага Ганзейскага горада.
Гісторыя
Першая царква Святога Міхаіла была ўзведзена ў Новым горадзе Гамбурга ў 1648 - 1669 гг. Петэрам Маркартам і Крыстафам Корбінусам. Гэта была вялікая прыгожая трохнефная царква, аднак яна праіснавала да 1750 года, у выніку ўдару маланкі храм цалкам згарэў, званіца храма была разбурана. На наступны год на старым месцы было пачата ўзвядзенне новай царквы па праекце Іагана Леанарда Прэя і Эрнста Георга Зоніна. Да 1762 пабудова была скончаная, аднак вежа царквы была выведзена толькі да ўзроўню даху. Толькі да 1786 года храм упрыгожыўся элегантнай і яркай вежай. 3 ліпеня 1906 г. падчас будаўнічых работ узнік пажар - дашчэнту згарэла і абрынулася вежа, ад царквы засталіся адны сцены. Цэлы шэраг архітэктараў і ўплывовых грамадзян Гамбурга выказаліся супраць аднаўлення Вялікага Міхеля. Яны прапаноўвалі паставіць на тым жа месцы новую царкву - узвесці ў адпаведнасці з духам XX стагоддзя. Аднак простыя жыхары Гамбурга, якія любілі і ганарыліся сваёй славутасцю, вырашылі аднаўляць храм. Да 1912 годзе трэцяя царква Святога Міхаіла была ўзведзена па ранейшых чарцяжах, але пры гэтым выкарыстоўваліся самыя сучасныя матэрыялы і тэхналогіі. Менавіта жалезабетонная канструкцыя дапамагла 3-й царкве выстаяць падчас Другой сусветнай вайны, калі Гамбург, як адзін з прамысловых цэнтраў і асноўных партоў Германіі, падвяргаўся масіраваным бамбаванням. У 2008 годзе выява царквы Святога Міхаіла ў Гамбургу была змешчана на рэверс памятнай манеты наміналам 2 еўра з серыі «Федэральныя землі Германіі» як сімвал федэральнай зямлі Гамбург.
Грац
Грац (Graz, Gradec) — горад на паўднёвым усходзе Аўстрыі, цэнтр федэральнай зямлі Штырыя. Грац — другі па велічыні горад Аўстрыі, налічвае больш 290 тысяч жыхароў (2010 год).
Стары горад Граца належыць да найлепш захаваных цэнтраў гарадоў у Еўропе, у 1999 годзе ён быў уключаны ЮНЕСКА ў Спіс сусветнай спадчыны.
Гісторыя
Назва горада пайшла ад славенскага слова Gradec, якое азначае «малы замак». Гэта даказвае, што горад узнік на месцы старажытнага славянскага паселішча. Першыя згадкі аб Грацы адносяцца да 881 года, які ў гэты час быў уласнасцю ўладароў Штырыі. У 1281 годзе Грац атрымаў гарадскія правы ад Рудольфа I Габсбурга. З першай паловы ХV стагоддзя і да XVII стагоддзя Грац быў сталіцай штырыйскай веткі дынастыі Габсбургаў. Пад іх уладай горад атрымаў значнае развіццё, у XVI стагоддзі на гары Шлосберг быў пабудаваны замак для абароны ад туркаў. У 1586 годзе ў Грацы ўзнік першы універсітэт. У 1809 годзе горад быў абложаны, але не ўзяты напалеонаўскімі войскамі.
Дзякуючы свайму геаграфічнаму становішчу, горад Грац апынуўся на скрыжаванні адразу некалькіх культур: нямецкай, балканскай і міжземнаморскай. Шмат стагоддзяў архітэктары і мастакі з гэтых рэгіёнаў мянялі аблічча горада, які стаў своеасаблівым «плавільным катлом» для розных нацыянальных традыцый. У час знаходжання пад уладай Габсбургаў Грац прадстаўляе сабою адначасова тыповы і ўнікальны горад Цэнтральнай Еўропы. Кожная эпоха і кожная культура знайшла на яго вуліцах сваё архітэктурнае ўвасабленне, і часта гэта не шараговыя пабудовы, а шэдэўры. Тут готыка суседнічае з мадэрнам, а барока не супярэчыць ракако. У горадзе можна адчуць атмасферу Сярэдневякоўя, заплутаўшы ў яго вузкіх завулках ці трапіўшы ў арсенал, дзе захоўваецца адна з самых вялікіх у свеце калекцый зброі. Гадзіннікавая вежа, якая засталася ад замка Шлосберг, разбуранага напалеонаўскімі войскамі, як і раней адбівае гарадскі час, пры гэтым маленькая стрэлка паказвае хвіліны, а вялікая — гадзіны.
У нашы дні Грац з'яўляецца важным прамысловым, культурным і турыстычным цэнтрам. У горадзе знаходзяцца 4 універсітэты і 2 вышэйшыя школы, у якіх вучацца каля 40 тыс. студэнтаў. Грац быў культурнай сталіцай Еўропы ў 2003 годзе і горадам кулінарных задавальненняў у 2008 годзе. У горадзе атрымалі развіццё веласіпедная, машынабудаўнічая, хімічная, харчовая і тэкстыльная галіны прамысловасці. Міжнародны кірмаш Граца з'яўляецца важным камерцыйным і прамысловым мерапрыемствам паўднёва-ўсходняй Еўропы.
Ас-Садамія
Ас-Садамія ці ж Мухафаза Кувейт (محافة الكويت) — 19-я мухафаза Ірака, заснаваная пасля ўварвання Ірака ў Кувейт у 1990 годзе. Гэтаму папярэднічала стварэнне марыянеткавай дзяржавы — Рэспублікі Кувейт. Адмова Ірака сысці з Кувейта прывяла да вайны ў Персідскім заліве і вяртанні кувейцкага ўрада 26 лютага 1991.
Стрыечны брат прэзідэнта Садама Хусейна, бачны дзяржаўны і ваенны дзеяч Ірака, Алі Хасан аль-Маджыд, які кіраваў акупацыяй Кувейта, быў прызначаны губернатарам новастворанай мухафазы. Ён пераназваў захопленую тэрыторыю, назваўшы ў гонар сваяка — Садамія. У верасні Аль-Маджыд прыняў указ, па якім усе будынкі з эмблемай або карцінамі кувейцкага эміра павінны быць спалены, а ўладальнікі арыштаваны. Кувейтцам забаранілі насіць і адрошчваць бароды.
У лістападзе 1990 года новым губернатарам Кувейта быў прызначаны Азіз Саліх ан-Нуман, які таксама актыўна прымаў удзел у яго акупацыі. На новай пасадзе па яго распараджэнні ў Кувейце пачаліся масавыя рабаванні. Лічыцца, што ён таксама адказны за згвалтаванні кувейцкіх жанчын.
Халадзільнік
Халадзільнік — збудаванне ці апарат для ахалоджвання і захоўвання біялагічных аб'ектаў, медыцынскіх прэпаратаў, харчовых ці іншых скорапсавальных прадуктаў пры тэмпературах, ніжэйшых за тэмпературу навакольнага асяроддзя. Ахалоджванне ажыццяўляецца з дапамогай халадзільнай машыны.
Адрозніваюць халадзільнікі хатнія і прамысловыя. Хатні (бытавы) халадзільнік — шафа (2-3-секцыйная) для кароткачасовага захоўвання і працяглага (да некалькіх сутак) замарожаных харчовых прадуктаў, а таксама для атрымання лёду. Бываюць кампрэсійныя (хладагент), абсарбцыйныя (на сумесі аміяку з вадой і вадародам) і тэрмаэлектрычныя (дзеянне ахаладжальных прыстасаванняў заснавана на з'яве Пельцье). У параўнанні з кампрэсійнымі халадзільнікамі абсарбцыйныя халадзільнікі бясшумныя, больш надзейныя ў эксплуатацыі, але расходуюць больш электраэнергіі. Першыя бытавыя халадзільнікі з'явіліся ў ЗША ў 1910 годзе. Прамысловыя халадзільнікі бываюць вытворчымі (уваходзяць у склад харчовага прадпрыемства) і размеркавальныя (для захоўвання харчовых прадуктаў на прадпрымствах гандлю і грамадскага харчавання). У камерах халадзільніка тэмпература каля 0 °C, для замарожвання −18° — −23 °C, для захоўвання прадуктаў да −18 °C.
Грузаперавозкі
Грузаперавозкі — гэта працэс, з прычыны якога здзяйсняецца перамяшчэнне (транспарціроўка) з аднаго месца ў іншае якіх-небудзь аб'ектаў з дапамогай транспарту.
Гісторыя
За ўвесь час існавання чалавецтва можна вылучыць тры рэвалюцыі ў развіцці грузаперавозак:
Грузаперавозкі, якія здзяйсняюцца пры дапамозе воднага транспарту
Перавозкі грузаў пры дапамозе воднага транспарту (марскога і рачнога) — гэта адзін з самых складаных і цяжкавыканальныя відаў перавозкі. Неабходна строгае выкананне ўсіх патрабаванняў пры дадзеным выглядзе перавозкі грузаў як ад самога заказчыка, так і ад кампаніі, якая аказвае гэтыя паслугі.
Пры марской грузаперавозцы трэба нямалую колькасць выдаткаў энергетычных і працоўных рэсурсаў. Але можна заўважыць, што разнастайныя складанасці з арганізацыяй марскіх грузаперавозак кампенсуюцца усімі якія прадстаўляюцца яго магчымасцямі. Перш за ўсё, яны звязаны з геаграфічным месцазнаходжаннем розных пунктаў дастаўкі і пагрузкі якога-небудзь аб'екта. Дадзены від транспарціроўкі з'яўляецца самым павольным і самым танным сярод усіх магчымых відаў перавозкі грузаў. Часцей за ўсё, гэта выгляд дастаўкі грузаў ажыццяўляецца ў кантэйнерах, якія маюць стандартныя, прынятыя ва ўсім свеце, характарыстыкі: габарыты, масу, асаблівасці канструкцыі. Выкарыстанне падобных «ёмістасцяў» дазваляе засцерагчы груз ад знешніх уздзеянняў.
Грузаперавозкі, якія здзяйсняюцца пры дапамозе чыгуначнага транспарту
Перавозкі грузаў пры дапамозе чыгуначнага транспарту з'яўляюцца вельмі і вельмі эканамічнымі і даюць вялізныя магчымасці для перавозкі досыць вялікіх аб'ектаў. Амаль увесь транспарт прайграе па сваіх характарыстыках грузападымальнасці чыгуначнаму транспарце. Гэта дазваляе быць дадзенага віду грузаперавозкі адным з самых папулярных у горназдабыўной вытворчасці і ў цяжкай прамысловасці.
Адной з галоўных задач развіцця эканомікі дадзенай сферы транспартнай галіны з'яўляецца стварэнне паўнавартаснага канкурэнтнага рынку як для непасрэдных удзельнікаў працэсу транспарціроўкі, так і для суб'ектаў унутры самой галіны.
Грузаперавозкі, якія здзяйсняюцца пры дапамозе аўтатранспарту
Перавозкі грузаў пры дапамозе аўтатранспарту з'яўляецца адным з самых папулярных. Асноўныя перавагі:
''Гл. таксама'': TIR, кіроўца-дальнабойнік
Грузаперавозкі, якія здзяйсняюцца пры дапамозе авіятранспарту
Таксама вылучаюцца тры тыпа грузаперавозак:
Структура і склад паслуг у сферы грузаперавозак
У наш час розная дзейнасць розных кампаній не абыходзіцца без вельмі цеснага супрацоўніцтва з кампаніямі, якія займаюцца грузаперавозкамі (транспартна-экспедыцыйная кампанія). Для многіх кампаній якасная, хуткая, своечасовая дастаўка рознага грузу з'яўляецца адным з найважнейшых фактараў, якія ўплываюць на развіццё і стабільнасць дадзенай кампаніі. Для прыватных кампаній высокі ўзровень аказання транспартных паслуг з'яўляецца не менш важным, таму што гэта залог упэўненасці і поўнага спакою падчас перавозкі маёмасці. З прычыны гэтага з кожным годам цікавасць і попыт на розныя грузаперавозкі расце і расце.
Сэрвіс, прапанаваны кампаніямі, якія займаюцца грузаперавозкамі, акрамя ўласна перавозкі грузаў ўключае ў сябе таксама страхаванне перавозяцца аб'ектаў, падрыхтоўку поўнага камплекта дакументаў на дадзены тавар ці груз (таварна-транспартнай накладной, рахункі-фактуры, сертыфікатаў адпаведнасці), а таксама, пры неабходнасці, яго мытнае афармленне.
Кампаніі, якія займаюцца транспарціроўкай, прадастаўляюць кліентам ўсё больш і больш шырокі спектр, якія прадстаўляюцца паслуг. Пры гэтым, арганізацыя дае «стопрацэнтную» гарантыю іх высокай якасці. Першапачаткова шлях тавару або грузу бярэ пачатак з распрацоўкі канцэпцыі і аптымальнага маршруту па якім будзе рухаць груз, вылічэння і разліку ўсёй кошту дадзенай дастаўкі, падрыхтоўкі ўсёй неабходнай дакументацыі. Затым вызначаюцца транспартныя і пагрузныя сродкі, неабходныя для дадзенага тавару. Далей адбываецца афармленне неабходных дазволаў, вырабляецца маніторынг руху тавару з моманту пачатку шляху і да моманту, калі груз будзе дастаўлены.
Спектр паслуг па грузаперавозках:
Кошт перавозкі залежыць ад вагі, габарытаў, далёкасці транспарціроўкі тавару, часу, выдаткаванага на пагрузку, кошту кіламетражу, а гэтак жа ад кампаніі, якая падае дадзеныя паслугі. Вядучыя цэны на грузаперавозкі прадастаўляюць наступныя кампаніі: ТАА «Аэродар», Kabanchik і інш..
Перламутравыя воблакі
Перламутравыя воблакі — тонкія, паўпразрыстыя воблакі, якія ўзнікаюць у стратасферы на вышыні 20-30 км. Па форме нагадваюць перыстыя воблакі і перыста-кучавыя воблакі, з вельмі моцнай ірызацыяй (вясёлкавай афарбоўкай па краях, прыкмета кропельна-вадкай будовы). Назіраюць зрэдку зімой, пераважна ў Паўночнай Еўропе і на Алясцы.
Горна-металургічная акадэмія імя Станіслава Сташыца
Гісторыя
31 мая 1913 года імператар Франц Іосіф I зацвердзіў адкрыццё горнага інстытута ў Кракаве. Але, з-за пачатку Першай сусветнай вайны адкрыццё навучальнай установы прыйшлося адкласці.
Пасля Першай сусветнай вайны і здабыцця Польшчай незалежнасці польскі ўрад зацвердзіў адкрыццё вышэйшай тэхнічнай навучальнай установы ў Кракаве пад назвай Горная акадэмія.
Падчас Другой сусветнай вайны галоўны корпус акадэміі быў заняты нямецкімі войскамі, а маёмасць акадэміі была разрабавана. Нягледзячы на ​​нямецкую акупацыю, акадэмія вяла падпольную адукацыйную дзейнасць.
У 1947 годзе Горная акадэмія была перайменавана ў Горна-металургічную акадэмію. У 1969 годзе акадэміі было прысвоена імя вядомага польскага навукоўца Станіслава Сташыца.
Факультэты
У склад акадэміі ўваходзяць наступныя факультэты:
Гафолія
Гафолія (עֲתַלְיָה, Аталія), дачка ізраільскага цара Ахава — царыца Іўдзейскага царства (842—837 да.н.э.), жонка Іярама.
Біяграфія
Пазнаўшы пра смерць свайго брата, ізраільскага цара Іярама, а таксама свайго сына Ахозіі, забітых па загадзе паўстаўшым военачальнікам Іуям падчас знішчэння роду Ахава ў Ізраілі; Гафолія са свайго боку загадала забіваць нашчадкаў Давыда ва ўсёй Іудзеі. Згодна Бібліі, Гафолія вырашыла знішчыць «усё царскае племя дому Іудзіна» (2Хрон.22:10), аднак малодшаму сына Ахозіі — Іаясу, атрымалася выратавацца, немаўляці схаваў і выхаваў у сябе першасвятар Іядай.
Праз шэсць гад пасля гэтых падзей, маленькі Іаяс быў памазаны на валадарства і абвешчаны Іядаям у Храме пры вялікай колькасці народа новым царом Іудзеі. Для Гафоліі такія падзеі былі поўнай нечаканасцю, яна была схоплена, адведзена да патоку Кедрона і там пакарана смерцю (2Хрон.23:21).
Гафолія ў мастацтве
У 1691 французскі драматург Жан Расін напісаў п’есу паводле біблейскага сюжэта, якую назваў «Гафолія». Нямецкі кампазітар Фелікс Мендэльсон напісаў музыку для п’есы Расіна, якая была выканана ў Берліне ў 1845. У 1733 англійскі кампазітар Георг Фрыдрых Гендэль напісаў араторыю, заснаваную на жыцці царыцы.
Хімія ў Беларусі
Хімія ў Беларусі — агульны комплекс навуковых устаноў і людзей, якія займаюцца вывучэннем і практычным выкарыстаннем хіміі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Першыя звесткі пра хімічную навуку на Беларусі адносяцца да 2-й паловы 18 стагоддзя.
Сістэматычная навукова-даследчая работа пачалася пасля адкрыцця Горы-Горацкай земляробчай школы (1840), асабліва пасля пераўтварэння яе ў Горы-Горацкі земляробчы інстытут (1848). Тут працавалі К. Д. Шміт, які ў 1845 годзе арганізаваў першую на Беларусі хімічную лабараторыю, і І. А. Цютчаў.
Пасля закрыцця інстытута ў 1863 годзе развіццё хіміі на Беларусі спынілася і аднавілася толькі ў 1920-я г. У 1926 годзе пасля рэараганізацыі структуры Інстытута беларускай культуры была зацверджана прыродазнаўчая секцыя, якая мела падсекцыю хіміі, створана хімічная лабараторыя. У 1928 годзе, напярэдадні рэарганізацыі Інбелкульта ў Акадэмію навук, створана кафедра хіміі. У 1930 годзе адкрыты Інстытут хіміі АН Беларусі. Першым яго дырэктарам быў акадэмік У. В. Шкатэлаў. Да 1932 года ў ім праводзіліся аналітычныя работы для Геалагічнага інстытута АН Беларусі.
З 1933 года вяліся хімічныя даследаванні мінеральнай і арганічнай сыравіны, вывучаліся пытанні арганічнага каталізу, адсорбцыі, кінетыкі хімічных рэакцый і будовы высокамалекулярных злучэнняў. Хімічныя даследаванні вяліся таксама на кафедрах арганічнай і неарганічнай хіміі БДУ, на базе якіх у 1930 годзе хімічнае аддзяленне педагагічнага факультэта, рэарганізаванае ў 1931 годзе ў хімічны факультэт.
У 1963 годзе створана Аддзяленне хімічных (з 1970 года хімічных і геалагічных) навук, у склад якога ўвайшлі Інстытут фізіка-арганічнай хіміі, Інстытут агульнай і неарганічнай хіміі, Лабараторыя геахімічных праблем АН Беларусі.
Сучасны стан
Навуковыя даследаванні ў галіне хіміі праводзяцца ў інстытутах Нацыянальнай АН, БДУ, Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце, іншых ВНУ, у лабараторыях прамысловых аб'яднанняў і фірм. Сувязі паміж навуковымі хімічнымі цэнтрамі розных краін ажыццяўляе Міжнародны саюз тэарэтычнай і прыкладной хіміі.
Асноўныя кірункі даследаванняў у 2000-х гг. — аналітычная хімія, арганічная хімія, біяарганічная хімія, калоідная хімія, лесахімія, нафтахімія, хімія высокамалекулярных злучэнняў, хімія торфу, хімія цвёрдага цела і іншыя.
Выдаюцца часопісы «Весці Нацыянальнай АН Беларусі. Серыя хімічных навук» (з 1965); «Вестник БГУ. Серия 2. Химия, биология, география» (з 1969). Сувязі з навуковымі цэнтрамі іншых краін ажыццяўляюцца праз Міжнародны саюз тэарэтычнай і прыкладной хіміі.
Выдатныя асобы
Найбольш значны ўклад у развіццё і арганізацыю хімічных даследаванняў у Беларусі зрабілі: Ю. А. Альдэкоп, Ф. Г. Асіпенка, А. А. Ахрэм, М. А. Безбародаў, А. С. Вечар, Б. В. Ерафееў, Г. Я. Каба, М. С. Казлоў, У. С. Камароў, Ф. М. Капуцкі, К. М. Караткоў, М. П. Круцько, Ф. А. Лахвіч, А. І. Лесніковіч, І. І. Ліштван, М. А. Майер, М. І. Міцкевіч, М. М. Паўлючэнка, Я. А. Продан, М. А. Прыляжаеў, Я. М. Рахманько, У. С. Салдатаў, В. В. Свірыдаў, Р. Л. Старобінец, В. Ф. Цікавы, І. Р. Цішчанка, М. Ф. Ярмоленка, І. М. Ярмоленка і інш.
Раманскі Вергілій
Раманскі Вергілій, або Vergilius Romanus — манускрыпт з творамі Вяргілія. які змяшчае «Энеіду», «Георгікі» і некаторыя эклогі. Адзін з нешматлікіх захаваных антычных ілюмінаваных рукапісаў, датуецца V стагоддзем. Знаходзіцца ў Ватыканскай бібліятэцы (MS Vat. lat. 3867).
Апісанне
Адзін з найстарэйшых і найбольш важных рукапісаў з творамі Вергілія. Памер пергаментных лістоў 332-323 мм на 309 мм. Тэкст напісаны. На старонцы размяшчаецца 18 радкоў. 19 захаваных ілюстрацый, выкананы, па меншай меры, двума ананімнымі мастакамі. Стыль ілюстратараў рукапісу ўяўляе сабой пачатак адыходу ад антычных традыцый адлюстравання чалавека і прасторы.
Першы мастак на лісце folio 1 recto, праілюстраваў Першую эклогу. Пастух, Тыцір, грае на флейце, седзячы пад дрэвам. За яго спіной з-за дрэва выглядаюць тры каровы. За адным пастухом, Мелібеем, таксама намаляваныя жывёлы, якія выглядаюць з-за дрэва. Гэтая мініяцюра яшчэ звязана з антычным выяўленчым мастацтвам. Каровы і козы за дрэвамі — спроба, хоць і не зусім удалая, стварыць уражанне глыбіні прасторы. Драпіроўкі адзення пастухоў перададзена натуральна паказанымі складкамі, іх твары намаляваныя ў тры чвэрці. Мініяцюра, у адрозненне ад астатніх мініяцюр рукапісы, не мае рамкі, як ілюстрацыі ў папірусных скрутках.
Белавежскія пагадненні
Белавежскае пагадненне — тэрмін, які выкарыстоўваецца ў СМІ для абазначэння дакумента, які называецца Пагадненне аб стварэнні Садружнасці Незалежных Дзяржаў (СНД), падпісанага кіраўнікамі Расійскай Федэрацыі (РСФСР), Рэспублікі Беларусь і Украіны 8 снежня 1991 года; было канстатавана спыненне існавання Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік.
Перадгісторыя
Пасля спробы зрушэння М. С. Гарбачова з пасады прэзідэнта СССР па-ранейшаму працягвалася праца над новым Саюзным дагаворам. Главы большасці рэспублік заяўлялі пра свой намер далучыцца да дагавора аб Саюзе Суверэнных Дзяржаў. Апошні раз такая заява была зроблена ў лістападзе 1991 года і трансліравалася на тэлебачанні, а само падпісанне было прызначана на снежань.
1 снежня ва Украіне быў праведзены рэферэндум па пытанні яе незалежнасці ад СССР, які паказаў 90 % сцвярджальных адказаў.
Прэзідэнт ЗША Джордж Буш у сваёй заяве ад 25 снежня 1991 года, пасля таго як Гарбачоў паведаміў яму па тэлефоне пра сваю адстаўку, падкрэсліў: «Злучаныя Штаты вітаюць гістарычны выбар на карысць свабоды, зроблены новымі дзяржавамі Садружнасці. Нягледзячы на патэнцыйную магчымасць нестабільнасці і хаосу, гэтыя падзеі відавочна адпавядаюць нашым інтарэсам» (газета «Известия» за 26 снежня 1991 г.).
Змест
Барыс Ельцын і Генадзь Бурбуліс (РСФСР), Станіслаў Шушкевіч і Вячаслаў Кебіч (БССР), Леанід Краўчук і Вітольд Фокін (Украіна).
Прэамбула дакумента канстатавала, што «Саюз ССР як суб'ект міжнароднага права і геапалітычная рэальнасць спыняе сваё існаванне».
Артыкул 1-ы Пагаднення абвяшчаў: «Высокія Дагаворныя Бакі ўтвараюць Садружнасць Незалежных Дзяржаў» (СНД).
Пагадненне заяўляла пра імкненне развіваць супрацоўніцтва ў палітычнай, эканамічнай, гуманітарнай, культурнай і іншых абласцях.
Артыкул 14-ы вызначаў Мінск «афіцыйным месцам знаходжання каардынацыйных органаў садружнасці».
Адлюстраванне ў літаратуры і мастацтве
Факт падпісання Белавежскага пагаднення выклікаў рэакцыю літаратараў, нярэдка іранічную. Напрыклад, Рыгор Барадулін пісаў: «Змікіціўшы на трох пад вецер свежы, / Рашылі тры дзяржаўныя зубры / Пасунуць Спаскую / Да Белай вежы, / Дзе вольна палявалі ўсе цары». Сямён Гафштэйн перадаў сэнс пагаднення ў наступных радках: «Жылі мы ўсе ў вялікай згодзе, / За стол адзін нас не ўсадзіць, / Дык хай у кожным агародзе / Свой прэзідэнт цяпер сядзіць… / Няхай сядзіць і грэе пуза, / І радуе рабочы клас, / Садружнасць хай замест Саюза / Навекі будзе тут у нас…»
Дора Маар
Дора Маар (Dora Maar, сапраўднае імя Генрыета Тэадора Марковіч, Henriette Theodora Markovitch,, Тур — , Парыж) — французская мастачка і фатограф.
Біяграфія і творчасць
Дачка францужанкі з Турэні і архітэктара харвацкага паходжання, вырасла ў Аргенціне. У 1920 годзе прыехала ў Парыж, вучылася жывапісу, затым фатаграфіі, пазнаёмілася з Брасаем, Карцье-Брэсонам, зблізілася з сюррэалістамі (Брэтон, Батай і інш.). Была асістэнткай Мана Рэя, у 1935 годзе адкрыла ўласнае фотаатэлье. Яе фотамантаж «Папаша Убю» (1936) стаў свайго роду візітнай карткай сюррэалістычнага мастацтва.
У 1936 годзе ў парыжскім кафэ «Дэ маго» Поль Элюар пазнаёміў Маар з Пабла Пікаса, сяброўкай якога, мадэллю і музай яна стала на 9 гадоў. Маар шмат фатаграфавала Пікаса (асабліва ў перыяд яго працы над «Гернікай»), пад яго ўплывам звярнулася да жывапісу. Пікаса часта ствараў выявы сумнай Маар, у яго творчасці яна назаўжды засталася «жанчынай, якая плача».
У 1945 годзе, пасля разрыву з Пікаса, Маар перажыла цяжкі душэўны крызіс, лячылася ў псіхіятрычнай клініцы ў Жака Лакана. Пасля выставы жывапісных работ (1957) на доўгія гады зачынілася ў сваёй кватэры, пісала вершы і карціны, была амаль забытая.
У поўнай меры маляўнічая спадчына Маар, высока ацэненая публікай і крытыкай, была прадстаўлена толькі на пасмяротнай рэтраспектыўнай выставе (1999).
Дуброўна (значэнні)
Назву Дубро́ўна маюць:
Atretochoana eiselti
Atretochoana eiselti — від бязногіх земнаводных сямейства. Від з’яўляецца самым буйным з вядомых безлёгачных тэтраподаў.
Апісанне
Земнаводнае даўжынёй 70-80 см, самы доўгі асобнік дасягаў 80,5 см. Як і ў іншых прадстаўнікоў атраду, у Atretochoana eiselti змеепадобнае бязногае цела з кольцамі як у дажджавых чарвякоў. Від мае шырокі плоскі чэрап, што моцна адрознівае яго ад іншых прадстаўнікоў атраду; закрытыя ноздры і павялічаны рот з рухомай шчакой; а таксама мясісты спінны плаўнік. Галоўным адрозненнем віду з’яўляецца адсутнасць лёгкіх. Скура, багата ўсеяная капілярамі аж да эпідэрмісу, што спрыяе газаабмену. Таксама ў чэрапе выяўлена наяўнасць цягліц, што не характэрна ні для аднаго жывога арганізма.
Гісторыя
Першы асобнік віду знойдзены ў канцы XIX стагоддзя ў трапічных лясах Бразіліі Грэмам Гейлесам падчас экспедыцыі Браяна Куклы. Аб тыпавым месцазнаходжанні і даце знаходжання няма дадзеных. Асобнік захоўваўся ў Венскім музеі прыродазнаўства. Спачатку яго аднеслі да віду. У 1968 годзе Эдвард Гарысан Тэйлар на аснове гэтага ўзору апісаў новы від. Від названы ў гонар аўстрыйскага герпетолага Ёзафа Айзельта. У 1995 годзе герпетолагі Марк Уілкінсан і Рональд Нусбаўм даследавалі галатып і вызначылі, што жывёла не мае лёгкіх. Таму для віду быў прапанаваны новы род Atretochoana (з «закрытыя хааны»). У 1997 годзе знойдзены яшчэ адзін неапісаны асобнік віду ў Бразільскім універсітэце. У 2011 годзе даследчыкі канчаткова аднеслі від да сямейства.
У чэрвені 2011 года на востраве Маскейра недалёка ад горада Бялена сфатаграфавана земнаводнае, вельмі падобнае на Atretochoana eiselti. У гэтым жа годзе было на рацэ Мадэйра выяўлена яшчэ шэсць асобін, якія пэўна ідэнтыфікаваны як прадстаўнікі віду.
Радзееўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лапіцкага сельсавета.
Свабодная дэмакратычная партыя (Германія)
Свабодная дэмакратычная партыя (СвДП) (Freie Demokratische Partei (FDP)) — ліберальная партыя ў Германіі. Старшыня партыі — Крысціян Лінднер (з 2013).
СвДП уваходзіла ў федэратыўны ўрад з 1949 па 1956, з 1961 па 1966, з 1969 па 1998 год, а таксама ўваходзіць у правячую кааліцыю з 2009 года па сённяшні дзень (кожны раз як малодшы партнёр адной з двух буйных нямецкіх партый). Такім чынам, яна прадстаўлена ў нямецкім ўрадзе даўжэй, чым любая іншая партыя. Зараз прадстаўнікі ФДП таксама ўваходзяць у склад трох зямельных урадаў.
У Еўрапейскім парламенце СвДП уваходзіць у фракцыю Альянс лібералаў і дэмакратаў для Еўропы.
Два разы прадстаўнікі СвДП станавіліся прэзідэнтамі ФРГ: Тэадор Хойс і Вальтэр Шэель.
Выбары ў Бундэстаг 2013 года
Падчас выбараў у Бундэстаг 2013 года СвДП упершыню не набрала 5% і не атрымала ніводнага месца ў нямецкім парламенце.
Выбары ў Бундэстаг 2017 года
Падчас выбараў у Бундэстаг 2017 года партыя набрала 10,7% галасоў, што дазволіла вярнуцца ў Бундэстаг Германіі. Агулам СвДП змагла накіраваць у нямецкі заканадаўчы орган 80 чалавек.
NGC 2891
NGC 2891 (іншыя абазначэнні — ESO 498-8, MCG -4-23-3, PGC 26794) — галактыка ў сузор’і Компас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адміністрацыйны падзел Джыбуці
Адміністрацыйны падзел Джыбуці — падзел тэрыторыі Джыбуці на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання. Згодна з падзелам Джыбуці складаецца з 5 рэгіёнаў і горада Джыбуці, які мае статус рэгіёна.
Глядзіце таксама
Djiboutis regioner
Дуглас Адамс
Дуглас А́дамс (Douglas Adams;, Кембрыдж — ) — брытанскі пісьменнік, аўтар твораў у жанры фантастыкі. Скончыў каледж Сент-Джон у Кембрыджы.
Адзін з любімых персанажаў пісьменніка — «негераічны» герой. Пэўныя канцэпцыі з твораў ўвайшлі ў папулярную субкультуру Сеціва («вавілонская рыбка», якая дазваляе разумець кожную мову, «спадарожнік галактычнага аўтастопера», як метафара Сеціва, якое ўтрымлівае інфармацыю пра ўсё, прычым інфармацыя можа быць цалкам несапраўднай і нават небяспечнай; фраза «не панікуй» ).
Серыя «Аўтастопам па Галактыцы»
Спачатку серыя была створана як цыкл радыёпастановак для BBC, потым ператворана ў серыю раманаў.
Царква Святога Мікалая (Гамбург)
Царква Святога Мікалая — неагатычная царква, адна з пяці лютэранскіх цэркваў горада Гамбурга.
Гісторыя
У XI стагоддзі пачалося будаўніцтва драўлянай царквы Святога Мікалая. Будаўніцтва каменнай царквы пачата ў 1335 годзе. Неагатычная царква на яе месцы завершана ў 1874 годзе англійскім архітэктарам Джорджам Гільбертам Скотам. З'яўлялася самым высокім будынкам у свеце з 1874 па 1876 год. Пасля разбуральных бамбардзіровак Гамбурга («Аперацыі Гамора») у канцы ліпеня 1943 года, ад царквы засталася толькі вежа (147 м). У 1951 годзе адбылося далейшае разбурэнне царквы, а рэстаўрацыйныя працы зроблены ў 1990 годзе. За рэстаўрацыю царквы адказвае фонд «Выратаванне царквы святога Мікалая».
HMS C22
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў, дзе была ўключана ў Сёмую падводную флатылію.
У 1920 годзе лодка была прададзена на металалом.
Воўкаўшчынскі сельсавет
Во́ўкаўшчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Воўкаўшчына.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Новапагосцкага сельсавета.
Шарль Рышэ
Шарль Рабер Рышэ́ (Charles Robert Richet; 26 жніўня 1850,  — 4 снежня 1935, ) — французскі фізіёлаг, піянер у шматлікіх абласцях даследаванняў, такіх як нейрахімія, страваванне, тэрмарэгуляцыя ў гомаётэрмных жывёл і дыханне. Прафесар фізіялогіі парыжскага ўніверсітэта (1887). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1913). Член Парыжскай АН, з 1993 г. яе прэзідэнт. Член Нацыянальнай акадэміі медыцыны (1898).
У 1877 годзе скончыў Парыжскі ўніверсітэт, прафесар фізіялогіі з 1887 г.
Рышэ быў масонам, і з’яўляўся членам парыжскай масонскай ложы «Космас».
Касцявы мозг
Касцявы мозг — цэнтральны орган кроваўтварэння, размешчаны ў губчатым рэчыве касцей і касцёвамазгавых поласцях пазваночных жывёл і чалавека. Выконвае таксама функцыі біялагічнай аховы арганізма і косцеўтварэння.
У чалавека касцявы мозг паяўляецца на 2-м месяцы эмбрыянальнага развіцця ў закладцы ключыцы, на 3-м месяцы — у лапатках, рэбрах, грудзіне, пазванках і інш., на 5-м — функцыянуе як асноўны кроваўтваральны орган. Маса касцявога мозгу ў дарослага чалавека да 3700 г (3,4—5,9% ад масы цела). Складаецца з рэтыкулярнай тканкі, крывятворных і тлушчавых клетак; забяспечаны нервамі і крывяноснымі сасудамі.
Адрозніваюць чырвоны касцявы мозг (захоўваецца ўсё жыццё, яму належыць галоўная роля ў кроваўтварэнні, у чалавека складае каля 1,5% масы цела) і жоўты касцявы мозг (пераважна ўдзельнічае ў тлушчавым абмене). У касцях дзяцей да 7 гадоў пераважае чырвоны касцявы мозг. Ва ўзросце 18—20 гадоў у дыяфізах трубчастых касцей ён замяняецца жоўтым.
Спелыя клетхі крыві з касцявога мозгу праз сценку сінусоідных капіляраў паступаюць у крывяносную сістэму, няспелыя паяўляюцца пры парушэнні кроваўтварэння. Касцявы мозг выконвае ахоўную функцыю (рэтыкулярныя клеткі і клеткі эндатэлію сінусоідных капіляраў здольныя захопліваць іншародныя часцінкі з крыві і станавіцца макрафагамі). Функцыя косцеўтварэння праяўляецца пры загойванні пераломаў касцей.