cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стывен Хокінг
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па агульнай тэорыі адноснасці, тэарэтычнай астрафізіцы і касмалогіі. Даказаў тэарэму аб сінгулярнасці прасторы-часу (тэарэма Xокінга—Пенроўза, 1960-я г.). Паказаў, што на пачатковых этапах эвалюцыі Сусвету маглі ўтварацца чорныя міні-дзіры (памерам з элементарную часціцу). У сярэдзіне 1970-х г. распрацаваў тэорыю «выпарэння» чорных дзір за кошт квантавых эфектаў і нараджэння пар часціц і антычасціц (выпрамяненне Xокінга).
Нотынгемскі ўніверсітэт
Нотынгемскі ўніверсітэт (University of Nottingham) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нотынгем.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны як Нотынгемскі ўніверсітэцкі каледж ў 1881 годзе і атрымаў каралеўскую грамату на статус універсітэта ў 1948 годзе. Універсітэт належыць да элітнай асацыяцыі "Расэлаўская група", якая займаецца інтэнсіўнымі даследаваннямі.
Галоўны кампус (Універсітэцкі парк) з Юбілейным кампусам і навучальнай бальніцай (Каралеўскі медыцынскі цэнтр) размешчаны ў горадзе Нотынгем з шэрагам меншых кампусов і аб'ектаў у іншых краінах Нотынгемшыра і Дэрбішыра. За межамі Вялікабрытаніі універсітэт мае кампусы ў Малайзіі, і Кітаі.
Універсітэт арганізаваны ў пяць факультэтаў, у межах якіх ёсць больш за 50 школ, кафедраў, інстытутаў і даследчых цэнтраў. У ім навучаецца каля 45 500 студэнтаў і працуе 7 000 супрацоўнікаў, а прыбытак у 2020–2021 гадах склаў 694 мільёны фунтаў стэрлінгаў, з якіх 114,9 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты.
Выпускнікі ўстановы ўзнагароджаны трыма Нобелеўскімі прэміямі.
Транспарт у Буркіна-Фасо
Транспартная сістэма Буркіна-Фасо прадстаўлена 3 тыпамі перавозак:
Аўтамабільны транспарт
У Буркіна-Фасо пракладзена 12506 км аўтамабільных дарог. Па інфармацыі ўрада краіны ў нацыянальную дарожную сетку, якая знаходзіцца ў падпарадкаванні Міністэрства транспарту і ЖКХ, уваходзіла 15000 км аўтадарог. У гэты лік уваходзяць асноўныя міжгароднія шашы і ключавыя дарогі гарадоў — цэнтраў дэпартаментаў. Толькі 10 з іх хаця б часткова маюць цвёрдае пакрыццё, іх стан нездавальняюча: на дарогах няма разметкі, раздзяляльных бар’ераў, паказальнікаў і знакаў, паласы сустрэчнага руху ніяк не маркіраваныя, само палатно дарог з’едзена выбоінамі.
Чыгуначны транспарт
У Буркіна-Фасо пракладзена 622 км чыгунак. Чыгункамі злучаныя гарады Банфора, Боба-Дыуласа, Кудугу, Уагадугу і Кая.
Паветраны транспарт
У краіне функцыянуюць міжнародныя аэрапорты ў гарадах Уагадугу і Боба-Дыуласа, а таксама вялікая колькасць дробных узлётна-пасадачных палос. У 2013 годзе ў краіне налічвалася 23 аэрапорта, але толькі 2 мелі паласы з цвёрдым пакрыццём.
Сямёнава (Ярцаўскі раён)
Сямёнава (Семёново) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мушковіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Сямёнава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Сямёнава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Стрыльбычы
Стрыльбычы (Стрі́льбичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Уладзімір Фёдаравіч Міткевіч
Уладзімір Фёдаравіч Міткевіч (, Мінск —, Масква) — выдатны рускі навуковец-электратэхнік беларускага паходжання, прафесар, акадэмік АН СССР (1929).
У 1891 годзе скончыў Мінскую гімназію, паступіў у Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт.
У 1901 годзе прапанаваў для пераўтварэння пераменнага току ў пастаянны схемы аднафазнага двухпаўперыяднага выпрамляльніка (двухпаўперыядны з дзвюма абмоткамі) і трохфазнага аднапаўперыяднага выпрамляльніка (аднапаўперыядны з нулявым вывадам).
Удзельнік складання плана Дзяржаўнай камісіі па электрыфікацыі Расіі.
Кагалета
Насельніцтва складае 9182 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 450 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 16016. Тэлефонны код — 010.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы san Lorenzo.
Вікторыя Уладзіміраўна Паўловіч
Спартыўная кар’ера
У настольны тэніс Вікторыю і яе сястру Вераніку прывяла маці. Даволі хутка Вікторыя стала паўнапраўным членам зборнай Беларусі па настольным тэнісе. У 1995 годзе Паўловіч дэбютавала на сусветным першынстве, але дэбют аказаўся не занадта ўдалым і Вікторыя выбыла з барацьбы ўжо на ранніх стадыях турніру.
Дэбют на летніх Алімпійскіх гульнях у Вікторыі Паўловіч адбыўся ў 2000 годзе ў Сіднеі. У адзіночным разрадзе беларуская спартсменка заняла ў групе другое месца і не змагла прабіцца ў наступны раўнд. У парным разрадзе разам з Таццянай Кастраміной Вікторыя пераадолела бар'ер групавога этапу, але ўжо ў першым раўндзе плэй-оф беларуская пара пацярпела паражэнне ад карэянак. У 2002 годзе Паўловіч упершыню стала прызёрам еўрапейскага чэмпіянату, заняўшы другое месца ў парным разрадзе. Усяго на рахунку беларускай тэнісісткі 3 залатыя, 4 сярэбраныя і 4 бронзавыя медалі кантынентальных першынстваў.
На летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года ў Афінах Вікторыя Паўловіч здолела прайсці адзін раўнд спаборніцтваў у адзіночным разрадзе, але саступіла на стадыі 1/8 фіналу і выбыла з турніру. У парным разрадзе дуэт Паўловіч-Кастраміна выбыў ужо ў першым раўндзе, саступіўшы тэнісісткам з Італіі. У 2006 годзе на чэмпіянаце свету ў нямецкім Брэмене зборная Беларусі з Вікторыяй Паўловіч у складзе ў камандным турніры здолела дайсці да паўфіналу турніру, дзе саступіла зборнай Кітая і заняла трэцяе месца, прынёсшы Паўловіч першую ў яе кар'еры ўзнагароду сусветных першынстваў.
У 2008 годзе на летніх Алімпійскіх гульнях у Пекіне Паўловіч прыняла ўдзел толькі ў адзіночным разрадзе. Але ўжо на стадыі 1/16 фіналу Паўловіч мелася сустрэцца з дзеючай алімпійскай чэмпіёнкай кітаянкай Чжан Інін. Асаблівай барацьбы ў матчы не атрымалася і кітайская спартсменка атрымала пераканаўчую перамогу 4-0.
16 мая 2011 года Паўловіч заваявала права выступіць на летніх Алімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане, трапіўшы ў лік 28-мі наймацнейшых тэнісістак свету.
Канстытуцыя Рэспублікі Сербскай
Канстытуцыя Рэспублікі Сербскай — галоўны закон і праўны акт у сістэме праўных актаў Рэспублікі Сербскай. Канстытуцыя рэгулюе стасункі ў грамадстве, рэспубліканскую арганізацыю і паўнамоцтвы рэспубліканскіх органаў улады.
Першая Канстытуцыя была прынята 28 лютага 1992 года. Тады яна звалася Канстытуцыя Сербскай Рэспублікі Босніі і Герцагавіны. Галоўны закон РС быў прыняты ў гады распаду Югаславіі. З моманту прыняцці Канстытуцыя неаднаразова змянялася і дапаўнялася. Галоўным чынам, гэта было звязана з яе рэдакцыяй пасля Дэйтанскага мірнага пагаднення і рашэннямі Канстытуцыйнага суда Босніі і Герцагавіны. Таксама Канстытуцыя неаднаразова змянялася падчас мандата Высокага прадстаўніка ў БіГ Пэдзі Эшдаўна. Былі агучаны і вымогі прыняцця новай канстытуцыі.
Структура
Структура Канстытуцыі РС складаецца з 12 раздзелаў і 140 артыкулаў.
Вуліца Скрыганава (Мінск)
Вуліца Скрыганава — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Вікенція Васілевіча Скрыганава (1903—1945), савецкага военачальніка, генерал-маёра, Героя Савецкага Саюза.
Сапрыкіна-2
Сапрыкіна-2 (Сапрыкино-2) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мушковіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Сапрыкіна-2 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Сапрыкіна-2 не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сусідовычы
Сусідовычы (Сусідо́вичі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Грэнвіл Стэнлі Хол
Грэнвіл Стэнлі Хол (Granville Stanley Hall;, г. Ашфілд, штат Масачусетс, ЗША — ) — амерыканскі псіхолаг; адзін з заснавальнікаў педалогіі, прыхільнік эксперыментальнай педагогікі.
Біяграфічныя звесткі
У 1878—80 вучыўся ў Германіі ў Г. Т. Фехнера, В. Вунта і інш. 3 1881 прафесар універсітэта Дж. Хопкінса (г. Балтымар). У 1889—1920 прафесар і прэзідэнт Кларкскага ўніверсітэта, дзе стварыў першы ў ЗША інстытут дзіцячай псіхалогіі. Адзін з арганізатараў і першы прэзідэнт (1892) Амерыканскай псіхалагічнай асацыяцыі.
Навуковая дзейнасць
Пры даследаванні дзіцячай псіхікі выкарыстоўваў апытальнікі, у якіх дзеці паведамлялі пра свае пачуцці (маральныя, рэлігійныя і інш.), адносіны да іншых людзей. Методыка такіх апытанняў сустрэла рэзкую крытыку, бо паведамленні дзяцей прызнаваліся за дакладную крыніцу інфармацыі пра саміх сябе. Прытрымліваўся тэорыі рэкапітуляцыі, паводле якой дзіця ў сваім псіхічным развіцці паўтарае стадыі развіцця псіхікі чалавечага роду («Праблемы выхавання», т. 1—2, 1911).
Аляксандр Пятровіч Кулясаў
Аляксандр Пятровіч Кулясаў (1919—1944) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Аляксандр Кулясов нарадзіўся 10 сакавіка 1919 года ў вёсцы Малы Толкіш (цяпер — Чыстапальскі раён Татарстана). Пасля заканчэння педагагічнага вучылішча і першага курса педагагічнага інстытута працаваў настаўнікам. У 1939 годзе Кулясаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1941 годзе ён скончыў Гомельскае пяхотнае вучылішча, у 1943 годзе — курсы «Стрэл». Са студзеня 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да чэрвеня 1944 года капітан Аляксандр Кулясаў камандаваў батальёнам 1086-га стралковага палка 323-й стралковай дывізіі 3-й арміі 1-га Беларускага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Гомельскай вобласці Беларускай ССР. 24—25 чэрвеня 1944 года батальён Кулясава прарваў нямецкую абарону ў раёне вёсак Азяраны і Вялікая Крушынаўка Рагачоўскага раёна і паспяхова захапіў варожы апорны пункт, дзякуючы чаму наступ змог працягнуць ўвесь полк. У тым баі Кулясов загінуў. Пахаваны ў Азяранах.
У гонар Кулясава ўстаноўлена стэла і названая вуліца ў Чыстапалі, устаноўлены бюст у яго роднай вёсцы.
Вільгельм Дзільтэй
Вільгельм Дзільтэй (Wilhelm Dilthey;  — ) — нямецкі філосаф, псіхолаг, гісторык культуры. Вядучы прадстаўнік філасофіі жыцця, заснавальнік філасофскай герменеўтыкі.
Біяграфія
Вывучаў тэалогію ў Гайдэльбергскім і Берлінскім універсітэтах. Прафесар філасофіі Базельскага ўніверсітэта (1866).
Выказваў ідэю аб узаемасувязі культурных з'яў у грамадстве, якія аб'яднаны ў кожны дадзены гістарычны момант у адзінае, арганічнае цэлае. Лічыў, што ў аснове ўсіх форм культурнай творчасці ляжаць розныя светапогляды, якія ён падзяляў на тры тыпы: натуралізм (пазітывізм), аб'ектыўны ідэалізм (пантэізм), ідэалізм свабоды (тэізм). Прытрымліваўся меркавання аб інтуітыўным спасціжэнні духоўнай цэласнасці асобы і культуры. Разглядаў гісторыю культуры як шэраг твораў «аб'ектыўнага духу», да якога ён адносіў мастацтва, філасофію, рэлігію. Прапанаваў паняцце «навук аб духу».
Аўтар шматлікіх прац па гісторыі заходняй цывілізацыі, нямецкай філасофскай думцы, псіхалогіі: «Уводзіны ў навукі аб духу» (1883), «Ідэя апісальнай і аналітычнай псіхалогіі» (1894), «Узнікненне герменеўтыкі» (1900), «Будова гістарычнага свету ў навуках аб духу» (1910) і інш.
Клод Ларэн
Клод Ларэн (Lorrain; уласна Жэле, Gellee, 1600, Шамань, каля Міркура, Латарынгія —, Рым) — французскі мастак.
Біяграфія
Вучыўся ў А. Тасі ў Рыме з 1613 года, дзе пасяліўся канчаткова ў 1627 года; выпрабаваў уплыў П. Брыля, А. Эльсхеймера, Анібале Карачы. Ларэн стварыў свой варыянт класіцыстычнага «ідэальнага» пейзажа, дзе адзінства прасторы дасягаецца за кошт найтонкай распрацоўкі святло-паветранага асяроддзя; ён асабліва любіў эфекты безуважлівага (ранішняга або вячэрняга) святла, якое растае ў залацістай дымцы («Адплыў св. Урсулы», 1646, Нацыянальная галерэя, Лондан: «Выгнанне Агары», 1668, Старая пінакатэка, Мюнхен). Біблейскія, міфалагічныя ці пастаральныя сюжэтныя матывы ў карцінах Ларэна нязменна падпарадкаваны агульнаму летуценна-элегічнаму настрою, разлітаму ў прыродзе, а фігуры носяць чыста стафажны характар ​​(напрыклад, у цыкле пейзажаў «Раніца», «Поўдзень», «Вечар», «Ноч»); усе — 1651-72, Эрмітаж). Натурныя замалёўкі Ларэна (пяро, туш) адрозніваюцца свежасцю ўспрымання розных станаў прыроды, а афорты — віртуознай святлоценявой нюансоўкай.
Цна (могілкі)
Могілкі Цна — абмежавана-дзеючыя могілкі Мінска. Першапачаткова знаходзілася па-за мяжой горада, на тэрыторыі вёскі Цна, цяпер частка Савецкага раёна на тэрыторыі мікрараёна Цна па вул. Зялёналужскай непадалёк ад МКАД. Агульная плошча: 0,7737 га, пахавана: 1 200 чал, афіцыйным годам заснавання лічыцца 1944 ,але па факту на могілках знаходзяцца некалькі пахаванняў першай паловы ХХ ст., у тым ліку дарэвалюцыйнага часу. Пытанні аб магчымасці пахавання на гэтых могілках вырашае адміністрацыя Паўночных могілак.
NGC 3961
NGC 3961 (іншыя абазначэнні — UGC 6885, ZWG 334.55, PGC 37390) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Спіс аб’ектаў PGC (889001—890000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (889001—890000)
Вуліца Смірнова (Мінск)
Вуліца Смірнова — вуліца ў Маскоўскім раёне раёне Мінска. Названа ў гонар Юрыя Васільевіча Смірнова (1925—1944), удзельніка вызвалення Беларусі, гвардыі малодшага сяржанта, Героя Савецкага Саюза. Вуліца перарываецца праспектам Жукава.
Пікелка
Піке́лка, Піке́тка — рака ў Мастоўскім і Гродзенскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана).
Даўжыня 13 км. Плошча вадазбору 79 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 ‰. Пачынаецца каля вёскі Хамічы Мастоўскага раёна, упадае ў старыцу Свіслачы на паўднёвы захад ад вёскі Занявічы Гродзенскага раёна. Рэчышча каналізаванае на працягу 9 км (выток — 1 км вышэй вёскі Каленікі Гродзенскага раёна). Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
NGC 5490C
NGC 5490C (іншыя абазначэнні — MCG 3-36-69, ZWG 103.100, Arp 79, KUG 1407+178, PGC 50584) — спіральная галактыка (Sbc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней. Ён таксама ўлучаны ў атлас пекулярных галактык.
Тэплык
Тэплык (Теплик) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вінніцкай вобласці Украіны. Былы раённы цэнтр. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады. Размешчаны за 130 км на паўднёвы ўсход ад Вінніцы недалёка ад адміністрацыйнай мяжы з Чаркаскай вобласцю.
У гістарычных крыніцах сустракаецца і іншая назва паселішча — Смілгарад. Паселішча ўзнікла як умацаваны памежны пункт на поўдні Вялікага Княства Літоўскага. Падземныя хады і пячоры, якія былі выкапаныя ў тыя часы, захаваліся да гэтага часу. У іх жыхары хавалі сваю маёмасць падчас нападаў татарскіх ордаў. Факт існавання паселішча ў канцы XV ст. пацвярджаецца тым, што ў гэты час быў прадастаўлены прывілей караля і вялікага князя Аляксандра заможнай сям’і Кішкаў. У XV—XVI ст. Тэплык быў невялікім мястэчкам, якое падвяргалася частым разбурэнням падчас варожых нападаў.
Алена Мікалаеўна Шаўцова
Алена Мікалаеўна Шаўцова (нар. ) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
У 1992 годзе выступала за бабруйскую «Трыкатажніцу». У 1996 годзе выступала за магілёўскі клуб «Надзея-Спартак».
Выступала за тальяцінскую «Ладу». Разам з камандай здабывала перамогу ў чэмпіянаце і тройчы заваёўвала срэбра гэтага ж турніру, двойчы перамагала ў Кубку Расіі.
У 2005 годзе была прызнана лепшай футбалісткай Беларусі.
У 2006 годзе з’яўлялася гульцом нагінскай «Надзеі», разам з якой стала бронзавым прызёрам чэмпіянату. Перад пачаткам сезона 2007 года перайшла ў «СКА-Растоў-на-Дону», які дэбютаваў у вышэйшым дывізіёне. У наступным годзе вярнулася ў «Ладу», з якой дамаглася выйсця ў вышэйшы дывізіён.
Нікалаус Пеўзнер
Нікалаус Бернхард Леон Пеўзнер (, —, ) — брытанскі гісторык мастацтва германскага паходжання, які спецыялізаваўся галоўным чынам на гісторыі архітэктуры. Больш вядомы як аўтар фундаментальнага 46-томнага сачынення «The Buildings of England» («Будынкі Англіі»), над якім працаваў з 1951 па 1974 год і якое лічыцца адной з найбольш значных мастацтвазнаўчых прац XX стагоддзя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лейпцыгу ў яўрэйскай сям’і футроўшчыка Гуга Пеўзнера і яго жонкі Ганны, якая эмігравала з Расіі. Пасля заканчэння школы Св. Фамы вывучаў гісторыю мастацтваў ва ўніверсітэтах Мюнхена ў Генрыха Вёльфліна, Берліна ў Адольфа Гольдшміта і Франкфурта-на-Майне ў Рудольфа Каўча. Пад кіраўніцтвам Вільгельма Піндэра ў 1924 годзе Пеўзнер абараніў у Лейпцыгу доктарскую дысертацыю пра барочных купецкіх дамах Лейпцыга. З 1924 па 1928 год быў памочнікам захавальніка Дрэздэнскай галерэі. У 1928 годзе напісаў артыкул пра італьянскае барока для энцыклапедыі пра еўрапейскае мастацтва «Handbuch der Kunstwissenschaft». З 1929 па 1933 год выкладаў у Гётынгенскім універсітэце, дзе вёў спецыяльны курс гісторыі архітэктуры і мастацтвы на англійскай мове.
У 1933 годзе, пасля прыходу да ўлады ў Германіі нацыстаў, быў вымушаны з прычыны свайго паходжання сысці ў адстаўку і ў тым жа годзе эміграваў у Вялікабрытанію, дзе пасля выкладаў ва ўніверсітэце Бірмінгема, а таксама пісаў артыкулы пра мастацтва для цэлага шэрагу выданняў і быў ацэншчыкам старадаўняй мэблі для антыкварных салонаў. Вядома, што ён рэзка адмоўна адносіўся да гітлерызму, але пры гэтым цалкам падтрымліваў імкненне нацыстаў стварыць «чыстае» мастацтва. У 1940 годзе быў на некалькі месяцаў арыштаваны. З 1942 па 1969 год выкладаў у Біркбеку Лонданскага ўніверсітэта, стаўшы прафесарам мастацтваў, таксама на працягу амаль трыццаці гадоў выкладаў у Кембрыджы, з 1968 года — таксама ў Оксфардзе, быў абодвух універсітэтаў.
З 1946 па 1950 год вёў тэлеперадачу пра мастацтва на канале BBC. У 1951 годзе пачаў працу над галоўнай працай свайго жыцця — «The Buildings of England» («Будынкі Англіі»). З 1953 года быў рэдактарам энцыклапедычнага выдання Penguin, «The Pelican History of Art series», некаторыя тамы якога цяпер прызнаюцца класікай мастацтвазнаўства. У 1957 годзе стаў адным з заснавальнікаў дабрачыннага Віктарыянскага таварыства, стаўшы ў 1964 годзе яго старшынёй; з 1960 па 1970 год уваходзіў у склад Нацыянальнага кансультатыўнага савета па мастацкай адукацыі.
Прызнанне
У 1965 годзе ён быў абраны членам савета Брытанскай акадэміі, у 1967 годзе ўзнагароджаны Залатым медалём Каралеўскага інстытута брытанскіх архітэктараў.
Ро Міяіці
(宮市 亮; нар. ) — японскі футбаліст. З 2012 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Варатышына
Варатышына (Воротышино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мушковіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Джон Флемінг (гісторык мастацтва)
Джон Флемінг (12 чэрвеня 1919 — 29 мая 2001) — брытанскі гісторык мастацтва, вядомы сваім пісьменніцкім партнёрствам з. Іх «A World History of Art» (таксама вядомая пад назвай «The Visual Arts: A History»), упершыню апублікаваная ў 1982 годзе, вытрымала сем выданняў. Праца Флемінга «Robert Adam and His Circle in Edinburgh and Rome» (1961) атрымала прэмію Баністэра Флетчэра і медаль Эліс Дэвіс Хічкок.
Біяграфія
Флемінг нарадзіўся ў ў сям’і мясцовага адваката. Ён атрымаў адукацыю ў і выкладаў англійскую мову ў кембрыджскім Трыніці-каледжы, дзе пазнаёміўся з, які стаў бы партнёрам па жыцці Флемінга. Ён паехаў у Італію і падчас Другой сусветнай вайны быў ненадоўга перад уступленнем у  брытанскай арміі ў Каіры. Там ён пачаў пісаць пра мастацтва з заахвочвання Нікалауса Пеўзнера.
Жывучы ў недалёка ад Венецыі, Гонар і Флемінг пачалі плённае пісьмовае партнёрства. Выдавец Ален Лейн запрасіў іх для рэдактуры серый «Style and Civilisation» (пачата ў 1967); «Architect and Society» (пачата ў 1966) і «Art in Context» (пачата 1972).
У 1962 годзе Гонар і Флемінг пераехалі на Вілу Марчыа недалёка ад, дзе пражылі на ўсё астатняе жыццё. У 1966 годзе яны супрацоўнічалі з Нікалаусам Пеўзнерам, каб вырабіць «The Penguin Dictionary of Architecture» (2-е выданне 1972), у 1977 годзе яны склалі «The Penguin Dictionary of Decorative Arts. A World History of Art» (таксама вядомы пад назвай «The Visual Arts: A History»), а ў 1991 — «Venetian Hours of Henry James, Whistler and Sargent».
Флемінг памёр у, недалёка ад горада.
Партызанская брыгада імя Ф. Э. Дзяржынскага (К. Ф. Шашкін)
'''Партызанская брыгада імя Ф. Э. Дзяржынскага''' — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1943 года на базе атрадаў імя Дзяржынскага (арганізаваны ў лістападзе 1942 года, да кастрычніка 1943 дзейнічаў у складзе партызанскай брыгады імя І. В. Сталіна) і імя Катоўскага (створаны ў чэрвені 1943 года). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Любчанскага раёна. 11 ліпеня 1944 года брыгада (1052 партызаны, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Вуліца Смалячкова (Мінск)
Вуліца Смалячкова — вуліца ў Савецкім раёне Мінска. Названа ў гонар Фядосія Арцёмавіча Смалячкова (1923—1942), удзельніка Вялікай Айчыннай вайны, снайпера, Героя Савецкага Саюза.
Міхаіл Аляксандравіч Ткачоў
Міхаіл Аляксандравіч Ткачоў (,  —, ) — беларускі археолаг, гісторык. Спецыяліст па ваенна-абарончаму дойлідству Беларусі XIII—XVIII стагоддзяў. Пачынальнік гістарычнай археалогіі — новага напрамку гістарычных даследаванняў у Беларусі. Доктар гістарычных навук (1987), прафесар (1989).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 сакавіка 1942 года ў Мсціславе.
NGC 3960
NGC 3960 (іншыя абазначэнні — OCL 861, ESO 170-SC14) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Міхаіл Аляксандравіч Ткачоў
Біяграфія
Скончыў у 1964 годзе гістарычны факультэт БДУ. У 1964—1968 гадах працаваў настаўнікам гісторыі ў сярэдняй школе № 3 г. Жодзіна.
З 1968 года ў Інстытуце гісторыі АН Беларусі. Скончыў у 1971 годзе аспірантуру Інстытута гісторыі АН БССР. У 1972 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Ваеннае дойлідства Беларусі XIII—XVIII ст. (па помніках паўночна-заходняй і паўднёва-заходняй і Беларусі)».
У 1971—1978 гадах старшы навуковы супрацоўнік сектара археалогіі Інстытута гісторыі АН БССР. У 1978—1989 гадах у ГрДУ імя Я. Купалы: прафесар, загадчык кафедры гісторыі СССР і БССР. У 1987 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Арганізацыя абароны гарадоў Беларусі XIV—XVIII ст.».
З 1989 года загадчык рэдакцыі гісторыі Беларусі выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя» імя Петруся Броўкі, з красавіка 1992 года быў галоўным рэдактарам гэтага выдавецтва.
Заснавальнік (1986) і кіраўнік гісторыка-культурнага клуба «Паходня» (Гродна), які шмат зрабіў для вяртання Вялікага Княства Літоўскага ў гістарычную памяць.
Памёр 31 кастрычніка 1992 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Навуковая дзейнасць
Вывучаў ваенна-абарончае дойлідства, матэрыяльную культуру і архітэктуру гарадоў Беларусі XI—XVIII стагоддзяў: Віцебска, Гальшан, Гомеля, Гродна, Заслаўя, Камянца, Крэва, Ліды, Любчы, Міра, Навагрудка, Чачэрска і інш. Адзін з аўтараў кніг «Нарысы па археалогіі Беларусі» (ч. 2, 1972), «Гісторыя беларускага мастацтва» (т. 1—2, 1987—1988). Першым у беларускай гістарыяграфіі прасачыў генезіс, эвалюцыю і этапы развіцця замкаў і абарончых сістэм населеных пунктаў, а таксама арганізацыю абароны беларускіх гарадоў.
Ініцыятар стварэння энцыклапедыі «Археалогія і нумізматыка Беларусі», «Энцыклапедыі гісторыі Беларусі». Напісаў каля 200 навуковых прац.
Кагорна
Кагорна (Cogorno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 5408 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 594 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 16030. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Лінкальнскі ўніверсітэт
Рэйтынг
Універсітэт заняў 43-е месца ў Вялікабрытаніі па версіі The Times, 42-е ў рэйтынгу Complete і 17-е па версіі The Guardian у рэйтынгу 2020 года, што стала самым высокім на сённяшні дзень. У 2017 годзе ён заняў 8-е месца ў галіне сельскай і лясной гаспадаркі і 2-е месца ў галіне бізнесу і эканомікі ў рэйтынгу The Complete University Guide. У апошняй агульнанацыянальнай ацэнцы ўніверсітэцкіх даследчых стандартаў у Вялікабрытаніі, Рамцы дасканаласці даследаванняў 2014 года, больш за палову прадстаўленых даследаванняў было ацэнена як выдатнае або вядучае ў свеце. Ён быў узнагароджаны залатым статусам у рамках праграмы выкладання перадавога вопыту ў 2017 годзе.
Сцяг Рэспублікі Сербскай
Сцяг Рэспублікі Сербскай заснаваны на чырвона-сіне-белым сербскім трыкалоры, парадак колеру палос зваротны да парадку колеру палос на сцягу Расіі.
Нягледзячы на тое, што Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны абвясціў герб Рэспублікі Сербскай неканстытуцыйным, сцвярджаючы, што ён не прадстаўляе несербскае насельніцтва, што таксама жыве ў дадзеным этнытэце, сцягу Рэспублікі Сербскай дазволілі застацца нязменным. Камбінацыя колераў уяўляе сабою нацыянальны сцяг сербаў, але самі колеры могуць асацыявацца не толькі з сербамі, а са славянамі зусім.
Рыва Рувімаўна Рубіна
Ры́ва (Ры́ўка, Рэвэ́ка) Руві́маўна Ру́біна (רבֿקה (ריװקע) רובין — Ры́ўке Ру́бін; 2 (15) траўня 1906, Мінск — 2 сакавіка 1987, Масква) — яўрэйская пісьменніца, перакладчыца, крытык, літаратуразнаўца. Пісала на ідыш, перакладала на рускую мову з ідыша, беларускай, румынскай моў.
Біяграфія
У 1930 годзе скончыла Менскі дзяржаўны педагагічны інстытут (паводле іншых дадзеных — літаратурны факультэт БДУ). Вучылася ў аспірантуры Беларускай акадэміі навук, дацэнт Менскага педагагічнага інстытута, выкладчыца гісторыі яўрэйскай літаратуры.
Друкавацца пачала ў 1930 годзе ў менскіх яўрэйскіх выданнях, з 1931 года выступала і ў беларускім друку.
З 1934 года ў Маскве. Выкладчыца яўрэйскага аддзялення Педагагічнага інстытута. У 1985 годзе чытала лекцыі пра творчасць Шолам-Алейхема і Іцхака Пераца на Вышэйшых літаратурных курсах у Маскве.
Сям’я
У 1930-х ажанілася з мастаком Меерам Аксельродам, з якім пазнаёмілася на паэтычных выступах яго брата Зэліка Аксельрода ў Менску.
Дачка — паэтка Алена Аксельрод.
Творчасць
Аўтарка мастацкіх твораў, крытычных публікацый пра яўрэйскую літаратуру, літаратурных перакладаў. Разглядала тэарэтычныя пытанні нацыянальнай формы літаратуры і творчага метаду пісьменнікаў, творчасць яўрэйскіх пісьменнікаў мінулых пакаленняў (Шолам-Алейхем, Іцхак Перац) і ейных сучаснікаў (Ізі Харык, Леў Квітка, Самуіл Галкін, Зэлік Аксельрод, Залман Вендраў, Эзра Фінінберг, Давід Бергельсон і інш.).
Удзельнічала ў падрыхтоўцы збору твораў Мендэле Мойхер-Сфорыма ў чатырох тамах (1935—1940). У 1943 годзе апублікавала зборнік нарысаў «Ідзішэ фройен» («Яўрэйскія жанчыны»). У 1961 годзе Рубіна ўвайшла ў склад рэдакцыйнай калегіі часопіса «Савеціш геймланд», выйшла з рэдакцыйнай калегіі, калі ў часопісе пачалі друкавацца антыізраільскія матэрыялы. Падрыхтавала да выдання кнігі Залмана Вендрава і Іцхака Пераца. Як рэдактарка і перакладчыца ўдзельнічала ў выданні шасцітомнага збору твораў Шолам-Алейхема на рускай мове (Масква, 1971—1973).
Аўтарка зборнікаў апавяданняў і аповесцей «Круціцца нітка» (1978), рамана «Вось такі дзень» (1982), у якім паказала падзеі Грамадзянскай вайны і Другой сусветнай у Менску.
Шмат перакладала празаічных твораў на рускую мову з беларускай літаратуры (Францішак Багушэвіч, Якуб Колас, Эдуард Самуйлёнак, Іван Шамякін, Іван Грамовіч), а таксама творы маладых яўрэйскіх пісьменнікаў. Асобнымі выданнямі ў ейных перакладах выдадзеныя творы Змітрака Бядулі, Янкі Маўра, Міхася Лынькова, Кузьмы Чорнага.
Антоні Парака
Антоні Парака (Paracca) — архітэктар другой паловы XVIII стагоддзя Прадстаўнік архітэктуры барока.
Італьянец, родам з Генуі. У 1762—1783 годзе працаваў на Віленшчыне і Навагрудчыне. Пабудаваў касцёлы дамініканцаў (1773) у Друі Браслаўскага і місіянераў (1783) у Асвеі Верхнядзвінскага раёнаў. Касцёл Св. Людвіка (1755—1767) у Краславе, Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Аглане (1768—1780), Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Піедруі (1759—1774), драўляную капліцу ў Камянполлі (1762—1777).
NGC 5491A
NGC 5491A (іншыя абазначэнні — UGC 9072, MCG 1-36-22, ZWG 46.63, IRAS14084+0636, PGC 50630) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Філікалёз
Філікалёз (Filicollosis) — інфекцыйнае паразітычнае захворванне качак, гусей і іншых водных птушак, выкліканае  — відам скрэбняў сямейства. Захворванне сустракаецца ў Еўропе і Азіі.
Герб Рэспублікі Сербскай
Герб Рэспублікі Сербскай — прыняты 15 ліпеня 2008 года. Уяўляе сабою кола колераў дзяржаўнага сцяга, на які накладзены залатыя пераплеценыя літары Р і С. Кола аточанае вянком з залатога дубовага лісця, пераплеценага ўнізе стужкай колераў сцяга і каранаваны каралеўскай каронай. Па акружнасці дадзена назва Рэспубліка Сербская на дзвюх мовах. Унізе намалявана каралеўская карона сярэднявечнай дынастыі кіраўнікоў Босніі Катраманічаў.
Таццяна Капшай
Тацця́на Капша́й (нар. ) — былая беларуская прафесійная тэнісістка, якая спецыялізавалася на гульні ў парах.
Найвышэйшую адзіночную пазіцыю сусветнага рэйтынгу — 665 месца дасягнула 18 верасня 2006, парную — 333 месца — 20 сакавіка 2006 года. Здабыла 3 парныя тытулы.
Кар’ера
У верасні 2005 года яна выйграла парны тытул разам са сваёй партнёркай-суайчынніцай Кацярынай Дзегалевіч на $25k турніры ў Тбілісі. Яны абыйгралі палячку Караліну Касіньска і беларуску Таццяну Увараву ў фінале.
Грышына (Ярцаўскі раён)
Грышына (Гришино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мушковіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Грышына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Грышына не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нератоўка
Нерато́ўка  — рака ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Пціч (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 33,5 км. Плошча вадазбору 183 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 0,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Пачынаецца за 1,8 км на захад ад аграгарадка Рассвет, вусце за 4 км на паўднёвы захад ад пасёлка Рабкор. Цячэ па паўночна-ўсходняй частцы нізіны Прыпяцкае Палессе. Даліна невыразная, шырынёй 1,5—3 км. Вышыня схілаў даліны 3—6 м. У нізоўі пойма двухбаковая, шырынёй 1—2 км. Рэчышча каналізаванае, яго шырыня ў верхнім цячэнні 10—12 м, у ніжнім 6—7 м. Берагі стромкія, абрывістыя, вышынёй 1—1,2 м.
На рацэ гарадскі пасёлак Акцябрскі.
Атанасіа Эчэверыя
Атанасіа Эчэверыя-і-Гадой (Atanasio Echeverría y Godoy) — мексіканскі мастак і натураліст XVIII стагоддзя.
Юхнавец
Юхнавец — беларускае прозвішча.
Атанасіа Эчэверыя
Біяграфія
Ілюстраваў кнігі па батаніцы і, у прыватнасці, «Флору Мексікі». Падарожнічаў разам з даследчыкамі (1751—1808) і  (1763—1819) па Мексіцы з мэтай даследавання і далейшага вывучэння флоры і фаўны гэтай краіны. З-за нестабільнай палітычнай абстаноўкі ў Новай Іспаніі (Напалеонаўскія войны) гэтая праца не была даведзена да канца. Аднак захавалася шмат прац А. Эчэверыі. У тэхнічным і мастацкім плане працы Атанасіа Эчэверыі выгадна адрозніваюцца ад любых іншых у гісторыі біялагічнай ілюстрацыі.
У гонар Атанасіа Эчэверыі Альфонс Дэкандоль у 1828 годзе назваў род паўночнаамерыканскіх сукулентных раслін.
Вуліца Солтыса (Мінск)
Вуліца Солтыса — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска. Названа ў гонар Іона (Івана) Сідаравіча Солтыса (1923—1945), савецкага партызана, Героя Савецкага Саюза.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Паўночны Воўк (гурт)
«Паўночны Воўк» (таксама Nordwolf або Nord Wolf) — беларускі акустычны праект ультраправага напрамку, створаны музыкам Паўночным Воўкам.
Цікавосткі
Песня «Эй, Жид» была дададзеная ў Федэральны спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў Расіі рашэннем Чырвонаармейскага раённага суда Чувашскай Рэспублікі ад 6 жніўня 2018 года.
Цікасі Масуда
(増田 誓志; нар. ) — японскі футбаліст. У 2012 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ніна Васілеўна Каменская
Ніна Васілеўна Каменская (,  —, ) — беларускі гісторык. Член-карэспандэнт АН БССР (1959). Доктар гістарычных навук (1959), прафесар (1961).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па гісторыі Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны ў Беларусі, стварэння Беларускай ССР, кампартыі і камсамола Беларусі. Сааўтар і рэдактар «Гісторыі Мінска» (2-е выд., 1967), «Нарысаў гісторыі Камуністычнай партыі Беларусі» (ч. 1, 2-е выд. 1968), «Гісторыі Беларускай ССР» у 5-ці тамах (1972—1975), «Гісторыі Беларускай ССР» (1977).
1624 год у гісторыі астраноміі
1624 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Карэлья-Лігурэ
Карэлья-Лігурэ (Coreglia Ligure) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 271 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 16040. Тэлефонны код — 0185.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nicola di Mira.
Арсенцій Гаўрылавіч Юхнавец
Арсенцій Гаўрылавіч Юхнавец (, в. Бераснёўка, цяпер Докшыцкі раён, Віцебская вобласць — ) — удзельнік польскага пахода РСЧА (1939) і Вялікай Айчыннай вайны, памочнік камандзіра ўзвода 378-га знішчальна-процітанкавага артылерыйскага палка 1-га Беларускага фронту, Герой Савецкага Саюза, старшыня.
Біяграфія
Юхнавец, беларус па нацыянальнасці, нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Атрымаўшы толькі пачатковую адукацыю, пасля уладкаваўся трактарыстам у калгас. У рады Савецкай Арміі ўступіў ў 1938 годзе. Юхнавец прымаў удзел у вызваленні Заходняй Беларусі ў 1939 годзе.
У 1940 годзе працаваў трактарыстам у Бягомльскую. На фронце з 1941 года (паводле іншых звестак, з лютага 1943 года), вадзіцель, франтавы разведчык, артылерыст.
Удзельнічаў у абароне Масквы, Курскай бітве, вызваленні Беларусі і Польшчы. Памочнік камандзіра ўзвода старшына А. Г. Юхнавец вызначыўся ў баях пад Брэстам, асабіста паланіўшы 27 салдат праціўніка.
Да ліпеня 1944 года быў памочнікам камандзіра ўзвода 378-га знішчальна-супрацьтанкавага артылерыйскага палка 70-й арміі 1-га Беларускага фронту. 26 ліпеня 1944 года праводзілася разведка праціўніка ў вёсцы (на паўночны ўсход ад горада Бяла Падляска), і старшына Юхнавец паланіў двух варожых салдат і здолеў даставіць іх у штаб палка. На наступны дзень, 27 ліпеня, старшына выйшаў на калону праціўніка і здолеў нейтралізаваць галаўную машыну, адкарэктаваўшы агонь савецкай артылерыі на сябе. Аперацыя прывяла да знішчэння 30 машын з ваеннымі грузамі і 150 ворагаў.
Загінуў 20 жніўня 1944 года ў баях пад Варшавай. Пахаваны ў в. Множ (Польшча). 25 верасня 1944 гады Юхнаўцу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. Быў кандыдатам у члены КПСС.
Памяць
Імем А. Г. Юхнаўца названы вуліца ў Бягомлі і Докшыцах і школа ў в. Бераснёўка, на доме, дзе ён нарадзіўся, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Дзядзешына (Ярцаўскі раён)
Дзядзешына (Дедешино) — вёска ў Ярцаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мушковіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дзядзешына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Дзядзешына не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бэз 'Lunnyi svet'
Бэз 'Lunnyi svet' (Syringa 'Lunnyi svet') — сорт роду.
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўны лістападны куст з пышнымі кветкамі.
Гісторыя
Гэты сорт 1964 года з'яўляецца вынікам працы арыгінатараў з Беларусі М. У. Смольскага і В. Ф. Бібікавай. Атрыманы ў выніку скрыжавання сартоў Рэамюр і Абель Шатанэ.
Аўтэнтычная расліна захоўваецца ў сірынгарыі Цэнтральнага батанічнага саду Беларусі пры Нацыянальнай Акадэміі Навук.
Батанічнае апісанне
Кветкі махрыстыя, радзей паўмахрыстыя, белыя са слабым крэмавым адценнем, буйных памераў 2,7-2,8 см у дыяметры. Пялёсткі шырока-круглявыя, асіметрычнага чаргавання, плоскія, пры адцвітанні злёгку адгінаюцца вонкі. Бутоны круглява-падоўжаныя, вельмі дэкаратыўныя ў паўраспуску. Суквецці сярэдняй шчыльнасці, шырока-канічнай або шырока-яйкападобнай формы, даўжынёй 23-24 см, на трывалых кветканосах. Водар моцны. Цвіценне багатае і працяглае - 17-18 дзён.
Вылучаецца буйнымі арыгінальнай будовы кветкамі.
Выкарыстанне
Добры для і групавых пасадак, а таксама для зрэзкі.
Нартгемптанскі ўніверсітэт
Нартгемптанскі ўніверсітэт (University of Northampton) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нартгемптан.
Гісторыя
Нартгемптанскі тэхнічны каледж быў адкрыты на Сэнт-Джордж-авеню ў 1924 годзе. Праз восем гадоў новы будынак каледжа быў афіцыйна адкрыты герцагам і герцагіняй Ёркскім. Школа мастацтваў адкрылася пазней, у 1937 годзе.
У пачатку 1970-х гадоў Нартгемптаншыр быў адным з нямногіх графстваў Англіі, дзе не было педагагічнага каледжа. Педагагічны каледж быў адкрыты дзяржаўным сакратаром адукацыі і навукі Маргарэт Тэтчэр у 1972 годзе. У 1975 годзе гэты каледж аб'яднаўся з тэхналагічнымі і мастацкімі каледжамі. У 1978 годзе ён аб'яднаў яшчэ і каледж з Лондана. У 1993 годзе каледж уключыў школу працоўнай тэрапіі Святога Андрэя і атрымаў паўнамоцтвы па прысваенні ступені бакалаўра.
Партрэт доктара Гашэ
«Партрэт доктара Гашэ» (Portrait du Dr Gachet avec branche de digitale) — карціна галандскага жывапісца Вінцэнта ван Гога, напісаная ў чэрвені 1890, незадоўга да яго смерці. Партрэт Поля Гашэ, які сачыў за здароўем мастака на схіле яго жыцця, з галінкай наперстаўкі (з якой ён зрабіў для мастака гаючы эліксір) быў прададзены на аўкцыёне «Крысціс» 15 мая 1990 года за рэкордную суму ў 82,5 млн долараў. На працягу наступных 15 гадоў карціна ўзначальвала спіс самых дарагіх карцін (якія выстаўляюцца на продаж).
Гісторыя валодання (другі варыянт)
Другая версія ў цяперашні час знаходзіцца ў Музеі Арсэ ў Парыжы.
Цытаты
«Спадар Гашэ, на маю думку, такі ж хворы і знерваваны, як я ці ты, да таго ж ён нашмат старэйшы за нас і некалькі гадоў таму страціў жонку, але ён урач да мозгу касцей, таму яго прафесія і вера ў яе дапамагаюць яму захоўваць раўнавагу. Мы з ім ужо пасябравалі. Працую цяпер над яго партрэтам: галава ў белай фуражцы, вельмі светлыя і яркія валасы; рукі таксама светлыя, сіняя куртка і кобальтавы фон. Ён сядзіць, абапершыся на чырвоны стол, дзе ляжыць жоўтая кніга і галінка наперстаўкі з ліловымі кветкамі» — Вінцэнт Ван Гог, 1890.
NGC 5491B
NGC 5491B (іншыя абазначэнні — NPM1G +06.0411, PGC 214225) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Скрыганаў
Скрыганаў — рускае прозвішча
Герб Жамойцкага староства
Герб Жамойцкага староства (Herb Starostwa Żmudzkiego) — геральдычны сімвал Жамойцкага староства Вялікага княства Літоўскага.
У 1411 годзе, пасля Вялікай вайны з Тэўтонскім ордэнам, паспяховай для Польшы і ВКЛ, Жамойць паводле 1-га Таруньскага міру ўвайшла ў склад ВКЛ. З 1411 года вялікія князі літоўскія рэгулярна прызначалі ў Жамойць старостаў, але ў вялікакняжацкім тытуле яна называлася княствам.
Апісанне
У чырвоным полі чорны паўсталы мядзведзь са срэбным (часам выяўлялі залатым) ашыйнікам.
Гісторыя
Мядзведзя на гербе Жамойці звязвалі з Урсінамі, адным з легендарных арыстакратычных родаў, якія паводле падання пра Палемона перасяліліся з Італіі ў Літву, бо прозвішча роду паходзіць ад ursus (мядзведзь або мядзведжы). Аднак у Грунвальдскай бітве (1410) і на Канстанцкім царкоўным саборы (1415) жамойты ўдзельнічалі яшчэ без свайго герба, у Канстанцы яны прасілі вялікага князя Вітаўта дазволу карыстацца яго геральдыкай.
У 1584 годзе герольд Барташ Папроцкі ўпершыню дае апісанне герба Жамойціі — у барвовым полі чорны мядзведзь з белым ланцугом вакол шыі.
Мядзведзь, які стаіць на чатырох лапах, на пячатцы вялікага князя Вітаўта, які раней лічылі гербам Жамойці, аказаўся гербам Смаленскага княства, бо на пячатках вялікіх князёў Аляксандра, Жыгімонта Старога і Жыгімонта Аўгуста над мядзведзем надпіс (Смаленскі).
На вялікім гербе Расійскай імперыі таксама выяўлялі «герб Самагіцкі» — у залатым полі «чорны, паўсталы на задніх лапах, мядзведзь, з барвянымі вачыма і языком».
Данат Мікалаевіч Капуцкі
Данат Мікалаевіч Капуцкі (, г. Вільня —, г. Барысаў, БССР) — грамадскі і гаспадарчы дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў годзе ў Вільні. Пасля заканчэння курсаў сувязістаў працаваў лінейным манцёрам у Мінску і Варонежы. У 1918—1923 гадах служыў у РСЧА. Удзельнік Грамадзянскай вайны, ваяваў на Паўднёвым і Каўказскім франтах.
З 1923 года жыў у Барысаве. Прымаў актыўны ўдзел у аднаўленні і развіцці тэлефоннай сувязі Барысаўскага рэгіёна. У 1930—1941 гадах — старшыня заводскага камітэта гарадской ЦЭЦ на запалкавай фабрыцы, памочнік дырэктара, начальнік ЦЭЦ, затым — памочнік дырэктара, камерцыйны дырэктар запалкавай фабрыкі «Пралетарская перамога», загадчык аддзелам забеспячэння Барысаўскага гарадскога Савета дэпутатаў.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Адзін са стваральнікаў партызанскага атрада «Полымя» (увайшоў у склад партызанскай брыгады «За Радзіму» імя А. Флегантава). У 1943—1944 гадах — камісар партызанскага атрада «Полымя» аднайменнай брыгады. З лютага 1944 — сакратар Пухавіцкага падпольнага райкама КП(б)Б, затым знаходзіўся ў рэзерве Беларускага штаба партызанскага руху, выконваючы спецыяльныя заданні камандавання 2-га Беларускага фронту.
Пасля заканчэння войны займаў адказныя пасады ў Барысаве: сакратар гаркама КП(б)Б, намеснік старшыні гарвыканкама, дырэктар ЦЭЦ, сакратар партбюро фанерна-запалкавага камбіната. З 1962 года на пенсіі. Працаваў намеснікам начальніка гарадскога штаба народнай дружыны. Памёр года. Пахаваны на старых могілках у Барысаве.
Узнагароды
Удастоены дзяржаўных і ўрадавых узнагарод. У даваенны час прысвоена ганаровае званне «Герой 1-й пяцігодкі». Ганаровы грамадзянін г. Барысава (рэгістрацыйныя даныя вядомыя з ускосных крыніц).
Грамадзянскі праспект (станцыя метро)
«Грамадзянскі праспект» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна, якая ўваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі. Адкрыта 29 снежня 1978 г. ў складзе ўчастка «Акадэмічная» - «Дзявяткіна», размешчаная паміж двума гэтымі станцыямі. Вестыбюль станцыі «Грамадзянскі праспект» адкрыты для ўваходу пасажыраў з 5:30 да 0:44 (расклад ўведзены з 1 верасня 2011 года). Назва станцыі звязана з яе размяшчэннем на аднайменнай гарадской магістралі.
Тэадор ван Гог
Тэа (Тэадор) ван Гог (Theodoor van Gogh;, Гаага - , Амстэрдам) — нідэрландскі кінарэжысёр, тэлепрадзюсар, публіцыст і акцёр, прапраўнучаты пляменнік жывапісца Вінцэнта ван Гога (праўнук брата мастака Тэа ван Гога). Быў забіты ісламскім радыкалам Махамедам Буеры ў 2004 годзе.
Вуліца Сцебянёва (Мінск)
Вуліца Сцебянёва — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар Фёдара Аляксандравіча Сцебянёва (1899—1971), удзельніка вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, Героя Савецкага Саюза.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Гематома (род грыбоў)
Гематома (Haematomma) — род лішайнікаў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1852 годзе.
Апісанне
Род уключае лішайнікі, якія ўтвараюць бугарковыя або парашкападобныя слаявіны на розных субстратах. У слаявіна тоўстая, з крывава-чырвонымі апатэцыямі. Гэты від звычайна сустракаецца ў гарах і ў Арктыцы.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Распаўсюджаны ў трапічным і ўмераным клімаце. Расце на кары дрэў, скалах і многае іншае.
Наветраныя астравы
Наветраныя Антыльскія астравы або Карыбскія астравы (Windward Islands) — усходняя частка архіпелагу Малыя Антыльскія астравы ў Карыбскім моры. Адкрытыя Хрыстафорам Калумбам у 1493—1502 гадах.
Крыніца (рака)
Крыні́ца — рака ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Вавёрка (басейн Нёмана). Даўжыня 4,1 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Мейры, цячэ ў межах Лідскай раўніны, упадае ў Вавёрку за 1,5 км на поўнач ад вёскі Паперня. На ўсім працягу каналізаваная.
Анібале Карачы
Анібале Карачы (іт. Annibale Carracci; 3 лістапада 1560,  —, ) — італьянскі жывапісец і гравёр балонскай школы, брат мастака Агасціна Карачы.
Біяграфія
Вучань Пасароці і свайго стрыечнага брата — мастака Ладавіка Карачы, Анібале вывучаў творчасць Карэджа, Тынтарэта, Веранезэ, Рафаэля і Мікеланджэла. Імкненне пераймаць гэтым карыфеям жывапісу вельмі ярка адчуваецца ў яго ранніх творах.
У 1582 годзе Анібале і Агасціна Карачы заснавалі ўласную школу, якая атрымала пазней назву «Акадэмія дэльі Інкамінаці»). Анібале прымаў актыўны ўдзел у педагагічнай і мастацкай дзейнасці Акадэміі.
У 1597 годзе Анібале Карачы быў запрошаны ў Рым кардыналам Адаарда Фарнезэ для афармлення Палацца Фарнезэ фрэскавым роспісам на міфалагічныя сюжэты. Гэтая праца заняла ў Анібале і яго брата Агасціна разам з вучнямі восем гадоў, стварылі фрэскі («Трыумф Вакха і Арыядны», «Меркурый і Парыс», «Пан і Дыяны», «Юпітэр і Юнона» і інш.). У 1602 годзе Анібале Карачы атрымаў заказ на афармленне рымскай капэлы Эрэра дэ Сан Джакама дэльі Спаньёлі. Пачынаючы з 1605 года жорсткія рэўматычныя болі пазбавілі мастака магчымасці займацца жывапісам.