cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пагранічная бітва (1914)
Бітва пры Ардэнах
У Ардэнах баявыя дзеянні адбываліся паміж 3-ай і 4-ай французскімі арміямі і 4-ай і 5-ай германскімі арміямі. Найболей бязлітасныя бітвы завярнуліся ў двух аператыўных раёнах: ля Лонгві і на рацэ Семуа. Баі ля Лонгві завязаліся з 22 жніўня, у гэтых баях 3-я французская армія была пабіта 5-ай германскай арміяй і з 25 жніўня пачала адыход на лінію Манмедўі і паўднёвей. З прычыны стомленасці і засмучэння армій абодвух бакоў баі з 26 жніўня прыпыніліся. На рацэ Семуа баі паміж 4-ай французскай і 4-ай германскай арміямі таксама пачаліся з 22 жніўня, нягледзячы на перавагу, 4-я французская армія панесла цяжкія страты ў людзях і матэрыяльнай частцы і адышла ў пачатковае становішча за раку Семуа, а 24 жніўня на раку Маас.
У цэлым французскія арміі ў выніку аперацыі пацярпелі поўнае тактычнае паражэнне, панеслі цяжкія страты і былі адціснуты да захаду ад ракі Маас.
Бітва пры Шарлеруа
Таксама бязлітасныя баі завярнуліся ў міжрэчча Самбры і Мааса ля бельгійскага горада Шарлеруа. Тут 5-я французская армія супрацьстаяла 2-ой і 3-яй германскім арміям. 21 жніўня часткі 2-ой германскай арміяй захапілі некалькі перапраў на Самбры і 22 жніўня фарсіравалі яе буйнымі сіламі. Потым завярнуліся бязлітасныя баі, спачатку французы паспрабавалі перайсці ў наступленне, потым немцы атакавалі шэраг перапраў на Маасе, але гэтыя дзеянні не прынеслі вынікаў.
Аднак 23 жніўня часткі 3-а германскай арміі захапілі на Маасе некаторыя пераправы паўднёвей Намюра і пераправіліся на левы бераг Мааса ля Дыяна. Гэта стварыла пагрозу 5-ай французскай арміі, і 23 жніўня яна пачала адыход, за ёй амаль без баёў шлі германскія войскі.
Бітва пры Монсе
На левым флангу фронту таксама адбыліся сутыкненні, паміж часткамі 1-а германскай арміі і англійскімі войскамі. Паводле дырэктывы саюзнага камандавання, скончыўшы засяроджванне ў раёне Мабёжа, англійская армія, пад камандаваннем Джона Фрэнча высунулася ў кірунку Монса.
Аднак 23 жніўня, германскія войскі таксама падышлі да гэтай мяжы, фарсіравалі канал і занялі Монс. Англічане пад напорам перазыходнага іх праціўніка адранку 24 жніўня пачалі адыход і да 25 жніўня адышлі на лінію Камбрэ, Ле-Като.
Сканчэнне бітвы
У Эльзасе і Латарынгіі, на Саарбургскім і Страсбурскім кірунку, з 20 па 28 жніўня германцы сіламі 6-ай і 7-ай армій атакавалі французскія войскі і адкінулі іх у першапачатковыя становішча. Французскае войска пакінула ўсе тэрыторыі, якія захапіла ў ходзе Латарынгскай аперацыі. Да канца жніўня ў сувязі з цяжкім становішчам, якое склалася для французаў, на бельгійскай граніцы французы пакінулі раён Мюльгаўзена. Эльзаская армія была расфірармавана і яе часткі перакінуты на іншыя пляцоўкі фронту. Пасля гэтага ў Эльзасе і Латарынгіі вяліся баі мясцовага характару, якія не аказвалі істотнага ўплыву на агульны ход вайны.
Вынікі
Вынікі бою
Да 25 жніўня Пагранічную бітву можна лічыць скончаным, бо з гэтага часу французскае камандаванне змяняе свае стратэгічныя мэты і ажыццяўляе стратэгічнае адступленне ўсёй сваёй паўночнай групоўкі, каб з новай мяжы аднавіць наступленне.
У выніку Пагранічнай бітвы стратэгічнае становішча на Заходнім фронце рэзка змянілася. Французскія войскі на ўсім фронце паўночна-заходней Вердэна змушаны былі адыходзіць, каб набрацца сілы. Саюзнікі пацярпелі цяжкае паражэнне, генерал Жоффр пісаў:
Пагранічная бітва скончылася няўдала Параза французскіх войскаў у Пагранічнай бітве і іх наступны адыход стварылі пагрозу Парыжу, што выклікала цяжкае ўражанне ў грамадскіх колах Францыі. 2 верасня французскі ўрад пакінуў Парыж і перабраўся ў Бардо.
Ваенныя вынікі
Антанта панесла значныя страты ў Пагранічнай бітве. Французскае войска страціла 260 000 чалавек забітымі, параненымі і палоннымі. Англійскія войскі страцілі 4 200 чалавек забітымі, параненымі і палоннымі, бельгійскія страты склалі 480 чалавек. Германскае войска страціла 165 000 чалавек забітымі, параненымі і палоннымі.
Германскія войскі таксама наступалі без належнай разведкі, дзеялі млява і замест імклівага пераследу французаў толькі ішлі за імі. Германцы не здолелі ні на адной пляцоўцы скарыстацца спрыяльным становішчам.
Аднак тым часам як у французскім войску зрабілі для сябе з Пагранічнай бітвы павучальныя стратэгічныя і тактычныя высновы, камандаванне германскага войска, пераацаніўшы свае поспехі, лічыла, што французскія арміі ўжо разгромленыя і вынік вайны прадвызначаны. Лічачы, што мэты вайны на Захадзе дасягнуты, германскае камандаванне вырашыла прыступіць да перакідання войскаў на Усход, што агадвалася планам вайны. Да гэтага падахвочвала таксама і становішча ва Усходняй Прусіі, дзе ля Гумбінена расійскія войскі нанеслі сур'ёзнае паражэнне 8-ай германскай арміі і дамагліся буйных поспехаў.
Лідары беларускай кампартыі (1919—1991)
У складзе ЦК КП Літвы і Беларусі
адказны сакратар ЦК КПБ
Першы Сакратар ЦК КПБ
Тэрновыця (Яварыўскі раён)
Тэрновыця (Терно́виця) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
AIESEC
AIESEC — найбуйнейшая міжнародная студэнцкая арганізацыя, якая прысутнічае сёння ў 800 універсітэтах 89 краін і тэрыторый і дае студэнтам і маладым спецыялістам магчымасць атрымаць досвед работы за мяжой, развіць лідарскія якасці, будаваць сувязі і знайсці сваё пакліканне і кірунак для будучай працы.
На 2004 год AIESEC мае 18 000 членаў і штогод рэалізуе больш як 3500 замежных стажыровак.
Стварэнне
Пасля Другой сусветнай вайны, у 1946 годзе, студэнты з 9 універсітэтаў шасці краін сабраліся ў Льежы, Бельгія, з мэтай стварэння новай формы кааперацыі.
Яны стварылі «Міжнародную асацыяцыю студэнтаў у галіне эканомікі і кіравання» («Association Internationale des Etudiants en Sciences Economiques et Commerciales», AIESEC). Мэтай арганізацыі было стварэнне стасункаў паміж студэнцкімі арганізацыямі і такім чынам стварэнне магчымасцей міжнародных абменаў.
Прэзідэнтам быў абраны Яраслаў Зіх, малады студэнт з Чэхаславакіі. Было вырашана стварыць штаб-кватэру асацыяцыі ў Празе. З прычыны таго, што ў Чэхаславакіі набіралі моц камуністы, AIESEC быў вымушаны пакінуць краіну ў той самы год, каб застацца палітычна нейтральным.
Устаноўчы дакумент
У 1949 годзе быў праведзены другі кангрэс, у Стакгольме. У ім узялі ўдзел прадстаўнікі сямі краін: Бельгіі, Даніі, Фінляндыі, Францыі, Нідэрландаў, Нарвегіі і Швецыі. Прадстаўнікі краін падпісалі ўстаноўчы дакумент «Міжнароднай асацыяцыі студэнтаў у галіне эканомікі і кіравання» (AIESEC).
Штаб-кватэра AIESEC знаходзіцца ў Ротэрдаме, Нідэрланды.
Назва
Сёння акронім «Association Internationale des Etudiants en Sciences Economiques et Commerciales» больш не ўжываецца, бо члены асацыяцыі належаць таксама і да іншых спецыяльнасцей. AIESEC само сабою стала брэндам.
Бачанне/Візія
«Мір і рэалізацыя чалавечага патэнцыялу».
Місія
«AIESEC гэта міжнародная, непалітычная, некамерцыйная, незалежная, адукацыйная студэнцкая арганізацыя. Яна складаецца са студэнтаў і нядаўніх выпускнікоў вышэйшых навучальных устаноў, якія зацікаўленыя ў эканоміцы і менеджменце. AIESEC не дыскрымінуе нікога па прынцыпах расы, колеру скуры, пола, сексуальнай арыентацыі, перакананняў, веравызнання, нацыянальнага або этнічнага паходжання».
Асноўная дзейнасць
AIESEC рэалізуе міжнародную праграму стажыраванняў і дапаможныя мерапрыемствы, што даюць практычныя навыкі стажорам, і якія даюць адукацыю членам арганізацыі і іншым зацікаўленым.
AIESEC у Беларусі
У Беларусі AIESEC з’явіўся як частка AIESEC у СССР (потым — AIESEC у Расіі, Беларусі і Казахстане) і быў прадстаўлены лакальнымі камітэтамі (ЛК) у Мінску (1990—2003) і Гродна (1998). Да 2006 Беларусь была фармальна прадстаўленая ў AIESEC Нацыянальным камітэтам AIESEC у Расіі, Беларусі і Казахстане, хаця фактычна ніводнага ЛК на тэрыторыі Беларусі больш не існавала. У пачатку 2006 Беларусь была пазбаўлена нават фармальнага прадстаўніцтва ў AIESEC.
Зброя адплаты (апавяданне)
«Зброя адплаты» («Оружие возмездия») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1990 годзе.
Змест
Гэтак жа як і ў жыцці, ніякай зброі знойдзена не было. Але аўтар сцвярджае, што на самой справе зброz існавала і нават была выкарыстана, а менавіта псіхалагічная зброя ў выглядзе чутак пра грозную зброю адплаты: «са з’яўленнем і распаўсюджваннем чутак пра зброю адплаты яна ўзнікае сама». Пад канец аўтар закранае вынікі прымянення зброі супраць СССР, «хоць можна абыйсціся і без слоў, тым больш, што яны горкія і не новыя». Каб убачыць вынікі дзеяння зброі, дастаткова падысці да акна раніцай на дыбачках, злёгку адхіліць штору і вызірнуць у акно.
Асаблівасці
Дадзенае апавяданне Пялевіна складае пэўны цыкл разам з апавяданнямі «Рэканструктар (Аб даследаваннях П. Стэцюка)», «Адкрыццё Крэгера (камплект дакументацыі)» і «Музыка са слупа», сюжэты якіх пераклікаюцца. У прыватнасці, у «Зброі адплаты» згадваецца п’яны набліжаны да Сталіна, які страляе ў маршала «сталёвай апераны іголкай з духавой трубкі». Гэта яўная адсылка да «Рэканструктара», дзе ролю Сталіна адзін час выконвалі тры сабутэльніка, галоўнай зброяй якіх была трубка з атручанымі іголкамі. У «Зброі адплаты» таксама цытуецца выдуманая кніга «Памяць вогненных гадоў» П. Стэцюка (апавяданне «Рэканструктар» з’яўляецца псеўдпрэцензіяй на гэтую кнігу).
Наратор «Зброі адплаты» як і ў «Рэканструктары» выказваецца пра кнігу «Памяць вогненных гадоў» прыніжальна. Гэту кнігу ён называе малацікавай, паказвае на «бесцырымонны тон і неразумныя абагульненні П. Стэцюка», але ў той жа час адзначае, што некаторыя яго думкі могуць быць цікавымі. Працытаваны фрагмент кнігі «Памяць вогненных гадоў» ўяўляе сабой квінтэсенцыю ідэі апавядання «Зброя адплаты»: «Рэальнасць словам надаюць людзі». Пялевін наўмысна дыстанцуецца ад твора, іронізуючы над тэкстам, і, такім чынам, зніжаючы пафас напісанага.
У гэтым апавяданні «зброя помсты» канструюецца з мноства метафар, хоць першапачаткова фізічна адсутнічае. Аднак яна пачынае сябе праяўляць ў выніку калектыўнай веры. Існуючы толькі ў свядомасці людзей, гэта зброя пачынае выконваць сваю функцыю — разбураць або змяняць рэальнасць. Разважаючы пра прынцыпы раўнавагі, наратор прыводзіць прыклад са свечкай і люстэркам: калі нейкім чынам змясціць у люстэрка адлюстраванне свечкі, то яна павінна матэрыялізавацца перад люстэркам. Аднак зрабіць гэта немагчыма. Прапаганда аднак спообна стварыць сімулякр, які ў выніку спародзіць і яго «адлюстроўваемае», гэта значыць арыгінал.
Публікацыя
Апавяданне ўпершыню было апублікавана ў зборніку фантастыкі «Музей чалавека» (1990). Яно таксама ўвайшло ў зборнік «Сіні ліхтар» (1991).
Дакудаў Первшы
Даку́даў Пе́рвшы (Dokudów Pierwszy) — вёска ў Польшчы, на рацэ Жарніцы, за 12 км на паўднёвы ўсход ад Бялы Падляскай і за 90 км на паўночны ўсход ад Любліна. Уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства, частка вясковай гміны Бяла Падляска.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Дакудаў (пад назвай Леўкава) датуецца 1504 годам, калі Леў Багавіцін надаў ёй магдэбургскае права. Паводле прывілея вялікага князя Аляксандра тут дазвалялася штогод праводзіць кірмаш і збудаваць замак у вёсцы старога гарадзішча. Пад 1529 годам мястэчка ўпамінаецца ўжо пад назвай Дакудаў.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў Дакудаў увайшоў у Берасцейскі павет Берасцейскага ваяводства. У XVI стагоддзі ў мястэчку дзейнічаў праваслаўны манастыр, які прыняў Берасцейскую унію. У 1696 годзе ў Дакудаве з фундацыі Караля Станіслава Радзівіла была пабудавана новая драўляная царква. Да 1700 года мястэчка страціла магдэбургскае права.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Дакудаў апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, ва Уладаўскім павеце Сядлецкай губерні. Гэта адарвала мястэчка ад губерняў з пераважна беларускім насельніцтвам. На 1827 год у Дакудаве было 93 будынкі. У 1875 годзе расійскія ўлады гвалтоўна перавялі тутэйшую царкву пад юрысдыкцыю Маскоўскага патрыярхату.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Дакудаў занялі нямецкія войскі, перад гэтым яго разам з царквой спалілі расійскія войскі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Дакудаў апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. У 1928—1932 гадах тут была пабудавана новая ўніяцкая царква. З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе Дакудаў занялі войскі Трэцяга Рэйха.
У 1944 годзе Дакудаў занялі савецкія войскі, пасля чаго яго зноў перадалі Польшчы. У 1947 годзе тутэйшая царква была перароблена пад касцёл.
Давідашэн (станцыя метро)
«Давідашэн» (Դավիթաշեն) — праектаваная станцыя Ерэванскага метрапалітэна.
Будаўнічыя працы павінны былі пачацца ў канцы 80-х гадоў. Але яны былі прыпынены з-за землетрасення ў Спітаку. Станцыя будзе размешчана на паўночным захадзе Ерэвана, у раёне Давідашэн.
Вялікая Сельджукская імперыя
Вялікая Сельджукская імперыя — сярэдневяковая цюрка-персідская імперыя, якая з’явілася пасля аб’яднання плямёнаў канлаў і агузаў. Сельджукская імперыя займала вялікую плошчу ад Гіндукуша да Усходняй Анатоліі і ад Цэнтральнай Азіі да Персідскага заліва. З сваіх родных зямель у раёне Аральскага мора Сельджукі прасунуліся далей у Харасан і ў мацерыковую частку Персіі, пасля чаго заваявалі Усходнюю Анатолію.
Турыча
Турыча (Тури́ча) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вуліца Лейтэнанта Кіжаватава (Мінск)
Вуліца Лейтэнанта Кіжаватава — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар Андрэя Мітрафанавіча Кіжаватава (1907—1941), начальніка заставы Брэсцкага пагранічнага атрада, абаронцы Брэсцкай крэпасці, Героя Савецкага Саюза.
NGC 5583
NGC 5583 (іншыя абазначэнні — UGC 9196, MCG 2-37-4, ZWG 75.18, PGC 51313) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казальцуін’ё
Насельніцтва складае 1207 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 172 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 21030. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vittore il Moro.
Бялынічы
Бялы́нічы  — горад (з 2017 ) у Магілёўскай вобласці Беларусі, цэнтр Бялыніцкага раёна. Стаіць на рацэ Друць. За 36 км ад Магілёва, паблізу ад аўтадарогі Мінск — Магілёў. За 1 км на ўсход ад гарадскога пасёлка знаходзяцца балота Няропля і тарфяное радовішча Цітаўка. Насельніцтва 10 035 чал. (2017).
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню згадваецца з сярэдзіны XVI ст. як сяло ў Аршанскім павеце Віцебскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. З пачатку XVII ст. уласнасць Сапегаў. У 1624 годзе Л. І. Сапега заснаваў тут манастыр кармелітаў — адзін з найбагатых у ВКЛ. У манастыры знаходзіўся Бялыніцкі абраз Божай Маці, шанаваны хрысціянамі розных канфесій. З-за шматлікіх працэсій і паломніцтваў да яе Бялынічы зваліся Беларускай Чанстаховай (абраз знік падчас Вялікай Айчыннай вайны з Магілёўскага краязнаўчага музея). У 1877—1918 гг. ў будынках зачыненага манастыра кармелітаў размяшчаўся Бялыніцкі манастыр Раства Багародзіцы.
У XVII—XVIII стст. у мястэчку дзейнічала друкарня.
У складзе Расійскай імперыі
З 1772 г. — ў Магілёўскім павеце Расійскай імперыі. На 1773 г. у мястэчку дзеялі 3 ўніяцкія царквы (Нараджэння Маці Божай, Святога Іллі і Святога Мікалая) і каталіцкі касцёл Успення Маці Божай. Пасля 1861 г. — цэнтр воласці Магілёўскага павета.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бялынічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшлі ў склад Савецкай Беларусі.
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. З ліпеня 1941 года па кастрычнік 1943 года дзейнічала група падпольшчыкаў, якая ў верасні 1943 года разграміла нямецкі гарнізон.
З 1924 года — цэнтр раёна. З 1938 года — гарадскі пасёлак. З 2017 года — горад.
У 2020 годзе Бялынічы прымаюць Дзень беларускага пісьменства. З гэтай нагоды адноўленыя аб’екты інфраструктуры, перабудаваны музей В. Бялыніцкага-Бірулі, выдадзены спецыяльны святочны канверт.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. Гасцініца.
Культура
Працуюць Бялыніцкі раённы мастацкі музей імя В. К. Бялыніцкага-Бірулі, раённая бібліятэчная сетка, дзіцячая школа мастацтваў, палац культуры.
1908 год у гісторыі астраноміі
1908 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Заходнядзвінскі раён
Заходнядзвінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Заходняя Дзвіна.
Геаграфія
Раён размешчаны ў заходняй частцы вобласці, мяжуе: на ўсходзе — з Пскоўскай вобласцю, на поўдні — з Смаленскай вобласцю.
Плошча 3373 км².
Асноўныя рэкі — Заходняя Дзвіна (па мяжы з Таропецкім раёнам), Вялеса, Білейка.
Гісторыя
Раён утвораны ў 1927 годзе як Акцябрскі ў складзе Ленінградскай вобласці. У 1944—1957 гг. — у складзе Вялікалуцкай вобласці, з 1957 ізноў у Калінінскай вобласці. У 1963 годзе ў сувязі з узбуйненнем сельскіх раёнаў Калінінскай вобласці раён атрымаў сваю цяперашнюю назву.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва, жыхароў: 19 707 (2002), 16 018 (2010), 13 740 (2017).
Муніцыпальна-тэрытарыяльны падзел
З 2006 года у склад Заходнядзвінскага раёна уваходзяць 2 гарадскіх і 5 сельскіх паселішчаў:
Транспарт
Раён перасякае чыгунка Масква—Рыга і аўтамагістраль М9 «Балтыя».
Камары (Асіпавіцкі сельсавет)
Камары́ (, Комары) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Цэтуля (Яварыўскі раён)
Цэтуля (Цету́ля) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Арцём Фёдаравіч Кулак
Арцём Кулак (нар. ) — беларускі гандбаліст, разыгрывальнік расійскага клуба «Чэхаўскія Мядзведзі» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкай школы гандбола, пачаў свой спартыўны шлях у 2007 годзе. У 2010 годзе паступіў у сталічнае вучылішча алімпійскага рэзерву. Да 2015 года выступаў за мінскі «Віцязь».
З ліпеня 2015 года — ігрок БГК імя Мяшкова. У сакавіку 2017 года падоўжыў кантракт з брэсцкім клубам на два гады.
У маі 2020 года пакінуў брэсцкі клуб, а ў чэрвені падпісаў кантракт з «Чэхаўскімі Мядзведзямі».
Мясныя рады (Харлем)
Мясныя рады (Влеесхаль) (Vleeshal) — помнік архітэктуры на цэнтральнай плошчы Харлема Гротэ-Маркт (Grote Markt) у Нідэрландах. Будынак пабудаваны ў 1602—1603 гадах вядомым нідэрландскім архітэктарам Лівенам дэ Кеям.
Новы будынак мясных радоў, узведзены гарадскім архітэктарам Л. дэ Кеям, з'явіўся замест існаваўшага ў XVI стагоддзі невялікага мясной рынку, памеры якога перасталі задавальняць патрэбнасцям горада, яки хутка рос. Будынак, у якім маглі размясціцца да 40 прадаўцоў, быў выкананы з дарагіх будаўнічых матэрыялаў і багата дэкараваны. Яго адкрыццё адбылося 1 лістапада 1604 года і аж да 1840 года ён служыў па сваім прамым прызначэнні.
З 1840 па 1885 гады былыя Мясныя рады выкарыстоўваліся ў якасці склада гарадскога ваеннага гарнізона, пасля чаго былі ператвораны ў архіў, а пазней у гарадскую бібліятэку.
Цагляны будынак з'яўляецца прыкладам галандскага Рэнесанса. Яго элегантнае каляровае афармленне ўзыходзіць да больш ранніх цагляных пабудоў Балтыйскага рэгіёну, а абрысы ступеньчатых шчыпцоў апярэджвае барочныя формы. Фасад будынка ўвянчаны скульптурнымі выявамі бычых галоў, якія нагадваюць аб шумным гарадскім мясным рынку мінулых стагоддзяў.
З 1950 года будынак з'яўляецца часткай музея Дэ Хален, філіяла музея Франса Халса, дзе размешчана калекцыя сучаснага жывапісу. Склеп будынка выкарыстоўваецца Археалагічным музеям Харлема.
Дом па вуліцы Сурганава, 53 (Магілёў)
Дом па вуліцы Сурганава, 53 — будынак у Магілёве, размешчаны на тэрыторыі Пячэрска. Узведзены ў сярэдзіне XIX ст. у стылі эклектызму.
Архітэктура
На сённяшні дзень у выніку шматлікіх перабудоў знешні выгляд будынка і ўнутраная планіроўка значна зменены, некаторыя архітэктурныя дэталі страчаны. Будынак Н-падобны ў плане, аднапавярховы, мураваны. Сцены атынкаваныя. Дах з ліставога жалеза. Цэнтральная частка — двусхільная, бакавыя — вальмавыя. Аконныя праёмы паўцыркульныя, завершаны сандрыкамі. Галоўны і задні фасады цэнтральнай часткі рытмічна расчлянёны пяццю і трыма (першапачаткова было пяць) аконнымі праёмамі. Бакавыя крылы фасады першапачаткова мелі па сем аконных праёмаў рознай шырыні, размеркаваных нераўнамерна. У сучасным стане некаторыя з іх зашыты і не выкарыстоўваюцца. З боку галоўнага фасада маецца два ўваходы, перад адным з якіх прыбудавана драўляная веранда. Яшчэ адна мураваная і дзве драўляныя прыбудовы гаспадарчага прызначэння месцяцца на бакавым і заднім фасадах будынка. Першапачаткова будынак меў анфіладную ўнутраную планіроўку.
Ціпіўкы
Ціпіўкы (Ці́півки) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Інстытут інклюзіўнай адукацыі БДПУ імя М. Танка
'''Інстытут інклюзіўнай адукацыі БДПУ імя М. Танка''' – структурнае падраздзяленне БДПУ імя М. Танка.
Структура
У складзе інстытута 4 кафедры:
Кіраўніцтва Інстытута
Дырэктар: Намеснікі дырэктара:
Беатрыс Баварская
Беатрыс Баварская (Beatrix av Bayern, 1344 — 25 снежня 1359) — каралева-кансорт Швецыі, жонка Эрыка XII, які кіраваў сумесна са сваім бацькам Магнусам II.
Біяграфія
Беатрыс і Эрык памерлі ў 1359 годзе. Па чутках, іх атруціла маці Эрыка, каралева Бланка. Аднак цяпер лічыцца, што яе муж памёр ад чумы, як і Беатрыс пасля нараджэння мёртванароджанага сына. Некаторыя гісторыкі лічаць, што яна і яе сын былі пахаваныя ў дамініканскім манастыры ў Стакгольме.
Бак (марскі тэрмін)
Бак (bakbak) — надбудова ў насавой частцы палубы, якая даходзіць да фарштэўня. Бакам называюць таксама і ўсю пярэднюю частку палубы (спераду ад фок-мачты або насавой надбудовы).
Узвышэнне над верхняй палубай у насавой частцы карабля называецца палубак. Падоўжаны палубак можа займаць да 2/3 даўжыні судна.
Асноўнае прызначэнне бакавай надбудовы заключаецца ў павелічэнні вышыні борта ў насавой частцы карабля, што важна для забеспячэння добрай мораходнасці, аховы верхняй палубы ад залівання пры сустрэчнай хвалі і павышэння непатапляльнасці. У падоўжаным баку на грузавых судах размяшчаюць грузавыя твіндэкі, на пасажырскіх суднах — каюты.
На палубе бака або ўнутры яго звычайна размяшчаюць якарнае і швартоўнае прылады. У буйных сучасных караблеў вышыня борта звычайна досыць вялікая, і бакавай надбудовы як такой яны не маюць альбо яе існаванне тлумачыцца іншымі прычынамі (напрыклад, неабходнасцю ў дадатковых памяшканнях).
Залуззе
Залу́ззе (, Залузье) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жабінкаўскага сельсавета.
У 1970 годзе да вёскі далучаны суседнія вёскі Багуславічы і Савіцкія. Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўчыцкага сельсавета.
Вуліца Клумава (Мінск)
Пачынаецца ад вуліцы Алега Кашавога, ідзе ў заходнім напрамку да завулка Клумава. Да вуліцы Клумава выходзяць вуліцы Стаханаўская і Шчарбакова.
Підлубы (Яварыўскі раён)
Підлубы (Підлуби́) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дзень бульдазерыста
«Дзень бульдазерыста» («День бульдозериста») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1991 годзе.
Змест
Дзеянне сатырычнага апавядання адбываецца пры ўладзе, падобнай на савецкую, у нявызначаны час — ці то антыўтопія, ці то гратэск. Відавочна савецкія рэаліі даведзены да абсурду: усе працуюць над ядзернай і хімічнай зброяй, усюды вісяць плакаты, якія праслаўляюць Сандэля, Мундзіндэля і Бабаясіина (апошні згадваецца таксама ў рамане «Чапаеў і Пустэча»; адсылка да тройкі Маркс, Энгельс, Ленін), у музеі паказваюць першы савецкі загад: поўная забарона ўязджаць і выязджаць з горада. Сакратар парткама прымяняе сакрэтную тэхніку «Партай-Чы», якая дазваляе чалавеку самых вострых здольнасцяў імгненна прыняць лінію партыі. Марксісцкі слоўнік ад доўгага ўжывання замяніў сабой абсцэнной лексіку, — замест таго, каб мацюкацца, як раней, героі «маюкаюцца». У апавяданні апісана слоўная дуэль, у якой выйграе віртуоз «маюг» Валерка-дыялектык (= мацяршчыннік).
Дзеянне апавядання адбываецца падчас свята: недарэчнага Дня бульдазерыста. Галоўны герой — амерыканскі шпіён, які забыўся пра гэта, пастаянна выпіваючы з астатнімі мужыкамі. Але на заводзе атамная бомба сарвалася і ўдарыла яго па нырках, ад гэтага герой не піў два тыдні і ўспомніў, што яму трэба бегчы.
Крытыка
Апавяданне можна лічыць сатырычна-антысавецкім, напісаным, аднак, у віртуознай манеры абсурду. Яго можна параўнаць з такімі кнігамі, як «Разяўленыя вышыні» А. Зіноўева або «Маскіроўка», адрозніваючыся ад іх кароткасцю формы.
Аляксандр Антонаў адзначае, што абсцэннае пераасэнсаванне лозунгаў у «Дні бульдазерыста» адбываецца ў постмадэрнісцкім сцёбе. На яго думку, моўныя канструкцыі кшталту «май яго ведае» (замест «*** яго ведае»), «мір твайму свету» або «май твайму ўраджаю», не толькі не знішчаюць ранейшага значэння слова, але ствараюць яму яшчэ адно — дадатковае.
Л. Ф. Аляксеева адносіць апавяданне Пялевіна да жанру дыстапіі — антыўтопіі з сатырычным пафасам.
Публікацыя
Апавяданне ўпершыню было апублікавана ў 1991 годзе ў фантастычным альманаху «Завтра» (2 выпуск) і ў гэтым жа годзе было апублікавана ў зборніку «Сіні ліхтар».
Даніел Шарыч
Даніел Шарыч (Данијел Шарић/Danijel Saric; нар. ) — катарскі гандбаліст сербскага паходжання, варатар клуба «Аль-Кіяда» і зборнай Катара.
Клубная
Даніел Шарыч — выхаванец гандбольнага клуба «Борац» з Баня-Лукі. Пройдучы праз яе моладзевую сістэму, ён перабраўся ў белградскую «Црвену Звезду», дзе правёў наступныя 2 гады, павялічваючы свой узровень. У 1999 годзе Шарыч стаў гульцом каманды «Сінтэлон» з Бачка-Паланкі, дзе таксама адыграў 2 гады. У складзе сталічнага клуба Шарыч двойчы ставаў чэмпіёнам краіны і двойчы выйграваў нацыянальны кубак. Яшчэ адзін кубак краіны ён выйграў, выступаючы за «Сінтэлон».
Міжнародная
За зборную Сербіі і Чарнагорыі Шарыч правёў 50 матчаў, ён быў рэзервовым галкіперам каманды на чэмпіянаце Еўропы 2006 года. Пазней ён кароткі час бараніў браму зборнай Босніі і Герцагавіны, правядучы ў яе складзе 7 матчаў.
У канцы 2014 года Шарыч стаў гульцом зборнай Катара па гандболе. У складзе каманды, дзе апроч яго быў яшчэ шэраг гульцоў балканскага паходжання, ён заваяваў срэбра чэмпіянату свету 2015 года, які праводзіўся ў Катары. Шарыч з 36% адбітых кідкоў заняў 5-е месца ў спісе лепшых галкіпераў турніру.
Касана-Валькувія
Касана-Валькувія (Cassano Valcuvia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 541 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 21030. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Sant'Ippolito di Roma.
Капішча (Вілейскі раён)
Капі́шча (, Копище) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
NGC 5585
NGC 5585 (іншыя абазначэнні — UGC 9179, IRAS14182+5657, MCG 10-20-94, KARA 624, ZWG 295.45, KUG 1418+569, PGC 51210) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уфімская вуліца (Мінск)
Уфімская вуліца — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар горада Уфа. Перасякае вул. Магілёўскую недалёк ад вул. Талстога.
Підраснэ
Підраснэ (Підрясне́) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкавана Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Электрычная падстанцыя
Электры́чная падста́нцыя таксама трансфарма́тарная падста́нцыя — электраўстаноўка, прызначаная для прыёму, пераўтварэння і размеркавання электрычнай энергіі, якая складаецца з трансфарматараў або іншых пераўтваральнікаў электрычнай энергіі, прылад кіравання, размеркавальных і дапаможных прылад.
Сам тэрмін «падстанцыя» узнік падчас развіцця вялікіх сетак, калі кожная падстанцыя была часткай сваёй электрастанцыі і цалкам ад яе залежыла.
Электрападстанцыі могуць размяшчацца на адкрытых пляцоўках, у зачыненых памяшканнях, пад зямлёй і на апорах, у адмысловых памяшканнях. Адрозніваюцца звычайна намінальнай напругай, у Беларусі самай магутнай з’яўляецца падстанцыя 750 кВ «Беларуская».
Нью-Мексіка
Нью-Мексіка (New Mexico, Nuevo México, Yootó Hahoodzo) — штат на Паўднёвым Захадзе Злучаных Штатаў Амерыкі. З насельніцтвам больш за 2 мільёны жыхароў займае 36-е месца паводле колькасці насельніцтва, а з плошчай у 314,900 км² з'яўляецца пятым паводле плошчы і пятым паводле шчыльнасці насельніцтва сярод усіх 50-ці штатаў краіны. Адзін з Горных штатаў і адзін са штатаў Чатырох кутоў (разам з Ютай, Каларада і Арызонай). Сталіцай і культурным цэнтрам з'яўляецца Санта-Фэ, а найбуйнейшым горадам — Альбукерке. З-за свайго геаграфічнага становішча у паўночнай і ўсходняй частках штата больш халодны і альпійскі клімат, а ў паўднёвай і заходняй — больш цёплы, арыдны клімат.
Эканоміка Нью-Мексіка заснаваная на здабычы нафты і іншых карысных выкапняў, багарным земляробстве, жывёлагадоўлі, лесаапрацоўцы і рознічным гандлі. Станам на 2016 год валавы ўнутраны прадукт (ВУП) штата складае больш за $93 мільярды (37-е месца сярод штатаў), а ВУП на душу насельніцтва — $41,559 (39-е месца сярод штатаў).
Геаграфія
На поўначы Нью-Мексіка мяжуе з Каларада, мяжа праходзіць па 37-й паралелі паўночнай шыраты. На ўсходзе — з Аклахомай па мерыдыяне 103° заходняй даўгаты і Тэхасам, на поўдні — з Тэхасам і мексіканскімі штатамі Чыўаўа і Санора, на захадзе — з Арызонай па даўгаце 109° 03' заходняй даўгаты.
Ландшафт штата разнастайны — ад шырокіх пустыняў і парэзаных лававых палёў да высокіх снежных горных пікаў. Праз цэнтральную частку штата праходзяць хрыбты Скалістых гор — Сан-Хуан і Сангрэ-дэ-Крыста. На захадзе размешчана плато Каларада, на ўсходзе — Вялікія раўніны і плато Лана-Эстакада. Галоўныя рэкі штата — Рыа-Грандэ і яе прыток Пекас.
Судовая сістэма
Судовая сістэма штата Нью-Мексіка ўключае Вярхоўны суд, Апеляцыйны суд, 13 раённых судоў, адзін сталічны суд, 54 міравыя суды, адзін суд па спадчынных справах і 81 муніцыпальны суд.
Вярхоўны суд штата складаецца з пяці суддзяў і размешчаны ў Санта-Фэ. Гэта суд апошняй інстанцыі, які ажыццяўляе кантроль над усімі ніжэйшымі судамі і адвакатамі, якія маюць ліцэнзіі ў штаце. А таксама гэты суд ажыццяўляе абавязковую апеляцыйную юрысдыкцыю па крымінальных справах, якія караюцца пажыццёвым зняволеннем або смяртонай карай. Усяго ў судах штата старшынствуюць 311 суддзяў.
У 2018 годзе бюджэт судовай улады складаў $6,082,200. Гэта толькі 2,63 % ад агульнага аперацыйнага бюджэту штата.
Эканоміка
Паводле звестак Бюро эканамічнага аналізу, у 2003 г. ВУП штата склаў $ 57 млрд. Тут ёсць прадпрыемствы сельскай гаспадаркі, развіта ірыгацыя. Значная роля турызму і сферы абслугоўвання.
Дайніс Крыштапанс
Да́йніс Кры́штапанс (Dainis Krištopāns; нар., , Латвія) — латышскі гандбаліст. Правы паўсярэдні македонскага клуба «Вардар». Чэмпіён Беларусі 2016 і 2017, уладальнік Кубка Беларусі 2016 і 2017.
Клубная кар'ера
Выступаў за «Латгалс» (Латвія), у 2009—2015 гадах за «Татран» (Славакія), у 2015 годзе за «Аль Раян» (Катар). З ліпеня 2015 года быў іграком беларускага БГК імя Мяшкова.
У кастрычніку 2016 года стала вядома аб тым, што ўлетку 2017 года Дайніс папоўніць склад македонскага «Вардара». У чэрвені 2017 года пакінуў БГК. Усяго правёў за клуб 96 матчаў у розных турнірах, у якіх забросіў 402 мяча.
Сандэрлендскі ўніверсітэт
Сандэрлендскі ўніверсітэт (University of Sunderland) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сандэрленд.
Кампус
Універсітэт мае два кампуса ў Сандэрлендзе, адзін у Ганконгу і адзін у Лондане.
Ламазы
Лама́зы (Łomazy) — вёска ў Польшчы, на рацэ Зяляве, за 16 км на поўдзень ад Бялы Падляскай і за 84 км на паўночны ўсход ад Любліна. Уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Ламазы.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Ламазы датуецца 1447 годам, калі вялікі князь Казімір перавёў вёску з Парчаўскага староства ў склад Берасцейскай зямлі. У 1451 годзе ён асабіста прыбыў у Ламазы, каб суправаджаць дэлегатаў ад Вялікага Княства Літоўскага. У XVI стагоддзі Мікалай Радзівіл Чорны заснаваў тут мястэчка і дазволіў праводзіць два кірмашы — на дзень Святога Пятра і Усіх Святых, а таксама штотыднёвы торг у чацвяргі.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў Ламазы ўвайшлі ў Берасцейскі павет Берасцейскага ваяводства. На 1566 год у мястэчку існавалі вуліцы Берасцейская, Віленская, Міжрэцкая, Парчаўская, Падрэчная і «Да моста». У 1568 годзе вялікі князь Жыгімонт Аўгуст надаў Ламазам магдэбургскае права і герб «у блакітным полі срэбная воўчая галава і залатая арліная нага». У 1570 годзе тут была пабудавана царква.
На 1784 год у Ламазах дзейнічалі касцёл, царква і сінагога.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Ламазы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, ва Уладаўскім павеце Сядлецкай губерні. Гэта адарвала мястэчка ад губерняў з пераважна беларускім насельніцтвам. На 1827 год тут было 293 будынкі, на 1861 год — 309, у тым ліку адзін мураваны.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Ламазы занялі нямецкія войскі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Ламазы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе Ламазы занялі войскі Трэцяга Рэйха.
У 1944 годзе Ламазы занялі савецкія войскі, пасля чаго іх зноў перадалі Польшчы.
Філіт
Філі́т (ад phýllon — ліст) — сланцаватая метамарфічная горная парода, пераходная ад гліністага (аспіднага) сланца да слюдзянога.
Філіт складаецца з тонкіх пласцінак або лускавінак серыцыту і хларыту з уключэннямі гліністых часцінак, крышталёў і зерняў кварцу, біятыту, графіту, кальцыту, даламіту, магнетыту, пірыту і інш. Мае дробназярністую цвёрдую структуру. Колер ад светла-шэрага да чорнага. Характэрны шаўкавісты бляск на паверхнях сланцаватасці (у адрозненне ад гліністых сланцаў) і здольнасць расколвацца на тонкія пласцінкі. Шчыльнасць 2,75—2,77 г/см².
Паходжанне і радовішчы
Філіт утвараецца пры рэгіянальным метамарфізме пясчана-гліністых асадкавых парод, туфаў, туфітаў і туфагенных парод ва ўмовах зеленасланцавай фацыі. Філіты шырока распаўсюджаны ў многіх рэгіёнах. Характэрны верхняй частцы старажытных дакембрыйскіх платформ і краявых зон складкавых горных абласцей.
Радовішчы ў Францыі (Брэтань, Ардэны), Англіі (крафства Дэваншыр), Германіі, Польшчы, Чэхіі (Судэты), ЗША, Расіі (Усходняя Сібір) і інш.
Са з'явай пірытызацыі філітаў (наяўнасць рассеяных уключэнняў пірыту) звязаная іх залатаноснасць і наяўнасць вялікіх і багатых россыпаў, з якіх дабываецца значная колькасць золата (басейны рэк Віцім і Алдан).
Сінонімы
Дробназярністы слюдзяны сланец, мікракрышталічны сланец, слюдзяны шыферны сланец, крышталічны шыферны сланец.
Выкарыстанне
Феліты выкарыстоўваюцца ў вытворчасці сланцавай мукі. Некаторыя з філітаў выкарыстоўваюцца ў будаўніцтве ў якасці дахавага матэрыялу.
Пісоцкы
Пісоцкы (Пісо́цький) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Іосіфавіч Крукоўскі
Аляксандр Іосіфавіч Крукоўскі (, в. Загалле, Любанскі раён, Мінская вобласць —, ГУЛАГ) — беларускі геолаг, этнограф і гісторык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мнагадзетнай сялянскай сям’і. Пачатковую адукацыю атрымаў у Загальскай царкоўнапрыходскай школе. Пасля паступіў у Слуцкае духоўнае вучылішча, якое скончыў на выдатна, але царкоўным служыцелем не стаў, бо марыў працаваць на асветніцкай ніве. Настаўнічаў у сваёй вёсцы, потым вучыўся на курсах беларусазнаўства ў Мінску. У Мазыры выкладаў беларускую мову і літаратуру, працаваў у акруговым аддзеле народнай асветы. Ён быў адным з найбольш актыўных ініцыятараў разгортвання краязнаўчага руху на Мазыршчыне. На працягу некалькіх гадоў узначальваў праўленне акруговага таварыства краязнаўства, якое было найлепшым у рэспубліцы. Таварыства налічвала 39 мясцовых краязнаўчых аб’яднанняў, у якіх было звыш 1100 членаў.
Вялікую ўвагу А. I. Крукоўскі надаваў збіранню вуснай народнай творчасці і матэрыялаў для геаграфічных і дыялектных слоўнікаў. Гэтая работа пачалася ў канцы 1926 г. Ён склаў інструкцыю па збіранні матэрыялаў для геаграфічнага слоўніка «Мазыршчына», якая была разаслана ва ўсе раённыя краязнаўчыя таварыствы. Слоўнік павінен быў зафіксаваць і даць поўнае апісанне ўсіх паселішчаў на тэрыторыі акругі, урочышчаў, пагоркаў, нізін, рэк, азёр, сажалак, майстэрняў, лесапільняў, помнікаў і г. д. Праўленне таварыства атрымала 320 апрацаваных у адпаведнасці з інструкцыяй картак, праз год — яшчэ 362. Яшчэ больш масавы характар набыло збіранне матэрыялаў для дыялектнага слоўніка. Пад канец 1927 г. праўленне таварыства мела картатэку, у якую было ўнесена 20 135 дыялектных слоў. А. I. Крукоўскі прыступіў да складання і ў лістападзе 1928 г. слоўнік Мазыршчыны на 10 тысяч слоў паступіў у Слоўнікавую камісію Інстытута беларускай культуры. Друкаванне яго было адкладзена, а рукапіс згубіўся ў час Вялікай Айчыннай вайны.
У чэрвені 1930 г. Крукоўскага перавялі ў Менск на пасаду намесніка дырэктара Інстытута геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР, ён займаўся даследаваннем прыродных рэсурсаў Беларусі, пераважна Прыпяцкага Палесся. Вынікам гэтай дзейнасці з’явіўся шэраг навуковых прац і краязнаўчых артыкулаў — «Жалезная руда на Мазыршчыне», «Карысныя выкапні», «Вапняковыя пароды Мазыршчыны», «Горад Мазыр і яго ваколіцы», «Тураў і яго ваколіцы» і іншыя.
У 1935 г. А. I. Крукоўскі працаваў дырэктарам Інстытута геалогіі і гідрагеалогіі, затым інжынерам-кансультантам ва Упраўленні воднай гаспадаркі БССР. Член ВКП(б) (да 1935).
Пражываў у кватэры № 2 Дома спецыялістаў па вул. Савецкай у Менску. Быў жанаты, гадаваў дзіця.
Арыштаваны 8 снежня 1936 ва ўласнай кватэры. Асуджаны «тройкай» НКУС 30.11.1937 за «контррэвалюцыйную дзейнасць» да 10 гадоў ППК. Этапаваны, хутчэй за ўсё, ва Ухта-Пячорскі, затым Ухта-Іжэмскі альбо Пячорскі канцлагеры НКУС Комі АССР. 3 1937 г. ён — геолаг-разведчык на будаўніцтве чыгункі ў Бурат-Манголіі.
Загінуў 2 жніўня 1945 года ў зняволенні. Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 30.5.1956. Асабовая справа К. № 5949-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Альфрэд Пфаф
Альфрэд Пфаф (Alfred Pfaff; — ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1954 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Рыж­ская беларуская асноўная школа імя Янкі Купалы
Рыж­ская беларуская асноўная школа імя Янкі Купалы (Jankas Kupalas Rīgas Baltkrievu pamatskola) — адзіная беларуская школа ў Латвіі. У школе дзейнічае музей, прысвечаны жыццю і творчасці Янкі Купалы, Якуба Коласа, Янкі Маўра.
Выкладанне ў школе вядзецца на латышскай, беларускай і рускай мовах. Беларуская мова выкарыстоўваецца на ўроках мовы і літаратуры, а таксама на пазакласных мерапрыемствах. Многія прадметы выкладаюцца білінгвальна (на латышскай і рускай або латышскай і беларускай мовах).
Галоўнай задачай школы паралельна з асваеннем навучальнай праграмы прызнаецца вучыць дзяцей беларускай мове, даваць магчымасць знаёміцца з нацыянальнай культурай, музыкай, гісторыяй і традыцыямі.
Мінуўшчына
У 1989 годзе пры сярэдняй школе № 15 горада Рыгі адкрыўся першы беларускі клас. У 1994 годзе набраліся чатыры класы, з якіх паўстала беларуская школа, атрымаўшы памяшканне занядбалага дзіцячага сада. Школа была адкрытая дзякуючы латвійскаму таварыству беларускай культуры «Світанак» і актыўнасці былога дырэктара Вячаслава Целеша.
У 1998 годзе школа атрымала статус Рыжскай беларускай асноўнай, а ў 2011 годзе ёй было нададзенае імя беларускага класіка Янкі Купалы.
17 чэрвеня 2010 года школа, паводле пастановы Рыжскай гарадской думы, пераехала ў будынак сярэдняй школы № 86 г. Рыгі.
Навучанне
На 2010 год у беларускай школе было 9 класаў — 115 вучняў і 22 педагогі. На 2014 было ўжо 150 дзяцей. У 2019—2020 навучальным годзе ў школу паступіла 18 першакласнікаў.
Гурткі
У школе дзейнічае дзіцячы вакальны гурт «Вавёрачка», гурток візуальнага мастацтва і гурток вырабу мяккіх цацак.
Супрацоўніцтва
Беларускае пасольства забяспечвае школу мастацкай літаратурай і падручнікамі, яе настаўнікі праходзяць курсы павышэння кваліфікацыі ў Беларусі. Мінская гімназія № 23 заключыла з Рыжскай беларускай школай дагавор аб супрацоўніцтве.
Малыя Якаўчыцы
Да 1971 года вёска мела назву Якаўчыцы.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўчыцкага сельсавета.
Мардонгі
«Мардонгі» («Мардонги») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1991 годзе ў зборніку «Сіні ліхтар».
Змест
Пасля «самарэалізацыі» (у звычайнай мове — смерці) Антонава яго «мардонг», гэта значыць труп, пераўтвораны ў статую, становіцца месцам паломніцтва сектантаў.
Крытыка
У «Мардонгах» тэма смерці з’яўляецца цэнтральнай, арганізуючай. Мэта для Пялевіна ў «Мардонгах» паказаць чыстае адлюстраванне поглядаў секты, яе тэарэтычных прац і галоўнага дзеяча — Антонава, імем якога была яна названа, атрыбутаў членаў гэтага руху і да т.п. Даследнікі адзначаюць, што форма апавядання падобная на форму рэферата.
У апавяданні выкарыстоўваюцца антытэзы, якія ствараюць метатэкставае адзінства, у тым ліку антытэза «вечнае — часовае», якая рэалізуецца праз шэраг вобразных проціпастаўленняў: Антонаў — генерал Крушын; дарога, каля якой усталяваны мардонг Антонава, — дарогі, на якіх ўсталёўвалі некрамодулі; мардонгі — некрамодулі. Пры гэтым да першай часткі антытэзы належыць паняцце вечнасці, а да другой часткі антытэзы — паняцце канкрэтнага часу, канкрэтнай эпохі — і ўрэшце рэшт — часовага.
Паводле заўвагі А. Вагнер ў дысертацыі, дзе яна аналізуе міфы і згадкі А. С. Пушкіна, апавяданне «Мардонгі» напісана ў стылі літаратурна-даследчых навэл Хорхэ Луіса Борхеса. На думку А. В. Багданавай, пялевінскі постмадэрнізм мае папярэднікам «Пушкінскі дом» А. Бітава. Вагнер адзначае таксама падабенства паняцця «мардонг» з культам Леніна.
Парычча (Яварыўскі раён)
Парычча (Порі́ччя) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Руднянскі раён (Смаленская вобласць)
Руднянскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Рудня.
Геаграфія
Плошча раёна — 2111 км².
Мяжуе з Веліжскім, Дзямідаўскім, Смаленскім і Красненскім раёнамі. На захадзе мяжуе з Віцебскай вобласцю Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Руднянскі раён утвораны ў 1929 годзе.
Дэмаграфія
Колькасьць насельніцтва, жыхароў: 28 037 (2002), 25 506 (2010), 22 918 чал. (2017).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У склад Руднянскага раёна уваходзяць 2 гарадскіх і 8 сельскіх паселішчаў:
Транспарт
Аўтадарога Арол — Віцебск.
Віцебскі павет
Назву Віцебскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
NGC 5587
NGC 5587 (іншыя абазначэнні — UGC 9202, MCG 2-37-5, ZWG 75.20, PGC 51332) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кастэла-Каб’яльё
Насельніцтва складае 548 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 21030. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кубак Кыргызстана па футболе 2022
Кубак Кыргызстана па футболе 2022 — 32-і розыгрыш Кубка Кыргызстана. Фінал кубка пройдзе 31 жніўня 2022 года. Уладальнік Кубка атрымае права ўдзельнічаць у групавой стадыі Кубка АФК 2023/24.
Жараб’ёўка ўсяго турніру адбылася 6 красавіка 2022 года. Каманды былі падзелены на дзве зоны — поўнач і поўдзень. .
1/8 фіналу
Гульні прайшлі 20 мая 2022.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі 18 і 19 чэрвеня, і адна гульня 4 ліпеня 2022.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Паўфіналы
Першыя матчы прайшлі 14 ліпеня 2022, матчы ў адказ — 26 ліпеня 2022.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Рауль Алонса
Рауль Алонса (нар., г. Мадрыд, Іспанія) — іспанскі гандбаліст, трэнер. Валодае вышэйшай трэнерскай ліцэнзіяй EHF Master Coach-Licence (European level).
Кар’ера
Працаваў памочнікам галоўнага трэнера ў нямецкім «Кіле», у складзе якога двойчы станавіўся пераможцам Лігі чэмпіёнаў (2010, 2012), а таксама чатырохразовым пераможцам чэмпіянату Германіі (2010, 2012, 2013, 2014), трохразовым уладальнікам Кубка краіны (2011, 2012, 2013) і двойчы — Суперкубка (2012, 2014).
У маі 2019 года стаў галоўным трэнерам БГК імя Мяшкова
Усхова
Усхова (Wschowa, Fraustadt) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на захад ад Варшавы і за 80 км на ўсход ад Зялёнай Гуры. Адміністрацыйны цэнтр Усхоўскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Усхова. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 8,39 км². Насельніцтва 14,1 тыс. чалавек.
Факультэт пачатковай адукацыі БДПУ імя М. Танка
'''Факультэт пачатковай адукацыі БДПУ імя М. Танка''' — структурнае падраздзяленне БДПУ імя М. Танка.
Структура
У складзе факультэта 3 кафедры:
Кіраўніцтва факультэта
Дэкан: Намеснікі дэкана:
Прыгожая вуліца (Мінск)
Прыгожая вуліца — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Перасякае вул. Магілёўскую ў раёне станцыі метро «Інстытут культуры» і аднайменнай наземнай чыгуначнай станцыі. Адносіцца да сектару прыватнай жылой забудовы. Большая частка дамоў на вуліцы нежылая, з жылых засталіся толькі дамы 4 і 10.
Парубы
Парубы (Поруби́) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Salsola arbuscula
Salsola arbuscula — від хмызнякоў роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Хмызнякі, якія дасягаюць вышыні 40—100 см. Кветкі ружовага колеру. Цвітуць у ліпені-верасні.