cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Віктаравіч Малашка
Біяграфія
Кандыдат у майстры спорту па цяжкай атлетыцы.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па марфалогіі сельскагаспадарчых жывёл; электронная мікраскапіі, гістахіміі, лазерных тэхналогіях ветэрынарыі, біястымулятарах.
Ліцвянскі сельсавет
Ліцвя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Ліцвяны.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 729 чалавек, з іх 91,1 % — беларусы, 5,6 % — рускія, 1,2 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: аграгарадок Ліцвяны, вёскі Вялікая Уса, Губіна, Каменка, Лісаўшчына, Макавішчы, Малая Уса, Новая Старына, Сакольшчына і пасёлкі Камароўка, Каменка.
Красадзён
Красадзён, таксама Лілейнік (Hemerocállis) — род кветкавых раслін сямейства.
Пашырэнне
Каля 15 відаў (20 ). Пашыраны ва ўмерана цёплых раёнах Еўразіі — ад Еўропы да Кітая, Карэі і Японіі; у Заходняй Еўропе, ЗША, на Каўказе — здзічэлыя. Вырошчваецца са старажытнага часу. Мае больш за 10 тыс. форм і сартоў. На тэрыторыі Беларусі інтрадукаваны, , і.
Выкарыстанне
Дэкаратыўныя расліны. Вяленыя кветкі ў некаторых краінах ужываюць як прыправу да ежы.
Tatra K2
K2SU
K2SU-гэта версія K2, выпускалася з 1966 у СССР. Вытворчасць была спынена ў 1969. Тым не менш, было выпушчана 246 вагонаў. Адзіны захаваны на сённяшні дзень вагон K2SU - музейны вагон № 801 у Екацярынбургу, адноўлены ў 1998 годзе.
K2YU
Адзіны горад у Югаславіі, куды пастаўляліся K2 - Сараева. Вагоны K2YU практычна не адрозніваліся ад зыходнай мадэлі, але адно прыкметнае адрозненне - пантограф усталяваны не над пярэдняй, а над задняй калыскай. Вырабляліся на працягу 1973 -1983.
Галуазіт
Галуазіт — гліністы мінерал з групы слаістых сілікатаў хімічнага складу Al2Si2O5(OH)4. Па складзе блізкі да каалініту, ад якога адрозніваецца больш высокім утрыманнем вады. Крышталізуецца ў монакліннай сістэме. Сустракаецца ў выглядзе глінападобных агрэгатаў. Афарбоўка звычайна белая, але часам жаўтлявая да бурай (ад вокіслаў жалеза), бляск матавы. Цвёрдасць па мінералагічнай шкале 1-2; шчыльнасць 2000-2200 кг/м³. Галуазіт - тыповы прадукт выветрывання алюмасілікатаў вывергнутых горных парод, асабліва палявых шпатаў. Сустракаецца часта, але буйных скопішчаў звычайна не ўтварае.
Кузьміна (Вадзінскае сельскае паселішча)
Геаграфія
Размешчана ў паўночнай частцы вобласці за 19 км на поўнач ад горада Сафонава, за 20 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вапец. За 6 км на паўночны ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Якаўская на лініі Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Вадзінскага сельскага паселішча.
Краснапаўлаўка (Бранская вобласць)
Краснапаўлаўка (Краснопавловка) — пасёлак у Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Краснапаўлаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі пасёлак увайшлоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Кукэзіў
Кукэзіў (Ку́кезів) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Марыя Міхайлаўна Лазук
Марыя Міхайлаўна Лазук (нар. 15 кастрычніка 1983, Мінск, БССР)  — беларуская гімнастка, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2000 года па мастацкай гімнастыцы ў групавым мнагабор'і. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2000).
Дзмітрый Юр’евіч Пучкоў
Дзмітрый Юр'евіч Пучкоў (творчы псеўданім — старшы аперупаўнаважаны Гоблін; нар., , УССР, СССР) — расійскі пісьменнік, публіцыст, перакладчык , аўтар шматлікіх так званых «Правільных» (Поўны Пэ) і шасці парадыйных перакладаў галівудскіх фільмаў і серыялаў, пісьменнік і публіцыст. Працаваў у бібліятэцы Акадэміі навук СССР на пасадзе бібліятэкара, затым служыў у міліцыі на пасадзе старшага аперупаўнаважанага ў турэмнай аперчасці і ў крымінальным вышуку.
Марыя Міхайлаўна Лазук
Скончыла БДУФК з чырвоным дыпломам, працуе трэнерам.
Вальперга
Вальперга (Valperga) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 3136 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 285 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10087. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Даменіка Скарлаці
Дамені́ка Скарла́ці (,  —, ) — кампазітар і віртуоз клавесіну. Сын Алесандра Скарлаці.
Сцяпан Акімавіч Красоўскі
Сцяпан Акімавіч Красоўскі (, вёска Глухі, Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1945), маршал авіяцыі.
Даменіка Скарлаці
Біяграфія
У раннія гады ён служыў як арганіст у каралеўскай капліцы ў Неапалі, а ў 1703 ён ужо быў гатовы пісаць оперы. Ён працягнуў сваю працу ў Рыме, а яго патронам з 1709 па 1714 была Марыя Казіміра, каралева Рэчы Паспалітай. Ён стаў дырэктарам музыкі ў партугальскім пасольстве ў 1714 і Юліанскай капліцы ў Ватыкане ў 1715. Падчас сваёй больш позняй кар'еры ён падарожнічаў у Лісабон, таксама ў Лондан і вярнуўся ў Рым. Але апошнія гады свайго жыцця ён правёў у Мадрыдзе, дзе яго колішняя студэнтка, Інфанта Марыя Барбара, зараз каралева Іспаніі, увяла яго ў сваё акружэнне, сплочвала яму свой доўг, і пакідала яго зыход у галечу па-за межамі смерці.
Сцяпан Акімавіч Красоўскі
Біяграфія
У 1916 г. прызваны ў царскую армію, ваяваў на Заходнім фронце. З сакавіка 1917 г. у 25-м карпусным авіяатрадзе, выбіраўся членам салдацкага камітэта. За рэвалюцыйную прапаганду сярод салдат быў арыштаваны. З лістапада 1917 г. у Чырвонай гвардыі, потым у Чырвонай Арміі. У Грамадзянскую вайну на Усходнім і Каўказскім франтах: авіяматарыст, начальнік сувязі авіяатрада, ваенкам. У 1927 г. скончыў курсы ўдасканалення начсаставу ВПС, у 1936 г. — Ваенна-паветраную інжынерную акадэмію імя Жукоўскага. Камандаваў авіяцыйнымі брыгадай, корпусам, раёнам ваеннай акругі. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гг. У 1940—1941 гг. начальнік авіяцыйнага вучылішча, памочнік камандуючага, камандуючы ВПС Паўночна-Каўказскай акругі. У Вялікую Айчынную вайну на Паўднёвым, Бранскім, Паўднёва-Заходнім, Варонежскім і 1-м Украінскім франтах, камандуючы ВПС 56-й арміі, ВПС Бранскага фронту, 2-й і 17-й паветранымі арміямі. Удзельнічаў у распрацоўцы і правядзенні баявых аперацый савецкіх войск пад Растовам-на-Доне, Сталінградам і Курскам, па фарсіраванню Дняпра, Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Львоўска-Сандамірскай, Ніжне-Сілезскай, Берлінскай і Пражскай аперацый. Вызначыўся ўмелым камандаваннем авіяцыяй і арганізацыяй узаемадзеяння з наземнымі войскамі пры авалоданні Берлінам, Дрэздэнам і вызваленні Прагі. З 1945 г. на камандуючых пасадах у ВПС, Далёкаўсходняй, Маскоўскай, Паўночна-Каўказскай і Беларускай ваенных акругах. У 1956—1968 гг. узначальваў Ваенна-паветраную акадэмію імя Гагарына. З 1970 г. ваенны інспектар-саветнік Групы генеральных інспектараў Міністэрства абароны СССР. Член Цэнтральнай рэвізійнай камісіі КПСС у 1961—1966 гг., член ЦК КПБ у 1956—1960 гг. Аўтар кнігі «Жыццё ў авіяцыі» (3-е выд., 1976). Узнагароджаны шасцю ордэнамі Леніна, ордэнам Кастрычніцкай рэвалюцыі, ордэнамі Суворава I і II ступеней, чатырма ордэнамі Чырвонага Сцяга і інш., а таксама чатырнаццаццю ордэнамі і медалямі Чэхаславакіі, Манголіі, Польшчы, Балгарыі, ГДР, Кітая, Венгрыі. Імем Красоўскага названа плошча ў Быхаве, яго імя прысвоена піянерскай дружыне Быхаўскай СШ № 3, вуліцы ў Варонежы.
Даменіка Скарлаці
Біяграфія
Яго спадчына складае прыблізна 555 санатаў (большасць сола для клавесіна) і іх арыгінальнасць, бліскучасць і шматварыянтнасць апярэджвае клавішную музыку свайго часу, а таксама ён шануецца за яго сцэнічныя творы і царкоўную музыку.
Горна-Бадахшанская аўтаномная вобласць
Горна-Бадахшанская аўтаномная вобласць (ГБАВ; тадж. Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон) — аўтаномная вобласць у складзе Рэспублікі Таджыкістан.
Утворана 2 студзеня 1925 указам ЦВК СССР. 4 жніўня 1967 года за поспехі, дасягнутыя ў гаспадарчым і культурным будаўніцтве ўзнагароджана Ордэнам Леніна.
ГБАВ мяжуе на поўначы з Кыргызстанам, на ўсходзе — з Кітаем, на поўдні і захадзе — з Афганістанам. Плошча 64,2 тыс. км² (44,9 % тэрыторыі Таджыкістана). Насельніцтва 220,6 тыс. чалавек (2010), 3% насельніцтва рэспублікі. У вобласці 7 раёнаў, 43 сельскія абшчыны, 1 горад — Харог.
Вялікую частку тэрыторыі ГБАВ займае высакагор’е Паміра (вышэйшы пункт — пік Ісмаіла Самані, былы пік Камунізму (7495 м)), з-за якога часам завецца «Дахам свету».
Баратраўма
Баратраўма (βάρος + ) — пашкоджанне органа слыху, лёгкіх, прыдатачных пазухаў носа, кішэчніка пры рэзкім перападзе атмасфернага ціску. Найчасцей бывае ў лётчыкаў, парашутыстаў, вадалазаў, падводнікаў. Здараюцца баратраўмы ў артылерыстаў і масавыя баратраўмы ў людзей, што пацярпелі ад ядзернага выбуху.
Хрысціянін
Хрысціянін — гэта чалавек, які вызнае хрысціянства, монатэістычную рэлігію, заснаваную на жыцці і вучэнні Ісуса Хрыста.
Лыпныкы (Кам’янка-Бузькі раён)
Лыпныкы (Ли́пники) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сферычны робат
Сферычны робат - гэта робат з двума стрыжнявымі злучэннямі і адным прызматычным суставам; іншымі словамі, двумя паваротнымі восямі і адной лінейнай воссю. Сферычныя робаты маюць руку, якая ўтварае сферычную сістэму каардынат. Прыкладам гэтага тыпу з'яўляецца робат Sphero.
Цімох Якімавіч Вострыкаў
Цімо́х Во́стрыкаў ( — ) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, беларускі ваенна-палітычны дзеяч, выдавец, прадстаўнік Рады БНР у складзе аперацыі амерыканскай разведкі па скідванню разведчыкаў на тэрыторыю БССР у жніўні 1952. Псеўданім «Карл».
Біяграфія
Нарадзіўся 17 жніўня 1922 г. у вёсцы в. Баршчоўка, Церахоўскага павету (цяпер у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці). Працаваў у Гомелі электразваршчыкам. У 1939 г. бацька Якім Вострыкаў за адмову ўступаць у калгас быў асуджаны на 3 гады турмы, што дадаткова ўплынула на антыкамуністычныя погляды 17-гадовага Цімоха.
У 1940 г. скончыў двухмесячныя настаўніція курсы і працаваў як настаўнік у Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці да пачатку нямецкай акупацыі. Пасля мабілізацыі у 1941 у Чырвоную армію патрапіў у нямецкае акружэнне і пазней апынуўся ў лагеры для ваннапалонных, аднак адтуль уцёк у Гомель (па іншай інфармацыі — капаў акопы на Смаленшчыне і дэзерціраваў). У 1942 г. тры месяцы адпрацаваў у якасці «остарбайтэра» электразваршчыкам ў Германіі, аднак яму ўдалося сімуляваць псіхічную хваробу, атрымаўшы адпаведныя дакументы праз біржу працы і перакладчыкаў, і ён вярнуўся назад у Гомель. Па вяртанні працаваў у бацькавай гаспадарцы і атрымаў даведку, яка сведчыла пра тое, што ён дабраахвотна паехаў на працы ў Германію і вярнуўся назад як хворы, праз што не мог служыць. Нават з дакументамі хворага Вострыкава прабавалі забраць у карны атрад, адкуль ён уцёк на другі дзень у камендатуру, дзе яго адпусцілі дадому. Праз некаторы час яго забіраюць ужо ў паліцыю, але і адтуль ён уцякае з аднавяскоўцам.
Сянаў
Сянаў (Sianów, Zanow — Цанаў) — горад на паўночным захадзе Польшчы. Размешчаны за 470 км на паўночны захад ад Варшавы, за 180 км на паўночны ўсход ад Шчэціна і за 10 км на ўсход ад цэнтра Кашаліна. Уваходзіць у Кашалінскі павет Заходнепаморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сянаў. Займае плошчу 15,88 км². Насельніцтва 6,6 тыс. чалавек.
Цімох Якімавіч Вострыкаў
Біяграфія
У канцы 1948 г. разам с сябрамі-выдаўцамі паехаў у Англію працаваць на вугальных шахтах. Працаваў там два гады і ў 1950 г. з імі спаткаўся Барыс Рагуля, які запрапанаваў ім навучанне у Лёвенскім універсітеце ў Бельгіі, дзе Цімох правучыўся паўтары гады на фізкультурным факультэце. Але Цімох Вострыкаў не мог болей вытрымаць на чужыне: праз Барыса Рагулю і сяброў яму ўдалося наладзіць кантакт з амерыканскай разведкай, каб быць патрапіць у склад разведнага дэсанта на тэрыторыю БССР. У 1951 прайшоў спецпадрыхтоўку на амерыканскай вайсковай базе ў Бадверысхофене пад Мюнхенам і ўжо ў ноч з 26 на 27 жніўня 1952 г. дэсантаваўся на тэрыторыю БССР як прадстаўнік Рады БНР. Група была выкрытая за адзін тыдзень, па меркаванні Вострыкава ў выніку здрады. Ён лічыў, што аперацыя была спланаваная на правал, каб прыкрыць іншага агента, а таксама абвінавачваў у здрадзе на карысць Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР іншага ўдзельніка групы — Міхала Арцюшэўскага, які пазней быў памілаваны ўказам Прэзідыума ВС СССР у канцы студзеня 1956 года.
Вострыкаў быў засуджаны на тэрмін у 23 гады лагероў агульнага рэжыму, які ён поўнасцю адбыў у чатырох розных лагерах у Мардовіі. У кожным лагеры яму ўдавалася стварыць беларускае асяродзе колькасцю ў прынамсі паўсотні чалавек, накіраванае на культурна-асветніцкую дзейнасць і змаганне за правы зняволеных. У лагерах пачаў пісаць гістарычную працу па гісторыі ВКЛ. Вызваліўся ў 1975 г. і да пачатку 1980-х гадоў працаваў будаўніком, пакуль не выйшаў на пенсію. Дасылаў свае працы ў Інстытут Гісторыі АН БССР, а з пачатку 1990-х гадоў аўдавеў і зноў актыўна пачаў займацца грамадска-культурным жыццём на Гомельшчыне, выступаў у грамадскіх і дзіцячых установах з публічнымі лекцыямі на гістарычныя тэмы. Упершыню даў інтэрв’ю 4 чэрвеня 1998 года карэспандэнту «Нашай Нівы» для Архіва Найноўшай Гісторыі.
Памёр 13 лістапада 2007 года ў Гомелі. Пахаваны на наступны дзень у в. Раманавічы. Апошнія гады яго даглядала сядзелка, якой ён перадаў большую частку сваёй маёмасці. Да самай смерці не быў рэабілітаваны.
Васіль Андрэевіч Мастоўнікаў
Васіль Андрэевіч Мастоўнікаў (нар., в. Мядзведзева, Горацкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі фізік. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1970).
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1960). З 1964 у Інстытуце фізікі НАН Беларусі (з 1979 заг.лабараторыі). Навуковыя працы па лазернай фізіцы, лазернай фота- і біяфізіцы, медыцынскім лазерным прыладабудаванні. Адзін са стваральнікаў новага тыпу лазераў — на растворах арганічных фарбавальнікаў. Распрацаваў навуковыя асновы высокаэфектыўных метадаў лазернай тэрапіі.
NGC 4360
NGC 4360 (іншыя абазначэнні — NGC 4360A, UGC 7484, MCG 2-32-28, ZWG 70.52, VCC 722, PGC 40363) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4360, NGC 4360A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Lada Vesta
Lada Vesta (Лада Веста) — расійскі легкавы аўтамабіль малога класа, які выпускаецца з 2015 года. У мадэльным шэрагу АўтаВАЗа паўстаў на замену мадэлі Priora.
Распрацоўка
Пачынаючы з 2004 года АўтаВАЗ вёў распрацоўку новага сямейства на платформе «Lada C»: ВАЗ-2116 (седан), 2117 (універсал) і 2118 (хетчбек). У 2010 годзе кіраўніцтва АўтаВАЗа абвясціла аб зачыненні праекта.
2015—2022
25 красавіка 2018 года пачаўся выпуск седанаў версіі Lada Vesta Cross.
28 лютага 2019 года была выраблена 300-тысячная Веста. Юбілейным стаў універсал Vesta SW колеру «Карфаген» у камплектацыі Luxe з рухавіком аб'ёмам 1,6 л (106 к.с.) і механічнай каробкай перадач.
19 снежня 2019 года з канвеера сышла 400-тысячная Lada Vesta. Юбілейным стаў седан ярка-блакітнага колеру «Дайвінг» у камплектацыі Exclusive з аўтаматычнай бесступеньчатай трансмісіяй і рухавіком 1,6 л (113 к.с.).
13 лістапада 2020 года быў выпушчаны 500-тысячны аўтамабіль. Юбілейным стаў седан Vesta Cross у камплектацыі [BLACK], абсталяваны рухавіком 1,6 л (106 к.с.) і механічнай каробкай перадач.
9 верасня 2021 года з канвеера сышла 600-тысячная Lada Vesta. Юбілейным стаў універсал Lada Vesta SW Cross ярка-блакітнага колеру «Дайвінг» у камплектацыі [BLACK] з рухавіком 1,6 л (106 к.с.) і механічнай каробкай перадач. Аўтамабіль быў дастаўлены ў Беларусь у дылерскі цэнтр Lada ў Гомелі.
Vesta NG (2022)
22 лютага 2022 года стартавала вытворчасць абноўленай Весты. Мадэль атрымала новыя бамперы, цалкам святлодыёдную оптыку (фары, супрацьтуманныя агні, заднія ліхтары). Рашотка радыятара зроблена рознай у стандартных машын і версій Cross: на стандартных рашотку перасякаюць два храміраваныя гарызантальныя молдынгі, у Cross яна складаецца з буйных ячэек. Таксама быў абноўлены інтэр’ер: з’явіліся новыя пярэдняя панэль, цэнтральная кансоль, прыборы, руль і ашалёўка дзвярэй. Для люксавай камплектацыі прадугледжвалася панэль з віртуальнымі прыборамі і дзесяціцалёвым вертыкальным планшэтам медыясістэмы на цэнтральнай кансолі.
Дэфіцыт кампанентаў і страта некаторых пастаўшчыкоў прымусілі спыніць выпуск. 5 сакавіка завод «Лада Іжэўск» спыніўся з-за недахопу камплектуючых — у першую чаргу электронных кампанентаў, якія пастаўляліся Renault з іншых краін. Да спынення вытворчасці паспелі сабраць прыкладна 800 рэстайлінгавых машын. У пачатку жніўня сабралі яшчэ 240 аўтамабіляў з рэшты машынакамплектаў, аднак большасць гэтых машын недаўкамплектаваны і не маюць падушак бяспекі і некаторых электронных блокаў.
У жніўні 2022 года было прынята рашэнне перанесці вытворчасць мадэлі ў Тальяці на лінію B0. Выпуск машын узнавілі ў сакавіку 2023 года.
Мадыфікацыі
Першапачаткова планавалася, што акрамя седана і ўніверсала, у сямейства Vesta будзе ўваходзіць хэтчбек. Ад Vesta ў кузаве ўніверсал ён адрозніваўся кароткай задняй навіссю, іншымі багажнымі дзвярыма, ліхтарамі іншага дызайну і спусцістай лініяй даху, на якім быў спойлер. Даўжыня была на 150 міліметраў карацей седана Vesta і складала 4,26 метры. Гэтая мадыфікацыя існавала толькі ў выглядзе макета, які быў прадэманстраваны ў 2015 годзе. Замест хэтчбека Vesta АўтаВАЗ выпусціў на рынак мадэль Lada XRAY.
Рухавікі
Базавы рухавік для Vesta — 1,6-літровы 16-клапанны ВАЗ-21129 магутнасцю 106 к.с. Па сутнасці, гэта дапрацаваны ВАЗ-21127, які, у сваю чаргу, вядзе свой радавод ад ВАЗ-21083. У жніўні 2018 года з'явілася новая поршневая сістэма Federal-Mogul (з выбаркамі ў поршнях, якія прадухіляюць загін клапанаў пры абрыве рамяня ГРМ).
У чэрвені 2017 года пачалася вытворчасць біпаліўнай мадыфікацыі Lada Vesta CNG, разлічанай на работу на сціснутым прыродным газе. Газабалонная ўстаноўка прапаноўвалася для машын з рухавіком аб'ёмам 1,6 л (106 к.с. на бензіне і 96 к.с. на метане) з 5-ступеньчатай механічнай каробкай перадач. Металакампазітны газавы балон ёмістасцю 90 л (18 кубаметраў) усталяваны ў багажніку за спінкай задняга сядзення.
Другі рухавік, якім абсталёўваецца Vesta, — 1,8-літровы ВАЗ-21179 магутнасцю 122 к.с. Ён пабудаваны на базе 1,6-літровага матора, але практычна цалкам складаецца з арыгінальных дэталяў, а таксама мае шэраг канструктыўных адрозненняў. Адно з іх — фазавярчальнік на ўпуску. З 2018 года выпуску аўтамабілі атрымалі новую паліўную рампу і абноўленую прашыўку. У лістападзе 2020 года была дапрацавана канструкцыя галоўкі блока цыліндраў.
Версія Sport абсталёўвалася дапрацаваным рухавіком 1,8 л з шэрагам арыгінальных дэталяў (у прыватнасці, упуск і выпуск) і арыгінальнай прашыўкай.
З лета 2020 годзе АўтаВАЗ паступова прыбіраў з камплектацый Lada Vesta рухавік ВАЗ-21179. Са студзеня 2021 года ён застаўся толькі на версіях Lada Vesta Cross і Lada Vesta SW Cross.
Шасі
Vesta грунтуецца на арыгінальнай платформе, пры гэтым у канструкцыі былі ўжытыя вузлы і агрэгаты ад іншых мадэляў Lada і Renault.
Ад пачатку вытворчасці Vesta абсталёўваліся каробкай Renault JH3. З восені 2016 года на машыны з рухавіком 1,6 сталі ўсталёўваць каробку перадач ВАЗ-21807.
АМТ — рабатызаваная каробка на базе 5-ступеньчатай "механікі" ВАЗ з прымяненнем кампанентаў ZF.
У лістападзе 2019 года на рынак выйшла Vesta з варыятарам Jatco.
Vesta мае некалькі варыянтаў падвескі: стандартная для седана і ўніверсала, з павялічаным дарожным прасветам у Cross-версій, а таксама пераналаджаная і паніжаная для мадыфікацыі Sport.
У пярэдняй падвесцы арыгінальныя штампаваныя L-падобныя рычагі, якіх няма ні ў аўтамабіляў сямейства В0, ні на іншых Ладах. Выкарыстаны пярэдні падрамнік. У аснове задняй падвескі — змененая бэлька ад электрамабіля Renault Zoe (на Vesta яна шырэй на 50 мм). Падвеска Cross-версій больш жорсткая за кошт iншых наладаў і нізкапрофільных шын памера 205/50 R17. Базавыя шыны для Lada Vesta — 185/65 R15, для версіі SW прапанаваныя 195/55 R16.
Весты з маторам 1,8 л, а таксама ўсе Cross-версіі маюць заднія дыскавыя тормазы замест барабанных. У версіі Vesta Sport ужываюцца тармазныя механізмы ад Renault Megane.
Бяспека
Расійскі часопіс Аўтарэвю (Авторевю) двойчы праводзіў франтальныя краш-тэсты аўтамабіля (аб мяккі бар'ер з перакрыццём 40% і на хуткасці 64 км/г). У 2016 годзе быў выпрабаваны седан: 14,1 балаў з 16 (4 зоркі паволе рейтынгу ARCAP). У 2018 годзе часопісам была выпрабавана Lada Vesta SW Cross: з-за ўзрослай вагі прыпадняты ўніверсал пераносіць удар горш чым седан і атрымаў 11,7 балаў з 16 (3 зоркі паволе рейтынгу ARCAP).
У Беларусі
Продажы мадэлі ў Беларусі пачаліся 21 студзеня 2016 года.
Крыжавікі
Крыжавікі (Araneus) — род аранеаморфных павукоў сямейства.
Мазярка
Мазярка (Мазя́рка) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Крыжавікі
Апісанне
На верхнім баку брушка маюцца белыя або светла-бурага колеру плямы, якія ўтвараюць крыж. Памеры самкі ад 17 мм да 26 мм, самца — 10-11 мм. Поласць цела мае змешаную прыроду — міксацэль — яна ўтварылася пры злучэнні першаснай і другаснай поласцяў цела.
Пражыванне
Больш за 1000 відаў крыжакам, на тэрыторыі Беларусі 15 відаў.
Харчаванне
Крыжавік можа чакаць здабычу, седзячы як у цэнтры павуціння, так і побач з ім, на сігнальнай нітцы. Асноўны здабычай для яго з’яўляюцца мухі і камары. Калі ў сетку трапіцца што-небудзь не вельмі ядомае (напрыклад, атрутная аса), то павук можа дапамагчы ёй вызваліцца, абрываючы павуцінку. Са злоўленай здабычай крыжавік можа паступаць па-рознаму. Калі вельмі галодны, то можа тут жа пачаць жэрці, але часцей за ўсё сцягвае яе ў зацішны куток або проста аблытвае павуціннем і пакідае да больш падыходнага моманту.
Цыцэнішке
Цыцэ́нішке (Cicėniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Фрыдрых Акель
Фрыдрых Акель (Friedrich Akel;, Халістэ, Вільяндзімаа — , ) — эстонскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, лекар.
Адукацыя
Вывучаў медыцыну ў Юр'еўскім (цяпер — Тартускі) універсітэце (1892—1897), стажаваўся ў Берліне, Празе і Лейпцыгу (1899—1901), акуліст.
Гібель
17 кастрычніка 1940 года быў арыштаваны органамі НКУС, у 1941 годзе расстраляны.
Алвар Аалта
Алвар Хуга Хенрык Аалта (Hugo Alvar Henrik Aalto, 3 лютага 1898, Куартанэ — 11 мая 1976, Хельсінкі) — фінскі архітэктар і дызайнер, «бацька мадэрнізму» ў Паўночнай Еўропе, адзін з заснавальнікаў сучаснага дызайну.
Адзін з найбуйнейшых архітэктараў XX ст. Скончыў Тэхналагічны інстытут у Хельсінкі (1923). Працаваў у розных краінах свету (Швецыя, ЗША, Германія і інш.). Праектаваў жылыя комплексы, друкарні, санаторыі, бібліятэкі, навучальныя ўстановы, культурныя цэнтры, прамысловыя аб’екты (заводы, фабрыкі) і інш.
У сваёй творчасці спалучаў нацыянальныя фінскія традыцыі з прынцыпамі функцыяналізму і арганічнай архітэктуры, дабіваўся выразнасці аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі, арганічна ўпісанай у прыродны ці гарадскі ландшафт. Лічыцца адным са стваральнікаў фінскага дызайну.
Сярод найбольш значных твораў Алвара Аалта — галоўны будынак Політэхнічнага інстытута ў Атаніемі (1963-66), санаторый у Пайміа (1929-30), палац «Фінляндыя» ў Хельсінкі; бібліятэка ў Выбаргу; культурны цэнтр у Вольфсбургу (1962); будынак Пенсійнага кіравання і інш. У творчасці Аалта адлюстраваўся шматслойны характар фінскай культуры (змяшэнне розных элементаў заходняй цывілізацыі, рэшткаў дагістарычных і сярэднявечных часоў). Значную ўвагу архітэктар надаваў арганізацыі асвятлення ў будынках, бо лічыў, што святло фармуе прастору, выяўляе пластыку канструкцый, служыць магутным сродкам ўздзеяння на чалавечыя эмоцыі.
Пафнуцій Львовіч Чабышоў
Пафну́цій Льво́віч Чабышо́ў (4 (16 мая) 1821, Акатава, Калужская губерня — 26 лістапада (8 снежня) 1894, Пецярбург) — рускі матэматык і механік XIX стагоддзя.
Кулева (Сафонаўскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 4 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 10 км на поўдзень ад аўтадарогі, за 1,5 км на ўсход ад аўтадарогі Сафонава — Рослаўль, на правым беразе ракі Вапец. Уваходзіць у склад Бараноўскага сельскага паселішча.
Пафнуцій Львовіч Чабышоў
Біяграфія
Чабышоў нарадзіўся ў сяле Акатава Бораўскага павета Калужскай губерні ў сям'і багатага землеўласніка Льва Паўлавіча. Пачатковае выхаванне і адукацыю атрымаў дома, грамаце яго навучыла маці Аграфена Іванаўна, арыфметыцы і французскай мове — стрыечная сястра Аўдоцья Квінціліянаўна Сухарова. Акрамя таго, з дзяцінства Пафнуцій Львовіч займаўся музыкаю.
Кулева (Сафонаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе. .
Пафнуцій Львовіч Чабышоў
Біяграфія
У 1832 годзе сям'я пераехала ў Маскву, каб даць далейшую адукацыю падросшым дзецям. У Маскве з Пафнуціем матэматыкай і фізікай займаўся П. М. Пагарэльскі — адзін з самых лепшых настаўнікаў Масквы, у якога ў тым ліку вучыўся, у пансіёне Вейдэнгамера, і Іван Тургенеў.
Летам 1837 года Чабышоў пачынае вывучэнне матэматыкі ў Маскоўскім універсітэце на другом фізіка-матэматычным аддзяленні філасофскага факультэта. Адным з тых, хто паўплываў на яго ў гэты час у найбольшай ступені, быў Мікалай Брашман, які пазнаёміў яго з работамі французскага інжынера Жана-Віктора Панселе.
У 1838 годзе ўдзельнічаў у студэнцкім конкурсе і атрымаў сярэбраны медаль за работу па знаходжанню каранёў ураўнення n-най ступені. Арыгінальная праца была закончана ўжо ў 1838 годзе, яна грунтавалася на алгарытме Ньютана. За працу Чабышоў быў адзначан як самы перспектыўны студэнт.
У 1841 годзе ў Расіі быў голад, і сям'я Чабышова не магла больш яго падтрымліваць. Але Пафнуцій Львовіч быў поўны рашучасці працягваць заняткі. Ён паспяхова заканчвае ўніверсітэт і абараняе дысертацыю.
У 1847 годзе Чабышоў зацверджаны ў званні дацэнта і пачынае чытаць лекцыі па алгебры і тэорыі лікаў у Пецярбургскім універсітэце.
У 1850 годзе Чабышоў абараняе доктарскую дысертацыю і становіцца прафесарам Пецярбургскага ўніверсітэта. Гэту пасаду ён займаў да старасці. У 1863 годзе асобая «Камісія Чабышова» прымала дзейны ўдзел ад Савета Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта ў распрацоўцы Ўніверсітэцкага статута. Універсітэцкі статут, падпісаны Аляксандрам II 18 чэрвеня 1863 года, даваў аўтаномію ўніверсітэту як карпарацыі прафесароў. Гэты статут праіснаваў да часоў контррэформ урада Аляксандра III і разглядаўся гісторыкамі як адзін з самых ліберальных і ўдалых універсітэцкіх рэгламентаў у Расіі XIX — пачатку XX стагоддзяў.
П. Л. Чабышоў памёр 8 снежня 1894 года за пісьмовым сталом.
Пахаваны ў родным маёнтку, у сяле Спас-Прагнанне (цяпер Жукоўскі раён Калужскай вобласці) ля храма Праабражэння Гасподня, побач з магіламі бацькоў.
Напісанне прозвішча
У рускай мове склаліся дзве традыцыі кірылічнага напісання прозвішча матэматыка. Першая (Чебышев) узыходзіць да напісання, якім карыстаўся ён сам. Другая (Чебышёв) дакладней перадае правільнае вымаўленне і націск у прозвішчы.
У напісанні прозвішча лацініцаю гістарычна склалася яшчэ большая разнастайнасць. Сустракаюцца варыянты: Chebychev, Chebysheff, Chebyshov, Tchebychev или Tchebycheff, і нават Tschebyschev ці Tschebyscheff.
У беларускай жа мове такой праблемы няма: прозвішча перадаецца як Чабышо́ў.
Навуковая дзейнасць
Чабышоў лічыцца адным з заснавальнікаў тэорыі прыбліжэння функцый. Таксама вучоны зрабіў значны ўклад у тэорыю лікаў, тэорыю імавернасцей, механіку.
Навуковая дзейнасць Чабышова, якая пачалася ў 1843 годзе з выхадам яго невялікай заметкі «Note sur une classe d'intégrales définies multiples» («Journ. de Liouville», т. VIII), не спынялася да канца яго жыцця. Апошні яго мемуар «О суммах, зависящих от положительных значений какой-либо функции», выйшаў у свет ужо пасля яго смерці (1895, «Mem. de l'Ас. des sc. de St.-Peters.»).
Са шматлікіх адкрыццяў Чабышова трэба ўпамянуць перш за ўсё работы па тэорыі лікаў. Іх пачаткам можна лічыць дапаўненні да доктарскай дысертацыі Чабышова: «Теория сравнений» («Тэорыя параўнанняў»), надрукаванай у 1849 годзе. У 1850 годзе з'явіўся знакаміты «Mémoire sur les nombres premiers», дзе ён даў асімптатычныя ацэнкі для сумы рада па ўсіх простых ліках p.
У 1867 годзе ў II томе «Московского Математического Сборника» з'явіўся другі даволі цікавы мемуар Чабышова «О средних величинах», у яком прыведзена тэарэма, якая ляжыць у аснове розных пытанняў тэорыі імавернасцей і ўтрымлівае знакамітую тэарэму Якава Бернуллі як асобны выпадак.
Ужо гэтых дзвюх прац было б досыць, каб увекавечыць імя Чабышова.
Па інтэгральнаму злічэнню асабліва цікавы мемуар 1860 года, у яком для зададзенага мнагачлена з рацыянальнымі каэфіцыентамі даецца алгарытм вызначэння такога ліку A, што выраз  інтэграваўся ў лагарыфмах, і вылічэнні адпаведнага інтэграла.
Найбольш арыгінальнымі, як па сутнасці задачы, так і па метаду рашэння, з'яўляюцца работы Чабышова пра функцыі, якія найменш адхіляюцца ад нуля. Найважнейшы з гэтых мемуараў — мемуар 1857 года пад назвай «Sur les questions de minima qui se rattachent à la représentation approximative des fonctions» (у «Мем. Акад. Наук»). Прафесар Клейн у сваіх лекцыях, прачытаных у Гётынгенскім універсітэце ў 1901 годзе, называў гэты мемуар «выдатным» (wunderbar). Яго змест увайшоў у класічную працу З гэтымі ж пытаннямі звязаны і работа Чабышова «О черчении географических карт» («Аб чарчэнні геаграфічных карт»).
Дадзены цыкл работ лічыцца падмуркам тэорыі прыбліжэнняў. З пытаннямі аб функцыях, якія найменей адхіляюцца ад нуля, звязаны і працы Чабышова па практычнай механіцы, якою ён займаўся многа і з вялікай цікавасцю.
Таксама цікавыя працы Чабышова па інтэрпаліраванню, у якіх ён дае новыя формулы, важныя як для тэорыі, так і для практыкі.
Адным з любімых прыёмаў Чабышова, якім ён асабліва часта карыстаўся, было прымяненне ўласцівасцей алгебраічных непарыўных дробаў да розных задач аналізу.
На працягу сарака гадоў Чабышоў прымаў актыўны ўдзел у рабоце ваеннага артылерыйскага ведамства і працаваў над удасканаленнем дальнабойнасці і трапнасці артылерыйскай стральбы. У курсах балістыкі да нашых дзён захавалася формула Чабышова для вылічэння дальнасці палёту снарада. Сваімі працамі Чабышоў аказаў значны ўплыў на развіццё рускай артылерыйскай навукі.
Вучні Чабышова
Для Чабышова не меньшае значэнне, чым канкрэтныя навуковыя вынікі, заўсёды мела задача стварэння і развіцця расійскай матэматычнай школы.
Чабышоў працягваў вучыць сваіх вучняў і па заканчэнні імі ўніверсітэцкага курса, накіроўваючы іх першыя крокі ў навуцы, шляхам гутарак і талковых падказак. Ён стварыў школу рускіх матэматыкаў, з якіх многія вядомы і цяпер. Сярод непасрэдных вучняў Чабышова — такія вядомыя матэматыкі, як:
Ацэнкі і памяць
Працы Чабышова былі высока ацэнены тагачаснай навуковай супольнасцю. Характарыстыка яго навуковых заслуг вельмі добра выражана ў запісцы акадэмікаў А. А. Маркава і М. Я. Соніна, зачытанай на першым пасля смерці Чабышова пасяджэнні Акадэміі. У гэтай запісцы, між іншым, сказана:
Знакаміты матэматык Шарль Эрміт заявіў, што Чабышоў «з'яўляецца гордасцю рускай навукі і адным з найвялікшых матэматыкаў Еўропы», а прафесар Стакгольмскага ўніверсітэта Мітаг-Лефлер сцвярджаў, што Чабышоў — геніяльны матэматык і адзін з найвялікшых аналітыкаў усіх часоў.
Ісмаіл Самані
Абу Ібрахім Ісма'іл ібн Ахмад Самані (, Абу Иброҳим Исмоил ибни Аҳмади Сомонӣ, красавік 849,  -, ) — эмір з дынастыі саманідаў, заснавальнік моцнай дзяржавы ў Сярэдняй Азіі.
Намеснік свайго брата Насра ў Бухары (874-892). Застаўся ў гэтым горадзе і пасля таго як з прычыны смерці свайго брата стаў эмірам Маверанахра (892-907) і ў 893 годзе быў зацверджаны ў гэтым сане халіфам. У тым жа годзе ён распачаў паход на Тараза, заваяваў гэты горад і ператварыў яго галоўную царкву ў мячэць. Змагаўся ў Маверанахры з Сафарыдам Амрам ібн Лейсам. Нягледзячы на ​​тое, што халіф абвясціў аб зняцці Ісмаіла і яго правінцыя была падараваная Амру, пасля перамогі Самані (900) халіф выказаў пераможцу сваё задавальненне.
Тамаза Альбіноні
Тамаза Альбіноні (Tommaso Albinoni; 8 чэрвеня 1671 — 17 снежня 1750) — італьянскі кампазітар і скрыпач-віртуоз. Адзін з вядомых майстроў музыкі барока.
Біяграфія
Аўтар звыш 50 опер на гісторыка-міфалагічныя сюжэты (б. ч. згублены) і каля 40 сольных кантат у оперным стылі. Вядомасць набылі інструментальныя творы, б. ч. выдадзеныя пры жыцці: звыш 150 санат, сімфоній, сюіт (balletti), канцэртаў для розных (пераважна струнных) складаў. І. С. Бах напісаў на тэмы Т. Альбіноні 4 фугі для клавіра (BWV 946, 950, 951 і 951a). Папулярнае «Адажыо Альбіноні» для струнных і аргана насамрэч складзена ў 1940-х гг. музыказнаўцам Р. Джадзота на аснове фрагмента рукапісу кампазітара.
Бойня ў Даласе
Бойня ў Даласе — сутычка, якая адбылася 7 ліпеня 2016 года ў Даласе, штат Тэхас, калі пяцёра паліцэйскіх былі забітыя і яшчэ сямёра атрымалі раненні ў выніку стральбы са снайперскіх вінтовак падчас пратэстаў супраць забойства паліцыяй двух чарнаскурых грамадзян. Самі пратэсты пачаліся пасля таго, як у інтэрнэце з розніцай у два дні з’явіліся адразу два відэа з розных штатаў, на якіх паліцэйскія забіваюць двух афраамерыканцаў — у штаце Мінесота і ў Луізіяне.
У ходзе спецаперацыі паліцыі ўдалося арыштаваць трох падазроных, іх імёны пакуль не называюцца. Чацвёрты — Міка Джонсан — схаваўся ў гаражы і пасля шматгадзіннага супрацьстаяння быў забіты пры выкарыстанні выбуховай прылады падчас штурму будынка, дзе ён хаваўся.
Выбухоўка туды была дастаўлена пры дапамозе робата.
Падчас перамоваў з паліцыяй Джонсан заявіў, што дзейнічаў у адзіночку і хацеў забіваць «белых людзей, у першую чаргу, паліцэйскіх».
Перамовы з падазраваным зайшлі ў тупік. Было прынята рашэнне выкарыстаць бомбу.
Па звестках паліцыі, Джонсан жыў у прыгарадзе Даласа, у яго не было крымінальнага мінулага, у сувязях з экстрэмістамі ён таксама не быў заўважаны.
Дамамерыцкі сельсавет
Геаграфія
Дамамерыцкі сельсавет размешчаны на поўначы раёна, мяжуе з Гусаркаўскім і Кісялёвабудскім сельсаветамі Клімавіцкага раёна, Краснабудскім сельсаветам Крычаўскага раёна, Шумяцкім раёнам Смаленскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Дамамерычы. З 9 чэрвеня 1927 года сельсавет у Клімавіцкім раёне Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Хатовіжскага сельсавета (4 населеныя пункты: Ганнаўка, Пянькоўка, Хадунь і Хатовіж). 12 лютага 2010 года цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Дамамерычы ў вёску Палошкава, якая адначасова атрымала статус аграгарадка.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 11 населеных пунктаў (2015 г.):
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1462 чалавекі, з іх 85,6 % — беларусы, 10,7 % — рускія, 2,1 % — украінцы, 1,2 % — армяне. Станам на 2015 год насельніцтва Дамамерыцкага сельсавета складала 1504 чалавекі, на 1 студзеня 2021 года — 1377 чалавек.
NGC 4361
NGC 4361 (іншыя абазначэнні — ESO 573-PN19, PK 294+43.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сяргей Аляксеевіч Панамароў
Сяргей Аляксеевіч Панамароў (1908, в. Мікалаеўка, Магілёўская губерня, Расійская імперыя; цяпер, Гомельская вобласць — 1968, в. Азяраны, , Беларускай ССР, СССР) — савецкі ваенны. Удзельнік вызваленчага паходу ў Заходнюю Беларусь і Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1945). Маёр міліцыі.
Біяграфія
Сяргей Аляксеевіч Панамароў нарадзіўся 31 снежня (18 снежня — па старым стылі) 1908 года ў вёсцы Мікалаеўка Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні Расійскай імперыі (цяпер сяло, адміністрацыйны цэнтр Мікалаеўскага сельскага савета Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Рэспублікі Беларусь) у сялянскай сям’і. Беларус. Скончыў 5 класаў школы ў 1921 годзе. Да прызыву на ваенную службу быў сялянінам. У 1930—1932 гадах С. А. Панамароў праходзіў тэрміновую службу ў шэрагах Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. Пасля дэмабілізацыі працаваў у органах АГПУ і НКВД СССР, служыў участковым упаўнаважаным Жлобінскага райаддзела міліцыі. З 6 верасня 1939 года па 15 студзеня 1940 года знаходзіўся ў камандзіроўцы ў Беларускай асобай ваеннай акрузе. Удзельнічаў у аперацыі па далучэнні тэрыторыі Заходняй Беларусі да СССР.
У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі лейтэнант С. А. Панамароў з 27 чэрвеня 1941 года. Ваяваў на Заходнім фронце. У пачатку верасня 1941 года быў паранены. З лютага 1942 года ваяваў на Паўночна-Заходнім фронце. У тым жа годзе Сяргея Аляксеевіча накіравалі на вучобу на Харкаўскія бранятанкавыя курсы ўдасканальвання каманднага саставу запасу, эвакуіраваныя ў тыл, па заканчэнні якіх восенню 1942 года ён атрымаў прызначэнне ў 2-ю рэзервавую армію, у складзе якой ішло фарміраванне 397-й стралковай дывізіі. 27 красавіка 1943 года на базе 2-й рэзервовай арміі была сфарміравана, якая 29 красавіка 1943 года была ўключана ў склад Бранскага фронту. З 22 мая 1943 года лейтэнант С. А. Панамароў удзельнічаў у абарончых баях на паўночным фасе арлоўска-курскай дугі ў якасці штабнога афіцэра 1-га стралковага батальёна 446-га стралковага палка. У яго абавязкі ўваходзілі арганізацыя падвозу боепрыпасаў на пярэдні край і вядзенне ўліку асабістага складу, ўзбраення і іншай ваеннай маёмасці. У ліпені-жніўні 1943 года Сяргей Аляксеевіч удзельнічаў у Курскай бітвы. У канцы жніўня полк вёў баі на навлинском кірунку. 28 жніўня 1943 года ў баі за вёску Мураўлеўка Наўлінскага раёна Арлоўскай вобласці ён быў паранены, але не пакінуў поля бою. Дзякуючы яго самаахвярнасці і выдатнай арганізацыі дастаўкі боепрыпасаў батальён выканаў пастаўленую баявую задачу.
Падчас асенне-зімовай кампаніі 1943 года С. А. Панамароў удзельнічаў у і Гомельска-Рэчыцкай аперацыі Бранскага (з 20 кастрычніка 1943 года — Беларускага) фронту. Яго ўсё часцей прыцягвалі да планавання і правядзенні баявых аперацый батальёна. У пачатку 1944 года Сяргея Аляксеевіча прызначылі на пасаду старшага ад’ютанта 1-га стралковага батальёна 446-га стралковага палка. 11 лютага 1944 года С. А. Панамароў падчас контратакі немцаў добра пабудаваў абарону батальёна, у выніку чаго пераўзыходзячыя сілы праціўніка былі адкінуты. Пры гэтым было знішчана 3, 5 і больш за 80 салдат і афіцэраў ворага.
17 красавіка 1944 года 61-я армія была падпарадкавана 1-му Беларускаму фронту і пачала падрыхтоўку да аперацыі «Баграціён». У ліпені-жніўні 1944 года С. А. Панамароў удзельнічаў у Люблін-Брэсцкай аперацыі, вызваляў гарады Столін і Пінск. У канцы ліпеня 1944 года 61-я армія была выведзена ў рэзерв Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання і 13 верасня ўключылася ў ў складзе 3-га Прыбалтыйскага фронту. З 17 кастрычніка 1944 года армія дзейнічала на 1-м Прыбалтыйскім фронце і ўдзельнічала ў блакадзе групы армій «Поўнач» на Курляндском паўвостраве. 25 снежня 1944 года яна зноў вярнулася на 1-ы Беларускі фронт і была ўведзена на.
Старшы ад’ютант 1-га стралковага батальёна 446-га стралковага палка 397-й стралковай дывізіі 61-й арміі капітан С. А. Панамароў асабліва вызначыўся ў ходзе  — часткі Вісла-Одэрскай стратэгічнай аперацыі. 14 студзеня 1945 года 61-я армія ў складзе ўдарнай групы 1-га Беларускага фронту перайшла ў наступ з Магнушэўскага плацдарма. Пры прарыве значна ўмацаваных ліній абароны на рацэ Адтуль, у раёне Жырардува і Кутна і пераследзе адступаючага ворага капітан С. А. Панамароў распрацаваў і ажыццявіў план бою батальёна, забяспечыў дакладнае ўзаемадзеянне ўсіх родаў войскаў з надыходзячай пяхотай, арганізаваў бесперапынную сувязь паміж падраздзяленнямі. Дзякуючы выразна пастаўленым задачам і ўмеламу кіраўніцтву батальёнам капітан Панамароў дамогся выканання баявых заданняў з мінімальнымі стратамі асабістага складу і тэхнікі. Пры гэтым батальён знішчыў 194 варожых салдата і захапіў шмат трафеяў. Падчас правядзення аперацыі Сяргей Аляксеевіч неаднаразова дэманстраваў асабістую мужнасць, асабістым прыкладам натхняў байцоў і спрыяў дасягненню пастаўленых кіраўніцтвам мэтаў. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 лютага 1945 года капітану Панамарову Сяргею Аляксеевічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Разграміўшы нямецкую групу армій «Вісла» у ходзе, войскі 1-га Беларускага фронту зноў засяродзіліся на берлінскім напрамку. 61-я армія для наступлення на Берлін заняла пазіцыі на поўдзень ад горада Цедэн. 17 красавіка 1945 года 446-й стралковы полк 397-й стралковай дывізіі пад агнём праціўніка фарсіраваў Одэр каля пасёлка Хоэнвутцэн. У баях за ўтрыманне і пашырэнне плацдарма, а таксама пры прарыве варожай абароны капітан С. А. Панамароў забяспечыў добрую кіруемасць баявымі падраздзяленнямі батальёна. 21 красавіка 1945 года ў баі за паўднёвую ўскраіну пасёлка  і аднайменную чыгуначную станцыю выйшаў са строю камандзір батальёна, і Сяргей Аляксеевіч прыняў камандаванне батальёнам на сябе. 1 мая 1945 года каля населенага пункта Мальхаў 1-ы стралковы батальён пад камандаваннем капітана С. А. Панамарова быў контратакаваны пераўзыходзячымі сіламі праціўніка. Дзякуючы добра арганізаванай абароне немцы былі адкінуты і разагнаны, страціўшы пры гэтым больш за 150 чалавек забітымі. Яшчэ 153 чалавекі былі ўзятыя ў палон. Батальёнам былі захоплены 3 склады з боепрыпасамі і 3 склады з ваеннай маёмасцю. Зламаўшы супраціўленне ворага, падраздзяленні 61-й арміі абыйшлі Берлін з поўначы і да 7 мая 1945 года выйшлі да Эльбы на паўднёвым-ўсходзе ад горада Вітэнбэргу. Тут капітан С. А. Панамароў скончыў свой баявы шлях.
Пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны Сяргей Аляксеевіч працягваў службу ва узброеных сілах СССР да 1946 года. Пасля звальнення ў запас ён вярнуўся на працу ў органы МУС СССР. У адстаўку ён выйшаў у 1956 годзе ў званні маёра. Жыў у вёсцы Азяраны Беларускай ССР. Працаваў начальнікам лесаўчастку Рагачоўскага лесазавода. 17 кастрычніка 1968 года на шасцідзясятым годзе жыцця Сяргей Аляксеевіч памёр. Пахаваны ў вёсцы Азяраны Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Рэспублікі Беларусь.
Берлінская карцінная галерэя
Берлінская карцінная галерэя (Berliner Gemaldegalerie) — вядомая карцінная галерэя ў складзе Дзяржаўных музеяў Берліна і Фонду прускай культурнай спадчыны, адзін з вядучых мастацкіх музеяў Еўропы, які размешчаны ў берлінскім Культурфоруме на захад ад Патсдамскай плошчы і валодае цудоўнай калекцыяй палотнаў XIII—XVIII стст. У калекцыі галерэі сабраны прызнаныя шэдэўры сусветнага жывапісу пэндзля такіх майстроў, як: Альбрэхт Дзюрэр, Лукас Кранах, Бацічэлі, Рафаэль, Тыцыян, Караваджа, Босх, Брэйгель, Пітэр Паўль Рубенс і Рэмбрандт. Адкрыта ў 1830 г. і рэканструявана ў 1998 г.
Мазарня-Каранска
Мазарня-Каранска (Мазярня-Каранська) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Эрнэста Маскероні
Эрнэста Маскероні (Ernesto Mascheroni; — ) — футбаліст зборнай каманды Уругвая. Абаронца. Чэмпіён свету 1930.
Біяграфія
Пачаў кар’еру ў клубе «Белья Віста», аднак сапраўдную славу атрымаў у 1930 годзе. Гулец стаў выступаць за зборную Уругвая. З 1930 па 1940 год ён правёў 13 матчаў за «Селеста». Стаў чэмпіёнам свету ў 1930 годзе. У 1930 годзе Маскероні выступаў за сціплую каманду «Алімпія» з Мантэвідэа, але літаральна адразу перайшоў у «Пеньяроль». Чатырохразовы чэмпіён Уругвая (1932, 1936, 1937, 1938) у складзе гэтага клуба.
У 1934 годзе Маскероні пераехаў у Італію, дзе выступаў за «Амбразіяну» (цяпер — «Інтэрнацыянале») да 1936 года. У 1935 годзе ён адыграў 2 матчы за зборную Італіі. Пасля вяртання ва Уругвай Эрнэста зноў выступаў за «Пеньяроль» (1936—1940).
Маскероні да 1984 г. быў апошнім прадстаўніком зборнай Уругвая чэмпіёнскага складу 1930 года.
Сцяг Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі
Дзяржаўны сцяг Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі - уведзены 27 красавіка 1994 падчас першых свабодных выбараў, якія паклалі канец апартэіду.
У конкурсе па распрацоўцы сцяга прынялі ўдзел сцягазнаўцы, прыватныя асобы, прадстаўнікі розных партый. Была прадстаўлена велізарная колькасць варыянтаў - больш за 7000. Лепшым праектам была прызнана работа Тэа Стыліанідэса і Дзяржаўнага геральдмейсцера рэспублікі Фрэдэрыка Дж. Браўнела. Сцяг прэзентаваны публіцы 14 сакавіка 1994 г. 21 сакавіка 1994 г. ён прыняты, а ўведзены ў красавіку 27 Пракламацыяй Прэзідэнта. У ноч на 28 красавіка новы сцяг быў упершыню урачыста падняты пры велізарным натоўпам народа; таксама ўздымаўся пры інаўгурацыі Нельсана Мандэлы 10 мая.
Сцяг уяўляе сабой сімбіёз мінулага, сучаснасці і будучыні ПАР і складаецца з шасці колераў. Сцяг напоўнены сімвалізмам. Над традыцыйных чырвоным, белым і сінім колерамі, узятых з ранейшага сцяга і ўвасабляюць «белае» мінулае ПАР (а таксама белае насельніцтва краіны), накладзены вілападобны крыж колераў партыі Афрыканскі Нацыянальны Кангрэс: чорнага, жоўтага і зялёнага, закліканых сімвалізаваць карэннае насельніцтва і барацьбу супраць апартэіду. Чорны трохкутнік з жоўтай аблямоўкай быццам «ўразаецца» ў чырвона-бела-сіні сцяг белых, сімвалізуючы барацьбу чорнай большасці за свае правы, перамогу ў гэтай шматгадовай барацьбе і адваяванае месца пад сонцам. Пры гэтым зялёныя палосы (сімвалізуюць т.зв. «каляровых») ляжаць паміж «чорнай» і «белай» зонамі сцяга. У цэлым сцяг сімвалізуе, па задуме стваральнікаў, мульцірасавую будучыню ПАР.
Гістарычныя сцягі
На белай паласе сцяга Паўднёва-Афрыканскага Саюза (з 1961 года — Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі), які выкарыстоўваўся з 1928 да 1994 года намаляваны сцягі Вялікабрытаніі, Аранжавай рэспублікі і Трансвааля.
Куракіна (Сафонаўскі раён)
Куракіна (Куракино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 20 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 32 км на ўсход ад горада Сафонава, за 2 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Чарнашэйка. За 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава.
Рэджангская мова
Рэджа́нгская мова (Rejang Rejang) — аўстранезійская мова, родная мова рэджангцаў. Распаўсюджана пераважна ў інданезійскай правінцыі Бенгкулу. Агульная колькасць носьбітаў - 426 тысяч чал.
Асноўныя дыялекты
Рэджангская мова падзяляецца на 5 буйных даволі адрозных дыялектаў:
Пісьмовасць
Рэджангцы карыстаюцца асаблівай пісьмовасцю каганга:
Алфавіт каганга складаецца з 23 літар. Створаны ў XVIII ст. на аснове старажытнаіндыйскага пісьма брахмі.
У нашы дні таксама выкарыстоўваецца малайская лацінка.