cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аблога Антверпена
Абло́га Антве́рпена — аблога і ўзяцце бельгійскага горада Антверпен германскімі войскамі падчас Першай сусветнай вайны.
У 1914 годзе горад Антверпен быў абаронены з усіх бакоў некалькімі дзесяткамі дробных крэпасцяў (фортаў) і двума абарончымі лініямі. Пасля таго, як бельгійская армія адступіла ў Антверпен, нямецкія войскі 20 верасня пачалі аблогу горада. Аблога была няпоўнай: нямецкія войскі блакавалі Антвэрпэн толькі з усходу і поўдня. З поўначы праходзіла граніца з нейтральнымі Нідэрландамі, з захаду (з мора) гораду магла аказваць дапамогу Вялікабрытанія. Германскае камандаванне выдзеліла на аблогу горада 3-ці рэзервовы корпус (асноўныя сілы немцаў у гэты час змагаліся ва Францыі, гл. артыкул «Бег да мора»). Бельгійскія войскі праводзілі рэйды з горада, наносячы адчувальныя ўдары абложнікам. У сувязі з гэтым германцы перакінулі да Антверпена дадатковыя сілы.
Рашучыя бамбардзіроўкі горада германцы пачалі 28 верасня, пасля таго як вызвалілася цяжкая артылерыя, якая абложвала французскую крэпасць Мабёж. Першыя артылерыйскія абстрэлы прынеслі значныя вынікі абложнікам. Станавілася відавочна, што Антверпен доўга не вытрымае, тым больш, што ў Францыі усталёўвалася суцэльная лінія фронту, што пагражала бельгійскай арміі поўным акружэннем. 2 кастрычніка немцы пачалі штурм некаторых фартоў і захапілі два з іх.
Ваяводствы Польшчы
Ваяводства (województwo) — найбуйнейшая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Польшчы. Галава ваяводства (то бок губернатар) — Маршал ваяводства. Ваявода — прадстаўнік Савета Міністраў у ваяводстве.
Ваяводскае самакіраванне вызначае палітыку рэгіёна, гэта значыць займаецца пытаннямі, якія не могуць быць вырашаныя на ўзроўні павета. Гэта, перш за ўсё: раўнамернае развіццё эканомікі (гаспадаркі), выкарыстанне новаўвядзенняў рэгіянальных рынкаў, рацыянальная адукацыйная палітыка да ўзроўню ўніверсітэта, стварэнне прываблівых умоў для інвестараў (асабліва з уступленнем у Еўрапейскі саюз).
Галоўным паказчыкам дзейнасці ваяводства з'яўляецца эфектыўнасць кіравання, найлепшае выкарыстанне рэгіянальнага патэнцыялу. Новыя ваяводствы павінны быць як мага большымі (мінімум — некалькі мільёнаў жыхароў), валодаць вялікім эканамічным і арганізацыйным матэрыялам, а таксама навуковым патэнцыялам, асабліва ў пытаннях інавацый (вышэйшыя школы і навукова-прыкладныя інстытуты), мець культурны і творчы патэнцыял.
Спіс ваяводстваў
Даныя за 2008 год
Аскершчына
Аске́ршчына (, Аскерщина) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Грабніца (Шумілінскі раён)
Грабні́ца (, Гребница) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Хмеліно
Хмеліно́ (, Хмелино) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Града (Шумілінскі раён)
Града́ (, Гряда) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Прынцып Больцмана
Пры́нцып Бо́льцмана — фізічны прынцып, які ўстанаўлівае сувязь паміж энтрапіяй сістэмы і яе тэрмадынамічнай імавернасцю.
Паводле прынцыпу Больцмана дзе
Бабаедава (Бешанковіцкі раён)
Бабае́дава (, Бобоедово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Прынцып Больцмана
S
— энтрапія і
W
— тэрмадынамічная імавернасць сістэмы,
— пастаянная Больцмана.
Прынцып устаноўлены Л. Больцманам у 1872.
На аснове прынцыпу Больцмана тлумачыцца статыстычны характар другога закону тэрмадынамікі: рэальныя працэсы пераводзяць тэрмадынамічную сістэму ў раўнаважны (найбольш імаверны) стан, для якога значэнні
і
максімальныя.
Сэнс формулы Больцмана
Формулу Больцмана можна перапісаць у выглядзе Гэта азначае, што статыстычная вага
W
стану сістэмы экспаненцыяльна расце з павелічэннем энтрапіі
S
сістэмы.
Асноўнае значэнне ўстаноўленага Больцманам прынцыпа заключаецца ў выяўленні статыстычнага характару паняцця энтрапіі, якая, такім чынам, характарызуе колькасць спосабаў, якімі можа быць рэалізаваны пэўны стан сістэмы. Сярод іншага, гэта азначае, что другі закон тэрмадынамікі (закон узрастання энтрапіі) з'яўляецца, у адрозненне ад першага (закона захавання энергіі), імавернасным, то-бок энтрапія, хоць і рэдка, але можа памяншацца.
Гісторыя стварэння
Для тлумачэння неабарачальнасці макраскапічных з’яў аўстрыйскі фізік Людвіг Больцман у 1872 годзе ўвёў у тэорыю цеплыні статыстычныя прадстаўленні (якія ўжо збольшага выкарыстоўваліся раней Максвелам пры разглядзе размеркавання малекул газу па скарасцях). Больцман прапанаваў кожнаму макраскапічнаму стану прыпісваць статыстычную вагу (пазней названую Планкам тэрмадынамічнай імавернасцю), роўную ліку розных механічных станаў мікрачасціц (якія ўтвараюць тэрмадынамічную сістэму), якія адпавядаюць аднаму і таму ж набору значэнняў тэрмадынамічных параметраў, вызначаючых ў тэрмадынаміцы, як вядома, макраскапічны стан тэрмадынамічнай сістэмы. Пры такім падыходзе ўзрастанне энтрапіі ў пакінутай сам насам тэрмадынамічнай сістэме проста азначае пераход у такія станы, тэрмадынамічныя імавернасці якіх большыя. І так павінна працягвацца да таго часу, пакуль не будзе дасягнуты найбольш імаверны стан, які адпавядае максімальнай энтрапіі. Паблізу гэтага стану сістэма і будзе знаходзіцца няпэўна доўгі час, часам выпадкова самаадвольна адхіляючыся ад раўнавагі (флуктуацыі), тэорыя якіх разглядаецца ў статыстычнай механіцы, а ў фенаменалагічнай тэрмадынаміцы флуктуацыі проста не ўлічваюцца.
Такім чынам, узрастанне энтрапіі не з’яўляецца абсалютным законам у тэрмадынаміцы (хоць у статыстычнай механіцы гэта абгрунтоўваецца няўстойлівасцю рашэнняў ураўненняў руху мікрачасціц).
k
— пастаянная, якая атрымала пазней назву пастаяннай Больцмана.
Формула Больцмана відавочна адпавядае ўсім патрабаванням, якія прад’яўляюцца да энтрапіі. Энтрапія — функцыя адытыўная (як і ўсе функцыі стану), гэта значыць энтрапія сістэмы роўная суме энтрапіі падсістэм, а імавернасць стану сістэмы (паводле тэорыі імавернасцей) роўная здабытку імавернасцей, якія адносяцца да падсістэм 1 і 2, што азначае Гэтаму патрабаванню задавальняе лагарыфмічны характар ​​функцыі ў формуле Больцмана. Адпавядае яна таксама патрабаванню манатоннага павелічэння з ростам тэрмадынамічнай імавернасці.
Карусант
Каруса́нт (Coruscant) — планета сусвету «Зорных войнаў». З’яўляецца цэнтрам Галактычнай рэспублікі, а потым імперыі. Амаль усю паверхню планеты займае горад. Плошча раёнаў, дзе няма горада, зусім невялікая. У асноўным такія раёны знаходзяцца каля палюсоў. Клімат на планеце падтрымліваецца штучна.
Прынцып Больцмана
Гісторыя стварэння
Каэфіцыент
Карусант
На планеце размяшчаюцца штаб-кватэры шматлікіх буйных карпарацый і ўстаноў. Таксама на Карусанце размяшчаўся Галактычны сенат у часы Старой і Новай Рэспублікі, і Храм джэдаяў. У часы імперыі на планеце знаходзіўся імператарскі палац, а сама планета была перайменавана ў Імперскі Цэнтр. Планету акружае двайны планетарны шчыт і яна абараняецца флотам.
Паверхня планеты была цалкам зруйнаваная пад час вайны з юужан вонгамі.
Прынцып Больцмана
Гісторыя стварэння
, які ўваходзіць у формулу Больцмана, як велічыню ўніверсальную, можна вылічыць, калі прымяніць гэтую формулу да канкрэтнай тэрмадынамічнай сістэмы.
Выкарыстаем для гэтага, як звычайна, мадэль ідэальнага газу.
Церахоўка (Рагачоўскі раён)
Церахо́ўка (, Тереховка) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (959001—960000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (959001—960000)
Прынцып Больцмана
Гісторыя стварэння
Адносіна імавернасцей знаходжання адной малекулы газа ў аб’ёмах
V
і
ўсіх
N
малекул газу роўна
Паколькі згодна з формулай Больцмана змена энтрапіі вызначаецца адносінай тэрмадынамічных імавернасцей, то для аднаго моля ідэальнага газу маем дзе N_A — лік Авагадра.
Цяпер вылічым змену энтрапіі аднаго моля ідэальнага газу ў абарачальным ізатэрмічным працэсе па формуле Клаўзіуса выкарыстоўваючы ўраўненне стану ідэальнага газу і нязменнасць ўнутранай энергіі пры захаванні тэмпературы, то-бок Атрымаем
З параўнання атрыманых двума спосабамі змяненняў энтрапіі знаходзім, што
Ведаючы лік Авагадра, лёгка вылічыць каэфіцыент
у формуле Больцмана:
. Пастаянная Больцмана
з’яўляецца таксама пераводным каэфіцыентам паміж адзінкамі вымярэння тэмпературы — паміж джоўлямі і градусамі Кельвіна.
Гістарычныя вобласці Польшчы
Гістарычныя вобласці Польшчы — рэгіёны, якія былі звязаны з Польскай дзяржавай на працягу яго гісторыі, або знаходзяцца ў сучаснай Польшчы, без уключэння іх у яе адміністрацыйны падзел. Ёсць некалькі гістарычных і культурных рэгіёнаў Польшчы, якія з'яўляюцца этнаграфічнымі абласцямі. Іх дакладныя межы не могуць быць вызначаны, з прычыны таго, што рэгіёны не з'яўляюцца афіцыйнымі палітычнымі ці адміністрацыйнымі адзінкамі. Яны адрозніваюцца паводле культурых асаблівасцей, народных традыцый, ладу жыцця і да т.п. У пэўнай ступені, рэгіёны адпавядаюць зонам дыялектаў польскай мовы.
Фландрская бітва
Фла́ндрская бі́тва (18 кастрычніка 1914 — 22 лістапада 1914) — бітва паміж германскімі і саюзнымі войскамі падчас Першай сусветнай вайны. Характарызуецца як апошняя манеўраная аперацыя на Заходнім фронце. Скончылася безвынікова для абодвух бакоў.
Цеснавое
Цеснаво́е (, Тесновое) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасельскага сельсавета.
Баброўшчына (Бешанковіцкі раён)
Бабро́ўшчына (, Бобровщина) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Грышаны (Шумілінскі раён)
Грышаны́ (, Гришаны) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Мучністарасяныя грыбы
Мучні́старася́ныя грыбы (Erysiphales) — парадак сумчатых грыбоў з групы пірэнаміцэтаў.
Роды і віды
Налічваецца больш за 250 відаў і форм, на Беларусі каля 100. Найбольш пашыраны віды з родаў:, , , , , ,.
Берасні
Берасні́ (, Бересни) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Мучністарасяныя грыбы
Значэнне
Аблігатныя паразіты раслін, многія прыстасаваны да пэўнага віду. Узбуджальнікі мучністай расы. Утвараюць на лісці, зялёных парастках, кветках, пладах грыбніцу з органамі споранашэння накшталт мучністага налёту (адсюль назва).
Берасні
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Дворышча (Сіроцінскі сельсавет)
Дво́рышча (, Дворище) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Вуглы (Рагачоўскі раён)
Вуглы́ (, Углы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўпнянскага сельсавета.
Апанас Рыгоравіч Грыгор’еў
Афанасій Рыгоравіч Грыгор’еў (, Васільеўская, Тамбоўская губерня —, г. ) — расійскі архітэктар, майстар маскоўскага ампіру. Вядомы сваімі гарадскімі сядзібамі і ўдзелам у аднаўленні грамадскіх будынкаў Масквы пасля пажару 1812 (сумесна з Даменіка Жылярдзі).
Зямцы (Шумілінскі раён)
Зямцы́ (, Земцы) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Васкрасенская царква (Альманы)
Васкрасенская царква — праваслаўны храм у в. Альманы (Столінскі раён). Размешчана ў цэнтры вёскі. Твор архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю.
Пабудавана ў 1888—1893 гг. з дрэва на месцы храма першай паловы 19 ст.
Архітэктура
Царква вырашана кананічнай чатырохчасткавай падоўжана-восевай кампазіцыяй: прытвор-званіца (два васьмерыкі на чацверыку), прамавугольны бабінец, кубападобная малітоўная зала, прамавугольная апсіда. Сілуэт храма фарміруюць макаўка над шатром званіцы, цыбулепадобная галоўка на двух'ярусным васьмігранным барабане над шатровым з заломам дахам малітоўнай залы, вальмавае пакрыццё апсіды. Гарызантальна ашаляваныя фасады апяразаны шырынкавымі фрызамі і вуглавымі лапаткамі, расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Тры ўваходы вылучаны двухслуповымі ганкамі пад двухсхільнымі пакрыццямі.
Унутры малітоўная зала перакрыта корабавым драўляным скляпеннем, апсіда вылучана трох'ярусным іканастасам і двума ківотамі.
Буй (Бешанковіцкі раён)
Буй (, Буй) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Малінаўка (Стаўпнянскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — былая вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стаўпнянскага сельсавета.
Ліквідавана 21 лютага 2012 года.
Ленін (ледакол)
Ленін — першае ў свеце цывільнае судна з ядзернай энергетычнай устаноўкай; атамны ледакол. Пабудаваны ў Ленінградзе. Спушчаны на ваду 5 снежня 1957 года; водазмяшчэнне 16000 тон, моцнасць галоўных турбін 32,4 МВт, найбольшая даўжыня 134 м, шырыня 27,6 м, хуткасць па чыстай вадзе 18 вузлоў (каля 33 км/гадз.). Мае пляцоўку для верталётаў. У 1967-70 гг. праводзілася пераабсталяванне ледакола.
Бег да мора
Бег да мо́ра (16 верасня 1914 — 15 кастрычніка 1914) — назва аперацый як нямецкіх, так і англа-французскіх войскаў на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны, якія мелі мэту ахапіць флангі праціўніка. Аднак ні аднаму з бакоў гэтага зрабіць не ўдалося, вынікам «Бега да мора» стала толькі павелічэнне працягласці фронту.
Баі на Уазе і Соме
Пасля заканчэння 15 верасня баёў на Эне ўтварыўся пазіцыйны фронт. Але ў абодвух бакоў апынуўся адкрытым фланг: прастора ў 200 км паміж пазіцыямі на Эне і Паўночным морам засталося не занята нікім, — і французскае камандаванне паспрабавала абысці немцаў з захаду. На ўчастак р. Уаза былі кінутыя кавалерыйскі корпус, пяхотная дывізія з 6-й арміі, і тэрытарыяльныя часткі д’Амада, сюды ж сталі перакідваць яшчэ адзін корпус з Латарынгіі.
Баі на Скарпе
З 25 верасня французы сталі фармаваць новую 10-ю армію ў раёне ракі Скарп для наступнай спробы абыходу, але і немцы сфарміравалі сваю абыходную групоўку, што ізноў прывяло да сустрэчнага бою на флангу, які скончыўся «унічыю».
Баі на Лісе
Далейшыя спробы ахапіць флангі пераносяцца ў раён ракі Ліс. Тут засяродзіліся велізарныя масы войскаў, англійская і французская армія супрацьстаялі ня саступалі ім у ліку германскім войскам. На берагах Ліса завязаліся баі. Аднак з-за вялікай колькасці войскаў баі прынялі маларухомы характар. Бітвай на рацэ Ліс скончыліся дзеянні бакоў супраць флангаў адзін аднаго, арміі праціўнікаў уткнуліся ў Паўночнае мора.
Вынік
Абодва бакі на працягу 30 дзён з 16 верасня па 15 кастрычніка прадпрымалі адчайныя спробы абыйсці адкрыты фланг праціўніка, перакідаючы да яго паслядоўна ўсё новыя і новыя, даволі значныя сілы. Аднак гэтыя дзеянні не прынеслі бакам ніякіх вынікаў. Вынікам гэтых настойлівых дзеянняў з'явілася толькі тое, што фронт ўсё больш і больш падаўжаўся і нарэшце праціўнікі ўткнуліся ў ўзбярэжжа Паўночнага мора, падоўжы фронт на 170-180 км. Так скончыўся «бег да мора».
Свята-Узвіжанская царква (Амелянец)
Свята-Узвіжанская царква — праваслаўны храм у в. Амелянец (Камянецкі раён). Помнік драўлянай архітэктуры неарускага стылю.
Размешчаны ў цэнтры вёскі, на месцы драўлянай царквы, спаленай г. Існуючы храм перавезены ў 1925 г. з Яблачынскага манастыра (Польшча).
Архітэктура
Да крыжападобнага ў плане цэнтральнага зруба па падоўжнай восі далучаюцца трапезная з прытворам і пяцігранная апсіда з бакавымі рызніцамі. Над прытворам узвышаецца чацверыковая званіца пад двухсхільным «церамным» з паўвальмамі дахам з заломам і цыбулепадобнай макаўкай у завяршенні. У сілуэце храма дамінуе вялікі васьмігранны светлавы барабан пад шатровым верхам з макаўкай, які кампазіцыйна падтрымліваюць вуглавыя цыбулепадобныя галоўкі асноўнага аб'ёму. Сцены храма зроблены ў вугол з «астаткам», прарэзаны шырокімі лучковымі аконнымі праёмамі, умацаваны вертыкальнымі вуглавымі і прасценачнымі брусамі-сцяжкамі. Галоўны ўваход аформлены ганкам пад 2-схільным пакрыццём на фігурных кранштэйнах, створаных выступамі брусоў зруба. У інтэр'еры двух'ярусны іканастас.
Быстры
Бы́стры (, Быстры) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Свята-Успенская царква (Альпень)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Альпень (Столінскі раён). Размешчана ў цэнтры вёскі. Помнік народнага дойлідства.
Пабудавана ў 1784 г. прыхаджанамі з дрэва, у 1888 г. адноўлена, пабудавана званіца.
Архітэктура
Храм чатырохчасткавай падоўжана-восевай кампазіцыі: прамавугольныя ў плане прытвор, бабінец, малітоўная зала, апсіда. У кампазіцыі храма вылучаецца асноўны высокі кубападобны аб'ём малітоўнай залы, пакаты чатырохсхільны дах якога завершаны васьмігранным светлавым барабанам з гранёным цыбулеподобным купалам і макаўкай у завяршені. Такія ж завяршенні маюць двухсхільныя дахі аднолькавых зрубаў бабінца і апсіды, што стварае ярусна-пірамідальную кампазіцыю. Гарызантальна ашаляваныя сцены расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з сандрыкамі-франтончыкамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Тры ўваходы аформлены парталамі і люкарнамі.
Мірная (Рагачоўскі раён)
Мі́рная (, Мирная) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўпнянскага сельсавета.
Свята-Успенская царква (Альпень)
Інтэр'ер
У інтэр'еры пануе прастора малітоўнай залы, у якую адкрываецца светлы барабан, які падтрымліваецц сістэмай ветразяў. У ансамбль з царквой уваходзіць адасоблена пастаўленая чацверыковая званіца зрубнакаркаснай канструкцыі, накрытая гонтавым дахам з макаўкай у завяршенні і гарызантальна ашаляваная. Шырокі гонтавы адліў падзяляе званіцу на два ярусы.
Мірная (Рагачоўскі раён)
Да 29 снежня 1977 года вёска мела назву Раманаўка.
Віталь Сяргеевіч Марахоўскі
Віталь Марахоўскі (нар., ) — расійскі футбаліст, абаронца клуба «Арамат» з Атраднай.
Клубная кар’ера
Выхаванец маскоўскага «Лакаматыва», але за асноўную каманду чыгуначнікаў так і не згуляў, з 2006 па 2009 аддаваўся ў арэнду ў клубы ніжэйшых дывізіёнаў. У 2008 годзе ў некалькіх матчах за іркуцкую «Зорку» замяняў брамніка каманды.
У лютым 2010 года, пакінуўшы «Лакаматыў», падпісаў кантракт з клубам «Дынама» з Мінска. Згуляў у 18 матчах чэмпіянату і прыняў удзел у пяці матчах Лігі Еўропы. Восенню 2010 года пакінуў клуб.
22 снежня 2010 года падпісаў кантракт з бранскім «Дынама», але не замацаваўся ў аснове. Са студзеня 2012 года гуляў у складзе каманды «Лакаматыў-2». 6 верасня 2012 падпісаў кантракт з іванаўскім «Тэкстыльшчыкам», пакінуў каманду па заканчэнні сезону 2012/13. У сезоне 2013/14 гуляў за «Біёлаг-Новакубанск» і крымскі «Віцязь». Другую палову 2014 года правёў у складзе курскага «Авангарда».
У лютым 2015 года падпісаў кантракт са «Слуцкам». Спачатку трывала гуляў у цэнтры абароны случан, але з мая страціў месца ў складзе. У ліпені 2015 года, разарваўшы пагадненне са «Слуцкам», перайшоў у «Віцебск». У канцы 2015 і пачатку 2016 быў трывалым іграком асновы, але ў другой палове сезону 2016 страціў месца ў складзе. Па заканчэнні сезону 2016 пакінуў «Віцебск».
У лютым 2017 года накіраваўся на прагляд у «Нафтан» і ў выніку падпісаў кантракт з наваполацкім клубам. У чэрвені 2017 года з-за цяжкага фінансавага становішча клуба пакінуў «Нафтан».
У жніўні 2017 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны». Аднак, ужо з верасня перастаў з’яўляцца на полі і пакінуў каманду.
З 2018 года выступае ў чэмпіянаце Краснадарскага края за клуб «Арамат» з Атраднай.
Алена Пятроўна Шарыпа
Алена Пятроўна Шарыпа (, Мінск, БССР) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і мастака Пятра Пятровіча Шарыпы і настаўніцы матэматыкі, Лазарук Людмілы Анатольеўны, пляменніцы доктара філалагічных навук, прафесара Міхася Лазарука.
Першыя ўрокі жывапісу атрымала ад бацькі.
Паўтары гады наведвала Дзіцячую мастацкую школу № 1 імя В. К. Цвіркі. З 1987 па 1991 год вучылася ў Рэспубліканскай школе-інтэрнаце па музыцы і выяўленчаму мастацтву імя I. В. Ахрэмчыка (цяпер ДУА «Гімназія-каледж мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка»).
У 1991 годзе паступіла ў Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў на аддзяленне станковага жывапісу. Вучылася ў Міхаіла Меранкова, Уладзіміра Пасюкевіча, Аляксандра Казлоўскага, Барыса Аракчэева, Віктара Грамыкі. Дыпломнай працай кіраваў Аляксей Марачкін.
Скончыла акадэмію ў 1997 годзе. З 1998 па 2004 год выкладала ў Гімназіі-каледжы мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка.
У выставах удзельнічае з сярэдзіны 1990-х гадоў. У 1999 годзе стала сябрам Беларускага саюза мастакоў.
Працуе ў розных жанрах станковага жывапісу.
Мішкі
Мішкі́ (, Мишки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Варахобкі
Варахо́бкі (, Ворохобки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Мазурына (Сіроцінскі сельсавет)
Мазу́рына (, Мазурино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Падбуддзе
Падбу́ддзе (, Подбудье) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўпнянскага сельсавета.
Манастыр Святога Сцепаноса
Манастыр Святога Сцепаноса (Սուրբ Ստեփանոս վանք) — армянскі манастыр у 15 км на паўднёвы захад ад іранскага горада Джульфа. Размешчаны ў глыбокім каньёне ў даліне ракі Аракс. Уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Манастырскі комплекс Святога Сцепаноса быў пабудаваны ў IX стагоддзі. У эпоху Сефавідаў, пасля некалькіх землетрасенняў быў перабудаваны.
Васкрасенская царква (Антопаль)
Гісторыя
Пабудавана ў 1854 г. з дрэва на месцы старой царквы за кошт уладальніка мястэчка памешчыка князя Юльяна Гедройца паводле заказанага ім плана, зацверджанага ў 1852 г. У 1866 г. перад царквой пастаўлена званіца.
Архітэктура
Прамавугольная ў плане адназрубная пабудова накрыта двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай часткай. Галоўны фасад вылучаны стылізаваным чатырохкалонным порцікам, над франтонам якога ўзвышаецца цыбулепадобны купал на васьмігранным светлавым барабане. Такая ж вежачка (меншага памеру) узведзена над апсіднай часткай. Вертыкальна ашаляваныя сцены рытмічна прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў кілепадобных ліштвах і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Пры будаўніцтве храма былі зроблены значныя адхіленні ад праекта — замест двух купалоў пастаўлены адзін на франтальным фасаде, пастаўлены порцік, зменены запраектаваныя памеры.
Перад царквой драўляная двух'ярусная каркасная званіца пад шатровым дахам з макаўкай у завяршэнні. На могілках прыпісная цагляная капліца.
Інтэр'ер
Унутры памяшканне расчлянёна чатырма калонамі на тры нефы і мае характар базілікі. Апсіда вылучана драўляным іканастасам 19-20 ст. Над уваходам — кансольныя хоры. Абразы: 17ст. — «Троіца», 18ст. — «Троіца новазапаветная», «Маці Божая Замілаванне», «Маці Божая Адзігітрыя», «Маці Божая Адзігітрыя Чанстахоўская», «Спас Пантакратар», «Святы Ілія», «Маці Божая Балезная», «Пакланенне вешчуноў», «Спас з прадстаячымі», «Прарокі», «Святы Сцяфан» (1796), «Свяціцель» (падпісаны «Маловал Е. Есафат Кохановіч дня 22 мая 1791 г.»), канца 19 ст. — «Аляксандр Неўскі», драўляныя скульптуры святых.
Царква Узвіжання Святога Крыжа (Аранчыцы)
Царква Узвіжання Святога Крыжа - праваслаўны храм у в. Аранчыцы (Пружанскі раён), на заходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1914 г. з цэглы на месцы драўлянага храма.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Кананічную чатырохчасткавую падоўжна-восевую кампазіцыю храма складаюць трох'ярусная званіца, прамавугольная ў плане трапезная, кубападобная малітоўная зала, пяцігранная апсіда. Шатровая званіца (2 васьмерыкі на чацверыку) і чатырохсхільны дах асноўнага аб'ёму завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі на 8-гранных светлавых барабанах. У дэкоры фасадаў выкарыстаны зубчастыя фрызы, вытанчаныя пілястры і вуглавыя лапаткі. крыжы ў круглых разетках. Арыгінальнае вырашенне атрымалі бакавыя фасады асноўнага аб'ёму — вялікі арачны аконны праём фланкіраваны двума ярусамі лучковых аконных праёмаў. Інтэр’ер асветлены светлавым барабанам на ветразях. Прастора трапезнай адкрыта ў залу шырокім арачным прасветам. Апсіда вылучана драўляным іканастасам. Абразы 18 ст. «Святы Мікалай», «Маці Божая Адзігітрыя».
Мосарава
Мо́сарава (, Мосорево) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Галыні (Бешанковіцкі сельсавет)
Галы́ні (, Галыни) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Падзелы
Падзе́лы (, Поделы) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўпнянскага сельсавета.
Новазаронава
Новазаро́нава (, Новозароново) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Хімы (Рагачоўскі раён)
Хімы́ (, Химы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўпнянскага сельсавета.
Зорка смерці
Зо́рка сме́рці (Death Star) — выдуманая касмічная станцыя з свету «Зорных войнаў». Зорка смерці — гэта супервялізарная касмічная станцыя памерам як маленькая планета, валодае неверагоднай баяздольнасцю. Яна здольная знішчаць цэлыя планеты адным стрэлам. Прататыпам для знешняга выгляду самой станцыі стаў спадарожнік Сатурну Мімас. Зорка смерці з’яўляецца ўвасабленнем магутнасці Імператара. Яна мусіла стаць прыладай тэрору для паўстанцаў і ўсіх тых, хто не жадаў прымаць імперскую дыктатуру. Гэтая станцыя стваралася дзеля запужвання насельніцтва галактыкі. Станцыя валодала вельмі моцнай абарончай сістэмай: на яе паверхні змяшчаліся тысячы турбалазерных вежаў, а ў яе доках размяшчалася колькасць касмічных знішчальнікаў, якая была здольная адбіць, пэўна, любую атаку паўстанцаў.
Але ж нягледзячы на вялізарную баявую моц, Зорка смерці з’яўляецца доказам найвялікшай слабасці Імперыі, якая спадзяецца толькі на тэхнічны прагрэс і свае тэхналагічныя дасягненні. Імперыя ўпэўнена ў тым, што зброя вырашае ўсё. І гэта можна пачуць з вуснаў Уілгафа Таркіна ў чацвёртым эпізодзе. Такім чынам, Зорка смерці — гэта сімвал адначасова магутнай і слабой Імперыі. Спадзяванне імперцаў на сваю суперзброю не апраўдала сябе, як і вера Імператара ў Дарта Вейдэра. І першая, і другая зоркі былі знішчаны войскамі паўстанцаў.
Першая Зорка смерці
Першая Зорка Смерці пачала будавацца яшчэ ў трэцім эпізодзе. А канцэпцыя распрацаваная яшчэ да кланічнай вайны. Сам Граф Дуку ў другім эпізодзе перадае планы Зоркі смерці Дарту Сідыусу. Зорка смерці прызначалася для кіравання імперыяй праз страх. У чацвёртым эпізодзе Дарт Вейдэр дэманструе Леі баявую моц станцыі, знішчаючы яе родную планету Альдэраан. Гэты ўчынак мусіў запужаць усіх паўстанцаў і прымусіць іх адмовіцца ад ідэі ваяваць супраць Імперыі, але ўсё адбылося цалкам наадварот: знішчэнне Альдэраана яшчэ болей падагрэла прагу паўстанцаў да далейшага змагання з Імперыяй. Спадзяванне імперцаў на сваю жудасную моц было дарэмным: станцыя была знішчана трапным стрэлам Люка Скайуокера.
Другая Зорка смерці
Другая Зорка смерці — своеасаблівы сімвал няздольнасці Імперыі супрацьстаяць дэмакратыі. Яна нагадвае бессэнсоўную спробу адрадзіць дэспатыю. Яе знішчэнне — гэта сімвал краха Імперыі, заснаванай на дэспатыі сітха.
Галькі (Бешанковіцкі раён)
Галькі́ (, Гальки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Пражскія дэфенестрацыі
Першая пражская дэфенестрацыя
Першая пражская дэфенестрацыя — забойства сямі членаў гарадской рады Прагі натоўпам радыкальных гусітаў 30 ліпеня 1419. Ян Жэліўскі, гусіцкі святар у царкве Панны Марыі Снежнай, вывеў сваю паству на працэсію па вуліцах Прагі каля Новай ратушы (Novoměstská radnice) на Карлавай плошчы. Члены гарадскога савета адмовіліся вызвалиць гусіцкіх зняволеных, якія ўтрымліваліся ў няволі. Падчас шэсця працэсіі ў Жэліўскага з акна Ратушы быў кінуты камень. . Гэта прывяло натоўп ў лютасць. Людзі ўварваліся ратушу. Апынуўшыся ўнутры залы, яны выкінулі суддзю, бургамістра і яшчэ трынаццаць чальцоў гарадской Рады з акна на вуліцу, дзе яны былі забітыя ў выніку падзення або былі дабітыя натоўпам.
Паддуб’е (Шумілінскі раён)
Падду́б'е (, Поддубье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Шырокае (Стаўпнянскі сельсавет)
Шыро́кае (, Широкое) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стаўпнянскага сельсавета.
Ганчарова 1
Ганчаро́ва 1 (, Гончарово 1) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Порта Нігра
Порта Нігра (Porta Nigra — «чорная брама») — самая вялікая і добра захаваная антычная брама ва ўсім свеце. Назва Porta Nigra вядома з часоў сярэднявечча. Другая сярэднявечная назва — Porta Martis — Брама Марса. Жыхары Трыра называюць яе проста «Порта». З 1986 года Порта Нігра ўваходзіць у спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЭСКА і з'яўляюцца сімвалам горада Трыра (Германія). Акрамя таго яна з'яўляецца ахоўваемым культурным аб'ектам паводле Гаагскай канвенцыі.
Будаўніцтва
Брама, вышыня якой складае 29,3 м, была пабудавана ў 180 годзе, як паўночны ўваход у горад Аўгуста Трэверарум, цяперашні Трыр, без ужывання цэменту. Светлыя пясчаныя камяні вагой да 6 тон рымляне распілоўвалі з дакладнасцю да міліметра бронзавымі піламі, які рухаліся пад уздзеяннем млынавага каменя. Потым іх падымалі на драўляных лябёдках і злучалі жалезнымі скобамі, а потым вадкім волавам злучалі са сцяной. Назву «Чорная брама» (Porta Nigra) брама атрымала з-за змены колеру камення, выкліканай эрозіяй. Абедзве назвы брамы былі згаданы ў гістарычным творы XII ст. Gesta Treverorum: «Яны (трэверы) завуць браму Марсавай з-за Марса, якога яны лічаць богам вайны; калі яны ідуць на вайну, яны маршыруюць праз браму з горада. Яны называюць яе Чорнай брамай з-за жалобы, калі яны вяртаюцца бягучы з поля праз яе». Сярэднявечны аўтар выказвае думку, што брама пабудавана ў 2003 годзе да н.э. трэвірамі, хаця горад быў заснаваны каля 16 года да н.э. рымлянамі. Такім чынам, і тлумачэнне назвы можна палічыць фантазіяй аўтара.
У розных месцах будынка можна ўбачыць выразаныя знакі, асобныя з якіх перавернуты. Верагодна, гэта знакі муляроў. У заходняй вежы знаходзяцца таксама некалькі адзнак з дадзенымі. Пазначэння на адзнаках гадоў няма, таму не магчыма дакладна вызначыць, калі Порта Нігра была пабудавана. На падставе знакаў можна адносна дакладна вызначыць час, неабходны для будаўніцтва брамы, бо былі пазначаны шмат якія з камянёў, адзін на другім. Калі спраецыраваць указанні часу на ўвесь будынак і ўлічыць паўзы ў будаўніцтве (напрыклад зімы) можна прыйсці да высновы, што будаўніцтва брамы працягвалася чатыры гады. Канчаткова брама ніколі не была дабудавана. Каля Порта Нігры з паўночнага боку была Порта Альба (Белая брама), з усходняга бока, Порта Медыя (Сярэдняя брама), з паўднёвага боку Порта Інкліта (Славутая брама) каля рымскага мосту.
Сярэднявечча
У Сярэднявеччы ў камянях былі зроблены адтуліны, каб дастаць металічныя скобы і яшчэ раз выкарыстаць іх. Большасць з гэтых адтулін можна ўбачыць і сёння: па слядах іржы на камянях можна вызначыць месцазнаходжанне скоб. Самую ж браму ў Сярэднявеччы не кранулі, бо з 1028 года ў Порта Нігры жыў Сімяон Трырскі, грэчаскі пустэльнік, манах егіпецкага манастыра Святой Кацярыны. Дзверы ў яго келлю, паводле яго жадання, былі замураваны. Пасля смерці ў 1035 годзе ён быў пахаваны ў скляпенні. Трэвірскі архіепіскап звярнуўся да Папы з пытаннем пра кананізацыю пустэльніка. Каб ушанаваць святога, брама была перабудавана ў царкву, дзе святы быў пахаваны. Пабудавалі дзве малітоўныя залы, адну над другой, дзе сёння бачна апсіда, памяшканне для аргана у верхняй малітоўнай зале. Для царквы трэба была толькі адна вежа, таму другая вежа брамы была разбурана.
Праход праз Порта Нігра быў закрыты, а функцыя гарадскіх варот перайшла да Сімяонава брамы, адразу на ўсходнім баку ад рымскай Порта Нігры. Гэтую, маленькую, у параўнанні з Порта Нігра браму, абараняла пабудаваная ў 1389 годзе вельмі высокая абарончая вежа, так званая Вежа Рамсдак.
Новы час
Царква праіснавала да захопу Трыра французамі, толькі ў 1804 годзе Напалеон аддаў загад прыбраць усе царкоўныя прыбудовы і тым самым вярнуцца да першапачатковага рымскага варыянта. З 1804 па 1809 былі разбураны ўнутраныя сцены. Прусакі з 1815 года працягнулі працы па разбурэнні, да той стадыі, калі зноў паказаліся рымскія вежы. Як архітэктурны помнік была захавана толькі ніжняя частка сярэднявечнай апсіды. Будынак цяпер служыць як музей.
У 1870 гады сцены горада і амаль усе сярэднявечныя вежы, сярод якіх была і Сімяонава брама былі разбураны.
У 1986 годзе брама з рымскімі помнікамі у Трыры і наваколлі былі прызнаны ЮНЭСКА аб'ектам культурнай спадчыны.
Валынская разня
Валынская разня (Rzeź wołyńska) (Валынская трагедыя Волинська трагедія, Tragedia Wołynia/wołyńska) — масавае знішчэнне Украінскай паўстанцкай арміяй-АУН(б) этнічнага польскага цывільнага насельніцтва і, у меншых маштабах, цывільных асоб іншых нацыянальнасцей, улучаючы ўкраінцаў, на тэрыторыі Валыні , якая да верасня 1939 знаходзілася пад кіраваннем Польшчы, пачатае ў сакавіку 1943 года і дасягнулае піку ў ліпені таго ж года. Адказныя дзеянні польскага боку, пачатыя з канца лета 1943 года, прывялі да значных ахвяр сярод украінскага цывільнага насельніцтва.
Вытокі канфлікту
Гісторыкі паказваюць, што вытокі канфлікту ляжалі ў агульным мінулым польскага і ўкраінскага народаў, ва ўзаемнай прадузятасці і крыўдах. У асноўныя прычыны канфлікту ўлучаюць :
Развіццё і ход канфлікту
Найболей крывавы эпізод украінска-польскага канфлікту ў сярэдзіне 20 стагоддзя, які многімі гісторыкамі (перадусім — польскімі) вылучаецца з агульнай карціны ўкраінска-польскага ўзброенага канфлікту. Даволі часта польскія гісторыкі трактуюць дадзеныя падзеі выключна як антыпольскую акцыю УПА, а ўкраінскія акцэнтуюць увага на матывах, што прывялі да правядзення УПА гэтай акцыі, а таксама надаюць значную ўвагу зваротным дзеянням Арміі Краёвай супраць грамадзянскага ўкраінскага насельніцтва, у тым ліку на тэрыторыі Польшчы.
У знішчэнні палякаў брала ўдзел частка грамадзянскага насельніцтва ўкраінскіх сёл, а ў знішчэнні ўкраінцаў — укамплектаваныя палякамі атрады дапаможнай паліцыі і жандармерыі, што падпарадкоўваліся немцам.
Падчас баявых дзеянняў атрадаў Арміі Краёвай супраць атрадаў УПА таксама папакутавала значная частка ўкраінскага насельніцтва. Асобныя атрады Арміі Краёвай, насуперак загадам свайго камандавання пра недапушчальнасць удзелу ў «пацыфікацыйных» акцыях супраць украінскіх сёл, пераходзілі да «сляпых» акцый адплаты.
Падчас праведзенага ў Польшчы даследавання «Карта» было ўсталявана, што ў выніку дзеянняў УПА-АУН(б) і СБ АУН(б), у якіх бралі ўдзел частка мясцовага ўкраінскага насельніцтва і часам атрады ўкраінскіх нацыяналістаў іншых плыняў, лік загінулых на Валыні палякаў склаў не менш 36 543 — 36 750 чалавек, у якіх былі ўсталяваны імёны і месцы згубы. Апроч таго, тым жа даследаваннем было налічана ад 13 500 да больш за 23 000 палякаў, акалічнасці згубы якіх не высветлены.
У цэлым гісторыкі салідарныя ў тым, што ахвярамі разаніны толькі на Валыні стала не менш 30-40 тысяч палякаў, імавернасныя ацэнкі некаторых спецыялістаў павялічваюць гэтыя лічбы да 50-60 тысяч, а з улікам іншых тэрыторый лік ахвяр сярод польскага насельніцтва дасягнуў 75-100 тысяч, у часе дыскусіі пра колькасць ахвяр з польскага боку даваліся ацэнкі ад 30 да 80 тысяч.
Ва Украіне падобныя падлікі не праводзіліся, лік загінулых з украінскага боку ацэньваецца ў некалькі тысяч чалавек, пры гэтым адны гісторыкі пішуць пра колькасць загінулых украінцаў толькі на Валыні ад 2 да 3 тысяч, іншыя пра тое, што ў 1943—1944 гадах непасрэдна ад дзеянняў падпарадкаваных Арміі Краёвай польскіх узброеных фарміраванняў загінулі не менш 2000 грамадзянскіх украінцаў.
Наступныя ацэнкі
Да 60-годдзя падзей у 2003 годзе прэзідэнтамі Украіны і Польшчы была прынята «Супольная заява „Пра замірэнне ў 60-я ўгодкі трагічных падзей на Валыні“», у якім абодва прэзідэнты выяўлялі глыбокае шкадаванне з нагоды былых трагічных момантаў супольнага мінулага ўкраінскага і польскага народаў. Прэзідэнты адзначылі, што шматвяковая гісторыя адносін польскага і ўкраінскага народаў мае шмат як светлых, так і трагічных бакоў. Прэзідэнты аддалі даніну памяці ахвярам братазабойчых канфліктаў, выказалі спачуванне родным і блізкім загінулых, прызналі патрэбным супольны пошук гістарычнай праўды і ажыццяўленне публічнага маральнага асуджэння арганізатараў і выканаўцаў злачынстваў супраць польскага і ўкраінскага народаў, прызналі, што трагічны лёс спасціг абодва народы, аднак асабліва папакутавала польскае насельніцтва на Валыні, выказалі надзею на тое, што падобнае ў будучыні не паўторыцца.
Нягледзячы на палярныя погляды, да 60-годдзя падзей у 2003 годзе была прынята агульная заява, што адзначыла факт масавага знішчэння палякаў і тое, што ва ўкраінска-польскім супрацьстаянні яны былі бокам, які пераважна бараніўся.
Нягледзячы на гэту выснову, дэпутатам Вярхоўнай Рады Украіны з вялікімі намаганнямі атрымалася прыняць супольную польска-ўкраінскую парламенцкую заяву па гэтай падзеі, тэкст якой складаўся з агульных фраз, а адказнасць за знішчэнне палякаў ускладаецца на неназваныя «ўзброеныя фармаванні ўкраінцаў».
15 ліпеня 2009 года Сойм Польшчы ў сваёй пастанове (прынятай ухвальнымі ўсклікамі без працэдуры галасавання) канстатаваў, што АУН і УПА здзейснілі «антыпольскую акцыю — масавыя забойствы, што мелі характар этнічнага чышчання і якія валодалі прыкметамі генацыду», апроч таго, у рэзалюцыі Сойм «паважае памяць ваяроў Арміі Краёвай, Самаабароны Усходніх Зямель і Сялянскіх батальёнаў, якія ўсталі на драматычнае змаганне па абароне польскага грамадзянскага насельніцтва, а таксама з болем успамінае пра ахвяр сярод украінскага грамадзянскага насельніцтва».
15 ліпеня 2013 года Сойм Польшчы прыняў адмысловую рэзалюцыю, прысвечаную 70-годдзю «Валынскага Злачынства» (такая назва выкарыстана ў рэзалюцыі), дзе адзначаецца што злачынствы, дасканалыя АУН і УПА, мелі «арганізаваны і масавы маштаб», што надало ім «характар этнічнага чышчання з прыкметамі генацыду». Таксама ў рэзалюцыі Сойма завецца лічба загінулых палякаў у 1942—1945 гг. на тэрыторыі Валыні і Усходняй Галічыне — каля 100 тысяч чалавек. Таксама ў рэзалюцыі Сойм заявіў пра тое, што ён «паважае памяць грамадзян II Рэчы паспалітай Польскай, па-зверску забітых украінскімі нацыяналістамі. Сойм Польскай Рэспублікі выяўляе найвышэйшае прызнанне салдатам Войска Краёвай, Самаабароны Усходніх Зямель і Сялянскіх Батальёнаў, якія ўступілі ў гераічнае змаганне ў абарону палякаў». У параўнанні з рэзалюцыяй ад 15 ліпеня 2009 года ў рэзалюцыі 2013 года інакш сфармуляваны тэза пра ахвяр сярод украінцаў: «Сойм Польскай Рэспублікі выяўляе сваю падзяку ўкраінцам, якія рызыкуючы, а часам і аддаючы сваё жыццё, баранілі польскіх сабратоў ад жахлівай смерці ад рук Арганізацыі Украінскіх Нацыяналістаў і атрадаў Украінскага Паўстанцкага Войска». Рэзалюцыя была прынята 263 галасамі пры 33 супраць і 146, якія ўстрымаліся. На вынікі галасавання паўплывала тое, што шэраг апазіцыйных партый настойваў на значна больш цвёрдым варыянце рэзалюцыі, у якім падзеі кваліфікаваліся як «генацыд», а таксама 11 ліпеня (дзень у 1943 годзе, у які ўкраінскімі сіламі былі атакаваны 99 населеных пунктаў на Валыні, населеных палякамі) прапанавалася абвясціць «Днём памяці ахвяр Валынскага Злачынства», аднак у выніковым варыянце рэзалюцыі ўсе гэтыя прапановы былі адпрэчаны. Выніковы варыянт рэзалюцыі на пасяджэнні Сойма бараніў міністр замежных спраў Польшчы Радаслаў Сікорскі.
22 ліпеня 2016 года парламент Польшчы прызнаў падзеі Валынскай разні генацыдам.
Свята-Пакроўская царква (Арэпічы)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у цэнтры в. Арэпічы (Жабінкаўскі раён). Помнік драўлянага дойлідства.
Гісторыя
Праваслаўная царква на гэтым месцы існавала з XVII ст. Цяперашні будынак узведзены ў 1761 г. з драўлянага бруса і звонку вертыкальна ашаляваны. У 1846 г. царква капітальна адрамантавана. У сярэдзіне XIX ст. была прыбудавана двух'ярусная званіца.
Архітэктура
Вырашана працяглым прамавугольным зрубам, да якога ў 1877 г. прыбудавана двух'ярусная чацверыковая шатровая званіца цяжкіх прапорцый. Двухсхільны дах па цэнтры завершаны макаўкай. Вертыкальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і ўмацаваны брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Да алтарнай часткі далучаюцца бакавыя вузкія рызніцы. Пры ўваходзе ў малітоўную залу выступаюць хоры на двух слупах. Абразы 18-19 ст.: «Пакроў», «Маці Божая Замілаванне Уладзімірская», «Мікалай Цудатворац».
Зорныя войны. Эпізод II: Атака клонаў
«'''Зорныя войны. Эпізод II: Атака клонаў'''» (Star Wars Episode II: Attack of the Clones) — эпічны навукова-фантастычны фільм амерыканскага рэжысёра Джорджа Лукаса. Гэта пяты фільм, але храналагічна другі фільм. Прэм’ера фільму адбылася 16 мая 2002 года. Падзеі ў фільму разгортваюцца праз 10 гадоў пасля бітвы на Набу, галактыка стаіць на мяжы грамадзянскай вайны. Пад кіраўніцтвам Графа Дуку вялікая колькасць сістэм пагражаюць адлучыцца ад старой Рэспублікі і пачаць супраць яе вайну. Пасля замаху на жыццё сенатара Падмэ падавану Энакіну Скайуокеру загадваюць суправаджаць яе на Набу і ахоўваць там. Паміж Энакінам і Падмэ ўспыхвае каханне. Падчас выканання гэтай місіі ў Энакіну прачынаецца цёмны бок Сілы. Неўзабаве Энакін, Падмэ і Обі-Ван Кенобі трапляюць у самае сэрца сепаратыстаў. Адбываецца бітва паміж войскамі Рэспублікі і баявымі дроідамі Гандлёвай федэрацыі. Распачынаюцца войны клонаў.
Сюжэт
Падзеі ў фільму адбываюцца праз 10 гадоў пасля бітвы за Набу. Маладая сенатарка Падмэ Амідала прылятае на Карусант дзеля таго, каб супрацьстаяць прыняццю закона аб рэспублікансім войску. Яна хоча пераканаць сенат у тым, што ўсе праблемы трэба вырашаць дыпламатычным шляхам, а вайна з сепаратыстам знішчыць старую Галактычную рэспубліку. Але адразу пасля пасадкі яе карабель выбухае. Нехта спрабуе забіць сенатара Набу. Палпацін выказвае занепакоенасць лёсам Падмэ і просіць ордэн Джэдаяў ахоўваць яе. Рада Джэдаяў дае заданне маладому Энакіну і яго настаўніку ахоўваць сенатара. У тую ж ноч ізноў паўтараецца замах на жыццё Падмэ. Аднак планам забойцы перашкаджаюць два джэдая. Обі Ван Кенобі і Энакін Скайуокер ловяць найміта, але не паспяваюць дапытаць. Невядомы снайпер забівае найміта. Рада джэдаяў вырашае ўзяць пад свой кантроль гэту справу. Энакіну даюць заданне працягваць ахоўваць Падмэ, але ўжо не на Карусанце, а на яе роднай планеце. Энакін разам з Падмэ ляціць на Набу. Прадстаўніком Падмэ ў сэнаце прызначаецца Джа Джа Бінкс. Тым часам пошукі Обі-Вана прыводзяць яго на планету Каміна, дзе ён неўзабаве даведваецца, што тут ужо доўгі час рыхтуецца войска клонаў. Камініяцы паведамляюць Обі-Вану, што войска клонаў робіцца для Рэспублікі і ўзорам для стварэння клонаў стаў найміт Джанга Фет, каторы ў сваю чаргу папрасіў стварыць 1 клона для сябе, без генетычных змен. Обі-Ван вырашае прасачыць за Джанга, бо яму здаецца, што той і з’яўляецца забойцам. Аднак Джанга Фет аказвае супраціўленне і збягае з планеты.
Тым часам Энакін прылятае на Набу разам з Падмэ. У душы Энакіна йдзе змаганне. Ён закахаўся ў Падмэ, але кодэкс джэдаяў забараняе яму мець жонку. Нягледзячы на забарону, Энакін прызнаецца Падмэ ў сваім каханне. На Набу малады Скайуокер бачыць жудасныя мроі пра сваю маці. Ён адчувае, што мусіць ляцець на Татуін, каб выратаваць сваю маці ад смерці. Энакін кажа аб гэтым Падмэ і тая згаджаецца падтрымаць яго і ляціць разам з ім. На Татуіне яны даведваюцца, што Шмі Скайуокер патрапіла ў закладнікі да людзей пяскоў. Энакін знаходзіць сваю маці, але яна памірае ў яго на руках. Унутры маладога джэдая ўспыхвае нянавісць, ён забівае ўсё пасяленне пясочных людзей, у тым ліку жанчын і дзяцей. Упершыню Энакін адчувае прысутнасць цёмнага боку Сілы.
Пераслед найміта Джанга Фета прыводзіць Обі-Вана на планету Джэанозіс. На Джэанозісе Нут Ганрэй, віцэ-кароль Гандлёвай Федэрацыі рыхтуе армію баявых дроідаў. Обі-Ван даведваецца, што замах на жыццё Падмэ арганізаваў Нут. Атрыманую інфармацыю ён спрабуе перадаць на Карусант, але перадатчык яго зоркалёта вельмі слабы, тады ён неўзабаве для сябе знаходзіць перадатчык Энакіна зусім не на Набу, а на Татуіне. Падключыўшыся да яго, Обі-Ван просіць Энакіна перадаць усю інфармацыю на Карусант. Сувязь зрываецца, калі на Обі-Вана нападаюць адразу некалькі баявых дроіда. Скайуокер разумее, што яго настаўнік захоплен у палон на планеце Джэанозіс. Граф Дуку прапануе Обі-Вану далучыцца да яго. Дуку распавядае Обі-Вану, што Рэспублікай кіруе Дарт Сідыус, уладар сітхаў. Але Кенобі перакананы, што Дуку хлусіць і джэдаі адчулі б прысутнасць сітха. Даведаўшыся пра падзеі на Джэанозісе Мейс Вінду бярэ з сабою іншых джэдаяў і выпраўляецца на вызваленне Обі-Вана Кенобі.