cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ян Матусевіч
Пераход у каталіцтва
У тым жа 1979 выехаў у Польшчу і, дзякуючы рэкамендацыі сябра, які стаў ужо рымска-каталіцкім святаром, перайшоў у каталіцтва. Дазвол на пераход у каталіцтва даў яму кардынал Стэфан Вышынскі. Згодна з распараджэннем рымска-каталіцкага біскупа Яна Ярашэвіча, ардынарыя Келецкага, пасля іспыту на веданне асноваў каталіцкай веры, вызнання веры і складання абавязку захоўваць цэлібат, быў прыняты ў Каталіцкую Царкву і атрымаў дазвол на выкананне святарскага служэння. У жніўні 1979 Мітрапаліт Філарэт выдаў указ пра забарону Яну Матусевічу выконваць святарскае служэнне ў Праваслаўнай Царкве. Аднак на яго просьбу 8 жніўня 1981 ён сваім указам зняў з Яна Матусевіча забарону ў святарстве.
Праца ў Барунах
Пасля вяртання з Польшчы ў Беларусь, паводле распараджэння тагачаснага Генеральнага вікарыя пралата Станіслава Кучынскага быў прызначаны ў Віленскую архідыяцэзію пробашчам у рымска-каталіцкую парафію Св. апосталаў Пятра і Паўла ў м. Баруны Ашмянскага раёна (сёння — Гродзенская дыяцэзія). У гэтай парафіі, дзе некалі размяшчаўся адзін з важных асяродкаў Уніяцкай Царквы і захаваўся прыгожы барочны комплекс былога базыльянскага манастыра з цудатворнай іконай Маці Божай Барунскай, а. Ян Матусевіч служыў з 1979 па красавік 1990. Адным з першых 1988 ён пачаў служыць святую Імшу на беларускай мове, а таксама пачаў удзяляць хрышчэнне ва ўсходнім абрадзе маладым беларусам, якія прагнулі аднаўлення Грэка-Каталіцкай Царквы ў Беларусі.
Падчас сваёй святарскай дзейнасці неаднаразова зведаў ціск і пераслед з боку КГБ. Адразу пасля пераходу ў Каталіцкую Царкву паўгода ўлады не давалі яму працавць на парафіі, выклікалі на размовы і пагражалі, што пасадзяць за здраду Радзіме, бо ён, нібыта, стаў агентам Ватыкану і ЦРУ. Яшчэ падчас працы на Смаленшчыне і ў в. Маркава (Маладзечанскі раён) у яго адбіралі даведкі аб рэгістрацыі (за агароджванне царкоўнага цвінтара і за накрыццё царквы новым дахам адпаведна), у Барунах штрафавалі за рамонтныя і будаўнічыя працы, а таксама за ўдзел дзяцей у працэсіях і іх катэхізацыю.
Пасля цяжкай аўтамабільнай аварыі да мая 1991 з дазволу Апостальскага адміністратара Гродзенскай рымска-каталіцкай дыяцэзіі біскупа Тадэвуша Кандрусевіча знаходзіўся ў адпачынку па стану здароўя.
У Беларускай Грэка-Каталіцкай Царкве
У 1990 стаў парахам першай грэка-каталіцкай парафіі ў Мінску. У чэрвені 1991 быў прыняты ардынарыем Івана-Франкоўскай грэка-каталіцкай епархіі біскупам Сафронам Дмытэркам пад яго юрысдыкцыю да канчатковага вырашэння справы Апостальскай Сталіцай.
У 1993 біскуп Сафрон Дмытэрка прызначыў а. Яна Матусевіча на пасаду дэкана Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы, таксама да канчатковага вырашэння справы беларускіх грэка-католікаў Апостальскай Сталіцай. 16 мая 1994 Кангрэгацыя Усходніх Цэркваў афіцыйна пацвердзіла яго правы як параха ў Мінску і дэкана БГКЦ.
Грамадская і асветніцкая дзейнасць
Адзін з сузаснавальнікаў Беларускага біблейскага таварыства. Падтрымліваў добрыя экуменічныя і асабістыя сяброўскія стасункі з прадстаўнікамі іншых канфесіяў: праваслаўнымі, баптыстамі, іўдзеямі, мусульманамі. Быў ці не адзіным прадстаўніком каталіцкага духавенства з Беларусі на святкаванні 1000-годдзя хрышчэння Русі ў 1988 у Маскве і Загорску. У тым жа годзе ўдзельнічаў у канферэнцыі «1000-годдзе хрышчэння Русі і беларускі народ», якая праходзіла ў Лондане. Шматразова выступаў у прэсе, на радыё і тэлебачанні, удзельнічаў у розных канферэнцыях, грамадскіх і культурных імпрэзах і сустрэчах беларускай інтэлігенцыі. Сярод асоб, якіх хрысціў а. Ян Матусевіч, шмат вядомых у Беларусі людзей — святары (у тым ліку і праваслаўныя, напрыклад, а. Сяргей Гардун), пісьменнікі, гісторыкі (прафесар Анатоль Грыцкевіч і інш.), мастакі, дзеячы культуры, журналісты. Акрамя душпастырскай працы сярод беларускай інтэлігенцыі, а на пачатку 1990-х яшчэ і сярод скаўтаў і вязняў, актыўна распаўсюджваў Свяшчэннае Пісанне сярод інвалідаў, састарэлых, навучэнцаў.
Асвяціў у 1989 першы мемарыяльны крыж у Курапатах, устаноўлены ў памяць ахвяр палітычных рэпрэсій. Быў ініцыятарам і заўсёды ўдзельнічаў у розных мерапрыемствах па ўшанаванні памяці ахвяр сталінскіх рэпрэсій, асабліва на Дзяды і Радаўніцу.
Стаў удзельнікам устаноўчага з'езду БНФ «Адраджэнне». Быў сябрам Рады Таварыства беларускай мовы ад моманту яго заснавання. Быў неафіцыйным душпастарам беларускіх скаўтаў. Таксама ўдзельнічаў у працы Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына», Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў, Згуртавання беларускай шляхты, Беларускага таварыства інвалідаў і інш.
З яго ўдзелам і пра яго былі зняты некалькі відэафільмаў.
Ліндсі Вон
Ліндсі Кэралайн Вон (Lindsey Caroline Vonn, у дзявоцтве — Кілдаў, Kildow; нар., Сент-Пол, Мінесота, ЗША) — амерыканская гарналыжніца, алімпійская чэмпіёнка 2010 года ў хуткасным спуску, уладальніца 4 Кубкаў свету ў агульным заліку (2007/08, 2008/09, 2009/10 і 2011/12) і двухразовая чэмпіёнка свету. Рэкардсменка жаночага Кубка свету па агульнай колькасці перамог на асобных этапах з 19 студзеня 2015 года, рэкардсменка па колькасці подыумаў і трапленняў у топ-10, а таксама рэкардсменка па колькасці перамог на этапах у супергіганце і хуткасным спуску ў Кубку свету як сярод жанчын, так і мужчын.
Пратэй еўрапейскі
Пратэі (Proteus) — род земнаводных сямейства бязлёгачных саламандраў. Траглабіёнт. Вядомы 1 від Еўрапейскі пратэй, або ольм (Proteus anguineus).
Цела выцягнутае, хвост доўгі, вёслападобны, з плаўніковай складкай. Даўжыня да 30 см, афарбоўка цела бледна-ружовая. Канечнасці слабыя, на пярэдніх па 3 пальцы, на задніх па 2. Вочы пад скурай, рэдукаваныя.
NGC 7185
NGC 7185 (іншыя абазначэнні — PGC 67919, ESO 601-10, MCG -4-52-11) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліпнікі (Пінскі раён)
Лі́пнікі (, Липники) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавета.
Кот Фелікс
Кот Фелікс (Felix the Cat) — антрапаморфны кот, герой мультфільмаў, з’явіўся ў эпоху нямога кіно. Чорнае цела, вялікія белыя вочы, шырокая ўсмешка і сюррэалізм сітуацый, у якія ён патрапляў за сюжэтам, зрабілі Фелікса адным з найбольш вядомых персанажаў у гісторыі мультыплікацыі. Кот Фелікс стаў першым анімацыйным персанажам, што дасягнуў папулярнасці, якая здольная прыцягнуць гледачоў звычайных фільмаў.
Necturus
Жыве ў Паўночнай Амерыцы. Насяляе чыстыя азёры з пясчаным дном і багатай расліннасцю. Кормяцца беспазваночнымі. Апладненне ўнутранае. Адкладвае некалькі дзесяткаў яец.
Абак (архітэктура)
Аба́к, аба́ка (ἄβαξ,, abacus — дошка) — верхняя частка капітэлі, калоны, паўкалоны, пілястры на якую абапіраецца антаблемент.
Мае квадратныя ў плане абрысы з прамымі (дарычны і іанічны ордары) ці выцягнутымі (карынфскі ордар) бакамі. З’явілася ў Старажытнай Грэцыі. У розных тыпах ордара мае своеасаблівую мастацкую апрацоўку: прафіляванне, іонікі, разеткі. Пераважна пашырана ў манументальных мураваных і драўляных палацавых і грамадскіх будынках класіцызму.
Беларусь
У Беларусі абак выкарыстоўваўся ў мураваных і даўляных палацавых, грамадскіх і культавых пабудовах барока і класіцызму, у т.л. у Ружанскім і Жыліцкім палацах, Ваўкавыскай і Обальскай сядзібах, саборы Святых Пятра і Паўла ў Гомелі і інш. Выкарыстоўваўся таксама 1940—1950-х гадоў у архітэктуры Мінскага галоўнага паштамта, галоўнага корпуса БНТУ ў Мінску, Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Я. Коласа ў Віцебску, адміністрацыйнага будынка ў горадзе Маладзечна і інш. У сучаснай архітэктуры постмадэрнісцкія інтэрпрэтацыі класічнай тэмы звычайна выключаюць абак з тэктанічных сістэм, што дазваляе перадаваць цяжар непасрэдна на капітэль ці калону.
Марыя Аляксееўна Успенская
Марыя Аляксееўна Успенская (Maria Ouspenskaya;  — ) — руска-амерыканская актрыса і тэатральны педагог.
Біяграфія
Марыя Успенская нарадзілася ў Туле ў сям’і адваката. Вучылася вакальнаму майстэрству ў Варшаве, некаторы час гастралявала ў правінцыі. У 1917 годзе Успенская была прынята ў Маскоўскі Мастацкі тэатр, дзе працавала пад кіраўніцтвам Канстанціна Станіслаўскага. Адначасова яна дэбютавала ў кіно, з’явіўшыся ў чатырох нямых фільмах.
Каменка (Капыльскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капыльскага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вялешынскага сельсавета.
Марыя Аляксееўна Успенская
Біяграфія
Сярод яе работ у Галівудзе — старая цыганка ў фільме жахаў «Чалавек-воўк» (1941), Мадам Кірава ў рэмейку «Моста Ватэрлоа» (1941), а таксама менш значныя ролі ў фільмах пра Франкенштэйна і Тарзана. Успенская была ўпершыню вылучана на прэмію «Оскар» за сваю дэбютную амерыканскую ролю ў фільме «Додсварт» (1936), як найлепшая актрыса другога плана. Праз тры гады зноў намінавалася за ролю ў меладраме «Любоўная гісторыя». На здымачнай пляцоўцы Марыя Успенская заўсёды была ўладнай і патрабавальнай, а на здымках сваіх апошніх фільмаў настойвала на тым, каб у тытрах яна значылася як мадам Марыя Успенская.
У 1946 годзе «Оскар» быў прысуджаны яе вучаніцы — Эн Бакстэр.
Марыя Успенская памерла ад інсульту ў снежні 1949 года пасля сур’ёзных апёкаў, атрыманых падчас пажару ў сваім доме, дзе яна заснула з цыгарэтай у руцэ.
Глеб Ігаравіч Александровіч
Глеб Ігаравіч Александровіч (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2009 года на дыстанцыі 100 м брасам.
Скульптуры Марыі і Яна Багаслова з Мсцібава
Скульптуры Марыі і Яна Багаслова — познегатычныя скульптуры XVI ст.  — першай паловы XVII ст. з касцёла Яна Хрысціцеля у в. Мсцібава Ваўкавыскага раёна, выкананыя ў традыцыях «ламанага стылю». Захоўваюцца ў Музеі старажытнабеларускай культуры НАН РБ.
Апісанне
Скульптуры адлюстроўваюць персанажаў кампазіцыі «Распяцце з прадстаячымі» — Марыю Магдаліну, або Дзеву Марыю і Яна Багаслова. Святыя апрануты ў хітоны, паверх іх плашчы-гімаціі. Адзенне прагожа спадае і драпіруецца глыбокімі ломкімі складкамі, якія падкрэсліваюць выразную лінію контуру. Укладзены ў характар пластычнай формы рух выяўляецца прыёмамі святла і ценю. Наўмысная напружанасць пастаў, павышаная экспрэсія, некалькі выцягнутыя прапорцыі фігур, што нагадваюць рэльеф і лепш за ўсё ўспрымаюцца франтальна, лінеарнасць складак вопраткі збліжаюць мсібаўскія скульптуры з работамі познегатычных майстроў.
Чарвінскі
Чарвінскі — прозвішча.
NGC 7186
NGC 7186 — группа звёзд ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 7187
NGC 7187 (іншыя абазначэнні — PGC 67909, ESO 404-24, MCG -6-48-18, AM 2159-330) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калазубскі сельсавет
Калазу́бскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Калазубы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ружанскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года — Гродзенскай вобласці, з 19 чэрвеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кавальскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Пружанскага раёна. 18 чэрвеня 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Варанілавіцкага (5 населеных пунктаў: Буцькі, Вітараж, Еськавічы, Калазубы, Перасадзічы) і Ружанскага (4 населеныя пункты: Бор-Ліпы, Кавалі, Мікіцічы, Юндзілы) сельсаветаў.
Ілья Юр’евіч Абрамовіч
Ілья Юр'евіч Абрамовіч (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2009 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2011 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Джордж Мэгофін Хамфры
Джордж Мэгоффін Хамфры (George Magoffin Humphrey; 8 сакавіка 1890 — 20 студзеня 1970) — амерыканскі палітык, юрыст, прадпрымальнік, 55-й міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
Джордж Хамфры нарадзіўся ў акрузе Чебойган, штат Мічыган. У 1912 году скончыў Мічыганскі універсітэт, у якім навучаўся на факультэце юрыспрудэнцыі. Далей працаваў юрыстам у бацькавай канторы, які быў адвакатам, у акрузе Сегино, Мічыган. У 1919 году Хамфры быў прызначаны генеральным дарадцам ў металургічную кампанію Ханна. У 1929 годзе яго павысілі да прэзідэнта, а ў 1952 годзе да генеральнага дырэктара.
У канцы 1940-х гадоў Джордж Хамфры паступіў на службу да прэзідэнта Гары Трумэна, у асноўным па эканамічных пытаннях. З 1948 па 1949 год Хамфры быў старшынёй камітэта па рэпарацый і эканамічным супрацоўніцтве, а ў 1949 годзе членам Эканамічнага кансультатыўнага савета пры Міністэрстве гандлю ЗША.
21 студзеня 1953 году новы прэзідэнт Дуайт Эйзенхаўэр прызначыў Хамфры міністрам фінансаў ЗША. Джордж Хамфры быў перакананым прыхільнікам падатковай рэформы. Ён быў за прыняцце Кангрэсам ў 1954 годзе закона, які зніжае падаходны падатак і адмяняе падатак на даходы. Хамфры быў асабліва зацікаўлены ў скарачэнні дзяржаўных выдаткаў, каб, такім чынам, змагацца з інфляцыяй. Яго меры далі вынікі: ў 1951 году Федэральнаму бюджэце атрымалася пазбавіцца ад дэфіцыту.
У 1957 годзе, пасля сыходу з пасады міністра фінансаў, Хамфры стаў старшынёй Нацыянальнай сталеліцейнай карпарацыі. На працягу многіх гадоў ён пакідаў без увагу сваё здароўе, але пасля ўдару у жніўні 1969 года Хамфры стаў частым госцем бальніц. 27 снежня 1969 года яго шпіталізавалі ў клініку ў Кліўлендзе, а праз тры тыдні Джордж Хамфры сканаў. Ён быў пахаваны на могілках Лэйк-Ую ў Кліўлендзе, Агаё.
Ян Мандэйн
Ян Мандэйн (Jan Mandyn, Jan Mandijn; 1500/1502,  — 1559/1560, ) — нідэрландскі мастак эпохі Рэнесансу і паўночнага маньерызму.
Яна Мандэйна адносяць да групы антверпенскіх мастакоў — паслядоўнікаў Іераніма Босха (Пітэр Хейс, Херы мет дэ Блес, Ян Веленс дэ Кок), якія працягвалі традыцыі фантастычных малюнкаў і заклалі асновы так званага паўночнага маньерызму ў супрацьлегласць італьянскаму.
Гуга фон Поль
Гу́га фон Поль (Hugo von Pohl;  — ) — адмірал Імператарскіх ВМС (Kaiserliche Marine) Германскай імперыі перыяду Першай сусветнай вайны, галоўнакамандуючы Флоту адкрытага мора (Hochseeflotte) з лютага 1915 года па студзень 1916 года. Прыхільнік асцярожных дзеянняў надводнага флоту.
Па ўспамінах грос-адмірала Тырпіца 7 лістапада 1914 года фон Поль пачаў распрацоўку дэкларацыі блакады падводным флотам усяго ўзбярэжжа Вялікабрытаніі і Ірландыі.
У студзені 1916 года адмірал Гуга фон Поль па прычыне сур’ёзнай хваробы (рак печані) перадаў пост адміралу Райнгарду Шэеру, а праз месяц памёр.
Камітэт заходніх губерняў
Камітэт заходніх губерняў — камітэт Расійскай імперыі, які займаўся праблемамі пераважна беларуска-літоўскіх гурбеняў. Існаваў з 1831 па 1848 гг.
Прычыны стварэння
Ва ўмовах нарастаючага бюракратызму і перагружанасці дроб­нымі справамі органы ўлады Расійскай імперыі ўжо былі не ў стане аператыўна вырашаць важнейшыя пытанні заканадаўчага і адміністрацыйнага характеру. Праекты накіроўваліся то ў адно, то ў іншае міністэрства, у якіх накопліваліся тысячы нявырашаных спраў. Яшчэ больш складаная сітуацыя была з разглядам праблем, якія ўзнікалі на ўскраінах імперыі, дзе існавала «асаблівая» сістэма кіравання з «асаблівым» адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам і «асаблівымі» пасадамі. Каб разабрацца ў сітуацыі, ураду прыходзілася выдаткоўваць шмат часу, далучаць да рашэння праблем як вышэйшых саноўнікаў, так і мясцовае кіраўніцтва. Таму ўзнікла ідэя падмяніць цяжкую і косную дзяржаўную машыну надзвычайнымі орга­намі — сакрэтнымі камітэтамі. Менавіта яны надавалі дзяржаўнаму апарату Расійскай імперыі неабходную ступень гнуткасці.
Канкрэтнае становішча таго ці іншага камітэта ў сістэме ўстаноў Расійскай імперыі вызначалася яго складам (па пасадах і па персанальных прызначэннях), арганізацыяй справаводства і характерам адносін кіраўніка гэтага камітэта з імператарам. Рэалізацыя новай ідэалогіі прадугледжвала уніфікацыю ладу жыцця нацыянальных ускраін імперыі з яе ўнутранымі губернямі. Для рэалізацыі гэтай палітыкі ў другой чвэрці XIX ст. ствараліся тэрытарыяльныя камітэты. Так былі створаны:
Мэты і задачы
Яны былі закліканы ліквідаваць адасобленасць Сібіры, Беларусі, Літвы, Правабярэжнай Украіны, Польшчы, Каўказа ад унутраных губерняў Расійскай імперыі і садзейнічаць уніфікацыі іх адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання з цэнтральнымі губернямі. Кожны з пералічаных камітэтаў дзейнічаў у спецыфічныхдля свайго краю ўмовах, але мэты ў іх былі агульныя.
Максіміліян фон Шпее
Максімілія́н фон Шпе́е (Maximilian Graf von Spee; — ) — віцэ-адмірал Імператарскіх ВМС (Kaiserliche Marine) Германскай імперыі перыяду Першай сусветнай вайны, граф. Паходзіў з прускага шляхетнага роду.
Камітэт заходніх губерняў
Мэты і задачы
Існаванне камітэтаў па кіраванню асобнымі ўскраінамі — спецыфічная рыса функцыяніравання дзяржаўнага апарату Расійскай імперыі другой чвэрці XIX ст. Гэтыя камітэты, якія нярэдка выконвалі ролю своеасаблівых тэрытарыяльных урадаў, здзяйснялі ў адносінах падведамасных ім ускраін функцыі законадарадчых інстанцый і органаў нагляду. У асноўным яны ўяўлялі сабой нешматлікія, часта надзеленыя шырокімі паўнамоцтвамі аб’яднанні, якія складаліся з асабліва давераных Мікалаю І вышэйшых саноўнікаў. Боязь урада, штодзейнасць гэтых камітэтаў можа выклікаць у грамадстве якія-небудзь надзеі на перамены, абумовіла іх сакрэтнасць.
Як правіла, такія камітэты не мелі сваіх канцылярый, а іх справаводства вёў у спецыяльным журна­ле запрошаны чыноўнік. Пасля таго як імператар прачытваў і адабраў справаводчыя дакументы камітэта, іх змест у форме «высочайших повелений» паведамляўся ў Дзяржаўны савет, Камітэт міністраў, Сенат, адпаведныя міністэрствы. У выніку ўказы, першапачаткова распрацаваныя ў камітэтах, выходзілі з грыфам таго ведамства, якое іх канчаткова зацвярджала, альбо за асабістым подпісам імператара. Безумоўна, тэрытарыяльныя і іншыя сакрэтныя камітэты звужалі кампетэнцыю вышэйшых органаў улады.
Найбольш вядомы крытык заходнерусізму А. Цвікевіч адзначаў, што Камітэту была пастаўлена канчатковая задача русіфікаваць заходнія губерні.
Пласкінь
Пласкі́нь (, Плоскинь) — вёска ў Беларусі, у Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавета.
NGC 7188
NGC 7188 (іншыя абазначэнні — PGC 67943, ESO 601-11, MCG -4-52-12) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джымі Хендрыкс
Джы́мі Хе́ндрыкс - Jimi Hendrix; пры нараджэнні Джоні Ален Хендрыкс - Johnny Allen Hendrix; потым зменена на Джэймс Ма́ршал Хе́ндрыкс - James Marshall Hendrix;, Сіэтл, Вашынгтон, ЗША — , Лондан, Англія) — выбітны амерыканскі , музыкант, вакаліст і . У 2009 годзе часопіс Time абвясціў Хендрыкса найвялікім гітарыстам усіх часоў. Шырока прызнаны як адзін з найбольш смелых і вынаходлівых віртуозаў у гісторыі рока.
Скульптура Міколы Мажайскага (Пскоў)
Скульптура Міколы Мажайскага была прынесена ў Пскоў старцамі, «пераходцамі з іншых зямель», у 1540 годзе. Даследчыкі сцвярджаюць, што яны былі выхадцамі з Беларусі, відаць, беларускія праваслаўныя манахі, якія апынуліся тут у выніку войн, што праходзілі адна за другой на працягу першай паловы XVI ст.
Вядома, што праваслаўная царква забараняла ўпрыгожваць храмы скульптурнымі выявамі, чым сур'ёзна стрымлівала развіццё пластыкі. Разьбяныя скульптуры былі плоскія, амаль пазбаўленыя пукатасці і больш паходзілі на рэльеф. Мала вядомыя ў царкоўным ужытку драўляныя скульптуры выклікалі ў жыхароў горада сумненні:
Пласкінь
Геаграфія
Знаходзіцца за 56 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Пінск, за 225 км ад Брэста, за 28 км ад чыгуначнай станцыі Парахонск.
Скульптура Міколы Мажайскага (Пскоў)
и бысть псковичем в неведении, что во Пскове такие иконы на рези не бывали. И многие невежливые люди поста(но)виша: то есть болванное поклонение, и бысть в людех молва велика и смятение.
Толькі пасля таго як быў зроблены запыт наўгародскаму епіскапу Макарыю, які быў знаёмы з падобнымі скульптурамі, іх прызналі прадметамі свяшчэннага культу як і абразы.
Апісанне
Скульптура выканана «на рези в храмца 2 аршина, 8 вершков в высоту». У канцы XVII ст. яна была паноўлена пскоўскімі майстрамі: пафарбаваны адзенне і твар. Скульптура не прызначана для профільнага агляду і амаль пазбаўлена выпукласці, уласцівай пластычным формам цела. Рукі распасцёрты: у адной — пяцікупальны храм, у другой — меч. Плоскасна трактаваная фелонь за спіной Міколы ўтварае фон, на якім фігура выступае невысокім рэльефам.
Мікола паказаны ў візантыйскім епіскапскім аблачэнні - фелоні, амафоры з крыжам і без галаўнога ўбору. У пластычнай трактоўцы вобраза адзначаны раманска-гатычныя рысы, што зусім не ўласціва для рускай скульптуры. Такім чынам, захоўваючы строгі канон праваслаўнай іканаграфічнай схемы, яна нясе рысы заходінх уплываў, што сведчыць на карысць таго, што яна паходзіць з Вялікага Княства Літоўскага, мастацкая культура якога была звязана з традыцыямі сярэдневяковага мастацтва ўсходніх славян і Заходняй Еўропы.
Валянцін Віктаравіч Харытонаў
Біяграфія
Скончыў Ленінградскую ваенна-паветраную інжынерную акадэмію імя А. Ф. Мажайскага (1956; ад’юнктура, спецыяльнасць «Тэорыя рухавікоў апаратаў», 1961). Служыў у Савецкай Арміі (1956—1966), працаваў у Інстытуце цепла- і масаабмену АН БССР і Інстытуце фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН БССР (з 1966, старшы навуковы супрацоўнік), па сумяшчальнасці ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (старшы выкладчык кафедры «Цеплафізіка»), Гомельскім дзяржаўным універсітэце (з 1969, старшы выкладчык кафедры агульнай фізікі, у 1969—1970 — дэкан фізічнага факультэта), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (з 1974, прафесар кафедры «Фізіка», у 1974—1984 — загадчык кафедры, у 1984—1998 — прафесар кафедры «Гідраўліка і цеплатэхніка»), Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (1988—1999, прафесар кафедры «Прамысловая цеплаэнергетыка і экалогія», у 1989—1992 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: нелінейныя задачы цеплаправоднасці; тэорыя рухавікоў.
Печышчанскі сельсавет
Пе́чышчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Печышчы.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 949 чалавек, з іх 90,2 % — беларусы, 7,5 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: аграгарадок Печышчы, вёскі Асопнае, Жэрдзь, Медзведаў, Стракавічы і пасёлак Жардзянскі.
Церабень (Бабрыкоўскі сельсавет)
Це́рабень (, Теребень) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бабрыкоўскага сельсавета.
Валерыя Юр’еўна Бяздзетнава
Валерыя Юр'еўна Бяздзетнава (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка Першынства Беларусі 2009 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем і ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Дзімітраўскі батальён
Батальён імя Георгі Дзімітрава (Batallón Dimitrov, Батальон "Георги Димитров", Τάγμα Δημητρόφ) — балканскі пяхотны батальён, які ўдзельнічаў у складзе Інтэрбрыгад у грамадзянскай вайне ў Іспаніі.
Гісторыя
Створаны ў канцы 1936 года. 31 студзеня 1937-га ўключаны ў склад XV інтэрбрыгады, баявое хрышчэнне прыняў у бітве на Хараме (абараняў правы фланг рэспубліканскіх войскаў). У ходзе бітвы батальён, як і ўся брыгада, панёс велізарныя страты, у баі быў забіты яго першы камандзір Іван Паўнаў-Грэбенараў. 28 верасня 1937 года быў пераведзены ў рэзервовую групу 45-й Інтэрнацыянальнай пяхотнай дывізіі, дзе быў папоўнены добраахвотнікамі. 21 лютага 1938 пераведзены ў склад 129-й інтэрбрыгады, у якой змагаліся прадстаўнікі краін Цэнтральнай Еўропы. Расфармаваны 5 кастрычніка 1938 года, яго апошнім камандзірам быў Ёзэф Павел.
Агляд
Складаўся з 800 чалавек, сярод якіх налічвалася 400 балгараў, 160 грэкаў, 25 югаславаў і 215 прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцяў. Грэчаскія добраахвотнікі ўступілі ў батальён ужо сфарміраванай асобнай ротай (Грэцкая рота імя Рыгаса Ферэаса). Частка XV інтэрбрыгады нароўні з брытанскім і амерыканскім батальёнамі. Названы ў гонар балгарскага рэвалюцыянера Георгі Дзімітрава.
Кель
Кель (, Кель) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капыльскага сельсавета.
Фёдар Міхайлавіч Дастаеўскі
Паходжанне
Па ўласных словах Дастаеўскага, ён паходзіў з літоўскага шляхецкага роду Дастаеўскіх.
Жыццё і творчасць
Фёдар Міхайлавіч Дастаеўскі нарадзіўся 30 кастрычніка 1821 года ў Маскве. Быў другім з 7 дзяцей. Бацька, Міхаіл Андрэевіч, працаваў у лякарні для бедных. Бацька паходзіў са шляхецкай сям'і. Маці — Марыя Фёдараўна Нячаева — паходзіла з купецкага роду.
Калі Дастаеўскаму было 15, яго маці памерла ад сухотаў і бацька адправіў старэйшых сыноў, Фёдара і Міхаіла (які пасля таксама стаў пісьменнікам) у Пецярбург, у пансіён К. Ф. Кастамарава.
Пісьменнік хварэў на эпілепсію. Першы прыступ здарыўся ва ўзросце сямі гадоў.
1837 г. — год смерці яго маці і А. Пушкіна, творчасцю якога ён (разам з братам) захапляўся з маленства, год пераезду ў Пецярбург і паступлення ў вайскова-інжынернае вучылішча. У 1839 годзе ён атрымлівае вестку аб расправе над бацькам. За год да таго як кінуць вайсковую кар’еру Дастаеўскі ўпершыню перакладае і выдае «Яўгенію Грандэ» Бальзака (1843). Выходзіць у свет яго першы твор, «Бедныя людзі», і пісьменнік адразу здабывае папулярнасць. Але наступная кніга, «Двайнік», натыкаецца на неразуменне. Пасля публікацыі «Белых начэй» Дастеўскага арыштавалі (1849) за ўдзел у рэвалюцыйным гуртку М.Петрашэўскага. Суд і наступны прысуд да пакарання смерцю (16 лістапада 1849) на Сямёнаўскай плошчы быў абстаўлены як трагіфарс (інсцэніроўка кары). У апошні момант асуджаным абвясцілі аб памілаванні, прызначыўшы пакараннем катаржныя працы. Адзін з прысуджаных да кары, Грыгор’еў, звар’яцеў.
Наступныя 4 гады Дастаеўскі правёў на катарзе ў Омску. У 1854 годзе за добрыя паводзіны ён быў вызвалены з катаргі і адпраўлены радавым у сёмы лінейны сібірскі батальён. Служыў у крэпасці ў Сяміпалацінску, дайшоў да лейтэнанта. Тут у яго пачаўся раман з Марыяй Дзмітрыеўнай Ісаевай, жонкай былога чыноўніка па спецыяльных даручэннях, на момант знаёмства — беспрацоўнага п’яніцы. У 1857 годзе, неўзабаве пасля смерці яе мужа, ён ажаніўся з 33-гадоваю ўдавой. Менавіта перыяд зняволення і вайсковая службы былі паваротнымі у жыцці Дастаеўскага: з вальнадумца ён ператварыўся ў кансерватыўнага і глыбока пабожнага чалавека.
У 1859 годзе Дастаеўскія пакідаюць Сяміпалацінск, а ў 1860 годзе Дастаеўскі разам з жонкай і прыёмным сынам Паўлам вяртаецца ў Пецярбург, але таемнае назіранне за пісьменнікам не спыняецца да канца яго дзён. У перыяд з 1860 па 1866 гг.: ён працуе з братам ва ўласным часопісе, піша раманы «Занатоўкі з мёртвай хаты», «Зняважаныя і абражаныя», «Зімнія нататкі аб летніх уражаннях» і «Занатоўкі з падполля».
Паездка за мяжу з маладою эмансіпаванаю асобай Апалінарыяй Суславай, спусташальная гульня ў рулетку, пастаянныя спробы, што называецца, узбіцца на капейку і ў той самы час — смерць жонкі і брата ў 1864 годзе. Гэта час, калі Дастаеўскі адкрыў для сябе Захад, у выніку зненавідзеўшы яго.
У фінансавай нявыкрутцы Дастаеўскі піша раздзелы «Злачынства і пакарання», пасылаючы іх адразу ў часопісны набор, і яны друкуюцца з нумара ў нумар. Разам з тым ён абавязаны напісаць «Гульца», на што яму не стае фізічных сіл. Параіўшыся з сябрамі, Дастаеўскі наймае маладую стэнаграфістку, якая дапамагае справіцца з задачай. Раман «Злачынства і пакаранне» скончаны і аплачаны вельмі добра, але каб гэтых грошай у яго не адабралі крэдыторы, пісьменнік выязджае за мяжу са сваёй памочніцай Ганнай Рыгораўнай — яго новай жонкай. Сніткіна ўладкавала жыццё пісьменніка, узяла на сябе ўсе фінансавыя пытанні яго дзейнасці, а з 1871 года Дастаеўскі назаўжды кідае рулетку.
У 1868 г. напісаў раман «Ідыёт».
Апошнія гады жыцця пісьменніка надзвычай плённыя: 1872 — «Нячысцікі», 1873 — пачатак «Дзённіка пісьменніка» (серыя фельетонаў, нарысаў, палемічных і публіцыстычных нататак), 1875 «Падлетак», 1876 — «Рахманая», 1879—1880 — «Браты Карамазавы».
Не зважаючы на тую вядомасць, якую Дастаеўскі атрымаў у канцы свайго жыцця, сапраўды вечная, сусветная слава прыйшла да яго па смерці. Напрыклад, Фрыдрых Ніцшэ прызнаваў, што Дастаеўскі адзіны, хто здолеў яму растлумачыць, што такое чалавечая псіхалогія.
Светапогляд
Даследуючы складаны і супярэчлівы чалавечы свет, свабода і ідэалы якога знішчаюцца аб’ектыўнымі ўмовамі быцця, Ф. Дастаеўскі бачыў перамогу добрага пачатку не ў знадворнай змене сацыяльнага асяроддзя, а найперш ва ўнутраным пераўтварэнні асобы. Апірышчам чалавеку служыць не столькі розум, колькі маральнае пачуццё, здольнае ўзвысіцца над эгаістычнымі і карыслівымі намерамі, дапамагчы знайсці сябе ў самаадданым служэнні іншым людзям. Без гэтага, на яго думку, немагчыма захаваць і развіць у сабе асабістасць. Ён лічыў, што калі хочаш жыць асэнсавана, трэба быць самім сабой, але жыць не для сябе. Перамагчы зло, што «тоіцца ў чалавецтве», можна толькі такім шляхам, хаця рэальнасць дасягнення гэтае мэты выклікала сумніў і ў самога пісьменніка. Рэвалюцыйны рух, пазбаўлены маральнай асновы, калі мэта апраўдвае сродкі, ён прызнаваў як антыгуманістычны. Дабро нельга навязваць сілаю, набыць коштам «благіх» учынкаў. Асабісты прыклад «дабра ў дзеянні» мацнейшы за любую тэорыю, любыя аргументы, і Дастаеўскі шукаў «станоўчага добрага чалавека». Пры ўсёй сваёй супярэчлівасці творчасць пісьменніка служыць гуманізму, барацьбе чалавецтва за ідэалы справядлівасці і дабра.
Ёсеф Манес
Жыццё і творчасць
Ёсеф Манес нарадзіўся ў вядомай сям’і мастакоў. Жывапісцамі былі бацька Ёсефа, Антанін Манес, яго брат Гвіда Манес і сястра Амалія Манесава; дзядзька мастака, Вацлаў Манес, быў дырэктарам пражскай Мастацкай акадэміі. Першыя ўрокі жывапісу Ёсеф браў у свайго бацькі. З 1835 па 1844 гады ён вучыцца ў пражскай Мастацкай акадэміі, пад кіраўніцтвам прафесараў Францішка Ткадліка і Хрысціяна Рубена. Затым з’яжджае на два гады для працягу сваёй адукацыі ў Мюнхен. Пасля вяртання з Германіі Ёсеф Манес каля 20 гадоў жыве ў маёнтку графа Фрыдрыха Сільфа-Тарука, у яго палацы ў Чэхах пад Касыржам. Адсюль мастак здзяйсняе паездкі па Маравіі, Славакіі і Польшчы.
Ёсеф Манес прымаў актыўны ўдзел у культурным жыцці сваёй краіны. Ён быў чальцом мастацкага саюза Umělecká beseda, з’яўляўся аўтарам формы і сцягоў для розных грамадска-патрыятычных арганізацый Чэхіі. У 1857 годзе ён здзяйсняе паездку ў Расію, у 1860 годзе — у Італію, адкуль мастак вярнуўся душэўна хворым.
Ёсеф Манес лічыцца адным з найбуйнейшых чэшскіх нацыянальных мастакоў XIX стагоддзя. Да яго шматлікіх палотнаў адносяцца пейзажы, партрэты, гістарычны карціны, жанравыя сцэны, выявы кветак і раслін. Вядомыя яго творы, прысвечаныя вясковаму жыццю, а таксама Пражскага арлоя.
NGC 7189
NGC 7189 (іншыя абазначэнні — PGC 67934, UGC 11882, MCG 0-56-7, ZWG 377.17, IRAS22007+0019) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўген Іванавіч Чарвінскі
Яўген Іванавіч Чарвінскі ( — пасля 1889) — архітэктар сярэдзіны XIX стагоддзя. Акадэмік архітэктуры.
Біяграфія
Працаваў у Палтаве са снежня 1834 года канцылярыстам губернскай рысавальні, з 1838 — памочнікам архітэктара ў камісіі, якая ўзводзіла будынак кадэцкага корпуса. Ад Санкт-Пецярбургскай Акадэміі Мастацтваў атрымаў званне «вольнага мастака» (1846) і акадэміка (1852).
Творчасць
Па яго праекце пабудавана  (1838) у с. Палтаўскай губерні
Чарвінскі спраектаваў знакаміты «дом для гасцей» ў с. Прылуцкага павета Палтаўскай губерні (1854—1856), згарэў у 1917) . Будынак, архітэктура якога паўтарала рысы дома казацкага старшыні часоў Запарожскай Сечы, як першынец новай украінскай нацыянальнай архітэктуры, меў надпіс: «Дом сей сооружен для оживления предания о жизни предков в памяти потомков». Архітэктуру будынка станоўча ацаніў Т. Шаўчэнка.
Сярод архітэктурных работ Чарвінскага таксама новая званіца над бабінцам ў Ромнах (1866).
Пад кіраўніцтвам Я. Чарвінскага ў 1870—1889 гг. была пабудавана ў псеўдарускім стылі капліца-пахавальня Паскевічаў (праект ствараўся пры ўдзеле ) побач з Гомельскім Петрапаўлаўскім саборам для пахавання членаў сям'і Паскевічаў.
Альфрэд Манесье
Альфрэд Манесье (Alfred Manessier;, Сент-Уан, дэпартамент Сома — , Арлеан) — французскі мастак і графік Новай Парыжскай школы.
Андрэй Віталевіч Вашкевіч
Андрэй Віталевіч Вашкевіч (нар., ) — беларускі журналіст і футбольны функцыянер. Першы ў гісторыі БАТЭ генеральны сакратар клуба (2014—2018).
Альфрэд Манесье
Біяграфія і творчасць
Вучыўся ў мастацкай школе ў Ам’ене, у Нацыянальнай вышэйшай школе прыгожых мастацтваў у Парыжы. У маладосці прайшоў праз захапленне кубізмам, сюррэалізмам, фавізмам, разам з тым вучачыся ў старых майстроў і ў карыфеяў імпрэсіянізму (Тынтарэта, Тыцыян, Рэмбрант, Каро, Манэ, Рэнуар). У 1943 годзе перажыў рэлігійны зварот. Прысвяціў сябе нефігуратыўнаму жывапісу, займаўся вітражным і габеленым мастацтвам, звяртаючыся да рэлігійных сюжэтаў, пейзажных матываў (перш за ўсё — рачным і марскім відам). 28 ліпеня 1993 года стаў ахвярай аўтамабільнай катастрофы, ад наступстваў якой праз некалькі дзён памёр.
Андрэй Віталевіч Вашкевіч
Адукацыя
Навучаўся ў СШ № 23, гімназіі № 2 і СШ № 15. Апошнюю скончыў у 2002 годзе з залатым медалем. У тым жа годзе паступіў у Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт, дзе навучаўся па спецыяльнасці «лінгвіст, перакладчык сінхраніст». Скончыў Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт у 2007 годзе з чырвоным дыпломам. У 2011—2012 гадах навучаўся ў Універсітэце Ліверпула, дзе атрымаў ступень магістра бізнэс-адміністравання (МБА) ў сферы футбола.
Журналістыка
Пачаў супрацоўнічаць з газетай «Прессбол» у пачатку 2007 года з артыкула аб чэмпіянаце Нідэрландаў. Ён хутка стаў адным з лепшых журналістаў выдання, быў камандыраваны ў Тырану, Стамбул , Прышціну і Рэшыцу. У 2008 годзе павінен быць працаваць для газеты з Алімпійскіх Гульняў у Пекіне, але «Прэсбол» быў пазбаўлены акрэдытацыі за серыю антыкарупцыйных матэрыялаў Святланы Парамыгінай, і на Гульні Вашкевіч трапіў толькі ў 2012 годзе. У 2014 годзе выдаў самабытны цыкл з больш 20 артыкулаў аб сваіх спартовых прыгодах у Непале.
У 2015 годзе Вашкевіч стаў першым беларускім пішучым журналістам, трапіўшым на «Australian Open». У 2016 годзе камандыраваны газетай на пераможны для партугальцаў і Крышціяну Раналду EURO. Пісаў для «Прэсбола» з фіналаў Лігі чэмпіёнаў, Лігі Еўропы і Суперкубка Еўропы. Пастаянна асвятляў еўракубкавыя гульні барысаўскага БАТЭ. Быў з камандай у гістарычным падарожжы на «Санцьяга Бернабеу» на першы ў гісторыі беларускага футбола матч групавога этапа Лігі чэмпіёнаў.
З па  вёў на pressball.by штодзённую калонку «The Daily Vashkevich», вытрымаўшы 365-дзённы чэллендж. Агульная колькасць праглядаў склала больш за 1,7 млн, каментароў — больш за 7 тысяч.
Вашкевіч супрацоўнічаў з расійскімі выданнямі «PROСПОРТ» , «Total Football» , «Советский Спорт»   , «Forbes» , пісаў на англiйскай мове для uefa.com.
Хакей
Летам 2008 года стаў першым прэс-скаратаром ХК «Дынама» (Мінск) пасля таго, як клуб далучыўся да Кантынентальнай хакейнай лігі. Праз тры месяцы Вашкевіч вярнуўся ў «Прэсбол». У 2014 годзе Вашкевіч быў кіраўніком прэс-цэнтра Чэмпіяната Свету па хакею ў Мінску на Мінск-Арэне.
ФК БАТЭ
Вашкевіч пачаў супрацоўнічаць з БАТЭ у 2008 годзе, дапамагаючы клубу ў дэбютным сезоне Лігі чэмпіёнаў. З 2009 года спецыяліст працаваў у прэс-службе «жоўта-блакітных». У 2013 годзе Вашкевіч узначаліў праект па запуску новага сайта fcbate.by. У тым жа годзе сайт атрымаў першы прыз на выставе TIBO-2013 у намінацыі «Спорт, турызм і забавы».
У 2013—2015 годах Вашкевіч быў абраны ў працоўную групу па маркетынгу Асацыяцыі Еўрапейскіх Клубаў (ЕСА), якую ўзначальваў тагачасны прэзідэнт «Басрелоны» Сандра Разэль. У 2015—2017 гадах Вашкевіч далучыўся да працоўнай групы па дзіцячаму і юнацкаму футболу ЕСА. Яго мандат быў падоўжаны на цыкл-2017-2019. Але яго Вашкевіч не скончыў у сувязі з пераходам на працу ў ФІФА.
У лістападзе 2014 года Вашкевіч стаў першым генеральным сакратаром у гісторыі БАТЭ. Вашкевiч рэгулярна з’яўляўся прадстаўніком БАТЭ на лёсаваннях спаборніцтваў пад эгідай УЕФА, і Ассамблеях Асацыяцыі Еўрапейскіх Клубаў (ЕСА), семінарах УЕФА і іншых адказных мерапрыемствах. Так, у 2010 годзе Вашкевіч ад імя БАТЭ падпісаў у Барселоне Дэкларацыю добрай волі па прасоўванні прынцыпаў «Fair Play» паміж гарадамі, прымаючымі міжнародныя сустрэчы.
У лістападзе 2015 года дзякуючы Вашкевiчу ў Беларусь упершыню ў гісторыі трапіў Кубак Еўрапейскіх чэмпіёнаў. Трафей экспанаваўся ў Барысаве. Па інфармацыі sb.by, гэта здарылася так: "У верасні 2015 года Вашкевіч на чарговым семінары УЕФА папрасіў футбольных чыноўнікаў, ці можа арганізацыя дазволіць паказаць кубак у Барысаве. Яго накіравалі да афіцэра УЕФА, які адказывае за візіты трафеяў. Доўгая перапіска — і вуаля. Андрэй Вашкевіч не скрывае задавальнення з гэтай нагоды: «Любяць БАТЭ ў УЕФА, вось і далі нам такую магчымасць. Мы рады прывезці Кубка ў Барысаў. Амфара дастаўляецца пасылкай у спецыяльным куфары. Нам заставалася толькі прыехаць у аэрапорт і размыціць груз».
У 2016 годзе Вашкевіч быў абраны сакратаром працоўнай групы па стварэнні прафесійнай футбольнай лігі ў Беларусі. Кіраўніком групы стаў Анатоль Капскі.
ФІФА
У ліпені 2018 года Вашкевіч перайшоў на працу ў ФІФА. Ён стаў каардынатарам праектаў рэгіянальнага офіса ў Дубаі (Аб’яднаныя Арабскія Эміраты).
Беларуская мова
Вашкевіч шырока вядомы станоўчым стаўленнем да беларускай мовы. В 2017—2018 гадах ён веў на сайце pressball.by беларускамоўную калонку «БелВашкевіч». Яна складалася з літаратурных замалёвак аб людзях, што глядзяць на футбол з трыбун Беларусі іншых краін свету. Сярод яго герояў былі аднаногі фанат ФК «Полацк», які за свае грошы друкуе і развешвае афішы гульняў клуба, бабуля з Дуброўна, якая наведвае гульні мясцовага «Дняпра» , і дзядуля з Паставаў, якому футбол дапамог справіцца са смерццю любай жонкі.
Шырокі рэзананс атрымала адкрытая перапіска Вашкевіча ад ліца ФК БАТЭ і моўнага энтузіяста Ігара Случака. У 2016-м, 2017-м і 2018-м гадах прадстаўнік клуба адказваў на звароты актывіста выключна ў вершах. У іх былі алюзіі на верш Максіма Багдановіча «Пагоня» і Якуба Коласа «Не сядзіцца ў хаце хлопчыку малому…»
У 2016 даволі жорстка адказаў веласіпедысту Васілю Кірыенку, які заявіў, што беларуская мова — мёртвая.
У 2018 годзе быў аднім з выступоўцаў суполкі «Мова Нанова» у Барысаве.
Кніга
Сумесна з Сяргеем Дашкевічам напісаў кнігу «20 лет славных побед. Иллюстрированная история ФК БАТЭ». Прэзентацыя адбылася 19 кастрычніка 2016 года ў кінатэатры Silver Screen у гандлева-забаўляльным цэнтры «Арэна-Сіці». На мерапрыемстве прысутнічалі гульцы БАТЭ, а героі публікацыі Аляксандр Глеб, Арцём Радзькоў, Віталь Радзівонаў і Аляксей Бага адказалі на пытанні заўзятараў.
Намінацыі і узнагароды
Прэмія конкурса Беларускай федэрацыі гандбола за самы незвычайны тэкст пра гандбол (2010) — перамога.
«Медыя-Алімп» за асвятленне алімпійскіх гульняў у Рыа-дэ-Жанэйра ў матэрыялах на інтэрнэт-парталах (2016) — перамога.
Прэмія MarSpo Awards за лепшы артыкул на тэму спартовага маркетынгу (2018) — намінацыя.
Прэмія MarSpo Awards лепшаму аўтару па тэме спартыўнага маркетынга (2018) — намінацыя.
Ларс Онсагер
Ларс О́нсагер (Lars Onsager;, Осла — ) — амерыканскі фізік і фізікахімік, адзін са стваральнікаў тэрмадынамікі нераўнаважных працэсаў. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1947), Амерыканскай акадэміі навук і мастацтваў (1953).
Навуковы ўклад
Навуковыя працы па тэорыі нераўнаважных працэсаў, тэорыі электралітаў, тэорыі фазавых пераходаў, дынаміцы квантавых вадкасцей.
Вывеў ураўненне залежнасці электраправоднасці раствораў ад іх канцэнтрацыі (1926; ураўненне Онсагера). Адкрыў прынцып сіметрыі кінетычных каэфіцыентаў і вывеў суадносіны ўзаемнасці (гл. тэарэма Онсагера). Распрацаваў тэорыю тэрмадынамічных уласцівасцей плоскай крышталічнай рашоткі. Прапанаваў тэорыю у звышцякучым геліі (1949).
Сядзіба Леяў (Дамашэвічы)
Сядзіба Леяў — колішні сядзібна-паркавы комплекс у Дамашэвічах Баранавіцкага раёна.
Гісторыя
Двор Дамашэвічы вядомы з канца XV стагоддзя. Належаў Фёдару Песляковічу, Стэцку Рагозічу, Івану Бранцу. У першай палове XIX стагоддзя маёнтак быў спадчынай роду Корбутаў герба «Корчак», які меў неафіцыйнае імя Карафа з урочышча Седлішча. У 1846 годзе паводле купчай Дамашэвічы перайшлі ад М. Корбута да І. Нейгоф-Лея. У 1851 годзе ён атрымаў сведчанне пра законнае валоданне маёнткам, адсутнасці прыватных і казённых даўгоў, іскаў і забарон.
У 1876 годзе маёнтак належаў яго сыну Івану Іосіфавічу Нейгоф-Лею, у 1888 годзе ўладальніцай стала Надзея Сцяпанаўна Паўлава, у 1911 — Аляксандр фон Молер. Зямельныя ўладанні складалі 831 дзесяціну.
У 1930-х гадах, маёнтак усё яшчэ існаваў, бо згадваецца імя яго ўладальніка — старшыні «Рускага народнага аб’яднання» (РНА), аднаго з арганізатараў «Рускага таварыства моладзі» (РТМ) у Польшчы, былога афіцэра лейб-гвардыі Атаманскага казацкага палка (1889—1944), члена Перадсаборнага сходу па арганізацыі Усяпольскага Памеснага сабора, на якім праславіўся сваімі яскравымі выкрывальнымі прамовамі ў адрас польскіх улад за іх ганенні супраць праваслаўных і рускіх у Польшчы.
Архітэктура
У першай палове XIX ст. у Дамашэвічах ужо існаваў стары аднапавярховы палац. У архітэктурным плане гэта быў прамавугольны будынак з высокім і гладкім чатырохсхільным дахам, накрытым гонтай, з чатырма сіметрычна размешчанымі комінамі. З боку пад’езда быў прыбудаваны масіўны порцік на дзвюх парах калон з трохвугольным невялікім шчытком. Унутраны выгляд палаца невядомы.
Сядзібна-паркавы комплекс размяшчаўся на азёрнай тэрасе, якая плаўна спускалася ў кірунку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Перапады вышынь — 186—195 м над узроўнем мора. Сядзібны дом (не захаваўся) размяшчаўся ў паўночна-заходняй частцы ансамбля — у наш час на яго месцы размяшчаецца прыватная забудова. Перад палацам размяшчаўся газон, абкружаны падстрыжанай жывой агароджай. Двор з усіх бакоў ахінаў вялікі парк, перасечаны па восі працяглай уязной алеяй (захавалася часткова), якая вяла да сядзібнага дома праз вёску.
Біяразнастайнасць
У парку зафіксаваны 178 відаў жывёл, з іх 141 від беспазваночных і 37 відаў пазваночных. Сярод беспазваночных па колькасці відаў дамінуюць насякомыя — 133 віды. Найбольш шматлікімі сярод іх з’яўляюцца цвердакрылыя і паўцвердакрылыя (72 і 16 відаў адпаведна). Лідыруе па колькасці відаў сярод жукоў сямейства  — 29 відаў. Мае цікавасць знаходжанне ў парку двух рэдкіх відаў насякомых: клапа з сямейства  і жука  з сямейства, якія на тэрыторыі Беларусі вядомыя толькі па адзінкавых знаходках. У гняздзе берасцянкі быў зафіксаваны рэдкі від жука-стафіліна.
Сярод пазваночных, як і ў іншых парках, па колькасці відаў лідыруюць птушкі (31 від), з якіх на гнездаванні адзначана 19 відаў. У парку адзначаны таксама 5 відаў сысуноў і 1 від земнаводных.
У Дамашэвіцкім парку зафіксаваны 3 віды жывёл, занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь:, пяючы самец і , якая неаднаразова адзначалася ў момант палявання.
Рычы
Рычы — тапонім:
NGC 7190
NGC 7190 (іншыя абазначэнні — PGC 67928, UGC 11885, ZWG 428.19, NPM1G +10.0537) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мажа (аграгарадок)
Ма́жа (, Мажа) — аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капыльскага сельсавета.
Канстанцін Барысавіч Вегерук
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2009 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Ніклаус Мануэль
Ніклаус Мануэль па мянушцы Дойч (Niklaus Manuel Deutsch; 1484?,  —, ) — швейцарскі жывапісец, графік, паэт, памфлетыст, ландскнехт і чыноўнік. У яго стылі жывапісца і разьбяра па дрэве адчуваецца ўплыў Рэнесансу і Альбрэхта Дзюрэра. Нараўне з Гальбейнам ён лічыцца самым значным прадстаўніком Рэнесансу ў Швейцарыі. Ён ствараў эскізы для ювеліраў, алтары, партрэты і іншыя палотны. Яго насычаныя колерамі палотны адлюстроўваюць у асноўным міфалагічныя і біблейскія сцэны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1484 годзе ў Берне ў багатай бюргерскай сям’і. Пасля жаніцьбы з Катарынай Фрышынг (1509) ён узяў у якасці радавога імя прозвішча яе бацькі, Эмануіла Алемана, аптэкара з К’еры, П’емонт, і захаваў нямецкі пераклад свайго імя толькі ў манаграме: кінжал пад ініцыяламі N.M.D.
З 1512 года ён з’яўляецца дэпутатам Вялікай рады. У 1513—1520 гадах працуе ў Берне як жывапісец. Адначасова, у 1516—1522 гадах удзельнічае ў італьянскіх паходах як ландскнехт, не пакідаючы заняткаў жывапісам. У 1522 годзе далучаецца да войска Альбрэхта фон Штайна. Пасля ранення рукі пры аблозе Навары і ўдзелу ў прайгранай бітве пры Ла Біко ён канчаткова вяртаецца ў Швейцарыю.
У 1523 годзе, стаўшы намеснікам у Эрлаху, ён кідаецца ў палітычныя, дыпламатычныя і канфесійныя звады і паступова пакідае свае заняткі жывапісам. У 1528 годзе ён уваходзіць у Малую раду Берна. Апошнія гады жыцця прысвяціў пераважна палітычнай дзейнасці і абавязкам выбарнага члена гарадской рады Берна.
Ведрыца-Карпілаўка
Ве́дрыца-Карпі́лаўка  — сажалка ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, на рацэ Карпілаўка, каля вёсак Ведрыца і Карпілаўка.
Сажалка створана ў 1979 годзе. Плошча паверхні 0,33 км². Найбольшая глыбіня 4,5 м. Аб’ём вады 0,48 млн м³.
Выкарыстоўваецца ў мэтах арашэння і рыбагадоўлі.
Сацьяджыт Рай
Сацьяджыт Рай (бенгалі: সত্যজিত রায় ці সত্যজিৎ রায় ; Satyajit Ray;, Калькута, Брытанская Індыя — , Калькута, Індыя) — буйны індыйскі кінарэжысёр, сцэнарыст, дзіцячы пісьменнік, кампазітар, унук выдатнага мысліцеля, аднаго з лідараў руху Брахмо Самадж, сын вядомага бенгальскага пісьменніка.