cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Волма (прыток Іслачы)
Водаапісанне
Даўжыня ракі 44 км. Плошча вадазбору 177 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3 м/км. Сярэдні расход вады 1,3 м³/с. Рака пачынаецца ў напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Шчэпкі Дзяржынскага раёна. Упадае ў Іслач каля хутара Рудня (Валожынскі раён). Вадазбор на заходніх схілах Мінскага ўзвышша. Даліна ракі ў вярхоўі звілістая, трапецападобная, ніжэй вёскі Дудка Валожынскага раёна скрынкападобнай формы. Шырыня даліны 0,5—0,7 км. Схілы даліны спадзістыя і ўмерана стромкія, вышынёй 10—20 м. Пойма ракі пад лугам. Шырыня поймы складае 20—50 м у вярхоўі і 120—200 м у ніжнім цячэнні. Рэчышча звілістае, каналізаванае ў верхнім цячэнні. Шырыня ракі ў межань складае 6—10 метраў. Берагі стромкія і абрывістыя. Рака выкарыстоўваецца ў якасці водапрыёмніка меліярацыйных сістэм.
На рацэ гарадскі пасёлак Івянец. Каля ракі аграгарадок Волма, вёскі Зуёўка, Дзянісаўшчына, Валмечка (Дзяржынскі раён), Вірлавічы (Стаўбцоўскі раён), Дудка, Шыкуці, Замасцяны, Старынкі (Валожынскі раён). Каля аграгарадка Волма на рацэ плаціна і сажалка.
Містар Лёс
Крытыка
На партале Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг 38% на аснове 16 водгукаў ад крытыкаў. Роджэр Эберт з «Chicago Sun-Times» даў фільму 2 з 4 зорак і напісаў, што фільм з'яўляецца павольным маршам, які не мае вынікаў, а яго дзіўная пасіўнасць падкрэсліваецца самым спакойным саўндтрэкам. Аўдыторыя, апытаная на CinemaScore, паставіла фільму сярэдні бал B+ па шкале ад A да F.
Мар’яна Юр’еўна Іванішын
Мар’яна Іванішын (нар., Івана-Франкоўск, Украіна) — украінская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Украіны.
Клубная кар’ера
У 2008 годзе бацькі (мне было ўсяго 16 гадоў) падпісалі першы прафесійны кантракт з калушскай «Нафтахімік». В 2019 годзе падпісала кантракт з мінскай «Іслач-РДВАР», дзе згуляла 12 матчаў, забіла 2 галы і зарабіла 7 асістэнцкіх балаў.
Гадуноўка (Вяземскі раён)
Гадуноўка (Годуновка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4146
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1495
NGC 1495 (іншыя абазначэнні — ESO 249-34, MCG -7-9-4, AM 0356-443, IRAS03567-4436, PGC 14190) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пятроўск (Дзешчанскі сельсавет)
Пятро́ўск (, Петровск) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзешчанскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года пасёлак уваходзіў у склад Цялякаўскага сельсавета. З 2009 па 2013 год у складзе Уздзенскага сельсавета.
Дзебрава (Смаленская вобласць)
Дзебрава (Дебрево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Батсвана
Адміністрацыйна Батсвана падзелена на 14 акруг, у тым ліку 5 гарадскіх. Сталіца — Габаронэ (каля 180 тыс. чал.). Іншыя буйныя гарады — Франсістаўн, Лабатсэ, Селебэ-Піквэ. Насельніцтва — больш 1,8 млн чалавек. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці (30 верасня). Грашовая адзінка — пула (1 дол. ЗША=6,35 пул). Афіцыйныя мовы — англійская, сетсвана.
Клімат на большай частцы краіны субтрапічны, на поўначы — трапічны. Самыя зімныя месяцы — чэрвень-ліпень (уначы тэмпература апускаецца да 0 °C, днём паднімаецца да +27 °C); самыя гарачыя — снежань-студзень (максімальная тэмпература ўначы — да +35 °C, днём — да +45 °C); верасень-красавік — сезон дажджоў. 80 % тэрыторыі Батсваны займае пустыня Калахары.
Гісторыя
Плямёны тсвана, якія засяляюць тэрыторыю цяперашняй Батсваны, раней жылі ў Трансваалі, з’явіліся на тэрыторыі сучаснай Батсваны ў канцы XVII — пачатку XVIII стст. Да пачатку XIX ст. яны былі аб’яднаныя ў некалькі буйных плямёнаў. У 1885 г., асцерагаючыся акупацыі з боку бураў, правадыры плямёнаў звярнуліся да Вялікабрытаніі з просьбай аб абвяшчэнні Бечуаналенда брытанскім пратэктаратам. У 1965 г. Вялікабрытанія пагадзілася на наданне Бечуаналенду ўнутранага самакіравання, пасля чаго 30 верасня 1966 года Бечуаналенд быў абвешчаны незалежнай Рэспублікай Батсвана. Першым прэзідэнтам краіны стаў правадыр тсвана Серэтсэ Кхама.
Дзяржаўны лад
Батсвана — парламенцкая рэспубліка. Паводле прынятай у 1966 г. Канстытуцыі прэзідэнтам на пяцігадовы тэрмін становіцца лідар партыі, якая перамагла на парламенцкіх выбарах. Прэзідэнт — адначасова кіраўнік урада і галоўнакамандуючым узброенымі сіламі, станам на 2023 год пасаду займае Макветсі Эрык Кібетсве Масісі, абраны таемным галасаваннем Нацыянальнай Асамблеі 1 красавіка 2018 года пасля сканчэння тэрміну чацвёртага прэзідэнта Яна Кхамы.
Вышэйшы заканадаўчы орган — Нацыянальная Асамблея, якая складаецца з 64 дэпутатаў (57 з іх абіраюцца на 5 гадоў на аснове ўсеагульнага выбарчага права, 4 прызначаюцца Прэзідэнтам). У склад парламента ўваходзяць таксама Прэзідэнт, генеральны пракурор і Спікер. Спікер Нацыянальнай Асамблеі — Патрык Балопі. Кансультатыўным органам пры парламенце з’яўляецца Палата правадыроў, якая складаецца з 35 членаў. Чарговыя парламенцкія выбары прызначаныя на 2024.
Сонечнае зацьменне 15 лютага 2018 года
Сонечнае зацьменне 15 лютага 2018 года — частковае сонечнае зацьменне 150 сараса.
Залман Ліф
Залман Ліф  ( Мар’іна Горка, Ігуменскі павет, Мінская губерня —, Іерусалім) — ізраільскі картограф-фатограф беларускага яўрэйскага пахождання. Адзін з заснавальнікаў ізраільскай картаграфіі і фотаграмметрыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Мар’іна Горка. У маладосці быў актывістам сіянісцкага руху. Вывучаў агратэхніку ў Маскоўскім універсітэце. У 1924 годзе эміграваў у Эрэц-Ісраэль. Некалькі гадоў пазней быў прызначаны галоўным інжынерам Палестынскай землеўпарадкавальнай кампаніі.
Сонечнае зацьменне 15 лютага 2018 года
Зацьменне мела велічыню 0,5991 і дасягнула свайго максімуму ў 20:52:33 UTC у пункце з каардынатамі 71° пд. ш. 1° у. д..
Залман Ліф
Біяграфія
Быў дарадцам Д. Бэн-Гурыёна і кансультантам у міністэрстве замежных спраў Ізраіля па пытаннях дзяржаўных меж. Быў чальцом дэлегацый Ізраіля на паседжаннях Генеральнай Асамблеі ААН, а таксама на Лазанскай канферэнцыі 1949 года.
Батсвана
Дзяржаўны лад
У цяперашні час маецца 14 партый. Кіруючай партыяй з’яўляецца Батсванская дэмакратычная партыя (БДП). Старшыня БДП — віцэ-прэзідэнт Батсваны Сламбэр Цагванэ. У 2019 годзе ад БДП у парламент было абрана 38 дэпутатаў. Асноўныя апазіцыйныя партыі прадстаўленыя «альянсам трох», яны маюць у парламенце 12 месцаў. У альянс уваходзяць: Батсванскі нацыянальны фронт (БНФ), лідар партыі — О. Маўпа; Батсванская народная партыя (БНП), лідар партыі — Бернард Балікані, і Батсванскі рух альянсу (БРА), лідар партыі — Л. Сеташваела. Партыя батсванскага кангрэса (ПБК, лідар партыі — Г. Салешанда), якая дзейнічала на выбарах 2004 самастойна, атрымала ў Нацасамблее адно месца.
Залман Ліф
Сям’я
Яго ўнук  — вядомы ізраільскі кампазітар і дырыжор, а праўнучка  — ізраільская артыстка і палітычная актывістка.
Батсвана
Дзяржаўны лад
Федэрацыя прафсаюзаў Батсваны (ФПБ) здзяйсняе кіраўніцтва ўсімі прафаб’яднаннямі краіны. Членамі ФПБ з’яўляюцца каля 30 % якія працуюць па найме.
Урад — вышэйшы выканаўчы орган, складаецца з прэзідэнта, віцэ-прэзідэнта і 16 міністраў. Усе члены Урада з’яўляюцца членамі парламента.
Судовую сістэму Батсваны складаюць мясцовыя і гарадскія суды, а таксама Вярхоўны і Апеляцыйны суды.
Насельніцтва
Асноўнае насельніцтва Батсваны складаюць народнасці тсвана (больш 50 %), бакаланга (ок. 11 %) і інш. Каля 5 % жыхароў краіны — еўрапейцы і выхадцы з Азіі. Штогадовы прырост насельніцтва — 2,4 %. У гарадах пражывае больш 50 % насельніцтва краіны.
Каля 60 % батсванцаў вызнаюць хрысціянства, у асноўным пратэстанцкага толку, 30 % прытрымваюцца мясцовых традыцыйных вераванняў.
Асноўнай праблемай для краіны з’яўляецца эпідэмія ВІЧ/СНІД. Па афіцыйных дадзеных, адсотак хворых СНІД і ВІЧ-інфікаваных складае 17,1 %. У сувязі з масавым распаўсюджваннем СНІДу сярэдняя працягласць жыцця ў апошняе дзесяцігоддзе знізілася з 65 гадоў у 1991 да 55 гадоў у 2005. Дзіцячая смяротнасць складае 56 на 1000 нованароджаных.
Эканоміка
Батсвана валодае багатымі радовішчамі дыяментаў, медна-нікелевай сыравіны, каўстычнай соды, каменнага вугля (выведаныя запасы вугля ацэньваюцца ў 17 млрд т.). Маюцца таксама запасы золата, урана, цынку, плацінавых руд, волава, жалеза, серабра, хромавых руд, азбесту, тальку, агатаў.
Сацыяльна-эканамічнае становішча досыць стабільнае. Па сярэднім прыбытку на душу насельніцтва Батсвана займае адно з першых месцаў на Афрыканскім кантыненце (каля 4,5 тыс. дол. ЗША). Паводле ацэнак, аб’ём ВУП у 2007 перавысіў 10 млрд дол. ЗША, тэмпы эканамічнага росту ў 2007 склалі каля 5-6 %, дзяржаўныя золатавалютныя рэзервы — звыш 7 млрд дол. Батсвана не мае знешняй запазычанасці. Узровень беспрацоўя — парадку 17 %, інфляцыі — 10 %.
Аснову эканомікі краіны складае горназдабыўная прамысловасць (доля ў ВУП — больш 60 %), якая дае звыш 70 % усіх валютных паступленняў. Па аб’ёме здабычы дыяментаў Батсвана займае адно з кіроўных месцаў у свеце (у 2007, паводле ацэнцы, аб’ём здабычы склаў 35 млн карат). У маі 2006 ўрад Батсваны і кіраўніцтва «Дэ Бірс» падпісалі пакет дамоўленасцяў, паводле якога ў Габароне створана сумеснае прадпрыемства «ДТС Батсвана» па сартаванні і ацэнцы дыяментаў, якія здабываюцца кампаніяй «Дэбсвана». У лістападзе 2007 паміж «ДТС Батсвана» і 16 зарэгістраванымі ў краіне прадпрыемствамі па агранцы дыяментаў падпісана дамова, якая вызначае ўмовы забеспячэння згаданых прадпрыемстваў дыяментам-сырцом на бліжэйшыя 3 гады.
Вядзецца таксама здабыча вугля, медна-нікелевага канцэнтрату, золата.
На сферу паслуг прыходзіцца больш 22 % ВУП. У сектарах эканомікі «немінеральных галін» (лёгкая прамысловасць, будаўніцтва, гандаль, транспарт) рост складае каля 2 %.
Паліўна-сыравінная база развітая слаба. Батсвана залежыць у сферы электразабеспячэння і нафтапрадуктаў ад паставак з ПАР. У мэтах выпраўлення сітуацыі ўрад рэалізуе комплекс мер па пашырэнні наяўных і будаўніцтву новых энергасістэм, якія ў перспектыве дазволяць Батсване задаволіць уласныя патрэбнасці ў электраэнергіі. Кіраўніцтва краіны праводзіць курс на дыверсіфікаванне эканомікі, заахвочванне свабоднага прадпрымальніцтва, шырокае прыцягненне замежнага капіталу.
У сельскай гаспадарцы занята каля 30 % працаздольнага насельніцтва, хоць доля яго ў ВУП — парадку 3 %. Найважнай галіной з’яўляецца жывёлагадоўля экстэнсіўнага тыпу, пераважна мяснога напрамку. На яго прыпадае 80 % прадукцыі аграрнай сферы. Вырошчваецца кукуруза, проса, сорга, сланечнік, бавоўна. Разам з тым земляробства забяспечвае толькі каля паловы штогадовай патрэбнасці краіны ў зерневых. Недахоп харчавання пакрываецца за рахунак імпарту.
У структуры экспарту пераважаюць дыяменты, медна-нікелевы канцэнтрат, мяса і мясная прадукцыя, тэкстыль. У імпарце найбольшая ўдзельная вага прыходзіцца на харчовыя тавары, машыны і абсталяванне, электратэхнічныя вырабы і хімічную прадукцыю. Больш 70 % імпарту паступае з ПАР.
Доля турызму ў ВУП складае каля 5 %, у гэтай галіне занята 12 % працаздольнага насельніцтва. Кіраўніцтва краіны надае вялікую ўвагу развіццю турызму. Ставіцца задача (2008) павялічыць у бліжэйшыя 5 гадоў долю турызму ў ВУП у 2 разы.
Батсвана мае досыць разгалінаваную транспартную інфраструктуру: чыгункі — 900 км; аўтамабільныя — 20 тыс. км, з іх 5 тыс. км — з цвёрдым пакрыццём. Міжнародныя аэрапорты маюцца ў Габароне, Касане і Маунге.
Культура
Пачатковай адукацыяй ахоплена больш 90 % дзяцей. У цяперашні час каля 81 % насельніцтва старэй 15 гадоў мае пачатковую і сярэднюю адукацыю. У краіне ёсць адзін дзяржаўны ўніверсітэт (адкрыты ў Габароне ў 1982), адкрыццё другога плануецца ў 2008. Вялікая колькасць студэнтаў атрымоўвае адукацыю за мяжой (ПАР, Вялікабрытанія, ЗША, Аўстралія).
У Батсване выходзіць штодзённая ўрадавая газета Daily News і шэраг незалежных газет: The Botswana Gazette, Botswana Guardian, Mmegi, The Voice і інш. У 1978 у краіне было створана ўрадавае інфармацыйнае агенцтва BOPA, у 1965 — нацыянальная радыёвяшчальная кампанія «Радыё Батсваны», у 1998 — нацыянальная тэлевізійная служба.
Сонечнае зацьменне 15 лютага 2018 года
Зацьменне 15 лютага 2018 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2018 годзе і 37-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 21 жніўня 2017 года, наступнае — 13 ліпеня 2018 года.
Жэрдзева (Рослаўльскі раён)
Жэрдзева (Жердево) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Жэрдзева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Вялікі пажар Рыма
Светоній гаворыць пра тое, што ініцыятарам пажару быў сам Нерон, і што ў дварах бачылі падпальшчыкаў з паходнямі. Паводле легенд, калі імператару данеслі пра пажар, ён выехаў у бок Рыма і назіраў за агнём з бяспечнай адлегласці. Пры гэтым Нерон быў апрануты ў тэатральны касцюм, граў на ліры і дэкламаваў паэму пра гібель Троі.
Аднак сучасныя гісторыкі больш схільныя давяраць апісанню падзей, якое было дадзена Тацытам, які перажыў пажар у дзіцінстве. Па яго сведчанні, Нерон неадкладна адправіўся ў Рым і за свой рахунак арганізаваў выратавальныя каманды для выратавання горада і людзей. Таксама, яшчэ падчас пажару, ён распрацаваў новы план будаўніцтва горада. У ім Нерон устанавіў мінімальную адлегласць паміж хатамі, мінімальную шырыню новых вуліц, абавязаў будаваць у горадзе толькі каменныя будынкі, а таксама ўсе новыя дамы будаваць такім чынам, каб галоўны выхад з дома быў звернуты на вуліцу, а не ў двары і сады.
Пажар бушаваў шэсць дзён і сем начэй. Пасля яго заканчэння апынулася, што цалкам выгарэла чатыры з чатырнаццаці раёнаў горада, а яшчэ сем вельмі значна пацярпелі. Нерон адкрыў для пакінутых без прытулку людзей свае палацы, а таксама зрабіў усё неабходнае, каб забяспечыць забеспячэнне горада харчаваннем і пазбегнуць галодных смерцяў сярод выжылых.
Для таго каб аднавіць горад, патрабаваліся велізарныя сродкі. Правінцыі імперыі былі абкладзены адначасовай данінай, што дазволіла ў параўнальна кароткія тэрміны адбудаваць сталіцу нанова. Неўзабаве пасля пажару Нерон заклаў Залаты палац.
Хоць, хутчэй за ўсё, Нерон не меў да пажару ніякага дачынення, неабходна тэрмінова было знайсці адказных за пажар. І гэтымі адказнымі сталі хрысціяне. Праз некалькі дзён пасля пажару хрысціян абвінавацілі ў падпале горада. Па Рыме пракацілася хваля пагромаў і пакаранняў смерцю. Тацыт так апісвае гэтыя падзеі так:
Пінкстанскі фарфор
Пінкстанскі фарфор (Pinxton porcelain) — парцалянавыя вырабы, зробленыя Джонам Коўкам і Уільямам Білінгслі ў Пінкстане, Дэрбішыр, Англія.
Гісторыя
Пінкстанскі фарфор засноўваўся на арэндаваных землях трэцяга сына Д'Эвеса Коўка, які вёў бізнес сумесна з мастаком па фарфоры Уільямам Білінгслі, вядомым якасцю сваіх парцалянавых малюнкаў. Білінгслі, аднак, быў зацікаўлены перш за ўсё ва ўдасканаленні рэцэпту фарфору, які, як мяркуецца, ён атрымаў ад Захара Бормана (Zachariah Boreman). Білінгслі нарэшце пакінуў справу і заснаваў дэкаратыўную краму ў Менсфілдзе, у якой займаўся ўпрыгожваннем фарфоравай керамікі. Джон Коўк працягваў бізнес з 1799 па 1806 гады, нават узяўшы ў партнёры Генры Бэнкса з 1801 па 1802 гады.
Храм Мінакшы
Храм Мінакшы (மீனாட்சி அம்மன் கோவில்) — індуісцкі храм у горадзе Мадурай на тэрыторыі індыйскага штата Тамілнад. Названы ў гонар багіні Мінакшы, адной з жонак бога Шывы. Знойдзена мноства гістарычных сведчанняў храма датаваных раней новай эры. Храм быў амаль цалкам разбураны ў 1310 годзе мусульманскімі заваёўнікамі. Храм быў цалкам адноўлены ў першапачатковым выглядзе ў канцы XIV стагоддзя, калі індускія цары зноў прыйшлі да ўлады ў Мадураі.
Храм Мінакшы знаходзіцца ў самым цэнтры горада, і тут праходзяць шматлікія святы і рытуалы для жыхароў горада. Храм мае 258 метраў у шырыню і 223 метры ў даўжыню. Вышыня — 51,9 м. Увенчаны чатырнаццаццю гапурамі — вежамі вышынёй да 50 метраў. Пяць вежаў размешчаны ўнутры храма, астатнія звонку. Усе яны цалкам пакрытыя мноствам адносна невялікіх размаляваных скульптур: Шывы, шматаблічныя багіні, жрацы і музыканты, міфічныя жывёлы, мужчыны і жанчыны.
Пінкстанскі фарфор
Гісторыя
Коўк ажаніўся з Сюзанай Уілмат (Susanna Wilmot) у красавіку 1806, і хоць фарфоравы бізнес працягваўся пад кіраўніцтвам Джона Катса, былым менеджарам па дэкарацыях да 1813, Коўк засяродзіўся на сваіх вугальных капальнях у Пінкстане і перанёс свой сямейны маёнтак у Дэбдэйл Хол.
Храм Мінакшы
Перад уваходам у храм размешчана «Сажалка залатой лілеі», прызначаная для абраду абмывання. Храм адкрыты круглыя ​​суткі. Месца паломніцтва.
Архітэктурная кампазіцыя выканана ў стылі, тыповым для індыйскіх храмаў. Храм выцягнуты з усходу на захад. У цяперашні час скульптуры падфарбоўваюць і рэстаўруюцца кожныя 12 гадоў. Апошняя рэканструкцыя храма была завершана ў сакавіку 2009 года.
Пінкстанскі фарфор
Гісторыя
Праілюстрыраваны чайнік быў выраблены Пінкстанскай фабрыкай, малюнак на ім адлюстроўвае Брукхіл Хол, які быў домам для Джона Коўка. Гэтая праца з'яўляецца часткай калекцыі Пінкстанскага фарфору ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Французская супольнасць Бельгіі
Французская супольнасць Бельгіі (Communauté française de Belgique) — адна з трох моўных супольнасцей Бельгіі (нароўні з фламандскай і нямецкамоўнай).
Назва
Афіцыйная назва супольнасці выклікае мноства нараканняў, бо яна не цалкам адпавядае сутнасці: цяперашняя назва літаральна хутчэй значыць «супольнасць французаў, якія жывуць у Бельгіі». Больш правільнай назвай была б «Франкамоўная супольнасць».
Сам урад супольнасці часцей заве яе «Супольнасць Валоніі і Бруселя» (Communauté Wallonie-Bruxelles), аднак гэта назва не зафіксавана ў заканадаўстве і таксама не зусім адпавядае рэчаіснасці, бо на тэрыторыі Валоніі размешчаны нямецкамоўны рэгіён, на які паўнамоцтвы Французскай супольнасці не распаўсюджваюцца, а на тэрыторыі Бруселя, акрамя Французскай, дзейнічае таксама Фламандская супольнасць.
Паўнамоцтвы
Супольнасць мае наступныя паўнамоцтвы:
Тэрытарыяльна да Французскай супольнасці адносіцца Валонія (за выключэннем нямецкамоўных раёнаў) і Брусельскі сталічны рэгіён. У той жа час на тэрыторыі Бруселя паўнамоцтвы Французскай супольнасці распаўсюджваюцца толькі на франкамоўныя ўстановы, а нідэрландскамоўныя ўстановы з'яўляюцца зонай адказнасці Фламандскай (нідэрландскамоўнай) супольнасці.
Урад і парламент
Французская супольнасць незалежна ад Валонскай акругі (у адрозненне ад Фламандскай супольнасці, якая аб'яднана з Фламандскай акругай). Французская супольнасць мае свой парламент (Parlement de la Communauté française de Belgique), які складаецца з 94 дэпутатаў. Дэпутаты парламента супольнасці не абіраюцца спецыяльна; імі па сумяшчальніцтве з'яўляюцца ўсё 75 дэпутатаў парламента Валоніі і 19 (з 72) франкамоўных членаў парламента Брусельскага сталічнага рэгіёна.
Супольнасць таксама мае свой урад.
Паныкавыця
Паныкавыця (Пони́ковиця) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Паныкавыцкага сельсавета.
Эрых Кош
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Бялградскага ўніверсітэта. Удзельнічаў у Руху Супраціву, быў афіцэрам Народна-вызваленчага войска Югаславіі, палітработнікам. Першыя зборнікі апавяданняў Коша («У агні», 1947, «Час: ваенны», 1952, і інш.) прысвечаны барацьбе партызан супраць нацызму. Раманы «Тыф» (1958), «Сеткі» (1967), аповесць «Аварыя» (1971) і інш. Творы Коша, напісаныя ў традыцыях псіхалагічнага рэалізму І. Андрыча, афарбаваны паэтычнай марай аб выдатным чалавеку. Важнае месца ў творчасці Коша займала сатыра: «Аповесць аб вялізным кіце па мянушцы Вялікі Чараўнік» (1956), раманы «Снег і лёд» (1961), «Імёны» (1964), «Дасье Храбака» (1971), зборнік апавяданняў «Пярэстая кампанія» (1969) і інш. Кош — аўтар крытыка-публіцыстычных зборнікаў «Праклятае рамяство» (1965), «Чаму б і не» (1971).
Нараянгандж
Нараянгандж (নারায়ণগঞ্জ) — горад у Бангладэш, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Горад атрымаў сваю назву ад Бікона Лал Пандэя, індуісцкага рэлігійнага лідара, які быў таксама вядомы як Бінур Такур або Лахсмі Нараян Такур. Ён арандаваў зямлю ў брытанскай Ост-Індскай кампаніі ў 1766 годзе, пасля бітвы пры Плесі.
Бязгрэшнае зачацце Ісуса Хрыста
Бязгрэшнае зачацце Ісуса Хрыста — вера ў тое, што Ісус быў зачаты ў чэраве сваёй маці Марыі ад Святога Духа і нарадзіўся, калі Марыя была яшчэ нявінніцай. Спасылкі апавядання Новага Запавету знаходзяцца ў Матф. 1:18-25 і Лук. 1:26-38. Бязгрэшнае зачацце не згадваецца ў лістах Паўла, а таксама ў ў Евангеллях ад Марка або Яна.
Бязгрэшнае зачацце было агульнапрынятым ў хрысціянскай царкве пачынаючы з 2 стагоддзя, было замацавана ў Апостальскім Сімвале веры, і за выключэннем некалькіх нязначных груп сур'ёзна не аспрэчвалася да 18-га стагоддзя. Бязгрэшнае зачацце застаецца аднім з асноўных пунктаў веры ў рымска-каталіцкай, праваслаўнай і большасці пратэстанцкіх цэркваў. Мусульмане таксама прымаюць бязгрэшнае зачацце.
Гэта вучэнне аб бязгрэшным зачацці часта ўяўляецца ў хрысціянскім мастацтве з пункту гледжання Дабравешчання Марыі Архангелам Гаўрыілам, што яна зачне дзіцяці, Якое нарадзіцца Сына Божым, а таксама ў сцэнах Раства.
Біблейскае апавяданне
Апавяданне пра нараджэнне Ісуса даецца толькі ў двух з чатырох Евангелляў: Евангеллі ад Лукі і Евангеллі ад Матфея. У Евангеллі ад Лукі гісторыя сфакусавана на Марыі, у той час як у Матфея на Іосіфе, і ў абодвух Евангеллях (Мц 1:18-25 і Лукі 1:31-35) апавядаецца, што Ісус быў зачаты без удзелу зямнога бацькі.
Евангелле ад Матфея пачынаецца з радаводу, якая вядзе ад Аўраама да Іосіфа, якога называе «мужам Марыі, ад Якой нарадзіўся Ісус, Якога называюць Хрыстос». (01:16) У арыгінале тэкст у перакладзе з грэчаскага «ад Якой» напісаны ἐξ ἧς (адзіночны жаночы род), тым самым дакладна паказваючы, што фраза ставіцца да Марыі, а не да Іосіфа і Марыі. Далей падаецца наступнае:
''Нараджэнне Ісуса Хрыста было так: па заручынах Маці Яго Марыі з Іосіфам, перш чым сышліся яны, выявілася, што Яна мае ва ўлонні ад Духа Святога. А Іосіф, муж Яе, будучы праведны, не жадаючы зняславіць Яе, хацеў употай адпусціць Яе. Калі ж надумаў ён гэта, — вось, анёл Гасподні ў сне явіўся яму і сказаў: Іосіф, сыне Давідаў! не бойся прыняць Марыю, жонку тваю; бо зачатае ў Ёй ёсць ад Духа Святога; і народзіць Сына, і дасі Яму імя: Ісус, бо Ён уратуе людзей Сваіх ад грахоў іхніх. А ўсё гэта сталася, каб збылося сказанае Госпадам праз прарока, які кажа: «Вось, Дзева ва ўлонні зачне; народзіць Сына, і дадуць Яму імя: Эмануіл, што азначае: з намі Бог». Устаўшы ад сну, Іосіф зрабіў, як загадаў яму анёл Гасподні, і прыняў жонку сваю і не знаў Яе, пакуль нарадзіла Сына Свайго першароднага, і Ён даў Яму імя: Ісус.'' (Матф. 1:18-25)
Гервартаў
Гервартаў (Hervartov) — вёска ў Прэшаўскім краі на паўночным усходзе Славакіі. Насельніцтва складае 507 чалавек (2004). Тэрыторыя вёскі налічвае 9,872 км². Першыя згадкі пра паселішча датуюцца 1406 годам. У 1500 годзе ў вёсцы была збудаваная драўляная каталіцкая царква.
Бязгрэшнае зачацце Ісуса Хрыста
Біблейскае апавяданне
Матфей сцвярджае, што Марыя была цяжарнай «перш чым сышліся яны», у той час як яна ўжо была «заручаная» Іосіфу (верш 18), і што Іосіф не меў шлюбных адносіны з ёй пакуль Дзіця не нарадзілася. (верш 25) Анёл, які з'явіўся Іосіфу, які падумваў аб разводзе з Марыяй, сказаў: «не бойся прыняць Марыю, жонку тваю; бо зачатае ў Ёй ёсць ад Духа Святога» (верш 20), такім чынам спраўдзілася прароцтва: «Вось, Дзева ва ўлонні зачне; народзіць Сына, і дадуць Яму імя: Эмануіл, што азначае: з намі Бог». (22-23) Прароцтва адносіцца да Ісаі 7:14, а некаторых рукапісах 5-га і 6-га стагоддзяў увогуллі напісана «Ісая прарок». Верш 22 («Вось, Дзева ва ўлоньні зачне») выкарыстоўвае грэчаскае слова παρθένος (Парфенос), што азначае нявінніцу.
Гервартаў
У 2008 годзе вёска разам з іншымі Драўлянымі цэрквамі славацкіх Карпатаў была ўключаная ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Бязгрэшнае зачацце Ісуса Хрыста
Біблейскае апавяданне
Тэма нараджэння з'яўляецца прыкметнай у апавяданні Евангелля ад Лукі і ўключае ў сябе больш за 10 % тэксту Евангелля, што ў тры разы больш тэксту Евангелля ад Матфея. Адпаведны раздзел на бязгрэшнае зачацце абвяшчае:
Слабодка (Уздзенскі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзешчанскага сельсавета.
Бязгрэшнае зачацце Ісуса Хрыста
Біблейскае апавяданне
''А на шостым месяцы пасланы быў анёл Гаўрыіл ад Бога ў горад Галілейскі, які называўся Назарэт, да Дзевы, заручанай з мужам, імем Іосіф, з дому Давідавага; а імя ў Дзевы: Марыя. Анёл, увайшоўшы да Яе, сказаў: радуйся, Дабрадатная! Гасподзь з Табою; дабраславёная Ты сярод жанчын. А Яна, угледзеўшы яго, сумелася ад словаў ягоных і разважала, што б гэта было за вітанне. І сказаў Ёй анёл: не бойся, Марыя, бо Ты здабыла мілату ў Бога; і вось, зачнеш ва ўлонні, і народзіш Сына, і дасі Яму імя: Ісус; Ён будзе вялікі і будзе названы Сынам Усявышняга; і дасць Яму Гасподзь Бог пасад Давіда, бацькі Ягонага; і будзе валадарыць над домам Якава вечна, і Царству Ягонаму не будзе канца. А Марыя сказала анёлу: як будзе гэта, калі Я мужа не знаю? Анёл сказаў Ёй у адказ: Дух Святы сыйдзе на Цябе, і сіла Усявышняга ахіне Цябе; таму і народжанае Святое назавецца Сынам Божым; вось, і ілізабэта, сваячка Твая, называная няплоднаю, і яна зачала сына ў старасьці сваёй, і ёй ужо шосты месяц; бо ў Бога не застанецца бяссільным ніякае слова. Тады Марыя сказала: вось, раба Гасподняя; хай будзе Мне паводле слова твайго. І адыйшоў ад Яе анёл.'' (Лук. 1:26-38)
Слабодка (Уздзенскі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Цялякаўскага сельсавета. З 2009 па 2013 год у складзе Уздзенскага сельсавета.
Бязгрэшнае зачацце Ісуса Хрыста
Біблейскае апавяданне
Згодна Лук. 1:30-35 Марыя пытаецца, як яна зачне і нарадзіць сына, так як яна з'яўляецца нявінніцай; і атрымлівае адказ, што гэта адбудзецца сілаю Бога. Калі анёл Гаўрыіл кажа Марыі, што яна народзіць сына, зачатага ад Духа Святога (вершы 26-38), яна адказвае словамі, якія вядомыя як Магніфікат (вершы 46-55) ці малітва радасці. Тэкст Матф. 1:23 цытуе прароцтва: «Вось, Дзева ва ўлонні зачне; народзіць Сына, і дадуць Яму імя: Эмануіл, што азначае: з намі Бог». Агульнапрызнана, што гэта прароцтва ўзятае з кнігі прарока Ісаі, якая абвяшчае:
''І Гасподзь гаварыў далей да Ахаза, і сказаў: прасі сабе азнакі ў Госпада Бога твайго: прасі альбо ў глыбіні, альбо на вышыні. І сказаў Ахаз: не буду прасіць і не буду спакушаць Госпада. Тады сказаў Ісая: слухайце ж, доме Давідаў! няўжо мала вам абцяжваць людзей, што вы хочаце абцяжваць і Бога майго? Дык вось Сам Гасподзь дасьць вам азнаку: вось, Дзева ва ўлонні зачне і народзіць Сына, і дадуць імя Яму: Эмануіл. Ён будзе карміцца малаком і мёдам, пакуль не будзе ўмець адкідаць благое і выбіраць добрае. Бо, перш чым гэтае дзіця ўмецьме адкідаць благое і выбіраць добрае, зямля тая, якое ты баішся, будзе пакінута абодвума царамі яе.'' (Іс. 7:10-16)
У гэтым урыўку, пасля таго, як цар Ахаз адмовіўся прасіць знак у вершы 12, прарок звярнуўся ў дому Давіда, які будзе дадзены знак ад «Госпада».
Grapsus
Grapsus — род даўганогіх крабаў. Grapsus — сучасная лацінская мадыфікацыя грэчаскага слова grapsaios, якое азначае «краб».
Віды
Род уключае наступныя віды :
Калманка
Калманка (Калма́нка) — сяло ў Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Калманскага раёна і Калманскага сельсавета. Размешчаны ў цэнтральнай частцы края, у межах Прыобскага плато, за 45 км на поўдзень ад Барнаула. Калманка ўпершыню згадваецца ў 1745 годзе. Насельніцтва — 3203 чалавекі (2013).
Папіўці (Бродыўскі раён)
Папіўці (Попі́вці) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Папівецкага сельсавета.
Ваг
Ваг (Váh, Vág, Waag, Wag) — самая доўгая рака Славакіі. Левы прыток Дуная. Пачынаецца каля вёскі Кралёва-Легата, дзе зліваюцца Чорны Ваг і Белы Ваг. Рака цячэ па поўначы і захадзе Славакіі і ўпадае ў Дунай недалёка ад Комарна. Галоўныя прытокі — Нітра, Малы Дунай, Кісуца, Тур’ец, Орава, Рэвуца, Райчанка.
Працякае праз гарады і мястэчкі: Ліптаўскі Градак, Ліптаўскі Мікулаш, Ружамберак, Вруткі, Жыліна, Бытча, Поваска-Бістрыца, Пухаў, Ілава, Дубніца-над-Вагам, Немшава, Трэнчын, Нове Месца над Вагам, П’ешцяны, Глогавец, Серэдзь, Шаля, Коларава і Комарна.
Даўжыня ракі — 433 км, плошча водазбору — 19 600 км². Сярэднегадавы расход вады — 152 м³/сек.
На рацэ пабудавана сістэма з 20 гідраэлектрастанцый — Важскі каскад. Воды ракі выкарыстоўваюцца для арашэння і водазабеспячэння. Рака з'яўляецца суднаходнай ад вусця ракі Серэдзь.
NGC 1496
NGC 1496 (іншае абазначэнне — OCL 396) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4147
IC 4147 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іванкава (Вяземскі раён)
Іванкава (Иванково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Смільнэ
Смільнэ (Смільне́) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Смільніўскага сельсавета.
Беларыя-Іджэа-Марына
Беларыя-іджэа-Марына (Bellaria-Igea Marina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыміні.
Насельніцтва складае 18319 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1002 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 47814 (su tutto il territorio comunale. Тэлефонны код — 0541.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Apollonia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сонечнае зацьменне 21 жніўня 2017 года
Сонечнае зацьменне 21 жніўня 2017 года — поўнае сонечнае зацьменне 145 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0306 і дасягнула свайго максімуму ў 18:26:40 UTC у пункце з каардынатамі 37° пн. ш. 88° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 40 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 115 км. Яго поўная фаза назіралася ў ЗША.
Зацьменне 21 жніўня 2017 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2017 годзе і 36-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 лютага 2017 года, наступнае — 15 лютага 2018 года.
Пермская вобласць
У 2005 годзе ў выніку аб’яднання з Комі-Пярмяцкай аўтаномнай акругай у адзіны суб’ект Расійскай Федэрацыі пераўтворана ў Пермскі край.
Гісторыя
Утворана 3 кастрычніка 1938 года. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР шляхам вылучэння са складу Свярдлоўскай вобласці. 31 мая 1939 года Вярхоўны Савет СССР зацвердзіў стварэнне вобласці.
З 8 сакавіка 1940 года па 2 кастрычніка 1957 года называлася Молатаўскай вобласцю. 1 лютага 1963 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР у Пермскай вобласці была ўведзена новая сетка раёнаў. 12 студзеня 1965 года былі адноўлены 13 раёнаў. 4 лістапада 1965 года Указам Прэзідыума ВС РСФСР былі ўтвораны Горназаводскі, Ялоўскі і Кішэрцкі раёны. 30 снежня 1966 года Указам Прэзідыума ВС РСФСР быў утвораны Уінскі раён з цэнтрам у сяле Уінскае. 13 снежня 1968 года Указам Прэзідыума ВС РСФСР быў ізноў створаны Вялікасасноўскі раён з цэнтрам у сяле Вялікая Саснова.
У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Расіі У. У. Пуціна № 849 «Аб паўнамоцным прадстаўніку Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў федэральнай акрузе» ад 13 мая 2000 года Пермская вобласць была аднесена да Прыволжскай федэральнай акругі.
У склад Пермскай вобласці ўваходзіла Комі-Пярмяцкая аўтаномная акруга (да 1977 года — нацыянальная акруга). З прыняццем Канстытуцыі Расіі (1993 год) акруга стала самастойным суб’ектам Расійскай Федэрацыі, тэрытарыяльна працягваючы знаходзіцца ў складзе Пермскай вобласці, якая таксама з’яўляецца суб’ектам РФ, і знаходзячыся з вобласцю ў дагаворных адносінах.
7 снежня 2003 года адбыўся рэферэндум, на якім жыхары Пермскай вобласці і Комі-Пярмяцкай аўтаномнай акругі падтрымалі аб’яднанне ў адзіны суб’ект Расійскай Федэрацыі. З 1 снежня 2005 года Пермская вобласць і Комі-Пярмяцкая аўтаномная акруга спынілі сваё існаванне, утварыўшы новы суб’ект Расійскай Федэрацыі — Пермскі край. Аб’яднанне было пацверджана Федэральным канстытуцыйным законам ад 25.03.2004 г. № 1-ФКЗ «Аб утварэнні ў складзе Расійскай Федэрацыі новага суб’екта Расійскай Федэрацыі ў выніку аб’яднання Пермскай вобласці і Комі-Пярмяцкай аўтаномнай акругі».
Тэнгіз (возера)
Тэнгіз — горка-салёнае бяссцёкавае возера на захадзе Тэнгіз-Кургальджынскай упадзіны ў паўночнай частцы Казахскага драбнасопачніка (Сары-Арка), найбуйнейшае з Тэнгіз-Кургальджынскіх азёр. Знаходзіцца ў Казахстане каля мяжы Акмолінскай вобласці з Карагандзінскай, на тэрыторыі Каргалжынскага раёна. Уваходзіць у склад Каргалжынскага запаведніка, які з 2008 года з’яўляецца часткай аб’екта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА «Сарыарка — Стэпы і азёры Паўночнага Казахстана». У 1976 годзе Тэнгіз-Кургальджынская сістэма азёр была ўключана ў пералік водна-балотных угоддзяў міжнароднага значэння, якія падпадаюць пад дзеянне Рамсарскай канвенцыі.
Размешчана ў тэктанічнай упадзіне. Плошча — 1590 км²; даўжыня — 74,4 км, шырыня — 40,2 км, глыбіня — да 7,75 м. У возера Тэнгіз упадаюць рэкі Нура, Куланотпес (Куланутпес). У асобныя гады значная частка Тэнгіза перасыхае. Вада змяшчае мірабіліт.
Возера Тэнгіз дастаткова вялікае, яно ў тры разы большае за Бодэнскае возера. Шмат астравоў.
Крутагорка
Крутагорка (Крутогорка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Гэтае цудоўнае жыццё
«Гэтае цудоўнае жыццё» (It’s a Wonderful Life) — амерыканская калядная фантастычная кінадрама рэжысёра Фрэнка Капры, прадстаўленая ў 1946 годзе. Фільм заснаваны на апавяданні Філіпа ван Дорэна Стэрна «Велічэзны падарунак» (The Greatest Gift), напісаным у 1939 і апублікаваным у 1945 годзе. Дзякуючы частым тэлевізійным паказам у 1980-я гады і папулярнасці ў кінатэатрах фільм у ЗША рэгулярна праглядаюць у калядны перыяд.
Галоўны персанаж, Джордж Бейлі (Джэймс Сцюарт) — мужчына, які адмовіўся ад уласных мараў дзеля дапамогі іншым, і чыё немінучае самагубства наконадні Раства выклікае ўмяшанне яго анёла-ахоўніка, Кларэнса Одбадзі (Генры Трэверс). Кларэнс паказвае Джорджу лёсы ўсіх тых людзей, каму той дапамог, і як бы змянілася жыццё ў яго мястэчку Бэдфард Фолз, калі б Джордж не з’явіўся на свет.
Нягледзячы на нязначныя напачатку прыбыткі з-за высокага кошту вытворчасці і жорсткае канкурэнцыі ў час выхаду, фільм стаў класікай кінематографа. У пракаце ён не дабраў нават 6,3 мільёнаў, неабходных дзеля самаакупнасці.
Намінаваны на пяць прэмій Акадэміі, у тым ліку за найлепшы фільм, уключаны ў 100 найлепшых амерыканскіх фільмаў усіх часоў Амерыканскага кінаінстытута і займае 1-е месца ў спісе найбольш натхняльных амерыканскіх фільмаў усіх часоў.
Малыя Лапаткі
Малыя Лапаткі (Малые Лопатки) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Пасаднік
Пасаднік — службовая асоба ў сістэме цэнтральнага дзяржаўнага кіравання ў старажытных усходнеславянскіх феадальных дзяржавах, адзін з дарадцаў князя; адна з найбольш важных пасадаў у іерархіі кіравання.
Прызначаўся князем або выбіраўся вечам на нявызначаны тэрмін. Мог дзейнічаць як у стольным горадзе, так і ў іншых гарадах дзяржавы, дзе здзяйсняў функцыі намесніка князя. Пры адсутнасці князя пасаднік замяняў яго. Наогул, аб'ём паўнамоцтваў пасадніка быў значным — разам з князем ён удзельнічаў у адпраўленні правасуддзя, засядаў у княжацкай радзе, старшынстваваў на вечавых сходах, удзельнічаў у распрацоўцы новых законаў і дагавораў з іншымі дзяржавамі і інш.
Залесава
Залесава — тапонім.
Вікіпедысты
Вікіпедысты (Wikipedians), ці супольнасць Вікіпедыі (Wikipedia community) — людзі, якія робяць свой уклад у развіццё інтэрнэт-энцыклапедыі Вікіпедыі. Слова «вікіпедыст» у жніўні 2012 года было ўключана ў «Оксфардскі слоўнік англійскай мовы». Амаль усе вікіпедысты — валанцёры, якія працуюць на грамадскіх пачатках бясплатна, але ёсць таксама вікі-рэзідэнты, для якіх папаўненне і рэдагаванне Вікіпедыі з'яўляецца часткай працы ў арганізацыі (часцей за ўсё адукацыйнай, навуковай ці культурнай) і студэнты, вучэбная праца якіх звязана з рэдагаваннем Вікіпедыі.
Стасункі
Фармальныя сустрэчы вікіпедыстаў праходзяць у форме вікіканферэнцый, якія арганізуюцца звычайна лакальнымі аддзяленнямі Фонда Вікімедыя.
Штогод, пачынаючы з 2005 года, па ініцыятыве Фонда Вікімедыя праходзіць міжнародная канферэнцыя ўдзельнікаў усіх вікіпраектаў, якія кіруюцца Фондам, пад назвай Вікіманія. Падчас гэтых мерапрыемстваў праходзяць прэзентацыі і дыскусіі пра дзейнасць Фонда Вікімедыя, вікіпраекты, адкрытае праграмнае забеспячэнне, свабоднае распаўсюджванне ведаў, тэхнічныя і сацыяльныя аспекты функцыянавання вікіпраектаў і г.д.
Джордж Харпур Кру
Джордж Харпур Кру (George Harpur Crewe)- англійскі палітык, які прадстаўляў выбарную акруга паўднёвага Дэрбішыра.
Біяграфія
Харпур Кру быў старэйшым сынам сэра Генры Харпура і яго жонкі Энн Хокінс, дачкі Ісаака Хокінса. Яго бацька атрымаў тытул і герб Кру ўласнаручным подпісам манарха ў 1808 годзе.
Харпур Кру навучаўся ў школе Рагбі. Стаў пераемнікам свайго бацькі, які памёр 7 лютым 1818 года ў выніку падзення з лаўкі сваёй брычкі. Ва ўзросце 24 гадоў атрымаў у спадчыну тытул баранета, сямейны маёнтак у абацтве Калка і шырокія ўладанні ў Дэрбішыры, Стратфардшыры і Лэстэршыры.
Харпур Кру быў прызначаны шэрыфам графства Дэрбішыр ў 1821 годзе і першым яго дзеяннем стала спроба пакласці канец «Балу прысяжных», напісаўшы ліст аб жорсткасці і бессардэчнасці мірскіх забавак і чаканняў, пакуль іншыя дрыжаць за свой лёс і, магчыма, жыццё. Пасля некалькіх гадоў нагляду над сваімі маёнткамі ў 1835 годзе яго пераканалі стаць членам парламента ад Паўднёвага Дэрбішыра, але ў 1837 годзе ён вярнуўся. Яго здароўе было заўсёды кволым і ён пайшоў на пенсію ў 1841 годзе.
Харпур Кру быў выбітным філантропам з цвёрдымі хрысціянскімі прынцыпамі і лічыўся «занадта добрасумленным для члена парламента». Сям'я Кру складалася з бачных калекцыянераў: сэр Джордж збіраў карціны, чучалы птушак і жывёл. Харпур Кру стаў прэзідэнтам «Гарадскога і графскага музея і прыродазнаўчанавуковага грамадства Дэрбі» ў 1836 годзе; гэтая арганізацыя пазней стала музеем і мастацкай галерэяй Дэрбі.
Начны Дазор (фільм)
«Начны́ Дазо́р» (Ночной Дозор) — расійскі фільм рэжысёра Цімура Бекмамбетава ў жанры гарадскога фэнтэзі, зняты па матывах аднайменнага рамана Сяргея Лук’яненкі. Фільм распавядае аб тайнай барацьбе светлых і цёмных містычных сіл у сучаснай Маскве.
«Начны Дазор» меў вялікі поспех у пракаце. Ён усталяваў новы рэкорд касавых збораў для свайго часу, з тых часоў неаднаразова пабіты. Дадзены фільм нярэдка разглядаюць як першы паспяховы праект у сучасным папулярным расійскім кіно, называюць «першым расійскім блокбастарам».
У 2005 годзе фільм быў выпушчаны ў англійскай версіі, са значнымі зменамі, пад назвай «Night Watch». У 2006 годзе выйшаў сіквел — «Дзённы Дазор». Таксама ствараліся пародыі іншымі аўтарамі: у 2005 годзе агучку фільма змянілі на гумарыстычную і выпусцілі як «Начны Кірмаш».
NGC 1497
NGC 1497 (іншыя абазначэнні — UGC 2929, MCG 4-10-8, ZWG 487.9, NPM1G +22.0134, PGC 14331) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Барысава
Герб Барысава — афіцыйны геральдычны сімвал горада Барысава. Адносіцца да гісторыка-геральдычных помнікаў Беларусі.
Афіцыйнае апісанне:
У сярэбраным полі барочнага шчыта на зялёнай зямлі сярэбраная сцяна паміж дзвюма вежамі з чырвонымі купаламі, над якою на сярэбраным воблаку стаіць Святы Пётр з двума ключамі ў руцэ.
Гісторыя
Вядомы зараз гістарычны герб Барысава быў дараваны гораду 14 чэрвеня 1792 г. каралём Станіславам Аўгустам Панятоўскім. Дарэчы, дзякуючы таму, што каляровая гербавая выява з гэтага прывілея апублікавана, ёсць магчымасць вызначыць некаторыя яе асаблівасці, страчаныя ў пазнейшых варыянтах барысаўскага герба. У прыватнасці, усяго праз чатыры з паловай гады, 22 студзеня 1796 г., імператрыцай Кацярынай Другой зацвярджаецца, як падкрэслівалася, такі ж самы герб, дадзены менавіта «Польским Королем Станиславом Августом: две военные башни с воротами, между ними поставленными в серебряном поле, а над оными виден Святой Пётр, Апостол, на облаке стоящий, который в правой руке держит ключи». Але, нягледзячы на падобнае сцвярджэнне з імператарскага ўказу, адметнасці «новага старога» барысаўскага герба добра відаць. Так, Святы Пётр апынуўся тут ніжэй за двухгаловага арла з герба губернскага Мінска; акрамя таго, абедзве вежы пазбавіліся сваіх канічных дахаў, а ў іканаграфію, як у постаць Святога Апостала, так і ў брамы, уносяцца пэўныя змены. Але дадзеныя адметнасці, напэўна, тлумачацца і тым, што на мяжы XVIII—XIX стст. эталонных выяў гарадскіх гербоў яшчэ не існавала. Так, на пячатцы Мінскага губернскага дваранскага сходу, якая ўжо ўжывалася ў самым пачатку XIX ст., таксама іншы варыянт таго ж самага герба Барысава. (Дарэчы, ад суседства з чорным двухгаловым арлом на гэты раз пазбаўленага). Месца арла герб Мінскай губерні 1878 г. займае ў выяве барысаўскага герба, змешчанага на афіцыйным фотаздымку пад надпісам: «Судебно-административные учреждения Минской губернии. 1901—1911 гг.».
Пэўным прыкладам пераасэнсавання геральдычнай спадчыны ў савецкую эпоху з’яўляецца герб Барысава, зацверджаны гарвыканкамам 18 ліпеня 1989 г., пратакол № 5. Вось яго афіцыйнае апісанне: «На гербовом щите красного цвета серебряные ворота между двумя крепостными башнями. Над ними дата основания города „1102“. Оконечность герба зеленого цвета. На ней изображены серебристые волнистые линии — символ реки Березины. Герб окантован узкой серебряной каймой». Такім чынам, колер гербавага поля адвольна быў зменены на чырвоны, а фігура Святога Апостала — на 1102 год, дату заснавання Барысава, паводле меркавання Тацішчава. У выніку ў барысаўскім гербе сапраўды ўзнікла крэпасць, хаця выдаленая фігура Святога Пятра з залатым ключом для адкрыцця Брамы неўміручасці і з сярэбраным для яе зачынення надавала яму зусім іншы, алегарычны сэнс. Брама ў гербе, дараваным Станіславам Аўгустам Панятоўскім, сімвалізавала ўваход у рай. Праўда, у крыху пазнейшым выданні, таксама з выявамі нашых гарадскіх гербаў на значках, Святы Пётр вярнуўся на сваё пачэснае месца. Грамадскасць і ўлады Барысава спыніліся на традыцыйным («сярэбраным») колеры гербавага шчыта. Але, параўноўваючы, напрыклад, гербы Астрыны і Барысава ў прывілеях 1792 г. караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага, няцяжка заўважыць, што ў абодвух выпадках невядомы мастак імкнуўся намаляваць прыкладна аднолькавы пейзаж, нават з такой агульнай падрабязнасцю як блакітныя ўзгоркі на фоне блёклых нябёс. Дзякуючы гэтай акалічнасці, у гледача ўзнікае пачуццё перспектывы, кшталту «задніка» на тэатральнай сцэне. Але поле герба ў Астрыны Цітоў называе «блакітным», а ў Барысава — «сярэбраным». Адпаведна белай («серабрыстай»), зроблена таксама і сярэдняя, шырокая паласа афіцыйнага сцяга г. Барысава, распрацаванага на аснове барысаўскага герба.
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 29 студзеня 1999 года. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 41.
Ялоўка (Уздзенскі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Цялякаўскага сельсавета.
Льнозавода (Рослаўльскі раён)
Льнозавода (Льнозавода) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Льнозавода абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Станіслаўчык (Бродыўскі раён)
Станіслаўчык (Станісла́вчик) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Станіславыцкага сельсавета.
Польска-беларускі, беларуска-польскі слоўнік
Польска-беларускі, беларуска-польскі слоўнік — даведнік змяшчае ў абедзвюх частках каля 20 тысяч слоў, у тым ліку ўстойлівыя выразы і фразеалагізмы. Асобна даюцца геаграфічныя назвы і скарачэнні.
Слоўнік мае рэцэптыўна-прадуктыўны характар і дае магчымасць разумець і ствараць простыя тэксты і выказванні. Карыстацца слоўнікам могуць усе, хто ведае польскую і беларускую мовы, прынамсі на пачатковым узроўні.
Лексіка-сінтаксічны слоўнікавы матэрыял узяты, галоўным чынам, з сучасных польскай і беларускай моў з улікам спецыяльнай тэрміналогіі, размоўнай лексікі і кніжнага стылю. У канцы маецца кароткая характарыстыка беларускай мовы для польскага карыстальніка.
Аўтарамі-ўкладальнікамі слоўніка з’яўляюцца Тэрэса Ясіньска і Альберт Барташэвіч. Вытрымаў два перавыданні — 1996 год і 2007 год. Выдаўніцтва — Wiedza Powszechna, Варшава.
Да выхаду ў Рэспубліцы Беларусь у 2004 годзе польска-беларускага слоўніка сярэдніх памераў быў, напэўна, адзіным даведнікам гэтага тыпу. Але і зараз беларуска-польская частка з’яўляецца ўнікальнай.
Падвойскі
Падвойскі — памочнік войскага ў ВКЛ; вялікакняскі слуга, судзейскі прыстаў, пасыльны, вяшчальнік.
Залесава (Алтайскі край)
Залесава (Зале́сово) — сяло ў Алтайскім краі, адміністрацыйны цэнтр Залесаўскага раёна. Насельніцтва — 6538 чал. (2021). Заснавана ў 1751 годзе.
Размешчана за 142 км на паўночны ўсход ад Барнаула.
Мятны алей
Мя́тны алей — эфірны алей з кветак і зялёнай масы раслін роду мята (пераважна мяты перцавай).
Бясколерная вадкасць з пахам мяты і гаркаватая на смак. Шчыльнасць 892—920 кг/м³. У складзе алею каля 50 % ментолу.
Выкарыстанне
Мятны алей выкарыстоўваецца ў медыцыне, харчовай прамысловасці, парфумерыі (вытворчасць валідолу, кандытарскіх і лікёра-гарэлачных вырабаў, зубной пасты і інш.)