cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дражня (жылы раён)
Гісторыя
Назва раёна паходзіць ад вёскі Дражні, якая свае імя атрымала напэўна ад ракі Дражні (Слоўсці). Рака пачыналася з балотца паблізу вёскі, цякла на поўдзень і побач Падлосся ўпадала ў Свіслач. Вёска Дражня стала часткай Мінска у 1959 годзе, тады ж у горадзе з’явілася вуліца Дражня, а пазней два мікрараёны — Дражня-1 і Дражня-2.
Інфраструктура
На тэрыторыі Дражні размяшчаюцца некалькі заводаў: «Крыніца», Мінскі завод ігрыстых вінаў, Мінскі малочны завод №1, кандытарская фабрыка «Слодыч». Таксама ў Дражні ёсць 2 сярэднія школы, 3 прафесійна-тэхнічныя каледжы і Мінскі дзяржаўны энергетычны каледж.
У жылым раёне знаходзіцца Цэнтральная Мытня.
Вуліцы
У раёне ёсць 9 вуліц:
КиноПоиск
«КиноПо́иск» — найбуйнейшы рускамоўны інтэрнэт-сэрвіс пра кіно. З 2018 года таксама даступны онлайн-кінатэатр з некалькімі тысячамі фільмаў, серыялаў, мультфільмаў, у тым ліку прэм’ерных і эксклюзіўных.
Уладальнікам праекта да кастрычніка 2013 года з’яўлялася кампанія ТАА «КиноПоиск», якой належала 60 % акцый праекта, 40 % акцый належала яе саўладальніку — французскай кампаніі ТАА . 15 кастрычніка 2013 года кампанія «Яндэкс» набыла «КиноПоиск».
Гісторыя сайта
Сайт быў створаны 7 лістапада 2003 года. Заснавальнікамі сайта з’яўляюцца Віталь Тацы і Дзмітрый Суханаў.
У канцы 2013 года «Яндэкс» абвясціў аб куплі «КиноПоиска» за $80 млн (каля 2,6 млрд рублёў на той час). Заснавальнікаў праекта Віталя Тацыя і Дзмітрыя Суханава запрасілі кансультантамі для распрацоўкі новай версіі сайта, але ў выніку паказалі толькі фінальную версію новага сайта 25 верасня праз піяр-мэнэджэра кампаніі.
У красавіку 2016 года кiраўнiком «КиноПоиска» стаў Аляксандр Качубей.
У лістападзе 2016 года рэдакцыю партала ўзначаліла Лізавета Сурганава.
З 20 па 23 кастрычніка 2016 года «КиноПоиск» праводзіў форум Kinopoisk Film Market у кінатэатры «Акцябр», на якім праходзілі глядацкія паказы расійскіх і замежных карцін, VR-праектаў, а таксама серыі пітчынгаў і дзелавых сустрэч прадстаўнікоў кінаіндустрыі.
У студзеня 2017 года «КиноПоиск» выпусціў даследаванне расійскага кіно ў 2001—2015 гадах.
Гесэн
Гесэн (Hessen) — федэральная зямля ФРГ. Сталіца — Вісбадэн.
Акнянскі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 20218 чалавек, плошча — 1013 км².
Гесэн
Размешчана 9 універсітэтаў
Акнянскі раён
19 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Краснаакнянскага раёна ў Акнянскі раён.
Гесэн
Вольныя гарады:
Акнянскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 14 сельскіх саветаў.
КиноПоиск
Гісторыя сайта
У студзені 2018 года «Яндэкс» дадаў магчымасць бясплатнага прагляду фільмаў на галоўнай старонцы пошукавіка, а таксама на іншых сэрвісах: «Кинопоиске», «Яндекс. Видео» і «Телепрограмме».
Акнянскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 52 сяла.
КиноПоиск
Гісторыя сайта
У сакавіку 2018 кіраўніком прадукта «КиноПоиска» стаў Аляксандр Дунаеўскі.
У красавіку 2018 года «КиноПоиск» выпусціў праграму для тэлевізараў Samsung з функцыяй Smart TV, якая дазваляе праглядаць фільмы на ўмовах арэнды або куплі.
У траўні 2018 года на сайце «КиноПоиск» з’явілася магчымасць платнага прагляду прэм’ерных фільмаў, серыялаў, мультфільмаў.
У ліпені 2018 года прагляд фільмаў на «КиноПоиске» стаў даступны па падпісцы «Яндекс. Плюс».
У лістападзе 2018 года «КиноПоиск» і анлайн-кінатэатр Amediateka запусцілі сумесную падпіску, у якую ўваходзіць доступ да серыялаў на Amediateka, да платнага кантэнту «КиноПоиска», плюс доступ да сэрвісаў Яндекс. Плюс — падпіска на Яндекс. Музыку, скідкі на Яндекс. Такси і г.д. Кошт падпіскі — 649 расійскіх рублёў у месяц. У той жа час анлайн-кінатэатр «КиноПоиска» даступны ў рамках падпіскі на Яндекс. Плюс.
У 2018 годзе ў анлайн-кінатэатры «КиноПоиска» былі эксклюзіўна даступныя такія серыялы як «Касл-Рок», «Адкрыццё ведзьмаў» , «Маніфест» , «Цудоўныя Медычы» , «Спадчына» , «Цуд: Слёзы Мадоны». У 2019 спіс папоўніўся серыяламі «Сіняя Кніга», «Я — ноч» і «Цудатворцы».
У лістападзе 2018 гадоў ў гонар 15-годдзя партала сярод карыстальнікаў было праведзена галасаванне за найлепшыя расійскія фільмы, серыялы і за найлепшых акцёраў. Найлепшым расійскім фільмам быў названы фільм Юрыя Быкава «Дурань».
У 2018 годзе на сайце «КиноПоиск» ўпершыню адбылася трансляцыя цырымоніі «Оскар».
У 2019 годзе «КиноПоиск» набыў у кампаніі Disney эксклюзіўныя правы на паказ прэміі ў Расіі ў прамым эфіры.
Рэдызайн сайта Яндэксам
8 кастрычніка 2015 года «Яндэкс» ажыццявіў поўны рэдызайн «КиноПоиска» у стылі сэрвісаў «Яндэкса», дадаўшы агрэгатар анлайн-кінатэатраў з магчымасцю прагляду платных і бясплатных фільмаў, даступных праз партнёраў сайта (ivi.ru, ВГТРК, TVzavr, Megogo, «СТС Медиа», Rutube и другие). Цалкам платны кантэнт падалі анлайн-кінатэатры «Аййо» і «Амедиатека». Падобнае новаўвядзенне дазволіла «Яндэксу» стварыць новую мадэль манетызацыі на сайце і атрымліваць ўзнагароджанне за кожны прагляд відэа на сайце, а таксама працэнт ад аплочанай падпіскі або куплі кантэнту. У абноўленым інтэрфейсе сайта персанальныя тэчкі ў профілях карыстальнікаў, у якіх можна было заставацца спасылкі на фільмы і серыялы, былі заменены «Калекцыямі». Быў дададзены новы раздзел «Маё кіно», які дазваляе дадаваць фільмы у закладкі і групаваць іх па жанрах і цэлым шэрагу іншых катэгорый. Таксама быў зменены алгарытм рэкамендацый фільмаў да прагляду, заснаваны на тэхналогіі «Дыска» ад «Яндэкса» і ўласных распрацоўках сэрвісу. Пасля абнаўлення сайта акаўнт «КиноПоиска» аўтаматычна звязваўся з уліковым запісам «Яндэкса». Таму ўсе карыстальнікі рэсурсу, якія мелі профіль толькі на гэтым сайце, былі вымушаныя здзейсніць рэгістрацыю і ў сэрвісе «Яндекс.Паспорт». Пры ўваходзе на сайт зарэгістраваным карыстальнікам прапануюць прайсці працэс звязвання профіляў. Калі гэтага не зрабіць, то доступ карыстальніка да «КиноПоиску» будзе абмежаваным. З-за падобнай прывязкі профіляў на адкрытых персанальных старонках карыстальнікаў сайта сталі выводзіцца імёны акаўнтаў «Яндэкса», а таксама імёны карыстальнікаў, названыя ў «пашпартах» Яндэкса. У сувязі з найбольшым акцэнтам на інтэграцыю з анлайн-кінатэатрамі рэдакцыйны кантэнт у абноўленай версіі сайта перайшоў на другі план. Напрыклад, блок «Навіны кіно» знаходзіцца ў склепе сайта і змяшчае спасылкі на пасты на старонцы «КиноПоиска» у сацыяльнай сетцы «УКантакце». Быў зменены алгарытм разліку рэйтынгу фільмаў, новы алгарытм стаў аддаваць перавагу фільмы, якія можна паказаць у платным доступе.
Новы фармат і дызайн сайта быў успрыняты карыстальнікамі вельмі адмоўна. За суткі інтэрнэт-петыцыя аб вяртанні старога фармату сайта на сайце Change.org сабрала 30,000 подпісаў. Стваральнік праекта Віталь Тацы назваў рэдызайн правалам і знішчэннем сайта, а сузаснавальнік праекта Дзмітрый Суханаў назваў тое, што адбываецца з праектам яго «пахаваннем». Вялікая колькасць скаргаў карыстальнікаў было на знікненне амаль усіх функцый сэрвісу. У сувязі з якая з’явілася пасля рэдызайну прывязкі профіляў «КиноПоиска» да акаўнтаў на «Яндэксе» некаторыя карыстальнікі не змаглі атрымаць доступ да сваіх персанальным старонках на сайце.
Пасля негатыўных і крытычных водгукаў карыстальнікаў, прадстаўнікі «Яндэкса» паабяцалі вярнуць стары варыянт дызайну сайта на іншым дамене і падтрымліваць яго да таго часу, пакуль новая версія не будзе канчаткова дапрацавана. 12 кастрычніка 2015 года сайту па асноўным дамену быў часова (пакуль не скончыцца бэта-тэставанне новай версіі сайта) вернуты ранейшы дызайн, а новая версія сайта, якая знаходзіцца на стадыі адкрытага бэта-тэставанні, стала даступная па адрасе http://beta.kinopoisk.ru. На наступны дзень кіраўнік партала «КиноПоиск» Вольга Мансурава пакінула пост па ўласным жаданні з-за няўдалага перазапуску сайта. На думку кінакрытыка Марыі Куўшынавай, капітуляцыя менеджменту «Яндэкса» перад абурэннем карыстальнікаў — важны прыклад таго, як грамадства можа кантраляваць працу карпарацый. Яшчэ праз два дні з «Яндэкса» былі звольненыя 10 супрацоўнікаў, якія адказвалі за працу «КиноПоиска» пасля куплі яго «Яндэксам». Афіцыйная прычына — раскрыццё звестак, якія змяшчаюць камерцыйную таямніцу.
24 снежня 2015 года ў блогу «КиноПоиска» з’явіліся даныя аб планах «Яндэкса» развіваць адначасова дзве версіі сайта ў дапаўняюць адзін аднаго, пакінуўшы на асноўным дамене «энцыклапедычную» частка праекта. Новы «КиноПоиск» («КиноПоиск+») даступны на дамене http://plus.kinopoisk.ru/. Пачынаючы з траўня 2017 года, доступ на сайт для жыхароў Украіны зачынены ў сувязі з забаронай доступу грамадзян да яго ўладальніку — Яндэксу па ўказе ад 17 траўня аб забароне ВК, ОК, Mail.ru, і Яндэкс у гэтай краіне.
База фільмаў
Частка звестак сайта бярэцца з IMDB, аднак па невядомых прычынах некаторыя фільмы з IMDB адсутнічаюць на «КиноПоиске». Для фільмаў, якія не былі дададзеныя на IMDB, часам ствараюцца старонкі з фільмамі. Карыстальнікі маюць магчымасць дадаваць новыя фільмы і акцёраў толькі пасля пацверджання мадэратара.
Па стане на 15 снежня 2018 года найбольшы рэйтынг сярод мастацкіх фільмаў на сайце мае «Уцёкі з Шаўшэнка» (9.112), найменшы — «Ўзламаць блогераў» (1.030) .a
Кіраўніцтва
Кіраўніком «КиноПоиска» з красавіка 2016 года з’яўляецца Аляксандр Качубей.
Рэдакцыю партала з лістапада 2016 года ўзначальвае Лізавета Сурганава.
Кіраўніком прадукта «КиноПоиска» у сакавіку 2018 гады стаў Аляксандр Дунаеўскіref name="filmbase" />.
Крытыка
У снежні 2016 года ў ходзе журналісцкага расследавання, праведзенага выданнем «Life», было высветлена, што рэйтынгі на сайце неаднаразова падвяргаліся накрутцы ў той ці іншы бок як пракатчыкамі фільмаў, заказваць ўзняцце рэйтынгу свайго фільма ці прыніжэнне рэйтынгу фільма-канкурэнта на так званых «біржах кантэнта», так і сеткавымі супольнасцямі, выявіць гэты факт. У прыватнасці, разглядалася прыклад замовы на біржы кантэнту станоўчага рэйтынгу для фільма «Землятрус» рэжысёра Сарыка Андрэасяна і ў адказ накручвання гэтаму фільму адмоўнага рэйтынгу з боку карыстальнікаў сайта «Пикабу», выявіць гэты заказ.
Рэйтынг
«КиноПоиск» ўваходзіць у топ-25 самых наведвальных пляцовак рунэта, месячная аўдыторыя сэрвісу складае больш за 10 мільёнаў чалавек.
Берэніс Бежо
Берэніс Бежо (Berenice Bejo; нар. 7 ліпеня 1976, Буэнас-Айрэс) — французская кіно, уладальніца прэміі «Сезар» (2012), намінант на прэміі «Оскар» (2012), «Залаты глобус» (2012) і BAFTA (2012). Найбольш вядомая па ўдзеле ў фільмах «Гісторыя рыцара», «Агент 117: Каір — шпіёнскае гняздо» і «Артыст».
IC 3353
IC 3353 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Лукіч Нікіцін
Васіль Лукіч Нікіцін (, в. Піхцяі, Віцебскі павет, Віцебская губерня, Расійская імперыя, цяпер — Віцебскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь — ) — беларускі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.
Біяграфія
У 1936 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі тэхнікум, а ў 1940 годзе Мінскае дзяржаўнае педагагічнае вучылішча імя Н. К. Крупскай.
У гады Вялікай Айчыннай вайны, з 1942 па 1944 гады камандзір 9-й партызанскай брыгады імя Кірава. Пасля вайны працаваў на кіруючых пасадах у партыйных, савецкіх і прафсаюзных органах савецкай улады. У 1958 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС.
З 1959 па 1961 гады старшыня Парыцкага раённага выканаўчага камітэта, а з 1961 па 1963 год — Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта.
Востраў Рабінзона Круза
Востраў Рабінзона Круза (Isla Robinsón Crusoe) — востраў у Ціхім акіяне, адзін з астравоў архіпелага Хуана Фернандэса.
У 1704 годзе на востраў Рабінзона Круза быў высаджаны шатландскі мараплаўца Аляксандр Селкірк, дзе ён пражыў чатыры гады і чатыры месяцы ў поўнай адзіноце і ізаляцыі. Гісторыя Аляксандра Селкірка лягла ў аснову сюжэта сусветнавядомага класычнага рамана Даніэля Дэфо «Рабінзон Круза».
Насельніцтва вострава складае каля 500 чалавек, большасць якога жыве ў невялікім пасяленні Сан Хуан Баўтыста; жыхары вострава забяспечваюць сябе пераважна ад промыслаў лангустамі і даходамі ад турызму. На востраве ёсць транспартныя сродкі, спадарожнікавы доступ у інтэрнэт і тэлебачанне. У апошнія гады на востраве ўсё большую папулярнасць набывае дайвінг — падводнае плаванне, аб'ектам асаблівай зацікаўленасці аквалангістаў з'яўляюцца астанкі патопленага ў гады Першай Сусветнай вайны ў бухце Кумберланд на глыбіні каля 60 метраў нямецкага крэйсера «Дрэздэн».
Форца-д’Агра
Насельніцтва складае 860 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Віўнева
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 125 чалавек у 25 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1944 года гітлераўцамі было спалена 25 дамоў.
Гімн Вануату
Yumi Yumi Yumi — дзяржаўны гімн Рэспублікі Вануату. Зацверджаны ў 1980 годзе.
Yumi, Yumi, Yumi
Ляхаўскі абруб
Ляхаўскі абруб — мясцовасць пад Гомелем XVI-XVIII стст. Уяўляў сабой сукупнасць шляхецкіх і, верагодна, царкоўных уладанняў. Не ўваходзіў у склад Гомельскага староства, тэрыторыяй якога быў аточаны. Акрэсленне меж і стан адасобленасці ад Гомельскага староства зафіксавалі рэвізоры вялікага князя літоўскага Жыгімонта Аўгуста Рыгор Валовіч і Мікалай Нарушэвіч у 1560 г. (арыгінал дакумента невядомы).
Крыніцы канца XVIII ст. адносяць пачаткі Ляхаўскага абруба да 1522 г. у сувязі з гаспадарскім наданнем «добраў […] пад назвай Плёсы Харку Мальцэвічу на службе земскай пад вольнасцю шляхецкай». Такое датаванне выглядае легендарным, бо ў 1500-1535 г. Гомельская воласць знаходзілася пад уладай Маскоўскай дзяржавы.
Апроч Плёсаў да Ляхаўскага абруба ў розны час прыналежылі Валатава, Пакалюбічы, Метуноўшчына, слабоды Яроміна, Касцюкоўка, Лапацін, Княжаўка, Прудок, шматлікія ўрочышчы.
Уладзімір Кісялёў
Уладзімір Кісялёў:
Паразіты (фільм, 2019)
«Паразіты» (기생충) — паўднёвакарэйскі камедыйна-драматычны фільм 2019 года, пастаўлены рэжысёрам Пон Джун Хо па матывах комікса Хітосі Івакі. Прэм’ера фільма адбылася 21 мая 2019 года ў межах конкурснай праграмы 72-га Канскага кінафестывалю, дзе карціна ўдастоілася галоўнай узнагароды — Залатой пальмавай галіны.
Сюжэт
Бедная карэйская сям’я жыве ў сырым паўпадвале. Іх адзенне і валасы наскрозь прапахлі зямлёй. З працай не шанцуе, з вышэйшай адукацыяй — таксама, і не відаць ніякіх перспектыў. Да таго часу, пакуль сябра маладога Кіу Кіма не прапануе яму падмяніць яго на працы рэпетытарам у багацеяў. А Кіу прыдумвае, як заадно ўладкаваць туды сваю сястру, маці і бацьку. Далей адбываецца чарада абсурдных, камічных сітуацый. «Паразіты» напоўнены сатырай. Тут і тонкі тролінг пакланення перад усім амерыканскім (заможная гаспадыня ў захапленні, калі чуе, што будучая настаўніца яе сына вучылася ў Штатах), і смех з таго, як пад выглядам індывідуальнага падыходу і клуба для выбраных можна выкалочваць шалёныя грошы.
Беларуская журналістка Наталля Лубнеўская адзначае, што фільм метафарычны. Колькі б легенд ні стваралі Кімы вакол сваёй сям’і, яны ніяк не могуць пазбавіцца ад падвальнага паху, які выдае галечу. Чым большы становіцца падман, тым складаней захоўваць таямніцу. З тымі, каго лічыш ворагам, даводзіцца дамаўляцца, каб не патануць абодвум (а падаць, аказваецца, нават калі жывеш у паўпадвале, ёсць куды). А камень-талісман, які абяцае сям’і багацце, прыносіць няшчасце. Нарэшце наступае павучальны фінал, годны класічнай прытчы.
Прэм’ера
Сусветная прэм’ера фільма адбылася 21 мая 2019 года на Канскім кінафестывалі.
Гродзенскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Гродзенскага павета.
Зборная Турцыі па футболе
Зборная Турцыі па футболе — прадстаўляе Турцыю ў міжнародных турнірах і сустрэчах па футболе. Турцыя размешчаная і ў Еўропе, і ў Азіі, але з’яўляецца членам толькі УЕФА. Найбуйнае дасягненне каманды — 3-е месца на чэмпіянаце свету 2002 года. Таксама Турцыя дайшла да паўфінала на Еўра-2008 і заняла 3-е месца на Кубку канфедэрацый 2003 года.
Чэмпіянат свету 1950 года
Турцыя кваліфікавалася для ўдзелу ў чэмпіянаце свету 1950, абгуляўшы Сірыю 7:0, але не змагла прыняць удзел у турніры з-за фінансавых праблем.
1960-я — 1990-я
Нягледзячы на рост узроўню нацыянальнага чэмпіянату і добрыя паказчыкі турэцкіх клубаў на еўрапейскай арэне, 1960-я — няўдалы перыяд для зборнай краіны. У 1970-я Турцыя была серадняком у адборачных турнірах да сусветных і еўрапейскіх чэмпіянатаў, нават не маючы адмысловых шанцаў прабіцца на гэтыя турніры.
У 1980-я (1984 і 1987) Турцыя патрывала самыя буйныя паражэнні ў сваёй гісторыі, прайграўшы двойчы англійскай зборнай з лікам 0:8. У рамках кваліфікацыйных гульняў да чэмпіянату свету 1990 толькі няўдача ў апошнім матчы пакінула зборную Турцыі за бортам чэмпіянату.
Чэмпіянат свету 2002 года
Нарастальны ўзровень турэцкага футболу быў пацверджаны трэцім месцам на Кубку свету 2002 года. У 1/4 Турцыя абгуляла Сенегал 1:0 (па правіле «залатога гола»), затым у 1/2 саступіла Бразіліі 0:1, а ў матчы за трэцяе месца перамагла Паўднёвую Карэю з лікам 3:2.
Кубак канфедэрацый 2003 года
Улетку 2003 года Турцыя заняла 3-е месца на Кубку канфедэрацый, на якім яна з маладым, эксперыментальным складам згуляла ўнічыю з Бразіліяй, у выніку чаго бразільцы выбылі з турніру. Туркі ў паўфінале прайгралі будучым пераможцам турніру, Францыі, з лікам 2:3, не забіўшы пенальці на апошніх хвілінах. У матчы за трэцяе месца Турцыя абгуляла Калумбію 2:1.
Еўра-2004
Турэцкая каманда не здолела кваліфікавацца для ўдзелу ў чэмпіянаце Еўропы 2004 года, прайграўшы ў раўндзе плэй-оф камандзе Латвіі, пасля таго як заняла ў групе другое месца.
Чэмпіянат свету 2006 года
У адборачным турніры ў групе з такімі камандамі, як Данія, Грэцыя і Украіна, туркі занялі 2-е месца. У серыі плэй-оф Турцыя прайграла зборнай Швейцарыі па правіле галоў на чужым полі.
Міжнародны савет па кнігах для моладзі
Міжнародны савет па кнігах для моладзі (International Board on Books for Young People, або IBBY) — міжнародная некамерцыйная арганізацыя, якая займаецца літаратурай для дзяцей і юнацтва.
Заснавана ў Цюрыху (Швейцарыя) у 1953 годзе Міжнародным саветам па дзіцячай і юнацкай літаратуры ЮНЕСКА. У цяперашні час складаецца з 76 нацыянальных секцый, якія дзейнічаюць у розных краінах свету.
З 1956 года IBBY прысуджае адзін раз у два гады аўтарам, а з 1966 года і ілюстратарам твораў для дзяцей і юнацтва прэмію імя Ханса Крысціяна Андэрсена, якая ўручаецца 2 красавіка — у дзень нараджэння Ханса Крысціяна Андэрсана.
Штогод адна з нацыянальных секцый IBBY з’яўляецца арганізатарам гэтага свята.
Заступнікам IBBY прызнана каралева Даніі Маргрэтэ II.
Гісторыя
У 1952 годзе Ела Лепман арганізавала сустрэчу ў Мюнхене, Германія, пад назвай «Міжнароднае разуменне праз дзіцячыя кнігі». Шмат аўтараў, выдаўцоў, выкладчыкаў і філосафаў таго часу прысутнічала на сустрэчы, і ў выніку быў прызначаны камітэт па стварэнні Міжнароднага савета па кнігах для моладзі — IBBY.
Праз год у 1953 годзе IBBY была зарэгістравана як некамерцыйная арганізацыя ў Цюрыху, Швейцарыя. Сярод заснавальнікаў былі: Эрых Кестнер, Ліза Тэцнер, Астрыд Ліндгрэн, Джо Тэнф’ёрд, Фрыц Брунер, Беціна Хюрліман і Рычард Бамбергер. IBBY заснавала міжнародную прэмію ў 1956 годзе, і з таго часу прэмію імя Ханса Крысціяна Андэрсена ўручаюць раз у два гады.
Шэсць галоўных мэтаў IBBY:
Мішэль Хазанавічус
Мішэль Хазанавічус (Michel Hazanavicius; нар. 29 сакавіка 1967, Парыж) — французскі, і. Стаў вядомы дзякуючы экранізацыі кніг Жана Бруса аб Агенце 117. Да гэтага працаваў акцёрам і асістэнтам рэжысёра ў фільмах «Дзідзье», «Мая жонка — актрыса» і «Цудоўная чацвёрка».
Двухразовы лаўрэат прэмій BAFTA (2012) і «Сезар» (2012), уладальнік прэміі «Оскар» (2012), намінант на прэмію «Залаты глобус» (2012).
Лі Хі Хо
Лі Хі Хо (이희호; 21 верасня 1922, Сеул — 10 чэрвеня 2019, Сеул) — паўднёвакарэйская палітык, змагарка за правы жанчын і забеспячэнне міру. Першая лэдзі Паўднёвай Карэі (1998—2003).
Біяграфія
Нарадзілася ў Сеуле падчас. З 1942 года вучылася на факультэце гуманітарных навук і мастацтваў каледжа Іхва (цяпер Жаночы універсітэт Іхва), але з-за палітыкі японскіх улад вучобу перапыніла. У 1946 годзе стала вывучаць англійскую філалогію ў Педагагічным каледжы Сеўльскага ўніверсітэта. Атрымала ступень бакалаўра.
З 1962 года да 2009 года была замужам за 8-м прэзідэнтам Паўднёвай Карэі Кім Дэ Джунам. У сям’і нарадзіўся адзін сын; акрамя таго, Лі Хі Хо была мачахай для дваіх сыноў Кіма ад першага шлюбу.
Адна з першых феміністак Паўднёвай Карэі. На працягу ўсяго свайго жыцця актыўна выступала за пашырэнне правоў і магчымасцей жанчын і выкараненне гендэрнай дыскрымінацыі. Падчас аўтарытарных рэжымаў разам з Кім Дэ Чжунам удзельнічала ў прадэмакратычных рухах, пазней — працавала над паляпшэннем. Узначальвала цэнтр міру Кім Дэ Чжуна, які быў заснаваны яе мужам для садзейнічання міру і канструктыўным міжкарэйскім адносінам, а таксама для барацьбы з беднасцю. Суправаджала мужа на.
Лі памерла ва ўзросце 96 гадоў ад 10 чэрвеня 2019 года ў Сеуле.
Пахавана на Сеўльскіх нацыянальным могілках.
Плевенская вобласць
Плевенская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў ЕН. Вобласць займае плошчу 4333,54 км² і мае насельніцтва 311 985 тыс. жыхароў. Складае паўночную частку краіны.
Насельніцтва
У вобласці пражывае 213 325 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 280 475 (89,90%), туркі 16 931 (5,42%), 9 777 (3,13%) цыгане, і 4 802 (1,53%). жыхароў іншых нацыянальнасцей.
Абшчына Беленэ
Беленэ, Бяла вада, Дэкаў, Куліна вада, Петакладэнцы, Татары
Абшчына Гулянцы
Брэст, Гіген, Іскар, Гулянцы, Долны Віт, Дабован, Заграждэн, Крэта, Ленкова, Мілковіца, Самавіт, Шыякава
Абшчына Долна Мітраполія
Байкал, Біваларэ, Бажурыца, Брэгарэ, Горна Мітраполія, Гастыля, Долна Мітраполія, Комарэва, Крушавенэ, Арэхавіца, Победа, Подэм, Рыбен, Славовіца, Ставерцы, Трысценік
Абшчына Леўскі
Асенаўцы, Аспарухава, Плевенская вобласць, Бажурлук, Былгарэне, Варана, Градыщэ, Ізгрэў, Плевенская вобласць, Козар Беленэ, Горад Леўскі, Малчыка, Обнова, Стэжэрава, Трынчовіца
Міхал Вінцэнт Валовіч
Міхал Вінцэнт Каспар Валовіч (1742 — 17 ліпеня 1808) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Плевенская вобласць
Абшчына Нікапал
Асенава, Бацова махала, Выбел, Дэбова, Драгаш войвода, Еўлагіева, Жэрнаў, Лозіца, Любенава, Муселіева, Нікапал, Новачэнне, Санадзінава, Чэркавіца
Міхал Вінцэнт Валовіч
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валовічаў герба «Багорыя». Нарадзіўся у 1742 годзе ў сям’і Казіміра Юзафа Валовіча і Людвікі Мікалаеўны з Шэметаў.
Каралеўскі дваранін, харужы пяцігорскі ў 1762 г., паручык войска ВКЛ у 1774 г., староста неманойцкі ў 1762—1784 гг., у 1767—1768 гг. быў дэпутатам i суддзёй Галоўнага Трыбунала ВКЛ ад Слонімскага павета, верагодна, слонімскі судовы староста у 1777 г., пісар скарбовы літоўскі з 9 красавіка 1784 г., староста манцюнскі з 1785 г.
Плевенская вобласць
Абшчына Іскыр
Долны Лукавіт, Іскыр, Пісарава, Стараселцы
Міхал Вінцэнт Валовіч
Біяграфія
Памёр 17 ліпеня 1808 г.
Узнагароды
Кавалер Ордэна Св. Станіслава (1791 г.).
Плевенская вобласць
Абшчына Плевен
Беглеж, Бохат, Брэставец, Брышляніца, Букоўлык, Вырбіца, Гарталава, Грывіца, Дысевіца, Каілоўцы, Кыртажабенэ, Кышын, Ласкар, Мечка, Нікалаева, Опанец, Пелішат, Плевен, Радышэва, Ралева, Славянава, Тадорава, Тучэніца, Тырнене, Ясен
Абшчына Пордым
Барыслаў, Вылчытрын, Згалева, Каменец, Катэрыца, Адырне, Пордым, Татлебен
Абшчына Чэрвен браг
Брэсце, Глава, Горнік, Дзевенцы, Кайнарэ, Лепіца, Радамірцы, Ракіта, Рэселец, Рупцы, Сухачэ, Целіш, Чэрвен браг, Чамакоўцы
Абшчына Кнежа
Брэнніца, Еніца, Кнежа, Лазарава
Спіс вуліц Маларыты
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы Маларыты.
IC 3354
IC 3354 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рассеяны дыск
Рассеяны дыск — аддалены рэгіён Сонечнай сістэмы, слаба заселены малымі целамі, якія галоўным чынам складаюцца з лёду. Такія целы завуць аб'ектамі рассеянага дыска (SDO*, scattered disc object), яны адносяцца да падмноства вялікага сямейства транснептунавых аб'ектаў (ТНА). Унутраная вобласць рассеянага дыска часткова перакрываецца з поясам Койпера, а яго вонкавая мяжа, у параўнанні з ім, пралягае значна далей ад Сонца і значна вышэй і ніжэй плоскасці экліптыкі.
* З прычыны адсутнасці агульнапрынятага беларускамоўнага скарачэння далей будзе выкарыстоўвацца скарачэнне ад англійскага тэрміна
Фарміраванне
Паходжанне рассеянага дыска застаецца дагэтуль нявысветленым, хоць сярод астраномаў пераважае меркаванне, што ён сфармаваўся, калі аб'екты пояса Койпера былі «рассеяныя» за конт гравітацыйнага ўзаемадзеяння з вонкавымі планетамі, галоўным чынам Нептунам, набыўшы вялікія эксцэнтрысітэты і нахіленні арбіт. У той час як пояс Койпера — адносна круглы і плоскі «абаранак», які размяшчаецца на ўчастку ад 30 да 44 а. а. з аб'ектамі, што належаць яму і знаходзяцца на аўтаномных кругавых арбітах (к'юбівана) ці злёгку эліптычных рэзанансных арбітах (2:3 — плутына, і 1:2), рассеяны дыск у параўнанні з ім — значна больш нясталае асяроддзе. Аб'екты рассеянага дыска часта могуць, як у выпадку з Эрыдай, падарожнічаць «па вертыкалі» амаль на такія ж адлегласці, як і «па гарызанталі». Мадэляванне паказвае, што арбіты аб'ектаў рассеянага дыска могуць быць блукаючымі і нестабільнымі і што далейшы лёс гэтых аб'ектаў — увесь час выкідвацца з сярэдзіны Сонечнай сістэмы ў воблака Оарта ці яшчэ далей.
Існуе здагадка, што кентаўры могуць быць проста аб'ектамі, падобнымі да аб'ектаў рассеянага дыска, якія былі «выкінуты» з пояса Койпера не вонкі, а ўнутр, і сталі «цыс-нептунавымі» аб'ектамі рассеянага дыска. Сапраўды, некаторыя аб'екты, падобныя, размываюць мяжу паміж гэтымі двума сямействамі, падзеленымі арбітай Нептуна, і Цэнтр малых планет (MPC) цяпер адносіць кентаўры і аб'екты рассеянага дыска да адной катэгорыі. Усведамляючы размыванне класіфікацыі, некаторыя вучоныя выкарыстоўваюць тэрмін «рассеяны аб'ект пояса Койпера» як адзіны тэрмін для абодвух тыпаў — кентаўраў і целаў рассеянага дыска.
Хоць ТНА 90377 Седна афіцыйна адносіцца да SDO па класіфікацыі MPC, яе першаадкрывальнік Майкл Браўн выказаў меркаванне, што Седну варта хутчэй аднесці да ўнутранай часткі воблака Оарта, а не да рассеянага дыска, паколькі велічыня яе перыгелія ў 76 а. а. занадта вялікая, каб гэты аб'ект адчуваў значнае прыцягненне з боку вонкавых планет. Такое разважанне вядзе да таго, што адсутнасць гравітацыйнага ўзаемадзеяння з вонкавымі планетамі выключае ТНА з групы аб'ектаў рассеянага дыска, вызначаючы такім чынам вонкавую мяжу рассеянага дыска дзесьці паміж Седнай і больш традыцыйнымі SDO, падобнымі да Эрыды. Калі Седна за межамі рассеянага дыска, яна не можа быць унікальнай; (148209) 2000 CR105, які быў адкрыты раней Седны, таксама можа быць аб'ектам унутранай часткі воблака Оарта або, што больш верагодна, пераходным аб'ектам паміж рассеяным дыскам і ўнутранай часткай воблака Оарта.
Такія аб'екты, якія адносяцца да «адасобленых» аб'ектаў (detached SDO), маюць арбіты, якія не маглі ўтварыцца з-за ўплыву Нептуна. Замест гэтага прапануецца вялікая колькасць тлумачэнняў, уключаючы блізкі праход іншай зоркі ці аддаленага аб'екта памеру планеты.
Арбіты
Першым аб'ектам, прызнаным SDO, быў, упершыню ідэнтыфікаваны ў 1996 годзе астраномамі абсерваторыі Маўна-Кеа. Першым адкрытым аб'ектам, у наш час класіфікавальным як SDO, з'яўляецца, выяўлены Spacewatch.
Дыяграма справа паказвае арбіты ўсіх вядомых аб'ектаў рассеянага дыска да 100 а. а. разам з аб'ектамі пояса Койпера (паказаны шэрым) і рэзанансныя аб'екты (зялёныя). Па гарызантальнай восі — памер вялікай паўвосі арбіты. Эксцэнтрысітэт арбіт прадстаўлены адрэзкамі (ад перыгелія да афелія) з нахіленнямі, прадстаўленымі становішчам адрэзка на вертыкальнай восі).
Перыгелій
Звычайна рассеяныя аб'екты характарызуюцца арбітамі з сярэднім і высокім эксцэнтрысітэтам, але іх перыгелій складае не менш за 35 а. а., не адчуваючы прамога ўплыву Нептуна (чырвоныя адрэзкі). Плутына (шэрыя адрэзкі для Плутона і Оркуса) гэтак жа, як і рэзанансныя аб'екты з рэзанансам 2:5 (зялёныя), могуць праходзіць бліжэй да Нептуна, паколькі іх арбіты абаронены рэзанансам. Умова '''перыгелій > 35 а. а.''' — адна з вызначальных характарыстак аб'ектаў рассеянага дыска.
Экстрэмалы
У рассеяным дыску экстрэмальны эксцэнтрысітэт і вялікае нахіленне арбіт з'яўляецца нормай, а кругавыя арбіты, наадварот, з'яўляюцца выключэннем. Некаторыя незвычайныя арбіты на малюнку адзначаны жоўтым.
Ці ёсць парадак у хаосе?
Рэзанансныя аб'екты (паказаны зялёным), не лічацца членамі рассеянага дыска. Аднак меншыя рэзанансы таксама заселены і камп'ютарнае мадэляванне паказвае, што шматлікія аб'екты могуць быць насамрэч у слабым рэзанансе з вялікім парадкам (6:11, 4:9, 3:7, 5:12, 3:8, 2:7, 1:4). Цытуючы словы аднаго з даследчыкаў : рассеяны дыск можа быць не такім і рассеяным.
Параўнанне аб'ектаў рассеянага дыска і класічных аб'ектаў
Устаўкі на дыяграме справа параўноўваюць эксцэнтрысітэты і нахіленні аб'ектаў рассеянага дыска з к'юбівана. Кожны маленькі зафарбаваны квадрат адлюстроўвае колькасць аб'ектаў у працэнтных адносінах у зададзеным дыяпазоне эксцэнтрысітэтаў e і нахіленняў i. Адносная колькасць аб'ектаў у квадраце прадстаўлена картаграфічнымі колерамі вышынь (ад малой колькасці, пазначанага зялёнымі далінамі, да карычневых вяршыняў).
Гэтыя дзве папуляцыі вельмі моцна адрозніваюцца: больш 30 % усіх к'юбівана маюць малое нахіленне, блізкія да кругавых арбіты («пік» у левым ніжнім вугле) і максімум эксцэнтрысітэтаў на 0,25. Рассеяныя аб'екты, насупраць, як вынікае з назвы, рассеяныя. Большасць вядомай папуляцыі мае эксцэнтрысітэт у дыяпазоне 0,25—0,55. Два лакальных піка адпавядаюць e у дыяпазоне 0,25—0,35, нахіленню 15—20°, і e у дыяпазоне 0,5—0,55, нізкаму i<10° адпаведна. Адасобленыя экстрэмальныя арбіты адлюстраваны зялёным. Характэрна, што не вядома аб'ектаў рассеянага дыска з эксцэнтрысітэтам меней 0,3 (за выключэннем ).
Эксцэнтрысітэт у большай меры, чым нахіленне арбіты, з'яўляецца адметным атрыбутам сямейства аб'ектаў рассеянага дыска.
Графікі арбіт
Графікі злева ў больш традыцыйным выглядзе ўяўляюць выгляды з полюсу і экліптыкі (выпрастаных) арбіт аб'ектаў рассеянага дыска (чорныя) на фоне к'юбівана (блакітныя) і рэзанансных (2:5) аб'ектаў (зялёныя). Як яшчэ не класіфікаваныя, аб'екты ў дыяпазоне 50—100 а. а. намаляваны шэрым.
Тоўстае сіняе кольца з'яўляецца не мастацкім адлюстраваннем, а рэальнымі графікамі сотняў арбіт класічных аб'ектаў, якія перакрываюцца, цалкам апраўдваючы назву «пояс» (класічныя або к'юбівана). Найменшы перыгелій, які згадваецца вышэй, ілюструецца чырвоным кругам. У адрозненне ад SDO, рэзанансныя аб'екты дасягаюць арбіты Нептуна (жоўтая).
На выглядзе з боку экліптыкі, дугі адлюстроўваюць тыя ж найменшы перыгелій у 35 а. а. (чырвоны) і арбіту Нептуна (~30 а. а., жоўтая). Як паказвае гэты выгляд, само па сабе нахіленне не дазваляе адрозніць SDO ад класічных аб'ектаў. Замест гэтага, эксцэнтрысітэт з'яўляецца адметным атрыбутам (доўгія адрэзкі да афелія).
Адасобленыя аб'екты, ці пашыраны рассеяны дыск?
Нядаўна адкрытыя аб'екты (148209) 2000 CR105 і 2004 VN112 з перыгеліем, занадта далёкім ад Нептуна, каб ён мог аказваць на іх уплыў, прывялі да дыскусіі сярод астраномаў пра новае падмноства малых планет, званае Пашыраны рассеяны дыск — Extended scattered disc (E-SDO). Пасля гэтыя аб'екты сталі зваць адасобленымі аб'ектамі — detached objects, або Distant Detached Objects (DDO).
Класіфікацыя, прапанаваная камандай Deep Ecliptic Survey, уносіць фармальнае размежаванне паміж блізкімі рассеянымі аб'ектамі (якія былі рассеяныя за кошт узаемадзеяння з Нептунам) і пашыранымі рассеянымі аб'ектамі (такіх як Седна), выкарыстоўваючы значэнне крытэрыя Тысерана, роўнае 3.
Дыяграма паказвае ўсе добра вядомыя рассеяныя і адасобленыя аб'екты разам з найбуйнейшымі аб'ектамі пояса Койпера для параўнання. Вельмі вялікі эксцэнтрысітэт Седны і часткова паказаны чырвонымі адрэзкамі, якія выходзяць з перыгелія і заканчваюцца ў афеліі, які знаходзіцца за межамі малюнка (>900 а. а. і >1060 а. а. адпаведна). Яшчэ большы афелій у аб'екта  — 2140 а. а.
Спадарожнікі Плутона
У наш час у Плутона вядома тры спадарожніка: вялікі спадарожнік Харон, а таксама два малых спадарожніка Гідра і Нікс.
Харон
Харон быў адкрыты ў 1978 годзе. Яго дыяметр складае каля 1200 км, што толькі ў два разы менш за дыяметр Плутона. Памеры Плутона і Харона атрымалася вызначыць даволі дакладна дзякуючы таму, што Харон праходзіў перад дыскам Плутона і стала магчымым зрабіць адпаведныя разлікі на аснове змен бляску сістэмы Плутон-Харон. У выніку адкрыцця Харона была ўдакладнена маса Плутона, якая апынулася меншай за чаканую. Плутон і Харон круцяцца сінхронна, гэта значыць заўсёды павернутыя адзін да аднаго адным бокам.
Ападышча
Апа́дышча (, Опадыще) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Адрыжынскага сельсавета.
Спадарожнікі Плутона
Харон
Барыцэнтр сістэмы Плутон—Харон знаходзіцца па-за паверхняй Плутона, таму некаторыя астраномы лічаць Плутон і Харон падвойнай планетай (падвойнай планетнай сістэмай).
Паводле праекта Рэзалюцыі 5 XXVI Генеральнай асамблеі МАС (2006) Харону (нароўні з Цэрэрай і Эрыдай) меркавалася прысвоіць статус планеты. У нататках да праекта рэзалюцыі зазначалася, што ў такім разе Плутон—Харон будзе лічыцца падвойнай планетай. Аднак, у канчатковым варыянце рэзалюцыі ўтрымлівалася іншае рашэнне: было ўведзена паняцце карлікавая планета. Да гэтага новага класа аб'ектаў былі аднесены Плутон, Цэрэра і Эрыда (раней аб'ект 2003 UB313). Харон не быў уключаны ў лік карлікавых планет.
Гідра і Нікс
Два знешнія спадарожнікі, якія атрымалі назвы Гідра (былы S/2005 P1) і Нікс (былы S/2005 P2), былі адкрыты ў выніку паўторнага аналізу фатаграфій Хабла, зробленых у маі 2005 года. Пра адкрыццё было абвешчана ў кастрычніку 2005. Паколькі альбеда спадарожнікаў невядома, складана вызначыць іх памеры. Калі лічыць альбеда спадарожнікаў роўным паказчыку Харона, то іх дыяметры ацэньваюцца 125 км і 140 км (але магчымая памылка ў два разы). Радыус арбіты меншага спадарожніка — 49 тыс. км, гэта значыць ён знаходзіцца ў 2,5 разу далей ад Плутона, чым Харон. Іншы спадарожнік рухаецца па арбіце радыусам 65 тыс. км.
Калі ў Плутона і ёсць яшчэ іншыя спадарожнікі, то іх памеры не перавышаюць 20 км.
Харон і два спадарожнікі знаходзяцца ў арбітальным рэзанансе; за той час, калі Гідра здзяйсняе адзін абарот, Нікс — дакладна два, а Харон — тры.
Наяўнасць у Плутона двух невялікіх спадарожнікаў уяўляе сабою загадку, бо незразумела, як яны маглі скандэнсавацца блізка ад масіўнага Харона. Кругавы характар іх арбіт гаворыць пра малаімавернасць выпадковага захопу гэтых целаў прыцягненнем Плутона. Група астраномаў, якія адкрылі ў 2005 годзе новыя спадарожнікі, выказалі гіпотэзу, што Харон і два спадарожнікі Плутона ўзніклі адначасова ў выніку магутнага сутыкнення. Навукоўцы не выключаюць, што Плутон можа мець і кольца — вынік таго ж сутыкнення.
Плоўдзіўская вобласць
Плоўдзіўская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў РВ. Вобласць займае плошчу 5 973 км² і мае насельніцтва 707 570 тыс. жыхароў.
Насельніцтва
У вобласці пражывае 213 325 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 621 338 (86,80%), туркі 52 499 (7,33%), 30 196 (4,21%) цыгане, і 11 783 (1,64%). жыхароў іншых нацыянальнасцей.
Бяскідскі тунэль
Бяскідскі тунэль — другі па даўжыні (пасля Лутугінскага) чыгуначны тунэль ва Украіне. Размешчаны ў Карпатах, на Бяскідскім перавале. Адносіцца да 5-га Пан’еўрапейскага транспартнага калідора (Італія — Славенія — Венгрыя — Славакія — Украіна).
Даўжыня тунэля складае 1764,5 м, з парталамі 1822 г.
Чакаецца, што першы цягнік адправіцца па новым тунэлі ў другім квартале 2018 года. Пасля завяршэння будаўніцтва прапускная здольнасць тунэлю павялічыцца з 47 да 100 пар цягнікоў у суткі, а хуткасць праходжання вырасце з 15-40 да 60-70 км/гадзіну.
Дзеючы аднакалейны Бяскідскі тунэль пабудаваны ў 1886 годзе і з’яўляецца другім па даўжыні чыгуначным тунэлем ва Украіне. Будаўніцтва новага тунэлю было разпачата 29 кастрычніка 2013 года і плануецца скончыць у II квартале 2018 года.
Для ўкраінскай дзяржавы тунэль мае край важнае значэнне, паколькі праз яго перавозяцца грузы да заходняй мяжы краіны ў Закарпатскай вобласці, а таксама больш за 60 % транзітных грузаў у кірунку Заходняй і Цэнтральнай Еўропы.
Гісторыя
Тунэль быў спраектаваны і пабудаваны яшчэ ў часы Аўстра-Венгрыі ў 1886 годзе. За час эксплуатацыі паравознай цягі на гэтым участку чыгункі тунэль быў вельмі нязручным адрэзкам шляху для чыгуначнікаў і пасажыраў, паколькі падчас руху цягніка усярэдзіне тунэлю ён напаўняўся парай і дымам. Таму пры праездзе Бяскідскага тунэлю пасажыры вагонаў вышэйшага класа зачынялі наглуха вокны і прыкрывалі раты і насы хусткамі.
Мыкалаіўскі раён (Адэская вобласць)
Мыкалаіўскі раён (Миколаївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Мыкалаіўка (Миколаївка).
Утвораны ў 1946 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 16155 чалавек, плошча — 1093 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 45 сёлаў.
Фраццана
Фраццана (Frazzanò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 830 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 138 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 98070. Тэлефонны код — 0941.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Францыска Донер
Францэска Марыя Барбара Донер (프란체스카 도너; 15 ліпеня 1900 — 19 сакавіка 1992) — першай ўступіла на пасаду першай лэдзі Паўднёвай Карэі і займала яе з 1948 па 1960 год. Другая жонка Лі Сын Мана, першага Прэзідэнта Рэспублікі Карэя.
Біяграфія
Донер нарадзілася ў муніцыпалітэце Інцэрсдорф, прыгарадзе сталіцы Вены. У 1933 годзе сустрэла карэйскага палітыка Лі Сын Мана у гатэлі ў Жэневе. У той час жыў у Злучаных Штатах і быў праездам у Жэневе.
Спачатку Францэска і Сын Ман жылі ў Нью-Йорку і штаце Вашынгтон, затым на Гаваях. У ЗША яна працавала яго сакратаром.
Памерла 19 сакавіка 1992 года ў Сеуле, Паўднёвая Карэя.
Франкафонія
Франкафонія (La Francophonie)  — міжнародная арганізацыя супрацоўніцтва франкамоўных краін свету. Аб’ядноўвае 56 членаў, якія прадстаўляюць розныя дзяржавы або часткі дзяржаў свету, а таксама 14 назіральнікаў. Галоўным крытэрыем для ўступлення ў арганізацыю лічаць не ступень валодання французскай мовай насельніцтва той ці іншай дзяржавы (хоць гэта вітаецца), а, хутчэй, культурныя сувязі з Францыяй, якія склаліся на працягу дзесяцігоддзяў і нават стагоддзяў. Так, напрыклад, Украіна і краіны Прыбалтыкі з’яўляюцца назіральнікамі франкафоніі, а Арменія — асацыятыўным сябрам. У сучасным выглядзе Франкафонія існуе з 1970 г. Дэвізам арганізацыі служыць французскае выслоўе «Роўнасць, узаемадапаўняльнасць, салідарнасць». (фр. «égalité, complémentarité, solidarité»).
Генерал артылерыі літоўскай
Генерал артылерыі літоўскай (generalis artileriae magister) — дыгнітарскі ўрад у Вялікім Княстве Літоўскім, кіраўнік артылерыі. Загадваў арсеналамі, збраёўнямі, парахоўнямі і людвісарнямі, займаўся забеспячэннем войска і арсеналаў порахам і амуніцыяй, навучаннем артылерыстаў. Прызначаўся пажыццёва і не меў права займаць іншых вайсковых урадаў.
Вядомы з 17 стагоддзя, калі кароль польскі і вялікі князь літоўскі Уладзіслаў IV надаў артылерыі вайсковую арганізацыю (г. зв. «Артыкулы», абвешчаныя ў 1634 пад Смаленскам). Першым кіраўніком артылерыі ВКЛ у 1634 стаў Мікалай Абрамовіч. З 1685 генерал артылерыі атрымліваў 3 тысячы злотых на прыватныя патрэбы. Распараджаўся буйнымі грашовымі сродкамі, прымаў спецыяльную прысягу не расходаваць гэтыя грошы на іншыя мэты, і падпарадкоўваўся вялікаму гетману, з 1775 Вайсковаму дэпартаменту Пастаяннай Рады.
IC 3355
IC 3355 — галактыка тыпу Im ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Мацвеевіч Турбін
Мікалай Мацвеевіч Турбі́н (Николай Матвеевич Турбин;  — ) — рускі ваенны дзеяч, генерал ад інфантэрыі (1902), археолаг. Правадзейны член Маскоўскага археалагічнага таварыства (1878), арганізатар і старшыня Маскоўскага нумізматычнага таварыства (1888), ганаровы член Таварыства вывучэння Магілёўскай губерні (1913).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Ялец Арлоўскай губерні (сучасны адміністрацыйны цэнтр Яльцоўскага раёна Ліпецкай вобласці Расіі). У 1852 годзе скончыў Паўлаўскі кадэцкі корпус, у 1856 годзе — Мікалаеўскую акадэмію Генеральнага штаба. Быў накіраваны ў распараджэнне генерал-губернатара і камандуючага войскамі ва Усходняй Сібіры. У студзені 1858 года атрымаў званне штабс-капітана і быў пераведзены ў Генеральны штаб. На Далёкім Усходзе быў накіраваны на агляд кітайскай мяжы і сістэматычнае апісанне Іркуцкай губерні. У 1859 годзе узначальваў канвой рускай духоўнай місіі ў Пекіне. З 1862 года вярнуўся ў еўрапейскую частку Расіі і служыў кватэрмайстрам 2-й пяхотнай дывізіі, начальнікам штабоў 3-й, 29-й і 30-й пяхотных дывізій. У час паўстання 1863—1864 гадоў знаходзіўся ў складзе войскаў Віленскай ваеннай акругі. З 30 жніўня 1865 года ў званні палкоўніка. 30 мая 1867 года быў прызначаны камандзірам 61-а пяхотнага Уладзімірскага палка і займаў гэтую пасаду да 1877 года. У 1870 годзе зацверджаны ў званні дырэктара Магілёўскага апякунскага камітэта аб турмах. У студзені 1877 года прызначаны на пасаду начальніка штаба войскаў Маскоўскай ваеннай акругі. У час ваеннай кампаніі 1877—1878 гадоў уваходзіў у склад Камісіі па папярэдняй цэнзуры паведамленняў з фронту і публікуемых у маскоўскіх газетах. З 1 студзеня 1878 года ў званні генерал-маёра. У 1887—1889 годзе займаў пасаду начальніка Маскоўскага ваеннага шпіталя, потым да 1901 года — каменданта Выбаргскай крэпасці. У 1891—1896 гадах камандаваў 25-й пяхотнай дывізіяй, у 1896—1898 гадах — памочнік камандуючага войскамі Прыамурскай ваеннай акругі і старшыня часовай камісіі па ўзвядзенню абарончых і казарменных памяшканняў у Прыамурскім краі. У 1898—1902 гадах выў у распараджэнні ваеннага міністра, у 1902—1905 гадах — памочнік камандуючага войскамі Фінляндскай ваеннай акругі і адначасова генерал-губернатар Фінляндыі. З 4 ліпеня 1905 года быў членам Ваеннага савета Расійскай імперыі. Быў звольнены са службы 3 студзеня 1906 года.
Памёр 20 лістапада 1913 года.
Навуковая і грамадская дзейнасць
У час службы ў Магілёўскай і Мінскай губернях займаўся археалогіяй. Даследаваў курганы ў Быхаўскім, Мсціслаўскім і Аршанскім паветах, каля вёскі Дымава Сенненскага павета (зараз у Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці). Разам з Я. Тышкевічам праводзіў даследаванні ў Барысаўскім, Ігуменскім, Мінскім паветах, раскопкі ў Заслаўі.
У 1888 годзе арганізаваў Маскоўскае нумізматычнае таварыства і стаў яго першым старшынёй. Ганаровы член Таварыства вывучэння Магілёўскай губерні з 1913 года.
Сярод публікацый:
Брусельскі вольны ўніверсітэт (1970)
Брусельскі вольны ўніверсітэт (Vrije Universiteit Brussel) — бельгійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Брусель. Навучанне вядзецца пераважна на нідэрландскай мове.
У Бруселі сёння ёсць два ўніверсітэты, назвы якіх азначаюць у перакладзе «Брусельскі вольны ўніверсітэт»: франкамоўны (Université libre de Bruxelles) і нідэрландамоўны (Vrije Universiteit Brussel). Ніводзін з іх не выкарыстоўвае англійскі пераклад сваёй назвы ў якасці міжнароднага найменавання для пазбягання блытаніны.
Агульная характарыстыка
Універсітэт утварыўся ў выніку расколу ў 1970 годзе адзінага да гэтага Брусельскага вольнага ўніверсітэта, які ў сваю чаргу быў заснаваны ў 1834 годзе фламандскім юрыстам П’ерам-Тэадорам Ферхагенам. Ён хацеў заснаваць незалежны ад дзяржавы і царквы універсітэт, дзе б панавала акадэмічная свабода. Адпаведна, універсітэт з’яўляецца плюралістычным — ён адкрыты для ўсіх студэнтаў на аснове роўнасці незалежна ад іх ідэалагічнага, палітычнага, культурнага або сацыяльнага паходжання — і кіруецца з дапамогай дэмакратычных структур, што азначае, што ўсе ягоныя члены — ад студэнтаў да прафесароў — удзельнічаюць у працэсах прыняцця рашэнняў.
ВНУ арганізавана ў 8 факультэтах, якія выконваюць тры цэнтральныя місіі ўніверсітэта: адукацыя, даследаванні і служэнне грамадству. Універсітэт дае адукацыю бакалаўрскага, магістарскага і доктарскага ўзроўняў каля 8 000 студэнтам і 1 000 аспірантам. Гэта таксама моцны даследчыцкі цэнтр, што ставіць яго на 189-ю пазіцыю сярод універсітэтаў па ўсім свеце. Яго навуковыя артыкулы ў сярэднім цытуюцца часцей, чым артыкулы любога іншага фламадскага ўніверсітэта.
Пон Джун Хо
Пон Чжун Хо (봉준호, IPA:, 14 верасня 1969, Тэгу) — паўднёвакарэйскі рэжысёр і сцэнарыст.
У 2019 годзе ўдастоіўся галоўнай узнагароды Канскага кінафестывалю — Залатой пальмавай галіны — за фільм «Паразіты».
Другая бітва за Фалуджу
Другая бітва за Фалуджу— штурм іракскага горада Фалуджа кааліцыйнымі войскамі на чале з ЗША, праведзены ў лістападзе—снежні 2004 года, які праходзіў у рамках амерыканскай аперацыі «Лютасць прывіда» (Phantom Fury) і іракскай «Аль-Фаджр» (الفجر «рассвет»). З’яўляецца самай крывавай бітвай Іракскай вайны і самай крывавай для амерыканскай арміі з заканчэння вайны ў В’етнаме. Па маштабах баёў і разбурэнняў падзеі ў Фалуджы таксама сталі найбуйнейшымі гарадскімі сутыкненнямі ў гісторыі Ірака, саступаючы толькі Масульскай аперацыі 2016—2017 гадоў.