cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Невель (горад)
Невель (Невель) — горад (з 1772 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Невельскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 17,8 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў XVI стагоддзі.
Сцяпанава (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Невель (горад)
Горад размешчаны на возеры Невель, за 242 км ад Пскова. Чыгуначны вузел.
Назва
Тапонім «Невель» утварыўся ад назвы возера Невель (Неўль). Тым часам гідронім, імаверна, паходзіць ад балцкага «nevo» — балоцістае месца.
Гісторыя
Папярэднікам Невеля лічыцца горад Емянец Полацкага княства, першы ўспамін пра які датуецца 1185 годам. Паводле беларускага даследчыка Міхася Ткачова, гэты тапонім утварыўся ад назвы ракі Еменка, якая ўпадала ў возера Невель.
Уласна Невель упершыню згадваецца ў XV стагоддзі як горад у Таропецкай воласці Вялікага Княства Літоўскага. У XVI стагоддзі паселішча мела значэнне абароннага пункта (замка) на мяжы Літвы і Масквы. У 1562 годзе гетман вялікі Мікалай Радзівіл «Руды» з войскам колькасцю 4 тыс. (па іншых звестках 1,5 тыс.) чал. разбіў пад Невелем 15- (25—) -тысячнае маскоўскае войска, аднак у тым жа годзе пасля аблогі 45-тысячным войскам горад захапіла Маскоўская дзяржава. У 1580 годзе кароль і вялікі князь Стэфан Баторы вызваліў Невель, аднак паводле Ям-Запольскага міру (1582) яго мусілі перадаць маскоўскаму гаспадару.
У 1617 годзе Невель вярнуўся да Вялікага Княства Літоўскага, дзе ўвайшоў у склад Полацкага ваяводства. 3 сакавіка 1623 года кароль і вялікі князь Уладзіслаў Ваза надаў гораду магдэбургскае права і герб: «у срэбным полі павержаны вой — Галіяф, над якім стаіць Давід з мячом» (пацвярджаліся каралём і вялікім князем Станіславам Аўгустам Панятоўскім 14 лістапада 1762 года). На працягу 1633—1634 гадоў Невель быў сталіцай павета Смаленскага ваяводства. У 1649 годзе кароль і вялікі князь Ян Казімір перадаў Невельскае староства Янушу Радзівілу, які збудаваў тут касцёл. З пачаткам Трынаццацігадовай вайны (1654—1667) у 1655 годзе Невель захапілі маскоўскія войскі Аляксея Міхайлавіча, але ў адпаведнасці з мірным дагаворам (1678) горад застаўся за Вялікім Княствам Літоўскім.
У 1678 годзе Невель пацярпеў ад вялікага пажару. Станам на 1681 года тут было 367 двароў, на 1700 год — 394, на 1712 год — 270. У 1731 годзе ў месце налічвалася 403 дымы.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Невель апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам павета Полацкага намесніцтва, з 1796 года Беларускай, з 1802 года Віцебскай губерні. Станам на 1780 год у месце існавалі праваслаўны манастыр, грэка-каталіцкая царква і касцёл. На 1799 год у Невельскім павеце дзейнічалі 21 драўляная праваслаўная царква, 1 мураваная і 11 драўляных грэка-каталіцкіх, 1 мураваны і 2 драўляныя касцёлы; у самім месце на гэты ж час 6 драўляных цэркваў, дзве мураваныя, адзін касцёл і мураваны мужчынскі манастыр, 2 мураваныя і 144 драўляныя прыватныя будынкі, 2 крамы, 2 вадзяныя млыны, 2 вучэльні, 15 мураваных і 37 драўляных крам, 15 вуліц. У пачатку XX стагоддзя Невель знаходзіўся на скрыжаванні 2 чыгунак і меў развітую прамысловасць, у гэты час ад колішняга замка засталіся толькі валы.
З 1917 года Віцебская губерня ў складзе Заходняй вобласці, з 1918 года ў Заходняй камуне РСФСР. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў Беларускую ССР, дзе Невель меў стаць цэнтрам павета («падраёна»), аднак 16 студзеня ЦК РКП(б) пастанавіў выключыць Віцебшчыну са складу рэспублікі. I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, прызнаў Віцебскую губерню часткай РСФСР.
У 1924—1927 гадах павятовы го­рад Пскоўскай губерні РСФСР. Раённы цэнтр Велікалуцкай акругі (1927—1930, 1935—1938) Ленінградскай вобласці (1927—1929), За­ходняй вобласці (1929—1935), Ка­лінін­скай вобласці (1935—1944).
У Другую сусветную вайну Невель знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй з 16 ліпеня 1941 года да 6 кастрычніка 1943 года. Вызвалены час­ця­мі Ка­лінін­скага фрон­ту Чырвонай Ар­міі ў хо­дзе Не­вель­скай на­сту­пальнай аперацыі.
Панскае
Панскае — тапонім.
Невель (горад)
Гісторыя
Раённы цэнтр Велікалуцкай вобласці (1944—1957), з 1957 года — Пскоўскай вобласці.
Эканоміка
Завод аўтаматычных тэлефонных станцый; швацкае аб’яднанне; малочна-кансервавы камбінат; абутковая і мэблевая фабрыкі; льнозавод.
Транспарт
Невель знаходзіцца на аўтамабільнай магістралі і з’яўляецца чыгуначным вузлом. Дзейнічаюць 2 чыгуначныя вакзалы — Невель-1 і Невель-2. Невель-1 размяшчаецца на чыгуначнай лініі Вялікія Лукі — Полацк, а Невель-2 — на чыгуначнай магістралі Санкт-Пецярбург — Віцебск.
Ежы Дзевалтоўскі
Ежы Дзевалтоўскі (Jerzy Dziewałtowski; ? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дзевалтоўскіх герба «Трубы».
Харужы троцкі, пасол на элекцыйны сойм, падпісаў у 1669 годзе абранне каралём польскім і вялікім князем літоўскім Міхала Вішнявецкага.
Эмануіл Філіберт
Эмануіл Філіберт (Emanuele Filiberto I di Savoia;  — ) — герцаг Савойскі. Сын Карла III і Беатрысы Партугальскай.
Калі яго бацька быў вымушаны ў барацьбе Францыі з Іспаніяй устаць на бок апошняй, Эмануіл паступіў на службу ў іспанскае войска (1545 год) і хутка заваяваў сабе рэпутацыю здольнага палкаводца. Пасля перамір’я 1556 года ён атрымаў пад камандаванне нідэрландскае войска і ў 1557 годзе разбіў французаў пры Сен-Кантэне, што прывяло да заключэння міру ў Ката-Камбрэзі ў 1559 годзе. Паводле адной з умоў мірнай дамовы Эмануіл атрымаў назад свае ўладанні.
Краіна была спустошана, але ён даволі хутка здолеў аднавіць яе дабрабыт. Пры ім сталіца Савоі была перанесена ў 1563 з Шамберы ў Турын.
Шлюб і дзеці
Пасля зняволення Ката-Камбрэзійскага міру ў 1559 годзе Эмануіл Філіберт жаніўся на сястры французскага караля Генрыха II Маргарыце дэ Валуа.
Лістынг (эканоміка)
Лістынг (ад list — спіс) — сукупнасць працэдур уключэння каштоўных папер у біржавы спіс (спіс каштоўных папер, дапушчаных да біржавога гандлю), ажыццяўленне кантролю за адпаведнасцю каштоўных папер устаноўленым біржай умовам і патрабаванням. Лістынгам часта завуць сам біржавы спіс.
Толькі пасля ажыццяўлення экспертызы дакументаў і ўключэння каштоўнай паперы ў катыравальны ліст першага або другога ўзроўня, прызнаецца, што каштоўныя паперы прайшлі працэдуру лістынгу.
Вуліца Дуніна-Марцінкевіча (Мінск)
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на праспекце Пушкіна ёсць прыпынак «Дуніна-Марцінкевіча», на якім спыняецца шэраг аўтобусных і тралейбусных маршрутаў. Паблізу размешчаны станцыі метро «Пушкінская» і «Спартыўная».
Наваржэў
Наваржэ́ў (Новоржев) — горад (з 1777 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Наваржэўскага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 4,0 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1777 годзе.
Геаграфія
Знаходзіцца за 140 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Пскова, у раўніне пры адгор’ях Валдайскага ўзвышша. Горад размешчаны паміж двума азёрамі і падзелены на дзве паловы каналам, якім злучаныя азёры Расцо і Аршо.
Прамысловасць
Лёгкая, лесаперапрацоўчая і харчовая прамысловасць.
Высокі Бераг
Высо́кі Бе́раг (, Высокий Берег, да 1964 года — Страшно́е ) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Інкунабула
Інкунабула (ад Incunabula — калыска, пачатак) — кнігі, выдадзеныя ў Еўропе ад пачатку кнігадрукавання і да 1 студзеня 1501 г. Выданні гэтага перыяду вельмі рэдкія, бо іх наклад быў 100—300 асобнікаў, асобных — 1000 і больш экзэмпляраў.
Гісторыя тэрміна
Тэрмін ўпершыню выкарыстаны Бернардам фон Малінкротам ў 1639 годзе ў памфлеце «De ortu et progressu artis typographicae» («Развіццё прагрэсу друкарскага мастацтва») і замацаваўся ў XVIII стагоддзі.
Інкунабулы дзеляць на два тыпы: ксілаграфічныя і друкарскія. Друкарскім чынам была выканана Біблія Гутэнберга. Некаторыя аўтары лічаць інкунабуламі выданні, выкананыя толькі друкарскім чынам.
Пералік бібліятэк са зборамі інкунабул
Самымі вялікімі зборамі інкунабул размяшчаюць:
Беларусь
Інкунабулы белерускага паходжання няма, але яны вядомы на Беларусі з XV—XVI стст. Найчасцей іх прывозіла з іншых краін моладзь, якая вучылася ў Кракаве, Лейпцыгу, Падуі, Балонні і інш. Паводле каталогаў XVI—XVIII стст. інкунабулы меліся ў бібліятэках манастыроў, навучальных устаноў, кнігазборах прыватных асоб. Захаваліся інкунабулы з бібліятэкі Радзівілаў (11 з іх у бібліятэцы Расійскай АН), з бібліятэкі Храптовічаў у Шчорсах (З). У бібліятэках Вільнюса захоўваецца больш за 100 інкунабул з розных гарадоў Беларусі, у т.л. з Гродна (з бібліятэк кляштараў дамініканцаў і кармелітаў, езуіцкага калегіума), з Нясвіжа, Слоніма, Дзярэчына, Жыровіцкага манастыра базыльян (Слонімскі раён), з манастыроў Полацка, Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі і інш. Шмат інкунабул зберагалася ў прыватных калекцыях магнатаў.
42 экзэмпляры інкунабул зберагаюцца ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, 4 — у Цэнтральнай навуковай бібліятэцы Нацыянальнай АН Беларусі.
Ільяні
Ілья́ні (, Ильяни) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Конкурс прыгажосці
Конкурс прыгажосці — шоу, у якім прымаюць удзел прафесійныя мадэлі або проста прыгожыя дзяўчыны, мерапрыемства сканчаецца выбарам лепшай і ўзнагароджаннем прызамі.
19 верасня 1888 года ў бельгійскім горадзе Спа адбыўся першы конкурс прыгажосці. 21 з 350 кандыдатак дасягнулі фіналу, дзе выключна мужчынскае журы «аглядала» іх за зачыненымі дзвярамі. Пераможцай стала 18-гадовая Бэрта Сукарэ з Гвадэлупы; яна атрымала прыз у 5000 франкаў.
Сырыцы
Сырыцы (Сырицы) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1908-2
IC 1908-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Салігорск (станцыя)
Саліго́рск (, Солигорск)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Салігорску на лініі Салігорск - Слуцк.
Станцыя Салігорск - тупіковая, выкарыстоўваецца толькі для пасажырскіх перавозак.
Штодзённа са станцыі адпраўляюцца цягнікі:
Будынак вакзала (вул. Ленінскага Камсамола, 38), у якім адначасова размешчаны аўтобусныя і чыгуначныя касы, уведзены ў эксплуатацыю ў 1984 годзе. Асаблівасць вакзалу - ён пабудаваны перпендыкулярна чыгуначным пуцям.
Білетныя касы на станцыі Салігорск працуюць з 6.00 да 22.30 штодня.
Беларусь 1
«Беларусь 1» — асноўны дзяржаўны тэлеканал Беларусі. Канал уваходзіць у структуру Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь. Вяшчанне ідзе на беларускай і рускай мовах. Дата пачатка вяшчання — 1 студзеня 1956 года. Выкарыстоўваецца для распаўсюджвання прапаганды ў Беларусі.
Неаб’ектыўнасць і ілжывыя паведамленні
Служба навін «Беларусь 1» часта абвінавачваецца ў прадузятым праўладным пункце гледжання. Па словах крытыкаў, неапраўдана вялікую частку эфірнага часу ў навінах «Беларусь 1» надае інфармацыі аб дзейнасці дзяржаўнай улады, у тым ліку Аляксандра Лукашэнкі.
17 жніўня 2020 года адбыліся акцыі пратэсту і забастоўкі супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года. Дзяржаўнае тэлебачанне таксама страйкавала, «Беларусь 1» паказваў спачатку пустую студыю, а потым паўторы старых праграм. Расійскія супрацоўнікі «Russia Today» замянілі беларускіх калег, якія звольніліся з каналу «Беларусь 1» у знак пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў.
Напрыканцы верасня 2020 года ў эфіры канала былі паказаны прызнальныя паказанні ад групы людзей, якім нібыта заплацілі каардынатары за ўдзел у пратэстах. Паводле сведчанняў аднаго з пацярпелых, 29 верасня 2020 года ў Мікалай Карпянкоў здымаў відэаролікі, пасля і паказаныя па «Беларусь 1», асабіста і камандаваў групай сілавікоў, якая выбівала ілжывыя паказанні ад групы людзей, схопленых ГУБАЗіКам, якіх збіццём і пагрозамі прымушалі сказаць на камеру, што ім заплацілі каардынатары.
Лагатып
Тэлеканал змяніў 7 лагатыпаў. Цяперашні — восьмы па ліку.
З 1993 па 1998 стаяў у правым ніжнім вугле. З 1998 па 2011 стаяў у левым верхнім вугле. З 2011 па сённяшні час стаіць у правым верхнім вугле.
Цэнзура і прапаганда
Міжнародныя эксперты і беларуская апазіцыя традыцыйна называюць дзяржаўнае тэлебачанне адным з найважнейшых прапагандысцкіх інструментаў рэжыму Лукашэнкі. Яго абвінавачваюць у дэзінфармацыі, прапагандзе палітычных рэпрэсій, маніпуляцыях на выбарах і абразе крытыкаў рэжыму.
Супрацоўнікі і топ-менеджары дзяржаўных тэлевізійных кампаній, у тым ліку Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь, якой належыць «Беларусь 1», неаднаразова траплялі ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС, санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
Паводле журналісткі, якая пакінула канал падчас пратэстаў у Беларусі ў жніўні 2020 года, на «Беларусь 1» існавала сур’ёзная цэнзура. Напрыклад, існаваў спіс людзей, імёны якіх нельга згадваць у навінах, які ўключаў апазіцыйных палітыкаў, існаваў чорны спіс эканамістаў і палітолагаў, у якіх нельга было браць каментары, не дапушчалася ўжыванне ў сюжэтах слоў «сталінізм», «культ асобы», «ГУЛАГ». Існаванне цэнзуры таксама пацвердзіў журналіст АТН Аляксандр Лучонак, які таксама звольніўся ў пратэст на прапаганду.
Фёдарава
Фёдарава — жаночая форма прозвішча Фёдараў, тапонім.
Пошукавая машына
Пошукавая машына — комплекс праграм, прызначаны для пошуку інфармацыі. Звычайна з’яўляецца часткай пошукавай сістэмы.
Асноўнымі крытэрыямі якасці работы пошукавай машыны з’яўляюцца рэлевантнасць (ступень адпаведнасці запыту і знойдзенага, то бок слушнасць выніку), паўната індэкса, улік марфалогіі мовы.
Лакальныя
Прызначаныя для пошуку інфармацыі па якой-небудзь частцы сусветнай сеткі, напрыклад па аднаму ці некалькім сайтам, альбо па лакальнай сетцы. Такія пошукавыя машыны звычайна выкарыстоўваюцца ўнутры прыватных (карпаратыўных) сетак ці ў сістэмах для электроннай камерцыі (інтэрнэт-магазінах). Таму іх таксама часта называют «карпаратыўнымі». Сярод папулярных карпаратыўных пошукавых машын вядомыя такія як: Apache Solr, Endeca, Sphinx, Elasticsearch.
Персанальныя
Служаць для пошуку сярод файлаў на персанальных камп’ютарах ці ў невялікіх лакальных сетках.
Глабальныя
Прызначаныя для пошуку інфармацыі па ўсёй сетцы Інтэрнэт альбо па значнай яе частцы. Уладальнікамі такіх пошукавых машын з’яўляюцца пошукавыя сістэмы Google, Яндэкс і інш. Пошукавыя машыны ажыццяўляюць пошук інфармацыі рознага тыпу, напрыклад тэкстаў, відэа, выяў, геаграфічных аб’ектаў, персанальных даных і інш. Пры гэтым файлы, з якімі можа працаваць пошукавая машына, могуць быць як тэкставага фармату (напрыклад .html, .htm, .txt, .doc, .rtf…), гэтак і графічнага (.gif, .png, .svg…) ці мультымедыйнага (відэа і гук). Пакуль найболей распаўсюджаным з’яўляецца менавіта пошук па тэкставых дакументах.
Пошукавы запыт
Зыходнай інфармацыяй для пошуку з’яўляецца пошукавы запыт.
Функцыі
Пошукавыя машыны выконваюць некалькі функцый:
Пошук спасылак
Пошук спасылак на старонкі і іншыя дакументы сайтаў.
Аўтаматычны
Пошукавая машына шукае спасылкі са старонак сайтаў.
Ручны рэжым
Карыстальнікі самі дадаюць у базу даных пошукавай машыны спасылкі на старонкі сваіх сайтаў
Індэксацыя дакументаў сайтаў
Вынятка з дакументаў інфармацыі, важнай для пошуку, пераўтварэнне гэтай інфармацыі ў фармат, зручны для пошукавай машыны і захаванне гэтай інфармацыі ў базе даных пошукавай машыны
Юшкава
Юшкава — тапонім.
Эн Хорнадэй
Эн Хорнадэй (Ann Hornaday) — амерыканскі кінакрытык. Працуе ў газеце «The Washington Post» з 2002 года. У 2008 годзе стала фіналісткай Пулітцэраўскай прэміі за крытыку. З’яўляецца аўтарам кнігі «Гаворачыя выявы: як глядзець фільмы» (Talking Pictures: How to Watch Movies; 2017).
Насельск (гміна)
Насельск (Nasielsk) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навадворскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Насельску. Плошча гміны складае 205,77 км². Станам на 2013 год у гміне Насельск пражывалі 19 787 чалавек, шчыльнасць — 96,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 65 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 62 (61 wsi i miasto) населеных пунктаў.
Талкуны
Талкуны (Толкуны) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рой Джонс
Рой Левеста Джонс малодшы (Roy Jones Jr., нар. 16 студзеня 1969, Пенсакола, штат Фларыда, ЗША) — амерыканскі баксёр-прафесіянал. Сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1988 года. Чэмпіён свету ў сярэдняй (версія IBF, 1993—1994), другой сярэдняй (версія IBF, 1994—1996), паўцяжкай (версія WBC, 1997, 1997—2002 і 2003—2004; версія WBA, 1998—2002; версія IBF, 1999 −2002) і цяжкай (версія WBA, 2003) вагавых катэгорыях. Амерыканская асацыяцыя журналістаў, якая піша пра бокс, назвала Джонса «баксёрам дзесяцігоддзя» у 90-х гадах.
Біблія Гутэнберга
Апісанне
Біблія Гутэнберга называецца 42-радковай, бо на кожны аркуш друкар змясціў па 42 радкі тэксту. Бамбергская Біблія ў 36 радкоў, адзін час лічылася яе папярэдніцай, на самай справе друкавалася на ўзор 42-радковай. Публікацыя адбылася не пазней за 1455 год, калі кнігу згадаў у сваёй перапісцы кардынал Пікаламіні. Выданне аформлена ў традыцыі рукапісных Біблій сярэдзіны XV стагоддзя (верагодны прататып — Вялікая Майнцкая Біблія, 1452). Першыя асобнікі не саступалі па кошце рукапісным кнігам і ў некаторых выпадках былі ілюмінаванымі.
Захаванасць
Па сучасных падліках, Гутэнберг надрукаваў 180 асобнікаў Бібліі, з іх 45 — на пергаменце, астатнія — на італьянскай паперы з вадзянымі знакамі. Па стане на 2009 год у розных зборах свету захоўваліся 47 Біблій, з якіх толькі 21 — поўная. Парыжскі асобнік, адкрыты ў 1763 годзе ў паперах кардынала Мазарыні, атрымаў такую вядомасць, што ўсе асобнікі 42-радковай Бібліі доўгі час называліся «Бібліі Мазарыні».
Гэта далёка не самая рэдкая інкунабула, але адна з самых каштоўных. Кошт аднаго аркуша Майнцкай друкаванай Бібліі на аўкцыёнах даходзіць да 80 тыс. долараў ЗША. У 1987 годзе на аўкцыёне «Крысціс» няпоўны першы том папяровай Бібліі (324 аркушы) быў прададзены за 4,9 млн долараў. Цяпер ён знаходзіцца ў збору такійскага ўніверсітэта Кэё. Як і шэраг іншых асобнікаў, гэтая копія аблічбавана і выкладзеная для ўсеагульнага азнаямлення ў Інтэрнэце.
Найбольшая колькасць Біблій знаходзіцца ў Германіі (12), ЗША (11) і Вялікабрытаніі (8)
Кандрат Кандратавіч Манахаў
Кандрат Кандратавіч Мана́хаў (Кондратий Кондратьевич Монахов;, Узорава , Валакаламскі павет, Маскоўская губерня —) — вучоны ў галіне неўрапаталогіі, доктар медыцынскіх навук (1936), прафесар (1936).
Біяграфія
К. К. Манахаў нарадзіўся ў сяле Узорава Валакаламскага павета Маскоўскай губерні. Скончыў у 1913 годзе гімназію, у 1917 годзе медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. З 1918 годзе паліткамісар Новарасійскага ўмацаванага раёна, камісар аховы здароўя Паўночна-Каўказскай Савецкай Рэспублікі, загадчык Кубанскім і Растоўскім краявымі аддзеламі аховы здароўя. У 1920—1922 гг. упаўнаважаны Наркамата аховы здароўя РСФСР па Паўднёваму ўсходу. У 1922—1924 гг. ардынатар клінікі нервовых хвароб Другога маскоўскага ўніверсітэта, у 1924—1931 гг. асістэнт. Адначасова ў 1924—1931 гг. навуковы супрацоўнік Медыка-біялагічнага інстытута. У 1929—1934 гг. на пасадзе намесніка дырэктара Інстытута фізіялогіі Народнага камісарыята асветы РСФСР. У 1934 годзе скончыў Інстытут чырвонай прафесуры. У 1934—1937 гг. К. К. Манахаў на пасадзе дырэктара Мінскага медыцынскага інстытута і адначасова загадчык кафедрай нервовых хвароб. У 1937—1938 гг. загадчык Маскоўскім гарадскім аддзелам аховы здароўя.
Арыштаваны і асуджаны ў 1938 годзе.
Навуковая дзейнасць
К. К. Манахаву па фізіялогіі гіпаталамуса, гемацэфалічнага бар’ера, істэрыі. Займаўся пытаннямі арганізацыі сістэмы аховы здароўя, методыкі выкладання ў медыцынскіх ВНУ і інш.
Сярод апублікаванага:
Жан Дзювэ
Жан Дзювэ (фр. Jean Duvet; 1485, Дыжон ці Лангр, Францыя — пасля 1562, Лангр, Францыя) — французскі ювелір і першы значны французскі гравёр, дэкаратар каралеўскіх свят, медальер і эмальер. Атаясамліваецца некаторымі мастацтвазнаўцамі з Жанам Дзювэ (па мянушцы Дро) з Дыжона, які правёў шаснаццаць гадоў у Жэневе.
Біяграфія
Жан Дзювэ нарадзіўся ў Дыжоне (іншая версія — у Лангры) у сям’і ювеліра ў 1485 годзе. Стаў майстрам гільдыі ювеліраў Дыжона ў 1509 годзе і, магчыма, падарожнічаў па Італіі каля 1519 года. Дакументальна гэта не пацверджана, з’яўляецца лагічным заключэннем з яго гравюр, якія паказваюць значны італьянскі ўплыў. Яго першая датаваная праца — «Дабравешчанне» 1520 года, хоць некаторыя іншыя працы, верагодна, былі выкананы раней. «Дабравешчанне» выканана ў італьянскім стылі. Гравюра «Суд Саламона» не датаваная, але, верагодна, з’яўляецца больш ранняй працай, заснаванай на знаёмстве з карцінамі Рафаэля і італьянскімі гравюрамі. Існуе здагадка, што яго знаёмства з італьянскім стылем было атрымана не ў выніку непасрэднага знаёмства з Італіяй, а пры дапамозе гравюр, кніг і іншыя аб’ектаў, якія апынуліся воляй абставін у Францыі.
Жан Дзювэ пражываў у правінцыі, але быў прызначаны прыдворным ювелірам французскіх каралёў Францішка I і Генрыха II. Першае з гэтых прызначэнняў адбылося з нагоды візіту караля ў 1521 годзе ў Лангр, дзе жыў Дзювэ. Мастак быў уцягнуты ў стварэнне дэкарацый для каралеўскага візіту і арганізацыю ўрачыстай сустрэчы. Да наступнага каралеўскага візіту, у 1533 годзе, ён зноў быў прызначаны адказным за ўрачыстасці і дэкарацыі. Уплыў падобнага досведу быў выяўлены мастацтвазнаўцамі ў яго гравюрах. Ювелірных работ мастака не выяўлена, хаця яны неаднаразова згадваюцца ў дакументах.
Краіна плачу
«Краіна плачу» — беларускі кароткаметражны беларускамоўны мастацкі фільм, зняты выпускніком Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў Янам Лысым у 2019 годзе. Фільм зняты з выкарыстаннем карцін Каспара Давіда Фрыдрыха і музыкі Франца Шуберта.
Сюжэт
Маленькая дзяўчынка жыве ў чароўным Свеце Ценяў, дзе не існуе ні радасці, ні гора. Яе адзіны сябар Цень распавядае ёй казачныя гісторыі пра іншы свет, у якім існуюць аўтамабілі і высотныя будынкі, бываюць мама, тата, а таксама смех і слёзы. Дзяўчынка пачынае марыць патрапіць у тую казку, нягледзячы на папярэджанні Ценю, што плакаць там прыйдзецца штодзённа і з самага першага моманту: пра гэта ён ведае, бо аднойчы ў Свеце Ценяў ужо жыў адзін хлопчык, якому таксама надакучыла прабыванне ў поўным супакоі. Тады ён адправіўся да загадкавай пячоры, з якой яго клікаў жаночы голас. Цень абвязаў хлопчыка адмысловай стужкай, каб, у выпадку рашэння вярнуцца, той мог знайсці дарогу назад. Аднак праз хвіліну стужка абарвалася, а з глыбіні пячоры Цень упершыню пачуў дзіцячы плач.
Густаў Вігеланд
Густаў Вігеланд (Gustav Vigeland;, Мандал — , Осла) — нарвежскі скульптар, стваральнік Парку скульптур Вігеланда ў Осла.
Біяграфія
Да 1902 года Вігеланд быў заняты аднаўленнем Нідароскага сабора ў Тронхейма. Сярэднявечнае мастацтва аказала ўплыў на Вігеланда і стала частай тэмай у яго працах. Вярнуўшыся ў Осла, ён атрымаў ад гарадскіх уладаў закінутую студыю, у якой змог працягнуць працаваць. У 1905 годзе, пасля таго як Нарвегія атрымала незалежнасць, Вігеланд быў прызнаны самым таленавітым нарвежскім скульптарам і стаў атрымліваць высокія ганарары за выраб статуй і бюстаў, што славілі яго вядомых нарвежцаў, такіх як Генрык Ібсен і Нільс Хенрык Абель.
Растоў-Галоўны
Растоў-Галоўны — вузлавая чыгуначная станцыя Растоўскага рэгіёна Паўночна-Каўказскай чыгункі, размешчаная ў горадзе Растове-на-Доне, адміністрацыйным цэнтры Растоўскай вобласці. Станцыя складаецца з двух вакзалаў — Галоўны і Прыгарадны, адкрыты ў 1962 годзе. У 2009 годзе завершана карэнная рэканструкцыя і рамонт будынка Прыгараднага вакзала.
Гісторыя
Датай заснаваня растоўскага вакзала можна лічыць студзень 1876 года. Менавіта тады ён стаў агульным для трох чыгунак, што існавалі ў тыя гады, і прыняў першы цягнік. Для таго часу гэта было велізарны трохпавярховы будынак, пабудаваны выяўна «на выраст» з улікам перспектыў развіцця горада і транспартнага вузла.
Паўночна-Каўказская чыгунка заўсёды была адной з самых запатрабаваных пасажырскіх магістраляў краіны. Ужо ў канцы 1930-х гадоў на чарнаморскіх курортах і курортах Каўказскіх Мінеральных Вод адпачывалі сотні тысяч чалавек. Натуральна, лік перавезеных пасажыраў у гэтай сувязі рэзка ўзрастаў. Але Вялікая Айчынная вайна змяшала ўсе планы. Восенню 1941 года растоўскі вакзал быў разбураны пасля бязлітаснага паветранага налёту фашысцкай авіяцыі.
Будынак не разоў падпадаў дабудаванням, аднаўленню і рэканструкцыям. Першы «вялікі» растоўскі вакзал прастаяў больш за сто гадоў. У канцы 70-х гадоў XX стагоддзя будынак разабралі па частках для таго, каб вызваліць месца новаму вакзалу з гасцініцай-«гмахам».
Сучаснасць
Апошняя рэканструкцыя вакзала была завершана ў 2004 годзе. Зала чакання месціць 600 пасадкавых месцаў, на першым пероне ўсталяваны лаўкі і кветкавыя кветнікі. Кветкі высаджаны і на Прывакзальнай плошчы.
У 2006 годзе праз растоўскі вакзал было адпраўлена больш 1,5 мільёна пасажыраў. Выручка ад продажу праязных дакументаў склала каля 606,5 мільёна рублёў.
Жыгімонт Лаўксмін
Жыгімонт Лаўксмін (таксама Сігізмунд (Зыгмунт) Лаўксмін, Žygimantas Liauksminas, Zygmunt Lauxmin, Sigismundus Lauxmin;1596 ці 1597, Жамойць — 11 верасня 1670, Вільня) — філосаф, тэолаг, літаратар, музыказнаўца і педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і жамойцкага каморніка Юрыя (Ежы) Лаўксміна. Пасля сканчэння класа паэтыкі ўступіў у Таварыства Ісуса 31 ліпеня 1616 г. у Вільні. Прайшоўшы выпрабаванні ў навіцыяце, на працягу года вывучаў рыторыку і авалодваў педагагічным майстэрствам (1618—1619) у настаўніцкай семінарыі, што дзейнічала пры Полацкім езуіцкім калегіуме. Валенцій Кёльнскі, кіраўнік педагагічных штудый у Полацку, зрабіў значны ўплыў на фарміраванне інтарэсаў Лаўксміна. (У літаратуры і Інтэрнэт-крыніцах таксама часам пазначаецца, што ў 1618—1619 гг. Лаўксмін вывучаў рыторыку ў Пултускім калегіуме ). Са звычайным для езуіцкай адукацыйнай сістэмы трохгадовым перапынкам на ўласную педагагічную практыку (выкладаў сінтаксіс, паэтыку і рыторыку ) вывучаў філасофію (1619—1622) і тэалогію (1625—1629) у Віленскай акадэміі.
З 1631 па 1635 гг. выкладаў рыторыку ў Полацкім і Нясвіжскім езуіцкіх калегіумах. Прафесар філасофіі (1635—1638) і тэалогіі (1638—1642) Віленскай акадэміі. Доктар тэалогіі (1642). З 1642 па 1644 гг. выкладаў філасофію ў калегіуме ў Браневе. Рэктар езуіцкіх калегіумаў: у Плоцку (1644—1647), Полацку (1650—1655), Крожах (1661—1665). У якасці віцэ-рэктара ўзначальваў Віленскую акадэмію (1655—1657), быў таксама яе падканцлерам (1665—1670). Займаў пасаду віцэ-правінцыяла Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса (1645—1646), а таксама выязджаў у Рым для ўдзелу ў Х і ХІ Генеральных кангрэгацыях, якія збіраліся для абрання генерала ордэна (1652 і 1661).
Творчасць
Ж. Лаўксмін займаўся грэчаскай мовай, тэорыяй літаратуры, маральнай філасофіяй, музычнай i літаратурнай творчасцю. Аўтар першых у ВКЛ падручнікаў па грэчаскай мове (Epitome instutionum linguae graecae, Вільня, 1655), музыцы і рыторыцы. У філасофскай i літаратурнай дзейнасці арыентаваўся на некаторыя ідэалы, уласцівыя гуманізму паўночнага Адраджэння.
Самая вядомая праца Ж. Лаўксміна — «Практычнае красамоўства, або Правілы рытарычнага мастацтва…» (Praxis oratoriasive praecepta artis rhetoricae, Бранева, 1648), якая ў XVII—XVIII ст. выкарыстоўвалася як падручнік рыторыкі. Яна два разы выдавалася ў Рэчы Паспалітай і чатырнаццаць разоў па-за яе межамі: у Мюнхене (1656 і 1658), Франкфурце-на-Майне (1665, 1666, 1675 і 1682), Кёльне (1680, 1705, 1707, 1717), Вюрцбургу (1690), Празе (1710), Вене (1720) і Кошыцы (1732).
Узорам для напісання «Практычнага красамоўства» быў падручнік Кіпрыяна Саарэса «Аб мастацтве рыторыкі, заснаванай на выкладанні рытарычных тэорый Арыстоцеля, Цыцэрона i Квінтыліяна». Але Лаўксмін прапанаваў прынцыпова новыя структуру i методыку курса рыторыкі. Каб узмацніць значэнне практычнага боку справы, ён увёў вялікі эмпірычны матэрыял, самастойна распрацаваныя практыкаванні, якія заканчвалі кожную главу пад назвай «Практыка тэорыі», i ўзоры прамоў, напісаных у трох асноўных родах красамоўства: дарадчым, судовым i ўрачыстым. Прамовы Лаўксміна адрозніваюцца ад падобных твораў аратараў эпохі барока Яна Рывоцкага, Казіміра Каяловіча i інш. натуральнасцю стылю, змястоўнай глыбінёй прамовы, чысцінёй мовы. Ён прапанаваў арыгінальную распрацоўку некаторых тэарэтычных праблем неалацінскай літаратуры. У кнізе шырока выкарыстаны творы антычных аўтараў — Арыстоцеля, Вергілія, Гарацыя i інш. У адрозненне ад Саарэса, які абмяжоўваўся выкладаннем толькі рытарычнай тэорыі, Лаўксмін уключыў у кнігу матэрыял «навукі аб доказе» — логікі, што было выклікана яго перакананнем пра цесную сувязь гэтых навук. Асноўнай сферай распаўсюджання «Практычнага красамоўства…» была класічная адукацыя, i гэта кніга доўга служыла ўзорам новалацінскай творчасці. Падручнік страціў сваю папулярнасць толькі ў канцы XVIII ст., калі з’явілася новая сістэма адукацыі i ўзніклі новыя школы філолагаў-класікаў.
Каменка (Талачынскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
IC 1909
IC 1909 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларуская рэспубліканская піянерская арганізацыя
Беларуская рэспубліканская піянерская арганізацыя — найбуйнейшае дзіцячае грамадскае аб’яднанне Беларусі, заснаванае ў 1990 годзе. З 2004 года брала ўдзел ў Рэспубліканскім каардынацыйным савеце кіраўнікоў палітычных партый і грамадскіх аб’яднанняў. У 1994 годзе налічвала 94 тыс. членаў, у 1997-м — 133 тыс., у 2003 годзе — 300 тыс., у 2005 годзе — 435 тыс. членаў. У 2009 годзе стала налічваць 580 тыс. дзяцей ва ўзросце ад 7 гадоў. У 2010-м налічвала 596 тыс. дзяцей, у тым ліку 228 тыс. дзяцей ад 7 да 10 гадоў і 313 тыс. — ад 10 да 14-і. З 2006 года пасаду старшыні займае Наталля Абравец.
З’яўляецца пераемніцай Усесаюзнай піянерскай арганізацыі, Беларускай рэспубліканскай піянерскай арганізацыі імя У. І. Леніна.
Дзейнасць
Паводле Статуту арганізацыя ажыццяўляе наступныя віды дзейнасці:
Лангр
Лангр (Langres) — горад на рацэ Марна ў французскім дэпартаменце Верхняя Марна, рэгіёне Гранд-Эст.
Славутасці
Старадаўнія сцены, з развалінамі рымскай трыўмфальнай аркі; сабор (XII ст.); карцінная галерэя, музей старажытнасцей, публічная бібліятэка. Помнік Дзідро, які тут нарадзіўся.
Балотная чарапаха еўрапейская
Балотная чарапаха еўрапейская (Emys orbicularis) — від паўзуноў сямейства прэснаводных чарапах. Адзіны ў Беларусі прадстаўнік атрада чарапах.
Апісанне
Даўжыня панцыра 16-18 (да 22) см, шырыня каля 15 см, вышыня 6-8 см, маса цела 400—600 (часам да 1500) г. Хвост крыху меншы за палову даўжыні панцыра. Спінны і брушны шчыты панцыра злучаны паміж сабой рухомай сухажыльнай звязкай. Зверху панцыр гладкі і афарбаваны ў цёмна-аліўкавыя, жоўта-карычневыя або цёмна-шэрыя (да чорнага) тоны. На гэтым цёмным фоне рассыпаны дробныя светла-жоўтыя плямкі або рысачкі. Знізу панцыр мае афарбоўку ад жаўтаватай да цёмна-бурай. Галава, шыя і канечнасці таксама пакрыты дробнымі жаўтаватымі плямкамі на цёмным фоне.
Палавыя адрозненні ў чарапах даволі выразныя. У самца на ніжнім панцыры добра відаць глыбокая ўвагнутасць; у самкі пластрон зусім роўны. Самцы звычайна крыху драбнейшыя за самак такога ж узросту. Аб узросце чарапах можна меркаваць па колькасці «гадавых кольцаў» (як на пнях дрэў). Яны звычайна прыкметны на шчытках карапакса і пластрона. Аднак гэты метад прымальны толькі для чарапах сярэдняга ўзросту (8-12 гадоў). У больш старых асобін гадавыя кольцы зліваюцца і слаба адрозніваюцца, што не дазваляе дакладна вызначыць узрост.
Распаўсюджанне
Арэал чарапахі балотнай ахоплівае Паўднёвую і Цэнтральную Еўропу, Пярэднюю Азію і паўночны захад Афрыкі. Даходзіць да Літвы, Смаленскай вобласці, вярхоўяў Дона, Сярэдняй Волгі і левабярэжжа ракі Урал. Трапляецца балотная чарапаха ў Крыме, на Каўказе, у Прыураллі, ізаляваныя папуляцыі вядомы ў нізоўях Сырдар’і і ў далінах рэк на захадзе Туркменістана.
Меркаваная сучасная паўночная мяжа пашырэння балотнай чарапахі на Беларусі праходзіць на поўдзень ад лініі Гродна-Стоўбцы-Чэрыкаў. Ёсць падставы меркаваць, што гэта мяжа за апошнія 3-4 дзесяцігоддзі адсунулася на поўдзень. Дакладныя дадзеныя аб колькасці скрытнай і цяпер дастаткова рэдкай рэптыліі адсутнічаюць. Раней даволі вялікая колькасць чарапах назіралася ў вярхоўях ракі Прыпяць, аднак урбанізацыя і асушальная меліярацыя прывялі да зніжэння колькасці азначанага віда.
Экалогія
Балотная чарапаха насяляе неглыбокія спакойныя вадаёмы, забалочаныя старыцы рэк, ціхія рачныя затокі. У апошні час ёй даводзіцца асвойваць і шэраг штучных вадаёмаў: меліярацыйныя каналы і рыбаводныя сажалкі. Іншы раз яны селяцца ў вадаёмах побач з люднымі месцамі.
Звычайна балотная чарапаха займае ўчасткі вадаёмаў са спадзістымі берагамі або берагамі з купінамі, адкуль лёгка выбрацца з вады і пагрэцца на сонцы. Ад вадаёма чарапаха далёка не адыходзіць і пры небяспецы нырае ў ваду, зарываецца ў іл або хаваецца сярод воднай расліннасці. Ноччу звычайна спіць на дне вадаёма, а днём актыўна палюе не толькі ў вадзе, але і на беразе.
Асаблівасці біялогіі
Полавая спеласць наступае ва ўзросце 6-8 гадоў пры даўжыні панцыра 9-12 см. У час спароўвання ў вадзе самец балотнай чарапахі моцна чапляецца кіпцюрамі пярэдніх і задніх канечнасцей за краі і няроўнасці карапакса самкі, Г-падобна выгнуўшы шыю, пускае бурбалкі, рэзка матае галавой, а іншы раз раз’юшана кусае галаву і шыю самкі, прымушаючы яе схавацца пад панцыр. Хвост самца, нібы маятнік, увесь час слізгаецца па карапаксе самкі. Капуляцыя адбываецца ў вадзе і працягваецца да некалькіх гадзін, іншы раз паўтараецца на працягу некалькіх дзён. Асобіны, якія спароўваюцца, нярэдка перамяшчаюцца па вадаёме. З вады відаць толькі дзве галавы і невялікі авальны «пятачок» карапакса самца. На час шлюбнага перыяду самец пасяляецца побач з самкай і не выпускае яе з-пад увагі ні на хвіліну. Пасля спароўвання з адной самкай самец нярэдка пачынае шукаць іншую. Самкі, за выключэннем некаторых перыядаў — адкладання яек, кармавых міграцый і іншых, вядуць аселы спосаб жыцця. Іх пастаянна можна бачыць на адных і тых жа пляцоўках у час прыёму сонечных ваннаў.
Перыяд спароўвання ў чарапахі вельмі расцягнуты. Шлюбныя кантакты ў гэтага віду працягваюцца з траўня да ліпеня. Магчыма, спароўванне балотных чарапах адбываецца і пасля адкладання яек самкай, бо сперма ў палавых шляхах самак, як паказваюць даследаванні, можа захоўвацца жыццяздольнай да года і больш. За сезон самка робіць 1-3 кладкі па 5-10 яек у кожнай (у траўні, чэрвені, ліпені). Ёсць меркаванні, што першая кладка складаецца з яек, аплодненых у мінулым годзе. Яйкі белага колеру велічынёй 28-33 x 18-20 мм, масай 7-8 г, адкладваюцца на беразе (на ўзвышэнні, якое не затапляецца) вадаёма ў ямку глыбінёй каля 10 см, якую самка рые заднімі нагамі і старанна засыпае пасля адкладкі яек. Інкубацыйны перыяд працягваецца 2-3 месяцы ў залежнасці ад надвор’я. Маладыя чарапашкі (даўжыня 22-25 мм) пасля выхаду з яек застаюцца ў ямцы да вясны. Жывуць за кошт пажыўных рэчываў жаўтковага мяшка.
Ахова
Балотная чарапаха ўключана ў Чырвоны спіс МСАП (LR/nt, версия 2.3, 1994), занесена ў Чырвоную кнігу Беларусі (ІІІ катэгорыя аховы), Чырвоныя кнігі Літвы і Латвіі.
Утрыманне ў няволі
Утрымліваюцца ў тэрарыумах.
Запруддзе (Барысаўскі раён)
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Сонечны (прыпыначны пункт)
Со́нечны (, Солнечный)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 1,3 км на поўдзень ад вёскі Пагост; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Ламачына і прыпыначным пунктам Дзятлава.
Тамара Рыгораўна Міянсарава
Тамара Рыгораўна Міянсарава  (народжаная Рамнёва; нар. 5 сакавіка 1931, Зіноўеўск) — савецкая і расійская эстрадная (лірычны сапрана) украінскага і рускага паходжання,. Народная артыстка Расіі (1996), прафесар Расійскай акадэміі тэатральнага мастацтва (былога ГІТІСа). Жыве і працуе ў Маскве.
Ансар аль-Шарыя (Лівія)
Ансар аль-Шарыя(أنصار الشريعة بليبيا) — лівійская iсламiская тэрарыстычная арганізацыя, створаная ў 2011 годзе, падчас лівійскай грамадзянскай вайны. Да студзеня 2015 года ёй кiраваў «амір» Мухамад аль-Захаві. Групоўкай быў учынены напад на амерыканскіх дыпламатаў у Бенгазі ў 2012 годзе. Пасяля гэтага яна пазначана як тэрарыстычная арганізацыя ААН, Турцыяй, ААЭ, Вялікабрытаніяй і ЗША. 27 мая 2017 года групоўка абвясціла аб самароспуску на фоне каласальных страт сярод камандавання і радавога складу.
Ѱ
Паходзіць ад грэчаскай літары Ψ (псі) выкарыстоўвалася для яе замены ў словах, запазычанных з грэчаскай мовы, а таксама для запісу лічбаў. Літара «псі», як і аналагічная ў грэчаскім алфавіце, пазначала лічбу 700. У глагалічным алфавіце аналагічная літара адсутнічала.
У рускай мове ўжывалася для абазначэння гуку «пс» амаль выключна ў словах грэчаскага паходжання, якія адносяцца да царквы (напрыклад, «псальма»). Яшчэ адно нярэдкае ўжыванне гэтай літары — у складзе частай у надпісах формулы «такі-то пісаў» (пьсалъ; гэта спрадвечнае слова магло запісвацца як ѱалъ, ѱлъ або нават проста ѱ пад цітлам).
Была выключана з рускага алфавіта падчас рэформы Пятра I у 1710 годзе.
Ключ 3
Ключ 3 (іер. 丶, піньінь zhǔ) са значэннем «кропка, канец, заканчваць», трэці па парадку з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў.
У слоўніку Кансі налічваецца 10 знакаў з 49 030 з гэтым ключом.
У каліграфіі
Адзіная вертыкальная рыса завецца 點/点 diǎn, кропка ў аснове кітайскай каліграфіі. Ўваходзіць у Восем прынцыпаў Юн (永字八法 Yǒngzì Bāfǎ ), які ляжыць у аснове кітайскай каліграфіі.
Гаспар Дзюгэ
Гаспа́р Дзюгэ, Гаспа́р Пусэн (Gaspard Dughet, Gaspard Poussin; 1613 ці 1615,  —, там жа) — французскі (па іншым азначэнні — італьянскі) жывапісец, малявальшчык і гравёр, прадстаўнік рамантызму, швагер і паслядоўнік жывапісца Нікала Пусэна.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і французскага кандытара, які ўладкаваўся ў Італіі. У 1630 годзе вядомы мастак Нікала Пусэн ажаніўся з Ганнай Дзюгэ, сястрой Гаспара, і жыў у 1631—1635 гадах разам з сям’ёй будучага мастака ў Рыме.
Новасакольнікі
Новасакольнікі (Новосокольники) — горад (з 1925 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новасакольніцкага раёна Пскоўскай вобласці. Насельніцтва 9,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1901 годзе. Размешчаны на поўдні Бяжаніцкага ўзвышша, на рацэ Малы Удрай, за 287 км на паўднёвы ўсход ад Пскова. Чыгуначны вузел. Друзавы, малочны заводы, хлебакамбінат, швейная вытворчасць. Вагоннае дэпо.
IC 1910
IC 1910 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Выпрабаванне (фільм)
«Выпрабаванне» (Испытание) — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты рэжысёрам Сяргеем Філатавым у 2014 годзе.
Сюжэт
Муж і жонка, якія знаходзяцца на мяжы разводу, трапляюць у экстрэмальную сітуацыю, і гэта прымушае іх перагледзець свае адносіны.
Здымкі і прэм’ера
Першапачаткова на галоўную жаночую ролю рэжысёр запрасіў Святлану Зелянкоўскую, вяліся перамовы. Здымкі праходзілі вясной 2014 года ў раёне Чарнігаўскай шашы на працягу 7 дзён. Бюджэт фільма склаў долараў ЗША. Прэм’ера адбылася ў Гомелі 17 верасня 2014 года.
Камяніца (Талачынскі раён)
Камяні́ца (, Каменица) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слаўнаўскага сельсавета.
Наваёва (гміна)
Наваё́ва (Nawojowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Наваёве. Плошча гміны складае 51,13 км². Станам на 2011 год у гміне Наваёва пражывалі 8 372 чалавек, шчыльнасць — 167 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 8 населеных пунктаў.
Стэфан V
Стэфан V можа адносіцца да наступных асоб:
Юхан Сельмер
Юхан Сельмер (Johann Peter Selmer; - ) — нарвежскі кампазітар. Пісаў творы для аркестра («Scène funèbre», «Nordischer Festzug», «Finnländische Festklänge», «In den Bergen», «Karneval in Flandern», «Prometheus»), вакальныя творы з аркестрам («La captive», «Zug der Türken gegen Athen», «Hilsen til Nidaros»), змешаныя хоры, дуэты, рамансы, фартэпіянныя п'есы і інш.
Шугнанскі хрыбет
Шугна́нскі хрыбет  — горны хрыбет у Заходнім Паміры. Адміністрацыйна размешчаны на тэрыторыі Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці Таджыкістана. Служыць водападзелам ракі Гунт і яе левага прытоку Шахдары.
Працягласць хрыбта складае каля 80 км. Найвышэйшая вяршыня — пік Скалісты (5704 м). Шмат ледавікоў, агульная плошча каля 150 км². На схілах — высакагорныя стэпы і лугі.
Іаган Фуст
Іаган Фуст (Johannes Fust; каля 1400 — ) — адзін з першых нямецкіх кнігадрукароў.
Паходжанне
Фуст належаў да багатай і паважанай сям'і бюргераў з Майнца. Члены сям'і займалі цывільныя і царкоўныя пасады.
Брат Іагана, ювелір Якаб Фуст, займаў пасаду бургамістра ў 1462, калі Майнц быў разрабаваны салдатамі Адольфа II Насаўскага, і, відаць, быў імі забіты.
Кнігадрукаванне
Іаган Фуст быў хутчэй за ўсё ліхвяром або банкірам. З-за яго сувязі з Іаганам Гутэнбергам, Фусту прыпісвалася вынаходніцтва кнігадрукавання; таксама ён лічыўся настаўнікам і партнёрам Гутэнберга. Некаторыя бачылі ў ім заступніка і патрона, які зразумеў каштоўнасць вынаходства Гутэнберга, і забяспечваў яго сродкамі; іншыя лічаць яго дзялком, які скарыстаўся тым, што ў Гутэнберга не было грошай, і ён забраў у апошняга даходы ад вынаходніцтва. Як бы там ні было, у Хельмаспергераўскім натарыяльным акце ад 6 лістапада 1455 года гаворыцца, што Фуст пазычаў грошы Гутенбергу (верагодна, 800 гульдэнаў у 1450 і яшчэ 800 у 1452) для таго, каб той скончыў сваю працу, і што ў 1455 годзе Фуст прад'явіў позву Гутэнбергу, патрабуючы вярнуць пазычаныя грошы і працэнты (усяго 2026 гульдэнаў). Справа выглядае так, што Фуст не плаціў абяцаныя 300 гульдэнаў у год, якія павінны былі ісці на пакрыццё расходаў, заработныя платы і г. д., а таксама, па словах Гутэнберга, абяцаў не патрабаваць працэнты.
Смерць
На падставе захаваных дакументаў, яшчэ ў 1464 Іаган Фуст быў жывы. Лічыцца, што ў 1466 ён адправіўся ў Парыж, дзе памёр ад чумы, якая лютавала там у жніўні і верасні. Вядома, што 4 ліпеня ён быў у Парыжы, дзе падарыў асобнік другога выдання Цыцэрона Луі Лавернаду.
Нічога больш невядома, акрамя таго, што 30 кастрычніка, магчыма, 1471 года, памінальная імша па ім была замоўленая Петэрам Шэферам, Конрадам Хенліфам і Іаганам Фустам малодшым ў царкве абацтва Сен-Віктор ў Парыжы, дзе той быў пахаваны. Петэр Шэфер замовіў падобную службу па Фусту ў 1472 ў царкве дамініканскага ордэра ў Майнцы.
Ларыса Васілеўна Явец
Ларыса Васілеўна Явец (нар. , с. Кзыл-Тэпа, Бухарская вобласць, Узбекістан) — беларускі ўрач-педыятр. Доктар медыцынскіх навук (1988), прафесар (1990).
Біяграфія
Працавала ў Маламажэйкаўскай ўчастковай бальніцы (Лідскі раёна, 1964—1966 і 1967—1968), Лідскай дзіцячай бальніцы (1966—1967), Яслі-садзе № 57 г. Гродна (1968), Гродзенскай абласной дзіцячай клінічнай бальніцы (1968—1970, урач-ардынатар), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1970; у 1989—1990 — прафесар кафедры дзіцячых хвароб, 1990—1999 — загадчык кафедры педыятрыі № 1).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: сіндром парушанага ўсмоктвання ў дзяцей; алергічныя хваробы ў дзяцей; уплыў экалагічна неспрыяльных фактараў на стан здароўя дзяцей Беларусі.
Узнагароды
Бронзавы медаль ВДНГ СССР (1987).
IC 1911
IC 1911 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Персей.
Іванкаўшчына (Барысаўскі раён)
Іва́нкаўшчына (, Иванковщина) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Маісееўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Траянаўскага сельсавета.
Карэл Дзюжардэн
Біяграфія
Карэл Дзюжардэн вучыўся ў Клааса Берхема і Паўлюса Потэра. Ён пабываў у Італіі і пражываў у Ліёне. У 1656 годзе ўдзельнічаў у стварэнні таварыства «Pictura» у Гаазе. Пазней ён некаторы час пражываў у Амстэрдаме, потым з’ехаў у Італію і памёр у Венецыі.
Дзюжардэн пісаў пераважна пейзажы Італіі, на якіх маляваў для ажыўлення жывёл, жанравыя карціны і партрэты і гістарычныя палотны. Асабліва вядомыя яго сцэны з сельскага жыцця. Вялікая колькасць работ Дзюжардэна знаходзіцца ў Луўры і ў Эрмітажы ў Санкт-Пецярбургу, а таксама ў Амстэрдаме, Гаазе, Каселі і Берліне.
У пачатку творчасці Дзюжардэн аддаваў перавагу чыстым залацістым колерам, а з 1660 г. ён пісаў у халодных серабрыстых танах. 52 гравюры Дзюжардэна з’яўляюцца шэдэўрамі гэтага напрамку мастацтва.
Стэфан IV
Тытул Стэфан IV можа адносіцца да наступных асоб:
Уотэргейцкі скандал
Уотэргейцкі скандал (анг. Watergate scandal) — палітычны скандал у ЗША 1972—1974, які скончыўся адстаўкай прэзідэнта краіны Рычарда Ніксана. Першы за гісторыю ЗША выпадак, калі прэзідэнт прыжыццёва датэрмінова спыніў выкананне абавязкаў.
Інцыдэнт у «Уотэргейце»
17 чэрвеня 1972 года (за чатыры месяцы да прэзідэнцкіх выбараў 1972, на якіх кандыдат ад Рэспубліканскай партыі Рычард Ніксан быў перавыбраны на другі тэрмін) у штабе кандыдата ў прэзідэнты ад Дэмакратычнай партыі Джорджа Макговерна, размешчаным у вашынгтонскім комплексе «Уотэргейт», былі затрыманыя 5 чалавек, які праніклі ў гатэль шляхам узлому. Яны займаліся наладкай падслухоўваючай апаратуры і, па некаторых дадзеных, фатаграфаваннем унутраных дакументаў штаба дэмакратаў.
Да гэтага часу не даказаная сувязь менавіта гэтага інцыдэнту з адміністрацыяй Ніксана. Вядома, што ў яго сапраўды меліся плёнкі з нелегальна запісанымі перамовамі дэмакратаў, але тая «праслушка» загадзя не мела адносіны да гатэля «Уотэргейт». У той жа час, грамадскасць цікавіла не толькі тое, ці стаяў Ніксан за канкрэтнай групай пяці ўзломшчыкаў, але і тое, як ён і яго штаб рэагавалі на падзеі постфактум — у тым ліку і з пункту гледжання аб'ектыўнага іх расследавання.
Саланое (прыпыначны пункт)
Салано́е (, Солоное)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 1,7 км на поўнач ад вёскі Саланое; на лініі Жлобін — Калінкавічы, паміж станцыяй Жлобін-Падольскі і прыпыначным пунктам Нівы.