cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рамандыя
Рамандыя, або Французская Швейцарыя (Suisse romande, Romandie) — франкамоўная частка Швейцарыі (этымалагічна параўнаеце з Нармандыяй у Францыі), размешчаная на захадзе краіны. Тэрытарыяльна пакрывае швейцарскія кантоны Жэнева, Во, Неўшатэль і Юра; а таксама франкамоўныя часткі кантонаў Берн, Вале і Фрыбур. У Рамандыі пражывае ўсяго каля паўтара мільёнаў чалавек ці 20 % насельніцтва Швейцарыі.
Мова
Швейцарскі варыянт французскай мовы практычна нічым не адрозніваецца ад арыгінала. Існуюць некаторыя адрозненні ва ўтварэнні лічэбнікаў: напрыклад у арыгінальнай версіі французскай мовы 90 ўтвараецца як чатыры-разы-дваццаць-дзесяць (quatre-vingt-dix), а ў швейцарскай версіі існуе слова nonante і г.д.
Фармальна і юрыдычна Рамандыі як рэгіёну няма і ніколі не было, але гэтая назва ўжываецца для абазначэння і аб’яднання франкамоўных жыхароў Швейцарыі. Спецыяльна для іх ёсць дзяржаўны тэлевізійны канал ТСР (TSR — Télévision Suisse Romande).
Грамыкі (Уборкаўскі сельсавет)
Грамы́кі (, Громыки) — вёска ў Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Уборкаўскага сельсавета.
Леванова (возера)
Плошча паверхні возера 0,16 (0,2 ) км². Даўжыня 0,65 км, найбольшая шырыня 0,32 км, даўжыня берагавой лініі 1,8 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны спадзістыя. Вышыня схілаў дасягае 3—4 м. На поўначы і паўночным захадзе забалочаная пойма. Берагі возера пераважна нізкія, пясчаныя. Паўночныя і паўднёвыя берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Возера зарастае ўмерана. У паўночнай частцы ўпадае ручай.
Да 8.10.2012 г. возера ўваходзіла ў склад ландшафтна-гідралагічнага заказніка «Леванова».
Людміла Андрэеўна Пастаялка
Людміла Андрэеўна Пастаялка (, пасёлак Жданы Палтаўскай вобласці, УССР —, Мінск) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2002—2005).
Біяграфія
Нарадзілася 17 жніўня 1941 года ў Палтаўскай вобласці ва Украіне.
У 1964 годзе скончыла Кіеўскі медыцынскі інстытут.
У кастрычніку 2001 года пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь прызначана першым намеснікам Міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
30 ліпеня 2002 года Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 409 прызначаная Міністрам аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
4 сакавіка 2004 года абрана старшынёй Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа.
27 снежня 2005 года Указам Прэзідэнта № 629 вызвалена ад пасады Міністра аховы здароўя ў сувязі з пераводам на іншую працу.
З 28 снежня 2005 года і да сваёй смерці з’яўлялася старшынёй Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па дэмаграфічнай бяспецы і сацыяльнаму развіццю.
Памерла 6 сакавіка 2007 года. Пахавана ў Мінску на Усходніх могілках.
Бубальскае
Бу́бальскае — возера ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, за 19 км на захад ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 1,6 км на поўнач ад вёскі Дубрава.
Плошча паверхні 0,03 км², даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,65 км.
Возера знаходзіцца сярод забалочанага масіву, парослага хмызняком. Схілы невыразныя. Пойма шырынёй 25—50 м, забалочаная. Упадаюць 3 ручаі.
Андрэ Львоф
Андрэ Мішэль Львоф (André Michel Lwoff;  — ) — французскі генетык і мікрабіёлаг. Член Французскай АН (1977), Нацыянальнай АН ЗША, Лонданскага каралеўскага таварыства. Прэзідэнт міжнароднай асацыяцыі мікрабіялагічных таварыстваў (1962-70)
Біяграфія
Скончыў Парыжскі ўніверсітэт у 1921 годзе. З 1921 года ў Пастэраўскім інстытуце ў Парыжы, з 1959 года прафесар Парыжскага ўніверсітэта, з 1969 года дырэктар Нацыянальнага інстытута даследванняў раку. Навуковыя працы па роставых фактарах мікробаў, фізіялогіі вірусаў, індукцыі і рэпрэсіі ферментаў. Даказаў (разам з А.Гутман) спадчынную прыроду лізагеніі, адкрыў здольнасць ультрафіялетавых прамянёў індуцыраваць развіццё прафага; зрабіў уклад у вучэнне аб латэнтных вірусных інфекцыях. Яго даследванні пакладзены ў аснову тэорыі рэгулявання сінтэзу бялку. Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1965) (разам з Ф.Жакобам і Ж.Мано).
Вялікабрытанія ў Другой сусветнай вайне
Вялікабрытанія удзельнічала ва Другой сусветнай вайне з самага яе пачатку 1 верасня 1939 года (3 верасня 1939 года Вялікабрытанія абвясціла вайну) і да яе канца (2 верасня 1945 года).
Палітычная сітуацыя напярэдадні войны
Вялікабрытанія была адной з краін — творцаў міжнароднай палітычнай сістэмы пасля Першай сусветнай вайны. У той жа час, як наймацнейшая еўрапейская «вялікая дзяржава», Вялікабрытанія традыцыйна імкнулася захоўваць парытэт сіл на кантыненце, напераменку падтрымліваючы тыя ці іншыя краіны. Новая поўнамаштабная вайна на еўрапейскім кантыненце была для Вялікабрытаніі вельмі непажадана як з эканамічнага, так і з палітычнага пунктаў гледжання.
У 1933 годзе да ўлады ў Германіі прыйшлі нацысты, адным з асноўных лозунгаў якіх быў рэванш за паражэнне ў Першай сусветнай вайне. Паралельна адбывалася фарсіраваная індустрыялізацыя і мілітарызацыя СССР. Лічачы «савецкую пагрозу» досыць сур'ёзнай, у другой палове 1930-х гадоў брытанскі ўрад Невіла Чэмберлена ішоў на саступкі нацысцкай Германіі, што вяло да яе ўзмацнення ў якасці «процівагі» СССР. Вяршыняй гэтай палітыкі стала Мюнхенскае пагадненне (1938 год). Пры гэтым меркавалася, што ўзмацнелая Германія, тым не менш, застанецца пад кантролем «вялікіх дзяржаў» і, у першую чаргу, Вялікабрытаніі.
Парушэнне Германіяй Мюнхенскага пагаднення, падзел і захоп Чэхаславакіі ў сакавіку 1939 года (у якім на баку Рэйха выступіла традыцыйная саюзніца Францыі Польшча) азначалі крах брытанскай знешняй палітыкі — Германія выйшла з пад кантролю «вялікіх дзяржаў» і станавілася дамінуючай сілай у Цэнтральнай і Усходняй Еўропе.
Тым не менш, пасля акупацыі Чэхаславакіі, у сакавіку 1939 года больш 2 тысяч залатых зліткаў коштам 5,6 млн фунтаў стэрлінгаў, якія знаходзілася ў Лондане, былі перададзены з рахунку Нацыянальнага банка Чэхаславакіі на рахунак у Банку міжнародных разлікаў (Bank for International Settlements), які кіраваўся ад імя Рэйхсбанка.
19 сакавіка 1939 года СССР заявіў пра непрызнанне падзелу Чэхаславакіі і непрызнання анексіі Чэхіі Германіяй. 31 сакавіка 1939 года Чэмберлен абвясціў у брытанскім парламенце пра прадастаўленне Польшчы, якая служыла буферам паміж СССР і Германіяй, гарантый недатыкальнасці. 7 красавіка 1939 года, пасля нападу Італіі на Албанію, Англія таксама дала гарантыі Грэцыі і Румыніі. Меркавалася, што гэта павінна было паменшыць напружанасць ва Усходняй Еўропе, аднак у рэальнасці прадастаўленне гарантый дасягнула процілеглых мэт.
У жніўні 1939 года быў падпісаны Дагавор аб ненападзе паміж Германіяй і Савецкім Саюзам, які стаў поўнай нечаканасцю для Вялікабрытаніі. Сакрэтныя пратаколы дагавора меркавалі падзел Усходняй Еўропы паміж СССР і Германіяй, у тым ліку Польшчы, якой Вялікабрытанія раней гарантавала бяспеку. Гэта азначала крах усёй брытанскай знешняй палітыкі ў Еўропе і паставіла імперыю ў вельмі складанае становішча.
Вырашальную ролю ў абвяшчэнні Англіяй вайны Германіі адыгралі ЗША, аказваючы на Англію ціск, што ў выпадку адмовы Англіяй ад выканання сваіх абавязацельстваў у адносінах да Польшчы, ЗША адмовяцца ад сваіх абавязацельстваў у адносінах да падтрымкі Англіі. Канфлікт Вялікабрытаніі з Германіяй азначаў падвержанасць сфер брытанскіх інтарэсаў у Азіі японскай агрэсіі, зладзіцца з якой без дапамогі ЗША (існавалі англа-амерыканскія абавязацельствы па сумеснай абароне супраць Японіі) уяўлялася маламагчымым. Джозеф Кенэдзі (Joseph P. Kennedy), пасол ЗША ў Англіі ў 1938—1940 гадах, пазней успамінаў: «Ні французы, ні англічане ніколі б не зрабілі Польшчу прычынай вайны, калі б не пастаяннае падбухторванне з Вашынгтона». Апынуўшыся перад фактам заключэння Пакта Молатава — Рыбентропа, знаходзячыся пад ціскам ЗША, якія пагражалі ў выпадку адмовы Англіяй выканання сваіх абавязацельстваў у адносінах да Польшчы пазбавіць яе сваёй падтрымкі, Англія пайшла на абвяшчэнне вайны Германіі.
Ваенныя падрыхтоўкі Злучанага Каралеўства і імперыі
Вялікабрытанія была пераважна марской дзяржавай з магутным ваенна-марскім флотам. Асновай яе стратэгіі ў еўрапейскіх войнах была наяўнасць аднаго, а лепш некалькіх саюзнікаў на кантыненце, якія б неслі асноўны цяжар вайны на сушы. У адпаведнасці з гэтым, Вялікабрытанія не валодала магутнымі сухапутнымі войскамі.
Усяго армія ў метраполіі да пачатку вайны налічвала 897 000 чалавек, разам з калоніямі сухапутныя войскі складалі 1 261 200 чалавек. Да пачатку вайны ў метраполіі мелася 9 рэгулярных і 16 тэрытарыяльных дывізій, 8 пяхотных, 2 кавалерыйскія і 9 танкавых брыгад.
Англа-індыйская армія (стратэгічны рэзерв Брытанскай імперыі) мела ў сваім складзе 7 рэгулярных дывізій і значную колькасць асобных брыгад.
З 1938 года асноўную ўвагу сталі надаваць развіццю авіяцыі, перад якой была пастаўлена задача абароны краіны з паветра. Да пачатку вайны ў метраполіі мелася 78 эскадрылляў (1456 баявых самалётаў, з іх 536 бамбардзіроўшчыкаў), большую частку парку складалі сучасныя машыны.
Паводле дакладу камітэта начальнікаў штабоў у лютым 1939 года, стратэгічна найбольш важнымі задачамі былі прызнаны абарона Егіпта і Суэцкага канала, Індыі, а таксама рэкамендавалася накіраваць дадатковыя сілы флоту на Далёкі Усход.
Улетку 1939 года было створана камандаванне на Сярэднім Усходзе (тэатр ваенных дзеянняў складаўся з раён ад Паўночнай Афрыкі да Ірака), для якога былі вылучаны 2 пяхотныя і 1 бранятанкавая дывізіі. Камандаванне ўзначаліў генерал А. Уэйвел.
Ядро лінейнага флоту Вялікабрытаніі складалі досыць удалыя лінкоры часоў Першай сусветнай вайны тыпу Queen Elizabeth (5 штук) і іх спрошчаная версія лінкоры тыпу R (5 штук), якія прайшлі мадэрнізацыю. Разам з тым, у флоце меліся больш сучасныя лінкоры паваеннай пабудовы. У страі таксама знаходзіліся авіяносцы: «Аргус», «Корэйджэс», «Глорыес», «Ф'юрыес», «Ігл», «Гермес», «Арк Роял». На стапелі было шэсць авіяносцаў тыпу «Іластрыяс».
Напярэдадні вайны генеральныя штабы Англіі і Францыі ўзгаднілі некаторыя пытанні супрацоўніцтва ў выпадку вайны з Германіяй і Італіяй. Планаванне аперацый сухапутных войскаў ускладалася на Францыю, якая выстаўляла асноўныя сухапутныя сілы; Англія накіроўвала ў Францыю 4 дывізіі, якія склалі Брытанскія экспедыцыйныя сілы (БЭС). Камандуючым БЭС у выпадку пачатку вайны станавіўся начальнік Імперскага Генеральнага штаба генерал Дж. Горт.
Аднак адзінага англа-французскага Саюзнага камандавання перад вайной створана не было.
«Дзіўная вайна»
1 верасня 1939 года Германія напала на Польшчу (гл. Польская кампанія). У гэты ж дзень урад Н. Чэмберлена накіраваў Германіі ноту пратэсту, 3 верасня за ёй рушыў услед ультыматум, затым абвяшчэнне вайны Германіі.
Аднак увесь час, пакуль германскія войскі былі заняты на Усходзе, у дзеяннях супраць Польшчы, саюзныя англа-французскія войскі ніякіх актыўных баявых дзеянняў на сушы і ў паветры не прадпрымалі. А хуткае паражэнне Польшчы зрабіла часавы перыяд, падчас якога можна было прымусіць Германію ваяваць на два франты, вельмі кароткім.
У выніку перакінутыя ў Францыю з верасня 1939 па люты 1940 года Брытанскія экспедыцыйныя сілы ў складзе 10 дывізій бяздзейнічалі. У амерыканскім друку гэты перыяд атрымаў назву «Дзіўная вайна».
Нямецкі военачальнік А. Ёдль пазней сцвярджаў: «Калі мы яшчэ ў 1939 годзе не пацярпелі паражэнне, то толькі таму, што каля 110 французскіх і англійскіх дывізій, якія стаялі падчас нашай вайны з Польшчай на Захадзе супраць 25 нямецкіх дывізій, абсалютна бяздзейнічалі».
Вайна на мора
У той жа час баявыя дзеянні на мора пачаліся адразу ж пасля абвяшчэння вайны. Ужо 3 верасня быў тарпедаваны і затануў брытанскі пасажырскі параход «Атэнія». 5 і 6 верасня ў берагоў Іспаніі былі патоплены караблі «Боснія», «Роял Сетр» і «Рыа Клара». Вялікабрытаніі прыйшлося ўвесці канваіраванне суднаў.
14 кастрычніка 1939 года германская падводная лодка U-47 пад камандаваннем капітана Прына патапіла брытанскі лінкор «Роял Оўк», які знаходзіўся на стаянцы ў ваенна-марской базе Скапа-Флоу на Аркнейскіх астравах.
Неўзабаве дзеянні нямецкага флоту і авіяцыі паставілі пад пагрозу міжнародны гандаль і само існаванне Вялікабрытаніі.
Бітва за Скандынавію
Вялікабрытанія і Францыя, якія ўсталявалі эканамічную блакаду Германіі, былі зацікаўлены ў прыцягненні да гэтай блакады максімальнай колькасці краін. Аднак малыя краіны Еўропы, у тым ліку скандынаўскія, не спяшаліся збліжацца з ваюючымі бакамі. З пачатку вайны ў Еўропе скандынаўскія краіны абвясцілі нейтралітэт. Спробы дыпламатычнага ціску не далі вынікаў, і ваенна-марскія камандаванні ваюючых краін сталі задумвацца над падрыхтоўкай аперацый на поўначы Еўропы. Англа-французскія саюзнікі былі зацікаўлены ў тым, каб спыніць пастаўкі ў Германію шведскай жалезнай руды. Са свайго боку, камандаванне германскага ваенна-марскога флоту занялося вывучэннем магчымасці заняцця апорных пунктаў у Нарвегіі і Паўночнай Даніі.
8 красавіка 1940 года 4 брытанскія эсмінцы паставілі мінную загароду каля ўваходу ў заліў, які вядзе да нарвежскага порта Нарвік. Урад Нарвегіі ўручыў Англіі ноту пратэсту.
Але ўжо на наступны дзень, 9 красавіка, Германія напала на Нарвегію (да таго яна без супраціўлення акупавала Данію).
12 красавіка Вялікабрытанія накіравала ў падтрымку нарвежскім войскам свае сілы. Пазней у Нарвегію былі накіраваны французскія і польскія войскі. Аднак з-за нерашучасці і няўзгодненасці дзеянняў саюзныя англа-французска-польска-нарвежскія войскі пацярпелі паражэнне і 8 чэрвеня 1940 гады былі эвакуіраваны з Нарвегіі.
Паражэнне Францыі
Няўдачы замежнапалітычнага курсу прывялі да змены ўрада ў Англіі. 10 мая 1940 года новым прэм'ер-міністрам стаў У. Чэрчыль.
У гэты ж дзень пачалося ўварванне германскіх войскаў у Францыю, Бельгію і Нідэрланды. Прарыў нямецкага бранятанкавага кліну праз Ардэны да Булоні паставіў саюзныя англа-французскія сілы ў цяжкае становішча. 25 мая камандуючы Брытанскімі экспедыцыйнымі сіламі генерал Д. Горт прыняў рашэнне адступіць да мора і эвакуіравацца ў Англію. 27 мая брытанскія войскі пачалі эвакуацыю з Дзюнкеркскага плацдарму, а да 4 чэрвеня эвакуацыя войскаў была скончана (гл. Дзюнкеркская аперацыя). Брытанскія войскі (1-я англійская бранятанкавая дывізія, 51-я паўночна-шатландская дывізія і 52-я паўднёва-шатландская дывізія, усяго 150 тыс. чалавек), якія засталіся ў Францыі, узначаліў генерал А. Брук. Ён зрабіў выснову, што становішча безнадзейна. Ізноў прыбыўшыя сілы (1-я канадская дывізія) былі пасаджаны назад на караблі, а 15 чэрвеня брытанскі экспедыцыйны корпус быў выведзены з падпарадкавання французскай 10-й арміі, пачалася яго эвакуацыя.
16 чэрвеня новы французскі прэм'ер-міністр маршал Петэн накіраваў Гітлеру просьбу аб перамір'і.
Нейтралізацыя французскага флоту
Пасля падзення Францыі перад Вялікабрытаніяй устала задача не дазволіць Германіі паставіць французскі ваенны флот пад свой кантроль. 3 ліпеня 1940 года Вялікабрытанія захапіла французскія караблі ў сваіх портах. У гэты ж дзень французскі флот быў атакаваны англічанамі ў Аране і некаторых іншых месцах і панёс вялікія страты. У адказ французскі ўрад Вішы разарваў адносіны з Вялікабрытаніяй.
Дапамога ЗША
Пасля паражэння ў Францыі Вялікабрытанія, у сутнасці, пазбавілася сухапутнай арміі. Асноўныя страты былі панесены ў цяжкім узбраенні. Пачынаючы з ліпеня 1940 года, у Вялікабрытанію стала паступаць узбраенне са ЗША ў вялікай колькасці. Англія мела патрэбу таксама ў дапамозе ў бітве за Атлантыку і была таксама вымушана прасіць у ЗША 50 старых эсмінцаў у абмен на арэнду на 99 гадоў ваенна-паветраных і ваенна-марскіх баз у Вест-Індыі і на Ньюфаўндлендзе.
Ліквідацыя «пятай калоны»
У маі—чэрвені 1940 года О. Мослі разам з большасцю кіраўнікоў БСФ быў арыштаваны, а ў ліпені ўся фашысцкая арганізацыя была абвешчана па-за законам.
У ліпені 1940 года немцы распачалі няўдалую спробу захапіць герцага Віндзарскага (былога караля Эдуарда VIII, які ў 1936 годзе адрокся ад прастола праз некалькі месяцаў валадарання на карысць свайго брата Георга VI), вядомага сваімі сімпатыямі да Гітлера (глядзі Аперацыя «Вілі»). У выпадку акупацыі Брытанскіх астравоў Гітлер сур'езна абмяркоўваў магчымасць рэстаўрацыі на троне лаяльнага герцага. Аднак англійская спецслужба прадухіліла гэту спробу. Герцаг Віндзарскі, які праводзіў час у Партугаліі, быў пасаджаны на брытанскі ваенны карабель і адпраўлены на Багамскія астравы губернатарам.
Бітва за Брытанію
Для Гітлера гатовасць брытанскага ўрада працягваць вайну апынулася нечаканасцю. Мяркуюць, што пасля перамогі над Францыяй Гітлер разлічваў дамагчыся згоды брытанскага ўрада на кампрамісны мір на спрыяльных для Вялікабрытаніі ўмовах. Мабыць, ён не хацеў, каб канфлікт з Вялікабрытаніяй прывёў да сур'ёзных наступстваў. Таму Германія пачала падрыхтоўку да высадкі на Брытанскія астравы, толькі атрымаўшы перамогу ў Францыі. Асноўнай перадумовай да поспеху аперацыі «Марскі леў» было заваяванне панавання ў паветры.
13 жніўня 1940 гады пачаліся масіраваныя налёты нямецкай авіяцыі на Англію. Аднак супраціўленне брытанскай авіяцыі не было зламана, і 17 верасня Гітлер адклаў, а 12 кастрычніка адмяніў аперацыю «Марскі леў». Нямецкая авіяцыя працягвала атакаваць брытанскія гарады. 14-19 лістапада нямецкая авіяцыя здзейсніла разбуральныя налёты на Бірмінгем і Ковентры, 29 снежня была нанесена вялікая шкода Лондану. Але гэтыя напады ўжо служылі мэтай схаваць падрыхтоўку Германіі да вайны з СССР. Германскае кіраўніцтва прыняло рашэнне, што «калі Расія будзе разгромлена, Англія страціць апошнюю надзею».
16 мая 1941 года асноўныя сілы люфтвафэ былі адпраўлены на Усход для падрыхтоўкі ўварвання ў Расію.
На Сярэднім Усходзе
Яшчэ 10 чэрвеня 1940 года Італія абвясціла вайну Вялікабрытаніі. Асноўныя дзеянні вяліся на Міжземным моры і ў Афрыцы.
13 верасня італьянскія войскі ўварваліся ў Егіпет і сталі прасоўвацца ўздоўж узбярэжжа Міжземнага мора. Брытанскія войскі, не аказваючы супраціўлення, адышлі да лініі ў Мерса-Матрух. Тым часам, калі 28 кастрычніка 1940 года Італія напала на Грэцыю, брытанскія войскі ўзялі пад кантроль востраў Крыт. 11 лістапада англійская авіяцыя нанесла ўдар па італьянскім флоце ў Таранта і патапіла 3 італьянскіх лінкора.
9 снежня 1940 года пачалося брытанскі наступ у пустыні ў Сідзі-Барані. Італьянскія войскі пацярпелі цяжкае паражэнне і былі выгнаны з Егіпта. У студзені 1941 года брытанскія войскі занялі Эрытрэю і працягнулі наступ у Эфіопіі.
Аднак у лютым-сакавіку 1941 года ў Паўночную Афрыку прыбыў нямецкі экспедыцыйны корпус генерала Э. Ромеля. Акрамя таго, частка брытанскіх сіл была адцягнена на аперацыю на Балканах. Усё гэта зрушыла шалі ў Паўночнай Афрыцы на бок дзяржаў Восі. 31 сакавіка 1941 года германа-італьянскія войскі перайшлі ў наступ, нанеслі паражэнне англічанам ля Эль-Агейлы і адкінулі іх да Егіпта.
1 красавіка 1941 года пачалося паўстанне ў Іраку пад кіраўніцтвам прыхільніка нацысцкай Германіі Гайлані. Толькі 31 мая англічанам удалося аднавіць кантроль над краінай, а да ўлады прыйшоў новы, лаяльны Вялікабрытаніі ўрад.
Бітва за Балканы
Чэрчыль успамінаў, што Вялікабрытанія імкнулася «стварыць супраць немінучага наступу немцаў Балканскі фронт, які б аб'яднаў Югаславію, Грэцыю і Турцыю… Нам падалося, што калі б па ўзмаху нашай рукі Югаславія, Грэцыя і Турцыя сталі дзейнічаць сумесна, то Гітлер або часова пакінуў бы Балканы ў супакоі, або настолькі б уграз у сутычцы з нашымі аб'яднанымі сіламі, што на гэтым тэатры вайны ўзнік бы важны фронт…»
Англійскае камандаванне прыняло рашэнне перакінуць большую частку Нільскай арміі з авіяцыяй у Грэцыю; 7 сакавіка ў Грэцыю прыбылі першыя англійскія войскі. 28 сакавіка 1941 года ў марской бітве ля мыса Матапан з італьянскім флотам панаванне англійскага флоту было ўмацавана, што зрабіла перакідку войскаў бесперашкоднай.
Актыўнасць Вялікабрытаніі на Балканах шмат у чым спрыяла зрушэнню вектару агрэсіі Германіі. 1 сакавіка 1941 года нямецкія войскі ўступілі ў Балгарыю; яны сталі займаць зыходныя пазіцыі для нападу на Грэцыю. 4 сакавіка югаслаўскі прынц Павел пад націскам Германіі пагадзіўся ўзяць прыклад з Балгарыі, а 25 сакавіка ўрад Югаславіі далучыўся да Стальнога пакта. Аднак 27 сакавіка ў выніку ваеннага перавароту ўрад быў зрынуты, прынц Павел быў зняты з пасады рэгента, саюз Югаславіі з Германіяй быў скасаваны.
Тады 6 красавіка нямецкія войскі напалі на Югаславію і Грэцыю. Югаслаўскія і грэчаскія войскі былі разгромлены, 17 красавіка Югаславія капітулявала, 24 красавіка за ёй услед рушыла Грэцыя. Брытанскія войскі вымушаны былі эвакуіравацца ў Егіпет і на востраў Крыт. Грэчаскі флот накіраваўся ў Александрыю і перайшоў пад кантроль англічан.
20 мая 1941 года пачалася нямецкая аперацыя па захопе вострава Крыт. Брытанскія войскі панеслі цяжкае паражэнне, іх рэшткі вымушаны былі эвакуіравацца, пры гэтым вялікія страты панёс англійскі Міжземнаморскі флот.
Ваенны саюз са СССР і ЗША
Бязлітасныя баі працягваліся па ўсім свеце. 19 мая італьянскія войскі капітулявалі ў Эфіопіі. 27 мая брытанскаму флоту ўдалося патапіць нямецкі «Бісмарк» — гразу англійскіх марскіх камунікацый. 8 чэрвеня аб'яднаныя сілы брытанцаў і «свабодных французаў» уступілі ў Сірыю, да 12 ліпеня Сірыя апынулася пад кантролем Вялікабрытаніі і войскаў «Свабоднай Францыі». Аднак прадпрыняты брытанцамі ў чэрвені 1941 года наступ у Паўночнай Афрыцы завяршыўся няўдачай.
Толькі дзве краіны маглі рэальна дапамагчы Англіі ў яе барацьбе: ЗША і СССР. Урад ЗША падтрымлівала Англію, аднак усімі сіламі імкнулася пазбегнуць удзелу ў вайне. 11 сакавіка 1941 года прэзідэнт ЗША Ф. Рузвельт падпісаў прыняты Кангрэсам закон аб ленд-лізе. 18 красавіка ЗША абвясцілі пра пашырэнне сваёй зоны бяспекі ў Атлантыку, такім чынам, застаючыся неваюючым бокам, пачалі патруляваць воды Заходняй Атлантыкі. Пачалося будаўніцтва амерыканскіх баз у Грэнландыі, 7 ліпеня 1941 года ў зону адказнасці ЗША была ўключана Ісландыя, пры гэтым амерыканскі гарнізон змяніў брытанскія войскі.
СССР да апошняга не ўмешваўся ў вайну Германіі і Вялікабрытаніі. Напад Германіі на СССР 22 чэрвеня 1941 года спрыяў паслабленню ціску на Вялікабрытанію. Ужо ў маі спыніўся паветраны наступ на Англію, знікла пагроза ўварвання нямецкіх войскаў на Брытанскія астравы, палегчылася становішча ў Міжземнамор'і. Прэм'ер-міністр Англіі У. Чэрчыль у той жа дзень зрабіў заяву: «…мы акажам Расіі і рускаму народу ўсю дапамогу, якую толькі зможам… Гэта не класавая вайна, а вайна, у якую ўцягнуты ўся Брытанская імперыя і Садружнасць нацый… Калі Гітлер уяўляе, быццам яго напад на Савецкую Расію выкліча найменшыя разыходжанне ў мэтах ці паслабленне высілкаў вялікіх дэмакратый, якія вырашыліся знішчыць яго, то ён глыбока памыляецца. Насупраць, гэта яшчэ больш умацуе і заахвоціць нашы высілкі выратаваць свет ад яго тыраніі…
…Яго ўварванне ў Расію — гэта толькі прэлюдыя да спробы ўварвання на Брытанскія астравы… Таму небяспека, якая пагражае Расіі, — гэта небяспека, якая пагражае нам і Злучаным Штатам…»
Вялікабрытанія атрымала новага саюзніка, які закліканы быў несці асноўны цяжар вайны на сушы.
Брытанская дапамога СССР
12 ліпеня 1941 года ў Маскве было падпісана савецка-брытанскае пагадненне аб сумесных дзеяннях супраць Германіі. 16 жніўня Вялікабрытанія дала СССР ваенны крэдыт. 31 жніўня ў Архангельск прыбыў першы брытанскі канвой, а ўжо ў верасні першыя брытанскія самалёты прынялі ўдзел у баявых дзеяннях на савецка-германскім фронце.
Супярэчнасці са ЗША
Паслабленне пазіцый Вялікабрытаніі прывяло да натуральнага ўзмацнення пазіцый ЗША на міжнароднай арэне. Значную напружанасць выклікала імкненне амерыканскіх колаў выкарыстоўваць пастаўкі па ленд-лізе для абмежавання брытанскага сусветнага гандлю. Брытанскі ўрад вымушаны быў зрабіць заяву, што матэрыялы, якія яна атрымлівае са ЗША, не будуць выкарыстоўвацца для вытворчасці тавараў на экспарт.
Тым не менш, акалічнасці патрабавалі сумесных дзеянняў Вялікабрытаніі і ЗША. 14 жніўня 1941 года прэзідэнт ЗША Ф. Рузвельт і прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі У. Чэрчыль апублікавалі сумесную заяву пра мэты вайны і прынцыпы паваеннага ладу — так званую Атлантычную хартыю.
Акупацыя Ірана
Для забеспячэння кантролю над Іранскімі нафтавымі промысламі, а таксама для стварэння прамога паведамлення брытанскіх уладанняў з СССР 17 жніўня 1941 года Вялікабрытанія і СССР перадалі ноту іранскаму ўраду наконт выгнання нямецкіх агентаў з краіны. Пасля адмовы іранскага ўрада брытанскія войскі на поўдні і ў цэнтры краіны і савецкія войскі на поўначы 25 жніўня ўварваліся ў Іран. 17 верасня быў заняты Тэгеран; за дзень да гэтага шах Ірана адрокся ад прастола на карысць свайго сына і бег з краіны.
11 кастрычніка 1941 года аналагічную савецка-брытанскую ноту атрымаў урад Афганістана.
Карпаўскія крэменездабыўныя шахты
Выявіла і даследавала ў 1967—1970 Н. М. Гурына. У 1973—1979 пры даследаваннях крэмнеапрацоўчых майстэрань і шахтаў на крэйдавай лінзе на захад ад вёскі і шляхам збору пад'ёмнага матэрыялу ў мясцовым крэйдавым кар'еры (В. П. Чамеза, М. М. Чарняўскі, В. А. Пучко, М. У. Вераціла) атрымана новая калекцыя рагавых шахцёрскіх інструментаў (62 вырабы і іх фрагменты), якая захоўваецца ў фондах аддзелаў археалогіі Інстытута гісторыі НАН Беларусі. Частка іх ужо ўведзена ў навуковы ўжытак (с. 25—28, 100—103). Шахты блізкія да суседніх Краснасельскіх шахтаў. Знойдзены адыходы крамянёвай вытворчасці, пашкоджаныя тыповыя гарняцкія інструменты. З-за аддаленасці ад прыбярэжных стаянак і майстэрняў (каля 5 км ад р. Рось) апрацоўка здабытага крэменю і выраб з яго сякер вяліся непасрэдна на тэрыторыі шахтаў. Участкі з шахтамі разбураны крэйдавымі кар'ерамі.
Вялікабрытанія ў Другой сусветнай вайне
У Паўночнай Афрыцы
Англічане працягвалі паспяхова праводзіць караваны на Мальту і ў Паўночную Афрыку, тады як авіяцыя і флот, базіруючыся ў Мальце, значна парушалі камунікацыі нямецка-італьянскіх войскаў у Паўночнай Афрыцы. 18 лістапада 1941 года брытанскія войскі перайшлі ў наступ у Паўночнай Афрыцы і авалодалі ўсёй Кірэнаікай.
З прычыны таго, што шмат у чым гэта было следствам панавання брытанцаў над камунікацыямі ў Міжземнамор'і, Германія перакінула ў Міжземнае мора падводныя лодкі. 13 лістапада 1941 года быў тарпедаваны і на наступны дзень затануў каля Гібралтара авіяносец «Арк Роял». Наперадзе былі новыя страты, якія прывялі да страты панавання брытанскага флоту ў Міжземнамор'і.
Для падтрымкі дзеянняў нямецка-італьянскіх войскаў напачатку снежня 1941 года на Міжземнамор'е былі перакінуты дадатковыя сілы авіяцыі і штаб 2-га паветранага флоту генерал-фельдмаршала А. Кесельрынга. Авіяцыя падвергла масіўнаму нападу Мальту.
Аднаўленне звычайнага забеспячэння спрыяла ўзмацненню нямецка-італьянскіх войскаў у Паўночнай Афрыцы. 21 студзеня 1942 года яны нанеслі ўдар у адказ і да 7 лютага вярнулі сабе амаль усю Кірэнаіку, аднак не змаглі захапіць Табрук — важны стратэгічны пункт.
27 мая 1942 года пачаўся новы наступ нямецка-італьянскіх войскаў. 8-я брытанская армія была адкінута ў Егіпет да Эль-Аламейна; 21 чэрвеня ўпаў Табрук. Брытанскі флот накіраваўся з Александрыі ў Чырвонае мора, у Каіры пачалі спальваць ваенныя архівы.
На Далёкім Усходзе
На Далёкім Усходзе сутыкнуліся інтарэсы Японіі, якая жадала развязаць сабе рукі ў Кітаі, і заходніх дзяржаў: ЗША, Вялікабрытаніі і Нідэрландаў, якія гэтаму ўсяляк перашкаджалі. Неабходна таксама ўлічваць той факт, што ўплывовыя брытанскія дамініёны Аўстралія і Новая Зеландыя насцярожана адносіліся да японскай экспансіянісцкай знешняй палітыкі. Пасля таго, як ЗША 26 ліпеня 1941 года ўвялі санкцыі супраць Японіі, а Вялікабрытанія і Нідэрланды далучыліся да іх, Японія вырашыла накіраваць вектар сваёй агрэсіі на поўдзень, супраць ЗША, брытанскіх уладанняў у Паўднёва-Усходняй Азіі і Галандскай Індыі.
З мэтай узмацнення сваіх пазіцый на Далёкім Усходзе Вялікабрытанія ўзмацніла свой Усходні флот лінкарам «Прынс-оф-Уэльс» і лінейным крэйсерам «Рыпалс», якія прыбылі ў Сінгапур 2 снежня.
У выніку захопу Галандскай Індыі ўзнікла непасрэдная пагроза Аўстраліі. Тым часам асноўныя сілы аўстралійскай арміі знаходзіліся ў складзе 8-й брытанскай арміі ў Егіпце. У канцы лютага 1942 года ўзніклі сур'ёзныя рознагалоссі паміж брытанскім урадам і ўрадам Аўстраліі наконт далейшых дзеянняў. Аўстралія ўсё больш падпадала пад уплыў ЗША, сюды былі накіраваны амерыканскія войскі; 17 сакавіка ў Аўстралію прыбыў амерыканскі галоўнакамандуючы генерал Д. Мак-Артур.
Англа-амерыканскі ваенны саюз
Улічваючы, што Германія і Італія абвясцілі 14 снежня 1941 года вайну ЗША, канчаткова аформіліся два лагеры супрацьстаялых бакоў: СССР, ЗША, Вялікабрытанія з дамініёнамі і некаторыя іншыя краіны з аднаго боку, і Германія, Італія і Японія, з іншага (важнае выключэнне: Японія не абвясціла вайну СССР).
22 снежня 1941 года ў Вашынгтоне пачалася канферэнцыя з удзелам прадстаўнікоў ЗША і Вялікабрытаніі (канферэнцыя «Аркадыя») па пытанні сумеснага вядзення вайны. Быў створаны Аб'яднаны англа-амерыканскі штаб; брытанскую місію ўзначаліў фельдмаршал Д. Дыл.
4 красавіка 1942 гады былі падзелены зоны адказнасці ЗША і Вялікабрытаніі, пры гэтым да зоны адказнасці Вялікабрытаніі адышлі Блізкі і Сярэдні Усход, а таксама Індыйскі акіян, да зоны адказнасці ЗША — Ціхі акіян, Кітай, Аўстралія, Новая Зеландыя і Японія; Еўропа і Атлантыка ўвайшлі ў зону сумеснай адказнасці.
Індыя і Індыйскі акіян
Пасля захопу Сінгапура частка японскіх войскаў была накіравана ў Бірму. 8 сакавіка 1942 года яны захапілі сталіцу Бірмы Рангун, што стварыла непасрэдную пагрозу Індыі; у канцы красавіка яны парушылі сухапутную сувязь брытанскіх уладанняў з Кітаем. У сакавіку-красавіку 1942 года японскі флот і авіяцыя нанеслі ўдары па Цэйлоне і нанеслі новае паражэнне брытанскаму Усходняму флоту. Астатнія караблі былі адведзены ва Усходнюю Афрыку. Дзеянне японскага падводнага флоту паралізавала суднаходства ў Індыйскім акіяне.
Паражэнні Англіі прывялі да зніжэння яе прэстыжу ў Індыі. 22 сакавіка 1942 года спецыяльны прадстаўнік англійскага ўрада Р. С. Крыпс прыбыў у Дэлі з прапановай: «брытанскі ўрад урачыста абавязаўся падаць Індыі поўную незалежнасць у выпадку, калі ўстаноўчы сход запатрабуе гэтага пасля вайны». Аднак індыйскі Нацыянальны кангрэс адпрэчыў гэтыя прапановы, бо ў іх не прадугледжвалася стварэнне нацыянальнага ўрада ў гады вайны. М. Гандзі пісаў у сваёй газеце 10 мая: «Прысутнасць брытанцаў у Індыі падбухторвае Японію ўварвацца ў Індыю. Іх сыход знішчыць прынаду. Але калі нават меркаваць, што гэта не так, то свабодная Індыя зможа лепш змагацца супраць уварвання…»
У жніўні 1942 года Усеіндыйскі камітэт Нацыянальнага кангрэса прыняў рэзалюцыю аб пачатку кампаніі грамадзянскага непадпарадкавання. У адказ брытанская адміністрацыя арыштавала кіраўніцтва Кангрэса. Паводле індыйскіх крыніц, арганізаваны брытанскімі ўладамі голад у Бенгаліі ў адказ на непадпарадкаванне брытанскай адміністрацыі панёс жыцці 3,5 млн чалавек.
Тым часам брытанскія войскі 5-7 мая высадзіліся на Мадагаскары і да лістапада 1942 гады ўзялі востраў пад свой кантроль (гл. Мадагаскарская аперацыя). Японія да таго часу накіравала вектар сваёй агрэсіі на захад, у Каралавае мора і на востраў Мідуэй. Такім чынам, яе ціск у басейне Індыйскага акіяна паменшыўся.
Пералом у бітве за Атлантыку
Па-ранейшаму найважнейшае значэнне для Вялікабрытаніі мела забеспячэнне ўстойлівасці марскіх камунікацый, у першую чаргу, у Паўночнай Атлантыцы. Дагэтуль страты брытанскага гандлёвага флоту, нягледзячы на ўсе высілкі, перавышаў танаж уводных у лад суднаў. У маі-кастрычніку 1942 года дзеянні нямецкіх падводных лодак былі самымі дзейснымі. Толькі ўвосень яны былі выцеснены з прыбярэжнай зоны заходняй часткі Атлантычнага акіяна, рэзка ўзраслі таксама страты нямецкіх падводных лодак (22 лодкі за першае паўгоддзе 1942 года і 66 лодак — за другое). У канцы 1942 года страты брытанскага гандлёвага флоту сталі менш танажу зноў пабудаваных караблёў. Аднак у лютым-сакавіку 1943 года актыўнасць нямецкага падводнага флоту зноў узмацнілася. Ізноў узраслі страты гандлёвага флоту.
Налёты брытанскай авіяцыі на Германію
У сакавіку 1942 года брытанская авіяцыя пачала бамбардзіроўкі германскіх гарадоў. З канца красавіка пачалася перакідка ў Англію амерыканскай авіяцыі, якая ў чэрвені 1942 года была зведзена ў 8-ю паветраную армію. Першы налёт на Германію быў ёю зроблены ў жніўні 1942 года.
Асноўныя высілкі ў канцы 1942 — пачатку 1943 гадоў брытанская авіяцыя засяродзіла на бамбардзіроўцы германскіх суднаверфяў, марскіх аб'ектаў і ваенна-марскіх баз. З вясны 1943 акцэнт быў зрушаны на бамбардзіроўку прамысловых аб'ектаў, асабліва Рурскага раёна. Дзеянні брытанскай стратэгічнай авіяцыі сталі набываць усё больш актыўны і мэтанакіраваны характар.
У сувязі з ростам супраціўленнем германскага ППА ўлетку 1943 года было прынята рашэнне засяродзіць высілкі на знішчэнні знішчальнай авіяцыі і заводаў, якія выпускаюць знішчальнікі. Пазней стратэгічныя бамбардзіроўкі былі падпарадкаваны мэтам падрыхтоўкі да хуткай высадкі саюзных войскаў у Францыі.
Перамога ў Паўночнай Афрыцы
Пасля паражэння ў маі-чэрвені 1942 года новым галоўнакамандуючым у Паўночнай Афрыцы быў прызначаны генерал Х. Александэр. Новым камандуючым 8-й брытанскай арміяй у Егіпце стаў генерал Б. Мантгомеры. Прадпрыняты імі 23 кастрычніка наступ ля Эль-Аламейна завяршыўся паражэннем нямецка-італьянскіх войскаў. 13 лістапада брытанскія войскі вярнулі Табрук.
Тым часам 8-10 лістапада 1942 года ў Паўночнай Афрыцы (у Алжыры, Аране і Касабланцы) высадзіліся амерыканскія і брытанскія войскі (6 амерыканскіх і 1 брытанская дывізіі). Французскі галоўнакамандуючы ўзброенымі сіламі Вішы адмірал Ф. Дарлан аддаў загад спыніць супраціўленне. Да канца лістапада англа-амерыканскія войскі занялі Алжыр і Марока і ўступілі ў Туніс, аднак былі спынены перакінутымі ў гэты раён нямецкімі і італьянскімі войскамі.
У студзені 1943 года прасоўванне 8-й брытанскай арміі ў Лівіі працягнулася. 23 студзеня яна заняла Трыпалі і 4 лютага перасякла межы Туніса. 31 студзеня амерыканскі генерал Д. Эйзенхаўэр аб'яднаў пад сваім камандаваннем усе саюзныя войскі ў Паўночнай Афрыцы, брытанскі генерал Х. Александэр узначаліў 18-ю групу армій. У сакавіку 1943 года 1-я і 8-я брытанскія арміі аднавілі сваё прасоўванне, і 13 мая 1943 года нямецка-італьянскія войскі ў Тунісе капітулявалі.
Высадка ў Італіі
10 ліпеня 1943 года англа-амерыканскія войскі, аб'яднаныя ў 15-ю групу армій, высадзіліся на Сіцыліі і да сярэдзіны жніўня цалкам занялі востраў, 3 верасня яны высадзіліся на поўдні Апенінскага паўвострава, што прывяло да падзення ўрада Б. Мусаліні і выхаду Італіі з вайны. У адказ нямецкія войскі раззброілі амаль усю італьянскую армію і занялі большую частку краіны. Да пачатку лістапада яны адышлі на падрыхтаваныя абарончыя пазіцыі на рацэ Гарыльяна і рацэ Сангра. Спробы англа-амерыканскіх войскаў прарваць абарону не ўвянчалася поспехам.
У снежні 1943 года зоны адказнасці ЗША і Вялікабрытаніі ў Еўропе былі падзелены: Вярхоўным камандуючым саюзнымі войскамі на паўночным захадзе Еўропы стаў амерыканскі генерал Д. Эйзенхаўэр, Вярхоўным камандуючым саюзнымі войскамі ў Міжземнамор'і — брытанскі генерал Г. Уілсан.
На Бірманскім фронце
Пасля адступлення рэштак англа-індыйскіх войскаў з Бірмы ў Індыю англійскі галоўнакамандуючы генерал А. Уэйвел распачаў рэарганізацыю індыйскай арміі. Скарыстаўшыся адсутнасцю актыўных баявых дзеянняў, ён заняўся тэрміновым фарміраваннем і падрыхтоўкай новых злучэнняў, былі створаны індыйскія ВПС.
Аднак прадпрыняты ў канцы 1942 года наступ у Бірме завяршыўся няўдачай. Не прывялі да поспеху і дзве наступальныя аперацыі напачатку 1943 года на Араканскім узбярэжжы і ў Цэнтральнай Бірме. Такім чынам, у баявых дзеяннях у Бірме не было дасягнута вырашальнага поспеху. Асноўныя бітвы ў 1942-43 гадах адбываліся паміж Японіяй і ЗША на Ціхім акіяне.
Перамога над Германіяй
З 22 чэрвеня 1941 года асноўныя сілы вермахта ваявалі на Усходнім фронце супраць СССР. Савецкі Саюз настойваў на адкрыцці другога фронту супраць Германіі ў Еўропе. Аднак У. Чэрчыль усімі сіламі адцягваў высадку ў Францыі. У выніку яна не адбылася ні ў 1942 годзе, ні ў 1943 годзе.
Вызваленне Францыі
6 чэрвеня 1944 года пачалася высадка англа-амерыканскіх войскаў у Францыі. Поспеху дэсантнай аперацыі спрыяла поўнае панаванне англа-амерыканскага флоту і авіяцыі.
25 ліпеня пачаўся наступ саюзных войскаў у паўночна-заходняй Францыі. Дагэтуль былі сканцжнтраваны сілы 1-й амерыканскай, 2-й брытанскай і 1-й канадскай армій; неўзабаве ў бой уступіла 3-я амерыканская армія. Агульнае кіраўніцтва сухапутнымі войскамі ажыццяўляў брытанскі генерал Б. Мантгомеры, Вярхоўнае камандаванне саюзнымі войскамі заставалася за амерыканскім генералам Д. Эйзенхаўэрам. Да канца жніўня нямецкія войскі на поўначы Францыі пацярпелі цяжкае паражэнне.
Высадка саюзных (амерыканскіх і французскіх) войскаў на поўдні Францыі 15 жніўня вымусіла нямецкія войскі пакінуць поўдзень краіны. Да 10 верасня 1944 года саюзныя войскі, якія наступалі з поўначы і з поўдня Францыі, злучыліся.
Становішча на Балканах
У выніку разгрому Румыніі (у жніўні 1944 года), акупацыі Балгарыі (у верасні), прасоўвання савецкіх войскаў у Югаславію і Венгрыю (у верасні—кастрычніку) уплыў СССР на Балканах узрос. Гэта не магло не занепакоіць урад Вялікабрытаніі. У. Чэрчыль успамінаў, як на англа-савецкай канферэнцыі ў Маскве ў кастрычніку 1944 года ён звярнуўся да Сталіна:
«Давайце ўрэгулюем нашы справы на Балканах… Ці згодны вы на тое, каб займаць пераважнае становішча на 90 % у Румыніі, на тое, каб мы займалі таксама пераважнае становішча на 90 % у Грэцыі і напалову — у Югаславіі? Пакуль гэта перакладалася, я ўзяў паўаркуша паперы і напісаў:
Румынія
Расія — 90 %
Іншыя — 10 %
Грэцыя
Расія — 10 %
Югаславія 50 : 50 %
Венгрыя 50 : 50 %
Балгарыя
Расія — 75 %
Іншыя — 25 %…»
Сталін пагадзіўся з прапановамі Чэрчыля.
Асцерагаючыся ўзмацнення камуністычнага ўплыву ў Грэцыі, У. Чэрчыль настаяў на высадцы ў Грэцыі брытанскіх войскаў, якая пачалася 4 кастрычніка 1944 года. Аднак грэчаскі камуністычны рух падняў паўстанне, якое ахапіла ўсю сталіцу. Справа дайшла да прамога сутыкнення брытанскіх і грэчаскіх камуністычных войскаў. У снежні ў Грэцыю з Італіі прыбыў фельдмаршал Х. Александэр, які неўзабаве змяніў Уілсана на пасадзе Вярхоўнага камандуючага на Міжземнамор'і. Да сярэдзіны студзеня 1945 года брытанскія войскі ўзялі пад кантроль усю Атыку. 11 студзеня было падпісана перамір'е, паводле якога пракамуністычныя ўзброеныя сілы былі распушчаны. Гэтыя падзеі атрымалі неспрыяльны для Вялікабрытаніі водгук у свеце, у тым ліку ў ЗША. Аднак І. В. Сталін устрымаўся ад умяшання.
Нарастанне рознагалоссяў паміж Вялікабрытаніяй і СССР
У той час як пытанне аб уплыве на Балканах было вырашаны досыць хутка, прынамсі на паперы, першым вялікім каменем спатыкнення ў адносінах паміж заходнімі саюзнікамі, у першую чаргу Вялікабрытаніяй, і СССР, стала пытанне Польшчы. Асноўныя рознагалоссі выклікаў прынцып фарміравання польскага ўрада. Савецкі бок настойваў на стварэнні ў сутнасці марыянетачнага прасавецкага ўрада, лаяльнасць якога павінна быць гарантыяй ад працягу палітыкі, якая праводзілася да вайны. Ялцінская канферэнцыя саюзнікаў у лютым 1945 года не вырашыла канчаткова гэта пытанне.
У. Чэрчыль пісаў у сваіх мемуарах:
Па меры таго, як вайна, якую вядзе кааліцыя, падыходзіць да канца, палітычныя пытанні набываюць усё важнейшае значэнне… Знішчэнне ваеннай моцы Германіі пацягнула за сабой карэнную змену адносін паміж камуністычнай Расіяй і заходнімі дэмакратыямі. Вырашальныя практычныя пытанні стратэгіі і палітыкі… зводзіліся да таго, што:
Аднак Чэрчыль не знайшоў падтрымкі ў амерыканскіх саюзнікаў, якія адыгрывалі ўсё больш вызначальную ролю ў англа-амерыканскім саюзе.
Уварванне ў Германію
16 снежня 1944 года нямецкія войскі перайшлі ў генеральны наступ у Ардэнах. 22 снежня 3-я амерыканская армія пад камандаваннем генерала Дж. Патана пачатку контрнаступленне на нямецкі выступ з поўдня, і атакавала яго з паўднёвага флангу, паставіўшы немцаў пад пагрозу акружэння. Надвор'е ў Ардэнах палепшылася і авіяцыя саюзнікаў пачала бамбіць пазіцыі нямецкіх войскаў і іх лініі забеспячэння. 24 снежня амерыканскія і брытанскія войскі спынілі наступ праціўніка на подступах да ракі Маас.
Да 24 снежня ў выніку супраціўлення англа-амерыканскіх войскаў нямецкі наступ канчаткова выдыхнуўся і нямецкія войскі пачалі адыходзіць на зыходныя пазіцыі. Нямецкі наступ у Ардэнах як стратэгічная аперацыя скончыўся поўным правалам. Стратэгічная ініцыятыва беззваротна перайшла да саюзнікаў і яны пачалі наступаць на Германію.
Напачатку 1945 года брытанская авіяцыя аднавіла паветраныя налёты на германскія гарады з мэтай тэрарызаваць насельніцтва і пасеяць паніку сярод грамадзянскага насельніцтва і бежанцаў. У сярэдзіне лютага адбыўся спусташальны налёт на Дрэздэн, які практычна сцёр з зямлі цэнтр горада (гл. Бамбардзіроўка Дрэздэна).
У лютым-сакавіку 1945 года саюзныя брытанскія, амерыканскія і французскія войскі адкінулі нямецкія войскі за Рэйн. У. Чэрчыль настойваў на хуткім наступе на Берлін. Аднак Вярхоўны камандуючы саюзнымі войскамі ў Еўропе генерал Д. Эйзенхаўэр збіраўся працягнуць наступ уздоўж восі Эрфурт—Лейпцыг—Дрэздэн і на Рэгенсбург—Лінц. Ён не збіраўся ўступаць з савецкай арміяй у гонку за Берлін. 2 мая пасля штурму сталіца Германіі Берлін быў узяты савецкімі войскамі.
Заканчэнне вайны ў Італіі
Цяжкая і кровапралітная кампанія ў Італіі працягвалася з верасня 1943 года да самага канца вайны. 4 чэрвеня 1944 года саюзныя войскі ўступілі ў Рым і да 15 жніўня выйшлі на ўмацаваную лінію на паўднёвы ўсход ад Рыміні, Фларэнцыя, рака Арно. Аднак прадпрыняты наступ увосень 1944 года не ўвянчаўся поспехам. Толькі 9 красавіка 1945 года новы наступ саюзных войскаў прывёў да прарыву нямецкага фронту. 2 мая 1945 года Вярхоўны камандуючы саюзнымі войскамі ў Міжземнамор'е фельдмаршал Х. Александэр прыняў капітуляцыю нямецкай групы армій «C».
Заканчэнне вайны ў Германіі
Брытанскія войскі прасоўваліся ў Германію на паўночным флангу саюзнага фронту.
4 мая 1945 года нямецкія войскі на паўночным захадзе капітулявалі перад 21-й групай армій фельдмаршала Б. Мантгомеры, якая акупавала Данію, Шлезвіг-Гольштэйн і частку Мекленбурга.