cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мера (племя)
Роля ў фарміраванні рускага этнасу
Ёсць меркаванне, што фіна-ўгорскі народ — мера (мяране), быў асіміляваны славянскімі плямёнамі падчас засялення імі тэрыторый, ужо занятых мерай. Такім чынам рускія як этнас склаліся на мяранскай аснове. Таксама, магчыма, адбывалася выцясненне і міграцыя, або вынішчэнне меры, але пра арганізаваны супраціў мясцовага насельніцтва прышлым славянам звестак няма. Археалагічныя раскопкі ў многіх месцах паказваюць суіснаванне ў адзін перыяд славянскай і фіна-ўгорскай культур на адных паселішчах.
Сучасныя мера
Некаторыя гісторыкі, філолагі і этнографы схільныя лічыць, што прамыя нашчадкі летапіснай меры — кастрамскія марыйцы.
У той жа час, у Парфеньеўскім, Антропаўскім, Вахомскім, Нейскім, Галіцкім раёнах Кастрамской вобласці, Мышкінскім і Некоўзскім раёнах Яраслаўскай вобласці і іншых ёсць карэнныя рускамоўныя жыхары, якія хацелі б лічыцца нашчадкамі мяран, хоць усе апошнія перапісы насельніцтва іх запісвалі рускімі. Сучасныя мяране маюць свае інтэрнэт-сайты , дзе прадстаўлены нацыянальныя герб, сцяг і гімн ; удзельнічаюць у дыскусіях на фіна-ўгорскіх сетках.
Жыццю сучасных мяран прысвечаны літаратурныя творы сучасных пісьменнікаў: аповесці Дзяніса Асокіна (Аіста Сяргеева) «Аўсянкі» і Алекса Авардзіна (Авардзеня Сандры) «Кастрамскія вакацыі». У 2010 годзе рэжысёрам Аляксеем Фядорчанкам зняты мастацкі фільм «Аўсянкі», героі якога мяране, якія паводле сцэнарыя захаваліся як этнас і жывуць у наш час.
Вейдэнбаум
Вейдэнбаум — прозвішча.
Беатрыс I (графіня Бургундыі)
Біяграфія
Стала спадчынніцай свайго бацькі Рэно III Бургундскаму ў 3-гадовым узросце. Вакол патэнцыйнага тытула пфальцграфа разгарэўся сапраўдны бой. Апекуном Беатрыс і рэгентам Бургундыі стаў яе дзядзька Гільём III, граф Макона, які ў Бургундыі насіў імя Гільём IV. Жадаючы атрымаць графскі тытул, ён фактычна трымаў сваю пляменніцу пад хатнім арыштам. З іншага боку на Бургундыю прэтэндаваў герцаг Бертольд IV фон Цэрынген, бацька якога насіў тытул «рэктар Бургундыі», атрыманы ад імператара Лотара Суплінбургскага. Прэтэнзіі Бертольда IV былі падтрыманы імператарам Конрадам III і Беатрыс была вызвалена. Аднак у канчатковым выніку тытул пфальцграфа не дастаўся і Цэрынгенам. У 1156 годзе новы імператар Фрыдрых I Барбароса ажаніўся з Беатрыс, узяўшы графства Бургундыю ў якасці пасагу і далучыўшы яе такім чынам да ўладанняў Гогенштаўфенаў.
Беатрыс памерла 15 лістапада 1184 года і пахавана ў крыпце Шпаерскага сабора (ням. Kaiser- und Mariendom zu Speyer) разам са сваёй дачкой Агнэс.
Шлюб і дзеці
Муж: з 1156 года Фрыдрых I Барбароса (1122—10 чэрвеня 1190), імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі. Дзеці ад гэтага шлюбу:
Мікалай Анісімавіч Калтуноў
Мікалай Анісімавіч Калтуноў (, в. Халмы,, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 сакавіка 1961 года ў в. Халмы Горацкага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, інжынер-механік.
Працаваў галоўным інжынерам саўгаса «Забалоцце» Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці; галоўным інжынерам Мсціслаўскага раённага вытворчага аб'яднання па вытворча-тэхнічным забеспячэнні сельскай гаспадаркі «Райсельгастэхніка»; старшынёй праўлення калгаса «Камуніст» Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці; дырэктарам ААТ «Горацкі завод напояў»; намеснікам дырэктара па эканамічных пытаннях, дырэктарам, старшынёй савета дырэктараў сумеснага беларуска-брытанскага прадпрыемства ААТ «Дах» г. Асіповічы Магілёўскай вобласці.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
На пасяджэнні Палаты прадстаўнікоў 6 мая 2015 года, на якім абмяркоўваўся Дэкрэт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства», Калтуноў заявіў :
Анета
Анета (Oneta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 714 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 24020. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta (capoluogo), Sant'Antonio di Padova (Cantoni) e San Bartolomeo Apostolo (Chignolo.
Партал юрскага перыяду
«Партал юрскага перыяду» (таксама вядомы як «Паралельны свет» ці «Першабытны» (Primeval)) — брытанскі навукова-фантастычны тэлесерыял, які быў зняты для брытанскага тэлеканала ITV кампаніяй «Impossible Pictures». Аўтарамі ідэі з’яўляюцца Эдрыен Ходжэс і Цім Хейнс, якія таксама стварылі дакументальны серыял «Шпацыры з…». «Партал юрскага перыяду» апавядае пра каманду з пяці вучоных, мэтай працы якіх з’яўляецца выяўленне часавых парталаў і нейтралізацыя небяспечных дагістарычных істот, якія пранікаюць праз іх.
Паказ серыяла пачаўся ў Вялікабрытаніі 10 лютага 2007 года, але з тых часоў быў паказаны ўжо ў шматлікіх краінах свету, у тым ліку і ў Расіі на канале ТБ-3 з 15 лістапада 2008 года. Першыя паказы серыяла прайшлі з пазітыўнымі паказчыкамі, доля аўдыторыі не апускалася ніжэй 25 % ад агульнага ліку тэлегледачоў серыяла ў Вялікабрытаніі на працягу першых двух сезонаў. У ЗША першыя сезоны трансліраваліся на тэлеканале «BBC America» і атрымалі станоўчыя ацэнкі ад амерыканскіх крытыкаў. Трэці сезон планавалася пачаць 30 студзеня 2008 года, але пачалі толькі 28 сакавіка 2009 года. У ЗША трэці сезон быў прадстаўлены на суд грамадскасці 16 мая 2009 года на тэлеканале «BBC America».
15 чэрвеня 2009 года ITV абвясціў, што паказ завершаны і чацвёртага сезону не будзе. Аднак, 29 верасня 2009 года было абвешчана пра дасягнуты паміж некалькімі кампаніямі пагадненні на здымкі 4 і 5 сезонаў у 2011 годзе. Паказ першага з двух новых сезонаў пачаўся на Новы год на канале ITV1 у Вялікабрытаніі і на «BBC Амерыка» ў ЗША. Апошні сезон серыяла ўжо быў паказаны на канале «Watch» у перыяд з 24 мая па 28 чэрвеня 2011 года, а затым яго можна будзе ўбачыць на канале ITV1 у 2012 годзе. 3 лістапада 2011 года паказ 4 сезону пачаўся ў Расіі на тэлеканале ТБ-3. «Impossible Pictures» ніяк не каментавала будучыню серыяла, пачынаючы з запуску вытворчасці 5 сезону ў лістападзе 2010 года. Канадскі спін-оф, названы «Партал юрскага перыяду: Новы свет», быў анансаваны 15 верасня 2011 года, а пачатак вытворчасці вызначана на зіму.
Здымкі
Здымкі другога сезону былі скончаны 1 кастрычніка 2007 года. Паказаны другі сезон быў напачатку 2008 года. Кэралайн Стыл і Олівер Лік, адлюстроўваныя Наомі Бэнтлі і Карлам Тэабальдам адпаведна, сталі двума новымі героямі, абодва з якіх таемна змовіліся з Хелен Катэр. Перадапошні эпізод другога сезону быў напісаны сцэнарыстам серыяла «Доктар Хто» Полам Корнелам.
Каб скараціць выдаткі і выкарыстоўваць ірландскія падатковыя паслабленні для тэлевізійных праектаў, здымачная група пераехала ў Ірландыю, а менавіта ў месцы каля Дубліна і Уіклау, дзе 22 сакавіка 2010 года пачаліся здымкі чацвёртага і пятага сезонаў. Здымкі праходзілі ў сядзібе Powerscourt (каля пасёлка Эніскеры), амфітэатры «The O2», дублінскім порце, а таксама ў гарадскіх раёнах Дубліна Рынгсенд і Парк-Уэст.
Рэклама
Незадоўга да прэм’еры па ўсім Лондане былі ўстаноўлены рэкламныя шчыты і банеры. Было некалькі плакатаў, на якіх істоты з першага сезону серыяла былі намаляваны ў перабольшаных памерах (Артраплеўра ў серыяле па памерах параўнальная з чалавекам, тады як на плакаце яна была намалявана памерам з дом). У другога і трэцяга сезонаў таксама былі шырокія рэкламныя кампаніі.
Зачыненне, аднаўленне і спін-офф серыяла
У маі 2009 года «The Sun» паведаміла, што серыял можа быць выключаны з вяшчальнай сеткі ITV, з прычыны страт у памеры 2,7 мільярдаў фунтаў стэрлінгаў (хоць не выключана, што з прычыны вялікага бюджэту серыяла). ITV адмаўляў гэту інфармацыю, выступіўшы з паведамленнем пра тое, што гэта няпраўда, яны не збіраюцца спыняць паказ, які не ажыццяўляўся толькі падчас рамонтных прац. Аднак, да чэрвеня 2009 года брытанскі тэлеканал пацвердзіў, што паказ скончаны. У той жа час здымачнай групе было прапанавана паспрабаваць захаваць серыял іншымі спосабамі, якія дазволяць зменшыць выдаткі і вытворчы бюджэт. Прадстаўнік ITV сказаў наступнае: «Пасля трох вельмі паспяховых сезонаў серыяла, у наш час мы не плануем яго працягваць. Але іншыя высакаякасныя драмы будуць па-ранейшаму займаць ключавыя пазіцыі ў сетцы вяшчання нашага тэлеканала».
Верагоднай прычынай зачынення серыяла сталі страты тэлеканала на працягу 2009 года ў памеры 105 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. У выніку і іншыя папулярныя тэлесерыялы і шоу былі выключаны з вяшчальнай сеткі, напрыклад тэлесерыял «Біццё сэрца». Нягледзячы на гэта, 29 верасня 2009 года было абвешчана пра запуск здымкаў 4 і 5 сезонаў серыяла, у якіх захаваўся амаль увесь акцёрскі склад 3 сезону ; толькі Лайла Руас заявіла пра тое, што не збіраецца вяртацца. Паводле новага пагаднення, меркавалася зняць 7 эпізодаў чацвёртага сезону, якія планавалі паказаць на ITV напачатку 2011 года, а затым паўтарыць на канале Watch UKTV, а 6 эпізодаў пятага сезону планавалася паказаць спачатку на канале Watch, а паўтарыць на ITV1. Здымкі новых сезонаў пачаліся 22 сакавіка 2010 года, а скончыліся ў лістападзе ; дата прэм’еры была прызначана на студзень 2011 года. Здымкі чацвёртага сезону скончыліся 25 чэрвеня, і адразу ўслед за гэтым стартавала вытворчасць пятага сезону.
7 красавіка 2010 гады былі прадстаўлены тры новых героя серыяла. Імі сталі вучоны Філіп Бёртан, сыграны Аляксандрам Сідзігам, Мэт Эндэрсан, новы палявы лідар, роля якога выканаў Кіяран Макменамін, і Джэс Паркер, гераіня актрысы Руты Кірні, якая будзе кіраваць аперацыямі з цэнтра па даследаванні анамалій. 8 чэрвеня 2010 года рэжысёр чацвёртага сезону ірландзец Роберт Куін заявіў у інтэрв’ю, што ў пятым і шостым эпізодах чацвёртага сезону з’яўляюцца пачвары з будучыні, якія спачатку тэрарызуюць прыморскую вёску (знятую ва Уіклау), а затым атакуюць старадаўні замак.
Паміж ITV і Warner Bros. было складзена пагадненне на здымкі мастацкага фільма па матывах тэлесерыяла. Правы на вытворчасць былі выкуплены Аківай Голдсманам і Кэры Фостэрам — прадзюсарамі новага праекта. 15 верасня 2011 года было абвешчана пра стварэнне канадскага спін-офа серыяла пад назвай «Партал юрскага перыяду: Новы свет», паказы якога плануецца весці на канадскім тэлеканале Space. Гэта сумесная вытворчасць кампаній Omni Film productions, Impossible Pictures і Bell Media. Вытворчасць плануецца пачаць у Ванкуверы і Брытанскай Калумбіі ўзімку 2011 года.
NGC 5860
NGC 5860 (іншыя абазначэнні — UGC 9717, IRAS15047+4249, MCG 7-31-33, ZWG 221.28, MK 480, 1ZW 102, KCPG 454A, PGC 53939) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мядзведаўка (Ершыцкі раён)
Мядзведаўка (Медведовка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ершыцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дашкаўка (Вілейскі раён)
Да́шкаўка (, Дашковка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Еркы
Еркы (Єрки́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Катэрынопільскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны.
Рамонтны, кансервавы і шчабёначны заводы. Нафтабаза. Гранітны кар'ер. Элеватар. Камбінат хлебапрадуктаў.
Дэн Ратушны
Даніэль Пол Ратушны — канадскі прафесійны хакейны трэнер. Былы прафесійны хакеіст на пазіцыі абаронцы, у цяперашні час з'яўляецца галоўным трэнерам Рэд Бул Зальцбург у аўстрыйскай хакейнай лізе і нацыянальнай зборнай Аўстрыі.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2015
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2015 — 10-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
Палавітня
Палавітня (Половитня) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ершыцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мір Абдульфат-хан Мір Рза Хан-аглы Талышынскі (Агахан)
Мір Абдульфат-хан Мір Рза Хан-аглы Талышынскі (Ага-хан) (Əbülfət Talışınski) (19 верасня 1885, Ленкарань — 21 снежня 1949, Баку) — азербайджанскі ўрач, украінскі дыпламат. Віцэ-консул Украінскай Народнай Рэспублікі ў Азербайджане. Доктар медыцынскіх навук (1937), прафесар (1939).
Біяграфія
Нарадзіўся 19 верасня 1885 года ў горадзе Ленкарань Бакінскай губерні ў сям’і патомнага двараніна. У 1909 годзе скончыў Бакінскую гімназію. У 1916 годзе скончыў медыцынскі факультэт Універсітэта Святога Уладзіміра.
З 1916 па сакавік 1917 года працаваў ардынатарам у Харкаўскім шпіталі Таварыства Чырвонага крыжа.
У красавіку 1917 года пачаў працаваць у хірургічным аддзяленні Бакінскай гарадской клінічнай бальніцы.
У 1919 годзе ганаровы віцэ-консул УНР у Азербайджане.
З 1920 года працуе на кафедры агульнай хірургіі Бакінскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У 1930 годзе заснаваў аддзяленне траўматалогіі ў Бакінскай бальніцы імя М. A. Сямашкі.
У 1935 годзе ён выдаў першы падручнік па траўматалогіі на азербайджанскай мове для студэнтаў медыцынскага інстытута.
У 1938—1944 гадах загадваў аддзяленнем траўматалогіі-артапедыі і ваенна-палявой хірургіі Азербайджанскага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
Адначасова ў гады Вялікай Айчыннай вайны быў галоўным хірургам ваеннага шпіталя.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны заснаваў Бакінскі навукова-даследчы інстытут траўматалогіі і рэканструктыўнай хірургіі, дзе ўзначаліў аддзяленне траўматалогіі-артапедыі, якім кіраваў да канца жыцця.
Памёр 21 снежня 1949 года ў Баку.
Лаўрышаўскі сельсавет
Лаўры́шаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Лаўрышава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Навагрудскага раёна. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шчорсаўскага сельсавета.
Сан-Панталон (Венецыя)
Першапачаткова была пабудавана ў XI стагоддзі, затым неаднаразова перабудоўвалася. У сваім цяперашнім выглядзе будынак быў выбудаваны ў 1668-1686 гадах па праекце Франчэска Каміна.
Мастацкая дамінанта царквы - лімітны роспіс-падманка (trompe l'oeil) працы Джавані Антоніа Фуміяні «пакутніцтва і Ушэсце Св Панцеляймона» (1680-1704), якая змяшчае 40 сюжэтаў з жыцця святога. Лічыцца, што Фуміяні загінуў, сарваўшыся з лясоў падчас працы над карцінай. Роспіс не мае традыцыйнага апраўлення, што стварае ілюзію пераходу столі на сцены. Лічыцца, што гэта самае вялікае мастацкае палатно ў свеце, плошчай больш за 700 м ².
У капэле Св Панцеляймона алтарная карціна Паола Веранезэ «Цуд Святога Панцеляймона» (1587). У капэле Святога Цвіка захоўваецца адзін з цвікоў праўдзівага Крыжа і дзве карціны: «Каранавання Дзевы Марыі» працы Антоніа Віварыні і Джавані д'Алеманьі (1444) і «Дабравешчанне» (1350), прыпісваецца Паола Веранезэ.
Лінь
Лінь, лін (Tinca tinca) — від рыб сямейства карпавых, адзіны прадстаўнік рода ліні.
Апісанне
Даўжыня да 60 см, маса да 1 кг (зрэдку да 7,5 кг). Галава невялікая, вочы маленькія з радужынай чырвонага колеру. Цела кароткае і тоўстае, з кароткім хваставым сцяблом, выслана дробнай і шчыльнай луской і густым слоем слізі. Спіна цёмна-зялёная, бакі бурыя з залацістым бляскам, плаўнікі цёмна-шэрыя, брушка шэраватае; інтэнсіўнасць афарбоўкі залежыць ад характару вадаёма. Каля вуглоў невялікага канечнага рота маецца па адным кароткім вусіку. Усе плаўнікі закругленыя. Знешнія промні брушных плаўнікоў самцоў значна больш тоўстыя, чым у самак.
Пашырэнне
Пашыраны ў прэсных вадаёмах Еўразіі, акрамя басейнаў Ледавітага акіяна. Жывё ў рэках і азё­рах басейнаў Бал­тыйскага, Чорнага і Кас­пійскага мо­раў, у Сібі­ры сустракаецца ў Обі і Енісеі (акрамя нізоўяў), у воз. Байкал; у вадаёмах За­бай­ка­лля рэдкі. Тыповы прадстаўнік азёрна-рачнога комплекса рыб. На Беларусі прадстаўлены ўсюды, пераважна ў азёрах і поймавых вадаёмах, затоках, зарослых старыцах, сажалках і іншых месцах з цёплай вадой і ілістым дном. Аддае перавагу добра праграваным участкам стаячых вадаёмаў з захламленым дном. Пазбягае цячэння, халоднай вады, добра пераносіць дыфіцыт кісларода. На працягу большай часткі года трымаецца на тых самых месцах, вялікіх скопішчаў не ўтварае.
Асаблівасці біялогіі
Вядзе адзіночны спосаб жыцця. У халодны перыяд го­да за­капваецца ў мул; добра пе­раносіць працяглае абсыханне і прамярзанне вадаёмаў. Корміцца доннымі беспазваночнымі (чэрві, лічынкі насякомых, малюскі, ракападобныя), маладымі парасткамі водных раслін.
Жыве да 10 год. Здольнасці да размнажэння дасягае ва ўзросце 3—4 гадоў. Нераст парцыённы, адбываецца ў маі—ліпені на мелкіх зарослых участках поймавых вадаёмаў і рачных заток пры тэмпературы вады 19—20 °C. Нерастуе невялікімі чародкамі, плоднасць моцна вар’іруеццца ў залежнасці ад узросту і памераў самкі. Дробную, клейкую ікру адкладвае на сцёблах водных раслін і на грунт (у сярэднім 300—600 тыс. ікрынак), дзе яна развіваецца 3-4 дні. Значная колькасць ікры гіне ад заглейвання і недахопу кіслароду. Моладзь расце вельмі павольна.
Промысел і развядзенне
Аб’ект спартыўнага рыбалоўства, промыслу і развядзення. Валодае даволі высокімі смакавымі і харчовымі якасцямі.
Юрый Якаўлевіч Рыбак
Юрый Якаўлевіч Рыбак (нар., г. Дзяржынск) — беларускі самбіст і дзюдаіст, выступае за зборныя Беларусі з канца 1990-х гадоў. Трохразовы чэмпіён свету. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Сярэбраны і бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету па дзюдо, бронзавы прызёр чэмпіянату Еўропы, удзельнік двух летніх Алімпійскіх гульняў. На спаборніцтвах прадстаўляе Мінскую вобласць.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Цвярское княства
Цвер узніка ў ХІІ стагоддзі на землях смаленскіх крывічоў і належала Ноўгараду, у 1209 годзе перайшла да Уладзіміра-Суздальскага княства. На пачатку ХІІІ ст. Цвер у складзе Пераяслаў-Залескага княства. Пасля разгрому Уладзіміра-Суздальскай зямлі мангола-татарамі і падзелу спадчыны загінулага ў Ардзе вялікага князя Яраслава Усеваладавіча, у 1247 годзе Цвер як удзел атрымаў князь Яраслаў Яраславіч, родны брат вялікага князя Аляксандра Яраславіча. У 1264 годзе Яраслаў Яраславіч стаў вялікім князем уладзімірскім. У 1265 годзе ў Цвяры з’яўляецца епіскапская кафедра, якую ўзначаліў былы полацкі епіскап Сімяон. Другім цвярскім епіскапам у 1289—1316 гадах быў Андрэй, сын літоўскага князя Гердзеня. З’яўленне асобнага Цвярскога епіскапства і адносна нязначнае спусташэнне мангола-татарскім нашэсцем спрыялі ўзвышэнню Цвяры.
У 1285 годзе князем Міхаілам Яраславічам, яго маці княгіняй Аксінняй і епіскапам Сімяонам закладзены каменны кафедральны Спаскі сабор, асвечаны ў 1290 годзе, першая каменная царква Паўночна-Усходняй Русі пасля мангола-татарскага спусташэння. Яшчэ адну каменную царкву пачалі будаваць цвяране ў 1323 годзе ў Фёдараўскім манастыры. У XIV ст. у Цвяры на беразе Волгі вядома яшчэ адна каменная царква — Міхаіла Арханёла. У 1369 годзе князь Міхаіл Аляксандравіч пабудаваў у Цвяры новы драўляны крэмль, а ў 1372 годзе ўзвёў вакол горада земляны вал. У Цвяры вяліся ўласныя летапісы, некаторыя дайшлі да нашых дзён (напр. «Хроніка Георгія Амартола»).
Цвярское княства вяло барацьбу з Маскоўскім княствам за вялікае ўладзімірскае княжанне і за палітычную гегемонію на Русі, часта атрымлівала падтрымку Вялікага Княства Літоўскага, але, перыядычна, ваявала і з ім (1285 і інш.). Найперш з Вялікім Княствам Літоўскім ішла барацьба за кантроль над раёнам Ржэва на Верхняй Волзе, у гэтым рэгіёне да сярэдзіны XX ст. захоўваліся беларускія гаворкі і этнаграфічныя прыкметы (гл. тудаўляне).
Вядомыя цвярскія буйныя гарады — Кашын, Ксняцін, Зубцоў, Старыца (дзе здабывалі белы камень для будаўніцтва) Холм, Мікулін і Дарагабуж.
Тытул «вялікіх» канечна замацаваўся за цвярскімі князямі ў сярядзіне XIV стагоддзя, узмацнілася іх змаганне з князямі маскоўскімі. У гэты час Цвер наладзіла адносіны з Вялікім Княствам Літоўскім. У 1320 годзе дачка Гедзіміна Марыя выйшла замуж за цвярскога князя Міхаіла, а неўзабаве дачка Кейстута выйшла за князя Івана Міхайлавіча. У змаганні з цвярскімі князямі маскоўскія абапіраліся на Арду. У 1327 годзе ў Цвяры адбылося супрацьардынскае выступленне, у горадзе быў забіты татарскі пасланнік і знішчаны яго атрад. Хан даручыў маскоўскаму князю Івану Каліце пакараць цвяран. Урэшце, Іван Каліта ў 1328 годзе атрымаў тытул вялікага князя ўладзімірскага, што спрыяла ўзвышэнню Маскоўскага княства.
Асабліва цесныя адносіны паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Цверру былі пры вялікім князі Альгердзе. Цвер паступова аднаўляла свае пазіцыі, працягвала змагацца з Масквой, у т.л. з дапамогай Альгерда, які ў 1347 годзе другі раз ажаніўся з цвярской княжной Юльянай. У лістападзе 1368 годзе Альгерд падтрымаў цвяран, пайшоў на Маскву, аблажыў, але ўрэшце ўзяў толькі выкуп. Апроч Альгерда, з цвярской княжной быў жанаты Свідрыгайла, а цвярскія князі — з дочкамі Уладзіміра Альгердавіча, Сямёна Алелькавіча.
У 1370 годзе маскоўскі князь Дзмітрый зноў нападае на Цвер. Альгерд робіць другі паход на Маскву і бярэ яе ў аблогу 6 снежня 1370 года. У гэты час цвярскі князь атрымлівае ў Ардзе ярлык на валоданне Уладзімірскім княствам. У 1372 годзе войскі Вялікага Княства Літоўскага начале з Вітаўтам і Кейстутам зноў уварваліся ў Маскоўскае княства, каб падтрымаць цвярскога саюзніка. У 1375 годзе маскоўскі князь Дзмітрый арганізаваў паход на Цвер, мабілізаваўшы войскі 19 удзельных князёў. Аблога Цвяры доўжылася 5 тыдняў, горад не здаваўся, але масквічы спусташалі цвярскія землі, урэшце цвярскі князь Міхаіл прапанаваў замірыцца. У выніку серыі войнаў (1368—1372) частковую самастойнасць Цвяры ўдалося адстаяць, нягледзячы на цяжкае паражэнне ад Масквы ў 1375 годзе.
Росквіт эканомікі і культуры Цвярской дзяржавы прыпаў на першыя дзве трэці XV ст., калі ў Маскве ішлі доўгія дынастычныя войны. У пачатку XV ст. цвярскі князь Іван Міхайлавіч б’е ўласныя манеты. Добра вядомы на Русі таго часу цвярскія гарматнікі. Цвярскія купцы гандлявалі з гарадамі Прыбалтыкі і Каўказа, Блізкага Усходу і Сярэдняй Азіі. Найбольш вядомы з іх — Афанасій Нікіцін, які ў 1466—1472 гадах здзейсніў вандроўку ў Індыю. Найбольшы ўздым адбываецца пры князі Барысе Аляксандравічы.
Аднак пры вялікі князі Іване ІІІ Масква зноў узмацнілася, вызвалілася ад ардынскай залежнасці і захапіла землі Ноўгарада. Пры вял.кн. Міхаіле Барысавічы (1461—1485), які спрабаваў захаваць незалежнасць Цвяры з апорай на Вялікае Княства Літоўскае, адбываўся хуткі ўпадак цвярской дзяржаўнасці. Спачатку Масква схіліла на свой бок частку мясцовых баяраў, а ў верасні 1485 года войскі Івана ІІІ аблажылі Цвер. Польскі кароль і вял.кн. літоўскі Казімір, нягледзячы на саюзныя абавязкі паводле дамоваў 1449 і 1484 гадоў, не аказаў дзейснай падтрымкі Цвяры, што перадвырашыла далучэнне яе Маскоўскай дзяржавы. Праз некалькі дзён цвярскія баяры адкрыта перайшлі на бок Масквы, цвярскі князь Міхаіл Барысавіч з невялікай дружынай збег у Вялікае Княства Літоўскае, а яго маці, княгіню Настассю ўзялі ў палон і адвезлі ў Маскву. Ліквідацыя самага моцнага сярод рускіх княстваў гістарычнага канкурэнта Масквы дала магчымасьць апошняй пачаць адкрытае змаганне з Вялікім Княствам Літоўскім.
Готхард Стэндэр
Готхард Фрыдрых Стэндэр ( Gothards Frīdrihs Stenders, таксама вядомы як Стэндэр Старэйшы 1714—1796) — лютэранскі пастар, лінгвіст, географ і асветнік, адзін з заснавальнікаў латышскай свецкай літаратуры.
Чэслаў Кішчак
Чэслаў Кішчак (Czesław Jan Kiszczak; 19 кастрычніка 1925 — 5 лістапада 2015) — польскі ваенны і палітычны дзеяч, генерал Народнага польскага войска (ПНР), начальнік Другога ўпраўлення Генеральнага штаба (1973–1979), начальнік унутранай вайсковай службы (1979–1981), камуністычны дзеяч, міністр унутраных спраў (1981–1990), член Ваеннай рады нацыянальнага выратавання, якая нясе супольную адказнасць за падрыхтоўку і ўвядзенне ваеннага становішча ў 1981 годзе, кандыдат (1982–1986) і член (1986–1990) Палітбюро Цэнтральнага камітэта Польскай аб'яднанай рабочай партыі, старшыня Савета Міністраў Польскай Народнай Рэспублікі (з 2 па 24 жніўня 1989 года), член Сейма Польскай Народнай Рэспублікі 9-га склікання, намеснік прэм'ер-міністра Польскай Народнай Рэспублікі ў 1989–1990 гадах.
Анорэ
Анарэ (Onore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 750 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 24020. Тэлефонны код — 0346.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Паўднёвачэшскі ўніверсітэт у Чэске-Будзеёвіцах
Паўднёвачэшскі ўніверсітэт у Чэске-Будзеёвіцах  — чэшская дзяржаўная політэхнічная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Чэске-Будзеёвіцы.
Характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны 28 верасня 1991 года. Аснову ўніверсітэта першапачаткова складалі два факультэты — педагагічны факультэт (з 1948 года — філіял педагагічнага факультэта Карлава ўніверсітэта, пазней ён стаў самастойным факультэтам) і факультэт эканомікі бізнесу (з 1960 года ўваходзіў у склад Пражскага сельскагаспадарчага ўніверсітэта). У 1994 годзе ў Йіндржыхуве-Градцы быў створаны факультэт менеджменту, але на мяжы 1997—1998 гадоў ён быў аддзелены ад структуры ўніверсітэта Паўднёвай Чэхіі і стаў шостым факультэтам Эканамічнага ўніверсітэта ў Празе. У 2006 годзе быў створаны філасофскі факультэт, а праз год быў дададзены эканамічны факультэт. Першапачатковы біялагічны факультэт быў заменены ў 2007 годзе факультэтам прыродазнаўчых навук. У 2009 годзе быў створаны факультэт рыбнай гаспадаркі і аховы водных рэсурсаў.
Песета
Песе́та (peseta) — валюта Іспаніі з 1869 да 2002 года. Нароўні з французскім франкам яна таксама была валютай Андоры. Песета складалася з 100 сенціма або 4 рэалаў, але гэтыя грошы былі цалкам выведзены з абароту ў 1970-х гадах.
Паходжанне
Назва паходзіць ад каталанскага слова «peceta», якое азначае — «маленькі кавалачак», гэта значыць, слова «peca» і памяншальны суфікс «-eta». Яно таксама падобнае на іншую памяншальную назву ўжо існуючай валюты — «песа», якая атрымала ў спадчыну сваё імя ад меры вагі, гэтак жа як і іншыя валюты, напрыклад, брытанскі фунт. Тэрмін песета таксама ўжываецца ў Пуэрта-Рыка для амерыканскай манеты ў чвэрць долара.
Гісторыя
Песета была ўведзена ў 1869 годзе пасля ўступлення Іспаніі ў Лацінскі валютны саюз у 1868 годзе. Іспанскі закон ад 26 чэрвеня 1864 г. абвясціў пра падрыхтоўку да ўступлення ў Лацінскі валютны саюз (пачынаючы з 1865 года). Песета замяніла эскуда ў суадносінах 2½ песеты = 1 эскуда. Песеце была эквівалентная 4,5 г срэбра або 0,290322 г. золата, якое звычайна выкарыстоўваецца ўсімі валютамі Лацінскага валютнага саюза. Пачынаючы з 1873 года стандартам прыняты толькі золата-валютны эквівалент. Палітычная нестабільнасць пачала XX-га стагоддзя разваліла валютны саюз, хоць афіцыйна ён спыніў існаванне толькі ў 1927 годзе.
У 1959 годзе Іспанія ўвайшла ў Брэтан-вудскую сістэму, штучна прывязаўшы песету да курсу амерыканскага долара ў суадносінах 60 песет = 1 долару. У 1967 годзе песета абясцэнілася ўслед за брытанскім фунтам захаваўшы абменны курс на ўзроўні 168 песет = 1 фунт і стварыўшы новы курс, прыраўнаваўшы 70 песет да 1 амерыканскага долара.
Пасля заснавання ў 1999 годзе еўра, песета была заменена ім у 2002 годзе. Абменны курс тады склаў 1 еўра = 166,386 песет.
Камдзіў
Камдзіў — персанальнае воінскае званне асоб вышэйшага каманднага складу РСЧА УС Саюза ССР, з (уведзена пастановай ЦВК і СНК Саюза ССР) па , вышэй камбрыга, ніжэй камкора.
Гісторыя
Перадумовай да стварэння персанальнага воінскага звання «камдзіў» з’яўлялася правядзенне ваеннай рэформы 1924 года, у выніку якой згодна з загадам РВС, № 807 ад, увесь камандзірскі склад быў падзелены на 14 службовых катэгорый і 11-й катэгорыі (К-11) з групы вышэйшага каманднага складу адпавядала тыпавая камандна-страявая пасада «Камандзір дывізіі», які ў якасці знакаў адрознення службовага становішча меў у пятліцы два ромбы.
Поспехі абароннай прамысловасці Саюза прывялі да масавай механізацыі і матарызацыі УС Саюза, змена конніцы на матарызаваных стралкоў і ўзмацненне ролі авіяцыі (у тым ліку ПДВ) прывялі да змены дактрыны вядзення вайны — гэта ўсё адбілася на структуры пабудовы узброеных сіл дзяржавы рабочых і сялян.
Вялікія комплексныя адзінкі войскаў і сіл запатрабавалі ўвядзення асобных, персанальных званняў, таму для камандавання брыгадай было ўведзена воінскае званне камбрыг, дывізіяй (з трох палкоў і часцей ўзмацнення) камандаваў камдзіў, а корпусам — камандаваў адпаведна камкор. Такім чынам, званне «камдзіў» (роўна як і «камбрыг», «камкор», і «камандарм» — воінскае званне, атрыманае ад скарачэння «камандуючы арміяй») існавала, але ўжывалася чыста ў службовым аспекце.
пастановай ЦВК і СНК СССР «АБ увядзенні персанальных воінскіх званняў начальніцкага саставу Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі і аб заснаванні палажэння аб праходжанні службы камандным і начальніцкім складам РСЧА», уведзена персанальнае званне «камдзіў». Канчатковае замацаванне адбылося з прыняццем у 1937 годзе новага Статута ўнутранай службы РСЧА, у якім выразна адлюстравана новае дзяленне ваенаслужачых на групы ў адпаведнасці з іх службовым становішчам. У прыватнасці, чатырнаццаты пункт Статута пералічваў персанальныя ваенныя званні, устаноўленыя пастановамі ад з дапаўненнямі ад  .)
Знакі адрознення
З студзеня 1922 года ў РСЧА была ўведзена адзіная строга рэгламентаваная форма адзення. Знакі адрознення ваеннаслужачых сталі размяшчаць на спецыяльных клапанах з сукна, абрамленым пунсовым кантам, які нашываўся на сярэдзіне рукава шыняля і гімнасцеркі; колер поля клапана адпавядаў роду войскаў сіл. У верхняй часткі клапана размяшчалася пяціканцовая зорка з сукна пунсовага колеру, ніжэй якой вертыкальна нашываліся знакі службовага становішча — два ромба вышынёй 1,7 і шырынёй 0,8 см (малая дыяганаль — два см, вялікая — тры) з медзі, пакрытай цёмна-чырвонай эмаллю ў каманднага складу і сіняй у адміністрацыйна-гаспадарчага.
Акрамя таго, на пятліцах шынялёў і гімнасцёрак, абабітых залацістым галуном і маючых колер, адпаведны роду войскаў або сіл, упраўленняў і ўстаноў ваеннага ведамства, уводзілася эмблема. На абодва рукавы вышэй абшлагу нашываліся два шырокіх залацістых шэўрона.
Карлас Сааведра Ламас
Карлас Сааведра Ламас (Carlos Saavedra Lamas,, Буэнас-Айрэс — , Буэнас-Айрэс) — аргенцінскі вучоны-правазнавец і палітык. У 1936 годзе стаў першым лацінаамерыканскім лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру.
Біяграфія
Скончыў Універсітэт Буэнас-Айрэса (1903) са ступенню доктара права. З’яўляўся прафесарам міжнароднага права, а таксама выкладаў правазнаўства і сацыялогію ва ўніверсітэце Ла-Платы. Сваю палітычную кар’еру пачаў у 1906 годзе, узначаліў грамадскую крэдытную службу. У 1908 быў абраны ў парламент Аргенціны, а ў 1915 быў прызначаны міністрам юстыцыі і грамадскага адукацыі. C 1932 па 1938 год займаў пасаду міністра замежных спраў ва ўрадзе Агусціна Педра Хуста. 3 жніўня 1932 г. у сваёй міністэрскай дэкларацыі сфармуляваў прынцыпы міжнародных адносін, якія былі пакладзены ў аснову пакта Сааведра Ламаса 1933. У 1935 прыняў удзел ва ўрэгуляванні балівійскі-парагвайской канфлікту, стварыўшы прымірэнчую камісію з шасці нейтральных амерыканскіх дзяржаў, пры пасярэдніцтве якой у чэрвені 1934 года было заключана мірнае пагадненне. За свае міратворчыя заслугі ў 1936 годзе ён стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру. У тым жа годзе быў абраны прэзідэнтам Лігі Нацый.
Палякоўка (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт
Сучасны ўніверсітэт створаны ў выніку аб’яднання Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта эканомікі і фінансаў (ФІНЭКа), Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага інжынерна-эканамічнага ўніверсітэта (ІНЖЭКОНа) і Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта сэрвісу і эканомікі (СПбГУСЭ).
Гісторыя
1906 год становіцца знамянальным у гісторыі вучылішча. Курсы набываюць статус вышэйшай навучальнай установы і новую назву — «Вышэйшыя камерцыйныя курсы М. В. Пабядзінскага». Гэты год і варта лічыць годам з’яўлення вучылішча як вышэйшай навучальнай установы. Для чытання лекцый на курсах запрашаюцца лепшыя выкладчыкі Політэхнічнага інстытута, Санкт-Пецярбургаскага ўніверсітэта і шэрагу іншых вышэйшых навучальных устаноў горада.
У 1917 годзе Вышэйшыя камерцыйныя курсы пераўтвараюцца ў Гандлёва-прамысловы інстытут М. В. Пабядзінскага. Савецкая ўлада нацыяналізавала гэту прыватную навучальную ўстанову. У 1919 годзе Гандлёва-прамысловы інстытут уваходзіць у склад Інстытута народнай гаспадаркі імя Фрыдрыха Энгельса.
26 чэрвеня 1930 года прамысловае аддзяленне было рэарганізавана ў Інстытут прамысловасці і працы. 21 жніўня 1930 года ён быў перайменаваны ў Ленінградскі інжынерна-эканамічны інстытут. У розныя гады ВНУ насіла імёны Фрыдрыха Энгельса, Вячаслава Молатава і Пальміра Тальяці.
Інстытут некалькі разоў узбуйняўся шляхам далучэння да яго іншых вышэйшых навучальных устаноў. Так, у 1934 годзе адбылося далученне Маскоўскага фінансава-эканамічнага інстытута, у 1940 годзе — Леніградскага вышэйшага фінансава-эканамічнага інстытута і Ленінградскай фінансавай акадэміі. У гады Вялікай Айчыннай вайны ВНУ была эвакуіравана ў Есентукі, затым — у Ташкент. Працу ў Ленінградзе інстытут аднавіў 1 верасня 1944 года. У 1954 годзе адбылося зліццё ВНУ з Ленінградскім планавым інстытутам. У 1963 годзе інстытуту было прысвоена імя М. А. Вазнясенскага.
23 верасня 1991 года пастановай Савета Міністраў РСФСР Леніградскі фінансава-эканамічны інстытут імя М. А. Вазнясенскага быў ператвораны ў Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт эканомікі і фінансаў. У кастрычніку 1991 года рэктарам універсітэта стаў Леанід Сцяпанавіч Тарасевіч, у снежні 2006 года новым рэктарам быў абраны Ігар Анатольевіч Максімцаў; у снежні 2011 года ён быў пераабраны на новы тэрмін. У кастрычніку 2017 года ён зноў пераабраны рэктарам універсітэта тэрмінам на 5 гадоў.
1 жніўня 2012 года міністр адукацыі і навукі Расіі Дзмітрый Ліванаў падпісаў загад аб стварэнні Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта шляхам аб’яднання двух вядучых эканамічных ВНУ горада — ФІНЭКа і ІНЖЭКОНа. 29 снежня 2012 года быў падпісаны загад Міністэрства адукацыі і навукі Расіі аб далучэнні да яго Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта сэрвісу і эканомікі. Пасля рэалізацыі планаў па аб’яднанню ВНУ агульная колькасць студэнтаў універсітэта павялічылася да 60 тысяч чалавек, супрацоўнікаў — да 7 тысяч чалавек. Агульная колькасць прафесарска-выкладчыцкага складу — каля 4 тысяч чалавек.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2014
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2014 — 9-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
Таццяна Міхайлаўна Мацко
Таццяна Міхайлаўна Мацко (нар., г. Гродна) — беларуская самбістка і дзюдаістка. Майстар спорту міжнароднага класа.
Трэніруецца пад кіраўніцтвам Аляксандра Бардзіна, першы трэнер — Вера Караленка.
За сваю спартыўную кар’еру спартсменка заваявала нямала ўзнагарод, сярод іх золата чэмпіянату Еўропы, золата чэмпіянату свету 2016 года i мноства іншых узнагарод. Атрымала першы прыз на адкрытым чэмпіянаце Беларусі і атрымала спецыяльны прыз за «Найлепшую тэхніку».
Віктар Паўлавіч Нікалайкін
Віктар Паўлавіч Нікалайкін (нар., в. Сівінка, , Гомельская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыня Віцебскага гарвыканкама (2009—2019), дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (з 2019).
Біяграфія
З красавіка 2009 года выконваў абавязкі старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. На 12-й пазачарговай сесіі Віцебскага гарадскога Савета дэпутатаў 21 красавіка 2012 года па ўзгадненні з прэзідэнтам А. Лукашэнка быў зацверджаны дэпутатамі на пасадзе старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта. У 2013 годзе Віктар Нікалайкін быў ўдастоены звання «Чалавек года Віцебшчыны». 3 снежня 2014 года быў узнагароджаны ордэнам Пашаны.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2022).
NGC 5861
NGC 5861 (іншыя абазначэнні — MCG -2-39-3, IRAS15065-1107, PGC 54097) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Святлана Аляксандраўна Пенкіна
Святлана Аляксандраўна Пенкіна ( — ) — савецкая актрыса.
Біяграфія
Нарадзілася 6 чэрвеня 1951 года. Бацька — Аляксандр Паўлавіч Пенкін, афіцэр, палкоўнік. Скончыла Мінскі тэатральна-мастацкі інстытут.
Удава Уладзіміра Мулявіна (1941—2003), за якога выйшла замуж у 1981. Змяніла прозвішча на Мулявіна-Пенкіна. У 1982 годзе ў іх нарадзіўся сын Валерый.
Фільмаграфія
Актрыса стала вядомай дзякуючы здымкам у савецкім 13-серыйным тэлефільме «Блуканне па пакутах» паводле аднайменнага рамана Аляксея Талстога. Роля Каці Булавінай была дыпломнай працай выпускніцы Мінскага тэатральнага інстытута.
Працуючы над гэтым фільмам, маладая актрыса адначасова знялася яшчэ ў двух карцінах. У фільме «Пыл пад сонцам» сыграла Ганну Міхайлаўну, паплечніцу літоўскага рэвалюцыянера Варэйкіса. У «Колеры Золата» яе гераіня Зоя — сярод першых роляў.
У 1982 годзе яна сыграла ролю  Ліды у карціне «Сонечны вецер», а ў 1985 годзе — сакратарку Віку ў фільме «Будучаму стагоддзю», экранізацыі аднайменнага рамана Георгія Маркава, пасля чаго больш у кіно не здымалася.
Сенацкая плошча Хельсінкі
Сенацкая плошча (фін. Senaatintori, швед. Senatstorget) — плошча ў цэнтральнай частцы горада Хельсінкі ў раёне Круунунхака, «візітная картка» горада. Створана ў стылі позняга класіцызму пасля ўваходжання Фінляндыі ў склад Расійскай імперыі. На ёй у 1830-1852 гадах архітэктар Карл Людвіг Энгель пабудаваў манументальны кафедральны сабор. Перад саборам знаходзіцца помнік Аляксандру II. Яго ўсталявалі ў 1894 годзе ў памяць аб аднаўленні царом фінскага парламентарызму.
Рудня (Ершыцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Прэмія Таварыства кінакрытыкаў Бостана за найлепшы фільм на замежнай мове
Прэмія Таварыства кінакрытыкаў Бостана за найлепшы фільм на замежнай мове (Boston Society of Film Critics Award for Best Foreign Language Film) — адна з узнагарод Таварыства кінакрытыкаў Бостана, якая ўручаецца штогадова, пачынаючы з 1980 года.
Жукавічы (Вілейскі раён)
Жу́кавічы (, Жуковичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзілі ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куранецкага сельсавета.
Орыа-аль-Серыа
Орыа-аль-Серыа (Orio al Serio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1679 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 554 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 24050. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Мядзельскія азёры
У Мядзельскую групу ўваходзяць наступныя азёры:
Тураў Згажэлец
«Тураў» (Turów) — польскі прафесійны баскетбольны клуб з горада Згажэлец. Клуб быў створаны ў 1964 годзе. У вышэйшай лізе дэбютаваў у 1978 годзе.
Дасягненні
Чэмпіянат Польшчы:
Кубак Польшчы:
Суперкубак Польшчы:
NGC 5862
NGC 5862 (іншыя абазначэнні — ZWG 274.15, NPM1G +55.0221, PGC 53900) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таццяна Пятроўна Кананчук
Тацця́на Пятро́ўна Кананчу́к (, в. Ходарава, Слаўгарадскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі педагог і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзілася 2 верасня 1966 года ў в. Ходарава Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыла Магілёўскі педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова, настаўнік матэматыкі.
Працавала настаўнікам матэматыкі Аляксандраўскай васьмігадовай школы Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці; намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце СШ № 1 г. Слаўгарада; дырэктарам СШ № 2 г. Слаўгарада; старшынёй Слаўгарадскага раённага Савета дэпутатаў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання, была намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі папытаннях экалогіі, прыродакарыстання і чарнобыльскай катастрофы.. З 2016 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджаная медалём «За працоўныя заслугі».
Эдвард Бабюх
Эдвард Бабюх (Edward Mikołaj Babiuch; 28 снежня 1927 — 1 лютага 2021 года) — польскі палітык і эканаміст, дэпутат Сейма ПНР 5-га, 6-га, 7-га і 8-га скліканняў, член Палітбюро Цэнтральнага камітэта Польскай аб'яднанай рабочай партыі (1970–1980). Старшыня Савета Міністраў ПНР у 1980 годзе, член Дзяржсавета ў 1972–1980 гадах (з 1976 года — намеснік старшыні).
Зімодры
Зімо́дры (, Зимодры) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Куранецкага сельсавета.
Сасонкі (Смаленская вобласць)
Сасонкі (Сосонки) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ершыцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сілезскі ўніверсітэт у Опаве
Сілезскі ўніверсітэт у Опаве  — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Опава.
Гісторыя
У перыяд Пражскай вясны (1968—1969 гады) з’явіліся планы стварэння ў Опаве самастойнага ўніверсітэта, аднак вярнуліся да іх толькі праз 20 гадоў — 17 лістапада 1989 года, пасля падзення камунізму. 17 верасня 1990 года міністэрства адукацыі, моладзі і спорту Чэхаславакіі стварыла філасофска-прыродазнаўчы факультэт у Опаве і эканамічны факультэты ў Карвіне. Першыя студэнты пачалі там навучанне 8 кастрычніка 1990 года. І толькі 9 ліпеня 1991 года пасля настойлівых намаганняў горада Опавы ўрад Чэхаславакіі выдаў пастанову аб стварэнні Сілезскага ўніверсітэта з сядзібай у Опаве, якае ўступіла ў сілу 28 верасня 1991 года.
Неграмадзяне (Латвія)
Неграмадзяне або іншаземцы (nepilsoņi) у латвійскім заканадаўстве — асобы, якія не з’яўляюцца грамадзянамі Латвіі або якой-небудзь іншай краіны, але якія ў адпаведнасці з латвійскім законам «Аб статусе грамадзян былога СССР, якія не маюць ні латвійскага, ні іншага грамадзянства», маюць права на пашпарт неграмадзяніна, выдадзены латвійскім урадам, а таксама іншыя спецыяльныя правы. Прыкладна дзве траціны з іх складаюць этнічныя рускія, за імі ідуць беларусы, украінцы, палякі і літоўцы.
Дзеці, якія нарадзіліся пасля аднаўлення незалежнасці Латвіі (21 жніўня 1991 г.) ад бацькоў, якія не з’яўляюцца грамадзянамі, маюць права на грамадзянства па запыце любога з бацькоў.
У той час як пытанне неграмадзян часта прыраўноўваецца да праблемы безграмадзянства,  іншыя крыніцы лічаць, што статус неграмадзяніна як у Латвіі, так і ў Эстоніі з’яўляецца ўнікальным і не існаваў раней у міжнародным праве.
Дэмаграфія
Паводле перапісу насельніцтва, у сакавіку 2011 года ў Латвіі пражывала 290 660 неграмадзян або 14,1 % жыхароў Латвіі, у параўнанні з прыкладна 715 000 у 1991 годзе. Паводле звестак Рэгістра насельніцтва, у студзені 2011 года ў Латвіі пражывала 326 735 неграмадзян.
Даныя Рэестра насельніцтва на студзень 2021 года паказалі, што ў Латвіі пражывае 209 007 неграмадзян (10,1 % жыхароў). Безумоўна, найбольшую этнічную групу з усіх неграмадзян складаюць рускія, якія складаюць 65,5 % усіх неграмадзян, 13,7 % — беларусы, 9,9 % — украінцы, 3,5 % — палякі і 2,4 % — літоўцы. Сярод найбуйнейшых этнічных груп у Латвіі 0,04 % усіх этнічных латышоў з’яўляюцца неграмадзянамі, таксама 26 % рускіх, 45 % беларусаў, 41 % украінцаў, 17 % палякаў, 20 % літоўцаў, 22 % Габрэі, 4 % цыганоў і 17 % немцаў.
Ва ўзроставай групе да 18 гадоў неграмадзяне складаюць 2,1 % жыхароў; сярод дарослых — 14,2 %; ва ўзроставай групе старэйшыя за 90 гадоў — 25,0 % на 2015 год Па стане на 2020 год, большасць неграмадзян, 62,3 %, пражывае ў трох найбуйнейшых гарадах краіны: Рызе, Даўгаўпілсе і Ліепаі, якія складаюць 41,3 % насельніцтва Латвіі. Па стане на студзень 2016 года 42,92 % неграмадзян нарадзіліся ў Латвіі.
Рэферэндум, праведзены ў кастрычніку 1998 г., ліквідаваў сістэму «вокнаў», якая абмяжоўвала ўзроставыя групы, дазволеныя на натуралізацыю кожны год. Ён таксама даваў права дзецям неграмадзян, якія нарадзіліся ў Латвіі пасля 21 жніўня 1991 года, рэгістравацца ў якасці грамадзян без натуралізацыі, за выключэннем пазбаўлення волі або іншага грамадзянства. Бацькі могуць запытаць грамадзянства для сваіх дзяцей да 15 гадоў, пасля чаго дзіця можа зрабіць запыт ад свайго імя ад 15 да 17 гадоў.
З 1 студзеня 2020 года латвійскае грамадзянства аўтаматычна надаецца ўсім дзецям, якія нарадзіліся ў Латвіі, незалежна ад статусу іх бацькоў (грамадзян ці неграмадзян).
Статус
Правы неграмадзян Латвіі за межамі Латвіі строга рэгулююцца дагаворам. Напрыклад, неграмадзяне цяпер падарожнічаюць па ЕЗ без візы ў рамках Шэнгена, як і грамадзяне Латвіі; абодва маюць доступ да консульскіх паслуг Латвіі за мяжой. (Грамадзяне замежных краін, якія пражываюць у Латвіі, не карыстаюцца гэтай прывілеяй.) Па-за межамі ЕС многія краіны дазваляюць бязвізавыя паездкі для грамадзян Латвіі, але не для неграмадзян.