cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Армерыя падоўжаная
Распаўсюджанне
На тэрыторыі Беларусі фларыстычная рэдкасць. Усходняя мяжа яе арэала перасякае тэрыторыю краіны па лініі Свір — Смаргонь — Івянец — Стоўбцы — Палонка — Лагішын — Столін. На ўсход ад гэтай лініі трапляецца пад Мінскам, каля Жыткавічаў, Добруша і на Друці ў Бялыніцкім раёне. Асноўнае месцазнаходжанне — басейн Нёмана, дзе яна расце на поймавых лугах і схілах рачных тэрас, утварае «армерыевыя лугі». На поўнач ад Брэста, у Століне, Мінску, на Друці каля Івацэвічаў і інш. расце на сухадолах, пясчаных узгорках, схілах насыпаў, уздоўж дарог. Цвіце з мая да восені.
Святлолюбівая расліна, мезафіт, мезатроф. Расце ў парках і садах, берагах мораў, на камяністых россыпах і скалах, горных лугах, у горнай тундры.
Від натуралізаваны ў некаторых іншых частках свету. Таксама культывуецца.
Выкарыстанне
Кармавая, лекавая, дэкаратыўная расліна. Мае садовую форму.
Шлюб па-італьянску
Сюжэт
Дзеянне фільма адбываецца ў Італіі ў 1940—1960-х гадах. Філумена Мартурана, 17-гадовая прастытутка ў адным з публічных дамоў Неапаля, выпадкова знаёміцца ​​падчас бамбёжкі з Даменіка Сарыяна, заможным маладым чалавекам.
Філумена ўлюбляецца з першага погляду. Даменіка дзяўчына спадабалася, але назваць яго пачуцці любоўю складана. Ён забірае Філумену з публічнага дома і купляе ёй кватэру. Потым прыводзіць да сябе дадому, але ставіцца да Філумены як да служанкі, аддаўшы ёй на апеку сваю маці, якая пакутуе на дыменцыю. Даменіка даручае Філумене клопаты аб сваім бізнесе, і яна выдатна спраўляецца са справамі, хоць і не атрымала нармальнай адукацыі.
Пры ўсім пры гэтым Даменіка вядзе вольнае жыццё лавеласа, забаўляючыся ў еўрапейскіх сталіцах, рэдка з’яўляецца дома. Філумена ж скіроўвае ўсе сілы і ашчаджэнні на таемнае выхаванне траіх сыноў. Прычым дзеці нават не ведаюць, хто іх маці.
Ідзе час. Нягледзячы на тое, што Даменіка і Філумена ўжо 20 гадоў як разам, ён так і не жадае ажаніцца. Горш таго, Даменіка, якому далёка за 40, раптам вырашыў зрабіць прапанову прыгожанькай касірцы сваёй крамы. Гэта пераходзіць усе межы, і Філумена вырашаецца на адчайны крок — прыкідваецца, што памірае, каб Даменіка з жалю ажаніўся з ёй. Пасля абраду, здзейсненага святаром, ля ложку Філумены, яна ўздымаецца і паведамляе, што задумала ўсё гэта дзеля таго, каб даць сваім сынам годнае прозвішча. Даменіка, у лютасці, адмаўляецца. Філумена сыходзіць з дома, пад канец паведаміўшы Даменіка, што ён бацька аднаго з яе траіх сыноў.
Гэта нарэшце прымушае Даменіка задумацца. Ён разумее, як шмат гэтая жанчына азначае для яго, і што без Філумены ён не зможа жыць далей. Даменіка жэніцца на ёй, а сыны Філумены называюць яго «тата».
Патрыярх (царкоўны сан)
Патрыя́рх (ад πατριάρχης пачынальнік роду) — найвышэйшы епіскапскі тытул у праваслаўнай царкве, кіраўнік памеснай праваслаўнай царквы. Таксама тытул старшага епіскапа ў некаторых іншых цэрквах.
Гісторыя
У Старажытнай Іудзеі патрыярхам называлі старшыню сінедрыёна — найвышэйшага калегіяльнага органа ўлады.
У хрысціянскай царкве з 4 ст. патрыярх — кіруючы епіскап некаторых гарадоў і зямель (александрыйскі, іерусалімскі, канстанцінопальскі, антыяхійскі, рымскі).
З канца 6 ст. канстанцінопальскі патрыярх атрымаў тытул Усяленскага з правам склікаць Усяленскія саборы і прызначаць мітрапалітаў.
Папа Рымскі разглядаўся тады як патрыярх заходняй часткі Візантыі. Аднак рымская царква пасля свайго аддзялення не пагадзілася з гэтым і з 13 ст. увяла тытул патрыярха для епіскапаў асобных старажытных епархій у падпарадкаванні папы.
Тытул патрыярха існуе таксама ў армяна-грыгарыянскай, копцкай у Егіпце, эфіопскай і іншых старажытных усходніх цэрквах.
Праваслаўная царква на Беларусі з пачатку свайго існавання і да 1596 г. знаходзілася пад амафорам (апекай) канстанцінопальскага патрыярха. Са згоды апошняга ставіліся мітрапаліты Кіеўскай мітраполіі, да якой першапачаткова адносіліся і беларускія праваслаўныя епархіі. У 1596 г. канстанцінопальскі патрыярх накіраваў свайго экзарха Нікіфара на праваслаўны сабор у Берасці, які выступіў супраць Берасцейскай уніі 1596.
У 1620—86 гг. адноўленая праваслаўная царкоўная арганізацыя Беларусі зноў знаходзілася пад апекай канстанцінопальскага патрыярха, у 1686—1700 гг. і з 1917 г. — патрыярха маскоўскага і ўсяе Русі.
Першы маскоўскі патрыярх быў пастаўлены ў 1589 г. (у 1700—1917 патрыярха не было). Ён кіруе царквой сумесна са Свяшчэнным сінодам і Архірэйскім саборам, выбіраецца пажыццёва на Памесным саборы (сходзе прадстаўнікоў духавенства і вернікаў царквы). За час існавання Маскоўскага патрыярхата было 16 патрыярхаў: Іоў (1589—1605); Ігнацій (1605—06); Гермаген (1606—12); Філарэт (1619—33); Іаасаф І (1634—40); Іосіф (1642—52); Нікан (1652—67), пры якім патрыяршаства дасягнула найбольшай палітычнай магутнасці; Іаасаф II (1667—72); Піцірым (1672—73); Іаакім (1674—90); Адрыян (1690—1700); Ціхан (1917—25); Сергій (1925—27 — намеснік, у 1927—43 — месцаахоўнік, 1943—44 — патрыярх); Аляксій (1945—70); Пімен (1970—90); Аляксій II (з 1990), які ў 1991, 1995 і 1998 наведваў Беларусь.
Флойд Джэймс Томпсан
Флойд Джэймс «Джым» Томпсан (Floyd James «Jim» Thompson; 8 ліпеня 1933 — 16 ліпеня 2002) — палкоўнік арміі ЗША і першы амерыканскі ваеннапалонны ў В’етнамскай вайне, які трапіў у палон яшчэ да афіцыйнага ўступлення краіны ў канфлікт, правёўшы там амаль дзевяць гадоў.
Патрыярх (царкоўны сан)
Гісторыя
У наш час патрыярхі ўзначальваюць таксама Канстанцінопальскую, Александрыйскую, Антыяхійскую, Іерусалімскую, Грузінскую (каталікос-патрыярх), Сербскую, Балгарскую, Румынскую памесныя праваслаўныя цэрквы.
Флойд Джэймс Томпсан
Біяграфія
Джым Томпсан нарадзіўся 8 ліпеня 1933 года ў горадзе Бергенфілд, Нью-Джэрсі. Яго бацька быў кіроўцам аўтобуса. У 1951 годзе ён скончыў сярэднюю школу. Некаторы час Томпсан працаваў у супермаркеце A&P. 14 чэрвеня 1956 года быў прызваны ў шэрагі амерыканскай арміі. Першы час маладому чалавеку не падабалася ваенная служба, але з цягам часу ён змог прывыкнуць да яе і нават вырашыў застацца на кантракт.
Пасля базавай падрыхтоўкі на базе Форт-Дыкс, Томпсан скончыў Афіцэрскую кандыдацкую школу. Год ён праслужыў у Паўднёвай Карэі. На базе Форт-Брэг яго завербавалі ў «Зялёныя берэты». Пасля завяршэння школы рэйнджараў і паветрана-дэсантнай школы, са жніўня 1958 па чэрвень 1960 Томпсан працаваў інструктарам пры пяхотнай школе арміі ЗША ў Форт-Бенінге. З чэрвеня 1960 па ліпень 1961 ён быў камандзірам узвода 2-й брыгады 34-га пяхотнага палка ў Паўднёвай Карэі. З верасня 1961 па верасень 1962 працаваў у штаб-кватэры 18-га паветрана-дэсантнага корпуса ў Форт-Брэге, а з верасня 1962 года па снежань 1963 года — штабным афіцэрам 1-й групы ССА.
У снежні 1963 года вайскоўвец адправіўся ў В’етнам. 26 сакавіка 1964 года Томпсан ляцеў на Cessna O-1 Bird Dog, пілатуемым капітанам Рычардам Уайтсайдсам, які быў збіты агнём варожага стралковай зброі каля Куангчы, Паўднёвы В’етнам. Томпсану ўдалося выжыць, але ён тут жа быў схоплены байцамі НФВПВ. Амерыканскае камандаванне абвясціла сям’і вайскоўца, што той лічыцца зніклым без вестак.
Наступныя дзевяць гадоў (3278 дзён) Томпсан знаходзіўся ў палоне ў партызан у Лаосе і Камбоджы, пакуль у 1967 годзе яго не перавялі ў турму «Ханой Хілтан» у Паўночным В’етнаме. Падчас гэтага яго катавалі, марылі голадам і ізалявалі ад іншых амерыканскіх ваеннапалонных. Вярнуцца дадому яму ўдалося толькі ў сакавіку 1973 года, пасля падпісання Парыжскага пагаднення і выхаду ЗША з В’етнамскай вайны.
На радзіме Томпсан сутыкнуўся з мноствам праблем. Яму было цяжка прыстасавацца да моцна змененай арміі мірнага часу, таксама былі цяжкасці з-за начных кашмараў і алкагалізму. У 1977 годзе Томпсан зрабіў спробу самагубства. У 1981 годзе ён перанёс інсульт, пасля чаго быў у коме некалькі месяцаў і застаўся інвалідам. Томпсан апынуўся часткова паралізаваны і астатняк жыцця мог гаварыць толькі кароткімі фразамі. Па стане здароўя 28 студзеня 1982 года ён звольнены з ваеннай службы.
16 ліпеня 2002 года ва ўзросце 69 гадоў Томпсан памёр. Яго цела было крэміравана, а прах развеяны ў моры ля ўзбярэжжа Фларыды. Памятны знак яму пастаўлены на могілках Андэрсанвіля.
Сям’я
Па вяртанні з палону ў Томпсана фактычна распалася сям’я, бо яго жонка Эліс, лічачы яго мёртвым, жыла ўжо з іншым мужчынам. Афіцыйна яны развяліся ў 1975 годзе. Вайскоўцу не ўдалося наладзіць адносін і з дзецьмі, якія практычна забыліся бацькі, так як бачылі яго апошні раз у дашкольным альбо раннім школьным узросце.
Вядома, што ў 1990 годзе сын Томпсана Джым быў прызнаны вінаватым у забойстве і заключаны ў турму на шаснаццаць гадоў. У 2009 годзе памерла ад раку былая жонка Эліс. Дачка Рут перанесла тры сардэчных прыступу, стала інвалідам, а яе сын, то ёсць унук Томпсана, скончыў жыццё самагубствам.
Узнагароды
У кастрычніку 1974 года Томпсан атрымаў свае першыя медалі і ўзнагароды. Паўднёвы В’етнам уручыў яму вышэйшую ўзнагароду краіны вайскоўцам саюзнікаў за доблесць — Медаль за ваенныя заслугі Рэспублікі В’етнам. Ад ЗША ён атрымаў Сярэбраную зорку, медаль «За выдатныя заслугі», Бронзавую зорку і ордэн «Легіён пашаны».
24 чэрвеня 1988 года ў Белым доме адбылася цырымонія ўшанавання ваеннапалонных Першай сусветнай, Другой сусветнай, войнаў у Карэі і В’етнаме. Ад кожнай вайны было адабрана па два прадстаўніка, якія былі ўзнагароджаны Медалём ваеннапалоннага. Флойд Томпсан і Эверэт Альварэс былі абраны ад ветэранаў В’етнама.
Тускарора (мова)
Тускарора (саманазва: Ska:rù:rę) — адна з паўночных іракезскіх моў, родная мова народа тускарора.
Мова тускарора першапачаткова фарміравалася на ўзбярэжжы Паўночнай Караліны. Пасля задушэння індзейскага паўстання 1711 г. частка тускарора мігрыравала на тэрыторыю штата Нью-Ёрк, дзе ў 1722 г. далучылася да лігі іракезаў. Пасля Амерыканскай рэвалюцыі тускарора-лаялісты перасяліліся ў Канаду.
У нашы дні фактычна існуюць 2 формы алфавіта на аснове лацінкі. Адна распаўсюджана ў ЗША, другая — у Канадзе. У гаварковай форме амаль не выкарыстоўваецца.
Букы (Сквырскі раён)
Букы (Буки́) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Вуліца 5-я Лінія (Наваполацк)
Вуліца 5-я Лінія (, Улица 5-я линия) — невялікая вуліца ў паўночна-заходняй частцы Наваполацка.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (1-ы мікрараён) і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Маладзёжнай углыб мікрараёна. Працягласць вуліцы складае 160 метраў. Гістарычна гэта адна з першых вуліц горада, якая ўзнікла яшчэ ў канцы 1950-х — пачатку 1960-х гадоў.
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2003
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2003 (12-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2003 года.
Мінянка
Мінянка, Міянка — рака ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Мухавец. Даўжыня 7 км. Пачынаецца за 0,5 км на поўнач ад вёскі Стрыі, вусце за 3 км на паўночны ўсход ад вёскі Мінянка. Рэчышча каналізаванае.
Раз, два, тры... замры!
«Раз, два, тры… замры!» (Un, deux, trois, soleil) — фільм рэжысёра Бертрана Бліе, зняты ў 1993 годзе.
Сюжэт
Раз, два, тры… замры! — сумная камедыя-фарс пра сталенне дзяўчыны з французскай правінцыі. Беднасць, гвалт і бандытызм, п’янства бацькі і вар’яцтва маці змешваюцца з фантазіямі, жаданнямі і надзеямі юнай гераіні, ператвараючыся ў фантасмагорыю. Вобраз Віктарыны ў фільме — школьніца-падлетак, якая мужна супрацьстаіць жорсткай рэальнасці дарослага жыцця і спрабуе прыўнесці ў яго гармонію і ўтульнасць, распуснай німфеткай і маленькай, але сталай жанчынай.
Побыт
По́быт — сфера дзейнасці людзей, звязаная з задавальненнем імі сваіх уласных матэрыяльных і культурных патрэбнасцяў (жыллё, адзенне, ежа, адпачынак і г.д.). Побыт таксама ахоплівае звычаі, абрады, традыцыі, якія адлюстроўваюць асаблівасці жыцця канкрэтнага класу, нацыі, народнасці, этнічнай групы.
NGC 1782
NGC 1782 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC36) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4439
IC 4439 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прафілактыка
Прафіла́ктыка (prophylaktikos — ахоўны) — комплекс рознага роду мерапрыемстваў, накіраваных на папярэджанне якой-небудзь з'явы і/або ліквідавання фактараў рызыкі.
Прафілактычныя мерапрыемствы — найважнейшы складнік сістэмы аховы здароўя, накіраваны на фарміраванне ў насельніцтва медыка-сацыяльнай актыўнасці і матывацыі на здаровы лад жыцця.
Леан Міхал Радзівіл
Леан Міхал Радзівіл (, горад Нясвіж Наваградскага павета — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Стражнік польны літоўскі (з 1750).
Валодаў маёнткамі ў Новагародскім ваяводстве, а таксама Шыдлоўцам у Польшчы.
Біяграфія
З нясвіжскай лініі роду Радзівілаў, сын Міхала Антонія і Марцыяны з Сясіцкіх. Выхоўваўся сваякамі — Міхалам Казімірам «Рыбанькам» і яго жонкай Францішкай Уршуляй з Вішнявецкіх.
16 лютага 1744, паводле волі апекуноў, ажаніўся з кузінай Францішкі Уршулі Ганнай з Мыцельскіх (1729—1771). Меў з ёй сыноў Мікалая (1746—1795), Міхала (памер у маленстве) і Мацея (1749—1800), а таксама дачку Тэафілію Магдалену.
Хваравіты з дзяцінства, памёр заўчасна.
Яўген Дзмітрыевіч Зямко
Яўген Зямко (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Аксу».
Клубная кар’ера
Выхаванец «Віцебска», пасля вылету клуба ў Першую лігу перабраўся ў магілёўскі «Дняпро», дзе пачаў выступаць за дубль. У 2015 годзе, калі «Віцебск» перамог у стыкавых матчах «Дняпро» і заняў яго месца ў Вышэйшай лізе, вярнуўся ў родны клуб, дзе таксама гуляў за дубль.
Сезон 2016 пачынаў у арэндзе ў «Оршы», а ў ліпені быў арандаваны мікашэвіцкім «Гранітам». Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 29 ліпеня 2016 года ў матчы з гродзенскім «Нёманам» (0:1), выйшаўшы на замену ў другім тайме.
У лютым 2017 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан», аднак гуляў толькі за дубль. Застаўся ў камандзе на сезон 2018, калі «Нафтан» выбыў у Першую лігу. У жніўні 2018 года перайшоў у «Оршу», дзе на працягу двух гадоў рэгулярна гуляў у стартавым складзе.
У сакавіку 2023 года далучыўся да казахстанскага «Аксу».
Гайсынскі раён
Гайсынскі раён (Гайсинський район) — адміністрацыйная адзінка на ўсходзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гайсын (Гайсин).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 57747 чалавек, плошча — 1100 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 26 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 7 пасёлкаў сельскага тыпу і 55 сёлаў.
Вуліца 6-я Лінія (Наваполацк)
Вуліца 6-я Лінія (, Улица 6-я линия) — невялікая вуліца ў паўночна-заходняй частцы Наваполацка.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (1-ы мікрараён) і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Маладзёжнай да вуліцы Дзяржынскага. Працягласць вуліцы складае 260 метраў. Гістарычна гэта адна з першых вуліц горада, якая ўзнікла яшчэ ў канцы 1950-х - пачатку 1960-х гадоў. На вуліцы знаходзіцца некалькі шматкватэрных жылых цагляных малапавярховых будынкаў.
Фёдар Васілевіч Баравік
Фёдар Васілевіч Баравік (, Кашалі, Селецкі сельсавет, Грэскі раён, цяпер ) — ) — беларускі савецкі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1953), прафесар (1971). Заслужаны работнік вышэйшай школы (1979). Рэктар БДІНГ з 21 кастрычніка 1969 да 1991 г.
Біяграфія
З сялянскай сям’і. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны скончыў сярэднюю школу, паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У пачатку вайны пасля няўдалай спробы эвакуіравацца на ўсход вярнуўся да бацькоў. Пад канец лета 1941 стаў сувязным 225-й партызанскай брыгады імя Суворава (кіраўнік — Уладзімір Заяц). Пасля партызан аддзела імя Фрунзэ, збіраў дадзеныя на тэрыторыі Слуцкага і Грэскага раёнаў. У 1943 годзе пераведзены ў аддзел спецыяльнага прызначэння, якім камандаваў Станіслаў Ваўпшасаў. Пасля надыходу савецкіх войскаў быў на 2-м Беларускім фронце камсаргам роты.
У 1946 годзе паступіў на 3-і курс ТЭФ БДІНГ, які скончыў у 1950. Пасля паступіў у аспірантуру БДУ, дзе надалей выкладаў.
У 1961—1969 гг. загадчык кафедрай палітэканоміі Мінскага педагагічнага інстытута.
У 1959—1961 гг. намеснік дырэктара, з 1969 года рэктар БДІНГ.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалём «За працоўную доблесць», двума медалямі «Партызану Вялікай Айчыннай вайны» I ступені, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Вэлыкапалавэцкэ
Вэлыкапалавэцкэ (Великополове́цьке) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бертран Бліе
Бертран Бліе (Bertrand Blier; нар., Булонь-Біянкур) — французскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Бертран Бліе нарадзіўся 14 сакавіка 1939 г у парыжскім прыгарадзе Булонь-Біянкур (дэпартамент О-дэ-Сен), у сям’і акцёра Бернара Бліе. Кар’еру ў кінематографе Бліе пачаў у 1963 годзе з карціны «Гітлер? Не ведаю» (Hitler, connais pas). Затым рушылі ўслед стужкі «Грымаса» (1966) і «Калі б я быў ​​шпіёнам» (Si J’Etais Un Espion (1967). Шырокая вядомасць прыйшла да Бліе ў 1974 годзе, пасля выхаду яго карціны «Вальсоўшчыкі» (Les Valseuses), якая таксама паслужыла штуршком у кар’еры акцёраў Жэрара Дэпардзьё, Патрыка Дэваэра і Міу-Міу.
У 1977 годзе Бліе зняў камедыю «Падрыхтуйце насоўкі», якая атрымала прэмію «Оскар» за лепшы фільм на замежнай мове. Вельмі прыкметнай стала і сюррэалістычная карціна «Халодныя закускі».
Ступа (рака)
Сту́па — рака ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Піна (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 9,4 км. Пачынаецца каля вёскі Красава, вусце насупраць паўднёвай ускраіны горада Пінск. Цячэ па забалочанай пойме Прыпяці і Піны, перасякае некалькі невялікіх поймавых азёр.
IC 4440
IC 4440 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эдуард Дзмітрыевіч Зарэмба
Эдуард Дзмітрыевіч Зарэмба (, Баку —, Мінск) — былы беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
З 1959 да 1969 года выступал за мінскае «Дынама», да гэтага выступаў за каманду завода імя Варашылава. За амаль 11 гадоў ўвайшоў у сімвалічны клуб трохсотнікаў — тых футбалістаў, хто адыграў за Дынама больш за 300 матчаў. 309 гульняў і 1 гол у актыве.
Дасягнення
Бронзавы прызёр чэмпіянату СССР (1963). фіналіст Кубка СССР 1965 года.
Вэлыкы Ерчыкы
Вэлыкы Ерчыкы (Великі Єрчи́ки) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Wc
wc (ад word count — «падлік слоў») — unix‐утыліта, якая выводзіць колькасць пераводаў радкоў, слоў і байтаў для кожнага паказанага файла і выніковы радок, калі было зададзена некалькі файлаў. Калі уваходны файл не зададзены, або роўны ‘-‘, то даныя чытаюцца са стандартнага ўвода.
Просты прыклад ужывання wc:
$ wc ideas.txt excerpt.txt 40    149     947 ideas.txt 2294  16638   97724 excerpt.txt 2334  16787   98671 total
У першай калонцы утрымліваецца колькасць радкоў, у другой — слоў, у трэцяй — сімвалаў.
Новыя версіі wc размяжоўваюць падлік байтаў і сімвалаў, каб правільна працаваць з кадзіроўкамі накшталт UTF-8, якія маюць шматбайтавыя коды сімвалаў. Для выбару рэжыму работы ўжываюцца ключы -c і -m.
Першапачаткова GNU wc уваходзіла ў склад пакета GNU textutils, але зараз яна з'яўляецца часткай GNU coreutils.
NGC 1783
NGC 1783 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC29) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Турызм у Францыі
Францыя — сусветны лідар па развіцці турызму. Маючы мноства прывабных прыродных ландшафтаў і шмат помнікаў культуры, Францыя ператварыла турызм у адну з найважнейшых галін сваѐй гаспадаркі, якая дае не менш за 9 % ВУП і забяспечвае больш за 2,9 млн працоўных месцаў. Штогод краіну наведваюць больш за 80 млн замежных турыстаў, якія накіроўваюцца на Французскае Міжземнамор’е, у Французскія Альпы і ў Парыж — найбуйнейшы цэнтр не толькі замежнага, але і ўнутранага турызму. Галоўны міжземнаморскі турысцка-рэкрэацыйны раён Францыі — Французская Рыўера, або Блакітны бераг (Côte d’Azur) — участак узбярэжжа, які працягнуўся на 115 км ад Тулона на Ментоны ля франка-італьянскай мяжы. «Сталіца» Французскай Рыўеры — курортны горад Ніца, у якім турызм дае працу палове насельніцтва. Яшчэ адным буйным турысцкім раёнам з’яўляецца даліна Луары са шматлікімі сярэднявечнымі і пазнейшага часу замкамі.
Самымі папулярнымі сярод турыстаў аб’ектамі ў ХХІ стагоддзі застаюцца Эйфелева вежа, Версальскі палацава-паркавы комплекс, Нацыянальны музей натуральнай гісторыі, акведук Пон-дзю-Гар, Трыумфальная арка і Сент-Шапель, Мон-Сен-Мішэль. Асобна можна выдзеліць музеі, паміж якіх вылучаецца парыжская тройка — Луўр, Арсэ з імпрэсіяністамі, і Цэнтр Пампіду з сучасным мастацтвам. Выклікае цікавасць праект пад назвай «Выбітныя сады Францыі», які ўключае каля 200 помнікаў ландшафтна-паркавага дызайну.
Владыслаўка (Сквырскі раён)
Владыслаўка (Владисла́вка) — вёска ў Сквырскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Форт Баяр
Форт Баяр (Fort Boyard, транскрыпцыя: ; часам транслітаруецца як Баярд або Буаяр) — каменны форт, размешчаны каля атлантычнага ўзбярэжжа Францыі ў праліве, паміж астравамі (Île-d'Aix) і  (Île d'Oléron). Будаўніцтва пачалося ў 1801 годзе і скончылася ў 1857 годзе.
Гісторыя будаўніцтва
Першая прапанова пабудаваць форт на гэтым месцы з’явілася яшчэ ў 1666 годзе, пасля ўзвядзення ваенных верфяў у горадзе Рашфор. Для абароны верфяў ад магчымага нападу брытанскага флоту былі пабудаваны дзве берагавыя батарэі, аднак перакрыць праліў яны не змаглі — дальнабойнасць артылерыйскіх гармат у той час была вельмі малая, а адлегласць між двума сумежнымі астравамі — занадта вялікая. Форт, пабудаваны пасярод праліва, разам з берагавымі батарэямі мог перакрываць праход да верфяў, ствараючы «агнявы бар’ер» перад варожымі караблямі. Аднак легендарны інжынер-фартыфікатар Себасцьен Ле Прэтр дэ Вабан, якому Людовік XIV прапанаваў узначаліць будаўніцтва, адмовіўся, запярэчыўшы каралю: «Сэр, прасцей схапіць зубамі месяц, чым пабудаваць у такім месцы крэпасць».
Да ідэі збудаваць форт вярнуліся ў пачатку XIX стагоддзя. Да таго часу будаўнічыя тэхналогіі ўжо дазвалялі ўзвядзенне такой крэпасці, а патрэба ў ёй заставалася вельмі актуальнай — знешняя палітыка Напалеона I моцна ўскладняла адносіны між Францыяй і Вялікабрытаніяй. Будаўніцтва форта пачалося ў 1801 годзе на ўжо існуючай у праліве пясчанай водмелі, ад назвы якой і пайшла назва самаго форта.
Пры будаўніцтве падмуркаў форта каменныя блокі ўсталёўваліся непасрэдна на марское дно. Неўзабаве будаўнікі сутыкнуліся з сур’ёзнымі тэхнічнымі цяжкасцямі — каменныя блокі пад уласным цяжарам правальваліся ў зямлю, нахіляліся і рассоўваліся. У выніку ў 1809 годзе будаўніцтва крэпасці было прыпынена і аднавілася толькі ў 1837 годзе, падчас праўлення Луі-Філіпа I, калі адносіны з Вялікабрытаніяй зноў сталі вельмі напружанымі.
Узвядзенне форта апынулася «даўгабудам» — крэпасць была скончана толькі ў 1857 годзе. Збудаванне атрымалася даволі вялікім: даўжыня крэпасці склала 68 метраў, шырыня — 31 метр, а вышыня сцен дасягала 20 метраў. Гарнізон Баяра налічваў 250 чалавек. Аднак, калі форт быў завершаны, апынулася, што крэпасць увогуле ўжо не патрэбна. За 50 з лішнім гадоў з моманту заснавання форта радыус дзеяння артылерыйскіх гармат значна павялічыўся, а берагавыя батарэі цяпер з лёгкасцю перакрывалі праліў. Такім чынам, неабходнасць у новапабудаваным форце адпала, але ён застаўся ў распараджэнні ваеннага ведамства Францыі і пасля выкарыстоўваўся як турма, не ўдзельнічаючы ў ваенных дзеяннях.
Далейшая гісторыя крэпасці
У 1913 годзе форт выйшаў з распараджэння арміі, а яго гарматы былі распрададзены. Падчас Другой сусветнай вайны немцы выкарыстоўвалі Баяр для трэніровачных стрэльбаў, прычыніўшы яму вялікія пашкоджанні. На працягу наступных 20 гадоў форт заставаўся ў поўным запусценні і паступова разбураўся пад уздзеяннем мора, ветру і марскіх птушак. 28 мая 1962 года форт Баяр быў выстаўлены на аўкцыён з пачатковай цаной 7,5 тысяч франкаў. Асноўная барацьба разгарнулася між дантыстам з Авар’е Эрыкам Эртам і старшынёй таварыства сяброў форта Баяр. Эрт заплаціў 28 тысяч франкаў (на 3 тысячы больш, чым яго канкурэнт) і набыў форт у сваю ўласнасць. Аднак у яго не было сродкаў на аднаўленне Баяра, які ўсё больш разбураўся не толькі ад прыродных уздзеянняў, але і ад шматлікіх турыстаў, якія літаральна разбіралі форт на сувеніры. У 1979 годзе Эрт вырашыў пазбавіцца ад Баяра. Ён выставіў яго на продаж за 1,2 мільёна франкаў. Адзіным зацікаўленым у набыцці форта на той момант было аб’яднанне «Звар’яцелыя на моры», якое хацела зрабіць яго месцам сустрэчы мастакоў і эколагаў. Аднак кошт, запатрабаваны гаспадаром, быў занадта высокі для таварыства.
Пачынаючы з 1980 года пэўную цікавасць да форта Баяр стала праяўляць тэлебачанне. У прыватнасці, Філіп Дэ Д’елевель, вядучы папулярнай праграмы «Паляванне за скарбамі», у адной з серый якой герой павінен знайсці схаваную ў форце табакерку Напалеона. У тым жа годзе гандлёвая палата Рашфора выступіла з прапановай рэканструяваць Баяр. Нікога, аднак, зацікавіць аднаўленнем форта не ўдалося, і праект быў прыпынены. У 1989 годзе Эрык Эрт перапрадаў форт Баяр за 1,5 мільёны франкаў прадзюсару тэлевізійных гульняў Жаку Антуану, які шукаў пляцоўку для свайго новага шоу.
У 1989 годзе пачалася рэканструкцыя Баяра. За 25 метраў ад яго пабудавана марская пляцоўка для швартоўкі судоў (стары пірс форта быў даўно разбураны). Форт быў цалкам ачышчаны ад вялізнага пласта гуана (таўшчынёй 50 см). Абедзве залы абсталяваны для правядзення аднайменнай тэлегульні. У 1996 годзе былі адноўлены і артылерыйскія платформы. Аднак форт па-ранейшаму падвяргаўся шкодным уздзеянням з боку мора. Таму ў 1998 годзе былі праведзены дадатковыя рэстаўрацыйныя працы. Былі цалкам ачышчаны вонкавыя сцены і завершана герметызацыя тэрасы. Завяршальным этапам стала рэстаўрацыя цэнтральнага двара зімой 2003—2004 гадоў.
Уладкаванне форта
Форт Баяр мае тры галоўныя ярусы. На ўсіх трох ярусах размешчаны балконы, калідоры і келлі. Такіх келляў у форце больш за 70. Названы яны так з-за невялікага памеру і мінімальнага ўбрання. У XIX стагоддзі ў келлях жыў гарнізон форта, а таксама там захоўвалася зброя і прыпасы. Цяпер у келлях знаходзяцца механізмы, якія выкарыстоўваюцца падчас гульняў, а таксама тэхнічнае абсталяванне, неабходнае для правядзення тэлегульні. На даху форта звычайна праходзіць спаборніцтва канатаходцаў, таксама над апошнім ярусам форта размешчана невялікая вежа, якая служыла аглядным пунктам.
Форт у кінематографе
У 1962 годзе форт Баяр упершыню з’явіўся ў поўнаметражным фільме — гэта была кінастужка «» рэжысёра Ражэ Вадзіма.
У фільме «», які выйшаў на экраны ў 1967 годзе, у форце адбываецца кульмінацыйная сцэна бою працягласцю больш за пятнаццаць хвілін экраннага часу. Здымкі гэтай сцэны занялі ажно тры тыдні і скончыліся моцным штормам, падчас якога здымачную групу прыйшлося ў спешным парадку эвакуіраваць на верталёце.
Форт у камп’ютарных гульнях
Па матывах тэлегульні створана аднайменная відэагульня.
Свен Фішэр
Свен Фішэр (ням.: Sven Fischer; нар., , Зуль, ГДР) — нямецкі біятланіст, чатырохразовы алімпійскі чэмпіён і сяміразовы чэмпіён свету.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Шмалькальдэне. У раннім узросце займаўся лёгкай атлетыкай, у трэцім класе тройчы на тыдзень хадзіў на трэніроўкі.
У верасні 1983 года быў прыняты ў ДЮСШ, дзе перайшоў у біятлон. Пасля здачы экзаменаў праз шэсць гадоў далучыўся да арміі, аднак падзенне Берлінскай сцяны прымусіла Свена завяршыць ваенную кар’еру.
Тарасевіч
Тарасевіч — беларускае прозвішча. Патранімічнага паходжання, ад зыходнага імя па бацьку ўтворанага з імя Тарас, народнай формы хрысцільнага імя грэчаскага паходжання Тарасій.
Свен Фішэр
Біяграфія
Фішэр пачаў актыўна трэніравацца, але ў 1989 годзе, калі Свену было 18 гадоў, у яго ўзніклі праблемы з надкаленнікамі, звязаныя з занадта хуткім ростам у юнацтве. У выніку яму прыйшлося прапусціць увесь сезон і нават задумацца аб завяршэнні кар’еры. Тым не менш, у сезоне 1990 года Фішэр вярнуўся і ў снежні адсвяткаваў першую перамогу на этапе Кубка Еўропы ў Хохфільцэне. Праз тыдзень дэбютаваў у эстафеце на этапе Кубка свету. У 1992 годзе выступіў у Паклюцы, стаўшы членам асноўнай зборнай Германіі.
У 1993 годзе атрымаў перамогу ў спрынце на чэмпіянаце свету ў Бораўцы, праз год стаў бронзавым прызёрам у індывідуальнай гонцы на Алімпійскіх гульнях. У 1998 годзе перамог у эстафеце, на гульнях-2002 заняў другое месца ў спрынце і эстафеце. Алімпіяда ў Турыне прынесла Фішэру два залатыя (спрынт, эстафета) і адзін бронзавы (гонка пераследу) медалі.
Двойчы выйграваў Кубак свету (1996/97, 1998/99), быў другім (1993/94, 2004/05) і трэцім (1995/96, 1997/98, 1999/2000) у агульным заліку.
На чэмпіянатах свету Фішэр выйграў сем залатых медалёў, з якіх адзін ён здабыў у 1993 годзе ў каманднай гонцы, якая цяпер не праводзіцца, чатыры ў эстафеце (1995, 1997, 2003, 2004) і па адной у індывідуальнай гонцы і ў мас-старце (абедзве ў 1999 г.). Шэсць разоў ён станавіўся віцэ-чэмпіёнам і сем разоў — бронзавым прызёрам.
На працягу 1990-х і першай паловы 2000-х гадоў нямецкае трыа Фішэр, Рыка Грос і Франк Люк былі лідарамі як нямецкага, так і сусветнага біятлона, неаднаразова перамагалі як у асабістых спаборніцтвах, так і ў эстафетах на ўсіх найбуйных турнірах.
Адметным знакам Свена Фішэра з’яўлялася тое, што ён заўсёды, нават у самы люты мароз бегаў без пальчатак. У выніку чаго на Фінале Кубка свету ў Ханты-Мансійску ў 2005 годзе абмарозіў рукі і не змог узяць удзел у апошнім старце сезона.
Пасля заканчэння сезона 2006/07 заявіў пра завяршэнне спартыўнай кар’еры. Цяпер Свен Фішэр працуе на нямецкім тэлеканале ZDF.
Жанаты з 2007 года, двое дзяцей.
Зборная Сінгапура па футболе
Зборная Сінгапура па футболе — нацыянальная зборная, якая прадстаўляе Сінгапур на міжнароднай футбольнай арэне. Кіраўнічы орган — Футбольная асацыяцыя Сінгапура. Адзінае выступленне на Кубку Азіі 1984 года ў межах Азіяцкіх гульняў аказалася няўдалым (каманда спынілася на групавым этапе). У зборнай Сінгапура ёсць адзіны трафей — Кубак Тыгра, які каманда заваявала ў 2004 годзе.
У складзе зборнай часам выступаюць натуралізаваныя замежнікі, што, аднак, не дазваляе азіяцкай дружыне стабільна праводзіць сустрэчы. У рэйтынгу ФІФА на 24 лістапада 2016 года займае 162-е месца.
Муравічна
Мураві́чна — рака ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Бобрык. Даўжыня 12 км. Пачынаецца з урочышча Выжарскае за 6 км на поўнач ад вёскі Ліпнікі, вусце каля вёскі Бобрык. Рэчышча каналізаванае.
Тандэм (фільм)
Тандэм — фільм Патрыса Леконта 1987 года. Музыка — Рыкарда Качантэ.
Сюжэт
Мішэль Мартэз, радыёвядучы, гастралюе па Францыі разам з гукарэжысёрам Рыўто і запісвае выпускі штодзённай інтэлектуальнай перадачы Au Chat, якой кіруе больш 25 гадоў. Перад адным з запісаў прыграмы Рыўто даведваецца, калі тэлефануе сваім калегам, што перадача будзе зачынена. Дружба і прыхільнасць да Мартэза падштурхоўваюць схаваць дрэнную навіну, Рыўто перахоплівае лісты і тэлефонныя званкі аб закрыцці перадачы, імітуе яе запіс, нават, калі перадача ўжо знята з эфіра. Мартэз даведваецца пра ўсё канцы свайго шоў і просіць Рыўто спыніць падман. Разам яны вяртаюцца ў Парыж. Мартэзу прапануюць весці перадачы раз у два дні. Але ў самым пачатку перадачы ён знікае. Праходзяць месяцы і ў закутку гандлёвага цэнтра Рыўто чуе, як яго сябар займаецца аніматарствам для продажу тавараў. Мартэз прапануе паехаць з ім. Разам яны вяртаюцца ў падарожжа.
Прэмія імя І. Буйніцкага
'''Прэмія імя І. Буйніцкага''' — тэатральная прэмія Беларусі. Заснавана ў 1992 годзе Міністэрствам культуры Беларусі і Беларускім саюзам тэатральных дзеячаў. Прысуджаецца раз у 2 гады артыстам драматычнага тэатраў за яркія творчыя дасягненні ў беларускім тэатральным мастацтве. Названа ў гонар беларускага акцёра і стваральніка нацыянальнага прафесійнага тэатра Ігната Буйніцкага.
Ахова здароўя
Ахо́ва здаро́ўя — галіна дзейнасці дзяржавы, мэтай якой з'яўляецца арганізацыя і забеспячэнне даступнага медыцынскага абслугоўвання насельніцтва, захаванне і павышэнне яго ўзроўня здароўя.
Уяўляе сабой сукупнасць мер палітычнага, эканамічнага, сацыяльнага, прававога, навуковага, медыцынскага, санітарна-гігіенічнага, супрацьэпідэмічнага і культурнага характару, накіраваных на захаванне і ўмацаванне фізічнага і псіхічнага здароўя кожнага чалавека, падтрыманне яго шматгадовага актыўнага жыцця, падаванне яму медыцынскай дапамогі ў выпадку пагаршэння здароўя. Для ажыццяўлення гэтых мер ствараюцца адмысловыя сацыяльныя інстытуты.
Тыхы
Тыхы (Tychy) — горад на правах павета ў Сілезскім ваяводстве Польшчы.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Тыхы — Мінск 700 км, да Варшавы — 271 км.
Насельніцтва — 128 720 жыхароў (2014 год).
Прамысловасць прадстаўленая чорнай металургіяй, машынабудаваннем, хімічнай, шкляной, харчовай і інш.
Вуліца 7-я Лінія (Наваполацк)
Вуліца 7-я Лінія (, Улица 7-я линия) — невялікая вуліца ў паўночна-заходняй частцы Наваполацка.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (1-ы мікрараён) і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Маладзёжнай да вуліцы Дзяржынскага. Працягласць вуліцы складае 260 метраў. Гістарычна гэта адна з першых вуліц горада, якая ўзнікла яшчэ ў канцы 1950-х - пачатку 1960-х гадоў. На вуліцы знаходзіцца некалькі шматкватэрных жылых цагляных малапавярховых будынкаў.
Алізараўшчына
Аліза́раўшчына (, Олизаровщина) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Карчоўскага сельсавета. Знаходзіцца каля паўночнага берага вадасховішча Кутаўшчына.
Альфрэд Маршал
Альфрэ́д Марша́л (Alfred Marshall) (, Бермондсі, Лондан —, горад Кембрыдж) — найбольш уплывовы ў свой час англійскі эканаміст. Яго асноўная праца "Прынцыпы эканомікі" (Principles of Economics) у якой навуковец упершыню падаў азначэнні "попыт", "прапанова", "лімітаваная карыснасць" і "выдаткі вытворчасці" ў адным цэлым.
Біяграфія
Дзяцінства Альфрэда Маршала прайшло ў Лонданскім раёне Клэпам. Навучаўся ён у школе Мэрчант Тэйлара ў Нортвудзе і ў каледжы Святога Джона ў Кембрыджы. Пад час навучэння будучы навуковец выявіў надзвычайныя здольнасці ў матэматыцы, што было пацвержана вынікам штогадовага экзамену па матэматыцы ў 1865 годзе ў Кэбрыджу. Альфрэд Маршал атрымаў там другое месца. У 1868 годзе ён становіцца прафесарам палітычнай эканомікі.
У сваёй працы Маршал імкнуўся пашырыць выкарыстанне матэматыцы ў эканоміцы і зрабіць апошнюю больш навуковой дысцыплінай. Але ён жадаў захаваць прастату разумення эканоміцы, нават "дылетантамі". У сваіх кнігах Маршал мясціў матэматычныя формулы ў зносках і дадатках "дзеля прафесіяналаў".
IC 4441
IC 4441 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Воўк.
Альфрэд Маршал
Біяграфія
Альфрэд Маршал быў настаўнікам у Кембрыджы сваёй будучай жонкі Мэры-Пэлей. Яны ажаніліся ў 1877 годзе. Каб выканаць правіла бясшлюбнасці, Альфрэд быў вымушаны перайці ва ўніверсітэт Брысталя. Там ён працягвае выкладаць палітычную эканоміку.
У 1879 годзе Маршал выдае сваю працу "Эканоміка прамысловасці", якая прынесла вядомасць навукоўцу. А пасля 1881 года Маршал становіцца ўжо вядучым эканамістам-вучоным Брытаніі.
IC 4441
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альфрэд Маршал
Біяграфія
У 1884 годзе Маршал вяртаецца ў Кембрыдж на пасаду прафесара палітычнай эканомікі за места памерлага Генры Фосэта. На гэтай пасадзе навуковец распрацоўвае новы экзамен па палітычнай эканоміцы, які быў уведзены толькі ў 1903 годзе. Да гэтага часу пытанні па эканоміцы ў Кембрыджы ўключаліся ў экзамены па гісторыі і маралі.
З 1881 года Альфрэд Маршал працуе над свёй фундаментальнай кнігай "Прынцыпы эканоміцы". Паступова гэтая праца пашырылася да двух тамоў. Першы том быў выданы ў 1890 годзе і быў прызнаны, як самая перадавая навуковая праца ва ўсім свеце. Маршал атрымаў сусветнае вызнанне. На жаль, другі том так і не быў скончаны.
Альфрэд Маршал з'яўляўся першым прэзідэнтам Кааператыўнага кангрэса з 1889 года.
У наступны час на працягу 20 гадоў Маршал працаваў над другім томам "Прынцыпаў эканомікі". Але надзвычайнае імкненне да дасканаласці і дэталёвасці не дазволіла яму скончыць гэтую працу.
У 1919 годзе ва ўзросце 77 гадоў Маршал выдае сваю працу "Вытворчасць і гандаль". Гэты твор быў больш эмпірычным у параўнанні з надзвычай тэарытычнымі "Прынцыпамі эканоміцы". З гэтай прычыны праца Маршала не прыцягнула ўвагу навуковага эканамічнага свету і не атрымала адпаведнай ацэнкі. У 1923 выдаецца "Грошы, крэдыт і гандль" - шырокая сумесь эканамічных ідэй за паўстагоддзя.
Тым не менш, Альфрэд Маршал з 1890 да самой смерці і на працягу паўстагоддзя пасля быў самым паважаным вучоным-эканамістам. Яго студэнты Джон Мейнард Кейнс і Артур Пігу сталі вядучымі эканамістамі-вучонымі. Маршал быў у вытоках навукі эканоміцы, які распачаў шырокае ўжыванне матэматычных метадаў.
Альфрэд Маршал памёр ва ўзросце 81 год. У яго гонар названы эканамічны падзел бібліятэк Універсітэтаў Кембрыджу і Брысталю.
Навуковая дзейнасць
Унёсак Альфрэда Маршала вызначыў напрамак навуковай дзейнасці на шмат гадоў наперад. Ён у сваіх працах аб'яднаў тэорыі такіх эканамістаў як Адам Сміт, Дэвід Рыкарда, Томас Роберт Мальтус, Джон Сцюарт Міль і развіў далей. Маршал дадаў класічнай школе эканоміцы цэльны падзел, які вывучаў паводзіны пакупнікоў. Гэты напрамак атрымаў назву маржыналізм. Працы Маршала зрабіла папулярным азначэнне "попыт і прапанова".
Развіццё навукі эканоміцы матэматычнымі метадамі дадала ёй якасны штуршок. Эканамічная навука стала больш прыкладная, яе пачалі вывучаць асобна ад іншых навук. Вынікам выкарыстання гэтых метадаў было з'яўленне тэрмінаў "лімітаваная карыснасць" і "лімітаваныя выдаткі". Графічная выява тых графікаў дае знакаміты "Крыж Маршала", які вызначае раўнаважную цану на тавар.
(12) Вікторыя
(12) Вікторыя  — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа L. Ён быў адкрыты 13 верасня 1850 года англійскім астраномам Джонам Хайндам у абсерваторыі Бішапа, Вялікабрытанія і названы ў гонар старажытнарымскай багіні перамогі Вікторыі. Супадзенне з імем каралевы Вялікабрытаніі выклікала спрэчкі, з-за таго, што некаторыя астраномы пярэчылі супраць выкарыстання імёнаў кіруючых сюзерэнаў. Бенджамін Гоулд (Benjamin Apthorp Gould), рэдактар «Астранамічнага часопіса», прапанаваў замяніць імя на Кліо (у наш час выкарыстоўваюцца для астэроіда № 84). Аднак, Вільям Бонд (William Cranch Bond), дырэктар Гарвардскай абсерваторыі настойваў на захаванні імя Вікторыя, таму што міфалагічная ўмова імя была выканана. У выніку меркаванне Бонда ўзяло верх, і было прынята большасцю астраномаў свету. Радыёлакацыйныя і спекл-інтэрфераметрычныя назіранні паказалі даволі выцягнутую форму астэроіда, што таксама можа сведчыць пра дваістую прыроду аб’екта.
NGC 1785
NGC 1785 (іншае абазначэнне — ESO 56-**38) — група зорак у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іллінецкі раён
Іллінецкі раён (Іллінецький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Іллінці (Іллінці).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 37866 чалавек, плошча — 910 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 5 пасёлкаў сельскага тыпу і 47 сёлаў.
Сяргей Леанідавіч Вінаградаў
Сяргей Вінаградаў (нар., , РСФСР) — расійскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
У ліпені 2016 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Віцебск», дзе замацаваўся ў аснове. У першай палове сезона 2017 стаў радзей з’яўляцца на полі, і ў ліпені 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў наваполацкі «Нафтан». Аднак, так і не быў заяўлены за «Нафтан» і не згуляў за яго.
Міжнародная кар’ера
У 2003 годзе згуляў у васьмі матчах за моладзевую зборную Расіі.
Марка Парола
Ма́рка Паро́ла (Marco Parolo; нар., Галаратэ, Італія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2011—2018).
Васіль Рыгоравіч Пічугоў
Васіль Рыгоравіч Пічугоў (1912—1943) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года чырвонаармеец Васіль Пічугоў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама пасмяротна быў узнагароджаны ордэнам Леніна.
Аляксей Васільевіч Маркаў
Аляксей Васільевіч Маркаў (1918—1943) — савецкі ваенны. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1943, пасмяротна). Старэйшы лейтэнант.
Биография
Аляксей Васільевіч Маркаў нарадзіўся 29 студзеня 1918 года ў вёсцы Васілёва Кастрамскога павета Кастрамской губерні Расійскай Рэспублікі (цяпер пасёлак Кастрамскога раёна Кастрамской вобласці Расійскай Федэрацыі) у сялянскай сям'і. Рускі. Скончыў сем класаў школы і курсы бухгалтараў. Да прызыву ў армію працаваў бухгалтарам у калгасе «Зара сацыялізму».
У шэрагі Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі А. В. Маркаў быў прызваны Кастрамскім райваенкаматам Яраслаўскай вобласці у 1938 годзе. Тэрміновую службу нёс у памежных войсках НКУС СССР на Далёкім Усходзе. Пасля тэрміновай службы паступіў у Ваенна-палітычнае вучылішча, якое скончыў у 1941 годзе. Служыў палітруком у Забайкальскай дывізіі войскаў НКУС СССР. У сувязі з скасаваннем інстытута палітрукоў у кастрычніку 1942 года атрымаў званне старэйшага лейтэнанта і ў лістападзе 1942 года быў прызначаны камсоргам 2-га стралковага батальёна 43-га Даурскага стралковага палка 106-й стралковай дывізіі якая фармавалась.
15 лютага 1943 года 106-я Забайкальская стралковая дывізія у складзе 70-й арміі была ўключана ў зноў створаны Цэнтральны фронт. У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі старшы лейтэнант А. В. Маркаў з 28 лютага 1943 года. Аляксей Васільевіч удзельнічаў у абарончых і наступальных баявых дзеяннях на сеўскім кірунку, у ходзе якіх быў утвораны паўночны фас Курскай дугі. Летам 1943 года ён удзельнічаў у абарончай фазы Курскай бітвы і яе наступальнай часткі — Арлоўскай аперацыі. 1 верасня 1943 года 106-я стралковая дывізія была перададзена ў склад 65-й арміі і ўдзельнічала ў Чарнігаўска-Прыпяцкай аперацыі, у ходзе якой камсорг 2-га стралковага батальёна старшы лейтэнант Маркаў вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дзясны і ў баях за плацдарм на яе правым беразе. Пастаянна знаходзячыся ў складзе батальёна, Аляксей Васільевіч натхняў байцоў асабістым прыкладам. За дзееянні пры фарсіраванні Дзясны старшы лейтэнант А. В. Маркаў быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны 2 ступені і прызначаны на пасаду камандзіра 1-га стралковага батальёна.
У кастрычніку 1943 года войскі Цэнтральнага фронту пачалі падрыхтоўку да другой фазе Бітвы за Дняпро, у ходзе якой 106-й стралковай дывізіі трэба было фарсіраваць водную перашкоду ля пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР. 15 кастрычніка 1943 года старшы лейтэнант А. В. Маркаў знаходзіўся непасрэдна ў батальёне і пад моцным артылерыйскім і мінамётным агнём асабіста кіраваў яго пераправай. Будучы параненым, ён не пакінуў поля бою, забяспечыўшы пераправу батальёна на правы бераг. Сам Аляксей Васільевіч падчас пераправы асколкам міны быў забіты. Пахавалі яго ў вёсцы Каменка Задзерыеўскага сельскага савета Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства старэйшаму лейтэнанту Маркаву Аляксею Васільевічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна.
Крушэнне лодкі з мігрантамі ля берагоў Грэцыі (2023)
14 чэрвеня 2023 года каля берагоў Грэцыя пацярпела крушэнне лодка, якая перавозіла мігрантаў.
Меркавана 10 чэрвеня судна адправілася з Табрука, Лівія, яе пунктам прызначэння была Італія. У ноч на 14 чэрвеня яна перавярнулася ў міжнародных водах недалёка ад горада Пілас, Грэцыя. Большасць пасажыраў былі з Егіпта, Сірыі і Пакістана. Пасля крушэння пачалася маштабная выратавальная аперацыя з прыцягненнем берагавой аховы і ВМС, таксама ўдзел прымалі прыватныя судны.
Колькасць пасажыраў на лодцы ацэньваецца ў 400—750 чалавек, паведамляецца аб выратаванні 104 з іх. Колькасць загінулых — 82 чалавекі, дакладная колькасць зніклых без вестак невядома. Каля 30 чалавек шпіталізаваны ў Пілосе. Чатыры чалавекі з сімптомамі пераахаладжэння былі дастаўлены верталётам у бальніцу горада Каламата. Урад Грэцыі абвясціў трохдзённую жалобу. Гэта здарэнне стала найбуйнейшым караблекрушэннем у Грэцыі з пачатку года, а таксама ацэньваецца як адно з самых смяротных у Еўропе за апошнія гады. Папярэдняй прычынай называецца перагружанасць.
Уосатч
Горы Уосатч (Wasatch Range) або хрыбет Уосатч — горны масіў на захадзе ЗША, які праходзіць прыкладна за 260 км (160 міль) ад мяжы Юта — Айдаха на поўдзень да цэнтра штата Юта. Гэта заходні край вялікіх Скалістых гор і ўсходні край Вялікага Басейна. На поўнач горы Уосатч пашыраюцца ў штат Айдаха, палягаючы ў цалкам гэтым штаце. На мове карэннага народа юты Уосатч азначае «горны перавал». Па словах Уільяма Брайта, горы былі названы ў гонар правадыра з племяні шашонаў, які называў гэтыя горы словам wasattsi, што азначае «блакітная чапля».
Агульныя звесткі
Ад пачатку засялення гэтай тэрыторыі еўрапейскімі каланістамі, большасць насельніцтва штата Юта вырашыла пасяліцца ўздоўж заходняга фронту горнага хрыбта, дзе шматлікія рэкі выходзяць з гор. Для ранніх пасяленцаў горы Уосатч былі важнай крыніцай вады, драўніны і граніту. Сёння 85 % насельніцтва штата Юта жыве ў межах 24 км ад хрыбта Уосатч, у асноўным у далінах на захадзе. Гэтая канцэнтрацыя на заходнім баку вядомая як «Фронт Уосатча» (Wasatch Front) і налічвае крыху больш за 2 000 000 чалавек. Солт-Лэйк-Сіці знаходзіцца паміж хрыбтом Уосатч і Вялікім Салёным возерам.
Самы высокі пункт хрыбта — г. Нібо (3636 метраў), трайная вяршыня, якая ўзвышаецца над г. Нефаем. У некаторых месцах горы крута падымаюцца над далінай ад 1320 м да 3400 м. Сярод іншых прыкметных вяршынь — гара Цімпанагос, масіўная вяршыня, якая навісла над паўночнай часткай акругі Юта. Таксама прыкметнымі пікамі Самотны пік (Lone Peak), Твін Пікс (Twin Peaks) і гара Алімп (Mount Olympus).