cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рычард Гамільтан (матэматык)
Біяграфія
Менавіта Гамільтанам была прапанавана, але не завершана праграма даследаванняў, якую ў далейшым развіў Рыгор Перэльман, які даказаў гіпотэзу Пуанкарэ.
Партызанская брыгада імя І. В. Сталіна (Л. П. Зяленін, С. Х. Арзуманян)
'''Партызанская брыгада імя І. В. Сталіна''' — партызанская брыгада, створаная ў ліпені 1943 года, да сакавіка 1944 дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Жабінкаўскага, Кобрынскага, Брэсцкага, Дзівінскага, Маларыцкага раёнаў.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў імя М. М. Чарнака (арганізаваны ў чэрвені 1941) і імя Варашылава. Адначасова былі арганізаваны новыя атрады імя Фрунзе і імя Жукава. У красавіку — маі 1944 года ў саставе брыгады дзейнічаў атрад М. І. Каліева, які быў уліты ў атрад імя М. М. Чарнака. Атрады імя Варашылава і імя Жукава, якія дзейнічалі ў складзе брыгады, у красавіку 1944 года былі перададзены для фарміравання партызанскай брыгады імя У. І. Леніна.
Гісторыя
Партызаны ў маі 1942 года разбілі гарнізон праціўніка ў вёсцы Велікарыта, захапілі турму адкуль вызвалілі зняволеных. У жніўні знішчылі 25 маёнткаў. У 1943 годзе ўдзельнічалі ў разгроме апорных пунктаў праціўніка ў Шацку (Валынская вобласць), райцэнтры Дамачава, наносілі ўдары па чыгуначным участкам Брэст — Ковель, Брэст — Уладава. У кастрычніку — лістападзе разбілі чыгуначную станцыю Дамачава. У студзені 1944 года зрабілі больш за 80 дыверсій на чыгуначных і шашэйных дарогах. Пасля выхаду ў савецкі тыл брыгада ўключана ў 160-ю стралковую дывізію, трымала абарону ў Любэшыўскім (Валынская вобласць) і Дзівінскім раёнах, прыкрывала пераправу цераз Прыпяць і правы фланг дывізіі каля вёскі Радастава.
22 сакавіка 1944 года брыгада (1063 партызаны; атрады імя Чарнака (да чэрвеня 1943 Старасельскі атрад, потым нададзена імя намесніка камандзіра атрада па разведцы М. М. Чарнака, які загінуў у баі), імя Фрунзе) паатрадна выйшла ў савецкі тыл. Атрады імя Чарнака і імя Фрунзе пасля выхаду ў савецкі тыл (сакавік 1944) рэарганізааны і ў маі зноў накіраваны ў тыл ворага. Другі раз злучыліся з Чырвонай Арміяй 21 ліпеня 1944 года.
Таццяна Мікалаеўна Сукаватых
Тацця́на Мікала́еўна Сукава́тых (у дзявоцтве: Каровіна, нар., , РСФСР) — беларускі вучоны ў галіне педыятрыі і алергалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1975), прафесар (1976). Аўтар 200 навуковых прац.
Біяграфія
Скончыла Курскі медыцынскі інстытут у 1955 годзе. У 1963-98 гадах у Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (у 1974-96 гадах — загадчыца кафедры). Навуковыя працы па бранхіяльнай астме, алергалогіі.
Муж: Леанід Сямёнавіч Сукаватых (1930—1976) — вучоны ў галіне анкалогіі, радыялогіі і хірургіі.
Маніпур
Маніпур (Manipur) — штат на паўночным усходзе Індыі. Гранічыць са штатамі Нагаленд на поўначы, Мізарам на поўдні і Асам на захадзе, а таксама з М’янмай на ўсходзе. Займае 23-е месца сярод штатаў па плошчы (22 327 км²) і 22-е па насельніцтву (2,4 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Імпхал.
Геаграфія
Рэльеф Маніпура — чаргаванне мерадыянальна выцягнутых хрыбтоў вышынёй 2—2,5 тыс. м і шырокіх міжгорных далін на вышыні 800—1000 м. Клімат умерана цёплы.
Гісторыя
Першыя ўпамінанні аб Маніпуры з'яўляюцца ў старажытнаіндыйскім эпасе «Махабхарата», дзе некаторыя героі называюцца «маніпурамі».
Эканоміка
Адсталы сельскагаспадарчы рэгіён (рыс, тытунь, бавоўна, садавіна). Развіта ручное ткацтва (тканіны з нацыянальным арнаментам).
ВУП штата — 1,2 млрд долараў ЗША (2004).
Насельніцтва
Асноўная этнічная група — маніпуры (мейтхеі), гавораць на мове маніпуры (мейтхелон) тыбета-бірманскай групы. Гэтая мова з'яўляецца лінгва-франка ў штаце і прызнана ў 1992 адной з нацыянальных моваў Індыі. Па рэлігіі маніпуры — пераважна індуісты (звыш 60 %), астатнія — хрысціяне і прыхільнікі старажытных анімістычных вераванняў. У горных раёнах жывуць народнасці кукі і нага.
Сцяг Маўрыкія
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Маўрыкій — упершыню ўзняты 12 сакавіка 1968 г. пры абвяшчэнні незалежнасці ад Вялікабрытаніі.
Сцяг быў распрацаваны ў 1967 годзе геральдычнай калегіяй Вялікабрытаніі (College of Arms) на аснове колераў герба Маўрыкія і мае наступнае сімвалічнае значэнне колераў:
Сцяг быў зарэгістраваны геральдычнай калегіяй і падараваны Маўрыкію каралеўскім указам ад 9 студзеня 1968 года.
Іншыя сцягі
Пасля атрымання незалежнасці Маўрыкій захаваў сістэму сцягоў па вобразу сцягавай сістэмы Вялікабрытаніі і мае адрозныя ад дзяржаўнага гандлёвы сцяг і службовы сцяг урадавых судоў, створаныя па вобразу і падабенству брытанскіх гандлёвага і службовага сцягоў, з той толькі розніцай, што ў крыжы замест сцяга Вялікабрытаніі намаляваны сцяг Маўрыкія.
Ваенна-марскі сцяг Маўрыкія з'яўляецца арыгінальным і адрозніваецца як ад дзяржаўнага сцяга, так і ад ваенна-марскога сцяга Вялікабрытаніі.
Вілем II
Вілем II (Вільгельм; Willem II, Wilhelm II., Guillaume II, Вілем Фрэдэрык Георг Лодэвейк, 6 снежня 1792 — 7 сакавіка/17 сакавіка 1849) — кароль Нідэрландаў і вялікі герцаг Люксембургскі (7 кастрычніка 1840 — 17 сакавіка 1849 года), герцаг Лімбургскі, старэйшы сын і пераемнік караля Вілема I.
Аўраам Лінкальн
Аўраам Лінкальн (Abraham Lincoln ; 12 лютага 1809 — 15 красавіка 1865) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч, 16-ы Прэзідэнт ЗША (1861—1865) і першы ад Рэспубліканскай партыі. Пракламацыя Лінкальна пра вызваленне рабоў на тэрыторыі Канфедэрацыі ад 22 верасня 1862 года стала асновай для 13-й папраўкі да амерыканскай канстытуцыі, прынятай у 1865 годзе, якая скасавала рабства ў ЗША. Забіты падасланым змоўшчыкамі забойцам.
Дзяцінства
Нарадзіўся ў сям’і непісьменных фермераў — Томаса Лінкальна і Нэнсі Хэнкс, якія жылі ў невялікай хаце акругі Гардзін штата Кентукі. Дзед па бацькаўскай лініі Аўраам, у імя якога назвалі хлопчыка, калісьці перавёз сваю сям’ю ў Кентукі з Вірджыніі, трапіў у засаду і загінуў падчас рэйду супраць індзейцаў у 1786 годзе. Маці Лінкальна — Нэнсі, нарадзілася ў Заходняй Вірджыніі, потым разам са сваёй маці перабралася ў Кентукі, дзе пазнаёмілася з Томасам Лінкальнам. Да часу нараджэння Аўраама, бацька валодаў дзвюма фермамі агульнай плошчай каля 500 гектараў, некалькімі будынкамі ў горадзе, вялікай колькасцю быдла і коней, быў адным з самых заможных людзей у акрузе. Аднак у 1816 годзе Томас страціў усе свае землі ў судовых справах праз юрыдычныя памылкі ў правах на ўласнасць.
Сям’я перабіраецца на поўнач, у Індыяну, асвойваць свабодныя землі. Лінкальн пазней адзначыў, што асноўнай прычынай былі юрыдычныя праблемы з зямлёй, але часткова і сітуацыя з рабствам на Поўдні. У дзевяць гадоў Аўраама памерла маці, старэйшая сястра Сара ўзяла на сябе адказнасць догляду, пакуль бацька жаніўся паўторна ў 1819 годзе на ўдаве Сары-Буш Джонстан.
Мачаха, мела траіх дзяцей з першага шлюбу, неўзабаве зблізілася з малым Аўраамам, які стаў зваць яе мамай. Да дзесяці гадоў Аўраам не любіў працу традыцыйную ладу жыцця прыгранічнага краю, некаторыя ў сям’і і суседзі лічылі яго гультаём. Пазней ён рабіў усё што трэба, браў удзел у палявых работах, пазней падзарабляў на пошце, лесасекам, каморнікам і лодачнікам. Асабліва добра яму давалася колка дроў. Палявання і лову рыбы пазбягаў з маральных перакананняў. Да 21-гадовага ўзросту паводле традыцыі аддаваў бацьку ўсе заробкі ад працы па-за сваёй гаспадаркай.
Тым жа часам Лінкальн усё болей аддаляўся ад бацькі, у прыватнасці бо ў таго не было адукацыі. Аўраам быў першым у сям’і, хто навучыўся пісаць і лічыць, хоць, як сам згадваў, наведваў школу не больш за год праз патрэбу дапамагаць сям’і. З дзяцінства і на ўсё жыццё захапіўся кнігамі.
Дэніс, сябар дзяцінства, пазней пісаў:
«Пасля таго, як Эйбу стала 12 гадоў, не было выпадку, каб я бачыў яго без кнігі ў руках… Па начах у хаце ён перакульваў крэсла, засланяў ім святло, садзіўся на рэбра і чытаў. Гэта было проста дзіўна, каб хлопец мог гэтулькі чытаць».
У дзяцінстве Лінкальн прачытаў Біблію, «Рабінзона Круза», «Гісторыю Джорджа Вашынгтона», байкі Эзопа. Апроч гэтага, дапамагаў суседзям пісаць лісты, практыкуючы такім чынам граматыку і стылістыку. Часам ён нават хадзіў за 30 міль у суд, каб паслухаць выступы адвакатаў.
Юнацтва
У 1830 годзе сям’я зноў пераехала і паўналетні Аўраам вырашыў пачаць самастойнае жыццё. Знайшоў часовую працу па якой плаваў уніз па Місісіпі і пабываў у Новым Арлеане, дзе наведаў нявольніцкі рынак і на ўсё жыццё захаваў непрыязь да рабства. Неўзабаве пасяліўся ў вёсцы Нью-Сэйлем у штаце Ілінойс. Там увесь вольны час прысвячаў самаадукацыі і заняткам з настаўнікам мясцовай школы.
У 1832 годзе Лінкальн балатаваўся ў Заканадаўчы Сход Ілінойса, але не быў абраны. Пасля гэтага пачаў сістэматычную вучобу, спачатку хацеў стаць кавалём, а пасля знаёмства з міравым суддзём стаў вывучаць права. Тым жа часам разам з кампаньёнам спрабаваў зарабляць у краме, але справы ішлі блага. Сэндберг, аўтар папулярнай біяграфіі прэзідэнта, піша: «…Лінкальн займаўся тым, што чытаў і марыў. У яго не было ніякіх спраў, і ён мог днямі сядзець са сваімі думкамі, ніхто не адрываў яго. Пад гэтай вонкавай нерухомасцю праходзіла разумовае і маральнае саспяванне, павольнае і няўхільнае».
У 1832 годзе ў Ілінойсе ўзнялося паўстанне індзейцаў, якія не хацелі пакідаць родныя месцы і перасяляцца на захад, за раку Місісіпі. Лінкальн уступіў у апалчэнне, быў абраны капітанам, але ў баявых дзеяннях удзелу не браў. У 1833 годзе Лінкальн прызначаны паштмайстрам у Нью-Сэйлеме. Дзякуючы гэтаму меў больш вольнага часу і прысвячаў яго заняткам. Новая праца дазваляла перад адпраўкай чытаць газеты палітычнага зместу.
У канцы 1833 года Лінкальн атрымаў пасаду каморніка. Для гэтай працы цягам шасці тыдняў пільна вывучаў «Тэорыю і практыку тапаграфічнай справы» Гібсана і «Курс геаметрыі, трыганаметрыі і тапаграфіі» Флінта.
У гады жыцця ў Нью-Сэйлеме Лінкальну часта даводзілася пазычаць грошы. Сваёй звычкай пунктуальна вяртаць пазыкі ён заслужыў адну з самых вядомых сваіх мянушак — «Сумленны Эйб».
Пачатак кар’еры палітыка і адваката
У 1835 годзе 26-гадовы Лінкальн абраны ў Заканадаўчы Сход Ілінойса, дзе далучыўся да вігаў. Калі Лінкальн пачынаў палітычную кар’еру, Прэзідэнтам ЗША быў Эндру Джэксан, Лінкальн падтрымліваў яго апору ў палітыцы на народ, але не падтрымліваў адмовы федэральнага цэнтра ад рэгулявання эканамічнага жыцця штатаў. Пасля сесіі Схода ён яшчэ больш ранейшага ўзяўся за вывучэнне права. Вывучыўся самастойна, у 1836 годзе здаў экзамен на званне адваката. У 1836 годзе ў Заканадаўчым Сходзе Лінкальн дамогся пераносу сталіцы штата з Вандэйліі ў Спрынгфілд, куды ў 1837 годзе і сам пераехаў. Там, разам з Уільямам Батлерам, заснаваў фірму «Сцюарт і Лінкальн». Малады заканадавец і адвакат неўзабаве набыў аўтарытэт сваімі здольнасцям прамоўцы і бездакорнай рэпутацыяй. Нярэдка не браў ганарары ў незаможных грамадзян, якіх бараніў у судзе; ездзіў у розныя канцы штата, каб дапамагчы людзям у разборах цяжбаў. Пасля забойства выдаўца абаліцыянісцкай газеты ў 1837 годзе Лінкальн выступіў з першай прынцыповай прамовай у ліцэі «Маладых людзей» у Спрынгфілдзе, у ёй падкрэсліў каштоўнасці дэмакратыі, канстытуцыі і спадчыны «бацькоў-заснавальнікаў».
Сям’я
У 1840 годзе Лінкальн пазнаёміўся з Мэры Тод, дзяўчынай з Кентукі (1818—1882) і 4 лістапада 1842 года яны пажаніліся. У Аўрама і Мэры нарадзілася чатыры сыны, з іх толькі старэйшы — Роберт Лінкальн пражыў доўга (1.8.1843-26.7.1926). Іншыя — Эдвард Лінкальн (10.3.1846-1.2.1850), Уільям Лінкальн (21.12.1850-20.2.1862), Томас Лінкальн (4.4.1853-16.7.1871).
Палітычная кар’ера да прэзідэнцтва
У 1846 годзе Лінкальн абраны членам Палаты прадстаўнікоў Кангрэса на 1847—1849 гады ад партыі вігаў. Актыўна выступаў супраць дзеянняў прэзідэнта Джэймса Полка ў амерыкана-мексіканскай вайне, лічачы яе неапраўданай агрэсіяй Злучанымі Штатамі. Аднак Лінкальн галасаваў за вылучэнне Кангрэсам сродкаў на армію, на матэрыяльнае забеспячэнне салдат-інвалідаў, жонак, якія страцілі мужоў. Таксама падтрымваў наданне выбарчых правоў жанчынам. Спачуваў абаліцыяністам і быў праціўнікам рабства, але не прызнаваў крайніх мер, выступаў за паступовае вызваленне рабоў, бо цэласць Саюза ставіў вышэй за іх вызваленне.
Непрыманне папулярнай амерыкана-мексіканскай вайны пашкодзіла рэпутацыі Лінкальна ў Ілінойсе, таму ён вырашыў не перабірацца ў Палату прадстаўнікоў. У 1849 годзе Лінкальну прапанавалі месца сакратара тады яшчэ тэрыторыі Арэгон, але гэта азначала б канец кар’еры ў Ілінойсе, таму ён адмовіўся ад прызначэння. Лінкальн адышоў ад палітычнай дзейнасці і наступныя гады займаўся юрыдычнай практыкай, стаў адным з вядучых адвакатаў Ілінойса, быў юрыскансультам чыгункі «Ілінойс Сэнтрал». На працягу 23 гадоў юрыдычнай кар’еры Лінкальн браў удзел у 5100 справах, без уліку незарэгістраваных, разам з партнёрамі выступаў перад Вярхоўным судом штата больш за 400 разоў.
У 1856 годзе, як і многія былыя вігі, далучыўся да створанай у 1854 годзе Рэспубліканскай партыі, якая выступала супраць рабаўладання, і ў 1858 годзе высунуты ад партыі кандыдатам на месца ў Сенаце ЗША. На выбарах яго сапернікам быў дэмакрат Стывен Дуглас. Дэбаты паміж Лінкальнам і Дугласам, падчас якіх абмяркоўвалася пытанне пра рабаўладанне, мелі шырокі розгалас, некаторыя назвалі гэтыя дэбаты спрэчкай паміж «маленькім гігантам» (Дуглас) і «вялікім малакасосам» (Лінкальн). Лінкальн не быў абаліцыяністам, але выступаў супраць рабства з маральных перакананняў. Лічыў рабства безумоўным злом для аграрнай эканомікі Поўдня. Спрабуючы аспрэчыць аргументы Дугласа, які вінаваціў свайго саперніка ў радыкалізме, Лінкальн заявіў, што не выступае за наданне неграм палітычных і грамадзянскіх праў і міжрасавыя шлюбы, бо па яго думку фізічныя адрозненні паміж белай і чорнай расай і перавага першай ніколі не дазволіць «ім суіснаваць ва ўмовах сацыяльнай і палітычнай роўнасці». Пытанне пра рабаўладанне, на яго думку, было кампетэнцыяй асобных штатаў і федэральны ўрад не мае канстытуцыйнага права ўмешвацца ў гэту праблему. Разам з тым Лінкальн цвёрда выступаў супраць пашырэння рабства на новыя тэрыторыі, што падрывала асновы рабаўладання, бо яго экстэнсіўны характар патрабаваў асваення зямель Захаду. На выбарах перамог Стывен Дуглас, але антырабаўладальніцкая прамова Лінкальна «Дом падзелены», у якой ён абгрунтаваў немагчымасць далейшага існавання краіны ў стане «паўрабства і паўволі», стала шырокавядомай у ЗША і стварыла аўтару рэпутацыю барацьбіта супраць рабства.
У кастрычніку 1859 года на Поўдні ўзнялася паўстанне Джона Браўна, які захапіў урадавы арсенал і планаваў далучыць да паўстання рабоў на Поўдні. Атрад Браўна быў блакаваны арміяй і знішчаны. Лінкальн асудзіў дзеянні Браўна як спробу гвалтоўнага рашэння пытання рабаўладання.
Выбары
Умераныя пазіцыі ў пытанні рабства вызначылі абранне Лінкальна як кампраміснага кандыдата ў прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі на выбарах 1860 года. Паўднёвыя штаты пагражалі ў выпадку перамогі рэспубліканцаў выйсці са складу Саюза. Абедзве партыі, дэмакратычная і рэспубліканская, вялі каштоўнаснае змананне, якое і ўвасаблялі кандыдаты. Асоба Лінкальна асацыявалася ў амерыканцаў з працавітасцю, сумленнасцю, сацыяльнай мабільнасцю. Выхадзец з народа, ён быў чалавекам, які «зрабіў сябе сам». 6 лістапада 1860 года ўдзел у выбарах упершыню ў іх гісторыі перавысіў 80 % выбаршчыкаў. Лінкальн, шмат у чым праз раскол у Дэмакратычнай партыі, якая высунула двух кандыдатаў, стаў Прэзідэнтам ЗША, першым ад Рэспубліканскай партыі. Перамог на выбарах, галоўным чынам, за кошт падтрымкі Поўначы. У дзевяці паўднёвых штатах імя Лінкальна наогул не было ў бюлетэнях, на Поўдні ён перамог толькі ў 2 акругах з 996.
Падзел Саюза і інаўгурацыя Лінкальна
Лінкальн быў праціўнікам распаўсюду рабства на новыя тэрыторыі і яго перамога на выбарах яшчэ больш падзяліла амерыканскі народ. Яшчэ да інаўгурацыі 7 паўднёвых штатаў па ініцыятыве Паўднёвай Караліны абвясцілі пра свой выхад са складу ЗША. Верхні Поўдзень (Дэлавэр, Мэрыленд, Віргінія, Паўночная Караліна, Тэнэсі, Кентукі, Місуры і Арканзас) спачатку адхілілі зварот сепаратыстаў, але неўзабаве далучыліся да мяцяжу. Дзейны прэзідэнт Джэймс Б’юкенен і абраны прэзідэнт Лінкальн адмовіліся прызнаць сэцэсію. У лютым 1861 года канстытуцыйны кангрэс у Мантгомеры (Алабама) абвясціў стварэнне Канфедэратыўных Штатаў Амерыкі, а яго прэзідэнтам абраны Джэферсан Дэвіс, які прыняў прысягу ў тым жа месяцы. Сталіцай Канфедэрацыі абвешчаны Рычманд.
Лінкальн пазбег запланаванага забойства ў Балтымары і 23 лютага 1861 года на спецыяльным цягніку прыбыў у Вашынгтон. Падчас інаўгурацыі 4 сакавіка сталіца была запоўнена войскамі, якія забяспечвалі парадак. У сваёй прамове Лінкальн сказаў:
Я лічу, што з пункту гледжання ўніверсальнага права і Канстытуцыі саюз штатаў вечны. Вечнасць, нават калі яна не выяўлена проста, маецца на ўвазе Асноўным законам усіх дзяржаўных форм кіравання. Можна з упэўненасцю сцвярджаць, што ніякая сістэма кіравання як такая ніколі не мела ў сваім Асноўным законе палажэння пра спыненне ўласнага існавання…
І зноў, калі Злучаныя Штаты з’яўляюцца не сістэмай кіравання ва ўласным сэнсе слова, а асацыяцыяй штатаў, заснаванай проста на дамове, ці можа яна, як дамова, быць мірна скасавана меншай колькасцю бакоў, чым было пры яе стварэнні? Адзін бок — удзельніца дамовы можа парушыць яго, то бок разарваць, але хіба не патрабуецца згоды ўсіх, каб законна скасаваць яго дзеянне?
Зыходзячы з гэтых агульных прынцыпаў, мы прыходзім да сцвярджэння, што з юрыдычнага пункту погляду Саюз вечны, і гэта пацвярджаецца гісторыяй самога Саюза. …Адсюль вынікае, што ніводзін са штатаў не мае права асобна па ўласнай ініцыятыве выйсці са Саюза, што прыманыя з гэтай мэтай рашэнні і пастановы не маюць юрыдычнай сілы і акты гвалту, здзейсненныя ў межах кожнага штата (ці штатаў), скіраваныя супраць Урада Злучаных Штатаў, набываюць у залежнасці ад акалічнасцяў паўстанцкі ці рэвалюцыйны характар.
У сваёй прамове Лінкальн таксама заявіў, што ў яго «няма ніякіх намераў проста ці ўскосна ўмешвацца ў функцыянаванне інстытута рабства ў тых штатах, дзе яно ёсць»: «Я лічу, што не маю законнага права рабіць гэта, і я не схільны рабіць гэта». Лінкальн заклікаў да мірнага развязання канфлікту і аднаўлення адзінства Злучаных Штатаў. Аднак, выхад паўднёвых штатаў ужо быў ажыццёўлены і Канфедэрацыя актыўна рыхтавалася да ваенных дзеянняў. Пераважная большасць прадстаўнікоў паўднёвых штатаў у Кангрэсе ЗША пакінулі яго і перайшлі на бок Поўдня.
Пасля заступлення на пасаду Лінкальн скарыстаўся пратэкцыянісцкай сістэмай раздачы пасад. Ужо вясной 1861 года на 80 % раней занятых дэмакратамі пасад заступілі рэспубліканцы. Пры фарміраванні ўрада Лінкальн уключыў у яго сваіх супернікаў, пасаду Дзяржаўнага сакратара ЗША атрымаў Уільям Сьюард, міністра юстыцыі — Эдвард Бэйтс, міністра фінансаў — Салман Чэйз.
Таццяна Мікалаеўна Грабар
Біяграфія
Скончыла ў 1979 годзе Куйбышаўскі інжынерна-будаўнічы інстытут імя А. І. Мікаяна. У 1979—1983 гадах працавала архітэктарам-праектыроўшчыкам Інстытута «Камчацкграмадзянпраект» у Петрапаўлаўску-Камчацкім; у 1983—1983 гадах у «Камчацкбудзе». У 1986—1992 гадах знаходзілася ў складзе сям’і ваеннаслужачага ў групе Савецкіх войскаў у Германіі. У 1992—1994 гадах архітэктар-праектыроўшчык Гродзенскага творчага будаўніча-вытворчага таварыства з абмежаванай адказнасцю «Альянс-Арт»; у 1999—2000 гадах майстар-прараб; у 1996—1998 гадах архітэктар-дызайнер 1 катэгорыі праектна-вытворчага прадпрыемства «Тэктон» у Гродне; у 2002—2004 гадах архітэктар 1 катэгорыі, у 2004—2008 - галоўны архітэктар праектаў трэста «Гроднагарбуд», у 2007—2008 гадах ізноў у «Тэктоне», у 2008—2012 гадах ізноў у «Гроднагарбудзе». Індывідуальны прадпрымальнік, кіраўнік адукацыйных курсаў «Дызайн інтэр’ера».
Член Саюза архітэктараў Беларусі.
Творчасць
Асноўныя працы ў Гродне: Рэканструкцыя хірургічнага корпуса дзіцячай абласной клінічнай бальніцы па вул. Астроўскага; інтэр’ер рэстарана «Рэтра-піца» па вул. Савецкай, 22; распрацоўка мэблі бара «Карчма»; распрацоўка інтэр’ера гарвыканкама па вул. Горкага, 72; рэканструкцыя фасадаў крамы «Каскад» па вул. Паповіча; уваходная група будынка дзіцячай спартыўнай школы імя Вольгі Корбут па вул. Ажэшка ў г. Гродна; прыватныя інтэр’еры.
NGC 3674
NGC 3674 (іншыя абазначэнні — UGC 6444, MCG 10-16-138, ZWG 291.69, PGC 35191) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вежкі (гарадзішча)
Вежкі — археалагічны помнік каля вёскі Вежкі Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 0,5 км на поўнач ад вёскі, ніжэй моста, на пойме правага берага ракі Расасенка.
Апісанне
Пляцоўка памерам 55×35 м, вышынёй 12-15 м над ўзроўнем ракі. Усходняя частка гарадзішча прыўзнята і каля падножжа ўзгорка злучана насыпам з карэнным правым берагам. З астатніх бакоў абкружана поймай ракі. Стромкасць схілаў 70°. Гарадзішча вядома з 1873 года. Абследавалі ў 1928 годзе І. А. Сербаў, у 1972 годзе У. Ф. Ісаенка. Раскопкі не праводзіліся.
Джэфры Фрыдман
'''Джэфры М. Фрыдман''' (Jeffrey M. Friedman; нар., Арланда, Фларыда) — амерыканскі вучоны, генетык. Лаўрэат найпрэстыжных прэмій. Атрымаў вядомасць як даследчык гармону лептыну і яго ролі ў рэгуляванні вагі чалавека, узнікненні атлусцення.
Айнаколь (Паўладарская вобласць)
Айнаколь — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр Айнакольскай сельскай акругі. Код КАТА — 551633100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 633 чалавекі (302 мужчыны і 331 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 855 чалавек (400 мужчын і 455 жанчын).
Джэфры Фрыдман
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (2013), замежны член Шведскай каралеўскай акадэміі навук і Лонданскага каралеўскага таварыства (2018).
Тагіш
Та́гіш (саманазва Tā̀gish kotʼīnèʼ) — атабаскі народ, карэнныя жыхары паўночнага захаду Канады. Агульная колькасць (2020 г.) — 600 чал.
Тагіш традыцыйна насяляюць горную мясцовасць са шматлікімі азёрамі на тэрыторыі Юкан. Іх галоўнымі заняткамі здаўна былі паляванне і рыбалоўства. У XIX ст. попыт на футра наземных звяроў прывёў да пачатку гандлёвых сувязяў з еўрапейцамі. Аднак гэты гандаль не з’яўляўся прамым, пасрэднікамі выступалі тлінкіты. Сітуацыя моцна змянілася ў канцы XIX ст., калі на рацэ Юкан пачалася здабыча золата, праз землі тагіш прайшла лінія чыгункі. Большасць мужчын ператварылася ў наёмных рабочых. У 1993 г. канадскія ўлады прызналі тагіш «першаснай нацыяй» з правам на аўтаномію.
Галоўнай сацыяльнай адзінкай традыцыйнага грамадства з’яўлялася пашыраная сям'я, была вядома палігінія. Тагіш падзяляліся на фратрыі Арла і Крумкача. Пераважалі анімістычныя вераванні, заснаваныя на сувязі духаў людзей і жывёл.
У нашы дні тагіш захоўваюць вусную народную спадчыну, песні і танцы. Родная мова практычна не выкарыстоўваецца ў побыце. Апошняя жанчына, якая стала размаўляла на ёй, памерла ў 1986 годзе.
William Hill
William Hill - адна з найбуйнейшых букмекерскіх кантор Злучанага Каралеўства. Штаб-кватэры кампаніі размяшчаюцца ў наваколлях Вуд-Грын, Лондан, а таксама ў раёне Хеахілс горада Лідс, Заходні Ёркшыр. Акцыі кампаніі ўключаны ў індэкс FTSE 100 Лонданскай фондавай біржы. Па стане на 2 жніўня 2013 года паказчык рынкавай капіталізацыі кампаніі складае 4, 07 мільярда фунтаў.
Кампанія была заснавана Уільямам Хілам у 1934 годзе — у тыя часы, калі азартныя гульні ў Вялікабрытаніі былі забаронены. З таго часу кампанія шмат разоў мяняла свайго ўладальніка: у 1971 яна была набыта Sears Holdings, у 1988 — Grand Metropolitan, а ў 1989 уладальнікам была кампанія Brent Walker.
Дзейнасць
Кампанія вядзе сваю дзейнасць па ўсім свеце, маючы 16600 супрацоўнікаў і галоўныя офісы ў Злучаным Каралеўстве, Ірландыі і Гібралтары. Кампанія прадастаўляе свае паслугі па тэлефоне, у Інтэрнеце або ў 2300 ліцэнзаваных букмекерскіх канторах па ўсёй Вялікабрытаніі. У 2007 годзе кол-цэнтры кампаніі для прыёму тэлефонных ставак, размешчаныя ў Ротэрхэме, Паўднёвы Ёркшыр, прынялі 125 тыс. ставак на скачкі Grand National. Паводле дадзеных кампаніі, іх пункты прыёму ставак апрацоўваюць у сярэднім больш за адзін мільён ставак у дзень. Зараз працуе на тэрыторыі Літвы, Латвіі, Аўстраліі, Сербіі, Таджыкістана, Манголіі.
Гісторыя
У 2008 годзе William Hill пакінулі Італію ўсяго праз два гады, гэтая няўдача каштавала кампаніі выдаткаваных інвестыцый на суму 1 млн фунтаў. Сумеснае прадпрыемства ў Іспаніі было зачынена ў студзені 2010 года.
У сакавіку 2009 года William Hill закрылі 14 пунктаў прыёму ставак у Ірландыі.
У верасні 2009 года кампанія прыняла ўдзел у таргах на куплю першай ліцэнзіі на анлайн гемблінг у Індыі, выказваючы сваю зацікаўленасць у выхадзе на індыйскі рынак букмекераў праз Сіккім, аддалены раён у Гімалаях.
У чэрвені 2012 года William Hill з'явіліся ў Невадзе, адзіным штаце ЗША, дзе дазволеныя паўнавартасныя стаўкі на спорт.
William Hill выйшаў з Сінгапура 1 лютага 2015 года з мэтай захавання Закона аб выдаленай гульні, і з папярэджаннем, што гульня ў азартныя гульні ў Сінгапуры на William Hill забаронена.
З красавіка 2016 года сайт Wiliam Hill блакуецца Раскамнаглядам на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі. Тым не менш, кампанія па-ранейшаму прымае гульцоў з краін былога СНД, уключаючы Расію.
Блакаванне рахункаў
З 2010 года William Hill вядзе кампанію па блакіроўцы рахункаў карыстальнікаў, якія жадаюць вывесці грашовыя сродкі са сваіх акаўнтаў. Адным з довадаў кампаніі ў карысць блакавання рахунку з'яўляецца пытанне бяспекі
Больш за 57% карыстачоў па ўсім свеце абвясцілі William Hill у несумленнай гульні і агідным стаўленні да гульцоў.
У кастрычніку 2016 года аб'яднанне paymentsJusticeforpunters заклікала камісію па азартных гульнях Вялікабрытаніі правесці дбайнае расследаванне дзеянняў аператара на прадмет магчымых парушэнняў. Група аматараў ставак абвінаваціла брытанскага букмекера William Hill у наўмыснай адмове ад выплаты выйгрышаў.
Спонсарства
У 2007 годзе William Hill прыгразілі спыніць спонсаванне розных скачак з прычыны спрэчак з TurfTV з нагоды іпадромаў. William Hill усё ж прыйшлося пайсці на зневажальную саступку і падпісаць дамову з каналам у студзені 2008.
У жніўні 2009 года William Hill сталі спонсарам футбольнай каманды Málaga CF, якая гуляе ў іспанскай La Liga.
У жніўні 2016 года падпісаны кантракт з "Чэлсі" і "Эвертанам".
У чэрвені 2019 года букмекер стаў спонсарам адразу 7 іспанскіх футбольных клубаў:
Лапіна
Назву Ла́піна маюць:
Лапінцы
Назву Ла́пінцы маюць:
Мегхалая
Мегхалая (Meghalaya), штат на паўночным усходзе Індыі. Гранічыць са штатам Асам на поўначы і з Бангладэш на поўдні. Займае 22-е месца сярод штатаў па плошчы (22 429 км2) і 23-е па насельніцтву (2,3 млн. чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Шылонг.
У параўнанні з іншымі штатамі паўночнага ўсходу Мегхалая найменш закранута інсургенцкімі рухамі, тым не менш, знаходжанне іншаземцаў на тэрыторыі штата абмяжоўваецца.
Геаграфія
Мегхалая — горная (нізкагор'е) краіна даўжынёй з захаду на ўсход каля 300 км і шырынёй 100 км. Звыш 1/3 часткі тэрыторыі пакрыта субтрапічным лесам.
Гісторыя
Штат утвораны ў 1972 (паўаўтаномны статус з 1970) выдзяленнем з тэрыторыі штата Асам зямель, населеных плямёнамі кхасі, гаро і джайнція. Кожнае з гэтых плямёнаў мела сваю дзяржаву да пачатку 19 стагоддзя, калі яны патрапілі пад брытанскую каланіяльную ўладу і былі далучаны да Асама ў 1835.
Эканоміка
Штат пераважна аграрны, адсталы ў гаспадарчым плане. Большая частка насельніцтва вядзе натуральную гаспадарку. Асноўная харчовая культура — рыс; таварныя культуры — кукуруза, проса, бульба, апельсіны. Вытворчасць шоўку, нарыхтоўка драўніны. Невялікая здабыча вуглю.
ВУП штата — 1,6 млрд. долараў ЗША (2004).
Насельніцтва
Асноўнае насельніцтва штата — 49% — народ кхасі (паўднёвыя мангалоіды, мова адносіцца да монкхмерскіх моваў, хрысціяне, захоўваецца культ продкаў). Другая па колькасці група — 34% — гаро (бода) (мова тыбета-бірманскай галіны сіна-тыбецкай сям'і; у рэлігіі важнае месца захоўвае культ свяшчэнных камянёў, якія ахоўваюць уваход у вёску). У плямёнаў застаюцца значныя рэшткі рода-племянной арганізацыі, у тым ліку перажыткі матрыярхальных адносін.
Мегхалая — адзін з трох штатаў (разам з Нагалендам і Мізарамам), дзе хрысціяне складаюць большасць насельніцтва. Хрысціян у Мегхалаі — 70,3%, індуістаў — 13,3%, анімістаў — 11,5%, мусульман — 4,3% (2001).
Гібанс
Гібанс — прозвішча.
Мяркіне
Уваходзіць у Дзукійскі нацыянальны парк.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра Мерач датуюцца XIV стагоддзем у сувязі з нападамі крыжакоў. У 1443 годзе завершылася будаўніцтва Мерацкага касцёла.
7 снежня 1569 года атрымаў магдэбургскае права і герб з выявай аднарога. У пачатку XVII стагоддзя тут заснавалі кляштар дамініканцаў. У 1676 годзе гетман Міхал Казімір Пац заснаваў у Мерачы езуіцкую місію, якую ў 1755 годзе ператварылі ў рэзідэнцыю. З 1696 года працавала езуіцкая школа. У 1742—1746 гадах езуіты збудавалі драўляны касцёл Святога Крыжа.
У 1648 годзе ў Мерачы памёр кароль польскі і вялікі князь літоўскі Уладзіслаў IV.
З 1791 года — цэнтр Мерацкага павета. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) утварылася Мерацкае ваяводства.
У пачатку 1920-х гадоў у Мерачы размяшчаўся сакрэтны штаб чацвертай аператыўнай групы, падпарадкаванай Беларускай сацыял-рэвалюцыйнай партыі. Камандзірам групы быў Вячаслаў Разумовіч пад псеўданімам «Хмара». Штаб складаўся з ксяндзоў Бакшыца і Блазуеліса, прафесара гімназіі Карчынскага і Разумовіча. Група супрацоўнічала з Генеральным штабам літоўскай арміі і ў выпадку вайны паміж Польскай Рэспублікай і Літвой павінна была выступіць на літоўскім баку.
Glock 17
Glock 17 (Глок-17, Р80) — аўстрыйскі пісталет, распрацаваны фірмай «Glock» для патрэб аўстрыйскага войска. Ён быў першым узорам узбраення, распрацаваным гэтай фірмай. Атрыманы ў выніку пісталет апынуўся даволі ўдалым і зручным для ўжывання, дзякуючы чаму пазней ён быў прыняты на ўзбраенні войска Аўстрыі пад пазначэннем Р80. Пазней пісталеты фірмы «Глок» набылі шырокую вядомасць дзякуючы сваім баявым якасцям і распаўсюджанасці ў якасці зброі герояў розных галівудскіх фільмаў. Зброя дадзенай мадэлі атрымала шырокае распаўсюджанне па ўсім міры. Цяпер існуе шмат розных варыянтаў гэтага пісталета, якія разлічаныя пад розныя патроны (9×19 мм Парабэлум, .40 S&W, 10 мм auto, .357 SIG, .45 ACP і іншыя).
Асаблівасцю канструкцыі пісталета з’яўляецца адсутнасць сцяжка засцерагальніка і цынгеля. Пісталет большай часткай зроблены з высокатрывалага тэрмаўстойлівага (да 200 °C) пластыка. Дзякуючы гэтаму Glock 17 лёгкі і надзвычай трывалы. Прынцып дзеяння — «выхапіў і страляй», засцерагальніка няма, аднак стрэл не адбудзецца без поўнага націску спускавога гапліка «бяспечнага дзеяння». Складаецца з 33 частак, і няпоўная разборка ажыццяўляецца за секунды.
Пісталет «Глок-17» з’яўляецца родапачынальнікам новай, раней не існавалай, канструктарскай традыцыі шырокага ўжывання палімерных матэрыялаў у вытворчасці зброі. Нягледзячы на адсутнасць досведу ў фірмы «Глок», якая раней не вырабляла пісталеты, дадзеная мадэль атрымалася вельмі ўдалай. Яна спалучае ў сабе шэраг дадатных якасцяў, такіх, як лёгкасць, высокая зносаўстойлівасць, надзейнасць, здавальняючая кучнасць стральбы, прастата і лёгкасць тэхнічнага абслугоўвання, устойлівасць да карозіі і шкодным фактарам навакольнага асяроддзя. Менавіта дзякуючы сваёй удалай канструкцыі і наяўнасці несумнеўных вартасцяў «Глок-17» набыў сусветную вядомасць і атрымаў такое шырокае распаўсюджанне.
Спасылкі
Glock
Ласькія
Назву Ла́ськія маюць:
Латушкі
Назву Лату́шкі маюць:
Марк Станіслававіч Смагаровіч
Марк Станіслававіч Смагаровіч (нар., вёска Забалацце, Акцябрскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Падчас Вялікай Айчыннай вайны падлеткам пайшоў у партызанскі атрад імя Чапаева. Бацькі загінулі ў канцэнтрацыйным лагеры. У 1944 г. быў цяжка паранены, лячыўся ў шпіталі, знаходзіўся ў Бабруйскім доме інвалідаў (1945—1952), дзе скончыў сярэднюю школу. Некаторы час жыў у Астрашыцкім Гарадку на Міншчыне, з 1964 г. жыве ў Мінску. Член Саюза пісьменнікаў з 1955 г.
Творчасць
Літаратурнай працай займаецца з 1949 г. Першую кніжку вершаў «Мой таварыш» выдаў у 1955 г. Выйшлі зборнікі паэзіі «На крыллях песні» (1958), «Маё выступленне» (1961), «Пачастунак» (1963), «Крокі» (1966), «Разводдзе» (вершы і паэмы, 1973), «Сплаў» (1976), «Жорны віру» (1980), «Бляск крышталю» (вершы і паэмы, 1983). Для дзяцей напісаў кніжкі паэзіі «Каля кастра» (1959), «Жураўліная труба» (1968), «Паглядае Дзіма ў неба» (1978), «Гартаванне» (1987). Сатырычныя вершы змешчаны ў калектыўным зборніку «Са свайго пункту гледжання» (з М. Макаевым, І. Шуцько, 1966).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені і медалямі.
Любавічы
Назву Любаві́чы маюць:
Мізарам
Мізарам (Mizoram), штат з групы «Сямі сясцёр» на паўночным усходзе Індыі на граніцы з М’янмай і Бангладэш. Займае 24-е месца сярод штатаў па плошчы (21 081 км2) і 27-е па насельніцтву (0,9 млн. чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Аіджал.
Геаграфія
Мяккі клімат: умеранна цёплае лета (20—29 °C) і не надта халодная (нават па індыйскіх мерках) зіма (11—21 °C). Уся тэрыторыя падпадае пад рэгулярнае ўздзеянне мусонаў. Дажджы з мая па верасень. Рэльеф узгоркавы. Багатыя трапічныя флора і фаўна.
Эканоміка
Слаба развіты аграрны штат, да 70% насельніцтва занята ў сельскай гаспадарцы.
Штат дае 40% з 80 млн. тон штогадовай індыйскай нарыхтоўкі бамбуку, які выкарыстоўваецца як драўніна і сыравіна для паперы, бамбукавы вугаль — у якасці паліва, а «бамбукавы воцат» — як угнаенне.
NGC 3675
NGC 3675 (іншыя абазначэнні — UGC 6439, MCG 7-24-4, ZWG 214.5, PGC 35164) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Мізарам
Эканоміка
ВУП штата — 685 млн. долараў ЗША (2004).
NGC 3675
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мізарам
Насельніцтва
Большасць насельніцтва належыць да этнічна і культурна блізкіх плямёнаў, якія ўтвараюць групу т.зв. мізо («мі» — людзі, «зо» — горы). 87% насельніцтва — хрысціяне (пераважна пратэстанты і неапратэстанты), распаўсюджаны будызм з элементамі індуізму і анімізму.
Узровень пісьменнасці насельніцтва ў Мізараме складае 88,8% — другое месца ў Індыі пасля штата Керала.
Карабай (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 168 чалавек (84 мужчыны і 84 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 137 чалавек (68 мужчын і 69 жанчын).
Іэн Гібанс
Іэн Гібанс (Ian Read Gibbons;, Вялікабрытанія — , ЗША) — брытанскі біяфізік і клетачны біёлаг. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1983), доктар філасофіі (1957), даследчык Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Берклі, да 1997 года прафесар Гавайскага ўніверсітэта, лаўрэат прэміі Шаа (2017, сумесна з Рональдам Вейлам). Першаадкрывальнік дынеіну.
У Кембрыджскім універсітэце атрымаў ступені бакалаўра фізікі (1954) і доктара філасофіі па біяфізіцы (1957). У 1957—1958 гадах постдок у Пенсільванскім універсітэце. У 1958—1967 гадах працаваў у Гарвардзе: даследчы фэла, лектар, асістэнт-прафесар кафедры біялогіі. У 1967—1969 гадах асацыіраваны прафесар, у 1969—1997 гадах прафесар біяфізікі Гавайскага ўніверсітэта, адкуль у 1997 годзе сышоў у адстаўку і перабраўся ў Каліфарнійскі ўніверсітэт у Берклі, у якім у 1997—2009 гадах вучоны-даследчык (працаваў у лабараторыі эмерыт-прафесара Бета Бёрнсайда, якая закрылася ў 2009 годзе), а з 2009 года запрошаны даследчык. У 1993—1996 гадах кіраваў марской лабараторыяй Kewalo Marine Lab Гавайскага універсітэта ў Манаа.
Джамна
Джамна (Джамуна, Ямуна) — рака ў Індыі, правы, самы доўгі прыток ракі Ганг.
Даўжыня 1384 км, плошча басейна 350 тыс. км². Пачынаецца ў гімалайскіх ледавіках. Летнія паводкі ад мусонных дажджоў. Выкарыстоўваецца для арашэння, суднаходства. На рацэ — гарады Дэлі, Агра, Алахабад.
Сярод прытокаў: Чамбал.
Сцяг Маўрытаніі
Сцяг Маўрытаніі ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча зялёнага колеру з гарызантальна размешчаным паўмесяцам і пяціканцовай зоркай над ім жоўтага колеру, якія знаходзяцца ў цэнтры сцяга. Суадносіны шырыні сцяга да даўжыні — 2:3. Зялёны колер сцяга і паўмесяц з зоркай сімвалізуюць іслам, асноўную рэлігію краіны, жоўты колер паўмесяца і зоркі — пустыню Сахара. Акрамя таго, жоўты і зялёны колеры з'яўляюцца панафрыканскімі. Чырвоныя палосы сімвалізуюць намаганні і ахвяры, якія прынеслі жыхары Маўрытаніі, калі баранілі сваю зямлю.
Гісторыя
Сцяг быў прыняты 1 красавіка 1959 года пасля атрымання незалежнасці ад Францыі.
Восенню 2016 года прэзідэнт Махамед ульд Абдэль Азіз прапанаваў дадаць да сцяга дзве чырвоныя паласы, каб сімвалізаваць ахвяры, якія прынеслі жыхары Маўрытаніі, абараняючы сваю краіну. Рэферэндум адбыўся 5 жніўня 2017 года, і пытанне было вырашана станоўча. 15 жніўня новы сцяг быў афіцыйна зацверджаны.
Спіс аб’ектаў PGC (1844001—1845000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1844001—1845000)
Курскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
Курскі дзяржаўны медыцынскі універсітэт (Ку́рский госуда́рственный медици́нский университе́т) — вышэйшая навучальная ўстанова ў Курску (Расія). Заснаваны ў 1935 годзе як Курскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.
1984 годзе робіцца ВНУ першай катэгорыі. У 1985 годзе ўзнагароджаны Ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. У 1994 годзе інстытуту прысвоены статус універсітэта.
У 2008 годзе ў КДМУ навучалася 3093 студэнта вочнай формы навучання, 761 завочнай. Колькасць выкладчыкаў у 2008 годзе — 625, з іх — 119 дацэнтаў і 64 прафесара. З 2012 года да КДУ далучаны «Курскі медыка-фармацэўтычны каледж».
Вілем I
Вілем (Вільгельм) I (Willem I, Wilhelm I., Guillaume Ier, 1772—1843) — першы кароль Нідэрландаў (16 сакавіка 1815 — 7 кастрычніка 1840), герцаг Люксембургскі (16 сакавіка — 9 чэрвеня 1815 года), з 9 чэрвеня 1815 па 7 кастрычніка 1840 года першы вялікі герцаг Люксембургскі; прынц Аранскі-Насаускі (як Вільгельм VI), герцаг Лімбургскі.
У гонар Вілема I названы мінерал вілеміт.
NGC 3676
NGC 3676 (іншыя абазначэнні — MCG -2-29-29, NPM1G -10.0377, PGC 35131) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Латышкі
Назву Латышкі маюць:
Ліс (герб)
Ліс, Мзура (Lis, Lisy, Lisowie, Bzura, Mzura, Murza, Strempacz, Orzi-Orzi, Vulpis) — шляхецкі герб. Яго выкарыстоўвалі больш як 200 родаў Беларусі, Літвы, Украіны і Польшчы. Вядомы з пачатку XIII стагоддзя, у Вялікім Княстве — пасля Гарадзельскай уніі 1413 года.
Сярод родаў, якія карысталіся рознымі адменамі гербу «Ліс», Сапегі і Ваньковічы.
Апісанне
У чырвоным полі срэбная, двойчы перакрыжаваная страла. Кляйнот — над верхам кароны верхняя палова чырвонай лісіцы.
З'яўленне
Паводле легенды, у 1058 годзе Казімір Аднавіцель ў пагоні за літвінамі і яцвягамі, што пустошылі край, дайшоў да Сахачава. Высланы на разведку атрад салдат на чале з рыцарам з роду Лісаў натрапіў на вялікі атрад непрыяцеля. Спрабуючы паклікаць на дапамогу, рыцар стрэліў высока ўгору падпаленай стралою. Неўзабаве падышло падмацаванне, і атакаваны з двух бакоў праціўнік быў лёгка пераможаны.
Удзячны Казімір у памяць пададзенага сігналу пра дапамогу надаў рыцару герб са стралой у тарчы. Яго родавы знак — ліс — быў змешчаны ў кляйноце.
Пінскі кляштар бернардзінцаў
Пінскі кляштар бернардзінцаў — колішні кляштар у Пінску Брэсцкай вобласці, які існаваў у 1705—1832 гадах. Размешчаны па вуліцы Савецкай, 36.
Гісторыя
Заснаваны ў 1705 годзе М. С. Вішнявецкім і яго жонкай Кацярынай з Дольскіх. Агульная плошча 6 маргоў 2 пруты, уключаў агароды і лугі. Штогодняя «правізія» складала 1500 злотых. Уваходзіў у Літоўскую правінцыю ордэна бернардзінцаў. У 1765—1786 пабудаваны мураваны касцёл Міхаіла Арханёла, парафіі пры ім не было. У пачатку 19 ст. дабудаваны сакрысція і прылеглае памяшканне. Гараднічы Берасцейскага ваяводства В. Грабоўскі адпісаў на будоўлю касцёла 16 тыс. злотых. У 1832 годзе ў кляштары жылі 13 манахаў. У тым жа годзе кляштар скасаваны. Пазней касцёл перарабілі на царкву Св. Варвары, а ў 1858 у памяшканнях кляштара размясціўся Пінскі Варварынскі манастыр.
Злучэнне (ваенная справа)
Злучэ́нне — вайсковае фарміраванне, якое складаецца з некалькіх воінскіх часцей або злучэнняў меншага складу, звычайна розных родаў войскаў (сіл), спецыяльных войскаў (службаў) або асобных часцей (падраздзяленняў) забеспячэння і абслугоўвання. Выключэннем з'яўляюцца пагранічныя атрады, паколькі асобных часцей у сваім складзе яны, як правіла, не маюць, а складаюцца з падраздзяленняў.
Упраўленні злучэнняў (штабы і службы) ад ўзроўню брыгада і вышэй (дывізія, корпус) і ім адпаведныя ў родах войскаў (сіл) і відах узброеных сіл — з'яўляюцца самастойнымі вайсковымі часцямі. Прыклад — вайсковая часць № 51852 — упраўленне 5-й гвардзейскай мотастралковай дывізіі (5 гв.мсд) або вайсковая часць № 55523 — упраўленне 105-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі (105 гв.пдд).
Аператыўнае злучэнне
Аператыўнае злучэнне звычайна з'яўляецца часовым фарміраваннем, прызначаным для выканання аператыўных і аператыўна-стратэгічных задач абмежаванага маштабу ў складзе аператыўна-стратэгічнага аб'яднання або самастойна. Прыкладам аператыўнага злучэння ў узброеных сілах ЗША з'яўляецца авіяноснае ўдарнае злучэнне. У замежных узброеных сілах існуюць і іншыя аператыўныя злучэнні непастаяннага (часовага) складу.
Аператыўна-тактычнае злучэнне
Аператыўна-тактычнае злучэнне (часам называецца аператыўна-тактычным аб’яднаннем) можа мець пастаянны або непастаянны склад. Яно прызначана для выканання аператыўна-тактычных або тактычных задач у складзе аператыўна-стратэгічнага аб'яднання, а на асобных аперацыйных кірунках невялікай памеру — і самастойна. Пры гэтым арганізацыйна яно можа ўваходзіць у склад арміі, фронту, групы армій, ваеннай акругі, флота. У перыяд Другой сусветнай вайны і пасля яе да аператыўна-тактычных злучэнняў адносіліся стралковы корпус, механізаваны корпус, кавалерыйскі корпус, танкавы корпус, армейскі корпус, а ў некаторых выпадках — і эскадра надводных караблёў (падводных лодак) і іншыя. Безумоўна, у выпадку неабходнасці, пры ўзнікненні якіх-небудзь задач у іншых бліжэйшых раёнах — у Атлантыцы і Індыйскім акіяне — злучэнне можа быць выкарыстана
Тактычнае злучэнне
Тактычнае злучэнне прызначана для выканання тактычных задач у складзе аператыўнага аб'яднання або аператыўна-тактычнага злучэння і мае пастаянны склад. Яно можа ўваходзіць у склад корпуса або арміі (флатыліі), у некаторых выпадках — у склад фронту, групы войскаў, ваеннай акругі, флоту. Да асноўных тактычных злучэнняў адносяцца розныя дывізіі, у тым ліку дывізіі караблёў. Злучэнямі з'яўляюцца таксама брыгады, як асобныя так і ўваходзячыя ў склад дывізій і іншых злучэнняў ці аб'яднанняў.
Свята, якое заўсёды
«Свя́та, яко́е заўсё́ды» (Праздник, который всегда) — беларускі дакументальны фільм рэжысёра, зняты па заказу Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь на кінастудыі «Беларусьфільм» (студыя «Летапіс») у 2012 годзе.
Сюжэт
Фільм пра кабарэ-бэнд «Серебряная свадьба».
Джазуэ Кардучы
Джазуэ Кардучы (Giosuè Carducci) (27 ліпеня 1835, Валь-ды-Кастэла, Таскана — 16 лютага 1907, Балоння) — самы значны паэт Італіі XIX стагоддзя, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1906). Прэмія прысуджана «не толькі прымаючы пад увагу яго глыбокія навуковыя і крытычныя даследаванні, але перадусім як даніна творчай энергіі, свежасці стылю і лірычнай моцы, што характарызуюць яго паэтычныя шэдэўры».
Асобныя вершы на беларускую мову пераклалі Аксана Данільчык, Лявон Баршчэўскі.
Эрвін Неер
Эрвін Неер або Неэр(Erwin Neher; нар. 20 сакавіка 1944, Ландсберг-на-Леху, Германія) — нямецкі біяфізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1991 годзе разам з Б. Закманам за "адкрыцці, датычныя функцый адзіночных іонных каналаў у клетках". Разам з Закманам распрацаваў метад лакальнай фіксацыі патэнцыялу.
Біяграфія
Эрвін Неер нарадзіўся ў сям'і Франца і Элізабет Неер (у дзявоцтве Пфайфер). Бацька — супрацоўнік кампаніі па вырабу малочных прадуктаў, маці — настаўніца. Мае дзве старэйшыя сястры.
Вывучаў фізіку ў Тэхнічным універсітэце Мюнхена з 1963 па 1966 год.
У 1966 годзе быў узнагароджаны стыпендыяй Фулбрайта для вучобы ў ЗША. Правёў год ва ўніверсітэце Вісконсін-Мадзісана і атрымаў ступень магістра ў галіне біяфізікі.
Аўтар навуковых прац па малекулярнай біялогіі клеткі.
Распрацаваў метады тэстыравання і класіфікацыі іонных каналаў, вызначэння іх структуры і накіраваных змен у клетачных мембранах.
Член Германскай акадэміі прыродазнаўцаў «Леапальдзіна» (1998).
У 2003 годзе Неер быў адным з 21 лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, якія падпісалі Другі гуманістычны маніфест.
Латышова
Назву Латышо́ва маюць:
Якаў Паўлавіч Навуменка
Якаў Паўлавіч Навуменка (, Орша —, Севастопаль) — беларускі спявак. Народны артыст Беларусі (2011).
Біяграфія
Скончыў Мінскае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі. Вучыўся ў Беларускай кансерваторыі, Расійскай акадэміі музыкі імя Гнесіных, дзе яго настаўнікамі былі Іосіф Кабзон, Леў Лешчанка, Гелена Веліканава.
Пацярпеў падчас бойкі 19.8.2012, праз пяць дзён у рэанімацыі памёр.
Прэміі і ўзнагароды
«За значны асабісты ўнёсак у развіццё нацыянальнага музычнага мастацтва» Я. Навуменку была абвешчана падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка. У 2011 годзе яму было прысвоена званне народнага артыста Рэспублікі Беларусь. . У 1988 годзе стаў лаўрэатам конкурсу «Новыя імёны».
Сальфеджыа
Сальфе́джыа (solfeggio — ад назвы музычных нот  соль і  фа) — шматзначны музычны тэрмін, які азначае:
Сальфеджыа — пачатковыя вакальныя практыкаванні ў чытанні нот без тэксту. Пры спеве мелодыі сальфеджыа кожная яе нота называецца. Сальфеджыа як практыкаванні размяшчаюцца ў зборніку з паступовым пераходам ад больш лёгкіх да больш цяжкіх. Сальфеджыа пішуцца ва ўсіх танальнасцях мажорных і мінорных і ва ўсіх ключах для розных голасоў, як жаночых, так і мужчынскіх. Пераважна пішуцца сальфеджыа аднагалосныя, але бываюць двух-і трехголосные, мэта якіх складаецца ў прывучэнні спяваючага спяваць самастойна сваю партыю, не збіваючыся з прычыны выканання астатніх партый іншымі галасамі. У кансерваторыях на сальфеджыа звяртаецца асаблівая ўвага як на самы пэўны спосаб для развіцця слыху і здольнасці хутка і дакладна чытаць усякага роду музыку (гл. Сілабізацыя).
Лаўкі
Назву Ла́ўкі маюць:
Кактас (Паўладарская вобласць)
Кактас — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад Айнакольскай сельскай акругі. Код КАТА — 551633300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 266 чалавек (132 мужчыны і 134 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 35 чалавек (17 мужчын і 18 жанчын).