cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Формула-1 у сезоне 2014
Гран-Пры Бельгіі
Даніэль Рык'ярда атрымаў другую запар перамогу ў сезоне на трасе ў Спа. Лідары сезона Ніка Розберг і Льюіс Хэмілтан апынуліся ў супярэчлівай сітуцыі пасля старта. Хэмілтан выйграў старт і выйшаў з La Source лідарам. Розберг страціў яшчэ адну пазіцыю на першым крузе, саступіўшы ў барацьбе з Себасцьянам Фетэлем. Але на другім крузе, Розберг абыйшоў Фетэля і пасля прамой Kemmel наблізіўся да Хэмілтана. Атака паследвала ў звязцы паваротаў Les Combes: траекторыя кантралявалась Хэмілтанам, але Розберг спрабаваў уціснуцца паміж балідам партнёра і бардзюрам — у выніку правае пярэдняе антыкрыло Розберга прабіла заднюю левую шыну Хэмілтану. Льюісу давялося даязжаць да боксаў на трох колах, страчваючы ўсе пазіцыі. Пашкоджанне крыла не дазволіла Розбергу адарвацца ад Фернанда Алонса і Фетэля, якія яго пераследвалі. Пасля апошніх піт-стопаў лідарам гонкі быў Кімі Райканен, Рык'ярда йшоў другім, Ботас трэцім. Рык'ярда хутка прайшоў Райканена, якога далей прайшлі і Ботас і Розберг. Розберг у выніку абышоў Ботаса і заняў фінальнае другое месца. Падчас узнагароджвання пераможцаў на подуме, Розберга асвістаў натоўп, бо шмат хто палічыў яго вінаватым ў сутыкненні з Хэмілтанам.
Гран-Пры Італіі
Льюіс Хэмілтан і Ніка Розберг змагаліся за перамогу ў гран-пры Італіі. Хэмілтан дрэнна стартаваў, апусціўшыся на чацвёртае месца. Але ўжо да дзясятага кругу Хэмілтан выйшаў на другое месца і пачаў пагоню за Розбергам. Лёс гонкі вызначылі дзве памылкі Розберга на ўваходзе ў шыкану Rettifilo — спачатку на дзявятым крузе, што дазволіла Хэмілтану наблізіцца да суперніка, а потым на 29-м крузе, калі Хэмілтан выйшаў на першае месца. Трэцяе месца заняў Феліпэ Маса, для якога гэта быў першы подыум за працяглы час. За Масай да фінішу прыехаў Вальтэры Ботас — гэты вынік падняў каманду Williams у агульным заліку Кубка Канструктараў над Ferrari. Пілоты апошняй зазналі шэраг няўдач на дамашняй трасе: Фернанда Алонса, які дагэтуль фінішаваў ва ўсіх гонках сезону, сышоў з-за праблем са каробкі передач, а яго партнёр Кімі Райканен прыехаў толькі на дзявятым месцы.
Гран-Пры Сінгапура
Па выніках гран-пры Сінгапура Льюіс Хэмілтан выйшаў у лідары чэмпіяната. Яго асноўны канкурэнт у барацьбе за чэмпіёнства Ніка Розберг зазнаў вялікія праблемы з электронікай каробкі перадач на страце фармацыённага круга — ён не здолеў крануцца з месца і быў вымушаны стартаваць з піт-лэйн. Пасля 13-ці кругоў Розберг сышоў канечна, бо праблемы з балідам не дазвалялі яму здзейсніць прарыў з апошніх месцаў на вузкай гарадской трасе. Другое і трэцяе месцы занялі пілоты Red Bull Racing, якія добра скарысталі сэйфці-кар на 31-ым крузе. У выніку гонкі Льюіс Хэмілтан выйшаў у лідарства ў агульным заліку Чэмпіяната сярод пілотаў, дзякуючы сваёй перамозе і сыходу Розберга.
Гран-Пры Японіі
Гонка ў Японіі была сапсавана дрэнным надвор'ем: моцная залева, якую прынес тайфун Фанафонэ, вымусіла дырэктарат гонкі правесці старт пад машынай бяспекі, а потым увогуле вывесіць чырвоны сцяг і спыніць гонку на другім крузе. Пасля рэстарта Льюіс Хэмілтан пераследваў Ніка Розберга, пакуль на 19-м крузе не абыйшоў апошняга і адразу пачаў адрывацца. За трэцюю прыступку ішла барацьба паміж Джэнсанам Батанам і пілотамі Red Bull Racing, пераможацам з якой выйшаў Себасцьян Фетэль. Ferrari зноў выступіла няўдала, не атрымаўшы ніводнага ачка. Гонку спынілі на 45-м крузе. Спачатку Адрыян Зуціл не справіўся з кіраваннем і сутыкнуўся з адбойнікам у павароце 7. У той момант, калі эвакуатар прыбіраў балід Sauber, Жуль Б'яншы таксама страціў кантроль на балідам і ўехаў у заднюю частку эвакуатара. Спачатку у гонцы зноў з'явіўся сэйфці-кар, а пасля было вырашана спыніць гонку па выніках 44-га круга. Б'яншы атрымаў сур'ёзную чэрапна-мазгавую траўму і быў неадкладна шпіталізаваны.
Гран-Пры ЗША
Гонка пачалася з сутыкнення Серхіа Перэса і Адрыяна Зуціла на першых кругах, у выніку чаго на трасе з'явіўся сэйфці-кар. Розберг трымаў лідарства да 24 круга, калі Хэмілтан нечакана атакаваў партнёра і выйшаў на першае месца. Трэцяе месца атрымаў Даніэль Рык'ярда ў барацьбе з Феліпэ Масай. Адрыў Хэмілтана ад Розберга ў агульным заліку павялічыўся да 24 ачкоў. Хэмілтан пабіў рэкорд па перамогах сярод брытанскіх пілотаў з 32-й перамогай супраць 31-й у Найджэла Мэнсэла.
Гран-Пры Бразіліі
Ніка Розберг выйграў гран-пры і пакінуў за сабой шанец атрымаць агульную перамогу на наступным этапе. Розберг трымаў сваё лідарства пачынаючы са старту. Пасля двух піт-стопаў Льюіс Хэмілтан стаў хутка набліжацца да Розберга, а таксама паказаў найлепшы час на крузе ў гонцы. Пасля нечаканага развароту Хэмілтана ў чацвёртым павароце, яго адставанне ад партнёра наблізілася да 8 секундаў. Пад канец гонкі Хэмілтану ўдалося скараціць адставанне да мінімальнага, але гэтага не хапіла, каб навязаць барацьбу Розбергу. На трэцюю прыступку подыума ўзняўся Феліпэ Маса, якому давялося падчас гонкі прайсці праз пакаранне ад сцюардаў за парушэнне ліміту хуткасці на піт-лэйн, а таксама праз сваю ўласную памылку падчас піт-стопу, дзе Маса заехаў у боксы да McLaren замест сваіх.
Гран-Пры Абу-Дабі
Гонка ў Абу-Дабі была вырашальная для абодвух пілотаў Mercedes. Ніка Розберг адставаў ад Льюіса Хэмілтана на 17 ачкоў, і каб атрымаць агульную перамогу Розбергу апроч сваёй уласнай перамогі трэба было, каб Хэмілтан фінішаваў ніжэй за другое месца. У выніку зыходу Хэмілтана з гонкі, Розбергу патрэбна было фінішаваць не ніжэй за шостае месца. Усе астатнія паказчыкі ішлі на карысць Хэмілтана. Розберг выйграў кваліфікацыю, але страціў сваю першую пазіцыю адразу пасля старту: яшчэ на стартавай прамой Хэмілтан здолеў выйсці наперад, дзякуючы добраму старту, і пераадолець першы паварот лідарам гонкі. За першыя 23 круга гонкі розніца паміж пілотамі Mercedes трымалася на адлегласці ў 1-2 секунды, пакуль на 24-м крузе балід Розберга не стаў відавочна запавольвацца. Гэта стала вынікам праблемы з модулем, які адказвае за дадатковае забеспячэнне рухавіка энергіяй — ERS. Нягледзячы на ўсе спробы аднавіць функцыянаванне сістэмы, Розберг адна за адной страчваў пазіцыі ў гонцы. На перадапошнім крузе Хэмілтан абышоў Розберга на круг. У выніку, апошні фінішаваў на 14-м месцы. Льюіс Хэмілтан атрымаў другі чэмпіёнскі тытул у кар'еры. Подыум у Абу-Дабі дапоўнілі абодва пілоты Williams Феліпэ Маса і Вальтэры Ботас.
Пазіцыі пілотаў
Схема размеркавання ачкоў згодна з пазіцыяй у гонцы.
Агульны залік па поўл-пазіцыях
FIA з 2014 заснавала спецыяльны прыз пілоту, які за сезон атрымае сама вялікую колькасць перамог у кваліфікацыі. У выпадку роўнай колькасці поўл-пазіцый паміж двума і болей пілотамі, пераможца вызначыцца па колькасці другіх месцаў у кваліфікацыі.
Кваліфікацыйныя дуэлі
Табліца ніжэй паказвае вынікі кваліфікацыйных сесій з пункту процістаяння пілотаў адной каманды
IC 646
IC 646 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ірына Паладзеўна Ползік
Арына Вячорка, Арына Вележ, Ірына Паладзеўна Поўзік (, Мінск, Беларусь — ) — беларускі грамадскі дзеяч, навуковец, педагог.
Сям’я
Нарадзілася ў Мінску. Бацька Арыны — навуковец-вынаходнік, энергетык, прафесар тэхнічных навук, а маці — выкладчык-эканаміст.
Праца і навука
Аўтар артыкулаў у «Энцыклапедыю гісторыі Беларусі», у кнігу «Гісторыя беларускай навукі і тэхнікі», шэрагу артыкулаў па гісторыі беларускай матэматыкі. Удзельнік навуковых канферэнцый Украіны, Расіі і Польшчы.
Грамадская дзейнасць
Удзельнічала ў маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984). У 1985—1991 гадах — удзельнік маладзежнага гісторыка-культурнага аб’яднання «Талака».
Прадзюсар рыцарскага руху на Беларусі: адзін з арганізатараў рыцарскіх выездаў у Польшчу на рыцарскі турнір у Голуб-Добжынь (1995); у Літву — Каўнас—1996 на інсцэніроўку Грунвальдскай бітвы, у Чэхію (Млазавіцы, 1997), арганізатар першай паездкі дэлегацыі Рыцарскіх клубаў на Грунвальдскую бітву (Ольштын, 1998), арганізатар святкавання ўгодкаў Грунвальдскай бітвы у Мінску (з 1996 па 1999 гады)
У 2003 годзе на конкурсе «Рок-каранацыя—2003» намінавалася на «Прадзюсар года». 2008 годзе — удзельнік журы «Рок-каранацыя—2007».
Стваральнік серыі музыкальных дыскаў «Беларуская музычная калекцыя»: 2007 год — «Постфольк», «Музыка Вялікага Княства Літоўскага», «Беларускі музычны авангард», 2008 год — «Спевы Беларусі» — зборнік аўтэнтычнай беларускай музыкі, «Медываль» — зборнік сярэднявечнай музыкі, «Вясковая лірыка» (жорсткія рамансы), 2009 год — «Музыка беларускіх храмаў».
Праекты: Рыцарскі турнір у Лошыцкім парку, 1996 год, семінар «Рыцарства ў мінулым, сучаснасці і будучыні», 1998 год, культурныя акцыі ў падтрымку мабілізацыйнай кампаніі, 2001 год, Легенды Вялікага Княства, 2004 год.
Член «Таварыства беларускай мовы», член «Згуртавання беларусаў свету „Бацькаўшчына“», член ГА «БНФ „Адраджэнне“».
Амапа
Амапа́ (Amapá) — штат Бразіліі, размешчаны на крайняй поўначы краіны, на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна.
Плошча штата — 143 тыс. км². Насельніцтва — 700 тыс. чал. (2010). 90 % плошчы пакрыта трапічнымі лясамі. Экватар падзяляе штат амаль напалам. Наземная сувязь з адміністрацыйным цэнтрам і буйнейшым горадам штата горадам Макапа адсутнічае, транспартная сувязь забяспечваецца водным і паветраным транспартам.
Cryptophyta
Cryptophyta — тып аднаклетачных рухомых водарасцей. Насяляюць прыбярэжныя ўчасткі вадаёмаў, старыцы, сажалкі, балоты; многія віды з’яўляюцца марскімі і могуць быць знойдзены ў планктоне.
Маюць авальную, яйцападобную, ныркападобную форму. Цела-клетка сціснута з бакоў і мае выпуклы дарсальны і плоскі (або ўвагнуты) вентральны бакі, пярэдні край звычайна коса зрэзаны. Тут размешчана вестыбулярная зона, ад якой уздоўж цела клеткі адыходзіць касая баразёнка, ля пачатку гэтай баразёнкі размешчана адтуліна глоткі, што ідзе ўнутр цела но розную глыбіню. У вестыбулярнай зоне знаходзяцца асновы двух жгуцікаў, з якіх адзін неалькі даўжэйшы за іншы. Глотка высланая радамі буйных жыгучых арганел. Пераважна строгія фотатрофы, але ёсць і гетэратрофныя формы, здольныя праглынаць і пераварваць клеткі бактэрый. Клеткі фотатрофных арганізмаў маюць розную афарбоўку — карычневую, сіне-зялёную або чырвоную за кошт рознага ўтрымання фотасінтэтычных пігментаў, такіх як хларафілы a і c2, фікацыянін, фікаэрытрын. Хларапласты маюць абалонку з 4 мембран, з якіх вонкавая з’яўляецца працягам ядзернай мембраны. Паміж 2 вонкавымі і 2 ўнутранымі мембранамі знаходзіцца перыпластыдная прастора, у якой размяшчаеца рудыментарнае ядро, цытаплазма з рыбасомамі і запасныя пажыўныя рэчывы.
Размнажэнне адбываецца шляхам падоўжанага дзялення клеткі. Палавы працэс невядомы. Адны формы заўсёды рухомыя, нават пры дзяленні, іншыя ўтвараюць скопішчы змешчаных у слізь нерухомых клетак. У рэдкіх выпадках фарміруюцца круглыя нерухомыя цысты.
Часам пры масавым развіцці выклікаюць «цвіценне» вады, афарбоўваючы яе ў той ці іншы колер. Вядомыя віды, здольныя развівацца на паверхні снегу і пад лёдам у Арктыцы.
Павалета
Павелета (Povoletto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 5559 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 139 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 33040. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Papa Clemente I.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Чорнае (возера, басейн Вяты, каля вёскі Казакова)
Чо́рнае — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 12 км на паўночны захад ад горада Мёры, за 1,4 на паўднёвы ўсход ад вёскі Казакова, у басейне ракі ракі Вята.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,22 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,55 км.
Схілы вышынёй 5—7 м, пад лесам. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй 25—75 м.
Паўстанне 1863—1864 гадоў
Паўстанне ў Польшчы, Літве і Беларусі (1863—1864) — паўстанне нацыянальна-рэвалюцыйных сіл на частцы зямель колішняй Рэчы Паспалітай супраць расійскага панавання і за аднаўленне Рэчы Паспалітай у межах 1772 г.
У рускай гістарыяграфіі — Другое польскае паўстанне (1863—1864) або мяцеж, польскай гістарыяграфіі — Студзеньскае паўстанне, у частцы беларускай гістарыяграфіі — паўстанне Кастуся Каліноўскага (таму што паўстанне было ўзначалена менавіта ім). Паролем для вызначэння прыхільнікаў было: -«Каго любіш?» -«Люблю Беларусь» — «То, узаемна».
Перадумовы
У канцы 50-х — пачатку 60-х гг. XIX ст. адбываліся якасныя змены ў складзе ўдзельнікаў вызваленчага руху ў Расійскай імперыі: дваранскія рэвалюцыянеры саступілі месца т. зв. разначынцам — выхадцам з дэмакратычных пластоў насельніцтва, выразнікам інтарэсаў працоўных мас, прадстаўленых у той час найперш сялянствам. Створаная разначынцамі тайная арганізацыя «Зямля і воля» (1861—1864) рыхтавала ўсерасійскае сялянскае паўстанне з мэтай устанаўлення народаўладдзя, перадачы без выкупу ўсёй зямлі сялянам, пабудовы сацыялістычнага ладу на аснове рэфармаванай сялянскай абшчыны, утварэння добраахвотнай федэрацыі абласцей. Надзеі на ажыццяўленне гэтай праграмы ўзмацніліся ў сувязі з уздымам антыпрыгонніцкага сялянскага руху і ўзнікненнем рэвалюцыйнай сітуацыі напярэдадні і ў час рэформы 1861 г.
У польскіх і беларуска-літоўскіх губернях імперыі рэвалюцыйная сітуацыя абвастралася не толькі аграрна-сялянскім, але і нацыянальным пытаннем, найперш — уздымам польскага нацыянальна-вызваленчага руху, мэтай якога з’яўлялася аднаўленне незалежнай польскай дзяржавы ў межах Рэчы Паспалітай 1772 г. Па пытанні аб шляхах дасягнення гэтай мэты ўдзельнікі руху падзяляліся на дзве асноўныя плыні: «чырвоных» і «белых». Першыя прадстаўлялі дэмакратычныя пласты насельніцтва — шматлікую беззямельную і малазямельную шляхту, рамеснікаў, сялян; другія — сярэдніх і буйных землеўладальнікаў і буйную буржуазію. «Чырвоныя» зыходзілі з прызнання неабходнасці агульнанацыянальнага ўзброенага паўстання супраць царызму; «белыя» разлічвалі на дасягненне сваёй мэты шляхам мірных рэлігійна-палітычных маніфестацый у касцёлах і перагавораў з урадам пры дыпламатычнай падтрымцы заходніх дзяржаў, найперш Францыі і Вялікабрытаніі, якія яшчэ нядаўна ваявалі з Расійскай імперыяй.
Таксама не было адзінства і сярод «чырвоных». Правую, памяркоўную іх частку складалі шляхецкія рэвалюцыянеры — польскія нацыяналісты, для якіх галоўным было пытанне аб аднаўленні польскай рэспублікі з уключэннем у яе склад зямель Беларусі і Літвы і Правабярэжнай Украіны. Памешчыкам абяцалі захаваць іх землеўладанні, а сялянам — аддаць адразу ва ўласнасць тыя зямельныя надзелы, якія яны атрымалі паводле царскага маніфесту 19 лютага 1861 г., г. зн. без выкупных плацяжоў і «часоваабавязаных адносін». Утвораны летам 1862 Цэнтральны нацыянальны камітэт (ЦНК), які складаўся з правых «чырвоных», дэкларавалася зраўноўванне сялян у правах з шляхтай, замена рэкрутчыны трохгадовай вайсковай службай на сваёй радзіме і падушнага падатку ранейшым падымным, адмена забароны ўніяцкай царквы і надзяленне беззямельных сялян за ўдзел у паўстанні 3 моргамі (каля 2 га) зямлі.
У Літве і Беларусі
Літоўскі правінцыяльны камітэт (ЛПК) з пачаткам паўстання быў рэарганізаваны ў Часовы правінцыйны ўрад Літвы і Беларусі, на чале з К. Каліноўскім. Першым маніфестам гэтага ўрада быў пераказ варшаўскага маніфесту (20.1(1.2).1863). Аднак, у «Паўстанцкую інструкцыю» быў уключаны адметны пункт аб праве камандзіраў атрадаў паводле пастановы ваеннага суда караць смерцю «найбольш злосных прыгнятальнікаў сялян».
Варшаўскі ўрад адхіліў ад улады Часовы ўрад Літвы і Беларусі (27.2(11.3).1863), перадаў уладу віленскаму камітэту «белых», які стаў называцца «Аддзелам кіраўніцтва правінцыямі Літвы». Гэты Аддзел распаўсюдзіў дэкрэт, якім касаваліся ўсе паўнамоцтвы і мандаты ЛПК. Каліноўскі ад імя ЛПК выказаў пратэст супраць перадачы ўлады «у рукі контррэвалюцыянераў» і зняў з сябе адказнасць за ўсе будучыя памылкі і страты, але падпарадкаваўся.
Ваенныя сілы паўстанцаў у Паўночна-Заходнім краі царскія ўлады ацэньвалі як 68—77 тыс. чал. Паўстанцкія атрады здолелі правесці на Беларусі і Літве 237 баёў з царскімі карнікамі.
Падчас паўстання на кароткі час інсургентамі быў захоплены горад Горкі. У красавіку 1863 г. атрад Людвіка Звяждоўскага з дапамогай студэнтаў Горы-Горацкага земляробчага інстытута захапіў павятовы горад, але быў разбіты царскім войскам.
На Міншчыне ваенныя дзеянні пачаліся 19.4.1863. Найбольш вялікія баі адбыліся:
На Гарадзеншчыне ваенныя дзеянні былі прыкметнымі значна большым, чым у іншых мясцінах, удзелам сялян, што тлумачыцца ўмелай прапагандай рэвалюцыйных дэмакратаў пад кіраўніцтвам Каліноўскага, а таксама значна большым працэнтам католікаў.
11. 4. 1863 г. каля в. Новы Двор (Шчучынскі павет) атрад Людвіка Нарбута вытрымаў бітву з салдатамі палкоўніка Цімафеева. 3 чэрвеня адбылася знакамітая бітва пад Мілавідамі. 13 чэрвеня атрады Ф. Уладака і Я.Ваньковіча трымалі бой каля в. Новыя пскі (Бярозаўскі павет). Праз два дні атрады Валерыя Урублеўскага перамаглі на Пружаншчыне.
У чэрвені-ліпені 1863 у выніку рэпрэсій Мураўёва ад падтрымкі паўстання адышлі памешчыкі Літвы і Беларусі. Тады ў склад Віленскага камітэта быў вернуты Каліноўскі, а 31.7.1863 узначаліў яго. 22 жніўня Каліноўскаму былі перададзеныя паўнамоцтвы камісара варшаўскага ўрада ў Вільні. Такім чынам, у руках Каліноўскага была сканцэнтравана ўся паўната ўлады ў паўстанцкай арганізацыі на землях Літвы і Беларусі. На важнейшыя пасады Каліноўскі паставіў сваіх аднадумцаў — так, В. Урублеўскі стаў ваенным начальнікам Гродзенскага ваяводства, І. Ямант — камісарам у Мінску, А. Мацкевіч — ваенным арганізатарам узброеных сіл Ковенскага ваяводства.
Аднак, і новаму складу кіраўніцтва не ўдалося дамагчыся пералому ў ваенных дзеяннях. Пад пачатак верасня 1863 года паўстанне ў літоўска-беларускіх губернях было практычна задушана. 16 снежня ў Коўне расійскія ўлады павесілі Антона Мацкевіча, прызначанага Каліноўскім арганізатара ўзброеных сіл Ковенскага ваяводства. 21 і 30 снежня былі павешаныя сябры Каліноўскага Ігнат Здановіч і Ціт Далеўскі. .
Пасля паразы ў ваенных дзеяннях у 1863 паўстанцы перайшлі да партызанскай барацьбы. У далейшым барацьба перайшла ў сферу грамадскага непадпарадкавання і адміністрацыйных рэпрэсій, яна працягвалася і пасля сканчэння паўстання.
У ноч на 29 студзеня 1864 года кіраўнік паўстання ў Беларусі і Літве К. Каліноўскі быў арыштаваны пад імем Ігнація Вітажэнца ў Святаянаўскіх мурах са знічкай у руках.
Вядомыя ўдзельнікі:
Вынікі і наступствы
Паўстанне 1863—1864 гг. выклікала вялікі грамадскі рэзананс у тагачаснай Расіі і, між іншым, прыцягнула ўвагу грамадства да Беларусі як да з’явы з гістарычнымі каранямі, адкрыла «беларускае пытанне» і зрабіла яго адной з найважнейшых тэм даследаванняў і публікацый у 1860—1870-я гг., стала вызначальным фактарам развіцця беларускай гістарыяграфіі гэтага перыяду.
Паўстанне і антыруская прапаганда вакол яго ў еўрапейскім друку паўназначна прычыніліся да ўзнікнення контрпрапагандысцкай у сваёй аснове школы «заходнерусізму» на чале з М. О. Каяловічам.
Ацэнкі
Гісторыі паўстання 1863—1864 і дзейнасці К. Каліноўскага прысвечана багатая літаратура. Даследчыкі, публіцысты, пісьменнікі ў розны час па-рознаму ацэньвалі і паўстанне, і дзейнасць яго кіраўніка на Беларусі і ў Літве. Польская і расійская літаратура, супярэчлівая ў канцэптуальных адносінах.
Польская гістарыяграфія
Наогул, у польскай гістарыяграфіі паўстанне на беларускіх і літоўскіх землях не прыцягвае такой увагі, як падзеі ў Польшчы і сусветны кантэкст паўстання. Асоба Каліноўскага выдзяляецца за незвычайнасць, але яго перакананні ў нацыянальным пытанні звычайна класіфікуюцца як польскія або «краёвыя».
Беларуская гістарыяграфія
Наогул, па стане на XXI ст. беларуская гістарыяграфія паўстання і асобы Каліноўскага характарызуецца слабай апорай на архіўныя крыніцы і моцнай публіцызаванасцю і палітызаванасцю на шкоду навуковасці.
Пачатак станаўлення беларускай гістарыяграфіі аб паўстанні і К. Каліноўскім адносіцца да 1920-х гадоў. У часы «беларусізацыі» сфарміраваліся дзве асноўныя канцэпцыі разгляду і ацэнкі паўстання.
Адна з іх, «вульгарна-сацыялагічная» (прадстаўнікі: У. Ігнатоўскі і інш.) разглядала паўстанне як польскае, якое значна закранула Беларусь, і набыло тут асаблівы характар, з’яўляючыся тут, з аднаго боку, сялянскім супраць паноў, з другога — палітычным нацыянальна-вызваленчым супраць царызму. У гэтай канцэпцыі дзеянні «чырвоных» трактаваліся як народныя і антышляхецкія, і амаль як беларускія ў палітычнай скіраванасці, а дзеянні «белых» — як фактычна згодныя з дзеяннямі царскіх уладаў. Паўстанне ў гэтай канцэпцыі дэкларатыўна разглядалася як прадвеснік будучай сацыялістычнай рэвалюцыі.
У той жа час С. Агурскі заяўляў, што паўстанне 1863 г. было арганізавана польскімі памешчыкамі і каталіцкім духавенствам і праходзіла пад польскімі шавіністычнымі лозунгамі, называў Каліноўскага «міфічным героям», «польскім шавіністам».
Падобным чынам, г.зн., дэкларатыўна і як падзею-прадвеснік, але ўжо з пункту гледжання будучага абвяшчэння беларускай дзяржаўнасці (БНР), паўстанне разглядалася ў працах беларускіх замежных даследчыкаў 1920-х гг. і пазней (Адам Станкевіч, Ян Станкевіч).
Другая з канцэпцый 1920-х гг. (С. Агурскі, К. Шчарбакоў і інш.) фактычна вярталася да заходнярускай канцэпцыі, цалкам атаясамляючы сілы паўстання з шляхтай і духавенствам, катэгарычна адмаўляючы ўсенароднасць паўстання, падкрэсліваючы шавіністычны характар паўстання, а Каліноўскага называючы «міфічным героем» і «ідэолагам… шляхты».
Пасля хвалі рэпрэсій 1929—1930 супраць «нацдэмаў» другая ацэнка ўзяла верх, аж да хвалі рэпрэсій 1937—1938, і знішчэння прадстаўнікоў другой ацэнкі. Пасля гэтага частковая «рэабілітацыя» паўстання адбылася ў працах І. Лочмеля (з удзелам Н. Нікольскага, Д. Дудкова), але, напрыклад, у працы У. Пічэты аб антыфеадальных рухах (1940) паўстанне нават не згадвалася. Відавочна, на асцярожнасць у закрананні гэтай тэмы ўплываў палітычны клімат часоў савецка-нямецкага раздзелу Польшчы (1939). У гэтай сітуацыі ўзнік шэраг супярэчлівых міфаў адносна паўстання, якія не мелі нічога агульнага з гістарычнай рэчаіснасцю падзей 1863—1864 гг. — напр., пра скіраванасць паўстання, якое ў Беларусі было сялянскім пад кіраўніцтвам Каліноўскага, супраць польскай шляхты.
У далейшым (1940—1950-я гг.) колькасць міфаў пабольшала, і да «сялянскага характару паўстання ў Літве і Беларусі» дадаўся міф (У. Перцаў, 1945; І. Лушчыцкі ў 1950-я гг.; С. Самбук у 1960-я—1970-я гг.) аб «сялянскім рэвалюцыянеры» Каліноўскім і аб яго намеры ўтварэння «літоўска-беларускай рэспублікі, самастойнай і ад Польшчы і ад Расіі».
Пэўны паварот да навуковасці ў разглядзе пытання адбыўся на працягу канца 1950-х — пач. 1970-х гг., калі выйшаў шэраг прац з шырокім выкарыстаннем архіўных матэрыялаў (манаграфіі А. Смірнова, кнігі Г. Кісялёва. Тут назіралася барацьба старых схем і новага (і супярэчлівага схемам) дакументальнага матэрыялу. Напрыклад, у працах Смірнова адносіны сялянства Літвы і Беларусі да паўстання так і не былі раскрыты.
За 1980-я — 2000-я гг., нягледзячы на ўсведамленне праблемы (М. Біч), так і не быў зроблены навуковы, непалітызаваны аналіз біяграфіі Каліноўскага і гісторыі паўстання 1863—1864 гг. Аўтары або вярталіся да палітызаваных міфаў 1920—1950-х гг. (М. Біч, Г. Сагановіч, У. Арлоў, І. Саверчанка) або да версій блізкіх заходнерусізму (У. Чарапіца, Е. Новік і У. Марцуль). Па-ранейшаму ў беларускай гістарыяграфіі няма манаграфічнай працы, якая б спалучала аналіз падзей паўстання з аналізам крыніц рэканструкцыі гэтых падзей. Агульным для беларускай гістарыяграфіі з’яўляецца слабая ўвага або толькі дэкларацыйнае прызнанне ролі агульнаеўрапейскага (замежнапалітычнага) і польскага кантэксту ў падзеях паўстання.
Адлюстраванне ў культуры
У 1863—1864 гг. французскі штотыднёвы часопіс «Le Monde illustré» надрукаваў шэраг гравюр прысвечаных паўстанню Каліноўскага («Княжна Б. перадае штандар камандзіру добраахвотнікаў (Мінская губерня)», «Сяляне ўцякаюць ад корпуса царскіх войскаў», «Атрад Лапінскага ў засадзе, каб перахапіць калону высланых па дарозе з Варшавы ў Маскву», «Асуджаныя да высылкі»). Асновай дрэварытаў складалі малюнкі, дасланыя ў Францыю.
Пётр Азаравіч Дубавец
Пётр Азаравіч Дубавец (, в. Прудзец, Талачынскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне юрыспрудэнцыі. Кандыдат юрыдычных навук (1962).
Біаграфія
З 1963 года — дацэнт БДУ імя У. I. Леніна. Быў першым у БССР выкладчыкам крыміналогіі.
У 1976—1979 гадах працаваў у органах пракуратуры Гомельскай вобласці.
З верасня 2008 года — прафесар кафедры крымінальнага права Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Займаўся даследаваннем праблем крымінальнага і працоўнага права.
Навуковая дзейнасць
Сярод навуковых прац: «Адказнасць за цялесныя пашкоджанні паводле савецкага крымінальнага права» (1964), «Прававыя меры барацьбы супраць п’янства і алкагалізму» (1975), «Дэкларацыі і рэальнасць» (1987), «Навукова-практычны каментарый да крымінальнага кодэксу Беларускай ССР» (1989, сумесна з А. А. Ждановічам) і іншыя.
Блізніца (Полацкі раён)
Блі́зніца (, Близница) — аграгарадок у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Алена Мікалаеўна Краткова
Алена Мікалаеўна Краткова (нар. 10 жніўня 1973, в. Карвелі, Астравецкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі ўрач-фтызіятр, арганізатар аховы здароўя. Кандыдат медыцынскіх навук (2006).
Біяграфія
Скончыла ў 1991 годзе Слонімскае медыцынскае вучылішча па спецыяльнасці «сястрынская справа», у 1997 годзе Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «лячэбна-прафілактычная справа», Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі.
Працавала ўрачом-стажорам па тэрапіі тэрытарыяльнага медыцынскага аб’яднання № 2 г. Гродна, участковым урачом-фтызіятрам, выконваючым абавязкі намесніка галоўнага ўрача па лячэбнай рабоце, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскай частцы, галоўным урачом Гродзенскага абласнога клінічнага цэнтра «Фтызіятрыя». З 2009 года галоўны ўрач Гродзенскай абласной інфекцыйнай клінічнай бальніцы.
Кажухіўка
Кажухіўка:
Алена Мікалаеўна Краткова
Біяграфія
У 2016—2019 гадах член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання.
21 верасня 2020 года прызначана на пасаду рэктара Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
6 снежня 2021 года прызначана першым намеснікам Міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь
Паўднёвае Ківу (правінцыя)
Паўднёвае Ківу (Sud-Kivu) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на ўсходзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Букаву. Плошча — 65 070 км², насельніцтва складае 2 837 779 (на 1998 год).
Герман Эбінгаўз
Герман Э́бінгаўз (Эбінгхаўз) (Hermann Ebbinghaus; 24 студзеня 1850 — 26 лютага 1909) — нямецкі псіхолаг-эксперыментатар, прадстаўнік асацыянізму. Прафесар Брэслаўскага (1894—1905) і Гальскага (1905—1909) універсітэтаў
Займаўся вывучэннем заканамернасці запамінання для чаго распрацаваў метад бессэнсоўных складоў. Склаў спіс з 2300 складоў і эксперыментальна на сабе вывучаў працэсы завучвання і забывання. Таксама распрацаваў метады, дазваляючыя вызначыць заканамернасці і асаблівасці памяці. Распрацаваў тэст вызначэння узроўню разумовага развіцця (тэст Эбінгаўза).
Аўтар прац па эксперыментальнай псіхалогіі. Асноўны праца — манаграфія «Аб памяці» (Über das Gedächtnis).
Сцяг Цырына
Сцяг Цырына — сцяг вёскі Цырын Карэліцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 9 верасня 2009 г. № 450.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у ніжняй частцы якога на добрым боку размешчана гарызантальная паласа жоўтага колеру, якая складае адну пятую яго шырыні. У цэнтры на паласе намаляваны алень натуральнага колеру, паміж яго рогамі — жоўты крыж.
Дварэц (прыпыначны пункт)
Дварэ́ц (, Дворец)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Дварэц; на лініі Баранавічы-Палескія — Ліда, паміж станцыяй Выгада і станцыяй Наваельня.
IC 647
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Абраз Нараджэнне Хрыстова (Латыгава)
Абраз Нараджэнне Хрыстова — абраз з царквы вёскі Латыгава, напісаны ў 1746 годзе Латыгаўскім майстрам. Адлюстроўвае развіццё беларускай школы жывапісу ў XVIII ст. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі.
У XVIII ст. абраз становіцца ўвасабленнем эстэтычных уяўленняў грамадства, таму ў гэты час ён пераўтварыўся ў сродак і форму барацьбы за незалежнасць, захаванне нацыянальнай культуры. Іканапіс гэтага часу выявіў арыентацыю на народныя густы, зварот да традыцый папярэдніх эпох, своеасаблівую фалькларызацыю. Парушэнню кананічнасці абразоў садзейнічалі пошукі рэалістычнага адлюстравання рэчаіснасці, увядзенне ў абраз бытавых дэталяў, з'яў паўсядзённага жыцця. Гэта прывяло да своеасаблівай прымітывізацыі вобразаў, характэрнай і для абраза Нараджэнне Хрыстова з Латыгава, напісанага ў гэты час.
Верагодна, што для напісання абраза Латыгаўскі майстар карыстаўся ў якасці пратографу гравюру «Нараджэнне Хрыстова» з куцеінскага «Трэфалагіёна» (1647), размясціўшы кампазіцыю люстэркава. У абразе выкарыстаны этнаграфічныя элементы, так, напрыклад, структура страхі хаты аналагічная саламяным страхам сялянскіх хат і гаспадарчых пабудоў. Верагодна, мастак маляваў тое, што бачыў у сваёй мясцовасці. Цікава, што ў гэтым выпадку ажыццяўлялася не проста перайманне кампазіцыі з гравюры (што было вельмі распаўсюджана ў той час), але таксама і ўвядзенне «аўтарскіх» дэталяў і элементаў.
У 1898 г. абраз быў вывезены з царквы вёскі Латыгава ў Віцебскае сховішча старажытнасцей. Экспанаваўся на 1-й Усебеларускай мастацкай выстаўцы 1926 года і трапіў у яе «Каталёг старажытнага мастацтва» пад рэдакцыяй М. Шчакаціхіна. У 1975 годзе абраз рэстаўравалі расійскія майстры.
Апісанне
Вогненна-чырвоныя плашчы на Маці Божай і арханёле Міхаіле арнаментаваны залатымі шасціканцовымі зоркамі, якія сімвалізуюць гармонію Сусвету, што адносіць іх да вышэйшай нябеснай іерархіі. Крыху наіўная трактоўка сюжэта з ролевай акцэнтацыяй, выяўленай у рознамаштабнасці персанажаў, вельмі даходліва даводзіць да простага верніка глыбокую семантыку сакральнай падзеі.
Давыдзенскае
Давы́дзенскае — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Смароднік, у басейне ракі Чарнуйка.
NGC 2500
NGC 2500 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Рысі. Бачная зорная велічыня: 11,5. Бачны размер: 2,9' × 2,7'. Прамое ўзыходжанне: 8 гадз. 1 мін. 53 сек. Схіленне: +50° 44' 12".
Давыдзенскае
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,15 км, найбольшая шырыня 0,07 км. Даўжыня берагавой лініі 0,37 км.
Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м, на поўначы пад лесам. Упадае ручай з Масліцкага возера.
Царква Уваскрасення Хрыстова (Варапаева)
Царква Уваскрасення Хрыстова — драўляны праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Варапаева Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Царква ў гонар Уваскрасення Хрыстова была пабудавана ў пачатку XX стагоддзя.
Царква моцна пацярпела ў савецкі час. У 90-х гадах XX стагоддзя ў царкве была праведзена рэстаўрацыя, пасля чаго ў ёй аднавіліся набажэнствы.
Архітэктура
Вырашана ў традыцыях народнага драўлянага дойлідства падоўжаным прамавугольным у плане зрубам пад 2-схільным дахам, завершаным на фасадзе 8-граннай шатровай званіцай са сферычнай галоўкай і такой жа галоўкай над алтарнай часткай. Фасад флакіраваны цыбулепадобнымі галоўкамі па краях ганка. Уваход аформлены 2-слуповым ганкам пад 2-схільным пакрыццём. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Губерт Герхард
Творчасць
Найбольш вядомыя творы Герхарда знаходзяцца ў Аўгсбургу (Фантан Аўгуста) і Мюнхене (тэракотавыя статуі ў Царкве Св. Міхаэля, статуя «Баварыя» ў парку Хофгартэн). Скульптуры Герхарда з тэракоты таксама размешчаны ў замку Фугераў Кірхайм.
Баія
Баія (Bahia) — штат у Бразіліі, у паўночна-ўсходняй частцы краіны, на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна. Чацвёрты штат па колькасці насельніцтва (14 млн чал. у 2010) і пяты па плошчы (565 тыс. км²). Адміністрацыйны цэнтр — горад Салвадор (São Salvador da Bahia de Todos os Santos).
Штат індустрыяльна развіты: прамысловасць дае 48,5 % ВУП, паслугі — 40,8 %, сельская гаспадарка — 10,7 %.
Паццуола-дэль-Фрыулі
Паццуола-дэль-Фрыулі (Pozzuolo del Friuli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 6934 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 196 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 33050. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant’Andrea Apostolo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Трыянонскі дагавор
Трыянонскі мірны дагавор быў складзены паміж краінамі-пераможцамі ў Першай сусветнай вайне і пацярпелай паражэнне Венгрыяй. Падпісаны 4 чэрвеня 1920 года ў Вялікім Трыянонскім палацы Версаля. Набыў моц 26 ліпеня 1921.
Дагавор юрыдычна афармляў становішча, якое фактычна склалася ў басейне Дуная пасля вайны. У выніку была зафіксавана страта Венгрыяй значных тэрыторый:
Трыянонскі дагавор, у выніку якога Венгрыя пазбавілася 2/3 тэрыторыі і насельніцтва (у тым ліку 3 мільёнаў этнічных венграў), 88 % лясных рэсурсаў, 83 % вытворчасці чыгуну і 67 % банкаўска-крэдытнай сістэмы, быў успрыняты ў Славакіі і Румыніі як аднаўленне справядлівасці, а ў самай Венгрыі — як нацыянальная трагедыя. Рэваншызм стаў адной з асноўных рыс міжваеннай дыктатуры Міклаша Хорці. Па выпадку заключэння дагавора ў краіне была абвешчана нацыянальная жалоба, усе афіцыйныя сцягі прыспушчаны аж да 1938 года. У школах вучні кожны дзень перад урокамі чыталі малітву аб ўз'яднанні Радзімы.
Пры актыўнай падтрымцы нацысцкай Германіі, Трыянонскі дагавор быў перагледжаны ў 1938—1940 гг.; былі прыняты Венскія арбітражы, паводле якіх Венгрыя вярнула сабе частку страчаных у 1920 г. земляў — поўнач Трансільваніі, поўдзень Славакіі і Закарпацкую Украіну. У 1941 г. у склад Венгрыі ўвайшла частка захопленай Германіяй Югаславіі (Ваяводзіна).
Пасля Другой сусветнай вайны ўсе гэтыя рашэнні былі адменены, і Венгрыя ў наш час ізноў існуе ў межах, вызначаных Трыянонскім дагаворам. За іх межамі застаюцца значныя нацыянальныя венгерскія меншасці (секеі ў Румыніі, гл. Венгерская аўтаномная вобласць, венгры Славакіі, Аўстрыі, Ваяводзіны, Украіне — галоўным чынам у Закарпацці). Пытанне суайчыннікаў час ад часу дыскутуецца ў палітыцы і 1990—2000-х гадоў — сур'езна ці ў папулісцкіх мэтах.
Allium vavilovii
Allium vavilovii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў паўночна-ўсходнім Іране, паўднёвым Туркменістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўночна-ўсходнім Іране, паўднёвым Туркменістане.
Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла (Азярцы)
Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Азярцы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Касцёл размешчаны насупраць былога сядзібнага дома Аскеркаў.
Гісторыя
Пабудаваны ў 2007 годзе з цэглы. Са слоў мясцовых жыхароў, касцёл пабудавалі на месцы разабранай сядзібнай пабудовы.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам, які над алтарнай часткай з бакавымі сакрысціямі пераходзіць у вальмавы, завершаны каркаснай шатровай сігнатуркай. Да фасада далучаны прытвор-званіца. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
Красянец
Красяне́ц — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 37 км на паўночны захад ад горада Гарадок, за 2 км на паўночны захад ад вёскі Ключагорская, у басейне ракі Обаль.
Плошча паверхні возера 0,03 км². Даўжыня 0,27 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,67 км.
Вакол возера парослая хмызняком забалочаная пойма шырынёй 25—50 м.
Грыцкаўшчына (Полацкі раён)
Гры́цкаўшчына (, Грицковщина) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вароніцкага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Руднянскага сельсавета.
Kamaedzitca
«Камае́дзіца» (Kamaedzitca) — беларускі метал-гурт. Назву атрымаў у гонар язычніцкага свята пакланення мядзведзю.
Па стане на люты 2017 года, гурт выпусціў 6 студыйных альбомаў — «Дзеці Леса» (2004), «Пяруне» (2008), «Вернасць» (2011), «Чалавек планеты» (2011), «Безмолвные слова твои» (2012), «xQzTN 3087» (2014). Таксама гуртом Камаедзіца быў запісаны альбом «Триединство» разам з гуртом Коловрат (Расія) і Арья Варта (Украіна).
У музыцы гурта, акрамя паганскага металу, можна пачуць ноткі такіх стыляў, як мелодык дэз і дэз метал.
Удзельнікі гурта лічаць сябе нацыянал-сацыялістамі, прытрымліваюцца антыхрысціянскіх пазіцыяў, падтрымліваюць ідэі трыадзінства (аб'яднання народаў Украіны, Расіі ды Беларусі, лічачы іх за адзін народ).
Прытча аб блудным сыне
Прытча аб блудным сыне - адна з самых вядомых прытчаў Ісуса Хрыста.
IC 648-1
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прытча аб блудным сыне
Прытча была адлюстрана ў шматлікіх творах мастацтва.
Біблейскае апавяданне
Прытча пачынаецца з таго, што малады чалавек, малодшы з двух сыноў, просіць свайго бацькі даць яму долю маёмасці. Маецца на ўвазе, сын не хоча чакаць смерці бацькі, ён хоча атрымаць сваю долю спадчыны неадкладна. Заява малодшага сына была абразай бацькі, але той згаджаецца і дзеліць маёмасць паміж двума сынамі.
Пасля атрымання сваёй часткі спадчыны, малодшы сын едзе ў далёкую краіну і марнуе ўсе свае грошы ў блудным жыцці. Адразу пасля гэтага, на тую зямлю надыходзіць голад; сын становіцца жабраком і вымушаны пайсці на працу свінапаса. Гэтая праца была вельмі брыдкай для яўрэйскай аўдыторыі Ісуса, якая лічыла свіней нячыстымі жывёламі. У рэшце рэшт, сын дасягае такога становішча, што пачынае зайздросціць свінням, якія маюць ежу. Ён нават быў гатовы сілкавацца ежай свіней, але яму яе не давалі. Тамы ён, нарэшце, прыходзіць да высновы:
''Колькі парабкаў у бацькі майго маюць лішкі хлеба, а я паміраю з голаду! Устану, пайду да бацькі майго і скажу яму: тата! я зграшыў супроць неба і перад табою, і ўжо не варты называцца сынам тваім; прымі мяне ў лік парабкаў тваіх.'' (Лук. 15:17-19)
Сын выпраўляецца да бацькі, а той заўважае сына яшчэ на падыходзе да дому. Бацька, незважаючы на традыцыі, бяжыць на сына, абдымае і цалуе яго. Сын нават не мае часу, каб скончыць сваю распрацаваную гаворку, бо бацька заклікае слугаў, каб апрануць яго ў выдатныя адзенні, дае пярсцёнак, сандалі, і загадвае зарэзаць "ўкормленае цяля" для святочнай ежы.
Старэйшы сын, які знаходзіўся на працы ў полі, чуе гук святкавання, і даведваецца аб вяртанні свайго малодшага брата. Яго гэтая навіна не радуе, ён злуецца: Вось, я столькі гадоў служу табе і ніколі не пераступаў загаду твайго, але ты ніколі не даў мне і казьляняці, каб мне павесяліцца з сябрамі маімі; а калі сын твой, вось гэты, распусціўшы маёмасьць сваю з блудніцамі, прыйшоў, ты закалоў яму ўкормленае цяля. (Лук. 15:29-30)
Прытча завяршаецца словамі бацькі, які тлумачыць, што малодшы сын, у пэўным сэнсе, паўстаў з мёртвых, з-за чаго і неабходна было святкаванне:
З таго трэба было радавацца і весяліцца, што брат твой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся. (Лук. 15:32)
Тлумачэнне
Гэта апошняя з трох прытчаў пра страту і знаходку, пасля прытчы пра заблудшую авечку і прытчы пра страчаную драхму, калі Ісус адказвае фарысеям і рэлігійным лідарам на абвінавачванні Яго ў тым, што Ён вітае і есць з "грэшнікамі". Радасць бацькі ў прытчы адлюстроўвае Боскую любоў, бязмежную ласку Божую.
Просьба малодшага сына аддаць яго долю спадчыны з'яўляецца дзёрзкай, нават нахабнай, і па сэнсе раўнасільна жаданню, каб ён ужо памёр. Дзеянні сына не прыводзяць да поспеху, і ён у рэшце рэшт становіцца парабкам, з прыніжанай працай па клопаце пра свінняў, і нават зайздросцячы іх з-за струкоў ражковага дрэва, якія яны ядуць.
Згадванне жадання сына есці разам з свіннямі у Лук. 15:16 можа ставіцца да таго, як фарысеі разглядалі грэшнікаў (і Хрыста, Які еў разам з імі) у Лук. 15:2. Фарысэі, якія прытрымліваліся ідэяй рытуальнай чысціні, лічылі гэтых людзей, як брудных свіней.
Старэйшы сын, з іншага боку, думае, з пункту гледжання закона, заслуг і ўзнагарод, а не любові і міласэрнасці. Ён можа прадстаўляць фарысэяў, якія былі крытыкавалі Ісуса.
Зіноўеў
Зіноўеў — прозвішча.
Дзягцяны (прыпыначны пункт)
Дзягця́ны (, Дегтяны, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1,3 км на поўнач ад вёскі Дзягцяныя; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж прыпыначным пунктам Труд і прыпыначным пунктам Зубкі.
Рыгор Астапеня
Рыгор Астапеня (нар., ) — беларускі палітолаг. Заснавальнік і дырэктар па даследаваннях Цэнтра новых ідэй, дырэктар «Беларускай ініцыятывы» ў. Атрымаў доктарскую ступень (PhD) па паліталогіі ў Варшаўскім універсітэце.
Біяграфія
Нарадзіўся і гадаваўся ў Салігорску.
Вучоба
У 2008 годзе скончыў школу № 4 з паглыбленным вывучэннем англійскай мовы.
У 2008—2011 гадах навучаўся на бакалаўрыяце на факультэце паліталогіі Універсітэту Марыі-Кюры Складоўскай у Любліне.
У 2011—2013 гадах навучаўся ў магістратуры факультэта журналістыкі і паліталогіі Варшаўскага ўніверсітэта.
У 2013—2018 гадах навучаўся ў дактарантуры факультэта журналістыкі і паліталогіі Варшаўскага ўніверсітэта, абараніўся дысертацыю на тэму замежнай палітыкі Беларусі.
У 2019—2020 гадах навучаўся ў Акадэміі лідарства ў міжнародных справах каралевы Лізаветы II.
Грамадская і прафесійная дзейнасць
У 2012 годзе стварыў сайт «Ідэя», які пазней ператварыўся у Цэнтр новых ідэй і дагэтуль працуе ў ім.
Ад 2019 года працуе ў Каралеўскім інстытуце міжнародных спраў (вядомым таксама як ).
Часта выступае на мерапрыемствах, прысвечаных беларускай палітыцы. Яго аналіз і каментары з’явіліся ў розных СМІ і аналітычных цэнтрах, уключаючы Washington Post, Guardian, BBC World Service, CNN, Euronews,, Еўрапейскі савет па міжнародных адносінах і.
Бібліяграфія
З’яўляецца аўтарам і суаўтарам шматлікіх даследаванняў і публікацый у СМІ і аналітычных цэнтрах па тэмах палітычнага развіцця Беларусі і беларускай знешняй палітыкі. Найважнейшыя з іх:
Аляксей Рыгоравіч Стаханаў
Аляксей Рыгоравіч Стаханаў (Алексей Григорьевич Стаханов, 3 студзеня 1906 — 5 лістапада 1977) — савецкі шахцёр, Герой Сацыялістычнай Працы (1970), член Камуністычнай партыі Савецкага Саюза (1936), заснавальнік Стаханаўскага руху.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў Арлоўскай губерні. Працоўную дзейнасць пачаў у 1917 годзе пастухом. У 1927 годзе прыехаў на Данбас у горад Кадзііўка, дзе працаваў на шахце «Цэнтральная-Ірміна». У 1935 годзе яму было даручана ўстанавіць рэкорд здабычы вугалю і створаны для гэтага адпаведныя ўмовы. У ноч на 31 жніўня за 6-гадзінную змену ён насек адбойным малатком 104 тоны вугалю, выканаўшы 14,5 нормаў. У гэтым яму дапамагала група крапільшчыкаў. Член ВКП(б) з 1936 года.
З 1937 года вучыўся ў Прамысловай акадэміі. Пасля заканчэння Прамысловай акадэміі на кіруючай рабоце ў прамысловасці: начальнік шахты ў Карагандзе, старшы інжынер і начальнік аддзела Міністэрства вугальнай прамысловасці СССР. З 1957 года зноў на Данбасе: намеснік кіраўніка вугальнага трэста, памочнік галоўнага інжынера шахты. З 1974 года на пенсіі.
Памёр у псіхіятрычным шпіталі горада Тарэз у 71-гадовым узросце.
Douglas Aircraft Company
Першы прадукт: самалёт Cloudster (1921). Першы серыйны прадукт: ваенны самалёт DT (1921). Вядомыя прадукты: самалёты World Cruiser (1923—1924), DC-2, DC-3/C-47, B-18, SBD Dauntless, DB-7/A-20, A-26/B-26, AD/A-1 Skyraider. Пасля Другой сусветнай вайны: DC-4/C-54, DC-6, DC-7, C-74/C-74 Globemaster, DC-8, DC-9. Карпарацыя выпускала таксама ракетна-касмічную прадукцыю: зенітныя ракеты MIM-3 Nike Ajax, Sparrow, тактычная ракета MGR-1 Honest John, носьбіты «Дэльта» і «Сатурн».
Частка прадукцыі пасля 1967 выпускалася пад маркай McDonnell Douglas.
Лобча (Чэрыкаўскі раён)
Ло́бча (, Лобча) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Прадамана
Прадамана (Pradamano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Лобча (Чэрыкаўскі раён)
Да 4 чэрвеня 1965 года вёска ў складзе Верамейскага сельсавета, да 30 жніўня 1993 года — у складзе Лабанаўскага сельсавета.
Прадамана
Насельніцтва складае 3479 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 185 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 33040. Тэлефонны код — 0432.
Лобча (Чэрыкаўскі раён)
Праз вёску працякае рака Лобчанка.
Прадамана
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Cecilia.
Паўднёвае Убангі (правінцыя)
Паўднёвае Убангі (Sud-Ubangi) — адна з дваццаці шасці правінцый Дэмакратычнай Рэспублікі Конга паводле канстытуцыі 2005 года, знаходзіцца на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гемена. Плошча — 51 648 км², насельніцтва складае 2 744 345 (на 2005 год).
Прадамана
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: