cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трэанін
Трэані́н, 2-аміна-3-гідроксімасляная кіслата, CH3CH(OH)CH(NH2)COOH — незаменная кадзіруемая амінакіслата, вытворнае маслянай кіслаты. Упершыню вылучаны з бялку аўса у 1925 годзе С. Шрайверам и X. Бустанам.
Трэанін уваходзіць у склад большасці бялкоў (пепсін, гліадзін, фібрын і інш. ). Існуе ў трох мадыфікацыях: D-, L- і D,L-трэанін. Белае крышталічнае рэчыва. Добра раствараецца ў вадзе, не раствараецца ў этаноле і дыэтылавым эфіры. Тэмпература плаўлення L-трэаніну 253 °С (плавіцца з раскладаннем), D,L-трэаніну — 234—235 °С.
Арганізм чалавек атрымлівае трэанін з ежай.
Donkey Kong Country 2: Diddy’s Kong Quest
Donkey Kong Country 2: Diddy’s Kong Quest — аркада-платформер, распрацаваная для SNES фірмай Rareware і выпушчаная Nintendo. Рэліз адбыўся 14 снежня 1995 года.
Гульня з’яўляецца працягам Donkey Kong Country, таксама выпушчаным для SNES ў 1994 года. Значна адрозніваючыся ад першай часткі серыі, Donkey Kong Country 2 быў адзначаны за выдатную графіку, і ставіў вышэйшыя патрабаванні да здольнасцяў гульца у параўнанні з папярэдняй гульнёй. Diddy’s Kong Quest разыйшоўся тыражом больш за чатыры мільёны копій, стаўшы другой па продажах гульнёй для SNES ў 1995 годзе і шостай за ўвесь час існавання гэтай гульнявой кансолі.
У 2004 года адбылося перавыданне гульні для Game Boy Advance і ў 2006 года для Wii Virtual Console.
Ху Цзіньтаа
Ху Цзіньтаа (нар. 21 снежня 1942, павет Тайчжоу, правінцыя Цзянсу, Кітай) — дзяржаўны дзеяч КНР, Старшыня КНР (2003—2013), генеральны сакратар ЦК КПК (2002—2012).
Біяграфія
Па нацыянальнасці хань.
Скончыў Пекінскі політэхнічны ўніверсітэт Цынхуа (1965) і займаўся ў ім навукова-даследчай працай. У час «культурнай рэвалюцыі» сасланы (1968) на «перавыхаванне працай» чорнарабочым у правінцыю Ганьсу. 3 1969 на тэхнічнай, партыйнай і грамадскай (з моладдзю) рабоце ў будаўніцтве.
3 1982 старшыня Усекітайскага саюза моладзі, з 1984 1-ы сакратар сакратарыята яго ЦК. 3 1985 сакратар камітэтаў Камуністычнай партыі Кітая (КПК) правінцыі Гуйчжоу і Тыбецкага аўтаномнага раёна (1988—92). 3 1992 член Пастаяннага камітэта Палітбюро ЦК КПК і Сакратарыята ЦК КПК. Адначасова дырэктар Партшколы ЦК КПК, намеснік старшыні Кітайскай Народнай Рэспублікі, з 1999 1-ы намеснік старшыні Цэнтральнага ваеннага савета КНР.
Генеральны сакратар ЦК КПК з лістапада 2002. Старшыня КНР з сакавіка 2003. Старшыня Цэнтральнага ваеннага савета ЦК КПК з верасня 2004. Пакінуў пасаду Генеральнага сакратара ЦК КПК 15 лістапада 2012, Старшыні КНР — 14 сакавіка 2013 года.
Манастэрола-Казота
Манастэрола-Казота (Monasterolo Casotto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 108 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 12080. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пашахонскі раён
Пашахонскі раён (Пошехонский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на поўначы Яраслаўскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Пашахонне.
Геаграфія
Плошча — 4385 км² (1-е месца сярод раёнаў вобласці). Мяжуе на ўсходзе з Першамайскім, на паўднёвым усходзе — з Данілаўскім, на поўдні — з Тутаеўскім, на паўднёвым захадзе — з Рыбінскім раёнамі Яраслаўскай вобласці, на поўначы — з Чарапавецкім, Шакснінскім, Валагодскім і Гразавецкім раёнамі Валагодскай вобласці.
Асноўныя рэкі — Согажа, Сога, Кештама і Пяртомка. На захадзе тэрыторыя раёна прымыкае да Рыбінскага вадасховішча.
NGC 4716
NGC 4716 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-21, PGC 43464) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алесь Емяльянаў
Алесь (Аляксандр Міхайлавіч) Емяльянаў (, Забалацце,  — ) — беларускі,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1969 годзе скончыў Чавускую СШ № 1. З 1969 па 1971 год вучыўся ў БСГА. У 1971—1973 гадах служыў у пагранвайсках у Савецкай Арміі. Пасля дэмабілізацыі працаваў электрыкам у Мінску, у 1973—1983 гадах — карэспандэнтам газеты «Чырвоная змена», «Піянер Белаpyci», у 1983—1987 гадах — у Галоўнай рэдакцыі літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання, з 1987 года — літкансультант СП Беларусі. У 1983 годзе завочна скончыў філфак БДУ. У 1990—1991 гадах — старшыня Каарданацыйнай рады Нацыянальна-дэмакратычнай партыі Беларусі.
Творчасць
Літаратурнай працай пачаў займацца ў 1968 годзе. Першы верш «Kраіна марской крысы» надрукаваны ў 1968 годзе ў часопісе «Бярозка». Адзін з аўтараў i стваральнікаў тэлечасопіса «Літаратурная Беларусь». Курыраваў выхад у эфір літаратурна-мастацкага часопіса «Буг» Брэсцкай студыі тэлебачання. Пад яго рэдакцыяй выходзілі штомесячныя перадачы «Сугучча» аб перакладзе на беларускую мову твораў замежных пісьменнікаў.
Пісаў пра жыццё сучасніка, яго любоў да Радзімы, роднай мовы, прыроды: гэта зборнікі «Ранак поўніцца жыццём», «Нязжатае поле», «На падкове дарог».
Акцябрскі заказнік
Акця́брскі — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Заснаваны ў 2003 для захавання ў натуральным стане каштоўных лясных фармацый. Плошча заказніка складае 4070 га. Ландшафты нізінныя алювіяльна-тэрасаваныя. Глебы дзярнова-падзолістыя, тарфяна-балотныя. Расліннасць пераважна лясная: чорнаальховыя лясы (50,8 %), хваёвыя (29 %), ёсць дубровы, ясеннікі, грабнякі. Шмат спелых і перастойных лясоў (32 %), узрост асобных дрэў да 200 гадоў.
У флоры 507 відаў вышэйшых сасудзістых раслін, у т.л. рэдкія віды: купальнік горны, пылкагалоўнік чырвоны, зубніца клубняносная, дзераза-баранец, фіялка багнавая і інш. У фаўне млекакормячых 43 віды, птушак — 130, рыб — 32, рэптылій — 5, амфібій — 8; у Чырвоную кнігу занесены 13 відаў: малая паганка, чорны бусел, вялікі бугай, вялікі і малы падворлікі, каршачок, журавель шэры, зімародак звычайны, соня арэшнікавая і інш.
Ідута
Ідута — рака ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Ушача (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 8 км. Пачынаецца за 1 км на захад ад былой вёскі Есяновікі, вусце за 1,5 км на ўсход ад вёскі Ідута, у межах вёскі Старынка. У сярэднім цячэнні рэчышча Ідуты на працягу 1,2 км каналізаванае. У ніжнім цячэнні працякае праз возера Вечыца. У басейне ракі азёры Белае, Ясна, Малая Бароніца, Вялікая Бароніца і інш.
Уладзімір Аляксеевіч Бобрынскі (1824)
Граф Уладзімір Аляксеевіч Бобрынскі (Владимир Алексеевич Бобринский;, Санкт-Пецярбург — , Смела) — буйны цукразаводчык з роду Бобрынскіх, генерал-маёр і сапраўдны тайны саветнік. У 1869—1871 гг. міністр шляхоў зносін Расійскай імперыі.
Біяграфія
Малодшы сын шталмайстра графа Аляксея Аляксеевіча Бобрынскага (1800—1868) ад шлюбу з графіняй Соф’яй Аляксандраўнай Самойлавай (1797—1866). Нарадзіўся ў Пецярбургу і быў хрышчоны ў Ісакіеўскім саборы 14 снежня 1824 года, хроснік графа М. А. Самойлава і стацкай дарадчыцы Данец-Захаржэўскай.
Валодаў разам з братамі непадзеленымі маёнткамі ў Кіеўскай, Курскай, Арлоўскай, Сімбірскай, Тульскай губернях. У 1846 годзе скончыў кандыдатам права юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта.
паступіў на службу ў Санкт-Пецярбургскае губернскае праўленне ў чыне калежскага сакратара.
зацверджаны на пасаду сакратара 1-га аддзялення губернскага праўлення. — тытулярны саветнік. прызначаны чыноўнікам адмысловых даручэнняў пры пецярбургскім губернатары. З  — камер-юнкер двара Яго імператарскай вялікасці.
пераведзены ў штат канцылярыі кіеўскага грамадзянскага губернатара.
выбраны кандыдатам на пасаду маршалка дваранства Чаркаскага павета Кіеўскай губерні. зацверджаны на пасаду са звальненнем са штата канцылярыі кіеўскага грамадзянскага губернатара, звольнены з пасады маршалка дваранства.
З  — унтэр-афіцэр Гусарскага генерал-фельдмаршала князя Варшаўскага графа Паскевіча-Эрыванскага палка.
З  — нязменны ардынарац пры галоўнакамандуючым дзеючай арміяй генерал-фельдмаршале І. Ф. Паскевічу. Удзельнічаў у ваенных дзеяннях на Дунаі, у Крыме, у аблозе турэцкай крэпасці Сілістрыі, суправаджаў князя ў Малдову. З  — карнет.
узведзены ў флігель-ад’ютанты імператара з пераводам у лейб-гусарскі імператарскі полк. З  — паручнік. З па  знаходзіўся ў Кіеўскай губерні для назірання за наборам рэкрутаў.
З па  знаходзіўся ў Маскве ў складзе імператарскай світы на каранацыі Аляксандра II. З  — штабс-ротмістр. З па  расследаваў беспарадкі паміж студэнтамі ўніверсітэта і афіцэрамі.
З па  знаходзіўся ў Пскоўскай і Віцебскай губернях з мэтай злову і вяртання збеглых сялян з будаўніцтва Санкт-Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі. адкамандзіраваны ва Уладзімірскую губерню для расследавання справы пра прыгнёт сялян маршалкам дваранства Задаева-Кашанскім. З  — ротмістр.
З па  займаўся сялянскімі справамі ў Тульскай губерні. З  — палкоўнік.
У 1863 годзе адкамандзіраваны ў Вільню для кіравання лініяй чыгункі ад Вільні да граніцы Каралеўства Польскага і для яе абароны ад паўстанцаў. Указам Аляксандра II ад прызначаны выканаўцам пасады гродзенскага грамадзянскага губернатара. атрымаў званне генерал-маёра і прызначаны ў світу імператара. Указам Аляксандра II ад, па ўласным прашэнні, звольнены з захаваннем прыдворнага звання.
У 1868 годзе па асабістым даручэнні імператара Аляксандра II праводзіў рэвізію Мікалаеўскай і Маскоўска-Курскай чыгунак. Пасля заканчэння рэвізіі і спынення выяўленых ім злоўжыванняў прызначаны таварышам міністра шляхоў зносін (пры міністры П. П. Мельнікаве) і членам савета Міністэрства шляхоў зносін. З патрабаваннем рэканструкцыі (з мэтай павелічэння грузаабароту хлеба) Маскоўска-Разанскай, Разанска-Казлоўскай і Арлоўска-Віцебскай чыгунак (з асігнаваннем 9 млн рублёў) выступіў супраць дзеянняў міністра П. П. Мельнікава.
З выконваў пасаду міністра з правам прысутнасці ў Дзяржаўным савеце. Падтрымліваў чыгуначную палітыку міністра фінансаў М. Х. Рэйтэрна. У час кіравання ім міністэрствам узмоцнена будаваліся чыгункі канцэсійным спосабам (дазволена будаўніцтва 4 700 вёрст рэйкавых пуцей) Актыўна займаўся пераўтварэннем цэнтральных устаноў міністэрства на галіновых пачатках, прапанаваў засяродзіць рашэнне тэхнічных і фінансавых пытанняў ва Упраўленні чыгунак і Упраўленні шашэйных і водных шляхоў зносін. Прапанаваў стварыць Дарадчы камітэт і Савет міністэрства. Было прынята Часовае палажэнне 1870 года, якое рэгламентавала дзейнасць усіх структур міністэрства.
Унёс прапановы па рэарганізацыі акруг шляхоў зносін. У 1869 годзе быў скліканы Першы з’езд прадстаўнікоў чыгуначных прадпрыемстваў. Лічачы казённую эксплуатацыю чыгунак нізкадаходнай, адстойваў перадачу казённых чыгунак у рукі прыватных кампаній (за 1870—1871 гады перададзена 1 819 вёрст); у выніку яго дзеянняў запазычанасць прыватных кампаній дзяржаўнай казне ў канцы 1871 года склала 174 млн рублёў. Няўдала спрабаваў стварыць сетку вузкакалейных чыгунак. быў звольнены з-за хваробы без захавання членства ў Дзяржаўным савеце.
Пасля адстаўкі з пасады Бобрынскі жыў у Кіеве і мястэчку Смела Чаркаскага павета Кіеўскай губерні, дзе займаўся сельскагаспадарчай дзейнасцю і вядзеннем у буйных памерах цукровай справы, шырока наладжанага яго бацькам. Памёр на 74-м годзе жыцці ў Смеле.
Сям’я
У Туле ў 1861 годзе сустрэў Марыю Гаўрыілаўну Брэжневу, дачку вянёўскага купца Гаўрыіла Брэжнева, з якой пражыў у шлюбе ўсяго 3 гады. У іх было двое дзяцей: Емяльян і Пётр. Вядома, што Марыя пасля разводу вярнула прозвішча свайго бацькі, а таксама запісала дзяцей пад гэтым прозвішчам.
Емяльян стаў займацца земляробствам у Разанскай губерні, а Пётр ажаніўся з Еўдакіі Савельевай з павятовага горада Епіфань (Тульская вобласць). У шлюбе ў іх нарадзілася чатыры дзіцяці (Аляксандра, Міхаіл, Варвара і Марыя).
Эканоміка Трынідада і Табага
Трынідад і Табага — найбагацейшая краіна Карыбскага басейна. Узровень жыцця насельніцтва вельмі высокі, паводле ВУП на душу насельніцтва (37000 долараў у 2018) ў Амерыцы краіна саступае толькі ЗША і Канадзе. Аснову дабрабыту складаюць здабыча прыроднага газу і яго экспарт у звадкаваным стане, здабыча нафты і прыроднага асфальту, турызм, афшорная дзейнасць. Негатыўны бок заключаецца ў моцнай залежнасці эканомікі ад кошту нафты.
Грашовая адзінка — долар Трынідада.
Трынідад і Табага маюць развітую эканоміку з моцным прыватным і невялікім дзяржаўным сектарамі. Дзякуючы паспяховым эканамічным рэформам, праведзеным у 1995 г., дзяржава стала прывабным рэгіёнам для замежных інвестыцый. Адбылося ажыўленне знешняга гандлю. Інвестыцыі ў прамысловасць і пашырэнне будаўніцтва спрыялі значнаму эканамічнаму росту.
Да пачатку XX стагоддзя Трынідад стаў цэнтрам плантацыйнага гаспадаркі, асноўнымі культурамі былі какава і кава (у сярэдзіне (XX стагоддзя плантацыі загінулі ў выніку эпідэмій і ўраганаў, какававыя былі часткова адноўленыя). У другой палове (XIX стагоддзя ля возера Піч-Лейк пачалася здабыча нафты (адна з першых у свеце). Сёння экспарт нафты і звадкаванага газу (6 месца ў свеце, 17 млрд м³ у 2015) — найважнейшая крыніца даходу (40 % ВУП, 80 % экспарту пры ўсяго 5 % занятых). Негатыўны бок заключаецца ў моцнай залежнасці эканомікі ад цаны на нафту. У 2015 па 2017 год ва ўмовах нізкіх цэн на нафту ВУП краіны ўпаў на 8 %. Вырошчваюцца какава, перац, какосавыя арэхі. Найважнейшы знешнеэканамічны партнёр — ЗША (да 50 % экспарту і 27 % імпарту). Як і большасць Карыбскіх астравоў Трынідад з’яўляецца цэнтрам турызму і афшорнай зонай.
Мантклерскі дзяржаўны ўніверсітэт
Мантклерскі дзяржаўны ўніверсітэт (Montclair State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Мантклер, штат Нью-Джэрсі, ЗША.
Гэта другі па велічыні дзяржаўны ўніверсітэт у штаце паводле колькасці абітурыентаў. Ён адносіцца да так званых «доктарскіх ўніверсітэтаў» з высокім узроўнем даследчай дзейнасці. Універсітэт прапануе больш за 300 спецыяльнасцей, спецыялізацый і праграм.
Масавае атручэнне хлорам у Акабе
27 чэрвеня 2022 года ў порце Акаба, Іарданія, адбылася ўцечка атрутнага газу. Кантэйнер з 25 тонамі хлору зваліўся з крана на прышвартаванае судна і разарваўся. У выніку інцыдэнту загінулі па меншай меры чатырнаццаць чалавек і больш за 265 чалавек пацярпелі.
Падзеі
27 чэрвеня 2022 года, у 16:15 па мясцовым часе, партовы кран загружаў адзін з некалькіх кантэйнераў для захоўвання хімічных рэчываў пад ціскам на кантэйнеравоз Forest 6 для экспарту ў Джыбуці. Кабельная сістэма крана выйшла са строю, і адзін кантэйнер з хлорам, вагой каля 25 тон, упаў на судна і разарваўся, у выніку чаго хлор вырваўся з кантэйнера. Затым газ жоўтага колеру распаўсюдзіўся па ўсім порце. Па словах Хаджа Хасана, намесніка начальніка Упраўлення партоў рэгіёну Акаба, «жалезны трос, які нёс кантэйнер з атрутным рэчывам, абарваўся, што прывяло да падзення і ўцечцы рэчыва». Судна чакала загрузкі яшчэ 20 кантэйнераў з хлорам.
Наступствы
Газападобны хлор атрутны для чалавека. Пры ўдыханні і змешванні з вільгаццю ў арганізме чалавека ён стварае хлорнаватыстую і саляную кіслаты, якія могуць ствараць свабодныя радыкалы кіслароду, разбуральных для клеткавых сценак у лёгачнай сістэме, што можа выклікаць ацёк лёгкіх, востры рэспіраторны дыстрэс-сіндром, хранічныя праблемы з дыханнем і смерць.
Порт быў эвакуіраваны. Супрацоўнікі службы экстранага рэагавання пачалі работу над аказаннем медыцынскай дапамогі пацярпелым. Параненыя былі дастаўлены ў дзве дзяржаўныя бальніцы, палявы шпіталь і прыватную ўстанову. Дырэктар дэпартамента аховы здароўя Акабы Джамаль Абэйдат заявіў, што бальніцы горада перапоўнены і што «параненыя знаходзяцца ў стане ад сярэдняга да крытычнага».
Чыноўнік гарадской аховы здароўя заклікаў жыхароў зачыніць вокны і заставацца ўнутры. Дарожны патруль перакрыў усе дарогі, якія вядуць у Акабу. Бліжэйшы турыстычны пляж, размешчаны ў 7 кіламетрах ад порта, быў эвакуіраваны і зачынены. Збожжасховішчы і перапрацоўчыя ўстаноўкі порта таксама былі часова спынены для праверкі сховішча на прадмет забруджвання газападобным хлорам.
Жардзянскі сельсавет
Жардзя́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Жэрднае.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Выграбна-Слабадскога сельсавета.
Аляксандр Яшэўскі
Аляксандр Яшэўскі (, Смаргонь) — каталіцкі царкоўны дзеяч, дапаможны біскуп Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.
Біяграфія
У 1991 годзе паступіў у салезіянскі навіцыят у г. Чэрвіньск над Віслай (Польшча). Вывучаў філасофію ў Вышэйшай духоўнай семінарыі салезіянскага таварыства ў Лёндзі (Польшча) і тэалогію ў Папскім Салезіянскім універсітэце ў Рыме, дзе атрымаў ступень ліцэнцыята дагматычнай тэалогіі. У 1998 годзе склаў вечныя манаскiя абяцаннi ў Салезіянскай Кангрэгацыі. Прэзбітэрскае пасвячэнне прыняў у 2000 годзе у г. Смаргонь.
Займаў пасаду адміністратара парафіі ў в. Баруны (Ашмянскі раён), потым у в. Жодзішкі, выконваючы адначасова абавязкі вікарыя парафіі ў г. Смаргонь. З 2001 года па 2002 год выконваў абавязкi дырэктара салезіянскай супольнасці ў п. Акцябрскі Маскоўскай вобласці і быў адказным за салезіянскі прэнавіцыят. Пасля вяртання ў Беларусь займаў пасаду адміністратара парафіі ў в. Жупраны. У перыяд 2003-­2005 гадах быў сакратаром Спецыяльнай Акругі Салезіянскай Кангрэгацыі (Усходне­-Еўрапейскай) з сядзібай у г. Масква. З 2005 года па 2008 год займаў пасаду дырэктара салезіянскай супольнасці ў Мінску; з 2005 года па 2011 год быў адказным за салезіянскі араторый у Мінску.
З 2005 года па 2010 год быў інспектарыяльным дарадцам Спецыяльнай Акругі Салезіянскай Кангрэгацыі з сядзібай у г. Масква. З 2005 года па 2010 год быў старшынёй катэхетычнага аддзела Мінска-­Магілёўскай архідыяцэзіі, выконваючы адначасова абавязкі вікарыя ў мінскай парафіі св. Яна Хрысціцеля. У перыяд 2006-­2010 гг. быў членам катэхетычнай камісіі пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі. У 2011 годзе быў прызначаны дырэктарам салезіянскай супольнасці ў г. Смаргонь; выконваў абавязкі вікарыя парафіі ў г. Смаргонь. З 2011 года з’яўляецца адказным за салезіянскі прэнавіцыят для грамадзян Беларусі. З 2013 года займае пасаду вікарыя і эканома Iнспектарыяльнай Дэлегатуры Варшаўскай Салезіянскай Інспекторыі св. Станіслава Косткі.
У 2014 годзе прызначаны дырэктарам салезіянскай супольнасці ў Мінску і вікарыем мінскай парафіі Св. Яна Хрысціцеля. З’яўляецца выкладчыкам дагматычнай тэалогіі ў Мінскім тэалагічным каледжы імя св. Яна Хрысціцеля.
9 чэрвеня 2015 годзе Папа Францішак прызначыў дапаможным біскупам Мінска-­Магілёўскай архідыяцэзіі, надаючы яму тытулярную біскупскую кафедру Фурнос маёр (Furnоs maior) і скіроўваючы на служэнне ў Магілёўскую частку архідыяцэзіі. 27 чэрвеня 2015 года атрымаў біскупскае пасвячэнне.
Уштабэ (Карагандзінская вобласць)
Уштабэ — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Уштабінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354087100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 3430 чалавек (1712 мужчын і 1718 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3519 чалавек (1781 мужчына і 1738 жанчын).
Баршчагоўскі замак
Баршчагоўскі замак — незахаваўшыйся помнік архітэктуры XVI—XVIII стагоддзяў у мястэчку Баршчагоўка, Пагрэбішчанскі раён, Вінніцкая вобласць, Украіна, на беразе ракі Арэхаваткі.
Планіроўка замка
Планіроўка замка заснавана на квадраце, які спадае ў бок ракі. Драўляны выцягнуты жылы будынак стаяў пасярод двара, вокны якога выходзілі ва ўсе бакі. На валах былі дзве круглыя вежы, якія былі аточаныя частаколам і насыпам. У валах меліся вароты, звонку замак акружаў глыбокі роў, які ў выпадку небяспекі запаўняўся вадой. Над равамі апускаўся навясны мост на ланцугах.
Гісторыя замка
Першапачаткова належаў магнатам Вішнявецкім. Апошні з Вішнявецкіх Міхал Сервацы, гетман Вялікага Княства Літоўскага, памёр у 1744 годзе. Яго маёмасць перайшла сваякам — Агінскім і Замойскім. Дачка Міхала Вішнявецкага Ганна выйшла замуж за Юзафа Агінскага, ваяводу троцкага, а яе сястра Альжбета — за Міхала Замойскага, ваяводу смаленскага. Пазней, падчас канчатковага падзелу маёмасці Вішнявецкіх паміж спадчыннікамі 26 сакавіка 1750 года ў Вішняўцы, Баршчагоўка разам з замкам перайшла Адаму Бжастоўскаму, які прадаў яго пінскаму маршалку Антонію Ажэшку. Яго дачка Сусана выйшла замуж за Захарыя Ганскага, лоўчага надворнага літоўскага, кароннага генерала-ад'ютанта булавы польнай, і сяло з замкам перайшло Ганскім у якасці пасагу. Каля 1770 года Ганскія рэканструявалі замак. У 1812 годзе Захарый Ганскі памёр, і сяло перайшло ва ўласнасць ягонаму сыну Францішку Ганскаму, старшыню галоўнага суда ў Кіеве.
Летам 1708 года падчас Паўночнай вайны ў замку размяшчаўся лагер украінскага гетмана Івана Мазепы. Тут прылюдна былі пакараны смерцю высокапастаўленыя асобы таго часу — Васіль Качубей і Іван Іскра.
Валерый Міхайлавіч Дзідзюля
Вале́рый Міха́йлавіч Дзідзю́ля (нар. 24 студзеня 1969, ) — беларускі гітарыст і кампазітар, сольны выканаўца. Выконвае фолк-музыку і музыку ў жанры фламенка. Лідар гурту «ДиДюЛя».
Біяграфія
Першую гітару Валерый атрымаў у пяць гадоў у падарунак ад сваёй маці. З гэтага моманту ён пачаў «эксперыментаваць з гукам і гітарай»: ставіў на гітару гуказдымальнік, датчык, падлучаў прыладу да самаробнага ўзмацняльніка. Разам з сябрамі наведваў канцэрты, назіраў як гуляюць на вяселлях. Пазней быў прыняты ў якасці трэцяга гітарыста ў вакальна-інструментальны ансамбль «Алые Зори» пад кіраўніцтвам Мікалая Хітрыка. Канцэрты праводзіліся ў розных гарадох, калгасах і саўгасах, а пазней у кааператыўным рэстаране.
Пасля развалу ансамбля Дзідзюля заняўся гукарэжысёрскай працай у гродзенскім ансамблі песні, музыкі і танца «Белыя Росы», дзе выконвалася, спявалася і танчылася розная музыка, у асноўным беларускія, польскія, украінскія, цыганскія народныя танцы. У складзе гэтага калектыву Дзідзюля ўпершыню пабываў з гастролямі ў Еўропе — у Іспаніі, Італіі, Польшчы, Швейцарыі, Францыі, Германіі. У Іспаніі ён пазнаёміўся са стылем фламенка — іспанскім традыцыйным музычна-танцавальным стылем.
Праз некаторы час Валерый даведаўся аб конкурсе маладых выканаўцаў на беларускім тэлебачанні і вырашыў паспрабаваць. На конкурс ён прыехаў з Дзімам Куракулавым. Пройдучы адборачны тур яны былі запрошаныя на здымкі. Сыграўшы некалькі музычных кампазіцый, Валерый прайшоў і наступны тур і патрапіў на гала-канцэрт. Ужо там ён пазнаёміўся з прафесійнымі рэжысёрамі, рэдактарамі, яны дапамагалі, дзяліліся ўласным досведам. Вялікую ролю на конкурсе для Валерыя сыграў Алег Елісеенкаў — беларускі кампазітар.
Валерый Дзідзюля з’яўляецца прадзюсарам класічнага гітарыста Дзяніса Асімовіча, які страціў зрок у раннім узросце.
Группа ДиДюЛя
У 2002 годзе ДиДюЛя сабраў групу музыкаў і пачаў гастролі па Расіі і ЗША.
У склад групы ДиДюЛя ўваходзяць: перкусіяністы (Міхаіл Друмберг і Андрэй Атабекаў), клавішныя (Хайбула Магамедаў), бас (Філіп Барадзін) і духавыя інструменты (Valery Skladanny and Ramil Mulikov).
Прыватнае жыццё
У 2020 годзе Валерый развёўся з Яўгеніяй Дзідзюляй, якая заявіла, што прычынай разводу стаў хатні гвалт з боку мужа.
Касцёл Святой Барбары (Кутна-Гора)
Касцёл Святой Барбары (Chrám svaté Barbory) — самы вядомы архітэктурны помнік Кутна-Горы, другі па велічыні і значнасці гатычны храм Чэхіі, пабудаваны ў стылі пазней (уладзіслаўскай) готыкі. Адносіцца да самых незвычайных гатычных будынкаў такога тыпу ў Цэнтральнай Еўропе. Як і іншыя помнікі ў цэнтры горада, знаходзіцца пад абаронай ЮНЕСКА.
Пачатак будаўніцтва храма па праекце Яна Парлера датуецца 1388 годам, але з прычыны Гусіцкіх войн і адсутнасці фінансавання ўзвядзенне храма часта перарывалася. Начарна храм быў скончаны ў 1547 годзе. Канчаткова сабор быў дабудаваны толькі ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў.
Чэмпіянат Беларусі па пляжным футболе 2009
Чэмпіянат Беларусі па пляжным футболе 2009 — 2-ы штогадовы чэмпіянат у Беларусі па пляжным футболе.
Васіль Аляксеевіч Сляпцоў
Васіль Аляксеевіч Сляпцо́ў (Василий Алексеевич Слевцов;  — ) — рускі пісьменнік і публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Варонежы. Сын афіцэра. Вучыўся ў Маскоўскай гімназіі, у 1849—1852 гадах вучыўся ў Пензенскім дваранскім інстытуце, у 1854—1855 гадах на медыцынскім факультэце Маскоўскага ўніверсітэта. Неўзабавае пераехаў у Яраслаўль, дзе быў акцёрам у гарадскім тэатры. У 1857—1862 гадах служыў чыноўнікам. Пад уплывам творчасці М. Г Чарнышэўскага у 1863 годзе арганізаваў у Санкт-Пецярбургу «Знаменскую камуну», дзе спрабаваў увасобіць сацыялістычныя ідэі ўсеагульнай працы, раўнапраўя жанчын і інш. Камуна была ліквідавана пад пагрозай ссылкі яе ўдзельнікаў. У 1866 годзе, пасля няўдалага замаху Д. І. Каракозава на імператара Аляксандра II В. А. Сляпцоў быў арыштаваны і неўзабаве вызвалены пад негалосны нагляд паліцыі.
У 1873 годзе у Сляпцова была выяўлена язва. Ён лячыўся на Каўказскіх Мінеральных водах, жыў у Тыфлісе, у маёнтку сваёй маці ў Саратаўскай губерні і ў Маскве. Перанёс аперацыю ў Санкт-Пецярбургу і зноў лячыўся.
Памёр В. А. Сляпцоў у маёнтку сваёй маці. Пахаваны на гарадскіх могілках у Сярдобску.
Літаратурная творчасць
Друкавацца В. А. Сляпцоў пачаў у 1861 годзе. Вядомасць яму прынёс цыкл нарысаў «Уладзімірцы і Клязьма» (1861). Аўтар фельетонаў, літаратурна-крытычных артыкулаў, цыкла нарысаў «Лісты аб Асташкаве», апавяданняў і драматычных эцюдаў «Гадаванка», «Начлег», «Свінні», «Мёртвае цела», аповесці «Цяжкі час» (1865), незавершанага рамана «Добры чалавек».
Парагішке
Парагі́шке (Paragiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 11 чал. (2001 г.).
NGC 4717
NGC 4717 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-23, PGC 43467) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даніэль Хадавецкі
Даніэль Нікалаус Хадавецкі (польск. Daniel Nikolaus Chodowiecki,,  — , ) — нямецкі мастак польскага паходжання, прадстаўнік акадэмічнага кірунку, графік і жывапісец майстар афорта, кніжны ілюстратар, адзін прадстаўнікоў «асветніцкага рэалізму», натуралізму і сентыменталізму ў нямецкім мастацтве XVIII стагоддзя.
У 1764 годзе Даніэль Хадавецкі быў прыняты ў Берлінскую акадэмію мастацтваў. У 1783 годзе Хадавецкі быў прызначаны сакратаром Акадэміі і пачаў адказваць за акадэмічныя выставы. З 1786 па 1789 г. быў рэктарам, з 1789 па 1797 г. намеснікам дырэктара. Ён адыграў важную ролю ў рэформе акадэміі 1790 года. З 1797 па 1801 год быў дырэктарам Акадэміі. У 1798 годзе ў Берліне Хадавецкі ажаніўся з Ёханнай Мары (1728—1785), дачкой вышывальшчыка шоўкам, гугенотам Жанам Барацам з Амстэрдама.
Сянная плошча
Сянная плошча — плошча ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, размешчаная на скрыжаванні Маскоўскага праспекта і Садовай вуліцы. Назву плошча атрымала у канцы XVIII стагоддзя з-за таго, што на гэтым месцы прадавалася сена. У 1952 годзе плошча была пераіменавана ў плошчу Міру, а 1 ліпеня 1992 года ёй вярнулі першапачатковую назву.
На плошчы заўсёды людна, тут перасякаюцца тры лініі метрапалітэна (станцыі «Сянная плошча», «Садовая», «Спаская»), лініі трамваяў і маршрутных таксі.
Гісторыя
У чэрвені 1831 года тут адбыўся масавы стыхійны народны выступ - «халерны бунт».
На Сянной плошчы сыходзяцца:
Вярхова-Слабадскі сельсавет
Вярхова-Слабадскі́ сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Вярховая Слабада.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Выграбна-Слабадскога сельсавета.
Манастэрола-дзі-Савільяна
Манастэрола-дзі-Савільяна (Monasterolo di Savigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1200 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Альманскія балоты (заказнік)
Альма́нскія балоты — ландшафтны заказнік рэспубліканскага значэння ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Заснаваны ў 1998 годзе для захавання унікальных ландшафтаў Прыпяцкага Палесся з комплексам рэдкіх і знікаючых відаў жывёл і раслін.
Плошча заказніка складае 94 219 га, уключае поймы р. Сцвіга, Льва і найбольш буйны ў Еўропе суцэльны балотны комплекс (балоты Чырвонае і Гала). Комплексы Палескай правінцыі алювіяльных тэрасаваных, балотных і другасна-ледавіковых ландшафтаў. Глебы тарфяна-балотныя, дзярнова-падзолістыя глеяватыя і інш.
Пад лесам 49,8 % тэрыторыі. У флоры 687 відаў сасудзістых раслін, у т.л. 12 у Чырвонай кнізе: сон лугавы, гарлачык белы, касач сібірскі, шалфей лугавы, сальвінія плывучая, лілея кучаравая і інш. У фаўне 225 відаў насякомых, 12 ў Чырвонай кнізе; 192 віды наземных пазваночных жывёл, у т.л. 31 — у Чырвонай кнізе: рысь, барсук, соня арэшнікавая, няясыць барадатая, вялікі бугай, бусел чорны, змеяед, арлан-белахвост, зімародак звычайны, дзяцел зялёны, чарапаха балотная, мядзянка і інш.
Спеўнік добраахвотніка
«Спе́ўнік до́браахво́тніка» (Песенник добровольца) — зборнік песень Рускай вызваленчай арміі. Зборнік склаў былы настаўнік рускай мовы ў Рызе Анатоль Флаўмэ (пад псеўданімам А. Флораў (А. Флоров)). Зборнік быў выдадзены ў Нарве ў 1943 годзе. Кніга выдавалася Германіяй як частка антысавецкае прапаганды, накіраванай на рускіх.
Мастацкасць
Тэксты песень з раздзелу «Новых вайсковых песень» не мелі й следу нацысцкай славянафобіі, насупраць, яны былі даволі патрыятычныя.
У песнях РВА вобразы мяжуюць з фальклорнымі матывамі. Антысеміцкія выпады, якія часам сустракаліся ва ўлётках, у песні не траплялі. Аднак у маршы «Боевым железным шагом» ёсць пагроза «сталінскім чакістам» (Сталинским чекистам), яких байцы РВА абяцаюць «выбіць з Урала» (выбить с Урала). Асноўны вобраз «свабоднай Расіі» (свободной России) практычна неканкрэтызаваны. Меркаваць пра яго можна толькі па малюнку з вокладкі спеўніка, на якім сялянская хата, плуг і царква.
Гісторык Кірыл Аляксандраў зазначаў: ''Каб падкрэсліць патрыятычныя пачуцці было б даволі толькі выконваць некаторыя старыя песні Рускай Імператарскай або Белай арміі, але ўласаўцам хацелася, каб у песнях абавязкова знайшлі адлюстраванне іх спецыфічнае становішча і прапагандаваныя мэты. Так высунуліся некалькі ўласных паэтаў — І. Градаў, Н. С. Фрэйберг, А. Фролаў (А. Я. Флаўмэ), А. Якаўлеў і іншыя. Найбольш вядомым аўтарам музыкі стаў М. Давыдаў. Напісаныя імі песні не вызначаліся асаблівымі мастацкімі якасцямі, і да іх трэба ставіцца так, як наогул ставяцца да любога салдацкага фальклору. ''
Ізва
І́зва, Ізаўка  — рака ў Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток Нёмана.
Даўжыня ракі 26 км. Плошча вадазбору 141 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,7 ‰. Пачынаецца на заходніх схілах Навагрудскага ўзвышша (каля вёскі Ладзенікі), упадае ў Нёман за 1 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Руда. У верхнім і сярэднім цячэнні называецца Iзаўка. Цячэ пераважна па лесе, у сярэднім цячэнні — па глыбока ўрэзанай даліне. Асноўныя прытокі — Нягрымаўка (злева) і Няжатка (справа).
Костаўшчына
Ко́стаўшчына (, Костовщина) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Равяцічы (Бярозаўскі раён)
Равя́цічы (, Ревятичи) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сігневіцкага сельсавета. Размешчана за 15 км на паўднёвы захад ад Бярозы, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская, за 1 км ад шашы Брэст—Мінск.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1563 годзе ў Дабучынскай воласці Кобрынскай эканоміі, у абшары двара Блудзенскага і войтаўства Блудзенскага, тут працаваў каралеўскі вадзяны млын. У канцы XVI ст. — шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім павеце Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1856 годзе ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні. У 1881 годзе цэнтр Равяціцкай воласці, дзейнічалі валасное праўленне, царква, карчма, кузня. У 1885 годзе было адкрыта народнае вучылішча ў прыватным доме. Паводле перапісу 1897 года сяло, дзейнічалі царква, народнае вучылішча, валасное праўленне, хлебазапасны магазін, кузня, крама, піцейны дом. Каля сяла сядзіба.
Найноўшы час
Многія вяскоўцы ў 1900-я г. ад'язджалі на заробкі ў Амерыку і Канаду. У 1914 годзе з пачаткам Першай сусветнай вайны значная частка вяскоўцаў эвакуіравалася ў глыб Расіі. З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
Уільям Брэдфард
Імя Уільям Брэдфард маюць:
Равяцічы (Бярозаўскі раён)
Найноўшы час
27 лютага 1932 года Равяціцкая гміна скасавана, вёска далучана да Сігневіцкай. У 1920-я гг. была створана ячэйка КПЗБ (арганізатар Ф. Руднік), у 1930-я г., калі памешчык Нейгоф-Лей прадаў лес каля вёскі англійскай фірме, адбываліся забастоўкі.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска, цэнтр Равяціцкага сельсавета. Быў створаны калгас «Запаветы Леніна», першапачаткова з 20 гаспадарак. У сельсавеце ў той час дзейнічалі 4 пачатковыя школы, млын, магазін, вёска не мела тэлефоннай сувязі.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Акупанты загубілі 7 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 16 воінаў-землякоў. У брацкай магіле пахаваны савецкія воіны, партызаны і мірныя жыхары, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну (у 1967 на магіле пастаўлены абеліск).
10 студзеня 1948 года быў адноўлены створаны перад вайной калгас «Запаветы Леніна». 16 ліпеня 1954 года Равяціцкі і Сігневіцкі сельсаветы аб'яднаны ў адзіны Сігневіцкі.
Інфраструктура
Дзейнічаюць сярэдняя школа, Дом культуры, аддзяленне сувязі, магазін.
Людвікі
Лю́двікі (, Людвики) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
Да 28 снежня 2007 года вёска знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.
Футшток
Футшто́к — рэйка з нанесенымі на яе дзяленнямі, прызначаная для вымярэння ўзроўню вады.
Усталёўваецца на вадамерных пастах. Асноўныя марскія футштокі прызначаны таксама для вызначэння сярэдняга ўзроўню мора і ўстанаўлення пачатковага ўзроўню адліку абсалютных вышынь і глыбінь.
У Расіі, Беларусі і большасці іншых краін былога СССР абсалютныя вышыні пунктаў зямной паверхні адлічваюць ад сярэднешматгадовага ўзроўню Балтыйскага мора, вызначанага ад нуля Кранштацкага футштока.
Recount
Пералік (Recount) — палітычная драма Дэні Стронга пра прэзідэнцкія выбары ў ЗША 2000 годзе. Фільм узнагароджаны прэміяй Эмі як «лепшы тэлефільм». Спрадусаваў і згуляў галоўную ролю ў фільме вядомы акцёр Кевін Спэйсі.
Прэм’ера прайшла на тэлеканале HBO 25 мая 2008 года. На DVD фільм выйшаў 19 жніўня 2008 года.
Апісанне
У карціне распавядаецца аб вызначальным для амерыканскай палітыкі перыядзе — падліку галасоў пасля прэзідэнцкіх выбараў 2000 года. Дзеянне карціны пачынаецца з падзеяў, якія рушылі адразу пасля падліку галасоў у Фларыдзе, і завяршаецца рашэннем Вярхоўнага суду, што пацвердзіў перамогу Джорджа Буша.
Фай (тканіна)
Фай (faille) — шаўковая тканіна, утвораная з параўнальна тонкіх нітак асновы (аргансін 20—26 ) і таўсцейшага ўтка ( 26-32 дэн), які дадаткова пракідывается па дзве ніткі ў кожны зеў, з-за чаго і атрымліваецца характэрны для рэпсу рубчык. Была вядомая таксама пад назвамі пу-дэ-суа (Poult-de-soie) і gros-grain; у апошнім выпадку часта мелася на ўвазе тканіна з баваўняным утком. Выпускаўся аднатонным.
Кінскі ўніверсітэт
Кінскі ўніверсітэт (Kean University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Хілсайд, штат Нью-Джэрсі, ЗША.
Універсітэт з’яўляецца трэцяй па велічыні вышэйшай навучальнай установай штата Нью-Джэрсі.
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны ў 1855 годзе ў Ньюарку як Ньюаркская нармальная школа. У 1937 годзе ён стаў педагагічным каледжам штата Нью-Джэрсі. У 1958 годзе, пасля пасляваеннага буму студэнтаў і павышэння патрабаванняў да навучання, каледж быў пераведзены ў гістарычны маёнтак Лівінгстан-Кін.
NGC 4718
NGC 4718 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-20, IRAS12479-0500, PGC 43463) — пересечённая спіральная галактыка ў сузор’і Девы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Горкі (Азёрненскае гарадское паселішча)
Горкі (Го́рки) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Азёрненскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Геаграфія
Каля вёскі працякае рака Аржаць.
Зарэчнае (Бухар-Жыраўскі раён)
Зарэчнае — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Уштабінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 54 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354087300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 603 чалавекі (298 мужчын і 305 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 789 чалавек (402 мужчыны і 387 жанчын).
Антонава (заказнік)
Антонава — былы біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Заснаваны 20 верасня 1983 годзе з мэтай захавання ўнікальнай калоніі бабровых паселішчаў. Плошча заказніка складала 77 га. Размяшчаўся ў даліне рэк Гайна і Ілія на меліяраваных сельскагаспадарчых землях. На ўчастку дрэвава-кустовай балотнай расліннасці былі створаны 23 бабровыя запруды. Сустракаліся таксама андатра, выдра, норка, лось, вадаплаўныя і балотныя птушкі.
Ліквідаваны 27 снежня 2007 года.
Дубавіцы (Смаленская вобласць)
Дубавіцы (Дубовицы) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Азёрненскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ласковые Усы
«Ласковые Усы» (Ласкавыя Вусы) — украінскі рок-гурт з горада Кіева. Створаны ў 2010 годзе ў Данецку. Паў-фіналісты 4-га сезона шоу «Украіна мае талент».
Гісторыя
Нельга не адзначыць унікальны імідж каманды. Чырвоныя касцюмы і штаны, а замест упрыгожванняў — джойсцікі ад прыставак «Дэндзі».
Шырокі рэзананс гурт атрымаў у 2012 годзе, прыняўшы ўдзел у адным з усеўкраінскіх шоў «Украіна Мае Талент 4». Хлопцы выканалі пацешную песню «Шопінг», якую пасля кастынгу не напявалі толькі немаўляты. Удалы хіт даў «Ласкавым Вусам» зялёнае святло ў паўфінал шоў. І гурт па поўнай скарыстаўся рэсурсамі праекта. Другі хіт, які выканалі хлопцы, «СуперСила», раскрыў бачанне на патэнцыял каманды. «Ласкавыя Вусы» вырашылі ўскладніць задачу і згуляць не проста песню, а зрабіць шоў. У вобразах самастойна выдуманых супергерояў ансамбль «парваў» залу. Рассоўныя сцены, спецэфекты і ўзлёт да нябёсаў даставілі гледачам задавальненне. Аднак былі і тыя, хто не да канца змог зразумець стыль выступлення. Таму ансамбль стварае хіт «Троль» і выконвае яго ў прамым эфіры ўсеўкраінскага музычнага канала «М1». Песня прысвечана тролям у інтэрнэце.
«Ласкавыя Вусы» актыўна выступаюць, здымаюць кліпы. У планах выпусціць свой дэбютны поўнафарматны альбом. Іх песні размешчаны ў інтэрнэце.
Павел Рыгоравіч Тычына
Павел Рыгоравіч Тычына (Павло Григорович Тичина;, в. Піскы, Чарнігаўская губерня, Расійская імперыя — , Кіеў, УССР) — украінскі паэт, перакладчык, публіцыст, грамадскі і дзяржаўны дзеяч.
Акадэмік Акадэміі навук УССР (29.06.1929), дырэктар Інстытута літаратуры Акадэміі навук УССР, народны камісар асветы Украінскай ССР (1943—1947), член-карэспандэнт Балгарскай акадэміі навук (1947).
Біяграфія
Нарадзіўся 1891 года ў в. Піскы Чарнігаўскай губерні (цяпер — Бабравіцкі раён, Чарнігаўская вобласць, Украіна). У метрычнай кнізе ён быў запісаны як «».
Вучыўся спачатку ў земскай школе, потым у Чарнігаўскім мужчынскім духоўным вучылішчы, адначасова спяваў у манастырскім хоры. Потым вучыўся ў духоўнай семінарыі (1907—1913). Пазней ён знаёміўся з Міхаілам Кацюбінскім, наведваў літаратурныя «суботы» ў ягоным доме, чытаў там свае, ухвальна сустрэтыя, вершы.
Друкавацца Павел Тычына пачаў у 1912 годзе, першы зборнік вершаў «Сонечныя кларнеты» датаваны 1918 годам.
З восені 1913 года па 1917 год вучыўся на эканамічным факультэце Кіеўскага камерцыйнага інстытута, але не скончыў яго. Адначасова працаваў рэдактарам рэкламнага аддзела газеты «Рада» і тэхнічным сакратаром часопіса «Світло» (1913—1914), памочнікам хормайстра ў тэатры Мікалая Садоўскага (1916—1917). Летам падрабляў у статыстычным бюро Чарнігаўскага земства. Так, летам і восенню 1914—1916 гадоў Тычына працаваў вандроўным інструктарам і бухгалтарам-статыстыкам Чарнігаўскага губернскага земскага статыстычнага бюро. Гэта дало яму магчымасць зрабіць нізку каштоўных фальклорных запісаў.
Рэвалюцыйныя падзеі 1917 года заспелі Тычыну ў Кіеве.
У 1923 годзе пераехаў ў Харкаў, тагачасную сталіцу УССР, дзе пачаў працаваць у часопісе, шмат пісаў, вывучаў армянскую, пачаў авалодваць грузінскай і турэцкай мовамі.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1941 года Павел Тычына разам з амаль 400 акадэмікамі, членамі-карэспандэнтамі і іншымі навуковымі работнікамі Акадэміі навук Украінскай ССР быў эвакуяваны ва Уфу. Там Тычына з 1942 года ўзначаліў Інстытут літаратуры імя Тараса Шаўчэнкі АН УССР. Разам з ім ва Уфу эвакуявалася яго сям’я — жонка Лідзія Пятроўна і яе маці Кацярына Кузьмінічна Папарук. Адразу па прыездзе ў Башкірскую АССР паэт папрасіў прызначыць яму настаўніка башкірскай мовы, якой ён хутка авалодаў і мог чытаць творы ў арыгінале. На працягу некалькіх месяцаў ён напісаў навуковую працу «Патрыятызм у творчасці Мажыта Гафуры», хоць Гафуры пісаў толькі на башкірскай мове. У жніўні 1943 года Павел Тычына быў прызначаны народным камісарам асветы УССР і пакінуў Уфу. Вярнуўшыся ў Кіеў, ён кіраваў Міністэрствам асветы Украінскай ССР да 1948 года.
У 1938—1967 гадах — дэпутат Вярхоўнага Савета УССР з 1-га па 7-е скліканні, а ў 1953—1959 гадах быў Старшынёй Вярхоўнага Савета УССР. Член УКП(б) з 1944 года. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2-5 скліканняў (1946—1962).
Тычына не верыў у хрушчоўскую дэсталінізацыю і, застаючыся на пазіцыі сталінізма, не адгукнуўся на літаратурнае адраджэнне 1950-х — пачатку 1960-х гадоў і нават асудзіў шасцідзесятнікаў. Такім чынам, яго паэзія (з матывамі партыйнай велічы, «дружбы народаў», услаўленнем новага правадыра Хрушчова, «гераіняў сацыялістычнай працы», калгаснікаў і інш.) нават ва ўмовах узмацнення брэжнеўскага тэрору пасля адхілення ад улады Хрушчова гучала ўжо як відавочны анахранізм і ўсё больш была падобная на пародыю на самога сябе. Пры гэтым былі і яскравыя пародыі кшталту: «Трактар ​​у полі: дыр-дыр-дыр! / Хто за што, а мы за мір!» і г.д. Як заўважаў Васіль Стус, вярнуцца да перапыненай на 25 гадоў маладосці пасля XX з’езда КПСС П. Тычына не змог: «Магчыма, яму і тут падказвала інтуіцыя: ажыўляцца — зарана; наперадзе яшчэ будуць халады».
П. Р. Тычына памёр 16 верасня 1967 года ў Кіеве пасля цяжкай працяглай хваробы. Паўла Тычыну «праводзілі ў апошні шлях» з усімі ўшанаваннямі. Труну з целам выставілі ў клубе Савета Міністраў УССР. На жалобным мітынгу з прамовамі выступілі Алесь Ганчар, Мікалай Бажан і Барыс Патон. Пахавалі паэта ў Кіеве на Байкавых могілках.
Творчасць
Першыя вершы напісаў у 1906 годзе. Вялікі ўплыў на паэта-пачаткоўца аказалі сустрэчы з украінскім пісьменнікам Міхаілам Кацюбінскім, літаратурныя суботы якога ён рэгулярна наведваў. У 1912 годзе ўпершыню надрукаваны верш Тычыны «Вы ведаеце, як ліпа шамаціць».
У Кіеве ў 1919 годзе выйшаў яго зборнік «Сонечныя кларнеты», у якім ён прапанаваў украінскую версію сімвалізму. Свой голас у паэзіі Тычына захаваў і пасля перамогі бальшавікоў ва Украіне, выдаўшы зборнікі «Замест санетаў і актаў» (1920), «У касмічным аркестры» (1921). У той жа час ён пачаў працаваць над паэмай-сімфоніяй «Скаварада», прысвечанай філосафу Рыгору Скаварадзе.
У пачатку 1920-х гадоў Павел Тычына стаў яшчэ больш «савецкім», але гэта не зберагла яго ад абвінавачанняў у буржуазным нацыяналізме.
Пасля пераезду ў 1923 годзе ў Харкаў, Тычына далучыўся да літаратурнай арганізацыі «Гарт», а ў 1927 годзе — да літаратурнай арганізацыі «Вольная акадэмія пралетарскй літаратуры», што пад кіраўніцтвам Міколы Хвылёвага намагалася супрацьстаяць вялікадзяржаўнаму шавінізму ЦК ВКП(б). За прыналежнасць да гэтай арганізацыі і твор «Чысціла маці картоплю» Тычыну востра крытыкавалі, абвінавачваючы яго ў буржуазным нацыяналізме. Адкінуўшы гэтыя абвінавачванні, ён на нейкі час замоўк, а на варожыя чуткі пра яго «канец» адказваў: «…для іх канец, а для мяне толькі пачатак. Я столькі новага зараз ведаю (невычытанага, не!), што, мабыць, у чатыры разы адужэў» (з ліста да М. Магілянскага).
У пачатку 1930-х гадоў паэт склаў вершы, якія на доўгія гады ўвайшлі ў школьныя праграмы (верш «Партыя вядзе» газета «Правда» надрукавала 21 лістапада 1933 года на мове арыгінала).
Нягледзячы на працу на дзяржаўных пасадах (з канца вайны — міністр асветы, а потым — старшыня Вярхоўнай Рады УССР), Тычына ў пасляваенны час выдаў шэраг паэтычных зборнікаў: «Жыві, жыві, красуйся!», «І расці, і дзейнічаць» (1949), «Нам дадзена магутнасць» (1953), «На Пераяслаўскай Радзе» (1954), «Мы — свядомасць чалавецтва» (1957), «Сяброўствам мы пасябраваны» (1958), «Да моладзі мой чысты голас» 1959), «Бацькаўшчыне магутнай», «Зрастай, дзівосны свет» (1960), «Камунізм бачны удалечыні» (1961), «Таполі арфы гнуць» (1963), «Срэбранай ночы» (1964), «Вершы» (1968) і іншыя.