cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эстонцы
Грамадства
Асновай традыцыйнага грамадства здаўна была малая нуклеарная сям’я, уключэнне ў якую дзядуль і бабуль было неабавязковым. Тым не меней, у сельскай мясцовасці захоўваліся звычаі супольнага абшчыннага пражывання — наяўнасць стараст, супольныя сходы для вырашэння найбольш важных пытанняў, узаемная дапамога і г. д. Характэрны звычай abiajamine дапамогі бедным і пагарэльцам, а таксама маладым сваякам і суседзям, што рыхтуюцца да шлюбу. Важную ролю адыгрывала сяброўства, што ўсталёўвалася ў маладыя гады паміж хлопцамі або дзяўчатамі прыкладна аднаго ўзросту з адной вёскі. У сталым узросце сябры арганізоўвалі сумесныя мужчынскія і жаночыя святы. Гаспадарчай адзінкай выступала дворагаспадарка, што знаходзілася ў карыстанні, пазней — валоданні сям’і гаспадара. Дворагаспадарка рэдка падзялялася, перадавалася па спадчыне да старэйшага сына, у выпадку яго адсутнасці — да старэйшай дачкі і яе мужа-прымака. Малодшыя сыны часцяком заставаліся парабкамі старэйшага брата і жылі разам са сваімі сем’ямі ў дворагаспадарцы. Такім чынам у Эстоніі рана склаўся пласт беззямельных сялян. У эпоху індустрыялізацыі яны рушылі працаваць на прамысловыя прадпрыемствы, але доўгі час захоўвалі сувязі з сельскай радзімай, аказвалі працоўную дапамогу, атрымоўвалі дапамогу наўзамен ў выглядзе прадуктаў харчавання.
З другой паловы XIX ст. фарміруюцца грамадскія аб’яднанні накшталт добраахвотных і аматарскіх арганізацый, што дзейнічалі як у гарадах, так і ў вёсках. Яны ўносілі значныя змены ў пабытовы лад, распаўсюджвалі інавацыі, аказвалі ўзаемную дапамогу. Вынікам дзейнасці грамадскіх аб’яднанняў было фарміраванне эстонскай нацыянальнай супольнасці з ясна акрэсленай тоеснасцю. У савецкі перыяд фармальныя і нефармальныя аб’яднанні садзейнічалі захаванню нацыянальнай мовы і культуры, а потым — адраджэнню незалежнасці дзяржавы.
Народная творчасць
Эстонскі фальклор надзвычай багаты. Яго актыўнае вывучэнне ў XIX — пачатку XX стст. прывяло да фарміравання мастацкай літаратуры на эстонскай мове. Адным з найбольш славутых знаўцаў народнай творчасці быў Фрыдрых Крэйцвальд, складальнік эпічнага твору «Калевіпоэг». У яго аснову ён паклаў старажытныя народныя песні regivärsid. Для іх характэрна паўтарэнне першых гукаў націскнога слова і пераход аднаго радка або думкі з адной страфы ў іншую. Яны выконваліся пераважна монафанічна ва ўнісон без акампанементу, важнай асаблівасцю з’яўлялася імправізацыя. Аснову архаічнага пласту склалі так званыя laulu — песні з паэтычным тэкстам і мелодыяй з пэўнай структурай. Акрамя таго, старажытныя карані маюць галашэнні, імітацыя гукаў прыроды, замовы і загаворы, калыханкі, дзіцячыя і казачныя песні.
Рыфмаваныя песні з’явіліся толькі ў XVIII ст. пад уплывам традыцый Цэнтральнай Еўропы і Скандынавіі. Для іх болей характэрны адаптацыя да музычнага акампанементу, рытмічная разнастайнасць, чатырохрадковыя формы. У 1869 г. у Тарту адбылося першае харавое свята, якое паклала пачатак эстонскаму спеўнаму руху, адначасова культурнай і палітычнай з’яве. З 1891 г. на такія святы былі дапушчаны жаночыя хоры. З 1910 г. праграма складалася выключна з эстонскіх нацыянальных твораў. У 1988 г. харавое свята было вызначана «спеўнай рэвалюцыяй», калі сотні тысяч людзей сабраліся на спеўным полі, каб спяваць патрыятычныя песні і адначасова вылучыць палітычныя патрабаванні.
Да пачатку XX стагоддзя ігра на музычных інструментах лічылася непрыстойнай справай для жанчын, таму асноўнымі музычнымі выканаўцамі доўгі час заставаліся мужчыны. Традыцыйныя інструменты: варган, скрыпка, жалейка, дуда, смычковая арфа, жартоўная цытра põispill са свіных кішак. Відавочна, старажытныя карані мае шматструнны шчыпковы інструмент канель (kannel). Упершыню ён згадваецца пад 1579 г., вядомы захаваныя канелі канца XVIII ст. Незвычайную папулярнасць атрымаў акардэон, які трапіў у Эстонію ў XIX ст. і выціснуў скрыпку і дуду. У немалой ступені гэта тлумачыцца распаўсюджваннем у той жа час новых меладычных танцаў накшталт полькі, вальса і рэйнландара. Эстонія вызначылася асабістымі майстрамі, якія славіліся вырабам акардэонаў.
Відавочна, найстаражытнейшай формай танцаў быў карагод. Аднак паступова мясцовая танцавальная культура трансфармавалася пад вонкавым уплывам. Так, у XVIII ст. выяўляецца спалучэнне танцаў па крузе з парнымі танцамі. Адно з першых апісанняў танцаў эстонцаў было зроблена ў 1777 г. Яно апавядае пра парныя танцы па колу, з тактам 3/4 або 3/8, лёгкімі крокамі і прытаптваннем у трэцяй частцы. У XIX ст. адчуваўся моцны вонкавы ўплыў, распаўсюдзіліся кадрыль, вальс, полька, мазурка і г. д. У выніку склаліся танцы, што пераймалі вонкавыя рысы, але маглі мець мясцовыя назвы і асаблівасці :
Вусная народная проза ўключае казкі, вусныя гістарычныя апавяданні, анекдоты і іншыя жарты. Адметна, што сярод захаваных казак асноўную групу складаюць чарадзейныя. Іх сюжэт утрымоўвае матывы барацьбы з цмокамі, выкрадання высакародных дзяўчын, дапамогі чароўных коней, прыгод братоў-блізнят або семярых сясцёр і інш. , што аб’ядноўвае эстонскія казкі з агульнай еўрапейскай фальклорнай спадчынай, у першую чаргу з казкамі суседніх народаў.
Мова
Эстонская мова належыць да паўднёвай фінскай галіны ўральскай моўнай сям’і. Найбліжэйшымі да яе з’яўляюцца водская мова і ліўская мова. Падзяляецца на 2 буйныя групы дыялектаў: паўночныя і паўднёвыя. Сучасная літаратурная мова складзена на аснове паўночных дыялектаў, аднак паўднёвыя дыялекты выру і сету таксама выкарыстоўваюцца ў літаратурнай творчасці.
Першыя запісы на эстонскай мове, пераважна імёны і тапонімы, вядомы з XIII ст. У 1684 г. педагог Бенгт Готфрыд Фарселіюс склаў першы падручнік эстонскай мовы са спрошчанай арфаграфіяй на аснове нямецкага алфавіта. Дзякуючы яго працы да канца XVII ст. большасць дарослых эстонцаў маглі карыстацца пісьмовасцю. У 1843 г. Эдуард Арэнс стварыў эстонскі правапіс, набліжаны да фінскага.
У нашы дні эстонская мова — афіцыйная дзяржаўная мова Эстоніі, шырока выкарыстоўваецца ў літаратуры, сродках масавай інфармацыі, дзяржаўных дакументах, вывучаецца ў школах і вышэйшых навучальных установах.
Рэлігія
Згодна з перапісам насельніцтва 2021 г. , толькі 17 % эстонцаў, што насяляюць Эстонію, спавядаюць якую-небудзь рэлігію. 71 % наогул вызначае сябе як няверуючыя. Такім чынам, эстонцы з’яўляюцца найменей рэлігійным народам у свеце. Большасць вернікаў належыць да лютэран (11 %) і праваслаўных (3 %).
Паганства
Генрых Латвійскі паведамляў, што продкі эстонцаў шанавалі выяву бога, якая знаходзілася ў лесе на пагорку. Нягледзячы на наступныя стагоддзі панавання хрысціянства, жыхары сельскай мясцовасці доўгі час захоўвалі традыцыю шанавання гаёў, каменных насыпаў, пагоркаў, дзе ў святочныя дні прыносілі ахвярапрынашэнні. У народнай міфалогіі захаваліся постаці, што лічацца даследчыкамі меркаванымі старажытнымі багамі і духамі, у тым ліку Тын (бог урадлівасці), Пека (бог жніва), Тоані (бог смерці і ўладар свету мёртвых), Пікер (бог грому), Ільманейтсі (валадарка надвор’я) і інш. Водгукі старажытнага культу продкаў можна ўбачыць у абрадах супольнага наведвання могілак, якія добра захаваліся на поўдні.
У 1928 г. шэраг інтэлектуалаў паставіў перад сабою мэту зноў стварыць уласную эстонскую рэлігію. Яны лічылі, што нацыянальная незалежнасць ёсць не што іншае, як сродак дасягнення і абароны духоўнай незалежнасці. Асноўным бажаством з меркаванага старажытнага паганскага пантэона імі быў выбраны Таара, узгаданы яшчэ Генрыхам Латвійскім. Адсюль паходзіць назва рэлігійнага руху — «таараізм». Паколькі бог рэлігіі прыраўноўваўся да абсалюту, маліцца яму лічылася бессэнсоўным. Рэлігійная практыка ўключала рытуалы з песень, загавораў і ігры на цытры. Супольна святкаваліся шлюбы, здзяйсняліся абрады пахавання памерлых і адзначаліся іншыя ўрачыстыя мерапрыемствы. У 1933 г. была заснавана першая таараісцкая арганізацыя Tallinna Hiis («Святы гай Таліна»). Аднак у гады Другой сусветнай вайны таараізм апынуўся пад забаронай.
Цікавасць да адраджэння нацыянальных вераванняў зноў выявілася ў 1987 г., калі ў Тарту быў створаны клуб Tõlet, чальцы якога мелі намер захоўваць, вывучаць і распаўсюджваць старажытную эстонскую культуру. Клуб выдаваў свой інфармацыйны бюлетэнь, арганізоўваў публічныя лекцыі і мерапрыемствы. Прыхільнікі неапаганства прапанавалі новы каляндар з адлікам ад 8213 г. да н. э., «дня нараджэння» Зямлі, дэкларавалі чужасць індаеўрапейскіх падыходаў да народных вераванняў, стварылі асобную рытуальную і песенную практыку, дэкларавалі плюралістычныя погляды, веданне і разуменне праз традыцыю. У 1995 г. была створана рэлігійная арганізацыя Maavalla Koda, што аб’ядноўвае прыхільнікаў неапаганства. Колькасць неапаганцаў у сучаснай Эстоніі невялікая, аднак яны карыстаюцца сімпатыямі грамадства.
Хрысціянства
У высокае сярэднявечча продкі сучасных эстонцаў былі ўцягнутыя ў той ці іншай ступені ў рух вікінгаў, што значна пашырыла іх кантакты з вонкавым светам і пазнаёміла з хрысціянствам. Хрысціянізацыя эстонцаў адбылася ў XIII ст. па ініцыятыве Каталіцкага Касцёла з пачаткам крыжовых паходаў у Прыбалтыку. Фармальна эстонцы прынялі каталіцтва да 1227 г. Важную ролю ў распаўсюджванні хрысціянскай веры адыгралі каталіцкія ордэны мечаносцаў, Тэўтонскі, дамініканцаў і цыстэрцыянцаў. У пачатку XVI ст. дзейнічалі болей за 100 касцёлаў, 12 мужчынскіх і жаночых кляштараў. З пачаткам Рэфармацыі каталіцтва захавала свае пазіцыі толькі ў паўднёвых раёнах, што ўваходзілі ў склад Лівоніі. У 1924 г. у незалежнай Эстоніі была створана Апольстальская адміністрацыя. Яна фактычна была разбурана пасля далучэння дзяржавы да СССР. Характэрна, што ў 1977—1987 гг. у Эстоніі працаваў толькі адзін каталіцкі святар латышскага паходжання. У 1991 г. Эстонія ўзнавіла дыпламатычныя адносіны з Ватыканам. У 1993 г. Эстонію наведаў Ян Павел II. У 2002 г. каталіцкая абшчына налічвала 5 745 вернікаў, прычым далёка не ўсе былі эстонцамі. З 14 святароў толькі 1 быў эстонцам.
У XVI ст. падчас Рэфармацыі большасць вернікаў звярнулася да лютэранства. Эстонскія сяляне належалі да вызначаных лютэранскіх парафій, але ім не дазвалялася ўдзельнічаць у органах кіравання сваёй кангрэгацыі. Большасць духавенства і кіраўнікоў складалі немцы. У 1917 г. адбыўся першы царкоўны сход. Яго прадстаўнікі вырашылі стварыць царкоўную народную арганізацыю, дзе кожны вернік мог адчуваць сябе ў адзінстве з іншымі. Такім чынам адбылося фарміраванне нацыянальнай лютэранскай арганізацыі на чале з прадстаўнічым царкоўным соймам і выбраным біскупам. У 1944 г. біскуп Ё. Кёп быў вымушаны збегчы ў Швецыю і ў далейшым працаваў сярод эстонскіх эмігрантаў. У самой Эстоніі ў пасляваенны перыяд царкоўная лютэранская арганізацыя фактычна фарміравалася нанава. З 1949 г. яе ўзначальваў арцыбіскуп, падрыхтоўка святароў вялася ў тэалагічным інстытуце ў Тарту. Аб’яднанне эстонскіх лютэранскіх цэркваў адбылося толькі ў 2010 г. У нашы дні Эстонская Евангелічная Лютэранская Царква кіруецца Генеральным сінодам і Кансісторыяй на чале з арцыбіскупам. Каля 40 міністраў з 220 з’яўляюцца жанчынамі.
Праваслаўе сярод эстонцаў пачало распаўсюджвацца нават раней за каталіцызм. Так, у першай палове XII стагоддзя ў Наўгародскай і Пскоўскай епархіях існавалі правілы, якімі трэба было кіравацца пры абвяшчэнні новаахрышчаных эстонцаў. Так, Ніфонтам, епіскапам Наўгародскім у 1130—1156 гг., прадпісвалася пачаць абвяшчэнне аб хрышчэнні за 40 дзён да самой падзеі. Важным місіянерскім цэнтрам для паўднёвых эстонцаў былі княствы Герцыке і Кукенойс. У 1210 г. у Отэпя былі хрышчоны некаторыя эстонцы, але абяцанне прыслаць да іх святароў так і не было выканана. Пашырэнне праваслаўя адбылося пасля падпарадкавання эстонскіх зямель Расійскай імперыяй у гады Паўночнай вайны. Хаця ў нашы дні колькасць праваслаўных у Эстоніі большая, чым прадстаўнікоў іншых канфесій, вернікі-эстонцы фарміруюць у ёй адносна невялікую групу. Значную частку праваслаўных вернікаў-эстонцаў складаюць сету. Дзейнічаюць Эстонская Апостальская Праваслаўная Царква і Эстонская Праваслаўная Царква Маскоўскага патрыярхата.
Сяўкі
Сяўкі́ (, Севки) — аграгарадок у Лоеўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Бывалькаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца на рацэ Пясочанка, за 35 кіламетраў на паўднёвы захад ад г.п.Лоеў, 121 кіламетр ад Гомеля, 50 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Хойнікі.
Гісторыя
З 30 снежня 1927 года вёска ў Дзяражыцкім сельсавеце Лоеўскага раёна. З 25 снежня 1962 года ў складзе Брагінскага раёна, дзе 24 студзеня 1963 года ўключана ў склад Малажынскага сельсавета. З 2 жніўня 1966 года ў складзе Бывалькаўскага сельсавета Лоеўскага раёна. З 4 ліпеня 1967 года па 1 снежня 2009 года цэнтр Сяўкоўскага сельсавета.
Сяргей Аляксандравіч Жыгалка
Сяргей Жыгалка (нар. 28 сакавіка 1989 года, Мінск) — беларускі шахматыст, гросмайстар (2007). Трохразовы чэмпіён Беларусі, чэмпіён Еўропы і свету ў сваёй узроставай катэгорыі.
Кар’ера
Сяргей Жыгалка перамагаў на чэмпіянаце Еўропы і чэмпіянаце свету да 14 гадоў 2003 года, а таксама на чэмпіянаце Еўропы да 18 гадоў 2006 года.
У 2007 годзе ўпершыню выступіў на кубку свету ФІДЭ, дзе выбыў у першым туры. У 2009 годзе на тайбрэйку саступіў першае месца маладзёжнага чэмпіяна свету Максіму Ваш’е-Ляграву.
Чэмпіён Беларусі 2009, 2012 і 2013 гадоў.
У 2011 годзе заняў 5-е месца на чэмпіянаце Еўропы і заваяваў права ўдзелу ў кубку свету, дзе саступіў у першым коле Антону Філіпаву. У 2011 і 2012 гадах перамог на Адкрытым чэмпіянаце Баку.
На кубку свету-2015 дайшоў да другога кола, дзе саступіў Весяліну Тапалаву. Праз два гады ў першым коле прайграў Юрыю Кузубаву, пазней стаў чэмпіёнам Еўропы па бліцы ў Катавіцах.
Камандныя спаборніцтвы
Сяргей Жыгалка выступаў за нацыянальную зборную на Алімпіядзе, чэмпіянаце свету, Еўропы і дзіцячай Алімпіядзе.
Воранаўскі сельсавет
Во́ранаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Воранава (не ўваходзіў у склад).
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Рамашканцаўскі сельсавет у складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Рамашканцы. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Воранаўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў гарадскі пасёлак Воранава. 29 красавіка 1960 года ў склад сельсавета з Беняконскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Бялюнцы, Дайнава, Забалаць, Кмітаўшчызна, Рэмізава, Станішы і Тусуманцы), у склад Піраганцаўскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Валаткішкі, Валынцішкі, Вялікія Даўкшаны, Вялікія Парубішкі, Малыя Даўкшаны і Малыя Парубішкі). 17 красавіка 1964 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Воранаўскага пассавета.
19 студзеня 1996 года Воранаўскі сельсавет утвораны зноў з населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў падпарадкаванні Воранаўскага пассавета. 18 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Пераганцаўскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1545 чалавек, з іх 82,6 % — палякі, 12,1 % — беларусы, 4,0 % — рускія.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: аграгарадок Вараноўка, вёскі Агароднікі, Баяры, Германішкі, Гута, Дайноўка, Клеткенікі, Лазарышкі, Мілавідная, Навасяды, Пажыжма, Стасіно і хутары Адамова, Борці, Воранава, Гартынкова, Жамойцішкі, Наваполле, Сцілгуны.
Карпі
Карпі (Carpi, Chèrp) — горад у Італіі, у рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Модэна. Насельніцтва — чалавек (на 2005 год), шчыльнасць насельніцтва — 466 чал./км². Плошча — 131 км². Паштовы індэкс — 41012. Тэлефонны код — 059.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Бернардзін Сіенскі. Свята штогод святкуецца 20 мая.
У цэнтры горада знаходзіцца адна з самых вялікіх плошчаў ва ўсёй Італіі.
Спін-оф
Спін-оф (spin-off (раскручванне), скар. ад spin-off — «раскрутка») — мастацкі твор (кніга, фільм, камп’ютарная гульня, комікс), якое з’яўляецца вытворным у адносінах да іншага, ужо існуючага твору і якія эксплуатуюць яго папулярнасць, прызнанне або камерцыйны поспех за кошт выкарыстання якіх-небудзь элементаў — персанажаў, падзей ці тым — якія гулялі ў творы-папярэдніку другарадную ролю. Іншымі словамі, спін-оф надае асаблівую ўвагу чаго-тое, што не было цэнтральным у арыгінальным творы. Пры выпуску спін-оффов мяркуецца, што яны будуць успрыняты аўдыторыяй, ужо знаёмай з персанажамі і сітуацыйнымі аспектамі, лепш, чым зусім новыя творы.
Таксама выкарыстоўваюцца тэрміны адгалінаванне сюжэту, сайдстори (у выпадках з асобнымі міні-сюжэтамі для другарадных персанажаў), пабочнае твор і отпочковавшееся твор, а часам у жарт вбоквел (так як, па параўнанні з сіквелам — зваротам наперад і прыквелам — зваротам назад, сайдстори звяртаецца «ўбок»). Як правіла, асноўным адрозненнем спін-офу ад простага працягу або перадгісторыі таго ці іншага мастацкага твора з'яўляецца ўдзел у якасці асноўных дзеючых асоб персанажаў, якія з'яўляліся другараднымі або зусім эпізадычнымі ў зыходным творы. Важна адзначыць адрозненне спін-офу ад рэмейку — новай інтэрпрэтацыі творы толькі з іншымі акцэнтамі, новай тэхнікай або новымі ўмовамі развіцця таго ж сюжэту.
Спін-оффы па адносінах да арыгінальнага твора
Падзеі спін-офу могуць адбывацца ў розны час у храналогіі арыгінальнага творы:
Юрый Мікалаевіч Івахнішын
Юрый Мікалаевіч Івахнішын (, г. Магадан, РСФСР) — беларускі мастак інтэр’ера.
Біяграфія
Член Беларускага саюза мастакоў з 1985 года.
Творчасць
Работам уласцівы ўзгодненасць архітэктурных форм і дэкаратыўнага аздаблення: інтэр’еры інстытута «Мінскпраект» (1972—1973), «Белбыттэхпраекта» і Дома мадэляў № 2 (абодва 1973), Беларускага НДІ меліярацыі і воднай гаспадаркі (1974), гасцініцы і рэстарана «Беларусь» (1974—1976), гасцініцы «Кастрычніцкая» (1975—1981), аўтавакзала «Усходні» (1980—1983), станцый метро «Камсамольская» (1977—1978), «Маскоўская» (1979—1984), Мінскага епархіяльнага ўпраўлення (1984), канцэртнай залы «Мінск» (1986), Палаца Рэспублікі (1988—1998) — усе ў Мінску.
Верына (возера)
Ве́рына — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Обаль каля вёсак Верына і Кісялі.
Плошча паверхні возера 0,47 км², даўжыня 2,48 км, найбольшая шырыня 0,27 км. Найбольшая глыбіня дасягае 23,9 м, сярэдняя 6,3 м. Катлавіна Верына лагчыннага тыпу серпавіднай формы і выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 5—7 метраў, на поўначы і поўдні да 13—15 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі возера зліваюцца са схіламі катлавіны. Дно да глыбіні 3 м на поўначы і да 6—8 м на поўдні складзена з пяскоў, глыбей — глей і крэменязёмісты сапрапель. Возера эўтрофнае і слабапраточнае. Упадае ручай і выцякае ручай у раку Обаль. Зарастае слаба. Прыбярэжная расліннасць займае вузкую паласу і распаўсюджана да глыбіні 2,5—3 м.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, акунь, плотка, мянтуз, лінь і іншыя віды рыб.
Льюіс Майлстоўн
Льюіс Майлстоўн (пры нараджэнні: Лейб Мільштэйн; Lewis Milestone;, , Бесарабская губерня, Расійская імперыя — , , ЗША) — амерыканскі кінарэжысёр, першы лаўрэат дзвюх прэмій «Оскар».
IC 2929
IC 2929 — галактыка тыпу I (нерэгулярная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Міхайлавіч Ясінскі
Сяргей Міхайлавіч Ясінскі (нар., ) — беларускі футбаліст і трэнер. У цяперашні час з’яўляецца галоўным трэнерам моладзевай зборнай Беларусі.
Кар’ера футбаліста
Большую частку сваёй кар’еры футбаліста правёў у віцебскіх клубах «Віцебск» (ранейшыя назвы «Дзвіна», КІМ і «Лакаматыў-96»), «Лакаматыў» (СКБ) і «Дынама-Энергагаз». Таксама выступаў за маладзечанскую «Працу», дубль сталічнага «Дынама» і «Азярцы» з Глыбокага. Ясінскі меў вопыт гульні і па-за межамі СССР і Беларусі ў Польшчы, Ізраілі і Венгрыі.
Кар’ера трэнера
Скончыў Віцебскі педінстытут (1989). Трэнерскую кар’еру пачаў у «Азярцах», дзе быў гуляючым трэнерам, а з 2001 года працаваў у віцебскай СДЮШАР-6. У 2003 годзе ўвайшоў у трэнерскі штаб мясцовага «Лакаматыва», з 2005 па лета 2006 года быў галоўным трэнерам каманды. Пасля па паўгода працаваў у «Оршы» і «Гомелі». З лета 2007 года быў галоўным трэнерам мінскага «Лакаматыва», які вывеў у Вышэйшую лігу, але ўлетку 2008 года быў звольнены. У 2009 годзе ўзначальваў мазырскую «Славію», пасля чаго працаваў у Малдове і Казахстане.
У 2010 годзе вярнуўся з Казахстана і неўзабаве ўзначаліў пастаўскую акадэмію ПМЦ. Заставаўся ў ПМЦ да спынення існавання акадэміі ў канцы 2014 года. Са студзеня 2015 года працаваў трэнерам дубля «Віцебска», а ў ліпені таго ж года пасля адстаўкі Сяргея Вехцева быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера і пазней зацверджаны на пасадзе.
11 снежня 2020 года Сяргей Ясінскі па пагадненні бакоў скасаваў кантракт з «Віцебскам» і ўзначаліў моладзевую зборную Беларусі. Спачатку быў выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера, а ў студзені 2021 года быў афіцыйна зацверджаны на пасадзе.
У жніўні 2022 года зноў стаў галоўным трэнерам «Віцебска», захаваўшы пасаду ў моладзевай зборнай. Па выніках сезона 2022 віцебская каманда заняла 15-е месца і выбыла ў Першую лігу, пасля чаго Ясінскі пакінуў клуб і сканцэнтраваўся на моладзевай зборнай.
Паджарсіні
Паджарсіні (Poggiorsini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 1462 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 70020. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS. Addolorata.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Леанід Вячаславіч Пагарэльскі
Біяграфія
Бацька Леаніда Вячаслававіча загінуў на фронце і маці-сялянка выхоўвала сына адна.
У 1995 годзе стаў дэпутатам у Вярхоўным Савеце Рэспублікі Беларусь.
Міхаіл Адамавіч Гурскі
Міхаіл Адамавіч Гурскі (9 лістапада 1890, в. Салтанова, Рэчыцкі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — ?) — беларускі тэатральны дзеяч, рэдактар.
Біяграфія
У 1908 скончыў Гомельскае гарадское вучылішча. У тым жа годзе пры Гомельскай гімназіі здаў экзамен на званне народнага настаўніка. З 1910 па 1913 год вучыўся ў Віленскім універсітэце. З 1914 па 1918 год служыў у рускай арміі. Затым працаваў настаўнікам. Са снежня 1922 па чэрвень 1926 працаваў дырэктарам БДТ-1. З 1929 па 1930 год працаваў у Акадэміі навук БССР. Арыштаваны ДПУ БССР 23 ліпеня 1930 па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Паводле пастановы Калегіі ДПУ БССР ад 10 красавіка 1931 высланы ў Малмыж на 5 гадоў. З 1945 па 1946 год працаваў дырэктарам Беларускага дзяржаўнага тэатральнага інстытута. Рэабілітаваны 19 верасня 1960.
Катэхізіс
Катэхі́зіс (з catechēsis ад κατηχισμός (павучанне, навучанне) ← κατηχεῖν (усяляць, гучаць у адказ) = κάτω (уніз) + ήχου (гук) — афіцыйны веравызнальны дакумент якой-небудзь канфесіі, абвяшчальнае навучанне, кніга, якая змяшчае асноўныя становішчы хрысціянскага (не абавязкова) веравучэння, часта выкладзеныя ў выглядзе пытанняў і адказаў.
Катэхізіс утрымлівае адказы на найбольш тыповыя багаслоўскія пытанні і пачатковую багаслоўскую адукацыя перад хрышчэннем. Катэхізісы праваслаўных, каталікоў і пратэстантаў адрозніваюцца па прычыне адрозненняў у іх веравызнаннях. Ёсць адмысловыя дзіцячыя катэхізісы — спрошчаныя. Не любяць выкарыстоўваць катэхізісы анабаптысцкія канфесіі (тыя, хто не хрысцяць немаўлятаў) — баптысты, адвентысты, харызматы, пяцідзясятнікі, «царква Хрыста», мармоны і інш. Аднак у Сведак Іеговы ёсць катэхізіс з выразным указаннем біблейскіх вершаў, у якіх неабходна самастойна знайсці адказы перад гутаркай на хрышчэнне.
У пераносным сэнсе слова «катэхізіс» часам скарыстоўваецца для абазначэння твора, напісанага ў форме пытанняў-адказаў, ці сімвала веры, зборніка нейкіх непарушных прынцыпаў.
Навучанне асновам веры па катэхізісе (напрыклад у перыяд абвяшчэння) завуць катэхезай.
IC 2930
IC 2930 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антон Антонавіч Грыневіч
Антон Антонавіч Грыневіч (, хутар Іванаўшчына, Лепельскі павет, цяпер Полацкі раён, Беларусь — ) — збіральнік беларускага музычнага меласу (фальклору), выдавец, педагог.
Біяграфія
Скончыў Дзісненскае гарадское вучылішча. Калежскі сакратар у Санкт-Пецярбургу, заснавальнік «Выдавецтва Антона Грыневіча» (1910). Удзельнік суполкі «Загляне сонца і ў наша ваконца». У 1910—1912 гадах выдаў два тамы кніжкі «Беларускія песьні з нотамі». Загадчык мастацкай падсекцыі Белнацкому (1918), Беларускага народнага дому.
У Мінску з 1925 года. Сакратар музычнай падсекцыі Інбелкульта (1925—1928), потым у Акадэміі навук БССР (1929—1930). Удзельнік этнаграфічных экспедыцый на Палессі, на Полаччыне, у паўночных раёнах Беларусі.
Член выдавецкага таварыства «Загляне сонца і ў наша ваконца». Выдаў сваім коштам зборнік «Беларускія песні з нотамі» (1910), зборнік «Беларускія народныя песні з нотамі» (разам з А. Зязюлем, 1912), зборнікі паэзіі Я. Купалы «Гусляр», «Адвечная песня», тры зборнікі апавяданняў Я. Коласа, першую кнігу У. Галубка «Апавяданні», зборнікі навел Таўруса і Гвазда.
У Вільні выдаў «Народны спеўнік» (1920), «Школьны спеўнік» (1920), «Навука спеву» (1923), «Беларускі дзіцячы спеўнік» (1925). У Вільні рыхтаваў «Канцэртны спеўнік», «Аднагалосыя, двухгалосыя і харавыя канцэртныя спевы». Планаваў выданне вялікага музыка-этнаграфічнага зборніка беларускіх песень, запісаных ім у 1906—1920 гг. З 1925 года жыў у БССР. Падрыхтаваў да друку ў БССР зборнікі «Аднагалосыя, двухгалосыя і шматгалосыя народныя песні», «Дзіцячыя гульні», зборнік фартэпіянных твораў рэвалюцыйнага зместу на тэксты беларускіх пісьменнікаў. Збіраў фальклор на Палессі і ў Падзвінні.
Аўтар артыкулаў у беларускім перыядычным друку. У часопісе «Наш край» апублікаваў артыкул «Праграма-інструкцыя для збіральнікаў беларускай музычна-этнаграфічнай творчасці» (1925).
Арыштаваны ў 1933 годзе, памёр у лагеры.
У архівах Беларусі і Вільні захоўваецца да 1000 запісаў беларускага меласу, сабраных Грыневічам.
Ацэнкі
Фалькларыстычную і музычна-прапагандысцкую дзейнасць Грыневіча высока ацанілі З. Бядуля, кампазітар і знавец беларускага меласу М. В. Анцаў.
Падлогавы ўнітаз
Падлогавы ўнітаз, чара «Генуя», турэцкі ўнітаз — унітаз, які прадугледжвае сядзенне на кукішках пры карыстанні ім. Маюцца розныя віды падлогавых унітазаў, але ўсе яны ўяўляюць сабою, па сутнасці, адтуліну ў падлозе. Ужываюцца ў грамадскіх прыбіральнях, у чыгуначных вагонах, у жаўнерскіх казармах, турмах, сустракаюцца ў школах і інтэрнатах. Таксама існуюць унітазы для сядзення на кукішках, якія маюць тую ж вышыню, што і звычайныя ўнітазы, часам такія ўнітазы маюць як падстаўкі для ног, так і сядушку, што дазваляе, па выбары карыстальніка, сядзець як прама, так і на кукішках. Таксама, магчыма сядзець на кукішках і на звычайных унітазах, аднак гэта патрабуе пэўнае спрытнасці і асцярожнасці.
Станоўчымі якасцямі з’яўляюцца прастата і надзейнасць канструкцыі, што дазваляе грамадскаму туалету працаваць ва ўмовах сталага вандалізму (звычайны ўнітаз можа быць лёгка пабіты), а таксама гігіенічнасць — пры яго выкарыстанні наведвальніку туалета не трэба дакранацца ўнітаза нічым, акрамя падэшваў абутку.
Асноўным недахопам з’яўляецца неабходнасць сядзець на кукішках, што патрабуе пэўнай каардынацыі і балансавання.
У азіяцкіх краінах сядзенне на кукішках у туалеце з’яўляецца адным з этыкетаў асабістай гігіены (напрыклад ісламскі туалетны этыкет не рэкамендуе спраўляць патрэбу стоячы, і таму мусульмане сядзяць на кукішках ці на сядушцы падчас туалету). Таксама этыкетам асабістай гігіены з’яўляецца падмыванне пасля стулу, для чаго ў туалеце часта ўсталёўваецца шланг накшталт душавога або ёмістасць з чыстай вадой (у ісламскіх краінах звычайна гэта гарлач кумган).
Ігнат Георгіевіч Стралкоў
Ігнат Георгіевіч Стралко́ў ( — ) — вучоны ў галіне раслінаводства. Доктар сельскагаспадарчых навук (1963), прафесар (1964).
Біяграфія
І. Г. Стралкоў нарадзіўся ў вёсцы Глазамічы Віцебскага павета (зараз у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі). У 1924 годзе скончыў Горацкі сельскагаспадарчы інстытут. У 1920—1930 гадах працаваў у Народным камісарыяце земляробства БССР. З 1945 года ў Інстытуце сацыялістычнай сельскай гаспадаркі Акадэміі навук БССР, з 1948 года загадчык аддзела зернебабовых культур Беларускага НДІ земляробства.
Навуковая дзейнасць
І. Г. Стралкову належаць працы ў галіне апрацоўкі глебы, агратэхнікі, біялогіі і фізіялогіі раслін, насенняводства і селекцыі зернебабовых культур.
Сярод апублікаванага: і інш.
Пётр Антонавіч Балыкоў
Пётр Антонавіч Балыкоў (, в. Нісімкавічы,  — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Гомельскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
З 1918 года ў Чырвонай Арміі, з 1928 года на савецкай і гаспадарчай рабоце. У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пакінуты ў тыле ворага, кіраўнік групы, са снежня 1941 года камандзір партызанскага атрада, з сакавіка 1943 года — 1-й Гомельскай партызанскай брыгады, адначасова член Чачэрскага падпольнага раённага камітэта КП(б)Б. З верасня 1943 года ў Беларускім штабе партызанскага руху. У 1944—1963 гадах на гаспадарчай працы ў Чачэрску. Кандыдат у члены ЦК КП(б)Б у 1949—1952 гадах.
Андрэй Аляксандравіч Жыгалка
Андрэй Аляксандравіч Жыгалка (18 верасня 1985, Мінск) — беларускі шахматыст, гросмайстар (2006).
Спартыўная кар’ера
У перыяд 1999—2005 неаднаразова прадстаўляў Беларусь на чэмпіянатах свету і чэмпіянатах Еўропы сярод моладзі ў розных узроставых групах. Лепшы вынік, дасягнуты ў гэтых спаборніцтвах у 2002 Пенісколі. Двойчы (1999, 2000) таксама з’яўляўся ў нацыянальнай юнацкай зборнай на Алімпійскіх гульнях (16 гадоў), а ў 2004 і 2006 — класічныя алімпійскія турніры.
Асобныя поспехі Андрэй Жыгалка ўключаюць у сябе:
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісаў адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Оскар II
Оскар II (Oscar II,  — ) — кароль Швецыі ў 1872—1907 гадах з дынастыі Бернадотаў, сын Оскара I і Жазэфіны Лейхтэнбергскай. Уступіў на прастол пасля брата Карла XV, які не пакінуў сыноў. У апошнія гады па стане здароўя фактычна ўлада знаходзілася ў руках кронпрынца, будучага караля Густава V. Меў чын германскага грос-адмірала (13 ліпеня 1905).
Апошні шведскі кароль Нарвегіі (1872—1905); у 1905 асабістая унія Швецыі і Нарвегіі скасавана, і нарвежцы абралі на прастол прынца Карла Дацкага, які прыняў імя Хокан VII. Хокан VII прыпадаў траюрадным пляменнікам Оскару (сын дачкі Карла XV).
Сям’я
З 1857 года Оскар быў жанаты з Сафіяй Насау-Вайльбург (1836—1913), ад якой у яго было чацвёра сыноў:
Ян Мікалай Рудаміна-Дусяцкі
Ян Мікалай Рудаміна-Дусяцкі (1615 — 1651) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з роду Рудамінаў-Дусяцкіх герба «Трубы», сын смаленскага кашталяна Пятра Рудаміны-Дусяцкага. Вучыўся ў Віленскай і Кракаўскай акадэміях, Лейдэнскім і Балонскім універсітэтах.
Браслаўскі харунжы ў 1639—1645 і маршалак з 1645, староста ўсвяцкі, пасол на сойм 1648, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1640, 1645.
Жан-Батыст Карпо
Жан-Батыст Карпо (фр. Jean-Baptiste Carpeaux;, Валансьен — , ) — французскі скульптар, жывапісец і графік, адзін з галоўных прадстаўнікоў «стылю Напалеона III».
Біяграфія
Пасля заканчэння школы Карпо некаторы час займаецца вырабам мадэляў і клішэ. Затым пачынае наведваць Школу прыгожых мастацтваў, дзе быў вучнем Францыска Жазефа Дзюрэ і Франсуа Руда. У 1854 годзе па выніках выставы ў Французскай акадэміі Карпо прысуджаецца Рымская прэмія. Акрамя прэміі, скульптар атрымаў яшчэ і буйную навучальную стыпендыю, якая дазволіла яму здзейсніць паездку ў Італію з працяглым прыпынкам у Рыме. Разам з вывучэннем антычных узораў скульптар цікавіцца і сучасным яму мастацтвам. Да канца гэтай паездкі ў Карпо выпрацоўваецца свой уласны мастацкі стыль.
Вярнуўшыся ў Францыю, скульптар удзельнічае ў выставе ў сваім родным Валансьене, дзе выстаўляе працу «Дзяўчынка смяецца», а затым ізноў з’яжджае ў Рым, дзе па матывах складання Дантэ стварае «Групу акружанага сваімі дзецьмі і ўнукамі Уголіна». Тут уласцівы яму натуралізм уступае ў супярэчнасць з новымі навыкамі творчасці, якія аспрэчваюць законы пластыкі.
У 1862 годзе Карпо з’яжджае на радзіму і жыве ў Парыжы. Ён адкрывае ўласнае атэлье, і пасля некалькіх паспяховых работ атрымлівае ўрадавы заказ упрыгожыць Павільён Флоры ў Луўры. Найбольш жа вядомым і ў той жа час спрэчным яго творам у той час аказалася скульптурная група «Танец» на фасадзе Парыжскай оперы, якая выклікала ажыўленую палеміку. Страсці аб «прыстойнасці» скульптуры былі настолькі абвостраныя, што ў ноч з 27 на 28 жніўня 1869 года на «Танец» быў здзейснены замах. Нейкі абураны спадар шпурнуў у скульптуру чарніліцу. Аднак неўзабаве «Танец» быў ачышчаны і адноўлены.
Тамара Аляксееўна Белкіна
Тамара Аляксееўна Белкіна (нар., Магілёў) — беларускі журналіст і палітык.
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова, настаўнік рускай мовы і літаратуры.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Артур Юр’евіч Маліеўскі
Артур Маліеўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Слуцк» (у арэндзе з гродзенскага «Нёмана»).
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР «Нёман», у 2015—2018 гадах навучаўся ў Акадэміі АБФФ, пасля чаго далучыўся да дубля гродзенскага «Нёмана». У 2019 годзе замацаваўся ў дублі, а таксама пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды гродзенцаў у якасці рэзервовага брамніка. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 красавіка 2021 года ў матчы супраць брэсцкага «Дынама» (0:1), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе гродзенскай каманды, аднак з лета 2022 года страціў месца ў аснове.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2017 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2019 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
26 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Арменіі (2:1).
Жуліу Сержыу
Жу́ліу Се́ржыу Бертаньё́лі (Júlio Sérgio Bertagnoli;, , , Бразілія) — бразільскі прафесійны футбаліст, брамнік.
Эканоміка Мексікі
Мексіка з’яўляецца адной з найбуйнейшых эканомік свету і лічыцца рэгіянальнай дзяржавай сярэдняй магутнасці. Паводле дадзеных Сусветнага банка даход у Мексіцы вышэйшы за сярэдні. Мексіка з’яўляецца новай індустрыяльнай краінай  і новай сілай. Па агульным аб’ёме ВУП (каля 2,5 млрд паводле ППЗ у 2018) Мексіка сёння займае 11 месца ў свеце, пераўзыходзячы Канаду і не саступаючы Італіі. Многія аналітыкі лічаць, што ў сярэдзіне ХХІ стагоддзя Мексіка перамясціцца на 5-7 месца. ВУП на душу насельніцтва — адзін з найвышэйшых у Лацінскай Амерыцы (каля 20 000 долараў). Эканоміка цесна звязана з краінамі-партнёрамі па Паўночнаамерыканскім пагадненні аб свабодным гандлі (НАФТА), асабліва з ЗША. На ЗША прыходзіца каля 70 % мексіканскага экспарту і 55 % імпарту. У 1994 Мексіка першай з лацінаамерыканскіх краін была прынятая ў АЭСР, што робіць гонар яе гаспадарцы, нягледзячы на тое, што Мексіка па ключавых паказчыках — другая з канца ў АЭСР пасля Чылі. Каля 20 % насельніцтва краіны жыве за рысай беднасці.
Здабыўная
У здабыўной прамысловасці традыцыйна развітая здабыча каляровых металаў: срэбра, паліметалічных руд, сурмы, ртуці. Здабываюцца жалезная руда, сера, флюарыт (Мексіка — адзін з буйнейшых вытворцаў і экспарцёраў плавікавага шпату). Па здабычы нафты ў 2016 годзе (2,2 млн барэляў у дзень) Мексіка займала 14 месца ў свеце.
Апрацоўчая
Краіна валодае шматгаліновай прамысловасцю, якая грунтуецца на багатай сыравіннай базе і вялікіх рэзервах таннай працоўнай сілы. Аснову энергетыкі складаюць нафта і прыродны газ. Большая частка электраэнергіі выпрацоўваецца на ЦЭС. На прамысловай аснове дзейнічаюць геатэрмальныя і сонечныя станцыі.
У апрацоўчай прамысловасці найвялікшая роля машынабудавання, у структуры якога выдзяляюцца: Буйныя нафтаперапрацоўчыя цэнтры сфарміраваліся на ўзбярэжжы Мексіканскага заліва.Нафтаперапрацоўка развіта недастаткова: з’яўляючыся адным з найбуйнейшых сусветных экспарцёраў нафты, Мексіка імпартуе нафтапрадукты. Традыцыйна развітыя цэментная, лёгкая, харчовая прамысловасць.
Сельская гаспадарка
У сельскай гаспадарцы пераважае раслінаводства — кукуруза, рыс, фасоля, пшаніца, памідоры (асноўныя прадукты харчавання); экспартнае значэнне маюць соя, бавоўнік, кава, трапічная садавіна (цытрусавыя, манга, ананасы, папайю). Жывёлагадоўля прадстаўлена ў асноўным развядзеннем буйной рагатай жывёлы мяснога напрамку. Ва ўзбярэжных раёнах атрымала развіццё рыбалоўства. Развітыя лесанарыхтоўкі.
Транспарт
Асноўную ролю ў перавозках грузаў і пасажыраў адыгрывае аўтамабільны транспарт (паўночная і цэнтральная часткі краіны). Галоўныя чыгуначныя магістралі перасякаюць краіну з поўначы на поўдзень і злучаюць гарады Мексікі з ЗША. Мексіка знаходзіцца на скрыжаванні паветраных шляхоў з Паўночнага ў Паўднёвае паўшар’е. Густая сетка нафта- і газаправодаў злучае месцы здабычы з цэнтрамі перапрацоўкі і выкарыстання.
N.R.M.
N.R.M. — беларускі рок-гурт. Створаны ў 1994 на аснове гурта «Мроя». Змена назвы была звязана з жаданнем адысці ад стэрэатыпаў, звязаных з «Мрояй», і пачаць іграць новую музыку на новым узроўні. Назва гурта расшыфроўваецца як Незалежная Рэспубліка Мроя.
Гісторыя
Альбом «Пашпарт грамадзяніна N.R.M.» (1998) стаў вышынёю працы гурта. Песні з яго (асабліва «Песьня пра каханьне» і «Паветраны шар») сталі сапраўды культавымі сярод нацыянальна арыентаванай моладзі.
Альбом «Try čarapachi» («Тры чарапахі», 2000) звязаны з якасным пераходам гурта на новую ступень у працы над музыкай. Музыка стала цяжэйшай, тэксты – больш глыбокімі і актуальнымі. Адной з самых хітовых песень N.R.M. стала «Тры чарапахі».
З 2000 года ўдзельнікі сталі больш свайго часу выдзяляць на працу ў іншых музычных праектах.
У апошнія гады адбываліся шматлікія выступленні гурта за мяжой: Польшча, Германія, Славакія, Швецыя. На Беларусі канцэрты адбываліся рэдка, афіцыйныя ўлады па палітычных матывах чынілі перашкоды музыкам. Гурт N.R.M. адносіўся ў Беларусі да так званых «забароненых» і знаходзіўся ў неафіцыйным «чорным спісе».
Музыканты з’явіліся на зборным канцэрце ў падтрымку выпуску серыі складанак «Песьні свабоды», на які сабраліся ўдзельнікі Neuro Dubel, Крама, Indiga, Hair Peace Salon і шэрагу іншых знакамітых беларускіх рок-калектываў, які адбыўся на плошчы Бангалор 25 жніўня 2006 года.
У 2007 быў выдадзены шосты студыйны альбом «06». Ён быў запісаны, па словах Лявона Вольскага, пад уплывам палітычных падзей вясны 2006. Альбом «06» складзены з рознастылёвых песень і вылучаецца тым, што пры запісе былі выкарыстаныя новыя для гурта інструменты — віяланчэль, мандаліна, клавішы. Акрамя таго, упершыню песні выконвае не толькі Лявон Вольскі, але і астатнія ўдзельнікі гурта і нават дзіцячы хор.
Пасля падзей канца 2007 года гурт быў выкраслены са спісу «забароненых», што дало яму мажлівасць выступаць з легальнымі канцэртамі па ўсей Беларусі, чым гурт і займаўся, праводзячы актыўную канцэртную дзейнасць на працягу ўсяго 2008 года.
У 2010 годзе з гурта сыходзіць вакаліст Лявон Вольскі, які пачынае сольную кар'еру. Доўгі час ходзяць чуткі, што N.R.M. спыніць сваё існаванне.
Увесь 2011 год гурт выступаў без яго, прэзентаваў новую песню «Аўтарадыё» ў падтрымку зачыненай радыёстанцыі і рыхтаваў песні да новага альбому пад працоўнай назвай «ДПБЧ».
На 3 гады гурт знік з беларускай сцэны, але ў 2013 годзе выпусціў свой першы альбом без Вольскага «Д.П.Б.Ч.», які атрымаў стрыманыя водгукі крытыкаў.
Курбевуа
Курбевуа́ (Courbevoie) — адна з 36 камун дэпартамента О-дэ-Сен у Францыі, размешчаная на паўночным захадзе ад Парыжа на левым беразе Сены. Адлегласць да цэнтра Парыжа — 8 км. Камуна складаецца з двух кантонаў — Паўночнага Курбевуа і Паўднёвага Курбевуа, насельніцтва якіх складае адпаведна і  чалавекі. У 1975 годзе колькасць насельніцтва камуны была чалавек, з тых часоў пастаянна расце.
Вільярыка (возера)
Вільярыка (Villarrica) — возера ля заходняга падножжа Анд Сярэдняга Чылі, ля паўночна-заходніх схілаў вулкана Вільярыка, у нацыянальным парку Лос-Парагуас, на вышыні 230 м.
Плошча 172 км². Заходнія берагі спадзістыя, усходнія — гарыстыя. Упадае рака Пукон, выцякае рака Тальтэн.
Здаровы лад жыцця
Здаровы лад жыцця (ЗЛЖ) — лад жыцця чалавека, які дапамагае захаваць здароўе і знізіць рызыку неінфекцыйных захворванняў (НІЗ) шляхам кантролю над паводніцкімі фактарамі рызыкі.
Здаровы лад жыцця мае на ўвазе адмову ад тытуню і ўжывання алкаголю, рацыянальнае харчаванне, фізічную актыўнасць (фізічныя практыкаванні, спорт і да таго падобнае), умацаванне псіхічнага здароўя і іншыя меры па ўмацаванні здароўя.
Прынцыпы ладу жыцця звычайна закладваюцца ў маладым узросце, таму для фармавання здаровага ладу жыцця важным з’яўляецца фармаванне здаровага ладу ў гэтым узросце — звычкі, якія сфармаваліся ў маладосці, часта захоўваюцца і ў дарослым жыцці.
Здаровае харчаванне
Здаровае харчаванне з'яўляецца найважнейшым сродкам прафілактыкі развіцця цэлага шэрагу неінфекцыйных захворванняў і садзейнічае павелічэнню здаровай працягласці жыцця.
Палін’яна-а-Марэ
Палін'яна-а-Марэ (Polignano a Mare) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 16294 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 263 чал./км². Займае плошчу 62 км². Паштовы індэкс — 70044. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Віт.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2931
IC 2931 — зорка ў сузор’і Леў.
Карла Кара
Карла Кара Дальмаца (іт. Carlo Carrà;, Куарн'ента (іт. Quargnento), П’емонт —, ) — італьянскі мастак-графік, прадстаўнік футурызму і метафізічнага жывапісу.
У канцы 20-х гадоў XX стагоддзі Карла Кара пераходзіць да больш рэалістычнай манеры («Раніца на моры»; Мілан, збор Эміліа Джэзі). У 40-я гады ён стварае серыі графічных ілюстрацый да «Дон Кіхота» і «Адысеі». у 1943 годзе Карла Кара апублікаваў аўтабіяграфію «Маё жыццё».
У 1955 і ў 1964 гадах мастак прымае ўдзел у выставах сучаснага мастацтва «Дакумента» ў Каселі, Германія. Кара — аўтар некалькіх даследаванняў аб мастацтве, у тым ліку аб творчасці Джота.
Сяргей Уладзіміравіч Каспараў
Сяргей Уладзіміравіч Каспараў (нар. 8 жніўня 1968 г., Баку) — беларускі шахматыст, гросмайстар (2007). З 7 да 9 гадоў займаўся шахматамі ў Бакінскім Палацы піянераў. Кандыдат у майстры спорту з 1983, міжнародны майстар з 1999. Скончыў БДУ па спецыяльнасці геаграфія. Пераможца многіх міжнародных турніраў. Жанаты (жонка - міжнародны майстар па шахматах сярод жанчын Таццяна Каспарава), мае дачку.
Лагун
Лагун — беларускае прозвішча.
Сцяг Аб’яднання
Сцяг Аб'яднанні — сцяг, распрацаваны для прадстаўлення Карэі, калі і Паўночная, і Паўднёвая Карэя ўдзельнічаюць у спартыўных падзеях. Сцяг спачатку выкарыстоўваўся ў 1991 годзе, калі гэтыя дзве краіны спаборнічалі адзінай камандай у 41-м чэмпіянаце свету па настольным тэнісе ў Цібе (Японія), і 8-м чэмпіянаце свету па футболу сярод моладзевых каманд у Лісабоне. Каманды гэтых дзвюх краін прайшлі разам пад сцягам на цырымоніях адкрыцця летніх Алімпійскіх гульняў у Сіднеі-2000, летніх Алімпійскіх гульняў у Афінах-2004, зімовых Алімпійскіх гульняў у Турыне-2006, Азіяцкіх гульняў у Досе-2006; аднак у спаборніцтвах гэтыя краіны ўдзельнічалі па асобнасці. Сцяг не выкарыстоўваўся на летніх Алімпійскіх гульнях у Пекіне-2008 з-за рашэння, прынятага Пекінскім Аргкамітэтам.
Сцяг прадстаўлення адзіную Карэю. Палатно белага колеру. У цэнтры сіні сілуэт Карэйскага паўвострава разам з астравамі Чэджудо і Улындо. Сцяг не мае афіцыйнага статусу ні ў адной з краін.
Чарняўка (прыток Нёмана)
Чарня́ўка — рака ў Дзятлаўскім і Шчучынскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 18 км, плошча вадазбору 118 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7‰. Пачынаецца за 2 км у напрамку на ўсход ад хутара Пад’яварка Дзятлаўскага раёна, цячэ праз лясныя ўрочышчы Воступ, Цеафілін і іншыя, упадае ў Нёман за 1 км на паўночны захад ад вёскі Зачэпічы Шчучынскага раёна. Вадазбор у межах Верхнянёманскай нізіны. Лясістасць вадазбору каля 37 %. Рэчышча каналізаванае. Асноўны прыток — рака Трасцянка (справа).
Любіна
Лю́біна — рака ў Беларусі, у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Скалодзіна (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 7 км. Пачынаецца за 3 км на ўсход ад вёскі Турбінка, вусце каля вёскі Крушнікі. У вярхоўі і нізоўі цячэ па лясістай мясцовасці.
Вільярыка
Вільярыка (Villarrica):
IC 2932
IC 2932 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Турыйскі раён
Утвораны 20 студзеня 1940 года. Насельніцтва раёна на года складае 26418 чалавек, плошча — 1205 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 20 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 74 сяла.
Вільярыка (вулкан)
Вільярыка — вулкан у Араўканіі, Чылі. Размешчаны ў Паўднёвых Андах ў Нацыянальным парку Вільярыка. З'яўляецца стратавулканам, дасягае вышыні 2847 м, узвышаецца над аднайменным возерам і горадам. Вулкан утварыўся ў кальдэры, якая ўтварылася 3500 гадоў таму на паўночна-заходнім ускрайку больш старажытнай плейстацэнавай 6-кіламетровай кальдэры. Акрамя Вільярыкі ў кальдэры каля 30 шлакавых конусаў і вулканічных разломаў. Мясцовасць у дадзеным раёне пераважна складаецца з базальту і андэзітаў. Базальтавыя пароды маюць больш ранняе паходжанне, чым андэзіты. У сучасны перыяд адбываліся магутныя плініянскія вывяржэнні, якія пакрывалі мясцовасць ў радыусе 20 км. Лававыя патокі дасягалі адлегласці 18 км, якія зыходзілі з вяршыннага кратара і вулканічных разломаў. Вывяржэнні фіксаваліся, пачынаючы з 1558 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1748001—1749000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1748001—1749000)
Пуцін’яна
Пуцін'яна (Putignano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Андрэй Васільевіч Кавалёў
Андрэй Васільевіч Кавалёў (нар. 7 лістапада 1961, Віцебск) — беларускі шахматыст, гросмайстар (1992).
Чэмпіён Беларусі (2000). У складзе зборнай Беларусі удзельнік 4-х Алімпіяд (1994, 2000-2004).
Удзельнік 1-й лігі чэмпіянату СССР (1988) - 9-12-е месцы. Лепшыя вынікі ў міжнародных спаборніцтвах: Дрэздэн (1987) - 2-4-е; Галле-Нойштат (1987) - 2-3-е (пабочны турнір); Берлін (1988) - 4-6-е; Будапешт (1988, сакавік ) - 6-17-е месцы.
Яніна Вікенцьеўна Бандак
Яніна Вікенцьеўна Бандак (, в. Целяшэвічы, Дзяржынскі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).