cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роза Марыя Рослер
Турэцкі перыяд
Нямецка-турэцкі пераклад Рослер медыцынскіх тэкстаў быў настолькі скрупулёзны ў перакладзе медыцынскіх тэкстаў з нямецкай на турэцкую, што яна супрацоўнічала з лекарамі з іншых медыцынскіх галін і ў гэтым плане. Прафесар Эрых Франк быў адным з тых, хто папрасіў яе аб дапамозе. Імя Франка прыцягнула ўвагу ва ўсім свеце як першага чалавека, які распрацаваў пераральные лекі ад дыябету. Кніга «Паталогія вугляводнага абмену» павінна была выйсці на нямецкай мове ў Швейцарыі ў 1949 годзе. Доктар Рослер таксама працавала над афармленнем гэтай кнігі, і ў тым жа годзе яна таксама дамаглася, каб кніга была выдадзена на турэцкай мове. Хусрэў Хатэмі, эндакрынолаг, вядомы ў Турцыі, так перадае важнасць гэтай кнігі :"Гэта даследаванне разглядае фізіяпаталогію цукровага дыябету з вельмі рацыянальнага пункту гледжання. Нават калі з моманту першай публікацыі прайшло больш за 50 гадоў, яна ўсё роўна захоўвае сваю каштоўнасць."У ліпені 1947 года ў сувязі з актывізацыяй супрацоўніцтва паміж Франкам і Рослер іх сумесная праца, якая з дазволу Дэканіі вялася некалькі дзён на тыдзень, стала паўнавартаснай. Цяпер Рослер была штатным супрацоўнікам у клініцы ўнутраных захворванняў.
У 1951 годзе Рослер апублікавала на турэцкай мове кнігу свайго былога начальніка Шварца, на гэты раз пра яго галоўную галіну паталогіі; «Агульная і спецыяльная гістапаталогія».
У Турцыі, якая знаходзілася на парозе вайны, Рослер на той момант была аўстрыйкай, але ёй давялося працаваць з нямецкім пашпартам. У 1940 і 1944 гадах Рослер падала заяўку на турэцкае грамадзянства, але яе намаганні былі безвыніковыя. Рослер працавала з даволі нізкімі ў той час заробкамі. Каб атрымаць павышэнне, Шварц напісаў у дэканат ліст:"Доктар Рослер заслугоўвае невялікага павышэння заробку дзякуючы сваім навыкам, працавітасці, таленту і рэспектабельнасці"Факультэт задаволіў гэтую просьбу. У гэты перыяд Рослер працягвала пасылаць дапамогу сваёй старэйшай сястры Розе Мілер і сястры Інге Фукс у Зальцбург, хоць яна атрымлівала невялікую зарплату.
Апошнія гады
Апроч звестак ва ўніверсітэцкім архіве, вельмі падрабязных звестак пра жыццё Рослер няма. Відаць, што ёй было 33 гады, калі яна прыехала ў Турцыю, і што яна была ў разводзе. У Турцыі яна правяла 11 гадоў, уключаючы гады вайны. Зрабіла ўнёсак у турэцкую медыцыну ў перыяд мадэрнізацыі сваёй самаадданай працай. Характэрна, што ў Турцыі, дзе яна пачынала асістэнтам, яна магла працягваць сваё працоўнае жыццё як навуковец, але звярнулася да медыцынскіх перакладаў і заняла лідуючыя пазіцыі ў гэтай галіне.
Яна памерла ў маладым узросце ў 1954 годзе з-за хваробы.
Прэзідэнцкі медаль Свабоды
Прэзідэнцкі Медаль Свабоды (Presidential Medal of Freedom) — адна з дзвюх вышэйшых узнагарод ЗША для грамадзянскіх асоб, якая ўручаецца па рашэнні прэзідэнта ЗША. Медалём свабоды ўзнагароджваюцца людзі, «якія ўнеслі істотны ўклад у бяспеку і абарону нацыянальных інтарэсаў ЗША, у падтрыманне міру ва ўсім свеце, а таксама ў грамадскае і культурнае жыццё ЗША і свету».
Гісторыя
Медаль быў заснавана Гары Трумэнам у 1945 годзе для ўзнагароджання за заслугі ў час Другой сусветнай вайны. У 1963 годзе прэзідэнт Кенэдзі пашырыў сферу тых, каго ўзнагараджваюць медалём. Звычайна ўзнагароджанне адбываецца 4 ліпеня, у Дзень незалежнасці ЗША. Медаль можа ўручацца аднаму чалавеку больш аднаго разу, а таксама пасмяротна.
Arp 230
Arp 230 (таксама IC 51, ці PGC 2710) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Кіта на поўдзень ад экліптыкі, аддаленая ад Сонечнай сістэмы прыкладна на 80 мільёнаў светлавых гадоў.
Адкрыта 30 жніўня 1892 года Стэфанам Жавелам у з дапамогай на той час самага вялікага ў свеце рэфрактара, а пазней унесена ў Індэксны каталог.
Пазней галактыка была ўключана у яго  з прычыны яе незвычайнай кальцавой структуры, якую можна разглядзець цераз касмічны тэлескоп Хабл. Яе больш дакладная класіфікацыя, як «добрага кандыдата ў », была апублікавана ў пачатку 1990-х гадоў.
Структура
Мяркуецца, што галактыка мае і ўтварылася ў выніку, якія зараз праходзяць апошнюю фазу зліцця ў адну галактыку. Знешняе кальцо вакол IC 51 складаецца з зорак і пылу і круціцца над полюсамі галактыкі. Астраномы лічаць, што арбіта меншай з галактык, якія ўтварылі IC 51, праходзіла перпендыкулярна дыску большай галактыкі. У ходзе зліцця меншая галактыка была разарвана і ўтварыла палярнае кальцо.
IC 50
IC 50 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 329
NGC 329 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-48, PGC 3467) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Кіт.
Патронім
Патрóнім ці імя па бацьку — найболей распаўсюджаны від генесіянімічных празванняў, мянушка дзяцей, якая ўтварылася на аснове імені, прозвішча, мянушкі бацькі ці больш далёкага продка па мужчынскай лініі. Такія найменні часта з'яўляюцца па форме прыналежнымі прыметнікамі: Базылёвыя, Ваўковыя, Карцовыя, Попікавыя, Чыжыкавыя. Многія празванні гэтага тыпу ўтвараюцца пры дапамозе памяншальна-ласкальных суфіксаў, якія з'яўляюцца паказчыкамі роднасных адносін: ''Грыбочак, Салдацік, Попік, Мікітка. ''
NGC 329
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі Новага агульнага каталога.
Хуанпу
Хуанпу — рака ў Кітаі, працякае цераз Шанхай, даўжыня — 97 км. Рака выцякае з прэснаводнага возера Дзяньшань.
Сярэдняя шырыня ракі 400 м, глыбіня 9 м. Рака адыгрывае важную ролю для горада, бо служыць асноўнай крыніцай пітной вады для Шанхая. Акрамя таго, рака дзеліць горад на дзве часткі: Пудун (усходняя) і Пусі (заходняя).
Уздоўж Хуанпу размешчана Набярэжная Вайтань.
Польскі манетны двор
Польскі манетны двор (Mennica Polska), раней — Варшаўскі манетны двор (Mennica Warszawska) — манетны двор Рэчы Паспалітай (1766—1796), пазней Расійскай імперыі (1816—1868) і Польшчы (з 1924). На манетным двары чаканіліся манеты Царства Польскага з медзі, срэбра і золата. Заснаваны ў 1766 годзе. Размяшчаецца ў Варшаве.
У 1994 годзе Варшаўскі манетны двор быў прыватызаваны, а ў 2005 годзе перайменаваны ў Польскі манетны двор.
Гісторыя
Варшаўскі манетны двор быў заснаваны каралём Станіславам Аўгустам Панятоўскім у 1766 годзе і чаканіў манету да канца існавання Рэчы Паспалітай, а затым і ў часы вялікага герцагства Варшаўскага. Падчас паўстання 1794 года выпускаў білонныя шасціграшовікі, дзесяціграшовікі, срэбраныя чатырохграшовікі, васьміграшовікі і талеры, а таксама залатыя дукаты, паўстаніслаўдоры і станіслаўдоры. 9 студзеня 1795 года прускія войскі ўвайшлі ў Варшаву і Варшаўскі манетны двор спыніў сваю дзейнасць.
Манетны двор апынуўся на тэрыторыі Расійскай імперыі пасля падзелу тэрыторыі Рэчы Паспалітай паміж некалькімі дзяржавамі. У лістападзе 1815 года на тэрыторыі Царства Польскага было вырашана захаваць абарот грашовай адзінкі — злотага, курс якога быў падагнаны да курса рубля.
У 1830 годзе ў Польшчы пачалося паўстанне. Мяцежнікі на Варшаўскім манетным двары пачалі вырабляць 2 і 5 срэбраных злотых, галандскія залатыя дукаты і рэвалюцыйныя білоны. Неўзабаве паўстанне было падушана, а рэвалюцыйныя грашовыя знакі хадзілі яшчэ да 1838 года. У 1832 годзе на гэтым двары пачаўся выраб манеты 15 капеек, з імперскім арлом на аверсе. Манета мела намінал у злотых і капейках (1 злоты/15 капеек). Гэтая манета была сімвалам пачатку збліжэння двух грашовых сістэм: расійскай і польскай. У 1833 годзе ўвялі манеты новага ўзору ў 5 і 10 злотых. У 1834 годзе былі адчаканены залатыя манеты наміналам 3 рублі і срэбныя манеты 30 капеек.
Пасля 1841 года польскія грошы паступова канфіскоўваліся з абароту. Выпуск польскай разменнай манеты працягваўся да 1865 года. Манетны двор існаваў да 1 студзеня 1868 года. Пасля закрыцця манетнага двара станкі, архіў і нумізматычная калекцыя былі адпраўленыя ў Санкт-Пецярбург, а яго будынак выкарыстоўвалася для вайсковых патрэб, у 1907 годзе быў цалкам разабраны, яго месца было адведзена пад будаўніцтва будынка Дзяржаўнага Банка Расіі.
Зноў Варшаўскі манетны двор аднавіў сваю дзейнасць 14 красавіка 1924 годзе, на вуліцы Маркоўскага. Аднак яшчэ ў 1922 годзе на вуліцы Злотай, у часовым памяшканні, на прывезеных з Францыі станках былі адчаканены першыя пробнікі. У 1926 заснаваны нумізматычны кабінет.
У 1939 годзе будынак манетнага двара быў пашкоджана снарадамі, а пазней захоплены нямецкімі войскамі, якія вывезлі ўсе каштоўныя металы. У наступным 1940 годзе падвергнуўся разрабаванню і нумізматычны кабінет.
Да 1944 года Варшаўскі манетны двор прапрацаваў пад кантролем нямецкіх акупантаў, а 12 верасня 1944 года немцы адступаючы ўзарвалі будынак Варшаўскага манетнага двара і яго дзейнасць на некаторы час была спынена.
У 1950—1952 годзе адбываецца будаўніцтва новага будынка манетнага двара і ў 1952 годзе манетны двор пераязджае на вуліцу Цагляную.
26 верасня 1994 года адбылося адкрыццё новага будынка манетнага двара на вуліцы Жалязнай, а сам манетны двор становіцца акцыянерным таварыствам.
У 2005 годзе Варшаўскі манетны двор быў перайменаваны ў Польскі манетны двор.
Прадукцыя манетнага двара
Кампанія вырабляе:
Эмблемы манетнага двара
У 1791 годзе пазнакай Варшаўскага манетнага двара былі літары «M. V.» і" M. W."
Падчас існавання манетнага двара ў Расійскай імперыі, манетны двор меў пазнакі: У 1924—1939 гадах, эмблемай манетнага двара быў герб Касцеша.
З 1952 года эмблемай манетнага двара зноў становяцца літары «M» і «W», якія размяшчаюцца адна над іншай.
Пазнакі мінцмайстраў манетнага двара
Знакі мінцмайстраў, якія працавалі на Варшаўскім манетным двары:
Скафандр і матылёк (фільм)
«Скафандр і матылёк» (Le scaphandre et le papillon) — мастацкі фільм 2007 года рэжысёра.
Сюжэт
, рэдактар часопіса «», 8 снежня 1995 года ва ўзросце 43 гадоў перанёс інсульт. Праз дваццаць дзён Бабі выйшаў з комы і выявіў, што ў яго паралізавана ўсё цела акрамя левага вока. Урачы ў клініцы прыдумалі спецыяльны алфавіт для Бабі. Падморгваючы непаралізаваным левым вокам, калі чалавек называў патрэбную літару, Жан-Дамінік распавёў усё пра свой унутраны свет, пачынаючы ад псіхалагічнага катавання з-за таго, што ты замкнёны ўсярэдзіне ўласнага цела, і сканчаючы ўяўнымі гісторыямі аб светах, якія ён наведваў толькі ў сваіх марах. Жан-Дамінік такім чынам стаў надыктоўваць кнігу. 9 сакавіка 1997 года, праз два дні пасля яе публікацыі, ён памёр ад пнеўманіі.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 68 кінаўзнагародамі і яшчэ 107 намінацыямі.
Руда (Івацэвіцкі раён)
Руда́ (, Руда) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Яглевіцкага сельсавета.
Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Падстарынскага сельсавета ..
Лоха (правінцыя)
Лоха (Loja) — правінцыя Эквадора з насельніцтвам 450 тысяч жыхароў і плошчай 10 800 км². Названа ў гонар яе адміністрацыйнага цэнтра — горада Лоха.
Кенгуру
Кенгуру (Macropus) — група сумчатых млекакормячых сямейства кенгуровых. Прадстаўнікі гэтай групы распаўсюджаны ў Аўстраліі, Новай Гвінеі і прылеглых астравах. Упершыню яны былі апісаны Джэймсам Кукам, які ў красавіку 1770 г. падышоў да паўночна-ўсходняга берагу Аўстраліі.
Пешаходны мост Леапольда Седара Сенгора
Пешаходны мост Леапольда Седара Сенгора (Passerelle Léopold-Sédar-Senghor), да 2006 — Пешаходны мост Сальферына (Passerelle Solférino) — мост у VII акрузе Парыжа праз раку Сену. Злучае музей Арсэ і сад Цюільры.
Гісторыя
Чыгуначны мост архітэктараў Поля дэ Лагалісеры і Джулія Саварына, аўтараў моста Інвалідаў, быў урачыста адкрыты імператарам Францыі Напалеонам III у 1861. Назву новаму мосту дала перамога французаў у бітве пры Сальферына ў 1859. Праз сто гадоў страціўшы трываласць мост (асабліва з-за сутыкненняў з баржамі) быў знесены, а на яго месцы пабудаваны стальны.
У 1992 і гэты мост быў разбураны і пачалося будоўля новага па праекту Марка Мімрама. У 1999 канструкцыя была скончаная. Новы мост пакрыты дрэвам табебуя і апіраецца на бетонныя калоны.
9 кастрычніка 2006 мост перайменаваны ў гонар першага прэзідэнта Сенегала Леапольда Седара Сенгора на яго стагадовы юбілей.
Рэферэндум у Беларусі (2022)
Рэферэндум у Беларусі 2022 года — рэферэндум, які прайшоў у Беларусі 27 лютага 2022 года.
Умовы правядзення
Згодна з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь змяненні і дапаўненні ў Асноўны Закон краіны могуць быць праведзены праз рэферэндум. Рашэнне аб змяненні і дапаўненні Канстытуцыі шляхам рэферэндуму лічыцца прынятым, калі за яго прагаласавала большасць грамадзян, унесеных у спісы для галасавання.
Рэферэндум адбываўся на фоне рэпрэсій пасля падаўлення масавых палітычных пратэстаў. Улады не адкрылі ўчасткаў за мяжой, не публікаваліся спісы членаў выбарчых камісій.
Вулічная таблічка (Парыж)
Парыжская вулічная таблічка (plaque de rue) — вывеска з назвай вуліцы, адзін з сімвалаў французскай сталіцы. Яе мадэль застаецца нязменнай з 1847 і ўключае наступныя элементы:
Рэферэндум у Беларусі (2022)
Падрыхтоўка
15 сакавіка 2021 года ў рамках рэалізацыі палажэнняў рэзалюцыі VI Усебеларускага народнага сходу была створана Канстытуцыйная камісія. Да 1 жніўня 2021 года Канстытуцыйная камісія павінна была прадставіць Прэзідэнту Беларусі прапановы па змяненні Канстытуцыі для далейшага іх вынясення на рэспубліканскі рэферэндум.
27 снежня 2021 года праект змяненняў і дапаўненняў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь быў абнародаваны для ўсенароднага абмеркавання.
Гібіскус
Гібіскус (Hibiscus) — род кветкавых раслін сямейства.
Рэферэндум у Беларусі (2022)
Падрыхтоўка
Першапачаткова агучвалася прапанова пра правядзенні рэферэндума для прыняцця новай Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, аднак пасля абнародвання прапаноў, было заяўлена пра правядзенне рэферэндума па ўнясенні змяненняў і дапаўненняў у дзеючую Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь.
Вынік
Цэнтрвыбаркам абвясціў, што змены ў Канстытуцыю Беларусі былі ўхвалены.
Гібіскус
Апісанне
Вечназялёныя або лістападныя дрэвы і хмызнякі, шматгадовыя і аднагадовыя травы. Лісце пераважна пальчаталопасцевае, кветкі звычайна буйныя, ярка афарбаваныя.
Рэферэндум у Беларусі (2022)
Вынік
Магчымасць сабрацца ў асноўны дзень галасавання 27 лютага людзі выкарысталі для антываенных пратэстаў у сувязі з уварваннем Расіі ва Украіну. Сотні людзей былі затрыманыя.
Гібіскус
Апісанне
Каля 250 відаў, распаўсюджаныя пераважна ў трапічных, радзей ва ўмераных абласцях. Многія віды гібіскуса дэкаратыўныя; вырошчваюцца ў аранжарэях, пакоях і ў адкрытым грунце. З дравяністых відаў найбольш вядомыя , — пакаёвая расліна і, шырока культывуецца ў Крыме, на Каўказе.
Гродна (аэрапорт)
Гродна (IATA: GNA, ICAO: UMMG) — аэрапорт у Беларусі, размешчаны за 18 км на паўднёвы ўсход ад горада Гродна, побач з аграгарадком Абухава Гродзенскага раёна, за 2 км ад аўтатрасы М6 (Мінск — Гродна) і за 6 км ад чыгуначнай станцыі Жытомля.
Аэрапорт працуе з 06.00 да 18.00, а па запыце — кругласутачна. Праз аэрапорт праходзяць міжнародныя паветраныя трасы, якія злучаюць Паўночную і Заходнюю Еўропу з краінамі Цэнтральнай і Паўднёва-ўсходняй Азіі. Аэрапорт забяспечвае транзітнае абслугоўванне, дазапраўку паветраных суднаў, адпачынак экіпажаў.
Гісторыя
Пасажырскія авіязносіны развіваюцца з канца 1944 года, з 1948 пачаліся рэгулярныя палёты на лініі Гродна — Мінск. З 1963 года дзейнічаў грунтавы аэрадром каля в. Караліно.
Гродзенскі аэрапорт уведзены ў эксплуатацыю ў 1983 годзе. У снежні 1983 года з Гродзенскага аэрапорта выкананы першы тэхнічны рэйс на самалёце Ту-134, а ў ліпені 1984 года — пасажырскі па маршруце Гродна — Масква — Гродна.
У 1988 годзе паветраныя лініі звязвалі Гродна з 10 гарадамі СССР, у т.л. Масквой, Мінскам, Кіевам, Брэстам, Сімферопалем, Адэсай, Сочы. Рэйсы выконвалі самалёты Ан-2, Ан-24, Ту-134. У 1987 годзе з аэрапорта адпраўлена звыш 54 тыс. пасажыраў, 424 тон народна-гаспадарчых грузаў і пошты. Самалётамі сельскагаспадарчай авіяцыі апрацавана звыш 800 тыс. га сельгасугоддзяў. Будаваўся новы аэравакзальны комплекс (архітэктары У. Еўдакімаў, Л. Маскалевіч, М. Куняўскі, В. Васілюк, В. Чубіч ) прапускной здольнасцю 400 пасажыраў у гадзіну, гасцініца на 100 месцаў. Станам на 2021 год комплекс заставаўся недабудаваным і закінутым.
Аэрапорт дапушчаны да забеспячэння міжнародных палётаў з 1993 года, для чаго мае службамі мытнага, памежнага і санітарнага кантролю, мае сетку мытных і камерцыйных складоў і ўмовы для апрацоўкі, захоўвання і адпраўкі грузаў паветраным, аўтамабільным ці чыгуначным транспартам. Аэрадром адносіцца да класа «В».
Станам на кастрычнік 2017 аэрапорт абслугоўвае толькі адзін рэгулярны рэйс: у Калінінград двойчы на тыдзень (Белавія).
Апісанне
Аэрадромны комплекс складаецца са штучнай узлётна-пасадачнай паласы, рулёжных дарожак, перона для стаянкі дзевяці цяжкіх самалётаў, інструментальнай сістэму заходу на пасадку ILS у складаных метэаўмовах днём і ўначы. ШУПП мае даўжыню 2560 метраў і шырыню 42 метры, здольную прымаць паветраныя судны тыпу Boeing 737, Boeing 757, Іл-76, Airbus A310, Airbus A318, Airbus A319, Airbus A320 і класам ніжэй. Абмежаванне максімальнай узлётнай вагі — 191 тона.
Прапускная здольнасць аэрапорта складае 300 чалавек у гадзіну, для пасажыраў працуюць электронная сістэма рэгістрацыі, 3 стойкі, пакой маці і дзіцяці, бясплатная паркоўка, міні-кафэ, пакаванне плёнкай багажу, VIP-зона. Мытнае афармленне на міжнародных авіялініях абслугоўваюць памежная і мытная службы (рэкамендуецца праходзіць афармленне загадзя да адбыцця рэйса).
Аэрапорт з’яўляецца портам прыпіскі і хабам для Авіякампаніі Гродна.
Rasta
«Rasta» – беларускі меладычны дэз-метал гурт, створаны ў 2000 годзе ў Гомелі. Пераможца ў катэгорыі «Рэгіянальны выканаўца» на «Рок-каранацыі» (2002), у катэгорыі «Цяжкая музыка» за альбом «The Age Of Movement» і ўладальнік галоўнай «Рок-кароны» на «Рок-каранацыі» (2006). Пераможца на цырымоніі «Мистерия звука 2006» у катэгорыі «Хард-рок/метал альбом года» («The Age Of Movement»). З гастролямі выступаў па Беларусі, Украіне, Расіі, Германіі, Польшчы, Малдове. Пасля 2009 года гурт двойчы збіраўся ізноў дзеля асобных канцэртаў.
IC 53
IC 53 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шведскі Акадэмічны слоўнік
Шведскі Акадэмічны слоўнік (Svenska Akademiens ordbok) — слоўнік, апублікаваны Шведскай акадэміяй. Слоўнік з'яўляецца аналагам Оксфардскага слоўніка англійскай мовы і Нямецкага слоўніка братоў Грым.
Першы том быў выдадзены ў 1898 годзе і з 2021 года праца прасунулася да слоў, якія пачынаюцца з літары «å» (у шведскім алфавіце стаіць пасля «z» і перад «ä» і «ö»), словы ад А да åvägabringa даступныя ў анлайн-версіі слоўніка. Слоўнік налічвае каля 450000 лексічных адзінак.
Інстытут праблем энергетыкі НАН Беларусі
Не варта блытаць з Інстытутам энергетыкі НАН Беларусі
Інстытут праблем энергетыкі НАН Беларусі — былая навуковая арганізацыя ў складзе Аддзялення фізіка-тэхнічных навук НАН Беларусі. Утвораны ў 1991 годзе у складзе Акадэмічнага навукова-тэхнічнага комплексу «Сосны», расфарміраваны ў 2002.
Гары Белафонтэ
Гары Белафонтэ (Harry Belafonte), поўнае імя Гаральд Джордж Беланфанці малодшы (Harold George Bellanfanti Jr.;, Манхэтэн, Нью-Ёрк, ЗША — , Манхэтэн, Нью-Ёрк) — амерыканскі спявак, акцёр і грамадскі актывіст, празваны каралём музыкі каліпса. Яго альбом «Calypso» (1956) на працягу 31 тыдня ўтрымліваў першы радок у Billboard 200 і першым у гісторыі разышоўся тыражом звыш мільёна асобнікаў.
Белафонтэ атрымаў тры прэміі «Грэмі» (уключаючы «Грэмі» за прыжыццёвыя дасягненні), прэмію «Эмі» і прэмію «Тоні». У 1989 годзе ён атрымаў прэмію Кенэдзі-цэнтра. Ён таксама быў узнагароджаны Нацыянальным медалём у галіне мастацтваў у 1994 годзе. У 2014 годзе Белафонтэ быў адзначаны прэміяй імя Джына Хершолта, што зрабіла яго дваццатым чалавекам, які атрымаў «Оскар», «Эмі», «Грэмі» і «Тоні», і пятым без канкурэнтных катэгорый.
Стадолішча
Назву Стадо́лішча маюць:
Allium kopetdagense
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўночна-ўсходнім Іране і паўднёвым Туркменістане.
NGC 330
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 54
IC 54 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андронім
Андрóнім — мянушка жонкі, якая ўтварылася ад імені, прозвішча ці мянушкі мужа: Палкоўнік — Палкоўнічыха, Воўк — Ваўчыхá́, Борман — Борманша, Мосюр — Мосюрка. Бывае і так, што дзіця або жонка атрымлівае мянушку бацькі або мужа без змяненняў: Кручко, Маліна, Боўцік, Безбожны.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2015/2016
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 2015/2016 — 24-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Ігар Уладзіміравіч Жажэленка
Ігар Уладзіміравіч Жажэленка (Ігор Володимирович Жежеленко;, Марыупаль — , Марыупаль) — украінскі вучоны ў галіне электразабеспячэння прамысловых прадпрыемстваў, доктар тэхнічных навук, прафесар, загадчык кафедры «Электразабеспячэнне прамысловых прадпрыемстваў» ПДТУ, рэктар Жданаўскага металургічнага інстытута / Прыазоўскага дзяржаўнага тэхнічнага універсітэта (1981—2003).
Ганаровы рэктар Прыазоўскага дзяржаўнага тэхнічнага універсітэта, ганаровы доктар Мішкольцкага ўніверсітэта (Венгрыя), Інстытута прыкладных навук (Вюрцбург, Германія).
Біяграфія
Ігар Жажэленка нарадзіўся 17 красавіка 1930 ў Марыупалі.
У 1954 годзе скончыў Маскоўскі энергетычны інстытут па спецыяльнасці «Электрычныя станцыі, сеткі і сістэмы» і паступіў на працу на прадпрыемстве п/я 38 (г. Глазаў).
З 1961 года працаваў у Жданаўскім філіяле «Укргіпрамез».
У 1967 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў галіне электраэнергетыкі ў Кіеўскім політэхнічным інстытуце, у 1974 годзе абараніў доктарскую дысертацыю.
Навуковая дзейнасць
І. У. Жажэленка — аўтар больш 460 публікацый у айчынных і замежных выданнях, у тым ліку 18 манаграфій, падручнікаў і вучэбна-метадычных дапаможнікаў, 20 вынаходак. Пад яго кіраўніцтвам выканана і абаронена 7 доктарскіх і 44 кандыдацкіх дысертацый.
Інстытут радыяцыйных фізіка-хімічных праблем НАН Беларусі
Інстытут радыяцыйных фізіка-хімічных праблем НАН Беларусі — былая навуковая арганізацыя ў складзе Аддзялення фізіка-тэхнічных навук НАН Беларусі. Утвораны ў 1991 годзе у складзе Акадэмічнага навукова-тэхнічнага комплексу «Сосны», расфарміраваны ў 2002.
Стадолішча (Гарадоцкі раён)
Стадо́лішча (, Стодолище) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Гісторыя
У канцы XVIII стагоддзя Стадолішча вядома ў Езярышчанскім старостве Гарадоцкага павета Полацкай губерні. У сярэдзіне XIX стагоддзя Стадолішча (Сямёнкі) у Болецкай сельскагаспадарчай грамадзе Гарадоцкага павета Віцебскай губерні. У 1864 годзе — дзяржаўная ўласнасць у маёнтку Болецк. У канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў у Болецкай воласці Гарадоцкага павета. З 15 лютага 1923 года Стадолішча ў Гарадоцкай воласці Віцебскага павета. З 20 жніўня 1924 года ў Бяскатаўскім сельсавеце Гарадоцкага раёна (Віцебская акруга). У 1925 годзе ў Стадолішчы працавалі шавецкая, кравецкая і шапавальная (выраб валёнак) саматужныя майстэрні. З 1972 года Стадолішча становіцца цэнтрам саўгаса «Смалоўка» (сучаснае КУСГП «Смалоўка»). З 26 сакавіка 1973 года па чэрвень 2009 года вёска — цэнтр Стадолішчанскага сельсавета.
Манабі (правінцыя)
Манабі́ (Manabí) — правінцыя ў Эквадоры. Сталіца — горад Партаўеха.
Правінцыя названа ў гонар народа Манабі. Размешчана ў цэнтральнай частцы Ціхаакіянскага ўзбярэжжа Эквадора, Манабі вядомая сваім прыгожым узбярэжжам, дзіўнымі рыбацкімі вёскамі, дзелавымі цэнтрамі, такімі, як Манта, другі па велічыні порт краіны і эканамічны цэнтр Манабі, і нацыянальны парк Мачалілья з яго багатай расліннасцю і рознымі разнавіднасцямі фаўны.
Лявонавічы (Пухавіцкі раён)
Ляво́навічы (, Леоновичи) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Геаграфія
Месціцца за 33 км на паўднёвы захад ад Мар’інай Горкі, 29 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 19 - пач. 20 ст. вёска ў Шацкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Уласнасць Забелаў.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Дзмітрый Міканоравіч Фалькоўскі
Дзмітрый Фалькоўскі (сапр. Дзмітрый Ляўчук,, в. Вялікія Лепясы, Кобрынскі павет, Гродзенская губерня — ) — паэт, празаік.
Лявонавічы (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
Пасля рэвалюцыі створана пачатковая школа.
Дзмітрый Міканоравіч Фалькоўскі
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Брэсцкая гімназіі. Падчас існавання Украінскай Народнай Рэспублікі здзяйсняў тэрор у бальшавіцкім падполлі. Пасля дэмабілізацыі з Савецкай арміі жыў у Кіеве, дзе змяніў прозвішча ў сувязі з небяспекай помсты за ўдзел у масавых забойствах на тэрыторыі сучаснай Беларусі.
Лявонавічы (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
На 1933 год працавалі калгас «Энергія», кузня, стальмашня, рымарня. Падчас Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіраваная нямецкімі войскамі.
Дзмітрый Міканоравіч Фалькоўскі
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1924 годзе ў часопісах «Червоний шлях», «Життя й революція», «Всесвіт», «Глобус». Значнае месяца ў вершах Фалькоўскага займае тэма расійскай інтэрвенцыі 1917—1920 гадоў ва Украіне, якую аўтар прадстаўляе як «вызваленне». Нягледзячы на ​​мінулае ў спецслужбах, бальшавіцкі рэжым скептычна ставіўся да яго працы. Калі быў здзейснены новы тэрор у сувязі з забойствам Кірава, трапіў у вязніцу і неўзабаве быў расстраляны.
Вітольд Казіміравіч Песціс
Вітольд Казіміравіч Песціс (нар., в. Парэчча Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі вучоны, доктар сельскагаспадарчых навук. Прафесар (1998), член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), акадэмік НАН Беларусі (2021). Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь. Ганаровы прафесар Міжнароднага Венскага ўніверсітэта. Намеснік старшыні Рэспубліканскага грамадскага аб’яднання «Белая Русь». Старшыня Гродзенскага абласнога грамадскага аб’яднання «Белая Русь».
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, аспірантуру Беларускага навукова-даследчага інстытута жывёлагадоўлі,
Працоўную дзейнасць пачаў заатэхнікам-селекцыянерам Гродзенскай абласной станцыі па племянной рабоце ў свінагадоўлі. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі працаваў галоўным заатэхнікам саўгаса «Скідзельскі», калгаса «Сцяг камунізму» Гродзенскага раёна. Закончыўшы аспірантуру Беларускага навукова-даследчага інстытута жывёлагадоўлі, быў малодшым навуковым супрацоўнікам аддзела кармлення гэтага інстытута, затым асістэнтам, дацэнтам, загадчыкам кафедры кармлення і фізіялогіі сельскагаспадарчай жывёлы, прарэктарам па навуковай рабоце, рэктарам Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута. Рэктар установы адукацыі «Гродзенскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га, 3-га і 4-га скліканняў.
Эманюэль Макрон
Эманюэль Макрон (Emmanuel Macron; нар., Ам’ен) — французскі палітык, былы інвестыцыйны банкір. 26 жніўня 2014 года быў прызначаны міністрам эканомікі, прамысловасці і статыстыкі ў другім урадзе Вальса. Падаў у адстаўку 30 жніўня 2016 года. Атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах 2017 года.
Вітольд Казіміравіч Песціс
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш як 200 навуковых і вучэбна-метадычных артыкулаў, 12 вучэбных дапаможнікаў, 7 манаграфій і 25 вынаходстваў, абароненых аўтарскімі пасведчаннямі і патэнтамі.
Эманюэль Макрон
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і прафесара неўралогіі Універсітэта Пікардыі Жан-Мішэля Макрона і доктара медыцынскіх навук Франсуазы Макрон-Нагес. Вучыўся ва Універсітэце Парыж X-Нантэр, Інстытуце палітычных даследаванняў і Нацыянальнай школе адміністрацыі. З 1999 па 2001 год быў памочнікам французскага філосафа Поля Рыкёра.
Вітольд Казіміравіч Песціс
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны (2016), чатырма юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, Ганаровай граматай Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь, ганаровымі граматамі Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Эманюэль Макрон
Біяграфія
Макрон працаваў інспектарам у Міністэрстве эканомікі з 2004 па 2008 год. З 2007 года займаў пасаду намесніка дакладчыка для Камісіі па паляпшэнню французскага росту на чале з Жакам Аталі. Быў інвестыцыйным банкірам у Rothschild&Cie Banque.
Палітычная дзейнасць
Знаходзіўся ў сацыялістычнай партыі з 2006 па 2009 год.
З 2012 па 2014 год працаваў намеснікам генеральнага сакратара пры прэзідэнце Аландзе. Падаў у адстаўку 10 чэрвеня 2014 года, а 26 жніўня прызначаны міністрам эканомікі.
Галоўнае дасягненне Макрона ва ўладзе — прыняцце «закона дзеля эканамічнага росту, актыўнасці і роўнасці шанцаў». «Закон Макрона», як на яго спасылаюцца, быў прыняты 6 жніўня 2015 года. Ён прадугледжвае лібералізацыю некаторых сектараў эканомікі, у тым ліку адкрыццё магазінаў па нядзелях, адкрыццё для канкурэнцыі сектара аўтобуснага транспарту і інш. . Гады міністэрскай дзейнасці Макрона адзначаны актыўнымі працэсамі зліцця і паглынання дзяржаўных кампаній (сярод якіх Alstom і Technip).
16 лістапада 2016 года Макрон абвясціў аб сваім удзеле ў Прэзідэнцкіх выбарах у Францыі 2017 года і апублікаваў кнігу-праграму «Révolution» («Рэвалюцыя»), якая адразу зрабілася бестселерам. У час выбарчай кампаніі штаб Макрона абвінавачваў расійскія дзяржаўныя СМІ RT і Sputnik News у публікацыі фэйкавай інфармацыі аб іх кандыдаце.
Прэзідэнцкія выбары 2017 года
У другім туры прэзідэнцкіх выбараў выступаў апанентам Марын Ле Пэн — лідара крайне правых, — і перамог, набраўшы 66,06 % галасоў супраць 33,94 % у Ле Пэн. На думку назіральнікаў, настолькі рашучая перамога Макрона тлумачыцца страхам выбаршчыкаў адносна нестабільнасці, якая пагражала б Францыі ў выпадку перамогі Ле Пэн. Макрон — наймаладзейшы прэзідэнт у гісторыі Французскай Рэспублікі, станам на час абрання.
Погляды
Эманюэль Макрон — прыхільнік еўрапейскай інтэграцыі і трансатлантычнага сяброўства. У знешняй палітыцы з’яўляецца еўрапейскім федэралістам, які гатовы супрацоўнічаць з Марцінам Шульцам у выпадку абрання яго канцлерам ФРГ. Тым не менш, яму бліжэй палітычны курс Ангелы Меркель. Не падтрымлівае прызнанне дзяржавы Палесціна.
Прыхільнік рынкавай эканомікі і павелічэння выдаткаў на войска, спецслужбы і паліцыю. Выступае за абмежаванне замежных інвестыцый і за гандлёвую дамову паміж ЕС і Канадай.
У час прэзідэнцкай кампаніі 2017 года казаў аб неабходнасці правесці глыбокія рэформы, якіх Францыя не ведала ўжо болей за 30 гадоў.
Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь 13-га склікання
Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь 13-га склікання — першы парламент Рэспублікі Беларусь, які быў абраны пасля атрымання Беларуссю незалежнасці ў 1991 годзе. Лічыцца апошнім дэмакратычна абраным беларускім парламентам. Парламент пачаў працу 9 студзеня 1996 года. Паўнамоцтвы Вярхоўнага Савета 13 склікання былі спынены 27 лістапада 1996 года пасля таго, як Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў Закон «Аб спыненні паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13 склікання».
Выбары
Выбары ў Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь 13-га склікання прайшлі 14 мая 1995 года адначасова з рэспубліканскім рэферэндумам у Беларусі 1995 года. Другі тур выбараў адбыўся 28 мая 1995 года. Выбары праводзіліся ў адпаведнасці з новым законам, прынятым у лістападзе 1994 года. Закон надаваў палітычным партыям, калі яны мелі першасныя арганізацыі ў адпаведных акругах, права вылучаць кандыдатаў.
З-за нізкай яўкі выбаршчыкаў за два туры атрымалася выбраць 119 дэпутатаў, калі для фарміравання Вярхоўнага Савета патрабавалася не менш за 174 дэпутаты (ня менш за дзве траціны ад поўнага складу ў 260 чалавек). Разам з тым з-за адсутнасці кворуму не атрымалася працягнуць дзейнасць папярэдняга складу дэпутацкага корпуса. Назіральнікі канстатавалі ў гэты перыяд абвастрэнне барацьбы паміж прэзідэнцкай і заканадаўчай галінамі ўлады. Суддзя Канстытуцыйнага суда Рэспублікі Беларусь Міхаіл Пастухоў адзначае, што выбары былі фактычна сарваныя выканаўчай уладай, і тлумачыць такую пазіцыю тым, што Аляксандр Лукашэнка не хацеў выбрання моцнага органа прадстаўнічай улады, які мог бы кантраляваць законнасць яго дзеянняў і рашэнняў і пры наяўнасці падстаў пачаць працэдуру імпічменту. Пасля выбараў выканаўчая ўлада адкрыта перашкаджала працы Вярхоўнага Савета 12 склікання, які паводле закону захоўваў свае паўнамоцтвы: Вярхоўны Савет пазбавілі службовых аўтамабіляў, дэпутам, якія працавалі на прафесійнай аснове, перасталі выплочваць заробак і пазбавілі матэрыяльна-тэхнічных умоў дзейнасці.
11 кастрычніка 1995 года Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь вынес рашэнне, у якім ён прызнаў, што ў адпаведнасці з Канстытуцыяй і законамі Рэспублікі Беларусь Вярхоўны Савет 12 склікання захоўвае свае паўнамоцтвы ў поўным аб'ёме да першага пасяджэння Вярхоўнага савета 13 склікання, выбранага ў правамоцным складзе. У знак пратэсту з рашэннем суду адзін з суддзяў Канстытуцыйнага суда Рыгор Васілевіч напісаў асобае меркаванне.
У выніку рашэння Канстытуцыйнага суда было неабходна правесці паўторныя парламенцкія выбары ў акругах, дзе яны не адбыліся.
Паўторныя выбары дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання прайшлі 29 лістапада 1995 года, другі тур адбыўся 10 снежня. У выніку паўторных выбараў колькасць выбраных дэпутатаў дасягнула 198 чалавек, чаго было дастаткова для правамоцнасці новага складу Вярхоўнага Савета.
Дэпутацкі склад
У новы склад Вярхоўнага Савета былі выбраны толькі 18 асоб з ліку дэпутатаў Вярхоўнага Савета 12 склікання. 170 дэпутатаў (85,9 %) сталі парламентарамі ўпершыню. У сферы прамысловасці, транспарту і будаўніцтва працавалі каля 20 % выбраных дэпутатаў; 22,2 % дэпутатаў працавалі ў сельскай гаспадарцы; былі выбраны 21 кіраўнік прадпрыемстваў і фірмаў, 27 старшыняў калгасаў, 10 дырэктараў саўгасаў, 11 медыцынскіх работнікаў. Прадстаўнікі сацыяльнай сферы (настаўнікі, лекары, працаўнікі ўстаноў культуры) былі прадстаўлены ў парламенце дастаткова шырока. Сярод дэпутатаў былі 9 жанчын (4,5 %); колькасць асоб, маладзейшых за 30 гадоў, складала 3 чалавекі. Абсалютная большасць дэпутатаў мела вышэйшую адукацыю, тры чалавекі — сярэдне-спецыяльную. 25 дэпутатаў (12,6 %) мелі навуковыя ступені і званні. 105 дэпутатаў з'яўляліся сябрамі 16 палітычных партый, 93 былі беспартыйнымі.
Разам з тым у парламент новага складу не атрымалася патрапіць ніводнаму прадстаўніку Беларускага Народнага Фронту, які меў моцную апазіцыйную фракцыю ў Вярхоўным Савеце 12-га склікання.
Старшыня
З 10 студзеня 1996 года да 27 лістапада 1996 года абавязкі Старшыні Вярхоўнага Савета 13-га склікання выконваў старшыня Аграрнай партыі Сямён Шарэцкі, які адразу заявіў, што выступае за рыначныя рэформы, захаванне суверэнітэту і недатыкальнасць дэмакратычнай Канстытуцыі, а беларускае грамадства мусіць кансалідавацца вакол нацыянальнай ідэі. Пры выбары Старшыні Вярхоўнага Савета акрэсліліся разыходжанні паміж Вярхоўным Саветам і прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам, які прапаноўваў прызначыць Старшынёй Вярхоўнага Савета былога прэм'ер-міністра Вячаслава Кебіча, хоць вага апазіцыі ў складзе Вярхоўнага Савета 13-га склікання была меншай, чым у папярэднім складзе.
Дзейнасць
Пасяджэнне першай сесіі Вярхоўнага Савета 13 склікання адбылося 9 студзеня 1996 года. Была выказана прапанова правесці ў сакавіку 1996 года паўторныя выбары ў 62 акругах, па якіх дэпутаты не былі выбраны, але яна не была падтрымана дэпутатамі.
Паколькі пад уплывам «прэзідэнцкай вертыкалі» ў складзе Вярхоўнага Савета 13 склікання аказалася шмат прадстаўнікоў структур кіравання, кіраўнікоў калгасаў і саўгасаў і мала прафесійных палітыкаў і юрыстаў, новы парламент стаў праводзіць палітыку падтрымання рашэнняў Аляксандра Лукашэнкі. Без тлумачэння прычын з Канстытуцыйнага суда былі адкліканы ўсе прапановы, якія паступілі ад папярэдняга старшыні Вярхоўнага Савета Мечыслава Грыба наконт канстытуцыйнасці ўказаў прэзідэнта.
Аднак дэмакратычна настроеныя дэпутаты аб'ядналіся ў адзіную фракцыю і пачалі аказваць заўважны ўплыў на рашэнні парламенту. Яны патрабавалі справаздачы прэзідэнта і ўраду пра выкарыстанне бюджэтных і пазабюджэтных сродкаў, узнімалі пытанні да міністраў, выступалі за строгае выкананне Канстытуцыі і законаў.
Улетку 1996 года Аляксандр Лукашэнка выступіў з ініцыятывай правядзення рэспубліканскага рэферэндуму і прыняцця новай рэдакцыі Канстытуцыі, дзе ўсе ўладныя паўнамоцтвы пераходзілі да прэзідэнта. Пад ціскам выканаўчай улады Вярхоўны Савет 6 верасня 1996 года прызначыў рэспубліканскі рэферэндум па чатырох пытаннях, аднак гэта рашэнне парламенту па прапанове спікера Сямёна Шарэцкага было разгледжана Канстытуцыйным судом на прадмет адпаведнасці Канстытуцыі. У выніку суд 4 лістапада 1996 года вынес рашэнне, што на абавязковы рэферэндум не можа выносіцца пытанне пра ўнясенне змен і дапаўненняў у Канстытуцыю.
У выніку рашэння Канстытуцыйнага суда Вярхоўны Савет змяніў сваю пастанову і прызнаў, што на абавязковы рэферэндум выносяцца толькі пытанні пра перанос Дня незалежнасці Рэспублікі Беларусь і пра выбарнасць кіраўнікоў мясцовых органаў улады. Не згаджаючыся з рашэннем Канстытуцыйнага суда і Вярхоўнага Савета, Аляксандр Лукашэнка выдаў два ўказы, дзе насуперак Канстытуцыі і Закону «Аб народным галасаванні (рэферэндуме) у Рэспубліцы Беларусь» вызначыў парадак уступлення ў сілу рашэнняў рэспубліканскіх рэферэндумаў аб зменах і дапаўненнях Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, а таксама пра несапраўднасць рашэння Канстытуцыйнага суда.
73 дэпутаты Вярхоўнага Савета звярнуліся 19 лістапада 1996 года ў Канстытуцыйны суд з прапановай пра адхіленне Аляксандра Лукашэнкі ад пасады ў сувязі з шматлікімі выпадкамі парушэння ім Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, якіх налічвалася 18 актаў. 19 лістапада 1996 года Канстытуцыйны суд распачаў справу «Аб парушэнні Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Лукашэнкам Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь», якую ён павінен быў разглядаць 22 лістапада. 21 лістапада ў Мінск прыехалі прэм'ер-міністр Расіі Віктар Чарнамырдзін і яго намеснік Валерый Сяроў, старшыня Дзяржаўнай думы Расіі Генадзь Селязнёў і старшыня Савету Федэрацыі Расіі Ягор Строеў. У ноч з 21 на 22 лістапада яны правялі перамовы з кіраўніцтвам Беларусі, у выніку чаго было падпісана «Пагадненне аб грамадска-палітычнай сітуацыі і канстытуцыйнай рэформе ў Рэспубліцы Беларусь». Пагадненне падпісалі прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка, які абавязаўся скасаваць свае ўказы пра абавязковы рэферэндум у пытаннях змены і дапаўненняў Канстытуцыі; Старшыня Вярхоўнага Савета Сямён Шарэцкі, які мусіў забяспечыць адкліканне з Канстытуцыйнага суда звароту дэпутатаў; а таксама Старшыня Канстытуцыйнага суда Валерый Ціхіня, які абавязваўся спыніць справу аб парушэнні прэзідэнтам Лукашэнкам Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.
Падпісанне пагаднення не дазволіла Канстытуцыйнаму суду пачаць 22 лістапада 1996 года разгляд справы, выніковае пасяджэнне суду было прызначана на 26 лістапада 1996 года. Разам з тым раніцай 26 лістапада былі абвешчаны вынікі рэспубліканскага рэферэндума, які пазбаўляў Вярхоўны Савет сваіх паўнамоцтваў, а Канстытуцыйны суд у новых умовах спыніў справу аб парушэнні Канстытуцыі Аляксандрам Лукашэнкам пасля прыняцця пастановы Палатай прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь пра адкліканне звароту дэпутатаў Вярхоўнага Савета з Канстытуцыйнага суда.
Спыненне паўнамоцтваў
26 лістапада 1996 года пасля абвяшчэння вынікаў рэспубліканскага рэферэндума група дэпутатаў Вярхоўнага Савета, лаяльных да палітыкі кіраўніка дзяржавы, пад кіраўніцтвам намесніка Старшыні Вярхоўнага Савета Ю. Малумава прыняла закон «Аб спыненні паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання». Суддзя Канстытуцыйнага суда Рэспублікі Беларусь адзначае, што для прыняцця рашэння пра датэрміновае спыненне паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета патрабуецца прынамсі дзве траціны галасоў ад ліку выбраных дэпутатаў, гэта значыць не менш за 134 галасы «за». Нягледзячы на гэта, 27 лістапада была сфарміравана Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, пасля чаго Аляксандр Лукашэнка падпісаў Закон «Аб спыненні паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13 склікання».
Ляяльныя да прэзідэнта дэпутаты Вярхоўнага Савета 13-га склікання былі запрошаны ў Адміністрацыю Прэзідэнта, дзе 62 з 84 дэпутатаў у дзень абвяшчэння вынікаў рэферэндуму напісалі заяву з просьбай аб залічэнні ў Палату Прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу.
Дзейнасць пасля спынення паўнамоцтваў
50 дэпутатаў Вярхоўнага Савета 13-га склікання праігнаравалі прапанову напісаць заяву аб уключэнні іх у склад Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу, каля 70 дэпутатаў працягвалі пасяджэнне Вярхоўнага Савета адначасова са стварэннем новага парламента. Ад імя прэзідыума Вярхоўнага Савета дэпутатамі была прынятая заява аб непрызнанні вынікаў рэферэндуму 1996 года. На наступны дзень, 28 лістапада, калі дэпутатамі былі прызначаны эканамічныя слуханні з удзелам найбуйнейшых партый, будынак Вярхоўнага Савета быў зачынены «на рамонт», і сход дэпутатаў Вярхоўнага Савета 13-га склікання канчаткова згубіў прыкметы парламенцкай сесіі.
Разам з тым, Вярхоўным Саветам была створана Камісія па прававой ацэнцы дзеянняў прэзідэнта, старшынёй якой быў абраны Віктар Ганчар. 14 кастрычніка 1997 года дэпутатамі была падтрымана справаздача камісіі і падпісаная заява аб немагчымасці выканання Аляксандрам Лукашэнкам прэзідэнцкіх паўнамоцтваў. Пастанова была прызначана стаць першым крокам ва ўзнаўленні працэдуры імпічменту прэзэдэнта, таму наданне дэпутацкім сходам статусу паўнамоцтваў пасяджэнняў Вярхоўнага Савета мела прынцыповае значэнне. Група дэпутатаў на чале з Віктарам Ганчаром распрацавала пакет матэрыялаў для падрыхтоўкі і правядзення паўнамоцных пасяджэнняў Вярхоўнага Савета, сярод дэпутатаў пачаўся другі збор подпісаў за імпічмент, але пастанова аб пазбаўленні дэпутацкіх мандатаў членаў Палаты прадстаўнікоў была заблакавана камуністамі, аграрамі і часткай сацыял-дэмакратаў, у выніку чаго Вярхоўны Савет не змог прызнаць за сабой права збіраць парламенцкія сесіі.
Як адзначае суддзя Канстытуцыйнага суда Рэспублікі Беларусь Міхаіл Пастухоў, у Беларусі існуюць два парламенты: Вярхоўны Савет, які быў незаконна распушчаны выканаўчай уладай, не дзейнічае і мае пратэрмінаваны мандат, але легітымны; і Нацыянальны сход Рэспублікі Беларусь, які быў утвораны на незаконных падставах, не прызнаецца міжнароднай супольнасцю, безуладны, але фактычна дзейны.
Рэакцыя міжнароднай супольнасці
Палата Прадстаўнікоў, створаная па выніках правядзення рэферэндуму 1996 года не была прызнана міжнароднай супольнасцю ў якасці беларускага парламента. Да 2000 года — тэрміну, калі скончыліся паўнамоцтвы Вярхоўнага савета 13-га склікання, менавіта ён быў прадстаўлены ў Парламенцкай асамблеі АБСЕ.
IC 55
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 331
NGC 331 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-12, PGC 2759) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інстытут радыеэкалагічных праблем НАН Беларусі
Не варта блытаць з Інстытутам радыебіялогіі НАН Беларусі
Інстытут радыеэкалагічных праблем НАН Беларусі — былая навуковая арганізацыя ў складзе Аддзялення фізіка-тэхнічных навук НАН Беларусі. Утвораны ў 1991 годзе у складзе Акадэмічнага навукова-тэхнічнага комплексу «Сосны», расфарміраваны ў 2002.
Кенгуру (востраў)
Кенгуру́ (Kangaroo Island) — трэці паводле велічыні востраў Аўстраліі, пасля Тасманіі і Мелвіла.
Размешчаны за 112 км у напрамку на поўдзень ад Адэлаіды, на ўваходзе ў заліў Сент-Вінсент, і за 13 км ад найбліжэйшага мацерыковага пункта мыса Джэрвіс. Адміністрацыйна адносіцца да штата Паўднёвая Аўстралія.
Даўжыня вострава 145 км, шырыня — ад 900 м да 57 км, плошча 4405 км². Даўжыня берагавой лініі 509 км, найбольшая вышыня над узроўнем мора складае 307 м. Паверхня раўнінная. Клімат субтрапічны. Ападкаў каля 600 мм за год. Ксерафітныя хмызнякі і сухія эўкаліптавыя лясы.
Нацыянальныя паркі: Фліндэрс-Чэнз, Кейп-Гантам і інш.
Фрыдрых Фробель
Фрыдрых Вільгельм Аўгуст Фробель або Фрэбель (Friedrich Wilhelm August Fröbel,, Обервайсбах, Германія — ) — нямецкі педагог.
Біяграфія
Скончыў Гётынгенскі і Берлінскі ўніверсітэты (1813).
Ствараў выхавальныя ўстановы для дзяцей дашкольнага ўзросту ў вёсках Цюрынгіі. У 1833—1840 гадах узначальваў сіроцкі прытулак у г. Бургдорф. У 1851 годзе гэтыя ўстановы зачынены ўладамі, а Фробель абвінавачаны ў прапагандзе сацыялістычных ідэй і атэізму.
Погляды
На яго погляды паўплывалі педагагічная канцэпцыя І. Г. Песталоці, ідэі нямецкай класічнай філасофіі.
Адстойваў прынцыпы даступнасці адукацыі для ўсіх дзяцей і дэмакратычны падход да адукацыйнай палітыкі. Лічыў, што ўсебаковае развіццё асобы магчыма, калі педагагічны працэс накіраваны на стварэнне непарыўных сувязей паміж мысленнем і дзеяннем, пазнаннем і ўчынкамі, ведамі і ўменнямі. Развіццё здольнасцей чалавека звязваў з яго працоўнай дзейнасцю.
Распрацаваў тэорыю гульні і методыку рухавых гульняў. Яго канцэпцыя паўплывала на вылучэнне дашкольнай педагогікі ў самастойную педагагічную дысцыпліну; сістэма выхавання стала пашыранай ў краінах Заходняй Еўропы, ЗША, Расіі і інш. У 1871—1917 гадах дзейнічалі Петраградскія фробелеўскія курсы, у 1908—1917 гадах — Фробелеўскі жаночы педагагічны інстытут у Кіеве.