cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крывавы паклёп
Крывавы паклеп на ранніх хрысціян
Адкрытае абвінавачванне ранніх хрысціян ў прынясенні чалавечых ахвяр з мэтай выкарыстання іх крыві ў рытуальных мэтах ўпершыню ўзнікла ў Рымскай імперыі ў пачатку нашай эры. Ранні хрысціянскі тэолаг Тэртуліян ў 200 годзе ў сваім трактаце Апологетик пісаў пра «усе тое, у чым ілжыва абвінавачваюць нас, а менавіта: колькі кожны з нас зжэр забітых дзяцей». У рускай мове гэта з'ява традыцыйна пазначаецца словазлучэннем «крывавы паклёп».
Гэтыя абвінавачванні ў адрас хрысціянаў праіснавалі прынамсі да сярэдзіны XIX стагоддзя, калі выйшла кніга Г. Даумера, падтрыманая ў 1847 годзе Карлам Марксам: «Як вядома, найважнейшай рэччу ў хрысціянстве з'яўляецца ахвярапрынашэнне. Даумер у сваей нядаўна якая з'явілася кнізе даказвае, што хрысціяне па-сапраўднаму закалывали людзей і на сваіх святых трапеза прычашчаліся чалавечым мясам і пілі чалавечую кроў».
Брыгіт Мак-Мэхан
На Алімпійскіх гульнях 2004 года швейцарка па-ранейшаму разглядалася, як спартсменка высокага ўзроўню, але вынікі паказаныя на розных стартах на працягу Алімпійскага цыклу не дазвалялі прылічаць Брыгіту да прэтэндэнтак на медалі. Паказаўшы на кожным этапе сярэднія вынікі Мак-Мэхан заняла 10-е месца, адстаўшы ад пераможцы аўстрыйкі Кейт Ален больш чым на 2 хвіліны.
Крывавы паклёп
Крывавы паклеп на ерэтыкоў
У сярэднія стагоддзі асабліва часта ва ўжыванні крыві абвінавачваліся катары і вальдэнсаў. Пазней забойства і паглынанне немаўлятаў стала сустракацца сярод абвінавачванняў у працэсе пераследу людзей, якія падазраюцца ў вядзьмарстве. У 16 стагоддзі іспанскія мориски падвяргаліся абвінавачваннях у тым, «што яны атручваюць ваду і ежу хрысціян, п'юць чалавечую кроў». Апошні працэс у сярэднія стагоддзя супраць хрысціянскіх ерэтыкоў быў накіраваны супраць фратичелли, якія жылі ў Анконской марцы. Абвінавачванні ў рытуальнай зьнішчэньні немаўлятаў вылучаліся ў XVIII стагоддзі супраць хлыстоў. Вядомы даследчык-этнограф В. Д. Бонч-Бруевіч назваў гэтыя абвінавачаньні «крывавым паклепам на хрысціян». Падобныя абвінавачванні маглі накіроўвацца не толькі на рэлігійныя, але і на палітычных апанентаў, пурытане абвінавачвалі ў выкраданні дзяцей з мэтай людоедства кавалераў Карла I. Падобныя абвінавачванні здараліся і ў адрас хрысціянскіх місіянераў ад жыхароў Кітая, Мадагаскара і г. д.
Крывавы паклеп на яўрэяў
Эліністычныя пісьменнікі, якія варожа адносіліся да яўрэяў і іх рэлігіі, часам абвінавачвалі іх у чалавечых ахвярапрынашэньнях, як, напрыклад, у пісаньнях Апиона (I ст. н. э.), жыхара Александрыі (гл. Іосіф Флавій, Апион 2:89-102).
Брыгіт Мак-Мэхан
Тройчы ўдзельнічала ў чэмпіянатах свету, але вышэй восьмага месца ёй падняцца не ўдалося.
У 2005 годзе ў крыві ў Макмэхон быў знойдзены забаронены прэпарат эрытрапаэтын. Спартсменку дыскваліфікавалі на 2 гады. Пасля заканчэння тэрміну дыскваліфікацыі спартсменка прыняла рашэнне завяршыць спартовую кар’еру.
Крывавы паклёп
Крывавы паклеп на яўрэяў
У сярэднявеччы абвінавачванні атрымалі шырокае распаўсюджванне з XII стагоддзя, спачатку ў Англіі. З тых часоў абвінавачванні яўрэяў у рытуальных забойствах хрысціян шматкроць паўтараліся, уключаючы таксама і сучаснасць.
Секеі
Секеі (адз. л. «секей» ад венгерск. этноніма Székely (ˈseːkɛj секэй) таксама Szekler літар. людзі; таксама Secui, Szekler, Siculi) — адна з найбольш вядомых этнічных груп, якія складаюць венгерскую нацыянальную меншасць на тэрыторыі сучаснай рэспублікі Румынія. прадстаўнікі іншай венгерскай абшчыны ў Румыніі — чангошы, якія пражываюць у румынскай правінцыі Малдова, нешматлікія і менш вядомыя за межамі краіны.
Пажарніца наземная
Пажа́рніца наземная (Calamagrostis epigejos) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Назвы
Пажарніца наземная, перапалявіца, пажарнік, мятла лясная.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 80—150 см у вышыню з доўгім паўзучым карэнішчам. Сцябло прамое. Лісце блакітнавата- або шаравата-зялёнае.
Кветкі дробныя, несамастойныя, сабраныя ў буйныя суквецці даўжынёй да 30 см. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, Азіі і Паўночнай Афрыкі. Натуралізавалася на тэрыторыі Аўстраліі і Паўночнай Амерыкі. Насяляе хваёвыя і змешаныя лясы і хмызняках. Расце ў стэпах, на сухіх лугах, камяністых россыпах, па берагах вадаёмаў, на пустках, каля жылля і дарог. Цвіце ў чэрвені — жніўні. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Мезафіт, мезатроф, эўтроф.
Выкарыстанне
Высушаныя суквецці выкарыстоўваюцца для складання сухіх букетаў. Грубая кармавая трава лугоў.
Палац Радзівілаў (Вільнюс)
Палац Радзівілаў (Radvilų rūmai) — палац у стылі позняга рэнесансу ў Старым горадзе Вільнюса, другі па значэнні з палацаў Радзівілаў у Вільнюсе і самы вялікі з іх. Знаходзіцца на Віленскай вуліцы. Ахоўваецца дзяржавай: значыўся помнікам архітэктуры рэспубліканскага значэння (AtR 46) і гістарычным помнікам рэспубліканскага значэння (IR 42), код у Рэгістры культурных каштоўнасцей 752. У адрэстаўраванай частцы палаца размяшчаецца Музей палаца Радзівілаў — падраздзяленне Літоўскага мастацкага музея з экспазіцыяй, прысвечанай роду Радзівілаў, якая прадстаўляе выяўленчае мастацтва замежных краін XVI—XIX стагоддзяў.
Гісторыя
У XVI стагоддзі на месцы цяперашняга будынка палаца Радзівілаў размяшчаўся драўляны палац Мікалая Радзівіла Чорнага. У сярэдзіне XVII стагоддзя архітэктар Ян Ульрых узвёў рэзідэнцыю ваяводы віленскага, вялікага гетман літоўскі Януша Радзівіла.
Палац значна пашкодзілі пажары, якія лютавалі ў Вільню ў 1654 годзе, калі пачалася вайна з Расіяй, і ў XVII стагоддзі, калі Вялікае княства праходзіла скрозь чараду войнаў. Дамінік Геранім Радзівіл у 1807 годзе перадаў закінуты будынак віленскаму дабрачыннаму Чалавекалюбнаму таварыства, у распараджэнні якога палац знаходзіўся да 1940 года. На працягу XIX і XX стагоддзяў карпусы, якія складалі палац, неаднаразова рамантаваліся, асобныя часткі руйнаваліся або радыкальна перабудоўваліся. Захаваліся два карпусы палацавага ансамбля — паўночны і ўсходні, а таксама паўночны павільён. У 1967 годзе архітэктар Вітаўтас Дварышкіс падрыхтаваў праект кансервацыі і рэстаўрацыі палаца. У 1984 годзе па праекце архітэктара Эвалдаса Зулонаса быў адноўлены заходні павільён, у якім размясціўся цэнтральны лекторый таварыства «Веды». У астатніх карпусах былога палаца былі жылыя кватэры і інтэрнат.
У 1990 годзе ў адрэстаўраваным палацы Радзівілаў размясцілася падраздзяленне Літоўскага мастацкага музея — Музей палаца Радзівілаў. Апроч экспазіцыі, прысвечанай роду Радзівілаў і яго выдатным прадстаўнікам, у музеі прадстаўлены творы выяўленчага мастацтва Аўстрыі, Германіі, Іспаніі, Італіі, Польшчы, Расіі, Францыі, фламандскі і галандскі жывапіс.
Герб Салігорска
Герб Салігорска — геральдычны знак горада Салігорска, Салігорскага раёна Мінскай вобласці Беларусь.
Апісанне
Варажскі шчыт рассечаны «ў слуп»: у правым блакітным полі палова залатога коласа, у левым чырвоным — шэсць пар срэбных і чырвоных усекаў. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 28 траўня 1998 года № 12.
Марсель Якабс
Ламонт Марсель Якабс (Lamont Marcell Jacobs; нар., Эль-Паса, Тэхас, ЗША) — італьянскі спрынтар і скакун у даўжыню, двухразовы алімпійскі чэмпіён і чэмпіён Еўропы ў памяшканні 2021 года. 1 жніўня 2021 года Якабс усталяваў новы рэкорд Еўропы ў бегу на 100 метраў з часам 9,80 на Гульнях у Токіа 2020 і стаў алімпійскім чэмпіёнам. 6 жніўня 2021 года стаў алімпійскім чэмпіёнам у складзе зборнай Італіі, якая перамагла ў эстафеце 4 × 100 м.
Якабс завяршыў сезон 2020—2021 гадоў лідарам сусветнага рэйтынгу ў бегу на 60 метраў.
Чэнь Мэн
Чэнь Мэн (нар., Цындаа) — кітайская спартсменка, гулец у настольны тэніс, член нацыянальнай зборнай КНР. Двухразовая чэмпіёнка свету ў складзе каманды Кітая, двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету ў парным разрадзе. Абсалютная чэмпіёнка юніёрскага чэмпіянату свету 2011 года, на якім Чэнь Мэн заваявала 4 залатыя медалі: у камандным, адзіночным, парным і мяшаным разрадах.
Крымінальнае чытво
«Крымінальнае чытво» (Pulp Fiction) — фільм рэжысёра Квенціна Таранціна.
Сюжэт
Фільм складаецца з некалькіх навел, якія аб’яднаныя агульным сюжэтам і паказаныя не ў храналагічным парадку. У адной з іх бандыты Джулс і Вінсэнт адпраўляюцца за валізкай свайго боса Марсэласа Уолеса. У іншай — Вінсэнт ідзе на спатканне з жонкай Марсэласа. У трэцяй баксёр Бутч падманвае Марсэласа і выйгравае дагаварны бой, у чацвёртай парачка рабаўнікоў спрабуе абрабаваць наведвальнікаў у кафэ, у якім абедаюць Вінсэнт і Джулс. Ва ўсіх гэтых навелах іх героі пападаюць у розныя незвычайныя сітуацыі і пераплятаюцца паміж сабой складанымі асабістымі сувязямі.
Агучванне на беларускай мове
Стужка была перакладзена і агучана па-беларуску, за ініцыятывай «Беларускі гальфстрым», у 2008 годзе. Ініцыятарам дубляжу выступіў Франак Вячорка, рэжысёрам — Аляксандр Памідораў. Пераклад зрабіў Макс Шчур, а рэдактарамі выступілі Юрась Бушлякоў, Вінцук Вячорка і Пятро Садоўскі.
Кэралайн Гарысан
Кэралайн Лавінія Скот Гарысан (Харысан; ; Оксфард, штат Агаё —, Белы дом) — жонка 23-га прэзідэнта ЗША Бенджаміна Гарысана.
Біяграфія
У 1889 году Гарысан быў абраны прэзідэнтам Злучаных Штатаў Амерыкі, і яго сям’я пераехала ў Белы дом. Пад кіраўніцтвам першай лэдзі Кэралайн Гарысан у Белым доме былі павялічаныя ванныя пакоі, устаноўлена новая сантэхніка, павешаны новыя карціны. У 1891 годзе ў Белы дом было праведзена электрычнасць. Таксама Караліна была вельмі актыўная ў зборы сродкаў на дабрачыннасць.
Справа Бейліса
Справа Бейліса — судовы працэс па абвінавачванні яўрэя Менахема Мендэля Бейліса ў рытуальным забойстве 12-гадовага вучня Кіева-Сафійскага духоўнага вучылішча Андрэя Юшчынскага 12 сакавіка 1911 года.
Абвінавачванне ў рытуальным забойстве было ініцыявана актывістамі чарнасоценных арганізацый і падтрыманае часткай правых палітыкаў і чыноўнікаў, у тым ліку міністрам юстыцыі Іванам Шчэглавітавым. Мясцовыя следчыя, якія лічылі, што гаворка ідзе аб крымінальным забойстве з помсты, былі адхіленыя ад справы. Праз 4 месяцы пасля выяўлення трупа Юшчынскага Бейліс, які працаваў непадалёку ад гэтага месца на заводзе прыганятым, быў арыштаваны ў якасці падазраванага і правеў у турме 2 гады.
Працэс адбыўся ў Кіеве 23 верасня — 28 кастрычніка 1913 года і суправаджаўся, з аднаго боку, актыўнай антысеміцкай кампаніяй, а з другога — грамадскімі пратэстамі усерасійскага і сусветнага маштабу. Бейліс быў апраўданы. Даследчыкі лічаць, што сапраўднымі забойцамі былі пакупніца крадзенага Вера Чабярак і крымінальнікі з яе прытону, аднак гэтае пытанне так і застаўся невысветленым. Справа Бейліса стала самым гучным судовым працэсам у дарэвалюцыйнай Расіі.
Аблога Трыполіцы
Сумна вядомая масавым забойствам мусульманскага і габрэйскага насельніцтва, якое адбылося пасля ўзяцця горада грэчаскімі сіламі. Паводле слоў ваеннага гісторыка Элісана Філіпса, «іншыя зверствы грэкаў бляднелі на фоне жудасных сцэн, якія адбываліся пасля ўзяцця Трыполіцы».
Лі Кіфер
Лі Кіфер (Lee Kiefer, нар. ) — амерыканская фехтавальшчыца-рапірыстка, алімпійская чэмпіёнка, чэмпіёнка свету, чатырохразовая чэмпіёнка Панамерыканскіх гульняў, шматразовая Панамерыканскія чэмпіёнка, прызёр чэмпіянатаў свету.
Нарадзілася ў 1994 годзе ў Кліўлендзе, мае філіпінскае паходжанне; вырасла ў Лексінгтане (штат Кентукі).
З 2010 года штогод выйгравала Панамерыканскі чэмпіянат. У 2011 годзе заваявала бронзавы медаль чэмпіянату свету і два залатыя медалі Панамерыканскіх гульняў. У 2012 годзе прыняла ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, дзе стала 5-й у асабістым першынстве, і 6-й — у камандным.
У 2017 годзе Лі стала сярэбраным прызёрам чэмпіянату свету ў каманднай рапіры.
Замужам за амерыканскім фехтавальшчыкам Герэкам Мейнхартам.
Герб Смалявічаў
Герб Смалявічаў — геральдычны знак горада Смалявічаў, Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусь.
Стасаў
Стасаў — рускае прозвішча.
Вайна Рэчы Паспалітай са Швецыяй (1600—1611)
Вайна Рэчы Паспалітай са Швецыяй у Інфлянтах 1600—1611 — ваенны канфлікт Рэчы Паспалітай са Швецыяй з-за зямель былой Лівонскай канфедэрацыі, які быў працягам дынастычнай барацьбы за шведскі каралеўскі сталец у 1598—1600 гадах паміж Карлам Сёдэрманландскім і Жыгімонтам Вазам.
Прычыны
Пасля смерці ў лістападзе 1592 года караля Швецыі Юхана III, яго карона перайшла да старэйшага сына і правамоцнага спадчынніка Жыгімонта Вазы, караля Рэчы Паспалітай. Пасля каранацыі Жыгімонта Вазы і яго жонкі, утварылася асабістая унія Рэчы Паспалітай і Шведскага каралеўства. Але ў выніку інтрыг яго дзядзькі Карла, герцага Сёдэрманландскага, які ўзначаліў лютэранскую апазіцыю, кароль прайграў бітву пад Лінчэпінгам у 1598 годзе, і страціў асабісты дамен — Фінляндыю ў 1599 г., пасля чаго быў распрацаваны новы праект нападзення сіламі Інфлянцкай земскай службы на чале з Юргенам Фарэнсбахам на Эстляндыю і Фінляндыю.
Шведскае наступленне
У лістападзе 1599 года войскі герцага Карла Сёдэрманландскага захапілі Нарву, а да сакавіка 1600 года занялі Эстляндыю, прымусіўшы мясцовую шляхту прысягнуць Карлу. У Рэвелі і Нарве 19 жніўня 1600 г. высадзілася шведскае войска ў 10 000 салдат, да якога далучылася эстляндская шляхта і сялянская пяхота, усяго — 14 000. Агульнае кіраўніцтва ажыццяўляў Карл Сёдэраманландскі. Начальнікам над войскамі Рэчы Паспалітай у Інфлянтах паводле загаду караля быў прызначаны ваявода вендэнскі Юрген Фарэнсбах, які меў 2400 наёмных салдат (з 800 гусараў і 1000 пяхоты). Калі да яго дабраліся падмацаванні ад Рыгі, інфлянцкага паспалітага рушэння і літоўскія татар, сілы Рэчы Паспалітай дасягнулі 4500 салдат.
Пасля заканчэння збору 13 верасня шведскія войскі рушылі на Інфлянты, яны падзяліліся на 2 групы: адна — з Рэвеля на Парнаву і другая — з Нарвы на Дэрпт. Сіл Рэчы Паспалітай было недастаткова, каб адбіцца, але яны здолелі перамагчы шведаў у сутычцы 29 верасня пад Каркусам, аднак Парнава была страчана (17 кастрычніка), Вільяндзі — (3 лістапада). Пасля ўдалай для войска ВКЛ бітвы пад Кессю 7 студзеня 1601 г., войска ВКЛ разышлося па краі і пачало жорстка рабаваць насельніцтва. Мясцовыя жыхары пачалі спрыяць шведам, і скора тыя занялі Вольмар.
У лютым 1601 года шведы дайшлі да Дзвіны і Рыгі (абаронай кіраваў Юрген Фарэнсбах), а 28 сакавіка аблажылі Какенгаўз. Гарадскі пасад здаўся 1 красавіка, і баранілася толькі пяхота ВКЛ на замку. Шведы блакіравалі замак 2600 салдатамі, а самі адвялі асноўныя сілы на 30 км на ўсход ад горада — да Эрлаа. Там Карл Сёдэрманландскі перадаў кіраўніцтва свайму пазашлюбнаму сыну Карлу Карлсану Юленьельму, а сам паехаў у Швецыю.
Рокаш Зебжыдоўскага
Рокаш Зебжыдоўскага (rokosz Zebrzydowskiego), таксама вядомы як Сандамірскі рокаш — рокаш (легальнае паўстанне шляхты, канфедэрацыя супраць караля), які адбыўся ў 1606—1609 гадах у выніку канфлікту паміж каралём Жыгімонтам III Вазам і шляхтай у сувязі са знешняй палітыкай Рэчы Паспалітай (войны са Швецыяй) і пытаннямі унутранай палітыкі. Палітыка Жыгімонта III была накіравана на ўмацаванне каралеўскай улады, якая абапіралася на вузкае кола магнатаў і біскупаў. Нагодай да мяцяжу паслужыла прыватная спрэчка паміж каралём і Мікалаем Зебжыдоўскім, у выніку якога Зебжыдоўскі быў прысуджаны да смяротнага пакарання, якое было заменена выгнаннем.
Кароль быў абвінавачаны ў самаізаляцыі ў коле замежнікаў і езуітаў і ў імкненні да абсалютнай улады. Вядома, што ён спрабаваў усталяваць перадачу трона па спадчыне, пазбавіць шляхту большай часткі прывілеяў і пакінуць за Сеймам права толькі дарадчага голасу, але не вырашальнага.
Рокаш Зебжыдоўскага доўжыўся з 1606 па 1609 гады. Каталікі і пратэстанты, магнаты, сярэдняя і дробная шляхта падзяліліся на дзве групоўкі ў адносінах да закона, які забараняе манарху ў далейшым драбніць і дарыць зямельныя ўдзелы і аб прымушэнні яго да выдалення з каралеўскага двара езуітаў і замежнікаў.
Кіраўнікамі рокаша былі ваявода кракаўскі Мікалай Зебжыдоўскі, староста дабромільскі Ян Шчасны Гербурт, староста сігулдскі Станіслаў Стадніцкі і падчашы вялікі літоўскі Януш Радзівіл. Акрамя таго, удзельнікі рокаша жадалі прымусіць дэпутатаў Сейма строга выконваць інструкцыі, якія атрымліваліся тымі на сейміках, ад якіх дэпутаты абіраліся.
Працяглы час супрацьстаянне складалася ў прапагандысткай вайне, у рамках якой пры дапамозе друкаваных і рукапісных матэрыялаў абодва бакі збіралі прыхільнікаў. «Вайна чарніліц» завяршылася ўзброеным сутыкненнем ракашан з прыхільнікамі караля пад Гузавым у 1607 годзе. Узброеную перамогу атрымалі ўзброеныя сілы манарха. Аднак асэнсаванне абодвума бакамі кошту разлітай крыві ў братазабойчым канфлікце прывялі да таго, што спробы абсалютызацыі і цэнтралізацыі ўлады Жыгімонтам III усё ж былі спынены, адбылося прымірэнне і прабачэнне ўсіх удзельнікаў, а таксама ўмацаванне прывілеяванага становішча шляхты.
Эрыка Кірпу
Эрыка Кірпу (Erika Kirpu; нар., , Расія) — эстонская фехтавальшчыца на шпагах, алімпійская чэмпіёнка, чэмпіёнка свету, двухразовая чэмпіёнка Еўропы, прызёр чэмпіянатаў свету і Еўрапейскіх гульняў.
Яе маці — Ірына Сатаненка — расіянка, а бацька — Віктар Кірпу — эстонец. Жыла ў Тарту.
Спіс зорак сузор’я Шаляў
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Шаляў да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Мэры Гарысан
Біяграфія
Нарадзілася ў Індыянапалісе, штат Індыяна. У лістападзе 1884 выйшла замуж за Джэймса Роберта Мак-Кі, аднаго з заснавальнікаў кампаніі General Electric. У мужа і жонкі нарадзілася двое дзяцей: Бенджамін Гарысан Мак-Кі і Мэры Лодж Мак-Кі. Пасля смерці маці ў кастрычніку 1892 і паражэнні бацькі на перавыбраннi, выконвала абавязкі гаспадыні Белага дома. Пасля ўступлення Бенджаміна Гарысана ў шлюб з пляменніцай памерлай Першай лэдзі, Мэры Лорд Дымік, прэзідэнт з дачкой не размаўлялі.
Мігель Алеман Вальдэс
Міге́ль Алема́н Вальдэ́с (Miguel Alemán Valdés;, Саюла-дэ-Алеман, Веракрус —, ) — мексіканскі палітычны дзеяч, прэзідэнт Мексікі (1 снежня 1946 — 30 лістапада 1951 года), губернатар штата Веракрус (1 снежня 1936 — 6 красавіка 1939).
У 1946 годзе Мігель Вальдэс быў абраны прэзідэнтам краіны, стаўшы першым з часоў Франсіска Мадэра цывільнай асобай на гэтай пасадзе. Падчас яго кіравання былі дасягнуты поспехі ў сельскай гаспадарцы, у сферы транспарту, у апрацоўчай прамысловасці, у электраэнергетыцы, у нафтавай прамысловасці. Па заканчэнні прэзідэнцкага тэрміну Вальдэса змяніў на пасадзе Адольфа Руіс Картынес, кандыдат ад урадавай партыі.
У 1960 годзе Вальдэс атрымаў дыпламатычны ранг паўнамоцнага пасла і прэзідэнта Мексіканскага нацыянальнага савета па турызме. Памёр у Мехіка 14 мая 1983 года ад сардэчнага прыступу.
Клімавічы (значэнні)
Назву Клі́мавічы маюць:
Тэадорас Калакатроніс
Тэадорас Калакатроніс (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης;  — ) — грэчаскі генерал і лідар у вайне за незалежнасць (1821—1829) ад Асманскай імперыі. Найбольшым поспехам Калакатроніса была перамога над асманскай арміяй на чале з Махмудам Драмалі Пашам у бітве пры Дэрвенакіі ў 1822 годзе. У 1825 годзе ён быў прызначаны галоўнакамандуючым грэчаскімі ўзброенымі сіламі на Пелапанесе. Сёння Калакатроніс уваходзіць у лік самых шаноўных герояў вайны за незалежнасць.
Вялікі арсенал (Гданьск)
Вялікі арсенал (Wielka Zbrojownia, Große Zeughaus) — адна са славутасцей Гданьска, помнік архітэктуры пачатку XVII стагоддзя. Вялікі арсенал адным фасадам выходзіць на Вугальны рынак (Targ Węgloweg), іншым — на Піўную вуліцу (Ulica Piwna). Да Вялікага арсенала прылягае больш старая абарончая Саламяная вежа XIV стагоддзя.
Гісторыя
Вялікі арсенал быў пабудаваны ў 1600—1609 гадах па праекце фламандскага архітэктара Антоні ван Абергена (Antoni van Obberghen) у стылі нідэрландскага маньерызму (рэнесансу), дэкарацыі фасада былі спраектаваны Вільгельмам ван дэр Мерам (Wilhelm van der Meer) і Абрахамам ван дэр Блокам (Abracham van der Blocke). Сярод дэкаратыўных элементаў фасада будынка — герб Гданьска і статуя старажытнарымскай багіні Мінервы.
Вялікі арсенал выкарыстоўваўся па прамым прызначэнні, гэта значыць як склад зброі, да XIX стагоддзя. У наш час на першым паверсе Вялікага арсенала размешчана прадуктовая крама, а верхнія паверхі займае Акадэмія вытанчаных мастацтваў.
Аннемік ван Влёйтэн
Аннемік Адрыяна ван Влёйтэн (Annemiek Adriana van Vleuten; нар., Влёйтэн, правінцыя Утрэхт) — нідэрландская велагоншчыца, алімпійская чэмпіёнка 2020 года і трохразовая чэмпіёнка свету па шашэйных велагонках, чэмпіёнка Еўропы, прызёр чэмпіянату свету па трэкавых велагонках.
Сілдэнафіл
Сілдэнафіл цытрат, прадаецца як Віягра, Revatio і пад іншымі гандлёвымі назвамі, з'яўляецца прэпаратам для лячэння эрэктыльнай дысфункцыі і лёгачнай артэрыяльнай гіпертэнзіі (ЛАГ). Першапачаткова быў распрацаваны брытанскімі навукоўцамі, а затым выведзены на рынак амерыканскай фармацэўтычнай кампаніяй Pfizer. Дзейнічае шляхам інгібіравання цГМФ-спецыфічнай фосфадыэстэразы тыпу 5, ферменту, які спрыяе дэградацыі цГМФ, які рэгулюе крывацёк у палавым члене. З 1998 года, пасля таго як сілдэнафіл з'явіўся на рынку, ён стаў галоўным сродкам лячэння эрэктыльнай дысфункцыі.
Аннемік ван Влёйтэн
Біяграфія
Уладальніца Кубка свету па шашэйных велагонках 2011 года.
Сілдэнафіл
Асноўныя канкурэнты сілдэнафілу на рынку — тадалафіл (Cialis) і вардэнафіл (Levitra).
Аннемік ван Влёйтэн
Біяграфія
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 і 2016 гадоў у групавы шашэйнай гонцы. На Гульнях у Лондане заняла 14-е месца, у Рыа-дэ-Жанэйра не змагла фінішаваць, звалілася за 10 км да фінішу і атрымала сатрасенне мозгу і пералом трох пазванкоў.
Двухразовая чэмпіёнка Нідэрландаў і бронзавы прызёр Еўрапейскіх гульняў 2015 года ў індывідуальнай гонцы.
Раней выступала за Rabo Liv Women Cycling Team.
Барыс Леанідавіч Вазнюк
Біяграфія
З 1963 па 1966 год працаваў акцёрам Кіеўскага тэатра імя Івана Франко.
З 1966 гады працуе акцёрам Нацыянальнага акадэмічнага тэатра рускай драмы імя Лесі Украінкі.
Врагавіцы
Вра́гавіцы (Vrahovice) — вёска ў Оламаўцкім краі Чэшскай Рэспублікі, недалёка ад Просцеява. Насельніцтва складае каля. У вёсцы ёсць царква Святога Варфаламея, паштовае аддзяленне і некалькі бараў.
Жузэ Мартыніяну ды Аленкар
Жузэ́ Мартынія́ну ды Аленка́р (José Martiniano de Alencar;, Месежана, Сеара — , ) — бразільскі пісьменнік і палітык.
Врагавіцы
Гісторыя
Упершыню вёска згадваецца ў 1337 годзе. Паводле гістарычных звестак, прынамсі ў 1370 годзе ў вёсцы існавала царква. Яна была спаленая вялікім пажарам у 1587 годзе. Замест яе была пабудаваная новая царква, якая праіснавала да 1831 года, калі была знесеная — на яе месцы ў 1831—1836, на сродкі Яна Ёзэфа, чэшскага графа і ўласніка зямлі, на якой стаяла вёска, была пабудаваная новая царква.
Жузэ Мартыніяну ды Аленкар
Жузэ Мартыніяну ды Аленкар нарадзіўся 1 мая 1829 года ў мястэчку Месежана у штаце Сеара, у крэольскай сям'і. Жузэ Мартыніяну ды Аленкар пасля атрымання юрыдычнай адукацыі выкладаў права, а затым быў абраны дэпутатам, а пазней прызначаны міністрам юстыцыі.
З яго твораў карыстаюцца папулярнасцю раманы: «Ірасема», «Minas de Prata», «Tronco de Ipé», «Гуарані». У пазнейшых творах: «Pata de gazela», «Luciole», «Diva» Aленкар наследуе французскіх раманістаў. Пісаў таксама для сцэны, як драматург.
Роберт Радрыгес
Роберт Энтані Радрыгес (Robert Anthony Rodriguez; нар. 20 чэрвеня 1968 года, Сан-Антоніа, штат Тэхас, ЗША) — амерыканска-мексіканскі кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, аператар і кампазітар. Скончыў Тэхаскі ўніверсітэт у Остыне. Потым прыехаў у Галівуд, дзе працаваў тры гады на тэлебачанні. Большасць яго фільмаў мае шмат арыгінальных фабулаў, нетыповых герояў і цікавых эксперыментаў. Належыць да творцаў, якія любяць працаваць з поўным кантролем над сваімі справамі. Не толькі рэжысуе, але таксама піша сцэнары, прадзюсуе, здымае і мантуе з дапамагой спецэфектаў.
Крытыка адкрыла яго падчас кінафестывалю ў Сандэнсе, дзе ён прэзентаваў зняты на ўласныя грошы «El Mariachi» («Музыка»; 1992).
Жузэ Мартыніяну ды Аленкар
Памёр 12 снежня 1877 у Рыа-дэ-Жанэйра.
Бергельмір (спадарожнік)
Бергельмір (Bergelmir) — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем. Названы імем Бергельміра, волата з германа-скандынаўскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Сатурн XXXVIII.
Роберт Радрыгес
Біяграфія
Радрыгес нарадзіўся ў горадзе Сан-Антоніа (штат Тэхас, ЗША) у шматдзетнай мексіканскай сям’і (10 дзяцей). Маці — медсястра, бацька — прадавец.
Бергельмір (спадарожнік)
Гісторыя адкрыцця
Бергельмір быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 12 снежня 2004 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 4 мая 2005 года. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2004 S 15.
Уласная назва была прысвоена 5 красавіка 2007 года.
Спіс помнікаў уніяцкай архітэктурнай спадчыны ў Беларусі
Унія́цкая архітэкту́рная спа́дчына ў Белару́сі — культавыя будынкі, заснаваныя і збудаваныя Уніяцкай Царквой пасля падпісання Берасцейскай Уніі або пабудаваныя раней, але цалкам пераробленыя пасля перадачы іх грэка-каталікам, прычым захаваныя ў нададзеным уніятамі (або максімальна набліжаным) выглядзе па сённяшні дзень. Таксама ў спіс уключаныя культавыя будынкі, заснаваныя і збудаваныя адноўленай у канцы XX ст. Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквой. У спіс не ўваходзяць колішнія ўніяцкія храмы, наноў пабудаваныя праваслаўнымі ў непазнавальным выглядзе.
Орса
Орса — прозвішча, тапонім.
Роберт Радрыгес
Сям’я
Роберт Радрыгес рана ажаніўся з Элізабет Авелан, таксама з шматдзетнай сям’і. Ад шматлікіх праектаў прыйшлося адмовіцца з-за асабістага жыцця. У Роберта і Элізабет пяцёра дзяцей.
Мадонна Бенуа
«Мадонна Бенуа» ці «Мадонна з кветкай» (1478—1480) — ранняя карціна Леанарда да Вінчы, меркавана засталася няскончанай. У 1914 годзе яна была набыта Імператарскім Эрмітажам у Марыі Аляксандраўны, жонкі прыдворнага архітэктара Лявонція Мікалаевіча Бенуа.
Апісанне
«Мадонна з кветкай» — адна з першых прац маладога Леанарда. У галерэі Уфіцы ў Фларэнцыі захоўваецца малюнак з наступным запісам :
Лічыцца, што адной з іх з’яўляецца «Мадонна Бенуа», а другой «» з Мюнхена.
Да Вінчы змяшчае Мадону з Дзіцем у паўцёмным пакоі, дзе адзінай крыніцай святла з’яўляецца размешчанае ў глыбіні падвойнае акно. Яго зялёнае святло не можа рассеяць змрок, але ў той жа самы час з’яўляецца дастатковым, каб высвяціць постаць Мадоны і юнага Хрыста. Асноўную «працу» здзяйсняе святло, што льецца злева зверху. Дзякуючы яму ў майстра атрымліваецца ажывіць карціну гульнёй святлаценю і вылепіць аб’ём двух постацяў.
«Адну з першых самастойных работ маладога жывапісца адрознівае навізна трактоўкі сюжэту, рашэнне як жыццёвая сцэна, дзе маладая маці, апранутая ў касцюм сучасніц Леанарда і зачасаная па модзе тых гадоў, гуляючы з сынам, працягвае яму кветку. Традыцыйны сімвал распяцця ўспрымаецца як нявінная цацка, да якой па-дзіцячы няёмка цягнецца немаўля Ісус, выклікаючы ўсмешку юнай мадонны, якая мілуецца першымі спробамі сына асвоіць свет».
У працы над «Мадонyай Бенуа» Леанарда выкарыстаў тэхніку алейнага жывапісу, якую да таго ў Фларэнцыі практычна ніхто не ведаў. І хоць фарбы за пяць стагоддзяў непазбежна змяніліся, стаўшы менш яркімі, усё ж выразна прыкметна, што малады Леанарда адмовіўся ад традыцыйнай для Фларэнцыі стракатасці фарбаў. Замест гэтага ён шырока выкарыстоўвае магчымасці алейных фарбаў, каб дакладней перадаць фактуру матэрыялаў і нюансы святлаценю. Блакітнавата-зялёная гама выцесніла з карціны чырвоны колер, у які звычайна апраналі Мадону. У той жа час для рукавоў і плашча быў абраны вохрысты колер, які гарманізуе суадносіны халодных і цёплых адценняў.
«Мадонна» працы Леанарда была шырока вядомая мастакам таго часу. І не толькі італьянскія майстры выкарыстоўвалі ў сваіх працах прыёмы маладога да Вінчы, але і жывапісцы з Нідэрландаў. Лічыцца, што не менш за дзясятак работ выканана пад яго уплывам. Сярод іх карціна «Мадонна з Дзіцем і Янам Хрысціцелем» з Дрэздэнскай карціннай галерэі, а таксама «» працы Рафаэля. Аднак затым яе сляды згубіліся, і на працягу стагоддзяў карціна Леанарда лічылася страчанай.
Гісторыя карціны
Да гэтага часу няма дакладных звестак пра ранні лёс карціны. Лічыцца, што менавіта пра яе гаварыў М. Ф. Бокі ў сваёй кнізе «Славутасці горада Фларэнцыі», выдадзенай у 1591 годзе
Сваю мянушку карціна, сляды якой губляліся да XIX стагоддзя, атрымала па апошніх уладальніках — рускай мастацкай дынастыі. У 1914 годзе яна была набыта Імператарскім Эрмітажам у жонкі прыдворнага архітэктара Л. М. Бенуа — Марыі Аляксандраўны (1858—1938), у дзявоцтве Сапожнікавай. Да яе карціна перайшла ў спадчыну ад яе бацькі, купца-мільянера і мецэната А. А. Сапожнікава (сына ўладальніка карціннай галерэі А. П. Сапожнікава). У сям’і хадзіла паданне, быццам карціна была набытая ў бадзяжных італьянскіх музыкаў у Астрахані, дзе Сапожнікавы мелі буйны рыбны промысел. Іншых звестак пра лёс карціны ў пачатку XX стагоддзя не мелася.
У 1908 годзе пісаў : Праз некалькі гадоў ён паправіў сябе: Гэтая версія шырока тыражаваліся і іншымі аўтарамі. Часта без усялякіх спасылак на крыніцы дадавалі, што праца калісьці знаходзілася ў зборы графаў.
Толькі ў 1974 годзе былі апублікаваныя дакументальныя дадзеныя аб тым, калі і пры якіх абставінах «Мадонна з кветкай» трапіла да Сапожнікава. У Дзяржаўным архіве Астраханскай вобласці быў выяўлены «Рэестр карцінам г-на Аляксандра Пятровіча Сапожнікава, складзены ў 1827 годзе». У вопісе за першым нумарам лічыцца ''«Божая Маці, якая трымала спрадвечнага Дзіцятка на левай руцэ… Уверсе з авалам. Майстар Леанарда да Вінчы… З калекцыі генерала Корсакава»''. Такім чынам, высветлілася, што карціна паступіла з калекцыі калекцыянера і сенатара (1751/53-1821).
У XIX стагоддзі «Мадонна з кветкай» была паспяхова перакладзеная з дошкі на палатно, пра што існуе згадка ў «Рэестры карцінам г-на Аляксандра Пятровіча Сапожнікава, складзеным у 1827»:
Мяркуюць, што майстрам, які ажыццявіў пераклад, быў былы супрацоўнік Імператарскага Эрмітажа і выпускнік Акадэміі Майстэрстваў Яўграф Кароткі. Няма яснасці, ці была на той момант карціна ўсё яшчэ ў зборы генерала Корсакава ці ўжо была набытая Сапожнікавым.
У 1912 годзе Бенуа вырашылі прадаць «Мадону з кветкай» і з гэтай мэтай вывезлі яе ў Еўропу для правядзення экспертызы, дзе лонданскі антыквар ацаніў яе ў 500 тыс. франкаў. Атрыбуцыю палатна Леанарда неахвотна пацвердзіў найбуйнейшы аўтарытэт таго часу — Бернард Берансан:
Грамадскасць хацела, каб карціна засталася ў Расіі. М. А. Бенуа жадала таго ж, а таму саступіла «Мадону» за 150 тыс. рублёў Эрмітажу. Сума выплачвалася часткамі, і апошнія плацяжы былі здзейснены ўжо пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі.
Ян Тысоўскі
Ян Юзаф Тысоўскі (Jan Józef Tyssowski;, — , ) — польскі палітычны дзеяч, лідар Кракаўскага паўстання.
Біяграфія
Тысоўскі нарадзіўся ў Тарнаве 8 сакавіка 1811 года. У маладосці прымаў удзел у лістападаўскім паўстанні, затым удзельнічаў у падпольных арганізацыях, змагароў за незалежнасць у Галіцыі. 21 лютага 1846 года, пасля пачатку паўстання ў Кракаве, увайшоў у склад Нацыянальнага ўрада Польшчы, а з 24 лютага па 3 сакавіка быў дыктатарам паўстання. З-за сялянскіх хваляванняў, па ўзгадненні з кракаўскай зямельнай арыстакратыяй, імкнуўся да абмежавання баявых дзеянняў. Пагражаў расійска-аўстрыйскаму войску сялянскім паўстаннем, адмовіўся ад капітуляцыі ў Кракаве перад аўстрыйскай арміяй, толькі пасля выхаду з горада ён вырашыў правесці з прусакамi перамовы аб умовах капітуляцыі. У рэшце рэшт пайшоў з 1500 жаўнерамі да Прусіі і быў інтэрнаваны разам з паўстанцамі ў раёне Новай Беруні на год, пасля чаго атрымаў дазвол на выезд у ЗША. У ЗША арганізаваў Польскае Дэмакратычнае Таварыства ў Амерыцы. Памёр 5 красавіка 1857 года ў Вашынгтоне, акруга Калумбія.
Валнавахскі раён
Валнавахскі раён (Волнова́ський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Валнаваха (Волноваха).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 99546 чалавек, плошча — 2549,44 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 6 пасялковых і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад, 7 пасёлкаў гарадскога тыпу, 5 пасёлкаў і 60 сёлаў.
Зульфія Хасанаўна Забірава
Зульфія Хасанаўна Забірава (нар., ) — расійская і казахстанская велагоншчыца.
У 1993 годзе пераехала з Узбекістана ў Расію і выступала за яе, але ў 2005 годзе прыняла казахстанскае грамадзянства.
Сігішаара
Гісторыя
Сігішаара вядомая ў гісторыі пад нямецкім імем Шэсбург (Schäßburg) і венгерскім — Шэгешвар (Segesvár). Горад заснавалі ў XIII стагоддзі нямецкія каланісты з Саксоніі і даліны Мозеля. Яны ўзвялі на ўзгорку сярэднявечную крэпасць, некалькі цэркваў і знакамітую Гадзіннікавую вежу вышынёй у 64 метра.
Зульфія Хасанаўна Забірава
Чэмпіёнка Гульняў XXVI Алімпіяды ў Атланце (1996), пераможца (2002), сярэбраны (1997, 1998) і бронзавы (2003) прызёр чэмпіянатаў свету ў індывідуальнай гонцы на час (шашы), шматразовы пераможца найбуйнейшых міжнародных гонак на шашы (1995—2000), неаднаразовы пераможца і прызёр Кубкаў свету ў гонках на трэку, шматразовая чэмпіёнка Расіі ў гонках на шашы і трэку (1992—1999).
Сігішаара
Гісторыя
У XIV стагоддзі Шэсбург стаў вольным горадам, а да XVI стагоддзя — адным з вядучых гандлёва-рамесных цэнтраў Усходняй Еўропы з 15 рамеснымі цэхамі. У XV стагоддзі ў горадзе чаканіў манету выгнаны з Валахіі гаспадар Улад Дракула. У 1631 годзе тут быў абраны на венгерскі прастол трансільванскі князь Юрый I Ракацы.
Ніжняя частка горада была разбурана землетрасеннем 1668 года і пажарам 1676 года, але на працягу наступнага стагоддзя была адбудавана нанова.
У 1849 годзе руская армія нанесла пад Шэгешварам разгромнае паражэнне венгерскім паўстанцам. Сярод загінулых у баі апынуліся генерал-маёр Р. Я. Скарацін і выбітны паэт Шандар Петэфі. У XIX стагоддзі памяць абодвух была ўшанавана помнікамі.
Ізраіль на конкурсе песні Еўрабачанне
Ізраіль удзельнічае ў конкурсе песні Еўрабачанне з 1973 года.
Юзаф Зарэцкі
Юзаф Войцехавіч Зарэцкі, або Іосіф Альбертавіч Заржэцкі (Иосиф Альбертович Заржецкий; 1800, Скамарошкі, цяпер у складзе Гродна, або м. Івянец , цяпер Валожынскі раён, Мінская вобласць — ) — ваенны інжынер.
Ізраіль на конкурсе песні Еўрабачанне
Першы выступ Ізраіля на конкурсе быў паспяховым, Іланіт заняла 4-е месца. За ўсю гісторыю ўдзелу, Ізраілю ўдалося 4 разы стаць пераможцам конкурсу: у 1978 годзе перамогу здабылі Ізхар Каэн і гурт Alphabeta з песняй «А-Ба-Ні-Бі», у 1979 пераможцамі сталі Галі Атары і Milk and Honey з песняй «Hallelujah», трэцюю перамогу ў 1998 годзе прынесла Дана Інтэрнэшнл, з песняй «Diva», чацвёртая перамога дасталася краіне ў 2018 годзе, калі ад краіны выступала Нета Барзілай, з песняй «Toy».
У 1980 годзе, пасля другой перамогі запар, Ізраіль адмовіўся праводзіць у сябе конкурс, па фінансавых прычынах, а пазней і ўвогуле адмовіўся ад удзелу ў конкурсе, бо дата правядзення супадала з Ём ха-Зікарон - днём памяці Ізраіля.
З 2004 года, калі на конкурсе былі ўведзены паўфіналы, Ізраіль 6 разоў не праходзіў у фінал, у тым ліку 4 разы запар (2011-2014).
За ўсю гісторыю ўдзелу Ізраіль атрымаў у фінале 2038 балаў, а ў паўфінале (без уліку 1996 года) — 1400 балаў.
Юзаф Зарэцкі
Біяграфія
Напэўна скончыў дваранскае вучылішча. Паступіў у Віленскі ўніверсітэт. Вучыўся ва ўніверсітэце ў год, калі былі раскрыты таемныя таварыствы філаматаў і філарэтаў. У маі 1824 г., у часы следства, яго ўзяў на парукі сваяк Аляксандр Крыдзель, старшыня Лідскага гродскага суда. Юзаф Зарэцкі, гэтак жа як Ігнат Дамейка і яшчэ 14 студэнтам, а распараджэнні Навасільцава былі адпушчаны ў месцы іх ранейшага жыхарства. Юзаф Зарэцкі быў адпраўлены ў Лідскі павет у маёнтак Крыдзеля.
Ізраіль на конкурсе песні Еўрабачанне
Гісторыя галасавання
Па стане на год гісторыя галасавання Ізраіля выглядае наступным чынам:
Юзаф Зарэцкі
Біяграфія
Скончыў у 1826 годзе фізіка-матэматычны факультэт Віленскага ўніверсітэта, паступіў у Пецярбургскі інстытут інжынераў шляхоў зносін; адначасова быў залічаны кандуктарам у 4-ты вайскова-працоўны батальён. Праслухаўшы інстытуцкі курс паспяхова здаў іспыт і атрымаў годнасць прапаршчыка корпуса інжынераў шляхоў зносін, пасля чаго працягнуў навучанне ў афіцэрскіх класах. У 1828 г. здаў іспыт і атрымаў годнасць падпаручніка, у наступным годзе — паручніка і быў залічаны ў рэзерву. Здольнасці, працавітасць і поспехі Заржэцкага былі адзначаныя занясеннем яго прозвішча на мармуровую дошку ў канферэнц-зале Пецярбургскага інстытута інжынераў шляхоў зносін.
У 1829 г. паручнік І. Заржэцкі займаўся тапаграфічнай здымкай мясцовасці пад Ноўгарадам для вайсковых паселішчаў. Дырэктар Будаўнічага дэпартамента па марской частцы генерал-лейтэнант Л. Л. Карбаньер у 1830 г. запрасіў маладога інжынера займацца праектаваннем докаў для Кранштата. Заржэцкі пагадзіўся і быў пераведзены ў корпус інжынераў марской будаўнічай часці і прыкамандзіраваны да Кранштацкай інжынернай каманды. На працягу сарака гадоў ён займаўся будаўнічымі справамі па Марскім ведамстве.
Першыя 16 гадоў Іосіф Заржэцкі быў тэхнічным кіраўніком на будаўніцтве Мікалаеўскіх докаў у Кранштаце. Імператар Мікалай I вырашыў пабудаваць кранштацкія докі на месцы, якое не здужаў яго прапрадзед Пётр І. Будаўніцтва докаў ажыццяўлялася ў неверагодна цяжкіх умовах з-за сталага прытоку вады. Некаторыя падмуркі закладваліся на 12 м ніжэй ад узроўню вады. Тэхнічныя сродкі для пабудовы докаў заставаліся такімі ж, як і пры Пятры I: для адпампоўкі вады скарыстоўваліся палівачкі, драўляныя помпы і каўшы на ланцугах. Толькі ў 1835 г. з’явілася першая паравая васьмісільная машына з двума чыгуннымі помпамі. Але да таго часу найбольш складаныя работы былі завершаныя. У 1838 г. быў завершаны Карабельны док. За час будаўніцтва гэтага дока Іосіф Заржэцкі атрымаў чыны штабс-капітана (1834 г.) і капітана (1837 г.).
У 1843—1850 гадах інжынер-палкоўнік Заржэцкі кіраваў будаўніцтвам асабіста спраектаванай 4-яруснай казематаванай артылерыйскай батарэі ва ўнутранай частцы паўбастыёна Купецкай гавані Кранштата. Пасля завяршэння асноўных работ, паводле ўказа імператара Мікалая I, батарэя стала называцца батарэяй «Князь Меншыкаў». На сцяне батарэі была размешчана памятная дошка — «У часы кіравання Марскім Міністэрствам Адмірала Князя Меншыкава будаўніком быў інжынер-палкоўнік Заржэцкі, пры правядзенні работ знаходзіліся: інжынер-капітан Вільсан, інжынер-штабс-капітан Дамантовіч, інжынер-падпаручнік Шведэ».
Заржэцкі пераканаў генерала Кохіуса ўзяць Багалюбава да сабе асабістым ад’ютантам :
У 1850—1863 гадах кіраваў будаўніцтвам распрацаванай па яго праекце «Мікалаеўскай батарэі» на форце «Кроншлот».
Па праекце Ю. Заржэцкага і пад яго кіраўніцтвам у 1856 годзе пабудавана першая ў Расіі марская астранамічная абсерваторыя ў двары Кранштацкага штурманскага вучылішча.
У 1856 годзе ўзведзены ў генерал-маёры, пераведзены ў Марское міністэрства. У 1864 годзе ўзведзены ў генерал-лейтэнанты.
Аўтар асноўнай ідэі праекта Марскога канала, які злучае востраў Котлін з вусцем Вялікай Нявы.
Памёр генерал-лейтэнант Іосіф Заржэцкі ў Санкт-Пецярбургу. Пахаваны на каталіцкіх могілках у Лідзе з паўночнага боку капліцы Святой Барбары. На велізарнай надмагільнай гранітнай пліце выпуклы надпіс: ''IOZEF ZARZECKI SYN WOICIECHA HERBU WARNIA GENERAL LEITNANT KORPUSU INGYNIEROW. URODZIL SIE W SKOMOROCZKACH 19 GRUDNIA 1800 ROKU UMARL W PETERSBURGU 29 STYCZNIA 1869 ROKU''. У сямейным магільным склепе, абгароджанай металічнай агароджай, таксама пахаваныя: сын Мікалай Іосіфавіч Зарэцкі (11.09.1843 — 12.01.1883); жонка сына Марыя Зарэцкая (1.03.1854 — 2.09.1933); унучка Ганна Мікалаеўна Зарэцкая (1881, Вільня — 1899, Парыж). З паўднёвага боку агароджы пахаваныя Войцах, Марыя і Ружа Зарэцкія — без дат, верагодна, маленькія дзеткі і Мая Крыдзель. У польскіх крыніцах паведамлялася, што побач з Юзафам Зарэцкім пахавана яго жонка Ганна Карлаўна Зарэцкая, народжаная фон Грэвенс (1.07.1807 — 1.11.1891), але яе надмагільны помнік адсутнічае.
Сям’я
У шлюбе з Ганнай Карлаўнай фон Грэвенс — дачкой капітана першага рангу Карла Ільіча фон Грэвенса. У сакавіку 1838 г. у іх нарадзілася дачка Ганна Яўгенія, а праз 5 гадоў сын Мікалай.
У 1862 г. дачка Ганна Яўгенія выйшла замуж за Фёдара Антонавіча Шванебаха — камандзіра грэнадзёрского сапёрнага батальёна, пасля генерал-маёра. Нарадзіліся ўнукі — Барыс (1863), Яўгенія (1864), Эмануіл (1866), Ганна (1869).
Сваякі Іосіфа Зарэцкага ў Лідскім павеце валодалі маёнткамі Зарэчча і Чаплеўшчына, Крыдзелі валодалі маёнткам Пяцюлеўцы або Малюзін і фальваркам Талькаўшчына. Юзаф Зарэцкі у 1860-я гады набыў маёнткі Воранава і Жырмуны. Пасля яго смерці, смерці сына Мікалая і ўнучкі Ганны Мікалаеўны маёнткі ў 1899 г. перайшлі дачцы Ганне Іосіфаўне Шванебах. Яна склала тастамант, паводле якога маёнткі размеркавала паміж малодшым сынам Тодарам Шванебахам 1874 г.н. і непаўнагадовым унукам Барысам Шванебахам, сынам яе памерлага старэйшага сына Эмануіла. У 1920-х гадах па прычыне адсутнасці ўладальнікаў маёнткі перайшлі Польскай дзяржаве.
Палац Тышкевічаў (Вільнюс)
Палац Тышкевічаў (Tiškevičių rūmai) — палац у стылі класіцызму ў Старым горадзе Вільнюса, які выходзіць сваімі фасадамі на вуліцы Завальную, Троцкую і Кейданскую. З'яўляецца адной са славутасцей Вільнюса; помнік архітэктуры рэспубліканскага значэння (AtR 63), код 768 в Регистре культурных ценностей Литовской Республики.
У наш час у палацы Тышкевічаў размяшчаецца архітэктурны факультэт Вільнюскага тэхнічнага ўніверсітэта Гедыміна.
Гісторыя
З XV стагоддзя ў гэтым месцы стаяў дом паноў Жылінскіх, пазней — будынак, які належаў роду Карпаў. У 1783 годзе палац рэканструяваны ў стылі позняга класіцызму па праекце архітэктара Лаўрына Гуцэвіча. Зрэшты, гісторык Тэрэсж Дамбраўскайтэ даказвала, што звесткі аб тым, што Гуцэвіч рэканструяваў будынак, не знаходзяць дакументальнага пацверджання.
Пасля таго, як Іаана Карп выйшла замуж за Міхала Юзафа Тышкевіча, які паклаў пачатак біржанскай галіны Тышкевічаў, палац каля 1790 года перайшоў ва ўласнасць Тышкевічаў. З 1839 года ўладальнікам палаца быў Юзаф Міхал Тышкевіч, пасля смерці якога палац атрымаў у спадчыну яго сын Юзаф Тышкевіч.
У 1840 годзе архітэктар Томаш Тышэцкі рэканструяваў будынак. Паводле меркавання Уладаса Дрэмы, рэканструкцыя Тышэцкага ў модным тады эклектычным стылі сапсавала пабудову Гуцэвіча, якая адрознівалася арыгінальнасцю
У сярэдзіне XIX стагоддзя па праекце архітэктара Мікалая Чагіна збудаваны партал з балконам над ім, які падтрымліваюць два атланты (скульптары Франчэска Андрыёлі і яго вучань Юзаф Казлоўскі). У палацы жылі Канстанцін Тышкевіч, Яўстах Тышкевіч, Юрый Тышкевіч. Да заснавання Віленскага музея старажытнасцей Яўстах Тышкевіч захоўваў у палацы частку сваіх калекцый. У палацы ладзіліся канцэрты і сходы. Тут праходзілі тайныя сходы ўдзельнікаў паўстання 1863 года. Пасля яго прыгнечання расійскія ўлады секвестравалі палац.
У канцы XIX стагоддзя палац набыў Адольф Вендарф. Пасля Першай сусветнай вайны ўладальнікам палаца быў старшыня сіндыката працаўнікоў друку Канстанцін Буконскі, жанаты на дачцы Вендарфа. У будынку размяшчалася пякарня Рэзніка і хлебная крама.
У 1944—1991 гадах у гэтым будынку працавала Вільнюская спецыяльная сярэдняя школа падрыхтоўкі начальніцкага складу МУС СССР вучылішча імя Юозаса Барташунаса. Пазней тут размяшчалася Вільнюскае вучылішча права (1991—1997), а ў цокальным паверсе з боку Завальнай вуліцы — аптэка і кавярня. У наш час у будынку размяшчаецца архітэктурны факультэт Вільнюскага тэхнічнага ўніверсітэта Гедыміна.
Архітэктура
Двухпавярховыя карпусы палаца з трох бакоў атачаюць прадаўгаваты замкнёны ўнутраны двор. З паўднёва-ўсходняга боку двор закрываюць іншыя будынкі; у адным з іх ёсць уезд у двор палаца Тышкевічаў. Фрагменты гатычнага мура захаваліся ў сцяне ўсходняга корпуса, які выходзіць на вуліцу Кейданскую.
Сцены цокальнага паверху аздоблены рустам. Плоскасці сцен другога паверху расчлянёныя паўкалонамі тасканскага ордара з канелюрамі. У авальныя нішы пад вокнамі другога паверху ўмантаваны гарэльефныя мужчынскія і жаночыя галовы.
Галоўны паўночны фасад выходзіць на вуліцу Троцкую. Уваход акцэнтаваны парталам з паўкруглай аркай і балконам над уваходам; балкон падтрымліваюць атланты. Над карнізам па цэнтры галоўнага фасада, над парталам, узвышаецца франтон хвалістай лініі з гербам Тышкевічаў «Ляліва». Крыты дахоўкай.
У інтэр'еры захаваліся элементы дэкору ў стылі класіцызму.
Славянскі раён
Славянскі раён (Слов'янський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Славянск (Слов'янськ).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 47913чалавек, плошча — 1274 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 4 пасялковых і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад, 5 пасёлкаў гарадскога тыпу, 1 пасёлак і 41 сёлаў.
Алмейда
Алмейда (Almeida) — прозвішча, тапонім.
Апостальскі візітатар
Апостальскі візітатар — дэлегат Папы Рымскага, як правіла, на пасадзе біскупа, дасылаемы з мэтай вывучэння сітуацыі у дыяцэзіі, царкве або краіне. Ён надзелены адмысловымі, шырокімі паўнамоцтвамі і адказны толькі перад Папай Рымскім. Ягоная задача падрыхтаваць даклад у Ватыкан, які стане асновай для далейшых дзеянняў. Апостальскі візітатар часам надзяляецца надзвычайнымі паўнамоцтвамі. Апостальскі візітатар выконвае абавязкі біскупа ў дыяцэзіі, дзе няма біскупа ці для вернікаў, які маюць цяжкасці ў зносінах з іерархамі.
Партызаны (значэнні)
Партызаны — удзельнікі партызанскай вайны з боку акупаванага насельніцтва
Назву Партыза́ны маюць наступныя населеныя пункты:
Ягор Андрэевіч Тамко
Ягор Андрэевіч Тамко́ (, в. Лявонаўцы,  —, ) — віцэ-адмірал (1988), Герой Савецкага Саюза (1978).
Біяграфія
Я. А. Тамко нарадзіўся ў вёсцы Лявонаўцы Віленскага ваяводства (зараз у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці). Скончыў 10 класаў сярэдняй школы і працаваў піянерважатым і сакратаром камсамольскай арганізацыі ў Мёрскім раёне.
У Ваенна-Марскім Флоце з 1954 г. Вучыўся ў Севераморскім вышэйшым ваенным вучылішчы ў Архангельску. У 1957 г. пераведзены ў Ленінградскае вышэйшае ваенна-марское вучылішча імя М. В. Фрунзэ, якое скончыў у 1958 годзе. З верасня 1958 года праходзіў службу на тарпедных катарах Паўночнага флоту. З 1962 года намеснік камандзіра па палітычнай частцы і старэйшы памочнік камандзіра падводнай лодкі «С-363».
У 1967 годзе скончыў Вышэйшыя спецыяльныя класы ВМФ. З ліпеня 1967 г. старшы памочнік камандзіра другога экіпажа атамнай падводнай лодкі «К-27», пазней — старэйшы памочнік экіпажа АПЛ «К-11» камандзір 426-га экіпажа Паўночнага флоту. З 1974 года — начальнік штаба 11-й дывізіі атамных падводных лодак Паўночнага флоту, з лістапада 1977 года яе камандзір. У 1984 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію імя М. Г. Кузняцова і прызначаны начальнікам Вышэйшага ваенна-марскога вучылішча падводнага плавання імя Ленінскага камсамола ў Ленінградзе.