cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Забойства Джорджа Флойда
25 мая 2020 года афраамерыканец Джордж Флойд памёр у выніку спынення сэрца, выкліканага інтаксікацыяй ужытым ім раней фентанілам у спалучэнні з гвалтоўнымі дзеяннямі паліцэйскага з Мінеапаліса Дэрэка Шовіна, што прыціснуў яму каленам шыю і пратрымаў яго так больш за 7 хвілін, пакуль Джордж ляжаў на дарозе тварам уніз. Паліцыянты Томас Лейн і Дж. Аляксандар Куенг таксама дапамагалі трымаць Флойда, тады як паліцэйскі Ту Тао стаяў побач і глядзеў. Падзеі адбыліся падчас арышту Флойда па падазрэнні ў аплаце пакупак у краме падробленым чэкам. Інцыдэнт запісаны некалькімі назіральнікамі на тэлефоны. Відэазапісы, на якіх Флойд неаднаразова казаў: «Я не магу дыхаць», хутка распаўсюджваліся ў сацыяльных медыя і трансляваліся СМІ. Чатыры датычных паліцэйскіх былі звольнены на наступны дзень. Федеральное бюро расследаванняў пачало расследаванне інцыдэнту па просьбе аддзела паліцыі Мінеапаліса, тады як Бюро крымінальнага пераследу Мінесоты разглядала, ці былі дапушчаны парушэнні законаў Мінесоты. Забойства Флойда параўноўваюць з забойствам Эрыка Гарнера 2014 года, які паўтараў «Я не магу дыхаць», і якога задушылі афіцэры, што праводзілі арышт няўзброенага чарнаскурага мужчыны.
Як стала вядома пазней, Флойд і Шовін ранней працавалі разам у научным клубе вышыбаламі
Падзея
Неўзабаве пасля 8 гадзін вечара 25 мая, у Дзень памінання, супрацоўнікі дэпартамента паліцыі Мінеапаліса адрэагавалі на паведамленне пра тое, што адбываецца злачынстве, звязанае з падробленымі дакументамі на Чыкага Авеню Поўдзень. Згодна з WCCO-TV, мелася на ўвазе, што Флойд «спрабаваў выкарыстаць падробленыя дакументы ў найбліжэйшай гастраноме». Па даных паліцыі, Флойд знаходзіўся ў машыне і «быў пад нейкім уздзеяннем». Прадстаўнік дэпартамента паліцыі сказаў, што афіцэры загадалі яму выйсці з машыны, пасля чаго ён супраціўляўся арышту.
У той час як паліцыя першапачаткова сцвярджала, што Флойд супраціўляўся арышту, відэа назірання з найблізкага крамы «паказвае, што паліцэйскія спакойна яго затрымліваюць».
Па даных паліцыі Мінеапаліса, афіцэры ''«змаглі надзець на падазраванага кайданкі і адзначылі, што ён, меркавана, мае праблемы са здароўем. Супрацоўнікі выклікалі хуткую дапамогу»''. Паводле Міністэрства пажарнай аховы Мінеапаліса, медработнікі перамясцілі Флойда з месца здарэння, рабілі масаж грудной клеткі і рабілі іншыя выратавальныя меры для мужчыны. Флойд быў дастаўлены ў медыцынскі цэнтр, дзе ён быў абвешчаны мёртвым. Паводле заявы паліцыі Мінеапаліса, у гэтым інцыдэнце зброя не выкарыстоўвалася.
Частка арышту была знята назіральнікам і апублікавана на Facebook Live. У пачатку відэа Флойд ужо быў прыціснуты тварам да зямлі, а афіцэр Шовін трымаў калена на яго шыі. Флойд шматразова нагадвае Шовіну: «Калі ласка» і «Я не магу дыхаць», адначасова выдаючы стогн і рыданні. Невядомы за кадрам кажа паліцыянтам: ''«Вы яго ўжо затрымалі. Дайце яму магчымасць дыхаць»''.
Пасля таго, як Флойд кажа: «Я хутка памру», Шовін загадвае яму «расслабіцца». Паліцыя пытаецца затрыманага: «Што ты хочаш?». Флойд паўтарае: «Я не магу дыхаць» і працягвае: «Калі ласка … калена на маёй шыі, я не магу дыхаць». Паліцыянты загадваюць Флойду «ўстаць і сесці ў машыну», на што сілавік адказвае: «Я так і зраблю … Я не магу рухацца». Флойд таксама крычыць: «Мама!». Ён жа кажа: «Баліць жывот, баліць шыя, баліць усё», і просіць вады. Паліцыя не рэагуе на гэта. Флойд моліць: «Не забівай мяне».
У Флойда ідзе кроў з носа. Яшчэ адзін назіральнік паведамляе паліцыі, што затрыманы не супрацівіцца арышту. Паліцыя паведамляе, што Флойд «сказаў, што адчувае сябе добра», а назіральнік заяўляе, што той «не ў парадку».
У рэшце рэшт Флойд перастаў рухацца, але Шовін не прыбірае калена з яго шыі. Назіральнікі просяць прыбраць калена і праверыць пульс Флойда. Голас за кадрам пытаецца: «Яны яго забілі?».
Затым прыбыла хуткая дапамога; Шовін дагэтуль трымаў калена, пакуль медыкі не паклалі Флойда на насілкі. Яго загружаюць у хуткую дапамогу і вязуць. Назіральнік за кадрам кажа, што паліцыя «проста забіла» Флойда. Шовін трымаў калена на шыі Флойда па меншай меры сем хвілін, у тым ліку 4 хвіліны пасля таго, як Флойд перастаў рухацца.
Пратэсты
26 мая аўтобусны прыпынак на месцы гібелі Флойда на Чыкагскім праспекце стаў імправізаваным помнікам яму з плакатамі і ўспамінамі руху Black Lives Matter. Шматтысячны натоўп прайшоў да трэцяй акругі паліцыі Мінеапаліса.
Пратэст пачаўся мірна, але пасля перарос у сутыкненні, паліцэйскі ўчастак аблілі фарбай і закідалі камянямі. Затым невялікая група пратэстуючых пачала граміць 3-ці ўчастак паліцыі. Каля 20:00 паліцыянты ў экіпіроўцы спецназа абстралялі натоўп капсуламі з пяском і хімічнымі рэактывамі.
Пратэсты працягваліся ў сераду, 27 мая, у тым ліку на Чыкагскім праспекце і каля 3-га ўчастка. З 18:00 паліцыя пачала ўжываць хімічныя газавыя бомбы і страляць па пратэстантам гумовымі кулямі. Падчас пратэстаў адзін чалавек быў застрэлены, паліцыя затрымала аднаго падазраванага.
Акцыі пратэсту прайшлі ў Лос-Анджэлесе 27 мая, дзе 500—1000 пратэстуючых блакавалі абодва кірункі трасы I-5 каля горада.
27—29 мая акцыі пратэсту таксама прайшлі ў Лос-Анджэлесе, Каліфорніі, Мемфісе (штат Тэнэсі), Сент-Поле (сталіцы штата Мінесота), Нью-Ёрку, Дэнверы (штат Каларада), Альбукерке (штат Нью-Мексіка), Луісвілля (штат Кентукі), Фініксе (штат Арызона), Калумбусе (штат Агаё); былі затрыманы дзясяткі чалавек, некалькі чалавек атрымалі агнястрэльныя раненні.
Клеапатра II
Клеапатра II (Κλεοπάτρα) — егіпецкая царыца, дачка Пталамея V і Клеапатры Сіры.
Забойства Джорджа Флойда
Пратэсты
У Мінесоце і Сент-Поле былі ўведзены рэжымы надзвычайнай сітуацыі тэрмінам на 72 гадзіны.
Клеапатра II
Біяграфія
Пасля смерці маці была выдадзена ажанілася са сваім братам Пталамеем VI у 173 г. да н.э., ад якога нарадзіла Пталамея VII, Клеапатру III і Клеапатру Тэю.
Забойства Джорджа Флойда
Пратэсты
На фоне пратэстаў губернатар Мінесоты Цім Уолз, у адпаведнасці з прашэннем мэра Мінеапаліса Джэйкаба Фрэя, прыцягнуў для падтрымання парадку ў Мінеапалісе, Сент-Поле і прылеглых раёнах больш за 500 байцоў Нацыянальнай гвардыі ЗША.
Клеапатра II
Біяграфія
Была суправіцельніцай Пталамея VI з 171 па 164 гг. да н.э. Пасля яго смерці была вымушана ажаніцца са сваім другім братам Пталамеем VIII Фісконам, які забіў яе сына Пталамея VII, ад другога шлюбу яна таксама нарадзіла сына. У 142 г. да н.э. Фіскон ажаніўся з яе дачкой Клеапатрай III і абвясціў яе сваёй суправіцельніцай. у 131 г. да н.э. Клеапатра II падняла паўстанне і выгнала Пталамея VIII Фіскона і Клеапатру III з Егіпта. Пасля гэтага яна абвясціла свайго 12-гадовага сына Пталамея Мемфітыса царом і сваім намінальным суправіцелем. Аднак Пталамею VIII Фіскону атрымалася захапіць свайго сына, забіць яго і пераслаць часткі яго цела Клеапатры. Ёй прыйшлося застацца адзінай кіраўніцай. Пасля гэтага яна прапанавала егіпецкую карону Дэметрыю II Сірыйскаму, аднак ён таксама быў забіты Фісконам і ёй прыйшлося бегчы ў Сірыю. Публічнае прымірэнне з Пталамеем VIII Фісконам і Клеапатрай III адбылося ў 124 г. да н.э. Пасля гэтага яна кіравала сумесна са сваім братам і дачкой да 116 г. да н.э. Калі Пталамей VIII Фіскон памёр і адпісваў трон Клеапатры III. Неўзабаве пасля гэтага Клеапатра II памерла.
Забойства Джорджа Флойда
Пратэсты
Як заявіў Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп у Твітэры :«Я не магу застацца ў баку і проста глядзець на тое, што адбываецца ў вялікім амерыканскім горадзе Мінэапаліс. Поўная адсутнасць лідарства. Ці слабы мэр — левы радыкал Джейкоб Фрэй — возьме сітуацыю пад кантроль, ці я адпраўлю Нацыянальную гвардыю, каб усё зрабіць як трэба. Гэтыя бандыты апаганьваюць памяць Джорджа Флойда, і я не дазволю адбывацца такому. Я толькі што размаўляў з губернатарам штата Цімам Уолзам і сказаў яму, што вайскоўцы ў яго распараджэнні. У выпадку любых складанасцяў мы возьмем кантроль на сябе, але калі пачынаецца марадзёрствы, пачынаецца і стральба.» 30 мая ў акрузе Фултан (Атланта) быў уведзены рэжым надзвычайнага здарэння з-за пратэстаў.
Расследаванне
Эксперты па ўжыванні сілы паліцыяй асудзілі дзеянні Шовіна. Мілан Масон, былы паліцыянт і дырэктар Цэнтра па забеспячэнні правапарадку і крымінальнага правасуддзя пры Тэхнічным каледжы Хенепіна сказаў, што адной з тэхнік, паказаных на відэа, паліцэйскіх навучаліся па меншай меры да 2016 года, а таксама дадаў: ''«Як толькі [паліцэйскі] кантралюе сітуацыю, вы вызваляецеся. Вось што значыць прымяненне сілы: вы карыстаецеся яе да таго часу, пакуль пагроза не спыніцца»''.
Праз два дні пасля смерці Флойда мэр Мінеапаліса Джейкоб Фрэй адзначыў расавы характар ​​смерці Флойда і заклікаў прыцягнуць Шовіна да крымінальнай адказнасці. Прадстаўніца Кангрэса ад Мінесоты Ільхана Амар заклікала правесці федэральнае расследаванне інцыдэнту.
29 мая Дэрэк Шовін быў арыштаваны і абвінавачаны ў забойстве трэцяй ступені — ненаўмысным забойстве, звязаным з ужываннем сілы. У чэрвені 2021 года яго пакаралі 22 гадамі і 6 месяцамі зняволення.
Тыанантаты
Тыанантаты (саманазва: Tionontati), вядомыя таксама як петунь (Pétuns) — індзейскі народ, які ў XVII ст. насяляў рэгіён паміж азёрамі Антарыа і Гурон.
Тыанантаты ўяўлялі сабою канфедэрацыю. У 1640 г. яны налічвалі каля 3000 чалавек, што жылі ў 9 умацаваных вёсках. Займаліся земляробствам, паляваннем і збіральніцтвам. Па мове і культуры былі вельмі блізкімі да ваяндот. Да прыходу еўрапейцаў шмат гадоў ваявалі з апошнімі.
У 1610 г. адбыўся першы кантакт з французамі. У 1615 г. тыанантаты наведаў Самюэль дэ Шамплейн. Французы далі тыанантаты назву петунь, паколькі тыя вырошчвалі тытунь. Усталяванне гандлёвых зносін з французскімі каланістамі дазволіла прымірыцца з ваяндот і набываць металічную зброю. Асноўным таварам, якім цікавіліся французскія гандляры, былі бабровыя скуры. Хуткае знішчэнне папуляцыі баброў у сваім рэгіёне вымусіла тыанантаты ўрывацца ў раёны, населеныя алганкінамі. У 1630-х гг. пацярпелі ад эпідэмій, занесеных еўрапейцамі.
Чэрнікі (Лідскі раён)
Чэ́рнікі (, Черники) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
31 снежня
31 снежня — трыста шэсцьдзесят пяты (трыста шэсцьдзесят шосты ў высакосны год), апошні дзень года па Грыгарыянскім календары.
Ала Іванаўна Канапелька
Ала Канапелька (, Небытаў, Хойніцкі раён —, Мінск) — беларуская паэтэса і перакладчыца.
Біяграфія
Нарадзілася ў сялянскай сям’і. У 1978 г. скончыла Лоеўскае педагагічнае вучылішча і паступіла на філалагічны факультэт БДУ. Пасля заканчэння ўніверсітэта (1983) працавала метадыстам, з 1988 г. — загадчыкам сектара метадычнай працы Дома літаратара СП БССР. З 1990 г. — загадчык арганізацыйна-прапагандысцкага аддзела Беларускага фонду культуры. Працавала ў часопісе «Полымя», галоўным рэдактарам часопіса «Крыніца» (?-2002), намеснікам галоўнага рэдактара ў часопісе «Вестник Беларусбанка».
Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1985 г.
У рэспубліканскім друку выступіла ў 1977 г. (часопіс «Маладосць»). Аўтар паэтычных зборнікаў «Цвет алешыны» (1985) і «Летазлічэнне» (1999). Перакладала творы ўкраінскіх, курдскіх, малдаўскіх, балгарскіх паэтаў. Таксама пераклала выбраныя казкі з цыклу «Тысяча і адна ноч».
Памерла ў Мінску 24 жніўня 2015 г. Пахавана на гарадскіх могілках у Смалявічах.
Цёмкіна
Цёмкіна:
Азіяцкі слон
Азіяцкі слон — другая па велічыні наземная жывёла пасля саваннавага слана. Дзікія азіяцкія сланы занесены ў Чырвоную кнігу МСАП.
Апісанне
Індыйскі слон па памерах саступае афрыканскаму саваннаму слану, аднак яго памеры таксама буйныя — старыя самцы дасягаюць масы 5,4 тон пры росце 2,5-3,5 метры.
Пашырэнне
Арэал фрагментаваны. У дзікім выглядзе азіяцкія сланы сустракаюцца ў Індыі, Паўднёва-Усходняй Азіі. У Кітаі іх усяго каля трохсот, і большасць з іх жыве ў правінцыі Юньнань.
Мсціслаўскі езуіцкі калегіум
Мсціслаўскі езуіцкі калегіум — навучальная ўстанова Таварыства Ісуса, якая дзейнічала ў Мсціславе.
Езуіты ў Мсціславе
У 1690 г. шляхта на павятовым сейміку ўхваліла ідэю закласці ў горадзе місіянерскі дом і школу езуітаў. Пры матэрыяльнай падтрымцы мясцовых службовых асоб і жыхароў езуіты разгарнулі сваю адукацыйную дзейнасць у 1691 г. Знішчаная шведамі пад час Паўночнай вайны місія была адноўлена ў 1711 г. і пераўтворана ў рэзідэнцыю. Тады ж з’явілася новае памяшканне для бібліятэкі. У 1710 г. у езуіцкай школе пачалі выкладаць рыторыку. У 1729—1741 гг. выкладалася таксама філасофія (для свецкіх навучэнцаў), у 1736—1737 гг. — маральная тэалогія (для мясцовых семінарыстаў-езуітаў), а ў 1750—1751 гг. — матэматыка.
У 1764—1779 гг. паўстаў мураваны, крыты гонтам двухпавярховы будынак, які пасля атрымання рэзідэнцыяй статусу калегіума быў пашыраны. На час закрыцця ўстановы ў 1820 г. ён меў 60 метраў у даўжыню і 13 метраў у шырыню і складаўся з 18 пакояў. Галоўным храмам калегіума быў касцёл Святога Міхаіла Арханёла, пабудаваны ў 1730—1748 гг.
Сярэдняя школа
Пад час вайны 1812 года калегіум і школа былі ператвораныя французамі на шпіталь. Рэктар В.Тыванкевіч распусціў вучняў дадому, а амаль усіх езуітаў адправіў па мясцовых фальварках. Навучальны год пачаўся толькі ў студзені 1813 г.
Канвікт
У сярэдзіне 80-х гг. XVIII ст. быў адкрыты канвікт (пансіён) для дзяцей заможнай шляхты. Ён месціўся ў мураваным будынку, размешчаным насупраць калегіума. У 1784 г. у канвікце жылі 12 вучняў, у 1796 г. — 22, у 1802 г. — 21, у 1817 г. — 18, а ў 1818 г. — 15. Прычым, зніжэнне колькасці канвіктараў не было звязана з падзеннем яго папулярнасці, бо ў тым жа 1818 г. канвікт быў перабудаваны, каб прымаць не менш за 40 пастаяльцаў.
У 1807 г. гадавая плата за знаходжанне ў канвікце складала 100 рублёў срэбрам. Пры гэтым існаваў спецыяльны фонд сям’і Салагубаў, з якога аплачвалася пражыванне пэўнай колькасці вучняў (у 1807 г. такіх было 12).
Бібліятэка і аптэка
Пасля пераўтварэння рэзідэнцыі ў калегіум і дзякуючы пераезду з Заходняй Еўропы на Беларусь братоў-езуітаў з уласнымі кнігазборамі істотна папоўнілася езуіцкая бібліятэка. Звестак пра яе небагата, але ў акце візітацыі за 1816 год адзначаецца, што «калегіум мае невялікую біблітэку, якая задавальняе, аднак, усе патрэбы». Яшчэ з 1740 г. пры рэзідэнцыі дзейнічала ўласная аптэка.
Лёс езуіцкай спадчыны ў Мсціславе
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі (1820) урад перадаў касцёл Святога Міхаіла Ахангела, мураваныя будынкі калегіума, школы і канвікта, а таксама гаспадарчыя пабудовы манахам бернардзінцам. Новыя гаспадары павіны былі працягнуць утрыманне школы, але іх павятовая школа праіснавала толькі з верасня 1822 па 1829 г. Неўзабаве касцёл быў перароблены на праваслаўную царкву, а ў паезуіцкіх будынках размесцілася праваслаўная духоўная семінарыя.
У час Вялікай Айчыннай вайны касцёл моцна пацярпеў, але пасля быў адрамантаваны і выкарыстоўваўся як раённы Дом культуры. Пасля таго, як у ноч на 21 снежня 2017 г. абрынулася частка сцяны, будынак знаходзіцца пад пагрозай поўнага знішчэння. Быў распачаты збор сродкаў на выратаванне касцёла. Таксама захаваліся будынкі корпуса калегіума, аптэкі, канвікта, гаспадарчых пабудоў, а таксама капліца і цагляная агароджа. Робяцца спробы знайсці грошы на рэстаўрацыю калегіума праз праекты тэхнічнай дапамогі, якія рэалізуюцца пры фінансавай падтрымцы ЕС.
Гёта-канал
Гёта-канал, таксама Ёта-канал (Göta kanal) — суднаходны канал у Швецыі, які злучае Балтыйскае мора на поўначы ад 58-й паралелі і праліў Катэгат. На захадзе выходзіць да горада Гётэбарг, на ўсходзе да горада Сёдэрчопінг. Агульная працягласць каля 420 км. У канал ўваходзяць Трольхетанскі канал, азёры Венерн і Ветэрн і 190-кіламетровы адрэзак паміж гэтымі азёрамі і Балтыйскім морам. Агулам на канале 58 шлюзаў.
Упершыню ідэя будаўніцтва суднаходнага канала паміж Балтыйскім морам і пралівам Катэгат была прапанаваная ў 1525 годзе біскупам Гансам Браскам, каб пазбегнуць вялікіх мытных збораў Ганзейскага саюза. Праект канала быў распрацаваны вядомым шатландскім інжынерам і архітэктарам Томасам Тэлфардам. Ініцыятарам праекта быў контр-адмірал, член урада Швецыі граф Бальтазар фон Плат, які стаў старшынёй праўлення Гёта-канала. Ён арганізаваў праект і атрымаў неабходную фінансавую і палітычную падтрымку. Яго планы прыцягнулі падтрымку ўрада і новага караля Карла XIII, які разглядаў канал як спосаб мадэрнізацыі Швецыі.
Будаўніцтва канала пачалося ў маі 1810 года і працягвалася 22 гады. 26 верасня 1832 года адбылося ўрачыстае адкрыццё.
Яўген Сямёнавіч Разенблат
Яўген Сямёнавіч Разенблат (Розенблат Евгений Семёнович; нар. 25 верасня 1961, г. Свярдлоўск, РСФСР) — беларускі гісторык яўрэйскага паходжання. Кандыдат гістарычных навук (2000), дацэнт (2004).
Навуковая дзейнасць
Вобласць навуковых інтарэсаў: гісторыя яўрэяў Беларусі ў 1920-1930-я гг.; Халакост; міжнацыянальныя адносіны ў заходніх абласцях Беларусі ў 1939—1945 гг.
451 градус па Фарэнгейту
«451 градус па Фарэнгейту» (Fahrenheit 451) — раман-антыўтопія Рэя Брэдберы, выданы ў 1953 годзе. У рамане апісваецца будучае амерыканскае грамадства, дзе кнігі забаронены, і «пажарныя» спальваюць любыя, якія былі знойдзены. Галоўны персанаж — «пажарны» Монтэг, які расчароўваецца ў ролі цэнзуравання работ і знішчэння ведаў, вырашае кінуць сваю працу і далучыцца да групы супраціўлення, якая завучвае тэксты кніг, каб выратаваць сваіх патомкаў.
Раман падзелены на тры часткі: агмень і саламандра, сіта і пясок, агонь гарыць ярка. У кнізе ёсць шмат цытат, у тым ліку некалькі цытат з Бібліі. 451 градус па Фарэнгейце — гэта тэмпература, пры якой папера пачынае гарэць.
У 1954 годзе твор атрымаў прэмію Амерыканскай акадэміі мастацтваў і літаратуры, прэмію «Х’юга» — у 2004 годзе.
Стэн Лі
Стэн Лі (Stan Lee, сапраўднае Стэнлі Марцін Лібер, Stanley Martin Lieber; 28 снежня 1922, Нью-Ёрк, ЗША — 12 лістапада 2018) — амерыканскі пісьменнік, акцёр, прадзюсар, тэлевядучы, сцэнарыст, рэдактар і стваральнік персанажаў коміксаў , былы прэзідэнт і старшыня савета дырэктара выдавецтва «Marvel Comics».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку, у кватэры сваіх яўрэйскіх бацькоў-імігрантаў румынскага паходжання, Селіі (народжаная Саламона) і Джэка Ліберыя, на рагу 98-й заходняй вуліцы ў канцы заходняга авеню Манхэтэна. Бацька Стэна навучаўся як закройшчык, але працаваў мала, асабліва пасля вялікай дэпрэсіі, таму сям’я пераехала на авеню Форт-Вашынгтон. Калі Лі было амаль 9 гадоў, нарадзіўся яго першы і адзіны брат, Лары. Да таго часу, як Лі стаў падлеткам, сям’я стала жыць у аднапакаёвай кватэры на 1720 Юніверсіці-авеню ў Брукліне. Лі з братам жылі ў адным пакоі, а іх бацькі спалі побач на раскладной канапе.
Стэн Лі скончыў старэйшую школу Дэвіта Клінтана ў Бронксе, куды да гэтага пераехала яго сям’я. Быў ненаедным чытачом. Малады Стэн працаваў на многіх работах: займаўся напісаннем некралогаў для службы навін і прэс-рэлізаў па Нацыянальнай праграме сухотнага цэнтра, дастаўкай сэндвічаў у офісы (у тым ліку ў Ракфелераўскім цэнтры), а таксама продажам падпісак на газету New York Herald Tribune. У 1
У кастрычніку 1942 года быў прызваны ў армію ЗША, дзе праслужыў да кастрычніка 1945 года.
Стэну Лі дапамаглі стаць такім вядомым многія людзі: яго дзядзька Робі Саламон, рэдактар Timely Comics Джо Сайман, выдавец коміксаў Марцін Гудман. Акрамя гэтага, жонкай Гудмана была Джын — стрыечная сястра Стэна.
У супрацоўніцтве з іншымі мастакамі і пісьменнікамі (самыя вядомыя — Джэк Кірбі і Стыў Дзітка) ён стварыў мноства вядомых персанажаў коміксаў, такіх як Чалавек-павук, Жалезны чалавек, Халк, Чорная панэра, Доктар Стрэндж, Фантастычная чацвёрка і Людзі Ікс.
Стэн Лі сыграў эпізадычныя ролі ў многіх фільмах, знятых па матывах коміксаў Marvel Comics: «Людзі Ікс», «Людзі Ікс: Апошняя бітва», «Чалавек-павук», «Чалавек-павук 2», «Чалавек-павук 3: Вораг у адлюстраванні», «Жалезны Чалавек», «Падшыванец», «Халк», «Неверагодны Халк», «Фантастычная чацвёрка», а таксама многія іншыя. У фільме «Фантастычная чацвёрка 2: Уварванне Сярэбранага серфера» ён хоча трапіць на вяселле Рыда Рычардса і Сьюзан Шторм, але яго не пускаюць, так як яго няма ў спісах гасцей. Сцэна доўжыцца некалькі секунд, і Ці два разы называе сваё імя, пасля чаго яго выганяюць. Стэн Лі ўпершыню сыграў самога сябе ў фільме Кевіна Сміта «Лоботрясы»: Стэн сустракаецца з адным з галоўных персанажаў па імя Бродзі (акцёр Джэйсан Лі) і распавядае яму гісторыю свайго няўдалага кахання, навучае героя на прымірэнне з яго ўласным каханнем (актрыса Шэнэн Доэрці).
Таксама яму і яго коміксах прысвечана 16-я серыя трэцяга сезону серыяла «Тэорыя вялікага выбуху». У канцы серыі Стэн Лі ўдзельнічае ў сцэне з галоўнымі героямі серыяла. . Яшчэ адна ролю на тэлебачанні — кіроўца аўтобуса ў 16-й серыі першага сезона серыяла «Героі». Акрамя гэтых роляў, Ці ўдзельнічаў у стварэнні мангі «Heroman».
Цяпер Стэн вядзе свой канал у YouTube «Свет герояў»
У пачатку 2016 года пісьменнік прызнаўся ў значным пагаршэнні зроку, з-за якога ён страціў магчымасць чытаць і пісаць.
Астатнія працы
Акрамя акцёрства Стэн Лі таксама працуе ў іншых сферах кінематографа. Ён выступаў у ролі прадзюсара ў такіх фільмах, як: «Капітан Амерыка», «Нік Фьюри: Агент Ш.Ч.Ы.Т.», «Блэйд», «Людзі Ікс», «Блэйд 2», «Чалавек-павук», «Вісус», «Людзі Ікс 2», «Халк», «Карнік», «Чалавек-павук 2», «Блэйд 3: Троіца», «Электра», «Лясун», «Фантастычная чацвёрка», «Людзі Ікс: Апошняя бітва», «Прывідны гоншчык», «Чалавек-павук 3: Вораг у адлюстраванні», «Фантастычная чацвёрка: Уварванне Сярэбранага серфера», «Жалезны чалавек», «Неверагодны Халк», «Карнік: Тэрыторыя вайны» і «Жалезны чалавек 2». Акрамя работ прадзюсара, Стэн Лі быў нават мантажорам відэа «Spider-Man: The Ultimate Villian Showdown». У 2016 ён зняў уласны серыял — «Шчасліўчык», галоўную ролю Гары Клейтана ў ім выканаў Джэймс Нэсбіт.
Пілешчына
Піле́шчына (, Пилещино) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 22 км у напрамку на поўнач ад горада Чавусы, за 39 км ад Магілёва.
Казельскія
Казе́льскія (, Козельские) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Узнога (Клецкі раён)
Узно́га (, Узнога) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Морацкага сельсавета.
Амвросііўка
Амвросііўка (укр. Амвросіївка) — горад раённага значэння ў Данецкай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Амвросііўскага раёна. Чыгуначная станцыя.
Распараджэннем Кабінета міністраў Украіны ад 7 лістапада 2014 г. горад унесены ў Спіс населеных пунктаў, на тэрыторыі якіх органы дзяржаўнай улады Украіны часова не ажыццяўляюць свае паўнаважанні.
Парэчча (Навагрудскі раён)
Да 25 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Ятраўскага сельсавета.
Саваннавы слон
Саваннавы слон, або Кустовы слон (Loxodonta africana) — млекакормячае роду афрыканскіх сланоў атрада.
З’яўляецца самым буйным з сучасных наземных жывёл. Паколькі лясны афрыканскі слон раней лічыўся падвідам афрыканскага слана, ён быў выдзелены ў асобны від, паўстала сучаснае імя Саваннавы слон.
Распаўсюджанне
Жыве ў саваннах Афрыкі.
Багучаны
Багучаны (Богучаны) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Багучанскага раёна Краснаярскага края.
Райцэнтр размешчаны ў канцавым пункце рэгіянальнай аўтадарогі 04К-020 Канск — Багучаны (330 км) на левым беразе Ангары. Ля сяла рака мае шырыню больш за два кіламетры; за 17 км на захад па аўтадарозе, ніжэй па плыні, знаходзіцца аўтамабільны мост цераз Ангару (адкрыты 30 верасня 2011 года).
Малінаўка (Угранскі раён)
Малінаўка (Малиновка) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Жаланнінскага сельскага паселішча.
Капліца (Кальварыйскія могілкі, каля агароджы)
Капліца — каталіцкая капліца на Кальварыйскіх могілках Мінска, размешчаная ва ўсходняй частцы агароджы, каля капліцы-пахавальні Віткевічаў. Пабудавана ў другой палове XIX ст. з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана кампактным прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Фасад завершаны трохвугольным франтонам з крыжам на чатырохгранным пастаменце. Плоскасныя фасады прарэзаны прамавугольным уваходным праёмам, крапаваны бакавымі арачнымі нішамі і вуглавымі пілястрамі, апяразаны прафіляваным карнізам з шырокім антаблементам.
Канапелька (Лельчыцкі раён)
Канапе́лька (, Конопелька) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці, за 37 км на паўночны ўсход ад горада Лельчыцы. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета. У складзе камунальнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Астражанка».
Гісторыя
Вядома з пачатку XX ст. як хутар Буйнавіцкай воласці Мазырскага павета.
Марцін Марцінавіч Карклін
Ма́рцін Ма́рцінавіч Ка́рклін (Karkliņš Mārtiņš;  — ) — беларускі савецкі дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні Савета Народных Камісараў Беларускай ССР, старшыня Дзяржплана БССР (1927—1930).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Курляндскай губерні, працаваў рабочым на заводах.
Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Ніжнім Ноўгарадзе.
З 1918 года намеснік старшыні выканкама Ніжагародскай і Самарскай губерняў, старшыня выканкама Церскай губерні.
З канца 1925 года намеснік старшыні СНК БССР і адначасова старшыня камісіі заканадаўчых меркаванняў пры СНК БССР (1926—1927). З 1927 года старшыня Эканамічнага савета пры СНК БССР.
У лютым 1927 года прызначаны старшынёй Дзяржплана БССР. Вызвалены ад пасады старшыні Дзяржплана ў студзені 1930 года ў сувязі з прызначэннем намеснікам старшыні праўлення Дзяржаўнага банка СССР.
Са студзеня 1930 года ў РСФСР — намеснік старшыні ВСНГ РСФСР, намеснік наркама лёгкай прамысловасці СССР, старшыня ЦК Саюза работнікаў гаспадарчых устаноў СССР.
Член бюро ЦК КП(б)Б (1925 — 08.01.1930). Член ЦВК СССР (1922—1937), член Прэзідыума ЦВК БССР (1928—1930).
Клеапатра III
Клеапатра III (Κλεοπάτρα)— егіпецкая царыца дачка Пталамея VI і Клеапатры II.
Біяграфія
Маці Пталамея IX, Пталамея Х, Клеапатры IV,  і Клеапатры Трыфаэны.
У 142 г. да н.э. Фіскон ажаніўся з Клеапатрай III і абвясціў яе сваёй суправіцельніцай. у 131 г. да н.э. Клеапатра II падняла паўстанне і выгнала Пталамея VIII Фіскона і Клеапатру III з Егіпта. Пасля гэтага яна абвясціла свайго 12-гадовага сына Пталамея Мемфітыса царом і сваім намінальным суправіцелем. Аднак Пталамею VIII Фіскона атрымалася захапіць свайго сына, забіць яго і пераслаць часткі яго цела Клеапатры. Ёй прыйшлося застацца адзінай кіраўніцай. Пасля гэтага яна прапанавала егіпецкую карону Дэметрыю II Сірыйскаму, аднак ён таксама быў забіты Фісконам і ёй прыйшлося бегчы ў Сірыю. Публічнае прымірэнне з Пталамеем VIII Фісконам і Клеапатрай II адбылося ў 124 г. да н.э. Пасля гэтага яна кіравала сумесна са сваім братам і дачкой да 116 г. да н.э. Калі Пталамей VIII Фіскон памёр і завяшчаў трон Клеапатры III і аднаму з сыноў па яе выбары.
Кіравала Егіптам, маючы ў суправіцелях напераменку аднаго са сваіх сыноў Пталамея IX Лафура ці Пталамея X Аляксандра I. Другі сын адсылаўся тым часам намеснікам на Кіпр. Была забіта Пталамеем X Аляксандрам I у 89 г. да н.э.
Спонды
Спо́нды (, Спонды) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад і была цэнтрам Спондаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 54 кіламетры на паўночны ўсход ад горада Астравец, за 304 кіламетры ад Гродна, за 59 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Гудагай.
Пяскі (Голацкі сельсавет)
Геаграфія
Знаходзіцца за 50 кіламетраў на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 6 кіламетр ад чыгуначнай прыпыначнага пункту Седча лініі Мінск-Асіповічы.
У складзе Расійскай імперыі
У пачатку 20 ст. у Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пасля рэвалюцыі адкрыта працоўная школа 1-ай ступені. У 1933 г. быў створаны калгас «Чырвоная Беларусь».
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 4 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Шэрыф (група)
«Шэрыф» ― група.
Гісторыя
1990-1994, 2002.
Група «Шэрыф» створана Канстанцінам Терентьевым ў 1990 годзе, у Маскве. На той момант Канстанцін Цярэнцьеў быў адным з двух стваральнікаў, прадзюсарам і клавішнікам гурта " «група) / Зоркі». Першы альбом гурта "«Шэрыф» - "Наталі" выпушчаны ў 1990 годзе, тады ж гурт «Шэрыф» на запісе праграмы "Топ-сакрэт" у Ленінградзе прэзентаваў прэм'еры песень " Не сыходзь", " Хуткі цягнік "і" Цёплы дождж". У 1991 "Наталі " і ""Не сыходзь" "таксама былі прадстаўлены ў "Топ-сакрэт"; таксама з песняй ""Не сыходзь" гурт «Шэрыф» удзельнічаў у здымках музычнай праграмы "Востраў жамчужына"; запісаная песня " Дзе ж ты ? "і выканана ў канцэрце" Gala Records прадстаўляе " і прадстаўлена прэм'ера кліпа на гэтую песню ў праграмах "Марафон-15", "Гукавая дарожка". У 1992 14 чэрвеня Канстанцін Цярэнцьеў і група «Шэрыф» удзельнічалі ў тэлевізійнай здымцы з песняй " Дзе ж ты ? "фінальнага канцэрта хіт-Топ-Шоу 50/50, у гонар 3-х годдзя праграмы, у Крамлёўскім палацы з'ездаў; пасля на аснове тэлевізійных здымак гэтага выступу створана другая версія кліпа на песню "Дзе ж ты ?"; прадстаўлены публіцы песні "Казачны лес " і " Джулія "(кавер на песню "Blue System" - "Romeo & Juliet"), выдадзены альбом "Джулія". У 1993 адбылася тэлевізійная прэм'ера песні " Джулія". Група «Шэрыф» і група «Зоркі» шмат гастралявалі па краіне і за мяжой з сумеснай канцэртнай праграмай; вялікія туры гастроляў праходзілі з вялікім поспехам, што стварала добрую канкурэнцыю для іншых груп танцавальнай музыкі тых гадоў. У 1994 годзе творчыя шляхі "Шэрыф" і» зоркі "паступова разышліся, група "зоркі" канчаткова завяршыла кар'еру. У 1994 шляху «Шэрыф» і «Зоркі» паступова разышліся.
Праект "Нэма"
У 1996-1997 гг. Канстанцін Цярэнцьеў сумесна з Раманам Жукавым удзельнічае ў праекце "Нэма" - электронная, клубная музыка; у 1997 годзе выдалі альбом"Назад у будучыню". Таксама ў дадзеным праекце Канстанцін Цярэнцьеў аўтар тэксту і С. Кулікоў аўтар музыкі на песню "Касмічны ліфт", на якую Канстанцін Цярэнцьеў і Раман Жукаў прадставілі сумесны кліп "No drugs / Касмічны ліфт " на "Першым канале". На канале "ТВ6 Масква" у праграме "Партыйная зона" К. Цярэнцьеў і Р. Жукаў сумесна выступілі з прэм'ерай песні " Белы колер".
Вяртанне
У 2002 быў перавыдадзены альбом гурта «Шэрыф» - "Джулія", на лэйбле "Music Attack". У альбом да раней выдадзеных песень дадалася "Танец пад месяцам" - сумеснага аўтарства Алены Цярэнцьевай і Канстанціна Цярэнцьева.
Канстанцін Цярэнцьеў даты
Канстанцін Віктаравіч Цярэнцьеў _ 21 кастрычніка 1963-7 красавіка 2006.
Дыскаграфія
Альбом
Калекцыя
Група зорак
1988 — 1994
Група зорак была створана ў 1988 годзе Канстанцінам Цярэнцьевым, прадзюсарам і клавішнікам групы, і Наталляй Гулькіної, салісткай і аўтарам некалькіх песень гурта.
У перыяд 1988-1994 гадоў у зорнай групы быў шчыльны графік канцэртаў-гастролі, вялікія пляцоўкі, выступленні, музычныя кліпы, прэса, тэлебачанне, чарты.
Канстанцін Цярэнцьеў удзельнічаў у здымках музычных кліпаў групы: сонца паліць (дзве версіі), Дыскатэка, Мой Маленькі прынц, Івенга.
У " у 1992 годзе разам з прадзюсарам Канстанцінам Цярэнцьевым стварыў: музычны цэнтр Наталлі Гулькіної, танцавальная група зорнай групы, школа-студыя» новае пакаленне "для адораных дзяцей на базе Цэнтра дзіцячай творчасці"Сузор'е".
Прадзюсар Канстанцін Цярэнцьеў дапамог "зоркам « скласці годную канкурэнцыю групе" Міраж " і іншым, што на доўгія гады забяспечыла Наталлі Гулькінай Усесаюзную славу.
» Альбомы «былі апублікаваныя:» Мой Маленькі прынц «(1988), "Дыскатэка" (1989),» табе проста трэба марыць «(1991),» дзённай анёл «(1991), "Святая любоў" (1993);
"Заціскі" былі знятыя: Сонца гарыць (дзве версіі), Дыскатэка, Мой Маленькі прынц, Айвенго, гэта Кітай.
31 студзеня
31 студзеня — трыццаць першы дзень года па Грыгарыянскім календары
Астраўкі (Жаланнінскае сельскае паселішча)
Астраўкі (Островки) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Жаланнінскага сельскага паселішча.
Шаўдзюкі
Шаўдзюкі́ (, Шавдюки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
Ермакоўскае
Ермакоўскае (Ермаковское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Ермакоўскага раёна Краснаярскага края.
Размешчана на поўдні Краснаярскага края за 74 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра паўднёвай акругі Краснаярскага края — горада Мінусінска на маршруце аўтадарогі федэральнага значэння Р257 «Енісей». Знаходзіцца на рацэ Оя (прыток Енісея), за 103 км на паўднёвы ўсход ад чыгуначнай станцыі Абакан і за 75 км ад Мінусінска.
Лусекат
Лусекат (lussekatt) — упрыгожаная разынкамі традыцыйная шведская калядная выпечка ў форме адваротнай літары «S», запамінальная сваім жоўтым колерам дзякуючы даданню ў цеста шафрану. Лусекат выпякаюць да Дня святой Люсіі, які адзначаецца ў Швецыі 13 снежня. Да лусекату падаюць каву ці глёг.
Фашист (газета)
«Фашист» — штомесячная газета, заснаваная Анастасіем Вансяцкім у жніўні 1933 года, якая выходзіла да ліпеня 1941 года ў Патнэм, Канектыкут, ЗША. Газета шырылася сярод рускіх эмігрантаў па ўсім свеце.
Гісторыя
Першы нумар газеты выйшаў у жніўні 1933 года, тыражом 2000 асобнікаў. Галоўным рэдактарам газеты быў Д. І. Кунле. У выходных дадзеных паказвалася, што газета з'яўляецца органам Усерасійскай фашысцкай арганізацыі (УФА). Газета «Фашист» выходзіла на рэгулярнай аснове, рэдакцыя практычна заўсёды вытрымлівала заяўлены штомесячны інтэрвал выхаду. Кожны выпуск газеты меў тыраж 10 000 асобнікаў. У 1938—1939 гадах у выходных дадзеных паказвалася, што газета з'яўляецца органам Усерасійскай нацыянал-рэвалюцыйнай партыі.
Утрыманне
Выданне мела газетны фармат, але друкавалася на дарагой глянцавай паперы. Утрыманне газеты складалі публікацыі справаздач пра дзейнасць партыі, а таксама гістарычныя аповеды. Вялікая ўвага ў газеце надавалася падзеям Грамадзянскай вайны, усхваленню Белай арміі і яе камандзіраў. Многія матэрыялы ў газеце былі ананімнымі, каб пазбегнуць рэпрэсій з боку савецкіх агентаў. Заміж гэтага артыкулы былі падпісаны «фашкар» (скарачэнне ад «фашысцкі карэспандэнт») з указаннем нумара партыйнага квітка аўтара і яго геаграфічным становішчам. Выкарыстоўваючы такія псеўданімы, «Фашист» ствараў уражанне пра велізарную глабальную сетку рускіх фашысцкіх агентаў у эміграцыі, а таксама сеткі дыверсантаў у Савецкам Саюзе. У рэчаіснасці, карэспандэнтамі газеты быў даволі абмежаваны лік рускіх эмігрантаў.
Дзяржынскае (Краснаярскі край)
Дзяржынскае (Дзержинское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Дзяржынскага раёна Краснаярскага края.
Размешчана на рацэ Усолка (басейн Ангары), за 80 км на поўнач ад горада Канск, дзе размешчана бліжэйшая чыгуначная станцыя. Лесастэп.
Палнышава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Жаланнінскага сельскага паселішча.
Урведзь
У́рведзь (, Урведь) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Морацкага сельсавета.
Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь — спіс аб'ектаў архітэктуры, гісторыі, археалогіі, мастацтва, паркавыя комплексы, музейныя калекцыі і кнігі, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікай Беларусь. Матэрыяльныя гісторыка-культурныя каштоўнасці Беларусі падзяляюцца на наступныя 4 катэгорыі, пазначаныя лічбамі:
<div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 25px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">0 гісторыка-культурныя каштоўнасці, уключаныя або прапанаваныя да ўключэння ў спіс сусветнай спадчыны;
<div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 25px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">1 унікальныя мастацкія, эстэтычныя і дакументальныя аб'екты міжнароднага значэння;
<div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 25px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">2 аб'екты гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння;
<div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 25px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">3 гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння. <div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 100px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">без катэгорыі матэрыяльныя культурныя каштоўнасці, якія ўваходзяць у склад комплексу, ансамбля, камплекта, калекцыі матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей, але якім асобна не нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці.
Нематэрыяльныя гісторыка-культурныя каштоўнасці падзяляюцца на наступныя катэгорыі: <div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 25px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">А гісторыка-культурныя каштоўнасці, поўная аўтэнтычнасць і дакладнасць якіх безумоўныя і нязменныя;
<div style="float:left; background: #FFFFCC; width: 25px; text-align:center; border: 1px solid #CCCCFF; margin-right: 10px">Б гісторыка-культурныя каштоўнасці, якія поўнасцю або часткова адноўлены (зафіксаваны) на другасным матэрыяле ці адметныя духоўныя, мастацкія і (або) дакументальныя вартасці якіх аб’ектыўна з часам могуць змяняцца.
Наданне і пазбаўленне статусу
У выпадку страты адметных духоўных, мастацкіх і дакументальных асаблівасцей, якія абумовілі наданне аб'екту статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці, а таксама ў выпадку іх знішчэння, страты ў выніку ўздзеяння прыродных фактараў або іншых сітуацый і пры немагчымасці іх аднаўлення па заключэнні спецыялістаў рады Савет Міністраў пазбаўляе аб'ект статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці.
Колькасць аб'ектаў
У 2007 Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей складалі 4811 аб'ектаў. На 2010 г. у Дзяржаўным спісе гісторыка-культурных каштоўнасцей Беларусі 4911 аб'ектаў спадчыны (з іх 4779 нерухомыя, 73 рухомыя і 59 нематэрыяльныя).
У 2013 Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей складалі 5533 аб'ектаў. У тым ліку 1763 помнікаў архітэктуры, 1191 — гісторыі, 60 — мастацтва, 2350 — археалогіі, 11 — горадабудаўніцтва, 4 запаведныя мясцовасці, 77 рухомых гісторыка-культурных каштоўнасцей, 77 нематэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей.
У 2014 Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей складалі 5527 аб'ектаў спадчыны, з іх матэрыяльных нерухомых — 5373, матэрыяльных рухомых — 78, нематэрыяльных праяў творчасці чалавека — 76. Матэрыяльныя аб'екты спадчыны прадстаўлены 2336 помнікамі археалогіі, 1759 помнікамі архітэктуры, 1192 помнікамі гісторыі, 60 помнікамі мастацтва, 11 помнікамі горадабудаўніцтва, 4 запаведнымі мясцінамі.
Згодна з дзяржаўнай праграмай «Культура Беларусі» на 2011—2015 гады запланавана павелічэнне колькасці гісторыка-культурных каштоўнасцей у дзяржаўным спісе на 1000 адзінак.
У перыяд з 2008 па 2014 год такога статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці былі пазбаўлены 33 аб'екты.
Шчыльнасць
Пры ўмоўным разліку шчыльнасці помнікаў на квадратны кіламетр тэрыторыі і па колькасці насельніцтва атрымліваецца, што ў Беларусі адзін помнік прыпадае на 38 кв.км або на 1 737 чалавек.
Шыфр
Шыфр гісторыка-культурнай каштоўнасці складаецца з дзесяці знакаў па наступнай схеме: x x x x xxxxxx
трэці знак у шыфры — катэгорыя гісторыка-культурнай каштоўнасці;
чацвёрты знак у шыфры прадстаўляе звесткі аб гісторыка-культурнай каштоўнасці ў адпаведнасці з яе характарыстыкамі: шэсць апошніх знакаў — нумар гісторыка-культурнай каштоўнасці па парадку ўключэння ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь (замест лічбаў нумара, якія адсутнічаюць, прастаўляюцца нулі).
У выпадках змены звестак аб гісторыка-культурнай каштоўнасці ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь уносяцца неабходныя змены.
Іван Аляксандравіч Белікаў
Іван Белікаў (нар., ) — расійскі футбаліст, паўабаронца новамаскоўскага «Хіміка».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў моладзевай камандзе маскоўскага ЦСКА, пакінуў яе ў пачатку 2014 года, пасля некаторы час гуляў на аматарскім узроўні. Улетку 2015 года далучыўся да пермскага «Амкара», дзе таксама выступаў за моладзевы склад. У 2016 годзе гуляў у арэндзе ў клубах трэцяга дывізіёна: спачатку ў ліскінскім «Лакаматыве», потым у «Афіпсе».
У лютым 2018 года перабраўся ў «Сахалін», а ў ліпені 2018 года стаў іграком варонежскага «Факела». У лютым 2019 года далучыўся да новамаскоўскага «Хіміка».
Латэ
Латэ (ад caffè latte  — "кава з малаком") — кававы напой з Італіі, складаецца з малака (latte) і кавы эспрэса. Існуюць варыянты напою, у склад якога замест кавы ўваходзяць чай, матэ або маця.
Гатаванне
У Італіі латэ гатуюць ў хатніх умовах і п'юць на сняданак. Для латэ выкарыстоўваецца мока і кубак летняга малака. За межамі Італіі латэ звычайна гатуецца з порцыі эспрэса, якая заліваецца гарачым малаком, а зверху пакрываецца пластом пеннага малака. Часам латэ гатуюць з сумесі кавы і малака ў прапорцыі 1:1. Такі напой вонкава нагадвае капучына, але адрозніваецца ад яго суадносінамі кавы і малака.
320
320 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 320 год нашай эры, 320 год 1 тысячагоддзя, 20 год IV стагоддзя, 10 год 2-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 1 год 320-х гадоў.
Лясны афрыканскі слон
Лясны афрыканскі слон (Loxodonta cyclotis) — млекакормячае роду афрыканскіх сланоў атрада хобатных. Першапачаткова адносілі да падвіда афрыканскага слана, але быў выдзелены ў асобны від. Статус як асобнага віду доўгі час ставіўся пад сумнеў, але быў адназначна даказаны пры дапамозе аналізаў ДНК. Тым не менш, абодва віды могуць спарывацца і даваць гібрыд.
Мяркуюць, два віды роду Loxodonta разышліся не менш за 2,5 млн гадоў таму. У спісах Міжнароднай Чырвонай кнігі абодва віды афрыканскіх сланоў фігуруюць пад агульнай назвай. Выдзяленне трэцяга віду, ўсходне-афрыканскага слана, знаходзіцца пад пытаннем.
Казінка
Казі́нка (, Козинка) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Алёкмінскі Станавік
Алёкмінскі Станаві́к (Олёкминский Станови́к) — нагор’е ў Азіяцкай частцы Расіі, на ўсходзе Забайкальскага края, у басейне рэк Алёкма і Шылка.
У сістэму Алёкмінскага Станавіка ўваходзяць сістэма горных хрыбтоў (Тунгірскі, Муройскі, Алёкмінскі Станавік, Урушынскі, Чаромны і інш.) і Верхнеалёкмінская, Ненюнгінская і Тунгірская міжгорныя ўпадзіны. Вышыні да 1908 м (гара Крапоткіна). Пераважна складаецца з гранітаў. Рэльеф пераважае сярэднягорны. На схілах да вышыні 1200 м лістоўнічныя лясы, вышэй — горная тундра, каменныя россыпы, зараснікі кедравага сланіку.
Прыданцы
Прыда́нцы (, Приданцы) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Цемравіцкага сельсавета.
Ціхінка
Ціхі́нка (, Тихинка) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Валеўскага сельсавета.
Паўаўчынкі
Паўаўчынкі (Полуовчинки) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Новабірылюсы
Новабірылюсы (Новобирилюссы) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Бірылюскага раёна Краснаярскага края.
Размешчана на беразе ракі Чулым за 78 км ад чыгуначнай станцыі Ачынск (вузел ліній на Краснаярск, Анжэрскую, Енісейск і Красную сопку).
321
321 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. Гэта 321 год нашай эры, 321 год 1 тысячагоддзя, 21 год IV стагоддзя, 1 год 3-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 2 год 320-х гадоў.
Навасёлава (Навасёлаўскі раён)
Навасёлава (Новосёлово) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Навасёлаўскага раёна Краснаярскага края.
Сяло размешчана на левым беразе Краснаярскага вадасховішча, за 222 км на паўднёвы захад ад Краснаярска, за 179 км на поўнач ад Абакана (адлегласці дадзены па аўтадарогах). Паблізу вёскі праходзіць федэральная аўтадарога Р257 «Енісей».
Сталагнат
Сталагна́т, сталакто́н — нацечна-кропельны хемагенны адклад у карставых пячорах. Сталагнаты ўяўляюць сабой слупападобныя ўтварэнні, што ўзнікаюць пры злучэнні сталактытаў і сталагмітаў.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2008
8-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 18 кастрычніка 2008 года ў Генце, Бельгія.
Намінанты ў трох асноўных катэгорыях былі абвешчаны 22 жніўня 2008 года.