cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hyles gallii
Апісанне
Дае два пакаленні: I — чэрвень — ліпень, II — жнівень — верасень. Вусень харчуецца на, ,. Акукліваецца ў глебе.
Распаўсюджаны ў Палеарктыцы.
Войдат
Біяграфія
Паводле хронікі Віганда з Марбурга, Войдат камандаваў залогай будаванага Ковенскага замка падчас трохтыднёвай аблогі крыжаносцамі ў красавіку 1362 года. Пасля ўпартай абароны, замак быў захоплены і зруйнаваны. Войдат з 36 воямі спрабаваў прабіцца, але трапіў у палон. Здабыццё замка было буйнейшай перамогай Тэўтонскага Ордэна над Літвой у XIV ст.
Паводле дакумента выданага Вітаўтам у 1401 годзе, Войдат, на роўных правах з братам Таўцівілам, трымаў Наваградскае княства. Далейшы лёс Войдата невядомы.
Праз абмежаванасць крыніц, Войдата часам блытаюць з Вайдутам (Waydutte), сынам Бутаўта і ўнукам Кейстута. Стывен Роўвел лічыць Бутаўта і Войдата адной асобай, а рознасць імёнаў тлумачыць праз дыялекты літоўскай мовы. Блытаніны дадае «Хроніка Быхаўца», няпэўны летапіс XVI ст., які паведамляе пра смерць Войдата маладым.
Мандат Лігі Нацый
Мандат Лігі Нацый — былыя тэрыторыі Цэнтральных дзяржаў, на якія пасля Першай сусветнай вайны Ліга Нацый перадала пад кіраванне іншых дзяржаў паводле Артыкула 22 Версальскага дагавора. Пасля набыцця моцу Статуту ААН 24 кастрычніка 1945, мандаты былі ператвораны ў падапечныя тэрыторыі ААН (на падставе пагадненняў Ялцінскай канферэнцыі).
Гісторыя
Усе тэрыторыі, на якія быў выдадзены мандат Лігі Нацый, папярэдне кіраваліся дзяржавамі, якія былі пераможаны ў Першай сусветнай вайне (галоўным чынам Германская імперыя і Асманская імперыя). У адрозненне ад пратэктарата, мандат абавязваў мандатарыяў (дзяржавы, якім быў выдадзены мандат) да выканання абавязацельстваў Лігі Нацый да жыхароў тэрыторый, а таксама забараняліся рабагандаль, гандаль зброяй і алкаголем. На падмандатнай тэрыторыі забаранялася будаўніцтва ваенных баз і ўмацаванняў, стварэнне арміі з карэннага насельніцтва.
Працэс усталявання мандатаў складаўся з дзвюх стадый:
Падмандатныя тэрыторыі па ўзроўні развіцця дзяржаўнасці былі падзелены на тры групы: «A», «B» і «C».
Клас A
Тэрыторыі, якія раней кіраваліся Асманскай імперыяй і дасягнулі развіцця, якое дазваляе стаць ім незалежнымі дзяржавамі, пры паданні мандатарыем адміністрацыйнай дапамогі:
Клас B
Былыя нямецкія калоніі ў Заходняй і Цэнтральнай Афрыцы, якія падлягалі непасрэднаму кіраванню мандатарыем (мандаты выдадзены 22 ліпеня 1922 года):
і дзве ранейшыя нямецкія тэрыторыі акупаваныя і падзеленыя Вялікабрытаніяй і Францыяй падчас Першай сусветнай вайны:
Клас C
Былыя нямецкія калоніі ў Паўднёва-Заходняй Афрыцы і Акіяніі, перададзены пад непасрэднае кіраванне мандатарыям, як іх складовая частка.
Віктар Яўграфавіч Віхроў
Віктар Яўграфавіч Віхро́ў (, г. Сярдобск, Пензенская вобласць — ) — савецкі вучоны, спецыяліст па драўніназнаўству, доктар сельскагаспадарчых навук (1952), прафесар (1957), заслужаны дзеяч навукі БССР.
Біяграфія
В. Я. Віхроў ў 1933 годзе скончыў Архангельскі лесатэхнічны інстытут, затым застаўся працаваць у гэтым жа інстытуце, пазней працаваў у,.
У 1954 годзе быў абраны загадчыкам кафедры драўніназнаўства і абароны лесу Беларускага тэхналагічнага інстытута (з 1961 года — кафедра драўніназнаўства і лесаэксплуатацыі). На пасадзе загадчыка кафедры Віктар Яўграфавіч заставаўся да канца свайго жыцця. У 1961 годзе быў прызначаны рэктарам інстытута.
Навуковая дзейнасць
В. Я. Віхроў — адзін з першых савецкіх спецыялістаў па дэндрахраналогіі. Ён выявіў шэраг заканамернасцяў гадавога прыросту дрэў, што дазволіла ўдакладніць і спрасціць методыкі дэндрахараналагічнага, прапанаваў уласны арыгінальны метад.
У 1939 годзе В. Я. Віхроў апублікаваў «Альбом мікрафатаграфій драўніны іглічных і лісцяных парод СССР», які выйшаў пад рэдакцыяй В. П. Мальчэўскага, таксама ён напісаў больш за 150 работ па розных пытаннях драўніназнаўства: экалагічнай і тэхнічнай анатоміі, сістэматыцы драўніны, дэндрахраналогіі і дэндракліматалогіі, мадыфікацыі драўніны.
Будынак Мінгарвыканкама
Будынак Мінгарвыканкама (Выканаўчага камітэта Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў) — адміністрацыйны будынак, размешчаны на плошчы Незалежнасці (праспект Незалежнасці, 8).
У наш час праведзены капітальны рамонт з мадэрнізацыяй будынка (архітэктар І. А. Скарабагатая, галоўны канструктар Л. Дзенісеня).
Архітэктура
Пяціпавярховы прамавугольны ў плане будынак быў пабудаваны ў 1963—1964 гг. па праекце архітэктараў С. С. Мусінскага і Г. В. Сысоева. Фарміруе паўднёва-ўсходні бок забудовы плошчы. Лапаткі на ўсю вышыню будынка, тры цэнтральныя і па адной па баках, ствараюць мерны рытм на фасадзе. Плоскасці паміж лапаткамі акцэнтаваны рэбрамі, якімі адначасова вылучаны галоўны і бакавыя ўваходы. Вертыкальныя чляненні гарманізуюць з кампазіцыйным ладам Дома ўрада, інжынернага корпуса Мінскага метрапалітэна і галоўнага навучальнага корпуса БДУ.
Інтэр’ер
Памяшканні размешчаны ўздоўж калідора, які адыходзіць у два бакі ад лесвічна-ліфтавога хола ў цэнтры. На чацвёртым паверсе двухсветлавая зала паседжанняў (450 кв. м) з фае-выстаўкай.
Гезгалы
Назву Гезгалы маюць:
Танганьіка (значэнні)
Танганьіка:
Грыцкавічы
Назву Гры́цкавічы маюць:
Акадэмічнае веславанне на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — адзіночкі (жанчыны)
Спаборніцтвы па акадэмічным веславанні сярод адзіночак у жанчын на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года прайшлі з 6 па 13 жніўня ў лагуне Радрыгу-ды-Фрэйташ. У спаборніцтвах узялі ўдзел 32 спартсменкі з 32-х краін. Беларуска Кацярына Карстэн упершыню за 7 Алімпійскіх гульняў не змагла трапіць у Фінал A і заняла 8-е выніковае месца.
Рэкорды
Да пачатку летніх Алімпійскіх гульняў 2016 года рэкорд свету і алімпійскі рэкорд былі наступнымі :
Расклад
Час мясцовы (UTC−3)
Папярэдні этап
Першыя тры спартсменкі з кожнага заезду адразу праходзяць у чвэрцьфінал спаборніцтваў. Усе астатнія спартсменкі трапляюць у адборачныя заезды, дзе пазмагаюцца за яшчэ шэсць месцаў у наступны раўнд.
Адборачны этап
Першыя тры спартсменкі з кожнага заезду праходзяць у чвэрцьфінал спаборніцтваў. Астатнія пападаюць у паўфінал E/F, дзе працягнуць барацьбу за месцы з 25-га па 32-е.
Чвэрцьфінал
Першыя тры спартсменкі з кожнага заезду праходзяць у паўфінал спаборніцтваў. Усе астатнія пападаюць у паўфінал C/D, дзе працягнуць барацьбу за месцы з 13-га па 24-е.
Паўфіналы E/F
Першыя тры спартсменкі з кожнага заезду праходзіць у фінал E, а астатнія — у фінал F.
Паўфіналы C/D
Першыя тры спартсменкі з кожнага заезду праходзяць у фінал C, а астатнія — у фінал D.
Паўфіналы A/B
Першыя тры спартсменкі з кожнага заезду праходзяць у фінал A, а астатнія — у фінал B.
Кавалі (Ліпнішкаўскі сельсавет)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Да 9 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Князікоўскага сельсавета, пасля — у склад Суражскага сельсавета.
Шэрыдан Ле Фаню
Шэрыдан Ле Фаню (Joseph Sheridan Le Fanu;, — , ) — ірландскі пісьменнік, юрыст, журналіст, адзін з найлепшых аўтараў гатычнай прозы.
Творчасць
Аўтар містычных і прыгодніцкіх твораў. З 1845 па 1873 год апублікаваў 14 раманаў, з якіх найбольш вядомыя «Дзядзечка Сайлас» («Uncle Silas», 1864), «Хата ля цвінтара» («The House by the Churchyard», 1863) і зборнік з пяці навел — «Скрозь бляклае шкло» («In a Glass Darkly», 1872).
Круглае Поле
Кру́глае По́ле (, Круглое Поле) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Гадзіўля
Гадзі́ўля (, Гадивля) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Даньян-Куньшаньскі віядук
Даньян-Куньшаньскі віядук ) з’яўляецца самым доўгім мостам у свеце і занесены ў якасці такога ў Кнігу рэкордаў Гінэса . Узведзены як частка . Будаўніцтва пачалося ў 2008 годзе і па завяршэнні ў 2010 годзе даўжыня моста склала 164,8 км, адкрыццё моста адбылося 30 чэрвеня 2011 года. Размешчаны ва Усходнім Кітаі ў правінцыі Цзянсу, паміж гарадамі Шанхай і Нанкін. Прыкладна 9 км моста пракладзена над вадой, найбольш буйны вадаём, які перасякае Даньян-Куньшаньскі віядук, — возера . Кошт праекта, паводле розных ацэнак, склаў ад 8, 5 да больш чым 10 млрд долараў.
Спіс зорак сузор’я Арла
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Арла да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Саюз Айчыны — Літоўскія хрысціянскія дэмакраты
Саюз Айчыны — Літоўскія хрысціянскія дэмакраты (літ. Tėvynės sąjunga — Lietuvos krikščionys demokratai, TS-LKD) — літоўская правацэнтрысцкая палітычная партыя. Гэта найбуйнейшая партыя ў Літве, якая мае 33 з 141 месцаў у Сейме. Раней называлася Саюз Айчыны (Кансерватары Літвы) (літ. Tėvynės sąjunga (Lietuvos konservatoriai)). Старшыня партыі — Габрыелюс Ландсбергіс. Партыя стала найбуйнейшай у Літве па колькасьці вернікаў (каля. 50 тыс.) Пасля аб’яднання з Саюзам палітвязняў і ссыльных (літ. Lietuvos politinių kalinių ir tremtinių sąjunga) на аб’яднальным з’ездзе 7 лютага 2004 у структуру партыі ўваходзіць фракцыя хрысціянскіх дэмакратаў (старшыня Ірэна Дэгутэнэ). У традыцыйным палітычным спектры ўяўляе сабой правую партыю. Выступае за паглыбленне еўраатлантычнай арыентацыі Літвы і больш свабодныя рынкавыя адносіны, у дыскурсе сяброў партыі нязменна прысутнічае нацыянальна-патрыятычная рыторыка і антыкамуністычная тэматыка. Партыя выступае за забеспячэнне бяспекі (не толькі ваеннай, але таксама эканамічнай, энергетычнай і да т.п.) Літвы, пагроза якой бачыцца ў Расіі і ў яе агентах унутры краіны. Па ініцыятыве партыі быў прыняты закон аб кампенсацыі ўрону ад акупацыі Літвы СССР і прад’яўленыя адпаведныя патрабаванні Расіі (2000).
Удзел у парламенцкіх выбарах
У VII Сейме (1996—2000) члены партыі складалі большасць. У VIII (2000—2004) і IX (з 2004 да 2008) Сейме не ўдзельнічалі ў кіруючай кааліцыі і знаходзіліся ў апазіцыі.
У 2008 годзе Саюз Айчыны аб’яднаўся з партыяй Літоўскія хрысціянскія дэмакраты.
У выніку парламенцкіх выбараў 2008 года, Саюз Айчыны атрымаў 19,69 % галасоў па краіне і 45 месцаў у Сейме (на 20 больш, чым у 2004 годзе). Стаўшы найбуйнейшай партыяй у Сейме, яны сфармавалі кааліцыйны ўрад з ліберальнымі рухам Літоўскай Рэспублікі і Партыяй нацыянальнага адраджэння. Разам яны атрымалі большасць у 72 з 141 месцаў у Сейме і лідар Саюза Айчыны, Андрус Кубілюс, стаў прэм’ер-міністрам ў другі раз. У 2012 годзе партыя атрымала 15,02 % галасоў выбарцаў і 33 месцы ў Сейме (на 12 меней чым на папярэдніх выбарах). Стаўшы толькі другой партыяй у парламенце кансерватары перайшлі ў апазіцыю.
Гаразянкі
Гаразя́нкі (, Горозянки) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Аўратын (Любарскі раён)
Аўратын (Авра́тин) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Тэрыторыя Танганьіка
Танганьіка (Tanganyika) — ўсходнеафрыканская тэрыторыя (і з 9 снежня 1961 года да 26 красавіка 1964 года незалежнай дзяржавы), якая размяшчалася паміж найбольшымі з афрыканскіх Вялікіх азёр: возерам Вікторыя, возерам Малаві і возерам Танганьіка, і была названай у гонар апошняга. Раней частка калоніі Германская Усходняя Афрыка, цяпер мацерыковая частка Танзаніі.
Падчас Першай сусветнай вайны тэрыторыя Танганьікі заваявана Вялікабрытаніяй і адышла да яе паводле Версальскага мірнага дагавора. З 22 ліпеня 1922 года мандатная тэрыторыя Лігі Нацый пад кіраваннем Вялікабрытаніі; з 11 снежня 1946 года падапечная тэрыторыя ААН пад тым жа кіраваннем.
9 снежня 1961 года Танганьіка стала незалежнай дзяржавай як канстытуцыйная манархія, а 9 снежня 1962 года абвешчана Рэспубліка Танганьіка ў складзе Садружнасці Нацый. 26 красавіка 1964 года Танганьіка і Занзібар утварылі Аб'яднаную Рэспубліку Танганьіка і Занзібар, пераназваную 29 кастрычніка 1964 года ў Аб'яднаную Рэспубліку Танзанія.
Хоць Танганьіка існуе ў межах Танзаніі, гэту назву больш не выкарыстоўваюць для абазначэння тэрыторыі. Яе выкарыстанне можа быць палітычна некарэктным, не толькі як зварот да каланіяльных часоў, але таксама як намёк на апазіцыю саюза з Занзібарам. У нашы дні назва Танганьіка выкарыстоўваецца галоўным чынам для абазначэння аднайменнага возера.
Ліпнішкі (хутар)
Лі́пнішкі (, Липнишки) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Няроўнасці Бела
Тэарэма Бела, як яе цяпер называюць, паказвае, што як пры наяўнасці ў квантава-механічнай тэорыі схаванага параметра, які ўплывае на любую фізічную характарыстыку квантавай часціцы, так і пры адсутнасці такога, можна правесці серыйны эксперымент, статыстычныя вынікі якога пацвердзяць або абвергнуць наяўнасць схаваных параметраў у квантава-механічнай тэорыі. Умоўна кажучы, у адным выпадку статыстычныя суадносіны складуць не больш за 2:3, а ў другім - не менш за 3:4.
Лакальны рэалізм і вопыты Аспэ
Няроўнасці Бела ўзнікаюць пры аналізе эксперыменту тыпу эксперыменту Эйнштэйна-Падольскага-Розена з здагадкі, што імавернасны характар прадказанняў квантавай механікі тлумачыцца наяўнасцю схаваных параметраў, г.зн. непаўнатой апісання. Існаванне такога параметра азначала б справядлівасць канцэпцыі лакальнага рэалізму. У гэтым выпадку яшчэ да вымярэння квантавы аб’ект можна было б ахарактарызаваць пэўным значэннем некаторай фізічнай велічыні, напрыклад, праекцыяй спіна на фіксаваную вось. Разлік імавернасцей розных вынікаў вымярэння па законах квантавай механікі прыводзіць да парушэння няроўнасцей Бела. Таму калі абсалютна верыць квантавай механіцы, здагадку аб «лакальным рэалізме» трэба адкінуць. Аднак лакальны рэалізм здаецца такім натуральным, што для праверкі няроўнасцей Бела былі пастаўлены эксперыменты. Выкананне гэтых няроўнасцей было праверана рознымі групамі навукоўцаў. Першы вынік быў апублікаваны Аленам Аспэ з сааўтарамі. Аказалася, што няроўнасці Бела парушаюцца. Такім чынам, няслушным аказваецца звыклае ўяўленне аб тым, што дынамічныя уласцівасці квантавай часціцы, назіраныя пры вымярэнні, рэальна існуюць яшчэ да вымярэння, а вымярэнне толькі ліквідуе наша няведанне таго, якая менавіта ўласцівасць мае месца. У рэчаіснасці гэта не так: уласцівасці, выяўленыя пры вымярэнні, могуць наогул не існаваць да вымярэння.
Парушэнне прынцыпу лакальнага рэалізму і свабоды выбару ў вопытах Шайдла і інш.
1 лістапада 2010 г. у часопісе Proceedings of the National Academy of Sciences быў апублікаваны артыкул Шайдла і іншых, у якой расказваецца пра эксперыменты, праведзеныя ў чэрвені-ліпені 2008 г. на Канарскіх астравах Лас-Пальмас і Тэнэрыфэ, адлегласць паміж якімі складае 144 км. На Лас-Пальмасе генеравалася пара заблытаных фатонаў, адзін з якіх затым перадаваўся па скручаным у кола святлаводзе даўжынёй 6 км на дэтэктар Alice, размешчаны побач з крыніцай (затрымка 29,6 мкс), а другі перадаваўся па адкрытым паветры на дэтэктар Bob, размешчаны на Тэнэрыфэ (затрымка 479 мкс). Таксама была ўведзена электронная затрымка ў дэтэктары Bob, так што ў сістэме каардынат ўяўнага назіральніка, якія ляціць паралельна аднаму з фатонаў з Лас-Пальмаса на Тэнэрыфэ, падзеі дэтэктавання адбываліся прыблізна адначасова. Такім чынам, эсперыментатарам удалося зачыніць шчыліны для лакальнага рэалізму і свабоды выбару ва усіх сістэмах каардынат.
Было праведзена чатыры вымярэнні па 600 з кожнае, дэтэктавана 19917 фатонных пар, няроўнасці Бела было парушана з узроўнем дакладнасці, якія перавышаюць 16 сярэднеквадратычных адхіленняў (2,37 ± 0,02, тады як гранічнае максімальнае значэнне складае 2,828).
Аўтары мяркуюць, што іх эксперымент абвяргае вялікі клас дэтэрміністычных тэорый, пакідаючы толькі такія, якія практычна немагчыма ні пацвердзіць, ні абвергнуць эксперыментальна, а менавіта, тэорыі, якія дазваляюць падарожнічаць ў часе ў мінулае і вырабляць там дзеянні, а таксама тэорыі «суперрэалізму», згодна з якім далёкае агульнае мінулае да ўзнікнення заблытанай пары загадзя вызначае як яе паводзіны, так і ўсе скрытыя зменныя, звязаныя з яе дэтэктаваннем.
Спіс аб’ектаў PGC (2202001—2203000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2202001—2203000)
Сяргей Валер’евіч Міхайлаў
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў клубе АФВіС-РШВСМ, пазней быў іграком «Свіслач-Даха» з Асіповічаў, у складзе якога гуляў у Вышэйшай лізе. У 2000 перайшоў у «Белшыну», з якой на наступны год стаў чэмпіёнам (хоць быў усяго трэцім брамнікам). Пасля выступаў пераважна за клубы Першай лігі, з 2006 па 2009 год быў асноўным брамнікам нясвіжскага «Вераса».
У 2010 стаў іграком клуба «Слуцкцукар», які на той час гуляў у Другой лізе. У якасці асноўнага дапамог клубу выйсці ў Першую лігу. У сезоне 2013 страціў месца ў аснове, стаўшы другім брамнікам пасля Артура Лясько і Андрэя Шчарбакова. У сезоне 2014, калі «Слуцк» атрымаў месца ў Вышэйшай лізе, перайшоў на месца трэнера брамнікаў, але сам некаторы час з’яўляўся другім брамнікам, аднойчы выйшаў на поле ў аснове.
Па заканчэнні сезона 2014 завяршыў кар’еру іграка і канчаткова перайшоў на трэнерскую працу. Займаў пасаду трэнера «Слуцка» па навукова-метадычнай працы. У снежні 2016 года пакінуў трэнерскі штаб слуцкага клуба.
У 2017 годзе пераехаў жыць у Польшчу, дзе пазней стаў трэнерам юнацкіх каманд у структуры кракаўскай «Віслы».
Лубянята
Лубяня́та (, Лубенята) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Спіс сцяганосцаў Азербайджана на Алімпійскіх гульнях
Гэта спіс сцяганосцаў, якія прадстаўлялі Азербайджан на Алімпійскіх гульнях.
Сцяганосцы нясуць нацыянальны сцяг сваёй краіны на цырымоніі адкрыцця Алімпійскіх гульняў.
Вірджынія Трэшэр
Вірджынія (Джыні) Трэшэр (Virginia "Ginny" Thrasher; 28 лютага 1997, Спрынгфілд, Вірджынія) амерыканская спартсменка (кулявая стральба), алімпійская чэмпіёнка 2016 года ў стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі з 10 метраў.
Бацькі — Роджэр і Валеры, ёсць два браты — Карл і Роры.
Далікі
Да́лікі (, Далики) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Эн Энрайт
Эн Энрайт (Anne Enright; ) — ірландская пісьменніца. Лаўрэат Букераўскай прэміі 2007 года за раман «Збор».
Біяграфія
Эн Энрайт нарадзілася ў Дубліне, вывучала літаратуру ва ўніверсітэце Усходняй Англіі. Выхоўвае сына і дачку.
Творчасць
Раман Энрайт «Збор» апавядае аб вялікай ірландскай сям'і, якая перажыла драму. Галоўная гераіня — ірландская жанчына.
Уручэнне букера
Рашэнне журы стала поўнай нечаканасцю для ўсіх. 45-гадовая жыхарка Дубліна ніколі не значылася ў ліку фаварытаў. Старшыня журы сэр Говард Дэвіс назваў кнігу «магутнай, нязручнай і часам злоснай». Сама пераможца ацаніла сваю працу сціпла: маўляў, гэта проста сямейная сага. «Самае галоўнае ў сям'і — гэта тое, што яна непазбежная, ад яе нікуды не дзенесся. Па сутнасці, усе сем'і аднолькавыя, паколькі сямейныя гісторыі паўтараюцца: у сем'ях ёсць п'яніцы, крыўднікі дзяцей і шмат чаго яшчэ», — сказала Энрайт на прэс-канферэнцыі.
Французскае Тога
Французскае Тога, Французскі Тагаленд (Togo francais) — французская падмандатная тэрыторыя ў Заходняй Афрыцы, пасля абвяшчэння незалежнасці пераназвана ў Тагалезскую Рэспубліку.
Гісторыя
26 жніўня 1914 года ў нямецкі пратэктарат Тогаленд увайшлі французскія і брытанскія войскі і акупавалі яго праз пяць дзён пасля кароткага супраціўлення. У 1916 годзе Тога было падзелена на французскую і брытанскую адміністрацыйныя зоны, а пасля вайны афіцыйна перададзена Лігай Нацый як мандатная тэрыторыя пад кіраваннем Францыі і Вялікабрытаніі.
Пасля Другой сусветнай вайны мандат быў падоўжаны ўжо пад назвай падапечнай тэрыторыі ААН, як і раней, пад уладай Францыі.
У 1955 годзе быў зменены статус — краіна ператварылася ў аўтаномную рэспубліку ў складзе Французскага Саюза, хоць і захавала статус апекі ААН. Заканадаўчы сход абіраўся агульным галасаваннем дарослага насельніцтва, мела значную ўладу над унутранымі справамі. Гэтыя змены былі адлюстраваны ў Канстытуцыі, зацверджанай рэферэндумам у 1956 годзе. 10 верасня 1956 года Нікаля Груніцкі стаў прэм'ер-міністрам Аўтаномнай Рэспублікі Тога. Аднак з-за парушэнняў падчас плебісцыту і некантралюемых усеагульных выбараў, праведзеных у 1958 годзе, на іх перамог Сільванус Алімпіа. 27 красавіка 1960 года Тога разарвала свае канстытуцыйныя сувязі з Францыяй, пазбавілася апекі ААН і стала цалкам незалежнай дзяржавай, якая жыла па часовай канстытуцыі.
Бычэва
Бычэва (Бичева́) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Барушкіўці
Барушкіўці (Бору́шківці) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бэрэзіўка (Любарскі раён)
Бэрэзіўка (Бере́зівка) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ляйкі (Іўеўскі раён)
Ля́йкі (, Ляйки) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Мадальны рэалізм
Гэтае меркаванне заснавана на наступных прынцыпах:
Асноўныя палажэнні мадальнага рэалізму
У аснове мадальнага рэалізму Дэвіда Льюіса ёсць шэсць цэнтральных вучэнняў аб магчымых светах:
Прычыны, вызначаныя Льюісам
Льюіс падтрымлівае мадальны рэалізм праз мноства прычын. Па-першае, няма прычыны не падтрымліваць яго. Многія абстрактныя матэматычныя аб'екты існуць проста таму, што яны карысныя. Напрыклад, з'яўляюцца карыснымі мноствы - абстрактныя матэматычныя канструкцыі, якія былі вынайдзены толькі ў 19 стагоддзі. Мноствы ў цяперашні час лічацца як аб'екты самі па сабе, і хоць гэта філасофска неінтуітыўная ідэя, іх карыснасць ў разуменні працы матэматыкі стварае веру ў іх мэтазгоднасць. Тое ж самае павінна перайсці на магчымыя светы. Паколькі гэтыя структуры дапамаглі нам разабрацца ў ключавых філасофскіх канцэпцыях эпістэмалогіі, метафізікі, філасофіі свядомасці і г.д., іх існаванне павінна быць некрытычна прынята на прагматычных падставах.
Льюіс лічыць, што канцэпцыя алетычнай мадальнасці можа быць зменшана, каб казаць аб рэальных магчымых светах. Напрыклад, сказаць "х - магчымы" значыць сказаць, што існуе магчымы свет, дзе х існуе. Сказаць "х - існуе" значыць сказаць, што ва ўсіх магчымых светах х існуе. Зварот да магчымых светаў забяспечвае свайго роду эканоміку з найменшай колькасцю нявызначаных першароднасцей/аксіём ў нашай анталогіі.
Прымаючы гэты апошні пункт яшчэ далей на адзін крок, Льюіс сцвярджае, што мадальнасць не можа мець сэнсу без такой рэдукцыі. Ён сцвярджае, што мы не можам вызначыць, ці з'яўляецца х магчымым без паняцця аб тым, як выглядаў бы рэальны свет, дзе існуе х. Пры вырашэнні пытання, ці могуць баскетбольныя мячы быць унутры атамаў, мы не робім лінгвічтычнае вызначэнне, ці звязнае граматычна сцвярджэнне, мы на самой справе думаем пра тое, ці зможа рэальны свет вытрымаць такое становішча спраў. Такім чынам мы патрабуем якасці ад мадальнага рэалізма, калі мы хочам выкарыстоўваць мадальнасць наогул.
Брытанскае Тога
Брытанскае Тога — мандатная тэрыторыя Лігі Нацый пад кіраваннем Вялікабрытаніі. Фактычна ўзнікла ў 1916 годзе. Афіцыйна аформлена ў 1922 годзе; з 13 снежня 1946 года падапечная тэрыторыя ААН пад тым жа кіраваннем. У 1956 годзе па выніках рэферэндуму Брытанскае Тога было ўключана ў склад калоніі Залаты Бераг (якая праз некалькі месяцаў стала незалежнай дзяржавай Гана).
Брытанскае Тога было ўтворана 27 снежня 1916 года на заходняй частцы тэрыторыі Германскай калоніі Тогаленд, занятай англійскімі войскамі падчас Першай сусветнай вайны. 20 ліпеня 1922 года Вялікабрытанія атрымала мандат Лігі Нацый на кіраванне заходняй часткай Тога.
9 мая 1956 года, незадоўга да падавання Брытаніяй незалежнасці Залатому Берагу, пад эгідай ААН быў праведзены рэферэндум аб будучыні Брытанскага Тога. 58% выбаршчыкаў прагаласавала за далучэнне да Залатога Берага. Брытанскае Тога афіцыйна было далучана да Залатога Берага 13 снежня 1956 года, а 6 сакавіка 1957 года Залаты Бераг атрымаў незалежнасць і стаў называцца Ганай.
Вэлыка Валыця
Вэлыка Валыця (Вели́ка Воли́ця) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вэлыкы Браталіў
Вэлыкы Браталіў (Вели́кий Браталів) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Паташня (Лепельскі раён)
Пата́шня (, Поташня) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Вэлыкі Дэрэвычы
Вэлыкі Дэрэвычы (Великі Деревичі) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Малая Почарня
Мала́я По́чарня (, Малая Почерня) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Вэлыкабраталіўскэ
Вэлыкабраталіўскэ (Великобрата́лівське) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Выгнанка (Любарскі раён)
Выгнанка (Ви́гнанка) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Малая Показь
Мала́я По́казь (, Малая Показь) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Вэсэлка (Любарскі раён)
Вэсэлка (Весе́лка) — вёска ў Любарскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Віленскія кансерватары
Ві́ленскія кансерва́тары («зубры́», «ві́ленскія зубры́», «крэ́савыя зубры́») (польск.: Żubry, Konserwatyści wileńscy, Żubry wileńscy, Żubry Kresowe) — палітычная групоўка канстытуцыйна-манархічнага і кансерватыўнага характару ў Польшчы ў 1918—1939 гг., прадстаўленая галоўным чынам, карэнным каталіцкім і польскамоўным сярэднезаможным і заможным дваранствам Заходняй Беларусі і звязанай з ім інтэлігенцыяй. Віленскія кансерватары лічылі сябе нашчадкамі гісторыі і традыцый Вялікага Княства Літоўскага, выказваліся за аднаўленне манархічнай і федэрацыйнай Рэчы Паспалітай у межах 1772 года, за далучэнне да Польшчы тэрыторый былых Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губерняў і стварэння пасля таго польска-беларускай федэрацыі. Яны выступалі праціўнікамі польскіх сацыялістаў і «эндэкаў»; патрабавалі павагі права прыватнай уласнасці, павагі каталіцызма і іншых веравызнанняў; выказваліся за дэцэнтралізацыю кіравання дзяржавай і развіццё мясцовага самакіравання; за стымуляванне эканамічнага развіцця Заходняй Беларусі і доступ беларусам на дзяржаўныя пасады, за падтрымку праваслаўнай царквы і ўвядзенне беларускай мовы ў праваслаўнае набажэнства; прыхільна-нейтральна ставіліся да фармавання беларускай нацыянальнай свядомасці ў беларускамоўных сялян Польшчы, аднак самі канчаткова паланізаваліся і ўключаліся ў склад польскага этнасу. Падтрымалі «майскі пераварот» (1926), мелі пэўны час двух міністраў ва ўрадзе, а таксама былі прадстаўлены ў сейме і сенаце Польшчы, дзе ўваходзілі ў склад Беспартыйнага блока супрацоўнiцтва з урадам (BBWR), які падтрымліваў Юзафа Пілсудскага. У 1935 г. з-за слабеючых палітычных пазіцый былі вымушаны пайсці на саюз з польскімі «эндэкамі». З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 г. перасталі існаваць як палітычная групоўка.
Сацыяльнае паходжанне і складванне групоўкі (1918—1926)
«Віленскія кансерватары» Другой Рэчы Паспалітай (Польшчы) у пэўнай ступені сталі пераемнікамі ліберальна-кансерватыўнай плыні краёўцаў. Па сацыяльным паходжанні яны былі, як правіла, заможнымі і сярэднезаможнымі каталіцкімі дваранамі-маянткоўцамі з былых паўночна-заходніх губерняў Расійскай імперыі, хоць матэрыяльнае становішча многіх з іх было падарвана ў выніку папярэдніх трагічных падзей. Віленскія кансерватары атрымалі ў Другой Рэчы Паспалітай неафіцыйную мянушку «зубры» — з-за таго, што мясцовыя заможныя і сярэднезаможныя маянткоўцы Беларусі і самі сябе так называлі ў часы Расійскай імперыі. Некаторыя з іх былі раней членамі мясцовых таварыстваў сельскай гаспадаркі, займалі пасады ў Дзяржаўнай Думе і Дзяржаўным Савеце Расійскай імперыі і з’яўляліся дзеячамі ліберальна-кансерватыўнай плыні «краёвасці». Разам з тым у склад віленскіх кансерватараў увайшло і новае пакаленне землеўласнікаў (князь Яўстах Сапега, князь Януш Радзівіл, князь Альбрыхт Радзівіл, граф Ян Тышкевіч і інш.), мала звязаных з памяцю аб рэаліях жыцця мясцовага каталіцкага дваранства ў часы Расійскай імперыі.
У 1919 г. віленскія кансерватары ўвайшлі ў склад кансерватыўнай па ідэалогіі Партыі канстытуцыйнай працы (Stronnictwo Pracy Konstytucyjnej), перайменавай у 1920 г. у Правую нацыянальную партыю (Stronnictwo Prawicy Narodowej), і стварылі ў Вільні ў 1920 г. адзел партыі, у якім яны згрупаваліся. Яны таксама звярталіся да традыцый «рэалістаў» (членаў былой варшаўскай кансерватыўнай па ідэалогіі Партыі рэальнай палітыкі); падтрымлівалі ідэі аднаўлення Рэчы Паспалітай у межах 1772 года і манархічнага ладу дзяржавы, а таксама лічылі сябе нашчадкамі гісторыі і традыцый Вялікага Княства Літоўскага. На чале віленскіх кансерватараў сталі князь Яўстах Сапега (1881—1963), Аляксандр Мяйштовіч (1864—1943), Шыман Мяйштовіч , князь Януш Радзівіл (1880—1967), князь Альбрэхт Радзівіл (1885—1935), граф Ян Тышкевіч (1896—1939), граф Артур Патоцкі, граф Марыян Броель-Плятэр, граф Эмерык Чапскі (1897—1979), граф Ежы Чапскі (1861—1930), Аляксандр Хамінскі (1859—1937), Людвік Хамінскі (1890—1953) , Станіслаў Мацкевіч (1896—1966), Марыян Здзяхоўскі (1861—1938), Станіслаў Ваньковіч (1860—1937), Тадэвуш Дамбоўскі і інш.
З часу, калі ўплыў Правай нацыянальнай партыі (Stronnictwo Prawicy Narodowej) стаў слабець, віленскія кансерватары ў 1924 г. далучыліся да Хрысціянска-нацыянальнай партыі сельскай гаспадаркі (Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Rolnicze) і актыўна ўдзельнічалі ў распрацоўцы аграрнай рэформы і з’ездах манархістаў Польшчы.
Свая перыёдыка — газета «Słowo»
У 1922 г. віленскія кансерватары заснавалі сваю газету «Słowo» (1922—1939), галоўным рэдактарам якой стаў малады журналіст Станіслаў Мацкевіч (1896—1966). Газета «Słowo» стала як бы працягам газеты краёўцаў-кансерватараў «Kurier Litewski» (1905—1915) і супраціўніцай газеты «Dziennik Wileński», выдаванай у Вільні прыхільнікамі Польскай нацыянальна-дэмакратычнай партыі («эндэкамі», «эндэцыяй») з іх ідэямі польскага нацыяналізму — фарміравання монаэтнічнай дзяржавы і палітыкі асіміляцыі (паланізацыі) іншых этнічных груп у дзяржаве. Акрамя таго, «эндэкі» былі антыманархістамі. «Słowo» фінансавалася за кошт асігнавання мясцовых арыстакратаў (князь Яўстах Сапега, князь Альбрыхт Радзівіл, граф Ян Тышкевіч, граф Артур Патоцкі, граф Марыян Броель-Плятэр, Станіслаў Ваньковіч і г.д.), Віленскага зямельнага банка (на чале якога стаяў яго старшыня Аляксандр Мяйштовіч) і іншых ахвяраванняў. У газеце стала друкавалі свае артыкулы не толькі былыя вядомыя аўтары газеты «Kurier Litewski» (Чэслаў Янкоўскі, Тадэвуш Дамбоўскі, Станіслаў Ваньковіч, Марыян Здзяхоўскі, Аляксандр Хамінскі і г.д.), але і новае пакаленне мясцовых публіцыстаў-кансерватараў — Станіслаў Мацкевіч, Ксаверый Прушынскі, Казіміра Ілляковіч і г.д. Часам прысылалі свае артыкулы вядомыя публіцысты-кансерватары з іншых куткоў дзяржавы — Адольф Банчэўскі, Аляксандр Бахенскі, Альфонс Парчэўскі, Казімір Галчынскі, Уладзіслаў Студніцкі.
Падтрымка Юзафа Пілсудскага і «санацыі»
Кансерватары міжваеннай Польшчы не стваралі адзінай плыні. Віленскія кансерватары, у адрозненне ад кракаўскіх, варшаўскіх і пазнаньскіх кансерватараў, рашуча падтрымалі «майскі пераварот» (1926), у выніках якога бачылі гарантыю захавання дзяржаўнага ладу без усеўладдзя сейма (парламента); гарантыю ўзмацнення ролі прадстаўнічай улады; гарантыю цэласці дзяржавы (без партыкулярызма грамадства — па шматлікім партыям, якія ставілі партыйныя інтарэсы вышэй дзяржаўных); гарантыю ад звад, карупцыі і прыватных спраў дэпутатаў («паслоў») ; гарантыю ад сацыялістычных эксперыментаў «левых» партый; гарантыю захавання права прыватнай уласнасці, сямейных каштоўнасцей, рэлігійнасці. Акрамя таго, асаджэнне і перамога над «эндэкамі» былі галоўнай мэтай у час майскага перавароту Юзафа Пілсудскага і першага перыяда «санацыі» у Польшчы. Пілсудскі адразу хацеў наладзіць з асобнымі кансерватарамі супрацоўніцтва і прапанаваў ужо 5 чэрвеня 1926 г. князю Янушу Радзівілу пасаду міністра замежных спраў, а Марыяну Здзяхоўскаму (ці князю Здзіславу Любамірскаму) — пасаду прэзідэнта, але тыя адмовіліся.
У той час віленскія кансерватары вырашылі стварыць асобную кансерватыўную арганізацыю, чым актыўна заняліся іх лідары — князь Яўстах Сапега, граф Ян Тышкевіч і Станіслаў Мацкевіч. 4 ліпеня 1926 г. у Вільні на сходзе 100 асоб (пасля зачытання дакладаў прафесара Марыяна Здзяхоўскага і князя Яўстаха Сапегі) была створана Кансерватыўная арганізацыя дзяржаўнай працы (Organizacja Zachowawcza Pracy Państwowej), якая аб’яўлялася як грамадскае аб’яднанне, а не партыя. Старшынёй яе Галоўнай рады быў выбраны Аляксандр Мяйштовіч, а яго намеснікамі — Іпаліт Гечэвіч (1854—1935) і Марыян Здзяхоўскі; на чале Галоўнага кіраўніцтва арганізацыі сталі князь Яўстах Сапега, граф Ян Тышкевіч, Станіслаў Ваньковіч, Станіслаў Мацкевіч, прафесар Уладзіслаў Завадскі, Уладзіслаў Худзінскі і Міхал Абязерскі. Сход ухваліў рэзалюцыю, якая заклікала да сканчэння ў дзяржаве спрэчак адносна «майскага пераварота» (1926) і падтрымала пастулаты «санацыі» наконт паляпшэння ладу дзяржавы, гаспадарчых і грамадскіх адносін. У верасні 1926 г. арганізацыя ўжо налічвала каля 3000 членаў (у тым ліку, далучыліся магілёўскі арцыбіскуп (1917—1931) Эдвард Роп (1851—1939), князь Юзаф Друцкі-Любецкі (1897—1943), князь Людвік Святаполк-Чацвярцінскі (1877—1941), граф Ян Красіцкі, Альгерд Крычынскі, Вітальд Свіда і інш.) і мела аддзелы ў Віленскім, Палескім і Навагрудскім ваяводствах, а яе праграма 3 снежня 1926 г. была надрукавана ў газеце «Słowo» (№ 282, 1926 г.): падкрэслівалася павага да права прыватнай уласнасці, каталіцызма і іншых веравызнанняў; аб’яўлялася аб праве няпольскага насельніцтва (у тым ліку — яўрэяў) на ўласнае развіццё, калі іх інтарэсы не будуць супярэчыць з інтарэсамі польскага народа і дзяржавы; патрабавалася пераглядзець канстытуцыю ў кірунку абмежавання ўсеўладдзя сейма; аб’яўлялася аб неабходнасці эвалюцыйнага пераходу да манархічнага ладу дзяржавы, яе дэцэнтралізацыі і развіцця мясцовага самакіравання, і інш.
Падтрымка планаў «санацыі» і агульнае паразуменне стала прычынай таго, што Юзаф Пілсудскі 2 кастрычніка 1926 г. увёў двух «віленскіх кансерватараў» у новы ўрад, у якім маршал вырашыў гарманізаваць інтарэсы ўсіх сацыяльных груп, прымаючы з праграмы цэнтрыстаў і правых ідэю грамадскай салідарнасці. Так, Караль Незабытоўскі (1865—1952), ураджэнец Гродзенскага павета, член Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, член Краёвай партыі Літвы і Беларусі, дэпутат (1911—1912) ад Мінскай губерні ў Дзяржаўны Савет Расійскай імперыі (замест Рамана Скірмунта), член камітэта Польскай рады Мінскай зямлі (чэрвень 1918 г.), стаў у міністрам сельскай гаспадаркі і дзяржаўных маёмасцей Польшчы (1926—1927), а пасля (па прычыне перайменавання пасады) міністрам сельскай гаспадаркі (1927—1929) і сенатарам (1928—1930) ад Палескага ваяводства. А Аляксандр Мяйштовіч (1864—1943), былы віцэ-старшыня Ковенскага таварыства сельскай гаспадаркі (1900—1904) і дэпутат (1909—1917) ад Ковенскай губерні ў Дзяржаўны Савет Расійскай імперыі, (ад імя Юзафа Пілсудскага) старшыня (1921—1922) Часовай урадавай камісіі Сярэдняй Літвы і шматгадовы старшыня Віленскага зямельнага банка, стаў міністрам юстыцыі Польшчы (1926—1928) у кабінетах Юзафа Пілсудкага і Казімежа Бартэля.
25 кастрычніка 1926 г. Юзаф Пілсудскі, з намерам атрымаць саюзнікаў супраць польскіх «эндэкаў», зрабіў візіт у Нясвіж — у сядзібу князёў Радзівілаў, куды спецыяльна (у ліку каля 200 асоб) з’ехаліся для сустрэчы з маршалам мясцовыя кансерватыўныя арыстакраты і заможныя маянткоўцы (з паўночна-усходніх ваяводстваў Польшчы — былых Віленскай, Гродзенскай і Мінскай губерняў Расійскай імперыі). Эдвард Вайніловіч быў таксама запрошаны сваімі добрымі сябрамі нясвіжскімі Радзівіламі на сустрэчу з Юзафам Пілсудскім, але Вайніловіч не паехаў, бо адышоў ад палітычнай дзейнасці і не ўступаў у палітычныя партыі. Ад імя сабраных князь Яўстах Сапега (1881—1963) павітаў Пілсудскага, падкрэсліваючы ў сваёй прамове, што прадстаўляе як мясцовых землеўладальнікаў, так і іх арганізацыю — Кансерватыўную арганізацыю дзяржаўнай працы. Князь Яўстах Сапега з асаблівым задавальненнем адзначыў, што ім імпануе і мясцовае паходжанне маршалка: «Стасунак наш да цябе, пане маршалу, узмацняе той факт, што ты з крыві і косці ёсць адным з нас, з нас вырас і носіш на сябе, нягледзячы на дзіўныя змены лёсу твайго, кляймо шляхціца крэсавага і кляйма таго не хаваеш, а, наадварот, яўна яго паказваеш». Сам Юзаф Пілсудскі ў адказ на ўвагу, цёплы прыём і ўхвалу прамовіў тост у гонар «дому Радзівілаў». Візіт у Нясвіж меў вялікае значэнне для неабходнага росту падтрымкі Пілсудскага з боку землеўладальнікаў усёй дзяржавы. Рэдактар газеты «Słowo» Станіслаў Мацкевіч апалагезаваў Юзафа Пілсудскага, рэзка выступаў супраць камунізму і лічыў СССР вялікай пагрозай для Польшчы.
Польская кансерватыўная арганізацыя дзяржаўнай працы
8 студзеня 1927 г. у Варшаве адбылося аб’яднанне Кансерватыўнай арганізацыі дзяржаўнай працы і Польскай кансерватыўнай арганізацыі ў Польскую кансерватыўную арганізацыю дзяржаўнай працы, старшынёй якой быў выбраны князь Яўстах Сапега, а віцэ-старшынёй — князь Здзіслаў Любамірскі (у той час — старшыня Польскай кансерватыўнай арганізацыі). Аднак самі арганізацыі, захаваныя як асобныя аддзелы, толькі аб’ядноўваліся пад агульным кіраўніцтвам — без поўнага зліцця.
Удзел у разгроме Беларускай сялянска-работніцкай грамады
У час сваёй службы міністрам юстыцыі Аляксандр Мяйштовіч прыняў актыўныя рэпрэсіўныя захады ў студзені 1927 г. супраць пракамуністычнай арганізацыі Беларуская сялянска-работніцкая грамада (БСРГ, «Грамада») на чале з Браніславам Тарашкевічам (членам Камуністычнай партыі Польшчы (КПП) з 1925 г.), бо дзейнасць Грамады ў Польшчы з 1925 г. была накіравана не толькі на абарону праў сялян-беларусаў («Грамадой» засноўваліся структуры Таварыства беларускай мовы, чытальні, бібліятэкі, сельскагаспадарчыя кааператывы, пазыковыя касы, выказваліся патрабаванні беларускай аўтаноміі і г.д.), але і на змяненне прынцыповых падмуркаў капіталістычнага грамадства і дзяржавы («Грамада» патрабавала канфіскацыйнай зямельнай рэформы). «Грамада» таксама фінансавалася і кіравалася інструкцыямі з-за мяжы — камуністычнымі ўладамі СССР. Юзаф Пілсудскі спачатку не хацеў даваць згоду на ліквідацыю «Грамады», але пасля даў Мяйштовічу сябе пераканаць. Афіцыйныя ўлады аб’явілі, што «Грамада» наладзіла масавую шпіёнскую сетку (у тым ліку ў вайсковых адзінках) і рыхтавала ўзброенныя выступленні беларускіх сялян, жадаючы адарваць беларускія ваяводствы ад Польшчы і далучыць іх да БССР.
Ідэя шматэтнічнасці Польшчы і «дзяржаўнай асіміляцыі»
Сябе віленскія кансерватары называлі «палякамі», «крэсавай шляхтай», «крэсаўцамі» і звязвалі гэта з сацыяльным статусам (землеўладальнікі) і шляхецкай культурай, але лічылі спадчыннікамі гісторыі і традыцый ВКЛ і выступалі за федэралізм. Другую Рэч Паспалітую (г.зн. міжваенную Польшчу) лічылі за сваю дзяржаву, якую яны адбудавалі пасля «150 год няволі». У часы Расійскай імперыі карэннае каталіцкае і польскамоўнае сярэднезаможнае і заможнае дваранства літоўска-беларускіх губерняў і звязаная з ім інтэлігенцыя называлі сябе і «літоўцамі» (ці па-польску «літвінамі»), і «палякамі» (у палітанімічным значэнні). Пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921) і стварэння літоўскай і польскай дзяржаў новае, маладое пакаленне кансерватараў перастала вызначаць сябе ў прыватнай сферы як «літоўцы», пачало менаваць сябе толькі як «палякі» і ўцягвацца ў склад польскага этнасу, а слова «палякі» перастала быць палітонімам і пачало набываць у Заходняй Беларусі выключна этнічны змест. Гэта тлумачыцца тым, што са стварэннем літоўскай дзяржавы слова «літоўцы» ужо канчаткова стала адносіцца выключна ў адносінах да балтамоўнага насельніцтва міжваеннай Літвы, а новае пакаленне не захацела адносіць сябе да балтаў.
Віленскія кансерватары адназначна выказваліся супраць стварэння монаэтнічнай (польскай) дзяржавы і супраць дыскрымінацыі няпольскіх этнічных груп у Польшчы, бо ім імпанавала ідэя былой шматэтнічнай і манархічнай ягелонскай Рэчы Паспалітай, бо толькі вялікая (а таму — федэрацыйная) дзяржава здольна ўтрымацца паміж моцнай Германіяй і бальшавіцкім СССР. Замест гэтага ўцэлым прапаноўвалася палітыка т.зв. «дзяржаўнай асіміляцыі» — палітыка павышэння грамадзянскай лаяльнасці розных этнічных супольнасцей да Польшчы (Другой Рэчы Паспалітай).
Стаўленне да беларускага насельніцтва
З другога боку, побач з Польшчай існавала Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (БССР) як складовая частка агромнага, моцнага і цэнтралісцкага СССР, які праводзіў агрэсіўную знешнюю палітыку. Само існаванне БССР і ўмовы ў ёй для нацыянальнага развіцця беларусаў, на думку віленскіх кансерватараў, мелі дэкларатыўны характар. Актыўнасць «Грамады» разглядалася як праява дзеяння знешніх фактараў (пад уплывам і дырэктывамі «бальшавікоў»), а не ўласнабеларускіх.
Праграма ўрадавай палітыкі адносна беларусаў у Польшчы, якая ў многім была адлюстраваннем поглядаў Станіслава Мацкевіча, Аляксандра Мяйштовіча, Яўстаха Сапегі і Яна Тышкевіча і якая была апублікавана 22 сакавіка 1927 г. Мацкевічам у газеце «Słowo» (№ 66, 1927 г.) ад свайго імя амаль адразу пасля разгрому «Грамады» у артыкуле «Паўтараем пастаянна», на думку віленскіх кансерватараў, павінна была быць наступнай: не ставіць перашкод у паланізацыі тым беларусам, якія цягнуцца да паланізавання; адкрыццё беларусам доступу на пасады органаў кіравання і атрымання вышэйшай адукацыі (ва ўмовах дзяржаўнай польскай мовай), што таксама было б спрыяльнай глебай асіміляцыі беларусаў; прыцягненне шырокіх матэрыяльных інвестыцый і годны падбор адміністрацыі ў беларускія ваяводствы; саюз з беларускімі антыкамуністамі; пасіўнае, назіральнае і прыхільна-нейтральнае стаўленне да працэса фармавання беларускай нацыянальнай свядомасці і развіцця беларускай культуры; увядзенне беларускай мовы ў праваслаўнае набажэнства (замест царкоўнаславянскай і рускай); адмова ад урадавага стаўлення да праваслаўнай царквы толькі як да інструмента беларусізацыі («царква — не дама ў танцы; не можна ёй круціць і яе нагінаць да сваіх палітычных мэт»), а хрысціянская павага і падтрымка праваслаўнай царквы як фактара, які можа абараніць ад маральнай дэградацыі, дэстабілізацыі ў грамадстве, распаўсюджання сацыялістычных поглядаў сярод беларусаў і можа быць прываблівым прыкладам для беларусаў у БССР ; падбор маральна годных іерархаў на пасады праваслаўнай царквы; прызнанне Заходняга Палесся як асобнай ад Беларусі тэрыторыі, своеасаблівасць якой трэба захоўваць. Беларускамоўная праваслаўная царква разглядалася як важны фактар узмацнення грамадзянскай лаяльнасці беларусаў да польскай дзяржавы, дэрусіфікацыі і пераняцця беларусамі заходнеўрапейскай культуры, а не ідэй бальшавізму (г. зн. адмаўленне манархізму, прыватнай уласнасці, рэлігіі, індывідуалізму, прыватнасці жыцця і г.д.).
Рэалізацыя праграмы, на думку Мацкевіча, павінна была зрабіць немажлівым стварэнне з БССР прывабнага цэнтра, да якога б імкнуліся беларусы Польшчы; а з беларускіх зямель Польшчы дазволіла б стварыць прастору, якая б паказвала, што Польшча выказвае сімпатыю надзеям беларусаў Польшчы на стварэнне сваёй дзяржаўнасці ў будучым. Віленскія кансерватары былі супраць стварэння ў рамках Польшчы беларускай аўтаноміі (што магло б выклікаць у беларускіх сялян і інтэлігенцыі надзеі на злучэнне гэтай аўтаноміі з БССР і быць падставай для вайны з СССР), аднак лічылі, што ператварэнне Польшчы ў польска-беларускую федэрацыю і шырокае вырашэнне пытанняў «беларускай справы» мажліва ў выпадку атрымання Польшчай тэрыторый былых Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губерняў (г.зн. часткі тагачаснай тэрыторыі СССР).
Клайв Стэйплз Льюіс
Клайв Стэйплз Лью́іс  (Clive Staples Lewis, ці больш ужывальная форма C. S. Lewis, таксама вядомы сярод сяброў як Jack;  — ) — ірландскі пісьменнік, літаратурны крытык, хрысціянскі апалагет, акадэмік, навуковец, радыё-дыктар і эсэіст. Ён асабліва вядомы сваімі хрысціянска-апалагетычнымі творамі «Лісты Баламута» і «Проста хрысціянства», фантастычнай серыяй «Касмічная трылогія», а таксама казкамі-фэнтэзі «Хронікі Нарніі».
Віленскія кансерватары
Палеміка Станіслава Мацкевіча з Эдвардам Вайніловічам
Некаторыя пазіцыі з палітычных поглядаў Мацкевіча адносна беларускага сялянства і інтэлігенцыі выклікалі нязгоду 79-гадовага Эдварда Вайніловіча (1847—1928), якому заставалася жыць 13 месяцаў. Неўзабаве Вайніловіч надрукаваў у газеце «Słowo» свой артыкул «Граніцы Польшчы ў 1771-м і 1920-м годзе» (№ 96 і № 97, 1927 г.), дзе выказаў сваё меркаванне наконт праблемы, што па сутнасці было палемікай з Аляксандрам Мяйштовічам, Янам Тышкевічам і Яўстахам Сапегам.
Клайв Стэйплз Льюіс
Льюіс быў блізкім сябрам Джона Толкіна, аўтара «Уладара Пярсцёнкаў». Абодва аўтара з’яўляліся вядучымі постацямі на англійскім факультэце Оксфардскага ўніверсітэта і ў нефармальным оксфардскім літаратурным гуртку, вядомым як «Інклінгі». Згодна з яго духоўнымі мемуарамі «Здзіўлены радасцю», Льюіс быў хрышчоны па нараджэнню ў Царкве Ірландыі, але ў падлеткавым узросце адышоў ад веры. Пад уплывам Толкіна і іншых сяброў ва ўзросце каля 30 год ізноў навярнуўся да хрысціянства, пры гэтым быў па яго ўласнаму сцверджанню «зусім звычайным, шараговым членам англіканскай царквы, не занадта „высокай“, не занадта „нізкай“ і ўвогуле не занадта якой». Яго навяртанне мела значны ўплыў на яго дзейнасць, а радыё-перадачы на тэму хрысціянства, якія ён вёў падчас Другой сусветнай вайны, зрабілі яго шырока вядомым. Ужо пад канец свайго жыцця пісьменнік пазнаёміўся і ажаніўся з амерыканскай пісьменніцай Джой Грэшам, якая праз 4 гады ва ўзросце 45 гадоў памерла ад раку касцей.
Працы Льюіса былі перакладзеныя на болей чым 30 моў свету і выдаваліся мільённымі тыражамі цягам доўгага часу. Кнігі, якія ствараюць «Хронікі Нарніі», прадаваліся найбольш, па ім ставіліся спектаклі, рабіліся экранізацыі ў кіно і на тэлебачанні. Сярод гэтага тэлевізійная серыя на BBC 1998 года, экранізацыя кнігі «Леў, вядзьмарка і адзежная шафа» 2005 года і экранізацыя кнігі «Прынц Каспіян» 2008 года.