cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Худынгэ (камуна)
Камуна Худынгэ (Huddinge kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Сейсіл ап Клідаг
Біяграфія
У 730 годзе Сейсіл памёр і каралём Сейсілуга стаў яго сын Артуіс.
Худынгэ (камуна)
Худынгэ 269-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — прадмесце Стакгольма Худынгэ.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 101 010 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 1 гарадское пасяленне (tätort):
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2017
Чэмпіянат Беларусі па бадмінтоне 2017 прайшоў ў Мінску.
Слабада (Татарскае сельскае паселішча)
Слабада (Слобода) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Герастрат
Але старажытнагрэчаскі гісторык Феапомп, які распавёў пра злачынства Герастрата, захаваў для нашчадкаў і яго імя. Пазней працы Феапомпа, якія захаваліся ва ўрыўках, сталі асновай для працы пазнейшых гісторыкаў (Страбона, Аўла Гелія, Валерыя Максіма), таксама распавядалі аб падпале храма Артэміды і адпаведна аб самім злачынцу.
Уй
Уй — гідронім.
Сасоннік
Сасоннік (Сосонник) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Іванаўскі раён
Іванаўскі раён — раён у складзе Брэсцкай вобласці. Іванаўшчына мяжуе з Драгічынскім, Бярозаўскім, Івацэвіцкім і Пінскім раёнамі Брэсцкай вобласці, а таксама Валынскай вобласцю Украіны.
Іванаўскі раён адміністрацыйна падзелены на 10 сельсаветаў.
Гісторыя
Раён утвораны 15 студзеня 1940 г. у складзе Пінскай вобласці БССР. Цэнтр — гарадскі пасёлак Іванава. 12 кастрычніка 1940 г. падзелены на 19 сельсаветаў: Адрыжынскі, Варацэвіцкі, Гарбахскі, Глінненскі, Дзедавіцкі, Дружылавіцкі, Застружскі, Крытышынскі, Ляскавіцкі, Ляхавіцкі, Магільнаўскі, Махроўскі, Моладаўскі, Опальскі, Псышчаўскі, Рудскі, Сачэўскі, Стрэльненскі, Тышкавіцкі, утвораны гарадскі пасёлак Моталь. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Варацэвіцкі, Ляхавіцкі, Сачэўскі сельсаветы і гарадскі пасёлак Моталь, тэрыторыя якога перададзена ў склад Дзедавіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў Моталь, сельсавет перайменаваны ў Мотальскі. 14 кастрычніка 1957 года да раёна далучаны Бродніцкі і Кротаўскі сельсаветы скасаванага Жабчыцкага раёна. 26 лютага 1958 года Застружскі сельсавет перайменаваны ў Дастоеўскі. 9 сакавіка 1959 года скасаваны Кротаўскі і Тышкавіцкі сельсаветы. 25 снежня 1962 года Іванаўскі раён скасаваны, Адрыжынскі, Гарбахскі, Глінненскі, Дастоеўскі (за выключэннем шэрагу населеных пунктаў), Дружылавіцкі, Крытышынскі, Ляскавіцкі, Магільнаўскі, Махроўскі, Моладавіцкі, Мотальскі, Опальскі, Псышчаўскі, Рудскі, Стрэльненскі сельсаветы і гарадскі пасёлак Іванава перададзены ў склад Драгічынскага раёна, Бродніцкі сельсавет і вёскі Атолчыцы, Вілы, Закуцце, Каралін, Кротава, Навасёлкі, Палкоцічы, Скароцічы Дастоеўскага сельсавета перададзены Пінскаму раёну. 6 студзеня 1965 года Іванаўскі раён адноўлены ў ранейшых межах, уключаў гарадскі пасёлак Іванава, Адрыжынскі, Гарбахскі, Глінненскі, Дастоеўскі, Дружылавіцкі, Крытышынскі, Ляскавіцкі, Магільнаўскі, Махроўскі, Моладавіцкі, Мотальскі, Опальскі, Псышчаўскі, Рудскі, Стрэльненскі сельсаветы Драгічынскага раёна, Бродніцкі сельсавет і шэраг населеных пунктаў Ахоўскага сельсавета Пінскага раёна. 16 лістапада 1970 года Магільнаўскі сельсавет перайменаваны ў Снітаўскі. 11 сакавіка 1971 года гарадскі пасёлак Іванава набыў статус горада раённага падпарадкавання. 4 кастрычніка 1982 года Глінненскі сельсавет перайменаваны ў Залядынскі. 17 лютага 1986 года Залядынскі сельсавет скасаваны. 6 верасня 2000 года Стрэльненскі сельсавет перайменаваны ў Сачыўкаўскі. 26 чэрвеня 2013 года скасаваны Дастоеўскі, Дружылавіцкі, Крытышынскі, Псышчаўскі, Снітаўскі сельсаветы.
Насельніцтва
У раёне 10 сельсаветаў, 102 сельскія населеныя пункты. Насельніцтва — 49,5 тыс. чалавек (2003), з іх сельскіх жыхароў — 33,1 тыс., гарадскіх — 16,4 тыс. чалавек. По шчыльнасці насельніцтва ў вобласці раён займае трэцяе месца — 33 чалавека. Усяго пенсіянераў — 15,8 тыс. чалавек. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна было 114 населеных пунктаў.
У раёне пражываюць прадстаўнікі 31 народа: беларусаў — 94,6 %, украінцаў — 2,8 %, рускіх — 2,3 %, іншых — 0,3 %.
Культура і адукацыя
У раёне дзейнічаюць 56 агульнаадукацыйных школ, 2 вучэбна-вытворчыя камбінаты, дом моладзі, дзіцяча-юнацкая спартыўная школа, 23 дзіцячыя дашкольныя ўстановы. Тут ёсць таксама 47 дамоў культуры, 57 бібліятэк, 5 музычных школ.
Беларускае таварыства ў Петраградзе па аказанні дапамогі пацярпелым ад вайны
Беларускае таварыства ў Петраградзе па аказанні дапамогі пацярпелым ад вайны — дабрачынная арганізацыя для дапамогі бежанцаў-беларусам у 1-ю сусветную вайну.
Існавала з студзеня 1916 да пачатку 1918 гг. Заснавальнікі Б. І. Эпімах-Шыпіла, Ч. І. Родзевіч, Аляксандр Ярэміч, У. Ф. Міткевіч. На чале таварыства быў камітэт (старшыня Л. С. Сеўрук, намеснік старшыні Ярэміч і М. І. Мігай, сакратар Э. А. Будзька). Таварыства аказвала дапамогу грашыма і рэчамі, адкрыла інтэрнаты для беларускіх студэнтаў і вучняў, дзіцячы прытулак, кравецкую майстэрню, выдавала лістоўкі з заклікам ахвяраваць грошы для бежанцаў, наладжвала «Беларускія вечарыны». Падтрымлівала сувязі з Мінскім аддзелам Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны, Беларускім нацыянальным камітэтам у Мінску. Імкнулася пашырыць уплыў на ўсю тэрыторыю, дзе знаходзіліся бежанцы. У снежні 1917 годзе перавыбраны камітэт таварыства, у яго ўвайшлі члены Беларускай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі (А. Р. Чарвякоў, А. Х. Усціловіч і іншыя). Спыніла дзейнасць са стварэннем Беларускага нацыянальнага камісарыята.
Гуры (ГЭС)
«Гуры» — буйная ГЭС Венесуэлы ў штаце Балівар, на рацэ Карані за 100 км ад упадзення ў Арынока.
Афіцыйная назва — гідраэлектрастанцыя імя Сімона Балівара (у 1978— 2000 гг. — імя Рауля Леона).
На студзень 2016 года чацвёртая станцыя ў свеце па магутнасці пасля кітайскай «Санься» («Тры цясніны»), бразільска-парагвайскай «Ітайпу», і кітайскай «Сілоду».
Агульныя звесткі
Збудаванне ГЭС пачалося ў 1963, першая чарга завершана ў 1978, другая ў 1986.
Склад збудаванняў ГЭС: Магутнасць станцыі — 10235 МВт. У першай машыннай зале ўстаноўлена 10 агрэгатаў магутнасцю па 400 МВт, у другой — 10 агрэгатаў магутнасцю па 630 МВт. Сярэдняя гадавая выпрацоўка-47 млрд кВт*г. Напорныя збудаванні ГЭС (поўная даўжыня дасягае 7000 м) утвараюць буйное вадасховішча Гуры працягласцю 175 км, шырынёй 48 км, плошчай да 4250 км2 і поўным аб’ёмам 138 км3. Зрэз вадасховішча знаходзіцца на вышыні 272 м над узроўнем мора.
З 2000 года вядзецца рэканструкцыя: да 2007 года замененыя 5 турбін і асноўныя кампаненты другой машыннай залы, з 2007 года вядзецца замена чатырох агрэгатаў у першай зале.
Сцены другой машыннай залы ўпрыгожаны венесуэльскім мастаком Карласам Круз-Дыезам.
Эканамічнае значэнне
«Гуры» пакрывае на 65% патрэбнасць Венесуэлы ў электраэнергіі. Разам з іншымі буйнымі гідраэлектрастанцыямі (Каруачы і Макагуа) дазваляе краіне вырабляць да 82% электраэнергіі і паловы ўсёй спажыванай энергіі ў аднаўляльным выглядзе (пры адносна нізкай энергазабеспячэння гаспадаркі краіны). Частка электраэнергіі экспартуецца ў суседнія Калумбію і Бразілію.
NGC 688
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Луі Адольф Цьер
Луі Адольф Цьер (Louis-Adolphe Thiers; 18 красавіка 1797 — 3 верасня 1877) — французскі палітычны дзеяч і гісторык. Аўтар прац па гісторыі Вялікай французскай рэвалюцыі. Пры Ліпеньскай манархіі — некалькі разоў прэм’ер-міністр Францыі. Першы прэзідэнт французскай Трэцяй рэспублікі (часовы, да прыняцця канстытуцыі, 1871—1873). Член Французскай акадэміі (1833).
Дандэрыд (камуна)
Камуна Дандэрыд (Danderyds kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Дандэрыд 286-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — раён Стакгольма Юрсгальм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 31 960 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуну фармуе частка аднаго гарадскога пасялення (tätort):
Слабодка (Пухавіцкі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 19,5 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 73,5 км ад Мінска, 0,5 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
У XVIII стагоддзі паселішча ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, адносілася да маёнтка Арэшкавічы.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У Ігуменскім павеце Мінскай губерні. У сярэдзіне XIX стагоддзя ў Блужскай воласці Ігуменскага павета. У канцы XIX стагоддзя ў Амельнянскай воласці.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. У 1920 годзе адкрыта школа 1-й ступені (у 1922 годзе было 62 вучні).
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Старая (Манастыршчынскі раён)
Старая (Старая) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Каралеўства Керэдыгіян
Керэдыгіян (Ceredigion) — раннесярэдневяковая дзяржава ў Паўднёвым Уэльсе (хутчэй княства, чым каралеўства), якая існавала ў V—VII стст.
Каралеўства Керэдыгіян утварылася ў першай палове V стагоддзя ў выніку падзелу ўладанняў Кунеды паміж яго сынамі. Керэдыгу дасталася самая паўднёвая вобласць, якая атрымала ў яго гонар назву Керэдыгіян. У наш час гэта вобласць вядомая як Кардыганшыр. Пасля выгнання ірландцаў Керэдыг і яго нашчадкі кіравалі ў Керэдыгіяне аж да канца VII ст. У адрозненне ад іншых нашчадкаў Кунеды яны не былі васаламі каралёў Гвінеда. У канцы VII стагоддзя Сейсіл ап Клідаг захапіў значную частку суседняга Дыведа, якая звалася Істрад-Тыві. У яго гонар каралеўства, якое значна павялічылася ў памерах, атрымала назву Сейсілуг.
NAT64
NAT64 гэта механізм, які дазваляе хастам IPv6 узаемадзейнічаць з серверамі IPv4. NAT64 сервер з'яўляецца канцавым пунктам для прынамсі аднаго адраса IPv4 і сегмента сеткі IPv6 на 32 біты (напрыклад,, гл. RFC 6052, RFC 6146). IPv6-кліент ўкладае адрас IPv4 карэспандэнта ў гэтыя біты, і пасылае свае пакеты на вынікаючы адрас. NAT64 сервер стварае NAT-адпаведнасць паміж IPv6 і IPv4-адрасамі, дзякуючы чаму яны могуць камунікаваць.
Прынцып дзеяння
Вельмі спрошчана NAT64 можна разглядаць як сеткавую прыладу (маршрутызатар) з як мінімум двума інтэрфейсамі. Адзін з гэтых інтэрфейсаў далучаны да сеткі IPv4, а другі далучаны да сеткі IPv6. Сетка наладжана такім чынам, што пакеты з сеткі IPv6 у сетку IPv4 праходзяць праз гэты маршрутызатар. Маршрутызатар выконвае ўсе неабходныя трансляцыі, неабходныя для перадачы пакетаў з сеткі IPv6 у сетку IPv4 і наадварот.
Пераклад не з'яўляецца сіметрычным, бо адрасная прастора IPv6 значна большая, чым адрасная прастора IPv4 (для параўнання: 2128 для IPv6 і 232 для IPv4), так што адлюстраванне адрасоў адзін у адзін немагчымае. Таму для таго, каб быць у стане выканаць трансляцыю, NAT64 патрабуецца захаваць адлюстраванне IPv6-адрасу ў IPv4-адрас. Такое пераўтварэнне адрасоў можа быць статычна сканфігуравана сістэмным адміністратарам (трансляцыя без захавання стану, stateless), альбо (што робяць часцей) ствараецца аўтаматычна, калі першы пакет з сеткі IPv6 дасягае NAT64 для трансляцыі (гэта называецца трансляцыяй з захаваннем стану, stateful). Пасля гэтага ствараецца прывязка адрасоў, а пакеты могуць праходзіць ў абодвух напрамках.
Трансляцыя без захавання стану падыходзіць, калі NAT64-транслятар знаходзіцца перад старымі серверамі, якія працуюць толькі з IPv4, каб дазволіць ім быць дасяженымі кліентам, якія маюць толькі IPv6. Stateful-трансляцыя падыходзіць для разгортвання на баку кліента альбо пастаўшчыка паслуг, што дазваляе хастам-кліентам, якія маюць толькі IPv6, дабрацца да аддаленых вузлоў, якія маюць толькі IPv4.
Увогуле, NAT64 прызначаны для выкарыстання тады, калі камунікацыі ініцыююцца IPv6-хастамі. Некаторыя механізмы (у тым ліку статычнага адлюстравання адрасоў) існуюць, каб дазволіць адваротнае.
Не ўсе сервісы даступны з NAT64; праблемы ўзнікаюць з такімі сэрвісамі як SIP, Skype, MSN, Google Talk, а таксама з сайтамі з IPv4-літараламі.
Оскар Гертвіг
Оскар Гертвіг (, Фрыдберг —, Берлін) — нямецкі біёлаг. Заснавальнік і дырэктар анатамічнага інстытута Берлінскага ўніверсітэта (1888—1921).
Асноўныя працы ў галіне марфалогіі бесхрыбтовых, цыталогіі і эмбрыялогіі. Даследаваў развіццё палавых клетак (устанавіў адзіную схему паспявання яек і зародкаў) і з'яву апладнення. сумесна з братам Рыхардам Гертвігам вывучыў паходжанне і лёс сярэдняга зародкавага лістка ў эмбрыянальным развіцці і вылучыў тэорыю паходжання цэлома — другаснай поласці цела. Гертвіг — адзін з піянераў прымянення эксперыментальнага метаду ў эмбрыялогіі. У пытаннях, якія тычацца тэорыі эвалюцыі, выступаў супраць некаторых палажэнняў Ч. Дарвіна.
Людвіг Цік
Людвіг Іаган Цік (Ludwig Johann Tieck;, Берлін — ) — нямецкі пісьменнік, прадстаўнік іенскіх рамантыкаў.
Адукацыя
Вучыўся ва універсітэтах Гале, Эрлангена, Гётынгена (1792—95).
Творчасць
У сентыменталісцкім рамане «Гісторыя спадара Уільяма Ловеля» (1795—96) і інш. адчувальныя ўплывы літаратуры «Буры і націску», англійскага гатычнага рамана. Рамантычны перыяд яго творчасці прадстаўлены «Народнымі казкамі, выдадзенымі Петэрам Лебрэхтам» (т. 1—3, 1797), у якіх выступіў як знаўца чалавечай душы, майстар рамантычнай іроніі. У цэнтры «рамана выхавання» «Вандраванні Франца Штэрнбальда» (1798) праблемы самавызначэння мастака, стасункаў мастацтва і грамадства. У камедыях-казках «Кот у ботах», «Сіняя барада» (абедзве 1797), «Свет навыварат» (1799) і інш. вострая сатыра на феадальныя парадкі, на рамантызм з яго прэтэнзіяй на пераадоленне высокай паэзіяй грубай прозы жыцця. Аўтар зборнікаў «Рамантычныя паэмы» (т. 1—2, 1799—1800), гістарычных аповесцей «Мяцеж у Севенах» (1826) і «Малады сталяр» (1836), рамана «Віторыя Акарамбона» (1840) і інш.
Васіль Андрэевіч Саковіч
Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га і 13-га скліканняў, дэпутат Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.
Біяграфія
3 верасня 1999 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Малдова. Адстаўлены з гэтай пасады быў 4 чэрвеня 2009 года.
12 лютага 1999 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, а 3 красавіка 2006 года — Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Іван Міхайлавіч Галынскі
Іван Міхайлавіч Галынскі (Иван Михайлович Голынский (Галынский); 12 мая 1826 — 7 снежня 1899) — расійскі ваенны дзеяч, землеўласнік Мсціслаўскага павета.
Біяграфія
Паходзіў са старажытнага беларускага роду Галынскіх. Нарадзіўся ў сям’і Міхаіла Казіміравіча Галынскага, былога мсціслаўскага павятовага маршалка, і княжны Марыі з Шахаўскіх.
Іван Галынскі нарадзіўся 12 мая 1826 года. Ахрышчаны па каталіцкім абрадзе 25 мая таго ж года ў Мазыкінскім касцёле Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні. А 20 мая 1833 года Івана ахрысцілі па праваслаўным абрадзе ў Сімферопальскім саборы Таўрычаскай губерні.
Івану неўзабаве адышла частка маёнтка бацькі, Соіна, дзе ў 1844 годзе лічылася 1654 душы прыгонных. Афіцэрскую службу Іван пачаў 18 кастрычніка 1846 года ў. Верагодна, спачатку асаблівых поспехаў Галынскі не праявіў, бо першая сур’ёзная ўзнагарода ў яго з’явілася толькі ў 1863 годзе: палаш з надпісам «За адвагу».
6 студзеня 1865 года Галынскі стаў камандзірам ў Гатчыне. У той час ён быў у чыне палкоўніка. 27 сакавіка 1866 года яго ўзвялі ў генерал-маёры Світы Яго Вялікасці.
5 мая 1867 года ў Кірасірскі полк прыбыў для службы новы малодшы ўрач, Іван Аляксандравіч Маеў (1840—1898), які неўзабаве па сваёй ініцыятыве пачаў чытаць першы ў акрузе курс ваеннай гігіены ва ўнтар-афіцэрскай школе палка. Камандзір палка Галынскі ўхваліў пачынанне і паслаў пра гэта даклад на Найвышэйшае імя, што і паслужыла нагодай да ўвядзення абавязковага чытання гігіены ў войсках Пецярбургскай акругі.
Граф у сваіх мемуарах успамінаў:
Генерал-маёр Світы Яго Вялікасці Іван Галынскі пакінуў службу ў Гатчынскім Кірасірскім палку 18 лістапада 1869 года. Пасля служыў начальнікам, а з 1873 года ў запасных войсках. 1 студзеня 1878 года Галынскі быў удастоены звання генерал-лейтэнанта.
У сярэдзіне 1890-х гадоў адстаўны генерал-лейтэнант Галынскі жыў у Пецярбургу. Апошнія гады жыцця Іван Міхайлавіч правёў у кватэры дома № 19 у Манежным завулку. Памёр 7 снежня 1899 года. Пахавалі яго ў Маскве, у Сіманавым манастыры.
Узанагароды
Узнагароджаны ордэнамі Св. Станіслава 1-й ступені (1871), Св. Ганны 1-й ступені (1875), Св. Уладзіміра 2-й ступені (1877), Белага Арла (1879).
Даніэль Т’ернквіст
Даніэль Т’ернквіст (Daniel Tjärnqvist; нар., Умеа, Швецыя) — шведскі хакеіст, абаронца. Алімпійскі чэмпіён 2006 года ў складзе зборнай Швецыі, 4-разовы прызёр чэмпіянатаў свету.
Малодшы брат Даніэля Маціяс Т’ернквіст (нар. 1979) таксама гуляе ў хакей на пазіцыі форварда і разам з братам выйграў 2 срэбра на чэмпіянатах свету 2003 і 2004 гадоў.
Спартыўная кар’ера
Т’ернквіст лічыцца разумным хакеістам, якія аддаюць перавагу гуляць як мага надзейней.
2007-08 сезон Даніэль правёў у КХЛ, выступаючы за «Лакаматыў», пасля чаго вярнуўся ў НХЛ, падпісаўшы з «Каларада Эвеланш» кантракт на адзін год.
24 мая 2009 года Т’ернквіст зноў апынуўся ў «Лакаматыве». 19 лістапада 2010 г. атрымаў у ходзе гульні цяжкае страсенне мозгу, пасля якога аднаўляўся больш за тры месяцы.
Па стане на 29 верасня 2009 года Даніэль Т’ернквіст ў агульнай складанасці правёў 53 матчы за дарослую нацыянальную каманду Швецыі, забіўшы 8 шайбаў і зрабіўшы 13 перадач.
Allium inops
Allium inops — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Казахстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Казахстана.
Астравы ў акіяне (раман)
«Астравы ў акіяне» (Islands in the Stream) — першы з пасмяротна апублікаваных твораў Эрнэста Хемінгуэя, выдадзеная ў 1970 годзе. Першапачатковым прызначэннем рамана было адраджэнне рэпутацыі пасля адмоўных водгукаў да кнігі «За ракой у дрэвах» (Across the River and into the Trees). Хемінгуэй пачаў пісаць твор у 1950 годзе і працягваў у 1951. Раман, недапрацаваны, але скончаны, быў знойдзены Мэры Хемінгуэй сярод 332 твораў, якія аўтар пакінуў пасля сваёй смерці.
Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа (Літва)
Белару́скае тавары́ства Чырво́нага Кры́жа (БТЧК) у Літве. Існавала з красавіка 1921 да сярэдзіны 1922 года.
Утворана на аснове Жэнеўскай канвенцыі ад 22 жніўня 1864 года аб таварыствах Чырвонага Крыжа. Асноўныя мэты: аказанне медыцынска-санітарнай, матэрыяльнай і маральнай дапамогі беларускім ваеннапалонным, бежанцам, эмігрантам, хворым, сіротам, усім пацярпелым ад ваенных дзеянняў, садзейнічанне ў вяртанні на Бацькаўшчыну. Знаходзілася ў Коўне (Каўнас) у атэлі «Метраполь». Старшыня таварыства — Я. Я. Варонка, віцэ-старшыні — І. Цвікевіч і Н. Ліпоўскі, скарбнік — П. Мядзёлка. Налічвала 32 чалавека. Мела аддзяленні і прадстаўніцтвы ў Берліне (А. Бароўскі), на Гродзеншчыне (С. Баран-Нямір), у Вільні (А. Карабач), Празе (М. Вяршынін), Рызе (К. Езавітаў), Канстанцінопале, Амерыцы. Арганізацыя супрацоўнічала з эміграцыйным урадам БНР у Коўне, урадавымі ўстановамі Літвы, Літоўскім таварыствам Чырвонага Крыжа. Займалася выдавецкай дзейнасцю, у 1921 годзе выпусціла 3 маркі серыі «Беларусь. Пошта», збор ад іх продажу пайшоў на дабрачынныя мэты.
Сезар (прэмія, 1988)
Найлепшым фільмам была прызнана карціна «Бывайце, дзеці». Яна ж стала лідарам як па колькасці намінацый, так і па колькасці ўзнагарод — 9 намінацый, 7 узнагарод.
Старакадзіна
Старакадзіна (Старокадино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Зінаіда Вісарыёнаўна Ярмольева
Зінаіда Вісарыёнаўна Ярмольева ( або  — ) — савецкі вучоны-мікрабіёлаг і эпідэміёлаг, сапраўдны член, стваральнік антыбіётыкаў у СССР. Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені.
Біяграфія
Займалася вывучэннем халеры. Адкрыла халерападобны вібрыён, які свеціцца, што цяпер носіць яе імя.
У 1942 годзе ўпершыню ў СССР атрымала пеніцылін (крустазін УІЭМ), пасля актыўна ўдзельнічала ў арганізацыі яго прамысловай вытворчасці ў СССР. Вынаходства выратавала тысячы жыццяў савецкіх салдат падчас Вялікай Айчыннай вайны.
У 1942 годзе, калі Сталінград стаў прыфрантавым пунктам для эвакуяваных, была накіравана ў горад для прадухілення захворвання насельніцтва халерай, дзе была наладжана вытворчасць халернага бактэрыяфага, які штодня атрымлівалі 50 000 чалавек. Паўгода правяла З. В. Ярмольева ў абложаным Сталінградзе.
У 1945—1947 гадах — дырэктар Інстытута біялагічнай прафілактыкі інфекцый. У 1947 годзе на базе гэтага інстытута быў створаны Усесаюзны навукова-даследчы інстытут пеніцыліну (пазней — ), у якім яна загадвала аддзелам эксперыментальнай тэрапіі. Адначасова з 1952 года і да канца жыцця ўзначальвала кафедру мікрабіялогіі і лабараторыю новых антыбіётыкаў (цяпер Расійская медыцынская акадэмія бесперапыннай прафесійнай адукацыі).
Аўтар больш за 500 навуковых работ і 6 манаграфій. Пад яе кіраўніцтвам падрыхтавана і абаронена каля 180 дысертацый, у тым ліку 34 доктарскія.
Памерла 2 снежня 1974 года. Пахаваная ў Маскве на (участак № 29).
Жан-Клод Трышэ
Жан-Клод Трышэ (Jean-Claude Trichet; нар. 20 снежня 1942 г., Ліён, Францыя) — старшыня праўлення Еўрапейскага цэнтральнага банка, французскі фінансіст.
Біяграфія
Выпускнік Нацыянальнай школы адміністрацыі ў Францыі.
У 1993 годзе прызначаны кіраўніком Банкам Францыі (першы тэрмін) і кіраўніком Сусветнага банка (да 1995 года).
У 1998 годзе ўвайшоў у склад кіраўніка савета Еўрапейскага цэнтральнага банка (ЕЦБ). У 1999 годзе абраны на другі тэрмін на пасаду кіраўніка Банкам Францыі.
Лазы (Брэсцкі раён)
Лазы́ (, Лозы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мухавецкага сельсавета.
Бяседавіцкі сельсавет
Бясе́давіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Бяседавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Касцюковіцкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 сакавіка 1960 года ў склад сельсавета з Баханскага сельсавета перададзена вёска Юзяфоўка. З 17 красавіка 1962 года сельсавет у складзе Касцюковіцкага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна. 28 снежня 2012 года скасаваны пасёлак Міхайлаўскі. 20 верасня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Батаеўскага сельсавета (11 населеных пунктаў: аграгарадок Батаева, вёскі Ветка, Галубоўка, Дубраўка, Іўкіна, Князеўка, Красная Паляна, Ліпакі, Міхайлаўка, Чарчонае і Яленаўка).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (6 населеных пунктаў) — 672 чалавекі, з іх 90,8 % — беларусы, 8,9 % — рускія.
NGC 684
NGC 684 (іншыя абазначэнні — IC 165, UGC 1292, MCG 4-5-17, ZWG 482.22, IRAS01474+2724, PGC 6759) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Восіп-Юрый Адальбертавіч Фядзьковіч
Восіп Дамінік Гардзінскі дэ Фядзьковіч (Осип Домінік Гординський де Федькович, Joseph Georg Fedkowicz, імя Юрый узяў пазней; 8 жніўня 1834, Путыла — 11 студзеня 1888, Чарнаўцы) — украінскі і  рамантычнага кірунку, прадвеснік украінскага нацыянальнага адраджэння ў Букавіне. Псеўданімы Гуцулневір, Юрій Коссован, ''О. Ф.'' і інш.
Біяграфія
Род Хвядзьковічаў у XVI стагоддзі валодалі Воўкавым Сялом у Менскім ваяводстве, пазней удзельнічалі ў вызваленчым руху супраць Польшчы ў 1648—1654 гадах, пасля перабраліся ў Галіцыю i на Букавіну. Бацька пісьменніка — апалячаны шляхціц — на час нараджэння сына зайнязначныя дзяржаўныя пасады. Маці паходзіла з сям’і ўкраінскага святара, аднак у штодзённым жыцці прытрымлівалася сялянскіх звычаяў, што аказала пэўны ўплыў на фарміраванне характару і светапогляд Восіпа.
Пасля звальнення з ваеннай службы Фядзьковіч працаваў у родным сяле, у 1869—1872 гадах працаваў школьным інспектарам Віжніцкага павета. Запрошаны ў Львоў, Фядзьковіч у 1872—1873 гадах працаваў рэдактарам выдавецтва «Просвіта» і тэатра «Руська Бесіда». Апошнія гады правёў у Чарнаўцах, дзе ў 1885—1888 быў рэдактарам газеты «Буковина». За заслугі на літаратурнай ніве абраны ганаровым членам Навуковага таварыства імя Тараса Шаўчэнкі. Памёр 11 студзеня 1888 у Чарнаўцах, дзе і пахаваны на Рускіх могілках.
Творчасць
На нямецкай мове — рамантычнае апавяданне «Der Renegat» (1859) — першы друкаваны твор, вершаныя зборнікі «Gedichte» (1865) і «Am Tscheremusch. Gedichte eines eulen» (1882), асобныя вершы публікаваліся ў перыядычным друку.
Творчасць Юрыя Фядзьковіча вызначаецца набліжанасцю да фальклорy. Пісьменнік быў вялікім знаўцам, збіральнікам і папулярызатарам як вершаваных (песень, каламыек), так і празаічных (казак, анекдотаў, прыпавесцей) жанраў. Яго першы верш «Начлег» («Зоркі ў нябесным горадзе») напісаны, верагодна, у маі 1859 г. падчас ваеннага паходу ў Італію і ўяўляе сабой напаўлітаратурны-напаўфальклорны твор. У рукапісным варыянце застаўся фальклорны зборнік «Найлепшыя прыпеўкі рускага народа на Букавіне» (часткова апублікаваны толькі ў савецкі час). У ім асобным раздзелам вылучаны «Прыпеўкі Фядзьковіча». У 1863 г. у Львове па ініцыятыве пісьменніка пачаў выходзіць штотыднёвік «Вечерниці», на старонках якога ў тым жа годзе былі надрукаваны і яго першыя празаічныя творы — апавяданні «Люба-згуба», «Сэрца не навучыш», «Штэфан Славіч» (наступныя пісаў ужо пасля службы ў войску).
Скразныя тэмы творчасці Юрыя Фядзьковіча — краса гуцульскіх звычаяў (знайшла адлюстраванне ў лірыцы, прозе, драмах «Керманіч», «Сватанне на гасцінцы»), цяжкасці вайсковай службы (выяўляедца ў вершах канца 1850-х — пачатку 1860-х гг., паэме «Навабранчык», у апавяданнях «Трое як родныя браты», «Штэфан Славіч»), матыў дэзерцірства (гучыць у трох розных паэтычных творах з аднолькавымі загалоўкамі — «Дэзерцір»). Матыў дэзерцірства распрацаваны як рамантычная ідэя ўцёкаў ад афіцыйнага свету, сустракаецца таксама ў іншых творах пісьменніка. Шмат вершаў, апавяданняў прысвечана тэме кахання як «любы-згубы». Дзейныя асобы твораў Юрыя Фядзьковіча — людзі моцнага, цэльнага характару, здольныя да самых рашучых учынкаў у імя шчасця і вышэйшай справядлівасці. Сафат Зіныч, герой аднайменнага апавядання, увабраў у сябе лепшыя рысы гуцула — фізічна дужы, з абвостраным пачуццём уласнай годнасці, прытым спагадлівы да людзей, добразычлівы, як кажа аўтар, «сапраўдны букавінец». Калі на яго вачах памірае падманутая, пакінутая жаніхом Марта, ён забівае здрадніка. Асуджаны за злачынства на дзесяць год цяжкай няволі, Сафат не раскайваецца, таму што перакананы: ён заступіўся за праўду.
Юрыю Фядзьковічу належыць шэраг перакладаў і перапрацовак п’ес замежных аўтараў. Асаблівым творчым падыходам вызначаецца перапрацоўка камедыі нямецкага драматурга Э. Раўпаха пад назвай «Запячатаны дворнік» (пры жыцці пісьменніка не друкавалася, у савецкі час з поспехам ставілася на сцэне Чарнавецкага музычна-драматычнага тэатра імя В. Кабылянскай) і пераклад драмы Р. Готшаля «Мазепа». Юрый Фядзьковіч адным з першых украінскіх пісьменнікаў звярнуўся да драматургічнай спадчыны У. Шэкспіра. Па матывах камедыі «Утаймаванне непакорлівай» ён напісаў травесцію «Як козам рогі выпрамляюць», a таксама пераклаў трагедыі «Макбет» і «Гамлет». Перакладаў Гётэ, Шылера, Гейнэ, братоў Грым, Пушкіна, Андэрсана і інш.
Пераклады
Лепшыя арыгінальныя творы Юрыя Фядзьковіча высока ацанілі вядомыя замежныя дзеячы літаратуры і культуры. Яшчэ пры жыцці аўтара іх перакладалі на рускую, нямецкую, англійскую, італьянскую, польскую, чэшскую, сербскую, румынскую мовы.
На беларускую мову верш «О радуйся, прачыстая Марыя!» пераклаў Вячаслаў Рагойша.
Лёгкая атлетыка на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — марафон (жанчыны)
Марафонскі забег сярод жанчын на Алімпійскіх гульнях 2016 года прайшоў 14 жніўня.
Пелапанескі ўніверсітэт
Пелапанескі ўніверсітэт (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Трыпаліс.
Агульная характарыстыка
Рэктарат універсітэта знаходзіцца недалёка ад цэнтра горада Трыпаліс, дзе некалі пражываў паэт Костас Карыятакіс. Яго галоўны кампус знаходзіцца развіваецца на ўзроўні поўных школ у шасці гарадах-цэнтрах прэфектур рэгіёна Пелапанес.
Міхал Сапель
Міхал Сапель (, — ) — беларускі каталіцкі святар, першы пробашч адроджанай парафіі Касцёла Найсвяцейшай Тройцы (святога Роха) на Залатой Горцы ў Мінску.
Біяграфія
Міхал Сапель нарадзіўся ў Браславе. Ягоны бацька быў праваслаўным і працаваў электрыкам, а маці каталічкай, якая працавала на мясцовым рыбзаводзе. У 1984 годзе ён паступіў у медыцынскую вучэльню ў латвійскім Даўгаўпілсе, але праз год перавёўся ў духоўную семінарыю ў Рызе, якую паспяхова скончыў у 1990 годзе.
У 1990 годзе прызначаны вікарыем Касцёла Узвіжання Святога Крыжа на Кальварыйскіх могілках у Мінску. Пазней ён атрымаў ад арцыбіскупа і будучага кардынала Казіміра Свёнтка заданне душпастырскай апекі над тымі, хто ў Мінску жадаў маліцца па-беларуску: «Ты мусіш заняцца беларусамі».
Дзякуючы грамадска-палітычным пераменам на пачатку 1990-х гадоў, аднавіліся набажэнствы ў адной з забраных савецкімі ўладамі мінскіх святынь — Касцёле Найсвяцейшай Тройцы (Святога Роха) на Залатой Горцы. У 1990-я парафія «стала сапраўды залатым месцам, дзе збіралася шмат [беларускай] выбітнай інтэлігенцыі».
Сапель развіваў метадычную працу па перакладзе літургічных тэкстаў на беларускую мову, галоўным плёнам якой стаў выдадзены ў 2004 годзе «Рымскі Імшал для дыяцэзій на Беларусі». Таксама ён наладжваў дабрачынную дзейнасць — у 1991 годзе ў Мінску з’явілася свая арганізацыя «Caritas», якая праз некалькі гадоў стварыла дзіцячы цэнтр у Лескаўцы. У 1992 годзе было наладжана выданне часопіса «Хрысціянская думка».
Міхал Сапель памёр 10 снежня 2021 года на 55-м годзе жыцця.
Танцы (вёска)
Танцы (Танцы) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ігнацьеў
Ігнацьеў — рускае прозвішча
Пуцеправод
Пуцеправод — адзін з відаў маставых збудаванняў, які прапускае адну дарогу над іншай дарогай у месцы іх перасячэння, што забяспечвае рух па ёй на розных узроўнях і дае магчымасць з’езду на іншую дарогу. Пуцеправоды з’яўляюцца незаменнай часткай транспартных развязак.
Торы Эймас
Торы Эймас (Tori Amos, народжаная Myra Ellen Amos; ) — амерыканская спявачка, піяністка, кампазітар і аўтар песень, якая злучыла ў сваёй творчасці (згодна з Allmusic) элементы альт-, фольк- і прог-року, джазу, эксперыментальнай электронікі, уплыву Джоні Мітчэл і Кейт Буш. Асноўным інструментам-акампаніятарам для Эймас з'яўляецца, як правіла, фартэпіяна. Да 2005 года ва ўсім свеце было прададзена 12 мільёнаў альбомаў Торы Эймас.
ГК Гараднічанка
«Гараднічанка» — беларускі жаночы гандбольны клуб з горада Гродна.
Ерфела (камуна)
Камуна Ерфела (Järfälla kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Ерфела 279-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — раён Стакгольма Якубсберг.
ГК Гараднічанка
Гісторыя
Каманда была заснавана ў 1967 годзе ў тэхнікуме фізічнай культуры трэнерам М. Ф. Бураксам. З 1973 гады каманду замацавалі за Гарадзенскім педінстытутам. У 1981 годзе дзяўчыны бралі ўдзел у зонавых гульнях першасці СССР сярод моладзі і занялі III месца.
Ерфела (камуна)
Насельніцтва
Насельніцтва складае 68 210 чалавек (станам на студзень 2013 года).
ГК Гараднічанка
Гісторыя
19 чэрвеня 2001 года быў падпісаны пастанова № 493 Гродзенскага гарвыканкама пра рэгістрацыю ТАА "Спартовы гандбольны клуб «Гараднічанка».
Ерфела (камуна)
Населеныя пункты
Камуну фармуе частка аднаго гарадскога пасялення (tätort):
Эдэмскі сад (раман)
«Эдэмскі сад» (The Garden of Eden) — другі пасмяротна выпушчаны раман Эрнэста Хемінгуэя, апублікаваны ў 1986 годзе. Пачаўшы пісаць раман у 1946 годзе, Хемінгуэй працаваў над ім на працягу наступных 15 гадоў, за якія былі напісаны такія творы, як «Стары і мора» (The Old Man and the Sea), «Небяспечнае лета» (The Dangerous Summer), «Рухомае свята» (A Moveable Feast) і «Астравы ў акіяне» (Islands in the Stream).
Нацыянальная самасвядомасць
Нацыянальная самасвядомасць — сукупнасць уяўленняў, пачуццяў і ведаў чалавека аб сваёй прыналежнасці да пэўнай нацыі, а таксама аб сваім месцы і ролі ў жыцці роднага народа.
Асноўныя рысы і гісторыя фарміравання
Першасныя элементы нацыянальнай самасвядомасці пачынаюць складвацца яшчэ ў першабытным грамадстве, калі людзі праяўляюць схільнасць мысліць у катэгорыях супрацьпастаўлення «мы» — «яны». Звычайна прадстаўнікі сваёй этнічнай супольнасці («мы») па шэрагу антрапалагічных, псіхалагічных, культурных, моўных прыкмет ацэньваюцца адназначна пазітыўна, а члены іншаэтнічных груп, наадварот, найчасцей яўна негатыўна.
Канчатковае фарміраванне нацыянальнай самасвядомасці адбываецца ў працэсе ўтварэння нацыі на аснове ўсведамлення людзьмі свайго агульнага паходжання і непарыўнай звязанасці з роднай зямлёй, адчування самабытнасці сваёй культуры, мовы, нацыянальнага характару, менталітэту, пачуцця агульнанацыянальнай салідарнасці. У структуры нацыянальнай самасвядомасці арганічна ўзаемазвязаны рацыянальныя, ідэалагічныя, эмацыянальна-пачуццёвыя і нават ірацыянальна-містычныя элементы.
Нацыянальная самасвядомасць большасці народаў свету аформілася на працягу 18—20 ст., калі на розных кантынентах у выніку ўзмацнення кансалідацыі этнасацыяльных супольнасцей, актывізацыі нацыянальна-вызваленчых рухаў сфармаваліся нацыі сучаснага тыпу (напр., англійская, нямецкая, французская, японская, амерыканская). Нацыянальная самасвядомасць знаходзіцца ў аснове пачуцця агульнадзяржаўнага патрыятызму, нацыянальнага гонару, любові да роднага народа, культуры, мовы, да сваёй Радзімы.
Нацыянальная самасвядомасць беларусаў
Нацыянальная самасвядомасць беларусаў аформілася адносна позна, прыблізна ў сярэдзіне 19-пачатку 20 ст., што было абумоўлена ўзмацненнем нацыянальна-вызваленчага руху, актывізацыяй нацыянальна-культурнага жыцця і пачаткам утварэння беларускай нацыі. Спачатку больш высокі ўзровень нацыянальнай самасвядомасці быў уласцівы прадстаўнікам творчай інтэлігенцыі, шляхце, частцы сялянства. Аднак у 1920-я гады нацыянальная самасвядомасць даволі прыкметна вырасла сярод прадстаўнікоў усіх сацыяльных катэгорый насельніцтва Беларусі, што было звязана з ажыццяўленнем палітыкі беларусізацыі, спробамі гарманізацыі міжнацыянальных адносін. У наступныя дзесяцігоддзі развіццё нацыянальнай самасвядомасці было запаволена ў выніку ўзмацнення працэсаў асіміляцыі і дэнацыяналізацыі беларускага грамадства.
У сучасны перыяд паглыбленне нацыянальнай самасвядомасці з'яўляецца важным сродкам самазахавання беларускай нацыі і раскрыцця яе творчых магчымасцей у справе пабудовы свабоднага, дэмакратычнага і незалежнага грамадства.
Беларуская федэрацыя бадмінтона
Беларуская федэрацыя бадмінтона — рэспубліканская грамадская арганізацыя, якая займаецца правядзеннем бадмінтонага першынства і падрыхтоўкай зборных Беларусі па бадмінтоне. Створана ў 1992 годзе.
NGC 670
NGC 670 (іншыя абазначэнні — UGC 1250, MCG 5-5-12, ZWG 503.24, KUG 0144+276, IRAS01446+2738, PGC 6570) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Трыкутнік.
Тарасава (Манастыршчынскі раён)
Тарасава (Тарасово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кіпель
Кіпель — беларускае прозвішча.
Беларуска-літоўская армія
Беларуска-Літоўская армія — аператыўнае аб’яднанне часцей і злучэнняў Чырвонай Арміі на тэрыторыі Беларусі і Літвы (Літбел) у грамадзянскую вайну. Загадам рэўваенсавета Рэспублікі ад 13 сакавіка 1919 года. Заходняя армія пераўтворана ў Беларуска-Літоўскую армію. У яе ўвайшлі Заходняя, Літоўская (да 30 красавіка 1919 г.), 8-я і 17-я стралковая дывізіі. Знаходзілася ў складзе Заходняга фронту 1919—1924 гг. Камандуючыя арміі А. Я. Снесараў (да 31 мая 1919 г.), П. К. Міронаў (в.а. з 31 мая 1919 г.). Загадам РВС Рэспублікі ад 7 чэрвеня 1919 года перайменавана ў 16-ю армію.
Беларускае цэнтральнае бюро пры Народным камісарыяце асветы РСФСР
Беларускае цэнтральнае бюро пры Народным камісарыяце асветы РСФСР — орган для каардынацыі і кіравання сістэмай нацыянальных адукацыйных і культурна-асветніцкіх устаноў, якія абслугоўвалі беларускае насельніцтва на тэрыторыі РСФСР. Дзейнічала ў Маскве ў 1921—1930 гг. Заснавана па хадайніцтве Паўнамоцнага прадстаўніцтва БССР пры ўрадзе РСФСР. Уваходзіла ў склад Савета па асвеце народаў нярускай мовы (Саўнацмен) пры Наркамаце асветы РСФСР на правах беларускага аддзела. У 1921—1922 адчынены Беларуская секцыя пры Віцебскім губернскім аддзеле народнай асветы, Беларуская секцыя пры Гомельскім губернскім аддзеле народнай асветы, Беларуская секцыя пры Смаленскім губернскім аддзеле народнай асветы; арганізаваны беларускія культурна-асветніцкія ўстановы ў Сібіры і Санкт-Пецярбургу. Супрацоўнічала з беларускімі студэнцкімі зямляцтвамі ў Маскве і іншых гарадах РСФСР. У 1924—1926 гг. пасля далучэння Віцебскай, Гомельскай і часткі Смаленскай губерняў да БССР функцыі бюро звузіліся. У 1930 г. яно ліквідавана. Да лета 1927 г. загадчыкам бюро быў М. Ф. Лойка, пазней — Н. Каляда. У розныя часы ў ім працавалі беларускі пісьменнік У. М. Дубоўка, мовазнавец Ю. Вольскі і іншыя.
Хенрык Лундквіст
Хенрык Лундквіст (Henrik Lundqvist; нар., Арэ) — прафесійны шведскі хакейны брамнік. У цяперашні час выступае за «Нью-Ёрк Рэйнджэрс». Мянушкі - «Кароль Хенрык», «Звер».
На драфце НХЛ 2000 быў абраны ў 7 раўндзе пад агульным 205 нумарам камандай «Нью-Ёрк Рэйнджэрс».
Касцючык
Касцючык — прозвішча.
Тагарская археалагічная культура
Тага́рская культура — археалагічная культура позняга бронзавага веку на поўдні Сібіры ў VII ст. да н.э. — III стагоддзі да н.э. Цэнтрам Тагарскай культуры з'яўлялася Мінусінская катлавіна.
Паходжанне
Узнікненне Тагарскай культуры атаесамляюць з міграцыяй прадстаўнікоў Афанасьеўскай і Андронаўскай археалагічных культур у Мінусінскую катлавіну. Носьбітамі гэтых культур былі сакі. Захоўваліся некаторыя рысы папярэдняй мясцовай Карасукскай культуры, якая працягвала існаванне пасля з'яўлення мігрантаў. Антрапалагічна тагарцы належылі да еўрапеоідаў.
Асаблівасці
Раён распаўсюдання Тагарскай культуры — адзін з найбуйнейшых цэнтраў вытворчасці бронзы ў Еўразіі. Бронза з'яўлялася асноўным металам для вырабу прылад працы і зброі, у тым ліку кінжалаў, навершаў стрэл, коннай збруі. З III ст. да н.э. пачалася вытворчасць жалеза. Дагэтуль яно паступала звонку і было рэдкім.
Найбольш распаўсюджаныя помнікі — штучныя насыпныя курганы з агароджамі з каменных пліт, па кутах агародж — вертыкальна ўкапаныя камяні. Былі таксама знойдзеныя паселішчы, капальні для здабычы медзі, наскальныя малюнкі. Аснову гаспадаркі носьбітаў Тагарскай культуры складалі жывёлагадоўля (асаблівую ролю адыгрывала конегадоўля) і ручное земляробства. Рост вытворчасці садзейнічаў павелічэнню насельніцтва. З'яўленне багатых пахаванняў сведчыць пра наяўнасць сацыяльнай няроўнасці, узнікненні пласта высакароднай арыстакратыі.
NGC 669
NGC 669 (іншыя абазначэнні — UGC 1248, MCG 6-5-4, ZWG 522.4, IRAS01443+3519, PGC 6560) — галактыка ў сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мікалай Фёдаравіч Грынёў
Мікалай Фёдаравіч Грынёў (, в. Высокае, Касцюковіцкі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
У 1968 годзе скончыў Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут; у 1984 годзе — Мінскую вышэйшую партыйную школу. У жніўні-кастрычніку 1968 — інжынер-механік дарожна-будаўнічага раёна № 5 г. Мінска. У 1968—1969 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1969—1971 гг. — сакратар камітэта камсамола Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута. У ліпені-лістападзе 1971 года — загадчык аддзела камсамольскай арганізацыі Магілёўскага гаркама ЛКСМБ. У 1971—1973 гг. — сакратар Магілёўскага гаркама ЛКСМБ. У 1973—1975 гг. — першы сакратар Магілёўскага гаркама ЛКСМБ. У 1975—1978 гг. — другі сакратар Магілёўскага абкама ЛКСМБ. У 1978—1980 гг. — першы сакратар Магілёўскага абкама ЛКСМБ. У 1980—1982 гг. — першы сакратар Першамайскага райкама Кампартыі Беларусі г. Бабруйска. У 1982—1987 гг. — першы сакратар Асіповіцкага гаркама Кампартыі БССР. У 1987—1989 гг. — другі сакратар Магілёўскага абкама КПБ. З 1989 года — старшыня выканкама Магілёўскага савета дэпутатаў працоўных.
У 1994 годзе быў старшынёй Магілёўскага аблвыканкама. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і Рэспублікі Беларусь 12-га склікання; быў членам канстытуцыйнай камісіі. 1 сакавіка 1995 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Малдова, у сувязі з чым яго мандат скончыўся. З пасады пасла адстаўлены быў 17 мая 1999 года.
У 1995 годзе паставіў свой подпіс пад лістамі, змешчанымі ў газеце «Звязда», якія заклікалі да змены дзяржаўных сімвалаў і надання рускай мове статусу дзяржаўнай.
Церабуты (Пухавіцкі раён)
Це́рабуты (, Теребуты) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 22 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 77 км ад Мінска, 3 км ад чыгуначнай станцыі Талька, на рацэ Свіслач.
Гісторыя
У ваколіцах вёскі месціцца некалькі археалагічных помнікаў — гарадзішча (мясцовая назва — Гарадок) і два курганныя могільнікі (мясцовыя назвы — Французскія магілы і Курганне).
Вячаслаў Аляксандравіч Асіпенка
Вячаслаў Аляксандравіч Асіпенка (1959) — беларускі дыпламат.
З 30 кастрычніка 2006 года быў дырэктарам Дэпартаменту замежных эканамічных дзеянні Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. 4 чэрвеня 2009 года прызначаны быў Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Малдова.
Церабуты (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Вячаслаў Аляксандравіч Асіпенка
19 сакавіка 2009 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Ціханоўка (Манастыршчынскі раён)
Ціханоўка (Тихановка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Беларуска-ўкраінскі камітэт помачы ахвярам вайны
Белару́ска-ўкраі́нскі камітэ́т по́мачы ахвя́рам вайны́ ў Барнауле (Беларуская грамада ў Барнауле) — дабрачынная арганізацыя па аказанні дапамогі бежанцам Першай сусветнай вайны. Дзейнічаў з перапынкамі з пачатку 1918 да канца 1920 года.
Задачы: абарона матэрыяльных і юрыдычных інтарэсаў беларускіх і ўкраінскіх бежанцаў, культурна-асветніцкая дзейнасць сярод іх. Старшыня — Мікалай Бліадухо. Супрацоўнічаў з камітэтамі бежанцаў іншых нацыянальнасцей. У 1918 годзе ўваходзіў у Міжнародны камітэт бежанцаў у Сібіры (Барнаул). Падчас грамадзянскай вайны дзейнасць неаднойчы забаранялася ваеннымі і цывільнымі ўладамі Барнаула.
Фесалійскі ўніверсітэт
Фесалійскі ўніверсітэт (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Волас.
Агульная характарыстыка
Універсітэт уключае галоўны кампус у горадзе Волас і рэгіянальныя кампусы, размешчаныя ў Кардзіцы, Ларысе, Трыкале і Ламіі. Цэнтральны адміністрацыйны і навучальны корпус універсітэта размешчаны на набярэжнай марскога порта. Яго часта называюць галоўным універсітэцкім кампусам, але насамрэч універсітэт не мае адзінай асноўнай пляцоўкі, бо ў яго ёсць некалькі аб'ектаў з будынкамі, якія геаграфічна размеркаваны ў шырокім рэгіёне Воласа.