cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3433
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тарсус
Тарсус (Tarsus), старажытны горад у Чарнаморскім рэгіёне Турцыі, у правінцыі Мерсін. Належыць да агламерацыі Адана-Мерсін з сукупным насельніцтвам каля 3 млн. чалавек.
У часы Старажытнага Рыма быў цэнтрам правінцыі Кілікія, месцам першай сустрэчы Марка Антонія і Клеапатры і месцам нараджэння Святога Паўла.
Itzy
Itzy (часцей стылізавана як ITZY; 있지, рам. Itji) — паўднёвакарэйскі дзявочы K-pop гурт, створаны JYP Entertainment. Гурт складаецца з пяці ўдзельніц: Еджы, Ліі, Руджын, Чэр’ён і Юны.
Яны дэбютавалі 12 лютага 2019 года з першым сінгл-альбомам It’z Different. Гурт атрымаў шмат узнагарод, у тым ліку Rookie of the Year на 34-ай цырымоніі Golden Disc Awards, New Artist of the Year на 9-ай цырымоніі Gaon Chart Music Awards і на прэміі Melon Music Awards у 2019 годзе, Best New Female Artist на прэміі Mnet Asian Music Awards (таксама ў 2019), New Artist Award на 29-ай цырымоніі Seoul Music Awards. Таксама ITZY з’яўляецца першым дзявочым K-pop гуртам, які дасягнуў такой колькасці ўзнагарод адразу пасля дэбюту.
2015—2019: пераддэбютная дзейнасць
Пасля таго, як Чэр’ён не прайшла праслухоўванне, праведзенае кампаніяй Fantagio, яна разам са сваёй старэйшай сястрой узяла ўдзел у тэлешоу K-pop Star 3 і стала часткай лэйбла JYP Entertainment. У 2015 годзе Чэр’ён удзельнічала у шоу на выжыванне JYP Sixteen, але не патрапіла ў канчатковы склад гурта Twice. Чэр’ён стала першай удзельніцай гурту, якая далучылася да JYP. Дзяўчына трэніравалася на працягу пяці гадоў. Руджын запрасілі ў лэйбл, калі ўбачылі яе на канцэрце гурта GOT7. Яна трэніравалася на працягу чатырох год. Юна і Еджы далучыліся да лэйбла ў 2015 годзе. Юну знайшлі супрацоўнікі кампаніі, якія ўбачылі яе талент, а Еджы прайшла праслухоўванне, пасля чаго абедзве дзяўчыны трэніраваліся на працягу трох год. Апошняя ўдзельніца гурта, Лія, спачатку прайшла праслухоўванне ў іншую кампанію, SM Entertainment, але была вымушана адмовіцца ў апошні момант з-за рознагалоссяў з бацькамі. Праз некалькі год Лія прайшла праслухоўванне JYP і была трэйні ўсяго два гады.
Шэрая варона
Шэрая варона (Corvus cornix) — від птушак з сямейства крумкачовых.
Часам чорную і шэрую варону разглядаюць як падвіды аднаго віду — у гэтым выпадку чорную варону называюць Corvus corone corone, а шэрую — Corvus corone cornix.
Апісанне
Меншая за крумкача, адрознiваецца роўным заканчэннем хваста (у палёце) i больш слабай дзюбай. Даўжыня цела 44-49 см, размах крылаў 86-104 см. Чорная з шэрай спiнай i нiзам цела. Голас: глыбокае, чыстае i гучнае, паўтараемае па некалькі разоў, «краа», радзей больш ціхае «кiррк, аррк», гучыць часам больш мякка, увесну ціхае шчабятанне.
Пашырэнне
Пералётная і качуючая, асаблiва вандроўныя паўночныя i паўночна-ўсходнія папуляцыi. Месца зімовак у заходняй і паўднёвай частках арэала.
Асаблівасці біялогіі
Усяедная. Знішчае шкодных насякомых, падбірае мерцвячыну, адкіды. Разбурае птушыныя гнёзды, ловіць птушанят свойскіх птушак.
Будуе гняздо паблізу вершаліны або ў кроне высокіх дрэў з густой кронай, у развілцы тоўстых галін ля ствала. Гняздо слаістае: знешняя частка з густа, але няшчыльна ўкладзеных галін(іх канцы выступаюць па-за гняздо ў розных кірунках), потым ідзе слой зямлі з прымессю травы і моху, унутраная — з шэрсці і травы.
Яйкі 4-5 (часам 3-7), падоўжаныя з завостраным вузейшым канцом, блакiтнаватыя, зеленавата-блакітныя да алiўкава-зялёных з карычнева-ржавымі, аліўкавымі альбо фіялетава-папялістымі плямамі. Памеры: 43 х 31 мм.
Аляксандр (Салагуб)
Аляксандр Салагуб (нар. Баранавічы, БССР) — беларускі рэлігійны дзеяч, еіскап Барысаўскі і Гайленд-Паркскі БАПЦ. Кандыдат багаслоўя.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю і Акадэмію, а таксама аспірантуру гэтай акадэміі. Скончыў таксама Экуміэнічны інстытут Сусьветнай Рады цэркваў у Жэневе. Працаваў у аддзеле знешніх царкоўных зносінаў Маскоўскага патрыярхату: быў сакратаром прадстаўніцтва Маскоўскага патрыярхату пры патрыярху Антыяхійскім у Дамаску і сакратаром епіскапа РПЦ Гурыя ў Парыжы.
30 красавіка 2000 года ў Таронце (Канада) адбылося хіратонія ў епіскапы, у працэсе браў удзел сэрбскі епіскап Дамаскін Давідавіч. .
Быў старшынёй БАПЦ.
Б’ёрк
Б’ёрк Гудмундсдоцір (Björk Guðmundsdóttir, у Рэйк’явіку, Ісландыя), сцэнічнае імя — Björk, Б’ёрк) — ісландская спявачка і кампазітар. Яе музыка — сумесь рок-музыкі, трып-хоп, джазу, поп, альтэрнатыўнае, народнай і класічнай музыкі.
Ранняя кар’ера
Музычная кар’ера Б’ёрк пачалася ва ўзросце 11 год, калі яна займалася фартэп’яна ў школе. Яе настаўнік перадаў запіс яе спеваў на радыё. Голас дзяўчынкі зацікавіў гуказапісваючую кампанію Fálkinn, і яе запрасілі на запіс. З дапамогаю прыёмнага бацькі, які граў на гітары, Б’ёрк у 1977 г. запісала свой першы альбом, названы проста Björk. На альбоме былі некалькі дзіцячых песень, а таксама некалькі кавераў папулярных песень, як хіта Beatles «Fool on the Hill» на ісландскай мове. Альбом набыў шалёны поспех у Ісландыі, хоць і застаўся невядомым па-за яе абшарамі.
Б’ёрк пачала захапляцца панк-рокам. У чатырнаццаць гадоў яна сабрала дзявочы панк-гурт пад назвай «Spit and Snot». У 1979 г. яна перайшла ў гурт «Exodus». У 1980 г. ва ўзросце пятнаццаці гадоў Б’ёрк скончыла музычную школу. Праз год разам з басістам з «Exodus» Якабам Магнусанам яна заснавала гурт «Tappi Tíkarrass», з якім выпусціла сінгл «Bitið fast í vitið». Альбом «Miranda» выйшаў у 1983 г.
Разам з некалькімі вядомымі ісландскімі рок- і панк-музыкамі Б’ёрк стварыла готык-гурт KUKL. У песнях KUKL пачынаюць вымалёўвацца тыповы стыль вакальнага выканання Б’ёрк. Калектыў выпусціў два альбомы («The Eye» у 1984 і «Holidays in Europe» у 1986), меў гастролі ў Вялікабрытаніі. Улетку 1986 г. некалькі ўдзельнікаў KUKL сфармавалі новы гурт пад назвай «Pukl», але неўзабаве перайменаваліся ў «Sugarcubes».
Слава
Першы сінгл «Sugarcubes», «Ammæli» (Народзіны), стаўся хітом у Вялікабрытаніі. Гурт сабраў вялікую колькасць прыхільнікаў у Вялікабрытаніі і ЗША, гуказапісваючыя кампаніі адна за адной прапаноўвалі свае паслугі.
У 1988 годзе быў запісаны першы альбом — «Life's Too Good». З гэтым альбомам да гурту прыйшла сусветная вядомасць, яшчэ ніколі ісландскі музычны гурт не дасягаў такой папулярнасці.
Унутры калектыву абвастраліся напружанні паміж Б’ёрк і Эйнарам Орнам, і ў 1992 г. «Sugarcubes» распаліся. Б’ёрк пераехала ў Лондан і пачала займацца сольнай кар’ерай. Яна працавала з прадзюсарам Нэлі Гопэрам, які прадзюсіраваў сярод іншых гурт «Massive Attack». У выніку з’явіўся першы сольны хіт Б’ёрк — песню «Human Behaviour» (Чалавечыя паводзіны). Яе дэбютны альбом, «Debut», выйшаў у чэрвені 1993 г. Альбом стаўся «альбомам году» ў часопісе New Musical Express і платынавым альбомам у ЗША.
Пасля поспеху «Debut» Б’ёрк працавала над асобнымі праектамі, у прыватнасці над саўнд-трэкам да фільму «The Young Americans» (1993 г.).
У 1994 г. Б’ёрк пачала працаваць над другім альбомам — «Post». Гэты альбом быў збольшага прысвечаны каханню, хаця змяшчаў і шэрах даволі агрэсіўных песень. Як і ў «Debut», у новым альбоме былі некалькі песень, напісаных Б’ёрк у раннішнія гады. Альбом выйшаў у 1995 г., заняў другое месца ў брытанскім хіт-парадзе, стаўся платынавым у ЗША. У студзені 1997 г. пабачыў свет альбом рэміксаў «Telegram».
Праз год выйшаў мінімалістычны і электронны альбом «Homogenic». Гэты альбом быў шмат у чым наватарскім і эксперыментальным, з этнічнымі і электроннымі элементамі. Вядомасць набыла песня «All Is Full of Love», альбом стаўся залатым у Злучаных Штатах у 2001 г.
У 2001 г. выйшаў альбом «Vespertine», вельмі дарагі і якасны па выкананні. З альбому выйшлі тры сінглы: «Hidden Place», «Pagan Poetry» і «Cocoon». Знятыя на песні выклікаючыя кліпы межавалі з скандальнасцю.
У 2004 г. выйшаў наступны альбом — «Medúlla», больш вакальны і лёгкі.
У жніўні 2004 г. Б’ёрк спявала песню «Oceania» (з альбому «Medúlla») на адкрыцці Летніх Алімпійскіх гульняў у Афінах, Грэцыя. Пасля «Oceania» выйшаў сінгл «Who is it», які заняў 26-е месца ў брытанскім хіт-парадзе, і (ужо ў 2005 г.) «Triumph of a Heart», які заняў 31-е месца. У другой палове 2004 г. быў зняты кліп на «Where is the Line».
У красавіку-маі 2005 г. выйшаў альбом рэміксаў на песню «Army of Me».
У кіно
У 1999 г. Б’ёрк выступіла ў якасці прадзюсара і кампазітара ў фільме «Танцорка ў цемры» «Dancer in the Dark». Стужка — псеўдамюзікл, галоўная гераіня якога — эмігрантка Сэльма, якой патрэбныя грошы, каб аплаціць аперацыю свайму сыну. Рэжысёр стужкі Ларс фон Трыер настойваў, каб Б’ёрк заграла ролю Сэльмы, але яна адмаўлялася. Трыер пагражаў спыніць праект, і спявачцы прыйшлося саступіць і згадзіцца заграць у фільме, каб напісаная ёю музыка не была змарнаваная. У 2000 годзе фільм быў паказаны ў праграме Канскага кінафестывалю. Б’ёрк атрымала ўзнагароду ў катэгорыі «лепшая актрыса». Пасля гэтай ролі Б’ёрк была настолькі стомленая фізічна і эмацыйна, што, быццам бы, зараклася здымацца ў кіно. Музычныя творы, выкарыстаныя ў фільме, склалі асобны альбом з назваю «Selmasongs».
Мост (Чэхія)
Мост, Брукс — статутны горад у Чэхіі, ва Усцецкім краі, на рацэ Біліне, ля падножжа Рудных гор, за 85 км на паўночны захад ад Прагі, і 20 км ад межаў з Германіяй. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам раёна Мост. Плошча — 86,94 км².
Улукі
Улу́кі (, Улуки) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Назва
Назва вёскі паходзіць ад таго, што размешчана яна на луцэ, якая ўтворана рэкамі Раста і Ляснянка, т. б. знаходзіцца ля лукі, каля лукі. Старажылы таксама сцвярджаюць, што рака Проня адрэзала луку, выпраміла сваё ручво. Паселішча на луцэ і стала называцца Улукі.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У 1782 годзе згадваецца пад назвай Улоскі. У 1783 годзе 58 двароў, 282 жыхары. У 1896 годзе належала купцу Мацейсону, які валодаў 3721 дзесяцінай зямлі, з вадзянымі млынамі, карчмой (1882). У вёсцы быў млын на р. Чыстая Лужа.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска спалена. З 132 даваенных дамоў было знішчана 126, забіта 16 чалавек.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічае дом сацыяльных паслуг.
Скрыпнічэнка
Скрыпнічэнка — прозвішча.
Валерый Васільевіч Барашкоў
Валерый Васільевіч Барашкоў (нар., в. Петухоўка, Чавускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі настаўнік-метадыст, народны настаўнік Беларусі (2016).
Біяграфія
У 1972 годзе скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова. Працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам Магілёўскага філіяла Інстытута фізікі АН БССР. Працаваў 17 гадоў настаўнікам фізікі ў Асінаўскай сярэдняй школе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці.
На сённяшні дзень настаўнік фізікі Магілёўскага дзяржаўнага абласнога ліцэя № 1. За гады працы ў ліцэі Валерый Барашкоў падрыхтаваў больш за 200 пераможцаў абласных і рэспубліканскіх алімпіяд.
Аўтар больш дзесяці публікацый у розных навукова-метадычных выданнях.
Узнагароды
Узнагароджаны граматай Міністэрства адукацыі, ордэнам Працоўнай Славы ІІІ ступені, граматамі Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта, граматамі ўпраўлення адукацыі Магілёўскага аблвыканкама, граматай Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта. Уладальнік прэміі спецыяльнага фонду Прэзідэнта Беларусі па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, прэміі імя Н. К. Крупскай (1990).
Балыкесір
Балыкесір (Balıkesir) — горад у Мармуроваморскім рэгіёне Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Балыкесір.
Разнастайная прамысловасць (харчовая, машынабудаўніцтва, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў).
Універсітэт.
Табакерка (паэма)
Сюжэт
Герой паэмы, стары барскі канфедэрат, выколвае іголкай на табакерцы сцэнкі з вобразамі народнай творчасці і побыту. У паэме апісваюцца:
Таксама у тэкст паэмы Тамаш Зан уключыў цэлую баладу, заснаваную на народным паданні пра Бекешаву гару ў Вільні. Да гэтага матыву звяртаўся і Ян Чачот (гл. Бекеш)
Свецце
Свецце (Świecie, Schwetz — Швец) — горад у Польшчы, размешчаны за 240 км на паўночны захад ад Варшавы і за 45 км на паўночны ўсход ад Быдгашчы на беразе Віслы. Адміністрацыйны цэнтр Свецкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Свецце. Займае плошчу 17,55 км². Насельніцтва 25,9 тыс. чалавек.
NGC 3434
NGC 3434 (іншыя абазначэнні — UGC 5980, MCG 1-28-15, ZWG 38.36, PGC 32595) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аб’яднанне мностваў
Аб’яднанне двух мностваў
Няхай даны два мноствы A і B. Тады іх аб’яднаннем называецца мноства, якое складаецца з элементаў, якія знаходзяцца ў A, у B, або ў абодвух мноствах адначасова :
Аб’яднанне сямейства мностваў
Няхай дано сямейства мностваў Тады яго аб’яднаннем называецца мноства, якое складаецца з усіх элементаў усіх мностваў сямейства:
Уласцівасці аб’яднання мностваў
Асацыятыўнасць аперацыі аб’яднання мностваў дае магчымасць разглядаць аб’яднанне больш чым двух мностваў як адзіную аперацыю:
Жамель Дэбуз
Жамель Дэбуз (фр. Jamel Debbouze, араб. جمال دبوز;, Парыж) — французскі акцёр, прадзюсар, шоўмен мараканскага паходжання.
Біяграфія
Дэбуз - старэйшы з шасці дзяцей у мараканскай сям'і, якая пераехала жыць у парыжскі прыгарад Трап. Нягледзячы на ​​маленькі рост (165 см) і непрыкметную знешнасць, гэты таленавіты акцёр на сённяшні дзень адзін з самых запатрабаваных у Францыі. У пачатку кар'еры быў заўважаны Аленам Дэгуа па мянушцы Дзядуля - кіраўніком Дэклік Тэатр - тэатральнай трупы раёна Мэрызье ў Трап. Там Дэбуз зрабіў свае першыя акцёрскія крокі і нават выйшаў у фінал чэмпіянату Францыі сярод юніёраў, які праводзіўся Французскай лігай тэатральнай імправізацыі.
У 1990 годзе Жамель пашкодзіў руку, гуляючы на ​​чыгуначных рэйках у Парыжскім метро. У выніку рука перастала развівацца і ён не можа ёю карыстацца. З тых часоў ён амаль заўсёды трымае правы рукаў у кішэні.
У 1995 годзе яго заўважылі Жан-Франсуа Бізо і Жак Масадзьян, кіраўнікі «Радыё Нова» і прапанавалі яму весці штодзённую рубрыку. Дэбуз дэбютаваў на тэлебачанні ў праграме «Заклад прэм'ер», затым перайшоў у праграму «Нідзе ў іншым месцы» і стаў улюбёнцам «Canal». Паралельна з гэтым ён зрабіў сваё першае персанальнае шоў.
Грыцкі (Ваўкавыскі раён)
Грыцкі́ (, Грицки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ваўкавыскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з другой паловы XVIIIст. У 1836 г. прыватная вёска, 11 двароў, 49 жыхароў. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 5 чалавек.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 20 двароў, 28 жыхароў.
Берагавая ластаўка
Ластаўка-зямлянка, берагавая ластаўка (Riparia riparia) — невялікая пералётная птушка сямейства ластаўкавых.
Апісанне
Даўжыня цела 12-14 см, размах крылаў 26-29 см. Верх цела карычневы, хвост з невялікай выразкай. Характэрная карычневая папярочная палоска, якая праходзiць праз грудзі, па беламу споду цела i злiваецца з карычневым колерам крылаў. Голас: слабае невыразнае шчабятанне.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, Азія (акрамя крайняй поўначы), на поўдзень трапляецца да Пакістана і Цэнтральнага Кітая, гняздуе ў Паўночнай Амерыцы (акрамя поўначы), лакальна ў Егіпце (уздоўж Ніла), спарадычна ў Марока. Адрозніваецца 7 падвідаў.
Насяляе адкрытыя, плоскія тэрыторыі паблізу вады, абрывістыя і высокія берагі кантынентальных вадаёмаў і мораў, аддае перавагу рачным далінам, а таксама месцам здабычы галькі, кар'ерам па здабычы гліны, пяску і да т.п. Засяляе прыродныя сцены цяснiн. Біятоп харчавання — адкрытыя лугі, балоты, вадаёмы, радзей пасевы. Пад час пералётаў чародамі трымаецца ў зарасніках трыснягу.
Асаблівасці біялогіі
Гняздуе ў калоніі, гняздо ладзіць у нары, якая перпендыкулярна сцяне абрыву, у верхняй частцы глебы. Калiдор авальны, гнездавая камера ў форме паўшар'я, скупая высцілка з сухой травы і лісця, пер'я. Дыяметр адтуліны 4-7 см, даўжыня калiдора 50-60 см (да 150 см, макс. — 195 см), шырыня камеры 7-14 см, вышыня — 5-12 см.
Яйкі 4-6 (часам 2-7) белыя, эліптычныя, з тупым вузейшым канцом (вельмі рэдка грушападобныя).
Джон Гудмен
Джон Стывен Гудмен (John Stephen Goodman; нар., , штат Місуры, ЗША) — амерыканскі акцёр кіно і тэлебачання, прадзюсар, лаўрэат прэмій «Залаты глобус» (1993) і «Эмі» (2007).
Гудмен
Гудмен — прозвішча.
Джон Гудмен
Найбольш вядомы дзякуючы ролі Дэна Конэра ў камедыйным серыяле «Разана» (1988—1997), ролямі ў фільмах «Кароль Ральф» (1991), «Вялікі Лебоўскі» (1998), «Артыст» (2011), «Аперацыя „Арго“». (2012), «Экіпаж» (2012), «Хлапечнік: Частка III» (2013), агучваннем монстра Салі ў мультфільмах «Карпарацыя монстраў» (2001) і «Універсітэт монстраў» (2013), а таксама шматгадовым супрацоўніцтвам з братамі Коэн.
Вустэр (ПАР)
Вустэр (анг.: Worcester) — горад у Заходняй Капскай правінцыі ПАР, на паўночны ўсход ад Кейптаўна. У 2001 г. колькасць жыхароў складала 66348 чалавек. Для 94,4% жыхароў асноўнай мовай зносін з'яўляецца афрыкаанс. У горадзе, акрамя хрысціянскіх цэркваў, ёсць сінагога.
Вытворчасць вінаў, фруктовых і агароднінных кансерваў, тэкстыльных вырабаў. Металаапрацоўка. Батанічны сад. Заснаваны ў 1820 годзе.
Формула-1 у сезоне 1951
Сезон 1951 года ў Формуле-1 даў старт другому ў гісторыі Чэмпіянату Свету сярод пілотаў. Другі чэмпіянат свету складаўся з 8 этапаў - Гран-пры Швейцарыі, Бельгіі, Францыі, Англіі, Германіі, Італіі і Іспаніі, а таксама 500-мільных гонак у Індыянапалісе. Сезон доўжыўся 154 дні (з 27 мая па 28 кастрычніка). У спаборніцтвах удзельнічала 80 гоншчыкаў, з каторых 33 удзельнічала толькі ў Indianapolis 500.
Тэхнічныя змены і асаблівасці
Гонкі ў Еўропе праводзліся па правілах FIA, у той час, як 500 міль Індыянапаліса праводзіліся па правілах Амераканскай Аўтамабільнай Асацыяцыі.
Размеркаванне ачкоў праводзілася па той жа схеме, якую выкарыстоўвалі пад час 1950 года: ачкі ў чэмпіянаце налічваліся за месцы на фінішы з першага па пятае па наступнай схеме: 8-6-4-3-2 плюс яшчэ адно ачко прысуджалася за найхутчэйшае кола ў гонцы. Толькі 4 лепшыя выніка йшлі ў залік.
Заліку Кубка канструктараў ў тыя гады не існавала.
Каляндар
У каляндары чэмпіяната прайшлі пэўныя змены. Гран-пры Манака не праводзілася. Варта адзначыць вяртанне Гран-Пры Іспаніі і Германіі, якія не праводзіліся з 1935 і 1939 гадоў адпаведна. Гран-Пры Вялікабрытаніі быў здвінуты на чэрвень, а Гран-Пры Швейцарыі памяняўся месцамі з 500 мілямі Індыянапаліса.
Агляд Чэмпіянату
Чэмпіёнскі балід Alfa Romeo 159 адрозніваўся празмерным апетытам, спажываючы да 170 літраў паліва на 100 км дыстанцыі, і падчас гонак балід даводзілася запраўляць двойчы (а то і тройчы) нягледзячы на ​​павелічэнне ёмістасці бензабакаў да 300 літраў. Ужыванне на 159-й мадэлі задняй падвескі De Dion палепшыла хадавыя якасці, і дзякуючы гэтаму, магутны балід у сезоне 1951 заставаўся па-за канкурэнцыяй на хуткіх трасах Брэмгартена, Спа і Реймса. Аднак 12-цыліндравыя атмасферныя 4,5-літровыя аўтамабілі Ferrari 375 пачыналі дамінаваць над кампрэсарнымі Alfa Romeo.
Сімвалічным стаў поўны правал на гоначных трасах «народнага» брытанскага баліда BRM, які меў 16-цыліндравы, 1,5-літровы кампрэсарны рухавік магутнасцю 555 к.с. і які лічыўся сярод спецыялістаў самым дасканалым аўтамабілем гэтага класа. Машына абяцала масу пераваг, але на практыцы яе стваральнікам так і не ўдалося пазбавіцца ад дэфектаў, абумоўленых яго празмерна складанай канструкцыяй. За два гады BRM з'явіўся на старце толькі аднаго этапу сусветнага першынства - Гран-Пры Вялікабрытаніі - дзе яго пілоты занялі 5-е і 7-е месца.
Барацьба за ўладанне чэмпіёнскім тытулам ішла паміж пілотамі Alfa Romeo і Ferrari - аргентынцамі Хуанам-Мануэлем Фанхіа і Хасэ Фрайланам Гансалезам, і італьянцам Альберта Аскары.
Гран-Пры Швейцарыі
Чэмпіянат адкрыўся Гран-пры Швейцарыі, і ўжо кваліфікацыя паказала моц Alfa Romeo: віцэ-чэмпіён свету Хуан Мануэль Фанхіа паказаў лепшы час, а чэмпіён свету Джузэпэ Фарына стаў другім. Першы шэраг на старце з гэтай парай падзяліў Луіджы Вилларэзі на Ferrari.
У выніку гонка скончылася для Alfa Romeo вельмі паспяхова: Фанхіа перамог, Фарына фінішаваў трэцім, а за ім да фінішу прыйшлі яшчэ два гоншчыка на «159» - Кансальва Санезі і Эмануэль дэ Граффэнрыд. Другое месца дасталася гоншчыку «Ferrari» - П'ера Таруффі, але прайграў ён Фанхіа амаль хвіліну.
Гран-Пры Бельгіі
У Бельгіі, на трэцім этапе чэмпіянату, Джузэпэ Фарына атрымаў перамогу, апярэдзіўшы Альберта Аскары на Ferrari на амаль што 3 хвіліны. Іншы гоншчык Ferrari - Вілларэзі, як і ў Брэмгартэне, стартаваў трэцім і на гэты раз здолеў не толькі фінішаваць трэцім, але і ўзначальваць гонку першыя два круга.
Фанхіа ж цалкам мог выйграць у Спа, але з-за кола, якое заклініла на піт-стопе, фінішаваў толькі дзявятым. Праўда, адно ачко ён усё ж змог вырваць у Фарыны, пакінуўшы за сабой лепшы круг у гонцы.
Гран-Пры Францыі / Еўропы
Гонка ў Францыі ганарова іменавалася таксама Гран-Пры Еўропы па рашэнні FIA.
Калі першыя два этапы за перамогі змагаліся толькі Фарына і Фанхіа, то на Гран-Пры Францыі замест Банэтта зноў сеў за руль бронзавы прызёр першага чэмпіянату свету - Луіджы Фаджыёлі. Аднак гэтая гонка склалася для яго вельмі супярэчліва. У Фанхіа ўзніклі праблемы з сістэмай запальвання, і ён быў вымушаны вярнуцца ў боксы. Але туды ж на дазапраўку прыехаў і Фаджолі, якога вымусілі саступіць месца Фанхіа. У якасці кампенсацыі Луіджы дасталася неяк адрамантаваная Alfa Romeo аргентынца, а разам з ёй і велізарнае адставанне ад лідараў, бо да гэтага часу Фанхіа правёў у боксах амаль пятнаццаць хвілін.
Следам за дуэтам Фанхіа-Фаджолі фінішавалі пілоты Ferrari - Аскары, Гансалез і Вілларэзі. Фарына ж з-за праблем з гумай быў толькі пятым і ўсё больш губляў шанцы на другі тытул запар.
Гран-Пры Вялікабрытаніі
Стартаваўшы з поул-пазіцыі, Хасэ Фрайлан Гансалез паспяхова адбіў атакі спачатку Фялічэ Банэтта, а потым Фанхіа, і ўзначаліў гонку. Праўда, спыняючыся для дазапраўкі на шэсцьдзесят першым крузе, аргентынец не быў упэўнены, што яму не загадаюць аддаць свой аўтамабіль першаму нумару каманды - Аскары. Але справядлівасць перамагла - па рашэнні RAC (якое рушыла ўслед пасля скандальнага адхіленьня ад руля Фаджолі) змена гоншчыкаў падчас Гран-Пры была забаронена.
Гансалез застаўся на першым месцы і выйграў, апярэдзіўшы Фанхіа на 51 секунду. Хуан Мануэль, зрэшты, па выніках пяці этапаў лідыраваў у чэмпіянаце з 21 ачком супраць 15 у Фарыны, 12 у Вілларэзі і 11 у Гансалеза.
Гран-Пры Германіі
Астатнія тры месцы ў заліковай пяцёрцы таксама дасталіся гоншчыкам Ferrari - Гансалезу, Вілларэзі і Таруффі. Фарына сышоў з-за паломкі скрынкі перадач і разам адкаціўся назад у табліцы чэмпіянату - Аскары апярэджваў яго па ачках, а Гансалез і Вілларэзі мелі столькі ж.
Гран-Пры Іспаніі
Перад апошнім этапам рахунак па перамогам паміж камандай з Маранелла і міланскай Alfa Romeo быў нічыйным - 3:3, і на перамогу ў першынстве мелі прыкладна аднолькавыя шанцы Хуан Мануэль Фанхіа (Alfa-Romeo) і італьянскі гоншчык Альберта Аскары (Ferrari).
Першы чэмпіёнскі тытул Фанхіа узяў у Іспаніі. Аскары выйграў кваліфікацыю і са старту гонкі выйшаў наперад, але ўжо пасля першага круга яго нагнаў Фарына. Затым ззаду на яго насеў Фанхіа, які абагнаў спачатку Фарыну, а на чацвёртым крузе - Аскары. Надзеі апошняга на перамогу ў чэмпіянаце былі пахаваныя занадта хутка з-за праблем з гумай. Альберта вымушаны быў тройчы змяняць яе, і стаў толькі чацвёртым.
Фанхіа ж атрымаў лёсавызначальную перамогу і ўпершыню выйграў чэмпіянат, а яго поспех падмацаваў подыумам Фарына. Гансалез стаў другім, і гэта дапамагло яму выйсці на трэцяе месца ў чэмпіянаце. Тытул жа Хуана Мануэля стаў настолькі важным для патрыятычнай Аргенціны, што прэзідэнт Хуан Перон абвясціў па гэтым выпадку тры святочныя дні і першыя сапраўдныя фаны хадзілі па вуліцах Буэнас-Айрэса, размахваючы нацыянальнымі сцягамі.
Пазіцыі пілотаў
Схема размеркавання ачкоў згодна з пазіцыяй у гонцы.
Шклянка
Шклянка — шкляная пасудзіна ў форме, блізкай да цыліндра або ўсечанага конуса, аб'ёмам каля 200—250 мл. Прыдатная для ўжывання як халодных, так і гарачых напояў.
Радаван Караджыч
Ра́даван Кара́джыч (Радован Караџић; ) — палітычны дзеяч баснійскіх сербаў, прэзідэнт Рэспублікі Сербскай (1992—1995), паэт, прафесар псіхіятрыі.
Заснавальнік Сербскай дэмакратычнай партыі Босніі і Герцагавіны (1990). Падчас Грамадзянскай вайны, распачатай пасля абвяшчэння баснійскімі мусульманамі незалежнасці Босніі і Герцагавіны, узначаліў узброены супраціў, дамагаючыся тэрытарыяльных пераваг для баснійскіх сербаў. У 1995 падпісаў мірную дамову ў Дэйтане (ЗША), паводле якіх Боснія была падзеленая на мусульманскую, харвацкую і сербскую тэрыторыі.
Жыў у Бялградзе, хаваўся, пакуль не быў арыштаваны і не адпраўлены ў Гаагу.
У 2008 арыштаваны і з таго часу знаходзіцца ў турме Міжнароднага трыбунала па былой Югаславіі. У 2016 Радаван Караджыч прысуджаны да 40 гадоў турмы за ваенныя злачынствы і злачынствы супраць чалавечнасці, учыненыя падчас баснійскай вайны 1992—1995 гадоў. Ён, у прыватнасці, прызнаны вінаватым у генацыдзе ў Срэбраніцы — невялікім баснійскім горадзе, дзе ў ліпені 1995 годабылі забітыя ад сямі да васьмі тысяч баснійскіх мусульман. Па выніках разбору суд усклаў на Караджыча адказнасць за забойства, захоп закладнікаў і прымусовае перасяленне жыхароў Босніі і Герцагавіны. Яго прызналі вінаватым у т.л. па эпізодзе з аблогай горада Сараева, за час якой загінулі тысячы чалавек. Усяго абвінаваўчы прысуд быў вынесены па 10 эпізодах з 11. Караджыча апраўдалі толькі па абвінавачванні ў генацыдзе жыхароў сямі баснійскіх населеных пунктаў у 1992 годзе.
Маніса (горад)
Маніса (Manisa), горад у Эгейскім рэгіёне Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Маніса. У асманскія часы многія сыны султанаў праходзілі навучанне ў Манісе, з-за чаго горад атрымаў нефармальную назву «горад шахзадаў» (Şehzadeler şehri).
Радаван Караджыч
Абвінавачванне дамагалася для Караджыча павелічэння тэрміну зняволення з 40 гадоў да пажыццёвага і прызнання яго вінаватым у генацыдзе за яго меркаваную ролю ў злачынствах, якія здзяйсняліся супраць грамадзян несербскай нацыянальнасці ў некалькіх баснійскіх гарадах у першыя гады вайны. Караджыч тым часам прасіў разгледзець апеляцыю аб правядзенні новага суда. 20 сакавіка 2019 года cуд ААН у Гаазе прысудзіў Радавана Караджыча да пажыццёвага зняволення.
Фёдар Мікалаевіч Глінка
Фёдар Мікалаевіч Глінка (8 (19) чэрвеня 1786, маёнтак Сутокі, Духаўшчынскі павет, цяпер Смаленская вобласць — 11 (23) лютага 1880, Цвер) — рускі паэт, публіцыст, празаік, афіцэр, удзельнік дзекабрысцкіх таварыстваў; брат С. М. Глінкі.
Ліманад
Ліманад — салодкі безалкагольны напой, часцей газаваны. Валодае ахаладжальнай уласцівасцю. Падрыхтоўваецца выключна з пладоў лімона, ёсць памылковае меракаванне, што любы халодны ёсць ліманадам.
Гісторыя
У XVII стагоддзі ліманадам называўся напой, які гатаваўся з лімоннага соку і лімоннай настойкі. Адсюль і яго назва — Limonade (Lemon added), што значыць «лімоназаваны».
У 1767 годзе англійскі хімік Джозеф Прыстлі вынайшаў помпу, якая насычала ваду газам, які ўтвараўся пры закісанні піва. Прамысловая вытворчасць такіх помпаў пачаў Якаб Швэп. І таму першай кампаніяй, якая выпусціла ў шырокі продаж газаваныя напоі, была «Schwepp & Co», заснаваная Якабам Швэпам, у далейшым пачала выпускаць воды з фруктовымі і ягаднымі сіропамі. Паколькі натуральныя сіропы каштавалі дорага, то іх сталі замяняць кіслотамі і эсэнцыямі. Першай была выдзелена лімонная кіслата і ліманад стаў ў 1833 годзе лідарам фруктовых газіровак ва ўсім свеце, а «Lemon’s Superior Sparkling Ginger Ale» («Выдатны пеністы лімонавы імбірны эль») — першай зарэгістраванай гандлёвай маркай безалкагольнага напою.
Тоса-дэ-Мар
Тоса-дэ-Мар (Tossa de Mar) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Жырона ў складзе аўтаномнай супольнасці Каталонія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Сельва, у бухце Коста-Бравы, за 90 км на паўночны ўсход ад Барселоны. Займае плошчу 38,18 км². Насельніцтва 5976 чалавек (на 2010 год). Турызм.
Вустэр (значэнні)
Вустэр — назва населеных пунктаў.
Чарка
Ча́рка — невялікая шклянка ёмістасцю не больш за 50 г. Шырока выкарыстоўваецца для ўжывання моцнаалькагольных напояў. Галоўнае адрозненне ад кілішку — адсутнасць ножкі.
Клод Лелуш
Клод Лелуш (Claude Lelouch; нар., ) — французскі кінарэжысёр, сцэнарыст, аператар, акцёр, прадзюсар.
Устаннае
Уста́ннае (, Устанное) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Назва
Паводле падання, назва паходзіць ад таго, што тут было ўстанія (паўстанне).
Гісторыя
У 1750 годзе мела назву Устанна, 9 дымоў. На карце 1777 пазначана як Усціна-Чыкаўка. У 1783 Устанная, 190 жыхароў. У 1926 дзейнічала чатырохкласная школа.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічае дом сацыяльных паслуг.
NGC 3435
NGC 3435 (іншыя абазначэнні — UGC 6025, MCG 10-16-22, ZWG 291.12, IRAS10517+6132, PGC 32786) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паленсія
Паленсія (Palencia) — горад у Іспаніі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Паленсія была заснавана як Паланція на беразе ракі Карыён у I стагоддзі да н. э., затым заваяваная вестготамі, ад якіх захавалася найстаражытная ў Іспаніі хрысціянская царква — базіліка Сан-Хуан-Баўтыста (у 12 км ад горада каля вёскі Вента-дэ-Баньёс). У Сярэднія стагоддзі Паленсія была каралеўскай рэзідэнцыяй. У 1212 годзе Альфонса VIII Кастыльскі заснаваў у горадзе першы ў Іспаніі ўніверсітэт, які пазней быў пераведзены ў Саламанку. Галоўны будынак горада — сабор Ла-Белья-Дэскансіда, фактычна скапіяваны з Бургаскага сабора. Паводле перапісу насельніцтва на 2009 год у Паленсіі пражываюць 82651 чалавек.
Савелій Міронавіч Рубашоў
Савелій Міронавіч Рубашоў (,, Лепельскі павет — , ) — беларускі, расійскі і малдаўскі хірург, вучоны-медык, арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны, прафесар (1924), заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1930) і Малдаўскай ССР (1947). Адзін з заснавальнікаў хірургіі грудной клеткі ў Расіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і ў мястэчку Чашнікі Віцебскай губерні. Пасля заканчэння гімназіі ў Варонежы ў 1901 годзе паступіў на медыцынскі факультэт Харкаўскага ўніверсітэта (скончыў у 1907 годзе) і быў пакінуты ардынатарам універсітэцкай клінікі шпітальнай хірургіі (1907—1910). У 1910—1914 гадах — ардынатар хірургічнай клінікі Маскоўскага ўніверсітэта. Доктар медыцыны (1912), дысертацыя была выканана пад кіраўніцтвам прафесара і прысвечана лячэнню эмфізэмы лёгкіх.
У 1914—1923 гадах, у перыяд Першай сусветнай і Грамадзянскай войнаў, працаваў хірургам у ваенных шпіталях, займаўся арганізацыяй ваенна-санітарнай службы РСЧА, навуковай дзейнасцю. У 1923 годзе — дацэнт кафедры агульнай хірургіі медыцынскага факультэта Харкаўскага ўніверсітэта. У 1924—1927 гадах — загадчык 1-й хірургічнай клінікі медыцынскага факультэта і кафедры агульнай хірургіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, прафесар (1924). У 1924—1934 гадах — загадчык кафедры факультэцкай хірургіі медыцынскага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (пасля Беларускага медыцынскага інстытута, 1930). Адначасова — першы загадчык кафедры хірургіі БелДІУУ ў 1932—1934 гадах і дырэктар філіяла Усебеларускага Цэнтральнага інстытута пералівання крыві (1932—1934). Старшыня навуковага таварыства хірургаў БССР (1930—1934), першы заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1930). Пад яго рэдакцыяй быў выдадзены першы вучэбны дапаможнік па хірургіі на беларускай мове «Клінічная хірургія» (1932).
У 1934—1941 гадах — загадчык кафедры агульнай хірургіі 2-га Ленінградскага медыцынскага інстытута, у 1941—1944 гадах — загадчык кафедры агульнай хірургіі Новасібірскага медыцынскага інстытута, адначасова кансультант эвакашпіталяў, у 1944—1945 гадах — загадчык кафедры агульнай хірургіі Кіславодскага медыцынскага інстытута, арганізаванага з прафесарскага складу 2-га Ленінградскага медінстытута і пераведзенага ў 1945 годзе ў Кішынёў. З 1945 года і да канца жыцця — загадчык заснаваных ім кафедраў факультэцкай хірургіі (1945) і аператыўнай хірургіі (1950) Кішынёўскага медыцынскага інстытута. Быў старшынёй Кішынёўскага хірургічнага таварыства, галоўным хірургам і галоўным анколагам МССР.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы ў галіне хірургічных умяшанняў пры захворваннях брушной паражніны (апендыцыту, халецыстыту, панкрэатыту, язвавай хваробы страўніка, грыж), абязбольвання, а таксама ваенна-палявой хірургіі (агнястрэльных пашкоджанняў суставаў, грудной клеткі, сцягна, інфікаваных ран), уралогіі (злаякасных новаўтварэнняў мужчынскіх палавых органаў). Адным з першых апісаў прыроджаныя ангіядысплазіі (сіндром Паркса-Вебера-Рубашова, 1928), пухліны вілачкавай залозы (1911), прапанаваў мадыфікацыю метаду гастраскапіі (1912).
Аўтар некалькіх падручнікаў. Сярод вучняў — М. І. Перэльман, І. М. Стальмашонак, У. В. Бабук, І. А. Маянц і іншыя.
Бібліяграфія
С. М. Рубашоў аўтар шматлікіх кніг па хірургіі.
Манаграфіі:
Абрахам Робінсан
Абрахам Робінсан (Abraham Robinson,  — ) — амерыканскі матэматык, стваральнік «нестандартнага аналізу». Робінсан даказаў, што поле рэчавых лікаў можа быць пашырана да мноства, якое змяшчае бясконца малыя і бясконца вялікія велічыні ў тым сэнсе, які ўкладвалі ў гэтыя паняцці Лейбніц і іншыя матэматыкі XVIII стагоддзя.
Біяграфія
Абрахам Робінсан нарадзіўся ў нямецкім горадзе Вальдэнбург (у нашы дні — Валбжых, Польшча), у яўрэйскай сям’і. Першапачаткова яго прозвішча было Рабінзонам (ням. Robinsohn), пасля пачатку Другой сусветнай вайны ён перайшоў на англійскае напісанне прозвішча.
Бацька Абрахама, пісьменнік (па адукацыі хімік), памёр неўзабаве пасля нараджэння сына. Калі нацысты прышлі да ўлады ў Германіі (1933), Абрахаму было 15 гадоў. Сям’я (маці і двое сыноў) з’ехалі ў Палесціну. У 1935 годзе Робінсан паступіў у іерусалімскі Яўрэйскі ўніверсітэт, які скончыў з адзнакай і быў накіраваны ў Парыж (1939) для працягнення адукацыі ў Сарбоне. Пачатак Другой сусветнай вайны заспеў яго ў Францыі.
На адным з апошніх караблёў Робінсан уцёк ад нацысцкіх войскаў у Англію, дзе быў залічаны ў шэрагі руху «Змагарная Францыя» у якасці эксперта па аэрадынаміцы і палётам са звышгукавымі хуткасцямі. Да канца вайны ён стаў выбітным спецыялістам у гэтай галіне, аднак працягваў даследаванні па матэматычнай логіцы, якой захапіўся ва ўніверсітэце.
Пасля вайны Робінсан некаторы час працаваў у Лондане. У 1946 годзе ён атрымаў дыплом ад Яўрэйскага ўніверсітэта, а ў 1949 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў Лондане на тэму: «Метаматэматыка алгебраічных сістэм». У 1951—1957 гг. займае кафедру прыкладной матэматыкі ў Таронта (Канада), затым 5 гадоў выкладае ў Яўрэйскім універсітэце.
Рыпін
Рыпін (Rypin, Rippin) — горад у Польшчы, размешчаны за 150 км на паўночны захад ад Варшавы і за 60 км на ўсход ад Торуні. Адміністрацыйны цэнтр Рыпінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Рыпін. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10,96 км². Насельніцтва 16,6 тыс. чалавек.
Абрахам Робінсан
Біяграфія
У 1962 годзе Робінсан канчаткова перасяляецца ў ЗША. Першыя 5 гадоў ён выкладаў у Каліфарнійскім універсітэце (Лос-Анджэлес). У 1967 годзе Робінсан перайшоў у Ельскі ўніверсітэт. Памёр ад раку ў 1974 годзе.
Гебзе
Гебзе (Gebze), горад у Мармуроваморскім рэгіёне Турцыі, у правінцыі Каджаэлі, за 30 км ад Стамбула.
У 183 да н.э. у гэтым партовым горадзе (тады — Лібіса), каб не трапіць у рымскі палон, здзейсніў самагубства Ганібал.
NGC 3436
NGC 3436 (іншыя абазначэнні — MCG 1-28-16, ZWG 38.39, MK 1266, PGC 32633) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Наша справа
«Наша справа» — газета рэвалюцыйна-дэмакратычнага кірунку ў Заходняй Беларусі, апошняе афіцыйнае перыядычнае выданне Беларускай сялянска-работніцкай грамады (БСРГ). Выдавалася 30 верасня 1926 і з 1 снежня 1926 да 22 студзеня 1927 ў Вільні на беларускай мове.
Драгічын
Драгі́чын (, Дрогичин) — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Драгічынскага раёна, на аўтамагістралі Брэст — Пінск. За 110 км на ўсход ад Брэста, 7 км ад чыгуначнай аднаіменнай станцыі Драгічын на лініі Брэст — Гомель, але ў самім горадзе знаходзіцца чыгуначная станцыя Драгічын-Горад. Насельніцтва 14 976 чал. (2017).
Гісторыя
У другой палове XVII ст. згадваецца Давячоравічаўскі маёнтак, які ў апошняй чвэрці XVIII ст. называўся графствам. У 1749 годзе пінскі маршалак М. Ажэшка заснаваў у мястэчку францысканскі кляштар. У 1778—1779 гадах было 68 дамоў, а само паселішча называлася горадам. У другой палове XVIII ст. была ратуша.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, мястэчка Кобрынскага павета. Станам на 1849 год 98 будынкаў. Да 1886 года каля Драгічына збудавалі чыгуначную станцыю. Паводле перапісу 1897 года — 280 дамоў (з іх 140 жылых), царкоўнапрыходская школа, 2 народныя вучылішчы, лячэбніца. Напярэдадні Першай сусветнай вайны працавалі фабрыка саламяных капелюшоў, 2 маслабойні, завод ачысткі крэйды, млыны.
У 1939 годзе Драгічын увайшоў у БССР, 15 студзеня 1940 года нададзены статус пасёлка гарадскога тыпу і раённага цэнтра. У Другую сусветную вайну з 25 чэрвеня 1941 да 17 ліпеня 1944 года пад нямецкай акупацыяй. 27 ліпеня 1965 года ў склад Драгічына ўключаны вёскі Броннае, Зарэчка і Стараселле, Драгічын стаў цэнтрам Драгічынскага сельсавета (былы Старасельскі). 10 лістапада 1967 года Драгічын атрымаў статус горада.
Экалогія
Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС Драгічын апынуўся ў спісе небяспечных раёнаў з павялічаным радыеактыўным фонам. Сёння пляма радыеактыўнага забруджання цягнецца Драгічынскім раёнам трыма кроплямі з поўдня на поўнач. Пачынаецца яна з 5—7 кіламетровай палосы ў Радаставе, звужаецца каля Дняпроўска-Бужанскага канала, зноў пашыраецца каля Палескай чыгункі і потым клінам ідзе ў Белаазёрска-Бярозаўскім кірунку. Усё гэта зямля, забруджаная цэзіем-137.
Эканоміка
Прадпрыемствы машынабудавання, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасці.
Культура
Дзейнічаюць кінатэатр, Дом культуры, дом творчасці дзяцей і юнацтва, 2 бібліятэкі, цэнтр моладзі «Спатканне».
Адукацыя
У Драгічыне працуюць гімназія, 2 сярэднія, музычная, дзіцяча-юнацкая спартыўная школы, 6 дашкольных устаноў, Драгічынскі дзяржаўны аграрны каледж (раней Драгічынскае дзяржаўнае ПТВ № 163 сельскагаспадарчай вытворчасці).
Медыцына
Медыцынскія паслугі надаюць бальніца і паліклініка.
Мас-медыя
Выдаецца раённая газета «Драгічынскі веснік».
Турыстычная інфармацыя
Спыніцца можна ў гарадскай гасцініцы.
Вядомыя асобы
Непадалёк ад Драгічына, у маёнтку Людвінова, некалькі гадоў жыла пісьменніца Эліза Ажэшка.
У Драгічыне пахаваны балгарскі грамадска-палітычны дзеяч Тодар Мінкаў (1830—1906).
Белавежа (аб’яднанне)
Беларускае літаратурнае аб’яднанне «Белавежа» — аб’яднанне беларускіх пісьменнікаў Польшчы, якія пішуць на беларускай мове. Літаратуразнаўцы атаясамліваюць іх з асобнай беларускай літаратурнай групай (так званыя «белавежцы»). У цяперашні час яно аб’ядноўвае каля 20 пісьменнікаў, якія жывуць у Польшчы. Членамі аб’яднання, сярод іншых, з’яўляюцца Ян Чыквін, Аляксандр Баршчэўскі, Віктар Швед, Надзея Артымовіч і Міра Лукша. Да яго таксама належалі Сакрат Яновіч і Георгій Валкавыцкі. Беларускае літаратурнае аб’яднанне «Белавежа» — адзіная за межамі Беларусі арганізацыя пісьменнікаў, якія пішуць на беларускай мове. Гэта таксама адзіная літаратурная арганізацыя створаная нацыянальнай меншасцю, якая пражывае ў Польшчы.
Гісторыя
Аб’яднанне пачало стварацца ў кастрычніку 1956 года, што актывізавала дзейнасць беларускіх пісьменнікаў і давала надзею на ўзнікненне арганізаванага літаратурнага руху. Стварэнне аб’яднання было яшчэ адным элементам інстытуцыяналізацыі беларускай нацыянальнай меншасці, якая прыпала на гэты час (пасля стварэння Беларускага грамадска-культурнага аб’яднання ў 1956 і з’яўлення першага нумара штотыднёвіка «Ніва» 4 сакавіка 1956 г.). Першапачаткова штотыднёвік «Ніва» друкаваў творы маладых літаратараў (быў створаны існуючы да сёння раздзел «Літаратурная старонка», прызначаны для прэзентацыі твораў «белавежцаў») вялася дыскусія на тэму мэтазгоднасці стварэння ўласнага аб’яднання.
8 чэрвеня 1958 года ў рэдакцыі «Нівы» адбыўся арганізацыйны з’езд Беларускага літаратурнага аб’яднання, першым кіраўніком якога быў Георгій Валкавыцкі. У 1962 годзе аб’яднанне, ужо пад назвай «Белавежа», аддзялілася ад «Нівы» і стала аддзелам БГКТ. У пачатковым перыядзе дзейнасці аб’яднання найбольш актыўнымі былі: Янка Анісеровіч, Ян Чыквін, Дзмітрый Шатыловіч, Віктар Швед, Аляксандр Баршчэўскі і Уладзімір Гайдук. Першым выданнем аб’яднання (і ў той жа час першым зборнік паэзіі выдадзеным у пасляваенным Беластоку), стаў альманах «Рунь», у якім было надрукавана сямнаццаць вершаў беларускіх аўтараў). Да пачатку 70-х з’явіліся першыя томікі паэзіі членаў «Белавежы».
У 1970—1977 гадах да аб’яднання далучылася 34 асобы, у тым ліку Надзея Артымовіч.
У 1990 аб’яднанне аддзялілася ад Беларускага грамадска-культурнага таварыства і стала незалежнай арганізацыяй Беларускае літаратурнае аб’яднанне «Белавежа». У тым жа годзе пачалося выданне Бібліятэкі Беларускага літаратурнага аб’яднання «Белавежа». Да 2014 года ў гэтай серыі выйшла 88 выданняў.
У 1998 годзе пачалося выданне беларусазнаўчага літаратурна-навуковага часопіса «Тэрмапілы» пад рэдакцыяй Яна Чыквіна.
Невежа
Не́вежа — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Сосніца, за 35 км на паўночны ўсход ад горада Полацк.
Назва
Назва балцкага паходжання.
Корань Vež-  — фанетычны варыянт кораня Važ-, які ў назве літоўскай ракі Važ-upė.
Ад індаеўрапейскага *ṷegh- «рухацца, цягнуць, везці», адкуль літоўскае vežti «везці», važiuoti «ехаць».
Гідранімічныя аналагі — назва нёманскай ракі Нявежа, ракі Нявежа (рус. Невежа) на Павоччы (прыток Упы).
Нявежская назва значыць «Нехуткаплыннае (возера)».
Гідраграфія
Плошча паверхні возера 0,93 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 1 км, найбольшая глыбіня 3 м, даўжыня берагавой лініі больш за 4,5 км. Плошча вадазбору 79,2 км².
Катлавіна выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы вышыні вышынёй да 13 м, сярэдне стромкія. На захадзе і поўдні схілы вышынёй да 5 м, спадзістыя, пясчаныя, пад хмызняком.
Возера праточнае. Упадае ручай і на паўночным усходзе рака Жэльцанка, выцякае рака Невежа.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, гусцяра, плотка, акунь, лінь і іншыя віды рыб.
Дзікае (возера, басейн Усы)
Дзі́кае — возера ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Уса, за 16 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Чэрвень, прыкладна за 1,1 км на паўночны ўсход ад вёскі Вішанька.
Плошча паверхні 0,14 км². Даўжыня 0,52 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 1,2 км. Катлавіна возера слаба выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Берагі нізкія, забалочаныя. У паўднёва-ўсходняй частцы з возера выцякае рака Уса. У паўночнай частцы пратокай возера злучанае з сістэмай меліярацыйных каналаў у басейне рэк Гаць і Уша.
У возеры водзяцца карась, лінь, плотка, акунь, шчупак і іншыя віды рыб.
Допінг
Допінг (doping, ад dope — даваць наркотыкі) — тэрмін мае ўжыванне ў спорце не толькі да наркатычных рэчываў, але да любых рэчываў прыроднага ці сінтэтычнага паходжання, якія дазваляюць у выніку іх прыёму дамагчыся паляпшэння спартыўных вынікаў. Напрыклад могуць рэзка падымаць на кароткі час актыўнасць нервовай і эндакрыннай сістэм і цягліцавую сілу, да іх таксама адносяцца прэпараты, якія стымулююць сінтэз цягліцавых бялкоў пасля ўздзеяння нагрузак на цягліцы. Велізарная колькасць лекавых сродкаў маюць статус забароненых для спартсменаў падчас спаборніцтваў. Сучасная канцэпцыя ў галіне барацьбы з допінгам у спорце вышэйшых дасягненняў прыведзена ў антыдопінгавым Кодэксе САДА (Сусветнае антыдопінгавае агенцтва, заснаванае па ініцыятыве Міжнароднага алімпійскага камітэта — МАК). САДА кожны год выдае забаронены спіс прэпаратаў для спартсменаў і новыя версіі так званых стандартаў: міжнародны стандарт для лабараторый, міжнародны стандарт для тэставанняў і міжнародны стандарт для афармлення тэрапеўтычных выключэнняў.
Сёння прынята лічыць, што ўжыванне допінгу — гэта свядомы прыём рэчыва, залішняга для нармальнага функцыянавання арганізма спартсмена, альбо празмернай дозы лекаў, з адзінай мэтай — штучна ўзмацніць фізічную актыўнасць і цягавітасць на час спартыўных спаборніцтваў.
Блез Паскаль
Блез Паска́ль (Blaise Pascal;, Клермон-Феран — , Парыж) — французскі філосаф і літаратар, матэматык, фізік i крэацыяніст.
Стварыў вылічальную машыну (працу над якой распачаў у 1642 годзе), якая атрымала назву «паскаліна». Устанавіў асноўны закон гідрастатыкі, падцвердзіў меркаванне Эванджэліста Тарычэлі пра існаванне атмасфернага ціску. У палове жыцця адышоў ад вывучэння прыродазнаўчых навук і зацікавіўся філасофіяй і рэлігіяй, схіляўся да янсенізму.
З 1655 жыў у кляштары янсеністаў. Аўтар філасофскіх трактатаў і сатырычных твораў. У філасофскіх творах — «Думкі» (апубл. 1669) і інш. выказваў ідэі аб трагічнасці і кволасці чалавека, які знаходзіцца паміж двума бяздоннямі — бясконцасцю і мізэрнасцю («чалавек — часцінка, якая мысліць»). Выступаў за аўтаномію навукі ў адносінах да філасофіі, сцвярджаў каштоўнасць эксперыментальнага метаду. Лічыў, што «чалавек прызначаны для бясконцасці», а розум павінен падначальвацца фактам. Шлях спасціжэння таямніц быцця, выратавання чалавека ад адчаю бачыў у хрысціянстве. Палеміка з езуітамі адлюстравалася ў «Лістах да правінцыяла» (1656-57) — шэдэўры французскай сатырычнай прозы.
Яго імем названа мова праграмавання — паскаль, і адзінка ціску — паскаль.
Вядомасць атрымала і яго сястра Жаклін Паскаль.
Крычаўскі раён
Геаграфія
Размешчаны на ўсходзе Магілёўскай вобласці. Плошча 800 км².
Асноўныя рэкі — Сож з прытокамі Асцёр, Чорная Натапа, Волчас, Мяртвіца, Бялянка, Добрасць, Худабычка і Лабжанка, Жураўка.
Гісторыя
У 1786 г. рускі генерал-маёр А. К. Меер падрыхтаваў «Апісанне Крычаўскага графства, або былога староства», дзе апісаў прыроду, побыт і культуру жыхароў сучасных Крычаўскага, Клімавіцкага, Хоцімскага, Касцюковіцкага і Краснапольскага раёнаў Беларусі. Рукапіс захоўваецца ў Казанскім універсітэце. Апублікаваны з скарачэннямі Е. Р. Раманавым у «Магілёўскай даўніне», 1901, вып. 2.