cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі
Недатыкальнасць
Крымінальная справа ў стаўленні дэпутата Палаты прадстаўнікоў разглядаецца Вярхоўным Судом.
Паседжанні
Паседжанні палаты з’яўляюцца адчыненымі. Палата, калі гэтага патрабуюць інтарэсы дзяржавы, можа прыняць рашэнне аб правядзенні зачыненага паседжання большасцю галасоў ад яе поўнага складу. Падчас паседжанняў, у тым ліку і зачыненых, Прэзідэнт, яго прадстаўнікі, Прэм’ер-міністр і члены Урады могуць выступаць па-за чаргой якія запісаліся для выступу гэтулькі раз, колькі яны гэтага запатрабуюць.
Адно паседжанне ў месяц рэзервуецца для пытанняў дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і адказаў Урада.
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў мае права звярнуцца з запытам да Прэм’ера-міністру, членаў Урада, кіраўнікоў дзяржаўных органаў, утвораных або абіраных Парламентам. Запыт павінен быць уключаны ў павестку дня палаты. Адказ на запыт належыць даць на працягу дваццаці сесійных дзён.
Паседжанне палаты лічыцца правамоцным пры ўмове, што на ім прысутнічае не менш двух трацін дэпутатаў ад поўнага складу палаты.
Галасаванні
Галасаванне ў Палаце прадстаўнікоў адчыненае і ажыццяўляецца асабіста дэпутатам шляхам падачы голасу «за» або «супраць». Таемнае галасаванне праводзіцца толькі пры рашэнні кадравых пытанняў.
Рашэнні
Рашэнні лічацца прынятымі пры ўмове, што за іх прагаласавала большасць ад поўнага складу, калі іншае не прадугледжана Канстытуцыяй.
Законы аб асноўных напрамках унутранай і знешняй палітыкі Рэспублікі Беларусь, аб ваеннай дактрыне Рэспублікі Беларусь з’яўляюцца праграмнымі і лічацца прынятымі пры ўмове, калі за іх прагаласавала не менш двух трацін ад поўнага складу.
Віктар Рудчык
Віктар Рудчык (8 сакавіка 1934, Вулька Нурэцкая — 6 студзеня 1989, Беласток) — журналіст газеты «Ніва».
Біяграфія
Вучыўся ў Варшаўскім універсітэце, дзе закончыў аддзяленне польскай філалогіі.
У 1960 годзе прыйшоў у «Ніву», адначасова супрацоўнічаў з іншымі выданнямі. Быў вядучым беларускіх радыёперадач на беластоцкім радыё. Займаўся літаратурнай творчасцю. Спадчыну Рудчыка складаюць некалькі дзясяткаў апавяданняў і неапублікаваныя дагэтуль аповесці. Аўтар цыкла матэрыялаў «Партызанскімі сцежкамі», гістарычных нарысаў «Буг у агні», фельетонаў «Гутаркі дзядзькі Максіма» ды з вясковага жыцця.
Быў членам Галоўнага праўлення Беларускага грамадска-культурнага таварыства, сакратаром пярвічнай арганізацыі Польскай аб’яднанай працоўнай партыі пры БГКТ і «Ніве».
За шматгадовую журналісцкую дзейнасць быў узнагароджаны Залатым і Срэбным Крыжамі заслугі, срэбнай адзнакай «Заслужаны для Беласточчыны».
Пахаваны на праваслаўных могілках парафіі Усіх Святых у Беластоку.
Раманюк
Раманюк — прозвішча.
Русіў (Уладзімір-Валынскі раён)
Русіў (Ру́сів) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Пагоня (часопіс)
«Пагоня» — літаратурна-грамадскі часопіс на беларускай мове. Выходзіў у 1945—1946 гг. у Аўстрыі намаганнямі беларускіх эмігрантаў.
ФК Зара Луганск
«Зара» (Зоря) — украінскі футбольны клуб з горада Луганск. Выступае ва Украінскай Прэм’ер-лізе.
Саграда Фамілія
Першы праект быў распрацаваны архітэктарам Франсіска дэль Вільяр (кат. Francisco de Paula del Villar y Lozano), на месца якога ў канцы 1883 года быў запрошаны А. Гаўдзі, значна змяніў першапачатковы праект. Па рашэнні ініцыятараў фінансаванне работ па будаўніцтве павінна выконвацца выключна за кошт ахвяраванняў вернікаў, што з'яўляецца адной з прычын такога працяглага будаўніцтва.
7 лістапада 2010 г. сабор быў асвячоны папам Бенедыктам XVI і быў афіцыйна аб'яўлены гатовым да штодзённых набажэнстваў.
Ісонь
Насельніцтва складае 1388 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Фінкельштэйн
Фінкельштэйн — прозвішча.
NGC 5266A
NGC 5266A (іншыя абазначэнні — ESO 220-30, AM 1337-480, IRAS13375-4805, PGC 48390) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
1961 год у гісторыі астраноміі
1961 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Эўклід
Эўклід ці Еўклід (Ευκλείδης, каля 300 да н.э.) — старажытнагрэчаскі матэматык, «бацька геаметрыі».
Каміла Мікалаеўна Крушэльніцкая
Каміла Мікалаеўна Крушэльніцкая (, Баранавічы —, Карэлія) — дзеячка каталіцкага касцёла.
Біяграфія
Скончыла гімназію. Падчас Першай сусветнай вайны патрапіла ў Расію. Жыла і працавала ў Маскве. Была парафіянкай. У сваёй кватэры збірала знаёмых, вяла дыскусіі на рэлігійна-філасофскія тэмы. Стварыла падпольны каталіцкі гурток. У ночы з 28 на 29 чэрвеня 1933 года разам з іншымі паплечнікамі па веры была арыштавана. 19 лютага 1934 года асуджана па арт. 58—8, 58-10 і 58-11 КК РСФСР да 10 гадоў выпраўленча-працоўных лагероў.
Эўклід
Асноўная праца Эўкліда «Пачаткі» больш за дзве тысячы год заставалася асноўным падручнікам геаметрыі, змяшчаючы набор аксіём, якія складаюць сістэму прынцыпаў, вядомую як Эўклідава геаметрыя. Акрамя выкладу геаметрыі (планіметрыі і стэрэаметрыі) і рада пытанняў тэорыі лікаў, у гэтай рабоце Эўклід падвёў вынік папярэдняму развіццю старажытнагрэчаскай матэматыкі і стварыў фундамент далейшага развіцця матэматыкі.
Каміла Мікалаеўна Крушэльніцкая
Біяграфія
На Салаўках выйшла замуж. Працягвала прапаведаваць свае перакананні. У 1937 годзе Каміла была расстраляна.
У 2003 годзе расійскі рымска-каталіцкі касцёл прапанаваў залічыць 16 кандыдатаў да вялікамучанікаў, сярод якіх была і Крушэльніцкая.
Эўклід
З іншых твораў па матэматыцы трэба адзначыць «Аб дзяленні фігур», які захаваўся ў арабскім перакладзе, 4 кнігі «Канічныя сячэнні», матэрыял якіх увайшоў у твор з такою ж назвай Апалонія Пергскага, а таксама «Парызмы», уяўленне аб якіх можна атрымаць з «Матэматычнага збору» Папа Александрыйскага. Эўклід — таксама аўтар работ па астраноміі, оптыцы, музыцы і інш.
Біяграфія
Да найбольш верагодных звестак аб жыцці Эўкліда звычайна адносяць тое нямногае, што было напісана ў Каментарыях Прокла да першай кнігі «Пачаткаў» Эўкліда. Адзначыўшы, што «ўсе, хто пісаў аб гісторыі матэматыкі» не давялі выкладанне развіцця гэтай навукі да часоў Эўкліда, Прокл адзначае, што Эўклід быў старэйшы чым Платонаўскі гурток, але маладзейшы чым Архімед і Эратасфен, і жыў у часы Пталамея I Сатэра, таму што і Архімед, які жыў у часы Пталамея Першага, упамінае аб Эўклідзе і расказвае, што Пталамей спытаў яго, ці ёсць карацейшы шлях вывучэння геаметрыі чым «Пачаткі»; а той адказаў, што няма царскага шляху да геаметрыі.
Дадатковыя рысы да партрэта Эўкліда можна ўбачыць у Папа і Стабея. Пап паведамляе, што Эўклід быў ветлівы з усімі, хто мог хоць у якой-небудзь ступені садзейнічаць развіццю матэматычных навук, а Стабей расказвае анекдот аб Эўклідзе. Пачаўшы вывучэнне геаметрыі і разабраўшы першую тэарэму, адзін юнак запытаў у Эўкліда: «А якая мне будзе выгада ад гэтай навукі?» Эўклід паклікаў раба і сказаў: «Дай яму тры аболы, раз ён хоча атрымліваць выгаду ад навучання».
Арабскія аўтары лічылі, што Эўклід жыў у Дамаску і выдаў там «Пачаткі» Апалонія.
«Пачаткі» Эўкліда
«Пачаткі» складаюцца з трынаццаці кніг. Першая і некаторыя іншыя кнігі суправаджаюцца спіскам азначэнняў. У першай кнізе таксама змяшчаны спіс пастулатаў і аксіём. Як правіла, пастулаты задаюць асноўныя (першасныя) пабудовы (напрыклад, «трэба, каб праз любыя два пункты можна было правесці прамую»), а аксіёмы — агульныя правілы вываду пры аперыраванні з велічынямі (напрыклад, «калі дзве велічыні роўныя трэцяй, то яны роўныя паміж сабой»).
У першай кнізе вывучаюцца ўласцівасці трохвугольнікаў і паралелаграмаў; у гэтай кнізе знаходзіцца знакамітая тэарэма Піфагора для прамавугольных трохвугольнікаў. Кніга другая ўзыходзіць да піфагарэйцаў, прысвечана так званай «геаметрычнай алгебры». У трэцяй і чацвёртай кнігах выкладаецца геаметрыя акружнасцей, а таксама ўпісаных і апісаных многавугольнікаў; падчас працы над гэтымі кнігамі Эўклід мог карыстацца сачыненнямі Гіпакрата Хіяскага. У пятай кнізе ўводзіцца агульная тэорыя прапорцый, пабудаваная Еўдоксам Кнідскім, а ў шостай кнізе яна прымяняецца да тэорыі падобных фігур. Сёмая, восьмая і дзевятая кнігі прысвечаны тэорыі лікаў і ўзыходзяць да піфагарэйцаў. Аўтарам восьмай кнігі быў, верагодна, Архіт Тарэнцкі. У гэтых кнігах разглядаюцца тэарэмы аб прапорцыях і геаметрычных прагрэсіях, уводзіцца метад для знаходжання найбольшага агульнага дзельніка двух лікаў (вядомы зараз як алгарытм Эўкліда), будуюцца цотныя дасканалыя лікі, даказваецца бесканечнасць мноства простых лікаў. У дзесятай кнізе, якая з'яўляецца самай аб'ёмнай і складанай часткай «Пачаткаў», будуецца класіфікацыя ірацыянальнасцей; магчыма, што яе аўтар — Тээтэт Афінскі. Адзінаццатая кніга ўтрымлівае асновы стэрэаметрыі. У дванаццатай кнізе з дапамогай метаду вычэрпвання даказваюцца тэарэмы аб адносінах плошчаў кругоў, а таксама аб'ёмаў пірамід і конусаў; аўтарам гэтай кнігі па агульнаму меркаванню з'яўляецца Еўдокс Кнідскі. Нарэшце, трынаццатая кніга прысвечана пабудове пяці правільных мнагаграннікаў; лічыцца, што частка пабудоў была распрацавана Тээтэтам Афінскім.
У захаваўшыхся рукапісах да гэтых трынаццаці кніг дададзеныя яшчэ дзве. Чатырнаццатая кніга належыць александрыйцу Гіпсіклу (каля 200 года да н.э.), а пятнаццатая кніга створана падчас жыцця Ісідора Мілецкага, будаўніка храма святой Сафіі ў Канстанцінопалі (пачатак VI ст. н.э.).
«Пачаткі» прадстаўляюць агульную аснову для наступных геаметрычных трактатаў Архімеда, Апалонія і іншых антычных аўтараў; даказаныя ў іх сцвярджэнні лічацца агульнавядомымі. Каментарыі да «Пачаткаў» у антычнасці складалі Герон, Парфірый, Пап, Прокл, Сімплікій. Захаваўся каментарый Прокла да першай кнігі, а таксама каментарый Папа да дзесятай (у арабскім перакладзе). Ад антычных аўтараў традыцыя каментарыяў пераходзіла да арабаў, а потым у Сярэдневяковую Еўропу.
У стварэнні і развіцці навукі Новага часу «Пачаткі» таксама адыгралі важную ідэйную ролю. Яны заставаліся ўзорам матэматычнага трактата, строга і сістэматычна выкладаючага асноўныя палажэнні той ці іншай матэматычнай навукі.
Іншыя творы Эўкліда
Сярод іншых твораў Эўкліда захаваліся:
Па кароткіх апісаннях вядомыя:
Эўкліду прыпісваюць таксама:
Эўклід і антычная філасофія
Ужо з часоў піфагарэйцаў і Платона арыфметыка, геаметрыя і астраномія разглядаліся ў якасці прыкладу сістэматычнага мыслення і папярэдняй ступені для вывучэння філасофіі. Нездарма па легендзе, над уваходам у платонаўскую Акадэмію вісела шыльда з надпісам: «Да не ўвойдзе сюды той, хто не ведае геаметрыі».
Геаметрычныя чарцяжы, на якіх пры правядзенні дапаможных ліній няяўная ісціна становіцца відавочнай, служыць ілюстрацыяй для вучэння аб прыпамінанні, развітага Платонам у «Меноне» і іншых дыялогах. Сцвярджэнні геаметрыі таму і называюць тэарэмамі, бо для спасціжэння іх ісціны трэба ўспрымаць чарцёж не проста зрокам, але «вачамі розуму». Усякі ж чарцёж да тэарэмы прадстаўляе ідэю: мы бачым перад сабой гэту фігуру, а вядзём разважанне і робім вывады адразу для ўсіх фігур яе віду.
Некаторы «платанізм» Эўкліда звязаны з тым, што ў «Тымеі» Платона разглядаецца вучэнне аб чатырох элементах, якім адпавядаюць чатыры правільныя мнагаграннікі (тэтраэдр — полымя, актаэдр — паветра, ікасаэдр — вада, куб — зямля), пяты мнагаграннік, дадэкаэдр, «дастаўся на долю фігуры сусвету». У сувязі з гэтым «Пачаткі» могуць разглядацца як разгорнутае, з усімі неабходнымі спасылкамі і звязкамі вучэнне аб пабудове пяці правільных мнагаграннікаў — «Платонавых цел», якое завяршаецца доказам таго факта, што іншых правільных цел, акрамя гэтых пяці, не існуе.
Для арыстоцелеўскага вучэння аб доказе, развітага ў «Другой аналітыцы», «Пачаткі» таксама прадстаўляюць багаты матэрыял. Геаметрыя ў «Пачатках» будуецца як вывадная сістэма ведаў, у якой усе сцвярджэнні паслядоўна выводзяцца адно за адным па ланцужку, які абапіраецца на невялікі набор пачатковых сцвярджэнняў, прынятых без доказу. Згодна з Арыстоцелем, такія пачатковыя сцвярджэнні павінны быць, бо ланцужок павінен з чагосьці пачынацца, как не быць бесканечным. Далей Эўклід стараецца даказваць сцвярджэнні агульнага характару, што таксама адпавядае любімаму прыкладу Арыстоцеля: «калі ўсякаму роўнастаронняму трохвугольніку ўласціва мець вуглы, якія ў суме роўныя двум прамым, то гэта ўласціва не таму, што ён роўнастаронні, а таму што ён трохвугольнік».
Псеўда-Эўклід
Эўкліду прыпісваюцца два важныя трактаты аб антычнай тэорыі музыкі: «Гарманічнае ўвядзенне» («Гармоніка») і «Дзяленне канона» (Sectio canonis). Традыцыя прыпісваць «Дзяленне канона» Эўкліду ідзе яшчэ ад Парфірыя. У старадаўніх рукапісах «Гармонікі» аўтарства прыпісваецца Эўкліду, нейкаму Клеаніду, а таксама александрыйскаму матэматыку Папу. Генрых Мейбам (1555—1625) дадаў да «Гарманічнага ўвядзення» грунтоўныя заўвагі, і, разам з «Дзяленнем канона», прыпісаў іх да прац Эўкліда.
Пры наступным падрабязным аналізе гэтых трактатаў было вызначана, што першы напісаны ў арыстаксенаўскай традыцыі (напрыклад, у ім усе паўтоны лічацца роўнымі), а другі па стылі — відавочна піфагарэйскі (напрыклад, адмаўляецца магчымасць дзялення тона роўна напалавіну). Стыль выкладу «Гарманічнага ўвядзення» адрозніваецца дагматызмам і непарыўнасцю, стыль «Дзялення канона» некалькі падобны з ​"Пачаткамі" Эўкліда, бо ўтрымлівае тэарэмы і доказы.
Пасля крытычнай публікацыі «Гармонікі» знакамітым нямецкім філолагам Карлам Янам (1836—1899) гэты трактат сталі паўсюдна прыпісваць Клеаніду і датаваць II ст. н.э. «Дзяленне канона» цяпер адна частка даследчыкаў лічыць аўтэнтычным сачыненнем Эўкліда, а другая — ананімным сачыненнем у традыцыях Эўкліда. Крытычнае выданне арыгінальнага тэксту «Дзяленняў канона» выканаў ў 1991 годзе А.Барбера.
Соф’я Іванаўна Яблонская
Біяграфія
Нарадзілася 15 мая 1907 года ў в. Германаў (цяпер — в. Тарасіўка ў Львоўскай вобласці Украіны) у сям’і святара і лекара Івана Яблонскага і яго жонкі Мадэсты.
У пачатку Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе бацька Сафіі вывез сям’ю ў Расію, бо быў перакананым масквафілам. У Таганрогу Соф'я наведвала гімназію. У 1921 годзе сям'я Яблонскіх вярнулася да роднага краю. Сафія вучылася ў настаўніцкай гімназіі, драматычнай студыі, скончыла гандлёвую школу ў Львове. Ёй праракалі паспяховую акцёрскую кар’еру, але яна кінула ўсё і адправілася 1927 годзе Парыж асвойваць тэхніку здымкі дакументальнага кіно. У Парыжы яна пасябравала з украінскім пісьменнікам, падарожнікам і дыпламатам Сцяпанам Лявінскім, які захапляўся ўсходняй культурай. Знаходзячыся ў багемным асяроддзі французскіх мастакоў, яна зацікавілася ідэямі падарожжаў па экзатычных краінах.
Свае рэпартажы з падарожжаў публікавала ў часопісах «Жіноча доля», «Нова хата», «Ми і світ», «Назустріч», «Діло», «Нові шляхи».
Бейнаска
Бейнаска (Beinasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 18095 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2 677 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 10092. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Соф’я Іванаўна Яблонская
Біяграфія
Загінула 4 лютага 1971 года ў аўтамабільнай катастрофе ў Францыі.
Творчасць
Аўтарка зборніка эпічных твораў: «Зачараванне ад Марока» (1932), «З краіны рысу і опію» (1936), «Далёкія гарызонты» (у 2 частках, 1936 і 1939), зборніка нарысаў і апавяданняў «Дзве вагі — дзве меры» (1972, пасмяротна), кнігі ўспамінаў «Кніга пра бацьк». З майго дзяцінства" (1977, Эдмантан, пасмяротна).
Ва ўсе выданні змяшчала ўласныя фотаздымкі, якія ўдала ілюстравалі побыт і культуру экзатычных краін і народаў.
Пагоня (газета, 1992)
«Пагоня» — штотыднёвая газета на беларускай мове. Выходзіла з 25 сакавіка 1992 да 2001 года ў Гродне. Галоўны рэдактар — Мікола Маркевіч.
За змест некалькіх публікацый газета была закрытая 12 лістапада 2001 суддзём В. Жандаравым у выніку позвы Гродзенскай пракуратуры.
Зінаіда Бандарэнка
Зінаі́да Бандарэ́нка:
Міхалова (Ракаўскі сельсавет)
Міхало́ва (, Михалово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Жавансан
Жавансан (Jovençan) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 747 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 124 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Orso.
Група Пуанкарэ
Група Пуанкарэ (неаднастайная група Лорэнца) — група рухаў прасторы Мінкоўскага, якая супадае з групай ўсіх рэчаісных пераўтварэнняў 4-вектараў выгляду, дзе \Lambda — пераўтварэнне з групы Лорэнца, a^\nu — 4-вектар зрушэння (трансляцыі). Элемент групы Пуанкарэ звычайна абазначаецца, а закон кампазіцыі мае выгляд
Група Пуанкарэ гуляе важную ролю ў спецыяльнай тэорыі адноснасці і з'яўляецца групай яе глабальнай сіметрыі. Матэматычная форма
застаецца інварыянтнай ў адносінах да пераўтварэнняў Лорэнца. Такім чынам, група Пуанкарэ характарызуе фундаментальную сіметрыю найбольш важных законаў прыроды.
Група была ўведзена ў 1905 Анры Пуанкарэ. Як і група Лорэнца, група P мае чатыры кампаненты складнасці, якія распазнаюцца значэннямі і знакам \Lambda_0^0. Гэта — неабелева, некампактная і няпростая група Лі. Найбольш важнай з'яўляецца кампанента P, у якой, , якая змяшчае тоеснае пераўтварэнне.
NGC 5267
NGC 5267 (іншыя абазначэнні — UGC 8655, MCG 7-28-49, ZWG 218.36, PGC 48393) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мэры Сцюарт (пісьменніца)
Мэры Сцюарт (Mary Stewart; 17 верасня 1916 — 10 мая 2014) — англійская раманістка, вядомая перш за ўсё сваёй трылогіяй пра, у якой яна змагла сумясціць рысы гістарычнага рамана і гісторыі ў стылі фэнтэзі.
Біяграфія
У 2001 годзе Фрэдэрык памёр. Пасля яго смерці пісьменніца пражывала ў Эдынбургу разам са сваёй пляменніцай Джэніфер Огдэн.
Хальгрымскірк’я
Хальгрымскірк’я (Hallgrímskirkja — царква Халгрымура) — лютэранская царква ў Рэйк’явіку, сталіцы Ісландыі. Чацвёрты па вышыні будынак у Ісландыі, пасля даўгахвалевай радыёмачты Хелісандур, Эйларскага даўгахвалевага радыёперадатчыка і Смараторгскай вежы. Царква названа ў гонар паэта і нацыянальнага лідара Халгрымура Пітурсана, аўтара кнігі «Passion hymns» (Гімны жарсці).
Праект царквы быў распрацаваны ў 1937 годзе архітэктарам Гуд’ёўнам Самуэльсанам. Царква будавалася 38 год. Будаўнічыя работы пачаліся ў 1945 годзе, а скончыліся ў 1986 годзе. Крыпта і хоры былі завершаны ў 1948 годзе, вежа і крылы — ў 1974 годзе. Неф быў асвечаны ў 1986 годзе. Царква знаходзіцца ў цэнтры Рэйк’явіка, і бачна з любой кропкі горада. Яна зрабілася сімвалам ісландскай сталіцы.
У царкве месціцца вялікі арган, створаны германскім майстрам Ёханесам Клайсам з Бона. Арган з’яўляецца механічным, мае 5275 трубкі, яго вышыня 15 м, вага — 25 тон.
Царква выкарыстоўваецца таксама ў якасці аглядальнай вежы, з якой адкрываецца цудоўны від на Рэйк’явік і яго ваколіцы. Перад царквой знаходзіцца статуя Лейфа Шчаслівага, падораная Злучанымі Штатамі Амерыкі ў 1930 годзе ў гонар тысячагадовага юбілею альтынга — Ісландскага парламента.
Пётр Міхайлавіч Смыслоў
Пётр Міхайлавіч Смысло́ў (Пётр Михайлович Смыслов;  — ) — рускі астраном і геадэзіст, генерал-маёр. Член Рускага геаграфічнага таварыства (1863), адзін з заснавальнікаў Рускага астранамічнага таварыства.
Нарадзіўся ў Наўгародскай губерні. Адукацыю атрымаў у школе ваенна-тапаграфічнага бюро. У 1841 годзе паступіў на службу тапографам у роту Ваенна-тапаграфічнага дэпо Генеральнага штаба. У 1844—1851 і 1855—1857 гадах займаўся астранома-геадэзічнымі і гравіметрычнымі работамі ў Віцебскай, Наўгародскай і Пскоўскай губернях. У 1855 годзе прызначаны ад’юнкт-астраномам Пулкаўской абсерваторыі, выкладаў практычную астраномію і геадэзію афіцэрам геадэзічнага аддзялення Мікалаеўскай Акадэміі Генеральнага штаба. У 1855—1859 гадах удзельнічаў у шэрагу экспедыцый па вызначэнні даўгот Архангельска, Астрахані і іншых гарадоў. У 1862 годзе быў камандзіраваны ў Варшаву для досведаў па ўжыванні вынайдзенага О. В. Струвэ дальнамера. У 1863 годзе разам з М. Ф. Хандрыкавым вызначыў па тэлеграфе рознасць даўгот Маскоўскай і Пулкаўскай абсерваторый, у 1865—1868 гадах разам з А. М. Савічам і Р. Э. Ленцам правёў упершыню ў Расіі абсалютныя вызначэнні паскарэння сілы цяжару пры дапамозе паваротнага маятніка. У 1866—1862 гадах — дырэктар Віленскай астранамічнай абсерваторыі.
Звольнены са службы 18 студзеня 1883 года. Жыў у Вільне. Быў членам Віленскага губернскага статыстычнага камітэта.
У 1859 годзе ўзнагароджаны Дзямідаўскай прэміяй. Член астранамічнага таварыства ў Гейдэльбергу (1863), член Рускага геаграфічнага таварыства (1863), кіраўнік Паўночна-Заходняга аддзела Рускага геаграфічнага таварыства (з 1867 года).
Ота фон Бісмарк
Ота Эдуард Леапольд фон Бісмарк-Шонхаўзен (Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen;  — ) — князь, палітык, дзяржаўны дзеяч, першы канцлер Германскай імперыі, празваны «жалезным канцлерам». Меў ганаровы чын прускага генерал-палкоўніка ў рангу генерал-фельдмаршала з 20 сакавіка 1890 года.
Знаходзячыся на пасадзе Рэйхсканцлеру і прускага міністра-старшыні, ён меў значны ўплыў на палітыку створанага Рэйха аж да сваёй адстаўцы ў 1890 годзе. У знешняй палітыцы Бісмарк прытрымліваўся прынцыпу балансу сіл, гэта значыць еўрапейскай раўнавагі.
Ва ўнутранай палітыцы час яго кіравання з 1866 года можна разбіць на дзве фазы. Спачатку ён заключыў саюз з памяркоўнымі лібераламі. У гэты перыяд адбыліся шматлікія ўнутраныя рэформы, напрыклад, укараненне грамадзянскага шлюбу, які быў выкарыстаны Бісмаркам для паслаблення ўплыву каталіцкай царквы. Пачынаючы з канца 1870-х гадоў Бісмарк аддзяліўся ад лібералаў. На працягу гэтай фазы ён звяртаўся да палітыкі пратэкцыянізму і дзяржаўнага ўмяшання ў эканоміку. У 1880-я гады дзякуючы Бісмарку быў укаранёны антысацыялістычны закон. Рознагалоссі з тагачасным кайзерам Вільгельмам II прывялі да адстаўцы Бісмарка.
У наступныя гады Бісмарк гуляў прыкметную палітычную ролю, крытыкуючы сваіх пераемнікаў. Дзякуючы папулярнасці сваіх мемуараў Бісмарку атрымоўвалася доўгі час уплываць на фарміраванне ўласнага ладу ў грамадскай свядомасці.
Да сярэдзіны XX стагоддзя ў нямецкай гістарычнай літаратуры дамінавала, безумоўна, станоўчая адзнака ролі Бісмарка як палітыка, адказнага за аб’яднанне нямецкіх княстваў у адзіную нацыянальную дзяржаву, што часткова задавальняла нацыянальным інтарэсам. Пасля смерці ў яго гонар былі ўсталяваныя шматлікія помнікі як сімвалу моцнай асабістай улады. Ім была створана новая нацыя і ўвасоблены прагрэсіўныя сістэмы сацыяльнага забеспячэння. Бісмарк, з’яўляючыся на прысягу да каралю, узмацніў дзяржаву моцнай, добра падрыхтаванай бюракратыяй. Пасля Другой сусветнай вайны сталі гучаць крытычныя галасы, якія абвінавачвалі Бісмарка, у прыватнасці, у згортванні дэмакратыі ў Германіі. Больш увагі надавалася недахопаў яго палітыкі, а дзейнасць разглядалася ў бягучым кантэксце.
Паходжанне
Ота фон Бісмарк нарадзіўся 1 красавіка 1815 годзе ў сям’і дробнай шляхты ў Брандэнбургскай правінцыі, якая сёння ёсць зямлёй Саксонія-Ангальт. Усе пакаленні сям’і Бісмаркаў служылі кіраўнікам Брандэнбурга на мірнай і ваеннай ніве, аднак нічым асаблівым сябе не выяўлялі. Прасцей кажучы, Бісмаркі былі юнкерам, — нашчадкамі рыцараў-заваёўнікаў, якія заснавалі паселішча на землях на ўсход ад Эльбы. Бісмаркі не маглі пахваліцца шырокімі землеўладаннямі, багаццем або арыстакратычнай раскошай, але лічыліся высакароднымі.
Маладыя гады
З 1822 па 1827 гады Ота вучыўся ў школе Пламана, у якой рабіўся асаблівы ўпор на фізічнае развіццё. Але малады Ота не быў гэтым задаволены, пра што часта пісаў бацькам. Ва ўзросце дванаццаці гадоў Ота пакінуў школу Пламана, але з Берліна не з’ехаў, працягнуўшы сваё навучанне ў гімназіі імя Фрыдрыха Вялікага на Фрыдрыхштрасэ, а калі яму споўнілася 15 гадоў, перайшоў у гімназію «Ля Шэрага манастыра». Ота паказаў сябе сярэднім, не выбітным вучнем. Затое ён добра вывучыў французскую і нямецкую мовы, захапляючыся чытаннем замежнай літаратуры. Галоўныя інтарэсы маладога чалавека ляжалі ў вобласці палітыцы мінулых гадоў, гісторыі ваеннага і мірнага суперніцтва розных краін. У той час юнак, у адрозненне ад сваёй маці, быў далёкі ад рэлігіі.
Пасля заканчэння гімназіі маці вызначыла Ота ва ўніверсітэт Георга Аўгуста ў Гётынгене, які знаходзіўся ў каралеўстве Гановер. Меркавалася, што малады Бісмарк вывучыць права і, у далейшым, паступіць на дыпламатычную службу. Аднак Бісмарк не быў настроены на сур’ёзную вучобу і аддаваў перавагу ёй забавам з сябрамі, якіх у Гётынгене з’явілася мноства. Ота прымаў удзел у дваццаці сямі дуэлях, у адной з якіх ён быў паранены ў першы і адзіны раз у жыцці — ад раны на шчацэ ў яго застаўся шнар. У цэлым, Ота фон Бісмарк у той час мала чым адрозніваўся ад «залатой» нямецкай моладзі.
Бісмарк не завяршыў сваю адукацыю ў Гётынгене — жыццё на шырокую нагу апынулася цяжкім для яго кішэні, і, пад пагрозай арышту з боку ўніверсітэцкіх уладаў, ён пакінуў горад. Цэлы год ён лічыўся ў Новым сталічным універсітэце Берліна, дзе абараніў дысертацыю па філасофіі ў галіне палітычнай эканоміі. На гэтым яго ўніверсітэцкая адукацыя скончылася. Натуральна, Бісмарк адразу ж вырашыў пачаць кар’еру на дыпламатычным ніве, на што ўскладала вялікія надзеі яго маці. Але тагачасны міністр замежных спраў Прусіі адмовіў маладому Бісмарку, параіўшы «пашукаць месца ў якой-небудзь адміністрацыйнай установе ўнутры Германіі, а не ў сферы еўрапейскай дыпламатыі». Магчыма, што на такое рашэнне міністра паўплывалі чуткі аб бурным студэнцкім жыцці Ота і аб яго прыхільнасці да высвятлення адносін праз дуэль.
Праца
У выніку Бісмарк паехаў працаваць у Аахен, які зусім нядаўна ўвайшоў у склад Прусіі на той час. У гэтым курортным горадзе яшчэ адчуваўся ўплыў Францыі, і Бісмарк, галоўным чынам, займаўся праблемамі, звязанымі з далучэннем гэтай памежнай тэрыторыі да мытнага саюза, у якім дамінавала Прусія. Але праца, па словах самога Бісмарка, «была няцяжкай» і ў яго заставалася мноства часу на чытанне і асалоду жыццём. У гэты перыяд ён ледзь не ажаніўся з дачкой англійскага парафіяльнага святара Ізабеле Ларэйн-Сміт.
NGC 5268
NGC 5268 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ота фон Бісмарк
Праца
Упаўшы ў няласку ў Аахене, Бісмарк быў вымушаны паступіць на вайсковую службу — вясной 1838 года ён запісаўся ў гвардзейскі батальён егераў. Аднак хвароба маці скараціла тэрмін яго службы: доўгія гады клопатаў аб дзецях і маёнтку падарвалі яе здароўе. Смерць маці паставіла кропку ў кіданні Бісмарка ў пошуках справы — стала цалкам зразумела, што яму прыйдзецца займацца кіраваннем сваімі памеранскімі маёнткамі.
Абгрунтаваўшыся ў Памераніі, Ота фон Бісмарк пачаў задумвацца над спосабамі павелічэння прыбытковасці сваіх маёнткаў і неўзабаве заваяваў павагу сваіх суседзяў, як тэарэтычнымі ведамі, гэтак і практычнымі поспехамі. Жыццё ў маёнтку моцна дысцыплінавала Бісмарка, асабліва калі параўноўваць яго з студэнцкімі гадамі. Ён паказаў сябе кемлівым і практычным землеўладальнікам. Але ўсё ж студэнцкія звычкі давалі аб сабе ведаць і неўзабаве навакольныя юнкеры празвалі яго «шалёным».
Бісмарк моцна зблізіўся са сваёй малодшай сястрой Мальвінай, якая скончыла навучанне ў Берліне. Паміж братам і сястрой паўстала духоўная блізкасць, выкліканая падабенствам у густах і сімпатыях. Бісмарк ніколі больш не пераставаў лічыць сябе вернікам у Бога і паслядоўнікам Марціна Лютэра. Кожную раніцу ён пачынаў з чытання ўрыўкаў з Бібліі. Ота вырашыў заключыць заручыны з Іаганай фон Путкамер, чаго дамогся без асаблівых праблем.
Палітычная кар’ера
Бісмарку ўпершыню выпала магчымасць увайсці ў палітыку ў якасці дэпутата зноў утворанага Злучанага ландтага прускага каралеўства. Ён вырашыў не губляць гэты шанец і 11 мая 1847 года заняў сваё дэпутацкае месца, на час адклаўшы ўласнае вяселле. Гэта быў час найвастрэйшага супрацьстаяння лібералаў і кансерватыўных пра-каралеўскіх сіл: лібералы патрабавалі ад Фрыдрыха Вільгельма IV зацвярджэння канстытуцыі і вялікіх грамадзянскіх свабод, але кароль не спяшаўся іх дараваць; яму былі патрэбныя грошы на будаўніцтва чыгункі з Берліна ва Усходнюю Прусію. Менавіта з гэтай мэтай ён і склікаў у красавіку 1847 года Злучаны ландтаг, які складаецца з васьмі правінцыйных ландтага.
Пасля першай жа сваёй прамове ў ландтагу Бісмарк набыў скандальную вядомасць. У сваёй прамове ён пастараўся абвергнуць сцвярджэнне дэпутата-ліберала аб канстытуцыйным характары вайны за вызваленне 1813 года. У выніку, дзякуючы прэсе, «шалёны юнкер» з Памераніі ператварыўся ў «шалёнага» дэпутата Берлінскага ландтага. Яшчэ праз месяц Ота зарабіў сабе мянушку «Праследавальнік Фінке» з-за сваіх пастаянных нападак на куміра і рупара лібералаў Георга фон Фінке. У краіне паступова спелі рэвалюцыйныя настроі; асабліва сярод гарадскіх нізоў і рабочых, незадаволеных ростам цэнаў на харчаванне. У гэтых умовах Ота фон Бісмарк і Іагана Путткамер нарэшце пажаніліся.
1848 год прынёс цэлую хвалю рэвалюцый — у Францыі, Італіі, Аўстрыі. У Прусіі рэвалюцыя таксама пачалася пад ціскам патрыятычна настроеных лібералаў, якія патрабавалі аб’яднання Германіі і стварэння Канстытуцыі. Кароль быў вымушаны прыняць патрабаванні. Бісмарк спачатку спалохаўся рэвалюцыі і нават збіраўся дапамагаць весці армію на Берлін, але неўзабаве яго запал астыў, і засталося толькі роспач і расчараванне ў манарху, які пайшоў на саступкі.
З-за рэпутацыі непапраўнага кансерватара ў Бісмарка не было шанцаў прайсці ў новы Прускі нацыянальны сход, абраны шляхам усеагульнага галасавання мужчынскай часткі насельніцтва. Ота баяўся за традыцыйныя правы юнкераў, але неўзабаве супакоіўся і прызнаў, што рэвалюцыя апынулася менш радыкальнай, чым здавалася. Яму нічога не заставалася, акрамя як вярнуцца ў свае маёнткі і пісаць у новую кансерватыўную газету «Кройццайтунг». У гэты час адбываецца паступовае ўзмацненне так званай «камарыллі» — блока кансерватыўна настроеных палітыкаў, у які ўваходзіў і Ота фон Бісмарк.
Аднак Бісмарк вымушаны быў змірыцца і вырашыў паспрабаваць вылучыцца ў ніжнюю палату парламента. З вялікімі цяжкасцямі Бісмарку атрымалася прайсці абодва тура выбараў. Сваё месца дэпутата ён заняў 26 люта 1849 года. Аднак негатыўнае стаўленне Бісмарка да германскага аб’яднання і Франкфурцкага парламента моцна ўдарыла па яго рэпутацыі. Пасля роспуску парламента каралём Бісмарк практычна страціў шанцы быць пераабраным. Але яму на гэты раз пашанцавала, таму што кароль змяніў выбарчую сістэму, што пазбавіла Бісмарка ад неабходнасці весці перадвыбарчую барацьбу. 7 жніўня Ота фон Бісмарк зноў заняў сваё дэпутацкае месца.
Прайшло трохі часу, і паміж Аўстрыяй і Прусіяй паўстаў сур’ёзны канфлікт, які мог перарасці ў поўнамаштабную вайну. Абедзве дзяржавы лічылі сябе лідарамі германскага свету і імкнуліся ўцягнуць у арбіту свайго ўплыву дробныя нямецкія княства. На гэты раз каменем перапоны стаў Эрфурт, і Прусіі прыйшлося саступіць, заключыўшы «Ольмюцкое пагадненне». Бісмарк актыўна падтрымліваў гэта пагадненне, бо лічыў, што Прусія не змагла б выйграць у гэтай вайне. Пасля некаторых ваганняў кароль прызначыў Бісмарка прадстаўніком Прусіі ў франкфурцкі Саюзны сейм. Неўзабаве Бісмарк пазнаёміўся з найвядомым палітычным дзеячам Аўстрыі Клементам Меттернихом.
Падчас Крымскай вайны Бісмарк супрацівіўся спробам Аўстрыі правесці мабілізацыю германскіх армій для вайны з Расіяй. Ён стаў заўзятым прыхільнікам Германскага саюза і праціўнікам аўстрыйскага дамінавання. У выніку Бісмарк стаў галоўным прыхільнікам саюзу з Расіяй і Францыяй (яшчэ зусім нядаўна якія ваявалі адна з адной), накіраванага супраць Аўстрыі. У першую чаргу трэба было неабходна ўсталяваць кантакт з Францыяй, для чаго Бісмарк адбыў у Парыж 4 красавіка 1857 года, дзе сустрэўся з імператарам Напалеонам III, які не надта яго ўразіў. Але з-за хваробы караля і рэзкага развароту знешняй палітыкі Прусіі, планам Бісмарка не наканавана было ажыццявіцца, і яго адправілі амбасадарам у Расію.
У Санкт-Пецярбургу
На думку, якая дамінуе ў расійскай гістарыяграфіі, вялікі ўплыў на фарміраванне Бісмарка як дыпламата падчас знаходжання ў Расіі аказалі яго зносіны з рускім віцэ-канцлерам Гарчаковым. У Бісмарка ўжо тады былі неабходныя на гэтай пасадзе дыпламатычныя якасці. Ён валодаў прыродным розумам і палітычнай празорлівасцю.
Гарчакоў праракаў Бісмарку вялікую будучыню. Аднойчы, ужо быўшы канцлерам, ён сказаў, паказваючы на Бісмарка: «Паглядзіце на гэтага чалавека! Пры Фрыдрыху Вялікім ён мог бы стаць яго міністрам». У Расіі Бісмарк вывучыў рускую мову, вельмі прыстойна на ёй размаўляў і зразумеў сутнасць уласцівага рускім ладу думкі, што вельмі дапамагло яму ў далейшым у выбары правільнай палітычнай лініі ў дачыненні да Расіі.
Ён прымаў удзел у рускай царскай забаве — мядзведжым паляванні, і нават забіў двух, але спыніў гэты занятак, заявіўшы, што непрыстойна выступаць з стрэльбай супраць бяззбройных жывёл. У адным з гэтых паляванняў ён так моцна абмарозіў ногі, што стаяла пытанне аб ампутацыі.
У студзені 1861 года кароль Фрыдрых Вільгельм IV памёр, і яго месца заняў былы рэгент Вільгельм I, пасля чаго Бісмарка перавялі паслом у Парыж.
Барацьба з каталіцкай апазіцыяй
Аб’яднанне Германіі прывяло да таго, што ў адной дзяржаве апынуліся абшчыны, некалі люта канфліктуючыя паміж сабой. Адной з найважнейшых праблем, якія ўсталі перад ізноў створанай імперыяй, стала пытанне аб узаемадзеянні паміж дзяржавай і Каталіцкай царквой. На гэтай глебе пачалася Kulturkampf — барацьба Бісмарка за культурную ўніфікацыю Германіі.
Прусія, якая гуляла вядучую ролю, была вызначана пратэстанцкай. У прынцыпе, цэнтральны ўрад хацеў падтрымліваць Ватыкан, як кансерватыўную сілу ў Еўропе пасля сыходу французскіх войскаў з Італіі ў 1870 годзе. Але значная колькасць каталікоў пастаянна стварала праблемы. Яны мелі значны ўплыў у малых краінах і княствах, якія далучыліся да Прусіі. Каталікі Польскіх абласцей, Латарынгіі і Эльзаса былі наогул настроены да дзяржавы адмоўна. Акрамя таго, і ў каталікоў не было адзінства. Катэгорыя «ранейшых каталікоў» не прызнавала рашэнні Ватыканскага сабора 1869—1870 гадоў аб бясхібнасці Папы ў пытаннях веравучэння і, тым самым, уносіла разброд у каталіцкі лагер.
Апошнія гады жыцця
15 чэрвеня 1888 года трон імперыі заняў малады Вільгельм II, які не жадаў знаходзіцца ў цені ўплывовага канцлера. Бісмарк падаў у адстаўку, якая была зацверджана кайзерам 20 сакавіка 1890 года. 75-гадовы Бісмарк атрымаў ганаровы тытул герцага і званне генерал-палкоўніка кавалерыі. Аднак зусім ад спраў ён не адышоў. «Вы не можаце ад мяне патрабаваць, каб пасля сарака гадоў, прысвечаных палітыцы, я раптам наогул нічога не буду рабіць». Яго абралі дэпутатам рэйхстага, уся Германія адсвяткавала яго 80-годдзе, і ён прыняў удзел у каранацыі Усерасійскага Імператара Мікалая II.
Пасля адстаўкі Бісмарк вырашыў выкласці свае ўспаміны і выдаць мемуары. Першыя два тамы былі надрукаваныя ў 1898 годзе і мелі вялікі поспех. Трэці том пабачыў свет у 1921 годзе
Бісмарк спрабаваў не толькі паўплываць на фарміраванне свайго ладу ў вачах нашчадкаў, але і працягваў умешвацца ў сучасную яму палітыку, у прыватнасці, прадпрымаў актыўныя кампаніі ў прэсе. Нападкам Бісмарка часцей за ўсё падвяргаўся яго пераемнік — Капрыві. Ускосна ён падвяргаў крытыцы і імператара, якому не мог дараваць сваю адстаўку. Улетку 1891 года Бісмарк прыняў удзел у выбарах у Рэйхстаг, аднак, ён ніколі не прымаў удзел у працы сваёй 19-й выбарчай акругі ў Гановеры, ні разу не скарыстаўся сваім мандатам, і ў 1893 годзе склаў свае паўнамоцтвы.
Кампанія ў прэсе была паспяховай. Грамадская думка схілілася на карысць Бісмарка, асабліва пасля таго, як Вільгельм II стаў адкрыта яго атакаваць. Аўтарытэт новага рэйхсканцлера Капрыві асабліва моцна пацярпеў тады, калі ён паспрабаваў перашкодзіць сустрэчы Бісмарка з аўстрыйскім імператарам Францам Іосіфам. Падарожжа ў Вену ператварылася ў трыумф Бісмарка, які заявіў, што не мае ніякіх абавязкаў перад нямецкімі ўладамі: «усе масты спалены».
Вільгельм II быў вымушаны пайсці на прымірэнне. Некалькі сустрэч з Бісмаркам у 1894 годзе прайшлі добра, але не прывялі да сапраўднай разрадкі ў адносінах. Тое, як непапулярны быў Бісмарк у рэйхстагу, паказалі жорсткія баі вакол сцвярджэнні віншаванняў з нагоды яго 80-годдзя. З-за апублікавання ў 1896 годзе звышсакрэтнага дагавора перастрахоўкі ён прыцягнуў да сябе ўвагу нямецкай і замежнай прэсы.
Смерць жонкі ў 1894 годзе стала моцным ударам для Бісмарка. У 1898 годзе здароўе экс-канцлера рэзка пагоршыўся, і 30 ліпеня ён памёр у Фрыдрыхсру на 84-м годзе жыцця.
«Жалеза і кроў»
«…Не прамовамі і высокімі пастановамі развязваюцца важныя пытанні сучаснасці — гэта была буйная памылка 1848 і 1849 гадоў, — а жалезам і крывёю», з прамовы перад бюджэтнай камісіяй палаты прадстаўнікоў (30.9.1862).
«Хто гэта — Еўропа?»
«Хто гэта — Еўропа?», адказ на перасцярогу брытанскага пасланніка ў Берліне, што «Еўропа не пацерпіць такой захопніцкай палітыкі» (у сувязі з намерам заняць расійскую частку Польшчы ў час поспехаў Польскага паўстання (1863). Бісмарк адмаўляўся ад ідэі разгляду Еўропы як пэўнага наднацыянальнага абстрактнага дзеючага чынніку, і разглядаў Еўропу як адзінства разнастайнасці.
«У Каносу не пойдзем»
«Будзьце спакойныя, у Каносу мы не пойдзем», з прамовы ў рэйхстагу (май 1872), закранаючы тэму выкарыстання каталіцызму «ворагамі германскай дзяржавы» (гл. таксама: Майскія законы 1876).
«Мы, немцы, не баімося нікога, апроч Бога»
'''«Нас [немцаў] лёгка схіліць да сябе любоўю і добразычлівасцю — магчыма, занадта лёгка, — але пэўна ж, не пагрозамі! Мы, немцы, баімося Бога, а болей нічога на свеце; а ўжо страх божы нас прымушае любіць і захоўваць мір»''', заканчэнне прамовы, сказанай 6.2.1888.
Біб’яна
Біб'яна (Bibiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Забалатця (Уладзімір-Валынскі раён)
Забалатця (За́болоття) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Біб’яна
Насельніцтва складае 2854 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 159 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Bibiana martire.
Тры філосафы
«Тры філосафы» — карціна Джарджонэ 1505—1509 гадоў, адна з апошніх прац майстра, скончаная за год да яго смерці. У наш час захоўваецца ў Музеі гісторыі мастацтваў (Вена). Напісана па заказе венецыянскага купца Тадэа Кантарыні, які захапляўся алхіміяй і акультызмам. Працу над карцінай завяршыў Себасцьяна дэль П’ёмба.
На карціне намаляваны тры філосафы розных узростаў — юнак, мужчына сярэдніх гадоў і стары. Цяперашняя назва ўзята з «Запісак» Маркантоніа Мікіэля, які бачыў карціну ў адным з венецыянскіх дамоў. Тры персанажы ўвасабляюць старажытнагрэчаскую філасофію (стары), арабскую (сталы мужчына) і філасофію Адраджэння (юнак на фоне прыроднага ландшафту). На заднім плане бачная вёска, удалечыні — горы з нейкай сіняй вобласцю, значэнне якой невядома. Юнак вывучае пячору, намаляваную ў левай частцы карціны, з дапамогай вымяральнага інструмента. Традыцыйная трактоўка карціны, паводле якой яна адлюстроўвае трох вешчуноў у Пячоры Раства, да канца XIX стагоддзя большасцю навукоўцаў прызнана памылковай.
Інтэрпрэтацыі карціны Джарджонэ розныя. Найбольш распаўсюджаным з’яўляецца тлумачэнне карціны, як алегорыі перадачы ведаў старажытнагрэчаскай філасофіі праз арабскія пераклады італьянскаму Адраджэнню. Стары ў гэтым выпадку можа прадстаўляць Платона ці Арыстоцеля, араб — Авіцэну, Ібн Рушда ці іншага навукоўца Залатога веку ісламу, юнак — навуку Адраджэння, якая сыходзіць каранямі ў мінулае і ўзіраецца ў цемру пячоры, якая захоўвае невядомыя сакрэты, якая ў сваю чаргу можа сімвалізаваць канцэпцыю Платонавай пячоры.
Маюцца і іншыя гіпотэзы анконт персанажаў. Адны бачылі ў іх Эвандра з Палантам, якія паказваюць Энею будучае месца Рыма, іншыя — цара Саламона, Хірама Вялікага і Хірама Абіфа.
Пастава юнака мае форму прамавугольнага трохвугольніка, што можа служыць адсылкай да тэарэмы Піфагора. У гэтым выпадку персанажы справа могуць адлюстроўваць Ферэкіда і Фалеса, настаўнікаў Піфагора. Паводле іншай версіі стары філосаф адлюстроўвае Арыстарха Самаскага.
Іншыя гіпотэзы прапануюць інтэрпрэтацыі персанажаў у якасці трох стадый чалавечага жыцця (юнацтва, сталасць, старасць), або трох эпох еўрапейскай цывілізацыі (антычнасць, Сярэднявечча, Адраджэнне), або трох аўраамічных рэлігій (іўдаізм, іслам, хрысціянства), або некаторае спалучэнне названых канцэпцый.
На лісце ў руках старога філосафа бачнае слова «зацьменне» і астранамічная дыяграма. Вялікае злучэнне Юпітэра і Сатурна 1503 года і сонечнае зацьменне ў тым жа годзе лічыліся прыкметамі хуткага прышэсця Антыхрыста, што дазволіла высунуць гіпотэзу пра апакаліптычную тэматыку карціны.
Географ (Вермеер)
«Географ» — карціна нідэрландскага жывапісца Яна Вермеера, напісаная каля 1668—1669 гадоў. Адна з трох карцін, падпісаных і датаваных майстрам (апроч «Астранома» і «Зводніцы»). У наш час захоўваецца ў Штэдэлеўскім мастацкім інстытуце (Франкфурт, Германія).
На карціне намаляваны географ, які задуменна схіліўся над картай з цыркулем у правай руцэ, пагружаны ў навуковыя пошукі. На ім халат у японскім стылі — распаўсюджанае адзенне навукоўцаў таго часу. Прадметы ў кабінеце — карты, схемы, кнігі, глобус, алідада — паказваюць на род дзейнасці навукоўца. Дынаміка кампазіцыі перадаецца праз паставу персанажа, скопішча рэквізіту ў левай частцы карціны і дыяганальныя цені на сцяне справа.
Вермеер унёс шэраг змен на ўжо скончаную карціну для ўзмацнення дынамічнасці сцэны. Напрыклад, першапачаткова географ глядзеў на стол, а не ў акно, таму што яго галава знаходзілася лявей, чым у канчатковым варыянце; цыркуль у руцэ быў накіраваны вертыкальна ўніз; на зэдліку ў ніжнім правым вугле ляжаў аркуш паперы, выдаленне якога прывяло да пацямнення гэтага ўчастку.
Рысы твару персанажа злёгку размыты для эфекту руху. Прыжмураныя вочы можна тлумачацца як сонечным святлом, так і напружаным роздумам. Мастацтвазнавец Селена Кар лічыць, што на карціне намаляваны момант азарэння ці навуковага адкрыцця. Географ з хваляваннем трымаецца за кнігу, нібы збіраецца вось-вось раскрыць яе і знайсці пацверджанне сваёй здагадкі. Яго пастава амаль сіметрычная паставе Фаўста з афорта Рэмбранта, які ўбачыў магічную анаграму ў крузе, які свеціцца.
Глобус Ёдакуса Хондыуса складае пару з яго ж зорным глобусам на карціне «Астраном». Паколькі такія глобусы звычайна прадаваліся разам, ёсць падставы лічыць, што карціны прызначаліся для сумеснай дэманстрацыі. Гэта падмацоўваецца наяўнасцю іншых агульных элементаў на карцінах і тым жа персанажам. Глобус разгорнуты да гледача паўшар'ем з Індыйскім акіянам, дзе ў той час панавала Галандская Ост-Індская кампанія. Вермеер выкарыстоўваў тэхніку імпаста, каб падкрэсліць картуш колеру матавай охры на глобусе, які заклікае адкрываць белыя плямы на карце свету, што таксама сімвалізуе тэму «азарэння», нароўні з усходнім дыванам і прыспушчанай фіранкай.
Гісторыя абедзвюх карцін прасочваецца да 27 красавіка 1713 года, калі яны былі прададзены ў Ратэрдаме невядомаму пакупніку за 300 флорынаў. У той час і аж да канца XVIII стагоддзя карціны называліся «Астролагі».
Дэсна (Вінніцкая вобласць)
Дэсна (Десна) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Размешчаны за 8 км ад цэнтра Вінніцы і з'яўляецца яе паўночным прыгарадам.
Пасёлак з'явіўся ў пачатку 1970-х гг. Яго росту спрыяў запуск Вінніцкага камбіната хлебапрадуктаў № 2. За мінулыя дзесяцігоддзі пасёлак некалькі разоў пераходзіў з аднаго раёна вобласці ў іншы. У будучыні плануецца аб'яднанне пасёлка з Вінніцай.
З абласнога цэнтра ў пасёлак ходзіць электрацягнік (ехаць 8 хвілін). Акрамя таго, да пасёлка ходзіць гарадскі аўтобус № 30.
У пасёлку налічваецца 9 шматпавярховых дамоў і 258 двароў прыватнай забудовы. Ёсць пачатковая школа і дзіцячы сад.
Уладзіслаў Якаўлевіч Панчанка
Уладзіслаў Якаўлевіч Панчанка (нар., Баранавічы) — вучоны. Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар. З’яўляецца адным з вядучых спецыялістаў у галіне лазерна-інфармацыйных тэхналогій. Акадэмік Расійскай акадэміі навук.
Біяграфія
У 1971 годзе скончыў фізічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1990 годзе абараніў доктарскую дысертацыю.
У 1997 годзе было прысвоена званне заслужанага дзеяча навукі Расіі. У 2006 годзе Уладзіслаў Якаўлевіч узначаліў Інстытут малекулярнай фізікі Расійскага навуковага цэнтра «Курчатаўскі інстытут».
У 2008 годзе прэм’ер-міністр Расіі Уладзімір Пуцін прызначыў старшынёй савета Расійскага фонда фундаментальных даследаванняў.
З’яўляецца аўтарам болей за 350 навуковых работ, у тым ліку — 12 манаграфій і манаграфічных аглядаў. У найболей значных работах даследуюцца найвастрэйшыя і найболей актуальныя праблемы фізікі і інфармацыйных тэхналогій.
Бярозаўка (прыток Дзісны)
Бяро́заўка, Бярэ́жвіца — рака ў Глыбоцкім і Шаркаўшчынскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Дзісна (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 53 км (42 км, з іх 27 км у Глыбоцкім раёне ). Плошча вадазбору 721 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,6 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 ‰.
Агульныя звесткі
Пачынаецца з возера Падлужнае, цячэ праз горад Глыбокае, у межах Свянцянскіх градаў, далей па Полацкай нізіне. Упадае ў Дзісну за 4 км ніжэй гарадскога пасёлка Шаркаўшчына. Даліна да ўпадзення Маргвы трапецападобная, на астатнім працягу вузкая, шырынёй 0,5—3 км. Пойма пераважна двухбаковая, шырынёй 50—500 м. Рэчышча каналізаванае на працягу 1 км у верхнім цячэнні і 1,5 км каля вёскі Юльянова Шаркаўшчынскага раёна; на астатнім працягу звілістае, шырыня яго 14—16 м у верхнім цячэнні і 20—30 м у ніжнім.
Нэтбук
Нэтбук (Netbook; net-сеціва (Інтэрнэт), book-кніга) — субноўтбук з адносна малой прадукцыйнасцю, прызначаны пераважна для працы (log-in) у Інтэрнэт. Валодае невялікай дыяганаллю экрана ў 7—12 цаляў, малым энергаспажываннем, малой вагой і адносна малым коштам.
Габарытамі і функцыянальнасцю нэтбукі займаюць прамежкавы статус паміж мабільнымі інтэрнэт-прыладамі (MID) і Handheld PC «знізу» і субноўтбукамі «зверху». Ад UMPC нэтбукі адрозніваюцца кампаноўкай і выкарыстаннем звычайных экранаў, нечуллівых да дотыку. Гэты момант з’яўляецца спрэчным, некаторыя вытворцы і эксперты залічваюць нэтбукі і субноутбукі да класу UMPC.