cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Краёўцы
Дамінаванне дэмакратычнай плыні ў краёвасці (1910—1916)
У той жа час у 1913 г. сярод лідараў краёўцаў-дэмакратаў адбылося размежаванне. Групоўка на чале з Міхалам Ромерам прытрымлівалася надэтнічнага разумення «краёвасці», а групоўка на чале з Людвікам Абрамовічам пачала разглядаць «краёвую ідэю» як сродак забеспячэння і абароны інтарэсаў польскамоўнага каталіцкага насельніцтва літоўска-беларускіх зямель, якое гэтай групоўкай пачало разглядацца як частка польскага этнаса (палякаў), што павінна знаходзіцца ў добрасуседскім і ўзаемакарысным супольным жыцці з іншымі народамі края. Гэтае размежаванне было выклікана ростам міжэтнічных супярэчнасцей на Віленшчыне, галоўным чынам, паміж літоўскамоўным і польскамоўным насельніцтвам. Групоўка Абрамовіча (Крыжаноўскі, Нагродскі, Пілсудскі і Будны) у 1913 г. нават вылучылася ў асобную новаствораную масонскую ложу «Верны літовец» («Wierny litwin»), бо адмовілася ад канцэпцыі аўтаноміі літоўска-беларускага края ў Расійскай імперыі і стала прыхільніцай яго незалежнасці, якая лічылася мажлівай толькі ў саюзе з незалежнай Польшчай.
Таўсталіс (Чарнігаўскі раён)
Таўстале́с ці Таўсталіс (Товстолі́с) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэрэхіўскага сельсавета.
Краёўцы
Дамінаванне дэмакратычнай плыні ў краёвасці (1910—1916)
У 1913—1914 гг. краёўцы-дэмакраты (лідары польскага, беларускага, літоўскага, рускага і яўрэйскага нацыянальна-дэмакратычнага рухаў) падтрымалі ідэю расійскіх канстытуцыйных дэмакратаў адрадзіць Саюз аўтанамістаў, але ўжо не як парламенцкай фракцыі, а як агульнарасійскай арганізацыі Саюз аўтанамістаў-федэралістаў. Лідары нацыянальна-дэмакратычных рухаў края стварылі ў лютым 1914 г. супольны, без падзелу на этнічныя групоўкі Віленскі аддзел Саюза. Адным з галоўных актывістаў стварэння Саюза аўтанамістаў-федэралістаў быў Аляксандр Лядніцкі, лідар былога Саюза аўтанамістаў, які дзейнічаў у I Дзяржаўнай думе.
Сезон 2008/2009 ЖБК «Мінск-2006»
У сезоне 2008/2009 жаночага баскетбольнага клуба Мінск-2006 з Мінска прымаў удзел:
Краёўцы
Дамінаванне дэмакратычнай плыні ў краёвасці (1910—1916)
Дрэнны для Расійскай імперыі пачатак Першай сусветнай вайны (1914—1918) скарэктаваў многія планы палітычных груповак. У снежні 1915 г., з прыходам у Вільню нямецкіх войск і заняццем немцамі акраінных зямель Расійскай імперыі, ідэя «краёўцаў» аб непадзельнасці і цэласнасці літоўска-беларускіх губерняў (Паўночна-Заходняга краю — былых зямель Вялікага Княства Літоўскага) увасобілася ў стварэнні Рады Канфедэрацыі Вялікага Княства Літоўскага — блоку лідараў мясцовых беларускіх, літоўскіх, яўрэйскіх і польскіх этнапалітычных і этнакультурных рухаў, якія адносіліся да ліберальна-дэмакратычнай плыні краёвасці. Ініцыятыва яе стварэння належала беларускім краёўцам-дэмакратам (на чале з Антонам Луцкевічам).
Вязаўшчына (Лагойскі раён)
Вя́заўшчына (, Вязовщина) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Краёўцы
Дамінаванне дэмакратычнай плыні ў краёвасці (1910—1916)
Германскія ўлады не праявілі зацікаўленасці ў адраджэнні Вялікага Княства Літоўскага, а наадварот — імкнуліся пасварыць народы ў краі, сутыкнуць іх ілбамі, каб лепей кантраляваць захопленыя землі. Праявілася і катэгарычная нязгода дзеячоў літоўскага (балтамоўнага) руху, якія ў 1905—1920 гг., нягледзячы на крокі да супрацоўніцтва з іншымі рухамі, усё ж мелі ўласную думку пра аўтаномію (ці самастойнасць) «Літвы» са сталіцай у Вільні і з «прылеглымі тэрыторыямі», пра што яны вырашылі яшчэ ў 1905 г. на сваім Вялікім віленскім сойме. Ужо з пачатку 1916 г. ад ідэі адраджэння Вялікага Княства Літоўскага сталі аддаляцца прадстаўнікі мясцовых яўрэяў, якіх не вабіла перспектыва выхаду Беларусі і Літвы са складу Расійскай імперыі. Абвастрэнне міжэтнічных і міжкультурных адносін (асабліва паміж польскамоўным і літоўскамоўным насельніцтвам у Віленскай губерні), да чаго прычынілася і германская ваенная адміністрацыя на занятых літоўска-беларускіх тэрыторыях, зруйнавала гэты праект. Стварэнне марыянетачнага Польскага Каралеўства (1916—1918) пад кантролем Германіі выклікала надзеі ў палякаў і многіх прыхільнікаў польскай культуры ў літоўска-беларускім краі на адраджэнне самастойнай Польшчы ў выніку краху Расійскай імперыі.
Заняпад дэмакратычнай плыні ў краёвасці (1916—1918) і падзел «краю»
Няўдача рэалізацыі ідэй «краёвасці», у канечным выніку, была звязна з геапалітычнымі пераменамі (распадам Расійскай імперыі ў ходзе Першай сусветнай вайны і Лютаўскай рэвалюцыі), жаданнем этнасаў палітычна размежавацца (у першую чаргу — літоўцаў), розніцай у гістарычных і псеўдагістарычных уяўленнях, арганізацыйнымі пралікамі лідараў «краёўцаў», падзеленасцю тэрыторыі Беларусі лініяй фронту. Дзеячы літоўскага (балтамоўнага) руху адмовіліся ад ідэі аднаўлення Вялікага Княства Літоўскага, у канечным выніку катэгарычна выступілі за самастойнасць «Літвы ў этнаграфічных межах» і ўключэнне ў яе склад Ковенскай і Віленскай губерняў, а таксама каталіцкіх зямель Гродзенскай і Мінскай губерняў.
Нават у гэтых абставінах Антон Луцкевіч увесну 1916 г. вылучыў ідэю стварэння шырэйшага, чым тэрыторыя Паўночна-Заходняга края, саюза ўсходнееўрапейскіх народаў у форме Чарнаморска-Балтыйскай канфедэрацыі, у якой адзінае саюзнае дзяржаўнае ўтварэнне павінны былі скласці Беларусь, Літва, Латвія, Украіна і Польшча. У тагачасных міжнародных адносінах будучая дзяржава разглядалася ў якасці звяна праектаванай уплывовымі нямецкімі палітыкамі сістэмы так званай Сярэдняй Еўропы (Mitteleuropa) на чале з Германіяй. Аднак у беларускім нацыянальна-дэмакратычным руху, які і так быў малалікім і малаўплывовым, адбылося размежаванне на некалькі груп.
У маі 1916 г. беларуская дэлегацыя (В. Ластоўскі і Я Салавей) на канферэнцыі народаў Расіі ў Стакгольме падпісала разам з іншымі (прадстаўнікамі фінаў, палякаў, літоўцаў, украінцаў, грузін інш.) зварот да прэзідэнта ЗША Вудра Вільсана з просьбай аб дапамозе і абароне ад асіміляцыі (русіфікацыі), імкнучыся выклікаць зацікаўленасць праблемамі нярускіх народаў Расіі. А ў чэрвені 1916 г. у Лазане (Швейцарыя) на трэцім з'ездзе народаў Расіі, дзе ўдзельнічалі 400 дэлегатаў з 23 краін, беларускія прадстаўнікі (Іван Луцкевіч і Вацлаў Ластоўскі) занялі актыўную пазіцыю, дапаўняючы праект аднаўлення ВКЛ ідэяй утварэння цеснага саюза новых дзяржаў ад Балтыкі да Чорнага мора — Балта-Чарнаморскага саюза. У 1916 г. у Петраградзе (былым Санкт-Пецярбургу) была створана і беларуская леварадыкальная (рэвалюцыйна-дэмакратычная) арганізацыя на чале са Зміцерам Жылуновічам і Алесем Бурбісам, якая пачала друкаваць сваю газету «Дзянніца» і выказваць ідэі паражэння Расійскай імперыі ў вайне, ліквідацыю манархіі, нацыянальна-тэрытарыяльнай аўтаноміі Беларусі ў складзе будучай «Расійскай дэмакратычнай рэспублікі».
Тэрытарыяльны распад Расійскай імперыі ў 1917—1918 гг. пасля Лютаўскай рэвалюцыі і нямецкая акупацыя літоўска-беларускіх губерняў адкрывалі магчымасці думаць не пра аўтаномію ў рамках Расіі, а пра стварэнне ўласнай дзяржаўнасці лідарамі тых этнапалітычных рухаў, якія гэтага хацелі, — у першую чаргу літоўскага (балтамоўнага) руха, які 16 лютага 1918 г. аб'явіў аб стварэнні самастойнай літоўскай дзяржавы.
Асобныя лідары беларускага нацыянальна-дэмакратычнага руху да пачатку 1918 г. захоўвалі надзею на рэалізацыю «краёвай канцэпцыі» і стварэння дзяржавы ў рамках літоўска-беларускіх губерняў (землях былога ВКЛ), аднак 25 сакавіка 1918 г. у Мінску і яны Трэцяй устаўной граматай аб'явілі аб незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР), якая пачала стварацца як сацыялістычная дзяржава: яшчэ Другой устаўной граматай БНР ад 9 сакавіка 1918 г. скасоўвалася прыватная ўласнасць на зямлю — зямля перадавалася без выкупа тым, хто сам на ёй працаваў. Умацаваць дзяржаўнасць БНР ва ўмовах нямецкай акупацыі, росту ўплыву і прэтэнзій на літоўска-беларускія землі бальшавікоў, адсутнасці ўласнай моцнай арміі, паліцыі і фінансаў, супрацьдзеяння мясцовых маянткоўцаў-кансерватараў (на чале з Эдвардам Вайніловічам) не ўдалося.
Пасля таго, як у пачатку лістапада 1918 г. нямецкія войскі пакідалі тэрыторыю Магілёўскай губерні паводле рашэнняў Брэсцкага міра, лідары карэннага дваранства Мінскай губерні (галоўным чынам, члены Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі — прыхільнікі кансерватыўнага кірунку «краёвасці») выказаліся супраць падзелу Беларусі на часткі, выступілі з ініцыятывай стварэння пад нямецкім куратарствам Вялікага Княства Літоўска-Беларускага (з паўночна-заходніх губерняў) і папрасілі нямецкага генерала Эрыха фон Фалькенгайна (1861—1922), камандзіра 10-й нямецкай арміі ў Беларусі, паведаміць аб гэтым імкненні германскаму імператару Вільгельму II. Гэта была апошняя спроба краёўцаў-кансерватараў да адміністрацыйна-тэрытарыяльнага яднання літоўска-беларускіх зямель, прычым не ў якасці аўтаноміі ў рамках Расіі ці Польшчы, а як самастойнай дзяржавы, але спроба скончылася безвынікова.
Са снежня 1918 г. былыя краёўцы-кансерватары (маянткоўцы з ліку Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губерняў) далучыліся да Камітэта абароны Крэсаў, які імкнуўся арганізаваць самаабарону маянткоўцаў літоўска-беларускіх зямель ад бальшавікоў, і падтрымалі ідэю ўваходжання літоўска-беларускіх зямель у склад аднаўляемай Юзафам Пілсудскім шматнацыянальнай федэратыўнай Рэчы Паспалітай, дзе б Беларусь мела статус суб'екта федэрацыі. Пасля заняцця сваімі войскамі Вільні, 22 красавіка 1919 г. Юзаф Пілсудскі выдаў адозву «Да жыхароў былога Вялікага Княства Літоўскага», дэкларуючы права на самавызначэнне ўсіх народаў былой Рэчы Паспалітай.
Ваенна-палітычныя падзеі 1918—1922 гг., якія прывялі пасля заканчэння Першай сусветнай вайны да падзелу тэрыторыі паўночна-заходніх губерняў (зямель былога Вялікага Княства Літоўскага) паміж некалькімі дзяржавамі (Другая Рэч Паспалітая (Польшча), Літва і савецкая Беларусь у складзе СССР), рашуча пахіснулі кола прыхільнікаў «краёвай ідэі», але не змаглі сцерці яго цалкам. Ідэалогія краёвасці, якая ўзнікла ў літоўска-беларускіх губернях у пачатку XX ст. і займела апагей сваёй папулярнасці ў апошняе дзесяцігоддзе існавання Расійскай імперыі, трансфармавалася ў міжваенны перыяд і ў новым выглядзе мела сваіх пераемнікаў у Другой Рэчы Паспалітай (Польшчы).
Віленскія кансерватары (1918—1939)
Падтрымалі майскі пераварот (1926), мелі пэўны час двух міністраў ва ўрадзе, а таксама былі прадстаўлены ў сейме і сенаце Польшчы, дзе ўваходзілі ў склад Беспартыйнага блока супрацоўнiцтва з урадам (BBWR), які падтрымліваў Юзафа Пілсудскага. У 1935 г. з-за слабеючых палітычных пазіцый былі вымушаны пайсці на саюз з польскімі «эндэкамі». З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 г. перасталі існаваць як палітычная групоўка.
Краёўцы-дэмакраты ў міжваенны перыяд (1918—1939)
Ліберальна-дэмакратычная плынь краёўцаў у Другой Рэчы Паспалітай (Польшчы) часткова ацалела, але была нешматлікай па колькасці прыхільнікаў, мела слабыя ўплывы і рэалізоўвалася толькі у публіцыстычнай актыўнасці. Многія былыя лідары краёцаў-дэмакратаў з 1917—1918 гг. канчаткова далучыліся да розных этнапалітычных і этнакультурных рухаў. Так, Міхал Ромер, які прызнаваўся раней, што лічыць сябе адначасова і «палякам», і «літоўцам» («літвінам»), адназначна вырашыў, што ён больш «litwin», — таму і далучыўся да літоўскага (балтамоўнага) руху. Ромер пераехаў у Коўна (Каўнас), дзе пачаў актыўна дзейнічаць ва ўмацаванні літоўскай дзяржаўнасці і ўрэгуляванні адносін паміж новастворанымі дзяржавамі — Другой Рэччу Паспалітай (Польшчай) і Літвой, хоць да канца свайго жыцця ўсё роўна не прыняў літоўскай (балцкай) ідэнтычнасці і лічыў сябе «літоўскім палякам». Антон Луцкевіч застаўся актыўным дзеячом беларускамоўнай культуры і лідарам беларускага этнапалітычнага руху на Віленшчыне.
Толькі Людвік Абрамовіч (1879—1939) заставаўся верным «краёвай ідэі» і ўзначаліў яе ліберальна-дэмакратычную плынь у міжваенны перыяд. Ён друкаваў свае артыкулы ў адноўленых на некаторы час у Вільні газетах «Nasz Kraj» (1913, 1919) і «Gazeta Krajowa» (1906, 1920—1922). А з 1 лістапада 1921 г., калі Вільня была сталіцай «Сярэдняй Літвы», Абрамовіч аднавіў выданне польскамоўнай газеты «Przegląd Wileński» (1911—1915, 1921—1938), стаў яе рэдактарам і стала працягваў даваенныя традыцыі краёўцаў-дэмакратаў, не зважаючы ўвагу на дамінаванне на Віленшчыне этнічных нацыяналізмаў у культурных і палітычных працэсах. Ён збіраўся яднаць вакол рэдакцыі людзей, якія ставілі агульныя інтарэсы «краю» вышэй за нацыянальны эгаізм. Нявырашанасць лёсу Віленшчыны дазваляла спадзявацца на аднаўленне ідэй «краёўцаў» аб талерантнасці і роўнасці, у чым Людвік Абрамовіч ускладаў надзеі на Юзафа Пілсудскага, які напачатку аб'яўляў прынцыпы федэралізму пры ўладкаванні Польшчы (Другой Рэчы Паспалітай). Менавіта словы Юзафа Пілсудскага «Вольныя з вольнымі, роўныя з роўнымі», прагучалыя ў вызваленым ад бальшавікоў Гродне, сталі своеасаблівым дэвізам газеты «Przegląd Wileński». На старонках газеты Людвік Абрамовіч канстатаваў, што на змену рускаму вялікадзяржаўнаму шавінізму, які панаваў у часы Расійскай імперыі, прыйшоў польскі нацыяналізм («рэлігійна-нацыянальны фанатызм»), а сітуацыю ў «Сярэдняй Літве», дзе быў моцным уплыў польскіх «эндэкаў», ахарактарызаваў як здзек над ідэаламі свабоды, роўнасці і братэрства.
Пасля прызнання Лігай Нацый усходніх меж Польшчы (сакавік 1923 г.) сэнсам існавання газеты «Przegląd Wileński» стала аб'ектыўнае і крытычнае асвятленне жыцця шматэтнічных паўночна-усходніх ваяводстваў дзяржавы, а таксама супрацьстаянне польскай нацыяналістычнай прэсе, якую выдавалі лідары Польскай нацыянальна-дэмакратычнай партыі («эндэкі»), — у першую чаргу, віленскай газеце «Dziennik Wileński», якая найбольш поўна адлюстроўвала погляды тых палітычных груповак, што імкнуліся да асіміляцыі няпольскага насельніцтва і ператварэння Польшчы ў монаэтнічную дзяржаву. У лістападзе 1923 г. Людвік Абрамовіч канстатаваў, што асноўнай задачай яго газеты стала «барацьба супраць нацыяналізму, які ператварае наш Край у пляцоўку для цэнтралістычна-ўніфікацыйных эксперыментаў». Рэдакцыя эндэцкай газеты «Dziennik Wileński» лічыла краёвасць выклікам польскасці і здрадай нацыянальных інтарэсаў і пастаянна абвінавачвала Людвіка Абрамовіча і яго газету ў «антыпольскасці».
Невялікага фармату двухтыднёвік «Przegląd Wileński» у паўночна-усходніх ваяводствах (г.зв. «крэсах») стаў выключнай з'явай у гісторыі друку Польшчы — сапраўднай трыбунай асуджэння дзяржаўнай палітыкі нацыянальнага ціску і прыгнёту. На старонках газеты рэгулярна выступалі прадстаўнікі няпольскіх этнічных груп і мелі ўнікальную мажлівасць праз польскамоўнае перыядычнае выданне знаёміць грамадскасць з праблемамі міжэтнічных і міжкультурных адносін у паўночна-усходніх ваяводствах дзяржавы не ў пераказе варшаўскіх выданняў, а праз паведамленні і публіцыстыку дзеячоў мясцовых этнапалітычных і этнакультурных рухаў (польскага, беларускага, літоўскага і яўрэйскага). Закраналіся вострыя праблемы беларуска- і літоўскамоўнай школы; крытыкавалася палітыка каталіцкага празелітызму і пашырэнне ўжывання польскай мовы ў касцёле ў беларускамоўных мясцовасцях; асуджаліся праявы антысемітызму ў грамадскім і палітычным жыцці; выказваўся пратэст супраць беспадстаўных абвінавачванняў беларускіх дабрачынных, культурніцкіх і нават рэлігійных арганізацый у вядзенні прасавецкай прапаганды; асуджаўся эканамічны ціск мясцовых улад супраць беларускіх і літоўскіх гаспадарчых арганізацый; і г.д.
Менавіта беларуская праблематыка дамінавала на старонках газеты, а дзеячы беларускага руху (за выключэннем камуністаў і пракамуністычных груп) актыўна супрацоўнічалі з газетай. У міжваенны перыяд (1918—1939) «краёвая ідэя» (пастулаты яе ліберальна-дэмакратычнай плыні) пастаянна прысутнічала ў беларускім руху Віленшчыны як альтэрнатыва дамінуючым нацыянальным канцэпцыям. Нават прыхільнікі беларускай незалежнай дзяржавы мелі пэўную прывязанасць да ідэі суверэнітэту «былога Вялікага Княства Літоўскага».
У 1927 г. газета «Przegląd Wileński» стала ўласнасцю суполкі акцыянераў, у выдавецкі камітэт увайшлі Ян Крыўка, доктар Вітальд Лягейка, доктар Вітальд Славінскі, Яўсебій Лапацінскі (1882—1961), Канстанцыя Скірмунт і Віктар Талочка, але рэдактарам застаўся Людвік Абрамовіч. Рэдакцыйны каментарый асвятляў гэта як ''«крок да стварэння лагеру шчырых краёўцаў, якія здольныя спалучаць прыхільнасць да гістарычных традыцый ВКЛ з тэндэнцыямі развіцця асобных нацый і сацыяльных груп і рэальнымі палітычнымі ўмовамі. Гэты лагер павінен аб'яднаць усіх тых, хто любіць нашу літоўска-беларускую зямлю, для каго дабро нашага Края не з'яўляецца пустым гукам, хто верыць у яго светлую будучыню на падмурку згоднага сужыцця нацыянальнасцяў, адным словам, усіх, каму дарагі спрадвечны сцяг "Пагоні"»''. У лістападзе 1927 г. у сваім лісце да Людвіка Абрамовіча Канстанцыя Скірмунт выказала ідэю стварэння ў Заходняй Беларусі (для супольнай дзейнасці ў польскім парламенце палякаў, літоўцаў, беларусаў і яўрэяў) новай «краёвай партыі»: «саюза — найвышэйшага, дасканалага, ахопліваючага ўсе праслойкі ў іх культурным росквіце і павернутага выключна да патрэб нашага краю». Выразнікам поглядаў партыі прапаноўвала зрабіць газету «Przegląd Wileński», аднак ідэя засталася без ніякага практычнага працягу.
Дыскусія адносна «краёвай ідэі» у 1920—1930-ыя гг. працягвалася. У разуменні Людвіка Абрамовіча ''«краёвасць не звязаная з нацыянальнасцю. Краёўцам можа быць як тутэйшы паляк, так і літовец, беларус, нават яўрэй, калі разумее і адчувае дзяржаўнасць традыцый ВКЛ. І наадварот. Ніхто не будзе краёўцам, калі інтарэс сваёй нацыі будзе ставіць вышэй за агульны краёвы інтарэс. <…> Краёвая канцэпцыя — гэта канцэпцыя тэрытарыяльная, а не нацыянальная»''. На яго думку, асаблівае значэнне для фармавання краёвай канцэпцыі мела гісторыя Вялікага Княства Літоўскага, у якім «пачуццё дзяржаўнай еднасці заўсёды перамагала цэнтрабежныя тэндэнцыі і ўнутраныя антаганізмы». З нагоды 30-годдзя публічнага з’яўлення краёвай ідэі Абрамовіч надрукаваў у сакавіку 1936 г. у газеце «Przegląd Wileński» артыкул, дзе ўказаў, што асноўныя прынцыпы краёвасці (адметнасць і самастойнасць літоўска-беларускага края і роўнасць усіх яго народаў) былі сфармуляваны яшчэ на старонках газеты «Gazeta Wileńska» у 1906 г., у чым была высокая заслуга і Міхала Ромера. У актуальны момант для Людвіка Абрамовіча канчатковай мэтай дзейнасці было дасягненне палітычнай самастойнасці «края» у той або іншай форме і вызначэнне яго лёсу прадстаўнікамі ўсіх карэнных народаў.
Панцава
Панцава (Панцово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Катынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 20 жыхароў (2007).
Краёўцы
Краёўцы-дэмакраты ў міжваенны перыяд (1918—1939)
У 1920—1930-я гг. галоўнымі апанентамі адносна поглядаў на канцэпцыю «краёвасці», якія прапагандавала кола журналістаў і аўтараў газеты «Przegląd Wileński», сталі публіцысты віленскіх газет «Słowo» (1922—1939) і «Kurier Wileński» (1923—1940). Рэдактар газеты віленскіх кансерватараў «Słowo» Станіслаў Мацкевіч (1896—1966) вылучыў асноўныя, на яго думку, ідэі «краёвай канцэпцыі»: «польскі шляхецкі», або «гістарычна-сентыментальны» (імкненне захаваць адзінства земляў былых ВКЛ і Рэчы Паспалітай); «масонскі» (непрыняцце нацыяналізму); і «дэмакратычны» (сімпатыя да літоўскага і беларускага рухаў). Ён сцвярджаў, што рух «краёцаў» так і не здолеў злучыць у адно людзей вакол гэтых (часам супярэчных адзін аднаму) інтарэсаў: ''«Самымі моцнымі яго ворагамі былі якраз літоўцы і беларусы. Яўрэі трымаліся збоку. <…> Нарэшце, унутраная польская палітыка перакрэсліла ўсе магчымасці ажыццяўлення хоць нечага падобнага на гэтую праграму»''. Стварыць супольнага «лагеру краёўцаў», як марыў Людвік Абрамовіч, не ўдалося.
Панцава
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 27 км на захад ад Смаленска, за 7 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Гусінка. За 5 км на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Краёўцы
Краёўцы-дэмакраты ў міжваенны перыяд (1918—1939)
Тым не менш, у лістападзе 1929 г. у Вільні адбылося святкаванне 25-годдзя публіцыстычнай дзейнасці Людвіка Абрамовіча, што засведчыла аб тым высокім аўтарытэце, які меў журналіст сярод эліты віленскіх палітычных інтэлектуалаў.
У кастрычніку 1938 г. друк газеты «Przegląd Wileński» (1911—1915, 1921—1938) быў спынены з-за хваробы рэдактара Людвіка Абрамовіча, што выклікала ў Вільні моцны розгалас і шкадаванні нават з боку апанентаў краёўцам-дэмакратам. У сакавіку 1939 г. Людвік Абрамовіч памёр і найбольш значныя віленскія газеты надрукавалі пра яго некралогі.
Панцава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Краёўцы
Краёўцы-дэмакраты ў міжваенны перыяд (1918—1939)
Да краёвай ідэі пачала звяртацца ўжо «Gazeta Codzienna», якая выдавалася з лістапада 1939 г. да чэрвеня 1940 г. у Вільні — горадзе, ужо ўключаным (разам з Віленшчынай) у склад Літвы. Рэдактарам выдання быў пісьменнік Юзаф Мацкевіч. 10 сакавіка 1940 г. у Вільні ў публічнай біліятэцы адбылася ўрачыстая сустрэча («акадэмія») з нагоды першых угодкаў смерці аднаго з галоўных ідэолагаў краёвай ідэі — Людвіка Абрамовіча. На ёй прысутнічалі віцэ-прэм'ер літоўскага ўраду Бізаўскас і прадстаўнікі амаль усіх народаў Віленшчыны. У той жа дзень «Gazeta Codzienna» апублікавала меркаванні вядомых публіцыстаў (краёўцаў і іх апанентаў), каб успомніць Людвіка Абрамовіча і выказацца адносна яго ідэйнай спадчыны, — Міхала Ромера, Вацлава Гізберт-Студніцкага, Юзафа Мацкевіча, Зыгмунта Юндзіла і дачкі Людвіка Абрамовіча Сафіі Абрамовіч, доктара філалогіі ўніверсітэта Стэфана Баторыя ў Вільні.
Абмеркаванне феномена краёвасці вясной 1940 г. было выклікана як данінай памяці Людвіку Абрамовічу, так і новымі ўмовамі. Перадача лідарам СССР Іосіфам Сталіным Віленскага края і Вільні Літоўскай Рэспубліцы, якая зрабіла Вільню (Вільнюс) сваёй сталіцай, на пэўны час актуалізавала «краёвую ідэю» для мясцовых грамадскіх дзеячоў самых розных этнічных груп.
Ацэнкі ў гістарыяграфіі
Сярод гісторыкаў няма адназначнай ацэнкі руху краёўцаў.
Сагыр
Сагыр — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Аблакецкай сельскай акругі. Код КАТА — 636233100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1676 чалавек (804 мужчыны і 872 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1852 чалавекі (902 мужчыны і 950 жанчын).
Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўны камітэт па маёмасці Рэспублікі Беларусь (Дзяржкаммаёмасць) — рэспубліканскі орган дзяржаўнага кіравання ў галіне зямельных адносін, геадэзічнай і картаграфічнай дзейнасці, найменняў геаграфічных аб’ектаў, дзяржаўнай рэгістрацыі нерухомай маёмасці, правоў на яе і здзелак з ёй, па пытаннях маёмасных адносін (уключаючы кіраванне, распараджэнне, прыватызацыю, ацэнку і ўлік маёмасці, якая знаходзіцца ва ўласнасці Рэспублікі Беларусь), за выключэннем прыватызацыі жылых памяшканняў дзяржаўнага жыллёвага фонду, вядзенне адпаведных кадастраў, рэгістраў і рэестраў, а таксама дзяржаўнае рэгуляванне тапографа-геадэзічнай дзейнасці і землеўпарадкавання.
Дзяржкаммаёмасць падпарадкоўваецца Ураду Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
З мэтай правядзення ў Беларусі зямельнай рэформы, у 1991 годзе быў створаны Камітэт па зямельнай рэформе і землеўпарадкаванню. Пазней, у 1997 годзе, адбылося аб’яднанне землеўпарадкавальнай і картографа-геадэзічнай службаў, і быў створаны Дзяржаўны камітэт па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі Рэспублікі Беларусь. З 2002 года на яго былі ўскладзены таксама функцыі па дзяржаўнай рэгістрацыі правоў на нерухомую маёмасць і здзелак з ім.
У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 2006 г. № 289 «Аб структуры Урада Рэспублікі Беларусь» створаны Дзяржаўны камітэт па маёмасці шляхам далучэння Фонду дзяржаўнай маёмасці Міністэрства эканомікі да Камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Структура
Сістэму Дзяржкаммаёмасці складаюць:
Задачы
Галоўнымі задачамі Дзяржкаммаёмасці з’яўляюцца правядзенне адзінай дзяржаўнай палітыкі ў галіне зямельных адносін, геадэзічнай і картаграфічнай дзейнасці, найменняў геаграфічных аб’ектаў, дзяржаўнай рэгістрацыі нерухомай маёмасці, правоў на яе і здзелак з ёй, па пытаннях маёмасных адносін (уключаючы кіраванне, распараджэнне, прыватызацыю, ацэнку і ўлік маёмасці, якая знаходзіцца ва ўласнасці Рэспублікі Беларусь), за выключэннем прыватызацыі жылых памяшканняў дзяржаўнага жыллёвага фонду, вядзенне адпаведных кадастраў, рэгістраў і рэестраў, а таксама дзяржаўнае рэгуляванне тапографа-геадэзічнай дзейнасці і землеўпарадкавання, стварэнне ўмоў для развіцця арганізацый усіх формаў уласнасці, якія ажыццяўляюць дадзеныя віды эканамічнай дзейнасці.
Чорнае (возера, Бярозаўскі раён)
Чорнае — возера ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці ў басейне ракі Жыгулянка (працякае праз возера).
Плошча паверхні возера 17,3 км². Даўжыня 6,4 км, найбольшая шырыня 3,4 км. Найбольшая глыбіня 2,5 м, сярэдняя 1,3 м. Плошча вадазбору 539 км². Катлавіна возера выцягнутая з поўначы на поўдзень Схілы катлавіны вышынёй да 4 метраў. Берагі нізкія, забалочаныя. Плоскае дно возера выслана сапрапелем.
Возера дыстрафіруючае, праточнае. Упадаюць ручаі і каналы, працякае рака Жыгулянка (прыток Ясельды). Возера зарастае па ўсёй плошчы.
У Чорным водзяцца шчупак, акунь, карась, плотка.
Анатоль Іванавіч Мокій
Анатоль Іванавіч Мокій (нар. года ў Рагынцях Сумской вобласці) — украінскі навуковец, эканаміст, доктар эканамічных навук, прафесар, акадэмік АН ВШУ.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сяле Рагынці Раменскага раёна Сумской вобласці. у 1974 годзе скончыў эканамічны факультэт Львоўскага ўніверсітэта імя Івана Франко. З 1974 года працаваў на Мінскім вытворчым аб'яднанні «Луч» інжынерам-матэматыкам. З 1977 года - на пасадзе інжынера-праграміста кафедры механізаванай апрацоўкі эканамічнай інфармацыі Львоўскага гандлёва-эканамічнага інстытута. На працягу 1986-1989 гадоў вучыўся ў аспірантуры ва Украінскім навукова-даследчым інстытуце гандлю і грамадскага харчавання і ў 1989 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1990 года - асістэнт кафедры маркетынгу Львоўскай камерцыйнай акадэміі Укаапсаюза, у 1993 годзе абраны на пасаду дацэнта гэтай жа кафедры. З 1995 па 2000 гады — дэкан факультэта міжнародных эканамічных адносін ЛКА. З 2000 года - загадчык кафедры міжнародных эканамічных адносін ЛКА, а з 2004 года - прарэктар па міжнародных сувязях. У 1994-1995 гадах працаваў на пасадзе старэйшага навуковага супрацоўніка Нацыянальнага інстытута стратэгічных даследаванняў Украіны, у 2004-2007 гадах — дырэктар філіяла Нацыянальнага інстытута стратэгічных даследаванняў у Львове. Таксама пэўны час займаў пасаду прарэктара Запарожскага інстытута эканомікі і інфармацыйных тэхналогій. Сёння з'яўляецца вядучым навуковым супрацоўнікам аддзела рэгіянальнай эканамічнай палітыкі Інстытута рэгіянальных даследаванняў імя М. І. Далішняга Нацыянальнай акадэміі навук Украіны.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя сферы навуковых інтарэсаў: глабалізацыя сусветных гаспадарчых сувязяў, інавацыйнае развіццё, эканамічная бяспека, ілегалізацыя эканомікі, малое і сярэдняе прадпрымальніцтва, рэгіянальная эканоміка, знешні і ўнутраны гандаль, развіццё чалавечага капіталу.
Падрыхтаваў 22 кандыдатаў эканамічных навук і 2 дактароў навук.
Член (1997-1998 гады) і намеснік старшыні (з 2004 года) Кансультатыўна-дарадчага савета па пытаннях прадпрымальніцтва пры Львоўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі. Старшыня Львоўскага асяродку Украінскай асацыяцыі эканамістаў-міжнароднікаў (з 2007 года).
Член спецыялізаваных вучоных саветаў па абароне дысертацый пры Цярнопальскім нацыянальным эканамічным універсітэце (з 2003 года), пры Нацыянальным інстытуце стратэгічных даследаванняў (з 2005 года). Член Сената Вышэйшай эканамічнай школы ў горадзе Сталёва Воля (Польшча). Выдатнік адукацыі Украіны (1999 год). Член кантрольна-рэвізійнай камісіі Акадэміі навук вышэйшай школы Украіны з 2007 года.
Навасельцы (Козінскае сельскае паселішча)
Навасельцы (Новосельцы) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 203 жыхары (2007). Знаходзіцца на левабярэжным схіле ракі Дняпро.
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 0,5 км на ўсход ад Смаленска, за 2 км на поўдзень ад аўтадарогі («Старая Смаленская дарога»: Смаленск — Дарагабуж — Вязьма — Зубцоў). За 2 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск-Сартавальны на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Хорст Экель
Хорст Экель (Horst Eckel; нар. - 3 снежня 2021) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1954 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Клубная
Дэбютаваў у клубным футболе ў форме «Кайзерслаўтэрна» у 1947 годзе, ва ўзросце 15 гадоў. Выйграваў чэмпіянаты ФРГ з «Кайзерслаўтэрнам» у 1951 і 1953 гадах.
Міжнародная
Быў часткай зборнай ФРГ на чэмпіянаце свету 1954, калі зборная заваявала кубак свету. Таксама прымаў удзел у гульнях чэмпіянату свету 1958. Усяго з’яўляўся на поле 32 разы.
Халявын
Халявін ці Халявын (Халя́вин) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Халявынскага сельсавета.
У ХІХ стагоддзі сяло Халявын было ў складзе Халявынскай воласці Чарнігаўскага павета Чарнігаўскай губерні.
Шчаслівы Лазар
«Шчаслі́вы Ла́зар» (Lazzaro Felice) — італьянскі драматычны фільм 2018 года, пастаўлены рэжысёркай Алічэ Рарвакер.
Прэм’ера фільма адбылася 13 мая 2018 года ў межах асноўнага конкурсу 71-га Канскага кінафестывалю, дзе фільм быў узнагароджаны прэміяй за найлепшы сцэнарый.
Сюжэт
У невялічкай італьянскай вёсачцы Інвіялата час літаральна спыніўся. Мясцовыя жыхары належаць маркізе дэ Луна, якая неміласэрна выкарыстоўвае іх працу. Усё змяняецца ў адзін з візітаў сям’і патронаў у Інвіялату. Малады арыстакратычны Танкрэдзі заводзіць сяброўства з Лазарам — цудоўным прастадушным вясковым юнаком. Фантастычныя калізіі іх адносін цалкам разбураць звыклы побыт вясковых жыхароў і прывядуць да практычна біблейскага апакаліпсісу іх маленькага сусвету.
Элберт
Элберт — гара ў Скалістых гарах горнай сістэмы Кардыльераў.
Вышыня — 4401 м над узроўнем мора, гэта найвышэйшая вяршыня штата і Скалістых гор, а ў 48 кантынентальных штатах саступае толькі гары Уітні. Адносная вышыня — 2765 м.
Існуе некалькі маршрутаў узыходжання. Найбольш папулярны — з усхода, ад Каларадскай сцежкі. Найбольш складаны — Black Cloud Trail («Сцежка чорнай хмары»), якая займае 10-14 гадзін.
Палымяныя вежы
Палымяныя вежы (Flame Towers) — найвышэйшыя будынкі ў Азербайджане, знаходзяцца ў Баку. Сваім знешнім выглядам нагадваюць тры полымі.
Загор’е (Плешчаніцкі сельсавет)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Шаўчэнкі (Чарнігаўскі раён)
Шаўчэнкі (Шевче́нка) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Халявынскага сельсавета.
Бестэрэк (Уланскі раён)
Бестэрэк — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аблакецкай сельскай акругі. Код КАТА — 636233200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 512 чалавек (272 мужчыны і 240 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 475 чалавек (248 мужчын і 227 жанчын).
Анохава (Смаленскі раён)
Анохава (Онохово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Козінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 3 жыхары (2007).
Gramophone
Gramophone (грамафон) — англійскі штомесячны часопіс пра класічную музыку.
Заснаваны ў 1923 г. пісьменнікам Комптанам МакКензі і Крыстаферам Стоўнам (пасля вядомым радыёвядучым). Лічыцца адным з найбольш уплывовых выданняў гэтага роду ў свеце, сустракаючы ў той жа час пастаянныя крытычныя заўвагі (напрыклад, з боку вядомага крытыка Нормана Лебрэхта) з нагоды цесных сувязяў з буйнымі гуказапісвальнымі карпарацыямі (першым чынам, EMI).
Часопіс прысуджае штогадовую прэмію ў вобласці гуказапісу Gramophone Award.
Эканоміка Балівіі
Эканоміка Балівіі, адной з найбедных краін Паўднёвай Амерыкі (бядней яе толькі Гаяна), засноўваецца на рыначным прынцыпе. Традыцыйна істотную ролю ў ёй гуляе дзяржава, якая дагэтуль кантралюе значную долю ў здабыўных прадпрыемствах.
Агульныя звесткі
Аснова балівійскай гаспадаркі — гарнарудная прамысловасць экспартнага кірунку (каляровыя металы, прыродны газ). Апрацоўчая прамысловасць развіта слаба і складаецца з тэкстыльнай, харчасмакавай, метала- і нафтаперапрацоўчай галін. Асноўныя прамысловыя цэнтры — Ла-Пас, Санта-Крус, Сукрэ, Качабамба.
Сельская гаспадарка не забяспечвае патрэб краіны, хоць у ёй занята палавіна працаздольнага насельніцтва.
Кезгайла
Кезгайла:
Эканоміка Балівіі
Агульныя звесткі
Адна з найбяднейшых краін Паўднёвай Амерыкі. Да 70 % насельніцтва жыве за рысай беднасці. У спалучэнні з нізкімі тэмпамі роста насельніцтва і кароткай працягласцю жыцця гэта моцна стрымлівае развіццё эканомікі.
З 1985 у краіне рэалізуецца доўгатэрміновая праграма макраэканамічнай стабілізацыі і структурных рэформ. Асноўны інструмент — капіталізацыя шматлікіх дзяржаўных прадпрыемстваў, што ў балівійскім кантэксце азначае перадачу інвестарам 50 % акцый і права кіравання прадпрыемствам узамен на інвестыцыі на працягу некалькіх гадоў непасрэдна ў прадпрыемства замест простай выплаты грошай дзяржаве.
Палуботкы (Чарнігаўскі раён)
Палуботкы (Полубо́тки) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Халявынскага сельсавета.
Эканоміка Балівіі
Агульныя звесткі
Памер ВУП (2002) — 22,3 млрд. USD (2004). Эканамічны рост — каля 2,5-3 % у год. Дэфіцыт бюджэта — каля 500 млн. USD (2004). Інфляцыя — 4-5 % (2004), для параўнання — у 1985 даходзіла да 20 000 %.
Да апошняга часу (пакуль не набраў моц экспарт энерганосьбітаў) знешні гандаль Балівіі быў дэфіцытны. Так, у 2002 экспарт склаў 1,3 млрд. USD, імпарт — 1,7 млрд. USD.
Палуботкы (Чарнігаўскі раён)
У ХІХ стагоддзі сяло Палуботкы было ў складзе Халявынскай воласці Чарнігаўскага павета Чарнігаўскай губерні.
Эканоміка Балівіі
Агульныя звесткі
Галоўныя гандлёвыя партнёры — ЗША і Аргенціна. У апошнія гады павышаецца роля Бразіліі.
Балівія моцна залежыць ад замежнай дапамогі ў фінансіраванні рэформ. На канец 2002 знешні доўг складаў 4,5 млрд. USD. Урад Э.Маралеса мае на мэце зменшыць гэтую залежнасць.
Прамысловасць
Доля ў ВУП — прыкладна 35 % (сельская гаспадарка — 17 %, паслугі — каля 48 %), у тым ліку апрацоўчай прамысловасці — 18 %.
Прыродны газ — у апошнія гады стаў галоўным багаццем краіны, пасунуўшы на гэтай пазіцыі волава (моцная канкурэнцыя з боку краін Паўднёва-Усходняй Азіі), золата і серабро. Расце вытворчась цынку. Вялікія радовішчы вальфраму, вісмуту, сурмы.
Прадпрыемствы апрацоўчага сектара прамысловасці пераважна дробныя, мясцовага значэння.
Энергетыка
Балівія энергетычна самадастатковая. Электрычнасці вырабляецца больш, чым спажываецца (адпаведна: 4,1 млрд. КВт*гадзін і 3,8 млрд. КВт*гадзін, 2002). Краіна валодае пятымі па велічыні ў Паўднёвай Амерыцы разведанымі запасамі нафты і другімі (пасля Венесуэлы) — прыроднага газу.
Знешнеэканамічныя сувязі
Балівія — член Андскай супольнасці (Балівія, Венесуэла, Калумбія, Перу і Эквадор), асацыіраваны член Меркасур (таксама як Венесуэла, Калумбія, Перу, Чылі і Эквадор). У снежні 2004 абвешчаны планы аб’яднання дзвюх арганізацый у Паўднёваамерныканскую супольнасць нацый (па ўзору ЕС).
Сальда балівійскага знешняга гандлю ў 2004 дзякуючы газу стала станоўчым і склала 340 млн. USD. Плацёжны баланс застаецца адмоўным (прыкладна 300 млн. USD) з-за вялікага знешняга доўгу.
Хмільныця
Хмельныца ці Хмільныця (Хмі́льниця) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Хмільныцкага сельсавета.
Задворнікі (Лагойскі раён)
Задво́рнікі (, Задворники) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Электраскоп
Электраскоп складаецца з ізаляванага металічнага стрыжня (звычайна з металічным шарыкам на верхнім канцы), да якога знізу замацаваны адзін або два лёгкія металічныя пялёсткі. Стрыжань з пялёсткамі змешчаны у шкляную ёмістасць. Пры дачыненні зараджанага цела да стрыжня (шарыка) электраскопа частка электрычнага зарада перадаецца яго пялёсткам, якія адштурхоўваюцца адзін ад аднаго (у электраскопе з адным пялёсткам — пялёстак адштурхоўваецца ад стрыжня). Аб велічыні зарада можна меркаваць па велічыні адхілення пялёсткаў электраскопа ад першапачатковага становішча.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 2022
48-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 11 снежня 2022 года. Найлепшымі фільмамі абраны карціны «Тар» і «Усё ўсюды і адразу».
Старая Мыш
Стара́я Мыш (, Старая Мышь) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навамышскага сельсавета. Размешчана за 12 км на паўночны захад ад Баранавічаў, на рацэ Мышанцы.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVI стагоддзя пад назвай Мыш, велікакняжацкая (дзяржаўная) уласнасць. З 1568 года ўладанне Яна Караля Хадкевіча, які недалёка ад паселішча, на правым беразе ракі Мышанкі, пабудаваў Мышскі замак. Замкавыя ўмацаванні былі пазначаны на карце Вялікага Княства Літоўскага XVI стагоддзя. Разбураны ў 1654 годзе ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі, у Навагрудскім павеце Слонімскай, з 1797 года Літоўскай, з 1801 года Гродзенскай губерняў.
У пачатку XX стагоддзя маёнтак Старая Мыш, у Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, 11 двароў, 128 жыхароў. Побач з маёнткам знаходзілася сяленне Мыш: 2 двары, 11 жыхароў.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, фальварак Старая Мыш у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У час Вялікай Айчыннай вайны з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 5 землякоў.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цешаўлянскага сельсавета.
Праца
Пра́ца — мэтазгодная свядомая дзейнасць чалавека, накіраваная на захаванне, відазмяненне і прыстасаванне асяроддзя пражывання для задавальнення ўласных патрэб праз вытворчасць тавараў і паслуг. У ходзе прыстасавання да знешняга асяроддзя людзі развіваюць і ўдасканальваюць прылады, сродкі і падзел працы. Пры абмене з прыродай людзі выкарыстоўваюць механічную, фізічную і хімічную якасці прадметаў і з'яў прыроды праз іх узаемаўплыў адзін на аднаго для дасягнення загадзя вызначанай мэты. Змест выяўляецца ў акрэсленасці працоўнага прызначэння, абумоўленага прыладай, тэхналогіяй, ладам вытворчасці і майстэрствам працаўніка. Адлюстроўвае спосаб спалучэння вытворцы са сродкамі вытворчасці, абумоўлены ўзроўнем развіцця вытворчых сіл.
Прызначэнне
Вылучаюць тры прызначэнні працы:
Пашпарт грамадзяніна Турцыі
Пашпарт грамадзяніна Турцыі (Türk Pasaportu) — афіцыйны дакумент, які сведчыць асобу грамадзяніна Турцыі падчас выязда за мяжу і знаходжання за межамі краіны, а таксама пры ўездзе на тэрыторыю Турцыі з замежнай паездкі. Уведзены з чэрвеня 2010 года. Тэрмін яго дзеяння — дзесяць гадоў. Выдаецца Міністэрствам унутраных спраў Турцыі.
Знешні выгляд
Пашпарт чырвонага колеру, з надпісам (Türkiye Cumhuriyeti) «Turkey» і (Pasaport) «Passport» на турэцкай і англійскай мовах. У цэнтры залатым цісненнем нанесены зорка і паўмесяц, як на дзяржаўным сцяге краіны. Пашпарт робіцца на турэцкай і англійскай мовах. Памер пашпарта складае 88×125 мм.
Ідэнтыфікацыйная старонка
На старонцы ідэнтыфікацыі (2-3) прадстаўлены наступныя даныя аб уладальніку турэцкага пашпарта:
Галерея
Гістарычныя пашпарты Турцыі
Пярфілава (Смаленскі раён)
Пярфілава (Перфилово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карахоткінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 17 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 12 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 2 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дражна. За 13 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Ваўчайка на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Parlophone
Parlophone Records («Парлафо́н рэ́кардз») — брытанскі лэйбл гуказапісу, заснаваны ў 1923 годзе ў якасці філіяла германскага лэйбла Parlophon (уваходзіў у склад кампаніі Carl Lindstrom). З 1923 па 1955 гг. менеджарам музычнага аддзела лэйбла быў Оскар Прэйс. У 20-я гг. Parlophone Records стаў вядучым джазавым лэйблам у Вялікабрытаніі дзякуючы пласцінкам, выпушчаным па ліцэнзіі амерыканскага Okeh Records. У 1927 годзе брытанскі Columbia Graphophone набыў кампанію Carl Lindstrom (і, адпаведна, Parlophone Records). У 1931 годзе Columbia Graphophone і Gramophone аб’ядналіся ў кампанію EMI, і лэйбл Parlophone Records перайшоў у ведамства EMI.
EMI адвялі Parlophone Records выпуск запісаў гутарковага і камедыйнага жанру, а таксама музыкі, якая не паддаецца катэгарызацыі. У 1955 годзе Прэйс выйшаў на пенсію, і яго месца заняў Джордж Марцін, які працаваў на Parlophone з 1950 года. Поспех да лэйбла, які дзесяцігоддзі заставаўся малапрыкметным, прыйшоў у 1962 годзе пасля падпісання кантракту з The Beatles, пласцінкі якіх неўзабаве ператварылі Parlophone Records у адну з самых папулярных фірмаў гуказапісу. Пасля на лэйбле запісваліся Queen, Pet Shop Boys, Blur, Radiohead і інш.
Сяло Мамай батыра
Сяло Мамай батыра — сяло ў Уланскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аблакецкай сельскай акругі. Код КАТА — 636233300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1087 чалавек (546 мужчын і 541 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1447 чалавек (705 мужчын і 742 жанчыны).
Зады
Зады́ (, Зады) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчаніцкага сельсавета.
Рабці
Рабці (Ря́бці) — вёска ў Чарнігаўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Хмільныцкага сельсавета.
Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна
«Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» (Captain America: Civil War) — супергеройскі баявік вытворчасці Marvel Studios і дыстрыбуцыі Walt Disney Studios Motion Pictures. Трэці фільм пра прыгоды персанажа коміксаў Marvel Капітана Амерыка, які з’яўляецца сіквелам фільма «Капітан Амерыка: Зімовы салдат» і трынаццатай па ліку карцінай кінематаграфічнага сусвету Marvel. Рэжысёрамі фільма выступілі браты Энтані і Джо Руса, а Крыстафер Маркус і Стывен Мак-Філі былі прызначаны за сцэнарыстаў. У галоўных ролях — Крыс Эванс, Роберт Даўні-малодшы, Скарлет Ёхансан, Себасціян Стэн, Энтані Макі, Эмілі Ванкэмп, Дон Чыдл, Джэрэмі Рэнер, Чэдвік Боўзман, Пол Бетані, Элізабет Олсен, Пол Рад, Фрэнк Грыла, Даніэль Бруль і Уільям Хёрт. У фільме «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» Капітан Амерыка і яго Мсціўцы працягваюць абараняць свет, аднак пасля таго, як урад настаяў на законе аб рэгуляванні дзейнасці звышлюдзей, каманда падзялілася на два лагеры, адзін з якіх узначаліў Капітан Амерыка, а другі — Жалезны чалавек.
Праца над фільмам «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» пачалася ў 2013 годзе, калі Маркус і Мак-Філі пачалі пісаць сцэнарый, абапіраючыся на абмежаваную серыю 2006 года Грамадзянская вайна аўтарства Марка Мілара і. Браты Руса былі запрошаны ўзначаліць праект пасля поспеху фільма «Капітан Амерыка: Зімовы салдат». Афіцыйную назву фільма абвясцілі ў кастрычніку 2014 года. Таго ж дня стала вядома пра ўдзел Даўні-малодшага, на працягу некалькіх месяцаў з’явілася інфармацыя пра рэшту акцёрскага складу. Асноўныя здымкі пачаліся ў красавіку 2015 года ў Атланце і завяршыліся ў жніўні 2015 года ў Германіі.
Фільм «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» пачаў Трэцюю фазу КСМ. Сусветная прэм’ера адбылася ў Лос-Анджэлесе 12 красавіка 2016, фільм выйшаў на экраны 5 мая 2016 года ў фармаце 3D і IMAX 3D.
Сюжэт
1991 год. «Гідра» ў Сібіры адраджае сяржанта Джэймса «Бакі» Барнса — Зімовага салдата — з крыягеннага стану, назваўшы сакрэтны код. Яму загадваюць перахапіць груз, і ён адпраўляецца за аўтамабілем. Падстроіўшы аварыю, ён забірае з багажніка пяць пакетаў з сіняй вадкасцю, якая, як аказалася, была аналагам сыроваткі доктара Эрскіна.
Нашы дні.
Прыблізна праз год пасля паражэння Альтрона ад рук Мсціўцаў каманда ў новым складзе, а менавіта: Капітан Амерыка, Чорная ўдава, Сокал і Пунсовая ведзьма спыняюць Кросбаўнса (Брок Рамлау, агент «Гідры», які працаваў у S.H.I.E.L.D.) у час выкрадання біялагічнай зброі з лабараторыі ў Лагасе. Падчас бою Кросбаўнс ператварае сябе на бомбу, хочучы падарваць усіх вакол, але выбух стрымлівае Ванда. Аднак яна не паспявае адкінуць падрыўніка на бяспечную адлегласць і выбух знішчае некалькі паверхаў бальніцы, дзе гінуць людзі, у тым ліку рабочыя Ваканды. Гэта ўзмацняе недавер міжнароднай супольнасці да дзейнасці Мсціўцаў.