cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герб Латвіі
Гісторыя
Да абвяшчэння незалежнасці Латвійскай Рэспублікі 18 лістапада 1918 года, герба адзінай Латвіі не існавала. Герб, створаны графікам Вільгельмам Круміньшам (апошнія змены зрабіў прафесар Рыхард Зарыньш), аб'яднаў як сімвалы няцыянальнай дзяржаўнасці Латвіі, так і старажытныя гербы гістарычных абласцей краіны. Быў прыняты ў якасці дзяржаўнага герба 15 чэрвеня 1921 года ўстаноўчым сходам (Satversmes sapulce) Латвійскай рэспублікі. У савецкі час быў заменены на герб Латвійскай ССР, адноўлены ў лютым 1990 года яшчэ як герб Латвійскай СССР.
Узыходзячае сонца ў верхняй палове геральдычнага шчыта сімвалізуе нацыянальную дзяржаўнасць Латвіі. Стылізаваныя выявы сонца, як знака нацыянальнай прыналежнасці, выкарыстоўвалі латышскія стралкі ў час Першай сусветнай вайны, ў якой стралкі прыймалі ўдзел у складзе войск Расійскай імперыі. У эмблеме, якая як дзяржаўны сімвал выкарыстоўвалася да 15 чэрвеня 1921 года, знак сонца меў семнаццаць (пазней дзевятнаццаць) прамянёў, колькасць якіх, як лічылась, адпавядала 17 паветам Латвіі.
IC 4275
IC 4275 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Мікалаевіч Мезянцоў
Генерал-лейтэнант. Скончыў Мікалаеўскую акадэмію. Служыў начальнікам жандарскага аддзялення ў некалькіх губернях. Восенню 1907 года быў абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы III склікання ад Мінскай губерні.
Заслужаны пагранічнік Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны пагранічнік Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны пагранічнік Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца ваенным, якія знаходзяцца на службе ў пагранічных войсках пятнаццаць і больш гадоў у каляндарным вылічэнні, за бездакорнае нясенне службы па ахове дзяржаўнай граніцы, умелую арганізацыю пагранічнай службы, высокія паказчыкі ў аператыўна-службовай, навукова-тэхнічнай дзейнасці, умацаванне пагранічнага супрацоўніцтва, за самаадданыя дзеянні, звязаныя з выкананнем службовых абавязкаў, актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і выхаванні ваенных кадраў.
NGC 1625
NGC 1625 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-38, IRAS04346-0324, PGC 15654) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рагацік
Рага́цік, клаварыядэльфус (Clavariadelphus») — род базідыяльных грыбоў сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба булавападобнай формы.
Распаўсюджанне і экалогія
Грыбы роду распаўсюджаны ва ўмераных абласцях Еўразіі, Японіі і Паўночнай Амерыкі. Пладовыя целы з’яўляюцца ў ліпені—верасні ў хвойных мяшаных лясах на глебе, апалай ігліцы і лісці, часам сярод імхоў.
занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі. Ахоўваецца на тэрыторыі Літвы, Латвіі, Расіі, Украіны і Польшчы.
Віды
Род налічвае 7 відаў і шэраг разнавіднасцей (22 ).
На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца 2 віды: і.
Піліп Цімафеевіч Шаўцоў
Піліп Цімафеевіч Шаўцоў ( — пасля 1909) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, дэпутат Дзяржаўнай думы Расійскай імперыі IІІ склікання ад Магілёўскай губерні. Уваходзіў у фракцыю нацыяналістаў.
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў народнае вучылішча, займаўся хлебаробствам. Восенню 1907 года абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы III склікання ад Магілёўскай губерні.
NGC 1145
NGC 1145 (іншыя абазначэнні — ESO 546-29, MCG -3-8-42, UGCA 45, FGC 360, IRAS02522-1850, PGC 10965) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Эрыдан.
Кеке Росберг
Кеё Эрык «Кеке» Росберг (Keijo Erik «Keke» Rosberg; нар., Сольна, лен Стакгольм, Швецыя) — фінскі аўтагоншчык, чэмпіён свету па аўтагонках у класе Формула-1 1982 года.
Першы рэгулярны фінскі пілот і першы чэмпіён свету Ф1 з гэтай краіны. З’яўляецца пераможцам апошняй у гісторыі пазазаліковай гонкі Формулы-1 — Гонкі чэмпіёнаў 1983. Менеджар свайго сына — Ніка Росберга, які прадстаўляе Германію. З 1992 па 1995 год выступаў у чэмпіянаце ДТМ за «Опель», атрымаўшы адну перамогу. Таксама з’яўляецца ўладальнікам каманд у ДТМ і Ф3.
Жывакост лекавы
Жывако́ст лекавы (Symphytum officinale) — від кветкавых раслін з роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—100 см, шурпатая ад валаскоў на бародаўках. Сцябло прамастойнае, граністае, галінастае ў верхняй частцы. Лісце простае, падоўжана-ланцэтнай формы, з сеткай жылак знізу. Прыкаранёвае і ніжняе сцябловае лісце звужаецца ў крылаты чаранок, верхняе — сядзячае. Кветкі пурпурова-фіялетавага колеру, зрэдку ружова-чырвоныя, знаходзяцца на канцах сцябла і галінак. Плод — бліскучы арэшак шаравата-чорнага колеру.
Расліна ядавітая.
Падвіды
Паводле сайта The Plant List існуе падвід.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы і ўмераных абласцей Азіі. Расце на сырых месцах, па берагах вадаёмаў і ўскрайках балот, у садах і парках, на агародах і пустках. Цвіце ў маі—чэрвені. Святлолюбівая расліна, якае добра пераносіць цень, мезафіт, гіграфіт і эўтроф.
Выкарыстанне
Лекавая расліна. У каранях маецца шмат цукру, крухмалу, дубільных рэчываў. Выкарыстоўваецца ў якасці абвалакальнага, змякчальнага, вяжучага, супрацьзапаленчага, кроваспыняльнага сродку.
Бабровіцкае падняцце
Бабровіцкае падняцце — тэктанічная структура ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці, у цэнтральнай частцы Капаткевіцка-Велікаборскай ступені Прыпяцкага прагіну. Па паверхні верхнефаменскай саляноснай тоўшчы пад назвай Заходне-Бабровіцкага выяўлена электраразведачнымі працамі ў 1964 годзе, па падсалявых адкладах — у 1969 годзе сейсмічнымі даследаваннямі.
Па паверхні фундамента і падсалявых дэвонскіх адкладах Бабровіцкае падняцце — монаклінальны блок, абмежаваны на паўднёвым захадзе Гарохаўска-Хобненскім рэгіянальным разломам амплітудай 1000 м, на ўсходзе — Бабровіцкім разломам амплітудай 500 м. Мінімальная адзнака паверхні фундамента ў галаўной частцы блока -2550 м, падсалявых адкладаў — -2000 м. Па паверхні міжсалявых адкладаў вылучаецца асіметрычная брахіантыкліналь, паўднёвае крыло якой ускладнена зонаю адсутнасці міжсалявых адкладў. Памер антыкліналі 13×6 км, амплітуда 300 м, мінімальная адзнака ў скляпенні -1800 м. Па паверхні верхнефаменскай саляноснай тоўшчы падняцце прадстаўлена двума купаламі памерам 3×2 км з мінімальнымі адзнакамі ў скляпенні -700 м і амплітудай 100 м.
IC 4276
IC 4276 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1984 года
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1984 года — поўнае сонечнае зацьменне 142 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0237 і дасягнула свайго максімуму ў 22:54:17 UTC у пункце з каардынатамі 38° пд. ш. 174° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 0 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 85 км.
Зацьменне 22 лістапада 1984 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1984 годзе і 193-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 30 мая 1984 года, наступнае — 19 мая 1985 года.
Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Яна
Яна — шматзначнае слова:
Герб Фінляндыі
Герб Фінляндыі — каранаваны залаты леў у чырвоным полі, правая лапа замененая рукой у даспехах, трымальнай срэбны меч з залатой ручкаю. Леў падпірае заднімі лапамі срэбную сарацынскую шаблю з залатою ручкаю. Шчыт усеяны 9 срэбнымі ружамі. Афіцыйна выкарыстоўваецца толькі з 1978, хоць з’явіўся ўпершыню каля 1580 года.
На нацыянальным гербе намаляваны каранаваны леў, які стаіць у чырвоным полі. Леў у правай пярэдняй лапе, апранутай у латную пальчатку, трымае падняты меч і топча выгнутую шаблю. Леў, карона, рукаяці мяча і шаблі, а таксама стыкі пальчаткі залатыя. Ляза і пальчатка сярэбраныя. Поле ўпрыгожана дзевяццю сярэбранымі разеткамі. Дзевяць разетак маюць дэкаратыўную функцыю, хоць яны фальшыва інтэрпрэтаваліся як спасылка да дзевяці гістарычных правінцый Фінляндыі. Варта адзначыць, што колькасць разетак на працягу стагоддзяў змянялася.
Дубнікі (Чэрвеньскі раён)
Дубнікі́ (, Дубники) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 27 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Калодзежскага сельсавета.
Пікнік на абочыне
«Пікні́к на або́чыне» — фантастычная аповесць братоў Стругацкіх, упершыню выданая ў 1972 годзе.
Паняцце «сталкер» устойліва ўвайшло ў рускую, а праз яе і ў беларускую мову. Па прызнанні аўтараў, слова стала найпапулярнейшым са створаных імі неалагізмаў. У кантэксце кнігі сталкер — чалавек, які парушае забароны, пранікае ў Зону і выносіць з яе разнастайныя артэфакты, якія пазней звычайна прадае і тым зарабляе на жыццё. Пасля выхаду фільму Таркоўскага так сталі называць праваднікоў, якія арыентуюцца ў розных забароненых і малавядомых іншым месцах і тэрыторыях; пазней сталкерамі сталі называць аматараў індустрыяльнага турызму, асабліва тых, хто наведвае пакінутыя аб’екты і населеныя пункты.
Сюжэт
Дзеі аповесці адбываюцца на Зямлі, як мяркуецца, у 1970-я гады ў мястэчку Гармант, у выдуманай англамоўнай краіне.
Прыкладна за 13 гадоў да пачатку апісаных у кнізе падзей у некалькіх месцах на зямным шары ўзнікае шэсць «Зонаў» — абласцей, у якіх пачынаюць адбывацца дзіўныя з’явы, якія парушаюць вядомыя законы фізікі. Зоны размешчаныя ўздоўж плаўнай лініі на паверхні Зямлі, праекцыі так званага Радыянта Пільмана — пункту, што ляжыць на прамой, якая злучае Зямлю і Дэнеб. Хутка высветлілася, што людзі і жывёлы пражываць у зонах не могуць, і ўсё насельніцтва было з іх тэрмінова эвакуіраванае. Тэрыторыі Зон былі абнесены агароджай, узятыя пад строгую ахову і афіцыйна сталі прадметам асцярожнага навуковага вывучэння. Таксама вельмі хутка выяўляецца, што ў зонах шмат артэфактаў незразумелага прызначэння. Некаторыя з іх вельмі карысныя — напрыклад, могуць лячыць хваробы, некаторыя проста дзіўныя цацкі, а некаторыя — вельмі небяспечныя.
Мяркуецца, што Зоны створаныя прадстаўнікамі пазазямной цывілізацыі, і строіцца мноства гіпотэзаў, якія па-рознаму тлумачаць, што яны з сябе ўяўляюць і якім чынам патрэбныя іншапланецянам для кантакту з жыхарамі Зямлі. Адзін з герояў кнігі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі доктар Валянцін Пільман, вобразна мяркуе, што ўсе артэфакты — «пустышкі», «этакі», «бранзалеты» — гэта ўсяго толькі касмічнае смецце, пакінутае іншапланецянамі на планеце Зямля падчас выпадковага наведвання, падобна пустым банкам і бутэлькам, забытым пасля чалавечага пікніка на абочыне дарогі.
Адна з асноўных тэмаў — маральны выбар тых, у чые рукі патрапляюць артэфакты Зоны, то, як імі скарыстаецца чалавецтва, якое, строга кажучы, дрэнна разумее, у чым прызначэнне гэтых небяспечных рэчаў, невядома навошта пакінутых прышэльцамі.
Адна з Зон апынулася непадалёк ад горада Гармант. Галоўны герой кнігі Рэдрык Шухарт, жыхар Гарманта, становіцца сталкерам, гэта значыць зарабляе на жыццё, выносячы з Зоны артэфакты, якія валодаюць незвычайнымі ўласцівасцямі і прадаюцца за вялікія грошы. Сюжэт твору пабудаваны як апісанне жыцця Шугарта ад 23 гадоў да 31 года. Большую частку жыцця ён быў нелегальным сталкерам, злачынцам, сядзеў у турме, у маладосці быў афіцыйным супрацоўнікам Інстытуту пазазямных культур.
У сталкераў, як правіла, нараджаюцца дзеці са шматлікімі фізічнымі і біялагічнымі адхіленнямі ад нормы, прычым прычыны гэтага медыцына знайсці не можа (у прыватнасці, радыяцыі і хімічных дамешак у атмасферы Зоны няма). Тая ж доля спасцігла і адзіную дачку Шугарта — Марыю (Мартышка). Рэдрык любіць жонку і дачку, але перыядычна губляе кантакт з сям’ёй з-за турэмных тэрмінаў. Тым не менш ён не можа адмовіцца ад паходаў у Зону, што разбурыла яго жыццё — часткова з-за жадання атрымліваць вялікія грошы і не лічыць іх, але галоўным чынам — з-за магнетычнага прыцягнення Зоны, зразумелага толькі сапраўднаму сталкеру. У Зоне ён адчувае сябе на сваім месцы і без яе ўжо не можа.
У канцы кнігі Шухарт плануе і ажыццяўляе сваю заключную місію ў Зоне: ён вырашай знайсці «Залаты Шар» — артэфакт, які паводле легенды можа выканаць найпатаемнейшае жаданне таго, хто яго знойдзе. Шухарт ідзе да шара, будучы цалкам расчараваным у сваім жыцці і ў людзях, як да апошняй надзеі. Складанасць місіі палягае не толькі ў тым, што дарога да шара смяротна небяспечная, але і ў тым, што апошняя пастка на шляху да яго патрабуе ахвяры — аднаго чалавечага жыцця. І Шухарт прыносіць гэту ахвяру ў выглядзе свайго спадарожніка, юнака, які напрасіўся да яго ў вучні — Артура Барбрыджа.
Бацька Артура — найстарэйшы сталкер па мянушцы Сцярвятнік, вядомы тым, што яго спадарожнікі часта не вярталіся з Зоны. У Барбрыджа двое нармальных здаровых дзяцей — выключэнне сярод сталкераў. Барбрыдж па сакрэце паведаміў Шухарту, што вымаліў сабе дзяцей у Залатога Шара. Сам ён больш не можа дайсці да месца, дзе знаходзіцца артэфакт, страціўшы ў Зоне абедзве нагі — тады яго выцягнуў на сабе Рэдрык. Сцярвятнік раскрыў Шухарту месцазнаходжанне Шара і расстаўленыя на шляху да яго пасткі, адна з якіх патрабуе «ахвяры» («мясарубка»), не толькі з-за ўдзячнасці — ён спадзяецца, што Шухарт зможа вярнуць яму ногі. Барбрыдж не ведае, што Рэдрык узяў Артура з сабой.
NGC 1148
NGC 1148 (іншыя абазначэнні — MCG -1-8-18, PGC 11148) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Пікнік на абочыне
Сюжэт
Фінал кнігі застаецца адкрытым — Артур гіне ў «мясарубцы», Рэдрык падпаўзае да шара, дарэмна спрабуючы сфармуляваць сваё найпатаемнейшае жаданне. Ён згадвае ўсё сваё скалечанае жыццё, спрабуе згадаць нешта светлае, але не атрымліваецца. У выніку ён не можа прыдумаць нічога, акрамя таго, што ўсклікнуў Артур за некалькі секунд да сваёй смерці: «ШЧАСЦЕ ДЛЯ УСІХ, ДАРМА, І ХАЙ НІХТО НЕ СЫДЗЕ ПАКРЫЎДЖАНЫМ!»
Пераклады
Аповесць лідзіруе сярод іншых твораў аўтараў колькасцю перакладаў і выданняў за межамі былога СССР. У 2003 годзе Барыс Стругацкі налічыў 55 выданняў «Пікніка» ў 22 краінах свету.
На англійскай мове аповесць апублікавана ў перакладзе Антаніны Б’юіс. Прадмову да першага амерыканскага выдання (MacMillan Publishing Co., Inc, New York, 1977) напісаў Тэадор Старджан.
Пасляслоўе да нямецкага выдання 1977 года напісаў Станіслаў Лем, які высока ацаніў гэты твор.
Станам на 2022 год прафесійнага выдання твора на беларускай мове няма, у сетцы распаўсюджваецца пераклад Юрыя Міхеда пад назвай «Пікнік на ўзбоччы».
NGC 1627
NGC 1627 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-40, IRAS04351-0459, PGC 15675) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Эрыдан.
IC 4277
IC 4277 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джэк Брэбем
Сэр Джон Артур Брэбем (Sir John Arthur Brabham), больш вядомы як Джэк Брэбем (Jack Brabham;, Харствіл, Новы Паўднёвы Уэльс  — , Голд-Кост, Квінсленд) — аўстралійскі аўтагоншчык, трохразовы чэмпіён свету па аўтагонках у класе Формула-1. Першы аўстралійскі чэмпіён свету Формулы-1. Аўстраліец года (1966). Трое сыноў Брэбема: Джэф, Гэры і Дэвід — таксама сталі аўтагоншчыкамі.
Джэк нарадзіўся ў сям’і гандляра за 15 км ад Сіднея на ўскраіне гарадка Хартсвіл. Пасля заканчэння школы, у 15 гадоў, уладкаваўся на працу ў гараж, дзе займаўся рамонтам аўтамабіляў.
Падчас Другая сусветная вайна[Другой сусветнай вайны служыў у каралеўскіх паветраных сілах. Па вяртанні з вайны, у 1946 годзе адкрыў невялікую майстэрню па рамонце аўтамабіляў. Таксама ён удзельнічаў у чэмпіянаце Новага Паўднёвага Уэлса (New South Wales Championship) і атрымаў у ім перамогу.
У 1955 годзе дэбютаваў на Гран-пры Вялікабрытаніі ў чэмпіянаце Формулы-1 у камандзе Cooper. У 1959 Брэбем стаў чэмпіёнам свету ў камандзе Cooper. А ў 1960 ён паўтарыў поспех з камандай. У трэці раз паўтарыць свой поспех змог толькі ў 1966 годзе за рулём баліда ўласнай каманды Brabham.
Царква ў гонар прападобнай Ефрасінні Полацкай (Вішнева)
Царква ў гонар прападобнай Ефрасінні Полацкай — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Вішнева Смаргонскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Цэнтральная, 56а.
Заслужаны металург Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны металург Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Царква ў гонар прападобнай Ефрасінні Полацкай (Вішнева)
Гісторыя
Пабудавана ў 2001 годзе з сілікатнай цэглы. Асвячоны архіерэйскім чынам епіскапам Гурыем.
Заслужаны металург Рэспублікі Беларусь
Ганаровае званне «Заслужаны металург Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным працаўнікам розных галін эканомікі, якія працуюць у сферы металургіі пятнаццаць і больш гадоў, і зрабілі значны ўнёсак у развіццё металургічнай галіны, удасканаленне тэхналогіі і арганізацыі вытворчасці металургічнай прадукцыі, за дасягненне высокіх паказчыкаў якасці прадукцыі, падвышэнне прадуктыўнасці працы і эфектыўнасці вытворчасці.
Царква ў гонар прападобнай Ефрасінні Полацкай (Вішнева)
Архітэктура
Вырашана 2 прамавугольнымі ў плане аб’ёмамі прытвора і малітоўнай залы, алтарная сцяна якой паўкруглая. Рознавысотныя 2-схільныя дахі завершаны па цэнтры макаўкамі. Сцены прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі.
Сонечнае зацьменне 30 мая 1984 года
Сонечнае зацьменне 30 мая 1984 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 137 сараса.
Зацьменне 30 мая 1984 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1984 годзе і 192-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 снежня 1983 года, наступнае — 22 лістапада 1984 года.
Пак Ы Чун
Пак Ы Чун (박의춘) — паўночнакарэйскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, пасол КНДР у Расіі (1998—2006), міністр замежных спраў КНДР (з 2007 да 2014). З 1972 працаваў на дыпламатычных пасадах у Алжыры, Сірыі і Ліване.
Прыстэла
Прыстэла (Pristella maxillaris, Pristella riddlei) — рыба сямейства харацынід, адзіны від у родзе Pristella. Акварыумная рыба.
Апісанне
Даўжыня 3—4 см, цела амаль празрыстае, серабрыстае. За жабернай накрыўкай на ім невялікая цёмная пляма, пасярэдзіне спіннога і анальнага плаўнікоў чорныя плямы з белаватай аблямоўкай. Хваставы плаўнік аранжавы, брушныя — празрыстыя, з белай аблямоўкай спераду.
Пашырэнне
Пашырана ў невялікіх стаячых або малапраточных вадаёмах Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі. У Еўропу завезенаў 1920-я гады.
Асаблівасці біялогіі
Чародная рыба.
Гадуюць у акварыумах «трапічнага лесу» з мяккай, злёгку кіслай вадой, багатай расліннасцю, неяркім асвятленнем.
Генры Ларк Прат
Генры Ларк Прат (Henry Lark Pratt) — англійскі мастак, што вучыўся фарфоравай прамысловасці.
Прат нарадзіўся ў парафіі Святога Пятра ў Дэрбі 16 лютага 1805 г. і паступіў вучнем у парцалянавую прамысловасць на завод Дэрбі ва ўзросце каля 12 гадоў. Прат мог завяршыць сваё навучанне ў 1824 годзе; ён застаўся ў Дэрбі да 1830 года. Пасля гэтага ён працаваў у Мінтонсе з 1831 года па лістапад 1836 г. у якасці мастака. За шэсць месяцаў да яго ад'езду ў Мінтонс ён ажаніўся з Маргарэт Віндзар са Сток-ан-Трэнт. У Генры і Маргарэт было некалькі дзяцей. У 1839 годзе нарадзіўся сын, якога назвалі ў дакладнасці гэтак жа, як бацьку, і які таксама стаў мастаком.
У 1841 Прат у перапісе паказаў сваю прафесію як «мастак», і ў 1844 годзе ён пачаў праяўляць цікавасць да жывапісу маслам. Затым ён быў наняты для замалёвак пышных залаў у суседніх акругах. Ён любіў жывапіс і захапіўся краявідамі, асабліва далінай Доведэйл на мяжы Дэрбішыра і Стафардшыра. Заступнікамі яго творчасці былі герцагі Деваншырскія і каралева Вікторыя, якая набыла сервіз з відамі Віндзарскага замка, якія намаляваў Прат.
Ён вярнуўся ў Дэрбі ў 1851 годзе, дзе по-ранейшаму зарабляў на жыццё мастацкімі навыкамі, каб пракарміць яго жонку і дзевяць дзяцей. У 1861 годзе ён апісаў сябе як «мастак-пейзажыст Кітая». Ён памёр 3 сакавіка 1873 г. у горадзе Сток-ан-Трэнт. Яго сын Генры Ларк Прат змяніў сваё імя на Хінтан, каб паспрабаваць пазбегнуць блытаніны з бацькам, але гэта было нязначна, паколькі карціны, як выявілася, былі падпісаныя «H. L. Pratt». Прат (малодшы) выставіўся ў Каралеўскай Акадэміі ў 1867 годзе, а праз шэсць гадоў яго іншую карціну прыняло Грамадства брытанскіх мастакоў. Ён памёр у 1875 годзе ва ўзросце 36 гадоў.
Некалькі карцін Прата захоўваецца ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі і ў галерэі Ньюкасл-апон-тайма.
Забор’е (Чэрвеньскі раён)
Забо́р'е (, Заборье) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
NGC 1628
NGC 1628 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-39, IRAS04351-0448, PGC 15674) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пётр Іванавіч Лабуцін
Пётр Іванавіч Лабуцін (Пётр Иванович Лабутин; 1904, Языкава, Цвярская губерня —, вёска Верхняе Кузьміно, Дзетскасельскі раён, Ленінградская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, сапёр 366-га асобнага сапёрнай батальёна 189-й стралковай дывізіі, 42-й арміі, Ленінградскага фронту, чырвонаармеец. Закрыў сваім целам кулямёт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1904 годзе ў Цвярской губерні ў сям’і селяніна. У 1924 годзе пераехаў у Ленінград, працаваў падсобным рабочым у булачнай, жыў у доме № 47 па вуліцы Жукоўскага.
6 верасня 1941 года камуніст Лабуцін добраахвотнікам (воінскаму прызыву ён не падлягаў, па прычыне адсутнасці двух пальцаў на руцэ), у складзе 6-й Ленінградскай стралковай дывізіі народнага апалчэння Кастрычніцкага раёна, 23 верасня 1941 года пераназванай у 189-ю стралковую дывізію, адправіўся на фронт. Дывізія з 1941 года займала абарону ў Пулкава, у раёне Пулкаўскай абсерваторыі. П. І. Лабуцін у баях быў паранены, лячыўся ў шпіталі, затым зноў вярнуўся ў дывізію.
У ноч з 12 на 13 верасня 1942 года 269-я асобная разведвальная рота ажыццяўляла раведку боем пярэдняга краю суперніка ў раёне вёскі Верхняе Кузьміно. На чырвонаармейцаў Лабуціна і Караткова была ўскладзена задач падрыхтоўкі праходаў у загародах для разведчыкаў. Калі разведчыкі наблізіліся да пярэдняга краю суперніка, яны пайшлі ў атаку. Чырвонаармеец Лабуцін прыняў удзел у нападзе разам з разведчыкамі. Нечакана з флангу пачаў весці агонь з дзота кулямёт суперніка, у выніку чаго ў шэрагах савецкіх байцоў паўстала замяшанне і з’явіліся страты. Чырвонаармеец Лабуцін, узброіўшыся адзінай гранатай, падабраўся да кулямётаў і кінуў гранату. Кулямёт на некаторы час замоўк, але неўзабаве зноў запрацаваў. Тады Лабуцін, падабраўшыся да дзота, схапіў за ствол варожы кулямёт сваёй рукой і пачаў адводзіць яго. У гэты момант быў смяротна паранены куляй у сэрца, і ўпаў на амбразуру варожага дзота, закрыў яе целам.
Цела байца было вынесена з поля бою і пахавана ў брацкай магіле ў вёсцы Пулкава.
За подзвіг быў пасмяротна прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза, але узнагароджаны быў толькі ордэнам Чырвонага Сцяга.
Подзвіг сапёра быў апісаны ў часопісе «Змена» № 371—372, лістапад 1942 г., пры гэтым уражаны карэспандэнтам прыведзена гісторыя пра знойдзенае на целе недапісанае пісьмо Лабуціна, якое пачынаецца са слоў «Любімая Украіна! Я знаходжуся далёка ад цябе …» (Сам П. І. Лабуцін быў выхадцам Цвярской вобласці)
Імем Лабуціна ў 1965 годзе названа вуліца (былая Прадзільная) у Ленінградзе, на доме № 2 ўсталяваная мемарыяльная дошка.
NGC 1150
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Заслужаны мытнік Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны мытнік Рэспублікі Беларусь» – ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны мытнік Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца службовым асобам мытных органаў, якія знаходзяцца на службе ў мытных органах пятнаццаць і больш гадоў у каляндарным вылічэнні, за дасягнутыя высокія вынікі ў службовай дзейнасці, умелую арганізацыю мытнай службы, выдатнае выкананне аператыўных і іншых заданняў, за заслугі ў справе ўмацавання супрацоўніцтва паміж мытнай службай Рэспублікі Беларусь і мытнымі службамі замежных дзяржаў.
IC 4278
IC 4278 — галактыка тыпу I (нерэгулярная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Клічаўская партызанская зона
Клічаўская партызанская зона — у Вялікую Айчынную вайну, тэрыторыя Клічаўскага, часткі сумежных з ім Асіповіцкага, Бялыніцкага, Бярэзінскага, Кіраўскага і іншых раёнаў, якую кантралявалі партызаны. Стваралася з кастрычніка 1941 года ў ходзе баёў партызан за вызваленне Клічаўскага раёна ад нямецкіх акупантаў. У кастрычніку 1941 — сакавіку 1942 гадоў партызаны разграмілі больш за 80 гарнізонаў і паліцэйскіх участкаў на тэрыторыі Клічаўскага і прылеглых да яго раёнаў. 3 красавіка 1942 у вёсцы Усакіна на сходзе камуністаў раёна прынята пастанова аб аднаўленні савецкай улады ў Клічаўскім раёне. На канец 1942 года вызваленая тэрыторыя склала каля 1,9 тыс. км², яе утрымлівалі 7 партызанскіх атрадаў. На пачатак 1944 года ў зоне, тэрыторыя якой перавышала 3 тысячы км², знаходзілася больш за 70 тысяч мірных жыхароў, абаранялі яе больш за 18 тысяч партызан. У жніўні — кастрычніку 1942 года на тэрыторыі зоны базіраваліся Бабруйскі падпольны міжрайкам КП(б)Б, з кастрычніка 1943 года — Магілёўскі падпольны абкам КП(б)Б, штаб Магілёўскай ВАГ, пры ім раённыя падпольныя райкамы КП(б)Б і ЛКСМБ. Выдаваліся газеты «За Радзіму», «Голас партызана» і іншыя. З чэрвеня 1942 партызаны падтрымлівалі радыёсувязь з Вялікай зямлёй, у Клічаве і ў вёсцы Галынка дзейнічалі партызанскія аэрадромы. Абарона партызанскай зоны ажыццяўлялася фарміраваннямі Клічаўскага партызанскага злучэння, Магілёўскай ваенна-аператыўнай групай па абарончых рубяжах, што праходзілі па рэках Друць, Ольса, Суша, Бярэзіна, Нясета. Абарона зоны ажыццяўлялася ў акружэнні больш як 20 нямецкіх гарнізонаў, створаных 203-й і 286-й ахоўным дывізіямі і паліцэйскімі батальёнамі ўздоўж шашэйных дарог і ўздоўж чыгункі Магілёў — Асіповічы. У баях на раке Ольса ва Усакінскім лесе 30 чэрвеня — 9 жніўня 1942 года партызаны разбілі гітлераўскі батальён «Бярэзіна», знішчылі частку асобага батальёна СС Дырлевангера і 608-га ахоўнага палка. Абарона зоны забяспечвала амаль пастаянную сувязь з Вялікай зямлёй, абарону насельніцтва ад карнікаў. У чэрвені 1944 года партызанскія фарміраванні зоны злучыліся з Чырвонай Арміяй.
У Клічаве ў гонар партызан насыпаны курган Славы і пастаўлены помнік, помнік таксама пастаўлены на месцы прызямленя першага самалёта з Вялікай зямлі.
Герб Грузіі
Герб Грузіі з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Грузіі, прыняты 1 кастрычніка 2004 года. Уяўляе сабой шчыт чырвонага колеру з выявай срэбнай постаці заступніка Грузіі Святога Георгія на кані, які пранзае цмока дзідай. Шчыт увянчаны залатой каронай, трымаюць яго два залатыя львы. Пад шчытом знаходзіцца стужка з дэвізам «Сіла ў адзінстве». Гэты герб часткова заснаваны на сярэднявечным гербе грузінскага каралеўскага дома Багратыёнаў.
Грузія ў складзе СССР.
У савецкі час гэты герб быў скасаваны. Выкарыстоўваўся Герб ЗСФСР (1936 г.) і Грузінскай ССР.
1991—2004 гг.
Пасля ўзнаўлення незалежнасці ў 1991 годзе герб 1918 года быў прыняты зноў. У 2004 годзе заменены сучасным гербам.
Задораўскі сельсавет
Задо́раўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Задораўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Целяшоўскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 4 снежня 1983 года
Сонечнае зацьменне 4 снежня 1983 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9666 і дасягнула свайго максімуму ў 12:31:15 UTC у пункце з каардынатамі 1° пн. ш. 5° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 1 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 131 км.
Зацьменне 4 снежня 1983 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1983 годзе і 191-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 чэрвеня 1983 года, наступнае — 30 мая 1984 года.
ФК Фрайбург
«Фрайбург» (SC Freiburg) — нямецкі футбольны клуб з горада Фрайбург, які размяшчаецца ў федэральнай зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Фрайбург традыцыйна хістаецца паміж першым і другім дывізіёнамі нямецкага футбола, што дало падставу на стварэнне заўзятарамі клуба крычалкі: «Мы ідзем уніз, мы ідзем наверх, мы ідзем у Кубак УЕФА!», якая была створана ў 1990-я гады. Фолькер Фінке, які быў трэнерам клуба ў перыяд паміж 1991 і 2007 гадамі, быў найдаўжэйшым паводле тэрміну працы ў адным клубе з усіх трэнераў у гісторыі прафесійнага футбола ў Германіі. Ёахім Лёў, галоўны трэнер нямецкай зборнай у 2006—2021 гадах, з’яўляецца найлепшым бамбардзірам клуба за ўсю яго гісторыю, забіўшы 81 гол у 252 гульнях за клуб. Клуб быў заснаваны ў 1904 годзе.
Раннія гады
Клуб вядзе сваю гісторыю ад двух клубаў, якія абодва былі заснаваны ў 1904 годзе, гэта значыць гэта «Freiburger Fußballverein 04», які быў створаны ў сакавіку, і «Schwalbe Freiburg», які з’явіўся толькі праз два месяцы. Абодва клубы зведалі некалькі змен назова. Так «Schwalbe Freiburg» стаў футбольным клубам «Марс» (Mars) у 1905 годзе, а праз год быў перайменаваны ў «Union Freiburg», у той жа час «Freiburger Fußballverein 04» стаў «Sportverein Freiburg 04» у 1909 годзе. Праз тры гады абодва клубы аб’ядналіся ў адзіны клуб «Фрайбург», і менавіта тады была створана эмблема клубу з выявай галавы грыфона.
У 1918 годзе пасля спусташэння Першай сусветнай вайны «Фрайбург» увайшоў у часовую дамоўленасць з клубам «Фрайбургер», каб мець магчымасць выставіць поўны склад ігракоў, і гэта часовае аб’яднанне атрымала назву «KSG Freiburg». На наступны год «Фрайбург» далучыліся да «FT 1844 Freiburg» на некаторы час як футбольны аддзел гэтага клуба. Гэтае супрацоўніцтва было адноўлена ў 1938 годзе. Клуб паспеў пагуляць на самым высокім узроўні з 1928 года, спачатку ў Бецыркслізе Бадэна, а потым і ў Гаўлізе Бадэна, з якой яны вылецелі ў 1934 годзе.
У канцы Другой сусветнай вайны, акупацыйныя ўлады саюзнікаў расфарміравалі большасць існуючых арганізацый у Германіі, у тым ліку футбольныя і спартыўныя клубы. Клубам было дазволена аднавіць сваю дзейнасць праз год, але яны павінны былі браць на сябе новыя імёны ў спробе дыстанцыявацца ад іх нядаўняга нацысцкага мінулага. Таму да 1950 года клуб быў вядомы пад новым назвай «VfL Freiburg», але пасля франка-акупацыйныя ўлады дазволілі клубам вярнуць сваю старую ідэнтычнасць. Нарэшце, у 1952 годзе, «Фрайбург» зноў пакінуў таварыства «FT Freiburg».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Жгунскі сельсавет
Жгу́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Жгунь.
2 верасня 1975 года Жгуна-Будскі сельсавет перайменаваны ў Жгунскі.
Салігорская ГЭС
Салiгорская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя. Пабудавана паводле рашэння Мінскага аблвыканкама ад 7 лютага 2002 года. Уведзена ў эксплуатацыю 12 студзеня 2007. Будынак ГЭС і турбінная камера размешчаны на левым беразе ракі Случ у ніжнім б'ефе плаціны Салігорскага вадасховішча. Вызначаная магутнасць 150 кВт. Гадавая выпрацоўка электраэнергіі ~1 млн кВт*гадзін, што дастаткова для забеспячэння ~2,5 тыс. чалавек.
NGC 1629
NGC 1629 (іншае абазначэнне — ESO 55-SC24) — рассеянае скопішча ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Італіі
Герб Рэспублікі Італіі,апісаны тут з'яўляецца яе афіцыйным сімвалам з 5 мая 1948 года. =Апісанне і значэнне.=
Апісанне.
Эмблема ўтрымоўвае белую пяціканцовую зорку з чырвонымі бакамі, накладзеную на зубчастае кола з пяццю спіцамі, якое стаіць паміж аліўкавай галінай злева і дубовай справа. Зялёныя галіны звязаныя разам чырвонай стужкай з надпісам "Італьянская Рэспубліка" (REPVBBLICA ITALIANA) загалоўнымі белымі літарамі.
Значэнне.
"Італія - дэмакратычная рэспубліка,заснаваная працай."
"Італія адпрэчвае вайну, як прыладу агрэсіі"
Разам аліўкавая і дубовая галіна характарызуюць пейзаж Італіі. =Гісторыя.= Рашэнне аб уводзінах новай эмблеме Італьянскай рэспублікі было прынята ўрадам Альчыдэ дэ Гасперы у кастрычніку 1946 года. Дызайн быў абраны шляхам публічнага конкурсу.
Пераможцам стаў Паола Пашэта,прафесар Рымскага інстытута высокага мастацтва. Новая эмблема была прынятая парламентам у лютым 1948 года і зацверджаная прэзідэнтам Энрыка дэ Нікола ў маі таго жа года.
NGC 1151
NGC 1151 (іншыя абазначэнні — NPM1G -15.0157, PGC 11147) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Эрыдан.
Сезон 2018 ФК Дняпро Магілёў
У 2018 годзе футбольны клуб «Дняпро» з Магілёва прымаў удзел трох афіцыйных турнірах:
NGC 1151
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сезон 2018 ФК Дняпро Магілёў
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды 2 У арэнду
Пакінулі клуб
1 З арэнды 2 Раней — у «Лідзе» ў арэндзе 3 У арэнду
1 У арэнду 2 Прыйшоў у каманду 15.08.2018 з кіеўскага «Арсенала»
Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь
Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь — ганаровае званне, якое прысвойваецца спартсменам, у тым ліку спарсменам-інвалідам, за дасягненне высокіх вынікаў на Алімпійскіх, Паралімпійскіх і Сусветных гульнях, чэмпіянатах, першынствах і Кубках свету і Еўропы.
Сонечнае зацьменне 11 чэрвеня 1983 года
Сонечнае зацьменне 11 чэрвеня 1983 года — поўнае сонечнае зацьменне 127 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0524 і дасягнула свайго максімуму ў 04:43:33 UTC у пункце з каардынатамі 6° пд. ш. 114° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 5 хв. 11 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 199 км.
Зацьменне 11 чэрвеня 1983 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1983 годзе і 190-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 снежня 1982 года, наступнае — 4 снежня 1983 года.
Цярэніцкі сельсавет
Цярэ́ніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Цярэнічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Іванаўскага сельсавета, і рэарганізаваны ў Цярэніцкі нацыянальны рускі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. У 1937 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Гомельскага раёна. 19 чэрвеня 2008 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Целяшоўскага сельсавета (13 населеных пунктаў: вёскі Задораўка, Рудня Целяшоўская, Целяшы, пасёлкі Жытоўля, Іванькаў, Калінаўка, Курганы, Малінаўка, Мікольск, Мураўчы, Пераход, Фашчаўка і Яўстратаўка). 16 верасня 2008 года пасёлак Малінаўка, якія раней знаходзіўся ў складзе Целяшоўскага сельсавета, атрымаў назву Малінаўка Целяшоўская.
Віцім
Віці́м (Витим мγрэн,, Витим) — рака ў Расіі, ва Усходняй Сібіры, правы прыток ракі Лена.
Асноўныя прытокі: Куанда, Карэнга, Калакан, Калар, Бадайбо, Таксіма (правыя) і Цыпа (Ци́па), Муя, Мамакан, Мама (левыя).
Рака суднаходная на 300 км ад вусця.
Каралі Нуменара
Каралі Нуменара (Kings of Númenor) — правіцелі аднаго з каралеўстваў людзей у.
Усе гады жыцця і праўлення (акрамя асобна адзначаных) адносяцца да Другой Эпохі Міжзем’я.
Эльрас Тар-Міньятур
Эльрас нарадзіўся ў 532 годзе Першай Эпохі. Разам з маці, бацькам і братам жыў у Гаванях, калі Эльвінг адмовілася аддаць. У выніку кровапралітнай бітвы яны захапілі Гавані, але Эльвінг з Сільмарылем збегла да Эарэндзіля. Яны не вярнуліся за сынамі, якіх узяў на выхаванне адзін з сыноў Феанара,, палюбіўшы дзяцей як сваіх уласных.
Пасля Вайны Гнева як адзін з паўэльфаў, Эльрас меў права выбраць свой лёс: быць смяротным ці эльфам. Эльрас абраў лёс смяротных, у той час як Эльранд абраў несмяротнасць. Як сын Эарэндзіля, Эльрас мог жыць нашмат даўжэй за ўсіх людзей, але яго нашчадкам быў дадзены карацейшы тэрмін жыцця (хоць і доўгі ў параўнанні з іншымі дунэдайн).
У якасці ўзнагароды за вернасць у вайне з  падаравалі людзям-эдайн востраў, які знаходзіўся паміж Міжзем’ем і Аманам. Гіл-Эстэль прывяла Эльраса і выжылых людзей на востраў Элена, дзе яны заснавалі каралеўства Нуменар. У 32 годзе Другой Эпохі Эльрас узышоў на трон Нуменара ў горадзе Арменелас. Ён узяў троннае імя на квэнья Тар-Міньятур, якое азначае «вярхоўны першы кіраўнік». Выбіраць троннае імя стала традыцыяй, якой трымалася большасць наступных каралёў Нуменара. Эльрас быў нашчадкам кіраўнікоў усіх трох Дамоў Эдайн, рэшткі якіх сфарміравалі насельніцтва Нуменара. Адпаведна, ён і яго нашчадкі валодалі рэліквіямі вялікіх герояў і кіраўнікоў Першай Эпохі: пярсцёнкам Барахіра, сякерай Туара, лукам Брэгара і мячом Цінгала Аранрутам.
Эльрас кіраваў 410 гадоў, пакуль добраахвотна не пакінуў трон і не пайшоў з жыцця ў 442 годзе Другой Эпохі ва ўзросце 500 гадоў.
Вардамір Ноліман
Ва́рдамір Но́ліман (61 — 471) — старэйшы сын Эльраса Тар-Міньятура, другі кароль Нуменара (442).
Вардамір нарадзіўся ў 61 годзе Другой Эпохі ў сям’і Эльраса, першага караля Нуменара. У Вардаміра былі малодшыя браты: Манвендзіль і Атаналкар, а таксама сястра Ціндоміэль. Вардамір быў выдатным вучоным свайго часу, чыім жаданнем заўсёды было спазнаваць, а не кіраваць. Калі ў 442 годзе памёр Эльрас, Вардамір не прыняў скіпетра (але намінальна кіраваў 1 год, і ў спісах каралёў яго ўказваюць як Тар-Вардаміра). Ён перадаў кіраванне сыну, Амандзілю. На момант смерці бацькі Вардаміру быў 381 год і ён не нашмат яго перажыў, памёршы ў 471 годзе ва ўзросце 410 гадоў. У Вардаміра было 3 сыны: Амандзіль, Аўлендзіль і Ноландзіль, а таксама дачка Вардзільмэ.
Тар-Амандзіль
Тар-Ама́ндзіль (192 — 603) — сын Вардаміра Нолімана, трэці кароль Нуменара (442 — 590).
Уступіў на пасад Нуменара адразу пасля адрачэння бацькі, які не пажадаў быць каралём пасля смерці Эльраса Тар-Міньятура. Тар-Амандзіль адрокся ад Скіпетра ў 590 годзе, і на трон узышоў яго сын Тар-Элендзіль. Памёр Тар-Амандзіль праз 13 гадоў у 603 годзе ва ўзросце 411 гадоў.
Тар-Элендзіль
Тар-Эле́ндзіль (350 — 751) — сын Тар-Амандзіля, чацвёрты кароль Нуменара (590 — 740).
Тар-Элендзіль быў мудрацом і таленавітым вучоным, яго таксама называлі Пармайтэ («кніжнік» або даслоўна — «кнігарукі»), бо сваімі рукамі ён стварыў мноства кніг і запісаў шмат паданняў, сабраных яго дзедам Вардамірам Ноліманам, але ў адрозненні ад яго ён стаў кіраўніком Нуменара.
Падчас кіравання Тар-Элендзіля, Веантур, капітан судоў караля, стаў першым з нуменарцаў, хто прыплыў з вострава ў Міжзем’е. Здарылася гэта ў 600 годзе. Ён прыплыў у Мітланд на караблі Энтулесэ і сустрэўся з Вярхоўным каралём нолдар-выгнаннікаў Гіль-Галадам. Дачка Веантура, Алмарыян, выйшла замуж за Тар-Менельдура, і іх дзіця Алдарыён атрымаў у спадчыну любоў дзеда да мора.
Вядома, што ў Тар-Элендзіля былі дзве дачкі: старэйшая — Сільмарыэн (ад яе пайшла дынастыя Лордаў Андуніэ) і малодшая — Ісільмэ. У Ісільмэ не было дзяцей, а ў Сільмарыэн былі, таму род Эльраса раскалоўся на дзве галіны. Сільмарыэн павінна была стаць першай кіруючай каралевай Нуменора, але калі Тар-Элендзіль быў ужо пажылым, у яго нарадзіўся сын Тар-Менельдур. Пасля смерці бацькі ён стаў каралём, але пярсцёнак Барахіра і меч Нарсіль атрымала на захаванне Сільмарыэн. І ў далейшым гэтыя рэліквіі апынулася ў Арагорна II Элесара, як нашчадка Сільмарыэн.
Кіраваў Тар-Элендзіль на працягу 150 гадоў і перадаў скіпетр сыну Тар-Менельдуру ў 740 годзе, памёр ён у 751 годзе.
Тар-Менельдур
Тар-Мене́льдур (543 — 942) — малодшае дзіця і адзіны сын Тар-Элендзіля, пяты кароль Нуменара (740 — 883).
Ён завязаў цесныя ўзаемаадносіны з Лінданам. Гіль-Галад паведаміў каралю аб тым, што на ўсходзе Міжзем’я жыве мноства людзей, якія адкідаюць і эльфаў, і Мелькара, і жывуць пад кіраўніцтвам найбольш адукаваных вастакаў. Тады Менельдур і яго сын Алдарыён заснавалі флот Нуменара і высадзіліся на беразе заліва Белфалас, выгналі вастакоў-кіраўнікоў і пачалі дарыць народам Міжзем’я асвету, а тыя сталі называць іх багамі. Улада і мудрасць Нуменара і дружалюбных да яго людзей ахоплівала ўсё ўзбярэжжа і крыху заглыблялася ў раёне Харондара (Паўднёвага Гондора).
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Патрыя́рх Ні́кан (свецкае імя Мікі́та Мі́нін (Мінаў); 7 мая 1605, сяло Вельдземанава — 27 жніўня, Тропінская слабада) — шосты маскоўскі патрыярх, вядомы найперш сваёй царкоўнай рэформай, якая выклікала раскол Рускай праваслаўнай царквы.
Каралі Нуменара
Тар-Менельдур
Аднак у зямлі Мордара ўзрастала ўлада Саўрана, і вастакі падпарадкоўваліся яму. І хоць у прыбярэжных раёнах панавала ўлада Нуменара, паўночныя тэрыторыі былі захоплены оркамі. Пра гэта паведаміў Менельдуру Гіль-Галад, але Менельдур стаміўся ад царскіх спраў і ў 883 годзе перадаў скіпетр Алдарыёну.
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Афіцыйна тытулаваўся як «Божаю міласцю вялікі гаспадзін і гасудар, архіепіскап стольнага горада Масквы і ўсяе вялікае, і малое, і белае Русі, і ўсяго паўночнага краю, і памор'я, і многіх дзяржаў Патрыярх» (з 25 ліпеня 1652 года па 12 снежня 1666 года), а таксама як Вялікі Гасудар''.
Каралі Нуменара
Тар-Алдарыён
Тар-Алда́рыён (700 — 1098) — сын Тар-Менельдура, шосты кароль Нуменара (883 — 1075).
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Да патрыяршаства
Нарадзіўся ў мардоўскай сялянскай сям'і ў сяле Вельдземанаве недалёка ад Ніжняга Ноўгарада (цяпер — Перавозскі раён Ніжагародскай вобласці). Па іншай версіі, заснаванай на паведамленні пратапопа Авакума, бацька Нікана быў марыец, а маці — руская. Маці скора памерла пасля яго нараджэння, бацька ажаніўся ў другі раз. Адносіны з мачахаю ў Мікіты не склаліся, яна часта біла яго і марыла голадам. Вучыўся грамаце ў прыходскага свяшчэнніка. У 12 год пайшоў у Макар'еў Жоўтаводскі манастыр, быў у ім паслушнікам да 1624 года. Па патрабаванню бацькоў вярнуўся дадому, жаніўся і прыняў сан свяшчэнніка. Служыў спачатку ў суседнім сяле Лыскове, а каля 1626 года быў назначаны свяшчэннікам аднае з маскоўскіх цэркваў, па просьбе маскоўскіх купцоў, якія дазналіся аб яго начытанасці.
Каралі Нуменара
Тар-Алдарыён
Тар-Алдарыён быў уладыкам караблёў і гаваняў Нуменара. Заснавальнік Гільдыі Марскіх Падарожнікаў і першай гавані нуменарцаў у Міжзем’і — Віньялондэ. Праславіўся сваёй любоўю да марскіх падарожжаў, вялізным укладам у развіццё караблебудавання і вывучэнне нуменарцамі берагоў Міжзем’я. Будаўнік многіх караблёў, у тым ліку Эамбара і Паларана. З-за сваркі з жонкай змяніў закон аб наследаванні прастола ў Нуменара, дзякуючы чаму жанчыны з Роду Эльраса маглі станавіцца кіруючымі каралевамі.
Гісторыя Алдарыёна і яго сямейнай трагедыі была выкладзена ў рукапісе нуменарскіх гісторыкаў, які Элендзіль захаваў падчас Падзення Нуменара з-за асабістай цікавасці да гэтага падання.
Тар-Анкалімэ
Тар-Анка́лімэ (873 — 1285) — адзіная дачка Тар-Алдарыёна і Эрэндзіс, сёмы манарх і першая кіруючая каралева Нуменара (1075 — 1280).
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Да патрыяршаства
У 1646 годзе адправіўся ў Маскву, дзе прыйшоў, па тагачаснаму звычаю новапастаўленых ігуменаў, з паклонам да маладога цара Аляксею Міхайлавічу, зрабіў на яго добрае ўражанне. Цар загадаў Нікану застацца ў Маскве, а Патрыярху Іосіфу — пасвяціць яго ў архімандрыты Наваспаскага манастыра.
Каралі Нуменара
Тар-Анкалімэ
Яе бацька быў услаўленым мараком і падоўгу адсутнічаў дома, што прыводзіла да напружаных адносін у сям’і. Маці забрала дачку з каралеўскага двара ў Арменеласе, і ўдваіх яны жылі ў Эмерыэ. Эрэндзіс гаварыла з дачкой на сіндарыне, а не на адунаіку, якому аддаваў перавагу Алдарыён, таксама маці перадала Анкалімэ свае прадузятасці супраць мужчын.
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Да патрыяршаства
Стаўшы на чале браціі Наваспаскага манастыра, Нікан увайшоў у склад нефармальнага гуртка духоўных і свецкіх асоб, які прафесар М. Ф. Капцераў называе гуртком «барацьбітоў за набожнасць». Галоўныя ідэолагі гэтага гуртка — духоўнік Аляксея Міхайлавіча пратапоп Дабравешчанскага сабора Стэфан Ваніфацьеў, баярын Ф. М. Рцішчаў і пратапоп Казанскага сабора Іаан Няронаў — ставілі перад сабою і сваімі паплечнікамі задачу ажыўлення рэлігійна-царкоўнага жыцця ў Маскоўскай дзяржаве, паляпшэння нораваў як насельніцтва, так і духавенства, насаджэнне асветы. Уводзілася забытая ў Маскве практыка царкоўнай пропаведзі з амвона, «адзінагалоссе» ў богаслужэнні, вялікая ўвага надавалася выпраўленню перакладаў богаслужэбных кніг.
Каралі Нуменара
Тар-Анкалімэ
У 883 годзе Алдарыён стаў каралём Нуменара, а ў 892 годзе ён афіцыйна абвясціў Анкаліме сваёй спадчынніцай, што патрабавала змяніць закон аб атрыманні наследаванні прастола, паколькі раней скіпетр Нуменара перадаваўся толькі ад бацькі да сына. Цяпер жа, згодна з новым законам Тар-Алдарыёна, спадкаемцам станавіўся першынец манарха незалежна ад полу. Анкалімэ было толькі дзевятнаццаць, калі яна стала спадчынніцай караля, але бацька ахвотна давяраў ёй дзяржаўныя абавязкі, таму прынцэса час ад часу правіла з Арменеласа падчас доўгіх падарожжаў Тар-Алдарыёна ў Міжзем’е.
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Да патрыяршаства
Пачаў ездзіць да цара ў палаты кожную пятніцу для размоў і парады не толькі па духоўных справах, але і па дзяржаўных.
Каралі Нуменара
Тар-Анкалімэ
З-за нешчаслівага шлюбу яе бацькоў Анкалімэ не імкнулася стварыць сям’ю. Аднак, у 1000 годзе яна выйшла замуж за Халакара па палітычных матывах. У 1003 годзе ў мужа і жонкі нарадзілася іх адзінае дзіця, сын Анарыён. Тым не менш, Анкалімэ не жадала быць жонкай і маці. Акрамя таго, яна забараняла выходзіць замуж сваім служанкам, а пазней — і дзвюм старэйшым дочкам Анарыёна.
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Да патрыяршаства
11 сакавіка 1649 быў узведзены ў сан мітрапаліта Наўгародскага і Велікалуцкага Патрыярхам Іерусалімскім Паісіем, які быў тады ў Маскве.
Каралі Нуменара
Тар-Анкалімэ
Тар-Алдарыён перадаў скіпетр Анкалімэ ў 1075 годзе, і такім чынам яна стала першай кіруючай каралевай Нуменара. Яна была ганарлівая і ўпартая, часта адхіляла парады і праводзіла сваю ўласную палітыку, часцяком грэбуючы спадчынай бацькі, якая ўключала ў тым ліку саюз з эльфійскім каралём Гіль-Галадам, які кіраваў у Ліндане.
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Патрыяршаства
15 красавіка 1652, у Вялікі чацвер, памёр Патрыярх Іосіф. «Барацьбіты» прапанавалі сан патрыярха Стэфану Ваніфацьеву, але той адмовіўся, мабыць, разумеючы, каго хацеў бачыць на патрыяршым прастоле Аляксей Міхайлавіч.
У пачатку ліпеня 1652 года ў Маскву былі дастаўлены мошчы святога мітрапаліта Філіпа з Салавецкага манастыра — ініцыятарам перанясення мошчаў у сталіцу быў Наўгародскі мітрапаліт Нікан, які атрымлівае прапанову цара Аляксея Міхайлавіча аб заняцці патрыяршага прастола перад грабніцаю свяціцеля.
Каралі Нуменара
Тар-Анкалімэ
Тар-Анкалімэ валадарыла 205 гадоў, перадаўшы скіпетр свайму сыну Тар-Анарыёну ў 1280 годзе. Памерла яна ў 1285 годзе ва ўзросце 412 гадоў. Яна была трэцім самым доўгажывучым кіраўніком Нуменара пасля Тар-Міньятура і Тар-Атанаміра і кіравала даўжэй за ўсіх, не лічачы Эльраса.
Нікан (Патрыярх Маскоўскі)
Патрыяршаства
25 ліпеня 1652 года Нікан быў урачыста ўзведзены на прастол патрыярхаў Маскоўскіх і Усерасійскіх. Падчас інтранізацыі Нікан вымусіў цара паабяцаць не ўмешвацца ў справы Царквы. Цар і народ пакляліся .
Каралі Нуменара
Тар-Анарыён
Тар-Ана́рыён (1003 — 1404) — сын Тар-Анкалімэ і Халакара, восьмы кароль Нуменара (1280 — 1394).