cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тодар Іванавіч Забела
Біяграфія
З заможнай шляхецкай сям’і герба «Тапор». Скончыў гімназію (1916). Навучаўся на медыцынскім факультэце ў Кіеўскім універсітэце, паздней на гісторыка-філалагічным факультэце. Ревалюцыйныя падзеі і полькая акупацыя не далі завяршыць навучання. Выкладаў лацінскую мову як рэпэтытар, працаваў Кіеўскім губернскім камітэце. Вярнуўшыся на Радзіму (1920) выкладаў у сельскай школе. Быў старшынёй культурна-гістарычнай секцыі краязнаўчага таварыства ў Магілёве, арганізоўваў драматычныя і антырэлігійныя гурткі, нават прымаў удзел у стварэнні калгасаў. З 1921 у Мінску. Скончыў педагагічны фак-т БДУ (1925). Аспірант, вучань У. І. Пічэты. Першы з беларускіх гісторыкаў, хто падрабязна даследаваў феадальнае памесце і быт прыгоннага сялянства.
Старшыня культурна-гістарычнай секцыі Магілёўскага таварыства БАН. Арыштаваны 24 ліпеня 1930 па справе «Саюза вызвалення Беларусі».
''Яму [Фёдару Іванавічу] прыгадалі ўсё: і тое, што ён сын памешчыка і былы дваранін, і тое, што служыў у асабістым гетманскім канвоі ў Кіеве. Але самае галоўнае абвінавачванне заключалася ў арганізацыі Забэлам філіяла «Саюза вызвалення Беларусі» ў горадзе на Дняпры, што катэгарычна адмаўляў падсудны. Калі ў яго на допыце спыталі, што яму вядома пра нацыянал-дэмакратаў, Фёдар Іванавіч адказаў:- Вядома мне наступнае: імкненне нацдэмакратаў нацыянальныя пытанні ставіць вышэй за класавыя, вывядзенне тэорыі самабытнасці, сцягванне аграрнай палітыкі партыі ў бок капіталізму, што адлюстравалася ў хутарызацыі і пасялкоўшчыне, ідэалізацыя мінулага Беларусі.''
Асуджаны «тройкай» за «шкодніцтва і антысавецкую агітацыю» (ст.58/4, 7, 10, 11 КК РСФСР) да 5 гадоў высылкі ў г. Елабуга. Вызвалены 27 ліпеня 1935. Рэабілітаваны судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага суда БССР 10 ліпеня 1957.
Навуковая спадчына
У сваіх поглядах на сялянскую гаспадарку Беларусі 18 ст. быў пад уплывам Доўнар-Запольскага, падтрымліваў думку таго пра заняпад эканомікі Беларусі ў той час, пра яе слабую сувязь з рынкам.
Ежы Вінцэнт Сулістроўскі
Ежы Вінцэнт Сулістроўскі (Jerzy Wincenty Sulistrowski; 5 красавіка 1698, Ашмянскі павет — 7 сакавіка 1761, Жодзішкі) — святар, педагог.
Паходзіў са шляхецкага роду Сулістроўскіх. Нарадзіўся ў сям’і ашмянскага войскага Міхала Сулістроўскага і яго жонкі Ганны Стахоўскай.
Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1718 г. у Вільні. Выкладаў рыторыку ў Віленскай акадэміі (1729—1730). Прапаведнік і прэфект бібліятэкі ў Нясвіжы (1731—1733). Прафесар этыкі і прэфект школ (1735—1738), рэгент бурсы і Семінарыі Шышкоўскага (1738—1742) у Вільні. Віцэ-рэктар калегіума ў Жодзішках (1744—1752). Рэктар навіцыяту ў Вільні (1752—1757) і Полацкага езуіцкага калегіума (1756—1760). Фундатар езуіцкай місіі ў Занарачы.
Перыкаліі
Лічынкі харчуюцца відамі радоў, , , , , , а таксама.
Андрэй Рыгоравіч Мядзведзеў
Андрэй Рыгоравіч Мядзведзеў (, в. Сачылаў, Пагарскі раён, Бранская вобласць, Расія — ) — беларускі глебазнавец. Доктар сельскагаспадарчых навук (1952), прафесар (1953). Член-карэспандэнт АН БССР (1961), Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР (1959).
IC 2070
IC 2070 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Залатая Рыба.
Андрэй Рыгоравіч Мядзведзеў
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР» (1968), Дзяржаўная прэмія Беларускай ССР (1976) і інш.
IC 2070
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рутка-Тартак (гміна)
Ру́тка-Та́ртак (Rutka-Tartak) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сувальскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рутцы-Тартаку. Плошча гміны складае 92,32 км². Станам на 2008 год у гміне Рутка-Тартак пражывалі 2255 чалавек, шчыльнасць — 24,43 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Пётра Беларус
Пётра Беларус (сапр. Пётр Яленскі) — беларускі пісьменнік пачатку 20 стагоддзя.
У 1913-15 друкаваўся ў газеце «Наша ніва». Аўтар вершаў («Мой мілы край, родная Беларусь!..»), Апавяданняў («У кузні»), публіцыстычных артыкулаў («Некалькі слоў пра Беларусь і беларускую песню»). Апавяданне «Якім Бяздольны» выйшла асобным выданнем (Вільня, 1914).
Апяваў родны край, выступаў супраць непісьменнасці і бескультур'я дарэвалюцыйнай вёскі, прапагандаваў народнае мастацтва. Творы П. Беларуса носяць асветніцкі характар, у іх утрымоўваюцца матывы асуджэння сацыяльных парадкаў.
Сцяг Сахалінскай вобласці
Сцяг Сахалінскай вобласці з'яўляецца сімвалам Сахалінскай вобласці. Прыняты 16 красавіка 1997 года.
Апісанне
Сцяг Сахалінскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно колеру марской хвалі (сіні з смарагдава-зеленкаватым адценнем); у цэнтральнай частцы палатна — контурныя малюнкі Сахаліна і Курыльскіх астравоў белага колеру, якія ўтвараюць адзіную Сахалінскую вобласць. Малюнкі вострава Сахаліна і астравоў Курыльскага архіпелага размяшчаюцца ў цэнтры палатна, утвараючы кут у 45 градусаў. Верхнія і ніжнія контуры астравоў знаходзяцца на адной лініі, на адлегласці адной восьмай часткі ад верхняга і ніжняга боку шырыні сцяга. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3.
Благоеўград
Благоеўград — горад, цэнтр абшчыны Благоеўград і Благоеўградскай вобласці, знаходзіцца на паўднёвым-захадзе Балгарыі, на рацэ Джумайская-Быстрыца. У горадзе маюцца два ўніверсітэты Паўднёва-заходні ўніверсітэт «Neofit Rilski» і Амерыканскі ўніверсітэт у Балгарыі. Благоеўград — важны цэнтр абработкі тытуню, керамікі і дрэва.
Цікавае
У Благоеўградзе некаторы час жыў і вучыўся беларускі праграміст і стваральнік беларускай Вікіпедыі Уладзімір Каткоўскі.
Нотульн
Нотульн (Nottuln) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Косфельд. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 85,6 км². Афіцыйны код — 05 5 58 032.
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Бібліятэка Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі
Бібліятэка Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі, скарочана Бібліятэка БДУІР (Library of the Belarusian State University of Informatics and Radioelectronics (Library BSUIR), Библиотека Белорусского государственного университета информатики и радиоэлектроники (библиотека БГУИР)) — бібліятэка вышэйшай навучальнай установы, размешчана ў 4 карпусах БДУІР у Мінску. Мае 8 чытальных залаў і 3 абанементы, 121 камп’ютарызаванае працоўнае месца, бесправадную сетку Wi-Fi, абслугоўвае штогод больш за 12 тысяч чытачоў.
Гісторыя
Гісторыя бібліятэкі пачалася адначасова з заснаваннем універсітэта ў 1964 годзе. Пры заснаванні яе фонд налічваў каля 30 тысяч асобнікаў кніг, перададзеных новай вышэйшай навучальнай установе Беларускім політэхнічным інстытутам.
З 1992 года вядзецца электронны каталог бібліятэкі. У 2002 годзе распрацаваны першы сайт бібліятэкі. У гэтым жа годзе бібліятэка набыла сеткавую версію АІБС «MARC-SQL» версія 1.6.
Для самастойнай працы студэнтаў з лістапада 2004 года была адкрыта чытальная зала Электронная бібліятэка — сумесны праект ААТ «Прыорбанк» і БДУІР. Адкрыццё чытальнай залы Электронная бібліятэка было прымеркавана да юбілея — 40-годдзя заснавання БДУІР.
У 2007 годзе бібліятэка набыла новую версію АІБС «MARC-SQL» 1.10 і праграмнае забеспячэнне «Internet з ЭДД» (электронная дастаўка дакументаў). З 2008 года ў бібліятэцы функцыянуе служба МБА і ЭДД — выкананне запытаў карыстальнікаў на заказ дакументаў па міжбібліятэчным абанеменце з фондаў Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, Рэспубліканскай навукова-тэхнічнай бібліятэкі і Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Я. Коласа Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (толькі для прафесарска-выкладчыцкага складу, навуковых работнікаў і аспірантаў універсітэта) або магчымасць заказу электронных копій дакументаў з фонду бібліятэкі на электронную пошту па ЭДД, для ўсіх карыстальнікаў бібліятэкі.
У верасні 2009 года, на базе традыцыйнай студэнцкай чытальнай залы ў 4-м навучальным корпусе БДУІР адкрыўся Інфармацыйна-адукацыйны цэнтр электронных рэсурсаў і паслуг (цяпер чытальная зала № 2), абсталяваны сучаснай тэхнікай. З верасня 2011 года на абанеменце пачатковых курсаў у 4-м навучальным корпусе БДУІР укаранёна аўтаматызаваная кнігавыдача па электронных студэнцкіх білетах. У 2012 годзе адбылася мадэрнізацыя ўсіх чытальных залаў і абанементаў бібліятэкі, якая дазволіла арганізаваць электронную кнігавыдачу літаратуры.
З 30 снежня 2020 года электронны каталог бібліятэкі працуе пад кіраваннем АІБС «МегаПро». АІБС «МегаПро» — web-сістэма новага пакалення, дазваляе комплексна аўтаматызаваць інфармацыйна-бібліятэчныя працэсы, кіраваць інфармацыйнымі рэсурсамі і арганізоўваць доступ да іх. Яна забяспечвае зручную і эфектыўную працу з электроннымі каталогамі бібліяграфічных дадзеных і лічбавым інфармацыйным кантэнтам. Забяспечвае карыстальнікам сэрвісы па доступе да інфармацыі, пошуку, праглядзе, аддаленым заказе патрэбнай літаратуры, магчымасці стварэння асабістага кабінета.
Сучасны стан
На 2021 год фонд бібліятэкі БДУІР налічвае больш за 1 млн асобнікаў кніг і перыядычных выданняў. Бібліятэка займае плошчу 1.821,14 м² і размешчана ў 4-х вучэбных карпусах па адрасах: 2-і корпус — вул. П. Броўкі, 4; 3-і корпус — вул. П. Броўкі, 10; 4-ы корпус — вул. Гікала, 9; 8-ы корпус — вул. Казлова, 28.
Штогод бібліятэка абслугоўвае больш за 12 тысяч чытачоў. У фондзе бібліятэкі захоўваецца унікальная калекцыя літаратуры па тэхніцы, інфарматыцы, прыродазнаўчых навуках. Асаблівая ўвага надаецца электронным рэсурсам і паслугам бібліятэкі. Для зручнасці студэнтаў ФIБА і ІІТ у верасні 2018 года адкрыта чытальная зала электронных рэсурсаў у новым 8-м навучальным корпусе БДУІР.
На 2021 год у бібліятэцы створана сучасная кампутарная інфраструктура. Працоўныя месцы супрацоўнікаў бібліятэкі і карыстальнікаў аб’яднаны ў лакальную сетку. На абанеменце і ў чытальных залах для карыстальнікаў абсталявана 121 камп’ютарызаванае працоўнае месца з доступам у Інтэрнэт, у тым ліку поўнае пакрыццё Wi-Fi. Аўтаматызаваны ўсе асноўныя бібліятэчныя працэсы. На сайце бібліятэкі размешчана ўся неабходная для карыстальнікаў інфармацыя пра дзейнасці бібліятэкі. Для прыцягнення новых карыстальнікаў і актыўнага прасоўвання бібліятэчных паслуг у інфармацыйнай прасторы бібліятэка прадстаўлена ў сацыяльных сетках Facebook, Вконтакте, Instagram і TikTok.
Штогод бібліятэка БДУІР арганізуе больш за 70 кніжных выстаў, тэматычныя прагляды, праводзіць бібліяграфічныя агляды. Бібліятэка штогод выпісвае каля 40 найменняў перыядычных выданняў Беларусі і Расіі.
Жаксыкылыш
Жаксыкылыш — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жаксыкылышскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 15 км на ўсход ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433237100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 4549 чалавек (2324 мужчыны і 2225 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 4847 чалавек (2468 мужчын і 2379 жанчын).
Ашэберг
Ашэберг (Ascheberg) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Знаходзіцца ў рэгіёне Мюнстэрланд. Уваходзіць у склад раёна Косфельд. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 106 км². Афіцыйны код — 05 5 58 004.
Паўднёвачэшскі край
Геаграфія края
Плошча Паўднёвачэшскага края складае 10 057 квадратных кіламетраў, што адпавядае 12,8 % плошчы краіны. Межы Паўднёвачэшскага края супадаюць з натуральнымі межамі горных масіваў. У цэнтры яго размешчана Паўднёвачэшская катлавіна, якую атачаюць з поўдня і захаду горы Шумава, з паўночнага захаду Брды, з поўначы Сярэднечэшскае ўзвышша, з паўночнага ўсходу і ўсходу Чэшска-мараўскае ўзвышша і з паўднёвага ўсходу — Наваградскія горы. Лясы займаюць траціну тэрыторыі края, 4 % займаюць водныя паверхні, галоўным чынам, сажалкі. Край размешчаны на вышыні 400—600 метраў над узроўнем мора. Самы высокі пункт — гара Плехі (1 378 метраў над узроўнем мора) на тэрыторыі горнага масіву Багемскі лес, самы нізкі пункт — паверхня Орліцкага вадасховішчы ў раёне Пісек (330 метраў над узроўнем моры).
На тэрыторыі края размешчана каля 7 000 сажалак, агульная плошча якіх складае больш чым 30 000 гектараў.
Прыродныя багацці Паўднёвачэшскага края — гэта іглічныя лясы ў Багемскім лесе, горны масіў Грац. У рэгіёне маюцца карысныя выкапні: будаўнічы пясок, друз, гліна, а таксама торф, вапнавы шпат і графіт.
У Паўднёвачэшскім краі размешчаны нацыянальны парк і ландшафтны запаведнік Шумава плошчай 1 676,88 квадратных кіламетраў, Тржэбаньскі ландшафтны запаведнік (700 квадратных кіламетраў), а таксама ландшафтны запаведнік Бланскі лес (212 квадратных кіламетраў).
Насельніцтва
Паўднёвачэшскі край з’яўляецца рэгіёнам з самай малаважнай шчыльнасцю насельніцтва у Чэшскай рэспубліцы. У 2005 годзе годзе ў краі пражывала 626 870 жыхароў, шчыльнасць насельніцтва складала 62 жыхара на 1 квадратны кіламетр. З 7 адміністрацыйных раёнаў найбольшую шчыльнасць насельніцтва мае раён Чэске-Будзеёвіцы (110 жыхароў на 1 квадратны кіламетр). Адміністрацыйны цэнтр края горад Чэске-Будзеёвіцы з’яўляецца таксама самым вялікім горадам рэгіёна. У ім пражываюць трохі больш за 95 000 жыхароў. У гарадах жыве прыкладна траціна насельніцтва, у той час як 4,3 % жывуць у сельскіх населеных пунктах з колькасцю жыхароў менш 200. Усяго ў краі размешчана 623 муніцыпальных утварэнняў. У склад края ўваходзіць 7 адміністрацыйных раёнаў — Чэске-Будзеёвіцы, Табар, Пісек, Страконіцы, Йіндржыхуў-Градзец, Прахаціцы і Чэскі-Крумлаў.
Найбольш буйныя гарады края (колькасць жыхароў паказана па стане на 31 снежня 2005 года):
Эканоміка
Паўднёвачэшскі край з’яўляецца аграрным рэгіёнам, аснову эканомікі якога складае сельская гаспадарка, рыбаводства і лясная гаспадарка. У сельскай гаспадарцы пераважае вырошчванне збожжавых культур, кармавых раслін і бульбы. У жывёлагадоўлі развіта гадоўля буйной рагатай скаціны і свінняў. Доля сельскагаспадарчых прадпрыемстваў края ў агульнай вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі Чэхіі складае 11 %. Гадоўля рыбы ў шматлікіх сажалках рэгіёна мае даўнія традыцыі. У Паўднёвачэшскім краі знаходзіцца палова ўсёй рыбнай гаспадаркі краіны.
Найбольш буйныя прамысловыя прадпрыемствы засяроджаны вакол адміністрацыйнага цэнтра — Чэске-Будзеёвіцы, а таксама гарадоў Страканіцы і Табар. Доля Паўднёвачэшскага края ў агульным аб’ёме прамысловай вытворчасці Чэхіі складае 5 %. У рэгіёне развіты харчовая прамысловасць, транспартная індустрыя, машынабудаванне, швейная прамысловасць і будаўнічая прамысловасць.
Паўднёва-заходней гарады Тын-над-Влтавай размешчана атамная электрастанцыя Тэмелін (Temelin).
Па стане на 2003 год у краі было зарэгістравана 141 000 прадпрыемстваў, у тым ліку 101 000 прадпрыемстваў малога бізнесу і 8600 сельскагаспадарчых прадпрыемстваў.
Транспарт
Будаўніцтва аўтамагістралі D 3 вядзецца з Прагі праз Чэске-Будзеёвіцы да аўстрыйскай мяжы, хуткасная траса R 4 злучае Прагу і Пісек, яшчэ адна значная аўтамагістраль праходзіць з захаду на ўсход і злучае сталіцу Аўстрыі Вену з горадам Пльзень (хуткасная траса R 20 / E 49). З поўначы на поўдзень рэгіён перасякае чыгуначная магістраль, якая злучае Прагу з Чэске-Будзеёвіцы і аўстрыйскім Лінцам, з захаду на ўсход — чыгуначная лінія Чэске-Будзеёвіцы — Пльзень.
Славутасці края
Ахоўванымі гістарычнымі помнікамі з’яўляюцца гістарычныя цэнтры гарадоў:
Акрамя таго, у краі размешчана вялікая колькасць замкаў і іншых турыстычных аб’ектаў, такіх як замак Глыбока-над-Влтавай (Hluboká nad Vltavou), замак Чэскі-Крумлаў (Český Krumlov), замак ля вады Блатна (Blatná), замак Чэрвена Льгота (Červená Lhota), замак Орлік (Orlík), замак Звікаў (Zvíkov), а таксама гістарычная вёска Голешавіцы (аб’ект сусветнай спадчыны) як прыклад сельскай архітэктуры XVII стагоддзя, вядомай як «сялянскае барока».
Саветы шуры маджахедаў Дэрна
Саветы шуры маджахедаў Дэрны — кааліцыя ісламісцкіх груповак, якія выступалі за ажыццяўленне законаў шарыяту ў лівійскім горадзе Дэрна. Акрамя спроб увесці строгія сацыяльныя нормы, альянс быў вядомы сваёй канфрантацыяй з фельдмаршалам Х. Хафтарам і лівійскім філіялам Ісламскай Дзяржавы Ірака і Леванта (ІДІЛ).
11 мая 2018 года Саветы Шуры былі распушчаны пад ціскам надыходзячых сіл ЛНА і заменены сіламі абароны Дэрны.
Саветы шуры маджахедаў Дэрны былі створаны былым членам Лівійскай ісламскай баявой групы Салімам Дэрбі 12 снежня 2014 года. Групоўка ваявала з ІДІЛ за ўладу ў горадзе. У чэрвені 2015 года баевікі ІДІЛ забілі старэйшага лідара Саветаў Шуры Насэра Акра. У адказ групоўка абвясціла джыхад супраць ІДІЛ. Вайна ішла з пераменным поспехам.
Фёдар Андрэевіч Махноў
Прычына адносна ранняй смерці Фёдара Махнова невядомая, магчыма, што ад хваробы лёгкіх. Шкілет Фёдара Махнова быў эксгумаваны ў 1920-я гг. і перададзены на кафедры анатоміі Мінскага медыцынскага інстытута і там захоўваўся, у гады Вялікай Айчыннай вайны знік. У даваенны час анатамы даследавалі шкілет і высветлілі, што ў мужчыны была акрамегалія, выкліканая гарманальным парушэннем, якая ўзмацняе рост арганізма.
Памяць
У вясковай школе Старога Сяла існуе музей Махнова, дзе сярод іншага захоўваюцца ложак волата. Улетку 2012 года на чыгуначнай станцыі вёскі плануецца адкрыць помнік у натуральную велічыню.
Крошына (Ушацкі раён)
Кро́шына (, Крошино) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Брута-прэмія
Брута-прэмія (gross premium) — поўная сума страхавога ўнёску (страхавой прэміі), якую выплачвае страхавальнік страхоўшчыку ў адпаведнасці з дагаворам страхавання.
Разлік брута-прэміі
Брута-прэмія разлічваецца на аснове брута-стаўкі страхавога тарыфу. Брута-стаўка складаецца з нета-стаўкі і нагрузкі да нета-стаўкі.
Нета-стаўка
Нета-стаўка прызначана для фармавання страхавога фонду ў яго асноўнай частцы, якая прызначана для страхавых выплат у форме страхавога пакрыцця і страхавога забеспячэння. Разлічваецца нета-стаўка зыходзячы з верагоднасці нанясення страхавальнікам і (ці) застрахаваным асобам шкоды. Калі ўмовамі дагавора страхавання прадугледжваецца некалькі відаў страхавой адказнасці, то сукупная нета-стаўка можа складацца з сумы некалькіх, асобных нета-ставак.
Нагрузка
Нагрузка да нета-стаўкі складае, як правіла, меншую частку брута-стаўкі (тым не менш на практыцы сустракаюцца сітуацыі, калі - для асобных відаў дагавораў страхавання і ў асобных страхавых кампаніях - нагрузка набліжаецца да 90% ). Нагрузка да нета-стаўкі ўключае тры розных па прызначэнні відаў выдаткаў, звязаных са страхавой дзейнасцю: адміністрацыйна-кіраўнічыя выдаткі, якія прынята анзываць выдаткамі на вядзенне справы; адлічэнні на папераджальныя (прэвентыўныя) мерапрыемствы, а таксама ў гарантыйныя фонды; а таксама прыбытак страхавой кампаніі.
Выдаткі на вядзенне справы ўяўляюць сабою (па аналогіі з вытворчай дзейнасцю) сабекошт страхавых аперацый і ўключаюць наступныя выдаткі:
Разлік нета-стаўкі
Найважнейшае значэнне для правільнасці разліку страхавога тарыфу мае абгрунтаванасць нета-стаўкі. Менавіта яе правільнае вызначэнне з'яўляецца гарантыяй забеспячэння фінансавай устойлівасці страхоўшчыка. Разам з тым разлік нета-стаўкі з'яўляецца самым складаным момантам пры вызначэнні страхавога тарыфу.
Верагоднасць наступлення страхавой падзеі вызначаецца апастэрыёры, гэта значыць зыходзячы з мінулага досведу. У класічнай тэорыі нета-стаўка, якая вылічваецца ў адсотках, з'яўляецца верагоднасцю наступлення страхавой падзеі. Напрыклад, калі са ста аб'ектаў з аднолькавым коштам, прынятых на страхаванне, у сярэднім за перыяд страхавання гіне адзін аб'ект, то верагоднасць наступу такой падзеі ці, адпаведна, верагоднасць страт роўная аднаму адсотку. Такім чынам, для таго, каб сфармаваць страхавы фонд, прызначаны для пакрыцця страт, страхавая кампанія павінна ўсталяваць нета-стаўку страхавога тарыфу на ўзроўні аднаго адсотка ад страхавой сумы. Суадносіны паміж сумай страхавога пакрыцця, выплачанага за вызначаны перыяд, і сукупнай страхавой сумай усіх застрахаваных аб'ектаў называецца паказчыкам стратнасці страхавой сумы. Менавіта гэты паказчык і ляжыць у аснове разліку нета-стаўкі па так званых рызыковых відах страхавання, гэта значыць відам страхавання, якія не адносяцца да доўгатэрміновага страхавання жыцця.
Разлічыўшы па дадзеных назіранняў сярэдні паказчык стратнасці страхавой сумы за шэраг гадоў, страхавая кампанія затым з дапамогай метадаў матэматычнай статыстыкі ацэньвае ўстойлівасць гэтага паказчыку. Калі дынамічны шэраг досыць устойлівы, то за аснову разліку нета-стаўкі бярэцца сярэдні паказчык стратнасці страхавой сумы, да якога дадаецца рызыковая надбаўка, роўная прынамсі сярэдняму квадратычнаму адхіленню. Пры такім вызначэнні значэння нета-стаўкі можна з верагоднасцю 84 % сцвярджаць, што паказчык стратнасці страхавой сумы не перавысіць гэтага разліковага значэння. Калі да сярэдняга паказчыка стратнасці страхавой сумы дадаць падвойнае значэнне сярэдняга квадратычнага адхілення, то верагоднасць таго, што паказчык стратнасці страхавой сумы не перавысіць гэтага значэння, узрастае да 98 %.
Канчатковае фармаванне страхавога тарыфу
Вызначыўшы такім чынам значэнне нета-стаўкі, да яе дадаюць нагрузку і вызначаюць памер страхавога тарыфу. Вызначэнне страхавога тарыфу ажыццяўляецца на аснове адмысловых матэматычных разлікаў, якія атрымалі назву актуарных разлікаў.
Сцяг Маскоўскай вобласці
Сцяг Маскоўскай вобласці з'яўляецца сімвалам Маскоўскай вобласці. Прыняты 3 снежня 1997 года.
Апісанне
Сцяг Маскоўскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з адносінамі шырыні да даўжыні 2:3, чырвонага колеру з двухбаковым малюнкам у верхнім блізкім да дрэўка куту асноўнага элемента герба Маскоўскай вобласці — разгорнутага да дрэўка Святога Георгія Пераможцы. Габарытная шырыня малюнка асноўнага элемента герба на сцягу Маскоўскай вобласці складае 1/5 частку даўжыні палатна сцяга.
IC 2071
IC 2071 — галактыка тыпу S/P (спіральная галактыка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еўрапейская кінапрэмія найлепшаму еўрапейскаму мастаку па візажу і грыму
Еўрапе́йская кінапрэ́мія найле́пшаму еўрапе́йскаму мастаку́ па віза́жу і гры́му (European Film Award for Best European Hair & Make-up Artist) — адна з тэхнічных намінацый Еўрапейскай кінапрэміі, якая ўручаецца Еўрапейскай кінаакадэміяй штогод, пачынаючы з 2016 года.
Жолудзеў
Жолудзеў — прозвішча.
Каламянка
Каламянка — шчыльная гладкая тканіна з лёну, часам з даданнем.
Паходжанне назвы тканіны пэўна не ўстаноўлена. паказваў на запазычанне слова з латыні (camelaucium) праз нямецкую (Kalamank, Kalmank) і галандскую (Kalamink) мовы. У каламянка вызначаецца як «паласатая пярэстая ваўняная даматканіна, на, запаслі». Напрыклад, у XIX—XX стагоддзях у Томскай і Пскоўскай губернях жанчыны насілі каламянкавыя спадніцы з васьмі палос шарсцяной паласатай даматканіны. Тым не менш, у другой палове XIX стагоддзя ў афіцыйных дакументах і мастацкай літаратуры пад каламянкай фігуравала аднакаляровая тканіна з лёну або пянькі. Ва У. І. Даля для такой беленай гладкай пяньковай або ільняной тканіны, падобнай на дэмікатон, ёсць назва «каламе́нок».
У «» ў І. С. Тургенева згадваецца паліто і з каламянкі. Ф. М. Дастаеўскі ў «» апісвае летні гардэроб заможнага мужчыны: каламянка, гетры і летні капялюш. Ільняная каламянка лічылася дарагой, для патаннення дадавалі пяньку. У А. П. Чэхава ў «» галоўны герой — «Павел Мацвеевіч Зайкін, член акруговага суда, высокі гарбаваты чалавек, у таннай каламенцы і з кукардай на палінялай фуражцы». Каламянку ткалі фабрычным спосабам і на ручных станках у хатніх умовах. Аж да 1950-х гадоў каламянку выпускаў Кастрамскі ільнокамбінат. У XX стагоддзі каламянку выраблялі ўжо толькі з лёну. З каламянкі, якая валодала высокімі гігіенічнымі ўласцівасцямі, звычайна шылі папулярныя летнія мужчынскія касцюмы, звычайна шэрага, бэжавага або белага колеру, а таксама форму марскіх афіцэраў. Белыя штаны з каламянкі згадваюць і  ў «».
Нуну Гансалвіш
Нуну Гансалвіш (Nuno Gonçalves) — партугальскі мастак XV стагоддзя, адзін з першых партугальскіх мастакоў. Яго асноўным і адзіным творам, які належыць яму з вялікай верагоднасцю, з'яўляецца поліпціх святога Вінцэнта. Поліпціх быў знойдзены ў 1880-я гады ў манастыры Сан-Вісэнтэ ле Фора і адлюстроўвае людзей (дваран, у тым ліку вядомых сучаснікаў Гансалвіша, духавенства і простых людзей) Партугаліі XV стагоддзя. Ні дата нараджэння, ні дата смерці Гансалвіша дакладна невядомыя. Ён працаваў паміж 1450 і 1490 гадамі. Адзіная крыніца, якая злучае яго з поліпціхам святога Вінцэнта - сачыненне Франсіску дэ Оланды, напісанае ў XVI стагоддзі, яно і прыпісвае Нуну вялікі твор мастацтва. Сцвярджаецца, акрамя таго, што бацька Гуга ван дэр Гуса працаваў над адной са створак разам з Гансалвішам, але пацверджанняў гэтаму няма. З моманту знаходкі поліпціха ў XIX стагоддзі не спыняюцца спрэчкі пра асобу аўтара і намаляваных на ім людзей. Часта лічыцца, што на трэцяй створцы намаляваны прынц Генрых Мараплавец, але нават гэты факт не мае дакументальнага пацвярджэння і часам ставіцца пад сумнеў. У рэгіянальным музеі Авейру захаваўся партрэт прынцэсы Жуаны, які таксама прыпісваецца Гансалвішу. Нуну Гансалвіш намаляваны, разам з іншымі гістарычнымі асобамі, на помніку першаадкрывальнікам у Белене каля Лісабона.
Мантэфлавіа
Мантэфлавіа (Monteflavio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 1408 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 10. Тэлефонны код — 0774.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ольфен
Ольфен (Olfen) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Косфельд. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 52,43 км². Афіцыйны код — 05 5 58 036.
Аб’яднаны прафсаюз працоўных аўтамабільнай прамысловасці
Аб’яднаны прафсаюз працоўных аўтамабільнай прамысловасці (United Auto Workers) — адзін з найбуйнейшых прафсаюзаў ЗША.
Аляксееўскае (Татарстан)
Аляксееўскае (Алексе́евское, Алексеевское, Әләски) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Аляксееўскага раёна Рэспублікі Татарстан. Размешчаны на беразе Куйбышаўскага вадасховішча, за 80 км на паўднёвы ўсход ад Казані і за 35 км на захад ад Чыстапаля.
Аб’яднаны прафсаюз працоўных аўтамабільнай прамысловасці
Афіцыйная поўная назва прафсаюза — Міжнародны амерыканскі прафсаюз працоўных аўтамабільнага, аэракасмічнага і сельскагаспадарчага машынабудавання (United Automobile, Aerospace & Agricultural Implement Workers of America International Union).
Аляксееўскае (Татарстан)
Праз пасёлак праходзіць аўтатраса Р239 (Казань — Альмецьеўск — Арэнбург). У 2002 годзе побач з пасёлкам уведзены ў эксплуатацыю 11-кіламетровы мост цераз камскі заліў вадасховішча. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1965 года.
Аб’яднаны прафсаюз працоўных аўтамабільнай прамысловасці
Прафсаюз мае філіялы ў ЗША, Канадзе і Пуэрта-Рыка.
Аб’яднаны прафсаюз працоўных аўтамабільнай прамысловасці быў заснаваны ў 1935 годзе ў горадзе Дэтройт. Упершыню прафсаюз быў прызнаны ў 1937 годзе ўладальнікамі General Motors. У 1941 годзе Генры Форд, уладальнік Ford Motor Company, апошнім у Дэтройце прызнаў існаванне прафсаюза.
Ко Ітакура
Ко Ітакура (板倉 滉; нар. ) — японскі футбаліст. З 2019 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Амбар
Свірны адрозніваюцца ад клецяў большымі памерамі, дыферэнцыраваннасцю функцыянальнага прызначэння, дэкаратыўным аздабленнем. Здаўна вядомы ў Беларусі, Літве, некаторых раёнах Польшчы. У Беларусі пашыраны да сярэдзіны XX ст., да XIX ст. будаваліся пераважна ў вялікіх шляхецкіх гаспадарках, з XIX ст. таксама і ў сялянскіх гаспадарках, дзе свірны нагадвалі клеці з засекамі, з ганкам перад уваходам. У адрозненне ад клецяў свірны не блакіраваліся з іншымі пабудовамі, іх ставілі асобна.
Свірны былі 1-ярусныя франтальнай кампазіцыі і 2-ярусныя франтальна-яруснай і цэнтрычна-яруснай кампазіцыі. Будавалі іх пераважна з дрэва (бярвення, бруса, дыляў, плашак) як аднакамерныя зрубы, ставілі на штандары або камяні. З XVIII ст. вядомы свірны мураваныя, або ў тэхніцы «прускага муру». 1-павярховыя свірны — прамавугольныя або квадратныя ў плане будынкі, накрытыя 2-х або 4-схільнай страхой з драніцы, гонты, саломы, часам выкарыстоўвалі камбінаванае пакрыццё драніцамі ў ніжняй частцы страхі, саломай у верхняй. У свірнах, прызначаных для захоўвання збожжа, рабілі аддзяленні (засекі, пасекі, аруды) з бярвёнаў, дошак або дыляў, перад уваходам рабілі сенцы або ганак -- насціл з дошак на выпусках бярвёнаў ніжніх вянкоў, так мог утварацца драўляны прыклетнік, пераклець або галерэя.
Пры будаўніцтве амбараў невялікіх памераў, пастаўлены зруб маглі абмазваць глінай або смалой, заліваць вадой і калі яна не выцякала высякалі дзверы і ставілі дах, потым амбар прасушвалі.
Некаторыя свірны набліжаліся сваім выглядам да лямусаў і скарбніц.
Летам будынак мог служыць жытлом. Бяднейшыя сяляне замянялі свіран каморай, невялікім памяшканнем адгароджаным у сенцах.
Хвайніцкі сельсавет
Хвайні́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Хвайніца.
Сцыцінастрома духмяная
Сцыцінастрома духмяная (Scytinostroma odoratum) — рэдкі від грыбоў сямейства Лахнакладыевыя. Сустракаецца ва ўмераных лясах паўночнага паўшар'я.
Абараняецца ў Польшчы.
Апісанне
Пладовае цела распрасцёртае, ад крэмавага да бледна-бурага, край прырастае. Гіменафор гладкі або пакрыты буграми. У пладовым целе маюцца вілачкава-разгалінаваныя гіфы шырынёй 0,8-2 мкм і цысціды памерам 18-50 × 3-6 мкм з зярністым змесцівам. Гіфы без пражак. Базідыі 20-50' 4-6 мкм. Споры эліптычныя, 5,5-8,5 '3-5 мкм.
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўропа, Азія, Паўночная Амерыка. На Беларусі адзначаны ў Віцебскай, Гомельскай і Магілёўскай абласцях. Сустракаецца ў дубовых, грабавых, хваёвых лясах. Расце і ўтварае пладовыя целы як сапратроф на валежнай драўніне лісцевых парод дрэў (вольха чорная, бяроза, граб звычайны) і хвойных. У заходняй частцы Еўропы адзначаецца пераважна на хвойных дрэвах.
Пладовыя целы з'яўляюцца ў чэрвені — жніўні. Грыб выклікае белую гніль драўніны.
Сцяг Амурскай вобласці
Сцяг Амурскай вобласці з'яўляецца сімвалам Амурскай вобласці. Прыняты 26 красавіка 1999 года.
Апісанне
Сцяг Амурскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з адносінамі шырыні да яго даўжыні — 2:3. Ніжняя частка сцяга (1/3 яго шырыні) мае сіні колер і аддзеленая ад верхняй часткі срэбным хвалепадобным поясам, які нагадвае рачную хвалю. Шырыня пояса складае 1/15 шырыні сцяга. Верхняя частка полкі мае чырвоны колер, сімвалізуючы багатую гісторыю Прыамур'я, працоўныя і ратныя подзвігі амурчан.
Аўстрыйская вайсковая мяжа
Аўстрыйская вайсковая мяжа — вобласць у Аўстрыйскай імперыі, афіцыйна выдзеленая ў 17 ст. Ахоплівала землі ўздоўж мяжы з Турэцкай імперыяй на Балканскім паўвостраве, што прыблізна адпавядала мяжы 21 ст. паміж Славеніяй і Харватыяй. Пазней, з паслабленнем Турцыі, мяжа перасунулася на поўдзень, і вобласць уключыла землі, якія адпавядаюць вобласці Краіна ў Босніі і Герцагавіне 21 ст.
Прычынай ўзнікненне вобласці быў перанос галоўнай увагі дынастыі Габсбургаў з Балканаў у Цэнтральную і Заходнюю Еўропу. Вобласць засялялася сялянамі, абавязанымі служыць у войску ў выпадку вайны. У выніку тут утварылася своеасаблівая каста воінаў (у выніку шматлікіх памежных сутычак), а таксама склалася шматэтнічнасць насельніцтва, у якім галоўнымі групамі былі харваты-католікі — карэнныя жыхары вобласці, а таксама дастаткова шматлікія сербы-праваслаўныя — бежанцы з Турцыі. Палітыка Габсбургаў была скіраваная на прыцягненне як мага большай колькасці пасяленцаў, таму невялікія колькасці зямлі атрымліваліся бясплатна, кіраванне ажыццяўлялася наўпрост з Вены, а пасяленцы былі вынятыя з-пад звычайных феадальных абавязкаў, дазваляўся ўдзел пасяленцаў у падзеле ваеннай здабычы; праваслаўныя пасяленцы атрымлівалі ў вобласці свабоду веравызнання.
У далейшым, няздольнасць Габсбургаў выконваць свае абяцанні, асабліва наконт свабоды веравызнання, прыводзіла да неаднаразовых паўстанняў сербскага насельніцтва.
Гафіксбек
Гафіксбек (Havixbeck) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Косфельд. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 52,99 км². Афіцыйны код — 05 5 58 020.
Камуна падзяляецца на 2 сельскія акругі.
Бекбауыл
Бекбауыл — станцыя ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Бекбауылскай сельскай акругі. Код КАТА — 433238100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 708 чалавек (358 мужчын і 350 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 879 чалавек (449 мужчын і 430 жанчын).
Шэн
Шэн (Sheng) — кітайскі музычны духавы інструмент. Вырабляецца з бамбукавых кіяў.
Гісторыя
У пачатку XIX стагоддзя інструмент з’явіўся прататыпам для вынаходніцтва фісгармоніі ды акардэона.
Ёрк (паўвостраў)
Ёрк (Yorke Peninsula) — паўвостраў у Аўстраліі паміж залівамі Спенсар і Сент-Вінсент.
Геаграфія
Паўвостраў Ёрк размешчаны ў аўстралійскім штаце Паўднёвая Аўстралія, прыкладна ў 150 км ад горада Адэлаіды. Контур паўвострава мае форму бота, які крыху нагадвае Апенінскі паўвостраў.
Паўвостраў Ёрк абмываецца на захадзе залівам Спенсар, які аддзяляе яго ад паўвострава Эйр, а на ўсходзе — залівам Сент-Вінсент, які аддзяляе яго ад горада Адэлаіда і паўвострава Фларо. На поўдні паўвостраў Ёрк адлучаны пралівам Інвестыгейтар ад вострава Кенгуру.
Даўжыня паўвострава, які распасціраецца ад мыса Спенсар на поўдні да Порта-Бротана на поўначы, складае каля 240 км, шырыня — 48 км. Плошча — 4200 км², даўжыня берагавой лініі — 563 км. Вышэйшая кропка паўвострава дасягае 244 м. Сталыя рэкі адсутнічаюць. Максімальная тэмпература ўлетку — 40 ºC, мінімальная ўзімку — 4 ºC.
У паўднёва-заходняй частцы паўвострава размешчаны Нацыянальны парк Інс (Innes National Park).
Камуністычная вуліца (Полацк)
Гісторыя
Вуліца тут існавала яшчэ ў ХІІ стагоддзі. У раёне будынка па вуліцы Камуністычнай, 11 быў зафіксаваны культурны пласт глыбінёй 2,85 м. Знойдзеная кераміка датавана ХІ—ХІІІ стагоддзямі. Зроблена выснова аб існаванні ў ХІ—ХІІІ стагоддзях на гэтай частцы горада пасадскай тэрыторыі.
Паводле актавых кніг 1650 і 1656—1657 гадоў, вуліца Азаравая заканчвалася каля астрога (Ніжняга замка). У актавай кнізе 1721 года пазначана, што вуліца Азаравая перасякае былы гарадскі паркан. На ёй былі размешчаны Андрэеў млын і цагельня. Паводле запісу ў кнізе 1779 года, вуліца Азаравая цягнулася ад Ніжняга замка да валатовак паралельна вуліцы Баравой.
На пачатак XX стагоддзя насіла назву Азараўская (Азаравая).
7 снежня 1918 года на мітынгу ў актавай залі былога кадэцкага корпуса была аб’яўлена сумесная пастанова павятовага камітэта РКП(б), Рэўкама і павятовага выканкама аб змене назвы на «вуліца Камуністычная».
Апісанне
Вуліца цягнецца ад вуліцы Еўфрасінні Полацкай на захадзе да вуліцы Юбілейнай на ўсходзе.
Забудова
Вуліца пачынаецца з бакавога фасада будынка Полацкага райвыканкама, пабудаванага ў якасці будынка абкама КПБ Полацкай вобласці.
Факты
У 1967 годзе ў пачатку вуліцы Камуністычнай быў збудаваны першы ў горадзе панэльны дом № 4. Але паставілі яго так, што цалкам перакрылі вуліцу Крыжовую.
У 1990 годзе дзеля спраставання вуліцы Камуністычнай быў разбураны дом купца Мінца (ХІХ ст.), які меў адрас вул. Сака і Ванцэці (зараз вул. Леніна) 13. Матывацыя гарадскога начальніка К. Л. Хоміча была наступнай: «каб прадоўжыць справу Скарыны» (на той час у будынку месьцілася гарадская друкарня). Дом разбурылі і цяпер на ягоным месцы невялічкі скверык, які мае неафіцыйную назву «Дзяржынец», бо ім апякуецца вядомая ўстанова.
У 2000 і 2007 гадах быў праведзены археалагічны нагляд за пракладаннем інжынерных сетак у раёне плошчы Ф. Скарыны і па вуліцы Камуністычнай, 15. Удакладнена ўсходняя мяжа Вялікага пасада, на пазначанай тэрыторыі культурных напластаванняў ранейшых за канец XVII стагоддзя не выяўлена.
Паркан Вялікага пасада перасякаў сучасную вуліцу ў раёне паміж гімназіяй № 1 і кінатэатрам «Радзіма».
Кічаі
Кічаі, або кіцаі (саманазва: K'itsäsh) — індзейскі народ на тэрыторыі ЗША ў XVII — XIX стст. Нашчадкі кічаі жывуць сярод народа вічыта.
У 1855 г. рэшткі кічаі былі пераселены амерыканцамі ў рэзервацыю Бразаз у Тэхасе. Пасля яе ліквідацыі ў 1859 г. — на індзейскія тэрыторыі ў Аклахоме, дзе кічаі далучыліся да блізкіх па мове і культуры вічыта. У 1950 г. на поўдні Аклахомы жылі 47 чалавек, якіх вызначылі як кічаі. К канцу XX ст. налічвалася толькі 4 чалавекі, вызначаныя як кічаі. У нашы дні нашчадкі кічаі асіміляваны астатнімі вічыта.
IC 2072
IC 2072 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Разец.
Пётр Міланег
Пётр Міланег — старажытнарускі дойлід 12 ст.. Прадстаўнік Гродзенскай школы дойлідства. Адзін з 4-х дойлідаў дамангольскага перыяду, чые імёны захаваліся ў пісьмовых крыніцах, параўноўваўся ў Іпацьеўскім летапісе з біблейскім дойлідам Веселіілам.
Біяграфія
Ім узведзены шэраг манументальных будынкаў у Гродне (імаверна, што Ніжняя, Барысаглебская і Прачысценская цэрквы, княжацкія палаты і мураваныя абарончыя сцены).
IC 2072
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пётр Міланег
Біяграфія
У канцы 12 ст. быў асабістым дойлідам кіеўскага князя Рурыка Расціславіча. Яго прозвішча зафіксавана ў Іпацьеўскім летапісе пад 1119 — аб узвядзенні ў Выдубіцкім манастыры пад Кіевам мураванай падпорнай сценкі з боку Дняпра (адначасова з’яўлялася і агляднай пляцоўкай). Паводле заказу князя Міланег пабудаваны цэрквы Св. Васіля ў Оўручы, Св. Апосталаў у Белгарадзе і Пятніцкая ў Чарнігаве.
У гэтых помніках выразна адчуваюцца традыцыі гродзенскай архітэктуры, што і дазваляе даследчыкам меркаваць пра аўтарства Міланега: у сцены ўмураваны каляровыя шліфаваныя камяні (Оўруцкая царква) і паліваныя керамічныя пліткі (Белгарадская царква), скошаныя вонкавыя вуглы (Пятніцкая царква), аналагічныя падпорныя і аглядныя сцены Выдубіцкага манастыра і на мысе Гродзенскага дзядзінца.
Памяць
На фасадзе Міхайлаўскага сабора Выдубіцкага манастыра ў Кіеве, у 1982 годзе ўстаноўлена мемарыяльная дошка Пятру Міланегу (архітэктар  Віктар Уладзіміравіч Саўчанка). Дошка выканана з граніту, над ёй — барэльефны партрэт Міланега. У Гродне яго імем названа вуліца ў прыватным сектары.
Лазоўка (Ушацкі раён)
Лазо́ўка (, Лозовка) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
У 2004 годзе Лутаўскі сельсавет, у склад якога ўваходзіла вёска, быў перайменаваны ва Ушацкі.
Апастава
Апастава (Апа́стово, Апас) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Апастаўскага раёна Рэспублікі Татарстан. Пасёлак размешчаны за 109 км на паўднёвы захад ад Казані, у даліне ракі Свіяга (за 5 км ад асноўнага рэчышча, на невялікай рэчцы Табарка, прытоку Улемы). Чыгуначная станцыя Каратун размешчана за 11 км на паўночны захад ад пасёлка.
Вядома з 1647 года як Еналеева. Да 1920 года сяло ўваходзіла ў Ільінска-Шангуцкую воласць Цяцюшскага павета Казанскай губерні. З 1920 года знаходзілася ў складзе Цяцюшскага, з 1927 года — Буінскага кантонаў Татарскай АССР. З 10 жніўня 1930 года — цэнтр Апастаўскага раёна, з 1 лютага 1963 года — у складзе Цяцюшскага раёна, з 4 сакавіка 1964 года зноў з’яўляецца раённым цэнтрам.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 9 верасня 2004 года.
Кратон (значэнні)
Кратон — шматзначны тэрмін.
Ганна Андрыянаўна Белявец
Ганна Андрыянаўна Беляве́ц (, в. Баранкі, Камянецкі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1960).
З 1950 года звеннявая звяна па вырошчванню тэхнічных культур і кукурузы калгаса «Кастрычнік», у 1960—1975 гадах старшыня Відамлянскага сельсавета Камянецкага раёна. Званне Героя прысвоена за дасягненні ў працы і плённую грамадскую дзейнасць.
Руткі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 46 населеных пунктаў.
Бялевіч
Бялевіч — прозвішча.
Залозніца
Залозніца (Scrophulária) — род шматгадовых траў або паўхмызнякоў сямейства, часта агіднага паху. Налічвае больш за 150 відаў, пашыраных на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Амерыкі.
Батанічнае апісанне
Сцёблы раслін прамыя або галінастыя, вышынёй да 1 м. Лісце суцэльнае або рассечанае, з суцэльнымі краямі ці зубчастымі, ніжнія лісткі супраціўныя, верхнія — чаргаваныя. Кветкі непрыкметныя, з трубчастым двухгубым вяночкам, у большасці зеленаватыя, жоўтыя або пурпуровыя, у доўгіх вільчатых, гронкападобных суквеццях. Плод — яйкападобная ці амаль шарападобная шматнасенная каробачка, адкрываецца двума створкамі. Насенне авальнае, з папярочнымі зморшчынкамі.
Білербек
Білербек (Billerbeck) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Косфельд. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 90,93 км². Афіцыйны код — 05 5 58 008.
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Чарапашкі-Ніндзя (мультсерыял, 1987)
Чарапашкі-Ніндзя (Teenage Mutant Ninja Turtles) — амерыканскі мультсерыял пра Чарапашак-ніндзя, які выходзіў на працягу 1987—1996 гадоў.
Сюжэт
Чарапашкі-мутанты Леанарда, Данатэла, Рафаэль і Мікеланджэла з дапамогай іх настаўніка, шчура-мутанта Сплінтэра, які ў мінулым быў майстрам ніндзя і з рэпарцёрам Эйпрыл О’Ніл змагаюцца са злом у асобе абліччы Крэнга з Вымярэння Ікс і яго саюзнікам, ніндзя Шрэдэрам, даўнім ворагам Сплінтэра і многімі іншымі злачынцамі. Па ўвесь серыял у Чарапашак з’яўляецца не толькі шмат ворагаў, але і саюзнікаў — барца са злачыннасцю Кейсі Джонсам, вядомым сваімі жорсткімі метадамі, каманду падлеткаў Нейтрына з Вымярэння Ікс, супергероя Чалавека-жука, падлетка Зака, маладога матацыкліста Картэра і адважных жаб-панкаў.
Сістатрэма таркападобная
Сістатрэма таркападобная (Sistotrema raduloides) — рэдкі від грыбоў сямейства. Сустракаецца ва ўмераных лясах паўночнага паўшар'я.
Арэал
Рэдкі галарктычны від, мае перарывістае распаўсюджванне ў Еўропе, Азіі, Паўночнай Амерыцы. У Беларусі адзначаны ў Брэсцкай (Іванаўскі раён), Гомельскай (Жыткавіцкі раён), Мінскай (Стаўбцоўскі раён) і Магілёўскай (Клічаўскі раён) абласцях.
Наццана
Наццана (Nazzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 1355 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 60. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antimo (santo).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Шукевіч
Аляксандр Шукевіч (Aleksander Szukiewicz; 29 верасня 1715, Беларусь — 19 красавіка 1771, Мінск) — святар, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 17 жніўня 1732 г. у Вільні. Прафесар філасофіі і этыкі ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1749—1752). Пракуратар па спрэчных справах Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса (1753—1757). Прафесар кананічнага права ў Віленскай акадэміі (1757—1758). Узначальваў калегіумы ў Полацку (1760—1766) (Л. Гжэбень таксама падае звесткі пра тое, што ў 1763—1766 гг. А. Шукевіч быў рэктарам у Пінску ), Варшаве (1766—1769) і Мінску (1770—1771).
Сцяг Астраханскай вобласці
Сцяг Астраханскай вобласці з'яўляецца сімвалам Астраханскай вобласці. Прыняты 13 снежня 2001 года.
Апісанне
Сцяг Астраханскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно блакітнага колеру, пасярэдзіне сцяга размешчаная залатая карона, якая складаецца з абруча з трыма бачнымі лістападобнымі зубцамі і залатой мітры, змацаванай пяццю бачнымі дугамі ўпрыгожанымі жэмчугам і з зялёнай падбіўкай. Мітра ўвянчаная залатым шарыкам з крыжом. Пад каронай срэбны з залатой рукоятью ўсходні меч лязом направа. Габарытная шырыня выявы залатой кароны са срэбным з залатой рукаяццю ўсходнім мячом на сцягу Астраханскай вобласці павінна складаць 1/4 частку даўжыні палатна сцяга. Адносіны шырыні полкі да даўжыні — 2:3.
IC 2073
IC 2073 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Розендаль
Розендаль (Rosendahl) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Косфельд. Насельніцтва складае чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 94 км². Афіцыйны код — 05 5 58 040.
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
Іаган Бартолд Ёнгкінд
Іаган (Ян) Бартолд Ёнгкінд (Johan Barthold Jongkind;, в. Латроп, Аверэйсел — , Ла-Кот-Сент-Андрэ, Францыя) — нідэрландскі мастак, папярэднік французскага імпрэсіянізму.
Жыццё і творчасць
І. Б. Ёнгкінд у 1836—1837 гадах вучыцца ў Гаазе, у Андрэаса Схелфхаўта, найбуйнейшага нідэрландскага пейзажыста таго часу. Раннія працы алеем і акварэлі Ёнгкінда ўяўляюць сабой поўную адпаведнасць з канонамі нідэрландскай пейзажнай школы. Атрымаўшы стыпендыю для вывучэння жывапісу, едзе ў Парыж. Вучыцца ў майстэрні Эжэна Ізабэ. Напісаныя ў гэты перыяд Ёнгкіндам палотны дазваляюць выказаць здагадку яго знаёмства з творчасцю Каміля Каро і Рычарда Бонінгтана.
Клод Манэ і Поль Сіньяк называлі І. Б. Ёнгкінда сваім настаўнікам.
Кумбазар
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 541 чалавек (295 мужчын і 246 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 528 чалавек (276 мужчын і 252 жанчыны).
Вуліца Валогіна (Полацк)
Вуліца Валогіна — вуліца ў мікрараёне Баравуха-3 горада Полацка.
Гісторыя
Вуліцы нададзена імя Героя Савецкага Саюза Аляксандра Валогіна рашэннем выканкама Полацкага гарадскога Савета народных дэпутатаў ад 15 лістапада 1989 года.
Валогін навечна залічаны ў спіс байцоў 37-й гвардзейскай дывізіі, якая да свайго расфарміравання месцілася ў Баравусе-2.
Апісанне
Вуліца працягнулася на тры кіламетры ад кругавога скрыжавання паблізу Баравухі-2 да канца гарадской тэрыторыі.
Забудова
Паўднёвы бок вуліцы займаюць былыя воінскія часці.
Сяргей Мітрафанавіч Гарадзецкі
Сяргей Мітрафанавіч Гарадзецкі (5 (17) студзеня 1884,, Расійская імперыя — , , СССР) — рускі і савецкі , твораў беларускай літаратуры, у тым ліку Янкі Купалы і Якуба Коласа.