cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Запрудскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Ляснянскі сельсавет у складзе Круглянскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Лясныя. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Круглянскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Талачынскага раёна БССР. З 12 лютага 1935 года сельсавет у складзе адноўленага Круглянскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Бялыніцкага раёна. 11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Загаранкаўскага сельсавета і частка скасаванага Скуратоўскага сельсавета (12 населеных пунктаў: Александрова, Арава, Бурнеўка, Гаўрылаўка, Грыбіна, Красуля, Лавуткі, Лыскаўшчына, Малая Арава, Ражкі, Скураты і Трыпутня). У красавіку 1963 года ў склад Круглянскага сельсавета перададзены 16 населеных пунктаў (Александрова, Арава, Бурнеўка, Гай, Гаўрылаўка, Грыбіна, Красуля, Лавуткі, Лыскаўшчына, Навапруддзе, Новае Радча, Пралетарый, Ражкі, Скураты, Старое Радча і Трыпутня). 25 лютага 1964 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Дудаковічы. З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Круглянскага раёна. 20 лістапада 2013 года ў склад сельсавета з Комсеніцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (аграгарадок Запруддзе, вёскі Ахімкавічы 1, Ахімкавічы 2, Краснагор’е, Петушкі і Тубышкі . 20 снежня 2014 года ў склад Круглянскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Арэхаўка, Вялікае Зубава, Дудаковічы, Лясныя і Пасырава), сельсавет перайменаваны ў Запрудскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (18 населеных пунктаў) — 919 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 3,4 % — рускія.
Жусупбека Аймауытава
Жусупбека Аймауытава — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кызылтаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553649100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1128 чалавек (559 мужчын і 569 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 847 чалавек (421 мужчына і 426 жанчын).
Артур Артуравіч Удрыс
Біяграфія
Пасля разводу бацькоў ён разам з мамай пераехаў у Беларусь, дзе ў 10-гадовым узросце пачаў займацца валейболам. З 2009 па 2013 гады гуляў за мінскі клуб «Будаўнік» і разам з ім стаў чатырохразовым чэмпіёнам Беларусі.
Пасля пачатку пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе Артур Удрыс актыўна выказваў сваю грамадзянскую пазіцыю, падпісаў ліст спартсменаў з патрабаваннямі да ўлады аб спыненні гвалту і правядзенні паўторных прэзідэнцкіх выбараў, таксама ўступіў у Свабоднае аб’яднанне спартсменаў Беларусі. 17 жніўня падпісаў калектыўны ліст у федэрацыю валейбола Беларусі аб спыненні выступленняў за нацыянальную каманду, пакуль не будуць выкананыя патрабаванні народа.
Сцяг Англіі
Крыж Святога Георгія з'яўляецца адной з першых вядомых эмблем Англіі. Ён стаў англійскім сімвалам у Сярэднявеччы, падчас Крыжовых паходаў.
Святы Георгій стаў заступнікам Англіі ў 13 стагоддзі. Існуе тэорыя, што Крыж стаў выкарыстоўвацца, як нацыянальная эмблема, падчас Уэльскай вайны 1275 года.
Ёсць меркаванне, што Крыж быў прыняты Англіяй для надавання флоту адмысловай сімволікі. Англійскі манарх Рычард Ільвінае Сэрца першапачаткова абраў у якасці заступніка Святога Георгія. Потым англійскія караблі ўздымалі белы сцяг з чырвоным крыжам, каб зарабіць вызначаную выгаду: калісьці Крыж быў знакам Генуі, і Англія такім чынам пападала пад пратэктарат магутнага флота.
Кубак Беларусі па футболе 2009/2010
Кубак Беларусі па футболе 2009/2010 — 19-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка стаў футбольны клуб БАТЭ з Барысава (другі раз у гісторыі), які ў фінале разграміў жодзінскае «Тарпеда» з лікам 5:0.
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі 12 і 15 ліпеня 2009.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 7 па 9 жніўня 2009.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/8 фінала
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі з 4 па 27 лістапада 2009.
Чвэрцьфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 13 і 14 сакавіка 2010.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 17 і 18 сакавіка 2010.
Паўфіналы
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніках двух матчаў.
Першыя матчы
Першыя матчы прайшлі 24 сакавіка 2010.
Адказныя матчы
Адказныя матчы прайшлі 28 сакавіка 2010.
Ірына Іванаўна Сяржаніна
Ірына Іванаўна Сяржаніна (,, Мінская вобласць — , недалёка ад Гайнаўкі (Hajnówka), Падляскае ваяводства, Польшча) — беларуская мастачка.
Ковельскі гарадскі савет
Ковельскі гарадскі савет (Ко́вельська міська́ ра́да) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і орган мясцовага самакіравання ў Валынскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад абласнога значэння Ковель.
Ірына Іванаўна Сяржаніна
Біяграфія
Нарадзілася 5 снежня ў 1967 годзе ў Любані. Бацькі — Іван Міхайлавіч і Людміла Іванаўна Сяржаніны. Праз два гады сям’я Сяржаніных пераязджае з Любані ў Салігорск.
У 1983 годзе паступае ў Мінскае мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава. Пасля заканчэння вяртаецца ў Салігорск, дзе на працягу года працуе ў школе выкладчыцай выяўленчага мастацтва.
У 1988 годзе паступае ў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут на аддзяленне жывапісу (кіраўнік групы А. І. Казак). У 1989 годзе выходзіць замуж за Руслана Вашкевіча. У 1990 годзе ў іх нараджаецца сын Арсеній. Пасля 2-х гадоў сумеснага сямейнага жыцця Ірына Сяржаніна і Руслан Вашкевіч разыходзяцца.
Творчасць
У 1991 годзе яна аднаўляе вучобу ў Беларускай акадэміі мастацтваў. Вучыцца ў А. Маціевіча, А. Марачкіна і інш. Шэраг твораў гэтага перыяду выяўляе выразную накіраванасць творчых пошукаў у бок захаплення пластыкай колеру. Шмат творчых ідэй з’яўляецца падчас студэнцкіх летніх практык у розных месцах Беларусі. Адно з іх — мястэчка Свір (Мядзельскі раён) яна наведвае ўлетку 1992 года ў складзе групы, якую ўзначальвае А. І. Казак. Разам з тым яна актыўна прымае ўдзел у розных творчых праектах і выставах: канферэнцыя студэнцка-навуковай творчасці, выстаўка ў складзе творчай суполкі «Пагоня» (1992).
Летам 1993 года яна вырашае зноў паехаць у Свір. За кароткі тэрмін (каля аднаго месяца) яна стварае серыю краявідаў, якія вылучаюцца выразнай своеасаблівай стылістыкай і мастацкімі якасцямі, уласцівымі сталаму майстру.
На працягу лета яна праводзіць актыўную творчую дзейнасць, падчас якой ёй паступае прапанова паказаць свае творы за мяжой. Так яна прымае ўдзел у выставах у Германіі (Лейпцыг) і Польшчы. У Польшчы (Белавежа) яна таксама на працягу двух тыдняў удзельнічае ў міжнародным пленэры. 18 верасня, вяртаючыся дадому на аўтамабілі, каля польска-беларускай мяжы па віне кіроўцы яна трапіла ў аварыю і загінула. Разам з ёй загінула і мастачка з Брэста Святлана Падаляк.
Пахавана на могілках у вёсцы Дубеі каля Салігорска.
Памяць
Восенню і зімою 1993 года ў Мінску былі праведзены дзве пасмяротныя персанальныя выстаўкі яе твораў. Працы знаходзяцца ў Мастацкім музеі Беларусі, прыватных калекцыях і ва ўласнасці сям’і І. Сяржанінай. Месцазнаходжанне часткі твораў невядома.
Вертка Старая
Вертка Старая (Вертка Старая) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Прагрэс (значэнні)
Прагрэ́с (progressus) — шматзначны тэрмін, асноўнае значэнне — рух наперад, поспех — кірунак развіцця ад ніжэйшага да вышэйшага, паступальны рух наперад, да лепшага. Таксама гэтым тэрмінам называюцца шэраг населеных пунктаў, прадпрыемстваў, спартыўных каманд, тэхнічных аб'ектаў і інш.
Ахраменка
Ахраме́нка — прозвішча.
Пракопавічы
Назву Прако́павічы маюць:
Гімн Беларускай ССР
Гімн Беларускай ССР створаны ў 1955 годзе. Музыка Нестара Сакалоўскага, словы Міхася Клімковіча. Быў дзяржаўным гімнам у 1955—1991 гадах. Затым да 2002 года гімнам Беларусі была толькі музыка без тэксту, а ў 2002 годзе на музыку гэтага гімну пакладзены перапрацаваныя вершы.
Варанцова (Духаўшчынскі раён)
Варанцова (Воронцово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
NGC 4086
NGC 4086 (іншыя абазначэнні — UGC 7076, MCG 4-29-16, ZWG 128.18, NPM1G +20.0305, PGC 38290) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тайга (горад)
Тайга (Тайга) — горад (з 1925) у Расіі у складзе Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 24,7 тыс. чал. (2007). Заснаваны ў 1898 годзе. Горад размешчаны ў Кузнецкай катлавіне, за 119 км ад Кемерава. Буйны чыгуначны вузел Транссібірскай магістралі, пачатак лініі Тайга—Белы Яр. Прадпрыемствы чыгуначнага транспарту, лёгкай і харчовай прамысловасці. Вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Чамзінскі раён
Чамзінскі раён (Чамзинский район, Чаунзабуе, Чамзинкань аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца рабочы пасёлак Чамзінка.
Геаграфія
Чамзінскі раён геаграфічна размешчаны ў цэнтры ўсходняй частцы Рэспублікі Мардовія. Тэрыторыя раёна складае 1009,5 км². Чамзінскі раён самы ўзвышаны ў Мардовіі. Тут знаходзіцца самы высокі пункт у рэспубліцы, размешчаны ён у раёне сяла Вялікае Марэсева і роўны 324 м над узроўнем мора. Крыху ніжэй — Лысая гара, адкуль пайшоў цэментны завод.
Чамзінскі раён мяжуе на паўночным усходзе з Ацяшаўскім, ўсходзе — Дубёнскім, поўдні — Бальшаберазнікоўскім і трохі Лямбірскім, захадзе — Рамаданаўскім і паўночным захадзе — Ічалкаўскім раёнамі.
Чамзінскі раён знаходзіцца за 50 кіламетраў ад сталіцы Рэспублікі Мардовія — горада Саранска.
Акшы (Кызылтаўская сельская акруга)
Акшы — сяло ў Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кызылтаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553649280.
Чамзінскі раён
Гісторыя
Створаны 16 ліпеня 1928 года.
Акшы (Кызылтаўская сельская акруга)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 187 чалавек (97 мужчын і 90 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 180 чалавек (93 мужчыны і 87 жанчын).
Чамзінскі раён
Дэмаграфія
На 2017 год насельніцтва раёна налічвала 8336 чалавек. У раёне пражываюць макшане, рускія і татары.
Нара
Нара́ — тунэль пад зямлёй з адным ці некалькімі хадамі вонкі, выкапаны жывёламі з мэтай стварэння прасторы для пражывання, размнажэння, вырошчвання дзіцянят, захавання запасаў корму, часовага прытулку.
Асноўныя (гнездавыя) норы выконваюць адразу усе гэтыя функцыі, дапаможныя — адну з іх. Норы — адзін з відаў абароны ад шэрагу драпежнікаў, месца для запасу харчавання, таму норны лад жыцця шырока распаўсюджаны. У норах жыве цэлы шэраг рыб, земнаводных, паўзуноў (у тым ліку невялікіх дыназаўраў і птушак, а таксама шматлікія бесхрыбетныя, у тым ліку насякомыя, павукі, марскія вожыкі, ракападобныя, малюскі і чарвякі. Норы многіх жывёл (буйныя грызуны, барсукі, лісіцы) могуць існаваць сотні і тысячы гадоў. Норы часта засяляюцца не толькі іх гаспадарамі, а і іншымі жывёламі. Складаны біяцэноз некаторых норных млекакормячых можа ствараць спрыяльныя ўмовы шматгадоваму існаванню ўзбуджальнікаў небяспечных хвароб (напрыклад, чумы, лейшманіёзаў і інш).
Уладзімірскі гарадскі савет
Уладзімірскі гарадскі савет (Володи́мир-Воли́нська міська́ ра́да) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і орган мясцовага самакіравання ў Валынскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад абласнога значэння Уладзімір.
NGC 4087
NGC 4087 (іншыя абазначэнні — ESO 505-10, MCG -4-29-5, PGC 38303) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пралетарскі
Назву Пралета́рскі маюць:
Дуб Баўбліс
Баўбліс — тысячагадовы дуб, самы вядомы ў колішнім Вялікім Княстве Літоўскім, 9,2 м у абхопу.
Рос у Жамойці, у маёнтку Барджай Дыянісія Пашкевіча (Дыянізаса Пошкі). Стаяў на гары і ў даўнія часы напэўна быў аб’ектам паганскага культу, паводле падання Баўблісу прыносілі ў ахвяру козаў. Баўбліса згадвае Адам Міцкевіч у сваім паэтычным творы «Пан Тадэвуш».
"«Ды ці знайду я вас жывымі у тое свята?.. Як маецца дуб Баўбліс, волат дуплаваты, У чэраве якога можна, бы у пячэры, Дванаццаць чалавек усаджваць на вячэру?»"
Плітка з Ваўкавыска
Плітка з Ваўкавыска — вапняковая плітка XII-XIII стст., знойдзеная у Ваўкавыску. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі. На плітцы ў тэхніцы рэльефу на ёй выразана фігура фантастычнага звера. Галава крута завернута назад, доўгі хвост, прапушчаны між задніх ног, заканчваецца пышным завітком-крынам. Такая трактоўка вельмі блізкая да адлюстраванняў на кніжных мініяцюрах, дзе тэраталагічны стыль дасягнуў асаблівага росквіту.
Дзмітрава (Духаўшчынскі раён)
Дзмітрава (Дмитрово) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Снукерны сезон 2006/2007
Снукерны сезон 2006/2007 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж 13 жніўня 2006 і 14 мая 2007.
Капыльшчынскае вадасховішча
Капыльшчынскае вадасховішча — вадасховішча ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца каля вёскі Капыльшчына Мікалаёўскага сельсавета, у басейне ракі Дзісна. На адлегласці 1 км размешчана вёска Сіцькова. Пасля пераносу мяжы ў Сіцькова ў 2005—2006 гг. Капыльшчынскае вадасховішча стала знаходзіцца ў яе межах.
Рагвалодаў камень
Рагвалодаў камень (мясцовыя назвы — Барысаглебскі, Аршанскі, Уладзімірскі камень) — манументальны сярэдневяковы помнік эпіграфікі XII ст.
Падобны да Барысавых камянёў. Знаходзіўся каля вёскі Дзятлава Аршанскага раёна Віцебскай вобласці, за 18 км ад Оршы. Выяўлены ў 1792 г., упершыню згадваецца ў кнізе Т. Мальгіна «Зерцало российских государей» (СПб., 1794).
У 1171 г. на валуне вышынёй у 3 м высечаны 6-канцовы крыж і надпіс на царкоўнаславянскай мове:
Вышыня літар 15 см. Крыж і надпіс высечаныя па загаду друцкага князя Рагвалода (у хрышчэнні Васіля) Барысавіча, які, паводле меркавання некаторых даследчыкаў, пасля галоднай зімы 1170—1171 гг. асвяціў паганскія камяні ў спадзяванні на ўраджай.
Валун быў падарваны ў 1930-я гады, нібыта з мэтай будаўніцтва шашы Масква — Мінск, аднак яго абломкі яшчэ доўга ляжалі на сваім месцы.
Вілі Баўмейстэр
Вілі Баўмейстэр (Willi Baumeister;,  — , ) — нямецкі мастак-абстракцыяніст і тэарэтык мастацтва.
Жыццё і творчасць
Вілі Баўмайстар нарадзіўся ў Штутгарце ў сям’і камінара. Маці — Ганна Баўмейстэр — была дачкой мастака-дэкаратара; пад яе ўплывам Вілі пачаў маляваць у раннім дзяцінстве. З 1905 года вывучаў дэкаратыўнае мастацтва. У 1909 годзе паступіў у штутгарцкую Акадэмію мастацтваў, дзе навучаўся ў класе кампазіцыі ў Адольфа Хёльцэля. Тут ён пазнаёміўся з Оскарам Шлемерам, з якім яго надоўга звяжуць сяброўскія адносіны.
З лістапада 1914 па снежань 1918 года Вілі Баўмейстэр браў удзел у Першай сусветнай вайне. Пасля заканчэння вайны ён вярнуўся ў родны горад і завяршыў курс навучання ў Акадэміі. У 1919 г. ён стаў членам берлінскай Novembergruppe; у гэтым жа годзе, сумесна з Оскарам Шлемерам, заснаваў у Штутгарце групу «Üecht». У 1920 годзе мастак становіцца вядомы за межамі Германіі, у тым ліку дзякуючы кантактам з Фернанам Лежэ і Ле Карбюзье.
У 1919 годзе фарміруецца свой, арыгінальны мастацкі стыль, у якім вялікую ролю адыгрываюць рэльефныя, канструктывісцкія элементы. У сваіх працах гэтага перыяду — параўнальных з палотнамі Мохай-Надзя і іншых майстроў Баўхаўса — В. Баумайстэр шукаў злучныя ніткі паміж жывапісам і архітэктурай. Асабліва гэта адбілася ў яго геаметрычна пабудаваных працах «Сцянныя карціны» (Mauerbilder, 1919-23), якія ўяўлялі сабой рэльефныя каляровыя паверхні з грубай тэкстурай (мастак нярэдка прымешваў да фарбы пясок). Вучні: Петэр Брунінг, Герберт Шнейдэр.
Фламіны
Фламіны (flamines, адзіночны лік flamen) — жрацы асобных божастваў у Старажытным Рыме.
Пасада фламінаў была пажыццёвай і падзяляліся на 3 старэйшых, — якія абіраліся з патрыцыяў і спраўлялі культ Юпітэра, Марса і Квірына, — і 12 малодшых, якія абіраліся з плебейскіх родаў і служылі другарадным багам (Вулкану, Флоры і г.д.).
Лічыцца, што пасада трох старэйшых фламінаў была заснавана пры Нуме Пампіліі. У эпоху імперыі да існых 15 фламінаў дадаліся фламіны абагаўлёных імператараў.
Фламінамі напачатку сваёй кар'еры былі Юлій Цэзар і Нерон.
Пасада фламіна Юпітэра (flamen Dialis) мела вялікую колькасць старанна распрацаваных правіл і табу. Напрыклад, ножка ложка, на якой ён спіць, павінна была быць выпацкана брудам, ён не мог выходзіць з дому з непакрытай галавой, ездзіць конна, дакранацца жывых казлоў, сырога мяса, плюшчу, баброў; і таму падобнага. Пасля смерці жонкі Фламін Юпітэра пазбаўляўся сану.
Антоніўка (Гарохіўскі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Лугавое (возера)
Лугавое возера — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці на паўднёва-заходняй ускраіне горада Гарадок.
Плошча возера 0,4 км², даўжыня 1,18 км, найбольшая шырыня 0,55 км. Сярэдняя глыбіня возера 4,1 м, найбольшая — 12,9 м. На глыбіні да 2 метраў прыходзіцца 28 % плошчы возера. Берагавая лінія звілістая даўжынёй 3,39 км. Вадазбор у межах Гарадоцкага ўзвышша. Плошча вадазбору 224 км².
Катлавіна возера лопасцевай формы. Схілы стромкія пясчаныя і супясчаныя вышынёй да 14 м, на поўдні да 20 м, часткова занятыя хваёвым лесам. На схілах катлавіны абразійны ўступ вышынёй 1—1,5 м. На поўначы і паўночным захадзе два залівы. Берагі нізкія. Дно пясчанае і глеістае. Возера эўтрофнае, праточнае. Праз возера працякае рака Усыса, злучае яго з возерам Арэхавае. Надводная прыбярэжная расліннасць распаўсюджана да глыбіні ў 1,5 м перарывістай палосай на адлегласці да 20 метраў ад берага. Падводная расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 2,5 м. Паўднёва-заходні заліў зарастае гарлачыкамі.
Віктар Лук’янавіч Вуячыч
Біяграфія і дзейнасць
Нарадзіўся ў 1934 годзе ў Харкаве. У 1942 годзе сям'я была эвакуіравана ў горад Рубцоўск на Алтаі, дзе і прайшлі яго маленства і юнацтва. Спяваў у хоры мясцовага Дома культуры. У 1953 г. прызваны на службу ў Ваенна-марскі флот. Праходзячы службу ў войску на Балтыцы, саліраваў у ансамблі Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту. У 1957 годзе В. Вуячыч пераехаў у Мінск і працаваў салістам Беларускага дзяржаўнага народнага хору, у 1959-61 артыстам хору Белдзяржтэлерадыё. У 1962 годзе скончыў Мінскае дзяржаўнае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі. З 1963 года выступаў у ансамблі песні і танца Беларускай ваеннай акругі, з 1966 года — у Беларускай філармоніі.
У 1966 годзе, дзякуючы выкананню песні «Памяць сэрца» (песня-лаўрэат у намінацыі «лепшая савецкая песня») Ігара Лучанка і Міхала Ясеня, Віктар стаў пераможцам «Першага Усесаюзнага конкурсу на лепшую савецкую песню і на лепшае выкананне песні» ў Маскве. У 1967 годзе атрымаў званне лаўрэата Міжнароднага конкурсу «» у Балгарыі, падзяліўшы 2-ю прэмію з бельгійкай Тоніяй. У 1968 годзе з песняй «Гэй, ухнем» (муз.  — сл. ) спявак выступіў на.
У 1971 годзе Віктар Вуячыч і кампазітар Ігар Лучанок удзельнічалі ў Міжнародным фестывалі ў Чылі, дзе ім пашчасціла сустрэцца з паэтам Пабла Неруда, спеваком, прэзідэнтам Сальвадорам Альендэ. Там ўпершыню была выкананая песня «Верасы» (на беларускай мове, на вершы Іосіфа Скурко).
У 1973 годзе на Міжнародным фестывалі сучаснай эстраднай песні ў Японіі Віктар атрымаў Вялікі спецыяльны прыз (выканаў песню «Спадчына» на музыку Ігара Лучанка і вершы Янкі Купалы).
Спявак гастраляваў па Савецкім Саюзе і выступаў у многіх краінах свету — на ўсіх кантынентах. Творчую дапамогу і падтрымку яму аказваў інструментальны ансамбль «Тоніка». Цікавы факт: музычным кіраўніком гэтага калектыву каля двух гадоў быў (да пераходу ў 1969 годзе ў ВІА «») малады музыка Юрый Антонаў, якога пасля службы ў арміі запрасіў да сябе В. Вуячыч.
Пасля 1991 Вуячыч выступаў практычна толькі ў Беларусі, супрацоўнічаючы з дзяржрадыё і Беларускай дзяржаўнай філармоніяй. На працягу некалькіх гадоў, да апошніх дзён, працаваў мастацкім кіраўніком Дзяржаўнага аб'яднання «Белканцэрт», а таксама працягваў рэпеціраваць і выступаць.
У 1992-96 мастацкі кіраўнік Рэспубліканскай дырэкцыі эстрадна-цыркавога мастацтва. З 1996 — Дзяржаўнага аб'яднання «Белканцэрт».
Памёр Віктар Вуячыч пасля працяглай хваробы ў Мінску, 17 верасня 1999 года. Пахаваны на Усходніх могілках.
Творчасць
Творчую індывідуальнасць Вуячыча вызначаў мастацкі густ, своеасаблівае прачытанне песні, выкананне яе ў лепшых традыцыях савецкіх спевакоў, строгі, зацікаўлены падыход да рэпертуару.
Рэпертуар спевака быў багаты і разнастайны: эстрадныя і ваенна-патрыятычныя песні, оперныя арыі, старадаўнія рамансы. Доўгія гады ён супрацоўнічаў з многімі беларускімі кампазітарамі, беларуская эстрадная песня займала вялікае месца ў яго творчасці.
В. Вуячыч быў першым выканаўцам песень многіх беларускіх кампазітараў (І. Лучанка, Я. Глебава, Л. Захлеўнага і інш.).
Узнагароды
12 ліпеня 1999 Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 372 Вуячыч В. Л. быў узнагароджаны Медалём Францыска Скарыны.
Тамара Мікалаеўна Ніжнікава
Тамара Мікалаеўна Ні́жнікава ( — ) — беларуская савецкая спявачка (каларатурнае сапрана), педагог, прафесар (1980). Народная артыстка БССР (1955). Народная артыстка СССР (1964).
Біяграфія
Нарадзілася 9 сакавіка 1925 года ў Самары (РСФСР). З дзяцінства праяўляла выдатныя музычныя і акцёрскія здольнасці, грала на фартэпіяна.
У 1949 годзе скончыла Маскоўскую кансерваторыю П. І. Чайкоўскага (клас спеваў М. Уладзіміравай). З 1949 па 1976 гады — салістка Дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета БССР. Актыўна выступала як канцэртная спявачка. Гастралявала за мяжой.
У 1964—2018 гадах выкладала ў Беларускай кансерваторыі, у 1976—1986 гадах — загадчык кафедры спеваў, з 1980 года — прафесар.
Творчасць
Уладальніца каларатурнага сапрана, стварыла на сцэне шэраг яркіх вобразаў у операх «Алеся» Яўгена Цікоцкага, «Калючая ружа» Юрыя Семянякі, «Травіята», «Баль-маскарад» Джузэпэ Вердзі, «Царская нявеста» і іншых.
Памерла 15 лютага 2018 года ў Мінску. Пахавана ў Мінску на Усходніх могілках.
Пралетарый
Назву Пралета́рый маюць:
Сара Луіз Пэйлін
Сара Луіз Пейлін (Sarah Louise Palin, па нараджэнні Хіт (Heath); у Сэндпойнт, Айдаха) — амерыканскі палітык, губернатар штата Аляска, член Рэспубліканскай партыі. З 3 верасня 2008 з’яўляецца афіцыйным рэспубліканскім кандыдатам у віцэ-прэзідэнты ЗША.
Лямбірскі раён
Ля́мбірскі раён (Лямбирский район, Лямбирьбуе, Лямбирень аймак, Ләмберә районы) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Лямбір.
Геаграфія
Лямбірскі раён мяжуе з Рамаданаўскім, Чамзінскім, Бальшаберазнікоўскім, Качкураўскім, Рузаеўскім і Старашайгаўскім раёнамі, а таксама з сталіцай рэспублікі горадам Саранскам на поўдні. З поўначы раён мяжуе з Ніжагародскай вобласцю. Плошча раёна складае 1379,29 км².
Гісторыя
Лямбірскі раён быў утвораны 20 ліпеня 1933 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК. Вылучаны як асобны раён з пераважна татарскім насельніцтвам, якое на той час складала 73 %.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна па стане на 2017 год складала 34 323 чалавек. Абсалютную большасць складаюць рускія, сярод іншых нацыянальнасцей пераважаюць татары, макшане і эрзя.
Злобаўшчына
Зло́баўшчына (, Злобовщина) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 40 двароў, 88 жыхароў. На студзень 2012 г. 61 жыхар.
Плошча 29,64 га, працягласць межаў — 3 545 метраў.
Інфраструктура
Ёсць крама, спіртзавод.
Эпіграфіка
Эпіграфіка (ад επιγραφή — «надпіс») — дапаможная гістарычная дысцыпліна (прыкладная гістарычная і філалагічная дысцыпліна), якая вывучае змест і формы надпісаў на цвёрдых матэрыялах (камень, кераміка, метал і інш.) і класіфікуе іх у адпаведнасці з іх часовым і культурным кантэкстам. Вывучэннем старажытнага пісьма, зробленага пераважна чарнілам, займаецца асобная дысцыпліна палеаграфія.
Часам ўзнікнення эпіграфікі лічыцца перыяд Адраджэння; методыка эпіграфікі як навукі распрацавана ў XVIII—XIX стст. Расшыфроўка іерогліфаў Старажытнага Егіпта, вавілонскага клінапісу, мікенскай пісьменнасці значна пашырыла ў XIX—XX стст. сферу прымянення эпіграфікі.
Найбольш значныя ўсходнеславянскія помнікі эпіграфікі: надпісы XI—XIV стст. на сценах Сафійскага сабора ў Ноўгарадзе і XI—XVII стст. на сценах кіеўскіх культавых збудаванняў.
Эпіграфічныя тэксты — адна з асноўных крыніц палітычнай, сацыяльнай і эканамічнай гісторыі. Як правіла, час стварэння надпісаў адпавядае змешчаным ў іх звесткам.
Рожава (возера)
Ро́жава — возера ў Беларусі, у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Друйка, за 8 км на паўднёвы захад ад горада Браслаў на ўсход ад вёскі Рожава.
Плошча паверхні возера 0,51 км², даўжыня 1,1 км, найбольшая шырыня 0,73 км, даўжыня берагавой лініі 3,15 км. Найбольшая глыбіня складае 9,4 м, сярэдняя 5,8 (5,1 ) м. Плошча вадазбору 3,3 км². Аб’ём вады 2,95 млн м³.
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй да 8 метраў, на захадзе, поўначы і ўсходзе абразійныя. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны возера, у асобных месцах нізкія. Дно возера ў прыбярэжнай частцы пясчанае, глыбей — ілістае.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае слаба. Да глыбіні 4—4,5 м растуць рдзесты, рагаліснік, харавыя водарасці. У Рожава ўпадаюць ручаі і выцякае ручай у возера Рака.
Быстравыця
Быстравыця (Би́стровиця) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Табліца
Табліца (ад tabula — дошка) — спосаб перадачы зместу, які палягае ў арганізацыі структуры даных, у якой асобныя элементы змешчаны ў ячэйкі, кожнай з каторых супастаўлена пара значэнняў — нумар радка і нумар калонкі (слупка). Такім чынам, усталёўваецца адмысловая сувязь паміж элементамі, прыналежнымі аднаму слупку ці аднаму радку.
Верхняе Дуброва (Смаленская вобласць)
Верхняе Дуброва (Ве́рхнее Дубро́во) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Геаграфія
Каля вёскі працякае рака Аржаць.
Рамаданаўскі раён
Рамада́наўскі раён (Ромодановский район, Рамаданбуе, Ромодановань аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ва ўсходняй частцы Мардовіі ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак Рамаданава.
Геаграфія
Рамаданаўскі раён мяжуе з Ічалкаўскім, Чамзінскім і Лямбірскім раёнамі. Плошча раёна складае 777,54 км².
Гісторыя
Рамаданаўскі раён быў утвораны 16 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 19 705 чалавек.
Monolith Productions
Monolith Productions (скарочана:Monolith) — кампанія, якая спецыялізуецца па распрацоўцы камп’ютарных гульняў, якая размяшчаецца ў Кірклендзе, штат Вашынгтон, ЗША.
Гісторыя кампаніі
Заснаваная ў 1994 годзе. З 1997 па 1999 была таксама выдаўцом камп’ютарных гульняў, як уласнай, так і іншай распрацоўкі. Некаторыя гульні выпушчаныя пад брэндам LithTech, Inc.
Кампанія Monolith вядомая распрацоўкай гульнявога рухавіка Lithtech, які выкарыстоўваецца ў большасці іх уласных гульняў. Частка людзей, якія займаюцца распрацоўкай рухавіка Lithtech былі выдзелены з штата ў асобную кампанію Touchdown Entertainment.
У 2004 годзе Monolith Productions была набытая Time Warner, і належыць яго падраздзяленню — Warner Bros. Interactive Entertainment.
Y-храмасома
Y-храмасома — палавая храмасома большасці сысуноў, у тым ліку чалавека. Змяшчае ген SRY, які вызначае мужчынскі пол арганізма, а таксама гены, неабходныя для звычайнага фарміравання сперматазоідаў. Мутацыі ў гене SRY могуць прывесці да фарміравання жаночага арганізма з генатыпам XY (Сіндром Суайра). Y-храмасома чалавека складаецца прыблізна з 58 мільёнаў пар азоцістых асноў.
Агульныя звесткі
Клеткі большасці сысуноў змяшчаюць дзве палавых храмасомы — Y-храмасома і X-храмасома ў самцоў, дзве X-храмасомы ў самак. У некаторых сысуноў, напрыклад, качканоса, пол вызначаецца не адной, а пяццю парамі палавых храмасом. Пры гэтым, палавыя храмасомы качканоса маюць большае падабенства з Z-храмасомай птушак, а ген SRY, верагодна, не ўдзельнічае ў яго палавой дыферэнцыяцыі.
У чалавечай папуляцыі клеткі некаторых мужчын змяшчаюць дзве X-храмасомы і адну Y-храмасому ці адну X-храмасому і дзве Y-храмасомы (гл. сіндром Клайнфельэра); клеткі некаторых жанчын змяшчаюць тры ці адну X-храмасомы (гл. сіндром Шэрашоўскага — Тэрнера). У некаторых выпадках назіраецца пашкоджанне гена SRY (з фарміраваннем жаночага XY арганізма) ці яго капіраванне на X-храмасому (з фарміраваннем мужчынскага XX арганізма) (гл. таксама Інтэрсексуальнасць).
Абама
Абама мае наступныя значэнні:
Гурэнка
Гурэнка — прозвішча.
SRY
Ген SRY (Sex-determining Region Y) размяшчаецца на Y-храмасоме большасці сысуноў, і бярэ ўдзел у развіцці арганізма па мужчынскім тыпе.
Ген SRY не мае інтронаў і кадзіруе бялковы фактар развіцця семяннікоў, таксама званы бялком SRY, які ініцыюе развіццё мужчынскага арганізма.
Мутацыі
Мутацыі ў гене SRY могуць прывесці да з'яўлення жаночага арганізма з генатыпам XY (сіндром Суайра).
Транслакацыя часткі Y-храмасомы, якая змяшчае гэты ген, на X-храмасому прыводзіць да з'яўлення мужчынскага арганізма з генатыпам XX (сіндром дэ Ля Шапеля).
Уплыў на анатамічны пол
Значэнне гэтага гена ў вызначэнні полу было ўстаноўлена, у прыватнасці, з наступных фактаў:
Уйтас (Паўладарская вобласць)
Уйтас — населены пункт у Баянаульскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кызылтаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 553649980.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 113 чалавек (60 мужчын і 53 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 84 чалавекі (45 мужчын і 39 жанчын).
Адзіночкі (фільм)
«Адзіночкі» (הבודדים — Хабадэдзім) — фільм ізраільскага рэжысёра Рэнэна Шора, які распавядае пра лёс дзвюх рэпатрыянтаў з Расіі. Фільм заснаваны на рэальных падзеях, якія адбыліся ў 1997 годзе ў ізраільскай вайсковай турме «Келе-шэш».
Сюжэт
Дзеянне фільма пачынаецца ў Ізраілі, два маладых рэпатрыянта з Расіі Саша Блахін і Глоры Кемпэбэл служаць у брыгадзе Голані. Саша сын расійскага генерала, атрымаў накіраванне на афіцэрскія курсы Арміі абароны Ізраіля. Глоры і Сашу абвінавачваюць у продажы зброі терарыстычнай арганізацыі Хамас, па версіі абвінавачвання яны прадалі каля 200 кулямётных стужак для кулямёта «Маг», 20 ручных гранат, адзін пісталет і аўтамат, які лічыўся за Сашам. З аўтамата Сашы тэрарыстамі былі забітыя 5 чалавек у ізраільскім горадзе Хедзера. Суд вырашае адправіць Глоры і Сашу ў вайсковую турму, дзе іх «цёпла» сустракае мясцовы кантынгент, на чале з сяржантам Гальперыным. Маладым рэпатрыянтам прыходзіцца цярпець абразы і прыгнёт ад насельнікаў турмы, у тым ліку за тое што яны «рускія». Сяржант Гальперын арганізоўвае напад зняволеных на Сашу і Глоры, а тым часам падрыхтоўваюць загад, згодна з якім маладыя рэпатрыянты пазбаўляюцца ўсіх званняў, і звальняюцца з войска. У выніку Глоры падымае мяцеж, ён выходзіць з камеры і нападае на сяржанта Гальперына. Па службовым тэлефоне яны звязваюцца з начальнікам турмы, ён згодны на ўсе іх ўмовы, але Глоры яму не верыць і кажа што будзе размаўляць толькі з генералам Бэн-Ароя. Пасля гэтага Глоры аблівае гаручым рэчывам сяржанта Гальперына, які нечакана загаварыў па руску. Бэн-Ароя прыязджае ў турму і пачынае перамовы з бунтарамі, але яны не згодныя на яго ўмовы і актыўна рыхтуюцца да абароны. Людзі Бэн-Ароя пачынаюць штурм, а Глоры і Саша пачынаюць закідваць іх кактэйлямі Молатава. Пасля новага штурму Сашы і Глоры прыйшлося здацца, суд прыгаварыў сяржанта Блахіна да трох месяцаў зняволення за страту зброі і непрыстойныя паводзіны, а сяржанта Глоры Кэмпбэла прызналі вінаватым у крадзяжы зброі, падбухторванні да незаконных дзеянняў, узброеным мецяжы , выкраданні салдат і нанясенні ім фізічнай шкоды і прысудзілі да 6 гадоў зняволення.
Байдэн
Ба́йдэн — прозвішча.
Прасвет
Назву Прасве́т маюць:
Багуніўка (Гарохіўскі раён)
Багуніўка (Богуні́вка) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Disciples: Sacred Lands
Геймплэй
Гульнявы ​​працэс уключае тры асноўных кампанента:
Гарады
Сталіца кожнай з чатырох рас абаронена вельмі моцным юнітам-ахоўнікам, якога складана перамагчы без моцнага атрада. Сталіца — адзіны горад, у якім можна будаваць будынка, але і іншыя гарады могуць быць палепшаны, што дазваляе мець у іх большы гарнізон, паскарае лячэнне атрадаў, якія знаходзяцца ўнутры, і дае юніта, якія знаходзяцца ў горадзе, дадатковую браню, у выпадку нападу на іх. У простых гарадоў, як і ў сталіц, існуе акно развіцця, у якім прамаляваны цяперашні ўзровень горада і фон, уласцівы расе-ўладальніку.
Кожная сталіца выканана ў сваім стылі і мае ўласцівы кожнай расе набор будынкаў. Пры гэтым тыпы будынкаў агульныя для ўсіх рас: гэта будынка байцоў блізкага бою, будынкі лучнікоў, будынкі чараўнікоў, будынкі байцоў падтрымкі і дапаможныя будынка.
Войскі і сістэма вопыту
Кожны атрад або гарадскі гарнізон уключае шэсць вочак, адведзеных пад войскі. Большасць юнітаў займаюць адну вочка, але некаторыя (напрыклад, тытаны, цмокы, грыфоны, волаты) — дзве. Падчас бітвы байцы не могуць перамяшчацца, таму атакуюць ворага толькі ў межах зоны паражэння. Напрыклад, байцы блізкага бою могуць атакаваць толькі тых, хто стаіць побач з імі, лучнікі могуць страляць па любой вочку, чараўнікі звычайна б’юць па ўсіх шасці вочках адначасова. У канцы кожнай бітвы пераможца атрымлівае вопыт, якія размяркоўваюцца паміж усімі выжылымі. Калі баец набірае дастатковую колькасць вопыту, ён атрымлівае новы ўзровень. Калі пабудавана адпаведнае будынак, то ён падымаецца на прыступку вышэй па наданым галінцы развіцця, калі адпаведнага будынка няма — юніт не атрымлівае ўзровень і спыняе назапашваць досвед.
Сістэма бою ў гульні наступная — кожны юніт можа ў сваю чаргу ходу нанесці ўдар, прапусціць ход ці адступіць. Ёсць магчымасць таксама здацца, страціўшы атрад разам з героем — праціўнік у гэтым выпадку акуляры досведу не атрымлівае.
Класіфікацыя ўменняў і герояў
У пачатку кампаніі ігрок павінен выбраць свой клас кіраўніка: Военачальнік, Вярхоўны маг або Кіраўнік гільдыі. Можна выбраць таксама партрэт палкаводца, для кожнай расы свой набор партрэтаў, некалькі мужчынскіх і адзін жаночы. Байцы іграка-военачальніка самастойна аднаўляюць здароўе па-за гарадоў і хутчэй — у гарадах. Ігрок-маг можа выкарыстоўваць адно і тое ж загавор двойчы ў ход, марнуе ўдвая меншая колькасць маны на яго вывучэнне і яму даступныя загаворы пятага ўзроўню. У майстра гільдыі злодзейы маюць больш магчымасцей, а паляпшэнне гарадоў магчыма за паўкошту.
Кожны герой (акрамя злодзея) мае два слота для прадметаў (гэта могуць быць магічныя кнігі, сцягі і артэфакты).
Героі падзяляюцца на тыпы, у залежнасці ад ужывання: воін, маг, выведнік, носьбіт посахаў, і злодзей. Воін — юніт блізкага бою, чараўнік — юніт, здольны біць па плошчы, умее выкарыстоўваць кіі і скруткі, і выведнік — лучнік (акрамя нежыці), мае бонус да ачкоў ходу. Носьбіты посах — юніты дапаможнай атакі (лячэнне, паралізацыі) — адзіныя, хто могуць захопліваць тэрыторыю. Злодзеі могуць ажыццяўляць шпіянаж і дыверсіі ў варожых войсках і гарадах, а таксама красці ў гандляроў.
Магія
Загаворы можна выкарыстоўваць толькі на стратэгічнай карце. Кожнае загавор выкарыстоўвае магічную энергію (ману), якая патрабуецца для даследавання і заклёну. Ёсць чатыры тыпу маны: Мана жыцця, Мана рун, Мана смерці і Мана пекла, што адпавядае чатыром гульнявым расаў. Загаворы нізкага ўзроўню расходуюць «сваю» ману, але больш складаныя патрабуюць камбінацыі аж да чатырох розных відаў маны. За ход можа быць вывучана адно заклён, і па аднаму разу выкарыстаны вывучаныя загаворы (калі кіраўнік не маг).
NGC 4088
NGC 4088 (іншыя абазначэнні — UGC 7081, MCG 9-20-89, ZWG 269.33, Arp 18, VV 357, IRAS12030+5049, PGC 38302) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Disciples: Sacred Lands
Свет гульні
Дзеянне гульні Disciples: Sacred Lands, як і наступных гульняў серыі, адбываецца ў выдуманым свеце пад назвай Невендаар. Гэта досыць тыповы фэнтэзійных свет, умоўна сярэднявечны, населены некалькімі разумнымі расамі. На Невендааре непасрэдна дзейнічае некалькі багоў, чые ўзаемаадносіны і з’яўляюцца прычынай падзей гульні.
NGC 4088
4 красавіка 2009 года у галактыцы зафіксавана ўспышка звышновай зоркі SN 2009dd.
Disciples: Sacred Lands
Імперыя
Дзяржава людзей доўга суіснаваць у свеце з суседзямі, пакуль не спраўдзілася прароцтва пра прыход дэманаў. Прарваўшыся ў свет Легіён праклятых цяснілі людзей на ўсход. Пранёсся ілжывы слых аб гібелі імператара. Многія лорды, напрыклад, нейкі Кахузак, здрадзілі імперыю, захопліваючы яе гарады і аб’яўляючы сябе іх кіраўнікамі. У 1 місіі ігракам мелася пакончыць са злачынствамі мяцежнікаў, і адваяваць памежныя гарады. Аднак магутнае наступленне дэманаў было занадта моцным і глабальных, але нечакана прыйшла дапамога — Орды нежыці напалі на дэманаў, мімаволі апынуўшыся выратавальніка імперыі. Яны шукалі нейкі магутны артэфакт, старажытны скіпэтар. У 2 місіі імперцаў павінны адшукаць скіпетр раней мёртвых, каб не даць ім стаць мацней. У выніку, Вялікі Інквізітар знішчае гэты скіпетр ударам сваёй грознай булавы. Але рэшткі легіёнаў праклятых тым часам захапілі каралеву людзей і яе сына, адзінага спадчынніка трона. Іх спрабавалі выратаваць, але не змаглі, а праз некаторы час даведаліся, што каралеву з сынам трымаюць у палоне гномы і, нягледзячы на ​​даўнія сяброўскія сувязі з Імперыяй, адмаўляюцца выдаваць. У 3 місіі людзі шукаюць горад гномаў, дзе трымаюць у палоне каралеву і спадчынніка, адначасна адбіваючыся ад наступу легіёнаў праклятыя. У выніку, горад быў захоплены. Падчас аблогі адзін з рыцараў забіў сукубаў. Пазней высветлілася, што гэта была каралева. Падаплёку гэтага таямнічага здарэння так і не раскрылі. Спадчынніка ў горадзе не знайшлі. Выцер бясследна знік. Апантаны лютасцю і злосцю, так як ён страціў двух самых дарагіх у яго жыцця людзей, Імператар аб’яўляе дэманам адкрытую вайну. У 4 місіі вам, на чале сіл Імперыі трэба штурмаваць апошнія бастыёны легіёнаў праклятыя. Іх сталіца сликшом магутная, і каб запячатаць Брама Ада назаўжды, неабходна знішчыць дэманічныя зямлі, і зноў прыўнесці на іх святло. Звернуць большую частку зямель на свой бок, людзі бурацца тым самым дэманічнай заклён, і запячатваюць Брама Ада. Гэта канец кампаніі за Імперыю.
Легіён праклятых
Дэманы імкнуліся забяспечыць вяртанне ў Невендаар свайго бога, Бетрезена. Прароцтва дазволіла яму прыадчыніць вароты з пекла на Святыя зямлі, і адтуль вырваліся Легіён праклятых, выжигая зямлю. Але, каб вызваліць Бетрезена, неабходна было правесці адмысловы абрад. Выстараўшыся неабходны для яго ахвярны клінок, дэманы павінны былі захапіць каралеву людзей і яе сына, у якога і вырашыў увасобіцца Бетрезен. Каралёва, закаханая ва ўладара дэманоў, дазволіла адвесці сябе. Але Легіёна быў патрэбны толькі яе сын. На землях гномаў дэманы выявілі старажытны партал, які і быў адчынены з дапамогай бязбожнага абраду — і праз партал дух Бетрезена ўвасобіўся ў цела спадчынніка Імперыі.
Горныя Кланы
Гномы за стагоддзі спакойнага жыцця страцілі мудрасць рун. Прароцтва мудраца Мемнора аб канцы святла, Рагнароке, прымусіла савет старэйшын гномаў шукаць шляхі вяртання рун — толькі яны маглі прадухіліць катастрофу. Адказ мог даць Студня Лёсы, да якога было вырашана накіраваць пасланцаў. Але ў той час на зямлі Горных кланаў напалі дэманы, якія нанеслі жорсткі шкоду. У 1 місіі вам трэба было адагнаць чужынцаў са сваіх межаў. Пасля гэтага, у 2 місіі, пасланцы кланаў былі адпраўленыя на пошукі адказаў на пытанні. Ім параілі шукаць вадкі метал Уру. У выніку падарожжаў, яны даведаліся, што руны схаваныя ў царстве ўладаркі смерці Хель. У 3 місіі гномы павінны адшукаць Брама Хель — каб пранікнуць у манастыр Уладычыцы Смерці. Біліся з яе слугамі, яны нарэшце-то дасягаюць брамы, і перамогшы ахову ўваходзяць у яе зямлі, дзе павінны быць схаваныя руны. Аднак не ўсё так проста. Герояў у імгненне вока атачаюць легіёны мёртвых — вырвацца з гэтай пасткі немагчыма, і здавалася б, экспедыцыя загінула. Аднак сам Вотан спускаецца на зямлю з сваіх харомаў, і абуджае да жыцця некалькіх старажытных герояў гномаў з Вальхалла, з іх дапамогай экспедыцыі ўдаецца адціснуць нежить углыб іх зямель і замацавацца на мясцовасці. На гэтым пачынаецца апошняя, 4 місія. Неўзабаве, гномы змаглі знішчыць бастыёны нежыці, і дабрацца да апошняга горада Хельсхейма, дзе Хель схавалася разам з рунамі ў асяроддзі слуг. Выкарыстоўваючы ўсе свае сілы, гномы штурмавалі гэты горад. У апошняй бітве, Хель была смяротна параненая, а сілы Падгорны кланаў знаходзяць у лабірынтах пад Хельсхеймом руны. Гэта канец кампаніі Падгорны кланаў.
Орды нежыці
Мортис, жадаючы адпомсціць Вотану за свайго мужа Галлеана, павяла войска нежыці на народ гномаў. Праняўшыся ў землі гномаў, Орды напалі на Горныя Кланы. Тым часам Мортис захапіла чароўны скіпетр алкмаарского караля (народнасць людзей, знішчаная ёю для стварэння арміі мерцвякоў), каб узмацніць з яго дапамогай свай армію. Гномы заключылі саюз з людзьмі, спадзеючыся, што гэта спыніць Мортис, але дарэмна — армія нежыці прайшла праз зямлі гномаў і захапіла цвярдыню вярхоўнага караля кланаў, Стурмира Громобоя. Стурмир быў забіты, тым самым помста Мортис адбылася.
Дадатковыя сцэнары
У звязаных паміж сюжэтна сцэнарах пад агульнай назвай «Боская Імперыя» (уключае 21 кіраўніка) распавядаецца аб адукацыі Імперыі, гісторыі лорда Грендала, аб спробе Фабриса заснаваць рэспубліку, аб канчатковым забыцці Алкмаара і іншых падзеях.
У асобных сцэнарах — некалькі дадатковых гісторый, у тым ліку і пра ўладар драконаў Дорагоне.
Лакалізацыі
У выданні «Меч і Карона» ад Snowball 2003 гады былі цалкам перакладзены і тэксты, і агучка ўсіх герояў. З гульнёй усталёўваецца часткова русіфікаваны рэдактар ​​сцэнарыяў, які дазваляе ствараць свае дадатковыя сцэнары. Таксама з гульнёй усталёўваецца падрабязнае кіраўніцтва карыстальніка на рускай мове. Пераклад «Мяча і кароны» тэхнічна і стылістычна грамаце, але неточен, і традыцыя назваў аб’ектаў гульні пасля склалася пад уплывам лакалізацый наступнай гульні серыі ад іншых фірмаў. Так, у «мячы і кароне» тыпы кіраўніка перакладзены як Палкаводзец, Архимаг і Прынц злодзеяў, назва фракцыі гномаў перавялі як Падгорны Кланы, дэманаў — як Легіён Ада, Мана названая «крышталямі»: пякельнымі, рунными, мёртвымі і жывымі.
У выданнях Disciples World і Disciples: Sacred Lands ад Акелла 2006 года пакінутыя арыгінальная агучка герояў і назву, а ўсе ролікі і тэксты перакладзены на рускую. Разам з гульнёй усталёўваецца падрабязнае кіраўніцтва карыстальніка на рускай мове.
Спасылкі
= Спасылкі =
Андрэй Мікалаевіч Белазерскі
Андрэй Мікалаевіч Белазе́рскі (Андрей Николаевич Белозерский;  — ) — вучоны ў галіне біяхіміі раслін, адзін з заснавальнікаў біяхіміі ў СССР, доктар біялагічных навук (1943), прафесар (1946), акадэмік Акадэміі навук СССР (1962), віцэ-прэзідэнт АН СССР (1971—1972), Герой Сацыялістычнай Працы (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ташкенце. У 1927 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Сярэднеазіяцкага дзяржаўнага ўніверсітэта і застаўся ў аспірантуры пры кафедры фізіялогіі раслін біялагічнага факультэта. Адначасова з 1923 года працаваў лабарантам, у 1927—1930 гадах выкладаў на рабфаку ўніверсітэта.
У 1930 годзе па запрашэнню А. Р. Кізеля пераехаў у Маскву і пачаў працу ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце асістэнтам на наноў створанай кафедры біяхіміі раслін. З 1932 года дацэнт, з 1943 года прафесар гэтай кафедры. У 1960—1972 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры біяхіміі раслін, у 1963—1970 гадах загадчыка кафедры вірусалогіі, адначасова ў 1965—1972 гадах загадчык міжфакультэцкай лабараторыі малекульярнай біялогіі і біяарганічнай хіміі. Адначасова ў 1937—1940 гадах працаваў старшым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце мікрабіялогіі Акадэміі навук СССР, у 1943—1946 гадах кансультантам Інстытута малярыі і медыцынскай паразіталогіі Акадэміі медыцынскіх навук СССР, у 1947—1951 гадах кансультантам Інстытута эпідэміялогіі і мікрабіялогіі імя М. Ф. Гамалеі. З 1946 па 1960 год працаваў у Інстытуце біяхіміі імя А. М. Баха Акадэміі навук СССР, у 1960—1970 гадах — старшы навуковы супрацоўнік.
Жыў у Маскве. Памёр 31 снежня 1972 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар больш за 200 навуковых прац па хіміі і біяхіміі бялкоў, хімічнаму складу і распаўсюджанню нуклеінавых кіслот у розных груп арганізмаў. Адкрыў ДНК у вышэйшых раслін. Вывучаў нуклеатыдны склад ДНК бактэрый, водарасцей, грыбоў, вышэйшых раслін і жывёл. Разам з А. С. Спірыным прадказаў існаванне інфармацыйнай РНК.
Сярод апублікаваных прац:
У 1963—1972 гадах быў галоўным рэдактарам часопіса «Успехи современной биологии». Таксама ўваходзіў у склад рэдакцыйных калегій часопісаў «Биохимия», «Цитология», «Вестник АН СССР». Прымаў удзел у рэдагаванні раздзела «Хімія» 2-а выдання Вялікай медыцынскай энцыклапедыі. Член Германскай акадэміі прыродазнаўцаў «Леапальдзіна» (ГДР) з 1971 года.
Памяць
У 1991 годзе імем вучонага названы Навукова-даследчы інстытут фізіка-хімічнай біялогіі, створаны на базе створанай ім міжфакультэцай лабараторыі Маскоўскага ўніверсітэта, і на будынку біялагічнага факультэта ў 2005 годзе ўстаноўлена мемарыяльная дошка. У 1995 годзе заснавана прэмія імя А. М. Белазерскага Расійскай акадэміі навук.
Пруд
Назву Пруд маюць: