cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Івана-Франковэ
Гісторыя
1 красавіка 1929 г. сяло Залессе было далучана да горада Янава.
27 сакавіка 1934 г. Янаў атрымаў статус горада.
У 1940—1941 і 1944—1962 гг быў цэнтрам Янаўскага (Івана-Франкоўскага) раёна.
У 1946 г. горад Янаў быў перайменаваны савецкімі ўладамі ў Івана-Франковэ ў гонар Івана Франка.
Траўнэвэ (Млыніўскі раён)
Траўнэвэ (Тра́вневе) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Роджэр Мур
Роджэр Джордж Мур (Sir Roger George Moore; — ) — англійскі  кіно,  і. Найбольш вядомы дзякуючы выкананню ролі Джэймса Бонда.
IC 1095-2
IC 1095-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сярэдні дзяцел
Дзяцел сярэдні (Dendrocopos medius) — птушка сямейства дзятлавых.
Апісанне
Даўжыня цела 19-22 см, размах крылаў 34-42 см. Стракаты, у абодвух полаў чырвоная «шапачка» без чорнай абводкі (у самкі крыху меншая і больш светлая). Чорныя «вусы» вельмі вузкія і не даходзяць да асновы дзюбы, галава з бакоў белая. Спод цела белы з цёмнымі рыскамі на баках, паступова пераходзіць у пастэльна-чырванаватае падбрушша, на спіне дзве белыя плямы. Маладыя падобныя да самкі, але менш кантрастныя. Стукае даволі рэдка.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа (акрамя Ірландыі, Брытанскіх а-воў, Пiрэнейскага п-ва; сустракаецца толькі ў Галісiі), Каўказ, паўночная Турцыя, Іран. На Беларусі нешматлікі, распаўсюджаны на гнездаванні ў паўднёвай частцы краіны аселы і качуючы від.
Насяляе старыя лісцевыя або змяшаныя дрэвастоі з мноствам прасек і палян (часта паблізу лугоў і на ўскрайках лясоў), прырэчныя лясы, паркі, старыя лясы.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ў дупле засыхаючага дрэва, радзей здаровага (часам займае дуплы пасля іншых дзятлаў). Подсціл з трэсак. Дыяметр адтуліны каля 5 см, глыбіня дупла — да 15-35 см.
Яйкі 5-6 (часам 4-8) авальныя, амаль з аднолькавымі тупымі канцамі, белыя і бліскучыя. Памеры: 23х18 мм.
Равятычы
Равя́тычы (, Ревятычи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Тушэбын
Тушэбын (Туше́бин) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Люпэ Антыверас
Жыццё і кар'ера
Сапраўднае імя Гвадэлупе Марэна (Guadalupe Moreno), нарадзілася ў горадзе Эль-Паса, штат Тэхас.
Антыверас выйграла прэмію «Нацыянальнай рады кінакрытыкаў ЗША» за ролю ў фільме 2000 года "Чак і Бак», а таксама была намінаваная на «Незалежны дух» за лепшую жаночую ролю другога плана. Яна атрымала прыз кінафестывалю «Сандэнс» за ролю ў фільме «Сапраўдныя жанчыны заўсёды ў целе» ў 2002 годзе. Яна таксама вядомая па ролях у фільмах «Мая сям'я», «Селена» і «Лепш не бывае».
На тэлебачанні яна найбольш вядомая па ролі Хуаніты Соліс ў тэлесерыяле «Адчайныя хатнія гаспадыні», якая прынесла ёй намінацыю на прэмію «Эмі» у 2005 годзе. Яна таксама знялася ў серыяле «Пасадэна» у 2001 годзе і з'явілася ў такіх серыялах як «Блюз Хіл стрыт», «Дзённікі Чырвонай Туфлікі», «Реба» і г. д.
Актрыса памерла 26 ліпеня 2012 года ва ўзросце 69 гадоў пасля барацьбы з ракам печані.
Асака Хоста
Асака Хоста (Carex hostiana) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства асаковых, які сустракаецца на балотах і забалочаных лугах, часцей на карбанатных глебах.
Ареал
Скандынавія, Атлантычная, Сярэдняя і Усходняя (частка Прыбалтыкі, Украіны, Пскоўскай і Ленінградскай абласцей Расіі) Еўропа, Міжземнамор'е. Акрамя таго, пашырана і ў паўночна-ўсходняй частцы Паўночнай Амерыкі, галоўным чынам, на Лабрадоры і ў прылеглых раёнах. У Беларусі сустракаецца лакальна на ўсходняй мяжэ арэалу.
Апісанне
Мае прамастаячае лісце з вострымі канцамі і гладкім краем, з аднаго боку шэрае, з другога цёмна-зялёнае. Сцяблы рабрыстыя, прамастаячыя, вышынёй 25-40 см, часам да 60 см. Суквецце — колас, плод — арэшак.
Ахова
Уключаны ў Чырвоныя кнігі Беларусі, Украіны, Ленінградскай вобласці.
Лош
Лош — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 14 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на поўнач ад вёскі Мосар, у басейне ракі Выдрыца.
Юзаф Цыранкевіч
Юзаф Цыранкевіч (Józef Adam Zygmunt Cyrankiewicz;,  — , ) — польскі палітычны дзеяч. Прэм’ер-іністр ПНР у 1947—1952 і 1954—1970. Старшыня Дзяржаўнага савета ПНР у 1970—1972.
Член Польскай сацыялістычнай партыі (ППС) у 1931—1948 гадах, дзеяч Саюза незалежнай сацыялістычнай моладзі. Па прафесіі журналіст. У 1935-39 сакратар Кракаўскага акруговага камітэта Польскай сацыялістычнай партыі. Падчас Другой сусветнай вайны паручнік Юзаф Цыранкевіч прыняў удзел у адбіцці ўварвання нямецкіх войскаў, быў членам падпольнай ваеннай арганізацыі Гвардыя Людова — Незалежнасць, Свабода, Роўнасць (Gwardia Ludowa WRN) з 1940 года ў складзе СВБ, вязень Асвенцыма і Маўтхаўзена ў 1942—1945 гадах. У 1945-48 генеральны сакратар ЦВК ППС. У 1946 міністр ва ўрадзе нацыянальнага адзінства; у 1947-52 прэм’ер-міністр. У 1948-72 член Палітбюро ЦК Польскай аб’яднанай рабочай партыі. У 1952-54 віцэ-прэм’ер, у 1954—1970 старшыня Савета Міністраў, у 1970-72 старшыня Дзяржаўнага савета ПНР. З 1973 старшыня Усепольскага камітэта прыхільнікаў міру.
З 1948 года член ПАРП. Даўжэй астатніх у гісторыі Польшчы займаў пасаду прэм’ер-міністра. Лічыўся другім чалавекам у ПАРП. Адрозніваўся кансерватызмам. Падпісаў Варшаўскі дагавор ад імя ПНР. Падчас Польскага палітычнага крызісу 1968 актыўна падтрымліваў антысеміцкую кампанію, што падарвала яго ўласныя пазіцыі; калі Уладзіслаў Гамулка страціў пасаду 1-га сакратара ЦК ПАРП, у адстаўку вымушаны быў сысці і Цыранкевіч.
У 1946—1968 гадах быў жанаты з актрысай Нінай Андрыч.
Эканамічны ўніверсітэт у Катавіцах
Эканамічны ўніверсітэт у Катавіцах (Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы эканамічных навук, якая знаходзіцца ў Катавіцах.
Мурагі
Мурагі́ (, Муроги) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Бакаплавы
Бакаплавы, таксама Разнаногія (Amphipoda) — атрад ракападобных.
Апісанне
Цела даўжынёй 0,3—25 см, сціснутае з бакоў, сегментаванае, бясколернае, жаўтаватае, зеленаватае, сіняе, чырвонае, стракатае. Ёсць 1—2 пары грудных сегментаў, якія зрастаюцца з галавой. Вочы фасетачныя. Ногі грудных сегментаў розныя (адсюль адна з назваў атрада), першая пара з падклюшняй, некаторыя з кручкамі і амаль усе з лісцепадобнымі жабернымі пласцінкамі, ногі брушных сегментаў — плавальныя і скакальныя.
Гэтыя дробныя рачкі, для якіх характэрна адсутнасць карапакса, маюць 7 пар грудных і 6 пар брушных ног.
Пашырэнне
Вядома каля 9000 відаў бакаплаваў. Распаўсюджаныя па ўсім свеце. Пашыраны ў марскіх і прэсных вадаёмах, некаторыя ў вільготнай глебе.
Аб'екты акліматызацыі і аквакультуры.
Асаблівасці біялогіі
Усёедныя, ёсць драпежнікі.
Раздзельнаполыя. Яйцы выношваюць у вывадкавай камеры. Размнажаюцца найбольш у асенне-зімовы перыяд. Развіццё прамое, без метамарфозы. Працягласць жыцця — 1—6 гадоў.
Корм для рыб і птушак.
Рудня Кашалёўская
Ру́дня Кашалёўская (, Рудня Кошелёвская) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Лук’янаўка (прыпыначны пункт)
Лук'я́наўка (, Лукьяновка)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Лук'янаўка; на лініі Церахоўка — Кругавец, паміж прыпыначным пунктам Машок і прыпыначным пунктам Леніндар.
Фердынанд Цыркель
Фердынанд Цыркель (Ferdinand Zirkel;, Бон — , там жа) — нямецкі геолаг і петрограф.
Біяграфія
Скончыў Бонскі ўніверсітэт (доктар філасофіі, 1861). З 1863 прафесар Львоўскага ўніверсітэта, у 1870—1909 прафесар мінералогіі ў Лейпцыгу. Вывучаў магматычныя горныя пароды ў Ісландыі, Шатландыі, Італіі, Францыі, Паўночнай Амерыцы, Індыі, на Цэйлоне. Першым ужыў крышталяаптычны метад для мікраскапічнага вывучэння горных парод і іх дыягностыкі. Цыркель — аўтар падручніка па петраграфіі (1893-94), які вытрымаў некалькі выданняў і садзейнічаў далейшаму развіццю петраграфіі.
Клім Міхайлаў
Клім Міхайлаў (?, Шклоў — ?) — майстар разной і сталярнай справы, адзін з найлепшых рэзчыкаў у Маскве другой паловы XVII стагоддзя.
Біяграфія
Пасля заняцця рускімі Шклова ў 1654 годзе, Клім трапіў (палонам ці добраахвотнай службай) да князя Р. С. Куракіна. У Маскве князь Куракін ажаніў Кліма са сваёй дваровай дзеўкай Анюткай. Потым перададзены Куракіным патрыярху Нікану і аздабляў  на Істры (1650-я — 1660-я). Затым Клім пераведзены на службу ў Палату разьбярскіх і сталярных спраў, адначасова з ім туды трапілі майстры сталярнай справы з Іверскага манастыра — Андрэй Фёдараў, мешчанін з Оршы, Герасім Акулаў з Дуброўны, Восіп Андрэеў з Вільні, Якаў Іваноў з Віцебска.
Кліма далі памочнікам старцу Арсенію, вопытнаму беларускаму рэзчыку, які даўно працаваў для Маскоўскага двара. Тым жа часам, Міхайлаў меў і сваіх вучняў. Хутка па пераводзе да Палаты разьбярскіх і сталярных спраў, у 1667—1668 гадах разам з іншымі майстрамі аздабляў новы царскі. Разам са старцам Арсеніем і Сцяпанам Зіноўевым стварыў «Іарданскую сень» (1668), яе калонкі і шацёр аздобленыя пазалочанай разьбой і каляровым роспісам. Калі ў 1681 годзе Арсеній памёр, Клім заняў яго месца на чале ўсіх крамлёўскіх рэзчыкаў. Пад кіраўніцтвам Міхайлава створаны іканастасы трох цэркваў у Ізмайлаве.
Апроч кліраса і іканастаса Смаленскага сабора Новадзявочага манастыра, з работ Кліма Міхайлава з таварышамі на нашых дзён захаваўся рэдкі (цяпер адзіны) паліхромны разны іканастас, зроблены на заказ цара Фёдара Аляксеевіча, для палацавай царквы Васкрасення Славушчага ў Крамлі.
Ясяніца Расельна (гміна)
Ясяні́ца Расе́льна (Jasienica Rosielna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бжазоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ясяніцы Расельнай. Плошча гміны складае 57,55 км². Станам на 2004 год у гміне Ясяніца Расельна пражывалі 7330 чалавек, шчыльнасць — 127,4 чал./км².
Мансана
Мансана (Monsano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Грыгорый I (Папа Рымскі).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Успенская гара
Успенская Гара (Успенская горка, Лысая гара) — гістарычнае месца ў Віцебску на высокім левым беразе Заходняй Дзвіны.
З поўдня абмяжоўвалася Віцьбай, з поўначы – Востра-Спаскай гарой (падзяляліся ярам, які цяпер незаўважны; раён сучаснай вуліцы Я. Купалы). Назва атрымала ад Успенскай царквы, вядомай тут з XV ст. У XIV-XVI стст. Успенская гара была часткай Завіцебнага пасада, пазней – Узгорскага замка.
У пачатку XVII стагоддзя на Успенскай гары знаходзіўся Багародзіцкі пасад (27 дамоў, архіепіскапскі двор з гаспадарчымі пабудовамі).
У 1636 г. тут пабудавана новая царква, а ў 1743—1785 гг. – Каменны касцёл і будынак базыльянскага манастыра (цяпер у ім змяшчаецца станкаінструментальны тэхнікум). Паводле інвентару 1664 г., да Успенскай гары вяла вул. Багародзіцкая (цяпер вул. Крылова).
У 1799 г. касцёл быў перайменаваны ва Успенскі сабор. Пасля выраўноўвання яра назва Успенская гара была перанесена на тэрыторыю былой Востра-Спаскай гары і замацавалася як Успенская горка.
Яе цэнтральную частку займае сквер з помнікам героям Айчыннай вайны 1812 г., будынкам былога губернатарскага палаца, ваеннымі могілкамі.
Эдгар дэ Валь
Эдга́р дэ (фон) Валь (Edgar de Wahl, Edgar von Wahl;  — ) — стваральнік міжнароднай штучнай мовы акцыдэнталь.
Біяграфія
Адразу пасля апублікавання ў 1887 годзе праекта мовы эсперанта пачынае перапіску з Л. Заменгофам. Згодна з яго прапановай першапачатковыя карэлятывы часу kian — калі, tian — тады, ĉian — заўсёды, аманімічныя формам вінавальнага склону займеннікавых прыметнікаў kia — які, tia — такі, ĉia- усякі, былі заменены Заменгофам на kiam, tiam, ĉiam. Пераклаў на эсперанта «Княжну Мэры» М. Ю. Лермантава (1889, другое выданне 1896), стаўшы трэцім пасля Заменгофа і Антонія Грабоўскага аўтарам-эсперантыстам. Быў аднім са стваральнікаў пецярбургскага таварыства «Espero», актыўна ўдзельнічаў у газеце «La Esperantisto».
Пасля таго, як у 1894 годзе былі адвергнуты прапанаваныя Заменгофам рэформы (пазней увасабіўшыяся ў мове іда), дэ Валь пакідае эсперанта-рух і пачынае працу над новай, больш натуралістычнай штучнай мовай. Унёс шэраг прапаноў у мову мундалінгве Ю.Лота. У 1906 годзе публікуе першы варыянт уласнага лінгвапраекта пад назвай «аулі» (Auli, ад Auxiliari Lingue International — міжнародная дапаможная мова), які стаў асновай акцыдэнталя. У 1907 годзе рэфармуе мову неўтраль для ўдзела ў конкурсе, аб’яўленым Сусветнай дэлегацыяй па прыняццю міжнароднай мовы.
У 1921 годзе разам з Я. І. Лінцбахам аднаўляе таварыства «Касмаглот(т)», якое дзейнічала ў 1916—1918 гадах у Санкт-Пецярбургу. У 1922 годзе выдае першы нумар часопіса «Kosmoglott», дзе выказвае прынцыпы і граматычныя правілы новай мовы, якая пасля атрымае назву акцыдэнталь («заходні»). У журнале «Kosmoglot» (з 1927 года — «Cosmoglotta») разглядаліся розныя лінгвапраекты, у 20-я гады ён быў даволі плюралістычнай трыбунай для абмеркавання праблем і накірункаў інтэрлінгвістыкі («касмаглотыкі»). Развіццё акцыдэнталя Эдгар дэ Валь пакінуў яго носьбітам. З пачаткам Другой сусветнай вайны яго кантакты з акцыдэнталістскім рухам (базіраваўшымся ў нейтральнай Швейцарыі), сталі эпізадычнымі.
Памёр у 1948 годзе ў адным з эстонскіх санаторыяў, дзе правёў апрошнія гады жыцця.
Уляніўка (Млыніўскі раён)
Уляніўка (Уля́нівка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай аб'яднанай тэрытарыяльнай грамады.
Нача Манрэаль
Ігна́сіа «На́ча» Манрэа́ль Эра́са (Ignacio «Nacho» Monreal Eraso; нар., , Іспанія) ― іспанскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2009—2018).
«Асасуна»
Нача з’яўляецца выхаванцам клуба «Асасуна», Манрэаль дэбютаваў за родны клуб 22 кастрычніка 2006 года ў матчы супраць «Валенсіі». Перад гэтым ён некалькі гадоў выступаў за другую каманду памплонцаў. У сезоне 2007/08 Нача стаў асноўным іграком клуба, пацвярджаючы гэты статус і ў наступных сезонах.
«Малага»
16 чэрвеня 2011 года перайшоў у склад «Малагі». Сума трансферу ацэньваецца ў 6 млн еўра.
«Арсенал»
31 студзеня 2013 года Манрэаль далучыўся да англійскага клуба «Арсенал», падпісаўшы доўгатэрміновы кантракт. Сумма трансферу не була афіцыйна агучана, але, як мяркуецца, складае каля 8,3 млн фунтаў стэрлінгаў. Дэбютаваў у складзе новага клуба ў матчы супраць «Сток Сіці», які скончыўся перамогаў «кананіраў» з лікам 1:0.
«Рэал Сасьедад»
У жніўні 2019 года вярнуўся ў Іспанію, папоўніўшы склад клуба «Рэал Сасьедад». Трывала з’яўляўся ў стартавым складзе, але сезон 2021/22 поўнасцю прапусціў з-за траўмы калена. Па заканчэнні сезона 2021/22 пакінуў «Рэал Сасьедад», а ў жніўні 2022 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У 2007 годзе быў выкліканы ў моладзевую зборную Іспаніі на чэмпіянат Еўропы 2009 года, дзе адгуляў усе тры матчы. 6 жніўня 2009 года Манрэаль згуляў свой ​​першы матч за нацыянальную зборную Іспаніі, выйшаўшы на замену на апошнія 15 хвілін у матчы супраць зборнай Македоніі.
Дасягненні
«Арсенал»:
«Рэал Сасьедад»:
Астражэць (Млыніўскі раён)
Астражэць (Остроже́ць) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Астражэцкай вясковай абшчыны.
Эдуарда Радрыгес
Эдуарда Радрыгес Вельцэ (Eduardo Rodríguez Veltzé; нар. 2 сакавіка 1956, Качабамба) — балівійскі палітык, прэзідэнт краіны ў 2005—2006 гадах, раней быў старшынёй Вярхоўнага суда Балівіі.
Родзевічы (Шчучынскі раён)
Ро́дзевічы (, Родевичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Рыжае
Ры́жае — возера ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Ашмянка, за 14 км у напрамку на паўночны захад ад горада Смаргонь.
Плошча паверхні возера 0,65 км², даўжыня 1,2 км, найбольшая шырыня 0,65 км. Даўжыня берагавой лініі 2,98 км.
Схілы катлавіны возера вышынёй 12—15 м, спадзістыя. У паўночнай і паўднёвай частках да возера прылягае балота. Берагавая лінія слабазвілістая. На захадзе і ўсходзе берагі возера зліваюцца са схіламі катлавіны, паўночныя і паўднёвыя забалочаныя. Дно выслана сапрапелем. Праз возера працякае невялікая рака Сікунка.
IC 1096
IC 1096 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хуігальпа
Хуігальпа — горад і муніцыпалітэт у Нікарагуа, сталіца дэпартамента Чанталес. Размешчаны ў цэнтральнай частцы краіны, прыблізна ў 140 км на ўсход ад сталіцы краіны, горада Манагуа. Знаходзіцца ў даліне ў невялікім горным хрыбце Амерыкэ. Насельніцтва складае 71 320 чалавек, плошча - 1037 км ². Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва - 50 чал/км ².
Хуігальпа была заснавана ў 1668 годзе, 11 чэрвеня 1877 г стала сталіцай дэпартамента. Атрымала статус горада 27 студзеня 1879 года
Дар’я Аляксандраўна Юркевіч
Да́р’я Алякса́ндраўна Юрке́віч (нар. , ) — беларуская біятланістка.
Біяграфія
Біятлонам пачала займацца ў родным Мінску. У 2009 годзе трапіла ў юніёрскую зборную краіны і выступала на чэмпіянаце свету сярод юніёраў у канадскім Кенмары.
З сезона 2009/2010 прыцягваецца ў асноўную зборную Беларусі. Дэбют на этапах кубка свету адбыўся 20 студзеня 2010 года ў індывідуальнай гонцы ў італьянскай Антэрсельве. Юркевіч з 3 промахамі заняла 62-ое месца. Знаходзіцца ў асноўнай зборнай Беларусі ў сезоне 2015/2016, а таксама паказала свой лепшы вынік у кар’еры 19 месца ў спрынце Эстэрсунда. У эстафеце Гохфільцэна у складзе зборнай Беларусі заняла 7 месца.
Цяпер біятланістка, акрамя Кубка свету, удзельнічае ў розыгрышы Кубка IBU.
Правады
Назву Права́ды маюць:
Ваганькаўскія могілкі
Афіцыйна Ваганькаўскія могілкі ўтварылася ў 1771 годзе падчас эпідэміі чумы — памерлых ад хваробы па загадзе хавалі за гарадской мяжой. Але могілкі з’явіліся на гэтым месцы на некалькі гадоў раней — у межах паселішча гасударавых псароў.
Святлана Сяргееўна Дружыніна
Святла́на Сяргееўна Дружыніна (Светла́на Серге́евна Дружи́нина; нар., , СССР) — савецкая і расійская актрыса, кінарэжысёр, сцэнарыст, народная артыстка Расійскай Федэрацыі (2001). Акадэмік Пятроўскай акадэміі навук і мастацтваў.
Біяграфія
Нарадзілася 16 снежня 1935 года ў Маскве ў сям’і сына святара, шафёра Сяргея Іванавіча Дружыніна (загінуў падчас Вялікай Айчыннай вайны) і данской казачкі, выхавацельніцы дзіцячага садка Ганны Іванаўны Мызнікавай (1910—1990). Сям’я жыла ў Мар’інай Рошчы.
У 1946 г. Святлана паступіла ў цыркавое вучылішча, дзе год паспяхова займалася ў групе цыркавых акрабатаў. Праз год перайшла ў харэаграфічнае вучылішча пры Маскоўскім акадэмічным музычным тэатры імя К. С. Станіслаўскага і Ул. І. Неміровіча-Данчанкі. У 1955 годзе скончыла харэаграфічнае вучылішча Дзяржаўнага акадэмічнага Вялікага тэатра, дзе яе аднакурснікамі былі будучыя зоркі балета Марыс Ліепа і Наталля Касаткіна. Тым не менш з-за цяжкай траўмы Свеце Дружынінай, адной з лепшых вучаніц харэаграфічнага вучылішча і якая марыла танчыць, выйсці на сцэну Вялікага тэатра было не наканавана.
У 1955 годзе Святлана дэбютавала ў кінематографе як актрыса ў ролі прыгажуні-прадавачкі Соні Бажко ў фільме «За вітрынай універмага». З 1955 па 1965 год была актрысай Цэнтральнай студыі кінаакцёра і кінастудыі імя М. Горкага.
У 1960 годзе скончыла акцёрскі факультэт УДІКа (майстэрня В. І. Пыжовай і Б. В. Бібікава). Аднакурснікамі былі Сафіко Чыяўрэлі, Леанід Кураўлёў.
У 1969 годзе скончыла рэжысёрскі факультэт УДІКа (майстэрня І. В. Таланкіна), абараніўшы дыплом фільмам «Зінка» (сцэнар Б. А. Мажаева). У гэтым жа годзе пачала працаваць рэжысёрам на кінастудыі «Масфільм».
Працавала вядучай самых першых перадач КВЗ на Цэнтральным тэлебачанні (сумесна з Міхаілам Дзяржавіным).
Рэжысёрскім дэбютам Святланы Дружынінай у кіно стала карціна «Выкананне жаданняў» (1974) паводле рамана Веніяміна Каверына.
У 2014 годзе была членам журы ў шоу пародыстаў «Паўтары» на «Першым канале», але ў 2-м выпуску яе замяніла Святлана Мікалаеўна Кручкова.
Правады (возера)
Плошча паверхні 0,07 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,1 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 10 м, пад хмызняком. На ўсходзе выцякае ручай у возера Турасы.
Лунінец (станцыя)
Лу́нінец (, Лунинец)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў горадзе Лунінец.
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Беражна)
Гісторыя
Пабудавана ў 2-й палове XIX ст. з цэглы і бутавага камяню.
Архітэктура
Трохчасткавую падоўжна-восевую кампазіцыю складаюць узнятыя на высокі цокаль трох'ярусная (васьмярык на двух чацверыках) званіца, прамавугольная ў плане малітоўная зала і апсіда з бакавымі рызніцамі. Званіца завершана цыбулепадобным купалам, двухсхільны дах асноўнага аб'ёма — паўсферычным купалам на васьмігранным светлавым барабане і вуглавымі меншага памеру. Атынкаваныя пабеленыя фасады і грані званіцы расчлянёны строенымі і адзіночнымі броўкамі нішамі. У дэкоры выкарыстаны крыжыніцы, вуглавыя калонкі, буйнапрафіляваныя карнізы. У інтэр'еры адкрыты васьмігранны барабан, абапёрты праз ветразевыя скляпенні на чатыры слупы.
Audi 80
У 1994 годзе новае пакаленне ў кузаве B5 атрымала пазначэнне Audi A4.
F103
З 1965 па 1972 год выпускалася серыя легкавых аўтамабіляў Audi F103, якая ўключала ў сябе некалькі мадэляў, якія пазначаліся па магутнасці рухавіка, выяўленай у конскіх сілах. Была ў гэтай серыі і мадэль Audi 80, якая выпускалася ў 1966—1969 гадах.
Typ 80 (1972—1976)
B1 дэбютаваў у ліпені 1972 года. Спачатку быў даступны толькі як двухдзверны седан, а ў сакавіку 1973 года з’явіўся чатырохдзверны седан. Аўтамабіль хутка стаў бэстсэлерам у ніжнім сярэднім класе і ў 1973 годзе стаў уладальнікам тытула «Еўрапейскі аўтамабіль года».
Audi 80 абсталёўваўся бензінавымі чатырохцыліндравымі рухавікамі сямейства EA 827 аб’ёмам 1,3 і 1,5 л, магутнасцю 55, 75 або 85 к.с. Каробка перадач — чатырохступеньчатая механічная, або трохступеньчаты аўтамат для машын з рухавіком 1,5 л.
Платформа B1 была выкарыстана пры стварэнні першага пакалення VW Passat, які фактычна быў мадыфікацыяй Audi 80, але пад маркай Audi выпускаліся 2- і 4-дзверны седаны, а Passat выпускаўся з кузавамі 2- і 4-дзверны седан-фастбэк, 3- і 5-дзверны хэтчбек і ўніверсал.
У 1973 годзе ў продажы з’явіўся спартыўны Audi 80 GT, які выпускаўся толькі ў 2-дзвярным варыянце. Мадыфікацыя была абсталявана 1,6-літровым карбюраторным рухавіком, магутнасць якога дзякуючы падвойнаму карбюратару была павышана да 100 к.с., што дазваляла разагнаць аўтамабіль да максімальнай хуткасці ў 175 км/г. Дадатковы спартыўны пакет уключаў чорны матавы капот і лёгкасплаўныя колавыя дыскі.
Каб задаволіць попыт Audi 80 да 1974 года выпускалі таксама ў Вольфсбургу. Там з канвеера сышло 66 549 адзінак.
Вясной 1974 года была аўтамабіль атрымаў новыя пластыкавую рашотку радыятара і бамперы з пластыкавымі накладкамі па вуглах.
Typ 82 (1976—1978)
У верасні 1976 года быў праведзены рэстайлінг. Знешне мадэль стала падобная на Audi 100 C2.
Змянілася гама рухавікоў, у прыватнасці рухавікі аб’ёмам 1,5 л былі цалкам знятыя з вытворчасці. У сістэмах сілкавання рухавікоў YG і YH з’явіліся сістэмы ўпырску Bosch K-Jetronic. З вытворчасці была знятая мадыфікацыя 80 GT, і ёй на змену прыйшла Audi 80 GTE з інжэктарным рухавіком аб’ёмам 1,6 л магутнасцю 110 к.с.
У студзені 1978 года ў Германіі была прапанаваная адмысловая версія «Millionär». Афарбоўка гэтых машын была выключна серабрыстым металік.
Юбілейны дом
Юбілейны дом, або Будынак царкоўна-археалагічнага музея — збудаванне ў Мінску на праспекце Незалежнасці, 26. Помнік архітэктуры псеўдарускага стылю, пабудаваны ў 1913 годзе (архітэктары Віктар Струеў і Іван Фамін). Уваходзіў у склад Архірэйскага падвор’я, частка гістарычнай забудовы колішняй Захар’еўскай вуліцы.
Гісторыя
У 1909 годзе паводле ініцыятывы гісторыка-археалагічнага камітэта ў Мінску быў адкрыты музей царкоўных старажытнасцяў. Першыя чатыры гады ён месціўся ў будынку Дваранскага сходу. У 1913 годзе быў пабудаваны адмысловы будынак царкоўна-архелагічнага музея на Архірэйскім падвор’і, архітэктарамі выступілі Віктар Струеў і Іван Фамін. Будынак узведзены да 300-годдзя дома Раманавых, таму займеў назву «Юбілейны дом». Стары адрас — Захар’еўская вуліца, у першай палове 1910-х — без нумара, у 1917 годзе — 94, у 1939—1941 — 108. У выцягнутым прамавугольным аб’ёме, што выходзіў на Захар’еўскую вуліцу (цяпер праспект Незалежнасці), месцілася выставачная зала. У кароткім крыле, размешчаным перпендыкулярна, былі фондасховішчы і адміністрацыйныя памяшканні. У месцы злучэння гэтых двух аб’ёмаў размяшчалася лесвіца, што вяла на другі паверх. Тут жа на галоўным фасадзе быў уваход у будынак, а на першым паверсе — невялікі вестыбюль. У музеі знаходзіліся ў асноўным прадметы рэлігійнага культу — крыжы, манеты, гравюры, адзенне. Таксама былі прадметы этнаграфічнага характару — тэксты народных песень, казак, паданняў. Галоўнай скарбніцай была бібліятэка гісторыка-археалагічнага камітэта. У музеі налічвалася каля 1900 тамоў старажытных кніг, у тым ліку рукапісы XVI — XVII стст. У часе Першай сусветнай вайны музей быў эвакуяваны ў Разань. Экспанаты вярнуліся ў Менск у 1922 годзе, былі перададзеныя ў Беларускі дзяржаўны музей. Невялікая частка экспанатаў, што засталася ў Беларусі пасля Другой сусветнай вайны, цяпер захоўваецца ў Нацыянальным гістарычным музеі.
Audi 80
Typ 82 (1976—1978)
У жніўні 1978 года вытворчасць першага пакалення Audi 80 была спыненая. Усяго выраблена 1 103 766 аўтамабіляў.
Юбілейны дом
Гісторыя
У 1917 годзе ў будынку месцяцца злічальны аддзел Упраўлення будаўніча-тэхнічнай часці Заходняга фронту і рэдакцыя тыднёвіка «Известия инженерно-строительных дружин Западного фронта». З чэрвеня 1918 года будынак займае Менскае беларускае прадстаўніцтва, «Юбілейны дом» на Захараўскай пазначаецца як «адрас адміністрацыі» газеты «Беларускі шлях», што выдавалася прадстаўніцтвам. З 17 жніўня 1918 года другі паверх Юбілейнага дома займае Народны сакратарыят БНР, на першым паверсе адбываюцца пасяджэнні Рады БНР. Па заняцці Менска бальшавікамі, у 1919 годзе будынак займае Савет народнай асветы, старшыня — Вайцянкоў Т. К. 8 жніўня 1919 года Менск займаюць польскія войскі (Польска-савецкая вайна), у Юбілейным доме размяшчаецца Часовы беларускі нацыянальны камітэт, разам з ім у розны час рэдакцыі беларускіх газет «Звон», «Беларусь» і часопіса «Беларускае жыццё». Будынак займеў назву «Беларускі дом». 11 ліпеня 1920 года Менск займаюць бальшавікі, у будынку месціцца «Политпросвет» Наркамата асветы. У 1920—1921 гадах — Беларускі кніжны склад. У 1922 годзе — Беларуска-руская бібліятэка, у 1923 годзе — Беларускі дзяржаўны архіў, з 1925 года — Беларускі дзяржаўны музей. У 1922—1932 гадах у будынку месціцца Беларуская дзяржаўная бібліятэка (да 1926 года пад назвай Беларуская дзяржаўная і ўніверсітэцкая бібліятэка). Рашэнне пра пераезд універсітэцкай бібліятэкі ў Юбілейны дом было прынята ў канцы 1921 года. Будынак меў два паверхі, на першым размяшчаўся аддзел савецкага будаўніцтва і сховішча, на другім — беларускі аддзел і чытальная зала. У 1923 годзе бібліятэцы перадалі яшчэ і суседні будынак былой духоўнай кансісторыі. У гэтым доме размясціліся медыцынскі, прыродазнаўчы, яўрэйскі аддзелы, канцылярыя, кніжная палата, а таксама сховішча старадрукаў і кватэра дырэктара І. Б. Сіманоўскага. У 1935 годзе ў Юбілейным доме месціўся Беларускі дзяржаўны сацыяльна-гістарычны музей (у 1936 годзе — Музей гісторыі ЦК КП(б)Б, у 1937—1940 гадах Менскі (Мінскі) гістарычны музей), у 1940 годзе — цырульня № 2 «Аблкамгаса». З 1963 года ў Юбілейным доме месціўся «Дом работнікаў мастацтваў» («Дом мастацтваў»), потым універсітэцкая бібліятэка. «Дом мастацтваў» меў глядзельную (165 месцаў) і выставачную залы, бібліятэку. Праводзіў лекцыі і даклады, творчыя вечары, сустрэчы з майстрамі мастацтва. Працавалі ўніверсітэты тэатральнага і музычнага мастацтва, клубы творчай і навуковай моладзі, «Далягляд» (для школьнікаў). Разам з «Домам работнікаў мастацтваў» у будынку на першым паверсе месцілася кавярня з народнай назвай «Мутнае вока», папулярная сярод літаратараў і дзеячаў культуры. У 1999 годзе будынак перададзены Беларускай праваслаўнай царкве, якая размясціла ў ім Хрысціянскі адукацыйны цэнтр імя Святых Мяфодзія і Кірыла. У 2013 годзе Мінскай епархіяй тут быў зарэгістраваны праваслаўны прыход храма святых раўнаапостальных Мяфодзія і Кірыла з далейшым стварэннем адукацыйнага і культурна-гістарычнага цэнтра «Юбілейны дом».
Audi 80
Fox
На амерыканскім рынку Audi 80 прадавалася пад назвай Audi Fox. Аўтамабіль прапаноўваўся з рухавіком аб’ёмам 1,5 л. магутнасцю 55 к.с. і 4-ступеньчатай механічнай каробкай перадач. Больш познія версіі мелі рухавік 1,6 л. магутнасцю 83 к.с. Audi 80 GTE на амерыканскім рынку прадавалася пад маркай Audi Fox GTI. У пачатку 1975 года ў сямействе з’явіўся ўніверсал.
У 1978 годзе 80 B1 сышла з еўрапейскага рынку, але ў Паўночнай Амерыцы прадавалася да 1979 года.
Юбілейны дом
Архітэктура
Прамавугольны ў плане, двухпавярховы будынак на высокім цокалі накрыты вальмавым дахам. Галоўны фасад асіметрычнай кампазіцыі. З усходняга боку галоўнага фасада далучаная круглая ў плане вежа, накрытая шлемападобным купалам, якая імітуе старажытнарускія абарончыя вежы. Сцены вежы прарэзаныя байніцамі, верхняя частка аформленая машыкулямі і геаметрычным арнаментам. З заходняга боку фасад фланкіраваны невысокай квадратнай у плане чатырохграннай шатровай вежачкай. Галоўны ўваход, размешчаны асіметрычна, падкрэслены кілепадобным шчытом, плоскасць якога ўпрыгожаная арнаментам. Сцены галоўнага фасада прарэзаныя высокімі лучковымі аконнымі праёмамі, якія багата дэкараваныя (дэкаратыўныя паўкалоны, 2- і 3-лопасцевыя аркі, філёнгі і іншыя элементы). Абрамленне вокнаў 2-га паверха імітуе старажытнарускія какошнікі.
Audi 80
B2
Audi 80 B2 быў прадстаўлены публіцы ў верасні 1978 года. Гэтаму кузаву быў прысвоены індэкс Typ 81 і завадскі код В2.
Юбілейны дом
Архітэктура
Будынак ёсць помнікам архітэктуры псеўдарускага стылю.
Audi 80
B2
З 1982 мадэльнага года ў гаме з’явіўся турбадызель і павялічылася колькасць пяціцыліндравых рухавікоў. У 1982 мадэльным годзе таксама адбыліся некаторыя змены ў тыпах сілавых агрэгатаў і пазначэннях мадыфікацый аўтамабіля.
Платформа Audi 80 B2 была вельмі ўніверсальнай, бо многія кампаненты аўтамабіля былі агульнымі з такімі мадэлямі як Audi Quattro, Audi Sport Quattro і Audi Coupé.
Мадэрнізацыя 1984 года
У канцы 1984 дызайн мадэлі быў злёгку зменены.
Паколькі ў той час ужо рыхтавалася зусім новая версія аўтамабіля, вырашана было не моцна змяняць знешнія панэлі кузава. У першую чаргу знешнія змены закранулі оптыкі. Аўтамабіль атрымаў новыя фары галаўнога святла і адпаведную ім нахільную рашотку радыятара. Заднія ліхтары таксама былі замененыя больш высокімі блокамі, якія дазволілі зрабіць выраз вечка багажніка на ўзроўні задняга бамперу, што зрабіла аўтамабіль падобным ззаду на Audi 100.
Перамены адбыліся і ў салоне. Змянілася форма пярэдняй панэлі, якую зараз сталі рабіць з мяккага матэрыялу — яе форма стала больш плыўнай. Адбыліся змены ў гаме сілавых агрэгатаў і трансмісій.
У 1984 годзе была выпушчаная Audi 90, якая ўяўляла сабой мадэль з больш магутнымі рухавікамі і з болльшай колькасцю опцый. Знешне аўтамабіль вылучаўся светлатэхнікай, інтэграваным бамперамі, фарбаванымі ў колер кузава і пластыкавымі накладкамі на парогах. На выбар прапанаваліся два пяціцыліндравых інжэктарных рухавіка аб’ёмам 2,2 л. магутнасцю 115 к.с. і 136 к.с. (крыху пазней аб’ём павялічылі да 2,3 л.) і 75-моцны турбадызельны рухавік, які таксама даступны быў і для Audi 80. Аўтамабіль Audi 90 меў пярэдні (індэкс Typ 81) і поўны прывад (Typ 85). Таксама на Audi 90 з рухавіком 2,2 л. былі даступныя такія опцыі як ABS, кандыцыянер і круіз-кантроль, электрычныя шклапад’ёмнікі, дворнікі на фарах і люк на даху.
B3
У верасні 1986 года пачалася вытворчасць новага пакалення з кузавам Typ 89, код платформы B3.
Адразу ж пачаліся продажы ў ЗША пад еўрапейскай назвай (папярэдняя мадэль прадавалася ў Амерыцы пад назвай Audi 4000). Амерыканская Audi 80 адрознівалася іншымі бамперамі, афарбаванымі ў колер кузава, і крышкай багажніка (з-за рознага памеру еўрапейскіх і амерыканскіх нумарных знакаў).
З восені 1989 года аўтамабіль быў мадэрнізавны. Адноўлены кузаў атрымаў пазначэнне Typ 8A. Знешне Typ 8A можна адрозніць ад Typ 89 па больш вузкім гумавым молдынгам уздоўж бартоў кузава. 8A таксама атрымаў закругленыя падрулявыя перамыкачы (у адрозненне ад квадратных у Typ 89). Адбыліся некаторыя змены ў пярэдняй падвесцы.
У 1991 годзе Audi 80/90 B3 была знятая з вытворчасці.
Audi 90
У верасні 1987 года пачалася вытворчасць Audi 90. Як і раней, гэта былі аўтамабілі больш высокай камплектацыі і з самымі магутнымі маторамі.
Знешне 90 адрозніваліся ад Audi 80 пярэднім і заднім спойлерам, фарбаванымі ў колер кузава з інтэграванымі паказальнікамі павароту і супрацьтуманавымі фарамі.
quattro
Адначасова са з’яўленнем Audi 80/90 з’явілася і іх паўнапрывадная мадыфікацыя quattro. Як звычайна машына была аснашчана самымі магутнымі рухавікамі і выключна механічнымі пяціступеністымі КПП. Вялікія змены адбыліся ў трансмісіі. Ролю цэнтральнага дыферэнцыяла гуляў самаблакуючыйся дыферэнцыял Torsen, а задні міжколавы дыферэнцыял блакаваўся ўручную толькі пры хуткасцях ніжэй за 25 км / г, за чым сачыла электроніка. Знешне Audi 80 quattro адрознівалася ад манапрываднай мадэлі спойлерам, фарбаваным у колер кузава.
Coupé
У 1988 годзе на базе Audi 80 было прадстаўлена новае Audi Coupé, якое з’яўляецца, па сутнасці, самастойнай мадэллю.
Борбын
Борбын (Борбин) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.
Audi 80
Coupé
На аўтамабіль усталёўваўся 4-х цыліндравы рухавік з турбанаддувам магутнасцю 115 к.с. Для мадыфікацыі Quattro прапаноўваўся 5-цыліндравы рухавік з турбанаддувам магутнасцю 230 к.с.
У 1991 годзе Audi Coupé падвергнулася мадэрнізацыі, прычым многія змены затым перайшлі на Audi 80 чацвёртага пакалення.
B4
У 1991 годзе была праведзена грунтоўная мадэрнізацыя. Новы кузаў атрымаў пазначэнне Typ 8C і новы код платформы — B4. Прапорцыі кузава былі захаваныя, але павялічылася колавая база (на 70 мм), цалкам змянілася задняя частка кузава і яе кампаноўка — паліўны бак з-за спінкі задняга сядзення быў перанесены пад дно. Адметна, што нягледзячы на гэта, седан B4 мае меншы багажнік (430 літраў), чым папярэднік B3 (453 л), але разам з тым перанос бака дазволіў зрабіць падзельнай і складанай спінку задняга сядзення. Знешнія змены закранулі пярэднюю і заднюю яго частку — оптыку, бамперы, фальшрадыятарная рашотка стала інтэграванай з капотам.
Базавым быў бензінавы 1,6-літровы рухавік магутнасцю 76 або 102 конскіх сілы. Рухавік 2,0 мог быць адным з трох варыянтаў: 90 к.с. з аднакропкавым упырскам паліва, 2.0E з размеркаваным упырскам (115 к.с.), ці шаснаццацізатамкавы 2.0 16 V магутнасці 140 к.с. Быў у гаме пяціцыліндравы 2.3 магутнасцю 133 к.с. Найбольшымі рухавікамі былі V6 аб’ёмам 2,6 л і 2,8 л (магутнасці 150 і 174 конскіх сіл). Шэраг дызельных рухавікоў складаўся з 1.9 TD (75 к.с.) і 1.9 TDi (90 к.с.).
У лістападзе 1994 года седаны Audi 80 В4 былі замененыя на мадэль А4, а ў канцы 1995 года з вытворчасці быў зняты і ўніверсал Avant.
Cabriolet / S2 / S2 Avant / RS2 Avant
У 1991 годзе была прадстаўлена мадэль Audi Cabriolet, якая выпускалася ажно да 2001 года, калі на змену ёй прыйшла Audi A4 Cabriolet.
У 1992 годзе з’явілася зараджаная версія — Audi S2 з магутным турбіраваным рухавіком 2,2 літра (220 к.с.), які ўсталёўваўся да верасня 1992 (пасля яго змяніў рухавік 230 к.с.), шасціступеністай механічнай скрыняй перадач і поўным прывадам.
У студзені 1993 года з’явіліся спартыўныя версіі — гэта былі S2 Avant з 230-моцным радным 2,2-літровым пяціцыліндравым рухавіком і больш жорсткай спартыўнай падвескай. Знешнія адрозненні гэтай версіі звяліся да бампераў з вялікімі адтулінамі паветразаборнікаў, тормазаў тыпу Porsche (з ярка-чырвонымі супартамі). Інтэр’ер таксама змяніўся: пярэстае тканкавае аздабленне салона, іншая панэль прыбораў, спартыўны руль.
У маі 1994 года быў прадстаўлены RS2 Avant з 2,2-літровым 315-моцным інжэктарным турбарухавіком.
Усяго было выпушчана 5.469 Audi S2 c маторам 3B, з маторам ABY — 1.901 машына. Audi S2 Avant — 1.818. Audi RS2 выпусцілі ў колькасці 2.891 аўтамабіляў.
Стараселле (Буда-Кашалёўскі раён)
Старасе́лле (, Староселье) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Ясенец (гміна)
Ясе́нец (Jasieniec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Груецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ясенцы. Плошча гміны складае 107,83 км². Станам на 2004 год у гміне Ясенец пражывалі 5353 чалавекі, шчыльнасць — 49,6 чал./км².
Цыстыт
Цыстыт (ад κύστις — пузыр) — запаленне мачавога пузыра, абумоўленае пранікненнем у яго інфекцыі. Цячэнне хваробы можа быць вострым або хранічным; па характары мясцовых змянен - катаральным, гемарагічным. Часцей сустракаецца звязаны з пераахаладжэннем востры цыстыт, пераважна ў жанчын.
Сімптомы
Болі ўнізе жывата і ў крыжы, пачашчэнне і хваравітасць мачавыпускання, вылучэнне крыві ў канцы мачавыпускання. Тэмпература цела звычайна нармальная. У мачы выяўляюць бялок, лейкацыты, эрытрацыты, бактэрыі. Востры цыстыт доўжыцца 1-2 тыдні. Калі захворванне зацягваецца, то для высвятлення магчымых прычын хранічнага цячэння (адэнома, камень мачавога пузыра, захворванні маткі і інш.) выкарыстоўваюць цыстаскапію і іншыя метады даследавання.
Лячэнне
Дыета з выключэннем вострых страў і багатым спажываннем вадкасці (вада, сокі, морсы, адвары), антыбактэрыйныя (антыбіётыкі, сульфаніламіды і іншыя прэпараты), спазмалітычныя, абязбольвальныя сродкі, цеплавыя працэдуры (ванны, грэлкі на ніжнюю частку жывата).
Лузіньяны
Лузінья́ны (de Lusignan, Լուսինյան) — феадальны род у сярэднявечнай Францыі, у Іерусалімскім і Кіпрскім каралеўствах, а таксама ў Кілікійскай Арменіі.
Гісторыя
Прозвішча Лузіньян была адным з дваранскіх родаў Заходняй Францыі, атрымалым сваё імя па замку Лузіньян, які Лузіньян трымалі як васалы графаў Пуату і герцагаў Аквітаніі. У сувязі з неаднаразовым удзелам Лузіньянаў у крыжовых паходах, у прадстаўнікоў гэтага роду завязаліся цесныя сувязі ў дзяржавах крыжакоў на Блізкім Усходзе. Мабыць, таму Аморы Лузіньян, прымалы ўдзел у мяцяжы супраць англійскага караля Генрыха II, бяжыць ад пераследаў у Іерусалімскае каралеўства. Тут ён спрыяе жаніцьбе свайго брата Гі са спадчынніцай іерусалімскага прастола Сібілай. Пасля смерці яе брата Болдуіна IV і малалетняга сына Болдуіна V каралём Іерусалімскім робіцца Гі дэ Лузіньян (у 1186 годзе). Зрэшты, на наступны год Гі быў разгромлены ўшчэнт мусульманамі пад правадырствам Салах-ад-Дзіна ў бітве пры Хаціне. Гі дэ Лузіньян апынуўся ў палоне і страціў Іерусалім. Пасля вызвалення, аднак, у вяртанні ў Святую Зямлю яму адмовіў Конрад Манферацкі, былы кароткі час іерусалімскім каралём (1192). У выніку Гі купляе ў Рычарда I Ільвінае Сэрца права на заваяваны англічанамі Кіпр. Пасля смерці праўнука Гі, Гуга III, Кіпр аказаўся для роду Лузіньян страчаным, бо спадчыннік і стрыечнік Гуга, быўшы таксама праўнукам Аморы, хоць і насіў прозвішча Лузіньян, але па паходжанні свайму ўжо быў сямейнікам графаў Пуату.
У Францыі Гуга VI дэ Лузіньян па мянушцы «Д'ябал», які паходзіў па маці з роду графаў дэ Ла Марш, пасля стрымання ў 1090-я гады гэтай дынастыі ў мужчынскім калене падаў правы на графства, але ў выніку яно дасталася яго стрыечцы Альмадызе дэ Ла Марш і яе мужу Роджэру Мантгомеры. Нягледзячы на гэта Гуга VI Лузіньян прысвоіў сабе тытул графа дэ Ла Марш. У 1178 годзе Ла Марш быў прададзены англійскаму каралю, а ў 1199 годзе Гуга IX Лузіньян выкраў англійскую каралеву Аліенору Аквітанскую і прымусіў яе і яе сына Іаана Беззямельнага прызнаць яго правы на графства.
У той час, як Аморы і Гы Лузіньяны, малодшыя прадстаўнікі роду, бралі ўдзел у крыжовых паходах і замацоўвалі за сабой землі на Усходзе, астатнія ў Францыі члены роду імкнуліся ўзмацніць і павялічыць валоданні, якія дасталіся ім на радзіме. Рауль Лузіньян, малодшы брат Гуга IX, у 1194 годзе, узяўшы шлюб, набывае графства Э ў Нармандыі, а яго пляменнік Гуга Х Лузіньян у 1220 годзе, жаніўшыся з удавой англійскага караля Іаана Беззямельнага Ізабелай Ангулемскай, робіцца графам Ангулемскім. Тым часам як графства Э было Лузіньянамі праз пакаленне згублена, графствамі Марш і Ангулем яны валодалі аж да 1309 года, калі, пасля смерці апошняга графа Лузіньян, яго сёстры перадалі гэтыя ўладанні французскай кароне.
Мантэкарота
Мантэкарота (Montecarotto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 2170 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 60036. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Placido.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Забалотынці
Забалотынці (Заболо́тинці) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.
Петракова (Расонскі раён)
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітраўскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Гарбачэўскага сельсавета , да сакавіка 1977 года — у склад Парэцкага сельсавета (з 1973 года — Бірузоўскі сельсавет). 29 снежня 2021 года скасавана.
Партызанская брыгада імя С. М. Кірава (М. І. Карашкоў)
'''Партызанская брыгада імя С. М. Кірава''' — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1943 года на базе вылучаных 1-й Мінскай партызанскай брыгадай атрадаў імя Кірава, імя Варашылава (створаны ў жніўні 1943) і імя Будзённага (створаны ў лістападзе 1942). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Барысаўскага, Пухавіцкага, Рудзенскага, Чэрвеньскага раёнаў. 29 чэрвеня 1944 года брыгада (910 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі аперацыі на камунікацыях Мінск — Барысаў, Мінск — Асіповічы і іншых. У «рэйкавай вайне» падарвалі больш за 1,3 тысячы рэек. У красавіку 1944 года разграмілі гарнізоны ў вёсках Таковішча і Вялікія Лукі Пухавіцкага раёна. У жніўні 1943 года вялі засадныя баі каля вёскі Ачыжа Чэрвеньскага, у снежні каля вёскі Матарова Рудзенскага раёнаў, у ліпені — жніўні 1943, красавіку — маі 1944 гадоў — баі з карнікамі. Разам з Чырвонай Арміяй вызвалілі горад Чэрвень.
Аляксееўскае благачынне горада Віцебска
Аляксееўскае благачынне горада Віцебска, Аляксееўская благачынная акруга горада Віцебска — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае ўсходную частку горада Віцебск.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Уладзімір Арцёменка.
Урэтрыт
Урэтрыт - запаленне мочаспускальнага канала (урэтры), выклікаецца паразай сценкі канала бактэрыямі і вірусамі. Па характары цячэння адрозніваюць вострую і хранічную форму захворвання. Урэтрыты дзеляць на ганарэйныя і неганарэйныя. Неганарэйныя урэтрыты могуць быць інфекцыйнымі і неінфекцыйнымі.
Этыялогія
Урэтрыт узнікае звычайна ў выніку заражэння венерычнымі хваробамі пры палавых кантактах або пры трапленні ва ўрэтру гнояродных бактэрый ў асоб, якія парушаюць правілы асабістай гігіены; радзей мікробы заносяцца ва ўрэтру з органаў, што знаходзяцца вышэй пры іх запаленні або па крывяносных і лімфатычных сасудах з наяўных у арганізме ачагоў запалення, напрыклад: міндалін пры танзіліце, карыёзных зубоў.
Сімптомы
Сімптомамі ўрэтрыту з'яўляюцца хваравітае мочаспусканне, а таксама вылучэнне гною з мочаспускальнага канала (піурыя ), пачырваненне і зліпанне краёў яго вонкавай адтуліны. Пры адсутнасці лячэння ўрэтрыт можа перайсці ў прастатыт, у пухліну яечак або ў хранічны ўрэтрыт.
Ісафіёрдур
Ісафіёрдур (Ísafjörður, літаральна "ледзяны фіёрд") — горад на паўночным захадзе Ісландыі. З'яўляецца найбуйнейшым горадам на паўвостраве Вестфірдзір.
IC 1097
IC 1097 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхалёў
Міхалёў — прозвішча.
Змеявік
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з тоўстым карэнішчам, звычайна змеепадобнай формы. Сцёблы прамастойныя. Лісце простае, завостранае на канцах, чаргаванае па даўжыні сцябла і ў прыкаранёвай разетцы. Сцябловае лісце з невялікімі ліставымі пласцінкамі на кароткіх чаранках, з доўгімі похвамі. Прыкаранёвае — буйное і на доўгіх чаранках. Кветкі ружовага або ружова-белаватага колеру, у гронкападобных суквеццях. Плод — сухі арэшак трохграннай формы.
У кветкі ніжняй часткі суквецця відазменены ў клубеньчыкі, служачыя вегетатыўнаму размнажэнню.
Распаўсюджанне
Расліны роду распаўсюджаны ў Паўночным паўшар’і, пераважна ў горных раёнах Азіі.
Гаспадарчае значэнне
Лекавыя, таніданосныя (у кветках да 25 % дубільных рэчываў ), меданосныя і дэкаратыўныя расліны.
Забалатця (Млыніўскі раён)
Забалатця (За́болоття) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.