cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гальская хроніка 452 года
Выданні хронікі
На лацінскай мове.
Красамай (возера)
Красамай — возера ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Обаль, за 30 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Шуміліна, прыкладна за 4 км на захад ад вусця ракі Свіна́ і на паўночны захад ад вёскі Казьяны, на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Казьянскі».
Плошча паверхні возера 0,32 км². Даўжыня 0,78 км, найбольшая шырыня 0,55 км, даўжыня берагавой лініі каля 2,5 км. Катлавіна возера размешчана сярод забалочанага масіву і акружана шырокай балоцістай поймай з мноствам дробных азёр. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, пераважна тарфяністыя, забалочаныя. Надводнай расліннасцю зарастае ўмерана, падводнай — амаль цалкам. У паўночна-заходняй частцы ў Красамай упадае Жукаўская канава з азёраў Летняе і Жужнева. На поўначы ўпадае ручай Працяг, які працякае праз ланцужок невялікіх азёраў без назвы. У паўднёвай частцы ў Красамай упадаюць Верыжская канава і ручай Рэчыца з азёраў Мошня і Данец. Сцёк па ручаю Красамай у раку Свіна.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, карась, плотка, лінь і іншыя віды рыб. У наваколлі сустракаюцца гняздоўі рэдкіх відаў птушак (чорны бусел, вялікі арлец, вялікі бугай), занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
Леві Лінкальн
Леві Лінкальн, старэйшы (Levi Lincoln, Sr.;  —, Вустэр) — амерыканскі палітычны дзеяч. На працягу сваёй кар’еры займаў пасады губернатара Масачусетса (1808—1809), віцэ-губернатара штата Масачусетс, генеральнага пракурора ЗША пры прэзідэнце Томасе Джэферсане (1801—1805) і непрацяглы час з 5 сакавіка 1801 года па 1 мая 1801 года выконваў абавязкі дзяржаўнага сакратара ЗША.
Леві Лінкальн быў жанаты з Мартай Уолда (1761—1828), ад шлюбу з якой меў дзесяць дзяцей (трое з якіх памерлі ў маленстве). Двое з яго сыноў таксама сталі губернатарамі амерыканскіх штатаў: старэйшы — Леві Лінкальн, малодшы (1782—1868) — губернатарам штата Масачусетс, Лінкальн Энах (1788—1829) — губернатарам штата Мэн.
Палаўкі (Ельскі раён)
Палаўкі́ (, Половки) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынскага сельсавета.
Да 27 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Млыноцкага сельсавета.
Млынок (Ельскі раён)
Млыно́к (, Млынок) — аграгарадок у Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 6 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Ельска, за 170 км ад Гомеля.
Марцэлін Коміт
Марцэлін Коміт (лац. Marcellinus Comes) (памёр пасля 534 г.) — візантыйскі гісторык, які склаў хроніку, якая ахоплівае перыяд ад узыходжання на прастол імператара Феадосія I (379 г.) да першых гадоў валадарання імператара Юстыніяна I (534 г.).
Біяграфія
Пра жыццё Марцэліна Коміта вядома мала. Хоць ён нарадзіўся ў Ілірыі, Марцэлін усё свядомае жыццё пражыў у Канстанцінопалі. Ён быў блізкі да Юстыніяна I яшчэ тады, калі той быў спадчыннікам прастола. Пры Юстыніяне I Марцэлін займаў шэраг прыдворных пасад. У сваёй «Хроніцы» Марцэлін Коміт апісвае выключна падзеі, якія адбываліся ва ўсходняй часткі былой Рымскай імперыі, асаблівую ўвагу надаючы здарэнням у сталіцы Візантыі і гісторыі Хрысціянскай Царквы на Усходзе. «Хроніка» Марцэліна была працягнута ананімным аўтарам да 566 г. (падзеі з 548 г. з’яўляюцца толькі пералікам індыктаў). Касіядор (Institutiones Divinarum, XVII) згадвае яшчэ пра два сачыненні Марцэліна, якія да нас не дашлі (у тым ліку апісанні Канстанцінопаля і Іерусаліма).
Рундальскі палац
Рунда́льскі палац (Rundāles pils, ад Ruhenthal, або ў ранейшай арфаграфіі Ruhendahl, даслоўна «Даліна спакою») — палац у Латвіі, за 12 км на захад ад Баўска, самы вядомы барочны палац краіны.
Гісторыя
Спраектаваны і пабудаваны ў 1730-я гады італьянскім архітэктарам Барталамеа Франчэска Растрэлі як летняя рэзідэнцыя герцага Курляндыі Эрнста Іагана Бірона, але ён неўзабаве страціў тытул і палац стаяў пустым, пакуль Растрэлі не завяршыў інтэр’ер у 1760-х гадах. У 1795 годзе палац быў падораны фаварыту імператрыцы Кацярыны II Платону Зубаву, які ў 1820 годзе ажаніўся з дачкой віленскага шляхціца Тэкляй Валентыновіч. Пасля смерці мужа княгіня Зубава выйшла замуж за графа Андрэя Шувалава. Шувалавы валодалі палацам да 1920 года. З 1972 года ў палацы вядуцца рэстаўрацыйныя работы.
Дар’енскі прабел
Дар’енскі прабел (Región de Darién) — вялікі ўчастак цяжкапраходнай забалочанай і лясістай мясцовасці на мяжы Цэнтральнай і Паўднёвай Амерык. Паўночная частка прыходзіцца на панамскую правінцыю Дар’ен, паўднёвая — на калумбійскі дэпартамент Чока. З’яўляецца адзіным месцам разрыву Панамерыканскай шашы, адсюль і назва.
Геаграфія
Даўжыня прабела ад горада Явіза ў Панаме да горада Турба ў Калумбіі складае 106 км. Паўднёваамерыканская калумбійская частка прабела пераважна забалочаная. Яе большая частка прыходзіцца на дэльту ракі Атрата шырынёй да 80 км, спрэс занятую балоцістымі маршамі. Сярэднегадавая колькасць ападкаў тут складае ад 2000 да 4500 мм, тэмпература — 27 ° C; вільготнасць вельмі высокая — ад 75 % да 95 %.
Цэнтральнаамерыканскую панамскую частку займаюць зарослыя вільготнымі лясамі горы Серанія-дэль-Дар’ен, вышынёй да 1875 метраў (гара Такаркуна). Ападкаў тут таксама шмат, аднак горы робяць клімат больш прахалодным. Дар’енскія дажджавыя лясы лічацца прыкладам вельмі вялікай генетычнай біяразнастайнасці. Тут сустракаюцца гіганцкі мурашкаед, цэнтральнаамерыканскі тапір, хмызняковы сабака.
На тэрыторыі прабела маюцца два нацыянальных парка, што ўваходзяць у спіс аб’ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА: Дар’ен з панамскага боку і Лос-Каціяс (Los Katíos) — з калумбійскага. Паркі мяжуюць і хутчэй за ўсё будуць ператвораны ў трансгранічны рэзерват.
Панамерыканская магістраль
Прабел дзеліць Панамерыканскую шашу на дзве вялікіх часткі. Высокая забалочанасць, задушлівы трапічны клімат, горны рэльеф — гэтыя фактары ствараюць сур’ёзную перашкоду для будаўніцтва інфраструктуры, таму 87 км магістралі тут так і не былі дабудаваны. А калі ў 1971 ЗША ўсё ж такі вырашылі праспансаваць усяго толькі планаванне, з пратэстамі выступілі эколагі і праект згарнулі. Яшчэ адна спроба была зробленая ў 1992 годзе, але ў 1994 камісія ААН устанавіла, што праект нанясе сур’ёзны ўрон экалогіі рэгіёна.
Супраць злучэння дзвюх частак шашы выступаюць яшчэ дзве сілы: гэта ўлады Панамы, што баяцца павелічэння і так немалога наркатрафіку з Калумбіі; а таксама плямёны куна і чока, што рупяцца аб сваёй самабытнасці.
Адна з прапанаваных альтэрнатыў шашы на дадзеным участку — кароткая паромная лінія з горада Турба ў заліве Ураба ў новы панамскі порт на беразе Атлантычнага акіяна. Цяпер жа выкарыстоўваецца доўгая пераправа Буэнавентура — Панама.
Турызм
Дар’енскі прабел папулярны ў аматараў оф-роўду і турызму — шматлікія экспедыцыі перасякаюць яго на ўсюдыходах, матацыклах, роварах і пешшу.
Палеск (Ельскі раён)
Пале́ск (, Полесск) — пасёлак у Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Ельскага гарсавета, да 27 снежня 2022 года уваходзіў у склад Млыноцкага сельсавета.
Праспер Аквітанскі
Склаў хроніку, якая лічыцца каштоўнай крыніцай па гісторыі Еўропы 1-й паловы V стагоддзя, таксама вядомы ў сувязі з шэрагам тэалагічных сачыненняў.
Біяграфія
Праспер прыняў актыўны ўдзел у багаслоўскай спрэчцы з «марсельскімі манахамі» (у тым ліку, з прападобнымі Касіянам Рымлянінам і Вікенціем Лерынскім) пра суадносіны ласкі і свабоды волі, наконт чаго перапісваўся са святым Аўгусцінам, вучэннем якога захапляўся. У 431 годзе ён наведаў Рым, дзе дамогся падтрымкі Папам Цэлестынам I вучэння Аўгусціна.
У 433 годзе Праспер склаў першую рэдакцыю сваёй хронікі («Epitoma chronicon»), якую затым дапаўняў аж да 455 года. Ад біблейскага стварэння свету да 378 года хроніка з’яўляецца пераказам хронікі Св. Ераніма. У апісанні падзей 1-й паловы V стагоддзя праца Праспера ўтрымлівае падрабязныя звесткі, многія з якіх не адлюстраваны іншымі аўтарамі. Гэта адносіцца ў прыватнасці да нашэсця германцаў на Галію, войнаў з вандаламі.
Каля 440 года Папа Леў I зрабіў Праспера сваім сакратаром, давяраючы яму весці перапіску ад свайго імя. Праспер быў, мабыць, сведкай рабавання Рыма вандаламі ў 455 годзе, бо гэтай падзеяй завяршаецца яго хроніка.
Памяць Св. Праспера Аквітанскага адзначаецца 25 чэрвеня.
Выслоўі і погляды
Адно з самых часта цытаваных выслоўяў Праспера: «Legem credendi lex statuat supplicandi» (пазней скарочаны да «lex orandi lex credendi»): парадак набажэнства вызначаны верай. Гэты тэалагічны прынцып агучвае цесную сувязь літургічнага жыцця з верай у Бога, усталёўвае ўзаемасувязь унутранага пераканання (веры) з яе знешняй праявай (малітвай). Адступленні ад малітвы могуць пацягнуць, паводле гэтага прынцыпу, скажэнні ў глыбіні веры.
Іншы вядомы афарызм Праспера: «Quidquid non possidet armis, religione tenet»: што не заваёўваецца зброяй, тое кіруецца рэлігіяй.
Ульянаўка (Ельскі раён)
Улья́наўка (, Ульяновка) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынскага сельсавета.
Да 27 снежня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Млыноцкага сельсавета.
Асятровыя
Асятровыя (Acipenseridae) — сямейства рыб, атрада асетрападобных.
Апісанне
Асятровыя маюць падоўжанае верацёнападобнае цела, пакрытае пяццю радамі касцяных жучак: адным спінным, двума бакавымі і двума брушнымі. Паміж радамі жучак рассеяны дробныя касцяныя зярняткі і пласцінкі. Рыла падоўжанае, канічнае ці лапатападобнае. Рот размешчаны на ніжнім боку галавы, у некаторых краі яго заходзяць на бакі галавы, з мясістымі губамі. На ніжнім боку рыла спераду ад рота маюцца 4 вусікі ў папярочным радзе. Рот высоўны, бяззубы, але ў малявак маюцца слабыя зубы. Жаберных тычынак менш за 50.
Пярэдні прамень груднога плаўніка моцна патоўшчаны і пераўтвораны ў калючку, якая складаецца са злітых між сабой прамянёў. Спінны плаўнік адсунуты назад. Плавальны пузыр звычайна добра развіты (у некаторых асятровых рудыментарны, напрыклад, у несапраўднага лапатаноса), злучаны са страўнікам ці страваводам.
Унутраны шкілет храстковы, хорда захоўваецца, пазванкоў няма.
Пашырэнне
Прахадныя, паўпрахадныя і прэснаводныя рыбы. Насяляюць воды Паўночнага паўшар’я — Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Адрозніваюць 4 роды (бялугі, асятры, лапатаносы і несапраўдныя лапатаносы), да якіх належыць 25 сучасных відаў.
Асаблівасці біялогіі
Належаць да доўгажывучых рыб. Ікру адкладваюць не кожны год, у рэках (у марской вадзе не нерастуюць).
Лазаніца манетчатая
Лазаніца манетчатая (Lysimachia nummularia) — шматгадовая травяністая расліна з паўзучымі парасткамі; від роду. Раней гэты род уваходзіў у сямейства, аднак у Сістэме класіфікацыі APG III (2009) гэта сямейства было скасавана, цяпер гэты род ставіцца да сямейства.
Расліна распаўсюджана ў Еўразіі, як заноснае — у Паўночнай Амерыцы. Культывуецца як глебапакроўная або дэкаратыўная расліна. Раней лазаніцу манетчатую выкарыстоўвалі як гарбату, у народнай медыцыне, а таксама для вытворчасці фарбы.
Назва
Відавы эпітэт у навуковай назве расліны (nummulária [нумулярыя]) утвораны ад слова nummulus [нумулюс] («манета») і звязаны з амаль круглай формай лісця.
Беларускамоўныя назвы: лазаніца, зімазелень, самазелень, базановец, зарослік , бязыменкі, расходнік абложны , лугавы чай, лазоўка, падбярэжнік.
Распаўсюджанне
Расліна звычайна расце ў цяністых лясах, на пойменных і іншых вільготных лугах, па берагах азёр і сажалак; у стэпах сустракаецца ў тых месцах, дзе паніжаецца рэльеф.
Біялагічнае апісанне
Шматгадовая травяністая голое расліна, усе часткі якой — і вегетатыўныя і генератыўныя — пакрыты залозкамі.
Сцябло паўзучае, аблісцвенае, месцамі укараняецца ў вузлах; яго даўжыня ў дарослай расліны складае ад 20 да 60 см. Лісце супраціўнае, даўжынёй ад 9 да 25 мм і шырынёй ад 5 да 20 мм, на кароткіх хвосціках (даўжынёй ад 2 да 5 мм). Ліставыя пласцінкі яйкападобна-круглявыя або амаль круглыя (манетападобныя), зрэдку злёгку сэрцападобныя; могуць быць як тупымі, так і завостранымі; цэльнакрайнія, з дробнымі рэдкімі цёмнымі залозкамі, светла-зялёныя, шаўкавістыя навобмацак. Парасткі і лісце зімуюць.
Плод — шарападобная каробачка, якая адкрываецца пяццю створкамі. Насенне дробнае. Час паспявання пладоў — жнівень—верасень.
Размнажэнне ў асноўным адбываецца вегетатыўна, з дапамогай доўгіх парасткаў, якія ўкараняюцца. Насенная прадуктыўнасць раслін вельмі нізкая, на гэты факт яшчэ ў 1876 годзе паказваў Чарлз Дарвін. Адной з прычын гэтага, па ўсёй бачнасці, з’яўляюцца меятычныя збоі, у выніку якіх доля пылковых зерняў, якія ўтвараюцца нежыццяздольнымі, аказваецца вельмі вялікая. Яшчэ адной прычынай насеннай стэрыльнасці, назіранай у віда, з’яўляецца, магчыма, спалучэнне ў многіх рэгіёнах яго пражывання такіх двух адначасова дзеючых фактараў, як пераважна вегетатыўнае размнажэнне, у выніку якога зараснікі расліны звычайна ўяўляюць сабой клон, то ёсць сукупнасць раслін, якія адбыліся ад аднаго продка, — і саманесумеснасць, то ёсць няўспрыемнасць гінецэем пылка раслін, які адносіцца да таго ж клону. Поўнай насеннай стэрыльнасці ў раслін не назіраецца, пры гэтым у працэнтных адносінах найбольшая насенная актыўнасць назіраецца ў Паўднёва-Усходняй Еўропе. Ёсць здагадка, што гэты рэгіён паслужыў для віда рэфугіўмам у часы апошняга ледніковага перыяду. Калі льды сталі адступаць і расліна стала распаўсюджвацца на поўнач, адбылося выраджэнне яго сістэмы палавога размнажэння — магчыма, у прасоўванні расліны на поўнач прымалі ў першую чаргу ўдзел асобіны з генатыпам, якія вызначаюць пераважна вегетатыўнае размнажэнне, у выніку колькасць ўтваральнага насення моцна паменшылася з-за саманесумеснасці; іншым фактарам, які выклікаў сур’ёзнае памяншэнне колькасці ўтваральнага насення, магла быць адсутнасць або недастатковая колькасць на новых тэрыторыях неабходных для палавога працэсу апыляльнікаў — вос з роду Macropis.
Лік храмасом: 2n = 32.
Хімічны склад
У расліне знойдзены розныя біялагічна актыўныя рэчывы: флаваноіды гіперын (у каранях) і рутын (у сцябле, лісці і кветках), азотазмяшчальныя рэчывы ацэтылхалін (у сцеблах, лісці і кветках) і халін (у сцеблах і лісці), арганічныя кіслоты — кававая і хларагенавая (у сцябле, лісці і кветках). Акрамя таго, у лісці расліны знойдзены дубільныя рэчывы і вітамін C.
Кветкі абодваполыя, адзінкавыя, выходзяць з пазух сярэдніх лістоў, з пяціраздзельным кубачкам, на адносна доўгіх кветаножках — па даўжыні прыкладна роўных даўжыні лісця. Чашалісцікі востраканцовыя, яйкападобна-сэрцападобныя (яйкападобна-трохкутныя), шырынёй пры падставе ад 4 да 8 мм і даўжынёй ад 6 да 10 мм, з чорнымі кропкамі і рыскамі. Вяночак у два разы даўжэй чашачкі, жоўты, пяціраздзельны, дыяметрам ад 18 да 30 мм, з кароткай трубкай і залозістымі пялёсткамі, складзенымі ў пупышкаскладанні. Пялёсткі яйкападобныя, да абодвух канцоў звужаныя, з дробнымі чорнымі кропкамі і рыскамі. Як на знешнім, так і на ўнутраным боку вяночка, у тым ліку і па яго краі, у вялікай колькасці прысутнічаюць дробныя празрыстыя залозкі на кароткіх ножках. Тычынак пяць, яны залозістыя, у два з паловай разы карацей вяночка; у сваёй ніжняй часткі, ля падставы пялёсткаў, тычынкі пашыраныя і зрослыя паміж сабой, знаходзяцца ў трубцы вяночка і прымацаваныя да яе; паверхня тычынак пакрыта дробнымі залозкамі. Песцік адзін. Завязь верхняя, круглявая або яйкападобная, слупок ніткападобны, лычык залозісты, галоўкавы, тупы. Апыленне адбываецца з дапамогай насякомых. Час цвіцення — з мая па жнівень.
Вазапісец Клеафона
Вазапісец Клеафона — ананімны грэчаскі вазапісец, працаваў у Афінах каля 460—430 гадоў да н.э. у тэхніцы чырвонафігурнага вазапісу.
Атрыбутыка
Даследчыкі лічаць, што вазапісец Клеафона мог быць вучнем вазапісца Палігната і настаўнікам. Яго ўмоўная назва паходзіць ад таго, што мастак у сваіх працах часта выкарыстоўваў імя Клеафона ў надпісах калос. Аўтарству вазапісца Клеафона прыпісваюць пераважна вазы вялікіх габарытаў не толькі чырвона-, але і чорнафігурныя.
Аляксандраўка (Ельскі раён)
Алякса́ндраўка (, Александровка) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рамязоўскага сельсавета.
Атэрома
Атэрома ( — кашыца і ωμα — заканчэнне ў назвах пухлін) — дабраякаснае новаўтварэнне, якое ўзнікае ў выніку закаркавання вывадных пратокаў сальнай залозы скуры і скаплення ў ей яе сакрэту, клетак эпітэлія і інш Лячэнне толькі хірургічнае.
Рэтэнцыйная кіста сальнай залозы скуры, атэрома, назіраецца на участках скуры, багатых на сальныя залозы — у валасістай частцы галавы, твару. Можа дасягаць вялікіх памераў, бывае множнай.
Атэромы з'яўляюцца небалючыя ўтварэнні з гладкай паверхняй, якія павольна павялічваюцца. Дыягнаставаць атэрому не складана складно. Пры вялікай атэроме галавы выключаюць мазгавую грыжу.
Хірургічнае лячэнне паказана ва ўсіх выпадках. Аперацыю праводзяць у асноўным пад мясцовай анестэзіяй (растворам навакаіну ці лідакаїну). Атэрому выдаляюць разам з яе абалонкай. Пры атэроме, якая нагнойваюцца, раскрываюць яе паражніну, выдаляюць змесціва, выскабліваюць сценкі кісты, паражніну змазваюць спіртавым ёдным растворам, тампануюць. Рана ў гэтых выпадках гоіцца другасным нацяжэннем.
IAR
Індустрыя Аэранаўтыкэ Ромынэ (Industria Aeronautică Română — IAR) — румынская авіябудаўнічая кампанія. Заснавана ў 1925 годзе ў Брашаве.
Гісторыя
Заснавана 1 лістапада 1925 года як акцыянернае таварыства. У стварэнні ўзялі ўдзел французскія кампаніі «Bleriot-SPAD» і «Lorraine-Dietrich», румынскае авіяпрадпрыемства ASTRA (рум.) з Арада і іншыя. У наш час вядомая пад назвай IAR S.A. Brașov
Напачатку 1930-х гадоў на прадпрыемстве сталі распрацоўвацца і машыны ўласнай канструкцыі, але практычна ўсе яны засталіся на роўні доследных узораў, з выняткам навучальнага самалёта IAR 14.
У 1934 годзе прадпрыемства выпускала па ліцэнзіі польскія знішчальнікі PZL P.11f, якія выпускаліся пад назвай IAR Р.11F. Да 1937 года падраздзяленні румынскіх ВПС атрымалі каля 70 такіх машын. Крыху пазней, на заводзе вырабілі 25 самалётаў IAR P.24E — ліцэнзійную версію больш дасканалага польскага знішчальніка PZL P.24.
На базе апошняй машыны на румынскім прадпрыемстве распрацавалі і запусцілі ў вытворчасць сямейства знішчальнікаў IAR 80 і знішчальнікаў-бамбардзіроўшчыкаў IAR 81.
Авіятэхніка, што выраблялася на заводзе
Уласныя распрацоўкі Ліцэнзійныя мадэлі Паваенныя канструкцыі Верталёты Планёры
Дом па праспекце Незалежнасці, 14
Дом па праспекце Незалежнасці, 14 — жылы дом у Мінску. Помнік савецкай грамадзянскай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.
Пабудаваны ў 1947—1951 гг. (архіт. М. Паруснікаў) з цэглы.
Архітэктура
Размешчаны з водступам ад «чырвонай лініі» забудовы ў глыбіні курданёра. Уяўляе сабой прамавугольны ў плане, шасціпавярховы 45-кватэрны будынак. 1-ы паверх заняты прадпрыемствамі гандлю і бытавога абслугоўвання. Галоўны фасад мае эркеры на вышыню 5 паверхаў і балконы з карынфскімі капітэлямі. Вокны 1-га і 6-га паверхаў паўцыркульныя, астатніх — прамавугольныя. Фасад завершаны высокім парапетам, дэкарыраваны пад руст. Верхнія паверхі дэкарыраваны карнізнымі цягамі, пілястрамі, абрамленнямі акон, арачкамі, гірляндамі і разеткамі. У аснове планіроўкі жылых паверхаў 3 тыпавыя секцыі (архіт. С. Кавыкоў), трох- і чатырохпакаёвыя кватэры.
Педра Санчэс
Педра Санчэс Перэс-Кастэхон (Pedro Sánchez Pérez-Castejón; нар. 29 лютага 1972, Мадрыд) — іспанскі эканаміст і палітык, лідар Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі (ІСРП) з 2014 года.
Біяграфія
У 1995 годзе атрымаў ступень бакалаўра эканомікі ў Мадрыдскім універсітэце, пазней працягнуў навучанне ў і Брусельскім свабодным універсітэце. У 2012 годзе атрымаў ступень доктара ва.
Пачаў палітычную дзейнасць у рамках Моладзевай арганізацыі ІСРП. Ён працаваў палітычным кансультантам у Еўрапейскім парламенце ў офісе Вярхоўнага прадстаўніка ААН па Босніі і Герцагавіне і кіраванні партыі. З 2004 па 2009 уваходзіў у гарадскі савет Мадрыда. У 2008 годзе ён стаў выкладчыкам эканомікі ў Універсітэце Каміла Хасэ Села. Пасля ён быў абраны членам Кангрэса дэпутатаў, ніжняй палаты (Генеральныя картэсы).
Заняў пасаду генеральнага сакратара 26 ліпеня 2014 года. Першы лідар ІСРП, абраны прамым галасаваннем радавых членаў партыі. Па выніках выбараў 2015 года атрымаў запрашэнне караля сфармаваць ўрад, але не атрымаў поспех, таксама як і пасля выбараў 2016 года.
Скарыстаўшыся ў якасці падставы слабымі вынікамі ІСРП на выбарах у Галісіі і Краіны Баскаў, частка верхавіны партыі тэхнічна зняла яго з пасады генеральнага сакратара 28 верасня 2016. Хоць спачатку Санчэс не прызнаў легітымнасці гэтага «ўнутранага перавароту», 1 кастрычніка ён падаў у адстаўку, а 29 кастрычніка пакінуў і свой мандат дэпутата Кангрэса, калі яго партыя ўстрымалася, а не прагаласавала супраць правацэнтрысцкага ўрада меншасці Марыяна Рахоя. На новых выбарах генеральнага сакратара 21 мая 2017 года Санчэс атрымаў перамогу (50,2 % галасоў) над сваім галоўным крытыкам з правага крыла партыі Сусанай Дыяс (39,9 %) і Пачы Лопесам (9,9 %).Жанаты, мае двух дачок.
На чале ўрада
1 чэрвеня 2018 года пасля карупцыйнага скандалу сышоў у адстаўку Марыяна Рахой у выніку недаверу з боку парламенцкай большасці: 180 дэпутатаў прагаласавалі за вотум недаверу, 169 — супраць, пры адным, які ўстрымаўся. Пасля гэтага кароль Іспаніі Філіп VI унёс прапанову аб новым кіраўніку ўрада Педра Санчэсе, які і заняў гэты пост.
Гімн Сінгапура
Наперад, Сінгапур (Majulah Singapura) — дзяржаўны гімн Сінгапура з 1959 года. Тэкст і музыку напісаў у 1958 годзе Зубір Саід.
Тамільская
Ciṅkappūr makkaḷ nām Celvom makiḻvai nōkkiyē Ciṅkappūriṉ veṟṟitāṉ Ciṟanta nam nāṭṭamē Oṉṟiṇaivōm aṉaivarum Ōṅkiṭum puttuṇarvuṭaṉ Muḻuṅkuvōm oṉṟittē Muṉṉēṟaṭṭum ciṅkappūr Muṉṉēṟaṭṭum ciṅkappūr Oṉṟiṇaivōm aṉaivarum Ōṅkiṭum puttuṇarvuṭaṉ Muḻuṅkuvōm oṉṟittē Muṉṉēṟaṭṭum ciṅkappūr: Muṉṉēṟaṭṭum ciṅkappūr!
Бухарэсцкі студэнцкі рух (1956)
Бухарэсцкі студэнцкі рух — антыкамуністычны рух у камуністычнай Румыніі ў 1956 годзе.
Перадгісторыя
У краінах з камуністычнымі рэжымамі 1956 год адзначаўся масавымі супрацькамуністычнымі рухамі, найбуйнейшыя з якіх адбыліся ў Польшчы і Венгрыі. У Румыніі антыкамуністычны рух арганізавалі студэнты і ў гэтым плане адзначыліся ўніверсітэты гарадоў Тымішаара, Клуж, Бухарэст, Ясы і Тыргу-Мурэш.
Падзеі ў ПНР, якія прывялі да ліквідацыі сталінскага кіраўніцтва гэтай краіны і прыходу да ўлады Уладзіслава Гамулкі 19 кастрычніка 1956 г., выклікалі хваляванні сярод студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў краін усходняга блока. Настроі з Польшчы пачалі распаўсюджвацца на Венгрыю. Ужо 16 кастрычніка 1956 студэнты Сегеда выйшлі з створанага камуністамі саюза студэнтаў (DISZ), аднавілі Саюз студэнтаў венгерскіх універсітэтаў і акадэмій (MEFESZ) — дэмакратычную арганізацыю, якую разагнаў рэжым Мацьяш Ракашы. На працягу некалькіх дзён той жа паступілі студэнты з Печа, Мішкальца і Шопрана. 22 кастрычніка 1956 студэнты з Будапешцкага ўніверсітэта тэхналогіі і эканомікі склалі спіс з шаснаццаці пунктаў, якія змяшчаюць ключавыя патрабаванні нацыянальнай палітыкі. Калі студэнты даведаліся аб намеры Саюза венгерскіх пісьменнікаў выказаць сваю салідарнасць з Польшчай, паклаўшы вянок каля статуі польскага генерала, героя Венгерскай рэвалюцыі 1848-49 гадоў Юзефа Бема, яны вырашылі арганізаваць раўналежную дэманстрацыю ў падтрымку палякаў. На мітынгу пратэсту ў другой палове дня 23 кастрычніка 1956 студэнты зачыталі сваю пракламацыю — акт, які азнаменаваў пачатак Венгерскага паўстання 1956 года.
Хоць у падтрымку Гамулкі ў Румыніі не адбылося ніякіх студэнцкіх пратэстаў, большасці румынскіх студэнтаў было вядома аб становішчы ў Венгрыі, збольшага дзякуючы радыё Свабодная Еўропа і іншых заходніх радыёстанцыям. Іх бачанне падзей у Венгрыі складалася ў тым, што пры камуністычнай улады студэнтам выпала стаць той групай, якая павінна ініцыяваць такія пратэсты, і пасля пачатку бунту да яго далучацца шырокія масы.
Арганізацыя студэнцкіх пратэстаў
За развіццём падзей у Венгрыі ўважліва сачылі румынскія студэнты не толькі Бухарэста, але і Тымішаары, Клужа, Тыргу-Мурэша і Яс. Спачатку розныя студэнты абменьваліся інфармацыяй, якую яны чулі па радыё або з іншых крыніц, а таксама абмяркоўвалі перспектывы правядзення такіх мерапрыемстваў. Студэнты не стваралі камітэтаў, якія ўлада магла б разглядаць як падпольныя арганізацыі і якія маглі б наклікаць рэпрэсіі з боку апарату дзяржаўнай бяспекі. Замест таго на розных факультэтах горада з'явіліся ініцыятыўныя групы.
Студэнты на кожным факультэце рэагавалі па-рознаму. Найбольш актыўныя групы сфармаваліся на юрыдычным, літаратурным, тэатральным, медыцынскім, архітэктурным, журналісцкай і філасофскім факультэтах, а таксама ў медыка-ваенным і політэхнічным інстытутах. Больш асцярожна была рэакцыя студэнтаў іншых вышэйшых тэхнічных навучальных устаноў (нафты і газу, аграноміі), матэматычнага, геаграфічнага і гістарычнага факультэтаў Бухарэсцкага ўніверсітэта, а таксама Інстытута эканамічных навук.
Першыя акцыі
Хоць студэнты захапляліся венгерскімі рэвалюцыянерамі, іх правадыра Імрэ Надзя яны ўспрымалі некалькі стрымана. Надзь з 1929 па 1944 жыў у СССР, а румыны з уласнага досведу ведалі, што камуністычныя кіраўнікі, прывезеныя пастаўленыя Чырвонай Арміяй значна горш, чым дамарослыя камуністы.
Студэнты, якія сачылі за сітуацыяй у Венгрыі, лічыліся і на міжнароднае становішча. Хоць заходнія радыёстанцыі запэўнівалі рэвалюцыянераў у падтрымцы Захаду, румынскія студэнты былі вельмі скептычна настроены, паколькі яны бачылі, што ЗША і заходнееўрапейскія дзяржавы займаюць пасіўную пазіцыю і ўстрымліваюцца ад узброенага ўмяшання.
Але нягледзячы на ​​гэтыя сумневы, першыя акцыі пратэсту пачаліся ўжо праз некалькі дзён пасля таго, як пачалося венгерскае паўстанне. Падобныя паводзіны былі не толькі ў Бухарэсце, але і ў іншых універсітэцкіх гарадах, у прыватнасці ў Тымішаары, Клуж і Ясах. Хоць паміж гэтымі гарадамі курсавала інфармацыя пра тое, што адбывалася, каардынацыя дзеянняў у вельмі рэпрэсіўнай дзяржаве, якой Румынія была ў той час, была немагчымая, і студэнты ў кожным горадзе дзейнічалі незалежна адзін ад аднаго.
Запрашэнне да дыялогу кіраўніцтва дзяржавы
Першы пратэст пачаўся, калі студэнты факультэта літаратуры заклікалі а тагачаснага віцэ-прэм'ера Савета Міністраў Іосіфа Кішынёўскага адказаць на спіс складзеных студэнтамі пытанняў. Яны выбралі Кішынёўскага за пасярэдніка не толькі з-за яго пасаду ва ўрадзе. У адрозненне ад большасці камуністычных краін Усходняй Еўропы, у кіраўніцтве Румынскай камуністычнай партыі пасля смерці Сталіна не адбылося ніякіх зменаў. Геаргіу-Дэж працягваў кіраваць краінай, выкарыстоўваючы тыя ж аўтарытарныя метады, і на яго не паўплывала ні таемная прамова Хрушчова, вымаўленая 23 лютага на XX з'ездзе КПСС, у якой асуджаліся злоўжыванні Сталіна і быў выкрыты негатыўныя наступствы культу асобы, ні рэакцыя на яе іншых камуністычных краін, якія хоць неяк ачысцілі сваю ўладу ад сталіністаў. Між тым, было вядома, што на Пленуме ЦК Румынскай рабочай партыі ў сакавіка 1956 года Мірон Канстанцінеску і Кішынёўскі выступілі супраць Геаргіу-Дэжа, адстойваючы неабходнасць лібералізацыі ў духу Хрушчова, што рашуча адкінуў Георгэ Геаргіу-Дэж. Адсутнасць збройнага савецкага ўмяшання ў першыя дні венгерскага паўстання студэнты патлумачылі як прызнанне Хрушчовым патрабаванняў венгерскага руху за рэформы. Такім чынам, некаторыя студэнты лічылі Іосіфа Кішынёўскага, які падтрымаў ідэю лібералізацыі, хай нават лёгкую, жаданым суразмоўцам у параўнанні з іншымі не схільнымі да капрамісаў кіраўнікамі.
Пытанні, якія яны паставілі, былі правакацыйнымі, але не дакраналіся ідэалагічных пытанняў. Вось некаторыя з гэтых пытанняў:
Мэтай гэтай акцыі было празандаваць, гатовыя хоць бы некаторыя члены камуністычнага кіраўніцтва пачаць дыялог. Па гэтай прычыне выкладзеныя пытанні павінны цэлым эканамічны характар ​​і не парушалі палітычных пытанняў. Аднак, ні штучныя балгарскія віны, ні электралічыльнікі для В'етнама не выклікалі сур'ёзныя турботы румынскіх студэнтаў. Гэтыя пытанні служылі сігналам кіраўніцтву партыі, студэнты хочуць дыялогу, а не ідэалагічнай канфрантацыі.
Атараксія
Атараксія ( — «спакой, непарушальнасць») — душэўны спакой, непарушальнасць, ціхамірнасць, якая, па думку некаторых старажытнагрэчаскіх філосафаў, дасягаецца мудрацом.
У вучэннях прадстаўнікоў розных напрамкаў філасофіі паняцце атараксіі займала рознае месца. Адзначаецца, што сваім з'яўленнем назоўнік «атараксія» абавязаны Дэмакрыту. Што тычыцца прыметніка «непарушны», то ён выкарыстоўваецца Арыстоцелем у этыцы для вызначэння такіх цнотаў, як стрыманасць і мужнасць. Найбольшае ж развіцце паняцце «атараксія» атрымала ў эпікурэізме і скептыцызме.
У розных традыцыях скептыцызму (у Пірона і яго паслядоўнікаў, а таксама ў скептыкаў платонаўскай акадэміі) атараксія цесна звязана з тым, што пазначаецца тэрмінам «эпахе», то бок з устрыманнем ад меркаванняў. Пры гэтым адны прадстаўнікі скептыцызму лічаць канчатковай мэтай атараксію (Секст Эмпірык), а іншыя — эпахе (Аркесілай). Атараксія ў скептыкаў апісвае стан розуму, а не пачуццяў: выпрабоўваючы падобна іншым людзям боль і задавальненне, скептык устрымліваецца ад меркаванняў аб тым, добра гэта ці дрэнна.
У Эпікура атараксія звязаная не з устрыманнем ад меркавання, а з задавальненнем : Эпікур вызначаў задавальненне як адсутнасць цялеснага болю і душэўных пакут і трывог. Трывогі ў душы ўзнікаюць з-за ілжывых меркаванняў пра багоў і смерці, якія выклікаюць у людзей страх. Пазбаўляе ад ілжывых меркаванняў цвярозае разважанне, якое прыводзіць да атараксіі. Атараксія — гэта засяроджванне на самым агульным і галоўным, лічыць Эпікур.
У стаіцызме атараксія часта блізкая апатыі.
У сучаснай практычнай псіхалогіі — стан поўнай адсутнасці страху (як правіла, пасля перажытага эмацыйнага стрэсу).
Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі
Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі — турнір па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі. Упершыню міжнародны турнір па гэтым відзе снукеру прайшоў у ліпені 2008 года ў Бангкоку, Тайланд, і меў назву Six-red Snooker International 2008, а арганізатарам спаборніцтва выступала Азіяцкая канфедэрацыя більярднага спорту. У 2009 годзе, апроч турніру ў Бангкоку, у снежні быў праведзены чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі ў Кіларні, Ірландыя, а з 2010 года турнір у Тайландзе быў перайменаваны ў чэмпіянат свету і праходзіць на ўзроўні найбуйнейшага турніру па гэтым відзе снукера.
У 2016 годзе турнір праходзіў на працягу шасці дзён у пачатку верасня, а ў апошнюю суботу быў згуляны фінальны двубой спаборніцтва.
Пераможцамі дзевяці чэмпіянатаў свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі станавіліся сем снукерыстаў. Рэкардсменам па колькасці тытулаў з'яўляецца Марк Дэвіс, які тройчы станавіўся чэмпіёнам свету (2009, 2012, 2013), уключаючы перамогу на турніры ў Кіларні. Рыкі Уолдэн тройчы быў у фінале спаборніцтва, але перамог толькі на першым розыгрышы ў 2008 годзе. Сцюарт Бінэм двойчы гуляў у фінальным паядынку (2008 і 2016), але абодва разы саступіў.
Калумбан
Калумбан (Columbanus; каля 540, Лейнстэр — 23 лістапада 615, Бобіа) — ірландскі манах, асветнік, прапаведнік-місіянер у краінах Заходняй Еўропы.
Нарадзіўся і вырас у Ірландыі. Паступіў у манастыр у Бангары ў той час, калі ірландскія манастыры былі цэнтрамі культуры. Праз некалькі гадоў ён набыў вопыт, каб самому прапаведаваць Евангелле, спачатку ў Брытаніі, а затым — у Галіі. З групай манахаў у 591 г. пакінуў Ірландыю (тагачасны цэнтр распаўсюджвання хрысціянства і царкоўнай адукаванасці на Захадзе) і адправіўся на кантынент. Заснаваў там шэраг манастыроў: у Бургундыі, Нейстрыі, Аўстразіі і Лангабардскім каралеўстве. Толькі ў Паўночнай Францыі ім былі заснаваны чатыры манастыры. З-за канфлікту з каралевай Брунгільдай быў выгнаны з Нанта і апынуўся ў Германію, дзе вёў прапаведніцкую дзейнасць. У 612 (ці 614) г. Калумбан заснаваў у Паўночнай Італіі адзін з самых знакамітых манастыроў — манастыр Бобіа, пераўтвораны пасля ў буйны навуковы цэнтр. Там ён і быў пахаваны.
Разам з вучнямі Галам і Сігібертам Калумбан вёў асветніцкую дзейнасць, якая спрыяла захаванню антычных традыцый і станаўленню духоўных і свецкіх школ. Ён напісаў манаскія статуты, кнігу пакаянняў, пропаведзі, каментарыі да псалмоў, шэраг вершаў і пасланняў.
Існуе паданне, якое сцвярджае, што святы Калумбан спрабаваў прапаведаваць славянам, але пачынанне гэта не мела поспеху.
Папа Ян Павел II афіцыйна ўхваліў Святога Калумбана як заступніка матацыклістаў. Таксама з малітвамі да Святога Калумбана звяртаюцца ў выпадку паводак.
Святаяннік прадзіраўлены
Святаяннік прадзіраўлены (Hypericum perforatum) — шматгадовая травяністая расліна; від роду сямейства, тыпавы від гэтага роду. Раней род звычайна разглядалі ў складзе сямейства.
Адна з найбольш часта выкарыстаных лекавых раслін; выкарыстоўваецца таксама ў харчовай прамысловасці.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце святаяннік паўсюдна, месцамі ўтварае цэлыя зараснікі уздоўж узлескаў хвойных лясоў, па сухіх лугах, лясных сонечных палянах. Сустракаецца як пустазелле ўздоўж лясных дарог і па ўскраінах палёў.
Шырока распаўсюджаны ў Еўразіі — ад Атлантычнага ўзбярэжжа да Сібіры, Манголіі і Кітая. Сустракаецца ў Паўночнай Афрыцы, на Канарскіх і Азорскіх астравах. Як натуралізаваная расліна сустракаецца ў Аўстраліі, Новай Зеландыі, Японіі, Паўднёвай і Паўночнай Амерыцы.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна з тонкім, моцным карэнішчам, ад якога штогод вырастае некалькі гладкіх двухгранных галінастых сцеблаў вышынёй да 40—80 см.
Сцябло — прамое, зялёнага колеру, затым становіцца чырванавата-бурага колеру; на гладкай паверхні вылучаюцца дзве падоўжныя лініі. Характэрныя сакраторныя ёмішчы з цёмным змесцівам.
Суквецце — верхавінны гронкападобны-шчыткападобны тырс. Кветкі правільныя, да 2 см у дыяметры, з падвойным пяцічленным калякветнікам. Чашачка глыбока-паасобная, застаецца пры плодзе, свабодныя часткі ланцэтныя, з рэдкімі чорнымі залозкамі. Пялёсткі свабодныя, залаціста-жоўтыя, даўгавата-эліптычныя, на верхавіне коса зрэзаныя, з залозкамі, якія па краі ліста цёмныя, а на астатняй паверхні — светлыя. Шматлікія тычынкі зрасліся ў тры пучка. Гінецэй цэнакарпны, слупкі адагнутыя, лычыкі з чырвонымі сасочкамі, завязь трохгнёздавая, у яе аснаванні — залозістыя стамінодзіі. Цвіце святаяннік з чэрвеня па жнівень на працягу 25-30 дзён.
Rosa maracandica
Rosa maracandica — від раслін роду сямейства Ружавыя.
У культуры
У 2006 годзе Пошта Узбекістана выкарыстала выяву расліны на паштовай марцы.
Рамязы
Рамязы́ (, Ремезы) — аграгарадок (да 2011 г. вёска ) у Ельскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Рамязоўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 15 км у напрамку на захад ад горада Ельск, за 192 км ад Гомеля, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Ельск, на аўтамабільнай дарозе. Каля аграгарадка працякае рака Чэрцень.
Міхал Домашка
Мі́хал До́машка (Michał Domaška, 23 чэрвеня 1820 года, каля г. Будышын, Саксонія — 7 чэрвеня 1897 года,  каля г. Любій, Саксонія) — лютэранскі святар, сербалужыцкі пісьменнік і паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 сакавіка 1820 года ў лужыцкай вёсцы каля Будышына ў сялянскай сям'і. У 1835—1842 гадах навучаўся ў гімназіі ў Будышыне. Падчас навучання быў адным з заснавальнікаў студэнцкага брацтва «Societas Slavica Budissinensis». У 1842—1845 гадах вывучаў тэалогію ў Лейпцыгу. Пасля навучання быў пасвечаны на святара. У 1846—1849 гадах быў вікарыем у лютэранскім прыходзе ў Дэльні-Вуездзе. У 1847 годзе быў адным з заснавальнікаў сербалужыцкай культурна-асветніцкай арганізацыі «Маціца сербская». Падпісаў устаноўчы заклік «Wulku próstwu Serbow». В 1849 годзе быў прызначаны настаяцелем. У 1887—1897 гадах рэдактар лютэранскага часопіса «Misionski Posol». На гэтай пасадзе знаходзіўся да выхаду на пенсію ў 1892 годзе.
Падчас рэвалюцыі 1848 года прытрымліваўся ліберальных поглядаў. Публікаваў свае артыкулы ў газеце «Tydźenska Nowina», якую выдаваў Ян Арнашт Смолер.
У 1882 годзе апублікаваў у літаратурным часопісе «Łužica» пад псеўданімам Шыман (Šyman) аўтабіяграфічную аповесць «Bratřik a sotřička» (Брацік і сястрычка).
Напісаў верш «Naše serbstwo z procha stawa» (Наша сербства з праху паўстане), якое часта выкарыстоўвалася сярод лужычан у якасці неафіцыйнага гімна ў часы нацысцкага рэжыму.
Сканаў 7 чэрвеня 1897 года ў сербалужыцкай вёсцы.
Бацька лютэранскага пастара і сербалужыцкага пісьменніка Франца Морыца Домашкі.
Зялёны Бор (Ельскі раён)
Зялёны Бор (, Зелёный Бор) — пасёлак у Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынскага сельсавета.
Асетр рускі
Асетр рускі (Acipenser gueldenstaedtii) — рыба сямейства асятровых.
Апісанне
Даўжыня да 2 м, маса да 100 кг (сярэдняя 16—32 кг).
Пашырэнне
Водзіцца ў басейнах Каспійскага (тыповая форма), Азоўскага і Чорнага (падвід чарнаморска-азоўскі) мораў. Тыповая праходная рыба. У рэкі Беларусі (Дняпро, Прыпяць, Сож) заходзіў з Чорнага мора да пач. ХХ ст. 3 пабудовай плаціны Днепрагэса міграцыі спыніліся. Апошні раз злоўлены каля Быхава ў 1927.
Асаблівасці біялогіі
Жыве да 50 гадоў. Ход у рэкі вясной і восенню, рыба веснавога ходу нерастуе ў тым жа годзе; асенняга — зімуе на ямах у рэках, нерастуе вясной у наступным годзе на ўчастках з хуткім цячэннем і шчыльным грунтам.
Моладзь жывіцца беспазвавочнымі (ракападобныя, чэрві). дарослыя — буйнымі малюскамі і рыбай.
Промысел і вырошчванне
Каштоўная рыба. Магчыма гібрыдызацыя з сцерляддзю для таварнага вырошчвання ў сажалках.
Арменакан
Арменакан — першая нацыянальна-палітычная партыя армян. Заснавана ўвосень 1885 года ў Ване аднадумцамі Мкрціча Партугаляна. У 1921 г. аб'ядналася з левымі гнчакістамі і рамкаварамі ў партыю Рамкавар-Азатакан Арменакан.
У 1860-70-х гадах армянская грамадска-палітычная эліта з увагай ставілася да палітычнага, эканамічнага і культурнага развіцця армянскага народа, падзеленага паміж трыма імперыямі. Вынікі чарговай руска-турэцкай вайны, якая завяршылася Берлінскім кангрэсам прывялі да надзеі развіцця Радзімы. Пераканаўшыся, што рэформы ў армянскіх вілаетах, агаданыя арт.61 Берлінскага дагавора не ажыццяўляюцца, армяне прыступілі да стварэння таемных таварыстваў і кружкоў, што шырылі ідэі нацыянальна-вызвольнай барацьбы.
Мкрціч Хрымян яшчэ ў 1876 і 1877 гадах у сваіх творах пісаў пра тое, каб краіна рыхтавалася да барацьбы. Пад кіраўніцтвам Мкрціча Хримяна, Мкрціча Партугаляна і Канстанціна Камсаракана ў канцы 1879 года ў Ване была створана нацыянальна-вызвольная арганізацыя «Чорны Крыж». Дзейнасць арганізацыі паступова прыпынілася, калі асманскі ўрад выслаў Партугаляна і Хрымяна, а Камсаракан быў пераведзены па працы ў іншае месца.
Мкрціч Партугалян пасяліўся ў Марселі і з 20 ліпеня 1885 года пачаткаў выдаваць газету «Арменія».
Былыя члены «Чорнага Крыжа» зноў пачалі сустракацца. Спачатку гэтыя сустрэчы арганізоўвалі браты Грыгарыс і Мкрціч Тэрлемезяны. Восенню 1885 года была створана першая армянская палітычная партыя. Па назве газеты М. Партугаляна партыя была названа «Арменакан».
Ядром партыі сталі выпускнікі Цэнтральнага ліцэя Вана, заснаванага М. Партугалянам.
Праграма партыі агадвала вызваленне Заходняй Арменіі ад асманскага дэспатызму.
Для дасягнення гэтай мэты прызнаваліся прымальнымі як узброенае змаганне, так і подкупы ці дыпламатычныя шляхі. М. Партугалян сілкаваў вызначаныя надзеі і на рэформы, якія маглі быць ажыццёўлены асманскім урадам.
Партыя мела вочкі ў Васпуракане (вілает Ван), Мушы, Бітлісе, Трабзоне і Стамбуле. Мясцовыя партыйныя арганізацыі былі таксама створаны ў іншых раёнах Заходняй Арменіі, на Каўказе, а таксама ў Балгарыі, Егіпце, ЗША, гарадах Персіі Сельмас і Тэбрыз.
Ідэі партыі прывялі да стварэння ў Лондане «Армянскага патрыятычнага таварыства Еўропы», што імкнулася «заваяваць для армян права кіраваць самімі сабою шляхам рэвалюцыі».
У час масавых забойстваў армян у 1890-х гадах Мкрціч Тэрлемезян кіраваў абарончымі баямі Вана.
Яму ўдалося з'яднаць вакол сябе дашнакаў і гнчакістаў. Партыя таксама ўзяла ўдзел у Ванскай самаабароне 1915 года.
Выратаваная ад разні група арменаканаў аб'ядналася з іншымі палітычнымі сіламі і стварыла партыю Рамкавар-Азатакан Арменакан.
Кваліфікацыя да Мастэрс 2006 (снукер)
Кваліфікацыя да Мастэрс 2006 (2006 Masters Qualifying Event) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 20 па 23 лістапада 2005 года ў Прэстаціне, Уэльс. Турнір стаў 16-м розыгрышам кваліфікацыйнага турніра да Мастэрс, які праводзіцца з 1990 года.
Пераможцам турніру стаў Сцюарт Бінэм, які атрымаў права на выступ на найбуйнейшым запрашальным снукерным турніры.
Гільда Прамудры
Гі́льда Прамудры, часам Гі́льдас (, Gillas, Gweltas; памёр каля 569/570) — брытанскі святы, памяць 29 студзеня.
Біяграфія
У першую чаргу Гільда вядомы сваім сачыненнем «Пра пагібель Брытаніі» (De Excidio Britanniae). «Пра пагібель Брытаніі» — гэта вялікі ліст-пропаведзь на лацінскай мове ў 110 главах. У ім аўтар аналізуе прычыны маральнага заняпаду сваіх сучаснікаў: главы 3-25 змяшчаюць кароткі нарыс гісторыі Брытаніі ў I—VI стагоддзях нашай эры і з'яўляюцца ўнікальнай гістарычнай крыніцай, асабліва ў тым, што тычыцца гісторыі заваявання ўсходу Брытаніі англасаксамі. Выкарыстоўваючы вялікія цытаты са Старога і Новага Запаветаў, перш за ўсё з кніг прарока Ісаі і Ераміі, а таксама з пасланняў апостала Паўла, Гільда паказвае, што свецкія і духоўныя ўлады брытаў не адказваюць евангельскім ідэалам. Гільда таксама згадвае «нешматлікіх» верных сыноў царквы і з хвалой адклікаецца пра манаскі рух, які зараджаецца ў яго эпоху.
Мяркуючы па гэтай кнізе, Гільда атрымаў бліскучую адукацыю, быў знаёмы з творамі Вергілія, Авідзія, і царкоўных пісьменнікаў: Касіяна, Ераніма. Заклік да маральнага адраджэння, які змяшчаўся ў «Пра пагібель Брытаніі», аказаў вялікі ўплыў на сучаснае Гільду грамадства, прычым не толькі на брытаў у самой Брытаніі і Брэтані, але і на ірландцаў: каля 600 года Святы Калумбан у пасланні да Папы Рыгора Вялікага спасылаўся на Гільду, як на аўтарытэт па пытаннях царкоўнай дысцыпліны. Да нас таксама дайшлі ўрыўкі з пасланняў Гільды, якія змяшчаліся ў корпусе ірландскага кананічнага права; яны прысвечаны пытанням манаскай дысцыпліны. Акрамя таго, Гільдзе прыпісваецца «Пенітэнцыялій», дзе ўсталяваны правілы пакаяння, галоўным чынам таксама для манахаў. «Лорыка» — малітва-абярэг, сачыненне якой прыпісваецца Гільду, насамрэч з'яўляецца пазнейшым ірландскім творам. Хутчэй за ўсё, на момант напісання «Пра пагібель Брытаніі» Гільда з'яўляўся дыяканам; у напісаным каля 800 года ірландскім мартыралогу — «Календары Энгуса», ён успамінаецца як біскуп, аднак дзе менавіта магла знаходзіцца яго дыяцэзія, незразумела. Паводле валійскай традыцыі, Гільда быў жанатым чалавекам, і яго сыны Гвінак і Нуітан прызнаны ва Уэльсе мясцовашанаванымі святымі. Акрамя таго, у генеалогіях згадваюцца і яго ўнукі (Увелі і Філі), таксама святыя.
Захаваліся тры жыціі Гільды, складзеных у Брэтані і Уэльсе. Усе яны створаны не раней за XI—XII стагоддзі і іх дакладнасць выклікае сумнеў. Паводле звестках гэтых жыціяў, Гільда быў сынам пікцкага князя па імі Кау, атрымаў адукацыю на поўдні Уэльса, у школе святога Ільтуда, пасля прапаведаваў у Шатландыі і Ірландыі, дзе змагаўся з рознымі ерасямі і язычніцтвам, здзейсніў паломніцтва ў Рым і Равену. Паводле Першага, брэтонскага жыція, Гільда асеў у Брэтані, дзе заснаваў абацтва Руі (Saint-Gildas-de-Rhuys). Паводле другога, Гільда сканаў у Гластанберы на поўдні Вялікабрытаніі, дзе і быў пахаваны.
Глухое
Глухо́е — тапонім:
Новая Рудня (Ельскі раён)
Но́вая Ру́дня (, Новая Рудня) — вёска ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынскага сельсавета.
Каля вёскі знаходзіцца прыпыначны пункт Новая Рудня.
Помнік Пацёмкіну (Херсон)
Помнік князю Пацёмкіну ў Херсоне — манумент у поўны рост, які знаходзіцца ў цэнтры сквера, прысвечанага Пацёмкіну, створаны Іванам Мартасам.
Гісторыя помніка
У 2003 годзе да святкавання 225 годдзя горада, помнік адноўлены скульптарам Юрыкам Сцепанянам.
Генеральная сукупнасць
Генера́льная суку́пнасць, генеральная выбарка (ад  — агульны, родавы) — сукупнасць усіх аб’ектаў (адзінак), якія з’яўляюцца прадметам вывучэння ў межах, акрэсленых праграмай навуковага даследавання. У замежнай літаратуры ужываюцца тэрміны Statistical population, General population або проста Population.
У залежнасці ад кантэксту вызначэнні тэрміну могуць нязначна вар’іраваць. Так, у статыстыцы, генеральная сукупнасць (ГС) вызначаецца як набор усіх аб’ектаў, маючых адну, або болей агульных уласцівасцей, якая з’яўляюцца прадметам навуковага даследвання і\або статыстычнага аналізу; у медыцыне і арганізацыі грамадзянскага здароўя, ГС — гэта ўсё насельніцтва некаторага рэгіёну, для якога разлічваюцца паказчыкі захворвання або смяротнасці; у сацыялогіі або паліталогіі ГС можна вызначыць як ўсё дарослае насельніцтва пэўнай тэрыторыі, стаўленне якога да некаторага пытання або кандыдата вывучае даследчык.
Трэба заўважыць, што ў залежнасці ад пастаноўкі навуковага/даследчага пытання ГС будзе вызначацца па рознаму. На прыклад, калі мы вывучаем выкарыстоўванне крэму для рук пэўнай маркі не радзей аднаго разу за дзень сярод дарослых жанчын у горадзе Н., то генеральнай сукупнасцю для вызначанага пытання будуць усе дарослыя жанчыны горда Н., а не ўсё насельніцтва горада Н.
Агрыпіна Якаўлеўна Ваганава
Агрыпіна Якаўлеўна Ваганава (,, Расійская імперыя — , , РСФСР, СССР) — артыстка балета Марыінскага тэатра, , , , аўтар кнігі «Асновы класічнага танца» (1934), якая стала асноватворнай для рускай балетнай школы XX стагоддзя. Народная артыстка РСФСР (1934). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1946).
Спіс палітычных партый Іспаніі
Ніжэй прыведзены спіс палітычных партый Іспаніі.
Іспанія мае шматпартыйную сістэму як на нацыянальным, так і рэгіянальным узроўні. На нацыянальным узроўні, з выбараў 1982 у двухпалатных Генеральных картэсах традыцыйна дамінуюць дзве палітычныя партыі, левацэнтрысцкая Іспанская сацыялістычная рабочая партыя (ІСРП) і правацэнтрысцкая Народная партыя. У 2010-х гадах з’явілася тэндэнцыі як паслаблення ІСРП, якую адціскаюць новыя левыя партыі, у першую чаргу «Падэмас», так і з'яўлення новых цэнтрысцкіх і правацэнтрысцкіх партый.
Акрамя нацыянальных партый у Іспаніі таксама маюцца шматлікія рэгіянальныя, якія могуць быць моцныя ў аўтаномных супольнасцях, такіх як Каталонія і Краіна Баскаў, і часта бываюць неабходныя для фарміравання урадавых кааліцый на нацыянальным узроўні.
Функцыянальнае тэставанне
Функцыянальнае тэставанне (англ. - functional testing) - гэта працэс праверкі праграмнага забеспячэння (частка працэса забеспячэння яго якасці (quality assurance)), сканцэнтраваны на аналізе адпаведнасці ПЗ патрабаванням і спецыфікацыям.
Функцыянальнае тэставанне можа быць ручным альбо аўтаматызаваным.