cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Луіза Блаха
Кар'ера
Яе бацька быў гусарскім капітанам, які адразу пасля службы ў войску стаў акцёрам. З самага нараджэння яна жыла ў акцёрскай атмасферы. Ёй было 6 гадоў, калі яна дэбютавала актрысай у Эстергаму. Ёй было 16 гадоў, калі яна стала жонкай. Муж па імені Джон Блаха і дапамог ёй з кар'ерай. Яна нарадзіла сына і дачку. У 1901 г. яна была прызнана "вечным сябрам" ў Нацыянальным тэатры (Будапешт). Яна не толькі спявала, але і была паспяховай у жанры. Двойчы яна гуляла ў нямым кіно.
Intel 8088
Intel 8088 — 16-бітны мікрапрацэсар, выпушчаны кампаніяй Intel 1 чэрвеня 1979 года, і заснаваны на мікрапрацэсары i8086, але з 8-бітнай шынай даных. Працэсар ужываўся ў арыгінальных камп'ютарах IBM PC. Intel 8088 з'явіўся базай для распрацоўкі сямейства малых камп'ютараў, падрыхтаваўшы глебу для хуткага стварэння сумяшчальных настольных камп'ютараў.
Канкурэнтамі мікрапрацэсара i8088 з'яўляюцца такія распрацоўкі, як NEC V20, які быў на 5 % больш прадукцыйны за i8088, але пры гэтым быў цалкам з ім сумяшчальны. Расійскім аналагам з'яўляецца мікрапрацэсар К1810ВМ88, які ўваходзіў у серыю мікрасхем К1810.
Апісанне
Мікрапрацэсар Intel 8086, які выйшаў за год да выпуску Intel 8088, быў цалкам 16-разрадным і для яго работы патрабаваўся новы набор 16-разрадных мікрасхем падтрымкі (напрыклад, мікрасхемы памяці), якія ў той час яшчэ каштавалі надта дорага. Таму многія вытворцы адмаўляліся ўжываць i8086 у новых сістэмах і працягвалі ўжываць 8-бітныя мікрапрацэсары i8080/i8085. Тады Intel вырашае выпусціць мадыфікаваную версію працэсара i8086, які меў 8-разрадную шыну даных, і мог працаваць са старымі (і таннымі), 8-бітнымі, мікрасхемамі падтрымкі. Працэсар быў пераходным звяном паміж 16- і 8-бітнымі мікрапрацэсарамі, і прызначаўся для пераводу апаратных канфігурацый на базе мікрапрацэсараў i8080/i8085 на праграмнае асяроддзе мікрапрацэсара i8086 з мэтай павелічэння прадукцыйнасці гэтых 8-бітных сістэм.
Аляксандр Іванавіч Юркевіч
Аляксандр Іванавіч Юркевіч (, в. Малыя Лясковічы,, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання. Кандыдат тэхнічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 красавіка 1954 года ў в. Малыя Лясковічы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, інжынер-механік; аспірантуру БелНДІМСГ.
Працаваў інжынерам-канструктарам канструктарскага бюро «Саюзтрактарапрам» у г. Кішынёве (Малдаўская ССР); галоўным тэхнолагам, намеснікам кіраўніка Гарадзішчанскага спецаддзялення «Сельгастэхніка» Баранавіцкага раёна; галоўным інжынерам Баранавіцкага раённага аб'яднання «Сельгасхімія» Брэсцкай вобласці; старшынёй Пружанскага раённага аб'яднання «Сельгасхімія» Брэсцкай вобласці; начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі Пружанскага раённага выканаўчага камітэта; старшынёй Пружанскага раённага выканаўчага камітэта.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Рашэннем ад 10 ліпеня 2013 года раённы Савет дэпутатаў прысвоіў званне «Ганаровы грамадзянін Пружанскага раёна».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дзвюх дачок.
Чэранова
Насельніцтва складае 1518 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 379 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Балдыж (Бранскі раён)
Балдыж (Балды́ж) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў пачатку XVII стагоддзя як існуючае сяло, валоданне Безабразавых (у XVIII ст. часова з’яўляецца іншая назва — Багародзіцкае); у XIX стагоддзі — валоданне В. Д. Азанчэўскага, І. І. Караўкевіча.
Ерэванская тэлевежа
Ерэванская тэлевежа — збудаванне вышынёй 311,7 м у Ерэване, сталіцы Арменіі.
Будаўніцтва вежы працягвалася з 1974 па 1977 гады, яна павінна была замяніць старую 180-мятровую тэлевежу, павялічыўшы ў 2 разы магутнасць прыёму. Быўшы найвышэйшым збудаваннем у Арменіі і ў Закаўказзі ў цэлым, вежа з’яўляецца 32-й па вышыні тэлевізійнай вежай у свеце.
Вежа мае трохвугольную форму ў плане, вага складае 1900 тон. Ніз вежы знаходзіцца на вышыні каля 1170 метраў над узроўнем мора. Перадатчыкі вежы ахопліваюць значную частку Арарацкай раўніны.
Перасветава (пасёлак станцыі)
Перасветава (Пересвéтово) — пасёлак станцыі ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Маціца
Ма́ціца — рака ў Мёрскім і Шаркаўшчынскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дзісна (басейн Заходняй Дзвіны).
Леанід Юр’евіч Шылін
Леанід Юр’евіч Шылін (нар., Мінск) — беларускі спецыяліст у галіне элементаў і устройстваў вылічальнай тэхнікі і сістэм кіравання. Доктар тэхнічных навук (1998), прафесар (2005).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: аналіз і сінтэз дыскрэтных сістэм фазавай сінхранізацыі; тэорыя электрычных ланцугоў.
Узнагароды
Граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (1999, 2007), Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (2014), нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2012) і інш.
Анімалістыка
Анімалістыка (Анімалістычны жанр), часам таксама Анімалізм (ад animal — жывёла) — жанр выяўленчага мастацтва, асноўным аб'ектам якога з'яўляюцца жывёлы, галоўным чынам у жывапісе, фатаграфіі, скульптуры, графіцы і радзей у дэкаратыўным мастацтве. Анімалістыка спалучае ў сабе прыродазнаўчыя і мастацкія пачаткі. Галоўнай задачай анімаліста могуць быць як дакладнасць малюнка жывёлы, так і мастацка-вобразныя характарыстыкі, уключаючы дэкаратыўную выразнасць або надзяленне жывёл уласцівымі людзям рысамі, учынкамі і перажываннямі (напрыклад, малюнак антрапаморфных персанажаў казак і баек).
Стылізаваныя фігуры жывёл маюцца сярод помнікаў звярынага стылю, у мастацтве Старажытнага Усходу, Афрыкі, Акіяніі, старажытнай Амерыкі, у народнай творчасці многіх краін.
Рыгор Ізраілевіч Цэйтлін
Рыгор Ізраілевіч Цэйтлін (7 лістапада 1911, Чэрнеўка, Магілёўская губерня — 27 сакавіка 2000, Масква, Расія) — савецкі, расійскі мастак, заслужаны мастак РСФСР, удзельнік, інвалід Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 лістапада 1911 года ў в. Чэрнеўка Магілёўскай губерні (у цяперашні час — Дрыбінскі раён Магілёўскай вобласці) ў сям’і Ізраіля Цэйтліна. Пачаў вучыцца ў мясцовай школе, але памёр бацька і сям’я пераехала да родных у Адэсу. З юных гадоў ён захапляўся маляваннем і таму ў 1925 годзе, пасля заканчэння школы, паступіў на вучобу ў Адэскі мастацкі інстытут. Першым настаўнікам яго быў Ю. Р. Бершадскі, вучань І. Я. Рэпіна. Менавіта ён абудзіў у яго любоў да мастацтва на ўсё жыццё.
Пасля заканчэння інстытута Р. Цэйтлін служыў у Чырвонай Арміі, а калі пасля службы вярнуўся ў Адэсу, пачаў працаваць у студыі выяўленчага мастацтва Палаца піянераў. Актыўна займаўся і мастацкай творчасцю. Першы пейзаж маладога мастака быў паказаны на выставе ў Адэсе ў 1938 годзе. У 1939 годзе на Усесаюзнай мастацкай выставе ў Траццякоўскай галерэі былі прадстаўлены ўжо дзве працы: пейзаж і партрэт «Эрна» (Уладзімір Францавіч Эрн — рускі філосаф).
У 1940 годзе быў прызваны ў войска і прымаў удзел у вайне СССР з Фінляндыяй. Пасля вайны Р. Цэйтлін вярнуўся ў Маскву, дзе паступіў на курсы павышэння кваліфікацыі мастакоў пры Маскоўскім дзяржаўным мастацкім інстытуце імя В. І. Сурыкава. Курсамі кіраваў І. Э. Грабар, акадэмік АН СССР, народны мастак СССР. Улетку 1941 года слухачы курсаў знаходзіліся на пленэры пад Масквой. І як толькі Рыгор Цэйтлін пачуў пра пачатак вайны, ён добраахвотнікам пайшоў на фронт і са зброяй у руках абараняў Радзіму на працягу ўсёй вайны, прайшоўшы з баямі шлях ад Масквы да Берліна.
Пачынаў вайну камандзірам узвода, потым быў прызначаны камандзірам супрацьтанкавай батарэі 531 артылерыйскага палка 225 стралковай дывізі. Ваяваў на самай перадавой — знішчаў танкі праціўніка. І асабліва адзначыўся ў баях на Прыбалтыйскім фронце, дзе ў 1944 годзе быў узнагароджаны сваім першым ордэнам Чырвонай Зоркі. Другі такі ордэн атрымаў у 1945 годзе. За баявыя заслугі быў узнагароджаны таксама двума ордэнамі Айчыннай вайны ІІ ступені і медалямі. Быў паранены.
Пасля вайны ён вярнуўся ў Маскву і стаў выкладаць у Студыі пры Доме архітэктараў, а таксама ў Маскоўскай гарадской студыі для інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны. Гэтай працы ён аддаваў вялікае значэнне і казаў: «Калі вучыш — і сам вучышся».
За больш чым паўвекавую творчую дзейнасць ім створаны сотні работ, якія можна ўбачыць у розных музеях Расіі — у Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі, у мастацкіх музеях Кемерава, Варонежа, Краснадара, а таксама ў прыватных калекцыях у Расіі і за мяжой: Украіне, Германіі, Францыі, Англіі, Японіі, ЗША. Работы мастака неаднаразова прадаваліся на аўкцыёнах Sotheby’s і Chrіstіe’s.
Памёр 27 сакавіка 2000 года, пахаваны ў Маскве на Ваганькаўскіх могілках.
Творчая дзейнасць
Мастак працаваў у розных жанрах, але праславіўся як партрэтыст, бо лічыў, што партрэт — гэта адзін з найважнейшых жанраў у выяўленчым мастацтве. У партрэце ён імкнуўся перадаць не знешнія індывідуальныя рысы, а свет пачуццяў, перажыванні чалавека.
Выступаючы на творчым абмеркаванні, праведзеным часопісам «Художник» Р. І. Цэйтлін казаў: «По-моему, в портрете всё важно: и сходство, и живопись, и, как следствие этого, сила образного выражения. Если какой-нибудь компонент будет отсутствовать, это будет плохой портрет».
Ён не быў салонным мастаком і не імкнуўся праславіцца, малюючы партрэты партыйных і дзяржаўных дзеячаў. Будучы выхадцам з беларускай глыбінкі, ён на сваіх палотнах маляваў калгаснікаў, рабочых, дзеячаў мастацтва і навукі, воінаў, студэнтаў, таварышаў па прафесіі. У яго партрэтах адсутнічаюць знешнія эфекты, рэзкія кантрасныя спалучэнні. Мастака прыцягвала непаўторнасць кожнага чалавека, характэрнасць яго асобы, складанасць духоўнага свету. Ён лічыў, што галоўным у партрэце заўсёды застаюцца твар і рукі. Асабліва яму ўдаваліся вобразы жанчын-працаўніц. Р. Цэйтлін — аўтар цікавага партрэта народнага артыста РСФСР, акцёра тэатра сатыры Спартака Мішуліна. Яго партрэты заўсёды адзначаны душэўнай мяккасцю і высакароднасцю і асаблівай, толькі яму ўласцівай пяшчотай.
Р. Цэйтлін часта падарожнічаў і пісаў пейзажы, асабліва ў час творчых камандзіровак па Савецкім Саюзе. Асабліва любіў пісаць старадаўнія рускія гарады, вёскі, лясы, палі і рэкі. Яго карцінам характэрна свежасць фарбаў, мяккасць і багацце каляровых адценняў, лёгкасць мазка.
Ацэнка творчасці
Дагмара Піпікян, мастацтвазнаўца і выкладчык Маскоўскага мастацкага вучылішча імя «Памяти 1905 года», характарызуючы партрэты мастака, адзначала: «По композиционному решению портреты Г. Цейтлина внешне просты, но эта кажущаяся простота — результат большого мастерства художника. Главное средство выразительности полотен — цвет, играющий активную роль. Г. Цейтлин хороший рисовальщик. Его рисунок точен и крепок. Но именно цвет помогает добиться достоверности, организовать холст, раскрыть красоту человека. Цвет — это музыка живописи. Его живопись построена на сближенных тональностях, в ней нет внешнего эффекта».
Міхаіл Садоўскі, член Саюза пісьменнікаў Масквы і Саюза тэатральных дзеячаў Расіі, пісаў: «Его портреты какие-то особенные. Трудно выразить один жанр искусства средствами другого, словами не передать красоту, суть, настроение полотна, тем более портрета, но мне кажется, что в стремлении остановить мгновение Григорию Израилевичу Цейтлину удалось сделать что-то волшебное, титаническое… недаром же и фамилия у него такая Цейтлин! „Цайт“ — это время! Воистину значащая фамилия!».
Грамадская дзейнасць
Як член Саюза мастакоў СССР, ён кіраваў групамі мастакоў у дамах творчасці мастакоў СССР. Уваходзіў у склад камітэта ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны пры Маскоўскім Саюзе мастакоў СССР.
Міхаіл Садоўскі аб яго грамадскай дзейнасці пісаў: «Никогда не слышал, чтобы он о ком-то сказал плохо! Зато все художники, которых я знал, говорили о нём с огромным уважением, а многие с благодарностью, вспоминая, как он им помогал и советом, и делом. Он был одним из руководителей Московского отделения Союза художников, Заслуженным художником РСФСР, но дело не в звании, а в авторитете, который Цейтлин имел среди коллег. Казалось бы, такой тихий, добрый, неконфликтный человек, он недаром, видно, получил фронтовую закалку, — умел настоять на своём и не боялся бороться. Много помогал молодым ребятам пробиться в Союз художников, получить заказы, попасть на выставку — а как это важно в самом начале пути! И люди не забывали этого, его имя было синонимом порядочности, честности и бескомпромиссности в стране, где зачастую человека и художника ценили не по его делам и возможностям, а по анкете…».
Лонданская фондавая біржа
Лонданская фондавая біржа (London Stock Exchange) — адна з найстарэйшых біржаў Еўропы і адзін з найбольш вядомых сусветных рынкаў каштоўных папер. Лонданская біржа сама з’яўляецца акцыянерным таварыствам, яе акцыі на ёй жа і абарочваюцца.
Гісторыя
Афіцыйна лонданская біржа заснавана ў 1801 годзе, аднак фактычна гісторыя гандлю каштоўнымі паперамі ў Англіі пачалася ў XVI стагоддзі. Не маючы магчымасці фінансаваць дарагія паездкі ў Кітай за кошт уласнага капіталу, англійскія кампаніі, прытрымліваючыся аналагічнай мадэлі ў Антверпене, збіралі золата ў абмен на будучую частку прыбытку кампаніі.
У 1687 годзе пятнаццаць кампаній гандлявалі ўласнымі каштоўнымі паперамі ў Лондане. У 1695 г. іх было ўжо каля 150 кампаній. У выніку невялікая частка гэтых акцый актыўна гандлявалася, многія кампаніі аказаліся нежыццяздольнымі. Англійская бурбалка IPO 1690-х гадоў часам параўноўваецца з бурбалкай даткомаў 1990-х.
Асноўным індэксам лонданскай фондавай біржы з’яўляецца FTSE100, запушчаны 3 студзеня 1984 года. Ён збірае першую сотню кампаній з найбольшай капіталізацыяй, якія каціруюцца на Лонданскай фондавай біржы. У 2020 годзе агульная выручка Лонданскай фондавай біржы склала £2124 мільёны (у 2019 годзе £2056 мільёнаў). На Лонданскую фондавую біржу да 2021 года прыпадала каля 50 адсоткаў міжнароднага гандлю акцыямі. У 2021 годзе сярэдні штодзённы абарот акцый на Лонданскай фондавай біржы склаў €8,6 млрд.
Брама Святога Пятра
Брама Святога Пятра (Porta Aurelia Sancti Petri) — брама сцяны Аўрэліяна ў Рыме.
Брама таксама зваліся Porta Aurelia як і старая брама, якая пазней стала брамай Св. Панкрація. Яны знаходзіліся ва ўсходняй частцы Эліява моста (сёння мост Св. Анёла) і, магчыма, з’яўляліся порта Карнеліа (пабудаваныя ў III стагоддзі). Пазней брама атрымала назву брама Св. Пятра, па размешчанай недалёка раннехрысціянскай базіліцы Святога Пятра.
NGC 6027D
NGC 6027D (іншыя абазначэнні — UGC 10116, 7ZW 631, MCG 4-38-9, VV 115, ZWG 137.10, HCG 79E, KUG 1556+208, PGC 56580) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Недрава
Не́драва — возера ў Беларусі, у Браслаўскім р-не Віцебскай вобласці ў басейне ракі Друйка (цячэ праз возера, злучае яго з возерам Неспіш), за 7 км на паўночны ўсход ад горада Браслаў, каля вёскі Маскаўцы. Належыць да групы Браслаўскіх азёр і знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Агульнае
Плошча паверхні возера 3,72 км². Даўжыня 3 км, найбольшая шырыня 2,23 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 12,2 м, сярэдняя каля 4,8 м. Даўжыня берагавой лініі 15 км. Аб’ём вады 17,8 млн. м³. Плошча вадазбору 808 км².
Катлавіна Недрава складанага тыпу. Схілы катлавіны, вышыня якіх даходзіць да 10 м, знаходзяцца пад лугам і хмызняком. На поўначы змяшчаецца озавая града вышынёй 15—20 м, парослая рэдкім хваёвым лесам. Берагі нізкія, пясчаныя, участкамі на поўдні абразійныя. Пойма возера мае шырыню 10—100 метраў. Мелкаводдзе пясчанае, да глыбіні 3—4 м дно ілістае, ніжэй — сапрапелістае. Возера мае 3 астравы агульнай плошчай 2 га. Падводная расліннасць пашырана да глыбіні 4 м.
Возера добра праточнае. Пратокай злучана з возерам Поцех, упадае ручай з возера Вера.
Флора і фаўна
У возеры водзяцца лешч, шчупак, плотка, судак, акунь, мянтуз і іншыя віды рыб.
Населеныя пункты
На беразе возера знаходзяцца наступныя вёскі:
Турызм
Па возеры праходзіць турысцкі маршрут.
Сямён Канстанцінавіч Куркоткін
Сямё́н Канстанці́навіч Курко́ткін (31 студзеня (13 лютага) 1917 — 16 верасня 1990) — савецкі военачальнік, Маршал Савецкага Саюза, Герой Савецкага Саюза.
Даваенная служба
У Чырвонай Арміі з 1 верасня 1937 года, паступіў добраахвотна праз Звенігародскі ваенкамат Маскоўскай вобласці. У 1939 годзе скончыў Арлоўскай Бранятанкавае вучылішча. Аднак замест каманднай працы адразу быў накіраваны на ваенна-палітычную і быў палітруком роты з верасня 1939 па кастрычнік 1940 года. Накіраваны на вучобу ў Ваенна-палітычнае вучылішча, скончыў яго ў 1941 годзе.
Шарль-Андрэ ван Лоа
Шарль-Андрэ ван Лоа, Карл ван Лоа (франц. Charles-André van Loo, Carle Vanloo;,  — , ) — французскі жывапісец акадэмічнага кірунку, прыдворны мастак эпохі маркізы дэ Пампадур, «першы мастак» пры двары караля Людовіка XV.
Бетава (Бранскі раён)
Бетава (Бе́тово) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1613 годзе (да XVIII стагоддзя таксама называлася Няшкавічы) як існуючае сяло з храмам Архідыякана Стэфана.
Славутасці
У наваколлях адкрыты некалькі стаянак старажытнага чалавека розных эпох пачынаючы з сярэдняга палеаліту, а таксама селішча IX—X стагоддзяў.
Папкова (Кардымаўскі раён)
Папкова (Попково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Буда (Бранскі раён)
Буда (Буда) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Брама Сан-Паола
Брама ў антычнасці звалася Porta Ostiensis, бо ад брамы пачыналася Via Ostiensis, некалі дарога ў порт Осцію. Пазней брама была пераназвана Porta San Paolo, бо праз яе можна было патрапіць да базілікі Сан-Паола-фуоры-ле-Мура. Брама мае дзве цыліндрычныя вежы і два выхаду. Прама перад ёй стаіць піраміда Цэстыя.
Чэрэта-Ламеліна
Насельніцтва складае 211 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Папова (Малькоўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эміль Лахуд
Эміль Джаміль Лахуд (араб. اميل لحود; нар. 12 студзеня 1936) — 11-ы прэзідэнт Лівана (1998-2007).
Біяграфія
Эміль Лахуд нарадзіўся ў 1936 годзе ў горадзе Баабдат раёна Паўночны Метн ў правінцыі Горны Ліван ў сям'і хрысціян-маранітаў, па бацьку - араб, а яго маці мела армянскія карані. У гады грамадзянскай вайны ваяваў на баку Мішэля Ауна. Заручыўшыся падтрымкай Сірыі, выбудаваў кар'еру да прэзідэнта Лівана. 15 кастрычніка 1998 г. на сесіі парламента Лівана абраны прэзідэнтам. За Лахуда прагаласавалі ўсе 118 дэпутатаў, якія прысутнічалі ў зале пасяджэнняў парламента дэпутатаў (з 128 дэпутатаў парламента). Уступіў у пасаду 24 лістапада 1998.
23 лістапада 2007 года склаў з сябе паўнамоцтвы.
Вуліца Ванеева (Мінск)
Размяшчэнне
Працягвае вуліцу Ваўпшасава пасля перасячэння з вуліцай Даўгабродскай.
Паркі
Вуліца пачынаецца ад водна-зялёнага дыяметра Мінска, перасякае Сляпянскую водную сістэму, пасля скрыжавання з Партызанскім праспектам цягнецца ўздоўж парку 50-годдзя Кастрычніка.
2010 год у гісторыі спорту
2010 год быў адзначаны шэрагам спартыўных падзей.
Gecarcinucidae
Gecarcinucidae — гэта сямейства прэснаводных крабаў. Віды сямейства Parathelphusidae цяпер залічаны ў сямейства Gecarcinucidae, сабраныя ў падсямейства Parathelphusinae. Сямейства Parathelphusidae цяпер разглядаецца ў якасці малодшага сіноніму.
Вацлаў Шуневіч
Вацлаў Шуневіч (, Глыбокае, Віленская губерня —, Бразілія) — польскі каталіцкі ксёндз, лекар-афтальмолаг.
Біяграфія
Паходзіў з польскага шляхецкага рода Шуневічаў, прадстаўнікі якога з XVI стагоддзя жылі паміж Вільняй і Полацкам. Вацлаў быў сёмым і малодшым дзіцем Рамуальда Шуневіча і Паліны Цыбульскай.
23 красавіка 1927 года ў Кракаве ўступіў у Кангрэгацыю Місіянераў святога Вінцэнта дэ Поля (лазарыстаў). 8 верасня 1930 года прыняў святарскае пасвячэнне і быў накіраваны ў Кітай. Адразу пасля прыезду пачаў працаваць лекарам і выконваць місійную душпастырскую дзейнасць. Спачатку ён арганізаваў шпіталь на 19 ложкаў у Сінтаі, а праз некалькі гадоў у шпіталі налічвалася ўжо 100 ложкаў. У радысе 30—70 кіламетраў ад горада адкрыў 18 клінік і паспяхова кіраваў імі.
Праводзіў у дзень па 35 афтальмалагічных працэдур. Штогод у тых медыцынскіх і тэхнічных умовах ён асабіста праводзіў каля 800 аперацый па выдаленні катаракты. Згодна з запісамі, толькі ў 1934 годзе ва ўсіх медыцынскіх установах, было праведзена больш за 154 000 афтальмалагічных кансультацый і працэдур. У знак вялікай пашаны і ўдзячнасці быў прызначаны генеральным дырэктарам усіх каталіцкіх клінік на поўначы Кітая.
У 1938 годзе ў Пекіне, у галоўнай клініцы каталіцкага ўніверсітэта, на працягу ўсяго трох месяцаў адчыніў аддзяленне афтальмалогіі. Са снежня 1946 па люты 1949 года працаваў у Французcкім правінцыйным шпіталі сясцёр міласэрнасці ў Цяньдзіні, у Французскім шпіталі ў Пекіне і яшчэ адначасова ў двух шпіталях у Шанхаі.
З-за рэвалюцыі і прыхода да ўлады камуністычнага рэжыму быў вымушаны прыпыніць сваю місійную і медыцынскую дзейнасць. У 1949 годзе, як і ўсе польскія місіянеры, пакінуў Кітай, але не вярнуўся ў сацыялістычную Польшчу. Праз Аўстралію накіраваўся ў ЗША. Пераехаў у тагачасную польскую віцэ-правінцыю ў Ютыцы. Спачатку жыў пры парафіі святога Арханёла Міхала ў Дэрбі, Канектыкут, а пазней пераехаў у парафію святога Станіслава ў Нью-Хэйвене, у тым самым штаце. Распачаў навукова-дыдактычную працу на медыцынскім факультэце Ельскага ўніверсітэта.
У студзені 1952 года пераехаў у Курытыбу (Бразілія), у штат Парана. Спачатку служыў у Мафры, а потым пераехаў у Іраты, дзе праслужыў сем гадоў у парафіі святога Міхала да дня сваёй смерці. Прысвяціў сябе галоўным чынам сацыяльнаму служэнню: заснаваў там клініку і бібліятэку, а таксама займаўся медыцынай у Шпіталі Міласэрнасці Святога Вінцэнта дэ Поля.
Да самой смерці Вацлаў Шуневіч быў практыкуючым афтальмолагам. Акрамя польскай, ён размаўляў на рускай, лацінскай, мандарынскай, англійскай, французскай і партугальскай мовах.
Навуковая дзейнасць
Як афтальмолаг і вучоны, ён вядомы як першы, хто правёў хірургічнае лячэнне астыгматызму рагавіцы і рэтынапатыі (паражэнне сяччаткі вока). Даследаванні, якія ён распачаў у Кітаі, пазней былі працягнуты ў Ельскім універсітэце і ў Мафра ў Бразіліі. Рукапісы з вынікамі гэтых даследаванняў былі надрукаваныя толькі ў 1952 годзе, аднак яны ніколі не былі выдадзеныя пад імем ксяндза Вацлава. Нягледзячы на гэта, яго навуковыя дасягненні па-ранейшаму глыбока асвойваюцца і працягваюцца ў медыцыне.
Памяць
У 2019 годзе бразільская дыяцэзія Понта Гроса (штат Парана) звярнулася ў Ватыкан з просьбай распачаць працэс беатыфікацыі ксяндза Вацлава Шуневіча ў ліку блаславёнага.
Майкл Мак-Гіўні
Майкл Мак-Гіўні (, ЗША — ) — ксёндз, заснавальнік супольнасці «Рыцары Калумба».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ірландскіх імігрантаў. Ён быў старэйшым сынам з трынаццаці дзяцей у сям’і, шасцёра з якіх памерлі ў маленстве. Яго бацька працаваў фармоўшчыкам.
Майкл вучыўся ў школе, але ў 13-гадовым узросце кінуў вучобу і пайшоў працаваць драбільшчыкам на фабрыку па вырабу латуні.
У 16 гадоў паступіў у семінарыю і ў 1877 годзе прыняў святарскае пасвячэнне ў Балтымары, у найстарэйшай каталіцкай катэдры ў ЗША. Быў скіраваны на служэнне ў касцёле Найсвяцейшай Панны Марыі ў Нью-Хэйвене, дзе замяніў хворага пробашча парафіі.
У адказ на праблему высокай смяротнасці сярод мужчын, якія выконвалі небяспечную працу, моцныя антыкаталіцкія стэрэатыпы амерыканскага грамадства, а таксама паўсюдную беднасць сярод католікаў ксёндз Мак-Гіўні ў 1882 годзе разам са сваімі парафіянамі заснаваў мужчынскую супольнасць «Рыцараў Калумба» — арганізацыю свецкіх католікаў, якія жадалі паглыбляць сваю веру, дапамагаць адзін аднаму і дзейнічаць дзеля дабра каталіцкіх сем’яў.
У 1996 годзе быў распачаты працэс беатыфікацыі.
Ван Лоа
Ван Лоа:
Арарацкая раўніна
Арарацкая даліна (арм. Արարատյան դաշտ) — раўніна на тэрыторыі Армянскага нагор'я, размешчаная ў каўказскім рэгіёне на захад ад возера Севан, у перадгор'ях гары Гегам. На поўначы раўніны мяжа гары Арагац, на поўдні — гара Арарат. Рака Аракс дзеліць раўніну на дзве часткі: паўночная (вялікая), якая належыць Арменіі і паўднёвая (меншая) — Турцыі. Вышыня над узроўнем мора — 850—1000 метраў. Даўжыня 90 км. Клімат кантынентальны з умерана гарачым летам.
На раўніне развіта паліўнае земляробства. Палі арашаюцца водамі ракі Аракс і яго левымі прытокамі — Сеўджурам, Касахам, Разданам і інш.
Колькасць прасвідраваных глыбінных свідравін (да 200-250 м) на Арарацкай раўніне ў 1980-я гады, па прыблізных адзнаках, дасягнула 3000.
Арарацкая раўніна па працягласці сапраўднага сонечнага ззяння можа быць параўнана з субтрапічнымі зонамі Сярэдняй Азіі. У цёплы перыяд працягласць сапраўднага сонечнага ззяння ў рэспубліцы складае 82-87% ад гадавой.
Папкі (Дзяржынскі раён)
Папкі́ (, Попки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Інстытут жыллёва-камунальнай гаспадаркі НАН Беларусі
Інстытут жыллёва-камунальнай гаспадаркі НАН Беларусі — дзяржаўная навуковая ўстанова ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Дзейнасць
Мэта дзейнасці інстытута - забеспячэнне на пастаяннай аснове комплекснага навуковага і інавацыйнага суправаджэння працэссаў кіравання жыллёва-камунальнай гаспадаркай Рэспублікі Беларусь, правядзенне навуковых даследаванняў па гэтай праблематыцы.
Барыктал (Шчарбакцінскі раён)
Барыктал — былое сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 22 лістапада 2017 года. Уваходзіла ў склад Аляксееўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556867200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 215 чалавек (99 мужчын і 116 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 86 чалавек (45 мужчын і 41 жанчына).
Ундзіна Друскеніцкіх крыніц
«Ундзіна Друскеніцкіх крыніц» («Ondyna Druskienickich Źródeł») − літаратурна-гістарычны і медыцынскі часопіс ліберальна-асветніцкага кірунку, выходзіў у Гродне.
Гісторыя часопіса
Другі па часе часопіс на тэрыторыі Беларусі пасля «Полацкага штомесячніка» («Miesiecznik Polocki»), які выдавала Полацкая езуіцкая акадэмія з 1818 да лютага 1820 года.
Названы ад імя духа вады Ундзіны. Аб гэтых міфічных істотах пісалі Адам Міцкевіч, Юліуш Славацкі, складалі музыку Марыс Равель, Клод Дэбюсі, Антон Рубінштэйн. Выходзіў у 1844−1846 гг. і ў 1929−1939 гг. на польскай мове ў час курортнага сезону (красавік−снежань) ў Друскеніках. Поўная назва часопіса − «Ondyna Druskienickich zrodel: pismo zbiorowe dla zdrowych i chorych, w czasie czteromiesiecznego u wod mineralnych pobytu». Колькасць старонак вагалася ад 36 да 63 нумараваных, у сярэднім гэта было каля 50 старонак.
У 1789 годзе жыхары Друскенік запрасілі польскага караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага з мэтай паказаць гаючыя крыніцы. Па загаду караля медыкі ацанілі лячэбныя ўласцівасці мясцовай вады, і ў чэрвені 1794 года кароль афіцыйна прызнаў горад курортным месцам. Паступова курорт развіваўся. У 1838 годзе быў пабудаваны будынак санаторыя з чатырнаццаццю ваннамі, затым іх колькасць павялічылася да 50. У 1841 годзе ў Друскеніках створана Медыцынскае таварыства, задачай якога было удасканаліць і развіць курорт. Тры гады праз, у 1844 годзе, была пабудавана царква, спраектаваная вядомым польскім архітэктарам Стэфанам Шылерам. Тады ж група аднадумцаў, − доктар Ксавер Вольфганг, літаратары Юзаф Крашэўскі, Тамаш Зан, Ян Чачот і Тэадор Нарбут, якія жадалі «прабіцца скрозь воблака цемры», заснавалі часопіс, першым рэдактарам якога стаў К. І. Вольфганг (?—1864). Друкаваўся часопіс ў гродзенскай губернскай друкарні, якая працавала з 1820 года, выйшла 24 нумары. Меў раздзелы: медыцынскі, гістарычны, літаратурны. Абавязкова публікаваўся спіс пацыентаў, даваліся медыцынскія парады. Абмяркоўваліся ўласцівасці саляных крыніц курорта і іх тэрапеўтычны эфект пры розных захворваннях. Асвятлялася грамадская жыццё Друскенік і Гродна, паведамлялася пра канцэрты, тэатральныя спектаклі, дабрачынныя вечары і інш.
У літаратурным раздзеле часопіса пераважала белетрызаваная проза і паэзія, звычайна з мясцовай тэматыкай, этнаграфічнае краязнаўства і фальклор. У Друскеніках, якія ўваходзілі ў той час ў Гродзенскі павет і якія знаходзіліся прыкладна за 45 кіламетрах ад цяперашняга абласнога цэнтра Панямоння, у летні сезон збіраліся на адпачынак і займаліся там творчасцю многія вядомыя дзеячы навукі, літаратуры і мастацтва Польшчы, Беларусі і Літвы. Сярод аўтараў часопіса − Уладзіслаў Сыракомля, Юзаф Крашэўскі, Казімір Буйніцкі, Міхаіл Грабоўскі, Рамуальд Янкоўскі, Тэадор Нарбут, Аляксандр Гроза, Бенедыкт Даленга, Тамаш Зан, Юзаф Крачкоўскі, Антоні Эдвард Адынец, Марцін Асорыя, Рамуальд Падбярэзскі, Адам Плуг, Аніцэці Рэніер, Уладзіслаў Трэмбіцкі, Юзаф Ярашэвіч, Плакід Янкоўскі, Фларыян Бохвіц, Станіслаў Расалоўскі. На жаль, падпісантаў набралася ўсяго каля 30 чалавек, так і аўтары не заўсёды адгукаліся. Выданне часопіса прыйшлося спыніць.
Падчас Першай сусветнай вайны курорт быў моцна пашкоджаны. Першы сезон пасля вайны афіцыйна пачаты вясной 1923, але рэканструкцыя працягвалася да 1930 года. Па ініцыятыве маршала Юзэфа Пілсудскага, які лячыўся тут, курорт быў набыты Банкам Гаспадарства Краёвага і перададзены ў якасці дзяржаўнага прадпрыемства Міністэрству аховы здароўя Польшчы. Колькасць курортных пацыентаў расла, статыстыка паказвае, што ў 1930 годзе было каля васьмі тысяч пацыентаў, а праз сем гадоў іх колькасць перавысіла 110 тысяч. Тады былі пабудаваныя новыя вілы і пансіянаты. З 1925 года кіраўніком медыцынскай службы курорта стаў гродзенскі доктар А. К. Тальгейм, які з’яўляўся адным з заснавальнікаў у 1926 годзе Таварыства лекараў Гарадзеншчыны і намеснікам старшыні праўлення курорта. Па яго ініцыятыве ў 1929 годзе адноўлены выпуск часопіса. У першы год яго выдання Тальгейм стаў адказным рэдактарам, публікаваў і свае навуковыя артыкулы аб прыродных аздараўленчых фактары курорта, вопыту іх прымянення ў лячэбных мэтах. Выдаўцом часопіса быў Чэслаў Бароўскі.
Папова (Цюшынскае сельскае паселішча)
Папова (Попово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Хасэ дэ Хесус Пімьента Радрыгес
Хасэ дэ Хесус Пімьента Радрыге (, Калумбія — ) — архібіскуп, член Калегіі Кардыналаў.
Біяграфія
У 1972 годзе ён быў абраны старшынёй Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Калумбіі і заставаўся на гэтай пасадзе на працягу двух тэрмінаў — да 1978 года.
Рашэннем папы Паўла VI ад 22 мая 1975 года быў прызначаны архібіскупам Манісалеса. Іерарх з’яўляўся пастарам гэтай архідыяцэзіі 21 год.
Калумбійскі іерарх быў прызначаны кардыналам падчас кансісторыя 14 лютага 2015 годзе, хоць і не прымаў непасрэднага ўдзелу ў цырымоніі па прычыне сталага ўзросту. Знакі кардынальскай годнасці яму былі ўручаны праз два тыдні, 28 лютага 2015 года, у кафедральным касцёле Багаты, падчас урачыстай літургіі, якую ўзначаліў Апостальскі Нунцый у Калумбіі, архібіскуп Эторэ Балестрэра. Асабістая сустрэча іерарха з папам Францішкам адбылася ў верасні 2017 года, падчас падарожжа Святога Айца ў Калумбію.
Ваенная акадэмія ЗША
Ваенная акадэмія Злучаных Штатаў Амерыкі (United States Military Academy), вядомая таксама як Уэст-Пойнт (West Point) — вышэйшая федэральная ваенная навучальная ўстанова арміі ЗША. З'яўляецца найстарэйшай з пяці ваенных акадэмій ў ЗША.
Акадэмія размешчана ў горадзе Уэст-Пойнт, штат Нью-Ёрк, на рацэ Гудзон у 80 км на поўнач ад г. Нью-Ёрк, займае плошчу каля 65 км², з'яўляючыся адным з самых вялікіх кампусаў у свеце. Практычна ўвесь цэнтральны акадэмічны гарадок з'яўляецца месцам, дзе засяроджана мноства гістарычных месцаў, будынкаў і помнікаў. Большасць будынкаў гарадка пабудаваныя ў стылі неаготыкі з шэрага і чорнага граніту. Акадэмічны гарадок — папулярнае месца сярод турыстаў, што абумоўлена яшчэ і тым, што ў ім знаходзіцца найстарэйшы музей Арміі ЗША.
Гісторыя
Ваенны форт на месцы акадэміі быў пабудаваны ў 1778 годзе па загадзе Джорджа Вашынгтона. Праект быў складзены Тадэвушам Касцюшкам. У якасці асноўнай задачы, якая стаяла перад фортам, было не прапусціць караблі брытанскага флота па рацэ Гудзон. Гэты форт адыграў ключавую ролю ў Вайне за незалежнасць ЗША.
Акадэмія была заснавана ў 1802 годзе. Суперінтэндантам акадэміі з 1817 па 1833 год быў палкоўнік Сільванус Таер, які лічыцца «бацькам» акадэміі. Асноўнай асаблівасцю усталяванай ім сістэмы навучання было невялікая колькасць аўдыторных заняткаў і вялікая колькасць самастойна выконваемых дамашніх заданняў. Гэтая сістэма навучання захоўваецца і ў цяперашні час. Вялікае значэнне надавалася інжынернай справе. У першай палове XIX стагоддзя выпускнікі Уэст-Пойнт праектавалі большую частку дарог, мастоў і чыгунак ЗША.
Пасля Першай сусветнай вайны супэрінтэндант акадэміі Дуглас Мак-Артур надаваў вялікую ўвагу фізічнай падрыхтоўцы і спорту, высунуўшы лозунг «Кожны кадэт павінен быць спартсменам».
У 1964 годзе прэзідэнт ЗША Ліндан Джонсан павялічыў колькасць навучэнцаў з 2529 да 4417. Пасля колькасць была скарочана да 4000, але потым зноў падвышана да 4400.
У 1976 годзе ў акадэміі пачалося навучанне жанчын.
Сцяклянная Радзіца
Сцяклянная Радзіца або Шкляная Радзіца (Стеклянная Ра́дица) — пасёлак у Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў канцы 1760-х гг. як вёска Радзіцы Бранскага павета, прададзеная С. М. Безабразавым Аўдоцце Іванаўне Мальцавай, якая перавяла сюды сваю шкляную фабрыку з вёскі Радуціна. Адсюль узнікла назва Шкляная Гута; з першай паловы XIX ст. — Радзіцкая Гута; з сярэдзіны XIX ст. — слабада Радзіца.
Жан-Батыст ван Лоа
Жан-Батыст ван Лоа (Jean-Baptiste van Loo;, Экс-ан-Праванс — , Экс-ан-Праванс) — французскі жывапісец-партрэтыст эпохі ракако. Прадстаўнік вялікай сям’і мастакоў Ван Лоа, выхадцаў з Фландрыі. Старэйшы брат жывапісца Шарля Андрэ ван Лоа.
Біяграфія
Жан-Батыст ван Лоа быў сынам Луі-Абрахама ван Лоа і Мары Фосэ, дачкі скульптара Жака Фосэ. Вучыўся маляванню ў свайго бацькі. У раннім узросце дапамагаў бацьку ў роспісах цэркваў у Эксе і ў Тулоне. У Тулоне ў 1706—1707 гадах ён вывучаў скульптуры П’ера Пюжэ. Там жа 17 мая 1706 года ажаніўся з Маргарытай Лебрэн, дачкой тулонскага адваката.
У 1707 годзе Жан-Батыст пакінуў Тулон і на сродкі свайго апекуна, прынца Віктара Амадэя Савойскага-Карыньянскага, адправіўся ў Рым, дзе браў урокі жывапісу ў Бенедэта Луці ў Французскай Акадэміі на віле Медычы. У Рыме ён напісаў карціны для некалькіх цэркваў; найбольш вядомая з яго рымскіх прац — «Пакута Хрыста» для царквы Санта-Марыя-ін-Манцічэлі. Пасля смерці бацькі ён шмат часу надаваў мастацкай адукацыі малодшага брата Шарля Андрэ ван Лоа, які стаў пасля знакамітым мастаком.
Па вяртанні на радзіму з Італіі, Жан-Батыст некаторы час правёў у Турыне, пры двары герцага Савойскага Карла-Эмануіла III, пісаў партрэты савойскай арыстакратыі. З 1720 года жыў і працаваў у Парыжы. Пісаў свецкія партрэты, карціны для царквы абацтва Сен-Жэрмен-дэ-Прэ, распісваў плафон палаца Пале-Раяль. Займаўся рэстаўрацыйнымі працамі, у прыватнасці панаўленнем роспісаў Франчэска Прымаціча ў палацы Фантэнбло. 23 лютага 1731 г. быў прыняты ў Каралеўскую Акадэмію жывапісу і скульптуры.
У 1735 годзе Жан-Батыст вырашыў вярнуцца ў Праванс, але замест гэтага з’ехаў у Парыж. У канцы года ён даведаўся, што яго сын Луі-Мішэль ван Лоа прызначаны першым жывапісцам караля Іспаніі. Паміж 1738 і 1742 гадамі ён працаваў у Лондане, дзе яго карціны мелі вялікі поспех, сярод іншых — партрэты першага лорда Казначэйства Роберта Уолпала, паэтаў Аляксандра Поўпа і Колі Сайбера. Вялікі поспех набыў партрэт спадчынніка англійскага прастола Фрэдэрыка.
Яго вяртанне ў Францыю тлумачылася станам здароўя. Мастак адкрыў майстэрню ў Вандомскім павільёне, якім валодаў некаторы час. Сканаў 19 снежня 1745 года.
Двое сыноў Жана-Батыста ван Лоа: Луі-Мішэль ван Лоа і Шарль-Амедэй-Філіп ван Лоа сталі мастакамі.
Коўбаўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стаўбунскага сельсавета.
Анастасія (балет)
Анастасія — балет у 2-х актах Вячаслава Кузняцова. Прэм’ера адбылася 30 кастрычніка 2018 года на сцэне Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета. У дзень прэм’еры галоўныя партыі выканалі: заслужаныя артысты Рэспублікі Беларусь Ірына Яромкіна (Анастасія), Антон Краўчанка (Сямён Слуцкі), Юрый Кавалёў (Міхаіл Глінскі), уладальніца медаля Францыска Скарыны Аляксандра Чыжык (Заіра), Такатошы Мачыяма (хан Ахмат).
Гісторыя
«Анастасія» — другая сумесная праца кампазітара В. Кузняцова і харэографа-пастаноўшчыка Ю. Траяна (папярэдняй быў балет «Вітаўт», пастаўлены ў 2013 годзе). «Вітаўт» і «Анастасія» складаюць дылогію, прысвечаную часам Вялікага княства Літоўскага і беларускаму нацыянальнаму характару.
Аўтарам лібрэта выступіў вядомы беларускі драматург Анатоль Дзялендзік. Па яго сцэнарыі ў 2003 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм» быў зняты фільм «Анастасія Слуцкая». Балетная версія аб’яднала два аўтарскія сцэнарыі: да Анастасіі дадалі гісторыю князя Галіцына — чалавека, які дамагаўся рукі слуцкай княгіні пасля смерці яе мужа Сямёна.
Сюжэт
Балет прысвечаны адной з самых яскравых жанчын старажытнай Беларусі — Анастасіі Слуцкай. Яна пасля смерці мужа кіравала княствам і выратавала горад ад татараў. Хаця ў анатацыі «Анастасія» значыцца як харэаграфічная легенда, у яе аснове — усё ж рэальныя падзеі нацыянальнай гісторыі перыяду ВКЛ пяцівекавой даўніны. Паказана Слуцкае княства на стыку 15-16 стагоддзяў. У цэнтры батальных перыпетый — лёс жанчыны — дочкі Мсціслаўскага князя Анастасіі Слуцкай.
Харэаграфія і пастаноўка
Харэограф, балетмайстар-пастаноўшчык — народны артыст Беларусі Юрый Траян.
Дырыжор-пастаноўшчык — заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь Андрэй Галанаў.
Мастак-пастаноўшчык (сцэнаграфія) — уладальнік медаля Францыска Скарыны, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Аляксандр Касцючэнка.
Мастак-пастаноўшчык (касцюмы) — Кацярына Булгакава.
Мастак па святле — Ірына Вторнікава.
Дырыжоры — уладальнік медаля Францыска Скарыны Іван Касцяхін, заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь Мікалай Калядка.
NGC 6027E
NGC 6027E (іншыя абазначэнні — UGC 10116, 7ZW 631, MCG 4-38-10, VV 115, ZWG 137.10, HCG 79B, KUG 1556+208, PGC 56579) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Неспіш
Не́спіш — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. У басейне ракі Друйка (цячэ праз возера), за 4 км на ўсход ад горада Браслаў, каля вёскі Рубеж. Належыць да групы Браслаўскіх азёр і знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Агульнае
Плошча паверхні возера 4,26 км². Найбольшая глыбіня 6,3 м. Даўжыня 4,13 км. Найбольшая шырыня 1,4 км. Даўжыня берагавой лініі 16,5 км. Аб’ём вады 13,8 млн. м³. Плошча вадазбору 781 (761 ) км².
Катлавіна возера складанага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны вышынёй 10—12 м, на паўночным-захадзе абразійныя. Берагі нізкія, пясчаныя, задзернаваныя. Берагавая лінія звілістая, утварае шмат заліваў і мысоў. Пойма шырынёй 5—10 м. Падводная частка катлавіны складаецца з 3 плёсаў. Дно да глыбіні 4,5 м выслана пясчанымі і апясчаненымі адкладамі, глыбей — сапрапелем. На возеры 15 астравоў агульнай плошчай 0,31 км² (Доўгі, Высокі, Манастыр і інш.). Уздоўж берагоў паласа надводнай расліннасці шырынёй да 160 м.
Флора і фаўна
У возеры водзяцца лешч, судак, шчупак, плотка і іншыя віды рыб.
Населеныя пункты
На беразе возера знаходзяцца наступныя вёскі:
Турызм
Па возеры праходзіць турысцкі маршрут.
Калыбань
Калы́бань (, Колыбань) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пасялковага савета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (270 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Афіцыйна ліквідана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 41 км на поўдзень ад Брагіна, 7 км ад чыгуначнай станцыі Пасудава (на лініі Оўруч — Палтава), 171 км ад Гомеля.
Водная сістэма
Рака Брагінка (прыток Дняпра).
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з 2 крывалінейных, амаль паралельных паміж сабой вуліц мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі гарадзішча I-га тысячагоддзя н. э. (4 км на поўдзень ад вёскі, на правым беразе рацэ Брагінка) і курганны магільнік (6 насыпаў, 2 км на паўднёвы захад ад вёскі, ва ўрочышчы Замосце) сведчаць пра засяленне тутэйшых месцаў з глыбокай старажытнасці. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў валоданні Патоцкіх, затым — Масальскіх. Дваранін Местар меў тут у 1876 годзе 1971 дзесяціну зямлі, вадзяны і конны млыны. У 1885 годзе размяшчаўся конны млын. У выніку пажару 16 жніўня 1895 года згарэла палова вёскі. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы знаходзіліся хлебазапасны магазін, карчма; побач была аднайменная сядзіба. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета.
З 8 снежня 1926 года па 8 студзеня 1987 года цэнтр Калыбанскага сельсавета Камарынскага, з 25 снежня 1962 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1929 годзе функцыянавалі школа, хата-чытальня, аддзяленне спажывецкай кааперацыі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны араты», працавалі 3 вятракі, 2 конныя крупадрабілкі, гамарня, воўначасальня, шорная майстэрня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 года фашысты спалілі 265 двароў, забілі 7 жыхароў. У баі каля вёскі 23 верасня 1943 года адмеціліся камандзір артылерыйскай батарэі старэйшы лейтэнант І. М. Ляшэнка, камандзір роты старэйшы лейтэнант В. Л. Млынароў, наводчыкі прылад А. Г. Казлоў і М. Д. Ольчэў (ім прысвоена званне Героя Савецкага Саюза). У 1970 годзе была цэнтрам калгаса «Ленінскі шлях». Месцаваліся сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, швейная майстэрня, 2 крамы. З 8 студзеня 1987 года па 13 снежня 1991 года вёска ўваходзіла ў склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.
Бюраканская астрафізічная абсерваторыя
Бюраканская астрафізічная абсерваторыя імя В. А. Амбарцумяна — адна з вядучых навуковых устаноў Нацыянальнай акадэміі навук Арменіі. Абсерваторыя знаходзіцца ў Арагацотнскай вобласці ў Арменіі на паўднёвым схіле гары Арагац на вышыні 1490 м на ўскраіне вёскі Бюракан. Комплекс будынкаў абсерваторыі з'яўляецца архітэктурным помнікам.
Мікалай Мяфодзьевіч Язубец
Мікалай Мяфодзьевіч Язубец (, в. Цмень 1,, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Бюраканская астрафізічная абсерваторыя
Гісторыя
Афіцыйнае адкрыццё абсерваторыі адбылося толькі 19 верасня 1956 года.
Мікалай Мяфодзьевіч Язубец
Біяграфія
Нарадзіўся 4 чэрвеня 1955 года ў в. Цмень 1 Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Бюраканская астрафізічная абсерваторыя
Гісторыя
На тэрыторыі абсерваторыі ў 1961 годзе была створана станцыя Астранамічнага інстытута імя В. В. Собалева (раней АТ ЛДУ).
Мікалай Мяфодзьевіч Язубец
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут.
Працаваў ветэрынарным фельчарам ветэрынарнага ўчастка Кобрынскай раённай ветэрынарнай станцыі; ветэрынарным урачом, галоўным ветэрынарным урачом саўгаса, племсаўгаса, племзавода «Дружба» Кобрынскага раёна; вядучым ветэрынарным урачом, кіраўніком тэрапеўтычнай групы Кобрынскай раённай ветэрынарнай станцыі; першым намеснікам начальніка ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Кобрынскага раённага выканаўчага камітэта; дырэктарам Кобрынскай птушкафабрыкі; першым намеснікам старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта; генеральным дырэктарам Брэсцкага канцэрна «Мясамалпрам»; старшынёй Баранавіцкага раённага выканаўчага камітэта.
З'яўляўся дэпутатам Кобрынскага раённага і Батчынскага сельскага Саветаў дэпутатаў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дзвюх дачок і сына.
Балта-славянскія мовы
Ба́лта-славя́нскія мовы — гіпатэтычная група моў, якая аб'ядноўвае ў сабе балцкую і славянскую галіны індаеўрапейскае моўнай сям'і.
Балцкія і славянскія мовы маюць шэраг лінгвістычных рыс, адсутных у іншых галінах індаеўрапейскай сям'і моў, што дае падставу некаторым мовазнаўцам прапаноўваць гіпотэзы аб колішнім сумесным развіцці будучых балцкіх і славянскіх моў. Пэўная частка сучасных індаеўрапеістаў лічыць балцкія і славянскія мовы часткай адной групы ў складзе індаеўрапейскай сям'і, аднак некаторыя аспекты іх зносін застаюцца нявызначанымі, што падмацоўваецца палітычнымі фактарамі. Іншыя лінгвісты выказваюць меркаванні пра падзел гіпатэтычнай балта-славянскай групы на тры галіны: усходнебалцкую, заходнебалцкую і славянскую.
Існуюць спробы рэканструкцыі прабалта-славянскай мовы, якая, у выпадку пацвярджэння балта-славянскай гіпотэзы, з'яўляецца агульным продкам прабалцкай і праславянскай мовы, і аддзялілася, у сваю чаргу, ад праіндаеўрапейскай мовы. Пры рэканструкцыі прабалта-славянскай мовы ў лінгвістыцы выкарыстоўваюцца метады кампаратывістыкі і, у прыватнасці, асаблівыя гукавыя законы. Паводле гэтых гіпотэз адзін з найбольш інавацыйных дыялектаў прабалта-славянскага дыялектнага кантынуума вылучыўся з яго складу і потым даў пачатак праславянскай мове, ад якой паходзяць усе славянскія мовы.