cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ганна Шведская
Шведскае праўленне яе брата
У лістападзе 1592 года яе брат Жыгімонт перайшоў на шведскі прэстол пасля смерці іх бацькі. У верасні 1593 года Ганна вярнулася ў Швецыю ў кампаніі брата караля Жыгімонта і нявесткі каралевы Ганны. Папскі пасланнік Германіка Малашпіна паставіўся да яе з недаверам. У часы скандальнага бунту паміж каталікамі і пратэстантамі падчас адпявання свайго польскага музыкі Соўкі ў Царкве Рыдархольмена ў лістападзе 1593, яе уласны святар Олаўс Сімоніс ўдзельнічаў на баку пратэстатаў. Сама Ганна ў лютым 1594 года ва Упсале наведала свайго дзядзьку Карла, герцага Сёдэрманландскага, і прысутнічала на антыкаталіцкай пропаведзі Эрыкуса Шэперуса. Жыгімонт меў планы зрабіць Ганну сваім рэгентам у Швецыі падчас знаходжання ў Польшчы. Аднак супраць гэтага плана выступіў герцаг Карл, які дамогся прызначэння Шведскай рады.
У 1594 годзе Жыгімонт вярнуўся ў Польшчу, а Ганна засталася ў Швецыі. Папскі пасланнік Маласпіна пераканаў яго пакінуць яе з-за ўдзелу ў рэлігійных беспарадках у Рыдархолмскіркане і нагадаў пра пагрозу архіепіскапа адлучэння ад царквы. Ганна атрымала ў дапамогу замак Стэгеборг як месца жыхарства ўласнага двара ў феадальных раёнах Хамаркінд, Б’ёркекінд, Эсткінд і Лёсінг Хярад. У Стэгеборгу яна развівала свае інтарэсы да фітатэрапіі. У 1595 годзе Ганна дамовілася пра шлюб паміж фрэйлінай Сігрыд Браге і Ёханам Гіленстыернай. Гэта стала вялікім скандалам, калі Браге была заручана з іншай сям’ёй. Герцаг Карл адмовіўся ад пасярэдніцтва, і Ганна, нарэшце, здолела стварыць паселішча паміж сем’ямі ў Сёдэрчэпінгскім рыксдагу 1595 годзе. Вяселле таксама выклікала часовае адчужэнне ў адносінах паміж Ганнай і Густавам Браге, але неўзабаве яны памірыліся.
Справа «Спарэ» павінна была стаць апошнім разрывам паміж Ганнай і герцагам Карлам. Граф Эрык Ларсан Спарэ быў заўзятым прыхільнікам Жыгімонта, і Ганна захоўвала скрынку для яго жонкі Эбы Спарэ, сястры яе галоўнай фрэйліны, якая чакала Маргарыту Браге (1559—1638), у Стэгеборгу, якую герцаг Карл падазраваў, што яна ўтрымлівае падазроныя дакументы. Калі Ганна пакінула Стэгеборг каб прысутнічаць на смяротным ложы каралевы ўдавы Гунілы Бельке ў 1597 годзе, герцаг Карл абшукаў яе дом, скрынка Эбы Спарэ і перапіска Ганны з парай Спарэ былі канфіскаваныя, і падверглі Эбу Спарэ, а таксама яе сястру, старэйшую фрэйліну Ганны, Маргарыту Браге, на допыт з нагоды крыптаграфіі, якую ён знайшоў у лістах Ганны, і абвінаваціў Эбу Спарэ ў кантрабандзе з яе братам, меркаваным каханым Ганны, Густавам Браге.
З 1592 года Жыгімонт вёў перамовы аб шлюбе паміж Ганнай і маркграфам Янам Георгам Брандэнбургскім, але палітычная напружанасць працягвала затрымліваць пагадненне. У лютым 1598 года Жыгімонт запатрабаваў, каб Карл дазволіў Ганне вярнуцца ў Польшчу, бо яе вяселле з Янам Георгам было нарэшце прызначана на Вялікдзень у гэтым годзе. Карл паспрабаваў прадухіліць яе выезд, патрабуючы інвентарызацыі яе шведскай маёмасці і абяцання, што яна будзе канфіскавана дзяржавай, калі яна памрэ незамужняй. Ганна пратэставала, параіла Карлу супрацоўнічаць з Жыгімонтам і прапанавала сябе як пасярэдніка. Па вяртанні Жыгімонта ў Швецыю Ганна адразу ж далучылася да яго ў грамадзянскай вайне, якая разгарэлася паміж Жыгімонтам і Карлам. Ёй было дадзена заданне быць пасярэднікам, але з-за недаверу Карла да яе яна не змагла шмат чаго дасягнуць. Пасля паразы Жыгімонта ў бітве пры Стонгебру ў 1598 годзе яна пакінула Швецыю, каб жыць з ім у Польшчы.
Пазнейшае жыццё ў Польшчы
Пасля 1598 года Ганна правяла астатняе жыццё ў Польшчы, хаця заўсёды называла сябе прынцэсай Швецыі. Яна вядома як Anna of Svecia (Ганна Шведская), яна была пратэстантам- членам каталіцкай каралеўскай сям’і і выступала ў якасці абаронцы высланых пратэстанцкіх шведскіх лаялістаў Жыгімонта і польскіх пратэстантаў. Княгіня Ганна падтрымлівала добрыя адносіны і ўплыў на Жыгімонта, і яна выконвала функцыі яго палітычнага саветніка па дзяржаўных справах, што зрабіла яе супярэчлівай фігурай у Польшчы.
Падчас палону Карла Гіленхельма, пазашлюбнага сына герцага Карла, у Польшчы ў 1610-13 гадах, яна надавала яму вялікую ўвагу. Ёй было даручана Жыгімонтам дапытаць Гіленхельма, у той час, калі Жыгімонт, схаваўшыся за заслонай, падслухваў. Яна абвінаваціла Карла ў змове з мэтай прыцягнуць канфлікт паміж Жыгімонтам і Юханам III, што Гіленхэльм адмаўляў. Ганна засталася незамужняй. У 1602 годзе герцаг Карл дэ Гансага-Невер прапанаваў шлюб з французскім прынцам, які так і не быў рэалізаваны. Перамовы з Янам Георгам Брандэнбургскім былі канчаткова спынены ў 1609 годзе. Чуткі пра тое, што яна мела любоўныя адносіны са ссыльным шведскім графам Густавам Браге, прыхільнікам Жыгімонта, ніколі не пацвердзіліся, але імі карыстаўся Карл IX, які баяўся яе палітычнага ўплыву і ў лісце да Жыгімонта 1607 года пісаў: «Твая атрутная сястра, стваральніца ўсяго злога і народжаная да знішчэння ўсіх зямель і каралеўства». Калісьці Карл IX баяўся, што яна выйдзе замуж за расійскага цара Дзмітрыя, што, аднак, было ілжывай чуткай.
Жыгімонт зрабіў Ганну старастай Брадніцы ў 1605 годзе і Голубы ў 1611 годзе. Яна падзяляла свой час паміж сваімі феадальным валоданнямі і дваром брата. Апанажам Ганны быў Страсбург (цяпер Брадніца), каралеўскі прускі раён у Польшчы недалёка ад Балтыкі, дзе яна жыла ў Голубе і Страсбургу. Яна стала вельмі паважанай дзякуючы сваёй выдатнай вучобе. Яна цікавілася літаратурай, музыкай, садоўніцтвам і медыцынай. Яна была спецыялістам у галіне лекавых траў і мела ўласную аптэку. З дапамогай італьянскага памочніка яна самастойна правяла эксперыменты ў галіне фітатэрапіі. Яна фінансавала гербарый Сымона Сірэнія.
Ганну пахавалі ў касцёле Найсвяцейшай Марыі ў Торуні, Польшча, праз некалькі гадоў пасля яе смерці, бо Папа ўпершыню забараніў пахаванне пратэстанта на блаславёных могілках у каталіцкай Польшчы. Толькі яе пляменнік, кароль Уладзіслаў IV Ваза, атрымаў адмену гэтага ўказа. Ён пабудаваў выдатны чорны помнік з мармуровай грабніцы з белай алебастравай фігурай каханай цёткі.
Юрый Паўлавіч Казакоў
Юрый Паўлавіч Казакоў (Казаков Юрий Павлович; 8 жніўня 1927, Масква — 29 лістапада 1982, Масква) — рускі савецкі пісьменнік, сцэнарыст. Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў савецкай навелістыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 жніўня 1927 у Маскве ў сям’і рабочага, выхадца з сялян Смаленскай губерні. У аўтабіяграфіі (1965) пісаў: «У родзе нашым, наколькі мне вядома, не было ніводнага адукаванага чалавека, хоць таленавітыя былі многія».
Бацька Павел Гаўрылавіч быў цесляром, некалькі гадоў ён правёў у ссылцы на поўначы (у пасёлку Солга ў Вельскім раёне, Архангельская вобласць), быў асуджаны ўладамі ў 1933 годзе за нелаяльныя размовы. Маці Усціння Андрэеўна прыехала ў Маскву са Смаленскай вобласці, працавала нянькай у сем’ях, падсобніцай на заводзе. Яна атрымала адукацыю медсястры.
Вырас пісьменнік на Арбаце, у доме № 30.
Быў кантужаны пры выбуху бомбы, якая ўпала ў суседнім квартале. З таго часу ўсё жыццё заікаўся.
Юрыя Казакова назавуць пазней пісьменнікам Поўначы, які ўздымаў пытанні аб захаванні культуры і помнікаў архітэктуры (у Карэліі (Кіжы, эпас «Калевала»), Спаса-Праабражэнскі Салавецкі стаўрапігіяльны мужчынскі манастыр). Але Казакоў любіў не толькі крайнюю халодную поўнач з яе непаўторнай прыродай, але і саму Расію, яе бязмежныя полі, лясы, вёскі, з яе жыхарамі.
Скончыў будаўнічы тэхнікум у 1946 годзе, доўга займаўся музыкай і затым паступіў у 1951 годзе ў музычнае вучылішча імя Гнесіных. Быў прыняты ў склад аркестра МАМТ імя К. С. Станіслаўскага і У. І. Неміровіча-Данчанкі. Аднак, ужо ў 1952 годзе зразумеў, што музыка не з’яўляецца яго прызваннем, бо ён хоча займацца літаратурай.
Першыя творы Казакова з’явіліся ў друку ў 1952—1953 гадах (п’еса «Новы станок», апавяданне «Пакрыўджаны полісмен»). Хутка звярнулі на сябе ўвагу паляўнічыя апавяданні маладога аўтара. У 1958 годзе скончыў Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага. Рэкамендацыю ў Саюз пісьменнікаў даў яму рускі пісьменнік К. Г. Паўстоўскі.
Юрый Казакоў часта ездзіў на Рускую Поўнач, гэтая зямля цягнула яго першароднай самабытнасцю. На працягу многіх гадоў ён запаўняў «Паўночны дзённік» — зборнік пуцявой прозы, гістарычных экскурсаў, партрэтаў памор’я. Адзін з апошніх твораў — аповесць «Хлопчык з снежнай ямы» — апавядае пра неардынарны лёс ненецкага самародка Тыка Вылка. У ім жыў дух вандроўцы і журналіста.
Яго ведалі і чыталі за мяжой, але не ў Савецкім Саюзе. Чытачы адкрыюць яго прозу на рускай Поўначы. Руская Поўнач прыцягвала пісьменніка сваім магнітам: непакорлівасцю прыроды і самабытнасцю культуры карэннага насельніцтва (мова, звычаі, побыт і гаспадарка).
У 1964 годзе прыняў удзел у напісанні калектыўнай дэтэктыўнага рамана «Смяецца той, хто смяецца», апублікаванага ў газеце «Неделя».
Увесну 1967 года ездзіў у Францыю (у Парыж) збіраць матэрыялы для задуманай кнігі пра свайго любімага пісьменніка — Івана Буніна. Сустракаўся з літаратарамі Барысам Зайцавым, Георгіем Адамовічам і іншымі людзьмі, якія блізка ведалі нобелеўскага лаўрэата. Захаваліся жывыя запісы.
Найлепшыя апавяданні Казакова былі перакладзены на асноўныя мовы Еўропы, у Італіі яму была прысуджана Дантоўская прэмія (1970). Ганарар ад перакладу трылогіі Абдзіжаміла Нурпеісава «Кроў і пот» дазволіў Казакову набыць лецішча ў Абрамцаве, якое стала яго пастаянным домам.
У апошняе дзесяцігоддзе жыцця Казакоў пісаў мала і яшчэ радзей друкаваўся. Па словах Юрыя Нагібіна, яго «быццам знарок вытрымлівалі ў Абрамцаўскай запойнай цемры».
NGC 806-1
NGC 806-1 (іншыя абазначэнні — MCG -2-6-21, KUG 0201-101, IRAS02010-1010, PGC 7835) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юрый Паўлавіч Казакоў
Біяграфія
Памёр 29 лістапада 1982 года. Пахаваны ў Маскве на Ваганькаўскіх могілках. Там жа пахавана ўдава пісьменніка Тамара Міхайлаўна Суднік-Казакова вясной у 2021 годзе.
Пасмяротна выдадзена кніга «Дзве ночы» з неапублікаванымі (галоўным чынам няскончанымі) творамі. Апошняя рэдакцыя ўдавы пісьменніка і яго сына.
Пісьменнік Юрый Нагібін сведчыў, што дача Казакова, на якой пасля смерці заставаўся яго архіў, была падвергнутая разграбленню, шмат рукапісаў панеслі з сабой невядомыя людзі.
Антон Канстанцінавіч Леанцюк
Камандзір артбатарэі, якая 4 ліпеня 1944 г. каля в. Узляны за 3 гадзіны адбіла 6 варожых контратак, знішчыла многа жывой сілы і баявой тэхнікі.
Узнагароджаны ордэнам Леніна, Айчыннай вайны І ступені, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі. Ганаровы грамадзянін г. Мар’іна Горка (1988 г.). Яго імя носіць вуліца ў в. Узляны.
Акры
Акры (Acre) — штат на паўночным захадзе Бразіліі, адносіцца да Паўночнага рэгіёна краіны, размешчаны на поўдзень ад экватара. Адміністрацыйны цэнтр - горад Рыу-Бранка. Мяжуе на поўначы са штатам Амазонас, на ўсходзе - са штатам Рандонія, на паўднёвым усходзе - з Балівіяй, на паўднёвым-захадзе - з Перу.
Штат займае па плошчы 16 месца ў Бразіліі (152 581,388 км²), а па насельніцтву - 25 месца (732 793 чалавек).
Геаграфія
Тэрыторыя адносіцца да басейна Амазонкі. На заходняй мяжы з Перу — горы Сера-ду-Дывізор (Кантамана) максімальная вышыня 609 м.
Асноўныя рэкі: прытокі Амазонкі — Журуа і Пурус (з прытокамі) працякаюць у напрамку на поўнач і паўночны ўсход.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі
Штат падзяляецца на два мезарэгіёна Валі-ду-Акры (усходні) і Валі-ду-Журуа (заходні), якія ў сваю чаргу падзяляюцца на шэраг мікрарэгіёнаў.
Эканоміка
Насельніцтва займаецца ў асноўным зборам соку гевеі і бразільскіх арэхаў па рэках, і вырошчваннем маніёка. Таксама ў штаце вырабляюцца лесанарыхтоўкі, на мяжы з Перу - залатыя капальні.
Леанід Ільіч Брэжнеў
Леані́д Ільі́ч Брэ́жнеў, (, г. Каменскае, Екацерынаслаўская губерня, Расійская імперыя; зараз горад Кам’янскэ, Днепрапятроўская вобласць (Украіна) —, Масква, СССР) — кіраўнік савецкай дзяржавы ў 1964—1982 гадах. Першы Сакратар ЦК КПСС з 1964 (з 1966 Генеральны Сакратар) і Старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР з 1960 па 1964 і з 1977 па 1982.
Герой Сацыялістычнай Працы (1961) і чатырохкратны Герой Савецкага Саюза (1966, 1976, 1978, 1981). Лаўрэат Міжнароднай Ленінскай прэміі «За ўмацаванне міру паміж народамі» (1973) і Ленінскай прэміі па літаратуры (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Каменскім Екацерынаслаўскай губерні (цяпер горад Кам’янскэ Днепрапятроўскай вобласці Украіны) у сям’і Іллі Якаўлевіча Брэжнева (1874—1930) і Наталлі Дзянісаўны Мазалавай (1886—1975). Яго бацька і маці нарадзіліся і да пераезду ў Каменскае пражывалі ў с. Брэжнева (цяпер Курскага раёна Курскай вобласці). Брат — Брэжнеў Якаў Ільіч (1912—1993). Сястра — Брэжнева Вера Ільінічна (1910—1997).
У розных афіцыйных дакументах, уключаючы пашпарт, нацыянальнасць Леаніда Брэжнева паказвалася як украінец або рускі (гл. раздзел «Дакументы» гэтага артыкула).
У 1915 годзе быў прыняты ў класічную гімназію, якую скончыў у 1921 годзе. З 1921 года працаваў на Курскім маслабойным заводзе. У 1923 годзе ўступіў у камсамол. Скончыў Курскі каморніцка-меліярацыйны тэхнікум (1923—1927) і Днепрадзяржынскі металургічны інстытут (1935).
У Днепрадзяржынску Леанід Брэжнеў жыў у сціплым двухпавярховым, на чатыры кватэры доме № 40 на праспекце Пеліна. Цяпер яго называюць «Лёнін дом». Па словах яго былых суседзяў, вельмі любіў ганяць галубоў з галубятні, якая стаяла ў двары (цяпер на яе месцы гараж). Апошні раз ён наведаў сваё радавое гняздо ў 1979 годзе, сфатаграфаваўся з яго жыхарамі на памяць.
Пасля заканчэння ў 1927 годзе тэхнікума атрымаў кваліфікацыю каморніка 3-га разраду і працаваў землеўсаветнікам: некалькі месяцаў у адным з паветаў Курскай губерні, потым у Коханаўскім раёне Аршанскай акругі БССР (цяпер Талачынскі раён).
У 1927 годзе ажаніўся. У сакавіку таго ж года быў перакінуты на Урал, дзе працаваў: землеўсаветнікам, загадчыкам раённым зямельным аддзелам, намеснікам старшыні Бісерцкага райвыканкама Уральскай вобласці (1929—1930), намеснікам начальніка Уральскага абласнога зямельнага кіравання. У верасні 1930 года з’язджае і паступае ў Маскоўскі інстытут машынабудавання імя М. І. Калініна, а ўвесну 1931 года пераводзіцца студэнтам на вячэрні факультэт Днепрадзяржынскага металургічнага інстытута, і адначасова з вучобай працуе качагарам-слесарам на заводзе. Член ВКП(б) з 24 кастрычніка 1931 года.
Павульскае
Паву́льскае возера (Павулле, Цётча) — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 18 км на паўночны ўсход ад Ушачаў, каля вёскі Павулле. Належыць да групы Ушацкіх азёр, знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка.
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
У 1935—1936 гадах служыў у войску: курсант і палітрук танкавай роты ў Забайкаллі (пасёлак Пясчанка размешчаны ў 15 км на паўднёвы ўсход ад горада Чыты). Скончыў курсы матарызацыі і механізацыі Чырвонай Арміі, за што было прысвоена першае афіцэрскае званне — лейтэнант. (Пасля яго смерці з 1982 года Пясчанскаму танкаваму навучальнаму палку было прысвоена імя Л. І. Брэжнева).
Павульскае
Плошча возера Павульскае складае 8,54 км². Найбольшая глыбіня возера 5,5 м, сярэдняя 3,1 м. Даўжыня возера 6,4 км, найбольшая шырыня 1,5 км. Даўжыня берагавой лініі — 25 км. Аб’ём вады ў возеры складае 26,75 млн м³, плошча вадазбору — 652 км².
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
У 1936—1937 гадах дырэктар металургічнага тэхнікума ў Днепрадзяржынску. З 1937 інжынер на Дняпроўскім металургічным заводзе імя Ф. Э. Дзяржынскага. З мая 1937 года намеснік старшыні Днепрадзяржынскага гарвыканкама. З 1937 на працы ў партыйных органах.
Павульскае
Катлавіна возера падпруднага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышыню 6—8 м, на поўначы і захадзе вышыня схілаў сягае да 20 м, разараныя. Берагавая лінія звілістая. У паўднёва-усходняй частцы возера 2 вузкія залівы. Берагі вадаёма нізкія, пясчаныя, знаходзяцца пад хмызняком. На пэўных участках берагі забалочаныя.
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
З 1938 года — загадчык аддзела Днепрапятроўскага абкама кампартыі Украіны, c 1939 года сакратар абкама.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны прымае ўдзел у мабілізацыі насельніцтва ў Чырвоную Армію, займаецца эвакуацыяй прамысловасці, затым на палітычных пасадах у дзеючай арміі: намеснік начальніка палітуправы Паўднёвага фронту. Будучы брыгадным камісарам, пры скасаванні інстытуту ваенных камісараў у кастрычніку 1942 года замест чаканага генеральскага звання быў ​​атэставаны палкоўнікам.
Павульскае
На паўночным усходзе і ўсходзе забалочаная пойма шырынёй да 25 метраў. Мелкаводдзе пясчанае і пясчана-гліністае. Асноўная частка дна возера выслана крэменязёмістым сапрапелем (сярэдняя магутнасць слою каля 6 м). Мінералізацыя і празрыстасць вады вагаецца ад 200 мг/л і 0,7—1,3 м адпаведна ўлетку да 250 мг/л і 2,5 м зімой. На возеры востраў плошчай 6 га (0,06 км²).
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
Чарнавой працы цураецца. Вайскоўскія веды вельмі слабыя. Многія пытанні вырашае як гаспадарнік, а не як палітработнік. Да людзей ставіцца не аднолькава роўна. Схільны мець любімчыкаў.
З 1943 — начальнікам палітаддзела 18-​​й арміі. Генерал-маёр (1943).
Павульскае
Расліннасць пашыраецца на адлегласці да 250 м ад берага і да глыбіні 3 м. Сярод раслін: чарот, разак, трыснёг, рдзесты і інш.
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
Начальнік палітаддзела 18-й арміі палкоўнік Леанід Ільіч Брэжнеў сорак разоў прыплываў на Малую Зямлю, а гэта было небяспечна, бо некаторыя суда ў дарозе падрываліся на мінах і гінулі ад прамых снарадаў і авіяцыйных бомбаў. Аднойчы сейнер, на якім плыў Брэжнеў, напароўся на міну, палкоўніка выкінула ў моры… яго падабралі матросы…
Павульскае
Каля возера вёскі Павулле, Двор Павулле, Гарадок, Сонькін Рог.
Міхневічы
Мі́хневічы (, Михневичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
"«У адбіванні наступу немцаў актыўны ўдзел прымаў начальнік палітаддзела 18-ай арміі палкоўнік тав. Брэжнеў. Разлік аднаго станковага кулямёта (радавыя Кадыраў, Абдурзакаў, з папаўнення) разгубіўся і не адкрыў своечасова агню. Два ўзводы немцаў скарыстаўшыся гэтым, падабраліся да нашых пазіцый на кідок гранаты. Тав. Брэжнеў фізічна ўздзейнічаў на кулямётчыкаў і прымусіў іх уступіць у бой. Нясучы значныя страты, немцы адступілі, кінуўшы на поле бою некалькі параненых. Па загадзе тав. Брэжнева разлік вёў па іх прыцэльны агонь, пакуль не знішчыў»."
Павульскае
У 1563—1576 гадах на беразе возера існаваў Красны замак (вядомы паводле малюнка С. Пахалавіцкага 1579 года).
Леанід Ільіч Брэжнеў
Біяграфія
З чэрвеня 1945 года начальнік палітуправы 4-га Украінскага фронту, затым — палітупраўленняў Прыкарпацкай ваеннай акругі, удзельнічаў у падаўленні бандэраўшчыны.
Удзельнік Парада Перамогі 24 чэрвеня 1945 года камісарам зводнага палка 4-га Украінскага фронту.
З лета 1950 года быў вылучаны першым сакратаром ЦК Кампартыі Малдовы, па кастрычнік 1952 года, калі на XIX з’ездзе партыі ён упершыню абіраецца членам ЦК, а на пасляз’ездаўскім пленуме ЦК абіраецца сакратаром ЦК і кандыдатам у члены Прэзідыума ЦК партыі, таксама член пастаянных камісій пры Прэзідыуме ЦК для замежных спраў і па пытаннях абароны (у апошняй з 19.11.1952). Са смерцю Сталіна ў сакавіку 1953 года Брэжнеў вызвалены ад абедзвюх пасад і прызначаны начальнікам палітуправы Ваенна-марскога міністэрства. Па сцвярджэнні Млечына, у тым жа месяцы адбылося аб’яднанне Ваеннага і Ваенна-Марскога Міністэрстваў для ўтварэння Міністэрства абароны, былі аб’яднаны і іх палітычныя органы, і Брэжнеў застаўся без працы.
У маі Брэжнеў звярнуўся з лістом да Малянкова з просьбай накіраваць яго на працу ў партарганізацыі Украіны. Загадам міністра абароны № 01608 21 мая Брэжнеў быў вернуты ў кадры Савецкай арміі.
З 21 мая 1953 года па 27 лютага 1954 года — намеснік начальніка Галоўнага палітычнага ўпраўлення Савецкай Арміі і Ваенна-марскога флоту. Генерал-лейтэнант (4.8.1953).
У 1954 годзе па прапанове М. С. Хрушчова пераводзіцца ў Казахстан, дзе спачатку працуе другім, а з 1955 года першым сакратаром ЦК кампартыі рэспублікі.
Сакратар ЦК КПСС па абароннай прамысловасці ў 1956—1960 гадах, у 1956—1957 гадах кандыдат у члены Прэзідыума ЦК КПСС і з 1957 года член Прэзідыума (c 1966 — Палітбюро) ЦК КПСС.
У 1960 годзе прызначаны старшынёй Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР.
У 1964 годзе ўдзельнічаў у арганізацыі зрушэння М. С. Хрушчова, пасля чаго ўзначальвае сакратарыят ЦК КПСС. Леанід Брэжнеў прапаноўваў У. Я. Сямічастнаму, старшыні КДБ СССР у перыяд падрыхтоўкі Пленума ЦК КПСС 1964 года, фізічна пазбавіцца ад М. С. Хрушчова. Член Палітбюро, Прэзідыума ЦК КПСС (1964—1973), першы сакратар ЦК Кампартыі Украіны (1963—1972) Пётр Яфімавіч Шэлест успамінае: Я распавёў Падгорнаму, што сустракаўся ў Жалезнаводску з У. Я. Сямічастным, былым старшынёй КДБ СССР у перыяд падрыхтоўкі Пленума ЦК 1964. Сямічастны мне распавёў, што яму Брэжнеў прапаноўваў фізічна пазбавіцца ад М. С. Хрушчова, учыніўшы аварыю самалёта, аўтамабільную катастрофу, атручанне або арышт.
Усё гэта Падгорны пацвердзіў і сказаў, што Сямічастным і ім усё гэтыя «варыянты» ліквідацыі Хрушчова былі адкінуты…
Пра ўсё гэта калі-небудзь стане вядома! І як у гэтым святле будзе выглядаць «наш правадыр»?
Удзел у касмічнай праграме
У кнігах Брэжнева, напісаных пад яго кіраўніцтвам групай журналістаў, яму ў якасці сакратара ЦК адводзіцца кіраўніцтва і каардынацыя касмічнай праграмы СССР з самага яе з’яўлення: так, сцвярджаецца, што ён нібыта ў 1957 годзе асабіста даваў указанні С. П. Каралеву, як яму весці працы над запускам другога спадарожніка.
Л. І. Брэжнеў сцвярджае, што ён асабіста выбіраў месца для касмадрома Байканур у Казахстане, вырашая спрэчку паміж прыхільнікамі будаўніцтва касмадрома ў Казахстане і на абжытых мясцовасцях Паўночнага Каўказа, і асабіста кіраваў працамі па ўзвядзенню стартавых комплексаў. Ён пісаў:
На чале сакратарыята ЦК КПСС
14 кастрычніка б. г. адбыўся Пленум Цэнтральнага Камітэта КПСС. Пленум ЦК КПСС задаволіў просьбу т. Хрушчова М. С. аб вызваленні яго ад абавязкаў Першага сакратара ЦК КПСС, члена Прэзідыума ЦК КПСС і Старшыні Савета Міністраў СССР у сувязі з старэчым узростам і пагаршэннем стану здароўя. Пленум ЦК КПСС абраў Першым сакратаром ЦК КПСС т. Брэжнева Л. І.
1964—1977 гады
Фармальна ў 1964 годзе было абвешчана вяртанне да «ленінскіх прынцыпаў калектыўнага кіраўніцтва». Разам з Брэжневым, важную ролю ў кіраўніцтве гулялі А. М. Шалепін, М. В. Падгорны і А. М. Касыгін.
Справа ў тым, што першапачаткова фігура Брэжнева як генеральнага сакратара не разглядалася як пастаянная. І ён пра гэта выдатна ведаў.
Аднак Брэжнеў у ходзе апаратнай барацьбы здолеў своечасова ліквідаваць Шалепіна і Падгорнага і расставіць на ключавыя пасады асабіста адданых яму людзей (Ю. У. Андропава, М. А. Ціханава, М. А. Шчолакава, К. У. Чарненкі, С. К. Цвігуна . На думку вядомага даследчыка савецкай наменклатуры М. С. Васленскага, менавіта гэтай акалічнасцю тлумачыцца іх прызначэнне на высокія пасады ў кіраўніцтве СССР з прыходам Брэжнева на пост Генеральнага сакратара ЦК КПСС . Касыгін не быў ліквідаваны, але эканамічная палітыка, якая праводзілася ім, сістэматычна тарпедавалася Брэжневым.
Нам, людзям блізкім у той час да вышэйшага кіраўніцтва краіны, было вядома, што паміж імі існуюць пэўныя трэнні. І Брэжнеў не раз у размовах з намі, сакратарамі абкамаў, няўхвальна выказваўся аб дзейнасці ўрада. Што, маўляў, ён недастаткова добра працуе, і многія пытанні даводзіцца вырашаць у ЦК, гэта значыць падкрэсліваў недахопы ў працы Саўміна. І ўсім было зусім ясна, што гэтыя стрэлы арыентаваны ў Касыгіна.
Да пачатку 1970-х гг. партыйны апарат паверыў у Брэжнева, разглядаючы яго як свайго стаўленіка і абаронцу сістэмы. На думку Роя Мядзведзева і Л. А. Малчанава, партыйная наменклатура адпрэчвала любыя рэформы, імкнулася захаваць рэжым, які забяспечвае ёй уладу, стабільнасць і шырокія прывілеі, і менавіта ў брэжнеўскі перыяд партыйны апарат цалкам падпарадкаваў сабе дзяржаўны. Таксама, на іх думку, міністэрствы і выканкамы сталі простымі выканаўцамі рашэнняў партыйных органаў, а беспартыйныя кіраўнікі практычна зніклі.
22 студзеня 1969 года падчас урачыстай сустрэчы экіпажаў касмічных караблёў «Саюз-4» і «Саюз-5» на Л. І. Брэжнева быў здзейснены няўдалы замах. Малодшы лейтэнант Савецкай Арміі Віктар Ільін, пераапрануты ў чужую міліцэйскую форму, пранік да Баравіцкай брамы пад выглядам ахоўніка і адкрыў агонь з двух пісталетаў па машыне, у якой, як ён меркаваў, павінен быў ехаць генеральны сакратар. На самай справе, у гэтай машыне знаходзіліся касманаўты Лявонаў, Нікалаеў, Церашкова і Берагавой. Стрэламі быў забіты кіроўца Ілля Жаркоў, некалькі чалавек паранены, перш чым матацыкліст суправаджэння збіў стралка з ног. Сам Брэжнеў ехаў у іншай машыне (а па некаторых даных, нават іншым маршрутам) і не пацярпеў.
Сустракаецца сцвярджэнне, што ў лістападзе 1972 года Брэжнеў перанёс інсульт з цяжкімі наступствамі. Аднак урач Брэжнева акадэмік Чазаў абвяргае гэта:
У жыцці ён [Брэжнеў] толькі адзін раз, будучы першым сакратаром ЦК кампартыі Малдавіі, перанёс інфаркт міякарда. У 1957 годзе былі невялікія змены ў сэрцы, але яны насілі толькі ачаговы характар​​. З тых часоў у яго не было ні інфаркту, ні інсультаў.
У 1968 Брэжнеў і яго паплечнікі прынялі рашэнне аб уварванні ў Чэхаславакію. У сямідзесятыя гады на міжнароднай арэне адбылося частковае прымірэнне дзвюх сістэм («разрадка»). Менавіта ў гэты час (1973) Брэжнеў атрымаў Ленінскую прэмію за ўмацаванне міру паміж народамі. Праз 2 гады Брэжневым былі падпісаны Хельсінкскія пагадненні (1 жніўня 1975), які пацвердзіў непарушнасць межаў у Еўропе. ФРГ да гэтага не прызнавала Патсдамскае пагадненне, якое змяніла межы Польшчы і Германіі, і не прызнавала наяўнасць ГДР. ФРГ фактычна нават не прызнавала анексію Калінінграда і Клайпеды СССР.
Адначасова капіталістычныя краіны перайшлі ад ідэалогіі «стрымлівання камунізму», прапанаванай Гары Трумэнам, да ідэі «канвергенцыі дзвюх сістэм» і «мірнага суіснавання».
1977—1982 гады
У 1978 годзе ўзнагароджаны ордэнам «Перамога», які ўручаўся толькі ў ваенны час за выдатныя заслугі ў камандаванні фронтам пры перамогах, якія забяспечылі карэнны пералом у стратэгічнай абстаноўцы (узнагароджанне было адменена ўказам М. С. Гарбачова ў 1989 годзе).
Групе вядомых савецкіх журналістаў было даручана напісаць успаміны Брэжнева («Малая зямля», «Адраджэнне», «Цаліна»), закліканыя ўмацаваць яго палітычны аўтарытэт. Дзякуючы мільённым тыражом, ганарар Брэжнева склаў 179.241 рубель. Уключыўшы мемуары генеральнага сакратара ў праграмы школ і ВНУ і зрабіўшы іх абавязковымі для «станоўчага» абмеркавання ва ўсіх працоўных калектывах, партыйныя ідэолагі дамагліся прама процілеглага выніку — Л. І. Брэжнеў стаў героем шматлікіх анекдотаў яшчэ пры сваім жыцці.
У пачатку 1976 ён перанёс клінічную смерць. Пасля гэтага ён так і не змог фізічна аднавіцца, і яго цяжкі стан і няздольнасць кіраваць краінай з кожным годам станавіліся ўсё больш яўнымі. Брэжнеў пакутаваў астэніяй (нервова-псіхічнай слабасцю) і атэрасклерозам мазгавых сасудаў. Працаваць ён мог толькі гадзіну-дзве ў суткі, пасля чаго спаў, глядзеў тэлевізар і г. д. У яго з’явілася наркатычная залежнасць ад снатворнага — нембуталау.
Дастаткова шпрыца — і генеральны сакратар становіцца марыянеткай у чыіх-небудзь руках. Падазраю, што менавіта медыцынскае ўмяшанне зрабіла Брэжнева пародыяй на Брэжнева…
12 снежня 1979 Брэжнеў і яго бліжэйшыя паплечнікі прынялі рашэнне аб ажыццяўленні дзяржаўнага перавароту ў Афганістане і аб уводзе савецкіх войскаў у гэту краіну, што стала пачаткам шматгадовага ўдзелу СССР ва ўнутрыафганскім канфлікце.
… Дзядзька мой тэлефанаваў штодня Дзмітрыю Усцінаву і, ужываючы агульнапрыняты фальклорны дыялект, пытаўся: «Калі гэтая … вайна скончыцца?». Злуючыся і чырванеючы, генеральны сакратар крычаў у навушнік: «Дзіма, ты ж мне абяцаў, што гэта ненадоўга. Там жа нашы дзеці гінуць!»
У 1981 годзе, напярэдадні 50-годдзя знаходжання Леаніда Ільіча ў партыі, толькі для яго аднаго быў выпушчаны адліты з золата значок «50 гадоў знаходжання ў КПСС» (для іншых ветэранаў КПСС гэты знак вырабляўся са срэбра з залачэннем ).
7 лістапада 1982 года адбылося апошняе публічнае з’яўленне Брэжнева. Стоячы на трыбуне Маўзалею Леніна, ён на працягу некалькіх гадзін прымаў ваенны Парад на Чырвонай плошчы, аднак яго цяжкі фізічны стан кідаўся ў вочы нават на афіцыйнай здымцы.
Леанід Ільіч Брэжнеў памёр 10 лістапада 1982 года на дзяржаўнай дачы «Зарэчча-6». Цела было выяўлена аховай у 9 гадзін раніцы. Першым на месца смерці з палітычных дзеячаў прыехаў Ю. У. Андропаў. Аб смерці Брэжнева СМІ паведамілі толькі праз суткі, 11 лістапада ў 10 гадзін раніцы.
Пахаваны на Чырвонай плошчы ў Маскве ля Крамлёўскай сцяны.
ЗША на пахаванні прадстаўлялі віцэ-прэзідэнт Джордж Буш-старэйшы і дзяржсакратар Шульц.
Кадравая палітыка
На думку вядомага даследчыка савецкай наменклатуры М. С. Восленскага, пасля атрымання пасады Генеральнага сакратара ЦК КПСС Брэжнеў пачаў актыўна прасоўваць на вышэйшыя кіруючыя пасады членаў наменклатуры з ліку сваіх землякоў па Днепрапятроўскай вобласці і таварышаў па службе з Малдавіі.
Восленскі выказвае меркаванне пра тое, што падбор кіруючых кадраў па прынцыпе асабістага знаёмства і зямляцтва быў накіраваны на ўмацаванне асабістага ўплыву Брэжнева ў шэрагах наменклатуры.
Сям’я
Л. І. Брэжнеў быў жанаты з Вікторыяй Пятроўнай Брэжневай (народжаная Дзянісава, 1907—1995, ураджэнка Белгарада) з 11 снежня 1927 да сваёй смерці. У іх было двое дзяцей — Галіна (1929—1998) і Юрый (нар. 1933).
Галіна Брэжнева была адзін час замужам за Юрыем Чурбанавым.
Меркаванні і ацэнкі
Па апытаннях Левада-Цэнтра, праведзеным у красавіку 2013 года, Л. І. Брэжнеў названы лепшым кіраўніком Расіі. Станоўча да яго ставіцца 56 % апытаных, адмоўна ад 29 %. На другім месцы — Іосіф Сталін (50 % станоўча, 38 % адмоўна). За ім стаяць Мікалай Другі (48 % станоўча, 21 % адмоўна) і Мікіта Хрушчоў з 45 % прыхільнікаў і 35 % праціўнікаў.
Памяць
У горадзе Днепрадзяржынску, дзе нарадзіўся і правёў маладыя гады Л. І. Брэжнеў, на плошчы Вызваліцеляў (былой Кастрычніцкай) знаходзіцца бюст генеральнага сакратара ЦК КПСС, усталяваны ў 1976 годзе, як і належала ў СССР, на радзіме двойчы героя Савецкага Саюза. На будынку Днепрадзяржынскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта па праспекце Пеліна, у якім з 1931 па 1935 гады вучыўся Л. І. Брэжнеў, устаноўлена мемарыяльная дошка з адпаведным тэкстам і барэльефам генеральнага сакратара.
Пасля смерці генеральнага сакратара Заводскі раён Днепрадзяржынска быў перайменаваны ў Брэжнеўскі, але ў 90-х гадах яму зноў была вернута назва Завадскі. Да стагоддзя з дня нараджэння Л. І. Брэжнева ў гарадскім савеце разглядалася пытанне аб прысваенні гарадскому парку культуры і адпачынку яго імя, аднак гэта рашэнне так і не было прынята.
У 1982 у горад Набярэжныя Чалны (Татарская АССР), дзе быў пабудаваны КамАЗ, быў перайменаваны ў Брэжнеў. У 1988 годзе гораду вярнулі ранейшую назву. У 2007 годзе ў горадзе пачала сваё вяшчанне радыёстанцыя «Брэжнеў FM», у Набярэжных Чаўнах і бліжэйшых раёнах Татарстана яе можна пачуць на 90,9 МГц.
У 1982—1988 гадах Чаромушкінскі раён Масквы называўся Брэжнеўскім.
У мэтах ушанавання памяці Леаніда Ільіча ЦК КПСС, Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР і Савет Міністраў СССР 18 лістапада 1982 г. прысвоілі аднаму з ваенна-палітычных вучылішчаў яго імя. Свярдлоўскае вышэйшае ваенна-палітычнае танка-артылерыйскае вучылішча насіла імя Брэжнева ўсяго 6 гадоў. У красавіку 1988 года гэты ўказ быў адменены і вучылішчу вярнулі ранейшую назву.
6 верасня 2004 года ў Наварасійску адкрыты помнік Л. І. Брэжневу на скрыжаванні вуліц Саветаў і Наварасійскай Рэспублікі. Аўтар помніка — краснадарскі скульптар Мікалай Бугаёў. Наварасійскія ўлады адзначаюць, што Леанід Ільіч у свой ​​час вельмі шмат зрабіў для горада, порта, параходства. Скульптар адлюстраваў маладога, энергічнага генеральнага сакратара, які нібыта ідзе па горадзе ў касцюме, без узнагарод, з плашчом, перакінутым за спіну. Рабочая назва скульптуры — «Чалавек, які ідзе па горадзе».
Раней, у 2002 годзе, у Наварасійску абмяркоўвалася пытанне аб прысваенні адной з вуліц горада імя Брэжнева.
Узнагароды
Герой Сацыялістычнай Працы (1961), 4 разы Герой Савецкага Саюза (1966, 1978, 1978, 1981). Маршал Савецкага Саюза (1976). Лаўрэат Міжнароднай Ленінскай прэміі «За ўмацаванне міру паміж народамі» (1973), Ленінскай прэміі за кнігі «Малая зямля», «Адраджэнне» і «Цаліна», за барацьбу за мір (1979). Узнагароджаны залатым медалём Міру імя Жаліё-Кюры (1975), міжнароднай прэміяй «Залаты Меркурый» за захаванне міру і развіццё супрацоўніцтва (1980).
Джэймс Кэгні
Джэймс Фрэнсіс Кэгні мл. (James Francis Cagney, Jr.; 17 ліпеня 1899 — 30 сакавіка 1986) — адзін з найбольш запатрабаваных акцёраў класічнага Галівуда, узнагароджаны ў 1942 годзе «Оскарам» за лепшую мужчынскую ролю. Па выніках XX стагоддзя Амерыканскі інстытут кінамастацтва уключыў Кэгні у дзесятку найвялікшых акцёраў у галівудскай гісторыі. Менавіта яму гэта ўстанова ў 1974 годзе прысудзіла першую ў сваёй гісторыі прэмію за выбітны ўнёсак у развіццё кінамастацтва.
IC 498
IC 498 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Заходні Ёркшыр
Заходні Ёркшыр (West Yorkshire) — цырыманіяльнае метрапольнае графства на поўначы Англіі. Уваходзіць у склад рэгіёна Ёркшыр і Хамбер. Найбуйнейшы горад — Лідс, іншыя. Насельніцтва 2,161 млн чалавек (4-е месца сярод цырыманіяльных графстваў; даныя 2005 г.).
Геаграфія
Агульная плошча тэрыторыі 2029 км² (29-е месца сярод цырыманіяльных графстваў).
Адукацыя
У графстве 144 дзяржаўныя і 29 прыватных школ, а таксама 635 пачатковых і 15 граматычных. Сярэдне-адмысловае і вышэйшае ўтварэнне падаюць 23 мясцовых каледжа і тры ВНУ: універсітэт Брэдфарда, універсітэт Лідса, Гарадскі ўніверсітэт Лідса (Leeds Metropolitan University).
Гуарда-Венета
Гуарда-Венета (Guarda Veneta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1188 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 45030. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рабінаўка (Полацкі раён)
Рабі́наўка (, Рябиновка) (да 30 ліпеня 1964 года Папо́ўшчына ) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Вікторыя Бенедыктсан
Вікторыя Бенедыктсан (швед. Victoria Benedictsson, народжаная Марыя Брузелюс швед. Maria Bruzelius:, Дом, Мальмёхус, Швецыя — , , Данія) — шведская пісьменніца і драматург, якая пісала свае творы пад псеўданімам Эрнст Альгрэн. Яе выбітным творам лічыцца раман «Грошы» (1885). У сваіх творах яна апісвала няроўнасць у шлюбе, а таксама шмат пісала аб правах жанчын. Сучасныя крытыкі называюць яе прадстаўніком ранняга фемінізму.
Лі Спік
Лі Спік (Lee Spick; нар., , Англія — ) — былы англійскі прафесійны гулец у снукер.
Фрэд Борч
'''Фрэдэрык Л. Борч''' (Frederic L. Borch; нар. 1954) — палкоўнік у адстаўцы, амерыканскі ваенны пракурор і гісторык Корпуса ваенных адвакатаў Узброеных сіл ЗША. Вядомы скандалам вакол стварэння пярэчанняў належнай прававой працэдуры для абвінавачаных зняволеных турмы Гуантанама.
Адукацыя
У 1976 годзе атрымаў ступень бакалаўра гісторыі ў Дэвідсанскім каледжы. Вывучаў права ва Універсітэце Паўночнай Караліны для атрымання ступені доктара юрыдычных навук, затым у Брусэльскім універсітэце для атрымання ступені магістра права ў міжнародным і параўнальным праве.
У 1987-м паступіў на год у школу галоўнага суддзі-адваката ў горадзе Шарлотсвіль (Вірджынія) і атрымаў ступень у галіне ваеннага права. Вучыўся ў ваенна-марскім каледжы ў Ньюпарт (Род-Айленд), скончыўшы яго з адзнакай. У 2001 годзе атрымаў ступень магістра ў галіне даследаванняў нацыянальнай бяспекі. Вучыўся ў камандна-штабным каледжы ў горадзе Форт-Лівенворт.
Кар’ера
У 1976 годзе прызначаны на пасаду памочніка па прававых пытаннях у армейскай пяхотнай школе Форт-Бенінг і 325-м пяхотным палку. У 1988-м прыпісаны да 18-га паветрана-дэсантнага корпуса, а таксама служыў грамадзянскім памочнікам акруговага пракурора Паўночнай Караліны.
У 1990 годзе пачаў працаваць у якасці прафесара крымінальнага права ў школе JAG, спецыялізуючыся на ўжыванні чацвёртай папраўкі. Затым ён быў прызначаны на працу ў Аб’яднаны камітэт службы ваеннай юстыцыі паміж офісам JAG і Пентагонам. Распрацаваў закон, які адносіцца да Адзінага кодэксу ваеннай юстыцыі, і прапанаваў унесці змены ў Інструкцыі для ваенных судоў.
Кіраваў паспяховым судовым пераследам у 1997 годзе 13 сяржантаў-інструктараў, абвінавачаных у сэксуальных дамаганнях на Абердзінскім выпрабавальным палігоне. Прызначаны намеснікам начальніка апеляцыйнага аддзела ўрада арміі. У наступным годзе стаў штатным суддзёй-адвакатам армейскага цэнтра сувязі Форт-Гордан.
Таксама быў прафесарам міжнароднага права, спецыялізуючыся на барацьбе з тэрарызмам.
У 2004 годзе прызначаны галоўным абвінаваўцам у справах супраць замежных зняволеных турмы Гуантанама. З-за ўзніклай інфармацыі аб стварэнні перашкодаў для забеспячэння належнай абароны абвінавачаных вымушаны быў падаць у адстаўку.
Пасля адстаўкі
Пасля выхаду на пенсію працаваў у групах пракуратуры Гуантанама ў якасці грамадзянскага кансультанта. У 2006 г. прызначаны на пасаду першага архіўнага гісторыка ў офіс JAG. Акрамя таго, у 2010 годзе стаў прэзідэнтам Амерыканскага таварыства ордэнаў і медалёў.
Янушкі
Яну́шкі (, Янушки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 6 жыхароў (2009).
Браян Шміт
Браян Шміт (Brian P. Schmidt; нар. 24 лютага 1967) — амерыканскі астрафізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2011) сумесна з Солам Перлмутэрам і Адамам Рысам «за адкрыццё паскоранага пашырэння Сусвету пасродкам назірання далёкіх звышновых».
Сігрыд Сінергрэн
Біяграфія
Нарадзілася 21 кастрычніка 1894 года ў Ёнчэпінгу ў сям’і фабрыканта Юхана Сінергрэна і яго жонкі Ёханы, народжанай Эрыксан; была другой з васьмі дзяцей у іх сям’і.
У 1915—1918 гадах вучылася ў Стакгольме ў рамеснай школе Констфак. Дзякуючы атрыманым грантам яна здзейсніла некалькі навучальных паездак за мяжу.
У 1923—1933 гадах Сігрыд Сінергрэн была дырэктарам і мастацкім кіраўніком школы ткацтва і шыцця ў Турку. За свае працы, прадстаўленыя на Сусветнай выстаўцы ў Барселоне ў 1929 годзе, яна атрымала сярэбраны медаль. У 1933—1939 гадах з’яўлялася дырэктарам рамеснага прадпрыемства ў Векшэ (аддзяленне асацыяцыі Handarbetets vänner). Прымала ўдзел у Сусветнай выстаўцы ў Бруселі ў 1935 года і ў Сусветнай выстаўцы ў Парыжы ў 1937 годзе.
Працуючы ў Векшэ, пазнаёмілася з Маяй Вірдэ, з якой ў 1939 годзе заснавала тэкстыльную фірму Södra Sveriges Kyrkliga Textil, спецыялізавалася на выпуску царкоўных тканін. Пры гэтым мела ўласную майстэрню ў Лундзе. Выпускаемая іх сумесным прадпрыемствам прадукцыя ўключала антепендыумы, арнаты, іншыя алтарныя тканіны і дываны.
Прадпрыемства Сігрыд Сінергрэн праіснавала да 1960-х гадоў і мела шмат кліентаў. За гэты час яе прадукцыя прымала ўдзел у больш чым трыццаці розных выстаўках. Работы Сінергрэн вылучаліся высокім якасцю, часам з выкарыстаннем нітак з пасмамі з срэбра і золата. Тэматыка карцін распасціраліся ад малюнка раслін да сюжэтных сцэн. Некаторыя з яе работ прадстаўлены ў музеі Länsmuseet Gävleborg.
Памерла 5 студзеня 1986 года ў Лундзе, лен Мальмёхус.
Яніна Ахойска
Яніна Марыя Ахойска-Аконьска (Janina Maria Ochojska-Okońska,, Гданьск) — польская грамадская дзеячка, прэзідэнт Польскай гуманітарнай акцыі, астраном.
Біяграфія
Яніна скончыла I агульнаадукацыйны ліцэй у Забжэ. Скончыла Універсітэт Мікалая Каперніка ў Торуні, да 1984 года працавала ў Інстытуце астрафізікі Польскай акадэміі навук (Астранамічны цэнтр імя Мікалая Каперніка ў Торуні). Займалася таксама душпастырскай дзейнасцю пры езуіцкай акадэміі ў Торуні. З 1970-х гадоў Яніна Ахойска супрацоўнічала з польскімі дысідэнтамі і дапамагала бібліятэцы Антонія Ставікоўскага. Уваходзіла ў рух «Салідарнасць», падчас ваеннага становішча працавала ў самвыдаце і дапамагала асобам, якія пацярпелі ад дзеянняў уладаў.
Яніна з’яўляецца інвалідам дзяцінства, яе дыягназ — поліяміэліт. Яніна праходзіла лячэнне ў Інстытуце для дзяцей-інвалідаў, яе ўрачом быў доктар. У 1984 годзе яна была дастаўлена ў Францыю для аперацыі, дзе і даведалася пра ідэю гуманітарнай дапамогі. Яна пачала працаваць валанцёрам для фонду EquiLibre і ўстанавіла кантакты для аказання гуманітарнай дапамогі грамадзянам Польшчы. З 1992 года яна арганізавала пастаўку гуманітарнай дапамогі ахвярам вайны ў Югаславіі, а з 1994 годзе заснавала Польскую гуманітарную акцыю, стаўшы яе прэзідэнтам.
З 1996 года яна замужам за Міхалам Аконьскім, журналістам з «Tygodnik Powszechny». У 2000 годзе было выдадзена інтэрв’ю Войцеха Бановіча з Янінай Ахойскай «Неба для іншых» (Niebo to inniNiebo to inni), у 2015 годзе — інтэрв’ю Мажэны Зданоўскай «Свет па Янку» (Świat według JankiŚwiat według Janki).
NGC 808
NGC 808 (іншыя абазначэнні — ESO 478-1, MCG -4-6-3, AM 0201-233, IRAS02015-2333, PGC 7865) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адміністрацыйны падзел Мадагаскара
Адміністрацыйны падзел Мадагаскара — падзел тэрыторыі Мадагаскара на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання.
Гісторыя
Правінцыі былі ўтвораны ў 1946 годзе, калі Мадагаскар быў французскай калоніяй. Першапачаткова іх было пяць, а шостая (Анцыранана) была створана трохі пазней, але да выбараў 1957 года.
Правінцыі былі скасаваны ў выніку прыняцця новага адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу на канстытуцыйным рэферэндуме 2007 года. Пераходны перыяд да новага адміністрацыйнага падзелу склаў 30 месяцаў (да кастрычніка 2009 года). Але ў новай канстытуцыі, прынятай у 2010 годзе, шэсць аўтаномных правінцый з’явіліся зноў.
Лівійская ісламская баявая група
Групоўка прызнана тэрарыстычнай СБ ААН, у адпаведнасці з рэзалюцыяй ААН 1267, якая прадугледжвала ўвод санкцый у дачыненні да «Аль-Каіды» і звязаных з ёй арганізацый. ЛІБГ таксама прызнана тэрарыстычнай у Вялікабрытаніі і ЗША. Аж да падзення рэжыму Кадафі ў 2011 годзе яе дзейнасць была забаронена і ў самой Лівіі.
Арэшнікі
Арэ́шнікі (, Орешники) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 11 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Смалявічы, за 30 км ад Мінска, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Гарадзішча.
Селядцова
Назву Селядцо́ва маюць:
Ласен-Пік
Ласен-Пік (Lassen Peak) — дзеючы вулкан ў Паўночнай Амерыцы, знаходзіцца ў паўднёвай частцы Каскадных гор. Вышыня над узроўнем мора — 3187 м, падымаецца на 2000 футаў (610 м) над навакольнай мясцовасцю, што робіць яго адным з найбуйнейшых лававых купалоў на Зямлі.
Аляксандр Георгіевіч Трыфанаў
Аляксандр Георгіевіч Трыфанаў (нар., Верхняя Салда, Свярдлоўская вобласць, Расія) — беларускі цеплафізік. Доктар тэхнічных навук (1994), дацэнт (2005), прафесар.
Ласен-Пік
30 мая 1914 года Ласен-Пік пачаў праяўляць актыўную вулканічную дзейнасць пасля прыкладна 27000 гадоў спакою. Яго вывяржэнне ў 1915 годзе было адным з буйных вывяржэнняў 20-га стагоддзя. Вулкан з навакольнай тэрыторыяй выдзелены ў 1916 годзе ў Нацыянальны парк.
Аляксандр Георгіевіч Трыфанаў
Біяграфія
Скончыў Уральскі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Фізіка», 1972), Інстытут праблем энергетыкі АН БССР (аспірантура, спецыяльнасць «Ядзерныя энергетычныя ўстаноўкі», 1980; дактарантура, 1993). Працуе ў Аб’яднаным інстытуце энергетычных і ядзерных даследаванняў — Сосны НАН Беларусі (з 1977, загадчык лабараторыі мадэлявання нелінейных працэсаў у энергетыцы, намеснік генеральнага дырэктара па навуковай рабоце), адначасова ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 2000, факультэт тэхналогіі і тэхнікі лясной прамысловасці, кафедра энергазберажэння, гідраўлікі і цеплатэхнікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: аднаўляльныя крыніцы энергіі; камп’ютарнае мадэляванне працэсаў пераносу для энергетычных аб’ектаў і экалагічных сістэм; бяспека энергетычных установак.
Узнагароды
Ганаровыя граматы НАН Беларусі (2010, 2012).
Віцьба (станцыя)
Ві́цьба (, Витьба)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана на паўночна-ўсходняй ускраіне горада Віцебск; на лініі Лучоса — Прыдзвінская, паміж станцыяй Журжава і станцыяй Прыдзвінская.
1984 год у гісторыі астраноміі
1984 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
IC 499
IC 499 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Амазонас
Амазонас (Amazonas) — самы буйны штат у Бразіліі, размешчаны на паўночным захадзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр - горад Манаус. Мяжуе на поўначы са штатам Рарайма і Венесуэлай, на ўсходзе - са штатам Пара, на паўднёвым усходзе - са штатам Мату-Гросу, на поўдні - са штатамі Рандонія і Акры, а на захадзе - з Перу і Калумбіяй.
Штат займае па плошчы 1 месца ў Бразіліі (1570 745,68 км²), а па насельніцтву - 15 месца (3.341.096 чалавек (2008)).
Хусэйн Вафаей Аюры
Хусэйн Вафаі Аюры (, , Іран) — іранскі прафесійны гулец у снукер. Паўфіналіст Адкрытага чэмпіянату Кітая 2017 года.
Міхнічы (Залескі сельсавет)
Мі́хнічы (, Михничи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 20 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
Галарктыка
У фларыстычным раянаванні
У фларыстычным раянаванні Галарктыка мае статут царства, якое дзеліцца на некалькі падцарстваў. Існуюць розныя версіі яго дзялення.
1-я Беларуская кавалерыйская партызанская брыгада
1-я Беларуская кавалерыйская партызанская брыгада— партызанская брыгада, якая дзейнічала на тэрыторыі Мірскага і Карэліцкага раёнаў. 4 ліпеня 1944 года брыгада (530 партызан) злучылася з Чырвонай Арміяй.