cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларуская дапаможная паліцыя
Абмундзіраванне і ўзбраенне
Большасць узбраення (у асноўным гэта былі карабіны) паходзіла з захопленых савецкіх запасаў, у меншай ступені траплялася іншая трафейная зброя. 13-ы батальён СД меў нямецкую зброю.
Прэса
Ужо ў 1941 годзе ў «Беларускай газеце» з'явіўся «куток беларускага паліцыянта», які выкарыстоўваўся і для прыцягнення новых дзеячаў. Са студзеня 1943 годзе выходзіў часопіс «Беларус на варце» (да лета 1944 годзе выйшла 10 нумароў).
Іспанская федэрацыя баскетбола
Іспанская федэрацыя баскетбола або Федэрацыя баскетбола Іспаніі (Federación Española de Baloncesto, FEB) — нацыянальны орган па баскетболе ў Іспаніі. Іспанская федэрацыя баскетбола — член кантынентальнай асацыяцыі ФІБА Еўропа і Міжнароднай федэрацыі баскетбола (ФІБА). Была заснавана 31 ліпеня 1923 года ў Барселоне, яе першым прэзідэнтам стаў Фідэль Брыкал.
Арганізацыя выступае кіраўнічым органам нацыянальных мужчынскіх, жаночых і моладзевых каманд Іспаніі па баскетболе на міжнародных турнірах.
Нацыянальны чэмпіянат сярод мужчынскіх каманд праводзіцца пад эгідай ACB (Асацыяцыя баскетбольных клубаў) з сезона 1983/84, да гэтага з 1956 года яго правядзеннем займалася Іспанская федэрацыя баскетбола. Першы чэмпіянат Іспаніі быў праведзены ў 1956 годзе пад назвай «Ліга Насіёналь», з 1983 года ліга носіць назву «Асацыяцыя баскетбольных клубаў». З 2011 года ліга таксама называецца Лігай Эндэса ад назвы генеральнага спонсара Endesa. Іспанская баскетбольная ліга ACB (Asociación de Clubes de Baloncesto) з’яўляецца адной з наймацнейшых у свеце. Па колькасці перамог у еўрапейскіх клубных турнірах іспанскія клубы саступаюць толькі італьянскім.
Мужчынская зборная Іспаніі — чэмпіён свету 2006 года, сярэбраны прызёр Алімпійскіх Гульняў у Лос-Анджэлесе (1984) і Пекіне (2008), чэмпіён Еўропы (2009, 2011). Акрамя таго, на еўрапейскіх чэмпіянатах іспанцы заваявалі 6 сярэбраных і два бронзавыя медалі.
Жаночая зборная Іспаніі — чэмпіён Еўропы 1993 года, а таксама віцэ-чэмпіён Эўропы 2007 і 3-разовы ўладальнік бронзы Еўрабаскета (2001, 2003 і 2005).
Рычардсан
Рычардсан (Richardson) — англійскае прозвішча.
Будынак казначэйства (Мсціслаў)
Будынак былога казначэйства — будынак у г. Мсціславе Магілёўскай вобласці. Размешчаны на вуліцы Савецкай, 14. Пабудаваны у канцы XIX — пачатку XX ст. з цэглы.
Архітэктура
Помнік эклектычнай архітэктуры з элементамі неакласіцызму. Двухпавярховы Г-падобны ў плане будынак накрыты двухсхільным вальмавым дахам. Цэнтральны вугал скошаны, паверхня сцяны скосу завершана атыкам з люнетам, вуглы гарызантальна руставаны. Першы i другі паверхі аддзелены карнізам. Аконныя праёмы лучковыя, на другім паверсе дэкарыраваны ліштвамі. Унутраная планіроўка калідорная з адна- i двухбаковым размяшчэннем памяшканняў.
Лабінск
Лабінск (Лабинск) — горад (з 1947 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лабінскага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 61,2 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1841 годзе.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Лаба (прыток Кубані) у перадгор'і Галоўнага Каўказскага хрыбта, за 180 км ад Краснадара. Чыгуначная станцыя Лабінская, на галінцы да Курганінска.
Харчовая прамысловасць: кансервавы, цукровы, маслаэкстракцыйны заводы, сыраробны і мясны камбінаты. Лёгкая прамысловасць: швейная, абутковая фабрыкі. Хімічная прамысловасць: лакафарбавы завод.
Сырлыкала
Сырлыкала — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад сельскай акругі ім. Мамаіта Амарава. Код КАТА — 551653500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 224 чалавекі (108 мужчын і 116 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 190 чалавек (100 мужчын і 90 жанчын).
Остраў Велькапольскі
Oстраў Велькапольскі (Ostrów Wielkopolski) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Астроўскага павета Велікапольскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з'яўляецца сядзібай вясковай гміны Остраў Велькапольскі.
Жужаль рашэцісты
Жужаль рашэцісты (Carabus cancellatus) — жук з сямейства жужаляў.
Біялогія
Даўжыня цела 20-28 мм. Надкрылы выпуклыя, з рэзкімі падоўжнымі рэбрамі і радамі бугаркоў. Афарбоўка верху медная або бронзавая, радзей цёмна-сіняя, цёмна-зялёная ці бронзава-чорная. Першы членік вусікаў і часта сцёгны — чырвоныя.
Арэал
Сустракаецца ў Еўропе і Сібіры. На Беларусі — па ўсёй тэрыторыі, на Палессі радзей.
Ахова
Від занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі (IV катэгорыя аховы).
Туркменскія брыгады
Туркменскія брыгады — узброеныя фармаванні са складу кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі», набраныя з ліку іракскіх туркменаў.
Гісторыя
Брыгады іракскіх туркменаў узніклі ў 2014 годзе.
У 2015 годзе партыя «Іракскі туркменскі фронт» прапанавала брыгадам сфармаваць адзінае туркменскае апалчэнне, але камандзір атрадаў Саід Ылмаз Некароглу адмовіўся.
Адносіны
Туркменскія брыгады вялі барацьбу супраць ІДІЛ. У гэтай справе яны супрацоўнічалі з групоўкай «Куват аш-Шахід ас-Садр» (баявое крыло партыі «Дава») і баявой дывізіяй аль-Абас. З курдскім апалчэннем «Пешмерга» атрады мелі складаныя адносіны, выступаючы то як саюзнікі, то як праціўнікі.
Кіраўніцтва
Лідарам туркменскіх брыгад стаў Саід Ылмаз Некароглу. Сярод уплывовых камандзіраў у фарміраваннях вылучыліся Шэхбаз Ылмаз Некароглу і Фаціх Ылдын. Прэс-сакратаром апалчэння з’яўляўся Сеід Алі аль-Хусейні.
Вядомыя асобы Ліды
Вядомыя ўраджэнцы Ліды:
Насякомаедныя расліны
Насякомаедныя расліны — гэта расліны, якія сілкуюцца дробнымі жывёламі або пратыстамі, асабліва казуркамі.
Насякомаедныя расліны трапляюцца ў вадаёмах, на забалочаных лугах, балотах, пераважна ў месцах з недахопам азоту, фосфару, калію. У іх сфарміраваліся розныя складаныя прыстасаванні для прываблівання насякомых. Напрыклад, у плывунца — мешкападобныя органы ўтвораны сегментамі падводнага лісця; у трапічнага віду непентэса верхняя частка лісцевага чаранка мае выгляд збана, лісце алвдраванды ўкрыта ліпкімі залозістымі валаскамі, венерынай мухалоўцы ўласціва актыўнае зачыненне лісцяпастак. За дзень адна расліна расянкі здольна засвойваць некалькі дзесяткаў насякомых.
Пётр Сэіці Сіраянагі
Яго Высокапраасвяшчэнства кардынал — японскі кардынал. Тытулярны біскуп Атэніі і дапаможны біскуп Токіа з 15 сакавіка 1966 па 15 лістапада 1969. Тытулярны архіепіскап Кастра і каад'ютар з правам атрымання ў спадчыну Такійскай мітраполіі з 15 чэрвеня 1969 па 21 лютага 1970. Архібіскуп такійскі з 21 лютага 1970 па 17 лютага 2000. Кардынал-святар з тытулам царквы S. Emerenziana a Tor Fiorenza з 26 лістапада 1994.
Магілёўка
Назву Магілёўка маюць:
Яраслаў Гашак
Яраслаў Гашак (Jaroslav Hašek;, Прага — , Ліпніцы) — чэшскі -сатырык, і.
Біяграфія
Сын настаўніка. Адукацыю атрымаў у камерцыйнай акадэміі. Літаратурную дзейнасць пачаў з 18 гадоў у газетах і гумарыстычных часопісах кароткімі апавяданнямі чэхаўскага тыпу, якія ён называў «гумарэскамі». Ужо ў гэтых апавяданнях высмейваліся рэлігійныя забабоны, сямейны побыт дробнага буржуа, парламент і іншыя з’явы ў тагачасным чэхаславацкім грамадстве.
Мабілізацыя перапыніла літаратурную дзейнасць Яраслава Гашэка. У час 1-й сусветнай вайны ён трапіў на фронт. Праз нейкі час Гашэк апынуўся Расіі як палонны. Тут ён удзельнічае ў Кастрычніцкай рэвалюцыі, уступае ў камуністычную партыю і падчас Грамадзянскай вайны працуе ва Уфе. Пасля заканчэння вайны вяртаецца ў Прагу і з гэтага часу займаецца выключна літаратурай.
Раман пра ўдалага ваяку Швейка
Вайна і рэвалюцыя вызначылі другі перыяд яго творчасці. Ад дробных побытавых апавяданняў Гашак перайшоў да эпапеі. Яго «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка ў сусветную вайну» (Osudy dobrého vojáka Švejka za světové války) (1921—1923) прынеслі Гашаку сусветную славу і перакладзены на мноства моў. Твор Гашака напісаны сакавітай мовай з прымессю салдацкага жаргону і пражскага арго, пабудаваны на чаргаванні падзей салдацкага жыцця галоўнага героя, якое перарываецца характэрнымі адступленнямі — успамінамі Швейка, анекдотамі, прыкладамі з яго жыцця. Самі чэхі апраўдана называюць раман самай смешнай кнігай у свеце.
Заўчасная смерць аўтара з-за сухотаў у 1923 годзе пакінула раман няскончаным. З імем Гашака звязана мноства паданняў. Піваварня, дзе любіў бавіць час пісьменнік — самае прыцягальнае месца для турыстаў у Празе. Яраслаў Гашак — самы вядомы чэшскі пісьменнік мінулага стагоддзя.
Беларускія пераклады рамана
У 1931—1932 гады ў беларускім перакладзе выдадзена эпапея «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка» (у 6 т.) аўтарства Яраслава Гашэка і Карэла Ванэка. 1-ы том перакладаў Міхась Зарэцкі (1931), 2-і — Кандрат Крапіва, 3-і — Максім Лужанін, 4-ы — Лукаш Калюга (1932), 5-ы — Тодар Кляшторны са Змітраком Астапенкам, 6-ы — Кузьма Чорны.
Таксама «Швейка» перакладаў Аляксандр Мажэйка.
Памяць
У яго гонар названы астэроід — Гашак.
NGC 3702
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цымбалы
Цымбалы (cymbały ад cymbalum, kýmbalon ) — струнны ўдарны музычны інструмент, які ўяўляе сабой трапецападобную дэку з нацягнутымі струнамі. Гук здабываецца ўдарамі двух драўляных палачак або кухталёў з пашыранымі лопасцямі на канцах.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаныя ва ўсходнееўрапейскіх краінах, такіх як Беларусь, Малдова, Украіна, Румынія, Венгрыя, Польшча, Чэхія, Славакія. Падобны інструмент сустракаецца ў Кітаі, Індыі і іншых краінах Азіі.
Гісторыя
На думку навукоўцаў, віды цымбалаў існуюць ужо амаль тры тысячы гадоў. Гэты інструмент быў распаўсюджаны паўсюль — у Кітаі, Паўднёва-Усходняй і Сярэдняй Азіі, на Блізкім Усходзе. Гэта пацвярджаюць і старажытныя малюнкі, якія захаваліся да нашых дзён. У прыватнасці, на Асірыйскім каменным барэльефе ў Куюнджыку высечаны музыка, які грае на гуслепадобным інструменце, падобным цымбалам, начапіўшы іх на працяглым рамяні на шыю і б'ючы палачкамі па струнах. Жывым сведчаннем далёкага мінулага цымбалаў з'яўляецца старажытны арабскі прабацька інструмента — сантыр, які захаваўся ў Егіпце.
Гісторыя на Беларусі
Найбольш раннія ўпамінанні пра цымбалы сустракаюцца ў літаратурных помніках Беларусі XVI стагоддзя. Цымбалы апеты народам у песнях. А. Куляшоў склаў пра іх паэму «Прыгоды цымбал».
Разнавіднасці цымбалаў
Адрозніваюцца народныя і канцэртна-акадэмічныя разнавіднасці цымбалаў. Памеры корпуса ў першых могуць вар'іравацца: 750—1150 мм для ніжняга аснавання, 510—940 мм для верхняга, 255—400 мм для бакоў, вышыня — 33-95 мм, шырыня — 235—380 мм. У прафесійных цымбалаў (мадэль «Прыма») у асноўным наступныя параметры: ніжняе аснаванне — 1000 мм, верхняе — 600 мм, бакавыя бок — 535 мм, вышыня — 65 мм, шырыня — 490 мм.
Ферэнц Легар адным з першых увёў у оперны аркестр цымбалы. У аперэце «Цыганскае каханне» (Інтрадукцыя і арыя Зорыкі, акт першы) скрыпічнаму сола акампануюць цымбалы.
Канструкцыя цымбал
Цымбалы маюць рэзанатарны корпус трапецападобнай формы, асновай якога служыць рама, якая складаецца з 2 бакавых калодак і 4 брусоў — 2 знешніх (аснова трапецыі) і 2 унутраных (перакладзін, рэек, бэлечак). Да верхняй рэзанансавай дэкі (верху, грудзей), знутры прыклейваюцца 2 душкі (2 душы для гуку, падстаўкі для ўпору, падкладкі для конікаў), а зверху яе ўстанаўліваюцца 2 або 3 падстаўкі для струн (басовы і галасавыя конікі, кабылкі, козлікі, падстаўкі для струн). У верхняй дэцы прарэзваюцца 2 рэзанансавыя адтуліны (галаснікі, дзіркі для гуку), часцей за ўсё у форме круга з упісаным у яго ромбам, кветкай, зорачкай. Колькасць радоў струн у цымбалах вагаецца ад 12 да 24, а колькасць струн у пасме (тальцы) ад 3 да 8 (часцей за ўсё 3-4).
Цымбалы ў краінах свету
У краінах ўсходняй і паўднёвай Еўропы цымбалы называюць прыкладна аднолькава:
Кацярына Сабеская
Кацярына Сабеская (Katarzyna Sobieska 7 студзеня 1634, Золачаў (Львоўская вобласць), Украіна — 29 верасня 1694 года, Варшава) — палітычная дзеячка, сястра караля польскага і вялікага князя літоўскага Яна III Сабескага.
Біяграфія
Сям’я Сабескіх паходзіла з шляхецкага магнацкага роду герба Яніна. Бацькам Кацярыны быў Якуб Сабескі, кракаўскі кашталян, маці Сафія Тэафіла, спадчынніца роду Данілевіч. Сям’я жыла ў атрыманых у спадчыну уладаннях прадзеда, Станіслава Жалкоўскага, у Жолкаўскім замку. Выхаваннем Кацярыны займалася маці, дзяўчына не атрымала класічнай адукацыі, дачку рыхтавалі да манастырскага жыцця.
У апішнія гады жыцця займалася дабрачыннасцю, рабіла шмат каштоўных ахвяраванняў кляштарам, касцёлам і іншым дабрачынным установам. Нясвіжскаму езуіцкаму касцёлу Кацярына падарыла 40 тысяч злотых, там жа і была пахавана. Падчас жыцця яе называлі «мудрай Кацярынай», а брат-кароль у найбольш сур’ёзных момантах часта звяртаўся да яе за парадай.
Кацярына памерла ў Варшаве 29 верасня 1694 года з-за хваробы печані.
Сям'я
Ад першага шлюбу мела двух дзяцей: Аляксандра Януша Заслаўскага і Тэафілію Людвіку Заслаўскую.
Ад другога: Тэклу Адэлю, Яна і Людовіка, Мікалая Францішка, Багуслава Хрыстафора, Ежы Язэпа і Караля Станіслава.
Цікавыя факты
У крыпце Нясвіжскага касцёла езуітаў у асобным памяшканні знаходзіцца, як лічыцца, труна Кацярыны Сабескай. Вакол труны размешчаны каля дзясятка маленькіх трун, у якіх, згодна падання, знаходзяцца дзеці Кацярыны Сабескай, якія памерлі ў дзяцінстве. З усіх дзяцей Кацярыны Сабескай толькі Караль Станіслаў дажыў да сталага ўзросту і стаў наступным нясвіжскім ардынатам.
Крэфельд
Крэфельд (Krefeld) — горад у Германіі, горад зямельнага падпарадкавання, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна горад зямельнага падпарадкавання. Насельніцтва 236,3 тыс. чалавек (2009), у 2000 г. — 241800. Займае плошчу 137,68 км². Афіцыйны код — 05 1 14 000.
Горад падпадзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Культура
У Крэфельдзе была заснавана Blind Guardian, адзін з самых папулярных нямецкіх рок-гуртоў.
Вайна
Вайна́ — грамадска-палітычная з’ява, спецыфічны змест якой — узброеная барацьба групіровак (дзяржаў, партый і інш.); працяг палітыкі гвалтоўнымі сродкамі.
Апроч узброенай барацьбы, дзеля дасягнення пастаўленых палітычных мэтаў у вайне ўжываюцца таксама эканамічныя, дыпламатычныя, ідэалагічныя і іншыя сродкі і адпаведныя ім формы барацьбы.
Галоўным і вырашальным спосабам вядзення ўзброенай барацьбы з’яўляюцца узброеныя сілы, а таксама іншыя ваенізаваныя фарміраванні.
Класіфікацыя войн
Класіфікацыя войн — падзел войн на групы на падставе тоеснасці іх аднародных істотных прыкметаў — сацыяльна-гістарычных, ваенна-тэхнічных, маштабавых і іншых.
У марксісцкіх навуках адрозніваюць, паводле сацыяльна-гістарычных прыкмет, а найперш — паводле палітычнага зместу, войны справядлівыя і несправядлівыя, прагрэсіўныя і рэакцыйныя; ацэнка даецца асобна для кожнага боку. Паводле тых самых прыкметаў вызначаюць месца вайны ў гісторыі і адносіны да яе розных класаў. На падставе сацыяльных супярэчнасцяў, якія развязваюцца ў ходзе ўзброенай барацьбы, і якія характэрныя для кожнай эпохі, вызначаюцца пэўныя тыпы войнаў, якія характэрныя для дадзенай эпохі, і адэкватна ў іншых гіст. умовах не паўтараюцца. Так, для сучаснай эпохі характэрныя такія асноўныя тыпы войнаў: паміж дзяржавамі розных сацыяльных сістэмаў; аднолькавых сацыяльных сістэмаў; грамадзянскія; нацыянальлна-вызваленчыя.
Паводле ваенна-тэхнічных прыкметаў адрозніваюць: войны з выкарыстаннем звычайных (канвенцыйных) сродкаў барацьбы і з выкарыстаннем зброі масавага паражэння; паводле спосабу вядзення ваенных дзеянняў — манеўраныя і пазіцыйныя; паводле маштабу — сусветныя і лакальныя; паводле працягласці — хуткацечныя і зацяжныя; паводле складу бакоў, што ваююць — двубаковыя і кааліцыйныя.
Існуюць таксама і часткавыя прыкметы класіфікацыі войнаў.
Гісторыя
Верагодна, на пачатку развіцця цывілізацый вайна прадстаўляла сабою нейкія дробныя набегі. Самым раннім сведчаннем аб пачатку ваенных дзеянняў з’яўляюцца нубійскія могілкі, дзе яшчэ 12 000 год таму былі пахаваны людзі, якія памерлі ад гвалтоўнай смерці. Ужо 5 000 год назад ваенныя канфлікты пачыналі ўзнікаць у розных кутках зямнога шара. Вынаходніцтва пораха і тэхнічны прагрэс прывялі да сучаснай вайны.
Некаторыя вучоныя сцвярджаюць, што паміж 3 500 годам да н.э і 20 ст. адбылося каля 15 000 войн, якія ўнеслі 3 500 000 чалавечых жыццяў, пакінуўшы толькі 300 гадоў міру. Апошнія сусветныя войны сталі самымі разбуральнымі ў гісторыі чалавецтва. Гарантам недапушчальнасці вайны павінна была стаць ААН, канцэпцыю якой падтрымала большасць краін свету. Аднак пасляваенная гонка выклікала бяспеку ядзернай вайны. На шчасце, магчымая трэцяя сусветная вайна ў наш час ужо не лічыцца прымальнай большасцю.
10 самых знішчальных войн гісторыі
Вайна і палітыка
Вайна ёсць працяг палітыкі, як унутранай, так і знешняй, якія знаходзяцца ў цеснай узаемасувязі і фарміруюцца на агульнай сацыяльна-эканамічнай базе. Падчас вайны і пры яе падрыхтоўцы знешняя палітыка выступае на першы план і набывае вырашальнае значэнне; мяняюцца не толькі суадносіны паміж унутранай і знешняй палітыкамі, але і формы іх ажыццяўлення.
Палітыцы належыць вырашальная роля пры распрацоўцы ваеннай дактрыны дзяржавы і пры вызначэнні мэтаў вайны, што вырашальным чынам уплывае на яе змест і вядзенне. Палітыка ўздзейнічае на планаванне вайны, вызначэнне чарговасці і сілы ўдараў па праціўніку. Праз стратэгію палітыка ўплывае і на развіццё ваенных дзеянняў. Палітыка вызначае неабходныя меры для мабілізацыі людскіх рэсурсаў і матэрыяльных рэсурсаў краіны.
Вайна не толькі залежыць ад палітыкі, але і сама актыўна ўплывае на яе. Унутрыпалітычнае жыццё дзяржаў, што ваююць, і міжнародныя адносіны церпяць істотныя змяненні ў залежнасці ад ходу вайны.
Два бакі вайны
Як асобы стан грамадства, вайна з’яўляе сабой складаную спецыфічную грамадска-палітычную з’яву, якая падпарадкоўваецца сваім законам.
Два ўзаемазвязаныя бакі (аспекты) вайны — сацыяльна-палітычны і ваенна-тэхнічны.
Сацыяльна-палітычны аспект вайны выражае дачыненне вайны да асноўнай тэндэнцыі гістарычнага развіцця і да асноўнага зместу эпохі, яе адпаведнасць інтарэсам сацыяльных групіровак. Гэты аспект паказвае, якія групіроўкі і дзеля чаго вядуць вайну, якое дачыненне да вайны маюць розныя сацыяльныя сілы і інш.
Ход і вынік вайны, формы і спосабы яе вядзення залежаць ад уроўню развіцця вытворчых сіл і эканамічнага ладу дзяржаў, што ваююць (гл. эканамічны патэнцыял), узроўню развіцця навукі і тэхнікі (гл. навуковы патэнцыял), сацыяльна-палітычнага ладу (гл. сацыяльны патэнцыял), ад ідэалогіі і маральнага духу народу і арміі (гл. маральна-палітычны патэнцыял), ад баявой моцы узброеных сіл (гл. баявы патэнцыял, ваенны патэнцыял).
Рэалізацыя эканамічных, сацыяльна-палітычных, навукова-тэхнічных і ваенных магчымасцей у ходзе вайны забяспечваецца палітычным кіраўніцтвам і ваенным камандаваннем.
Прычыны войн
Асноўная прычына ўзнікнення войн — імкненне палітычных сіл выкарыстоўваць узброеную барацьбу для дасягнення разнастайных знешне- і ўнутрыпалітычных мэт. Існуе мноства тэорый, якія даюць тлумачэнне глыбінных прычын пераходу сацыяльнага канфлікта ў ваенную стадыю.
Эвалюцыйная псіхалогія сцвярджае, што чалавечыя войны — аналаг паводзін жывёл, якія змагаюцца за тэрыторыю, або канкурыруюць за ежу ці партнёра. Жывёлы агрэсіўныя па сваёй прыродзе, а ў чалавечым грамадстве агрэсія выліваецца ў вайну.
Дэмаграфічныя тэорыі прадстаўленыя двума асноўнымі накірункамі:
Рацыяналістычныя тэорыі гавораць, што абодва бакі канфлікта дзейнічаюць разумна ў адпаведнасці з жаданнем атрымаць найбольшую выгаду пры найменшых стратах.
Марксізм тлумачыць войны канфліктам паміж класамі і паміж імперыялістычнымі сіламі.
Канчатак вайны
Любы ваюючы бок можа абвясціць аб спыненни вайны, для далейшага недапушчэння фізічных і матэрыяльных страт. Праціўнікі могуць прыняць рашэнне пакінуць старыя граніцы або пераглядзець іх, дамовіцца аб выплаце рэпарацый або іншых грашовых кампенсацый. Звычайна канчатак вайны прыводзіць ваюючыя бакі да заключэння мірнага догавара, напрыклад Версальскі мірны дагавор, які паклаў канец Першай сусветнай вайне. Таксама ўрэгуляванне канфлікту можа быць дасягнута шляхам падману, напрыклад канчатак Траянскай вайны.
Калі ваенная моц аднага боку шматкратна праўзыходзіць становішча другога, то можна казаць аб безумоўнай капітуляцыі, так напрыклад патрывала паражэнне Японія, падчас Другой сусветнай вайны.
Шматлікія іншыя войны, канчаліся поўным знішчэннем процілеглай тэрыторыі, напрыклад, бітва за Карфаген у ходзе Трэцяй Пунічнай вайны, Карфаген быў знішчаны.
Некаторыя ваенныя дзеянні, такія як паўстанне або грамадзянская вайна, могуць захоўвацца на працягу вялікага перыяду часу, пры гэтым узровень ваеннай актыўнасці будзе нізкі. У некаторых выпадках могуць адсутнічаюць перамовы і дамоўленасці, а ў канчатковым выніку вайна спыніцца пасля палітычных патрабаванняў ваюючых груп, пры гэтым праціўнікі будуць пагражаць ваеннай моцай адзін аднаму. Як прыклад Кітайская грамадзянская вайна, даўно ўжо спынілася, аднак Кітайская Народная Рэспубліка працягвае дыпламатычна ізаляваць Тайвань. Па гэтай прычыне, некаторыя гісторыкі лічаць, што вайна не скончылася, а толькі працягваецца.
Мужчынская зборная Расіі па баскетболе
Мужчынская зборная Расіі па баскетболе — нацыянальная баскетбольная каманда, якая прадстаўляе Расію на міжнароднай арэне. Кіраўнічым органам зборнай выступае Расійская федэрацыя баскетбола.
Каманда была ўтворана ў 1992 годзе, з’яўляецца афіцыйнай правапераемніцай зборнай СССР. У 1994 і 1998 гадах выйгравала сярэбраныя медалі чэмпіянатаў свету.
У 2007 годзе каманда пад кіраўніцтвам Дэвіда Блата ўпершыню выйграла чэмпіянат Еўропы. Блат за гэтую перамогу быў удастоены звання заслужанага трэнера Расіі першым з неграмадзян РФ. У 2011 годзе пад кіраўніцтвам Блата каманда таксама выйграла бронзу чэмпіянату Еўропы, а праз год стала трэцяй на Алімпійскіх гульнях у Лондане.
Пітэр Джон Мэё
Пітэр Джон Мэё (Peter John Mayo;,  — ) — англійскі мовазнавец-славіст. Доктар філалогіі (1982).
Біяграфія
Скончыў Бірмінгемскі ўніверсітэт (1966). У 1969—97 выкладчык Шэфілдскага ўніверсітэта, з 1998 — універсітэта г. Эксетэр. Член Брытанскай універсітэцкай асацыяцыі славістаў (у 1978—80 г. яе сакратар), а таксама Асацыяцыі выкладчыкаў рускай мовы. Член Англа-беларускага таварыства.
Даследаваў лексікаграфію, марфалогію і сінтаксіс беларускай і рускай моў. Аўтар «Граматыкі беларускай мовы» (A Grammar of Byelorussian. — Sheffield, 1976), раздзела «Беларуская мова» ў калектыўнай манаграфіі «Славянскія мовы» (The Slavonic Languages. — London,1993), шматлікіх артыкулаў па беларускай і славяназнаўчай тэматыцы. Аўтар рэцэнзій на беларускія мовазнаўчыя даследаванні, падручнікі, слоўнікі. У 1979—88 рэдактар «The Journal of Byelorussian Studies» («Часопіс беларускіх даследаванняў»), з 1989 — славянскага аддзела рэфератыўнага бібліяграфічнага даведніка «Modern Languages Studies» («Сучасныя лінгвістычныя даследаванні»). Займаўся падрыхтоўкай англа-беларускага слоўніка, варыянт якога выйшаў у Мінску ў 1995 г. як «Кішэнны англа-беларуска-рускі слоўнік». Вялікая картатэка Пітэра Мэё, рыхтаваная для слоўніка з дапамогай беларускага пасольства ў Лондане, была перададзена ў Мінску.
Капусціна
Капусціна — тапонім.
Новакубанск
Новакубанск (Новокубанск) — горад (з 1966 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новакубанскага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 34,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1867 годзе.
Горад размешчаны ў Перадкаўказзі, на левым беразе ракі Кубань, за 187 км на ўсход ад Краснадара, за 12 км ад Армавіра, недалёка ад мяжы са Стаўрапольскім краем.
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Мазанава
Назву Мазанава маюць:
9×19 мм Парабэлум
9×19 мм Парабэлум (Люгер-Парабэлум, Пара, Люгер, 9-мм Пара, P.08) — пісталетны ўнітарны патрон, распрацаваны ў 1902 годзе нямецкім збройнікам Георгам Люгерам пад аднайменны пісталет «Люгер-Парабэлум».
Назва была ўтвораная ад лацінскай прыказкі «Жадаеш міру — рыхтуйся да вайны» (Si vis pacem, para bellum). У 1904 годзе яго прынялі на ўзбраенне германскага флота, у 1908 годзе — на ўзбраенне германскага войска. Насамрэч, гэты патрон уяўляе сабой гільзу ад патрона калібра 7,65 мм, злучаную з куляй патрона 9 мм. Першапачаткова куля мела канічную форму з плоскай галаўной часткай (у выглядзе ўсечанага конусу).
Гісторыя
У 1904 годзе патрон прынялі на ўзбраенне германскага флота, у 1906 годзе на ўзбраенне германскага імперскага войска.
У 1939 годзе патрон з куляй масай 7,5 грамаў быў прыняты на ўзбраенне Швецыі пад найменнем m/39.
Пасля Другой сусветнай вайны патрон быў прыняты на ўзбраенне ў многіх краінах свету. Ён таксама стаў стандартным патронам краін NATO. У наш час гэты патрон з'яўляецца адным з найболей распаўсюджаных і масавых 9 мм патронаў для пісталетаў і пісталетаў-кулямётаў у свеце. Патрон выпускаецца вялікай колькасцю вытворцаў у розных краінах свету. Існуюць варыянты са сталёвымі і латуневымі гільзамі, з кулямі розных формаў і матэрыялаў, уключаючы пластыкавыя.
The Settlers III
Найбольш важным адрозненнем Settlers III ад папярэдніх гульняў серыі стала адсутнасць дарог і ўвядзенне прамога кантролю над войскамі.
Сюжэт
Сюжэт гульні падаецца з дапамогай мультыплікацыйных фільмаў паміж узроўнямі. Уступны ролік гульні адлюстроўвае трох багоў: Юпітэра (Рымляне), Гора (егіпцяне) і Чы Ю (кітайцы), грузнуць у бяздзейнасці і п’янстве. Вярхоўны бог, незадаволены іх паводзінамі, загадвае ім знайсці годнага лідара сярод сваіх народаў, які прывядзе яго да перамогі над іншымі. Бог перамог народа пазбегне пакарання. Роля лідара аднаго з трох народаў бярэ на сябе ігрок.
Будынкі
Вялікую частку гульні займалі пабудова і ўладкаванне будынкаў. Пабудова будынкаў была магчымая толькі на тэрыторыі зоны ўплыву іграка. Для пашырэння тэрыторыі выкарыстоўваліся вартавыя вежы, строимые побач з мяжой. Для вытворчасці ўсіх будынкаў былі неабходныя камень і драўніна, а таксама спецыяльныя юніты-будаўнікі. Усе будынкі ў гульні дзяліліся на прамыслова-здабываюць (Resource), сельскагаспадарчыя (Food), ваенныя (Military) і агульныя (Miscellaneous). Да першай групы адносіліся будынка, здабываюць прыродныя рэсурсы, такія як, напрыклад, будаўнічыя матэрыялы або карысныя выкапні (жалеза і вугаль) неабходныя ў далейшым для вытворчасці войскаў. Да сельскагаспадарчых будынкаў ставіліся будынка, служачыя для вытворчасці ежы для шахцёроў, а таксама спіртных напояў, якія прыносяцца ў ахвяру багам. У групу ваенных будынкаў уваходзілі вартавыя вежы, казармы, верф, майстэрня аблогавых гармат. Чацвёртая група ўключала ў сябе: жылыя дамы, служачыя для вытворчасці насільшчыкаў, храмы, рынакі і докі.
Юніты
Усіх юнітаў у Settlers III можна падзяліць на юнітаў, якія кіруюцца напрамую, і юнітаў, рэагуюць толькі на ўскосныя ўказанні. Да першай групы адносіліся: воіны, караблі, абложныя гарматы, святарі, геолагі, першапраходцы і шпіёны. Да другой: ношчыкі, будаўнікі, а таксама юніты, «прывязаныя» да будынкаў. Юніты гэтай групы не маглі пакідаць тэрыторыі зоны ўплыву іграка. Усе юніты ў гульні, акрамя святароў, атрымліваліся з насільшчыкаў. Для таго каб, напрыклад, зрабіць фермера, неабходны быў свабодны насільшчыкаў, каса і вакансія ў соответствущем будынку. Каб вырабіць воіна, патрэбен быў ношчыка, зброя і казармы, і так далей. Самі ношчыкі «з’яўляліся», усярэдзіне жылых дамоў, якія ўзводзяцца гульцом.
Ваенныя юніты
У кожнага народа было тры разнавіднасці салдат: мечніка, копейщик і лучнік. Акрамя гэтага ў гульні прысутнічалі абложныя гарматы, унікальныя для кожнай нацыі (рымляне — катапульта, азіяты — гармата, егіпцяне — баллиста). Юніты маглі паляпшацца з дапамогай «энергіі» (маны), добваемой пры ахвяраваннях у храмах. Кожны від юнітаў мог быць палепшаны два разы, пры гэтым змяняўся яго вонкавы выгляд, і ўзрасталі ваенныя якасці.
Магія
Магія ў гульні прадстаўлена ў выглядзе загавораў, вытвараных святарамі, пры гэтым выдаткоўваюцца акуляры маны, якая здабываецца з дапамогай ахвярапрынашэнняў. Сярод загавораў ёсць як баявыя, так і мірныя загаворы. Да першых отоносятся, напрыклад: зварот салдат ворага ў саюзнікаў, часовае павелічэнне абароны або нападу, і іншыя. Да мірным такія як: стварэнне выпадковага набору рэсурсаў, пераўтварэнне адных рэсурсаў у іншыя, терраморфинг (высушаных балоты ці опустываніе зямлі). У кожнага народа было па восем унікальных загавораў.
Народы
У Settlers III ў іграка была магчымасць выбару паміж трыма народамі: рымлянамі, азіята і егіпцянамі. Акрамя набору загавораў і аблогавых машын, бакі адрозніваліся адзін ад аднаго, некаторымі будынкамі і рэсурсамі. Акрамя таго, у розных народаў былі розныя патрабаванні да будаўнічых матэрыялаў: калі ў рымлян была прыкладна аднолькавая запатрабаванне і ў камянях, і ў драўніне, то егіпцянам трэба было значна больш каменя, а азіятаў — дрэва. Гэта збольшага вызначала тактыку гульні за гэтыя народы. Так як камень у гульні з’яўляўся вычарпала рэсурс, а дрэва — не (лес можна было зноў высаджваць з дапамогай лесніка), то егіпцяне выпрабоўвалі недахоп матэрыялаў у позняй гульні, аднак мелі больш пераваг у ранняй, так як камень здабываўся хутчэй драўніны. Азіяты ж, наадварот, былі больш заточаныя пад доўгія гульні.
Калкаман
Калкаман — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Калкаманскай сельскай акругі. Код КАТА — 551655100.
Юрый Іосіфавіч Сланімскі
Юрый Іосіфавіч Слані́мскі (Юрий Иосифович Слонимский;  — ) — вучоны ў галіне балетазнаўства, сцэнарыст і педагог, кандыдат мастацтвазнаўства 1948 ), прафесар (1962 ). Ганаровы доктар Парыжскага ўніверсітэта танца (1959).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. У 1918 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Петраградскага ўніверсітэта. Адначасова ў Школе рускай драмы і браў урокі ў выхаванцаў Петраградскага балетнага вучылішча Д. Баланчына, В. В. Вайнонена, А. І. Саскеліна. З 1922 года працаваў у Ленінградскім інстытуце гісторыі мастацтваў. Універсітэт скончыў у 1924 годзе. Быў прызваны ў Чырвоную Армію. Пасля дэмабілізацыі служыў ва Упраўленні рабоча-сялянскай міліцыі Ленінграда. З 1932 года выкладаў у Ленінградскім харэаграфічным вучылішчы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Праходзіў службу ў Ленінградскай арміі народнага апалчэння, намеснікам рэдактара дывізіённай газеты «За Савецкую Радзіму», у Палітаадзеле войскаў НКУС Ленінградскага фронта, у Ансамблі пагранвойскаў НКУС СССР пры Палітупраўленні пагранвойскаў НКУС СССР, палітаддзеле 70-й арміі на Цэнтральным фронце, Палітаддзеле пагранвойскаў Ленінградскай ваеннай акругі. Дэмабілізаваны ў снежні 1945 года ў званні старшага лейтэнанта. Да 1962 года працаваў у Ленінградскім інстытуце гісторыі мастацтваў. З 1962 года прафесар балетмайстарскага факультэта Ленінградскай кансерваторыі.
Навуковая і творчая дзейнасць
Аўтар больш за 400 артыкулаў па пытаннях тэорыі і практыкі харэаграфіі, падручніка «Асновы характарнага танца» (1939, у сааўтарстве). Першыя рэцэнзіі аб балетных спектаклях апублікаваў у 1919 годзе пад псеўданімам Мамантаў Ю. Разам з І. І. Салярцінскім распрацаваў першыя праграмы па спецыяльным прадметам.
Напісаў сцэнарыі да шэрагу балетаў, у тым ліку «Юнацтва» М. Чулакі, «Ноч перад Калядамі» і «Вясновая казка» (1937) Б. Асаф’ева, «Салавей» М. Крошнера (1939, разам з А. Ермалаевым), «Да сонца» А. Калніньшаа (1941), «Сем прыгажунь» (1952) і «Сцежкай грому» (1957) К. Караева, «Лейла і Меджнун» С. Баласаняна (1953), «Вясновая навальніца» Дз. Кабалеўскага (1957), «Бераг надзеі» А. Пятрова (1959), «Ікар» С. Сланімскага (1965).
Страдзеч
Стра́дзеч (, Страдечь) — аграгарадок у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета. Размешчана за 23 км на поўдзень ад Брэста, на аўтадарозе Брэст — Тамашоўка, на ўсходзе — рака Спанаўка (прыток Заходняга Буга) і меліярацыйныя каналы, на захадзе — рака Заходні Буг і дзяржаўная мяжа з Польшчай.
Гісторыя
Выяўленая археолагамі за 1 км на поўнач ад вёскі стаянка позняга неаліту і перыяду сярэдняй бронзы сведчыць пра засяленне гэтых мясцін з глыбокай старажытнасці. У XVI стагоддзі вёска вядома як сяло Страдча — шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім павеце Троцкага, з 1566 года Берасцейскага ваяводстваў Вялікага Княства Літоўскага.
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1866 годзе ў складзе маёнтка Колпін, уладальніцай якога была пані Сапежына. У 1884 годзе на сродкі ўрада і прыхаджан пабудавана драўляная царква са званіцай (архітэктар А. Рэмер ). Прыхаджан налічвалася 1 648 чалавек з вёсак Страдзеч, Дурычы, Белагоры. У 1886 годзе працавалі царкоўна-прыходскя школа, карчма. У 1889 годзе дзейнічала народнае вучылішча, у якім навучаліся 68 хлопчыкаў і 6 дзяўчынак.
У 1905 годзе сяло (1090 жыхароў), фальварак (17 жыхароў) І. Хадароўскага і чыгуначная станцыя Страдзеч (20 жыхароў) у Мяднянскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. У вёсцы размяшчаўся ўчастак паліцэйскіх ураднікаў Мяднянскай воласці, прыёмна пакой сельскага ўрача.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Мяднянскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
У 1940 годзе цэнтр Страдзецкага сельсавета. У 1954 годзе ён аднесены да Дамачаўскага раёна і перайменаваны ў Дурыцкі сельсавет. У 1956 годзе адышоў да Брэсцкага раёна. У 1940 годзе дзейнічалі 7-гадовая школа, ветраны млын. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўскія акупанты восенню 1943 года спалілі 212 двароў, загубілі 92 жыхара; 22 вяскоўцы загінулі на фронце, 1 — у партызанах.
Да 8 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дурыцкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года ўваходзіла ў склад Гершонскага сельсавета,
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Страдзецкага сельсавета.
Інфраструктура
Цэнтр камунальнага ўнітарнага сельска-гаспадарчага прадпрыемства «За мір»; сярэдняя школа, дзіцячыя яслі-сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, бібліятэка.
Капліца Святога Рафаіла (Скокі)
Капліца Святога Рафаіла — каталіцкая капліца ў в. Скокі Брэсцкага раёна. Размешчана за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі, у полі. Пабудавана ў канцы XVIII стагоддзя з цэглы на месцы сядзібы Нямцэвічаў XVII стагоддзя (не захавалася).
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Вырашана накрытай шатром калонай, узнятай на кубападобны пастамент, грані якога крапаваны прамавугольнымі нішамі.
Лясныя пажары ў Аўстраліі (2019—2020)
Лясныя пажары ў Аўстраліі 2019—2020 — масавыя пажары ў лясах Аўстраліі, у асноўным на паўднёвым усходзе краіны. Маштаб пажараў значна перавышае сярэдні падчас штогадовага сезона засухі, якая працягваецца са снежня па сакавік, у летні час у Аўстраліі. Пажары працягваюцца ад жніўня 2019 года. Па стане на 23 студзеня 2020 года ў выніку пажараў згарэла каля 6,3 мільёна гектараў лясоў (63 000 квадратных кіламетраў), агнём знішчана больш за 2500 будынкаў (у тым ліку больш за 1300 жылых дамоў) і загінула 27 чалавек. Лічыцца, што пажары сезону 2019—2020 гадоў сталі самымі моцнымі за ўсю гісторыю назіранняў. Па падліках, амаль тры мільярды жывёл пацярпелі ад бягучых пажараў, у тым ліку звыш за мільярд загінулі. Разам з тым, 23 студзеня 2020 года пацярпеў катастрофу адзін пажарны самалёт, які прымаў удзел у ліквідацыі пажараў, у выніку чаго загінула трое чалавек.
У снежні 2019 года ўрад Новага Паўднёвага Уэльса абвясціў надзвычайнае становішча ў штаце ў сувязі з рэкорднай тэмпературай, працяглай засухай і мноствам пажараў, якія бушуюць у рэгіёне. Для барацьбы з агнём ўрад мабілізаваў тры тысячы рэзервістаў узброеных сіл. Акрамя прызыву рэзервістаў ўлады ўзялі абавязацельства вылучыць 20 млн аўстралійскіх долараў для арэнды пажарных самалётаў. Таксама ў сувязі з пажарамі ў МНС Аўстраліі пачаўся вялікі прыток добраахвотнікаў. Па дадзеных на студзень 2020 года, звыш 90% пажарных краіны з’яўляюцца валанцёрамі.
Галоўнымі прычынамі пажару сталі рэкордныя спякота і засухі, частыя ўдары маланак падчас навальніц у рэгіёне, станоўчы, ненаўмысныя і наўмысныя падпалы, а таксама іншыя. Ад верасня 2019 года ад больш за 100 пажараў пакутуюць вялікія тэрыторыі штата Новы Паўднёвы Уэльс, у прыватнасці рэгіёны, , рэгіён , горад , , крайні захад горада Сіднэй, Блакітныя горы, , і іншыя.
Вядомыя асобы Драгічына
Вядомыя ўраджэнцы Драгічына:
Лясныя пажары ў Аўстраліі (2019—2020)
Маштаб і інтэнсіўнасць пажараў узмацнілі дыскусію аб змяненні клімату. Хоць шэраг фактараў уплывае на такія з’явы, як пажары, навукоўцы адзначаюць, што дыскусія пра глабальнае пацяпленне ў кантэксце Аўстраліі цалкам апраўданая.
NGC 3703
NGC 3703 (іншае абазначэнне — PGC 170146) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Оберан Герберт
Оберан Герберт (Herbert Auberon; — ) — брытанскі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з арыстакратычнай сям'і, быў сынам вядомага брытанскага дыпламата, падарожніка і «хроснага бацькі албанскай незалежнасці» Обры Герберта (1880—1923) і ўнукам палітычнага дзеяча і лідара кансерватыўнай партыі Вялікабрытаніі Генры Герберта (1831—1890). Оберан Герберт вучыўся ў Оксфардзе (1940—42). Пасля няўдалых спробаў трапіць у брытанскую, французскую або нідэрландскую арміі з прычыны праблем са здароўем ён паступіў у Польскую армію, у якой і служыў да канца II сусветнай вайны. Быў удзельнікам Нармандскай кампаніі. Ад гэтага часу займеў добрыя стасункі з палякамі, а таксама з беларусамі і ўкраінцамі, што ваявалі ў польскім войску, стаў цікавіцца ўсходнееўрапейскім пытаннем. У пасляваенны час ён шмат дапамагаў уцекачам з Усходняй Еўропы, наладзіў сувязі і стаў прадстаўніком інтарэсаў іх нацыянальных груп у найвышэйшых колах Брытаніі. Валодаў шасцю мовамі, у тым ліку беларускай.
Оберан Герберт быў сярод ініцыятараў стварэння Англа-беларускага таварыства (1954), у далейшым яго шматгадовы старшыня (1965—73). Ён называў беларусаў «найбольшымі англічанамі з усіх усходнееўрапейцаў».
Памеры пакінутай ім пасля смерці спадчыны складалі болей за 900 тысяч фунтаў.
SIG P225
SIG-Sauer P225(P6) — пісталет, які выпускаецца аднайменнай швейцарска-германскай кампаніяй (SiG).
SIG-Sauer P225 быў распрацаваны ў 1975 годзе, ён уяўляе сабой наступнае развіццё пісталета SIG-Sauer P220, ад якога адрозніваецца невялікімі тэхнічнымі зменамі (зменена мацаванне засаўкі да рамкі, а таксама памеры і ёмістасцю магазіна), у тым ліку і тым што паменшыўся час для прыгатаваняя пісталета к стральбе. Складаецца на ўзбраенні Японіі, Тайланда, Нігерыі, Швейцарыі, Даніі, Францыі, Германіі і яшчэ ў некаторых краінах.
SIG Sauer P220
Андрэй Неміровіч
Андрэ́й Неміро́віч герба «Ястрабец» (1462—1541) — гетман польны літоўскі з 1535 года, ваявода кіеўскі з 1514 года.
Біяграфія
Сын Якуба Неміровіча і Святаславы (удава Андрэя Даўгерда, сына віленскага ваяводы Яна Даўгерда). Унук Андрэя (Андрушкі) Неміровіча, праўнук Яна Няміры з Уселюба.
У 1508—1509 гадах быў прыдворным. У 1509 годзе ўзгадваецца ў дакументах як мазырскі намеснік і займаў гэту пасаду прынамсі да 1511 года. У 1511 годзе ён змяніў Цімафея Капусту на пасадзе намесніка ў Чаркасах (прабыў прынамсі да 1512 года), з 1514 года прызначаны пасля Юрыя Радзівіла на кіеўскага ваяводу. Як кіеўскі ваявода, ён засяродзіў сваю дзейнасць на адносінах з Крымскім ханствам і абароне Кіеўскага ваяводства ад татараў. У 1522 годзе займаў пасаду намесніка свіслацкага, заставаўся ім прынамсі да 1529 года.
Разам з гетманам вялікім літоўскім Канстанцінам Астрожскім і старостам чаркаскім Яўстахам Дашкевічам 27 студзеня 1527 года здабыў вялікую перамогу над татарамі ў бітве пад Альшаніцай, дзе палегла каля 24 тысяч татараў і было вызвалена 80 тысяч ясыра.
Падчас маскоўска-літоўскай вайны 1534—1537 гадоў ён камандаваў двацаццітысячным войскам, спрабуючы вызваліць Ноўгарад-Северскі. Пад яго камандаваннем войска спрабавала захапіць крэпасць. Аднак з-за памылкі войскі трапілі пад агонь уласнай артылерыі. Контратака абаронцаў крэпасці прывяла да знішчэння большасці літоўскіх сіл. Сам Неміровіч сышоў з паражэннем.
Вясной 1535 года быў прызначаны літоўскім польным гетманам.
У 1537 годзе ў замку ў Кіеве Андрэй Неміровіч прыняў Станіслава Станіслававіча Давойну, пазнейшага ваяводу полацкага, якога ён зрабіў сваім спадчыннікам. У час маскоўска-літоўскай вайны 1558—1570 пасля захопу крэпасці ў Полацку ў 1563 годзе Станіслаў Давойна трапіў разам з сваяком Андрэя Неміровіча — Мікалаем Неміровічам-Шчытом на шмат гадоў у палон да Івана Грознага.
Сям’я
Андрэй Неміровіч быў двойчы жанаты:
Блытаніна
У літаратуры Андрэю Неміровічу часам прыпісваюць герб «Газдава» замест «Ястрабца», блытаюць літоўскі род Неміровічаў (а таксама яго галіну: Неміровічаў-Шчытаў) з гербам «Ястрабец» з родам Няміраў герба «Газдава» з Падляшша. Таксама няправільна адзначана, што ён быў сынам Якуба Янавіча Неміровіча, берасцейскага старосты, замест Якуба Андрэевіча Неміровіча.
Мазкі
Назву Ма́зкі маюць:
Залатарова
Залатарова — жаночая форма прозвішча Залатароў.
Ян Грутэр
Ян Грутэр (Janys Gruterus; 3 снежня 1560, Антверпен — 10 верасня 1627, Гайдэльберг) — нямецкі філолаг і гісторык.
Вучыўся ва ўніверсітэтах Кембрыджа і Лейдэна, быў прафесарам гісторыі ў Ростаку, Вітэнбергу і Гайдэльбергу. Вядомы як публікатар твораў Сенекі і Цыцэрона, складальнік шэрагу энцыклапедычных кампендыумаў.
Уладзімір Бялько
Уладзімір Бялько (1911 — 1 мая 1933) — беларускі грамадскі дзеяч. Сябра Камуністычнага саюза моладзі Заходняй Беларусі. Паэт, рэдактар падпольнай газеты «Піянер».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1911 годзе ў в. Мяльканавічы Слонімскага павета Гродзенскай губерні ў Расійскай імперыі.
Пасля падзелу Беларусі паміж СССР і Польшчай у 1921 годзе родная вёска апынулася ў складзе Польшчы. Скончыў у сваёй вёсцы польскую школу. Нядоўга вучыўся ў Віленскай беларускай гімназіі.
Вясной 1933 года да хворага Уладзіміра Бялько прыйшлі паліцыянты, скінулі яго з ложка і доўга білі нагамі. Памёр 1 мая 1933 года ад атрыманых пашкоджанняў. Праз два дні быў пахаваны на мясцовых могілках в. Мяльканавічы.
Гоманаўская траекторыя
Гоманаўская траекторыя (арбіта Гомана - Ветчынкіна) - у нябеснай механіцы эліптычная арбіта, якая выкарыстоўваецца дзеля пераходу паміж дзвюма іншымі арбітамі, звычайна знаходзяцца ў адной плоскасці. У найбольш простым выпадку яна перасякае гэтыя дзве арбіты ў апацэнтре і перыцэнтре. Арбітальны манеўр для пераходу ўключае ў сябе 2 імпульсы працы рухавіка на разгон - для ўваходу на гоманаўскую траекторыю і для зыходу з яе. Названая ў гонар нямецкага вучонага Вальтэра Гомана, які ў 1925 годзе апісаў яе ў сваёй кнізе. На Гомана аказаў вялікі ўплыў пісьменнік-фантаст Курд Ласвіц сваёй кнігай 1897 года «Дзве планеты». Гэтую ж траекторыю распрацавалі незалежна савецкія навукоўцы Уладзімір Ветчынкін і Фрыдрых Цандэр.
Гоманаўская траекторыя тэарэтычна разлічваецца для двух імпульсных (умоўна імгненных) прырашчэнняў хуткасці. Аднак, паколькі падчас працы рухавіка (патрэбны для набору адпаведнага прырашчэння хуткасці) адрозніваецца ад нуля, то імпульс павінен быць як мага больш кароткім; адпаведна, патрабуецца ўжываць рухавікі з вялікай цягай. Калі ж касмічны апарат абсталяваны толькі рухавікамі малой цягі, то выкананне пераходу па гоманаўскай траекторыі запатрабуе некалькіх уключэнняў рухавіка, што рэзка знізіць энергетычную выгаду пераходу па такой траекторыі (патрэбнае прырашчэнне хуткасці складзе да 141% ад двухімпульснага манеўру).
Для гоманаўскай траекторыі кутняя далёкасць (вугал паміж прамянямі, праведзенымі з пункту O ў пачатковую і канчатковую кропкі траекторыі) роўная 180 градусаў. Калі яна менш за 180 градусаў, траекторыя называецца траекторыяй першага паўвітка, або тыпу 1, а калі больш - траекторыяй другога паўвітка, або тыпу 2.
Віктар Уладзіміравіч Шэйман
Віктар Уладзіміравіч Шэйман (, в. Салтанішкі, Воранаўскі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 мая 1958 года ў в. Салтанішкі Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Праходзіў вайсковую службу ў Афганістане як афіцэр савецкай арміі.
Абраны Дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь XII склікання (1990—1994). Адзін з членаў Беларускага згуртавання вайскоўцаў. Увайшоў у каманду Аляксандра Лукашэнкі ў час прэзідэнцкіх выбараў 1994 года.
Дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь (1994—2000 і 2006—2008), в. а. Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь (1995), Генеральны пракурор Рэспублікі Беларусь (2000—2004), кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2004—2006).
24 верасня 1999 года суд задаволіў іск Віктара Шэймана да незалежнай газеты «Навіны» і журналіста Сяргея Аніські памерам 15 млрд.; у выніку непамернага штрафу газета спыніла існаванне. Беларуская дэмакратычная апазіцыя і міжнародныя праваабарончыя структуры сцвярджаюць, што менавіта ён у свой час быў арганізатарам так званых «эскадронаў смерці», якім прыпісваюцца забойствы лідараў арганізаванай злачыннасці, кіраўнікоў апазіцыі і аператара расійскага тэлеканала ГРТ Змітра Завадскага.
З 20 сакавіка 2006 года да 8 ліпеня 2008 года — дзяржаўны сакратар Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь. Звольнены з пасады пасля тэрарыстычнага акту ў Мінску пад час святкавання Дня незалежнасці ў ноч на 4 ліпеня 2008 года.
Са студзеня 2009 года — памочнік прэзідэнта па асаблівых даручэннях. Затым кіраўнік справамі Прэзідэнта (2013—2021).
Паводле дакументаў з «Папераў Пандоры», сын Шэймана Сяргей разам з беларуска-амерыканскім прадпрымальнікам Аляксандрам Зінгманам валодае афшорнай кампаніяй (у кожнага па 50%), якая праз пасрэднікаў займаецца геалагічнай разведкай і здабычай золата ў Зімбабвэ. Віктар Шэйман як мінімум двойчы быў у Зімбабвэ, і менавіта ён абвясціў пра пагадненне аб здабычы карысных выкапняў у Зімбабвэ.
Санкцыі
Як кіраўніку перадвыбарнага штаба Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах 2006 года ў красавіку 2006 года па падазрэннях ва ўдзеле ў фальсіфікацыях прэзідэнцкіх выбараў В. Шэйману быў забаронены ўезд у ЗША і краіны Еўрасаюза як асобе са спісаў спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб і Чорнага спісу Еўрасаюза.
13 кастрычніка 2008 г. міністры замежных спраў краін Еўрасаюза прыпынілі дзеянне забароны на ўезд у краіны саюза прэзідэнта Беларусі А. Лукашэнкі і «некаторых яго набліжаных». Але санкцыі супраць былога дзяржсакратара Савета бяспекі Віктара Шэймана засталіся ў сіле.
Таксама Шэйман знаходзіцца ў санкцыйных спісах Вялікабрытаніі, Швейцарыі. У чэрвені 2022 года трапіў і пад санкцыі Канады.
Ігар Сяргеевіч Сокал
Ігар Сяргеевіч Сокал (нар., Маладзечна) — беларускі палітычны дзеяч, дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 сакавіка 1962 года ў Маладзечна.
У 1983 годзе скончыў Кіеўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае двойчы Чырвонасцяжнае вучылішча імя М. Ф. Фрунзэ.
Быў начальнікам галоўнага ўпраўлення міжнароднага супрацоўніцтва і гандлю Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.