cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Таццяна Іванаўна Сініца
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Сярод яе навуковых і прыкладных інтарэсаў: культурна-гістарычная канцэпцыя, спецыяльная псіхалогія, медыцынская псіхалогія. Прадмет даследаванняў: развіццё эмацыянальнай сферы асобы ў норме і паталогіі, развіццё камунікатыўных навыкаў і супрацоўніцтва, практыка псіхалагічнай дапамогі дзецям, якія маюць адхіленні ў псіхафізічным развіцці, падрыхтоўка псіхолагаў да працы з дзецьмі з асаблівасцямі псіха-фізічнага развіцця. Вывучала тэму эмоцый у дзяцей з парушэннем зроку.
Пушкінская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
«Пушкінская» — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Тэхналагічны інстытут» і «Уладзімірская».
Назва звязана з блізкасцю Віцебскага (былога Царскасельскага) вакзала, які злучае Санкт-Пецярбург з горадам Пушкін(Царскае Сяло), дзе ў Ліцэі 1811 па 1817 г. жыў і вучыўся паэт (пазней Пушкін жыў у Царскім Сяле ў 1831 г.). У праекце станцыя насіла назву «Віцебская».
Аднапавярховы драўляны будынак першага вакзалу быў узведзены ўжо пасля смерці Пушкіна (1837).
Асаблівасці праекта і станцыі
Станцыя была намінальна здадзена ў эксплуатацыю 15 лістапада 1955 г. у складзе першай чаргі метрапалітэна «Аўтава» — «Плошча Паўстання», але пры гэтым была аформлена толькі падземная зала станцыі, а вестыбюль і нахільны ход не былі пабудаваныя. Яны павінны былі быць адкрыты тады ж, аднак з-за праблем пры будаўніцтве нахільнага ходу былі скончаныя толькі 30 красавіка 1956 г. (пасля намінальнага адкрыцця станцыя ізноў зачынілася для пабудовы нахільнага ходу з вестыбюлем).
Kurier Litewski
Назву «Kurier Litewski» (Кур'ер Літэвскі, Кур'ер Літэўскі, Літоўскі кур'ер, Літоўскі веснік, Литовский вестник, Литовский курьер) маюць:
Агратурызм
Разнавіднасцю агратурызму з'яўляецца сумяшчэнне працы з адпачынкам, калі ў абмен на ўдзел у сельскагаспадарчых работах частку дня турыст атрымлівае жыллё і харчаванне, без плацяжоў грашыма паміж двума бакамі. Такі тып ўзаемадзеяння фермераў і турыстаў ладзіцца ў многіх краінах свету праз праграму WWOOF.
Станіслаў Кот
Станіслаў Кот (Stanisław Kot;, Руда, Падкарпацкае ваяводства, Польшча — ) — польскі гісторык культуры, палітычны дзеяч. Правадзейны член Польскай АН (1928).
Біяграфія
Вучыўся ў Львоўскім універсітэце. У 1912—1914 гадах даследаваў архівы і бібліятэкі ў Заходняй Еўропе. У 1920—1923 гадах прафесар Кракаўскага ўніверсітэта, пазбаўлены кафедры з-за пратэсту супраць арышту кіраўнікоў «Цэнтралева» (гл. Саюз абароны правоў і свабоды народа). Член партыі «Стронніцтво людовэ», з 1933 года ўваходзіў у склад яе кіраўніцтва. У 1939 годзе выехаў у Францыю, адзін з блізкіх супрацоўнікаў ген. У. Сікорскага. У верасні 1941 — ліпені 1942 гадоў пасол Польшчы ў СССР (удзельнічаў у перагаворах У. Сікорскага з І. Сталіным), у 1942—1943 гадах дзяржаўны міністр урада Польшчы на Блізкім Усходзе, у 1943 годзе міністр інфармацыі, у 1945—1949 гадах пасол у Італіі. Застаўся ў эміграцыі, жыў пераважна ў Парыжы. 3 1955 года старшыня партыі «Польске стронніцтво людовэ» (Польская народная партыя) у замежжы.
Даследаваў гісторыю палітычнай і грамадскай думкі Рэчы Паспалітай, яе культурныя сувязі з краінамі Еўропы. Заснавальнік выдання «Рэфармацыя ў Польшчы» (т. 1—8, 1921—1939). Аўтар мемуараў.
Хіджаб
Хіджаб (араб. حجاب — покрыва) у ісламе — любое адзенне, аднак у заходнім свеце пад хіджабам разумеюць традыцыйны ісламскую жаночую галаўную хустку.
Нашэнне жанчынай хіджабаў не з’яўляецца новаўвядзеннем ісламскага законапалажэння — шарыяту.
NGC 3446
NGC 3446 (іншае абазначэнне — ESO 264-SC45) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паранджа
Паранджа  — жаночае верхняе адзенне ў мусульманскіх краінах, у прыватнасці Цэнтральнай Азіі і на Блізкім Усходзе, якая ўяўляе сабой халат з доўгімі несапраўднымі рукавамі валасяной сеткай — чачван, якая хавае твар.
Гісторыя
Тэрмін паранджа паходзіць ад персідскага фараджы (у ўзбекскім вымаўленні паранджы, у турэцкім вымаўленні — ферэджэ). Слова фараджы першапачаткова азначала мужчынскую шырокую верхнюю вопратку, звычайна з доўгімі рукавамі. У XVI стагоддзі халаты фараджы насілі як мужчыны, так і жанчыны. Росквіт культуры нашэння паранджы ў народаў Сярэдняй Азіі прыйшоўся на канец XIX — пачатак XX стагоддзя.
Экстрадыцыя
Экстрадыцыя (ад лац. ex — «з», «па-за» і traditio — «перадача»)  — форма міжнароднага супрацоўніцтва паміж дзяржавамі ў барацьбе са злачыннасцю. Экстрадыцыя — гэта перадача злачынца дзяржавай, на тэрыторыі якой ён знаходзіцца, іншай дзяржаве для прыцягнення яго да крымінальнай адказнасці або для прывядзення ў выкананне прысуду, які ўступіў у законную сілу. Мэта экстрадыцыі — ажыццяўленне правасуддзя ў дачыненні да асоб, якія схаваліся, і правядзенне ў жыццё прынцыпу няўхільнасці пакарання. Пытанні экстрадыцыі вывучаюць навукі міжнароднага, канстытуцыйнага, крымінальнага і крымінальна-працэсуальнага права.
Экстрадыцыя ў старажытныя часы
Інстытут экстрадыцыі пачаў фармавацца яшчэ ў Старажытным свеце, калі выдачы падвяргаліся асобы, што пакінулі зямлю фараона ў Егіпце, рабы, уцекачы з грэчаскіх гарадоў-дзяржаў.
Экстрадыцыя ў XXI стагоддзі (Беларусь)
2013 г. — грамадзянін Расіі Уладзіслаў Баўмгертнер абвінавачваўся ў злоўжыванні паўнамоцтвамі ў «Беларускай калійнай кампаніі» і быў выдадзены Расіі ў лістападзе 2013 г. Крымінальная справа ў Расіі ў дачыненні да яго была спынена за адсутнасцю складу злачынства ў лютым 2015 г.
2017 г. — грамадзянін Ізраіля, Расіі і Украіны Аляксандр Лапшын быў выдадзены Азербайджану за наведванне Нагорнага Карабаха.
Прававое рэгуляванне
Дзяржавы аб’ядноўваюць свае намаганні па барацьбе са злачыннасцю, складаючы дагаворы аб выдачы ці дагаворы аб міжнароднай прававой дапамозе па крымінальных справах. Праца па экстрадыцыі праводзіцца на падставе міжнародных дагавораў і пагадненняў — двухбаковых (напрыклад, Беларусі з Венгрыяй, В’етнамам, Кубай, Латвіяй, Літвой, Польшчай, Сірыяй, Славакіяй, Чэхіяй) і шматбаковых (напрыклад, Канвенцыі аб прававой дапамозе і прававых адносінах па грамадзянскіх, сямейных і крымінальных справах ад 22 студзеня 1993 года і ад 7 кастрычніка 2002 года (у рамках СНД). Некаторыя канвенцыі ў рамках ААН таксама служаць інструментам, якія дазваляюць запытваць выдачу асоб, якія знаходзяцца ў вышуку. Міжнароднай канвенцыі па пытанні экстрадыцыі да цяперашняга моманту не існуе. Еўрапейскімі дзяржавамі ў рамках Савета Еўропы ў 1957 г. была заключана рэгіянальная Канвенцыя аб выдачы. У 1990 г. для спрашчэння двухбаковага перамоўнага працэсу паміж дзяржавамі Генеральная Асамблея ААН прыняла Тыпавы дагавор аб выдачы.
Пры адсутнасці міжнароднага дагавора працэдура экстрадыцыі рэгулюецца на аснове прынцыпу ўзаемнасці ўнутраным заканадаўствам дзяржаў: законамі аб экстрадыцыі (Ізраіль, Нарвегія, Румынія, Францыя) або аб прававой дапамозе па крымінальных справах (Аргенціна, Германія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Швейцарыя) або Крымінальна-працэсуальнымі кодэксамі (Албанія, Беларусь (раздзел XV: арт. 469, 470, 474—476, 479, 481, 484—486, 489, 497, 502, 503, 507—519), Балгарыя, Казахстан, Кыргызстан, Латвія, Літва, Польшча, Расія, Эстонія). У адпаведнасці з прынцыпам узаемнасці міжнародная прававая дапамога па крымінальных справах аказваецца на аснове пісьмовага абавязацельства ад імя дзяржавы аказаць такога роду прававую дапамогу.
Умовы экстрадыцыі
Выдача асобы — адно з суверэнных правоў дзяржавы. У той жа час ні аддзін урад не абавязана прымаць да сябе злачынцаў, выдача якіх яму прапануецца. Пры экстрадыцыі прымяняюцца два прынцыпы: спецыяльнасці (асоба выдаецца канкрэтнай дзяржаве для прыцягнення да крымінальнай адказнасці або выканання прыгавору ў сувязі з канкрэтным злачынствам, пасля чаго яна мае права свабодна пакінуць тэрыторыю дзяржавы, якой яна была выдадзена) і тоеснасці (дзеянні, у сувязі з якімі ажыццяўляецца выдача, з’яўляюцца злачынствамі па заканадаўстве абедзвюх дзяржаў). Як правіла, экстрадыцыя магчымая, калі асоба 1) абвінавачваецца ў здзяйсненні злачынства, за якое заканадаўствам Рэспублікі Беларусь і дзяржавы, якая запрошвае выдачу, прадугледжана пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін не менш за адзін год ці больш строгае альбо 2) прысуджанае да пазбаўлення волі за дзеянне, якое з’яўляецца па заканадаўстве Рэспублікі Беларусь і дзяржавы, якая запрошвае выдачу, злачынствам і тэрмін не адбытага пакарання складае не менш за шэсць месяцаў (у некаторых краінах прадугледжаны большыя тэрміны).
Адмова ў экстрадыцыі
Як правіла, не дапускаецца выдача
Падставы для адмовы Рэспублікай Беларусь у выкананні просьбы органа замежнай дзяржавы, якая змяшчае палажэнне аб выдачы, пералічаны ў арт. 484 КПК Беларусі. У еўрапейскіх краінах таксама не дапускаецца экстрадыцыя, калі за ўчыненае асобай злачынства можа быць прызначана пакаранне ў выглядзе смяротнай кары. Калі асоба не выдадзена і не мае дыпламатычнага імунітэта, то пры наяўнасці дастатковых падстаў яна павінна быць судзіма дзяржавай, да якога была звернутая просьба аб выдачы.
Парадак вырашэння экстрадыцыі
У шэрагу краін, у тым ліку і ў Беларусі, асоба, якая выдаецца, не пазбаўляецца права на абарону сваіх інтарэсаў пры вырашэнні пытання аб выдачы прафесійным абаронцам і права на абскарджанне рашэння аб выдачы (арт. 507—509 КПК Беларусі). У некаторых дзяржавах магчымая экстрадыцыя са згоды асобы без выканання ўсіх працэдур. Пры станоўчым вырашэнні пытання аб выдачы ўпаўнаважаныя дзяржаўныя органы дамаўляюцца пра час і месца фактычнай перадачы.
Пры калізіі просьбаў аб выдачы, што паступілі з некалькіх дзяржаў, пытанне вырашаецца па меркаванні дзяржавы, да якой звяртаюцца.
Юбілейны медаль «30 год вываду савецкіх войскаў з Афганістана»
Юбіле́йны меда́ль «У па́мяць 30-го́ддзя вы́ваду саве́цкіх во́йскаў з Афганіста́на» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 16 кастрычніка 2018 года.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медалём узнагароджвацца грамадзяне Беларусі (у тым ліку пасмяротна), якія выконвалі воінскі і службовы абавязак у Афганістане ў перыяд са снежня 1979 года па люты 1989 года, а таксама ваеннаслужачыя Узброеных Сіл, іншых войскаў і воінскіх фарміраванняў, работнікі дзяржаўных органаў і іншыя асобы, якія ўнеслі значны ўклад у героіка-патрыятычнае выхаванне грамадзян краіны, увекавечванне памяці загінулых, развіццё ветэранскага руху, арганізацыю работы па сацыяльнай, медыцынскай рэабілітацыі воінаў-інтэрнацыяналістаў, інвалідаў і членаў сем’яў загінулых.
Апісанне
Узнагарода вырабляецца з латуні. На яе правым боку размешчаны стылізаваныя выявы двух верталётаў, пад імі — тры бронетранспарцёры на фоне гор. На адным з іх адлюстраваны фігуры ваеннаслужачых, якія трымаюць баявы сцяг. На адваротным боку медаля знаходзіцца надпіс «30 гадоў вываду савецкіх войскаў з Афганістана» і рэльефны відарыс пяціканцовай зоркі, па абодва бакі якой размешчаны лаўровыя галіны.
В’едма
В’едма (ісп. Viedma) — ледавіковае возера, размешчана ў паўднёвай Патагоніі каля мяжы Аргенціны і Чылі. Сілкуецца ў асноўным праз ледавік В’едма, адгалінаванне якога знаходзіцца на заходнім беразе возера і мае шырыню 5 км. Перавага карычневых колераў і адсутнасць зеляніны тлумачыцца працэсам прамывання стромкіх схілаў далін лёдам леднікоў.
З возера В’едма выцякае рака Ла-Леона, якая ўпадае ў возера Архенціна і цячэ далей да Атлантычнага акіяна пад назвай Рыа-Санта-Крус.
Хоць вялікая частка возера знаходзіцца на тэрыторыі Аргенціны, яго заходні бераг даходзіць да Паўднёвага Патагонскага ледзянога поля, дзе становішча мяжы з Чылі застаецца нявызначаным. Возера В’едма ўваходзіць у склад нацыянальнага парку Лос-Гласьярэс. На паўночны захад ад возера знаходзіцца вядомы сярод альпіністаў пік Фіцрой (3375 м).
Кайл Мак-Лахлен
Кайл Мерыт Маклахлен (Kyle Merritt MacLachlan; нар., г. Якіма, штат Вашынгтон, ЗША) — амерыканскі , які праславіўся як спецыяльны агент ФБР Дэйл Купер з тэлесерыяла Дэвіда Лінча «Твін Пікс». Акрамя таго, вядомы па фільмах «Дзюна» і «Сіні аксаміт», таксама знятых Лінчам, і серыялаў «Секс у вялікім горадзе», «Як я сустрэў вашу маму» і «Адчайныя хатнія гаспадыні».
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся 22 лютага 1959 г. у горадзе Якіма (штат Вашынгтон, ЗША), дзе і атрымаў першапачатковую адукацыю. Бацька быў біржавым маклерам і адвакатам, а маці — PR-дырэктарам. У сям’і было яшчэ два сыны — Крэйг і Кент. Па словах самога Кайла Мак-Лахлена, па матчынай лініі ён нашчадак І. С. Баха. Вучыўся ігры на аргане, па радзе маці абраў прафесію акцёра. З 1977 г. атрымліваў адукацыю ва Універсітэце Вашынгтона ў Сіэтле. Наведваў курсы акцёрскага майстэрства і іграў у тэатры ценяў.
Кар’ера ў кіно
У 1982 годзе ўдзельнічае ў Арэгонскім шэкспіраўскім фестывалі, дзе, на думку самога Мак-Лахлена, яго ніхто не заўважыў. На самой справе ён прыкмечаны рэжысёрам Дэвідам Лінчам, у чыёй стужцы «Дзюна» і дэбютаваў праз 2 гады. Далей ролі ў фільме Лінча «Сіні аксаміт» і серыяле «Твін Пікс» фактычна зрабіла Мак-Лахлена зоркай катэгорыі А, але і замацавалі за ім клішэ акцёра, які іграе «людзей з дзівосамі», ад якога К. Мак-Лахлен доўгі час імкнуўся пазбавіцца. Удзел у фільме «Працэс» паводле навелы Франца Кафкі замацаваў яго папулярнасць.
Але наступныя ролі («Флінстоўны» Браяна Леванта, «Шоўгёлз» Пола Верхувена) аказаліся няўдалымі, і за апошнюю з іх Мак-Лахлен нават атрымаў «Залатую маліну» у намінацыі «горшы акцёр». Удзел у серыяле «Секс у вялікім горадзе» паляпшае становішча, а невялічкая роля ў «Амаль натурал» (2004) раскрывае майстэрскую акцёрскую ігру Мак-Лахлена. З 2006 па 2012 год удзельнічае ў серыяле «Адчайныя хатнія гаспадыні». У 2008 годзе агучыў Супермэна ў анімацыйным серыяле «Ліга справядлівасці: новы бар'ер».
Крысціян Рэнэ дэ Дзюу
Крысціян Рэнэ дэ Дзюу (Christian René de Duve; нар. 2 кастрычніка 1917, Тэмз-Дытан) — бельгійскі цытолаг і біяхімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1974) (сумесна з Альберам Клодам і Джорджам Паладэ) «за адкрыцці, якія датычацца структурнай і функцыянальнай арганізацыі клеткі».
Дачыненне (матэматыка)
Дачыне́нне  — падмноства канечнай дэкартавай ступені
пэўнага мноства A, г.зн. падмноства ўпарадкаваных
n
-ак
(a1, a2, ... , an)
з элементаў мноства
.
Дачыненне называецца '''
-месцавым''' (або
-арным) дачыненнем у мностве
A
Аляксандр Хуга Бакер-Корф
Біяграфія
Бакер-Корф быў вучнем мастакоў Карнеліса Круземана і Хуэйба Ван Хоўва. Ён стаў вядомым дзякуючы сваім «Bakker Korffjes» — жанравым творам дам у каптурах у інтэр’ерах, якія ён пачаў маляваць у 1856 годзе, калі жыў ва Угстгесце са сваімі сёстрамі ў якасці мадэляў. Ён навучаўся ў 1840-х гадах у Каралеўскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Антверпене, дзе выконваў урокі Мікалая дэ Кейзера. У 1870 годзе ён быў удастоены ордэна Леапольда I пасля таго, як яго працы былі прадстаўлены на выставе ў Бруселі ў 1869 годзе. Яго вучнямі былі Дзірк Леанардус Коарман, Ян Хендрык ван Расум дзю Шатл, Эліяс Старк і іншыя.
Дачыненне (матэматыка)
называюць рангам, або тыпам дачынення
R
Запіс азначае, што.
Мноства
называюць універсальным (або ўсеагульным) дачыненнем рангу
у мностве
Пустое мноства \varnothing называецца нуль-дачыненнем.
Дыяганаль мноства
An
, г.зн. мноства называецца дачыненнем роўнасці ў мностве.
(n+1)
F
у
Архенціна
Архенціна (Argentino) — прэснаводнае возера, размешчанае ў патагонскай правінцыі Санта-Крус, Аргенціна. Гэта найбуйнейшае возера ў Аргенціне, плошча яго паверхні — 1415 км² (максімальная шырыня: 20 км). Сярэдняя глыбіня возера 150 м, максімальная — 500 м. Адкрыта ў лістападзе 1782 братамі Антоніа і Франсіска В'едма. Возера размешчана ў нацыянальным парку Лос-Гласьярэс, у якім размешчана вялікая колькасць ледавікоў, сярод якіх найбольш вядомы ледавік Перыта-Марэна. Возера сілкуецца адталай ледавіковай вадой, якая паступае ад некалькіх рэк; вада з возера В'едма паступае праз раку Ла-Леона і мноства горных ручаёў. Плошча вадазбору складае больш за 17 000 км².
Дачыненне (матэматыка)
называецца функцыянальным, калі для адвольных элементаў
a1, a2, ... , an, a, b
мноства
з таго, што і, вынікае роўнасць
Абагульненні
Часам
n
-месцавае дачыненне азначаюць як падмноства дэкартава здабытку
A1 × A2 × ... × An
A1, A2, ..., An
, увогуле кажучы, розныя.
Такое абагульненне асабліва карысна пры тэарэтычным апісанні баз даных.
Івацэвічы
Івацэ́вічы (афіц. транс.: Ivacevičy) — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Івацэвіцкага раёна, на правым беразе р. Грыўда. За 135 км ад Брэста. Чыгуначная станцыя на лініі Брэст—Баранавічы. Насельніцтва 23 440 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1508 у зэльвенскай касцёльнай кнізе. Вядомы як двор, шляхецкае ўладанне на тэрыторыі ВКЛ. Першыя вядомыя ўладальнікі Іллінічы. Пасля смерці Мікалая Іллініча ў 1540 годзе яго заступнікам стаў сын Ян. У 1555 годзе Івацэвічы, згодна дакументам, з’яўляюцца ўласнасцю слонімскага суддзі Яна Віктарына, які атрымаў маёнтак за жонкай Ганнай, дачкой Яна Іллініча.
З 2-ой пал. XVI стагоддзя. Івацэвічы ў Боркінскай воласці Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства. Каля 1750 года тут быў узведзены касцёл Святога Крыжа, які ў 1860 годзе быў перароблены пад праваслаўную царкву, але ў 1922 годзе зноў вернуты католікам.
У 1784 годзе маёнтак Івацэвічы — уласнасць пана Яна Сяплюцкага, працаваў бровар, смалакурня.
З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 12.12.1796 года ў Літоўскай, з 28.8.1802 года ў Гродзенскай губернях.
З пачатку XIX стагоддзя Івацэвічы належаць магнацкаму роду Юндзілаў. У 1845 годзе Гродзенскім губернскім камітэтам быў зацверджаны інвентар маёнтка Івацэвічы, што належаў у гэты час памешчыку Івану Юндзілу. У дакуменце даецца маёмаснае і дэмаграфічнае становішча сельбішча, пералічваюцца абавязкі прыгонных сялян перад панам.
З адкрыццём 1 снежня 1846 года Маскоўска — Варшаўскай шашы пачала дзейнічаць Івацэвіцкая паштовая станцыя (1848 год). З будаўніцтвам чыгункі Варшава — Масква (уведзена ў эксплуатацыю 28 лістапада 1871 года) адкрылася чыгуначная станцыя, узнікла паселішча пры ёй.
У канцы XIX стагоддзя ў Івацэвічах былі бровар і цагельня, сукнавальня і вадзяны млын, царква. У 1905 годзе маёнтак Івацэвічы знаходзіўся ў Боркінскай воласці Слонімскага павета.
У Першую сусветную вайну Івацэвічы знаходзіліся пад акупацыяй Германіі. З Івацэвіч у целяханскія лясы была пракладзена вузкакалейка, па якой вывозілі лес, працаваў тартак. З 1921 да 1939 года — мястэчка ў складзе Польшчы, у Боркі — Гічыцкай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства.
У 1935 годзе ў Івацэвічах 1860 жыхароў, чыгуначная станцыя, пры ёй буфет. Была пошта, тэлеграф, аптэка, амбулаторыя, запраўка для аўтамабіляў, некалькі гатэляў, дваровая капліца графаў Юндзілаў, уладальнікаў вялікіх лясных абшараў у Косаўскім і Слонімскім паветах. Паравы рухавік забяспечваў электрычнасцю не толькі тартак, але і пасёлак, працавала пачатковая школа.
З 1939 года ў складзе БССР. З 1940 года ў Косаўскім раёне Брэсцкай вобласці, МТС, лесазавод, спіртзавод, смалакурня, электрастанцыя, млын, абутковая арцель, 7-гадовая школа, пошта, бальніца.
З 24.6.1941 года па 12.7.1944 год знаходзіліся пад акупацыяй фашысцкай Германіі. У вайну загінулі больш за 1000 мірных грамадзян. Значная колькасць ахвяр — жыхары яўрэйскай нацыянальнасці, расстраляныя ў 1942—1943 гадах ва ўрочышчы Жвіроўня. 25 жыхароў мястэчка не вярнуліся з фронту.
Вызвалялі Івацэвічы часці 20-га стралковага корпуса 28-й арміі 1-га Беларускага фронту з удзелам партызан 8-й партызанскай брыгады Брэсцкага злучэння. У баях за горад загінулі 162 савецкія воіны і партызаны (пахаваны ў брацкіх магілах на гарадскіх могілках і ў скверы па вул. Савецкай).
Пасля вайны насельніцтва Івацэвічаў хутка павялічвалася: з рабочага пасёлка ў 1945 годзе да гарадскога (1947) і затым горада (23.5.1966).
У 1948 годзе на брацкай магіле пастаўлены абеліск, у 1956 годзе помнік — скульптура воіна.
З 20.9.1947 года — гарадскі пасёлак, цэнтр Івацэвіцкана раёна.
З 28 мая 1966 года — горад.
Эканоміка
У горадзе даволі шпарка развівалася прамысловасць. У 1970 г. працавалі лесазавод, леспрамгас, хімлясгас, спіртзавод, маслазавод, раённае аб’яднанне «Сельгастэхніка», камбінат бытавога абслугоўвання.
Дзейнічалі 2 сярэднія школы, школа рабочай моладзі, музычная і дзіцячая спартыўная школы, дзіцячы сад і 2 дзіцячых ясляў — садоў, Дом піянераў, кінатэатр, 2 клубы, 3 масавыя бібліятэкі, бальніца, аптэка, магазіны.
Некаторыя дробныя прадпрыемствы перарасталі ў буйныя. У 1973 годзе ў Івацэвічах пабудаваны ільнозавод. Для патрэб будаўніцтва быў створаны завод жалезабетонных вырабаў. Галоўная яго прадукцыя — панэлі і жалезабетонныя канструкцыі для будаўніцтва жылых дамоў і гаспадарчых пабудоў. У горадзе працуе спіртзавод. Трэба адзначыць, што ў 1990-я гады прадпрыемствы горада сутыкнуліся з многімі праблемамі і цяжкасцямі — часткова альбо нават поўнасцю былі парушаны эканамічныя сувязі як унутры рэспублікі, так і з краінамі СНД. Вырасла запазычанасць прадпрыемствам гандлёвымі арганізацыямі, не хапала сыравіны і камплектуючых вырабаў. Усё гэта вымушала працаваць з вялікімі перабоямі, адчуваўся недахоп рабочых месцаў.
І ўсё ж жыццё не стаяла на месцы: ішло інтэнсіўнае жыллёвае будаўніцтва, з’явіліся ў горадзе новыя сучасныя школы, іншыя грамадскія будынкі. Шырыцца прадпрымальніцкі рух, з’явілася шмат новых гандлёвых кропак, пунктаў па аказанні бытавых паслуг.
Культура
З 2 кастрычніка 1947 года пачала выходзіць раённая газета «Чырвоная звязда», з 28 кастрычніка 1956 года называлася «Зара камунізму». З 26 красавіка 1962 года да 31 сакавіка 1965 года быў перапынак у выданні раёнкі ў сувязі з далучэннем Івацэвіцкага раёна да суседняга Бярозаўскага.
У 1965 годзе Івацэвіцкі раён аднаўляецца, і ўжо 1 красавіка таго ж года выйшаў першы нумар газеты «Кастрычнік», з 1991 года — «Івацэвіцкі веснік», вядзецца раённае радыёвяшчанне.
З 12 верасня 1995 года па 2010 год выдавалася мясцовая недзяржаўная «Газета для Вас».
Шарыят
Шарыят (араб. شريعة — (правільны) шлях, вобраз дзеяння) — сукупнасць прававых, маральна-этычных і рэлігійных нормаў ісламу, якая ахоплівае значную частку жыцця мусульманіна і абвяшчаецца ў ісламе як «вечнае і нязменнае» Боскае ўстанаўленне; адна з канфесійных формаў рэлігійнага права.
Час і месца з’яўлення — VII—XII стагоддзі, Халіфат.
Шарыят абапіраецца на Каран, Суну і фікх; уключае элементы канстытуцыйнага, грамадзянскага, крымінальнага, адміністрацыйнага, сямейнага і працэсуальнага права, а таксама маральныя, этычныя і паводніцкія (нормы ветлівасці) нормы без якога-небудзь падрабязнага падзелу.
У цяперашні час існуе чатыры суніцкіх кірункі (школы) шарыяту: Малікі, Ханбалі, Ханафі, Шафіі. Раней існаваў яшчэ адзін напрамак (школа) шарыяту — Захір.
Варгі
Варгі (Wargs, варыянт перакладу — воргі) — у творчасці Толкіна вялізныя ваўкі, якія насяляюць бязлюдныя землі даліны ракі Андуін і ў Глухаманне (Wilderness).
У адрозненне ад вядомых у Толкіна ваўкалакаў, варгі з'яўляюцца звычайнымі істотамі з плоці і крыві, а не духамі ў абліччы ваўкоў.
Варгі ў творчасці Толкіна
Упершыню варгі згадваюцца ў «Хобіце» пры апісанні падзей, якія мелі месца пасля таго, як гномы на чале з Гэндальфам і Більба Бэгінсам выбраліся з пячор Туманных гор, ратуючыся ад гоблінаў.
З тэксту «Хобіта» відавочна, што варгі, як і звычайныя ваўкі — жывёлы сацыяльныя, але пры гэтым валодаюць пэўнымі зародкамі розуму. Напрыклад, у варгаў існуе прымітыўная «мова»: "... У цэнтры сядзеў велічэзны шэры воўк і казаў на жудаснай мове варгаў. Гэндальф разумеў мову варгаў, Більба не, але і так можна было здагадацца, што гаворка ідзе толькі пра жорсткія і злыя справы. Час ад часу варгі хорам адказвалі шэраму важаку, і кожны раз, чуючы іх жудасны рык, хобіт ледзь не падаў ад страху з хвоі..." Наколькі вядома, варгі Міжзем'я заўсёды выступалі на баку сіл Цемры, як правіла, у саюзе з гоблінамі (оркамі), часта дагаворваліся з імі аб агульных набегах, калі оркам трэба было папоўніць запасы харчоў і рабоў, а варгі былі галоднымі. Таксама яны выступалі ў якасці верхавых жывёл, дазваляючы оркам ехаць на сваіх спінах. Пра такіх воўчых коннікаў згадваецца ў апісанні Бітвы Пяці Воінстваў у кнізе «Хобіт»; таксама ў другой кнізе рамана «Уладар Пярсцёнкаў» згадваецца пра тое, што оркі — верхавыя на ваўках служылі Саруману: "... Я бачыў, як яны ішлі: оркі за оркамі, чорныя стальныя полчышчы, і верхавыя - на велічэзных ваўках."
NGC 3447
NGC 3447 (іншыя абазначэнні — UGC 6006, IRAS10507+1702, MCG 3-28-27, VV 252, ZWG 95.58, KCPG 255A, PGC 32694) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кальвін Кулідж
Кальвін Кулідж (John Calvin Coolidge Jr.;  — ) — дзяржаўны дзеяч ЗША. У 1918—1919 гадах губернатар штата Масачусетс. У 1921-23 гадах — віцэ-прэзідэнт; у 1923-29 гадах — прэзідэнт ЗША (30-ы) ад Рэспубліканскай партыі (ўступіў на пасаду пасля смерці прэзідэнта У. Гардзінга).
Біяграфія
Будучы юрыстам з штата Вермонт, Кулідж працягнуў свой кар’ерны шлях у штаце Масачусэтс, стаў губернатарам гэтага штата. Яго адказ на Бостанскую паліцэйскую стачку 1919 года прыцягнуў да яго увагу ўсёй нацыі і даў яму рэпутацыю чалавека рашучых дзеянняў. Неўзабаве пасля гэтага ён быў абраны 29-м віцэ-прэзідэнтам у 1920 годзе і ўступіў на пасаду прэзідэнта пасля раптоўнай смерці Гардзінга ў 1923 годзе. Абраны на паступных выбарах 1924 года, ён набыў рэпутацыю чалавека кансерватыўнага ўрада, і акрамя таго, чалавека, які вельмі мала кажа і мае даволі сухое пачуццё гумару.
Тулуза
Тулуза (Toulouse, мясц. , Tolosa , Tolosa) — горад на поўдні Францыі, сталіца рэгіёна Аксітанія і прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Верхняя Гарона. Насельніцтва — 427 тыс. чалавек (адзнака 2004 г.). Дэвіз Per Tolosa totjorn mai.
Гісторыя
У 106 годзе да н.э. гальскае паселішча Талоса было захоплена рымлянамі. З IV стагоддзя вядома пра знаходжанне ў Тулузе біскупа.
З 419 па 507 гады Тулуза была сталіцай каралеўства вестготаў.
У 508 годзе Тулузай авалодалі франкі на чале з Хлодвігам. Час ад часу Тулуза апынялася сталіцай самастойнага каралеўства Аквітанія. У 721 годзе вытрымала аблогу сарацынаў. З 778 года — рэзідэнцыя графаў Тулузскіх, якія трымалі пад сваім кантролем поўдзень Францыі.
Пасля далучэння да каралеўскага дамена ў 1271 годзе Тулуза да Вялікай французскай рэвалюцыі заставалася цэнтрам правінцыі Лангедок. Тулузскі парламент, упершыню скліканы ў 1420 годзе, разглядаў судовыя цяжбы жыхароў усяго поўдня Францыі. Пра тулузскія літаратурныя турніры гл. Клеманс Ізор.
У гады Гугеноцкіх войнаў Тулуза служыла апорай Каталіцкай лігі. У 1632 годзе ў двары Тулузскай ратушы быў пакараны смерцю апошні герцаг Манмарансі.
У 1814 годзе маршал Сульт прайграў пад Тулузай апошнюю бітву Паўастраўной вайны.
Да будаўніцтва першай чыгункі Тулуза як правінцыйны горад пазнілася ў сваім прамысловым развіцці. Пачатак тулузскаму авіябудаванню паклаў Клемент Адэр (1841—1925). Пры Шарлі дэ Голі ў Тулузе размясціліся Нацыянальны цэнтр касмічных даследаванняў і звязаныя з ім прадпрыемства абароннай і авіякасмічнай галін, што спрыяла хуткаму эканамічнаму і сацыяльнаму росту. Некалькі струхлелых кварталаў старой забудовы былі знесены; на іх месцы з’явіліся сучасныя вышынныя будынкі.
Геаграфія
Тулуза размешчана на берагах Гароны, паміж Атлантычным акіянам (250 км) і Міжземным морам (150 км). У Тулузе змыкаюцца Лангедокскі і Гаронскі каналы, якія злучаюць Атлантычны акіян з Міжземным морам. Старая частка горада займае высокі правы бераг Гароны. Вакол раскінуліся прадмесці, вядомыя з Сярэднявечча. Даўней тут размаўлялі на аксітанскай гаворцы. На левым беразе — прадмесце Сен-Сіпр’ен; за ім — спальны раён сучаснай забудовы, Мірай.
Славутасці
У Тулузе своеасаблівая архітэктура, яе таксама называюць «ружовым горадам» з-за колеру цэглы — традыцыйнага матэрыялу, з якога быў пабудаваны стары горад.
Сярод архітэктурных помнікаў горада вылучаюцца — выкананая ў гатычным стылі царква якабінцаў (Les Jacobins) XIII—XIV стагоддзяў, раманская базіліка Сэн-Сэрнэн (Saint-Sernin) пачатак будаўніцтва канец XI стагоддзя, сабор Сэнт-Эцьен (Saint-Etienne) лічыцца прататыпам гатычна-мерыдыянальнага стылю, гісторыя якога пачынаецца ў 1073 годзе.
Рыа-Санта-Крус
Рыа-Санта-Крус — рака ў Паўднёвай Амерыцы ў аргенцінскай правінцыі Санта-Крус. Бярэ пачатак у возеры Архенціна ў патагонскіх Андах, на мяжы Чылі і Аргенціны, упадае ў Атлантычны акіян. Агульная працягласць ракі складае каля 385 км, разам з найбольш аддаленымі прытокамі 565 км.
Біручы Востраў
Біру́чы Во́страў (Бирючий Острів) — паўвостраў (да 1929 г. — востраў) у заходняй частцы Азоўскага мора. Уваходзіць у склад Херсонскай вобласці Украіны. Агульная плошча — 89,21 км².
Геаграфія
Біручым Востравам называюць шырокі ўскраек Фядотавай касы. Да 1929 г. ён быў аддзелены ад касы вузкай пратокай і ўяўляў сабою востраў. Знаходзіцца ў 15 км на паўднёвы ўсход ад Генічаска, у 190 км на паўднёвы ўсход ад Херсона, у 587 км ад Кіева і 1015 км ад Мінска. Найбольшая даўжыня — 24 км. Найбольшая шырыня — 5 км.
Прырода
Глебы паўвострава адрозніваюцца засоленасцю, таму флора тут бедная — усяго 308 відаў раслін, многія з якіх былі завезены чалавекам. Пераважаюць зараснікі палыну, чарота, трыснёга. Распаўсюджаны насаджэнні лоха, які выдатна расце на мясцовых глебах і не аб’ядаецца аленямі.
Фаўна значна больш багатая — 250 відаў. У 1923 г. на тэрыторыі Біручага Вострава быў створаны запаведнік. З Асканіі-Новы былі завезены капытныя жывёлы. У 1993 г. паўвостраў насялялі 830 аленяў, 1425 ланяў, 987 муфлонаў, 37 куланаў. У нашы дні таксама жывуць лісы, зайцы, янотападобныя сабакі. На Біручым Востраве шмат птушак.
Гісторыя
Назва Біручага Вострава паходзіць або ад мясцовай дыялектнай назвы ваўкоў, якія сустракаліся на ім у мінулым, або ад самотных жыхароў-бірукоў. У XIX ст. Біручы Востраў быў населены рыбакамі. У 1878 г. пабудаваны маяк (у 1957 г. перабудаваны). У 1923 г. Біручы Востраў увайшоў у склад запаведніка, аднак насельніцтва працягвала жыць на ім. У 1930-ых гг. налічвалася каля 40 двароў.
У 1993 г. Біручы Востраў увайшоў у склад Азова-Сівашскага нацыянальнага прыроднага парка. 17 верасня 2003 г. на ім адбылася сустрэча прэзідэнта Украіны Л. Д. Кучмы з прэзідэнтам Расіі У. У. Пуціным, падчас якой абмяркоўвалася праблема размежавання ў Азоўскім моры і Керчанскім праліве.
Юбілейны медаль «100 год міліцыі Беларусі»
Юбіле́йны меда́ль «100 год міліцыі Беларусі» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана ў 2016 годзе ў адпаведнасці з указам нумар 173.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Юбілейным медалём будуць узнагароджвацца супрацоўнікі і цывільны персанал органаў унутраных спраў, ваеннаслужачыя (за выключэннем ваеннаслужачых тэрміновай ваеннай службы), а таксама цывільны персанал унутраных войскаў МУС за высокія вынікі ў службовай дзейнасці.
Узнагароды будуць удастойвацца таксама ветэраны органаў унутраных спраў і ўнутраных войскаў МУС, службовыя асобы дзяржаўных органаў Беларусі і іншых дзяржаў, іншыя асобы, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё і ўдасканаленне дзейнасці ў сферы барацьбы са злачыннасцю, аховы правапарадку і забеспячэння грамадскай бяспекі.
Спіс аб’ектаў PGC (1838001—1839000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1838001—1839000)
Старое Сяло (археалагічны помнік)
Старо́е Сяло́ — археалагічныя помнікі каля вёскі Старое Сяло (Віцебскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь). Даследавалі А. М. Ляўданскі, С. А. Дубінскі, Г. В. Штыхаў.
Гарадзішча
Знаходзіцца за 2,5 км на поўдзень ад вёскі, на мысе правага берага Заходняй Дзвіны. Пляцоўка памерам 30×70 м, вышыня над поймай ракі 20 м, з боку поля ўмацавана валам вышынёй каля 1,2 м. У траншэі даўжынёй 11 м і шырынёй 3 м выяўлены культурны пласт 0,5—1 м, у ім знойдзены ляпная гладкасценная і штрыхаваная кераміка, 2 жалезныя нажы, абломак жалезнай дужкі, косці жывёл. Гарадзішча адносіцца да днепра-дзвінскай культуры і датуецца III—IV стагоддзямі.
Курганны могільнік-1
Знаходзіцца на тэрыторыі селішча. Мае 16 насыпаў, з іх 2 доўгія. Вышыня круглых у плане курганоў 1,5 м, дыяметр 8—10 м, даўжыня доўгіх курганоў 20—25 м, шырыня 8—10 м, вышыня 2,5 м. Курганы датуюцца IX—X стагоддзямі, належалі крывічам. Пахавальны абрад трупаспаленне. Знойдзены ляпны і ганчарны посуд.
Курганны могільнік-2
Знаходзіцца за 1 км ад вёскі. Захаваліся 3 насыпы (2 на полі, 1 у лесе) вышынёй 1—1,5 м, дыяметрам 8—10 м. Датуецца помнік 2-й палавінай 1-га тысячагоддзя н. э.
Курганны могільнік-3
Знаходзіцца за 1,8 км на ўсход ад вёскі, у лесе, за дарогай. Мае 12 насыпаў вышынёй 1,8—2 м, дыяметрам 10—14 м.
Яўнут Валімонтавіч
Яўнут Валімонтавіч, у хрышчэнні Ян (згадв. ад 1412 — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч, ваявода троцкі (1413—1432).
Літоўскі баярын. Сын Валімонта Бушкавіча, старэйшы брат Кезгайлы, Румбольда, Шадзібора, Судзівоя і Гудыгерда.
Імя
Імя балцка-літоўскага паходжання. Вядомае і ў прусаў – Jawnutte. Іменная аснова Jaun- дала ў старапрускім іменніку такія імёны, як Jawne, Jawne-gede і інш. Звязана з літоўскім jaunas "малады", далей да індаеўрапейскага *i̯eu- "малады, юны" .
Яўнут было іменем-пажаданнем, такім іменем зычылі як мага даўжэй заставацца такім жа моцным, якім чалавек бывае ў юнацтве.
Вядомыя звесткі
На Гарадзельскай уніі прыняў герб «Задора». Імёны і паходжанне жонак невядомыя. У 1427 г. прасіў Папу Рымскага Марціна V дазволіць яму развесціся з жонкай, якая спрабавала яго атруціць. Віленскі біскуп Мацей прызнаў яго новы шлюб неправамоцным.
Упершыню ў крыніцах сустракаецца ў 1412 г. , калі атрымаў урад старосты троцкага, з 1413 г. урад стаў ваяводскім і Яўнут трымаў яго да 1432 г. У 1432 г., разам з братам Румбольдам, Яўнут быў пакараны смерцю Жыгімонтам Кейстутавічам за падтрымку Свідрыгайлы.
Дзятлавічы (Ваўкавыскі раён)
Дзя́тлавічы (, Дятловичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Роскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. фальварак і вёска належалі Якіму Калантаю, ваўкавыскаму земскаму суддзі. У 1836 г. дзяржаўная вёска, 39 двароў, 116 жыхароў, уніяцкая царква. У 1914 г. 25 двароў, 177 жыхароў.
У 1954—1961 гадах цэнтр Дзятлавіцкага сельсавета, з 2 снежня 1961 года ў складзе Воўпаўскага сельсавета.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 37 двароў, 67 жыхароў.
Інфраструктура
Крама, царква.
Атраднае (Жаркаінскі раён)
Атраднае — сяло ў Жаркаінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Атраднай сельскай акругі. Код КАТА — 115431100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 772 чалавекі (386 мужчын і 386 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 474 чалавекі (243 мужчыны і 231 жанчына).
Дуэра
Дуэра працякае ў Іспаніі па тэрыторыі правінцый Сорыя, Бургас, Вальядалід, Самора і Саламанка. Перасякае мяжу ў раёне Міранда-ду-Дору і далей працякае па тэрыторыі Партугаліі пад назвай Дору. Падвойная назва ракі, як правіла, адлюстроўваецца на геаграфічных картах.
Распаўсюджванне COVID-19 у Абхазіі
Па паведамленнях аператыўнага штаба па абароне насельніцтва ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19, жыхарка часткова прызнанай Рэспублікі Абхазія прыбыла з Масквы 29 сакавіка 2020 года ў аэрапорт горада Сочы рэйсам U6 407 «Уральскія авіялініі» ў 10:50. Днём 29 сакавіка яна заехала ў Рэспубліку Абхазія праз дзяржаўную мяжу па рацэ Псоў у суправаджэнні сваякоў, на асабістым аўтамабілі пляменніка і прайшла да месца пражывання ў сяло Аберкыт Галскага раёна. Увечары таго ж дня з-за дрэннага самаадчування жанчына была шпіталізавана за межы Абхазіі на тэрыторыю Грузіі, дзе ў яе было пацверджана захворванне Covid-19. Усе грамадзяне, што кантактавалі з ёй, былі ізаляваны і правераны. Па паведамленні Міністэрства аховы здароўя РА ні ў каго з 11 кантактавалых не пацвердзілася захворванне.
7 красавіка Міністр аховы здароўя і сацыяльнага забеспячэння Абхазіі Тамаз Цахнакія паведаміў аб першым станоўчым пацыенце з COVID-19 у Рэспубліцы Абхазія. Ім аказаўся жыхар горада Гагра, які вярнуўся з Масквы 29 сакавіка авіярэйсам «Уральскія авіялініі» Масква — Сочы. Хворы быў вывезены ў раённую бальніцу, якая была вызначана рэзервовым шпіталем для магчымых хворых каранавірусам. Усе асобы, з якімі кантактаваў заражаны грамадзянін з моманту ўезду на тэрыторыю РА, былі ўсталяваныя. Усе жыхары 8 павярховага будынка, у якім ён пражываў, часова былі ізаляваны ў сваіх кватэрах.
8 красавіка Covid-19 пацвердзіўся ў члена сям’і ўжо заражанага. Па паведамленні аператыўнага штаба па абароне насельніцтва ад каранавіруснай інфекцыі, пацыенты працягвалі атрымліваць медыкаментознае лячэнне і знаходзіліся пад пастаянным наглядам лекараў у Цэнтральнай лякарні Гудауце. Стан першага захварэлага расцэньваўся як сярэдняя ступень цяжкасці з нязначнай станоўчай дынамікай. Стан другога пацыента заставаўся адносна здавальняючым.
11 красавіка аператыўны штаб па абароне насельніцтва ад каранавіруснай інфекцыі паведаміў, што за мінулыя суткі тэставанне прайшлі пяць чалавек. У чацвярых з іх вынік адмоўны. Станоўчы вынік тэсту выяўлены ў аднаго з грамадзян, якія кантактавалі з першымі двума захварэўшымі. Ім аказаўся жыхар горада Гагра 1925 г.н., які раней кантактаваў з першым заражаным жыхаром г. Гагра.
Станам на 2021 год у краіне зафіксавана 28 тыс. выпадкаў заражэння, у тым ліку больш за 400 смерцяў.
Сямён Антонавіч Навумовіч
Сямён Антонавіч Навумовіч (нар. 1954) — беларускі вучоны ў галiне артапедычнай стаматалогii. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў стаматалагічны факультэт МДМІ ў 1976 годзе.
У 1982 г. паступіў у вочную аспірантуру Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута пры кафедры артапедычнай стаматалогіі.
З 01.09.85 г. па 01.09.1993 г. — асістэнт вышэйназванай кафедры.
З 02.01.1990 г. па 01.09.1994 г. — намеснік дэкана стаматалагічнага факультэта. У кастрычніку 1991 г. абраны на пасаду дацэнта. З 01.07.1993 г. і па цяперашні час загадвае кафедрай артапедычнай стаматалогіі БДМУ.
21.01.1987. абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата медыцынскіх навук на тэму. У 1993 годзе прысуджана вучонае званне дацэнта.
26.12.2001 г. абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара медыцынскіх навук.
Прысвоена ганаровае званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 16.06.2020 нумар 215.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па лазернай тэхналогіі, выкарыстанню матэматычных і галаграфічных метадаў у стаматалогіі, комплексным лячэнні анамалій і дэфармацый зубасківічнай сістэмы.
X (сацыяльная сетка)
X, раней Твітэр (Twitter  — «цвыркаць», «ціўкаць», «балбатаць») — сацыяльная сетка і платформа мікраблогінгу, якая прапаноўвае сваім карыстальнікам магчымасць пасылкі і атрымання паведамленняў, вядомых як твіты (tweets). Твіты — тэкставыя паведамленні да 140 сімвалаў, якія адлюстроўваюцца на старонцы аўтара твіта і старонках падпісаных на абнаўленні чытачоў (followers, літ. паслядоўнікаў). Кожны аўтар можа абмежаваць кола карыстальнікаў, якія могуць бачыць яго паведамленні, але па змоўчванні абнаўленні можа бачыць кожны. З канца 2009 года карыстальнікі могуць сачыць не толькі за іншымі аўтарамі паасобку, але і падпісвацца на адмысловыя спісы карыстальнікаў.
Літаратурны сегмент Твітэру спарадзіў такую разнавіднасьць кароткатэкставай літаратуры, як твітэратура (Twitterature).
25 красавіка 2022 пагадненне аб пакупцы Twitter Inc за 44 мільярды даляраў заключыў найбагацейшы чалавек свету Ілан Маск.
Паола Контэ
Паола Контэ (Paolo Conte;, ) — італьянскі спявак, піяніст і кампазітар, вядомы дзякуючы свайму незвычайнаму голасу, маляўнічым і рамантычным кампазіцыям (задзірлівым асацыяцыі як з італьянскай і міжземнаморскай музыкай, так і з паўднёваамерыканскімі рытмамі і франкамоўнымі выканаўцамі, такімі як Жак Брэль і Жорж Брасенс) і яго задуменнай, часам меланхалічнай, лірыцы.
Кар’ера
Паола Контэ нарадзіўся ў горадзе Асці ў П’емонце.
Пачынаў сваю кар’еру як вібрафаніст у мясцовых і гастралюючх гуртах («Saint Vincent Jazz Festival»). Першыя песні напісаў разам з братам Джорджа Контэ. Атрымаў вядомасць у канцы 1960-х — пачатку 1970-х гадоў як аўтар хітоў Адрыяна Чэлентана і Паці Права. Сольная кар’ера Контэ пачалася з альбома 1974 года, названага яго імем, і працягнулася альбомамі «Aguaplano» у 1980-я гады і «D’Amore Scritte Macchina» у 1990-я, якія карыстаюцца вялікім поспехам па ўсёй Еўропе. Калекцыя хітоў 1998 года стала яго першым рэлізам у ЗША. Кампіляцыйны зборнік Паола Контэ завецца «The Best of Paolo Conte».
Некаторыя з яго хітоў былі скарыстаны ў шматлікіх фільмах, напрыклад «Come di» у «Mickey Blue Eyes» (1999), «Vieni via con me» у «Французскім пацалунку» (1995). Адзін з самых вядомых хітоў Контэ, «Azzurro» (Сінь, выкананы Адрыяна Чэлентана і іншымі артыстамі), быў «запазычаны» фанатамі Зборнай Італіі па футболу, якіх завуць «gli azzurri» (сінія) у якасці неафіцыйнага гімна падчас чэмпіянату свету па футболу 2006.
Альбер Клод
Альбер Клод (фр. Albert Claude) (, Ланглье, Бельгія —, ) — бельгійскі і амерыканскі вучоны-біяхімік.
Біяграфія
У 1974 годзе, сумесна з двума калегамі (Георгам Паладэ і Крысціянам дэ Дзювам) атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне (1974) «за адкрыцці, якія тычацца структурнай і функцыянальнай арганізацыі клеткі».
NGC 3447A
NGC 3447A (іншыя абазначэнні — UGC 6007, MCG 3-28-28, VV 252, KCPG 255B, PGC 32700) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Багародск
Багародск (Богородск) — горад (1923) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Багародскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 36,8 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1570 годзе.
Горад размешчаны за 40 км на паўднёвы захад ад горада Ніжні Ноўгарад.
Багародск — адзін са старажытных (з XVII стагоддзя) цэнтраў гарбарнай прамысловасці. Галоўныя гарбарні — імя Юргенса, імя Калініна, імя Кашына, імя Венецкага; гарбарна-галантарэйная і абутковая фабрыкі. Ёсць заводы штучных скур, механічны, клеевараны, швейна-такелажны камбінат, швейная фабрыка і іншыя.
Алі Кельмендзі
Алі Кельмендзі (Ali Kelmendi; 3 лістапада 1900, Печ, Асманская імперыя — 11 лютага 1939, Парыж, Францыя) — дзеяч камуністычнага руху Албаніі і Косава, Герой Албаніі, удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Біяграфія
Алі Кельмендзі нарадзіўся 3 лістапада 1900 года ў беднай сялянскай сям’і ў Косава. Бацька — Сулейман Кельмендзі. У юнацтве зацікавіўся ідэямі камунізму. У 1920 годзе, пасля таго, як дзейнасць камуністычных арганізацый у Югаславіі была забаронена, збег у Албанію. Там Кельмендзі далучыўся да левага палітычнага руху «Bashkimi» (Саюз), дзе складаліся такія вядомыя албанскія марксісты, як Авні Рустэмі, Лазар Фунда і Фуат Аслані.
8 кастрычніка 1925 года Кельмендзі, разам з іншымі 13 албанцамі, прыехаў у Савецкі Саюз па запрашэнні Камінтэрна. Наступны год ён вучыўся ў Дзяржынскай Акадэміі ў Ленінградзе, а пасля гэтага пераехаў у Адэсу, дзе працаваў на мытні. Там далучыўся да албанскай камуністычнай групы, якая ўваходзіць у Балканскую канфедэрацыю камуністычных партый, што належыла Камуністычнаму Інтэрнацыяналу.
У 1930 годзе Камуністычны Інтэрнацыянал адправіў Кельмендзі ў Албанію ў якасці арганізатара камуністычнага руху. Аднак яго дзейнасць не прынесла значных вынікаў, паколькі марксізм не знайшоў у краіне спрыяльнай глебы. У Албаніі Кельмендзі быў арыштаваны некалькі разоў, а ў 1936 годзе ён быў высланы ў суседнюю Грэцыю. У сакавіку 1932 года ён вярнуўся ў СССР. Тут Кельмендзі выступаў у якасці пасярэдніка паміж Камінтэрнам і албанскімі камуністычнымі групамі. Крыху пазней прыняў удзел у грамадзянскай вайне ў Іспаніі.
У 1939 годзе Кельмендзі перабраўся ў Францыю, дзе быў рэдактарам адной з пракамуністычных газет.
11 лютага таго ж года, з-за ускладненняў пасля аперацыі на страўніку, Кельмендзі сканаў.
Барнаул
Барнаул (Барнаул) — горад (з 1771) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Алтайскага края. Насельніцтва 649,6 тыс. чал. (2007). Заснаваны ў 1730-х гадах. Буйны прамысловы, культурны і адукацыйны цэнтр Сібіры: 9 дзяржаўных ВНУ, 5 тэатраў, музеі, помнікі архітэктуры XVIII—XX стагоддзяў.
Горад размешчаны ў лесастэпавай зоне Заходне-Сібірскай раўніны, на паўночным усходзе Прыобскага плато, у верхнім цячэнні Обі на яе левым беразе, у месцы ўпадзення ракі Барнаулкі ў Об. Адлегласць да Масквы — 3419 км. Бліжэйшы буйны горад — Новасібірск (193 км).
У Барнауле пражывае больш 100 нацыянальнасцей, аднак горад з’яўляецца монанацыянальным, бо 89,4 % насельніцтва складаюць рускія. Наступныя па колькасці нацыянальнасці — немцы (4,8 %), украінцы (2,9 %), армяне (0,4 %), беларусы (0,3 %); усё астатнія — 2,2 %.
Талачынскі сельсавет
Талачы́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Талачын (не ўваходзіць у склад).
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Талачын. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Талачынскага местачковага Савета.
2 лютага 1982 года Маціёўскі сельсавет Талачынскага раёна Віцебскай вобласці БССР перайменаваны ў Талачынскі. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Плоскаўскага сельсавета (22 населеныя пункты: Букавіна, Валькі, Вялікія Барсучыны, Габрылёва, Гастынічы, Дунавік, Еўлахі, Калюгі, Клянкі, Козкі, Красілава, Крыніцы, Латышова, Малыя Барсучыны, Навінка, Новая Будаўка, Плоскае, Прылессе, Раманаўка, Сакалянка, Сані і Старая Будаўка). 27 чэрвеня 2008 года скасаваны вёскі Дубавое, Жаўна, Прудзец і Шляпіна. 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Азярэцкага сельсавета (21 населены пункт: аграгарадкі Азерцы і Заднева, вёскі Букарава 1, Букарава 2, Васкрэсенская, Вугалеўшчына, Галынка, Дроздава, Жураўлі, Забалацце, Зялёныя Дубы, Лунная, Міхайлаўшчына, Парэчча, Піямонт, Прудзец, Рыжычы, Свідэршчына, Скавышкі, пасёлкі Відэршчына і Забалацце), а ў склад Серкавіцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Новае Саколіна, Старое Саколіна, Шмідзельшчына, Яськаўшчына і пасёлак Усвіж-Бук). 9 лістапада 2021 года скасавана вёска Клянкі.