cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пучын
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскага ваяводства ВКЛ. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1811 годзе валоданне Ракіцкіх. У 1897 годзе размяшчаліся капліца і сядзіба, у Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Пучынскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг. У 1920-х гадах дзейнічала школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны сцяг», працавалі вятрак (з 1909 года) і гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 68 мясцовых жыхароў, у памяць пра якія ў 1980 годзе ўсталяваны абеліск. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса «Слабадскі» (цэнтр — вёска Выграбная Слабада). Да 12 лістапада 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета, да 8 студзеня 1987 года — у склад Слабадскога сельсавета , пасля — у складзе Хракавіцкага сельсавета (да 26 сакавіка 1987 года — Савіцкі сельсавет ).
Падапхаі (Рослаўльскі раён)
Падапхаі (Подопхаи) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Падапхаі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
NGC 2324
NGC 2324 (іншае абазначэнне — OCL 542) — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паўночнаатлантычны дагавор
Паўночнаатлантычны дагавор (Паўночнаатлантычны пакт, Вашынгтонскі дагавор (1949)), міжнароднае пагадненне, заключанае 4 красавіка 1949 у Вашынгтоне, ЗША заходнееўрапейскімі і паўночнаамерыканскімі краінамі з мэтай аб'яднання намаганняў для калектыўнай абароны, захавання міру і бяспекі ў Паўночнаатлантычным раёне. Дагавор — устаноўчы дакумент НАТА.
Першапачатковыя ўдзельнікі — ЗША, Вялікабрытанія, Францыя, Бельгія, Данія, Ісландыя, Італія, Канада, Люксембург, Нарвегія, Нідэрланды, Партугалія. У адпаведнасці з арт. 10 дагавора далучыліся: у 1952 — Грэцыя і Турцыя, у 1955 — ФРГ (у 1990 дзеянне дагавора пашырылася на тэрыторыю былой ГДР), у 1982 — Іспанія, у 1999 — Венгрыя, Польшча, Чэхія, у 2004 — Балгарыя, Латвія, Літва, Румынія, Славакія, Славенія, Эстонія. Яшчэ шэраг краін заявіў аб намеры далучыцца да дагавора.
Арт. 5 дагавора прадугледжвае стварэнне сістэмы калектыўнай абароны: бакі дагавора пагаджаюцца, што ўзброены напад на адну ці некалькі краін-удзельніц будзе разглядацца як напад на іх ўсіх, і калі такое адбудзецца, кожная краіна ў парадку ажыццяўлення права на індывідуальную ці калектыўную абарону дапаможа ахвяры, у тым ліку з прымяненнем узброенай сілы.
Геаграфічная зона дзеяння дагавора — Паўночнаатлантычны раён — апісаны ў арт. 6. і ўключае ў сябе тэрыторыі краін-удзельніц, астравы, якія знаходзяцца пад іх юрысдыкцыяй у Атлантычным акіяне на поўнач ад тропіку Рака, караблі і паветраныя судны любой з краін-удзельніц у гэтым раёне.
Дагавор можа быць перагледжаны пасля ўзаемных кансультацый бакоў па патрабаванню любога з іх. Згодна з арт. 12 дагавора, гэтыя кансультацыі можна праводзіць «па сканчэнні 10-гадовага тэрміну з дня ўступлення ў сілу дагавора ці ў любы наступны час», прымаючы пры гэтым пад увагу «фактары, што ўплываюць у той момант на мір і бяспеку ў Паўночнаатлантычным раёне, уключаючы развіццё як усеагульных, так і рэгіянальных пагадненняў, заключаных у адпаведнасці са Статутам Арганізацыі Аб’яднаных Нацый для падтрымання міжнароднага міру і бяспекі».
Што датычыцца адмовы ад удзелу ў дагаворы, то, у адпаведнасці з арт. 13, «па сканчэнні 20-гадовага тэрміну з дня ўступлення ў сілу дагавора любы бок, які дамаўляецца, можа адмовіцца ад удзелу ў дагаворы праз год пасля заявы аб дэнансацыі, накіраванага ўраду Злучаных Штатаў Амерыкі, які паведаміць урадам іншых бакоў, якія дамаўляюцца, аб дэпаніраванні кожнай заявы аб дэнансацыі». На сёняшні дзень ніводная краіна не выкарыстала гэтую магчымасць, абмежаваўшыся выхадам з ваеннай арганізацыі (Францыя) ці неўступленнем у яе (Іспанія і Ісландыя).
Ядзерная фізіка
Я́дзерная фі́зіка — раздзел фізікі, які ўключае эксперыментальныя і тэарэтычныя даследаванні ў галіне атамных ядзер і элементарных часціц. Падзяляецца на ядзерную фізіку нізкіх і высокіх энергій. Ядзерная фізіка нізкіх энергій даследуе працэсы, у якіх энергія ўзбуджэння атамнага ядра не перавышае некалькіх дзясяткаў мегаэлектронвольт. Ядзерная фізіка высокіх энергій (энергіі некалькіх соцень мегаэлектронвольт і больш) вывучае пераважна пытанні, звязаныя са структурай элементарных часціц. Асноўныя раздзелы ядзернай фізікі: ядзерная спектраскапія, ядзерныя рэакцыі, фізіка элементарных часціц, нейтронная фізіка, фізіка паскаральнікаў і інш.
Задачы, якія ўзнікаюць у ядзернай фізіцы, — гэта тыповы прыклад задач некалькіх цел. Ядры складаюцца з нуклонаў (такіх, як пратон і нейтрон), і ў тыповых ядрах утрымліваюцца дзясяткі і сотні нуклонаў. Гэтая колькасць занадта вялікая для дакладна вырашаемых задач, але занадта малая для таго, каб можна было карыстацца метадамі статыстычнай фізікі. Гэта і прывяло да вялікай разнастайнасці розных мадэлей атамных ядраў.
Агульныя звесткі
Лік пратонаў у ядры («зарадны лік», таксама «парадкавы нумар элемента») прынята абазначаць праз Z, лік нейтронаў — праз N. Іх сума A = Z + N называецца масавым лікам ядра. Атамы з аднолькавым Z (гэта значыць атамы аднаго і таго ж элемента), але рознымі N называюцца ізатопамі, з аднолькавымі A, але рознымі Z — ізабарамі, з аднолькавымі N, але рознымі Z —.
Асноўнае адрозненне паміж пратонам і нейтронам заключаецца ў тым, што пратон — зараджаная часціца, зарад якой e = 4,801 адзінак СГСЭ = 1,602 Кл. Гэта элементарны зарад, па модулю роўны зараду электрона. Нейтрон жа, як паказвае яго назва, электрычна нейтральны. Спіны пратона і нейтрона аднолькавыя і роўныя спіну электрона, гэта значыць 1/2 (у адзінках \hbar, пастаяннай Планка). Масы пратона і нейтрона амаль роўныя: 1836,15 і 1838,68 мас электрона адпаведна.
Пратон і нейтрон не з’яўляюцца фундаментальнымі часціцамі. Яны складаюцца з двух тыпаў кваркаў — d-кварка з зарадам −1/3 і u-кварка з зарадам +2/3 ад элементарнага зарада е. Пратон складаецца з двух u-кваркаў і аднаго d-кварка (сумарны зарад «+1»), а нейтрон з аднаго u-кварка і двух d-кваркаў (сумарны зарад «0»). Свабодны нейтрон — часціца нестабільная. Ён распадаецца праз 885 секунд пасля свайго ўзнікнення на пратон, электрон і антынейтрына (гл. ). У ядры нейтрон знаходзіцца ў глыбокай патэнцыяльнай яме, таму яго распад можа быць забаронены законамі захавання.
Ядзерная фізіка мае прынцыповае значэнне для многіх раздзелаў астрафізікі (першасны нуклеасінтэз, тэрмаядзерныя рэакцыі ў зоркі як у час жыцця на галоўнай паслядоўнасці, так і пры сходзе з яе), і, відавочна, для ядзернай і, у перспектыве, тэрмаядзернай энергетыкі.
Гісторыя
Дэталёвае эксперыментальнае вывучэнне радыеактыўных выпрамяненняў было ажыццёўлена Рэзерфордам. Ён паказаў, што радыеактыўныя выпрамяненні ўтвораны адпаведна α-, β- і γ-праменямі. Бэта-прамені складаюцца з адмоўна зараджаных электронаў, альфа-прамені — з дадатна зараджаных часціц (альфа-часціц, якія, як высветлілася трохі пазней, з’яўляюцца ядрамі гелію-4), гама-прамені аналагічныя праменям Рэнтгена (не маюць зарада), толькі значна больш жорсткія.
Ядзерная прырода радыеактыўнасці была зразумета Рэзерфордам пасля таго, як у 1911 г. ён прапанаваў ядзерную мадэль атама і ўстанавіў, што радыеактыўныя выпрамяненні ўзнікаюць у выніку працэсаў, што адбываюцца ўнутры атамнага ядра.
Доўгі час меркавалася, што ядро складаецца з пратонаў і электронаў. Аднак такая мадэль знаходзілася ў супярэчнасці з эксперыментальнымі фактамі аб спінах і магнітных момантах ядзер. У 1932 г. пасля адкрыцця Чэдвікам нейтрона было ўстаноўлена (Іваненка і Гайзенберг), што ядры складаюцца з пратонаў і нейтронаў. Гэтыя часціцы атрымалі агульную назву нуклонаў.
IC 4882
IC 4882 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шарашпатак
Ша́рашпатак (Sárospatak) — горад на паўночным усходзе Венгрыі, размешчаны за 70 кіламетраў ад сталіцы медзье — горада Мішкальца. Насельніцтва — 14 505 чалавек (2001). Горад знакаміты сваім замкам, намаляваным на купюры вартасцю 500 форынтаў.
Гомельскі камітэт рэвалюцыйнай аховы
Гомельскі камітэт рэвалюцыйнай аховы — самадзейная грамадска-палітычная арганізацыя ў Гомелі ў 1917 г. Утвораны ў падтрымку Часовага ўрада па ініцыятыве рэвалюцыйна-дэмакратычных партый на кааліцыйнай аснове з прадстаўнікамі афіцыйных органаў. Валодаў элементамі ўлады. Рашэнне аб арганізацыі камітэта прынята 11(24) ліпеня 1917 г. на надзвычайным сходзе Гомельскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў сумесна з членамі ротных і палкавых камітэтаў, камандзірамі вайскавых часцей і прадстаўнікамі мясцовай адміністрацыі. Адлюстроўваў пераходны стан улады ад воеўладдзя да адзінаўладдзя на карысць Часовага ўрада. Меў 3 склады. У 1-ы склад увайшлі ад выканкома Гомельскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў меншавік Злотнік, ад ваеннай секцыі Савета член Гомельскага камітэта РСДРП(б) П.А.Багданаў (старшыня), ад выканкома Гомельскага павятовага Савета сялянскіх дэпутатаў эсэры Засорны, Герман, Малкін, камісар Часовага ўрада Фен-Раеўскі, начальнік гарнізона палкоўнік Лункевіч. Галоўная задача камітэта — арганізацыя аховы і падтрыманне парадку ў горадзе, барацьба з узброенымі дэзерцірамі. Для гэтай мэты сфарміраваў з нестраявых вайскоўцаў атрад. Выдаў яму 400 вінтовак. Умешваўся ў дзейнасць ваенных улад, без яго ведама вайсковыя часці не мелі права выходзіць з казармаў. У канцы ліпеня інспекцыя на чале з генералам Радзько правяла рэвізію дзейнасці камітэта і прызнала, што яна адпавядае моманту. 10(23) жніўн дзейнасць камітэта ўхваліў выканком Гомельскага Савета. 18(31) ліпен 1917 г. на нарадзе камітэта з удзелам прадстаўнікоў Савета рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў, палітычных партый, прафсаюзаў, харчовага, зямельнага і чыгуначнага камітэтаў, асобных вайсковых часцей і інш. была ўхвалена дэкларацыя Часовага ўрада 11(24) жніўня камітэт самаскасаваўся.
У сувязі з карнілаўскім мяцяжом камітэт адноўлены 28 жніўня (10 верасня) 1917 г. у новым складзе як надзвычайны кааліцыйы рэвалюцыйна-дэмакратычны орган для барацьбы з контррэвалюцыяй. У 2-і склад камітэта ўвайўлі 13 чалавек: 6 ад Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў (па 2 ад меншавікоў, эсэраў і бальшавікоў), 2 ад выканкома павятовага Савета сялянскіх дэпутатаў, па 1 ад гарадской і земскай упраў, начальнік гарнізона, камісар Часовага ўрада і начальнік міліцыі. Пераважалі эсэры і меншавікі. Старшыня — Багданаў. Камітэт адыграў станоўчую ролю ў задушэнні мяцяжу, каардынацыі дзейнасці Саветаў, грамадскіх арганізацый і палітычных партый. Камітэт падпарадкаваў свайму ўплыву мясцовы гарнізон, забраў з майстэрні 49 кулямётаў, 5400 вінтовак, 249 рэвальвераў, узброіў нестраявыя падраздзяленні, сфарміраваў разам з іншымі арганізацыямі атрад і накіраваў у напрамку Магілёва. Кантраляваў рух вайсковых часцей, тэлеграф, устанавіў сувязь з рознымі арганізацыямі Петраграда, Оршы, Рагачова, Мінска і інш. Падтрымліваў Часовы ўра. Прадстаўнікі камітэта 31 жніўня (13 верасня) выступілі са справаздачай аб яго дзейнасці ў час мяцяжу, якая была ўхвалена на сумесным пасяджэнні Гомельскага Савета і прадстаўнікоў салдацкіх і рабочых дэпутатаў. 5(18) верасня камітэт распушчаны. Замест яго ўтворана бюро ў складзе 6 членаў Савета для кантролю за дзейнасцю мясцовых улад.
У 3-м складзе камітэт адноўлены 26 кастрычніка (8 лістапада) 1917 г. па ініцыятыве мясцовых лідараў меншавікоў і эсэраў на надзвычайным сходзе прадстаўнікоў выканкомаў Савета рабочых і салдацкіх і павятовага Саветп сялянскіх дэпутатаў, фабрычна-заводскіх камітэтаў і інш. Усе фракцыі за выключэннем бальшавікоў выступілі супраць узброеннага паўстаня ў Петраградзе. Сход выказаўся за аднародную ўладу з удзелам бальшавікоў і прадстаўнікоў рэвалюцыйна-дэмакратычных партый. 28 кастрычніка (10 лістапада) Гомельскі Савет таксама выказаўся за моцную рэвалюцыйна-дэмакратычную ўладу перад скліканнем Устаноўчага сходу. Гэту платформу большасцю галасоў падтрымалі члены гарадской думы, прадстаўнікі многіх прафсаюзаў, іншых грамадскіх арганізацый. Палітыка чакання Палескага камітэта РСДРП(б) дала магчымасць устанавіць часова ў горадзе на кампраміснай аснове рэвалюцыйна-дэмакратычную ўладу на чале зкамітэтам. Старшыня — Багданаў. Камітэт аддаў распараджэнне затрымліваць вайсковыя эшалоны, якія накіроўваліся ў Петраград для задушэння рэвалюцыі, наладзіў кантроль за работай тэлеграфа і тэлефона, устанавіў цэнзуру за мясцовымі газетамі, узмацніў каравулы ў горадзе і г.д. Дзейнасць камітэта ўхвалена 30 лістапада (13 снежня) на пасяджэнні мясцовага Савета. Наяўнасць камітэта адлюстравала складаны пераходны стан ад органаў Часовага ўрада да Саветаў. Камітэт спыніў існаванне да 22 лістапада (5 снежня), калі ўладу ўзяў Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў і Палескі камітэт РСДРП(б).
Сцяг Стрэшына
Сцяг Стрэшына — сцяг гарадскога пасёлка Стрэшына Жлобінскага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 67.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры правага боку якога гербавая эмблема — грэчаскі крыж белага колеру.
Сцяг і палажэнне аб ім зацверджаны рашэннем Жлобінскага раённага Савета дэпутатаў ад 27 снежня 2000 года № 8-6.
Мікіта Уладзіміравіч Красноў
Мікіта Красноў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца магілёўскага «Дняпра».
Старэйшы брат Мікіты, Яўген Красноў, таксама футбаліст.
Клубная кар’ера
Выступаў за юнацкія каманды магілёўскага «Дняпра», а ў лютым 2020 года падпісаў кантракт з адроджаным клубам, які заявіўся ў Другую лігу. Па выніках сезона 2020, дзе пераважна выхадзіў на замену, дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу. У 2021 годзе выступаў за фарм-клуб «Дняпро-Юні» ў Другой лізе, з 14 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды.
Да сезона 2022 стаў рыхтавацца з асноўнай камандай «Дняпра», якая пазней атрымала месца ў Вышэйшай лізе. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 15 мая 2022 года ў матчы супраць «Слуцка» (2:2), калі выйшаў на замену ў другім тайме. У ліпені 2022 года падоўжыў кантракт з клубам да 2025 года.
Google search
Google search — пошукавая сістэма ад Google, якая займае першае месца па колькасці карыстальнікаў у Сеціве — 84,91 %. Google апрацоўвае сотні мільёнаў запытаў штодзень. Першапачаткова сістэма была распрацавана Лары Пэйджам і Сяргеем Брынам у 1997 годзе.
Акрамя, натуральна, пошуку па словах, Google падтрымлівае іншыя карысныя функцыі: сінонімы, прагнозы надвор’я, часавыя поясы, біржавыя індэксы, карты, звесткі пра землятрасенні, расклады паказу фільмаў і гэтак далей. Акрамя гэтага, падтрымліваецца канвертацыя адзінак вымярэння і грошаў, вылічэнні (3*4+sqrt(6)-pi/2), пошук па патэнтах і іншае.
Вынікі пошуку выводзяцца суадносна са спецыяльнай тэхналогіяй «PageRank», якая з’яўляецца камерцыйнай тайнай. Акрамя гэтага, завалоданне інфармацыяй пра алгарытм працы PageRank можа сапсаваць вынікі ў выгаду спамераў. Вынікі пошуку можна ўдакладніць мноствам шляхаў, напрыклад, выдаліць вынікі, у якіх сустракаецца «слова»: запыт -слова.
PageRank
Падчас адлюстравання рэзультатаў выкарыстоўваецца спецыяльны запатэнтаваны алгарытм PageRank. PageRank вылічвае рэкурсіўны «кошт» старонак, зыходзячы з сумы ўжо вылічаных «коштаў» старонак, якія спасылаюцца на дадзеную. Мяркуюць, што PageRank лічыцца з гэтак званымі крытэрыямі значнасці для чалавека. Мноства пошукавых сістэм да Google выводзіла вынікі запыту паводле колькасці напатканых ключавых слоў у пэўным выніку, ці паводле рэлевантнасці. Акрамя PageRank, Google мае яшчэ ~200 крытэрыяў, якія ўдасканальваюць спісы з вынікамі.
Венецыянскі кінафестываль 2007
64-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 29 жніўня па 8 верасня 2007 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Энга Лі.
Google search
Пошукавыя вынікі
Мэтай Google з’яўляецца не толькі праіндэксаваць і закэшаваць старонкі, але і зрабіць «здымкі» іншых тыпаў файлаў: Portable Document Format, дакументаў Word, табліц Excel, Flash SWF, простых тэкстаў і гэтак далей. Акрамя тэкставых файлаў і SWF-кліпаў, закэшаваныя дакументы канвертуюцца ў (X)HTML, каб усе гэтыя дакументы кожны мог пабачыць без адмысловых прылад.
Страты энергіі
Google завярае, што адзін пошукавы запыт дае страту прыкладна 1 кДж што эквівалентна 0,0003 кВт·г.
Google і Беларусь
З 2008 года пошукавая сістэма мае беларускі інтэрфейс.
11 лютага 2010 года на пошукавым сэрвісе было змешчаны лога з малюнка Напалеона Орды «Палац Чацвярцінскіх у Горадні».
Украінскі дзяржаўны ўніверсітэт чыгуначнага транспарту
Украінскі дзяржаўны ўніверсітэт чыгуначнага транспарту (Український державний університет залізничного транспорту) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
Гісторыя ўстановы бярэ свой пачатак 12 чэрвеня 1930 года, калі ў адпаведнасці з пастановай Савета Народных Камісараў УССР быў створаны Харкаўскі эксплуатацыйна-цягавы інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. У новым інстытуце пачалі заняткі 432 студэнты. У 1932 годзе навучальная ўстанова была перайменавана ў Харкаўскі эксплуатацыйна-механічны інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, а восенню 1933 года — у Харкаўскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. У 1993 годзе інстытут быў акрэдытаваны дзяржаўнай акрэдытацыйнай камісіяй Міністэрства адукацыі і навукі Украіны па IV ўзроўню акрэдытацыі са змяненнем статусу. Інстытут стаў называцца Харкаўскай дзяржаўнай акадэміяй чыгуначнага транспарту. Згодна з загадам Міністэрства транспарту і сувязі Украіны ад 28 мая 2001 года ВНУ стала Украінскай дзяржаўнай акадэміяй чыгуначнага транспарту. Распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны ад 30 кастрычніка 2014 года ў рамках імплементацыі новага Закона Украіны "Аб вышэйшай адукацыі" ўстанова перайменавана ва Украінскі дзяржаўны ўніверсітэт чыгуначнага транспарту.
Кніга прарока Данііла (Скарына)
Змест кнігі
На тытульным лісце змешчана гравюра і пашыраная назва кнігі («Зуполне выложены на русъкий языкъ доктором Франъциском Скориною изъ славнаго града Полоцька напредъ Богу ко чти и людем посполитым к науце»). На першым аркушы даецца «Предословие доктора Франъциска Скорины с Полоцька въ книги Даниила пророка». На 5-34 аркушах выдадзены тэкст 12 раздзелаў кананічнага тэксту, пасля кароткае пасляслоўе. На аркушах 34-40 апублікаваныя раздзелы 13-14, якія лічацца апакрыфічнымі, перад гэтымі раздзеламі змешчаны загаловак: «Речи же ниже и положеные во книгах Данила пророка знашолъ есмъ в писме греческом выкладу Феотосиева и во книгах латинъских Ерасимовыхъ и выложих на руский языкъ». На апошнім аркушы даецца пасляслоўе.
Друкарскія асаблівасці выдання
Кніга выдадзена на царкоўна-славянскай мове беларускай рэдакцыі. Фармат выдання — у чвэрць аркуша, аб'ём — 40 аркушаў, якія сабраны ў 5 сшыткаў. Набор выкананы пражскім шрыфтам Скарыны — у 10 радкоў вышынёй 75 мм. Сігнатура адсутнічае. Фаліяцыя змешчана на верхнем баку аркуша ўверсе справа. Выданне ўпрыгожана ілюстрацыяй «Данііл з львамі» (тытульны ліст), 3 застаўкамі і 20 ініцыяламі. Перад асноўным тэкстам змешчана застаўка, на якой выяўлены шчыт з зацьменнем сонца і аголеных сірэн з рыбінымі хвастамі; такая ж застаўка маецца ў яшчэ 7 другіх пражскіх выданнях. Перад раздзеламі 13-14 маецца віньетка. Ініцыялы папярэднічаюць тэкстам раздзелаў, тытульнага ліста і прадмовы.
Захавалася 8 экзэмпляраў выдання, з іх 5 — поўныя.
Чжэцзян
Чжэцзян — правінцыя на ўсходзе Кітая. Сталіца і найбуйны горад — Ханчжоў. Насельніцтва — 47,2 млн чалавек (11-е месца сярод правінцый;. Дадзеныя 2004 г).
Эканоміка
Развіта лічбавая эканоміка, а таксама развіваюцца прадпрыемствы ў сферах перадачы інфармацыі, распрацовак праграмнага забеспячэння і інфармацыйных тэхналогій. Правінцыя Чжэцзян займае першае месца па ўзроўні заробкаў гарадскога насельніцтва ў Кітаі.
Гомельскі камітэт сацыял-дэмакратаў-інтэрнацыяналістаў
Гомельскі камітэт сацыял-дэмакратаў-інтэрнацыяналістаў (чыгуначны). Дзейнічаў у Гомелі ў верасні 1901 — студзені 1902 гг. Утвораны для аднаўлення ў горадзе арганізацыі РСДРП, не звязанай з Бундам. Меў статут. Ініцыятарам утварэння камітэта быў «пецярбуржац» (прозвішча не высветлена). Вясной 1901 г. «пецярбуржац» стаў членам Гомельскага сацыял-дэмакратычнага камітэта Бунда, які з лета 1900 г. фактычна адмовіўся весці работу сярод чыгуначнікаў (у асноўным беларусаў і рускіх). Падтрыманы І.Мохавым, Л.Драгунскім і інш. членамі камітэта, «пецярбуржац» пачаў барацьбу з бундаўскім сепаратызмам, дамагаючыся выхаду сацыял-дэмакратычнага камітэта з Бунда. У чэрвені — ліпені 1901 г. яны выдалі адозвы «Да гомельскіх рабочых Лібава-Роменскай чыгункі» і «Да ўсіх гомельскіх грамадзян» за подпісам «Гомельскі камітэт РСДРП». Аднак інтэрнацыяналісты засталіся, відаць, у меншасці. У верасні 1901 г. яны выйшлі са складу камітэта Бунда і стварылі асобны камітэт. У яго ўвайшлі некаторыя палітычныя ссыльныя, у т.л. І.Б.Азямблоўскі. Асноўным аб’ектам дзейнасці камітэта сталі чыгуначныя майстэрні, дзе Азямблоўскі арганізаваў сацыял-дэмакратычны гурток для падрыхтоўкі агітатараў і прапагандыстаў з ліку беларускіх і рускіх рабочых. Камітэт імкнуўся ахапіць сваім уплывам і рабочых і ншых прадпрыемстваў Гомеля, а таксама Навабеліцы, Добруша, Клінцоў, Навазыбкава, Сафіеўскі, наладзіць сувязь з чыгуначнымі рабочымі гарадоў і станцый на лініі Лібава-Роменскай чыгункі для ўтварэння цэнтралізаванага прафсаюза чыгуначнікаў. У кастрычніку — снежні 1901 г. «чыгуначны» камітэт выдаў на гектографе некалькі адозваў да чыгуначных рабочых і «Статут групы рабочых Гомельскіх майстэрняў Лібава-Роменскай чыгункі», у якіх адзначаліся цяжкія ўмовы працы ў чыгуначных майстэрнях, дадзена палітычная ацэнка дзеянняў улад у сувязі са ссылкай 13 гомельскіх сацыял-дэмакратаў, выкрывалася антынародная сутнасць мілітарызму. Камітэт стаяў на марксісцкіх, рэвалюцыйных, інтэрнацыянальных пазіцыях. Аднак ён не здолеў наладзіць сувязь з рэдакцыяй газеты «Искра», з яе агентамі ў Расіі. Гэта вымушала камітэт уваходзіць у кантакт з бундаўскай арганізацыяй, каб атрымаць сацыял-дэмакратычную літаратуру, устрымлівацца ад адкрытай ідэйнай барацьбы з Бундам. У студзені 1902 г. камітэт распаўся. Асобныя яго члены, у т.л. Драгунскі і Мохаў, зноў увайшлі ў мясцовы камітэт Бунда і садзейнічалі ўмацаванню ў ім інтэрнацыянальнага кірунку.
Сцяг Бельгіі
Дзяржаўны (грамадзянскі) сцяг Бельгіі ўяўляе сабой прастакутнае палатно з суадносінамі бакоў 13:15, якое складаецца з трох роўнавялікіх вертыкальных палос — чорнай, жоўтай і чырвонай. Гэтыя колеры традыцыйна былі колерамі Брабанцкага Герцагства. Форма заснавана на форме сцяга Францыі, хоць паходжанне прапорцый невядома.
Хоць афіцыйна суадносіны бакоў сцяга складаюць 13:15, на практыцы выкарыстоўваюцца больш выцягнутыя сцягі (часцей за ўсё — з суадносінамі 2:3). Большасць бельгійцаў былі б вельмі здзіўлены, калі б пазналі, што ў адпаведнасці з законам іх сцяг павінен быць амаль квадратным.
Грамадзянскі сцяг таксама выкарыстоўваецца ўзброенымі сіламі Бельгіі (акрамя флота, гл. ніжэй)
Бельгійскі сцяг быў важным знакам падчас бельгійскай рэвалюцыі і вайны за незалежнасць 1830 года, аднак выглядаў ён трохі інакш, чым зацверджаны пазней варыянт: сцяг меў тры гарызантальна размешчаныя палосы (зверху ўніз — чырвоны, чорны, жоўты) і быў больш выцягнутым па форме. Падобны сцяг, таксама гарызантальны, чырвона-жоўта-чорны (зверху ўніз) быў знакам няўдалага паўстання супраць аўстрыйскага валадарства ў 1789 годзе.
Іншыя афіцыйныя сцягі Бельгіі
Дзяржаўны (урадавы) сцяг Бельгіі выглядае гэтак жа, як і грамадзянскі, толькі на жоўтай паласе намаляваны стаячы на задніх лапах леў і карона. Дзяржаўны сцяг быў афіцыйна зацверджаны ў сваёй ролі ў 1950 годзе. Раней, з 1936 года, гэты сцяг быў ваенна-марскім сцягам краіны, пакуль ваенна-марскі флот Бельгіі не быў скасаваны пасля акупацыі Бельгіі Германіяй (у 1940 года).
Цяперашні ваенна-марскі сцяг краіны ўяўляе сабой белае палатно з андрэеўскім крыжам з чырвона-жоўта-чорных стужак. Над месцам перакрыжавання стужак размешчаны малюнак кароны і дзвюх скрыжаваных гармат, пад месцам перакрыжавання стужак — сілуэт якара.
Акрамя таго, свой сцяг мае кожная правінцыя, акруга, супольнасць, горад і камуна Бельгіі.
Спасылкі
Дзяржаўныя сімвалы Бельгіі
NGC 2325
NGC 2325 (іншыя абазначэнні — ESO 427-28, MCG -5-17-5, PGC 20047) — эліптычная галактыка (E4) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Пакроўская царква (Бялавічы)
Свята-Пакроўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Бялавічы Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана на ахвяраванні памешчыцы Аскіркавай у 1822 годзе, з цэглы. Першапачаткова будынак быў пабудаваны як касцёл, але адразу ж пасля заканчэння будаўніцтва быў адабраны і перададзены праваслаўнай царкве. З моманту пабудовы па цяперашні час храм дзеючы, у часы камуністычных ганенняў не закрываўся. Царкоўны дом у савецкі час быў перададзены пад дзіцячы сад, які функцыянуе па цяперашні час.
Спіс аб’ектаў PGC (1808001—1809000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1808001—1809000)
Кліўленд Кавальерс у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 49-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Кліўленд Кавальерс.
Расійская акупацыя Крыма
У цяперашні час прызнанне анексіі Крыма Расійскай Федэрацыяй з'яўляецца адной з асноўных умоў, вылучаных Расіяй для спынення расійскага ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе. У сваю чаргу Украіна заявіла, што гатовая дэакупаваць Крым і Севастопаль ваенным шляхам.
Акупацыя
У ноч з 26 на 27 лютага расійскі спецназ захапіў і заблакаваў Вярхоўны Савет Крыму і Савет міністраў Крыму. Прадстаўнікі так званага крымскага апалчэння пры падтрымцы вайскоўцаў Узброеных сіл РФ 25 траўня захапілі іншыя адміністрацыйныя будынкі, аэрапорты Сімферопаля і Севастопаля, сродкі сувязі, СМІ і інш. 2014 — у дзень прэзыдэнцкіх выбараў ва Украіне. У той жа час наяўнасць кворуму выклікае сумневы, паколькі на паседжанне не дапусцілі СМІ. Расійскі дыверсант Ігар Гіркін у эфіры адной з расійскіх тэлепраграм прызнаўся, што дэпутатаў Вярхоўнай Рады АР Крым галасаваць за рашэнне аб аддзяленні Крыма ад Украіны гвалтоўна выгналі так – «апалчэнне», і ён асабіста быў адным з камандзіраў гэтага «апалчэння». Неўзабаве дату рэферэндуму мянялі двойчы: спачатку перанеслі на 30 сакавіка, а потым на 16 сакавіка. Была зменена і фармулёўка пытання — замест пашырэння аўтаноміі гаворка ішла аб далучэнні да Расіі. Фактычна абодва «альтэрнатыўныя» пытанні былі сфармуляваныя такім чынам, што выключалі прыналежнасць Крыму Украіне. У той жа час, згодна з украінскім заканадаўствам, паколькі Украіна з'яўляецца ўнітарнай дзяржавай, пытанне аб аддзяленні рэгіёна можа быць вырашана толькі на ўсенародным рэферэндуме. Улічваючы гэта, яшчэ да правядзення рэферэндуму лідары Аўстраліі, Канады, Еўрасаюза, Вялікабрытаніі, ЗША і многіх іншых лічылі яго незаконным, а яго вынікі несапраўднымі.
1 сакавіка 2014 года Савет Федэрацыі падтрымаў зварот прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна аб дазволе выкарыстання Узброеных сіл РФ на тэрыторыі Украіны. Рада нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны ў сувязі з агрэсіяй з боку Расіі прыняла рашэнне аб прывядзенні Ўзброеных сілаў Украіны ў поўную баявую гатоўнасць і распрацавала «падрабязны плян дзеянняў на выпадак прамой ваеннай агрэсіі з боку Расійскай Фэдэрацыі».
Анэксія
16 сакавіка 2014 года адбыўся «рэферэндум аб статусе Крыма», на якім, паводле афіцыйных звестак, 96,77% жыхароў Крыма і горада Севастопаля прагаласавалі за ўз'яднанне адпаведных тэрыторый з Расійскай Федэрацыяй. 17 сакавіка Вярхоўная Рада Аўтаномнай Рэспублікі Крым абвясціла незалежнасць Рэспублікі Крым, а 18 сакавіка ў Георгіеўскай зале Крамля прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін разам з самаабвешчаным старшынёй Савет міністраў Аўтаномнай Рэспублікі Крым Сяргей Аксёнаў, спікер Вярхоўнай Рады Аўтаномнай Рэспублікі Крым Уладзімір Канстанцінаў і самаабвешчаны жыхар Севастопаля Аляксей Чалы падпісалі Дамову аб уваходжанні Рэспублікі Крым у склад Расіі. 21 сакавіка Савет Федэрацыі прыняў закон аб ратыфікацыі Дамовы ад 18 сакавіка і закон аб утварэнні новых суб'ектаў федэрацыі — Рэспублікі Крым і горада федэральнага значэння Севастопаль, замацаваўшы далучэнне гэтых рэгіёнаў да Расія.
27 сакавіка 2014 года Генеральная Асамблея Арганізацыі Аб'яднаных Нацый падтрымала тэрытарыяльную цэласнасць Украіны, прызнаўшы Аўтаномную Рэспубліку Крым і Севастопаль яе неад'емнымі часткамі. За адпаведную рэзалюцыю прагаласавалі 100 краін-сябраў ААН са 194. Толькі 11 краін прагаласавалі супраць (Арменія, Беларусь, Балівія, Венесуэла, Зімбабвэ, Куба, Нікарагуа, Паўночная Карэя, Расія, Сірыя і Судан), 58 устрымаліся. Гвалтоўнае далучэнне Крыма не прызнаецца Украінай, не прызнаецца Генасамблеяй ААН, ПАРЕ , ПА АБСЕ, а таксама супярэчыць рашэнню Венецыянскай камісіі, а расійскія ўлады трактуюць яго як « вяртанне Крыма Расіі». Згодна з законам Украіны «Аб забеспячэнні правоў і свабодаў грамадзян і прававым рэжыме на часова акупаванай тэрыторыі Украіны», тэрыторыя Крымскага паўвострава лічыцца часова акупаванай тэрыторыяй у выніку расійскай акупацыі.
Інцыдэнт у Керчанскім праліве
25 лістапада 2018 года караблі ВМС Украіны ў складзе двух малых браняваных артылерыйскіх катэраў «Бярдзянск» і «Нікапаль» і рэйдавага буксіра «Яны Капу» ажыццявілі планавы пераход з порта Адэса на Чорным моры ў р. порт Марыупаль на Азоўскім моры. Украінскі бок загадзя паведаміў аб маршруце ў адпаведнасці з міжнароднымі стандартамі ў мэтах забеспячэння бяспекі суднаходства. У раёне Керчанскага праліва іх спыніў расійскі танкер, які перакрыў праход пад Керчанскім мостам, пабудаваным акупацыйнымі ўладамі. Насуперак Канвенцыі ААН па марскім праве і Дагавору паміж Украінай і Расійскай Федэрацыяй аб супрацоўніцтве ў выкарыстанні Азоўскага мора і Керчанскага праліва, памежныя караблі Расійскай Федэрацыі (патрульныя памежныя катэры) тыпу «Собаль», ПСКР «Дон», катэры тыпу «Мангуст», МПК «Суздалец») учынілі агрэсіўныя дзеянні супраць караблёў ВМС Узброеных сіл Украіны. Памежны карабель «Дон» здзейсніў таран украінскага рэйдавага буксіра, у выніку чаго ў карабля былі пашкоджаны галоўны рухавік, абшыўка і парэнчы, а таксама страчаны выратавальны плыт. Дыспетчарская служба няверных адмовілася забяспечыць права свабоды суднаходства, гарантаванае міжнароднымі пагадненнямі. Усе тры украінскія караблі былі захопленыя рускімі.
У палон трапілі 24 маракі, 6 з якіх атрымалі раненні. Ва Украіне ў гэты ж дзень адбылося тэрміновае паседжанне Рады нацыянальнай бяспекі і абароны, на якім абмяркоўвалася пытанне аб увядзенні ваеннага становішча. На наступны дзень, 26 лістапада, яны зацвердзілі рашэнне аб увядзенні ваеннага становішча на 30 дзён.
Расійскае ўварванне ва Украіну (2022)
Незадоўга да пачатку перамоваў прэс-сакратар Уладзіміра Пуціна Дзмітрый Пяскоў у інтэрв'ю Reuters акрэсліў асноўныя патрабаванні да Украіны, адным з якіх было прызнанне Крыма расійскім. Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі ў эфіры тэлеканала ABC заявіў, што гатовы абмяркоўваць пытанні Крыма і Данбаса, але ў складзе Украіны.
29 сакавіка 2022 года кіраўнік украінскай дэлегацыі Міхаіл Падоляк прапанаваў дамаўляцца аб статусе Крыма і Севастопаля на 15 гадоў. Пры гэтым і Масква, і Кіеў павінны ўвесь гэты перыяд устрымлівацца ад вырашэння гэтага пытання ваенным шляхам. Уладзімір Мядзінскі, у сваю чаргу, заявіў, што гэта не адпавядае расійскай пазіцыі. Паводле заяваў Міхаіла Падаляка і Давіда Арахаміі пасля перамоваў, Украіна прапанавала замарозіць пытанне статусу Крыму на 15 гадоў, прапанавала заключыць міжнародную дамову аб гарантыях бяспекі, якую б падпісалі і ратыфікавалі ўсе краіны-ўдзельніцы. як гаранты бяспекі Украіны. Але ў маі 2022 года перамоўны працэс быў прыпынены. 9 жніўня 2022 года на вайсковым аэрадроме Сакы ў Крыме прагрымелі выбухі. У выніку пажару і выбухаў на аэрадроме, які выкарыстоўваўся як галоўная база ВПС Чарнаморскага флоту Расіі, знішчана ад 7 да 11 самалётаў Су-24 і Су-30СМ. 7 верасня 2022 года галоўнакамандуючы Узброеных сіл Украіны Валерый Залужны заявіў аб нанясенні ракетнага ўдару па аэрадроме.
23 жніўня 2022 года ў сувязі з поўнамаштабным уварваннем Расійскай Федэрацыі ва Украіну ў анлайн-рэжыме прайшоў другі саміт Крымскай платформы. У мерапрыемстве прынялі ўдзел больш за 60 удзельнікаў — кіраўнікоў краін і міжнародных арганізацый. Яны выступілі з заявамі ў падтрымку Украіны.
29 жніўня 2022 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі заявіў, што расійска-украінская вайна скончыцца менавіта там, дзе і пачалася ў 2014 годзе — выхадам украінскіх войскаў на дзяржаўную мяжу ў 1991 годзе, вызваленнем раней акупаваных тэрыторый Украіны, у тым ліку Данбас і Крым, ад рускіх.
28 верасня 2022 году камандуючы арміяй ЗША ў Эўропе генэрал-лейтэнант у адстаўцы Бэн Ходжэс перакананы, што Ўзброеныя сілы Украіны змогуць адціснуць расійскіх вайскоўцаў на пазыцыі 23 лютага да канца гэтага году., а да сярэдзіны 2023 года ВА можа ўвайсці ў часова акупаваную Аўтаномную Рэспубліку Крым. 30 верасня 2022 года начальнік Галоўнага ўпраўлення разведкі Мінабароны Кірыла Буданаў заявіў, што «Украіна вернецца ў акупаваны Крым — гэта адбудзецца са зброяй і даволі хутка. Вызваленне Крыма адбудзецца не летам, а да канца вясны, магчыма, крыху раней».
6 кастрычніка 2022 года адміністрацыя прэзідэнта ЗША Джо Байдэна ацаніла верагоднасць вызвалення Крыма украінскімі вайскоўцамі, адзначыўшы, што дэакупацыя для Украіны ўжо цалкам магчымая. Таму такі сцэнар развіцця падзей ужо нельга скідаць з рахункаў. Чыноўнік падкрэсліў, што тэмпы прасоўвання украінскіх вайскоўцаў у Херсонскай вобласці даюць надзею на вызваленне часова акупаванага Расіяй паўвострава.
8 кастрычніка на Крымскім мосце ў Керчы адбыўся пажар, у падрыве пераправы акупацыйныя ўлады паўвострава абвінавацілі Украіну. Афіцыйны акаўнт украінскага ўрада ў Твітэры напісаў у адказ на пажар «sick burn» («хворы апёк»), а дарадца прэзідэнта Украіны Міхаіл Падоляк назваў шкоду «пачаткам». Мінабароны Украіны параўнала разбурэнне Крымскага моста са знішчэннем крэйсера «Масква»: «What's next, Russkies?» («Што далей, рускія?»). Расійскія ўлады ў Крыме абвінавацілі ў тым, што адбылося, украінскі бок.
Пасля правабярэжнай Мікалаеўскай вобласьці, Херсонскай вобласці і гораду Херсону ў лістападзе 2022 году Financial Times апублікаваў артыкул паводле кіраўніка Ўкраінскага цэнтру бясьпекі і супрацоўніцтва Сяргея Кузана, у якім адзначалася, што вяртанне горада Херсона дазволіла б Узброеным сілам Украіны трымаць пад агнём тры важныя дарогі, у прыватнасці ў Крым, адкуль расейцы пастаўляюць тэхніку і боепрыпасы. Крыху раней, у лістападзе 2022 года, юрыст і былы вайсковец, які служыў на Балканах, у Іраку і Аўганістане, Фрэнк Ледвідж распавёў The Guardian, што ў верасні генерал Валерый Залужны заявіў, што лічыць Крым «цэнтрам цяжару» Расіі, ключом да вайны. Усе ваенныя паказчыкі пераканаўча сведчаць аб тым, што мэтай наступнага наступу Украіны будзе Аўтаномная Рэспубліка Крым.
3 снежня 2022 году стала вядома, што рускія завезлі ўпаковачны матэрыял у цэнтральныя музэі акупаванага Крыму і пачалі рыхтаваць калекцыі і экспанаты для вывазу ў РФ.
19 студзеня 2023 года падчас украінскага сняданку ў Давосе Уладзімір Зяленскі заявіў, што мэтай Украіны з'яўляецца дэакупацыя ўсіх часова акупаваных Расіяй тэрыторый і заклікаў заходні свет прадаставіць для гэтага цяжкае ўзбраенне.
Аналітыка
2 сакавіка 2014 года ў звароце да Рады бяспекі ААН амбасадар Украіны Юрый Сяргееў заклікаў міжнародную супольнасць «зрабіць усё магчымае», каб спыніць расійскі акт агрэсіі. Ён падкрэсліў, што колькасць расійскіх вайскоўцаў у Крыме расце «па гадзінах». Амбасадар Расіі Віталь Чуркін заявіў, што «павінны перамагчы халодныя галовы», і Захад павінен спыніць эскалацыю канфлікту, заахвочваючы пратэстоўцаў. Амбасадарка ЗША Саманта Паўэр заявіла на сесіі, што дазвол Расіі на прымяненне сілы з'яўляецца «небяспечным і дэстабілізуючым».
2 сакавіка 2014 г. The Wall Street Journal паказала, што дзеянні Пуціна ўпершыню з часоў халоднай вайны прывялі да пагрозы вайны ў цэнтры Еўропы.
15 красавіка 2014 года брытанскі дыпламат Чарльз Кроўфард напісаў, што лічыць Украіну палігонам для Пуціна ў яго планах адраджэння Расійскай імперыі. Анексія Крыма адбылася адразу, але далейшае заваяванне Украіны будзе праводзіцца метадам тысячы адрэзаў.
Намеснік міністра замежных справаў Украіны Даніла Любкіўскі:У Крыме Расія ўвяла цэнзуру як хваробу, нецярпімасьць да меншасьцяў, абмежаваньне свабоды слова, несправядлівае правасудздзе, адміністрацыйны ціск і запалохванне нязгодных.У лістападзе 2014 года Андрэй Іларыёнаў, былы дарадца прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна, заявіў, што планаванне расійскага ўварвання пачалося задоўга да звароту Януковіча.
У студзені 2017 года расійскі палітык, дэпутат Дзярждумы Расіі (фракцыя «Справядлівая Расія») Ілля Панамароў заявіў, што кіраўніцтва акупацыя Крыма было даручана міністру абароны Сяргею Шайгу і памочніку Уладзіміра Пуціна Уладзіславу Суркову.
17 снежня 2019 году МЗС Украіны нагадаў, што дзеянні Расіі ў Крыме і на Данбасе цалкам падпадаюць пад вызначэнне агрэсіі ў адпаведнасці з рэзалюцыяй Генасамблеі ААН 1976: З 2014 года Украіна пастаянна кваліфікуе міжнародна-супрацьпраўныя дзеянні РФ у Крыме і Данбасе як акт агрэсіі. Мы выразна і паслядоўна даказваем, што такія дзеянні Расійскай Федэрацыі цалкам падпадаюць пад вызначэнне агрэсіі ў адпаведнасці з пунктамі а), b), c), d), e) і g) артыкула 3 Дадатку да Генеральнай Асамблеі ААН. Рэзалюцыя 3314 (XXIX) «Вызначэнне агрэсіі», прынятая 45 гадоў таму. 11 снежня 2022 года The Washington Post апублікавала артыкул, у якім паведамлялася, што заходні свет, падтрымліваючы Украіну, асцерагаецца, што любое ўкраінскае контрнаступленне ў Крыме можа падштурхнуць Уладзіміра Пуціна да рашучых дзеянняў, патэнцыйна нават з выкарыстаннем ядзернай зброі. Некаторыя заходнія чыноўнікі спадзяюцца, што пагадненне аб адмове Украіны ад Крыма на карысць Расіі можа стаць падставай для дыпламатычнага спынення вайны. Дацэнт катэдры ўкраіністыкі Кембрыджскага ўнівэрсытэту Роры Фінін лічыць, што кампраміс адносна Крыму малаверагодны: Ідэя аб тым, што нейкім чынам Украіна павінна проста вярнуцца да статус-кво пасля 2014 года, дурная, таму што ўсё, што адбудзецца, - гэта чарговая эскалацыя. Цяжка ўявіць, што ўкраінцам будзе спакойна адмаўляцца ад гэтай тэрыторыі, ведаючы, што гэта азначае пакінутасць мільёнаў людзей. Маральныя і геапалітычныя стаўкі такой адмовы сур'ёзныя.
Паштовая адміністрацыя ААН
Паштовая адміністрацыя Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (United Nations Postal Administration — UNPA) — паштовая адміністрацыя ААН. Яна выпускае паштовыя маркі і цэльныя рэчы з пазнакай наміналу ў доларах для офіса ААН у Нью-Ёрку, у швейцарскіх франках для офіса ў Жэневе і ў еўра для офіса ў Вене. Спаганяныя паштовыя тарыфы ідэнтычныя тарыфам дзяржавы, дзе размешчаны адпаведны офіс ААН.
Выкарыстанне марак і абмежаванні
У кожным канкрэтным офісе ААН могуць быць выкарыстаныя толькі маркі ААН з наміналам у адпаведнай валюце. Аднак на практыцы большасць органаў ААН выкарыстоўвае франкіравальныя машыны, а маркі найчасцей набываюць калекцыянеры і турысты. Паколькі маркі нельга выкарыстоўваць па-за сценамі офісаў ААН, іх можна набыць гуртам на другасным рынку па кошце значна ніжэйшым за намінал.
Як правіла, паштовае адпраўленне трэба прыносіць у офіс ААН і франкіраваць адпаведнымі маркамі ААН. Аднак перыядычна, па дамоўленасці з Паштовай службай ЗША, Паштовая адміністрацыя ААН адкрывае часовыя паштовыя аддзяленні ў іншых месцах, зазвычай на філатэлістычных выставах або на адмысловых мерапрыемствах.
Паштовае ведамства ААН таксама адказнае за сартаванне і дастаўку пошты ў офісы, што знаходзяцца ў яго веданні.
Першыя маркі
Ідэю выпуску арганізацыяй марак падаў у 1947 годзе Хасэ Арсэ (José Arce), пасол Аргенціны і прэзідэнт Генеральнай асамблеі ААН, які сам быў філатэлістам (Ліга Нацый ужывала маркі Швейцарыі з наддрукоўкай). Паштовая адміністрацыя ААН была ўтвораная ў выніку заключэння дагавора з ЗША ў 1951 годзе, неўзабаве пасля пераезду ААН у штаб-кватэру ў Манхэтэне. Дагэтуль ААН карысталася паслугамі паштовага ведамства ЗША.
Паштовая адміністрацыя ААН выдала першыя маркі для нью-ёрскага офіса ў 1951 годзе, прымеркаваўшы іх да Міжнароднага дня ААН (24 кастрычніка). Першыя выпускі выклікалі велізарную зацікаўленасць з боку калекцыянераў, раннія камемаратыўныя маркі разышліся мільённымі тыражамі. Самым рэдкім філатэлістычным матэрыялам гэтага перыяду, але ўсё ж дастаткова даступным, з’яўляецца паштовы блок да 10-годдзя ААН, выдадзены тыражом 250 тыс. асобнікаў з памылкай (невялікае белае поле ў правай ножцы літары «n» у слове «Unies») і пазней выпраўлены і дадрукаваны другім тыражом. У цяперашні час рынкавы кошт блоку нават другога выпуску — $200—240.
Да 1957 года камемаратыўныя маркі ААН рэгулярна распрадаваліся, хоць часам дзеля гэтага патрабавалася некалькі месяцаў. Сутыкнуўшыся з такім поспехам, адміністрацыя павялічыла тыражы з аднаго мільёна да пяці. На дзіва, продажы рэзка выраслі, пры гэтым у 1970-я аб’ёмы рэалізацыі кожнай камемаратыўнай маркі вагаліся ў межах 1,5—3 млн асобнікаў.
У 1968 годзе Паштовая адміністрацыя ААН заключыла ўгоду з паштовым ведамствам Швейцарыі і з наступнага года пачала выпуск паштовых марак з наміналамі ў франках дзеля выкарыстання ў жэнеўскім офісе. Дагавор 1979 года з Аўстрыяй прывёў да выпуску такіх самых марак для офіса ў Вене. Афіцыйнае адкрыццё Міжнароднага цэнтра ААН у Вене адбылося 23 жніўня 1979 года, а наступнага дня ў абарот выйшла першая стандартная серыя з шасці марак паштовага аддзялення ААН у Вене. На дзвюх з іх адлюстраваны будынак Цэнтра.
У 1970-я назіраўся выбух зацікаўленасці ў марках ААН, які сягнуў вяршыні з амаль імгненным распродажам аркушаў па 20 марак, выдадзеных да 25-годдзя Паштовай адміністрацыі: тры з чатырох наміналаў былі цалкам прададзеныя ў дзень выхаду, а чацверты — на працягу 2,5 месяцаў. Аналагічны выпуск у 1979 годзе ў гонар Міжнароднага дня дзіцяці быў рэалізаваны ў дзень выхаду. Гэтая гісторыя трапіла на першую старонку газеты «Нью-Ёрк Таймс». Цягам гэтага ж дзесяцігоддзя выходзілі маркі і каперты першага дня ў падтрымку вызвалення Намібіі.
Скандалы
Неўзабаве пасля гэтага інтарэс пачаў падаць. Сваю ролю ў гэтым, пэўна, адыгралі і скандалы, звязаныя з наступнымі паштовымі эмісіямі. Напрыклад, у 1981 годзе Паштовая адміністрацыя ААН прысвяціла выпуск неад’емным правам палесцінскага народа. Пра гэты выпуск крытычна азваліся «Таймс» і «Linn’s Stamp News». Марка наміналам 15 цэнтаў стала першай маркай ААН пасля 1954 года, прададзенай у колькасці меней за 1 млн асобнікаў. Далейшае агульнае зніжэнне аб’ёмаў рэалізацыі марак ААН па-праізраільску настроеная грамадскасць звязвае з гэтай эмісіяй.
Хоць рэалізацыя венскіх марак заставалася высокай, аднак вялікая колькасць выпускаў да 1983 года распрадавалася ў аб’ёмах меней за мільён штук. У 1986 годзе сувенірны аркуш у гонар Сусветнай федэрацыі арганізацый ААН стаў першым выпускам, які быў прададзены ў колькасці меней за 500 тысячаў асобнікаў. Дагэтуль маркі ААН ніколі нават не друкаваліся меншымі тыражамі.
Гомельскі рабочы саюз барацьбы
Гомельскі рабочы саюз барацьбы. Дзейнічаў у Гомелі з вясны да канца 1898 г. Створаны ў выніку пераходу Гомельскай сацыял-дэмакратычнай групы да масавай агітацыі. У яго склад уваходзіў Гомельскі рамесніцкі рабочы саюз. Узнчальваў П.У.Карповіч, у кіруючую групу ўваходзілі Л.Драгунскі, Н.Гезенцвей, М.Слобадаў, Х.Файнштэйн. Меў праграму — «статут руху», у якой канчатковай мэтай абвешчаны «калектывізм» (сацыялізм), а бліжэйшай — заваяванне палітычных свабод. 1(13) мая 1898 г. саюз арганізаваў за горадам першамайскую сходку 250 рабочых. Саюз паступова пашыраў уплыў на рабочых чыгуначных майстэрняў і прадпрыемстваў горада. Пад яго кіраўніцтвам праведзены эканамічныя стачкі шаўцоў, краўцоў, шчаціншчыкаў і інш. Саюз падтрымліваў цесныя сувязі з Кіеўскім камітэтам РСДРП, неаднаразова адхіляў прапановы лідараў Бунда аб уступленні ў іх арганізацыю. З канца 1898 г. кіруючая група саюза стала называцца Гомельскім камітэтам РСДРП.
Паштовая адміністрацыя ААН
Спробы вярнуць зацікаўленасць
Імкнучыся павялічыць продажы, Паштовая адміністрацыя ААН спалучае друк марак меншымі накладамі, агрэсіўны маркетынг і залучае да стварэння малюнкаў вядомых мастакоў. Тым не менш, аб’ёмы рэалізацыі марак так і не аднавіліся, сёння яны выходзяць тыражамі парадку 400 тыс. асобнікаў і рэдка калі бываюць распрададзеныя цалкам.
Гомельскі рабочы саюз барацьбы
Літаратура
Гомельскі рабочы саюз барацьбы // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. Т. 3. Гімназіі — Кадэнцыя / БелЭн; Рэдкал.: Г.П.Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э.Э.Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1996. — 527 с.: іл. – С. 76 — 77. — ISBN 985-11-0041-2.
Венецыянскі кінафестываль 2006
63-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 30 жніўня па 9 верасня 2006 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Нацыянальная фашысцкая партыя
Гісторыя
У 1919 годзе Мусаліні заснаваў у Мілане Італьянскі саюз барацьбы, у многіх гарадах былі створаны мясцовыя аддзяленні (фашыі). Мусаліні прытрымліваўся левых поглядаў, што не замінала фашыстам варагаваць з сацыялістамі; з абодвух бакоў ствараліся ваенізаваныя групоўкі, перыядычна адбываліся сутычкі, падчас якіх былі параненыя і забітыя.
На выбарах у маі 1921 года Мусаліні падтрымаў прэм'ер-міністра і лідара Ліберальнай партыі Джавані Джаліці. У выніку 35 дэпутатаў ад фашыстаў на чале з Мусаліні прайшлі ў Палату дэпутатаў італьянскага парламента. 9 лістапада Італьянскі саюз барацьбы быў ператвораны ў Нацыянальную фашысцкую партыю. Праз год, у кастрычніку 1922 года, адбыўся шматтысячны паход на Рым прыхільнікаў фашысцкай партыі. Кароль Віктар Эмануіл III правёў сустрэчу з Мусаліні і прызначыў таго прэм'ер-міністрам Італіі.