cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свінуха тоўстая
Свінуха тоўстая, Благушка (Tapinella atrotomentosa) — від неядомых грыбоў рода сямейства. Раней адносіўся да роду сямейства
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка мае дыяметр 5—18 (30) см, спачатку пукатая, пазней пляската-ўвагнутая, бакавая, з загнутым уніз аксаміцісты краем, буравата-, вохрыста- ці іржава-карычневага колеру. Часам шапка эксцэнтрычная да ножкі ці мае форму языка.
Мякаць жоўтая ці бураватая, тоўстая, дастаткова шчыльная, з кіславатым пахам, крыху горкая на смак, на зрэзе цямнее.
Пласцінкі сыходныя, частыя, тоўстыя, жаўтаватага ці вохрыста-жоўтага колеру. Каля ножкі пласцінкі ўтвараюць сетку.
Ножка грыба вышынёй 5—6 см і 2—3 (да 5) см у дыяметры, крывая, суцэльная, шчыльная, чорна-бурага і карычнева-бурага колеру. Паверхня ножкі лямцава-аксамітавая, пакрытая цёмным ворсам па ўсёй даўжыні.
Споры жоўта-карычневыя ці бурыя, гладкія, 5—6 х 3—4 мкм.
Экалогія і распаўсюджванне
Расце на дрэвах, каля пнёў і ствалоў у хваёвых і мяшаных лясах. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца паўсюдна.
Плоданашэнне ў ліпені—кастрычніку. Часта расце групамі.
Выкарыстанне
Свінушка тоўстая — малавядомы ўмоўна ядомы грыб. Ужываецца ў ежу толькі пасля стараннай тэрмічнай апрацоўкі.
У пладовых целах благушкі змяшчаецца атротамянцін — карычневы пігмент з антыбіятычнымі ўласцівасцямі, вытворнае паліпоравой кіслаты, які адрозніваецца прыкметным супрацьпухлінавым дзеяннем.
Таблетка
Таблетка (Tabulettae) — цвёрдая дазаваная лекавая форма, якая атрымліваецца прасаваннем парашкоў і гранул, якія змяшчаюць адно ці больш лекавых рэчываў з дабаўленнем або без дапаможных рэчываў; атрымліваецца фармаваннем спецыяльных мас. Сярод таблетак адрозніваюць: непакрытыя, шыпучыя, пакрытыя, страўнікава-рэзістэнтныя, з мадыфікаваным вызваленнем, для аральнага ўжывання.
Крысціян Берар
Крысціян Берар (фр. Christian Bérard;, , Францыя — , , Францыя), вядомы таксама як Бебэ (фр. Bébé) — французскі мастак, ілюстратар і мастак па касцюмах.
Біяграфія
Крысціян Берэр нарадзіўся ў 1902 годзе ў Парыжы. Дзіцем навучаўся ў ліцэі Жансон-дэ-Саі, а ў 1920 годзе паступіў у Акадэмію Рансана, дзе на яго мастацкі стыль аказалі ўплыў Эдуар Вюяр і Марыс Дэні.
Першая выстава прац Берара прайшла ў 1925 годзе ў «Галерэі П’ер», калі яму было 23 гады. З самага пачатку сваёй кар’еры ён цікавіўся афармленнем дэкарацый для тэатраў і дызайнам касцюмаў, адыграўшы вялікую ролю ў развіцці тэатральнага дызайну ў Францыі ў 1930—1940-я гады. У пачатку 1930-х гадоў Берар супрацоўнічаў з дызайнерам Жан-Мішэлем Франкам, распісваючы для яго шырмы, мэблю і ствараючы эскізы дываноў. Працуючы ў якасці ілюстратара моды, супрацоўнічаў з такімі мадэльерамі, як Эльза Скіяпарэлі, Ніна Рычы і Како Шанэль. Яго модныя ілюстрацыі ўпрыгожвалі вокладкі і старонкі французскага «Vogue» на працягу некалькіх гадоў. Таксама ён выканаў афармленне буціка «Christian Dior», які адкрыўся на авеню Мантэнь у Парыжы ў 1947 годзе.
Удзельнічаў у стварэнні дэкарацый і касцюмаў для фільма Жана Както «Прыгажуня і пачвара» (1946). Берар раптоўна памёр ад сардэчнага прыступу 11 лютага 1949 года на сцэне Тэатра Марыньі падчас рэпетыцыі п’есы «Свавольствы Скапена». Быў пахаваны на парыжскіх могілках Пер-Лашэз.
У 1950 годзе кампазітар Франсіс Пуленк прысвяціў мастаку сваю духоўную кантату «Stabat Mater», а рэжысёр Жан Както — сюррэалістычны фільм «Арфей».
Крысціна Юр’еўна Кібкова
Крысціна Юр'еўна Кібкова (нар. ) — беларуская хакеістка (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіла падрыхтоўку ў СДЮШАР г. Смалявічы, трэнер — С. Р. Каграманян. У наш час асабісты трэнер — М. Я. Санкавец. Выступае за КХТ «Мінск» і.
Адмет Пірыдскі
Адмет Пірыдскі — цар старажытнага Эпіра, які кіраваў у V стагоддзі да н.э.
Біяграфія
Адмет лічыцца заснавальнікам роду Пірыдаў. Аднойчы Адмет звярнуўся з нейкай просьбай да афінян, але атрымаў пагардлівую адмову ад Фемістокла, які тады знаходзіўся на вяршыні магутнасці ў дзяржаве. З тых часоў Адмет вельмі азлобіўся, і ясна было, што ён адпомсціць Фемістоклу, калі той калі-небудзь апынецца ў яго руках. Аднак, калі Фемістокл быў выгнаны з Элады і, у часе ганенняў і пераследаў, прыйшоў з просьбай да Адмета, той нечакана ўзяў яго пад сваю абарону і дапамог перабрацца ў Македонію.
Пскоўская вобласць
Пскоўская вобласць (Пско́вская о́бласть) — суб’ект Расійскай Федэрацыі. Уваходзіць у склад Паўночна-Заходняй федэральнай акругі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Пскоў. Мяжуе з Эстоніяй, Латвіяй, Рэспублікай Беларусь, Ленінградскай, Наўгародскай, Цвярской і Смаленскай абласцямі. Плошча 55,3 тыс. км², насельніцтва 736,7 тыс. чал. (2005). Шчыльнасць насельніцтва: 13,3 чал./км², удзельная вага гарадскога насельніцтва: 67,0 %(2005). Нацыянальны склад: рускія 94,25 %; украінцы 1,64 %; беларусы 0,42 %; іншыя 3,69 %.
Вобласць падзяляецца на две гарадскія акругі (Пскоў і Вялікія Лукі) і 24 муніцыпальныя раёны.
Гісторыя
Утворана 23 жніўня 1944 года, а 2 кастрычніка 1957 года ў яе склад увайшла Вялікалукская вобласць РСФСР.
Рыгор Іванавіч Назараў
Рыгор Іванавіч Назараў (, в. Хмелеўка, Травіцкі раён, — ) — беларускі стаматолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і сялян.
Пасля заканчэння сярэдняй школы вучыўся ў Іркуцкім медыцынскім інстытуце (1952—1957), скончыў з адзнакай стаматалагічны факультэт. Працаваў стаматолагам у паліклініках Краснаярска (1957—1963).
У 1963—1966 гадах вучыўся ў аспірантуры Маскоўскага стаматалагічнага інстытута, абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Асаблівасці артапедычнага лячэння хворых пасля прамянёвай тэрапіі злаякасных пухлін сківічна-тварнай вобласці» ў 1966 г. Асістэнт (1966), загадчык курсам артапедычнай стаматалогіі Чыцінскага медінстытута (1966—1968), старшы навуковы супрацоўнік НДІ МР АМН СССР у горадзе Обнінску (1968—1974), вучоны сакратар (1974—1976), кіраўнік лабараторыі (1976—1977) таго ж інстытута.
У 1975 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Змены зубоў і сківіц пасля дзеянні тэрапеўтычных доз мясцовага фракцыянаванага гама-апраменьвання», у 1981 годзе зацверджаны ў званні прафесара. З 1977 па 1990 гг. загадваў кафедрай артапедычнай стаматалогіі БелДІУУ.
Падрыхтаваў 6 кандыдатаў медыцынскіх навук. Аўтар і сааўтар больш за 87 навуковых публікацый, 2 вынаходстваў, 32 рацыяналізатарскіх прапаноў.
Узнагароджаны значком «Выдатнік аховы здароўя».
Макушок
Макушок — прозвішча.
Маінты
Маінты — пасёлак у Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Майынтынскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356471100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 2636 чалавек (1305 мужчын і 1331 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 2235 чалавек (1145 мужчын і 1090 жанчын).
Леанард Віктаравіч Маскалевіч
Леанард Віктаравіч Маскалевіч (нар., в. Казлоўка, цяпер Светлагорскі раён — 7 сакавіка 2018) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1985). Прафесар Міжнароднай акадэміі архітэктуры, акадэмік Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Казлоўка Парыцкага раёна Палескай вобласці ў сям’і настаўнікаў. Маці Вольга Ігнацьеўна выкладала у пачатковых класах, а бацька Віктар Маркавіч вёў урокі беларускай мовы і літаратуры ў старэйшых класах. У 1954 годзе скончыў 10 класаў Парыцкай сярэдняй школы. У 1954—1955 гадах працаваў тэхнікам-будаўніком аддзела будаўніцтва Парыцкага раённага камітэта. Паступіў у 1955 годзе на архітэктурнае аддзяленне Беларускага політэхнічнага інстытута. Пасля заканчэння БПІ у 1961 годзе ён быў накіраваны ў Брэст.
У 1961—1965 гадах працаваў у «Брэстграмадзянпраекце» старэйшым архітэктарам, галоўным архітэктарам праектаў, у 1965—1972 гадах у «Мінскпраекце» кіраўніком групы архітэктараў, галоўным архітэктарам праектаў. Член КПСС з 1964 года. У 1972—1975 гадах інструктар аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі ЦК КП(б)Б. У 1976 годзе скончыў Інстытут кіравання народнай гаспадаркай.
У 1975—1990 гадах намеснік старшыні Дзяржбуда Беларусі, адначасова ў 1972—1990 у «Мінскпраекце», «Белдзяржпраекце», мастацкім фондзе Беларусі. 3 1990 года кіраўнік творчых майстэрняў пры Саюзе архітэктараў Беларусі. У 1993—1999 гг. — саветнік па архітэктуры і будаўніцтве Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце РБ. З 1989 года дырэктар УП «Творчая майстэрня архітэктара Маскалевіча Л. В.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1968 года. З 2003 года намеснік старшыні Беларускага саюза архітэктараў.
Творчасць
Аўтар праектаў: праект планіроўкі і будаўніцтва вул. Маякоўскага ў Мінску (1960), праект помнікаў савецкім воінам, якія загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны пры вызваленні Брэсцкай крэпасці (1962); Дома палітасветы глядзельнай залай на 900 месцаў (1964) , комплексу Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута (1965, у сааўтарстве), памятнага знака ў гонар Айчыннай вайны 1812 года ў Брэсцкай крэпасці (1964; сумесна з архітэктарам А. Гарбачовым і мастаком У. Старчаковым), дзіцячага кафэ са станцыяй пракату (1962) і летняй эстрады (1965) у гарадскім парку Брэста; праект планіроўкі і будаўніцтва квартала «Б» па вул. Машэрава ў Брэсце (1965—1975), жылых 10-павярховых дамоў па пр. Машэрава ў Брэсце сумесна з архітэктарам (1965—1975; А. Суворавым); гасцініца Брэсцкага абкама КПБ (1967), Палаца культуры ў калгасе «Савецкая Беларусь» Камянецкага раёна (1968); пансіяната Савета Міністраў Беларусі на Заслаўскім вадасховішчы (1968, у сааўтарстве); комплексу інстытутаў культуры па вул. Суражскай (1975; у сааўтарстве з Ю. Грыгор’евым і А. Беразоўскім) і павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў народнай гаспадаркі (1978, у сааўтарстве з Ю. Грыгор’евым і Г. Ласкавай), мікрараёна па вул. В. Харужай у Мінску (1975; у сааўтарстве з Ю. Грыгор’евым і Г. Ласкавай), 647-кватэрнага жылога дома з магазінам «Несцерка» па вул. Багдановіча (1974, у сааўтарстве з Г. Ласкавай), музычнага вучылішча імя М. I. Глінкі па вул. Грыбаедава (1976; у сааўтарстве з Г. Ласкавай), шэрага жылых 9-павярховых дамоў па вул. Караля (1970, у сааўтарстве з Г. Ласкавай), Сухой, Куйбышава (1970-я гады, у сааўтарстве), Усесаюзны завочны інстытут электрасувязі па Старабарысаўскім тракце ў г. Мінску (1967), рэстаран «Белавежская пушча» па вул. Сурганава (1970), рэканструкцыя будаўніцтва пасольства ФРГ па вул. Захарава ў Мінску (1971). выставачнага павільёна «Белэкспа» для правядзення замежных і міжнародных выстаў на праспекце Пераможцаў (1988, у сааўтарстве з Г. Ласкавай, В. Капыловым, інжынерамі Л. Валчэцкім і С. Майсеевай), Палаца рэспублікі (у сааўт.; 2001, М. Піраговым, В. Данілавым, Л. Зданевічам, В. Новікавым, М. Турлюком, В. Усімавым, А. Шабаліным), забудовы квартала па пр. Дзяржынскага — вул. Алібегова — пр. Газеты «Праўда» (2000-я), комплекс жылых дамоў з убудаванымі памяшканнямі на рагу вуліц Някрасава — Л. Бяды і інш. у Мінску, серыі тыпавых жылых дамоў і блок-секцый для малых гарадоў Беларусі (1984, у сааўт.; дыплом Саюза архітэктараў СССР за лепшы праект, 1984), пасольства Германіі і пасольства Польшчы, гасцініца на 400 месцаў Акадэміі пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (1994), навучальна-лабараторны корпус Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (1994), міжнародны цэнтр адукацыі па вул. Караля ў Мінску (1995, сумесна з архітэктарам В. Усімавым), культурна-дзелавы цэнтр па вул. Дразда ў Мінску (1994), надмагільны помнік жонцы Святлане (1987, сумесна са скульптарам С. Гарбуновай), архітэктурны праект будаўніцтва квартала па пр. Дзяржынскага — вул. Алібегава — пр. Газеты Праўда (2005, аўтары Л. Маскалевіч, Ю. А. Камісараў, Г. Я. Перліна, Р. Э. Кнаўэр).
Аўтар помнікаў М. Багдановічу ў Мінску (1981, сумесна са скульптарам С. Вакарам, архітэктарам Ю. Казаковым ), У. I. Леніну ў Оршы (1984) і Каменцы. За вялікі творчы ўнёсак у развіццё сучаснай архітэктуры ён быў абраны Акадэмічным Саветам прафесарам (1997), акадэмікам Аддзялення Міжнароднай акадэміі архітэктуры ў Маскве (2003), загадам № 1 Міжнароднай акадэміі архітэктуры ў Сафіі зацверджаны старшынёй Беларускага інтэрклуба архітэктараў Міжнароднай акадэміі архітэктуры (2000). Абраны акадэмікам Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук (2003). З’яўляецца членам Камітэта па прысуджэнні дзяржаўных прэмій Рэспублікі Беларусь, членам архітэктурна-горадабудаўнічага Савета Камітэта архітэктуры і горадабудаўніцтва Мінгарвыканкама.
Узнагароды
Дзве ганаровыя граматы Прэзідыума Савета Міністраў БССР (1980); Ганаровая грамата Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь; Медаль «Ветэран працы» за творчую, дзяржаўную і грамадскую дзейнасць; Некалькі дыпламоў Саюза архітэктараў СССР, медаль «За поспехі ў дойлідстве», медаль ЗША за рэалізацыю праграмы СССР — ЗША «Будаўнічае праектаванне і тэхналогія будаўніцтва» (1988г), шматлікія архітэктурныя ўзнагароды рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў. Званне Заслужаны архітэктар БССР (1985).
Себасцьян Піньера
Мігель Хуан Себасцьян Піньера Эчэніке (Sebastián Piñera; нар. ) — чылійскі эканаміст, інвестар і палітычны дзеяч. Прэзідэнт Рэспублікі Чылі з 11 сакавіка 2010 года па 11 сакавіка 2014 года; у 2017 годзе абраны Прэзідэнтам Чылі на тэрмін 2018—2022 гадоў.
NGC 5027
NGC 5027 (іншыя абазначэнні — UGC 8297, MCG 1-34-10, ZWG 44.28, NPM1G +06.0375, IRAS13108+0619, PGC 45936) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Роля (герб)
Роля (Rola), таксама Крое (Kroje) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы з сярэдзіны XIV ст., у Вялікім Княстве Літоўскім — пасля Гарадзельскай уніі 1413 года. Гербам карысталіся каля 150 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Арцішэўскія, Аўсяныя, Копці, Немаеўскія, Тарноўскія.
Апісанне
У чырвоным полі 3 сярэбраныя сашнікі наўкол сярэбранай ружы з 5 пялёсткамі; клейнод — над прылбіцай з каронай 5 страусавых пёраў.
Яўген Маркелавіч Макушок
Яўген Маркелавіч Макушок (нар., Масква, Расія) — беларускі металазнавец. Доктар тэхнічных навук (1968), прафесар (1972).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць "Тэхналогія машынабудавання", 1950; аспірантура, 1956). Працаваў у Фізіка-тэхнічным інстытуце АН БССР (з 1958, навуковы супрацоўнік, з 1970 – загадчык лабараторыі пластычнасці), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1950–1958 і 1992–2006, прафесар кафедры "Машыны і тэхналогія апрацоўкі металаў ціскам").
Навуковыя інтарэсы: апрацоўка металаў ціскам; механіка дэфармаванага цвёрдага цела.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія Беларускай ССР (1984) і інш.
Эпір
Эпі́р (Ἤπειρος, Ήπειρος) — акруга на паўночным захадзе Грэцыі, з адміністрацыйным цэнтрам у Яніне, гістарычная частка старажытнай Элады, з рэкамі Ахеран і Какіт і ілірыйскім насельніцтвам. На поўначы ад Эпіра размяшчалася Ілірыя, на паўночным усходзе — Македонія, на ўсходзе — Фесалія. На поўдні размяшчаліся вобласці Амбракія, Амфілохія, Акарнанія, Этолія. Клімат Эпіра значна халаднейшы, чым у іншых грэчаскіх абласцях, не даваў магчымасці займацца земляробствам у традыцыйных для грэкаў формах. Таму грэкі сяліліся тут толькі ў асобных калоніях з больш спрыяльным мікракліматам.
Антычнасць
Існуе тэорыя, што менавіта Эпір быў прарадзімай грэчаскіх плямёнаў, адкуль яны рассяліліся па Балканскаму паўвостраву і астравам Эгейскага мора. Аднак у класічнай Грэцыі эпіроты не лічыліся элінамі. На ўзбярэжжы Эпіра было некалькі грэчаскіх калоній. У цэнтры Эпіра ў Дадоне было вядома грэчаскае свяцілішча, аракул Зеўса. У V стагоддзі да н.э. на тэрыторыі Эпіра ўзнікла царства, заснавальнікам якога быў Адмет. Ён лічыў сябе нашчадкам цара Неапталема — сына легендарнага Ахіла (іншае імя Неапталема — Пір). Адмет заснаваў знакаміты род Пірыдаў, якія кіравалі Эпірам аж да 231 да н.э. Найбольш знакамітым з Пірыдаў быў Пір, які да канца IV — пачатку III стагоддзя да н.э. аб'яднаў малосаў у адзіную дзяржаву. Да роду Пірыдаў належала і Алімпіяда, маці Аляксандра Македонскага. У 168 да н.э. Эпір стаў рымскай правінцыяй, а падчас кіравання імператара Аўгуста Эпір увайшоў у склад рымскай правінцыі Ахая. У III стагоддзі быў падзелены на дзве правінцыі — Стары Эпір і Новы Эпір. З IV стагоддзя ў складзе Усходняй Рымскай імперыі, затым Візантыі (фемы Эпір і Нікопаліс).
Эпірскае царства
У XIII стагоддзі пасля заваявання Канстанцінопаля ў 1204 годзе падчас чацвёртага крыжовага паходу Міхаіл I Ангел (кіраваў да 1215 года) аб'яднаў фемы Эпір і Нікопаль пад сваёй уладаў, утварыўшы Эпірскае царства, якое стала нароўні з Нікейскай і Трапезундскай імперыямі адным з трох грэчаскіх дзяржаўных утварэнняў на тэрыторыі былой Візантыйскай імперыі. Тэрыторыя царства першапачаткова займала Эпір, Албанію і востраў Керкіру, з гарадамі Аўлон, Дырахій, Наўпакт, Охрыд, Іааніна. Сталіцай царства стала Арта. У 1271 годзе каталікамі былостворана Каралеўства Албанія.
Крэмаліна
Крэмаліна (Cremolino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria del Monte Carmelo.
Асбест
Асбест (Асбест) — горад (з 1933 года) у Свярдлоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва 73,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1889 годзе.
Горад размешчаны на ўсходняй ускраіне Сярэдняга Урала, на рацэ Вялікі Рэфт, за 86 км на паўночны ўсход ад Екацярынбурга. Буйнейшыя прадпрыемствы: ААТ «Уралазбест» (здабыча азбесту кар’ерным спосабам); ААТ «УралАТИ» (вытворчасць азбестатэхнічных вырабаў); ААТ «Заречный» (вытворчасць будаўнічага каменя і хрустальных вырабаў).
Крыстафел ван дэн Бергэ
Крыстафел ван дэн Бергэ (каля 1590,  — 1642 ці пазней, ) — нідэрландскі жывапісец. Пра яго жыццё мала што вядома. Яго асоба была ўстаноўлена толькі ў 1950-х гадах, пасля чаго яго працы зрабіліся больш папулярнымі.
Ван дэн Бергэ працаваў у Мідэлбургу з 1617 года і, як мяркуецца, пражыў там да канца свайго жыцця. У 1619 годзе ён быў або стаў членам мясцовай гільдыі Святога Лукі. Праз тры гады ён зрабіўся яго дэканам. Вядома таксама, што ён купіў дом у Мідэлбургу ў 1621 годзе. Праз сем гадоў ён усё яшчэ жыў там.
Войткаўшчына
Во́йткаўшчына (, Войтковщина) — былая вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Івянецкага сельсавета.
Ліквідавана 28 лістапада 2014 года.
Андуін
Андуін, Андуін Вялікі (англ. Anduin) — у свеце Толкіна найвялікшая рака Заходняга Міжзем’я Трэцяе Эпохі. Яна пачынаецца ў Шэрых і Туманных гарах, ідзе праз Ліхалессе, праходзіць з паўднёвага ўсходу Белыя горы і ўпадае ў Белегаэр.
Этымалогія
«Андуін» перакладаецца з сіндарына як «доўгая рака» альбо «вялікая рака», складаецца з and + duin.
Геаграфія
Андуін выцякае з горных ручаёў Эрэд Мітрына, побач у яго ўпадаюць рэкі Лангуэл і Грэйлін. Далей Андуін цячэ ўздоўж Туманых гор і амывае камяністы востраў Карок. Ніжэй ён цячэ скрозь Касачовыя палі і аб’яднаецца з ракой Гладэн. Далей ідуць лясы Латларыену і ў Андуін упадае рака Залатая Чараўніца.
Пасля Латларыену пачынаюцца палі Калебранта. Тут у Андуін упадае рака Лімлайт. На левым беразе знаходзяцца Бурыя Землі, а на праым лес Фангорн, з якога выцякае рака Энтава Купель. Далей ідзе Пустэча. Пасля яе на правым беразе пачынаюцца землі Гондара і Мёртвыя балоты па праваму. Пасярод ракі стаіць астраўная цытадэль Каір Андрос. На поўдзень ляжаць гарады Асгіліят, Мінас Тырыт і Лосарнах. таксама на левым беразе Эмін Арнен, Паўднёвы Іціліен і Пеларгір. Тут ува Андуін упадае рака Парос, і Андуін пашыраецца ў даліне Лебеніна.
Нарэшце ён упадае ў мора і амывае астравы Толфалас, Белфаласкае ўзбярэжжа і Паўночны Харад.
Ліяна Аляксандраўна Мірашнічэнка
Ліяна Аляксандраўна Мірашнічэнка (нар., Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць, Беларусь) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
У 2014 годзе была прызнана найлепшай футбалісткай Беларусі.
З 2022 года выступае за Смаргонь.
Усевалад Антонавіч Лагуноўскі
Усевалад Антонавіч Лагуноўскі (, Менск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. З 1964 г. — выкладчык Беларускага політэхнічнага інстытута, з 1986 года — Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Член КПСС з 1976 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы: помнікі Аляксандру Матросаву ў в. (1978), партызанскіх баз каля возера Нарач (1979), спаленай вёскі Любяльполь (1983), воінам і партызанам у саўгасе «Дуброўка» (1982).
Аўтар вынаходстваў у вобласці архітэктурнага праектавання (АС № 207009), прыбора для малявання перспектыў (1975). Працаваў над пытаннямі педагогікі і мадэлявання архітэктуры.
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбраным (1983) і двума бронзавымі (1975, 1977) медалямі ВДНГ СССР.
Бяляцкі
Бяляцкі — беларускае прозвішча.
Аляксандр Пятровіч Саладкоў
Біяграфія
У 1984 годзе з адзнакай скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа». Працаваў у Віцебскім медыцынскім інстытуце на пасадзе асістэнта, дацэнта, прафесара, загадчыка кафедры нармальнай фізіялогіі, загадчыкам Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыяй. У 1991 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата медыцынскіх навук на тэму «стрэсарныя змены функцыі каранарных сасудаў інтактнага і гіпертрафаванага сэрца». У 1998 годзе паспяхова абараніў дысертацыю на суісканне ступені доктара медыцынскіх навук «Эндатэліяльны механізм стрэсарных змяненняў сасудзістага тонусу».
З 21.04.2009 па 14.10.2013 года працаваў рэктарам установы адукацыі Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Трагічна загінуў у аўтакатастрофе пры выправе ў працоўную камандзіроўку.
Аўтар 2-х манаграфій, 6 падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў, у тым ліку навучальнага дапаможніка «Менеджмент і арганізацыйнае развіццё вышэйшай школы» (Днепрапятроўск, 2012), больш за 350 навуковых прац.
Аляксандр Пятровіч Саладкоў — сапраўдны член Нью-Ёркскай акадэміі навук, сапраўдны член таварыства эксперыментальнай біялогіі і медыцыны (ЗША), член Міжнароднай Акадэміі гуманізацыі адукацыі (Германія).
Саладкоў А. П. з’яўляўся дэпутатам Віцебскага гарадскога Савета дэпутатаў 26 склікання, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5 склікання.
Літоўскі ўніверсітэт навук аб здароўі
Літоўскі ўніверсітэт навук аб здароўі (Lietuvos sveikatos mokslų universitetas) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Каўнасе.
Агульная характарыстыка
Сучасны ўніверсітэт утварыўся шляхам аб’яднання ў 2010 годзе дзвюх вышэйшых навучальных устаноў — Каўнаскага медыцынскага ўніверсітэта і Літоўскай ветэрынарнай акадэміі. Складаецца з медыцынскай і ветэрынарнай акадэмій.
Медыцынская акадэмія была заснавана ў 1919 годзе, а з 1922 года з’яўлялася медыцынскім факультэтам Літоўскага ўніверсітэта ў Каўнасе. Установа размешчана ў самым цэнтры горада. У 1950 годзе, пасля закрыцця Каўнаскага ўніверсітэта, яна была ператворана ў асобную навучальную ўстанову і да 1998 года называлася Каўнаскім медыцынскім інстытутам. З 1998 па 2010 год яна называлася Каўнаскім медыцынскім універсітэтам. У 2010 годзе ўніверсітэт быў аб’яднаны з ветэрынарнай акадэміяй, утварыўшы новую ўстанову. Медыцынская акадэмія мае 5 факультэтаў: медыцынскі факультэт, факультэт стаматалогіі, фармацэўтычны факультэт, факультэт сястрынскай справы і факультэт грамадскага здароўя.
Ветэрынарная акадэмія выводзіць сваю гісторыю з 1922 года з кафедры ветэрынарнай медыцыны пры медыцынскім факультэце Каўнаскага ўніверсітэта. У 1929 годзе кафедра закрылася з-за недахопу сродкаў, але змагла зноў адкрыцца ў 1936 годзе. Увесну 1946 года паводка знішчыла частку існуючых лабараторый, будынкаў і ўсіх лабараторных жывёл. У 1974 годзе быў створаны навуковы сектар, павялічылася колькасць студэнтаў, а таксама прафесарска-выкладчыцкага і навуковага складу. У 2001 годзе ў структуру акадэміі былі ўключаныя Літоўскі ветэрынарны інстытут і Літоўскі інстытут заатэхнікі. У 2010 годзе акадэмія была аб’яднаная з Каўнаскім медыцынскім універсітэтам. Акадэмія знаходзіцца ў раёне Віліямпале ў Каўнасе. Навучальная база ветэрынарнай акадэміі ўключае ў сябе 12 навуковых лабараторый, якія дзейнічаюць пры кафедрах, цэнтр бесперапыннай адукацыі і бібліятэку. Навукова-даследчая база акадэміі ўключае ў сябе навучальны цэнтр даення, вучэбна-практычны і навукова-даследчы цэнтр, навучальную ферму, якая выдае сертыфікаты здаровага статка, сучасную халадзільную ферму з навучальнымі памяшканнямі, клінікі для буйных і дробных жывёл, лабараторыю класіфікацыі туш жывёлы, перасоўныя амбулаторыі і 12 навукова-даследчых лабараторый. Ветэрынарная акадэмія мае 2 факультэты: факультэт ветэрынарнай медыцыны і факультэт тэхналогій жывёлагадоўлі.
Красны Кут
Красны Кут (Красный Кут) — горад (з 1966) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснакуцкага раёна Саратаўскай вобласці. Насельніцтва 15,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1837 годзе. Горад размешчаны ў Заволжы, на правым беразе ракі Еруслан (прыток Волгі), за 117 км на паўднёвы ўсход ад Саратава.
У горадзе размешчаныя заводы: арматурны, электрамеханічны, малаказавод, харчакамбінат, завод па перапрацоўцы насення сорга, элеватар, птушкакамбінат. У горадзе базуюцца некалькі перасоўных механізаваных калон (ПМК). Чыгуначны вузел.
Рыхард Берг
Свен Рыхард Берг ( — ) — шведскі мастак-пейзажыст і партрэтыст, мастацтвазнавец, педагог. Дырэктар нацыянальнага музея Швецыі (з 1915).
Біяграфія
Сын Юхана Эдварда Берга, заснавальніка новай шведскай школы пейзажыстаў. Скончыўшы ў 1881 годзе Шведскую каралеўскую акадэмію вольных мастацтваў, адправіўся ў Францыю, дзе пасяліўся ў калоніі мастакоў у Грэ-сюр-Луэн. Пазней, у Парыжы быў слухачом Акадэміі Каларосі. Вучань Жан-Поля Ларана.
Выявіў цікавасць да сімвалізму і псіхалогіі і выкарыстоўваў яе метады і падыходы ў сваім мастацтве. Неўзабаве зарэкамендаваў сябе на радзіме як таленавіты мастак-партрэтыст, хаця яго пейзажы адыграюць у будучыні важную ролю ў развіцці шведскага рамантычнага нацыяналізму. Яго карціны 1880-х гадоў характарызуюцца пераважным рэалізмам з элементамі рамантызму. У 1883 годзе ўпершыню выставіў свае карціны ў дацкім дзяржаўным музеі мастацтваў у Капенгагене і парыжскім Салоне.
Яго пэндзлю належаць партрэты шэрагу вядомых дзеячаў шведскай культуры, навукі і палітыкі ў тым ліку, Аўгуста Стрындберга, Евы Бан’е, Элен Кей, Густава Фродынга, Карла Яльмары Брантынга і інш.
У 1893 годзе Р. Берг разам з некалькімі аднадумцамі заснаваў у Варбергу калонію мастакоў, якая пазней паклала пачатак так званай варберскай школе жывапісу, стварыў там шэраг пейзажаў (з 1893 па 1896). З 1905 года жыў пад Стакгольмам.
Аўтар некалькіх кніг пра мастацтва. У лютым 1915 года ўзначаліў Нацыянальны музей Швецыі. 31 кастрычніка 1917 г. быў удастоены звання доктара honoris causa ў галіне філасофіі.
Налі
Налі (Налейка, Наліўкі) — першая слабада іншаземцаў у Маскве. Вядома паводле звестак С. Герберштэйна. Існавала з пачатку XVI стагоддзя ў раёне вул. Якіманка (за сучасным ). Заснавана па загадзе вялікага князя Васіля III для драбаў (пешых воінаў), у асноўным выхадцаў з Вялікага Княства Літоўскага. Жыхары слабады (у адрозненне ад іншых жыхароў Масквы) мелі права варыць піва і мёд увесь год і, як мяркуе Герберштэйн, назва паходзіць ад слова «налей», якое тут часта гучала. Паколькі слабада была заселена вайскоўцамі, яе размясцілі па суседстве з Крымскім бродам — найбольш небяспечным месцам у час татарскіх наездаў.
Чарніца (рака)
Чарні́ца — рака ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі і Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Лучоса.
Даўжыня ракі складае 74 км, у тым ліку, у межах Беларусі 60 км. Плошча вадазбору 775 км², сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Вадазбор у межах Віцебскага ўзвышша. Густата рачной сеткі 0,48 км/км². Выток Чарніцы знаходзіцца ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці за 1 км на поўдзень ад вёскі Волкі (Волки).
Даліна Чарніцы ў вярхоўі слабавыразная, ніжэй трапецападобная. Шырыня даліны ад 100 да 400 метраў. Пойма ракі пераважна двухбаковая, шырынёй 100—300 м. Рэчышча шырынёй 5—10 метраў, слабазвілістае. Берагі вышынёй 1—1,5 м у верхнім, 2—3 м у сярэднім і да 7—9 метраў у ніжнім цячэнні.
Асноўныя прытокі: Ціхута, Заальшанка, Мошна. На рацэ вадасховішча і Дабрамыслінская ГЭС. Таксама рака выкарыстоўваецца ў якасці прыёмніка меліярацыйных сістэм.
Уздоўж ракі знаходзяцца вёскі Дуброўка, Дразды, Пушкі, Дабрамыслі і інш.
Аляксандр Сяргеевіч Сераброўскі
Аляксандр Сяргеевіч Серабро́ўскі (Александр Сергеевич Серебровский;  — ) — вучоны, біёлаг, адзін з заснавальнікаў генетыкі ў СССР. Член-карэспандэнт Акадэміі навук СССР (1933), акадэмік УАСГНІЛ (1935).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Курску. Скончыў рэальнае вучылішча, у 1914 годзе — фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Удзельнік Першай сусветнай вайны. У 1918—1919 гадах працаваў загадчыкам Біялагічнага сада Народнага камісарыята асветы РСФСР, у 1919—1921 гадах — загадчыкам Генетычнай станцыі Акадэміі навук СССР у вёсцы Слабодка Тульскай губерні, у 1921—1927 гадах — загадчыкам Анікаўскай генетычнай станцыі ў Звянігарадзе і адначасова працаваў у Інстытуце эксперыментальнай біялогіі Акадэміі навук СССР. Адначасова ў 1923—1930 гадах прафесар кафедры генетыкі Маскоўскага заатэхнічнага інстытута. У 1929—1931 гадах А. С. Сераброўскі на пасадзе загадчыка лабараторыі генетыкі Біялагічнага інстытута імя А. К. Ціміразева. У 1930—1948 гадах — загадчык кафедры генетыкі біялагічнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта і адначасова (у 1931—1937 гадах) загадчык секатара селекцыі і генетыкі Усесаюзнага інстытута жывёлагадоўлі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
А. С. Сераброўскаму належаць навуковыя працы па генетыцы, селекцыі, гібрыдызацыі сельскагаспадарчых жывёл і раслін. Прапанаваў і эксперыментальна пацвердзіў схему будовы гена. Стварыў новы кірунак — генагеаграфію. Унёс уклад у распрацоўку асноў селекцыі і гібрыдызацыі, метадаў генетычнага аналізу. Першым прапанаваў метад барацьбы са шкоднымі насякомымі, заснаваны на размнажэнні самцоў з генетычнымі парушэннямі. З’яўляецца адным з заснавальнікаў генетыкі папуляцый. Аўтар каля 150 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій.
Мікалай Маліноўскі
Мікалай Маліноўскі (Mikołaj Malinowski, Mikalojus Malinovskis, 17 снежня 1799 — 29 чэрвеня 1865) — гісторык, археограф, выдавец гістарычных крыніц.
Біяграфія
Вучыўся ў гімназіі ў Вінніцы.
Далейшую адукацыю атрымліваў у Віленскім універсітэце, вучань Готфрыда Эрнста Гродэка, Іаахіма Лялевеля і Леана Бароўскага. Уваходзіў у таварыства філарэтаў, быў старшынёй «сіняга» аддзялення Таварыства, прысвечанага даследаванням літаратуры.
Ужо падчас навучання публікаваўся ў «Dziennik Wileński», «Dzieje Dobroczynności Krajowej i Zagranicznej» (у другім часопісе быў рэдактарам у 1823-24 разам з Л. Рагальскім і А. Э. Адынцом). Некаторы час працаваў у кнігарні Юзафа Завадскага.
З лістапада 1823 па красавік 1824 за ўдзел у таемным студэнцкім таварыстве знаходзіўся ў зняволенні пад следствам і судом. Пазбегнуў ссылкі. Дапамагаў Лелявелю ў выданні другога тома «Бібліяграфічных кніг», выдаў пераклад Пятра Каханоўскага «Вызваленага Ерусаліма» Тарквата Таса (1826), дзе змясціў уступ, у якім разбіраў біяграфію аўтара і перакладчыка, а таксама эстэтычныя каштоўнасці пераклада. У наступных рэдактарскіх працах Маліноўскі заўжды змяшчаў свой уступ, часам досыць вялікі па аб’ёму.
З 1826 працаваў у Пецярбургу, вучыўся гісторыі і археаграфіі, працаваў у архіве Польскага аддзела Імператарскай публічнай бібліятэкі, спрабаваў уладкавацца там бібліятэкарам.
У 1829 вярнуўся ў Вільню, працаваў у Радзівілаўскай камісіі, спачатку — сакратаром, потым — генеральным пракурор (да 1840). Гэта дала яму доступ ад архіва Радзівілаў, ужо пасля яго смерці быў апублікаваны артыкул «Лёс маёмасці Радзівілаў», так і не была апублікаваная яго праца пра Януша Радзівіла. За дзейнасць у гэтай камісіі атрымаў ад Вінгенштэйнаў у знак удзячнасці фальварак у пажыццёвае карыстанне.
Пасля 1840 напісаў «Гісторыю Ягелонаў у Венгрыі (1439—1526)», але рукапіс гэтай працы загінуў.
Разам з Аляксандрам Пшаздзецкім выдаў два тамы «Крыніц па гісторыі Польшчы» (1843-44), а таксама самастойна выдаў «Хроніку» Мацея Стрыйкоўскага (1846). Таксама выдаў пераклад «Гісторыі Польскай Кароны і Вялікага Княства Літоўскага» Бернарда Вапоўскага (1847-48), спрабаваў таксама выдаць і лацінскамоўны арыгінал працы, але безпаспяхова. У 1851 выдаў лісты папскага нунцыя ў Польшчы Джаванні Францыска Камендоні да кардынала Карла Барамеа («Pamiętniki o dawnej Polsce…»).
У 1857-58 выдаў некалькі прац у выдаваным А. Г. Кіркорам альманаху «Tęka Wileńska».
Разам з Кіркорам у 1858 рэдагаваў том «Запісак Віленскай археалагічнай камісіі». Браў удзел у выданні альбома «В память пребывания Государя Императора Александра II в Вильне 6 и 7 сентября 1858 г.», што выклікала абурэнне польскай патрыятычнай грамадскасці.
З 1859 годза Мікалай Маліноўскі з’яўляўся сапраўдным членам асабістага складу Музея старажытнасцей Віленскай археалагічнай камісіі.
У 1852-60 апублікаваў «Жыцці гнезненскіх архібіскупаў». У 1864 выдаў збор навуковых і дыпламатычных прац Яна Ласкага.
Пасмяротна апублікаваныя ўспаміны (Кракаў, 1907). Найважнейшым укладам у навуку лічыцца выданне гістарычных крыніц — «Хронікі» Мацея Стрыйкоўскага (Вільня, 1846), «Хронікі» Вапоўскага (Вільня, 1847, ва ўласным перакладзе з лаціны на польскую).
Пад канец жыцця страціў зрок, таму апошнюю кнігу ўспамінаў толькі дыктаваў (выдадзена пасмяротна, 1907, у перакладзе на беларускую мову — у 2014).
Сабраў вялікую бібліятэку ў некалькі тысяч тамоў, якую пасля яго смерці набыў Ян Дзялынскі для Курніцкай бібліятэкі, разам са шматлікімі рукапісамі.
Пахаваны на могілках Роса ў Вільні.
Творчасць
Пад яго кіраўніцтвам выдадзена шмат каштоўных кніг па польска-літоўска-рускай гісторыі:
Настольны тэніс на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па настольным тэнісе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў трэцім павільёне Рыасэнтра ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 17 жніўня 2016 года. 172 спартсмены разыгралі 4 камплекты медалёў у адзіночным мужчынскім, адзіночным жаночым, камандным мужчынскім і камандным жаночым разрадах.
Андрыіўка (Радэхіўскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Радэхіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Горкаўка
Горкаўка (Горькавка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячэрскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 6 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Горкаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Горкаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лапуа
Лапуа (Lapua) — горад у вобласці Паўднёвая Астработнія ў Фінляндыі; размешчаны на беразе аднайменнай ракі. Насельніцтва — 14 435 чалавек (2010). Горад займае плошчу 750,81 км², з якіх водная паверхня складае 19,58 км². Шчыльнасць насельніцтва — 76,25 чал./км².
Бярозаўскі (Свярдлоўская вобласць)
Бяро́заўскі (Берёзовский) — горад (з 1938) у Свярдлоўскай вобласці Расіі. Насельніцтва 47,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1752 годзе.
Здабыча золата. Заводы — прэцызійных сплаваў, будаўнічых канструкцый, жалезабетонных вырабаў. Мэблевая, дыванова-ткацкая, швейная фабрыкі.
Раіса Міхайлаўна Сергіенка
Раіса Міхайлаўна Сергі́енка (, г. Новаўкраінка, Кіраваградская вобласць, Украіна — ) — украінская спявачка (мецца-сапрана). Народны артыст Украінскай ССР (1960). Народны артыст СССР (1973).
Творчасць
Сярод партый: Наталка («» М. Лысенкі), Мар’яна («Арсенал» ), Наташа («Русалка» А. Даргамыжскага) і інш. Выступала ў канцэртах.
Узнагароды
2-я прэмія на Усесаюзным конкурсе вакалістаў і артыстаў балета (1956).
Палыгорскіт
Палыгорскіт або атапульгіт - гэта гліністы мінерал, сілікат магнію і алюмінію з хімічнай формулай (Mg,Al)2Si4O10(OH)·4H2O. Лічыцца адной з разнавіднасцяў фулеравай зямлі, уваходзіць, нароўні з мантмарыланітам, у склад бентанітавых глін. Палыгорскіт быў упершыню апісаны ў 1862 годзе для Палыгорскага радовішча на рацэ Папоўка (Сярэдні Урал, Пермскі край, Расія). Сінонім атапульгіт паходзіць ад назвы амерыканскага горада Атапульгус (паўднева-заходняя частка штата Джорджыя, ЗША), дзе мінерал здабываецца адкрытым спосабам.
Палыгорскіт выкарыстоўваецца як:
Радовішчы
Палыгорскітавыя радовішчы вядомы ва Украіне (радовішчы каля Корасценя, Сімферопаля, Чаркас), ЗША, Францыі, Іспаніі, Славакіі (радовішча Ловінобаня), Расіі (Ловазерскі масіў ў Мурманскай вобласці, Мягразерскіае радовішча ў Карэліі, Дальнегорскае радовішча у Прыморскім краі), некаторых краінах Афрыкі.
Фрыц ван дэн Бергэ
Жыццё і творчасць
Яго бацька быў бібліятэкарам у Генцкім універсітэце. Фрыц ван дэн Бергэ вывучаў жывапіс у Мастацкай акадэміі роднага горада. Пасля яе заканчэння ў 1904 годзе ён прыязджае ў невялікае фламандскае мястэчка Сінт-Мартэнс-Латэм, дзе ўтварылася калонія жывапісцаў і склалася свая, мастацкая Латэмская школа. У ранні перыяд сваёй творчасці Ф. ван дэн Бергэ ствараў творы ў імпрэсіянісцкай манеры. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны ён, як і многія іншыя мастакі з Сінт-Мартэнс-Латэма, перасяляецца ў Нідэрланды. Пад уплывам свайго старэйшага сябра Густава дэ Смета ван дэн Бергэ пачаў маляваць экспрэсіянісцкія карціны. У гэты творчы перыяд (пачынаючы з 1916 года) мастак піша змрочныя, песімістычныя палотны.
У 1922 годзе, пасля вяртання ў Брусель, мастак для сваіх карцін выбірае больш светлыя фарбы, іх настрой робіцца больш вясёлым і радасным. Асноўнай тэмай яго творчасці ў гэты перыяд становіцца аголенае жаночае цела. У 1925 годзе ван дэн Бергэ пераязджае ў Гент, дзе падпадае пад мастацкі ўплыў сюррэалізму. Яго працы ў канцы жыцця напісаны ў фантастычных і трагічных танах.
NGC 5028
NGC 5028 (іншыя абазначэнні — MCG -2-34-11, NPM1G -12.0448, PGC 45976) — эліптычная галактыка (E6) ў сузор’і Дзева.
Кукара-Манферата
Кукара-Манферата (Cuccaro Monferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 362 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 15040. Тэлефонны код — 0131.
Слепаўрон (герб)
Апісанне
У блакітным полі сярэбраная падкова канцамі ўніз, на ёй сярэбраны кавалерскі крыж, на якім сядзіць чорны крумкач з залатым пярсцёнкам у дзюбе; клейнод — над прылбіцай з каронай такі самы крумкач з пярсцёнкам.
Кукара-Манферата
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Apollonia.
Ван дэн Бергэ
Ван дэн Бергэ — прозвішча.
Новае Жыццё
Назву Но́вае Жыццё́ маюць:
Акбулак (Шэцкі раён)
Акбулак — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Майынтынскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356471200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 287 чалавек (153 мужчыны і 134 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 49 чалавек (32 мужчыны і 17 жанчын).
Вуглы (Івянецкі сельсавет)
Вуглы́ (, Углы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Пудас’ярві
Пудас'ярві (Pudasjärvi) — горад у правінцыі Паўночная Пох'янмаа ў Фінляндыі. Размешчаны на берагах ракі Ійёкі. Насельніцтва - 8 924 чалавек, шчыльнасць - 1,58 чал./км². Плошча - 5 867,23 км², з якіх 228,62 км² занята вадаёмамі.
Андрыіўка (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Андрыіўка (Андріївка) — былая вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Знята з уліку 26 студзеня 2007 года.
Хросны бацька 2
«Хросны бацька 2» (The Godfather Part II) — амерыканскі эпічны крымінальны фільм 1974 года, створаны рэжысёрам Фрэнсісам Фордам Копалам паводле сцэнарыя, напісаным у суаўтарстве з Марыа П’юза. Галоўныя ролі выканалі Аль Пачына, Роберт Д’ювал, Даян Кітан, Роберт Дэ Ніра, Талія Шайр, Маргана Кінг, Джон Кезэйл, Марыяна Хіл і Лі Страсберг. Часткова грунтуючыся на рамане «Хросны бацька» П’юза 1969 года, фільм з'яўляецца як працягам, гэтак і прыквелам «Хроснага бацькі», прадстаўляючы паралельныя гісторыі. Першая апавядае пра Майкла Карлеонэ ад 1958 года, а іншая — пра маладосць і сталасць дона сям’і Віта Карлеонэ. Прыквел ахоплівае падарожжа Віта Карлеонэ з Сіцыліі ў ЗША і да часу заснавання яго ўласнага сямейнага прадпрыемства ў Нью-Ёрку.
Фільм быў запланаваны адразу пасля выхаду першага фільма, калі кампанія Paramount Pictures атрымала калясальны поспех. Было вырашына прыцягнуць да здымак той жа самы склад. Копала, якому быў дадзены большы творчы кантроль над фільмам, хацеў зрабіць як працяг, гэтак і прыквел фільма, які раскажа пра ўздым Віта і падзенне Майкла. Пасля выхаду кінастужка зарабіла ў свеце ад 48 да 88 мільёнаў долараў пры бюджэце ў 13 мільёнаў долараў. «Хросны бацька 2» быў намінаваны на адзінаццаць прэмій «Оскар» на 47-й цырымоніі кінапрэміі і стаў першым сіквелам, які перамог як найлепшы фільм.
Сюжэт
Фільм апавядае падзеі, якія мелі месца праз некаторы час пасля падзей у «Хроснага бацькі», а таксама расказвае пра ранняе жыццё Віта Карлеонэ (Роберт Дэ Ніра).
Віта
У 1901 годзе сям’я дзевяцігадовага Віта Андаліні была забітая ў Карлеонэ на Сіцыліі пасля таго, як яго бацька абразіў мясцовага кіраўніка мафіі дона Чыча (Джузэпэ Сілата). Віта ўцёк на караблі ў Нью-Ёрк і зарэгістраваўся там як Віта Карлеонэ. Ён пасяляецца ў Нью-Ёрку і ў 1917 годзе ў яго з'яўляецца жонка і нараджаецца сын Фрэда. Малады італьянец губляе працу праз умяшальніцтва мясцовага дона Фанучы (Гастонэ Москін), але Клеменца (Бруна Кербі) запрашае Віта нечакана прыняць удзел у крадзяжы.
Праз нейкі час у Віта нараджаецца яшчэ адзін сын Майкл. Злачынствы Віта прыцягваюць увагу Фанучы, які вымагае грошы ў абмен на заступніцтва. Партнёры Віта, Клеменца і Сальваторэ Тэсіа (Джон Апрэа), прапануюць заплаціць яму, але Віта настойвае, што Фанучы прыме меншы плацёж, калі Віта зробіць яму прапанову, ад якой ён не зможа адмовіцца. Падчас фестывалю, Карлеонэ пераследуе Фанучы да яго кватэры і застрэльвае. Віта становіцца паважаным і паспяховым членам супольнасці, і да яго звяртаецца па дапамогу ўдава, якую гаспадар жадае высяліць. Пасля таго, як гаспадар удавы даведваецца пра рэпутацыю Віта, ён згаджаецца дазволіць удаве заставацца на вельмі выгодных умовах. Віта разам з сям’ёй наведвае Сіцылію ўпершыню пасля эміграцыі. Ён разам з дзелавым партнёрам Тамазіна прыходзіць у дом дона Чыча, нібыта, каб папрасіць блаславення Чыча на экспарт іх аліўкавага алею. Аднак, Віта помсціць, раскрываючы сваё сапраўднае імя і забіваючы Чыча.
У 1940-я гады сям’я Корлеонэ збіраецца дзеля святкавання дня народзінаў Віта. Майкл абвяшчае, што ў адказ на напад на Перл-Харбар ён пакінуў каледж і паступіў у склад марской пяхоты Злучаных Штатаў, што прыводзіць Соні (Джэймс Каан) ў лютасць, Том (Роберт Дзюваль) скептычна ставіцца да гэта задумы, і толькі Фрэда (Джон Кезэйл) яго падтрымлівае. Калі Віта прыходзіць, усе, акрамя Майкла, выходзяць з пакою, каб павітаць яго.
Майкл
У 1958 годзе, падчас вечарыны ў гонар першага прычасця сына на возеры Тага, Майкл праводзіць шэраг сустрэч яе дон сям’і злачынцаў Корлеонэ. Фрэнк Пентанджэлі (Майкл Гацца), памагаты сям’і Карлеонэ, засмучаны тым, што Майкл адмаўляецца дапамагаць абараняць сваю тэрыторыю ад братоў Разата, якія працуюць на Хаймана Рота (Лі Страсберг), даўняга партнёра па карлеонскіх справах. У тую ноч Майкл пакідае Неваду, перажыўшы замах на яго дом.
Майкл падазрае, што гэта Рот планаваў яго забойства, але пры сустрэчы з ім прыкідваецца, што нічога не ведае. У Нью-Ёрку Пентанджэлі спрабуе захаваць прытворства Майкла, заключыўшы мір з сям’ёй Разата, але яго спрабуюць забіць. Рот, Майкл і некалькі іх партнёраў едуць у Гавану, каб абмеркаваць свае будучыя прадпрымальніцкія перспектывы на Кубе ў сувязі з урадам Фульхэнсіа Батысты. Пасля таго, як Майкл стаў сведкам самападрыву паўстанца, ён разумее, што рэжым Батысты нежыццяздольны і Кубінская рэвалюцыя атрымае перамогу. У навагоднюю ноч Фрэда незнарок раскрывае, што ведае правую руку Рота, Джоні Олу (Домінік К’янезэ), аднак раней сцвярджаў, што яны ніколі не сустракаліся. Праз гэты факт Майкл разумее, што гэта Фрэда здрадзіў яму. Майкл загадвае свайму ахоўніку забіць Олу і Рота, але целаахоўнік з'яўляецца забітым паліцыяй, перш чым ён здолеў дабрацца да Рота. Батыста адракаецца ад прэзідэнцкае пасады і ўцякае. Падчас наступнага хаосу Майкл, Фрэда і Рот паасобку ўцякаюць у ЗША. Вярнуўшыся дадому, Майкл даведваецца, што яго жонка Кей (Даян Кітан) перажыла выкідак.
У Вашынгтоне, акруга Калумбія, камітэт Сенату па пытаннях арганізаванай злачыннасці расследуе справы сям’і Карлеонэ. Пентанджэлі згаджаецца даваць паказанні супраць Майкла, які, на яго думку, двойчы яго здрадзіў і знаходзіцца пад аховай сведак. Вярнуўшыся ў Неваду, Фрэда кажа Майклу, што ён вельмі няшчасны праз тое, што на яго не звяртаюць увагі. Ён сцвярджае, што не ведаў, што Майкла спрабавалі забіць і паведамляе Майклу, што адзін з членаў камісіі Сената быў падкуплены Ротам. Майкл адмаўляецца ад Фрэда, але загадвае свайму памочніку працягваць абараняць яго, пакуль жывая іхная маці. Майкл прывозіць брата Пентанджэлі з Сіцыліі, і ў выніку Пентанджэлі адмаўляецца ад сваёй папярэдняй заявы. Кей раскрывае Майклу, што на самой справе яна зрабіла аборт і што яна мае намер сысці з сям’і разам з дзецьмі. Абураны Майкл штурхае Кей і выганяе яе, беручы на сябе апеку над дзецьмі.
Маці Майкла памірае, і Майкл пачынай помсціць сваім ворагам. Рот, які вымушаны вярнуцца ў ЗША пасля адмовы ў прадастаўленні прытулку ў Ізраілі, забіваецца чалавекам Майкла. Том Гаген наведвае Пентанджэлі на ваеннай базе, дзе той хаваецца, нагадвае яму, што няўдалыя змоўшчыкі супраць рымскага імператару часта сканчалі жыццё самагубствам і запэўнівае, што пра яго сям’ю будуць клапаціцца. Пентанджэлі здзясняе самагубства, лежачы ў ванне. Нарэшце, на рыбалцы памагаты Майкла забівае Фрэда.
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Хросны бацька 2» напісаў італьянскі кампазітар Ніна Рота.