cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ісус Хрыстос
Стаўленне да Хрыста ў хрысціянстве
Хрысціяне лічаць Ісуса Хрыста Збаўцам і вераць, што праз Яго смерць і ўваскрасенне, людзі могуць прымірыцца з Богам і тым самым атрымаць выратаванне і абяцанне вечнага жыцця. У жыцці Ісуса выканалася каля трохсот прароцтваў Старога Запавета, пачынаючы ад нараджэння і канчаючы смерцю. Усе вучэнні падкрэсліць, што будучы дабраахвотным Божым Ягнём, Ісус аддаў перавагу пакутам на Галгофе, як знак свайго поўнага паслушэнства волі Вечнага Айца, як «служка і раб Божы». Гэты выбар Ісус зрабіў «як новы і апошні Адам», Новы чалавек маралі і паслухмянасці, у адрозненне ад непаслушэнства Адама.
Большасць хрысціян верыць, што Ісус быў чалавекам і Сынам Божым. Хоць існуюць багаслоўскія спрэчкі аб прыродзе Ісуса Хрыста, трыніяне вераць, што Ісус ёсць Логас, увасоблены Бог, Бог-Сын, і «сапраўдны Бог і сапраўдны чалавек» (цалкам Бог і цалкам чалавек). Антытрыніяне аспрэчваюць паняцце Святой Тройцы, не прытрымліваюцца Сусветных Сабораў і лічаць, што вучэнне Бібліі мае прыярытэт над Сімваламі веры.
Хрысціяне вераць, што Ісус стаўшы цалкам чалавекам, адчуваў болі і спакусы, як кожны смяротны чалавек, але Ён не зрабіў ніякага граху, але перамог смерць і ўваскрос да жыцця пасля распяцця. Згодна з Бібліяй, Хрыстос паўстаў з мёртвых, пасля чаго ўзнёсся на Неба і «сядзіць па правай руцэ Айца», і Ён вернецца на Зямлю зноў для Страшнага Суда і створыць Божае царства ў будучым свеце.
Хрысціяне надаюць не толькі багаслоўскае значэнне справам Ісуса, але таксама і Яго імя. Звяртанне да Святога Імя Ісуса пачынаецца з першых дзён хрысціянства. Рэлігійныя абрады і святы ў імя Ісуса існуюць як ва Усходнім і Заходнім хрысціянстве.
Стаўленне да Хрыста ў іўдаізме
Класічныя тэксты рабінскага іўдаізму адхіляець любыя паняцці аб антрапаморфным Богу. Трактат Тааніт ў Іерусалімскім Талмудзе прама гаворыць, што «калі чалавек прэтэндуе на тое, што ён Бог, то ён ілгун». Акрамя таго біблейскі верш: "Я першы і Я апошні, і акрамя Мяне няма Бога " (Іс. 44:6) інтэрпрэтуецца наступным чынам: «Я першы, у мяне няма бацькі, Я апошні, у мяне няма брата, акрамя Мяне няма Бога, няма ў мяне сына..»
Іўдаізм адхіляе ідэю, што Ісус ёсць Бог, або асоба Тройцы, або пасярэднік Бога. Іўдаізм таксама лічыць, што Ісус не з’яўляецца Месіяй, сцвярджаючы, што Ён не выканаў месіянскіх прароцтваў запісаных у Танаху і не ўвасобіў асабістых якасцей Месіі. Згодна яўрэйскай традыцыі, не было ніякіх прарокаў пасля Малахіі, які пакінуў сваё прароцтва каля 420 г. да н.э.
Талмуд ўключае ў сябе апавяданні, якія некаторыя лічаць, што ў іх апавядаецца пра Ісуса, тым не менш многія сучасныя тлумачы Талмуду разглядаюць гэтыя каментары хутчэй як узаемаадносіны паміж іўдаізмам і хрысціянствам, а не як каментары пра гістарычнага Ісуса.
Па меркаваннях кансерватыўнага іўдаізму, яўрэі якія вераць, што Ісус ёсць Месія «перасёклі лінію і апынуліся па-за межамі яўрэйскай абшчыны». Рэфармаваны іўдаізм, яго сучасныя прагрэсіўныя плыні, сцвярджае, што «для нас у яўрэйскай суполцы кожны, хто сцвярджае, што Ісус з’яўляецца іх Збаўцам ужо не ёсць яўрэй і з’яўляецца адступнікам».
Стаўленне да Хрыста ў ісламе
У ісламе Ісус (عيسى Iса) лічыцца Пасланцам Бога і Месіяй, які быў пасланы, каб весці дзяцей Ізраіля з новым пісаннем, Інджыл або Евангелле. Ад мусульман патрабуецца вера ў Ісуса (і ўсіх іншых пасланцаў Бога). Каран згадвае Ісуса 25 разоў, часцей за ўсё імёны, нават Мухамеда У Каране няма ніякай згадкі пра Іосіфа, але ёсць эпізод з Дабравешчаннем Марыі (Марьям) Анёлам, што яна павінна нарадзіць Ісуса, застаючыся нявінніцай, цудоўная падзея, якая адбылася па волі Бога (Алах). Падрабязнасці зачацця Дзевы Марыі не абмяркоўваўся ў ходзе візіту Анёла, але ў іншых месцах у Каране гаворыцца (21:91 і 66:12), што Бог удыхнуў «Яго Духа» у Марыю. У ісламе Ісус названы «Духам Божым», таму што Ён нарадзіўся пад дзеяннем Духу, але гэтая вера не ўключае ў сябе вучэнне пра Яго перадіснаванне, як гэта ёсць у хрысціянстве.
Ісусу ў ісламскай літаратуры дадзены шматлікія іншыя тытулы, найбольш распаўсюджанымі з якіх з’яўляюцца аль-Масіх («Месія»). Ісус часам таксама называецца «Пячатка Прарокаў ізраільскіх» таму што па агульнамусульманскай веры, Ісус быў апошнім прарокам, пасланым Богам, каб накіроўваць дзяцей Ізраіля. Ісус разглядаецца ў ісламе як папярэднік Мухамеда, і, на думку мусульман, прадказваваў прышэсце апошняга. . Для дапамогі ў Яго служэнні яўрэйскаму народу, Ісусу была дадзена магчымасць тварыць цуды, але з дазволу Бога, а не Яго ўласнай уладай.
Каран падкрэслівае, што Ісус быў створаным Алахам смяротным чалавекам, Які, як і ўсе іншыя прарокі, быў абраны небам, каб распаўсюджваць пасланне Бога. Ісламскія тэксты забараняюць аб’яднанне каго-небудзь з Богам (Шырк), падкрэсліваючы строгае паняцце адзінабожыя (Таўхід). Лічыцца, што як і ўсе прарокі ў ісламе, Ісус быў мусульманінам, таму што Ён прапаведаваў, што Яго паслядоўнікі павінны прыняць «прамы шлях», як загадаў Бог.
У 19 стагоддзі Мірза Гулам Ахмад, заснавальнік руху Ахмадытаў, пісаў, што Ісус перажыў выпрабаванне на крыжы. Па словах Ахмада Ісус пакінуў Палесціну пасля сваёй смерці і ўваскрэсення і эміграваў на ўсход, дасягнуўшы Індыі, каб у далейшым вучыць Евангеллю.
Мануэль Вальс
Мануэль Вальс (Manuel Valls; нар., Барселона, Іспанія) — французскі палітык, член Сацыялістычнай партыі, прэм’ер-міністр Францыі з 31 сакавіка 2014 па 6 снежня 2016. Вальс сышоў з пасады, каб вылучыць сваю кандыдатуру на прэзідэнцкіх выбарах ад Сацыялістычнай партыі.
Берта Вальдорская
Берта (памёрла каля года) — святая ігумення Вальдорская. Дзень памяці — 1 мая.
Біяграфія
Святая Берта была жонкай святога Гундэберта, уладальніка маёнткаў у Шампані, двараніна каралеўскіх кровей. Святы Гундэберт пабудаваў для яе і для яе абшчыны ў непадалек ад Рэймса. Затым ен сам пайшоў у манастыр на ўзбярэжжы і неўзабаве быў забіты марадзёрамі-язычнікамі.
Паводле падання, жыхары Аўне пакутавалі ад недахопу вады. Святы апостал Пётр з'явіўся святой Берце і паказаў ёй поле, у якім была добрая крыніца, якую яна купіла за фунт срэбра. Крыніца стаў святой, паводле падання, на ёй вылечваліся ад розных хвароб. Яна таксама забяспечвала вадой не толькі сясцер, але і жыхароў наваколля Аўне. Святая Берта была умучана сваякамі святога Гундэберта, якія абвінавацілі яе ў раздачы яго грошай бедным.
Невядома, якое правіла, бенедыктынскае або калумбанава, выкарыстоўвалася ў манастыры Берты.
Сакільныкы (Тэрэбоўлянскі раён)
Сакільныкы (Сокі́льники) — вёска ў Тэрэбоўлянскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Стабыхва
Стабыхва (Стоби́хва) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Віктар Віктаравіч Курак
Віктар Віктаравіч Курак (, Манастырышча, Чарнігаўскі раён, Прыморскі край) — беларускі дзіцячы анестэзіёлаг і хірург, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і вайскоўца. Сярэднюю школу скончыў у 1960 г. у горадзе Каўнас Літоўскай ССР. У тым жа годзе паступіў у Каўнаскі медыцынскі інстытут на лячэбны факультэт, які скончыў у 1966 г. Працаваў хірургам у Цэнтральнай раённай бальніцы горада Ігналіна Літоўскай ССР. Восенню 1966 г. быў прызваны ў шэрагі Савецкай Арміі. Служыў на пасадзе малодшага ўрача палка. Са студзеня 1968 г працаваў на пасадзе ўрача анестэзіёлага-рэаніматолага 4-й ГКБ Мінска, прайшоў першасную спецыялізацыю па анестэзіялогіі і рэаніматалогіі ў БелДІУУ. З 1969 г. загадваў аддзяленнем анестэзіялогіі і рэаніматалогіі з ложкамі інтэнсіўнай тэрапіі. У маі 1975 г. абраны на пасаду асістэнта (дзіцячага анестэзіёлага-рэаніматолага) кафедры дзіцячай хірургіі БелДІУУ. З 1975 г. у БелДІІУ арганізаваны курс дзіцячай анестэзіялогіі і рэаніматалогіі (загадчык курсам дацэнт Зубовіч В. К.). У складзе выкладчыкаў былі Курак В. В., Савацееў І. М., Васільцава А. П. В. В. Курак у 1983 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Патагенез і прафілактыка сіндрому дэпаніравання крыві пры аперацыях са штучным кровазваротам». З 1982 г. па цяперашні час з’яўляецца галоўным пазаштатным дзіцячым анестэзіёлагам-рэаніматолага МЗ РБ, у 1989—1992 гг. быў дэканам тэрапеўтычнага факультэта БелДІУУ.
З арганізацыяй кафедры дзіцячай анестэзіялогіі і рэаніматалогіі ў БелДІУУ ў 1989 г. стаў яе загадчыкам. У тым жа годзе прысвоена вучонае званне дацэнта. З 1994 г. па 2003 г. у склад кафедры ўваходзіў курс дзіцячай хірургіі. У 1996 г. абаронена доктарская дысертацыя на тэму «Інтэгратыўны падыход у інтэнсіўнай тэрапіі запаленча-гнойных захворваннях у дзяцей», у 1997 г. прысвоена вучонае званне прафесара.
NGC 5011
NGC 5011 (іншыя абазначэнні — ESO 269-65, MCG -7-27-42, DCL 528, PGC 45898) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віктар Віктаравіч Курак
Біяграфія
Аўтар больш за 120 навуковых прац, сааўтар 6 даведачных выданняў па педыятрыі і 12 вучэбна-метадычных прац. З’яўляецца членам сусветнай федэрацыі анестэзіёлагаў, неаднаразова выступаў на міжнародных форумах па анестэзіялогіі і рэаніматалогіі (1998 г., Франкфурт-на-Майне; 2000 Таронта, 2000 г. Рым і інш.), з’яўляецца намеснікам старшыні навукова-практычнай асацыяцыі анестэзіёлагаў і рэаніматолагаў РБ. Пад яго кіраўніцтвам абаронены 2 кандыдацкія дысертацыі.
Дарыя (Казахстан)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 1005 чалавек (491 мужчына і 514 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 825 чалавек (423 мужчыны і 402 жанчыны).
4-я Беларуская партызанская брыгада
4-я Беларуская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў чэрвені 1942 года на базе асобнага атрада В. А. Сазыкіна і групы, вылучанай 3-й Беларускай партызанскай брыгадай. Дзейнічала на тэрыторыі Мехаўскага, Гарадоцкага, Расонскага, Дзісенскага, Мёрскага, Шаркаўшчынскага раёнаў БССР, Невельскага раёна Калінінскай вобласці. У кастрычніку 1943 года брыгада была перадыслацыравана ў Вілейскую вобласць. 3 ліпеня 1944 года, брыгада (609 партызан, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Невель — Віцебск, Полацк — Невель, Друя — Шаркаўшчына, Варапаева — Глыбокае, у «рэйкавай вайне» на чыгунках Полацк — Невель, Варапаева — Глыбокае падарвалі больш за 600 рэек. Разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Змяіна (жнівень 1942), Каменка (снежань 1942), Кавалі, Завань (ліпень 1943) Мехаўскага, Ліхачы (кастрычнік 1943), Лявонпаль (снежань 1943) Дзісенскага, Узмёны (люты 1944) Мёрскага, Грыгараўшчына (сакавік 1944) Шаркаўшчынскага раёнаў і іншыя. У лютым 1944 года напалі на гарнізон у Дзісне. Вялі баі з праціўнікам каля вёскі Горы (жнівень 1942) Расонскага, Сурміно, Скакуны (люты 1944) Мёрскага раёнаў. У лістападзе — снежні 1942, студзені — маі 1943, маі — чэрвені 1944 гадоў вялі абарончыя баі супраць карнікаў. У ноч на 4 чэрвеня 1944 года прарвалі блакаду ў раёне вёскі Мнюхі Мёрскага раёна і выйшлі з акружэння. У верасні — кастрычніку 1943 года брыгада зрабіла баявы рэйд з Расонскага раёна ў Дзісенскі. 3 ліпеня 1944 года брыгада злучылася з Чырвонай Арміяй.
Касінэ
Касінэ (Cassine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 3100 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 15016. Тэлефонны код — 0144.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giacomo il Maggiore.
Стабыхіўка
Стабыхіўка (Стоби́хі́вка) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Падгорная вуліца (Мінск)
Падгорная вуліца — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска ў колішнім пасёлку Азярышча, які ў 1989 годзе быў далучаны да Мінска.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з Васільковай вуліцай, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Гарбатава.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя «Азярышча» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.
Наша думка
На́ша ду́мка — штотыднёвая грамадска-палітычная і літаратурная газета прагрэсіўнага кірунку. Выходзіла на беларускай мове ў Вільні (24 лютага 1920 — 8 ліпеня 1921). Рэдактар-выдавец Максім Гарэцкі. Выйшла 27 нумароў. Забаронена польскімі ўладамі.
Асноўную ўвагу аддавала палітычнаму і эканамічнаму становішчу Заходняй Беларусі пад уладай Польшчы, распаўсюджанню ідэй вызваленчага руху. Выкрывала палітыку буржуазна-памешчыцкіх колаў, разглядала зямельнае пытанне, змагалася за беларускую культуру і асвету, пісала пра палітычнае становішча БССР. На старонках газеты змешчаныя творы Максіма Гарэцкага (пад псеўданімам А. Мсціслаўскі, Дзед Кузьма і інш.), Антона Луцкевіча, Макара Краўцова, Леапольда Родзевіча, Ігната Канчэўскага, Юркі Лістапада, Ігната Дварачаніна, Станіслава Шыманоўскага, Казіміра Сваяка, Уладзіміра Жылкі, П. Прадухі, В. Сталяронка, Кандрата Лейкі, П. Простага, Сымона Рака-Міхайлоўскага, Міхася Чарота, творы з фальклорных збораў Аляксандра Сержпутоўскага, народныя песні з Сакольшчыны. Друкавала выступленні па пытаннях развіцця тэатра, выяўленчага мастацтва, літаратуры, гісторыі беларускай культуры.
Сакаліўка (Пустамыціўскі раён)
Сакаліўка (Соколі́вка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ісаак Майсеевіч Турэцкі
Ісаак Майсеевіч Турэцкі (, Мінск — ) — беларускі урач-анатам. Доктар медыцынскіх навук (1962), прафесар (1966).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1938; аспірантура, 1941).
Працаваў у Новасібірскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1941, асістэнт кафедры нармальнай анатоміі), Яраслаўскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1944, дацэнт кафедры нармальнай анатоміі, у 1944—1946 і з 1951 — загадчык кафедры), Сяміпалацінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1952, загадчык кафедры нармальнай анатоміі), Беларускім дзяржаўным інстытуце фізічнай культуры (з 1962, загадчык кафедры анатоміі).
Памёр 5 жніўня 1966 года, пахаваны на Усходніх могілках г. Мінска.
Навуковыя інтарэсы: развіццё і будова сімпатычнай нервовай сістэмы брушной поласці ў эмбрыягенезе чалавека; сувязі паміж брушна-тазавым спляценнем і тазавымі нервамі; апорна-рухальны апарат малодшых школьнікаў; узроставыя асаблівасці развіцця арганізма ў сувязі з заняткам спортам.
Узнагароды
Знак «Выдатнік аховы здароўя СССР» і інш.
Інеса Ільінічна Лазюк
Інэса Ільінічна Лазюк (, Славечна, Ельскі раён, Гомельская вобласць) — беларускі рэнтгенолаг, кандыдат медыцынскіх навук, прафесар
Біяграфія
Скончыла лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута ў 1950 годзе. У 1965 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Аднамаментная двухбаковая бронхаграфія пад наркозам».
З 1966 года працавала асістэнтам кафедры рэнтгеналогіі БелДІУУ, якой загадвала прафесар Б. М. Сосіна. У 1980 годзе прысвоена званне дацэнта.
З 1979 па 1999 год загадвала кафедрай дзіцячай рэнтгеналогіі, з 1999 г. — прафесар кафедры дыягнастычных тэхналогій. Званне прафесара прысвоена без абароны доктарскай дысертацыі ў 1992 годзе па сукупнасці работ на тэму «Рэнтгенадыягностыка неадкладных станаў органаў грудной поласці прыроджанай і набытай этыялогіі».
З 2004 года І. І. Лазюк на адпачынку.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Апублікавана 237 прац, з іх — 9 манаграфій у сааўтарстве. Пад кіраўніцтвам І. І. Лазюк выкананы 4 кандыдацкія дысертацыі. З 1970 года была старшынёй Гарадскога навуковага таварыства прамянёвых дыягностаў, намеснікам старшыні Рэспубліканскага навуковага таварыства.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаваных прац:
Алена Георгіеўна Лось
Алена Георгіеўна Лось (,, Польшча — , ) — беларускі графік.
Біяграфія
Нарадзілася ў Вільні, дзе вучыўся яе бацька, ураджэнец Брэстчыны. Неўзабаве сям’я пераехала на радзіму бацькі, які на працягу 7 гадоў працаваў урачом у Лыскаве. Маці Алены свабодна валодала нямецкай і французскай мовамі і навучыла ім дачку. У Лыскаве Алена пайшла ў польскую школу, аднак бацьку перавялі на працу ў новую бальніцу ў Магілёўцы і сям’я пераехала з ім. Пазней сям’я пераехала ў Ружаны, там з маці і бабуляй Алена перажыла 2-ю сусветную вайну. Бацька быў мабілізаваны ў Чырвоную Армію з Мінска, дзе на пачатак вайны знаходзіўся на курсах павышэння кваліфікацыі.
У акупацыю сям’я зведала звычайныя цяжкасці таго часу, але дапамагала веданне маці нямецкай мовы, у доме Лосяў кватэравалі нямецкія ляснічыя. Маці працавала ў бухгалтэрыі лясніцтва, разам з іншымі антыфашыстамі ратавала людзей ад вывазу ў Германію, запісваючы ў рабочыя лясніцтва. Дом Лосяў разам з усёй вуліцай немцы спалілі пад час адступлення. Пасля вызвалення органы НКДБ расследавалі супрацоўніцтва маці з акупантамі, паказанні выратаваных людзей дапамаглі ёй апраўдацца. Адразу пасля вайны маці працавала ў банку, а Алена, пасля ваеннага перапынку ў вучобе, пайшла адразу у 6-ы клас. Бацька пасля вайны ў сям’ю не вярнуўся, жыў у Мінску, але дачцэ дапамагаў.
У 1948 годзе Алена скончыла 9 класаў у Ружанах і разам з маці і бабуляй пераехала ў Вільнюс, паступіла ў апошні клас гімназіі. Даволі хутка вывучыла літоўскую мову. Паступіла ў Дзяржаўны мастацкі інстытут Літоўскай ССР, які скончыла ў 1955 годзе. Вучылася ў І. Кузьмінскіса і В. Чэрняўскайтэ. Дыпломная работа — ілюстрацыі да казкі «Граф і прачка» П. Цвіркі. У гады вучобы ў інстытуце, падчас гасцявання ў маскоўскіх сябровак-студэнтак, Алена пазнаёмілася з будучым мужам Гары Якубені. У 1956—1957 гадах працавала ў літоўскіх выдавецтва, але заказаў ёй амаль не давалі, бо не літоўка. Працавала мастаком у Вышэйшай партшколе ЛітССР. У гэты час творы А. Лось убачыла Алена Аладава, дырэктар Дзяржаўнага мастацкага музея Беларусі, і, даведаўшыся, што ў мастачкі няма працы ў Літве, запрасіла яе прыехаць у Мінск. Некаторы час А. Лось жыла ў Вільнюсе, а ў Мінск ездзіла па заказы. Урэшце мастачка пераехала ў Мінск, але яе маці засталася ў Вільнюсе. З 1963 года сябра Беларускага саюза мастакоў.
Творчасць
Вядома ў асноўным як мастак дзіцячай кнігі. Ілюстравала творы беларускай вуснай народнай творчасці. Працавала таксама ў станковай графіцы і літаграфіі.
Між іншага аформіла кнігі беларускіх народных казак «Ох і залатая табакерка» (1967), «З рога ўсяго многа» (1968). Ілюстравала кнігі Алеся Якімовіча «Вераб’іныя госці» (1960), Васіля Віткі «Дударык» (1965), Змітрака Бядулі «Скарб» (1966), Авяр’яна Дзеружынскага «Кую-кую ножку» (1967), Ніла Гілевіча «Загадкі» (1971), Уладзіміра Ягоўдзіка «Бабуліна варта» (1999) і дзесяткі іншых беларускіх кніг. Стварыла шэраг ілюстрацый для выданняў «Слова пра паход Ігараў» (1986), ёй жа належыць і афармленне гэтай кнігі , «Залатая яблынька», «Песні заходнік славян» і «Руслан і Людміла» А. С. Пушкіна, «Канёк-Гарбунок» П. Яршова. Агулам Алена Лось аформіла каля 100 выданняў, першыя з іх выйшлі ў 1960-х, апошнія — у 1990-х гадах.
Аўтар серый лінарытаў «Дзеці Белавежы» (1966), «Людзі на Прыпяці» (1973), «Радасць працы» (1976) і іншых. Таксама аўтар цыклу каляровых літаграфій па матывах беларускага фальклору, «Ляўкоўскага цыклу» па матывах творчасці Янкі Купалы, цыклу «Казкі жыцця» па матывах творчасці Якуба Коласа, цыклу па матывах уласных палескіх падарожжаў.
Аўтар кнігі для дзяцей пра Палессе «Дзесяць дзён у Барку» (1984).
Спадчына
Творы Алены Лось захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі ў Маскве, Музеі-сядзібе «Пружанскі палацык», Літаратурных музеях Янкі Купалы і Якуба Коласа ў Мінску, у Галереі Алены Георгіеўны Лось у Мінскай дзіцячай бібліятэцы № 2, мемарыяльным музеі Аляксандра Пушкіна ў Маскве, фондах Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь і Міністэрства культуры Расійскай Федэрацыі, іншых музеях і галерэях, прыватных калекцыях.
Сарокы (Пустамыціўскі раён)
Сарокы (Соро́ки) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Крысціна Сандберг
Крысціна Сандберг (Kristina Sandberg, нар., ) — шведская пісьменніца.
Біяграфія
Крысціна Сандберг вырасла ў Сундсвале. Дэбютавала раманам «У вадзе плавае» (I vattnet flyter man) ў 1997 годзе. У 2008 годзе была ўзнагароджана.
Раман «Жыццё любой цаной» (Liv till varje pris) атрымаў 2014 года. Матывацыя журы ў намінацыі была: «Некаторыя жыццёвыя падарожжы застаюцца нябачнымі. Раман „Жыццё любой цаной“ — апошняя частка трылогіі, дзе кожная частка — гэта сваё цэлае. Усю адысею можна размясціць у сценах паверха Эрншёльдсвіка. З дыстанцыяй і спагадай крохкае і крыўднае сямейнае жыццё адлюстроўваецца ў дзяржаве дабрабыту.»
У 2021 годзе Сандберг апублікавала аўтабіяграфічную кнігу «Адзінокае месца» (En ensam plats), у якой апісвае жыццё пасля таго, як ёй паставілі дыягназ «рак».
Нацыянальны аэрапорт Мінск
Нацыянальны аэрапорт Мінск (Minsk National Airport) — галоўны аэрапорт Беларусі, месціцца за 42 км на ўсход ад Мінска. Належыць да катэгорыі аэрапортаў з пасажыраплынню ад 5 да 10 млн на год. Сённяшняя прапускная здольнасць аэрапорта складае 5,8 млн пасажыраў на год.
У 2000 годзе РУП «Нацыянальны аэрапорт Мінск» стала правапераемнікам самастойнага прадпрыемства «Аэрапорт Мінск-2».
Гісторыя
Аэрапорт «Мінск-1», які знаходзіўся ў межах горада, паступова забудоўваўся з усіх бакоў і меў узлётна-пасадачную паласу даўжынёй усяго 2000 метраў, што дазваляла прымаць тут самалёты не буйней за Ту-134 і Як-42. Да сярэдзіны 1970-х гадоў, нават з улікам уводу ў эксплуатацыю новага тэрмінала, аэрапорт апынуўся не ў стане абслужыць усе жадаючых. Адзіным магчымым варыянтам вырашэння праблемы было будаўніцтва новага аэрапорта за межамі Мінска.
У 1976 годзе Міністэрства грамадзянскай авіяцыі СССР і Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР прынялі сумесную пастанову аб будаўніцтве ў ваколіцах беларускай сталіцы новага аэрапорта, які атрымаў назву «Мінск-2». Дзяржбуд СССР узгадніў тры варыянты размяшчэння. Аэрапорт «Мінск-2» мог размяшчацца трохі ўбаку ад магілёўскай трасы, паміж вёскамі Апчак і Волма. Яшчэ адна патэнцыйная пляцоўка знаходзілася паміж Курганам Славы і Астрашыцкім Гарадком. Абмяркоўвалася і магчымасць рэканструкцыі ў аэрапорт сумеснага базіравання і ваеннага аэрадрома ў Мачулішчах, але Міністэрства абароны СССР гэтую прапанову не ўхваліла. Быў выбраны ўчастак плошчай 740 гектараў каля вёскі Шэметава Смалявіцкага раёна, за больш як 40 кіламетраў ад горада. Дзеля будаўніцтва аэрапорта была знесена вёска Вялікі Лес.
Паколькі ў краіне не было кадраў, якія мелі б досвед праектавання аэрапортаў, аб’ект спачатку аддалі ленінградскаму спецыялізаванаму інстытуту «Ленаэрапраект». Калі архітэктурны савет у чарговы раз не прыняў прапанаваныя ленінградцамі планы і фасады, у конкурсе вырашылі задзейнічаць і мінскіх архітэктараў. Былі выбраныя два праекты, якія распрацавалі Нэлі Цямнова і Барыс Ларчанка, і было прынята рашэнне зрабіць з іх кампіляцыю. Далейшым праектаваннем новага транспартнага збудавання займаўся аб’яднаны творчы калектыў інстытутаў «Ленаэрапраект» і «Мінскпраект». Узвядзенне складанага і дарагога комплексу, праектны кошт якога ацэньваўся ў 40 мільёнаў савецкіх рублёў, было даручана трэсту «Белтрансбуд» (УПП і вытворчыя аб’екты службова-тэхнічнай зоны) і будаўніча-мантажнаму аб’яднанню «Мінскпрамбуд». За першыя 5 гадоў будаўнікі змаглі ўзвесці толькі ўзлётна-пасадачную паласу, аб’екты сродкаў пасадкі, рулёжныя дарожкі, тэлефонную станцыю, склад ГЗМ і чыгуначны пуць. Будаўніцтва аэравакзала зацягнулася.
Першы самалёт, Ту-134, на ўзлётна-пасадачную паласу аэрапорта «Мінск-2» прызямліўся ў чэрвені 1982 года, а з 1 ліпеня таго ж года адсюль пачалі ажыццяўляцца рэгулярныя рэйсы ў Сімферопаль, Краснадар, Сочы, Ташкент, Ніжнявартаўск, Краснаярск і іншыя гарады СССР. У гэты час аэрапорт, у сутнасці, уяўляў сабой велізарную будпляцоўку, з 4 верасня 1982 года рэйсы спыніліся: недабудаваны будынак аэравакзала выключаў усякую магчымасць адпраўкі пасажыраў у восеньска-зімовы перыяд.
Для аднаўлення палётаў да жніўня 1983 года будаўнікі здалі ў эксплуатацыю часовы аэравакзал, які ўяўляў сабой ангар (захаваўся) памерамі 48×50 метраў і вышынёй 14 метраў. У будынку размяшчалася зона кантролю пасажыраў і багажу з прапускной здольнасцю 150 пасажыраў у гадзіну. Тут жа знаходзіліся службовыя памяшканні, білетныя касы, стойкі рэгістрацыі і нават буфет.
Па плане будаўніцтва першай чаргі аэрапорта, які ўключаў аэравакзальны комплекс, павінна было завяршыцца ў 1985 годзе. Але праект быў занадта буйным для БССР, меліся праблемы з фінансаваннем, бюджэт праекта ўвесь час узрастаў, пачаліся перабоі з будаўнічымі матэрыяламі.
1 лютага 1985 года побач з яшчэ не дабудаваным аэрапортам абылася першая ў яго гісторыі авіякатастрофа: пацярпеў крушэнне самалёт Ту-134 Другога Мінскага аб’яднанага авіяатрада Беларускага УГА, які выконваў рэйс Мінск — Ленінград, у выніку чаго загінулі 55 пасажыраў і 3 члены экіпажа з 80 чалавек, што знаходзіліся на борце. Апынулася, што перад узлётам самалёт быў недастаткова апрацаваны.
Наяўнасць часовага аэравакзала дазваляла ўвесь час пашыраць геаграфію рэйсаў і колькасць перавезеных пасажыраў. Ужо ў 1986 годзе 60 % агульнага аб’ёму перавозак у рэспубліцы выконвалася праз Мінск-2. Да канца 1980-х гадоў на гэтай будоўлі было асвоена ўжо каля 60 млн рублёў.
Святлана Сяргееўна Асташова
Святлана Сяргееўна Асташова (нар. ) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Нацыянальны аэрапорт Мінск
Гісторыя
У 2016 годзе пачалося будаўніцтва другога ўзлётна-пасадачнай паласы, якая дазваляе зняць абмежаванні на прыём паветраных суднаў, у тым ліку Ан-225 і Airbus A380. Дзякуючы гэтаму прапускную здольнасць можна ўзрасці да 40 млн пасажыраў на год. 4 красавіка 2019 з новага паса адбыўся першы тэхнічны рэйс, а 3 мая 2019 года ўзлётна-пасадачны пас быў урачыста адкрыты. У цырымоніі адкрыцця ўзяў удзел Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка.
Святлана Сяргееўна Асташова
Клубная кар’ера
У 2010 годзе пасля паўзы, звязанай з народзінамі дзіцяці, стала выступаць у чэмпіянаце Беларусі.
Нацыянальны аэрапорт Мінск
Архітэктура
Аэравакзальны комплекс забудоўваўся з 1976 г. каля пасёлка Смалявічы. Праектаванне новага транспартнага комплексу было даручана аб’яднанаму творчаму калектыву ленінградскага спецыялізаванага інстытута «Ленаэрапраект» (архітэктары, В. Сірота, Б. Воцінаў, канструктары-тэхнолагі Пракоф’еў,  Смірноў) і «Мінскпраекта» (архітэктары Б. Ларчанка, Ю. Грыгор’еў, Г. Сысоеў, Н. Цямнова, інжынер-канструктар Л. Ваўчэцкі). У адзіным аб’ёмна-планіровачным вузле былі аб’яднаныя два аэравакзалы (унутрысаюзных і міжнародных ліній),, гасцінічны комплекс (не рэалізаваны), блок з рэстаранам, кафэ, барам. Аэравакзал (размешчаны ў дугападобным аб’ёме даўжынёю больш за 500 м) — дэцэнтралізаванага тыпу, зоны адпраўлення і прыбыцця пасажыраў раздзеленыя і знаходзяцца на розных узроўнях аб’ёма. Усе асноўныя памяшканні на трох галоўных паверхах дугападобнага аб’ёма, які завяршаецца тэхнічным паверхам і камандна-дыспетчарскім пунктам. Агульная прапускная здольнасць аэравакзала складала 1800 пасажыраў у гадзіну.
Да дугападобнага аб’ёма прымыкае гаэльны комплекс, які мае сувязь з аперацыйнымі заламі аэравакзала. У гатэльны комплекс уваходзілі два гатэлі на 550 для пасажыраў унутрысаюзных ліній і на 318 месцаў для пасажыраў міжнародных ліній, а таксама прафілакторый для лётнага саставу. У сувязі з размяшчэннем паблізу ад узлётна-пасадачных палос гатэль запраектаваны ў выглядзе чашы са ссунутымі паверхамі. Жылыя нумары размешчаныя ўнутры гэтай чашы, а яе вонкавыя сцены выконваюць ролю акустычных экранаў.
Увесь комплекс збудаваны з каркасна-панэльных канструкцый, зборныя жалезабетонныя элементы якіх распрацаваныя па індывідуальных праектах.
Авіякампаніі і кірункі
Нацыянальны аэрапорт Мінск з’яўляецца портам прыпіскі і хабам для авіякампаніі Belavia. Таксама ў аэрапорце базуюцца аператар бізнес-авіяцыі BySky і грузавыя авіяперавознікі Genex, РубіСтар і ТрансАвіяЭкспарт.
Пасажырскія
У аэрапорт на рэгулярнай аснове выконваюць рэйсы 15 пасажырскіх авіякампаній з 14 краін Еўропы і Азіі. Сярод іх іспанская бюджэтная авіякампанія (low-cost airline) Vueling.
Зімовы расклад 2019/2020 дзейнічае з 27 кастрычніка па 28 сакавіка.
Статыстыка
Агулам за 9 месяцаў 2019 года ў Нацыянальным аэрапорце Мінск было абслужана 21 587 вылетаў (прырост склаў 11,8 % у параўнанні з аналагічным леташнім перыядам) і 3 887 062 пасажыраў (прырост 9,5 %).
Транспарт
Паміж Мінскам і аэрапортам дзейнічаюць аўтамабільныя зносіны. Ад аэрапорта ў Мінск курсуюць рэйсавыя аўтобусы № 300Э і 173Э.
Санкцыі США
9 жніўня 2021 года з-за датычнасці да прымусовай пасадкі рэйса Ryanair 4978 у аэрапорце ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША быў дададзены яго дырэктар Вячаслаў Харанека.
BMW E21
BMW E21 — аўтамабіль кампаніі BMW. Родапачынальнік трэцяй серыі, закладзеная ў гэтай мадэлі ідэалогія заставалася амаль нязменнай да пачатку 1990-х гадоў. Машына прыйшла на змену BMW 02-серыі. Выпуск мадэлі быў пачаты 2 мая 1975 года (у ЗША — у 1977 годзе). Завершаны — у 1983 годзе.
У конкурсе Еўрапейскі аўтамабіль года 1976 мадэльнага года заняла 2-е месца. E21 стала першай мадэллю BMW вырабленай больш за мільён асобнікаў  — з 1975 па 1983 год выраблена 1 364 039 аўтамабіляў.
Мадэльны шэраг
E21 выпускалася ў выглядзе дзвухдзвернага седана. Кузаўным атэлье Baur таксама вырабляўся варыянт у кузаве кабрыялет. З 1977 па 1983 было выраблена 4595 кабрыялетаў.
Спачатку аўтамабілі камплектавалі толькі чатырохцыліндравымі рухавікамі: мадэль «316» — 1,6 л, 90 к.с.; «318» — 1,8, 98 к.с.; «320» — 2 л, 109 к.с. (з карбюратарам) і «320i» — 2 л, 125 к.с. (з упырскам паліва). У жніўні 1977 года з’явіліся мадэлі «320/6» і «323i» з шасціцыліндравымі рухавікамі (аб’ёмам 2 і 2,3 л і магутнасцю 122 і 142 к.с. адпаведна). У жніўні 1980 года на мадэль «316» замест рухавіка 1,6 сталі ўсталёўваць новы, павялічанага аб’ёма (1,8 л) пры той жа магутнасці (90 к.с.). Пазней шэраг яшчэ пашырыўся мадэлямі «318i» з упырскам паліва (105 к.с.) і «315» з рухавіком 1,6 л (75 к.с.).
BMW 320i Turbo Group 5
З улікам поспехаў і досведу BMW Motorsport GmbH у канструяванні аўтамабіляў Групы 5 і рухавікоў для Формулы 2, было прынятае рашэнне сумясціць гэтыя напрацоўкі ў новай спартовай мадэлі 320i.
Базуючыся на кузаве E21, падрыхтаваныя аўтамабілі захоўвалі сталёвую аснову серыйнага аўтамабіля, пры гэтым мелі развіты аэрадынамічны пакет са шклопластыку: пашыральнікі колавых арак спераду і ззаду, вечку багажніка аб’яднаную з апорамі задняга крыла, аблегчаныя дзверы і капот. Шырыня аўтамабіля пры гэтым павялічылася да 182,9 см (амаль на 20 см у параўнанні з серыйнай E21). Зніжэнню вагі спрыяла выкарыстанне аргшкла ва ўсіх вокнах, акрамя ламініраванага лабавога шкла.
На аўтамабіль усталёўваўся чатырохцыліндравы гоначны рухавік BMW M12/7 ад Формулы 2. Для паляпшэння размеркавання вагі рухавік быў ссунуты на 120 мм назад і ніжэй на 60 мм.
BMW Art Car № 3
год У 1977 годзе пабачыў свет трэці  — BMW 320i Group 5 працы Роя Ліхтэнштэйна. Аўтамабіль быў расфарбаваны ў доўгія рознакаляровыя лініі (падобна таму як у коміксах перадаецца хуткасць) і буйныя кропкі «Ben-Day dots». Быў прадстаўлены ў парыжскім Цэнтры Пампіду ў якасці арт-аб’екта.
Аўтамабіль стартаваў на гонцы 24 гадзіны Ле-Мана 1977 года з французскім экіпажам Эрве Пулена (Herve Poulain) і Марселя Мігно (Marcel Mignot) і фінішаваў дзявятым у агульным заліку і першым у сваім класе.
Уладзімірская (станцыя метро)
«Уладзімірская» (Влади́мирская) — станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Уваходзіць у склад Кіраўска-Выбаргскай лініі, размешчаная паміж станцыямі «Пушкінская» і «Плошча Паўстання».
Станцыя адкрыта 15 лістапада 1955 ў складзе першай чаргі метрапалітэна «Аўтава» - «Плошча Паўстання». Назва звязана з блізкасцю Уладзімірскай плошчы і Уладзімірскага праспекта.
Свята-Троіцкая царква (Арэхаўск)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўная царква, размешчана ў цэнтры г. п. Арэхаўск, у невялікім скверы. Пабудавана ў 1838 г. з дрэва. Рэстаўрыравана ў 1990-х гг.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. У аснове аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі кубападобны аб'ём, накрыты паўсферычным купалам на нізкім, шырокім цыліндрычным барабане. Па восі ўсход—захад далучаны вузкі прытвор пад 2-схільным дахам і паўкруглая апсіда са сферычным пакрыццем. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны паўкруглымі вокнамі-люкарнамі.
Званіца
Перад храмам асобна пастаўлена драўляная званіца, якая складае з царквой адзіны ансамбль. 2-ярусная 4-гранная пабудова накрыта гранёным шатром, акаймаваным унізе франтончыкам.
Тэклынэ (Камінь-Кашырскі раён)
Тэклынэ (Те́клине) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Крэчаўцы
Крэ́чаўцы (, Кречевцы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Геаграфія
За 0,8 км на паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца найвышэйшы пункт Валожынскага ўзвышша — 332,6 м.
Гісторыя
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Парк імя Янкі Купалы
Парк Янкі Купалы (ранейшая назва — Піянерскі парк ) — парк культуры і адпачынку ў цэнтры Мінска недалёка ад Плошчы Перамогі. Размешчаны каля перасячэнняў вуліц Янкі Купалы і праспекта Незалежнасці, на правым беразе Свіслачы.Заснаваны ў 1950 годзе Названы ў гонар беларускага паэта Янкі Купалы. Архітэктар праекта І. Рудэнка.
Заснаванне парка
Закладзены пасля Вялікай Айчыннай вайны як парк імя 30-годдзя БССР. Да гэтага на гэтым месцы стаялі адна-двухпавярховыя хаты. Асноўная частка парка была заснавана ў 1950 годзе. Галоўная алея парка размешчана па дыяганалі ад пр. Незалежнасці (у той час — пр. Сталіна), дзе знаходзіцца галоўны ўваход у парк, да выгібу Свіслачы. На скрыжаванні галоўнай і цэнтральнай алей, у цэнтры парка размяшчаўся фантан.
У 1959 г. на тэрыторыі парку пабудавалі літаратурны музей Я. Купалы. Музей пабудаваны на месцы, дзе раней быў дом, у якім жыў паэт у 1927—1941 гг.. Сам дом згарэў на пяты дзень Вялікай Айчыннай вайны, а шматлікія рукапісы і архіў Янкі Купалы загінулі. Сёння ў музеі — больш за 36 тысяч адзінак захавання (гэта рукапісы паэта, прыжыццёвыя выданні, кнігі з аўтографамі, фотаздымкі, дакументы, прадметы культуры і побыту, звязаныя з жыццём і дзейнасцю паэта). З 1962 г. — парк імя Янкі Купалы.
Перапланіроўка ў 1970-х
Першапачаткова, у пачатку галоўнай алеі быў усталяваны помнік С. І. Грыцаўцу (дэмантаваны), але пазней, у 1972 г., да 90-годдзя з дня нараджэння паэта, усталявалі — помнік Я. Купалу (скульптары А. Анікейчык, Л. Гумілеўскі, А. Заспіцкі, архітэктары Ю. Градаў, Л. Левін). Быў перабудаваны і фантан, скульптурная кампазіцыя якога адлюстроўвае адзін з момантаў старажытнага народнага свята — «Купалле», пусканне вянкоў у ваду, за чаго так і называецца «Вянок».
7 сакавіка 2018 года ў парку ў рамках мерапрыемстваў да 100-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі быў усталяваны памятны знак у гонар братоў Антона і Івана Луцкевічаў. Памятны знак размешчаны на месцы дамоў Зоф’і Луцкевіч па колішняй Садовай вуліцы, дзе браты жылі ў 1896—1906 гадах.
Арон Самуілавіч Левін
Арон Самуілавіч Левін (, Мінск — ) — беларускі педыятр, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і служачага. Скончыў медыцынскі факультэт Жэнеўскага ўніверсітэта ў 1919 г.
У 1920—1922 гг. працаваў загадчыкам Грэскім медыцыскім участкам, загадчыкам Слуцкай інфекцыйнай бальніцай; 1922—1926 гг. — ардынатарам Мінскага дзіцячага дыспансера, затым клінікі; 1926—1929 гг. урачом цэнтральнай рабочай паліклінікі г. Мінска; 1930—1934 гг. у інстытуце педыятрыі; 1935—1936 гг.кансультантам лечкамісіі; 1937—1941 гг. асістэнтам дзіцячай клінікі. У 1941—1944 гг. — тэрапеўт ваеннага шпіталя. З 1945 па 1946 гг. працаваў старшым навуковым супрацоўнікам АН БССР; 1946—1955 гг. — аістэнт, дацэнт, у 1955—1969 гг. — Загадчык кафедры дзіцячых хвароб БелДІУУ.
Аб'ектамі навуковых даследаванняў А. С. Левіна былі туберкулёзны менінгіт у дзяцей, парушэнне функцыі сардэчна-сасудзістай сістэмы пры вострай пнеўманіі. Вялікі аб'ём інфармацыі быў прааналізаваны ў доктарскай дысертацыйнай працы на тэму «Пнеўмаграфічныя і электракардыяграфічныя даследаванні пры туберкулёзным менінгіце і пнеўманіі ў дзяцей» (1957).
Аўтар 53 публікацый, у тым ліку манаграфіі «Нарысы па педыятрыі», шэрагу раздзелаў у кнізе «Асновы лячэння, дыягностыкі некаторых дзіцячых хвароб».
Філістымляне
Філісты́мляне, філісцімляне (ад стараж.-яўр. פְּלִשְׁתִּים, пеліштым  — прышэльцы, іншапляменнікі )  — старажытны народ, які насяляў паўднёвую частку ўсходняга ўзбярэжжа Міжземнага мора. Ад наймення філістымлян паходзіць назва Палесціна. Мяркуюць, што філістымляне — індаеўрапейцы, выхадцы з Крыта або Малой Азіі.
Паводле Бібліі іх паходжанне выводзіцца ад нашчадкаў Хама, род якога засяляў Егіпет. Упершыню згадваюцца ў егіпецкіх крыніцах 13 ст. да н.э. у ліку народаў мора — плямён усходняга Міжземнамор'я, якія разбурылі Хецкае царства. Яны ўварваліся ў Сірыю, Фінікію і Палесціну і ўтварылі тут племянны саюз умацаваных гарадоў-дзяржаў. , успрыняўшы ханаанейскую мову і рэлігію. Філістымляне прынеслі ў гэты раён познемікенскую культуру жалеза і асіміляваліся з навакольным ханаанейска-ізраільскім насельніцтвам.
У 12—11 ст. да н.э. дамагліся гегемоніі ў Палесціне і панавалі там да ўзвышэння ў 10 ст. да н.э. Ізраільскага царства. Часта непакоілі ізраільцян, ваявалі з імі і доўгі час прыгняталі іх, пакуль Самуіл не супакоіў іх. На працягу двух стагоддзяў філістымляне яшчэ імкнуліся вярнуць сабе пануючае становішча ў Палесціне, але сталага поспеху не мелі і неаднаразова станавіліся самі аб'ектам нападаў з боку суседніх дзяржаў, пакуль у 8 ст. да н.э. не былі заваяваны асірыйцамі, а ў канцы 6 ст. да н.э. — вавілонскім царом Навухаданосарам.
Табалы
Табалы (Тоболи) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сасніўка (Пустамыціўскі раён)
Сасніўка (Сосні́вка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Мільеран
Аляксандр Мільеран (Alexandre Millerand; 10 лютага 1859, Парыж — 7 красавіка 1943, Версаль) — французскі палітычны дзеяч, у 1914—1915 гадах узначальваў міністэрства абароны, у 1920 непрацяглы час быў прэм’ер-міністрам. Прэзідэнт Францыі (1920—1924).
Dilophonotini
Dilophonotini — трыба молей з сямейства, апісанае у 1878 годзе.
Стары Улас
Стары́ Ула́с, сапр.: Уладзіслаў Пятровіч Сівы-Сівіцкі (,  — ) — беларускі паэт, публіцыст, этнограф.
Біяграфія
Асірацеў у 9 гадоў, пайшоў працаваць памочнікам кухара да пана. Працаваў кухарам, аб’ездчыкам. Жыў у вёсцы Варняны (цяпер Астравецкі раён), у Вільні. У 1920 годзе пераехаў у вёску Сужаны на Віленшчыне, дзе працаваў у маёнтку ляснічым. Пазней пераехаў у Шашэльгішкі Віленскага павета, дзе займаўся земляробствам.
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1907 годзе ў «Нашай Ніве». Змяшчаў свае вершы і вершаваныя апавяданні ў беларускіх дакастрычніцкіх і заходнебеларускіх календарах. Выступаў і як публіцыст. Рабіў вершаваныя апрацоўкі народных легенд і паданняў. Аўтар парадыйна-сатырычнага апавядання «Тры злодзеі» (1912), паэмы «Год беларуса» (1911 ці 1910). На творчасці адчуваецца ўплыў фальклорных традыцый.
Шэраг вершаў надрукаваны ў «Анталогіі беларускай паэзіі» (1961), зборніку «Беларуская дакастрычніцкая паэзія» (1969). Выйшла кніга вершаў і публіцыстыкі «Год беларуса» (1990). Рукапісы захоўваюцца ў архівах Беларусі, Літвы, Польшчы.
NGC 5011A
NGC 5011A (іншыя абазначэнні — ESO 269-63, MCG -7-27-41, DCL 526, IRAS13093-4303, PGC 45847) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Жамбыл (Карагандзінская вобласць)
Жамбыл — пасёлак у Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жамбылскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 243 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, сяла Аксу-Аюлы. Код КАТА — 356449100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 464 чалавекі (247 мужчын і 217 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражываў 151 чалавек (90 мужчын і 61 жанчына).
4544 Xanthus
4544 Xanthus, або Ксанф (ξανθός) — астэроід, калязямны аб'ект.
Сярэдняя адлегласць ад Сонца складае 1,04 а. а., поўны абарот вакол Сонца робіць за 1 год 23 дні 9 гадзін. Нахіл арбіты да плоскасці экліптыкі 14,1465°.
Сярэдні дыяметр 1,3 км.
Адкрыты ў 1989 годзе.
Фарынкы
Фарынкы (Фа́ринки) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Скакун чорны льняны
Скакун чорны льняны (Longitarsus parvulus) — від з падсямейства. Распаўсюджаны ў заходнім Палеарктычным рэгіёне ад в. Мадэйра да возера Байкал. Дарослыя жукі і іх лічынкі харчуюцца на лісці.
Багдан Друцкі-Сакалінскі
Багдан Андрэевіч Друцкі-Сакалінскі (? — ?) — вялікалітоўскі землеўласнік, князь.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Андрэя.
Заснавальнік асобнай галіны Друцкіх-Сакалінскіх. Валодаў Гарадцом у Полацкім павеце і часткай Крывіна.
Стаўчаны (Пустамыціўскі раён)
Стаўчаны (Ставча́ни) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сяргей Сямёнавіч Цяцерын
Сярге́й Сямё́навіч Цяце́рын (нар., , БССР, СССР) — беларускі бізнесмен, былы старшыня Беларускай федэрацыі тэніса (да 3 жніўня 2021 года ), член хакейнай каманды Аляксандра Лукашэнкі. У СМІ называецца бізнесменам, набліжаным да Лукашэнкі, і членам яго найбліжэйшага акружэння з канца 1990-х гадоў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. У маладосці прафесійна займаўся тэнісам. Паводле інфармацыі са слоў самога Цяцерына (крытыкуюцца за недакладнасць ), у 1975—1978 гадах ён уваходзіў у склад юнацкай зборнай СССР па тэнісе, у 1978 і 1979 гадах быў бронзавым прызёрам чэмпіянату Еўропы ў адзіночным і парным разрадах, у 1980 годзе стаў чэмпіёнам СССР у парным разрадзе, у 1978—1984 гадах станавіўся чэмпіёнам БССР, у 1980 годзе заваяваў золата і срэбра маладзёжнага чэмпіянату Еўропы ў адзіночным і парным разрадах. Майстар спорту міжнароднага класу. У 1982 годзе скончыў Беларускі інстытут фізічнай культуры. Пасля завяршэння гульнявой кар’еры быў тэнісным трэнерам, у 1994 годзе быў капітанам мужчынскай зборнай на кубку Дэвіса.
Мяркуецца, што Цяцерын актыўна заняўся бізнесам пасля адпраўлення ў адстаўку з пасады віцэ-прэзідэнта НАКа Аляксандрам Лукашэнкам за няўдалую Лонданскую Алімпіяду. Крыніца выдання tut.by заявіла пра выкарыстанне Цяцерыным напрацаваных сувязяў. Праз некалькі гадоў выданне «Ежедневник» уключыла Цяцерына ў топ-200 найбольш паспяховых і ўплывовых бізнесменаў Беларусі.
«БелГлобалГарант», кампанія Цяцерына і былога члена праўлення тэніснай федэрацыі Рамана Бугайца, займаецца імпартам харчоў, а ў 2015 годзе атрымала ліцэнзію на імпарт алкаголю — віскі, віна, каньяку, вермуту (невялікі спіс спецімпарцёраў алкаголю зацвярджае Аляксандр Лукашэнка). У 2021 годзе «БелГлобалГарант» атрымаў права на рэалізацыю буйных дэвелаперскіх праектаў у Мінску — будаўніцтва шматфункцыянальнага комплексу на праспекце Пераможцаў, жылой забудовы пляцоўкі аўтарынка ў мінскай Малінаўцы і, праз даччынае ТАА «Плазма Строй», жылой забудовы на пляцоўцы прызначанага да зносу станкабудаўнічага завода імя Кірава.
Цяцерын з’яўляецца саўладальнікам кампаній «Трио Медиа», «Алькасар Медиа Сервис» і «ВиАйБел», якія ў сярэдзіне 2010-х гадоў прадавалі рэкламу на 15 тэлеканалах і 5 радыёстанцыях, у тым ліку мелі некалькі эксклюзіўных кантрактаў у гэтай сферы. У 2019—2020 гадах дзяржаўныя тэлеканалы запусцілі ўласныя структуры па вымярэнні аўдыторыі тэлеканалаў і размяшчэнні рэкламы, што прывяло да прыпынення дзейнасці «Алькасар Медиа Сервис» і пераходу яе супрацоўнікаў у «Трио Медиа». Іншы актыў Цяцерына ў медыябізнесе — 40 % у кампаніі «ТНТ-International» (кіруе вяшчаннем тэлеканала ТНТ на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь).
Шматпрофільная кампанія «БелГлобалСтарт» Цяцерына займаецца продажам мэбляў, харчоў, спартыўнага харчавання, жывёлагадоўчых кармоў. Падчас чэмпіянату свету па хакеі 2014 года, які праходзіў у Мінску, кампанія Цяцерына была афіцыйным аператарам грамадскага харчавання. Кампанія «БелГлобалСтар» Цяцерына валодае сеткай бараў «Blockbuster» у мінскіх кінатэатрах, вінным барам «Свободы, 4», вырабляе папкорн. У гэтай кампаніі дырэктарам па камерцыйных пытаннях працуе дачка Цяцерына Таццяна (паводле іншай інфармацыі, яна валодала паловай кампаніі ). Восенню 2020 года супрацоўнікі вінннага бара «Свободы, 4» далучыліся да забастоўкі супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў і гвалту; па загадзе Лукашэнкі ў пратэстуючыя ўстановы былі накіраваны правяраючыя, якія дамагліся закрыцця ўстановы. Кампанія «БелПакСнаб», што належыць Цяцерыну, планавала арганізаваць экспарт беларускіх трактароў у Пакістан, але праз карупцыйны скандал з удзелам пакістанскага партнёра праект быў адменены.
Да 3 жніўня 2021 года займаў пасаду старшыні Беларускай федэрацыі тэніса. Пэўны час кіраваў таксама Беларускім лыжным саюзам. У 2020 годзе раскрытыкаваў спартсменаў, якія падтрымалі масавыя пратэсты, заявіўшы пра тое, што яны маюць вярнуць грошы, выдаткаваныя на іх падтрыхтоўку. У 2010-я гады працягваў гуляць за хакейную каманду Аляксандра Лукашэнкі.
Па сцвярджэнні Беларускага расследавальніцкага цэнтра, падкантрольная Цяцерыну кампанія «БелГлобалГарант» атрымала эксклюзіўнае права на імпарт прадуктаў з Еўрасаюза, у тым ліку шакаладу Ritter Sport, насуперак беларускім контрсанкцыям на еўрапейскія прадукты.
Цяцерын рэгулярна суправаджае Аляксандра Лукашэнку на паказальных мерапрыемствах (зборы ўраджаю, касьбе і інш.). Некаторыя СМІ паведамляюць пра добрыя адносіны між Цяцерыным і малодшым пазашлюбным сынам Лукашэнкі Мікалаем.
З’яўляецца ганаровым консулам Грузіі ў Рэспубліцы Беларусь. Офіс ганаровага консула Цяцерын адкрыў у вёсцы Александрыя Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці, на радзіме Аляксандра Лукашэнкі.
Міжнародныя санкцыі
21 чэрвеня 2021 года Цяцерын унесены ў санкцыйны спіс Еўрапейскага саюза, паколькі «уваходзіць у найбліжэйшае кола Лукашэнкі». 6 ліпеня да гэтага пакета санкцый далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, а 7 ліпеня — і Швейцарыя.
Гімн СССР
Гімн СССР — дзяржаўны гімн СССР, прыняты ў 1943 годзе, які прыйшоў на замену Інтэрнацыяналу.
Гісторыя
У перыяд з моманту ўтварэння СССР у 1922 да 1943 года ў якасці гімна выкарыстоўваўся «Інтэрнацыянал» — французская песня, прысвечаная паўстанню Парыжскай камуны.
У 1930-х гадах пачаўся конкурс на напісанне гімну Савецкага Саюза. Лепшы варыянт быў зацверджаны 14 снежня 1943 года пастановай Палітбюро ЦК ВКП(б). Упершыню новы гімн выкананы ў ноч на 1 студзеня 1944 года.