cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Другая Усебеларуская канферэнцыя
Правядзенне канферэнцыі
15.10.1925, перад канферэнцыяй, Рада народных міністраў БНР прыняла ў Берліне 2 пастановы. Паводле 1-й Рада міністраў БНР спыняла сваю дзейнасць і прызнала Менск «адзіным цэнтрам нацыянальна-дзяржаўнага адраджэння Беларусі» (супраць галасаваў В. Захарка). Паводле 2-й пастановы, прынятай аднагалосна, Урад БНР абвяшчаўся зліквідаваным. Рада народных міністраў вырашыла «абвясціць ад сённяшняга дня Урад БНР зліквідаваным і спыніўшым сваю дзейнасць», пастанову падпісалі А. Цвікевіч, Л. Заяц, У. Пракулевіча і В. Захарка.
Спачатку даклад аб сучасным стане ўрада БНР і аб агульным палітычным становішчы Беларусі зрабіў «старшыня Рады Міністраў» (так запісана ў пратаколе, хаця на той час ён склаў паўнамоцтвы) А. Цвікевіч.
Аляксандр Цвікевіч на канферэнцыі выступіў з тэзісам аб неабходнасці трывалага ўключэння Беларусі ў структуры, якія ўтвараюць СССР, бо становішча беларусаў, якія апынуліся ў межах Польшчы (заходнебеларускія ваяводствы), паказвала што савецкай арыентацыі няма ніякай альтэрнатывы, а існаванне структур БНР паслабляла і ставіла пад сумнеў аўтарытэт беларускага савецкага ўрада.
У выніку дэлегаты 15.10.1925 пастанавілі:
У пастанове таксама канстатавалася, што «надзвычайную важнасць мае імкненне Радавай Беларусі да здзяйснення нацыянальна-дзяржаўнага ідэалу беларускага народа», а Менск прызнаваўся цэнтрам беларускага адраджэння. Другая Усебеларуская канферэнцыя абвясціла «ўсялякія спробы актыўнай барацьбы» супраць Менска «здрадай справе вызваленчага беларускага руху».
Гэту пастанову падпісалі старшыня Рады Народных Міністраў БНР А. Цвікевіч, дзяржаўны кантралёр Л. Заяц, дзяржаўны сакратар У. Пракулевіч, К. Езавітаў, А. Галавінскі. Не зусім зразумелая пазіцыя В. Захаркі. Паводле адных даных, ён усё ж спачатку падпісаў дакумент, паводле іншых, — адразу выступіў супраць.
Абвяшчаючы на канферэнцыі ў Берліне пра ліквідацыю палітычнага эмігранцкага цэнтра БНР, Аляксандр Цвікевіч паверыў, што ў БССР былі ажыццёўлены сацыяльныя і палітычныя ідэалы беларускіх сацыялістаў. Амаль усе беларускія палітычныя інтэлектуалы, якія змагаліся за беларускую дзяржаўнасць у форме БНР, выказаліся на канферэнцыі ў падтрымку савецкай ўлады, бо створаная ў 1920-х гг. у БССР рэчаіснасць недалёка адыходзіла ад іх ранейшых праграмных патрабаванняў і мэт.
Вынікі
Юрыдычна пастановы Рады народных міністраў БНР ад 15 кастрычніка 1925 г. не мелі сілы, бо актамі ад 19 снежня 1919 г. і 23 жніўня 1923 г. на аб’яднаным пасяджэнні Прэзідыума Рады і ўрада БНР было вырашана, што абодва гэтыя органы «асобна не засядаюць». Аднак кіраўнік Рады БНР Пятро Крачэўскі, спасылаючыся на акт ад 13 снежня 1919 года, разумеў, што юрыдычныя нюансы гэтай справы і пытанне легітымнасці вельмі заблытаныя, бо сам Пятро Крачэўскі меў дачыненне да сумнеўнага з юрыдычнага боку абрання таго ж Аляксандра Цвікевіча на пасаду прэм’ера БНР. Таму Пятро Крачэўскі сваю пазіцыю азначыў метафарычна: ён заявіў, што Л. Заяц і У. Пракулевіч знаходзіліся пад гіпнозам Аляксандра Цвікевіча, калі паставілі свае подпісы пад рашэннямі Берлінскай канферэнцыі.
Грунтуючыся на рашэннях Народнай рады БНР ад 13.12.1919, аб’яднанага пасяджэння Прэзідыума Рады і ўрада БНР 23.8.1923, Старшыня Рады БНР П. Крачэўскі і яго намеснік В. Захарка не прызналі рашэнні Другой Усебеларускай канферэнцыі, а член Прэзідыума Рады БНР Я. Мамонька склаў пратэст на імя старшыні канферэнцыі К. Езавітава.
19 студзеня 1926 года выйшаў першы нумар «Бюлетэня Рады Беларускай Народнай Рэспублікі», дзе быў надрукаваны «Покліч» П. Крачэўскага, які вінавачваў у здрадзе ліквідатараў «Беларускага ўрада». Змяшчаліся ў «Бюлетэні» і іншыя матэрыялы пра незаконнасць рашэнняў Берлінскай канферэнцыі.
Яшчэ да выезду ў Берлін прадстаўнікоў Ураду П. Крачэўскі прымушае В. Захарку, Л. Зайца і У. Пракулевіча падпісаць заяву ад сваёй адстаўцы, каб «мець свабодныя рукі», калі ў Берліне паўстане пытанне аб ліквідацыі Ураду БНР. Заява падпісаная 4 кастрычніка, адстаўка прынятая Крачэўскім 10 кастрычніка.
Паводле беларускага гісторыка А. Сідарэвіча, А. Цвікевіч, Л. Заяц і У. Пракулевіч склалі свае паўнамоцтвы да канферэнцыі і прысутнічалі на ёй як прыватныя асобы. Тое, што А. Цвікевіч і яго супольнікі не прадстаўляюць афіцыйны інстытут, а толькі саміх сябе, разумеў і ЦК КП(б)Б, які ў сваіх пастановах і рэзалюцыях перад канферэнцыяй канстатаваў, што мае справу з групай Цвікевіча. Сідарэвіч лічыць, што бальшавікам патрэбны быў палітычны жэст, які б дэмаралізаваў беларускую палітычную эміграцыю і паскорыў справу яе развалу. Паводле беларускага гісторыка В. Гігіна, тым не менш, з інструкцыі, распрацаванай Радай БНР для «дэлегатаў урада БНР» на Берлінскай канферэнцыі, вынікае, што А. Цвікевіч, Л. Заяц і У. Пракулевіч мелі афіцыйны статус. Інструкцыя ўказвала: 1) усе рашэнні канферэнцыі набываюць моц пасля іх ратыфікацыі адпаведнымі органамі трох частак Беларусі (Заходняй, БНР і БССР); 2) прадстаўнікі БНР едуць у Берлін з інфармацыйнымі мэтамі; 3) у выпадку якіх-небудзь разыходжанняў з гэтай інструкцыяй члены Урада БНР павінны падаць у адстаўку.
Для Менска ў 1925 годзе БНР як заўважны палітычны фактар перастала існаваць. 22 кастрычніка Бюро ЦК КП(б)Б заслухала інфармацыю А. Ульянава і зрабіла выснову, што выбраная лінія была цалкам правільнай, а сам ён выканаў поўнасцю пастаўленыя задачы.
Пасля правядзення канферэнцыі ў БССР пераехалі былы прэм’ер-міністр БНР Аляксандр Цвікевіч (па асабістым запрашэнні Аляксандра Чарвякова), Вацлаў Ластоўскі і іншыя дзеячы БНР. У. Пракулевічу, Л. Зайцу, А. Галавінскаму таксама дазволілі вярнуцца ў БССР. А. Галавінскаму і А. Цвікевічу выдалі па 430 долараў дапамогі.
Прэзідыум Рады БНР не прызнаў рашэння канферэнцыі і застаўся верны акту 25 сакавіка. Хоць пасля члены Прэзідыума П. Бадунова і Я. Мамонька таксама пераехалі ў БССР, Старшыня Рады БНР П. Крачэўскі і яго намеснік В. Захарка не прызналі Савецкую Беларусь. Дзяржаўная пячатка і дзяржаўны архіў БНР засталіся ў іх.
Кулат (Паўладарская вобласць)
Кулат — былое сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 22 лістапада 2017 года. Уваходзіла ў склад Галкінскай сельскай акругі. Код КАТА — 556837400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 98 чалавек (51 мужчына і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 41 чалавек (21 мужчына і 20 жанчын).
Бенешаў
Бенешаў (Benešov) — горад у Сярэднячэшскім краі Чэхіі, размешчаны за 37 км паўднёвы ўсход ад Прагі. З’яўляецца муніцыпалітэтам з пашыранымі паўнамоцтвамі і адміністрацыйным цэнтрам раёна Бенешаў. Насельніцтва — каля. Касцёл св. Мікулаша (XIII стагоддзе). Касцёл св. Ганны.
Фельдфебель
Фельдфебель (з Feldwebel) — воінскае званне старшага унтэр-афіцэра ў пяхоце Рускай імператарскай арміі і ў арміях некаторых краін.
У Расійскай імперыі званне прысутнічала ва ўсіх родах сухапутных войскаў, акрамя кавалерыі. Фельдфебель з’яўляўся памочнікам камандзіра роты і яго намеснікам пры адсутнасці афіцэраў. Па выконваемых абавязках званне фельдфебеля адпавядае званню старшыны ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь.
Дарожкін
Дарожкін — прозвішча.
Папкоў
Папкоў — рускае прозвішча.
Кантаровічы
Кантаро́вічы (, Канторовичи) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 5 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель).
Гідраграфія
На ўсходзе, поўначы і захадзе меліярацыйныя каналы, злучаныя з ракой Уза (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай амаль мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
&Team
&Team (アンドチーム, 엔팀; стылізавана як &TEAM) — шматнацыянальны мужчынскі гурт, створаны HYBE Labels Japan. Гурт складаецца з дзевяці ўдзельнікаў: K, Фумы, Нікаласа, EJ, Юмы, Чо, Харуа, Такі і Макі. Гурт быў сфармаваны падчас шоу на выжыванне &Audition – The Howling. 21 лістапада 2022 года гурт выпусціў пераддэбютнае музыкальнае відэа да песні «Under the Skin» з іх дэбютнага міні-альбома First Howling: ME, які выйшаў 7 снежня 2022.
Назва
Назва гурта «&TEAM» значыць «9 розных удзельнікаў, звязаных знакам &, якія злучаюць людзей з людзьмі, людзей з светам, злучаюцца з фанатамі і злучаюць фанатаў з фанатамі. Мы (&TEAM) станем супольнасцю лёсаў і станем лепшымі. З гэтай нагоды мы збіраем індывідуальную энергію і працягваем дасягаць новыя вышыні па-за нашымі ўласнымі межамі».
2021–2022: пераддэбютная дзейнасць
У 2021 годзе HYBE (тымчасова Big Hit Entertainment) праводзіла кастынг сярод моладзі, каб вылучыць трэйні, якія б у будучыні дэбютавалі ў новым праекце кампаніі ў Японіі. Было абвешчана, што былыя ўдзельнікі шоу на выжыванне I-LAND (K, Нікалас, EJ, Кёнмін і Такі) будуць часткай праекта, а пры дапамозе новага шоу на выжыванне ў гурце з'явяцца дадатковыя ўдзельнікі перад яго дэбютам дзесьці ў 2021 годзе (пазней адкладзена да 2022 года). Аднак 31 мая 2021 года лэйбл аб'явіў аб тым, што Кёнмін пакідае гурт пасля абмеркавання і ўсведамлення таго, што ў артыста і кампаніі розныя напрамкі ў пошуку стыля музыкі.
4 лістапада 2021 года HYBE Japan абвясціла, што ў 2022 годзе кампанія правядзе шоу-праслухоўванне &AUDITION - The Howling -, якое будзе транслявацца па тэлебачанні ў Японіі і ва ўсім свеце на YouTube. Гаворка таксама шла і аб тым, што ўдзел у шоу прымуць K, Нікалас, EJ і Такі. У той жа дзень быў створаны афіцыйны акаўнт чатырох удзельнікаў у Twitter (пад назвай «&AUDITION Boys»). 9 сакавіка 2022 года было пацверджана, што шоу выйдзе ў эфір у ліпені 2022 года на тэлеканалах Nippon TV, Hulu і на канале HYBE Labels у YouTube.
Освальд-Ян Лявонавіч Бекіш
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1962). З 1974 года загадчык кафедры Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. З 1985 года прарэктар, у 1991—1998 гадах першы прарэктар, у 1998—2001 гадах прарэктар па навуковай рабоце, з 2001 года загадчык кафедры медыцынскай біялогіі і агульнай генетыкі гэтага інстытута.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы ў галіне малекулярнай біялогіі. Развіваў новы навуковы напрамак па вывучэнні імунабіяхімічных аспектаў адаптацыі паразіта і гаспадара пры гельмінтозах. Паказаў, што пры паразітызме гельмінтаў ў арганізме гаспадара адбываецца імунабіялагічная перабудова ў выглядзе Ig-е-гіперадчувальнасці, якая суправаджаецца парушэннямі ў сістэмах біялагічна актыўных рэчываў. Абгрунтаваў схему тэрапіі трыхінелёз карбаматбензімідазоламі у спалучэнні з неспецыфічнымі нестэроіднымі супрацьзапаленчымі прэпаратамі. Паказаў, што тканкавыя гельмінты і іх лічынкі з’яўляюцца першымі ксенатрансплантатамі ў эвалюцыі чалавека. Прапанаваў спосаб прафілактыкі рэакцыі трансплантаты супраць гаспадара пры алатрансплантаццыі коснага мозгу з дапамогай деплецыі тымус-пазітыўных Т-лімфацытаў з коснага мозгу донараў метадам імунамагнітнай сепарацыі. Прапанаваў спосаб атрымання імунамагнітнай мікрасферы, вырабіў магнітныя сепаратары для деплецыі разетак імунамагнатамікрасфер. Усталяваў, што метабаліты гельмінтаў з’яўляюцца магутнымі мутагенамі, здольнымі выклікаць пашкоджанні як у геноме саматычных, так і генератыўных клетак гаспадара. Абгрунтаваў схемы камбінаванай тэрапіі гельмінтозаў чалавека, накіраваных таксама і на абарону яго геному.
Аўтар больш за 400 навуковых прац, у тым ліку 12 манаграфій, падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў.
Рынавірусы
Рынавірусы (Rhinovirus) — род з сямейства пікорнавірусаў, які адрозніваецца ад астатніх пікорнавірусаў выяўным трапізмам да дыхальных шляхоў.
Лабільныя пры рН 7. Тэрмастабільныя пры тэмпературы 56°C. Культывуюцца на культурах клетак чалавека (Н-штамы) і малпаў (М-штамы), утвараючы ва ўмовах павышанай аэрацыі і паніжанай тэмпературы ачаговае ЦПД па паліморфна-клетачным тыпе. Выдзяляюць 113 серавараў рынавірусаў чалавека і два серавары коней і буйной рагатай жывёлы. Выклікаюць востры заразны насмарк. Выяўляюць у РІФ, выдзяленнем віруса, пастаноўкай РЗК і РН.
Комант
Комант або Скоманд, Скаламенд (Skumand, Gomants/Gomantas, Komants/Komantas, Skomantas; каля  — канец XIII ст.) — князь судаўскі, кіраўнік супраціўлення судаваў і іншых прусаў агрэсіі Тэўтонскага ордэна ў 1277—1283 гадах.
Імя
Скаламенд — двухасноўнае імя, аснова skal- звязана з skalsus «багаты, шматлікі; сытны, шчодры» або skalti «расці, цвісці», аснова mant- — з mantus «кемны; прыдатны». Такім чынам, імя значэннем магло быць блізкае да «Мнагадумны» (тыпалагічна падобнае да польскага Балемысл) і мець за аналаг імя Даўмонт — Daumantas (першая аснова з daug «шмат»). Разам з іменнай асновай Skal- былі таксама асновы Go-, Ko-, Sko-, якія адна з адной не атаясняюцца.
Біяграфія
Лічыцца, што валодаючы Судавай Комант меў рэзідэнцыю на гарадзішчы, якое знаходзіцца ў ваколіцах сучаснага горада Элк (Польшча), каля Скамацкага возера (Skomęckie jezioro) і атаясняецца гісторыкамі з замкам Скомандбург (літар. Комантаў замак). Паблізу гарадзішча ёсць і вёска Скоманты (Skomentnen, Skomanten, Skomęntno Wielkie). У 1273 і 1278 гадах Комант на чале судаўскага войска пры падтрымцы вялікалітоўскага войска («русінаў» ) спустошыў Кульмскую зямлю ва ўладаннях Тэўтонскага ордэна, ваяваў каля гарадоў Кульма і Торна, замкаў Вельсайс, Граўдэнц, Зантыр, Клемент, Ліпу, Марыенвердэр, Пловіст, Рэдзін, Турніц і Хрыстбург. У 1280 годзе немцы спалілі рэзідэнцыю Команта, у адказ ён уварваўся і парабаваў Самбію, дзе ўзяў у палон Людвіга фон Лібенцэля, але праз нейкі час вызваліў яго. Каля 1281 года, унікаючы ціску Ордэна Комант з Судавіі перасяліўся на Русь — у тую яе частку, што належала ВКЛ, напэўна ў Гародню. Некаторыя даследчыкі сцвярджаюць, што ва ўладарства Трайдзеня, Комант быў другім чалавекам у ВКЛ пасля вялікага князя.
Магчыма, неўзабаве па пераездзе ў ВКЛ Комант быў пераведзены ў заходнюю Жамойць, — так дазваляе думаць назва вёскі Скомантай (Skomantų; паблізу Вейвіржэнаў) і вялізнае гарадзішча побач, выдатна ўмацаванае ў XIII ст., якое размешчана паблізу колішняга замка Гедзіміна. З гэтым перыядам жыцця Команта, магчыма, звязана і назва вёскі Гомантлаўкіс («Комантава поле») паблізу Рэтавы ў Жамойці (цяпер Рэтаўскае староства Літвы), а таксама вёскі Каманцішкі (Kamantiškių <*Komantiškių; цяпер у Мяркінскім старостве Літвы) і Коматава (Гродзенскі раён). Магчыма, менавіта ў Коматава знаходзілася сядзіба Команта, пра якую вядома толькі тое, што заходзілася паблізу Гродна.
У 1282 або 1283 годзе Комант, магчыма, незадаволены сваім статусам у ВКЛ пасля смерці Трайдзеня (1282), перабег да немцаў, быў імі ахрышчаны і пэўны час жыў у замку Балга. У 1284 годзе Комант быў правадніком і начальнікам прускага атраду ў складзе ордэнскага войска падчас паходу на Гародню, а вясной 1285 года атрымаў невялікі надзел зямлі ў Натангіі і разам з трыма сынамі пасяліўся там у вёсцы Сцігены (Stegen, Stegny; ад пруск.: steege — адрына; цяпер Эльбінгскі павет Польшчы). Там ён неўзабаве і памёр. Пасля па 1285 годзе (можа ў 1289) нехта з сыноў Команта, што жылі ў Сцігенах, мог вярнуцца ў ВКЛ.
Некаторыя гісторыкі, напрыклад, брытанец Стывен Роўвел, атаясняюць Команта са згаданым у «Задоншчыне», аповесці канцы XIV ст., бацькам або цесцем Гедзіміна Скаламендам. Паводле «Задоншчыны», удзельнікі Кулікоўскай бітвы (1380) Андрэй і Дзмітрый Альгердавічы называюць сябе праўнукамі Скаламендавымі — «Брате Дмитрей, сами есмя собе два браты, сынове Олгордовы, а внуки есмя Едимантовы, а правнуки есми Сколомендовы». Польскі гісторык Ежы Ахманьскі мяркуе, што «праўнукі» трэба разумець у шырокім сэнсе — «нашчадкі», і лічыць Команта дзедам Гедзіміна. Літоўскі гісторык Томас Баранаўскас не згодны з такой інтэрпрэтацыяй і лічыць, што Альгердавічы пэўна і паслядоўна называюць спачатку свайго бацьку Альгерда, потым дзеда Гедзіміна і прадзеда Скаламенда, і ў гэтым кантэксце пераскок праз адну прыступку дынастыі надуманы Ахманьскім.
Такім чынам, Комант, калі ён тоесны Скаламенду, быў або бацькам, або цесцем Гедзімінам, і другое больш слушна зыходзячы з іншых вядомых крыніц.
Паводле сведчання беларускага этнографа Паўла Шпілеўскага, жыхары Гродзенскай і Ковенскай губерняў яшчэ ў сярэдзіне XIX ст. спявалі гістарычныя песні пра паходы ятвяжскага князя Команта («Комата»).
Малая Арменія
Малая Арменія (Փոքր Հայք, Αρμενία Μικρα, Armenia Minor) — гістарычная вобласць у вярхоўях Еўфрата, Ліка (цяпер — Келькіт ) і Галіса.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Дзяржавы Ахеменідаў. Пасля была заваявана Аляксандрам Македонскім, але пасля смерці Аляксандра з 322 года да н. э. стала самастойным царствам са сталіцай у Ані-Камаху. Ва II стагоддзі да н.э. увайшла ў дзяржаву цара Понта Мітрыдата VI. Апошні пабудаваў у Малой Арменіі семдзесят пяць умацаваных замкаў. Пасля смерці Мітрыдата тэрыторыя Малой Арменіі перайшла да розных рымскіх кіраўнікоў, змяняліся яе адміністрацыйныя межы. Рымскі імператар Калігула аднавіў залежнае ад Рыма царства Малая Арменія ў 39 годзе н. э., імператар Веспасіян у 71 г. н. э. скасаваў царства Малая Арменія і ўключыў у склад правінцыі Кападокія.У канцы III стагоддзя Дыёклетыян вылучыў яе ў самастойную правінцыю, Феадосій падзяліў Малую Арменію на 2 правінцыі.
Рэндсбург
Рэндсбург (Rendsburg) — горад у Германіі, у зямлі Шлезвіг-Гольштэйн. Уваходзіць у склад раёна Рэндсбург-Экернфэрдэ. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 23,72 км². Афіцыйны код — 01 0 58135.
Мікулічы (Дзяржынскі раён)
Міку́лічы (, Микуличи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Негарэльскага сельсавета.
Віёнэ
Віёнэ (Vione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 740 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 25050. Тэлефонны код — 0364.
Калужская вобласць
Калужская вобласць (Калу́жская о́бласть) — суб'ект Расійскай Федэрацыі. Створана ў 1944 годзе. Адміністрацыйны цэнтр — горад Калуга. Тэрыторыя — 29,9 тыс. км², насельніцтва — 1021,5 тыс. чалавек (2005), шчыльнасць насельніцтва 34,2 чал./км² (2005), удзельная вага гарадскога насельніцтва: 75,4 % (2005).
Мяжуе з Маскоўскай, Тульскай, Бранскай, Смаленскай, Арлоўскай абласцямі. Нацыяналіны склад: рускія 93,8 %, украінцы — 2,8 %, беларусы — 0,8 %, татары, цыганы — па 0,3 %, азербайджанцы, мардва, яўрэі — па 0,2 %, армяне, малдаване — па 0,1 %, іншыя — 1,2 %.
Колькасць муніцыпальных утварэнняў — 319, у тым ліку:
Буйнейшыя гарады: Калуга, Обнінск, Людзінава.
Геаграфія
Паўночна-заходняя і паўночная часткі вобласці — марэнныя раўніны, паўднёва-заходняя — зандравыя, а цэнтральная і ўсходняя часткі — эразійныя раўніны. Максімальныя вышыні тэрыторыі 270—280 м.
Клімат — умерана цёплы, з вільготным летам, умерана халоднай зімой з устойлівым снежным покрывам. Сярэдняя тэмпература ліпеня ад 17,5 да 18,5 °C, студзеня ад −9 да −10,3 °C. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў 550—650 мм. Колькасць іх памяншаецца на паўднёвы ўсход. Каля 70 % ападкаў выпадае з красавіка па кастрычнік. Вегетацыйны перыяд ад 177 да 184 сутак.
Рэкі вобласці адносяцца да басейна р. Волгі і толькі на захадзе працякаюць рэкі басейна Дняпра — Балва і Снопаць. Самыя буйныя рэкі: Ака з прытокамі Жыздра, Угра, Пратва і прыток Дзясны — Балва. Усе рэкі характарызуюцца звілістым рэчышчам, павольным цячэннем, высокімі вясновымі паводкамі і нізкай гадавой межанню. Азёры знаходзяцца пераважна ў поймах рэк Акі і Жыздры.
Глебы пераважна дзярнова-сярэднепадзолістыя, на поўначы — сярэднесугліністыя, на паўднёвым захадзе — супясчаныя і пясчаныя. У цэнтральных і ўсходніх раёнах вобласці — светла-шэрыя лясныя сярэднесугліністыя глебы. Акрамя таго, сустракаюцца дзярновыя і дзярнова-карбанатныя і тыповыя падзолістыя глебы.
Метэ Дзір
Ранні перыяд жыцця
Метэ Іверсдотэр нарадзілася ў Тырсбеку ў Ютландыі ў Даніі. Яна была дачкой дацкага рыцара Івера Енсэна Дзір (пам. каля 1463) і Крысцін Педэрсдотэр Окс (пам. пасля 1503). Каля 1483 года яна выйшла замуж за нарвежскага рыцара і рыксрада Андэрса ван Бергена (пам. 1491). З першым мужам у яе было адзінае дзіця, якое дасягнула паўналецця, дачка Крысціна Андэрсдотэр.
У 1496 годзе яна выйшла замуж за нарвежска-шведскага двараніна Кнута Альвсана (пам. 1502), які быў нарвежскім рыксрадам і ўладальнікам крэпасці Акерсхус у Осла. У 1499 годзе Кнут Альфсан страціў сваю пасаду ў Нарвегіі, і яна паехала за ім у Швецыю. У Швецыі пара аб’ядналася са Свантэ Стуры: ён у той час яшчэ не быў рэгентам Швецыі, а быў вядучым членам шведскай партыі, які жадаў скасаваць саюз паміж Швецыяй і Даніяй-Нарвегіяй.
У 1501 годзе пры падтрымцы Стурэ Кнут Альфсан уварваўся ў Нарвегію, спрабуючы аб’яднаць Швецыю і Нарвегію супраць Ханса, караля Даніі. Метэ засталася ў Швецыі ў замку Свантэ Стэгеборг. Першапачаткова паспяховы, Кнут Альфсан быў забіты Хенрыкам Крумедзіджам падчас перамоў.
У супрацоўніцтве са Свантэ Стурэ Метэ працягвала працу свайго нябожчыка мужа і вяла перамовы з нарвежскімі прадстаўнікамі праз перапіску са сваёй базы ў Швецыі, спрабуючы пераканаць іх аб’яднацца са Швецыяй супраць Даніі. Кароль Даніі Ханс абвінаваціў яе ў тым, што яна рассылала лісты, каб заахвоціць нарвежскае сялянства да паўстання супраць яго.
Кансорт-рэгент
17 лістапада 1504 года ў Стакгольме яна выйшла замуж у трэці раз за свайго саюзніка Свантэ Нільсана Стурэ, рэгента Швецыі, пасля таго, як ён быў абраны рэгентам у студзені летась. Па чутках, да гэтага моманту Метэ і Свантэ былі палюбоўнікамі як мінімум год.
Умоўна знаходзячыся ў саюзе з Даніяй, Швецыя была дэ-факта незалежным каралеўствам са Свантэ ў якасці караля ва ўсім, акрамя тытула, і Метэ ў становішчы каралевы-кансорта ў якасці старэйшай дамы шведскага двара: яна выконвала тую ж ролю, што і звычайна каралева-кансорт, якая выступала ў якасці пасярэдніка ў просьбах да мужа, і чыноўнікі называлі яе «прынцэсай».
Метэ апісвалася як верны саветнік рэгента Свантэ і прымала актыўны ўдзел у кіраванні дзяржаўнымі справамі. Перапіска з каля 40 захаваных лістоў паміж Метэ і Свантэ ілюструе іх цеснае супрацоўніцтва ў палітыцы, а таксама асабістую адданасць адзін аднаму.
У 1507 годзе Метэ служыла камандуючым Стакгольмам падчас адсутнасці Свантэ. У 1510 годзе яна служыла ганцом і прадстаўніком Свантэ ў місіі ў Фінляндыю.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік (, в. Быльчыцы,, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Метэ Дзір
Кансорт-рэгент
У 1512 годзе Свантэ памёр. Навіну хавалі ад яе, і ёй не дазвалялі пабачыць яго. Ёй сказалі, што ён недаступны, і не паведамілі, што ён мёртвы, пакуль яе пасынак, Стэн Стуры Малодшы, не прыбыў у замак і не забяспечыў сабе рэгенцтва.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
Нарадзіўся 11 лістапада 1953 года ў в. Быльчыцы Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці.
Метэ Дзір
Кансорт-рэгент
У Метэ не былі добрыя стасункі з пасынкам. Ён абвінаваціў яе ў крадзяжы золата і срэбра, якія ён лічыў часткай спадчыны ад уласнай маці. Ён канфіскаваў зямлю, падораную Метэ ў пасаг пасля яе шлюбу з Свантэ Стурэ. Пасля трох гадоў спрэчкі паміж Метэ і яе пасынкам ён прапанаваў ёй вялікую суму грошай у якасці ўрэгулявання.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, вучоны аграном; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (з адзнакай), спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання. Аўтар шэрагу навуковых работ і публікацый.
Метэ Дзір
Шэрыф і канцлер
У 1515 годзе Метэ выехала са Швецыі ў Данію, дзе звярнулася з просьбай аб падтрымцы да дацкага караля Крысціяна II супраць Стэна Стуры Малодшага ў спрэчцы паміж ёй і яе пасынкам аб спадчыне яе нябожчыка, паколькі Крысціян II умоўна быў каралём Швецыі таксама.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
Працаваў галоўным аграномам калгаса «Х з’езд Саветаў» Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці; галоўным аграномам упраўлення сельскай гаспадаркі Чэрвеньскага раённага выканаўчага камітэта; намеснікам старшыні Чэрвеньскага раённага аграпрамысловага аб’яднання Мінскай вобласці; начальнікам пададдзела, галоўным аграномам, намеснікам начальніка ўпраўлення, начальнікам упраўлення кормавытворчасці Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання БССР і Рэспублікі Беларусь.
Метэ Дзір
Шэрыф і канцлер
Крысціян II не змог дапамагчы ёй у яе спрэчцы, але ён прызначыў яе шэрыфам (Ленсманам) з біскупскага феода Хёрбю каля Холбека, і канцлерам манастыра Святой Агнесы ў Раскіле. Як Ленсман, яна трымала б галоўную кіруючую ўладу над сваім феодамі, канчаткова камандавала б вайскоўцамі і збірала падаткі. Гэтыя пасады яна захоўвала да самай смерці.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
З 1998 года працаваў у сістэме Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, з 2000 года — начальнікам галоўнага ўпраўлення кантролю за работай аграпрамысловага, лесагаспадарчага і прыродаахоўнага комплексаў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.
Метэ Дзір
Шэрыф і канцлер
У 1516 годзе Метэ і трое яе пляменнікаў, чые землі таксама былі канфіскаваныя Стэнам Стуры Малодшым, супрацоўнічалі ў фінансаванні пірацкага карабля і выкарыстоўвалі яго, каб захапіць карабель, які належаў шведскім рэгентам і Ганзейскаму саюзу на рацэ Траве. Гэты інцыдэнт стаў прычынай канчатковага адкрытага разрыву адносінаў паміж Даніяй і Швецыяй у наступным годзе.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
З 2007 года працаваў старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Мінскай вобласці.
Партрэт Гераніма Хрызастома Хадкевіча
«Партрэт Гераніма Хрызастома Хадкевіча» — карціна са збораў Нясвіжскага замка, напісаная невядомым мастаком XVII ст. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь ( ЗЖ 161. НММ РБ). Памер карціны —.
Метэ Дзір
Шэрыф і канцлер
Метэ памёрла дзесьці паміж 1527 і 1533 гадамі. Спрэчка аб спадчыне паміж Метэ Дзір і Стэнам Стурэ Малодшым была канчаткова вырашана толькі ў 1541 годзе.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
З’яўляецца ліквідатарам аварыі на Чарнобыльскай АЭС.
Партрэт Гераніма Хрызастома Хадкевіча
На карціне намаляваны (~1598—1613), сын вялікага гетмана літоўскага Яна Караля Хадкевіча. Захаваўся фотаздымак у Інстытуце мастацтва Польскай акадэміі навук. Партрэт апублікаваны і апісаны даследчыцай Т. А. Карповіч. Пасля 1939 г. партрэт Хадкевіча трапіў у Мінск, адкуль вывезены ў Германію ў 1944 г. Вернуты ў Мінск у ДММ БССР з ДМВП г. Масквы ў 1957 г.
Уладзіслаў Станіслававіч Цыдзік
Біяграфія
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», медалём Беларускай праваслаўнай царквы свяціцеля Кірылы Тураўскага, чатырма юбілейнымі медалямі, ганаровымі граматамі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Падліковай палаты Расійскай Федэрацыі, Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь, Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку і сына.
Помнік Скандэрбегу (Тырана)
Помнік Скандэрбегу — конны манумент у Тыране, прысвечаны правадыру антыасманскага албанскага паўстання, нацыянальнаму герою Албаніі Георгі Кастрыёці па мянушцы Скандэрбег, які апяваецца ў народных песнях.
Помнік Скандэрбегу размешчаны ў цэнтры галоўнай плошчы Тыраны, якая таксама носіць яго імя. Помнікі гэтаму нацыянальнаму герою пастаўлены ў многіх гарадах Албаніі, а таксама ў Рыме і Косаве, але самым велічным з'яўляецца манумент, пастаўлены ў цэнтры Тыраны ў 1968 годзе да 500-годдзя з дня смерці героя. Аўтар манумента — выдатны албанскі скульптар Адысэ Паскалі (1903—1985).
Помнік уяўляе з сябе 11-мятровую бронзавую статую, якая ўзвышаецца на каменным пастаменце. Скандэрбег сядзіць на баявым кані, у шлеме з казінымі рогамі і шабляй у руцэ.
Бітва на Чорным моры (Першая сусветная вайна)
Кампа́нія на Чо́рным мо́ры (1914—1918) — ваенныя дзеянні на марскім прасторы Чорнага мора флота Расійскай імперыі супраць асманскага флоту і ваенна-марскіх сіл Германскай імперыі ў гады Першай сусветнай вайны.
Гісторыя
Да пачатку вайны Расійскі імператарскі флот меў значную перавагу ў сілах і сродках у акваторыі Чорнага мора. Хоць на лета 1914 года ні ў Расійскай, ні ў Асманскай імперыі не было сучасных дрэдноўтаў на Чорным моры, аднак літаральна ў першыя дні ваенных дзеянняў у Еўропе, адбыўся факт прарыву нямецкіх крэйсераў «Гёбен» і «Брэслау» да Чорнага мора. Нягледзячы на пераслед эскадрай брытанскага флота пад камандаваннем адмірала А. Мілна, нямецкім лінейнаму «Гебен» і лёгкаму «Брэслау» крэйсерам атрымалася прайсці скрозь Дарданэлы і дабрацца да Стамбула. Бяскроўная «бітва» брытанскіх і нямецкіх караблёў мела далёка ідучыя палітычныя і ваенныя наступствы для ўсяго Міжземнаморскага і Чарнаморскага рэгіёнаў і ходу вайны ў цэлым.
Расійскі флот у Чорным моры складаўся з брыгады лінейных караблёў, міннай дывізіі (крэйсер, эсмінцаў, тральшчыкаў), дывізіёна падводных лодак і партыі тралення. Галоўнай аператыўнай адзінкай флоту, як і ў Прыбалтыцы, была эскадра, у якую ўваходзілі лінкары, крэйсеры і эсмінцы. Састарэлыя караблі і навучальныя караблі былі 1-м і 2-м рэзервам. Флотам кіраваў адмірал А. А. Эбергард.
29 кастрычніка 1914 года у Чорным моры пачаліся ваенныя дзеянні. Нямецка-асманскі флот бамбардзірваў прыбярэжныя расійскія гарады, а «Гёбен» і «Брэслау» атакавалі асноўную базу Чарнаморскага флоту — Севастопаль. Гэта бамбардзіраванне прывяло да абвяшчэння Расіяй вайны Стамбулу і, адпаведна, уступлення апошняга ў вайну на баку Цэнтральных дзяржаў.
5 лістапада 1914 года асноўныя сілы Імператарскага Чарнаморскага флоту нечакана сустрэліся з Гёбенам і Брэслау каля Ялты. Нягледзячы на спрыяльныя для расійскіх сіл абставіны, вырашальнага выніку дасягнуць не ўдалося — пасля абмену залпамі нямецкія караблі змаглі спакойна адступіць.
Да пачатку 1916 года «Гёбен» і «Брэслау» панавалі над Чорным морам і стваралі пастаянны галаўны боль для расійскага флоту. Толькі ў пачатку 1916 года Чарнаморскі флот атрымаў першыя лінкары-дрэдноўты — «Імператрыца Марыя» і «Імператрыца Кацярына Вялікая», якія карэнным чынам змянілі баланс сіл на карысць Чарнаморскага флоту Расіі.
Увод у эксплуатацыю новых лінкараў дазволіў расійскаму флоту блакаду вугальнага рэгіёну Анатоліі (парты Зангулдак, Козлу, Эрэглі і Кілімлі), якія служылі ў якасці адзінай крыніцы мясцовага вугалю для Стамбула, асманскага флота і чыгунак Асманскай імперыі. Да кастрычніка 1916 года перавозка вугля з Зангулдака ў Стамбул практычна спынілася. Блакада прывяла да рэзкага скарачэння аперацый Асманскага флоту, у прыватнасці, туркі перасталі трапляць у вусце Басфора. З-за недахопу вугалю ў 1917 годзе «Гёбен» ніколі не выходзіў у мора.
Неўзабаве пасля бальшавіцкага перавароту ў Петраградзе і разгульнай анархіі, якая ахапіла былую Расійскую імперыю, Чарнаморскі флот страціў баяздольнасць. Пасля заключэння Брэсцкага мірнага дагавора і наступлення Германіі галоўная ваенна-марская база ў Севастопалі апынулася пад кантролем Германіі.
Інфант
Інфа́нт, ж.р. інфа́нта — тытул дзяцей або блізкіх родзічаў манархаў у краінах Іберыйскага паўвострава. Зараз ужываецца ў Іспаніі.
Фрыдрых II Ваяўнік
Фрыдрых II Ваяўнік (Friedrich II der Streitbare;  — ) — герцаг Аўстрыі і Штырыі з 1230 года, апошні прадстаўнік дынастыі Бабенбергаў. У часы кіравання Фрыдрыха II Аўстрыя ператварылася ў фактычна незалежнае ад імперыі тэрытарыяльнае герцагства, адно з найбольш магутных у Германіі.
Біяграфія
Фрыдрых II быў малодшым сынам Леапольда VI, герцага Аўстрыі і Штырыі, і Феадоры Ангел, дачкі (ці пляменніцы) візантыйскага імператара Ісака II. Пасля смерці бацькі ў 1230 годзе Фрыдрых II, як адзіны жывых сын, атрымаў у спадчыну герцагствы Аўстрыя і Штырыя.
Кіраванне Фрыдрыха II прайшло ў няспынных войнах і паўстаннях. Ужо ў 1230 годзе ў Аўстрыі ўспыхнула паўстанне міністэрыялаў на чале з родам Куэнрыгераў супраць аўтарытарнай улады герцага, а ў краіну ўварваліся чэшскія войскі. Чэхі спалілі Крэмс і спустошылі паўночна-аўстрыйскія землі. З вялікай цяжкасцю Фрыдрыху II удалося здушыць паўстанне, а ў 1233 годзе герцаг у чарговы раз уварваўся ў Чэхію.
У наступным годзе на Аўстрыю напала Венгрыя: армія Эндрэ II дайшла да Вены, але затым была вымушана адступіць. У пачатку 1236 года Фрыдрых са свайго боку распачаў уварванне ў Венгрыю. Фрыдрых II — першы аўстрыйскі манарх, які практычна не ўдзельнічаў у справах Свяшчэннай Рымскай імперыі, праводзячы цалкам незалежную палітыку ў інтарэсах самой Аўстрыі. Ён не падпарадкоўваўся патрабаванням імператара і адмаўляўся браць удзел у пасяджэннях органаў улады імперыі. Гэта выклікала канфлікт з імператарам Фрыдрыхам II. Імператар у 1235 — пачатку 1236 года неаднаразова выклікаў герцага Аўстрыі на суд для разгляду высунутых супраць абвінавачванняў, але той ігнараваў усе патрабаванні імператара.
У чэрвені 1236 годзе імператар абвясціў няміласць аўстрыйскаму герцагу і канфіскаваў яго ўладанні ў Аўстрыі і Штырыі. У Аўстрыю ўварвалася нямецкая армія, якая ў 1237 годзе заняла Вену. Сам імператар Фрыдрых II знаходзіўся ў Вене са студзеня да сярэдзіны красавіка 1237 года. Герцагу ўдалося захапіць царкоўныя скарбы і схвацца ў замку Вінер-Нойштат. Тым часам імператар абвясціў у Вене свайго сына Конрада новым германскім каралём і абвясціў Вену імперскім вольным горадам і падаў яе гараджанам шырокія правы самакіравання і гандлёвыя прывілеі, чым забяспечыў сабе падтрымку венскага купецтва. Аднак асноўныя інтарэсы імператара ляжалі ў Італіі, таму неўзабаве асноўная частка імперскіх войскаў пакінула Аўстрыю. Гэтым скарыстаўся герцаг Фрыдрых II, які ўступіў у саюз з Папам Рымскім, Баварыяй, Чэхіяй і Венгрыяй. Да 1239 года яму ўдалося адваяваць свае ўладанні і заключыць мір з імператарам, які меў сур’ёзныя праблемы ў Італіі.
Пасля аднаўлення ўлады Фрыдрыха II, у Аўстрыі назіралася некаторае ўмацаванне дзяржавы. Герцаг адмовіўся вярнуць Венгрыі Мошан і Шопран, атрыманыя за дапамогу ў адбіцці Заходняга паходу манголаў у 1241 годзе, а таксама разарваў перамовы з Чэхіяй наконт дынастычнага саюза. Супраць чэшска-венгерскага блока склаўся саюз Аўстрыі з імперыяй: у 1245 годзе адбыліся перамовы герцага і імператара ў Вероне, на якіх імператар абяцаў Фрыдрыху Крайну і каралеўскі тытул, а наўзамен павінен быў ажаніцца з сямнаццацігадовай пляменніцай герцага Гертрудай. Аднак дзяўчына адмовілася выходзіць замуж за пяцідзесяцігадовага імператара і перамовы праваліся. Тым не менш, у 1245 годзе Фрыдрых II уварваўся ў Крайну і, са згоды яе намінальнага кіраўніка патрыярха Аквілеі, падпарадкаваў маркграфства сваёй уладзе.
NGC 6001
NGC 6001 (іншыя абазначэнні — UGC 10036, MCG 5-37-27, ZWG 166.58, PGC 56056) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Паўночная Карона.
Фрыдрых II Ваяўнік
Біяграфія
Са смерцю Фрыдрыха II згасла дынастыя Бабенбергаў, якая кіравала ў Аўстрыі з 976 года. З Бабенбергаў у жывых засталося толькі двое жанчын: Маргарыта, сястра Фрыдрыха і ўдава караля Генрыха VII Гогенштаўфена, і Гертруда, дачка Генрыха Бабенберга, старэйшага брата Фрыдрыха II. Гертруда ў 1246 годзе выйшла замуж за Уладзіслава Мараўскага, сына чэшскага караля Вацлава I.
NGC 6001
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фрыдрых II Ваяўнік
Біяграфія
Паводле «Privilegium Minus» 1156 года ў выпадку адсутнасці спадчыннікаў мужчынскага полу прастол Аўстрыі павінен быў перадавацца па жаночай лініі. Уладзіслаў Мараўскі неадкладна высунуў свае прэтэнзіі, аднак скарыстацца сваім правам не паспеў, нечакана сканаўшы ў студзені 1247 года. Тым часам імператар, у парушэнне «Privilegium Minus», абвясціў Аўстрыю вымарачным ленам і ўвёў свае войскі ў герцагства, заняўшы Вену. Герцагіня-ўдава Гертруда са сваімі прыхільнікамі бегла ў Венгрыю і прасіла абароны ў Рымскага Папы Інакенція IV. Пад ціскам Папы Рымскага Гертруда выйшла ў сярэдзіне 1248 года замуж за маркграфа Бадэна Германа VI, які быў прызнаны папам герцагам Аўстрыі і Штырыі (14 верасня 1248 года).
Дзьюла Хорн
Дзью́ла Хорн (,, Будапешт, Венгрыя — ) — венгерскі палітык, прэм'ер-міністр Венгрыі ў 1994-98.
Скончыў Растоўскі фінансава-эканамічны інстытут (сучасны Растоўскі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт). Удзельнічаў у паўстанні 1956 года на баку камуністаў у складзе атрадаў pufajkás, якія дапамагалі савецкім войскам. Працаваў у міністэрстве фінансаў, міністэрстве замежных спраў, пасольствах у Балгарыі і Югаславіі. У 1985 годзе стаў намеснікам міністра замежных спраў. Ва ўрадзе Міклаша Немета быў міністрам замежных спраў; атрымаў вядомасць адкрыццём заходніх межаў ВНР для грамадзян ГДР, якія пераязджалі ў ФРГ. У 1989 годзе быў адным з заснавальнікаў Венгерскай сацыялістычнай партыі. У 1994 годзе стаў прэм'ер-міністрам пасля перамогі ВСП на парламенцкіх выбарах. Падчас яго прэм'ерства ў Венгрыі праводзіўся «план Бокраша» — праграма па барацьбе з бюджэтным дэфіцытам і павольным эканамічным прыростам. Рэалізацыя «плана Бокраша» стабілізавала эканоміку, аднак прывяла да пагаршэння эканамічнага становішча насельніцтва і да перамогі апазіцыі на выбарах 1998 года. Пасля выбараў Хорн сышоў у адстаўку і паступова адышоў ад актыўнай палітычнай дзейнасці.
Вітэнбург
Вітэнбург (Wittenburg) — горад у Германіі, у зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Людвігслюст. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Вітэнбург. Насельніцтва — 4834 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 46,25 км². Афіцыйны код — 13 0 54117.
Саксаул белы
Саксаул белы (Haloxylon persicum) — від кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Расліна прадстаўляе сабой моцны крывы стволік вышынёй 4,5-5 м са светла-шэрай карой. Ліставае покрыва адсутнічае, аднак яго функцыі выконваюць іголкі-лісточкі, размешчаныя на мясістых галінах. Расце ў барханах, пустынях і на водмелях, утварае чыстыя насаджэнні сярэдняй шчыльнасцю 400—500 кустоў на 1 га. Даволі вынослівы, дзякуючы чаму лёгка прыстасоўваецца да неўрадлівых глеб і пераносіць засуху. Цвіце ў маі-чэрвені.
Арэал
Распаўсюджаны пераважна ў Пярэдняй (у тым ліку на тэрыторыі Ізраіля, Егіпта, Сінайскага паўвострава, паўднёвай частцы Ірака, Саудаўскай Аравіі, Ірана, Амана, ААЭ, Афганістана), Цэнтральнай (Кыргызстана, Туркменістана і г. д.), Паўднёвай (у Пакістане) і Усходняй Азіі (у Сіньцзян-Уйгурскай аўтаномнай акрузе, якая ўваходзіць у склад Кітая).
Шкоднікі
На тэрыторыі Казахстана, Туркменістана і Узбекістана распаўсюджаны жук віду, які з’яўляецца шкоднікам гэтай расліны.
Выкарыстанне і значэнне
Магутная каранёвая сістэма расліны ажыццяўляе рэгуляцыю ўтрымання арганічных рэчываў у пясчанай глебе. Драўніна хмызняку шырока выкарыстоўваецца ў дрэваапрацоўчай вытворчасці. Вылучаючы велізарную колькасць цеплавой энергіі пры згаранні, шырока выкарыстоўваецца ў якасці паліва.
Апяваўся ў многіх творах арабскіх паэтаў-класікаў.
Ахова
Уключаны ў Чырвоную кнігу Мангістаўскай вобласці Рэспублікі Казахстан.
Жылыбулак (Паўладарская вобласць)
Жылыбулак — сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жылыбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 556839100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 615 чалавек (303 мужчыны і 312 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 356 чалавек (180 мужчын і 176 жанчын).
Цонэ
Цонэ (Zone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1145 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 25050. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Труп
Труп — мёртвае цела жывёлы, у тым ліку чалавека.
NGC 6002
NGC 6002 — зорка ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Капараўскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: вёскі Будка, Капараўка, Лазараўка і пасёлкі Багданаўка і Прудзішча.
Карбаніён
дзе B гэта аснова. Карбаніёны ўваходзяць у лік рэактыўных прамежкавых прадуктаў у арганічнай хіміі. У арганічным сінтэзы - арганалітычныя и рэагенты Грыньяра часта разглядаюць як карбаніёны, што з'яўляецца зручным набліжэннем, але гэтыя рэчывы амаль заўсёды ўтвараюць шмат'ядзерныя часціцы з палярнымі кавалентнымі сувязямі замест карбаніёнаў.
Каромка
Каро́мка (, Коромка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рагінскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 18 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 45 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель.
Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы з двума завулкамі, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з канца XVIII стагоддзя як паселішча ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. З 1884 года працаваў хлебазапасны магазін. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: школа граматы, вятрак. У 1909 годзе — 398 дзесяцін зямлі, у Кашалёўскай воласці Рагачоўскага павета.
У 1925 годзе ў Забалацкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Селянін». Падчас Вялікай Айчыннай вайны 28 лістапада 1943 года вызвалена ад фашысцкіх захопнікаў, 52 жыхары вёскі загінулі на фронце. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Рагінь» (цэнтр — вёска Рагінь).
Кацярына Васільеўна Луцкевіч
Кацярына Васільеўна Луцкевіч (нар., Слуцк, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванка бабруйскага футбола.
Шмат гадоў выступала за нацыйную зборную Беларусі, апошнія афіцыйныя матчы правяла летам 2018 года. У адборачных турнірах чэмпіянатаў свету і Еўропы згуляла не меней за 18 матчаў.
Затундраныя сяляне
Затундраныя сяляне — этнаграфічная група рускіх старажылаў, якая пражывала ўздоўж рэк Дудзінка і Хатанга на Таймырскім паўвостраве (Усходняя Сібір).
У XVI—XVII стагоддзях у Пясіду (як у той перыяд называўся Таймыр) дашлі з еўрапейскай часткі Расіі, першыя рускія пасяленцы. Выхадцы з Цэнтральнага і Усходняга Памор'я сталі асновай сталага насельніцтва Таймыра-Туруханскага раёна і ніжняга цячэння Ангары. З цягам часу лад жыцця нешматлікіх рускіх жыхароў унутраных раёнаў Таймыра на Хатанге і Пясине набыў рысы рацыянальнага для гэтых месцаў побыту эвенкаў і якутаў. Затундраныя сяляне знаходзіліся пад моцным уплывам суседзяў, часта ўступалі з імі ў шлюбы, успрынялі таксама мова якутаў.
У выніку ўзаемадзеяння эвенкаў, якутаў і рускіх затундраных сялян у канцы XVIII — першай палове XIX стагоддзяў склаўся далганскі этнас. Таму некаторыя даследчыкі лічаць затундренных сялян складовай часткай, ці нават асновай далганскага этнасу.
Затундраныя сяляне да канца XX стагоддзя практычна цалкам зліліся з навакольным рускім насельніцтвам. Па дадзеных Усерасійскага перапісу насельніцтва 2002 года да дадзенай этнаграфічнай групы сябе аднеслі 8 чалавек.
Дзямідчык
Дзямі́дчык — беларускае прозвішча.
Спецыяльная судовая прысутнасць Вярхоўнага Суда СССР
Спецыяльная судовая прысутнасць Вярхоўнага Суда СССР — судовы орган СССР. У адпаведнасці з Канстытуцыяй СССР 1924 года, спецыяльныя судовыя прысутнасці Вярхоўнага Суда СССР утвараліся для разгляду крымінальных і грамадзянскіх спраў выключнай важнасці, якія закранаюць па сваім змесце дзве ці некалькі саюзных рэспублік СССР, а таксама для разгляду спраў персанальнай падсуднасці членаў ЦВК і СНК СССР.
Сабор (раман)
«Сабор» (Собор) — раман, напісаны ў 1967 годзе украінскім пісьменнікам Алесем Ганчаром.
Гісторыя
Раман ствараўся на працягу чатырох гадоў — з 1964 па 1967 гады. У сваім творы Алесь Ганчар за аснову ўзяў рэальныя падзеі і факты.
Раман быў надрукаваны толькі ў часопісе «Айчына» у 1968 годзе, і ўжо надрукаваны тыраж кнігі быў канфіскаваны, пераклад рамана на рускую мову быў прыпынены. Нягледзячы на спробы абараніць твор іншымі ўкраінскімі пісьменнікамі, ён быў забаронены, і пра раман перасталі згадваць доўгі час.
Уплыў
Раман меў значэнне не толькі для ўкраінскай літаратуры. У 1971 годзе літоўскі паэт Юстынас Марцінкявічус напісаў сваю працу «Сабор» — драматычную паэму пра духоўны сабор літоўскай нацыі.
У 1974 годзе беларускі пісьменнік Іван Шамякін стварыў свой твор «Атланты і карыятыды», які ідэяй пераплятаецца з «Саборам» Алеся Ганчара.
Geometry Dash
«Geometry Dash» — камп’ютарная гульня ў жанры 2D-платформера, выпушчаная першапачаткова для мабільных прылад на iOS або Android, пазней і для настольных камп’ютараў. Стваральнік гульні — шведскі распрацоўшчык Роберт Тапала, які выступае пад псеўданімам RobTop. Гульнявы працэс уключае ў сябе праходжанне ўзроўняў з шматлікімі перашкодамі ў рытм з музыкай. Акрамя ўжо пабудаваных узроўняў, гульцы могуць ствараць свае і выкладваць іх для праходжання іншымі гульцамі. Колькасць анлайн узроўняў налічвае больш за 80 мільёнаў. Вакол гульні склалася актыўная супольнасць фанатаў.
Пажэжына
Пажэ́жына (, Пожежино) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Негарэльскага сельсавета.
Бітва за Наджаф (2007)
Трэцяя бітва за Наджаф адбылася з 28 па 29 студзеня 2007 г. каля горада Эн-Наджаф, Ірак, паміж іракскімі сіламі бяспекі, падтрыманымі войскамі ЗША і Вялікабрытаніі, і байцамі паўстанцкага руху.
Каскудук (Паўладарская вобласць)
Каскудук — былое сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 22 лістапада 2017 года. Уваходзіла ў склад Жылыбулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 556839300.
Карсакавіцкі сельсавет
Карса́кавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Карсакавічы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зембінскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. З 22 верасня 1927 года ў складзе Барысаўскага раёна. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Зембінскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 379 чалавек, з іх 91,6 % — беларусы, 7,4 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Населеныя пункты
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: вёскі Бараўляны, Карсакавічы, Лісіно, Лісінская Рудня, Папярэжжа, Скупліно і Сялец.
Ephedra strobilacea
Ephedra strobilacea — від голанасенных раслін аддзелу.
Распаўсюджанне і экалогія
Арэал: Афганістан, Іран, Таджыкістан, Туркменістан, Узбекістан. Адзначаны на вышынях з 700 м да 2500 м. Кустарнік, які расце ў засушлівых пустынных раёнах на пясчаных схілах. Насенне можа распаўсюджвацца ветрам. Кветкі ёсць з красавіка па май.
Таксанамія
Від Ephedra strobilacea уваходзіць у род манатыпнага сямейства Ephedrales манатыпнага парадку Ephedrales.