cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бульвар Шаўчэнкі (Брэст)
Бульвар Шаўчэнкі — бульвар у цэнтральнай частцы Брэста, працягласць (ад праспекта Машэрава да моста цераз раку Мухавец) 700 метраў. Названы ў 1961 годзе ў гонар класіка украінскай літаратуры Тараса Шаўчэнкі. Разам з бульварам Касманаўтаў утварае адну з галоўных магістраляў, якае перасякае цэнтр горада з поўначы на ​​поўдзень. Першыя пабудовы на сучасным бульвары з’явіліся ў канцы XIX стагоддзя, у той час гэта была ўскраіна горада. Да 1950-х гадоў тут пераважала прыватная забудова сядзібнага тыпу. У 1960-я гады бульвар забудаваны 5 і 6-павярховымі жылымі дамамі з убудаванымі прадпрыемствамі гандлю і грамадскага харчавання. На скрыжаванні з Набярэжнай Францыска Скарыны паабапал бульвара ў 1961 годзе ўзведзены два першыя ў Брэсце 9-павярховыя дамы.
На бульвары размяшчаюцца ААТ «Будаўнічы трэст № 8», Цэнтральная гарадская бібліятэка імя А. С. Пушкіна, крама «Дываны», кнігарня «Мастацтва» і шэраг іншых гандлёвых аб’ектаў. У 1971 годзе пабудаваны 8-павярховы корпус ПУП «Брэсттурыст» (гасцініца «Беларусь»). У 2002 годзе на скрыжаванні з Набярэжнай Францыска Скарыны ўсталяваны бронзавы бюст Тараса Шаўчэнкі — дар украінскага народа берасцейцам.
Цікавыя факты
Падчас пратэстаў 2020 года 13 верасня на скрыжаванні праспекта Машэрава і бульвара Шаўчэнкі супраць пратэстоўцаў выкарысталі вадамёт і за гэтым скрыжаваннем замацавалася нефармальная назва "Вадамётнае скрыжаванне", якую нават замацавалі ў Google картах.
Аляксандр Аляксандравіч Волчак
Аляксандр Аляксандравіч Волчак (нар., в. Сачкавічы, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі географ, спецыяліст у галіне гідралогіі сушы, водных рэсурсаў, гідрахіміі. Доктар геаграфічных навук (2006, Расія; 2007, Беларусь), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыў Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут (спецыяльнасць «Гідрамеліярацыя», 1978), Цэнтральны навукова-даследчы інстытут комплекснага выкарыстання водных рэсурсаў (аспірантура, 1987). Майстар спорту па рускіх шашках. Працаваў у Палескім аграрна-экалагічным інстытуце НАН Беларусі (2000—2009, намеснік дырэктара па навуковай рабоце), Брэсцкім дзяржаўным тэхнічным універсітэце (у 1987—2000 — дацэнт кафедры сельскагаспадарчых гідратэхнічных меліярацый, загадчык лабараторыі, з 2009 — факультэт інжынерных сістэм і экалогіі, прафесар кафедры прыродаўладкавання, адначасова дэкан факультэта).
Навуковыя інтарэсы: ацэнка прасторава-часавых ваганняў і змяненняў воднага балансу рачных водазбораў; мадэляванне працэсаў фарміравання воднага рэжыму рэк; састаўленне воднага і гаспадарчага балансу тэрыторыі і асобных рачных водазбораў; прагназаванне змяненняў воднага рэжыму тэрыторыі у сувязі з рознымі сцэнарыямі развіцця клімату.
Узнагароды
Прэмія НАН Беларусі (2007).
Сант’Анастазія
Сант'Анастазія (Sant'Anastasia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 28990(1Gen2008 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1545 чал./км². Займае плошчу 18 76 км². Паштовы індэкс — 80048. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Francesco Saverio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Юргінскае
Юргінскае (Юргинское) — сяло ў Цюменскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Юргінскага раёна і Юргінскага сельскага паселішча.
Насельніцтва сяла — 5097 чалавек (2021). Размешчана на абодвух берагах ракі Юргі, прытоку Табола. За 41 км ад чыгуначнай станцыі Вагай (на лініі Цюмень — Омск), за 49 км ад Амуцінскага, за 56 км ад Новай Заімкі, за 87 км ад Заводаўкоўска, за 104 км ад Ялутараўска, за 177 км ад Цюмені.
IC 2276
IC 2276 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Адамсан-Эрык
Адамсан-Эрык (Adamson-Eric, сапраўднае імя Эрык Карл Хуга Адамсан, Erich Carl Hugo Adamson;,  — , , Эстонская ССР) — эстонскі мастак, дзеяч мастацтва і культуры.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 жніўня 1902 года ў Тарту ў шматдзетнай сям’і. Пачатковую адукацыю атрымаў дома, а пазней навучаўся ў пачатковай школе Каарытсэ. Працягнуў вучобу ў гімназіях — I Аляксандраўскай і Хуга Трэфнера. У 1920—1923 гадах наведваў лекцыі на юрфаку Тартускага ўніверсітэта вольнаслухачом. Таксама яго імя было ў спісе вучняў мастацкай школы «Палас». У 1923 годзе адправіўся за мяжу, паступіў у Мастацка-прамысловую школу Берлін-Шарлотэнбург. У 1925 годзе падарожнічаў па Італіі, праехаў ад Генуі да Неапаля, наведаў Капры.
Як жывапісец Эрык канчаткова сфармаваўся, прайшоўшы навучанне ў Парыжы (у 1924—1927 гадах). Ён быў студэнтам шэрагу вольных акадэмій, у тым ліку Каларосі, акадэміі Рансона і Манпарнаса, дзе выкладалі Ражэ Бісьер, Жорж Брак, Андрэ Лот і іншыя майстры.
Распаўсюджванне COVID-19 у Казахстане
Упершыню выпадкі каронавіруснай інфекцыі COVID-19 былі зарэгістраваныя на тэрыторыі Казахстана 13 сакавіка 2020 года: два ў Алма-Аце і адзін у Нур-Султане. На 9 сакавіка 2023 года ў краіне зафіксавана 1 498 668 выпадкаў захворвання.
Каранцін
З 26 студзеня 2020 года быў узмоцнены санітарна-эпідэміялагічны кантроль на пунктах пропуску праз дзяржаўную мяжу, праведзены трэніровачныя вучэнні. Акрамя таго, быў забяспечаны медыцынскі маніторынг за асобамі, якія прыбылі з Кітая, прыпынена дзеянне 72-гадзіннага бязвізавага знаходжання для грамадзян Кітая на тэрыторыі Казахстана.
З 19 сакавіка ў гарадах Нур-Султан і Алма-Ата па рашэнні Дзяржаўнай камісіі па забеспячэнні рэжыму надзвычайнага становішча быў уведзены каранцін, уключаючы абмежаванне на ўезд і выезд людзей. Ва ўмовах каранціну быў абмежаваны ўезд у дадзеныя гарады, на пад’ездах да іх выстаўлены блокпасты. Буйныя гандлёвыя аб’екты гарадоў закрылі, за выключэннем харчовых магазінаў і аптэк. Для пропуску грузавых аўтамабіляў з харчаваннем быў арганізаваны «зялёны калідор». Былі ізаляваны некалькі жылых комплексаў і шматпавярховых дамоў у сувязі з выяўленнем каранавіруснай інфекцыі ў жыхароў. Тэрыторыі дамоў былі ачэплены, па перыметры ўстаноўлены КПП. Па правілах каранціну, ніхто з жыхароў не мог пакідаць жылы комплекс, а таксама прымаць гасцей. Жыхары комплексу не павінны былі пакідаць сваё жыллё, а таксама спускацца ў падземны паркінг.
Надзвычайнае становішча
15 сакавіка прэзідэнт Казахстана Касым-Жамарт Такаеў падпісаў указ аб увядзенні ў рэспубліцы надзвычайнага становішча на перыяд з 8:00 16 сакавіка 2020 года да 7:00 15 красавіка 2020 года.
Страўчын (гміна)
Стра́ўчын (Strawczyn) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кялецкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Страўчыне. Плошча гміны складае 86,26 км². Станам на 2013 год у гміне Страўчын пражывалі 10 346 чалавек, шчыльнасць — 120 чал./км².
Вал (Чашніцкі раён)
Вал (, Вал) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Да 10 мая 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Чарэйскага сельсавета.
Вялікае Марское возера
Вялі́кае Марско́е (Большое Морское, Майнычин-Анкаватан) — возера ў Азіяцкай частцы Расіі, у Далёкаўсходняй федэральнай акрузе, у Ніжнекалымскім улусе Рэспублікі Саха (Якуція), у басейне ракі Вялікая Чукочая.
Возера знаходзіцца за Палярным кругам, у паўночна-ўсходняй частцы Калымскай нізіны. Плошча яго паверхні складае 205 км. Даўжыня 17,5 км, найбольшая шырыня 15 км. Плошча вадазбору 382 км². Катлавіна возера мае авальную форму, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Берагавая лінія парэзаная слаба. Берагі нізкія. Жыўленне вадой дажджавое і снегавое, з перавагай снегавога. Замярзае возера ў верасні — пачатку кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў канцы чэрвеня. У возера ўпадае рака Вірлэляхгуэм, выцякае рака Анкаваам (Марская). За 3 км ад Вялікага Марскога знаходзіцца возера Малое Марское.
У 1994 годзе Указам прэзідэнта Рэспублікі Саха (Якуція) Вялікаму Марскому возеру нададзены статус асабліва ахоўваемай тэрыторыі — унікальнага возера.
Палітычны крызіс у Эквадоры (2023)
Палітычны крызіс у Эквадоры пачаўся 17 мая 2023 года з-за судовага працэсу па імпічменце прэзідэнта Гільерма Ласо. Працэс імпічменту пачаўся ў Нацыянальным Сходзе 9 мая і працягваўся да 17-га чысла, калі кіраўнік дзяржавы распусціў парламент з дапамогай канстытуцыйнай меры, вядомай як muerte cruzada («узаемная смерць»). Гэта падзея паклала канец расследаванню імпічменту, прывяла да роспуску Нацыянальнага сходу і прызначэнню пазачарговых усеагульных выбараў.
Ежы Кукучка
Юзаф Ежы Кукучка (Józef Jerzy Kukuczka;, Катавіцы, Польшча — , Лхоцзэ, Гімалаі) — польскі альпініст, другім пасля Райнхольда Меснера заваяваў усе 14 васьмітысячнікаў планеты.
Біяграфія
Ежы Кукучка працаваў шахцёрам і першы раз выкарыстаў вяроўку і карабіны пад зямлёй. Яго экспедыцыі сутыкаліся з рознымі цяжкасцямі: знайсці спонсараў было цяжка. Усё жыццё ён быў вымушаны рабіць ўзыходжанні, карыстаючыся старым, больш танным і не зусім прыдатным рыштункам, што і стала пазьней адной з прычын яго смерці.
У 1971—1972 і 1977 гадах здзейсніў некалькі узыходжанняў у Татрах, у 1972—1973 гадах у Даламітах, у 1973 — у Альпах (пачынаючы з адкрыцця Паўночнай сцяны Пці Дру да зімовага праходжання Гран Жорас), у 1974 — на Мак-Кінлі на Алясцы, у 1976 і 1978 гадах — на Гіндукуш.
4 кастрычніка 1979 года падняўся на вяршыню свайго першага васьмітысячніка Лхоцзэ ў Гімалаях.
19 мая 1980 года Кукучка і Анджэй Чок падняліся на Эверэст па новым маршруце па Паўднёвым контрфорсе. Гэта ўзыходжанне стала адзіным, на якім Кукучка карыстаўся кіслародам.
У 1981 годзе Кукучка здзейсніў 2 першапраходжанні на Макалу: праз Макалу Ла і па Паўночна-Заходняй рабру сола. У 1982 годзе Кукучка і Куртука падняліся па класіцы на Броўд-Пік. У 1983 годзе Кукучка і Куртука зрабілі 2 першапраходжанні на Гашэрбрум I і Гашэрбрум II у альпійскім стылі.
У 1984 годзе Кукучка і Куртука прайшлі траверс 3 вяршыняў горнага масіва Броўд-Пік. 21 студзеня 1985 года Кукучка і Анджэй Чок падняліся на Дхаўлагіры.
15 лютага 1985 года Бербека і Паўлікоўскі здзейснілі першапраходжанне на Чо-Айю па Паўднёва-Усходняй контрфорсе, які стаў першым зімовым першапраходам на васьмітысячнік. Кукучка быў лідарам экспедыцыі і сам падняўся на вяршыню на наступны дзень.
Улетку 1985 года з камандай здзейсніў першапраход па Паўднёва-Усходнім грэбенi Нанга Парбат. 11 студзеня 1986 года Кукучка ў пары з Кшыштафам Веліцкі падняўся на Канчэнджангу па класічным маршруце.
У 1986 года Кукучка і Піятроўскі прайшлі маршрут па Паўднёвай сцяне К2. На спуску з вяршыні па рабру Абруцкага Піятроўскі сарваўся і загінуў. 10 лістапада 1986 года з напарнікам прайшоў маршрут па Паўночна-Усходняй сцяне Манаслу — зноў першапраходжанне. 3 лютага 1987 года падняўся на вяршыню Анапурны па Паўночнай сцяне. У верасні таго ж года Кукучка і Хайцэр здзейснілі першапраход па Усходнім рабры Шышабангмы.
Шышабангма стала чатырнаццатым васьмітысячнікам Ежы Кукучкі. Праз некалькі месяцаў яму і Райнхольду Меснеру ўручылі Сярэбраныя Алімпійскія медалі за праходжанне ўсіх васьмітысячнікаў планеты. У 1988 годзе Кукучка падняўся на Усходнюю Анапурну.
Сант’Анціма
Сант'Анціма (Sant'Antimo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 31693 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6339 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 80029. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antimo (santo).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вогнішча
Вогнішча — кантралюемы агонь. Уяўляе сабою падпаленыя драўляныя матэрыялы (бярвенне, палены, дровы, галлё), складзеныя асаблівым чынам, звычайна на адкрытым паветры. Можа насіць рытуальнае і прапагандысцкае (напрыклад піянерскае вогнішча) значэнне. Ва ўтылітарных мэтах выкарыстоўваецца для асвятлення і абагравання, прыгатавання ежы, адпужвання дзікіх жывёл, для тэхналагічных працэсаў (выраб вугля, абпал керамікі і г.д.), для знішчэння смецця, а таксама для сігналізацыі і арыентавання (напрыклад, пасадка самалёта ў адсутнасці ўладкаванай узлётна-пасадачнай паласы).
Цяпер для развядзення вогнішчаў заканадаўствам прад'яўляецца шэраг патрабаванняў, напрыклад старанна абранае месца, у якім немагчыма выпадковае ўзгаранне травы ці леса.
Рытуальнае вогнішча
Вогнішча часта было і працягвае заставацца рытуальнай формай. Яно — неад'емная частка шматлікіх каляндарных, а таксама сямейных, гаспадарчых, лячэбных і іншых абрадаў. Вялікая частка вогнішчаў прымеркавана да свят вяснова-летняга цыклу (ад Масленіцы да Пятрова дня), радзей іх паляць у іншы час (увосень, пад Ражство ці Новы год). Каляндарнае вогнішча ўяўляе сабою:
Апроч стацыянарных вогнішчаў практыкуецца катанне па зямлі падпаленых колаў, бочак бярвення, а таксама пусканне вогнішча па вадзе (напрыклад, у Фінляндыі на Юханус). Найбольш характэрным для агульнасельскіх вогнішчаў з'яўляецца спалучэнне некалькіх формаў.
Хуан Негрын
Хуан Негрын Лопес (Juan Negrín López; 3 лютага 1892 — 12 лістапада 1956) — іспанскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, фізіёлаг.
Біяграфія
Паходзіў з сям’і суднаўладальніка з Канарскіх астравоў, вучыўся ў Іспаніі і Германіі, скончыў медыцынскі факультэт Лейпцыгскага ўніверсітэта.
З 1929 года — член Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі. У перыяд грамадзянскай вайны з верасня 1936 года па май 1937 года — міністр фінансаў, з мая 1937 года — прэм’ер-міністр; пазней заняў таксама пасаду міністра абароны. З сакавіка 1939 года — у эміграцыі. У 1945 годзе склаў з сябе паўнамоцтвы кіраўніка рэспубліканскага ўрада Іспаніі ў эміграцыі.
Пасля Другой сусветнай вайны выступіў з падтрымкай палітыкі ЗША і ў прыватнасці плана Маршала, выказваючыся за распаўсюджванне гэтай праграмы на Франкісцкую Іспанію.
IC 2277
IC 2277 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сядзібна-паркавы ансамбль Грабніцкіх (Обаль)
Обальскі сядзібна-паркавы комплекс — рэшткі сядзібнага дома і парк, якія захаваліся ў г. п. Обаль.
Гісторыя
Пабудавана ў 1-й палове 19 стагоддзя. З 1920 года ў сядзібе была школа, пасля вайны — дзіцячы дом. У апошні час інтэрнат працаўнікоў керамічнага завода.
Сядзіба значна пацярпела ад пажару і разрабаванняў.
Архітэктура
Сядзібны дом двухпавярховы, пабудаваны з цэглы. Галоўны ўваход вылучаны чатырохкалонным порцікам. З боку парку дом мае высокі цокальны паверх над выступаючай аркадай. Перад уваходам дзве скульптуры львоў.
Цэнтральнае месца ў інтэр'еры займае шырокі вестыбюль і парадная зала. На другім паверсе размяшчаліся жылыя пакоі. Гаспадарчыя памяшканні вынесены ў цокальны паверх. Першапачатковая планіроўка зменена падчас рамонту 1905—1907 гг.
Галоўным фасадам будынак выходзіць на невялікую плошчу з газонам.
Парк
За домам, на беразе ракі, невялікі пейзажны парк да якога вядуць пліты-прыступкі. Ліпавая алея паўколам апаясвае парк. Цэнтр парку — лужок з групамі лісцевых дрэў і астраўкамі хмызнякоў.
Ліміт адказнасці страхоўшчыка
Ліміт адказнасці — максімальны памер страхавой выплаты па адным страхавым выпадку, па адным аб’екце, па адной рызыцы, або па некаторай сукупнасці аб’ектаў і рызык. Ліміт адказнасці паказваецца ў дагаворы страхавання ці перастрахавання, або вызначаецца законам. Ліміт адказнасці не можа перавышаць страхавую суму. У страхаванні адказнасці, калі загадзя нельга прадугледзець магчымую шкоду пры страхавым выпадку, ліміт адказнасці замяняе страхавую суму. У шэрагу еўрапейскіх краін (Вялікабрытанія, Францыя, Нідэрланды) пры страхаванні адказнасці (напрыклад — АСАГА) памер страхавой выплаты (ліміт страхавання) пры нанясенні шкоды жыццю і здароўю не абмежаваны і можа быць колькі заўгодна вялікім.
Бібліятэчная вуліца (Мінск)
Бібліятэчная вуліца — вуліца ў Савецкім раёне Мінска. Па стане на 2023 год лічыцца самай кароткай вуліцай горада: яе даўжыня 90 м. Раней злучала паміж сабой вуліцы Хмяльніцкага і Ламаносава, цяпер упіраецца ў вул. Някрасава. На вуліцы знаходзіцца 1 дом, адміністратыўны будынак пад № 49.
Камуністычная партыя Індыі
Пасля набыцця Індыяй незалежнасці ў 1947 КПІ ўзначаліла ўзброеныя антыфеадальныя паўстанні супраць князёў, якія адмаўляліся перадаваць уладу федэральнаму ўраду. Буйнейшае з такіх паўстанняў адбылося ў Тэлангане (гістарычнай вобласці ў сучасным штаце Андхра-Прадэш), дзе камуністы стварылі народнае апалчэнне і паставілі пад кантроль тэрыторыю з насельніцтвам 3 млн. чалавек. Паўстанне было падаўлена федэральнымі ўладамі, КПІ адмовілася ад тактыкі ўзброенай барацьбы і ў далейшым дзейнічала ў рамках парламенцкай дэмакратыі.
На першых усеагульных выбарах 1951—52 атрымала 6 млн. галасоў (са 107 млн.), у наступным прыкладна такі ўзровень падтрымкі захаваўся. На выбарах 1957 КПК заняла другое месца пасля ІНК і ў тым жа годзе перамагла на выбарах у асамблею штата Керала і сфармравала ўрад штата (першы выпадак у гісторыі краіны, калі ўрад штата быў сфарміраваны не ІНК). КПІ стала буйнейшай апазіцыйнай партыяй Індыі.
У 1962 у сувязі з абвастрэннем кітайска-індыйскага канфлікту адбыўся ўнутрыпартыйны крызіс, які прывёў (з удзелам кіраўніцтва Камуністычнай партыі Кітая) да расколу ў 1964 і ўтварэння паралельнай «Камуністычнай партыі Індыі (марксісцкай)» (КПІ(М)). КПІ, у адрозненне ад КПІ(М), актыўна падтрымлівала нацыянальна-вызваленчы рух ва Усходнім Пакістане (цяперашняя Бангладэш) і вайну з Пакістанам у 1971 і была адзінай партыяй (калі не лічыць ІНК), якая падтрымала абвяшчэнне Індзірай Гандзі надзвычайнага становішча ў 1975—77. Адмена надзвычайнага становішча і паражэнне ІНК на парламенцкіх выбарах 1977 азнаменавалі пачатак новага перыяду ў гісторыі КПІ — з таго часу яна пераарыентавалася на супрацоўніцтва з КПІ(М) ў якасці «малодшага партнёра».
У цяперашні час КПІ ўваходзіць у склад Левага фронта, які кіруе ў штатах Заходняя Бенгалія і Трыпура, а таксама Левага дэмакратычнага фронта, які кіруе ў штаце Керала. На федэральным узроўні КПІ прадстаўлена дзесяццю дэпутатамі ў Народнай палаце індыйскага парламента і падтрымлівае ўрад Аб'яднанага прагрэсіўнага альянсу.
Камуністычная партыя Індыі (марксісцкая)
Камуністычная партыя Індыі (марксісцкая) (КПІ(М); Communist Party of India (Marxist); хіндзі: Bharat ki Kamyunist Party (Marksvadi)), палітычная партыя Індыі, заснавана ў 1964 у выніку расколу Камуністычнай партыі Індыі (КПІ).
Прычынай расколу сталі дактрынальныя супярэчнасці паміж левым і правым крыламі КПІ. Крызіс паглыбіўся ў канцы 1950-х пры актыўным умяшальніцтве кітайскіх камуністаў (Камуністычная партыя Кітая падвергла крытыцы КПІ на маскоўскай нарадзе кампартый у 1957 за ўдзел у буржуазна-дэмакратычнай палітычнай сістэме Індыі). Інда-кітайская вайна 1962 паскорыла развіццё крызісу: у КПІ ўтварыліся «нацыяналістычная» («прасавецкая») і «інтэрнацыяналістычная» («пракітайская») фракцыі. Першая заняла бок індыйскага ўрада, другая падтрымала Кітай, як сацыялістычную дзяржаву, якая ўступіла ў канфлікт з капіталістычнай (Індыяй). Пракітайская фракцыя абвінаваціла сваіх апанентаў у рэвізіянізме ідэй марксізму і стварыла ўласную партыю — Камуністычную партыю Індыі (марксісцкую).
У розныя часы ад КПІ(М) адкалоліся Камуністычная партыя Індыі (марксісцка-ленінская), Марксісцкая камуністычная партыя Індыі, Камуністычная марксісцкая партыя, Партыя дэмакратычнага сацыялізму (у Заходняй Бенгаліі) і інш.
Спасылкі
Сайт партыі
Еленка (прыток Бабра)
Е́ленка — рака ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці і Крупскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Бобр (басейн Дняпра).
Даўжыня складае 38 км. Плошча вадазбору 170 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні — 0,9 ‰. Выцякае з возера Касмачэўскага на тэрыторыі Талачынскага раёна, вусце знаходзіцца за 2 км на поўдзень ад пасёлка Новае Жыццё Крупскага раёна. Рэчышча каналізаванае на працягу 6 км (ад вытоку да вёскі Еленка Крупскага раёна). Цячэ пераважна па забалочаным лесе. Асноўны прыток — ручай Галавач (справа).
У басейне ракі азёры Касмачэўскае, Сярэдняе, Яложынскае.
Роберт Адамсан
Роберт Адамсан (Robert Adamson;, Смольнікі, Невельскі раён — , Локса) — эстонскі педагог і дырэктар школы, Герой Сацыялістычнай Працы (1978).
Біяграфія
Роберт Адамсан нарадзіўся ў 1928 годзе ў Смольніках (цяпер адносіцца да Пліскай воласці Невельскага раёна Пскоўскай вобласці) у сялянскай сям’і. У 1937—1941 гадах вучыўся ў пачатковай школе ў Смольніках. У 1943 годзе акупацыйныя нямецкія ўлады эвакуіравалі сям’ю Адамсанаў у Эстонію. У 1944—1950 гадах Роберт вучыўся ў Пыльтсамааскай сярэдняй школе, у 1950—1952 гадах — у Талінскім настаўніцкім інстытуце, скончыўшы яго па спецыяльнасці «настаўнік гісторыі». У 1952—1954 гадах працаваў загадчыкам аддзела адукацыі выканаўчага камітэта Локсаскага раённага Савета дэпутатаў працоўных, у 1953—1956 гадах вучыўся завочна ў Талінскім педагагічным інстытуце імя Эдуарда Вільдэ.
У 1954 годзе Адамсан быў прызначаны дырэктарам Локсаскай сярэдняй школы, і на гэтай пасадзе працаваў да 1991 года. Быў адным з заснавальнікаў музычнай школы ў Локсе. У 1967 годзе Роберт Адамсан атрымаў званне заслужанага настаўніка Эстонскай ССР.
У 1976—1981 гадах быў членам рэвізійнай камісіі Цэнтральнага Камітэта Кампартыі Эстоніі. Член УЛКСМ з 1949 года, член КПСС з 1955 года. Неаднаразова абіраўся ў склад Хар’юскага і Локсаскага раённага камітэта КП Эстоніі, а таксама дэпутатам Хар’юскага і Локсаскага райсаветаў.
Быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР VIII склікання.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1978 года за вялікія заслугі ў камуністычным выхаванні моладзі Роберту Адамсану было прысуджанае званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Серп і молат». Да гэтага Адамсан узнагароджваўся ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалём і двума Ганаровымі Граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР.
Стромец (гміна)
Стро́мец (Stromiec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бялабжэгскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стромцы. Плошча гміны складае 156,47 км². Станам на 2004 год у гміне Стромец пражывалі 5693 чалавекі, шчыльнасць — 36,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 44 населеныя пункты.
Альбінскае
А́льбінскае  — вадасховішча ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі.
Знаходзіцца за 27 км у напрамку на захад ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, прыкладна за 1,6 км на поўдзень ад вёскі Альбінск. Створана ва ўрочышчы Добры Востраў у 1976 годзе ў мэтах рэгулявання водна-паветранага рэжыму меліяраваных глебаў.
Плошча паверхні вадасховішча 0,63 км². Даўжыня 1,15 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Найбольшая глыбіня 3,5 м. Аб’ём вады 1,4 млн м³. Вадой напаўняецца з Слаўкавіцка-Ямінскага канала.
Чысцяк веснавы
Чысцяк веснавы, або Чыстацел вясенні (Ficária vérna) — травяністая расліна; від роду сямейства, часта ўносіцца ў склад роду  у рангу падрод.
Назва
Чыстацел вясенні, чысцік , чыстацел.
Біялагічнае апісанне
Расліна цікава тым, што валодае двух тыпаў: на каранях (клубяньковападобныя патоўшчаныя даданыя карэньчыкі) і ў пазухах лісця.
Кветкі чысцяка на сонечных месцах наведваюць пылковаедныя жукі, мухі, пчолы (у цені плады на ім не ўтвараюцца). Формула кветкі:.
Распаўсюджанне
Як і большасць казяльцовых, гэты від аддае перавагу ўмеранаму і прахалоднаму клімату, сырым месцам.
Расліна шырока распаўсюджана ў Еўразіі: ад атлантычнага ўзбярэжжа на захадзе да Заходняй Сібіры на ўсходзе. Арэал віду ўключае і ўсе Міжземнамор’е, у тым ліку краіны Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі.
Гара (Чашніцкі раён)
Гара́ (, Гора) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чарэйскага сельсавета.
IC 2278
IC 2278 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Торэ-дэль-Грэка
Торэ-дэль-Грэка (Torre del Greco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 88894 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 2899 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 80059. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria e San Gennaro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іван Генадзевіч Прахарэнка
Іван Прахарэнка (нар., г. Мінск, Беларусь) — беларускі футбаліст, абаронца клуба ФК «Вікторыя».
Клубная кар’ера
Прафесійную футбольную кар’еру пачаў у 2016 годзе за ФК «ФК Мінск-2».
У студзені 2018 года падпісаў кантракт з клубам «Чысць». У жніўне 2020 года перайшоў у клуб «Граніт».
З пачатку 2021 года стаў выступаць у Другой лізе за мар’інагорскую «Вікторыю».
Рымавецкі сельсавет
Ры́мавецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — рабочы пасёлак Глуша.
Анапурна
Анапурна — горны масіў і вяршыня ў горнай сістэме Гімалаяў. Вышыня 8091 м.
Анапурна I з'яўляецца адным з чатырнаццаці васьмітысячнікаў і дзясятай паводле вышыні вяршыняй Зямлі. Першае пакарэнне адбылося 3 чэрвеня 1950 года групай французскіх альпіністаў (Марыс Герцаг, Луіс Лашэналь). Гэта было першае паспяховае пакарэнне васьмітысячніка.
Міхаіл Канстанцінавіч Гарбачоў
Міхаіл Гарбачоў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Дзяцінства правёў у Кіраўску, дзе і пачаў займацца футболам. У 16 гадоў адправіўся ў вучылішча алімпійскага рэзерву ў Бабруйск, некаторы час гуляў у мінскім РВАРы. З 2001 года доўгі час гуляў выступаў за бабруйскую «Белшыну», але пасля яе вылету з Вышэйшай лігі па выніках сезона 2006 перайшоў у наваполацкі «Нафтан», дзе хутка стаў асноўным абаронцам.
У студзені 2013 года вярнуўся ў «Белшыну». У бабруйскім клубе стаў выкарыстоўвацца на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. У снежні 2013 года падоўжыў кантракт бабруйскім клубам.
У сезоне 2014 працягваў гуляць на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, дзе чаргаваўся з Арцёмам Бобухам і Валерыем Каршакевічам. У красавіку-маі і ў жніўні 2014 года адсутнічаў з-за траўм. У сезоне 2015 заставаўся асноўным цэнтральным абаронцам каманды, звычайна складаў звязку з Арцёмам Бобухам або Алегам Карамушкам.
У студзені 2016 года стала вядома, што новае кіраўніцтва «Белшыны» плануе развітацца з большай часткай ігракоў, у тым ліку і Гарбачовым. У лютым 2016 года пасля прагляду зноў апынуўся ў «Нафтане», дзе стаў асноўным правым абаронцам. У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з навапалачанамі. У першай палове сезона 2017 гуляў у аснове на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, але пазней страціў месца ў складзе.
У студзені 2018 года трэніраваўся з «Крумкачамі», а пазней далучыўся да «Белшыны», з якой у лютым падпісаў кантракт. Аднак, з-за траўмы згуляў за бабруйскі клуб толькі ў адным матчы. У ліпені 2018 года перайшоў у «Ліду», дзе стаў іграком асновы. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2018 года пакінуў лідскую каманду.
У ліпені 2020 года па выніках крымінальнай справы аб дагаварных матчах быў прысуджаны да 3 гадоў абмежавання волі, а ў жніўні быў пажыццёва дыскваліфікаваны АБФФ.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Малое Марское возера
Малое Марско́е (Ма́лое Морско́е, Мокачен-Анкаватан) — возера ў Азіяцкай частцы Расіі, у Далёкаўсходняй федэральнай акрузе, у Ніжнекалымскім улусе Рэспублікі Саха (Якуція), у басейне ракі Вялікая Чукочая.
Возера знаходзіцца за Палярным кругам, у паўночна-ўсходняй частцы Калымскай нізіны. Плошча яго паверхні складае 58,2 км². Даўжыня 11 км, найбольшая шырыня 7,5 км. Плошча вадазбору 104 км². Катлавіна возера мае няправільную форму. Берагавая лінія парэзаная слаба. Берагі нізкія, пакрытыя тундравай расліннасцю. Жыўленне вадой дажджавое і снегавое, з перавагай снегавога. Замярзае возера ў верасні — пачатку кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў канцы чэрвеня. У халодныя гады возера цалкам не ўскрываецца.
Рудольф Алаберт
Рудольф Алаберт (Rudolf Allabert;,  — , ) — эстонскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр і педагог. Заслужаны артыст Эстонскай ССР (1980).
Біяграфія
У 1965—1993 гадах — акцёр, а з 1986 года — мастацкі кіраўнік Дзяржаўнага маладзёжнага тэатра Эстонскай ССР, разам са сваім настаўнікам Вальдэмарам Пансам і шэрагам акцёраў лічыцца заснавальнікам гэтага тэатра. Адначасова ў 1977—2011 гадах выкладаў на мастацтвазнаўчым факультэце Талінскага дзяржаўнага ўніверсітэта, з 1986 года дацэнт.
У кіно з 1967 года, як акцёр зняўся ў амаль 30 фільмах кінастудыі «Талінфільм» і кінастудый СССР, найбольш вядомы галоўнай роляй у фільме «Людзі ў салдацкіх шынялях» (1968), таксама выканаў галоўныя ролі ў фільмах «Ён быў не адзін» (1969), «Гняздо на ветры» (1979), «Таран» (1982).
Член Тэатральнага саюза Эстонскай ССР з 1966 года, у 1980 годзе прысвоена званне «Заслужаны артыст Эстонскай ССР». У 2004 годзе ўзнагароджаны Ордэнам Белай зоркі 4-га класа.
Памёр у 2011 годзе ў Таліне, пахаваны на Лясных могілках.
Танатас
Та́натас, Та́нат, Фа́нат (Θάνατος, «смерць») — у грэчаскай міфалогіі увасабленне смерці, сын Нікты, брат-блізня бога сну Гіпнаса. Жыве на краю свету. Згадваецца ў «Іліядзе» (XVI 454).
Танатас мае жалезнае сэрца і ненавісны багам. Ён — адзіны з багоў, які не любіць дарункі. Культ Танатаса існаваў у Спарце.
Танатас часцей за ўсё адлюстроўваўся крылатым юнаком са згашанай паходняй у руцэ. Намаляваны на куфры Кіпсела як чорны хлопчык побач з белым хлопчыкам Гіпнасам. Яму прысвечаны LXXXVII арфічны гімн. Дзеючая асоба трагедыі Еўрыпіда «Алкестыда» (у перакладзе Аненскага «Дэман Смерці»).
Пікты
Пікты (ад Picti — «размаляваныя») — найстаражытнейшы з вядомых народаў, якія насялялі Шатландыю.
Роднасным народам піктам былі круітні, якія пражывалі на тэрыторыі Ірландыі.
Пікты ўвесь час здзяйснялі набегі на поўдзень Брытаніі. Росквіт пікцкай дзяржавы прыйшоўся на VIII стагоддзе, пасля таго, як піктам удалося спыніць пасоўванне англаў на поўнач (бітва пры Нехтансмеры 685 г.), а пазней даць адпор націску скотаў з захаду.
Асаблівасцю дзяржаўнага кіраўніцтва была перадача трона не па мужчынскай, а па жаночай лініі. У выніку, у розныя перыяды часу каралямі піктаў былі прадстаўнікі розных каралеўскіх дынастый. У 843 г. каралём піктаў стаў кароль Дал-Рыяды Кенет I. Яму ўдалося аб'яднаць дзяржавы піктаў і скотаў у Каралеўства Шатландыю. Паступова гэльская мова скотаў выцесніла піктскую мову, а неўзабаве ў выніку асіміляцыі пікты спынілі сваё існаванне як асобны народ.
Вісентэ Роха
Вісентэ Роха Льюк (Vicente Rojo Lluch; 8 кастрычніка 1894 — 15 чэрвеня 1966) — іспанскі ваенны дзеяч, генерал. Удзельнік грамадзянскай вайны 1936—1939 гадоў.
Біяграфія
У раннім узросце стаў сіратой і трапіў у дзіцячы дом.
У 1914 годзе скончыў пяхотнае вучылішча ў Таледа. Затым праходзіў службу ў гарадах Барселона, Сеута і Ла-Сеу-д’Уржэл. З 1922 года выкладаў у ваенных навучальных установах.
Летам 1936 года падчас паўстання вайскоўцаў-нацыяналістаў застаўся лаяльны рэспубліканскаму ўраду. На фоне баявых дзеянняў быў адкліканы з выкладчыцкай дзейнасці для патрэб фронту. У кастрычніку прызначаны начальнікам Генеральнага штаба сіл абароны, створаных для абароны Мадрыда, калі ўрад ужо пакінуў сталіцу і пераехаў у Валенсію. Пазней у якасці начальніка штаба арміі цэнтра адыграў вялікую ролю ў планаванні аперацый у бітвах пры Хараме, Гвадалахары, Брунетэ і Бельчытэ.
У лютым 1939 года, пасля падзення Каталоніі, разам з урадам выехаў у Францыю. Пасля пераехаў у Аргенціну, а адтуль у Балівію, дзе ў 1943—1956 гадах быў прафесарам у ваеннай школе.
У лютым 1957 года вярнуўся ў Іспанію, чаму паспрыялі павага з боку часткі франкістаў і няўдзел у рэпрэсіях супраць нацыяналістаў. Аднак нечакана аддадзены пад суд. Хутка вызвалены.
IC 2279
IC 2279 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марка Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі
Марка Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі (Mark der Deutschen Demokratischen Republik, скар. Mark der DDR, DDR-Mark, таксама называлася Deutsche Mark) — грашовая адзінка Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі. Была ўнутранай неканвертоўнай валютай; увоз і вываз былі забароненыя і караліся штрафам.
Марка выпускалася з 1948 года Нямецкім эмісійным банкам і з 1968 года — Дзяржаўным банкам ГДР. Грашовая адзінка мела наступныя афіцыйныя назвы:
У 1 марцы — 100 пфенігаў (Pf).
Станіслаў Аляксандравіч Астапчык
Станіслаў Аляксандравіч Астапчык (, Мар’іна Горка — ) — беларускі вучоны ў галіне матэрыялазнаўства і фізікі металаў. Акадэмік АН Беларусі (1986), член-карэспандэнт (1984). Доктар тэхнічных навук (1980), прафесар (1984). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1986).
Біяграфія
Нарадзіўся 7 верасня 1935 года ў Мар’інай Горцы.
У 1960 годзе скончыў БДУ. З 1960 года ў Фізіка-тэхнічным інстытуце АН Беларусі, з 1982 года намеснік дырэктара гэтага інстытута, з 1983 — яго дырэктар. У 1984 годзе абраны членам-карэспандэнтам, у 1986 г. — акадэмікам АН БССР. Адначасова з 1987 г. акадэмік-сакратар аддзялення фізіка-тэхнічных праблем машынабудавання і энергетыкі АН БССР. Таксама з 1987 года галоўны рэдактар часопіса «Весці АН Беларусі. Серыя фізіка-тэхнічных навук».
Памёр 1 снежня 2015 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Дзейнасць
Аўтар навуковых прац па тэорыі і практыцы хуткаснай тэрмічнай апрацоўкі канструкцыйных сталей і сплаваў, тэхналогіях атрымання і апрацоўкі кампазіцыйных матэрыялаў, лазерным тэрмаўмацаванні матэрыялаў, лазернай мадыфікацыі паверхні, узаемадзеянні выпрамянення з рэчывам, лазерным сінтэзе.
На працягу шэрага гадоў браў удзел у даследаваннях па тэрмакінэтыцы структурных і фазавых ператварэнняў у металах і сплавах ва ўмовах высокіх і звышвысокіх хуткасцяў нагрэву. Працаваў над вызначэннем прычын высокай хуткасці звароту і рэкрышталізацыі пры хуткім нагрэве. Распрацоўваў разам з іншымі навукоўцамі інстытута асновы тэрмакінэтыкі рэкрышталізацыі, якія сталі базай для шырокага ўкаранення адпалу металаў са звышвысокімі хуткасцямі.
Вынікі гэтых даследаванняў адлюстраваны ў манаграфіях М. Н. Бадзякі, С. А. Астапчыка і Г. Б. Ярашэвіча «Тэрмакінэтыка рэкрышталізацыі» (1968), «Зваротапаліганізацыя» (1970), «Мартэнсітна-старэлыя сталі» (1976); М. Н. Бадзякі і С. А. Астапчыка «Электратэрмаапрацоўка сплаваў з адмысловымі ўласцівасцямі» (1977). С. А. Астапчык браў удзел у распрацоўцы метадаў лазернай мадыфікацыі паверхні, тэрмаўмацавання.
Граеўшчына
Грае́ўшчына (, Граевщина) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Лукомльскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1640 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Аўтарадыё
«Аўтарадыё» (105,1 Мінск FM) — першая незалежная радыёстанцыя ў незалежнай Беларусі, FM-станцыя, якая працавала ў Мінску на частаце 105,1 МГц з 7 жніўня 1992 года да 12 студзеня 2011 года, калі была ануляваная ліцэнзія.
Гісторыя
З пачатку 1990-х гадоў да 1 студзеня 1995 года «Аўтарадыё» вяшчала на частаце 67,7. Вяшчанне «Аўтарадыё» ў УКХ-дыяпазоне абумаўлялася адзінай на той момант даступнасцю дадзенага частотнага рэсурсу як для вяшчальнікаў, так і для карыстальнікаў. У 1995 годзе радыё закрылі. Вяртанне ў эфір заняло 4 гады. У 2001 годзе было запушчана паралельнае вяшчанне і на FM-частаце 105,1 МГц.
Радыёстанцыя ратыравала беларускую музыку, у прыватнасці такія гурты, як «N.R.M.», «Крамбамбуля», «Ляпіс Трубяцкі» і «Neuro Dubel», а таксама лідараў хіт-парадаў «Тузін Гітоў». Вядомымі вядучымі перадач на радыёстанцыі былі Алег Хаменка, Зміцер Вайцюшкевіч, Маша Яр і іншыя.
У верасні 2009 года Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь вынесла афіцыйнае папярэджанне «Аўтарадыё» за вяшчанне сумеснай з Еўрапейскім радыё для Беларусі перадачы «EuroZoom».
Спыненне дзейнасці
У перыяд агітацыйнай кампаніі па выбарах прэзідэнта Беларусі ў 2010 годзе радыё траслявала матэрыялы кандыдатаў у прэзідэнты Андрэя Саннікава і Уладзіміра Някляева. Падчас свайго выступу Саннікаў выказаўся, што «лёс краіны вырашаецца не на кухні, а на плошчы».
12 студзеня 2011 года рэдакцыяй «Аўтарадыё» атрымана прадпісанне РУП «БелГІЭ» Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь аб спыненні дзеяння дазволу на права выкарыстання радыёчастаснага спектру і забароне на эксплуатацыю радыёэлектронных сродкаў. Загад вынесены на падставе рашэння Рэспубліканскай камісіі па тэлебачанні і радыёвяшчанні 188/11 ад 11 студзеня 2011 года за подпісам старшыні камісіі Алега Праляскоўскага. Пастанова камісіі анулюе права «Аўтарадыё» на наземнае эфірнае радыёвяшчанне «ў сувязі з невыкананнем „Аўтарадыё“ творчай канцэпцыі і распаўсюджваннем у эфіры 16 снежня 2010 года інфармацыі, якая змяшчае публічныя заклікі да экстрэмісцкай дзейнасці». У сувязі з ануляваннем ліцэнзіі кіраўнік «Аўтарадыё» звяртаўся з пазовам у Вышэйшы гаспадарчы суд.
Журналіст Паўлюк Быкоўскі канстатаваў, што «Аўтарадыё» было пазбаўлена частот нібыта за прапаганду экстрэмізму, хоць перадвыбарная рэклама ўзгаднялася з Цэнтральнай выбарчай камісіяй. Суд першай інстанцыі падтрымаў пазіцыю «Аўтарадыё», але пазней справа была перагледжана. Па выніках перагляду Дзмітрый Аляксандраў, суддзя Вышэйшага гаспадарчага суда, які вынес рашэнне аб закрыцці радыёстанцыі, стаў суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спісу Еўрасаюза.
Частата «Аўтарадыё» 105,1 МГц, якая вызвалілася з прычыны пазбаўлення ліцэнзіі, была аддадзеная радыё «Сталіца», і дзяржаўная радыёстанцыя пачала на ёй вяшчанне 15 красавіка 2012 года.
Заснавальнік і галоўны рэдактар «Аўтарадыё» Юрый Базан памёр 24 верасня 2016 года.
Ацэнкі
Музычны крытык Зміцер Падбярэзскі нызываў радыёстанцыю найбольш любімаю сярод беларускіх FM-станцыяў.
Адлюстраванне ў культуры
У 2011 годзе гурт «N.R.M.» прэзентаваў новую песню «Аўтарадыё» ў падтрымку зачыненай радыёстанцыі.
Ганна Фенінгер
Ганна Фе́нінгер (Anna Fenninger, нар., Зальцбург, Аўстрыя) — аўстрыйская гарналыжніца, алімпійская чэмпіёнка зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года ў супергіганце і сярэбраны прызёр у гіганцкім слаламе, чэмпіёнка свету 2011 года ў суперкамбінацыі, пераможца этапаў Кубка свету. 4-разовая чэмпіёнка свету сярод юніёраў.
Спартыўная кар'ера
У 2006 годзе на чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Квебеку выйграла два золата (супергігант і камбінацыя) і адно срэбра (хуткасны спуск).
У 2008 годзе ў іспанскай Фармігале зноў заваявала 2 золата (камбінацыя і гіганцкі слалам) і адно срэбра (супергігант) юніёрскага чэмпіянату свету. На наступным чэмпіянаце свету сярод юніёраў 2009 года ў Гарміш-Партэнкірхене выйграла бронзу ў супергіганце. 7 узнагарод юніёрскіх чэмпіянатаў свету робяць Фенінгер адной з самых тытулаваных спартсменак у гісторыі гэтых турніраў.
У Кубку свету Фенінгер дэбютавала ў 2006 годзе, у студзені 2009 года ўпершыню трапіла ў тройку лепшых на этапе Кубка свету ў супергіганце. 28 снежня 2011 года атрымала сваю першую перамогу, выйграўшы гіганцкі слалам ў Ліенцэ. Лепшым дасягненнем Фенінгер у агульным заліку Кубка свету з'яўляецца трэцяе месца ў сезоне 2012 /13.
На Алімпіядзе 2010 у Ванкуверы стартавала ў трох дысцыплінах, ні разу не трапіўшы ў лік 15 лепшых: хуткасны спуск — 25-е месца, камбінацыя — 16-е месца, супергігант — 16-е месца.
На чэмпіянаце свету 2011 года ў Гарміш-Партэнкірхене выйграла золата ў суперкамбінацыі (пры гэтым на этапах Кубка свету да таго моманту Ганна ні разу не трапляла нават у тройку лепшых у гэтай дысцыпліне), а таксама срэбра ў камандзе. У 2013 годзе на чэмпіянаце свету ў Шладмінгу стала трэцяй у гіганцкім слаламе.
Выкарыстоўвае лыжы і чаравікі вытворчасці фірмы Head.
Перамогі на этапах Кубка свету (5)
На 29 снежня 2013 года
Еленка (прыток Беседзі)
Е́ленка — рака ў Хоцімскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 24 км. Плошча вадазбору 102 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Пачынаецца прыкладна за 2 км на поўнач ад вёскі Новы Пуць, вусце за 2 км на поўдзень ад аграгарадка Бярозкі. Рэчышча каналізаванае на працягу 6,7 км (ад вытоку да вёскі Чарняўка).
Каля ракі населеныя пункты Селішча, Чарняўка, Красная Зара, Бярозкі.
Авеліна
Авеліна (Avellino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 57068 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 876 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 83100. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Modestino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ілья Сіўцоў
Ілья Сіўцоў (нар., ) — беларускі музыкант, кампазітар.
Біяграфічны нарыс
Нарадзіўся Ілья Сіўцоў 30 верасня 1999 года ў Мінску. З 7 гадоў ён ужо вучыўся граць на фартэпіяна, хаця сам жадаў граць на скрыпцы. Усё сваё дзяцінства Ілья Сіўцоў хадзіў у музычную школу, якую скончыў у 14 гадоў. Як музыкант сам пазней адзначаў, ён сябе прымушаў туды хадзіць, не маючы ад гэтага ніякага завадальнення. Па сканчэнні музычнай школы Ілья Сіўцоў пачаў пісаць розныя песенкі ды імпразаваць на фартэпіяна, падчас чаго ён надумаў з гэтым звязаць сваё жыццё. У падлеткавым узросце Ілья Сіўцоў пачаўся самастойна вучыцца граць на гітары, бо яму заўсёды падабаўся яе тэмбр ды слухаць бацькаву гру на ёй. Вучыцца ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Ілья Сіўцоў дэбютаваў у 2016 годзе з міні-альбомам «Двадцать пятый день». 2017 год для музыканта быў вельмі плённым, у гэтым годзе ён выдаў 2 поўнафарматныя альбомы («Детские импровизации» і «мини​-​человек»), 1 міні-альбом («.») і 2 самотнікі («Поколений» і «Седые недели»).
Паводле моладзевага часопіса «34mag», Ілья Сіўцоў увайшоў у лік 12 музыкантаў новай хвалі, якіх не сорамна паказаць замежнікам.
Удзел
365 дней в году (2018, «Галантерея») — «Чайная вечеринка» (у якасці спевака)
Мікалай Алумяэ
Мікалай Алумяэ (Nikolai Alumäe;  — ) — эстонскі вучоны ў галіне механікі. Акадэмік АН Эстонскай ССР (1961). Віцэ-прэзідэнт АН Эстонскай ССР (1964—1977). Лаўрэат Навуковай прэміі Эстоніі.
Біяграфія
Скончыў Талінскі тэхнічны ўніверсітэт (1941). Вучань О. Мадзісана. Доктар тэхнічных навук (1951, тэма дысертацыі «Даследаванне танкасценных пругкіх абалонак у паслякрытычнай стадыі»). Дырэктар-заснавальнік Інстытута кібернетыкі АН ЭССР (1960—1969), старшы навуковы супрацоўнік і кансультант прамысловасці (1977—1987), з 1987 года — саветнік прэзідыума АН ЭССР.
Член Нацыянальнага камітэта СССР па тэарэтычнай і прыкладной механіцы. Пахаваны на Лясных могілках у Таліне.
Вуліца Ламаносава (Мінск)
Вуліца Ламаносава — вуліца ў Савецкім раёне горада Мінска. Названа ў гонар вучонага М. В. Ламаносава. Ідзе паралельна вул. Някрасава і злучае зав. Ламаносава і вул. Я. Коласа. На вуліцы Ламаносава знаходзяцца 5 дамоў, у тым ліку дзіцячы сад № 426 і паліклініка № 13.
Новы Свет (фільм, 2005)
Сюжэт
Падзеі адбываюцца ў Амерыцы XVII стагоддзя, у паселішчы Джэймстаўн. На працягу пяці тысяч гадоў Паўночная Амерыка была велізарным кантынентам, на якім пражывала вялікая колькасць народаў — прадстаўнікоў розных племянных культур. Яны здолелі знайсці агульную мову і жыць у гармоніі як з навакольным светам, так і паміж сабой. І толькі адно можа парушыць гэтую гармонію — няпрошаныя госці з невядомага ім свету.
Увесну 1607 года, пераадолеўшы акіян, на гэтыя землі высаджваюцца людзі, каб пачаць новае духоўнае, культурнае і заможнае жыццё. У труме аднаго з караблёў малады бунтар чакае прывядзення прысуду ў выкананне: на сушы яго павесяць за непадпарадкаванне ўладам. Сміт — сапраўдны ваяр, ветэран шматлікіх войнаў, герой, і гэтым разам удача не адварочваецца ад яго: капітан карабля праяўляе літасць і вызваляе яго. Капітан разумее, што для таго, каб выжыць на гэтай зямлі, такой новай, дзікай і невядомай цывілізаванаму свету і такой старажытнай, звыклай і святой для карэнных насельнікаў — каланістам спатрэбяцца якасці ўсіх людзей без выключэння… асабліва такіх людзей, як Сміт.
Казалінскі раён
Казалінскі раён — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кызылардзінскай вобласці Казахстана.
Раённы цэнтр — пасёлак Айтэке-Бі.
Страхавыя рэзервы
Страхавыя рэзервы — грашовыя сродкі страхавога фонду, якія страхоўшчык фарміруе са страхавых унёскаў (страхавой прэміі), якія плаціць страхавальнік паводле дагавора страхавання.
Страхавыя рэзервы прызначаны для забеспячэння выканання страхоўшчыкам і/або перастрахоўшчыкам абавязацельстваў па страхаванні і/або перастрахаванні. Сродкі страхавых рэзерваў выкарыстоўваюцца выключна для ажыццяўлення страхавых выплат. Палажэнне аб парадку фармавання і выкарыстання страхавых рэзерваў распрацоўвае страхавая кампанія з адпаведнасці з пастановамі органа страхавога нагляду, якім у Беларусі ёсць Міністэрства фінансаў. Страхоўшчык мае права інвеставаць і іншным чынам размяшчаць сродкі страхавых рэзерваў у парадку, вызначаным нарматыўным прававым актам органа дзяржаўнага страхавога нагляду.
Размяшчэнне сродкаў страхавых рэзерваў павінна ажыццяўляцца на ўмовах дыверсіфікаванні, зваротнасці, прыбытковасці і ліквіднасці.
Страхавыя рэзервы па страхаванні жыцця
Па страхаванні жыцця ствараюцца адмысловыя рэзервы, якія маюць назву матэматычныя рэзервы. Пры іх разліку выкарыстоўваюцца актуарныя разлікі.
Страхавыя кампаніі, якія спецыялізуюцца на асабістым страхаванні (на страхаванні жыцця) фарміруюць наступныя рэзервы:
Першыя два віды рэзерваў з'яўляюцца абавязковымі, астатнія фарміруюцца ў залежнасці ад умоў дгавораў страхавання жыцця і/або праграм страхавання.
Страхавыя рэзервы па страхаванні маёмасці
Страхавыя рэзервы (тэхнічныя рэзервы) па відам страхавання, якія не адносяцца да страхавання жыцця (г.зн. для страхавання маёмасці), падзяляюцца на :
Страхавая арганізацыя (страхоўшчык) мае права фармаваць фонд папераджальных (прэвентыўных) мерапрыемстваў для фінансавання мерапрыемстваў па папярэджанні наступу страхавых выпадкаў. У Беларусі фарміраванне папераджальных (прэвентыўных), а таксама гарантыйных фондаў страхоўшчыкам з'яўляецца абавязковым.