cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Герасімавіч Зубовіч
Біяграфія
У 1935—1938 гг. — На ленінградскіх прадпрыемствах: начальнік цэха, начальнік вытворчасці завода «Электрапрыбор» (1935—1937), дырэктар завода № 210 ім. Казіцкага (1937—1938).
У 1938—1939 гг. — Начальнік 5-га Галоўнага ўпраўлення Наркамата абароннай прамысловасці СССР,
ў 1939—1940 гг. — Начальнік 7-га Галоўнага ўпраўлення Наркамата авіяцыйнай прамысловасці СССР.
З 1940 у Наркамаце (Міністэрстве) электрапрамысловасці СССР:
Смятаніна
Смятаніна — тапонім.
Іван Герасімавіч Зубовіч
Біяграфія
У 1946—1947 гг. — Міністр прамысловасці сродкаў сувязі СССР.
У 1946—1949 гг. — Намеснік старшыні Камітэта № 2 (Спецыяльны Камітэт па рэактыўнай тэхніцы) пры СМ СССР.
У 1949—1953 гг. — Намеснік міністра ўзбраення СССР,
ў 1949—1951 гг. — Адначасова начальнік 7-га Галоўнага ўпраўлення. На пасадзе намесніка міністра арганізаваў перабудову значнай часткі радыётэхнічнай прамысловасці на распрацоўку і выпуск апаратуры для ракетнай тэхнікі, стаў ініцыятарам утварэння найбуйнейшых навукова-даследчых арганізацый.
У 1953—1956 гг. — Дырэктар ЦНДІ № 173 Міністэрства абароннай прамысловасці СССР.
Дыхнавіцкі сельсавет
Ды́хнавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Дыхнавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лічыцкага сельсавета.
Мешка I
Мешка І (922—945 — ) — князь палян з дынастыі Пястаў. Сын Земамысла і бацька Баляслава Храбрага.
Мешка I з'яўляецца першым гістарычным князем палян, які разглядаецца як фактычны творца польскай дзяржаўнасці. Працягваў палітыку свайго бацькі і дзеда, якія валадарылі на землях сучаснай Вялікай Польшчы. З дапамогай племянных саюзаў або ваеннай моцы падпарадкаваў Куявію, а таксама верагодна Усходняе Памор'е і Мазовію. Працяглую частку свайго жыцця вёў барацьбу за Заходняя Памор'е, у апошніх гадах жыцця распачаў вайну з чэхамі, як вынік здабыта Сілезія і Малая Польшча.
Правёў хрышчэнне свайго народу ў 966 г. па каталіцкаму абраду, такім чынам далучыў сваю краіну да заходнееўрапейскай культуры. На ўсіх далучаных тэрыторыях Мешка праводзіў рэформы, накіраваныя на стабілізацыю і ўзбагачэнне эканомікі.
Мешка І характарызуецца як спраўны палітык і таленавіты правадыр, які наладзіў дыпламатычныя сувязі спачатку з чэхамі, а потым са шведамі і немцамі.
Мешка памёр 25 мая 992 г. Верагодна быў пахаваны ў касцёле ў Познані. У рэальнасці прах першага ўладара Польшчы нідзе не знойдзены, таксама не вядома месца смерці.
Сям'я
Да шлюбу з Дубраўкай, у Мешка было 7 жонак, не вядома ці былі ад гэтых шлюбаў дзеці.
Ад шлюбу з Дубраўкай меў сына Баляслава і дачку Святаславу. Ад сваёй другой жонкі меў трох сыноў Мешка, Ламберта і Святаполка. Нашчадкам стальца стаў старэйшы з сыноў — Баляслаў.
Багуслаў Казімір Агінскі
Багуслаў Казімір Агінскі (каля  — ) — вялікалітоўскі вайсковы і дзяржаўны дзеяч. Маршалак земскі ковенскі (1701—1730), вялікі стольнік літоўскі (1704—1709). Староста бабінавіцкі (да 1687 — да 1693), дарсунішскі (да 1693—1730).
Біяграфія
Паходзіў са старэйшай княжацкай лініі роду Агінскіх, сын Шымана Караля і Тэадоры з Корсакаў. Брат Марцыяна Міхала. Як і іншыя князі Агінскія пісаўся «з Казельска».
Пясчанка (Шклоўскі раён)
Пясча́нка (, Песчанка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Багуслаў Казімір Агінскі
Біяграфія
Упершыню згадваецца ў чэрвені 1687 года як староста бабінавіцкі, з гэтым урадам згадваецца і ў 1691 годзе. Паводле Урускага, у 1693 годзе быў старостам дарсунішскім, у 1697 годзе з гэтым урадам падпісаў элекцыю каралём Аўгуста Моцнага. Невядома роля Багуслава Казіміра ў антысапяжанскім лагеры падчас грамадзянскай вайны ў Княстве, хаця, як і малодшы брат Марцыян Міхал, браў удзел у бітве пры Алькеніках (18.11.1700). У 1701 годзе атрымаў урад маршалка земскага ковенскага, які трымаў да смерці. У 1702 годзе меў панцырную харугву.
У наступныя гады шматкроць быў паслом ад Ковенскага павета. У тым ліку на Гродзенскім сейме ў 1718 годзе, на сейме 1724 года абраны у групу дэпутатаў для перамоваў з міністрамі замежных двароў да часу новага сейма. На сейме 1726 года абраны ў склад камісіі для перамоў з венскім дваром, а таксама прызначаны камісарам для рэвізіі ў Жамойці падаткаў — гіберны, чопавага, шэляжнага і пагалоўнага яўрэйскага. Пад канец жыцця меў з невядомай прычыны працяглае і цяжкае разбіральніцтва з Мікалаем Забелам, пазнейшым ковенскім маршалкам.
За жыццё не сабраў значных добраў. З 1701 года разам з братамі Марцыянам Міхалам і Аляксандрам, старостам усвяцкім, меў працяглае разбіральніцтва з Лаўрынам Юшынскім, падчашым падольскім, за маёнтак Лёзна ў Аршанскім павеце. Частка маёнтка ў 1699 годзе была застаўлена Марцыяну Міхалу яго мачахай Тэрэзай Вайнянкай-Ясянецкай, а большая частка ў 1700/1701 гадах была ў заставе Юшынскага, якога браты Агінскія, разам і паасобку, гвалтам выбілі з заставы ў красавіку 1701 года. Урэшце, у кастрычніку 1705 года, Лёзна перайшло ва ўладанне Багуслава Казіміра, калі мачаха Вайнянка-Ясянецкая аддала яму маёнтак за 10000 талераў. Аднак, пасля 1721 года большая частка Лёзна належала Марцыяну Міхалу, які, напэўна, заплаціў за яго Багуславу Казіміру.
У жніўні 1717 года, пасля смерці сына Караля, Багуслаў Казімір вымусіў нявестку Рахіль Тэрэзу з Выгоўскіх (узяла другі шлюб з Антоніем Казімірам Сапегам, старостам мерацкім), адмовіцца ад Дарсунішскага староства, перадаўшы яго свайму сыну Юзафу з каралеўскай згоды. У 1720 годзе Багуслаў Казімір скардзіўся, што валодае маёнткам Лаздуны, але «з усіх бакоў пакрыўджаны». Таксама меў спрэчку з Антоніем Казімірам Сапегам за Стравенікі.
Сям’я
Тройчы быў жанаты, з Палідорай Аўрорай з Урангеляў, Альжбетай Эсперыяшанкай і Ганнай Даротай з Уніхоўскіх (пам. 1736).
У шлюбе з Палідорай Аўрорай меў дачку Тэадору, напэўна, у шлюбе з Альжбетай — сына Караля (пам. да жніўня 1717). Таксама меў яшчэ адну дачку невядомую імем.
Лосева
Лосева — тапонім.
Камароўка (прыпыначны пункт)
Камаро́ўка (, Комаровка)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Камароўка; на лініі Брэст-Паўднёвы — Уладава, паміж прыпыначным пунктам Селяхі і станцыяй Уладава.
Поліс
По́ліс
Свята-Панцеляймонаўская царква
Свята-Панцеляймонаўская царква — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святога велікамучаніка Панцеляймона.
Раманіўка (Палескі раён)
Раманіўка (Романівка) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кутынак
Кутынак (Ку́тинок) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны.
Піляўсі
Піляўсі́ (, Пилевси) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Расійскі жаночы фашысцкі рух
Складалася з цэнтральнага кіраўніцтва і мясцовых арганізацый РЖФР. Цэнтральным кіраўніцтвам быў Кіроўны цэнтр РЖФР і яго органы, мясцовымі арганізацыямі — агмені, раёны і аддзелы РЖФР.
Расійскі Жаночы Фашысцкі Рух уваходзіў ва Усерасійскую фашысцкую партыю ў якасці аўтаномнай арганізацыі-секцыі, што працавала па нормах, выпрацаваных Кіроўным цэнтрам РЖФР і зацверджаных Кіраўніком УФП. Кіроўны цэнтр РЖФР засноўваўся на з'ездах УФП. Агульнае кіраўніцтва працай Руху прыналежала Кіраўніку УФП праз Кіроўны цэнтр РЖФР. Пастановы Кіроўнага цэнтра РЖФР прымалі сілу па цверджанні іх Кіраўніком УФП.
Мясцовыя арганізацыі РЖФР складаліся з фашыстак розных катэгорый спачувальнікаў, кандыдатак, сапраўдных членаў, членаў актыву, залічаных у адпаведную арганізацыю дырэктывай яе кіроўнага органа. Агменем звалася група фашыстак ад 2 да 5 чалавек, раёнам — група агменяў вызначанай тэрыторыі і аддзелам — група агменяў ці раёнаў вызначанай значнай тэрыторыі.
Расійскі Жаночы Фашысцкі Рух меў форму: белую блузу з чорнай спадніцай і чорным гальштукам-бантам, на левым рукаве насілася агульнапартыйная свастыка.
Зарэчча (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зарэчча абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Вёску з поўначы і захаду аточвае рака Стомяць, а на ўсходзе гэтая рака стварае невялікае возера.
IC 977
IC 977 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Актагай (Атыраўская вобласць)
Актагай — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Актагайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235634100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 864 чалавекі (439 мужчын і 425 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 965 чалавек (488 мужчын і 477 жанчын).
Валкы
Валкі ці Валкы (Валки) — горад у Харкаўскай вобласці Украіны. Плошча 13 км². Насельніцтва 9475 чал. (1 студзеня 2012).
Дзмітрый Дзмітрыевіч Зубовіч
Дзмітрый Дзмітрыевіч Зубовіч (, Бялевічы, Слуцкі раён, Мінская вобласць — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1967).
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе Ваенна-гаспадарчую акадэмію, у 1948 годзе Акадэмію Генштаба. У Чырвонай арміі з 1931 года. У Вялікую Айчынную вайну на Карэльскім фронце: памочнік і намеснік начальніка аддзела ў штабе тылу фронту, намеснік камандзіра дывізіі і корпуса па тыле. Да 1968 года ў Савецкай Арміі.
Восава
Назву Во́сава маюць:
Кухчэ
Кухчэ (Кухче́) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны.
Іслам у Беларусі
Іслам у Беларусі быў першапачаткова прыўнесены татарамі-ліпкамі ў XIV—XVI стагоддзях, у цяперашні час мусульманская суполка краіны таксама ўключае мусульманскіх імігрантаў. Па дадзеных перапісу насельніцтва 2009 года, іслам у краіне вызнаюць каля 30 000 чалавек.
Гісторыя
Перыяд першапачатковага распаўсюджвання ісламу на тэрыторыі сучаснай Беларусі прыпадае на XIV—XVI стагоддзі. Працэс быў заахвочаны некалькімі князямі Вялікага княства Літоўскага, якія запрасілі татар-мусульман з Крыма і Залатой Арды для нясення службы па ахове дзяржаўных межаў. Ужо ў XIV стагоддзі татары пераходзілі да больш «аселых» заняткаў. Да канца XVI стагоддзя больш чым 100 000 татараў пасяліліся на тэрыторыі сучасных Беларусі і Літвы, у іх лік уваходзілі як наёмныя ахоўнікі, так і добраахвотныя імігранты, а таксама і ваеннапалонныя татары.
Татары вызнаюць іслам суніцкага толку. Міжэтнічныя шлюбы з беларусамі, палякамі, літоўцамі і рускімі звычайныя, але не прывялі да поўнай асіміляцыі.
Татары, якія паходзяць з розных этнічных груп, страцілі сваю родную мову і перайшлі, галоўным чынам, на беларускую, польскую і рускую. Аднак, у рэлігійнай практыцы ўжываецца арабская мова.
Сучасная сітуацыя
У 1994 г. адбыўся першы ўсебеларускі кангрэс мусульман. У выніку было заснавана мусульманская рэлігійная супольнасць Рэспублікі Беларусь, якое да 2005 г. ўзначальваў доктар Ісмаіл Александровіч (нар. у 1929 г.), а з 2005 года — Абу-Бекір Шабановіч (нар. у 1939 г.)
У 1997 г. у краіне дзейнічала 23 мусульманскіх суполкі, уключаючы 19 у заходніх абласцях Беларусі. Да сярэдзіны 2002 г. ў Беларусі налічвалася 27 мусульманскіх суполак.
У 2007 г. ў Беларусі было ўжо 30 зарэгістраваных мусульманскіх рэлігійных арганізацый.
Мячэці
Першыя мячэці з’явіліся на тэрыторыі Беларусі на працягу XIV—XV стагоддзяў. У XIX стагоддзі была пабудавана мячэць у горадзе Іўе, якая лічыцца помнікам беларускай драўлянай архітэктуры.
У 1994 г. была адкрыта мячэць у Слоніме, а ў 1996 г. — у Смілавічах. У ліпені 1997 г. ў памяць аб 600-й гадавіне з’яўлення татараў у Беларусі адбылася цырымонія адкрыцця мячэці ў Наваградку. У 1997 г. быў закладзены падмурак для будучай Саборнай мячэці ў Мінску. Да лістапада 2016 г. мінская Саборная мячэць была пабудавана. Урачыстая цырымонія яе адкрыцця адбылася 11 лістапада 2016 г. .
Мячэць у сталіцы Беларусі была і раней, яна размяшчалася каля цяперашняй гасцініцы «Юбілейная», аднак у 1962 г., у часы ваяўнічага атэізму, была разбурана.
Сёння ў Беларусі маецца 7 дзеючых мячэцей. Акрамя Іўя, Слоніма, Смілавіч, Навагрудка і Мінска, мячэці таксама маюць Клецк Мінскай вобласці і Відзы Віцебскай вобласці.
Корбах
Корбах (Korbach) — горад у Германіі, раённы цэнтр, Ганзейскі горад, размешчаны ў зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Уваходзіць у склад раёна Вальдэк-Франкенберг. Насельніцтва складае 24 331 чалавек (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 123,98 км². Афіцыйны код 06 6 35 015.
Беларускі народны камітэт
Беларускі народны камітэт — каардынацыйны орган беларускіх палітычных, грамадскіх і прафесійных арганізацый.
Дзейнічаў у 1915—1918 гг. на тэрыторыі Беларусі, акупаванай Германіяй. Створаны ў Вільні. У БНК уваходзілі прадстаўнікі Беларускай сацыял-дэмакратычнай работніцкай групы, Віленскага камітэта Беларускай сацыялістычнай грамады, Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны і інш. Узначальваў БНК А. Луцкевіч. Напачатку БНК прытрымліваўся канцэпцыі Канфедэрацыі ВКЛ. Пазней выказваўся за ўтварэнне Беларуска-Літоўскай дзяржавы з унутраным размежаваннем аўтаномных беларускіх і літоўскіх зямель. У чэрвені 1916 выпрацаваў ідэю Злучаных Штатаў ад Балтыйскага да Чорнага мораў. Гэту канцэпцыю БНК прадставіў Лазанскай канферэнцыі народаў Расіі (1916). БНК удзельнічаў у правядзенні Беларускай канферэнцыі 1918 у Вільні. На ёй была выбрана Віленская беларуская рада, якой БНК здаў свае паўнамоцтвы.
Астранамічны спадарожнік
Астранамічны спадарожнік — касмічны апарат, сканструяваны для правядзення астранамічных назіранняў з космасу. Патрэбнасць у такім відзе абсерваторый узнікла з-за таго, што зямная атмасфера затрымлівае гама-, рэнтгенаўскае і ўльтрафіялетавае выпраменьванне касмічных аб’ектаў, а таксама большую частку інфрачырвонага выпраменьвання.
Касмічныя тэлескопы абсталёўваюць прыладамі для збору і факусіроўкі выпраменьвання, а таксама сістэмамі пераўтварэння і перадачы даных, сістэмай арыентацыі, часам рухальнымі сістэмамі.
Лакныця (Зарычнэнскі раён)
Лакныця (Локни́ця) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны.
Латышкі (Полацкі раён)
Латышкі́ (, Латышки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Фарынаўскага сельсавета.
Аул Бала Араза
Аул Бала Араза — аул у Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Актагайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235634200.
Красятычы
Красятычы (Крася́тичі) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Красятыцкага пасялковага савета. З 10 ліпеня 1996 года цэнтр Палескага раёна.
Знаходзіцца за 105 км ад Кіева, за 25 ад чыгуначнай станцыі Вільча.
Пётр Мікалаевіч Яфрэмаў
Пётр Мікалаевіч Яфрэмаў (1925—1976) — сяржант РСЧА, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Пётр Яфрэмаў нарадзіўся 12 красавіка 1925 года ў вёсцы Міхайлаўка (цяпер — Міхайлаўскае Міхайлаўскага раёна Алтайскага края). З 1930 года разам з сям’ёй жыў у Томску. У 1940 годзе скончыў сем класаў школы, у 1943 годзе — тры курса Томскага лесатэхнікума. У сакавіку 1943 года Яфрэмаў быў прызваны на службу ў РСЧА. Вучыўся ў Белацаркоўскім пяхотным вучылішчы, аднак не скончыў яго і быў у складзе курсанцкага батальёна накіраваны на фронт. Са жніўня 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Цэнтральным, 2-м Беларускім, Беларускім, 1-м Беларускім франтах. Да верасня 1943 года гвардыі чырвонаармеец Пётр Яфрэмаў быў разведчыкам ўзвода коннай разведкі 215-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
Указам Прэзідыума ВС СССР ад 15 студзеня 1944 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і ў баях на плацдарме», чырвонаармеец Пётр Яфрэмаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2953.
У далейшым Яфрэмаў удзельнічаў у вызваленні Беларускай ССР і Польшчы. У 1944 годзе ў адным з баёў быў паранены і кантужаны. У кастрычніку 1944 года па хваробе ў званні гвардыі сяржанта Яфрэмаў быў звольнены ў запас. Жыў у Томску. Знаходзіўся на камсамольскіх пасадах, з 1949 года працаваў у лесапрамысловай галіне, слесарам, майстрам на заводзе. Памёр 4 снежня 1976 года, пахаваны на томскіх могілках Бакцін.
Захараўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Захараўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
Пётр Мікалаевіч Яфрэмаў
Біяграфія
Быў таксама узнагароджаны шэрагам медалёў.
Любынь
Любынь (Люби́нь) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны.
Захараўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. На захадзе вёски працякае рака Мілоўня.
Каменны арол
Каменны арол, або Курган Каменнага арла — археалагічны помнік у акрузе Патнэм, штат Джорджыя. Курган размешчаны паблізу Шашы 441 паміж гарадамі Медысан і Ітантан.
Уяўляе сабой фігурны курган у выглядзе каменнага сілуэту птушкі з вялікай дзюбай і веерападобным хвастом (назва «арол» — умоўная), выкладзеную з буйных абломкаў кварцыту. Фігура ўключана ў Нацыянальны рэестр гістарычных месцаў ЗША. Памер складае 37 метраў ад галавы да хваста і 31 метр паміж кончыкамі крылаў. Галава птушкі накіравана на поўдзень. Вышыня кучы камянёў у месцы грудзей птушкі складае ад 2,5 да 3 метраў, а іншыя часткі — ніжэй. Археолагі выявілі пры абследаванні «арла» немясцовую гліну, што кажа аб тым, што матэрыял для будаўніцтва дастаўлялі здалёк.
Датаванне з’яўляецца спрэчным, ад 1000 г. да н. э. да 1000 г. н. э. Будаўнікамі кургана маглі быць індзейцы культур Адэна або Хоўпвел ляснога перыяду.
На ўсход ад ракі Місісіпі выяўлена ўсяго два падобных птушкападобных кургана — Каменны арол і яшчэ адзін, вядомы як Каменны ястраб (які захаваўся значна горш), прыкладна ў 50 км на паўднёвы ўсход ад Каменнага арла. (33.34488°N, -83.17503°W)
Археолагі таксама выявілі ў кургане сляды чалавечай крэмацыі і камень для прашчы.
Непасрэдны доступ да кургана забаронены, мясцовасць абгароджаная высокім сеткаватым плотам, праз які наведвальнікі могуць аглядаць курган. За агляд грошы не спаганяюцца.
Камарова (прыпыначны пункт)
Камаро́ва (, Комарово)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Камарова; на лініі Орша-Цэнтральная — Лепель, паміж станцыяй Лемніца і прыпыначным пунктам Ціміразева.
Карпен’я
Карпенья (Carpegna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 1683 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 61021. Тэлефонны код — 0722.
IC 978
IC 978 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карпен’я
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сісенева
Сісе́нева (, Сисенево) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Ваўчанск (Харкаўская вобласць)
Ваўча́нск (Вовчанськ) — горад у Харкаўскай вобласці Украіны. Плошча 70 км². Насельніцтва 17 942 чал. (2020).
Кеплер (тэлескоп)
«Кеплер» — астранамічны спадарожнік НАСА, абсталяваны звышадчувальным фатометрам, спецыяльна прызначаны для пошуку экзапланет (планет па-за Сонечнай сістэмы — каля іншых зорак), падобных да Зямлі. Гэта першы касмічны апарат, створаны з такой мэтай. Ён названы ў гонар нямецкага матэматыка і астранома, які адкрыў законы руху планет. Абсерваторыя магла адначасова назіраць звыш 100 тыс. зорак. Наяўнасць планеты ў зоркі вызначаецца па перыядычных зменах яркасці апошняй, якія выклікаюцца транзітамі — праходжаннямі планеты перад зоркай.
Запуск адбыўся 6 сакавіка 2009 года ў 22:49 па часе Усходняга ўзбярэжжа ЗША. Будаўніцтвам і пачатковай аперацыяй кіравала «Лабараторыя рэактыўнага руху» НАСА, а першасны падрадчык, «Ball Aerospace», быў адказным за распрацоўку сістэм палёту «Кеплера». Са снежня 2009 года адказнасць за кіраванне місіяй лягла на Даследчы цэнтр Эймса, які таксама здзяйсняе асноўны аналіз навуковых даных ад тэлескопа.
Асноўная праграма была разлічана на 3,5 гады. 12 мая 2013 года тэлескоп «Кеплер» выйшаў са строю ; арбітальная абсерваторыя страціла арыентацыю ў прасторы, бартавы камп'ютар перайшоў у «бяспечны рэжым» (чакальны рэжым). Хоць пасля выхаду са строю махавікоў дакладная арыентацыя апарата стала немагчымай, аналіз даных будзе працягвацца яшчэ некалькі гадоў.
За тры гады працы тэлескопам «Кеплер» былі зроблены важныя і нават сенсацыйныя адкрыцці, напрыклад, былі выяўлены планеты памерам з Зямлю і менш. Да пачатку 2014 года ім было адкрыта звыш 3500 кандыдатаў у планеты, з якіх 246 апынуліся пацверджаны рознымі навуковымі групамі даследчыкаў.
Мэта місіі
Навуковая мэтай тэлескопа «Кеплер» з'яўляецца даследванне структуры і разнастайнасці планетарных сістэм. Для гэтага, разглядаючы мноства зорак, неабходна дасягнуць некалькіх мэт:
«Кеплер» зусім не падобны да «Хабла». Запушчаны на нізкую калязямную арбіту «Хабл» неаднаразова рамантавалі, і па камандзе з цэнтра «Хабл» можна паварочваць у любы бок. «Кеплер» абарачаецца вакол Сонца і накіраваны на пэўны ўчастак неба — уздоўж датычнай да нашага рукава галактыкі, у кірунку да яе цэнтра. Тэлескоп бесперапынна адсочвае гэты ўчастак, знаходзячы экзапланеты па зменах інтэнсіўнасці зоркі.
Паліскэ (Кіеўская вобласць)
Палескае ці Палі́скэ (Поліське) — былы пасёлак гарадскога тыпу Кіеўскай вобласці Украіны. Быў цэнтрам Палескага раёна з 7 сакавіка 1923 па 17 лістапада 1993 года.
Замкі
Замкі́ (, Замки) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Пратасаўшчына (Шчучынскі раён)
Прата́саўшчына (, Протасовщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 26 кастрычніка 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дэмбраўскага сельсавета.
Канстанцінаўскі палац
Канстанцінаўскі палац (Вялікі Стрэльнінскі палац) (Константиновский дворец) — помнік архітэктуры XVIII стагоддзя, які фарміруе палацава-паркавы ансамбль у Стрэльні, з 2003 года — Дзяржаўны комплекс «Палац кангрэсаў». Комплекс знаходзіцца на паўднёвым беразе Фінскага заліва, на рэках Стрэлка і Кікенка, уздоўж Пецяргофскай дарогі, за 19 км ад цэнтра Санкт-Пецярбурга. Знаходзіцца ў ведамасным падпарадкаванні.
Дзяржаўны комплекс «Палац кангрэсаў»
У 2000 годзе палац з навакольнымі землямі плошчай больш за 140 гектараў быў перададзены на баланс Упраўлення справамі Прэзідэнта і пачаліся маштабныя будаўніча-аднаўленчыя работы. Па старадаўніх чарцяжах былі адноўлены фасады і інтэр’еры палаца, парк, сістэма каналаў. Асноўны ўпор у праекце рэканструкцыі быў зроблены на забеспячэнне дзяржаўных прыёмаў. Гідратэхнікі паглыбілі рэчышча вадаёмаў для прыёму яхт і рачных судоў. Былі збудаваныя масты і фантаны, якія існавалі раней толькі ў праектах. Тры масты былі зробленыя разваднымі. У парку зроблены задуманыя яшчэ Пятром I фантаны. Недалёка ад палаца на беразе Фінскага заліва пабудавана «консульская вёска» — 20 двухпавярховых катэджаў. Збудаваны пяцізоркавая гасцініца «Балтыйская зорка», стылізаваная пад старадаўнюю рускую сядзібу. Будынак былога яхт-клуба рэканструяваны пад прэс-цэнтр і аснашчаны спадарожнікавымі сродкамі сувязі. У былых царскіх стайнях размясціўся адміністрацыйны корпус «Палаца кангрэсаў».
Адкрыццё адноўленай палаца адбылася 30-31 мая 2003 года.
У ліпені 2006 года ў «Палацы Кангрэсаў» праходзіў «вялікай васьмёркі», а 5-6 верасня 2013 года тут прайшоў саміт G20.
Lasiommata petropolitana
Lasiommata petropolitana — від дзённых матылькоў з падсямейства аксамітніц.
Відавы эпітэт petropolitana азначае «жыхарка Петраграда».
Апісанне
У самца даўжыня пярэдняга крыла 19-25 мм. Пярэдняе крыло зверху бура-карычневае, з буйной вочкавай плямай на жаўтлява-вохрыстым полі ў вяршыні; часам побач з гэтай плямай размяшчаюцца 1-2 дробных дадатковых вочка. Андраканіяльнае поле слаба вылучаецца на цёмным полі крыла. Уздоўж вонкавага краю крыла ў некаторых асобнікаў размяшчаецца некалькі недакладных, слаба кантрасных з фонам іржава-карычневых плям. Задняе крыло зверху карычнева-бурае, з 3-4 вочкавымі плямамі ў карычневай аблямоўцы і тонкай, ламанай цёмнай постдыскальнай лініяй, якая ідзе папярок жылак; такія ж цёмныя лініі можна разгледзець у дыскальнай вобласці пярэдняга крыла зверху. На ніжняй паверхні пярэдняга крыла вочкавая пляма аблямавана белавата-жоўтым полем, ніжняя паверхня задняга крыла шэра-карычневая, з поўным шэрагам дробных вочкавых плям па краі, акружаных тонкімі канцэнтрычнымі кольцамі; адна з папярочных паламаных ліній, якія ўтвараюць малюнак, выказана слабей астатніх.
Даўжыня пярэдняга крыла ў самкі 19—23 мм. Крылы зверху карычнева-бурыя, з шырокімі вохрыста-жоўтымі плямамі, на якіх размешчаны выразныя, цэнтрыраваныя белым вочкі. Перасякаюць крылы цёмныя лініі, выяўленыя мацней, чым у самца. Знізу малюнак як у самца, але святлей і кантрасней.
Апісана з наваколляў Санкт-Пецярбурга.
Распаўсюджанне
Паўночная Еўропа (горы Фенаскандыі), горныя масівы Сярэдняй і Паўднёвай Еўропы (адсутнічае на Пірэнейскім і Апенінскім паўвастравах і на Брытанскіх астравах), поўнач еўрапейскай часткі Расіі, цэнтр еўрапейскай часткі Расіі, Беларусь, Прыбалтыка, поўдзень еўрапейскай часткі Расіі, паўночны ўсход, поўдзень і паўднёвы захад Украіны, Малдова, Урал, Сібір (уключаючы Ахоцкае ўзбярэжжа, Сахалін), Далёкі Усход (на ўсход да Прыамур'я), Паўночная Турцыя, суседнія горныя краіны, уключаючы Манголію, высакагорнае плато Усходняй Манчжурыя.
На Каўказе вядомая з паўночнага схілу Галоўнага хрыбта, з ваколіц Баржомі і Артвіна.
Месцапражыванні
На Каўказе насяляе хвойныя і мяшаныя лясы перадгор'яў і гор.
У Падмаскоўі асноўнымі месцамі пасялення з'яўляюцца сухія светлыя сасновыя бары з развітым травяным ярусам. Матылі аддаюць перавагу трымацца на палянах, прагаліну, лясных дарогах, лётаюць над самай зямлёй, часта сядаючы на зямлю або на аснаванні ствалоў хвой. Добра маскіруюцца пад агульны фон. Далёка на адкрытыя месцы не вылятаюць.
Экалогія
Від занесены ў Чырвоную кнігу Маскоўскай вобласці. Для жыццёвай папуляцыі віду неабходныя буйныя лясныя масівы. Пералёт у іншыя лясныя масівы абцяжараны, паколькі матылёк далёка на адкрытыя месцы не залятае.
Развіццё
Развіваецца ў адным пакаленні, на поўдні ў двух. Яйкі шарападобныя, з няяснымі рабрынкамі, ружавата-белыя або бледна-зялёныя; адкладаюцца па адным на кармавых раслінах.
Вусень зялёны, з тонкай цёмна-зялёнай палоскай уздоўж спіны, выразнай толькі ў задняй часткі цела, і двума бялёса-жоўтымі падоўжнымі лініямі на кожным баку.
Кукалка зялёная, аднакаляровая. Яна звычайна падвешаная на сцябле, траве, паміж камянямі. Зімуе кукалка або вусень. Лёт матылькоў у канцы мая — пачатку ліпеня, другое пакаленне — жнівень.
Кармавыя расліны вусеняў: метлюжковыя, у тым ліку канарэечнік, Calamagrostis purpurea, Elymus caninus, метлюжок.
Буда Ваўчкіўска
Буда Ваўчкіўска (Бу́да Вовчківська) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Серпухаў
Се́рпухаў (Се́рпухов) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Серпухаўскага раёна Маскоўскай вобласці. Вылучаны ў самастойную адміністрацыйна-гаспадарчую адзінку з непасрэдным падпарадкаваннем выканкаму абласнога Савета 14 верасня 1939 года. Цяпер — муніцыпальнае ўтварэнне «Гарадская акруга Серпухаў».
Назва
Назва паселішча ад назвы рэчкі Сярпеі, ля ўтоку якой у Нару (прыток Акі) на высокім рагу паўстала паселішча. Назва Сярпея (таксама Сярпейка ) балцкага паходжання.
Найбліжэйшыя адпаведнікі — рачныя назвы Сярпея (прыток Угры на Павоччы), Сярпейка (< Сярпея, прыток сожскай Проні). Адпачатная іх назоўная форма — *Sirpeja.
Корань Sirp- звязаны з літоўскім sirpti «спець; чырванець». Далей да індаеўрапейскага *ser- «чырвоны, чырванаваты», ад якога і назва дзвінскай ракі Сярцея (< sartas «чырванаваты»). Адценнем вады матываваныя і назвы тыпу Зэльва, Золва (< žalvas «зеленаваты»).
У назве Сярпея балцкі гідранімічны пашыральнік -ej-, як у водных назвах Асвея, Мярэя, Вярэя. Пашыральнік -ej- выкарыстоўваецца ў літоўскім слова- і назваўтварэнні (tekėti «цекці» — tekėja «цячэнне»). Блізкія пашыральнікі -ij-, -uj- у водных назвах тыпу Ілія, Бабруя.
Назва ракі Сярпея значыла «Чырванаватая (рака)» і адлюстроўвала адценне рачной вады.
Серпухаў у складзе шэрагу гарадоў з назвамі балцкага гідранімічнага паходжання, што дугой атачаюць Маскву з заходняга боку (Валакаламск, Руза, Мажайск, Нара-Фамінск, Вярэя).
Агульныя звесткі
Насельніцтва — 123,1 тыс. чалавек (2010). Плошча горада складае 37,5 км². Горад з’яўляецца цэнтрам Серпухаўскай гарадской агламерацыі насельніцтвам звыш 260 тысяч жыхароў.
Горад размешчаны на рацэ Нара пры яе ўпадзенні ў Аку, за 99 км ад Масквы. Прыстань на рацэ Ака.
Млын (Зарычнэнскі раён)
Млын (Млин) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лакныцкай вясковай абшчыны.
Зацішына (Пачынкаўскі раён)
Зацішына (Затишино) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Зацішына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Вера-Майснер (раён)
Вера-Майснер (ням. Werra-Meißner-Kreis) — раён у Германіі. Цэнтр раёна - горад Эшвегэ. Раён уваходзіць у зямлю Гесен. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Займае плошчу 1025 кв. км. Насельніцтва 104,3 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 102 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 06 6 36.
Раён падзяляецца на 16 абшчын.
Белагаловы арлан
Белагаловы арлан (Haliaeetus leucocephalus) — драпежная птушка з атраду сокалападобных (Falconiformes), сямейства ястрабіных (Accipitridae).
Апісанне
Белагаловы арлан з'яўляецца самай вялікай драпежнай птушкай Паўднёвай Амерыкі. Даўжыня цела белагаловага арлана — ад 70 да 90 сантыметраў, размах крылаў — ад 180 да 230 сантымэтраў, маса — ад 2,5 да 6,3 кілаграма. Па прапорцыях і афарбоўцы пер'я белагаловы арлан вельмі падобны да арлана-белахвоста (Haliaeetus albicilla), але ў параўнанні з апошнім мае больш кантрастную афарбоўку.
Пашырэнне
Раней белагаловы арлан быў распаўсюджаны на ўсёй матэрыковай частцы Паўднёвай Амерыкі.
Цэнтральнабеларускі масіў
Паверхня крышталічнага фундамента ў цэнтральнай і ўсходняй частках прыўзнята на Бабаўнянскім выступе, на паўночных і заходніх схілах апушчана да -200 м. Цэнтральнабеларускі масіў уяўляе сабой сістэму блокавых падняццяў. У яго межах выдзяляецца шэраг больш дробных структур (Зэльвенска-Іўеўскі вал, Слонімскі купал, Мастоўскае падняцце і інш.).
Платформавы чахол складзены з фрагментаў валынскай і валдайскай серый венду, якія залягаюць пераважна на паўночных і паўднёвых схілах і ў паніжэннях паміж адносна прыўзнятымі блокамі ў цэнтральнай частцы, а таксама з мелавых, палеагенавых, неагенавых і антрапагенавых адкладаў. На ўсходзе ў ніжняй частцы чахла захаваліся фрагменты палескай серыі сярэдне-верхняга рыфею. Мелавыя і антрапагенавыя адклады залягаюць суцэльным покрывам. У цэнтральнай і заходняй частцы (Мастоўска-Дзятлаўскі блок) фундамент перакрываецца мелавымі адкладамі, у найбольш прыўзнятай усходняй частцы (Бабаўнянскі выступ) і месцамі ў цэнтральнай — антрапагенавымі.
Паводле часу фарміравання Цэнтральнабеларускі масіў як частка Беларускай антэклізы, — структура найбольш старажытнага вендскага залажэння. Як самастойны выступ у складзе Балтыйскага шчыта яна існавала ў валынскі час. На каледонскім этапе ў сувязі з прагінаннем Балтыйскай сінеклізы, Падляска-Брэсцкай упадзіны і Мазавецка-Люблінскага прагіну Цэнтральнабеларускі масіў канчаткова адасобіўся і ўтварыў ядро Беларускай антэклізы.
Шыман Караль Агінскі
Шыман Караль Агінскі (каля  — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і вайсковы дзеяч. Падкаморы віцебскі (з 1654), вялікі мечнік літоўскі (1679—1687), ваявода мсціслаўскі (1687—1688).
Біяграфія
Са старэйшай княжацкай лініі роду Агінскіх, сын Самуэля Льва і Соф’і з Білевічаў.
У 1641—1655 гадах навучаўся ва ўніверсітэце Франекера ў Галандыі, дзе на лацінскай мове выдаў кнігу пра паводзіны пры двары. У Галандыі ж ажаніўся з Т. Стаакман, якая неўзабаве па прыездзе ў Літву пакінула яго і вярнулася дадому.
У 1654 годзе атрымаў урад падкаморага віцебскага. Пасля захопу 22 лістапада 1654 года Віцебска расійскім ваяводам Шарамецьевым, разам з бацькам пераехаў у Вільню. У 1660 годзе далучыўся да войска вялікага гетмана літоўскага Вінцэнта Гансеўскага. У 1660—1663 гадах як паручнік удзельнічаў у вайсковых аперацыях. Пасля вяртання паводле Андрусаўскага перамір’я Віцебска ў склад Рэчы Паспалітай, застаўся на ўрадзе падкаморага.
Валодаў Еўем і Лёзнам. У 1690 годзе атрымаў спадчыну стрыечнага брата Марцыяна Аляксандра.
У шлюбе з Тэадорай Корсак меў сыноў Багуслава Казіміра, Марцыяна Міхала і 2 дачок. У шлюбе з Тэрэзай Войнай-Ясянецкай — сына Аляксандра.
Сябар Віленскага праваслаўнага Святадухаўскага брацтва. У 1680 годзе перайшоў у каталіцтва. Быў фундатарам Віленскага касцёла кармелітаў босых, дзе і пахаваны.
IC 979
IC 979 — галактыка тыпу SBab у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кенарыс
Кенарыс — аул у Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Актагайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235634300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 62 чалавекі (30 мужчын і 32 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражывалі 57 чалавек (32 мужчыны і 25 жанчын).
Ондржэй Моравец
О́ндржэй Мо́равец (Ondřej Moravec; нар., Усці-над-Орліцы, Чэхаславакія) — чэшскі біятланіст, срэбны прызёр Алімпійскіх Гульняў у Сочы ў гонцы праследавання і бронзавы прызёр у мас-старце, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2013 у змяшанай эстафеце і неаднаразовы прызёр этапаў Кубка свету.
Спартыўная кар'ера
У сезоне 2002—2003 дэбютаваў у Кубку свету. У сезоне 2004—2005 упершыню ў кар'еры набраў кубкавыя ачкі, заняўшы 29-е месца ў спрынце. У далейшым выступаў вельмі нестабільна, шмат у чым з-за дрэннай стральбы. Найвышэйшым дасягненнем Мораўца стала 1-е месца ў мас-старце на этапе Кубка свету ў Халменколене ў 2013 годзе.
Сярод іншых дасягненняў Ондржэя можна адзначыць яго вынікі ў летнім біятлоне: ён заваяваў «срэбра» ў складзе эстафетнай каманды і стаў трэцім у гонцы пераследу на чэмпіянаце свету па летнім біятлоне 2006 года ва Уфе.
Стары Аскол
Стары Аскол (Старый Оскол) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Старааскольскага раёна Белгародскай вобласці з 1954 года. Горад воінскай славы.
Прудцы (Шчучынскі раён)
Прудцы́ (, Прудцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Стары Аскол
Размешчаны на беразе ракі Аскол, яе прытокаў Асколец, Убля, Кацёл, Атаманскага ручая, за 153 км на паўночны ўсход ад Белгарада, непадалёк ад мяжы з Курскай вобласцю. Суседнічае з горадам Губкін. Насельніцтва адміністрацыйнага цэнтра (па выніках Усерасійскага перапісу насельніцтва 2010 года) — 221 163 чалавекі, а насельніцтва гарадской акругі 250 000 чалавек.
Андрэ-П’ер Жыньяк
Андрэ-П’ер Жыньяк (André-Pierre Gignac; нар., Марціг, Францыя) — французскі футбаліст, нападнік мексіканскага клуба «Тыгрэс УАНЛ». Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2009—2016). Жыньяк мае стрыечных братоў футбалістаў Жака Абарданадо і Яана Мало.
«Тулуза»
25 чэрвеня 2007 года Жыньяк падпісаў чатырохгадовы кантракт з клубам «Тулуза», які заплаціў за трансфер форварда 4,5 млн еўра. «Тулуза» здолела выйграць барацьбу за іграка ў клуба «Ліль», з якім Андрэ-П’ер нават падпісаў папярэдні кантракт, прапанаваўшы заробак у два разы вышэй, чым прапаноўваў «Ліль».
«Алімпік» Марсель
24 жніўня 2010 года ігрок падпісаў чатырохгадовы кантракт з марсельскім «Алімпікам» з заработнай платай у 60 тысяч фунтаў стэрлінгаў у тыдзень. Сума трансферу склала 18 млн еўра. 29 жніўня 2010 года ігрок дэбютаваў за марсельцаў у выязным матчы супраць «Бардо», замяніўшы на 75-й хвіліне Брандана. Праз два месяцы пасля пераезду ў Марсель Жыньяк забіў свой першы гол за клуб у матчы супраць «Сент-Эцьена», які скончыўся з лікам 1:1. 3 лістапада 2010 года Жыньяк аформіў хет-трык у пераможным матчы Лігі чэмпіёнаў супраць славацкай «Жыліны» з лікам 7:0.
«Тыгрэс УАНЛ»
18 чэрвеня 2015 года было абвешчана аб пераходзе Жыньяка ў мексіканскі клуб «Тыгрэс УАНЛ». У 2015 годзе дапамог клубу выйсці ў фінал Кубка Лібертадорэс, а таксама стаць чэмпіёнам Апертуры 2015.
Дасягненні
Алімпік Марсель: Тыгрэс УАНЛ:
Асабістае жыццё
Жыньяк, які мае акрамя алжырскіх, яшчэ і цыганскія карані, жанаты на цыганцы, мае сына, якога таксама клічуць Андрэ-П’ер.
Белішкі
Бе́лішкі (, Белишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Аранжавы карлік
Аранжавы карлік — зорка галоўнай паслядоўнасці спектральнага класа K і класа свяцільнасці V. Гэта зоркі, якія займаюць прамежкавае становішча паміж чырвонымі карлікамі галоўнай паслядоўнасці класа M і жоўтымі карлікамі класа G. Аранжавыя карлікі маюць масы ад 0,5 да 0,8 сонечных мас і эфектыўную тэмпературу 3900-5200 K.
Сярэдняя свяцільнасць аранжавых карлікаў — ад 0,1 да 0,6 сонечных свяцільнасцей. Тыповыя аранжавыя карлікі — Альфа Цэнтаўра B і Эпсілон Індзейца.
Цікавасць для навукі
Аранжавыя карлікі ўяўляюць цікавасць у пошуку пазаземных цывілізацый (SETI), паколькі яны стабільныя на галоўнай паслядоўнасці 15—30 мільярдаў гадоў (гэта ў 1,5-3 разы даўжэй за падобны тэрмін для такой зоркі, як Сонца). Прычынай гэтага з'яўляецца больш поўнае за Сонца расходаванне вадароду, а таксама меншая свяцільнасць. Гэтыя фактары спрыяюць падтрыманню пастаянных умоў пры фарміраванні планет і жыцці на планетах. Пасля галоўнай паслядоўнасці аранжавыя карлікі таксама пашыраюцца да чырвонага гіганта і скідваюць абалонкі з утварэннем белага карліка, але гэтыя працэсы адбываюцца значна больш павольна, чым на Сонцы. Акрамя таго, улічваючы ўзрост Сусвету (13 мільярдаў гадоў), ніводны аранжавы карлік яшчэ не паспеў стаць чырвоным гігантам.
Камунары
Камуна́ры (, Коммунары, да 1923 — Касцюковічы)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана на паўночнай ускраіне горада Касцюковічы; на лініі Орша — Унеча, паміж станцыяй Валаскоўня і прыпыначным пунктам Наваліпаўскі.
Кавалі (Пачынкаўскі раён)
Кавалі (Ковали) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кавалі абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. На захадзе вёскі працякае рака Асцёр.
Паэма
Паэма (ад ποίημα — твор) — лірычны, эпічны, лірыка-эпічны твор, пераважна вершаваны, на якім адлюстраваны значныя падзеі і яскравыя характары. У паэме нярэдкія і элементы драмы: скразное напружана канфліктнае дзеянне, маналогі і дыялогі.
Назва «паэма» агульная, у літаратуразнаўстве часцей гаворыцца аб канкрэтнай жанравай разнавіднасці паэмы: лірыка-эпічнай, лірычнай, эпічнай, сатырычнай, гераічнай, дыдактычнай, бурлескнай, драматычнай і г.д. Узнікла паэма на аснове старажытных і сярэдневяковых песень, паданняў, эпапей, што праслаўлялі гістарычныя падзеі.
Першапачатковая паэма мела эпічны характар і нярэдка была цесна звязана з міфалагічнай творчасцю. Такія «Іліяда» Гамера, «Энеіда» Вергілія, «Песня пра Раланда», «Слова пра паход Ігараў». У антычныя часы і Сярэдневякоўе паэмай называлі ананімную або аўтарскую эпапею. Уласна з эпапеі ўзнікла сённяшняя паэма — і ў першую чаргу паэма эпічная.
Звычайна ў паэме выяўляецца своеасаблівая гармонія лірычнага, эпічнага і драматычнага пачаткаў. Беларуская паэма ўзнікла як паэма эпічная. Яскравым яе ўзорам з'яўляецца сярэдневяковая «Песня пра зубра» М. Гусоўскага (на лацінскай мове).
Моцны лірычны пачатак, павышаная эмацыянальнасць вершаванай мовы, характэрныя для паэмы, надаюць асаблівую важкасць аб'екту паэтычнага ўвасаблення, пэўным чынам узвялічваюць яго. Менавіта таму паэмай зрэдку называюць нават празаічныя творы (раманы, аповесці), якія вылучаюцца асаблівым лірызмам, узнёслым пафасам, важкасцю і глыбінёй прадмета гаворкі. З такіх паэм у прозе можна назваць «Мёртвыя душы» М. Гогаля, «Педагагічную паэму» А. Макаранкі, «Чазенію» У. Караткевіча і інш. Блізкімі да іх з'яўляюцца паэмы, таксама напісаныя прозай, якія ўзніклі ў эпоху рамантызму (Алаізіюс Бертран) і дасягнулі свайго росквіту ў эпоху сімвалізму (Шарль Бадлер, Арцюр Рэмбо).
Як жанр, які развіваецца на мяжы эпасу, лірыкі і драмы, сінтэзуючы ў сабе іх характэрныя спосабы і прыёмы, паэма застаецца найбольш  прадуктыўнай і сёння.
Нема
Нема — тапонім.
Асінібойн
Асінібойн (Assiniboine; саманазва: Nakȟóta) — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША і Канады. Жывуць пераважна ў Мантане і Саскачэван. Агульная колькасць (2017 г.) - 5 200 чал.
Паходжанне
Асінбойн разам са стоўні ўяўляюць сабою ўсходнюю галіну народаў сіў і карыстаюцца агульнай саманазвай накота. У XVII ст. іх супольныя продкі жылі ў лясной зоне на захад ад Вялікіх азёр. Назва асінібойн (assinispwas'n, літаральна «каменныя катлы») трапіла ў еўрапейскія мовы з мовы аджыбвэ. Пад ціскам алганкінаў, што карысталіся агнястрэльнай зброяй, частка ўсходніх сіў была вымушана рухацца далей на захад уздоўж ракі Саскачэван, другая перасялілася на раку Місуры. Каля 1790 г. ад перасяленцаў на захад адлучыліся стоўні.
Гісторыя
Частка паўднёвых асінібойн удзельнічала ў Індзейскіх войнах на баку дакота і шаенаў, аднак пацярпела паражэнне. Да канца XIX ст. у выніку скарачэння насельніцтва і вынішчэння бізонаў усе тэрытарыяльныя групы гэтага народа апынуліся ў залежнасці ад дапамогі з боку ўладаў ЗША і Канады і былі вымушаны падпісаць мірныя пагадненні.
У нашы дні асінібойн прызнаюцца як «першасная нацыя» з боку Канады. Асобныя групы асінібойн вызначаюцца як аўтаномныя нацыі з правам самакіравання з боку ЗША.
Традыцыйная культура
Пасля перасялення на Вялікія раўніны асноўным заняткам асінібойн стала паляванне на бізонаў і футравых жывёл. Былі вядомы пешае загоннае паляванне з дапамогай сабак, коннае паляванне з пераследам параненай жывёлы, паляванне з дапамогай пастак. Асінібойн, што жылі каля буйных водных крыніц, таксама займаліся сезонным рыбалоўствам з берагу або каноэ. Важнае значэнне меў гандаль з іншымі індзейскімі народамі і еўрапейскімі перасяленцамі.
Сярод асінібойн назіраўся жорсткі падзел працы. Маладыя юнакі лічыліся воінамі. Пасля жаніцьбы яны разглядаліся пераважна як здабытчыкі-паляўнічыя. Жанчыны маглі суправаджаць мужчын падчас палявання, каб дапамагчы ў апрацоўцы здабычы, аднак іх галоўнымі заняткамі былі клопат пра дзяцей, жытло, выраб вопраткі, гарбарства і інш.
Асновай сацыяльнага ладу была вялікая пашыраная сям'я, якая качавала ўздоўж пэўнай тэрыторыі і жыла ў сезонных лагерах з тыпі. На чале такой сям'і стаяў правадыр. Звычайна гэта быў сталы паважаны мужчына, які распараджаўся паляваннем і гандлем. Яго ўлада не была безумоўнай.
Сем'і аб'ядноўваліся ў буйныя тэрытарыяльныя групы. Яны сустракаліся пераважна ўлетку для арганізацыі рэлігійных цырымоній. Толькі ў некаторых выпадках буйныя тэрытарыяльныя групы сцвярджалі агульнае паходжанне. Падчас войн і мірных пагадненняў яны вылучалі агульных ваенных правадыроў. У XIX ст. на тэрыторыі ЗША і Канады налічвалася каля 35 буйных тэрытарыяльных груп.
Традыцыйная вопратка шылася са скур дзікіх жывёл. Распаўсюджаная зброя — дзіда, лук і стрэлы, булава, нож, сякера і г. д.
Мова
У нашы дні мова асінібойн звычайна вылучаецца як самастойная, аднак частка вучоных сцвярджае, што яна ўяўляе сабою некалькі дыялектаў мовы дакота. З XIX ст. карыстаюцца алфавітам на аснове лацінкі.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія заснавана на анімістычных уяўленнях аб існаванні шматлікіх духаў і абезасобленых сіл, што кіруюць сусветам. Важную ролю ў міфалогіі адыгрываюць культурныя героі. Вылучаўся пласт шаманаў, якія займаліся лекаваннем. Арганізацыя супольных рэлігійных рытуалаў належыць часовым рэлігійным правадырам, звычайна старым людзям.
Многія сучасныя вернікі спавядаюць хрысціянства.