cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сыроватачная хвароба
Сыроватачная хвароба — алергічнае захворванне, якое развіваецца пры лячэнні імуннымі сыроваткамі жывёльнага паходжання. Уяўляе сабой імунную рэакцыю на ўвядзенне чужародных бялкоў сыроваткі, якая заключаецца ва ўтварэнні вялікай колькасці злучальных іх антыцелаў плазмацытамі арганізма чалавека. Дадзеная рэакцыя з'яўляецца прыватным выпадкам гіперчуллівасці III тыпу. Антыцелы чалавека звязваюць чужародныя бялкі, утвараючы імунныя комплексы. Пры гэтым фагацытоз і камплімент-залежны лізіс комплексаў антыген-антыцелы адбываецца павольна, дазваляючы ім аказваць пашкоджвальнае дзеянне на арганізм. Упершыню апісаў гэта захворванне аўстрыйскі імунолаг Піркэ.
Війціўці (Лыпавэцкі раён)
Війціўці (Ві́йтівці) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дамаха (Паўлаградскі раён)
Дамаха (Дамаха) — вёска ў Паўлаградскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Вікэнцііўка
Вікэнцііўка (Віке́нтіївка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Паштовая скрыня
Паштовая скрыня (паштовая скрынка) — скрыня, прызначаная для збору паштовай карэспандэнцыі (лістоў і паштовых картак), якая ўсталёўваецца ў даступных для адпраўнікоў месцах.
Гісторыя з’яўлення
У гісторыі пошты маецца некалькі эпізодаў, якія прэтэндуюць быць першым згадваннем пра паштовую скрыню.
У першыя гады XVI стагоддзя ў Фларэнцыі былі ўсталяваныя драўляныя паштовыя скрыні — так званыя «тамбуры». Яны размяшчаліся ў галоўных царкоўных суполак і мелі шчыліну уверсе, у якую можна было незаўважна для старонніх апусціць ананімны ліст з абвінавачваннямі супраць ворагаў дзяржавы. У XVI стагоддзі ў мыса Добрай Надзеі экіпажамі брытанскіх судоў былі ўсталяваныя каменныя паштовыя скрыні для перадачы лістоў на іншыя караблі. Аналагічныя каменныя скрыні былі і ў галандскіх маракоў.
У цяперашняй Польшчы на радзіму паштовага скрыні прэтэндуе Легніца, дзе яны ўпершыню з’явіліся ў 1633 годзе.
Паштовыя скрыні згадваюцца ў дакументах гарадской пошты Парыжа, заснаванай у 1653 годзе, а іх вынаходніцтва прыпісваюць Рэнуару дэ Вілае.
У XVIII стагоддзі капітаны суднаў, што хадзілі з Англіі ў Амерыку, выкарыстоўвалі для збору карэспандэнцыі мяхі, якія вывешваліся ў холе гасцініц і ў кавярнях для збору лістоў.
У Аўстрыі паштальён насіў паштовую скрыню з сабой на рамяні.
Данііл Аляксандравіч Гранін
Данііл Аляксандравіч Гранін (сапраўднае прозвішча Герман,, Вольск, Саратаўская губерня, па іншых звестках — Валынь, Курская вобласць — , Санкт-Пецярбург) — рускі савецкі пісьменнік і грамадскі дзеяч.
Кавалер ордэна Святога Андрэя Першазванага, Герой Сацыялістычнай Працы (1989), Ганаровы грамадзянін Санкт-Пецярбурга (2005), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР і Дзяржаўнай прэміі Расіі, а таксама прэміі Прэзідэнта РФ у галіне літаратуры і мастацтва, прэміі Урада Санкт-Пецярбурга ў галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры, прэміі Гейнэ і іншых прэмій.
Ліпе (гміна)
Лі́пе (Lipie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клабуцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпе. Плошча гміны складае 99,07 км². Станам на 2005 год у гміне Ліпе пражывалі 6550 чалавек, шчыльнасць — 66,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Спіс краін паводле ВУП (ППЗ)
Існуе тры спісы краін свету, размешчаных у адпаведнасці з велічынёй валавага ўнутранага прадукта (ВУП), гэта значыць коштам усіх канцавых тавараў і паслуг, вырабленых у краіне за адзін год. Доларавыя ацэнкі ВУП, прыведзеныя тут, атрыманы пры дапамозе падліку па парытэту пакупніцкай здольнасці (ППЗ).
2. Сусветны банк. У другой табліцы прыведзены даныя па ВУП 178 з 192 краін-членаў ААН, Ганконга і Макаа, а таксама па ВУП Еўразоны і сусветнаму ВУП. Гэты спіс — вынік падлікаў Сусветнага банка.
3. ЦРУ ЗША. У трэцяй табліцы прыведзены ацэнкі Цэнтральнага разведвальнага ўпраўлення, публікуемыя ў Кнізе фактаў.
Малое Высокае
Мало́е Высо́кае (, Малое Высокое) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Спіс краін паводле ВУП (ППЗ)
Даныя МВФ і ЦРУ — за 2011 год, Сусветнага банка за 2010 год (частка даных дадзены за больш раннія гады, з указаннем якога менавіта года); за адзінку прыняты мільярд міжнародных долараў.
Палонка (станцыя)
Пало́нка (, Полонка)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Гардзейчыкі, за 3 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Палонка; на лініі Лакаматыўнае дэпо — Ваўкавыск-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Сеўрукі і прыпыначным пунктам Дзеткавічы.
Сэнсорная сістэма
Сэнсорныя сістэмы  — (ад лац. sensorium — пачуццё, адчуванне, успрыняцце) — сукупнасць спецыялізаваных нервовых утварэнняў, якія ажыццяўляюць працэсы прыёму і апрацоўкі інфармацыі аб уздзеянні на арганізм раздражняльнікаў са знешняга і ўнутранага асяроддзя, а таксама фарміруюць адчуванні.
Сэнсорная сістэма складаецца з рэцэптараў, нейронных праводзячых шляхоў і адказных за апрацоўку артыманых сігналаў аддзелаў галаўнога мозга. Найбольш вядомымі такімі сістэмамі з'яўляюцца зрок, слых, смак і абанянне. з дапамогай сэнсорнай сістэмы можна адчуць такія фізічныя ўласцівасці, як тэмпература, смак, гук, ціск.
Будова і агульная характарыстыка
Усе сэнсорныя сістэмы пабудаваны па адзіным прынцыпе і складаюцца з трох аддзелаў: перыферычнага, правадніковага і цэнтральнага.
Перыферычны аддзел прадстаўлены органам пачуцця. У яго састаў уваходзяць рэцэптары — канцы адчувальных нервовых валокнаў або спецыялізаваныя клеткі. Яны забяспечваюць пераўтварэнне энергіі раздражняльніка ў нервовыя імпульсы. Рэцэптары адрозніваюцца па месцы размяшчэння (унутраныя і вонкавыя), будове і асаблівасцях успрыняцця энергіі раздражняльніка (адны ўспрымаюць механічныя, другія — хімічныя, трэція — светлавыя стымулы). Акрамя рэцэптараў, органы пачуццяў уключаюць у сябе дапаможныя структуры, якія выконваюць ахоўную, апорную і некаторыя іншыя функцыі. Напрыклад, дапаможны апарат вока прадстаўлены вокарухальнымі мышцамі, павекамі і слёзнымі залозамі.
Правадніковы аддзел сэнсорнай сістэмы складаецца з адчувальных нервовых валокнаў, якія ўтвараюць у большасці выпадкаў спецыялізаваны нерв. Ён дастаўляе інфармацыю ад рэцэптараў у цэнтральны аддзел сэнсорнай сістэмы.
Цэнтральны аддзел размешчаны ў кары вялікіх паўшар'яў галаўнога мозга. Тут знаходзяцца вышэйшыя сэнсорныя цэнтры, якія забяспечваюць канчатковы аналіз атрыманай інфармацыі і фарміраванне адпаведных адчуванняў.
Адрозніваюць сэнсорныя сістэмы зроку, слыху, раўнавагі, нюху, смаку і інш.
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1857 года
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1857 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 132 сараса.
Сэнсорная сістэма
Сэнсорная сістэма зроку
Яе перыферычная частка прадстаўлена органам зроку (вокам), правадніковая — зрокавым нервам, а цэнтральная — зрокавай зонай, размешчанай у патылічнай долі кары вялікіх паўшар'яў.
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1857 года
Зацьменне мела велічыню 0,9659 і дасягнула свайго максімуму ў 05:36:05 UTC у пункце з каардынатамі 12° пн. ш. 100° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 34 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 125 км.
Сэнсорная сістэма
Сэнсорная сістэма зроку
Светлавыя прамяні ад прадметаў, якія разглядаюцца, дзейнічаюць на святлоадчувальныя клеткі вока і выклікаюць у іх узбуджэнне. Яно перадаецца па зрокавым нерве ў кару вялікіх паўшар'яў. Тут у патылічных долях узнікаюць зрокавыя адчуванні формы, афарбоўкі, велічыні, размяшчэння і напрамку руху прадметаў.
Сонечнае зацьменне 18 верасня 1857 года
Зацьменне 18 верасня 1857 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1857 годзе і 140-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 25 сакавіка 1857 года, наступнае — 15 сакавіка 1858 года.
Сэнсорная сістэма
Сэнсорная сістэма раўнавагі
Забяспечвае кіраванне становішчам цела ў прасторы, дастаўляе інфармацыю пра паскарэнні і запавольванні, якія ўзнікаюць падчас руху. Яна прадстаўлена органам раўнавагі, вестыбулярным нервам і адпаведнай зонай у скроневых долях кары вялікіх паўшар'яў.
Сэнсорная сістэма смаку
Ажыццяўляе аналіз растваральных хімічных раздражняльнікаў, якія дзейнічаюць на орган смаку (язык). 3 яе дапамогай вызначаецца смак і прыдатнасць ежы.
Язык пакрыты слізістай абалонкай, складкі якой змяшчаюць смакавыя пупышкі. Унутры кожнай пупышкі размешчаны рэцэпторныя клеткі з мікраварсінкамі. Рэцэптары звязаны з нервовымі валокнамі, якія ўваходзяць у мозг у складзе чарапных нерваў. Па іх імпульсы дасягаюць задняй часткі цэнтральнай звіліны кары галаўнога мозга, дзе і фарміруюцца смакавыя адчуванні.
Адрозніваюць чатыры асноўныя смакавыя адчуванні: горкае, салодкае, кіслае і салёнае. Кончык языка праяўляе найбольш высокую адчувальнасць да салодкага, краі — да салёнага і кіслага, а корань — да горкага рэчываў.
Сэнсорная сістэма нюху
Ажыццяўляе ўспрыняцце і аналіз хімічных раздражняльнікаў, якія знаходзяцца ў знешнім асяроддзі. Перыферычны аддзел сэнсорнай сістэмы нюху прадстаўлены эпітэліем насавой поласці, у якім маюцца рэцэпторныя клеткі з мікраварсінкамі. Аксоны гэтых адчувальных клетак утвараюць нюхальны нерв, які накіроўваецца ў поласць чэрапа. Па ім узбуджэнне праводзіцца данюхальных цэнтраў кары вялікіх паўшар'яў, дзе і ажыццяўляецца распазнаванне пахаў.
Дотык
Дотык забяспечвае здольнасць успрымаць і адрозніваць форму, памер і характар паверхні прадмета. Рэцэптары, якія ўдзельнічаюць у працэсах успрыняцця раздражняльнікаў, што дзейнічаюць на скуру рэагуюць не толькі на дотыкі, але таксама на цяпло, холад і болевыя ўздзеянні. Больш за ўсё тактыльных рэцэптараў на вуснах і далоневай паверхні пальцаў рук, менш за ўсё — на тулаве. Узбуджэнне ад рэцэптараў па адчувальных нейронах перадаецца ў зону скурнай адчувальнасці кары вялікіх паўшар'яў, дзе ўзнікаюць адпаведныя адчуванні.
Сэнсорная сістэма чалавека
Сэнсарная сістэма чалавека складаецца з наступных падсістэм:
У чалавека маюцца:
Баграм
Баграм (таксама Беграм, раней Капікі або Капіса; Bagrām) — старадаўні горад (магчыма, Александрыя Каўказская) і буйны аэрапорт за 60 кіламетраў на паўночны захад ад Кабула ў афганскай правінцыі Парван.
Гісторыя
Баграм — горад са старажытнай гісторыяй. Вядомы ўжо з часоў Бактрыйскага царства.
Авіябаза
У 1950-х гадах за некалькі кіламетраў ад горада быў пабудаваны аэрапорт. У 1976 годзе там была пабудавана ўзлётна-пасадачная паласа даўжынёй 3000 метраў, яна здольна прымаць цяжкія транспартныя самалёты і стратэгічныя бамбавікі. На тэрыторыі авіябазы Баграм знаходзяцца тры вялікія ангары, кантрольная вежа і значная колькасць тэхнічных пабудоў. Да ўзлётна-пасадачнай паласы вядуць пяць рулежных дарожак, а агульная колькасць лятальных апаратаў, адначасова якія знаходзяцца на базе, можа дасягаць 110.
У гады Афганскай вайны (1979—1989) гэта быў найбуйнейшы аэрапорт у Афганістане і ваенна-паветраная база ВПС СССР. На аэрадроме грунтаваўся 378-ы асобны штурмавой авіяцыйны полк на самалётах Су-25.
Крыштоф Камар
Крыштоф Камар (? — ?) — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Кунаў
Кунаў (Kunów) — горад у Польшчы, размешчаны за 165 км на поўдзень ад Варшавы і за 170 км на паўночны ўсход ад Кракава. Уваходзіць у склад Астравецкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Кунаў. Чыгуначная станцыя. Плошча 7,26 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек.
Баграм
Авіябаза
З 2002 па 2021 гады выкарыстоўвалася ВПС ЗША падчас амерыканскіх ваенных дзеянняў. У Баграме грунтавалася 455-е экспедыцыйнае крыло ВПС ЗША. 1 ліпеня 2021 года амерыканскія вайскоўцы пакінулі авіябазу, а 15 жніўня 2021 года падчас наступлення 2021 года яна была ўзята пад кантроль ісламісцкім рухам «Талібан».
Крыштоф Камар
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Камароў уласнага герба «Камар». Нарадзіўся ў сям’і Яраша.
Каралеўскі ротмістр. Быў на баку Жыгімонта III у час Зэбжыдоўскага рокашу 1606—1609 гадоў.
Фундаваў у Жодзішках касцёл.
Дарлінгтонія
Дарлінгтонія (Darlingtonia) — род насякомаедных раслін сямейства сарацэніевыя. Адзіны прадстаўнік роду —, сустракаемая на балотах на поўначы Каліфорніі і ў Арэгоне.
Арэал
Рэдкая расліна сустракаецца на балотах Паўночнай Амерыкі.
Батанічным апісанне
Сцябло доўгае. Лісцінкі-пасткі жоўтага ці чырвона-аранжавага колеру ў форме каптура кобры. На іх верхавіне — гарлачык светла-зялёнага колеру, які дасягае ў дыяметры 60 сантыметраў.
Пасткі-назапашвальнікі вылучаюць рэзкі пах, які прываблівае насякомых. Яны трапляюць ўнутр і больш не могуць выбрацца. Насякомыя пераварваюцца ў стрававальных соках расліны, якое такім чынам атрымлівае дадатковыя пажыўныя рэчывы.
Міхаіл Аляксандравіч Ліс
Міхаіл Аляксандравіч Ліс (нар., в. Бяляўшчына, Ваўкавыскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі ўрач-кардыёлаг. Доктар медыцынскіх навук (1982), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1962), Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (аспірантура, 1967). Працаваў у Васілішкаўскай ўчастковай бальніцы, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць (1962—1963, галоўны ўрач); Дубноўскай ўчастковай бальніцы, Мастоўскі раён (1963—1964, галоўны ўрач); Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1967—2019; лячэбны факультэт, кафедра прапедэўтыкі ўнутраных хвароб, прафесар, у 1986—2012 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: клінічная вітаміналогія; стан кіслародтранспартнай функцыі крыві, дысфункцыі эндатэлія; энергазабяспечанасць міякарда; распрацоўка дыферэнцыраванай медыкаментознай і немедыкаментознай тэрапіі хворых стэнакардыяй, інфарктам міякарда, артэрыяльнай гіпертэнзіяй.
Узнагароды
Значок «Отличник здравоохранения СССР», медаль «Ветэран працы», званне «Ганаровы доктар Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта» і інш.
IC 1674
IC 1674 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ганніўка (Лыпавэцкі раён)
Ганніўка (Га́ннівка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ліда
Лі́да  — горад у Гродзенскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Лідскага раёна, на рацэ Лідзея (басейн Нёмана). Вузел чыгунак і аўтадарог на Вільнюс, Баранавічы, Гродна, Маладзечна. Насельніцтва — 101 616 чал. (2018).
Назва
Назва Ліда ад назвы ракі Ліда (Лідзея), якая балцкага паходжання. У асяроддзі літоўскамоўных аўтахтонаў і тапонім, і гідронім засведчаны ў форме Lydà.
Гісторыя
Датай узнікнення Ліды лічаць 1323 год — пачатак узвядзення Лідскага замка, вакол якога паступова вырас горад. Ліда належала непасрэдна вялікім князям Гедзіміну, Кейстуту, Альгерду, Ягайлу, Вітаўту; у 1396—1399 гадах у Лідзе жыў беглы татарскі хан Тахтамыш. З 1384 неаднаразова падвяргалася нападам крыжакоў. У XV—XVI стагоддзях горад быў значным цэнтрам рамяства і гандлю, звязаны з Вільняй, Новагародкам, Менскам, Полацкам. У гэты час горад складаўся з рыначнай плошчы і 4 вуліц, да яго прымыкала прадмесце Зарэчча.
З 1568 года цэнтр Лідскага павета Віленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1590 годзе атрымала магдэбургскае права і герб. З фундушоў касцёла і кляштара кармелітаў XVII стагоддзя вядома імя першага лідскага прыёра Эліяша Невяроўскага.
З другой паловы XVII стагоддзя ў выніку войн з Расіяй і Швецыяй Ліда прыйшла ў заняпад, але з сярэдзіны XVIII стагоддзя пачалося гаспадарчае ажыўленне.
З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, цэнтр павета Слонімскай губерні, з 1797 года ўваходзіла ў Літоўскую, з 1801 года — Гродзенскую і з 1842 года — Віленскую губерні. У канцы XIX стагоддзя дзейнічалі бровары, гарбарныя і іншыя прадпрыемствы, пракладзена першая чыгуначная лінія.
У Першую сусветную вайну Ліда была акупавана германскімі войскамі. Восенню 1918 года сфарміравалася Самаабарона Лідскай зямлі — польская ваенная арганізацыя. Пасля капітуляцыі Германіі ў вайне і вываду яе войск за ўладу змагаліся «Літоўская Тарыба», польскія легіянеры, бальшавікі, прадстаўнікі яўрэйскіх партый. 29 снежня 1918 года бальшавікі стварылі Часовы рэвалюцыйны камітэт, які абвясціў сябе адзіным органам улады ў горадзе і павеце. Рэўком з дапамогай рабочых захапіў зброю, якая была закуплена «Тарыбай» і стварыў атрад міліцыі (100 чалавек). У рукі рэўкома перайшлі гарадская электрастанцыя, тэлефон, тэлеграф, чыгуначны вузел. У студзені 1919 польскія легіянеры падышлі да Ліды. Рэўком арганізаваў абарону горада. Вечарам 5 студзеня 1919 года ў горад уступіў перадавы атрад Чырвонай Арміі. Легіянеры вымушаны былі адступіць. 10 студзеня ў Ліду ўвайшлі чырвонаармейцы 3-га Сядлецкага палка. Лідскі Часовы рэвалюцыйны камітэт быў прызнаны органам савецкай улады і пераўтвораны ў Лідскі павятовы ваенна-рэвалюцынны камітэт. Аднак 16 красавіка 1919 года войскі палякаў трыма калонамі пачалі наступ на Ліду. Пад іх націскам часці Чырвонай Арміі адыходзілі. 17 сакавіка бой распачаўся на вуліцах Ліды. Горад двойчы пераходзіў з рук у рукі. Былі забіты ці трапілі за краты многія актывісты савецкай улады. Змаганне за Ліду завяршылася перамогай Польскага войска. Палякам удалося здабыць бальшавіцкі ваенны цягнік, некалькі іншых цягнікоў, шмат зброі і амуніцыі.
7 чэрвеня 1919 года горад разам з усім Лідскім паветам увайшоў у склад Віленскай акругі Грамадзянскай управы Усходніх земляў — часовай польскай адміністрацыйнай адзінкі. Вясной 1920 года Чырвоная Армія перайшла ў контрнаступленне. 17 ліпеня была занята Ліда. Улада ў горадзе і павеце перайшла ў рукі Лідскага павятовага ваенна-рэвалюцыйнага камітэта. Войскі Польшчы перайшлі ў наступленне ў жніўні 1921 года. 30 верасня Чырвоная Армія вымушана была пакінуць Ліду.
З 1939 года разам з Заходняй Беларуссю далучана да БССР, з 15 студзеня 1940 года цэнтр Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці і горад абласнога падначалення. У Вялікую Айчынную вайну з 27 чэрвеня 1941 года па 9 ліпеня 1944 года горад акупіраваны нямецкімі войскамі, акупанты знішчылі ў горадзе і раёне 25,1 тыс. чалавек. Дзейнічала патрыятычнае падполле. З 20 верасня 1944 года Ліда цэнтр раёна ў складзе Гродзенскай вобласці. У пасляваенныя дзесяцігоддзі ў Лідзе пабудаваны новыя вялікія прамысловыя прадпрыемствы, з’явіліся новыя ўстановы адукацыі і аховы здароўя, ішло інтэнсіўнае жыллёвае будаўніцтва.
Насельніцтва
Нацыянальны склад (перапіс 1999, %): беларусы — 44,2, палякі — 38,3, рускія — 14,0, украінцы — 2,6.
Рэлігійны склад: праваслаўныя, каталікі.
Эканоміка
Гасцініцы «Ліда», «Кантынент». Ліда — цэнтр турызму нацыянальнага значэння.
Адукацыя
У горадзе 14 сярэдніх школ, гімназія, ліцэй, Лідскі каледж, музвучылішча, 2 ПТВ.
Славутасці
Помнікі
Прэзідэнцкія выбары ў Кот-д’Івуары (2010)
Прэзідэнцкія выбары ў Кот-д’Івуары 2010 года прайшлі 31 кастрычніка (першы тур) і 28 лістапада (другі тур). Дадзеныя выбары сталі першымі ў краіне з 2000 года; іх правядзенне было першапачаткова запланавана на 2005 год, але некалькі разоў адкладалася з-за грамадзянскай вайны і цяжкасцяў у арганізацыі працэсу галасавання. Бяспеку на выбарах забяспечвалі міратворцы ААН (9,5 тысяч чалавек) і французскія салдаты. Назіральнікі ад Еўрапейскага Саюза прызналі выбары адпаведнымі дэмакратычным нормам, аднак негатыўна адгукнуліся аб павольнай працэдуры падліку галасоў.
У другі тур прайшлі дзеючы прэзідэнт Ларан Гбагбо, які карыстаўся падтрымкай на поўдні краіны, і лідар апазіцыі і былы прэм’ер-міністр Аласан Уатара, які карыстаўся падтрымкай насельніцтва паўночнай часткі краіны. 2 снежня 2010 года Незалежная выбарчая камісія (НІК) абвясціла папярэднія вынікі, паводле якіх Аласан Уатара перамог у другім туры, набраўшы 54% галасоў выбаршчыкаў. Аднак прэзідэнт канстытуцыйнага савета (КС) неадкладна абвясціў дадзеныя вынікі несапраўднымі, а на наступны дзень Канстытуцыйны савет абвясціў пераможцам Ларана Гбагбо. І Гбагбо, і Уатара абвясцілі сябе пераможцамі і прынеслі прэзідэнцкую прысягу. Гэтыя падзеі выклікалі палітычны крызіс у краіне.
Міжнародная супольнасць, уключаючы Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, Афрыканскі саюз, Эканамічную супольнасць краін Заходняй Афрыкі, Еўрапейскі Саюз, ЗША і Францыю, выказала сваю падтрымку Уаттары і заклікала Гбагбо пакінуць пасаду. 18 снежня апошні загадаў міратворчым войскам пакінуць краіну. Аднак ААН адмовілася выконваць гэтае патрабаванне, а Савет Бяспекі арганізацыі падоўжыў мандат місіі ў Кот-д’Івуары да 30 чэрвеня 2011 года. Сусветны банк спыніў крэдытаванне краіны, акрамя таго на Гбагбо і яго прыхільнікаў наклалі абмежаванні па перамяшчэнню.
ФК Арэса Любань
«Арэса» — беларускі футбольны клуб з горада Любань. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
У пачатку 1990-х гадоў клуб з Любані пад назвай «Арэса» ўдзельнічаў у Трэцяй лізе чэмпіянату Беларусі.
У 2000-х гадах каманда пад назвай «Любань» выступала ў чэмпіянаце Мінскай вобласці, дзе займала месцы пераважна ў ніжняй частцы табліцы. У 2014 годзе «Любань» заваявала срэбраныя медалі абласнога першынства і на наступны год заявілася ў Другую лігу, дзе заняла 16-месца з 20. Прапусціўшы турнір у 2016 годзе, у сезоне 2017 «Любань» зноў далучылася да Другой лігі.
Перад сезонам 2018 каманда доўгі час вырашала, ці прымаць удзел у Другой лізе, і толькі ў канцы сакавіка афіцыйна адмовілася ад выступлення ў турніры. У 2020 годзе «Любань» выступала ў чэмпіянаце Мінскай вобласці, а ў 2021 годзе ў выніку аб’яднання Другой лігі з чэмпіянатамі абласцей зноў далучылася да Другой лігі. У сезоне 2022 клуб адмовіўся ад удзелу ў чэмпіянаце Беларусі.
У сакавіку 2023 года стала вядома, што каманда з Любані пад назвай «Арэса» вяртаецца ў Другую лігу.
Гардзііўка (Лыпавэцкі раён)
Гардзііўка (Горді́ївка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Марына Лінчук
Мары́на Лінчу́к  — беларуская топ-мадэль, актрыса.
Біяграфія
У 15 гадоў Марына прыехала з Мінска ў Маскву, дзе пазнаёмілася з прадстаўніком агенцтва IQ Models. Упершыню дзяўчына выйшла на подыум на паказе NinaDonis.
Лінчук стала абліччам рэкламных кампаній Benetton, DSquared, Escada, Versace, Donna Karan, Dior, Gap, Kenneth Cole, Max Mara і шматлікіх іншых. Здымалася для амерыканскага, італьянскага, партугальскага і расійскага Vogue. У 2008 годзе яна з’явілася на Victoria’s Secret Fashion Show.
У 2008 годзе мадэль была адзначаная адразу некалькімі сусветнымі фэшн-брэндамі. Спачатку яна з’явілася ў рэкламе Dolce&Gabbana, дзе разам з Кэтрын Макніл склала кампанію Клаўдзіі Шыфер.
Карпарацыя Gap залічыла Марыну Лінчук у касту знакамітасцей-ідалаў. У восеньскай рэкламе гэтага брэнда сярод «ідалаў» таксама апынуліся актрыса Ліў Тайлер, дачка рэдактара французскага Vogue — Джулія Рэстуан-Ройтфельд і іншыя знакамітасці.
Разам з Мэт Гордан і Валерыяй Гарсія, Лінчук з’яўляецца адным з абліччаў Escada Moon Sparkle пад псеўданімам Сімона. Яна таксама аблічча Восень/Зіма 2008 Miss Dior Cherie.
Марына — вегетарыянка, займаецца ёгай.
Брашанціт
Брашанціт або крызувігіт (brochantite — па імені французскага мінеролага Андрэ Жана Франсуа Мары Брашана дэ Вільера) — мінерал класа сульфатаў Cu4SO4(OH)6. Змяшчае 69-70 % CuO.
Апісанне
Крышталізуецца ў манакліннай сістэме. Крышталічная структура субслоістая. Колер смарагдава-зялёны да цёмна-зялёнага; празрысты. Спайнасть дасканалая. Цвёрдасць 3,5-4. Шчыльнасць 3800-4100 кг/м3.
Формы вылучэння: ігольчастыя крышталі, дробнакрышталічныя друзы, нацёкавыя формы кудзелістай будовы. Утвараецца ў зонах акіслення радовішчаў медных сульфідных руд, ва ўмовах гарачага сухога клімату, дзе сустракаецца сумесна з малахітам, азурытам, купрытам, хрызаколай і іншымі.
Згодна з артыкулам акадэміка Ф. Ю. Левінсона-Лесінга ў «ЭСБЭ», у сальфатарах Крызувіга ў Ісландыі знаходзілася адно з «лепшых» (на пачатак XX стагоддзя) радовішчаў мінерала, адкуль і пайшла яго другая  назва «крызувігіт», якая амаль не выкарыстоўваецца ў цяперашні час.
Поль Мацісавіч Арман
Поль Мацісавіч Арман (Pols Matisovičs Armans), народжаны Петэрсіс Паўль Тылтыньш (Pēteris Pauls Tiltiņš; 22 сакавіка (4 красавіка) 1903 — 7 жніўня 1943) — савецкі ваенны дзеяч, палкоўнік танкавых войскаў, удзельнік вайны ў Іспаніі і Вялікай Айчыннай. Першы танкіст, ганараваны звання Героя Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў маёнтку Мітэльгоф Добленскага павета Курляндскай губерні (зараз Відусмуйжа, Сесаўская воласць, Елгаўскі край) у сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці — латыш.
У 1920-х гадах быў членам камуністычнага падполля ў Латвіі, дзе стаў адным з арганізатараў Камуністычнага саюза моладзі ў Елгаве. Адначасова скончыў рэальнае вучылішча і радыёінстытут. У 1924—1925 гадах служыў у латвійскай арміі ў электратэхнічным дывізіёне ў Рызе.
Потым пражыў некаторы час у Францыі, дзе ў дакументах замест свайго латышскага імя Петэрсіс Паўль Тылтыньш, атрымаў французскае Поль Арман. У 1926 эміграваў у СССР, дзе ўступіў у ВКП(б) і паступіў на службу ў Чырвоную армію.
З ліпеня 1926 па верасень 1928 — курсант Маскоўскага пяхотнага вучылішча. У 1928—1930 гадах быў камандзірам узвода ў 59-м стралковым палку Ленінградскай ваеннай акругі. Затым пераведзены ў Маскоўскую ваенную акруга камандзірам узвода разведкі першай вопытнай механізаванай брыгады. У маі 1931 года пераведзены ў Закаўказскую ваенную акругу камандзірам аўтабранедывізіёна. Са снежня 1932 года — камандзір батальёна ў 5-й матабранявай брыгады ў Барысаве.
У 1935 годзе скончыў курсы ўдасканалення тэхнічнага складу пры Ваеннай акадэміі механізацыі і матарызацыі РСЧА. З кастрычніка 1936 па студзень 1937 ваяваў у Іспаніі на баку рэспубліканцаў. Тут змагаўся пад псеўданімам «Маёр Грэйзэ» і ўзначальваў танкавую роту. Па вяртанні ў СССР прызначаны камандзірам 5-й механізаванай брыгады. З верасня 1939 па май 1941 вучыўся ў Ваеннай акадэміі імя Фрунзэ. Па заканчэнні-прызначаны намеснікам камандзіра 51-й танкавай дывізіі.
На пачатак Вялікай Айчыннай вайны быў намеснікам камандзіра 51-й танкавай дывізіі, у пачатку ліпеня 41-га — 110-й танкавай дывізіі, потым камандаваў 11-й танкавай брыгадай, быў камандуючым бранятанкавымі і механізаванымі войскамі 4-й агульнавайсковай арміі, а з 6 жніўня 1943 года — камандзір 122-й танкавай брыгады.
Забіты снайперам 7 жніўня 1943 года ў Ленінградскай вобласці.
Сям’я
Старэйшы брат, Альфрэд Мацісавіч Тылтыньш, стаў савецкім разведчыкам. Удзельнічаў у Першай сусветнай, грамадзянскіх войнах у Расіі і Іспаніі.
Журавы (Лыпавэцкі раён)
Журавы (Жура́ва) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Герман Бём
Герман Бём (Hermann Boehm; — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1941), камандуючы надводным флотам Германіі (1938—1939), пасля начальнік Вышэйшага камандавання ВМС ў Нарвегіі.
IC 1675
IC 1675 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Якаўлевіч Макшанаў
Іван Якаўлевіч Макшанаў (, в. Малое Шчарбедзіна, Раманаўскі раён, Саратаўская вобласць, Расія — ) — урач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1975), прафесар (1986). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Сталінабадскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1950).
Працаваў у Сталінабадскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1950—1960, кафедра факультэцкай хірургіі, клінічны ардынатар, асістэнт), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (1961—2002, кафедра факультэцкай хірургіі, дацэнт, з 1967 — кафедра агульнай хірургіі, прафесар, у 1967—1994 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: захворванні сасудаў ніжніх канечнасцей; адаптацыя хворых да аперацыйнага стрэсу і стымуляцыя механізмаў рэзістэнтнасці; хірургічная гастраэнтэралогія; інфекцыі ў хірургіі.
Садоўшчына (Барысаўскі раён)
Садо́ўшчына (, Садовщина) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Жыцькаўскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Палата (станцыя)
Палата́ (, Полота)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Новая Палата, за 4 км на паўднёвы захад ад вёскі Палата.
Вым
Вым, Юлва (Вымь, Юлва, Эмба , Емва ) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Рэспубліцы Комі, правы прыток ракі Вычагда (басейн Паўночнай Дзвіны).
Прытокі: Сар’ю, Вежаю, Яйю, Седзью, Кедва, Нюлач, Чысва (Чаева), Кемысь, Пейсын, Ёлва, Вець-Ю, Ёль, Чуб, Газ-Ю, Ачым, Муска і іншыя рэкі і ручаі.
На рацэ горад Емва.
Малое Гальцэва
Мало́е Гальцэ́ва (, Малое Гальцево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэвалачненскага сельсавета.
Ліпінкі (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 6 населеных пунктаў.
Павел Юр’евіч Садоўскі
Павел Садоўскі (нар., Беразінскае) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага «Дынама», у 2015—2016 гадах гуляў за дубль. У другой палове 2017 года выступаў у Другой лізе за «Маладзечна-ДЮСШ-4». У ліпені 2019 года далучыўся да дзяржынскага «Арсенала», аднак згуляў толькі ў адным матчы Другой лігі і адным кубкавым, і ўжо ў жніўні пакінуў каманду.
Са студзеня 2020 года трэніраваўся са «Смалявічамі» і ў выніку пачаў сезон у складзе клуба. 20 сакавіка 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з брэсцкім «Дынама» (1:1). У далейшым выступаў за дубль. У ліпені 2020 года пакінуў клуб.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Еўропы ў кастрычніку 2014 і кастрычніку 2015 гадоў, у сакавіку 2015 года выступаў у элітным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Тэатральная творчасць
«Тэатральная творчасць» — беларускі часопіс драматургіі і сцэнічнага мастацтва. Заснаваны ў 1992 годзе Міністэрствам культуры і друку Беларусі і Саюзам тэатральных дзеячаў Беларусі. Да 1996 года выдаваўся пад назвай «Тэатральная Беларусь».
Выходзіць 6 нумароў за год. Часопіс публікуе п’есы беларускіх драматургаў для прафесійнай і самадзейнай сцэны, успаміны, эсэ, выступленні артыстаў, журналістаў, тэатральных крытыкаў.
Зозіў (Лыпавэцкі раён)
Зозіў (Зо́зів) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Паланец
Назву Паланец  маюць:
Тэатральная Беларусь (значэнні)
Назву Тэатральная Беларусь маюць:
Зозіўка
Зозіўка (Зо́зівка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дулепа
Дулепа — рака ў Буда-Кашалёўскім і Рагачоўскім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Чачора (басейн Дняпра).
Даўжыня 12 км. Плошча вадазбору 56 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 ‰. Пачынаецца за 1 км на паўночны захад ад вёскі Бярозавы Гай Рагачоўскага раёна, вусце каля вёскі Царкоўе (былая Саўхозная). Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу.
Каля вёскі Выдрыца Буда-Кашалёўскага раёна плаціна і вадасховішча Чачора.
IC 1676
IC 1676 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Акадэміка Вышалескага (Мінск)
Вуліца Акадэміка Вышалескага — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска, у мікрараёне Красны Бор, названая ў гонар Сяргея Мікалаевіча Вышалескага — беларускага эпізаатолага (ветэрынарнага доктара), акадэміка.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Брыкета, праходзіць з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Скрыпнікава. Таксама перасякаецца з вуліцай Акадэміка Жэбрака і завулкам Акадэміка Вышалескага. Фактычна з’яўляецца бульварам, хоць і без пешаходнай часткі пасярэдзіне. Ідзе паралельна вуліцы Прытыцкага. Знаходзіцца за 1 км ад МКАД.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя метро «Каменная Горка».
Малыя Ліпнікі
Малы́я Лі́пнікі (, Малые Липники) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Паланец (горад)
Паланец (Połaniec) — горад у Польшчы, размешчаны за 260 км на поўдзень ад Варшавы і за 110 км на паўночны ўсход ад Кракава. Уваходзіць у склад Сташоўскага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Паланец. Займае плошчу 17,41 км². Насельніцтва 8,1 тыс. чалавек.
Pomacanthus
Pomacanthus — род трапічных марскіх рыб з сямейства Pomacanthidae. Агульная даўжыня цела складае ад 28 см да 60 см. Афарбаваныя вельмі ярка. Арэал роду ахоплівае трапічныя вады Індыйскага, Ціхага і заходняй частцы Атлантычнага акіяна. Жывуць на каралавых рыфах і ў глыбокіх лагунах. Папулярныя рыбы ў марскіх акварыумах.
Класіфікацыя
У родзе Pomacanthus 13 відаў :
Таццяна Сцяпанаўна Гаўрыленя
Таццяна Сцяпанаўна Гаўрыленя (нар., Бабруйск, Беларусь) — беларуская футбалістка, абаронца. Кандыдат у майстра спорту. Сястра беларускай футбалісткі Вольгі Гаўрылені.
Клубная кар’ера
На працягу двух гадоў займалася футболам у ДЮСШ № 1 г. Бабруйска ў трэнера-выкладчыка Віктара Вікенцьевіча Ганчарова. У 2009 годзе, у 9-м класе, ёй прапанавалі працягнуць навучанне ў Магілёўскім дзяржаўным вучылішчы алімпійскага рэзерву. Займалася ў вучылішча алімпійскага рэзерву да 11-га класа, потым паступіла ў Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэтім. А. Куляшова на спартовым аддзяленні.
Футбольную кар’еру пачынала ва ўзросце 16 гадоў у ЖФК «Надзея-ДЮСШАР № 7» у трэнераў Аляксандра Васілевіча Ластачкіна і Уладзіміра Пятровіча Шындзікава.
Пасля заканчэння ўніверсітэта паўгода працавала ў Магілёўскім клубе «Надзея-Дняпро», а потым вярнулася ў родны Бабруйск. У 2017 годзе працаўладкавалася ў ДЮСШ № 4 г. Бабруйска. У тым жа году пачала гуляць за ЖФК «Бабруйчанка».
У 2017 годзе ўпершыню выступалі за «Бабруйчанку» на чэмпіянаце Беларусі па пляжным футболе. З 2022 года ўлучана ў склад зборнай Рэспублікі Беларусь па пляжным футболе.
Факультэт замежных навучэнцаў ГрДМУ
Факультэт замежных навучэнцаў  — адзін з факультэтаў Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Гісторыя
У 1995 годзе была прынятамрашэнне арганізаваць факультэт замежных студэнтаў. Першы выпуск замежных студэнтаў адбыўся ў 1998 годзе.
Media-Polesye
Media-Polesye — беларускі інтэрнэт-сайт, які распачаў працу ў чэрвені 2012 года. У 2020 годзе атрымаў статус сеткавага СМІ.
Змесціва
Навіны, рубрыкі: грамадства, эканоміка, здарэння, культура, палітыка, інтэрв’ю, аўто, спорт. Ахоплівае Пінск, Лунінец, Столін. Паводле Святланы Гарды, галоўнага рэдактара выдання, палескі сайт у 2020 годзе меў да 150 тысяч унікальных наведвальнікаў у суткі. У 2021 годзе наведвалнасць стабілізавалася да, паводле рэдакцыі, 30–40 тысяч карыстальнікаў штодзён.
Рэпрэсіі (2020–2021)
Улады ненавідзяць папулярны сайт на Палессі і пастаянна пагражаюць яго закрыццём. У 2020 годзе пасля васьмі месяцаў адмоў у рэгістрацыі ў якасці сеткавага выдання сайт атрымаў гэты статус задняй датай адначасова з папярэджаннем ад Міністэрства інфармацыі за стварэнне «пагроз нацыянальнай бяспецы Беларусі» (праз якое і даведаўся пра рэгістрацыю). Новы статус адразу дазволіў аштрафаваць «Медыя-Палессе» на вялікую суму за парушэнне заканадаўства аб СМІ. За артыкул пра сітуацыю пра распаўсюджванне COVID-19 у Беларусі быў накладзены штраф у 120 базавых вялічынь, другі раз быў прысуджаны штраф за артыкул аб візіце Святланы Ціханоўскай на малую радзіму, за словы ў тэксце, што «яна замужам, як дзекабрыстка» . Гэты штраф быў удвая большым (200 БВ), а апеляцыя не прынесла плёну, хаця адвакат выявіў у скарзе шмат парушэнняў.
Падчас прэзідэнцкіх выбараў журналістаў выгналі з выбарчых участкаў, аднаго карэспандэнта жорстка затрымалі і збілі так, што шнары ад траўмаў засталіся на ўсё жыццё. Тым не менш у паслявыбарчы пярыяд сайт працягнуў асвятляць крымінальныя справы ў сувязі з пратэстамі у Беларусі, пісаць палітвязням.
У рамках пагрому незалежных медыя ў Беларусі ў 8–9 ліпеня 2021 года ў галоўнага рэдактара, іншых супрацоўнікаў і ў офісе выдання прайшлі ператрусы, была забрана тэхніка, носьбіты інфармацыі. У канцы ліпеня 2021 года за публікацыю пра «Пінскую справу» суддзя Братанава аштрафавала «Медыя-Палессе» на 5771 BYN.
2 верасня 2021 года сайт быў заблакаваны ў Беларусі. Рэдакцыя даведалася, што тэхнічных збояў не было, а рэсурс заблакаваны з боку правайдара. Прычыну хостар параіў шукаць у Міністэрстве інфармацыі, якое аператыўна выданню не адказала. Трапіць на сайт у Беларусі можна толькі праз VPN. Нягледзячы на рэпрэсіі, рэдакцыя вырашыла прадоўжыць працу.
Полацк (станцыя)
По́лацк (, Полоцк)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў горадзе Полацку.
Беларуская федэрацыя хакея на траве
Беларуская федэрацыя хакея на траве — беларускае грамадскае аб’яднанне, якое займаецца развіццём хакея на траве.
Гісторыя
Створана на ўстаноўчай канферэнцыі 6 снежня 1991 года, а з 1992 года з’яўляецца членам Міжнароднай і Еўрапейскай федэрацый хакея на траве. З траўня 2017 года старшынёй абраны Аляксандр Леанідавіч Якіменка. 16 красавіка 2015 года зарэгістравана Нацыянальным алімпійскім камітэтам Рэспублікі Беларусь у якасці адзінай спартыўнай грамадскай арганізацыяй на тэрыторыі краіны, якая займаецца развіццём хакея на траве і ўпаўнаважаная прадстаўляць гэты від спорту ў адпаведных міжнародных аб’яднаннях.
Саламон Шыманавіч Пінкус
Саламон Шыманавіч Пінкус (, г. Адэса, Украіна — ) — урач-тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1968), прафесар (1969). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Адэскі медыцынскі інстытут (1933). Працаваў на Адэскай чыгунцы (урачэбна-санітарная служба Адэскага ўчастка, 1933—1935), Адэскім інстытуце ўдасканалення ўрачоў (1935—1938), Благавешчанскім медыцынскім інстытуце (1957—1961, загадчык кафедры факультэцкай тэрапіі), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1961, кафедра шпітальнай тэрапіі, у 1963—1971 — загадчык кафедры).
Памёр 1 ліпеня 1971, пахаваны ў г. Гродна.
Навуковыя інтарэсы: пытанні згусальнай і процізгусальнай сістэм крыві пры сардэчна-сасудзістых захворваннях.
Тонкая Лучка
Тонкая Лу́чка (Турча́нка ў верхнім цячэнні ) — рака ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Абалянка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 13 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,6 м/км. Плошча вадазбору 35 км². Рака пачынаецца за 1,7 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Алексінічы, упадае ў Абалянку прыкладна за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Адамава. Вадазбор у паўночнай частцы Аршанскага ўзвышша. Рэчышча Тонкай Лучкі каналізаванае ў верхнім цячэнні.
Каля ракі вёскі Барок, Зямковічы.
Асмолавіцкі сельсавет
Асмо́лавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Асмолавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Аўтухоўскага сельсавета. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Яноўскага (8 населеных пунктаў: Асмолавічы, Аўтухоўка, Жэўжык, Клоў, Мяжэнін, Саўна, Ташна і Фядотаўка) і Ціманаўскага (5 населеных пунктаў: Балешын, Кукуеўка, Лубянка, Мядзведаўка і Сямёнаўка) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.
Аўгуст Гаўль
Гео́рг А́ўгуст Гаўль (Georg August Gaul; года, Гросгайм, цяпер раён Ганау, Гесэн —  года, Берлін, Германія) — нямецкі скульптар-анімаліст.
Біяграфія
Сын муляра Філіпа Гаўля (1840—1910), Аўгуст Гаўль з 13 гадоў пачаў навучацца ў мастацкай школе ў Ганау. Затым на працягу двух гадоў працаваў на фабрыцы па вырабе сярэбраных вырабаў. У 1888 годзе ён з дапамогай свайго настаўніка Вайсэ быў накіраваны на вучобу ў Берлін. Працягваючы вучыцца ў майстэрні скульптара Аляксандра Каландрэлі, стаў сталым наведвальнікам Музея прыкладных мастацтваў. Там ён атрымаў абанемент для наведвання Берлінскага заапарка і захапіўся вывучэннем экзатычных жывёл, цэлымі днямі робячы замалёўкі з натуры.
З 1894 па 1898 гады А.Гаўль працаваў у майстэрні вядомага берлінскага скульптара Рэйнгальда Бегаса і браў удзел у абмеркаванні ўзвядзення манумента кайзеру Вільгельму I каля Гарадскога палаца. У 1897 годзе быў накіраваны ў паездку ў Італію.
У 1898 годзе Гаўль стаў адным з з заснавальнікаў Берлінскага сецэсіёну, у які ўвайшлі такія мастакі, як Макс Ліберман і Вальтэр Лейстыкаў.
У 1912 годзе стварыў скульптурную кампазіцыю «Зубры, якія змагаюцца», якая была перададзена Кёнігсберга і ўсталявана перад будынкам Вярхоўнага суда Усходняй Прусіі, сімвалізуючы барацьбу абароны і абвінавачвання. Адна з нешматлікіх захаваных у горадзе пасля Другой сусветнай вайны скульптура і сёння ўпрыгожвае Калінінград.
А.Гаўль супрацоўнічаў з вядомым берлінскім выдаўцом і гандляром творамі мастацтва Паўлем Касірэрам. Сярод яго блізкіх сяброў былі Генрых Цыле і Эрнст Барлах.
Гаўль адмовіўся ад абрання сенатарам Берлінскай акадэміі мастацтваў, палічыўшы, што можа паспяхова займацца мастацтвам і без афіцыйнага статусу.
Шэраг яго твораў знаходзяцца ў родным Ганау (на Рохусплац і перад школай каля фантана Гаўля). Бронзавая скульптура арла яго працы ўсталявана на вяршыні гары ў горным масіве Рон. Перад берлінскім Рэнесанс-тэатрам у 1911 годзе быў усталяваны яго фантан з качкамі.
Аўгуст Гаўль сканаў у Берліне ў 1921 годзе ад раку.
Селішча (Прыгарадны сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Жыцькаўскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Трасцянка
Трасцянка — тапонім:
Аляксандр Каландрэлі
Аляксандр Эміль Ладавіка Каландрэлі (Alexander Emil Lodovico Calandrelli; 9 мая 1834, Берлін — 26 мая 1903, Ланквіц) — нямецкі скульптар італьянскага паходжання.
У 1848—1852 гг. вучыўся ў Берлінскай Акадэміі мастацтваў, затым займаўся ў майстэрнях Драке і Фішэра і нарэшце ў 1864 г. заснаваў уласную майстэрню. З 1884 г. прафесар Акадэміі мастацтваў.
Пачаўшы сваю мастацкую дзейнасць з невялікіх васковых фігур, Каландрэлі заваяваў вядомасць як манументаліст — перш за ўсё, такімі працамі, як конныя помнікі Фрыдрыху Вільгельму IV і Вільгельму I, статуя мастака Петэра Карнеліуса і г.д. Каландрэлі таксама належыць частка рэльефаў Помніка перамогі ў Берліне, статуі «Вяртанне воіна» (Glückliche Heimkehr; з групы «Чатыры вайсковыя групы» і «Эльба» (з групы «Чатыры нямецкія рэкі») у Ціргартэне і іншыя працы.
IC 1677
IC 1677 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кірсі (прыпыначны пункт)
Кірсі (Kirsi) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца ў горадзе Тарту на лініі Тапа — Койдула. Паралельна знаходзіцца прыпыначны пункт на лініі Валга — Тарту.
Ліпінкі Лужыцке (гміна)
Ліпі́нкі Лужы́цке (Lipinki Łużyckie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жарскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпінках Лужыцке. Плошча гміны складае 88,55 км². Станам на 2010 год у гміне Ліпінкі Лужыцке пражывалі 3233 чалавекі, шчыльнасць — 36,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Осек
Осек (Osiek) — горад у Польшчы, размешчаны за 240 км на поўдзень ад Варшавы і за 130 км на паўночны ўсход ад Кракава. Уваходзіць у склад Сташоўскага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Осек. Займае плошчу 14,43 км². Насельніцтва 2 тыс. чалавек.
Палачаны (станцыя)
Палача́ны (, Полочаны)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Палачаны.
Турызм у Арменіі
Турызм у Арменіі — галіна эканомікі Арменіі, якая інтэнсіўна развіваецца. Штогод Арменію наведваюць каля 750 тысяч турыстаў.
Наведвальнасць
У 2009-м годзе рэзка скараціўся лік вандроўнікаў, якія прыбываюць у Арменію з краін СНД, але гэтак жа рэзка ўзрос лік турыстаў з Ірана і Грузіі, што нейтралізавала спад, характэрны для цяперашняй сітуацыі ў турыстычным бізнесе.
У той жа час толькі 10 % з наведвалых краіну ў 2009 годзе турыстаў спыняюцца ў гасцініцах і карыстаюцца паслугамі туркампаній — астатнія аддаюць перавагу самастойнаму клопату пра свой адпачынак. Шмат у чым такая тэндэнцыя абумоўлена даражынёй турыстычных пакетаў.
Па дадзеных Міністэрствы эканомікі Арменіі, больш за ўсё грошай у краіне па стане на 2009 г. пакідаюць японскія, канадскія і амерыканскія турысты. Найменшыя марнаванні дазваляюць сабе вандроўнікі з Ірана і Грузіі. У прыватнасці, калі госць з Японіі траціць каля $1400 у дзень, тое іранцы і грузіны — толькі $30–40.
У студзені-снежні 2011 года ў рэспубліку прыбылі 758 000 турыстаў супраць 575 000 турыстаў таго ж перыяду 2009 г., тэмп узросту ліку турыстаў склаў 30,0 %. За той жа перыяд дзеля турызму з рэспублікі выехалі 526 193 чалавек, у параўнанні са студзенем-снежнем 2008 г. прырост склаў 2,1 %.
Па выніках 2011 года ў турыстычнай сферы Арменіі захаваліся дынамічныя тэмпы развіцця. Паводле афіцыйных дадзеных, у студзене-снежні 2011 года рэспубліку наведала парадку 758 тысяч турыстаў, што на 10.3% ці 80 тыс. турыстаў больш, чым у 2010 годзе. За 2011 год замежныя турысты выдаткавалі ў Арменіі каля 445 млн долараў, што на 37 млн больш, чым у 2010 г.
Па дадзеных Сусветнай турыстычнай арганізацыі у 2012 годзе Арменію наведалі 850 000 турыстаў.
У тым жа годзе году ў Арменіі адкрыліся сем новых гасцініц: сетка гатэляў Tufenkian, буцік-гатэль «Нацыяналь», гатэль «Наіры», новы комплекс гасцініцы «Асілкі», гасцінічны комплекс Marriott Hotel у Цахкадзоре. У 2013 годзе адкрытыя дзве гасцініцы сеткі Hyatt у Джэр­муку і ў Ерэване, а таксама гасцініца Golden Palace у Цахкадзоры.
Міжнародныя рэйтынгі
Згодна складзенаму ў верасні 2011 года спісу сусветна вядомага часопіса «National Geographic Traveler» па выніках міжнароднага галасавання, Арменія ўвайшла ў лік трох краін, што лідзіруюць у намінацыі «Актыўны, у тым ліку экстрэмальны турызм».
Інфраструктура
Паводле дадзеных Упраўлення турызму Міністэрства эканомікі Арменіі, у 2011 годзе ў рэспубліцы дзеяла 190 аб'ектаў месцавання. У іх лік уваходзяць:
Вядзецца будаванне 12 новых гасцініц. На тэрыторыі рэспублікі таксама дзеюць 11 здраўніц і 11 пансіянатаў (2266 і 245 спальных месцаў адпаведна).
Юленурмэ (прыпыначны пункт)
Юленурмэ (Ülenurme) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца ў мястэчку Юленурмэ на лініі Тапа — Койдула.