cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Камерунскія высакагорныя лясы
Камерунскія высакагорныя лясы — экарэгіён горных трапічных і субтрапічных вільготных шыракалістых лясоў, прымеркаваны да горнай сістэмы, якая ідзе ўглыб афрыканскага кантынента ад Гвінейскага заліва, і па якой праходзіць мяжа паміж Камерунам і Нігерыяй. Біяразнастайнасць гэтых лясоў характарызуецца высокім узроўнем эндэмізму як сярод раслін, так і сярод жывёл. Экарэгіёну прысвоены статус Critical/Endangered: насельніцтва хутка расце, і ўсё большыя плошчы асвойваюцца пад сельскагаспадарчыя культуры.
Агульная характарыстыка
Камерунскія высакагорныя лясы размешчаны вышэй 900 м над узроўнем мора на Камерунскім нагор'і Яны займаюць плошчу каля 38000 квадратных кіламетраў ва ўсходняй Нігерыі і заходнім Камеруне. На больш нізкіх вышынях ў паўднёвай частцы рэгіёну размяшчаюцца, у паўночнай — Гвінейская лесасавана. Камерунскія высакагорныя лясы падзяляюць экарэгіёны гвінейскіх і. Самая высокая вяршыня горнай сістэмы, вулкан Камерун, выдзелены ў асобны экарэгіён, а самай высокай у рэгіёне з'яўляецца гара (3011 м). Для экарэгіёна характэрны больш халаднаваты клімат, чым для нізіннай трапічнай Афрыкі: сярэдняя максімальная тэмпература ніжэй 20°. Колькасць ападкаў памяншаецца ад узбярэжжа ў глыб кантынента ад 4000 мм у год да 1800 мм. Высакагор'я з'яўляюцца важнай крыніцай вады для Нігерыі і Камеруна.
Раслінны свет
Расліннасць змяняецца ў залежнасці ад вышыні. Перадгорныя лясы растуць на вышынях 900—1800 м над узроўнем мора. Вышэй 1800 м размешчаны горныя лясы і лугі, бамбукавыя лясы, субальпийские лугі і хмызнякі. Для флоры рэгіёну характэрна перавага, якія маюць перарывістае распаўсюджванне ў высакагор'ях Афрыкі. Тыповымі афрамантаннымі відамі з'яўляюцца, , , ,. Ліана (сямейства ) у высакагор'ях расце ў найбольш сухіх тыпах лясоў.
Сімпатычная нервовая сістэма
Сімпатычная нервовая сістэма (ад συμπαθής — адчувальны, чуллівы) — частка аўтаномнай (вегетатыўнай) нервовай сістэмы, гангліі якой размешчаны на значнай адлегласці ад інервуемых органаў. Назва «сімпатычная нервовая сістэма» ўпершыню была ўжыта ў 1732 годзе, і выкарыстоўвалася для абазначэння ўсёй аўтаномнай нервовай сістэмы. Пасля гэтым тэрмінам сталі называць толькі частку нервовай сістэмы.
Камерунскія высакагорныя лясы
Жывёльны свет
Экарэгіён характарызуецца высокім відавым эндэмізмам. Сярод птушак налічваецца 7 вузкіх эндэміка дадзенага экарэгіёна:, , , , , и. Некаторыя эндэмічныя віды сустракаюцца таксама на гары Камерун і востраве Біёка:, , , , ,, , , , , , , , ,.
Сярод дробных сысуноў 11 эндэмікаў:, , , , и , , , ,  и.
Сярод амфібій налічваюць каля сарака вузкаэндэмічных відаў (,, , , , віды родаў , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ), сярод рэптылій — дзевяць (, , , , , і іншыя).
Тут таксама насяляюць віды прыматаў, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення, напрыклад  — эндэмічны падвід, , , і некалькі відаў мартышак, у тым ліку.
Існуючыя пагрозы і ахова прыроды
Камерунскія высакагорныя лясы — адзін з найменш абароненых экарэгіёнаў у Афрыцы. У Камеруне, у дадзеным экарэгіёне няма тэрыторый, якія маюць фармальны абаронены статус.
Лясы моцна схільныя ўздзеянню чалавека: высякаюцца на дровы і драўніну, а таксама для пашырэння пасяўных плошчаў.
У камерунскай частцы горы густа заселеныя і тэрыторыя выкарыстоўваецца для сельскай гаспадаркі і выпасу хатняй жывёлы.
Большая частка экарэгіёна знаходзіцца ў межах Паўночна-Заходняга адміністрацыйнага рэгіёну і Адамавы. Тут знаходзіцца сталіца Паўночна-Заходняга рэгіёну — горад Баменда з насельніцтвам каля 270 тысяч чалавек.
У Нігерыі высакагорныя лясы размешчаны ў межах плато Мамбіла ў штаце Тараб'я, і выкарыстоўваюцца насельніцтвам для сельскагаспадарчых мэтаў, у тым ліку і для выпасу жывёлы.
Анастасія Валер’еўна Каштанава
Анастасія Валер'еўна Каштанава (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў кіданні дыска. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Пераможца Кубка Беларусі 2016 года ў кіданні дыска з вынікам 53,16 м.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў кіданні дыска з вынікам 52,87 м.
Сыраежка харчовая
Сыраежка харчовая, сыраежка (Russula vesca) — шапкавы базідыяльны грыб з роду сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 5—10 см, пукатая да распасцёртай, з хваліста-выгнутым, зрэдку прыўзнятым, краем. Скурка лёгка адстае ад мякаці, буравата-чырванаватага колеру, часам выцвітаючая. Ножка даўжынёй 3—6 см і 1—2 см у дыяметры цыліндрычная, суцэльная, злёгку маршчыністая ўздоўж і звужаная ўнізе. Мякаць белая, саладкаватая на смак і не мае асаблівага паху. Споры шарападобныя, бясколерныя, дробнашыпаватыя.
Ядомы грыб.
Экалогія і распаўсюджванне
Грыбы растуць у лісцевых і зрэдку ў хвойных лясах. Пладовыя целы з'яўляюцца ў ліпені—верасні, паасобку або групамі.
Каніфас
Каніфас (ад kanefas — канва) — добрая парусіна, састарэлая назва ільняной, трывалай, рэльефнай паласатай тканіны. У Расійскай імперыі ўпершыню такая назва сустракаецца ў Статуце марскім у рэдакцыі 1724 года. («Кніга Статут марскі пра ўсё, што тычыцца да добрага кіравання, у бытнасць флоту на моры…»).
З каніфасу шылі мужчынскае і жаночае адзенне, часам выкарыстоўвалі як бялізнавую тканіну. Адрознівалі разнавіднасці каніфасу базін, базін-раяль і інш. Будучы трывалым, каніфас карыстаўся поспехам у гарадской беднаты. Вырабы з каніфасу называліся каніфаснымі або каніфасавымі. Біёграф А. В. Суворава, апісваючы побыт генералісімуса ў ссылцы, адзначае:
Насіў ён звычайна каніфасны камзольчык, адна нага ў боце, другая (параненая) у туфлі; па нядзелях і іншых святах апранаў егерскую куртку і каску; у высокаўрачыстыя дні куртку замяняў фельдмаршальскім мундзірам без шыцця, але з ордэнамі.
У першым абзацы першай главы паэмы М. В. Гогаля «» брычцы Чычыкава сустракаецца
Іншыя значэнні
Паводле «Такі да вялікаму паўтлумачальнаму слоўніку адэскай мовы» пісьменніка Валерыя Смірнова, які прадстаўляе збор адэскіх ідыяматычных выразаў, фраза «раз і на каніфас» азначае хуткае дасягненне якога-небудзь выніку. Гэты выраз адносіцца да блоку-каніфасу, у які закладваюцца хутка парусныя снасці.
У гэтым значэнні каніфас згадваецца ў песні «Дзвігун» :
«Шторм, мабыць, пракінуць хоча / Нас праз каніфас. / Што ж, толькі хай не пакурочыць / Камбуз або кампас »
Лабытнангі
Лабытнангі — горад у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе Расіі (Прыўральскі раён). Знаходзіцца на левым беразе Обі насупраць Салехарда крыху на поўнач ад паўночнага палярнага круга. Насельніцтва 27 445 чалавек (2007). Чыгуначная станцыя.
Вуліца Шаранговіча (Мінск)
Вуліца Шаранговіча — вуліца ў мікрараёне Сухарава Фрунзенскага раёна Мінска. Вуліца атрымала сваю назву ў гонар дзяржаўнага дзеяча БССР Васіля Шаранговіча.
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае шэраг аўтобусных (11, 17, 116, 121, 137, 138, 140, 144с, 163, 177э) і тралейбусных (7, 8, 9, 38, 45, 57) маршрутаў.
Аляксандр дэ Род
Аляксандр дэ Род (Alexandre de Rhodes;, , Францыя — , , Іран) — французскі манах-езуіт, у XVII стагоддзі праводзіў актыўную місіянерскую дзейнасць у Індакітаі. Аказаў вялікі ўплыў на распаўсюджанне хрысціянства ў В’етнаме, стварыў в’етнамскі алфавіт на аснове лацінкі.
Біяграфія
Аляксандр нарадзіўся ў Авіньёне (Францыя) 15 сакавіка 1591 годзе, у 1612 годзе ўвайшоў у Таварыства Ісуса і ў 1619 годзе быў накіраваны ў якасці місіянера ў Індакітай.
Знаходзячыся больш 10 год у Ханоі, Дэ Род напісаў Катэхізіс на в’етнамскай мове, стварыў в’етнамскую пісьменнасць на аснове лацінскага алфавіта, якая выкарыстоўваецца па сённяшні дзень. У сваім дакладзе Аляксандр казаў, што пры ім прынялі хрысціянства больш 6 000 мясцовых жыхароў.
У 1630 годзе Аляксандр дэ Род быў высланы з В’етнама і правёў наступныя 10 год у Макаа. Пазней ён яшчэ раз вяртаўся ў Індакітай, дзе правёў яшчэ 6 гадоў, прыгаворваўся да смяротнага пакарання, якое пазней было заменена на сасланне.
У 1649 годзе Дэ Род вярнуўся У Рым, дзе звяртаўся з просьбамі аб павелічэнні фінансавання каталіцкіх місый у Індакітаі. Пазней яго накіравалі ў Персію, дзе Аляксандр дэ Род памёр у 1660 годзе.
Парэчча-Рыбнае
Парэчча-Рыбнае (Поре́чье-Ры́бное) — пасёлак гарадскога тыпу ў сельскім паселішчы Парэчча-Рыбнае Растоўскага раёна Яраслаўскай вобласці Расіі. Размешчаны на рацэ Сара, паблізу яе ўпадзення ў возера Нера, за 188 км ад Масквы, 66 км ад Яраслаўля, 11 км ад Растова, 4 км ад федэральнай аўтатрасы М8 «Халмагоры» і за 7 км ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі Дэбалаўская (лінія Масква — Яраслаўль). Насельніцтва на 1 студзеня 2017 г. — 1637 жыхароў.
О-натацыя
О-ната́цыя (ад Ordnung — парадак; таксама натацыя Бахмана-Ланда́у): спосаб запісу параўнальных велічынь лікаў. Запіс прапанаваны Паулем Бахманам (1894) і распаўсюджаны Эдмундам Ландау (1909).
''Гл. таксама'': амега-натацыя, тэта-натацыя, L-натацыя, асімптотыка.
O(x)
Велічыня, азначаная як O(x), не большая па абсалютнай велічыні за, дзе C ёсць нейкая пастаянная (зафіксаваная ў канкрэтных умовах):
.
Іначай кажучы, гэта канечная і адрозная ад нуля велічыня.
Напрыклад ,
Спосабы чытаць азначэнне O(x): «О-вялікае [ад ікс]», «парадак О [ад ікс]», «аднаго парадку [з ікс]».
o(x)
Велічыня, азначаная як o(x), значна меншая за x (бясконца малая вышэйшага парадку за x):
Напрыклад ,
.
Спосабы чытаць азначэнне o(x): «о-малое [ад ікс]», «бясконца малая вышэйшага парадку [за ікс]», «малая ў параўнанні [з ікс]».
Шарнірны робат
Шарнірны робат (Articulated robot) — гэта робат, які мае некалькі змацаваных паміж сабой звёнаў, якія могуць вольна круціцца ў кропках мацавання. Шарнірныя робаты могуць быць рознымі па складанасці: ад аднашарнірных да 10-ці і больш. Яны механізаваны з дапамогай розных сродкаў, у тым ліку электрычных матораў. Некаторыя звёны такога робата (напрыклад, робатарукі) могуць быць безшарнірнымі.
Альжбета Хадкевіч
Паходжанне
Дачка вялікалітоўскага дзяржаўнага і ваеннага дзеяча Яна Мікалаевіча Хадкевіча (1738—1781) і яго жонкі Марыі Людвікі з Жавускіх. Мела прынамсі двух братоў і дзвюх сясцёр.
Сям'я
У 1787 годзе пабраліся шлюбам з Мацеем Радзівілам.
У шлюбе нарадзіліся двое дзяцей:
Энтані Мінгела
Энтані Мiнгела CBE (Anthony Minghella; 6 студзеня 1954 — ) — брытанскі кінарэжысёр, сцэнарыст і драматург. Уладальнік прэміі «Оскар» за лепшую рэжысуру («Англійскі пацыент», 1996). Сын — Макс Мінгела.
Пангады
Пангады (Па́нгоды) — пасёлак гарадскога тыпу ў Надымскім раёне Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Пангады са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Быў заснаваны ў 1971 годзе на левым беразе ракі Правая Хета за 2 км вышэй упадзення ў яе рэчкі Пангады ў сувязі з адкрыццём і пачаткам распрацоўкі першага газавага радовішча Мядзведжае.
У 1979 году пасёлку прысвоены статус рабочага.
Вадаскід
Вадаскід, вадазліў — гідратэхнічнае збудаванне, прызначанае для скіду залішняй (паводкавай) вады з вадасховішча, а таксама для карысных пропускаў вады ў ніжні бьеф. Скід вады ажыццяўляецца ў выпадку пагрозы перапаўнення вадасховішча з-за паводкі, моцных дажджоў і г.д. Выключэнне — вадазліўная плаціна, на якой сліў вады ажыццяўляецца пастаянна.
Класіфікацыя вадаскідаў
Адрозніваюць 2 тыпы вадаскідаў — кантраліруемыя і некантраліруемыя.
Полічна (гміна)
По́лічна (Policzna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Зваленьскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Полічне. Плошча гміны складае 112,35 км². Станам на 2004 год у гміне Полічна пражывалі 5936 чалавек, шчыльнасць — 52,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Валерый Васільевіч Ізотаў
Валерый Васільевіч Ізотаў (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў кіданні кап'я. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр Кубка Беларусі 2016 года ў кіданні кап'я з вынікам 70,81 м.
Хутар (Гомельскі раён)
У 1926—1927 гадах — цэнтр Хутарскага сельсавета. 25 чэрвеня 1963 года пасёлак уключаны ў гарадскую мяжу Гомеля. 17 мая 2007 года паўднёвая частка пасёлка, якая заставалася па-за межамі Гомеля, далучана да горада Гомеля.
Сімплексная сувязь
Сі́мплексная сувязь — сувязь, пры якой інфармацыя перадаецца толькі ў адным кірунку.
Ёсць два вызначэнні сімплекснай сувязі.
Марыя Арагонская
Марыя Арагонская (María de Aragón y Castilla, Maria de Aragão e Castela; 1482—1517) — другая жонка Мануэля I Партугальскага, маці Жуана III і Энрыке. Была каралевай-кансортам Партугаліі з 1500 гады да сваёй смерці. Дачка Ізабелы Кастыльскай і Фердынанда II Арагонскага.
Запалярны (Ямала-Ненецкая аўтаномная акруга)
Запалярны (Заполярный) — пасёлак гарадскога тыпу ў Надымскім раёне Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі Расіі. Утварае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Запалярны са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 1044 жыхароў (2007).
Надзея Васілеўна Бондарава
Надзея Васілеўна Бондарава (, г. Саратаў, Расія — ) — спецыяліст у галіне інфекцыйных хвароб. Доктар медыцынскіх навук (1969), прафесар (1969).
Біяграфія
Скончыла Саратаўскі медыцынскі інстытут (1948; ардынатура, 1951). Працавала ў Саратаўскім медыцынскім інстытуце (1951—1955, асістэнт кафедры інфекцыйных хвароб); Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1955, асістэнт кафедры інфекцыйных хвароб); Беларускім дзяржаўным інстытуце ўдасканалення ўрачоў (1955—1987; у 1956—1960 — в. а. загадчыка кафедры інфекцыйных хвароб, з 1964 — загадчык кафедры інфекцыйных хвароб, у 1967—1970 — прарэктар па вучэбна-навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: дыягностыка грыпу, брушнога тыфу; клініка дыфтэрыі, краснухі, язвавых калітаў; антыбіётыкавая тэрапія пры інфекцыйных хваробах; вакцынатэрапія поліяміэліту, хранічнага гепатыту.
Памерла 13 снежня 1987 года, пахавана на Паўночных могілках у Мінску.
Узнагароды
Медаль «За доблесную працу» (1970), Ганаровая грамата Вярхоўнага Савета БССР (1975) і інш.
Наваселле (Ушацкі раён)
Навасе́лле (, Новоселье) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Жуан III
Жуан (Іаан) III (João III;, палац Alcáçova, замак Святога Георгія, Лісабон, Партугалія — , палац Рыбейра, Лісабон, Партугалія) — кароль Партугаліі і Альгарвы (1521—1557), пляменнік Жуана II, сын Мануэла I Вялікага.
Кіраванне
Пры ім была заснавана бразільская калонія, партугальцы авалодалі Малукскімі астравамі, адноўлены ўніверсітэт у Каімбры, прыняты езуіты і ўведзена інквізіцыя. Па сваіх маштабах праследаванне ератыкоў у Партугаліі перасягнула нават тое, што вытваралася ў іншых частках Пірэнейскага паўвострава. Езуіты набылі велізарны ўплыў у краіне. Кароль, каралева і інфанты слухаліся іх намоў. Езуіты пракраліся ва ўсе слаі грамадства, авалодалі ўніверсітэтамі і сталі панаваць над грамадскім жыццём Партугаліі.
Сям’я
Усе шэсць сыноў Жуана III памерлі раней за свайго бацьку, таму карону ўспадкаваў яго ўнук Себасцьян, сын прынца Жуана. Жуан III быў прыхільнікам Карла V.
Ала Сямёнава
Ала (Альбіна Іванаўна) Сямёнава (, с. Бальшарэцкае, Бальшарэцкі раён, Камчацкая вобласць, РСФСР, СССР -, ) — беларускі крытык, пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і служачых, юрыстаў. Бацькі ў 30-я гады па камсамольскіх пуцёўках паехалі на Чукотку, жылі на Камчатцы, затым бацьку перавялі ва Уладзівасток, пазней у Хабараўск, удзельнік ВАВ. У 1944 г. сям'я вярнулася на радзіму ў Беларусь. Жылі ў Вілейцы і Навагрудку, дзе Альбіна скончыла сярэднюю школу (1955) і паступіла ў БДУ. Пасля заканчэння філалагічнага факультэта БДУ (1960) працавала рэдактарам і старшым рэдактарам выдавецтва «Навука і тэхніка». У 1968—1972 гг. літсупрацоўнік у прэс-бюлетэні «Служба быту Беларусі», у 1972—1986 гг. — рэдактар, старшы рэдактар рэдакцыі крытыкі, літаратуразнаўства і драматургіі выдавецтва «Мастацкая літаратура». З 1986 г. — літсупрацоўнік, у 1987-? гадах — рэдактар аддзела мастацтва, крытыкі і бібліяграфіі часопіса «Нёман».
Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1982 г., потым Саюзу беларускіх пісьменнікаў. З рэцэнзіямі, літаратурна-крытычнымі артыкуламі і эсэ выступала з 1966 г.
Балаклава (галаўныя ўборы)
Балаклава — галаўны ўбор, які закрывае галаву, лоб і твар, пакідаючы невялікі прарэз для вачэй, рта ці для авала твару.
Гісторыя
Назоўнік балаклава гучыць як цюркізм, але пазычаны з англійскай мовы, якія ўзялі слова ад назвы горада Балаклава і затокі на паўднёвым захадзе Крыму. 25 кастрычніка 1854 года адбылася бітва Крымскай вайны, было халодна і брытанскія ваенныя замовілі для салдатаў вязаныя каўпакі з прарэзамі для вачэй.
Сама шапка больш старажытная за бітву, іншыя яе назвы ў гісторыі — уланская, тампліерская шапка.
Паліна (правінцыя Тэрні)
Паліна (Polino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Тэрні.
Насельніцтва складае 284 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 5030. Тэлефонны код — 0744.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Якуб Шынкевіч
Яку́б Шынке́віч (1884—1966) — татарскі рэлігійны і грамадскі дзеяч Беларусі, Літвы, Польшчы, доктар арыенталістыкі.
Біяграфія
У 1925 годзе скончыў навучанне ў Берлінскім універсітэце, дзе атрымаў ступень доктара філасофіі. 28 кастрычніка 1925 года абраны віленскім муфціем усіх мусульман Польшчы. У 1926—1932 гадах з мэтай выпраўлення памылак у рэлігійных тэкстах некалькі разоў ездзіў на Усход. У 1926 годзе быў членам Сусветнага мусульманскага кангрэса ў Егіпце, у 1928 годзе наведаў мусульманскія суполкі ў Югаславіі і Балгарыі і Турцыю. У 1930 годзе зноў наведаў Егіпет, дзе быў прыняты каралём Фаудам І. З Егіпта здзейсніў хадж у Мекку і Медзіну. У 1935 годзе выдаў на польскай мове тлумачэнні Карана. Таксама спрыяў урэгуляванню прававога становішча мусульман Польшчы. 21 красавіка 1936 года падпісаў Статут пра стасункі дзяржавы і Мусульманскага рэлігійнага саюза. Падчас Другой сусветнай вайны супрацоўнічаў з нямецкімі акупантамі, спрыяў увядзенню татарскай адміністрацыі і стварэнню татарскай паліцыі. Дзякуючы яго намаганням, у маі 1944 года быў заснаваны Саюз татарскай моладзі. Памёр у эміграцыі ў ЗША.
МЗКЦ-74135
МЗКЦ-74135 (МЗКТ-74135) — седлавы цягач Мінскага завода колавых цягачоў для перавозкі звышцяжкіх грузаў. На заказ узброеных сіл Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў пабудавана 40 трохзвянных аўтапаяздоў (цягач МЗКЦ-74135 + паўпрычэп МЗКЦ-99942 + прычэп МЗКЦ-83721).
Гісторыя
Першы цягач МЗКЦ з індэксам 74135 вырабілі ў 1997 годзе, які прызначаны для ўдзелу ў тэндэры на пастаўку танкавозаў, абвешчаным Аб'яднанымі Арабскімі Эміратамі. Паколькі да пачатку тэндэру на заводзе не паспелі вырабіць уласны трэйлер, то выпрабаванні ў пясках праводзіліся з паўпрычэпам фірмы LOHR (Францыя). Аднак заказчыка не задаволілі памеры платформы гэтага паўпрычэпа.
Наступны конкурсны этап прайшоў у 2000 годзе і на гэты раз ужо тэставаўся аўтацягнік МЗКЦ-74135 з паўпрычэпам МЗКЦ-99942 і прычэпам МЗКЦ-83721. Пасля чаго ў 2002 годзе дагавор быў заключаны. Згодна з ім заводу неабходна было вырабіць яшчэ адзін мадэрнізаваны ўзор і пасля яго станоўчых выпрабаванняў яшчэ 39 такіх цягачоў.
У 2004 годзе на Мінскім заводзе колавых цягачоў вырабілі другі асобнік трохзвяннога танкавоза МЗКЦ-74135+99942+83721. Гэты аўтамабіль адрозніваўся новай кабінай, іншым рухавіком, былі ўжытыя абноўленая трансмісія і палепшаная ўстаноўка кандыцыянавання паветра для кіроўцы і экіпажа.
Канструкцыя
Кабіна — чатырохдзвярная, шклопластыкавая. Абсталявана кандыцыянерам. Унутры дзевяць месцаў, таму ў кабіне змогуць размясціцца экіпажы двух транспартаваных танкаў, да таго ж 5 месцаў для сядзення могуць быць трансфармаваныя ў адно спальнае. Рама — з ланжарона Z-падобнага профіля, звязанымі трубчастымі папярочкамі з узмоцненымі адліванымі кранштэйнамі.
На першым аўтамабіле быў змантаваны дызель Deutz MWM TBD 234 V12 магутнасцю 788 к.с. Машына таксама атрымала гідрамеханічную каробку перадач Alison M6600 AR, шырокапрофільныя шыны для пустэльнай эксплуатацыі Michelin 23,5 R25 XLB TL 188E, кандыцыянер Konvekta KL-3AT/4 і дзве лябёдкі ITAG WPH-250-2.
Другая машына (з улікам пажаданняў заказчыка) атрымала 12-цыліндравы турбадызель OM 444LA магутнасцю 585 кВт (796 к.с.). Каробка перадач — аўтаматычная Alison M6610AR.
Колавая формула — 8х8 з кіраванымі коламі двух пярэдніх восяў. Масты цягача — вытворчасці МЗКЦ, з планетарнымі колавымі рэдуктарамі і самаблакуючыміся дыферэнцыяламі. Падвеска пярэдніх мастоў незалежная, тарсіонная, задніх — незалежная, двухрычажная, рысорна-балансірная. Раздатачная скрыня — двухступеністая, з блакуемым міжвосевым дыферэнцыялам.
Аб'ём паліўных бакаў аўтамабіля — 1210 л.
Аўтацягнік
Аўтацягнік складаецца з аўтамабіля-цягача МЗКЦ-74135, 3-воснага паўпрычэпа МЗКЦ-99942 грузападымальнасцю 70 т і 4-воснага прычэпа МЗКЦ-83721 грузападымальнасцю 60 т. Поўная маса такога трохзвяннога аўтацягніка складае 205,4 т.
У складзе двухзвяннога аўтацягніка (цягач МЗКЦ-74135 + паўпрычэп МЗКЦ-99942) прызначаны для перавозкі па пяску танка масай 70 т або дзвюх БМП, ці перавозкі па добрых дарогах двух танкаў ці трох БМП — у складзе трохзвяннога аўтацягніка (цягач МЗКЦ-74135 + паўпрычэп МЗКЦ-99942 + прычэп МЗКЦ-83721). Даўжыня цягача з паўпрычэпам 26300 мм. Даўжыня трохзвяннога аўтацягніка 38700 мм.
Максімальная хуткасць двухзвяннога аўтацягніка — 82 км/г, а трохзвяннога — 50 км/г. Дадатковым абсталяваннем цягача з'яўляецца лябёдка ITAG WPH-250-2 (даўжыня троса 100 м) двуххуткасная, двухбарабанная з гідрапрывадам і цягавым высілкам кожнага барабана 200 кН. Яна прызначана для таго, каб зацягнуць на паўпрычэп і сцягнуць з яго цяжкую тэхніку.
Троіцкае
Троіцкае — тапонім.
Біра (прыток Амура)
Даўжыня ракі — 261 км, плошча басейна — 9580 км². Утвараецца зліццём рэк Сутара і Кульдур, якія сцякаюць з Сутарскага хрыбта і хрыбта Малы Хінган. Цячэ пераважна па нізіннай раўніне. Жыўленне пераважна дажджавое; летам дажджы выклікаюць рэзкія ваганні ўзроўню ракі. На рацэ Біра размешчаны горад Бірабіджан.
Аляксандр Сяргеевіч Далгаво-Сабураў
Аляксандр Сяргеевіч Далгаво-Сабураў (Александр Сергеевич Дологово-Сабуров; —пасля 1917) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Расійскай імперыі, навагрудскі павятовы маршалак (1888—1894), чарнігаўскі віцэ-губернатар (1894—1902), віленскі віцэ-губернатар (1902—1904), мінскі губернскі маршалак (1904—1917). Гофмейстар расійскага імператарскага двара.
Паходжанне і сям'я
Паходзіў з рускіх праваслаўных спадчынных дваран і належаў да дваранства Магілёўскай губерні Расійскай імперыі. Нарадзіўся 7 ліпеня 1851 г. у сям'і рускага праваслаўнага двараніна, адстаўнога паручніка Сяргея Пятровіча Далгаво-Сабурава, які меў маёнтак у Беліцкім павеце Магілёўскай губерні, што ў 1846 г. налічваў 378 рэвізскіх душ, і які карыстаўся пэўным даверам сярод мясцовых дваран.
Аляксандр Сяргеевіч Далгаво-Сабураў ажаніўся з Аляксандрай Іванаўнай Каханавай, дачкой генерал-лейтэнанта Івана Сямёнавіча Каханава (1825—1909), петракоўскага губернатара (1867—1884) і віленскага генерал-губернатара (1884—1893), ад яго жонкі Сафіі Іванаўны Кабяковай. Жонка была рускай і праваслаўнай.
Службовая дзейнасць
Пасля сканчэння навучання ў імператарскім Аляксандраўскім ліцэі ў Санкт-Пецярбургу, з чынам XIV класа (зацверджаным 22 мая 1871 г.), 7 чэрвеня 1871 г. паступіў на службу ў Міністэрства юстыцыі Расійскай імперыі з чынам калежскага рэгістратара з прылічэннем да Дэпартамента гэтага міністэрства. Таго ж 22 мая 1871 г. распараджэннем кіраўніка Міністэрства юстыцыі камандзіраваны ў чарнігаўскую палату ўгалоўнага і грамадзянскага суда для заняткаў у дапамогу судоваму следчаму горада Старадуба. Загадам па міністэрству юстыцыі ад 16 чэрвеня 1873 г. Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны выконваць абавязкі часовага судовага следчага па Чарнігаўскай губерні, а загадам ад 23 ліпеня 1873 г. пераведзены выконваць абавязкі судовага следчага 2-га ўчастка Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. Загадам ад 10 чэрвеня 1874 г. па міністэрству юстыцыі быў прылічаны да Дэпартаменту Міністэрства юстыцыі з адкамандзіраваннем да выканання абавязкаў судовага следчага старадубскага акруговага суда 2-га ўчастка Суражскага павета.
Загадам па міністэрству юстыцыі ад 27 мая 1876 г. Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны на пасаду таварыша (намесніка) пракурора Петракоўскага акруговага суда (Петракоўская губерня). Загадам Сената Расійскай імперыі па Дэпартаменту герольдыі ад 16 лістапада 1877 г. за выслугу гадоў атрымаў чын губернскага сакратара са старшынствам (з адлікам з 22 мая 1874 г.), загадам Сената ад 16 лістапада 1878 г. за выслугу гадоў атрымаў чын калежскага сакратара са старшынствам (з адлікам з 27 студзеня 1877 г.), а загадам ад 3 мая 1879 г. — чын тытулярнага саветніка са старшынствам (з адлікам з 27 студзеня 1879 г.). Выконваў абавязкі пракурора Петракоўскага акруговага суда з лютага па 29 мая 1881 г. Загадам Сената Расійскай імперыі па Дэпартаменту герольдыі ад 16 лістапада 1877 г. за выслугу гадоў атрымаў чын губернскага сакратара са старшынствам (з адлікам з 22 мая 1874 г.)
4 чэрвеня 1881 г. прапановай генерал-ад'ютанта графа Татлебена Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны на пасаду начальніка аддзялення канцылярыі віленскага генерал-губернатара. Загадам Сената Расійскай імперыі па Дэпартаменту герольдыі ад 18 мая 1881 г. за выслугу гадоў атрымаў чын калежскага асэсара са старшынствам (з адлікам з 27 студзеня 1881 г.). Імператарскім загадам ад 23 чэрвеня 1884 г. за старанную службу атрымаў чын надворнага саветніка. Загадам віленскага генерал-губернатара (1884—1893) генерал-лейтэнанта Івана Сямёнавіча Каханава (1825—1909) на падставе змененага штата канцылярыі віленскага генерал-губернатара Аляксандр Далгаво-Сабураў быў перайменаваны ў старшага справаводцу канцылярыі з 5 студзеня 1885 г.
4 верасня 1885 г. атрымаў цёмнабронзавы мядаль у памяць свячэннага каранавання расійскага імператара Аляксандра III па сведчанні кіраўніка Міністэрства ўнутраных спраў. Загадам віленскага генерал-губернатара (1884—1893) генерал-лейтэнанта Івана Сямёнавіча Каханава ад 7 студзеня 1887 г. Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны ў лік асоб, якія знаходзяцца ў распараджэнні віленскага генерал-губернатара з 7 студзеня 1887 г. Імператарскім загадам за старанную службу атрымаў чын калежскага саветніка з 30 жніўня 1887 г.
9 лютага 1888 г. загадам Міністэрства ўнутраных спраў Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны на пасаду навагрудскага павятовага маршалка (прадвадзіцеля дваранства) і старшыні навагрудскай павятовай установы па сялянскім справам. 30 жніўня 1890 г. атрымаў ордэн Святога Станіслава 3 ступені. Загадам Сената Расійскай імперыі па Дэпартаменту герольдыі ад 13 красавіка 1892 г. за выслугу гадоў атрымаў чын стацкага саветніка са старшынствам (з адлікам з 30 жніўня 1891 г.). 30 жніўня 1893 г. атрымаў ордэн Святой Ганны 3 ступені.
7 кастрычніка 1902 г. імператарскім загадам па грамадзянскаму ведамству Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны на пасаду віленскага віцэ-губернатара. 6 мая 1904 г. імператарскім загадам па Міністэрству імператарскага двара атрымаў званне камер-юнкера расійкага імператарскага двара. На працягу 1902—1904 гг. шматразова кожны год выконваў абавязкі віленскага губернатара.
9 кастрычніка 1904 г. імператарскім загадам паводле даклада міністра ўнутраных спраў Расійскай імперыі Аляксандр Далгаво-Сабураў быў прызначаны на пасаду мінскага губернскага маршалка (прадвадзіцеля дваранства) з налічэннем яму жалавання са скарбу па 4 000 рублёў штогадова. 7 лютага 1907 г., паводле пастановы Галоўнага кіраўніцтва Расійскага таварыства Чырвонага крыжа ад 1906 г., узнагароджаны заснаваным 19 студзеня 1906 г. знакам і медалём Чырвонага крыжа ў памяць удзелу ў таварыстве падчас руска-японскай вайны 1904—1905 гг. Атрымаў 22 красавіка 1907 г. ордэн Святога Станіслава 1 ступені, а 18 красавіка 1910 г. — ордэн Святой Ганны 1 ступені.
З увядзеннем у 1911 г. у Мінскай губерні земства (земскага самакіравання), стаў (па прычыне заняцця пасады мінскага губернскага маршалка) аўтаматычна яго членам у 1911—1917 гг.
У 1913 г. атрымаў прыдворны чын гофмайстара і медаль «У памяць 300-годдзя царствавання дома Раманавых».
Савецка-японская вайна
Савецка-японская вайна — ваенныя дзеянні з 9 жніўня па 2 верасня 1945 года савецкіх войск па разгроме японскіх войск на Далёкім Усходзе. Вайна — працяг Вялікай Айчыннай вайны, частка Другой сусветнай вайны.
Аляксандр Сяргеевіч Далгаво-Сабураў
Службовая дзейнасць
Аляксандр Сяргеевіч Далгаво-Сабураў займаў пасаду да 1917 г. і быў перадапошнім прызначаным расійскай царскай уладай прадвадзіцелем дваранства Мінскай губерні.
Савецка-японская вайна
Войскі СССР разам з войскамі Мангольскай Народнай Рэспублікі атакавалі ворага па ўсёй граніцы з Маньчжурыяй і ўзбярэжжы Паўночнай Карэі, расчлянілі Квантунскую армію і прымусілі яе да капітуляцыі.
2 верасня 1945 года Японія падпісала акт аб безумоўнай капітуляцыі. Другая сусветная вайна скончылася.
У Савецкім Саюзе дзень 3 верасня стаў Днём Перамогі над Японіяй. 4 верасня Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР выдаў указ аб скасаванні Дзяржаўнага Камітэта Абароны і перадачы ўсіх яго спраў Савету Народных Камісараў СССР.
За баявыя подзвігі ў савецка-японскай вайне вышэйшае званне Героя Савецкага Саюза прысвоена беларусам М. У. Барташову, Г. С. Здановічу, В. А. Кату, М. А. Ласкунову, Ц. А. Пачтарову.
Перадгісторыя
Да пачатку вайны паміж бакамі дзейнічала дамова пра нейтралітэт ад 13 красавіка 1941 года. Японія пасля нападу Германіі на СССР неаднаразова прадпрымала дзеянні, якія парушалі гэтую дамову (парушэнні граніцы, перашкоды суднаходству). Японскі генеральны штаб забяспечваў гітлераўскае камандаванне сакрэтнай інфармацыяй аб колькасці і дыслакацыі часцей і рэзерваў Чырвонай Арміі, аб яе ўзбраенні, аб эканамічным стане Савецкага Саюза, яго ваеннай вытворчасці і г.д. Але галоўнае — Японія сканцэнтравала на граніцы з СССР вялікую групіроўку войск, што вымушала савецкае кіраўніцтва трымаць на Далёкім Усходзе істотныя вайсковыя сілы (да 59 дывізій), жыццёва неабходныя на еўрапейскіх франтах.
У адпаведнасці са сваімі саюзніцкімі абавязацельствамі, пацверджанымі на Крымскай канферэнцыі 1945 і Патсдамскай канферэнцыі 1945, СССР 5 красавіка 1945 года дэнансаваў дамову пра нейтралітэт (які страціў сэнс, паколькі Японія дапамагала Германіі ў вайне супраць Савецкага Саюза і сама ваявала супраць саюзнікаў СССР — ЗША і Вялікабрытаніі) і 8 жніўня 1945 года абвясціў вайну Японіі.
Баявыя дзеянні
8 жніўня 1945 СССР абвясціў вайну Японіі. На наступны дзень пачаліся баі на савецка-японскай мяжы.
Баі за Маньчжурыю і Карэю
16 жніўня пасля разлютаваных баёў, якія вялі з праціўнікам часткі 1-й Чырванасцяжнай і 5-й армій, быў узяты горад Муданьцзян.
19 жніўня японскія войскі амаль паўсюдна сталі здавацца ў палон, у той жа час у Мукдэне савецкія войскі ўзялі ў палон імператара Маньчжоу-Го Пу І. Да 20 жніўня савецкія войскі выйшлі на маньчжурскую раўніну. З 18 па 27 жніўня былі высаджаны паветраныя дэсанты ў Харбіне, Фэнцяне, Сіньцзіне, Цзілінь, Рэдзюне, Дайрэне, Хэйдзё і іншых гарадах, а таксама выкарыстаныя рухомыя перадавыя атрады.
Асноўныя баявыя дзеянні на кантыненце вяліся 12 дзён, па 20 жніўня. Аднак асобныя сутыкнення працягваліся аж да 10 верасня, які стаў днём поўнай капітуляцыі і палону Квантунскай арміі.
Баі за Паўднёвы Сахалін
11 жніўня чырвонаармейцы пачалі ваенную аперацыю ў Паўднёвым Сахаліне.
Да вечара 12 жніўня 165-ы стралковы полк падышоў да пярэдняга краю галоўнай паласы Харамітогскага ўмацаванага раёна і разам з байцамі 157-га стралковага палка, якія рухаліся ў другім эшалоне дывізіі, пачаў штурм.
Тым часам да раніцы 13 жніўня да чыгуннай станцыі Катон выйшла рота старэйшага лейтэнанта Дорахава з батальёна Смірных. На досвітку японцы распачалі вылазку, папярэдне адкрыўшы моцны мінамётны і кулямётны агонь. Савецкія салдаты адказалі доўгімі пулемётнымі чэргамі. Дорахаў падняў салдат у атаку. Амаль адначасова атаку на процілеглы бок станцыі пачаў капітан Смірных з асноўнымі сіламі батальёна. Захапіўшы дарогу, ён выставіў заслон і загадаў байцам прарывацца да вакзала, куды кожную хвіліну маглі падысці рэзервы ворага. Аднак сустрэўшы разлютаваныя супраціў батальён панёс першыя страты ў дадзенай аперацыі.
Бой за горад і станцыю ішоў трое сутак. Актыўныя дзеянні батальёна Смірных вырашылі зыход сутычкі. Да вечара 15 жніўня полк цалкам авалодаў Катонам. 16 жніўня капітан Смірных загінуў. Пасмяротна яму было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. На Сахаліне яго імем названы два населеныя пункты (Леанідава і Смірных) і гарадская акруга.
На досвітку 16 жніўня пасля гадзінны артылерыйскай і авіяцыйнай падрыхтоўкі савецкія войскі пачалі штурм галоўнай паласы японскай абароны адначасова з фронту і тылу. Да зыходу 17 жніўня яны раздзялілі войскі суперніка на асобныя групы. Да вечара наступнага дня, пасля авалодання асноўным перавалам Харамі-Тогэ, з умацаваным раёнам было скончана. Рэшткі японскага гарнізона капітулявалі.
У гэтых баях высокую баявую вывучку і адвагу паказалі артылерысты батарэі, якой камандаваў старэйшы лейтэнант П. Н. Сідараў. Дзейнічаючы ў баявых парадках пяхоты, артылерысты прамым навядзеннем знішчалі агнявыя кропкі, адлюстроўвалі контратакі праціўніка. Толькі за 16 жніўня батарэя знішчыла да роты пяхоты, 6 назіральных пунктаў і падавіла 4 дота.
25 жніўня японскі супраціў быў зламаны.
Курыльская аперацыя
18 жніўня была распачатая Курыльская дэсантная аперацыя, падчас якой савецкія войскі занялі Курыльскія астравы.
Усяго на Курыльскіх астравах было раззброенна і запалонена 50 442 японскіх салдат і афіцэраў, у іх ліку 4 генерала (яшчэ каля 10000 чалавек японскае камандаванне паспела эвакуіраваць ў Японію), захоплена звыш 300 гармат і мінамётаў, каля 1000 кулямётаў, 217 аўтамашын і цягачоў.
Першапачаткова запланаваная высадка на Хакайда, пасля ўзяцця Курыл, была адменена па асабістым указанні І. В. Сталіна.
Касцёл Марыі Снежнай (Львоў)
Касцёл Марыі Снежнай — дзеючы грэка-каталіцкі храм у цэнтры Львова (афіцына — Царква Маці Божай Нястомнай Дапамогі УГКЦ), былы рымска-каталіцкі касцёл. Адзін з самых старых храмаў Львова.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1344 годзе. Шэраг даследчыкаў мяркуе, што царква пабудавана яшчэ ў XIII стагоддзі. Дакумент 1358 года гаворыць, што царкве ўжо вельмі доўгі час належаў млын на рацэ Полтве. Гэты дакумент пацвярджае, што храм да таго часу ўжо даўно існаваў. Пры ім дзейнічала першая рымска-каталіцкая парафія у горадзе. У 1415 годзе парафія перанесена ў Лацінскую катэдру, а царква стала філіяльнай. Храмам займаўся адзін з вікарыяў, а пазней - канонікаў. У XIV-XV стагоддзях Львоў быў акружаны абарончай сцяной, а царква, што апынулася за яе межамі, была абнесена ўласнай сцяной таўшчынёй 2 метры. Двойчы храм адбудаваны пасля пажараў 1623 і 1683 гадоў. У 1685 годзе з просьбай аб перадачы закінутай царквы да магістрата звярталіся толькі трынітарыі. Аднак гарадскі савет і капітула выступілі супраць, і манахі самастойна заклалі свой манастыр ужо ў цэнтры горада.
Пасля Другой сусветнай вайны храм працягваў дзейнічаць. 12 красавіка 1951 года ён быў зачынены, а прыход ліквідаваны. Частка ўнутранага убранства знішчана, а частка — перададзена ў іншыя храмы, а таксама музей рэлігіі і атэізму, і гістарычны музей. У храме уладкаваны склад. У 1960-х гадах знішчана скульптура Маці Божай, якая стаяла перад уваходам (паходзіла з манастыра місіянераў на Жоўкіўскім прадмесці). Да сцен храма прымацаваныя драцяныя расцяжкі электрычнай лініі трамвая, пушчанага па вуліцы Гонты ў 1950 годзе. З прычыны гэтага праз восем гадоў прыйшлося праводзіць абследаванне і ўмацаванне падмуркаў, сцен, рамонт даху. З 1988 года тут знаходзіўся музей фатаграфіі. У 1995 годзе храм перададзены манахам-рэдэмптарыстам Украінскай грэка-каталіцкай царквы, асвечаны як Царква Маці Божай Нястомнай Дапамогі.
Кевін Костнер
Кевін Майкл Костнер (Kevin Michael Costner; нар. 18 студзеня 1955, Лінвуд, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі акцёр, кінапрадзюсар, рэжысёр і музыкант. Уладальнік «Оскара» (1990 год) за лепшую рэжысуру — з’яўляецца адным з шасці рэжысёраў у гісторыі сусветнага кінематографа, якія атрымалі гэтую ўзнагароду за дэбютны фільм. Удастоены Зоркі на Галівудскай Алеі Славы.
Памялкова
Памялко́ва (, Помелково) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Валерый Міхайлавіч Сямёнаў
Валерый Міхайлавіч Сямёнаў  — беларускі вучоны ў галіне інфекцыйных хвароб. Доктар медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут у 1980 годзе. 3 1980 г. працуе на кафедры інфекцыйных захворванняў Віцебскага медыцынскага ўніверсітэта, прайшоў шлях ад клінічнага ардынатара да прафесара і загадчыка кафедры.
Палац Келуш
Палац Келуш (Palácio Nacional de Queluz; вядомы таксама як Нацыянальны палац) — палац партугальскіх каралёў у стылі ракако ў горадзе Келуш каля Лісабона. Будаўніцтва было пачата ў 1742 г. прыдворным архітэктарам Матэушам Вісенты ды Алівейра для Педру III і завершана ў 1767 г. У садзе расстаўлены статуі, прывезеныя каралём з Італіі і Англіі. У 1794 г. палац стаў месцам знаходжання каралевы Марыі. Дагэтуль у адным з павільёнаў палаца прынята размяшчаць кіраўнікоў замежных урадаў, якія наведваюць Партугалію з дзяржаўнымі візітамі.
Валерый Міхайлавіч Сямёнаў
Біяграфія
Аўтар 123 прац вучэбна-метадычнага і навуковага характару, у тым ліку 2 манаграфій. Мае аўтарскае пасведчанне на вынаходніцтва. Зацверджаны тэхнічныя ўмовы на прамысловую вытворчасць 5 дыягнастычных апаратаў і 14 рацпрапаноў. Старшыня праўлення навуковага таварыства інфекцыяністаў Рэспублікі Беларусь.
Яцэвіч
Яцэвіч — беларускае прозвішча.
Яўген Пятровіч Мікалуцкі
Дзяцінства і маладосць
Нарадзіўся ў 1959 г. у вёсцы Саськаўка на Шклоўшчыне. Скончыў Фашчэўскую школу ў Шклоўскім раёне. Потым атрымаў спецыяльнасць эканаміста ў Горыцкай сельскагаспадарчай акадэміі. Падчас навучання ў вну пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Алай, з якой ажаніўся на апошнім курсе вучобы. Неўзабаве нарадзілася яго дачка Алеся. У 1982 г. Я. П. Мікалуцкі скончыў Акадэмію і быў накіраваны па размеркаванні ў пляменную гаспадарку «Гарадзішча» Шклоўскага раёна, дзе ён працаваў на розных пасадах 10 год. Пасля чаго пераехаў з сям’ёй ў Шклоў, дзе ўладкаваўся ў дэпартамент эканамічнага кантролю (цяпер Камітэт дзяржкантролю) і пазнаёміўся з дэпутатам Вярхоўнага савета А. Лукашэнкам.
Апошнія тры гады жыцця
Падчас прэзідэнцкай кампаніі 1994 года Я. Мікалуцкі быў у камандзе кандыдата Лукашэнкі, якога актыўна падтрымліваў. Пасля перамогі апошняга Яўген Пятровіч быў прызначаны кіраўніком Камітэта дзяркантролю па Магілёўскай вобласці, і ў 1995 г. яго сям’я пераехала ў Магілёў. У 1996 г. Мікалуцкі быў абраны дэпутатам новага беларускага парламента.
Забойства
Раніцай 6 кастрычніка 1997 года, калі Яўген Мікалуцкі з жонкай выходзілі з кватэры ў пад’езд ў сваім доме на Вялікай Машэкаўскай вуліцы, спрацавала выбуховая прылада. У выніку выбуха абодва супругі былі цяжка паранены. Я. П. Мікалуцкі памёр ад ран на месцы.
Следства і суд па справе Мікалуцкага
Асноўнай версіяй забойства Мікалуцкага лічылася яго прафесіянальная дзейнасць: барацьба з эканамічнай злачыннасцю. Падчас жалобнага мітынгу на яго пахаванні прэзідэнт Лукашэнка заявіў, што гэты тэракт стаў спробай дабрацца да самога прэзідэнта, што ён прымае выклік бандытаў і даў следчым органам два тыдні знайсці забойц.
Следства і суд праходзілі ў рэжыме сакрэтнасці і ў шырокім маштабе. За кароткі час следчыя знайшлі магілёўчан Анатоля Гаўрылава, Рамана Радзікоўскага, Віктара Янчэўскага і Валерыя Ткачова, якіх прызналі віноўнымі ў забойстве Я. П. Мікалуцкага. Усталявана, што В. Ткачоў, былы супрацоўнік КДБ, які падазраваўся ў крымінальных сувязях, сапраўды сустракаўся з забітым за некаторы час да тэракта. У камеры СІЗА В. Ткачоў быў знойдзены павесіўшымся. Астатнія падазраваемыя былі прызнаныя ўскосна вінаватымі ў смерці кіраўніка КДК Магілёўшчыны і ў 1999 г асуджаныя на некалькі год турмы за бандытызм. У арганізацыі тэракта абвінавачвалі міністра селькай гаспадаркі В. С. Лявонава і кіраўніка агракомплекса «Рассвет» Васіля Старавойтава, але іх віна не была даказана.
Падчас выбарчай кампаніі 2020 г. Вераніка Цапкала заявіла на мітынгу, што яе маці Яўгенія Шасцерыкова падверглася жорсткаму стасунку падчас следства па справе аб забойстве Мікалуцкага. Афіцыйна, Я. Шасцерыкова падазравалася ў злоўжыванні службовымі паўнамоцтвамі падчас працы на кіруючай пасадзе ў банку і пазней крымінальную справу супраць яе спынілі па амністыі.
Памяць
У гонар Мікалуцкага ў 1999 годзе пераназвалі вуліцу Маладзёжную ў Шклове. На доме, ў Магілёве, дзе ён жыў і загінуў усталявана мемарыяльная дошка, а ў Фашчэўскай школе быў створаны музей Мікалуцкага.
Раўмізм
Раўмі́зм (Raŭmismo, ад назвы фінскага горада Раўма) — ідэалогія, якая крытыкуе мэты традыцыйнага эсперанта-руху і вызначае эсперантыстаў як «самастойна выбраную дыяспарную моўную меншасць». Раўмізм прымяняе да мовы новыя лінгвістычныя прынцыпы, у адпаведнасці з якімі эсперанта з’яўляецца не толькі сродкам зносін, але і сродкам ідэнтыфікацыі яго носьбітаў.
Маніфест Раўмы
Раўмізм заснаваны на маніфесце Раўмы 1980 года прынятага падчас ХХХІ міжнароднага моладзевага кангрэса эсперанта ў адайменным фінскім горадзе. Маніфест складаецца з пяці раздзелаў:
Esperanta Civito
У жніўні 1998 года была заснавана арганізацыя Esperanta Civito (літаральна Эсперантысцкі Поліс), якая вызначае сабе як «паслядоўны рэалізатар раўмізма». Esperanta Civito імкнецца быць суб’ектам міжнароднага права, маючы некаторыя адзнакі дзяржаўнасці, такія як канстытуцыя, партыі, парламент.
Крытыка
Раўмізм, таксама як і Esperanta Civito, афіцыйна не прызнаецца большасцю эсперантыстаў.
Ульскі замак
У́льскі за́мак — колішні замак у мястэчку Ула ля сутокі ракі Улы з Дзвіной.
Стывен Содэрберг
Стывен Эндру Содэрберг (англ. Steven Andrew Soderbergh, нар. 14 студзеня 1963) — амерыканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Ульскі замак
Інфлянцкая вайна
Будаўніцтва замка распачата ў 1563 годзе паводле распараджэння вялікага князя літоўскага і караля Польшчы Жыгімонта II Аўгуста пасля захопу Полацка рускімі з мэтай абароны вусця ракі Ула і кантролю за рухам па Заходняй Дзвіне. Для кіраўніцтва работамі была прыслана будаўнічая група на чале з венецыянскім інжынерам. Праца не была завершана, бо маскоўскія войскі захапілі замак. У 1566, за новым абвастрэннем адносін паміж Вільняй і Масквою, абодва бакі пачалі падрыхтоўваць узнаўленне ваенных дзеянняў. У 1567 Іван IV загадаў збудаваць на захопленай Полаччыне некалькі ўмацаванняў, у т.л. і драўляную крэпасць у Уле. Крэпасць складалася з драўляных сцен-гародняў і 8 вежаў, мела вароты і брамкі.
У лютым — сакавіку 1568 замак тры тыдні безвынікова трымалі ў аблозе аддзелы жмудскага старасты Яна Хадкевіча. Прычынай безвыніковай аблогі з’яўлялася перапраўка маскоўскі войск з Полацка па Дзвіне да Улы. Марцін Бельскі паведамляў:.
Шмат людзей Хадкевіча загінула пры штурме, рыць акопы было цяжка з-за замёрзлай зямлі, таму аблога была спыненая. Хадкевіч, адкліканы Жыгімонтам Аўгустам, перадаў камандаванне князю Раману Сангушку, які пачаў новую аблогу. Падрабязнасці гэтае аблогі пакінуў М. Бельскі:
"«Таго ж году месяца верасня, князь Раман гетман польны Улу, замак абарончы маскоўскі ўзяў і спаліў у такі спосаб: наперад казакоў у чаўнах пад замак выправіў, а сам выступіўшы з атрадамі з-пад Полацка і Туроўлі, уначы ротмістраў пяхоты Рачкоўскага і Тарноўскага да сцен з драбінамі накіраваў. Казакі ж з Бірулям, Мінкам ды Аскеркам пачалі падсякаць брамы і фарты. Тады ротмістр Мікалай Салагуб, не марудзячы, уброд перайшоў Улу з усёй сваёй ротай, узмацніўшы пяхоту, якая па драбінах лезла на сцены і секлася з масквой на брамах. Тады, калі ўжо сам замак гарэў, сам князь Раман паслаў сваю роту, а таксама ротмістраў Войну і Тышкевіча ды князя Лукомскага, якія канчаткова даціснулі маскву, што адчайна баранілася сярод агню, і ўзялі замак, захапіўшы двух ваяводаў братоў Вельямінавых, важных баяраў 300, а стральцоў з рушніцамі 800. Але ніякай іншай карысьці ад таго не было, бо ўсё ў замку згарэла, і мусілі нашы яго нанава будаваць»."
Шанец Баторыя
У 1580 Стэфан Баторый рыхтаваўся да паходу на Вялікія Лукі. У Чашніках ён збіраў войскі, а пасля прыняцця там маскоўскага пасла асабіста выехаў да замку ў Уле з мэтай яго ўмацавання, каб абараніць край, які заставаўся без абароны войска, што пайшло да Вялікіх Лук. Агледзеўшы замак Баторый загадаў узвесці вал вышынёй 6 сажняў з усходняга боку, паміж Улай і Дзвіною.
У 1654 замак быў спалены рускімі, гэта апошняя згадка пра замак у Уле. Мястэчка пры замку хутка страціла значэнне. Дасюль засталіся сляды акопаў па берагах рэк вакол міжрэчнага мысу. Захаваўся таксама і вал, які сцярог замак з поўдня і ўсходу, званы шанцам Баторыя, за якім знаходзіцца парафіяльны касцёл і плябанскія пабудовы. Колішні замкавы двор заняты пробашчаўскімі агародамі.
Кандалакша
Кандала́кша (Кандалакша) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кандалакшскага раёна Мурманскай вобласці. Насельніцтва 39,2 тыс. чалавек (2005). Чыгуначная станцыя.
Горад размешчаны на ўзбярэжжы Кандалакшскага заліва Белага мора, у вусці ракі Ніва, за 200 км на поўдзень ад Мурманска, акружаны тэрыторыяй Зашэйкаўскага лясніцтва. Бліжэйшыя населеныя пункты: Белае мора (10 км), Лувеньга (14 км) і Ніўскі (16 км). У склад горада ўваходзяць аддаленыя раёны Ніва-3, Лупчэ-Савіна і Лесазавод № 6. У ваколіцах Кандалакшы — Кандалакшскі запаведнік (месца аховы гнездавых калоній марскіх птушак астравоў Белага і Баранцавага мора).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1984 за мужнасць і стойкасць, праяўленыя працоўнымі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, поспехі і дасягненні ў гаспадарчым і культурным будаўніцтве горад узнагароджаны ордэнам Вялікай Айчыннай вайны I ступені.
Троіцкае (Калмыкія)
Троіцкае (Тро́ицкое, Булһн (селән)) — сяло ў Калмыкіі, адміністрацыйны цэнтр Цаліннага раёна, Троіцкага сельскага муніцыпальнага ўтварэння. Сяло размешчана ў даліне ракі Булгун, за 14 км на поўнач ад горада Эліста.
Вікторыя Віктараўна Ігнацюк
Вікторыя Віктараўна Ігнацюк (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бар'ерным бегу на 100 метраў. Майстар спорту Беларусі.