cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сусветная прэмія саўндтрэкаў
Найбольшую колькасць узнагарод «Сусветнай прэміі саўндтрэкаў» на сённяшні дзень мае французскі кампазітар Аляксандр Дэспла, які пяць разоў быў прызнаны найлепшым кампазітарам года (2007, 2009, 2010, 2011 і 2014) і тройчы атрымліваў узнагароду за найлепшы саўндтрэк (2009, 2010 і 2014). Амерыканец Джон Уільямс быў узнагароджаны чатыры разы ў трох розных катэгорыях. Амерыканец Рэндзі Ньюман быў тры разы ўдастоены ўзнагароды ў намінацыі «Найлепшая арыгінальная песня».
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гродна)
Гісторыя
У 1994 годзе ў гарадскім мікрараёне Паўднёвы была заснавана новая парафія. 26 ліпеня 1995 годзе гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч асвяціў пляц пад будову і крыж (які і сёння стаіць перад касцёлам). Тагачасным пробашчам быў кс. Ян Раманчук. У 1996 годзе быў скончаны ніжні касцёл, і 31 кастрычніка ў ім адправілі першую святую Імшу, а 8 снежня ніжні касцёл асвяціў гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч. У 1997 годзе арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў і заклаў у сцяну будучага касцёла памятную капсулу. Будаўніцтва было скончана ў 1999 годзе, і 11 мая 2000 года касцёл быў кансэкраваны арцыбіскупам Тадэвушам Кандрусевічам.
Архітэктура
Касцёл з жоўтай вонкавай цэглы ўяўляе сабою 1-вежавы базылікападобны храм у стылі неаканструктывізму. Высокая вежа-званіца, утвораная 2-ма злучанымі пілонамі, пазначае галоўны ўваход. Да алтарнай часткі касцёла дабудаваны 2-павярховы будынак плябаніі і парафіяльнага цэнтра.
Рамбавідны ў плане інтэр’ер падзелены трыма парамі калонаў на 3 нефы. Галоўны неф перакрыты бетоннымі рабрыстымі скляпеннямі, бакавыя — плоскімі скатнымі. У галоўным алтары ўсталявана тытульная велічная паліхромная фігура Маці Божай Беззаганнай (Беззаганнага Зачацця), якая некалі ўпрыгожвала знішчаную гродзенскую фару. Левы бакавы алтар прысвечаны Найсвяцейшай Панне Марыі Тракельскай, правы — Божай Міласэрнасці. У 1999 г. у вокнах касцёла з’явіліся вітражы: злева — біскупскія гербы біскупа А. Кашкевіча і арцыбіскупа Т. Кандрусевіча, справа — выявы Езуса Міласэрнага і Міхала Арханёла; над хорамі злева — выява св. Максімільяна Кольбэ, справа — св. Ганны, вышэй па цэнтры — Святога Духа.
У галоўны алтар умураваны рэліквіі св. Войцеха і св. Яна Саркандра.
Спіс аб’ектаў PGC (2568001—2569000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2568001—2569000)
Людміла Пятроўна Луцэвіч
Людміла Пятроўна Луцэвіч (нар., г. Гарадок, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1971 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 1971—1974 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар Інстытута «Белкамунпраект»; у 1974—1985 гадах старэйшы архітэктар, кіраўнік групы ДПІ «Мінскпраект»; у 1985—1990 гадах галоўны архітэктар праектаў Беларускага філіяла інстытута «Саюздзіпралясгас»; у 1990—1995 гадах галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік ландшафтнай майстэрні АП «Беларускі рэстаўрацыйна-праектны інстытут»; у 1995—2005 гадах дырэктар «Творчай майстэрні архітэктара Луцэвіч Л. П.»; у 2006 годзе галоўны саветнік-інспектар у галіне архітэктуры старшыні Мінскага аблвыканкама; у 2007 годзе намеснік старшыні Камітэта па архітэктуры і будаўніцтве Мінскага аблвыканкама — галоўны архітэктар Мінскай вобласці; у 2008—2009 гадах галоўны архітэктар, дырэктар праектнага філіяла РУП «Рамонтна-будаўнічы трэст Упраўлення справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь». З 2010 года працуе ў якасці індывідуальнага прадпрымальніка ў галіне пераважна рэстаўрацыйнага праектавання.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Працуе ў вобласці ландшафтнай архітэктуры, рэстаўрацыі і горадабудаўніцтва. Аўтар больш за 150 праектаў, у т.л.: комплекс паркаў у г. Віцебску (1974, у складзе аўтарскага калектыва, сярэбраны медаль на ўсесаюзным аглядзе-конкурсе праектаў паркаў у г. Маскве ў 1973); парк Дружбы народаў па вул. М. Багдановіча ў г. Мінску (1978, рэалізаваны ў 1979—1980); лесапарк «Зялёны Луг» у г. Мінску (рэалізаваны ў 1979—1982); лесапарк па вул. Ангарскай у г. Мінску (рэалізаваны ў 1993—1995); рэканструкцыя добраўпарадкавання тэрыторыі Кургана Славы (1987); дэндрапаркі на тэрыторыі лясніцтваў Мінскай, Магілёўскай і Гомельскай абласцей (1985—1990); добраўпарадкаванне прыбярэжнай зоны вадасховішча «Крыніцы» пад Мінскам (1977, рэалізаваны ў 1979-81).
Праекты рэстаўрацыі і рэканструкцыі гістарычных паркаў і сядзібна-паркавых комплексаў («Белая дача» і «Лошыца» ў г. Мінску, «Раванічы», «Адрованж», «Альба» ў Мінскай вобласці, парк імя Суворава ў Кобрыне (1973), «Высокае», «Старыя Пескі» ў Брэсцкай вобласці, «Вердамічы», «Жукоўшчына» (Шчучын) у Гродзенскай вобласці); праекта рэканструкцыі комплекснага добраўпарадкавання тэрыторыі Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра ў г. Полацку (рэалізаваны ў 1992-93); праекта рэканструкцыі добраўпарадкавання гістарычных могілак з царкоўным комплексам у в. Святая Воля Брэсцкай вобласці (рэалізаваны ў 2000—2004); канцэпцыя аднаўлення Лошыцкага сядзібна-паркавага комплексу ў Мінску (кіраўнік аўтарскага калектыва, дыплом Беларускага фестывалю архітэктуры 2001).
Праектаў добраўпарадкавання тэрыторый пры Доме культуры ў в. Крупіца і пры Цэнтры вольнага часу ў пас. Міханавічы Мінскага раёна (рэалізаваны ў 2000—2004); канцэптуальных ландшафтна-горадабудаўнічых праектаў (лесапаркавы пояс прыгараднай зоны Мінска праект ПРААН «Залатое кола Беларусі»; у складзе аўтарскага калектыва); канцэпцыя новага прыстасавання і далейшага развіцця парку Перамогі ў г. Мінску; аўтар канцэпцыі комплекснага добраўпарадкавання цэнтра і праекта цэнтральнага поймавага парку ў г. Слуцку (рэалізаваны ў 2005), аўтар (складзе аўтарскага калектыва) і кіраўнік праекта комплекснага добраўпарадкавання і азелянення г. Салігорска і пад’язных шляхоў да прамзон (рэалізаваны ў 2006—2007); аўтарскі ўдзел у комплексным добраўпарадкаванні і азеляненні гарадоў Мядзел і Мар’іна Горка Мінскай вобласці (рэалізавана ў 2006—2007); аўтарскі ўдзел у распрацоўцы генплана г. Барысава (2007); аўтар праектаў комплекснага добраўпарадкавання аб’ектаў на тэрыторыі Прыпяцкага нацыянальнага парку (рэалізавана ў 2006—2009).
Навуковы кіраўнік і аўтар рэстаўрацыйна-горадабудаўнічых праектаў па аб’ектах гісторыка-культурнай спадчыны — Бярэзінскай воднай сістэмы (2010), комплексу былой сядзібы ў в. Уселюб Навагрудскага раёна (2011), комплексу былога палаца князёў Друцкіх-Любецкіх, касцёла Св. Тэрэзы і царквы Св. Арханёла Міхаіла ў г. Шчучыне (2011), рэштак былой сядзібы «Двор Стайкі» ў Вілейскім раёне (2012), сядзібна-паркавага комплексу ў в. Сёмкава Мінскага раёна (2012), фрагментаў комплексу былой сядзібы ў в. Вялікае Мажэйкава Шчучынскага раёна (2012), ансамбля палаца ў г.п. Бешанковічы Віцебскай вобласці (2013); аўтар канцэптуальнага праекта стварэння турыстычнай інфраструктуры на базе сядзібна-паркавага комплексу ў в. Сёмкава Мінскага раёна (2013).
Аўтар шэрагу артыкулаў.
Наталля Аляксандраўна Манаенкава
Наталля Аляксандраўна Манаенкава (нар., Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1985 годзе БПІ (выкладчыкі Воінаў, Чантурыя, Сычова, Булыга і інш.).
У 1985—1989 гадах архітэктар 2-й катэгорыі інстытута «Белдзіпрахарчпрам» па праектаванні адміністрацыйных будынкаў і прылеглых тэрыторый для прадпрыемстваў харчовай прамысловасці; у 1989—1990 гадах вядучы архітэктар сумеснага беларуска-італьянскага прадпрыемства «Агратэх» па праектаванні інтэр’ераў і малых садоў для ўстаноў і заводаў СП «Агратэх»; у 1990—1991 гадах архітэктар 2-й катэгорыі ў ландшафтнай майстэрні архітэктара М. Ф. Жлобы па праектаванні гарадскіх сквераў і паркаў у інстытуце «Мінскпраект». Член Саюза архітэктараў з 1992 года.
Скончыла аспірантуру БПІ на кафедры горадабудаўніцтва пад кіраўніцтвам прафесара А. В. Сычовай, у 1991—1998 гадах выкладала па курсе «Паркабудаўніцтва і ландшафтная архітэктура» ў БПІ і тэхналагічным інстытуце; у 1999—2001 гадах рэдактар аддзела архітэктуры, затым аддзела рэкламы ў часопісе «Архітэктура і будаўніцтва Беларусі»; у 2001—2003 гадах працавала ў будаўнічых фірмах горада ландшафтным архітэктарам;
У 2004—2009 гадах выкладала аўтарскі курс па ландшафтным дызайне прыватных садоў, а таксама вядучы выкладчык у прыватнай школе «Нестарт», чытала лекцый па гісторыі і стылістыкі інтэр’ераў, займалася праектаванне малых садоў перад адміністрацыйнымі будынкамі, загарадных месцаў адпачынку і прыватных садоў у катэджных пасёлках.
Творчасць
Асноўныя працы: добраўпарадкаванне тэрыторыі вакол рэстарана «McDonald’s» у мікрараёне Малінаўка ў Мінску (1991; пры ўдзеле біёлага-дызайнера А. Качаевай); рэканструкцыя ўнутранага дворыка Інстытута прыватызацыі і менеджменту ў Мінску па пр. Газета Праўда, 11 (2004; пры ўдзеле біёлага-дызайнера А.  Качаевай); добраўпарадкаванне тэрыторыі спартыўна-аздараўленчага комплексу для рыбнай лоўлі «Шчарка» каля в. Шчарка Вілейскага раёна (эскізнае праектаванне 2006); прыватны сад у п. Дразды ў Мінску (2006; у сааўтарстве з Т. І. Пешкавай і біёлагам-дызайнер Н. А. Барысавай); прыватны сад в. Крыжоўка Мінскага раёна (2007; пры ўдзеле біёлага-дызайнера Н. А. Барысавай).
Эльблёнгскі павет
Эльблёнгскі павет (Powiat elbląski) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Эльблёнг.
Павет займае плошчу 1430.55 км².
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2020
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2020 — 84-ы чэмпіянат свету, які павінен быў прайсці ў Швейцарыі (Цюрых і Лазана) з 8 па 24 мая, але быў адменены ў сувяззю з пандэміяй каранавіруса.
Кенан Эўрэн
Ахмет Кенан Эўрэн (Ahmet Kenan Evren; 17 ліпеня 1917, Алашэхір, Маніса, Асманская імперыя — 9 мая 2015, Анкара, Турцыя) — турэцкі ваенны і дзяржаўны дзеяч.
Вуліца Кабзуна (Верхнядзвінск)
Вуліца Кабзуна (, улица Кобзуна) — вуліца ў паўднёвай частцы горада Верхнядзвінска ў мясцовасці Мікрараён.
Апісанне
Названа ў гонар Івана Кабзуна — Героя Савецкага Саюза, удзельніка Другой сусветнай вайны, які нарадзіўся ў вёсцы Барсукі на поўдзень ад Верхнядзвінска.
Пачынаецца ад вул. Савецкай у раёне рынка і пралягае з усхода на захад да скрыжавання з вул. Карла Маркса. Працягласць вуліцы складае 600 метраў.
Ігар Георгіевіч Малкоў
Ігар Георгіевіч Малкоў (нар., г. Сэрэдына-Буда, Сумская вобласць, Украіна) — беларускі інжынер і педагог. Доктар архітэктуры, прафесар.
Вуліца Кабзуна (Верхнядзвінск)
Апісанне
Забудавана вуліца шматкватэрнымі, пераважна пяціпавярховымі панэльнымі і цаглянымі дамамі. Першыя дамы з’явіліся тут яшчэ ў сярэдзіне 1970-х гг. падчас пачатку забудовы тэрыторыі, якая з поўдня прымыкала да гарадскіх межаў і згодам атрымала назву Мікрараён. Будаўніцтва шматкватэрных пяціпавярховых дамоў па няцотным (паўднёвым) баку вуліцы працягваецца і сёння.
Ігар Георгіевіч Малкоў
Біяграфія
Скончыў у 1959 годзе Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт транспарту (выкладчыкі В. Ф. Ждановіч, А. Г. Ташкінаў).
Вуліца Кабзуна (Верхнядзвінск)
Помнікі
У пачатку 2000-х гг. на вул. Кабзуна на месцы, вызваленым ад неахайнай драўлянай стыхійнай забудовы, гарадскія улады высадзілі дрэвы і дэкаратыўныя расліны, праклалі з плітак дарожкі, а таксама ўсталявалі камень з надпісам, што тут будзе сквер у гонар Верхнядзвінскай мытні, якую, аднак, у хуткім часе ліквідавалі, а камень прыбралі. У 2018 г. на гэтым месцы збудавалі краму «Еўраопт».
Ігар Георгіевіч Малкоў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 2000 года, членскі білет № 1097.
У 1970—1976 гадах галоўны інжынер праектаў інстытута «БелНДІдзіпрасельбуд»; у 1976—1978 гадах галоўны інжынер інстытута «Віцебскграмадзянпраект», у 1978—1981 гадах загадчык кафедры Наваполацкага політэхнічнага інстытута; у 1981—1983 гадах галоўны канструктар Віцебскага філіяла інстытута «Белкалгаспраект»; у 1983—1985 гадах намеснік галоўнага інжынера аб’яднання «Гомельскі аблміжкалгасбуд»; у 1985—1990 гадах начальнік архітэктурна-будаўнічага аддзела інстытута «Гомельграмадзянпраект»; з 1990 года загадчык кафеды Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту.
Дзейнасць
Навуковыя працы: манаграфіі «Праектаванне і будаўніцтва прамысловых комплексаў» (у суаўтарстве з У. Э. Сакалоўскім), «Шляхі аптымізацыі сельскагаспадарчых комплексаў» (у суаўтарстве з Бялясавым), навучальны дапаможнік для студэнтаў ВНУ «Планіроўка і забудова сельскіх населеных месцаў» (у суаўтарстве з А. Д. Кудзіненкам); манаграфія «Архітэктура аджраджаемага беларускага сяла і сядзібнага дома» (у суаўтарстве з А. Д. Кудзіненкам).
Прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь (2000, у аўтарскім калектыве) — за комплекс даследаванняў па тэорыі архітэктуры (фарміраванне беларускай навуковай школы), створаны ў 1995—1998 гадах.
Спіс аб’ектаў PGC (1103001—1104000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1103001—1104000)
Абсізавая кіслата
Абсізавая кіслата(ад abscission – ападанне) — фітагармон, тэрпеноід. Упершыню была вылучана ў 1963 годзе з лісця бярозы незалежна групамі Ф. Эдыкота (ЗША) і Ф. Уорынга (Велікабрытанія). Сустракаецца ва ўсіх вышэйшых раслінах, таксама ў хвашчоў, імхоў, папарацяў. У вышэйшых раслін прысутнічае ва ўсіх органах, яе канцэнтрацыя павялічваецца ў старым лісці, спелых пладах, у насенні і пупышках. Абсізавая кіслата ўплывае на развіццё раслін, галоўным чынам у якасці інгібітара роста. З’яўляецца антаганістам гіберэлінаў, аўксінаў і цытакінінаў. У цэлі прысутнічае ў вольнай форме альбо ў выглядзе кан’югатаў з глюкозай.
Фізічныя ўласцівасці
Хімічна чыстая абсізавая кіслата ўяўляе сабой бясколернае крышталічнае рэчыва, якое дрэнна раствараецца ў вадзе, але добра — у шчолачах, хлараформе, ацэтоне, спірце, эфіры. Тэмпература плаўлення: 163 °C.
Біясінтэз
Папярэднікам АБК у пластыдах з’яўляецца геранілгераніл дыфасфат. З яго сінтэзуюцца караціноіды, вытворным ад якіх з’яўляецца зеаксанцін, з якога пачынаецца біясінтэз АБК:
Першыя 3 стадыі праходзяць у пластыдзе, апошнія 2 — у цытазолі.
Функцыі
Абсізавая кіслата мае важнае значэнне ў рэгуляванні стану супакою ў раслін. Менавіта гэта рэчыва забяспечвае глыбокі супакой насення, перашкаджае яго заўчаснаму прарастанню пры паспяванні. Апрацоўка АБК насення многіх відаў раслін падаўжае ў іх стан супакою. Спрыяе АБК і падаўжэнню супакою клубняў бульбы. Абсізавая кіслата паскарае распад бялкоў, хларафілу, нуклеінавых кіслот, тым самым актыўна ўплывае на працэсы старэння расліннага арганізма, паскараючы іх, спрыяе ападанню лісця, паспяванню пладоў. Гармон АБК аказвае моцнае спыняючае рост дзеянне ў канцэнтрацыях 0,05 — 0,5 мкг/мл.
Выяўлена таксама, што расліны, прыстасаваныя, прыкладам, да нястачы элементаў мінеральнага сілкавання, лепш пераносяць негатыўны ўплыў іншых стрэсавых фактараў. Навукоўцы звязваюць гэта з павышаным утрыманнем АБК у тканінах, якая назапашваецца ў перыяд адаптацыі да стрэсу.
Такім чынам, АБК павялічвае неспецыфічную ўстойлівасць раслін да розных неспрыяльных фактараў асяроддзя.
Касцёл Святога Андрэя Баболі (Градаўшчына)
Касцёл Святога Андрэя Баболі — драўляны каталіцкі храм у вёсцы Градаўшчына Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Да канца 1930-х гадоў мясцовых каталікоў абслугоўвала драўляная капліца ў суседнім з вёскай панскім двары Дубоўка (Дубнічкі). У 1938 годзе з вёскі Шумска (зараз Літва) быў перавезены драўляны касцёл і заліты пад яго падмурак. У 1939 годзе новазбудаваны ў цэнтры вёскі касцёл быў асвечаны пад тытулам св. Андрэя Баболі. Самастойная парафія была эрыгавана ў 1940 годзе.
Касцёл дзейнічаў у гады вайны. Афіцыйная дата асвечання храма 16 мая 1994 года.
Архітэктура
Касцёл у Шумску быў 2-вежавым і 3-нававым, а ў Градаўшчыне набыў рысы стылю мадэрн і пераўтварыўся ў залавы 1-вежавы храм з 5-граннай апсідай і 2-мя сакрыстыямі пры ёй. Перакрыты высокім 2-схільным дахам з вальмамі над прэзбітэрыем і сігнатуркай над алтаром. Над галоўным фасадам узведзена 2-ярусная чацверыковая вежа-званіца пад шатровым мадэрнавым дахам. Галоўны уваход пазначаны прасторным прытворам. Асабліва цікавыя адкрытыя слупавыя галерэі ўздоўж бакавых фасадаў. Інтэр’ер, перакрыты плоскай падшыўной столлю, упрыгожваюць 3 алтары: галоўны — Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса, левы бочны Маці Божай Анёльскай і правы — тытульны, св. Андрэя Баболі. Над уваходам — галерэя хораў.
Капліца ў Дубоўцы не захавалася, але збераглася фігура Найсвяцейшай Дзевы Марыі, якая знаходзіцца ў касцёле.
Наталля Пятроўна Мартынава
Наталля Пятроўна Мартынава (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1979 годзе архітэктурны факультэт БПІ. Працавала архітэктарам у «Дзіпрамясамалпраме», старэйшым архітэктарам у «Мантажспецбудзе»; вядучым архітэктарам у «Аўтарампрампраекце»; кіраўніком групы архітэктараў у «Белдзіпраздароўя»; начальнік архітэктурна-будаўнічага аддзела ў «Мінскрамбудзе»; дырэктар РУП «Белдзіпрагандаль»; з 2005 года заснавальніца і дырэктар «Творчай майстэрні архітэктара Мартынавай Н. П.», атэставаны ГІП і ГАП.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1985 года, член Саюза дызайнераў Беларусі з 2001 года.
Творчасць
Пад яе кіраўніцтвам (ГІП) выпушчана больш 200 аб’ектаў будаўніцтва, з іх найбольш буйныя: вытворчыя карпусы і АБК Гармалзавода № 3; рэканструкцыя холадакамбіната № 1; шматузроўневая аўтастаянка па пр. Дзяржынскага; рэканструкцыя спорткомплекса «Дынама» па вул. Даўмана ў г. Мінску; навукова-адміністрацыйны комплекс па вул. Ф. Скарыны ў Мінску; шматкватэрны жылы дом № 2 у м-не «Лебядзіны»; жылы дом № 2 па вул. Гало—Тыражнай ў Мінску; рэканструкцыя прыватнай катэджнай забудовы ў г. Мінску; рэканструкцыя і капітальны рамонт жылых дамоў у Першамайскім і Маскоўскім раёнах; офісна-складскі комплекс па вул. Інжынернай, 22 — усе ў Мінску; шматпавярховы жылы дом з убудаванымі памяшканнямі ў в. В. Трасцянец; будынак грамадскага прызначэння ў в. Тарасава Мінскага раёна; жылы комплекс «Вівальдзі» у г. Мінску і інш.
Касцёл Маці Божай Добрай Рады (Нястанішкі)
Касцёл Маці Божай Добрай Рады — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Нястанішкі Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. З 1970-х гадоў мае статус помніка архітэктуры.
Гісторыя
Першы касцёл быў заснаваны па фундацыі Багдана Андрэевіча з Паніжанаў у 1497 годзе і першапачаткова быў асвечаны пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы, Найсвяцейшай Дзевы Марыі, Св. Міхала і Св. Барталамея Апостала. Першым плябанам тагачасны віленскі біскуп Войцех Табар зацвердзіў кс. Паўла з Пазнаньскай дыяцэзіі.
У XVI стагоддзі падчас пашырэння кальвінскага веравызнання фундушовая маёмасць касцёла была адабрана рэфарматарамі, занядбаная святыня стаяла ў зруйнаваным стане. Толькі ў 1609 годзе свірскі плябан кс. Войцех Кульчынскі аднавіў тут каталіцкае жыццё, а адбудаваны ў 1616 годзе касцёл залічыў як філіяльны да свірскай парафіі.
Быў пашкоджаны падчас вайны 1654—1667 гадоў і адбудаваны ў 1668 годзе. У 1746 годзе тагачасны пробашч кс. Павел Ядлінскі пабудаваў новы драўляны касцёл, і з таго часу Нястанішкі зноў сталі самастойнай парафіяй. У 1760 годзе Максіміліян і Анастасія Розенфельды зафундавалі пры бакавым алтары Божай Апекі аднайменную альтарыю. У 1797 годзе кс. Пётр Антоній Курчэўскі, канонік інфлянцкі, значна рэканструяваў касцёл. Будынак быў павялічаны, інтэр’ер упрыгожвалі 5 алтароў. У гэты час касцёл захаваў толькі тытул Найсвяцейшай Тройцы. Гэта была дзвюхвежавая святыня з рысамі барока і неарамантызму. Вертыкальна ашаляваны галоўны фасад увенчвалі 2 чацверыковыя вежы-званіцы пад фігурнымі трох’яруснымі купаламі. Верагодна, касцёл аднаўлялі ў XIX стагоддзі, калі касцёльны ўчастак быў абнесены бутавай агароджай з трохпралётнай уваходнай брамай з чырвонай цэглы. Пры касцёле дзейнічала Брацтва 5 ран Збаўцы, заснаванае ў 1740 годзе Янам Хялхоўскім, а таксама шпіталь і парафіяльная школка.
10 ліпеня 1905 года тагачасны (у 1904—1911 гадах) пробашч кс. Казімір Цежык асвяціў фундамент новага мураванага касцёла, які быў закладзены ў 100 сажанях ад старога драўлянага касцёла, пры парафіяльных могілках. У 1911 годзе будаўніцтва, якое вялося на сродкі парафіян, было скончана, і 10 ліпеня 1912 года кс. Казімір Валюнас, свірскі дзекан, асвяціў касцёл пад новым тытулам — Найсвяцейшай Панны Марыі Добрай Рады. Кансэкраваў новы касцёл у 1928 годзе віленскі арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі.
Архітэктура
Касцёл збудаваны ў неагатычным стылю з вонкавай чырвонай цэглы, дзвюхвежавая з трансэптам і пяціграннай апсідай, якую фланкуюць 2 сакрыстыі. Быў накрыты адзіным двухсхільным бляшаным дахам (у 2003 г. заменены на метала-чарапіцу) з вальмамі над апсідай і двухсхільнымі дахамі над крыламі трансепта. Галоўны фасад фланкуюць высокія і магутныя чатырох’ярусныя чацверыковыя вежы-званіцы, завершаныя спічакамі з падрэзанымі вугламі. Інтэр’ер, падзелены васьмю калонамі на 3 навы і перакрыты стрэльчатымі і крыжовымі скляпеннямі, упрыгожваюць 3 драўляныя алтары: галоўны алтар Найсвяцейшай Панны Марыі Добрай Рады (выдатны прыклад стылю неаготыкі — двух’ярусны, у цэнтры патранальны абраз, акружаны фігурамі свв. апосталаў Пятра і Паўла, наверсе — фігура Езуса Міласэрнага, завяршаюць кампазіцыю шматлікія пінаклі і фіялы рознай велічыні), левы бакавы св. Юрыя і правы св. Ізідара — апекуна земляробаў.
Алтар упрыгожаны атрыбутамі сялянскай працы: малацілкамі, косамі, граблямі і г.д, снапамі пшаніцы і нават разьбянымі галовамі кароў. Алтар св. Ізідара фундавны Мацільдай Бучыньскай, абраз намаляваны віленскім мастаком Карчэўскім. У алтары змешчаны і рэліквіі святога, прывезеныя з Мадрыда 10 ліпеня 1905 г. Бакавыя дзвюхкалонныя двух’ярусныя алтары выкананы ў стылі г.зв. «станіславаўскага класіцызму», але яны не аднолькавыя і, магчыма, перанесеныя з былога касцёла. Над уваходам зроблены хоры з арганам. У траўні 2004 г. з Рыма ў касцёл дастаўлены абраз і рэліквіі бл. Аўгуста Чартарыйскага.
Касцёльная тэрыторыя абнесена высокім бутавым мурам, галоўны ўваход пазначаны брамай у выглядзе чатырох грувасткіх цагляных слупоў.
Касцёл Беззаганнага Сэрца Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Жытомля)
Касцёл Беззаганнага Сэрца Найсвяцейшай Дзевы Марыі — драўляны каталіцкі храм у вёсцы Жытомля Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на мясцовых могілках на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі.
Гісторыя
Касцёл быў заснаваны тут па фун­дацыі ордэна камедулаў. Драўляны храм быў пабудаваны ў 1743 годзе, дзейнічаў як грэка-каталіцкая царква пад тытулам св. Яна Хрысціцеля. У 1839 годзе святыня была перададзена праваслаўнай царкве. Пераробкі ў рэтраспектыўна-рускім стылі значна змянілі знешні выгляд святыні: вежа-званіца была ўпрыгожана какошнікамі і завершана непрапарцыянальна маленькім васьмігранным барабанам з цыбулепадобным купалам.
Храм быў вернуты католікам толькі ў 1924 годзе. У 1939 годзе савецкія ўлады закрылі касцёл і прыстасавалі яго пад праваслаўную Свята-Дабравешчанскую царкву. У гады Другой сусветнай вайны мясцовыя католікі спрабавалі вярнуць храм, аднак акупацыйныя ўлады вырашылі спрэчку на карысць праваслаўных.
Храм быў пабудаваны ў пачатку 90-х гадоў ХХ стагоддзя. 7 мая 1997 годзе гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч асвяціў пад тытулам Беззаганнага Сэрца Найсвяцейшай Панны Марыі.
Архітэктура
Пабудаваны з сілікатных блокаў. Гэта прамавугольны ў плане безапсідны храм, прэсбітэрый якой фланкаваны дзвюма сакрыстыямі, аб’яднанымі паніжаным аб’ёмам па-за алтаром. Накрыты двухсхільным шыферным дахам з вальмам над алтаром, завершаным маленькай сігнатуркай. Галоўны ўваход пазначаны невысокай чацверыковай шатровай вежай-званіцай. Інтэр’ер перакрыты каробчатай падшыўной дашчанай столлю, у драўляным алтары змешчаны тытульны абраз Беззаганнага Сэрца Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
У 2009—2011 гадах быў зроблены рамонт унутры храма і вымашчаны сцежкі вакол яго, а таксама зроблены 12 новых драўляных лаў у капліцы.
Уздзенскае благачынне
Уздзенскае благачынне, Уздзенская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Уздзенскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Рыгор Чарапеннікаў
Спіс аб’ектаў PGC (2569001—2570000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2569001—2570000)
Вера Барысаўна Масальская
Вера Барысаўна Масальская (нар., с. , Шарканскі раён, Удмурцкая АССР, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1954 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. Па размеркаванні па заяўцы Дзяржбуда БССР накіравана ў Мінск у праектны інстытут «Белдзяржпраект», дзе працавала ў 1954—1988 гадах (архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў). У 1988—2010 гадах эксперт, старэйшы эксперт, галоўны эксперт Упраўлення жыллёва-грамадзянскага будаўніцтва і планіровачных работ Галоўдзяржбудэкспертызы.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: крыты рынак у Гродна (1976), сурдалагапедычны дыспансер са стацыянарам (1982), медыцынскі корпус ВА «Пратэзіст» са стацыянарам па вул. Адоеўскага (1986) у Мінску, піянерлагеры — базы адпачынку Мінскага камвольнага камбіната (1984), Міністэрства харчовай прамысловасці БССР (1988), рэстаран на возеры Нарач (1972); у аўтарскім калектыве: 5-павярховыя жылыя дамы з убудаванымі памяшканнямі крамы і дзіцячага садка, з буйных цагляных блокаў у квартале № 4 трактарнага завода (1957), праект прыгараднай зоны Мінска, стаматалагічная паліклініка—навучальная база Мінскага медінстытута па вуліцы Сухой (1984) у Мінску, псіхіятрычныя бальніцы — рэспубліканская клінічная на 400 коек з аперацыйным блокам і лячэбнымі майстэрнямі ў Навінках і абласная на 1000 коек ў Магілёве (1987), рэспубліканскі піянерлагер «Зубраня» на возера Нарач.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1980).
Маладзечанскае благачынне
Маладзечанскае благачынне, Маладзечанская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае цэнтральныя прыходы Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гарадзілаўскае благачынне
Гарадзілаўскае благачынне, Гарадзілаўская благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае заходнія прыходы Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Шчыценскі павет
Адміністрацыйны цэнтр — горад Шчытна.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 70 тыс. жыхароў.
Асычна (Араціўскі раён)
Асычна (Оси́чна) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сербія і Еўрапейскі саюз
Працэс далучэння Сербіі да Еўрапейскаму саюзу пачаўся ў лістападзе 2005 года, калі Сербія ўваходзіла ў склад Дзяржаўнага Саюза Сербіі і Чарнагорыі. У маі 2006 года Чарнагорыя правяла рэферэндум аб незалежнасці і аддзялілася ад саюза, а Сербія працягнула перамовы з ЕС самастойна. 29 ліпеня 2008 года Сербія і ЕС падпісалі Пагадненне аб стабілізацыі і асацыяцыі. 22 верасня 2009 года Сербія падала заяўку на ўступленне ў ЕС. 1 сакавіка 2012 года Сербія атрымала афіцыйны статус краіны-кандыдата на ўступленне. У снежні 2013 года Савет Еўрапейскага саюза ўхваліў рашэнне пачаць перамовы аб ўступленні Сербіі ў ЕС у студзені 2014 года, і першая міжурадавая канферэнцыя была праведзена 21 студзеня ў Бруселі. У снежні 2009 года грамадзяне Сербіі, якія маюць біяметрычныя пашпарты, атрымалі права здзяйсняць падарожжы ў краінах Шэнгенскай зоны без атрымання візы.
Пачатковы этап інтэграцыі
У чэрвені 2000 года на пасяджэнні ў горадзе Фейра Еўрапейскі савет пацвердзіў, што ўсе краіны, якія ўдзельнічаюць у механізме стабілізацыі і асацыяцыі, з’яўляюцца «патэнцыйнымі кандыдатамі» на ўступленне ў ЕС. У гэтым жа годзе ЕС у рамках сістэмы Аўтаномных гандлёвых мер у аднабаковым парадку адмяніў мыту на прамысловыя і сельскагаспадарчыя тавары, якія імпартуюцца з Сербіі ў краіны саюза. На той момант гэта адмена мыт стала самай буйной саступкай у вобласці гандлю, зробленай якой-небудзь краіне з боку ЕС. Са свайго боку Сербія пачала адмяняць імпартныя мыты праз 9 гадоў, калі Сербія пачала выконваць гандлёвую частку Пагаднення аб асацыяцыі і стабілізацыі. У кастрычніку 2000 года ў Сербіі адбылася Бульдозерная рэвалюцыя, якая адкрыла краіне магчымасць еўрапейскай інтэграцыі.
1 чэрвеня 2003 года на пасяджэнні Еўрапейскага савета ў Салоніках было пацверджана распаўсюджванне працэсу стабілізацыі і асацыяцыі на заходнюю частку Балканскага паўвострава, а Сербія разам з пяццю іншымі дзяржавамі заходніх Балканаў атрымала статус «патэнцыйнага» кандыдата. Сербія пайшла насустрач. 8 сакавіка 2004 года створана Канцылярыя па далучэнні да Еўрапейскага Саюза Урада Сербіі.
Перамовы аб падпісанні Пагаднення аб асацыяцыі і стабілізацыі паміж Сербіяй і ЕС пачаліся 1 кастрычніка 2005 года. 3 мая 2006 года ЕС замарозіў перамовы, патлумачыўшы гэта недастатковым узроўнем супрацоўніцтва Сербіі з МТБЮ. Раней Еўракамісія запатрабавала ад Сербіі да 30 красавіка арыштаваць і перадаць Міжнароднаму трыбуналу Ратку Младзіча, што ўрад Сербіі не змог ажыццявіць. Пасля кансультацыі з галоўным пракурорам Гаагскага трыбунала Карлай дэль Понтэ Еўракамісія прыняла рашэнне прыпыніць перамовы аб пагадненні.
7 лістапада 2007 года намеснік прэм’ер-міністра Сербіі і еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння Олі Рэн парафіравалі Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі паміж Сербіяй і ЕС. Олі Рэн заявіў, што паўнавартаснае падпісанне Пагаднення будзе магчыма толькі ў выпадку ўсебаковага супрацоўніцтва Сербіі з МТБЮ.
Рознагалоссі наконт Косава
Рознагалоссі па пытанні Косава пачаліся яшчэ да абвяшчэння незалежнасці гэтай тэрыторыі. 14 снежня 2007 года Еўрапейскі савет прыняў рашэнне аб размяшчэнні паліцэйскай і грамадзянскай місіі ў Косаве (Місія Еўрапейскага саюза па пытаннях правапарадку ў Косаве). Жазэ Сократыш, які займаў пасаду прэм’ер-міністра Партугаліі (якая тады была краінай-старшынёй Савета ЕС), заявіў, што ЕС падаў гучны сігнал аб сваім лідарстве ў рашэнні пытання будучыні Косава, дадаўшы, што рашэнне аб місіі не азначае прызнанне незалежнасці гэтага рэгіёна. Навіна пра размяшчэнне місіі ЕС выклікала незадаволенасць у Сербіі, дзе лічылі, што новая місія стваралася для рэалізацыі плана Ахцісаары, які прадугледжваў «незалежнасць пад міжнародным кантролем» для Косава з наступнай перадачай паўнамоцтваў ад міжнародных органаў кіравання, створаных паводле рэзалюцыі Савета бяспекі 1244 ад 1999 года, да мясцовых улад косаўскіх албанцаў. Сербія патрабавала, каб любая новая міжнародная місія праводзілася ў адпаведнасці з рэзалюцыяй Савета Бяспекі 1244 і была ўхвалена Саветам Бяспекі ААН.
Пазней разгортванне місіі ЕС было канчаткова ўхвалена Еўрапейскім саюзам на пасяджэнні Еўрапейскага савета 16 лютага 2008 года. Афіцыйнымі задачамі ЕЎЛЕКС былі названы забеспячэнне вяршэнства закона, бяспекі і правоў чалавека, нагляд за дзейнасцю косаўскіх інстытутаў і дапамога ім пры захаванні часткі выканаўчых паўнамоцтваў, якімі валодала міжнародная адміністрацыя па кіраванні Косавам. Прававой асновай для місіі былі названы наступныя пункты Рэзалюцыі Савета Бяспекі ААН 1244: 10 (упаўнаважвае генеральнага сакратара пры садзейнічанні міжнародных арганізацый стварыць міжнародную грамадзянскую прысутнасць у Косаве), 11 (асноўныя абавязкі міжнароднай грамадзянскай прысутнасці: f) на фінальнай стадыі нагляд за перадачай паўнамоцтваў ад часовых інстытутаў Косава да органаў, заснаваных у рамках палітычнага ўрэгулявання; i) падтрыманне грамадзянскага правапарадку шляхам размяшчэння міжнароднага паліцэйскага персанала для службы ў Косаве), 17 (вітае дзеянні ЕС па стварэнні ўсебаковага падыходу да стабілізацыі рэгіёна). У адказ на падрыхтоўку да разгортвання ЕЎЛЕКС прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч заявіў, што для адпраўкі місіі ЕС у Косава няма ніякіх прававых падстаў, для яе размяшчэння неабходна рашэнне Савета Бяспекі ААН. Міністр па справах Косава абвінаваціў ЕС у парушэнні міжнароднага права і абслугоўванні амерыканскіх знешнепалітычных інтарэсаў.
Радашковіцкае благачынне
Радашковіцкае благачынне, Радашковіцкая благачынная акруга — акруга ў Маладзечанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае ўсходнія прыходы Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Элцкі павет
Элцкі павет (Powiat ełcki) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, створаны ў 1999 годзе.
Балабаніўка (Араціўскі раён)
Балабаніўка (Балабані́вка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Элцкі павет
Адміністрацыйны цэнтр — горад Элк.
Павет займае плошчу 1111,87 км².
Бартошыўка (Араціўскі раён)
Бартошыўка (Барто́шівка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ачыткіў
Ачыткіў (Очи́тків) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Араціў (вёска)
Араціў (Ора́тів) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Багданіўка (Араціўскі раён)
Багданіўка (Богдані́вка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сербія і Еўрапейскі саюз
Рознагалоссі наконт Косава
Еўрапейскія палітыкі неаднаразова заяўлялі, што прызнанне незалежнасці Косава не з’яўляецца ўмовай для прыняцця Сербіі ў ЕС.
Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі
Пасля парафіравання Пагаднення аб асацыяцыі і стабілізацыі (САС) працэдура падпісання была прызначана на 29 красавіка 2008 года. У снежні 2007 года ўрад упаўнаважыў віцэ-прэм’ер-міністра падпісаць САС у красавіку 2008 года. 4 красавіка 2008 года прэм’ер-міністр Сербіі і лідар «Дэмакратычнай партыі Сербіі» Воіслаў Каштуніца заявіў, што з-за абвяшчэння незалежнасці Косава (17 лютага 2008 года) уступленне Сербіі ў ЕС больш не знаходзіцца на позве дня, а аднаўленне перамоў магчыма толькі пасля дасягнення згоды па пытанні тэрытарыяльнай цэласнасці Сербіі. Прыхільнікі гэтага рашэння прэм’ер-міністра (міністры ад «Дэмакратычнай партыі Сербіі» і «Новай Сербіі») настойвалі на тым, што падпісанне САС з ЕС будзе супярэчыць канстытуцыі ў частцы тэрытарыяльнай цэласнасці краіны, з прычыны таго, што большасць краін-членаў ЕС прызнала незалежнасць Косава. Прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч, а таксама міністры ад прапрэзідэнцкай «Дэмакратычнай партыі» і партыі «Г17+» не пагадзіліся з такім падыходам і заявілі, што Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі не змяшчала ніякіх спасылак на прызнанне незалежнасці Косава і, наадварот, падтрымлівала рэзалюцыю Савета Бяспекі ААН 1244. Борыс Тадзіч абвінаваціў праціўнікаў САС у тым, што яны змянілі сваё меркаванне па пытанні падпісання САС толькі дзеля надыходзячых выбараў, таму што некалькі месяцаў назад яны галасавалі ва ўрадзе за наданне Божыдару Джэлічу паўнамоцтвамі на падпісанне пагаднення. скарыстаўся даручанымі яму паўнамоцтвамі і падпісаў Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі 29 красавіка 2008 года. На цырымоніі падпісання, якая прайшла ў Люксембургу, прысутнічалі прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч і міністр замежных спраў Вук Ярэміч. З боку ЕС САС падпісалі Еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння Олі Рэн і міністр замежных спраў Славеніі Дзімітрый Рупел. Прэм’ер-міністр Воіслаў Каштуніца ў адказ на падпісанне САС паабяцаў, што ў выпадку перамогі на парламенцкіх выбарах анулюе падпісанне пагаднення.
На парламенцкіх выбарах 11 мая 2008 года перамогу атрымала праеўрапейская кааліцыя пад кіраўніцтвам прэзідэнта Тадзіча. Новым прэм’ер-міністрам стаў Мірка Цветкавіч, які назваў ратыфікацыю САС у сербскім парламенце прыярытэтнай задачай. 9 верасня Народная скупшчына ратыфікавала Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі.
Пасля няўдалай спробы ЕС разблакаваць Часовае пагадненне па пытаннях гандлю ўрад Сербіі вырашыў «ў аднабаковым парадку» пачаць выконваць гэты дагавор з 1 лютага 2009 года. Міністэрства фінансаў Сербіі адзначыла, што «аднабаковасць» з’яўляецца фармальнай, таму што ЕС адмяніў імпартныя мыты на тавары з Сербіі яшчэ ў 2000 годзе.
7 снежня 2009 года краінам ЕС удалося прыйсці да згоды і пачаць прымяняць Часовае пагадненне па пытаннях гандлю са свайго боку. Нягледзячы на тое, што Хаджыч і Младзіч не былі арыштаваны, Нідэрланды былі здаволены ступенню ўзаемадзеяння Сербіі са МТБЮ. З 19 снежня 2009 года грамадзяне Сербіі, якія маюць біяметрычныя пашпарты, атрымалі права падарожнічаць па краінах Шэнгенскай зоны без віз.
Першай краінай, якая ратыфікавала 21 чэрвеня 2010 года Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі з Сербіяй, стала Іспанія. Ратыфікацыя ўсімі краінамі ЕС зацягнулася на тры гады. Апошняй Пагадненне ратыфікавала Літва, якая зрабіла гэта 18 чэрвеня 2013 года. После этого соглашение вступило в силу 1 сентября 2013 года.
Перамовы пра ўступ у ЕС
22 снежня 2009 года Прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч падаў заяўку на ўступленне Сербіі ў ЕС. 24 лістапада 2010 года еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння Штэфан Фюле перадаў сербскім уладам Апытальны ліст, які Еўракамісія будзе выкарыстоўваць для падрыхтоўкі дакладу аб гатовасці краіны выконваць абавязацельствы, якія накладваюцца на членаў ЕС. Апытальны ліст складаўся з 2 483 пытанняў, падзеленых на 6 раздзелаў і 33 главы. Адказы на пытанні павінны стаць асновай для рашэння Еўракамісіі наконт перспектывы членства Сербіі. 31 студзеня 2011 года прэм’ер-міністр Мірка Цветкавіч накіраваў у Еўрапейскую камісію адказы на пастаўленыя пытанні.
12 кастрычніка 2011 года Еўрапейская камісія апублікавала даклад пра ступень адпаведнасці Сербіі Капенгагенскім крытэрыям, у якім рэкамендавала даць Сербіі статус краіны-кандыдата на ўступленне ў ЕС пры ўмове, што гэта краіна працягне рэформы ў палітычнай сферы і накіруе высілкі на паляпшэнне адносін з Косава.
Наступны важны этап далучэння любой краіны да ЕС — гэты пачатак афіцыйных перамоў па ўступленні. Для запуску перамоў Сербіі было неабходна працягнуць высілкі па нармалізацыі адносін з Косава. 19 красавіка 2013 года Сербія і Косава заключылі, якое тычылася ўрэгулявання праблемы Паўночнага Косава, населенага пераважна сербамі, і еўрапейскай інтэграцыі абодвух бакоў пагаднення. 22 красавіка Еўрапейская камісія адзначыла нармалізацыю адносін Сербіі і Косава і рэкамендавала пачаць афіцыйныя перамовы з Сербіяй па ўступленні ў ЕС. 28 чэрвеня 2013 года Еўрапейскі савет прыняў рашэнне пачаць перамовы з Сербіяй не пазней за студзень 2014 года. 18 снежня 2013 года Еўрапейскі савет пацвердзіў сваё чэрвеньскае рашэнне і прызначыў першую міжурадавую канферэнцыю на 21 студзеня 2014 года. 21 студзеня ў Бруселі была праведзена міжурадавая канферэнцыя, якая адзначыла пачатак афіцыйных перамоў па ўступе Сербіі ў ЕС. Сербію прадстаўлялі прэм’ер-міністр Івіца Дачыч і яго намеснік Аляксандр Вучыч, а ЕС еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння Штэфан Фюле і міністр замежных спраў Грэцыі Евангелас Венізелас.
У кастрычніку 2015 года Еўрапейская камісія рэкамендавала Еўрапейскаму савету да канца 2015 гады адкрыць першыя перагаворныя главы з Сербіяй, адзначыўшы намаганні Сербіі па ўрэгуляванні крызісу бежанцаў і па нармалізацыі адносін з Косава, якія выразіліся ў дасягненні 25 жніўня 2015 года дамоўленасцей па праблеме Паўночнага Косава і ў сферы энергетыкі і тэлекамунікацый. 14 снежня 2015 года Сербія адкрыла для перамоў главу 32 па фінансавым кантролі і 35 па адносінах з Косава.
Эканамічныя кантакты Сербіі і ЕС
Еўрасаюз з’яўляецца асноўным гандлёвым партнёрам Сербіі. Двухбаковы тавараабарот у 2013 годзе склаў 16,3 млрд еўра, у тым ліку 9,7 млрд склалі пастаўкі з ЕС у Сербію, а 6,6 млрд сербскі экспарт у Еўрасаюз. Доля экспарту з Сербіі ў ЕС складала ў 2013 годзе 62,8 % ад усяго экспарту з Сербіі. Яшчэ 17,7 % сербскага экспарту адпраўляецца ў краіны Цэнтральна-еўрапейскай асацыяцыі свабоднага гандлю, якія з’яўляюцца кандыдатамі ці «патэнцыйнымі кандыдатамі» ў ЕС. У 2013 годзе 61,8 % імпарту ў Сербію склалі пастаўкі з краін ЕС і 4,3 % пастаўкі з ЦЕАСТ. Гандлёвы баланс Сербіі з ЕС з’яўляецца адмоўным, хоць гандлёвы дэфіцыт скарачаўся з 2009 да 2014 года. У гандлі сельскагаспадарчымі прадуктамі назіраецца адваротная сітуацыя, і Сербія вывозіць у ЕС больш сельскагаспадарчай прадукцыі, чым увозіць з саюза (у 2013 годзе больш за 52 % сербскага сельскагаспадарчага экспарту прыпадала на краіны ЕС ). Увядзенне ў 2014 годзе расійскага харчовага эмбарга на сельскагаспадарчую прадукцыю краін ЕС было насцярожана сустрэта ўладамі Сербіі. Асцерагаючыся ўвозу таннага еўрапейскага харча на свой рынак, Сербія ўвяла дадатковыя мыты на ўвоз з Еўрасаюза малака, прадукцыі з яго (у тым ліку сыра і вяршкоў), а таксама свініны (гэтыя мыты адменены ў снежні 2016 года).
Прамыя замежныя інвестыцыі з краін ЕС склалі 76 % ад агульнай колькасці прамых замежных інвестыцый у Сербію за перыяд 2005—2014 гадоў (у колькасным выражэнні за 9 гадоў у Сербію з ЕС уклалі 13,5 млрд еўра). Акрамя таго, ЕС — самы буйны донар для Сербіі, які аказвае ёй значную фінансавую дапамогу ў розных абласцях ад рэформы дзяржаўнага кіравання да сельскай гаспадаркі і абароны навакольнага асяроддзя. Фактычна Сербія — галоўны атрымальнік дапамогі ад фондаў ЕС на тэрыторыі Заходніх Балканаў, атрымліваючы штогод прыблізна 200 млн еўра. У 2001—2014 гадах Сербія атрымала ад ЕС дапамогу на суму больш за 2,5 млрд еўра. Толькі ў рамках праграмы ЕС Інструмент для дапамогі ў далучэнні Бялград атрымаў у 2007—2013 гадах 1,1 млрд еўра.
Азэрнэ (Араціўскі раён)
Азэрнэ (Озерне) — пасёлак у Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бэрэзіўка (Араціўскі раён)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Араціўка
Араціўка (Ора́тівка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вэрбіўка (Араціўскі раён)
Вэрбіўка (Вербі́вка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бугаіўка (Араціўскі раён)
Бугаіўка (Буга́ївка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Леанід Васілевіч Макарэвіч
Леанід Васілевіч Макарэвіч (нар. 5 красавіка 1939, в. Быцень, Слонімскі павет, Навагрудскае ваяводства, Польская Рэспубліка) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь (1999).
Біяграфія
Скончыў у 1969 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта БПІ. Працаваў у Баранавіцкім архітэктурна-канструктарскім аддзеле праектнага інстытута «Брэстграмадзянпраект».
Творчасць
Асноўныя працы: Дзіцячая паліклініка (у сааўтарстве з Р. Грынкевічам), кінатэатр «Кастрычнік» (1970, у сааўтарстве з Р. Грынкевічам ), Дом Саветаў (1973), Дом піянераў і будынак Упраўлення КДБ (абодва 1984), царква Аляксандра Неўскага (1996—1999) у Баранавічах; школа ў пасёлку Жамчужны Баранавіцкага раёна (1985), гасцініца Брэсцкага аблвыканкама (1986), царква прападобнага Серафіма Сароўскага ў Белаазёрску (1999), Крыжаўзвіжанская царква ў в. Святая Воля (пабудавана ў 1992), царква Воінаў Св. Апосталаў Пятра і Паўла ў Бярозе (2003), сабор у імя Св. Мучаніка Феадора Цірана ў Пінску (1992), Ільінская царква ў в. Адахаўшчына (пабудавана ў 1996), Царква ў гонар святых Жон-Міраносіц у Баранавічах (пабудаваны ў 2007); Свята-Міхайлаўская царква ў Бярозе, Георгіеўская царква ў в. Вычулкі, Царква ў імя свяціцеля Ціхана Маскоўскага ў г. Ганцавічы, Свята-Духаўская царква ў в. Гатава (пабудаваны ў 2001—2005), Праабражэнская царква ў Дзятлаве, Пакроўская капліца ў в. Жалезніца (2004—2006), Царква ў гонар абраза Божай Маці «Дзяржаўны» ў Івацэвічах (пач. будаўніцтва ў 1990), Панцеляймонаўская царква ў в. Крошын (пабудавана ў 1993—2000), царква ў гонар Усіх Святых (пабудавана ў 1990—2006), Праабражэнская царква ў Светлагорску (пабудавана ў 1998—2006), Ушэсцеўская царква ў Чавусах (пабудавана ў 2012), Спаса-Праабражэнскі сабор у Магілёве (2015), царква ў гонар Алексія Лельчыцкага ў аг. Сырод Калінкавіцкага раёна (2016) і інш.
Сям’я
Мае сына Дзмітрыя Макарэвіча, які працуе настаўнікам фізікі і інфарматыкі ў школе, спраектаванай бацькам.
Узнагароды
За вялікі асабісты ўклад у развіццё архітэктуры і горадабудаўніцтва Беларусі яму было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь» (1999). Лаўрэат прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне», якая была прысуджана за выдатную работу па аднаўленні храмаў і распрацоўцы новых праектаў. Узнагароджаны ордэнам Сергія Раданежскага, ордэнам Крыжа прападобнай Еўфрасінні Полацкай, медалём свяціцеля Кірылы Тураўскага і інш.
Вэлыка Расціўка
Вэлыка Расціўка (Вели́ка Ростівка) — вёска ў Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шчытна (гміна, Вармінска-Мазурскае ваяводства)
Шчытна (Szczytno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчыценскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў горадзе Шчытна, які ўтварае асобную гміну. Плошча гміны складае 346,24 км². Станам на 2018 год у гміне пражывалі 12661 чалавек, шчыльнасць — 36,6 чал./км².
Спаса-Праабражэнская царква (Насілава)
Спаса-Праабражэнская царква — мураваны праваслаўны храм у вёсцы Насілава Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Чагіўскэ
Чагіўскэ (Чагівське) — пасёлак у Араціўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Турэц-Баяры)
Свята-Аляксандра-Неўская царква — драўляны праваслаўны храм у вёсцы Турэц-Баяры Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Будаванне храма пачалося ў 1990-х гадах. 7 красавіка 2004 года мітрапалітам Філарэтам быў асвячоны Антымінс. У 2004 годзе благачынны Маладзечанскай акругі протаіерэй Аляксандр Троцкі правёў асвячэнне будынка часовага храма.
Спаса-Праабражэнская царква (Насілава)
Гісторыя
У 2001 годзе было пачата будаўніцтва храма. Месцам былі абраны старыя могілкі на беразе возера. Царква была пабудавана на сродкі жыхаркі г. Маладзечна Шарамет Марыі Андрэеўны і яе сына Ігара Анатольевіча, а таксама на ахвяраванні вернікаў. У 2004 годзе храм быў асвячоны мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Турэц-Баяры)
Гісторыя
4 кастрычніка 2014 года мітрапалітам Паўлам храм быў асвячоны.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам малітоўнай залы, 2-схільны дах над якой завершаны цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада далучаны трапецападобны прытвор, над якім надбудавана 8-гранная шатровая званіца з цыбулепадобнай галоўкай. Фасады расчлянёны трапецападобнымі аконнымі праёмамі. Мае тры уваходы.
Спаса-Праабражэнская царква (Насілава)
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане, узнятым на высокі цокаль аб’ёмам з бакавымі прыдзеламі. Сяродкрыжжа 2-схільных дахаў завершана 8-гранным светлавым барабанам, над шатром якога, як і над званіцай, цыбулепадобная галоўка. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмам з глыбокімі перспектыўнымі адхіламі. Уваход вырашаны лоджыяй з высокім лесвічным каскадам.
Яўген Занкавіч
Яўген Занкавіч (Аўген Занкавіч, Занковіч) (21 кастрычніка 1923 — 7 снежня 1997) — беларускі грамадскі і эміграцыйны дзеяч. Сябра Беларускай незалежніцкай партыі і кіраўнік Саюза беларускай моладзі у Паставах. Другі віцэ-прэзідэнт Беларускай цэнтральнай рады.
Біяграфія
Падчас Другой сусветнай вайны, пасля прыходу немцаў вучыўся ў Пастаўскай настаўніцкай семінарыі. Далучыўся да Саюза беларускай моладзі, быў прызначаны кіраўніком СБМ у Паставах. Стаў сябрам нелегальнай Беларускай незалежнай партыі, а таксама сябрам Замежнага сектару БНП.