cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пала-Альта
Каля дома 218 па вуліцы Чэнінг размешчаны памятны знак: там знаходзілася лабараторыя Федэральнай Тэлеграфнай Кампаніі, у якой працаваў знакаміты амерыканскі інжынер Лі дэ Форэст — вынаходнік трыёда (электроннай вакуумнай лямпы, якая выкарыстоўваецца як узмацняльнік сігналу).
Гарады-пабрацімы
Пала Альта мае шэсць гарадоў-пабрацімаў :
Ружкы
Ружкы (Ружки) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Світын
Світын (Світи́н) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ютака Акіта
(秋田 豊; нар. ) — японскі футбаліст. У 1995—2003 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Лхаксёмаве
Лхаксёмаве (Lhokseumawe) — горад у Інданезіі, размешчаны на тэрыторыі правінцыі Ачэх. Другі па колькасці насельніцтва горад правінцыі.
Геаграфічнае палажэнне
Горад знаходзіцца ў паўночнай частцы правінцыі, у паўночнай частцы вострава Суматра, на ўзбярэжжы Малукскага праліва. Абсалютная вышыня — 0 метраў над узроўнем мора].
Лхаксёмаве размешчаны на адлегласці прыблізна 200 кіламетраў на ўсход ад Банда-Ачэха, адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Этымалогія
Назва горада паходзіць ад зліцця двух слоў мовы ачэх: «Lhok» — заліў і «Seumawe» — варонка на вадзе.
Насельніцтва
Паводле дадзеных афіцыйнага перапісу 2010 года, насельніцтва складала 129251 чалавек. Дынаміка колькасці насельніцтва горада па гадах:
Скамарахы (Жытомірскі раён)
Скамарахы (Скоморохи́) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ставэцкэ
Ставэцкэ (Ставе́цьке) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сонячнэ (Жытомірскі раён)
Сонячнэ (Со́нячне) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сасніўка (Жытомірскі раён)
Сасніўка (Сосні́вка) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дэнышы
Дэнышы (Дениші́) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Тасіхіро Хаторы
(服部 年宏; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1996—2003 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Двірэць (Жытомірскі раён)
Двірэць (Двіре́ць) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рудзо Марыока
(森岡 隆三; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1999—2003 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Доўжык (Жытомірскі раён)
Доўжык (До́вжик) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дубавэць (Жытомірскі раён)
Дубавэць (Дубове́ць) — вёска ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Генрых VII Люксембургскі
Генрых VII (Heinrich VII, каля 1275, Валанс'ен, Францыя — 24 жніўня 1313, Буанканвента, каля Сіены, Італія) — граф Люксембурга з 1288 года, кароль Германіі (рымскі кароль) з 27 лістапада 1308 года, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з 29 чэрвеня 1312 года, з дынастыі Люксембургаў, сын Генрыха VI Люксембургскага і Беатрысы д’Авен.
Біяграфія
Генрых — першы германскі імператар з Люксембургскага дому, які вядзе свой пачатак з X стагоддзя, сын Генрыха VI, графа люксембургскага, і Беатрысы д’Авен, стаў спадчыннікам бацькі ў 1288 годзе. Сваім абраннем на германскі прастол у 1308 годзе Генрых быў абавязаны Філіпу IV Прыгожаму і авіньёнскай курыі. Нідэрландзец паводле паходжання, Генрых быў выгадаваны ў Францыі; Філіп IV пасвяціў яго ў рыцары, і Генрых, як яго васал, абяцаў служыць яму ў барацьбе з англічанамі.
Першыя меры новага імператара — аднаўленне рэйнскіх мытняў і прызнанне незалежнасці трох лясных кантонаў Швейцарыі — выявілі неспагаду яго да габсбургскай палітыкі. Елізавета, дачка апошняга Пржэмысла ў Чэхіі, Вацлава II, аддала сваю руку сыну Генрыха, Іаану, які і быў каранаваны ў Празе каралём багемскім. Усё сваё валадаранне Генрых VII быў спрабаваў аднавіць значэнне Германскай імперыі ў Італіі. У 1310 годзе на чале пяцітысячнага войска Генрых распачаў свой італьянскі паход, які меў важнае гістарычнае значэнне як рэакцыя супраць Баніфацыевай сістэмы. Носьбіт абстрактнай ідэі імператарства, Генрых VII стаяў вышэй партый і не аб’яўляў сябе ні прыхільнікам гвельфаў, ні прыхільнікам гібелінаў, чаго італьянцы ніяк не маглі зразумець. Абедзве партыі аднолькава яго не любілі. Ён пачаў з таго, што вярнуў выгнаннікаў, усё адно, ці былі яны гвельфы ці гібеліны; у Мілане ён імкнуўся прымірыць дэла Торэ з Вісконці. Рушыўшы ў Рым, ён прызначыў сваім вікарыем у паўночнай Італіі герцага Савойскага. Пасля таго, як Генрых пакінуў Італію, на поўдні на поўначы пачаліся беспарадкі, горад паўставаў за горадам; у Таскане толькі Піза падпарадкавалася Генрыху, Фларэнцыя, Сіена і Лука яму супрацівіліся. У Фларэнцыі ішла барацьба Чорных і Белых. Дантэ пераконваў усіх схіліць галаву перад імператарам; ён бачыў адно выратаванне для Італіі ў аднаўленні імператарства. Пасля Дантэ змясціў яго (пад імем Арыга) на высокае месца ў «Раі», апошняй кантыцы «Боскай камедыі».
29 чэрвеня 1312 года Генрых VII быў каранаваны ў Латэранскім саборы кардыналам Нікола дзі Прата, з прычыны таго, што сабор Святога Пятра, у якім звычайна праходзіла каранаванне, быў, як і шматлікія іншыя часткі Рыма, пад кантролем праціўнікаў Генрыха VII. Імператар тут у сваю карысць вырашыў пытанне аб тым, ці павінен імператар у свецкіх справах залежаць ад Папы ці не. Супраць Генрыха паўстаў Роберт Неапалітанскі; яго падтрымалі Папа і французскі кароль. Генрых VII вырашыў з гэтай прычыны злучыцца з Федэрыга Арагонскім, каралём сіцылійскім; 26 красавіка 1313 года ён выдаў апальную грамату, у сілу якой Роберт пазбаўляўся ўсіх сваіх уладанняў, адзнак і гонару. Падчас падрыхтовак да рашучай барацьбы з Робертам Генрых раптоўна памёр 24 жніўня, як кажуць — ад яду. Па прычыне страшнай спякоты найбліжаныя рыцары адсеклі галаву імператара, а цела па старажытным германскім звычаі аддалі павольнаму агню, пакуль не засталіся адны асмаленыя косці. Рэшткі Генрыха VII былі адданы зямлі на пізанскіх могілках Кампа Санта.
Генрых VII не быў вялікім чалавекам, але цвёрдым, міласцівым, захопленым носьбітам высокіх і бліскучых ідэй. Што асабліва цікава для характарыстыкі эпохі, ён быў антыкананістам. Валадаранне яго мае ўніверсальна-гістарычную цікавасць, з прычыны таго, што выявіла жывучасць імператарскай традыцыі і разам з тым абсалютную нездзяйсняльнасць яе.
У 1921 годзе, калі адзначаўся шасцісотгадовы юбілей Дантэ, італьянскі ўрад грабніцу і надмагільныя помнікі Генрыха VII, вылепленыя ў XIV стагоддзі Дзіна дзі Камаіна, перанеслі ў Пізанскі сабор. Магільны склеп упрыгожыў новы надпіс на латыні і вершы Дантэ з 13-ы песні «Рая».
Шлюб і дзеці
Гл. .
Алег Мікалаевіч Гулак
Алег Мікалаевіч Гулак (, в. Жылічы, Кіраўскі р-н, Магілёўская вобласць, Беларусь — 16 снежня 2022) — беларускі юрыст, грамадскі дзеяч, праваабаронца.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і сельскіх настаўнікаў. Скончыў Жыліцкую сярэднюю школу, Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1989) па спецыяльнасці «правазнаўства». З 1990 па 1996 гг. працаваў юрысконсультам шэрагу арганізацый (сярод іншых — завод «Камертон», Пінск). З 1996 г. у Беларускім Хельсінкскім камітэце: прымаў удзел у стварэнні Пінскай суполкі, з 1997 г. юрыст, затым выканаўчы дырэктар, з 2007 г. намеснік старшыні, з 2008 г. старшыня Беларускага Хельсінкскага камітэту. У 2009 г. уваходзіў у Грамадска-кансультатыўны савет пры Адміністрацыі Прэзідэнта Беларусі.
Удзельнічаў як грамадскі абаронца ў дзясятках судовых справаў, грамадскіх дзеяннях па абароне правоў асобаў, якія сталі ахвярамі парушэння правоў чалавека ў Беларусі.
Узнагароды
2016: міністэрстваў замежных справаў Францыі і Германіі.
Варановіч
Варановіч — беларускае прозвішча.
Хітосі Согахата
(曽ヶ端 準; нар. ) — японскі футбаліст. У 2001—2003 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Наокі Мацуда
(松田 直樹; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 2000—2005 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Аляксандр Канстанцінавіч Глазуноў
Аляксандр Канстанцінавіч Глазуноў (,  —, Нёі-сюр-Сен) — рускі кампазітар, дырыжор, музычна-грамадскі дзеяч, прафесар Пецярбургскай кансерваторыі (1899), у 1907—1928 — яе дырэктар. Народны артыст Рэспублікі (1922). Старэйшы брат рускага энтамолага і падарожніка — Дзмітрыя Глазунова.
Паўночны Ачэх
Акруга Паўночны Ачэх (Kabupaten Aceh Utara) — акруга ў правінцыі Ачэх. Акруга акружае муніцыпалітэт Лхаксёмаве (былую сталіцу акругі), адміністрацыйны цэнтр — горад Лхаксукон.
Гісторыя
Паводле перапісу 2008 года, на тэрыторыі акругі пражывала 525785 чалавек.
Эканоміка
Акруга Паўночны Ачэх з'яўляецца найбуйнейшым прамысловым рэгіёнам Інданезіі па-за Джакарты дзякуючы сваёй нафта- і газаздабычы. У галіне сельскай гаспадаркі акруга з'яўляецца адным з найбуйнейшых вытворцаў рысу.
Адміністрацыйны падзел
Акруга Паўночны Ачэх дзеліцца на наступныя раёны:
Рудольф II Габсбург
Рудольф II (Rudolf II;, Вена — , Прага, Багемія) — кароль Германіі (рымскі кароль) з 27 кастрычніка 1575 па 2 лістапада 1576 года, абраны імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі з 2 лістапада 1576 года (у апошнія гады фактычна пазбаўлены ўлады), кароль Багеміі з 6 верасня 1575 па 23 мая 1611 года (пад імем Рудольф II, каранацыя 22 верасня 1575 года), кароль Венгрыі з 25 верасня 1572 па 25 чэрвеня 1608 года, эрцгерцаг Аўстрыйскі з 12 кастрычніка 1576 года (пад імем Рудольф V). Сын і пераемнік Максіміліяна II.
Маладосць
Выхоўваўся пры двары свайго стрыечнага дзядзькі караля Іспаніі Філіпа II і зусім не быў падобным на сваіх непасрэдных папярэднікаў; каталікі ўскладалі на яго вялікія надзеі, з прычыны таго, што ён вынес з Іспаніі нянавісць да ерасі і мог быць паслухмянай прыладай у руках езуітаў.
Асоба
Нямецкі гісторык Фолькер Прэс гаворыць пра яго:
Злуючыся на сваё бяссілле, імператар імкнуўся адгарадзіцца ад грамадства і аддацца мастацкім і акультным захапленням; паступова ў яго развіваліся цялесныя і псіхічныя захворванні. Улюбёнцамі імператара былі людзі нізкага паходжання, якія патуралі яго капрызам (Філіп Ланг, Еранім Махоўскі і іншыя)….
Часамі яму здавалася, што ён апантаны д’яблам.
Спрыянне навукам і мастацтвам
У Пражскім Градзе, дзе з 1583 года жыў Рудольф (імкнучыся пакінуць Вену, дзе не карыстаўся папулярнасцю), ім была заснавана адна з першых кунсткамер  — велічэзная калекцыя кніг, рукапісаў, карцін, манет і ўсякіх рэдкасцей, пацярпела ад рабаванняў падчас Трыццацігадовай вайны. Пад кіраўніцтвам мінералогаў Рудольф сабраў таксама калекцыю каштоўных камянёў і мінералаў розных рэгіёнаў. Рудольф адыграў вялікую ролю ў рэнесанснай перабудове Прагі і асабліва Граду. Да свайго двара імператар, які гуляў ролю мецэната, прыцягнуў вучоных і дзеячаў мастацтва розных краін — пры ім у Празе працавалі астраномы Іаган Кеплер і Ціха Брагэ, мастакі Барталамей Шпранглер і Джузэпэ Арчымбольда (аўтар знакамітага партрэта Рудольфа), скульптар Адрыян дэ Врыс.
Акультызм
Імператар займаўся таксама рознымі «акультнымі навукамі», у прыватнасці, спрабаваў знайсці філасофскі камень. У той час мяжа паміж астраноміяй і астралогіяй, мінералогіяй і алхіміяй яшчэ была невыразнай. Рудольф II заступаўся за вандроўных алхімікаў, а яго рэзідэнцыя ўяўляла цэнтр алхімічнай навукі таго часу. Імператара звалі германскім Гермесам Трысмегістам.
Да яго былі запрошаны англійскія астролагі і алхімікі Эдвард Келі і Джон Дзі (які ў 1584-м і 1586-м жыў у Празе), якія займаліся таксама і цалкам сур’ёзнымі з сучаснага пункта гледжання пошукамі ў вобласці матэматыкі і астраноміі. Алхімікам быў і вялікі астраном Ціха Брагэ, які працаваў пры яго двары і памёр у Празе. За 600 дукатаў Рудольф набыў знакамітую рукапіс Войніча.
Паўстанне супраць Рудольфа і страта ўлады
З гэтай мэтай Рудольф да апошняга моманту зацягваў падпісанне мірнага дагавора з Асманскай імперыяй, спрабуючы знайсці падставы для яго дэнансацыі і аднаўлення вайны супраць турак. Падобныя паводзіны выклікалі агульны рух саслоўяў Венгрыі, Аўстрыі і Маравіі супраць імператара, які захаваў у свае руках толькі адносны кантроль над Чэхіяй, Сілезіяй і Лужыцамі.
Усеагульнае паўстанне працягвала, аднак, быць непазбежным, і сваякі Рудольфа злічылі неабходным адняць у яго ўладу на карысць яго брата Маціяса (красавік 1606 г.), які зрабіў велічэзныя саступкі пратэстантам. Па дагаворы 1608 года Рудольф II аддаў Маціясу Венгрыю, эрцгерцагства Аўстрыйскае і Маравію і абвясціў яго сваім спадчыннікам у Багеміі.
Для ўтрымання за сабой чэхаў Рудольф II вымушаны быў падпісаць 9 ліпеня 1609 г. складзены соймам акт, які атрымаў назву «граматы вялікасці» (Majestätsbrief), так званы маестат. На падставе гэтай граматы ўтраквісты і чэшскія браты былі ураўнаваны ў правах з каталікамі. Чэхі-пратэстанты атрымалі права будаваць храмы, заводзіць вучылішчы, мець свае сіноды і абіраць камітэт з 24 дэфенсораў, па 8 ад кожнага з 3-х саслоўяў сойма. Камітэт павінен быў кіраваць дзеяннямі кансісторыі, кіраваць справамі Пражскага ўніверсітэта, збіраць войска, спаганяць падаткі для яго ўтрымання, а ў выпадку патрэбы — склікаць прадстаўнікоў пратэстанцкага насельніцтва для нарад па агульным справам.
Рудольф II прыдумляў сродкі адняць у Маціяса аддадзеныя яму зямлі, інтрыгаваў супраць яго, але ўсёткі павінен быў адрачыся ад чэшскай кароны. 23 мая 1611 года Маціяс быў каранаваны, а Рудольфу далі пенсію і захавалі за ім знешнюю пашану. Пазбаўлены ўлады, знясілены хваробай і вар’яцтвам (сіфіліс трэцяй ступені), Рудольф II памёр 20 студзеня 1612 года, не пакінуўшы законнага нашчадства, з прычыны таго, што не быў жанаты.
З шасцярых незаконнанароджаных нашчадкаў Рудольфа (ад Кацярыны Страда, дачкі імператарскага антыквара) старэйшы, Юлій Цэзар Аўстрыйскі, атрымаў у спадчыну псіхічную хваробу бацькі і памёр у няволі пасля таго, як з асаблівай жорсткасцю забіў сваю палюбоўніцу.
Рудольф быў пахаваны ў пражскім саборы Святога Віта. Ён быў апошнім манархам, пахаваным у Чэхіі.
Баравое (возера, басейн Ласіцы)
Плошча паверхні 0,24 км². Даўжыня 0,82 км, найбольшая шырыня 0,43 км. Найбольшая глыбіня возера 15 м, сярэдняя каля 6 м. Плошча вадазбору 6,25 км².
Схілы катлавіны возера на паўночным захадзе стромкія. Берагавая лінія звілістая. Берагі пясчаныя.
Пратокай злучана з возерам Крывое, выцякае ручай у возера Круглае.
Масівы ў C++
Масівы ў C++ — структуры даных мовы праграмавання C++, якія ўтрымліваюць звязаныя адзін з адным аднатыпныя элементы гэтых даных.
Прымяненне масіваў
У розных сферах народнай гаспадаркі неабходна структураваць і аналізаваць вялікую колькасць аднатыпных даных. Для аўтаматызацыі і спрашчэння гэтага працэсу выкарыстоўваюцца масівы. Масівы — адзін з элементаў кіруючых структур у C++.
Аб'яўленне масіваў
У мове С++ масівы аб'яўляюцца наступным чынам:
Тут "int a[100]" — масіў з сотняй элементаў цэлага тыпу.
Літаратура
C++ How to Program (8th Edition). By : Paul Deitel, Harvey Deitel. Pages : 1104. Year : 2011. Publisher : Prentice Hall. ISBN-13: 978-0132662369
Глог крывава-чырвоны
Глог крывава-чырвоны (Crataegus sanguinea) — куст ці невялікае дрэва, від роду  сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўра-сібірскі тып арэалу, яго працягласць з захаду на ўсход перавышае 5 тысяч км. Расія: усход еўрапейскай часткі, Заходняя Сібір, Усходняя Сібір, Забайкалле; а таксама Казахстан, Сярэдняя Азія, Кітай і Манголія. Ва Усходняй Сібіры паступова замяняецца блізкім відам -, у месцах сумеснага пражывання сустракаюцца гібрыды двух відаў.
Шырока разводзіцца ў Сярэдняй Расіі. Здзічэў у Маскоўскай, Яраслаўскай і Уладзімірскай абласцях.
Расце ў лясной, лесастэпавай і стэпавай зонах, у рэдкастойных сухіх лясах, на ўзлесках і палянах. Больш багатая ў лесастэпавай зоне, па рачных поймах.
Працягласць жыцця да 400 гадоў.
Батанічнае апісанне
Высокі куст, радзей невялікае дрэва, вышынёй 1-4 (да 6) м, са ствалом дыяметрам да 10 см, пакрытым цёмна-бурай або бура-шэрай карой. Галіны крывава-чырвоныя або цёмныя, бліскучыя; маладыя парасткі нягуста-валасістыя, потым голыя. Калючкі прамыя, цвёрдыя, тоўстыя, даўжынёй 1,5—4(5 ) см, таўшчынёй каля 2 мм, цёмна-чырвоныя, на маладых парастках нешматлікія або зусім адсутнічаюць. Чачавічкі на галінах і парастках белаватыя, круглыя. Сарцавіна белая. Сарцавінныя прамяні слаба прыкметныя.
Пупышкі яйкападобныя, тупыя, даўжынёй 4-6 мм; бакавыя даўгавата-яйкападобныя, завостраныя, зусім голыя. Лускавінкі пупышак цёмна-чырвонага колеру, бліскучыя, з шырокай светла-карычневай аблямоўкай. Ліставы рубец злёгку выгнуты, з трыма слядамі, якія ўяўляюць сабой выцягнутыя па рубцах кропкі. Прылістнікі серпападобныя ці коса-сарцападобныя, буйна-залозіста-зубчатыя, доўга застаюцца на парастках.
Лісце чарговае, яйкападобнае, зваротна-яйкападобнае або шырокарамбічнае, з вострай вяршыняй і клінаватым, цэльнакрайнім аснаваннем, неглыбока трох-сямі-неглыбокалопасцевае або буйназубчатае, з трыма-пяццю пільчатымі лопасцямі ; на кароткіх парастках — даўжынёй 3-6 см, шырынёй 2,5-5 см; на доўгіх — часам больш глыбока лопасцевых, зрэдку пры аснаваннях амаль паасобныя, даўжынёй да 10 см, з абодвух бакоў, радзей толькі знізу, нягуста валасістае, зверху цёмна-зялёнае, знізу значна святлей. Хвосцікі даўжынёй 0,5-2 см.
Суквецці шчыткападобныя, густыя, шматкветкавыя, даўжынёй 3-4 см, шырынёй 4-5 см, голыя або са злёгку валасістай Кветаножкай, з ападаючымі ніткападобнымі прыкветкамі. Кветкі з падвойным калякветнікам, абодваполыя, 12-15 мм у дыяметры. Чашалісцікі даўгавата-трохкутныя, суцэльныя або з 1-2 зубцамі. Вяночкі раздзельнапялёсткавыя, жаўтлява-белыя. Тычынак дваццаць, з пурпурнымі пылавікамі і з двума-пяццю, часцей за ўсё з трыма-чатырма слупкамі. Песцік складаецца з 3-5 плодалісцікаў, зрослых з увагнутым кветаложам. Цвіце багата ў пачатку лета на працягу 10-12 дзён.
Пылковае зерне трохбарознава-поравае, чатырохбарознава-поравае, шарападобнай або шарападобна-сплюшчанай формы. Даўжыня палярнай восі 42-45,9 мкм, экватарыяльны дыяметр 42,5-48 мкм. У абрысе з полюса круглява-трохкутнае, з прамымі або выпуклымі бакамі, з экватара круглявыя або эліптычныя. Разоры шырынёй: у трохбарознавых — 17,6-22 мкм, у чатырохбарознавых — 13,8-20,7 мкм, з няроўнымі краямі, з прытупленымі канцамі, якія амаль сыходзяцца ў палюсоў. Поры круглявыя, з дыяметрам, роўным шырыні разор, або авальныя, падоўжна выцягнутыя, з найбольшым дыяметрам 27 мкм. Мембрана разор і подр крупчастая. Шырыня мезакольпіума: у трохбарознавых — 22-26 мкм, у чатырохбарознавых 23-26 (30) мкм; дыяметр апакольпіума адпаведна — 2,3-5,5 мкм і 3-5 мкм. Скульптура тонкая, хваліста-маршчыністая, бачная толькі пад імерсійным аб'ектывам. Пылок ярка-жоўтага колеру.
Формула кветкі: .
Плады амаль шарападобныя або каротка-эліпсаідальныя, дыяметрам 8-10 мм, крывава-чырвоныя, вельмі рэдка аранжава-жоўтыя, спелыя празрыстыя, чашачка застаецца пры іх, з сопкай мякаццю. Костачкі ў ліку 2-4, даўжынёй 5-7 мм, шырынёй 3-5 мм, са спіннога боку звіліста-рабрыстыя, з бакоў уціснутыя, нераўнамерна-звіліста-маршчыністыя, з брушнога, боку кіляватыя. У 1 кг 2000 пладоў, або 45500 костачак; вага 1 тысячы костачак 17-26 г.
Плоданасіць у верасні — кастрычніку. Пачынае пладаносіць ў 10-15-гадовым узросце.
Расце павольна, але дажывае да 200—300 гадоў.
Нарыхтоўка сыравіны
У якасці лекавай расліннай сыравіны нарыхтоўваюць кветкі, плады і лісце глогу. Кветкі нарыхтоўваюць у пачатку цвіцення, пакуль яны не ўсё раскрыліся, зразаючы шчыткападобныя суквецці і асобныя кветкі. Не варта нарыхтоўваць суквецці з зусім нераскрытымі кветкамі — такая сыравіна сохне вельмі павольна і часта бурэе. Гэтак жа не варта збіраць іх пасля расы і дажджу, паколькі пры сушцы яны пацямнеюць. Сушаць не пазней як праз 1-2 гадзіны пасля збору ў сушылках пры тэмпературы да 40 °C, на гарышчах, пад падстрэшкам або ў памяшканнях з добрай вентыляцыяй, рассцілаючы тонкім пластом. Сушыльныя памяшканні на ноч варта зачыняць, паколькі сыравіна гіграскапічная. Захоўваюць яе ў закрытых скрынях або шкляной тары 1 год. Сыравіна мае слабы своеасаблівы пах, ялкавы смак.
Плады глогу нарыхтоўваюць у перыяд поўнага іх паспявання з канца верасня і да замаразкаў. Спелыя плады збіраюць у мяшкі або кошыкі, абрываючы цалкам шчыткі з пладамі або асобныя плады. Сушаць іх на сонцы, на гарышчах, пад падстрэшкамі або ў памяшканнях з добрай вентыляцыяй, расклаўшы тонкім пластом на паперы або тканіны, або ў сушылках пры тэмпературы да 70 °C. Пры натуральнай сушцы рассыпаюць па 4-5 кг пладоў глогу на 1 м². Сушка звычайна доўжыцца 7-8 дзён. Выхад сухой сыравіны складае 25-30 % ад масы свежасабранай. Гатовую сыравіну веюць, аддзяляючы пладаножкі, непаўнавартасныя ягады і іншыя прымешкі. Захоўваюць сыравіну ў фанерных скрынях, выкладзеных усярэдзіне шчыльнай паперай, у шкляной тары або шчыльных мяшках. Тэрмін захоўвання кветак да 2 гадоў, пладоў — да 8 гадоў. Смак у сыравіны горкі або злёгку кіславата-саладкавы, пах слабы.
Хімічны склад
Хімічны склад высушанай сыравіны, вельмі складаны і багаты, цалкам яшчэ не вывучаны.
У лісці расліны ўтрымліваюцца кратэголовая, акантолавая, неатэголавая,, і урсолавая кіслоты, гіперазід, , рамназід вітэксіну, вітэксін і эфірны алей (да 0,16 %).
Кветкі Crataegus sanguinea ўтрымліваюць флаваноіды (кверцэцін, кверцытрын),, дубільныя рэчывы, эфірны алей, , халін і трыметыламін, алеанолавую, кававую і хлорагенаваю кіслоты, гіперазід, кверцэцін.
У насенні знойдзеныя амігдалін, гіперазід і тлусты алей; у кары — гліказід эскулін (кратэгін).
У пладах Crataegus sanguinea выяўленыя флаваноіды (кверцэцін, гіперын, вітэксін), дубільныя рэчывы, арганічныя кіслоты (лімонная, стэарынавая, пальміцінавая, алеанолавая, урсолавая, кратэгусавая, кававая, хларагенавая), каратыноіды, дубільныя рэчывы, тлустыя алеі, пектыны, трыцерпенавыя і флавонавыя гліказіды, азотазмяшчальныя злучэнні (халін, ацэтылхалін), цукры, вітаміны К, Е, аскарбінавая кіслата.
Утрыманне мікра- і макраэлементаў:
Фармакалагічныя ўласцівасці
Галенавыя прэпараты глогу аказваюць галоўным чынам кардыятанічнае дзеянне. Паляпшаючы працу сардэчнай мышцы, прэпараты расліны папярэджваюць яе заўчаснае ператамленне. Акрамя таго, яны ліквідуюць парушэнні. і экстракты пладоў і суквеццяў глогу выбарча пашыраюць і, што дазваляе накіравана выкарыстоўваць прэпараты расліны для паляпшэння забеспячэння кіслародам міякарду і нейронаў галаўнога мозгу. Гэты эфект звязаны з наяўнасцю ў расліне трыцерпенавых злучэнняў і флаваноідаў. Кветкі і плады глогу паніжаюць пранікальнасць сценак сасудаў і капіляраў, прычым кветкі дзейнічаюць мацней пладоў. Сок кветак і пладоў станоўча ўплывае на сэрца, артэрыяльны ціск, цэнтральную нервовую сістэму, мачапалавыя органы. Нармалізуе сон і агульны стан, спрыяе акрыянню пасля цяжкіх хвароб і зніжэння ўзроўню халестэрыну ў крыві.
Як кардыятанічнае і рэгулюючы кровазварот сродак глог рэкамендуецца пры недастатковасці кровазвароту ў людзей у пажылым узросце, асабліва пры хваробах клімактэрычнага перыяду, пры атэрасклерозе і сардэчных неўрозах. Адсутнасць пабочных дзеянняў пры працяглым ужыванні глогу дазваляе прызначаць яго нават хворым з парушанай нырачнай функцыяй, не асцерагаючыся кумуляцыі. Толькі пасля вялікіх доз (звыш 100 кропель настойкі глогу) надыходзіць запаволенне пульса і прыгнёт цэнтральнай нервовай сістэмы.
Гістарычныя звесткі
Дзякуючы наяўнасці ў глогу калючых шыпоў са старажытных часоў існавала павер'е, што ён здольны абараніць чалавека ад злых духаў, якія насылаюць хваробы. Таму старажытныя грэкі падвешвалі да дзвярэй галіны глогу, каб абараніць уваход унутр хаты ад усякага паскуддзя. У старажытных кельтаў глог — дрэва зімы і цемры, а ў Малдове яго лічаць увасабленнем зла. Так, лічылася, што прычынай усіх нарываў і пухлін на нагах абавязкова служыць глог.
Першыя звесткі аб глогу былі прыведзены ў кнізе старажытнагрэцкага філосафа Тэафраста (у 372—287 гадах да нашай эры). Пазней, у I стагоддзі нашай эры, звесткі аб расліне сустракаліся ў працах Дыяскарыдаа, які рэкамендаваў плады глогу пры захворваннях страўнікава-кішачнага тракту, атлусценні, крывацёках і парушэнні функцыі нырак, асабліва пры мачакаменнай хваробе. У еўрапейскай навуковай медыцыне глог з'явіўся ў XIX стагоддзі. Некаторыя лекары лічылі, што ён з'яўляецца найкаштоўнейшым адкрыццём гэтага часу, бо дае палёгку ў тым выпадку, калі іншыя сардэчныя сродкі не дапамагаюць.
Ужыванне ў медыцыне
Прэпараты глогу ўжываюць пры функцыянальных засмучэннях сардэчнай дзейнасці, пры гіпертанічнай хваробе, стэнакардыі, антыгіянеўрозах, мігацельнай арытміі, параксізмальной тахікардыі, агульным атэрасклерозе, клімактэрычным неўрозе, пры падвышанай функцыі шчытападобнай залозы. Экстракт — пры гіпалактыі павялічвае лактацыю і ліквідуе дыспепсічныя з'явы ў дзяцей груднога ўзросту.
Кара (сабраных ранняй вясной маладых галінак). У народнай медыцыне — як супрацьліхаманкавы сродак, а таксама пры паносе.
Кветкі. У народнай медыцыне настой, сок — пры, гіпертанічнай хваробе, у клімактэрычным перыядзе. Настойка — пры кардыянеўрозах, гіпертанічнай хваробе.
Кветкі, плады. Сок — пры неўрозах стрававода, захворваннях скуры, печані і жоўцепратокаў, функцыянальных засмучэннях сардэчнай дзейнасці, ангіянеўрозах, мігацельнай арытміі, дыхавіцы, галавакружэнні, бессані, у клімактэрычным перыядзе, а таксама як сродак, стымулюючы абмен рэчываў.
Плады. У народнай медыцыне настой — пры гіпертанічнай хваробе, вегетанеўрозах, галавакружэнні, удушшы, у клімактэрычным перыядзе.
Настойка кветак, вадкі экстракт пладоў Crataegus sanguinea уваходзяць у склад вядомага комплекснага прэпарата «Кардыявален», прызначанага для лячэння сардэчна-сасудзістых захворванняў, у прыватнасці неўрозаў сэрца, а таксама ў зборы для нырак.
Ужыванне ў іншых мэтах
Цвёрдая драўніна Crataegus sanguinea ідзе на выраб такарных вырабаў.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Андрэй Уладзіміравіч Парубій (Андрій Володимирович Парубій) — украінскі палітык, старшыня моладзевай арганізацыі «Спадчына», дэпутат Львоўскай абласной рады з 1990 па 2007 год. Адзін з заснавальнікаў Усеўкраінскага аб’яднання «Свабода». У 2007 годзе ён быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Украіны па спісе Нашай Украіны — Народнай Самаабароны. Актыўны ўдзельнік Аранжавай рэвалюцыі, камендант «Украінскага дому» ў Кіеве. Афіцыйны прадстаўнік Віктара Юшчанкі ў Цэнтральнай Выбарчай Камісіі Украіны на выбарах прэзідэнта Украіны 2010 года.
Глог крывава-чырвоны
Ужыванне ў іншых мэтах
Дэкаратыўная расліна. Дэкаратыўны падчас цвіцення і ўвосень. Найбольш часта выкарыстоўваецца ў жывых агароджах. У культуры з 1822.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Камендант Еўрамайдана, кіраўнік Самаабароны Майдана з лістапада 2013 года па люты 2014 года. З канца лютага 2014 г. — сакратар Рады нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны. 14 красавіка 2016 года абраны старшынёй Вярхоўнай Рады Украіны.
Глог крывава-чырвоны
Ужыванне ў іншых мэтах
Плады выкарыстоўваюць для падрыхтоўкі кісялёў і варэння, а таксама як сурагат чаю і. Дадаюць у цеста для надання прыемнага фруктовага паху.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Біяграфія
Нарадзіўся 31 студзеня 1971 года ў горадзе Чэрванаград Львоўскай вобласці.
Глог крывава-чырвоны
Ужыванне ў іншых мэтах
У ветэрынарыі настойка Crataegus sanguinea прымяняецца як кардыятанічнае і сродак, які рэгулюе кровазварот, пры атэрасклерозе і сардэчных неўрозах, недастатковасці міякарда жывёл.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Навука
У 1994 скончыў гістарычны факультэт Львоўскага дзяржаўнага універсітэта імя Івана Франка, атрымаўшы дыплом спецыяліста па спецыяльнасці «гісторык, выкладчык гісторыі».
Глог крывава-чырвоны
Ужыванне ў іншых мэтах
Меданос. Дае пчолам нектар і пылок.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Навука
У 2001 скончыў аспірантуру Дзяржаўнага універсітэта «Львоўская палітэхніка» па спецыяльнасці «паліталогія і сацыялогія».
Глог крывава-чырвоны
Ужыванне ў іншых мэтах
Пылок гэтага віду быў выкарыстаны І. В. Мічурын для апылення кветак — з пурпурнымі, кісла-салодкімі, без горычы пладамі.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Дарослае жыццё
У 1987 — лабарант Карпацкай архітэктурна-археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР.
Глог крывава-чырвоны
Таксанамія
Від Crataegus sanguinea уваходзіць у род трыбы  падсямейства  сямейства  парадку.
Разнавіднасці і формы
За аснову ўзятая база дадзеных Tropicos Батанічнага саду штата Місуры (ЗША) :
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Дарослае жыццё
У 1987-1988 — лабарант Верхнедняестроўскай славяна-рускай археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР.
У 1988-1989 — лабарант Карпацкай архітэктурна-археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР.
У 1991 — старшы лабарант Карпацкай архітэктурна-археалагічнай экспедыцыі Інстытута грамадскіх навук АН УССР.
У 1988 узначаліў нацыяналістычную маладзёжную арганізацыю — Грамада «Спадчына». Удзельнічаў у нацыянальна-вызваленчым руху, арганізоўваў першыя ў Украіне пікеты. У 1989 ён быў арыштаваны за арганізацыю несанкцыянаванага мітынгу.
З 1990 — пасол Львоўскай абласной рады, пісар пастаяннай пасольскай камісіі па пытаннях моладзі і спорту.
У 1991 разам з Алегам Цягнібокам быў адным з заснавальнікаў Сацыял-нацыянальнай партыі Украіны (СНПУ), пераназванай у 2004 ва Усеўкраінскае аб’яднанне «Свабода».
Адольф Усцінавіч Варановіч
Адольф Усцінавіч Варановіч (, вёска Мікольцы,, Мінская вобласць) — беларускі пісьменнік.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Дарослае жыццё
У 1994—1998 — пасол Львоўскай гарадской рады, старшыня пасольскай суполкі.
Адольф Усцінавіч Варановіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Пасля заканчэння Мядзельскай сярэдняй школы (1957) паступіў у Мінскае мастацкае вучылішча (скончыў у 1960). Працаваў у мастацкай майстэрні Аршанскага льнокамбіната мастаком па тканінах, а таксама ў дзіцячай мастацкай школе выкладчыкам. З 1989 г. - член сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі Дзяржаўнага камітэта БССР па тэлебачанні і радыёвяшчанні.
Баравое (возера, басейн Галбіцы)
Бараво́е, Баро́ва — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Галбіца, за 30 км у напрамку на ўсход ад горада Паставы, за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Дунілавічы.
Плошча паверхні возера 0,49 км². Даўжыня 0,92 км, найбольшая шырыня 0,54 км. Найбольшая глыбіня 16 м, сярэдняя 5,5 м. Плошча вадазбору 3 км². Катлавіна круглаватай формы са спадзістымі схіламі. Усходні бераг пясчаны, заходні забалочаны. Возера слаба зарастае.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, гусцяра, лінь, краснапёрка, судак. Сустракаецца язь.
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Дарослае жыццё
З 1996 — кіраўнік Таварыства садзейнічання Польнай і Плаўнай часткам войска Украіны «Патрыёт Украіны».
З 1999 — рэдактар навукова-палітычнага часопіса «Арыентыры».
У канцы 1999 узначаліў моладзевае крыло Сацыял-нацыянальнай партыі Украіны (СНПУ) «Патрыёт Украіны».
З 2002 — пасол, намеснік старшыні Львоўскай абласной рады.
Актыўны ўдзельнік прыходу да ўлады В. Юшчанкі. Падчас падзей лістапада-снежня 2004 года быў камендантам Украінскага дома ў Кіеве. Узнагароджаны памятным знакам «выбітных удзельнікаў аранжавай рэвалюцыі». Раднік палітычнай рады партыі «Наша Украіна».
З 2005 г. — старшыня партыі Народны саюз «Украінцы», рэарганізаванай у Грамадзянскае аб’яднанне «Украінскі дом».
З красавіка 2006 па снежань 2007 — пасол Львоўскай абласной рады ад блока «Наша Украіна».
У лютым 2010 года Парубій звярнуўся ў Еўрапейскі парламент з просьбай перагледзець сваю негатыўную рэакцыю на рашэнне колішняга прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі аб прысваенні Сцяпану Бандэры, правадыру Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў, званне Героя Украіны.
3 лютага 2012 напісаў заяву аб выхадзе з партыі «Наша Украіна». 6 чэрвеня ўступіў у партыю «Фронт пераменаў».
З 2012 па 2014 — народны пасол Украіны VII склікання ад Усеўкраінскага Аб’яднання «Бацькаўшчына». Старшыня падкамітэта па пытаннях заканадаўчага забеспячэння інтэграцыі Украіны ў міжнародную навуковую і адукацыйную прастору Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаннях навукі і адукацыі.
Еўрамайдан
З лістапада 2013 па люты 2014 каардынаваў штодзённае функцыянаванне еўрамайдана быў фактычна камендантам і кіраўніком яго намётавага мястэчка і кіраўніком атрадаў самаабароны Майдана.
Пасля падпісання Прэзідэнтам Украіны Віктарам Януковічам і лідарамі апазіцыі 21 лютага 2014 Пагаднення аб урэгуляванні палітычнага крызісу ва Украіне, у ноч з 21 лютага на 22 лютага атрадамі самаабароны, пад кіраўніцтвам Парубія, быў узяты пад кантроль ўрадавы квартал у Кіеве — будынка Вярхоўнай Рады, адміністрацыі прэзідэнта, Кабінета міністраў і МУС.
Колішні кіраўнік СБУ генерал-маёр Аляксандр Якіменка у інтэрв’ю расійскаму тэлебачанню 12 сакавіка 2014 года заявіў, што снайперы, якія забівалі маніфестантаў і вартавых парадку падчас падзей у Кіеве ў лютым 2014, знаходзіліся ў будынку філармоніі, які знаходзіўся пад кантролем Парубія.
Парубій добраахвотна склаў пасольскія паўнамоцтвы 17 сакавіка 2014 года у сувязі прызначэннем на пасаду пісара РНБА.
Адольф Усцінавіч Варановіч
Біяграфія
Першыя апавяданні апублікаваў у 1970 г. (штотыднёвік «Літаратура і мастацтва»). Выдаў кнігі аповесцей і апавяданняў «Высокі падмурак» (1978), «Агні хат» (1986).
Андрэй Уладзіміравіч Парубій
Пісар РНБА
27 лютага 2014, пасля перамогі еўрамайдана і адхілення Віктара Януковіча ад улады, указам выканаўцы абавязкаў Прэзідэнта Украіны Аляксандра Турчынава Андрэй Парубій прызначаны Пісарам РНБА. На час яго знаходжання на пасадзе прыйшліся страта Крыма і вайна на ўсходзе Украіны. Як пісар рады народнай бяспекі і абароны, Парубій курыраваў антытэрарыстычную аперацыю на ўсходзе Украіны.
19 сакавіка Парубій даручыў МУС ўзмацніць ахову ядзерных аб’ектаў, 24 сакавіка — «правесці праверку на прадмет таго, наколькі дзейнасць расійскіх тэлеканалаў адпавядае украінскаму заканадаўству, ёсць там факты распальвання міжнацыянальнай варожасці, заклікі да вайны, сепаратызму і г.д.».
7 жніўня 2014 ён абвясціў, што падаў адстаўку з пасады, дадаўшы, што «ў час вайны каменціраваць адстаўку лічу непрымальным». У той жа дзень заяву аб адстаўцы падпісаў Прэзідэнт Пётр Парашэнка. 18 жніўня выведзены са складу РНБА. Пазней Парубій патлумачыў сваю адстаўку існаваннем рознагалоссяў з кіраўніком дзяржавы. У прыватнасці, як сцвярджае Уладзімір Сімакоў, ён крытыкаваў мірны план Пятра Парашэнкі, лічачы яго бесперспектыўным.
Служба пасля адстаўкі
26 жніўня 2014 пакінуў палітраду партыі «Бацькаўшчына».
10 верасня 2014 на з’ездзе партыі «Народны фронт» разам з камандзірамі добраахвотніцкіх батальёнаў быў уключаны ў Ваеннаю раду — спецыяльны орган, які будзе распрацоўваць прапановы па абараназдольнасці Украіны.
На пазачарговых выбарах у Вярхоўную Раду 2014 абраны народным паслом Украіны па партыйным спісе (№ 4 у спісе) ад Народнага фронту.
4 снежня 2014 галасамі 313 народных паслоў абраны Першым намеснікам Старшыні Вярхоўнай Рады Украіны. Як і старшыня Вярхоўнай Рады, В. Гройсман, А. Парубій падтрымаў Пастанову аб адмысловым парадку самакіравання на Данбасе, а таксама і праект змяненняў у Канстытуцыю адносна «дэцэнтралізацыі ўлады», які прадугледжвае гэты асаблівы парадак.
14 красавіка 2016 А. Парубій быў абраны Старшынёй Вярхоўнай Рады Украіны. Ён смяніў на гэтай пасадзе Уладзіміра Гройсмана, які ўзначаліў Кабінет Міністраў Украіны.
Уласныя працы
програмна стаття про російську агресію проти України (війна керованого хаосу, або гібридна, передбачає три стадії) та засоби протидії
Фама Сільвестравіч Варанецкі
Фама́ Сільве́стравіч Варане́цкі (нар., в. Траскоўшчына, — 29 лістапада 2022) — беларускі акцёр, педагог. Заслужаны артыст Беларусі (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся 23 сакавіка 1938 года.
У 1961 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Працаваў у Беларускім тэатры імя Якуба Коласа. З 1971 года — акцёр Тэатра імя Янкі Купалы. З 1990 года выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў, прафесар.
Памёр 29 лістапада 2022 года.
Творчасць
Напачатку выконваў ролі герояў, потым пераважна характарныя. Сярод лепшых роляў у тэатры імя Якуба Коласа: Раскольнікаў («Злачынства і кара» паводле Фёдара Дастаеўскага), Леанідзік («Мой бедны Марат» Аляксея Арбузава), Віктар («Варшаўская мелодыя» Леанід Зорына); у тэатры імя Я. Купалы: Салянік («Радавыя» Аляксея Дударава), Паніч («Раскіданае гняздо» Янкі Купалы), Жабрак («Страсці па Аўдзею» Уладзіміра Бутрамеева), Настаўнік («Безыменная зорка» Міхаіла Себасцьяна), Клеон («…Забыць Герастрата!» Рыгора Горына).
Спіс аб’ектаў PGC (1004001—1005000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1004001—1005000)
Такаюкі Судзукі
(鈴木 隆行; нар. ) — японскі футбаліст. У 2001—2005 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Рэ
Рэ:
Ёіці Доі
(土肥 洋一; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 2004—2005 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Варанілавічы
Варані́лавічы (, Ворониловичи) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета. За 45 км на паўночны ўсход ад г.Пружаны, 130 км ад Брэста, 30 км ад чыгуначнай станцыі Косава-Палескае.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Варанілавіцкага сельсавета.
Генрых I (герцаг Брабанта)
Генрых I Смелы (магчыма Лёвен, 1165 год — Кёльн, 5 верасня 1235 года) — граф Брусельскі (1179), першы герцаг Брабанта (з 1183 года) і герцаг Ніжняй Латарынгіі (фармальна, з 1190 года). Граф Лувена, маркграф Антверпена. Удзельнік Трэцяга крыжовага паходу. На працягу большай часткі сваёго валадарання вёў палітыку балансавання паміж манархічнымі дынастыямі Свяшчэннай Рымскай імперыі: Вельфамі і Гогенштаўфенамі. Неаднаразовы ўдзельнік ваенных канфліктаў, у тым ліку і бітваў пры Стэпе і Бувіне.
Біяграфія
Бацька Генрыха Готфрыд III рана стаў прыцягваць сына да палітыкі: ужо ў 1179 годзе Генрых стаў вядомы як рыцар, але яшчэ не граф (miles nec non comes).
У тым жа годзе ён ажаніўся з Мацільдай Булонскай, пляменніцай Філіпа Эльзаскага, дачкой яго брата Мацье, графа Булонскага і Марыі, дачкі англійскага караля Стэфана. Паводле шлюбнага кантракту, Генрых фактычна адмаўляўся ад кіравання большай часткай Брабанта на карысць Філіпа Эльзаскага.
Канфлікт з графам Лоана і герцагам Лімбурга (1189—1191)
У 1189 годзе Генрых пачаў ваенныя дзеянні супраць уласнага дзядзькі, герцага Лімбурга. Нагодай для канфлікту паслужыў продаж графу Лоана апякунства над Сінт-Тройдэнам, які раней уваходзіў у пасаг маці Генрыха Маргарыты Лімбургскай. На чале войска з 700 вершнікаў і 60 тысяч пехацінцаў Генрых уварваўся ў Лоан і аблажыў Сінт-Тройдэн.
У адказ па просьбе графа Лоана граф Эно ўвёў войскі ў Брабант і Генрыху прыйшлося тэрмінова зняць аблогу. Тым не менш, з пункту гледжання палітычнай кампанія Генрыха была вельмі паспяховай: паводле заключанага пры пасродніцтве графа Фландрыі мірнага дагавора граф Лоана абавязаўся выплаціць 800 марак срэбрам і пакуль гэта сума не выплачана цалкам, прызнаць сумеснае з Генрыхам валоданне Сінт-Тройдэнам. Да 1191 года Генрых таксама заключыў мір з герцагам Лімбурга, паводле якога да Брабанта адыходзілі алоды ў Арлоне і Герцагенраце.
Выбары біскупа Льежскага (1191—1193)
У барацьбе Вельфаў з Гогенштаўфенамі Генрых перыядычна змяняў сваю палітычную прыхільнасць. Першы істотны канфлікт з Гогенштаўфенамі ўзнік у сувязі з выбарамі біскупа льежскага пасля смерці біскупа 5 жніўня 1191 года.
8 верасня льежскі капітул мусіў быў выбраць біскупа. Выбранне павінна было быць зацверджана як Папам, так і імператарам, таму што льежскі біскуп з’яўляўся главой княства, якое ўваходзіла ў склад імперыі. Адным кандыдатам, падтрыманым графам Эно, быў стрыечны брат графа Альберт Рэтэльскі, сын Беатрысы Намюрскай, сястры яго маці Адэлаіды.
Шанцы Альберта Рэтэльскага ўяўляліся асабліва высокімі, таму што ён даводзіўся дзядзькам Канстанцыі, жонцы імператара Генрыха VI (братам яе маці Беатрысы). Іншым кандыдатам быў брат Генрыха Альберт. Большасцю галасоў перавага была аддадзена апошняму, аднак частка членаў капітула аддала перавагу і Альберту Рэтэльскаму. У пачатку 1192 года імператар Генрых VI абвясціў, што праз рознагалоссі, якія мелі месца ў час выбараў у верасні, права прызначэння біскупа перайшло да яго па праве сюзерэна, і што яго выбар паў на Лотара Хо(х)стадскага, льежскага каноніка, як і абодва Альберта. Рашэнне імператара супярэчыла ўмовам вормскага канкардата. У адказ на рашэнне імператара Альберт Брабанцкі адправіўся ў Рым, дзе Папа Цэлесцін III пасвяціў яго ў дыяканы і паслаў да архібіскупа Рэймса, які 19 верасня 1192 года пасвяціў Альберта ў святары, а на наступны дзень у біскупы. Калі 24 лістапада таго ж года Альберт адправіўся ў Льеж, на яго напалі паслядоўнікі Генрыха VI, якія нанеслі яму смяротную рану ў сэрца. У 1613 годзе біскуп Льежа Альберт быў прылічаны Папам Паўлам V да ліку святых.
У адказ на забойства брата ў пачатку 1193 года герцаг Генрых разбурыў графства Хохстадэ, якое належала брату прызначанага Генрыхам VI біскупа. Больш таго, герцагу ўдалося сабраць цэлы шэраг кіраўнікоў нізоўяў Рэйна і тым самым вымусіць імператара пайсці на перамір’е (не пазней 13 мая 1193 года).
Удзел у крыжовым паходзе (1197)
1194 год адзначыўся шэрагам сутыкненняў з графам Фландрыі, пачатак якіх узыходзіць яшчэ да 1182 года і скончыўся мірным пагадненнем у тым жа 1194 годзе. Гарантамі пагаднення выступілі дваранства і гарады: Антверпен, Брусель, Жамблу, Жадонь, Заўтлеу, Лёвен, Лір, Нівель і Тынен. Гэта пагадненне дазволіла Генрыху пачаць падрыхтоўку да ўдзелу ў крыжовым паходзе пад правадырствам Генрыха VI, да якога ён і далучыўся ў 1197 годзе. Імператар у Святую зямлю так і не прыбыў, сканаўшы ад ліхаманкі 28 верасня 1197 года. Герцаг Брабанта прыбыў у Святую зямлю 22 верасня, а ўжо ў кастрычніку таго ж года ўдзельнічаў ва ўзяцці Сідона і Бейрута і разам з архібіскупам Майнца Конрадам Вітэльсбахскім аблажыў стратэгічна важную крэпасць Тарон (суч. Тыбнін). Нягледзячы на тое, што аблога была паспяховай і Тарон быў гатовы капітуляваць, аблога была знята: войска дасягнулі чуткі пра смерць імператара і, улічваючы, што адзінаму сыну Генрыха VI было тры гады і прадбачачы барацьбу за імператарскі прастол Конрад Вітэльсбахскі і яго бароны паспяшаліся ў Германію.
Паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі (1197—1218)
У сваёй палітыцы Генрых імкнуўся да пашырэння ўладанняў паміж Шэльдай і Рэйнам і да кантролю над гандлёвым шляхам з Бругэ ў Кёльн, што заўважна па значнай колькасці населеных пунктаў, якія атрымалі пры Генрыху статус горада. Сярод іншых, падобны статус быў нададзены Хертагенбосу (да 1196 года), Ландэну (каля 1210 года), Жадоні (1211). Гэта прыводзіла Генрыха да рэгулярных супрацьстаянняў з яго сюзерэнам : так, пасля смерці Генрыха VI ён разам з жонкай Мацільдай падтрымаў кандыдата Вельфаў Атона Браўншвайгскага. Больш таго, у 1202 годзе яму ўдалося схіліць на бок Вельфаў свайго праціўніка, графа Гелдэрна. Тым не менш, пасля перамогі Філіпа-Аўгуста над Іаанам Беззямельным і пасля перамогі ў Германіі кандыдата Гогенштаўфенаў Філіпа Швабскага над Атонам Браўншвайгскім, якога падтрымлівала Англія, Генрых змяніў бок і зблізіўся з французскім каралём і Гогенштаўфенамі.
У 1204 годзе ўдзячны Філіп Швабскі прызнаў спадчыннасць герцагскага тытула, у тым ліку і па жаночай лініі, а таксама перадаў Генрыху Нівель, Німвеген і Маастрыхт. За кошт гэтага Маастрыхт, які належаў да гэтага льежскаму біскупству, стаў кандамініумам, гэта значыць, саўладаннем біскупа Льежа і герцаг Брабанта. Дэвіз горада абвяшчаў: «Адзін гаспадар — няма гаспадара, два гаспадары — гаспадар» (Eén heer is geen heer, twee heren zijn één heer). Прынесеная ім у наступным годзе прысяга на вернасць Філіпу-Аўгусту азначала штогадовую рэнту ў 200 марак срэбрам.
Забойства Філіпа Швабскага ў 1208 годзе азначала для Генрыха чарговую змену лагера : ён ізноў падтрымаў Атона IV. Адлучэнне Атона IV ад царквы ў 1210 годзе паслужыла нагодай для аднаўлення вайны з льежскім біскупам, які, падпарадкаваўшыся рашэнню папы, адышоў ад імператара. Генрых дамогся, каб яму даручылі прывесці біскупа да падпарадкавання. Іншай нагодай да ваенных дзеянняў паслужыла смерць далёкага сваяка Генрыха, графа Моа (1212), які не пакінуў спадчыннікаў мужчынскага полу і адпісаў свае ўладанні біскупству. Прычынай канфлікту герцага з Льежскім біскупствам, служыла геаграфічнае становішча апошняга: пасярэдзіне паміж Брабантам і Рэйнам, адкуль у Брабант цякло багацце. 3 мая 1212 года Генрых захапіў Льеж і аддаў яго на разрабаванне. Такім чынам яму ўдалося завалодаць пераходам цераз Маас і атрымаць кантроль над гандлёвым шляхам з Германіі ў Нідэрланды.