cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Іванавіч Таранда
Творчасць
І ў студэнцкія гады, і пасля заканчэння інстытута Мікалай Таранда шмат часу прысвячаў самаадукацыі, працы ў майстэрні і на пленэры. У творчых паездках (у тым ліку сумесных з настаўнікам Алегам Арловым) на Палессе, у Літву, па Купалаўскіх мясцінах, у Крым, Уладзімір, Суздаль мастак удасканальваў уласны стыль у жывапісе. Паездкі ў дом творчасці «Сенеж» (у 1977 і 1983 гг.) дапамаглі рэалізаваць талент графіка, засвоіць новыя тэхнікі.
З 1994 г. цалкам прысвячае сябе творчасці. Персанальныя і калектыўныя выставы праходзяць у Палацы мастацтва, Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў, Касцёле св. Сымоны і Алены (Мінск), у выставачных залах Віцебска, Полацка, Оршы, а таксама ў Вязьме і Смаленску. Удзел у міжнародных пленэрах жывапісу ў горадзе Пернік (Балгарыя) у 1999 і 2004 гг. натхніў мастака на стварэнне серый фармальных работ.
Мікалай Таранда — актыўны ўдзельнік рэспубліканскіх і міжнародных пленэраў і майстар-класаў, суарганізатар міжнароднага арт-праекта «Калегіум» у Аршанскай гарадской мастацкай галерэі В. А. Грамыкі (2009—2016 гг.). З 2010 г. стала супрацоўнічае з творчым аб’яднаннем «Традыцыя» Беларускага саюза мастакоў.
Старажытнарымскія цары
Супраць Тарквінія Ганарлівага, паводле рымскіх гісторыкаў, паднялося паўстанне, цар і яго сыны былі выгнаныя, а ў Рыме ўсталявалася рэспубліка.
IC 4464
IC 4464 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Іванавіч Таранда
Творчасць
Работы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Нацыянальным цэнтры сучасных мастацтваў (Мінск), Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы, Мастацкай галерэі Палаца мастацтваў горада Пернік (Балгарыя), Смаленскім дзяржаўным інстытуце мастацтваў (Расія), Віцебскім абласным краязнаўчым музеі, Аршанскай гарадской мастацкай галерэі В. А. Грамыкі, Аршанскім музеі гісторыі і культуры горада, Мастацкай галерэі Полацка, у прыватных калекцыях у Беларусі, Балгарыі, Германіі, Латвіі, Літве, Польшчы, Расіі, ЗША.
Узнацк
Узна́цк (, Узнацк) — аграгарадок у Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ігрушкаўскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Узнацкага сельсавета. Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Халопеніцкага сельсавета.
Пэршэ Траўня (Тэцііўскі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Зея (рака)
Зе́я — рака ў Расіі, левы прыток Амура.
Даўжыня Зеі 1242 км, плошча басейна 233 тыс. км².
Пачынаецца на паўднёвых схілах Станавога хрыбта (у хрыбце Такійскі Станавік), цячэ па тэрыторыі Амурскай вобласці, упадае ў Амур у раёне Благавешчанска. Рака цячэ па Верхнязейскай раўніне ў даліне з шырокай поймай. Прарэзвае хрыбты Тукурынгра і Сактахан, утварае скалістую цясніну — Зейскія Вароты. У межах Амурска-Зейскай раўніны даліна месцамі пашыраецца да 10—20 км. Ніжэй вусця ракі Селемджа цячэ па Зейска-Бурэінскай раўніне па шырокай забалочанай даліне.
Асноўныя прытокі: Ток, Мульмуга, Бранта, Гілюй, Уркан (справа), Купуры, Аргі, Дзеп, Селемджа, Том (злева).
Жыўленне пераважна дажджавое. Ледастаў з лістапада да пачатку мая, у вярхоўі перамярзае. Пашырана шматгадовая мерзлата. У басейне 3еі больш за 19,5 тыс. азёр агульнай плошчай 1021 км². Суднаходная ніжэй Зейскай ГЭС і па вадасховішчы.
У басейне ракі Зейскі запаведнік. На рацэ — гарады: Зея, Свабодны, Благавешчанск. Створана Зейская ГЭС і Зейскае вадасховішча.
У гонар ракі быў названы касмічны апарат Зея.
Труд (Мінск)
Труд — колішні пасёлак на правым беразе ракі Лошыца, з 1959 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
Пасёлак утвораны ў 1920-я гады. З 1934 года ў Навадворскім сельсавеце Менскага раёна. У 1959 годзе пасёлак уключаны ў межы горада Мінска. Вуліца пасёлка атрымала назву завулак Сярова. Вясковая забудова была знесеная ў пачатку 1980-х гадоў пры будаўніцтве мікрараёна па вуліцы Асаналіева (на месцы пасёлка цяпер дамы № 24, 26, 28, 30).
Кантон
Канто́н можа азначаць:
Пісьмо апошняга дня
Пісьмо́ апо́шняга дня — паштовае адпраўленне, якое перасылаецца ў апошні дзень абарачэння маркі або працы паштовай службы і мае паштовы штэмпель з адпаведнай датай.
Тарасаў
Тарасаў — рускае прозвішча, распаўсюджанае і ў Беларусі.
Тарантэла
Тарантэла (Tarantella) — італьянскі народны танец у суправаджэнні гітары, тамбурына і кастаньет (у Сіцыліі), музычны памер - 6/8, 3/8. З тарантэлай звязана шмат легенд. Пачынаючы з 15 ст. на працягу 2 стагоддзяў тарантэла лічылася адзіным сродкам лячэння «тарантызма» - вар'яцтва, выкліканага, як лічылі, укусам тарантула (назва павука, а таксама танца, паходзяць ад назвы паўднёваітальянскага горада Таранта). У сувязі з гэтым у 16 ст. па Італіі вандравалі спецыяльныя аркестры, пад гульню якіх танчылі хворыя тарантызмам. Музыка тарантэлы звычайна імправізаваная; ёй уласціва доўгае разгортванне мелодыі з вялікімі пашырэннямі і кадансавымі дапаўненнямі.
Берген-оп-Зом
Берген-оп-Зом (Bergen op Zoom) — горад і абшчына на паўднёвым захадзе Нідэрландаў, у правінцыі Паўночны Брабант, на рацэ Зом непадалёку ад яе скрыжавання з каналам Остэрсхельда. Плошча абшчыны — 93,13 км², з іх 13,04 км² — водная паверхня, а 80,09 км² — суша.
Зіновій Лявонцьевіч Пазнякевіч
Зіновій Лявонцьевіч Пазнякевіч (нар., Ковель, Валынская вобласць, Украіна) — беларускі геолаг. Кандыдат геолага-мінералагічных навук (1979). Дзяржаўная прэмія БССР (1972).
Біяграфія
Скончыў Львоўскі політэхнічны інстытут у 1955 годзе. З 1973 года ва Упраўленні геалогіі (начальнік аддзела), з 1984 у Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце (намеснік дырэктара).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па геалогіі і нафтагазаноснасці тэрыторыі Беларусі, пошуку і разведцы нафтавых і газавых радовішчаў, распрацоўцы кірункаў геолагаразведачных работ на аснове вывучэння ўмоў фарміравання пакладаў нафты і газу.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1972), кавалер ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга.
Паўночнае Малуку
Паўночнае Малуку (Maluku Utara) — правінцыя на ўсходзе Інданезіі. Плошча — 31 982,5 км². Насельніцтва (2014 г.) — 1 141 561 чал. Адміністрацыйны цэнтр — Сафіфі.
Рыдэнькэ
Рыдэнькэ (Ріде́ньке) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Паўночнае Малуку
Створана 12 кастрычніка 1999 г. у выніку падзелу правінцыі Малуку. Складаецца з 1474 астравоў. Толькі 89 з іх населены. Найбуйнейшы востраў — Хальмахера.
Галоўныя галіны эканомікі: сельская гаспадарка, лясная гаспадарка, рыбалоўства, здабыча нікелю і золата. Найбольш важны знешні эканамічны партнёр — Японія.
Ільмень
І́льмень — возера ў Расіі, у заходняй частцы Наўгародскай вобласці. Адносіцца да басейна Балтыйскага мора Атлантычнага акіяна. Пасляледавіковы вадаём (на месцы больш ранніх водных сістэм) з маляўнічымі берагамі і шматтысячагадовай гісторыяй асваення. Традыцыйна прывабны для турыстаў.
SQL
SQL (эс-кью-эл, Structured Query Language — структураваная мова запытаў) — мова запытаў да рэляцыйных баз даных, створаная ў пачатку 1970-х гадоў у адпаведнасці з рэляцыйнай мадэллю Эдгара Кода. Нягледзячы на тое, што мова SQL не адпавядае цалкам рэляцыйнай мадэлі Кода, яна стала найбольш папулярнай мовай баз даных.
Стандарт мовы SQL быў зацверджаны амерыканскім камітэтам ANSI ў 1986 годзе і міжнародным камітэтам ISO ў 1987 годзе. З тых часоў стандарт пераглядаўся некалькі разоў, каб дадаць больш функцый і пашырэнняў. Нягледзячы на існаванне стандарта, існуючыя рэалізацыі не адпавядаюць яму у поўнай меры, і большасць праграм, напісаных на SQL, патрабуе змен пры пераносе ў іншыя сістэмы кіравання базамі даных.
Структура
Мова SQL складаецца з 3-ох асноўных частак:
Стандарты
Стандарт SQL прайшоў праз некалькі рэвізій:
Версіі мовы
Першы міжнародны стандарт мовы — SQL1 — быў прыняты ў 1989 годзе (таму яго часам называюць SQL-89). Гэтаму стандарту сёння адпавядае абсалютная большасць рэляцыйных сістэм кіравання базамі даных. Другі стандарт з’явіўся ў 1992 годзе (SQL2 ці SQL-92). Большасць адрозненняў ад першага ў ім выражалася колькаснымі параметрамі. У 1999 годзе на свет з’явілася 3-я версія стандарту SQL3. Яго адрозненні ад другога заключаюцца ўжо не толькі ў «колькасных», але і ў «якасных» параметрах.
NGC 1807
NGC 1807 (іншае абазначэнне — OCL 462) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дыягностыка
Дыягностыка:
Том (прыток Зеі)
Том — рака ў Амурскай вобласці Расіі, левы прыток ракі Зея. На Томі размешчаны горад Белагорск.
Даўжыня — 433 км, плошча басейна — 16 000 км ². Бярэ пачатак у хрыбце Турана, цячэ па Зейска-Бурэінскай раўніне. Сілкаванне пераважна дажджавое. Разводдзе з мая па кастрычнік. Сярэдні расход вады каля вусця 103 м ³/с. Замярзае ў кастрычніку — 1-й палове лістапада, адкрываецца ў 2-й палове красавіка — пачатку мая.
Расішкы (Тэцііўскі раён)
Расішкы (Росі́шки) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Фратамаджорэ
Фратамаджорэ (Frattamaggiore) — горад у Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, у правінцыі Неапаль. Насельніцтва — чалавек (на 2004 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6447 чал./км². Плошча — 5 км². Паштовы індэкс — 80027. Тэлефонны код — 081.
Барнслі
Ба́рнслі (Barnsley) — горад у Паўднёвым Ёркшыры, Англія. Размешчаны на рацэ Дзірн, у 19-і км на поўнач ад Шэфілда, 27 км на поўдзень ад Лідса і 23 км на захад ад Данкастэра. Барнслі акружаны невялікімі населенымі пунктамі, утвараючы з імі муніцыпальны раён Барнслі, найбуйнейшым горадам і адміністрацыйным цэнтрам якога з’яўляецца горад Барнслі. Па перапісу 2011 насельніцтва раёна складае 231,900 чалавек.
Барнслі вядомы як былы прамысловы горад, які базаваўся на здабычы вугалю і шкла, хоць у горадзе па сённяшні дзень застаюцца некаторыя заводы, у прыватнасці шкляны і коксовый заводы. Хоць гэтыя галіны саслаблі ў 20-м стагоддзі, карані мясцовай культуры Барнслі маюць індустрыяльнае спадчына. Традыцыя духавых аркестраў у горадзе з’явілася ў сацыяльных клубах здабываючых абшчын.
Міцкевіч
Міцке́віч — беларускае прозвішча. Паходжанне прозвішча — ад уласнага імя Міцька (Дзмітрый).
IC 4465
IC 4465 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Амяльнянскі сельсавет
Амяльня́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Амяльная.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Коланскі сельсавет у складзе Целяханскага раёна Пінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Коланск. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Лагішынскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Пінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Івацэвіцкага раёна, за выключэннем вёсак Азарычы, Клятная і Сакалоўка, якія засталіся ў складзе Пінскага раёна. 17 лістапада 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Амяльная, сельсавет перайменаваны ў Амяльнянскі. Скасаваны 9 жніўня 2022 года, тэрыторыя далучана да Святавольскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1133 чалавекі, з іх 97,1 % — беларусы.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: аграгарадок Амяльная, вёскі Глінная, Гошча, Каранная і Коланск.
Скыбынці (Тэцііўскі раён)
Скыбынці (Скибинці) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Уладзімір Расціслававіч Янкоўскі
Уладзі́мір Расцісла́вавіч Янко́ўскі (нар. 17 ліпеня 1960, Мінск, БССР, СССР) — беларускі акцёр, кінарэжысёр.
Біяграфія
У 1972—1977 гадах навучаўся ў мастацкай школе на аддзяленні станковай графікі. У 1978 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (скончыў у 1982 акцёрскае аддзяленне інстытута).
Па сканчэнні навучання працаваў мастаком-мультыплікатарам на кінастудыі «Беларусьфільм» (1977—1978), акцёрам Рускага драматычнага тэатра імя Горкага (1982—1990).
У 1992 годзе заснаваў у Мінску кінакампанію «Іррэал Pictures» і займаецца кінарэжысурай.
Сям’я
Бацька — народны артыст СССР Расціслаў Іванавіч Янкоўскі. Уладзімір Янкоўскі мае брата Ігара, таксама акцёра.
У 2011 годзе ажаніўся з актрысай аднаго з сваіх кліпаў. З Вольгай маюць сына Івана.
Уладзімір Ільіч Канановіч
Уладзімір Ільіч Канановіч (нар., г. Клецк) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1997).
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Клецку.
Скончыў у 1991 годзе гістарычны факультэт ГрДУ імя Я. Купалы, у 1994 годзе — аспірантуру Інстытута гісторыі АН Беларусі. У 1991—2004 гадах навуковы супрацоўнік аддзела гісторыі Беларусі XIII—XVIII стагоддзяў Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Стажыраваўся ў 2003 годзе Інстытуце нямецкай гісторыі ў Гётынгене, у 2004 і 2006 гадах — у Цэнтры гістарычнай антрапалогіі сярэднявечнага Захаду і Школе вышэйшых сацыяльных даследаванняў у Парыжы.
У 1996 годзе аспірантуру на факультэце медыевістыкі Цэнтральна-Еўрапейскага ўніверсітэта ў Будапешце. У 1997 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Дыпламатыя Вялікага княства Літоўскага ў 1480 — першай чвэрці XVI ст.: Адносіны з Вялікім княствам Маскоўскім і Крымскім ханствам».
У 2005—2006 гадах працаваў у Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі. З 2007 года дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі культуры факультэта беларускай філалогіі і культуры БДПУ імя М. Танка.
Навуковая дзейнасць
Даследуе міжнародныя адносіны ва Усходняй Еўропе ў позняе сярэдневякоўе, гісторыю ідэй і ўяўленняў у сярэдневякоўі, праблемы гістарычнай антрапалогіі, гісторыю арыстакратыі Вялікага Княства Літоўскага. Спецыяліст па гісторыі дыпламатычных адносін Вялікага Княства Літоўскага з Маскоўскай дзяржавай і Крымскім ханствам у канцы XV — першай чвэрці XVI стагоддзяў, гісторыі Клецкай бітвы 1506 года.
Узнагароды
Прэмія Міжнароднага Кангрэса даследчыкаў Беларусі (2016, 2017). У 2017 годзе у намінацыі «Найлепшая манаграфія па гістарычных навуках» за працу «Рыцар на полі бітвы. Клецк, жнівень 1506 года: гісторыка-антрапалагічнае даследаванне» (Смаленск, 2017).
Рудашы
Рудашы́ (, Рудаши) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчана за 40 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за 24 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы. Насельніцтва 14 жыхароў, 11 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У 1909 годзе ў Цырынскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Цырынскай гміне Навагрудскага павета.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Карчоўскага сельсавета.
Беларускі навукова-літаратурны гурток
Галоўная заслуга гуртка — навуковае абгрунтаванне неабходнасці развіцця беларускай мовы, літаратуры і культуры і значны ўклад студэнтаў у гэту справу. Студэнты распрацоўвалі тэмы: «Рукапісны альбом Вярыгі-Дарэўскага», «Фанетычная транскрыпцыя беларускіх твораў», «Развіццё беларускай нацыянальнай ідэі» (Б. А. Тарашкевіч), «Беларуская народная музыка» (А. А. Грыневіч), «Адраджэнне беларускай народніцкай літаратуры» (Я. І. Хлябцэвіч), «Вывучэнне старажытных гістарычных помнікаў і ахова даўніны» (К. С. Душэўскі), «Беларуская бібліяграфія» (Р. А. Зямкевіч). Гурткоўцы выпусцілі часопіс «Раніца» (1914), рыхтавалі часопіс «Сябра» (рукапіс 1-га нумара захоўваецца ў Цэнтральнай бібліятэцы Літоўскай АН), разам з суполкай «Загляне сонца і ў наша аконца» ўдзельнічалі ў падрыхтоўцы альманаха «Маладая Беларусь» (1912—1913). Гурток падтрымлівалі І. А. Бадуэн дэ Куртэнэ, С. А. Вянгераў, Я. Ф. Карскі, А. Л. Пагодзін, Е. Р. Раманаў, А. А. Шахматаў і іншыя вядомыя вучоныя, пісьменнікі і грамадскія дзеячы. Некаторыя неафіцыйныя пасяджэнні праводзілі на кватэры Б. І. Эпімах-Шыпілы, куды прыходзілі студэнты-беларусы з іншых навучальных устаноў Пецярбурга, а таксама людзі розных прафесій, якія не мелі права наведваць пасяджэнні гуртка ва ўніверсітэце.
Гурток садзейнічаў ажыццяўленню ідэй асветніцкага характару, што выявілася ў прапагандзе беларускіх кніг, адкрыцці бібліятэк на Беларусі, у тым ліку Астрамечаўскай бібліятэкі імя Ф. Ф. Паўленкава, у развіцці беларускага тэатральнага мастацтва.
Стадныця (Тэцііўскі раён)
Стадныця (Ста́дниця) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Амяльная
Амяльна́я (, Омельная) — аграгарадок (да 2008 года — вёска ) у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад і з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Амяльнянскага сельсавета.
NGC 1809
NGC 1809 (іншыя абазначэнні — ESO 56-48, IRAS05023-6937, PGC 16599) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сівэрс
Сівэрс — дзявятае па велічыні возера ў Латвіі. Размешчана ва ўсходняй частцы Латвіі — Латгаліі, якую называюць краем блакітных азёр, недалёка ад мяжы з Беларуссю. Плошча паверхні каля 17,5 км². Максімальная глыбіня дасягае 24,5 м. На возеры 26 астравоў агульнай плошчай 53,1 га, самы буйны з іх — Ліела (25,1 га). Іншыя буйныя астравы: Шкерша (3,9 га), Ліепая (3,6 га). Сістэмай маленькіх рэчак Сівэрс злучана з возерам Дрыдзіс. Берагі параслі густым трыснёгам, асабліва ўсходняя частка возера. Дно пераважна глеістае, з перападамі глыбінь і водмелямі.
Эдмунд Грындал
Грындал рана займеў славу моцнага пратэстанцкага прапаведніка і зрабіўся адным з капеланаў караля Эдуарда VI. У 1553 годзе ён быў намінаваны на пасаду біскупа Лонданскага, аднак смерць караля і ўзыход на трон яго сястры, каталічкі Марыі I, перашкодзіла гэтым планам. Грындал не пажадаў шукаць кампрамісаў з новай ўладай і з’ехаў у выгнанне ў Страсбург. Калі ў 1559 годзе была каранаваная новая каралева, пратэстантка Лізавета I, Грындал вярнуўся ў Англію і ў хуткім часе зрабіўся нарэшце біскупам Лонданскім. Адмоўна ставіўся да традыцыйных літургічных убораў, у якіх бачыў непатрэбныя рэшткі каталіцкага ўплыву. У 1570 годзе Грындал атрымаў пасаду архібіскупа Ёркскага, а ў 1575 годзе — архібіскупа Кентэрберыйскага, але хутка трапіў у няласку каралевы, адмовіўшыся забараняць пэўныя пурытанскія практыкі. У выніку ў 1577 годзе ён быў адсунуты ад кіравання Царквой Англіі, аднак не пажадаў падаваць у адстаўку і заставаўся фармальна архібіскупам. Прымірыўся з каралевай ён толькі ў 1582 годзе, незадоўга да сваёй смерці.
(2170) Беларусь
Белару́сь — малая планета № 2170.
Сярэдні дыяметр — 6 км, сярэдняя адлегласць ад Сонца прыкладна 2,4 астранамічных адзінкі, перыяд абарачэння — 3,7 года.
Адкрыта ў 1971 годзе ў Крымскай астрафізічнай абсерваторыі.
Укатны
Ука́тны (Укатный) — востраў у паўночнай частцы Каспійскага мора каля дэльты Волгі. Уваходзіць у склад Астраханскай вобласці Расіі. Прыналежнасць вострава Расіі аспрэчвалася Казахстанам.
(2170) Беларусь
Названа ў гонар Беларусі (тым часам БССР).
Укатны
Плошча — 14,9 км². Сталага насельніцтва няма.
Мусульманскі каляндар
Мусульманскі каляндар або Ісламскі каляндар — месяцовы каляндар, які выкарыстоўваецца ў ісламе для вызначэння датаў рэлігійных святаў, а таксама афіцыйны каляндар у пэўных мусульманскіх краінах. Годазлічэнне вядзецца ад Хіджры (16 ліпеня 622 года н. э.) — даты перасялення прарока Магамета і першых мусульманаў з Меккі і Медыну. З гэтай прычыны ў мусульманскіх краінах каляндар называюць календаром Хіджры (, ат-таквіму-л-Хіджры).
Год складаецца з 12 месяцовых месяцаў і ўтрымлівае каля 354 дзён, што на 10 або 11 дзён меней за працягласць сонечнага года. З гэтай прычыны дні мусульманскіх рэлігійных святаў штогод ссоўваюцца адносна Грыгарыянскага календара.
Суткі, паводле мусульманскага календара, пачынаюцца ў момант заходу сонца, а не апоўначы, як у грыгарыянскім календары.
Месяцы складаюцца з 29 або 30 дзён, звычайна безь якой-колечы бачнай паслядоўнасці. Па традыцыі, першым днём новага месяца лічыцца дзень пасля астранамічнага маладзіка, калі хутка пасля заходу сонца на небе можна ўбачыць серп месяца. Калі серп ня быў бачны пасля 29-га дня месяца, напрыклад, з-за аблокаў або з-за таго, што месяц заходзіць адразу пасля сонца і неба было яшчэ занадта светлым, то новы дзень лічыўся 30-м днём бягучага месяца. Назіранне месяцовага месяца мусяць засьведчыць прынамсі два вартых даверу мусульманіна.
Такая сыстэма дагэтуль выкарыстоўваецца ў пэўных краінах, напрыклад, у Пакістане і Бангладэшы. Аднак, у большасці ісламскіх краінаў карыстаюцца астранамічнымі правіламі, якія дазваляюць вылічваць пачатак месяцаў загадзя. У розных краінах выкарыстоўваюцца розныя правілы. Апроч гэтага, розніца ў чаце паміж заходам сонца і заходам месяца залежыць ад геаграфічных каардынатаў мясцовасці. Чым далей на ўсход разьмяшчаецца краіна, тым большая імавернасць, што месяц будзе бачны на небе. Такім чынам, у розных ісламскіх краінах календары адрозніваюцца і частак адны і тыя ж рэлігійныя сьвяты адзначаюцца ў розныя дні.
Назвы месяцаў
Заўвага. У розных крыніцах транслітарацыя назваў месяцаў ісламскага календара можа адрозьнівацца. Падваенне галоснай літары азначае падаўжэнне.
Пачатак кожнага месяца мусульманскага календара вызначаецца месяцовымі цыкламі, то бок пачатак новай квадры з'яўляецца пачатак новага месяца. Месяцовы месяц можа працягвацца ад з'яўлення аднаго маладзіка да наступнага, то бок 29 дзён, 12 гадзінаў 44 хвіліны 3,8 сэкунды, таму ў адных месяцах 29 дзён, у іншых — 30. Дадатковыя дні месяца забароненыя, апроч адзінага дня, які прызначаны для ўтрымання маладзіка каля 1-га чысла месяца. Гэты дзень уключаецца ў месяц зуль-хіджа.
Дванаццаць месяцовых месяцаў складаюць месяцовы год, які па прыблізных падліках, роўны 354 суткам. Паколькі сапраўдная працягласць месяцовага месяца складае не 29,5 дзён, а крыху болей, то і працягласць месяцовага года роўная не 354 дні, а 354,367. З-за таго, што гэты лік не з'яўляецца цэлым, непазьбежна ўзьнікае праблема высакосных гадоў, то бок чаргавання простых гадоў, якія ўтрымліваюць 354 дні і падоўжаных гадоў, якія складаюцца з 355 дзён.
Цыкл
Цыкл складаецца з 30 гадоў: 19 звычайных гадоў па 354 дні і 11 высакосных па 355 дзён. Высакосныя гады: 2, 5, 7, 10, 13, 16,18, 21, 24, 26, 29-ы. Дадатковы дзень дадаецца да апошняга месяца.
Мусульманскі год не прывязаны да сезонаў, месяцы мігруюць па ўсіх парах года, у выніку чаго пачатак года, напрыклад, можа прыпадаць на летнія месяцы грыгарыянскага стылю, а праз пэўны час — на зімовыя.
Спосаб прыблізнага пераводу
Г = М + 622 - (М/33) дзе Г - год паводле Грыгарыянскага календара, М - год паводле мусульманскага календара. Напрыклад, 1410 год паводле мусульманскага календара адпавядаў Г=1410+622-(1410/33)=1989 году. Гэтая формула мае хібнасць у адзін год.
Формула дла адваротнага пераводу: М = Г - 622 + ((Г - 622)/32)
Пачатак кожнага месяца
Кожны месяц пачынаецца з нэамэніі, то бок пачатак месяца прыпадае на дзень, калі серп маладога месяца, пасля маладзіка, робіцца бачным з заходам сонца. Астранамічны маладзік зусім не абавязкова азначае пачатак аднаго з месяцаў Хіджры. Месяц рухаецца па нябеснай сфэры па вельмі складанай траекторыі, і нягледзячы на тое, што даты маладзікоў можна вылічыць дастаткова дакладна, сапраўдную бачнасць паўмесяца прадказаць нашмат больш складана. Гэта залежыць ад такіх фактараў як надвор’е, аптычныя ўласцівасці атмасферы і месцазнаходжанне назіральніка. Таму вельмі складана загадзя прадказаць, калі пачнецца новы месяц.
Цяпер існуюць два меркаванні наконт пытання вызначэння пачатку месяца: пэўныя мусульмане ўлічваюць мясцовую бачнасць месяца, у той час як іншыя кіруюцца сведчаннямі аўтарытэтных людзей у мусульманскім свеце. Іслам дапушчае абедзве магчымасці, але гэта вядзе да розніцы часу пачатку месяцаў.
Якаў Дзмітрыевіч Бяляеў
Якаў Дзмітрыевіч Бяляеў (нар., в. Піхалёва, Заволжскі раён, Іванаўская вобласць — , Крупскі раён) — Герой Савецкага Саюза (1941).
Біяграфія
Кандыдат у члены КПСС. У Чыр­вонай Арміі з 1938 года. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гадоў. У гады Вялікай Айчыннай вайны на фронце з чэрвеня 1941 года. Камандзір бронемашыны сяржант Я. Д. Бяляеў асабліва вызначыўся ў абарончых баях у Беларусі. У чэрвені 1941 года ў в. Астрашыцкі Гарадок Мінскага раёна з экіпажам машыны падбіў варожы танк і 3 матацыклы. 6 ліпеня 1941 года каля вёсак Гібайлавічы і Сомры Крупскага раёна загінуў у баі.
Пахаваны ў г. Крупкі, на брацкай магіле пастаўлены абеліск.
Памяць
Яго імем названа вуліца ў Першамайскім раёне Мінска.
Стэпавэ (Тэцііўскі раён)
Стэпавэ (Степове́) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Сярэднебаснійскі кантон
Сярэднебаснійскі кантон (Srednjobosanski kanton, Županija Središnja Bosna, Средњoбосански кантон) — адзін з дзесяці кантонаў, што ўваходзяць у Федэрацыю Босніі і Герцагавіны. Адміністрацыйны цэнтр — Траўнік.
IC 4466
IC 4466 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Піралахі
Геаграфія
Востраў Піралахі знаходзіцца каля ўсходняга ўскрайка Апшэронскага паўвострава за 42 км на ўсход ад Баку, сталіцы Азербайджана. У наш час злучаны з Апшэронскім паўвостравам дамбай (каля 1,16 км), па якой пракладзены шаша і чыгунка. Даўжыня з поўначы на поўдзень — 10,3 км. Найбольшая шырыня (на поўначы) — 3,78 км. Востраў нізкі, сфарміраваны пераважна пяскамі, суглінкамі, дробным каменнем.
На самім востраве і на шэльфе каля вострава вядзецца здабыча нафты.
Гісторыя
Востраў Піралахі быў населены ў старажытнасці. На Апшэронскім паўвостраве каля дамбы, што вядзе на Піралахі, былі знойдзены петрогліфы. Мясцовае насельніцтва займалася рыбалоўствам, здабычай нафты і парафіну.
Незвычайная назва вострава тлумачыцца тым, што ў старажытнасці ён вабіў прыхільнікаў зараастрызму. З XVIII ст. быў вядомы як Святы востраў (Святой остров). У савецкі час атрымаў назву востраў Арцём (остров Артём) у гонар бальшавіка Ф. Сяргеева, вядомага пад мянушкай "таварыш Арцём".
З 1868 г. на востраве Піралахі вядзецца прамысловая здабыча нафты. У 1902 г. геолагі, што працавалі на спадчыннікаў Нобеля абвясцілі пра адсутнасць новых прамысловых запасаў нафты. Кошты на зямлю на востраве значна знізіліся. Найбольш прывабныя для здабычы ўчасткі былі скуплены агентамі Нобеляў, пасля чаго іх фірма пачала промысел. З савецкага перыяда нафтапрамысловы комплекс належыць дзяржаве. З 1934 г. вядзецца разведка і здабыча нафты на шэльфе.
Інфраструктура
Востраў Піралахі злучаны з Апшэронскім паўвостравам сталай аўтамабільнай і чыгуначнай сувяззю. На поўдні вострава маецца верталётная пляцоўка. Насельніцтва Піралахі жыве ў аднайменным пасёлку. Аснова мясцовай эканомікі — здабыча нафты. Рыбалоўства і сельская гаспадарка адыгрываюць дадатковую ролю.
Дзякуючы блізкасці да Баку і пясчаным пляжам Піралахі з'яўляецца патэнцыяльна прывабным месцам для развіцця турызму. Распрацоўваюцца планы будаўніцтва тэхналагічнага парка.
Капачоўскі сельсавет
Капачоўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Капачы.
Гісторыя
Да 2013 года ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў (1905 жыхароў):
У 2013 годзе да сельсавета далучаны населеныя пункты скасаванага Лютненскага сельсавета:
У 2016 годзе скасавана вёска Кокатава.
Эса (рака)
Эса — рака ў Беларусі, у Крупскім раёне Мінскай вобласці, Чашніцкім і Лепельскім раёнах Віцебскай вобласці ў басейне Заходняй Дзвіны.
Назва
Назва Эса балцкага паходжання.
Сваёй структурай назва Эса блізкая да балцкіх назваў Іса, Уса. Іх адносяць да групы балцкіх гідронімаў з канчаткам -(с)са: Исса, Лисса, Ус(с)а, Эсса, Дрисса, Плис(с)а,, Труса, Таса, Ресса/Реса, Исса/Иса, Лисса/Лиса, Высса/Выса, Васса, Уса (на Падзвінні, Панёманні, Павісленні, Павоччы).
З іх некаторыя этымалагізуюцца больш-менш надзейна: Уса ад *aus-/*us- «блішчэць», Іса ад *eis-/*is- «імкнуцца». Балцкае паходжанне гідроніма таксама вызначаецца, калі корань пашыраецца з дапамогай вядомых балцкіх гідранімічных пашыральнікаў: Іса — *Ісла (< Іслач < Is-l-, ak-), Уса — Усія (Us-ij-), Неса — Несла, Нясета (Nes-, -l-, -et-), Дрыса — Дрысела (Dris-, -el-), Рэса — (Res-, -et-), Пліса — пруск. Plissinges (Plis-, -ing-).
Водаапісанне
Даўжыня складае 84 км. Плошча — вадазбору 1040 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці — 7,28 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні — 0,4 ‰.
Эса ўпадае ў возера Лепельскае. Ад вёскі Забаенне на правым беразе пачынаюцца хваёвыя лясы, якія прасціраюцца па абодвух берагах ракі больш чым на 5 км.
За дарогай Лепель — Красналукі рэчышча роўнае, ператворанае ў канал.
На працягу стагоддзяў Эса была адным са звенняў воднага ланцуга, які пралягаў між Чорным і Балтыйскім морамі. Цяпер яна значна памялела.
Асноўныя прытокі: Гнілка, Байна, Свядзіца, Бярэшча, Дзяражынка.
У басейне Эсы азёры Бярэшча, Плоч, Аношкаўскае, Луконец, Окана, Задняе, Доўгае, Поўсвіж, Святое і інш.
NGC 1810
NGC 1810 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC35) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Дом Уніхоўскага
Дом Уніхо́ўскага — колішні даходны дом у стылі мадэрн у Мінску, размешчаны на пл. Незалежнасці па адрасе вул. Савецкая, 19. Частка гістарычнай забудовы колішняй Захар’еўскай вуліцы. Выкарыстоўваецца пад адміністрацыйныя ўстановы. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Даходны дом Людвіга Уніхоўскага быў пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя паводле праекта Генрыха Гая. Частка памяшканняў здавалася пад кватэры. Да 1915 года на першым паверсе размяшчаўся прыёмны кабінет зубнога ўрача Анекштэйна Ю. А., да 1921 — прыёмны кабінет Анекштэйн Х. Ш.-М. З 1908 года — бакалейная лаўка Гірыса Эльяша Абрамавіча. З 1910 — аптэкарская крама Левіна Арона Якаўлевіча.
У 1920 годзе ўласнікі выехалі за мяжу. З восені 1920 года ў будынку размяшчаецца штаб. У 1920—1924 у будынку размяшчаецца Менская павятовая міліцыя і Галоўнае ўпраўленне міліцыі з амаль усімі яе аддзяленнямі, Цэнтрвышук. У 1921 годзе маёмасць нацыяналізавана. У 1922 уласнік — гарадскі жыллёвы пададдзел аддзела камунальнай гаспадаркі Менскага акруговага выканаўчага камітэта. У 1926 годзе тут размяшчаецца кабінет намесніка наркама ўнутраных спраў Хацкевіча Аляксандра Ісакавіча. З 1926 уласнік — БДУ. На 1926 год дом падзелены на 5 кватэраў і памяшканні праўлення БДУ. У 1926—1929 тут размяшчаюцца ўпраўленне і канцылярыя БДУ, кабінет намесніка рэктара БДУ Самуіла Слоніма.
З 1952 па 1969 год у гэтым доме жыў вядомы беларускі дырыжор і фалькларыст Рыгор Шырма, таксама тут жыў беларускі кампазітар Юры Семяняка.
У канцы 1970-х гадоў паводле праекта С. Сеня будынак быў рэканструяваны як адміністрацыйны і прыстасаваны для размяшчэння Галоўнага архітэктурнага ўпраўлення Мінгарвыканкама. Рэканструкцыя праводзілася толькі ў рамках нутранай перапланіроўкі, фасады былі цалкам захаваныя, аднак было страчанае шатровае завяршэнне вуглавой вежы.
У жніўні 2006 года была адноўлена вуглавая вежа, якая была знішчана ў пачатку 1980-х у часе рэканструкцыі жылога дома пад адміністрацыйны будынак. Цяпер у доме размяшчаецца камітэт архітэктуры і горадабудаўніцтва Мінгарвыканкама.
Архітэктура
Дом Уніхоўскага і дом Абрампольскага злучаны паміж сабой тарцамі і ўтвараюць адзіны фронт забудовы, але ў адрозненне ад суседняга будынка, галоўны фасад Дома Уніхоўскага больш насычаны дэкаратыўнымі элементамі. Даходны дом уяўляе прамавугольны ў плане чатырохпавярховы будынак са зрэзаным усходнім вуглом. Сцены галоўнага фасада на першым і трэцім паверхах прарэзаныя прамавугольнымі, на другім — паўцыркульнымі вокнамі, чацверты паверх аддзелены карнізам. Лучковыя аконныя праёмы чацвертага паверху фланкіраваныя пілястрамі і завершаныя сандрыкамі. Пластыку фасада ўзбагачаюць сіметрычна размешчаныя балкончыкі з узорыстай агароджай (чыгуннае ліццё). На галоўным фасадзе будынка таксама змешчаны фамільны герб Уніхоўскіх «Астоя». Шырокая лесвічная клетка вылучаная на фасадзе пілястрамі, ляпнымі дэталямі, лучковым праёмам чацвертага паверху, абапал якога размешчаныя дэкаратыўныя вазы на пастаментах. Прамавугольны ўваходны партал вырашаны дзвюма шырокімі пілястрамі, злучанымі дэкаратыўнай лучковай аркай. Дваровы фасад вырашаны ў лаканічных формах, без дэкору. Жывапіснасць кампазіцыі галоўнага фасада ўзмацняецца кантрасным колеравым рашэннем: белыя дэкаратыўныя элементы выразна чытаюцца на цёмна-чырвоным фоне сцяны.
Планіроўка будынка змененая.
Мемарыяльныя дошкі
На доме ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі ў гонар дырыжора Рыгора Шырмы і кампазітара Юрыя Семянякі, якія жылі ў ім.
Блытаніна ў прыналежнасці
Часам у публікацыях СМІ дом называюць домам Умінскага. Хутчэй за ўсё, у дадзеным выпадку ёсць гістарычная недакладнасць. У Менску пражываў Антон Умінскі, але за ўдзел у паўстанні 1863—1864 гадоў у 1866 годзе быў сасланы ў Сібір з канфіскацыяй маёмасці. Магчыма, даходны дом быў пабудаваны на месцы драўлянага, які і належаў Умінскаму да канфіскацыі.
Таксама блытаніна адбываецца праз падобнасць фамільных гербоў Уніхоўскіх (Астоя) і Умінскіх (Халева). У гербе Астоя мячом раздзеленыя 2 залатыя паўмесяцы, а ў гербе Халева жалезныя клямкі.
Праз злучнасць з домам Абрампольскага гэты дом памылкова называюць Першым домам саветаў.
Тайныця
Тайныця (Тайни́ця) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Франчэска Дурантэ
Біяграфія
Нарадзіўся 31 сакавіка 1684 года ў Фратамаджорэ, каля Неапаля. Музыцы вучыўся ў свайго дзядзькі Анджэла Дурантэ, які быў рэктарам кансерваторыі «Сан-Анафрыа», затым у Н. Фага, М. Маркеці і А. Скарлаці.
З 1710 года выкладаў у кансерваторыі «Сан-Анофрыа», быў дырэктарам кансерваторый «Дзеі паверы ды Джэзу Крыста» (1728—1738), «Санта-Марыя ды Ларэта» (1742—1745).
Сярод яго вучняў — Дж. Пергалезі, Н. Пічыні, А. Сакіні, Ф. Фенаролі, Э. Дуні, Т. Траэта, П. Гульельмі, Дж. Паізіела, В. Л. Чампі. У 1745 годзе стаў дырэктарам «Сан-Анофрыа» і кіраваў ёй да смерці. Быў жанаты тры разы. Памёр 13 жніўня 1755 года ў Неапалі.
Савецкі (Баранавіцкі раён)
Саве́цкі  — пасёлак у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчана за 24 км на паўночны ўсход ад Баранавіч. Насельніцтва 225 жыхароў, 84 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
На месцы сучаснага пасёлка знаходзілася в. Малышы, якая ў 1798 годзе налічвала 4 дамы.
Анкудскі сельсавет
Анку́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ашмянскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Анкуды.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ашмянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Палянскага сельсавета.
Бернхард Бішаф
Бернхард Бішаф (Bernhard Bischoff; 20.12.1906, Цюрынгія — 17.09.1991, Мюнхен) — нямецкі гісторык, палеограф, філолаг, выкладчык. Прафесар.
Біяграфія
Доктарскую ступень атрымаў у 1933 годзе пад кіраўніцтвам Пауля Лемана.
Тарасіўка (Тэцііўскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Бернхард Бішаф
Біяграфія
З 1947 года выкладаў у Мюнхенскім універсітэце, дзе замяніў свайго настаўніка, з 1974 года эмерыт.
Член Баварскай акадэміі навук (1956), Ірландскай каралеўскай акадэміі (1957), Германскага археалагічнага інстытута (1962), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1968). Член-карэспандэнт Брытанскай акадэміі (1960).
Ганаровы доктар універсітэтаў Дубліна, Оксфарда, Кембрыджа і Мілана. Сярод вучняў — Міхаэль Бернхард.
IC 4467
IC 4467 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Глінная
Глі́нная (, Глинная) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Амяльнянскага сельсавета.
Андэнгаўзен
Андэнгаўзен (Andenhausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Аберэс Фельдаталь. Насельніцтва — 212 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 1,54 км². Афіцыйны код — 16 0 63 001.
Уладзімір Сцяпанавіч Муха
Уладзімір Сцяпанавіч Му́ха (нар., в. Хваставічы, Глускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне інфарматыкі і аўтаматычнага кіравання. Доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут у 1967 годзе. З 1968 года ў Беларускім універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі, з 1999 года загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па сістэмах і метадах апрацоўкі інфармацыі і аўтаматычнага кіравання. Распрацаваў асновы мнагамерна-матрычнага падыходу да мадэліравання мнагамерных сістэм і працэсаў.
Бэйтман
Бэйтман (Bateman) — прозвішча.
Эліша Катберт
Эліша Катберт (Elisha Cuthbert; нар. 30 лістапада 1982, Калгары, Альберта, Канада) — канадская актрыса і мадэль.
Сцяг Малдаўскай ССР
Сцяг Малдаўскай ССР уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру. Пасярэдзіне палотнішча ва ўсю яго даўжыню размяшчаецца паласа зялёнага колеру. У левым куце верхняй часткі паласы чырвонага колеру размяшчаецца асноўны элемент герба Малдаўскай ССР — серп і молат залацістага колеру з чырвонай пяціканцовай зоркай, апраўленай аблямоўкай залацістага колеру. Зялёная паласа складае адну чацвёртую шырыні сцягу. Суадносіны шырыні сцягу да даўжыні — 1:2. Серп і молат упісваюцца ва ўмоўны квадрат, бок якога роўны 1/5 шырыні сцягу. Востры канец сярпа прыходзіць пасярэдзіне верхняга боку квадрата, рукаяці сярпа і молата ўпіраюцца ў ніжнія куты квадрата. Пяціканцовая зорка ўпісваецца ва ўмоўную акружнасць дыяметрам у 1/10 шырыні сцягу, датычная верхняга боку ўмоўнага квадрата. Адлегласць вертыкальнай восі зоркі, сярпа і молата ад тронка ўраўноўваецца 1/4 шырыні Дзяржаўнага сцягу. Адлегласць ад верхняй абзы да цэнтра зоркі — 1/10 шырыні Дзяржаўнага сцягу.
Эліша Катберт
Біяграфія
Катберт нарадзілася ў Калгары, Альберта, дачка Патрысіі, хатняй гаспадыні, і Кевіна, аўтамабільнага інжынера-канструктара. У Элішы ёсць брат Джонатан і сястра Лі-Эн, яна вырасла ў горадзе Грынфілд-Парк, недалёка ад Манрэаля, Квебек. У 2000 годзе скончыла Сентэніяльскую сярэднюю школу і ва ўзросце 17 гадоў пераехала ў Лос-Анджэлес, каб працягнуць акцёрскую кар’еру.
Сцяг Малдаўскай ССР
Сцяг Малдаўскай ССР быў зацверджаны ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета МССР ад 31 студзеня 1952 года. Пазней гэты Сцяг апісваўся ў артыкуле 168 Канстытуцыі МССР 1978 года.
Эліша Катберт
Біяграфія
Катберт сыграла сваю першую ролю ў кіно ў сямейнай драме «Танцуючы на ​​Месяцы» (1997). Яна таксама знялася ў некалькіх канадскіх фільмах на сямейную тэму і ў трылеры «Паветраная хуткасць». Эліша згуляла галоўную ролю ў канадскім тэлефільме «Шчаслівая дзяўчынка» (2001), за якую атрымала прэмію «Джэміні».
Сцяг Малдаўскай ССР
Папярэдні Сцяг Малдаўскай ССР быў апісаны ў 123 артыкуле X раздзелы канстытуцыі МССР, прынятай 10 лютага 1941 года: Дзяржаўны Сцяг Малдаўскай ССР складаецца з чырвонага палотнішча, з малюнкам у левым куце ля тронка зверху - залаты серп, молат і залатыя літары «РССМ». Суадносіны шырыні да даўжыні 1:2.
Дрыдзіс
Дрыдзіс (таксама Дрэйдзс — у адпаведнасці з патрабаваннямі латгальскай мовы) — самае глыбокае возера ў Латвіі. Размешчана ва ўсходняй частцы Латвіі — Латгаліі, якую называюць краем блакітных азёр, недалёка ад мяжы з Беларуссю.
Сцяг Малдаўскай ССР
Цікавы факты
Дзяржаўны Сцяг Прыднястроўя з'яўляецца дакладнай копіяй Сцягу Малдаўскай ССР.
Дрыдзіс
Возера ўтворана ў падледавіковай разоры. Ложа пясчанае, галечнае, у залівах — мул. Берагі месцамі стромкія.
Максімальная глыбіня, як было ўстаноўлена ў 2007 годзе, дасягае 66,2 м. На возеры дзевяць астравоў агульнай плошчай 18,7 га, самы буйны з іх — Берната (13,9 га). Сістэмай маленькіх рэчак Дрыдзіс злучана з возерам Сівэрс. Дно возера пакрыта пяціметровым слоем глею.
Палянскі сельсавет (Ашмянскі раён)
Паля́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Паляны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ашмянскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Анкудскага сельсавета. У 1978 годзе ў склад сельсавета з Мураванаашмянкоўскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (вёскі Вельмуты, Журавы, Мядзюны, Слабада, Талмінава, Цялежышкі, хутары Баяры, Зялёнка, Краўчышкі, Кулікоўка, Леснічоўка, Малінаўка, Роўнае Поле, Углеева, Укропішкі). 20 чэрвеня 1988 года скасаваны, 16 населеных пунктаў (вёскі Ажалеі, Бярвенцы, Грынцы, Дукойні, Жвірблішкі, Кракоўка, Лэйлубка, Люгоўшчына, Навашышкі, Палянкі, Паляны, Пятрулі, Цантэлі, Ягелаўшчына, хутары Бартэлі і Латавічы) перададзены ў Жупранскі сельсавет, з астатніх населеных пунктаў (вёскі Вельмуты, Галагуры, Гродзі, Дружба, Дэбесі, Журавы, Мядзюны, Роўнае Поле, Слабада, Стрэльчыкі, Ступкоўшчына, Сухадолы, Талмінава, Труханы, Цялежышкі, хутары Баяры, Вяжы, Зялёнка, Краўчышкі, Рамэйкі, Рачкі і Укропішкі) утвораны Гродзінскі сельсавет.
Дом праектных арганізацый
Дом праектных арганізацый — шматпавярховы будынак у Мінску на праспекце Пераможцаў.
Пабудаваны ў 1978 г. па праекце архітэктара В. Малышава для інстытута «Белдзяржпраект» і іншых праектных арганізацый.
Архітэктура
Буйшамаштабны будынак размешчаны з водступам ад чырвонай лініі праспекта Пераможцаў, на маляўнічым схіле ўзгорку. Будынак арганічна ўпісваецца ў ансамбль забудовы праспекта, з’яўляецца важным горадабудаўнічым акцэнтам у яго кампазіцыі. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя заснаваная па перакрыжаванні пад прамым вуглом У-падобнага ў плане падоўжанага асноўнага сяміпавярховага аб’ёма (часткова пастаўлены на 8 У-падобных жалезабетонных рам) і асіметрычна размешчанага двухпавярховага прамавугольнага ў плане аб’ёма, завершанага купалам. Злом формы плану асноўнага аб’ёма ў сярэдняй частцы падкрэслівае ламаную лінію трасы былой Паркавай магістралі.
Строгі рытм фасадаў, утвораны панелямі ў выглядзе кесонаў, узмацняе буйнамаштабную кампазіцыю збудавання. Фрызавы і цокальны паясы выкладзены панелямі ў форме «ізумруднага» руста. Фасады двухпавярховага аб’ёма зашклёны і рытмічна расчлянёны зубчастымі рэбрамі-прасценкамі.
Якаб Обрэхт
Якаб Обрэхт (Jacob Obrecht, Hobrecht; 1457 або 1458,  —, ) — фламандскі кампазітар, прадстаўнік нідэрландскай поліфанічнай школы. У адрозненне ад большасці іншых франка-фламандскіх поліфаністаў працаваў пераважна на радзіме.
Біяграфія
Нічога не вядома пра музычную адукацыю Обрэхта. Магчыма, у пачатку музычнай кар’еры быў блізкі бургундскаму двару (дзе працаваў яго бацька, трубач Вілем Хобрэхт) і знаёмы з Антуанам Бюнуа. Ва ўсякім разе, уплыў стылю Бюнуа прасочваецца ў ранніх складаннях Обрэхта. Генрых Гларэан называе Обрэхта настаўнікам музыкі Эразма, што мае на ўвазе знаходжанне Обрэхта ў 1470-я гады ва Утрэхце ці Маастрыхте. У 1480—1484 гадах — рэгент царквы св. Гертруды ў брабанцкім мястэчку Берген-оп-Зом. У 1484—1485 гадах кіраваў пеўчай школай у кафедральным саборы Камбры, у 1485—1491 гадах — старшы пеўчы (succentor) кафедральнага сабора св. Данатыяна ў Бругэ. Падчас служэння ў Бругэ ў 1487 годзе здзейсніў першую паездку ў Італію, да двара герцага д’Эстэ ў Ферары. У 1492 годзе — рэгент сабора Антверпенскай Маці Божай, у 1497 годзе — у Бергене, у 1498—1500 гадах — succentor у Бругэ, у 1501—1503 гадах — рэгент у Антверпене. У 1504 годзе заняў пасаду капельмайстра пры двары Эстэ ў Ферары, дзе праз год памёр ад чумы.
NGC 1811
NGC 1811 (іншыя абазначэнні — ESO 422-37, MCG -5-13-8, AM 0506-292, PGC 16811) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэрэпынка
Чэрэпынка (Черепи́нка) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тэцііўскай гарадской абшчыны.
Адайпіль
Адайпіль (Ода́йпіль) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Эмпфертсгаўзен
Эмпфертсгаўзен (Empfertshausen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Оберэс Фельдаталь. Насельніцтва — 607 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 4,87 км². Афіцыйны код — 16 0 63 023.
Ліепайскае возера
Плошча возера — 37,1 км², пятае ў краіне. Даўжыня возера — 16,2 км, сярэдняя глыбіня — каля 2 м, максімальная — 3 м, даўжыня берагавой лініі — 44,6 км. На возеры 13 астравоў. Знаходзіцца возера на захадзе Латвіі.
IC 4468
IC 4468 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зічыўйфалу
Зічыўйфалу (Zichyújfalu) — вёска ў Венгрыі, у медзье Феер. Насельніцтва 941 чалавек (2012). Займае плошчу 10,82 км².
Джэйсан Бэйтман
Джэйсан Бэйтман (Jason Bateman; нар., Нью-Ёрк, Злучаныя Штаты Амерыкі) — амерыканскі акцёр.
Біяграфія
Джэйсан Кент Бэйтман нарадзіўся ў горадзе Рай, штат Нью-Ёрк. Яго сям’я пераехала ў Солт-Лэйк-Сіці, штат Юта, калі яму было чатыры гады, і пазней у Каліфорнію. Яго бацька Кент Бэйтман — пісьменнік і рэжысёр, маці Вікторыя Бэйтман была сцюардэсай. Яго старэйшая сястра Жусцін Бэйтман — амерыканская актрыса. Джэйсан вучыўся ў школе Пацыфік Хілз, але так і не скончыў яе.
Акцёрская дзейнасць Джэйсана пачалася ў сіткомах 1980-х і 1990-х гадоў: «Сярэбраныя лыжкі», «Ваш ход», «Сям’я Хоган», але вядомасць да яго прыйшла ў 2003 годзе, пасля выканання ролі Майкла Блута ў серыяле «Затрымка развіцця». За выкананне гэтай ролі ён быў узнагароджаны кінапрэміяй «Залаты глобус».
Высокэ (Тэцііўскі раён)
Высокэ (Висо́ке) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гошча (Івацэвіцкі раён)
Го́шча (, Гоща) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Амяльнянскага сельсавета.
NGC 1812
NGC 1812 (іншыя абазначэнні — ESO 422-39, MCG -5-13-9, AM 0506-291, IRAS05068-2918, PGC 16819) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фішбах-на-Роне
Фішбах-на-Роне (Fischbach/Rhön) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Оберэс Фельдаталь. Насельніцтва — 569 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 7,02 км². Афіцыйны код — 16 0 63 026.
Дэныхіўка
Дэныхіўка (Де́нихівка) — вёска ў Тэцііўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.