cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пінскае княства
Пасля забойства вялікага князя літоўскага Міндоўга ў 1263 годзе ў Пінск збег яго сын Войшалк, які прыняў манаскі пострыг. Пры Гедзіміне (ці нават раней) княства ўвайшло ў склад Вялікага Княства Літоўскага. У 1320 годзе належала Нарымунту Гедзімінавічу, а з 1348 года яго сынам Васілю і Юрыю, потым унуку Фёдару і праўнуку Аляксандру Носу, а пасля яго перайшло вялікаму князю Жыгімонту Кейстутавічу. Вялікі князь Казімір у 1450-я гады даў княства Юрыю Сямёнавічу Нарымонтавічу.
Пасля смерці Юрыя Сямёнавіча Нарымонтавіча, у 1471 годзе княства нададзена як «хлебакармленне» княгіні Марыі Гаштольд, удаве кіеўскага князя Сямёна Алелькавіча, а пасля яе смерці — Фёдару Іванавічу Яраславічу, мужу яе дачкі. У 1521 годзе Жыгімонт Стары перадаў княства сваёй жонцы Боне Сфорца. Пасля ад’езду Боны ў Італію ў 1556 годзе княства перададзена Жыгімонту Аўгусту, які ператварыў яго ў староства. З 1565—1566 гадоў адміністрацыйна ўвайшло ў склад Пінскага павета Берасцейскага ваяводства.
Галапрыстанскі раён
Галапрыстанскі раён (Голопристанський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гола Прыстань (Гола Пристань).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 45862 чалавекі, плошча — 3413 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 46 сёл.
Acta Baltico-Slavica
Acta Baltico-Slavica (Балта-славянскія акты) — штогоднік Інстытута славістыкі Полькай акадэміі навук. Выходзіць з 1964 года. Станам на 2021 год выйшла 45 тамоў.
Пад рэдакцыяй Ежы Антаневіча штогоднік спецыялізаваўся па праблемах гісторыі, археалогіі, этнаграфіі і мовазнаўства, матэрыялы друкаваліся на польскай, рускай, англійскай, французскай мовах. Пры рэдактарстве Ірыды Грэк-Пабісавай штогоднік публікуе працы, прысвечаныя палітычным, сацыяльным, эканамічным, культурным і моўным адносінам паміж прыбалтыйскімі і славянскімі народамі ў мінулым і цяпер.
M14 (аб’ект Месье)
M14 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Змеяносца.
Мундыбаш
Мундыбаш (Мундыба́ш) — пасёлак гарадскога тыпу ў Таштагольскім раёне Кемераўскай вобласці Расіі. Названы ад ракі Мундыбаш. Узнік на месцы шорскага улуса ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі. У 1929 годзе тут пачалося будаўніцтва фабрыкі і падвеснай ліннай дарогі, якая звязала Мундыбаш з Тэльбескім радовішчам жалезнай руды. У 1934 годзе пераўтвораны ў пасёлак гарадскога тыпу.
У 1941 годзе станцыя Мундыбаш называлася Тэльбес.
Суратхані (правінцыя)
Суратхані (тайск. สุราษฎร์ธานี) — самая вялікая па плошчы правінцыя паўднёвага Тайланда. Суратхані мяжуе з правінцыямі: Чумпхон і Ранонг — на поўначы, Крабі і Пхангнга — на паўднёвым захадзе і Накхонсітхамарат — на паўднёвым усходзе.
Цэнтр правінцыі прадстаўлены прыбярэжнай раўнінай ракі Тапі, большай часткай пакрытай пашамі з рэдкімі плантацыямі каучуканосаў і какосавай пальмы. На захадзе Суратхані размешчаны хрыбет Пхукет, пакрыты лясамі. Правінцыі таксама належаць многія выспы ў сіямскім заліве, у тым ліку турыстычныя Самуй, Пханган, Тау і нацыянальны парк Ангтхонг.
Галоўныя рэкі правінцыі — Тапі і Кірырат, якія злучаюцца каля горада Тхакам, незадоўга да ўпадзення ў бухту Бандон.
Тэнрэкавыя
Тэнрэкавыя, тэнрэкі (Tenrecidae) — сямейства дробных млекакормячых.
Даўжыня цела 4—20 см (часам да 60), хваста 1—22 см. Нагадваюць вожыкаў. Пыска выцягнута, часам з рухомым хабатком. Цела ўкрыта шчаціннем або іголкамі (падсямейства Tenrecinae). Пярэднія канечнасці карацейшыя чым заднія. На пярэдніх лапах 4 або 5 пальцаў, на задніх — 5. У паўводных відаў на задніх лапах ёсць плавальная перапонка.
Адрозніваецца 10 родаў, 34 віды. Большасць — эндэмікі Мадагаскара. Некаторыя віды (падсямейства Potamogalinae) водзяцца ва Усходняй і Цэнтральнай Афрыцы.
Актыўныя пераважна ўначы і на змярканні. Кормяцца ў асноўным беспазваночнымі. Размнажаюцца раз у год, нараджаюць ад 1—4 да 25 дзіцянят.
Пердаксіус
Пердаксіус (Perdaxius) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Карбонія-Іглезіяс.
Насельніцтва складае 1465 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 9010. Тэлефонны код — 0781.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3627
IC 3627 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Натан Рубінштэйн
Натан Рубінштэйн (, Мінск — ?) — беларускі музыкант, дырыжор, педагог, музычна-грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску.
Вышэйшую музычную адукацыю атрымаў у Санкт-Пецярбурскай кансэрваторыі. Скончыўшы кансерваторыю ў 1906 годзе з вялікім срэбным мэдалём, Рубінштэйн на працягу году стажаваўся ў выдатнага скрыпача і педагога Леапольда Аўэра, а потым вярнуўся ў Мінск.
Прафесійная дзейнасць
Менавіта Рубінштэйн быў ініцыятарам стварэння і першым дырэктарам Мінскага музычнага вучылішча, якое адчынілася ў 1907 годзе. Ён праводзіў клас скрыпкі, а таксама выкладаў тэорыю музыкі і сальфэджыа. З 1909 года ў Мінску ім рэгулярна праводзіліся сімфанічныя канцэрты. Беларускі музычны тэхнікум, які адчыніўся ў Мінску ў 1924 годзе, уяўляў сабой толькі падноўленую вучэльню Натана Рубінштэйна.
Кніжка (страўнік)
Будова
Слізістая абалонка кніжкі ўтварае рухавыя падоўжныя складкі — лісточкі, якія падзяляюць яе на вузкія камеры. Лісточкі маюць розную вышыню і пакрываюць ўсю ўнутраную паверхню, акрамя дна кніжкі.
Андрэй Іосіфавіч Мельнікаў
Андрэй Іосіфавіч Мельнікаў (1914—1943) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Андрэй Мельнікаў нарадзіўся ў 1914 годзе ў вёсцы Коўбава (цяпер Кіраўскі раён Магілёўскай вобласці Беларусі). Да прызыву ў армію працаваў настаўнікам у вясковай школе. У 1939 годзе Мельнікаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Скончыў Харкаўскае ваенна-палітычнае вучылішча. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да верасня 1943 года капітан Андрэй Мельнікаў быў намеснікам па политчасти камандзіра дывізіёна 425-га артылерыйскага палка 132-й стралковай дывізіі 60-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас вызвалення Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР і бітвы за Дняпро.
8 верасня 1943 года Мельнікаў у крытычны момант бою ў раёне Бахмача замяніў сабой камандзіра батарэі і паспяхова кіраваў ёй. У тым баі артылерысты батарэі знішчылі 2 танкі, 1 штурмавых гармат і каля 2 рот праціўніка. 26 верасня 1943 года Мельнікаў разам з перадавой групай пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Страхалессе  Кіеўскай вобласці Украінскай ССР і прыняў актыўны ўдзел у выведцы варожай абароны, захопе і ўтрыманні плацдарма на заходнім беразе ракі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года капітан Андрэй Мельнікаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Ордэн Леніна і медаль «Залатая Зорка» ён атрымаць не паспеў, так як загінуў у баі 28 кастрычніка 1943 года.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны 1-й ступені, шэрагам медалёў.
У гонар Мельнікава названая вуліца ў Кіраўску.
Жан Гастон Дарбу
Жан Гастон Дарбу (Jean Gaston Darboux;, , Лангедок-Русільён — , ) — французскі матэматык.
Вядомы дзякуючы сваім вынікам у матэматычным аналізе (тэорыя інтэгравання, дыферэнцыяльныя ўраўненні ў прыватных вытворных) і дыферэнцыяльнай геаметрыі.
Дарбу быў біёграфам Анры Пуанкарэ і сувыдаўцом пры публікацыі работ Фур'е і Лагранжа.
Біяграфія
Вучыўся ў Політэхнічнай школе і Вышэйшай Нармальнай школе ў Парыжы. Адным з яго настаўнікаў быў Мішэль Шаль. У 1873 годзе атрымаў званне прафесара ў Сарбоне, асіставаў Ліувілю.
Атрымаў гран-пры Французскай Акадэміі навук у 1876 годзе і стаў яе членам у 1884 годзе.
Клятня
Клятня (Клетня́; да 1935 года афіцыйная назва Людзінка) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Клятнянскага раёна Бранскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 12 458 чал. (2018). Размешчаны на рацэ Надва (басейн Дняпра), за 99 км на захад ад Бранска. Канцавая станцыя чыгуначнай лініі (43 км) ад Жукаўкі (на лініі Бранск — Смаленск). Заснаваны ў 1880 годзе ў сувязі з пачаткам лесараспрацовак; першапачаткова насіў назву Людзінка. З 1918 года — валасны цэнтр Бранскага павета, з 1929 года — райцэнтр. З 1935 года — пасёлак гарадскога тыпу.
Лівенскі раён
Лі́венскі раён (Ливенский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Арлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ліўны, які не ўваходзіць у склад раёна.
Геаграфія
Лівенскі раён мяжуе з Красназоранскім, Даўжанскім, Калпнянскім, Пакроўскім і Вярхоўскім раёнамі, а таксама з Ліпецкай вобласцю. Плошча раёна складае 1806,30 км².
Гісторыя
Лівенскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР. У часы Расійскай імперыі тэрыторыя сучаснага раёна ўваходзіла ў розныя часы ў склад Кіеўскай, Азоўскай і Арлоўскай губерняў.
M19 (аб’ект Месье)
M19 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Змеяносца.
Альянс
Алья́нс (Alliance) — саюз, аб'яднанне (напрыклад, дзяржаў, арганізацый) на аснове фармальных або нефармальных дамоўных абавязацельстваў. А таксама:
Генрых Луі д’Арэ
Генрых Луі д'Арэ (Heinrich Louis d'Arrest; 12 жніўня 1822,  — 13 чэрвеня 1875, ) — нямецкі астраном прускага паходжання, адзін з адкрывальнікаў планеты Нептун.
Біяграфія
Быўшы яшчэ студэнтам, д'Арэ дапамог Іагану Гале ў пошуку Нептуна. 23 верасня 1846 ён прапанаваў параўнаць нядаўна замаляваную на падрабязнай зорнай карце частку неба ў той вобласці, у якой Урбен Левер'е прадказаў месцазнаходжанне планеты, з тагачасным выглядам неба, каб знайсці аб'ект (планету), які зрушыўся са свайго месца, у адрозненне ад нерухомых зорак. Нептун быў выяўлены той жа самай ноччу.
Адкрыў тры каметы: дзве доўгаперыядычныя — C/1844 Y2 і C/1857 D1, і адну кароткаперыядычную — 6P. Апошняя адкрыта ў 1851 годзе ў Лейпцыгскай абсерваторыі.
Таксама вывучаў астэроіды (адкрыў астэроід (76) Фрэя) і туманнасці.
Узнагароджаны Залатым Медалем Каралеўскага Астранамічнага Таварыства ў 1875 годзе.
Генрых Луі Д'Арэ сканаў у Капенгагене ад разрыву сэрца.
У яго гонар названы кратар д'Арэ на Месяцы, кратар на спадарожніку Марса Фобасе і астэроід 9133 д'Арэ.
Мішэль Шаль
Мішэль Шаль (Michel Chasles;, Эпернон, Эр і Луар, Францыя — , ) — французскі матэматык (геаметр) і гісторык матэматыкі, прызнаны лідар французскай геаметрычнай школы сярэдзіны XIX стагоддзя. Член Парыжскай Акадэміі навук з 1851 года, замежны член многіх іншых Акадэмій навук. Лаўрэат медаля Коплі (1865).
Піментэль
Піментэль (Pimentel) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Габсбургскія Нідэрланды
Перадгісторыя зямель
У гісторыі Еўропы Габсбургскія Нідэрланды выступаюць як правапераемнік герцагства Бургундскага — дзяржавы, гісторыя якой сыходзіць у ранняе Сярэднявечча. Ядром, вакол якога на працягу шасці стагоддзяў фарміраваліся яго землі, было Бургундскае герцагства «ў вузкім сэнсе» (Герцагства Бургундскае ў паўночна-заходняй частцы карты), якое ў 884 годзе заснаваў Рыхард Заступнік (Richardus Justitiarius) — Рыхард I, граф Ацёнскі (каля 867 — 921).
Піментэль
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Габсбургскія Нідэрланды
Перадгісторыя зямель
Пры сваім заснаванні герцагства Бургундскае распасціралася ад Шалона-на-Соне да Шаціёна на Сене. Пасля смерці Рыхарда яно перайшло яго сына, Рудольфа II, які ў 923 годзе ўзышоў на французскі прастол як кароль Францыі Рауль I (890—936). Спадчыннікаў ён не пакінуў, і герцагства перайшло да бакавой галіны Капетынгаў.
Піментэль
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Габсбургскія Нідэрланды
Перадгісторыя зямель
У 1034 годзе герцагства Бургундыя было перададзена Роберту, які стаў родапачынальнікам Старэйшага Бургундскага дому Капетынгаў.
Апошнім прадстаўніком гэтай дынастыі быў Філіп I Руўрскі (1346—1361). 21 сакавіка 1356 года ён ажаніўся з адзінай дачкой і спадчынніцай Людовіка III, графа Фландрскага Маргарытай (1350—1405) — яна ж герцагіня Брабанта і Лімбурга, графіня Фландрыі, Артуа, Невера, Рэтэля, маркграфіня Антверпена і сеньёра Мехелена, чый пасаг і дынастычныя шлюбы забяспечылі Бургундыі трывалую аснову для росквіту.
Да моманту смерці яе мужа, з якім згас Старэйшы Бургундскі дом Капетынгаў, дзяцей у іх не было. Па праве сюзерэна і па сваяцтве з апошнім герцагам Бургундскім Іаан II Добры, кароль французскі, далучыў герцагства да французскай кароны.
Праз два гады, у 1363 годзе Іаан аддаў Бургундыю ў лен свайму малодшаму сыну — Філіпу II Смеламу, з дынастыі Валуа (1342—1404). У 1369 годзе ён ажаніўся з аўдавелай жонкай свайго папярэдніка — той жа Маргарытай, графіняй Фландрыі. Дзякуючы гэтаму герцагства набыло багатыя вобласці — Фландрыю і Франш-Кантэ. Рост гандлю, рамёстваў, мастацтваў, і ў цэлым дабрабыт грамадзян і багацце краіны ў часы Філіпа Смелага лічацца пачаткам залатога веку ў гісторыі Бургундскага герцагства.
У 1380 годзе Філіп Смелы разам з Людовікам I Анжуйскім, Людовікам II Бурбонам і герцагам Берыйскім Жанам увайшоў у рэгенцкі савет, створаны пры каралі Карлу VI, які ўзышоў на французскі трон у 12-гадовым узросце. На працягу 8 гадоў рэгенцтва паміж Філіпам, які заняў у савеце дамінуючую ролю, і братам караля, Людовікам, герцагам Арлеанскім, узнікла непрымірымая варожасць.
Барацьбу з герцагам Арлеанскім працягнуў сын і спадчыннік Філіпа — Жан Бясстрашны (1371—1419). У 1407 годзе наняты ім забойца нагнаў сваю ахвяру ў Парыжы. Нягледзячы на прымірэнне, дасягнутае ў 1409 годзе, у 1416 годзе Жан у саюзе з Генрыхам V Англійскім пачаў вайну з Францыяй. Узяўшы ў 1419 годзе Парыж, Жан пачаў сепаратныя перамовы з дафінам (пасля — Карл VII), у час якіх быў забіты адным з членаў світы будучага караля.
Сын і пераемнік Жана, Філіп III Добры пакляўся адпомсціць за забойства бацькі, і ў 1420 годзе заключыў з Генрыхам V новы саюз, які існаваў да 1435 года.
Час Стогадовай вайны Філіп скарыстаў для збіральніцтва зямель. Асноўныя набыцці ў яго кіраванне Бургундыя атрымала ў Нідэрландах — Намюр (1429 год), Фрысландыю і Зеландыю (1432 год), Генегау (1433 год). У 1430 годзе па смерці свайго кузена Філіп прыняў у склад Бургундыі яго герцагства Брабанцкае з Лімбургам і маркграфства Антверпенскае. У 1443 годзе ў сваёй цёткі, Лізаветы фон Гёрліц, ён купіў герцагства Люксембург. Коштам гэтых набыццяў стала неабходнасць весці бесперапынную барацьбу з непакорлівымі фландрскімі гарадамі (менавіта Філіп дараваў Галандыі Генеральныя штаты).
Здушэннем паўстання ў Лютыху і Генце адзначылася і пачалося кіраванне сына «Вялікага герцага Захаду», Карла Смелага (1467—1477), але, тым не менш, ён працягнуў збіральніцтва зямель.
IC 3628
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Габсбургскія Нідэрланды
Перадгісторыя зямель
Паказальны прыклад Людовіка XI, які пысунуў прэтэнзіі на Бургундыю. Скарыстаўшыся тым, што кароль легкадумна прыехаў да герцага ў Перон без дастатковай аховы, Карл Смелы затрымаў яго і вымусіў адмовіцца ад заяўленых прэтэнзій.
Сыноў у Карла не было, і каб ператварыць Бургундыю ў самастойнае каралеўства, ён вырашыў выдаць сваю адзіную дачку Марыю замуж за сына імператара. Аднак такое развіццё падзей не задавольвала Францыю, Аўстрыю і Швейцарыю, якія неадкладна заключылі супраць славалюбівага герцага траістую кааліцыю. Яе поспех у вайне шмат у чым быў забяспечаны лёгкай швейцарскай пяхотай, якая мела на ўзбраенні найноўшую агнястрэльную зброю, у той час як бургундскае войска па большай частцы было паранейшаму ўзброена цяжкімі рыцарскімі даспехамі. Усе тры бітвы — пры Грансоне (1476 год), пры Муртэне і пры Нансі (1477 год) бургундцы прайгралі. У апошнім баі паў і сам Карл Смелы.
Пад маркай просьбы ўдавы Карла аб заступніцтве Людовік неадкладна ўвайшоў у Бургундыю і Франш-Кантэ, а затым у Пікардыю і Артуа. Дочкі і спадчынніцы Карла Смелага, 20-гадовай Марыі нічога не заставалася, акрамя як прынесці Бургундыю ў пасаг Максіміліяну, эрцгерцагу аўстрыйскаму. Гэта некалькі разладзіла планы Людовіка, які, зрэшты, увесну 1479 года заняў сталіцу Франш-Кантэ.
Так пачалася гісторыя Габсбургскіх Нідэрландаў, якая доўжылася трохі больш за 300 гадоў. Ранняя смерць, якая пацягнула за сабой распад Бургундыі, стала паваротным пунктам у еўрапейскай гісторыі той эпохі. Ніводны з бакоў, які ўдзельнічаў у дзяльбе, не быў здаволены, і барацьба за «бургундскую спадчыну» ляжала ля вытокаў многіх войнаў у Заходняй Еўропе на працягу двух наступных стагоддзяў.
Завяршэнне
4 лістапада 1549 года, з мэтай выканання планаў па змяненні адміністрацыйна-тэрытарыяльнай ладу Свяшчэннай Рымскай імперыі яе імператар Карла V выдаў эдыкт, вядомы пад назвай Прагматычнай санкцыі.
Яшчэ ў 1548 годзе Карл вымушаны была прызнаць «Бургундскую акругу» ў якасці асобнага суб’екта, фактычна — незалежнай дзяржавы, свабоднай ад імператарскага двара і выведзенай з цэнтралізаванага прававога поля. Прагматызм гэтага прызнання складаўся ў тым, што ў новым статусе гэтыя землі павінны былі працягваць спрыяць атрыманню даходу імперыяй. Сам жа дакумент — Прагматычная санкцыя — кансалідавала гэту здзелку, аб’яднаўшы суб’ект права на спадчыну ў асобе Сямнаццаці правінцый як адзінага і непадзельнага цэлага.
Лясгасп Аляксееўскі
Лясгасп Аляксееўскі — лясгасп у Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акольскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна ў 10 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113220200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва лясгаспа складала 484 чалавекі (245 мужчын і 239 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у лясгаспе пражывалі 353 чалавекі (175 мужчын і 178 жанчын).
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Галоўчыцы)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Галоўчыцах Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Першая прыходская царква была пабудавана каля 1766 года. У 1942 годзе ў храме адбыўся пажар. У 1943 годзе царква была адбудавана з разабранай і перавезенай яўрэйскай сінагогі з Антопаля. У 1948 годзе храм быў закрыты, будынак выкарыстоўваўся пад склад. У 1952 годзе будынак царквы быў аддадзены пад сельскі клуб.
У верасні 1989 года будынак быў вернуты вернікам. 31 сакавіка 1990 года царква была асвячона. У 2007 годзе царква была занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Эрвін фон Віцлебен
Іоб-Вільгельм Георг «Эрвін» фон Віцлебен (Job-Wilhelm Georg "Erwin" von Witzleben;, Брэслау, Сілезія — , ) — нямецкі военачальнік (з 1940 — фельдмаршал). Дзеяч антынацысцкай апазіцыі, удзельнік змовы 20 ліпеня, за ўдзел у якой прысуджаны да смяротнага пакарання.
Удзел у Другой сусветнай вайне
У Другую сусветную вайну ўступіў на пасадзе камандуючага 1-й арміяй. Падчас польскай кампаніі яго армія займала «Заходні вал» на Заходнім фронце і паспяхова адбіла Саарскі наступ французаў. У лістападзе 1939 атрымаў чын генерал-оберста (генерал-палкоўніка).
З 15 сакавіка 1941 — камандуючы групай армій «Д» і камандуючы на Захадзе. Імкнуўся стварыць пастаянныя берагавыя абарончыя збудаванні з мэтай, каб прадухіліць магчымую высадку саюзнікаў на ўзбярэжжы Францыі, але з-за недахопу працоўнай сілы гэта яму не ўдалося зрабіць. 21 сакавіка 1942 года звольнены ў адстаўку па стане здароўя. Жыў у сваім маёнтку каля Патсдама.
M62 (аб’ект Месье)
M62 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Змеяносца.
Вялікае Салёнае возера
Вялі́кае Салё́нае возера (Great Salt Lake) — салёнае возера на захадзе ЗША, у паўночна-заходняй часткі штата Юта. Размешчана ў межах так званага Вялікага Басейна — найбуйнейшай бяссцёкавай вобласці ў Паўночнай Амерыцы.
Старажытным папярэднікам возера з’яўляецца буйное прэснае возера Боневіль, ніколі не мела сцёку ў акіян. Аб памерах папярэдніка Вялікага Салёнага возера можна меркаваць па адкладах ў раёне сучаснага возера.
Узровень вады ў Вялікім Салёнае возеры, знаходзячыся ў моцнай залежнасці ад атмасферных ападкаў, год ад года нясталы і, адпаведна, плошча возера таксама перажывае змены (так, каля 1850 года плошча возера складала 4,6 тыс. км², а ўсяго праз некалькі гадоў, у 1873 годзе — ужо 5,7 тыс. км². Да пачатку XX ст. Вялікае Салёнае возера амаль перасохла, але ўжо ў 1925 годзе яго плошча набліжалася да 5 тыс. км²). Салёнасць вады ў возеры змяняецца ў залежнасці ад яго плошчы, у асобныя гады салёнасць дасягала 300 ‰ (найменшая зафіксаваная салёнасць — 137 ‰). Сярэдняя глыбіня возера — 4,5—7,5 м, найбольшая — 15 м (амплітуда ваганняў ўзроўню на працягу стагоддзя склала каля 5 м). Вышыня над узроўнем мора — 1280 м. Сцёку не мае. У возера ўпадаюць невялікія рэкі — Бэр (найбуйнейшая), Вебер, Джордан і інш.
Бор
Слова Бор мае некалькі значэнняў:
Дэвід Фінчэр
Дэвід Эндру Леа Фінчэр (David Andrew Leo Fincher; нар. ) — амерыканскі кінарэжысёр і кліпмэйкер, адзін з самых яркіх «навабранцаў» Галівуда 1990-х. Лаўрэат прэмій «Залаты глобус» і BAFTA (2011) за пастаноўку фільма «Сацыяльная сетка» і «Эмі» (2013) за рэжысуру пілотнага эпізоду серыяла «Картачны дамок», а таксама двухразовы намінант на прэмію «Оскар».
Севанская бітва
Севанская бітва (Սևանի ճակատամարտ) — бітва, якая адбылася ў 921 ці ўлетку 925 года паміж армянскімі войскамі цара Ашота II Жалезнага і Саджыдскага эмірата Арабскага халіфата Юсуфа ібн Абу-л-Саджа.
Гісторыя
Пасля пакарання смерцю Смбата II яго сын Ашот II вёў імклівае змаганне за незалежнасць Армянскага царства. Пасля паспяховых вайсковых аперацыі на працягу 914—922 гадоў супраць арабскіх сіл Юсуфа і Насра, з-за ўнутраных звад Ашот II быў змушаны на некаторы час умацавацца на востраве Севан. Скарыстаўшыся сітуацыяй, арабскі военачальнік Бешыр разбурыў некаторыя населеныя пункты, а пазней распачаў наступ на Севанскі востраў. На востраве армянамі былі пабудаваны 10 вялікіх лодак. Нягледзячы на меншыя сілы, Ашот II і яго армія наблізіліся паромамі на бераг і распачалі раптоўную атаку лукамі, здабыўшы перамогу над праціўнікам. Адступалы ў кірунку Двіна арабскі камандзір Бешыр атрымаў новы ўдар ля крэпасці Кега (Քեղա) ад аднаго з военачальнікаў Ашота II Георга. Пасля Севанскай бітвы халіфат змірыўся з незалежным статусам Арменіі. Пасля гэтага трыумфу Ашот II прыняў тытул «цара цароў Арменіі» ў знак сваёй гегемоніі над іншымі армянскімі князямі.
Вічуга
Геаграфія
Горад размешчаны на адлегласці каля 400 км на паўночны ўсход ад Масквы, на поўдзень ад ракі Волгі, за 30 км ад горада Кінешма. Праз Вічугу праходзіць чыгунка «Масква-Кінешма», аўтамабільная траса «Кінешма-Каўроў».
Стаўка больш, чым жыццё
«Стаўка больш, чым жыццё» (Stawka większa niż życie) — польскі тэлесерыял 1967 года з Станіславам Мікульскім у галоўнай ролі пра польска-савецкага выведніка Ганса Клосса. Экранізацыя аднайменнай кнігі.
Парарока (фільм)
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Крысціна і Багдан — ідэальная сямейная пара. Ім абодвум за трыццаць. Яны шчаслівыя, паспяховыя, гадуюць двух дзяцей — 5-гадовую Марыю і 7-гадовага Іліе. У іх выдатная кватэра. Ён працуе ў банку, яна — бухгалтар. Аднойчы раніцай у нядзелю, калі Крысціна прымаецца за хатнюю ўборку, Багдан вядзе дзяцей у парк каля дома. Падчас прагулкі Марыя раптам знікае. З гэтага моманту жыццё сям’і ўжо ніколі не будзе ранейшым.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 12 кінаўзнагародамі і яшчэ 13 намінацыямі.
Актывацыйны аналіз
Актывацыйны аналіз — метад вызначэння складу рэчыва. Заснаваны на актывацыі атамных ядраў і даследаванні іх радыёактыўнага выпраменьвання. Актывацыйны аналіз бывае нейтронна-актывацыйны (актывацыя ў патоку нейтронаў), гамаактывацыйны (у патоку гама-квантаў), аналіз на зараджаных часцінках (у патоку зараджаных часцінак).
Археалогія і нумізматыка
Для даследавання археалагічных і нумізматычных аб'ектаў скарыстоўваецца з пачатку 1950-х гадоў. Для даследавання археалагічных знаходак найбольшае значэнне мае нейтронна-актывацыйны аналіз, які вызначаецца высокай адчувальнасцю: 10-5—10-10% пры вялікіх патоках нейтронаў і 10-4—10-6% пры меншых патоках (ампульныя нейтронныя крыніцы або нейтронныя генератары).
Галоўная годнасць актывацыйнага аналізу — магчымасць вызначэння малых утрыманняў элементаў, а таксама правядзенне масавых экспрэсных аналізаў. Актывацыйны аналіз дазваляе вызначыць малыя дамешкі і зрабіць вывад аб асаблівасцях кампанентаў сыравіны і ўстанавіць радовішча, якое скарыстоўвалася. Па характэрным для кожнага рэгіёна ўтрыманні мікрадамешкаў можна вызначыць ці з'яўляюцца знаходкі вырабамі мясцовых рамеснікаў або прывезены з іншых рэгіёнаў. Як правіла, актывацыйны аналіз робіцца адразу па шматлікіх элементах. Велічыня памылкі 1—2%
Нейтронна-актывацыйны аналіз скарыстоўваецца і для колькаснага аналізу макрадоляў рэчыва (асновы), вызначэння долевага ўтрымання высакародных металаў у манетах без парушэння іх цэласнасці і скажэння вынікаў аналізу з-за каразійных працэсаў на паверхні манеты. Скарыстоўванне гама-актывацыйнага аналізу з неаднаразовым апрамяненнем адной манеты кобальтавай гарматай дазваляе зрабіць аналіз на золата за 15 мін, на серабро — за 1 гадзіну.
У музейнай справе скарыстоўваецца для экспертызы сапраўднасці аб'екта. Антыкварныя падробкі нават пры правільным утрыманні асноўных кампанентаў маюць анамальныя канцэнтрацыі дамешкаў. Недахоп усіх метадаў актывацыйнага аналізу — іх высокі кошт і малая даступнасць магутных нейтронных і гама-крыніцю
Красназоранскі раён
Красназо́ранскіраён (Краснозоренский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Арлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Красная Зара.
Геаграфія
Красназоранскі раён мяжуе з Новадзеравенькаўскім, Лівенскім і Вярхоўскім раёнамі, а таксама з Ліпецкай вобласцю. Плошча раёна складае 649,90 км².
Гісторыя
Красназоранскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР. Першапачаткова меў назву Волнаўскі раён.
Кірыл Сяргеевіч Кавалюк
Кірыл Кавалюк (нар., Брэст) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтана».
Бацька Кірыла, Сяргей Кавалюк, таксама футбаліст.
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкага «Дынама», у 2020 годзе прыцягваўся да дубля. У 2021 годзе перайшоў у «Маларыту», за якую ў Другой лізе забіў 13 галоў.
Ваенна-прамысловыя камітэты
Ваенна-прамысловыя камітэты — грамадскія арганізацыі ў Расійскай імперыі ў Першую сусвеную вайну.
Кірыл Сяргеевіч Кавалюк
Клубная кар’ера
У сакавіку 2022 года стаў іграком «Слуцка». Гуляў за дубль, у асноўнай камандзе толькі заставаўся на лаўцы запасных. У чэрвені 2022 года пакінуў слуцкі клуб.
Ваенна-прамысловыя камітэты
Гісторыя
Створаны паводле рашэння 9-га Усерасійскага з’езда прадстаўнікоў гандлю і прамысловасці (май 1915 г.) з мэтай мабілізацыі прамысловасці і транспарту на патрэбы вайны, атрымання ад царскага ўрада выгадных ваенных заказаў і палітычных уступак, а таксама расколу рэвалюцыйнага руху і падпарадкавання рабочага класа ўплыву буржуазіі. Да пачатку 1916 г. былі створаны Цэнтральны ВПК і 220 мясцовых, аб’яднаных у 33 абласныя. У сярэдзіне 1915 г. ВПК дзейнічалі ў Гродне, Вільні, Беластоку, Мінску, Слоніме, Пінску, Бабруйску, Магілёве, Гомелі, Полацку і Віцебску (з аддзелам у Дзвінску). 19 ліпеня 1915 г. у Вільні на з’ездзе прадстаўнікоў мясцовых камітэтаў (акрамя Віцебскага, які быў звязаны з Петраградскім ВПК) створаны Паўночна-Заходні абласны ВПК. У яго абавязкі ўваходзілі збор і сістэматызацыя звестак пра фабрычна-заводскія, рамесныя, саматужныя прадпрыемствы і абслугоўваючыя іх арганізацыі, якія працавалі на патрэбы Заходняга і часткова Паўночна-3аходняга франтоў, а таксама размеркаванне паміж мясцовымі ВПК заказаў на дастаўку сыравіны, паліва і рабочай сілы. Усерасійскі з’езд ВПК (25—27 ліпеня 1915 г., Петраград) абмеркаваў пытанні забеспячэння арміі, работы прамысловасці і запатрабаваў ад царызму згадзіцца на фарміраванне ўрада, які карыстаўся б даверам Дзяржаўнай думы. З’езд выказаўся за стварэнне пры ВПК прадстаўніцтва ад рабочых, пры дапамозе якога буржуазія спадзявалася дабіцца павышэння прадукцыйнасці працы, паралізаваць стачачны рух і забяспечыць грамадзянскі мір. Меншавікі, бундаўцы, эсэры падтрымалі стварэнне рабочых груп, якія, на іх думку, маглі абараніць пралетарыят ад жорсткай эксплуатацыі капіталістаў і спрыяць росту яго ўплыву на іншыя слаі грамадства. Бальшавікі выступалі супраць удзелу рабочых у ВПК, аднак лічылі магчымым выкарыстаць выбары на першай стадыі ў агітацыйных і арганізацыйных мэтах. У сувязі з акупацыяй германскімі войскамі заходняй часткі Беларусі (восень 1915 г.), эвакуацыяй з Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губерняў шэрага прамысловых прадпрыемстваў і няўстойлівым становішчам на фронце ВПК не змаглі разгарнуць у краі прыкметнай дзейнасці. Паўночна-3аходні ВПК пераехаў з Вільні ў Петраград і праіснаваў там да вясны 1916 г. За гэты час ён садзейнічаў размяшчэнню на новых месцах эвакуіраваных прадпрыемстваў, афармляў заказы на вытворчасць паходных кухняў, хлебапякарняў, выконваў даручэнні Цэнтральнага ВПК. Звесткі пра выбары ў прыфрантавой паласе беларускіх губерняў рабочых груп не выяўлена.
Кірыл Сяргеевіч Кавалюк
Клубная кар’ера
У ліпені 2022 года вярнуўся ў брэсцкае «Дынама», падпісаўшы кантракт да канца сезона. 22 жніўня 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з гродзенскім «Нёманам» (0:0). У далейшым працягваў часам з’яўляцца ў асноўнай камандзе, гуляў за дубль.
У студзені 2023 года падпісаў новае двухгадовае пагадненне з «Дынама». У сезоне 2023 гуляў толькі за дубль дынамаўцаў. У ліпені 2023 года пакінуў брэсцкі клуб і далучыўся да наваполацкага «Нафтана».
Ваенна-прамысловыя камітэты
Гісторыя
Па рашэнні бальшавіцкага кіраўніцтва 26 кастрычніка 1917 г. усе члены рабочай групы Цэнтральнага ВПК былі арыштаваныя. Пасля IV-га з'ездуа ВПК (17—29 сакавіка 1918 г.) іх прадпрыемствы і частка апарата пераўтвораны ў Народна-прамысловыя камітэты, якія былі канчаткова скасаваныя ў кастрычніку 1918 г.
Дзейнасць
Асноўнай задачай ваенна-прамысловых камітэтаў стала цэнтралізаванае атрыманне урадавых заказаў на пастаўку ваеннага рыштунку і размяшчэнне іх на прамысловых прадпрыемствах. ВПК сталі пасярэднікам паміж дзяржавай і прыватнай прамысловасцю. Урадам ВПК было прадастаўлена адлічэнне ў 1% ад усіх казённых заказаў, размешчаных пры ўдзеле ваенна-прамысловых камітэтаў, што склала значныя сумы. ВПК таксама ўдзельнічалі ва ўладжванні канфліктаў паміж працоўнымі і прадпрымальнікамі (прымірэнчыя камеры).
У ваенна-прамысловыя камітэты ўваходзілі прамыслоўцы, банкаўскія дзеячы, прадстаўнікі тэхнічнай інтэлігенцыі. Невялікі першапачатковы капітал ў 160 000 рублёў ВПК атрымалі як ўзнос ад савета з'ездаў прадстаўнікоў прамысловасці і гандлю. З казны ваенна-прамысловым-камітэтам было асігнавана 300 000 рублёў.
Царква Святога Філібера (Турню)
Царква Святога Філібера Abbaye Saint-Philibert de Tournus — царква былога бенедыкцінскага абацтва ў Турню, Францыя, будаўніцтва якой было распачата ў 970 годзе.
Царква ўяўляе сабой храм бургундскага тыпу з кругавым абходам хору. Яна ўключае нартэкс і крыпту, у якой гэтак жа паўтараецца кругавы абход з радыяльна размешчанымі капэламі, якія маюць прамавугольную форму.
Жазеф Ліувіль
Жазеф Ліувіль (Joseph Liouville;  — ) — французскі матэматык. Сістэматычна даследаваў вырашальныя шэрагі задач, даў строгае вызначэнне паняцця элементарнай функцыі і квадратуры. У прыватнасці, даследаваў магчымасць інтэгравання зададзенай функцыі, алгебраічнай ці трансцэндэнтнай, у элементарных функцыях, і вырашальныя ў квадратуры лінейнага ўраўнення 2-га парадку. Даказаў, што спецыяльнае ўраўненне Рыкаці інтэгруецца ў квадратуры толькі ў тых выпадках, якія былі дадзены яшчэ Бернулі. У гонар Ліувіля былі названы паверхня Ліувіля і сетка Ліувіля, а таксама некалькі матэматычных тэарэм.
Гарнастаіўскі раён
Гарнастаіўскі раён (Горностаївський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гарнастаіўка (Горностаївка).
Утвораны ў 1965 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 20010 чалавек, плошча — 1018 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 28 сёл.
Лазапляценне
Лазапляценне — рамяство выраблення пляцёных вырабаў з лазы: хатняга начыння, ёмістасцей рознага прызначэння, такіх як скрыні, кошыкі, вазы і інш., мэблі (сталы, стулы, куфры, калыскі) і інш. Пад лазой маецца на ўвазе любы прыродны матэрыял расліннага паходжання, здольны пры азначанай апрацоўцы з лёгкасцю гнуцца, а ў звычайных умовах трымаць форму. Назва матэрыялу — «лаза» паходзіць ад вінаграднай лазы, з якой плялі кошыкі. Часта матэрыялам для пляцення служыць вярбовы прут, ён выкарыстоўваецца для пляцення як у Еўропе, так і ў Азіі, акрамя таго, ў Азіі плятуць з такога матэрыялу, як і бамбук. Тэхніка пляцення з лазы можа быць самай разнастайнай.
Гісторыя рамяства
Пляценне, як рамяство мае доўгую гісторыю і ўзнікла яно раней, чым метала- і дрэваапрацоўка, што абумоўлена вялікай колькасцю прыроднага матэрыялу і адсутнасцю прылад вытворчасці.
M107 (аб’ект Месье)
M107 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Змеяносца.
Бялінскі
Бялінскі — прозвішча, тапонім.
IC 3629
IC 3629 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пула (Сардзінія)
Пула (Pula) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Насельніцтва складае 7200 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 139 км². Паштовы індэкс — 9010. Тэлефонны код — 070.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Канстанцкі марскі ўніверсітэт
Канстанцкі марскі ўніверсітэт (Universitatea Maritimă din Constanţa) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Канстанца.
Марыніч
Марыніч — беларускае прозвішча.
200 найлепшых раманаў паводле версіі Бі-бі-сі
Спіс 200 найлепшых раманаў (The Big Read — у дадзеным выпадку літаральна «тоўстыя кніжкі») быў складзены ў 2003 годзе па выніках апытання, у якім прынялі ўдзел падданыя Вялікабрытаніі. Было апытана каля 1 млн чалавек. Для першых 21 пазіцыі было абмежаванне «толькі адна кніга ад аўтара»: гэтыя кнігі былі прадстаўлены тэлегледачам у перадачы, якая транслявалася паміж 18 кастрычніка і 13 снежня 2003 года.
45 кніг са спіса былі выдадзены ў розны час выдавецтвам «Penguin Books».
З-за таго што спіс складзены на аснове апытанняў меркавання чытачоў, у ім неаб’ектыўна шмат менавіта брытанскіх і англамоўных твораў у параўнанні з творамі на іншых мовах (135 брытанскіх і 48 іншых англамоўных у параўнанні з 17 на ўсіх іншых мовах) або ў параўнанні з больш незалежна складзенымі спісамі, напрыклад, спісам 100 кніг Нарвежскага кніжнага клуба. Па прычыне таго, што складзены спіс на аснове пераваг апытаных брытанцаў, у дадзеным спісе прадстаўлены, па сутнасці, папулярныя кнігі і бэстсэлеры на брытанскім рынку (ад дзіцячых да мастацкіх твораў), а не нейкі вынік аналізу экспертаў.
Аматытлан
Аматытлан (Lago de Amatitlán) — прэснаводнае возера ў Гватэмале, чацвёртае па велічыні ў гэтай краіне. Возера ляжыць у 26 кіламетрах ад сталіцы краіны - горада Гватэмала на вышыні 1188 метраў над узроўнем мора. Плошча - 15 км ². Найбольшая глыбіня дасягае 33 метраў, сярэдняя ж глыбіня па возеры - 18 метраў. На беразе возера знаходзіцца адзін з самых актыўных вулканаў Цэнтральнай Амерыкі - Пакая.
Леанід Адамавіч Марыніч
Леані́д Ада́мавіч Мары́ніч (нар., Мяцявічы, , Мінская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч і дыпламат, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Узбекістан (з 2018).
Біяграфія
У 1982 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі, у 2007 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
У 1982—1984 гадах працаваў галоўным інжынерам калгаса «Памяць Ільіча» (Брэсцкі раён); у 1984—1985 гадах — страхар 2 разраду БУ-125 трэста № 16 «Нафтабуд» (Наваполацк); аўтаслесар 3 разраду ўпраўлення механізацыі № 1, фармоўшчык ПА «Мінскжалезабетон» (Мінск); у 1986—1990 гадах працаваў кіраўніком групы праектна-будаўнічага бюро, дырэктарам камбікормавага завода калгаса-камбіната «Памяць Ільіча» (Брэсцкі раён); у 1990—2002 гадах — галоўны інжынер, намеснік старшыні па механізацыі СКП «Астрамечава» (Брэсцкі раён); у 2002—2004 гадах — дырэктар ААТ «Брэстрайсельгасхімія» (г. Брэст); у 2004—2006 гадах — генеральны дырэктар ААТ «Брэсцкі райаграсэрвіс» (г. Брэст); у 2006—2008 гадах — намеснік старшыні, першы намеснік старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Брэсцкага аблвыканкама; у 2008—2009 гадах — начальнік Галоўнага ўпраўлення механізацыі і тэхнічнага прагрэсу з Галоўдзяржтэхнагляда Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь; у 2009—2012 гадах — намеснік Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь; у 2012—2018 гадах — першы намеснік Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь; з сакавіка 2018 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Узбекістан.
Удавец. Мае двух сыноў.
Істэрыя
Істэры́я (ад ὑστέρα (hystera) — матка); Шале́нства ма́ткі  — састарэлы медыцынскі дыягназ, які на гэты момант адпавядае шэрагу псіхічных расстройстваў лёгкай і сярэдняй ступені цяжкасці. Выкарыстоўваўся для апісання спецыфічных расстройстваў самаадчування і паводзін у жанчын, прычынай якіх доўгі час лічыўся блуканне маткі па арганізму (адкуль і назва). Для істэрыі характэрны дэманстратыўныя эмацыйныя рэакцыі (слёзы, смех, крыкі), сутаргі, паралічы, страта адчувальнасці, глухата, слепата, абмарачэнне, павышаная сексуальная актыўнасць і іншае.
Істэрычнае расстройства асобы
На гэты момант з істэрыяй асацыяваны асаблівы склад асобы, званы істэрычным расстройствам асобы. Яму ўласцівы павярхоўнасць меркаванняў, унушальнасць і самаўнушальнасць, схільнасць да фантазіявання, няўстойлівасць настрою, імкненне прыцягнуць да сябе ўвага, тэатральнасць паводзін.
Золатакратовыя
Залатакратовыя, златакраты (Chrysochloridae) — сямейства дробных млекакормячых.
Апісанне
Цела круглаватае, даўжыня 8—24 см. Канцавіны кароткія, пярэднія лапы чатырохпальцавыя (кіпцюры двух сярэд­ніх пальцаў моцна павялічаны), заднія — пяціпальцавыя, з перапонкамі. Хвост рудыментарны, звонку не бачны. На н­осе маецца скурыстая, арагавелая паду­шач­ка, якая засцерагае пысу пры капанні; ноз­дры прыкрытыя скурыстай складкай. Поўсць густая, мяккая, чырвонага, жоўтага, аліўкавага ці карычневага колеру з металічным адлівам. Рудыментарныя вочы схаваныя пад скурай.
Пашырэнне
Адрозніваецца 9-10 родаў, каля 30 відаў. Эндэмікі Афрыкі. Насяля­юць розныя ланд­шаф­ты (га­ле­рэй­ныя лясы, са­ваны, пус­ты­ні, акіянічныя ўзбярэжжы) ў Паўднёвай, Цэнтральнай і Усходняй Аф­рыцы.
Асаблівасці біялогіі
Вядуць падземны, рыючы спосаб жыцця, могуць выходзіць на дзённую паверхню. Кормяцца ў асноўным беспазваночнымі. У сухія ці халодныя перыяды на поўдні кан­тынен­та ўпадаюць у не­глыбо­кую спяч­ку.
Нараджаюць звычайна двух дзіцянят.
Галіна Аляксандраўна Шмарлоўская
Галіна Аляксандраўна Шмарлоўская (у дзявоч. Галіна Аляксандраўнанар Сантаровіч,, Мінск) — беларуская эканамістка. Доктар эканамічных навук (1997), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Эканоміка працы», 1973; аспірантура, 1980), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (дактарантура, 1995).
Працавала ў Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1980, у 1980—2000 — прафесар кафедры эканамічнай тэорыі і гісторыі эканамічных вучэнняў, 2000—2002 — загадчык кафедры эканомікі прадпрымальніцтва, 2002—2008 — загадчык кафедры сусветнай эканомікі, 2008—2016 — дэкан факультэта міжнародных эканамічных адносін, з 2016 — прафесар кафедры міжнароднага бізнесу).
Андрэй Віктаравіч Блахін
Андрэй Віктаравіч Блахін (нар., г. Камсамольск-на-Амуры, Хабараўскі край, Расія) — беларускі фізікахімік. Доктар хімічных навук (2005), прафесар (2011).
Галіна Аляксандраўна Шмарлоўская
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: дзяржаўнае рэгуляванне эканомікі; міжнародная эканоміка; сусветны гандаль; дзейнасць транснацыянальных карпарацый; гісторыя эканамічных вучэнняў.
Андрэй Віктаравіч Блахін
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (хімічны факультэт, спецыяльнасць «Хімія», 1994; аспірантура, 1997). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1997, хімічны факультэт, кафедра фізічнай хіміі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: фізічная хімія; хімічная тэрмадынаміка.
Галіна Аляксандраўна Шмарлоўская
Узнагароды
Ганаровая грамата Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2003), Падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2008).
Ерназар (Акмолінская вобласць)
}} Ерназар — сяло ў Акольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акольскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна ў 17 км на заход ад цэнтра горада Аколь. Код КАТА — 113220300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 167 чалавек (82 мужчыны і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 99 чалавек (54 мужчыны і 45 жанчын).
Арман Барэль
Арман Барэль (Armand Borel;, Ла-Шо-дэ-Фон, кантон Нёўшатэль, Швейцарыя — , Прынстан, штат Нью-Джэрсі, ЗША) — швейцарскі матэматык.
Навучаўся ў Швейцарскай вышэйшай тэхнічнай школе Цюрыха, вучань Хайнца Хопфа. З 1949 Барэль пераязджае ў Парыж, дзе становіцца вучнем Жана Лерэ.
А.Барэль быў пляменнікам іншага выбітнага матэматыка — Э.Барэля, але ніякіх адносін з ім не падтрымліваў.
Удзельнік знакамітай групы "Нікаля Бурбакі", прычым адзін з нямногіх яе ўдзельнікаў — не французаў.
Карміэль
Карміэль (כַּרְמִיאֵל) — горад у Ізраілі. Размешчаны ў Заходняй Галілеі, за 35 км ад Цверыі, 22 км ад Ака, 45 км ад Хайфы. Насельніцтва на 2016 год — 44 858 чалавек. Горад заснаваны ў 1964 годзе. Камерцыйны, культурны і індустрыяльны цэнтр рэгіёна. Размешчаны за 20 км ад узбярэжжа Міжземнага мора. Вышыня над узроўнем мора — ад 250 да 400 м. Рэльеф горада — гарысты. Горад размешчаны за 26 км ад Тыверыядскага возера. Клімат у горадзе горны, з адносна нізкай вільготнасцю: 55 % з красавіка па кастрычнік і 65-70 % з лістапада па сакавік.
8-я партызанская брыгада
8-я партызанская брыгада — была створана ў Круглянскім раёне ў снежні 1943 года. Дзейнічала на тэрыторыі Ганцавіцкага, Целяханскага, Быценскага, Івацэвіцкага, Косаўскага раёнаў.
Гісторыя
У снежні 1943 — студзені 1944 гадоў зрабіла рэйд у Ганцавіцкі, потым у Косаўскі раёны.
Паводле задачы, пастаўленай аператыўнай група пры ваенным савеце 61-й арміі, брыгада дзейнічала ў тыле войск праціўніка, якія займалі пазіцыі перад часцямі 61-й арміі 1-га Беларускага фронту. Наносіла ўдары па варожым камунікацыям, зрывала перавозкі, скоўвала манёўр войск 2-й нямецкай арміі. Метадам дыверсій і засад знішчала жывую сілу праціўніка. Толькі ў красавіку — чэрвені 1944 года партызаны падбілі 71 аўтамашыну ворага, знішчылі 5 мастоў. На чыгуначным участку Баранавічы — Брэст падарвалі і пашкодзілі 27 нямецкіх эшалонаў. У ноч на 20 чэрвеня авалодалі чыгуначным участкам каля станцыі Косава-Палескае і падарвалі больш за 750 рэек, бронедрызіну з аховай. 9 — 15 красавіка 1944 года вялі баі з праціўнікам, які імкнуўся ачысціць свае тылы ад партызан. 9 — 17 ліпеня 1944 года брыгада (1146 партызан; 36-ы, 40-ы, 12-ы, 15-ы атрады) паатрадна злучылася з Чырвонай Арміяй.
Камандзіру брыгады Сяргею Георгіевічу Жуніну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Склад
Уключала атрады:
Рыгор Іосіфавіч Шульга
Рыгор Іосіфавіч Шульга — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2019).
Мікалай Мікалаевіч Аляксандраў
Мікалай Мікалаевіч Аляксандраў (,  —, Мінск) — беларускі, савецкі хірург, арганізатар аховы здароўя, член-карэспандэнт АМН СССР , прафесар.
Рыгор Іосіфавіч Шульга
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Аўтамабільныя дарогі».
Мікалай Мікалаевіч Аляксандраў
Старшыня Беларускага рэспубліканскага навуковага таварыства анколагаў, член праўленняў Усесаюзных навуковых таварыстваў анколагаў, рэнтгенолагаў і радыёлагаў, член навуковага савета па праблеме «Злаякасныя наваўтварэнні» пры прэзідыуме АМН СССР. Герой Сацыялістычнай Працы (1977).
Рыгор Іосіфавіч Шульга
Біяграфія
З 2006 года па ліпень 2013 года Рыгор Іосіфавіч працаваў у Дэпартаменце «Белаўтадар» Міністэрства транспарту і камунікацый на пасадзе намесніка дырэктара. Затым, па сакавік 2019 года — займаў пасаду першага намесніка генеральнага дырэктара «Кіруючай кампаніі холдынгу „Белаўтадар“».
Мікалай Мікалаевіч Аляксандраў
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1935 года. У гады вучобы ў ВМА ў якасці палкавога лекара прымаў удзел у аказанні першай медыцынскай дапамогі параненым падчас савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гадоў. За мужнасць і гераізм быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга, які ўручыў яму ў Маскоўскім Крамлі «ўсесаюзны стараста» М. І. Калінін. Член з 1939 года.
Пасля заканчэння з адзнакай у 1940 ВМА, М. М. Аляксандраў быў пакінуты ў акадэміі ў якасці ад’юнкта кафедры факультэцкай хірургіі, якую ўзначальваў прафесарам.
У гады Вялікай Айчыннай вайны Мікалай Аляксандраў знаходзіўся ў дзеючай арміі, у войсках Ленінградскага і 1-га Украінскага франтоў, прайшоўшы шлях ад хірурга і камандзіра 107-га медыка-санітарнага батальёна, дывізіённага лекара 56-й стралковай дывізіі, старэйшага спецыяліста хірургічнай групы ўзмацнення АРМУ 55-й арміі, старэйшага хірурга і начальніка хірургічнага палявога рухомага шпіталя, да начальніка Гарнізоннага шпіталя ў Аўстрыі (горад Вена).
Алег Уладзіміравіч Молчан
Біяграфія
Ва ўзросце 8 гадоў адбыўся дэбют Алега Молчана ў якасці кампазітара — ён напісаў і сыграў невялікую п’еску. У школьныя гады Молчан спяваў у хоры хлопчыкаў сярэдняй спецыяльнай музычнай школы пад кіраўніцтвам Ігара Жураўленкі. Гэты калектыў выступаў на самых прэстыжных пляцоўках: Вялікі тэатр оперы і балета Беларусі, Домскі сабор, Эрмітаж, харавыя фестывалі ў Тарту. Ужо ў той час кумірамі школьніка былі такія сучасныя кампазітары, як Яўген Глебаў, Райманд Паўлс, Куінсі Джонс, піяніст Оскар Пітэрсан, група Queen.