cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вольга Васільеўна Дучымінская
Літаратурная і грамадская дзейнасць
Некалькі разоў ездзіла ў Чэхію, дзе яе цікавіў жаночы рух. Там прамаўляла рэфераты з жыцця ўкраінскай жанчыны. Менавіта ў гэты час напісала шэраг цікавых артыкулаў і даследаванняў аб народных звычаях, збірала матэрыял аб духоўнай і матэрыяльнай культуры гуцулаў і бойкаў, рыхтавала да друку некалькі манаграфій, але гэтая праца пісьменніцы засталася незавершанай.
Друкавалася пад рознымі псеўданімамі і крыптанімамі (Барвінак Алег, Лучынская Вольга, Вольга Д., Астапаўна Ірма, Поважна, Поважна О., Рута, Рута О., О. Д., О. Д-ка) у розных выданнях: часопісы «Бджола», «Дажбог», «Діло», «Жіноча доля», «Жіноча воля», «Літературно-науковий вісник», «Мета», «Народна справа», «Наш світ», «Нова хата», «Новий час», «Нові шляхи», «Рідна школа», «Самостійна думка», «Час», «Шляхи» (да Другой сусветнай вайны), часопіс «Наша страна» (1939—1941), «Львівські вісті», «Наші дні» (1941—1944), часопіс «Радянський Львів», газета «Вільна Україна» (1945—1949).
Арышт і ссылка
Поўная надзей і творчых задум, сустрэла В. Дучымінская 1949 год, які крута змяніў жыццё пісьменніцы.
23 лістапада 1949 года 66-гадовую В. Дучымінскую арыштавалі, нібыта па справе замаху на Яраслава Галана. Два гады, якія доўжылася следства, знаходзілася ў турме. 25-26 мая 1951 года яе судзіў ваенны трыбунал. Прысуд — 25 гадоў лагераў па артыкулах 54-1а і 54-11 Крымінальнага кодэкса УССР.
Шмат здзекаў выпрабавала ў сібірскіх спецлагерах, але ніколі не губляла чалавечай годнасці. На зоне за кавалак паперы і аловак — карцэр. Таму складзеныя ў лагеры вершы Вольгі Дучымінскай вывучалі на памяць і разам з вызваленымі яны траплялі на волю, на радзіму.
Пасля смерці Сталіна, 19 чэрвеня 1956 года, справа Вольгі Дучымінскай была перагледжана. Тэрмін скараціўся да дзесяці гадоў. 19 снежня 1958 года напаўжывая Вольга Дучымінская выйшла на волю. Ёй было 75 гадоў. Некаторы час самотна жыла ў Львове. Не мела месца, дзе магла б спакойна дажываць веку. Ціха пераносіла перыядычныя беспадстаўныя абразы прэсы, якая навешвала на яе ўсякія цэтлікі.
Жыццё пасля вызвалення
На вяртанне дадому была накладзеная забарона. У Львоў прыехала нелегальна восенню 1959 года. Яе прытуліла ў сябе Ірына Вільдэ. Пасля ёй удалося прыпісацца ў Самборы ў Ірыны Турчан — сваячкі Катры Грыневічавай.
Пасля Самбора Дучымінская знайшла прытулак у Чарнаўцах у сям’і Вольгі Кабылянскай, або, як сама казала, «у паньства Панчукоў».
Пасля вызвалення друкавалася рэдка, толькі ў каламыйскай газеце «Чырвоны сцяг» і варшаўскіх украінскіх выданнях («Український календар 1967 року», «Наше слово»).
4 снежня 1972 года памерла ў Мюнхене Дачка Аксана Дучымінская-Мігул. Пахавана на ўкраінскіх могілках у Баунд-Бруку, Нью-Джэрсі, ЗША.
У канцы жыцця (1977—1988) пражывала ў Міраславы Антонавіч — стрыечнай сястры Сцяпана Бандэры, якая апекавала яе да смерці, акружыла яе любоўю і сямейным цяплом, хоць была цалкам чужым ёй чалавекам. Але цкаванне працягвалася і тут. Пастаянна пагражалі выселіць, не прапісвалі. Мізэрную пенсію налічылі аж у Самборы — па ёй ездзіла М. Антановіч.
У апошнія гады жыцця яна марыла знайсці ўсе друкаваныя і рукапісныя вершы і выдаць зборнік вершаў. 24 верасня 1988 года, у суботу, Вольга Духімінска памерла ва ўзросце 105 гадоў. Пахавана на могілках у Чукалаўцы пад Івана-Франкоўскам.
За час яе творчага даўгалецця (1905—1988) асобнымі выданнямі выйшлі толькі паэтычны зборнік «Букет незабудак», нарыс «Наталля Кобрынская як феміністка» і аповесць «Эці».
Рэабілітавана толькі пасмяротна ў 1992 годзе.
Памяць
Грамада вёскі Цяпча і педагагічны калектыў вырашылі надаць школе імя Вольгі Духімінскай. У Львове і Івана-Франкоўску ў гонар Вольгі Духімінскай названы вуліцы.
Франчэска Альбані
Франчэска Альбані (італ. Francesco Albani або італ. Albano, 17 сакавіка або 17 жніўня 1578,  —, ) — італьянскі мастак Балонскай школы.
Біяграфія і творчасць
Сын гандляра шоўкам. З 12 гадоў пачаў вучыцца ў школе Дзяніса Калверта, дзе пазнаёміўся з Даменікіна і Гвіда Рэні. Затым перайшоў у Акадэмію сямейства Карачы. У 1600 перабраўся ў Рым, дзе працаваў у палаца Фарнезэ, быў адным з найбольш блізкіх памочнікаў Анібале Карачы ў размалёўках царквы Сан-Джакама дэльі Спаньёлі і палаца Матэі ды Джові, затым працаваў у цэрквах Санта-Марыя-дэла-Пачэ, Сан-Себасцьяна-фуоры-ле-Мура і інш. Пасля 1625 года вярнуўся ў Балонні. Быў майстрам міфалагічных сюжэтаў («Венера, якая спіць», «Купанне Дыяны», «Выкраданне Еўропы» і інш), распрацоўваючы іх у стылістыцы, блізкай да ракако.
Вучні
Сярод яго вучняў былі Андрэа Сакі і Карла Чыньяні.
Капавалле
Капавале (Capovalle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 448 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 25070. Тэлефонны код — 0365.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Ульяна Супрун
Ульяна Надзея Супрун (Уляна-Надія Супрун; нар., Дэтройт, штат Мічыган, ЗША) — украінская грамадская і дзяржаўная дзеячка, выконваючая абавязкі Міністра аховы здароўя Украіны (2016—2019).
Біяграфія
Наведвала ўкраінскую грэкакаталіцкую царкву, уваходзіла ва ўкраінскую скаўцкую арганізацыю «Пласт». Першы раз пабывала ва Украіне з бацькамі, калі ёй было 11 гадоў.
Атрымала медыцынскую адукацыю ва Універсітэце штата Мічыган.
З 1981 па 1985 год навучалася ва Універсітэце Уэйна, дзе атрымала ступень бакалаўра прыродазнаўчых навук у галіне біялогіі. У 1985—1989 гадах навучалася ў Каледжы медыцыны чалавека пры Універсітэце штата Мічыган, атрымала ступень доктара медыцыны. У 1989—1990 гадах прайшла прамежкавую гадавую праграму рэзідэнтуры ў бальніцы «Бамонт» (Дырбарн, штат Мічыган), якая ўваходзіць у сістэму аховы здароўя «Оўквуд».
З 1990 па 1994 год працавала ўрачом-рэзідэнтам па радыелагічнай дыягностыцы ў бальніцы «Сінай» у Дэтройце.
У 1995—1999 гадах працавала ў дыягнастычнай радыялогіі жаночага здароўя ў Нью-Ёрку, пасля стала выконваючай абавязкі дырэктара ў галіне дыягнастычнай радыялогіі малочных залоз у бальніцы Генры Форда ў Дэтройце.
З 2000 года Супрун працавала намеснікам галоўнага ўрача-радыёлага ў дыягнастычнай радыялогіі жаночага здароўя ў Медыкал Імеджынг Манхэтэна, пазней стала намеснікам медыцынскага дырэктара і партнёрам гэтага медыцынскага цэнтра, дзе працавала да 2009 года.
Восенню 2013 года разам з мужам Марка Супруном пераехала ва Украіну. 29 лістапада падчас палітычнага крызісу наведала Майдан у Кіеве. У сярэдзіне снежня паспрабавала ўладкавацца ў медыцынскую службу Еўрамайдана ў Доме прафсаюзаў, аднак, па словах міністра аховы здароўя Украіны Алега Мусія, ён выгнаў яе праз тры дні, а ўсе звесткі аб яе «актыўнай працы» ў гэтай службе з’яўляюцца «фэйкам і няпраўдай».
Пазней Супрун узначаліла гуманітарныя ініцыятывы Сусветнага кангрэса ўкраінцаў і разам з мужам заснавала грамадскую арганізацыю «Абарона патрыётаў», у задачу якой уваходзіць паляпшэнне медыцынскай дапамогі грамадзянам Украіны, асабліва ветэранам баявых дзеянняў. У кастрычніку 2015 года стала заснавальніцай і дырэктарам Школы рэабілітацыйнай медыцыны Украінскага каталіцкага ўніверсітэта. Таксама была пазаштатным кансультантам камітэта Вярхоўнай Рады Украіны па пытаннях аховы здароўя.
11 ліпеня 2015 года Прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка падпісаў указы аб прыняцці ў грамадзянства Украіны сужэнцам Ульяне і Марку Супрунам.
З 1 жніўня 2016 года па 29 жніўня 2019 года — выконваючая абавязкі Міністра аховы здароўя Украіны.
1 лістапада 2018 года былі ўведзены расійскія санкцыі супраць 322 грамадзян Украіны, уключаючы Ульяну Супрун.
Член назіральнага савета Першага добраахвотніцкага медыцынскага шпіталя імя Мікалая Пірагова, член Медыкаў Майдана, член аддзялення Саюза ўкраінскай моладзі ў Нью-Йорку (1995—2013), член Украінскага кангрэсавага камітэта Амерыкі (1990 — па цяперашні час), дырэктар Савета па аказанні гуманітарнай дапамогі ўкраінцам (1997—1999), прэзідэнт Украінска-амерыканскай асацыяцыі грамадзянскіх свабод (2000—2009).
«Доктар Смерць»
Публічны вобраз у СМІ і па словах самой Ульяны — Доктар Смерць. Шэраг украінскіх палітыкаў і чыноўнікаў, якія крытыкуюць медыцынскую рэформу, публічна называлі Ульяну Супрун мянушкай «Доктар Смерць».
Супрун? Ха-ха-ха. Ну, па-рознаму да яе ставяцца. Вы ж ведаеце, так, як яе клічуць? Ну, дзякуй Богу, у мяне іншы лекар, у маёй сям’і.
Вернябісава
Вернябісава (Вернеби́сово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1911001—1912000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1911001—1912000)
Сідарэнка
Сідарэнка — прозвішча.
Mean (песня Тэйлар Свіфт)
«Mean» (бел. «Нікчэмны») — трэці сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе трэцяга студыйнага альбома «Speak Now». Афіцыйны рэліз адбыўся 7 сакавіка 2011 на кантры-радыё, а 13 сакавіка песня была выпушчана на CD пад лэйблам Big Machine. Кампазіцыя была напісана самой спявачкай, а саспрадзюсарам стаў Натан Чэпман. На цяперашні час сінгл мае залаты статус у Канадзе і тры плацінавыя сертыфікацыі ў ЗША. 12 лютага 2012 года песня атрымала дзве прэміі Грэмі у катэгорыях «Лепшая кантры-песня» і «Лепшае сольнае кантры-выкананне» на 54-й цырымоніі.
Інфармацыя
«Mean», як і ўсе 14 трэкаў з альбома «Speak Now», Тэйлар Свіфт напісала самастойна. Яна таксама стала сапрадзюсарам разам з Натанам Чэпманам. Упершыню песня выйшла ў якасці прома-сінгла 17 кастрычніка 2010 года, а 7 сакавіка 2011 года на радыё адбыўся яе рэліз як афіцыйнага сінгла. Праз чатыры дні, 13 сакавіка, кампазіцыя выйшла на СD. У інтэрв'ю спявачка адзначала, што прысвяціла песню тым людзям, якія крытыкуюць кожны яе крок і не задумваюцца над тым, як яна сябе адчувая праз іх словы. Пазней стала вядома, што Свіфт напісала песню пра крытыка Боба Ляўседза, які напісаў разгромную і абразлівую рэцэнзію на выступленне Тэйлар на прэміі «Грэмі 2010».
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:
«Mean» стаў 13-ым запар сінглам Свіфт, які ўвайшоў у лепшую дзесятку песень Hot Country Songs: пікам псені стала 2 прыступка. У галоўным хіт-парадзе Амерыкі сінгл заняў 11 месца. У Аўстарліі кампазіцыя дайшла да 45 пазіцыі, а ў Канадзе трапіла ў лепшую дзясятку.
Песня атрымала станоўчыя водгукі ад крытыкаў і атрымала дзве прэміі Грэмі у катэгорыях «Лепшая кантры-песня» і «Лепшае сольнае кантры-выкананне» на 54-й цырымоніі.
Кліп на песню, які быў зняты ў Лос-Анджэлесе, выйшаў 6 мая 2011 года. Рэжысёрам выступіў Дзіклан Вайтблум.
Патаемнае пасланне — «I Thought You Got Me» (бел. «Я лічыла, ты мерамог мяне»).
Віталій Скамароўскі
Віталій Скамароўскі (нар., Бярдзічаў) — біскуп Луцкай дыяцэзіі.
Біяграфія
Скончыў Рыжскую духоўную семінарыю. 27 мая 1990 года атрымаў святарскае пасвячэнне, пасля чаго быў вікарыем у Бярдзічаве і пробашчам у Сумах, а з 2000 года па 2003 год — віцэ-рэктарам духоўнай семінарыі Кіеўска-Жытомірскай дыяцэзіі.
У 2003 годзе Ян Павел II прызначыў яго дапаможным біскупам Кіеўска-Жытомірскай дыяцэзіі, а 12 красавіка 2014 года папа Францішак — біскупам луцкім.
Іван Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі
Іван Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі (, маёнтак Блонь Ігуменскага павета Мінскай губерні, цяпер в. Блонь Пухавіцкага раёна Мінскай вобл. — ) — грамадска-палітычны дзеяч,. Старэйшы сын Анатоля Бонч-Асмалоўскага і Варвары Бонч-Асмалоўскай.
Біяграфія
Пад уплывам бацькоў з юнацтва далучыўся да рэвалюцыйнай дзейнасці. У 1902 годзе за арганізацыю ў Блоні нелегальнага сялянскага гуртка разам з бацькам сасланы ва Алтай (Усць-Каменагорск). Вызвалены ў 1904 годзе па амністыі; выехаў на вучобу ў Цюрых. Перапраўляў у Расію нелегальную літаратуру. Восенню 1905 года прыехаў у Расію, дзе быў адным з арганізатараў Усерасійскага сялянскага саюза. У 1-й і 2-й Дзяржаўнай думе сакратар фракцыі «Трудовая группа». Пра дзейнасць фракцыі выпусціў кнігу «Работы первой Государственной думы», якая адразу ж была канфіскавана ўладамі. У 1907 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, але быў арыштаваны. У сакавіку 1912 года прыгавораны Віленскай судовай палатай да 6 месяцаў зняволення. У савецкі перыяд працаваў служачым у дзяржаўных установах Мінска і Масквы.
NGC 5931
NGC 5931 (іншыя абазначэнні — MCG 1-39-23, ZWG 49.180, PGC 55233) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Змяя.
Ала Васілеўна Гаўрыленка
Ала Васілеўна Гаўрыленка (у шлюбе Арэхава; нар., ) — украінская артыстка балета і педагог. Народная артыстка УССР (1974).
Міхаіл Анатолевіч Бабічаў
Міхаіл Бабічаў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца эстонскага клуба «Ныме Калью» з Таліна.
Ала Васілеўна Гаўрыленка
Біяграфія
У 1953 годзе скончыла Кіеўскае харэаграфічнае вучылішча (клас Галіны Бярозавай).
Міхаіл Анатолевіч Бабічаў
Клубная кар’ера
Выхаванец пастаўскай акадэміі ПМЦ, заснавальнікам якой быў яго бацька Анатоль Бабічаў. У 2012 годзе перайшоў у склад казанскага «Рубіна», дзе выступаў за дубль. У жніўні 2014 года, пакінуўшы «Рубін», папоўніў склад клуба італьянскай Серыі D «Крас», аднак праз праблемы з дакументамі клуб здолеў заявіць іграка на чэмпіянат толькі ў канцы 2014 года.
Ала Васілеўна Гаўрыленка
Біяграфія
У 1955—1978 гадах — салістка Кіеўскага тэатра оперы і балета.
Міхаіл Анатолевіч Бабічаў
Клубная кар’ера
Улетку 2015 года вярнуўся ў Беларусь. Трэніраваўся разам з «Віцебскам», які ўзначаліў былы трэнер Міхаіла ў акадэміі ПМЦ Сяргей Ясінскі, аднак клуб не паспеў заявіць яго на чэмпіянат. У выніку ў кастрычніку папоўніў склад першалігавай «Оршы».
Ала Васілеўна Гаўрыленка
Біяграфія
У 1979—1996 гадах — педагог-харэограф Нацыянальнага алімпійскага цэнтра Украіны. Гастралявала за мяжой.
Міхаіл Анатолевіч Бабічаў
Клубная кар’ера
Па заканчэнні сезона, у снежні 2015 года падпісаў кантракт з «Віцебскам». 2 красавіка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін матча супраць «Мінска» (0:1) на пазіцыі апорнага паўабаронцы. Пазней здолеў замацавацца ў апорнай зоне ў стартавым складзе віцяблян.
У снежні 2017 года перайшоў у «Тарпеда-БелАЗ». У пачатку сезона 2018 звычайна гуляў у стартавым складзе, з верасня стаў пераважна заставацца на лаўцы запасных. У студзені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў жодзінскі клуб.
Пасля зыходу з «Тарпеда-БелАЗ» спрабаваў працаўлядкавацца ў «Іслачы», але беспаспяхова. Пазней адправіўся на прагляд у гродзенскі «Нёман», з якім у лютым 2019 года падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2019 у асноўным складзе гродзенцаў, аднак з лета страціў месца ў складзе, выступаў за дубль. У снежні 2019 года пакінуў «Нёман».
У лютым 2020 года стаў іграком латвійскага клуба РФШ. У сакавіку 2021 года перайшоў у эстонскі «Ныме Калью».
Міжнародная кар’ера
Выклікаўся на таварыскія матчы і зборы юнацкіх зборных Беларусі. У верасні 2013 года, будучы іграком расійскага «Рубіна», адмовіўся ад чарговага выкліку. Пазней патлумачыў адмову адсутнасцю ігравой практыкі на зборах.
26 сакавіка 2016 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Польшчы (0:3). Усяго за моладзевую зборную правёў 5 матчаў.
У ліпені 2017 года выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайландзе.
Раздзяляльная здольнасць
Раздзяляльная здольнасць (раздзяляльная сіла): здольнасць прылад раздзяляць вельмі блізкія ў прасторы, часе ці па фізічных уласцівасцях аб'екты і працэсы. Важная характарыстыка аптычных і некаторых радыётэхнічных прылад, лічыльнікаў зараджаных часціц, мас-спектрометраў і інш.
Раздзяляльная здольнасць аптычных прылад паказвае здольнасць іх даваць раздзельныя вобразы малых і блізкіх дэталяў прадмета. Абмежаваная дыфракцыяй святла і аберацыямі аптычных сістэм. Раздзяляльная здольнасць фотааб'ектываў вызначаецца колькасцю рысак на 1 мм, выразна бачных у вобразе міры. Раздзяляльная здольнасць мікраскопаў, падзорных труб, тэлескопаў вызначаецца найменшай вуглавой адлегласцю (лінейнай для мікраскопаў) паміж двума асобна бачнымі пунктамі. Раздзяляльная здольнасць спектральных прылад вызначаецца формулай R=λ/δλ, дзе δλ — найменшая розніца даўжынь дзвюх светлавых хваль, якія яшчэ раздзяляюцца прыладай, λ — сярэдняя даўжыня гэтых хваль.
Анадыр (рака)
Ана́дыр (Ана́дырь, Йъаайваам) — рака на Далёкім Усходзе Расіі, у Чукоцкай аўтаномнай акрузе.
Геаграфія
Даўжыня ракі 1150 км, плошча вадазборнага басейна — 191 000 км². Анадыр бярэ пачатак у цэнтральнай частцы Анадырскага пласкагор’я. Упадае ў заліў Анемен Анадырскага заліва Берынгава мора. У верхнім цячэнні даліна вузкая, у сярэднім і ніжнім цячэнні рака носіць раўнінны характар, месцамі не мае аформленай даліны, разбіваецца на рукавы. У вусці шырыня да 7 км. Сярэдні расход вады ў вусці складае 2160 м³/с, аб’ём сцёку — 68,172 км³/год. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 м/км. Замярзае рака ў кастрычніку, ледаход у канцы мая — пачатку чэрвеня.
У басейне ракі больш за 200 000 азёраў. Самае буйное — возера Краснае (плошча 458 км²).
Прытокі: Кайвырвываам, Эргываам, Гальмыгыргываам, Янранайваам, Маравыльваам, Хаялгывеем, Пенвельвеем, Гарнастаевая, Анютва, Хапкачан, Тэлевеем, Сайбіна, Аўдзееўская, Хівалчын, Трактавая, Ерапольская, Руская, Сяргеева, Бярозавая 1-я, Бярозавая 2-я, Балаганчык, Траўка, Асінавая, Чукоцкая, Быстрая, Шчучая, Убіенка, Чыўмывеем і іншыя рэкі і ручаі.
Мечыслаў Віктаравіч Морхат
Мечыслаў Віктаравіч Морхат (, в. Залесінкі,, Віцебская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 25 жніўня 1958 года ў в. Залесінкі Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, вучоны аграном; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання.
Працаваў спецыялістам па кормавытворчасці, галоўным аграномам, старшынёй калгаса «Вялікае Сяло»; першым намеснікам старшыні Шаркаўшчынскага раённага выканаўчага камітэта, старшынёй Шаркаўшчынскага раённага выканаўчага камітэта.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі ўзнагародамі.
Плошча Украінскіх Герояў (станцыя метро)
«Плошча Украінскіх Герояў» (Площа Українських Героїв) — 22-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі між станцыямі Плошча Незалежнасці і Алімпійская. Адкрыта 19 снежня 1981 года. Станцыя мае адзін выхад, злучаны з падземным пераходам на Плошчы Украінскіх Герояў. Наземны вестыбюль адсутнічае.
З’яўляецца часткай перасадачнага вузла паміж Абалонска-Тэрэмкоўскай і Сырэцка-Пячэрскай лініямі.
Канструкцыя
Станцыя глыбокага залажэння. Мае тры падземныя залы — сярэдні і два залы з пасадкавымі платформамі. Залы станцыі злучаныя паміж сабой радамі праходаў-парталаў, якія чаргуюцца з пілонамі. Сярэдні зала пры дапамозе эскалатарнага тунэлю з трохстужкавым аднамаршавым эскалатарам злучаны з падземным вестыбюлем, які выходзіць у падземны пераход пад плошчай Льва Талстога.
Абсталяванне
Абліцоўка белым мармурам пілонаў паўтарае лінію канструкцыі, якую падкрэслівае і замкнёная стужка з анадаванага пад бронзу алюмінію. Падлога выкладзена з чырвонага граніту. Бра і свяцільні, стылізаваныя пад падсвечнікі, ствараюць атмасферу першага балю Наташы Растовай. Кантавая частка, закрытая кратамі, падсвятлялася чырвоным святлом.
Перасадкі
Станцыя з’яўляецца часткай перасадачнага вузла паміж Сырэцка-Пячэрскай і Абалонска-Тэрэмкоўскай лініямі. Сярэднія залы станцый «Палац спорту» і «Плошча Украінскіх Герояў» звязаныя эскалатарным тунэлем, у якім устаноўлены аднамаршавы чатырохстужкавы эскалатар.
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
Расклад адпраўлення цягнікоў увечары (пасля 22:00) ў накірунку:
Пераход на станцыю «Палац спорту» працуе з 05:45 да 0:25.
Беларускі археаграфічны штогоднік
«Белару́скі археаграфі́чны штого́днік» — навуковы часопіс Археаграфічнай камісіі Камітэта па архівах і справаводстве пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь (з 2006 года — Дэпартамента па архівах і справаводстве Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь) і Беларускага навукова-даследчага інстытута дакументазнаўства і архіўнай справы. Выдаецца з 2000 года. На 2019 год выйшла 20 выпускаў. Разлічаны на вузкае кола спецыялістаў. З’яўляецца першай рэалізаванай спробай архівістаў Беларусі заснаваць уласны часопіс.
Першым галоўным рэдактарам выдання быў Расціслаў Платонаў (да лістапада 2001 года). У 2002—2004 гадах рэдактарамі былі Юрый Несцяровіч, Міхась Шумейка, Язэп Янушкевіч. У 2005—2006 гадах галоўным рэдактарам штогодніка быў Уладзімір Коршук, з 2007 года — Эдуард Савіцкі. Публікуе матэрыялы па праблемах тэорыі, методыкі і гісторыі археаграфіі, архівазнаўства, дакументазнаўства, крыніцазнаўства і краязнаўства, гісторыі дзяржаўных устаноў, агляды архіўных фондаў і калекцый гістарычных дакументаў, дакументы Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь і іншую інфармацыю.
Луара (значэнні)
Луара:
Рудзенск
Ру́дзенск (, Руденск) — гарадскі пасёлак у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці.
Геаграфія
Месціцца за 22 км ад Мар’інай Горкі, за 41 км ад Мінска, на дарозе Р69, Смалявічы — Шацк.
Сімвалы
Герб Рудзенска не мае афіційнага статуса. Створаны 1 лістапада 2012 года. Апісанне: У блакітным полі «іспанскай» тарчы па сярэдзіне знаходзіцца балотная руда. Аўтар герба — Паўлюк Шапецька.
Пад уладай Расійскай імперыі
Упершыню Рудзенск згадваецца ў XIX стагоддзі як вёска Цітвянскай воласці Ігуменскага павета. У XIX стагоддзі вёска, пасля будаўніцтва Лібава-Роменскай чыгункі — станцыя з пасёлкам. Аднак на карце 1800 года на месцы сучаснага пасёлка існавала паселішча «Руденок», якое і магло быць сённяшнім Рудзенскам з глыбейшай гісторыяй.
У 1873 годзе заснавана чыгуначная станцыя, каля якой вырас пасёлак. У 1897 годзе тут існаваў хлебазапасны магазін, буфет, лаўка, пітны дом.
У пачатку XX стагоддзя з чыгуначнай станцыі штогод адпраўлялася каля 1 млн. пудоў груза, пераважна дровы, паліматэрыялы, будаўнічы лес.
У Першую сусветную вайну ў жніўні-верасні 1915 года адбыліся хваляванне салдат Заходняга фронту і першай палове жніўня 1915 года адбыўся пагром, учыненымі навабранцамі расійскага войска, да якіх далучыліся чыгуначныя служачыя.
Найноўшы час
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў вёска знаходзілася пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. У 1918 годзе працавала працоўная школа першай ступені, у якой у 1922 годзе займалася каля 30 вучняў. 12 лютага 1935 годзе быў утвораны Рудзенскі раён з цэнтрам у Рудзенску. 6 ліпеня 1935 года раён перайменаваны ў Смілавіцкі, 11 лютага 1938 года атрымаў ранейшую назву. У пачатку 1930-х гадоў працавалі паравы і вадзяны млын, кузня. 27 верасня 1938 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Рудзенску прысвоены статус гарадскога пасёлка.
Падчас Другой сусветнай вайны немцы акупіравалі Рудзенск 30 чэрвеня 1941 года. 10 кастрычніка 1941 года карны батальён забіў 180 чалавек. З 1941 па 1944 гады Рудзенскі раён страціў 4,7 тыс. чал., Рудзенск — 560 чал. З ліпеня 1941 года ў Рудзенску і раёне дзейнічала патрыятычнае падполле. 4 ліпеня 1944 года быў вызвалены.
20 студзеня 1960 года Рудзенскі раён быў скасаваны, Рудзенск увайшоў у склад Пухавіцкага раёна.
29 чэрвеня 2010 года Савет Міністраў прыняў пастанову № 976 «Аб дзяржаўнай праграме будаўніцтва буйных жылых раёнаў для жыхароў Мінска ў гарадах-спадарожніках і вынасу (пераносу) са сталіцы ў населеныя пункты рэспублікі некаторых вытворчых аб’ектаў» згодна якой гарадскі пасёлак прэтэндэнт на статус горада-спадарожніка г. Мінска.
Яўрэі
У 1939 годзе у Рудзенску жыло 176 яўрэяў. У 1913 годзе яўрэям належала 9 крам (у т.л. усе 3 бакалейныя, абедзве галантарэйныя, адзіная піўная). У першай палове жніўня 1915 года адбыўся пагром, учынены навабранцамі з расійскага войска, да якіх далучыліся чыгуначныя службоўцы. Восенню 1915 года ў Рош-гашана ў Рудзенску адбыўся яшчэ адзін пагром, учынены салдатамі расійскага войска. У 1922 годзе ў Рудзенску 41 чалавек падпісаў пратэст супраць пераследу на рабінаў і меламедаў. Летам 30 чэрвеня 1941 года Рудзенск занялі часці вермахта. Пасля акупацыі было створана гета. У кастрычніку 1941 года гета ліквідавана. У 1955 годзе на магіле расстраляных яўрэяў пастаўлены абеліск.
Чыгуначны
Праз тэрыторыю гарадскога пасёлка праходзіць Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі Мінск — Гомель. Знаходзіцца станцыя Рудзенск
Феліцыян Славай-Складкоўскі
Феліцыян Славай-Складкоўскі (Felicjan Sławoj Składkowski; 9 чэрвеня 1885 — 31 жніўня 1962 года) — польскі палітык, прэм'ер-міністр Польшчы, генерал Войска Польскага, масон, доктар медыцыны.
Удзельнік польска-бальшавіцкай вайны, прыхільнік рэжыму Санацыі, пасля майскага перавароту ўпаўнаважаны па справах сталічнага горада Варшавы (з 13 мая па 1 кастрычніка 1926 года). Тройчы міністр унутраных спраў (з 2 кастрычніка 1926 па 7 снежня 1929, з 3 чэрвеня 1930 па 23 чэрвеня 1931 і з 15 мая 1936 па 30 верасня 1939 года), другі намеснік міністра ваенных спраў і кіраўнік адміністрацыі арміі (з 24 чэрвеня 1932 па 15 мая 1936 года). прэм’ер-міністр Польшчы (з 15 мая 1936 па 30 верасня 1939 года). З пачаткам Другой сусветнай вайны інтэрнаваны ў Румыніі, затым знаходзіўся ў Турцыі і Палесціне. З 1947 года жыў у Вялікабрытаніі.
Сухары (Вілейскі раён)
Сухары́ (, Сухари) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Кактабэ (Паўладарскі раён)
Кактабэ — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шакацкай сельскай акругі. Код КАТА — 556069300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 105 чалавек (54 мужчыны і 51 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 83 чалавекі (50 мужчын і 33 жанчыны).
Плошча Льва Талстога
Плошча Льва Талстога — назва плошчаў у розных краінах былога СССР, якія атрымалі назву ў гонар Льва Талстога.
Варанцы (Кардымаўскі раён)
Варанцы (Воронцы) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Смарт-кантракт
Смарт-кантракт (smart contract — разумны кантракт) — камп’ютарны алгарытм, прызначаны для фарміравання, кіравання і прадастаўлення інфармацыі аб валоданні чым-небудзь. Часцей за ўсё гаворка ідзе пра ўжыванне тэхналогіі блокчэйна. У больш вузкім сэнсе пад смарт-кантрактам разумеецца набор функцый і даных, якія знаходзяцца па вызначаным адрасе ў блокчэйне.
Першай краінай, якая на дзяржаўным узроўні пацвердзіла юрыдычную сілу смарт-кантрактаў, стала Беларусь.
Гісторыя
Канцэпцыю і тэрмін «Smart contracts» у пачатку 1990-х прапанаваў Нік Сабо. Ужо да 1997 годзе быў распрацаваны шэраг алгарытмаў і пратаколаў, прыдатных для базавай рэалізацыі ідэі. У якасці найпростага прыкладу Сабо пісаў, што «гандлёвы аўтамат з’яўляецца кантрактам на прад’яўніка: любы, у каго ёсць манеты, можа ўдзельнічаць у абмене з прадаўцом», прычым гэта адбываецца ў аўтаматычным рэжыме без непасрэднага ўдзелу прадаўца, роля якога зводзіцца да налады аўтамата, загрузцы тавараў і інкасацыі грошай, але ад прадаўца не патрабуецца непасрэдныя зносіны з пакупніком. Смарт-кантракт таксама самастойна выконвае апісаныя дзеянні (напрыклад, прадастаўляе лічбавы тавар, адпраўляе грошы, адкрыта або закрыта публікуе інфармацыю), калі выкананы закадаваныя ў ім умовы, сапраўды гэтак жа, як гэта рэалізавана ў гандлёвым аўтамаце.
Практычныя рэалізацыі сталі магчымымі дзякуючы з’яўленню ў 2008 годзе тэхналогіі блокчэйн, што забяспечыла кантрактам поўную аўтаномнасць і дазволіла адмовіцца ад іншага адміністратара, які б выконваў ролю кантралёра і арбітра. Некаторыя прынцыпы разумных кантрактаў былі закладзены ўжо ў першым пратаколе Біткойна, аднак рэалізаваць іх можна было толькі праз выкарыстанне мовы праграмавання скрыптоў, і яны не валодалі паўнатой па Цьюрынгу з меркаванняў бяспекі. Шырокага прымянення яны не атрымалі. Аднак сталі выказвацца ідэі, што па-над пратаколу біткойна могуць быць створаны розныя пратаколы больш высокага ўзроўню, уключаючы паўнавартасныя разумныя кантракты, па аналогіі з тым, як па-над TCP/IP існуе мноства пратаколаў прыкладнога ўзроўню.
Разумныя кантракты ўпершыню атрымалі шырокае распаўсюджванне са з’яўленнем Ethereum. Ідэя стварэння праекта з’явілася ў 2013 годзе. У той момант заснавальнік часопіса Bitcoin Magazine Віталік Бутэрын прыйшоў да высновы, што тэхналогія блокчэйна можа выкарыстоўвацца значна шырэй, не толькі ў крыптавалютах. Ён высунуў ідэю ўніверсальнай дэцэнтралізаванай блокчэйн-платформы, у якой любы жадаючы можа праграмна рэалізаваць розныя сістэмы захоўвання і апрацоўкі інфармацыі. Галоўная ўмова — дзеянні павінны быць апісаны як матэматычныя правілы.
Прынцыпы дзейнасці
Смарт-кантракты Ethereum распрацоўваюцца на адной з моў, спраектаваных для трансляцыі ў байт-код віртуальнай машыны Ethereum — Solidity (падобны на Сі або JavaScript), Vyper і Serpent (падобныя на Python), LLL (нізкаўзроўневая версія Лісп), Mutan (заснаваны на Go).
Бакі падпісваюць разумны кантракт, выкарыстоўваючы метады, аналагічныя падпісанню адпраўкі сродкаў у дзеючых крыптавалютных сетках. Пасля падпісання бакамі кантракт захоўваецца ў блокчэйне і ўступае ў сілу. Для забеспячэння аўтаматызаванага выканання абавязацельстваў кантракту абавязкова патрабуецца асяроддзе існавання (вузлы блокчэйна Ethereum). Яно дазваляе цалкам аўтаматызаваць выкананне пунктаў кантракту. Гэта азначае, што разумныя кантракты змогуць існаваць толькі ўнутры асяроддзя, якая мае бесперашкодны доступ выкананага кода да аб’ектаў разумнага кантракту.
Усе ўмовы кантракту павінны мець праграмнае апісанне і ясную логіку выканання. У сувязі з гэтым першыя разумныя кантракты маюць задачу фармалізацыі найбольш простых узаемаадносін, якія складаюцца з невялікай колькасці ўмоў. Маючы бесперашкодны доступ да аб’ектаў кантракту, разумны кантракт адсочвае ўмовы дасягнення або парушэння і пунктаў і прымае самастойныя рашэнні, грунтуючыся на запраграмаваных умовах. Такім чынам, асноўны прынцып разумнага кантракту складаецца ў поўнай аўтаматызацыі і дакладнасці выканання дамовы.
Узаемадзейнічаць смарт-кантракты з знешнімі сістэмамі могуць праз блокчэйн-аракулаў, якія могуць супаставіць умовы смарт-кантрактаў і знешняй інфармацыі. Аракул пасылае інфармацыю смарт-кантракту з знешніх рэсурсаў у зразумелым для блокчэйна выглядзе.
Для таго, каб разумныя кантракты маглі існаваць, патрабуюцца пэўныя ўмовы:
Прыклады прымянення
Першая вялікая і перспектыўная вобласць развіцця блокчэйна — фінансавая. Гэта і крыптавалюта, і смарт-кантракты, і дзяржрэестры. Напрыклад, цяпер, каб прадаць дом, трэба некалькі тыдняў, а гэта можа займаць усяго 3 хвіліны.
Перспектывы
Прыхільнікі разумных кантрактаў сцвярджаюць, што многія іх віды могуць быць зроблены часткова або цалкам самадастатковымі. Разумныя кантракты, заснаваныя на крыптаграфіі, здольны забяспечваць вялікую бяспеку, чым традыцыйныя кантракты, заснаваныя на праве, і знізіць іншыя трансакцыйныя выдаткі, звязаныя з заключэннем дагавораў і магчымых судовых выдаткаў. Патэнцыйныя сферы ўжывання: ахова здароўя, крэдытаванне, выбарчая сістэма, медыя, інтэрнет рэчаў, арэнда, пастаўкі, клірынг і г. д.
На думку брытанскага часопіса The Economist, разумныя кантракты маюць перспектыву стаць найбольш важным дадаткам тэхналогіі блокчэйн.
Прымяненне інструментаў смарт-кантракту дае імпульс да з’яўлення новых бізнес-мадэляў, што аказвае ўплыў на павышэнне канкурэнцыі і развіццё новых сэрвісаў на фінансавым рынку.
Юрыдычную значнасць смарт-кантракты могуць атрымаць пры адпаведнасці законам дзяржавы. Для гэтага трэба, каб смарт-кантракты ўтрымлівалі ўмовы і абмежаванні, устаноўленыя заканадаўствам дзяржавы.
Беларусь стала першай краінай у свеце, што заканадаўча замацавала смарт-кантракты 21 снежня 2017 года паводле дэкрэту аб развіцці лічбавай эканомікі. Распрацоўшчыкам прававой канцэпцыі смарт-кантракту выступіў беларускі юрыст Дзяніс Алейнікаў. У краіне плануецца дазволіць банкам заключаць смарт-кантракты.
Недахопы
Назіральнікі выказваюць асцярогу, што распаўсюджванне аўтаматызаваных тэхналогій падтрымання кантрактаў можа прывесці да паслаблення існуючых сацыяльных інстытутаў, якія чалавецтва стварала на працягу многіх пакаленняў. Акрамя таго, такія тэхналогіі могуць прывесці да знікнення вялікай колькасці адміністрацыйных працоўных месцаў, таксама як рабатызацыя прывяла да знікнення працоўных месцаў у прамысловасці. Гэта адносіцца, у прыватнасці, да натарыусаў, банкаўскіх служачых, а таксама да клерка, якія займаюцца рэгістрацыяй здзелак з нерухомай маёмасцю.
Смарт-кантракт не валодае функцыянальнай гнуткасцю. Пры выкарыстанні традыцыйных механізмаў заключэння пагаднення заўсёды ёсць магчымасць дамовіцца або змяніць яго ўмовы, але пры выкарыстанні смарт-кантрактаў рэалізаваць такія змены ў ходзе яго выканання праблематычна. Адсутнасць у сусветнай заканадаўчай практыцы афіцыйна замацаванага статусу смарт-кантракту можа абцяжарыць вырашэнне спрэчных пытанняў, якія ўзнікаюць пры парушэнні ўмоў яго выканання.
Працэс стварэння смарт-кантракту з’яўляецца складаным, і чым больш умоў і аспектаў, якія павінен адсочваць кантракт (стан тавару ў працэсе транспарціроўкі, мытныя дзеянні і іншае), тым складаней іх апісаць і ўлічыць на момант заключэння падобнага дагавора.
Бонч-Асмалоўскі
Бонч-Асмалоўскі — прозвішча.
NGC 5932
NGC 5932 (іншыя абазначэнні — MCG 8-28-33, ZWG 249.23, PGC 55109) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Захоп Марока Францыяй
Захо́п Маро́ка Фра́нцыяй ці Друга́я фра́нка-марака́нская вайна́ — падзеі 1907 — 1912 гадоў, у выніку якіх султанат Марока з незалежнай дзяржавы ператварыўся ў французскі пратэктарат.
NGC 5932
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялькава (Кардымаўскі раён)
Вялькава (Вяльково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Канчалан
Канчалан — рака ў Расіі, на Чукотцы.
Даўжыня 426 км, плошча вадазбору 20,6 тыс. км². Вытокі (Паўднёвы Тадлеаан, Койвэлгыргываам, Янрамывеем) знаходзяцца ў Чукоцкім нагор’і. Упадае Канчалан у Канчаланский ліман Анадырскага заліва Берынгава мора. Буйныя прытокі — Тнэквеем, Імпенейкуйым. У сярэднім І ніжнім цячэнні Канчалан праходзіць сярод паўднёвых тундраў Анадырскай нізіны.
Жыўленне снегавое і дажджавое. Замярзае ў сярэдзіне кастрычніка, адкрываецца ў пачатку чэрвеня.
Капрыёла
Капрыёла (Capriolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 8350 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 834 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 25031. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Capriolo
Моўная норма
Моўныя нормы адлюстроўваюць самыя характэрныя рысы нашай мовы, абавязковыя для ўсіх, хто карыстаецца ёю. Дзякуючы нормам дасягаецца адзінства мовы, разуменне паміж людзьмі ў працэсе моўных зносін.
Марыян Зындрам-Касцялкоўскі
Марыян Зындрам-Касцялкоўскі (Marian Zyndram-Kościałkowski; 16 сакавіка 1892 — 12 красавіка 1946 года) — польскі палітык, прэм'ер-міністр Польшчы, падпалкоўнік Войска Польскага, масон.
Талубай
Талубай — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шакацкай сельскай акругі. Код КАТА — 556069400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 173 чалавекі (91 мужчына і 82 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 139 чалавек (75 мужчын і 64 жанчыны).
Глушэцкі сельсавет
Глушэ́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Глушэц.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзяражыцкага сельсавета.
Луара (дэпартамент)
Луара (Loire) — дэпартамент на ўсходзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Рона — Альпы. Парадкавы нумар 42. Адміністрацыйны цэнтр — Сент-Эцьен. Насельніцтва 728,5 тыс. чалавек (27-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Луара ўтварыўся ў 1793 г. у выніку падзелу дэпартамента Рона і Луара, утворанага ў сакавіку 1790 г.
Mapbox
Mapbox з’яўляецца амерыканскім пастаўшчыком карыстацкіх анлайн-карт для веб-сайтаў і прыкладанняў, такіх як Foursquare, Lonely Planet, Facebook, Financial Times, The Weather Channel і Snapchat. З 2010 года ён хутка пашырыў нішу карыстацкіх карт, у адказ на абмежаваны выбар, прапанаваны пастаўшчыкамі карт, такімі як Google Maps. Mapbox з’яўляецца стваральнікам або актыўным удзельнікам некаторых адкрытых картаграфічных бібліятэк і прыкладанняў, уключаючы бібліятэку Mapbox GL-JS JavaScript, спецыфікацыю MBTiles, картаграфічную IDE TileMill, бібліятэку Leaflet JavaScript, а таксама мову стылістыкі карт і парсер CartoCSS.
Гісторыя
Стартап быў створаны ў рамках Development Seed для таго, каб прапанаваць наладу карт для некамерцыйных кліентаў, у 2010 годзе. Ён быў запушчаны да раўнда фінансавання ў памеры 10 мільёнаў долараў ЗША у 2013 годзе кампаніяй Foundry Group. У чэрвені 2015 года кампанія Mapbox абвясціла аб прыцягненні 52,55 мільёнаў долараў ЗША у рамках раўнда фінансавання серыі ў пад кіраўніцтвам DFJ Growth.
11 ліпеня 2016 года MapQuest спыніў выкарыстанне адкрытага API тайлаў, а такія карыстальнікі, як GNOME Maps, былі пераведзены на часовы свабодны ўзровень тайлавага сервера Mapbox пры разглядзе альтэрнатыўных варыянтаў.
У кастрычніку 2017 года SoftBank разам з іншымі існуючымі інвестарамі, уключаючы венчурныя кампаніі Foundry Group, DFJ Growth, DBL Partners і Thrive Capital, ажыццявіў інвестыцыі ў Mapbox Inc. на суму $ 164 млн. У лістападзе 2017 года кампанія Mapbox набыла стартап Mapdata на базе беларускай нейронавай сеткі.
У студзені 2018 года кампанія Mapbox набыла каманду распрацоўшчыкаў адкрытага рухавічка маршрутызацыі Valhalla.
Крыніцы дадзеных і тэхналогія
Дадзеныя бяруцца з адкрытых крыніц, такіх як OpenStreetMap і NASA, а таксама з набытых уласных крыніц дадзеных, такіх як DigitalGlobe. Тэхналогія заснавана на Node.JS, Mapnik, GDAL і Leaflet.
Mapbox выкарыстоўвае ананімізаваныя дадзеныя з тэлеметрычных пінгаў, такіх як Strava і RunKeeper, для ідэнтыфікацыі верагодных адсутных дадзеных у OpenStreetMap з дапамогай аўтаматычных метадаў, затым ўручную прымяняе выпраўлення або паведамляе аб праблеме распрацоўнікам OSM.
Галалобава (Кардымаўскі раён)
Галалобава (Гололобово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5933
NGC 5933 (іншыя абазначэнні — MCG 8-28-34, ZWG 249.24, NPM1G +48.0295, PGC 55117) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Галактыка адкрыта Льюісам Свіфтам 21 красавіка 1887 года.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Радзівон Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі
Радзівон Анатолевіч Бонч-Асмалоўскі (, маёнтак Блонь, Ігуменскі павет, Мінская губерня, цяпер Пухавіцкі раён, Мінская вобласць —, Чымкент, Паўднёва-Казахстанская вобласць, НКУС) — беларускі эканаміст, публіцыст.
Біяграфія
Сын Анатоля і Варвары Бонч-Асмалоўскіх.
У 1904—1908 гадах член партыі эсэраў, за што быў асуджаны на 3 гады зняволення. Спрабаваў уцячы праз падкоп; закаваны ў кайданы. Пасля вызвалення ў 1912—1915 гадах вучыўся на Пецярбургскіх вышэйшых сельскагаспадарчых курсах, затым працаваў у земскім харчовым камітэце. У 1916—1917 гадах у арміі. У 1917—1921 гадах у земскіх установах Ігумена (Чэрвеня) і Мінска. З 1923 года сакратар, загадчык сельскагаспадарчай секцыі Дзяржплана БССР. Распрацоўваў праблемы аднаўлення народнай гаспадаркі, хутарызацыі, развіцця кааперацыі. Па гэтых тэмах выступаў у друку.
Арыштаваны ДПУ БССР 5 ліпеня 1930 года па справе «Беларускага філіяла Працоўнай сялянскай партыі». У 1931 годзе асуджаны да вышэйшай меры пакарання. Прысуд заменены на 10 гадоў ППЛ. Да 1936 года працаваў на будаўніцтве Беламорска-Балтыйскага канала. За ўзорную працу датэрмінова вызвалены. У 1938 годзе быў эканамістам-планавіком у Чымкенце. Арыштаваны органамі НКУС у чэрвені 1938 года. «Тройка» пры Упраўленні НКУС па Паўднёва-Казахстанскай вобласці 10 кастрычніка 1938 года вынесла рашэнне аб расстрэле. Рэабілітаваны.
Чэдэгола
Чэдэгола (Cedegolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Girolamo.
Браканіды
Браканіды‎ (Braconidae) — сямейства паразітычных насякомых атрада перапончатакрылых.
Апісанне
Цела даўжынёй 1—5 мм, жоўтае, або карычневата-жоўтае, з сцябліністым брушкам. Маюць дзве пары празрыстых крылаў з адной зваротнай жылкай на пярэдніх крылах, трапляюцца і бяскрылыя формы. Вяртлюгі ног двухчленікавыя, лапкі пяцічленікавыя. Вусікі шматчленістыя. Брушка ў самкі з вельмі доўгім яйцакладам (да 15 мм).
Пашырэнне
Касмапаліты. У сусветнай фаўне выяўлена каля 1000 родаў і звыш 20000 відаў.
Асаблівасці біялогіі
Дарослыя кормяцца пераважна паддзю і нектарам раслін, самкі некаторых відаў — гемалімфай насякомых-гаспадароў. Наезнікі-браканіды першасныя (зрэдку другасныя) энда- або эктапаразіты (адзінкавыя або групавыя) насякомых пэўных атрадаў: лускакрылых, жукоў, двухкрылых, клапоў.
Плоднасць да 1—2 тыс. яец. У некаторых відаў адзначаецца здольнасць размнажацца без апладнення (з неаплодненых яец развіваюцца самцы — арэнатакія), а таксама поліэмбрыянія (размнажэнне на стадыі яйца). Лічынкі бязногія, з 11-13 сегментаў, голыя або ўкрытыя шчацінкамі, з хвастом (у эндапаразітаў). У развіцці лічынак эктапаразітаў адзначаецца пяць, эндапаразітаў — тры ўзросты.
Працягласць жыцця дарослых два-тры (зрэдку больш) месяцаў. За год ад аднаго да пяці і больш пакаленняў. Зімуюць лічынкі ў коканах на раслінах або ў целе гаспадароў.
Падсямействы
У сямейства ўключаюць наступныя падтаксоны:
Значэнне
Некаторыя віды выкарыстоўваюць у біялагічнай барацьбе са шкоднымі насякомымі.
Ілья Аляксандравіч Мурашка
Ілья Аляксандравіч Мурашка (, пас. Усяж, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 чэрвеня 1981 года ў пас. Усяж Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
Скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт, інжынер-механік.
Працаваў майстрам вытворчага навучання ўстановы адукацыі «Смалявіцкае дзяржаўнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча № 204 сельскагаспадарчай вытворчасці», вядучым інжынерам па ахове працы аддзела адукацыі Смалявіцкага раённага выканаўчага камітэта, майстрам змены брыкетнага цэха вытворчага рэспубліканскага ўнітарнага торфапрадпрыемства «Усяж» Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці, начальнікам брыкетнага цэха ААТ «Торфабрыкетны завод «Усяж» Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку.
Кусянкоў
Кусянкоў — прозвішча.
Царква Іль Рэдэнторэ
Царква Іль Рэдэнторэ (італ. Il Redentore - Збаўца) — царква ў Венецыі на набярэжнай вострава Джудэка.
Будаўніцтва было ўхвалена дожам Себасцьянам Веньерам і Вялікім Саветам і даручана Андрэа Паладыя. У маі 1577 царква была закладзена ў гонар падзякі Збавіцеля за збавенне горада ад эпідэміі чумы, якая лютавала ў Венецыі ў 1575-1576 гадах і забрала да траціны насельніцтва горада, або 46000 жыццяў. У 1592 годзе будынак быў завершаны і асвечана. Царква было аддадзена ордэна Капуцынаў.
У знак збавення ад чумы з XVI стагоддзя ў Венецыі святкуюць свята Фэста дэль Рэдэнторэ. Штогод у трэцюю нядзелю ліпеня, дож наведваў царкву, прайшоўшы па пантонным мосце, які наводзіўся ад Палаца Дожаў да царквы. Там ён служыў імшу.
У царкве знаходзяцца шэдэўры Франчэска Басана, Лацара ​​Бастыяні, Карла Сарачэні, Леандра Басана, Джакама Пальма, Якапа Басана, Франчэска Бісола, Рока Марконі, Паала Веранезэ, Альвізэ Віварыні, Тынтарэта.
Леканора
Леканора (Lecanora) — род лішайнікаў сямейства.
Апісанне
Слаявіна аднастайна накіпная, гладкае, зярністая або бародаўкавая, суцэльная або арэаляваная да рассеянага ў выглядзе асобных грудкоў або лускавінак, нярэдка непрыкметнае. Расце на розных субстратах; прымацоўваецца да субстрату гіфамі падслаявіны або асяродкавага пласта. Слаявіна гетэрамерная. Верхні коркавы пласт звычайна добра развіты.Апатэцыі сядзячыя, з плоскім або выпуклым, рэдка злёгку ўвагнутым дыскам, звычайна акружанымі слаявінавым краем, нярэдка пазней знікаючым. Часам вакол дыска, акрамя слаявінавага, утвараецца і ўласны край. Гіпатэцый бескаляровы або слаба афарбаваны. Сумка з 8 (рэдка 16-32) спорамі. Споры аднаклетачныя, бясколерныя, ці амаль верацёнападобныя, прамыя, з тонкай абалонкай. Пікнаканідыі ніткападобныя, прамыя або выгнутыя.
Фотабіёнт — водарасці роду.
Хімічны склад
Віды хімічна разнастайныя і ўтрымліваюць многія другасныя метабаліты.
Класіфікацыя
Паводле базы даных Catalogue of Life род ахоплівае 309 відаў. Некаторыя вядомыя віды: