cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антывірус (праграма)
Метад «Белага спісу»
Аднак, усё актыўней прасоўваецца на ІТ рынку антывірусы, якія працуюць па прынцыпе «чорнага спісу», і вось чаму: каб працаваць па схеме падпіскі, пры якой ёсць паслуга з боку антывіруснай кампаніі па падтрыманню сігнатурных баз, г.зн. чорнага спісу, у актуальным стане, і ёсць рэгулярныя адлічэнні за карыстанне гэтай паслугай. Менавіта з-за непараўнальна большай прыбытковасці метаду «чорнага спісу» для антывірусных кампаній метад «белага спісу» застаецца незаслужана незаўважаным.
Мейдстан
Мейдстан (Maidstone) — горад у Вялікабрытаніі, адміністрацыйны, прамысловы і гандлёвы цэнтр графства Кент і аднайменнага раёна. Насельніцтва — 113 тыс. чалавек (2001 год). Размешчаны на рацэ Медуэй. Знаходзіцца паміж Лонданам і Дуўрам.
Антывірус (праграма)
Эўрыстычны аналіз
У цэлым, тэрмінам «эўрыстычны аналіз» сёння называюць сукупнасць функцый антывіруса, накіраваных на выяўленне невядомых вірусным базам шкодных праграм, але ў той жа час гэты ж тэрмін абазначае адзін з канкрэтных спосабаў.
Эўрыстычнае сканаванне ў цэлым падобнае да сігнатурнага, аднак, у адрозненне ад яго, шукае не дакладнае супадзенне з запісам у сігнатуры, а дапускае разыходжанне. Такім чынам становіцца магчымым выявіць разнавіднасць раней вядомага віруса без неабходнасці абнаўлення сігнатур. Таксама антывірус можа выкарыстоўваць універсальныя эўрыстычныя сігнатуры, у якіх закладзены агульны выгляд шкоднай праграмы. У такім выпадку антывірусная праграма можа толькі класіфікаваць вірус, але не даць дакладнай назвы.
Класіфікацыя антывірусаў
Сучасныя антывірусы спалучаюць усе вышэйназваныя функцыі.
Па наборы функцый і гнуткасці налад антывірусы можна падзяліць на:
Ілжывыя антывірусы
У 2009 годзе розныя вытворцы антывірусаў сталі паведамляць аб шырокім распаўсюджанні новага тыпу праграм — ілжывых антывірусаў (rogueware). Па сутнасці, гэтыя праграмы або зусім не з’яўляюцца антывірусамі (гэта значыць не здольныя змагацца з шкодным ПЗ), ці нават з’яўляюцца вірусамі (крадуць даныя крэдытных картак і г. д.).
Ілжывыя антывірусы выкарыстоўваюцца для вымагальніцтва грошай у карыстальнікаў шляхам падману. Адзін са спосабаў заражэння ПК ілжывым антывірусам наступны. Карыстальнік трапляе на «інфікаваны» сайт, які выдае яму папераджальнае паведамленне накшталт «На вашым камп’ютары выяўлены вірус» і прапануе спампаваць бясплатную праграму для выдалення вірусу. Пасля ўсталявання такая праграма здзяйсняе сканаванне камп’ютара і нібыта выяўляе яшчэ шэраг вірусаў. Для выдалення шкоднага ПЗ ілжывы антывірус прапануе купіць платную версію праграмы. Шакаваны карыстальнік плаціць (сумы вагаюцца ад $10 да $80) і ілжывы антывірус «чысціць» ПК ад неіснуючых вірусаў.
Рэгава
Рэгава (Регово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Тот
Тот (Джэхуці) — у старажытнаегіпецкай рэлігіі і міфалогіі адзін з найгалоўнейшых багоў, бог Месяца, часу, мудрасці, ліку, пісьма. Яго найчасцей уяўлялі ў выглядзе чалавека з галавой птушкі ібіс і прыладамі для пісьма ў руках. Лічыўся стваральнікам усяго інтэлектуальнага жыцця, апекуном пісараў, архіваў, бібліятэк. Паводле ўяўленняў егіпцян, Тот вёў лік дням, месяцам, гадам, запісваў дні нараджэння і смерці людзей, вёў летапісы.
Пруднікі (Валожынскі раён)
Пру́днікі (, Прудники) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Герб Сенегала
Герб Сенегала — прыняты ў 1960-х гадах. На гербе на французскай мове: Un Peuple Un But Une Foi — Адзін Народ, Адна Мэта, Адна Вера. Герб мае панафрыканскія колеры і зялёную зорку ад сцяга Сенегала.
Ясміла Жбаніч
Ясміла Жбаніч (Jasmila Žbanić, нар., ) — баснійская кінарэжысёрка.
Жбаніч набыла сусветную вядомасць пасля свайго фільма «Грбавіца», удастоенага «Залатога мядзведзя» на Берлінскім кінафестывалі ў 2006 годзе. Іншы яе фільм «На шляху» ўдзельнічаў у конкурснай праграме Берлінскага кінафестывалю 2010 года.
Сафі Эванс
Сафі Эванс, сапр. Sofia Szabo — венгерская порнаактрыса. Пачала кар'еру з Наха Відалем і была яго сяброўкай ў 1990-я гады, здымаецца ў порнафільмах з 1999 года, калі ёй было 22 гады. Жонка іспанскага порнаакцёра Тоні Рыбаса. Знялася ў больш за 205 фільмах.
Узнагароды
Адзначана як Pirate Girl 1999 года. На фестывалі Barcelona International Erotic Film Festival Эванс узнагароджана журы як Лепшая актрыса 2001 года, таксама атрымала прыз аўдыторыі з адпаведнай назвай у 2003 годзе. Вядома як эксгібіцыяністка і атрымлівае асалоду калі людзі назіраюць за ёй падчас сексу.
Рупінскелей
Рупінске́лей (Rupinskėliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Казіцішкіса.
Бярозаўская ДРЭС
Бяро́заўская ДРЭС — першая і адна з самых буйных цеплавых электрастанцый блочнага тыпу на Беларусі. Пабудавана ў 1958—1967 гадах y горадзе Белаазёрск Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Першы прамысловы ток дала ў 1961 годзе. 6 энергаблокаў, дзеючая магутнасць 940 тыс. кВт. На паліва выкарыстоўваецца мазут і прыродны газ. Праз Беларускую энергетычную сістэму злучана з энергасістэмамі суседніх з Беларуссю дзяржаў.
На будаўніцтве ДРЭС і ў іншых месцах горада ў розныя гады працавалі вядомыя беларускія пісьменнікі З. Дудзюк, Н. Мацяш, В. Супрунчук. Дакументальную аповесць «Белаазёрскі дзённік» (1963) У. Дадзіёмаў прысвяціў будаўнікам Бярозаўскай ДРЭС. У гонар дырэктара Бярозаўскай ДРЭС у 1961—1968 гг. У. М. Глінскага названа вуліца.
Аватар
Аватар:
Канчатак
Канчатак (флексія) — службовая марфема, якая размяшчаецца пасля кораня або суфікса, пры дапамозе якой утвараюцца не новыя словы, а граматычныя, сінтаксічныя формы аднаго і таго ж слова.
Канстанцін Юр’евіч Хабенскі
Канстанцін Юр’евіч Хабенскі (Константи́н Ю́рьевич Хабе́нский; нар., ) — савецкі і расійскі акцёр тэатра, кіно, агучвання і дубляжу, кінарэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, грамадскі дзеяч; народны артыст РФ (2012), заслужаны артыст РФ (2006), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (2019).
Атрымаў вядомасць пасля роляў оперупаўнаважанага Ігара Плахава ў тэлесерыяле «Забойная сіла» (2000—2005) і Антона Гарадзецкага ў фільмах «Начны Дазор» (2004) і «Дзённы Дазор» (2005). Сыграў значныя ролі ў фільмах «У руху» (2002), «Свае» (2004), «Стацкі дарадца» (2005), «Адмиралъ» (2008), «Нябесны суд» (2012), «Географ глобус прапіў» (2013), «Калектар» (2016), «Час першых» (2017), «Сэлфі» (2018) і тэлесерыяле «Метад» (2015). Таксама здымаецца ў Галівудзе. У 2018 годзе дэбютаваў у якасці кінарэжысёра, паставіўшы фільм «Сабібор» і выканаў у ім галоўную ролю.
Salvia hians
Salvia hians — від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Salvia hians фармуе куст вышынёю ў 1 метр і шырынёй да 60 см. Лісце, як правіла, ланцэтнае, злёгку валасатае, да 25 см у даўжыню. Кветкі змрочна-фіялетавага колеру размешчаны на канцах чаранкоў, трохі выступаюць над лісцем.
Арэал
Расліна сустракаецца ў Гімалаях на тэрыторыі Пакістана і Бутана, звычайна ў Кашміры. Расце на вышынях ад 2400 да 4000 метраў на адкрытых схілах і ў лясах.
Таксанамія
Від Salvia hians уваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Выкарыстанне
У Індыі карані расліны выкарыстоўваюцца ў якасці стымулятара, у Непале яны могуць быць выкарыстаны ў якасці сродку пры дызентэрыі.
NGC 4805
NGC 4805 — зорка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каянды (Каркаралінскі раён)
Каянды — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр аульнай акругі Коянды. Знаходзіцца прыкладна за 53 км па поўнач ад раённага цэнтра, горада Каркаралінска. Код КАТА — 354871100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 798 чалавек (410 мужчын і 388 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 479 чалавек (270 мужчын і 209 жанчын).
Renault Clio
Renault Clio — кампактны хэтчбэк В-класа, ад французскага аўтавытворцы Renault. Першы Clio быў выдадзены ў 1990 годзе, замяніўшы мадэль Renault 5. На сённяшні дзень прадстаўлена 4 пакалення Renault Clio:
Апісанне '2016
Цэлых сем сілавых агрэгатаў прапанавана з мадэлямі 2016 года. Бензінавы пералік адкрывае 1.2-літровы чатырохцыліндравы рухавік на 75 конікаў і 107 Нм. Дапоўнены ён пяціступеністай механічнай скрынкай. Аўтамабіль яны разганяюць за 14.5 секунд. Выдатак паліва знаходзіцца на ўзроўні 5.6 л / 100 км у мяшаным цыкле. Наступным у спісе апынуўся 0.9-літровы трехціліндровым рухавік на 90 конскіх сіл і 135 Нм. З ім хэтчбэк разганяецца за 12.2 секунд, марнуючы 4.7 л / 100 км. Чакаецца, што менавіта ён стане фаварытам сярод кіроўцаў. Далей ідзе 1.2-лытровый чатырохцыліндравы EDS са 120 конскімі сіламі і 190 Нм. Матор дапоўнены турбанаддувам і кампануецца пяціступеністай механічнай скрынкай. Выдатак паліва складае 5.3 л / 100 км у мяшаным цыкле. Самым магутным сярод бензінавых з’яўляецца 1.6-літровы чатырохцыліндравы рухавік на 200 конікаў і 260 Нм. Ён таксама абсталяваны турбанаддувам. Яму ў пару дасталася шасціступеньчатая аўтаматычная скрынка. Да сотні гэтая парачка Clio разганяе за 6.6 секунд. Выдатак паліва знаходзіцца на ўзроўні 5.9 л / 100 км. Дызельных рухавіка ўсяго тры. Першы з іх, 1.5-літровы чатырохцыліндравы DCI з турбанаддувам, прапануе 75 конскіх сіл і 200 Нм. Разгон адбываецца за 14.3 секунды. Выдатак паліва абмяжоўваецца 3.3 л / 100 км у мяшаным цыкле. Кампануецца ён пяціступеністай механічнай скрынкай. За ім ідзе яшчэ адзін 1.5-літровы чатырохцыліндравы DCI, але ўжо на 90 конікаў і 220 Нм. Разгон адбываецца за 12.0 секунд, расход паліва складае 3.3 л / 100 км у мяшаным цыкле пры дадатку пяціступеністай механічнай скрынкай. З шасціступеньчатай аўтаматычнай трансмісіяй, аўтамабіль разганяецца за 12.9 секунды, марнуючы 3.5 л / 100 км. Апошнім ідзе 1.5-літровы чатырохцыліндравы DCI на 110 конскіх сіл і 260 Нм. Расходуе ён 3.5 л / 100 км у мяшаным цыкле, дапаўняючыся пяціступеністай механічнай скрынкай. Прывад ва ўсіх выпадках на пярэдні колы.
Бяспека
Вынікі краш-тэсту Renault Clio 2016 года згодна з EuroNCAP :
Агляд мадэлі
Renault Clio чацвёртага пакалення даступны ў 8 колерах, асноўным з якіх стаў чырвоны.
Гастынінскі павет
Гастынінскі павет (Powiat gostyniński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Гастынін. Займае плошчу 615,56 км². Насельніцтва павета складае 45,9 тыс. чалавек (на 2018 год).
Бушаўка
Бушаўка — тапонім.
Цэнтральны (фільм)
«Цэнтральны» (Центральный) — беларускі дакументальны фільм, зняты пры падтрымцы Беларускага свабоднага тэатра.
Пра фільм
Дакументальны фільм аб самым простым і легендарным месцы Мінска. Фільм, які быў зняты падчас і пасля працы над аднайменным спектаклем тэатральнай лабараторыі «Fortinbras» пры Беларускім свабодным тэатры ( Уладзімір Шчэрбань). Цэнтральны — гэта крама. Цэнтральны — гэта «злачняк». Цэнтральны — гэта таннае піва і беларускі бальзам са спрайтам, калі ты студэнт, панк або рок-музыкант у 1990-х. Цэнтральны — гэта танная гарэлка, калі ты гукарэжысёр філармоніі або ветэран вайны ў Афганістане. Цэнтральны — гэта «Ц.», «Цэха», «Цэнтралька». Цэнтральны — гэта дакументальны фільм пра жыццё, паралельнае галоўнаму праспекту.
Сан-Бенедэта-Бельба
Сан-Бенедэта-Бельба (San Benedetto Belbo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 190 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Эла Пятроўна Левіна
Эла Пятроўна (Пінхасаўна) Ле́віна (, г. Кіеў — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1991).
Біяграфія
Скончыла ў 1950 годзе Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут. 3 1953 працавала ў інстытуце «Белдзяржпраект», з 1961 у інстытуце «Мінскпраект» (гал. архітэктар праектаў).
Творчасць
Асноўныя работы: серыі цагляных і буйнаблочных жылых дамоў МК-5, МК-9 (1970), 1-434, 1-433, серыі тыпавых 4-, 5-павярховых жылых дамоў (1954—1961) ; шматпавярховыя цагляныя жылыя дамы Белдзяржуніверсітэта на праспекце Машэрава (1962—1967) , на рагу Ленінскага праспекта і вул. Хмяльніцкага (1958) , Лагойскім тракце (ад вул. Валгаградскай да вул. Гамарніка), па вуліцах Казінца, Рэспубліканскай , 9-, 12-павярховыя дамы па вул. Я. Коласа, Мележа, Шырокай (1972) , гандлёва-грамадскія цэнтры «Вільнюс» (1975), «Зялёны Луг 5» (1978), «Зялёны Луг 7» (1983), планіроўка, праектаванне і забудова мікрараёнаў Зялёны Луг 1, 2, 3, 5, 7 (1960—1970, 1982, 1984), пуцеправоды па праспектах Ф. Скарыны і Машэрава ў Мінску (усе ў сааўт.).
Узнагароды
Узнагароджана медалямі. Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, залатым медалём ВДНГ СССР (1986) за забудову мікрараёна Зялёны Луг-5, дыпломамі СА СССР на Усесаюзных аглядах дасягненняў савецкай архітэктуры (1981, 1982).
Постфікс
Постфікс у лінгвістыцы — афікс, які з'яўляецца посткаранёвай марфемай і служыць для ўтварэння новых словаў. У слове можа размяшчацца як пасля суфікса, так і пасля канчатка. Постфіксы таксама называюць постфлексыйнымі суфіксамі і аглютынатыўнымі суфіксамі.
Рамашкава (Бабровіцкае сельскае паселішча)
Рамашкава (Рома́шково) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Хімія торфу
Хімія торфу — навука пра састаў і хімічныя ўласцівасці торфу, якія вызначаюць асноўныя кірункі перапрацоўкі тарфяной сыравіны з мэтай атрымання разнастайных прадуктаў і матэрыялаў для розных галін гаспадаркі.
Асноўныя кірункі навук, распрацовак: сувязь хімічнага саставу з відам і тыпам торфу; хімія гумінавых кіслот, піроліз торфу; вытворчасць біялагічна актыўных рэчываў гумінавага паходжання, тэхналогіі атрымання воску, прэпаратаў для медыцыны, бытавой хіміі, сарбцыйных матэрыялаў для ачысткі сцёкавых вод ад нафтапрадуктаў і іонаў цяжкіх металаў, фарбавальнікаў і інш. Вялікі клас арганічных злучэнняў торфу — бітумаў, вугляводаў,  — вызначае яго каштоўнасць як хімічнай сыравіны і арганічнага ўгнаення. Тэрмічная перапрацоўка торфу дазваляе атрымліваць тэхналагічны газ, вадкае паліва, кокс, вугляродныя сарбенты і інш.
Беларусь
На Беларусі як самастойная галіна хіміі пачала фарміравацца з 1912 года на Мінскай балотнай доследнай станцыі. З 1932 года даследаванні па хіміі торфу вядуцца ў Інстытуце праблем выкарыстання прыродных рэсурсаў і экалогіі Нацыянальнай АН. Уклад у фарміраванне і развіццё навук, даследаванняў па хіміі торфу зрабілі П. І. Бялькевіч, У. Я. Ракоўскі, І. І. Ліштван і інш.
Нефцеразведка
Нефцеразведка (Нефтеразведка) — пасёлак у Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Альфрэд Вялікі
Альфрэд Вялікі (старажытнаангл: Ælfrēd, Ælfrǣd;  — ) — кароль англасаксонскага каралеўства Уэсекса ў 871—899 г. Яго панаванне лічыцца канцом гісторыі Уэсекса і пачаткам гісторыі Англіі.
Праўленне
Аб’яднаў пад сваёй уладай суседнія англасаксонскія каралеўствы. Правёў рэформы з мэтай уладкавання свайго каралеўства і падрыхтоўкі барацьбы з датчанамі, увёў адміністрацыйнае дзяленне на графствы, заснаваў першы англійскі флот, будаваў памежныя ўмацаванні.
Паспяхова адбіваў напады датчан, якія захапілі паўночна-усходнюю частку Англіі. Пры ім аднаўляліся гарады, сярод іх і Лондан. Спрыяў развіццю гандлю, рамёстваў і адукацыі, выдаў першы зборнік законаў — «Праўда караля Альфрэда» у якую ўвайшлі як усе старыя англасаксонскія законы так і новыя каралеўскія ўказы.
Прыбарныя
Пры́барныя (, Приборные) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Казяніцкі павет
Казяніцкі павет (Powiat kozienicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Казяніцы. Займае плошчу 916,96 км². Насельніцтва павета складае 61,1 тыс. чалавек (на 2018 год).
Хаім Сідар
Хаім Сідар (‏חיים סידר‏‎, Howard Chaim Cedar; нар., ) — ізраільскі вучоны, член Ізраільскай акадэміі прыродазнаўчых і гуманітарных навук (з 2003 года) і Нацыянальнай акадэміі навук (2022), лаўрэат Прэміі Ізраіля і прэміі Вольфа. Працы ў асноўным прысвечаны біяхіміі, у тым ліку метыліраванню ДНК.
Біяграфія
Говард Сідар нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў 1943 годзе. Атрымаў ступень бакалаўра навук па матэматыцы ў Масачусецкага тэхналагічнага ўніверсітэта, працягнуў навучанне ў Нью-Ёркскім універсітэце, дзе да 1970 года атрымаў ступені доктара медыцыны і доктара філасофіі ў галіне мікрабіялогіі пад навуковым кіраўніцтвам Джэймса Шварца. У рамках постдактарата вёў навуковыя даследаванні ў Нью-Ёркскім універсітэце пад кіраўніцтвам Эрыка Кэндэла, а затым у Нацыянальных інстытутах аховы здароўя пад кіраўніцтвам Гэры Фелсенфелда.
У 1973 годзе Сідар рэпатрыяваўся ў Ізраіль. Працаваў выкладчыкам Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме, у 1981 годзе атрымаў прафесарскае званне. У далейшым трое яго студэнтаў атрымалі прэстыжную прэмію маладым вучоным у галіне генетычнай інжынерыі і навукі (англ. GE & Science Prize) як аўтары найлепшых доктарскіх дысертацый. У Хаіма Сідара і яго жонкі Цыпоры шасцёра дзяцей (у тым ліку вядомы ізраільскі кінарэжысёр Ёсеф Сідар) і больш за 20 унукаў.
Астэрыкс і Абелікс: На службе яе вялікасці
«Астэрыкс і Абелікс: На службе яе вялікасці» (Astérix & Obélix: Au service de Sa Majesté) — французская камедыя 2012 года пра прыгоды Астэрыкса і Абелікса. Лента рэжысёра Ларана Тырара з’яўляецца чацвёртай кінаадаптацыяй прыгодаў гэтых герояў пасля фільмаў «Астэрыкс і Абелікс супраць Цэзара», «Астэрыкс і Абелікс: Місія Клеапатра» і «Астэрыкс на Алімпійскіх гульнях». Фільм заснаваны на коміксах «Астэрыкс у Брытаніі» і «Астэрыкс і нарманы», а яго прэм’ера адбылася ў кастрычніку 2012 года.
Чжаа Юн
Чжаа Юн (, ганаровае імя Чжунму) (1289, Хучжоу, цяпер Чжэцзян — каля 1360) — кітайскі прыдворны мастак эпохі дынастыі Юань, знакаміты сваімі выявамі коней. Паслядоўнік стылю Дун Юаня і Лі Чэна. Таксама каліграф і паэт.
Біяграфія
Другі сын мужа і жонкі мастакоў Чжаа Мэнфу і Гуань Даашэн. Закліканы да двара ў памяць аб сваім бацьку ў гады Чжыюань (1335—1340), асабіста сустрэты імператарам Шуньдзі (апошнім юаньскім імператарам Тагон-Тэмурам, 1320—1370), які дараваў яму высокую пасаду. Кожная яго праца карысталася ухвалой імператара.
Сабалішке (Казіцішкіская сянюнія)
Саба́лішке (Sabališkė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 16 чал. (2001 г.).
Глядавічы
Назву Глядавічы маюць:
Іван Сцяпанавіч Конеў
Іван Сцяпанавіч Конеў (16 (28) снежня  — ) — савецкі палкаводзец, Маршал Савецкага Саюза (1944 ), двойчы Герой Савецкага Саюза (1944, 1945). Герой ЧССР (1970), Герой МНР (1971).
Біяграфія
У арміі з 1916 года, у Чырвонай Арміі з 1918 года. Удзельнік грамадзянскай вайны. Скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзэ (1934). У 1934—1937 гадах служыў у Беларускай ваеннай акрузе. У Вялікую Айчынную вайну камандуючы 19-й арміяй, войскамі Заходняга, Калінінскага, Паўночна-Заходняга, Сцяпнога, 2-га і 1-га Украінскага франтоў. Войскі пад яго камандаваннем удзельнічалі ў абароне Віцебска, у Смаленскай, Маскоўскай, Курскай бітвах, у бітве за Дняпро, у Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Львоўска-Сандамірскай, Вісла-Одэрскай, Берлінскай і Пражскай аперацыях. З 1945 года галоўнакамандуючы Цэнтральнай групай войск і вярхоўны камісар па Аўстрыі. З 1946 года галоўнакамандуючы Сухапутнымі войскамі і намеснік міністра Узброеных Сіл СССР. З 1950 года галоўны інспектар Савецкай Арміі — намеснік ваеннага міністра, камандуючы войскамі Прыкарпацкай ваеннай акругі. У 1955—1960 гадах 1-ы намеснік мінстра абароны СССР, адначасова галоўнакамандуючы Аб'яднанымі Узброенымі Сіламі дзяржаў-удзельніц Варшаўскага Дагавора. У 1960—1961 і з 1962 г. генеральны інспектар МА СССР.
Памяць
У горадзе Рэчыца яго імем названа вуліца; на доме, дзе ён жыў у 1934—1937 гадах, устаноўлена мемарыяльная дошка.
NGC 4806
NGC 4806 (іншыя абазначэнні — ESO 443-12, MCG -5-31-3, AM 1253-291, IRAS12535-2914, PGC 44116) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Харытон Сцяпанавіч Гарагляд
Харытон Сцяпанавіч Гарагляд (, Стахава, сучасны, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне агульнай і санітарнай ветэрынарнай медыцыны, спецыяліст па гігіене прадуктаў жывёлагадоўлі. Акадэмік АН БССР (1950), Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР (1957), заслужаны дзеяч навукі БССР (1949), доктар ветэрынарных навук (1939), прафесар (1939). Удзельнік грамадзянскай вайны.
Біяграфія
У 1925 годзе скончыў Кіеўскі ветэрынарна-заатэхнічны інстытут. З 1934 па 1960 год узначальваў кафедру ветэрынарна-санітарнай экспертызы Віцебскага ветэрынарнага інстытута (у 1941—1944 гг. ў Траецкім ветэрынарным інстытуце, Чалябінская вобласць). Адначасова ў 1950—1954 гг. — дырэктар НДІ жывёлагадоўлі АН БССР. З 1956 года загадчык аддзела, намеснік дырэктара, з 1971 (1970 ) навуковы кансультант Беларускага НДІ эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага. Узнагароджаны Залатым медалём імя М. І. Вавілава.
Навуковая дзейнасць
Х. С. Гарагляд распрацаваў метад ветэрынарна-санітарнай экспертызы і ацэнкі рыбапрадуктаў, тлушчаў і прадуктаў расліннага паходжання. Распрацаваў апарат для абеззаражвання мяса пры прамысловай перапрацоўцы. Прапанаваў метады вызначэння жоўцевых пігментаў у мясе і альдэгідаў у тлушчах. Даследаваў эпізааталогію і дыягносціку трыхінелёзу, распрацаваў метад гетэрагеннага донарства ў жывёлагадоўлі.
Бібліяграфія
Сярод апублікаваных прац: і інш.
Сялібка (Ельнінскі раён)
Сялібка (Селибка) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Аляксандра Вячаславаўна Матвійчук
Аляксандра Вячаславаўна Матвійчук (Олександра В'ячеславівна Матвійчук; 8 кастрычніка 1983, г. Боярка, Кіеўская вобласць) — украінская праваабаронца, лаўрэатка прэмій імя Васіля Стуса і «Абаронца дэмакратыі».
Старшыня арганізацыі «Цэнтр грамадзянскіх свабод», якая ў 2022 годзе атрымала Нобелеўскую прэмію міру. Працуе над пытаннем правоў чалавека ва Украіне і рэгіёне АБСЕ.
Біяграфія
Аляксандра Матвійчук нарадзілася 8 кастрычніка 1983 года ў горадзе Боярка Кіеўскай вобласці.
Скончыць Украінскі гуманітарны ліцэй (з адзнакай), юрыдычны факультэт (2007, з адзнакай) і аспірантуру кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права (2010) Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі, Школу заканатворчасці Інстытута заканадаўства Вярхоўнай Рады Украіны (2011), Стэнфардскі ўніверсітэт (2018, Праграма ўкраінскіх новых лідэраў Цэнтра па пытаннях дэмакратыі, развіцця і вяршэнства права (CDDRL) Стэнфардскага універсітэта).
На чацвёртым курсе навучання ў Кіеўскім нацыянальным універсітэце імя Тараса Шаўчэнкі праводзіла трэнінгі ад «Фонда правоў чалавека». Пры гэтым паспявала кіраваць студэнцкім самакіраваннем на юрыдычным факультэце і выкладаць Правазнаўства ў гімназіі ў роднай Боярцы. 4 чэрвеня 2021 года была абраная кандыдатам для вылучэння на абранне членам Камітэта ААН супраць катаванняў.
Старшыня праўлення Цэнтра грамадзянскіх свабод (з 2007); член Кансультатыўнага савета пры Упаўнаважаным Вярхоўнай Рады Украіны па правах чалавека (з 2012) ; каардынатар грамадзянскай ініцыятывы «Еўрамайдан SOS», якая была створана ў адказ на жорсткі разгон студэнцкіх дэманстрантаў 30 лістапада 2013 года з мэтай аказання прававой дапамогі пераследуемым пратэстоўцам ва Украіне (з 2013).
Ініцыятар кампаніі # SaveOlegSentsov (пасля вызвалення Алега Сянцова была перайменаваная ў #LetMyPeopleGo) для вызвалення ўкраінскіх палітвязняў.
Рускія Янгуты
Рускія Янгуты (Русские Янгуты) — сяло ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Рудабелка
Рудабелка (выкарыстоўваецца таксама форма Рудобелка) — былая вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. У 1954 годзе ўвайшла ў склад новаўтворанага гарадскога пасёлка Акцябрскі.
Размяшчэнне
Размяшчалася ў цэнтральнай частцы сучаснага Акцябрскага.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра сяло Рудабелка (Рудыя Белкі) адносяцца да пачатку XVI стагоддзя, калі яно было дадзена пану І. Гойцічу (Гойцавічу), верагодна, ва ўмоўнае часовае валоданне. На той час сяло ўваходзіла ў Бчыцкую (Пціцкую) воласць Мазырскага павета і пастаянна здавалася ў арэнду буйным магнатам. У 1507 годзе вялікі князь Жыгімонт I Стары падараваў прыбытак з маёнтка Рудабелка на 10 гадоў Мікалаю Радзівілу ў сувязі з выкананнем ім абавязкаў ваяводы трокскага, а ў 1526 годзе аддаў маёнтак яму ва ўласнасць. Пасля смерці Мікалая Радзівіла Рудабелка адышла да яго сына Яна. Пасля яго смерці ў 1545 годзе маёнтак зноў становіцца дзяржаўнай уласнасцю. Згодна інвентару 1552 года ў Рудабелцы налічвалася 99 дымоў (96 душ мужчынскага полу). На той час праз Рудабелку праходзіў гандлёвы шлях са Слуцка ў Мазыр. Пад 1560 годам узгадваецца ў сувязі з апісаннем меж вёсак. 3 1583 ці 1588 года маёнтак арандаваў Ю. М. Зяновіч, затым яго зяць — князь А. М. Вішнявецкі. З 1661 года — у арэндзе (ці ўладанні) князя А. Г. Палубінскага. У 1683 годзе ў сяле пабудавана царква, меліся карчма, лесапільня, млын, рудня. На 1683 год Рудабелка — цэнтр воласці ў Мазырскім павеце. З 1685 года, пасля смерці Канстанцыя, сына А. Г. Палубінскага, зноў у валоданні Радзівілаў (праз сястру Канстанцыя, жонку Дамініка Мікалая Радзівіла). У маёнтку Радзівілаў мелася бібліятэка. У 1742 годзе сын Дамініка Мікалая Радзівіла, Мікалай Фаўстын, аддаў у якасці фундушу вёску Руда-Бела мясцовай уніяцкай царкве. На 1748 год Рудабелка — цэнтр войтаўства Парэцкага двара. У сярэдзіне XVIII стагоддзя маёнтак пераходзіць да роду Лапаў. Прыкладна ў 1770-я гады ў сяле была пабудавана праваслаўная Пакроўская царква.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі, цэнтр Рудабельскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. Дзям’ян (Дамінік) Лапа ў першай палове XIX стагоддзя першым з мясцовых памешчыкаў праводзіць меліярацыйныя работы па асушэнню найбольш багністых месц. Пазней, калі маёнтак перайшоў да яго сыноў — Міхала і Аляксандра-Дыянізія, тут з’яўляюцца вінакурныя заводы, пяць малацільных машын, вадзяныя млыны, круперня, сукнавальня, адкрываецца народнае вучылішча (1863 год) і іншыя ўстановы і прадпрыемствы. Згодна інвентару 1844 года, у маёнтак Рудабелка ўваходзілі 8 вёсак і 1 засценак, пражывала 803 асобы мужчынскага полу і 802 — жаночага.
За захаванне зброі Лапамі падчас паўстання 1863—1864 гадоў маёнтак быў арыштаваны (ці часова канфіскаваны), і ў 1867 годзе Аляксандр Дыянізій быў вымушаны прадаць яго барону А. Я. Урангелю, які, у сваю чаргу, у 1874 годзе прадаў Рудабелку генерал-маёру О. Ф. Ліліенфельду. З 1880-х гадоў належала памешчыкам Яхантавым, з 1907 года — Іваненкам.
22 лістапада 1917 года ў Рудабелцы быў створаны валасны рэвалюцыйны камітэт, які абвясціў Савецкую ўладу. У час акупацыі германскімі (1918 год) і польскімі войскамі (1919—1920 гады) у Рудабельскай і суседніх валасцях Бабруйскага павета захоўвалася Савецкая ўлада — існавала г. зв. «Рудабельская рэспубліка», у ліку арганізатараў якой былі П. Дз. Малаковіч, А. Р. Салавей, М. А. Ляўкоў. Летам 1918 года ў Рудабелцы быў арганізаваны адзін з першых на Беларусі партызанскі атрад (400 чалавек; кіраўнікі Салавей і Ляўкоў), які змагаўся супраць акупантаў. У канцы 1918 года, пасля таго як партызаны прымусілі немцаў пакінуць воласць, у маёнтку арганізавана камуна, працаваў вадзяны млын. 16 студзеня 1920 года ў час карнай аперацыі палякі спалілі Рудабелку. У 1920 ці 1922 годзе Рудабельская воласць перайменавана ў Акцябрскую. У былым маёнтку барона Урангеля быў створаны саўгас «Рудабелка». Вясковая школа першай ступені ў 1926 годзе ператворана ў сямігадовую. У 1930 годзе арганізаваны калгас. З 1924 года — у Глускім, з 28 чэрвеня 1939 года — Акцябрскім раёне.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны адзін з цэнтраў Акцябрска-Любанскай партызанскай зоны. У красавіку 1942 года карнікі амаль цалкам спалілі вёску разам з жыхарамі, у тым ліку з суседніх вёсак (загінула больш за 700 чалавек).
З 31 жніўня 1954 года — у складзе гарадскога пасёлка Акцябрскі.
Івенс Адамака
Івенс Адамака (Evans Adomako; нар. ) — ганскі футбаліст, нападнік славенскага клуба «Драваград».
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру на радзіме ў клубе «Фар Рэйнджэрс». У сакавіку 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Гомель» і ў выніку падпісаў кантракт. Спачатку гуляў за дубль, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 15 красавіка 2017 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча трэцяга тура супраць «Славіі» (2:0). Пазней здолеў замацавацца ў асноўнай камандзе, стаў з’яўляцца на полі ў стартавым складзе. 24 чэрвеня 2017 года адзначыўся першым голам у Вышэйшай лізе, калі ў кампенсаваны час прынёс «Гомелю» перамогу над «Мінскам» (2:1). У другой палове сезона 2017 страціў месца ў аснове. У снежні 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».
У 2018 годзе зноў выступаў за «Фар Рэйнджэрс», а ў кастрычніку 2018 года перайшоў у славенскі клуб «Рудар» з Вяленья, падпісаўшы двухгадовы кантракт. У лютым 2019 года, не згуляўшы за «Рудар» ні ў адным матчы, быў аддадзены ў арэнду ў «Драваград», а ў ліпені перайшоў у гэты клуб на трывалай аснове.
PMNS-матрыца
PMNS-матрыца (матрыца Пантэкорва — Макі — Накагавы — Сакаты) — унітарная матрыца змешвання нейтрына ў фізіцы элементарных часціц, аналагічная CKM-матрыцы змешвання кваркаў, атрымала сваю назву ў гонар Б. М. Пантэкорва, які ў 1957 годзе ўпершыню разглядзеў змешванне нейтрына, і З. Макі, М. Накагавы і С. Сакаты, якія зрабілі гэта ў 1962 годзе.
Гэтая матрыца змяшчае ў сабе інфармацыю, наколькі адрозніваюцца ўласныя квантавыя станы нейтрына адносна лагранжыянаў свабоднага распаўсюджвання (гл. лагранжыян Дзірака) і слабага ўзаемадзеяння. Недыяганальныя матрычныя элементы апісваюць асцыляцыі нейтрына, г.зн. пераходы паміж рознымі станамі.
Матрыца
Для трох пакаленняў лептонаў матрыца запісваецца ў наступным выглядзе:
дзе злева прыведзены палі нейтрына, якія ўдзельнічаюць у слабым узаемадзеянні, а справа — PMNS-матрыца, памножаная на вектар палёў нейтрына пасля дыяганалізацыі масавай матрыцы нейтрына. PMNS-матрыца змяшчае амплітуду імавернасці пераходу дадзенага водару
у масавы ўласны стан
i
. Гэтыя імавернасці прапарцыянальныя
.
Сапраўднасць (квантавы лік)
Cапраўднасць (truth, ) — флейварны (водарны) квантавы лік, уласцівы T-кваркам. Звычайна пазначаецца T. Тэрмін выкарыстоўваецца рэдка, бо складаных часціц, якія змяшчаюць t-кварк, не выяўлена. У англамоўнай тэрміналогіі часцей выкарыстоўваецца тэрмін topness, чым truth, аднак агульнапрынятага беларускага эквівалента для topness няма.
PMNS-матрыца
Матрыца
Як правіла, выкарыстоўваецца наступная параметрызацыя матрыцы :
Сапраўднасць (квантавы лік)
Паводле пагаднення, T-кварк мае
T
PMNS-матрыца
Матрыца
дзе
і
Сапраўднасць (квантавы лік)
= 1, а ў T-антыкварка
PMNS-матрыца
Матрыца
. Тры вугла змешвання
θ12
,
Сапраўднасць (квантавы лік)
Cапраўднасць, як і ўсе іншыя водарныя квантавыя лікі, захоўваецца ў моцным і электрамагнітным узаемадзеяннях, але не захоўваецца пры слабым узаемадзеянні.
PMNS-матрыца
Матрыца
θ13
θ23
ляжаць у дыяпазоне ад 0 да
π/2
і апісваюць змешванне паміж трыма масавымі кампанентамі нейтрына.
З-за цяжкасцей дэтэктавання нейтрына вызначыць значэнні каэфіцыентаў значна складаней, чым у аналагічнай матрыцы змешвання кваркаў (CKM-матрыца). У 2012 годзе паведамляліся наступныя значэнні каэфіцыентаў:
Фазы, якія парушаюць CP
δ
— так званая фаза Дзірака, што парушае СР, яна ўводзіцца ў разгляд у выпадку, калі нейтрына з’яўляюцца дзіракаўскімі часціцамі. Калі
адрозніваецца ад 0 або
, змешванне нейтрына будзе адбывацца з парушэннем СР-інварыянтнасці. Такім чынам, увядзенне
адлюстроўвае адзін з магчымых механізмаў СР-парушэння ў лептонным сектары. У агульным выпадку змешвання паміж n актыўнымі і n масавымі станамі нейтрына, матрыца змешвання (памеру n X n) будзе змяшчаць (n-1)(n-2)/2 незалежных дзіракаўскіх фаз.
Множнікі
αi
— гэта фазы Маёраны, якія парушаюць СР. Яны ўводзяцца ў разгляд у выпадку, калі нейтрына з’яўляюцца маёранаўскімі часціцамі. Маёранаўскія фазы захоўваюць СР-цотнасць, калі
=
π qi
,
=0,1,2. У гэтым выпадку ўраўненне = ±1 мае просты фізічны сэнс: гэта адносная СР-цотнасць маёранаўскіх нейтрына \nu_{j} і \nu_{k}. У агульным выпадку змешвання паміж n актыўнымі і n масавымі станамі нейтрына маецца n-1 незалежных маёранаўскіх фаз. Маёранаўскія фазы могуць быць выяўлены, напрыклад, пры вывучэнні скорасці падвойнага безнейтрыннага бэта-распаду, які можа адбывацца з удзелам маёранаўскіх нейтрына. У цяперашні час невядома, ці з’яўляюцца нейтрына сапраўды дзіракаўскімі, сапраўды маёранаўскімі або суперпазіцыяй дзіракаўскіх і маёранаўскіх станаў.
Іншыя параметрызацыі
Разам са стандартнай 3-водарнай схемай змешвання вывучаюцца таксама іншыя варыянты, напрыклад, схемы з даданнем аднаго або больш стэрыльнага нейтрына. Замест PMNS-матрыцы будзем мець у гэтым выпадку ўнітарную 4×4 матрыцу змешвання, якая можа быць параметрызавана як здабытак 6 матрыц павароту (6 эйлераўскіх вуглоў) і (у агульным выпадку) 3 дзіракаўскіх і 5 маёранаўскіх фаз.
Існуюць таксама іншыя параметрызацыі гэтай матрыцы.
Атантай
Атантай — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Каянды. Знаходзіцца прыкладна за 67 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, горада Каркаралінска. Код КАТА — 354871200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 260 чалавек (139 мужчын і 121 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 37 чалавек (23 мужчыны і 14 жанчын).
Аксёнава (Невельскі раён)
Аксёнава (Аксёново) — апусцелая вёска ў Невельскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад сельскага паселішча «Арцёмаўская воласць».
Гісторыя
У 1941—1944 гадах вёска знаходзілася пад нацысцкай акупацыяй.
Са студзеня 1995 года да красавіка 2015 года вёска ўваходзіла ў склад цяпер скасаванай Лабкоўскай воласці.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва вёскі на канец 2000 года складала 2 жыхары. Станам на канец 2010 года пастаяннага насельніцтва ў вёсцы ўжо не было.
Гістарычна насельніцтва складалі беларусы, і пазней таксама рускія.
Словазлучэнне
Словазлучэнне ў лінгвістыцы — дапаможная сінтаксічная адзінка, утвораная ў выніку аб'яднання двух ці больш самастойных слоў або словаформ, якія граматычна і па сэнсе звязаныя паміж сабой і абазначаюць пэўнае паняцце.
Лексікалагічная трактоўка
Вузкі аспект разумення словазлучэння.
Сінтаксічная трактоўка
Словазлучэнне — любое двухчленнае спалучэнне (службовае слова і знамянальнае, або службовае слова і службовае).
Словазлучэнне — спалучэнне толькі паўназначных слоў.
Нахум Зоненберг
Нахум Зоненберг (Nahum Sonenberg; нар., Вецлар, Германія) — ізраільска-канадскі мікрабіёлаг і біяхімік, спецыяліст па кантролі сінтэзу бялкоў. Прафесар Універсітэта Мак-Гіла, член Каралеўскага таварыства Канады (1992) і Лонданскага каралеўскага таварыства (2006), замежны член Нацыянальных Акадэміі навук і Медыцынскай акадэміі ЗША (абедзвюх з 2015). Лаўрэат прэміі Вольфа па медыцыне (2014) і іншых прэстыжных узнагарод.
Біяграфія
У 1976 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі па біяхіміі ў Інстытуце Вейцмана. З’яўляўся постдокам у Аарона Шаткіна ў Roche Institute of Molecular Biology. У 1979 годзе пераехаў у Манрэаль, дзе стаў спачатку асістэнт-прафесарам, а пасля прафесарам кафедры біяхіміі Універсітэта Мак-Гіла, цяпер імянны: James McGill Professor у 2002—2016 гадах і з 2017 года Gilman Cheney Professor. У 1985—1986 гадах запрошаны прафесар у лабараторыі Нобелеўскага лаўрэата Дэвіда Балтымара ў Whitehead Institute. Даследчык Медыцынскага інстытута Говарда Х’юза, з 1997 па 2011 гады яго International Research Scholar. Член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (2006), фэла Амерыканскай асацыяцыі садзейнічання развіццю навукі (2012), асацыіраваны член EMBO (2013).
Інстытут энергетыкі НАН Беларусі
Гісторыя Інстытута
Інстытут энергетыкі НАН Беларусі ўтвораны ў ліпені 2008 года шляхам перайменавання Рэспубліканскага навукова-вытворчага ўнітарнага прадпрыемства «БелІКО Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі», якое было створана ў 1997 годзе для ўкаранення навукаёмістых распрацовак у эканоміку Рэспублікі Беларусь. Інстытут праводзіць навуковыя даследаванні ў галіне энергетыкі, прымае ўдзел у распрацоўцы і ажыццяўляе навуковае суправаджэнне выканання дзяржаўных праграм навуковых даследаванняў па энергетыцы, энергазберажэнню і мясцовым энергарэсурсах, вырашае праблемы забеспячэння энергетычнай бяспекі і павышэння энергетычнай незалежнасці краіны, праводзіць энергетычныя абследавання (энергааўдытаў) прадпрыемстваў і арганізацый, распрацоўвае мерапрыемствы па павышэнню эфектыўнасці выкарыстання паліўна-энергетычных рэсурсаў, ажыццяўляе экспертызу навуковых, навукова-тэхнічных і народна-гаспадарчых праграм, інавацыйных праектаў, а таксама праектаў нарматыўных прававых актаў, распрацоўвае, праектуе і вырабляе навукаёмістае энергаэфектыўнае абсталяванне.
У склад Інстытута энергетыкі ўвайшлі падраздзяленні і супрацоўнікі арганізацый Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі: Інстытута цепла- і масаабмену імя. А. В. Лыкава, Інстытута прыродакарыстання, Аб’яднанага інстытута энергетычных і ядзерных даследаванняў — Сосны, РУП «БелІКО». Першым дырэктарам Інстытута энергетыкі стаў доктар тэхнічных навук, прафесар Віталь Лявонцьевіч Ганжа.
У 2012 годзе Інстытут энергетыкі быў акрэдытаваны ў якасці навуковай арганізацыі Камісіяй па акрэдытацыі навуковых арганізацый, зацверджаным рашэннямі Старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь і Старшыні Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь.
У 2014 годзе пры Інстытуце энергетыкі адкрыта аспірантура.
На 1 студзеня 2014 года ў інстытуце працуюць 2 акадэміка, 3 доктара навук і 8 кандыдатаў навук.
Зваленьскі павет
Зваленьскі павет (Powiat zwoleński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Зволень. Займае плошчу 571,24 км². Насельніцтва павета складае 36,7 тыс. чалавек (на 2018 год).
Мядзведня
Назву Мядзве́дня маюць:
Сан-Дам’яна-Макра
Сан-Дам’яна-Макра (San Damiano Macra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 466 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9 чал./км². Займае плошчу 54 км². Паштовы індэкс — 12029. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Анатоль Пятровіч Сманцэр
Анатоль Пятровіч Сманцэр ( — ) — вучоны ў галіне педагогікі, доктар педагагічных навук (1993), прафесар (1994). Акадэмік Беларускай акадэміі адукацыі (1995), Міжнароднай акадэміі акмеалагічных навук (1998), Міжнароднай славянскай акадэміі адукацыі імя Я. А. Каменскага (2004). Ганаровы прафесар Тульскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Л. М. Талстога.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Лабачыха (Барысаўскі раён, Мінская вобласць Беларусі). У 1960 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага. Да 1964 года працаваў настаўнікам фізікі і матэматыкі ў школе ў вёсцы Зачысце. З 1964 года А. П. Сманцэр у Беларускім дзяржаўным універсітэце. У 1964—1966 гадах выкладчык матэматыкі падрыхтоўчага факультэта, у 1966—1976 гадах старшы выкладчык. У 1975 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Функции школьных учебных задач в условиях научной революции». У 1978—1992 гадах дацэнт, з 1992 года — прафесар, у 1994—1999 гадах — загадчык кафедры педагогікі. З 1999 па 2001 год А. П. Сманцэр на пасадзе кафедры педагогікі Акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар больш за 214 навуковых прац па праблемах навучання і выхавання моладзі, падрыхтоўкі і развіцця творчага патэнцыялу настаўнікаў, гуманізацыі школьнай матэматычнай адукацыі і адукацыі ў вышэйшых навучальных установах, пераемнасці ў адукацыі і інш. Аўтар вучэбна-метадычных дапаможнікаў і адзін з аўтараў канцэпцыі бесперапыннай педагагічнай адукацыі.
Сярод апублікаванага:
Намеснік старшыні Савета па абароне доктарскіх дысертацый у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1996—2000), член Савета па абароне доктарскіх дысертацый (2000—2003), намеснік старшыні Савета па абароне кандыдацкіх дысертацый у Беларускім дзяржаўным універсітэце (2000—2003), член дысертацыйнага савета ў Смаленскім дзяржаўным педагагічным універсітэце, член экспертнага савета Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь (1997—2003), Член Прэзідыума Педагагічнага таварыства Рэспублікі Беларусь.
Мастацтва вайны
Мастацтва вайны — старажытны кітайскі ваенны трактат, які быў напісаны Сунь-цзы, высокапастаўленым генералам і стратэгам у канцы вясновага і восеньскага перыяду, але некаторыя навукоўцы лічаць, што «мастацтва вайны» не было завершана да наступнага перыяду Ваюючых царстваў. Твор складаецца з 13 частак, кожная з якіх прысвечана аднаму з аспектаў вайны, ён, як кажуць, з'яўляецца дасканалай і скончанай працай па ваеннай стратэгіі і тактыкі свайго часу, і да гэтага часу твор не згубіў сваёй актуальнасці.
«Мастацтва вайны» з'яўляецца адной з найстарэйшых і самых паспяховых кніг па ваеннай стратэгіі ў свеце. Твор быў самым вядомым і ўплывовым з сямі ваенных класічных твораў Кітая: «за апошнія 2 тысячы гадоў ён заставаўся самым важным ваенным трактатам у Азіі, дзе нават простыя людзі ведалі яго па назве». Твор меў велізарны ўплыў на ўсходняе ваеннае мысьленне, бізнес-тактыку, і нават у іншых сферах жыцця.
Сунь-цзы падкрэсліваў важнаьць пазіцыянавання ў ваеннай стратэгіі, і што рашэнне пра выбар пазіцыі войска павінна быць заснавана як на аб’ектыўных ўмовах, паводле дадзеных пра фізіка-геаграфічнае асяроддзе, гэтак і на суб’ектыўных перакананнях іншых аспектаў у гэтым асяроддзі. Ён меркаваў, што стратэгія не ёсць планаванне ў сэнсе працы праз устаноўленыя перакананні і дзеянні, а тое, што яна патрабуе хуткіх і адэкватных мер рэагавання на зменлівыя ўмовы. Планаванне працы павінна праводзіцца не толькі ў кантраляваным асяроддзі, але і ў зменлівых умовах, якія ствараюць нечаканыя сітуацыі.
Прыморскі (Асінскі раён)
Прыморскі (Приморский) — пасёлак у Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Пачаран
Пачаран (Pacharán, Patxaran) — алкагольны напой, традыцыйны для шэрагу абласцей поўначы Іспаніі. Уяўляе сабой спіртовую настойку ягад цёрну (Prunus spinosa) з рознымі араматычнымі дадаткамі. Утрыманне алкаголю звычайна 20-30%. Ставіцца на стол у якасці дыжэстыву.
Аляксандр Міхайлавіч Васілеўскі
Аляксандр Міхайлавіч Васілеўскі (, с. Гальчыха, Кінешамскі павет, Кастрамская губерня, Расійская імперыя —, ) — савецкі военачальнік, Маршал Савецкага Саюза (1943), начальнік Генштаба, член Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання. У гады Вялікай Айчыннай вайны на пасадзе начальніка Генеральнага штаба (1942—1945) прымаў дзейны ўдзел у распрацоўцы і ажыццяўленні практычна ўсіх буйных аперацый на савецка-германскім фронце. З лютага 1945 года камандаваў 3-м Беларускім фронтам, кіраваў штурмам Кёнігсберга. У 1945 галоўнакамандуючы савецкімі войскамі на Далёкім Усходзе ў вайне з Японіяй. Адзін з найбуйнейшых палкаводцаў Другой сусветнай вайны.
У 1949—1953 гадах — Міністр узброеных сіл і Ваенны міністр СССР. Двойчы Герой Савецкага Саюза (1944, 1945), кавалер двух ордэнаў «Перамога» (1944, 1945).
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся, згодна з метрычнай кнігай (стары стыль), 16 верасня 1895 года. Сам А. М. Васілеўскі лічыў, што нарадзіўся 17 верасня, у адзін дзень са сваёй маці ў хрысціянскае свята Веры, Надзеі, Любові, які па новым стылі святкуецца 30 верасня (гэта дата нараджэння «замацавана» ў мемуарах Васілеўскага «Справа ўсяго жыцця», а таксама ў датах узнагароджання юбілейнымі пасляваеннымі ўзнагародамі, прымеркаваных да дня нараджэння). Нарадзіўся Аляксандр Васілеўскі ў сяле Новая Гальчыха Кінешамскага павета (цяпер увайшло ў склад горада Вічуга Іванаўскай вобласці) у сям’і царкоўнага рэгента і псаломшчыка Нікольскага адзінаверскага храма Міхаіла Аляксандравіча Васілеўскага (1866—1953). Маці — Надзея Іванаўна Васілеўская (30.09.1872 — 7.8.1939), у дзявоцтве Сакалова, дачка псаломшчыка вёскі Углец Кінешамскага павета. І маці, і бацька былі «праваслаўнага веравызнання па адзінаверству» (так запісана ў метрычнай кнізе Мікольскай царкве в. Новая Гальчыха). Аляксандр быў чацвёртым па старшынстве з васьмі братоў і сясцёр.
У 1897 годзе з сям’ёй пераехаў у сяло Новапакроўскае, дзе бацька Васілеўскага стаў служыць святаром у толькі што пабудаваным (пры апякунстве новагальчыхінскага фабрыканта Д. Ф. Марокіна) каменным Вазнясенскім адзінавескім храме. Пазней Аляксандр Васілеўскі пачаў навучанне ў царкоўна-прыходскай школе пры гэтым храме. У 1909 годзе скончыў Кінешамскае духоўнае вучылішча і паступіў у Кастрамскую духоўную семінарыю, дыплом пра заканчэнне якой дазваляў працягнуць адукацыю ў свецкай навучальнай установе. У выніку ўдзелу ў тым жа годзе ва ўсерасійскай стачцы семінарыстаў, якая была пратэстам супраць забароны паступаць ва ўніверсітэты і інстытуты, Васілеўскі быў выправаджаны з Кастрамы ўладамі і вярнуўся ў семінарыю толькі праз некалькі месяцаў, пасля частковага задавальнення патрабаванняў семінарыстаў.