cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Васільевіч Хацімскі
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне
28 верасня 1944 года прызначаны камандзірам 50-й танкавай брыгады. 23 лістапада прызначаны камандзірам 37-й механізаванай брыгады 1-га механізаванага корпуса 2-й гвардзейскай танкавай арміі. У складзе гэтай брыгады прымаў удзел у Вісла-Одэрскай, Памеранскай і Берлінскай аперацыях, у тым ліку ў баях за Чэрнікаў, на Зеелаўскіх вышынях, за Берлін.
У Заходнім Берліне Міхаіл Хацімскі быў узнагароджаны амерыканскім ваенным ордэнам. Паводле пагаднення дзяржаў антыгітлераўскай кааліцыі ўдзельнічаў у перадачы вызваленай часткі Берліну амерыканскім войскам.
Пасля вайны
Пасля вайны працягваў службу. У 1952 годзе звольнены ў запас у званні палкоўніка. Жыў і працаваў у Маскве.
Памёр у 1986 годзе. Пахаваны на Кунцаўскіх могілках Масквы.
Асабняк Кельха
Асабняк Кельха — гістарычны будынак у Санкт-Пецярбургу. Размешчаны па адрасе вуліца Чайкоўскага, дом 28. Асабняк быў пабудаваны ў 1896—1903 гадах па замове Аляксандра Фердынандавіча Кельха на сродкі яго жонкі Варвары Пятроўны.
У XXI стагоддзі будынак належыць Міністэрству юстыцыі Расіі, у ім таксама размяшчаецца «Французскі ўніверсітэцкі каледж» СПБДУ.
Антоніўка (Жыдачыўскі раён)
Антоніўка (Анто́нівка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Герб Ганцавічаў
Герб Ганцавічаў — герб горада Ганцавічаў Брэсцкай вобласці. Герб зацверджаны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь ад 29 студзеня 1998 г. № 34.
Апісанне
У блакітным полі варажскага шчыта два срэбныя жураўлі, у правай верхняй частцы поля залатая пяціканцовая зорка, пад якой паўмесяц рагамі дагары таго ж металу.
Дамінуючымі фігурамі на гербе Ганцавічаў з’яўляюцца выявы накіраваных ўвысь жураўлёў. У блакітным полі шчыта такое размяшчэнне птушак выглядае вельмі спакойна і ўрачыста. Як падкрэсліваецца ў Палажэнні аб гербе, зацверджаным рашэннем раённага выканаўчага камітэта, срэбныя жураўлі на гербе з’яўляюцца сімвалам прыроды Палескага краю, імкнення ў будучыню, міралюбівасці і шчасця.
Аўтар герба Ганцавічаў — галоўны архітэктар раёна В. Р. Пракурат. Герб зацверджаны рашэннем Ганцавіцкага раённага выканаўчага камітэта 27 студзеня 1998 г. № 74 і рашэннем раённага савета дэпутатаў 30 студзеня 1998 г. № 52.
NGC 1902
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ажэн
Ажэ́н ( і Agen) — адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Лот і Гарона ў рэгіёне Новая Аквітанія, Францыя. Размешчаны на беразе Гароны ля падножжа 162-метровага ўзгорка Эрмітаж. Насельніцтва — чалавек (1999 год).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў «Запісках аб Гальскай вайне» Юлія Цэзара як Агінум (Aginnum). У 509 годзе перайшоў у рукі Хлодвіга. У сярэднія вякі — сталіца графства Ажэнуа, якое ўваходзіла з XII па XV стагоддзе ва ўладанні англійскіх каралёў. У 1578 годзе аддадзены ў пасаг Маргарыце Валуа пры заключэнні ёй шлюбу з Генрыхам Наварскім. З Ажэна паходзіла сямейства гуманістаў Скалігераў.
Піліп Вячаслававіч Будкоўскі
Піліп Вячаслававіч Будкоўскі (Пилип В’ячеславович Будківський; нар., Кіеў, Украіна) — украінскі футбаліст, нападнік жытомірскага «Палесся» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Украіны. Выступаў за юнацкія зборныя Украіны да 17 і да 19 гадоў, а таксама за моладзевую зборную да 21 года.
Physarales
Physarales — парадак міксаміцэтаў. Парадак быў апісаны у 1922 годзе.
Таксанамія
Уключае тры сямействы:
Шышкава (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Горацкі раён
Го́рацкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыльяная адзінка ў складзе Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Горкі.
Прырода
У тэктанічных адносінах Горацкі раён прымеркаваны да Магілёўскай мульды Аршанскай упадзіны. Зверху залягаюць пароды антрапагенавага ўзросту магутнасцю 30-50 м, радзей да 98 м, ніжэй дэвонскія да 400—450 м. Юрскія і мелавыя адклады трапляюцца на поўдні раёна. Антрапагенавая тоўшча складзена з маламагутных марэнных адкладаў сожскага ўзросту і водналедавіковых, якія займаюць вузкія палосы і азёрападобныя пашырэнні ўздоўж рачных далін. Пашыраны ўтварэнні верхняга пратэразою (венду і рыфею) магутнасцю да 1000 м. Паверхня крышталічнага фундаменту на глыбіні 1300—1400 м ніжэй ўзроўню мора. Найбольш распаўсюджанымі адкладамі з’яўляюцца верхнедэвонскія, верхнемелавыя і чацвярцічныя адклады. Верхнедэвонскія адклады — даламіты, даламітызаваныя вапнякі, распаўсюджаныя вапнякі ў паўночнай частцы раёна, маюць магутнасць 160—180 м. Маламагутныя (10-15 м) маргельна-мелавыя адклады карбанатнай фармацыі верхняга мела распаўсюджаны ў паўднёвай частцы раёна (в. Ленполле, Мядзвёдаўка). Дэвонскія і мелавыя адклады пакрываюцца непасрэдна чацвярцічнымі адкладамі — суглінкі, водна-ледніковыя і алювіяльныя пяскі і супесі, балотныя адклады Магутнасць іх у межах не раёна не перавышае 40-60 м.
Тэрыторыя Горацкага раёна знаходіцца на Горацка-Мсціслаўскай узвышанай раўніне. Па характару рэльефа — гэта раён хвалістай платападобнай раўніны, моцна расчлененай далінамі рэк і ручаёў, густой сеткай глыбокіх яроў і балак з выступаючымі ў шэрагу месц марэннымі градамі ў выглядзе палогіх узгоркаў. Рэльеф раўніны складаюць лёсавідныя суглінкі і супесі. Характэрнай асаблівасцю рэльефа з’яўляецца ўтварэнне шматлікіх (10-15 на 1 га) сподкападобных западзін, звязаных з вышчалочваннем карбанатаў і вымываннем гліністага драбназёму і паслядоўнай прасадкай грунту ў мікрапаніжэннях водападзельнай паверхні. Паверхня пласкахвалістая, парэзаная рачнымі далінамі і ярамі. Каля 2/3 тэрыторыі занята Аршанска-Магілёўскай раўнінай. На паўночным усходзе адгор’і Смаленскага ўзвышша. Агульны нахіл паверхні з поўначы на поўдзень. 75 % тэрыторыі на вышыні 190—200 м, 20 % — ніжэй за 190 м. Найвышэйшы пункт 231, 4 м (каля в. Майсеева Ленінскага с/с), найбольш нізкая адзнака 147 м. (урэз Проні на поўдні раёна). Найбольш прыўзнята паўднёвая ўскраіна раёна, у цэнтральнай частцы пераважае сярэдня і дробнахвалісты рэльеф, найбольш плоская паверхня ў заходняй і паўднёвай частках (выш. 190—185 м).
Карысныя выкапні: торф, пяскі, гліны.
Асноўныя рэкі раёна: Проня (з прытокамі Парасіца, Быстрая, Галыша), Бася (з прытокамі Паўна і Галубіна), Рамясцвянка, Лебядзёўка, Дняпрэц, Мярэя.
Па механічнаму складу глебы раёна размяркоўваюцца наступным чынам:
Асноўную долю глеб у раёне складаюць дзярнова-падзолістыя сугліністыя глебы, 86 % якіх выкарыстоўваецца пад ворыва. Найбольш натуральнай урадлівасцю адзначаюцца глебы на лёсавідных суглінках. У такіх глебах утрымліваецца да 2 % перагною, яны валодаюць добрай вільгацеёмістасцю, але слаба забяспечаны рухомай формай калія і фосфара, маюць патрэбу ў вапнаванні. Дзярнова-сярэдне і моцна падзоленыя глебы на лёссах прымяркованы да высокіх водападзельных плато, парэзаных па краях ярамі і балкамі з мноствам «сподкаў», утворанымі глыбокім вымываннем вапняку, занятых сухадольнымі і забалочанымі лугамі. Высокае размяшчэнне, наяўнасць рачных далін, яроў, лагчын, западзін і лёгкае размыццё лёсаў садзейнічаюць развіццю воднай плоскаснай і яравой эрозіі. У ворыўным гарызонце гэтых глебаў утрымліваецца 2-2, 5 % гумуса, значная кіслотнасць, рухомасць фосфара 8-10, а ў падзолістым пласце да 30 мг на 100 га глебы, што вышэй сярэдняй забяспечанасці. Дзярнова-падзолістыя супясчаныя глебы размешчаныя ў асноўным у паўднёва-усходняй частцы раёна, з’яўляюцца малагумуснымі, маюць няўстойлівы водны рэжым, маюць патрэбу ў вапнаванні і ўнясенні фосфарных удабрэнняў. На водна-ледавіковых пясках развіліся дзярнова-падзолістыя пясчаныя глебы, якія сустракаюцца асобнымі участкамі ў асноўным на поўдні. Глебы малагумусныя. У паніжэннях з далёкай грунтовай вадою распаўсюджаны дзярнова-падзолістыя залішне ўвільготненыя глебы, маючыя моцную кіслую рэакцыю. Гэтыя глебы патрабуюць абавязковага вапнавання, ўнясення ўдабрэнняў. У рачных далінах — поймах фарміруюцца пойменныя глебы. Яны адзначаюцца высокай урадлівасцю, у большай частцы маюць блізкую да нейтральнай або слабакіслую рэакцыю, утрымліваюць шмат гумуса. Выкарыстоўваюцца ў асноўным пад натуральныя сенакосы і пашы. Тарфяна-балотныя глебы сустракаюцца толькі плямамі ў западзінах і поймах рэк.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва: Згодна інфармацыі аддзела статыстыкі на 2009 г. у раёне пражывалі 90,9 % беларусаў, 5,7 % рускіх, 0,8 % украінцаў, 0,7 % туркменаў. На тэрыторыі Горацкага раёна пражываюць таксама палякі, яўрэі, цыгане, армяне, азербайджанцы, татары, малдаване, грузіны, немцы, літоўцы, узбекі і інш.
Гаспадарчая дзейнасць
Прамысловасць раёна прадстаўлена вытворцамі прадуктаў харчавання, будаўнічых матэрыялаў, прадпрыемствамі лёгкай прамысловасці. Асноўныя галіны сельскай гаспадаркі: мяса-малочная жывёлагадоўля, ільнаводства. Вырошчваюцца зерневыя, кармавыя культуры, бульба.
Транспарт
Па Горацкім раёне праходзяць чыгунка Орша — Крычаў, аўтадарогі з Горак у Оршу, Магілёў, Мсціслаў.
Культура, адукацыя, друк
На тэрыторыі раёна дзейнічае Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія і педагагічнае вучылішча, 12 сярэдніх, 6 базавых і 10 пачатковых школ, 2 музычныя школы, 16 дашкольных устаноў, 25 клубаў, 27 бібліятэк, 6 бальніц, 21 фельчарска-акушэрскі пункт.
Мясцовая прэса прадстаўлена праз выданні:
Рэлігія
У раёне прадстаўлены 3 рэлігійных канфесіі, агульная колькасць рэлігійных суполак — 10:
Лыпавэцкі раён
Лыпавэцкі раён (Липовецький район) — былая адміністрацыйная адзінка на паўночным усходзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лыпавэць (Липовець).
Утвораны ў 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 38352 чалавекі, плошча — 970 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 25 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 7 пасёлкаў сельскага тыпу і 50 сёлаў.
IC 4542B
IC 4542B — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малахоўцы
Малахо́ўцы (, Малаховцы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 14 км на поўдзень ад Баранавічаў, за З км ад аўтадарогі Баранавічы — Уцёс, на р. Мышанка. Насельніцтва 151 жыхар, 80 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У 1885 годзе ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічаці млын, царква. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы дзейнічаў вадзяны млын. Асноўным заняткам насельніцтва былі земляробства і жывёлагадоўля. Існавалі таксама промыслы: возніцтва, ткацтва, прадзенне, сплаў лесу і іншыя.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 36 вяскоўцаў.
Інфраструктура
Дзейнічаюць ветэрынарны ўчастак, рамонтна-механічныя майстэрні, сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, магазін.
Марына Мікалаеўна Бяльзацкая
Марына Мікалаеўна Бяльзацкая (,  —, Мінск) — беларуская савецкая артыстка балета і балетмайстар. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1968), Народная артыстка Беларускай ССР (1977). Лаўрэат прэміі УЦСПС.
Біяграфія
З адзінаццаці год засталася круглай сіратой і выхоўвалася ў доме ў свайго дзядзькі — вядучага танцоўшчыка і балетмайстра Вялікага тэатра, заслужанага артыста РСФСР Жукава Леаніда Аляксеевіча. У 1923 годзе паступіла ў балетны тэхнікум пры Дзяржаўным Акадэмічным Вялікім Тэатры СССР (зараз ), які скончыла ў 1931.
Па заканчэнні, працавала артысткай балета ДАВТ СССР. Пасля здымак у фільме Вясёлыя рабяты, паступіла артысткай балету ў джаз-аркестр РСФСР, пад кіраўніцтвам, пазней зноў вярталася ў Вялікі Тэатр, працавала ў некалькіх тэатрах аперэты.
Падчас Вялікай Айчыннай Вайны не паспела эвакуіравацца з Масквы разам з тэатрам і была мабілізавана. Па мабілізацыі працавала санітаркай шпіталя з кастрычніка 1941 па люты 1942 года. Пасля дэмабілізацыі, паступіла ў танцоўшчыцай. З 1944 працавала ў джаз-аркестры БССР пад кіраўніцтвам Эдзі Рознера, дзе пазнаёмілася са сваім мужам Адамам Бяльзацкім, музыкантам аркестра.
У красавіку 1946 нарадзіла дачку Лёду, а ў канцы 1946 джаз быў разагнаны (як не савецкі) і шмат якія яго ўдзельнікі (у першую чаргу Э. Рознер) былі арыштаваны. Працавала ў Яраслаўлі ў мясцовым тэатры аперэты і паралельна вяла танцавальны гурток пры Упраўленні Паўн. Жад. дарогі.
З 1947 года — салістка Тэатра музычнай камедыі БССР, з 1949 ансамбля аперэты пры Белдзяржэстрадзе.
З 1957 года працавала ў Палацы прафсаюзаў ў якасці педагога-рэпетытара двух балетных студый. У тым жа годзе па свайму пачыну пачала займацца з дзецьмі, якія не прайшлі па конкурсе ў гэтыя балетныя студыі. У пачатку 1958 ансамбль без назвы заняў першае месца ў Рэспубліканскім аглядзе дзіцячай мастацкай самадзейнасці. Калектыў тэрмінова атрымлівае афіцыйны статус, а Марына Мікалаеўна становіцца штатным кіраўніком гуртка народнага танца. 28 лютага ансамбль атрымаў сваю назву — «Равеснік», і гэты дзень лічыцца днём народзінаў калектыву.
У сваіх жыццярадасных, маляўнічых, адзначаных багатай фантазіяй пастаноўках (больш за 100, сярод іх тэматычныя кампазіцыі «З чаго пачынаецца Радзіма», «Піянеры Беларусі», «Дружба народаў», «Ляціце, галубы») балетмайстар улічвала рэальныя фізічныя і псіхалагічныя магчымасці дзяцей.
У 1964 годзе калектыў першым з дзіцячых самадзейных калектываў атрымаў званне народны. У 1968 годзе Марына Мікалаеўна атрымлівае званне заслужанага дзеяча культуры БССР, у 1977 годзе — званне народнай артысткі Беларускай ССР. У 1980 ансамбль стаў.
У 1996 годзе з-за шматлікіх рознагалоссяў з кіраўніцтвам пакінула калектыў, «па ўласным» жаданні, але неафіцыйна заставалася яго кіраўніком да канца снежня 1999 года, калі ў ансамбль па патрабаванні начальства быў дасланы новы кіраўнік. Тады ж з ансамбля пайшлі і ўсе тыя, хто раней працаваў пад яе кіраўніцтвам. Памерла Марына Мікалаеўна 29 лістапада 2004 года ў сваёй мінскай кватэры, у доме № 18 па праспекце Машэрава.
Арышкіўці
Арышкіўці (Орі́шківці) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сцяг Кобрына
Сцяг Кобрына — сцяг горада Кобрына і Кобрынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 659.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2. У цэнтры правага боку палотнішча — выява герба Кобрынскага раёна.
Герб і флаг ухвалены рашэннем Кобрынскага раённага Савета дэпутатаў ад 4 снежня 2002 г. № 119. Аўтары рэканструкцыі герба П. А. Жараў, А. П. Макаўцоў, С. Я. Рассадзін, мастак В. А. Ляхор.
Эмблема Індыі
Эмблема Індыі уяўляе сабой выява «Львінай капітэлі» Ашокі ў Сарнатхэ. Імператар Ашока Вялікі ўсталяваў Слуп Ашокі з капітэллю, каб адзначыць месца, дзе Буда Гаўтама ўпершыню выкладаў Дхарму і дзе была заснавана буйная будыйская сангха. Чатыры львы, якія стаяць шчыльна адзін да аднаго, усталяваны на абаку з бардзюрам. Выява гэтай скульптуры абвешчана Нацыянальнай эмблемай Індыі 26 студзеня 1950, у дзень, калі Індыя стала рэспублікай.
На гербе намаляваны чатыры індыйскіх ільвы на круглай абацы. Чацвёрты леў знаходзіцца ззаду і, такім чынам, скрыты з віду. Герб сімвалізуе нацыю, якая «адважная ў храбрасці, моцная ў целе, разважлівая ў парадзе і страшыць праціўнікаў». Абака ўпрыгожана чатырма жывёламі — сімваламі чатырох кірункаў: Леў — поўначы, Слон — усходу, Конь — поўдня і Бык — захаду (бачны Конь і Бык). Абака абапіраецца на лотас у поўным расцвітанні, які сімвалізуе крыніцу жыцця.
Ніжэй абакі размешчаны дэвіз, запісаны дэванагары: सत्यमेव जयते (Satyameva Jayate, «Толькі Ісціна перамагае»). Гэта цытата з Мундака Упанішады (завяршальнай часткі свяшчэннага індускага пісання Веды).
Малая Рачная вуліца (Наваполацк)
Малая Рачная вуліца (, Малая Речная улица) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада паміж 9-м мікрараёнам і царквой евангельскіх хрысціян-баптыстаў у раёне дыспетчарскай станцыі гарадскога транспарту «Падкасцельцы». Цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Палявой да вуліцы Рачной паралельна вуліцы Маладзёжнай. Працягласць вуліцы складае 200 метраў. Забудавана індывідуальнымі дамамі катэджнага тыпу. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
NGC 1903
NGC 1903 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC93) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Вільфрыд Войніч
Вільфрыд Войніч, Міхаіл Леанардавіч Войніч (Michał Habdank Wojnicz,, Цяльшай, Літва — , Нью-Ёрк) — дзеяч народніцкага і польскага сацыялістычнага руху, бібліяфіл і антыквар, першаадкрывальнік знакамітага «Рукапісу Войніча». Муж Этэль Ліліян Войніч.
Біяграфія
Вучыўся ў Шаўляйскай і Сувалкаўскай гімназіях, Віленскім рэальным вучылішчы. Вёў рэвалюцыйную работу ў Расіі, Польшчы, на Беларусі і Украіне. Разам з гродзенскімі нарадавольцамі і дзеячамі польскай рабочай партыі «Пралетарыят» удзельнічаў у падрыхтоўцы плана ўцёкаў палітычных зняволеных з варшаўскай цытадэлі.
У 1885 годзе арыштаваны ў Коўне за ўдзел у польскай сацыял-дэмакратычнай партыі I Пралетарыят. Прабыўшы 18 месяцаў у Варшаўскай цытадэлі, высланы на 5 гадоў ва Усходнюю Сібір, ў сяло Тунка у Забайкаллі. У 1890 годзе быў пераведзены ў Іркуцк, а затым у Балаганск, але па дарозе бег і праз паўгода апынуўся ў Лондане.
Удзельнічаў у выданні часопісу «Free Russia» («Свабодная Расія»), адзін з заснавальнікаў у 1891 годзе Фонду вольнай рускай прэсы. Перапісваўся з Пляханавым, Верай Засуліч, П. Л. Лаўровым. У 1894 годзе разам з жонкай старыў «Саюз кніганош» з мэтай дастаўкі рэвалюцыйнай літаратуры ў Расійскую імперыю, у канцы 1890-х гадоў адышоў ад палітычнай дзейнасці.
У 1902 годзе ажаніўся з Этэль Ліліян Буль, дачкой вядомага англійскага матэматыка Джорджа Буля, які сімпатызаваў рэвалюцыйнаму руху. Этэль Ліліян Войніч — пісьменніца, аўтар папулярнага ў Расіі, а пасля і ў СССР рамана «Авадзень». У пачатку XX стагоддзя Войнічы эмігравалі ў ЗША.
Юдзіна (Смаленская вобласць)
Юдзіна (Юдино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Малая Валахва
Мала́я Валахва́ (, Малая Волохва) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 7 км на поўдзень ад Баранавіч, на р. Мышанка. Насельніцтва 152 жыхары, 58 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Атынэвычы
Атынэвычы (Отине́вичі) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
ЖФК Электроніка Мінск
«Электроніка» — былы беларускі жаночы футбольны клуб з горада Мінск. Заснаваны ў 1989 годзе са спартовага клуба пры мінскім заводзе Інтэграл. У 1995 годзе завод спыніў фінансаванне каманды.
Гарадэць (Оўруцкі раён)
Гарадэць (Городе́ць) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Аляксей Васілевіч Квасаў
Аляксей Васілевіч Квасаў (Алексе́й Васи́льевич Ква́сов; 1718 — 8 [20] лютага 1777) — рускі архітэктар, малодшы брат Андрэя Квасава, з 1763 года — кіраўнік архітэктурнай часткі Камісіі па каменным будаўніцтве Санкт-Пецярбурга і Масквы. Падчас гарадской рэформы Кацярыны II кіраваў складаннем генеральных планаў забудовы Адміралцейскай стараны Санкт-Пецярбурга, Ніжняга Ноўгарада, Цверы, Яраслаўля, Казані, Харкава, якія адрозніваюцца выразнасцю горадабудаўнічых канцэпцый ў духу класіцызму. Укладальнік «узорных» праектаў, па якіх ажыццяўлялася забудова рускай правінцыі ў перыяд ранняга класіцызму.
IC 4543
IC 4543 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Мікалаевіч Качалаў
Мікалай Мікалаевіч Качалаў (Николай Николаевич Качалов; 8 [20] чэрвеня 1883,  —, ) — хімік-тэхнолаг, спецыяліст у галіне аптычнага шкла, адзін з першых расійскіх распрацоўшчыкаў тэхналогіі яго варэння і заснавальнік тэорыі яго халоднай апрацоўкі (шліфоўкі і паліроўкі), арганізатар навукі і вытворчасці, арганізатар мастацкага шкларобства. Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1947), член-карэспандэнт АН СССР (1933).
Нацыянальны марскі запаведнік
Нацыянальны марскі запаведнік (National Marine Conservation Areas (NMCA)) — тып асоба ахоўнай прыроднай тэрыторыі Канады, створаны для ўстойлівага выкарыстання і захавання біяразнастайнасці водных рэсурсаў краіны. Нацыянальны марскі запаведнік уключае марское дно і слуп вады над ім. Акрамя таго, марскія запаведнікі могуць уключаць багністыя глебы, эстуарыі, вострава і частка ўзбярэжжа.
Мэтай стварэння марскіх запаведнікаў з'яўляецца ахова рэдкіх марскіх відаў жывёл і раслін, правядзенне падводных даследаванняў, у тым ліку ў вобласці экалогіі, стварэнне зон адпачынку і адукацыйных праграм, фарміраванне мадэлі ўстойлівага ўзаемадзеяння і выкарыстання водных рэсурсаў. У акваторыі марскога запаведніка забаронены здабыча і разведка карысных выкапняў, скід адходаў.
Федэральным агенцтвам Паркі Канады, якое займаецца кіраваннем нацыянальнымі марскімі запаведнікамі, быў распрацаваны план стварэння і развіцця сістэмы марскіх запаведнікаў. Яго мэтай з'яўляецца стварэнне сеткі ахоўных тэрыторый, якія ўключаюць розныя водныя экасістэмы Канады ў чатырох рэгіёнах: Атлантычны акіян, Ціхі акіян, Паўночны Ледавіты акіян і Вялікія азёры.
Вазнычы
Вазнычы (Возничі́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Даніла Аляксандравіч Маркаў
Даніла Аляксандравіч Ма́ркаў (Даниил Александрович Марков;  — ) — вучоны, неўрапатолаг і фізіятэрапеўт, доктар медыцынскіх навук (1936), прафесар (1931), акадэмік Акадэміі навук БССР (1940), заслужаны дзеяч навукі БССР (1964).
Цьма (рака)
Цьма (Тьма) — рака ў Цвярской вобласці Расіі, левы прыток Волгі. Даўжыня — 142 км, плошча вадазборнага басейна — 1850 км². Выток знаходзіцца на поўдзень ад сяла Дзенежнае Старыцкага раёна Цвярской вобласці на паўднёва-ўсходніх схілах Вышневалацкай грады (так званыя Ільі Горы).
Вазнычы
Этналінгвістычныя даследаванні
Вёска Вазнычы ўжо цікавіла савецкую акадэмічную навуку (МДУ, Інстытут славяназнаўства).
Даніла Аляксандравіч Маркаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Расказава Тамбоўскай губерні (сучасны горад, адміністрацыйны цэнтр Расказаўскага раёна Расіі). У 1919 годзе скончыў медыцынскі факультэт Саратаўскага ўніверсітэта. У 1919—1926 гг. асістэнт клінікі нервовых хвароб гэтага ж факультэта. У 1926—1930 гг. асістэнт клінікі нервовых хвароб, дацэнт, загадчык кафедрай нервовых хвароб медыцынскага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1930—1941 гг. на пасадзе дырэктара Дзяржаўнага інстытута фізіятэрапіі, артапедыі і неўралогіі, адначасова дацэнт кафедры нервовых хвароб Беларускага медыцынскага інстытута, 1931—1934 гг. — загадчык кафедрай. У 1936 годзе абараніў доктарскую дысертацыю.
Вазнычы
Этналінгвістычныя даследаванні
Так, у ліпені 1981 гады ў вёсцы Вазнычы ўжо знаходзілася група студэнтаў і выпускнікоў Маскоўскага дзяржаўнага універсітэта імя М. В. Ламаносава пад кіраўніцтвам Н. Г. Паўлавай. Студэнты сабралі тэксты, жніўныя песні, замовы, духоўны верш пра цмокаў, сны. Матэрыялы гэтай экспедыцыі ў далейшым выкарыстоўвалі іншыя навукоўцы для сваіх даследаванняў, у тым ліку і праўнук вялікага рускага пісьменніка Л. М. Талстога - акадэмік Талстой Мікіта Ільіч. Іх працы друкаваліся выдавецтвам «Навука» ў навуковых серыях Інстытута славяназнаўства Акадэміі Навук СССР (РАН): «Славяноведение», «Славянский и балканский фольклор», «Славянское и балканское языкознание». Шмат прац выйшла ў маскоўскіх выдавецтвах «Ладомир», «Индрик», «Рукописные памятники Древней Руси». Вось некаторыя з іх:
Цьма (рака)
Вузкая ў вярхоўях даліна ў ніжнім цячэнні пашыраецца да 40 м. Рэчышча (шырыня 20—25 м, глыбіня 0,5—0,7 м) утварае шматлікія лукавіны. Ледзяное покрыва растае ў пачатку красавіка, ледастаў у пачатку снежня. Сярэдні гадавы расход вады — 13,7 м³/с.
Асноўныя прытокі: Беклаўка (22 км), Расня (12 км), Нашыга (39 км), Альшанка (11 км), Рачайна (62 км), Шостка (59 км).
Даніла Аляксандравіч Маркаў
Біяграфія
У час Вялікай Айчыннай вайны ў 1941—1943 гг. урач 1-й бальніцы ў акупіраваным Мінску. Быў арыштаваны за спробу эвакуацыі з дапамогай партызанаў у тыл і вывезены ў Германію, дзе быў вызвалены савецкімі войскамі. У 1946—1948 гг. дырэктар, у 1948—1954 гг. навуковы кіраўнік Беларускага навукова-даследчага інстытута фізіятэрапіі і неўралогіі, у 1947—1973 гг. загадчык кафедрай нервовых хвароб Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў. Адначасова ў 1954—1976 гг. галоўны неўрапатолаг Міністэрства аховы здароўя БССР, загадчык лабараторыяй паталагічнай фізіялогіі нервовай сістэмы.
Памёр Д. А. Маркаў у Мінску. Пахаваны на Паўночных могілках.
Навуковая дзейнасць
Д. А. Маркаву належаць навуковыя працы па ранняй функцыянальнай дыягностыцы, тонкай сіміётыцы і патагенетычнай тэрапіі нервовых хвароб, дыягностыцы і лячэнню эпілепсіі, экстрапірамідальных захворванняў, рассеянага склерозу. Пад кіраўніцтвам Д. А. Маркава абаранілі дысертацыі 10 дактароў і 42 кандаты навук.
Аўтар больш за 230 навуковых прац, у т.л. 7 манаграфій, артыкулаў у Вялікай і Малой медыцынскіх энцыклапедыях. Рэдактар 16 зборнікаў навуковых работ.
З’яўляўся старшынёй і ганаровым старшынёй Беларускага навуковага таварыства неўрапатолагаў, нейрахірургаў і фізіятэрапеўтаў, ганаровым членам Усесаюзнага навуковага таварыства неўрапатолагаў і псіхіятраў, членам рэдакцыйных калегій часопісаў «Невропатология», «Физиотерапия», «Доклады АН БССР».
Сяргей Аляксандравіч Сідарчук
Сяргей Аляксандравіч Сідарчук (Сергій Олександрович Сидорчук; нар., Запарожжа, Украінская ССР, СССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Дынама» (Кіеў) і нацыянальнай зборнай Украіны.
Іржы Фрэйка
Біяграфія
Скончыў пражскія ўніверсітэт і кансерваторыю. У 1920-я гг. рэжысёр у «Вызваленым» тэатры, з 1929 года — у Нацыянальным тэатры, у 1945—1950 мастацкі кіраўнік у Празе. З 1946 года выкладаў у Акадэміі музычных мастацтваў у Празе.
Творчасць
Ставіў сацыяльна-вострыя, умоўныя па форме спектаклі: «Цырк Дандэн» паводле п'есы «Жорж Дандэн» Мальера (1925), «Жанчыны на свяце Фесмафорыяў» (1926) і «Птушкі» (1934) Арыстафана, «Фуэнтэ Авехуна» Лопэ дэ Вэгі (1935), «Барыс Гадуноў» А. Пушкіна (1937), «Рамэа і Джульета» (1938), «Макбет» (1946), «Віндзорскія свавольніцы» (1949) У. Шэкспіра, «Гора ад розуму» А. Грыбаедава (1947) і інш.
Энрыке I (кароль Кастыліі)
Энрыке I Кастыльскі (Enrique I de Castilla;, Вальядалід — , Паленсія) — кароль Кастыліі з 1214 года.
Сын Альфонса VIII Кастыльскага і Элеаноры Плантагенет. Па матчынай лініі ўнук караля Англіі Генрыха II Плантагенета і Элеаноры Аквітанскай, узышоў на прастол пад рэгенцтвам графа Лара, у 1217 годзе быў забіты чарапіцай, якая звалілася з даху. Яго спадчыннікам Фердынанд III.
Шлюб
У 1215 годзе Энрыке I ажаніўся з Мафальдай Партугальскай, дачкой Саншу I Партугальскага. Паколькі муж і жонка былі яшчэ дзецьмі, шлюб не быў ажыццёўлены і ў 1216 годзе скасаваны.
Качалаў
Качалаў — рускае прозвішча.
Падасінкі (Смаленская вобласць)
Падасінкі (Подосинки) — пасёлак у Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
15-я асобная брыгада спецыяльнага прызначэння
Савецкі перыяд
Сфарміравана 1 студзеня 1963 г. дырэктывай Генштаба №140104 ад 5 лютага 1962 г. Дыслакавалася ў г. Чырчык, Узбекская ССР. Падпарадкоўвалася штабу ТуркВА (у 1969—1975 гг. — штабу САВА).
У 1960-я—1970-я гг. брыгада прымала ўдзел у каранцінных мерапрыемствах падчас эпідэмій халеры ў Каракалпакіі (1965 г.) і Астраханскай вобласці (1970 г.), чорнай воспы ў Аральску (1971 г.), ліквідацыі наступстваў землетрасення ў Ташкенце (1966 г.). З 1979 г. падраздзяленні брыгады ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях у Афганістане, 154-ы асобны атрад СпП удзельнічаў у захопе палаца Х. Аміна. У сакавіку 1985—жніўні 1988 г. Упраўленне брыгады, атрад спецрадыёвязі і службы дыслакаваліся ў г.Джэлалабад, ДРА.
У перыяд з мая 1988 па люты 1989 г. падраздзяленні брыгады былі выведзены з Афганістана.
На мяжы 80-х і 90-х фарміраванне ўдзельнічае ў падаўленні хваляванняў у Азербайджанскай ССР. У прыватнасці, брыгада задзейнічана ў ходзе Бакінскіх падзей і ў навядзенні парадку ў зоне Карабахскага канфлікту.
Статус у пачатку 90-х
Пасля распаду СССР былыя рэспублікі пачалі дзяліць паміж сабой яго вайсковую спадчыну. Калі стала вядома, што 15-ю брыгаду перадаюць у вядзенне незалежнага Узбекістана, то ў падраздзяленні паўстала абурэнне. Раз’юшаныя афіцэры, сярод якіх значную частку складалі этнічныя рускія, пачалі выказваць самыя радыкальныя прапановы, уключаючы бунт і марш у Расію на ўласнай бронетэхніцы.
Камандаванне брыгады здолела вымавіць права для сваіх падначаленых перавесціся ў расійскую армію. Аднак для гэтага яно павінна была аказаць садзейнічанне ў барацьбе з ісламістамі на тэрыторыі Узбекістана і Таджыкістана. Кіраўніцтва 15-й брыгады здолела дамовіцца і з расійскімі, і з узбекскімі ўладамі, і пераканаць палітыкаў у тым, што падраздзяленню неабходная для стабілізацыі абстаноўкі. Фарміраванне атрымала нябачаную для арміі ступень аўтаноміі і фактычна кіравалася ўласным афіцэрскім сходам. Ад вайскоўцаў нават не запатрабавалі прымаць прысягу Узбекістану.
Постсавецкі перыяд
1 ліпеня 1992 г. 15-я брыгада пераходзіць у склад Узброеных Сіл Узбекістана. Ужо ў жніўні падраздзяленне бярэ ўдзел у вызваленні ўзбекскага вострава Арал-Пайгамбар на рацэ Амудар’я, захопленага афганскімі маджахедамі. Аперацыя праводзілася з адначасовай высадкай верталётнага дэсанту і высадкай з катэраў памежнай флатыліі 22-й асобнай брыгады вартавых караблёў.
У далейшым падраздзяленне задзейнічалі ў грамадзянскай вайне ў Таджыкістане.
У лютым 1996 г. 15-я брыгада была перафармавана ў 15-ю асобную дэсантна-штурмавую брыгаду (в/ч 64411). Пасля яна ўвайшла ў склад 2-га армейскага корпуса мабільных войскаў Міністэрства абароны Узбекістана.
Пазней падраздзяленне пераведзена ў Сілы спецыяльных аперацый Узбекістана.
Склад
У гады Афганскай вайны ў складзе брыгады лічыліся :
Кіраўніцтва
У 1963—1999 гг. брыгаду ўзначальвалі :
Узнагароды
За мужнасць і вайсковую доблесць брыгада і яе падраздзяленні ўзнагароджваліся вымпеламі МА СССР, ганаровымі сцягамі саюзных рэспублік і ўрада Афганістана. Так, напрыклад, падраздзяленне атрымала ордэн Чырвонага Сцяга. За Афганскую вайну больш за 4 тысячы салдат і афіцэраў брыгады ўзнагароджаны ордэнамі і медалямі. Чацвёра байцоў удастоены звання Героя Савецкага Саюза :
NGC 1905
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Іваноў
Мікалай Іваноў:
Рачная вуліца (Наваполацк)
Рачная вуліца (, Речная улица) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада паміж 9-м мікрараёнам і царквой евангельскіх хрысціян-баптыстаў у раёне дыспетчарскай станцыі гарадскога транспарту «Падкасцельцы». Цягнецца паўколам з поўначы на паўднёвы захад ад вуліцы Палявой да вуліцы Маладзёжнай. Працягласць вуліцы складае 400 метраў. Забудавана індывідуальнымі дамамі катэджнага тыпу. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Підліскы (Жыдачыўскі раён)
Підліскы (Підлі́ски) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4544
IC 4544 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Навугольнік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Распаўсюджванне COVID-19 у Маўрытаніі
Пандэмія COVID-19 дасягнула Маўрытаніі ў сакавіку 2020 года.
Храналогія
13 сакавіка 2020 года быў пацьверджаны першы выпадак захворвання, пацыент быў змешчаны ў ізалятар.
Пасля атрымання станоўчых вынікаў тэсту чартарныя рэйсы ў Францыю былі адмененыя.
18 сакавіка міністр аховы здароўя Маўрытаніі абвясціў аб выяўленні другога станоўчага выпадка захворвання каранавірусам у замежнай работніцы, якая працавала на даму ў пары эмігрантаў, жанчына прыбыла за 10 дзён да выяўлення.
26 сакавіка было абвешчана аб трэцім выпадку заражэння каранавірусам у 74-гадовага мужчыны, грамадзяніна Маўрытаніі, які прыбыў у Маўрытанія 15 сакавіка з Францыі праз авіякампанію «Эйр Франс».
Першая смерць у краіне была зафіксавана 30 сакавіка 2020 года.
Размах
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 63 тыс. выпадкаў заражэння, у тым ліку 997 смерцяў.
Джорджыян
Заліў Джорджыян — заліў возера Гурон, размешчаны ў правінцыі Антарыа ў Канадзе.
Асноўная частка заліва ляжыць на ўсход ад паўвострава Бруса. Заліў Джорджыян працягнуўся на 320 кіламетраў (200 міль) у даўжыню і 80 км (50 міль) у шырыню. Ён ахоплівае плошчу большую за 15 000 квадратных кіламетраў (5800 квадратных міль), што робіць яго амаль такім жа вялікім як возера Антарыа. У заліве маецца мноства астравоў. Населеныя пункты на берагах возера: Пенетангуішын, Оўэн-Саўнд, Пары-Саўнд.
Сагдыяна
Сагдыя́на (таксама Согд; Σογδιανή;  — Sōġd; Суғд — Sughd; So`g`d - Сўғд) — гістарычная вобласць у Сярэдняй Азіі ў двурэччы Окса і Яксарта. Цяпер тэрытарыяльна падзелена паміж Узбекістанам (дзе размяшчаўся цэнтр Сагдыяны горад Самарканд) і Таджыкістанам (Сагдыйская вобласць).
Гісторыя
Назва Согд упершыню згадваецца ў свяшчэннай кнізе «Авесце». Мяркуюць, што гэта слова мела наступныя значэнні «свяшчэнны», «запалены» або «чысты».
У VIII стагоддзі да нашай эры тут была заснавана сталіца дзяржавы — Мараканда.
Тапонім Сагдыяна выкарыстоўваўся як назва вобласці Сугуда — правінцыі імперыі Ахеменідаў, дзевятнаццатая ў спісе цара Дарыя Вялікага на скале Бехістун, займала тэрыторыю сучасных Таджыкістана (акрамя Паміра) і Узбекістана (акрамя Харэзма). Сагдыяна ляжала на поўнач ад Бактрыі.
На тэрыторыі Согда знаходзіліся гарады Мараканда (Самарканд), Кіропаль і інш. У VI—IV стст. да н.э. уваходзіў у старажытнаперсідскую Ахеменідскую дзяржаву. Разам з Парфіяй, Харэзмам і Арэяй Согд быў уключаны ў яе 11-ю сатрапію. Насельніцтва Согда плаціла значныя падаткі срэбрам, пастаўляла каштоўныя камяні, падавала персідскім царам буйныя вайсковыя кантынгенты.
У 329—327 да н.э. насельніцтва Согда на чале са Спітаменам (забіты ў 327 да н.э. ) аказала зацятае супраціўленне Аляксандру Македонскаму. Аляксандр Македонскі аб'яднаў Сагдыяну і Бактрыю ў адну сатрапію, кіраваць якой быў прызначаны Філіп. Па некаторых даных, Кіропаль (Істараўшан) быў пераназваны ў Александрыю Эсхату (Александрыя Крайняя) Аляксандрам Македонскім.
Пасля смерці Аляксандра Македонскага (323 да н.э.) праз 2 гады паводле пагаднення ў Трыпарадысе Сагдыяна разам з Бактрыяй дасталася сатрапу Арыі Стасанору. У 305 годзе да н.э. гэтыя ўладанні былі заваяваны царствам Селеўкідаў. У сярэдзіне III ст. да н.э. гэта сатрапія была ператворана Дыядотам у Грэка-бактрыйскае царства, якое праіснавала да II стагоддзя да н.э., калі было саслаблена скіфамі і падпарадкавана Харэзму. У першыя стагоддзі н.э. Сагдыяна ўваходзіла ў склад Кушанскага царства.
У канцы IV—V стст. н.э. быў заваяваны эфталітамі, у VI—VII стст. — Цюркскім каганатам.
З IV да VIII стст. на тэрыторыі Согда існавала мноства аўтаномных княстваў (найважнейшае — Самаркандскае). Согд адыгрываў значную ролю ў эканамічным і культурным жыцці Усходу. Купцы з Согда трымалі ў сваіх руках гандаль шоўкам. Гандлёва-земляробчыя калоніі Согда існавалі на ўсіх асноўных караванных шляхах ад Манголіі і Кітая да Мерва. З VII стагоддзя па сярэдзіну VIII стагоддзя ў Самаркандскім Согдзе кіравала дынастыя Іхшыдаў, вядомымі кіраўнікамі якой былі Шышпір, Вархуман, Мастан-Навіян, Тархун, Гурэк, Тургар.
Напачатку VIII стст. заваяваны арабамі.
Даліна ракі Зераўшан захоўвала сваё старажытнае імя да Сярэднявечча, калі яна была вядомая як Согд Самаркандскі. У склад Согда таксама ўваходзіў Бухарскі аазіс і Кашкадар'я.
Культура
Пра высокі ўзровень культуры і мастацтва Согда сведчаць шматлікія адкрыцці савецкіх археолагаў на яго тэрыторыі (Афрасіяб, Пенджыкент, Варахша, Калаі-Муг і інш.).
Мастацтва старажытнага Согда мала вывучана; некаторае ўяўленне пра архітэктуру даюць сырцовыя пабудовы і фартыфікацыйныя збудаванні гарадзішча Афрасіяба (2-я палова I тыс. да н.э. — першыя стагоддзі н.э.), Кызыл-Кыра і Талі-Барзу (абодва — першыя стагоддзі н.э.). Выяўленчае мастацтва найбольш яскрава прадстаўлена дробнай тэракотавай пластыкай (III—I стст. да н.э.). Асобныя тэракоты сведчаць пра пранікненне эліністычных мастацкіх прынцыпаў; іншыя паказваюць фарміраванне лакальнага тыпу, які адрозніваецца дакладнай перадачай этнічных рыс, абагульненасцю і ператызмам вобразаў.
Геаграфія
Согд падзяляўся на некалькі ўладанняў. У пісьмовых крыніцах згадваюцца ў Самаркандскім Согдзе, акрамя Самарканда, Кабудан, Ішціхан і Маймург, у даліне Кашкадар'і — Кэш і Нахшеб. Усе гэтыя ўладанні ў нейкай меры залежалі ад Самаркандскага Согда. У Бухарскім Согдзе акрамя самой Бухары адзначаюцца яшчэ Пайкенд, Вардана.
Літынскі раён
Літынскі раён (Літинський район) — былая адміністрацыйная адзінка на паўночным захадзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Літын (Літин).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 36000 чалавек, плошча — 960 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 59 сёлаў.
Вызвалены тэатр
Вызвалены тэатр (Osvobozené divadlo) — чэхаславацкі тэатр палітычнай сатыры. Заснаваны ў 1925 годзе ў Празе рэжысёрамі І. Гонзлем і І. Фрэйкам. У рэпертуары тэатра былі сатырычныя камедыі Я. Верыха і І. Воскаўца, п'есы В. Незвала, І. Волькера, В. Ванчуры, А. Гофмайстэра. Музыку да спектакляў пісаў кампазітар Я. Ежак. П'есы былі прасякнуты злабадзённымі палітычнымі намёкамі, у іх сатырычна малявалася буржуазная рэчаіснасць. Спектаклям, блізкім да палітычных аглядаў, надавалася форма своеасаблівага тэатра масак, дзе галоўнымі дзеючымі асобамі былі два клоўны — Воскавец і Верых (V-j-W). Вялікае месца займала імправізацыя. Адным з пастаянных крытыкаў тэатра быў Ю. Фучык. Напярэдадні (1938) «Вызвалены тэатр» быў зачынены. Пасля вызвалення краіны ў 1945 годзе тэатр аднавіў сваю дзейнасць. З 1957 пераназваны ў тэатр «АВЦ».
Караліна Банапарт
Каралі́на Банапа́рт (Caroline Bonaparte, поўнае імя Maria Nunziata Carolina Buonaparte) (,, Корсіка — , ) — самая малодшая з сясцёр Напалеона Банапарта.
Біяграфія
У 1793 годзе разам з сям'ёй пераехала ў Францыю. Яна закахалася ў Іаахіма Мюрата, генерала арміі свайго брата і выйшла за яго замуж у 1800 годзе.
Любіміца Напалеона Банапарта, славалюбівая Караліна прагнула ўлады не менш за свайго брата і ў 1806 годзе стала вялікай герцагіняй Клевэ і Берга, у 1808 годзе — каралевай Неапаля. Караліна прыцягвала сабе ў дапамогу вядомых дзяржаўных мужоў, яе сябрамі былі Жуно, Талейран і Фушэ.
З'яўленне на свет Напалеона II разбурыла мары Караліны аб тым, што яе старэйшы сын Напалеон-Ахіл Мюрат стане спадчыннікам яе брата. Яна заключыла саюз, не толькі палітычны, але і любоўны, з ворагам Напалеона — Клеменсам Метэрніхам, які сто дзён беспаспяхова спрабаваў захаваць за Мюратамі трон.
Мюрат быў расстраляны па законах ваеннага часу 13 кастрычніка 1815 года ў Калабрыі ў Піца па загадзе караля Фердынанда IV Бурбона. Яго ўдава збегла ў Аўстрыю і жыла там да сваёй смерці ў якасці графіні Ліпоны на віле Камба Марца недалёка ад Трыеста.
Кованка
Кованка (Ко́ванка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Віталь Віталевіч Шапятоўскі
Віталь Шапятоўскі (нар. ) — былы беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай СДЮШАР-5, пачынаў кар’еру ў «Трактары», пазней выступаў у іншых клубах ніжэйшых ліг. У 2003 годзе далучыўся да мінскага «Тарпеда-СКА», у складзе якога дэбютаваў у Вышэйшай лізе. Пазней выступаў у элітным дывізіёне за «Зорку-БДУ» і «Дарыду», дзе быў ігракоў асновы. У 2008 годзе перайшоў у крыварожскі «Крыўбас», аднак не здолеў замацавацца ва Украіне і на наступны год вярнуўся ў Беларусь, выступаючы за «Нёман» і «Смаргонь». У 2010 годзе дапамог «Гарадзеі» дапамагчы ў Другой лізе, пасля чаго адправіўся ў Польшчу, дзе гуляў за эльблёнгскую «Алімпію». Неўзабаве вярнуўся ў Беларусь, разам з мінскім «Партызанам» выйшаў у Вышэйшую лігу, але клуб быў расфармаваны.
У 2012—2013 гадах гуляў у Першай лізе за СКВІЧ і «Смаргонь». У пачатку 2014 года далучыўся да новастворанага клуба «Крумкачы», дзе стаў адным з лідараў і ўжо ўлетку перайшоў у першалігавую «Іслач». У 2015 годзе разам з «Іслаччу» перамог у Першай лізе, але пасля гэтага пакінуў клуб і сезон 2016 пачынаў у «Тарпеда», аднак пазней перайшоў у «Прамень». У 2017 годзе ў якасці асноўнага іграка прывёў сталічны клуб да перамогі ў Першай лізе.
У сакавіку 2018 года падоўжыў кантракт з «Промнем». Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе, пазней страціў месца ў аснове. З ліпеня 2018 года перастаў з’яўляцца на полі і перакваліфікаваўся ў трэнера, фактычна завяршыўшы кар’еру.
Мірны (Баранавіцкі раён)
Мі́рны (, Мирный) — аграгарадок у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 10 км на поўдзень ад Баранавіч, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Баранавічы на лініі Баранавічы—Брэст, на р. Мышанка. Насельніцтва 428 жыхароў, 133 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
Заснаваны ў 1965 годзе.
Інфраструктура
Працавалі дзіцячая музычная школа, Дом культуры (фальклорны тэатр «Званочкі»), аддзяленне сувязі, магазін, сталовая.
Каралеўства Кастылія
Каралеўства Кастылія (Reino de Castilla) — адно з сярэднявечных каралеўстваў Пірэнейскага паўвострава. Узнікла як палітычная аўтаномія ў 9-м стагоддзі. Першапачаткова называлася Акруга Кастылія і была прызнана васалам Каралеўства Леон. Імя паходзіць ад замкаў створаных у рэгіёне. Кастылія была адным з каралеўстваў, якое паслужыла асновай для Кастыльскай кароны, а пазней Каралеўства Іспаніі.
Дзяржаўная Траццякоўская галерэя
Гісторыя
Павел Траццякоў пачаў збіраць сваю калекцыю жывапісу ў сярэдзіне 1850-х. Гэта праз некаторы час прывяло да таго, што ў 1867 г. для шырокай публікі ў Замаскварэччы была адкрыта «Маскоўская гарадская галерэя Паўла і Сяргея Траццякова». Яе калекцыя налічвала 1276 карцін, 471 малюнак і 10 скульптур рускіх мастакоў, а таксама 84 карціны замежных майстроў.
У жніўні 1892 Павел Міхайлавіч перадаў сваю мастацкую галерэю ў дар гораду Маскве. У зборы да гэтага часу налічвалася 1287 жывапісных і 518 графічных твораў рускай школы, 75 карцін і 8 малюнкаў еўрапейскай школы, 15 скульптур і калекцыя ікон. 15 жніўня 1893 адбылося афіцыйнае адкрыццё музея пад назвай «Маскоўская гарадская галерэя Паўла і Сяргея Міхайлавіча Траццякова».
Галерэя знаходзілася ў доме, які сям'я Траццяковых набыла яшчэ ў 1851 годзе. Па меры росту збору да жылой часткі асабняка паступова прыбудоўваліся новыя памяшканні, неабходныя для захоўвання і дэманстрацыі твораў мастацтваў. Падобныя прыбудовы былі зробленыя ў 1873, 1882, 1885, 1892 і нарэшце ў 1902—1904 гадах, калі з'явіўся знакаміты фасад, распрацаваны ў 1900—1903 гадах архітэктарам па малюнках мастака В. М. Васняцова. Кіраўніцтва будаўніцтвам ажыццяўляў архітэктар.
16 студзеня 1913 года карціна Іллі Рэпіна «», якая знаходзілася ў Траццякоўскай галерэі пацярпела ад нажа вандала. Мастаку прыйшлося аднаўляць фактычна зноўку твары намаляваных. Захавальнік Траццякоўскай галерэі, даведаўшыся аб пашкоджанні карціны, кінуўся пад цягнік.
Поль Мары Верлен
Беларускія пераклады
Поля Верлена перакладаў Максім Багдановіч, ён планаваў уключыць 22 вершы французскага дэкадэнта ў свой зборнік «Вянок». Таксама паэзію Верлена перакладалі беларускія паэты і літаратуразнаўцы Алег Лойка, Лявон Баршчэўскі, Андрэй Хадановіч, паасобныя вершы пераклалі Сцяпан Ліхадзіеўскі, Леанід Дранько-Майсюк, Галіна Дубянецкая.
Дзяржаўная Траццякоўская галерэя
Гісторыя
У пачатку 1913 маскоўская гарадская дума абірае Ігара Грабара папячыцелем Траццякоўскай галерэі.
3 чэрвеня 1918 года Траццякоўская галерэя была аб'яўлена «дзяржаўнай уласнасцю Расійскай Федэратыўнай Савецкай Рэспублікі» і атрымала назву Дзяржаўная Траццякоўская галерэя. Дырэктарам музея быў зноў прызначаны Ігар Грабар. Пры яго актыўным удзеле ў тым жа годзе быў створаны Дзяржаўны музейны фонд, які аж да 1927 года заставаўся адной з найважнейшых крыніц папаўнення калекцыі музея.
Чарлі Шын
Чарлі Шын (Charlie Sheen, сапраўднае імя Ка́рлас І́рвін Эстэ́вес, Carlos Irwin Estévez;, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі акцёр, сцэнарыст і прадзюсар, сын акцёра Марціна Шына.
На пачатку кар’еры з’явіўся ў фільмах «Узвод», «Дух помсты» і «Уол-стрыт». На тэлебачанні вядомы з роляў у серыялах «Спін-Сіці» і «Два з паловай чалавекі», у якім здымаўся з 2003 па 2011 год. У 2010 годзе Шын стаўся высокааплочваемым тэлевізыйным акцёрам з прыбыткам $ 1,8 млн за эпізод серыялу. Ён таксама вядомы па сваіх шматлікіх скандалах у асабістым і грамадскім жыцці, таксама з-за ўжывання наркотыкаў. 7 сакавіка 2011 года Шын быў звольнены кампаніяй CBS і Warner Bros. Television з серыяла.
Асабістае жыццё
З 2002 па 2006 год быў жанаты на актрысе Дэніз Рычардc. У іх дьве дачкі: Сэм (нар. 9 сакавіка 2004 г.) і Лола Роўз (нар. 1 чэрвеня 2005). З 2008 па 2011 год быў жанаты на актрысе Брук Мюлер, у іх ёсць сыны-блізнюкі: Боб і Макс (нар. 14 сакавіка 2009).