cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Культура шнуравой керамікі
Крытыка тэорыі позняй індаеўрапеізацыі
Але галоўнае — згодна з гэтай тэорыяй, «шнуравікі» не былі тымі, хто прынёс індаеўрапейскія гаворкі на поўнач і ўсход Еўропы. На землях, куды з поўдня прыйшлі «шнуравікі», ужо размаўлялі да таго часу на індаеўрапейскіх гаворках. Іх носьбіты сюды прыйшлі за дзесяць тысячагоддзяў (у XIII тыс. да н.э.) да прыходу прадстаўнікоў культуры шнуравой керамікі з паўднёваеўрапейскіх «рэфугіумаў». Там, у цяплейшых умовах на Балканах і на Іберыйскім паўвостраве, яны хаваліся ад насоўвання ледавіка, а асвойваць больш паўночныя землі, якія іх продкі пакінулі з-за наступу ледавіка, выправіліся, калі 18 тыс. гадоў таму ледавік пачаў таяць, следам за маршрутамі міграцыі паўночных аленяў.
Індаеўрапейская гаворка была ўласцівая і «шнуравікам», таму іх называюць «паўднёвымі індаеўрапейцамі», а мясцовае насельніцтва, на тэрыторыі якіх яны прыйшлі, — «паўночнымі індаеўрапейцамі».
Крывіца
Крыві́ца (, Кривица) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
Кітайскія дамены верхняга ўзроўню
.中国, .中國 (кіт. спрошч. 中国, трад. 中國, «Кітай»), .公司 («кампанія») і .网络 («сець») — нацыянальныя дамены верхняга ўзроўню для КНР. Былі ўведзены на тэрыторыі Кітая ў 2002 годзе, аднак не былі зарэгістраваныя ў ICANN, замест гэтага запісы пра іх былі ўнесены ў каранёвую зону кітайскіх DNS сервераў. Такім чынам, атрымаць доступ да сайтаў, якія выкарыстоўваюць кітайскія дамены верхняга ўзроўню, звонку КНР было магчыма толькі праз ручное ўвядзенне адпаведных DNS-сервераў.
Прыкладна ў гэты ж час CNNIC прапанавала кітайскія даменныя імёны .公司 (адпавядае дамену ".com", піньінь gōngsī) і .网络 (".net", піньінь wǎngluò), але яны дагэтуль не прызнаныя ICANN.
Тэхнічная магчымасць для ўвядзення даменаў на мовах, у якіх не выкарыстоўваецца лацінка, з'явілася з увядзеннем Інжынерным саветам Інтэрнэту IETF адпаведных стандартаў. Такім чынам імёны даменаў другога ўзроўню ў Кітаі могуць мець як кітайскія іерогліфы, так і лацінку, лічбы і злучок.
Рас-Дашэн
Рас-Дашэн — найвышэйшая вяршыня ў горнай сістэме Эфіопскага нагор’я, у гарах Сымен, у Эфіопіі.
Вышыня 4623 (4533 ) м. Складзена з вулканічных парод. У ніжняй частцы схілаў горныя лясы з перавагай дрэвападобнага ядлоўцу, вышэй — горныя стэпы.
Крывавы салют
«Крывавы салют» — назва, якую беларускія СМІ далі трагедыі, якая адбылася падчас святкавання дня незалежнасці Беларусі 3 ліпеня 2019 года ў Мінску, калі некалькі чалавек было паранена і 1 загінуў ад выбухаў салюту.
Ход падзеяў
У 22:00 3 ліпеня 2019 года з некалькіх пляцовак на ўскраінах Мінска пачалі страляць святочны артылерыйскі салют. У сацыяльных сетках пачаліся з’яўляцца паведамленні відавочцаў, што выбухі адбываюцца надта нізка. Такія праблемы адбыліся ў мікрараёнах Уручча, дзе стралялі з ваеннага гарадка, Чыжоўка, дзе агонь вялі з пляцоўкі побач з Чыжоўскімі могілкамі і ў раёне Парка Перамогі. У апошнім выпадку некалькі снарадаў разарваліся нізка ў раёне вуліцы Чарвякова, дзе ў некалькіх дамах выбухамі выбіла шыбы ў вокнах, і ў раёне вуліцы Даўмана, дзе аскепкамі было паранена 11 чалавек. У ноч на 4 ліпеня было афіцыйна пацверджана, што адна з параненых жанчын памерла.
Расследаванне
Следчы камітэт Рэспублікі Беларусь распачаў крымінальную справу паводле часткі 2 артыкула 463 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь (Парушэнне правілаў абыходжання з рэчывамі і прадметамі, якія ўяўляюць павышаную небяспеку для навакольных ) і вызначыў, што прычынай трагедыі з’явілася нізкая якасць выкарыстаных зарадаў расійскай вытворчасці. 4 ліпеня 2019 года пастаўшчыкі зарадаў былі затрыманыя, але сваю віну не прызналі.
4 сакавіка 2020 года на сайце Следчага камітэта былі апублікаваны вынікі расследавання: «У ходзе следства ўстаноўлена, што напярэдадні правядзення салюту супрацоўнікі Мінскай ваеннай камендатуры выявілі неадпаведнасць большай частцы піратэхнічных вырабаў калібра 195 мм, што прызначаліся для святочнага салюту, нарматыўна-тэхнічнай дакументацыі. Закупленая раней у расійскай кампаніі піратэхніка мела брак, дапушчаны на прадпрыемстве-вытворцы. Так, дыяметр (калібр) вырабаў перавышаў норму, што не дазваляла ажыццявіць іх зараджанне ў ствалы салютных установак у штатным парадку, яны падлягалі безумоўнай адбракоўцы і не маглі бяспечна выкарыстоўвацца пры правядзенні салюту. Па ўзгадненні з камендатурай для выпраўленні на месцы выяўленых дэфектаў і замены бракаваных вырабаў у Мінск прыбылі два інжынеры прадпрыемства-вытворцы.
У працэсе зараджання салютных установак феерверачныя вырабамі названыя асобы разам з камандзірам роты Мінскай ваеннай камендатуры дапрацоўвалі іх шляхам унясення зменаў (памяншэнне дыяметра шляхам механічнага ўздзеяння), якія не прадугледжаны кіраўніцтвам па эксплуатацыі, нарматыўнай і тэхнічнай дакументацыяй. Такія змены прыводзілі вырабы ў небяспечны для выкарыстання стан, што пацвярджаецца вынікамі экспертных даследаванняў і следчага эксперыменту…
З прычыны дапушчаных парушэнняў пры правядзенні салюту адбыліся няштатныя сітуацыі: выбухі вырабаў на нізкай вышыні і ў ствалах марцір, у выніку якіх адзін чалавек загінуў, яшчэ адзінаццаць пацярпелі. Шкода маёмасці фізічных і юрыдычных асоб нанесена на агульную суму звыш 740 тысяч беларускіх рублёў.»
Суд
2 красавіка 2020 года ў Маскоўскім раёне Мінска пачаўся суд над абвінавачанымі. Пры гэтым камандзір мінскай роты ваеннай камендатуры Аляксей Круглік стаў адзіным з абвінавачаным, якога не змясцілі пад варту. 29 мая 2020 года на судзе ён казаў, што «гэта было не першае надзвычайнае здарэнне падчас салюту. Да здарэння на Дзень незалежнасці салютныя ўстаноўкі тройчы выбухалі, праўда, па іншых прычынах. Гэта было ў 2013, 2017 і 2018 гадах».
17 ліпеня 2020 года ў судзе слухалі паказанні былога начальніка Мінскай ваеннай камендатуры Мікалая Кураша. Ён паведаміў, што па выніках прадпісання Следчага камітэта міністр абароны вынес яму дысцыплінарнае спагнанне: строгую вымову, таксама ён адмаўляў, што аказваў псіхалагічны ціск на затрыманых інжынераў фірмы «Піра-Рос» Сапронава і Дзянісава, каб яны не ўзгадвалі вайскоўцаў у сваіх паказаннях.
Рэакцыя СМІ, грамадства і дзяржавы
Першымі на падзеі адрэагавалі блогеры і недзяржаўныя СМІ. Дзяржаўныя мас-медыя пэўны час маўчалі пра гэту праблему і толькі пазней таксама пацвердзілі факт трагедыі.
6 ліпеня 2019 года адбылося пахаванне ахвяры трагедыі Наталлі Максімчук, на якое прыйшлі прадстаўнікі гарадской адміністрацыі і вайскоўцы. Мінгарвыканкам абяцаў выплаціць кампенсацыі розных памераў сям’і загінулай і пацярпелым.
Запрып’яць
Запрып’яць (Запри́п'ять) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Казімір Ян Вайшнаровіч
Казімір Ян Вайшнаровіч (Kazimierz Jan Wojsznarowicz; ?, Ашмянскі павет — ) — юрыст, дзеяч каталіцкай царквы, пісьменнік. Доктар філасофіі (1642), доктар тэалогіі і абодвух правоў.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Вайшнаровічаў герба «Марскі кот». Вучыўся каля 1640—1942 гадоў у Віленскай акадэміі, пасля, відаць, у Рыме. Каля 1661 года зноў наведаў Італію (Перуджу). Да 1644 года прыняў духоўны сан, быў канцлерам віленскім, схаластыкам пільтэнскім, пробашчам эйсмантаўскім, з 1676 года член віленскай капітулы. Адначасова каралеўскі сакратар, у 1676 годзе рэгент вялікай канцылярыі ВКЛ. У 1662 годзе фундаваў кафедру палітыкі ў Віленскай акадэміі (адкрыта ў 1677 годзе) і падараваў ёй сваю бібліятэку.
Дзейнасць
Быў вядомы як аратар, прапаведнік. Аўтар шматлікіх друкаваных пропаведзяў і панегірыкаў на польскай і лацінскай мовах. У 1644—1648 гадах выдаў збор акалічнасных прамоў «Палітычны прамоўца», які меў характар падручніка рыторыкі.
Амблістэгіум
Амблістэгіум (Amblystegium) — род брыевых імхоў сямейства амблістэгіевых.
Апісанне
Дробныя расліны, утвараюць зялёныя або жоўта-зялёныя небліскучыя ці слаба бліскучыя плоскія дзярнінкі. Сцяблы паўэучыя, няправільна- або перыстагалінастыя, з цалкам аблісцвелымі галінкамі. Лісце дробнае ад яйцападобна-ланцэтнага да ланцэтнага, з простай жылкай, суцэльнакрайняе або зубчастае. Каробачка на доўгай ножцы, падоўжана-цыліндрычная.
Пашырэнне
Шэраг відаў пашыраны ва ўмераных зонах зямнога шара, найбольш — у паўночным паўшар'і. На тэрыторыі Беларусі трапляецца,. Растуць на кары дрэў, камянях і вільготнай глебе. Другасныя кампаненты лясных фітацэнозаў.
Залазоўе
Залазо́ўе (, Залозовье) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У лютым 1918 года акупавана Германіяй. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б)Б у складзе БССР, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. З ліпеня 1919 года знаходзілася пад акупацыяй Польшчы. У ліпені 1920 года занята ненадоўга Чырвонай Арміяй.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Залазоўе апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства.
У 1939 годзе Залазоўе ўвайшло ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года ўвайшло ў склад Даўгінаўскага сельсавета Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці (з 25 снежня 1962 года ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці).
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года па ліпень 1944 года Залазоўе знаходзілася пад нямецкай акупацыяй.
NGC 5668
NGC 5668 (іншыя абазначэнні — UGC 9363, MCG 1-37-28, ZWG 47.90, IRAS14309+0440, PGC 52018) — спіральная галактыка (Sd) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алена Бузінова
Алена Бузінова (нар., Віцебск, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі. У 2012 годзе скончыла ВДУ імя П. М. Машэрава.
Клубная кар’ера
У 2013 годзе выступала за віцебск «Універсітэт».
У 2017 годзе ў складзе «Бабруйчанкі» стала чэмпіён Беларусі па пляжным футболе. У 2021 годзе ў складзе «Сталіцы» заваявала жаноча Кубак па міні-футболе
Арата
Ара́та — міфічная краіна, узгаданая ў шумерскай эпічнай літаратуры.
Эпас
Арата ўзгадваецца ў шумерскіх эпічных творах, прысвечаных валадарам старажытнага Урука, Энмеркару і Лугальбандзе, якія згодна падлікаў сучасных даследчыкаў, маглі кіраваць у першай палове 3 тысячагоддзя да н. э. Некаторыя навукоўцы лічаць, што вусная форма апавяданняў была складзена ўжо ў перыяд Джэмдзет-Наср.
У паэме «Энмеркар і валадар Араты», запісанай прыблізна ў пачатку 2 тысячагоддзя да н. э. паведамляецца, што Энмеркар звярнуўся да багіні Інаны за дазволам захапіць краіну Арату, каб сабраць там даніну з каштоўных металаў і камяняў для будаўніцтва храма Энкі. Інана ў адказ параіла адправіць пасланца праз Элам, каб запатрабаваць даніну. Энменкар так і зрабіў. Яго пасланец прыбыў у Арату, але валадар гэтай краіны адмовіўся падпарадкавацца Уруку. Ён запатрабаваў вялікую колькасць збожжа наўзамен за металы і камяні. Энмеркар даслаў збожжа, але валадар Араты пажадаў, каб ён сам забраў тое, што патрабуе. Валадар Урука з’явіўся ў Араце і ў выніку вымусіў аддаць яму даніну. Важны матыў паэмы — сцверджанне, што Інана, якая прывяла валадара Араты да ўлады, перайшла на бок Урука, і Энменкар здолеў даказаць гэта.
Дзве часткі эпаса пра Лугальбанду апавядаюць пра далёкі паход урукцаў у Арату. Падчас ваеннай экспедыцыі Лугальбанда захварэў і быў пакінуты ў пячоры, дзе быў вымушаны заклікаць да волі багоў, каб акрыяць. Цудоўная птушка Анзу дапамагла яму з неверагоднай хуткасцю вярнуцца дадому. Лугальбанда звярнуўся да Інаны, і тая дала яму параду, як захапіць Арату, пасля чаго герой зноў з неверагоднай хуткасцю здолеў пераправіцца ў далёкую краіну.
У адной з версій эпаса пра Гільгамеша ён атрымоўвае ад бога Уту памагатых, пра якіх кажацца, што яны ведалі шлях нават у Арату. У рэдкіх запісах, што былі зроблены, як лічыцца, пазней за складанне эпічных твораў, Арата ўзгадвалася як міфічная багатая і дабраслаўлёная краіна. Так, Шульгі, валадар трэцяй дынастыі Ура, параўноўваў скарбы свайго палаца са скарбамі Араты.
Ідэнтыфікацыя
Цяжкасць з усталяваннем месцазнаходжання Араты заключана ў тым, што ў эпічных творах паведамляецца толькі тое, што частка наземнага шляху да гэтай краіны вяла на поўнач праз горную мясцовасць. Далейшы кірунак да яе можа быць толькі меркаваным.
Даманы (значэнні)
Назву Даманы маюць:
T-DJ Milana
T-DJ Milana (сапраўднае імя Юлія Ігараўна Рысіна; нар. 12 лютага 1989 г., Луганск) — украінская топлес-дыджэй, кампазітар, танцорка і мадэль.
Біяграфія
У 2009 годзе T-Dj Milana пачала двухмесячны тур па клубах Балгарыі, Харватыі і Македоніі, пасля чаго была запрошана ў якасці спецыяльнага госця на ток-шоў The Late Show with Azis.
У 2010 годзе прэзентавала свой першы трэк «Feel, Real» і відэакліп на яго, а таксама арганізавала тыднёвы тур у Інданезіі і паўторныя туры ў Балгарыі і Расіі. Да 2011 года сінгл Юліі быў выкарыстаны і падтрыманы шэрагам вядомых дыджэяў, так, Пол Окенфолд выкарыстаў у яго эпізодзе 094 «Perfecto Podcast!», а Джэймс Грант — у яго радыё-шоў Anjunadeep.
У 2013—2014 гадах DJ Milana двойчы ўдзельнічала ў тэлешоў «Гаворыць Украіна» на канале «Украіна». У жніўні 2013 года Мілана ўпершыню выступіла на выспе Івіса (Ібіца) ў Іспаніі, дзе адразу атрымала статус рэзідэнта буйной борт-вечарынкі «Oceanbeat Ibiza». Таксама ў 2013 годзе Юлія знялася ў кліпе на песню «Gimme some more» балгарскай спявачкі Валі. З 2014 года працягвае працаваць рэзідэнтам на «Oceanbeat Ibiza», а таксама ў клубах «Bora-Bora Ibiza» і «Top 21 ibiza».
Апошнім часам стала выступае ў клубах Ібіцы штогод у маі.
У 2015 годзе прыняла ўдзел у кліпе Раман Палонскі ft. Godwin Kiwinda на песню «Shika».
Стыль
T-DJ Milana на дадзены момант з’яўляецца адной з самых вастрабаваных топлес-дыджэяў, якая актыўна выступае ў клубах і на пляцоўках розных краін свету. У Беларусі яна, у прыватнасці, выступала ў клубе «Next» у Мінску ў 2011 годзе і ў «City Club» у Брэсце ў 2012 годзе.
У сваёй творчасці ёй удаецца ўдала спалучаць уласную музыку, дыджэінг, танец з эратычнымі матывамі, а таксама светлавое і лазернае шоў. Пры гэтым Мілана таксама з’яўляецца пладавітым і перспектыўным кампазітарам, што працуе ў стылях тэхна, хаус і тэк-хаус.
Foster the People
Foster the People — амерыканскі інды-поп гурт, заснаваны ў Лос-Анджэлесе, Каліфорнія, у 2009 годзе. Марк Фостэр (вакал, клавішныя, гітара), Марк Понтыус (ударныя), і Кабі Фінк (бас-гітара і бэк-вакал) сфармавалі гурт, калі ім было ўжо за 25. Марк Понтыус у мінулым іграў на ўдарных і здымаў відэакліпы для інды-поп гурта Malbec.
Біяграфія
Першапачаткова Марк Фостэр назваў сваю групу Foster & the People («Фостэр і людзі»), але большасцю слухачоў назва ўспрымалася як «Foster the People» («Спрыяць людзям»). Урэшце група змяніла сваю назву і прыняла імідж «памагатых чалавецтва». Так назва і прыжылася.
Радыё NPR стала часта ўключаць у ратацыю іх песні і тым самым паспрыяла таму, што групу запрасілі на буйныя фестывалі The Hype Machine і Southwest.
У маі 2011 года група ўдзельнічала ў судовай справе наконт парушэння ўмоў кантракту. Справа ўрэгулявана мірным пагадненнем у ліпені таго ж года. Сума пагаднення не апавяшчалася.
Група ўславілася ў першую чаргу дзякуючы сінглу «Pumped Up Kicks», які заняў першае месца ў чарце Alternative Songs, трэцяе месца ў Rock Songs і Hot 100.
Канстанцін Сяргеевіч Заслонаў
Канстанцін Сяргеевіч Заслонаў (, Асташкаў, Цвярская губерня —, вёска Купаваць, Віцебская вобласць) — савецкі партызан, герой Вялікай Айчыннай вайны. Камандзір партызанскага атрада і брыгады, з кастрычніка 1942 камандуючы ўсімі партызанскімі сіламі аршанскай зоны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага 7 студзеня 1910 года (па новым стылі) у горадзе Асташкаў Цвярской губерні. Бацька ўтрымліваў невялікую гаспадарку: меў каня, жарабя і дзвюх кароў. У 1930-я гады ўся сям’я (бацька, дзве яго сястры і два браты) была раскулачана і выслана на Кольскі паўвостраў, у Хібінагорск (цяпер Кіраўск). Грошай не хапала, і васьмігадовы Косця працаваў пастухом, а праз год пайшоў у школу. Першая настаўніца Заслонава, Ганна Васільеўна Раздзерава, пазней успамінала, што ён вылучаўся сярод усіх дзяцей сваімі выдатнымі здольнасцямі і ўседлівасцю. Сястра Таццяна расказвала: «Косця быў адным са старэйшых дзяцей, яму даводзілася працаваць нараўне з дарослымі. Бывала, разбудзяць да світання малаціць, ён прапрацуе гадзіны тры-чатыры і так, недаспаўшы і напрацаваўшыся, ішоў у школу». У 1927 годзе школьная камсамольская арганізацыя накіравала Канстанціна як выдатніка ў Вялікалукскую прафтэхшколу чыгуначнага транспарту, якую ён скончыў у 1930 годзе.
Па камсамольскім прызыве разам з жонкай Заслонаў быў накіраваны на Далёкі Усход, дзе аднаўляў дэпо на станцыі Вяземская пад Хабараўскам. У 1935 годзе ён стаў памочнікам начальніка паравознага дэпо Новасібірска. У сям’і нарадзілася дачка Муза. З-за голаду здароўе жонкі пачало рэзка пагаршацца, і Канстанцін адправіў яе разам з дачкой у Віцебск. Але самому паехаць было нельга, каб не «зняславіць гонар камсамольца-добраахвотніка». Як успамінала дачка, прыбыўшы ў Віцебск, жонка паслала назад паштоўку, нібыта Заслонава тэрмінова выклікаюць на вучобу ў Ленінградскі інстытут інжынераў дарожнага транспарту, і яго адпусцілі вучыцца.
Так ён вярнуўся ў Віцебск і пачаў працаваць у чыгуначным дэпо. З 1937 года быў начальнікам дэпо станцыі Рослаў, а з кастрычніка 1939 года — станцыі Орша.
Вялікая Айчынная вайна
У пачатку вайны пры падыходзе нямецкіх войскаў да Оршы эвакуіраваўся ў Маскву і працаваў у дэпо імя Ілліча.
У верасні 1941 г. на ініцыятыве К. С. Заслонава ў Маскве створаны партызанскі атрад з чыгуначнікаў, які ў кастрычніку перайшоў лінію фронту і быў разгрупаваны. Група на чале з К. С. Заслонавым прыбыла ў Оршу, дзе дзейнічала ў складзе Аршанскага камуністычнага падполля. К. С. Заслонаў уладкаваўся на працу ў Аршанскае дэпо начальнікам рускіх паравозных брыгад. На чыгуначным вузле стварыў і ўзначаліў некалькі падпольных дыверсійных груп, якія разам з іншымі падпольнымі групамі паралізавалі работу Аршанскага чыгуначнага вузла. Заслонаўцы здабывалі ўзрыўчатку, рабілі міны, у тым ліку «вугальныя міны» (міны, замаскіраваныя пад каменны вугаль), знішчалі варожыя эшалоны, узрывалі склады з боепрыпасамі, гаручым, пашкоджвалі тэлефонную сувязь. З снежня 1941 г. да лютага 1942 г. падпольшчыкі пусцілі пад адхон 6 варожых эшалонаў, вывелі са строю больш як 200 паравозаў, больш за 170 аўтамашын.
Нацыстам стала вядома аб дыверсійнай арганізацыі. Каб пазбегнуць разгрому, К. С. Заслонаў з групай падпольшчыкаў пайшоў у партызаны. 3 лютага 1942 г.— камандзір партызанскага атрада, з ліпеня 1942 г.— камандзір партызанскай брыгады «Дзядзькі Косці». Партызаны на чале з К. С. Заслонавым рабілі баявыя рэйды па Аршанскім і суседніх раёнах, знішчалі гарнізоны і камунікацыі праціўніка. К. С. Заслонаў загінуў 14 лістапада 1942 г. ў баі супраць карнікаў у в. Купаваць Сенненскага раёна.
У 1955 г. перазахаваны з в. Купаваць у г. Оршу. Магіла К. С. Заслонава і яго ад'ютанта Я. В. Коржаня (загінуў у баі 14 лістапада 1942 г.) знаходзіцца на пероне чыгуначнага вакзала.
Памяць
У 1955 г. на магіле К. С. Заслонава і яго ад’ютанта Я. В. Коржаня ў Оршы ўстаноўлена мемарыяльная пліта, побач — помнік К. С. Заслонаву (скульпт. С. Селіханаў, арх. Г. Сысоеў).
У Айчынную вайну 2 партызанскія брыгады называліся імем К. С. Заслонава. У Оршы створаны мемарыяльны музей К. С. Заслонава. Яго імя прысвоена дэпо станцыі Орша, школе ў Оршы, чыгуначнай станцыі ў Лепельскім раёне, дзіцячай чыгунцы ў Мінску, многім калгасам, імем героя названы вуліцы ў многіх гарадах і вёсках, вёска ў Сенненскім раёне, алея ў мемарыяльным парку герояў у Оршы, К. С. Заслонаву прысвечаны мастацкі кінафільм, творы літаратуры, жывапісу, скульптуры, музыкі. Пра яго складзены народныя песні і легенды.
Меццэгра
Меццэгра (Mezzegra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1032 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 344 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Abbondio.
Оскар Арыяс Санчэс
Оскар Рафаэль дэ Хесус Арыяс Санчэс (Óscar Rafael de Jesús Arias Sánchez; нар., Эрэдыя, Коста-Рыка) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Коста-Рыкі, прэзідэнт Коста-Рыкі ў 1986—1990 і 2006—2010 і першы у гісторыі гэтай краіны нобелеўскі лаўрэат, які заняў пасаду Прэзідэнта пасля атрымання ўзнагароды. У 1987 годзе ён атрымаў Нобелеўскую прэмію міру за свае намаганні ў прадухіленні некалькіх грамадзянскіх войнаў, што бушавалі тады ў шэрагу краін Лацінскай Амерыкі.
Сцыентызм
Сцыентызм (ад scientia — веды, навука) — светапоглядная пазіцыя, заснаваная на ўяўленні пра навуковыя веды як найвышэйшую каштоўнасць культуры і ўмову арыентацыі чалавека ў свеце. Аформіўся ў канцы 19 — пачатку 20 ст. Арыентуецца пераважна на метадалогію і вынікі прыродазнаўчых ведаў і прызнае за навукай права і здольнасць рашэння ўсіх сацыяльных праблем. Супрацьлеглая сцыентызму светапоглядная пазіцыя (антысцыентызм) падкрэслівае абмежаванасць магчымасцей навукі і разглядае яе як прычыну ўзнікнення шматлікіх сацыяльных і экалагічных праблем.
Ганна Лапо
Ганна Лапо (нар., Магілёў, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
Пачатак сезону 2019/2020 правяла за літоўскі «Шаўляй», а ў лістападзе перайшла ў валагодскую «Чэвакату». У 2021 годзе падпісала кантракт з гродненскай «Алімпіяй».
Выступала ў U-16 (2013), U-18 (2013—2015) і U-20 (2014—2017).
Казавата
Казавата (Козова́та) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Марскі Кот (герб)
Марскі Кот (Kot Morski, Cattus Marinus) — шляхецкі герб у Рэчы Паспалітай.
Апісанне
У чырвоным полі сядзіць сярэбраны кот з залатым поясам. У кляйноце над прылбіцай у кароне тры страусіныя пёры.
Роды
Вайшвілы, Вайшнаровічы, Вілкаловічы, Вількалевічы, Віркаловічы, Войснары, Войшнары, Катлубаі, Каты, Корзуны.
Дамашы
Назву Дамашы́ маюць:
Пераклад Бібліі Беларускага экзархата РПЦ
Перакладам займаюцца члены Біблейскай камісіі Беларускай праваслаўнай царквы, якія пачалі гэтую працу ў супрацоўніцтве з Біблейскім таварыствам у Беларусі.
15 лістапада 2017 года Беларуская праваслаўная царква (БПЦ) прэзентавала ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі свой пераклад Новага Запавету на беларускую мову. Пераклад зроблены са старажытнагрэчаскага тэксту, які традыцыйна ўжываецца ў праваслаўнай царкве. У працэсе сваёй работы Біблейская камісія аналізавала і ўлічвала ранейшыя спробы перакладу Свяшчэннага Пісання на беларускую мову. Выкарыстоўваліся таксама розныя пераклады Бібліі на рускую, украінскую, польскую, англійскую і іншыя мовы.
Малэ Арыховэ
Малэ Арыховэ (Ма́ле Орі́хове) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Кулякі
Куля́кі (, Куляки) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
Малінаўскі сельсавет
Назву Малі́наўскі сельсавет маюць:
Анастасія Алегаўна Мяркушына
Анастасія Алегаўна Мяркушына (Анастасія Олегівна Меркушина; нар., в. Підгароднэ, Цярнопальская вобласць, Украіна) — украінская біятланістка.
Біяграфія
Пазней разам з бацькамі пераехала ў Цярнопаль.
National Public Radio
National Public Radio (NPR, Нацыянальнае Грамадскае Радыё) — найбуйнейшая некамерцыйная арганізацыя, якая збірае і затым распаўсюджвае навіны з 797 радыёстанцый ЗША. Фінансуецца за кошт ахвяраванняў слухачоў (юрыдычных і фізічных асоб). Бюджэт у 2007 годзе склаў 172 млн долараў, у 2009 годзе — 140 млн. (бюджэт паменшыўся ў сувязі з эканамічным крызісам). З гэтай сумы прыкладна адна трэць — індывідуальныя ахвяраванні радавых слухачоў, 10 працэнтаў — дзяржаўная падтрымка і гранты, астатняя частка — карпаратыўныя ахвяраванні. Колькасць слухачоў радыёстанцыі на працягу кожнага тыдня складае прыкладна 32 мільёна чалавек (каля 10 працэнтаў насельніцтва ЗША). Па апытанні, праведзенаму ў 2005 годзе, навінам ад NPR давярала больш за ўсё слухачоў.
Анастасія Алегаўна Мяркушына
Юніёрская кар’ера
У 2011 годзе стала абсалютнай (трохразовай) чэмпіёнкай у зімовых юнацкіх спартыўных гульняў Украіны.
З 2010 года выступае на міжнародных спаборніцтвах. На юніёрскім чэмпіянаце свету 2010 года ў Турсбю найлепшым вынікам 15-гадовай спартсменкі стала 14-е месца ў спрынце. На наступным турніры, у 2011 годзе, выйграла сярэбраны медаль у эстафеце сярод дзяўчат, у камандзе з Юліяй Брыгінец і Ірынай Варвінец. У 2012 годзе на сусветным юніёрскім чэмпіянаце ў Кантыялахці стала пераможцай у эстафетнай гонцы, разам з Юліяй Брыгінец і Юліяй Журавок, у тым жа годзе на юніёрскім чэмпіянаце Еўропы ў Осрблье стала бронзавым прызёрам змешанай эстафеты разам з Ірынай Варвінец, Іванам Мараўскім і Аляксандрам Дахно.
У 2013 годзе на Еўрапейскім юнацкім алімпійскім фестывалі ў Брашове стала чэмпіёнкай у эстафеце і бронзавым прызёрам у спрынце.
На юніёрскім чэмпіянаце свету 2013 года выйграла два медалі — у эстафеце разам з Юліяй Журавак і Анастасіяй Нічыпарэнка заваявала срэбра, а ў індывідуальнай гонцы стала трэцяй, прапусціўшы наперад расіянку Ульяну Кайшаву і сяброўку па камандзе Журавак. У 2014 годзе ў чэмпіянаце свету сярод юніёраў не брала ўдзелу, а на еўрапейскім узроўні ў Нове-Места-на-Мораве стала сярэбраным прызёрам у індывідуальнай гонцы, уступіўшы Анастасіі Еўсюнінай.
У 2015 годзе стала двухразовым чэмпіёнам Еўропы сярод юніёраў, выйграўшы спрынт і гонку пераследу на спаборніцтвах у Отэпя, у змешанай эстафеце на гэтым жа турніры заваявала бронзу. На сусветным юніёрскім чэмпіянаце таго ж года ў Раўбічах займала ў асабістых відах 7, 8 і 11 месцы.
У 2016 годзе заняла другое месца ў індывідуальнай гонцы на юніёрскім чэмпіянаце свету ў Кеіле-Грэдыштэй, а на еўрапейскім узроўні выйграла золата ў індывідуальнай гонцы ў Паклюцы. Акрамя таго, у сезоне 2015/16 заваявала малы глобус юніёрскага кубка Міжнароднага саюза біятланістаў ў індывідуальных гонках.
У 2014 годзе таксама станавілася бронзавым прызёрам юніёрскага чэмпіянату свету па летнім біятлоне ў Цюмені ў змешанай эстафеце. У 2015 годзе на аналагічным турніры ў Кеіле-Грэдыштэй стала трохразовай чэмпіёнкай свету, атрымаўшы перамогі ў спрынце, гонцы пераследу і змешанай эстафеце. У 2016 годзе ў Оцепя выйграла золата ў спрынце, срэбра ў змешанай эстафеце і бронзу ў гонцы праследавання.
Дарослая кар’ера
Неаднаразова станавілася прызёркай чэмпіянатаў Украіны, у тым ліку ў 2012 і 2013 гадах выйгравала срэбра ў жаночай эстафеце ў складзе каманды «Дынама», у 2013 годзе стала бронзавым прызёрам у спрынце. У 2013 годзе ў складзе каманды «Дынама» і ў 2015 годзе ў складзе зборнай Цярнопаля выйгравала срэбра чэмпіянату Украіны па летнім біятлоне ў змешаных эстафетах, а ў 2016 годзе стала сярэбраным прызёрам у спрынце.
На Кубку Міжнароднага саюза біятланістаў дэбютавала ў 16-гадовым узросце ў сезоне 2010/11 на этапе ў Бейтастолене, у сваёй першай спрынтарскай гонцы заняла 67-е месца. У сезоне 2012/13 набрала першыя ачкі ў залік гэтага турніру, заняўшы 11-е месца ў спрынце на этапе ў Остраве. У сезоне 2014/15 упершыню паднялася на подыум гэтага турніру, заняўшы другое месца на этапе ў Оберціліяхе. У сезоне 2015/16 атрымала першую перамогу на адным з этапаў у адзіночнай змешанай эстафеце, а ў сезоне 2016/17 на этапе ў Рыднау стала двухразовай пераможцай, таксама выйграўшы ў адзіночнай змешанай эстафеце і ўпершыню ў кар’еры ў асабістай гонцы (спрынце).
На Кубку свету дэбютавала 4 снежня 2014 года ў індывідуальнай гонцы ў Эстэрсундзе, дзе заняла 51-е месца. 11 снежня 2016 года ўпершыню патрапіла на пастамент Кубка свету, заняўшы трэцяе месца ў жаночай эстафеце на этапе ў Паклюцы. У асабістых гонках упершыню набрала ачкі 6 студзеня 2017 года ў спрынце на этапе ў Аберхофе, заняўшы 19-е месца.
У гэтым жа сезоне на чэмпіянаце Еўропы 2017 года у Душнікі-Здруй заваявала дзве бронзавыя ўзнагароды ў індывідуальнай гонцы і ў змешанай эстафеце.
На першым для сябе дарослым чэмпіянаце свету 2017 года ў Гохфільцэне двойчы трапіла ў дзясятку наймацнейшых у асабістых гонках (10-е месца ў спрынце і 8-е ў пераследзе), а затым у складзе жаночай эстафетнай каманды заваявала сярэбраную ўзнагароду. Першы паўнацэнны сезон 2016—2017 у Кубку свету скончыла на 37 месцы ў агульным заліку набраўшы 190 ачкоў.
Сезон 2014/2015 ЖБК РДВАР
У сезоне 2014/2015 жаночага баскетбольнага клуба РДВАР з Мінска прымаў удзел:
Сяргей Трыфанавіч Сотнікаў
Сяргей Трыфанавіч Сотнікаў (18 лістапада 1920 — 31 ліпеня 2000) — санінструктар 433-га стралковага палка, малодшы сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 лістапада 1920 года ў вёсцы Батунь Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці. Беларус. Скончыў 7 класаў. Працаваў у калгасе.
У Чырвонай Арміі з 1940 года. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года. Трапіў у акружэнне, пасля чаго далучыўся да партызанаў, дзе ваяваў да ліпеня 1944 года.
Стралок стралковага батальёна 433-га стралковага палка 64-й стралковай дывізіі 49-й арміі 1-га Беларускага фронту чырвонаармеец Сотнікаў 16 жніўня 1944 года ў баі ля вёскі Акраны пад горадам Кнышын адным з першых уварваўся ў варожую траншэю, агнём з аўтамата забіў кулямётчыка. Адбіваючы контратакі, з аўтамата і гранатамі забіў 13 варожых пехацінцаў. 15 верасня 1944 года загадам № 069 па 64-й стралковай дывізіі чырвонаармеец Сотнікаў Сяргей Трыфанавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
2 лютага 1945 года ў баях на подступах да ракі Одэр санінструктар 6-й стралковай роты 433-га стралковага палка 64-й стралковай дывізіі 33-й арміі 1-га Беларускага фронту малодшы сяржант Сотнікаў, зайшоўшы ў фланг нападаючаму ворагу, агнём з аўтамата забіў звыш 10 праціўнікаў, заступіў праціўніку шлях да адступлення і ўзяў у палон яго 18 салдатаў. Загадам № 074 па 33-й арміі ад 29 сакавіка 1945 года малодшы сяржант Сотнікаў Сяргей Трыфанавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
18-19 красавіка 1945 года ў баях у раёне вёскі Марлендорф саніністуктар малодшы сяржант Сотнікаў пад агнём праціўніка аказаў медыцынскую дапамогу 26 параненым байцам і вынес іх з поля бою. За перыяд з 30 красавіка па 2 мая 1945 года ў баях за Берлін аказаў дапамогу 15 параненым воінам і вынес іх з поля бою.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм малодшы сяржант Сотнікаў Сяргей Трыфанавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
У 1946 годзе поўны кавалер ордэна Славы С. Т. Сотнікаў дэмабілізаваны. Жыў у вёсцы Завадская Слабада Магілёўскай вобласці. Працаваў інжынерам па тэхніцы бяспекі ў саўгасе «Барок».
Памёр 31 ліпеня 2000 года.
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, ордэнам «За службу Радзіме» 3-й ступені, медалямі.
Пераклад Бібліі Мацукевіча
Перакла́д Мацуке́віча — чатыры беларускамоўныя Евангеллі, выдадзеныя кірыліцай у 1988 годзе ў Таронта ў перакладзе мітрапаліта БАПЦ Мікалая (Мацукевіча) у выглядзе богаслужбовай кнігі «Напрастольнае Сьвятое Евангельле».
Заложына
Зало́жына (, Заложино) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Ваўкалацкага сельсавета.
Гісторыя
У 1938 годзе вёска ў Будслаўскай вясковай гміне, 5 двароў, 39 жыхароў. У 2003 годзе — 5 двароў, 7 жыхароў.
Бой за Траган
Бой за Траган — сутыкненне паміж Лівійскай нацыянальнай арміяй і чадыйскай узброенай групай у Трагане, якое адбылося 27 снежня 2018 года.
Перадгісторыя
Пасля пачатку Другой грамадзянскай вайны ў Лівіі ў 2014 годзе, калі шматлікія ўзброеныя групоўкі пачалі змагацца за кантроль над краінай. Розныя лівійскія сілы пачалі наймаць чадскіх і суданскіх наймітаў. У выніку ўзброеныя групоўкі (у тым ліку паўстанцы) пераправіліся ў Лівію і ўсё больш актыўна пачалі ўдзельнічаюць у мясцовай палітыцы. Адной з паўстанцкіх груп, якія актыўна дзейнічалі ў Лівіі, з’яўляўся «Савет ваеннага камандавання для выратавання рэспублікі» (CCMSR), чадская паўстанцкая фракцыя, якая імкнулася зрынуць Ідрыса Дэбі, прэзідэнта і фактычнага прафранцузскага дыктатара Чада з 1990 года.
Бой
27 снежня 2018 года чадыйскія нелегалы ​​пачалі нечаканую атаку на лагер 10-й пяхотнай брыгады Лівійскай нацыянальнай арміі Халіфа Хафтара ў Трагане. Добра падрыхтаваныя баевікі выкарыстоўвалі 10 машын і адну бронемашыну. Першай мэтай нападу стаў штаб лівійцаў, дзе загінуў камандзір батальёна 181-й брыгады падпалкоўнік Халід Масуд Рахома. Памочнік камандзіра гарнізона ЛНА, палкоўнік Джума аль-Табет быў паранены і захоплены ворагам у палон
Аднак войскі гарнізона згуртаваліся і пры падтрымцы мясцовых грамадзянскіх асоб пачалі контратаку. Акрамя аль-Табета, у выніку баёў былі паранены яшчэ дванаццаць салдат. Да сярэдзіны дня, пасля прыблізна двух-трох гадзін бою, чадыйцы былі вымушаны адступіць пад моцным агнём, але здолелі ўзяць з 24 да 34 захопленых ваенных машын лівійцаў,.
Рэакцыя
Розныя палітычныя групоўкі Лівіі, а таксама мясцовыя жыхары асудзілі гэты напад, у той час як «Чадская народная рэвалюцыйная армія» ад імя чадскай апазіцыі заявіла, што ніякія чадыйцы не ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях.
Наступствы
У адказ на напад на гарнізон Трагана ЛНА пачала павялічваць узровень бяспекі ў гэтым раёне, спадзеючыся знайсці і ліквідаваць нападнікаў. Салдаты адсачылі чадыйцаў, якіх яны першапачаткова ідэнтыфікавалі як паўстанцаў альбо бандытаў. Лівійцы паспяхова разграмілі атрад чадыйскіх баевікоў. Таксама салдаты 10-й стралковай брыгады вызвалілі 22 закладнікаў у Гадуве. Раней лічылася, што гэтыя людзі былі выкрадзены Ісламскай дзяржавай падчас шэрагу рэйдаў у рэгіёне на працягу кастрычніка і лістапада 2018 года. У той час яна ўзяла на сябе адказнасць за напады.
2 студзеня 2019 года Халіфа Хафтар накіраваў дадатковыя войскі на поўдзень Лівіі, і ЛНА распачала наступленне для выцяснення канкуруючых сіл, у тым ліку чадскіх апалчэнцаў.
Мэжысыць
Мэжысыць (Межи́сить) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
NGC 5669
NGC 5669 (іншыя абазначэнні — UGC 9353, MCG 2-37-21, ZWG 75.64, KUG 1430+101, IRAS14302+1006, PGC 51973) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юзаф Лоскі
Біяграфія
Уладальнік маёнтка Кастамлоты ў Бельскім павеце Сядлецкай губерні. Замалёўваў, фатаграфаваў і апісваў ваколіцы свайго маёнтка. Супрацоўнічаў з часопісам «Kłosy» і «Gazeta Warszawska». Таксама праводзіў археалагічныя даследаванні ў ваколіцах Кастамлотаў, і Кодані. Вынікі сваёй працы апублікаваў у 1876 годзе ў часопісе «» пад назвай «Берагі Буга. Паганскія магілы ў Кастамлотах» (Brzegi Buga. Groby pogańskie w Kostomłotach).
Калекцыянаваў археалагічныя помнікі, медалі, у зборы Лоскага мелася таксама калекцыя зброі. У 1856 годзе прадметы са збору дэманстраваліся на варшаўскай выстаўцы помнікаў даўніны.
З 1875 года пасля продажу маёнтка жыў у Варшаве. У 1883 годзе выдаў гістарычную кнігу «Ян Сабескі, яго сям’я, таварышы па зброі і тагачасныя помнікі» (Jan Sobieski, jego rodzina, towarzysze broni i współczesne zabytki).
Пахаваны на варшаўскіх могілках Старыя Павонзкі (кватэра 59, рад 6, месца 7).
Васіль Андрэевіч Кот
Васіль Андрэевіч Кот (, вёска Найда, Гомельская губерня, Расійская імперыя — года, Львоў, Украіна) — савецкі палітработнік, палкоўнік Савецкай арміі, удзельнік савецка-японскай вайны, Курыльскай дэсантнай аперацыі. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Найда (цяпер у Жыткавіцкім раёне, Гомельская вобласць, Беларусь). Скончыў няпоўную сярэднюю школу, затым вучыўся ў кааператыўным тэхнікуме. Працаваў бухгалтарам у райспажыўсаюзе.
У Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі з кастрычніка 1937 года, быў прызваны Жыткавіцкім райваенкаматам. Службу пачаў у Ленінградскай ваеннай акрузе, шэсць месяцаў вучыўся ў палкавой школе сувязі, а пасля заканчэння вучобы быў прызначаны камандзірам палкавой радыёстанцыі.
З 1938 года — намеснік палітрука. Летам 1938 года стралковая дывізія, у якой служыў Кот, была перакінутая на Далёкі Усход у раён Бірабіджана. У 1940 годзе скончыў Хабаровское ваенна-палітычнае вучылішча, у гэтым жа годзе ўступіў у ВКП(б).
У кастрычніку 1940 года Кот быў накіраваны ў 198-ы стралковы полк, фармавўшысяся на Камчатцы, у складзе 101-й стралковай дывізіі. Займаў пасаду палітрука роты, у лістападзе 1942 года стаў парторгам палка. З 1944 года — старшы інструктар палітаддзела 101-й стралковай дывізіі.
Прымаў удзел у савецка-японскай вайне ў жніўні 1945 года на пасадзе старшага інструктара палітаддзела 101-й стралковай дывізіі 16-й арміі 2-га Далёкаўсходняга фронту.
У якасці намесніка камандзіра перадавога атрада дэсанту па палітычнай частцы старшы лейтэнант Кот быў залічаны ў склад дэсанту, задачай якога была высадка на востраў Шумшу. Пры высадцы дэсанта раніцай 18 жніўня 1945 года ён адным з першых, нягледзячы на агонь праціўніка і вядучы за сабой дэсантнікаў, ўплаў дабраўся да берага. У крытычны момант бою Кот ўзначаліў роту аўтаматчыкаў пасля гібелі ў баю яе камандзіра, старшага лейтэнанта А. Г. Іназемцава, а затым з крыкам «камуністы, наперад!» падняў байцоў і павёў у атаку. У цяжкім баі салдатам удалося ўтрымаць плацдарм і забяспечыць высадку галоўных сіл дывізіі.
Перадавы атрад дэсантнікаў завязаў надзвычай лютую рукапашную сутычку з праціўнікам, які засеў у траншэях, якія абкружалі вышыні 165 і 171. У выніку японскія абарончыя кропкі былі ўзятыя. Некаторыя падраздзялення японцаў у паніцы пакідалі зброю. Праз некаторы час рушыла ўслед танкавая контратака японцаў. Кот даў загад «па акопах», салдаты адкрылі агонь з супрацьтанкавых стрэльбаў, затым у ход пайшлі гранаты. Неўзабаве ў бой уступіла савецкая карабельная артылерыя, танкі праціўніка, а іх налічвалася 20, былі знішчаны.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 верасня 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з японскімі мілітарыстамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм старшаму лейтэнанту Кату было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Пасля вайны Кот працягнуў службу ў Узброеных Сілах СССР. З 1946 па 1951 год — намеснік начальніка школы сяржантаў па палітычнай частцы (Беларуская ваенная акруга). У 1949 годзе яму ўдалося скончыць 10 класаў школы, а ўжо ў 1952 годзе — ленінградскія Вышэйшыя курсы Галоўнага палітычнага ўпраўлення.
З 1952 года служыў у Прыкарпацкай ваеннай акрузе. У 1962 годзе Кот сышоў у запас у званні палкоўніка.
Жыў у горадзе Львове. Да сыходу на пенсію працаваў дырэктарам нарыхтоўчай канторы, начальнікам аддзела кадраў, затым начальнікам аховы ізалятарнага завода. Персанальны пенсіянер саюзнага значэння.
Памёр 10 лістапада 1998 года.
Памяць
1 жніўня 2005 года ў Паўднёва-Сахалінску на плошчы Славы адбылося ўрачыстае адкрыццё абноўленай Алеі Герояў, створанай у памяць пра вызваліцеляў Паўднёвага Сахаліна і Курыльскіх астравоў ад японскіх мілітарыстаў. Алея прадстаўляе сабой бюсты 14-ці Герояў Савецкага Саюза, якія прымалі ўдзел у гэтых баях, сярод іх таксама ёсць бюст Васіля Ката.
Георг Елінек
Георг Елінек (,  —, ) — нямецкі адвакат. Разам з Гансам Кельзенам і Феліксам Сомлам належаў да групы аўстрыйскіх прававых пазітывістаў і лічыўся «паказчыкам публічнага права ў Аўстрыі».
З 1867 года да 1872 года вывучаў права, гісторыю мастацтва і філасофію ў Венскім універсітэце, а таксама ў Гайдэльбергу і Лейпцыгу. У 1879 годзе стаў прафесарам філасофіі права ў Вене, а ў 1881 быў прызначаны членам камісіі па дзяржаўных экзаменах. У 1882 годзе апублікаваў вядомую працу «Тэорыя уніфікацыі дзяржаў», а ў 1883 годзе атрымаў прэстыжнае месца ў Венскім універсітэце ў якасці прафесара публічнага права. У 1889 годзе атрымаў прафесуру ў Базелі і пакінуў акадэмічную службу ў Аўстра-Венгрыі, а ў 1900 годзе выдаў сваю асноўную працу «Агульная тэорыя дзяржавы».
Елінек найбольш вядомы сваёй працай «Дэкларацыя правоў чалавека і грамадзяніна», якая была апублікавана ў 1895 годзе і ў якой прыводзяцца довады на карысць універсальнай тэорыі права ў адрозненне ад культурных і нацыянальна-спецыфічных аргументаў. Ён лічыў, што Французскую рэвалюцыю, якая была фокусам палітычнай тэорыі 19 стагоддзя, не варта разглядаць з пазіцыі французскіх традыцый, а ў якасці аналагу рэвалюцыйных ідэй і рухаў Англіі і Злучаных Штатаў.
Таміслаў Кнез
Таміслаў Кнез (Tomislav Knez; нар., Баня-Лука) — былы югаслаўскі футбаліст, атакуючы паўабаронца і трэнер.
Клубная
Прафесійную кар’еру пачаў у 1956 годзе выступамі за каманду «Борац» з роднага горада Баня-Лука (цяпер — Боснія і Герцагавіна), у якой правёў пяць сезонаў. Сваёй гульнёй за гэту каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штаба клуба «Дынама» (Заграб), да якога далучыўся ў 1961 годзе. З «Дынама» двойчы выйграў Кубак Югаславіі у 1963 і 1965 гадах. У 1965 годзе пераехаў у Аўстрыю, дзе стаў выступаць за клуб «Швехат», правядучы там адзін сезон. Пасля гэтага Таміслаў перайшоў у сталічны «Рапід», з якім у першым жа сезоне выйграў аўстрыйскі чэмпіянат. Аднак сам Кнез у стартавым складзе выходзіў нячаста, з-за чаго па завяршэнні сезона пакінуў клуб і пайшоў у другі дывізіён, дзе цягам сямі сезонаў выступаў за «Капфенберг». Завяршыў прафесійную гульнявую кар’еру ў аўстрыйскім клубе «Гюсінг», у якім правёў сезон 1974/75.
Міжнародная
Дэбют за нацыянальную зборную Югаславіі адбыўся 1 студзеня 1960 года, у таварыскім матчы супраць зборнай Марока (5:0). У тым жа годзе трапіў у заяву на першы чэмпіянат Еўропы ў Францыі, дзе ў першым матчы забіў адзін з галоў у вароты гаспадароў спаборніцтваў (5:4) і дапамог сваёй камандзе выйсці ў фінал. У вырашальным матчы, дзе югаславы саступілі зборнай СССР (1:2), не браў удзел, але разам з камандай заваяваў «срэбра» чэмпіянату. У складзе зборнай таксама быў удзельнікам Алімпійскіх гульняў 1960 у Рыме. Цягам кар’еры ў нацыянальнай камандзе, якая доўжылася паўтара года, правёў у форме галоўнай каманды краіны 14 матч і забіў 8 галоў.
Мантэмецца
Мантэмецца (Montemezzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 287 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рынак працы
Рынак працы — сукупнасць эканамічных адносін, звязаных з адносінамі куплі-продажу спецыфічнага тавару — працоўнай сілы, дзе здзяйсняецца абмен працы на заработную плату.
У мікраэканоміцы
Сфера фармавання попыту і прапановы на энергію працоўнай сілы. Праз яго ажыццяўляецца продаж працоўнай сілы на пэўны тэрмін і падбор персанала на пэўны тэрмін.
У макраэканоміцы
Рынак працы — гэта вядучы кампанент класічнай канцэпцыі занятасці, які грунтуецца на наступных прынцыпах :
Аскар (фільм, 1967)
«Аскар» (Oscar) — французская камедыя 1967 года рэжысёра Эдуара Малінаро. Галоўны герой фільма, прамысловец Бэртран Барні, ролю якога сыграў Луі дэ Фюнэс, на працягу аднаго дня выяўляе, што яго дачка цяжарная, яго падначалены абрабаваў яго, а з яго гаспадаркай і бізнэсам здарыліся розныя іншыя бедствы.
Карл фон Асецкі
Карл фон Асецкі (Carl von Ossietzky;, Гамбург — , Берлін) — нямецкі публіцыст, сатырык; радыкальны пацыфіст і антыфашыст. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру 1935 года.
Біяграфічныя звесткі
Удзельнік Першай сусветнай вайны, ініцыятар пацыфісцкага руху. 3 1919 года сакратар берлінскага «Нямецкага таварыства міру», супрацоўнік левай прэсы. 3 1927 года галоўны рэдактар часопіса «Die Weltbühne» («Сусветная трыбуна»). У вострых сатырычных артыкулах і надзённых памфлетах выкрываў палітыку веймарскага ўрада, нямецкі мілітарызм і фашызм, за што не раз прыцягнуты да судовай адказнасці. Яго стылю ўласціва з’едлівая іронія. У 1933 годзе кінуты ў канцэнтрацыйны лагер, творы яго забаронены, кнігі спалены. Памёр у турэмнай бальніцы.
13 аддзяленне
«13 аддзяленне» (13 posterunek) — польскі рэжысёра, які трансліраваўся з 24 снежня 1997 года па 1 снежня 1998 года на «», а затым з 1 верасня 1998 года па 21 студзеня 2000 года на тэлеканале «».
Під’язівні
Під’язівні (Під'язі́вні) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Кубак Кыргызстана па футболе
Кубак Кыргызстана па футболе праводзіцца з 1992 года. Пераможца атрымлівае месца ў кваліфікацыйным раўндзе Кубка АФК. Гэта другое па значнасці футбольнае спаборніцтва краіны пасля Чэмпіянату Кыргызстана па футболе. Кубак Кыргызстана стартуе летам бягучага года, а фінальная гульня адбываецца, як правіла, восенню.
Данілавіцкі сельсавет
Назву Данілавіцкі сельсавет маюць:
Кузьмініцкі сельсавет (значэнні)
Назву Кузьмі́ніцкі сельсавет маюць:
Вангары Маатаі
Вангары Маатаі (Wangari Maathai;  — ) — кенійскі грамадскі дзеяч, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру за 2004 год.
Біяграфія
Яна актыўна змагалася за ўсталяванне дэмакратыі ў Кеніі, сумяшчаючы працу ў экалагічнай галіне з палітыкай. Дзякуючы яе дзейнасці ўдалося прыпыніць ператварэнне афрыканскіх лясоў у пустыню. Удзельнікамі руху Зялёны пояс за 25 гадоў свайго існавання было пасаджана больш 20 мільёнаў дрэў на ўсім афрыканскім кантыненце.
14 снежня 2009 Генеральны сакратар ААН Пан Гі Мун прызначыў Вангары Маатаі пасланцом свету ААН. Ёй даручана займацца пытаннямі змены клімату.
Сяргей Іванавіч Усенка
Сяргей Іванавіч Усенка (нар., г. Паўлава-на-Ацэ , РСФСР — , г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Уральскі політэхнічны інстытут імя С. М. Кірава, у 1968 годзе Уральскі філіял Маскоўскага архітэктурнага інстытута па спецыяльнасці «Архітэктура». Архітэктар Уральскага завода цяжкага машынабудавання у г. Свярдлоўску. У 1969 годзе запрошаны архітэктарам у праектны інстытут «Мінскпраект», кіраўнік групы архітэктараў у Белдзіпрагандлі, кіраўнік майстэрні ў Белжылпраекце, з 1981 года — галоўны архітэктар Беларускага канструктарска-тэхналагічнага інстытута гарадской гаспадаркі Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі БССР. З 1985 года кіраўнік творчай майстэрні ў ДПІ «Мінскпраект», з 1990 года галоўны архітэктар жыллёвага будаўніцтва. У 2006 адкрыў сваю творчую майстэрню.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражываў у Мінску.
Пачапы (Ратнэўскі раён)
Пачапы (Поча́пи) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Аляксандра Шаўчэнка
Аляксандра Шаўчэнка (нар., Бяроза, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.