cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катэгорыі прыдатнасці да воінскай службы
Беларусь
Катэгорыі прыдатнасці ў Рэспубліцы Беларусь ўсталёўваюцца інструкцыяй аб вызначэнні патрабаванняў да стану здароўя грамадзян, звязаных з вайсковым абавязкам. Дадзеная інструкцыя сцвярджаецца Міністэрствам абароны і Міністэрствам аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. Згодна з пунктам 16 інструкцыі вылучаюцца наступныя катэгорыі прыдатнасці:
Зварот апостала Паўла
Зварот апостала Паўла (шлях у Дамаск, зварот на шляху ў Дамаск) адбыўся, паводле Новага Запавету, у жыцці апостала Паўла, пасля чаго тады яшчэ Саўл перастаў пераследваць ранніх хрысціян і стаў самым вядомым паслядоўнікам Ісуса, прыняўшы імя Паўла. Гэтую падзею даследчыкі адносяць, як правіла, да 33-36 гг. н.э. У народнай мове ўсталявалася устойлівае словазлучэнне "з Саўла - у Паўлы", што азначае карэнны і нечаканы зварот, поўная змена жыцця.
Новазапаветняе апавяданне
У Новым Запавеце, зварот Паўла абмяркоўваецца як ва ўласна лістах апостала Паўла, дык і ў кнігі Дзеянняў апосталаў. Па абодвух крыніцах апавядаецца, што тады яшчэ Саўл ніколі не быў паслядоўнікам Ісуса, і не ведаў Ісуса перад распяццем. Зварот Паўла адбылося пасля распяцця Ісуса. Рахункі наконт звароту Саўла апісваюць яго як цудоўны і звышнатуральны, як акт адкрыцця. Да свайго звароту, Павел, вядомы тады як Саўл, быў "заўзяты" фарысей, "інтэнсіўна пераследаваў" паслядоўнікаў Ісуса. Некаторыя навукоўцы сцвярджаюць, што Павел быў сябрам партыі зілотаў. Сам Павел ў лісце да Галатаў паведамляе: Вы чулі пра мой ранейшы лад жыцця ў Іудзействе, як я жорстка праследаваў Царкву Божую і спусташаў яе, і вызначыўся ў Іудзействе сярод многіх равеснікаў з роду майго, бо быў я зацяты прыхільнік бацькоўскіх маіх паданняў. (Гал. 1:13-14) Павел таксама апісвае сябе да звароту ў лісце да Філіпянаў (3: 4-6) і свай удзел у пабіванне камянямі Стэфана ў Дз. 7:57-8.
У лістах Паўла, апісанне вопыту звароту апісваецца коратка. Першы ліст да Карынфянаў (9:1, 15:3-8) апісвае Паўла, які убачыў ўваскрослага Хрыста: Бо я найперш перадаў вам, што і сам прыняў, гэта значыцца, што Хрыстос памёр за грахі нашыя, паводле Пісання, і што Ён пахаваны быў і што ўваскрос на трэці дзень, паводле Пісання, і што з'явіўся Кіфе, потым дванаццаці; потым з'явіўся больш чым пяці сотням братоў у адзін час, з якіх большая частка дагэтуль жывуць, а некаторыя і спачылі; потым з'явіўся Якаву, таксама ўсім апосталам; а пасля ўсіх з'явіўся і мне, як нейкаму вылюдку. (1 Кар. 15:3-8)
Ліст да Галатаў таксама апісвае гэты зварот, як Боскае адкрыццё, калі Ісус з'явіўся Паўлу: ''Абвяшчаю вам, браты, што Евангелле, якое я абвяшчаў, не ёсць чалавечае; бо і я прыняў яго і навучыўся не ад чалавека, а праз адкрыццё Ісуса Хрыста. Вы чулі пра мой ранейшы лад жыцця ў Іудзействе, як я жорстка праследаваў Царкву Божую і спусташаў яе, і вызначыўся ў Іудзействе сярод многіх равеснікаў з роду майго, бо быў я зацяты прыхільнік бацькоўскіх маіх паданняў. Калі ж Бог, выбраўшы мяне ад улоння маці маёй і заклікаўшы мілатою Сваёю, зажадаў адкрыць ува мне Сына Свайго, каб я звеставаў Яго язычнікам, я не пачаў адразу ж раіцца з плоццю і крывёю…'' (Гал. 1:11-16)
Дзеянні Апосталаў апавядаюць пра зварот Паўла ў трох розных тэкстах, значна больш падрабязна, чым у лістах Паўла. Кніга Дзеянняў паведамляе, што Павел быў на шляху з Іерусаліма ў Дамаск з намерам арыштаваць паслядоўнікаў Ісуса, а пасля вярнуцца ў Іерусалім для допыта і магчымага выканання зняволенным. Падарожжа перарываецца, калі Павел бачыць асляпляльнае святло і размаўляе з нябесным голасам. У Дз. 9 апавяданні пра зварот Паўла ідзе ад трэцяй асобы:
''Калі ж ён ішоў і набліжаўся да Дамаска, раптам асвятліла яго ззянне з неба; ён упаў на зямлю і пачуў голас, які казаў яму: Саўле, Саўле, што ты гоніш Мяне? Ён сказаў: хто Ты, Госпадзе? А Гасподзь сказаў: Я Ісус, Якога ты гоніш. Цяжка табе ісці супраць ражна. Ён, у страху і жудасці, сказаў: Госпадзе! што загадаеш мне рабіць? І Гасподзь сказаў яму: устань ды ідзі ў горад; і сказана будзе табе, што табе трэба рабіць. А людзі, якія ішлі зь ім, стаялі здраньцвелыя, чуючы голас, але нічога не бачачы. Саўл падняўся з зямлі, і з расплюшчанымі вачыма нікога не бачыў; і павялі яго за руку і прывялі ў Дамаск; і тры дні ён не бачыў, і не еў і не піў.'' (Дзеі 9:3-9)
Апавяданне працягваецца з апісаннем Ананіі, які атрымлівае Боскае адкрыццё даручыўшы яму наведаць Саўла ў доме Іуды на вуліцы, званай Прамой, і там ўскласці рукі на Саўла, каб аднавіць зрок (традыцыйна лічыцца, што дом Іуды знаходзіўся каля заходняга канца вуліцы). Ананія спачатку неахвотна, знаючы пра пераслед Саўла, але падпарадкоўваецца Божаму загаду:
''Ананія адказваў: Госпадзе! Я чуў ад многіх пра гэтага чалавека, колькі ліха зрабіў ён святым Тваім у Іерусаліме; і тут мае ад першасвятароў уладу вязаць усіх, хто заклікае імя Тваё. Але Гасподзь сказаў яму: ідзі, бо ён ёсць Мой выбраны посуд, каб абвяшчаць імя Маё перад народамі і царамі і сынамі Ізраілевымі; і Я пакажу яму, колькі ён мусіць адпакутаваць за імя Маё. Ананія пайшоў і ўвайшоў у дом і, усклаўшы на яго рукі, сказаў: брат Саўл! Гасподзь Ісус, што з'явіўся табе на дарозе, якою ты ішоў, паслаў мяне, каб ты зноў бачыў і напоўніўся Духам Святым. І адразу нібы луска апала з вачэй ягоных, і раптам ён зноў пачаў бачыць і, устаўшы, хрысціўся і, паеўшы, умацаваўся. І быў Саўл некалькі дзён з вучнямі ў Дамаску…'' (Дзеі 9: 13-19) Другі эпазод у Дзеяннях змешчаны ў прамове Паўла, калі ён быў арыштаваны ў Іерусаліме [Дзеі 22:6-21). Павел звяртаецца да натоўпу і кажа ім пра свой зварот з апісаннем сутнасці, гэтак жа як і ў Дзеях 9, але з невялікімі адрозненнямі. Напрыклад, у Дзеях 9:7 адзначаецца, што спадарожнікі Паўла не бачылі Таго, з Кім ён гаварыў, а ў Дзеях 22:9 паказана, што яны бачылі ззянне святла. Гэтая прамова, хутчэй за ўсё, першапачаткова была на арамейскай мове, з наступным перакладам на грэчаскую. Прамова відавочна была спецыяльна для яго яўрэйскай аўдыторыі, з падкрэсліваннем ў Дзеі 22:12 на добрай рэпутацыю Ананіі сярод яўрэяў у Дамаску, а не ў асяроддзі хрысціян.
Трэці эпізод узнікае, калі Павел звяртаецца цара Агрыпы, абараняючыся ад абвінавачванняў у апаганьванні храма, якія былі зробленыя супраць яго (Дзеі 26: 12-18). Гэты запіс з'яўляецца больш кароткім, чым іншыя. Гаворка тут зноў для спецыяльнай аўдыторыі, каб Рымскі кіраўнік мог зразумець: неабходна падпарадкоўвацца нябеснаму бачанню, (Дзеі 26:19) і пераконваючы Агрыпу, што хрысціяне не былі тайным таварыствам. (Дзеі 26:26)
Тэалагічнае тлумачэнне
Зварот Паўла, нягледзячы на яго спробы цалкам выкараніць хрысціянства, успрымаецца як сведчанне моцы Боскай ласкі, што няма падзення настолькі глыбокага, што ласка не можа спусціцца да яго. Зварот таксама дэманструе Божую сілу, якая можа выкарыстаць усе, нават варожага ганіцеля для дасягнення нябеснай мэты.
Зварот Паўла паўплываў на антытэзу, якую ён бачыў "ў праведнасці на падставе закона", якую ён шукаў у сваёй ранейшым жыцці; і "праведнасць, заснаванай на смерці Хрыста," якую ён апісвае, напрыклад, у лісце да Галатаў.
Аэрадынамічная якасць
Аэрадынамічная якасць лятальнага апарата — адносіна пад'ёмнай сілы да лабавога супраціву (або адносіна іх каэфіцыентаў) у паточнай сістэме каардынатаў пры дадзеным вугле атакі.
Вызначэнне
Аэрадынамічная якасць вызначаецца наступнымі суадносінамі: дзе
Апісанне
Пад'ёмная сіла ўяўляе сабой карысны складнік аэрадынамічнай сілы, які падтрымлівае лятальны апарат у паветры. Лабавы супраціў, наадварот, прыводзіць да дадатковага выдатку энергіі лятальнага апарата і з'яўляецца шкодным складнікам. Такім чынам, іх адносіна дазваляе характарызаваць якасць лятальнага апарата. Большай аэрадынамічнай якасці адпавядае большая пад'ёмная сіла і (або) меншы супраціў руху.
Максімальнае значэнне аэрадынамічнай якасці для самалёта адпавядае найвыгоднаму вуглу атакі для ажыццяўлення планіравання на максімальную далёкасць у спакойнай атмасферы. Аэрадынамічная дасканаласць самалёта вызначаецца меншым лабавым супрацівам пры дадзенай пад'ёмнай сіле.
Эразма да Нарні
Эразма да Нарні (Erasmo da Narni) па мянушцы Гатамелата (Gattamelata;,  — , ) — італьянскі кандацьер.
Сын пекара. Ваенную кар’еру пачынаў салдатам у кандацьера Чэкола Брагліа, пазней перайшоў на службу да Брача да Мантонэ. Быў на службе ў Пап, Фларэнцыі, Венецыі.
Аэрадынамічная якасць
Апісанне
У больш простым прадстаўленні аэрадынамічная якасць можна расцэньваць як адлегласць, якую можа праляцець лятальны апарат з некаторай вышыні ў штыль з выключаным рухавіком (калі ён наогул ёсць). Напрыклад, на планёры якасць звычайна каля 30, а на дэльтаплане — 10). Гэта значыць, з вышыні ў 1 кіламетр спартыўны планёр зможа праляцець у ідэальных умовах прыблізна 30 км, а дэльтаплан — 10.
Эразма да Нарні
У 1437 годзе стаў кіраўніком Падуі. Данатэла стварыў знакамітую конную статую Гатамелаты.
Аэрадынамічная якасць
Апісанне
Аэрадынамічная якасць савецкага стратэгічнага бамбавальніка сярэдзіны 50-х гг 3М дасягнула рэкорднага значэння <abbr style="border-bottom: 1px dotted; cursor: help; white-space: nowrap" title="Для какого класса ЛА? -- Эйхер 19:33, 7 апреля 2013 (UTC) ">[удакладніць]
Эразма да Нарні
Мянушку Gattamelata тлумачаць па-рознаму. Gatta азначае «кошка», melata — «соты». Усё разам можа быць зразумета або як «плямістая кошка», або «саладкамоўная (ліслівая) кошка», або як «кошка колеру мёда». Паходжанне ўзводзяць да прозвішча яго маці Gattelli, або да тактыкі завабліваць праціўнікаў у засаду (Джавані Эролі), або да яго нашлемніка ў выглядзе кошкі колеру мёда.
Гіпсавую галаву кандацьера Гатамелаты можна сустрэць у шматлікіх мастацкіх студыях і класах па рысунку. Рэзкія рысы твару дазваляюць маладым мастакам і фатографам навучыцца працаваць са святлом і ценем.
Соўка звычайная зерневая
Соўка звычайная зерневая (Apamea sordens) — матылёк сямейства совак, шкоднік шматгадовых траў.
Апісанне
Размах крылаў ад 36 да 42 мм. Пярэднія крылы карычневыя з невыразнай паласой. Заднія крылы бурыя, цямней да краю, з прыкметнымі цёмнымі жылкамі. У маі і чэрвені па начах ляціць на святло. У мяккім клімаце лічынкі зімуюць, харчуюцца на працягу ўсяго года.
Арэал
Распаўсюджаная ў Заходняй Еўропе, Паўночнай Манголіі, Карэі, Заходнім Кітаі, Японіі, Паўночнай Амерыцы, Сярэдняй Азіі, Прыбалтыцы, Беларусі, Малдавіі, Закаўказзі, на Украіне (часцей у лесастэпавай зоне), у стэпавай і лесастэпавай зонах Казахстана. У Расіі распаўсюджана на Каўказе, Алтаі, Далёкім Усходзе, у стэпавай і лесастэпавай зонах Сібіры (да Далёкага Усходу), на Сахаліне, значная колькасць і шкоднаснасць адзначаецца ў лесастэпавай зоне еўрапейскай часткі Расіі (акрамя поўначы).
Шкод для сельскай гаспадаркі
Вусені харчуюцца рознымі травамі (Leymus juncens, жытняком), у тым ліку наносяць шкоду шматлікім важным збожжавым культурам: пшаніцы, жыту, ячменю, аўсу; пашкоджваюць зерне і лісце пачаткаў кукурузы.
Дзмітрый Леанідавіч Піневіч
Дзмітрый Леанідавіч Піневіч (нар., в. Ілья, Вілейскі раён, Мінская вобласць, БССР) — беларускі ўрач, спецыяліст у галіне арганізацыі аховы здароўя , дзяржаўны дзеяч. Міністр аховы здароўя Беларусі (з 2020).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў. Бацька — ураджэнец вёскі Расна Дрыбінскага раёна, прыехаў у Іллю пагасціць да брата, уладкаваўся на працу ў Ільінскі аграрны каледж, дзе выкладаў тэхнічныя дысцыпліны, адзін час быў дырэктарам навучальнай установы. Маці — Ганна Іванаўна, нарадзілася ў Лідскім раёне, скончыла Мінскі лінгвістычны інстытут, трапіла па размеркаванні ў Ільінскі аграрны каледж выкладчыцай.
Пасля заканчэння школы з залатым медалём у 1984—1990 гадах навучаўся ў на факультэце лячэбнай справы, якую скончыў з чырвоным дыпломам і залатым медалём.
Па размеркаванні ў 1990—1992 гадах працаваў урачом медыцынскай службы в/ч 78530 у горадзе Вазнясенску Мікалаеўскай вобласці УССР.
Вярнуўся ў Беларусь, дзе на працягу дзесяці гадоў працаваў у розных паліклініках і бальніцах Мінска: у 1993—1994 гадах — урачом-хірургам 36-й гарадской паліклінікі, у 1994—1999 гадах — намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскай частцы для грамадзянскай абароны 5-й гарадской клінічнай бальніцы, у 1999—2002 гадах — галоўным урачом 6-й гарадской клінічнай бальніцы.
З 2002 года — на адміністрацыйных пасадах. У студзені—чэрвені 2002 года быў начальнікам упраўлення кантролю органаў аховы здароўя, сацыяльнай абароны, спорту і турызму ўпраўлення кантролю за работай галін сацыяльнай сферы Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь.
У 2002—2011 гадах узначальваў камітэт па ахове здароўя Мінгарвыканкама.
У 2005 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзелавое адміністраванне».
У 2011—2020 гадах — першы намеснік міністра аховы здароўя Беларусі. 24 жніўня 2020 года, пасля адстаўкі Уладзіміра Караніка, Аляксандр Лукашэнка прызначыў Дзмітрыя Піневіча выканаўцам абавязкаў міністра аховы здароўя Беларусі. 27 лістапада 2020 года Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ аб прызначэнні Дзмітрыя Піневіча міністрам аховы здароўя Беларусі. Прэзідэнт падкрэсліў, што гэта «вялікі аванс у сувязі з кавідам».
З’яўляецца старшынёй медыцынскай і антыдопінгавай камісіі НАК Беларусі. Аўтар публікацый на тэмы аховы здароўя, грамадскага здароўя.
Міхай Полак
Мі́хай Полак (, Вена —, Пешт) — аўстра-венгерскі архітэктар, прадстаўнік класіцызму.
Біяграфія
Першыя ўрокі ў архітэктуры атрымаў ад свайго бацькі, таксама архітэктара. Вучыўся ў венскай Акадэміі мастацтваў. У 1794 годзе пераехаў у Мілан да свайго зводнага брата Леапольда Полака, дзе ўдзельнічаў у працы над Міланскім саборам. У 1798 годзе пераехаў у Пешт для працы над праектам лютэранскай царквы.
З 1808 года Міхай Полак уваходзіў у архітэктурны камітэт Пешта і тым самым адыграў велізарную ролю ў афармленні горада. У Пешце Полак будаваў жылыя дамы і палацы ў стылі позняй готыкі з элементамі класіцызму. Па праекце Полака ў Будапешце пабудаваны будынкі Венгерскага нацыянальнага музея, палаца Шандара ў Будзе і былой ваеннай акадэміі Людовікі. Імя Міхая Полака носіць адна з плошчаў венгерскай сталіцы ў Пешце непадалёк ад Венгерскага нацыянальнага музея.
Помнік
Помнік — твор мастацтва, створаны для ўшанавання памяці аб людзях і падзеях. Самыя распаўсюджаныя віды помнікаў — скульптурная група, статуя, бюст, мемарыяльная дошка, трыўмфальная арка, калона, абеліск і да т.п. Прататыпамі помнікаў былі пахавальныя збудаванні самых старажытных чалавечых грамадстваў — мегаліты і курганы, а таксама абеліскі, піраміды і г. д. У наступныя эпохі грабніцы і надмагіллі нярэдка выконвалі ролю помнікаў. Аднак звычайна пад помнікам у вузкім сэнсе разумеюць творы, у якіх мемарыяльная функцыя выразна пераважае над пахавальнай або культавай (хоць апошнія і не выключаюцца).
Гісторыя
У антычныя часы створаны асноўныя кампазіцыйныя тыпы помнікаў, якія развіваліся і ў наступныя часы: алегорыя, ці партрэтныя статуі і скульптурныя групы ( ў Афінах, 477 да н.э.), конныя статуі (статуя Марка Аўрэлія, бронза, паміж 161 і 180, у 1538 годзе ўстаноўлена на плошчы Капітолія ў Рыме), стэлы, трыўмфальныя аркі, трыўмфальныя калоны (калона Траяна ў Рыме, 111—114, архітэктар Апаладор з Дамаска).
Распаўсюджванне адасобленых скульптурных помнікаў, якія праслаўляюць пэўную чалавечую асобу, пачынаецца ў Старажытнай Грэцыі; ў мастацтве элінізму і Старажытнага Рыма фігуры ў падобных манументах ўжо значна індывідуалізуюцца. Антычныя помнікі змяшчаліся спачатку на свяшчэнных участках, а з 6 стагоддзя да н.э. — у цэнтрах гарадскога жыцця, напрыклад, на агоры. Помнікі Старажытнага Рыма, асабліва трыўмфальныя аркі і калоны, сталі важнымі элементамі прасторавай кампазіцыі плошчаў-форумаў. Найбольш характэрныя віды помнікаў у сярэднявяковай Еўропе — крыжы, якія пазначалі тыя ці іншыя памятныя месцы, а таксама (пераважна на захадзе) скульптурныя выявы данатараў у цэрквах.
Італьянскія майстры кватрачэнта, абапіраючыся на старажытнарымскую спадчыну, стваралі свецкія манументы, якія часам стаяць свабодна (конныя статуі кандацьераў: ў Падуі, бронза, 1447—1453, скульптар Данатэла;  ў Венецыі, бронза, 1479-88, адкрыты ў 1496, скульптар Андрэа дэль Верок’я). Тэндэнцыі да пышнай рэпрэзентатыўнасці, што намеціліся ў помніках маньерызму, узмацняюцца ў эпоху барока і класіцызму, калі помнікі, якія, як правіла, праслаўлялі манархаў або палкаводцаў, нярэдка адыгрываюць найважнейшую ролю ў гарадской забудове (помнік Пятру I «Медны вершнік» у Пецярбургу, бронза, 1768-78, адкрыты ў 1782, скульптар Эцьен Марыс Фальканэ).
Свята-Пакроўская царква (Прыбалавічы)
Гісторыя
У 1797 г на могілках пабудавана ў гонар Пакровы Благародзіцы драўляная капліца са званіцай, якая адносілася да Данілевіцкага прыхода. У 1825 капліца была аддрамантавана і значна павялічана ў памерах. З гэтага часу, па сутнасці, капліца з’яўляецца Свята-Пакроўскім храмам, дзе пастаянна вялася служба. Адпаведна ведамасці аб цэрквах Мінскай епархіі за 1834 г., пабудавана ў 1794 г. з дрэва ; у 1907 г. капітальна перабудавана. Аднавіла дзейнасць у 1941 г., пасля вайны зноў закрыта.
Прыход пачаў дзейнічаць ў 1988.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Падоўжна-восевая трохчасткавая кампазіцыя складаецца з квадратных у плане нізкага прытвора, бабінца, трапецападобнай у плане малітоўнай залы. Зрубы бабінца і малітоўнай залы накрыты агульным вальмавым бляшаным дахам, у які з боку франтальнага фасада ўрэзаны двух’ярусная чацверыковая званіца пад шатровым верхам з ліхтаром; над алтарнай часткай шатровая чацверыковая вежачка з макаўкай. Вертыкальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх дашчатых ліштвах і расчлянёны брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Малітоўная зала перакрыта драўляным люстэркавым скляпеннем, апсіда вылучана драўляным двух’ярусным іканастасам з разнымі царскімі варотамі.
Спіс аб’ектаў PGC (2057001—2058000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2057001—2058000)
Помнік Усяславу Чарадзею
Помнік Усяславу Чарадзею — конны помнік Усяславу Чарадзею, усталяваны ў г.Полацку на перакрыжаванні вуліц Кастрычніцкай і Ефрасінні Полацкай. Адкрыццё адбылося 1 верасня 2007 года. Помнік Усяславу Чарадзею — першы конны помнік у незалежнай Беларусі.
Вышыня помніка разам з пастаментам складае 3,5 м. Скульптура вагой 4,5 тоны адлітая з бронзы на прадпрыемстве «Ліцейны двор» (Пухавіцкі раён, Мінская вобласць). Аўтары помніка — скульптары А. Прохараў, С. Ігнацьеў, Л. Мінкевіч і архітэктар Д. Сакалоў
Усяслаў княжыў у Полацку з 1044 па 1101 гг. Пад яго уладай Полацкае княства дасягнула найбольшых памераў, стала магутным і ўплывовым. Менавіта пры Усяславе з'явіўся першы мураваны будынак Полацкай зямлі — Сафійскі сабор, узведзены ў сярэдзіне XI стагоддзя, следам за Сафійскімі саборамі Кіева і Ноўгарада.
Ферма (аповесць)
«Ферма» («Animal farm») — дзіцячая казка-прыпавесць англійскага пісьменніка Джорджа Оруэла. Алегорыя таталітарнага грамадства. Дзеючыя асобы — свойскія жывёлы, якія паўсталі і скінулі фермера-гаспадара з мэтаю пабудаваць справядлівае грамадства. Але ферма іх мары паступова эвалюцыяніруе ў таталітарную супольнасць.
Гісторыя стварэння
Аповесць была напісана ў 1943 г., у час Другой Сусветнай вайны. Паколькі СССР быў саюзнікам Велікабрытаніі, аповесць Оруэла спачатку адмаўляліся друкаваць. Яна выйшла ў свет толькі ў 1945 г.
Сюжэт
Ферма «Мэнар» прыйшла ў заняпад, а яе гаспадар містэр Джоўнс, алкаголік, дрэнна абыходзіўся з жывёламі. Аднойчы, стары кабан Маёр заклікаў перад смерцю ўсю фермерскую скаціну абараняць свае правы. Аднойчы, калі батракі Джоўнса забылі пакарміць жывёл, у тых лопнула цярпенне, і яны прагналі з фермы ўсіх людзей. На чале скаціны сталі свінні, як носьбіты высокага інтэлекта. Галоўнымі зрабіліся кабаны Сняжок і Напалеон. Дзеля стварэння новага, справядлівага грамадства жывёлы пачалі больш працаваць і паспяхова сабралі ураджай. Ферма «Мэнар» (якую цяпер перайменавалі ў «Ферму жывёл») пачала патроху багацець.
Джоўнс сабраў іншых фермераў і паспрабаваў адбіць сваю маёмасць, але жывёлы разбілі і прагналі захопнікаў. Пасля бітвы Сняжок абвясціў свой план пабудовы электрастанцыі, каб забяспечыць усіх жывёл спрыяльнымі умовамі жыцця. На сцяне хлява былі запісаны запаветы новага грамадства:
Але кабан Напалеон пляце інтрыгі супраць Сняжка і прылюдна крытыкуе яго планы. Пазней ён нацкаваў на Сняжка сабак, якіх тайна выхаваў з маленькіх шчанюкоў, і Сняжок павінны быў збегчы з фермы. Тады Напалеон абвясціў сябе дыктатарам. Ён забараніў усеагульныя сходы і зацвердзіў за свіннямі манаполію на кіраванне фермаю. Жывёлы паступова рабіліся ўсё менш роўнымі: свінні пачалі атрымліваць усё больш ежы, тым часам як усе астатнія — усё менш. Усіх нязгодных знішчалі сабакі, якія падпарадкоўваліся Напалеону. Усе 7 запаветаў, якія напісаў на сценах яшчэ Сняжок, тайна перапісваліся альбо адмяняліся. Але многія звяры верылі ў справядлівасць Напалеона, асабіста наіўны конь Баксёр, які з цягам часу добраахвотна пачынаў працаваць усё больш і больш.
Напалеону пеліся панегірыкі, яго абвяшчалі аўтарам усіх прывідных дасягненняў фермы, якія пералічваліся на кожным сходзе. Напалеона абвясцілі Бацькам Усіх Жывёлаў, Пострахам Чалавецтва, Ахоўнікам Авечага Статка, Сябрам Качаняткаў і г.д. Паміж тым першапачатковыя прынцыпы парушаліся: на чале за Напалеонам ферма пачала гандляваць з людзьмі. Курэй дзеля гэтага прымусілі здаваць свае яйкі ў агульна сховішча. Свінні рабіліся ўсё больш прывілеяваным класам. Ферму абвясцілі Рэспублікай. А покалькі кандыдат у прэзідэнты быў толькі адзін — Напалеон — то яго і выбралі.
Але раптам на ферму зноў напалі сяляне з наваколля. Адбылася страшэнная бітва. Млын, які старанна будавалі жывёлы ажно два гады, быў разбураны. Многія з жыхароў фермы загінулі, але вораг быў знішчаны. Па загаду Напалеона перамогу адсвяткавалі з пафасам і пампезнасцю, хаця многім было не да таго — яны былі параненыя, згубілі сваіх сяброў.
У хуткіх часе наіўны і працавіты конь Баксёр, які аддаў усе свае сілы працы на ферме, пакалечыўся. Напалеон абяцаў паклапаціцца за слаўнага героя і ўдарніка, аплаціць яго лячэнне ў клініцы. А на самой справе здаў Баксёра на скуралупню, дзе людзі забілі каня і садралі з яго скуру. А Напалеон і свінні справілі дзеля сябе свята і пілі гарэлку, якую купілі за жыццё Баксёра.
Ішлі гады, пакаленне жывёл на ферме амаль цалкам змянілася. Ідылічны лад так і не быў дасягнуты. На сцяне хлява, дзе былі запісаны 7 запаветаў, застаўся толькі адзін пункт, значна зменены: «Усе жывёлы роўныя, але некаторыя раўнейшыя за іншых». А Напалеон і свінні, які канчаткова ператварыліся ў кіруючую кліку, у наменклатуру, справілі застолле з людзьмі навакольных фермаў. На ім Напалеон абвясціў, што «Ферма жывёл» пераймяноўваецца ў «Мэнар» — гэтую ж самую назву яна насіла ў часы містэра Джоўнса. А нешматлікія жывёлы, якіх здолелі падгледзець гэтае свята, пераводзілі вочы то на людзей (якія, па афіцыйнай ідэалогіі, былі эксплуататарамі скаціны), то на свіней і не разумелі, хто ёсць хто. Усе былі аднолькавыя.
Вуліца Кнорына (Мінск)
Спасылкі
Вуліца Кнорына на Мaps.Тut.by
Аляксандр Пятровіч Барсукоў
Аляксандр Пятровіч Барсукоў (, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектар па Мінску з 29 кастрычніка 2020 года, генерал-лейтэнант міліцыі (2020).
Намеснік Міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь (2017—2020). Адзін з кіраўнікоў сілавых структур, якія прымалі ўдзел у падаўленні акцый пратэсту 2020 года.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 красавіка 1965 года ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці БССР.
З 1983 па 1985 год праходзіў тэрміновую ваенную службу ва Узброеных Сілах СССР.
У 1986 годзе працаваў сяржантам міліцыі ўзвода па абслугоўванні Цэнтральнага раёна Гомеля асобнага батальёна патрульна-паставой службы міліцыі УУС Гомеля, прымаў удзел у эвакуацыі мясцовых жыхароў і ахове правапарадку ў раёнах, пацярпелых ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Да пераезду ў Мінск чатыры гады служыў следчым у АУС Веткаўскага райвыканкама.
У 1990 годзе скончыў Мінскую спецыяльную сярэднюю школу міліцыі імя М. В. Фрунзэ.
Пазней праходзіў службу на розных пасадах у АМАПе пры МУС Рэспублікі Беларусь.
У 1997 годзе скончыў Акадэмію МУС Рэспублікі Беларусь.
З 1999 па 2002 год працаваў намеснікам начальніка  — начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі і спецыяльнай міліцыі.
З 2002 па 2007 год быў камандзірам палка патрульна-паставой службы міліцыі ГУУС Мінгарвыканкама, затым працаваў намеснікам начальніка  — начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі і спецыяльнай міліцыі.
Конная статуя
Конная статуя — скульптура (статуя) або помнік, які адлюстроўвае каня, чалавека з канём або вершніка.
Аляксандр Пятровіч Барсукоў
Біяграфія
З 2007 па 2011 год праходзіў службу ў розных кіруючых пасадах Галоўнага ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі міліцыі грамадскай бяспекі МУС, узначальваў Дэпартамент выканання пакаранняў МУС.
Неаднаразова асабіста каардынаваў разгоны акцый пратэсту ў Мінску. Пасля жорсткага разгону ў Мінску акцыі пратэсту 19 снежня 2010 года па выніках правядзення прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2010 года Барсукоў заявіў, што падчас гэтых падзей пацярпела ў дзясяткі больш міліцыянтаў, чым дэманстрантаў.
З 10 лістапада 2017 года па 24 снежня 2019 года быў намеснікам міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
24 снежня 2019 года прызначаны намеснікам міністра ўнутраных спраў — начальнікам міліцыі грамадскай бяспекі.
З’яўляўся адным з кіраўнікоў, якія займаліся задушэннем масавых пратэстаў па выніках прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года. Нягледзячы на шматлікія сведчанні здзекаў, прыніжэнняў і катаванняў затрыманых у ходзе масавых пратэстаў, вечарам 13 жніўня Барсукоў заявіў, што «ніякіх здзекаў не было».
З 29 кастрычніка 2020 года — памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектар па горадзе Мінску, прысвоена званне генерал-лейтэнант міліцыі.
Санкцыі ЕС, ЗША і іншых краін
Аляксандр Барсукоў неаднаразова станавіўся суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спісу Еўрасаюза. Пасля прэзідэнцкіх выбараў 2010 года у 2012 годзе Савет Еўрапейскага Саюза прызнаў Барсукова як начальніка ГУУС Мінгарвыканкама, які шэраг гадоў кіраваў дзеяньнямі міліцыі супраць вулічных пратэстоўцаў, адказным за рэпрэсіі супраць каля дзясятка мірных дэманстрантаў у Мінску, якія пазней былі асуджаны за парушэнне закона аб масавых мерапрыемствах. Еўрапейскія санкцыі былі знятыя 15 лютага 2016 года.
31 жніўня 2020 года Барсукоў уключаны ў спіс асоб, на якіх накладзеная бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовы забарону на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву у сувязі з тым, што сваімі дзеяннямі ён арганізаваў і падтрымаў фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў.
2 кастрычніка 2020 года Барсукоў быў зноўку ўключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза. Савет Еўрапейскага Саюза прызнаў, што Барсукоў застаўся актыўным у рэжыме Лукашэнкі як інспектар па гораду Мінску, адказным за кампанію рэпрэсій і запалохвання, якая праводзіцца сіламі МУС пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі, у прыватнасці, за адвольныя арышты і жорсткае абыходжанне з мірнымі дэманстрантамі, а таксама за запалохванне і гвалт у дачыненні да журналістаў. Акрамя таго, Барсукова ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Вялікабрытанія, Канада , Швейцарыя.
2 кастрычніка 2020 года ЗША ўключылі Барсукова ў санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб як аднаго з кіраўнікоў служб бяспекі, адказных за жорсткае падаўленне пратэстаў.
Спіс зорак сузор’я Змяі
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Змяі да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д. Таксама ў гэтым спісе абазначэнне Гулда ўлічвае падзел сузор’я Змяі на Галаву Змяі і Хвост Змяі.
Кахоўская вуліца (Мінск)
Кахоўская вуліца — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска, з'явілася ў 1950-х гадах. Пачынаецца ад Старавіленскага тракту і ідзе да вуліцы Карастаянавай, паралельна Арлоўскай вуліцы. Перасякаецца з вуліцамі Пархоменкі, Ураджайнай, Чарвякова, Сморгаўскім трактам, вуліцай Азізава, бульварам Шаўчэнкі і вуліцай Гая. Працягласць вуліцы — каля 1,4 км.
Драчкава
Назву Дра́чкава маюць:
Гомельскі гарадскі маладзёжны тэатр
Гомельскі гарадскі маладзёжны тэатр — тэатр Гомеля, створаны рэжысёрам Якавам Натапавым па ініцыятыве і на сродкі прадпрымальніка і мецэната, гамяльчаніна Рыгора Фігліна. Тэатр адкрыўся 13 кастрычніка 1992 года ў дзень нараджэння Рыгора Фігліна і атрымаў назву «Незалежны».
Гісторыя
Пасля трагічнай смерці заснавальніка тэатра ў 1995 годзе арганізацыйныя і фінансава-эканамічныя пытанні ўзяла ня сябе яго сястра Галіна Шофман, якая кіравала тэатрам да 2003 года. Пры ёй 1 лютага 1999 года рашэннем Гомельскага гарадскога выканаўчага камітэта тэатр атрымаў статус дзяржаўнага тэатра Беларусі і новую назву Гомельскі дзяржаўны эксперыментальны маладзёжны тэатр-студыя. У 2008 годзе калектыў атрымаў сучасную назву.
У 2007—2009 гадах дырэктарам-мастацкім кіраўніком тэатра з’яўляўся Віктар Чэпелеў. З 2010 года гэтыя пасады займае Юрый Вуто.
Запрудскі
Запрудскі — беларускае, польскае і ўкраінскае прозвішча.
Густаў Іванавіч Легат
Густаў Іванавіч Легат (20 студзеня (1 лютага) 1837 — 20 жніўня (1 верасня) 1895) — рускі танцоўшчык, балетмайстар і педагог балета. Заснавальнік дынастыі артыстаў балета. Па паходжанні швед. Бацька Мікалая і Сяргея Легат.
Біяграфія
Вучыўся ў Галоўным нямецкім вучылішчы (Петрышуле) з 1852 года. Мастацкую адукацыю атрымаў у балетным аддзяленні Пецярбургскага тэатральнага вучылішча, якое скончыў ў 1857 годзе па класе М. Петыпа. Залічаны салістам у балетную трупу Марыінскага тэатра.
У 1862—1863 гадах працаваў за мяжой.
З 1865 года працуе на сцэне Вялікага тэатра. Аднавіў балет «Мара мастака» Ц. Пуні. З 1869 года стаў першым танцоўшчыкам тэатра. У 1875 годзе быў звольнены з Вялікага тэатра; выкладаў танцы ў Петрышуле з 1879 па 1881 год. Быў зноў прыняты ў Вялікі тэатр у 1882 годзе. У 1885 годзе пераведзены ў Пецярбург.
У 1886 годзе спыніў выступы.
У 1872—1874 гадах і ў апошнія гады жыцця выкладаў у Маскоўскім тэатральным вучылішчы.
Асноўныя ролі
Густаў Легат быў тэхнічна моцным класічным танцоўшчыкам. Сярод яго партый: мастак Альварэс («Мара мастака» Ц. Пуні і Аросіні), Сандра («Стэла» Ю. Гербера, балетмайстар В. Рэйзінгер), Мельнік («Мельнікі», балетмайстар Ф. Бернадэлі) і інш.
Вуліца Лазо (Мінск)
Вуліца Лазо — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Названа ў гонар рэвалюцыянера Сяргея Лазо. Звязвае Партызанскі праспект у раёне Палаца культуры МАЗ і Адэскую вуліцу.
Вялікі яловы караед
Вялікі яловы караед, Друкар (Ips typographus) — жук подсемейства караедаў. Шырока распаўсюджаны ў іглічных, пераважна яловых лясах Еўразіі. Адносіцца да асабліва небяспечных шкоднікаў лесу.
Апісанне
Мае цыліндрычнае чорна-карычневае, даўжынёй 4,2—5,5 мм цела, апушанае валасінкамі. Сілкуецца карой іглічных дрэў, прагрызаючы ў ёй хады.
Арэал
Уся тэрыторыя Еўропы за выключэннем стэпавай зоны, Сібір, Далёкі Усход (уключаючы Камчатку, Сахалін, Паўднёвыя Курылы), Закаўказзе, Казахстан, Паўночная Афрыка, Турцыя, Манголія, Паўночны Кітай, Карэя. Від завезены ў Паўночную Амерыку.
Месцапражыванне
У межах шырокага арэала жыве ў разнастайных умовах і стацыях, дзе растуць дрэвы кармавых парод. Сустракаецца ў раўнінных і горных лясах, каля рачных і нагорных насаджэнняў. У лясной зоне сярэдняй паласы від насяляе практычна паўсюдна на тэрыторыі ўсяго арэала асноўнай кармавой пароды — елкі, у меншай ступені кедраў, лістоўніцы, і іншых іглічных.
Аддае перавагу яловым насаджэнням, якія растуць на суглінкавых і супясчаных лясных глебах. Таксама селіцца ў больш вільготных тыпах ельнікаў. Засяляе свежы буралом, ветравал, бярвёны на складах лесаматэрыялаў, парубачныя рэшткі на прасеках, кінутыя бярвёны, а таксама хворыя і аслабленыя дрэвы.
Праспект Андрашы
Праспект А́ндрашы (Andrássy út) — парадны праспект венгерскай сталіцы. За сваё велічнае элегантнае аблічча праспект завуць будапешцкімі Елісейскімі Палямі. Носіць імя міністра замежных спраў Аўстра-Венгрыі Дзьюлы Андрашы. Праспект даўжынёй 2,5 км злучае плошчу Ферэнца Дэака з плошчай Герояў і Гарадскім паркам. Пад праспектам Андрашы пракладзена першая галіна найстарэйшага ў кантынентальнай Еўропе метрапалітэна.
Праспект Андрашы быў пабудаваны ў сувязі са святкаваннем тысячагоддзя здабыцця венграмі радзімы, якое адзначалася ў 1896 годзе, па грандыёзным праекце архітэктара Міклаша Ібля з прыцягненнем шматлікіх знакамітых архітэктараў таго часу, у тым ліку Эдзёна Лехнера. Праект прадугледжваў знос больш за дзвесце дамоў і замену іх новымі, выкананымі ў псеўдагістарычным стылі, а рэалізацыя праекта заняла сорак гадоў. У 1885 годзе новы праспект у Пешце стаў адной з самых пампезных вуліц Еўропы. Праспект некалькі разоў змяняў сваю назву: першапачатковы Радыяльны праспект спачатку быў пераназваны ў праспект Андрашы, затым пасля Другой сусветнай вайны насіў імя Сталіна. У рэвалюцыйным 1956 годзе быў пераназваны ў праспект Моладзі, а далей аж да 1989 года зваўся праспектам Народнай рэспублікі. У 2002 годзе праспект Андрашы быў унесены ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гімн Кыргызстана
Гімн Кыргызстана — адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Кыргызстана, нараўне са сцягам і гербам.
Галінова
Назву Галіно́ва маюць:
S/2003 J 4
S/2003 J 4 — натуральны спадарожнік Юпітэра.
Адкрыццё
S/2003 J 4 быў знойдзены 5 лютага 2003 года групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда. Спадарожнік пакуль не атрымаў афіцыйную назву.
Арбіта
S/2003 J 4 здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.930.000 км за 755 дні, 5 гадзін і 46 хвілін. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,3618. Нахіл рэтраграднай арбіты 149,581 °. Належыць да групы Пасіфэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2003 J 4 складае ў сярэднім каля 2 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Верагодна складаецца з сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,0 m.
Вакзал Келеці
Вакзал Келеці (Keleti pályaudvar — «Усходні вакзал») — найбуйнейшы з трох чыгуначных вакзалаў Будапешта нароўні з Ньюгаці і Дэлі. Вакзал размяшчаецца ў Пешце ў VIII-м раёне на плошчы Бараша (Baross tér). Побач знаходзіцца станцыя метро «Келеці паяўдвар».
Будынак вакзала пабудаваны ў стылі неарэнесансу ў 1881—1884 гадах. Фасад упрыгожваюць скульптуры вынаходнікаў Джэймса Уата і Джорджа Стэфенсана. На момант свайго адкрыцця вакзал лічыўся адным з самых сучасных вакзалаў Цэнтральнай Еўропы і быў абсталяваны электрычным асвятленнем. Рэстаўрацыя вакзала праходзіла ў 1998 годзе.
S/2003 J 5
S/2003 J 5 — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра.
Адкрыццё
Быў знойдзены 6 лютага 2003 г. групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда. Спадарожнік не атрымаў пакуль афіцыйную назву.
Арбіта
S/2003 J 5 здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.495.000 км за 738 дзён, 17 гадзін і 31 хвіліну. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,2478. Нахіл рэтраграднай арбіты 165,247 °. Належыць да групы Кармэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2003 J 5 складае каля 4 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +22,4 m.
Вакзал Ньюгаці
Вакзал Ньюгаці (Nyugati pályaudvar — «Заходні вакзал»; скар. Nyugati pu) — адзін з трох асноўных вакзалаў Будапешта нароўні з Келеці і Дэлі. Размешчаны на плошчы Ньюгаці (Nyugati tér) у Пешце (VI раён). Побач размешчана станцыя 3-й лініі Будапешцкага метрапалітэна Ньюгаці паяўдвар.
Будынак вакзала быў пабудаваны ў 1874—1877 гадах кампаніяй Eiffel & Cie пад кантролем Гюстава Эйфеля замест старога будынка вакзала, які больш не адказваў узрослым патрабаванням. Будаўніцтва вялося без зносу старога будынка, прама над ім.
Вольга Ігнацьеўна Фарафонава
Вольга Ігнацьеўна Фарафонава (, в. Зоры, Віцебскі раён) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): завод электрарухавікоў для сельскай гаспадаркі ў Лунінцы (1978), Паўночны прамвузел у Гродне (1980), комплекс прадпрыемстваў Мінлегхарчмаша БССР (1982, дыплом ВДНГ БССР), Паўднёвы прамвузел (1982) у Брэсце.
Вуліца Крапоткіна (Мінск)
Вуліца Крапоткіна — вуліца ў Цэнтральным і Савецкім раёнах Мінска. Названа ў гонар П. Крапоткіна. Знаходзіцца паміж скрыжаваннем вул. Карастаянавай і Кахоўскай з аднаго боку і пр. Машэрава.
Рэсістэнсія
Рэсістэ́нсія (Ciudad de Resistencia) — горад у Аргенціне, сталіца правінцыі Чака. Размешчаны на паўднёвым усходзе правінцыі, у паўночна-ўсходняй частцы дэпартамента Сан-Фернанда. Насельніцтва 275 960 жыхароў (2007) і 359 590 чалавек з прыгарадамі.
Першае паселішча на месцы горада, якое існавала паміж 1750 і 1767 гадамі, называлася Сан-Фернанда-дэль-Рыа-Негра. Горад утвораны 27 студзеня 1878 года, але днём заснавання лічыцца 2 лютага 1878 года, калі на месца будучага горада прыбылі першыя пасяленцы — імігранты з Фрыулі (Італія).
Кароціца
Каро́ціца — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 25 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Турасполле, у басейне ракі Тураўлянка.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,27 км, найбольшая шырыня 0,18 км. Даўжыня берагавой лініі 0,68 км.
Знаходзіцца сярод парослага хмызняком балота. Берагі сплавінныя. Зарастае. На поўначы злучана канавай з ракой Дзіва.
Вуліца Сярэбранікава (Барысаў)
Вуліца Сярэбранікава — вуліца ў Барысаве. Названа ў гонар гвардыі сяржанта Сярэбрэнікава. З'яўляецца цэнтральнай магістралью гарадка Печы.
S/2003 J 9
S/2003 J 9 — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра.
Адкрыццё
Быў знойдзены 6 лютага 2003 года групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда. Спадарожнік не атрымаў пакуль афіцыйную назву.
Арбіта
S/2003 J 9 здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 22.441.680 км за 683 дня, 6 гадзін і 58 хвілін. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,269. Нахіл рэтраграднай арбіты 164,5 °. Належыць да групы Кармэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2003 J 9 складае каля 1 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,7 m.
Мікіта Рыгоравіч Кавалёў
Мікіта Рыгоравіч Кавалёў (20 снежня 1909 — 10 мая 1978) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Мікіта Рыгоравіч Кавалёў нарадзіўся 20 снежня 1909 года ў вёсцы Майскае (цяпер — Жлобінскі раён Гомельскай вобласці). Пасля заканчэння трох класаў школы працаваў шафёрам у Жлобіне. У 1931 годзе Кавалёў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную армію. У 1937 годзе скончыў Ульянаўскае танкавае вучылішча. З лютага 1942 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да лістапада 1943 года гвардыі маёр Мікіта Кавалёў камандаваў батальёнам 21-й гвардзейскай танкавай брыгады 5-га гвардзейскага танкавага корпуса 38-й арміі 1-га Украінскага фронта. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
1 лістапада 1943 года падчас баёў на плацдарме на заходнім беразе Дняпра ў раёне вескі Новыя Пятроўцы Вышгарадскага раёна Кіеўскай вобласці Украінскай СССР батальён Кавалёва вызваліў гэтую вёску, знішчыўшы пры гэтым 11 танкаў, 2 самаходныя артылерыйскія ўстаноўкі, 14 мінамётаў, 12 гармат. У перыяд з 3 па 8 лістапада 1943 года батальён знішчыў яшчэ 6 варожых танкаў, 50 гармат і мінамётаў, 124 кулямёта, вялікую колькасць іншай баявой тэхнікі і жывой сілы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 красавіка 1944 года гвардыі маёр Мікіта Рыгоравіч Кавалёў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Потым Кавалёў удзельнічаў у савецка-японскай вайне. Пасля яе заканчэння працягваў службу ў Савецкай Арміі. У 1945 годзе скончыў курсы ўдасканальвання каманднага саставу, а ў 1953 годзе — Ленінградскую вышэйшую бранятанкавую школу. У 1955 годзе у званні плкоўніка быў звольнены ў запас. жыў і працаваў у Мінске. Памер 10 мая 1978.
Быў таксама ўзнагароджаны двумя ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Чырвонай Зоркі, шэрагам медаляў.
Свята-Пакроўская царква (Прылукі)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Прылукі Брэсцкага раёна.
Гісторыя
На паўночна-заходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1870 годзе з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада далучана двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай, да алтарнай часткі — прамавугольная апсіда з нізкай рызніцай. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах. Уваход аформлены двухслуповым ганкам пад двухсхільным пакрыццём.
Інтэр'ер
Абразы «Божая Маці Замілаванне» і «Хрышчэнне», абразы 17 — 18 ст.: «Мікалай Цудатворац», «Праабражэнне», «Хрышчэнне Хрыста і Маці Божая Замілаванне», «Адзігітрыя».
Герсе (спадарожнік)
Адкрыццё
Быў знойдзены 6 лютага 2003 года групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Брэта Глэдмана. 9 лістапада 2009 года спадарожнік атрымаў афіцыйную назву Герсе - у гонар Герсы, персанажа грэчаскай міфалогіі.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Герсе складае каля 2 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см ³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,4 m
Ковенскае вікарыяцтва
Ковенскае вікарыяцтва — вікарыяцтва Віленскай епархіі Рускай Праваслаўнай Царквы, якое існавала ў 1843—1945 гады. Епархіяльны цэнтр знаходзіўся ў горадзе Коўна (цяпер Каўнас, Літва).
Аляксандр Васілевіч Федарэнкаў
Аляксандр Васілевіч Федарэнкаў (, Масква) — беларускі архітэктар.
Ковенскае вікарыяцтва
Гісторыя
Утворана ў 1843 годзе ў сувязі з заснаваннем Ковенскай губерні па хадайніцтве епіскапа Літоўскага Іосіфа. Настаяцель Віленскага Свята-Духава манастыра архімандрыт Платон (Гарадзецкі) быў пасвечаны ў епіскапа Ковенскага, другога вікарыя Літоўскай епархіі.
Аляксандр Васілевіч Федарэнкаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1974 годзе. Працаваў архітэктарам, старшым архітэктарам у Мінскпраекце, з 1981 года — вядучы архітэктар НВА «Аўтатранстэхніка».
Ковенскае вікарыяцтва
Гісторыя
Першапачаткова епіскапы Ковенскія жылі ў Пажайскім Свята-Успенскім манастыры ў 9 вёрстах ад Коўна, настаяцелямі якога яны з’яўляліся. Епіскапы клапаціліся не толькі аб Пажайскім манастыры, у іх абавязкі ўваходзіла таксама апека пра іншыя невялікія манастыры Ковенскай губерні. Кафедрамі епіскапаў Ковенскіх да Першай сусветнай вайны былі Нікольскі і Петрапаўлаўскі храмы ў Коўне. З 1881 года епіскап Ковенскі Данат згадваецца як 1-ы вікарый Літоўскай епархіі.
Аляксандр Васілевіч Федарэнкаў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Мінску.
Ковенскае вікарыяцтва
Гісторыя
З 1911 года на сродкі Ковенскага епіскапа Елеўферыя пры Нікольска-Петрапаўлаўскім брацтве выдавалася адзіная ў Коўна руская газета «Литовская Русь». Таксама сіламі Ковенскіх епіскапаў і Ковенскага брацтва да 1915 года ўтрымліваліся брацкі прытулак на 25 сірот і школа на 70 чалавек. Ковенскае брацтва спыніла існаванне ў верасні-кастрычніку 1915 года, адразу пасля акупацыі Коўна нямецкімі войскамі; Брацтва было адноўлена ў 1926 года, дзейнічала да 1940 года.
Аляксандр Васілевіч Федарэнкаў
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): комплексны план манументальнай прапаганды ў Мінску (1978), праект 300-кватэрнага жылога дома ў Барысаве (1981).
Ковенскае вікарыяцтва
Гісторыя
Са жніўня 1915 года епіскап Елеўферый арганізаваў эвакуацыю Пажайскага і Сурдзегскага манастыроў і неўзабаве выехаў у Маскву. 28 чэрвеня 1917 годзе ў сувязі з абраннем 21 чэрвеня на Маскоўскую кафедру архіепіскапа Літоўскага Ціхана, епіскап Елеўферый быў прызначаны часова кіраўніком Літоўскай епархіяй. У канцы 1917 года епіскап прыбыў у Дзісну, адзіную частку Літоўскай епархіі, не занятую нямецкімі войскамі. У лістападзе 1918 года пераехаў у Вільню (Вільнюс). Пазней было заснавана Каўнаскае праваслаўнае духоўнае праўленне. Пастановай патрыярха Ціхана і Сінода ад 28 чэрвеня 1921 года епіскап Елеўферый быў узведзены ў сан архіепіскапа і прызначаны на Віленскую кафедру кіруючым архірэем.
У сакавіку 1922 года Віленскі край быў афіцыйна далучаны да Польшчы. З 14 кастрычніка 1922 да пачатку лютага 1923 года архіепіскап Елеўферый знаходзіўся пад арыштам па загадзе польскіх уладаў. Пасля вызвалення архірэй быў высланы з Польшчы, 6 лютага ён прыбыў у Каўнас — часовую сталіцу Літоўскай Рэспублікі. У сувязі з тым, што кафедральны Петрапаўлаўскі сабор у Каўнасе яшчэ ў 1919 годзе быў адабраны ў вернікаў, кафедральным храмам стала могілкавая Васкрасенская царква. У 1932 года быў закладзены віленскі кафедральны Благавешчанскі сабор, асвечаны ў 1935 годзе. У кастрычніку 1939 года Віленскі край быў перададзены Літве, мітрапаліт Елеўферый вярнуўся ў Вільню.
Этнэ (спадарожнік)
Адкрыццё
Быў знойдзены 9 снежня 2001 г групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта і атрымаў часовае абазначэнне S/2001 J 11. У жніўні 2003 года спадарожнік атрымаў назву Этнэ, ад імя адной з німф ў грэчаскай міфалогіі.
Арбіта
Этнэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.229.000 км за 730 дзён, 4 гадзіны і 19 хвілін. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,2643. Нахіл рэтраграднай арбіты 165,091 °. Належыць да групы Кармэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Этнэ складае каля 3 км. Спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +22,7 m.
Carcelia
Carcelia — род двухкрылых сямейства.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Прылукі)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Прылукі Мінскага раёна.
Гісторыя
Пабудавана ў 1863—1865 гадах з цэглы. У 1930-я гады прыстасавана пад клуб. Адноўлена ў канцы XX ст.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам (першапачатковае пакрыццё не захавалася). Фасады па цэнтры вылучаны рызалітамі, расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў арачных ліштвах і пілястрамі ў прасценках.
Піетарсаары
Піетарсаары (Pietarsaari), Якабстад (Jakobstad) — горад і муніцыпалітэт на захадзе Фінляндыі, на беразе Батнічнага заліва Балтыйскага мора, правінцыя Астработнія. Насельніцтва — 19 673 чалавек (ліпень 2007).