cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Медаль «За абарону Адэсы»
Уручэнне медаля рабілася ад імя ПВС СССР на падставе дакументаў, якія сведчаць фактычнае ўдзел у абароне Адэсы, якія выдаюцца камандзірамі частак, начальнікамі ваенна-лячэбных устаноў, Адэскім абласным і гарадскім Саветамі дэпутатаў працоўных.
На 1985 медалём "За абарону Адэсы" узнагароджана каля 30 000 чалавек.
Крупец (Манастыршчынскі раён)
Крупец (Крупец) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эслеў (камуна)
Камуна Эслеў (Eslövs kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Эслеў 209-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Эслеў.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 31 756 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 13 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Allium hierosolymorum
Allium hierosolymorum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва ўсходнім Міжземнамор’і — Ізраіль, Іарданія.
Спантаннае парушэнне электраслабай сіметрыі
Спантаннае парушэнне электраслабай сіметрыі — з'ява ў тэорыі электраслабага ўзаемадзеяння, якая заключаецца ў тым, што калібравальныя W± і Z-базоны, адказныя за слабае ўзаемадзеянне, становяцца масіўнымі, у той час як фатон застаецца бязмасавым.
Пасля пабудовы першага варыянта тэорыі адзінага электраслабага ўзаемадзеяння аказалася, што ў гэтай тэорыі як фатон, так і новыя калібравальныя W± і Z-базоны павінны быць бязмасавыми, што адпавядае выпадку непарушанай электраслабай сіметрыі. Аднак, у нашым свеце мы не назіраем ніякіх іншых бязмасавых базонаў, акрамя фатона і глюона. Такім чынам, калі электраслабая сіметрыя і рэалізуецца ў нашым свеце, то яна павінна быць парушаная.
У прынцыпе, масу можна было б увесці ў тэорыю «рукамі», гэта значыць дадаўшы ў лагранжыян электраслабай тэорыі складнік, які надае масу гэтым базонам. Гэта — так званае яўнае, ці прымусовае, парушэнне сіметрыі. Аднак у такой тэорыі з'яўляюцца квадратычныя ультрафіялетавыя разбежнасці. Пазбегнуць гэтага можна, калі ўвесці масу "мяккім" чынам, гэта значыць мадыфікаваўшы лагранжыян так, што маса базонаў узнікае як дынамічны эфект. Сіметрыя пры гэтым парушаецца не адкрыта, а спантанна, калі тэмпература ніжэйшая за пэўнае значэнне, а пры вышэшых шчыльнасцях энергіі яна зноў аднаўляецца.
Найбольш элегантным спосабам правесці спантаннае парушэнне сіметрыі з'яўляецца хігсаўскі механізм, прапанаваны ў 1965 годзе Пітэрам Хігсам. У гэтым варыянце спантаннае парушэнне электраслабай сіметрыі ажыццяўляецца праз увядзенне новага скалярнага поля, якое і надае масы калібравальным базонам пры ўзаемадзеянні з імі. Аднак у апошні час распрацоўваюцца і варыянты спантанага парушэння сіметрыі без увядзення хігсаўскіх палёў.
Нобелеўская прэмія па фізіцы 2008 (1/2 прэміі) была прысуджана амерыканскаму фізіку Ёіціра Намбу «За адкрыццё механізма спантанага парушэння сіметрыі ў фізіцы элементарных часціц».
Кураўшчына (Манастыршчынскі раён)
Кураўшчына (Куровщина) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тасуку Хондзё
Тасуку Хондзё (本庶 佑; нар., Кіёта, Японія)  — японскі вучоны-імунолаг, аўтар прац па малекульнай ідэнтыфікацыі цытакінаў (інтэрлейкін 4, інтэрлейкін 5) і бялка PD1. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне 2018 года за «адкрыцці тэрапіі раку шляхам інгібітавання адмоўнай імуннай рэгуляцыі» — разам з Джэймсам Элісанам.
У 2018 годзе разам з Джэймсам Элісанам атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне. Разам з Джэймсам Элісанам атрымаў прэмію Тан у галіне біяфармацэўтычных навук у 2014 годзе за тое ж дасягненне.
Жыццё і кар’ера
Хондзё нарадзіўся ў Кіёта ў 1942 годзе. Атрымаў ступень доктара медыцыны ў 1966 годзе на медыцынскім факультэце Кіёцкага ўніверсітэта, дзе ў 1975 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі ў галіне медыцынскай хіміі пад кіраўніцтвам Ясутомі Нісідзука і Осаму Хаяісі.
Хондзё быў запрошаным супрацоўнікам кафедры эмбрыялогіі Інстытута Карнегі ў Вашынгтоне з 1971 па 1973 год. Затым ён пераехаў у Нацыянальны інстытут здароўя ЗША ў Бетэсдзе, штат Мэрыленд, дзе вывучаў генетычныя асновы імуннага адказу ў Нацыянальным інстытуце здароўя дзяцей і развіцця чалавека ў якасці стыпендыята з1973 па 1977 год, пасля чаго праз некалькі гадоў працаваў у якасці стыпендыята у Нацыянальным інстытуце здароўя ў рэзідэнцыі Фогарці, пачынаючы з 1992 года. Частку гэтага часу Хондзё таксама быў дацэнтам на медыцынскім факультэце Такійскага ўніверсітэта ў перыяд з 1974 па 1979 год; працаваў прафесарам кафедры генетыкі Медыцынскай школы Універсітэта Осакі з 1979 па 1984 год; і прафесарам кафедры медыцынскай хіміі медыцынскага факультэта Кіёцкага ўніверсітэта з 1984 па 2005 год. З 2005 года Хондзё з’яўляецца прафесарам кафедры імуналогіі і геномнай медыцыны на медыцынскім факультэце Кіёцкага ўніверсітэта. Займаў пасады прэзідэнта карпарацыі дзяржаўных універсітэтаў прэфектуры Сідзуока з 2012 па 2017 год.
З’яўляецца членам Японскага таварыства імуналогіі і займаў пасаду прэзідэнта ў перыяд з 1999 па 2000 год. Хондзё таксама з’яўляецца ганаровым членам Амерыканскай асацыяцыі імунолагаў. У 2017 годзе стаў намеснікам генеральнага дырэктара і заслужаным прафесарам Інстытута перспектыўных даследаванняў Кіёцкага ўніверсітэта.
Падчас пандэміі COVID-19 ілжывае сцвярджэнне аб тым, што Хондзё лічыў, што новы каранавірус быў «выраблены» лабараторыяй у кітайскім горадзе Ухань, шырока распаўсюджвалася ў Інтэрнэце. Каманда BBC Reality Check паведаміла, што ў заяве, апублікаванай на сайце Кіёцкага ўніверсітэта, ён сказаў, што «вельмі засмучаны» тым, што яго імя выкарыстоўвалася для распаўсюджвання «хлуслівых абвінавачванняў і дэзінфармацыі».
Унёсак
Хондзё заснаваў асноўныя канцэптуальныя асновы пераключэння класаў антыцел. Ён прадставіў мадэль, якая тлумачыць перабудову генаў антыцелаў пры пераключэнні класаў, і ў перыяд з 1980 па 1982 год пацвердзіў яе сапраўднасць, высветліўшы структуру ДНК. У 1986 годзе ў яго атрамалася кДНК кланаваць цытакіны IL-4 і IL-5, якія ўдзельнічаюць у пераключэнні класаў і альфа-ланцугу рэцэптараў IL-2 , а ў 2000 годзе ён адкрыў AID , прадэманстраваўшы яго важнасць у класе пераключэння антыцел і саматычнай гіпермутацыі.
У 1992 годзе Хондзё ўпершыню ідэнтыфікаваў PD-1 як індукцыйны ген на актываваных Т-лімфацытах, і гэта адкрыццё значна спрыяла ўсталяванню прынцыпу імунатэрапіі рака з дапамогай блакады PD-1.
Узнагароды
Галоўныя ўзнагароды, атрыманыя Хондзё:
Шведская элітная серыя
Шведская элітная серыя (шв. Svenska Hockeyligan) — самая моцная шведская хакейная ліга. Такую назву ліга атрымала ў сезоне 1975/76. Часцей за іншых чэмпіёнскі тытул выйграваў стакгольмскі «Юргордэн ІФ» — 16 разоў. Рэкардсменамі Швецыі па колькасці залатых медалёў сярод гульцоў з'яўляюцца Ласэ Б'ёрн («Юргордэн ІФ») і Турда Лундстром («Брунес ІФ») — па 9.
Фармат
12 каманд лігі гуляюць 50 гульняў у кругавым турніры. З геаграфічна больш блізкімі камандамі праводзіцца больш гульняў.
З 1999 года кожная гульня гуляецца да перамогі аднаго з супернікаў. Ачкі налічваюцца па наступнай сістэме:
Пасля завяршэння рэгулярнага чэмпіянату восем лепшых каманд у серыі плейоф да чатырох перамог выяўляюць пераможца чэмпіянату. Каманда, якая выйграла рэгулярны чэмпіянат, атрымлівае перавагу ў выглядзе адной лішняй гульні на сваім лёдзе ў кожнай серыі матчаў плейоф. 9 і 10 каманда ў плейоф не ўдзельнічаюць і завяршаюць сезон. 11 і 12 каманды гуляюць у кваліфікацыйным раўндзе за права застацца ў Элітнай серыі.
Любанскі сельсавет (Лунінецкі раён)
Любанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Любань.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 19 студзеня 1960 года ў склад сельсавета з Радзігераўскага сельсавета перададзены вёскі Барсукова і Перунова. Пасля скасавання Ленінскага раёна 20 студзеня 1960 года ў складзе Лунінецкага раёна. 8 сакавіка 1960 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Лахвенскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (816001—817000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (816001—817000)
Энгельхольм
Энгельхольм — старадаўні горад, адзін з 133 гістарычных гарадоў Швецыі. Насельніцтва — 22 532 чалавекі ў самым Энгельхольме (2005) і 38682 у муніцыпалітэце ў цэлым (2006).
Кабайлы
Каба́йлы (, Кабайлы) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1868 г. вёска Манькавіцкай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, 8 двароў, 108 жыхароў. У 1904 годзе ў вёсцы 167 жыхароў. У 1921 годзе вёска Манькавіцкай гміны Дунілавіцкага (з 1926 года Пастаўскага) павета Віленскага ваяводства, 47 жыхароў. З 12 кастрычніка 1940 года ў Лацвянскім сельсавеце Пастаўскага, з 25.11.1940 г. Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20 верасня 1944 года Маладзечанскай, з 20 студзеня 1960 года Мінскай абласцей. З 1957 года вёска ў складзе калгаса «40 год Кастрычніка» (цэнтр — вёска Лотва).
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Лацвянскага сельсавета.
Інтэрнэт-тэлебачанне
Інтэрнэт-тэлебачанне — лічбавы распаўсюд відэа праз Сеціва.
Медаль «За абарону Севастопаля»
Медаль «За абарону Севастопаля» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 снежня 1942 года. Аўтар зацверджанага малюнка медалі - мастак Н. І. Маскалёў.
Медалём "За абарону Севастопаля" узнагароджваліся ўсе ўдзельнікі абароны Севастопаля - вайскоўцы Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС, а таксама асобы з грамадзянскага насельніцтва, якія прымалі непасрэдны ўдзел у абароне. Абарона Севастопаля доўжылася 250 дзён, з 30 кастрычніка 1941 года па 4 ліпеня 1942.
Інтэрнэт-тэлебачанне
Гісторыя
14 лютага 2005 года ў ЗША з’явіўся відэахостынг «YouTube» (Сан-Бруна, штат Каліфорнія), што дазволіў бясплатна размяшчаць і паказваць відэазапісы. 9 мая 2005 года «Apple» (Куперціна, штат Каліфорнія, ЗША) дазволіў платна размяшчаць і праглядаць відэа на сваім медыяпартале «Айцюнс». У 2006 годзе «Амазон» (Сіэтл, ЗША) запусціў на сваім сайце паслугу «Амазон Анбокс» для платнага відэапаказу па запатрабаванні. У 2007 годзе «Нэтфлікс» прапанаваў сваім DVD-падпісчыкам бясплатны анлайн-прагляд 1000 кінафільмаў і тэлеперадач.
Медаль «За абарону Севастопаля»
Медаль «За абарону Севастопаля» носiцца на левым боку грудзей i пры наяўнасцi iншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За абарону Адэсы».
Інтэрнэт-тэлебачанне
Беларусь
15 ліпеня 2008 года УП «Белтэлекам» запусціла паслугу сеціўнага тэлебачання з абаненцкай платай 40 000 рублёў ($18,6) за 20 тэлеканалаў. На 2016 год большасць тэлеканалаў Беларусі мелі старонкі на Ютубе. У тым ліку 13 агульнабеларускіх каналаў выкладалі ў Сеціва запісы перадач і вялі анлайн-вяшчанне: «Беларусь 1», «Беларусь 2», «Беларусь 3», «Беларусь 5», «Беларусь 24», «АНТ», «СТБ», «БелмузТБ», «Белсат», «8 канал», «ІТБ», «РТР Беларусь» і «Тэлебачанне дзеля грамадства». 24 жніўня 2016 года сотавы аператар «А1» запусціў лічбавае тэлебачанне VOKA з доступам да 50 тэлеканалаў за 35 капеек/дзень.
Медаль «За абарону Севастопаля»
Па стане на 1 студзеня 1995 медалём "За абарону Севастопаля" ўзнагароджана прыблізна 52540 чалавек.
Інтэрнэт-тэлебачанне
Беларусь
На 2018 год «Белтэлекам» прапаноўваў сеціўнае тэлебачанне «Смарт-заля» з магчымасцю прыпынення, запісу і перамоткі перадач з архіва за 48 гадзін. Для прагляду патрабавалася хуткасць доступу ад 800 кілабіт/секунда (H.264 640x360p25). Прагляд на хуткасці звыш 1000 кілабіт/секунда (H.264 720x576p25) даваў большае разрозненне. Асноўная расцэнка «Канапа» каштавала 6 рублёў ($3). Сярод 77 каналаў было 10 беларускіх, з якіх беларускамоўныя перадачы мелі толькі «Беларусь 1» і «Беларусь 3».
На 2018 год сайтам з найбольшай колькасцю наведванняў у Беларусі быў амерыканскі відэахостынг «Ютуб». Іншымі сайтамі ў спісе былі: 2) рускамоўны відэахостынг Беларусі Kinogo.by (17-е месца); 3) расійскі «Кінапошук» (26-е, Kinopoisk.ru), які належаў «Яндэксу»; 4) амерыканскі гульнявы «Твіч» (29-е, Twitch.tv), які належаў «Амазону»; 5) «Белтэлекам» (30-е, ТБ «Заля»); 6) расійскі Rutube.ru (31-е), які належаў «Газпраму»; 7) рускамоўны відэхостынг «Іві» (40-е, ivi.ru); 8) расійскі тэлеканал «ТНТ» (42-е; Tnt-online.ru), які належаў «Газпраму».
Паўднёвая федэральная акруга
Паўднёвая федэральная акруга — адна з федэральных акруг Расійскай Федэрацыі. Пры ўтварэнні ўказам Прэзідэнта РФ № 849 ад 13 мая 2000 года акруга атрымала назву Паўночна-Каўказскай. Але ўжо 21 чэрвеня 2000 года, указам № 1149, перайменавана ў Паўднёвую. 28 ліпеня 2016 года ў склад акругі ўвайшлі рэгіёны былой Крымскай федэральнай акругі.
Склад акругі
Паўднёвая федэральная акруга ўключае 9 рэспублік, 3 вобласці, 2 краі і 1 горад федэральнага значэння. Яго плошча — 447 тыс. 821 кв. км. (2,61 % тэрыторыі Расіі)
Навасёлкі (Дзераўноўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
Малы Рай
Малы Рай (Малый Рай) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Анатоль Мікалаевіч Калінін
Анато́ль Мікала́евіч Калі́нін (,, Магілёўская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік прэм’ер-міністра Беларусі (2010—2018).
Біяграфія
З 1989 годзе ў сістэме жыллёва-камунальнай гаспадаркі.
У 1993 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «механізацыя сельскай гаспадаркі».
З красавіка 1995 годзе — дырэктар Баранавіцкага КУП «Водаканал».
У 2008 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
4 чэрвеня 2009—28 снежня 2010 — памочнік прэзідэнта, галоўны інспектар па горадзе Мінску.
З 28 снежня 2010 — намеснік прэм’ер-міністра Беларусі.
Vana Tallinn
Vana Tallinn (даслоўна з эстонскай Стары Талін) — эстонскі лікёр на аснове рому. Быў вынайдзены ў 1962 годзе на заводзе кампаніі Liviko. Вырабляецца ў трох варыянтах (40, 45 и 50 градусаў), з дадаткам лімону і ванілі. Існуе таксама 16—градусны крэмавы лікёр з дадаткам смятанкі.
Чарток (возера)
Чарток — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у 8 км на паўночны захад ад г. Мядзел, прыкладна ў 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Расоха, прыкладна ў 0,12 км на поўнач ад возера Мядзел і адносіцца да басейна р. Мядзелка (правы прыток р. Бірвета). Уваходзіць у склад нацыянальнага парку Нарачанскі. У 1,5 км на ўсход праходзіць шаша Мядзел-Паставы. Мясцовасць пераважна раўнінная, месцамі градзіста-узгорыстая, з невялікімі ляснымі масівамі, пералескамі і лесапасадкам, пераважна багністая. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя, парослыя хмызняком. Мелкаводдзе вузкае, пясчанае, глыбей дно сапрапелістае. Зарастае ўмерана. На паўднёвым усходзе злучана вузкай кароткай пратокамі з воз. Княгінінскае. У возеры жывуць лешч, шчупак, плотка, лінь, акунь і інш. Аматарскае рыбалоўства.
Анатоль Мікалаевіч Калінін
Біяграфія
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. .
18 жніўня 2018 года вызвалены ад пасады Намесніка Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
Медаль «За абарону Каўказа»
Медаль «За абарону Каўказа» заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 01.05.1944 г. аб заснаванні медаля «За абарону Каўказа». Аўтар малюнка медалі - мастак Н. І. Маскалёў.
Медалём "За абарону Каўказа" узнагароджваліся ўсе ўдзельнікі абароны Каўказа - вайскоўцы Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС, а таксама асобы з грамадзянскага насельніцтва, якія прымалі непасрэдны ўдзел у абароне.
На 1985 год медалём "За абарону Каўказа" ўзнагароджана каля 870 000 чалавек.
Помнік Аслану Везіраву
Помнік Аслану Везіраву — помнік у Магілёве, размешчаны ў скверы на рагу вуліц Лазарэнкі і Касманаўтаў. Прысвечаны Герою Савецкага Саюза, ветэрану Вялікай Айчыннай вайны Аслану Фархад аглы Везіраву. Бюст Везірава выраблены з бронзы і пастаўлены на мармуровым пастаменце. Скульптар Каміл Камал, азербайджанец з Мінска.
У 1944 годзе Аслан Фархад аглы Везіраў камандаваў 1-й гвардзейскай інжынерна-сапёрнай брыгадай 2-га Беларускага фронту, якая фарсіравала раку Дняпро ў раёне Магілёва. Сам Аслан Фархад-аглы Везіраў у гады вайны адрозніўся адвагай і мужнасцю, высокім камандзірскім мастацтвам і асабістай адвагай. Быў тады двойчы кантужаны, але поля бою не пакінуў. За выдатныя баявыя дзеянні брыгада атрымала найменне Магілёўскай. У 1986 годзе Аслану Фархад аглы Везіраву прысвоена званне ганаровага грамадзяніна горада Магілёва.
Ініцыятыва адкрыцця бюста герою належыць Магілёўскаму абласному грамадскаму аб’яднанню «Азербайджанская абшчына „Азеры“», якое прафінансавала праект. На ахвяраванні членаў арганізацыі, Кангрэса азербайджанскіх абшчын Беларусі, а таксама прыватных ахвяраванняў было сабрана каля 120 млн беларускіх рублёў.
Урачыстае адкрыццё бюста адбылося 1 ліпеня 2009 года. У цырымоніі адкрыцця прынялі ўдзел прадстаўнікі кіраўніцтва вобласці і горада, пасольства Азербайджана ў Беларусі, сваякі Везірава, ветэраны Вялікай Айчыннай вайны, прадстаўнікі грамадскасці і моладзь.
Эстра-Ёінгэ (камуна)
Камуна Эстра-Ёінгэ (Östra Göinge kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Эстра-Ёінгэ 196-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Брубю.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 13 638 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 7 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Лявонаўка (Пухавіцкі раён)
Ляво́наўка (, Леоновка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 26 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 81 км ад Мінска, 7 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
Пасёлак Лявонаўка заснаваны ў 1920-я гады.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года тэрыторыя пасёлка пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Фелікс Уладзіміравіч Шкірманкоў
Фелікс Уладзіміравіч Шкірманкоў (, Прапойск — ) — беларускі пісьменнік, паэт, публіцыст, грамадска-палітычны дзеяч. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Біяграфія
Пятнаццацігадовым падлеткам пайшоў у партызаны. Падчас адной з аперацый на чыгунцы быў паранены, самалётам яго вывезлі з партызанскай зоны ў Расію. Пасля сканчэння Маскоўскага ваенна-інжынернага вучылішча быў накіраваны на 4-ы Украінскі фронт. Перамогу сустрэў у чэшскім горадзе Оламаўцы. За вайну атрымаў чатыры раненні.
У 1948—1951 гадах працаваў у органах Міністэрства дзяржаўнай бяспекі. Адчуўшы да сябе недавер, звольніўся. Праз шмат гадоў даведаўся, што чэкісцкай кар’еры зрабіць бы не змог, бо меў роднага дзядзьку, «які падчас нацысцкай акупацыі працаваў дырэктарам школы ў Оршы» і пасля вызвалення раёна савецкай арміяй атрымаў 10 гадоў калоніі за «здраду радзіме».
Свядома ўступіў у КПСС. З 1951 года па 1979 год рабіў геолагам на Калыме ў Дзяржаўным трэсце «Дальстрой».
Выйшаўшы на пенсію ў 1979 годзе, вярнуўся ў родны Слаўгарад. У раёне працаваў у партыйных структурах. Займаўся творчай дзейнасцю.
Пасля канфлікту ў 1990 годзе з раённымі партыйнымі функцыянерамі, якія перашкодзілі яму стаць дэпутатам Вярхоўнага Савета 12-га склікання, публічна заявіў, што выходзіць з КПСС. На той час ён ужо быў знаёмы з палітыкам Зянонам Пазняком і грамадскім дзеячам Генадзем Грушавым.
Стварыў раённую суполку Беларускага народнага фронту, сябрамі якой былі больш за 100 чалавек. Таксама ён быў заснавальнікам раённага камітэта «Дзеці Чарнобыля». Намаганнямі суполкі дзеці з чарнобыльскіх раёнаў выязджалі на аздараўленне за граніцу.
У 1990—1995 гадах старшыняваў у Слаўгарадскім гарсавеце. Пасля прыходу да ўлады Аляксандра Лукашэнкі сышоў з пасады. Пасля рэферэндуму 1995 года забраў з гарсавета герб «Пагоня», які цяпер вісіць у яго дома.
Член Таварыства беларускай мовы. У 2005 годзе быў найстарэйшым дэлегатам Кангрэса дэмакратычных сіл Беларусі.
Памёр 4 студзеня 2021 года ад COVID-19.
Творчасць
Аўтар больш як 20 зборнікаў прозы і вершаў. Друкавацца пачаў у 1990 годзе, калі ў выдавецтве «Юнацтва» выйшла на рускай мове кніжка апавяданняў для дзяцей «Кто обидел медведя» («Хто пакрыўдзіў мядзведзя»). У 1995 годзе выдаў кнігу з успамінамі ўдзельнікаў беларускай партызанкі. Іх збіраў больш за 20 гадоў. Аўтар словаў гімна Слаўгарадскага раёна.
Allium hindukuschense
Allium hindukuschense — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане.
Апісанне
Расліна мае белаватыя або бледна-ружовыя лісточкі калякветніка і тычынкі на 1/3-1/2 карацейшыя за калякветнік.
Распаўсюджанне
Эндэмік правінцыі Баміян, Афганістан.
Эфект Ажэ
Эфект Ажэ — з’ява, пры якой адбываецца запаўненне электронам вакансіі, утворанай на адной з унутраных электронных абалонак атама (вакансія ўзнікае шляхам «выбівання» іншага электрона рэнтгенаўскім выпраменьваннем, электронным ударам, у выніку ўнутранай канверсіі або электроннага захопу). Эфект Ажэ быў адкрыты ў 1925 годзе на аснове аналізу эксперыментаў у камеры Вільсана.
Пры «выбіванні» выпраменьваннем на ўнутранай электроннай абалонцы ўтвараецца вакансія. Такі стан няўстойлівы і электронная падсістэма імкнецца мінімізаваць энергію за кошт запаўнення вакансіі электронам з аднаго з вышэйшых узроўняў энергіі атама. Энергія, якая выдзяляецца пры пераходзе на ніжэйшы ўзровень, можа быць выпраменена ў выглядзе кванта характарыстычнага рэнтгенаўскага выпраменьвання, альбо перададзена трэцяму электрону, які вымушана пакідае атам. Першы працэс больш імаверны пры энергіі сувязі электрона, якая перавышае 1 кэВ, другі — для лёгкіх атамаў і энергіі сувязі электрона, якая не перавышае 1 кэВ.
Другі працэс называюць па імені яго адкрывальніка П’ера Ажэ — «эфектам Ажэ», а электрон, які вызваляецца пры гэтым, якому быў перададзены лішак энергіі, — Ажэ-электрон. Энергія Ажэ-электрона не залежыць ад энергіі ўзбуджальнага выпраменьвання, а вызначаецца структурай энергетычных узроўняў атама.
Пераход Костэра — Кроніга
Асаблівы выпадак Ажэ-эфекту, у якім вакансія запаўняецца электронам знешняга падузроўня той жа абалонкі, носіць назву пераходу Костэра — Кроніга. У выпадку, калі і эмітуемы электрон належыць да той жа абалонкі, эфект называюць суперпераходам Костэра — Кроніга. Эфект Костэра — Кроніга быў названы ў гонар нідэрландскіх фізікаў Дзірка Костэра і Ральфа Кроніга, якія адкрылі яго.
Мігновічы
Мігновічы (Мигновичи) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Помнік Аляксандру Пушкіну (Магілёў, каля бібліятэчнага каледжа)
Помнік Аляксандру Пушкіну — помнік у Магілёве, размешчаны каля галоўнага ўвахода ў будынак былога Магілёўскага дзяржаўнага бібліятэчнага каледжа імя А. С. Пушкіна (у 2017 годзе далучаны да каледжа мастацтваў) па вуліцы Касманаўтаў, 7. Прысвечаны класіку рускай літаратуры Аляксандру Пушкіну.
Гісторыя
Урачыста адкрыты 6 чэрвеня 2015 года, у гадавіну з дня нараджэння паэта. У цырымонія адкрыцця ўзялі ўдзел прадстаўнікі гарадской улады, грамадскасці і моладзі. Бюст Пушкіна Магілёў атрымаў у якасці падарунка ў рамках праекта «Алея расійскай славы», удзельнікі якога — мастакі і архітэктары — дарылі гарадам СНД помнікі знакамітых людзей Расіі, якія зрабілі вялікі ўнёсак у развіццё сваёй краіны. Помнік Пушкіну стаў трэцім у горадзе, два іншыя пастаўлены ў скверы каля кінатэатра «Космас» і на тэрыторыі гарвадаканала.
Скандал з вершам
На пастаменце помніка былі змешчаны ўрыўкі з вершаў класіка рускай літаратуры. Адзін з іх, «» (Паклёпнікам Расіі), выклікаў абурэнне ў беларускім грамадстве, паколькі быў адрасаваны тым, хто спачуваў у Еўропе паўстанню 1830 года супраць расійскай улады. Таксама незадаволенасць выклікаў той факт, што ў горадзе няма паўнавартасных помнікаў беларускім дзеячам, а помнік Пушкіну ўжо няпершы.
Кіраўнік праекта «Алея Рускай Славы» Міхаіл Сердзюкоў заявіў, што не хацеў абразіць пачуцці беларусаў вершам Пушкіна пра здушэнне паўстання 1830-31 гадоў :
Таксама ён дадаў, што тэкст на помніку быў узгоднены з мясцовымі ўладамі Магілёва.
Магілёўскія гісторыкі Аляксандр Агееў і Ігар Пушкін адзначылі, што тэкст на помніку ў парушэнне працэдуры не разглядаўся тапанімічнай камісіяй.
Пасля шырокага розгаласу радкі верша «Паклёпнікам Расіі» былі прыбраныя з помніка, што, у сваю чаргу, выклікала абурэнне прарасійскіх сіл у Беларусі. 18 удзельнікаў міжнароднай канферэнцыі «Расія і славянскія народы ў войнах і ваенных канфліктах XIX—XX стагоддзяў» падпісалі зварот, у якім назвалі гэтыя дзеянні «спробай цэнзуры вялікага паэта праз 178 гадоў пасля яго смерці». На іх думку, выдаленне скандальнага вершу нанесла «велізарны маральны ўрон мільёнам беларускіх грамадзянаў».
Намеснік старшыні Магілёўскага аблвыканкама Валерый Малашка адзначыў :
Касцёл Святога Станіслава (Пінск)
Касцёл Святога Станiслава — колішні касцёл у Пінску, помнік беларускай архітэктуры сярэдзіны XVII стагоддзя.
Далёкаўсходняя федэральная акруга
Далёкаўсходняя федэральная акруга — адна з федэральных акруг Расійскай Федэрацыі. Створана згодна з указам Прэзідэнта РФ № 849 ад 13 мая 2000 года «Аб паўнамоцным прадстаўніку Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў федэральнай акрузе».
Касцёл Святога Станіслава (Пінск)
Гісторыя касцёла
Будаўніцтва кафедральнага касцёла Св. Станіслава было распачата ў 1635 годзе, будаваўся ён пры Пінскім калегіуме езуітаў на сродкі пінскага старасты канцлера Вялікага Княства Літоўскага Альбрэхта Станіслава Радзівіла. Скончаны ў 1648 годзе. На той час з’яўляўся самым вялікім касцёлам Вялікага Княства Літоўскага.
Далёкаўсходняя федэральная акруга
Далёкаўсходняя федэральная акруга ўключае, 3 вобласці, 3 края, 1 аўтаномную вобласць, 1 аўтаномную акругу і 1 рэспубліку. Яе плошча — 6 215 900 км² (36,4 % тэрыторыі Расіі).
Касцёл Святога Станіслава (Пінск)
Гісторыя касцёла
У маі 1657 годзе ў склепе касцёла пахаваны каталіцкі святы Андрэй Баболя; пасля яго мошчы перавезены ў Варшаву.
У 1787—1799 гг. касцёл належаў уніятам. Пасля далучэння Беларусі да Расійскай імперыі, манастыр з касцёлам у езуітаў адабралі і аддалі базыльянам. У 1800 годзе манастыр асвячоны як праваслаўны Богаяўленскі (сюды перавялі пінскі мужчынскі Богаяўленскі манастыр). Калі Пінск апынуўся ў складзе міжваеннай Польшчы (1918—1938), у касцёле Св. Станіслава зноў сталі служыць каталікі. Рускі пісьменнік М. С. Ляскоў, які праязджаў Пінск, пісаў:
Далёкаўсходняя федэральная акруга
Тэрыторыя Далёкаўсходняй федэральнай акругі цалкам адпавядае тэрыторыі Далёкаўсходняга эканамічнага раёна.
Касцёл Святога Станіслава (Пінск)
Гісторыя касцёла
Касцёл езуітаў, ператвораны цяпер у праваслаўны храм, надзвычай прыгожы. Ён пабудаваны яшчэ пры князях Вішнявецкіх. Калі глядзець на Пінск з-за ракі Піны, то гэты храм і дом Скірмута як бы пануюць над драўляным горадам. Усярэдзіне сабора мы не маглі знайсці нічога выдатнага, акрамя дзвюх незабеленых фрэсак, усё астатняе забелена.
Пра касцёл у 1939 годзе ёсць цікавы ўспамін пінчука-эмігранта Джуліуса Маргаліна (1900—1971)
Далёкаўсходняя федэральная акруга
Транспарт
15 ліпеня 2022 года адкрылася першая хуткасная траса ў Далёкаўсходняй федэральнай акрузе. Яна аб’яднала тры федэральныя трасы — «Усуры» (Хабараўск — Уладзівасток), «Амур» (Чыта — Хабараўск) і «Усход» (Хабараўск — Находка), дарогу, якая злучае краявую сталіцу з Камсамольскам-на-Амуры, а таксама пляцоўкі тэрыторыі апераджальнага сацыяльна-эканамічнага развіцця (ТОР).
Касцёл Святога Станіслава (Пінск)
Гісторыя касцёла
… група з 20 памагатых з чырвонымі павязкамі на рукавах (галоўным чынам яўрэі-камуністы) падбеглі да стаячых гармат і танкаў на вуліцы Пілсудскага (Першамайская) і спецыяльна сказалі, што нібы хтосьці забраўся на касцёл і страляе па Чырвонай Арміі і камуністах. Пад’ехаў танк і адна гармата, пачалі паліць па вежы і амбону. Дах, адна вежа і фрэскі былі разбураны. Слядоў, што хтосьці мог быць у будынку, не было выяўлена.
У тую пару касцёл усярэдзіне амаль увесь выгарэў, абваліўся дах.
У 1953 годзе пры рэканструкцыі горада і ўстаноўцы на плошчы помніка У. І. Леніну, касцёл падарвалі.
Архітэктура касцёла
Касцёл пабудаваны з цэглы, тыповага для тагачаснага манументальнага дойлідства — памеру 27х12х5 см. Аб’ём касцёл меў 40 тыс. куб. м, вышыня — 28 м, найбольшая шырыня фасада — 25 м. У галоўнай частцы фасада касцёла меліся бакавыя крылы, завершаныя паўкружжамі сцен з аркавымі праёмамі. На фасадзе таксама меліся дзве 11-мятровыя трох’ярусныя вежы. Крыжы знаходзіліся на вышыні 28 метраў.
Як у большасці езуіцкіх касцёлаў, унутраныя драўляныя сцены касцёла св. Станіслава былі ўпрыгожаны мастацкай разьбой, скляпенне — фрэскай «Ісус, які ўваскрашае Лазара». Усярэдзіне касцёла стаялі папарныя калоны. Над бакавымі нефамі на другім і трэцім паверхах размяшчаліся прасторы для хораў.
Гісторык беларускай архітэктуры Т. Габрусь мяркуе, што «інтэр’еры касцёла і калегіума, пэўна, упрыгожвалі мастакі-езуіты Якуб Брэтзер (1690—1733) і Ігнат Дарэці (1703—1763). Сцены касцёла былі распісаны фрэскамі на тэмы жыцця Св. Станіслава».
У 1749—1753 гг. архітэктар Ян Тупальт (1707—1769) задумаў буйную перабудову касцёла. Мастацтвазнавец С. Адамовіч піша: «Менавіта тады былі збудаваны каменныя вежы замест драўляных, фасады ўпрыгожаны гіпсавымі скульптурамі, а абапал фасада збудаваны арыгінальныя крылы, якія служылі таксама званіцамі. Па сведчанні сучаснікаў, касцёл уражваў не толькі сваімі памерамі, але і асобай працай лепшых еўрапейскіх майстроў, якія стварылі галерэю пышных фрэсак, упрыгожылі інтэр’ер храма разьбой па дрэве, скульптурнымі кампазіцыямі, вырабамі з бронзы».
Пасля скасавання ордэна езуітаў у 1773 годзе, касцёл абнаўляўся пасля пажару і абвалу перакрыццяў — гэта значыць, ён, мабыць, быў цалкам перабудаваны ў трэцяй чвэрці XVIII стагоддзя ў стылі позняга барока.
У Беларусі існаваў яшчэ адзін касцёл Св. Станіслава (1454—1842) — у Мядзеле.
Таксама ў Магілёве існуе Сабор Святога Станіслава.
Сталіца свету Германія
Сам Гітлер ніколі не выкарыстоўваў дадзенае словазлучэнне ў дачыненні да гэтага глабальнага праэкту. Ён заўсёды казаў або пра «Імперскую сталіцу», або пра «Германію». Паняцце «Імперская сталіца Германія» ўпершыню пачаў выкарыстоўваць персанал Альберта Шпеера. З таго часу тэрмін стаў сінонімам «Агульнага плана забудовы імперскай сталіцы», з дапамогай якога горад павінны быў ператварыцца ў цэнтр сусветнай імперыі.
Гітлер стварыў для Шпеера спецыяльную пасаду «Генеральны інспектар па будаўніцтве імперскай сталіцы» («Generalbauinspektor für die Reichshauptstadt») і надзяліў яго тымі ж паўнамоцтвамі, якія той меў падчас перабудовы Берліна з 1937 па 1943 гг.
Бродня
Бродня — тапонім
Караліна Бок
Караліна Сафія Бок, народжаная Рыхтэр (шведск.: Carolina Sofia Bock; 28 жніўня 1792, Стакгольм — 22 сакавіка 1872) — шведская сцэнічная актрыса. Двойчы была дырэктарам і выкладчыкам драмы ў Каралеўскай школе драматычнага тэатра: з 1831 па 1834 год і з 1841 па 1856 год. Яна была элітнай актрысай Каралеўскага драматычнага тэатра.
Біяграфія
Караліна Рыхтэр нарадзілася ў сям’і габоіста Карла Юхана Рыхтэра і Магдалены Сафіі Рытынг.
Яна была студэнткай у Каралеўскай школе драматычнага тэатра ў Каралеўскай шведскай оперы паміж 1806 і 1810 гадамі. Яна была вучаніцай Сафіі Лавісы Гра і належала да тых мастакоў сцэны яе пакалення, якіх называлі «дзяўчынкамі Гра».
Ранні перыяд жыцця
Караліна Бок працавала ў Djurgårdsteatern і Nya komiska Teatern з Ісакам дэ Броенам у 1813—14 гадах. У 1814 годзе яна прыйшла ў Каралеўскі драматычны тэатр, дзе працягвала працаваць да выхаду на пенсію 26 чэрвеня 1863 года.
Караліна Бок стала членам эліты шведскага пакалення акцёраў. Яе не лічылі прыдатнай для гераінь, дзе жанчыны часта выконвалі галоўныя ролі ў спектаклях той эпохі, але ўжо ў маладосці добра сябе зарэкамендавалі ў ролях бабулек у камедыях, у якіх яна сфармавала паспяховую кар’еру і ніколі не хапала заданняў, становячыся:
Пра яе казалі, што яна мае рэдкую якасць: яна ведае ўласныя абмежаванні.
Сярод яе найбольш паспяховых роляў былі загалоўная роля ў «Цётачцы Аўроры» па Франсуа Адрыену Буальдьё, Венеранда ў «Замку Монтэмера» Франсуа Хофмана, місіс Сламерсром ў «Скульптары», цётка Віва ў «Генерал Эльдхельм», місіс Грыпанай ў «Brodertvisten» у Кацэбу, місіс Мілер у «Падступстве і каханні», Віарда ў Прэцыозе на музыку Вебера, спадарыню фон Фромут у «Партрэце», місіс Вуншэль ў «Графе Клінгсберзе», Тэадэлінда ў «Доктары Воса», місіс Дарманцьер ў «Сыне дачкі», Маргарыта ў «Мазарыні», Фадэта ў «Syrsan» (драматызацыі «La Petite Fadette» ад Жоржа Санда), спадарыня Малапроп у «Саперніках», місіс Харлі ў «Джэйн Эйр» і Гуніла Фіпс у «Майстры Сміце». 26 чэрвеня 1863 года Бок сышла ў адстаўку, зрабіўшы апошні выступ у сваёй улюбёнай партыі — бабулі ў «Партрэце».
Караліна Бок атрымала ў 1857 годзе Медаль Літаратуры і мастацтваў ад караля Оскара I, у прызнанне яе драматычнай кар’еры.
Педагог
Караліна Бок двойчы была дырэктарам і выкладчыцай драмы ў Каралеўскай школе драматычнага тэатра: з 1831 па 1834 і з 1841 па 1856. Яна таксама працавала там інструктарам дэкламацыі.
Некалькі пакаленняў шведскіх акцёраў вучыліся ў Бок. Сярод яе вучняў былі Эмілі Хёгкіст і Джэні Лінд. Яе метадам быў французскі прыём, які быў уведзены ў школе Эн Мары Мілан Дэсгільён і захоўваўся ў час яе навучання ў Сафіі Лавісы Гра. Яна была вядомая сваім майстэрствам навучання правільнаму адрозненню мовы як у песні, так і ў маўленні, і было сказана, што ўсе яе вучні былі вядомыя па адрозненню, якое яна выкладала падчас яе знаходжання на пасадзе
Аднак яе тэхніка належала да старэйшай французскай школы ўрачыстасці, якая была замененая новымі рамантычнымі школамі, больш натуральнымі ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Акрамя таго, нягледзячы на тое, што Караліна Бок была апісана як выдатная настаўніца, яе таксама апісвалі як асобу, якая навязвала больш строгую дысцыпліну сваім вучням, і ў 1856 годзе яна была смешчана з пасады дырэктара пасля пратэсту класа акцёрскага майстэрства.
«Бок як жанчыну» ахарактарызавалі як «тэатральны арыгінал» з жорсткім тэмпераментам. Калі ёй было дадзена заданне праінструктаваць дацкую акцёрку Шарлоту Бурнонвіль (дачка Аўгуста Бурнонавіля) на шведскай мове ў 1857 годзе, яна выканала заданне настолькі добра, што неўзабаве яна магла выступіць у ролі карэннай шведкі ў частцы Фацімы ў «Абероне», дзе яна дасягнула поспеху. Калі дырэктар падзякаваў Бок за гэта, яна «іх гучна абрахала, што яны хутка адступілі».
Асабістае жыццё
Караліна Бок была замужам двойчы. У 1813 годзе ў каралеўскай капліцы яна выйшла замуж за скрыпача Ёхана Габрыэля Сванберга, з якім яна развялася ў 1822 годзе, змяніўшы імя назад на місіс Рыхтэр. У 1826 годзе яна выйшла замуж за Карла Фрыдрыха Бока, які іграў на флейце ў каралеўскай капліцы. Яна нарадзіла Берту Тамелін, якая стала акцёракай, спявачкай, кампазітарам, музыкантам і выкладчыцай у Каралеўскай школе драматычнага тэатра.
Ліпініцкі сельсавет
Лі́пініцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Ліпінічы.
Склад
У склад Ліпініцкага сельсавета ўваходзілі населеныя пункты, якія зараз не існуюць: да 1969 года — пасёлак Пад’ясень, да 1982 года — пасёлак Пяцідворка, да 1989 года — пасёлак Барок, да 1997 года — пасёлкі Дубраўка і Зялёная Рошча.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 947 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы, 1,6 % — рускія, 1,2 % — украінцы, 1,1 % — армяне.
Валянцін Сяргеевіч Чаканаў
Валянці́н Сярге́евіч Чака́наў (,, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр гандлю Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бабруйску Магілёўскай вобласці Беларусі ў 1957 г.
Скончыў Інстытут народнай гаспадаркі, Інстытут паліталогіі пры ЦК КПБ, Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў першым сакратаром Магілёўскага абкама камсамола, начальнікам управы гандлю Бабруйскага гарвыканкама, ва Управе справамі прэзідэнта.
Са жніўня 2003 года — генеральны дырэктар ААТ «Белбакалея».
9 студзеня 2009 прызначаны міністрам гандлю Рэспублікі Беларусь.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. .
Максаева
Максаева (Моксаево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Allium hintoniorum
Allium hintoniorum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік штата Нуэва-Леон, Мексіка.
Распаўсюджанне
Эндэмік штата Нуэва-Леон, Мексіка.
Мемарыяльная дошка ў гонар абвяшчэння незалежнасці БНР
Мемарыяльная дошка ў гонар абвяшчэння незалежнасці БНР — мемарыяльная дошка, якая прапануецца да ўстаноўкі ў Мінску.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года Рада БНР, ва ўмовах, калі паводле Брэсцкага міру Савецкая Расія пагадзілася на акупацыю тэрыторыі Беларусі Германіяй, прыняла ў доме Маліна ў Мінску Трэцюю Устаўную грамату, згодна з ёй Беларуская Народная Рэспубліка абвяшчалася незалежнай дзяржавай.
У 1993 годзе скульптарам Алесем Шатэрнікам была створана мемарыяльная дошка ў гонар абвяшчэння незалежнасці БНР, якая так і не была ўстаноўлена і чвэрць стагоддзя захоўвалася на сядзібе партыі БНФ.
У снежні 2017 года у Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт і Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь была накіравана петыцыя, пад якой падпісаўся 941 чалавек, з просьбай ушанаваць памяць пра падзею, стагоддзе якой будзе адзначацца ў наступным годзе, устанавіўшы на будынках, якія звязаныя з дзейнасцю Беларускай Народнай Рэспублікі, бела-чырвона-белыя сцягі і памятныя дошкі, у тым ліку і твор Шатэрніка. У адказе былі апісаныя агульныя ўказанні для ўзгаднення ўстаноўкі мемарыяльных дошак.
У 2018 годзе неафіцыйна адзначалася 100-годдзе Беларускай Народнай Рэспублікі.
2 сакавіка 2018 года на сайце Talaka.by за тры гадзіны было сабрана 6000 беларускіх рублёў на бронзавую копію дошкі Шатэрніка, якую ўлады пагадзіліся павесіць дошку на доме Маліна ў Мінску, дзе была абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка. Неабходнасць у новай дошцы ўзнікла праз дрэнны стан старой, непрывабны матэрыял (сілумін), нежаданне ўладаў узгадняць надпіс тарашкевіцай на дошцы.
У верасні 2018 года Мінгарвыканкам адказала Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада), што дошка дагэтуль не ўстаноўлена, бо паступіў шэраг зваротаў ад грамадзян Беларусі і прадстаўнікоў грамадскасці з негатыўным стаўленнем да гэтага пытання. Пасля гэта 3 лістапада ў Мінгарвыканкам была накіравана петыцыя за ўстаноўку дошкі, пад якой падпісалася 3386 чалавек. У сакавіку 2019 года Мінгарвыканкам паведаміў, што з улікам неадназначнасці меркаванняў лічыць устаноўку мемарыяльнай дошкі немэтазгоднай.
Наземкі
Наземкі (Наземки) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Малінаўка (Блужскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 25,5 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 80,5 км ад Мінска, 6,5 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
Пасёлак Малінаўка заснаваны ў 1920-я гады.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года тэрыторыя пасёлка пад акупацыяй Германіі.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Каміл Камал
Каміл Камал (нар. 1954, Грузія) — беларускі мастак.
Біяграфія
У 1977—1981 гг. вучыўся ў Бакінскім мастацкім вучылішчы імя Азім-Задэ; у 1981—1983 гг. — на факультэце жывапісу Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна (майстэрня Яўсея Маісеенкі). У 1990 г. скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут, дзе вучыўся на факультэце станковага, а затым манументальнага жывапісу (майстэрні Мая Данцыга і Гаўрылы Вашчанкі).
Творчасць
Аўтар звыш трыццаці манументальных твораў у Беларусі, сярод якіх: скульптурная кампазіцыя фантана «Дрэва жыцця» (2004), помнікі героям СССР і вызваліцелям Беларусі ў г. Магілёве і г. Вілейцы (2009), помнік генерал-маёру М. Т. Раманаву ў г. Магілёве (2014), жывапіснае палатно «Песня» ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі (2006), роспіс «Узор» у Палацы Незалежнасці (2013).
Карціны мастака сталі элементамі афармлення кніг В. Быкава, А. Карлюкевіча, Т. Зульфікарава, Г. Чарказяна, Р. Барадуліна.
Узнагароды
Уладальнік спецыяльнага дыплома I-й Мінскай міжнароднай выстаўкі «Арт-лінія». Браў удзел у Нацыянальным фестывалі архітэктуры (Мінск). Быў неаднаразова адзначаны ўзнагародамі «За творчыя дасягненні ў вобласці манументальна-дэкаратыўнага мастацтва».
Медаль «За абарону Савецкага Запаляр’я»
Медаль «За абарону Савецкага Запаляр’я» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 снежня 1944 года «Аб зацвярджэнні медалю „За абарону Савецкага Запаляр’я“ і аб узнагароджанні гэтым медалём удзельнікаў абароны Савецкага Запаляр’я». Аўтар малюнка медаля — падпалкоўнік В. Алаў з дапрацоўкамі мастака А. І. Кузняцова.
Медалём узнагароджваліся ўсе ўдзельнікі абароны Запаляр’я — ваенныя Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС, а таксама асобы з грамадзянскага насельніцтва, якія прымалі непасрэдны ўдзел у абароне. Перыядам абароны Савецкага Запаляр’я лічыцца 22 чэрвеня 1941 — лістапад 1944 года.
Медаль «За абарону Савецкага Запаляр’я» носiцца на левым боку грудзей i пры наяўнасцi iншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За абарону Каўказа».
Па стане на 1 студзеня 1995 года медалём «За абарону Савецкага Запаляр’я» узнагароджана прыблізна 353240 чалавек.
Сарока на шыбеніцы
«Танец пад шыбеніцай», «Сарока на шыбеніцы» (Landschap met dansende boeren en een ekster op een galg) — карціна фламандскага мастака Пітэра Брэйгеля, напісаная ў 1568 годзе.
Сюжэт
Паказаная падзея надзвычай празаічная — танцуюць трое сялян. Так можна было б лічыць на самай справе, каб не адна дэталь. Вясёлая сцэна адбываецца ля шыбеніцы. Менавіта яна і з’яўляецца галоўнай «гераіняй» карціны. Маленькія фігуркі людзей, прыгожы пейзаж у такім спалучэнні выглядаюць ненатуральнымі, неабароненымі, нетрывалымі. Грамадзянская пазіцыя мастака дакладна адчуваецца ў гэтай рабоце. Брэйгель паказвае, магчыма, сапраўдную сцэну, якую можна было назіраць паўсюдна ў тагачасных Нідэрландах, і разам з тым алегорыю-роздум, заклік да розуму і цвярозасці людзей, няздольных адэкватна ўспрымаць рэчаіснасць.
Мервін ап Родры
Мерфін ап Родры (Merfyn ap Rhodri) (пам. пасля 900 г.) — трэці сын Родры Вялікага і Ангарад ферх Мейрыг.
У 878 годзе яго бацька памёр і ўладанні былі падзелены паміж трыма старэйшымі братамі: Анараўд стаў кіраваць у Гвінедзе, а Кадэл у Сейсілугу. Мерфін стаў кіраўніком Повіса, але толькі ў якасці васала старэйшага брата Анараўда. Мерфін памёр пасля 900 года. Яго спадчыннікам стаў яго старэйшы сын Лівелін.
Allium hirtovaginum
Allium hirtovaginum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Турцыі і Грэцыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Паўднёвай і Паўночнай Турцыі і ў Грэцыі.
Грузінскі тэхнічны ўніверсітэт
Грузінскі тэхнічны ўніверсітэт — грузінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Тбілісі.
Гісторыя
Грузінскі тэхнічны ўніверсітэт быў заснаваны ў 1922 годзе як політэхнічны факультэт Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Першую лекцыю прачытаў грузінскі матэматык прафесар А. Размадзэ. Факультэт ператвораны ў 1928 годзе ў самастойны Грузінскі політэхнічны інстытут, у 1990 годзе ён атрымаў статус універсітэта.
Ботчырка (камуна)
Камуна Ботчырка (Botkyrka kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Стакгольм у цэнтральнай Швецыі.
Ботчырка 250-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Тумба.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 86 274 чалавек (станам на студзень 2013 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Прыволжская федэральная акруга
Прыволжская федэральная акруга — адна з федэральных акруг Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — Ніжні Ноўгарад. Створана ў адпаведнасці з указам Прэзідэнта РФ №849 ад 13 мая 2000 «Аб паўнамоцным прадстаўніку Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў федэральнай акрузе».