cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Новадзевяткавічы)
Архітэктура
Храм быў вырашаны 1-нефавым аб’ёмам з паўкруглай апсідай і бакавымі сакрысціямі. З перабудовай пад царкву яго архітэктура набыла рысы рэтраспэктыўна-рускага стылю. Над порцікам франтальнага 2-яруснага фасада ўзвышаўся шпіль званічкі, якая ў час перабудовы была заменена на 8-гранны барабан з цыбулепадобным купалам, а галоўны ўваход аформлены старажытна-рускім рундуком, вуглы плоскаснага фасада аформлены калонкамі-бочкамі. Над вальмавым чарапічным дахам быў узведзены 8-гранны барабан з цыбулепадобным купалам.
Малітоўная зала перакрыта цыліндрычным скляпеннем, над уваходам на 4 слупах навісалі хоры, 3 алтары былі счасаны, крыпта замуравана.
Званіца
Перад касцёлам размешчана брама-званіца, якая была пабудавана адначасова з самім храмам ў 1790 годзе. Твор барочна-класіцыстычнай архітэктуры. Уяўляе двухярусную пабудову: першы 4-гранны ярус руставаны, над прамавугольным праездам меў гербавы картуш з «Пагоняй». Другі ярус-звон меў у аснаванні валютныя сплывы і завяршаўся фігурным купалам з гадзіннікам-курантамі.
Умбрыевыя
У́мбрыевыя, Яўдошкавыя (Umbridae) — сямейства рыб атрада шчупакападобных.
Пашырэнне
У сямейства ўключаюць 1-2 роды з некалькімі відамі. Пашыраны ў прэсных водах Паўднёва-Усходняй Еўропы і ўсходзе Паўночнай Амерыкі. Жывуць у зарослых вадаёмах з глеістым дном. Найбольш вядомая.
Асаблівасці біялогіі
Могуць выкарыстоўваць для дыхання кісларод атмасферы. Кормяцца планктонам і бентасам.
Тэрэза Салгейру
Тэрэза Салгейру (Teresa Salgueiro, пры нараджэнні Марыя Тэрэза дэ Альмейда Салгейру, Maria Teresa de Almeida Salgueiro; нар. 8 студзеня 1969, Амадора, Лісабон) — партугальская спявачка, вакалістка гурта Madredeus (1987—2007), пасля сыходу з якога пачала сольную кар’еру. Здымалася ў фільме Віма Вендэрса «Лісабонская гісторыя».
Біяграфія
Тэрэза Салгейру з сямнаццаці гадоў выступала ў гурце Madredeus, у складзе якога яна правяла больш за тысячу канцэртаў. Усяго ў свеце прададзена больш за пяць мільёнаў копій альбомаў калектыву з вакалам Тэрэзы Салгейру.
У 2007 годзе пакінула гурт і занялася сольнай кар’ерай. Першы сольны альбом «Obrigado» быў выпушчаны ў 2005 годзе, калі вакалістка яшчэ не пакінула калектыў, сумесна з шэрагам вядомых музыкантаў і выканаўцаў: Хасэ Карэрасам, Каэтану Вялозу і іншымі.
У 2007 годзе ўдзельнічала ў якасці вядучай салісткі ў альбоме польскага кампазітара Збігнева Прайснера «Silence, Night & Dreams».
Праз год Тэрэза Салгейру выпусціла альбом «Matriz», у якім паспрабавала сумясціць розныя музычныя кірункі партугальскіх рэгіёнаў. З гэтым альбомам яна выступала ў краінах Еўропы і Афрыкі.
Альбом 2011 года «O Mistério» Тэрэза Салгейру запісала пасля знаходжання ў манастыры Арабіда на тэрыторыі аднайменнага партугальскага прыроднага парку.
Дурнічнік калючы
Дурнічнік калючы, дурнічнік ігольчаты чортаў бур’ян (Xanthium spinosum) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Распаўсюджанне
Паходзіць з Паўднёвай Амерыкі. Распаўсюдзілася і натуралізавалася ў Еўропе, Афрыцы, Паўночнай Амерыцы, умераным клімаце Азіі, Аўстраліі і Новай Зеландыі.
Расце на смеццевых месцах, уздоўж дарог, на выганах.
Батанічнае апісанне
Сцябло прамое, жорсткае, тонкаразоравае, простае або галінастае, вышынёй 20-100 см.
Лісце ланцэтнае або эліптычна-ланцэтнае, зверху суцэльнае, астатняе — зубчастае, зубчаста-выемчатае або трохраздзельнае. Ля аснавання лісця на сцеблах сядзяць буйныя патройныя калючкі.
Пылавікі круглявыя знізу, пазбаўленыя хвастападобных прыдаткаў. Слупок нясе ніжэй лычыкі кольца вымятальных валасінак. Кветаложа усажана лускаватымі прыкветкамі.
Плодзікі пазбаўленыя чубкоў, замененых лускавінкамі або бародаўкамі.
Таксанамія
Від Дурнічнік калючы ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Занікелія
Занікелія (Zannichellia) — род водных травяністых раслін сямейства. Род названы ў гонар італьянскага батаніка.
Апісанне
Пагружаныя ў ваду шматгадовыя травы. Лісце лінейнае або ніткападобнае з адной жылкай, супраціўнае. Тычынкавыя і песцікавыя кветкі размяшчаюцца звычайна ў пазусе аднаго ліста на адной расліне. Андрацэй складаецца з аднаго пылавіка на тонкай тычынкавай нітцы. Гінецэй утвораны 2—5 свабоднымі пладалісцікамі з доўгімі стылодыямі на вяршыні. Плады — дробныя (1,8—3,5 мм), дугападобна выгнутыя, размешчаны на доўгіх ножках.
Віды
Род ўключае 6 відаў :
Карыялогія
Лік храмасом (2n) вар’іруе ад 12-14 (Zannichellia obtusifolia, Zannichellia contorta і Zannichellia peltata) да 26-28 (Zannichellia palustris).
Ахова
Занікелія балотная ўключана ў многія Чырвоныя кнігі суб’ектаў Расійскай Федэрацыі, у тым ліку ў рэспубліках Карэлія, Калмыкія, Марый Эл, Крым, а таксама Мурманскай, Ніжагародскай, Калужскай, Валагодскай, Пскоўскай, Іркуцкай абласцях.
Тырынф
Гісторыя
Тырынф як адзін з галоўных цэнтраў Мікенскай цывілізацыі ўзгадваўся ў пісьмовых крыніцах Старажытнай Грэцыі. Ужо Гамер казаў пра яго моцныя сцены. З Тырынфам звязаныя міфічныя цыклы пра Геракла і Персея.
Раскопкі Тырынфа пачаліся ў 1831 г. У 1876 г. Генрых Шліман прыняў старажытныя сцены за сярэднявечныя і ледзь не разбурыў іх для далейшых пошукаў на іх месцы. Далейшыя раскопкі праводзіліся нямецкімі археолагамі да 1938 г. Пасля II Сусветнай вайны раскопкамі распараджаліся ўлады Грэцыі.
Археалогія
Раскопкі паказалі, што паселішча на месцы Тырынфа ўзнікла ў неаліце, аднак яго росквіт прыйшоўся на бронзавы век, перыяд панавання ахейцаў.
У друг. пал. II тыс. да н. э. быў ўзведзены акропаль, які ўяўляў сабою ўмацаваную на пагорку рэзідэнцыю манарха. Яго будаўніцтва праходзіла ў тры этапы:
Пад час уварвання дарыйцаў Тырынф панёс вялікія страты, але археолагі ўпэўнены, што палац быў бесперапынна населены да VIII ст. да н. э. У класічны перыяд горад меў ужо другараднае значэнне. У 468 г. да н. э. ён быў разбураны Аргасам.
Валерыя Іванаўна Круткене
Валерыя Іванаўна Круткене (нар., г. Смаленск, РСФСР — )  — беларускі архітэктар і педагог.
Біяграфія
Скончыла ў 1962 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта БПІ. Пасля вучобы размеркаваная ў праектны інстытут «Мінскпраект», дзе ў 1962—1973 гадах працавала на пасадах архітэктара, старэйшага архітэктара, кіраўніка групы. З 1973 года перайшла на выкладчыцкую працу ў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. Выкладчык спецыяльных дысцыплін вышэйшай катэгорыі, старшыня прадметнай камісіі па спецыяльнасці «Архітэктура».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1969 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праекты забудовы мікрараёнаў па вул. Крапоткіна, Вялікае Сціклева (1967—1968), Курасоўшчына-1, 12-павярховыя жылыя дамы з убудаванымі крамамі, аптэкай па праспекце Пушкіна (1973) у Мінску.
Навуковая дзейнасць
Прымала актыўны ўдзел у складанні навучальных планаў па спецыяльнасці «Архітэктура», аўтар тыпавой навучальнай праграмы «Архітэктурнае праектаванне» для сярэдняй спецыяльнай адукацыі.
Узнагароды
Узнагароджана сярэбраным медалём ВДНГ СССР як кіраўнік студэнцкіх работ, прадстаўленых у 1979 на выстаўку, знакам «За выдатныя поспехі ў сярэдняй спецыяльнай адукацыі» (1985), юбілейным медалём «60 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне» (2005), Ганаровай граматай Міністэрства народнай адукацыі Рэспублікі Беларусь (1991), Ганаровай граматай Мінгарвыканкама (1996), Ганаровай граматай БРК прафсаюза працаўнікоў адукацыі (2001), Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2012).
Спіс аб’ектаў PGC (2519001—2520000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2519001—2520000)
Алена Аляксееўна Крутава
Алена Аляксееўна Крутава (нар., г. Якуцк, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Узнагароды
Узнагароджана бронзавым медалём ВДНГ СССР за праект «Крыты рынак у г. Брэсце» (1980).
Дзень Корпуса Вартавых Ісламскай Рэвалюцыі
Дзень Корпуса Вартавых Ісламскай Рэвалюцыі — дзяржаўнае свята Ірана, адзначаецца штогод 9 кастрычніка (17 мехра па іранскаму календары). Яно прысвечана элітнаму ваенна-палітычнаму фарміраванню, што ўваходзіць у склад узброеных сілаў Ірана.
Дзень КВІР урачыста адзначаецца ў дзень нараджэння трэцяга шыіцкага імама Хусейна ібн Алі. Імам Хусейн нарадзіўся 10 кастрычніка 680 года (10 мухарама 61 года па календары месяцовай хіджры). Грабніца імама Хусейна ў Кербеле (Ірак) стала адным з галоўных аб’ектаў паломніцтва шыітаў.
У 2002 годзе было прынята рашэнне аб унясенні ў іранскі каляндар дня КВІР у дзень нараджэння імама Хусейна. Дадзены жэст быў выключна важны з ідэалагічнага пункту гледжання, так як КВІР уяўляе сабой ідэальны ўзор шыіцкай арміі. Сумяшчэнне дня нараджэння імама Хусейна, надзвычай пачытаемага шыітамі, і дня КВІР лішні раз дэманструе важнасць Корпуса для забеспячэння правапарадку ўнутры дзяржавы і за яе межамі. Гісторыя КВІР непарыўна звязана з гісторыяй Ісламскай рэвалюцыі ў Іране і паслярэвалюцыйнага пераўтварэння ўзброеных сіл і сілавых структур краіны.
Казённае возера
Казённае — возера ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Вярхіта.
Плошча паверхні 1,18 км² Даўжыня 0,98 км, найбольшая шырыня 0,37 км. Вадазбор (151 км²) пераважна нізінны, значна забалочаны. Катлавіна падоўжанай формы, выцягнутая з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Схілы катлавіны вышынёй 5-8 м, стромкія, параслі лесам і хмызняком. Берагі пераважна зліваюцца са схіламі катлавіны.
Праз возера цячэ рака Вярхіта, упадае рака Лютыня.
Афанасьеўскае возера
Афанасьеўскае — возера ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Вярхіта, за 19 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Дуброўна, за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Шэкі.
Плошча возера 0,24 км², вадазбору – 80,7 км². Найбольшая глыбіня 2,7 м, сярэдняя 1,8 м. Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі 2,37 км. Аб'ём вады ў возеры 0,43 млн м³. Катлавіна Афанасьеўскага выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 8 м. Берагі высокія. Праз возера цячэ рака Вярхіта.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, краснапёрка, акунь, плотка.
Дабрамысленскае вадасховішча
Дабрамы́сленскае вадасховішча — вадасховішча ў Беларусі, у Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці.
Знаходзіцца за 10 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Лёзна, каля аграгарадка Дабрамыслі. Створана ў 1962 годзе плацінай на рацэ Чарніца для энергетычных (Дабрамыслінская ГЭС) і рэкрэацыйных мэт.
Плошча паверхні 1,16 км². Найбольшая глыбіня 6,7 (5 ) м, сярэдняя 1,9 м. Даўжыня 8 км, найбольшая шырыня 0,8 км. Аб’ём вады 2,25 млн м³. Плошча вадазбору 700 км².
Катлавіна выцягнутая ў рачной даліне. Берагавая лінія моцназвілістая, правы бераг пад лесам, левы забалочаны. Сярэдні шматгадовы сцёк у створы плаціны 145,4 млн м³.
Чарнічанка (прыток Лучосы)
Чарніча́нка — рака ў Бешанковіцкім і Віцебскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Лучоса (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 32 км. Плошча вадазбору 182 км². Выцякае з возера Чарніца з паўднёвага ўсходу, за 0,7 км на паўночны захад ад вёскі Латыгава Бешанковіцкага раёна, цячэ па Лучоскай нізіне, праз возера Скрыдлева. Вусце каля вёскі Саўчанкі Віцебскага раёна. Даліна пераважна трапецападобная, у верхнім цячэнні невыразная. Пойма вузкая, чаргуецца па берагах, на асобных участках адсутнічае. Рэчышча звілістае, слабаразгалінаванае, у сярэднім цячэнні на працягу 9,1 км (1,8 км вышэй і 7,3 км ніжэй ад возера Скрыдлева) каналізаванае.
Селішча
Се́лішча — гідронім і тапонім Беларусі.
Чарнічанка (прыток Лучосы)
У басейне Чарнічанкі азёры Чарніца, Бораўна, Скрыдлева, Рытаўна і інш. Уздоўж ракі вёскі Уладзіміраўка, Скрыдлева, Вялікая Чэрніца, Лядзенкі, Саўчанкі.
Спіс аб’ектаў PGC (2520001—2521000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2520001—2521000)
Міхаіл Фёдаравіч Барздыка
1979—1989 — стварэнне і існаванне творчай незалежнай суполкі трох мастакоў «БУКУБ»: Мікола Бушчык (Бу), Анатоль Кузняцоў (Ку) і Міхаіл Барздыка (Б).
У 2001 годзе праілюстрыраваў выданне кнігі «Сымон-музыка» Я. Коласа.
Спіс аб’ектаў PGC (1094001—1095000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1094001—1095000)
Праваабарончы рух у СССР
Правабарончы рух — частка дысідэнцкага руху ў СССР, якая ставіла перад сабой мэту абараняць правы грамадзян, у тым ліку свабоды слова, веравызнання, асацыяцый, дэманстрацый, як гэта было гарантавана Канстытуцыяй Савецкага саюза. Пры гэтым праваабаронцы адрознівалісь ад палітычнай апазіцыі ў СССР тым, што змагаліся за правы ўсіх грамадзян краіны, незалежна ад таго ў якой ступені іх ўласныя погляды супадаюць з думкамі саміх праваабаронцаў. Праваабарончы рух кансалідаваў у 1960-я гг. савецкіх дысідэнтаў, быў тым ланцугом, які звязваў розныя плыні незадаволеных савецкай уладай. Праваабронцы наладзілі добрыя сувязі з аднадумцамі па-за межамі СССР і з дапамогай самвыдата і тамвыдата (інфармацыі, апублікаванай за мяжой, звычайна для савецкіх грамадзян) распаўсюджвалі звесткі аб правах грамадзян СССР і выпадках парушэння гэтых правоў. Гэтым яны дапамагалі кожнаму кірунку дысідэнцкага руху і аб'ядноўвалі яго дыяметрыльна супрацьлеглыя плыні ў сваеасаблівы "фронт". Неўзабаве праваабарончы рух стаў найбольш уплывовай галіной савецкага дысідэнцтва.
Распаўсюджанне самвыдата
Праваабарончы самвыдат меў даволі абмежаванае распаўсюджанне ў час сталінскіх рэпрэсій. У 1960- я гг. самвыдат праваабарончай накіраванасці ўжо прыймае форму перыядычных выданняў. Хрэстаматыйны прыклад такой перыедыкі - бюлецень "Хроніка сучасных падзей", які выдаваўся ў 1960-80-х гг. і ў якім апісывалі факты парушэння правоў грамадзян СССР.
Акцыі пратэсту
5 снежня 1965 г., у Дзень Канстытуцыі СССР, праваабаронцы правялі "Мітынг галоснасці" на Пушкінскай плошчы ў Маскве. Падчас гэтай акцыі пратэстуючыя патрабавалі галоснасці суду над дысідэнтамі А. Сіняўскім і Ю. Даніэлем. Пасля гэтага мітынгі з патрабаваннямі шанаваць Канстытуцыю краіны і правы грамадзян сталі праводзіцца амаль кожны год.
Мітынгі і дэманстрацыі праваабаронцаў значна адрозніваліся ад іншых акцый пратэсту ў СССР. Эканамічныя (напрыклад, 1962 г.) і палітычныя (Якуцк, Алма-Ата 1986 г.) мітынгі і дэманстрацыі ў Савецкім саюзе не былі поўнасцю мірнымі акцыямі, а праваабронцы заклікалі не да барацьбы з сацыялістычным ладам ці яго асобнымі складнікамі, а да шанавання правоў грамадзян, прадугледжаных савецкімі законамі. Многія неправаабарончыя акцыі пратэсту былі стыхійнымі (напрыклад, у 1967 г. ў Слуцку), а праваабронцы рупліва планавалі свае мерапрыемствы. На мітынгі і пікеты праваабаронцаў звычайна прыходзіла ня больш за паўтара дзясятка энтузіястаў, а эканамічныя, палітычныя і іншыя выступленні супраць злоўжыванняў з боку савецкай улады збіралі сотні, а то і тысячы чалавек.
Лісты і скаргі
Яшчэ адной формай праваабарончай дзейнасці было напісанне лістаў і скаргаў у розныя інстанцыі. Фактычна гэта была найбольш законная форма барацьбы з парушэннямі правоў чалавека ў СССР. Салжаніцын у сваім 6-томніку "Архіпелаг ГУЛАГ" узгадвае выпадкі, калі зняволенныя пісалі з канцэнтрацыйных лагероў у ААН. Але звычайна пісалі савецкім чыноўнікам высокага рангу па лініі партыі, судовых і адміністрацыйных устаноў. Вядомы выпадак, калі святары Рускай Праваслаўнай царквы Г. Якунін і М. Эшліман напісалі ў 1965 г.адкрытую лісту Патрыярху аб парушэннях правоў вернікаў у СССР. А. Салжаніцын апублікаваў "Ліст да правадыроў Савецкага саюза", якое добра адлюстроўвала сістэму поглядаў савецкіх праваабаронцаў і іх патрабаванні да ўрада СССР.
Праваабарончыя арганізацыі ў СССР
Арганізацыйнае афармленне праваабарончага руху прыходзіцца на канец 1960-х гг. У 1969 г. была створана Ініцыятывная група па абароне правоў чалавека ў СССР. А ў 1970 г. — Камітэт правоў чалавека ў СССР.
Пасля таго як СССР падпісаў Хельсінкскія пагадненні ў 1975 г. і такім чынам абавязаўся паважаць і абараняць правы чалавека, па ўсей краны сталі стварацца Хельсінкскія групы, найбольш вядомая з якіх — Маскоўская Хельсінкская група (МХГ).
28 снежня 1978 г. праваабаронцы стварылі Свабоднае міжпрафесійнае аб'яднанне працоўных, якоя стала процівагай падпарадкаваным дзяржаве прафсаюзам.
8 ліпеня 1991 г. ў СССР была афіцыйна зарэгістравана агульнарасійская незалежная грамадская арганізацыя "Бацькі і дзеці", якая займалася праваабарончай дзейнасцю на тэрыторыі Расіі.
Да пачатку эпохі Галоснасці савецкая ўлада праследавала праваабаронцаў. КДБ праводзіў вобыскі на кватэрах актывістаў праваабарончых арганізацый. Кіраўнік МХГ Ю. Арлоў адбыў тэрмін турэмнага зняволення. А. Салжаніцын быў прымушаны выехаць за мяжу. А. Сахараў быў высланы ў г. Горкі (зараз Ніжні Ноўгарад). Але напярэдадні распаду СССР некаторыя савецкія чыноўнікі судовай сістэмы пад ціскам праваабарончых арганізацый былі пазбаўлены сваіх пасад па прычыне абвінавачанняў у парушэнні правоў савецкіх грамадзян.
Праваабарончы рух СССР у асобах
Сярод актывістаў і лідараў праваабарончага руху СССР можна адзначыць наступных:
Пісьменнік А. Салжаніцын. Выкрываў парушэнні правоў чалавека ў СССР у сваіх кнігах "Архіпелаг ГУЛАГ", "Адзін дзень з жыцця Івана Дзянісавіча", "Выпадак на станцыі Качатоўка", "Ракавы корпус". Веў актыўную перапіску са зняволеннымі ў розных калоніях краіны і іх сваякамі і публікаваў у сваіх творах і даследаваннях выпадкі парушэння правоў чалавека, якія яму паведамлялі. Практычна ўсе мастацкія творы пісьменніка заснаваны на рэальных падзеях. Падчас барацьбы з культам асобы Сталіна карыстаўся некаторай падтрымкай савецкай улады і яго кнігі афіцыйна ішлі ў друк. Але за выкрыцце постсталінскіх рэпрэсій, напрыклад, расстрэл дэманстрацыі ў Навачаркасску ў 1962 г., аб якіх ен пісаў у "Архіпелагу" быў высланы з СССР.
Пісьменніца Людміла Аляксеева. Адзін з лідараў і гістарыеграфаў праваабарончага руху СССР. Аўтар кнігі "Гісторыя іншадумства ў СССР", цыклу лекцый "Гісторыя і светапогляд праваабрончага руху ў СССР і Расіі.
Сярод іншых вядомых праваабаронцаў СССР можна назваць Юрыя Арлова, Уладзіміра Букоўскага і г.д. У сучаснай Расіі такія праваабаронцы СССР як В. Навадворская і Г. Якунін сталі вядомымі палітычнымі дзеячамі.
Гл. таксама
Самвыдат
Селішча (Навагрудскі раён)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Брольніцкага сельсавета.
Лісіцкае
Лісіцкае, Лісіца — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лучайка каля вёскі Лучай.
Плошча 0,85 км². Даўжыня 1,65 км, найбольшая шырыня 0,75 км. Даўжыня берагавой лініі 4,67 км. Найбольшая глыбіня глыбіня 5,1 м, сярэдняя 2,7 м. Плошча вадазбору 6,25 км². Аб'ём вады 2,28 млн м³.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 8—10 м, спадзістыя, разараныя. Паўднёва-заходнія берагі стромкія і тэрасаваныя. Берагі возера пясчаныя і пясчана-галечныя, вышынёй да 0,3 м. Вакол возера часткова забалочаная пойма шырынёй 10—500 м. Дно мае плаўны нахіл да сярэдзіны возера, мелкаводдзе пясчанае, глыбей выслана ілам. Возера эўтрофнае. Зарастае каля 20 % плошчы возера да глыбіні 1,5 м. Шырыня паласы прыбярэжнай надводнай расліннасці да 85 м, месцамі адсутнічае. На захадзе з возера выцякае ручай у возера Лучай. У паўднёва-заходняй частцы пачынаецца канал, злучаючы Лісіцкае з возерам Баб'е.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, карась, плотка, лінь, акунь рачны, джгір. Зарыблялася сазаном.
Селішча (Веткаўскі раён)
Се́лішча (, Селище) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Неглюбскага сельсавета.
Сымон-музыка
«Сымон-музыка» — ліра-эпічная паэма Якуба Коласа, напісаная ў 1911—1925 гадах і ўпершыню выдадзеная ў 1925 годзе ў Менску.
У творы аўтар разважае над шляхамі развіцця нацыянальнага мастацтва і над трагічным лёсам таленту з народа. Праз прызму галоўнага героя Я. Колас спрабуе выявіць істотныя рысы светаразумення і светаадчування беларускага працоўнага сялянства. Паэма ёсць жывой серыяй адбіткаў беларускай сялянскай псіхікі і адлюстраваннем літаратурна-эстэтычных поглядаў паэта на ролю мастацтва ў жыцці народа.
Гісторыя
Задума напісаць паэму ўзнікла ў Я. Коласа падчас знаходжання ў турме, прыблізна ў 1911. Праца над творам распачалася ў канцы лістапада 1911, неўзабаве пасля выхаду паэта з Мінскага астрожнага замка. Першая частка паэмы была напісаная ў 1911 годзе; другая — у 1912; трэцяя і чацвёртая — у канцы 1917; апошняя — у 1918 годзе. У друку паэма з'явілася ў 1917 годзе ў часопісе «Вольная Беларусь» (першыя тры часткі), канец паэмы друкаваўся ў часопісе «Вольны Сцяг» у 1921 годзе.
Згодна з паведамленнямі друку, у 1923 Якуб Колас звярнуўся да карэннага перагляду і перапрацоўкі паэмы, пра што сведчыць таксама і аўтабіяграфія. Праца над новай рэдакцыяй скончылася 8 ліпеня 1924 годзе, аднак падчасе вяртання дамоў па дарозе з Кіславодску яе рукапіс украдзены. Тым не менш, да канца 1924 тры часткі страчанага рукапісу былі адноўлены. Канчатковая праца над паэмай завяршылася ў маі 1925.
У мастацтве
Ілюстрацыі да паэмы выконваліся мастакамі Эдуардам Агуновічам (1968), Віктарам Александровічам (1986) , Міхаілам Барздыкам (2001) , Барысам Заборавым (1972) , Мікалаем Селяшчуком (1990) , Уладзімірам Шоўкам (2002) , Галінай Шапялевіч.
На аснове паэмы ў 2005 годзе М. Пінігіным была створаная аднайменная містэрыя ў дзвюх дзеях.
Спіс аб’ектаў PGC (2521001—2522000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2521001—2522000)
Селішча (Карэліцкі раён)
Се́лішча (, Селище) — былая вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Малюшыцкага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Пратэсты ў Іраку (2019—2020)
Масавыя пратэсты ў Іраку ў 2019 годзе — антыўрадавыя акцыі пратэсту, выкліканыя ростам карупцыі, уплыва Ірана, беспрацоўя, энергетычным крызісам і ўзмацненнем дзейнасці тэрарыстычных арганізацый. У асяроддзі іракскай апазіцыі гэтыя падзеі вядомы як Кастрычніцкае паўстанне або рэвалюцыя. З моманту звяржэння рэжыму Садама Хусейна ў 2003 годзе, пратэсты 2019 года сталі самымі маштабнымі ў Іраку.
Прычыны
2 кастрычніка 2018 года Бархам Салех заступіў на пасаду прэзідэнта. Новы лідар дзяржавы прызначыў на пасаду прэм’ер-міністра Адзіля Абдула-Махдзі. За амаль год новы прэм’ер і яго ўрад не змог вырашыць асноўных праблем ці неяк палепшыць становішча насельніцтва. Аднымі з найбольш вострых праблем заставаліся беспрацоўе і карупцыя. Сярод моладзі беспрацоўнымі з’яўляліся 25 %, сярод усяго насельніцтва — 20 %. Па даных Transparency International, Ірак займаў 12-е месца сярод найбольш карумпаваных краін свету. Важную ролю ў росце незадаволенасці згулялі спробы суседняга Ірана змяніць палітычны расклад у краіне.
Варта таксама згадаць, што ў 1990-я Ірак знаходзіўся пад міжнароднымі санкцыямі, якія прывялі да гуманітарнага крызісу. З 2003 годзе, пасля ўварванне і акупацыі ЗША і іх саюзнікаў, у краіне пачаўся шматгадовы канфлікт, у якім загінулі некалькі сотняў тысяч чалавек. Гэта значна нашкодзіла эканоміцы дзяржавы. У 2014 годзе тэрарыстычная арганізацыя Ісламская дзяржава захоплівае значную частку Ірака. У 2017 годзе ўся тэрыторыя краіны была вызвалена ад тэрарыстаў. Тым не менш, баевікі ІД перыядычна праводзілі тэракты і ўзброеныя напады як на мірных жыхароў, так і на вайскоўцаў.
2019
1 кастрычніка 2019 года ў Іраку, пасля заклікаў выйсці на вуліцу, якія распаўсюджваліся ў сацсетках, з патрабаваннямі ўзмацнення барацьбы з карупцыяй, зніжэння беспрацоўя, паляпшэння работы камунальных службаў, пачаліся народныя антыўрадавыя пратэсты. Дэманстранты таксама заклікалі да адстаўкі прэм’ер-міністра Адзіля Абдула-Махдзі. Ніводная іракская партыя ці палітычны лідар не заяўлялі пра тое, што стаяць за гэтымі акцыямі. Пратэсты закранулі пераважна Багдад і населеныя пункты на поўдні краіны. Затым на вуліцы выйшлі курды ў правінцыі Кіркук на поўначы Ірака.
Неўзабаве пратэсты перараслі ў сутычкі з органамі правапарадку. Падчас сутыкненняў з дэманстрантамі іракскія сілы бяспекі ўжылі баявыя патроны і слёзатачывы газ. Асабліва жорсткія сутычкі прайшлі ў сталічным Багдадзе. Улады ўвялі ў горад каменданцкі час і заблакавалі доступ да інтэрнэту на 75 % тэрыторыі краіны, каб пазбавіць магчымасці пратэстоўцаў каардынаваць свае дзеянні праз сацсеткі.
4 кастрычніка Адзіль Абдул-Махдзі заклікаў суграмадзян да спакою і паабяцаў правесці рэформы. Тым часам сталі з’яўляцца паведамленні пра невядомых снайпераў, якія стралялі як па ўдзельніках пратэстаў, так і па сілавіках. Так, y сталіцы 4 кастрычніка пад іх агнём загінулі двое дэманстрантаў і двое супрацоўнікаў сіл бяспекі.
У перыяд з 3 па 6 кастрычніка ў розных рэгіёнах Ірака ў беспарадках загінулі звыш за 100 чалавек, уключаючы не менш за 6 праваахоўнікаў. Каля 4 тысяч чалавек былі паранены. Да 7 кастрычніка раненні атрымалі больш за 6100 чалавек, у тым ліку больш за 1200 сілавікоў. Яшчэ двое праваахоўнікаў загінулі. Між тым, пратэстоўцы падпалілі 51 грамадскi будынак і восем штабоў палітычных партый.
31 кастрычніка прэм’ер Ірака пагадзіўся падаць у адстаўку, але пры ўмове наяўнасці альтэрнатыўнай кандыдатуры. Прэзідэнт краіны Бархім Салех даў згоду на правядзенне датэрміновых выбараў пасля прыняцця новага закона аб выбарах, праект якога планавалася прадставіць на пачатку лістапада.
4 лістапада пратэстоўцы напалі на консульства Ірана ў Кербеле, сарваўшы іранскі сцяг. На відэа з месца падзеі, знятым відавочцамі, відаць, як пратэстоўцы кідаюць меркавана кактэйлі Молатава ў сцяну будынка. Пазней да консульства прыбыла паліцыя, якая паспрабавала абараніць дыпламатычных работнікаў. У выніку сутыкненняў, ад трох да пяці дэманстрантаў загінулі. У гэты ж час паліцыя адкрыла агонь па пратэстантам у Багдадзе і Эр-Рашыдзе.
10 лістапада паліцыя і армія ачысцілі ад пратэстуючых масты праз Тыгр, якія вядуць у цэнтр Багдада. Пад кантролем апазіцыі застаўся толькі мост Рэспублікі і плошча Тахрыр. Падчас гэтых мерапрыемстваў загінулі шэсць чалавек, дзесяткі атрымалі раненні. Супраць дэманстрантаў ўжылі баявыя патроны, шокавыя гранаты, слёзатачывы газ. Як сцвярджалася, рашэнне аб больш жорсткіх дзеяннях было прынята на нарадзе з удзелам прэм’ер-міністра Адзіля Абдула-Махдзі, камандуючага сіламі «Аль-Кудс» Корпуса вартавых Ісламскай рэвалюцыі генерала Касема Сулеймані і вядучых шыіцкіх палітыкаў Ірака. Па даных агенцтва Arab News, менавіта Сулеймані кіраваў разгонам беспарадкаў. Адна з яго задач — не дапусціць умяшання ў канфлікт шыіцкага апалчэння «Аль-Хашд аль-Шаабі», падпарадкоўвальнага КВІР, паколькі гэта можа даць падставу да амерыканскага ўмяшання.
13 лістапада ўплывовы шыіцкі палітык і рэлігійны лідар Муктада ас-Садр заклікаў чыноўнікаў краіны далучыцца да пратэстоўцаў і абвясціць усеагульную забастоўку. Ён таксама звярнуўся да парламента, каб той правёў работу над карэннымі рэформамі, сярод якіх ён назваў замену складу Вярхоўнай выбарчай камісіі, выбарчага заканадаўства, унясенне ў канстытуцыю шэрагу змяненняў.
15 лістапада адбыліся сур’ёзныя сутыкненні на плошчы аль-Хіляні, падчас якіх загінулі чацвёра дэманстрантаў.
24 лістапада ў горадзе Эн-Насірыя на поўдні краіны загінулі трое дэманстрантаў. Па даных тэлеканала Аль-Арабія, паліцыя ў ходзе разгону акцыі ўжыла агнястрэльную зброю, што і прывяло да гібелі пратэстуючых. Пазней лічба загінулых вырасла да шасці.
27 лістапада прэм’ер-міністр Махдзі паведаміў, выступаючы на ​​пасяджэнні парламента, аб вызваленні 2500 чалавек, затрыманых падчас беспарадкаў.
28 лістапада дэманстранты спалілі будынак іранскага консульства ў горадзе Наджаф на поўдні Ірака. Адзначалася, што ў выніку беспарадкаў у раёне консульства пацярпелі 33 чалавекі. Адначасова з гэтым, па ўсёй краіне адбыліся сур’ёзныя сутыкненні паміж пратэстоўцамі і паліцыяй. Так, у Наджафе загінулі 12 дэманстрантаў. У горадзе Насірыя загінулі не менш за 25 чалавек. Дэманстранты спрабавалі заблакаваць мост, а затым сабраліся перад паліцэйскім упраўленнем. Таксама паведамлялася аб загінулых у сталіцы.
1 снежня Адзіль Абдул-Махдзі сышоў з паста прэм’ер-міністра на фоне пратэстаў. У той жа дзень пратэстоўцы зноў атакавалі і падпалілі будынак іранскага консульства ў Наджафе.
Селішча (Слуцкі раён)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета, у 1954—2013 гадах яго цэнтр.
Знаходзіцца на скрыжаванні аўтадарог Слуцк — Івацэвічы і Слуцк — Капыль, за 9 кіламетраў на захад ад горада і чыгуначнай станцыі Слуцк, 114 кіламетраў ад Мінска.
Пратэсты ў Іраку (2019—2020)
2019
3 снежня кіраўнік халдзейскай каталіцкай царквы Ірака кардынал-патрыярх Луіс Рафаэль I Сака прыняў рашэнне адмяніць усе калядныя і навагоднія ўрачыстасці на фоне трагічных падзей вакол акцый пратэсту. Ён заклікаў вернікаў зрабіць ахвяраванні лякарням і дзіцячым дамам, якія маюць патрэбу ў медыкаментах для параненых.
9 снежня ў МЗС на сустрэчу з намеснікам міністра Абдулкарымам Хашэмі былі выкліканы паслы Францыі, Вялікабрытаніі, Канады і часовы павераны ў справах ФРГ. Гэтыя дзяржавы абвінавачаны Іракам ва ўмяшанні ва ўнутраныя справы краіны.
16 снежня дэманстранты блакавалі будынак Вавілонскага ўніверсітэта горада Эль-Хіла ў правінцыі Бабіль у цэнтральнай частцы Ірака. Пратэстоўцы перакрылі вароты ўніверсітэта і не дазвалялі студэнтам і супрацоўнікам уваходзіць у будынак. Яны заклікалі да правядзення забастоўкі ва ўстанове адукацыі ў падтрымку пратэстаў.
20 снежня Вялікі аятала Ірака Алі аль-Сістані заклікаў да правядзення ў краіне датэрміновых выбараў для пераадолення палітычнага крызісу.
24 снежня парламент Ірака прыняў новы закон аб выбарах, які з’яўляўся адным з патрабаваннем пратэстоўцаў.
31 снежня тысячы прыхільнікаў шыіцкай міліцыі «Аль-Хашд аш-Шаабі» ў квартале дыппрадстаўніцтваў Ірака выйшлі на акцыю пратэсту супраць амерыканскіх дзеянняў. Іракцы патрабавалі ад урада краіны закрыць амерыканскае пасольства ці хаця б панізіць узровень дыпадносінаў з ЗША за дзеянні, якія не былі ўзгоднены з іракскімі ўладамі, у прыватнасці, бамбардзіроўкі пазіцый шыіцкіх апалчэнняў. Найбольш актыўныя мітынгоўцы закідвалі тэрыторыю, на якой размешчана дыпмісія ЗША, бутэлькамі з запальнай сумессю. Дзясяткі чалавек пайшлі на штурм аб’екта. Паліцыя ўжыла супраць актывістаў слёзатачывы газ і іншыя спецсродкі. На момант атакі ў будынку знаходзіліся амерыканскія вайскоўцы.
2020
12 студзеня 2020 шэсцьдзесят чалавек, у тым ліку 48 паліцыянтаў, пацярпелі ў сутыкненнях сіл бяспекі і студэнтаў каля будынка ўніверсітэта Васіт на ўсходзе Ірака.
17 студзеня адбыліся буйныя сутыкненні каля моста Ас-Санак у цэнтры іракскай сталіцы блізу плошчы Ат-Тахрыр. Па словах прадстаўніка іракскіх узброеных сіл, «парушальнікі парадку напалі на блокпасты ў раёне ас-Санак, сілы бяспекі ўжылі супраць іх несмяротныя сродкі». У выніку беспарадкаў загінулі двое і звыш за дваццаці атрымалі раненні.
22 студзеня Бархам Салех, выступаючы на ​​форуме ў швейцарскім г. Давос, закрануў тэму пратэстаў у Іраку. Паводле яго слоў, на той момант загінула звыш за 600 чалавек.
24 студзеня ў Багдадзе, а таксама ў іншых гарадах (пераважна шыіцкіх) прайшлі шматтысячныя пратэсты супраць амерыканскай прысутнасці ў Іраку. Выйсці на вуліцы з «мірнай дэманстрацыяй» і патрабаваннем вываду амерыканскіх войск заклікаў шыіцкі палітык і рэлігійны лідар Муктада ас-Садр. Іранскія і іракскія СМІ ацанілі колькасць мітынгоўцаў у звыш за 1 млн чалавек, The New York Times — у 200—250 тыс. чалавек, Reuters — у дзясяткі тысяч, Al Jazeera — у «тысячы».
Неўзабаве аднавіліся сутыкненні паміж паліцыяй і мітынгоўцамі.
Да 26 студзеня па меншай меры 12 дэманстрантаў загінулі падчас сутыкненняў з сілавікамі ў правінцыях Багдад і Ды-Кар за апошнія два дні. Раней паведамлялася пра 30 пацярпелых дэманстрантах у горадзе Насірыя. Паведамлялася, што падчас сутыкненняў дзевяць дэманстрантаў загінулі ў правінцыі Багдад, астатнія трое — у Ды-Кар. Таксама адзначалася, што 230 дэманстрантаў і прадстаўнікоў сіл бяспекі атрымалі раненні, сярод іх 118 у Багдадзе.
Наступствы
1 лютага, выконваючы патрабаванне пратэстоўцаў, з пасады прэм’ера быў зняты Абдул-Махдзі. На гэтую пасаду заступіў Мухамад Тауфік Аляўі. Нягледзячы на ​​гэта, пратэсты працягнуліся. Яго прызначэнне выклікала бурную рэакцыю сярод іракскіх дэманстрантаў за яго меркаваную прыналежнасць да тых жа карэнных прычын, якія выклікалі іракскія пратэсты ў кастрычніку 2019 года. 1 сакавіка ён зняў сваю кандыдатуру пасля таго, як парламент другі раз за тыдзень не змог зацвердзіць кабінет міністраў.
5 сакавіка ўдзельнікі акцыі пратэсту зноў выйшлі на вуліцы ў правінцыі Басра, перакрыўшы жыццёва важныя дарогі, паліўшы шыны, а таксама заклікаючы да неадкладнага стварэння новага ўрада.
8 сакавіка паміж іракскімі сіламі бяспекі і пратэстоўцамі разгарэлася сутычка, у выніку якой 16 удзельнікаў акцыі пацярпелі, калі сілавікі абстралялі слезацечны газ на мітынгоўцаў на багдадскай плошчы Аль-Хілані.
17 сакавіка былы губернатар святога горада Наджаф Аднан аль-Зурфі быў прызначаны прэзідэнтам новым прызначаным прэм’ер-міністрам Ірака.
Судовыя разборы
15 кастрычніка суд горада Аль-Кут выдаў ордэр на арышт двух афіцэраў паліцыі правінцыі Васіт па справе аб смерці дэманстрантаў. Паліцыянты былі абвінавачаны ў гібелі некалькіх удзельнікаў пратэстаў, што пацвярджалася словамі відавочцаў і запісам камеры відэаназірання. Адначасна пачаліся праверкі ва ўсіх рэгіёнах, дзе праходзілі акцыі. Уладамі створана спецыяльная камісія па расследаванні актаў гвалту падчас дэманстрацый. 21 кастрычніка апублікаваны яе першы даклад. Як адзначалася ў дакуменце, выкарыстанне баявой зброі і празмернае прымяненне сілы прывялі да ахвяраў сярод пратэстоўцаў. Акрамя таго, у дакладзе рэкамендавалася зняць са сваіх пасад шэраг высокапастаўленых асоб у органах бяспекі Ірака, а таксама начальнікаў паліцыі такіх гарадоў як Багдад, Бабіл, Наджаф, Майсан, ан-Насырыя і Ад-Дзіванія. Паведамлялася, што афіцыйныя органы не аддавалі загады адкрыць агонь па дэманстрантах. Пазней, шэсцьдзясят шэсць іракскіх афіцэраў паліцыі паўсталі перад судом за празмернае прымяненне сілы пры разгоне акцый пратэсту.
1 снежня апеляцыйны суд правінцыі Васіт прысудзіў аднаго з афіцэраў арміі да пакарання смерцю за забойства дэманстрантаў падчас акцый пратэсту ў горадзе Ас-Сулейманіі.
Міжнародная рэакцыя
5 кастрычніка Генеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрыш заклікаў урад і дэманстрантаў да дыялогу. Ён адзначыў, што свабода выказвання меркаванняў і мірных сходаў з’яўляюцца асноўнымі правамі чалавека, якія неабходна паважаць. Тым часам, афіцыйны прадстаўнік урада Ірана Алі Рабіі заклікаў іракцаў праявіць вялікую стрыманасць у сувязі з беспарадкамі. Пазней Іран часова адмяніў візы для іракцаў на фоне пратэстаў у краіне.
9 кастрычніка Дзяржаўны сакратар ЗША Майк Пампеа на фоне пратэстаў у Багдадзе заклікаў прэм’ер-міністра Махдзі да стрыманасці і барацьбе з карупцыяй у краіне, як таго патрабуюць дэманстранты.
9 лістапада МЗС Расіі папярэдзіла расіян аб небяспецы паездак у Ірак з-за неспрыяльнай абстаноўкі ў рэспубліцы і высокага ўзроўню тэрарыстычнай пагрозы.
10 лістапада прэс-служба Белага дома выказала занепакоенасць беспарадкамі ў Іраку і заклікала ўрад краіны правесці выбары і спыніць гвалт. Было адзначана, што, нягледзячы на ​​гвалт са смяротным зыходам і забарону на доступ у інтэрнэт, іракскі народ прымусіў пачуць сябе і свае заклікі.
23 лістапада віцэ-прэзідэнт ЗША Майк Пенс, які знаходзіўся з афіцыйным візітам у Іраку, абмеркаваў з прэм’ер-міністрам аль-Махдзі сітуацыю вакол пратэстных акцый, намаганні ўрада і рэформы, накіраваныя на задавальненне патрабаванняў дэманстрантаў.
14 снежня Савет бяспекі ААН заклікаў улады Ірака правесці празрыстае расследаванне выпадкаў ужывання гвалту да дэманстрантаў.
Узброеныя напады і тэракты
На фоне масавых пратэстаў у канцы кастрычніка адбыліся абстрэлы амерыканскіх ваенных аб’ектаў і тэрыторыі ля пасольства ЗША. Вынікам апошняга інцыдэнту стала гібель аднаго іракскага вайскоўца. Ужо 8 лістапада ракетнай атацы падвергнулася ваенная база Каяра на паўднёвай ўскраіне Масула, дзе дыслакаваліся амерыканскія вайскоўцы: было выпушчана 17 некіравальных рэактыўных снарадаў калібра 122 мм. Увечары 17 лістапада некалькі ракет былі выпушчаны па «Міжнароднай (зялёнай) зоне» ў цэнтры Багдада, дзе размешчаны пасольствы ЗША, іншых краін, урадавыя ўстановы.
Разам з гэтым павялічылася актыўнасць тэрарыстычных груповак. Так, 16 лістапада з’явіліся паведамленні пра тое, што ў Багдадзе на плошчы Тахрыр падчас акцый пратэсту адбыўся тэрарыстычны акт. Невядомымі баевікамі быў узарваны аўтамабіль, што прывяло да гібелі шасці пратэстуючых. Яшчэ трыццаць чалавек атрымалі траўмы. 10 лістапада ад выбуху самаробнай бомбы пацярпелі пяцёра італьянскіх вайскоўцаў. 26 лістапада ў Багдадзе ў выніку трох тэрарыстычных актаў загінулі шасцёра чалавек.
29 лістапада адбыўся чарговы ракетны абстрэл «зялёнай зоны».
9 снежня непадалёк ад міжнароднага аэрапорта Багдада ўпалі дзве ракеты. Адзначалася, што ў аэрапорце прагучалі папераджальныя аб нападах сірэны. Пазней высветлілася, што ракетнай атацы падвергнулася ваенная база каля аэрапорта, дзе ў выніку ўдару загінулі шэсць чалавек. Як паведамлялася, агонь вёўся з РСЗА «Кацюша».
25 снежня ў выніку чатырох выбухаў у сталіцы паранены трынаццаць чалавек.
Увечары 27 снежня была абстраляная ваенная база К1, размешчаная непадалёк ад іракскага горада Кіркук. Прыкладна ў 19:20 па мясцовым часе па ёй было выпушчана некалькі ракет. Неўзабаве ў ваколіцах базы выявілі кінутую рэактыўную ўстаноўку залпавага агню. На аб’екце ў гэты час знаходзіліся вайскоўцы ЗША, якія не пацярпелі. Аднак загінуў адзін грамадзянскі падрадчык, які меў амерыканскае грамадзянства. Акрамя таго, падчас абстрэлу базы былі паранены некалькі амерыканцаў і іракцаў.
Роля ЗША
20 снежня Каіс аль-Хазалі, лідар руху Асаіб Ахль аль-Хак, іракскай ваеннай групоўкі, заявіў, што амерыканскія і ізраільскія шпіёнскія службы стаяць за нападамі ў Іраку, у тым ліку і на пасольства ЗША ў Багдадзе. На яго думку, Цэнтральнае разведвальнае ўпраўленне ЗША і ізраільскі Масад сфармавалі сумесную сетку груповак, якая нібыта забівае іракскіх пратэстуючых. Хазалі заяўляў, што ёсць інфармацыя, якая паказвае на тое, што ЗША імкнуцца стварыць хаос у Іраку праз свой разведавальны апарат і дыверсантаў унутры краіны. На думку лідара ваеннай групоўкі, пасольства ЗША і Дзярждэпартамэнт выкарыстоўваюць сваё дамінаванне ў сацыяльных сетках і патэнцыял амерыканскага тэлеканала Alhurra, каб справакаваць беспарадкі.
14 студзеня 2020 года ЗША афіцыйна падтрымалі пратэстуючых.
Як высветлілася 28 студзеня ў сувязі з крушэннем амерыканскага транспартнага самалёта ў Афганістане, дзе загінуў супрацоўнік ЦРУ Майк дэ Андрэа, ён жа меркавана арганізаваў забойства 300 дэманстрантаў у Іраку. Андрэа таксама кіраваў атакай на міжнародны аэрапорт Багдада.
Мальтыйскі Ордэн
Мальтыйскі ордэн — рыцарскі рэлігійны ордэн Рымска-Каталіцкай Царквы.
Геаграфія
Мальтыйскі ордэн з усіх бакоў акружаны Рымам: Мальтыйскі палац размешчаны на віа Кандоці, дом 68, якая знаходзіцца ў гістарычным цэнтры горада, Магістральная віла размешчана на Авенціне.
Акрамя таго, у 1998 годзе на 99 гадоў быў арандаваны форт Сант-Анджэла на Мальце, такім чынам, у наш час Мальтыйскі ордэн да дзяржаў, якія не маюць выхаду да мора не адносіцца.
Фінал чэмпіянату Еўропы па футболе 2012
Фінал чэмпіянату Еўропы па футболе 2012 — вырашальны футбольны матч чэмпіянату Еўропы па футболе 2012, які адбыўся 1 ліпеня 2012 года на стадыёне «Алімпійскі» ў Кіеве паміж зборнай Іспаніі і зборнай Італіі. Галоўны суддзя — Педру Праэнса (Партугалія). Матч скончыўся перамогай Іспаніі
Зборная Іспаніі заваявала права на выхад у фінал, перамогшы 27 чэрвеня зборную Партугаліі з лікам 4:2 у серыі пенальці. Зборная Італіі выйшла ў фінал пасля сваёй перамогі 28 чэрвеня над зборнай Германіі з лікам 2:1 у асноўны час.
Перад матчам адбылася заключная цырымонія чэмпіянату, у якой было задзейнічана больш 600 чалавек, уключаючы нямецкую спявачку Асеану, якая спела афіцыйную песню чэмпіянату Endless Summer.
Матч пачаўся ў 20:45 па сярэднееўрапейскаму часу.
Варта заўважыць, што зборныя Іспаніі і Італіі ўжо сустракаліся на групавым этапе Еўра. Тады матч скончыўся ўнічыю 1:1.
Аршанская ўпадзіна
Аршанская ўпадзіна — структура Усходне-Еўрапейскай платформы.
Упадзіна распасціраецца на поўнач і паўночны ўсход і падзяляе Беларускую і Варонежскую антэклізы. Невялікае адгалінаванне Аршанскай ўпадзіны цягнецца на паўднёвага захаду да г. Чэрвень і ўтварае Чэрвеньскі структурны заліў. На ўсходзе мяжуе з Ярцаўскім пахаваным выступам, на поўначы праз слаба выражаную Веліжскую седлавіну зліваецца з Таропецка-Вяземскім прагінам, на захадзе сучляняецца з Латвійскай седлавінай, Вілейскім пахаваным выступам Беларускай антэклізы, на паўднёвым усходзе — з Суражскім пахаваным выступам Варонежскай антэклізы, на поўдні — са Жлобінскай седлавінай, на паўднёвым захадзе — з Бабруйскім пахаваным выступам Беларускай антэклізы. Даўжыня Аршанскай упадзіны каля 250 км, шырыня ад 120 да 210 км.
Крышталёвы фундамент у межах упадзіны апускаецца ад адзнак −0,8 да −1,7 км. Запоўнена рыфейскімі і вендскімі адкладамі магутнасцю ад 1 км і больш. Рыфейскія і ніжневендскія ўтварэнні складаюць ніжнебайкальскі структурны комплекс. Вышэй рэзка нязгодна залягаюць сярэдне- (на ўсёй плошчы ўпадзіны) і верхнедэвонскія (на ўсходзе) адклады, якія ўтвараюць герцынскі структурны комплекс. На поўдні пашыраны таксама верхнеюрскія, мелавыя, месцамі палеагенавыя і неагенавыя і на ўсёй тэрыторыі ўпадзіны антрапагенавыя адклады. Як структурныя элементы 2-га парадку па паверхні фундамента і рыфейскіх адкладах у межах Аршанскай упадзіны вылучаюцца Віцебская мульда і Магілёўская мульда, падзеленыя Цэнтральнааршанскім горстам. Па паверхнях крышталічнага фундамента, верхне-пратэразойскіх і дэвонскіх адкладаў выдзяляецца шэраг лакальных структур. Большасць з іх слаба вывучаны. Фарміраванне Аршанскай упадзіны пачалося і закончылася ў познім пратэразоі, найбольш інтэнсіўна яе развіццё выявілася ў рыфеі. Па паверхні дэвонскіх адкладаў і адкладаў, якія залягаюць вышэй, Аршанская ўпадзіна не вылучаецца. Дэвонскія ўтварэнні монаклінальна апускаюцца на ўсход і складаюць заходні борт Маскоўскай сінеклізы. Юрскія, мелавыя, палеагенавыя і неагенавыя адклады апускаюцца на поўдзень і ўтвараюць паўночны борт Прыпяцкай сінеклізы.
Вулканічны востраў
Вулканічны востраў — востраў, які ўтвараецца ў выніку вулканічнай дзейнасці на дне мора.
На практыцы звычайна ўзнікае шэраг вулканічных астравоў, якія з'яўляюцца верхняй часткай вулканічнай грады, размешчаных з вызначанай заканамернасцю (Гавайскія астравы, Канарскія астравы, Курыльскія астравы і г. д.).
Агурок
Агурок, Дыня (Cucumis) — род раслін сямейства.
Вулканічны востраў
Уяўляе сабой верхавіну падводнага вулкана, паднятую над паверхняй акіяна. Утварэнне вострава адбываецца у некалькі этапаў.
Агурок
Арэал
Вядома каля 30 відаў, галоўным чынам у Афрыцы, некалькі відаў у Азіі. Найбольш пашыраны, вырошчваецца ў многіх краінах свету, пераважна ў зоне ўмеранага клімату, адна з пашыраных харчовых культур.
Спіс відаў
subg. Cucumis sect. Aculeatosi subg. Cucumis sect. Cucumis subg. Cucumis sect. Cucumella subg. Cucumis sect. Metuliferi subg. Humifructus
Вулканічны востраў
Дарвін выказаў здагадку, што рост каралавых астравоў (атолаў) адбываецца падчас паступовага апускання вулканічных астравоў. Ён адзначыў, што атолы звычайна ўтворацца шляхам абрастання вулканічнага вострава каралавым рыфам, якія фармуюць кальцавы пояс.
Самым вялікім вулканічным востравам з'яўляецца Ісландыя. Другім па велічыні востраў Гаваі (Вялікі востраў). На трэцім месцы востраў Балі.
Самым вялікім астраўным кратарам - 4,5 км у дыяметры - мае Кілаўэа ў Гавайскім архіпелагу.
Віктар Францавіч Александровіч
Віктар Францавіч Александровіч (нар., в. Слабодка, Гудагайскі сельсавет, Астравецкі раён) — беларускі графік і жывапісец. Член Беларускага Саюза мастакоў (1987).
Біяграфія
Працы Віктара Александровіча адзначаны шматлікімі дыпломамі на конкурсах кнігі ў Беларусі і за межамі краіны. Творы мастака знаходзяцца ў музеях беларускай сталіцы, прыватных калекцыях. У 1999 годзе адбылася персанальная выстаўка майстра на радзіме — у Астраўцы.
Творчасць
Удзельнік мастацкіх выставак з 1975 года. Працаваў пераважна ў галіне станковай графікі, пазней кніжнай. Ілюстратар твораў мастацкай літаратуры. З ранніх работ — афармленне кнігі Якуба Коласа «Рыбакова хата» (1975), літаграфічная Iлюстрацыя да паэмы Янкі Купалы «Адвечная песня» серыя «Адвечная песня» па матывах паэмы Янкі Купалы (1979), літаграфічны партрэт Цёткі (1980). Выканаў афармленне (гуаш, соус, пастэль, акварэль, тэмпера) кніг «Вялікі лес» — трылогіі Барыса Сачанкі (1979—1983), «Вершы Янкі Купалы» (кніжка-мініяцюра (1980)), «РВС» Аркадзя Гайдара (1981), «Белая знічка» Алеся Савіцкага (1983), «Цяжкія часы» Чарльза Дыкенса (1983), «Станаўленне» Генрыха Далідовіча (1984), «Цыганскія песні» (1984), «Алімпіяда» Івана Пташнікава (1984), «Лес шуміць» Уладзіміра Караленкі (1984), «Кепска будзе» Францішка Багушэвіча (1985), «Сымон-музыка» Якуба Коласа (1986), «Чайкі на хвалях» Івана Чыгрынава (1988), «Міколка-паравоз» Міхася Лынькова (1989), «Параненая памяць» Івана Новікава (1990), «Людзі на балоце» (1991), «Подых навальніцы» (1991), «Завеі і снежань» (1995) — Івана Мележа, зборнік беларускіх народных казак «Ня сілай, а розумам» (1997).
Аляксандр Раслін
Аляксандр Раслі́н, часам Раслен (Alexander Roslin,, Мальмё — , Парыж) — шведскі мастак-партрэтыст.
Біяграфія
Вучыўся ў Стакгольме ў Г. Шродэра ў 1736-1739 гадах.
Працаваў у Швецыі (да 1745 і ў сярэдзіне 1770-х г.), Германіі (1745-1747), Італіі (1747-1752), Францыі (з 1752 года), Расіі (1775-1777).