cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цыбуля рэпчатая
У медыцыне
У медыцыне вядомы з часоў Гіпакрата. Лячэбныя ўласцівасці цыбулі прызнавалі ўсе народы. Рымляне лічылі, што сіла і мужнасць салдат павялічваюцца пры ўжыванні цыбулі, таму ён уваходзіў у ваенны рацыён. У Егіпце цыбулі аддавалі ўшанаванні як бажаству. Пры Гіпакраце цыбулю прапісвалі хворым рэўматызмам, падаграй, а таксама ад атлусцення. Знакаміты персідскі лекар і навуковец Ібн Сіна (Авіцэна) у пачатку XI стагоддзя пісаў пра цыбулю: «ядомая цыбуля асабліва дапамагае ад шкоды дрэннай вады, калі кінуць у яе ачысткі цыбулі, гэта адзін са сродкаў, знішчальных яе пах… Цыбулевы сок карысны пры забруджаных ранах, змазваць вочы выціснутым сокам цыбулі з мёдам карысна ад бяльма… Цыбулевы сок дапамагае ад ангіны. Ядомая цыбуля з прычыны сваёй горычы ўмацоўвае слабы страўнік і ўзбуджае апетыт». На Усходзе існавала прымаўка: «Цыбуля ў тваіх абдымках — праходзіць усякая хвароба».
Дзякуючы наяўнасці лятучых эфірных алеяў (фітанцыдаў) валодае бактэрыцыднымі ўласцівасцямі. Вядома як сродак, які падмацоўвае сілы і ўзбуджае энергію, а таксама як лякарства ад многіх хвароб. Медыцынай устаноўлена, што сок цыбулі здольны раствараць ныркавы пясок і камяні. Выяўлена яе здольнасць зніжаць колькасць цукру ў крыві. Цыбуля зніжае згортвальнасць крыві і таму карысная пры тромбафлебітах і ўсіх іншых захворваннях, звязаных з пашкоджаннем сасудаў. Спіртавая выцяжка з цыбулін (алілчэп) выкарыстоўваецца пры атаніі кішэчніка, калітах і для павышэння тонусу і сакрэцыі страўнікава-кішачнага тракту, пры атэрасклерозе, садзейнічае нармальнай рабоце сэрца. Водны або спіртавы настой з сухіх шалупінак рэпчатай цыбулі канцэнтруе Р-вітамінныя рэчывы, якія аказваюць лекавае дзеянне пры гіпертанічнай хваробе і атэрасклерозе. Гэты настой паляпшае работу сэрца, валодае мачагонным дзеяннем і спрыяе выдаленню з арганізма натрыю і хларыдаў. Фарбавальнае рэчыва сухога шалупіння (кварцэцін) умацоўвае крывяносныя сасуды, робіць іх больш эластычнымі і пранікальнымі. У народнай медыцыне цыбулю выкарыстоўваюць як антыцынготны, мачагонны і ранагаючы сродак.
Час з’яўлення цыбулі на Русі дакладна не ўстаноўлены, але вядома, што ўжо з даўніх часоў ён з’яўляўся адным з галоўных харчовых прадуктаў і лічыўся ўніверсальным сродкам, які засцерагае да хвароб і лечыць іх. У старадаўніх рускіх лячэбніках-траўніках прыводзілі такую рэкамендацыю: «падчас маравой павевы ці іншых учэплівых хвароб трэба развешваць у пакоях звязкі цыбулін, з-за чаго не пранікае ў іх зараза, і ды паветра ў пакоях ачысціцца… Падчас здыхаты жывёл нанізваюць на нітку побольш цыбулін і часночных галовак і прывязваюць на шыю каровам, коням і іншым хатнім жывёлам, каб не заразіліся». Прафесар Н. 3. Умікаў прыводзіць сведчанні сучаснікаў пра тое, што падчас вялікай эпідэміі брушнога тыфа ў 1805 годзе рускія, якія спажывалі ў вялікай колькасці цыбулю, не захворвалі тыфам і чумой.
Цыбуля з’яўляецца добрым вітамінавым сродкам, асабліва рэкамендаваным у зімова-вясновы перыяд, але выкарыстоўваным круглы год. Значная колькасць мінеральных соляў у цыбулі пры яе выкарыстанні ў ежу спрыяе нармалізацыі водна-солевага абмену ў арганізме, а своеасаблівы пах і востры смак узбуджаюць апетыт.
Цыбуля шырока выкарыстоўваецца ў сучаснай медыцыне. З цыбулі рэпчатай атрыманы прэпараты «Алілчэп» і «Алілгліцэр». «Алілчэп», які аказвае супрацьмікробнае дзеянне, узбуджае маторыку кішэчніка, выкарыстоўваецца як пры дыярэях, так і калітах са схільнасцю да запорах, пры атаніі кішэчніка, атэрасклерозе і склератычнай форме гіпертаніі. «Алілгліцэр» рэкамендуецца для лячэння трыхаманаднага кальпіта ў выглядзе тампонаў.
Цыбуля з’яўляецца папулярным касметычным сродкам у многіх краінах свету. Сокам цыбулі рэкамендуюць змазваць валасістую частку галавы пры себарэі, гнездавой лысасці, для ўмацавання каранёў валасоў. Пры гэтым валасы становяцца шаўкавістымі, мяккімі і бліскучымі, а скура не лушчыцца, не ўтвораецца перхаць. Ад цыбулевага соку бляднеюць вяснушкі; прыём цыбулі ўнутр, а таксама цыбулевыя маскі (з сумесі кашыцы цыбулі з мёдам) папярэджваюць з’яўленне маршчын, скура асобы становіцца свяжэй.
Цыбуля змяшчае меркаптаметылпентанол — рэчыва, якое актыўна злучае пераксінітрыт.
Іншае прымяненне
Каштоўны меданос, дае пчолам шмат нектару нават пры вельмі гарачым надвор’і. Мёд светла-жоўты, амаль непразрысты, пры паспяванні губляе характэрны прысмак лука.
Цыбуля ў геральдыцы
Выява цыбулі ўпрыгожвае вялікую колькасць гербаў самых розных краін.
Цыбуля ў мастацтве
Вялікая колькасць колеравых варыяцый, форм і памераў, а таксама даступнасць у побыце зрабілі цыбулю вельмі папулярнай тэмай для скульптурных і жывапісных кампазіцый. Яе малявалі П. Сезан, В. ван Гог, П. Рэнуар, Э. Бернар і шматлікія іншыя мастакі.
NGC 6125
NGC 6125 (іншыя абазначэнні — NGC 6127, ZWG 298.29, NGC 6128, 1ZW 142, UGC 10345, MCG 10-23-65, PGC 57812) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Галактыка занесена в новый общий каталог несколько раз, с обозначениями NGC 6125, NGC 6127, NGC 6128.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ключ 60
Ключ 60 彳 (піньінь chì) са значэннем «крок» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 215 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Старажытны знак адлюстроўваў частку перасячэння дарог. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «зрабіць крок левай нагой».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Міхаіл Гаўрылавіч Мінкевіч
Міхаі́л Гаўры́лавіч Мінкевіч (, в. Гулічы, Слуцкі павет, Мінская губерня —, Мінск) — беларускі грамадскі і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 лютага 1919 года ў сялянскай сям’і ў в. Гулічы Слуцкага павета Мінскай губерні (зараз — Ляхавіцкі раён Брэсцкай вобласці). Вучыўся ў Віленскім універсітэце (1937—38). За ўдзел у нацыянальна-вызваленчым руху Заходняй Беларусі ў 1938—39 гадах быў зняволены польскімі ўладамі. У 1939—41 гадах на педагагічнай рабоце ў Баранавіцкай вобласці. У 1941—45 гадах у Чырвонай Арміі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 7 і 8-га скліканняў. Выбіраўся членам ЦК КПБ.
Класіцыстычная капліца (Барысаў)
Капліца — капліца на Кальварыйскіх могілках у в. Вуглы, на паўночны ўсход ад Барысава. Узведзена ў XIX стагоддзі з цэглы. Помнік архітэктуры класіцызму.
Архітэктура
Вырашана 3-яруснай 4-граннай вежай пад шатровым дашкам. Ніжні ярус крапаваны прамавугольнай нішай, 2-і — арачнай нішай-экседрай, 3-і раскрыты арачнымі прасветамі.
Цэрба
Цэрба (Zerba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Аляксандр Война-Ясянецкі
Аляксандр Война-Ясянецкі (? — ) — вялікалітоўскі ўраднік.
Цэрба
Насельніцтва складае 105 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 29020. Тэлефонны код — 0523.
Аляксандр Война-Ясянецкі
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».
Цэрба
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Аляксандр Война-Ясянецкі
Біяграфія
Войскі віцебскі, кашталян новагародскі з 15 ліпеня 1684 года.
Сям’я
Меў сына Стафана і 2 дачок, адна з якіх выйшла за Яна Тызенгаўза, а другая, Тэрэза, выйшла спачатку за Шымана Караля Агінскага, а пасля яго смерці (1699) за Станіслава Панятоўскага, падскарбія вялікага літоўскага.
Цэрба
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мастацтва (часопіс)
«Маста́цтва» — штомесячны грамадска-палітычны і навукова-папулярны часопіс па пытаннях мастацтва. Асвятляе праблемы эстэтыкі і тэорыі мастацтва, выяўленчага мастацтва, тэатра, кіно і тэлебачання, музыкі, дызайна, народнага мастацтва.
Гісторыя
Выдаецца са студзеня 1983 года ў Мінску на беларускай мове (да 1992 года пад назвай «Мастацтва Беларусі»). З 2002 года з’яўляецца часткай рэдакцыйна-выдавецкай ўстановы «Культура і мастацтва», куды ўваходзіць разам з газетай «Культура».
Сучаснасць
Рэдакцыйная калегія: Таццяна Арлова, Алеся Белявец, Гаўрыла Вашчанка, Вольга Дадзіёмава, Міхась Дрынеўскі, Інеса Душкевіч, Валерый Жук, Эдуард Зарыцкі, Таццяна Мушынская, Уладзімір Рылатка, Рычард Смольскі, Уладзімір Тоўсцік, Расціслаў Янкоўскі, Аляксандр Яфрэмаў.
Адунаік
Адунаік (Adunaic) — у творах Дж. Р. Р. Толкіна — мова дунаданаў Нуменара. Першая паўнавартасная мова Аданаў. Склаўся да моманту перасялення часткі Аданаў у Нуменар на аснове сіндарына і прымітыўнага прыслоўя таліска, якое выпрабавала, у сваю чаргу, моцны ўплыў нандарына і аварына. Прыкметныя ў адунаіке ўкрапванні і іншых эльфійскіх моў.
Нуменарскія кіраўнікі, пачынаючы з шаснаццатага па ліку караля, бралі сабе два імя — на квэнья, як таго патрабавала традыцыя, і на адунаіку.
З падзеннем Нуменара мова адунаік паступова выйшла з ужытку, бо выжылыя нуменарцы, якія перабраліся ў Міжзем’е, аддавалі перавагу гаварыць на сіндарыне. Тым не менш адунаік паспеў аказаць пэўны ўплыў на мовы Аданаў Міжзем'я, на яго аснове пазней сфарміравалася так званая ўсеагульная мова — вестран, мова міжнароднага зносін народаў Міжзем'я.
Валерый Фёдаравіч Вінакураў
Валерый Фёдаравіч Вінаку́раў (1941, Ташкент, Узбекістан — 6 снежня 2020, Мінск) — беларускі геолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1941 годзе ў Ташкенце (Узбекістан). Верагодна сын беларускага гідратэхніка Фёдара Вінакурава.
Скончыў у 1963 годзе факультэт гідратэхнічнага і дарожнага будаўніцтва Беларускага політэхнічнага інстытута. У 1963—1966 гадах працаваў у Інстытуце «Туркмендарпраект» Міністэрства аўтамабільных і шашэйных дарог Туркменскай ССР. У 1979—2004 гадах  — навуковы супрацоўнік Інстытута геахіміі і геафізікі Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі.
Адзін з заснавальнікаў і навуковец-захавальнік парку валуноў, з 2004 года загадчык рэдакцыйна-выдавецкай групы Інстытута геахіміі і геафізікі Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі.
Куляшоўка (Буда-Кашалёўскі раён)
Паблізу ёсць паклады гліны.
Размяшчэнне
У 6 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 54 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні меліярацыйны канал.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Буда-Кашалёва. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Фёдар Мацвеевіч Война-Ясянецкі
Фёдар Мацвеевіч Война-Ясянецкі (? — ?) — землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».
У 1634 годзе валодаў маёнткам Ласосіна.
Валарын
Валарын — у творах Дж. Р. Р. Толкіна — мова Валар і Маяр. Самая старажытная мова Арды. Аказала некаторы ўплыў на Квэнья, моцны ўплыў на кхуздул (Аулэ вучыў гномаў мове, падобнай да валарыну), а праз яго — адунаіку. Стваральнік Чорнай мовы, Саўран, таксама выкарыстаў для сваёй мовы скажоны валарын.
NGC 6126
NGC 6126 (іншыя абазначэнні — UGC 10353, KUG 1619+364B, MCG 6-36-35, 1ZW 144, ZWG 196.46, NPM1G +36.0396, PGC 57908) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэрняева
Чэрняева (Czerniejewo) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 280 км на захад ад Варшавы і за 40 км на ўсход ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Гнязненскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Чэрняева. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 10,2 км². Насельніцтва 2,6 тыс. чалавек.
Мікалай Іванавіч Ігнатовіч
Мікала́й Іва́навіч Ігнато́віч (, в. Адахаўшчына, Навамышскі раён, Баранавіцкая вобласць, БССР —, ) — першы Генеральны пракурор Рэспублікі Беларусь (1991—1992), дзяржаўны саветнік юстыцыі 2-га класа.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 мая 1940 года ў в. Адахаўшчына Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Правазнаўства».
Пасля заканчэння Белдзяржуніверсітэта працаваў адвакатам Бешанковіцкай юрыдычнай кансультацыі Віцебскай вобласці.
З 1970 года займаў розныя пасады ў органах пракуратуры Мінскай вобласці.
З 1976 года — следчы па асабліва важных справах пры пракуроры Беларускай ССР. Расследаваў шэраг складаных крымінальных спраў, у тым ліку аб гібелі Першага сакратара ЦК КПБ П. М. Машэрава. З яго дапамогай абвінавачаны савецкі серыйны забойца Генадзь Міхасевіч, які арудаваў на працягу многіх гадоў у Віцебскай вобласці і які здзейсніў 36 забойстваў жанчын.
У 1989 годзе абіраўся народным дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР, узначальваў у ім Камісію па пытаннях прывілеяў і льгот.
15 лістапада 1991 года быў абраны Генеральным пракурорам Рэспублікі Беларусь.
Памёр 5 снежня 1992 года ад раку страўніка. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Батумі
Батумі (ბათუმი) — горад і порт у Грузіі, на ўзбярэжжы Чорнага мора, сталіца Аджарскай Аўтаномнай Рэспублікі, галоўны турыстычны цэнтр сучаснай Грузіі.
Цэрбола
Цэрбола (Zerbolò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Батумі
Батумі з’яўляецца найважнейшым культурным, эканамічным і турыстычным цэнтрам Грузіі. Большасць будынкаў у горадзе датуецца XIX стагоддзем. У горадзе размешчана старажытная крэпасць «Тамара» і праваслаўная царква, пабудаваная ў гатычным стылі. У Батумі пражывае 152 839 чалавек (2014), шчыльнасць насельніцтва — 2355,0 на км², большасцю насельніцтва з’яўляюцца грузіны, прыхаджане Грузінскай Праваслаўнай Царквы.
Цэрбола
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дзясятая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Адна з 10 паправак да Канстытуцыі Злучаных Штатаў, якія ўвайшлі ў гісторыю як "Біль аб правах". Ратыфікавана 15 снежня 1795 г. З'яўляецца вынікам барацьбы штатаў ЗША за самастойнаць і суверэнітэт.
Тэкст папраўкі
Паўнамоцтвы, не дэлегаваныя Злучаным Штатам Канстытуцыяй і не забароненыя ёй для штатаў, захоўваюцца адпаведна за штатамі, або за народам.
"The powers not delegated to the United States by the Constitution, nor prohibited by it to the states, are reserved to the states respectively, or to the people."
Айк (міфічны прабацька армян)
А́йк (Հայկ) або Айк Наапет (Հայկ Նահապետ), Айк Дзюцазн (Հայկ Դյուցազն) — легендарны прабацька армянскага народа, а таксама заснавальнік легендарнай дынастыі Айказуні. Згодна біблейска-хрысціянскай традыцыі, з'яўляецца адным з нашчадкаў біблейскага Фагармы.
Чапа (рака)
Ча́па — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 75 км². Выток ракі знаходзіцца за 2 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Шабынькі. Упадае ў Бярэзіну прыкладна за 1,3 км на паўночны ўсход ад вёскі Восава. Вадазбор у паўночнай частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Рэчышча каналізаванае ў сярэднім і ніжнім цячэнні. Прыток — Сыч (справа).
Каля ракі вёскі Шабынькі, Чарневічы, Восава, Ніўкі.
NGC 6129
NGC 6129 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-37, ZWG 196.48, NPM1G +38.0362, PGC 57920) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чырвоная Змена
Чырво́ная Зме́на (, Чирвоная Смена) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Вертнікаўскага сельсавета.
Адзінаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Адзінаццатая папраўка да Канстытуцыі ЗША была ратыфікавана 7 лютага 1795 г. Размяжоўвае судовыя паўнамоцтвы фэдэральных інстанцый і судовых устаноў узроўня асобных штатаў. Прыняяце гэтай папраўкі звязана з барацьбой штатаў за самастойнасць ад фэдэральнага цэнтра.
Тэкст папраўкі
Судовая ўлада Злучаных Штатаў не павінна распаўсюджвацца на якое-небудзь пазоўнае выкананне, заснаванае на агульным праве, ці праве справядлівасці, якое ўзбуджана, або вядзецца супраць аднаго са штатаў ,грамадзянамі іншага штата, або грамадзянамі ці падданымі якой-небудзь замежнай дзяржавы.
"The judicial power of the United States shall not be construed to extend to any suit in law or equity, commenced or prosecuted against one of the United States by citizens of another state, or by citizens or subjects of any foreign state."
Веліхова
Веліхова (Wielichowo) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на захад ад Варшавы і за 60 км на паўднёвы захад ад Познані. Уваходзіць у склад Градзіскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Веліхова. Займае плошчу 1,24 км². Насельніцтва 1,8 тыс. чалавек.
Курганне (Буда-Кашалёўскі раён)
Курга́нне (, Курганье) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рагінскага сельсавета.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай, блізкай да шыротнай арыентацыі вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Мяркулавіцкай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Па перапісу 1897 года знаходзіліся хлебазапасны магазін, 2 фальварка. У 1925 годзе мястэчка і аднайменная хутар, якія пазней аб'ядналіся ў адзін населены пункт. У 1929 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Дзербічы» (цэнтр — вёска Дзербічы).
Паала Фантана
Паала Антоніа Даменіка Фантана (Paolo Antonio Domenico Fontana, Paweł Antoni Fontana; 1696, Кастэла, Італія — 17 сакавіка 1765, г. Ізяслаў) — італьянскі архітэктар, які працаваў у Рэчы Паспалітай. Прадстаўнік позняга барока, блізкага да віленскага. Паручнік артылерыі Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з небагатай сям’і Джакама Даменіка Фантана і Марты Белоці, з селішча Кастэла ў даліне Валь-дзі-Соле (італ. Val di Sole), правінцыі Трэнта. З гэтых месцаў паходзіла вялікая частка італьянскіх дойлідаў позняга барока.
Ён стварае тыповыя для сваёй творчасці і адначасова яскравыя ўзоры сакральнай архітэктуры, а менавіта, сабор Св. Ганны ў Любартуве, сабор Св. Людвіка ў Влодава, сабор і манастыр бацькоў Рэфарматараў у Раве-Рускай, Грэка-каталіцкі кафедральны сабор у Хелме.
У 1730 годзе пабраўся шлюбам з першай жонкай Марыянай Суфчынскай (польск. Marianna Suffczyńska). У перыяд 1730-40 атрымаў званне паручніка артылерыі Вялікага Княства Літоўскага, праўда цалкам фармальнае.
У 1745 вярнуўся ў Італію, аднак ужо ў наступным годзе падпісаў новы кантракт на службу пры двары князя Паўла Карла Сангушкі, зараз ужо ў Ізяславе.
Пасля смерці жонкі, ажаніўся паўторна (каля 1748) з Тэрэзай Рамайроні (італ. Teresa Romaironi). Хоць Фантана адзначаў будаўнічы застой на Валыні, у тыя гады ён будуе сабор і манастыр бацькоў Лазарытаў ў Ізяславе, драўляны сабор у Белагарадку, Дамініканскі сабор у Вінніцы, Сабор бацькоў Езуітаў у Крамянцы, парафіяльны сабор у Чуднове, Сабор Святога Іаана Хрысціцеля ў Стараканстанцінаве, Сабор бацькоў Езуітаў у Жытоміры, палац князёў Сангушкі ў Ізяславе (сумесна з Якубам Фантана (італ. Jakub Fontana).
Пасля смерці князя Паўла Карла Сангушкі (1750) яго амбіцыйная ўдава Барбара Сангушкі, будавала грандыёзныя планы. Аднак, пажылы ўзрост і хваробы перашкодзілі архітэктару рэалізаваць іх у поўнай меры. Акрамя гэтага, Паала Фантана сумаваў па радзіме і заўсёды імкнуўся вярнуцца туды, пра што сведчаць яго лісты і фінансавая справаздача аб набыцці маёнтка ў Італіі.
Каля 1764 архітэктар канчаткова губляе зрок. 17 сакавіка 1765 года Паала Фантана памёр. Ён быў пахаваны ў Ізяславе, але яго магіла не захавалася. Пасля яго смерці, сям’я архітэктара пераехала ў Львоў.
Паала Фантана меў васьмярых дзяцей, чацвёра з якіх памерлі ў дзяцінстве.
Канстанцін Война-Ясянецкі
Канстанцін Іванавіч Война-Ясянецкі — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».
Быў пісарам земскім віцебскім у 1633—1635 гадах. У 1636 годзе пісарам земскім віцебскім стаў Мікалай Гурка, магчыма, у сувязі са смерцю Канстанціна Войны-Ясянецкага.
Меў сына Крыштофа, падсудка віцебскага.
NGC 6130
NGC 6130 (іншыя абазначэнні — UGC 10347, MCG 10-23-66, ZWG 298.30, IRAS16185+5743, PGC 57828) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс вуліц Валожына
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Валожына
Разэла Сэнсі
Разэла Сэнсі (Rosella Sensi; нарадзілася 18 снежня 1971 года ў Рыме) — італьянская бізнес-лэдзі. З'яўляецца прэзідэнтам італьянскага футбольнага клуба АС Рома.
Акуанегра-Крэманезэ
Акуанегра-Крэманезэ (Acquanegra Cremonese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 1253 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 26020. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6131
NGC 6131 (іншыя абазначэнні — NGC 6131A, KUG 1620+390A, UGC 10356, IRAS16201+3902, MCG 7-34-4, ZWG 224.4, PGC 57927) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6131, NGC 6131A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раканявіцы
Раканявіцы (Rakoniewice) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 360 км на захад ад Варшавы і за 60 км на паўднёвы захад ад Познані. Уваходзіць у склад Градзіскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Раканявіцы. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 3,4 км². Насельніцтва 3,6 тыс. чалавек.
Рыгор Война-Ясянецкі
Рыгор Война-Ясянецкі (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Войнаў-Ясянецкіх герба «Гакі».
Мечнік мазырскі.
У 1638 г. фундаваў разам з жонкай будаўніцтва царквы Святога Мікалая ў маёнтку Ясянец.
Сям’я
Быў у шлюбе з Хрысцінай з Улатоўскіх.
Шпількі (Дзямідавіцкі сельсавет)
Шпі́лькі (, Шпильки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Аццанела
Насельніцтва складае 670 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0374.
Авёс
Авёс (Avena) — род аднагадовых травяністых раслін сямейства злакаў.
Біялогія
Каля 30 відаў, пашыраных у Еўразіі, Паўночнай Афрыцы, Амерыцы, Аўстраліі. Кармавыя травы, збожжавыя культуры, ёсць пустазельныя віды. У Беларусі культывуецца яравы і азімы (каштоўная харчовая і кармавая культура; вядомы прынамсі з VII стагоддзя), 2 віды —  і  — дзікарослыя (пустазелле ў пасевах яравых культур). Авёс пасяўны — вільгацелюбівая, непатрабавальная да цяпла расліна. Вышыня 70 — 110 см. Лісце лінейнае, кветкі двухполыя, суквецце — мяцёлка, плод — апушаная зярняўка. Вегетацыйны перыяд 85 — 115 сутак. Самаапыляльнік. Асноўная зернефуражная культура. Пажыўнасць 1 кг зерня аўсу прынятае за кармавую адзінку.
Віды
Ніжэй прыведзены поўны спіс відаў роду Авёс (Avena) па дадзеных сайта Germplasm Resources Information Network (GRIN); у ім 31 від, уключаючы два гібрыдныя віды :
Вайджушкес
Вайджу́шкес (Vaidžiuškės), традыцыйная беларуская назва — Вайдзюшкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана за 1,5 км на ўсход ад Гінучэя, у Аўкштайцкім нацыянальным парку. Праз вёску праходзіць аўтамабільная дарога. На поўначы знаходзіцца возера Балуошас, на поўдні — Балуошыкшціс.
Авёс
Гісторыя культуры
Авёс таксама выкарыстоўваўся ў піваварстве: дадатак аўсянай мукі надае піву саладкавы смак і крыху «масляністы» характар. Да XIII стагоддзя піва з аўса было самым распаўсюджаным у Еўропе, асабліва ў бедных пластоў насельніцтва. У інвентары маёнтка Смаргонь 1621 года пераважаюць менавіта аўсяныя солады; у броварах Гомельскага павета ў 1856 годзе авёс быў другім пасля ячменю піваварным збожжам.
Уласцівасці
Збожжа аўсу ўтрымлівае 9—19,5 % бялку, 21—55 % крухмалу, 7—24 % клятчаткі, 2—11 % тлушчу, вітаміны, мінеральныя солі. Яго перапрацоўваюць на крупы, муку, талакно.
Выкарыстанне
Аўсяныя крупы выпрацоўваюцца з аўсу ў выглядзе ўласна аўсянай крупы (нядробненай і расплюшчанай), крупаў-камячкоў «Геркулес» і высокапажыўнай мукі-талакна, выкарыстоўваюцца для прыгатавання супоў, супоў-пюрэ, слізістых супоў, каш, біточкаў, кісялёў. Таксама з’яўляюцца асноўным кампанентам большасці зерневых сумесяў «Мюслі». Аўсяныя крупы багатая бялком (11,9 %), а па ўтрыманні тлушчу пераўзыходзяць усе іншыя віды крупаў (5,8 %). Тлушч у іх не прагаркае дзякуючы наяўнасці ў аўсе антыакісляльных рэчываў.
Мост Метро
Мост Метро́ (міст Метро́) — першы метромост праз Дняпро ў Кіеве. Адкрыты 5 лістапада 1965. Галоўны інжынер праекта збудаванні моста - Фукс Георгій Барысавіч. Двух'ярусная збудаванне для руху метрацягнікоў (верхні ярус, пасярэдзіне) і аўтатранспарту (ніжні, па баках). Пабудаваны побач з былым месцазнаходжаннем Ланцуговага моста, разбуранага ў 1920 годзе, і створанага на яго аснове Мост імя Яўгеніі Бош, ўзарванага ў час Вялікай Айчыннай вайны. Мост Метро - першае ў свеце па памерах прагонаў арачнае збудаванне на сухіх стыках. Кансолі складзеныя з асобных жалезабетонных блокаў, злучаных металічнымі балтамі.
Мост Метро разам з Русанаўскім мастом злучае правабярэжную частку Кіева з Русанаўкай, Левабярэжным масівам, Васкрасенкай, Лясным масівам, зонай адпачынку - Гідрапарк.
На правым беразе Дняпра мост завяршае станцыя «Дняпро» Кіеўскага метрапалітэна.
Асаблівасці пабудовы
Мост Метро - першая ў свеце арачная збудаванне з вялікімі пралётамі, спраектаваная на сухіх стыках. Пралёт паміж апорамі складае 60 м. Агульная даўжыня моста каля 700 м.
Мост мае шэсць пралётаў арачнымі-кансольнай будынка даўжынёй 117 і 87 м. Асаблівасцю канструктыўнага рашэння з'яўляецца мантаж блокаў полуарак як кансоляў на падпорках і аб'яднанне іх у шворанах з наступным нацяжэннем арматуры арак. Кансолі сабрана з асобных жалезабетонных блокаў, злучаных металічнымі балтамі.
Гарошак пацеркападобны
Гаро́шак пацеркападобны, французская чачавіца (Vicia ervilia) — кветкавая расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна. Сцябло прамастойнае або прыўзнятае, галінастае, даўжынёй 20—50 сантыметраў. Лісце чаргуецца па даўжыні сцябла, з вусікам і складаецца з 8—12 пар лісткоў. Лісткі суцэльныя, з гладкім краем, апушаныя. Кветкі з пяццю пялёсткамі, бледна-ружовыя або блакітнаватыя, у гронках. Плод — паніклы, падоўжаны, 3—4 насенны струк, пацеркападобна перацягнуты паміж насеннем.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна паходзіць з Каўказа. Распаўсюджана у краінах Паўночнай Афрыкі (Алжыр, Егіпет, Лівія), на Мадэйры і Канарскіх астравах, у Еўропе і ўмераных абласцях Азіі. Распаўсюдзілася ў іншых рэгіёнах свету.
Засухаўстойлівая і непатрабавальная да якасці глебы расліна. Расце як пустазелле ў пасевах збожжавых, радзей па смеццевых месцах, а таксама па сухім камяністым схілах, у лясах і на вапняках, у перадгор’ях, ніжнім і сярэднім паясах гор.
Ахоўваецца ў Рэспубліцы Крым, Севастопалі.
Гаспадарчае значэнне
Расліна перспектыўная ў якасці ўраджайнай зернефуражнай бабовай культуры, асабліва для свінагадоўчых і птушкагадоўчых гаспадарак. У сене маецца да 16,6 % пратэіну.
Босра
Босра (بصرى) — старадаўні горад на поўдні Сірыі, а таксама важная археалагічная славутасць, якая занесеная ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Упершыню паселішча згадваецца ў дакументах часоў Тутмоса III і Аменхатэпа II (XIV стагоддзе да н.э.). Басра заснавана набацеямі. Зручнае геаграфічнае становішча на скрыжаванні гандлёвых шляхоў забяспечыла гораду росквіт. Апошні набацейскі ўладар Рабель II перанёс сюды сваю сталіцу. Пасля яго смерці ў 106 годзе Набацейскае царства было ператворана ў рымскую правінцыю Аравію, а Босра стала яе сталіцай. Тут знаходзілася рэзідэнцыя намесніка, а таксама лагер III Кірэнаіцкага легіёна. У горадзе былі пабудаваны тэатр, лазні, рынкавы пляц і іншыя атрыбуты рымскай цывілізацыі.
У пачатку IV ст. тут знаходзілася рэзідэнцыя біскупа.
Мусульманскае паданне згадвае, што прарок Махамед у дзяцінстве наведваў Босру з караванам. Манах Бахіра, які жыў тут, прымаў падарожнікаў у сябе і першым прызнаў у юнаку прарока. Канчаткова горад заваявала войска Арабскага халіфата пад камандаваннем Халід ібн Валіда у бітве пад Босрай у 634 годзе.
Сёння Босра — важны археалагічны помнік, дзе знаходзяцца руіны рымскіх, візантыйскіх і мусульманскіх часоў. У горадзе размешчаны адзін з найбольш добра захаваных у свеце рымскіх тэатраў. Кожны год у тэатры адбываецца нацыянальны музычны фэст.
Нача Фернандэс
Хасэ Ігнасіа Фернандэс Іглесіяс (José Ignacio Fernández Iglesias; нар., ), больш вядомы як Нача (Nacho) — іспанскі футбаліст, абаронца клуба «Рэал Мадрыд» і нацыянальнай зборнай Іспаніі.
Клубная кар’ера
Ураджэнец Мадрыда. Выхаванец школы клуба «Рэал Мадрыд», у якую паступіў ва ўзросце 10 гадоў. Дэбютаваў за рэзервовую каманду ў сезоне 2008/09 у Сегундзе B, згуляў там дзве сустрэчы ў тым сезоне. Усяго адгуляў два поўных сезоны ў Сегундзе. 23 красавіка 2011 года дэбютаваў у асноўным складзе «Рэала» ў матчы чэмпіянату Іспаніі супраць «Валенсіі», у якім «каралеўскі клуб» перамог з лікам 6:3, адгуляўшы ўвесь матч ад пачатку і да канца. Другі матч правёў праз тыдзень, але яго клуб сенсацыйна прайграў «Рэалу» з Сарагосы.
Летам 2011 года прыняў удзел у паўночнаамерыканскім турніры, гуляў у матчах супраць «Лос-Анджэлес Гэлаксі», «Гвадалахары» і «Філадэльфіі Юніён». 2 верасня 2012 года афіцыйна атрымаў футболку з нумарам 27, але па рашэнні Жазэ Маўрынью застаўся на некаторы час у рэзервовым клубе.
У ліпені 2014 года Нача Фернандэс і каралеўскі клуб дасягнулі пагаднення аб падаўжэнні кантракта на шэсць гадоў.
Міжнародная кар’ера
У складзе юнацкай зборнай Іспаніі выйграў чэмпіянат Еўропы да 17 гадоў у 2007 годзе, заваяваў сярэбраны медаль на чэмпіянаце свету ў тым жа годзе.
Прыняў удзел на моладзевым чэмпіянаце Еўропы ў Ізраілі, дзе іспанцы выйгралі чэмпіянат.
Асабістае жыццё
Нача мае брата Алехандра (Алекса), таксама футбаліста.
Дода
Дарóта «До́да» Рабчэ́ўская (Dorota «Doda» Rabczewska; (н. г., Цяханаў, Польшча) — польская рок- і поп-спявачка.
Нача Фернандэс
Асабістае жыццё
31 мая 2014 года ажаніўся са сваёй даўняй сяброўкай Марыяй Картэс. 13 мая 2015 года ў пары нарадзілася дачка Алехандра Фернандэс Картэс.
Дасягненні
«Рэал Мадрыд»:
Іспанія:
Тарашкевіца
Тарашкевіца — назва літаратурнай нормы беларускай мовы, заснаванай на непрыманні змен, уведзеных моўнаю рэформаю 1933 года. Таксама гэтай назвай могуць азначаць толькі альтэрнатыўную арфаграфію або граматыку. Назва ацэначная, пераважна ўжываецца і распаўсюджваецца прыхільнікамі альтэрнатыўнай нормы; сустракаецца таксама ў іншых крыніцах. У акадэмічнай тэрміналогіі няма (гл. таксама: наркамаўка, дзве нормы беларускай мовы).
Назва ўзнікла, магчыма, яшчэ да 2-й сусветнай вайны і выражае блізкасць, пераемнасць альтэрнатыўнай моўнай нормы з працай Тарашкевіча 1918 года (гл. таксама граматыка Тарашкевіча, 1929, граматыка Лёсіка, 1943). Прыблізна з 1994 як сінонім з прыярытэтным выкарыстаннем ужываецца назва «класічны (правапіс)».
Назва найчасцей ужываецца ў грамадскіх і палітычных колах, якія карыстаюцца альтэрнатыўнай моўнай нормай. Сустракаецца ў аўтараў, не ўвязаных непасрэдна ў процістаянне дзвюх літаратурных норм, прытым часам як умоўная, узятая ў двукоссі або з агаворкай «так званая „тарашкевіца“».
У 2005 годзе быў апублікаваны перапрацаваны («нармалізаваны») звод правілаў арфаграфіі альтэрнатыўнай моўнай нормы (гл. беларуская альтэрнатыўная арфаграфія, 2005).
27 красавіка 2007 года IANA надала «тарашкевіцы» ўласнае азначэнне «tarask» (поўнае азначэнне: be-tarask). Беларуская літаратурная мова азначана ў рэестры IANA як be-1959acad.
У беларускім мовазнаўстве пакуль няма выразнага ўсведамлення наяўнасці ў беларускай літаратурнай мове двух стандартаў, хоць адрозненні паміж «тарашкевіцкім» i «падсавецкім» стандартамі і ахопліваюць амаль усе моўныя ўзроўні за выключэннем фаналагічнага.
Арфаэпічна-пісьмовая практыка беларускай літаратурнай мовы ў пач. 20 ст. развівалася пад моцным польскім уплывам. Так, у вымаўленні іншамоўных слоў тады была прынятая польская арфаэпія; гэтая рыса захаваная ў «тарашкевіцы». Аднак з прычыны слабага распаўсюджання польскай мовы ў Беларусі канца 20 — пач. 21 ст. паланістычныя арыентацыі тарашкевіцы амаль не ўсведамляюцца яе карыстальнікамі. Наадварот, польскі кампанент у тарашкевіцы ўспрымаецца як адзнака «прыналежнасці да Еўропы» і/ці праява самабытнасці гэтага стандарту.
Гісторыя
Пасля канчатковага закрыцця беларускіх школ у Польскай рэспубліцы (1937) адзіным маштабным выкарыстаннем граматыкі ў яе дарэформенным выглядзе былі школы акупацыйнай Генеральнай акругі «Беларусь», на працягу двух з невялікім гадоў.
Канец 1980-х — 2000-я гады
У часы перабудовы, у канцы 1980-х гадоў, быў ініцыяваны рух за вяртанне «сапраўднай» мовы разам з пераглядам вынікаў рэформы 1933 года.
У пачатку 1990-х гадоў некаторыя перыядычныя выданні, прыхільныя да Беларускага Народнага Фронту, пачалі выкарыстоўваць «дзікую тарашкевіцу» (правапіс, у якім частка пытанняў беларускай арфаграфіі і граматыкі развязваліся паводле правапісу Браніслава Тарашкевіча, найперш «пытаньне мяккага знаку», «лацінізмы», «грэцызмы на заходні лад») — напрыклад, газеты «Свабода» (з заснавання газеты ў 1990), «Пагоня» і «Наша ніва» (з адраджэння газеты ў траўні 1991), часопісы «Спадчына» (з чэрвеня 1993?) і «Мастацтва» (з 1992 года побач з матэрыяламі афіцыйным правапісам з'яўляюцца матэрыялы і на тарашкевіцы).
Рымска-каталіцкі касцёл у Беларусі ў 1990-х гадах таксама прытрымліваўся тарашкевіцы пры выданні рэлігійнай літаратуры.
Асноўныя выданні беларусаў ва ўсходняй Беласточчыне, напрыклад газета «Ніва», не займалі выразнай пазіцыі ў гэтым пытанні і працягвалі карыстацца беларускай літаратурнай мовай.
У канцы 1990-х гадоў некаторыя выданні, прызначаныя для масавага чытача, такія як «Свабода» (з 1996) і «Пагоня», перайшлі на выпуск у афіцыйным варыянце арфаграфіі. У 2000-я гады назіраецца працяг пераходу выданняў, якія раней карысталіся «тарашкевіцай», на беларускую літаратурную мову. У той самы час у 2008 годзе рускамоўная газета Адміністрацыі прэзідэнта адзначылася падачаю беларускамоўных адказаў у адным з інтэрв'ю тарашкевіцаю.
Спробы ўнармавання тарашкевіцы
Сярод рэдактараў выданняў, якія друкаваліся тарашкевіцай, не існавала адзінага падыходу да таго, якім канкрэтна зборам ранейшых якасцей граматыкі і лексікі карыстацца, хоць і рабіліся заклікі да ўніфікацыі, найперш В. Вячоркам (публікацыі ў часопісе «Спадчына» ў 1991 і 1994, праект «мадэрнізацыі» ў 1995 тамсама).
Наогул, пытанне выклікала раскол у беларускамоўнай супольнасці — з думкамі, якія вагаліся ад безумоўнай падтрымкі да такога самага адкідання, з вядомымі выражэннямі розніц у дыскусіях на старонках газеты «Наша слова», тады выдаванай у Таварыстве беларускай мовы (1992—1993), або ў апытанні часопісу «ARCHE Пачатак» (2003).
У 1992—1993 ажыццяўляўся палітычны ціск дзеля заканадаўчага ўвядзення тарашкевіцы як нарматыўнай граматыкі. У выніку была склікана Дзяржаўная камісія па арфаграфіі, перад якой была пастаўлена задача выпрацаваць рэкамендацыі ў гэтым пытанні. Выніковыя рэкамендацыі апублікавалі 13 верасня 1994 года. У іх прызнавалася пажаданасць вяртання некаторых дарэформенных норм. У той самы час такі крок тады палічылі дачасным.
Пасля 1994 г. прапагандысты граматыкі Браніслава Тарашкевіча працягвалі сваю выдавецкую дзейнасць і працавалі над яе кадыфікацыяй на аснове праекта В. Вячоркі.
У 2005 годзе была выдадзена кніга «Беларускі клясычны правапіс. Сучасная нармалізацыя» (БКП-2005), дзе была зроблена спроба нармалізацыі тарашкевіцы. Нармалізацыя беларускага класічнага правапісу была прынята асноўнымі выданнямі, якія на той час прытрымліваліся тарашкевіцы — газетай «Наша Ніва», часопісам «Arche Пачатак», беларускімі рэдакцыямі Радыё «Свабода» і Польскага Радыё і некаторымі іншымі медыямі. Таксама гэты правапіс выкарыстоўвае адпаведны раздзел беларускай Вікіпедыі.
Тарашкевіца сёння
Прафесар Варшаўскага ўніверсітэта Баршчэўская лічыць, што многія беларусы, пераважна прадстаўнікі інтэлігенцыі, асуджаюць рэформу беларускага правапісу 1933 года і крытычна ставяцца да замацаваных ёю арфаграфічных норм, якія негатыўна ўплываюць на беларускае вымаўленне, што асабліва выразна заўважна падчас працы з дзецьмі ў пачатковай школе.
Літаратура
У 1993 годзе ў Беластоку была выдадзена першая частка перакладу рамана Джэймса Джойса «Уліс». Поўны пераклад рамана на беларускую мову быў скончаны праз паўтара дзесяцігоддзя і быў выкананы на тарашкевіцы. Як зазначае перакладчык рамана Ян Максімюк, калі ён з галавой акунуўся ў пераклад «Уліса», ён шукаў адэкватную «моўную прастору», якая б дазволіла выразіць лінгвістыка-стылістычныя асаблівасці рамана. Як адзначае Максімюк, тарашкевіца аказалася разняволенай моўнай сістэмай, якая дала шырокую прастору і моцны імпульс для перакладчыцкіх пошукаў новага слова і фразы.
Сеціва
На думку кандыдата філалагічных навук Сяргея Важніка, найбольш істотнай асаблівасцю беларускамоўных інтэрнэт-рэсурсаў з'яўляецца пераважнае выкарыстанне ў іх тарашкевіцы. Ён лічыць, што афіцыйная арфаграфія беларускай мовы ўспрымаецца карыстальнікамі байнэту як старая, нягнуткая, ненатуральная сістэма, а тарашкевіца — наадварот: як гнуткі, адкрыты, свабодны ад «умоўнасцяў» асяродак.
Слоўнікі
У 1966 годзе Язэп Гладкі ў Нью-Ёрку/Мюнхене выдаў зборнік прыказак Лагойшчыны на аснове тарашкевіцы. У 1989 годзе ў Нью-Ёрку быў выдадзены Беларуска-рускі («Вялікалітоўска-расійскі») слоўнік (складальнік — Ян Станкевіч), даступны ў бібліятэцы Кангрэсу ЗША. У 1993 годзе ў Мінску было апублікаванае факсімільнае выданне беларуска-рускага слоўніка, складзенага мовазнаўцамі Байковым і Некрашэвічам у 1925 годзе. Таксама ў 1993 годзе выйшаў Кароткі руска-беларускі фізіялагічны слоўнік на аснове тарашкевіцы.
У 2006 годзе былі выдадзеныя англійска-беларускі і нямецка-беларускі слоўнікі на аснове тарашкевіцы. Англійска-беларускі слоўнік (складальнік — Валянціна Пашкевіч) з'яўляецца першым англійска-беларускім слоўнікам сярэдняга памеру і ўключае ў сябе каля 30 тысяч слоў; у англійскай частцы слоўніка выкарыстоўваецца амерыканскі, а не брытанскі варыянт англійскай мовы. Нямецка-беларускі слоўнік (складальнік — Мікалай Кур’янка) таксама з'яўляецца першым нямецка-беларускім слоўнікам сярэдняга памеру і налічвае 50 тысяч слоў. На думку Змітра Саўкі, факт таго, што беларускія дзяржаўныя інстытуты не змаглі выдаць слоўнікі падобнага аб'ёму, сведчыць пра тое, што культура, якая мае ў сваёй аснове тарашкевіцу, у тым ліку лінгвістычная навука, не толькі існуе, але і мае дасягненні, якімі яна можа супернічаць з акадэмічнай навукай.
Сінтаксіс
У асноўным прапаноўваюцца змяненні ў прыназоўнікавым кіраванні.
Крытыка
Карскі адзначаў, што графіка новай літаратурнай беларускай мовы сфарміраваная пад польскім уплывам, прычым і ў кірылаўскім, і ў лацінскім варыянтах. У кірылаўскім варыянце Карскі бачыў такі ўплыў, найперш, ва ўжыванні «і» і «шч» замест «и» і «щ» (як у старабеларускай графіцы), а таксама ў «празмерным» (для не-польскай пісьмовай традыцыі) выкарыстанні мяккага знака між зычнымі. Узнікненне практыкі азначэння мяккім знакам для азначэння ўсіх выпадкаў мяккасці зычных менавіта пад уплывам польскай графікі адзначалася таксама, напрыклад, гісторыкам Ластоўскім (1920-я гг.) і мовазнаўцам Падлужным (1990-я гг.).
На думку Карскага, «крайнія» дзеячы беларускага нацыянальнага руху 1910-х-1920-х гадоў імкнуліся, асабліва ў 1919—1920, як мага хутчэй «прылучыць беларускі народ да культуры заходніх суседзяў [палякаў]», у тым ліку праз новую літаратурную мову.
Карскі лічыў яўнымі паланізмамі ў займаннях: палаталізаванае (мяккае) «л», цвёрдыя губныя, адмову ад дзекання і цекання (склады «ды», «ты» і інш.). Такой практыцы, якая працягвалася і ў 1920-я гады ў БССР, Карскі проціпастаўляў старабеларускую практыку гукавога афармлення запазычанняў.
Практыку пашырэння ўжывання цвёрдых зычных перад галоснымі пярэдняга рада «і» і «е», мяккага [ль] у запазычанай лексіцы (напрыклад, «пэнсыя», «парлямэнт» і пад.) лічыў узніклай пад польскім уплывам і мовазнавец Падлужны. Адносна цвёрдых зычных Падлужны адзначаў, што нават актуальная літаратурная норма, у якой цвёрдымі застаюцца толькі «д», «т», можа не адпавядаць рэальнаму народнаму маўленню з больш частым дзеканнем-цеканнем ([парцізан], [дзірэктар] і пад.).
На думку мовазнаўца Падлужнага, аднаўленне дарэформенных норм у 1990-х гг. магло б фактычна прывесці да ператварэння ў непісьменных вялікай масы беларускамоўных і да ўтварэння своеасаблівай «элітарнай» пісьменнасці, якой валодала б невялікая колькасць людзей. Таксама Падлужны адзначаў, што вяртанне дарэформенных арфаэпічных норм у запазычаннях прывяло б да ненатуральнага, неадпаведнага народнаму маўлення і таксама рэальна служыла б адзнакай групавой прыналежнасці.
Хрэшчатык (станцыя метро, Кіеў)
Хрэшчатык (Хреща́тик, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна, размешчаная на Святошынска-Броварскай лініі, паміж станцыямі «Тэатральная» і «Арсенальная». Адкрыта 6 лістапада 1960 у складзе першай чаргі будаўніцтва. Назва — ад цэнтральнай вуліцы Кіева.
З’яўляецца перасадачны вузлом са станцыяй «Плошча Незалежнасці» Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі.
Гісторыя
Станцыя адкрыта 6 лістапада 1960 года з адным выхадам у бок вуліцы Хрэшчатык. На сцяне ва ўсходнім тарцы цэнтральнай залы размяшчаўся барэльеф з выявай герба УССР.
У канцы мая 1970 года быў адкрыты трэці выхад са станцыі — з прамежкавага вестыбюля другога эскалатарнага нахілу на вуліцу Архітэктара Гарадзецкага.
17 снежня 1976 года быў адкрыты пераход на Курэніўска-Чэрванаармійскую лінію. Пры гэтым на станцыі былі раскрыты два праёмы паміж пілонамі для праходу пасажыраў. 3 снежня 1986 года быў пабудаваны другі пераход на Курэніўска-Чэрванаармійскую лінію — над платформай першага шляху.
У канцы 1980-х гадоў была праведзена замена абліцоўвання шляхавых сцен — кафляную плітку замянілі мармурам.
Канструкцыя
Станцыя глыбокага залажэння. Мае тры падземныя залы — сярэднюю і два залы з пасадкавымі платформамі. Залы станцыі злучаныя паміж сабой шэрагам праходаў-парталаў, якія чаргуюцца з пілонамі. Сярэдняя зала мае два выхады. Заходняя, адкрыты адначасова са станцыяй — злучана эскалатарным тунэлем з чатырохстужачным аднамаршавым эскалатарам з наземным вестыбюлем на вул. Хрэшчатык. Усходні, пабудаваны ў 1965 годзе, злучаны эскалатарным тунэлем з чатырохстужачным аднамаршавым эскалатарам з прамежкавым вестыбюлем, які разветвляется на два выхада: да вестыбюлі на вул. Архітэктара Гарадзецкага і да эскалатарнага тунэля з чатырохстужачным аднамаршавым эскалатарам, які вядзе да наземнага вестыбюля на вул. Інстытуцкай.
Архітэктура
У 1980-я гады была праведзена замена кафлянай абліцоўвання шляхавых сцен станцыі мармуровай.
Вестыбюлі
Станцыя мае тры наземных вестыбюля. Першы ўбудаваны ў дом № 19-А па вуліцы Хрэшчатык, другі таксама ўбудаваны ў дом № 13 па вуліцы Архітэктара Гарадзецкага, а трэці размешчаны па Інстытуцкай вуліцы, 6.
Побач з вестыбюлем па Хрэшчатыку знаходзяцца Цэнтральны універмаг і Кіеўскі гарадскі савет. Паблізу ад вестыбюля па вуліцы Архітэктара Гарадзецкага знаходзяцца Пасаж, Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Івана Франка, побач з якім ёсць лесвіца, якая вядзе на Банкавая вуліцу да адміністрацыі Прэзідэнта Украіны і Дому з хімерамі. Вестыбюль па Інстытуцкай вуліцы размешчаны побач з гасцініцай «Украіна», Міжнародным цэнтрам культуры і мастацтваў «Кастрычніцкі палац», Нацыянальным банкам Украіны, гандлёвым цэнтрам «Глобус» на плошчы Незалежнасці.
Перасадка
У сярэдзіне залы станцыі размешчаны 6 праходаў-галерэй, па якіх можна перайсці на станцыю «Плошча Незалежнасці». Тры праходу над платформай ў бок станцыі «Тэатральная» злучаныя з эскалаторным тунэлем з четырёхленточным одномаршевые эскалатараў. Гэты пераход, адкрыты 17 снежня 1976 года, у гадзіны пік працуе толькі ў адным накірунку — са станцыі «Плошча Незалежнасці» на «Хрэшчатык». Яшчэ тры праходу (над платформай ў бок станцыі «Арсенальная») злучаныя з пешаходным тунэлем, па якім пераход ажыццяўляецца таксама толькі ў адным кірунку — са станцыі «Хрэшчатык» на «Плошчу Незалежнасці». Другі перасадачны вузел быў адкрыўся 3 снежня 1986 года, пасля таго, як высветлілася, што першы пераход паміж лініямі не спраўляўся з пікавым пасажырапатокам.
Рэжым працы
Адкрыццё — 05:40, закрыццё — 00:12. Адпраўленне першага цягніка ў накірунку:
Адпраўленне апошняга цягніка ў накірунку:
Пераход на станцыю «Плошча Незалежнасці» працуе з 05:44 да 0:29.
Acipenser persicus
Acipenser persicus — прахадная рыба сямейства асятровых.
Арэал
Acipenser persicus жыве ў сярэдняй і паўднёвай частках Каспійскага мора. Радзей сустракаецца ў паўночнай частцы Каспійскага і ўсходняй частцы Чорнага мораў. Заходзіць на нераст у рэкі Волга, Урал,, Кура, Інгуры, і іншыя.
Капліца (Барысаў)
Капліца — капліца на Кальварыйскіх могілках у вёсцы Вуглы, на паўночны ўсход ад Барысава.
Гісторыя
Узведзена ў 1995 годзе з цэглы на месцы капліцы XVIII стагоддзя, знішчанай у 1950-я гады. Асвечана 25 чэрвеня 1995 года.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам з трохграннай апсідай, над якой стромкі двухсхільны дах пераходзіць у вальмавы. Шырокі ўваходны праём накрыты двухсхільным кансольным казырком, над якім паўкруглая люкарна. Памяшканне асветлена 2 арачнымі аконнымі праёмамі ў апсідзе.
NGC 6131B
NGC 6131B (іншыя абазначэнні — MCG 7-34-5, KUG 1620+390B, PGC 57932) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Міхаіл Сяргеевіч Баярскі
Міхаіл Сяргéевіч Баярскі (, Ленінград (Санкт-Пецярбург), РСФСР СССР) — савецкі і расійскі тэатра і кіно,,  тэатра і кіно, спявак, тэлевядучы, заслужаны артыст РСФСР (1984 г.), народны артыст РСФСР (1990 г.).