cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Памара-Манферата
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Белая (басейн Віслы)
Белая, Бяла — рака ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Правая Лясная (басейн Віслы). Даўжыня 10,1 км. Бярэ пачатак ад сутоцы рэчак Сіпурка і Палічна, вусце за 1 км на ўсход ад вёскі Белая. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае, прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Трыфорыум
Трыфорыум, трыфорый — арачнае акно або арачны праём з трох і больш частак. Таксама аркада на другім ярусе цэнтральнага нефа раманскіх і гатычных храмаў, складзеная са здвоеных або строеных праёмаў, і вузкая галерэя за ёй у вялікіх гатычных храмах.
Трыфорыумы характэрны заходне-еўрапейскай архітэктуры раманскага і гатычнага стыляў. Трыфорыумы-вокны пашыраны ў будынках несапраўднай готыкі, псеўдарускага стылю. Аздабляліся архівольтамі, вітражамі і ляпнымі арнаментамі. Прасценкі паміж праёмамі выконваліся ў выглядзе калон з базамі і капітэлямі.
Дуды (Валожынскі раён)
Дуды́ (, Дуды) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 25 мая 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Падбярэзскага сельсавета.
Aglaia spectabilis
Aglaia spectabilis (ตาเสือใหญ่, bangkeou damrei) — від дрэў рода сямейства, якія дасягаюць у вышыню 18 метраў. Раней ставіўся да роду.
Дадзены від сустракаецца ў наступных краінах: Аўстралія (Квінслэнд), Камбоджа, Кітай, Індыя, Інданезія, Лаос, Малайзія, М'янма, Папуа — Новая Гвінея, Філіпіны, Саламонавы Астравы, Тайланд і В'етнам.
Планетаход
Планетаход — апарат, прызначаны для перамяшчэння па паверхні іншай планеты. Некаторыя планетаходы былі сканструяваныя для перамяшчэння членаў экіпажа касмічнай экспедыцыі, іншыя былі нетранспартнымі даследчымі апаратамі — дыстанцыйна кіраванымі робатамі. Планетаходы дастаўляюцца на паверхню даследуемага нябеснага цела пасадачнымі модулямі, якія могуць быць як самастойнымі касмічнымі караблямі, так і аддзяляемымі спускальнымі апаратамі.
Прызначэнне
Усе адпраўленыя ў космас планетаходы былі альбо даследчымі, альбо транспартнымі.
Даследчыя планетаходы прызначаны для выканання навуковых даследаванняў паверхні вывучаемай планеты. Такія планетаходы могуць быць дыстанцыйна кіраванымі, часткова або цалкам аўтаномнымі.
Транспартныя планетаходы прызначаны для перамяшчэння касманаўтаў і грузаў па сухой паверхні планеты. Такія планетаходы з экіпажам на борце кіруюцца непасрэдна экіпажам, або кіруюцца дыстанцыйна, або з’яўляюцца часткова ці цалкам аўтаномнымі.
У будучыні магчыма выкарыстанне планетаходаў для правядзення будаўнічых работ, а таксама як мабільных рэтранслятараў і мабільных сховішчаў.
Акрамя таго, падобныя планетаходам дыстанцыйна кіруемыя апараты ўжо выкарыстоўваюцца на Зямлі для выканання працы, небяспечнай для людзей — напрыклад, пры размініраванні або ва ўмовах небяспечнага для людзей радыяцыйнага фону.
Перавагі і недахопы
Планетаходы валодаюць некалькімі перавагамі перад нерухомымі апаратамі: Акрамя таго, такія апараты робяць унёсак у развіццё сістэм дыстанцыйнага кіравання рухомымі робатамі.
Перавагі перад арбітальнымі апаратамі: Недахопы планетахода у параўнанні з арбітальнымі апаратамі:
Патрабаванні і асаблівасці
Планетаходы дастаўляюцца на аб’ект даследавання касмічнымі караблямі і працуюць ва ўмовах, якія моцна адрозніваюцца ад зямных. Гэта выклікае некаторыя спецыфічныя патрабаванні да іх абсталявання.
Надзейнасць
Планетаход павінен быць устойлівым да перагрузак, нізкіх і высокіх тэмператур, ціску, пылавога забруджвання, хімічнай карозіі, касмічнай радыяцыі, захоўваючы працаздольнасць без рамонтных работ на працягу патрабаванага для выканання даследаванняў часу.
Кампактнасць
Аб’ём касмічных караблёў абмежаваны, таму ў канструкцыі планетаходаў і пры іх укладцы надаецца ўвага эканоміі прасторы. Можа складвацца хадавая частка планетахода, альбо апарат у цэлым; таксама выконваецца прымацаванне апарата да карабля. Усталёўваюцца сродкі разгортвання планетахода ў працоўнае становішча і аддзялення ад пасадачнага модуля. Так, мацаванні марсаходаў «Спірыт» і «Апарцьюніці» да іх пасадачных модуляў выдаляліся пры дапамозе невялікіх піратэхнічных зарадаў.
Дыстанцыйнае кіраванне і аўтаномнасць
Планетаходы (і іншыя апараты), якія знаходзяцца на планетах значна аддалёных ад Зямлі, не могуць кіравацца ў рэжыме рэальнага часу з-за значнай затрымкі камандных сігналаў і сігналаў зваротнай сувязі ад апарата. Затрымка ўзнікае, паколькі радыёсігналу з прычыны канечнасці яго хуткасці распаўсюджвання патрабуецца час, каб дайсці да іншай планеты, або ад яе да Зямлі. Таму такія планетаходы здольныя некаторы час функцыянаваць, у тым ліку перамяшчацца і выконваць даследаванні, аўтаномна, па закладзеных у іх праграмах, атрымліваючы каманды толькі час ад часу.
«Месяцаход-1»
Першы планетаход, «Месяцаход-1», быў дастаўлены на паверхню Месяца 17 лістапада 1970 года аўтаматычнай міжпланетнай станцыяй «Месяц-17». Прызначаўся для вывучэння асаблівасцяў месяцавай паверхні, радыеактыўнага і рэнтгенаўскага касмічнага выпраменьвання на Месяцы, хімічнага складу і уласцівасцяў грунта. Паспяхова прапрацаваў да 14 верасня 1971 года, пасля чаго выйшаў з ладу. За час знаходжання на паверхні Месяца праехаў 10540 м, перадаў на Зямлю 211 месяцавых панарам і 25 тысяч фотаздымкаў. Больш чым у 500 кропках па трасе руху вывучаліся фізіка-механічныя ўласцівасці павярхоўнага пласта грунта, а ў 25 кропках праведзены аналіз яго хімічнага складу.
Месяцавыя аўтамабілі праграмы «Апалон»
Месяцавыя аўтамабілі — гэта планетаходы, якія выкарыстоўваліся на Месяцы ў рамках праграмы «Апалон» для забеспячэння большай рухомасці экіпажаў экспедыцый Апалон-15 (пасадка адбылася 30 ліпеня 1971 года), Апалон-16 (пасадка адбылася 21 красавіка 1972 года) і Апалон-17 (пасадка адбылася 11 снежня 1972 года). Усюдыходы значна пашырылі даступную для астранаўтаў плошчу месяцавай паверхні. Раней астранаўты маглі перамяшчацца на Месяцы толькі непасрэдна вакол месца пасадкі з-за скоўваўшых іх скафандраў і іншых прыбораў жыццезабеспячэння. Карыстаючыся ўсюдыходам, можна было развіваць хуткасць да 13 км/г.
«Месяцаход-2»
Другі савецкі месяцавы дыстанцыйна-кіраваны ўсюдыход быў дастаўлены на паверхню Месяца 16 студзеня 1973 года аўтаматычнай міжпланетнай станцыяй «Месяц-21». Ён быў прызначаны для вывучэння механічных уласцівасцяў месяцавай паверхні, фотаздымкі і тэлездымкі Месяца, правядзення эксперыментаў з наземным лазерным дальнамерам, назіранняў за сонечным выпраменьваннем і іншых даследаванняў. Апарат працаваў каля чатырох месяцаў, за гэты час было праведзена 60 сеансаў радыёсувязі, атрымана 86 панарам і больш за 80 тысяч тэлевізійных здымкаў месяцавай паверхні. Былі таксама атрыманы стэрэаскапічныя малюнкі найбольш цікавых асаблівасцяў месяцавага рэльефу, якія дазволілі правесці дэталёвае вывучэнне яго будовы. У апошні раз тэлеметрычная інфармацыя ад апарата была прынятая 10 мая 1973 года.
«ПрАП-М»
Прыбор ацэнкі праходнасці — Марс (ПрАП-М) — назва савецкіх марсаходаў. Ідэнтычныя марсаходы ўваходзілі ў склад аўтаматычных марсіянскіх станцый, якія павінны былі быць дастаўлены на паверхню Марса ў 1971 годзе спускальнымі апарат аўтаматычных міжпланетных станцый «Марс». Спускальны апарат «Марс-2» разбіўся 27 лістапада 1971 пры няўдалай спробе мяккай пасадкі. Спускальны апарат «Марс-3» здзейсніў мяккую пасадку 2 снежня 1971, але сігнал з самой марсіянскай станцыі, да якой быў падлучаны па кабелі марсаход, прапаў праз 14,5 секунд. Інфармацыя з марсахода не была атрымана.
«Sojourner»
Марсаход «Sojourner» з’яўляўся часткай апарата «Mars Pathfinder», які здзейсніў пасадку на Марс 4 ліпеня 1997 года. Першы рабочы марсаход. За час сваёй працы, якая доўжылася да 27 верасня 1997 года, гэты невялікі марсаход зрабіў і перадаў 550 фатаграфій і больш 15 раз правёў хімічны аналіз марсіянскіх камянёў і грунту.
«Юйту»
Месяцаход «Юйту» Кітайскай Народнай Рэспублікі быў дастаўлены на Месяц апаратам «Чан’э-3», які здзейсніў пасадку 14 снежня 2013 года. Месяцаход праехаў некалькі дзясяткаў метраў, аднак затым яго рухальная сістэма перастала дзейнічаць, далей ён працаваў толькі ў якасці стацыянарнага месяцавага модуля.
«Mars Exploration Rover»
«Mars Exploration Rover» — місія па даследаванні Марса, якая працягваецца па цяперашні час марсаходам «Апарцьюніці». Раней у місіі ўдзельнічаў такі ж марсаход пад назвай «Спірыт», які спыніў працу з-за тэхнічных праблем у сакавіку 2010 года. Пасадачныя модулі з марсаходамі прыбылі на Марс у студзені 2004 года. Задача місіі — вывучэнне паверхні планеты і яе геалогіі. Асноўныя мэты — выяўленне і апісанне розных тыпаў скал і грунтаў, якія змяшчаюць сляды існавання вады на гэтай планеце.
«Curiosity»
«Curiosity» (бел. Цікаўнасць, дапытлівасць) — марсаход НАСА трэцяга пакалення, які ўяўляе сабой аўтаномную хімічную лабараторыю ў некалькі разоў больш і цяжэй папярэднікаў. Пасадка на паверхню Марса адбылася ў жніўні 2012 года. Апарат праводзіць паўнавартасны аналіз марсіянскіх глебаў і кампанентаў атмасферы. Замест традыцыйных для планетаходаў сонечных батарэй ў якасці крыніцы энергіі выкарыстоўваецца радыёізатопны тэрмаэлектрычны генератар.
«Чан’э-4»
З’яўляецца дублёрам месяцахода «Юйту» (2013). Запуск чакаецца ў 2018 годзе.
«Чандраян-2»
У рамках экспедыцыі «Чандраян-2» плануецца выкарыстанне шасціколавага месяцахода вагай 58 кг, абсталяванага сонечнымі батарэямі, для вывучэння раёна паўднёвага полюса Месяца на працягу аднаго года.
«Месяц-Грунт»
У рамках місіі «Месяц-Грунт» Расія плануе адпраўку да 2017 года некалькіх месяцаходаў масай каля 300 кг.
«ExoMars»
Для ўдзелу ў місіі «ExoMars» Еўрапейскім касмічным агенцтвам распрацоўваецца марсаход вагай 271 кг. Ён будзе шукаць жыццё на Марсе з дапамогай свідра і навуковага камплекта «Pasteur». У якасці крыніцы энергіі будуць выкарыстоўвацца сонечныя батарэі. Запуск на Марс плануецца на 2018 год.
«Lunar Electric Rover»
Невялікі ўсюдыход з 6 вядучымі колавымі восямі. Апарат працуе ад акумулятараў, якія дазваляюць ва ўмовах месяцавай гравітацыі і паверхні развіваць хуткасць да 10 км/г. У герметычнай кабіне ўладкаваныя месцы для двух астранаўтаў і невялікі адсек для грузаў.
«ATHLETE»
«All-Terrain Hex-Legged Extra-Terrestrial Explorer» (даслоўна «Апарат для даследавання пазаземных паверхняў любога тыпу, які забяспечаны шасцю канечнасцямі») — аўтаматычны шасціногі транспартны ўсюдыход, які распрацоўваецца Jet Propulsion Laboratory (JPL) і NASA.
«Венераход»
ЗША распрацоўваюць планетаход для запуску на Венеру ў 2027 гаду.
Іншыя планетаходы
Планетаходы, запуск якіх не адбыўся:
«Месяцаход-3»
Трэці савецкі апарат з серыі «Месяцаход» планавалася даставіць на Месяц у 1977 гаду пры дапамозе міжпланетнай станцыі «Месяц-25», але яе запуск не адбыўся. Пасля «Месяцаход-3» так і не быў адпраўлены на Месяц. У цяперашні час ён знаходзіцца ў музеі НВА імя Лавачкіна.
«Венераход»
Венероход з колава-які крочыў рухачом быў створаны ў СССР у 1986 годзе, аднак так і не быў запушчаны.
«Нанаровар»
Першапачаткова ў японскай місіі «Хаябуса» планаваўся і нанаровар — мініятурны самаходны робат, які павінен быў спусціцца з асноўнага зонда на паверхню астэроіда і даследаваць яго ў некалькіх месцах. Нягледзячы на тое, што ён быў вельмі маленькім, на ім размяшчалася 4 навуковых інструмента. Але ў лістападзе 2000 года праект быў зачынены па фінансавых прычынах.
Дзмітрый Мікалаевіч Дудар
Дзмітрый Дудар (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскай ДЮСШ Белкард і мінскага РДВАР, з 2008 года пачаў гуляць за дубль мінскага «Дынама». У 2010 годзе атрымаў траўму, з-за якой не гуляў на працягу паловы года. Пасля аднаўлення ад траўмы з сярэдзіны 2011 года выступаў за гродзенскі «Белкард», у сезоне 2012 стаў асноўным брамнікам каманды ў Другой лізе. У сезоне 2013 быў іграком светлагорскага «Хіміка» ў Першай лізе.
У сакавіку 2014 года перайшоў у брэсцкае «Дынама», дзе стаў другім брамнікам пасля Канстанціна Рудзянка. Сезон 2015 пачаў у якасці дублёра Валерыя Фамічова, але пасля яго зыходу з каманды ў чэрвені стаў асноўным брамнікам.
У студзені 2016 года перайшоў у мікашэвіцкі «Граніт». У ліпені 2016 года ў сувязі з фінансавымі праблемамі «Граніта» пакінуў клуб і перайшоў у «Слуцк», дзе ў сувязі з траўмай Артура Лясько стаў асноўным брамнікам. У сезоне 2017 чаргаваўся ў браме слуцкай каманды з Барысам Панкратавым.
У снежні 2017 года, пакінуўшы «Слуцк», падпісаў аднагадовы кантракт з «Гомелем». У складзе «Гомеля» стаў асноўным брамнікам, выцесніўшы Алега Кавалёва. У снежні 2018 года падоўжыў пагадненне з гомельскім клубам на сезон 2019. Аднак, у сезоне 2019 выступаў пераважна за дубль, згуляў за асноўную каманду толькі ў адным матчы. У ліпені 2019 года пакінуў гомельскі клуб.
Неўзабаве пасля сыхода з гомельскай каманды стаў іграком гродзенскага «Нёмана», дзе замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка. У студзені 2021 года на год падоўжыў кантракт з «Нёманам». У сезоне 2021 з’яўляўся на полі нерэгулярна, чаргаваўся ў складзе з Сяргеем Курганскім і Артурам Маліеўскім.
Міжнародная кар’ера
У маі 2010 года выступаў за малодшую моладзевую зборную Беларусі (да 20) на міжнародным турніры ў Партугаліі.
У ліпені 2017 года выступаў за другую зборную Беларусі на Кубку Караля ў Тайландзе.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Касач бязлісты
Касач бязлісты, Касач сіні (Iris aphylla) — кветкавая травяністая расліна сямейства касачовых.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з моцным, ад асновы галінастым голым кветаносам вышынёй да 50 см і магутным кароткім паўзучым карэнішчам. Большая частка лісця ў прыкаранёвых веерападобных пучках, шырокае, лінейна-мечападобнае, серпападобна-выгнутае, па даўжыні роўнае кветаносу або некалькі даўжэйшае за яго. Лісце на кветаносе нешматлікае, да вяршыні паступова памяншаецца. Лісце абгорткі яйкападобнае або прадаўгаватае, уздутае, травяністае, зялёнае, нярэдка з пурпуровымі жылкамі. Кветкі буйныя, ярка-фіялетавыя, са слабым пахам, адзінкавыя, па 3-5 на кветаносе. Калякветнік з 6 лісцікаў, зрослых у ніжняй частцы ў трубку, якая ў 2 разы вышэй за завязь. Вонкавыя долі калякветніка з бародкай, утворанай шматлікімі жоўтымі валаскамі. Плод — прадаўгаватая трохгранная каробачка.
Пашырэнне
Еўрапейскі лесастэпавы рэліктавы від. Пашырэнне: Сярэдняя Еўропа, Балканскі паўвостраў, Малая Азія. У Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах за паўночна-заходняй мяжой арэала. Месцы росту: астэпаваныя лугі, хмызнякі, узлескі і паляны.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў маі-чэрвені, пладаносіць у чэрвені. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае. Кветаносы паяўляюцца звычайна раней за лісце (адсюль відавая назва).
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Кавынычы
Кавынычы (Кови́ничі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5121A
NGC 5121A (іншыя абазначэнні — ESO 382-61, MCG −6-30-1, AM 1322—370, PGC 46960) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Еўлашы (Хіславіцкі раён)
Еўлашы (Евлаши) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кажухавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска Еўлашы абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Еўлашы не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бяла
Бяла:
Walls (альбом)
Walls - трэці студыйны альбом электроннага музыкі Apparat, рэлізнутага ў 2007.
Віталь Іванавіч Бубновіч
Віталь Іванавіч Бубновіч (нар., Гродна) — беларускі стралок, чэмпіён Еўрапейскіх гульняў, прызёр чэмпіянатаў Еўропы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1974 годзе ў Гродне. У 2004 годзе прыняў удзел у Алімпійскіх гульнях у Афінах, дзе стаў 24-м у стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі лежачы з 10 м, і 33-м у стральбе з малакалібернай вінтоўкі з трох палажэнняў з 50 м. У 2008 годзе прыняў удзел у Алімпійскіх гульнях у Пекіне, дзе стаў 18-м у стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі лежачы з 10 м, і 29-м у стральбе з малакалібернай вінтоўкі з трох палажэнняў з 50 м. У 2012 годзе прыняў удзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, дзе стаў 11-м у стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі лежачы з 10 м, і 17-м у стральбе з малакалібернай вінтоўкі з трох палажэнняў з 50 м. У 2013 годзе заваяваў сярэбраны і два бронзавыя медалі чэмпіянату Еўропы. У 2015 годзе стаў чэмпіёнам Еўрапейскіх гульняў.
Калбаевычы
Калбаевычы (Колбає́вичі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Катоўск (Тамбоўская вобласць)
Катоўск (Котовск) — горад (з 1940) у Расіі, у складзе Тамбоўскай вобласці. Насельніцтва 33,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1940 годзе.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Цна, за 30 км ад Тамбова, яго прамысловы спадарожнік. Размешчаныя заводы: пластмас, лакафарбавы.
NGC 5122
NGC 5122 (іншыя абазначэнні — MCG -2-34-43, 2SZ 43, PRC B-16, PGC 46848) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Калонія (Львоўская вобласць)
Калонія (Коло́нія) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пантэкуронэ
Пантэкуронэ (Pontecurone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 3848 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 129 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 15055. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ганна Паўлаўна Зелянкова
Га́нна Па́ўлаўна Зелянко́ва (Анна Павловна Зеленкова;, Петраград — , Мінск) — беларускі харавы дырыжор і педагог, дацэнт Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Педагагічная дзейнасць
У 1940 годзе паступіла на тэатразнаўчы факультэт Ленінградскага тэатральнага інстытута, а ў 1943 — у Ленінградскую дзяржаўную кансерваторыю (па класе прафесара А. А. Ягорава), якую і скончыла ў 1948 годзе. У 1949 годзе запрошана на працу ў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю.
За 55 гадоў працы на кафедры харавога дырыжыравання (з 1949 па 2004) Г. П. Зелянкова падрыхтавала многіх вядомых харавых выканаўцаў. Сярод прыкладна 250 выпускнікоў мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Народнага хору імя Г. І. Цітовіча М. П. Дрынеўскі, галоўны хармайстар Беларускага тэатра оперы і балета А. П. Кагадзееў, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь А. Лукомскі, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь [http://hor.by/conductors/ikonnikova/ Л. М. Іконнікава], заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь Я. А. Палішчук, мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор Дзяржаўнага камернага хору Рэспублікі Беларусь Н. У. Міхайлава і многія іншыя.
Выканальніцкая дзейнасць
У сакавіку 1963 года Г. П. Зелянкова прыняла актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і выкананні ў Мінску 13-й сімфоніі Д. Шастаковіча. Канцэрт выклікаў значны грамадскі рэзананс.
Памяць
У Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі праводзіцца конкурс харавых дырыжораў імя Г.П.Зелянковай.
Маленькая міс Шчасце
«Маленькая міс Шчасце» (Little Miss Sunshine — літаральна «Маленькая міс Сонечнае ззянне») — амерыканская камедыйная драма 2006 года, рэжысёрскі дэбют у вялікім кіно рэкламных і музычных кліпмейкераў і. Сцэнарый напісаў, для якога гэта таксама стала дэбютнай працай. У фільме зняліся, , , , і Стыў Карэл.
Прэм’ера фільма адбылася 20 студзеня 2006 года на кінафестывалі «Сандэнс», дзе карціна ўдастоілася авацыі стоячы. Фільм стаў адным з галоўных кінахітоў 2006 года, як сярод гледачоў, так і сярод крытыкаў. Карціна атрымала больш за 70 кінаўзнагарод, сярод якіх дзве прэміі «Оскар» у катэгорыях «Найлепшы арыгінальны сцэнарый» і «Найлепшы акцёр другога плана».
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 72 узнагародамі і яшчэ 111 намінацыямі.
Рафаіл Іванавіч Сяржант
Сяржант Рафаіл Іванавіч (16 студзеня (28 студзеня) 1897, мястэчка Гавязна, Слуцкі павет, Мінская губерня (цяпер в. Вішнявец Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — 3 красавіка 1974, г. Баранавічы) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1 склікання.
Біаграфія
Паходзіў з сялян. З 1916 года служыў у арміі. З 1920 года — удзельнік рэвалюцыйнага руху (спачатку ў камсамоле, а з 1925 г. — у КПЗБ). 30 кастрычніка 1925 г. за рэвалюцыйную дзейнасць арыштаваны і прыгавораны надзвычайным судом да пакарання смерцю. У далейшым прыгавор заменены на 15 гадоў турэмнага зняволення, з якіх 10 гадоў ён знаходзіўся ў адзіночнай камеры. Выйшаў на волю ў верасні 1939 г. дзякуючы вызваленню Заходняй Беларусі Чырвонай арміяй. З верасня 1939 г. — на савецкай і гаспадарчай рабоце. У 1940 г. быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 1 склікання. У 1941—1945 гг. добраахвотнікам змагаўся на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Пасля вайны працаваў у г. Баранавічы.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Айчыннай вайны І і ІІ ступені, медалямі.
Канаршчына
Канаршчына (Канарщина) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кажухавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Белая (прыток Друці)
Даўжыня ракі 20 км. Плошча вадазбору 111 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰. Пачынаецца за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Старое Заліцвінне, вусце каля вёскі Падсёлы. Каналізаваная амаль на ўсім працягу, акрамя дзялянкі 2,5 км каля вёскі Новае Заліцвінне. Асноўны прыток — Чарабамірка (злева).
Канюшкы-Караліўскі
Канюшкы-Караліўскі (Конюшки-Королівські) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Караліно (Докшыцкі раён)
Караліно́ (, Каролино) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Леанід Парфілавіч Варганаў
Леанід Парфілавіч Варганаў (, п. Чырвоны Алёс, Добрушскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1976).
Біяграфія
Нарадзіўся 4 красавіка 1939 года ў п. Чырвоны Алёс Добрушскага раёна Гомельскай вобласці.
З 1963 года — трактарыст калгаса «Чырвоны Кастрычнік» Добрушскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і продажу дзяржаве сельскагаспадарчых прадуктаў. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 10-га склікання з 1980 года.
Бяла (Польшча)
Бяла (Biała; Biołŏ) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Прудніцкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Бяла. Займае плошчу 14,71 км². Насельніцтва — 2687 чалавек (на 2004 год).
Домна Іванаўна Варац
Домна Іванаўна Варац (, в. Княжаводцы, Мастоўскі раён — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
У 1948—1969 гадах цялятніца калгаса імя А. Міцкевіча Мастоўскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнне вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі.
NGC 5123
NGC 5123 (іншыя абазначэнні — UGC 8415, MCG 7-28-5, ZWG 218.6, IRAS13209+4320, PGC 46767) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзіслаў Знамяроўскі
Уладзіслаў Знамяроўскі — рэдактар, і.
Ластаянцы
Ластая́нцы (, Ластоянцы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
У 1940—1957 гадах цэнтр Ластаянцаўскага сельсавета. Да 25 мая 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Падбярэзскага сельсавета.
Гібралтарскі ўніверсітэт
Гібралтарскі ўніверсітэт (University of Gibraltar) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Гібралтары (Брытанскія заморскія тэрыторыі).
Агульная характарыстыка
Гібралтарскі ўніверсітэт - гэта вышэйшая навучальная ўстанова, якая прысуджае кваліфікацыі на ўзроўне вышэйшай адукацыі, заснаваная ўрадам Гібралтара ў адпаведнасці з Законам аб Гібралтарскім універсітэце 2015 года. Галоўны міністр Гібралтара Фабіян Пікарда ахарактарызаваў заснаванне ўніверсітэта як «паўналецце» для гэтай брытанскай заморскай тэрыторыі.
Галоўны кампус універсітэта знаходзіцца ў самай паўднёвай частцы Гібралтарскай скалы, у шэрагу адрэстаўраваных былых ваенных будынкаў.
У адпаведнасці са стандартамі Вялікабрытаніі, спектр дысцыплін, прапанаваных для даследаванняў і вывучэння, уключае бізнес і менеджмент, гісторыю і культуру, адукацыю, прыродазнаўства і навакольнае асяроддзе, навукі аб здароўі і спорце. Таксама прапануецца шэраг прафесійных курсаў па кіраўніцтву бізнесам, уключаючы бухгалтарскі ўлік, падаткі і права.
Універсітэт з'яўляецца членам шэрагу навуковых і міжнародных арганізацый, у тым ліку Асацыяцыі універсітэтаў Садружнасці.
Кевін Стротман
Ке́він Стро́тман (Kevin Strootman; нар., Рыдэркерк, Нідэрланды) — нідэрландскі футбаліст, паўабаронца італьянскага клуба «Джэноа» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Нідэрландаў.
Клубная кар’ера
Кар’еру Кевін пачынаў у ротэрдамскай «Спарце», яго першыя сезоны апынуліся вельмі паспяховымі, і пазней ён перайшоў ва «Утрэхт». Ва «Утрэхце» правёў досыць кароткі тэрмін, бо яго заўважылі селекцыянеры ПСВ.
ПСВ
28 чэрвеня 2011 года Кевін падпісаў кантракт з ПСВ.
«Алімпік» Марсель
У студзені 2021 года быў аддадзены ў арэнду «Джэноа» да канца сезона, а ў ліпені 2021 года на тых жа ўмовах далучыўся да «Кальяры». У жніўні 2022 года зноў апынуўся ў «Джэноа», а ў ліпені 2023 года, пасля вяртання генуэзскага клуба ў Серыю A, падпісаў з клубам паўнавартасны кантракт.
Міжнародная кар’ера
Кевін гуляў за ўсе ўзроставыя каманды зборнай Нідэрландаў, пасля чаго быў выкліканы ў асноўную зборную. Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай у таварыскім матчы супраць зборнай Аўстрыі 9 лютага 2011 года, замяніўшы Тэа Янсена.
Трапіў у канчатковы склад зборнай на чэмпіянаце Еўропы 2012, аднак на полі не з’яўляўся. У адборы да чэмпіянату свету 2014 быў асноўным іграком зборнай, аднак фінальны турнір быў вымушаны прапусціць з-за траўмы. 27 мая 2016 года пасля двухгадавой адсутнасці зноў згуляў за зборную ў таварыскім матчы супраць Ірландыі.
Дасягненні
ПСВ
Дзяніс Уладзіміравіч Сідарэнка
Дзяніс Сідарэнка (нар., ) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
У 1998 годзе скончыў з адзнакай Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці міжнародныя адносіны. Мае дыплом Міжнароднай праграмы палітычных і сацыяльных навук Інстытута палітычных навук г. Парыжа (1996—1997 гг.).
2002—2005 гг. — Намеснік кіраўніка Пастаяннай дэлегацыі Рэспублікі Беларусі ў АБСЕ, г. Вена.
2005—2009 гг. — Начальнік аддзела АБСЕ і Савета Еўропы МЗС Беларусі.
2009—2013 гг. — Саветнік-пасланнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Аўстрыі / намеснік Пастаяннага прадстаўніка Беларусі пры міжнародных арганізацыях у г. Вена.
2013—2016 гг. — Начальнік упраўлення агульнаеўрапейскага супрацоўніцтва МЗС Беларусі.
з 2016 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія.
Жанаты, мае дачку.
Валодае беларускай, рускай, англійскай, французскай і нямецкай мовамі.
Карналовычы
Карналовычы (Корнало́вичі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (1883001—1884000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1883001—1884000)
Андрэй Мікалаевіч Тур
Андрэй Мікалаевіч Тур (, Ленінград, РСФСР — ) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне эканамічнай тэорыі, дзяржаўны дзеяч. Доктар эканамічных навук (1992), прафесар (1993).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (планава-эканамічны факультэт, 1974; аспірантура, 1978). Працаваў у Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (з 1978, кафедра эканамічнай тэорыі і гісторыі эканамічных вучэнняў, у 1982—1988 і 1991—1995 — загадчык кафедры), Гаванскім універсітэце (Куба; 1983—1985, выкладчык-кансультант), Міністэрстве эканомікі Рэспублікі Беларусь (1995—2011, намеснік міністра), Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2011—2013, намеснік главы), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 2013, прафесар кафедры «Эканоміка і права», з 2015 года — загадчык кафедры «Бізнес-адміністраванне»).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя эканамічных вучэнняў; фарміраванне палітыкі макраэканамічнай стабілізацыі ў пераходны перыяд; эканамічная бяспека; інавацыйна-інвестыцыйная дзейнасць.
Беларуская чыгунка
Беларуская чыгунка — дзяржаўны аператар чыгуначных ліній у Беларусі; дзяржаўнае беларускае аб’яднанне, падпарадкаванае Міністэрству транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь, у склад якога ўключана 84 арганізацыі і 3 прадстаўніцтвы. У сучасных межах дзейнічае з 1953 года. У снежні 1991 года аддзялілася ад адзінай чыгункі былога СССР і стала самастойная. Агульная эксплуатацыйная даўжыня чыгункі 5479 км, з іх 1228 км электрыфікавана (01.01.2019).
27 лістапада 1996 ўзнагароджана Ганаровай граматай Кабінету Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
У канцы XIX стагоддзя Беларусь стала адным з самых развітых чыгуначна-транспартных рэгіёнаў Расійскай імперыі. За 1860-1880-я гады тут здадзена ў эксплуатацыю больш за 2 тыс. км чыгуначных ліній, на пачатку XX стагоддзя — яшчэ каля 1 тыс. км. У 1913 годзе даўжыня чыгуначнай сеткі перавышала 3,8 тыс. км. Паскоранае будаўніцтва чыгунак было абумоўлена эканамічнымі і ваенна-палітычнымі інтарэсамі Расіі ў перыяд яе капіталістычнага развіцця і геаграфічным размяшчэннем Беларусі.
Першая на Беларусі чыгуначная лінія Парэчча—Гродна (30 км) і далей да сучаснай граніцы з Польшчай пачала дзейнічаць 27 снежня 1862 года як частка Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі. У 1866—1869 гадах пабудаваны чыгуначны ўчастак Завольша—Віцебск—Полацк—Бігосава (уваходзіў у склад Рыга-Арлоўскай чыгункі). У 1871 годзе ў эксплуатацыю здадзена магістраль Смаленск—Мінск—Брэст, якая на вузлах Орша, Мінск, Баранавічы, Брэст аб’яднала лініі розных напрамкаў і вызначыла асноўныя кірункі фарміравання Беларускай чыгункі. У 2-й палове XIX стагоддзя пракладзена (адна з першых на Беларусі) вузкакалейка ад ракі Сож да Старынкаўскага чыгуналіцейнага завода (Слаўгарадскі раён). У 1873 годзе пабудаваны чыгуначны ўчастак Ковель—Брэст (частка чыгункі Брэст—Бярдзічаў), пачаўся pyx паяздоў па лініі Вільня—Мінск—Гомель (участак будучай Лібава-Роменскай чыгункі). У 1882—1887 гадах пачала дзейнічаць сетка Палескіх чыгунак (працягласць больш за 1 тыс. км), якія звязалі Прыбалтыку з заходнімі губернямі Украіны і цэнтральную Расію з Польшчай. На пачатку XX стагоддзя пракладзены яшчэ 2 чыгуначныя магістралі, якія злучылі Пецярбург з паўднёвымі губернямі Расіі і Польшчай: Віцебск—Орша—Магілёў—Жлобін—Оўруч (1904—1916) і Невель—Полацк—Маладзечна—Ліда—Ваўкавыск (1907) з выхадам да сучаснай граніцы з Польшчай і адгалінаваннем Масты—Гродна. Пабудаваны таксама лініі мясцовага значэння: Крулеўшчына—Варапаева, Вярэйцы—Градзянка, Асіповічы—Старыя Дарогі—Слуцк, Васілевічы—Хойнікі і інш.
Будаўніцтва чыгунак вялося ўручную, выкарыстоўваліся рэйкі лёгкага тыпу, масты будаваліся пераважна драўляныя. Эксплуатаваліся паравозы малой магутнасці і 2-восевыя таварныя вагоны грузападымальнасцю 15—16 тон. У 1915—1917 гадах пабудаваны чыгуначныя лініі на ўчастках Жлобін—Калінкавічы, Калінкавічы— Оўруч (Украіна), Полацк—Ідрыца (Расія). У 1922 годзе на базе Аляксандраўскай, Маскоўска-Балтыйскай і іншых участкаў дарогі створана Маскоўска-Беларуска-Балтыйская чыгунка. У эксплуатацыю ўведзены новыя чыгуначныя лініі: Орша—Унеча (1923), Орша—Лепель (1927), Чарнігаў—Гомель (1930), Рослаў—Крычаў— Магілёў—Асіповічы (1931), Бабруйск—Старушкі (1939), Варапаева—Друя (1933). Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР (1939) створаны Брэст-Літоўская чыгунка (кіраўніцтва ў Баранавічах) і Беластоцкая чыгунка (кіраўніцтва ў Беластоку). У 1939 годзе Беларусь абслугоўвалі Заходняя, Беларуская (кіраўніцтва ў Гомелі), Брэст-Літоўская і Беластоцкая чыгункі.
У Вялікую Айчынную вайну, каб перашкодзіць дастаўцы жывой сілы і ваеннай тэхнікі ворага на фронт, беларускія партызаны вялі на Беларускай чыгунцы актыўныя баявыя дзеянні, у т.л. рэйкавую вайну. Гітлераўскія акупанты ў час адступлення знішчалі чыгуначнае. палатно, паравозы, дэпо, станцыі.
Цесці
«Цесці» (The In-Laws) — амерыканскі вытворчасці 2003 года з Майклам Дугласам, Раянам Рэйнальдсам і Кэндзіс Берген у галоўных ролях.
Беларуская чыгунка
Гісторыя
У 1963 годзе электрыфікаваны першы ўчастак чыгункі Мінск—Аляхновічы. У 1963 годзе пачаўся рух пасажырскіх цягнікоў на цеплавознай цязе на лініі Орша—Брэст. У 1966 годзе на гэтым напрамку на цеплавозы павялі грузавыя цягнікі. Пазней былі электрыфікаваныя таксама ўчасткі Аляхновічы—Маладзечна (1966) і Мінск—Асіповічы (1973). У 1975 годзе быў электрыфікаваны ўчастак Мінск—Стоўбцы, у 1979 годзе — Орша—Краснае, ў 1981 годзе пачаўся рух грузавых цягнікоў на электрацяге на ўчастку Смаленск—Орша і прыгарадных электрацягнікоў на ўчастку Барысаў—Орша. У 1981 годзе быў электрыфікаваны ўчастак Стоўбцы—Баранавічы, у 1983 — Баранавічы—Брэст. У 2015 годзе завершана электрыфікацыя ўчастка ад Мінска да Гомеля, у 2017 годзе — да Вільнюса.
Хуткасць пасажырскіх цягнікоў дасягнула 120—140 км/гадз, грузавых — 100 км/гадз. На вакзалах і чыгуначных станцыях наладжана даведачна-інфармацыйная служба, з 1989 года ўведзена аўтаматызаваная сістэма браніравання і продажу білетаў «Экспрэс-2» на пасажырскія цягнікі і даведачна-інфармацыйная сістэма «ВІЗІНФОРМ» у Мінску, Гомелі і Брэсце. Пачата (1989) будаўніцтва буйнога вакзальнага комплексу ў Мінску. Курсіруюць камфартабельныя цягнікі «Беларусь», «Буг», «Дняпро», «Мінскі», «Няміга» і інш. Дзейнічаюць 2 вылічальныя цэнтры (Мінск, Брэст) і спец. бюро па распрацоўцы аўтаматызаваных сістэм кіравання ў Гомелі.
У перыяд з 28 лютага да 12 сакавіка 2022 года не працавала электронная сістэма продажу квіткоў на сайце Беларускай чыгункі і ў карпаратыўным мабільным дадатку, у выніку чаго купляць квіткі пасажырам прыходзілася ўручную ў дзень адпраўлення на вакзалах і станцыях, што выклікала сур’ёзныя складанасці. Касіры ўпершыню за шмат гадоў сталі выдаваць папяровыя білеты старажытнага ўзору (без месца). Таксама ўзнікалі складанасці і з аплатай карткамі.
Беларуская чыгунка трапіла ў санкцыйныя спісы Канады (лістапад 2022 года) і Украіны (студзень 2023 года). Канада (лістапад 2022 года), Еўрапейскі Саюз і Швейцарыя (чэрвень 2023 года) таксама абвясцілі аб санкцыях супраць начальніка БЧ Уладзіміра Марозава.
Сучасны стан
Цалкам электрыфікаваны ўчасткі Смаленск — Орша — Мінск — Баранавічы — Брэст і Вільнюс — Маладзечна — Мінск — Асіповічы — Жлобін — Гомель (з’яўляюцца двухшляховымі на ўсім працягу).
У складзе Беларускай чыгункі 6 аддзяленняў (унітарных прадпрыемстваў): Мінскае, Баранавіцкае, Брэсцкае, Гомельскае, Магілёўскае, Віцебскае, якія аб’ядноўваюць 368 станцый, 17 лакаматыўных дэпо, 12 вагонных дэпо, 20 дыстанцый пуці, 13 дыстанцый сігналізацыі і сувязі, 7 дыстанцый электразабеспячэння і інш. прадпрыемствы. Парк грузавых вагонаў налічвае каля 36 тыс. адзінак транспартных сродкаў, пасажырскі парк мае больш за 1 тыс. цягавых сродкаў (цеплавозы, электравозы, дызель-цягнікі, электрацягнікі і інш.).
З 1971 года працуе Музей гісторыі Беларускай чыгункі.
Беларуская чыгунка — член міжнароднай Арганізацыі супрацоўніцтва чыгунак і Міжнароднага саюза чыгунак.
Аддзяленні Беларускай чыгункі
== Фармат пасажырскіх перавозак ==
Лакаматыўная гаспадарка
На чыгунцы 16 асноўных, 4 адваротных і 1 маторавагоннае дэпо. Асноўныя лакаматыўныя дэпо:
Маторавагоннае дэпо:
Сістэма футбольных ліг Азербайджана
Сістэма футбольных ліг Азербайджана з'яўляецца адной з самых кампактных сістэм футбольных чэмпіянатаў краін-членаў УЕФА. Яна складаецца ўсяго з двух частак: Прэм'ер-лігі і Першага дывізіёна, у кожнай з ліг гуляюць па 12 каманд.
Раней у чэмпіянаце Азербайджана быў Другі дывізіён, які не функцыянуе на дадзены момант. Дэ-факта пасля Першага дывізіёна ніжэй ідуць дзевяць рэгіянальных ліг, каманды з якіх носяць прафесійны статус, але не маюць права гуляць у Кубку Азербайджана. Першынство па футболе сярод аматарскіх каманд складаецца з чатырох рэгіянальных ліг.
У жаночым футболе Азербайджана ёсць толькі чэмпіянаты для дзяўчат не старэйшыя за 17 і 15 гадоў: жаночае першынство не праводзіцца з 2011 года.
Elonet
«Elonet» (Эланэт) — інтэрнэт анлайн база даных, якая ўтрымлівае інфармацыю аб прыкладна 150 000 фільмаў, створаных або паказаных у Фінляндыі. Сайт ёсць часткай «Finna» (база даных музеяў, бібліятэк і архіваў Фінляндыі) і падтрымліваецца. Ён быў запушчаны ў 2006 годзе.
Гісторыя беларускай арміі
Узброеныя Сілы Рэспублікі Беларусь былі сфармаваны 20 сакавіка 1992 года. Афіцыйна гістарычную пераемнасць сучасная беларуская армія вядзе ад Мінскай ваеннай акругі, адукаванай 28 лістапада 1918 года, якая ў сваю чаргу 12 снежня 1918 года была перайменавана ў Заходняю ваенную акруга, а 2 кастрычніка 1926 года стала Беларускай ваеннай акругай. Чырвоная армія і падзеі Вялікай Айчыннай вайны былі закладзены ў аснову патрыятычнага выхавання ваеннаслужачых. Па гэтай прычыне ў 2018 годзе ўзброеныя сілы адзначылі 100-гадовы юбілей.
Фарміраванне
Згодна з Дэкларацыяй аб дзяржаўным суверэнітэце БССР 1990 года, Беларусь атрымала права на ўласныя сілы бяспекі, падкантрольныя Вярхоўнаму Савету. Пасля здабыцця незалежнасці ў 1991-м востра паўстала пытанне аб стварэнні беларускага войска. 20 сакавіка 1992 года Саветам Міністраў з частак Беларускага ваеннага акругі УС СССР былі сфармаваны Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь.
Ад Савецкага Саюза краіне дасталася вялікая спадчына, 1410 воінскіх фарміраванняў БВА, групоўка стратэгічных ядзерных сіл (каля 180 злучэнняў, частак і ўстаноў колькасцю каля 40 тыс. чалавек). Канцэнтрацыя войскаў у рэспубліцы з’яўлялася самай высокай у Еўропе. Так, напрыклад, адзін вайсковец прыходзіўся на 43 чалавекі грамадзянскага насельніцтва. Да Беларусі цалкам адышлі вайсковыя часці сухапутных войскаў і СРА, прыкладна 90% знішчальнай і бамбардзіровачнай авіяцыі, полк транспартнай авіяцыі, полк стратэгічных бамбардзіроўшчыкаў, паветрана-дэсантная дывізія. На тэрыторыі маладой дзяржавы знаходзілася групоўка у 240 тысяч чалавек. З іх 125 тысяч чалавек вясной 92-га непасрэдна склалі беларускую армію.
Перш за ўсё кіраўніцтва краіны пачало распрацоўку палажэнняў нацыянальнай ваеннай палітыкі. У якасці асноўнага ваенна-палітычнага дакумента была вызначана ваенная дактрына, якая была прынята Вярхоўным Саветам (пастанова №2049-XII ад 16 снежня 1992 года). Яна адпавядала ваенна-палітычнай абстаноўцы пачатку 90-х гадоў XX стагоддзя, якая характарызавалася заканчэннем «Халоднай вайны». Дакумент меў выключна абарончы характар і быў накіраваны не на падрыхтоўку да вайны, а на ўмацаванне як дзяржаўнай, так і міжнароднай бяспекі. У аснову стварэння дактрыны была пакладзена канцэпцыя ўзброенага нейтралітэту.
Скарачэнне
За 1992—1996 гады скарочаны або перафармаваны 250 вайсковых часцей. Акрамя таго, з тэрыторыі краіны былі выведзены ў Расію або расфармаваны на месцы некаторыя авіяцыйныя часці Далёкай авіяцыі, франтавой авіяцыі, авіяцыі СПА і ваенна-транспартнай авіяцыі. Поўным ходам ішлі працэсы па ліквідацыі ўзбраенняў і тэхнікі. Усяго ў пачатку 90-х гадоў Беларусь за свой кошт скараціла ўзбраенняў і ваеннай тэхнікі ў 2,8 разы больш, чым Вялікабрытанія, Францыя і ЗША (на тэрыторыі Еўропы) разам узятыя. Краіна ліквідавала 1773 баявых танка, 1341 баявую браняваную машыну і 130 баявых самалётаў, што складала каля 10% узбраенняў і ваеннай тэхнікі, ліквідаваных усімі трыццаццю дзяржавамі-удзельнікамі Дагавора аб звычайных узброеных сілах. Адным з ключавых мерапрыемстваў стала ракетна-ядзерная дэмілітарызацыя Беларусі. З тэрыторыі краіны ў Расію былі выведзены 1120 боезарадаў. 584 ракеты падлягалі ліквідацыі па савецка-амерыканскай дамове 1987 года. Астатнія забралі Стратэгічныя ядзерныя сілы Расійскай Федэрацыі.
Да 1996-га армія скарацілася да 85,5 тысяч, а ў другой палове 90-х — да 65.
Рэфармаванне
Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь было пераведзена на новы штат. Адбыўся пераход на двувідавую структуру Узброеных Сіл: сухапутныя войскі і ваенна-паветраныя сілы. На базе 28-га армейскага корпуса (былая 28-я армія) створана Заходняе аператыўнае камандаванне. Адначасова 65-ы армейскі корпус (сфармаваны ў 1994-м з 7-га армейскага корпуса, які ў 1993-м створаны на базе 7-й танкавай арміі) ператвораны ў Паўночна-заходняе аператыўнае камандаванне. Разам з тым праведзена аб’яднанне Ваенна-паветраных сіл і войскаў СПА ў адзіную структуру.
Сярод новага таксама мабільныя сілы (у 2007-м аб’ядналіся з падраздзяленнямі ГРУ, утварыўшы сілы спецыяльных аперацый), войскі тэрытарыяльнай абароны і транспартныя войскі. Рэфармаванні і ўпарадкаванні падвергнулася сферы ваеннай адукацыі.
Далейшае развіццё
У 2010-х гадах, на фоне, дзейнасці краін НАТА і пачаткам Новай Халоднай вайны, у Рэспубліцы Беларусь востра стала пытанне падтрымання абараназдольнасці арміі. Прыярытэтнымі напрамкамі сталі: аптымізацыя баявога складу і колькасці войскаў; выбарчае пераўзбраенне на сучасныя ўзоры (у тым ліку айчыннай вытворчасці) ўзбраення і тэхнікі; захаванне кадравага патэнцыялу і павышэнне ўзроўню укамплектаванасці. Падчас аптымізацыі УС прыярытэт быў аддадзены ўдасканаленню арганізацыйна-штатных структур.
Мітра
Мі́тра:
Белая (прыток Густаткі)
Бе́лая, Бяла — рака ў Мёрскім і Шаркаўшчынскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Густатка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 18 км. Плошча вадазбору 81 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 ‰. Пачынаецца за 1 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Дворышча Мёрскага раёна, упадае ў Густатку (левы прыток ракі Янка) каля вёскі Сасноўцы Шаркаўшчынскага раёна. Рэчышча каналізаванае ад вытоку да хутара Паўлава на працягу 9 км. Каля вёскі Сасноўцы на рацэ сажалка плошчай 2 га.
Корнычы
Корнычы (Ко́рничі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бялабжэгі
Бялабжэгі (Białobrzegi) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Бялабжэгскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Бялабжэгі. Займае плошчу 7,51 км². Насельніцтва — 7262 чалавека (на 2004 год).
Унутраны горад (Вена)
Унутраны горад (Innere Stadt) — першы, цэнтральны раён Вены. Да таго, як межы горада былі пашыраны ў 1850 годзе, супадаў з усёй Венай у цэлым.
Нягледзячы на невялікую колькасць насельніцтва (17 тысяч), ва ўнутраным горадзе працуе больш за 100 тысяч чалавек, так як ён з’яўляецца турыстычным цэнтрам Вены, а таксама з-за вялікай колькасці размешчаных тут офісаў.
Гістарычна дзяліўся на чатыры квадранта па колькасці асноўных гарадскіх варот: (паўночны ўсход),  (паўднёвы ўсход),  (паўднёвы захад) і  (паўночны захад). Зараз Унутраны горад мяжуе з Леапольдштатам на паўночным усходзе, Ландштрасэ на ўсходзе, Відэнам і Марыяхільфам на поўдні, Нойбау і Ёзэфштатам на захадзе і з Альзергрундам на поўначы.
Вакол раёна, там дзе раней размяшчаліся гарадскія сцены Вены, праходзіць буйная вуліца Рынгштрасэ, аднак ўнутры няма вялікіх вуліц, так як усе яны захавалі свой ​​выгляд з даўніх часоў. Праз раён праходзяць першая і трэцяя лініі метро, прыкладна па межах — другая і чацвёртая.
У 2001 годзе гістарычны цэнтр Вены быў уключаны ў спіс Сусветнага спадчыны ЮНЕСКА.
Віктар Сцяпанавіч Абухоўскі
Віктар Сцяпанавіч Абухоўскі (, в. Сялец,, Гродзенская вобласць, БССР — , Мінск, Беларусь) — беларускі археолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і настаўнікаў. У дзяцінстве шмат часу праводзіў у вёсках Путрышкі (Гродзенскі раён), дзе жылі і працавалі бацькі пасля пераезду, а таксама Хамуты (Гродзенскі раён) і Ражанка (Шчучынскі раён), куды Віктар Абухоўскі ездзіў на канікулах. Пасля заканчэння сярэдняй школы ў в. Путрышкі спрабаваў паступіць на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1992 г. паступіў у Уроцлаўскі ўніверсітэт, а потым у 1993 г. у Варшаўскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «археалогія». У 1998 г. скончыў універсітэт і абараніў магістарскую дысертацыю «Schyłkowy paleolit i meyolit prawobrzeżnej strefy dorzecza górnego Niemna». У 2003 г. скончыў дактарантуры Інстытута археалогіі Варшаўскага ўніверсітэта. З 2004 да 2007 гг. працаваў выкладчыкам на гістарычным факультэце БДУ.
Навуковыя інтарэсы і даследаванні
Вывучаў помнікі каменнага і бронзавага вякоў на захадзе Беларусі. Аналізаваў развіццё крэменездабыўной справы і крэменеапрацоўкі (тэхналогія і тыпалогія) ад палеаліту да сучаснасці на тэрыторыі Беларусі і суседніх краін.
У маі 1995 г. разам з В. Лакізам абследавалі ўзбярэжжа р. Свіслач у Свіслацкім раёне. Летам 1995 г. удзельнічаў у раскопках паселішча Пархуты — 1 (Дзятлаўскі раён).
Даследаваў фінальнапалеалітычныя стаянкі каля вёсак Кавальцы, Хамуты (Гродзенскі раён), Опаль (Іванаўскі раён), Бабровічы (Івацэвіцкі раён); мезалітычныя стаянкі каля вёсак Пышкі (Гродзенскі раён), Бабровічы (Івацэвіцкі раён), Кастрычніцкі, Старыя Войкавічы (Баранавіцкі раён).
NGC 5124
NGC 5124 (іншыя абазначэнні — IC 4233, ESO 444-27, MCG -5-32-9, PGC 46902) — эліптычная галактыка (E6) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пантэстура
Пантэстура (Pontestura) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1519 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 15027. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Агата.
Пажар у кафэ «Палігон»
Пажар у кафэ «Палігон» — пажар у Расіі, які адбыўся а 02:37 5 лістапада 2022 года, у горадзе Кастрама.
Ход падзей
У ноч на 5 лістапада 2022 года планавалася, што «Палігон» будзе працаваць да пяці гадзін раніцы: аб працяглых вечарынках у пятніцу і суботу абвясцілі на старонцы клуба ў сацыяльных сетках. Будынак загарэўся ў палове трэцяга ночы. Полымя распаўсюдзілася на 3500 квадратных метраў, дах цалкам абрынуўся. Для тушэння пажару задзейнічалі больш за 50 спецыялістаў на двух дзясятках спецаўтамабіляў. З рэстарана эвакуіравалі 250 чалавек, яшчэ 15 вывелі з бліжэйшага шматпавярховага дома з-за шырокага задымлення. Да паловы пятага ўзгаранне ўдалося лакалізаваць, праз тры гадзіны ліквідавалі адкрытае полымя.