cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вінцэнт ван Гог
Арль
У 1888 годзе перасяляецца ў Арль у Правансе. Там у поўні сфармаваўся яго стыль малявання, які характэрызуюць інтэнсіўныя колеры, якія адбіваюцца ад прадметаў ды кантрасная грубая фактура і дэфармацыя. Паўстае шмат цудоўных карцін. Ван Гог жадаў зрабіць з Арль мастацкі цэнтр, пераконвае ў гэтым Поля Гагена, які прыбыў у Арль у кастрычніку 1888 года. Ван Гог наймае «жоўты дом», дзе працуе па шаснаццаць гадзін на суткі. Паміж Вінцэнтам і Гагенам здараюцца канфлікты. 23-га снежня мела месца сварка, падчас якой п'яны ван Гог атакуе Гагена брытвай. Той здолеў уцячы, ван Гог жа адразае сабе кавалак правага вуха. З гэтага моманту галюцынацыі і нэрвовыя зрывы здараюцца ў яго ўсё часцей, пераплятаючыся з перыядамі добрага самаадчування і яснасці думкі. У гэты час ён стварае найбольш сваіх знакамітых твораў. У сакавіку 1889 года жыхары Арль выправажваюць ван Гога з горада. У маі ён дабравольна лечыцца ў псіхіятрычным шпіталі ў St. Remy. Там яму быў пастаўлены дыягназ эпілепсія, аднак цяпер лічыцца, што ён хварэў на парфірыю. Падчас больш спакойных месяцаў, калі хвароба, як выдавалася, адступала, яму дазвалялі пакідаць шпіталь, каб маляваць. У гэты час ван Гог стварае 200 карцін. На пачатку 1890 года была апублікавана першая пазітыўная ацэнка яго прац, аўтарам якой быў Алберт Aurier. Яшчэ раз ван Гог спрабуе пачаць нармальнае жыццё. Наведаўшы ў Парыжы любімага брата Тэа, яго жонку і сына, 21 мая 1890 года прыязжае ў Овер-сюр-Уаз на поўначы Францыі і пасяляецца ў гасцініцы. Знаходзіцца пад апекай доктара Гачэта, лекара і мецената мастакоў. У нанятым пакоі над кавярняй за некалькі дзён стварае каля 70-ці палотнаў. Сярод іх «Поле пшаніцы з крумкачамі», якое лічыцца апошнім творам мастака. 27 ліпеня 1890 года Вінцэнт ван Гог у наплыве дэпрэсіі, выйшаўшы з дома, з рэвальвера стрэліў сабе ў грудзі. Ён вярнуўся дадому, дзе цэлую ноч праляжаў палячы трубку. Памёр 1-га жніўня з-за атрыманых ран, не дазволіўшы аказаць сабе дапамогу.
Джардана Бруна
Бруна выказваў шэраг здагадак, якія апярэджвалі яго эпоху і былі абгрунтаваны толькі наступнымі астранамічнымі адкрыццямі: аб тым, што зоркі ёсць далёкія сонцы, пра існаванне невядомых у яго час планет у межах нашай Сонечнай сістэмы, пра тое, што ў Сусвеце існуе незлічоная колькасць целаў, якія падобны да нашага Сонца. Бруна не першы задумваўся пра множнасці светаў і бясконцасці Сусвету: да яго такія ідэі належалі антычным атамістам, эпікурэйцам і Мікалаю Кузанскаму.
Тарыта
Тарыта (Toritto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Джардана Бруна
Бруна быў асуджаны каталіцкай царквой як ератык і прысуджаны свецкімі судовымі ўладамі Рыма да смяротнага пакарання праз спаленне. У 1889 годзе, амаль праз тры стагоддзі, на месцы пакарання смерцю Джардана Бруна быў узведзены помнік у яго гонар.
Вінцэнт ван Гог
Пасмяротная слава
Пасля першай выставы карцін у канцы 1880-х гадоў вядомасць ван Гога пастаянна расла сярод калегаў, мастацтвазнаўцаў, дылераў і калекцыянераў. Пасля яго смерці мемарыяльныя выставы былі арганізаваны ў Брусэлі, Парыжы, Гаазе і Антвэрпэне. У пачатку XX стагоддзя адбыліся рэтраспектывы ў Парыжы (1901 і 1905 гады) і Амстэрдаме (1905 года) і значныя групавыя выставы ў Кёльне (1912 год), Нью-Ёрку (1913 год) і Берліне (1914 год). Гэта аказала прыкметны ўплыў на наступныя пакаленні мастакоў. Да сярэдзіны XX стагоддзя Вінцэнт ван Гог разглядаецца як адзін з найвялікшых і самых вядомых мастакоў у гісторыі ref> "Vincent van Gogh The Dutch Master of Modern Art has his Greatest American Show, " Life Magazine, 10 October 1949, pp. 82–87. . У 2007 годзе група галандскіх гісторыкаў склала «Канон галандскай гісторыі» для выкладання ў школах, у якім ван Гог быў змешчаны ў якасці адной з пяцідзесяці тэм, нароўні з іншымі нацыянальнымі сімваламі, такімі як Рэмбрандт і мастацкая група «Стыль».
Тарыта
Насельніцтва складае 8815 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 120 чал./км². Займае плошчу 74 км². Паштовы індэкс — 70020. Тэлефонны код — 080.
Вінцэнт ван Гог
Пасмяротная слава
Разам з творамі Пабла Пікаса працы Ван Гога з'яўляюцца аднымі з першых у спісе самых дарагіх карцін, калі-небудзь прададзеных у свеце, паводле адзнак з аўкцыёнаў і прыватных продажаў. У лік прададзеных за больш чым 100 мільёнаў долараў (у эквіваленце 2011 года) уваходзяць: «Партрэт доктара Гашэ», «Партрэт паштальёна Жазэфа Рулена» і «Ірысыы». Карціна «Пшанічнага поле з кіпарысамі» была прададзеная ў 1993 годзе за 57 млн долараў, неверагодна высокую цану ў той час, а яго «Аўтапартрэт з адрэзаным вухам і трубкай» быў прададзены ў прыватным парадку ў канцы 1990-х гадоў. Паводле ацэнак, кошт продажу склала 80-90 мільёнаў долараў.
Тарыта
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco, Madonna delle Grazie.
Вінцэнт ван Гог
Уплыў
У сваім апошнім лісце да Тэа Вінсэнт прызнаўся, што, паколькі ў яго не было дзяцей, то ён разглядае свае карціны як нашчадкаў. Разважаючы над гэтым, гісторык Сайман Шама прыйшоў да высновы, што ён «сапраўды меў дзіця — экспрэсіянізм, і шмат-шмат нашчадкаў». Шаманы згадвае шырокае кола мастакоў, якія адаптавалі элементы стылю ван Гога, у іх ліку — Вілем дэ Кунінг, Говард Ходжкін і Джэксан Полак. Фавісты пашырылі вобласць прымянення колеру і свабоду ў яго выкарыстанні, таксама як і нямецкія экспрэсіяністы з групы «Die Brücke» і іншыя раннія мадэрністы. Абстрактны экспрэсіянізм 1940-х і 1950-х гадоў разглядаецца як часткова натхнёны шырокімі, жэстыкуляцыйнымі мазкамі ван Гога. Вось што кажа мастацтвазнаўца Сью Хаббард аб выставе «Вінцэнт ван Гог і Экспрэсіянізм»:
Тарыта
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вінцэнт ван Гог
Уплыў
У пачатку дваццатага стагоддзя ван Гог даў экспрэсіяністаў новы маляўнічы мову, які дазволіў ім выйсці за рамкі вонкавага павярхоўнага бачання і пракрасціся глыбей у сутнасць ісціны. Гэта не выпадковасць, што ў той самы момант Фрэйд таксама адкрываў глыбіні модернового па сутнасці паняцці — падсвядомасці. Гэтая выдатная інтэлектуальная выстава аддае ван Гогу месца, якое належыць яму па праву — першапраходзец мастацтва мадэрна.
У 1957 году ірландскі мастак Фрэнсіс Бэкан (1909—1992) на аснове рэпрадукцыі карціны ван Гога «Мастак на шляху ў Тараскон», арыгінал якой быў знішчаны падчас Другой сусветнай вайны, напісаў серыю сваіх твораў. Бэкан быў натхнёны не толькі самім малюнкам, якое ён апісаў як «дакучлівы», але і самім ван Гогам, якога Бэкан расцэньваю як «адчужанай лішняга чалавека» — становішча, якое рэзаніравала з настроем Бэкана. У далейшым ірландскі мастак атаясаміцца сябе з тэорыямі ван Гога ў мастацтве і працытаваў радкі з ліста ван Гога да брата Тэа: «сапраўдныя мастакі не малююць рэчы такімі, як яны ёсць… Яны малююць іх, паколькі самі адчуваюць сябе імі».
З кастрычніка 2009 па студзень 2010 года ў музеі Вінцэнта ван Гога ў Амстэрдаме адбылася выстава, прысвечаная лістам мастака, затым, з канца студзеня па красавік 2010 года, выстава пераехала ў Каралеўскую акадэмію мастацтваў Лондана.
У музыцы
У гонар вялікага мастака адзін іспанскі поп-гурт назваў сябе La Oreja de Van Gogh (Вуха Ван Гога) ; яшчэ адзін рок-гурт з Сербіі называецца Van Gogh ('Ван Гог').
Ніжэй прадстаўлены некаторыя музычныя творы, прысвечаныя Ван Гогу:
Гаакаа
Гаакаа  — усекітайскія дзяржаўныя ўступныя экзамены ў ВНУ (скарачэнне ад ). Праводзяцца толькі ў мацерыковым Кітаі (не ўключае Ганконг, Макаа і Тайвань). З 2003 года праводзяцца 7-8 чэрвеня, у 2020 годзе з-за пандэміі COVID-19 экзамены «Гаакаа» праводзіліся 7-8 ліпеня.
Гісторыя
Упершыню ўведзены ў 1952 годзе. З 1966 па 1976 гады (часы Культурнай рэвалюцыі ў Кітаі) быў адменены. Першы пасля Культурнай рэвалюцыі экзамен адбыўся ў канцы 1977 года. У той год для ўдзелу ў гэтым экзамене не было сур’ёзных абмежаванняў па ўзросце і паходжанні, да ўдзелу дапускаліся грамадзяне ва ўзросце ад 14 да 30 гадоў. Агульная колькасць кандыдатаў склала больш чым 5,7 мільёна чалавек. Тых, хто здаў экзамен, было ўсяго 4,8 % — 272 971 кандыдатаў па ўсёй краіне, што было самым нізкім вынікам за ўсю гісторыю КНР. У 1978 годзе ўсе выпускнікі па ўсёй краіне прайшлі такі ж экзамен. Форма і змест экзамену пастаянна мяняліся, для асобных ВНУ былі дазволеныя таксама іншыя формы здачы.
Экзамен праводзіцца на працягу 2-3 дзён. Тры прадметы абавязковыя для здачы паўсюдна: кітайская мова, матэматыка, замежная мова — звычайна англійская, але можа быць таксама японская, руская або французская. Іншыя сем магчымых прадметаў — гэта: фізіка, хімія, біялогія, тэхналогія (інфармацыйныя тэхналогіі або агульная тэхналогія) і тры гуманітарныя: гісторыя, геаграфія, і паліталогія. З-за вялікага ціску і наступнага стрэсу пры здачы гаакаа многія кітайскія школьнікі сёння адмаўляюцца ад яго. У 2020 годзе колькасць тых, хто здае «Гаакаа», дасягнула рэкордных 10,71 млн чалавек.
З 2014 года ў некаторых рэгіёнах Кітая ў парадку эксперыменту тэстуецца сістэма, у якой абавязковыя тры прадметы такія ж, як у ранейшай сістэме, і ў дадатак трэба выбраць для здачы тры прадметы з наступных: гісторыя, геаграфія, палітыка, фізіка, хімія, біялогія.
Асаблівыя ўмовы
Таксама існуюць асаблівыя ўмовы для прадстаўнікоў этнічных меншасцяў, замежнікаў, людзей, чые сем’і пражываюць на Тайвані, дзяцей ваенных, якія страцілі бацькоў у ходзе прафесійнай дзейнасці. Вучні могуць таксама зарабіць дадатковыя балы ў выпадку ўдзелу ў і іншай навуковай дзейнасці, спартыўных спаборніцтвах, а таксама «па палітычных» або «маральных» якасцях.
Вяземскі (горад)
Вяземскі (Вяземский) — горад (з 1951) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Вяземскага раёна Хабараўскага края. Насельніцтва 15,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1894 годзе. Размешчаны за 130 км ад Хабараўска, побач з мяжой з Кітаем.
Танд
Танд (Tende, ) — старажытны горад і камуна на паўднёвым усходзе Францыі ў рэгіёне Праванс — Альпы — Лазурны Бераг, дэпартамент Прыморскія Альпы, акруга Ніца, кантон Конт. Да сакавіка 2015 года камуна з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам аднайменнага скасаванага кантона.
Плошча камуны — 177,47 км², насельніцтва — 2025 чалавек (2006) з тэндэнцыяй да стабілізацыі: 2153 чалавекі (2012), шчыльнасць насельніцтва — 12,1 чал/км². Размешчаны ў горнай расколіне па берагах ракі Руая, на мяжы паміж французскім Правансам і італьянскім П’емонтам. Да 1947 года Танд уваходзіў у склад Італіі.
IC 4363
IC 4363 — галактыка тыпу SBR ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паўлава (Вяземскі раён)
Паўлава (Па́влово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Савона
Саво́на (Savona) — найбуйнейшы горад Лігурыі на захад ад Генуі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі, порт на Міжземным моры.
Паселішча, якое насіла імя «Сава», існавала ўжо ў сярэдзіне бронзавага веку. Знаходзілася яно на ўзвышшы Прыамар каля вусця горнага патоку, названага Левіянола. У часы Другой пунічнай вайны карфагенянамі быў умацаваны старажытны лігурыйскі цэнтр Сабацы як альтэрнатыва «рымскай» Генуі. Каля 180 г. да н.э. Рыму ўдалося падпарадкаваць горад. Але і ў рымскую эпоху Савона старалася выцесніць Геную з ролі асноўнага порта Лігурыі.
У 639 годзе горад быў разбураны нашэсцем лангабардаў. З сярэдзіны X стагоддзя па 1191 год ён служыў сталіцай маркграфаў Алерамічы, якія пазней кіравалі Салуца і Манфератам. У XIII стагоддзі — самастойная камуна ў саюзе з Генуяй.
NGC 1716
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таніна-Аніўскі паўвостраў
Тані́на-Ані́ўскі паўвостраў  (Тонино-Анивский полуостров) — паўвостраў на паўднёвым усходзе вострава Сахалін (Сахалінская вобласць Расіі).
Абмываецца Ахоцкім морам. Паўночная канцавіна — мыс Свабодны (Танін), паўднёва-ўсходняя канцавіна — мыс Аніва. Даўжыня 90 км, шырыня ад 3 да 19 км. З Сахалінам злучаны Мураўёўскім перашыйкам. Уздоўж паўвострава цягнецца Таніна-Аніўскі горны хрыбет, з вышэйшай кропкай — гара Крузенштэрн (670 м). Расліннасць прадстаўлена цёмнахваёвай тайгой, прыморскімі лугамі.
Газыдэрэ
Газыдэрэ (Qazıdərə) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Адміністрацыйны падзел Партугаліі
Да 1976 тэрыторыя Партугаліі была падзеленая на 11 правінцый.
Пасля адміністрацыйнай рэформы тэрыторыя кантынентальнай Партугаліі падзеленая на 18 акруг. Астраўныя тэрыторыі (Азорскія астравы і Мадэйра) маюць статут аўтаномных рэгіёнаў.
Пры апісанні тэрытарыяльных адзінак Партугаліі выкарыстоўваюцца розныя тэрміны: рэгіён (regiao), субрэгіён (subregiao), акруга (distrito), гарадская агламерацыя (grande area metropolitana, GAM), гарадская супольнасць (comunidade urbana), межмуніцыпальная супольнасць (comunidade intermunicipal). Гарады і прылеглыя да іх населеныя пункты аб'яднаныя ў муніцыпалітэты (municipio). Муніцыпалітэты ў сваю чаргу падзеленыя на раёны (freguesia). У Партугаліі налічаецца 308 муніцыпалітэтаў і каля 4200 раёнаў.
Раён — мінімальная адміністрацыйная адзінка Партугаліі. Тэрмін freguesia першапачаткова азначаў «царкоўны прыход». Орган мясцовага самакіравання — раённая ўправа (junta de freguesia).
Гл. гэтак жа Муніцыпалітэты Партугаліі
Пекарова (Смаленская вобласць)
Пекарова (Пекарево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
V (літара)
V — 22-я літара лацінскага алфавіта, у латыні і большасці моў завецца вэ, па-нямецку — фау, па-англійску — ві, па-іспанску — уве.
Мырыўка (Кагарлыцкі раён)
Мырыўка (Ми́рівка) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Замак Дубавац
Рэканструкцыі
Апошняя рэканструкцыя замка была праведзена ў 1961 годзе, у тым ліку па ініцыятыве харвацкага інстытута кіравання імя Грэта Юрыч, які і заняў яго памяшканне. А з 1965 па 2007 замак належаў гарадскому музею і ва ўсіх яго памяшканнях былі размешчаны экспазіцыі прысвечаныя гісторыі горада.
Нельсан Піке
Нельсан Піке Соўту Маёр (Nelson Piquet Souto Maior; нар., Рыа-дэ-Жанейра, Бразілія) — бразільскі аўтагоншчык, трохразовы чэмпіён свету ў класе Формула-1 (1981, 1983, 1987). Бацька гоншчыка Нэльсана Піке-малодшага.
Замак Дубавац
Рэканструкцыі
Для рэканструкцыі замка ў XX стагоддзі выкарыстоўваліся вельмі важныя запісы ваенных інжынераў, зробленыя ў 1770 годзе. У гэтых дакументах апісана структура замка і матэрыялы, якія выкарыстоўвалісь падчас будаўніцтва.
Нельсан Піке
Нельсан — малодшае дзіця ў сям’і, у яго ёсць два старэйшых брата і адна сястра.
Замак Дубавац
Уладальнікі замка
Уладальнікамі замка ў розныя чаы былі арыстакратычныя сем'і: Зудары (1387—1426), Франкапаны (1442—1550), і Зрынскі (1550—1578), потым замак перайшоў да камандавання арміі ў Карлавацы (1678—1810).
Нельсан Піке
Бацька гоншчыка — Эстасіа Гансалвес Соўту Маёр, бразільскі дзяржаўны дзеяч, міністр аховы здароўя ў 1961—1964 гадах пры прэзідэнце Жуане Гуларце. Бацька быў супраць захаплення сына аўтагонкамі, жадаючы, каб той стаў тэнісістам. Нельсан пачаў гуляць у тэніс у 11 гадоў, выйграваў некаторыя юнацкія турніры ў Бразіліі, займаўся ў тэнісным цэнтры ў Каліфорніі, дзе вывучыў англійскую. Аднак супраць волі бацькі Нельсан усё ж выбраў кар’еру аўтагоншчыка, і таму ў юнацтве выкарыстаў дзявоцкае прозвішча маці, злёгку яго змяніўшы. Прыйшоў у Формулу-1 праз нацыянальны чэмпіянат па картынгу і чэмпіянат Формула-3000.
Замак Дубавац
Уладальнікі замка
У 1837 г. новы ўладальнік замка, граф Лаваль Нгуен, перабудаваў яго ў стылі рамантызму.
Нельсан Піке
У чэмпіянаце свету па аўтагонках у класе Формула-1 удзельнічаў бесперапынна на працягу 14 сезонаў. Тройчы за сем гадоў (1981, 1983 і 1987) станавіўся чэмпіёнам свету, што робіць яго адным з найбольш паспяховых гоншчыкаў сучаснасці. Акрамя трох тытулаў чэмпіёна яшчэ адзін раз быў у чэмпіянаце другім і двойчы трэцім. Характэрна, што ў кожным з сваіх чэмпіёнскіх сезонаў Піке атрымліваў усяго па тры перамогі. Асабліва ўпартай для Піке атрымалася барацьба за першы тытул у 1981 годзе — аргенцінец Карлас Райтэман адстаў усяго на адно ачко, а чэмпіён свету 1980 года аўстраліец Алан Джонс — на 4. У той жа год, калі Піке атрымаў максімальныя за кар’еру 4 перамогі (1986), бразілец застаўся толькі на трэцім месцы ў чэмпіянаце.
Вапняк
Вапня́к — асадкавая горная парода арганічнага, радзей хемагеннага паходжання, якая складаецца амаль на 100 % з CaCO3 (карбанату кальцыю) у форме крышталёў кальцыту рознага памеру.
Вапняк, які складаецца пераважна з ракавін марскіх жывёл і іх абломкаў, завецца ракушнікам (ракушачнікам). Рэчывы, якія ўваходзяць у склад вапняку, здольныя хоць і ў малой колькасці, але растварацца ў вадзе, а таксама павольна раскладацца на вуглякіслы газ і адпаведныя асновы. Першы працэс — найважнейшы фактар утварэння карставых пячор, другі праходзіць на вялікіх глыбінях пад дзеяннем глыбіннага цяпла Зямлі, дае крыніцу газу для мінеральных водаў.
Працічкінскае сельскае паселішча
Працічкінскае сельскае паселішча (Протичкинское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
Вапняк
Выкарыстанне
Вапняк выкарыстоўваецца ў будаўніцтве, металургіі, хімічнай і шкляной прамысловасці, мастацтве, сельскай гаспадарцы (вапнаванне глебы, мінеральная падкормка жывёле).
Працічкінскае сельскае паселішча
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Працічкінская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр — хутар Працічка.
Дараганаўскі сельсавет
Дарага́наўскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Дараганава.
NGC 1718
NGC 1718 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC10) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Дараганаўскі сельсавет
Геаграфічнае становішча
Дараганаўскі сельсавет размешчаны на паўднёвы захад ад горада Асіповічы і з’яўляецца адной з самых заходніх адміністрацыйных адзінак Магілёўскай вобласці. Мяжуе з Пратасевіцкім, Дрычынскім, Карытненскім сельсаветамі Асіповіцкага раёна, з Завалочыцкім сельсаветам Глускага районаў Магілёўскай вобласці, а таксама з Новадарожскім сельсаветам Старадарожскага раёна і Суцінскім сельсаветам Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
NGC 1718
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дараганаўскі сельсавет
Геаграфічнае становішча
Плошча сельсавета складае каля 60 км². Больш за 60 % плошчы займаюць лясы. Цэнтр сельсавета, аграгарадок Дараганава, размешчаны на чыгуначнай лініі Асіповічы — Старыя Дарогі, за 17 км ад Асіповіч, на левым беразе ракі Пціч.
Гісторыя
Гістарычна землі сельсавета належалі Радзівілам, Вітгенштэйнам, Бокшам, Дараганам. Адміністрацыйна ўваходзілі ў склад Мінскай губерні, у Новадарожскую, Жыцінскую воласці Бабруйскага павета, затым — Бабруйскай акругі.
Дараганаўскі сельсавет утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старадарожскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старадарожскім раёне БССР. 5 красавіка 1936 года сельсавет разбуйнены на Крынкаўскі і Дараганаўскі сельсаветы. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Крынкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Слуцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці. 6 красавіка 1973 года скасаваны хутар Валугі. 17 кастрычніка 1979 года вёска Буда перададзена ў склад Новадарожскага сельсавета Старадарожскага раёна Мінскай вобласці.
У склад сельсавета, акрамя ніжэйпералічаных, уваходзілі наступныя пункты: Бортнае (да студзеня 1943 года, калі было знішчана карнікамі з жыхарамі; не аднавілася), Каменка (да 1967 года), Мачынск (да 1971 года), Халькі (да 1976 года).
Склад
Дараганаўскі сельсавет уключае 14 населеных пунктаў:
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1258 чалавек, з іх 94,5 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Культурнае жыццё
У 1983 годзе быў адкрыты Дараганаўскі краязнаўчы музей пры актыўным удзеле настаўніцы пачатковых класаў Зінаіды Рыгораўны Верашчакі, якая доўгі час узначальвала яго працу.
Дзеючы ансамбль народнай песні «Вяселле» СВК «Калгас «Каўгарскі» пастаянна ўдзельнічае ў раённых святах.
У аграгарадку Дараганава маецца сярэдняя школа.
Гістарычныя месцы
У 1976 годзе на брацкіх магілах савецкіх воінаў і партызан і брацкіх магілах ахвяр фашызму пастаўлены помнікі.
27 чэрвеня 2004 года непадалёк ад вёскі Крынка ўсталяваны мемарыяльны знак у памяць пра расстраляных яўрэйскіх дзяцей на месцы былога санаторыя «Крынкі».
Мецікал
Меціка́л (meticais) — афіцыйная валюта Мазамбіка, уведзеная ў абарачэнне ў 1976 годзе для замены партугальскага эскуда. Мецікал дзеліцца на 100 цэнтава.
У абарачэнні знаходзяцца манеты вартасцю 1, 5, 10, 20, 50 цэнтава і 1, 2, 5, 10 мецікалаў. Усе манеты выкананы з медзь-нікелевага сплаву ці алюмінія. Малюнак на ўсіх манетах падобны, адлюстроўвае культурныя і гістарычныя месцы і падзеі, на адваротным боку змешчаны дзяржаўны герб Мазамбіка.
Навасілкы (Кагарлыцкі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Порту
Порту (Porto) — другі паводле велічыні (пасля Лісабона) горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнай акругі і муніцыпалітэта. З’яўляецца цэнтрам буйнай гарадской агламерацыі Вялікі Порту. Насельніцтва — 227,8 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт) у агламерацыі Вялікі Порту — 1,4 млн чалавек. Горад і муніцыпалітэт уваходзіць у эканоміка-статыстычны рэгіён Паўночны рэгіён і субрэгіён Вялікі Порту. Па старым адміністрацыйным дзяленні ўваходзіў у правінцыю Дору-Літарал. Універсітэт Порту.
IC 4364
IC 4364 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
NGC 1383
NGC 1383 (іншыя абазначэнні — ESO 548-53, MCG -3-10-15, PGC 13377) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Эрыдан.
Порту
Геаграфія
Горад размешчаны за 270 км на поўнач ад сталіцы Партугаліі горада Лісабон. Гістарычны цэнтр Порту размешчаны на правым беразе ракі Дору, у некалькіх кіламетрах ад месца яе ўпадзення ў Атлантычны акіян. Цэнтр горада абвешчаны ЮНЕСКА Сусветным культурным здабыткам.
NGC 1383
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Порту
Геаграфія
Муніцыпалітэт мяжуе:
Гісторыя
Селішча ў раёне сучаснага Порту існавала задаўга да прыходу рымлян. Рымляне назвалі горад Portus Cale. Гэтая назва пазней пераўтварылася ў Portucale. Ад яго адбылося назву графства Condado Portucalense, пасля далага назва ўсёй краіне — Portugal. Часам горад завуць паўночнай сталіцай Партугаліі. Муніцыпалітэт заснаваны ў 1123 годзе.
Горад мастоў
Порту — традыцыйна найболей развіты ў прамысловым стаўленні горад Партугаліі. Прамысловая рэвалюцыя XVIII—XIX стст. спрыяла яго бурнаму развіццю. Тут упершыню ў краіне атрымалі ўвасабленне шматлікія інжынерныя навіны свайго часу. Напрыклад, Порту быў першым горадам на Іберыйскім паўвостраве, у якім быў арганізаваны трамвайны рух (1872).
Праз Дору перакінута мноства мастоў, якія злучаюць Порту з горадам-спадарожнікам Віла-Нова-дэ-Гая. Некаторыя з іх з’яўляюцца ўнікальнымі для свайго часу тэхналагічнымі рашэннямі. Напрыклад, чыгуначны мост Дона Марыя Піа, збудаваны ў 1876—1877 па праекце Гюстава Эйфеля, быў адным з першых праектаў, якія прынеслі яго аўтару сусветную славу. Пазней тыя жа тэхналагічныя рашэнні былі выкарыстаныя Эйфелем пры будаўніцтве Статуі Свабоды (1884—1886) і Эйфелевай вежы (1889). Яшчэ адным унікальным для свайго часу будынкам стаў двухузроўневы металічны мост Дон Луіс I, збудаваны ў 1881—1886 па праекце вучня і кампаньёна Эйфеля Тэафіла Сейрыга.
Адной з самых яркіх славутасцяў Порту з’яўляецца барочная вежа Клерыгуш — самая высокая ў Партугаліі — 76 метраў або 225 прыступак. Будаўніцтва пад кіраўніцтвам італьянскага архітэктара Нікаласа Назоні было пачата ў 1754 годзе і завершанае ў 1763. З сучасных будынкаў вылучаецца сваёй незвычайнай формай Дом музыкі (арх. Рэм Колхас, 2001-05).
Транспарт
Порту — другі горад у краіне, дзе быў пабудаваны метрапалітэн (фактычна — лёгкае метро). За 11 км у напрамку на паўночны захад ад цэнтра знаходзіцца аэрапорт Порту.
Нова-Высокае
Нова-Высокае (Ново-Высокое) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Дукоршчына
Дуко́ршчына (, Дукорщина) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Смілавіцкага сельсавета.
Дроздавычы (Гарадоцкі раён)
Дроздавычы (Дроздо́вичі) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Песта
Песта (pesto, ад pestato, pestare — таптаць, расціраць, ціснуць) — папулярны соус італьянскай кухні на аснове аліўкавага алею, базіліка і сыра. Звычайна песта прадаецца ў маленькіх слоічках і мае спецыфічны зялёны колер. Існуе разнавіднасць соусу чырвонага колеру, калі ў соус таксама дадаюцца вяленыя на сонцы таматы.
Паходзіць з паўночнай Італіі, з рэгіёна Лігурыя, галоўным чынам — з Генуі (pesto alla genovese). Лічыцца, што песта вядома яшчэ з часоў Рымскай імперыі, аднак першае дакументальнае сведчанне пра прыгатаванне такога соусу адносяць да 1865 года.
Класічны Pesto alla Genovese гатуецца з дапамогай мармуровай ступкі і драўлянага песціка, з базіліка, вырашчанага ў наваколлях Генуі, солі, часнаку, насення пініі, лігурыйскага аліўкавага алею extra virgin (першага адціску) і сыра пекарына. У таннейшых версіях соусу замест насення пініі выкарыстоўваецца грэцкі арэх ці кеш'ю, пекарына таксама замяняецца таннейшымі сырамі (пармезанам ці грана падана).
Найболей часта песта ўжываецца з макаронамі, пры прыгатаванні супоў, з крэкерамі ці намазваецца на хлеб.
У французскай гістарычнай вобласці Праванс існуе свой варыянт соусу — пісту (pistou), у які звычайна не дадаюцца арэхі.
У Аўстрыі з гарбузовых семак гатуюць гарбузовы песта. У Германіі таксама гатуюць свой варыянт соусу, выкарыстоўваючы замест базіліка чарэмшыну.
Стараніжасцебліеўскае сельскае паселішча
Стараніжасцебліеўскае сельскае паселішча (Старонижестеблиевское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Стараніжасцебліеўская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр — станіца Стараніжасцебліеўская.
Сусуму Танегава
Сусуму Танегава (таксама Судзумі Танегава,, Tonegawa Susumu, нар. , Нагоя, Японія) — японскі малекулярны біёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1987 годзе «за адкрыццё генетычнага прынцыпу ўтварэння разнастайнасці антыцелаў».
Біяграфія
Сусуму Танегава нарадзіўся 6 верасня 1939 года ў горадзе Нагоя (Японія). Скончыў вышэйшую школу Хібія, затым у 1963 годзе ўніверсітэт Кіота (Кіота). Абараніў дысертацыю ва ўніверсітэце Каліфорніі ў Сан-Дыега і працаваў у Інстытуце Салта (Сан-Дыега) у лабараторыі Нобелеўскага лаўрэата 1975 года Рэната Дульбека. Затым пачаў імуналагічныя даследаванні ў Базельскім інстытуце імуналогіі (Базель), дзе правёў свае эксперыменты, якія прывялі да адкрыцця. У 1981 года стаў прафесарам Масачусецкага тэхналагічнага інстытута, дзе заснаваў Інстытут Піковера навучання і памяці.
Аўтар навуковых прац у галіне імунагенетыкі, выявіў будову рэцэптараў T-лімфацытаў, перарывістую будову генаў імунаглабулінаў.
У апошнія час пераключыўся на даследаванні клеткавых механізмаў утварэння памяці.
Таніны
Прысутнічаюць у кары, драўніне, лісцях і/або пладах многіх відаў раслін (напрыклад, у кары дуба да 20 % танінаў, вярбы да 13 % танінаў). Таніны атрымліваюць таксама з лісця скумпіі. Маюць вяжучыя ўласцівасці. Асаджваюць бялкі з раствораў. Прыгнятаюць рост многіх патагенных для раслін мікраарганізмаў, ахоўваюць расліны ад паядання жывёламі. Выкарыстоўваюцца пры дубленні скур, у медыцыне.
Панікарча
Панікарча (Панікарча́) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бікін (горад)
Бікі́н (Бикин) — горад (з 1938 г.) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Бікінскага раёна Хабараўскага края. Насельніцтва 19,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1885 годзе.
Горад размешчаны каля мяжы з Кітаем, на Усурыйскай нізіне, на правым беразе ракі Бікін (прыток Усуры), за 223 км ад Хабараўска.
Віктар Ціханаў
Віктар Ціханаў:
Вуліца Першабудаўнікоў (Наваполацк)
Вуліца Першабудаўнікоў (, улица Первостроителей) — вуліца ў Наваполацку.
Бікін
Бікін:
Паходзіна (Вяземскі раён)
Паходзіна (Походино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
IC 4366
IC 4366 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кампалонга-Тапальяна
Кампалонга-Тапальяна (Campolongo Tapogliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 1202 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 33040. Тэлефонны код — 0431.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino di Tours.
Дэмаграфія
!
NGC 1719
NGC 1719 (іншыя абазначэнні — UGC 3226, MCG 0-13-60, ZWG 394.63, PGC 16501) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рэчаісны лік
Рэчаі́сны або сапра́ўдны лік — любы дадатны, адмоўны лік ці нуль.
Рэчаісныя (сапраўдныя) лікі — матэматычная абстракцыя, якая ўзнікла з патрэбы вымярэння геаметрычных і фізічных велічынь навакольнага свету, а таксама для ажыццяўлення такіх аперацый як вылічэнне квадратнага кораня, лагарыфмаў, развязанне алгебраічных ураўненняў.
Калі натуральныя лікі ўзніклі пры лічэнні, рацыянальныя — з патрэбы выкарыстоўваць часткі цэлага, то рэчаісныя лікі прызначаны для вымярэння непарыўных велічынь. Такім чынам, пашырэнне запасу разгляданых лікаў прывяло да мноства рэчаісных лікаў, якое апрача лікаў рацыянальных утрымлівае таксама іншыя элементы, так званыя ірацыянальныя лікі.
Наглядна паняцце рэчаіснага ліку можна ўявіць сабе пры дапамозе лікавай прамой. Калі на прамой выбраць напрамак, пачатковую кропку і адзінку даўжыні для вымярэння адрэзкаў, то кожнаму рэчаіснаму ліку можна паставіць у адпаведнасць пэўную кропку на гэтай прамой, і наадварот, кожная кропка будзе выявай некаторага, і прытым толькі аднаго, рэчаіснага ліку. У выніку гэтай адпаведнасці словазлучэнне «лікавая прамая», або «рэчаісная прамая», звычайна ўжываецца ў якасці сіноніма да «мноства рэчаісных лікаў».
З погляду сучаснай матэматыкі, мноства рэчаісных лікаў — непарыўнае ўпарадкаванае поле. Гэта азначэнне, ці раўназначная сістэма аксіём, дакладна вызначае паняцце рэчаіснага ліку ў тым сэнсе, што існуе толькі адно, з дакладнасцю да ізамарфізму, непарыўнае ўпарадкаванае поле.
Мноства рэчаісных лікаў звычайна абазначаецца як \mathbb{R} (Unicode: ℝ) ад realis — рэчаісны.
Канстуктыўныя спосабы азначэння рэчаіснага ліку
Пры канструктыўным азначэнні паняцця рэчаіснага ліку, на аснове вядомых матэматычных аб'ектаў (напрыклад, мноства рацыянальных лікаў \mathbb{Q}), якія прымаюцца вызначанымі, будуюць новыя аб'екты, якія, у пэўным сэнсе, адлюстроўваюць наша «побытавае» ўяўленне пра паняцце рэчаіснага ліку. Істотным адрозненнем між «побытавымі» рэчаіснымі лікамі і гэтымі пабудаванымі аб'ектамі заключаецца ў тым, што першыя, у адрозненне ад другіх, ўсведамляюцца намі інтуітыўна і «пакуль» не з'яўляюцца строга вызначаным матэматычным паняццем.
Гэтыя аб'екты і аб'яўляюць рэчаіснымі лікамі. Для іх уводзяць асноўныя арыфметычныя аперацыі, вызначаюць дачыненні парадку і даказваюць іх уласцівасці.
Гістарычна першымі строгімі азначэннямі рэчаіснага ліку былі іменна канструктыўныя азначэнні. У 1872 годзе былі надрукаваны адначасова тры працы: тэорыя фундаментальных паслядоўнасцей Кантара, тэорыя Ваерштраса (у сучасным варыянце — тэорыя бесканечных десятковых дробаў) і Дэдэкіндава тэорыя сячэнняў у мностве рацыянальных лікаў.
Праз фундаментальныя паслядоўнасці Кантара
У дадзеным падыходзе рэчаісны лік разглядаецца як граніца паслядоўнасці рацыянальных лікаў. Каб паслядоўнасць рацыянальных лікаў збягалася, на яе накладваецца ўмова Кашы:
Сэнс гэтай умовы заключаецца ў тым, што члены паслядоўнасці, пачынаючы з некаторага нумара, будуць ляжаць адвольна блізка адзін да аднаго. Паслядоўнасці, якія задавальняюць умову Кашы, называюцца фундаментальнымі.
Рэчаісны лік, азначаны фундаментальнай паслядоўнасцю рацынальных лікаў \{a_n\}, пазначым [a_n].
Два рэчаісных лікі і вызначаныя адпаведна фундаментальнымі паслядоўнасцямі \{a_n\} і \{b_n\}, называюцца роўнымі, калі
Хай дадзены два рэчаісныя лікі і, то іх сумай і здабыткам называюцца лікі, вызначаныя адпаведна сумай і здабыткам паслядоўнасцей \{a_n\} і \{b_n\}:
Дачыненне парадку на мностве рэчаісных лікаў вызначаецца паводле пагаднення, адпаведна якому лік па азначэнні большы за лік \beta=[b_n], г.зн. , калі
Праз бесканечныя дзесятковыя дробы
дзе \pm — адзін са знакаў + ці - і называецца знакам ліку, a_0 — цэлы неадмоўны лік,  — паслядоўнасць дзесятковых знакаў, г. зн. элементаў лікавага мноства.
Бесканечны дзесятковы дроб можна вытлумачыць як такі лік, які ляжыць на лікавай прамой між рацыянальнымі лікамі выгляду і для ўсіх
Параўнанне рэчаісных лікаў у форме бесканечных дзесятковых дробаў ажыццяўляецца паразрадна. Напрыклад, няхай дадзеныя два неадмоўныя лікі
Калі a_0 < b_0, то ; калі a_0 > b_0 то. У выпадку роўнасці a_0 = b_0 пераходзяць да параўнання наступнага разрада. І гэтак далей. Калі, то пасля канечнага ліку крокаў сустрэнецца першы разрад n, такі што. Калі a_n < b_n, то ; калі a_n > b_n, то.
Аднак, пры гэтым трэба ўлічваць, што лік. Таму калі запіс аднаго з параўноўваных лікаў, пачынаючы з некаторага разрада, уяўляе сабой перыядычны дзесятковы дроб, дзе ў перыядзе стаіць 9, то яго трэба замяніць на раўназначны запіс, дзе ў перыядзе нуль.
Арыфметычныя аперацыі над бесканечнымі дробамі азначаюцца як непарыўны працяг адпаведных аперацый над рацыянальнымі лікамі. Напрыклад, сумай рэчаісных лікаў \alpha і \beta называецца рэчаісны лік, які задавальняе ўмову:
Падобным жа чынам азначаеца і аперацыя множання бесканечных дзесятковых дробаў. Здабыткам двух дадатных рэчаісных лікаў \alpha і \beta называецца рэчаісны лік, які задавальняе наступную ўмову:
Як і ў выпадку складання, лік, які задавальняе гэту ўмову, існуе і адзіны. Пасля гэтага лёгка вызначыць множанне двух рэчаісных лікаў з адвольнымі знакамі.
Можна праверыць, што ўведзеныя на мностве рэчаісных лікаў аперацыі складання і множання супадаюць з аперацыямі складання і множання рацыянальных лікаў.
Праз сячэнні ў мностве рацыянальных лікаў
Сячэннем у мностве рацыянальных лікаў \mathbb{Q} называецца ўсякая разбіўка сукупнасці ўсіх рацыянальных лікаў на два непустыя падмноствы, ці класы — ніжні A і верхні A', так што кожны лік з ніжняга класа строга меншы за любы лік з верхняга:
Калі ж у ніжнім падмностве няма найбольшага элемента, а ў верхнім — найменшага, то не існуе ніякага рацыянальнага ліку, які раздзяляў бы мноствы A і A'. У гэтым выпадку па азначэнні прымаюць, што гэта сячэнне вызначае некаторы ірацыянальны лік \alpha, які знаходзіцца паміж ніжнім і верхнім класамі, і тым самым ажыццяўляе дадзенае сячэнне. Інакш кажучы, для ўсякага сячэння, якое не ажыццяўляецца ніякім рацыянальным лікам, уводзяць новы аб'ект — ірацыянальны лік, які па азначэнні большы за ўсякі лік з ніжняга падмноства і меншы за ўсякі лік з верняга падмноства:
Арыфметычныя аперацыі над рэчаіснымі лікамі азначаюцца як непарыўны працяг адпаведных аперацый над рацыянальнымі лікамі. Напрыклад, сумай рэчаісных лікаў \alpha і \beta называецца рэчаісны лік, які задавальняе наступную ўмову:
Аксіяматычны падыход
Пабудаваць мноства рэчаісных лікаў можна рознымі спосабамі. У тэорыі Кантара рэчаісныя лікі — гэта класы эквівалентных фундаментальных паслядоўнасцей рацыянальных лікаў, у тэорыі Ваерштраса — бесканечныя дзесятковыя дробы, у тэорыі Дэдэкінда — сячэнні ў мностве рацыянальных лікаў. Ва ўсіх гэтых падыходах у выніку мы атрымліваем нейкае мноства аб'ектаў (рэчаісных лікаў), які маюць пэўныя ўласцівасці: іх можна складваць, перамнажаць, параўноўваць між сабою. Да таго ж, калі высветлены ўласцівасці гэтых аб'ектаў, мы можам больш не звяртацца да гэтых пэўных канструкцый, з дапамогай якіх яны былі пабудаваны.
У матэматыцы істотнымі з'яўляюцца не пэўныя пабудовы аб'ектаў, а толькі матэматычныя суадносіны між самімі аб'ектамі.
Чалавеку, які даследуе матэматычнае паняцце колькасці элементаў, няма розніцы, пра што казаць — пра тры яблыкі ці пра тры камяні, і іх ядомасць ці неядомасць не мае значэння. Падчас адцягнення ад неістотных прыкмет, г.зн. абстрагавання (abstractio — адцягненне), ён прыходзіць да таго агульнага, што ўласціва і тром яблыкам, і тром камяням — колькасці элементаў. Так узнікае адцягненае паняцце натуральнага ліку. З такога погляду тры яблыкі і тры камяні — два пэўныя увасабленні, мадэлі адцягненага паняцця «лік тры».
Гэтак жа класы фундаментальных паслядоўнасцей рацыянальных лікаў, бесканечныя дзесятковыя дробы і сячэнні ў мностве рацыянальных лікаў — гэта ўсяго толькі нейкія ўвасабленні рэчаіснага ліку. Само ж паняцце рэчаіснага ліку вызначаецца істотнымі для яго матэматычнымі суадносінамі. Як толькі яны вызначаны, адразу ж вызначана і паняцце рэчаіснага ліку.
Тут дарэчы прывесці знакамітае выказванне Д. Гільберта, заснавальніка паслядоўнага аксіяматычнага падыходу ў матэматыцы. Гільберт, маючы на ўвазе аксіяматычныя асновы геаметрыі, неяк заўважыў:
Аксіёмы рэчаісных лікаў
Мноства \R называецца мноствам рэчаісных лікаў, а ягоныя элементы — рэчаіснымі лікамі, калі задавальняецца наступная сукупнасць умоў, якая называецца аксіяматыкай рэчаісных лікаў:
Аксіёмы поля
На мностве \R вызначана адлюстраванне (аперацыя складання) , якая супастаўляе кожнай упарадкаванай пары элементаў a, b з \R некаторы элемент c з таго ж мноства \R, які называецца сумай a і b (сума элементаў a і b абазначаецца праз a+b).
Таксама, на мностве \R вызначана адлюстраванне (аперацыя множання)
Пры гэтым выконваюцца наступныя законы.
Аксіёмы абелевай групы для складання:
a + 0 = a
Аксіёмы колца для складання і множання:
1 \neq 0
Аксіёмы парадку
Між элементамі \R вызначана дачыненне \leqslant, гэта значыць для любой упарадкаванай пары элементаў a,b з \R вызначана: выконваецца дачыненне ці не. Пры гэтым справядлівыя наступныя ўласцівасці.
Заўвагі да аксіём
Гэтых аксіём дастаткова, каб строга вывесці ўсе вядомыя ўласцівасці рэчаісных лікаў.
На мове сучаснай алгебры аксіёмы першай групы азначаюць, што мноства \R з'яўляецца полем. Аксіёмы другой групы — што мноства \R лінейна ўпарадкаванае ( — ), прычым дачыненне парадку ўзгоднена са структурай поля  —. Мноствы, якія задавальняюць аксіёмы першай і другой групы, называюцца ўпарадкаванымі палямі. Нарэшце, апошняя група, якая складаецца з адной аксіёмы, сцвярджае, што мноства рэчаісных лікаў мае ўласцівасць непарыўнасці, якая таксама называюць паўнатой. У выніку, можна даць раўназначнае азначэнне мноства рэчаісных лікаў.
Азначэнне. Мноствам рэчаісных лікаў называецца непарыўнае ўпарадкаванае поле.
Іншыя сістэмы аксіём рэчаісных лікаў
Існуюць і іншыя спосабы аксіяматызацыі рэчаісных лікаў. Напрыклад, замест аксіёмы непарыўнасці можна выкарыстоўваць любую раўназначную ёй умову, ці сукупнасць умоў. Напрыклад, у сістэме аксіём, прапанаванай Гільбертам, аксіёмы груп \text{I} і \text{II}, па сутнасці, тыя ж, што і вышэйпрыведзеныя, а замест аксіёмы выкарыстоўваюцца наступныя дзве ўмовы:
Такім чынам, можна даць яшчэ адно раўназначнае азначэнне:
Азначэнне. Мноства рэчаісных лікаў — гэта найшырэйшае архімедава ўпарадкаванае поле.
У якасці яшчэ аднаго прыклада аксіяматызацыі рэчаісных лікаў можна прывесці, якая складаецца ўсяго з 8 аксіём.
Пэрэсэлэння
Пэрэсэлэння (Переселе́ння) — вёска ў Кагарлыцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Добра
Добра (код ISO 4217: STD) — афіцыйная валюта Сан-Тамэ і Прынсіпі. Дзеліцца на 100 сентыма, якія ў наш час не ўжываюцца. Добра была ўведзена ў 1977 годзе пасля атрымання краінай незалежнасці каб замяніць партугальскі эскуда.
Манеты
У 1977 годзе былі ўведзеныя манеты вартасцю 50 сентыма, 1, 2, 5, 10 і 20 добра. У 1990 годзе была ўведзеная манета 50 добра. У 1997 годзе, у сувязі з інфляцыяй да іх былі дададзеныя манеты вартасцю 100, 250, 500, 1000 і 2000 добра. На ўсіх манетах маецца выява дзяржаўнага гербу краіны і тэкст: «Aumentemos a Produção».
Банкноты
У 1977 годзе ў абарачэнне былі ўведзеныя банкноты вартасцю 50, 100, 500 і 1000 добра. У 1996 годзе да іх дадалі банкноты вартасцю 5000, 10 000, 20 000 і 50 000 добра. Банкноты меншай вартасці былі замененыя манетамі ў 1997 годзе. У 2006 годзе ў банкнотах былі ўведзены дадатковыя ступені абароны. Усе банкноты маюць выяву Рэі Амадора.
Мікалай Ціханаў
Мікалай Ціханаў:
Браніслаў Іванавіч Урублеўскі
Узнагароды
Медалі «За доблесную працу» і «Ветэран працы»
Савона (значэнні)
Савона — горад
Галерная вуліца (Санкт-Пецярбург)
Галерная вуліца — вуліца ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Сенацкай плошчы да набярэжнай Нова-Адміралцейскага канала. Узнікла адразу пасля з’яўлення горада ў першай палове XVIII стагоддзя ў Галерным двары, як тады называлі шэраг дамоў па беразе ракі Нявы ад сучаснай Сенацкай плошчы да Нова-Адміралцейскага канала, як дарога да Галернай верфі, якая знаходзілася за каналам.
Гісторыя назвы
У кастрычніку 1918 года прысвоена назва Чырвоная вуліца, дадзена з мэтай «адлюстравання рэвалюцыйнага духу часу». 4 кастрычніка 1991 года вернута назва Галерная вуліца.
Ангеданія
Ангеданія (ἀν- — адмоўная прыстаўка і  — асалода) — няздольнасць да прыемнага самаадчування, адчування забеспячанасці, страта цікавасці ва ўсіх галінах дзейнасці, якія звычайна прыносяць задавальненне. Ангеданія — ненармальны стан псіхікі. Звычайна сустракаецца пры псіхічных разладах, такіх як дэпрэсія, трывога, шызафрэнія і некаторых іншых разладах асобы. Пры кожным разладзе ангеданія мае свае характэрныя асаблівасці.
Аброва (Івацэвіцкі раён)
Абро́ва (, Оброво) — аграгарадок у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Да 9 жніўня 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Аброўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 38 км у напрамку на поўдзень ад горада Івацэвічы, за 175 км ад Брэста. Каля паўночна-заходняй ускраіны аграгарадка вадасховішча Аброва.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Асіповічы)
Гісторыя
Пабудавана ў 1826 годзе ў вёсцы Зборск Асіповіцкага раёна з дрэва, у 1946 годзе перавезена ў Асіповічы.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Мае разгорнутую падоўжна-восевую кампазіцыю, якую фарміруюць трох’ярусная чацверыковая званіца з шатровым пакрыццём, працяглы бабінец, кубападобны аб’ём малітоўнай залы, прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. У сілуэце храма дамінуе 8-гранны барабан з цыбулепадобным купалам, які завяршае вальмавы дах асноўнага зруба. Над вальмавым дахам апсіды мініяцюрная макаўка. Гарызантальна ашаляваныя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Рэўтава (Вяземскі раён)
Рэўтава (Реутово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Джэнара Гатуза
Джэнара Гатуза (Gennaro Ivan Gattuso; нар. ) — італьянскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Чэмпіён свету 2006 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
IC 4367
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трудабелікоўскае сельскае паселішча
Трудабелікоўскае сельскае паселішча (Трудобеликовское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Трудабелікоўская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр — хутар Трудабелікоўскі.
Загор’е (Чэрвеньскі раён)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Смілавіцкага сельсавета.
Савона (правінцыя)
Саво́на (Provincia di Savona) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Лігурыя. Савона была першапачаткова заселена лігурыйскім племем сабацы, якое ваявала на баку карфгенян у Пунічных войнах. У выніку Савона была заваявана Рымскай імперыяй. У Сярэднявеччы Савона ваявала супраць Генуі на баку імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыха II. У 1440 годзе ваявала супраць Генуі на баку міланскіх Вісконці, у выніку чаго падверглася спусташэнню. У XVI стагоддзі ўступіла ў саюз з французамі, але зноў пацярпела паражэнне і пацярпела ад уварвання генуэзцаў.
У XIX стагоддзі Савона была акупаваная напалеонаўскай Францыяй, але неўзабаве была заваявана Сардзінскім каралеўствам. Новыя кіраўнікі аднавілі порт і заснавалі ў правінцыі жалезную вытворчасць.
Злотнікаў
Злотнікаў — прозвішча.
Абдулразак Гурна
Абдулразак Гурна (Abdulrazak Gurnah, Abdulrazak Gurnah; нар. 20 снежня 1948, Занзібар) — англійскі пісьменнік танзанійскага паходжання. Жыве ў Вялікабрытаніі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (2021).
Аўтар раманаў (1994), уключанага ў шорт-ліст Букераўскай і Уітбрэдаўскай прэмій,  (2005) і «Ля мора» (2001), уключанага ў лонг-ліст Букераўскай прэміі і шорт-ліст кніжнай прэміі.
Біяграфія
Нарадзіўся на востраве Занзібар у сям’і мусульман арабскага паходжання. У 1968 годзе, праз антыарабскія настроі на Занзібары, пераехаў у Вялікабрытанію, дзе працягваў вучобу. У 1980—1982 гадах чытаў лекцыі ва Універсітэце Баера ў Нігерыі. У 1982 годзе абараніў доктарскую ступень у Кенцкім універсітэце. У 1985 годзе прыняты выкладчыкам ў Кенцкі ўніверсітэт і прачытаў курс лекцый, прысвечаны посткаланіяльнай літаратуры і творчасці пісьменнікаў дыяспар, найперш выхадцаў з брытанскіх калоній на ўсходзе Афрыкі, Індыі і Карыбскіх астравах. Станам на 2021 год у званні прафесара ўзначальвае аспірантуру на кафедры англійскай мовы ў Кенцкім універсітэце.
Стаў адказным рэдактарам двухтомнага зборніка «Эсэ пра афрыканскае пісьменства». Рэдактар «Кампаньёна да Салмана Рушдзі» і часопіса «Уасафіры». Аўтар даследаванняў творчасці шэрагу сучасных посткаланіяльных пісьменнікаў, у тым ліку Відзьядхара Сураджпрасада Найпала, Салмана Рушдзі і.