cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Акшай Венкатэш
Узнагароды і прызнанне
У школьным узросце — узнагароды на міжнародных алімпіядах па фізіцы і матэматыцы[6]
Kernel panic
Звычайна гэты тэрмін ужываецца ў асяроддзі аперацыйных сістэм тыпу UNIX. Эквівалент такой памылкі – "сіні экран" у аперацыйных сістэмах Microsoft Windows. Яе імя звязана з тэкстам памылкі віду  і імем функцыі ядра   з арыгінальнай АС UNIX.
Kernel panic таксама магчымы на Android, які грунтуецца на ядры Linux, і ў саміх Linux-сістэмах. Паколькі Mac OS X і iOS грунтуюцца на Darwin, якая з’яўляецца падсямействам UNIX-сістэм, яны таксама схільныя kernel panic.
Прычыны Kernel Panic
Адной з самых распаўсюджаных прычын kernel panic з’яўляецца немагчымасць знайсці і змантаваць каранёвую файлавую сістэму. Часта гэта памылка канфігурацыі, якая можа быць выпраўлена пры перазагрузцы ядра ўручную.
У Linux узнікненню панікі ядра часта папярэднічае стан пад назвай "oops". У шэрагу выпадкаў «oops» можа прыводзіць да такога ж непрацаздольнага стану сістэмы, як і паніка ядра.
У большасці астатніх выпадкаў чыннікам kernel panic з’яўляецца крытычная апаратная памылка (адмова аператыўнай памяці, памылка працэсара, матчынай платы, відэакарты ці іншай крытычна важнай прылады) ці памылка ў самім ядры АС (напрыклад, спроба звароту да няслушнага ці забароненага адрасу ў памяці). Таксама прычынай для панікі ядра могуць быць памылкі ў апаратных драйверах (асабліва перыферыйных) прылад або адсутнасць гэтых драйвераў. Ядро таксама можа перайсці ў  калі ёсць памылкі ў файлавай сістэме або яно ўвогуле яе не знайшло. Падчас фінальнай стадыі ініцыялізацыі прасторы карыстальніка, kernel panic звычайна ўзнікае тады, калі не атрымліваецца запусціць init, бо, нягледзячы на ​​запушчанае і працаздольнае ядро, сама сістэма ўсё яшчэ застаецца ў непрацоўным стане. Kernel panic можа быць выкліканы і прыкладной праграмай, калі тая некарэктна працуе з ядром. Так, памылка ў Google Chrome выклікала kernel panic у Mac OS X.
Трэптаў-парк
Трэптаў-парк (ням. Treptower Park) — знакаміты парк Берліна, знаходзіцца ва ўсходняй частцы горада на беразе Шпрэе ў раёне Альт-Трэптаў у акрузе Трэптаў-Кепенік, пандан размешчанага ў заходняй частцы Берліна Вялікаму Тыргартэну.
Гісторыя
Парк плошчай 88,2 га быў закладзены ў 1876—1888 гадах па праекце дырэктара гарадскіх садоў Іагана Генрыха Густава Маера.
Памяць
У цэнтральнай частцы парку на вялікім лузе знаходзіцца манумент Воіну-вызваліцелю, усталяваны ў 1946—1949 гг. — месца пахавання больш за 5 тысяч савецкіх салдат, загінулых у Другую сусветную вайну. Помнік з'яўляецца не абстрактным манументам, гэта помнік сяржанту з Мінска Мікалаю Масалаву, які рэальна выратаваў нямецкую дзяўчынку.
Дзмітрый Дзмітрыевіч Іваненка
Дзмі́трый Дзмі́трыевіч Іване́нка (, Палтава, Украіна — ) — савецкі і расійскі фізік-тэарэтык, заснавальнік навуковай школы па тэарэтычнай фізіцы. Доктар фізіка-матэматычных навук (1940).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі ўніверсітэт (1927). З 1943 прафесар Маскоўскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Прапанаваў пратон-нейтронную мадэль атамнага ядра (1932). Заклаў асновы палявой тэорыі парных ядзерных сіл (1934, разам з І. Тамам). Прапанаваў нелінейнае абагульненне спінорнага ўраўнення Дзірака (1938). Выказаў ідэю ўзаемнага ператварэння гравітонаў у элементарныя часціцы (1944). Прадказаў сінхратроннае выпрамяненне (1944; разам з І. Я. Памеранчуком).
Банэ (горад)
Банэ — горад на захадзе Ірана, у правінцыі Курдыстан. Адміністрацыйны цэнтр шахрэстана Банэ. Чацвёрты па колькасці насельніцтва горад правінцыі. Знаходзіцца ў паўночна-заходняй частцы Курдыстана, у горнай мясцовасці, на вышыні 1502 метраў над узроўнем мора. Размешчаны прыблізна за 125 км на паўночны захад ад Сенендэджа, за 485 км на захад ад Тэгерана.
Галіна Орса
Біяграфія
Нарадзілася 15 лютага 1930 года ў сям’і педагогаў Аляксандра і Наталлі Орсаў у вёсцы Нягневічы гміны Нягневічы Навагрудскага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы.
З лета 1944 года разам з бацькоўскай сям’ёй яна апынулася на эміграцыі. У 1949 годзе скончыла Беларускую гімназію імя Я. Купалы ў Віндышбергердорфе, у тым жа годзе прыехала ў ЗША.
Была актыўнай удзельніцай Арганізацыі беларуска-амерыканскай моладзі і Згуртавання беларускай моладзі ў Нью-Ёрку, спявала ў хоры, танчыла і выступала ў драматычнай групе. Была сябрам Беларуска-Амерыканскага задзіночання і Жаночага згуртавання, актыўнай парафіянкай прыходу БАПЦ Св. Кірылы Тураўскага ў Брукліне. У 1960-х была настаўніцай у беларускай школцы, якая дзейнічала пры гэтай царкве.
Памерла 6 красавіка 1984 года ў Нью-Ёрку. Пахаваная ў Іст-Брансуіку на могілках царквы Жыровіцкай Божай Маці БАПЦ.
Іван Іванавіч Шышкін
Іван Іванавіч Шышкін (, Ялабуга, Вяцкая губерня, Расійская імперыя — ) — рускі мастак-пейзажыст, жывапісец, малявальшчык і гравёр-аквафартыст. Прадстаўнік.
Акадэмік (1865), прафесар (1873), кіраўнік пейзажнай майстэрні (1894—1895) Акадэміі мастацтваў. Член-заснавальнік Таварыства перасоўных мастацкіх выставак.
Біяграфія
Іван Шышкін нарадзіўся 25 студзеня 1832 года ў горадзе Ялабуга. Паходзіў з старажытнай вяцкай сям’і, быў сынам купца Івана Васільевіча Шышкіна (1792—1872).
У 12 год быў вызначаны ў вучні, але, дайшоўшы ў ёй да 5-га класа, пакінуў яе і паступіў у Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства (1852—1856). Скончыўшы курс гэтай установы, з 1857 працягваў сваю адукацыю ў Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў (1856—1865), дзе лічыўся вучнем прафесара. Не задавальняючыся заняткамі ў сценах акадэміі, старанна маляваў і пісаў эцюды з натуры ў ваколіцах Санкт-Пецярбурга і на востраве Валааме, дзякуючы чаму набываў усё большае і большае знаёмства з яе формамі і ўменне дакладна перадаваць яе алоўкам і пэндзлем. Ужо ў першы год знаходжання яго ў акадэміі былі прысуджаны яму два малыя сярэбраныя медалі за класны малюнак і за выгляд у ваколіцах Санкт-Пецярбурга. У 1858 годзе ён атрымаў вялікі сярэбраны медаль за від на Валааме, у 1859 годзе — малы залаты медаль за пейзаж з ваколіц Санкт-Пецярбурга і, нарэшце, у 1860 годзе — вялікі залаты медаль за два віды мясцовасці Кука, на Валааме.
Набыўшы, разам з гэтай апошняй узнагародай, права на паездку за мяжу ў якасці, ён адправіўся ў 1861годзе ў Мюнхен, наведваў там майстэрні вядомых мастакоў, між іншым, майстэрні і  Адамаў, якія карысталіся вялікай папулярнасцю анімалістаў, а затым, у 1863 годзе, перабраўся ў Цюрых, дзе, пад кіраўніцтвам прафесара , які лічыўся тады адным з лепшых малявальшчыкаў жывёл, змалёўваў і пісаў апошніх з натуры. У Цюрыху паспрабаваў упершыню гравіраваных «царскай гарэлкай». Адсюль ён зрабіў экскурсію ў Жэневу з мэтай азнаёміцца ​​з працамі і Калама, а потым пераехаў у Дзюсельдорф і напісаў там па замове М. Быкава «Від у ваколіцах Дзюсельдорфа» — карціну, якая, быўшы дасланая ў Санкт-Пецярбург, даставіла мастаку званне акадэміка. За мяжой, акрамя жывапісу, ён шмат займаўся малюнкамі пяром; творы яго ў гэтым родзе прыводзілі ў здзіўленне замежнікаў, і некаторыя былі змешчаны ў Дзюсельдорфскім музеі побач з малюнкамі першакласных еўрапейскіх майстроў.
Засумаваўшы па айчыне, у 1866 годзе вярнуўся ў Санкт-Пецярбург да заканчэння тэрміну свайго пенсіянерства. З той пары ён нярэдка прадпрымаў падарожжа з мастацкай мэтай па Расіі, амаль штогод выстаўляў свае творы спачатку ў акадэміі. Пасля таго як было заснавана Таварыства перасоўных мастацкіх выставак, на гэтых выстаўках рабіў малюнкі пяром. З 1870 года, прымкнуўшы да ўтворанага ў Санкт-Пецярбургу кружка аквафартыстаў, узяўся зноў за гравіраванне «царскай гарэлкай», якое ўжо не пакідаў да канца свайго жыцця, прысвячаючы яму амаль столькі ж часу, колькі і жывапісу. Усе гэтыя працы з кожным годам павялічвалі за ім рэпутацыю аднаго з лепшых рускіх жывапісцаў пейзажу і цудоўнага, у сваім родзе, аквафартыста. Мастак валодаў сядзібай у вёсцы (цяпер — Гатчынскі раён).
У 1873 годзе акадэмія ўзвяла яго ў званне прафесара за набытую ёю майстэрскую карціну «Лясная глуш». Пасля ўступлення ў дзеянне новага статута акадэміі, у 1892 годзе быў запрошаны кіраваць яе вучэбнай пейзажнай майстэрняй, але, па розных абставінах, выконваў гэту пасаду нядоўга.
Іван Шышкін памёр раптоўна ў Пецярбургу 20 сакавіка, седзячы за мальбертам, працуючы над новай карцінай.
Творчасць
Але гэтая рэалістычнасць нярэдка шкодзіла яго пейзажам: у многіх з іх яна засланяла сабой агульны настрой, паведамляла ім характар ​​не карцін, задуманых з мэтай узбуджаць у гледача тое ці іншае пачуццё, а выпадковых, хоць і выдатных эцюдаў. Трэба таксама заўважыць, што з Шышкіным паўтаралася тое, што бывае амаль з кожным асабліва моцным малявальшчыкам: навука формаў далася яму ў шкоду каларыту, які, не будучы ў яго слабым і негарманічным, усё ж такі не стаіць на адным узроўні з майстэрскім малюнкам. Таму талент Шышкіна часам значна ярчэй выказваецца ў аднакаляровых малюнках і афортах, чым у такіх работах, у якіх ён карыстаўся шматлікімі фарбамі. Карцін і малюнкаў у яго так многа, што ўказанне нават на найважнейшыя з іх заняло б занадта шмат месца; асабліва многа разышлося іх паміж аматарамі мастацтва пасля наладжанай у 1891 годзе рэтраспектыўнай выстаўкі работ мастака за сорак гадоў яго дзейнасці і распродажы пасля яго смерці таго, што засталося ў яго майстэрні. Дастаткова будзе згадаць пра шышкінскія творы, якія знаходзяцца ў публічных калекцыях. Усяго багацей імі маскоўская Траццякоўская галерэя. У ёй маюцца карціны: «Рубка лесу», «Поўдзень у наваколлі Масквы», «Сасновы лес», «Гарэлы лес», «», «Нетры», «Пасека», «Яловы лес» і «» і, акрамя таго, сямнаццаць майстэрскіх малюнкаў. Рускі музей валодае карцінамі: «Карабельны гай», «Палянка з хвоямі», «Лясная глуш» і «Паляна», пяццю эцюдамі і двума малюнкамі. У Маскоўскі публічны музей паступілі, па завяшчанні, карціна «Від у ваколіцах Масквы» і адзін малюнак. У зборы Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь знаходзіцца звыш 30 жывапісных і графічных работ майстра.
Усіх выкананых Шышкіным афортаў налічваў да сотні; ён паказваў, звыш таго, на 68 арыгінальных літаграфій і на 15 цынкаграфічных досведаў гэтага майстра. , у 1884—1885 гадах, выдаў у двух серыях зборнік 24 фотатыпічных здымкаў з вугальных малюнкаў, выкананых для яго Шышкіным. У 1886 годзе сам мастак выпусціў у свет альбом сваіх абраных гравюр у ліку 25. Пасля адбіткі з дошак, якія служылі для гэтага альбома, падпраўленыя і некалькі пераробленыя, былі выдадзены, з дадаткам некалькіх іншых афортаў, у выглядзе новага альбома А. Ф. Марксам.
У 1880-я гады Шышкін стварае шмат карцін, у сюжэтах якіх ён па-ранейшаму звяртаецца пераважна да жыцця рускага лесу, рускіх лугоў і палёў, зрэшты, закранаючы і такія матывы, як марское ўзбярэжжа Балтыкі. Асноўныя рысы яго мастацтва захоўваюцца і цяпер, але мастак зусім не застаецца нерухома на творчых пазіцыях, выпрацаваных да канца сямідзесятых гадоў. Такія палотны, як «Ручай у лесе (На касагоры)» (1880), «Запаведнік. Сасновы бор» (1881), «Сасновы лес» (1885), «У сасновым лесе» (1887) і іншыя па характары блізкія работ папярэдняга дзесяцігоддзя. Аднак трактаваныя яны з большай маляўнічай свабодай. У лепшых пейзажах Шышкіна гэтага часу знаходзяць адлюстраванне агульныя для рускага выяўленчага мастацтва тэндэнцыі, пераламляюцца ім па-свойму. Мастак з захапленнем працуе над шырокімі па размаху, эпічнымі па сваім строі карцінамі, апяваў абшары роднай зямлі. Цяпер усё больш адчувальна яго імкненне да перадачы стану прыроды, экспрэсіі вобразаў, чысціні палітры. У многіх творах, прасочваючы каляровыя і светлавыя градацыі, ён выкарыстоўвае прынцыпы танальнага жывапісу.
Сярод усіх твораў мастака найбольш папулярная карціна «Раніца ў сасновым лесе». Яе сюжэт, магчыма, быў падказаны Шышкіну К. А. Савіцкім. Ёсць іншая версія, што штуршком да з’яўлення гэтага палатна паслужыў пейзаж «Туман у сасновым лесе» (1888), напісаны, па ўсёй верагоднасці, як і «Буралом», пад уражаннем ад паездкі ў валагодскі лес. «Туман у сасновым лесе», які меў поспех на перасоўнай выстаўцы ў Маскве (цяпер у прыватным зборы), мог выклікаць у Шышкіна і Савіцкага жаданне напісаць палатно, што паўтарае матыў славутай карціны, але з уключэннем жанравай сцэны.
NGC 3285
NGC 3285 (іншыя абазначэнні — ESO 501-15, MCG -4-25-19, AM 1031-271, IRAS10312-2711, PGC 31217) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дыялог
Дыялог (Διάλογος — гутарка, размова паміж двума людзьмі) — літаратурная або тэатральная форма вуснага ці пісьмовага абмену выказваннямі (рэплікамі) паміж двума і больш людзьмі. У філасофскім і навуковых сэнсах — спецыфічная форма і арганізацыя зносін, камунікацыі. Традыцыйна супрацьпастаўляецца маналогу. Акрамя ажыццяўлення камунікацыі дыялог можа быць выкарыстаны ў мастацкіх мэтах (у літаратуры, кіно), для перадачы філасофскіх ідэй (напрыклад, дыялогі Платона — «Федан», «Пір»), для навучання замежнай мове (як практыкаванне).
Станіслаў Сяргеевіч Атрашкевіч
Станіслаў Атрашкевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Смаргонь» (у арэндзе з «Іслачы»).
Клубная кар’ера
Выхаванец юнацкай школы «Іслачы», з лета 2020 года пачаў выступаць за дубль клуба, а ў наступным годзе стаў прыцягвацца і да асноўнай каманды. 23 чэрвеня 2021 года дэбютаваў у асноўнай камандзе «Іслачы», выйшаўшы на замену ў другім тайме матча Кубка Беларусі з гомельскім «Лакаматывам» (3:3, па пенальці 2:4). У ліпені 2021 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам да лета 2024 года. 25 ліпеня 2021 дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы са «Смаргонню» (2:1). У далейшым працягваў выступаць за дубль.
У ліпені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў дзяржынскі «Арсенал», дзе неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. Па заканчэнні сезона 2022 вярнуўся з арэнды ў «Іслач».
У сакавіку 2023 года пасля прагляду далучыўся да «Смаргоні» на правах арэнды.
Пастаўская Дача
Пастаўская Дача — лясны масіў у Беларусі, размешчаны на поўнач ад г. Паставы Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Займае плошчу 1,2 тыс. га.
Пераважаюць мохавыя, чарнічныя, радзей верасковыя і бруснічныя бары і верхавыя сфагнавыя саснякі. Невялікія паніжэнні заняты бярозавымі, асаковымі і чорнаальховымі лясамі. Сярод ляснога масіву размешчаны невялікія азёры Дубок, Сляпіца, Азёркі, Белае, Зосіна.
Пуцеправод па Радыяльнай вуліцы (Мінск)
Пуцеправод па Радыяльнай вуліцы — аўтамабільна-пешаходны пуцеправод у Мінску. Злучае вуліцы Радыяльную і Запарожскую, праходзячы над чыгуначнымі пуцямі лініі Масква—Мінск.
Гісторыя
Пуцеправод пабудаваны ў 1972 годзе. Мае 3 пралёты, даўжыня складае 70 м, шырыня 31 м
Галошава
Гало́шава (, Галошево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
У верасні 1941 года яўрэі Коханава і Галошава былі гвалтоўна сагнаны ў гета на вуліцы Аршанскай у Талачыне. За спробу супраціву падчас згону немцы расстралялі 15 чалавек.
Да 29 снежня 1961 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Коханаўскага пассавета, пасля ўваходзіла ў склад Жукнеўскага сельсавета.
Геаграфія
Непадалёк ад вёскі знаходзіцца возера Глыбокае.
Іакастэ (спадарожнік)
Іакастэ (ад Ἰοκάστη) — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XXVII.
Адкрыццё
Быў выяўлены 23 лістапада 2000 года групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2000 J 3. У кастрычніку 2002 года спадарожнік атрымаў сваю назву ў гонар персанажа грэчаскай міфалогіі Іакасты.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Іакастэ складае каля 5 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Вельмі цёмная паверхня, альбеда 0,04. Зорная велічыня +21,8 m.
Прылёпаўка
Прылёпаўка (, Прилёповка) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Радамльскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Асінаўскага сельсавета. Побач з вёскай цячэ рака Проня.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 219 чалавек у 34 дварах.
За час снежаньскіх баёў 1943 года на ўчастку Скварск-Прылепаўка-Пуцькі 290-я і 385-я стралковыя дывізіі страцілі да 1500 салдат. Прыкладна столькі ж стратаў было з боку немцаў. У гісторыю Вялікай Айчыннай вайны гэты эпізод увайшоў пад назвай «Прылёпаўскі плацдарм».
У чэрвені 1944 года гітлераўцамі было спалена 34 двары, забіты 1 чалавек.
Ля вёскі ўсталяваны мемарыял часоў Вялікай Айчыннай вайны.
Выбары ў Савет прадстаўнікоў Ірака (2005)
15 снежня 2005 адбыліся выбары ў ніжнюю палату парламента Ірака — Савет прадстаўнікоў.
У выбарах удзельнічала 326 партый, блокаў і незалежных кандыдатаў, у тым ліку 307 спісаў (уключаючы 19 кааліцый) — у суме 7655 кандыдатаў.
Свята-Пакроўская царква (Збураж)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Збураж Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Першая царква, Сімяонаўская, згадваецца ў 1679 годзе. У 1894 годзе яна згарэла. Доўгі час прыхаджане маліліся ў часовай цэркаўцы, пакуль справа аб пабудове новай па хадайніцтве памешчыка генерал-маёра Чычэрына не была перададзена ў Свяцейшы Сінод, які выдзеліў 18633 рублі. Будаўніцтва пачалося ў 1908 годзе і да канца 1910 года была ўзведзена цагляная царква са званіцай. Новы храм асвяцілі 14 кастрычніка ў гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы.
У 1927 годзе святаром Збуражскай царквы быў прызначыны Пётр Вачынскі. Восенню 1943 года каля в. Збураж адбыўся бой паміж партызанамі і нямецкімі войскамі. У выніку абстрэла яна цалкам была разбурана.
26 сакавіка 1991 года быў асвечаны першы камень пад падмурак Свята-Пакроўскай царквы ў Збуражы. Новая цагляная царква была пабудавана ў 1993 годзе.
Сонечнае зацьменне 9 лістапада 1817 года
Сонечнае зацьменне 9 лістапада 1817 года — поўнае сонечнае зацьменне 130 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0536 і дасягнула свайго максімуму ў 01:53:53 UTC у пункце з каардынатамі 9° пд. ш. 151° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 42 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 179 км.
Зацьменне 9 лістапада 1817 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1817 годзе і 43-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 мая 1817 года, наступнае — 5 мая 1818 года.
Тычына
Тычына:
Попельніца
Вырабляецца з негаручых матэрыялу, такога як шкло, кераміка або метал. Звычайна змяшчаецца на стале.
Звычайна попельніца ўяўляе сабой сподачак са шкла, металу або керамікі з некалькімі, звычайна 4, выманнямі для цыгарэт.
Цыгарэтныя попельніцы маюць больш шырокія выемкі.
Часам у якасці попельніцы выкарыстоўваюцца талеркі, сподкі і слоічкі.
Каралеўства Лівія
Аб’яднанае каралеўства Лівія (المملكة الليبية) было ўтворана 24 снежня 1951 года і спыніла сваё існаванне 1 верасня 1969 года, калі ў выніку ваеннага перавароту манархія была зрынута і была абвешчана рэспубліка.
Канстытуцыя
Каралеўства было спадчыннай канстытуцыйнай манархіяй. Кароль меў вярхоўную уладу. Парламент складаўся з дзвюх палат (Сената і Палаты прадстаўнікоў). Прэм’ер-міністр прызначаўся і адпраўляўся ў адстаўку каралём.
Гісторыя
21 лістапада 1949 года Генеральная асамблея ААН прыняла рэзалюцыю, якая ўстанаўлівала, што Лівія павінна атрымаць незалежнасць да 1 студзеня 1952 года. На наступных перамовах Лівію прадстаўляў Ідрыс. 24 снежня 1951 года Лівія абвясціла пра сваю незалежнасць, стаўшы першай арабскай дзяржавай, якая атрымалі незалежнасць па рашэнні ААН, і адной з першых незалежных афрыканскіх дзяржаў. Лівія была абвешчана канстытуцыйнай манархіяй, а Ідрыс стаў каралём.
У 1959 годзе ў Лівіі былі выяўлены значныя паклады нафты, і прыбыткі ад яе наступнай здабычы ператварылі Лівію з адной з найбяднейшых дзяржаў свету ў адну з самых багатых. Хоць нафта істотна змяніла фінансавае становішча краіны, прыбыткі ад яе здабычы канцэнтраваліся ў руках вузкага ўладнага пласта, што выклікала незадаволенасць у грамадстве.
Гарадзішча (востраў)
Гарадзі́шча  — востраў на Богінскім возеры, колішні помнік прыроды мясцовага значэння ў Браслаўскім раёне. Плошча вострава складае 7,5 га. Рэльеф узгорысты. Ахоўны статус нададзены ў 1977 годзе.
У складзе расліннага покрыва дуб, ясень, ліпа драбналістая; у падлеску глог, брызгліна еўрапейская, рабіна, чаромха. Захаваліся рэшткі старажытнага гарадзішча IX—XII стст. Мае культурна-пазнавальнае, навуковае i эстэтычнае значэнне.
Кардон (археалагічны помнік)
Кардон — комплекс археалагічных помнікаў каля в. Кардон Шумілінскага раён Беларусі.
NGC 3285A
NGC 3285A (іншыя абазначэнні — ESO 501-8, MCG -4-25-15, AM 1030-271, PGC 31161) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гідра.
Кардон (археалагічны помнік)
Аб'ект трапіў у top-10 адкрыццяў НАН Беларусі ў галіне фундаментальных даследаванняў за 2016 год.
NGC 3285A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Кардон (археалагічны помнік)
Складаецца з гарадзішча, 2 селішч, курганнага могільніка і гавані.
Комплекс з гарадзішча і селішча выяўлены ў 1933 годзе, тады знаходкі на ім датавалі VIII—IX ст., але далей помнік не даследаваўся. Да 2015 года пашкоджаны «чорнымі капацелямі».
У 2015 годзе экспедыцыя пад кіраўніцтвам В. М. Ляўко абследавала помнік. У жніўні 2015 года на селішчы(якім з двух?) на глыбіні 60 см былі знойдзены часткі ювелірных упрыгожанняў (крыжыкі, пацеркі, фрагмент срэбнай падвескі, частка скроневага кальца, падвеска з імператара Льва VI), раменныя накладкі, скандынаўская гірка-разнавага, манеты і гузікі IX—X ст., зліткі каляровых металаў.
У 2016 годзе на комплексе знойдзена больш за 600 артэфактаў, у т.л. 2 рымскія манеты -- часоў Флавіяў (79) і Антанінаў (164—169). Выяўлены пласты двух пажараў.
Юго Дзюмініль-Капен
Юго Дзюмініль-Капен (фр.: Hugo Duminil-Copin; нар., Шатнэ-Малабры, Францыя) — французскі матэматык, спецыяліст па тэорыі імавернасцей, філдсаўскі лаўрэат (2022). Доктар, прафесар Інстытута вышэйшых навуковых даследаванняў (IHES) і Жэнеўскага ўніверсітэта.
Кардон (археалагічны помнік)
У 2017 годзе апроч іншага знойдзены г.зв. малаточкі Тора, скандынаўская арнаментаваная шпілька, фібула, 5 наканечнікаў стрэл.
Юго Дзюмініль-Капен
Біяграфія
Вучыўся ў Ліцэі Людовіка Вялікага (2003—2005) і Універсітэце Парыж-поўдзень XI (2006—2007), у апошнім атрымаў магістарскую ступень. Таксама атрымаў агрэжэ па матэматыцы ў парыжскай Вышэйшай нармальнай школе, дзе займаўся для гэтага ў 2006—2008 гады. У 2008—2012 гады працаваў над доктарскай, быў постдактарантам у Жэнеўскім універсітэце ў Станіслава Смірнова. У 2013—2014 гады — асістэнт-прафесар Жэнеўскага ўніверсітэта. З верасня 2016 года поўны прафесар IHES.
Кардон (археалагічны помнік)
На думку В. Ляўко, паселішча дасягнула росквіту ў IX — сярэдзіне X ст. Пакуль няма падстаў для высновы, што на гэтым месцы скандынавы жылі стала.
Парламенцкія выбары ў Іраку (2005)
Выбары ў Нацыянальную Асамблею (парламент) Ірака былі праведзены 30 студзеня 2005 года.
Загадка
Зага́дка — фальклорная мініяцюра, якая ў форме пытання падае іншасказальнае вобразнае апісанне пэўных прадметаў ці з’яў. Іншасказальнасць у загадцы звычайна ствараецца з дапамогай розных тропаў: метафар, увасабленняў, метанімій, алегорый, параўнанняў і інш. (Поўна бочачка віна, нідзе дзірачкі няма. — Яйка; Кругленькае, чорненькае, да неба дакінеш. — Вока). Загадкі развіваюць назіральнасць, лагічнае мысленне, вобразнае ўяўленне, кемлівасць чалавека, вучаць яго разумець паэтычнае іншасказанне. Як слушна падкрэслівае аўтар кнігі «Паэтыка беларускіх загадак» Н. Гілевіч, загадка «ёсць паэтычны вобраз, можна сказаць — паэзія ў „чыстым“ выглядзе, адзін з яе важнейшых першаэлементаў, без чаго яна перастае быць сама сабою, перастае быць мастацтвам». У народных загадках увасоблены шырокі і арыгінальны погляд народа на прыроду, грамадства, навакольны свет. Што да формы, то карыстаюцца яны як празаічнай, так і вершаванай мовай, вершам белым і рыфмаваным. Па ўзоры народных некаторыя паэты (В. Жуковіч, М. Чарняўскі і інш.) пішуць літаратурныя загадкі
Лятучы лісток
Ляту́чы лісто́к — еўрапейскае неперыядычнае друкаванае выданне XV—XVIII стагоддзяў з навінамі ў выглядзе асобнага аркуша або невялікай брашуры.
Быў галоўным сродкам распаўсюджванню ваенных і дзяржаўных навін да з’яўлення ў XVII стагоддзі перыёдыкі. Большасць была прынагоднай і прысвячалася аднаму прадмету. З’явіліся 1470 годзе ў Балонні (цяпер Італія). Найбольшымі асяродкамі іх выдання былі Венецыя, Нюрнберг і Аўгсбург. Выдаваліся на нямецкай, лацінскай, чэшскай, італьянскай, англійскай і нідэрландскай мовах. Сярод іх былі цалкам вершаваныя.
Рэч Паспалітая
У Рэчы Паспалітай выдалі каля 1300 лятучых лісткоў, з якіх 645 захавалася. Спачатку называліся «Навіны», «Апісанні», «Рэляцыі», «Дыярыушы», «Лісты» і «Копіі». З XVII стагоддзя — «Авізы» і «Паведамленні». Наклад дасягаў некалькіх сотняў асобнікаў. Прадаваліся ў кнігарнях, на кірмашах, царкоўных святах і соймах, а таксама вандроўнымі гандлярамі. Асвятлялі падзеі ў Вялікім Княстве Літоўскім ад Аршанскай бітвы 1514 года. На загад вялікага князя літоўскага Жыгімонта II Старога ў краінах Заходняй Еўропы выдалі лісткі пра бітву, з якіх захавалася 4. Гэтыя выданні далі пачатак прэсе ў Рэчы Паспалітай. У лістках «Бітва караля Польшчы з маскавітамі», выдадзеных у Нюрнбергу і Лейпцыгу, змясцілі сцэны бітвы. Ёст Людвік Дэцый выдаў па-нямецку ў Кракаве лісток, у якім апісаў бітву на Альшаніцы 1527 года, дзе войска ВКЛ на чале з Канстанцінам Астрожскім перамагло крымскіх татараў. Некалькі лісткоў прысвячалася Інфлянцкай вайне 1558—1582 гадоў, у тым ліку захопу замкаў маскоўскім войскам цара Івана Грознага. Вядома 10 лісткоў пра захоп Полацка ў 1563 годзе на нямецкай, лацінскай, чэшскай і французскай мовах. «Праўдзівыя і жахлівыя звесткі пра лютага ворага маскавіта», выдадзеныя ў Аўгсбургу, змясцілі выяву прыступу Полацка. У Аўгсбургу і Нюрнбергу тройчы выдалі ў нямецкім перакладзе лісткі з пасланнем Мікалая Радзівіла Рудога да Мікалая Радзівіла Чорнага пра бітву на Уле 1654 года. У 2 іншых нямецкіх лістках змясцілі паведамленні пра бітвы на падставе ліста Радзівіла Рудога.
У Чэхіі і Германіі шматкроць перавыдавалі лісткі з рэляцыямі вялікага князя літоўскага Стэфана Баторыя пра вызваленне Полацка ў 1579 годзе і ўзяцце Вялікіх Лукаў у 1580 годзе. Некаторыя лісткі надрукавалі ў перасоўнай друкарні ў абозе войска вялікага князя літоўскага. Выдадзенае ў Нюрнбергу «Праўдзівае і пэўнае паведамленне пра тое, якім чынам яго міласць кароль польскі зноў аблажыў і заняў горад і замак Полацк у Літве» было вершаваным і змяшчала выяву-план аблогі. Некалькі лісткоў прысвяцілі войнам Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 гадоў і з Масковіяй 1609—1618 гадоў (Дзмітрыяда), 1632—1634 гадоў (Смаленская) і 1654—1667 гадоў (Крывавы патоп), у тым ліку «Навіны з Інфлянтаў пра шчаслівае паражэнне, якое пацярпеў Карл, князь Судэрманскі ад пана Яна Караля Хадкевіча» (пра Кірхгольмскую бітву 1606 года), «Пакуты жаўнераў абодвух народаў у сталіцы маскоўскай» (пра капітуляцыю войска Рэчы Паспалітай у Крамлі ў 1612 годзе), «Выправа цара маскоўскага са сталіцы на вайну супраць Літвы і палякаў» (пра пачатак Крывавага патопу), «Перамога над Масквой ад палякаў і Літвы, у 1660 годзе атрыманая» (пра Палонкаўскую бітву). Некалькі лісткоў прысвяцілі перамозе над асманамі ў Венскай бітве 1683 года і Вялікай Паўночнай вайне 1700—1721 гадоў. Асвятляліся змяненні і шлюбы вялікіх князёў, пасольствы, пажары ў гарадах і мор. Аўгсбургскі лісток распавядаў пра голад у Вялікім Княстве Літоўскім 1571 года. Часам паведамлялася пра вымерлых у Заходняй Еўропе зуброў і туроў, якія вадзіліся ў Вялікім Княстве Літоўскім. Выданне лятучых лісткоў пашырала веды пра Вялікае Княства Літоўскае ў Заходняй Еўропе і ўмацоўвала яго міжнароднае становішча праз прапаганду.
Іакаста
Іакаста (Эпікаста; Ἰοκάστη) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі царыца Фіваў, дачка Менекея і сястра Крэонта (альбо дачка Крэонта). Жонка Лая і маці Эдыпа, пасля гібелі Лая — жонка Эдыпа. Не ведаючы пра лёс свайго сына Эдыпа, якога немаўляткам пакінула па загадзе Лая на гары Кіферон, выйшла замуж за Эдыпа, які па сканчэнні шматлікіх гадоў прыйшоў у Фівы з Карынфа і вызваліў жыхароў Фіваў ад Сфінкса, маці Антыгоны, Ісмены, Этэокла і Палініка (бацька — Эдып). Калі стала вядома яе сваяцтва з Эдыпам, павесілася або кінулася на меч. У Стэсіхора згадваецца як жывая пасля адрачэння Эдыпа.
Каструля
Цэняцца каструлі (рондалі) з тоўстым або падвойным дном, якія лепей засцерагаюць ад прыгарання.
Беламорская вуліца (Мінск)
Беламорская вуліца — вуліца ў Савецкім раёне Мінска ў мікрараёне Камароўка, ідзе перпендыкулярна ад вуліцы Кульман да вуліцы Сурганава ў раёне паміж вуліцамі Куйбышава і Якуба Коласа.
На вуліцы Беламорскай знаходзіўся дом П.К.Хадасевіча, у якім у верасні 1942 года быў надрукаваны чацвёрты нумар газеты «Звязда» — органа Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б. П.К.Хадасевіч і яго сям'я ў канцы 1942 года забіты фашыстамі.
Каламбур
Каламбу́р — невялікі (часцей у два ці чатыры радкі) гумарыстычны верш, пабудаваны на каламбурных, аманімічных ці амаграфічных рыфмах (або на тых і другіх адначасова). Вось прыклад каламбуру Н. Гілевіча:
У апошні час пачаў развівацца жанр так званага літаратурнага каламбуру:
Бітум
Бітумы (ад Bitumen — горная смала, нафта) — цвёрдыя або смалападобныя прадукты, якія ўяўляюць сабой сумесь вуглевадародаў і іх азоцістых, кіслародзістых, сярністых і металаўтрымальных вытворных. Бітумы не растваральныя ў вадзе, цалкам або часткова растваральныя ў бензоле, хлараформе, серавугляродзе і інш. арганічных растваральніках; шчыльнасць 0,95-1,50 г/см³.
Крыштаф Алендскі (сын Крыштафа)
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Алендскіх герба «Равіч», сын Крыштафа і Ганны з Есьманаў.
Стольнік (1617), суддзя земскі (1634), падкаморы (1650) Ваўкавыскага павета. Пасол на элекцыі караля Яна Казіміра (1648).
Валодаў з падзелу бацькоўскай спадчыны маёнткам Мачульна з фальваркамі Гнезна і пляцамі ў Ваўкавыску; ленны ўладальнік вёсак Дзякі і Жылічы ў Ваўкавыскім павеце (1618).
Груздаўская Дача
Груздаўская Дача — лясны масіў у Беларусі, размешчаны на ўсход ад в. Груздава Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці.
У складзе дрэванасаджэнняў пераважаюць елкі, бяроза, сасна. У падлеску, як і ў іншых лясных масівах, сустракаюцца такія пароды дрэў як рабіна, ясень, клён, вольха, дуб, вяз, ядловец, ліпа, таполя, вярба, чаромха, дзікія яблыні ды ігрушы.
Марадунка
Мараду́нка (Xenus cinereus) — птушка з сямейства бакасавыя, атрад сеўцападобныя. Распаўсюджана ва Усходняй Еўропе і лесатундравай частцы Еўропы.
Сонечнае зацьменне 16 мая 1817 года
Сонечнае зацьменне 16 мая 1817 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 125 сараса.
Зацьменне 16 мая 1817 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1817 годзе і 42-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 лістапада 1816 года, наступнае — 9 лістапада 1817 года.
Гімн ЗША
The Star-Spangled Banner (Сцяг, абсыпаны зоркамі) — нацыянальны гімн Злучаных Штатаў Амерыкі.
Яго тэкст быў узяты з паэмы «Абарона Форта Макгенры», напісанай у 1814 годзе Фрэнсісам Скотам Кі. Аўтар, 35-гадовы адвакат і па сумяшчальніцтве паэт-аматар, напісаў гэты тэкст пасля таго, як стаў сведкам абстрэлу Форта Макгенры ў Балтымары брытанскімі караблямі ў перыяд вайны 1812 года. Першае выкананне адбылося ў Балтыморы 29 кастрычніка пасля амерыканскай прэм'еры п'есы Аўгуста фон Кацабу «Граф Бянёўскі».
Доўгі час лічылася, што тэкст быў пакладзены на папулярную брытанскую застольную мелодыю. Аднак у 1980-я гады вучоным атрымалася ўсталяваць, што мелодыя мела свайго аўтара. Ім быў Джон Стафард Сміт (John Stafford Smith), брытанскі гісторык музыкі, кампазітар, арганіст і спявак, які У 1766 годзе напісаў жартаўлівы гімн «Таварыства Анакрэона» (To Anacreon in Heaven), які аб'ядноўваў лонданскіх музыкантаў. Песня стала афіцыйна выкарыстоўвацца ў Ваенна-марскіх сілах ЗША (1889), затым у Белым доме (1916), а 3 сакавіка 1931 года рэзалюцыяй Кангрэса была абвешчаная нацыянальным гімнам. Да гэтага афіцыйна замацаванага законам гімна ЗША не было. Да 1931 года ў якасці гімна ЗША на практыцы выкарыстоўваліся альбо песня «Hail Columbia», альбо песня «My Country, 'Tis of Thee».
Тэкст гімна
<poem style="padding-left:20px;"> O say, can you see, by the dawn's early light, What so proudly we hailed at the twilight's last gleaming? Whose broad stripes and bright stars, through the perilous fight, O'er the ramparts we watched, were so gallantly streaming? And the rocket's red glare, the bombs bursting in air, Gave proof through the night that our flag was still there. O say does that star spangled banner yet wave O'er the land of the free, and the home of the brave?
And where is that band who so vauntingly swore That the havoc of war and the battle's confusion A home and a country should leave us no more? Their blood has washed out their foul footsteps’ pollution. No refuge could save the hireling and slave From the terror of flight, or the gloom of the grave: And the Star-Spangled Banner, in triumph doth wave O'er the land of the free and the home of the brave.
O thus be it ever when freemen shall stand Between their loved homes and the war's desolation! Blest with victory and peace, may the Heaven-rescued land Praise the Power that hath made and preserved us a nation. Then conquer we must when our cause it is just And this be our motto: «In God is our Trust.» And the Star-Spangled Banner in triumph shall wave O'er the land of the free and the home of the brave!
Беларускія пераклады
На беларускую гімн ЗША пераклаў Янка Запруднік.
Зорны Штандар О, ці бачыш ты зноў пераможны наш сьцяг, што так горда лунаў у зацятым змаганьні, і як зоркі на ім асьвятлялі прасьцяг доўгай ноччу баёў, што грымелі да раньня? Бітвы вогненнай жар і змагарны разгар пацьвярджалі ўсю ноч, што там быў наш штандар. О, ты мне скажы, ці красуе той сьцяг над краінай свабод, дзе адважны народ?
Пуцькі (Чавускі раён)
Пу́цькі (, Путьки) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Радамльскага сельсавета. Непадалёку ад вёскі цячэ рака Проня.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Асінаўскага сельсавета.
У 0,9 км на поўнач ад в. Пуцькі з 1994 года знаходзіцца аднайменны гідралагічны заказнік мясцовага значэння плошчай 38 га.
Гісторыя
За час снежаньскіх баёў 1943 года на ўчастку Скварск—Прылёпаўка—Пуцькі 290-я і 385-я стралковыя дывізіі страцілі да 1500 салдат. Прыкладна столькі ж стратаў было з боку немцаў. У гісторыю Вялікай Айчыннай вайны гэты эпізод увайшоў пад назвай «Прылёпаўскі плацдарм».
У чэрвені 1944 года гітлераўцамі быў спалены 131 двор, забіты 3 чалавекі.
У Пуцькаўскай школе-садзе знаходзіцца Музей баявой славы.
Партызанскія дуб і елка
Партызанскія дуб і елка — колішні батанічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў квартале № 44 Скрыдлеўскага лясніцтва Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Растуць быццам з аднаго ствала. Узрост дуба каля 140 гадоў, дыяметр 0,6 м, узрост елкі каля 75 гадоў, дыяметр 0,33 м. У час Вялікай Айчыннай вайны арыгінальныя дрэвы выкарыстоўваліся партызанамі як паштовая скрынка.
Ахоўны статус нададзены ў 1980 годзе. Помнік прыроды ліквідаваны 14 красавіка 2007.
Карусь Каганец
Карусь Каганец, сапр.: Казімір-Рафал Каралевіч Кастравіцкі (29 студзеня (10 лютага) 1868, Табольск, Расійская імперыя —, в. Прымагілле, Менскі павет. (цяпер в. Юцкі, Дзяржынскі раён, Мінская вобласць) — беларускі паэт, драматург, мовазнавец, мастак, скульптар, грамадскі дзеяч. Карыстаўся і іншымі літаратурнымі псеўданімамі і крыптанімамі: K.Kahaniec, Будзімір, К.Шашаль, К. Качанец, К. К..
Сям'я
Належаў да каталіцкага сярэднезаможнага шляхецкага роду Кастравіцкіх герба «Байбуза», прадстаўнікі якога займалі розныя земскія пасады ў Менскім ваяводстве ВКЛ і Мінскім павеце Мінскай губерні Расійскай імперыі. Менавіта з гэтай галіны роду паходзіць знакаміты французскі паэт Гіём Апалінер.
Нарадзіўся ў сям'і маянткоўца Караля Самуэлевіча Кастравіцкага (1814—1874) і яго жонкі сярэднезаможнай шляхцянкі Гелены Тадэвушаўны Свентаржэцкай. Бацька Караль удзельнічаў у паўстанні 1863—1864, быў сасланы расійскімі ўладамі ў Табольск, а яго маёнтак Малыя Навасёлкі ў Мінскім павеце быў канфіскаваны. Па лініі маці Карусь Каганец быў блізкім сваяком іншага паўстанца — Баляслава Свентаржэцкага (1831—1888). Акрамя таго Кастравіцкія мелі блізкія сваяцкія сувязі з іншымі сярэднезаможнымі родамі Міншчыны — Ваньковічамі, Вайніловічамі, Прушынскімі, Оштарпамі, Янішэўскімі і інш. Напрыклад, блізкай сваячкай была Ядвіга Адамаўна Кастравіцкая (з роду Вайніловічаў).
У 1874 сям'і дазволена вярнуцца ў Беларусь. Канфіскацыя сямейнага маёнтка стала прычынай збяднення гэтай галіны роду Кастравіцкіх і пераходу яе з катэгорыі маянткоўцаў у катэгорыю малазаможнай інтэлігенцыі, хоць сям'я Караля Кастравіцкага пасля вяртання з ссылкі атрымала прытулак у блізкіх сваякоў — жылі ў вёсцы Засулле каля Стоўбцаў і вёсцы Прымагілле каля Койданава (цяпер Дзяржынск). Там хутка памер бацька Каганца.
Сям'і не ставала сродкаў для існавання, таму з 6 да 11 гадоў ён рабіў пастушком. Затым яго маці заручылася з мясцовым мужыком і пераехала разам з сям'ёй пад Койданава, дзе сястра аддала ёй дзве валокі зямлі.
Адукацыя і пачатак працоўнай дзейнасці
Вучыўся ў Мінскім гарадскім вучылішчы, у 1890-х у Маскоўскім вучылішчы жывапісу, скульптуры і дойлідства. У 1899 годзе Каганец ажаніўся з Ганнай Пракаповіч (?—1934) і асеў ва ўрочышчы Лісія Норы каля Прымагілля. Аднак зямлі ў сям'і было небагата, і таму ён рабіў то ў мастацкай майстэрні ў Рызе, то ў Мінскім таварыстве дабрачыннасці (дзе вялікую ролю ігралі граф Ежы Чапскі і Ядвіга Кастравіцкая), працаваў на будоўлі чыгункі ў Лідзе. Была яшчэ прычына, з-за якой Каганец часта мяняў месцы працы, — ён браў удзел у рэвалюцыйным руху, і таму кожны работадавец намагаўся пазбавіцца такога працаўніка.
Арышты
У 1890 — пачатку 1900 г. публікаваў апрацоўкі народных паданняў у газетах «Минский листок» і «Северо-Западный край». У 1902—1903 удзельнічаў у стварэнні БСГ, распрацоўцы яе праграмы. Падрыхтаваў праект газеты «Палессе» (1904). У сакавіку 1905 удзельнічаў у І сялянскім з'ездзе Беларусі. Арыштаваны 19 снежня 1905 з групай агітатараў у Койданаўскай воласці. Да 16 мая 1906 знаходзіўся ў Мінскай турме і сядзеў там 5 месяцаў пад следствам. На хадатайніцтва сваякоў і сяброў быў адпушчаны да суда на парукі. З гэтай пары ў Каганца пачаўся новы перыяд вольных заробкаў. Ён рабіў лесніком на Ігуменшчыне, настаўнікам малявання ў Віленскай рамеснай навучальні. 2 красавіка 1910 асуджаны Віленскай судовай палатай на год зняволення, змешчаны ў Мінскую турму. Там у яго істотна пагоршылася здароўе.
Літаратурная і культурная дзейнасць
Супрацоўнічаў з газетай «Наша ніва». Апрацаваў кірылічны варыянт першага беларускага падручніка новага часу «Беларускі лемантар, або Першая навука чытання» (СПб., 1906, выд. ананімна); распрацаваў праект адмысловага беларускага алфавіта. Пры жыцці асобным выданнем выйшаў вадэвіль «Модны шляхцюк» (СПб., 1910), які карыстаўся вялікай папулярнасцю і быў адным з першых твораў нацыянальнага тэатральнага рэпертуару (ставіўся ў 1910 трупай І. Буйніцкага). Шмат яго твораў згубілася, напрыклад зборнік, дасланы ў 1909 або 1910 годзе ў рэдакцыю «Нашай нівы», ці кніжкі для дзяцей, адасланыя ў выдавецкую суполку «Загляне сонца і ў наша ваконца».
Апошнія гады і смерць
Доўгі час шукаў работу, у пачатку 1912 атрымаў месца ўпраўляючага фальваркам Жортаў у Барысаўскім павеце, дзе і праслужыў апошнія 6 гадоў жыцця. Частка рукапіснай спадчыны Каганца пасля яго смерці трапіла да Язэпа Лёсіка, які апублікаваў яе ў «Беларусі» (1919) і «Вольным сцягу» (1921). Нечакана памёр падчас наведвання сваякоў. Пахаваны ў вёсцы Навасёлкі каля Койданава, якая была родавай сядзібай Кастравіцкіх.
Творчасць, даследчыцкая дзейнасць
Друкаваўся з 1893 года. Паэзія К. Каганца агітацыйная, блізкая да народнай песні. Яна працягвала традыцыі народных антыпрыгонніцкіх і рэкруцкіх песень, прасякнуга нацыянальнымі матывамі («Пра пана Ленскага», «Наша доля маладзецка», «На мабілізацыю», «Наш покліч», «Плач беларуса»). Цэнтральны герой яго лірыкі — кабзар, лірнік («Кабзар»). Проза К. Каганца — апрацоўкі мясцовых легенд і паданняў («Прылукі», «Навасадскае замчышча», «Вітаўка»). Аўтар гістарычных («Старажовы курган», апубл. 1919; «Сын Даніла», апубл. 1920) і бытавых («У іншым шчасці няшчасце схавана», нап. 1903, апубл. 1919; «Двойчы прапілі», нап. 1910, апубл. 1919) драм. Дасюль папулярная яго камедыя «Модны шляхцюк» (паст. 1910 у Вільні і Полацку Першай беларускай трупай І. Буйніцкага, у 1918 — Першым беларускім таварыствам драмы і камедыі, у 1928 — БДТ-2), у якой высмеяў беларускага выраджэнца, які адракаецца ад усяго роднага. Гэта модны шляхцюк Пранцішак Карчэўшчык — папярэднік Адольфа Быкоўскага ў «Паўлінцы» Я. Купалы. Апрацоўваў народныя казкі, паданні; пісаў навукова-папулярныя нарысы для дзяцей. Выступаў як публіцыст.
Адзін з аўтараў «Беларускага лемантара, або Першай навукі чытання» (Пб., 1906, выд. ананімна). На беларускую мову пераклаў навукова-папулярную брашуру «Гутаркі аб небе і зямлі» (1907, з С. Шаўлоўскім). Шмат увагі аддаваў мове, навуковай тэрміналогіі (працаваў над «Беларускай граматыкай», не закончана).
З твораў выяўленчага мастацтва зберагліся графічныя малюнкі «За сахою», «На ростаньках», палітычныя карыкатуры; ляпіў з гліны, выразаў з дрэва і косці, афармляў кнігі (вокладка «Другога чытання для дзяцей беларусаў» Я. Коласа, Пб., 1909).
Ушанаванне памяці
З 2004 года імя Каруся Каганца носіць адна з вуліц у мікрараёне Лошыца горада Мінска.
Інтымная лірыка
Інты́мная лі́рыка — сукупнасць лірычных твораў пра каханне. Адным з самых старажытных i знакамітых майстроў інтымнай лірыкі была старажытнагрэчаская паэтэса Сапфо (канец VII — першая палова VI ст. да н.э.). Значны ўклад у развіццё сусветнай інтымнай лірыкі ўнеслі Авідзій, Петрарка, Шэкспір, А. Пушкін, А. Міцкевіч, Р. Гамзатаў і інш. Паэзія выпрацавала нямала жанраў i жанравых разнавіднасцей інтымнай лірыкі: альбы, баркаролы, серэнады, эпіталамы, рамансы.
NGC 3285B
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Белакурыха
Белакурыха (Белокуриха) — горад (з 1982) у Расіі, у Алтайскім краі. Утварае гарадскую акругу горад Белакурыха паводле муніцыпальна-тэрытарыяльнага падзелу, з’яўляецца горадам краявога значэння. Насельніцтва 14,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1867 годзе.
Горад размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Алтайскага края ў перадгор’ях Алтая ў даліне ракі Белакурыха на вышыні 240—250 метраў над узроўнем мора ў падножжа гары Царкоўкі. Бальнеалагічны курорт федэральнага значэння — вядомы з XIX стагоддзя.
Геаграфічнае становішча
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Алтайскага края ў даліне ракі Белакурыха, на вышыні 240—250 метраў над узроўнем мора ля падножжа гары Царкоўкі. Знаходзіцца ў перадгор’ях Алтая, на месцы выхаду тэрмальных радоновых вод.
Плошча: 92,3 км².
Калыханка
Калыха́нка — адзін з жанраў дзіцячай літаратуры; простая паводле зместу і выяўленчых сродкаў пяшчотная песенька, пад якую маці закалыхваюць сваіх дзяцей. Дзякуючы калыханцы дзіця хутчэй i лягчэй авалодвае роднай мовай, атрымлівае першыя ўяўленні пра навакольны свет, развівае пачуццё моўнага i музычнага рытму, знаёміцца з асновамі паэтычнай творчасці (рытм, рыфма, гукапіс).
Белакурыха
Клімат
Клімат адрозніваецца высокай для Сібіры сярэднегадавой тэмпературай паветра і пераважна зацішнага надвор’ем, адсутнасцю вялікіх перападаў атмасфернага ціску. У цэлым, ён трохі мякчэй, чым у прылеглай Бійскай раўніне. Па колькасці сонечных дзён у годзе Белакурыха супастаўная з курортамі Крыма і Каўказа, сонечных дзён у годзе: 260. Ападкі да 800 мм, галоўным чынам, летам.
Вясна ў параўнальна ранняя і цёплая. Улетку на большай тэрыторыі пануе ясная ўстойлівая нежаркую надвор’е, а гадавая працягласць сонечнага ззяння складае 1900—2000 гадзін. Сярэднія тэмпературы ліпеня +18 °C … +20 °C. Для летніх месяцаў характэрна паніжаны атмасферны ціск (каля 733 мм рт. слупка), У параўнанні з зімовымі і вясновымі месяцамі (743…748 мм рт. слупка). Восень цёплая з невялікай колькасцю ападкаў. Снежнае покрыва усталёўваецца ў лістападзе. Для зімы характэрная сухая, амаль зацішнае надвор’е з вялікай колькасцю ясных сонечных дзён. Сярэдняя тэмпература зімой: −15,9 °C, часам здараюцца больш моцныя маразы.
Раслінны свет
Паўднёвая частка горада-курорта акаймоўваў адгор’ямі Чэргінскага хрыбта, які пакрыты хвойнай расліннасцю і хмызнякамі: рабіна, черёмуха, маральнік. У наваколлі горада шырока распаўсюджаныя акліматызавацца расліны, нехарактэрныя для поўдня Заходняй Сібіры, такія як дуб і манчжурскі арэх.
Гісторыя
У 1920-х гадах на месцы вёскі Новабелакурыха быў заснаваны курортны пасёлак. Тут былі пабудаваныя кантора, сталовая, амбулаторыя і салярый, а ў 1928 годзе збудаваная водалячэбніца на 24 ванны і паліклініка, у 1931—1934 гадах ўзведзены драўляныя спальныя карпусы. Тут адпачывалі кіраўнікі савецкай дзяржавы і іх жонкі, жыў рускі пісьменнік Канстанцін Паустоўскі.
У 1942 годзе ў Белакурыха быў эвакуіраваны ўсесаюзны піянерскі лагер «Артэк».
Станаўленне найбуйнейшага на ўсходзе краіны курорта стала магчымым дзякуючы савецкаму дзяржаўнаму дзеячу Яхіму Паўлавічу Слаўскаму. Менавіта Я. П. Слаўскі стаяў ля вытокаў стварэння горада-курорта Белакурыха, які сёння шырока вядомы не толькі ў Расіі, але і далёка за яе межамі.
У 1960-х гадах пабудавана большасць санаторыяў у якіх цяпер лечацца і адпачываюць госці курорта. Першым у 1961 годзе быў здадзены ў эксплуатацыю санаторый «Металург», цяпер «Эдэм».
У 1970 годзе пасёлак атрымлівае статус курорта ўсесаюзнага значэння, у 1982 годзе — статус горада, а з 1992 года з’яўляецца курортам федэральнага значэння.
У 2003 і ў 2016 гадах Белакурыху наведваў Прэзідэнт Расіі У. У. Пуцін.
Насельніцтва
На 1 студзеня 2018 года па колькасці насельніцтва горад знаходзіўся на 786 месцы са 1113 гарадоў Расійскай Федэрацыі.
Курорт
У цяперашні час курортная зона Белакурыха здольная прыняць адначасова звыш 5 тысяч адпачывальнікаў. У горадзе дзейнічаюць 19 санаторна-курортных і санаторна-аздараўленчых устаноў на 5000 месцаў, бальнеятэрапія ўключае 27 відаў працэдур на мінеральнай і прэснай вадзе. Лік санаторыяў, здраўніц, гасцініц, невялікіх пансіянатаў на асабліва ахоўнай прыроднай тэрыторыі няўхільна расце. У 2006 годзе былі здадзены пад ключ некалькі будынкаў грамадскага прызначэння агульнай плошчай 22 952,4 м² сумарнай коштам 239,6 млн рублёў. Будаўніцтва вядзецца за кошт прыватных інвестараў.
У 2015 годзе Белакурыху наведала 219 тысяч турыстаў, у тым ліку ў санаторыях адпачылі звыш 130 тысяч чалавек.
Кліматалячэнне
Характарызуецца параўнальна высокай для Сібіры сярэднегадавой тэмпературай паветра (+4 °C). Мяккая зіма, неспякотнае лета, цёплае надвор’е вясновых і восеньскіх месяцаў, пераважна ціхае, кароткачасовыя замаразкі зімой, якія змяняюцца частымі адлігамі і сталасць бараметрычнага ціску.