cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Веніямінавіч Мяжуеў
Біяграфія
Скончыў Кіеўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча, колава-гусенічныя машыны; Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ (г. Масква), камандна-штабная аператыўна-тактычная; Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных сіл Расійскай Федэрацыі (г. Масква), ваеннае і дзяржаўнае кіраванне. Генерал-маёр.
Займаў камандныя і штабныя пасады ад камандзіра ўзвода да камандзіра брыгады, а затым намесніка камандуючага войскамі аператыўнага камандавання, начальніка штаба — першага намесніка камандуючага войскамі аператыўнага камандавання, камандуючага войскамі аператыўнага камандавання, начальніка Галоўнай ваеннай інспекцыі Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. З’яўляўся членам калегіі Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
На IX з’ездзе грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз афіцэраў» быў абраны старшынёй рэспубліканскага савета Беларускага саюза афіцэраў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання. Абраны па Гродзенскай выбарчай акрузе № 52.
Узнагароды
Узнагароджаны дваццаццю медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае трох сыноў.
Генры Мейтленд Вільсан
Першая сусветная вайна
У Першай сусветнай вайне ўсю вайну правёў на Заходнім фронце ў складзе Брытанскіх Экспедыцыйных Сіл. Ваяваў з 1914 года ў чыне маёра ў 16-й Ірландскай пяхотнай дывізіі. З 1915 года — 2-й афіцэр штаба 41-й пяхотнай дывізіі, затым у штабе 19 корпуса. Браў удзел у бітве на Соме і ў бітве пры Пашэндэйле.
З кастрычніка 1917 года — першы афіцэр штаба ў Новазеландскай пяхотнай дывізіі.
Паміж сусветнымі войнамі
Пасля вайны служыў у штабе дывізіі. Скончыў штабныя каледжы ў Кемберлі і ў Сандхёрсце. З 1927 года камандаваў батальёнам на мяжы Брытанскай Індыі і Афганістана. З 1930 года — выкладаў у штабным каледжы ў Кэмберлі. Тады ж займаўся даследчай працай, прыхільнік развіцця бранетанкавых сіл. З 1934 года камандаваў 6-й пяхотнай брыгадай. З 1935 года — генерал-маёр, прызначаны камандзірам 1-й механізаванай брыгады. З 1937 года — камандзір 2-й пяхотнай дывізіі. У чэрвені 1939 года ў званні генерал-лейтэнанта накіраваны ў Егіпет на пасаду камандуючага Брытанскімі войскамі ў Егіпце (Нільская армія).
Другая сусветная вайна
Падпарадкаваныя Вільсану войска пачалі баявыя дзеянні на мяжы з Лівіяй у чэрвені 1940 года, пасля ўступлення Італіі ў вайну. Скарыстаўшыся нерашучымі дзеяннямі італьянскага камандавання, спыніў італьянскі наступ у Егіпецкай аперацыі ў верасні 1940 года. Затым адыграць вялікую ролю ў разгроме італьянскіх войскаў у Паўночнай Афрыцы падчас Лівійскай аперацыі, у тым ліку ў снежні 1940 года атрымаў перамогу ў Сідзі-Барані. У лютым 1941 года прызначаны ваенным губернатарам правінцыі Кірэнаіка ў Лівіі ў званні поўнага генерала.
Аднак у тым жа месяцы прызначаны камандаючым Брытанскім экспедыцыйным корпусам, накіраваным у Грэцыю. Асноўную масу войскаў корпуса склалі аўстралійскія і новазеландскія войскі. Галоўнай задачай корпуса было садзейнічанне грэчаскім войскам у разгроме італьянцаў. якія да таго часу былі ўжо выцеснены грэкамі ў Албанію падчас італа-грэчаскай вайны. Аднак часткова з-за няўзгодненых дзеянняў урадаў Вялікабрытаніі і Грэцыі, часткова з-за таго, што камандаванню саюзных армій не ўдалося ўзгадніць свае дзеянні, адчувальных вынікаў дамагчыся не ўдалося. Больш таго, устрывожаны з’яўленнем англійскіх войскаў у Грэцыі Гітлер загадаў распрацаваць германскае ўварванне ў Грэцыю. У красавіку 1941 года немцы падчас Грэчаскай аперацыі акупавалі краіну і прымусілі капітуляваць грэчаскую армію 26 красавіка. Вільсан кіраваў эвакуацыяй сваіх войскаў на Крыт, а затым у Егіпет. Яго корпус пацярпеў паражэнне, страціўшы з 62,6 тысяч чалавек звыш 2 тысяч забітымі і параненымі, а таксама 14 тысяч палоннымі.
З 7 мая 1941 года — камандуючы брытанскімі войскамі ў Палесціне і Трансіарданіі. Падчас Сірыйска-Ліванскай аперацыі брытанцы нанеслі паражэнне французскім войскам урада «Вішы» і дамагліся іх капітуляцыі. З кастрычніка 1941 года — камандуючы 9-й арміяй у Сірыі і генерал-ад’ютант Яго Вялікасці. З 1942 года — камандуючы брытанскімі войскамі ў Іране.
У лютым 1943 года прызначаны галоўнакамандуючым на Сярэднім Усходзе. На гэтай пасадзе ўлетку 1943 года правёў дэсантныя аперацыі па захопе грэчаскіх астравоў Кос, Лерас і Самас, паспрабаваўшы скарыстацца спрыяльнай сітуацыяй пасля капітуляцыі Італіі. Аднак нямецкае камандаванне накіравала на астравы свае сілы і адбіла іх, захапіўшы ў палон брытанскія і італьянскія гарнізоны. Са снежня 1943 года — Вярхоўны Галоўнакамандуючы саюзнымі войскамі на Міжземным моры, але фактычна ўплыў Вільсана на ход баявых дзеянняў быў абмежаваным, з прычыны таго, што кіраўніцтва баявымі аперацыямі ў Італіі было ў руках фельдмаршала Харальда Александэра. У 1944 годзе атрымаў чын фельдмаршала.
Вільсан планаваў падрыхтоўку і ўзначаліў правядзенне Паўднёва-Французскай дэсантнай аперацыі ў жніўні 1944 года. У лістапада-снежні 1944 года кіраваў баявымі дзеяннямі па разгроме народна-вызваленчага руху ў Грэцыі. У снежні таго ж года прызначаны главой брытанскай ваеннай місіі ў Аб’яднаным савеце начальнікаў штабоў у Вашынгтоне замест памерлага фельдмаршала Дыла, заставаўся ім да 1947 года. Удзельнічаў у Ялцінскай і Патсдамскай канферэнцыях 1945 года.
У студзені 1946 года атрымаў тытул віконта Лівійскага і Стоўнленгтафт.
Адстаўка
У 1947 годзе звольнены ў адстаўку. У 1955—1960 гадах займала ганаровая пасада канстэбля Лонданскага Таўэра. Аўтар мемуар.
Паланаеўскі сельсавет
Палана́еўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Паланая.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Дальняруцкі сельсавет у складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Дольная Рута (Дальняя Рута). З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Паланаеўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Паланая. З 25 снежня 1962 года ў складзе Навагрудскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Карэліцкага раёна. 16 сакавіка 1987 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Запольскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 14 вёсак: Амневічы, Барацін, Бушкі, Горная Рута, Дольная Рута, Загор’е, Кальчычы, Куцавічы, Паланая, Пятрыкі, Руціца, Садовая, Стрэльнікі і Тударава.
Шумята
Шумята
Пох’янма
По́х'янма (Pohjanmaa) — фінская назва вобласці Астработнія (г.зн. усходняя Ботнія). Тое ж самае, што і Э́стэрбатэн (Österbotten) — шведская назва вобласці.
Можа азначаць:
Карэліцкі сельсавет
Карэ́ліцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Карэлічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Руткевіцкага сельсавета. 30 красавіка 1958 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў падпарадкаванне Карэліцкаму пассавету.
Міратыцкі сельсавет
Міра́тыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Міратычы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Райцаўскага сельсавета.
Пажар у саборы Парыжскай Божай Маці
Апісанне
Пажар пачаўся ў верхняй частцы будынка. Ён хутка распаўсюдзіўся па ўсім будынку, агонь перакінуўся на паўночную вежу сабора. Абрынуліся дах і шпіль. Агонь знішчыў дзве траціны даху і гадзіннік сабора. Вежу і структуру сабора Нотр-Дам пажарныя змаглі ўратаваць. Пажар быў лакалізаваны, а затым пагашаны супрацоўнікамі экстраных служб. Таксама ацалелі каштоўныя рэліквіі, якія захоўваюцца ў саборы.
На час пажару ў саборы была запланаваная імша. Людзі, якія знаходзіліся на востраве Сітэ, дзе размешчаны сабор, былі эвакуіраваны; ніхто не пацярпеў.
Паводле інфармацыі міністра ўнутраных спраў Францыі, у тушэнні агню былі занятыя 400 пажарных. Пажарныя самалёты не выкарыстоўваюцца пры тушэнні пажару з-за небяспекі для людзей паблізу, а таксама для ацалелых канструкцый будынка, якія маглі яшчэ больш пацярпець ад рэзкага перападу тэмпературы.
Прэзідэнт Францыі Эмануэль Макрон запусціў міжнародную кампанію для збору сродкаў на аднаўленне храма.
Фінляндскі цэнтр
Фінляндскі Цэнтр (Suomen Keskusta, Kesk) або проста Цэнтр (keskusta) — палітычная партыя ў Фінляндыі. Партыя налічвае больш за 160 тысяч сяброў. Пасля парламенцкіх выбарах 2011 года гэта чацвёртая па колькасці прадстаўнікоў у Эдускунце партыя ў краіне.
Партыя вядзе гісторыю з 1906 года, калі ў рэгіёне Оулу быў заснаваны «Саюз фінляндскіх сялян» (фін. Suomen Maalaisväestön Liitto), які ўзначаліў буйны землеўладальнік Кюёсці Каліа. У той жа час у воласці Лайхіа быў заснаваны «Сялянскі саюз младафінаў Паўднёвай Пох'янмаа», які ўзначаліў Сантэр Алкіа.
У 1908 годзе гэтыя дзве арганізацыі аб'ядналіся ў партыю, якая атрымала назву «Сялянскі саюз». Ідэалагічным бацькам партыі лічыцца младафін Сантэр Алкіа. З самага пачатку партыя была народным рухам за інтарэсы маламаёмаснай большасці.
На парламенцкіх выбарах 1907—1917 гадоў у сейм Вялікага княства Фінляндскага партыя атрымлівала ад 9 да 26 месцаў. У канцы 1917 Фінляндыя абвясціла незалежнасць. У сакавіку 1919 адбыліся новыя выбары ў парламент. На іх партыя набрала ўжо 19,70 % галасоў і атрымала 42 месцы.
У 1988 годзе была ўзята цяперашняя назва партыі — «Фінляндскі Цэнтр».
На працягу амаль усяго перыяду незалежнасці краіны партыя цэнтра ўваходзіла ў склад урада. Аднак пасля паразы на парламенцкіх выбарах 1995 перайшла ў апазіцыю. Абапіраецца пераважна на сельскае насельніцтва, дробныя і сярэднія прадпрымальніцкія колы ў гарадах. Уваходзіць у Ліберальны інтэрнацыянал. На выбарах 1995 года ў парламенце было 19,9 % (45) членаў партыі. У 2003 годзе — 22,5 % (48).
Мята вадзяная
Мята вадзяная, Мята водная (Mentha aquatica) — расліна сямейства , від роду Мята.
Фінляндскі цэнтр
Пасля выбараў 2007 года мела ў парламенце 36 прадстаўнікоў, пасля выбараў 2011 года — 35.
Мята вадзяная
Назва
Мята вадзяная, мента, мята пятрова, пахучка.
Фінляндскі цэнтр
З 2011 года прынята рашэнне пра ўнутрыпартыйнае кансультатыўнае галасаванне па пытанні абрання старшыні партыі. У сакавіку 2012 года цяперашні кіраўнік партыі Мары Ківініемі заявіла, што не будзе выстаўляць сваю кандыдатуру на перавыбранне, у сувязі з чым за пасаду старшыні партыі змагаліся ганаровы старшыня партыі Паава Вяюрунен, доўгачасовы бачны цэнтрыст Маўры Пекарынен, дэпутаты Парламента — Юха Сіпіля і Туома Пуўмала. Старшынёй партыі быў абраны Юха Сіпіля.
Мята вадзяная
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй да 90 см. Сцеблы валасістыя, квадратныя ў сячэнні. Лісце авальнае, 2—6 см даўжынёй і 1—4 см шырынёй, часам набывае чырванаватае адценне. Пры расціранні яны выдаюць характэрны мятный пах. Кветкі дробныя, светла-бэзавыя, сабраныя ў маленькія пухнатыя суквецці.
Месцы вырастання
Мята вадзяная распаўсюджаная ў Еўропе, сярэдняй паласе Расіі, Паўднёва-Заходняй Азіі і Паўночна-Заходняй Афрыцы. Расце на вільготнай глебе або каля ручаёў.
Значэнне і прымяненне
Мята водная можа прымяняцца ў тых жа мэтах, што і, якая з’яўляецца гібрыдам мяты воднай і , як рэзка-араматычная (дабаўка да розных страў і напояў) і лекавая расліна.
Далёкі Усход Расіі
Далёкі Усход — усходняя частка Расіі, да якой адносяць вобласці басейнаў рэк, якія ўпадаюць у Ціхі акіян, а таксама востраў Сахалін, Курыльскія астравы, востраў Урангеля, Камандорскія і Шантарскія астравы.
Насельніцтва — 6,3 млн чал. (каля 5 % насельніцтвы Расіі). Далёкі Усход — рэгіён з самым шуткім скарачэннем насельніцтва ў краіне: за перыяд 1991—2010 гг. насельніцтва паменшылася на 1,8 млн чалавек (22 %). . Каэфіцыент прыросту насельніцтва на Далёкім Усходзе Расіі -4,1 : Прыморскі край -3,9, Рэспубліка Саха -1,8, Хабараўскі край -1,3, ЯАВ -0,7, Сахалін -7,8, Магаданская вобласць -17,3, Камчацкі край -6,2, Амурская вобласць -6, Чукотка -14,9. Пры захаванні гэтай тэндэнцыі Магадан застанецца без насельніцтва праз 57 гадоў, а Чукотка — праз 66 гадоў.
Плошча рэгіёна — 6169,3 тыс. км², ці каля 36 % тэрыторыі РФ. Геаграфічна, гістарычна і па актыўнасці міграцыі насельніцтва да Далёкага Усходу нярэдка адносяць Забайкалле.
Адміністрацыйна рэгіён уключае 9 суб'ектаў Расійскай Федэрацыі, якія ўваходзяць у склад Далёкаўсходняй федэральнай акругі.
Адміністрацыйны падзел
Якуція адміністрацыйна ўключана ў Далёкаўсходнюю федэральную акругу РФ, хоць геаграфічна адносіцца да Усходняй Сібіры. Пры гэтым існуюць тэндэнцыі інтэграцыі Далёкага Усходу і Усходняй Сібіры ва ўзаемазлучаную адміністрацыйна-эканамічную структуру, прыкладам чаго можа служыць як федэральная праграма «Сацыяльна-эканамічнае развіццё Далёкага Усходу і Забайкалля», так і занаванне сувязі сотавымі аператарамі, якія ўключаюць усе суб'екты федэрацыі ўсходней Іркуцкай вобласці ў зону «Далёкі Усход».
IPv4
Адрасацыя
IPv4 выкарыстоўвае 32-бітныя (чатырохбайтныя) адрасы, якія абмяжоўваюць адрасную прастору 4 294 967 296 (232) магчымымі ўнікальнымі адрасамі.
Зручнай формай запісу IP-адраса (IPv4) з'яўляецца запіс у выглядзе чатырох дзесятковых лікаў (ад 0 да 255), падзеленых кропкамі, напрыклад, 192.168.0.1. (ці 128.10.2.30 — традыцыйная дзесятковая форма ўяўлення адрасу)
Зарэзерваваня адрасы
Некаторыя адрасы IPv4 зарэзерваваны для спецыяльных мэтаў і не прызначаны дзеля глабальнай маршрутызацыі.
Ёсць таксама рарэзерваваныя адрасы, якія маршрутызуюцца глабальна.
Структура пакету
Пакет IP змяшчае 14 палёў, з якіх 13 з'яўляюцца абавязковымі. Чатырнаццатае поле прызначана для неабавязковых опцый. Палі ўжываюць парадак байтаў ад старэйшага да малодшага, старэйшыя біты ідуць першымі. Першы біт мае нумар 0. Такім чынам, напрыклад, поле з версіяй знаходзіцца ў чатырох старэйшых бітах першага байта.
Вычарпанне адраснай прасторы
Ужо ў 1980-я гады стала відавочна, што размеркаванне адраснай прасторы адбываецца значна болей хуткімі тэмпамі, чым было заложана ў архітэктуру IPv4. Гэта прывяло спачатку да з'яўлення класавай адрасацыі, пазней бяскласавай адрасацыі, і ў канчатковым выніку да распрацоўкі новага пратакола IPv6.
У лютым 2011 года IANA выдаткавала 5 апошніх блокаў адрасоў RIRам. Блокі вольных IP-адрасоў пачалі заканчвацца ў рэгіянальных рэгістратараў з 2011 года.
Яўген Фёдаравіч Святланаў
Яўген Фёдаравіч Святланаў ( — ) — савецкі расійскі, і. Народны артыст СССР (1968). Лаўрэат Ленінскай (1972) і Дзяржаўнай прэміі СССР (1983). Герой Сацыялістычнай Працы (1986).
Біяграфія
У 1954 годзе, будучы студэнтам 4-га курса кансерваторыі, Святланаў стаў дырыжорам-асістэнтам Вялікага сімфанічнага аркестра Усесаюзнага радыё.
З 1955 — дырыжор, у 1963—1965 — галоўны дырыжор Вялікага тэатра. Дэбютаваў у 1955 годзе ў Вялікім тэатры пастаноўкай оперы М. Рымскага-Корсакава «Пскавіцянка». Гэтая ж опера праз 45 гадоў стала апошняй працай Святланава ў Вялікім тэатры.
У 1962 годзе быў прызначаны музычным кіраўніком Крамлёўскага палаца з’ездаў, які ў той час стаў другой пракатнай пляцоўкай Вялікага тэатра.
У 1992—2000 гадах быў галоўным дырыжорам гаагскага Рэзідэнц-аркестра (Нідэрланды).
У 2000—2002 гадах зноў працаваў у Вялікім тэатры.
Лахвіца
Лахві́ца — рака ў Бялыніцкім і Магілёўскім раёнах, правы прыток ракі Лахва (басейн Дняпра).
Даўжыня 19 км. Плошча вадазбору 75 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад вёскі Ермалавічы Бялыніцкага раёна, вусце за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Савасцянавічы Магілёўскага раёна. Рэчышча каналізаванае на працягу 5,5 км (выток — 0,6 км ніжэй моста каля паўднёвай ускраіны вёскі Ермалавічы). Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. На рацэ каля вёсак Лубнішча і Нікіцінічы Магілёўскага раёна плаціна і сажалка плошчай 12 га.
Гісторыя
У 1636 годзе згадваецца фальварак Лахвіца ў складзе маёнтка Княжыцы ўдавы вялікага пісара літоўскага Крыштафа Стэфана Сапегі Ганны Аляксандраўны (у дзявоцтве Галоўчынскай) у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Усевалад Ігнатавіч Краўчанка
Усевалад Ігнатавіч Краўчанка (, в. Каплічы, Мінская губерня, Расійская імперыя —, Каны, Францыя) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 кастрычніка 1915 года ў вёсцы Каплічы Мінскай губерні (цяпер — Калінкавіцкі раён Гомельскай вобласці) ў сям’і настаўніка. Пасля заканчэння рабфака ў Мазыры (1933) і да 1941 г. працаваў у рэдакцыі раённай газеты «Калгаснік Мазыршчыны» (пазней рэарганізаванай у абласную газету «Бальшавік Палесся»). Адначасова завочна вучыўся на літаратурным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (скончыў два курсы). У першы год вайны — супрацоўнік армейскай газеты «Боевое знамя». Потым на журналісцкай рабоце ў Саратаўскай вобласці, з мая 1943 г. — загадчык аддзела партызанскага жыцця ў газеце «Савецкая Беларусь». Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1939 г.
З 1945 года — адказны сакратар часопіса «Полымя». З 1950 года — адказны сакратар, у 1953—1961 гадах — галоўны рэдактар часопіса «Бярозка».
Памёр 27 жніўня 1961 года ў Канах (Францыя).
Творчасць
Першае апавяданне надрукаваў у 1933 г. (часопіс «Чырвоная Беларусь»). Аўтар зборнікаў аповесцей, апавяданняў «На крутым павароце» (1937), «Калгасныя навелы» (1940), «Зямля гудзе» (1945), «Станаўленне» (1947), «У імя Радзімы» (1948), «Жыта красуе» (1951), «Вясна на Палессі» (уключаны аднаактовыя п’есы, 1952), «Крыгаход» (1957), «Не поле перайсці» (1958), «Зорка Венера»(1960), «Над хвалямі Прыпяці» (выбранае, 1964), «Крыгалом» (1985). Выйшлі кнігі для дзяцей «Таямніца аднае вышкі» (1935). «Дзве сяброўкі» (1948, 1959), «Падарунак» (1950), «Тэорыя імавернасці» (1958), «Злачынства ля Зялёнай тоні» (1961), «Таямніца вугла альфа» (выбранае, 1973).
Прышыб
Прышыб (Приши́б) — пасёлак гарадскога тыпу ў Мыхайліўскім раёне Запарожскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Запарожжа — Мелітопаль.
Усевалад Ігнатавіч Краўчанка
Творчасць
Выдаў зборнік аднаактовых п’ес «Апошняя варажба» (1960).
Прышыб
Гісторыя
Узнікненне пасёлка звязана з будаўніцтвам у другой палове XIX ст. Лазава-Севастопальскай чыгункі. У 1874 г. на месцы, дзе пабудаваная каляіна перасякала шлях Нікапаль — Вэлыкы Такмак, паблізу валаснога цэнтра — вёскі Міхайлаўкі — была збудаваная станцыя, якая таксама атрымала назву Міхайлаўкі. Вакол яе пачалі сяліцца спачатку яе будаўнікі, а пасля — чыгуначнікі.
У 1894 г. Лазава-Севастопальскую чыгунку аб’ядналі з Курска-Харкава-Азоўскай. На адрэзку апошняй ужо была станцыя з такой жа назвай — Міхайлаўка. Такім чынам, каб пазбегнуць блытаніны, станцыю і пасёлак пры ёй перайменаваны ў Прышыб. Назва гэта паходзіць ад стараславянскага «пришибь», што азначае яр пры крутым павароце ракі. Назву перанеслі сюды сяляне Кабэляцкага павета Палтаўскай губерні, якія да перасялення сюды жылі ў слабадзе з такой назвай на Палтаўшчыне.
Усевалад Ігнатавіч Краўчанка
Творчасць
Пераклаў з рускай і ўкраінскай моў на беларускую «Бялее парус адзінокі» В. П. Катаева (1949), «Сцяганосцы» А. Ганчара (у сааўтарстве з І. Мележам, 1949), «Служу Радзіме» І. Кажадуба (1950), аповесць А. П. Гайдара «Цімур і яго каманда», апавяданне А. П. Чэхава «Анна на шыі» і інш.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» і медалямі.
Райцаўскі сельсавет
Ра́йцаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Райца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Райцы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Міратыцкага сельсавета. 2 снежня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Малюшыцкага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Навагрудскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Карэліцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 25 населеных пунктаў. 6 жніўня 1979 года ў склад Малюшыцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Аколіца, Волца, Даўгінава, Лукашын, Малюшычы, Скорава і Сэрвач). 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў вёску Райца. 4 красавіка 2017 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Варанчанскага сельсавет (13 населеных пунктаў: аграгарадок Варонча, вёскі Белыя Лугі, Горбатавічы, Куневічы, Літараўшчына, Мінакі, Падгайна, Равіны, Раманы, Саленікі, Трасейкі, Труднава, Цінявічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (17 населеных пунктаў) — 1121 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 1,4 % — палякі, 1,2 % — рускія.
Дагістарычная Скандынавія
Дагістарычны перыяд у гісторыі Скандынавіі пачаўся, калі Скандынаўскі паўвостраў, раней цалкам пакрыты тоўстым пластом лёду, стаў вольны ад яго ў канцы, каля 11000 года да нашай эры. У той час людзі, якія былі паляўнічымі і збіральнікамі і адносіліся да арэнсбургскай культуры, жылі і палявалі недалёка ад абзы лёду. Тым не менш толькі каля 7-га тысячагоддзя да нашай эры мезалітычныя ў поўнай меры каланізавалі гэтыя землі.
У паўднёвай частцы Скандынавіі развівалася (каля 7500 г. да н.э. — 6000 да н.э.). Людзі гэтай культуры жылі ў лясных і водна-балотных умовах, выкарыстоўваючы рыбалоўныя і паляўнічыя інструменты, зробленыя з дрэва, косці і крамянёвых мікралітаў. Характэрнай асаблівасцю культуры з'яўляюцца вострабаковыя мікраліты з крэменю, якія былі выкарыстаныя для наканечнікаў дзід і стрэл. Мікралітавыя знаходкі больш разрэджаныя ад каля 6000 г. да н.э., у перыяд, які называюць пераходным да культуры, (каля 6000 г. да н.э.-ок 5200 г. да н.э.). Знаходкі з гэтага перыяду характарызуюцца доўгімі асколкамі крэмню, з якіх выраблялі характэрныя рамбічныя наканечнікі стрэл, скрабкі, свёрдзелы, шылы і зубчастыя лёзы.
(каля 5300 г. да н.э.-3950 да н.э.) гэта назва культуры паляўнічых-збіральнікаў і рыбаловаў, якая вядома ў канцы перыяду мезаліту. Пасля яе вядома культура лейкападобных кубкаў (4000-2700 да н.э.), якая ўзнікла ў паўднёвых частках Еўропы і павольна прасунуліся ўверх да сучаснага лену Упланда ў Швецыі. Плямёны ўздоўж ўзбярэжжа Свеаланда, Гёталанда, Аландскіх астравоў, на паўночным усходзе Даніі і паўднёвай Нарвегіі ўжо ведалі новыя тэхналогіі, якія прыйшлі з (3200 да н.э. — 2300 да н.э.).
Каля 2800 да н.э., разам з у Скандынавіі з'яўляецца метал. У большай частцы Скандынавіі гэта культура прыметная, вядома каля 3000 магільнікаў. Перыяд 2500 да н.э. — 500 г. да н.э. таксама пакінуў шмат бачных астанкаў да нашых часоў, у першую чаргу многія тысячы наскальных малюнкаў (петрагліфаў) у заходняй Швецыі ў і ў Нарвегіі ў.
Больш прасунутая культура прыйшла са (каля 1800 г. да н.э. — 500 да н.э.). За ім рушылі ўслед (5-е/4-е стагоддзе да н.э. — 1 стагоддзе да н.э.) і  (каля 1 — 400 г. н.э.).
Руткевіцкі сельсавет
Рутке́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Руткевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Карэліцкага сельсавета.
Быкіўка
Быкіўка (Би́ківка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мыропіль
Мыропіль (Миропіль) — пасёлак гарадскога тыпу ў Раманіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Голас (партыя)
«Голас» («Голос») — палітычная партыя Украіны, кіраўніком якой з’яўляецца Святаслаў Вакарчук.
Гісторыя
Аб стварэнні партыі «Голас» было абвешчана 16 мая 2019 года, прэзентацыя адбылася на Старакіеўскай гары ў Кіеве, яе кіраўніком стаў украінскі рок-музыкант, кампазітар і ў мінулым — народны дэпутат Вярхоўнай Рады VI склікання (2007-2008 гг.) Святаслаў Вакарчук.
Нягледзячы на тое, што да пазачарговых парламенцкіх выбараў 2019 г. Вакарчук не паспяваў зарэгістраваць партыю, было вырашана перайменаваць і перарэгістраваць існуючую партыю «Платформа ініцыятыў» на партыю «Голас». Партыя «Платформа ініцыятыў» раней ужо была зарэгістравана 10 лютага 2015 г. 21 мая 2019 г. партыя атрымала афіцыйныя дакументы аб перарэгістрацыі.
Ідэалогія
Правацэнтрычная, праеўрапейская партыя, якая дэкларуе дэмакратычны падыход да палітыкі, аддзяленне грошай ад палітыкі, імкнецца «паставіць чалавека ў цэнтр дзяржаўнай палітыкі». У эканоміцы прапаноўвае ўвядзенне падатку на выведзены капітал, рынак зямлі, прыватызацыю прадпрыемстваў, барацьбу з незаконнымі схемамі на мытні і ў падатковых органах.
Выбары ў Вярхоўную Раду 2019 г.
На пазачарговых парламенцкіх выбарах дэпутатаў у Вярхоўную Раду Украіны 21 ліпеня 2019 г. партыя атрымала 5,82% галасоў па партыйных спісах (17 дэпутацкіх мандатаў), выйшла на першае месца па Львоўскай вобласці з рэзультатам 23,09% па партыйных спісах, абагнаўшы ў рэгіёне нават прапрэзідэнцкую партыю «Слуга народу» і змагла правесці ў Раду яшчэ 3 дэпутатаў па мажарытарных акругах (усе тры — у Львове, які агулам дэлегуе ў Раду чатырох дэпутатаў-мажарытаршчыкаў).
Раманіў
Раманіў (Рома́нів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Раманіўскага раёна.
Гісторыя
З 1933 па 2003 гады - Дзяржынск
Велікакосіцкі сельсавет
Велікако́сіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікія Косічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валеўкаўскага раёна (з 25 лістапада 1940 года Карэліцкі раён) Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ятраўскага сельсавета.
Антропны прынцып
Розныя фармулёўкі
Часта вылучаюць моцны і слабы антропныя прынцыпы.
Варыянтам моцнага АП з’яўляецца АПУ (Антропны прынцып удзелу), сфармуляваны ў 1983 годзе Джонам Уілерам :
Адрозненне гэтых фармулёвак можна патлумачыць так: моцны антропны прынцып адносіцца да Сусвету ў цэлым на ўсіх этапах яго эвалюцыі, у той час як слабы тычыцца толькі тых яе рэгіёнаў і тых перыядаў, калі ў ім тэарэтычна можа з’явіцца разумнае жыццё. З моцнага прынцыпу выцякае слабы, але не наадварот.
Фармулёўка антропнага прынцыпу абапіраецца на меркаванне, што назіраныя ў наш час законы прыроды не з’яўляюцца адзінкавымі рэальна існуючымі (або існаваўшымі), гэта значыць павінны быць рэальныя Сусветы з іншымі законамі. Фізікі даследавалі некалькі варыянтаў размяшчэння ў прасторы і часу альтэрнатыўных сусветаў.
Гісторыя
Тэрмін «антропны прынцып» упершыню прапанаваў ў 1973 годзе англійскі фізік Брэндан Картэр. Зрэшты, як выявілі гісторыкі навукі, сама ідэя неаднаразова выказвалася і раней. Першымі яе ясна выказалі фізік А. Л. Зельманаў ў 1955 годзе і гісторык навукі Р. М. Ідліс на Усесаюзнай канферэнцыі па праблемах пазагалактычнай астраноміі і касмалогіі (1957). У 1961 годзе тую ж думку апублікаваў Р. Дзіке.
Брэндан Картэр ў вышэйпаказанаму артыкуле 1973 г. сфармуляваў таксама моцны і слабы варыянты антропнага прынцыпу. Артыкул Картэра прыцягнуў да дадзенай тэмы ўсеагульную ўвагу, свае меркаванні выказвалі не толькі фізікі, але і многія іншыя — ад журналістаў да рэлігійных філосафаў. У 1986 выйшла першая манаграфія: Дж. Д. Бароу і Ф. Дж. Тыплер, «Антропны касмалагічны прынцып», дзе прызнаны прыярытэт Р. М. Ідліса. У 1988 годзе ў Венецыі прайшла першая навуковая канферэнцыя, прысвечаная антропнаму прынцыпу, праз год у СССР адбыўся міжнародны семінар «Антропны прынцып у структуры навуковай карціны свету: гісторыя і сучаснасць». У далейшым антропны прынцып пастаянна закранаўся як на спецыялізаваных форумах, так і пры абмеркаванні фундаментальных пытанняў фізікі, касмалогіі, філасофіі і тэалогіі.
Размернасць прасторы
Перш за ўсё кідаецца ў вочы той факт, што толькі ў трохмернай прасторы можа паўстаць та разнастайнасць з’яў, якую мы назіраем. Так, для размернасці прасторы больш за тры пры прыняцці ньютанападобнага закона прыцягнення немагчымыя ўстойлівыя арбіты планет у гравітацыйным полі зорак. Больш за тое, у гэтым выпадку немагчымая была б і атамная структура рэчывы (электроны падалі б на ядра нават у рамках квантавай механікі). Менавіта пры ліку вымярэнняў больш за тры квантавая механіка прадказвае бясконцы спектр энергій электрона ў атаме вадароду, які дапускае як дадатныя, так і адмоўныя значэння энергіі. У выпадку размернасцяў менш трох рух заўсёды адбывалася б у абмежаванай вобласці. Толькі пры N = 3 магчымыя як ўстойлівыя фінітныя, так і інфінітныя рухі.
Выкладзеныя вышэй аргументы адносяцца да выпадку нерэлятывісцкага разгляду праблемы. Калі ж паспрабаваць распаўсюдзіць агульную тэорыю адноснасці як сучасную тэорыю гравітацыі на прастору-час з іншай колькасцю прасторавых вымярэнняў, то карціна атрымліваецца зваротнай: пры двух прасторавых вымярэннях целы, якія гравітацыйна ўзаемадзейнічаюць, ні пры якіх умовах не могуць утвараць сувязныя сістэмы (гэта даўно вядома ў АТА было знойдзена ў 1960-х гг.), а пры ліку вымярэнняў прасторы больш трох гравітацыйнае ўзаемадзеянне наадварот, настолькі моцнае, што не дазваляе бясконцага руху цел. Такім чынам, лімітавы пераход агульнай тэорыі адноснасці ў ньютанаўскую тэорыю прыцягнення магчымы толькі ў прасторы трох вымярэнняў.
Значэнні мас электрона, пратона і нейтрона
Свабодны нейтрон цяжэй, чым сістэма пратон+электрон, і менавіта таму атам вадароду стабільны. Калі б нейтрон быў лягчэй хоць бы на дзясятую долю адсотка, атам вадароду хутка ператвараўся б у нейтрон. У выніку матэрыя мела б толькі адзін ўзровень арганізацыі — ядзерны, а атамаў і малекул не існавала б зусім.
Існаванне дэйтрона і неіснаванне дыпратона
Вядома, што для утварэння звязанага стану двух часціц (у звычайнай, трохмернай прасторы) неабходна не толькі каб яны прыцягваліся, але і каб гэтае прыцягненне было досыць моцным. Прыцягненне паміж пратонаў і нейтронаў аказваецца амаль «на мяжы»: іх звязаны стан (дэйтрон) існуе, аднак ён слаба звязана і таму мае даволі вялікія геаметрычныя памеры. Гэта прыводзіць да таго, што рэакцыя гарэння вадароду ў зорках ідзе вельмі эфектыўна. Калі б сіла пратон-нейтроннага ўзаемадзеяння была б менш, дэйтрон быў бы нестабільны, і ўвесь ланцужок гарэння вадароду абарваўся. Калі б канстанта сувязі была прыкметна мацней, то памеры дэйтрона былі б менш, і рэакцыя гарэння ішла б не гэтак інтэнсіўна. І ў тым, і ў іншым выпадку аказалася б, што зоркі гарэлі б менш інтэнсіўна, што не магло б не адбіцца на жыцці.
З іншага боку, вядома, што два пратона не здольныя ўтварыць звязанага стану: моцнае ўзаемадзеянне хоць і перавышае кулонаўскі бар'ер, але ўсё ж недастаткова моцна. Калі б канстанта моцнага ўзаемадзеяння была б трохі мацней, то дыпратоны (ядра гелія з масай 2) былі б стабільнымі часціцамі. Гэта мела б катастрафічныя наступствы для эвалюцыі Сусвету: у першыя ж яе дні ўвесь вадарод выгарэў бы ў гелій, і далейшае існаванне зорак апынулася б немагчымым.
Рэзананс у ядры вугляроду-12
Згодна з стандартнай касмалагічнай мадэллю, адразу пасля Вялікага выбуху матэрыя ў Сусвеце практычна цалкам знаходзілася ў выглядзе вадароду і гелію. Ядра гелію самі па сабе практычна стабільныя, і таму зусім невідавочна, што ў працэсе гарэння зорак павінны ў вялікіх колькасцях утварацца больш цяжкія элементы. Сапраўды, ужо на першым этапе маецца перашкода: два ядра гелію не ўтвараюць стабільнае ядро ​​берылію-8 (гэты нуклід распадаецца за 10−18 с). Няма колькі-небудзь стабільных ядраў і з масавым лікам A = 5, якія маглі б ўтварыцца пры зліцці альфа-часціцы з пратонаў або нейтронаў. У прынцыпе, тры ядра гелія-4 могуць ўтварыць стабільнае ядро ​​вугляроду-12, аднак верагоднасць адначасовага сутыкнення трох альфа-часціц гэтак малая, што без «старонняй дапамогі» хуткасць такой рэакцыі была б нікчэмная для утварэння значнай колькасці вугляроду нават у астранамічных маштабах часу.
Ролю такой старонняй дапамогі гуляе рэзананс (узбуджаная стан) вугляроду-12 з энергіяй 7,65 МэВ. Будучы практычна выраджаным па энергіі з станам трох альфа-часціц, ён кардынальна павялічвае сячэнне рэакцыі і паскарае працэс гарэння гелію. Менавіта дзякуючы яму на канчатковай стадыі зорнай эвалюцыі ўтвараюцца цяжкія элементы, якія пасля выбуху звышновых разлятаюцца ў прасторы і пасля ўтвараюць планеты.
У прынцыпе, наяўнасць ядзерных рэзанансаў не ўяўляе сабой нічога дзіўнага. Па-сапраўднаму, незвычайным з’яўляецца толькі выпадковае («падабранае») колькаснае значэнне энергіі ўзбуджэння рэзанансу. Так, у працы H. Oberhummer, A. Csoto, and H. Schlattl, Science 289, 88 (2000); ''Nucl. Phys. A'' 689, 269c (2001) (nucl-th/9810057) паказана, што калі б канстанта нуклон-нуклоннага ўзаемадзеяння адрознівалася хоць бы на 4 %, вуглярод ў зорках практычна не ўтвараўся б.
Параметры электраслабога ўзаемадзеяння
У працы V.Agrawal et al., Phys.Rev. D57 (1998) 5480-5492 (hep-ph/9707380) паказана, што для утварэння досыць складаных набораў хімічных элементаў патрабуецца, каб сярэдняе значэнне хігсаўскага поля ў электраслабой тэорыі не перавышала назіранае значэнне ( 246 ГэВ) больш, чым у пяць раз.
Падтрымка і крытыка антропнага прынцыпу ў сучаснай фізіцы
Шэраг фізікаў зрабілі спробы вывесці антропны прынцып з тых ці іншых фізічных меркаванняў. Кароткі агляд такіх мадэляў прыведзены ў артыкуле А. Ліндзе.
Іншыя навукоўцы адзначаюць, што існаванне множных сусветаў, на якую абапіраюцца як антропны прынцып, так і мадэлі, якія змяшчаюць яго, не мае ніякіх вопытных пацверджанняў. Нобелеўскі лаўрэат Стывен Вайнберг іранічна заўважыў, што «калі ўсе гэтыя сусветы недасяжныя і пазнавальная, зацвярджэнне пра іх існаванне, падобна, не мае ніякага сэнсу, акрамя магчымасці пазбегнуць пытання, чаму яны не існуюць». Вайнберг лічыць, што антропны прынцып, калі і застанецца ў фізіцы, то толькі для тлумачэння аднаго-адзінага параметру: касмалагічнай пастаяннай. На думку Г. Е. Гарэліка, «антропны прынцып у сутнасці належыць пакуль не фізіцы, а метафізіцы». Акадэмік Л. Б. Окунь расцэньвае абодва тыпу антрапічных прынцыпаў як спекуляцыйныя, але вартыя абмеркавання. Іншы нобелеўскі лаўрэат, Дэвід Грос, лічыць, што антрапічны прынцып толькі дэманструе наша няўменне адказаць на складаныя пытанні.
Альтэрнатывы
Крытыкі антропнага прынцыпу звычайна адзначаюць, што калі фундаментальныя фізічныя канстанты не з’яўляюцца незалежнымі, то патрэба ў антрапічным прынцыпе адпадае, паколькі знікае магчымасць множных сусветаў. Прапаноўваліся і іншыя альтэрнатывы. У прыватнасці, у навуковым асяроддзі працягваецца абмеркаванне арыгінальнай ідэі «размнажэння сусветаў» (fecund universes, яе завуць таксама тэорыяй «касмалагічнага натуральнага адбору», CNS, Cosmological Natural Selection), якую высунуў амерыканскі фізік Лі Смолін.
Згодна з гэтай гіпотэзай, «па той бок» чорнай дзіркі ўзнікае новы сусвет, у якім фундаментальныя фізічныя пастаянныя могуць адрознівацца ад значэнняў для сусвету, якая змяшчае гэтую чорную дзірку. Разумныя назіральнікі могуць з’явіцца ў тых сусветаў, дзе значэнні фундаментальных пастаянных спрыяюць з’яўленню жыцця. Працэс нагадвае мутацыі ў ходзе біялагічнай натуральнага адбору. Падрабязнае апісанне сваёй гіпотэзы Смолін апублікаваў у кнізе «Жыццё Космасу» (The Life of the Cosmos, 1999). На думку Смоліна, яго мадэль лепш, чым антропны прынцып, тлумачыць «тонкую наладу Сусвету», неабходную для з’яўлення жыцця, бо мае дзве важных перавагі.
Шэраг фізікаў і філосафаў паставіліся да ідэі Смоліна досыць скептычна. Апанентам Смоліна выступіў вядомы касмолаг Леанард Саскінд, які, тым не менш, ацаніў гэтую гіпотэзу досыць высока. Дыскусія Смоліна і Саскінда (2004) аб ролі антропнага прынцыпу ў навуцы выклікала вялікую цікавасць навуковай грамадскасці.
Антропны прынцып і прынцып Каперніка
Антропны прынцып ўступае ў бачную супярэчнасць з касмалагічныя прынцыпам Каперніка, якія сцвярджае, што месца, дзе існуе чалавецтва, ці не з’яўляецца прывілеяваным, як-небудзь вылучаных сярод іншых. Калі пашырыць паняцце «месца» на ўвесь Сусвет, то адзначаныя вышэй суадносіны паміж фундаментальнымі канстантамі, якія робяць магчымым існаванне дастаткова высокаарганізаванай матэрыі, з’яўляюцца неабходнымі для ўзнікнення разумнага жыцця, і, такім чынам, толькі некаторыя з ансамбля магчымых сусветаў з’яўляюцца прыдатнымі для пражывання; ў гэтым сэнсе вылучанымі з’яўляюцца пэўныя вобласці ў прасторы параметраў. У звычайным фізічным прасторы Сонечная сістэма таксама займае досыць адмысловае становішча — яе арбіта ў Галактыцы знаходзіцца на так званай каратацыйнай акружнасці, дзе перыяд звароту зоркі вакол ядра Галактыкі супадае з перыядам звароту спіральных рукавоў — месцаў актыўнага зоркаўтварэньня. Такім чынам, Сонца (у адрозненне ад большасці зорак Галактыкі) вельмі рэдка праходзіць скрозь рукавы, дзе верагодныя блізкія ўспышкі звышновых з магчымымі фатальнымі наступствамі для жыцця на Зямлі.
Сінтэзам антропнага прынцыпу і прынцыпу Каперніка з’яўляецца сцвярджэнне, што вылучанымі з’яўляюцца вобласці магчымых параметраў, істотных для ўзнікнення разумнага жыцця, тады як параметры, канкрэтныя значэння якіх не ўплываюць на верагоднасць ўзнікнення разумнага жыцця, не імкнуцца да якіх-небудзь спецыяльных значэнняў. Так, становішча, якое займае ў Сусвеце наша Галактыка — адна з мільярдаў спіральных галактык, нічым не выдзелена.
Ахці Кар’ялайнен
Ахці Кале Самулі Кар'ялайнен (Ahti Kalle Samuli Karjalainen,  — ) — фінскі палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Фінляндыі ў 1962—1963, 1970—1971 гадах. Лічыцца адным з самых уплывовых палітыкаў у пасляваеннай гісторыі Фінляндыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і фермераў. Падчас Зімняй вайны, ва ўзросце 16 гадоў, пайшоў добраахвотнікам у радыёразведку. У 1946 г. атрымаў ступень бакалаўра ў галіне паліталогіі факультэта сацыяльных навук Хельсінкскага ўніверсітэта, у 1959 г. — ступень доктара паліталогіі.
У 1950 г. быў прызначаны асабістым сакратаром прэм’ер-міністра Урха Кеканена. На гэтай пасадзе заставаўся наступныя 6 гадоў, пакуль Кеканен не стаў прэзідэнтам Фінляндыі. 1957—1959 гг. — Міністр фінансаў, 1959—1961 гг. — Міністр знешняга гандлю, 1961, 1964—1970 і 1972—1975 гг. — Намеснік прэм’ер-міністра і міністр замежных спраў, у 1962—1963 і 1970—1971 гг. — Прэм’ер-міністр Фінляндыі, ажыццявіў частковае Дэрэгуляванне коштаў на прадукты харчавання і ініцыяваў правядзенне палітыкі даходаў, у 1976—1977 гг. — Намеснік прэм’ер-міністра і міністр фінансаў, 1979 — віцэ-прэзідэнт Банка Фінляндыі, 1979—1982 гг. — в. а. старшыні Савета дырэктараў, 1982—1983 гг. — Генеральны дырэктар Банка Фінляндыі. Быў вызвалены ад пасады прэзідэнтам Маўна Койвіста з фармулёўкай «у інтарэсах агульнага дабра». За некалькі дзён да гэтага ён пакінуў шэрагі партыі Цэнтра. На прэзідэнцкіх выбарах 1962, 1968 і 1978 узначальваў калегію выбаршчыкаў.
Евангелічна-лютэранская царква Фінляндыі
Глава фінскіх лютэран — архібіскуп Турку Кары Мякінен.
Галоўнымі абрадамі царквы з’яўляюцца: хрышчэнне, еўхарыстыя, канфірмацыя (у 15-ці гадовым узросце), шлюб, пахаванне.
Гісторыя
Першапачаткова з’яўлялася часткай Царквы Швецыі, аднак была вылучана ў самастойную адзінку ў 1809 годзе пасля далучэння Фінляндыі да Расіі.
Апостальская пераемнасць была перарвана ў 1889 годзе, але адноўлена ў 1934 годзе ад шведскіх і англіканскіх епіскапаў.
У наш час членамі евангелічна-лютэранскай царквы Фінляндыі з’яўляюцца 76,4 % фінаў, (2012).
Фінансаванне
Дзейнасць царквы фінансуецца дзяржавай за кошт спецыяльнага царкоўнага падатка, які спаганяецца як з фізічных, так і юрыдычных асоб. Са студзеня 2012 года царкоўны падатак павялічыўся ў 37 прыходах Евангелічна-лютэранскай царквы. Рост падатку — умераны, ён склаў ад 0,1 да 0,15 працэнтных адзінак. Больш за ўсё падатак узрос у муніцыпалітэце Хумпіла, дзе ён падняўся на 0,3 % і ў выніку склаў 1,9 %. Разам з тым, з 2013 года царква пачала выпрабоўваць значныя эканамічныя цяжкасці.
Структура
Вышэйшы орган — царкоўны сход (kirkolliskokous, шв. kyrkomötet), выканаўчы орган — царкоўная ўправа (kirkkohallitus, шв. kyrkostyrelse), прадстаўнічыя органы дыяцэзій — дыяцэзіяльныя думы (hiippakuntavaltuusto), прадстаўнічыя органы прыходаў — царкоўныя думы (kirkkovaltuusto).
Раскол
У ЕЛЦФ таксама маецца ўнутраны раскол, звязаны з дзейнасцю кансерватыўнага крыла з «Фонду Лютэра». У Швецыі ў абыход фінскага архібіскупа ў сан біскупа быў прысвечаны Маці Вяйсянен, якога ў Фінляндыі тут жа пазбавілі пастарскага сану. Тым не менш, Маці Вяйсянен працягнуў сваю дзейнасць біскупа і пасвяціў шэраг пастараў для кансерватыўнага блока
Колькасць
Дынаміка колькасці тых, хто прытрымліваецца лютэранства, у Фінляндыі паказвае няўхільнае зніжэнне колькасці вернікаў гэтай хрысціянскай дэнамінацыі ў адносінах да агульнага народанасельніцтва краіны. У 2010 годзе царкву пакінула каля 80 тысяч чалавек (у 2012 — 41 тысяча, у 2013 годзе — каля 50 тысяч чалавек ).
Рашэннем кіраўніцтва ЕЛЦФ, з мая 2012 года набудзе моц закон, паводле якога імігранты змогуць больш свабодна станавіцца членамі лютэранскіх абшчын (да гэтага ў чалецкі рэгістр уключаліся толькі ўвесь час якія пражываюць на тэрыторыі Фінляндыі).
Жаночае святарства
Не гледзячы на тое, што жаночае святарства было зацверджана ў структуры царквы ў 1986 годзе (першыя ардынацыі ажыццёўлены ў сакавіку 1988 года ), а на 2013 год колькасць жанчын-пастараў ацэньваецца амаль у 50 %, пытанне пра месца жанчыны ў царкоўнай іерархіі застаецца адкрытым. У адпаведнасці з рашэннем Вярхоўнага надворнага суда, праціўнікі жаночага святарства не маюць права адмаўляцца ад супрацоўніцтва з жанчынай-святаром.
У сакавіку 2007 года пастар Ары Нора адмовіўся праводзіць імшу разам з жанчынай-пастарам Петрай Пох’янрайта ў кірсе ў Хювінкяя, што прывяло да судовага разгляду. У кастрычніку 2010 год Вярхоўны Суд Фінляндыі вынес абвінаваўчы прысуд па справе з вердыктам, што «рэлігійныя перакананні не могуць служыць апраўданнем працоўнай дыскрымінацыі па палавой прыкмеце» і прысудзіў пастара Ары Нора да штрафу.
Разам з тым 3 чэрвеня 2010 года на выбарах на пасаду біскупа горада Хельсінкі атрымала перамогу жанчына-пастар Ір'я Аскала, якая стала першай у гісторыі Фінляндыі жанчынай-біскупам. Яе ардынацыю 12 верасня 2010 года здзейсніў новаабраны глава евангелічна-лютэранскай царквы Фінляндыі архібіскуп Кары Мякінен. У сваёй інсталяцыйнай пропаведзі біскуп Ір’я Аскала закранула, у прыватнасці, пытанні, звязаныя са становішчам жанчын. Абранне ў Фінляндыі першай жанчыны-біскупа вітаў генеральны сакратар Сусветнай лютэранскай федэрацыі Ішмаэль Нока.
Каталіцкая царква ў Фінляндыі ў асобе біскупа Тэму Сіпа выказала шкадаванне з нагоды абрання першай жанчыны-біскупа. У інтэрв’ю газеце «Kotimaa» (Радзіма) біскуп заявіў, што «абранне Ір’і Аскала на пасаду біскупа Фінляндыі яшчэ больш аддаляе царкоўныя абшчыны адна ад адной».
Для жанчын-пастараў у 1980-я гады дызайнерам Вуока Нурмесніемі была распрацавана спецыяльная форменнае адзенне, якое 14 чэрвеня 2011 года было заменена на новы варыянт, створаны мадэльерам Кірсімары Кяркяйнен.
Пытанне аб правах ЛГБТ
Па пытанні аб блаславенні аднаполых пар лютэранская царква Фінляндыі заняла палітыку чакання. Паводле апытанняў 2008 года дзве траціны лютэранскіх святароў Фінляндыі гатовыя багаслаўляць аднаполыя саюзы, хоць новы глава фінскіх лютэран архібіскуп Кары Мякінен заклікае да актыўнага абмеркавання гэтага пытання, а біскуп Хельсінкі Ір’я Аскала не выключае права аднаполых пар атрымліваць блаславенне царквы пасля рэгістрацыі адносін.
У канцы 2010 года царкоўны Сабор прыняў рашэнне 78 галасамі супраць 30 аб складанні малітвы за аднаполыя пары, якія ўступаюць у афіцыйныя адносіны
Біскуп Хельсінкі Эра Хуавінен заявіў у 2010 годзе, што царква можа адмовіцца ад права на заключэнне шлюбу, калі парламент краіны прыме закон аб аднаполых шлюбах. Яму запярэчыў біскуп Куопіа Віле Рыекінен, які настойвае на тым, што ў такім разе царква павінна будзе вянчаць аднаполыя пары.
Царква Фінляндыі стала першай у свеце, якая дазволіла чалавеку, які змяніў пол, застацца ў святарскім сане. Святарка, якая праслужыла пастарам з 1986 года, прызналася ў сваёй транссексуальнасці і прайшла аперацыю па карэкцыі полу ў 2009 годзе. У гэтым жа годзе царкоўнае кіраўніцтва дазволіла ёй вярнуцца ў свой прыход. Аднак у 2010 годзе яна пакінула свой сан, спаслаўшыся на немагчымасць даверных адносін з вернікамі.
9 чэрвеня 2013 года біскуп Хельсінкі Ір’я Аскала ўпершыню ў гісторыі евангелічна-лютэранскай царквы Фінляндыі блаславіла аднаполую пару для місіянерскай паездкі ў раён ракі Меконг у Паўднёва-Усходняй Азіі.
Вуліца Рэпіна (Гродна)
Вуліца Рэпіна — вуліца ў занёманскай частцы горада Гродна. Названа ў гонар расійскага мастака Іллі Рэпіна. Захаваліся пабудовы былой каралеўскай рэзідэнцыі «Аўгустова», якія з’яўляюцца аб’ектамі гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі.
На вуліцы, побач з гімназіяй № 4, знаходзіцца вялікая сажалка, якая створана ў эпоху караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Цяпер аб’ект з’яўляецца камунальнай уласнасцю Гродзенскай гарадской ЖКГ. .
Канчатковы прыпынак тралейбусаў маршруту 6 і аўтобусаў маршрутаў 6, 7, 12, 28, 29.
Гістарычныя правінцыі Фінляндыі
Геральдыка
Упершыню гербы правінцый былі прадэманстраваны ўсё разам на пахаваннях караля Густава I у 1560 годзе, у тым ліку некаторыя былі спецыяльна створаны для гэтай падзеі. Пасля аддзялення Фінляндыі ад Швецыі ў 1809 годзе геральдычныя традыцыі некалькі змяніліся — на гербах гістарычных правінцый з'явіліся кароны, тады як на гербах ленаў яны адсутнічалі. Падзел Лапландыі таксама патрабавала ўвядзення адрозненняў паміж фінскім і шведскім гербамі.
Варанчанскі сельсавет
Варанча́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Варонча. Плошча — 6673 га.