cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гарчыца
Гарчыца (таксама муштарда) — адзін з найбольш папулярных сталовых соусаў да розных мясных і рыбных страў і закусак у кухні многіх народаў. Выкарыстоўваецца таксама для прыгатавання іншых соусаў і заправак. Гарчыца надае стравам востры смак і выклікае падвышанае вылучэнне страўнікавага соку, паляпшаючы страваванне.
У залежнасці ад рэцэптуры ў яе склад могуць уваходзіць расцёртае ў парашок насенне гарчыцы белай, сумесь розных спецый (молаты чорны перац, чабор, гваздзік, каляндра, чырвоны перац, карыца, маяран), соль, цукар, хрэн, воцат і інш.
Склад гарчыцы залежыць ад таго, у якім рэгіёне яна вырабляецца. У залежнасці ад гэтага яе смак бывае вострым і нават пякучым, калючым, моцным ці слабым, злёгку салодкім і пікантным, а колер — белым, жоўтым, карычневым, зялёным і нават чорным. Існуюць вельмі значныя адрозненні паміж смакам гарчыцы англійскай, галандскай, французскай, нямецкай, чэшскай і г.д. Тыповай краінай, у якой гарчыца мае мноства варыянтаў прыгатавання, з’яўляецца Францыя, дзе вырабляецца звыш 100 яе гатункаў (гарчыца з эстрагонам, цытрынавая, вінная і інш.).
У стравы і соусы гарчыцу варта класці пасля іх прыгатавання, бо ў працэсе варэння яна губляе вастрыню. Захоўваюць гарчыцу ў цёмным прахалодным месцы (пад уплывам святла і высокай тэмпературы яна становіцца непрыдатнай да ўжывання). На стол гарчыцу падаюць у адмысловым посудзе — гарчычніцы з фарфору, фаянса або шкла.
Ельнінскі раён
Е́льнінскі раён (Ельнинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ельня.
Геаграфія
Плошча раёна — 1808,15 км².
Тэрытарыяльна раён мяжуе: на поўначы з Дарагабужскім раёнам, на паўночным усходзе з Угранскім, на захадзе з Глінкаўскім, на паўднёвым захадзе з Пачынкаўскім, на поўдні з Рослаўльскім. На ўсходзе раён мяжуе з Калужскай вобласцю.
На тэрыторыі раёна, на тарфяным балоце «Блакітны мох» знаходзіцца выток ракі Дзясны. Таксама па тэрыторыі раёна цякуць наступныя рэкі: Ужа — левы прыток Дняпра, выток знаходзіцца на паўночны захад ад Ельні, Страна — правы прыток Дзясны, Угра — прыток Акі, Усія — левы прыток Угры, Дземіна — правы прыток Угры.
Гісторыя
Утварэнне Ельнінскага павета адбылося ў 1775 годзе. У 1928 годзе павет быў скасаваны, а ў 1929 годзе ўтвораны Ельнінскі раён.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У раёне маецца 1 гарадскае і 10 сельскіх паселішчаў:
Гарадское паселішча
Сельскія паселішчы
Транспарт
Праз тэрыторыю раёна праходзіць аднакалейная чыгуначная цеплавозная лінія: Смаленск — Сухінічы. Рэгіянальныя аўтамабільныя дарогі Сафонава (М1) — Дарагабуж — Ельня — Рослаўль (А101),  Новааляксандраўскі (А101) — Спас-Дземенск — Ельня — Пачынак.
Крэмазана
Насельніцтва складае 1434 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 287 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0373.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Святаслаў Усяславіч
Святаслаў Усяславіч (1050-я — пасля 1130) — меркаваны князь віцебскі (1101—1129).
Жыццё і ўдзел
Малодшы з сыноў полацкага князя Усяслава Брачыславіча, паводле Жыція яго дачкі Прадславы. На думку Аляксандра Праснякова і Тадэвуша Васілеўскага, ад бацькі атрымаў Віцебскі ўдзел, бо пазней княства як «отчыну» трымалі яго нашчадкі. На думку ж Леаніда Аляксеева, у 1-й палове XII ст. Віцебскае княства ўваходзіла ў склад Смаленскай зямлі, але ў крыніцах гэтаму няма пацвярджэнняў. Наадварот, у 2-й палове XII ст. нашчадкі Святаслава аддавалі Віцебск смаленскім князям за падтрымку сваіх прэтэнзій на полацкі сталец. Алег Рапаў далучаецца да Аляксеева ў тым, што Святаслаў не трымаў Віцебска, і ставіць пытанне ці не трымаў ён Ізяслаўльскі ўдзел, дзе да 1132 года быццам княжыў яго сын Васілька. Рапаў спасылаецца на Іпацьеўскі летапіс (ПСРЛ, т. II, стб. 496), але пазначанае месца тычыцца 1159 года — вайны Рагвалода-Васіля за Ізяслаўль з менскімі Глебавічамі, калі ізяслаўскім князем быў Усевалад Глебавіч, ніякі Васілька сярод дзеючых асоб не згадваецца.
Сведчанняў пра дзейнасць Святаслава амаль не захавалася, напэўна, ён падтрымліваў антыкіеўскую палітыку астатніх Ізяславічаў, таму разам з іншымі ў 1130 годзе высланы ў Візантыю, напэўна, там і памёр. Месца ў перакліку высланых князёў пацвярджае, што быў малодшы з Усяславічаў.
Візантыйскае сваяцтва
Паводле гіпотэзы часоў беларускага Адраджэння (канца XIX — пачатку XX ст.), жонкай Святаслава была дачка імператара Канстанціна IX Манамаха. Аднак, верагодная дачка Канстанціна IX невядома крыніцам, сам імператар памёр у 1055 годзе. Напэўна, вытокі гіпотэзы ў няўважлівым прачытанні паведамлення Васкрасенскага летапісу, што Васілька Святаславіч — унук Манамаха, дзе меўся на ўвазе Уладзімір Манамах, па маці ўнук Канстанціна IX. Васкрасенскі летапіс позні, але гэта паведамленне лічыцца імаверным многімі даследчыкамі. Як развіццё першай, ёсць другая гіпотэза, што жонкай Святаслава была невядомая крыніцам дачка Іаана II Камніна. Такое тэарэтычна магчыма, калі шлюб адбыўся пасля 1130 года, пасля высылкі 70-гадовага Святаслава ў Візантыю, а яго вядомыя дзеці нарадзіліся ў першым (першых) шлюбах, што супярэчыць Васкрасенскаму летапісу.
Агент Блю
Агент Блю, «эйджэнт блю» (Agent Blue, блакітны рэагент) — кодавая назва ваеннага гербіцыда і дэфаліянта, які ўяўляе сабой водную сумесь какодзілавай кіслаты (5%) і яе натрыевай солі (26 %). Вырабляўся па замове Міністэрства абароны ЗША кампаніяй «Энсал» (вытворцам пенных і парашковых вогнетушыцеляў). Прымяняўся падчас В’етнамскай вайны для знішчэння травяністых раслін, у прыватнасці пасеваў рысу, каб пазбавіць мясцовых партызан і паўстанцаў харчовай базы.
Назва сумесі паходзіць ад сіняй маркіровачных паласы, якая наносілася вакол стандартнай ёмістасці (208-літровай каністры) і ў такім выглядзе пастаўлялася ў армію.
Прахарэнка
Прахарэнка — прозвішча.
Масіна
Масіна (Mosina) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Масіна.
Займае плошчу 13,58 км². Насельніцтва 12 110 чалавек (на 2004 год).
Гісторыя
Масіна — адзін з найстарэйшых гарадоў у Польшчы. Першая згадка пра горад датуецца 1247 годам, калі ўпершыню была згадана назва «Масіна» ў дакуменце, пра падзел Вялікай Польшчы паміж Пшэмыслам I і яго братам Баляславам Набожным. Назва «Масіна» паходзіць ад старажытнага слова «moszyna», што азначае месца зарослае мохам, і першапачаткова ўжывалася да мясцовасці ля ракі.
Паваротным момантам для горада быў 1302 годам, калі ваявода калішскі даў Масіна магдэбургскае права.
Пасля падзелу Рэчы Паспалітай 1792 належыў Прусіі.
Катловіца
Катло́віца (, Котловица) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малейкаўскага сельсавета.
Водная сістэма
На поўдні і захадзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе, якая злучае Брагін з аўтадарогай Рэчыца-Лоеў.
Планоўка складаецца з прасталінейнай шыротной вуліцы, забудаванай двухбакова, драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя, як вёска ў валоданні князя Вішнявецкага, а ва 2-й палове XVII стагоддзя — Каняцпольскіх. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. Паводле перапісу 1897 года ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгаса «Пераможца» (цэнтр — вёска Малейкі), быў клуб.
Сяргей Рыгоравіч Раманаў
Сяргей Рыгоравіч Раманаў (нар., г. Масква — , Мінск) — беларускі мастак. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1966).
Біяграфія
Скончыў у 1940 годзе Маскоўскае мастацкае вучылішча памяці 1905 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Вучыўся ў Г. Ражскага, С. Фралова. Удзельнік мастацкіх выставак з 1945 года. Член Беларускага саюза мастакоў з 1945 года.
Жыў у г. Мінску. Памёр года.
Творчасць
Працаваў у розных тэхніках станковай і кніжнай графікі, а таксама ў жывапісе. Асноўныя творы: лісты «У партызанскай зямлянцы», «Кароткі прывал», «Першы дзень Савецкай улады ў Мінску», «1905 г. Курлоўскі расстрэл», «Рэйкавая вайна», «Подзвіг Мікалая Гастэлы», «К. Заслонаў у дэпо ст. Орша»; серыі «Рэвалюцыйны Мінск» і «Партызаны Беларусі»; шэраг карцін пра партызан Вялікай Айчыннай вайны. Аформіў кнігі «Вершы і паэмы» П. Броўкі, «Вершы» М. Танка, «Славуты домік» Я. Купалы, «Ніколі незабудзем» і «Нямігі крывавыя берагі» У. Карпава, «Дрыгва» Я. Коласа.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Літаратурным музеі Я. Купалы, Літаратурна-мемарыяльным музеі Я. Коласа, Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.
Крыловічы
Крыло́вічы (, Крыловичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Альберт Сцяпанавіч Елізараў
Альберт Сцяпанавіч Елізараў (, Архангельск, Расія — ) — беларускі вучоны ў галіне прыборабудавання. Доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1977).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут авіяцыйнага прыборабудавання (1960), Кіеўскі політэхнічны інстытут (аспірантура). Працаваў у арганізацыі п/я № 56, г. Рыбінск (з 1960); Каўнаскім навукова-даследчым інстытуце радыёвымяральнай тэхнікі (з 1963, начальнік аддзела па распрацоўцы ЗВЧ вымяральных прыбораў); Рыжскім інстытуце інжынераў грамадзянскай авіяцыі (1967—1972, выкладчык, дацэнт кафедры тэхнічнай эксплуатацыі авіяцыйнага радыёэлектроннага абсталявання); Беларускім рэспубліканскім цэнтры метралогіі і стандартызацыі (1972—1974, кіраўнік сектара, начальнік НДЛ метралагічнага забеспячэння народнай гаспадаркі); Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (1975—2001, кафедра метралогіі і стандартызацыі, у 1975—1996 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: электрарадыёвымярэнні; радыёвымяральныя ўстройствы. Больш за 40 аўтарскіх пасведчанняў.
Свята-Аляксандра-Неўская царква (Вялікія Крывічы)
Свята-Аляксандра-Неўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Вялікія Крывічы Валожынскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1864 годзе з каменю і цэглы на ўрадавыя сродкі (5 тыс. руб.) на месцы драўлянай уніяцкай царквы (існавала ў 1800). Адкрыта для набажэнства ў 1990 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана ў форме падоўжнага крыжа з глухім купалам па цэнтры бляшанага даху. Атанкаваныя фасады члянёны 2 ярусамі аконных праёмаў, з уваходамі.
Інтэр’ер
Апсіду вылучае 1-ярусны пабелены і залачоны іканастас на 6 абразоў.
NGC 6152
NGC 6152 (іншыя абазначэнні — OCL 961, ESO 179-SC9) — рассеянае скопішча ў сузор’і Навугольнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Грамадскі парадак
Грамадскі парадак — сістэма адносін паміж людзьмі, правілаў узаемных паводзін, якія рэгулююцца дзеючым заканадаўствам, звычаямі і традыцыямі, а таксама маральнымі нормамі. Грамадскі парадак уключае ў сябе правапарадак.
Грамадскі парадак уяўляе сабой усю сукупную сістэму грамадскіх адносін, якая складаецца ў выніку рэалізацыі сацыяльных нормаў: норм права, норм маралі, норм грамадскіх арганізацый, норм неправавых звычаяў, традыцый і рытуалаў.
Ахова грамадскага парадку
Аховай грамадскага парадку займаюцца органы ўнутраных спраў і іншыя праваахоўныя органы.
Крота-д’Ада
Крота-д'Ада (Crotta d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 670 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 26020. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Собельскае вадасховішча
Со́бельскае — вадасховішча ў Беларусі, у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці ў басейне ракі Смердзь, за 22 км на паўночны ўсход ад горада Лунінец, за 4,5 км на паўночны захад ад аграгарадка Міжлессе.
Вадасховішча створана ў 1986 годзе. Плошча паверхні 2,9 км², даўжыня 2,2 км, найбольшая шырыня 1,5 км. Найбольшая глыбіня 5,8 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы 14,2 млн м³. Вадасховішча наліўное. Ваганні ўзроўню вады да 5,7 м.
Каскабулак (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1374 чалавекі (703 мужчыны і 671 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1257 чалавек (622 мужчыны і 635 жанчын).
Блужскі сельсавет
Блу́жскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска ) Блужа.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Пухавіцкага раёна Менскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Менскай вобласці. У час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета была акупіравана нямецкімі войскамі. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Талькаўскага сельсавета (17 населеных пунктаў: Арэшкавічы, Блужскі Бор, Весялова, Вялікае Поле, Дзям’янаўка, Калінаўка, Каляюгі, Ленінск, Лявонаўка, Малінаўка, Насыцк, Рудня, Слабодка, Талька, Церабуты, Чароты і Яноўка). 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Суцінскага сельсавета (6 населеных пунктаў: Залог Пяцілеткі, Каменка, Красны Пасёлак, Мацеевічы, Суцін і Шэлехава).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 722 чалавекі, з іх 88,5 % — беларусы, 8,7 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Жыціе
Жыціе, мн.л.: жыціі; агіяграфічная літаратура — апісанне жыцця і подзвігаў людзей, прылічаных хрысціянскай царквой да ліку святых. Жыціі падзяляюцца на біясы (непасрэдныя апісанні жыцця), марцірыі (мучаніцтвы), у каталікоў таксама вылучаліся транслатэоны (апісанні пераносу рэшткаў святых).
Антоніа Пуціні
Антоніа Пуці́ні або Антоніо Пуці́ні (Putini, Puttini) — танцоўшчык і балетмайстар 2-й паловы XVIII стагоддзя.
Біяграфія
Па паходжанні італьянец. Працаваў у Італіі і Аўстрыі.
Па запрашэнні Г. Ф. Радзівіла з 1756 года працаваў у Слуцку. Навучаў танцам кадэтаў, выступаў у прыдворным тэатры. Разам з Л. Дзюпрэ стварыў Слуцкую балетную школу, у 1758 годзе паказаў школьны спектакль «Балет на тры пары».
У 1756, 1757 і 1759 гадах у складзе Слуцкага балета выступаў як саліст на сцэне Нясвіжскага тэатра.
З 1760 года па распараджэнні М. К. Радзівіла Рыбанькі працаваў у Нясвіжы, у 1771 годзе пакінуў сцэну, стаў прыдворным танцмайстрам.
Ершыцкі раён
Е́ршыцкі раён (Ершичский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў паўднёвай частцы Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ершычы.
Геаграфія
Плошча раёна — 1039 км². Тэрытарыяльна раён мяжуе: з Шумяцкім раёнам на паўночным захадзе, Рослаўльскім раёнам на паўночным усходзе, Бранскай вобласцю на поўдні і ўсходзе і Беларуссю на захадзе.
Гісторыя
Утвораны ў 1929 годзе на тэрыторыі часткі Рослаўльскага павета Смаленскай губерні. Расфарміраваны ў 1932 годзе, тэрыторыя перададзеная Рослаўльскаму і Клятнянскаму раёнам. Ізноў арганізаваны ў 1935 годзе. У 1963 годзе далучаны да Шумяцкага раёна. У існым выглядзе канчаткова ўтвораны ў 1972 годзе.
Дэмаграфія
Колькасць насельніцтва на 2008 год — 8052 чал.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У раёне маецца 9 сельскіх паселішчаў:
Сельскія паселішчы
Эканоміка
Найбольш значныя галіны прамысловай вытворчасці — апрацоўка драўніны, вытворчасць харчовых прадуктаў, тэкстыльная і швацкая вытворчасць. Лідар у апрацоўчай вытворчасці — філіял ТАА «Шклозавод Ворга».
Транспарт
Злучэнне з абласным цэнтрам ажыццяўляецца па аўтамагістралях праз г. Рослаўль. Найбліжэйшая чыгуначная станцыя Понятоўка знаходзіцца за 25 км ад с. Ершычы на чыгуначнай лініі Масква — Магілёў.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Вялікія Мацвеевічы)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — праваслаўны храм у вёсцы Мацвеевічы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1943 г. з дрэва.
Архітэктура
Вырашана працяглым прамавугольным у плане зрубам, пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобнай галоўкай на двух'ярусным барабане (васьмярык на чацверыку). Да фасада дабудаваны прытвор, над якім узведзена двух'ярусная чатырохгранная шатровая званіца. Гарызантальна ашаляваныя сцены расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і брусамі-сцяжкамі. Уваход адзначаны двухслуповым ганкам пад двухсхільным пакрыццём.
Гімн Ісландыі
Ó Guð vors lands (ісл.: Бог нашай краіны) — гімн Ісландыі, напісаны ў 1874 годзе. Аўтар словаў — Матыяс Ёхумсан, кампазітар — Свейнб’ёрн Свейнб’ёрнсан.
У арыгінале - тры куплеты, але ў большасці выпадкаў выконваецца толькі першы. Гімн крытыкуецца за рэлігійную тэматыку, бо хаця ў Ісландыі і ёсць дзяржаўная рэлігія (лютэранства), але таксама абвешчана свабода веравызнання.
Тэкст гімна
Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn!
Fyrir þér er einn dagur, ei meir:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.
Íslands þúsund ár,
Ó, guð, ó, guð! Vér föllum fram
og fórnum þér brennandi, brennandi sál,
guð faðir, vor drottinn frá kyni til kyns,
og vér kvökum vort helgasta mál.
því þú ert vort einasta skjól.
Vér kvökum og þökkum með titrandi tár,
því þú tilbjóst vort forlagahjól.
voru morgunsins húmköldu, hrynjandi tár,
sem hitna við skínandi sól.
Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá.
Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
sem að lyftir oss duftinu frá.
Ó, vert þú hvern morgun vort ljúfasta líf,
og á kvöldin vor himneska hvíld og vor hlíf
og vor hertogi á þjóðlífsins braut.
verði gróandi þjóðlíf með þverrandi tár,
sem þroskast á guðsríkis braut.
Аблвыканкамзах
Абласны выканаўчы камітэт саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў Заходняй вобласці і фронту (скарочана Аблвыканкамзах або Аблвыкамзах) — першы вышэйшы заканадаўчы (паміж з'ездамі Саветаў) орган савецкай улады на Заходнім фронце і на тэрыторыі Віцебскай, Магілёўскай, Мінскай, неакупіраванай германскімі войскамі часткі Віленскай, Смаленскай (з красавіка 1918) губерняў, што ўтваралі Заходнюю вобласць. Дзейнічаў з 26 лістапада (9 снежня) 1917 па 2 студзеня 1919 гг. у Мінску (з 19 лютага 1918 г. — эвакуіраваны у Смаленск).
Створаны ў выніку зліцця выканкамаў абласнога Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў (35 чалавек), Савета сялянскіх дэпутатаў Мінскай і Віленскай губерні (35 чал.) і Франтавога камітэта Заходняга фронту (100 чал.); уключаны таксама і 17 прадстаўнікоў прафсаюзаў: рабочых (11 чал.), чыгуначнікаў (4 чал.), паштова-тэлеграфных служачых (2 чал.). Пад кіраўніцтвам Паўночна-Заходняга абласнога камітэта РКП(б) узначальваў усё ваенна-палітычнае і гаспадарчае жыццё Заходняй вобласці (з верасня 1918 Заходняй камуны) і фронту. Складаўся з 15 камісарыятаў (аддзелаў).
Для каардынацыі дзейнасці камісарыятаў і вырашэння найбольш важных пытанняў створаны Савет народных камісараў Заходняй вобласці і фронту. Друкаваны орган — газета «Советская правда», «Западная коммуна». На II з'ездзе Саветаў Заходняй вобласці (10-14 красавіка 1918 г., Смаленск) склад Аблвыканкамзаха паменшаны да 75 чал., створаны новыя аддзелы. Ліквідаваны ў сувязі са стварэннем Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі.
Чабор
Чабо́р (Thýmus) — род паўхмызнякоў сямейства Ясноткавыя (Lamiaceae).
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя расліны пераважна з паўзучымі і прыўзнятымі дравяністымі сцёбламі. Лісце скпраціўнае, простае, суцэльнае, сядзячае або з кароткімі чаранкамі, раснічастае, з кропкавымі залозкамі. Кветкі дробныя, у кальчаках або коласападобных перарывістых суквеццях. Чашачка двухгубая. Тычынак 4. Плод — чатырохарэшак.
Расліна вельмі духмяная, з рэзкім цёплым водарам, абумоўленым ў асноўным фенольнымі лятучымі духмянымі рэчывамі — тымол і карвакрол.
Арэал
Расліны роду распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Афрыкі. На тэрыторыі Беларусі 3 віды:, , і.
Віды
Каля 150 (паводле іншых звестак каля 400 ) відаў.
У 2002 годзе група батанікаў дала новую класіфікацыю роду Чабор. Згодна іх даследаванням, род налічвае 214 відаў, разнесеных па васьмі секцыям.
Некаторыя віды:
Наибольш распаўсюджаны  — на светлых месцах у лясной зоне па сухіх пясчаных местах, хваёвых барах; і  — у лесастэпавай і стэпавых зонах па склонах, узлесках і палянах.
Гаспадарчае значэнне
Лекавыя, дубільныя, меданосныя і эфіраалейныя расліны. Лісце выкарыстоўваюцца ў якасці прыправы.
Французскі Індакітай
Французскі Індакітай — назва французскіх каланіяльных уладанняў у Паўднёва-Усходняй Азіі з 1880-з гадоў да сярэдзіны 20 стагоддзя. Займаў тэрыторыю ўсходняй часткі паўвострава Індакітай, уключаў тэрыторыю В’етнама (пратэктараты Анам і Танкін, калонія Кахінхіна), Камбоджы і Лаоса.
У Другую Сусветную вайну акупіраваны японскімі войскамі, на тэрыторыі В'етнама дзейнічала французская каланіяльная адміністрацыя. У выніку перамогі Жнівеньскай рэвалюцыі 1945 у В'етнаме абвешчана Дэмакратычная Рэспубліка В'етнам (адстаяла незалежнасць у ходзе Індакітайскай вайны 1946-54). У 1953 годзе суверэннай дзяржавай стала Камбоджа, у 1954 годзе — Лаос.
Пуханос альпійскі
Пуханос альпійскі (Trichophorum alpinum ці Baeothryon alpinum) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Eriophorum spp Sturm15.jpg) Pers. syn. Eriophorum alpinum L.
2. Eriophorum vaginatum L. ]] Шматгадовая травяністая расліна шэра-зялёнага колеру, вышынёй да 25 см. Утварае дзярніну. Сцяблы шматлікія, тонкія, трохгранныя. Ніжняе лісце лускападобнае. Верхні ліст з кароткай пласцінкай. Колас мае даўжыню 5—8 см. Каласкі складаюцца з 2—3 двухполых кветак у пазухах спіральна размешчаных лускавінак. Калякветнік з 6 падоўжаных звілістых валаскоў, утвараючых негустую пухоўку. Плод — трохгранны арэшак.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце на сфагнавых балотах. Пры частковым асушэнні і на выпрацаваных тарфянішчах захоўваецца доўгі час і нават разрастаецца, асабліва пры паўторным забалачванні. Квітнее ў маі — чэрвені, пладаносіць ў жніўні. Размнажаюцца насеннем і вегетатыўна.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2011
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2011 — дзявяты Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне. Яго фінал адбыўся 3 снежня 2011 года ў сталіцы Арменіі — Ерэване, на пляцоўцы Канцэртнана комплекса імя Карэна Дземірчана. У гэтым годзе свой сыход падцвердзілі Сербія і Латвія, але па некаторых сведках на конкурс могуць вярнуцца Іспанія і Румынія, і могуць дэбютыраваць Італія, Сан-Марына і Славакія.
Змены ў правілах конкурсу
Акно для галасавання, як і ў дарослым конкурсе, будзе адкрыта па завяршэння выканання ўсіх конкурсных песень (вяртанне да правіла, якое дзейнічала ў 2003—2005 гадах). А таксама ўпершыню з 2004 года вяшчальнікі абвесцяць цалкам усё балы — што стала магчымым з нізкім лікам якія ўдзельнічаюць краін.
Месца правядзення
18 студзеня 2011 Еўрапейскі Вяшчальны Саюз вырашыў правесці конкурс 2011 года ў Ерэване, у Канцэртным комплексе імя Карэна Дземірчана. Канкурэнтамі Арменіі былі Беларусь, Расія, Швецыяі і Грузія.
Вядучыя конкурсу
Нацыянальная тэлерадыёкампанія Арменіі ARMTV на сёння працягвае пошук вядучых конкурсу, і адной з магчымых кандыдатур на ролю вядучага з'яўляецца тэлевядучы і комік Гарык Марцірасян.
Нацыянальныя адборы
З траўня па кастрычнік 2011 года, па правілах конкурсу, у кожнай краіне-удзельніцы праходзілі нацыянальныя адборы сярод дзяцей, якія падалі свае заяўкі на ўдзел у конкурсе. Правядзенне фіналаў конкурсу размеркавалася наступным чынам:
Маас
Маас — гідронім і прозвішча.
Грынуэй
Грынуэй — прозвішча.
Паўлін Аквілейскі
Паўлін Аквілейскі (Паўлін II; Paulinus Aquileiensis, Paolino d’Aquileia; паміж 730 і 740 гг. паблізу Чывідале-дэль-Фрыулі —, там жа) — італьянскі святар, тэолаг, паэт і пісьменнік. Адзін з бачных дзеячаў Каралінгскага Адраджэння, член Палацінскай акадэміі пры двары Карла Вялікага. Патрыярх Аквілейскі (з 787 года). Святы каталіцкай царквы (дзень памяці 11 студзеня).
Лінія Макнамары
Лінія Макнамары (McNamara Line) — распаўсюджаная назва інжынернага бар’ера, пабудаванага ўзброенымі сіламі ЗША ў 1967—1968 гадах падчас вайны ў В’етнаме.
Праект
Падчас В’етнамскай вайны большасць падраздзяленняў арміі Паўночнага В’етнама пранікалі ў Паўднёвы В’етнам па «сцежцы Ха Шы Міна», якая пралягала праз Лаос, што дазваляла абыходзіць дэмілітарызаваную зону (ДМЗ) паміж дзвюма часткамі краіны. У 1966 годзе амерыканскі прафесар Роджэр Фішэр прапанаваў пабудаваць паўднёвей ДМЗ і на тэрыторыі Лаоса бар’ер для прадухілення інфільтрацыі, які б спалучаў у сабе мінныя палі і ўмацаваныя збудаванні з высокатэхналагічнымі датчыкамі, якія папярэджвалі пра набліжэнне праціўніка. Ідэю падхапіў міністр абароны ЗША Роберт Макнамара.
Праект бар’ера на тэрыторыі Паўднёвага В'етнама меў кодавае пазначэнне «Dye Marker». Меркавалася ачысціць ад расліннасці паласу ўздоўж дэмілітарызаванай зоны шырынёй да 1 км. На ёй ўсталёўваліся драцяныя загароды і закладваліся шматлікія мінныя палі. Сейсмічныя і акустычныя датчыкі павінны былі папярэджваць аб з’яўленні праціўніка амерыканскія падраздзяленні, размешчаныя на ваенных базах уздоўж лініі. Будаўніцтва вялося сіламі марской пяхоты ЗША, якая несла адказнасць за паўночныя правінцыі Паўднёвага В’етнама.
Будаўніцтва
Адразу пасля пачатку будавання бар’ера паўсталі цяжкасці. У верасні ўся ўвага марской пяхоты аказалася прыкавана да ваеннай базы Кантхіен, абложанай паўночнав’етнамскімі сіламі. У пачатку 1968 года будаўніцтва было прыпынена ў сувязі з аблогай базы Кхесань і распачатым наступленнем, падчас якога марская пяхота апынулася ўцягнута ў жорсткія баі за горад Хюэ, захоплены праціўнікам. Улетку таго ж года марская пяхота атрымала загад аб змене сваёй стратэгіі дзеянняў — адмове ад абароны баз уздоўж дэмілітарызаванай зоны і пачатку высокамабільных аперацый, што само па сабе супярэчыла ідэі, якая закладвалася ў бар’еры. «Лінія Макнамары» так ніколі і не была дабудавана і ўведзена ў эксплуатацыю. Гэта не перашкодзіла в’етнамскім крыніцам паведамляць аб паспяховым прарыве лініі падчас Велікоднага наступлення 1972 года.
У Лаосе
На тэрыторыі Лаоса канцэпцыя Макнамары прадугледжвала шырокае выкарыстанне электронных датчыкаў, якія раскідваліся з самалётаў або ўсталёўваліся амерыканскімі групамі спецыяльнага прызначэння. Гэтыя датчыкі актыўна ўжываліся для навядзення амерыканскай авіяцыі на паўночнав’етнамскія грузавікі на «сцежцы Ха Шы Міна».
Іўрыт
Іўры́т (саманазва: עִבְרִית, вымаўл. або ) — мова семіцкай сям'і афразійскай макрасям'і, гістарычная мова яўрэяў і іх продкаў, свяшчэнная мова іудаізму. Меркаваныя найранейшыя пісьмовыя сведчанні мовы — Х ст. да н.э.
Спыніў сваё існаванне ў якасці размоўнай мовы прыкладна ў ІІ ст. н.э., аднак захоўваўся як мова яўрэйскага богаслужэння і рабінскай літаратуры. У ХІХ ст. мова была адроджана, і цяпер на мове размаўляе прыкладна 9 млн чал. (з іх 7 млн — ізраільцяне). ЗША — другая па колькасці носьбітаў іўрыта краіна, дзе налічваецца каля 222 тыс. чал., якія свабодна гавораць на мове, у асноўным выхадцы з Ізраіля. Перапіс насельніцтва Рэспублікі Беларусь 2009 году засведчыў, што ў краіне пражывае чалавек, чыя нацыянальнасць вызначана як яўрэі, з іх 245 чалавек вызначылі мову сваёй нацыянальнасці як родную.
Назва
Само слова עִבְרִית ([ʔivˈʁit], [ʕivˈɾit]) перакладаецца з мовы іўрыт як прыметнік «яўрэйская». Жаночы род тут ужываецца з-за таго, што назоўнік שפה сафа́ («мова», «маўленне»), да якога звычайна адносіцца гэты прыметнік, у іўрыце выкарыстоўваецца ў жаночым родзе.
Паходжанне і ўзрост
У другой палавіне ІІ тысячагоддзя да н. э. іўрыт становіцца самастойнай семіцкай мовай, канчаткова адасобіўшыся ад роднасных моў і дыялектаў. Найстаражытнейшая літаратурная крыніца на іўрыце з выяўленых на сёння — «Песня Дэворы» (ХІІ ст. да н. э.). Пасля гэты твор увайшоў у тэкст Старога Запавету («Кніга Суддзяў Ізраілевых», ч. 5).
Самы старажытны надпіс на іўрыце,, датуецца X стагоддзем да н. э.
Адраджэнне іўрыта
Адраджэнне яўрэйскай мовы адбывалася ў Еўропе і Ізраілі на працягу ХІХ—ХХ стагоддзяў праз ператварэнне з мовы богаслужэнняў у паўсядзённую, гутарковую і пісьмовую мову. Ставілася ў якасці адной з задач сіянісцкага руху і дзяржавы Ізраіль ад заснавання ў 1948 годзе. Суправаджалася перайманнямі з ідыша.
Малейкі
Мале́йкі (, Малейки) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Малейкаўскага сельсавета.
Іўрыт
Іўрыт у СССР
Яшчэ пастановай СНК у 1919 годзе іўрыт у СССР быў абвешчаны рэлігійным, і выкладанне на ім у яўрэйскіх школах было забаронена.
Малейкі
Размяшчэнне
У 8 км на ўсход ад Брагіна, 32 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы - Гомель), 138 км ад Гомеля.
Іўрыт
Іўрыт у СССР
У савецкай літаратуры іўрыт вельмі доўга называлі старажытнаяўрэйскай мовай, нават калі пытанне яго адраджэння ў Ізраілі было гістарычна вырашана. Існуе меркаванне, што гэта адбывалася выключна з палітычных меркаванняў, з мэтай проціпастаўлення «старой і мёртвай» мовы іўрыт «сучаснай і жывой» яўрэйскай мове — ідышу. Нейтральныя адносіны да сучаснага іўрыта ў СССР мелі месца паміж смерцю Сталіна ў 1953 г. і Шасцідзённай вайной у 1967 г., калі паміж Ізраілем і СССР існавалі дыпламатычныя адносіны.
Пасля Шасцідзённай вайны і разрыву савецка-ізраільскіх адносін у 1967 годзе прыхільнікі іўрыта ў СССР (за выключэннем тых, хто вывучаў і даследаваў мову ў навуковых мэтах, напрыклад, на ўсходазнаўчых аддзяленнях ВНУ) прыраўноўваліся да сіяністаў (гэта значыць да патэнцыяльных эмігрантаў — «здраднікаў савецкай Радзімы», а пазней і да «расістаў», згодна з 1975 года, якая была скасавана  толькі ў 1991 годзе). А значыць, іх лёгка маглі выгнаць з працы або з ВНУ, а некаторыя настаўнікі іўрыта нават былі асуджаныя на турэмнае зняволенне па розных зачэпках.
Малейкі
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе, якая злучае Брагін з аўтадарогай Рэчыца — Лоеў.
Планіроўка складаецца з прасталінейнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, да якой на поўдні пад прамым кутом далучаецца кароткая прасталінейная вуліца. На захадзе, паралельна асноўны, размешчана яшчэ адна кароткая вуліца. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны магільнік (30 насыпаў, у 1,2 км ад вёскі, ва ўрочышчы Курганне) сведчыць пра засяленне тутэйшых мясцін у глыбокай старажытнасці. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як вёска ў валоданні князя Вішнявецкага, ва 2-й палове XVII стагоддзя — Каняцпольскіх. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1811 годзе згадана як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні, валоданне Ракіцкіх. У 1897 годзе размяшчаўся хлебазапасны магазін, у Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года цэнтр Малейкаўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкага, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскага (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. Дзейнічала пачатковая школа.
У 1930 годзе арганізаваны калгас, працаваў крухмальны завод. Падчас Вялікай Айчыннай вайны фашысты ў 1943 годзе часткова спалілі вёску. У баях за вызваленне вёскі і наваколляў у 1943 годзе загінулі 75 салдат 356-й стралковай дывізіі, у памяць пра якія ў 1965 годзе ўсталявана скульптура салдата. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінуў 171 мясцовы жыхар. У памяць пра іх у 1970 годзе ўсталявана скульптурная кампазіцыя. Цэнтр калгасу «Пераможца». Размяшчаліся крухмальны завод, сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, дзіцячы сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.
У склад Малейкаўскага сельсавета ў 1962 годзе ўваходзілі цяпер не існыя: вёска Усход, у 1966 годзе пасёлак крухмальнага завода, у 1998 годзе вёска Пацкаў.
NGC 6153
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даследаванні паказалі, што ўтрыманне неону, аргону, кіслароду, вугляроду і хлору ў NGC 6153 утройчы вышэй чым у Сонечнай сістэме, а ўтрыманне азоту — у пяць разоў. Магчыма, гэта вынік эвалюцыйных працэсаў самай зоркі, але найхутчэй зоркая ўтварылася ў асяроддзі, якая ўжо была багатая гэтымі хімічнымі элементамі.
Кумін’яна-суль-Навільё
Кумін'яна-суль-Навільё (Cumignano sul Naviglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Барлы (Абайскі раён)
Барлы — сяло ва Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каскабулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 633239400.
Кумін’яна-суль-Навільё
Насельніцтва складае 402 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 26020. Тэлефонны код — 0374.
Барлы (Абайскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 211 чалавек (109 мужчын і 102 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 83 чалавекі (45 мужчын і 38 жанчын).
Кумін’яна-суль-Навільё
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Антанта
Анта́нта (ад Entente Cordiale — сардэчная згода) — міждзяржаўны ваенна-палітычны блок, заснаваны ў 1904—1907 г. Францыяй, Вялікабрытаніяй і Расіяй супраць Траістага саюзу. Падчас Першай сусветнай вайны (1914—1918) Антанта аб’ядноўвала каля 20 дзяржаў. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Расія выйшла з Антанты, што стала адной з прычын падтрымкі членамі Антанты Польшчы, Літвы, Латвіі і інш. сіл у іх барацьбе супраць савецкай улады. Спроба самастойнай інтэрвенцыі Антанты ў Савецкую Расію прывяла да паражэння і распаду блока.
Гіганты
Гіга́нты (Γίγαντες; адз. л. ) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі веліканы.
У Гесіёда гіганты з'яўляюцца бажаствамі, сынамі Геі (Землі), якая была аплоднена кроплямі крыві, якія ўпалі з адрэзаных палавых органаў Урана (Неба), а таксама семем свайго другога мужа - жорсткага і жудаснага бажаства Тартара.
Па Гамеру, дзікія, велічэзныя і роднасныя багам істоты (пароджаны Геяй ); іх цар Эўрымедон быў забіты багамі, з усім народам, за знявагу.
Лінда Клакен
Лінда Клакен (нар., Олесун) — нарвежская пісьменніца і журналістка.
Нарадзілася ў Олесуне (Нарвегія). Першы паэтычны зборнік «Маці, жонка, рабыня» выйшаў у 2013 годзе. Другая мастацкая кніга Клакен «Скончыць кнігу пра сваё жыццё» выйшла ў 2014 г. Гэта празаічная паэма пра армянскага хлопца, які спрабуе ўладкавацца ў грамадстве, перамагчы беднасць, знайсці каханне і сям’ю на ўскраіне Осла. Пазней выйшаў паэтычны зборнік «Восем хвілін» у 2016 годзе. У 2017 годзе выйшла першая дзіцячая кніжка «Дурное, дурное сэрца».
Кукшавічы
Ку́кшавічы (, Кукшевичи) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Да мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Станькаўскага сельсавета.
Лёгкая кавалерыя
Лёгкая кавалерыя — род войскаў, які выкарыстоўваў коней хуткіх і малых па масе парод (450-500 кг), звычайна высокіх, здольных здзяйсняць працяглыя дзённыя пераходы на падножным корме, без істотнай страты баявых якасцяў .Мэтай лёгкай кавалерыі былі ў першую чаргу набегі, разведка, экраніроўка, сутычкі, патруляванне і тактычная сувязь. Да пачатку 17-га стагоддзя яны звычайна былі ўзброены мячамі, дзідамі,лукамі, пазней — шаблямі, пісталетамі, стрэльбамі або карабінамі.
Лёгкая кавалерыя рэдка выкарыстоўвалася старажытнымі грэкамі і старажытнымі рымлянамі, але была больш распаўсюджанай сярод армій Усходняй Еўропы, Паўночнай Афрыкі, Заходняй Азіі, Сярэдняй Азіі і Усходняй Азіі. Арабы, казакі, венгры, гуны, калмыкі, манголы, туркі, парфяне і персы былі ўмелымі лёгкімі кавалерыстамі і коннымі лучнікамі.
З заняпадам феадалізму і рыцарства ў Еўропе лёгкая кавалерыя стала больш прыкметным у войсках кантынента. Многія з іх былі абсталяваны ранняй агнястрэльнай зброяй, як і іх папярэднікі з лукамі або дзідамі. Сярод еўрапейскіх прыкладаў лёгкай кавалерыі былі страдыёты, хабелары, гусары, егеры, казакі,уланы і некаторыя драгуны.
Гістарычнае выкарыстанне
Арміі старажытных рымска-германскіх войнаў выкарыстоўвалі лёгкую кавалерыю ў якасці патрульных атрадаў або ўзброеных разведчыкаў і часта трымалі яе ў перадавых шэрагах падчас рэгіянальных баёў.
Падчас Пунічных войнаў адной з галоўных пераваг Карфагена перад рымскімі войскамі было шырокае выкарыстанне лёгкай нумідыйскай конніцы. Часткова з-за гэтага рымскі генерал Сцыпіён Афрыканскі набраў уласную кавалерыю з Сіцыліі перад сваім уварваннем у Туніс падчас Другой Пунічнай вайны.
Перыяды ранняга Новага часу і Напалеона
Лёгкая кавалерыя адыгрывала ключавую ролю ў коннай выведкі, суправаджэнні і сутычках у эпоху Напалеона. Лёгкі конь таксама выконваў функцыю ў буйных баявых дзеяннях. Нягледзячы на тое, што лёгкая кавалерыя не мела наступальнай моцы цяжкай кавалерыі, яна ўсё яшчэ была надзвычай эфектыўнай супраць непадрыхтаванай пяхоты, кавалерыі і артылерыі. Усе камандзіры пяхоты былі вымушаны з павагай ставіцца да небяспекі, якую любая кавалерыя прадстаўляла іх сілам, і лёгкая кавалерыя была эфектыўнай для змены руху варожых сіл проста праз сваю прысутнасць. Пасля бітваў лёгкая кавалерыя выкарыстоўвалася для націскання перавагі пераможцы або для абароны адступаючых сіл ад далейшай атакі.
Пачатак XX стагоддзя
Яшчэ ў пачатку 1900-х гадоў большасць еўрапейскіх армій па-ранейшаму захоўвалі намінальны падзел конных войскаў у залежнасці ад памеру і вагі людзей на лёгкую кавалерыю (набег, выведка і адкрыццё), сярэднюю кавалерыю (напад або абарона), і цяжку. кавалерыю (прамы ўдар). У той час як каланіальная вайна прывяла да сцірання гэтых адрозненняў у брытанскай арміі, традыцыя заставалася моцнай у кавалерыя ў некаторых іншых краін. Напрыклад, імперская нямецкая армія захоўвала прыкметную розніцу паміж памерамі і вагой людзей і коней, прызначаных для гусарскіх палкоў, якія ўваходзілі ў яе лёгкую кавалерыю, і палкоў двух іншых катэгорый. У першыя тыдні Першай сусветнай вайны лёгкая кавалерыя спрабавала працягваць сваю даўно ўсталяваную функцыю быць «вачамі і вушамі» адпаведных асноўных армій. Аднак, нягледзячы на некаторыя раннія поспехі, з'яўленне траншэйнай вайны і назірання авіяцыяй хутка зрабіла гэтую ролю састарэлай, за выключэннем пэўнай ступені на Блізкім Усходзе ў 1917 г. і ва Усходняй Еўропе, дзе лёгкая кавалерыя вяла дзеянні ў змяншальных маштабах да Рэвалюцыя 1917 г. вывела Расію з вайны.
Канец XX стагоддзя і сучаснасць
Падчас вайны ў В'етнаме армія ЗША пераабсталявала часткі 1-й кавалерыйскай дывізіі для верталётнай тактыкі з канцэпцыяй, вядомай як паветраная кавалерыя. Для ўвядзення войскаў і іх падтрымкі выкарыстоўваліся верталёты. Яны таксама выкарыстоўваліся для тушэння агню, пошукава-выратавальных работ, медыцынскай эвакуацыі, выведкі і папаўнення запасаў. Гэтая канцэпцыя была ўпершыню апрабавана ў бітве пры даліне Іа Дранг. Сучасная тактыка прадугледжвае выкарыстанне баявых караблёў для панавання ў паветранай прасторы і агнявой падтрымкі, а транспартныя верталёты перапраўляюць наземныя сілы і забяспечваюць іх.
Вялікадуброўскі сельсавет
Вялікадубро́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Вялікая Дуброва.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Баршчоўскага сельсавета.
Прэмія Георга Кёлера
Прэмія Георга Кёлера — навуковая прэмія, уручаецца за даследаванні ў галіне імуналогіі. Прэмія даецца вучоным (узрост да 40 год) за працы, якія пашыраюць уяўленне аб імуннай сістэме, а таксама маюць практычнае значэнне. Названа ў гонар Георга Кёлера.
Траісты саюз
Траісты саюз — міждзяржаўны ваенна-палітычны блок Германіі, Аўстра-Венгрыі і Італіі, сфарміраваны ў 1879—1882 гадах з мэтай сумеснага процістаяння ўплыву Францыі і Расіі. Канчатковае пагадненне паміж трыма краінамі было падпісана 20 мая 1882 года ў Вене. Удзельнікі абавязваліся не прымаць удзел у міждзяржаўных саюзах і пагадненнях, накіраваных супраць аднаго з іх, а таксама аказваць узаемную падтрымку. Дагавор праіснаваў да 1915 года, пакуль Італія ў ходзе Першай сусветнай вайны не перайшла на бок Антанты.
Дэравэрэ
Дэраверэ (Derovere) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 341(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 26040. Тэлефонны код — 0372.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рэвалюцыя 1905—1907 гадоў у Расіі
Рэвалюцыя была выклікана рэзкім абвастрэннем эканамічнага і сацыяльна-палітычнага становішча ў сувязі з руска-японскай вайной (1904—05). Штуршком да пачатку масавых выступаў пад палітычнымі лозунгамі стала «Крывавая нядзеля» — расстрэл імператарскімі войскамі ў Санкт-Пецярбургу мірнай дэманстрацыі рабочых на чале са святаром Георгіем Гапонам 22 студзеня. У гэты перыяд стачачны рух прыняў асабліва шырокі размах, у арміі і на флоце адбыліся хваляванні і паўстанні, што вылілася ў масавыя выступы супраць манархіі.
Выступленні салідарнасці з рабочымі сталіцы ахапілі ўсю краіну. У студзені— сакавіку 1905 баставалі 810 тыс. прамысловых рабочых. У многіх месцах забастоўкі і дэманстрацыі суправаджаліся сутыкненнямі з войскамі і паліцыяй. Барацьба разгортвалася пад заклікамі «Далоў самадзяржаўе!», «Далоў вайну!», «Няхай жыве рэвалюцыя!». Вырасла папулярнасць левых партый (РСДРП, сацыялістаў-рэвалюцыянераў і інш.).
У красавіку 1905 на III з'ездзе РСДРП бальшавікі ахарактарызавалі рэвалюцыю, як буржуазна-дэмакратычную і пралетарскую. Буржуазію яны лічылі няздольнай узначаліць рэвалюцыйную барацьбу, таму адзіным саюзнікам пралетарыяту, на іх думку, было сялянства, што змагалася за зямлю. Бальшавікі заклікалі шляхам арганізацыі ўзброенага паўстання скінуць самадзяржаўе І ўстанавіць уладу часовага рэвалюцыйнага ўрада, органа пралетарыяту і сялянства, да склікання Устаноўчага сходу. Меншавікі (правае крыло РСДРП) склікалі асобную канферэнцыю, на якой вызначылі, што рэвалюцыя з'яўляецца і паводле характару, і паводле рухаючых сіл буржуазнай. 3 гэтага вынікала, што галоўнай задачай рэвалюцыі з'яўляецца пераход улады да буржуазіі і стварэнне ў Расіі парламенцкай рэспублікі.
Буйная падзея рэвалюцыі — паўстанне каманды браняносца «Пацёмкін» на Чорным моры (чэрвень—ліпень 1905). Амаль адначасова адбылося паўстанне маракоў на Балтыцы ў Лібаве). Усяго летам 1905 адбылося больш за 10 выступленняў у арміі і на флоце.
Крыху пазней пачаў разгортвацца сялянскі рух, у якім пераважным уплывам карысталіся сацыялісты-рэвалюцыянеры (эсэры). Па іх ініцыятыве ў жніўні 1905 у Расіі ўзнікла першая масавая арганізацыя сялян — Усерасійскі сялянскі саюз, які выступаў за мірныя метады барацьбы (перагаворы, петыцыі). Разам з тым эсэры актыўна выкарыстоўвалі ў барацьбе з царскімі ўладамі тактыку індывідуальнага тэрору. Летам 1905 толькі ў Еўрапейскай Расіі адбылося больш за 900 сялянскіх выступленняў.
Напалоханы размахам рэвалюцыі ўрад 19.8.1905 апублікаваў маніфест аб скліканні законадарадчай думы. Аднак гэты праект не задаволіў не толькі рэвалюцыйны лагер, але і лібералаў, і не быў ажыццёўлены.
Ва ўрадавым лагеры адчувалася збянтэжанасць. Войскі неахвотна выконвалі навязаныя ім паліцэйскія функцыі па задушэнні народнага незадавальнення. Найбольш кансерватыўныя сілы ў акружэнні цара Мікалая II заклікалі ўжыць жорсткія меры, больш дальнабачныя прапаноўвалі пайсці на пэўныя ўступкі. У выніку гэтых ваганняў цар падпісаў Маніфест 17 кастрычніка 1905 года (30.10.1905 па новым стылі) «Аб удасканаленні дзяржаўнага парадку», у якім дэкларавалася ўвядзенне дэмакратычных свабод і скліканне Дзяржаўнай думы з заканадаўчымі функцыямі.
Для расійскіх лібералаў абнародаванне маніфеста азначала перамогу і адначасова канец рэвалюцыі. Іх мэты былі дасягнуты. Расійская буржуазія і дваранства пачалі ствараць партыі на легальнай аснове. Былі арганізаваны партыя буйной буржуазіі і капіталістычна арыентаваных памешчыкаў — Саюз 17 кастрычніка (Акцябрысты), партыя ліберальнай буржуазіі — Канстытуцыйна-дэмакратычная партыя (кадэты). Нягледзячы на істотныя разыходжанні ў праграмах, акцябрысты і кадэты былі адзіныя ў імкненні ператварыць Расію ў канстытуцыйную манархію. Акрамя буржуазных кансалідваліся і крайне правыя (чарнасоценныя) партыі, сацыяльнай базай якіх было памеснае дваранства, духавенства і найбольш цёмныя нізы горада і вёскі, пранізаныя манархісцкім і нацыяналістычным духам. Найбольш масавым быў створаны ў лістападзе 1905 Саюз рускага народа.
Маніфест 17 кастрычніка не спыніў напалу рэвалюцыйнай барацьбы. Увосень 1905 актывізавалася сялянства, у лістападзе Сялянскі саюз абвясціў аб далучэнні да ўсеагульнай забастоўкі. Сяляне патрабавалі раздзелу памешчыцкай зямлі.
Рэвалюцыянізацыя сялянства адбівалася на настроях у арміі і на флоце, бо большасць салдат і маракоў былі выхадцамі з сялян. Найбольшы грамадскі рэзананс мела Севастопальскае паўстанне (1905).
Адным з найбольш вострых пытанняў рэвалюцыі было нацыянальнае. Русіфікатарская палітыка самадзяржаўя прывяла да ўздыму нацыянальна-вызвольнай барацьбы ў імперыі. У Фінляндыі, Польшчы, Прыбалтыцы, Закаўказзі, Украіне і інш. народы патрабавалі ўраўнавання ў правах, магчымасці атрымліваць адукацыю на роднай мове, развіваць нацыянальную культуру. Адбываўся працэс стварэння нацыянальных палітычных партый.
Кульмінацыяй рэвалюцыі стала Снежаньская ўсерасійская палітычная стачка (1905), якая перарасла ва ўзброенае паўстанні ў Маскве і многіх гарадах поўдня Расіі, Урала, Сібіры, Украіны. Усе яны былі жорстка задушаны войскамі і паліцыяй, якім не маглі процістаяць рабочыя з іх тактыкай барыкадных баёў.
Пачаўся паступовы спад рэвалюцыі, хоць часам хвалі рабочых, сялянскіх, салдацкіх і матроскіх выступленняў (Свеаборгскае паўстанне (1906), Кранштацкае паўстанне (1906) і інш.) узнімаліся даволі высока.
На апошнім этапе рэвалюцыі (1906—07) у сувязі з узмацненнем урадавага тэрору паліт. барацьба ў значнай ступені перамясцілася ў Дзяржаўную думу, у 1-м (10.5—21.7.1906) і 2-м (5.3—15.6.1907) складах якой існавала лева-ліберальная большасць (кадэты, трудавікі, народныя сацыялісты, сацыял-дэмакраты і інш.), шырока абмяркоўваліся пытанні аграрнай рэформы. У той жа час спробу рэфармавання краіны пачаў старшыня Савета міністраў П. Сталыпін. Аднак амаль усе прапанаваныя ім законапраекты былі правалены Думай і царскім акружэннем, якое бачыла ў Сталыпіне «разбуральніка асноў». Канцом рэвалюцыі 1905—07 лічыцца «трэцячэрвеньскі пераварот» 16 чэрвеня, калі царызм распусціў 2-ю Дзяржаўную думу.