cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Людміла Іванаўна Алфімава
Біяграфія
Упершыню яна сыграла ў фільме «Яго пакаленне» Карла Гакеля, а затым у камедыі «За двума зайцамі». Аднак сапраўдную славу акторцы прынесла галоўная роля ў савецкім фільме «Вяселле ў Малінаўцы». За ўсю сваю працяглую кар’еру Людміла Іванаўна знялася ў больш як 40 фільмах, а агучыла каля 170 фільмаў.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Возера)
Царква ў імя святых апосталаў Пятра і Паўла размешчана на пагорку ў цэнтры аграгарадка Возера Уздзенскага раёна Мінскай вобласці.
Шампаршэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Возера)
Гісторыя
Пабудавана ў 1838—1840 гг. з цэглы на сродкі мясцовага памешчыка графа Чапскага. У 1866 г. капітальна адрамантавана на ўрадавыя сродкі. Мураваная званіца (не захавалася) была пастаўлена асобна ад царквы, сярод драўлянай агароджы.
Людміла Іванаўна Алфімава
Біяграфія
Першы муж — Фелікс Міхайлавіч Алфімаў, ваенны лётчык. Пасля няўдалага катапультавання быў спісаны з лётнай працы. Скончыў акадэмію грамадзянскай авіяцыі і працаваў лётчыкам-інжынерам у КБ Антонава.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Возера)
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Вырашана адзіным прамавугольным аб'ёмам пад двухсхільным бляшаным дахам, у цэнтры якога ўзведзены драўляны васьмігранны барабан з шатровым верхам. Галоўны фасад завершаны камбінаваным трохвугольным франтонам і двухсхільным атыкам. Уваход аформлены 2-калонным порцікам (пазней ашаляваны). Пафарбаваныя ў жоўты колер фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з сандрыкамі-франтонамі, крапаваны пілястрамі, завершаны трохвугольнымі франтонамі. Пазней да алтарнай сцяны далучана прамавугольная прыбудова, падзеленая перагародкай на 2 рызніцы.
Людміла Іванаўна Алфімава
Біяграфія
У шлюбе з Алфімавым нарадзіліся дочкі Лізавета і Алена.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Возера)
Інтэр'ер
Унутры апсіду вылучае трох'ярусны іканастас на 16 абразоў перламутравай афарбоўкі з пазалотай, выкананы ў другой палавіне 19 ст.
1958 год у гісторыі астраноміі
1958 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Quake III Arena
Распрацавана кампаніяй «id Software». Выйшла ў свет 2 снежня 1999 года.
Трэцяя гульня з серыі «Quake». Адрозніваецца ад папярэдніх гульняў серыі фактычнай адсутнасцю звычайнага «рэжыму праходжання», замест якога значна больш увагі надзяляецца менавіта шматкарыстальніцкаму рэжыму (у тым ліку шляхам камп'ютарнай эмуляцыі сапернікаў)
Фантом з Хайльброна
Фантом з Хайльброна («Жанчына без твару») — меркаваная жанчына, серыйная забойца. Пра існаванне гэтай жанчыны выказалі меркаванне пасля таго, як адзін і той жа ўзор ДНК быў знойдзены на месцы некалькіх злачынстваў у Аўстрыі, Францыі і Германіі.
Quake III Arena
Гісторыя
Перадгісторыя падзей, якія адбываюцца падчас гульні даволі простая ды кароткая. Паводле яе «найвялікшыя ваяры ўсіх часоў і народаў змагаюцца на Вечнай Арэне дзеля забавы прадстаўнікоў расы Вадрыгараў». Уводны відэаролік паказвае выкраданне аднаго з такіх ваяроў — Саржа, кіраванне якім і прапаноўваецца гульцу (але можна абраць і іншага персанажа).
Гарпіі
Гарпіі (Ἅρπυιαι) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі — дочкі марскога бажаства Таўманта і акіяніды Электры (альбо Азамены), альбо дачкі Тыфон; альбо дочкі Барэя, вартуюць Тартар — архаічныя даалімпійскія боствы, персаніфікацыі розных аспектаў буры. У міфах прадстаўлены зласлівымі выкрадальніцамі дзяцей і чалавечых душ, якія нечакана налятаюць і гэтак жа раптоўна знікаюць, як вецер. Згаданыя ў «Адысеі» (I 237 і інш.) Гарпіі - адны з самых лютых і выродлівых персанажаў грэчаскай міфалогіі.
Quake III Arena
Гісторыя
Можна знайсці нейкую аналогію паміж падзеямі на Вечнай Арэне і гладыятарскімі баямі.
У «Quake 3 Arena» падтрымліваецца ўзаемасувязь з іншымі гульнямі серый «Quake» і «Doom». Яна здзяйсняецца з дапамогай уключэння персанажаў з іншых гульняў, аналагічнай атмасферы з сумессю гатычнай і тэхналагічнай архітэктуры і, канешне, ужо добра знаёмай гульцу зброі і экіпіроўкі.
Персанажы
У параўнанні з дзвюма першымі гульнямі серыі, дзе ў распараджэнні гульца былі толькі 1-3 (у залежнасці ад даты выхаду зборкі) мадэлі байцоў, у стандартнай зборцы Quake 3 Arena налічваецца 32 персанажы, кожнага з якіх ігрок можа выбраць у якасці свайго альтэр-эга. Выбар байцоў даволі разнастайны, сярод іх людзі, іншапланецяне, жыхары іншых міроў, кібаргі, мутанты, гібрыды розных біялагічных відаў і нават такія экзатычныя як фасфарэсцуючы шкілет ды кібер-манах.
Акрамя гэтага вялікае мноства дадатковых персанажаў можа быць інтэгравана ў гульню шляхам інсталяцыі модаў або спецыяльных бот-пакаў (дадаткаў, якія ўтрымліваюць адну або некалькі новых мадэляў персанажаў).
Да таго ж трэба адзначыць, што спрактыкаванаму карыстальніку камп'ютара можна ствараць персанажаў самастойна з дапамогай інструментаў 3D-праектавання і напісання скрыптоў паводзін.
Пералік персанажаў:
Daemia, Grunt, Keel, Angel, Visor, Stripe, Wrack (уверсе), Bones (пасярэдзіне), Phobos (унізе), Bitterman (уверсе), Sorlag, Ranger, Gorre (унізе), Hunter, Mynx, Crash (уверсе), TankJr, Anarki, Orbb, Lucy, Biker, Klesk, Sarge, Cadavre (унізе), Major, Razor (уверсе), Slash, Xaero, Uriel, Patriot, Doom, Hossman.
Нягледзячы на тое, што персанажы моцна адрозніваюцца знешне, усе яны абсалютна ідэнтычныя з боку гледжання фізікі гульні. (падрабязней — у раздзелы Фізічная і графічная асновы гульні)
Гульнявы працэс
Кожны ігрок мае дзве характарыстыкі, якія адказваюць за яго жыццё ў гульні: колькасць адзінак здароўя (health, «хэлс», «хэлсы») і колькасць адзінак брані (armour, «армар», «бронік»). Пры нанясенні гульцу шкоды (ад узаемадзеяння з навакольным асяроддзем альбо з другімі гульцамі) памяншаецца паказчык брані, а пры яго зніжэнні да 0 пры наступным атрыманні шкоды пачынае памяншацца паказчык здароўя. Пры зніжэнні здароўя да нуля наступае «смерць» гульца.
Гульцы ўздзейнічаюць адзін на аднаго з дапамогай зброі. Зброя (акрамя Gauntlet) выпускае некаторы снарад, які адпаведна сваёй прыродзе перамяшчаецца ў прасторы і можа выбухаць. У большасці выпадкаў зброя наносіць шкоду гульцу, на якога была ўжыта (некаторая — таксама і ў азначаным радыусе ад пункту выкарыстання). Зброя можа не наносіць шкоду гульцам, якія належаць да адной каманды, але толькі калі ў опцыях гульні ўключаны адпаведны рэжым «Friendly Fire».
За «забойства» праціўніка гулец атрымлівае фраг (ачко, балл). За забойства напарніка па камандзе, ці «самазабойства» — губляе адзін фраг. Такім чынам, колькасць фрагаў на рахунку гульца можа быць адмоўнай, у такім выпадку кажуць, што «гульца загналі ў мінус».
Пераможцам лічаць гульца (або каманду), які выканаў мэту бою. Калі час, адведзены на партыю скончыўся, але ніхто не здолеў выканаць мэту, то пераможцам прызнаюць таго, хто найбольш да яе (мэты) наблізіўся. У некаторых рэжымах гульні пры роўных паказчыках на момант канца бою ў некалькіх гульцоў прызначаецца дадатковы час.
Штучны інтэлект у гульні
Штучны інтэлект у Q3A дае гульцу магчымасці для пачатковага навучання працэсу гульні, але не больш таго.
Боты пастаянна перасоўваюцца аднымі і тымі жа траекторыямі, не назіраюць за часам утварэння артэфактаў, злоўжываюць зменай зброі ў непрыдатны час, тактыка вядзення бою даволі прымітыўная.
З-за гэтых фактараў зацікаўленнасць у спаборніцтве з ботамі захоўваецца толькі ў гульцоў, якія яшчэ не дасягнулі якіх-небудзь поспехаў у засваенні гульні.
Падрыхтаваны гулец у адзіночку можа без праблем перамагчы каманду самых лепшых ботаў з «сухім» лікам, ці нават загнаўшы супернікаў «у мінус» (нават нягледзячы на тое, што трапнасць стрэлаў лепшых ботаў часта пераўзыходзіць трапнасць гульца).
Боты ўмеюць складаць камандную тактыку і выконваць тактычныя загады гульца. Для гэтага выкарыстоўваецца шэраг каманд на звычайнай англійскай мове. Акрамя таго кожны бот мае некаторую індывідуальнасць — у манеры перасоўванняў, выбары зброі і інш.
Некаторым крокам наперад з'яўляюцца дадатковыя боты з больш прадуманым інтэлектам.
Адны з найбольш вядомых і ўдалых з іх — так званыя лакерботы (LakerBot)  — аматарскі набор палепшаных ботаў.
Lakerbot сочыць за часам аднаўлення артэфактаў, выбірае адэкватную зброю ў розных сітуацыях, мае блізкую да абсалютнай трапнасць стрэлаў, але пры гэтым усё роўна рухаецца па зададзеным траекторыям, а яго паводзіны на Арэне істотна адрозніваюцца ад паводзінаў чалавека.
Фізічная і графічная асновы гульні
Гэта значыць, што рэактыўны Anarki і непаваротлівы TankJr з боку гледжання рухавіка гульні маюць аднолькавыя параметры хуткасці, формы цела, трапнасці стрэлаў, устойлівасці да пашкоджанняў, размяшчэння ўразлівых зон і г.д.
Адрозненні паміж персанажамі выяўляюцца толькі пры гульні супраць ботаў, па прычыне таго, што для іх паводзін распрацоўшчыкамі прапісаныя цвёрдыя правілы (скрыпты паводзін). За кошт гэтых правілаў, персанажы і маюць адрозненні ў некаторых параметрах (хуткасць, рэакцыя, трапнасць стрэлаў, стратэгія і інш.). Па фізічным жа параметрам велізарны персанаж і маленькі персанаж з якасцю нябачнасці маюць аднолькавыя характарыстыкі. Трохі спрашчаючы, можна лічыць, што мадэль персанажа (фізічная, а не візуальная!) складаецца з вялікага цыліндра (тулава) і маленькага цыліндра (галавы).
Такім чынам, у шматкарыстальніцкіх рэжымах гульні адрозненняў паміж персанажамі няма (акрамя знешняга выгляду).
Кіберспорт. Спаборніцтвы па Quake 3 Arena
«Quake III», як і папярэднія версіі, атрымала шырокае распаўсюджванне ў кіберспорце.
Фантом з Хайльброна
Агулам гэты ўзор ДНК фігураваў на месцах здзяйснення 40 злачынстваў, у тым ліку шасці забойстваў (адной з ахвяр стала жанчына-паліцыянтка з Хайльброна). Злачынствы былі здзейснены ў 1993—2009 гадах.
На самой справе ўсе злачынствы былі здзейснены абсалютна рознымі людзьмі. Пад канец сакавіка 2009 года следства прыйшло да высновы, што ватныя палачкі, якімі праводзілі збор ДНК, ужо былі забруджаныя.
Расследванне
Праведзены ў Аўстрыі аналіз мтДНК паказаў, што «злачынца» паходзіць хутчэй усяго з Усходняй Еўропы або Расіі. У Германіі тэст ДНК не можа выкарыстоўвацца як доказ, а толькі для вызначэння полу злачынцы.
Раследванне праводзілася спецгрупай «parking lot» хайльбронскага паліцэйскага дэпартаменту. У студзене 2009 года узнаграду за інфармацыю аб магчымым знаходжанні злачынцы павялічылі да 300 тысяч еўра.
Існаванне забойцы ставілася пад сумнеў і раней, але ў сакавіку 2009 года справа прыняла новы абарот. Следчыя праверылі паслядоўнасць ДНК, якую ўзялі ў згарэлага мужчыны, бежанца ў Францыі. Яна апынулася анамальнай, бо была жаночай. У далейшым яны прыйшлі да высновы, што жанчыны не існуе, а памылковыя вынікі абумоўлены выкарыстаннем забруджаных ватных палачак.
ДНК належала ўпакоўшчыцы баварскай фабрыкі, дзе вырабляліся ватныя палачкі, жанчыне, што паходзіла з Усходняй Еўропы. Пасля гэтых звестак пра забойцу не паступала.
Нягледзячы на тое, што палачкі былі стэрыльнымі, яны былі непрыдатныя для працы з ДНК.
Звязаныя злачынствы
25 красавіка 2007 года, 22-гадовая жанчына-паліцыянт была смяротна паранена ў Хайльброне. Яе 24-гадовы калега атрымаў некалькі жыццёва небяспечных траўмаў і ўпаў у кому. Пазней ён апрытомеў, аоле нічога не мог успомніць з мінулага. Зброя і кайданкі афіцэраў былі скрадзены.
ДНК, што належыла «забойцы», была знойдзена ў наступных злачынствах:
У масавай культуры
Выпадак стаў асновай для эпізоду «Лік мёртвых» у серыяле «C.S.I.: Месца злачынства Нью-Ёрк».
Phycomycetaceae
Phycomycetaceae — сямейства грыбоў парадку. Віды гэтага сямейства шырока распаўсюджаныя, але часцей сустракаюцца ва ўмераных раёнах. Сямейства было апісана ў 1982 годзе.
Апісанне
Прадстаўнікі гэтага сямейства маюць буйныя неразгалінаваныя спарангіяфоры і зігаспоры са згорнутымі шчыпападобнымі падвескамі, якія нясуць разгалінаваныя прыдаткі.
Генадзь Васілевіч Говар
Генадзь Васілевіч Говар (нар. 23 сакавіка 1945, г. Жлобін) — беларускі паэт і мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 сакавіка 1945 года ў г. Жлобіне. Сваю працоўную дзейнасць пачаў з 1961 года на Гомельскім «Лесахімкамбінаце» электраманцёрам, сумяшчаючы працу з вучобай у Гомельскай пасменнай сярэдняй школе працоўнай моладзі № 2, якую скончыў у 1961 годзе. У 1963 годзе паступіў на вучобу ў Мінскае мастацкае вучылішча, з якога ў 1964 годзе быў прызваны на вайсковую службу. Пасля дэмабілізацыі прадоўжыў вучобу ў Каўнаскім мастацкім вучылішчы і ў 1970 годзе атрымаў дыплом мастака. Размеркавальнай камісіяй быў накіраваны на працу ў Гомельскі камбінат «Мастацтва» Беларускага саюза мастакоў.
Першыя мастацкія выставы і літаратурныя публікацыі пачынаюць свой адлік з 1967 года.
Член Саюза пісьменнікаў Беларусі (2003). Член Саюза мастакоў Беларусі, Міжнароднага саюза пісьменнікаў і журналістаў (Лондан).
Жыве і працуе ў Гомелі.
Творчасць
Паэт. Аўтар кніг: «Мае абпаленыя крылы…», «Незамглёная ўсмешка», «Мой нечаканы вершапад», «Князь-возера» (паэма), «Ты мяне пацалавала» (гумар), «Акунёўская бітва». Удзельнік многіх калектыўных зборнікаў, друкаваўся ў шматлікіх перыядычных выданнях.
Узнагароды
Лаўрэат літаратурных прэмій М. Доўнар-Запольскага (Беларусь), Ежы Гедройца (Польшча), Баяна (Расія).
Підгайці (Уладзімір-Валынскі раён)
Підгайці (Підга́йці) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Гіравічы (Валожынскі раён)
Гі́равічы (, Гиревичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Казарка канадская
Агульная характарыстыка
Канадская казарка — самая буйная з роду чорных казарак, даўжыня цела ў яе вагаецца ад 55 да 110 см. Вага — 2-6,5 кг, размах крылаў 1,2-1,8 м. Шыя прыкметна даўжэй гусінай. Галава і шыя чорныя з характэрнымі буйнымі белымі плямамі па баках галавы, якія заходзяць на шчаку, падбародак і горла. Астатняя афарбоўка цела — шаравата-бурая з хвалістымі палосамі на баках. Дзюба і ногі чорныя. У маладых птушак чорны колер у апярэнні заменены на светла-карычневы, а плямы на галаве маюць брудна-белы колер. Птушаняты жаўтлява-бурыя.
Распаўсюджванне
Канадская казарка насяляе практычна ўсю тундру Паўночнай Амерыкі, а таксама на поўдзень ад тундры да паўночных межаў Каліфорніі, Невады, Юты, Паўднёвай Дакоты і Індыяны. Тут гняздуецца некалькі падвідаў канадскай казаркі, якія адрозніваюцца ў асноўным памерамі. Папуляцыя канадскіх казарак — Алеўцкія канадскія казаркі засяляюць Алеўцкія астравы, дзе на сённяшні момант налічваецца каля 20 000 асобін. У мінулым (да пачатку XX стагоддзя) гнездзілася таксама на Курыльскіх і Камандорскіх астравах, дзе была цалкам знішчаная. Таксама канадская казарка была паспяхова пераселена ў Вялікабрытанію, Паўночна-Заходнюю Еўропу і Новую Зеландыю.
Лад жыцця
Канадскія казаркі насяляюць берагі рэк, вадасховішчаў, балот, затапляемыя нізіны. Казарка вельмі добра ходзіць па зямлі і нядрэнна плавае, а лётае горш, чым іншыя казаркі.
Харчаванне
Як і іншыя гусі, канадскія казаркі сілкуюцца расліннай ежай. Аснову іх рацыёну складаюць, , ,. На сельскагаспадарчых палях ахвотна есць кукурузу і ячмень.
Размнажэнне
Канадская казарка гняздуецца ў асноўным на астравах, размешчаных пасярэдзіне вадаёмаў, гнязда задавальняе ў высокай траве і толькі ў выключных выпадках на дрэвах. Палавая сталасць надыходзіць у 2 гады, часам пазней. Нягледзячы на ​​тое, што казаркі гняздуюцца калоніямі, усё ж імкнуцца ўладкоўваць гнязда далей адзін ад аднаго. У кладцы канадскай казаркі ад 4 да 7 яек.
Прамысловае значэнне
Канадская казарка — ўпадабаны аб'ект палявання — дзякуючы сваім памерах і густу мяса. Штогод падчас паляўнічага сезону ў ЗША і Канадзе адстрэльваюць каля 400.000 прадстаўнікоў гэтага віду.
Дзяніс Ігаравіч Дзячко
Дзяніс Дзячко (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага МТЗ-РІПА, у 2006 годзе гуляў за пастаўскі ПМЦ, а потым за дубль МТЗ-РІПА. У пачатку 2010 года стаў асноўным брамнікам мінскага клуба (які змяніў назву на «Партызан»), але ў чацвёртым туры атрымаў траўму, з-за якой выбыў на 1,5 гады.
У 2012 годзе далучыўся да «Мінска». У сезоне 2012 быў асноўным брамнікам каманды «Мінск-2», а ў 2013 годзе стаў другім брамнікам асноўнай каманды. З верасня 2013 года, у сувязі з траўмай асноўнага брамніка Уладзіміра Бушмы, заняў месца ў стартавым складзе «Мінска». У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з клубам.
У сезоне 2014 зноў стаў другім брамнікам пасля вяртання Бушмы. У чэмпіянаце згуляў толькі ў апошнім матчы сезона (29 лістапада супраць брэсцкага «Дынама», лік 5:2).
З лютага 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў клубе Першай лігі «Бяроза-2010», і ў сакавіку 2015 года перайшоў у яго на правах арэнды. Па заканчэнні сезона і вяртання з арэнды ў студзені 2016 года пакінуў «Мінск».
У лютым 2016 года далучыўся да брэсцкага «Дынама», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. Пачынаў сезон асноўным брамнікам каманды, але неўзабаве быў выцеснены Дзмітрыем Асніным. У ліпені 2016 года пакінуў брэсцкі клуб і перайшоў у «Белшыну», дзе таксама стаў другім брамнікам пасля Барыса Панкратава. Па заканчэнні сезона 2016 вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру.
Хіросі Ёсіда
(吉田 弘; нар. ) — японскі футбаліст. У 1981—1983 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 5243
NGC 5243 (іншыя абазначэнні — UGC 8592, MCG 7-28-36, ZWG 218.27, IRAS13340+3836, PGC 48011) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Возерскае патрыятычнае падполле
Возерскае патрыятычнае падполле — савецкае падполле для барацьбы з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі ў в. Возера Уздзенскага раёна, дзейнічала з сакавіка 1942 да чэрвеня 1943 года. Састаўная частка Уздзенскага патрыятычнага падполля. Кіруючае ядро: Е. М. Курбыка (кіраўнік), С. I. Клімовіч, I. А. Лукашэвіч, Дз. К. Малашка, I. А. Манькоўскх, Н. Ф. Рыдзеўскі.
Падпольшчыкі трымалі сувязь з Мінскім патрыятычным падполлем, з партызанскім атрадам імя 25-годдзя Кастрычніка, распаўсюджвалі зводкі Саўінфармбюро, падпольную газету «Звязда», лістоўкі, вялі разведку, здабывалі для партызан зброю, медыкаменты, прадукты. У лістападзе 1942 года разам з партызанамі захапілі ў нямецкіх акупацыйных улад нарабаваныя збожжа і крухмал. У снежні 1942 года перадалі партызанам шмат боепрыпасаў, пішучую машынку. 21 чэрвеня 1943 года разам з партызанамі разграмілі гарнізон на крухмальным заводзе «Каралёва», захапілі шмат прадуктаў, зброю і боепрыпасы, узялі ў палон нямецкага афіцэра і 27 паліцэййскіх.
Герберт Маркузэ
Герберт Маркузэ (Herbert Marcuse;, Берлін - , Штарнберг) — нямецкі і амерыканскі філосаф і сацыёлаг, прадстаўнік Франкфурцкай школы.
Біяграфія
Пасля прыходу нацыстаў да ўлады ў 1933 амаль усе члены інстытута, у тым ліку і Маркузэ, эмігруюць у ЗША. Для яго было вялікай непрыемнасцю даведацца, што значная частка нямецкай інтэлігенцыі, у тым ліку яго былы настаўнік Хайдэгер, прыняла нацызм. «Франкфуртцы» былі аднымі з тых, хто прынёс у Амерыку еўрапейскія традыцыі ў адукацыі. Створаная імі ў Нью-Ёрку «Новая школа сацыяльных навук» дзейнічае і цяпер (2007). Маркузэ звяртаецца да даследавання псіхалогіі калектыву і асобы, яго цікавіць, як грамадства можа дэфармаваць асобу.
Пасля 1945 Маркузэ працуе ў Германіі экспертам амерыканскай разведкі з дэнацыфікацыі. Ён шмат часу высвятляў, ці можна таго ці іншага чалавека лічыць нацыстам па перакананні, нацыстам дзеля кар'еры (як гэта зрабіў яго былы настаўнік Хайдэгер, які ўступіў у НСДАП, не жадаючы расстацца з прафесарскім крэслам), ці ж нацыстам, якія сталі такім па прынцыпе «усе ўступалі і я ўступаў». Пасля таго як дэнацыфікацыя пачала згортвацца і разгарэлася халодная вайна, Маркузэ пайшоў з разведкі. Але за гэты час ён паспеў папрацаваць з каласальнай колькасцю дакументаў. Асабліва яго зацікавіла савецкая прапагандысцкая і ідэалагічная літаратура. Па ёй Маркузэ напісаў кнігу «Савецкі марксізм», дзе было выкладзена падрабязнае апісанне савецкага марксізму-ленінізму і яго крытыка, як з пункту гледжання класічнага марксізму, так і з пункту гледжання Франкфурцкай школы.
Хелена Сверкерсдотэр
Хелена Сверкерсдотэр, таксама вядомая як Хелена Шведская (Helena Sverkersdotter; каля 1190 ― 1247) ― шведская прынцэса і абатыса манастыра Урэта. Дачка караля Швецыі Сверкера II, маці каралевы Швецыі Катарыны Сунесдотэр.
Біяграфія
Хелена нарадзілася ў Даніі у сям’і караля Сверкера II і каралевы Бенедыкты Эбесдотэр. Яе бацька на момант нараджэння прынцэсы знаходзіўся ў выгнанні. У 1195/1196 годзе ён быў каранаваны каралём Швецыі. У 1208 годзе ён быў зрынуты і ў 1210 годзе загінуў у баі.
У 1216 годзе брат Хелены стаў каралём Швецыі пад імем Юхан I. Калі ён памёр бяздзетным ў 1222 годзе, Хелена і яе дачкі сталі спадчыннікамі Дома Сверкераў. Адна з яе дачок, Катарына, у 1243 годзе выйшла замуж за караля Эрыка XI і такім чынам, канчаткова аб’яднала дзве шведскія дынастыі.
Бліжэй да канца жыцця стала абатысай манастыра Урэта.
Ніна Васілеўна Антонава
Ніна Васілеўна Антонава (нар., Бакалы, Башкірская АССР) — украінская актрыса. Заслужаная артыстка Украінскай ССР (1980). Народная артыстка Украіны (2021).
Біяграфія
Нарадзілася 2 снежня 1935 года ў сяле Бакалы Башкірскай АССР. Маці працавала на мясаперапрацоўчым заводзе, бацька быў рэжысёрам. У 1941 годзе, калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, сям’я пераехала ў Маскву.
У 1958 годзе скончыла Маскоўскае тэатральнае вучылішча імя Б. В. Шчукіна.
У 1958—1963 гадах — актрыса кінастудыі «Ленфільм». З 1964 года — актрыса Кіеўскай кінастудыі імя А. П. Даўжэнкі. Выйшаўшы замуж за кінарэжысёра Анатоля Букоўскага, знялася ў многіх яго карцінах. У далейшым таксама працавала са сваім сынам, кінарэжысёрам Сяргеем Букоўскім. Дакументальная стужка «Галоўная роля», знятая Букоўскім-малодшым пра Антонаву, атрымала шырокае прызнанне — у прыватнасці, на Адэскім міжнародным кінафестывалі Антонава атрымала за ўдзел у ёй прэмію «Залаты Дзюк» як найлепшая актрыса года ў нацыянальнай конкурснай праграме.
Тору Ёсікава
(吉川 亨; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1983 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Тыяфенол
Бясколерная вадкасць з непрыемным пахам. Малекулярная маса 110,178. Тэмпература плаўлення −14,8 °C, тэмпература кіпення 168,7 °C. Шчыльнасць 1,0766 г/см³ пры тэмпературы 20 °C. Не раствараецца ў вадзе, змешваецца з большасцю арганічных растваральнікаў. На паветры або пад уздзеяннем ёду паступова акісляецца да дыфенілдысульфіду.
Атрыманне
Тыяфенол звычайна атрымліваюць праз узаемадзеянне серы з фенілмагнійбрамідам і аднаўленнем безолсульфахларыду цынкам у салянай кіслаце. Таксама выкарыстоўваюцца іншыя метады, выкарыстоўваемыя ў сінтэзе тыяфенолаў.
Понычыў
Понычыў (По́ничів) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Гарпун
Гарпун (harpoen) — кідальная зброя для палявання на буйных марскіх жывёл (кітоў, маржоў, цюленяў). Ручны гарпун вядомы з канца палеаліту. Складаецца з тронка, касцянога наверша і наканечніка (з косці, каменя або металу), забяспечанага бакавымі зубцамі і злучаным з дрэўкам рамянём. Пры ўдары наканечнік аддзяляецца ад тронка і застаецца ў целе жывёлы. Рэмень размотваецца, і дрэўка на вадзе паказвае паляўнічаму шлях жывёлы.
Сучасны гарпун уяўляе сабой металічную стралу, якая складаецца са штока і галоўкі з чатырма раскрывальнымі лапамі. На галоўку накручваецца граната, якая разрываецца у целе жывёлы. Даўжыня гарпуна 1530 мм, маса з гранатай, порахам і узрывацелем каля 70 кг. Вылятаючы з гарпуннай гарматы, гарпун цягне за сабой прымацаваны да трос, працягам якога з'яўляецца канат кітабойнага судна.
Русніў
Русніў (Ру́снів) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла і кляштар францысканцаў (Свіслач)
Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла і кляштар францысканцаў — колішні рымска-каталіцкі культавы комплекс у г. Свіслачы Гродзенскай вобласці. Знаходзіўся ў цэнтры мястэчка, на Гімназічнай плошчы.
Гісторыя
Драўляны касцёл быў пабудаваны паміж 1633 і 1654 (1666) гг., знаходзіўся пад апекай езуітаў. Рэестры 1709 і 1721 гг. даюць апісанне драўлянага храма пад 2-схільным гонтавым дахам, пасярэдзіне якога ўзвышалася вежачка-званіца з цыбулепадобнай галоўкай; у інтэр’еры на столі меўся роспіс. У 1705 г. пры касцёле гродзенская харунжая заснавала францысканскі кляштар, надзяліўшы яго 45 тыс. «золотовок», маёнткам Глядавічы і в. Індура; 7 тыс. «золотовок» падараваў лоўчы Уладзіслаў Кміта Трэмбалеўскі. У 1733 г. касцёл згадваецца ў дрэнным стане.
Новы драўляны храм пабудаваны ў 1754 г. ўладальнікамі мястэчка Тышкевічамі. У 1793 г. створана парафія. Скасаваны ў 1832 г. і перададзены ў 1850-я гг. ваеннаму ведамству. У 1860-я гг. касцёл закрыты і разабраны; будаўнічы матэрыял выкарыстаны на ўзвядзенне праваслаўнага храма ў в. Лаша. Намаганні ўладальніцы маёнтка графіні Красінскай у 1905 г. пабудаваць на выкупленай зямлі мураваны храм не прынеслі вынікаў з-за пярэчання гродзенскага і брэсцкага праваслаўнага епіскапа Міхаіла.
Касцёл
Касцёл — твор народнага драўлянага дойлідства з рысамі стылю барока. Храм быў вырашаны прамавугольным зрубам з трохграннай апсідай, двухсхільны гонтавы дах над якой пераходзіў у вальмавы і завяршаўся сігнатуркай. Над фасадам узвышалася двух’ярусная чатырохгранная шатровая званіца. Асіметрыю ў кампазіцыю будынка ўносіла бакавая прамавугольная сакрысція. Вертыкальна ашаляваныя фасады чляніліся прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Рэестры адзначаюць 3 алтары, у галоўным з якіх знаходзіўся абраз «Найсвяцейшая Дзева Марыя і Св. Францішак» са старога касцёла; бакавыя алтары прысвячаліся Св. Антонію Падуанскаму і Св. Юзафу. Пералічваюцца манстранцыя «аўгсбургскай работы», пазітыў, рака Св. Антонія, 2 скульптуры Хрыста і амбон. Падлога ў храме была выкладзена мураванымі плітамі, у прэсбітэрыі — мармуровымі. Перад касцёлам стаяла шмат’ярусная званіца з гадзіннікам.
Кляштар
Жылы корпус першапачаткова быў драўляны, уключаў трапезную, 6 келляў і 4 спальні. У 1799 г. ўжо стаяў мураваны 2-павярховы корпус з цаглянымі падлогамі і скляпеннямі; унізе знаходзіліся трапезная, кладоўка, склад і амбар. У 1817 г. дах пакрыты чарапіцай. Поводле рэестра 1721 г. кляштарны комплекс уключаў таксама фортку, шэраг гаспадарчых пабудоў, дзяцінец, агарод, могілкі са званіцай.
Шарэйкі
Назву Шарэ́йкі маюць:
Spermophilus fulvus
Spermophilus fulvus — грызун з сямейства, адзін з прадстаўнікоў роду.
Апісанне
Гэты невялікі суслік да 280 мм у даўжыню, з хвастом да 65 мм (звычайна 16-21 % даўжыні цела). Мае ўнутраныя зашчокавыя мяшкі для пераноскі ежы. Галава, шыя і цела розных адценняў шаравата-карычневага і мае чырванавата-вохрыстыя плямы на пераноссі; шчокавыя і надброўныя плямы таксама вохрыста-чырвоных тонаў. Дыплоідны набор храмасом: 36.
Асяроддзе пражывання
Краіны распаўсюджвання: Афганістан, Кітай, Іран, Казахстан, Кіргізстан, Расійская Федэрацыя, Таджыкістан, Туркменістан, Узбекістан. У Еўропе — толькі рэгіён на поўнач ад Каспійскага мора. Жыве ў пясчаных, гліністых і лёсавых пустынях і паўпустынях.
Спосаб жыцця
Звычайна капае адну нару на вялікай тэрыторыі. Часам выкарыстоўвае норы. Сезонныя міграцыі ажыццяўляюцца, калі нара залітая талымі водамі, або ў пошуках свежай расліннасці. Са спячкі від выходзіць у сярэдзіне мая, а праз 3-4 месяцы зноў пераходзіць у рэжым глыбокага сну. Сілкуецца надземнымі часткамі траў, палыну і салянкі.
Пагрозы і ахова
На від палююць дзеля мяса і шкур для мясцовага гандлю. Магчымая дэградацыя асяроддзя пражывання шляхам выпасу жывёлы за кошт павелічэння пагалоўя жывёлы. Засухі таксама пагражаюць гэтаму віду. Ёсць у некаторых ахоўных тэрыторыях (прыкладна 5 % ад арэала віду ў Манголіі).
Ноўгарад-Северскі
Но́ўгарад-Се́верскі (Новгород-Сіверський) — горад у Чарнігаўскай вобласці Украіны, цэнтр раёна. Насельніцтва 14,4 тыс. чал. (2007).
Город размешчаны на правым беразе ракі Дзясны.
Гісторыя
Вядомы з 1044 года. Узнік паселішча севяран. У 1068 і 1080 разбураны полаўцамі. 3 1096 сталіца Северскага княства. Паход ноўгарад-северскага князя Ігара Святаславіча на полаўцаў (1185) апісаны ў «Слове аб палку Ігаравым». Пасля разбурэння мангола-татарамі (1239) страціў былое значэнне. У 13 — 1-й пал. 14 ст. ў складзе Бранскага княства. У 2-й пал. 14 — 15 ст. ўваходзіў у Вялікае Княства Літоўскае. 3 1503 належаў Расійскай дзяржаве. Паводле Дэулінскага перамір'я (1618) адышоў да Рэчы Паспалітай. Паводле Андросаўскага перамір'я (1667) замацаваны за Расіяй. 3 1782 цэнтр Ноўгарад-Северскага намесніцтва, з 1797 павятовы горад Маларасійскай, з 1802 — Чарнігаўскай губерняў. У 1-ю сусветную вайну акупіраваны нямецкімі войскамі (красавік—снежань 1918). Моцна пацярпеў у час нямецка-фашысцкай акупацыі (1941—43).
Прамысловасць
Прадпрыемствы лёгкай прамысловасці і інш.
Diachea leucopodia
Diachea leucopodia — від міксаміцэтаў сямейства, распаўсюджаны па ўсім свеце.
Этымалогія
Відавы эпітэт азначае «белая нага» ад грэчаскага λευκός [leukós] белы і лацінскага podium — ступня.
Апісанне
Diachea leucopodia мае спарангіі з белымі ножкамі і тонкім вясёлкавым вонкавым ахоўным пластом (перыдыем), які змяшчае цёмныя споры.
Экалогія
Гэта від, які звычайна сустракаецца на сцеблах і мёртвым лісці раслін, блізкіх да зямлі, а часам таксама з’яўляецца на садавіне.
Шарвансо
Шарвансо (Charvensod) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 2368 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Colomba di Sens.
NGC 5245
NGC 5245 (іншыя абазначэнні — ZWG 45.48, NPM1G +04.0399, PGC 48110) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таісія Аляксееўна Шчарбакова
Таісія Аляксееўна Шчарбакова (, г. Марыупаль, Данецкая вобласць, УССР — ) — беларускі музыказнавец, педагог. Доктар мастацтвазнаўства (1989), прафесар (1990). Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларусі (1983).
Біяграфія
Скончыла ў 1959 годзе Горкаўскую кансерваторыю. У 1952—1960 гадах выкладала ў горкаўскіх дзіцячай музычнай школе, кансерваторыі, лектар філармоніі. 3 1962 года выкладчык Беларускай акадэміі музыкі, з 1990 года загадчык кафедры.
Член Беларускага саюза кампазітараў ‎з 1962 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1981 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па пытаннях гісторыі расійскай музыкі, беларускай музычнай культуры. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай музыкі» (1971), «Гісторыі беларускай музыкі» (1976). Аўтар тэле- і радыёперадач.
Сям’я
У шлюбе з віяланчэлістам Мікалаем Сямёнавічам Шчарбаковым (1928—2012).
Студзянец
Назву Студзяне́ц маюць:
Эліс Манро
Эліс Эн Манро (Alice Ann Munro; нар., Вінгем, правінцыя Антарыа, Канада) — канадская навелістка, лаўрэат Букераўскай прэміі, трохразовы лаўрэат канадскай прэміі генерал-губернатара ў галіне фантастыкі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры.
Біяграфія
Бацька, Роберт Эрык Лэйдлау, быў фермерам, маці, Эн Кларк Лэйдлау, працавала школьнай настаўніцай. Творчасцю пачала займацца ў падлеткавым узросце, першы твор «Вымярэнні ценю» апублікавала ў 1950 годзе, калі вучылася ва ўніверсітэце Заходняга Антарыа. У гэты ж перыяд працавала афіцыянткай, зборшчыцай тытуню, бібліятэкарам. Выйшла замуж і пераехала ў Вікторыю, дзе адкрыла кнігарню «Munro's Books», якая працуе да сёння.
Летам 2013 года 82-гадовая Манро абвясціла пра зыход з літаратуры: зборнік апавяданняў «Дарагое жыццё» (Dear Life), які выйшаў восенню 2012 года, павінен стаць яе апошняй кнігай.
Шчэрбава
Назву Шчэ́рбава маюць:
Harpia harpyja
Harpia harpyja — дзённая драпежная птушка сямейства.
Апісанне
Даўжыня цела каля 1 м, вага да 7,5 кг. Насяляе трапічныя лясы Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі ад Мексікі да Паўночнай Аргенціны. Мае адносна кароткія крылы і доўгі хвост, як у ястраба, якія забяспечваюць манеўранасць палёту ў лесе ў пошуках здабычы: малпаў, ляніўцаў, апосума, буйных папугаяў.
Размнажэнне
Гняздуецца і выводзіць птушаня адзін раз у два-тры гады, уладкоўваючы гняздо на верхавіне высокага дрэва, што падымаецца над лесам; адкладае адно яйка; птушаня корміць больш за 10 месяцаў.
Грыцкаўшчына (Валожынскі раён)
Гры́цкаўшчына (, Грицковщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Мангольскія мовы
Манго́льскія мо́вы — група моў мангольскіх народаў.
Гісторыя
Мангольскія мовы — вынік развіцця дыялектаў некалі адзінай (да 16—17 ст.) мангольскай мовы. Яны падзяляюцца на: асноўныя — уласна мангольская мова, бурацкая мова, калмыцкая мова, і маргінальныя — магольская (у Афганістане), дагурская (у паўночна-ўсходнім Кітаі), мангорская, дунсянская, баааньская і шыраюгурская (у кітайскіх правінцыях Ганьсу і Цынхай).
Для асноўных мангольскіх моў у 13 — пачатку 20 ст. (калмыцкая мова да сярэдзіны 17 ст.) ужывалася адзіная старапісьмовая мангольская мова, якой працягваюць карыстацца ва Унутранай Манголіі (Кітай). Маргінальныя мовы трапілі пад уплыў іранскіх гаворак, тыбецкай і кітайскай моў.
Агульная характарыстыка
У фанетыцы — доўгія і кароткія галосныя, дыфтонгі, сінгарманізм (у маргінальных мангольскіх мовах непаслядоўны); у марфалогіі — слабая дыферэнцыяцыя часцін мовы, адсутнасць граматычнай катэгорыі роду, шырокае ужыванне паслялогаў; у сінтаксісе — сталы парадак слоў.
Пісьмо
З пачатку 13 ст. вядома мангольскае пісьмо. У 1920—40-х гг. асноўныя мангольскія мовы перайшлі на новыя алфавіты на аснове рускай графікі.
Рабер Дуано
Біяграфія
Нарадзіўся 14 красавіка 1912 года ў Жанційі, прыгарадзе Парыжа. У трынаццаць гадоў, скончыўшы школу, паступіў у мастацка-рамеснае вучылішча, дзе зрабіў самыя першыя крокі ў выяўленчым мастацтве.
У 1929 годзе Дуано зацікавіўся фатаграфіяй, а з 1934-га заняўся ёю прафесійна, працуючы для «Renault» да звальнення ў 1939 годзе.
З гэтага моманту ён вырашыў стаць незалежным фатографам, але яго прызвалі ў французскую армію, дзе ён праслужыў адзін год. Затым, да канца вайны, ён супрацоўнічаў з Рухам супраціўлення. Адначасова, каб зарабляць хоць трохі грошай, ён займаўся вырабам паштовак.
У 1949 годзе Дуано падпісаў кантракт з часопісам Vogue, а ў 1952 годзе пачаў кар'еру незалежнага фатографа.
Пасля Другой сусветнай вайны, нароўні з Эдуарам Буба і Вілі Рані, стаў вядучым майстрам французскай гуманістычнай фатаграфіі.
Памёр Дуано ў Парыжы, 1 красавіка 1994 года.
Марс-4
«Марс-4» — савецкая аўтаматычная міжпланетная станцыя з серыі КА «Марс», адпраўленая да Марсу 21 ліпеня 1973 года ў 19:30:59. Быў запушчаны ў складзе чатырох АМС, прызначаных для вывучэння планеты. У групу ўваходзілі апараты «Марс-4» і «Марс-5», якія павінны былі выйсці на арбіту Марса і забяспечваць сувязь з пасадкавымі модулямі, якія неслі АМС «Марс-6» і «Марс-7».
Вага станцыі разам з палівам 3440 кг, без паліва — 2270 кг.
АМС дасягнула арбіты Марса 10 лютага 1974 года. З-за дэфектаў у электроніцы, тармазныя рухавікі не спрацавалі, і Марс-4 праляцеў міма планет на адлегласці 2200 км. Станцыя перадала адну фатаграфію і дадзеныя па ўпершыню выяўленай іёнасферы Марса. На дадзены момант апарат рухаецца па арбіце вакол Сонца.
Об
Об (Обь ад іранскага об — вада) — рака ў Заходняй Сібіры, у Расіі.
Даўжыня 3650 км (ад вытоку ракі Катунь 4338 км, ад вытоку ракі Іртыш 5410 км, вадазбор 2990 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 12,7 тыс. м³/сек.
Вадазбор
Утвараецца ад сутокаў рэк Бія і Катунь на Алтаі. Цячэ па Заходне-Сібірскай раўніне ў шырокай даліне, якая паступова расшыраецца ад 5—10 км каля горада Барнаул да 50—60 км ніжэй упадзення ракі Іртыш. Пойма Обі парэзана рукавамі, пратокамі і азёрамі. Упадае ў Обскую губу Карскага мора, утварае дэльту (плошча больш 4000 км²), дзе вылучаюцца рукавы: Хаманельская Об (левы) і Надымская Об (правы).
Галоўныя прытокі: Том, Чулым, Кець, Тым, Вах (справа), Васюган, Вялікі Юган, Іртыш, Паўночная Сосьва, Вялікі Салым (злева). Сярод прытокаў: Чая, Касмала.
Водны і лядовы рэжым
Веснавое разводдзе, летне-асеннія паводкі, зімовая межань. Ледастаў ў вярхоўях ад лістапада да красавіка, у ніжнім цячэнні ад кастрычніка да мая—чэрвеня. Сярэдні расход вады каля горада Салехард 12,5 тыс. м³/с, маскімальны 42,8 тыс.м³/с, мінімальны — 1,65 тыс. м³/с. Цвёрды сцёк 16 млн.тон.
Сэлэць (Уладзімір-Валынскі раён)
Сэлэць (Селе́ць) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Сезон 2006/2007 ЖБК «Мінск-2006»
У сезоне 2006/2007 жаночага баскетбольнага клуба Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Юханна Сундберг
Юханна Сундберг (Johanna Gustafva Sundberg, у дзявоцтве Гілберг (Gillberg), парафія Катарына,  — , ) — шведская балерына і балетны педагог. Адна з вядучых шведскіх балерын Каралеўскага шведскага балета ў сярэдзіне XIX стагоддзя.
Біяграфія
Ва ўзросце васьмі гадоў Юханна стала вучаніцай Сафі Дагін і ў Каралеўскім балеце ў Каралеўскай оперы. Дэбытава ў 1838 годзе ў оперы «». Яна выступала ва ўсіх вучнёўскіх балетах таго часу, такіх як «Les marchandes de modes», «» і іншых. важным дасягненнем Юханны стала фанданга ў «Карнавальнай ночы».
У 1847 годзе вучылася ў Аўгуста Бурнанвіля ў Капенгагене. Юханна была адной з любімых балерын Аўгуста Бурнанвіля, і ён часта запрашаў яе падчас сваіх гасцявых выступленняў у Швецыі.
Сярод яе роляў былі: роля ігуменні ў «», Улы Вінбладс у «Бэлмане» Бурнанвіля; «Кірмаш у Бруге», «Вечарына ў Альбана» і «Мядовы месяц у Хардангеры» ў Бурнанвіля. Асабліва яе хвалілі за «Смак ордэна амаранта», а таксама за сольныя танцы і ўдзел у па-дэ-дэ ў «Vierländarne», «La Zinguarilla», «The Girls of Xeres». Юханна выйшла на пенсію ў 1866 годзе, але пасля гэтага часам актыўна выступала ў якасці інструктара.
6 мая 1851 года Юханна выйшла замуж за акцёра Карла Густава Сундберга, ад якога нарадзіла дзяцей Ёгану Караліну Сундберг і Якаба Густава Харальда Сундберга.
Заходні раён (Гамбія)
Заходні раён (Western Division) — акруга на захадзе Гамбіі.
Ціхінічы
Назву Ціхінічы маюць:
Заходні раён (Гамбія)
Геаграфія
На паўночным захадзе мяжуе з Банжулам, на паўночным усходзе з акругай Ніжняя Рака, на ўсходзе і поўдні з Сенегалам. На поўначы знаходзіцца вусце ракі Гамбія, заходняя частка акругі выходзіць да Атлантычнага акіяна.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна акруга падраздзяляецца на 9 раёнаў.
Вольфганг Оверат
Вольфганг Оверат (Wolfgang Overath; нар. ) — нямецкі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
З 2004 па 2011 год Оверат працаваў прэзідэнтам футбольнага клуба «Кёльн».
Хіроюкі Усуі
(碓井 博行; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1974—1984 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Фалэмычы
Фалэмычы (Фале́мичі) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Старасельскі сельсавет
Назву Старасе́льскі сельсавет маюць:
Ніуэ
Ніу́э — краіна на ізаляваным каралавым востраве на поўдні Ціхага акіяна. Мае статус самакіруючай тэрыторыі ў свабоднай асацыяцыі з Новай Зеландыяй. Грамадзяне Ніуэ маюць статус грамадзян Новай Зеландыі. Новая Зеландыя адказвае за знешнюю абарону краіны і здзяйсняе частку міжнародных кантактаў. Манарх Новай Зеландыі, брытанскі кароль Карл III, лічыцца главой Ніуэ. Агульная плошча — 261,46 км². Насельніцтва (2012) — чалавек.
Геаграфія
Глебы бедныя. Паверхневыя вадацёкі адсутнічаюць. Сталых крыніц пітной вады няма. У падземных карставых пячорах часам збіраецца дажджавая вада, аднак яна хутка становіцца саланаватай. Таму дажджаваую ваду збіраюць у спецыяльныя рэзервуары.
Клімат трапічны, вільготны. Сярэдняя гадавая тэмпература 24,7 °C. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў 2000 - 2200 мм. Цыклоны часцяком выклікаюць істотныя страты, у тым ліку чалавечыя ахвяры.
Значная частка ўзбярэжжа пакрыта манграмі. Ва ўнутранай частцы вострава захаваліся трапічныя лясы (каля 5400 га). Для аховы мясцовай прыроды арганізаваны 2 запаведныя зоны.
Гісторыя
Востраў Ніуэ быў населены ў другой палове першага - першай палове другога тысячагоддзя н.э. у выніку 2 розных плыняў палінезійскай міграцыі. Яны склалі 2 групы астравіцян моту і тафіці, якія адрозніваліся знешне і размаўлялі на розных дыялектах. Да прыбыцця еўрапейцаў мясцовае насельніцтва імкнулася падтрымліваць знешнюю ізаляцыю, вяло барацьбу з танганцамі.
У 1774 г. Ніуэ быў адкрыты Джэймсам Кукам, якога тут сустрэлі непрыязна, і ён назваў яго востравам Дзікуноў (Savage Island). У 1830 - 1840-ых гг. астравіцяне прынялі хрысціянства. У 1840 г. быў створаны адзіны кіруючы орган фона, а ў 1876 г. абраны адзіны кароль. Яго ўлада была даволі абмежаванай і не перадавалася па спадчыне.
Пасля нападу перуанскіх гандляроў рабамі ў 1863 г. або пад уплывам місіянераў астравіцяне двойчы звярталіся да Вялікабрытаніі з просьбай аб усталяванні пратэктарата. Ён быў фармальна прадстаўлены ў 1900 г. Але ў 1901 г. Вялікабрытанія перадала свае паўнамоцтвы Новай Зеландыі. У гады I Сусветнай вайны 150 карэнных жыхароў Ніуэ служылі добраахвотнікамі ў складзе ўзброеных сіл Новай Зеландыі, прымалі ўдзел у ваенных дзеяннях у Егіпце і Францыі.
У 1965 г. упершыню было паднята пытанне аб магчымай аўтаноміі Ніуэ, аднак яно было адтэрмінавана на дзесяцігоддзе. У 1974 г. адбыўся рэферэндум, на якім грамадзянам Ніуэ былі прапанаваны незалежнасць, самакіраванне або далучэнне да Новай Зеландыі. Большасць галасоў падтрымалі варыянт аб самакіраванні і зацвердзілі Канстытуцыйны Акт, які стаў вярхоўным законам Ніуэ. З той пары 19 кастрычніка святкуецца адначасова як дзень незалежнасці і Канстытуцыі.
У 2003 г. Ніуэ стала першай у свеце краінай, якая прадставіла ўсім сваім грамадзянам бясплатны Wi-Fi доступ у інтэрнэт.
Эканоміка
Развіццю эканомікі Ніуэ значна перашкаджаюць геаграфічная ізаляцыя і сталы адток насельніцтва ў Новую Зеландыю, дзе ўзровень жыцця значна вышэйшы. У мінулым, эканоміка Ніуэ цалкам залежыла ад фінансавай дапамогі, якую атрымоўвала ад Новай Зеландыі, але ў апошнія гады гэта дапамога паступова скарачаецца. Мясцовае насельніцтва таксама залежыць ад грашовых пералікаў, якія робяць сваякі, што жывуць і працуюць у Новай Зеландыі і на астравах Кука. Кошты на імпартныя ежу, паліва і паўсядзённыя рэчы значна вышэйшыя, чым у Новай Зеландыі.
Вялікая частка мясцовай гаспадаркі кантралюецца дзяржавай, хаця ўрад прадпрымае меры для развіцця прыватнага сектара. Плануецца зніжэнне, а потым і поўная адмена падаткаў на імпарт, акрамя тытунёвых і алкагольных вырабаў.
Галоўная грашовая адзінка — навазеландскі долар. Долар Ніуэ чаканіцца дзяржавай выключна для продажу калекцыянерам. Важную ролю ў фарміраванні бюджэта адыгрывае продаж паштовых марак.
У мінулым найважнейшай галіной эканомікі з'яўлялася сельская гаспадарка. Аднак у нашы дні яе развіццю перашкаджаюць застарэлыя законы, якія робяць усю зямельную маёмасць сямейнай або дзяржаўнай уласнасцю. У сувязі з недахопам вады для паліву і тонкім пластом урадлівай глебы без інтэнсіфікацыі далейшы належны рост сельскагаспадарчай вытворчасці не магчымы. Земляробства і жывёлагадоўля забяспечваюць галоўным чынам мясцовыя патрэбы. Толькі некаторая частка ўраджаю садавіны і гародніны ідзе на экспарт. У Акіяніі добра вядома мясцовая разнавіднасць тара з ружовымі клубнямі. Яна ўстойліва да сельскагаспадарчых шкоднікаў і карыстаецца папулярнасцю ў Самоа і Новай Зеландыі.
Дзяржаўныя прадпрыемствы вядуць лоў і перапрацоўку рыбы, назапашваюць драўніну. Для развіцця прамысловасці пабудаваны прамысловы парк Фануакула. Мясцовае заканадаўства спрыяе развіццю інфармацыйных тэхналогій.
Турызм
Турызм вызначаецца як адна з прыярытэтных галін эканомікі, але пакуль не адыгрывае такой значнай ролі, як у іншых краінах Палінезіі. Для грамадзян Беларусі для наведвання Ніуэ з турыстычнымі мэтамі патрэбна віза, якая дзейнічае да 30 дзён.
Палітыка
Канстытуцыйны Акт 1974 г. абмяжоўвае магчымасці іншаземцаў (у тым ліку навазеландцаў займаць дзяржаўныя пасады, а таксама рэгламентуе прынцып падзелу ўлады на заканадаўчую, выканаўчую і судовую. Улады Ніуэ цалкам адказныя за ўнутраную палітыку.
Заканадаўчая ўлада прадстаўлена аднапалатнай Асамблеяй, у склад якой уваходзяць 20 прадстаўнікоў (14 ад вясковых выбаршчыкаў, 6 ад астатніх), якія выбіраюцца на трохгадовы тэрмін. Выбаршчыкі павінны быць грамадзянамі Новай Зеландыі, якія пражылі на востраве не меней за 3 месяцы. Прадстаўнікі павінны пражыць у Ніуэ не меней за 12 месяцаў.
Главой выканаўчай улады фармальна з'яўляецца брытанская каралева Елізавета II, якая прадстаўляе свае паўнамоцтвы генерал-губернатару Новай Зеландыі, а той прызначае на Ніуэ свайго вярхоўнага камісара. Аднак камісар абмежаваны роляй дыпламатычнага пасланца. Рэчаісная выканаўчая ўлада знаходзіцца ў руках кабінета міністраў, які прызначаецца Асамблеяй, выбірае прэм'ер-міністра і нясе калектыўную адказнасць.
Судовую ўладу выконваюць Вярхоўны суд Ніўэ і Апеляцыйны суд (да 2009 г. знаходзіўся ў Новай Зеландыі). Фармальна можна таксама звяртацца ў Судовы камітэт Патаемнай рады ў Лондане, аднак такіх выпадкаў пакуль не здаралася.
Мясцовае кіраванне здзяйсняюць вясковыя рады, выбары ў якія адбываюцца разам з выбарамі ў Асамблею.
Палітычныя партыі ніколі не адыгрывалі важнай ролі ў палітычным жыцці. У 1977 - 2003 гг. дзейнічала адзіная вядомая ў гісторыі гэтай краіны Народная партыя Ніуэ.
У Ніуэ няма сваёй арміі. Фактычна гэта краіна знаходзіцца пад абаронай узброеных сіл Новай Зеландыі, хаця дагавор 3 верасня 1974 г. ясна сцвярджае, што Новая Зеландыя і Яе Вялікасць не нясуць прамой адказнасці за знешнія зносіны і абарону Ніуэ. Але іншыя пункты гэтага ж дагавора астаўляюць магчымасць каардынацыі знешняй палітыкі шляхам кансультацый паміж урадамі абедзвюх дзяржаў.
Знешнія дыпламатычныя зносіны Ніуэ даволі абмежаваныя. Яна мае прадстаўніцтва ў Уэлінгтане, адпаведныя дагаворы з Кітаем (2007 г.) і Індыяй (2012 г.), з'яўляецца членам некалькіх рэгіянальных і сусветных міжнародных арганізацый, у тым ліку ЮНЕСКА (1993 г.). Ніуэ прызнаецца з боку ААН (1994 г.), аднак не ўваходзіць у яе склад.
Цыдзікі
Назву Цы́дзікі маюць:
NGC 5246
NGC 5246 (іншыя абазначэнні — UGC 8612, MCG 1-35-17, ZWG 45.50, IRAS13349+0421, PGC 48128) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дзева.
Уэйк
Востраў Уэйк (Wake Island) — атол, знаходзіцца ў паўночнай частцы Ціхага акіяна (Акіянія), на сярэдзіне шляху паміж Гавайскімі астравамі і востравам Гуам. Раней уключаўся ў склад архіпелага Ансона.
Геаграфія
У склад атола ўваходзяць уласна востраў Уэйк з вышынёй да 6 метраў над узроўнем мора, а таксама больш дробныя астраўкі Уілкс і Піл, злучаныя з Уэйк мастамі. Агульная плошча — 6,5 км² (па іншых дадзеных — 7,4 км²).