cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лесбас
Гісторыя
У антычнасці Лесбас славіўся прыгожымі жанчынамі. Слова «лесбіянка» значыла прыгажуню. Пазней лесбіянства стала атаесамляцца з творчасцю лесбійскай паэткі Сапфо, якая апісвала прыгажосць жанчын. Лесбас — радзіма іншых выдатных пісьменнікаў Старажытнай Грэцыі, Алкея і Геланіка. У 346 — 343 гг. да н. э. на ім жыў Арыстоцель. На востраве разгортваюцца падзеі рамана «Дафніс і Хлоя».
Пасля падзелу Рымскай імперыі Лесбас стаў часткай Візантыі. У раннюю хрысціянскую пару на ім было пабудавана 57 базілік. У перыяд іконаборства ўславіўся мясцовы манах Сімеон Мітыленскі. У 769 г. на востраў нападалі славяне. У 821 г., 881 г., 1055 г. — мусульмане. У 1128 г. — венецыянцы. Падчас чацвёртага крыжовага пахода дастаўся Бадуэну дэ Эно, але пасля 1224 г. трапіў пад кантроль Нікейскай імперыі. 17 чэрвеня 1355 г. імператар Іаан VI Кантакузін прызначыў архонтам Лесбаса генуэзкага пірата Франчэска Гатылусіа. Ён загінуў у 1384 г. падчас землятруса, але сям’я Гатылусіа кіравала востравам да сярэдзіны XV ст. У склад аўтаномнай дзяржавы Гатылусіа таксама ўваходзілі астравы Лемнас, Тасас і частка малаазіяцкага прыбярэжжа на поўнач ад сучаснага Ізміра. Варожасць паміж чальцамі сям’і прывяла да ўмяшання з боку Асманскай імперыі. У 1462 г. Мехмед II узяў у аблогу крэпасць у Мітылене і пасля бамбаванняў з вялікіх гармат вымусіў апошняга архонта Нікола здацца ў палон.
Акруговы камітэт КПСС
Акруго́вы камітэ́т КПСС (акругкам, акркам) — орган кіравання структур КПСС акругі. У перыяд 1921—1991 гадоў — цэнтральны орган кіравання акругай у СССР.
Лесбас
Гісторыя
У перыяд асманскага панавання востраў разглядаўся як важны ваенна-марскі фарпост. Былі ўмацаваны старыя і пабудаваны новыя крэпасці. Адначасова адбывалася ісламізацыяй мясцовага насельніцтва, асабліва ў прыбярэжных раёнах. На Лесбасе нарадзіўся вядомы карсар Хайрадзін Барбароса. Аднак пасля Руска-турэцкай вайны 1787—1791 гг. востраў страціў ваеннае значэнне. Асноўным заняткам мясцовых жыхароў стала вытворчасць алею. У 1817—1821 гг. грэчаскія паўстанцы імкнуліся далучыць Лесбас да Грэцыі, аднак гэта прывяло да зваротных рэпрэсій супраць хрысціян. Вынішчэнне маслінавых дрэў і землятрус 1867 г. прывялі да міграцыі астравіцян у Малую Азію.
8 лістапада 1912 г. Лесбас быў заняты грэчаскім ваенным флотам. У 1914 г. афіцыйна далучаны да Грэцыі. У 1923—1924 гг. турэцкае насельніцтва было выслана з вострава. Сюды перасяляліся грэкі з Анатоліі. У 1941—1944 гг. востраў быў акупаваны нацысцкімі войскамі. З 2015 г. адбываецца масавае перасяленне бежанцаў з Блізкага Усходу. У верасні 2018 г. у лагеры для бежанцаў Морыя знаходзілася 8 500 чалавек.
Акруговы камітэт КПСС
Першыя акругі
Стварэнне першых акругаў пачалося ў 1923 годзе і працягвалася да 1929 года. Акруговае дзяленне ахоплівала амаль усю тэрыторыю СССР. 15 жніўня 1930 года амаль усе акругі былі ліквідаваныя, а раёны падпарадкаваныя непасрэдна абласным, краявым або рэспубліканскім саветам. У 1930-1940-я гады акругі ствараліся ў ускраінных раёнах краёў, абласцей і рэспублік Саюза. Трэцяя спроба ўвядзення акруговага дзялення была прадпрынятая ў 1952-1953 гадах, але эксперымент быў прызнаны няўдалым, і ўсе акругі былі ліквідаваныя.
Лесбас
Эканоміка
Эканоміка Лесбаса заснавана пераважна на эксплуатацыі мясцовых рэсурсаў. Аддаленасць ад метраполіі і астраўны характар з’яўляюцца фактарамі, што стрымліваюць развіццё. Валавы прадукт на душу насельніцтва складае 69,1 % ад грэчаскага.
Акруговы камітэт КПСС
Нацыянальныя і аўтаномныя акругі
Від адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак, які існаваў з 1921 па 1991 год. Акругі ўтвараліся на тэрыторыях з перавагай рускага насельніцтва. Да 1971 года акругі насілі назвы нацыянальных акругаў, пасля 1971 года былі перайменаваныя ў аўтаномныя.
Лесбас
Эканоміка
Сельская гаспадарка — традыцыйны занятак. Важнае гаспадарчае значэнне маюць вытворчасць маслін, вінаграду, кармавых і збожжавых культур, жывёлагадоўля. У 2010 г. маслінавыя гаі займалі 184 180 га, сады — 1315,6 га, пасадкі вінаграду — 7786,5 га, бульбы (ураджай атрымоўваюць 3 разы на год) — 532,6 га, сачавіцы — 10,5 га, пшаніцы — 4832,18 га. Колькасць свойскай жывёлы ў 2010 г.: 370 410 авечак, 45 935 коз, 17 702 — кароў. Аліўкавы алей з’яўляецца галоўным камерцыйным прадуктам для вывазу ў іншыя рэгіёны Грэцыі і замяжу. Многія сялянскія сядзібы арыентаваны на арганічную сельскую гаспадарку. Прамысловасць шчыльна злучана з перапрацоўкай сельскагаспадарчай прадукцыі і абслугоўваннем. Прыбярэжныя воды Лесбаса вядомы ўловамі сардзін, вугроў, кальмараў. Аднак развіццю рыбалоўства перашкаджае блізкасць дзяржаўнай мяжы з Турцыяй.
Акруговы камітэт КПСС
Першы сакратар акруговай камісіі
Пасада была спецыфічнай у іерархічнай структуры наменклатуры КПСС, паколькі сакратар акруговай камісіі займаў прамежкавае звяно ў наменклатуры сакратаром райкама або гаркама і сакратаром абкама. У рамках сваёй акругі першы сакратар акруговай камісіі мог кіраваць райкамамі і гаркамамі партыі. Фармальна ён абіраўся на бюро акружкама або абкама, але фактычна прызначаўся кіраўніцтвам ЦК КПСС. Гэтая пасада была не абавязковая да занятку і для далейшага прасоўвання па службе.
Лесбас
Эканоміка
Турызм — важная галіна, з якой звязана сфера абслугоўвання. У 2015 г. Лесбас наведалі 75 613 турысты. Акрамя аматараў мясцовых пляжаў і гістарычных мясцін, Лесбас папулярны сярод прыхільнікаў экалагічных і рэлігійных вандровак. Значнае зніжэнне колькасці турыстаў адбылося пасля 2015 г. у сувязі з наплывам бежанцаў з Блізкага Усходу.
Акруговы камітэт КПСС
Кіраванне акругай
Намінальна кіраўніком акругі лічыўся старшыня Выканаўчага камітэта мясцовага Сходу дэпутатаў (або яго эквівалента), фактычна ж кіраўніцтва ажыццяўляла партыйная арганізацыя акругі. Але ў большасці выпадкаў першы сакратар акруговай камісіі і старшыня выканкама вялі адзіную палітыку і дзейнічалі сумесна, з відавочнай перавагай улады першага сакратара партыі.
З статута КПСС 1972 года
... Акруговы, гарадскi, раённы камітэт абірае бюро, у тым ліку сакратароў камітэта, а таксама зацвярджае загадчыкаў аддзеламі камітэта, рэдактараў газет. Для сакратароў акруговага, гарадскога, раённага камітэта абавязковы партыйны стаж не менш трох гадоў. Сакратары камітэтаў зацвярджаюцца абкамам, крайкамам, ЦК кампартыі саюзнай рэспублікі.
Стыў Бушэмі
Стывен Вінсент Бушэмі (Steven Vincent Buscemi; нар., Бруклін, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі акцёр, рэжысёр. Лаўрэат прэмій «Эмі» і «Залаты глобус». Вядомасць Бушэмі прынеслі такія фільмы, як «Развітальныя позіркі» (1986), «Нью-Ёркскія гісторыі» (1989), «Таямнічы цягнік» (1989), «Шалёныя сабакі» (1992), «Адчайны» (1995), «Паветраная» турма" (1997), «Армагедон» (1998), «Шэрая зона» (2001), «Прывідны свет» (2001), «Буйная рыба» (2003) і «Смерць Сталіна» (2017). Ён таксама вядомы па супрацоўніцтве з братамі Коэн, у якіх зняўся ў фільмах «Скрыжаванне Мілера» (1990), «Бартан Фінк» (1991), «Падручны Хадсакера» (1994), «Фарга» (1996) і «Вялікі Лябоўскі» 1998).
На тэлебачанні Бушэмі вядомы дзякуючы ролі Энаха «Накі» Томпсана ў крымінальным тэлесерыяле «Падпольная імперыя» (2010—2014), якая прынесла яму прэмію «Залаты глобус», дзве прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША, а таксама дзве намінацыі на «Эмі».
Бушэмі дэбютаваў у якасці рэжысёра ў 1996 годзе, з фільмам «Пад шатамі крон». Ён таксама зняў фільмы «Зверафабрыка» (2000), «Самотны Джым» (2005) і «Інтэрв’ю» (2007), і эпізоды такіх серыялаў, як «Забойны аддзел», «Клан Сапрана», «Турма Оз», «Студыя 30» і «Сястра Джэкі».
NGC 2334
NGC 2334 (іншыя абазначэнні — IC 465, MCG 8-13-98, ZWG 234.95, NPM1G +50.0078, PGC 20357) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Павел Міхайлавіч Шруб
Павел Міхайлавіч Шруб (, вёска Хільчыцы,, Гомельская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў фізічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта (1977). Працаваў старшым інжынерам кафедры фізікі Наваполацкага політэхнічнага інстытута (1977—1979). Служыў у Савецкай Арміі (1981—1983). З 1983 г. — выкладчык-метадыст Мінскай спецыяльнай сярэдняй школы міліцыі. Скончыў завочна Мінскую вышэйшую школу Міністэрства ўнутраных спраў СССР (1987).
Творчасць
У рэспубліканскіх выданнях друкуецца з 1979 г. Аўтар зборніка вершаў «Лабараторыя» (1987).
Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1988) за зборнік вершаў «Лабараторыя».
Аляксей Дзмітрыевіч Хадневіч
Аляксей Хадневіч (нар., Свіслач) — беларускі футбаліст, нападнік чэрвеньскага «Коласа».
Аляксандр Карпавіч Шлег
Алесь Істомін, сапр. Алесь Шлег, або Аляксандр Карпавіч Шлег (, в. Вялікі Бор,, Гомельская вобласць — ; іншыя псеўданімы: А. Вялікаборац, А. Карповіч) — беларускі празаік, паэт, публіцыст, кінадраматург, перакладчык.
Аляксей Дзмітрыевіч Хадневіч
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай «Зоркі-БДУ», выступаў таксама за рэзервовыя каманды «Дарыды» і МТЗ-РІПА. У 2008 годзе далучыўся да дзяржынскай «Лівадыі», разам з якой стаў найлепшым бамбардзірам Другой лігі. На наступны год перайшоў у «Рудзенск», якому дапамог перамагчы ў Другой лізе і выйсці ў Першую лігу. У другой палове сезона 2010 гуляў за мінскі СКВІЧ, які заняў у Першай лізе другое месца, але ў стыкавых матчах за месца ў Вышэйшай лізе саступіў жодзінскаму «Тарпеда». У пачатку 2011 года зноў гуляў за «Рудзенск», пасля перайшоў у «Гарадзею», дзе не здолеў замацавацца ў аснове.
Аляксандр Карпавіч Шлег
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Навагрудскае рамеснае вучылішча № 13 (1953). Працаваў слесарам, электразваршчыкам трэсту «Альмецьеўнафтабуд» (Альмецьеўск, 1953), пазней — у гандлёвым флоце качагарам, машыністам (Рыга, Мурманск, Адэса, 1953—1954). Служыў на Балтыйскім флоце ВМФ СССР (Калінінград, 1954—1958). Пасля дэмабілізацыі працаваў у ляхавіцкай раённай газеце «Савецкі патрыёт» (1958—1959). Скончыў факультэт журналістыкі БДУ (1965). З 1960 года адначасова з вучобай ва ўніверсітэце — карэспандэнт газеты «Звязда», затым рэдактар выдавецтва «Беларусь», у 1975—1977 гадах — «Мастацкай літаратуры», карэспандэнт газет «Літаратура і мастацтва» (1977—1978), «Чырвоная змена» (1978—1979), старшы рэдактар Рэспубліканскага праўлення таварыства кнігалюбаў. З 1985 года — рэдактар, з 1988 — старшы рэдактар Галоўнай рэдакцыі літаратурна-драматычных праграм Беларускага тэлебачання і радыё.
Аляксей Дзмітрыевіч Хадневіч
Клубная кар’ера
Сезон 2012 зноў пачынаў у Другой лізе ў дзяржынскай «Лівадыі», пасля перабраўся ў «Зорку-БДУ». У першай палове 2013 года паўторна далучыўся да СКВІЧа, аднак каманда была аўтсайдарам Першай лігі, і пасля першай паловы сезона вярнуўся ў «Зорку-БДУ». У сезоне 2014 сталічны клуб атрымаў месца ў Першай лізе, а Хадневіч стаў адным з асноўных ігракоў каманды.
Аляксандр Карпавіч Шлег
Творчасць
Дэбютаваў публікацыяй у 1954 годзе (газета Балтыйскага флоту «Страж Балтики»), у беларускім друку ў 1959 (часопіс «Маладосць»). Аўтар зборнікаў апавяданняў і аповесцей «Трывожная памяць» (1968), «Цыганок» (1971), «Праўда адна» (1974), «Жыло чаканне болю» (1979), «Хлеб на далонях тваіх» (публіцыстыка, 1986).
Аляксей Дзмітрыевіч Хадневіч
Клубная кар’ера
У жніўні 2014 года разам з таварышам па «Зорцы» Сяргеем Русецкім на правах арэнды далучыўся да магілёўскага «Дняпра», у складзе якога дэбютаваў у Вышэйшай лізе. Аднак у аснове замацавацца не здолеў, а каманда па выніках сезона выбыла ў Першую лігу. З 2015 года зноў стаў гуляць за «Зорку-БДУ», а ў жніўні таго ж года перайшоў у «Смалявічы-СТІ». У пачатку 2016 года стаў іграком «Оршы», дзе выступаў на працягу двух гадоў.
Аляксандр Карпавіч Шлег
Творчасць
Напісаў кінасцэнарыі дакументальных фільмаў «Балтыйцы», «Палескі Марэсьеў», «Мой дом у бядзе», «Ядвіга Іосіфаўна», радыёспектакляў «Цыганок» — (пастаўлены ў 1980), «Рэха баравое» (пастаўлены ў 1990).
Аляксей Дзмітрыевіч Хадневіч
Клубная кар’ера
У пачатку 2018 года стаў трэніравацца з «Крумкачамі», аднак клуб не атрымаў ліцэнзію на сезон 2018. Там не менш, у красавіку папоўніў склад каманды, якая заявілся ў Другую лігу. Забіў за сезон 11 галоў і дапамог камандзе выйсці ў Першую лігу, аднак сам у лютым 2019 года пакінуў каманду. Сезон 2019 пачаў у складзе «Узды», з 30 галамі стаў найлепшым бамбардзірам Другой лігі.
У пачатку 2020 года далучыўся да петрыкаўскага «Шахцёра» ў Другой лізе. Стаў асноўным нападнікам каманды, дапамог ёй выйсці ў Першую лігу. Па заканчэнні сезона 2020 пакінуў «Шахцёр». У сакавіку 2021 года стаў іграком «Астраўца», якому па выніках сезона 2021 дапамог перамагчы ў Другой лізе, а сам зноў стаў найлепшым бамбардзірам турніру. У 2022 годзе гуляў за «Астравец» у Першай лізе, а па заканчэнні сезона пакінуў клуб.
Сезон 2023 пачаў у складзе чэрвеньскага «Коласа».
Уільям Мэйсі
'''Уільям Х. Мэйсі''' (William Hall Macy, Jr.; нар. года) — амерыканскі акцёр і сцэнарыст, які намініраваўся на «Оскар» за ролю другога плана ў фільме братоў Коэн «Фарга» (1996).
Біяграфія
Уільям Мэйсі нарадзіўся ў Маямі ў сям’і лётчыка Другой сусветнай вайны. Пасля школы паступіў у каледж Бетані ў Заходняй Вірджыніі, дзе вывучаў ветэрынарную медыцыну. У 1971 годзе пераехаў у Чыкага, дзе блізка сышоўся з драматургам Дэвідам Мэметам. Працаваў у заснаваным з Мэметам у чыкагскім тэатры, у 1985 годзе разам з ім размясціўся ў Каліфорніі, дзе стаяў ля вытокаў новай трупы Мэмета, Atlantic Theatre Company.
Сярод наступных фільмаў з удзелам Мэйсі — «Магнолія» (1999), «Сотавы» (2004) і «Рэальныя вепрукі» (2007). У 2000-я гады Мэйсі таксама прыняў удзел у некалькіх тэлевізійных праектах, за якія яму была ў 2003 годзе двойчы прысуджана прэмія «Эмі». У прыватнасці, здымаўся ў папулярным тэлесерыяле «Хуткая дапамога» (1994—1998).
Debian
Debian — аперацыйная сістэма, якая складаецца з свабоднага ПЗ з адкрытым зыходным кодам.
У цяперашні час Debian GNU/Linux — найбольш папулярны дыстрыбутыў. Таксама існуюць праекты па выкарыстанні іншых ядраў: Debian GNU/Hurd, Debian GNU/kNetBSD і Debian GNU/kFreeBSD.
Debian мае найвялікшае сярод іншых дыстрыбутываў сховішча пакетаў — гатовых да выкарыстання праграм, калі нават не па іх колькасьці, то па колькасьці архітэктур, што падтрымліваюцца: пачынаючы з ARM, якая выкарыстоўваецца ва ўбудавальных прыладах, найболей папулярных x86, x64 і PowerPC і заканчваючы IBM S/390, якая выкарыстоўваецца ў мэйнфрэймах.
Сховішча падзелена на тры галіны:
Існуе таксама галіна, якую завуць эксперыментальнай (experimental); у яе змяшчаюцца пакеты, якія пераносяць асабліва вялікія змены. Для працы са сховішчам распрацаваны розныя сродкі, самае папулярнае з якіх — APT.
Стабільныя версіі аперацыйнай сістэмы Debian завуцца імёнамі персанажаў мультфільма «Toy Story». Сама назва «Debian» складзена з імёнаў заснавальніка праекту Яна Мёрдака (Ian Murdock) і яго сяброўкі (пасля — жонкі, цяпер — былой) Дебры (Debra).
Гісторыя
Стварэнне Debian было распачата ў жніўні 1993 года Янам Мёрдакам. Ён кіраваўся жаданнем стварыць дыстрыбутыў, які будзе, з аднаго боку, адкрытым і вольным у духу Linux і GNU, і адначасова выключна дбайным і добрасумленным. Спачатку над праектам працавала невялікая згуртаваная група хакераў свету вольнага П3, якая паступова разрасталася, стаўшы вялікай арганізаванай супольнасцю распрацоўнікаў і карыстачоў.
Стадыі распрацоўкі
Пасля таго, як версія П3 прабудзе ў unstable некаторы час (у залежнасці ад колькасьці змен), пакет аўтаматычна пераходзіць у дыстрыбутыў testing. Пераход адбываецца толькі калі пакет не змяшчае крытычных багаў, і ўсе астатнія патрэбныя пакеты задавальняюць умовам пераходу ў testing.
Паколькі абнаўленні пакетаў Debian паміж афіцыйнымі рэлізамі не ўключаюць у сябе новую функцыйнасць, некаторыя распрацоўнікі выкарыстаюць пакеты з unstable і experimental для новых версій сваіх прадуктаў. Аднак гэтыя дыстрыбутывы тэстуюцца не так дбайна, як stable і могуць не атрымліваць своечасова важныя выпраўленні бяспекі. Часам няўважлівае абнаўленне (пакеты з unstable) можа сур'ёзна парушыць працу П3.
Доўсан
Доўсан (Dawson) — востраў у Магеланавым праліве, частка архіпелага Вогненная Зямля. Уваходзіць у склад Чылі. Плошча - 1 290,3 км². Насельніцтва (2002 г.) - 301 чал.
Геаграфія
Востраў Доўсан месціцца ў цэнтральнай частцы Магеланава праліва, аддзелены ім ад кантынентальнай часткі Паўднёвай Амерыкі (9,31 км) і вузкай пратокай на поўдні ад вострава Вогненная Зямля (каля 400 м). Складзены з некалькіх масіваў сушы, якія разам утвараюць форму, падобную на перагорнутую лічбу 5. Паўднёвая і цэнтральная часткі ўзгорыстыя. Найвышэйшы пункт, гара Монтэ-Грэйвс, дасягае 1204 м. На поўначы вылучаюцца раўніны і шырокі пясчаны перасмык з выдмамі і балотамі. Бухты вострава прыдатныя для заходу вялікіх суднаў.
Гісторыя
Першымі насельнікамі вострава Доўсан лічацца індзейцы-кавескар. У 1502 г. быў заўважаны маракамі Ф. Магелана, аднак не вызначаны як асобны востраў. Гэты факт быў усталяваны ў 1523 г. Сучасную назву востраў атрымаў у XIX ст.
У 1881 г. на Доўсане з'явіліся першыя чылійскія каланісты, якія займаліся жывёлагадоўляй. У 1890 г. урад Чылі перадаў на 20 гадоў востраў у канцэсію італьянскім місіянерам. Яны стварылі на ім прытулак для індзейцаў-селькнамаў, што пацярпелі ад еўрапейскіх перасяленцаў на Вогненнай Зямлі. У 1895 г. у місіі жыло 250 чалавек, 75% з якіх былі індзейцамі. У 1911 г. вакол місіі разгарнуўся скандал, паколькі выявілася, што колькасць абарыгенаў стала зніжаецца з-за высокай смяротнасці. Індзейцы былі пераселены ў Аргенціну, а місія зачынена. Аднак пазней на Доўсане быў усталяваны помнік місіянерам-выратавальнікам селькнамаў і кавескар. У далейшым востраў выкарыстоўвалі чылійскія ваенныя, існавала цывільная майстэрня для рамонту суднаў.
У 1974 г. пасля ваеннага пераварота ў Чылі на чале А. Піначэта на востраве дзейнічалі 2 часовыя лагеры для палітычных вязняў.
IC 4898
IC 4898 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паўднёва-Уральскі запаведнік
Паўднёва-Уральскі дзяржаўны прыродны запаведнік — расійскі дзяржаўны запаведнік, размешчаны ў цэнтральнай, найбольш высокай частцы Паўднёвага Урала на тэрыторыі Беларэцкага раёна Башкартастана і Чалябінскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Запаведнік створаны 1 чэрвеня 1979 года для захавання ўнікальных прыродных комплексаў Паўднёвага Урала: горна-тайговых экасістэм, ялова-піхтавых лясоў, высакагорных раслінных супольнасцяў і балот.
У 1970—80-я гады праз тэрыторыю запаведніка былі пракладзены лініі электраперадач і газаправод. У 1990 годзе была пабудавана аўтамагістраль Уфа—Беларэцк, якая перасекла запаведнік на 46 кіламетровым участку ад п. Равець да в. Карталі.
Сцяг Чачэрска
Сцяг Чачэрска — афіцыйны геральдычны сімвал горада Чачэрск Гомельскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 50.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, на правым боку якога белы шаўрон зубцамі дагары. Сцяг горада Чачэрска мае тыя ж колеры і асноўную фігуру герба.
Сцяг і палажэнне аб ім зацверджаны рашэннем Чачэрскага раённага Савета дэпутатаў ад 21 верасня 2000 года № 30. Аўтар сцяга С. Я. Рассадзін.
Дафніс і Хлоя
«Дафніс і Хлоя» (Δάφνις και Χλόη) — страражытнагрэчаскі раман, аўтарства якога прыпісваецца Лонгу.
Аўтарства
Даследчыкі не ўпэўненыя ці прозвішча аўтара сапраўднае, ці псеўданім. Ёсць сцверджанне нават, што ніякае гэта не імя: проста перапісчык, падаючы першыя радкі твора: «Гісторыі пастушынай пра Дафніса і Хлою ўступ» замест слова «гісторыі (твора)» (у родным склоне па-грэчаску «логі») памылкова падвоіў «г», а тады першае слова чытаецца «лонгі» і можа разумецца як родны склон ад імя Лонга (Лонгаса) у значэнні «Лонгавага (твора)… уступ». Але большасць вучоных лічыць, што памылкі не было: на востраве Лесбасе імя Лонга пацвярджаецца дакументамі, на Эгейскіх астравах яно было нярэдкае.
Невядома дакладна, калі Лонг жыў, калі ствараў раман. Зважаючы на згадку аднаго месца з рамана ў прамове імператара Юліяна «Непрыяцель барады» мяркуецца, што «Дафніс і Хлоя» напісаны не пазней 362 года — вядомай даты самое прамовы. Ніжэйшая верагодная мяжа з’яўлення твора вызначаецца на стагоддзе пазней — сярэдзінаю III ст.; вучоныя тут бралі пад увагу і велічыню платы, якую Дафніс дае прыёмнаму бацьку Хлоі (тры тысячы драхмаў), стылістыку твора, якая вызначаецца сіметрыяй і гладкасцю, і нават такі матыў, як мужчынскае каханне парасіта Гнатана да хлопца.
Аўтара твора характарызуе ўлюбёнасць у старажытную Грэцыю, яе краявіды, мову, літаратуру.
Змест
На невялікім грэчаскім востраве Лесбас на фоне аддаленай ад горада вёсачкі, гор ды мора, залацістых вінаграднікаў, авечых і казіных пашаў працякае жыццё галоўных герояў твора — маладых пастушкоў Дафніса і Хлоі. Іх немаўлятамі — хлопчыка і з разбежкаю ў два гады дзяўчынку — знаходзяць падкінутымі ў блізкіх, памежных месцах пастухі. Па знойдзеных пры іх памятных прыкметах было відаць, што гэта дзеці з багатых сем’яў. I, беручы на ўтрыманне, кожны пастух, відаць, марыў употай, што ўдасца пасля адшукаць іх бацькоў. А гэта абяцала шчаслівыя змены ў лёсе. Раб пастух мог атрымаць свабоду, а вольны — багацце.
Падкідышы, пэўна б, адразу загінулі, калі б імі не заапекаваліся сельскія багі — Пан ды німфы, якія паслалі хлопчыку казу, а дзяўчынцы авечку, якія і кармілі іх, пакуль не адшукалі пастухі малечаў, высочваючы, куды гэта адлучаецца іхняя жывёлка. Ламан знаходзіць хлопчыка, якога карміла каза, і бярэ да сябе. Праз два гады Дрыяс гэтак жа знаходзіць дзяўчынку, якую карміла авечка, і бярэ сабе на ўтрыманне; пазней мы бачым, як, падросшы, гэтыя пастушкі разам пасуць чароды.
Пасля такога ўступу апавядальнік адразу перакідвае знайдаў у іх падлеткавы час. Дзеці падраслі ўжо, яму 15 гадоў, ёй — 13, разам пасвяць чароды і закахаліся адно ў аднаго. Яны яшчэ нічога не ведаюць пра каханне, пра ўсемагутнага Эраса, а ўжо ахоплены яго пачуццём.
Для Дафніса і Хлоі першы пацалунак — як агонь, але надалей і яго не хапае: яны мучаюцца, пакутуюць, бо адчуваюць, што павінна яшчэ быць нешта, што дало б палёгку. Неспатольная смага палае ў сэрцы. I яны ніяк не могуць суняць яе, і не таму, што нешта перашкаджае ім, а са звычайнай несвядомасці. Бо яны ўпершыню для сябе адкрываюць пацалункі, абдымкі, ляжанне побач. Яны шукаюць розныя спосабы, каб заспакоіць незаспакоенае пачуццё. Перад імі ходзяць авечкі, козы, час ад часу ўзбуджаюцца, злучаюцца і спакойна пасля пасуцца. А яны — Дафніс і Хлоя — усё ніяк не могуць знайсці такога супакаення. Дафніс нават горыцца: няўжо ён горшы за барана ці казла?
Найвялікшая цнатлівасць, нявінная гульня ідуць у творы на мяжы звабнай спакусы. Малюючы чысціню кахання, Лонг, аднак, не абміне згадаць і Гнатана, аматара да хлапечага кахання, і Лікэніён, даючы ёй вымоўнае імя — па-грэчаску «маладая ваўчыца», якім у старажытным Рыме называлі распусных жанчын. Спрактыкаваная Лікэніён пакажа Дафнісу, што такое фізічнае каханме. Але і навучаны Дафніс не наблізіцца да Хлоі, бо ён па-чалавечы, умеючы стрымаць сябе, паважаючы, кахае Хлою і не хоча спрычыніць ёй страху і болю. Не, не так, як жывёла, кахае чалавек. I будзе ў іх той найвышэйшы, адзіяы час, будзе шлюб, і боль каханай нібы растворыцца ў вясельных спевах і скоках шматлікіх сведкаў іх сямейнага шчасця.
Дафніс і Хлоя паказаны як кволыя, пасіўныя істоты. Яны не ўмеюць змагацца, не могуць пастаяць за сябе, больш плачуць і жаляцца. Асабяіва Дафніс, які ў рамане часам выглядае бязвольнейшым, чым дзяўчына Хлоя. Тая яшчэ няўрымсна дзейнічае, калі разбойнікі хапаюць Дафніса. I які бездапаможны ён, адседжваенда ў дупле, калі метымнейцы халаюць Хлою. Увогуле героі як бы цалкам пакладаюцца на боскую волю. I ён сапраўды ратуе іх — Эрас, гэты ў рамане бог над багамі, бог кахання.
Апісвае ў рамане аўтар сельскае жыццё, лагоднасць звычаяў, мяккасць характараў. Тут угадваецца туга гарадскога чалавека па сельскіх мясцінах, дзе адпачывае душа ў прасторы палёў і пашаў, дзе ёсць месца рэху, дзе цешыць вуха бляянне авечак і мэканне коз, дзе празрыстае паветра, здаровая яда — даспелы вінаград, свежы далікатны сыр.
Дафніс і Хлоя ў канцы рамана, ужо адшукаўшы сваіх бацькоў, не застаюцца ў горадзе, а вяртаюцца ў вёску, каб жыць здаровым жыццём, праўдзіваю, а не прыдуманаю працаю і кахаць.
Літаратуразнаўчы аналіз
Падрабязны аналіз кахання пастуха і пастушкі надае твору рысы псіхалагічнага рамана. Паводле сюжэтна-кампазіцыйнай будовы ён спалучаецца з матывамі букалічнай паэзіі. Раман напісаны рытмічнай прозай з ужываннем рыфмы, стыль адметны вытанчанасцю і багаццем прыёмаў антычнай рыторыкі. У творы адкінуты далёкія блуканні і вандроўкі закаханых герояў па многіх краінах і морах, няма дэкламацый і маналогаў, абавязковых ва ўсіх ранейшых грэчаскіх раманах.
Лонг тонка паказвае зараджэнне кахання, як усё вакол каханай і каханага пачынае бачыцца інакш. I яе хваёвы вянок, і яго адзенне, і цяпло яе губ. Непакой, надзея, радасць — усё міла і непаўторна, бо ўсё гэта ад яе і ад яго. Твор поўніцца адчуваннем красы, радасці гэтых драбніц, кожная з якіх сама сведчанне кахання. Разлеглае рэха далёкай песні маракоў, як і смех вясновых патокаў, летняя спёка, зімовая сцюжа — усё гэта гучыць і спявае для Дафніса і Хлоі песняю кахання. Ды нават каб вакол іх нічога не здаралася, іх сэрцы перапоўнены ёю. Твор — магутны хваласпеў каханню. Ён праходзіць ці не праз усе маналогі герояў, пачынаючы ад першага, Хлоінага, калі яна знемагае, адчуўшы ўсямоц гэтага пачуцця.
У творы бачыцца ўраўнаважанасць кампазіцыі, стройнасць разгортвання сюжэта: кожная з’ява ў жыцці аднаго героя мае сваю адпаведнасць у становішчы другога, і гэтыя раўналежныя пасля зліваюцца ў новым сінтэзе. У аўтара твора відаць майстэрскае валоданне прыёмамі антычнай рыторыкі. Твор разгортвае перад чытачом ці не ўсю тагачасную класіфікацыю апісанняў: малюнкаў, краявідаў, мясцін, садоў, пораў года, асоб. Тут сустракаеш прамовы самых розных відаў, у тым ліку і судовыя, дыялогі, маналогі, скаргі. Кожны эпізод у рамане добра абдуманы, узважаны.
Праз такую пажорнасздь герояў, праз адыход ад алімпійскага шматбожжа твор Лонга як бы засведчыў новы зрух у грамадстве, яго выспяванне ўспрыняць рэлігійнае і філасофскае аднабожжа. Твор Лонга з яго апяваннем маладога кахання як бы пярэдадзень тае ўсеахопнае любові да бліжняга, якую прагалосіць сваім дабравесцем той, хто дасць імем сваім назву новай, нашай эры. Паказваючы пачуццё кахання ў самых розных праявах: у яго ўзлётах і ўпадках, радасцях і засмучэннях — аўтар разгорт-ваў багацце чалавечай душы і тым самым спрыяў выхаванню ў чытачоў чалавечнасці.
Свет буколікі, ідыліі быў узноўлены Лонгам не вершаванаю моваю, як вынікала з традыцыі, а празаічнаю. Адчуваецца ўплыў Феакрыта, што быў вядомы як стваральнік ідылій. У Лонга і імя пастуха, як у Феакрыта,— Дафніс, ёсць і іншыя наследаванні — апісанне лета ў рамане амаль дакладны пераклад на прозу канца VII Феакрытавай ідыліі.
Твор паўплываў на развіццё пастаральнага рамана перыяду Адраджэння і Асветніцтва. Гётэ, для якога Лонг быў адным з улюбёных антычных пісьменнікаў пакінуў красамоўнае сведчанне свайго ўзрушэння: «Увесь гэты твор сведчыць пра найвышэйшае мастацтва і культуру… Трэба напісаць цэлую кнігу, каб поўнасцю ацаніць па годнасці ўсе перавагі яго. Яго карысна чытаць штогод, каб вучыцца ў яго і кожны раз нанова адчуваць яго красу».
Публікацыі, пераклады
Раман цалкам дайшоў да нас, захаваўшыся ў некалькіх спісках, што зберагаюцца ў бібліятэках Фларэнцыі і Рыма. Праўда ў сярэднявеччы пра яго забыліся. Але эпоха Адраджэння нанова адшукала яго, хоць тэкст быў няпоўны. Раман у французскім перакладзе Жака Аміё атрымаў шырокі розгалас. Ім зачытваліся, у еўрапейскіх літаратурах узніклі многія пастаралі-наследаванні. У 1809 годзе ў Фларэнцыі ў бібліятэцы Св. Лаўрэнція афіцэр напалеонаўскай арміі Поль Луі Кур’е знайшоў поўны рукапіс «Дафніса і Хлоі» і ўзнавіў каля сямі старонак, якіх бракавала ў перакладзе Аміё (зараджэнне кахання Дафніса і Хлоі).
На беларускую мову раман пераклаў Анатоль Клышка.
NGC 2335
NGC 2335 (іншае абазначэнне — OCL 562) — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Велікамалешаўскі сельсавет
Велікама́лешаўскі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Вялікае Малешава.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 4736 чалавек, з іх 99,2 % — беларусы.
Korpiklaani
Korpiklaani («Лясное брацтва», ад korpi — «глухі лес», «дрымучы лес» і klaani — «клан», «брацтва») — фінскі фолк-метал-гурт. З'явіўся ў 1993 годзе як рэстаранны пад назвай Shamaani Duo. Гурт, які тады складаўся толькі з Ённэ Ярвеля і Маарэн Айкіё, іграў сем дзён у тыдзень у рэстаране Hullu poro («Звар'яцелы паўночны алень») ў Лапландыі. З 1997 года гурт называецца Shaman, у 2003 годзе ўдзельнікі Shaman сфарміравалі Korpiklaani і адлічваюць сваю гісторыю ад гэтага моманту.
Музыка Korpiklaani ўяўляе сабой сумесь цяжкага металу і традыцыйнай саамскай і фінскай музыкі. У першых альбомах гурта, Idja і Shamaniac, значная частка песень уяўляла сабой традыцыйны саамскі ёйк.
Склад
У пастаянны склад гурта, разам з рок-гітарыстамі, уваходзіць скрыпач, акардэаніст і флейтыст. Апроч таго, на альбоме Tales Along This Road можна пачуць торупіль (эстонскую валынку).
13 верасня 2011 года было аб'яўлена, што Яака Лемеццю пакідае гурт з-за праблем са здароўем. Замест яго ўзялі студэнта факультэта народнай музыкі Акадэміі імя Сібеліуса Тээму Ээрала. Гэта першы выпадак за ўсю гісторыю Korpiklaani, калі памяняўся склад. Ээрала ўпершыню выступіў з гуртам на канцэрце ў Ротэрдаме 24 верасня. Цераз некаторы час у складзе Korpiklaani зноў адбыліся змяненні — 22 лютага 2012 году Тээму змяніў скрыпач Туомас Роўнакары.
Дыскаграфія
Як і планавалася, 3 жніўня 2012 года выйшаў новы альбом гурта — Manala.
Мікалай Кірылавіч Раманаў
Мікалай Кірылавіч Раманаў (24 красавіка 1919 — 20 кастрычніка 1943) — камандзір узвода 188-га стралковага палка 106-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту, старшыня, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Мікалай Кірылавіч Раманаў нарадзіўся 10 мая 1919 года ў вёсцы Верхні Казмаш цяпер Караідэльскага раёна Башкірыі.
Чуваш. Адукацыя няпоўная сярэдняя. Член ВКП(б) з 1939 года.
У 1934-1939 гадах працаваў рахункаводам у калгасе «8 Сакавіка» ў вёсцы Новы Бердзяш, касірам калгаса «Канаш» ў вёсцы Верхні Казмаш, загадчыкам аддзела Караідэльскага райкама ВЛКСМ.
У Чырвоную Армію прызваны ў кастрычніку 1939 года Караідэльскім райваенкаматам. На фронце Вялікай Айчыннай вайны з 1943 года.
Камандзір ўзвода 188-га стралковага палка (106-я стралковая дывізія, 65-я армія, Цэнтральны фронт) старшыня Н. К. Раманаў вызначыўся падчас фарсіравання р. Дняпро на поўдзень ад пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці 15 кастрычніка 1943 года.
Пахаваны ў вёсцы Казярогі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Подзвіг
«Камандзір узвода 188-га стралковага палка (106-я стралковая дывізія, 65-я армія, Цэнтральны фронт) старшына Мікалай Раманаў у ліку першых 15 кастрычніка 1943 года фарсіраваў раку Дняпро на поўдзень ад пасёлка гарадскога тыпу Лоеў Гомельскай вобласці Беларусі; на чале групы байцоў ён вёў бой па пашырэнню плацдарма, адбіў тры контратакі праўзыходзячых сіл праціўніка.
16 кастрычніка 1943 года падчас штурму вышыні паўднёваы захад ад Лоева старшына Раманаў Н. К. замяніў выбыўшага са строю камандзіра роты і дамогся выканання баявой задачы».
Адважны воін загінуў смерцю храбрых у баі 20 кастрычніка 1943 года.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым геройства і мужнасць старшыне Раманаву Мікалаю Кірылавіч пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Памяць
Імем Героя названа вуліца ў сяле Караідэль. На будынку школы ў вёсцы Аляксандраўка Караідэльскага раёна Башкірыі ўстаноўлена мемарыяльная дошка ў гонар Героя.
Саладкоў
Саладкоў — прозвішча.
Цюменцаўскі раён
Цюменцаўскі раён (Тюме́нцевский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Цюменцава.
Геаграфія
Раён на паўночным захадзе края. Рэльеф раўнінны (Прыобскае плато). Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18,4 °C, ліпеня +19 °C. Гадавы ўзровень атмасферных ападкаў — 380 мм. Плошча — 2273 км². На тэрыторыі раёна размешчана 9 азёр, уключаючы возера Горкае, працякаюць рэкі Чарамшанка, Круцішка, Кулунда, Салонаўка, праходзіць Кулундзінскі магістральны канал. Глебы — вышчалачаныя чарназёмы.
Да прыродных багаццяў раёна адносяцца два істужачныя боры: Кулундзінскі і Баеўскі. Растуць хвоя, бяроза, глог, асіна, чаромха, вярба, абляпіха, каліна. Фаўна — лось, казуля, рысь, барсук, каланок, карсак, бабёр, андатра, заяц-русак; з птушак белая і шэрая качка, белыя і шэрыя гусі, цецярук.
Нарвенская культура
Нарвенская культура — археалагічная культура ранненеалітычных плямён, якія ў V—IV тыс. да н.э. жылі на тэрыторыі ўсёй Усходняй Прыбалтыкі: на поўдні да ракі Мерач і ракі Прэголя, на паўднёвым усходзе — на поўначы ад Мінска, на ўсходзе — да вярхоўяў Дзвіны, на поўначы — да Фінскага заліва і паўднёвага ўзбярэжжа Ладажскага возера.
Нарвенская культура адносіцца да культур паляўнічых, рыбаловаў і збіральнікаў усходнепрыбалтыйскай лясной зоны. Назву атрымала паводле першых даследаваных помнікаў на р. Нарва ў паўночна-ўсходняй Эстоніі. Вылучана ў 1950-х г. Н. М. Гурынай і Л. Яанітсам.
На тэрыторыі Беларусі помнікі нарвенскай культуры распаўсюджаны ў Падзвінні, за выключэннем яго паўднёва-ўсходняй часткі, верхнім Павіллі і верхнім цячэнні р. Бярэзіна (басейн Дняпра) на поўнач ад Мінска. Найважнейшыя стаянкі: Асавец 4, Зацэнне, Сосенка 3.
Матэрыяльная культура
Паселішчы размяшаліся на ўзбярэжжах вадаёмаў, пераважна азёрных. Некаторыя з азёр затарфаваліся, а прыбярэжныя стаянкі ператварыліся ў тарфянікавыя (Зацэнне), што спрыяла захаванню вырабаў з арганічных матэрыялаў.
Выяўлены рэшткі наземных жытлаў з адкрытымі наземнымі агнішчамі, разнастайныя прылады працыі зброя з крэменю, рога і косці, гліняны ляпны посуд, касцяныя ўпрыгажэнні.
З-за беднасці мясцовых запасаў сыравіны крамянёвыя вырабы нешматлікія: лістападобныя чаранковыя наканечнікі стрэл, коп’яў, разцы, скрабкі, нажы, рубячыя інструменты. Касцяныя і рагавыя вырабы прадстаўлены верацёнападобнымі і біканічнымі наканечнікамі стрэл, гарпунамі, кінжаламі, праколкамі, долатамі, цясламі і сякерамі, матыкамі з прасвідраванымі адтулінамі. Упрыгажэннямі, а таксама амулетамі-абярэгамі найчасцей служылі прасвідраваныя або наразныя зубы жывёл.
Ва ўжытку насельніцтва былі шырока адкрытыя прысадзістыя вастрадонныя гаршкі з грабеньчатымі тоўчаных ракавін і валакністых рэштак раслін у цесце, таксама акругладонныя міскі, у т.л. авальныя. Некаторыя пасудзіны пад краем венчыкаў мелі пояс глыбокіх круглых ямак. Знешнія паверхні сценак звычайна аздоблены разрэджанымі паясамі адбіткаў тонкага грэбеня, насечак, наколаў, пракрэсленымі лініямі. Насельніцтва займалася рыбалоўствам, паляваннем, збіральніцтвам.
Змены
Нарвенская культура, асабліва на паўднёвай і паўдднёва-заходняй перыферыі, адчувала моцныя ўплывы іншакультурных плямён Панямоння і Падняпроўя.
У 2-й палове IV-га тыс. да н.э. ў паўднёва-ўсходнюю Прыбалтыку пачалася актыўная экспансія з усходняй Прыбалтыкі плямён культуры грабеньчата-ямкавай керамікі. На поўначы Беларусі пад іх уздзеяннем нарвенская культура змянілася і паступова трансфармавалася ва ўсвяцкую культуру сярэдняга неаліту.
Нарвенскую культуру звязваюць з прота-балтамі, прамымі продкамі балтаў, на падставе таго, што супадаюць яе паўночныя межы з распаўсюджваннем балцкіх гідронімаў і тапонімаў, што сустракаюцца ў Эстоніі, Фінляндыі, у Пскоўскай і Наўгародскай вобласцях. Нарвенская культура пануе там з сярэдзіны V тыс. да н.э. (4600/4300 г. да н.э.). Пасля таго, як культура грабеньчата-ямкавай керамікі адціснула нарвенскую культуру на поўдзень, ні ў які іншы час балцкія гідронімы не маглі там распаўсюдзіцца, апроч як у час нарвенскай культуры.
(55) Пандора
(55) Пандора — вельмі светлы астэроід галоўнага пояса, які належыць да спектральнага класа E і па значэнні альбеда займае другое месца сярод усіх астэроідаў, саступаючы па гэтым паказчыку толькі астэроіду (44) Ніса. Ён быў адкрыты 10 верасня 1858 года амерыканскім астраномам Джоржем М. Сиэрлом у абсерваторыі Дадлі і названы ў гонар Пандоры, першай жанчыны на Зямлі паводле старажытнагрэчаскай міфалогіі, уладальніцы чароўнага куфра з усімі бедамі і надзеяй, якая неразважна адкрыла яго, выпусціўшы ў свет зло. Імя было відавочна выбрана Блэндиной Дадлі, удавой заснавальніка Абсерваторыі Дадлі, які быў залучаны ў рэзкую спрэчку з астраномам Б. А. Гульдом.
Аналагічную назву мае адзін з спадарожнікаў Сатурна — Пандора.
Ваенна-марскія сілы Украіны
Вае́нна-марскі́я сі́лы Украіны (Військово-Морські Сили Збройних Сил України) — від Узброеных сіл Украіны, прызначаны для абароны суверэнітэту і дзяржаўных інтарэсаў Украіны на моры, разгрому груповак ВМС суперніка ў сваёй аперацыйнай зоне самастойна і ва ўзаемадзеянні з іншымі відамі Узброеных сіл Украіны, садзейнічанне Сухапутным войскам Украіны на прыморскім кірунку.
Па стане на пачатак 2014 года, у ВМС Украіны служыла 15 470 чалавек. На ўзбраенні 4 карветы, 1 фрэгат, 1 падводная лодка, 26 дапаможных караблёў і 35 самалётаў. Штаб-кватэра ВМС Украіны да Крымскага крызісу 2014 года была размешчана ў Севастопалі.
IC 4899
IC 4899 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канферэнцыя КПСС
Канферэнцыя КПСС (Партканферэнцыя) — вышэйшы орган абласных, краявых, акруговых, гарадскіх, раённых і буйных першасных арганізацый КПСС. Абласная, краявая канферэнцыя склікаліся абласным, краявым камітэтам адзін раз у два-тры гады. Пазачарговыя (надзвычайныя) канферэнцыі склікаліся па рашэнню абласнога, краявога камітэта, ЦК кампартыі саюзнай рэспублікі або па патрабаванню адной трэці агульнай колькасці членаў арганізацый, якія ўваходзяць у абласную, краявую, рэспубліканскую партыйную арганізацыю.
Абласная, краявая канферэнцыя, з'езд кампартыі саюзнай рэспублікі заслухоўвалі справаздачы абласнога, краявога камітэта, ЦК кампартыі саюзнай рэспублікі, рэвізійнай камісіі, абмяркоўвалі пытанні партыйнага, гаспадарчага і культурнага будаўніцтва, абіралі абласны, краявы камітэт, ЦК кампартыі саюзнай рэспублікі, рэвізійную камісію і дэлегатаў на з’езд КПСС.
Акруговая, гарадская, раённая канферэнцыя (сход) заслухоўвалі справаздачы камітэта, рэвізійнай камісіі, абмяркоўвалі пытанні партыйнага, гаспадарчага і культурнага будаўніцтва, абіралі акруговы, гарадскі, раённы камітэт, рэвізійную камісію і дэлегатаў на абласную, краявую канферэнцыю або з'езд кампартыі саюзнай рэспублікі.
Усесаюзная канферэнцыя КПСС — нарада прадстаўнікоў мясцовых партыйных арганізацый і членаў цэнтральных партыйных органаў. Па Статуту КПСС магла склікацца ў перыяд паміж з'ездамі па меры неабходнасці для абмеркавання наспелых пытанняў палітыкі. Парадак склікання і правядзення Усесаюзнай партыйнай канферэнцыі вызначаўся ЦК КПСС.
XIX з'езд КПСС (кастрычнік 1952) прызнаў, што наспеўшыя пытанні партыйнай палітыкі могуць абмяркоўвацца на з'ездах партыі і пленумах ЦК і што неабходнасці ў скліканні Усесаюзных канферэнцый няма. XXIII з'езд КПСС (сакавік — красавік 1966) аднавіў у Статуце партыі пункт, які дае ЦК КПСС права склікання Усесаюзнай канферэнцыі.
Мінулыя канферэнцыі
Усяго адбылося 19 цэнтральных партыйных канферэнцый:
Кансультатыўны савет Французскіх Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый
Кансультатыўны савет Французскіх Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый (Conseil consultatif des Terres australes et antarctiques françaises) — дарадчы савет, які дапамагае старшаму адміністратару Французскіх Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый.
Савет быў створаны ў 1955 годзе, пасля таго, як ФПАТ атрымалі статус заморскім адміністрацыйна-тэрытарыяльным утварэннем Францыі з асабом статусам. Савет збіраецца не менш за 2 разы на год, у Парыжы.
Склад
З 1955 па 2007 год у склад савета ўваходзіла 7 членаў, якіх прызначалі тэрмінам на 5 гадоў:
З 2008 года у склад савета ўваходзіць 13 членаў, якіх прызначаюць тэрмінам на 4 года:
Каланіяльны ордэн Зоркі Італіі
Каланіяльны ордэн Зоркі Італіі (l'Ordine Coloniale della Stella d'Italia) — ордэн Італьянскага Каралеўства.
Гісторыя
Заснаваны Дэкрэтам Караля Італіі Віктара Эмануіла III ад 18 студзеня 1914 года для ўзнагароджання за выдатную службу на падуладных туземных тэрыторыях (у калоніях). Узнагароджваліся толькі італьянскія грамадзяне.
Міністр калоній старшынстваваў у Савеце ордэна, які ўключаў: Першага сакратара Вялікага магістрата Ордэна Святых Маўрыкія і Лазара, канцлера Ордэна Кароны Італіі, двух членаў Савета па справах калоній, прадстаўніка Міністра замежных спраў і генеральнага дырэктара Міністэрства калоній.
Ордэн неаднаразова мадыфікаваўся.
Каралеўскім Дэкрэтам ад 9 мая 1939 года было дазволена ўзнагароджваць ордэнам замежных грамадзян.
У 1943 годзе, пасля страты Італіяй сваіх калоній, ордэн перастаў прысуджацца.
Максімальная колькасць кавалераў
Быў усталяваны штогадовы максімум кавалераў ордэна:
Крэсвельская культура
Крэcвельская культура (Creswellian culture) — археалагічная культура верхняга палеаліту, якая існавала на тэрыторыі Вялікабрытаніі. Назву ёй дала археолаг Дораці Гарод у 1926 г. па археалагічнаму помніку Крэсвел-Крэгс ў Дэрбішыры. Існавала ў перыяд 10 500-10 000 гадоў да н. э. (Некалібраваная храналогія) і была зменена мезалітычнай культурай Маглемозе.
Крэcвельская культура мае падобныя характарыстыкі з культурай Федэрмесер і Гамбургскай культурай цэнтральнай Еўропы, а таксама з Мадленскай культурай поўдня Еўропы. Характэрныя прылады, па якіх дыягнастуецца культура — трапецыяпадобныя секлы, названыя «чэдараўскія наканечнікі» (Cheddar points), а таксама іх разнавіднасці, вядомыя як «крэсвельскія наканечнікі» (Creswell points) і меншыя секлы. Сярод іншых відаў прылад сустракаюцца скрабкі, вырабленыя з доўгіх прамых секлаў.
Большасць крэсвельскіх помнікаў знойдзена ў пячорах, аднак апошнія знаходкі сведчаць аб дзейнасці на адкрытым месцах, а таксама аб тым, што крэмневыя прылады маглі прарабіць шлях да 150 км ад месца здабычы каменя. Некаторыя з крэмняў ў пячоры Гаў (Gough's Cave) адбываюцца з Вейл-оф-Пьюсі (Vale of Pewsey) ва Уілтшыры, а немясцовыя марскія ракавіны і бурштын — з ўзбярэжжа Паўночнага мора, што таксама кажа аб высокай мабільнасці насельніцтва. Гэта нагадвае помнікі Мадленскай культуры ў іншых месцах Еўропы і можа сведчыць аб наяўнасці шырокага абмену рэсурсамі паміж рознымі тэрыторыямі ў тыя часы.
Сярод жывёл, якіх ўжывалі ў ежу крэсвельцы, былі дзікі конь, марал, арктычны заяц, мамант, сайга, тур, мядзведзь, рысь, лісіца і інш
Яцак Хіліцкі
Яцак Хілі́цкі — беларускі мастак XVII ст. Родам з Гродзеншчыны. У 1681—1683 гадах выканаў 3 насценныя кампазіцыі на гістарычныя тэмы для Замосценскага касцёла. У 1689 гадах размаляваў плафоны на міфалагічныя сюжэты ў палацы в. Замосце Слуцкага раёна Мінскай вобласці.
Яўген Касмачоў
Клубная кар’ера
Пасля заканчэння сезону 2012 вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком юрмальскага «Спартака». У ліпені 2013 года далучыўся да клуба «Тукумс 2000», у якім пачынаў кар’еру. З 2014 года выступаў за даўгаўпілскую «Даўгаву», якая ў наступным сезоне была адпраўлена ў трэці дывізіён. З 2016 года гуляў у ніжэйшых лігах Польшчы і Германіі.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за нацыянальную зборную Латвіі.
Спярыжжа
Спяры́жжа (, Сперижье) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці, на рацэ Брагінцы. Уваходзіла ў склад Чамярыскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзілася за 9 км на поўдзень ад Брагіна, за 30 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 139 км ад Гомеля.
Каля вёскі ёсць радовішчы торфу.
Гісторыя
Выяўленыя ў XIX стагоддзі археалагічныя помнікі сведчаць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя, калі вёска Спарыж у складзе Брагінскай воласці прыналежала Вішнявецкім, а ва 2-й палове XVII стагоддзя перайшла да Каняцпольскіх. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся: капліца, школа граматы, 2 вятракі, крама, у Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года па 1987 год цэнтр Спярыжскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. Дзейнічала школа.
У 1930 годзе арганізаваны калгас «Спярыжжа», працавалі гамарня і поўсцечасальня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на франтах і ў партызанскай барацьбе загінуў 91 мясцовы жыхар. У памяць пра загінулых у 1970 годзе збудаваны помнік — скульптура жанчыны з пальмавай галінай. У 1959 годзе ў складзе калгасу «Запаветы Леніна» (цэнтр — вёска Ясені).
У склад Спярыжскага сельсавета ў 1938 годзе ўваходзіла цяпер не існае мястэчка Рэпішча.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання частка жыхароў (125 сем’яў) у 1986 годзе перасяліліся ў чыстыя месцы.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Дублінскага сельсавета. Вёска ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
IC 4900-1
IC 4900-1 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Энтані Эдвардс
Энтані Чарлз Эдвардс (Anthony Charles Edwards, нар., Санта-Барбара, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі акцёр і прадзюсер, найбольш вядомы па ролі доктара Марка Грына ў тэлесерыяле «Хуткая дапамога» (1994—2002) прынесла яму прэмію «Залаты глобус» у 1997 годзе.
Таксама Эдвардс з’явіўся ў фільмах «Хуткія перамены ў школе Рыджмант-Хай», «Лепшы стралок», «Помста паўдуркаў» і «Задыяк». На тэлебачанні ён зняўся ў серыяле «Паўночны бок» (1992—1993), а ў 2013 годзе адыграў галоўную ролю ў серыяле «Апошняя гадзіна».
Эль-Кахон
Эль-Кахон (El Cajon) — горад у акрузе Сан-Дыега (штат Каліфорнія, ЗША). Насельніцтва — 99478 чалавек (статыстычныя дадзеныя паводле перапісу 2010 года). Агульная плошча 37,381 км², водных рэсурсаў у межах горада няма.
Аляксандр Сяргеевіч Сташчанюк
Аляксандр Сташчанюк (нар. Улан-Удэ ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Гульнявая кар’ера
Кар'еру распачаў у МТЗ-РІПА ў 2004 г. Пасля развалу сталічнай каманды гуляў у «Славіі», «Смаргоні» і «Хіміку».
У 2015 г. іграў за Узду.
NGC 2336A
NGC 2336A (іншыя абазначэнні — UGC 4066, MCG 13-6-12, ZWG 349.11, PGC 22238) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Герб Чачэрска
Герб Чачэрска — афіцыйны геральдычны сімвал горада Чачэрск Гомельскай вобласці. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 50.