cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Беліца)
Архітэктура
Царква ўяўляе сабой прамавугольны ў плане аб’ём накрыты двухсхільным дахам, які над трохграннай апсідай пераходзіць у вальмавы. Над франтонам галоўнага фасада ўзвышаецца васьмерыковая шатровая вежа-званіца з макаўкай у завяршэнні. Цыбулепадобны купал на гранёным барабане ўзведзены над апсідай. На фоне фігурнай гарызантальна-вертыкальнай шалёўкі фасадаў вылучаюцца прамавугольныя аконныя праёмы ў простых ліштвах. Уваход арганізаваны праз невялікі прытвор пад двухсхільным дахам.
Зала царквы перакрыта ашаляванай плоскай столлю на падугах, над уваходам — хоры на чатырох слупах, на якія вядзе бакавая лесвіца.
Адміністрацыйны падзел Нікарагуа
Паводле Канстытуцыі 1986 года, Нікарагуа — унітарная рэспубліка. Яе тэрыторыя падзяляецца на 15 дэпартаментаў і 2 аўтаномных рэгіёна.
Шчэкычын
Шчэкычын (Щеки́чин) — вёска ў Корэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Бертрада Лаонская
Бертрада або Берта дэ Лаон па мянушцы Берта Вялікая нага (фр. Berthe de Laon, Berthe au Grand Pied) (каля 720 — 12 ліпеня 783, Шуазі-о-Бак) — каралева Франкскай дзяржавы, дачка Харыберта дэ Лаон і маці Карла Вялікага.
Яе мянушка паходзіць, верагодна, з-за яе прыроджанай клышаногасці, калі адна нага была больш за другую.
Сінічына (Буда-Кашалёўскі раён)
Сіні́чына (, Синичино) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Сінічынскага сельсавета. Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Івольскага сельсавета.
Сексуальны партнёр
Сексуальныя партнёры — людзі, якія ўступалі ў сексуальныя адносіны паміж сабой. Могуць быць любога полу ці сексуальнай арыентацыі. Сексуальныя партнёры могуць быць у пастаянных любоўных адносінах ці неафіцыйных (напрыклад у палюбоўнікаў, свінгераў, таксама пры пікапе ці выпадковай палавой сувязі, у выпадку згвалтавання). Чалавек можа мець больш аднаго сексуальнага партнёра ў любы момант часу (але звычайна гэта асуджаецца грамадствам).
Тэрмін звычайна ўжываецца да добраахвотных сексуальных адносін, якія адбываюцца па ўзаемным жаданні, гэта значыць без ужывання фізічнай сілы ці прымусу (як у выпадку з згвалтаваннем).
У цэлым, сексуальным партнёрам лічыцца чалавек, з якім у гэты момант здзяйсняецца сексуальны кантакт, або той чалавек, з якім ён адбываецца рэгулярна (і чакаецца што так будзе і далей).
Дзявяткаўскі сельсавет
Дзявя́ткаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзевяткаўцы.
Лосвіда (станцыя)
Ло́свіда (, Лосвида)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Саўчонкі; на лініі Езярышча — Віцебск, паміж прыпыначным пунктам Доўжа і станцыяй Лужасна.
Дзявяткаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ваўкавыскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вярэйкаўскага сельсавета.
Людміла Аляксееўна Вярбіцкая
Людміла Аляксееўна Вярбіцкая (Людми́ла Алексе́евна Верби́цкая;, -  , ) - савецкі і расійскі лінгвіст-русіст, рэктар Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1994-2008) і затым яго прэзідэнт (2008-2019). Прэзідэнт (2013-2018) і ганаровы прэзідэнт (2018-2019) Расійскай акадэміі адукацыі, акадэмік РАТ (1995). Доктар філалагічных навук, прафесар. Ганаровы доктар Наўгародскага Дзяржаўнага ўніверсітэта ім. Яраслава Мудрага (2000 год).
Прэзідэнт Расійскага таварыства (1999—2019) і Міжнароднай асацыяцыі выкладчыкаў рускай мовы і літаратуры (2003—2019). Поўны кавалер ордэна "За заслугі перад Айчынай".
Бэрэгы (Млыніўскі раён)
Бэрэгы (Бе́реги) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Вярбіцкая
Вярбіцкая — жаночая форма прозвішча Вярбіцкі.
Цынкіт
Цынкіт — рэдкі мінерал класа простых вокіслаў, аксід цынку. Названы цынкітам у 1845 годзе аўстрыйскім мінеролагам В. Хайдзінгерам з-за таго, што ў яго склад уваходзіць цынк.
Уласцівасці
Утвараецца ў скарнах, мае кантактава-метасаматычнае паходжанне. Крышталі сустракаюцца рэдка, звычайна выяўляецца ў выглядзе крупчастых агрэгатаў, украпванняў. Часта залягае разам з вілемітам, кальцытам, раданітам, франклінітам. З'яўляецца паўправадніком. Ва ўльтрафіялеце можа флюарэсцыраваць аранжавым колерам. З'яўляецца рудой цынку (у сваім складзе ўтрымлівае 80,3 % цынку).
Ярачэва (гміна)
Ярачэ́ва (Jaraczewo) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ярацінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ярачэве. Плошча гміны складае 132,89 км². Станам на 2004 год у гміне Ярачэва пражывалі 8257 чалавек, шчыльнасць — 62,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Грышына (Расонскі раён)
Гры́шына (, Гришино) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Дудчынскага сельсавета, да 2004 года — у склад Заборскага сельсавета.
Вычагда
Вы́чагда (Вы́чегда, Эжва) — рака на поўначы Еўрапейскай часткі Расіі ў Рэспубліцы Комі і Архангельскай вобласці, правы і самы вялікі прыток ракі Паўночная Дзвіна.
Рэльеф басейна ракі склаўся ў выніку неаднаразовых абледзяненняў і асабліва апошняй трансгрэсіі Паўночнага мора. Паверхня раўнінная з сярэдняй вышынёй 120—150 м. Рачныя даліны шырокія, алювіяльныя даліны вузкія, без тэрас. Жыўленне снегавое (43—48 %), вялікая доля падземнага (да 35—40 %). У пойме ракі вялікая колькасць праток і старыц. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца да лёду ў красавіку. Суднаходная на 935 км ад вусця.
Асноўны прытокі: Вішара, Вым, Ярэнга, Нем, Паўночная Кельтма, Локчым, Сысола. Сярод прытокаў: Ікса, Старая Вычагда, Вялікая Ватса, Віледзь, Чакула, Чулега, Вуктыль, Віль, Кензан, Пузла і інш.
Каля ракі гарады Сыктыўкар, Сальвычагодск, Котлас.
Ленцішкі
Ле́нцішкі (, Лентишки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Багушыўка (Млыніўскі раён)
Багушыўка (Богуші́вка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
IC 1087
IC 1087 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алекс Окслейд-Чэмберлен
Аляксандр Марк Дэвід Окслейд-Чэмберлен (Alexander Mark David Oxlade-Chamberlain; нар., Портсмут, Англія) — англійскі футбаліст ямайскага паходжання, крайні паўабаронца турэцкага клуба «Бешыкташ» са Стамбула. Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2012—2019).
Кар’ера
Алекс нарадзіўся ў Портсмуце, графства Хэмпшыр. У раннім дзяцінстве разам з бацькамі пераехаў у суседні горад — Саўтгемптан, дзе і пачаў займацца футболам. У 2010 годзе падпісаў свой ​​першы прафесійны кантракт з клубам «Саўтгемптан». Дэбютаваў за клуб 2 сакавіка 2010 года, калі яму было 16 гадоў і 199 дзён. 8 жніўня 2011 года Окслейд-Чэмберлен падпісаў кантракт з лонданскім «Арсеналам».
29 верасня 2011 года Алекс дэбютаваў у Лізе чэмпіёнаў і адразу адзначыўся забітым голам, стаўшы такім чынам самым маладым іграком, які забіваў за «Арсенал» у рамках розыгрышу гэтага турніру, а таксама самым маладым англічанінам, які адзначаўся голам у Лізе чэмпіёнаў.
У першай палове сезону Чэмберлен практычна не прымаў удзелу ў матчах чэмпіянату, паколькі шлях у аснову яму заступалі Жэрвінью, Уолкат і Аршавін. Аднак пасля ад’езду Жэрвінью на Кубак афрыканскіх нацый у Алекса з’явілася магчымасць часцей выходзіць на пляцоўку. 22 студзеня 2012 года малады англічанін нечакана з’явіўся ў стартавым складзе ў матчы супраць «Манчэстэр Юнайтэд». Гульня скончылася паражэннем «кананіраў» з лікам 1:2, адзіны гол «Арсенала» забіў ван Персі пасля перадачы Чэмберлена, які паводле выніку сустрэчы атрымаў станоўчыя адзнакі.
31 жніўня 2017 года перайшоў у «Ліверпул». У маі 2023 года клуб абвясціў, што Окслейд-Чэмберлен па заканчэнні сезона 2022/23 пакіне каманду ў якасці свабоднага агента.
У жніўні 2023 года падпісаў трохгадовы кантракт з турэцкім «Бешыкташам».
Дасягненні
«Арсенал»:
«Ліверпул»
Цікавыя факты
Бацька і дзядзька футбаліста — Марк Чэмберлен і Невіл Чэмберлен адпаведна, таксама, у мінулым прафесійныя футбалісты.
Купрамонтана
Купрамантана (Cupramontana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 4893 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 182 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 60034. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Papa Eleuterio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Байбак
Байбак, або стэпавы сурок (Marmota bobak) — грызун роду суркоў, насельнік цалінных стэпаў Еўразіі.
Знешні выгляд
Байбак адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў вавёркавых: даўжыня яго цела 50-70 см, маса атлусцелых самцоў дасягае 10 кг. Цела ў байбакоў тоўстае, нязграбнае, на кароткіх, моцных лапах, узброеных буйнымі кіпцюрамі. Галава вялікая, пляскатая, шыя кароткая.
Ад іншых суркоў байбака лёгка адрозніць па кароткім хвасце (не больш за 15 см) і аднастайнай пясчана-жоўтай афарбоўцы. З-за цёмных кончыкаў асцявых валасоў яго спіна пакрыта цёмна-бурай або чорнай рабізной, згушчаецца на патыліцы і на верхняй частцы галавы. Шчокі светла-рудаватыя; пад вачыма бурыя або чорныя стракаціны. Бруха прыкметна цямнейшае; канец хваста цёмна-буры. Сустракаюцца суркі-альбіносы. Лінька ў байбакоў адзін раз на год; пачынаецца ў траўні і сканчаецца (у старых суркоў) да канца жніўня, часам зацягваецца да верасня.
Брышчы
Брышчы (Бри́щі) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Лосева (прыпыначны пункт)
Ло́сева (, Лосево)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 2,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Лосева; на лініі Узбераж — Гродна, паміж станцыяй Парэчча і прыпыначным пунктам Перасельцы.
Чарнаўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Чарнаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
Ярчаў (гміна)
Я́рчаў (Jarczów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ярчаве. Плошча гміны складае 107,5 км². Станам на 2004 год у гміне Ярчаў пражывалі 3688 чалавек, шчыльнасць — 34,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Чарнаўка (Пачынкаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Каля вёски працякае рака Бялічок.
Ярчаў (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 19 населеных пунктаў.
Мязень (рака)
Мязе́нь (Мезень) — рака ў Расіі, працякае па тэрыторыі Рэспублікі Комі і Архангельскай вобласці.
Даўжыня ракі — 966 км, плошча яе вадазборнага басейна — 78 000 км². Бярэ свой пачатак з балот на заходніх схілах Ціманскага кража (Рэспубліка Комі). Працякаючы праз Архангельскую вобласць паступова паварочвае на поўнач. Пасля зліцця з Вашкай рэзка паварочвае на поўнач. На самай поўначы цячэння каля горада Мязень упадае ў Мязенскую губу Белага мора. У верхнім цячэнні берагі высокія і скалістыя. У сярэднім цячэнні Мязень звілістыя, шмат перакатаў, якія шкодзяць суднаходству.
На рацэ горад Мязень.
Партызанская брыгада імя Ф. Э. Дзяржынскага
'''Партызанская брыгада імя Ф. Э Дзяржынскага''' — назва партызанскіх брыгад, якія ў гады Вялікай Айчыннай вайны дзейнічалі на тэрыторыі БССР.
Гл. таксама
Назву '''партызанская быгада імя Ф. Э. Дзяржынскага''' ў лютым — чэрвені 1943 года мела партызанская брыгада імя С. М. Кароткіна.
Смаловыя Лозкі
Смало́выя Ло́зкі (, Смоловые Лозки) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года пасёлак уваходзіў у склад Івольскага сельсавета.
Владыславіўка (Млыніўскі раён)
Владыславіўка (Владисла́вівка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Грубіян
Святы Грубія́н або Святы Грабія́н (сярэдневяковая лаціна: Sanctus Grobianus, у нямецкай форме — Grobian) — персанаж нямецкага фальклору, выдуманы заступнік вульгарных і грубых людзей. Яго імя паходзіць ад сярэдневерхненямецкага grob або grop, што азначае грубы або вульгарны. Старажытнаверхнегерманскае роднаснае — gerob, gerop. Такім чынам «грубіян» і родасныя яму словы перайшлі ў беларускую і іншыя мовы (у прыватнасці, славянскія) як завуаляванае слова для любога грубага, неахайнага або блазнаватага чалавека.
Гісторыя
Яго можна знайсці, ператворанага ў свінню, у «Братэрстве нягоднікаў» (Die Schelmenzunft) Томаса Мурнера (Die Schelmenzunft) у 1512 годзе. Невялікая брашура, выдадзеная ў 1538 годзе, таксама мела назву: Grobianus Tischzucht (або малы Грубіян) — яна адрасавалася Братам Поршэры.
Але менавіта Фрыдрых Дэдэкінд (1524—1598), вучань Філіпа Меланхтана, які неўзабаве стаў лютэранскім пастарам, унёс вырашальны ўклад у развіццё таго, што пазней было названа «грубіянствам». У 1549 годзе ён апублікаваў паэму ў дзвюх кнігах пад назвай «Grobianus» (трэцяя кніга была дададзена ў 1552 годзе). Гэта паэма на лаціне складаецца з элегічных куплетаў. Ён іранічна падае правілы хамства: «Паколькі людзі ніколі не былі так дрэнна выхаваны, як з тых часоў, як іх вучылі добрым манерам у трактатах цывілізаванасці, — з некаторай жорсткасцю пісаў Дэдэкінд, — давайце прывіваць ім кепскія манеры, і хто ведае, ці не зменіцца іх мараль, не палепшыцца?»
«Grobianus» была перакладзена на народную нямецкую мову яшчэ ў 1551 годзе Каспарам Шайтам. Гэта быў вольны пераклад, у прадмове якога фігуруюць «Майстар Грубіянус» і яго жонка Грубіяна. Менавіта дзякуючы гэтаму перакладу персанаж дакладна ўваходзіць у нямецкі фальклор. У літаратуры ён сустракаецца, у прыватнасці, у «Geschichtklitterung» Ёгана Фішарта, які ёсць вольным перакладам Гарганцюа Рабле. Грубіянства і пантагруэлізм сустракаюцца тут упершыню.
Пераклады на іншыя мовы
Паэма Дэдэкінда некалькі разоў перакладаецца: зноў на нямецкай (1567 і 1640), на венгерскай (1592), на англійскай (1609 і 1739), на польскай (1637), на чэшскай (1647).
У 1605 годзе праца Дэдэкінда з’явілася ў Англіі як The Schoole of Slovenrie: Or, Cato turned wrong side outward. Школа (The Schoole) уяўлялася як месца, дзе загадвалі зашмальцаванымі пальцамі хапаць самыя смачныя порцыі любой стравы і выхопліваць ежу, якая належыць таварышам па абедзе. Стрымліванне жадання мачыцца, выпускаць газы і ванітаваць лічыцца шкодным для здароўя, таму трэба свабодна займацца ўсімі трыма відамі дзейнасці.
Уплыў і інтэрпрэтацыі
Праца натхніла Томаса Дэкера на напісанне «The Guls Horne-Booke» (1609).
Нямецкі пісьменнік Мельхіёр Мейр ёсць аўтарам твора «Gespräche mit einem Grobian» (Размовы з Грубіянам, 1866).
У той жа час, гэты нерафінаваны гумар не ўсім даспадобы. Карл Маркс апісвае грубіянства як сумнеўнае адгалінаванне нямецкай дробнай буржуазіі. Фактычна, пасля Норберта Эліяса  — каментатары ў асноўным цікавіліся яго гістарычным і сацыялагічным значэннем, звязваючы яго са з’яўленнем сярэдняга класа ў Германіі эпохі Адраджэння.
Інтэрнацыянальны стыль
Інтэрнацыянальны стыль — вядучы кірунак мадэрнісцкай архітэктурнай думкі перыяду 1930-1960-х гг. Піянерамі інтэрнацыянальнага стылю былі Вальтэр Гропіус, Петэр Берэнс і Ханс Хоп у Германіі, найбольш яркімі і паслядоўнымі прадстаўнікамі — Ле Карбюзье (Францыя), Людвіг Міс ван дэр Роэ (Германія-ЗША) і Якабс Аўд (Нідэрланды).
Эстэтыка інтэрнацыянальнага стылю патрабавала адмовы ад нацыянальных культурных асаблівасцяў і ўсялякіх разнавіднасцяў гістарычнага дэкору на карысць прамых ліній і іншых чыстых геаметрычных форм, лёгкіх і гладкіх паверхняў са шкла і металу. Упадабаным матэрыялам стаў жалезабетон, у інтэр'ерах шанаваліся шырокія адкрытыя прасторы. Гэта была архітэктура індустрыяльнага грамадства, якая не хавала свайго ўтылітарнага прызначэння і здольнасці эканоміць на «архітэктурных празмернасцях». Неафіцыйным дэвізам руху быў прапанаваны Людвіг Міс ван дэр Роэ парадокс: The less is more («чым менш — тым больш»).
У паваенны час тыповым увасабленнем ідэалаў інтэрнацыянальнага стылю былі па-геаметрычнаму вывастраныя небаскробы Міс ван дэр Роэ, Філіпа Джонсана і Бэй Юйміна. Ле Карбюзье эвалюцыянаваў у бок больш скульптурнага падыходу да архітэктуры, пры якім падкрэслівалася грубая структура бетону (так званы «бруталізм»). Інтэрнацыянальны стыль пракраўся ў архітэктурна кансерватыўныя краіны, дзе з'явіліся свае «паэты жалезабетону» — П'ер Луіджы Нерві ў Італіі і Оскар Німеер у Бразіліі. Аддалі даніну эстэтыцы гэтага кірунку і такія індывідуалістычныя майстры «арганічнай архітэктуры», як Фрэнк Лойд Райт і Алвар Аалта.
Адыход ад інтэрнацыянальнага стылю азначыўся ў 1950-я гг. у творах Эра Саарынена, а ў 1970-я гг. з крытыкай на абмежаванасць і «нуднасць» гэтага падыходу абрынуўся заснавальнік архітэктурнага постмадэрнізму — Роберт Вентуры.
Ганчарыха (Млыніўскі раён)
Ганчарыха (Гончари́ха) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
IC 1088
IC 1088 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Партызанская брыгада імя С. М. Кароткіна
'''Партызанская брыгада імя С. М. Кароткіна (у чэрвені 1942 — лютым 1943 гадоў — Сіроцінская партызанская брыгада, у лютым — чэрвені 1943 года — Партызанская брыгада імя Ф. Э. Дзяржынскага''') — партызанская брыгада, створаная ў чэрвені 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Сіроцінскага, Расонскага, Полацкага, Ушацкага, Пліскага і Мёрскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (660 партызан, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была арганізавана на базе асобных партызанскіх атрадаў «Мсцівец», «Грозны» і імя Варашылава. У лютым 1943 года брыгада падзялілася: з атрадаў «Мсцівец», імя Варашылава, «Сталінец» і роты атрада «Грозны» была створана партызанская брыгада імя У. І. Леніна. Атрад імя ВЛКСМ у баях з карнікамі (май 1944 года) панёс цяжкія страты і быў рассеяны. На дату злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Полацк — Маладзечна, Віцебск — Полацк, Гарадок — Невель, на шашэйных і грунтавых дарогах. Разбілі нямецкія гарнізоны на станцыях Язвіна (ліпень 1942), Лоўша (жнівень 1942) Сіроцінскага, у вёсках Гута, Янчыкава, Званае і Балдышы Полацкага (красавік 1943), у вёсцы Азерцы Пліскага (верасень 1943) раёнаў. У час Лепельскай аперацыі прыкрывала ўдарныя брыгады з боку Полацка — Ветрына. У верасні — снежні 1942 года, студзені — сакавіку, маі — чэрвені 1943 года вялі баі з карнікамі на тэрыторыі Сіроцінскага, Асвейскага і Дрысенскага раёнаў. У жніўні 1943 года на чыгунцы Полацк — Маладзечна падарвалі больш за 2 тысячы рэек. У красавіку — маі 1944 года ў Полацка-Лепельскай партызанскай зоне трымалі абарону каля вёскі Асінаўка — возера Шо — вёскі Шоша, прарвалі блакаду каля станцыі Кульгаі Пліскага раёна і на мяжы вёсак Паперына — Новае Сяло Ушацкага раёна. У ліпені 1944 года разам з часцямі Чырвонай Арміі трымалі абарону на рубяжы вёскі Новы Пагост — возера Важа Мёрскага раёна, удзельнічалі ў баі за вёску Варапаншчына Браслаўскага раёна.
Памяць
Брыгада ўвекавечана ў мемарыяльным комплексе «Прарыў» у ліку 16 партызанскіх брыгад, у 1975 годзе ў вёсцы Капылоўшчына Ушацкага раёна ў гонар брыгады ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Ribes sanguineum
Ribes sanguineum — від раслін сямейства агрэставых. Паходзіць з заходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі (ад цэнтральнай Брытанскай Калумбіі у цэнтральнай Каліфорніі).
Таксанамія
Від Ribes sanguineum уваходзіць у род сямейства  парадку.
Значэнне і выкарыстанне
Расліну выкарыстоўваюць як дэкаратыўную.
Глінскі сельсавет (Докшыцкі раён)
Глі́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Гліннае.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Бягомльскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў Бягомльскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Лепельскай акругі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад Тумілавіцкага сельсавета Докшыцкага раёна Маладзечанскай вобласці перададзена вёска Бірулі. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бярэзінскага сельсавета.
Дварышча (Расонскі раён)
Двары́шча (, Дворище) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Ядзерная рэакцыя
Ядзерная рэакцыя — гэта працэс ўзаемадзеяння атамнага ядра з іншым ядром або элементарнай часціцай, які суправаджаецца змяненнем складу і структуры ядра і вылучэннем вялікай колькасці энергіі. Упершыню ядзерную рэакцыю назіраў Рэзерфорд ў 1919 годзе, бамбардуючы α-часціцамі ядры атамаў азоту, яна была зафіксавана па з'яўленні другасных іанізуючых часціц, якія маюць прабег у газе больш прабегу α-часціц і ідэнтыфікаваных як пратоны. Пасля з дапамогай камеры Вільсана былі атрыманы фатаграфіі гэтага працэсу.
Дварышча (Расонскі раён)
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітраўскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Гарбачэўскага сельсавета , да сакавіка 1977 года — у склад Парэцкага сельсавета (з 1973 года — Бірузоўскі сельсавет).
Ядзерная рэакцыя
Па механізме ўзаемадзеяння ядзерныя рэакцыі дзеляцца на два тыпы:
Калі пасля сутыкнення захоўваюцца зыходныя ядры і часціцы і не нараджаюцца новыя, то рэакцыя з'яўляецца пругкім рассейваннем ў поле ядзерных сіл, суправаджаецца толькі пераразмеркаваннем кінетычнай энергіі і імпульсу часціцы і ядра-мішэні і называецца патэнцыйным рассейваннем.
Састаўное ядро
Тэорыя механізму рэакцыі з утварэннем састаўнога ядра была распрацавана Нільсам Борам ў 1936 сумесна з тэорыяй кропельнай мадэлі ядра і ляжыць у аснове сучасных уяўленняў аб вялікай частцы ядзерных рэакцый.
Энергія ўзбуджэння
Энергія ўзбуджэння ~ E^* састаўнога ядра, што ўтварылася пры паглынанні свабоднага нуклона, роўная суме энергіі сувязі ~ E_c нуклона і часткі яго кінетычнай энергіі ~ E^':
Часцей за ўсё з прычыны вялікай розніцы ў масах ядра і нуклона ~ E' прыкладна роўная кінетычнай энергіі ~ E нуклона, які бамбардзіруе ядро.
У сярэднім энергія сувязі роўная 8 МэВ, змяняючыся ў залежнасці ад асаблівасцей састаўнога ядра, якое ўтвараецца, аднак для даных ядра-мішэні і нуклона гэтая велічыня з'яўляецца канстантай. Кінетычная ж энергія бамбардзіруемай часціцы можа быць якой заўгодна, напрыклад, пры ўзбуджэнні ядзерных рэакцый нейтронамі, патэнцыял якіх не мае кулонаўскага бар'ера, значэнне ~ E можа быць блізкім да нуля. Такім чынам энергія сувязі з'яўляецца мінімальнай энергіяй ўзбуджэння састаўнога ядра.
Каналы рэакцый
Пераход у няўзбуджаны стан можа ажыццяўляцца рознымі шляхамі, званымі каналамі рэакцыі. Тыпы і квантавы стан стрэчных часціц і ядраў да пачатку рэакцыі вызначаюць ўваходны канал рэакцыі. Пасля завяршэння рэакцыі сукупнасць прадуктаў рэакцыі, што ўтварыліся, і іх квантавых станаў вызначае выходны канал рэакцыі. Рэакцыя цалкам характарызуецца ўваходным і выходным каналамі.
Каналы рэакцыі не залежаць ад спосабу ўтварэння састаўнога ядра, што можа быць растлумачана вялікім часам жыцця састаўнога ядра, яно як бы «забывае», якім спосабам ўтварылася, такім чынам, утварэнне і распад састаўнога ядра можна разглядаць як незалежныя падзеі. Да прыкладу, можа ўтварыцца як састаўное ядро ва ўзбуджаным стане ў адной з наступных рэакцый:
Пасля, пры ўмове аднолькавай энергіі ўзбуджэння, гэта састаўное ядро можа распасціся шляхам, адваротным любой з гэтых рэакцый, з пэўнай імавернасцю, якая не залежыць ад гісторыі ўзнікнення гэтага ядра. Імавернасць жа ўтварэння састаўнога ядра залежыць ад энергіі і ад гатунку ядра-мішэні.
Прамыя ядзерныя рэакцыі
Працяг ядзерных рэакцый магчымы і праз механізм прамога ўзаемадзеяння, у асноўным, такі механізм выяўляецца пры вельмі вялікіх энергіях часціц, калі нуклоны ядра можна разглядаць як свабодныя. Ад механізму састаўнога ядра прамыя рэакцыі адрозніваюцца, перш за ўсё, размеркаваннем вектараў імпульсаў часціц-прадуктаў адносна імпульсу часціц. У адрозненне ад сферычнай сіметрыі механізму састаўнога ядра для прамога ўзаемадзеяння характэрны пераважны кірунак палёту прадуктаў рэакцыі наперад адносна кірунку руху стрэчных часціц. Размеркаванні па энергіях часціц-прадуктаў у гэтых выпадках таксама розныя. Для прамога ўзаемадзеяння характэрны лішак часціц з высокай энергіяй. Пры сутыкненнях з ядрамі складаных часціц (гэта значыць іншых ядраў ) магчымыя працэсы перадачы нуклонаў ад ядра да ядра або абмен нуклонамі. Такія рэакцыі адбываюцца без утварэння састаўнога ядра і ім ўласцівыя ўсе асаблівасці прамога ўзаемадзеяння.
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Іван Фёдаравіч Паскевіч (, Палтава —, Варшава) — расійскі палкаводзец і дзяржаўны дзеяч, генерал-фельдмаршал. Адзін з чатырох поўных кавалераў ордэна Св. Георгія.
Саслужывец Мікалая I (у 1817—1819 гадах), уваходзіў у лік яго давераных асоб. У якасці члена Вярхоўнага суда па змог абараніць ад пераследу свайго сваяка А. С. Грыбаедава. У кіраванне Мікалая кіраваў такімі буйнымі ваеннымі аперацыямі, як аперацыя ва Усходняй Арменіі і ўзяцце Тэбрыза (за што ўганараваны быў графа Эрыванскага) і задушэнне лістападаўскага паўстання ў Польшчы (за што ўганараваны тытулам  Варшаўскага).
Ядзерная рэакцыя
Сячэнне ядзернай рэакцыі
Імавернасць рэакцыі вызначаецца так званым ядзерным сячэннем рэакцыі. У лабараторнай сістэме адліку (дзе ядро-мішэнь у стане спакою) імавернасць ўзаемадзеяння ў адзінку часу роўная здабытку сячэння (выяўленага ў адзінках плошчы) на паток падаючых часціц (выяўлены ў колькасці часціц, якія перасякаюць за адзінку часу адзінкавую пляцоўку). Калі для аднаго уваходнага канала могуць ажыццяўляцца некалькі выходных каналаў, то адносіны імавернасцей выходных каналаў рэакцыі роўна адносінам іх сячэнняў. У ядзернай фізіцы перасеку рэакцый звычайна выражаюцца ў спецыяльных адзінках — барнах, роўных 10-24 см².
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Галоўнакамандуючы на Каўказе (1827—1829), намеснік Царства Польскага (1832—1856), старшыня дэпартамента Спраў Царства Польскага Дзяржаўнага савета, член. Пасля падпісання (1829) атрымаў фельдмаршальскае жазло. Купіў у і зноўку ўладкаваў палацава-паркавую рэзідэнцыю ў Гомелі, дзе і пахаваны.
Паходжанне і адукацыя
Іван Паскевіч нарадзіўся 19 мая 1782 года ў Палтаве. Паходзіў з  — украінскага нашчадкавага казацкага роду, які вядзе пачатак ад казака Пасько, старшыны ў войску гетмана Багдана Хмяльніцкага. Бацька Івана, старшыня Вярхоўнага Земскага Суда, калежскі саветнік Фёдар Рыгоравіч Паскевіч (памёр 14 красавіка 1832 года ў Харкаве), быў абшарнікам Палтаўскай губерні і меў 500 душ сялян. Акрамя таго, маці Івана Фёдаравіча, Ганна Восіпаўна, нар. Карабоўская (Карабанька) (1766—1829), валодала ў Магілёўскай губерні радавым маёнткам — вёскай Шчэгліцы.
Навучыўшы сына французскай і нямецкай мовам, бацькі вызначылі яго разам са сваім іншым сынам, Сцяпанам, у Пажаскі корпус, які быў у той час прыдворна-выхаваўчай, а не выключна ваеннай установай; з прычыны гэтага бывалі часта пры пышным двары імператрыцы Кацярыны II, які пакінуў моцныя ўражанні ў душы маладога Паскевіча, пра якія ён з захапленнем успамінаў у сямейным коле, быўшы ўжо фельдмаршалам. Навуковая адукацыя пажаў была нездавальняючай, але дзед маладых Паскевічаў, Рыгор Іванавіч  — які жыў тады ў Пецярбургу — сачыў за выхаваннем унукаў і стараўся папоўніць прабелы іх адукацыі, даручыўшы ўнукаў сваіх (пасля вядомаму вучонаму, лінгвісту і літаратару), якому будучы граф і быў абавязаны не толькі навуковай адукацыяй, але і сваёй звычкай да працы.
Пачатак кар’еры
Пажалаваны ў 1798 годзе ў камер-пажы, а за некалькі месяцаў да выпуску — у лейб-пажы, малады Паскевіч спадабаўся імператару Паўлу I і быў выпушчаны 5 кастрычніка 1800 года паручнікам у лейб-гвардыі Праабражэнскі полк, з прызначэннем флігель-ад'ютантам Гасудара. Ён штодня прысутнічаў на вучэннях, аглядах і вахт-парадах і выконваў розныя высокія загады па агляду новых страявых парадкаў, якія ўводзіліся ў войсках. З уступленнем на пасад імператара Аляксандра I усё змянілася, і малады Паскевіч, карыстаючыся вольным часам, нярэдка ад’язджаў у адпачынак да бацькоў.
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
У 1805 годзе Паскевіч быў прызначаны ў распараджэнне генерала І. І. Міхельсона, які камандаваў у той час арміяй на заходняй мяжы паміж Гродна і Брэст-Літоўскам. Міхельсону і яго войску не прыйшлося прыняць ўдзел у кампаніі супраць французаў, якая скончылася бітвай пад Аўстэрліцам. З прычыны чаканай вайны з Турцыяй, Міхельсон быў прызначаны ў 1806 годзе галоўнакамандуючым паўднёвай, Днястроўскай (Малдаўскай) арміяй і неўзабаве ўступіў у княства Малдову і Валахію. У гэты час і пачалася баявая дзейнасць Паскевіча. Калі ў сакавіку 1806 года пад Журжай у цемры ночы праваднікі калон збіліся з дарогі, — ён з бясстрашнасцю паехаў адзін адкрываць дарогу ў стэпе, за што быў узнагароджаны ордэнам святога Уладзіміра 4-й ступені. Пасля Паскевіч быў у атрадзе, занятым блакадай Ізмаілу, і, па словах Міхельсона, «явіў сябе бясстрашным і вайну разумеючым афіцэрам, якіх паболей жадаць належыць». За гэтую кампанію Паскевіч быў узнагароджаны пры вышэйшым рэскрыпце.
Тыльзіцкі мір 1807 года прыпыніў ваенныя дзеянні з Турцыяй; у пачаліся перамовы аб міры, падчас якіх Міхельсон памёр, а новы галоўнакамандуючы — князь, нягледзячы на ​​сталыя гады (яму было 75 гадоў), з уласцівай яму энергіяй, паслаў неадкладна Паскевіча ў Канстанцінопаль з даручэннем абвясціць , што перамір’е, падпісанае  і ратыфікаванае баронам , як старэйшым за смерцю Міхельсонам, не зацверджана імператарам, і што рускія войскі не будуць пакідаць Прыдунайскія княстваў. Паскевіч вельмі паспяхова выканаў ускладзенае на яго даручэнне, паспеў сабраць, акрамя таго, некаторыя звесткі аб турэцкай арміі, з якімі шчасна вярнуўся ў галоўную кватэру князя Празароўскага, але неўзабаве зноў быў пасланы ў Канстанцінопаль з нагоды размену палонных. Турэцкі султан узнагародзіў пасланца. За паспяховае выкананне абодвух даручэнняў Паскевіч ў канцы студзеня 1808 года быў узведзены ў капітаны, з пакіданнем у званні флігель-ад’ютанта. Хутка ў армію Празароўскага прыехаў прызначаны яму ў памочнікі Міхаіл Іларыёнавіч Кутузаў і з ім —, толькі што выраблены ў палкоўнікі.
Тым часам руская армія размясцілася на, і на Паскевіча былі ўскладзены розныя даручэнні па назіранні за забеспячэннем арміі правіянтам, дастаўка якога ў велізарнай колькасці была вельмі цяжкая.
Між тым, у Канстанцінопаль прыбыў англійскі пасол. Прымаючы збліжэнне Турцыі з Англіяй за прыкмету непрыязных да Расіі адносін, імператар Аляксандр загадаў Празароўскаму неадкладна паслаць у Канстанцінопаль афіцэра з аб’явай, што калі праз двое сутак англійскі пасол не будзе высланы, то Расія неадкладна прыступіць да ваенных дзеянняў супраць Турцыі.
Празароўскі паслаў з гэтым паведамленнем флігель-ад’ютанта, але апошні атрымаў удар рукі. Празароўскі неадкладна паслаў Паскевіча ўзяць, і як мага хутчэй даставіць іх у Канстанцінопаль. Паскевіч, нягледзячы на ​​моцную буру, адправіўся з Варны морам, хутка прыехаў у Канстанцінопаль і, пасля перамоў з, адразу паслаў князю Празароўскаму данясенне пра тое, што Порта вырашаецца абвясціць вайну Расіі. А затым сам, з вялікай складанасцю, прыехаў да Празароўскага, даставіўшы яму разам з тым немалаважныя звесткі пра ваенныя сілы Турцыі. Вайна пачалася аблогай Браілава, а затым няўдалым яго штурмам, у ноч з 19 на 20 красавіка, прычым Паскевіч быў паранены куляй у галаву. Гэта прымусіла яго вярнуцца ў Ясы і толькі ў канцы чэрвеня ён зноў прыбыў у войска. Паскевіч быў спачатку прызначаны ў асобны атрад Дунайскай арміі, занятай у той час выключна баявой справай, да атамана М. І. Платава, які дзейнічаў каля Браілава. А затым у атрад  — за Дунай, які меў задачай авалодаць, Тулчай і востравам Чаталь, насупраць Ізмаіла. Па выкананні гэтага Паскевіч прыбыў да, дзе паміраў камандуючы арміяй князь Празароўскі. Перад смерцю (9 жніўня) ён яшчэ, у лісце ўладару, указаў для карысці службы манарху і айчыне на пецярых чалавек, якія атачалі яго, «якіх хвацкія здольнасці заслугоўваюць асаблівай увагі яго вялікасці». У ліку іх быў Паскевіч (астатнімі былі князь, , і Безань). На месца князя Празароўскага быў прызначаны старэйшы генерал Дунайскай арміі, князь Баграціён, які прапанаваў генерал-маёру авалодаць Мачынам; у гэты атрад быў камандзіраваны і Паскевіч.
Ядзерная рэакцыя
Законы захавання ў ядзерных рэакцыях
Пры ядзерных рэакцыях выконваюцца ўсе законы захавання класічнай фізікі. Гэтыя законы накладваюць абмежаванні на магчымасць ажыццяўлення ядзернай рэакцыі. Нават энергетычна выгадны працэс заўсёды аказваецца немагчымым, калі суправаджаецца парушэннем якога-небудзь закона захавання. Акрамя таго, існуюць законы захавання, спецыфічныя для для мікрасвету; некаторыя з іх выконваюцца заўсёды, наколькі гэта вядома (закон захавання барыённага ліку, лептоннага ліку); іншыя законы захавання (ізаспіну, цотнасці, дзіўнасці) толькі душаць пэўныя рэакцыі, паколькі не выконваюцца для некаторых з фундаментальных узаемадзеянняў. Вынікамі законаў захавання з'яўляюцца так званыя правілы адбору, якія паказваюць на магчымасць або забарону тых ці іншых рэакцый.
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
Мачын хутка здаўся, а пасля гэтага атрад рушыў да Кюсценджы. Паскевіч удзельнічаў у справе пры Расаватым, а затым Сілістрыі, таксама ён вызначыўся ў бітве пад  і быў узнагароджаны ордэнам святой Ганны 2-й ступені, хоць і быў прадстаўлены да ордэну святога Георгія 4-й ступені.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Калі, , , — поўныя энергіі дзвюх часціц да рэакцыі і пасля рэакцыі, то на падставе закону захавання энергіі:
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
Штурм крэпасці быў немагчымы з-за 30-цітысячнай арміі Прэлігвана-пашы, што стаяла ў блізкай адлегласці ў моцнай пазіцыі. Да таго ж, справа падыходзіла да восені і хваробы і смяротнасць у расійскай арміі выклікалі неабходнасць у адпачынку і добрых зімовых кватэрах. Гэта заахвоціла Баграціёна перайсці Дунай назад. Паскевіч быў пасланы ў Ясы для паскарэння падвозу да войска правіянту і фуражу, што было немагчыма, бо дарогі былі ў жахлівым стане.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Пры ўтварэнні больш за дзве часціцы адпаведны лік складнікаў ў правай частцы гэтага выказвання павінна быць большы. Поўная энергія часціцы роўная яе энергіі спакою
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
У лютым 1810 года на месца Баграціёна быў прызначаны граф, які карыстаўся вялікім даверам у войску, нягледзячы на ​​яго строгасць. Паскевіч быў неўзабаве прызначаны камандзірам палк​​а, якія знаходзіліся ў Гірсаве ў корпусе графа, роднага брата галоўнакамандуючага. Гэты корпус павінен быў заняць Чарнаморскае ўзбярэжжа, ачысціўшы ад туркаў Мангалію, Базарджык і Варну, у той час як галоўная армія, авалодаўшы Сілістрыяй і Шумлай, павінна была рушыць да Тырнава і Ловеча.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Mc
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
Неўзабаве Паскевіч па сваёй просьбе быў прызначаны камандзірам, у атрадзе , удзельнічаў у. 22 мая з «невыказнай адвагай сарваў дзве батарэі ў непрыяцеля і на яго плячах узышоў ў цвярдыні», за што быў узнагароджаны 29 чэрвеня 1810 года ордэнам святога Уладзіміра 3-й ступені; затым ён вызначыўся пры аблозе Варны, адбіўшы моцны напад туркаў; ён атрымаў за гэта ордэн святога Георгія 4-й ступені, як заслужыў перад іншымі асаблівае ўзнагароджанне, бо распараджэннямі і мужнасцю сваёй даў войскам перамогу 17 чэрвеня пад Варнай.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
E
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
Тым часам граф Каменскі блакаваў Рушчук. Вярхоўны візір даручыў спяшацца на выручку гэтай крэпасці Куманец-азе з. Для папярэджання злучэння гэтых двух турэцкіх атрадаў загадана было графу Каменскага 1-му з іншым атрадам стаць на шашы, якая ішла на сяло. Туркі хутка падышлі, і 26 жніўня адбылася, у якой туркі былі зусім разбітыя і сам Куманец-ага забіты. Паскевіч, які яшчэ нядаўна атрымаў чын палкоўніка, за садзейнічанне спрыяльнаму зыходу бою быў узведзены ў генерал-маёры, а затым атрымаў ордэн Георгія 3-й ступені пры рэскрыпце ад 30 студзеня 1811 года. Рушчук неўзабаве пасля Бацінскай бітвы здаўся, а пасля яго здаліся амаль без бою Турн і Нікопаль.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
, таму:
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Руска-турэцкая вайна 1806—1812
У снежні таго ж 1810 года Паскевіч быў прызначаны новага, яшчэ не сфармаванага,  ў Кіеве, нягледзячы на ​​сваё жаданне застацца ў дзеючай арміі. У гэты час яму было ўсяго 28 гадоў і прыходзілася брацца за новую справу — фарміраванне і навучанне войскаў. Паскевіч не клапаціўся пра вывучку і бліскучую знешнасць салдат, але заняўся паляпшэннем утрымання салдат, спыненнем свавольства і благога абыходжання з імі афіцэраў, увядзеннем разумнай дысцыпліны і ўвядзеннем салдатам паняцця аб адвазе, гонары і маральнасці. Ён дасягнуў жаданага, і Арлоўскі полк хутка звярнуў на сябе ўвагу Баграціёна. Паскевіч ад прац захварэў моцнай нервовай гарачкай, ад якой ледзь не памёр, а пасля выздараўлення быў прызначаны (у студзені 1812 года) камандуючым 26-й дывізіяй, — усяго праз адзінаццаць гадоў пасля заканчэння Пажаскага корпуса.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Рознасць сумарных кінетычных энергій часціц на «выхадзе» і «ўваходзе» рэакцыі
завецца энергіяй рэакцыі (ці энергетычным выхадам рэакцыі). Яна задавальняе ўмове:
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Айчынная вайна і замежныя паходы
Пасля гэтага пачалося, па плане Барклая дэ-Толі, адступленне да Дарагабужа, Царова-Займішча і, пры чым 26-я дывізія ўдзельнічала ў справе пад 23 жніўня, а потым — у дні Барадзіна — Паскевіч абараняў цэнтральны курган, устроіўшы там загадзя рэдут па берагах ракі  да абрывістых берагоў ракі Масквы. На гэтае месца былі накіраваны галоўныя атакі французаў, з прычыны якіх дывізія Паскевіча пад канец была амаль уся знішчана, і толькі падмацаванне Барклая-дэ-Толі ўтрымала за імі пазіцыю. Генерал Паскевіч некалькі разоў наперадзе ўсіх вадзіў свой батальён у штыкі.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Множнік 1/
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Айчынная вайна і замежныя паходы
Падчас гэтай кампаніі Паскевіч атрымаў ордэны святой Ганны 1-й ступені і святога Уладзіміра 2-й ступені вялікага крыжа пры найвысокім рэскрыпце. Паскевіч па распараджэнні галоўнакамандуючага быў хутка адпраўлены ў крэпасць Модлін і стаў у Закрочым, каб блакаваць гэтую крэпасць, якую абаранялі галандзец генерал і польскія генералы  і. Хутка з Гаудэнца прыбылі прускія і рэзервовыя войскі арміі князя, якія далі магчымасць Паскевічу яшчэ больш абмежаваць блакаду Модліна. Пасля няўдалай вылазкі Казецкага пачалася аблога гэтай вельмі важнай крэпасці, падчас якой з галоўнай кватэры расійскага імператара атрымана было паведамленне аб перамір’і з французамі, прычым кожнаму загадвалася заставацца на тых месцах, на якіх яго вестка гэтая застане. Такім чынам, мелася быць сумная і працяглая блакада, падчас якой была сфарміравана ў Літве асобая (польская) армія пад начальствам ; у яе склад увайшоў і корпус Паскевіча, хутка накіраваны да галоўнай арміі праз Брэслаў, Неймарк і Лігніц да Бунцлау. Неўзабаве Паскевіч прыняў бітву з войскамі маршала Сен-Сіра каля мястэчак Дона і Пірна, пасля якога Сен-Сір схаваўся за дрэздэнскімі ўмацаваннямі. Пакінуўшы атрад для назірання за ім, Бенігсен, па царскаму загаду, фарсіраваным маршам, нягледзячы на дажджы і непагадзь, пайшоў да Лейпцыгу і прыняў удзел у бітве, прычым 26-я дывізія, з Паскевічам на чале, дзейнічала супраць і Штэйнберга, а таксама. Дзякуючы рашучаму яго націску французы вымушаны былі адступіць; войскі польскай арміі 7 кастрычніка, маючы 26-ю дывізію наперадзе, прайшлі, рушылі да , уварваліся ў горад і падышлі да берагоў Эльстэра і. Горад быў узяты, а Паскевіч выраблены ў генерал-лейтэнанты. Разам з іншымі войскамі арміі Бенігсена ён павінен быў, не адыходзячы ад Эльбы, назіраць за крэпасцямі Дрэздэнам, Торгау і Магдэбургам.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
c
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Айчынная вайна і замежныя паходы
Неўзабаве польская армія была далучана да шведскай, што стаяла ля Гамбурга, — і дывізія Паскевіча падышла на змену дывізіі Варанцова. Блакада Гамбурга спачатку складалася з дробных кавалерыйскіх сутычак; тым часам Паскевіч быў прызначаны начальнікам і павінен быў спяшацца у Базель, дзе даведаўся, што галоўная армія атакавала французаў. Пасля гэтага Паскевіч з’явіўся да імператара Аляксандра ў. Яго Вялікасць прыняў яго ласкава, але выказаў, што дадзеная яму дывізія вельмі распушчаная і б’ецца дрэнна. Аказалася, па словах Паскевіча, што салдаты не мелі належнага харчавання, змарыліся ад галоднага паходу, і звярталіся да марадзёрства і рабунку. Ён хутка арганізаваў належным чынам харчовую частку, патрабаваў, каб усе палкі дывізіі атрымлівалі штодня па фунту мяса і па чарцы гарэлкі на чалавека — і марадзёрства і рабаванні спыніліся. Гэтая дывізія, разам з рускай гвардыяй, пад агульным кіраўніцтвам Барклая дэ-Толі, вызначылася ў, а затым пад Паршрам.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
2 звычайна апускаюць, пры падліку энергетычнага балансу выказваючы масы часціц ў энергетычных адзінках (або часам энергіі ў масавых адзінках).
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Айчынная вайна і замежныя паходы
Знаходзячыся ў мястэчку, дывізія Паскевіча рушыла на Бельвільскія вышыні і і дайшла да парыжскай заставы. Паскевіч за ўзяцце Парыжа быў узнагароджаны ордэнам святога Аляксандра Неўскага. Пры гэтым ен быў рэкамендаваны вялікаму князю Мікалаю Паўлавічу імператарам, які сказаў свайму брату: «Пазнаёмся з адным з лепшых генералаў маёй арміі, якога я яшчэ не паспеў падзякаваць за яго выдатную службу».
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Калі
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Айчынная вайна і замежныя паходы
Уцёкі Напалеона з вострава Эльбы выклікалі зноў рух рускіх войскаў у Францыю. Падчас бітвы пры Ватэрлоа (4 чэрвеня 1815 года) войскі Паскевіча знаходзіліся ля Франкфурта-на-Майне. Усе саюзныя войскі накіраваліся да Парыжа, рыхтуючыся да ўрачыстасцяў і парадаў. Паскевіч, тым часам, атрымаў важнае заданне заняць  (каля Нансі-на-Мозеле), французскі гарнізон якой хоць і прызнаваў каралём Людовіка XVIII і прысягнуў яму, але ставіўся да саюзных войскаў вельмі варожа. Паскевіч бесперашкодна змяніў гарнізон крэпасці, пасля чаго рушыў на высокі агляд пры, а адтуль у Смаленск, дзе была прызначаная пастаянная кватэра 2-й гренадзерскай дывізіі.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Q
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Айчынная вайна і замежныя паходы
Падчас руху па Германіі адбылася сварка і бойка паміж салдатамі Гренадзерскага корпуса і жыхарамі Крэйцнаха; з прычыны скаргі апошніх было загадана генерал-паліцмайстару арміі расследаваць усю справу. Наступствамі гэтага было тое, што камандзір быў адхілены ад службы, а Паскевічу была аб’яўлена ў загадзе высокая.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
> 0, то рэакцыя суправаджаецца вылучэннем свабоднай энергіі і называецца экзаэнергетычнай, калі
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Мірнае жыццё
— з горыччу пісаў Паскевіч.
Імператар Аляксандр I 18 лютага 1816 года даручыў Паскевічу падрабязна расследаваць так званую Ліпецкую справу, якая складалася, як прадстаўлялі, у тым, што ўдзельныя сяляне Смаленскай губерні Ліпецкага прыказу, нягледзячы на тое, што з іх было складзена 60 000 рублёў нядоімкі і адпушчана на 21 000 рублёў хлеба, у выглядзе ўзнагароджання за страты, панесеныя пры нашэсці Напалеона ў Расію, адмовіліся ад плацяжу падаткаў за 1814 год. Сяляне ж уяўлялі, што яны не скарысталіся прабачэннем нядоімак, бо падаткі з усімі жорсткасцямі былі спагнаныя з іх бурмістрам, які прадаў на корані іх хлеб. Тым не менш, абвінавачаныя былі прысуджаныя да пакарання пугамі праз ката, не выключаючы і двух 80-гадовых старых. Пакуль гэты прысуд узыходзіў на рэвізію ў Крымінальную Палату і Сенат, Паскевіч, энергічна правёўшы ўскладзенае на яго расследаванне, убачыў, што многія сяляне пасаджаныя ў турму і прысуджаныя першай судовай інстанцыяй толькі па паказаннях прыказных і канторскіх чыноўнікаў нават без допыту і данёс уладару, што, магчыма, бессаромныя дзеянні ўдзельных чыноўнікаў апранутыя формай закона, але па сумленні яны злачынныя і кожнаму беспарадку яны сапраўдная прычына. Вынікам гэтага расследавання было тое, што абвінавачаныя сяляне былі вызваленыя ад пакарання і, акрамя таго, ім была прызначана грашовая дапамога. Пазней Паскевіч паведамляў, што пасля растэрміноўкі аброчнага падатку, выдачы дапамогі сялянам і змены загадчыка Смаленскай Удзельнай канторы, — цішыня і спакой усяліліся сярод сялян.
Па заканчэнні следства Паскевіч працягваў камандаваць дывізіяй ў Смаленску, а ў 1817 годзе ўступіў у шлюб са стрыечнай сястрой А. С. Грыбаедава — (1795—1856).
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
Лёгка заўважыць, што
Іван Фёдаравіч Паскевіч
Падарожжа з вялікім князем
22 ліпеня 1817 года Паскевіч атрымаў з найвысокі загад прыбыць у Пецярбург, каб суправаджаць у падарожжы па Расіі і Еўропе брата імператара — вялікага князя. Імператрыца Марыя Фёдараўна ў асабістай сустрэчы з Паскевічам выказала жаданне, каб яе сын падчас падарожжа больш займаўся грамадзянскай часткай і як магчыма менш ваеннай, і каб Паскевіч стараўся данесці да яго, што для яго значна важней даведацца пра ўнутраны побыт дзяржавы.
Адпаведна з гэтым была складзена адмысловая праграма для велікакняжацкіх падарожжаў. Адправіўшыся 11 жніўня 1817 года з Пецяргофа вандроўцы (з імі былі яшчэ: і ) наведалі Новую Ладагу, Ціхвін, Рыбінск, Яраслаўль, Кастраму, Тамбоў, Пензу, Варонеж, Казань, Сімбірск, Навачаркаск і ўжо 26 верасня былі ў Феадосіі, праехаўшы па горнай дарозе, яны 3 кастрычніка прыбылі ў Севастопаль, дзе некаторы час адпачывалі. Затым, дарогаю праз Перакоп, Херсон і Мікалаеў вялікі князь паспяшаўся ў Адэсу, аглядаючы на шляху войскі і ледзь спыняючыся для начлегаў.
Субацкі сельсавет
Су́бацкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Субачы.
Ядзерная рэакцыя
Закон захавання энергіі
> 0 тады, калі сума мас часціц-прадуктаў менш за суму мас зыходных часціц, гэта значыць вылучэнне свабоднай энергіі магчыма толькі за кошт зніжэння мас часціц, што рэагуюць. І наадварот, калі сума мас другасных часціц перавышае суму мас зыходных, то такая рэакцыя магчымая толькі пры ўмове выдатку нейкай колькасці кінетычнай энергіі на павелічэнне энергіі спакою, г. зн. мас новых часціц. Мінімальнае значэнне кінетычнай энергіі часціцы, што налятае, пры якой магчымая эндаэнергетычная рэакцыя, называецца парогавай энергіяй рэакцыі. Эндаэнергетычныя рэакцыі называюць таксама парогавымі рэакцыямі, паколькі яны не адбываюцца пры энергіях часціц ніжэй парога.