cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сцяг Багушэўска
Апісанне
Сцяг Багушэўска ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, вертыкальна падзеленае на дзве роўнавялікія часткі: левую — зялёнага і правую — жоўтага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчана выява герба Багушэўска.
Этруская мова
За апошнія 100 гадоў дасягнуты некаторы прагрэс у вывучэнні этрускай мовы: ідэнтыфікаваны многія граматычныя формы, з той ці іншай ступенню дакладнасці ўсталяваны значэнні каля 50 слоў. Тым не менш, пра канчатковую дэшыфроўку казаць яшчэ занадта рана.
Даследчыкі з той ці іншай ступенню ўпэўненасці гавораць пра існаванне сваякоў этрускай мовы ў той жа гістарычны перыяд:
У лацінскую мову ўвайшлі некаторыя меркавана этрускія запазычанні (напрыклад, persona < phersu «маска», satellitium < satnal, mantissa, palatium, servus «раб», ceremonia, antenna, arena, elementum, litera, якія сталі пазней інтэрнацыяналізмамі) і ўласныя імёны (напрыклад, назва горада Парма).
Алфавіт
Першапачаткова выкарыстоўваўся архаічны заходнегрэчаскі алфавіт, акрамя двух знакаў, якія эвалюцыянавалі па гучанні: S з [s] у [z], і TS з [t] у [ts], пазней дададзены знак 8 у значэнні [p]. У асобных этрускіх і рэтыйскіх надпісах ужываліся свае арыгінальныя знакі. У адзіным тэксце (Tabula Cortonensis) нароўні са знакам M [m] сустракаецца менавіта складовы знак са значэннем [um].
Да 700 года да н.э. этрускі алфавіт складаўся з 26 літар:
Да 400 года да н.э. класічны этрускі алфавіт складаўся з 21 літары:
Гэты алфавіт выкарыстоўваўся да II стагоддзя да н.э., пакуль яго не пачаў замяняць лацінскі алфавіт.
Фанетыка
Лацінская транслітарацыя этрускіх слоў перадае шмат адценняў, якія ніяк не адлюстроўваліся ў этрускіх надпісах. Так, на пісьме этрускі не адрознівалі звонкія і глухія зычныя, апускалі кароткія галосныя ( —,  — ,  — і г.д.).
На пісьме адрозніваліся 4 галосныя: a, e, i, u (гэтая асаблівасць уласцівая і іншым тырэнскім мовам).
У этрускай мове мелася багатая сістэма сібілянтаў.
Лексіка
Адзначаны лацінскія і грэчаскія запазычанні. Пра лексічныя супадзенні з хацкай мовай гл. у артыкуле хацкая мова.
Марфалогія
Словаўтварэнне і словазмяненне — выключна суфіксальнае (прэфіксы не адзначаны). Аглюцінатыўная мова з моцна выяўленай тэндэнцыяй да флектыўнасці.
Імя
Назоўнік і прыметнік скланяюцца па агульнай парадыгме:
Прыметнікі, вытворныя ад назоўнікаў, маюць паказчык -na.
Дзеяслоў
Дзеяслоўныя суфіксы:
Дзеяслоў-звязка «быць» у цяперашнім часе апускаўся; вядомыя яго формы прошлага часу amuce, amce, ame.
Часціцы
Адмоўная часціца надзейна не ідэнтыфікавана. Паводле меркавання А. Марандзі, адмоўна-забароннай з'яўляецца часціца ei.
Прыназоўнікі і паслялогі не ідэнтыфікаваны; мяркуецца, што іх ролю выконвалі склонавыя паказчыкі, а таксама апісальныя фразеалагізмы. З-за гэтай асаблівасці этрускай мовы яе сінтаксіс даволі бедны.
З саюзаў надзейна ідэнтыфікаваны …c («і»), які дадаецца да слова пасля ўсіх астатніх марфем.
Лічэбнікі
Дзякуючы выяўленым гульнявым кубікам і шматлікім надмагільным надпісам сістэма лічэбнікаў у цэлым адноўлена, хоць працягваюцца дыскусіі наконт значэння некаторых лічэбнікаў:
1 θu(n)
2 zal, esal
3 ci
4 huθ
5 maχ
6 śa
7 semφ
8 cezp
10 śar (сумніўна) ці halχ (С. Яцамірскі)
20 zaθrum
«-ццаць» = -alχ
Забалацце (Лельчыцкі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дуброўскага сельсавета.
Этруская мова
Лічэбнікі
«без …-х» = -em
Цікавая асаблівасць: шматразрадныя лічэбнікі, якія заканчваюцца на «сем», «восем», «дзевяць», не існавалі (за выключэннем уласна 7, 8, 9). Так, 27 выражалася як ciem cialx, літар. «без 3-х 30», 19 як θunem zaθrum, літар. «без 1-га 20», і т.п. Адгэтуль асаблівасць рымскіх лічбаў, запазычаная ў этрускаў, калі меншы лічэбнік перад вялікім аднімаецца ад яго (напр. XIX — 19).
Сінтаксіс
Звычайны парадак слоў — SOV. Сказы, нават у доўгіх тэкстах, звычайна кароткія; у цэлым этруская мова не была прыстасаваны да ўтварэння складаназлучаных і складаназалежных сказаў (гл. Часціцы).
Каляндар
Вядомыя назвы васьмі месяцаў свяшчэннага календара.
Тырэнская сям'я
Роднаснымі этрускай мове з'яўляюцца лемнаская мова (в. Лемнас) і рэцкая мова (усходнія Альпы). Х. Рыкс аб'ядноўваў гэтыя мовы ў тырэнскую сям'ю.
Індаеўрапейскія мовы
Пытанне аб генеалогіі этрускай мовы, як і тырэнскіх моў, застаецца адкрытым. Гіпотэза пра сваяцтва з індаеўрапейскімі мовамі, папулярная да сярэдзіны XX ст., у наш час падтрымкай даследчыкаў не карыстаецца. Даўжэй за іншыя дыскутаваліся гіпотэзы пра сваяцтва з палеабалканскімі і анаталійскімі мовамі (У. Георгіеў). Нягледзячы на адсутнасць сваяцтва, у этрускай адзначаны запазычанні з італійскіх моў, у першую чаргу з лацінскай, досыць архаічныя па форме (этр. nefts = лац. nepos < *nepots), што можа сведчыць пра кантакты ў дапісьмовую эпоху.
Мовы Каўказа
А. Трамбеці адзначаў структурнае падабенства этрускай мовы з паўночнакаўказскімі (нахска-дагестанскімі). Таксама адзначаюцца некаторыя марфалагічныя і лексічныя супадзенні з хурыта-ўрарцкімі мовамі.
Дагрэчаскія мовы Крыта і Кіпра
Прыхільнікамі сваяцтва этрускай мовы з дагрэчаскімі мовамі Крыта (мінойскай і/ці пеласгскай) у наш час з'яўляюцца С. Яцамірскі ў Расіі і Дж. Факеці ў Італіі.
Т. Джонс прапанаваў тлумачэнне аднаго з этэакіпрскіх тэкстаў (двухмоўнай таблічкі з Аматуса) на этрускай мове, аднак не быў падтрыманы іншымі лінгвістамі.
Надпісы
У наш час вядома больш за 12 тыс. этрускіх надпісаў, аднак сярод іх вельмі нешматлікія змяшчаюць больш за дваццаць слоў. У 1893 годзе надпісу на этрускай мове пачалі збіраць у «Corpus Inscriptionum Etruscarum». Надпісы па іх мэтавым прызначэнні можна падзяліць на 5 катэгорый:
Сцяг Мёраў
Сцяг Мёраў — сцяг горада Мёры і Мёрскага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 чэрвеня 2009 г. № 277.
Апісанне
Сцяг Мёраў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчана апраўленая белай аблямоўкай выява герба Мёраў.
Андрэй Дзмітрыевіч Лебедзеў
Андрэй Дзмітрыевіч Лебедзеў  — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (2011), дацэнт (2015 ).
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Андоры
У спісе Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Княстве Андора значыцца 1 найменне (на 2014 г.), што складае 0,1 % ад агульнай колькасці (1079 на 2015 г.). Па стане на 2014 г., 2 аб’екта на тэрыторыі Андоры знаходзяцца ў ліку кандыдатаў на ўключэнне ў спіс сусветнай спадчыны. Княства Андора ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 3 студзеня 1997 г. . Адзіны аб’ект, які знаходзіцца на тэрыторыі Андоры быў занесены ў спіс у 2004 г. на.
Спіс
У данай табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У гэтым спісе прыведзены аб’екты, прапанаваныя Княствам Андора ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны.
22-гі пяхотны полк ЗША
22-гі пяхотны полк ЗША — полк арміі Злучаных Штатаў Амерыкі. У цяперашні час у ім дзейнічаюць першы і другі батальёны. Трэці і чацвёрты батальёны былі ліквідаваныя.
Рубеж (Лельчыцкі раён)
Рубе́ж (, Рубеж) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дуброўскага сельсавета.
Кулагін
Кулагін — прозвішча
Вядомыя носьбіты:
Міхаіл Мікалаевіч Галіцкі
Міхаіл Мікалаевіч Галіцкі (, г. Камянец-Падольскі — ) — удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Беларусі.
Біяграфія
Член РСДРП з 1905 года. З 1897 года ў Гомелі, ліцейшчык чыгуначных майстэрняў. У 1912—1914 гг. старшыня Палескага камітэта РСДРП(б). З сакавіка 1917 г. член Петраградскага Савета. Удзельнік і баёў з войскамі Керанскага пад Петраградам, Грамадзянскай вайны.
Вулічнае асвятленне
Вулічнае асвятленне ці вонкавае асвятленне — комплекс сродкаў, прызначаных для штучнага асвятлення вулічна-дарожнай сеткі, жылых кварталаў і мікрараёнаў, паркаў, ці тэрыторый любых іншых аб'ектаў праз або з дапамогай пераўтварэння электрычнай энергіі ў светлавую.
Гісторыя
Самыя першыя вулічныя ліхтары з'явіліся ў пачатку XV стагоддзя. Па распараджэнні мэра Лондана Генры Бартана ў 1417 сталі вывешваць вулічныя ліхтары. У пачатку XVI стагоддзя жыхароў Парыжа абавязалі трымаць свяцільні ў вокнаў, якія выходзяць на вуліцу. Першая сістэма гарадскога вулічнага асвятлення была створана яшчэ ў XVII стагоддзі ў Амстэрдаме, па ініцыятыве Яна ван дэр Хэйдэна, які ў першую чаргу быў вядомы як арганізатар гарадской пажарнай аховы. У 1668 годзе ён прапанаваў усталяваць вулічныя ліхтары, каб па начах гараджане не падалі ў каналы, для барацьбы са злачыннасцю і для палягчэння тушэння пажараў. Праект Ван дэр Хэйдэна прадугледжваў ўстаноўку двух з паловай тысяч алейных ліхтароў, канструкцыя якіх была распрацавана ім самім.
У 1669 Ян ван дэр Хэйдэн атрымаў пасаду Дырэктара і інспектара гарадскога асвятлення (directeur en opzichter van de Stadsverlichting), да якой прыкладалася штогадовае дараванне ў памеры двух тысяч гульдэнаў. Ліхтары сістэмы Ван дэр Хэйдэн выкарыстоўваліся ў Амстэрдаме да 1840 года, пасля чаго іх змянілі больш сучасныя свяцільні.
Вельмі хутка амстэрдамскае новаўвядзенне запазычылі і іншыя гарады. У 1682 горад Гронінген замовіў 300 ліхтароў канструкцыі Ван дэр Хэйдэн. Не адставала і замежжа: у тым жа годзе гарадское асвятленне сістэмы Ван дэр Хэйдэн было ўведзена ў Берліне.
Спачатку ліхтары давалі адносна мала святла, паколькі ў іх выкарыстоўваліся звычайныя свечкі і алей. Прымяненне газу дазволіла значна павялічыць яркасць асвятлення. Газавыя ліхтары з'явіліся ў пачатку XIX стагоддзя. Іх вынаходнікам быў англічанін Уільям Мердок. У 1807 ліхтары новай канструкцыі былі ўсталяваныя на вуліцы Пэл-Мэлл і неўзабаве пакарылі ўсе еўрапейскія сталіцы. У канцы XIX стагоддзя — з вынаходствам электрычнасці і электрычнай лямпы на змену газавым ліхтарам прыйшлі ліхтары з электрычнымі лямпамі.
Паводле крыніцы асвятлення
Паводле крыніцы асвятлення ліхтары бываюць:
Паводле тыпу апоры
Паводле тыпу апоры ліхтары бываюць:
Будова электрычнай сеткі
Сеткі вулічнага асвятлення выконваюцца з дапамогай кабельных або паветраных ліній з выкарыстаннем саманясучых ізаляваных правадоў. У абмежаваных выпадках для паветраных размеркавальных сетак дапускаецца выкарыстанне неізаляваных правадоў.
Лініі сілкавання свяцільняў, падвешаных на тросах, павінны выконвацца з дапамогай саманясучых ізаляваных правадоў або неізаляваных правадоў, якія пракладзены па ізалятарах. Тросы для падвешвання свяцілень сілкавальных ліній сеткі дапускаецца мацаваць да канструкцый будынкаў, пры гэтым тросы павінны мець амартызатары.
Сцяг Паставаў
Сцяг Паставаў — сцяг горада Паставы і Пастаўскага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 чэрвеня 2009 г. № 277.
Апісанне
Сцяг Паставаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчана пірамідальна расцягнутая рыбалоўная сетка белага колеру, над якой намаляваны тры рыбы жоўтага колеру, накіраваныя пад вуглом уніз галавой.
Сцяг Новалукомля
Апісанне
Сцяг Навалукомля ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: верхняй – белага і ніжняй – блакітнага колеру, якія аддзелены адна ад адной двума вузкімі хвалепадобнымі паясамі: верхнім – блакітнага і ніжнім – белага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчана выява герба Навалукомля.
Бітва ў Хюртгенскім лесе
Бітва ў Хюртгенскім лесе (Battle of Hürtgen Forest) ці Бітва за Гюртгенвальд (Schlacht im Hürtgenwald) — серыя разлютаваных баёў паміж амерыканскімі і нямецкімі войскамі ў лесе Хюртген, якія сталі самай працяглай бітвай на нямецкай зямлі падчас Другой сусветнай вайны і самай доўгай з усіх бітваў, у якой калі-небудзь удзельнічала армія ЗША. Асноўнае напружанне бітва набыла ў перыяд з 19 верасня па снежань 1944 года, але баявыя дзеянні ў гэтым раёне ў цэлым вяліся з 14 верасня 1944 года па прыкладна 10 лютага 1945 года, на плошчы амаль 130 км², на ўсход ад нямецка-бельгійскай мяжы.
Салагубаў (вёска)
Салагу́баў (, Салогубов) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дуброўскага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Тонежскага сельсавета Тураўскага раёна, да 17 снежня 1959 года — у склад Бараўскога сельсавета.
Сцяг Чашнікаў
Апісанне
Сцяг Чашнікаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох частак. Цэнтральная частка палотнішча белага колеру з бела-зялёнай аблямоўкай намалявана ў выглядзе ляза, размешчанага гарызантальна вяршыняй улева, верхняя і ніжняя часткі – чырвонага колеру. У дрэўкавай частцы белага ляза размешчана выява герба Чашнікаў.
Нільсен
Нільсен — прозвішча скандынаўскага паходжання.
Няманя Відзіч
Няманя Відзіч (Немања Видић; года, Ужыцэ, Югаславія) — сербскі футбаліст, абаронца. Былы ігрок нацыянальнай зборнай Сербіі. Перш за ўсё вядомы па выступам за англійскі «Манчэстэр Юнайтэд», капітанам якога раней з’яўляўся.
Біяграфія
Няманя Відзіч нарадзіўся ў сям’і Драгалюба, былога працаўніка меднай фабрыкі, і Зоры, якая працавала ў банку. Ён пачаў займацца футболам ва ўзросце 7 гадоў. Разам са сваім старэйшым братам Душанам Няманя трэніраваўся ў мясцовым клубе «Адзінства». Відзіч хутка прагрэсаваў, і ўжо ва ўзросце 12 гадоў перайшоў у іншы клуб, «Слабада».
У ліпені 2004 года Відзіч перайшоў у клуб расійскай Прэм’ер-лігі «Спартак». Сума трансферу не выкрывалася, аднак, паводле некаторых крыніц, Відзіч стаў самым дарагім абаронцам у гісторыі РФПЛ на той момант.
Пасля 1,5 сезонаў у маскоўскім «Спартаку» Відзіч перайшоў у клуб англійскай Прэм’ер-лігі «Манчэстэр Юнайтэд». «Юнайтэд» выяўляў цікавасць да таленавітага сербскага абаронцы яшчэ з лета 2003 года, але трансфер адбыўся толькі праз два з паловай гады, 5 студзеня 2006 года. Сума пераходу, як паведамляецца, склала каля 7 млн фунтаў.
У сезоне 2006/07 Відзіч трывала заваяваў месца ў аснове каманды, сфарміраваўшы ў цэнтры абароны магутную звязку з Рыа Фердынандам, якая стала ў далейшым адной з наймацнейшых у англійскім футболе. Свой першы гол за «Юнайтэд» Відзіч забіў 14 кастрычніка 2006 года ў матчы супраць «Уігана», які «чырвоныя д’яблы» выйгралі з лікам 3:1. 4 лістапада Відзіч зноў адзначыўся голам, на гэты раз у браму «Портсмута». 8 лістапада 2007 года Няманя падпісаў новы кантракт з клубам, падоўжыўшы яго на два гады, да 2012 года. У лютым 2011 года Відзіч стаў капітанам каманды, пасля таго як Гары Невіл скончыў сваю кар’еру. У сезоне 2010/11 абаронца быў абраны найлепшым іграком Прэм’ер-лігі. У снежні 2011 года ў матчы супраць «Базеля» Відзіч атрымаў разрыў звязак калена і выбыў на паўгода. Ігрок вярнуўся на поле ў жніўні 2012 года, але затым зноў выбыў на 2 месяцы з-за аперацыі на меніску калена правай нагі.
29 студзеня 2016 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Асабістае жыццё
17 ліпеня 2006 года Відзіч ажаніўся з Ганнай Іванавіч, студэнткай факультэта эканомікі Бялградскага ўніверсітэта (не блытаць з аднайменнай сербскай тэнісісткай). У пары нарадзіўся сын Лука. 27 мая 2009 года ў пары нарадзіўся другі сын — Стэфан. Акрамя таго яны маюць трэцяга сына, якога клічуць Петарам.
Дасягненні
Црвена Звезда:
Манчэстэр Юнайтэд:
Кароткае шчаслівае жыццё Фрэнсіса Макомбера
«Кароткае шчаслівае жыццё Фрэнсіса Макомбера» («The Short Happy Life of Francis Macomber») — апавяданне Эрнэста Хемінгуэя, апублікаванае ў 1936 годзе ў жунале «Касмаполітан» («Cosmopolitan») разам з апавяданнем «Снягі Кіліманджара» («The Snows of Kilimanjaro»).
Тарангірэ
Тарангірэ — шосты па вялічыні нацыянальны парк Танзаніі, размешчаны на поўначы краіны ў вобласці Маньяра.
Дзяржынск (Лельчыцкі раён)
Дзяржы́нск (, Дзержинск, да 4 лютага 1931 года Ра́дзілавічы, Радзіві́лавічы) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета. Аўтадарогамі злучана з Лельчыцамі і Туравам.
Хроніка
Першая пісьмовая згадка сяла датуецца 20 сакавіка 1520: Князь Канстанцін Астрожскі і яго жонка Таццяна «записали есмо к церкви соборной Успения пресвятые Богоматери, владычества Туровского, в замку нашом Турове будучей, …село Симоничи, село Радловичи, со всими пашнями и кгрунтами их, как в собе ся мають, с польми, и с бортною землею, и с повинностью дяколною, пеняжною и медовою, и со всею околичностью…»
Айконім
«Аб часе ўзнікнення вёскі Радзілавічы ніхто з насельніцтва вёскі не ведае. Сярод сялян існуе легенда, што калісь тут было дзве вёскі: адна Радзілавічы, а другая — на другім баку балота, што знаходзіцца перад вёскаю, на месцы, якое цяпер завецца „Забалота“, або „Селішча“. Вёскі гэтыя не ладзілі паміж сабою. Асабліва ўзнікалі часта спрэчкі з-за жывёлы». Згодна з аповедам старажылаў, у в. Радзілавічы жылі Лукашэвічы, Мішкевічы і Махновічы, а ў в. Забалоцце — Бабовічы, Цыбулічы, Краўчэні і Цяцерычы. Пад час падзелу веравызнанняў памешчык прыняў праваслаўную веру і жыхары в. Радзілавічы — таксама, а ў Забалоцці прынялі каталіцкую веру. Тады памешчык выселіў яе жыхароў, а вёска была знішчана. На тым месцы ёсць помнік — чырвоны каменны крыж. Паходжанне айконіма Радзілавічы, верагодна, звязана з месцазнаходжаннем рады, радла старэйшых, за якім замацавалася назва паселішча. Паводле іншага меркавання, першымі пасяленцамі тут былі людзі з племя радзічаў, адкуль, відаць, і пайшла назва — Радзілавічы. Нельга выключаць і паходжанне назвы паселішча ад слоў радзіць ці нарадзіць. Дзяржынск — мемарыяльны айконім, які адлюстроўвае агульную тэндэнцыю, калі адбывалася замена старажытных назваў на новыя ў гонар дзеячаў Камуністычнай партыі і Савецкай дзяржавы. Пра паходжанне гэтай назвы А. Ф. Рогалеў піша:
«У 1931 годзе па ініцыятыве пагранічнікаў в. Радзілавічы сталі называць імем „рыцара рэвалюцыі“ Ф. Э. Дзяржынскага. Пры замене назвы кіраваліся той памылковай думкай, што нібы тапонім Радзілавічы ўзнік паводле імя князя Радзівіла (было б тады Радзівілавічы). Спецыяльна займаючыся высвятленнем пытання, мы прыйшлі да высновы, што гэта не так. У старых дакументах нам не ўдалося знайсці, каб Радзілавічы на рацэ Плаў былі звязаны неяк з прозвішчам Радзівілаў.
У старабеларускай пісьменнасці сустракаецца слова „радити“, і і ў мясцовай гаворцы палешукоў „радзіць“ — значыць раіць, клапаціцца. Недалёка ад Турава ёсць вёска Сямурадцы, паходжанне якой даследчыкі тлумачаць якраз тым, што, мусіць, раней там збіралася на раду сем чалавек. Нешта падобнае, магчыма, было звязана і з айконімам Радзілавічы. Добра было б захаваць для гісторыі гэтае мілагучнае старабеларускае слова. У многіх старых дакументах упамінаюцца Радзілавічы. З некаторага часу па 1520 год, мусіць, гэтая вёска належала вядомаму гетману ВКЛ К. I. Астрожскаму».
Біблейскі пояс (Нідэрланды)
«Біблейскі пояс» (De Bijbelgordel) — рэгіён Нідэрландаў з моцнымі кансерватыўнымі пратэстанцкімі традыцыямі. Назва дадзена па аналогіі з «Біблейскім поясам» у ЗША.
На фарміраванне рэгіёна аказала вялікі ўплыў Дванаццацігадовае перамір'е 1609-21, падчас якога пратэстанты з тэрыторый, якія засталіся пад кантролем Іспаніі, атрымалі магчымасць перасяліцца ў Рэспубліку Злучаных правінцый. Пазней, у 1834 годзе, у Галандскай рэфармацкай царкве адбыўся раскол, падчас якога яе кансерватыўныя плыні заснавалі ўласныя дэнамінацыі. Самая вядомая з іх — Хрысціянскія рэфармацкія цэрквы, якая дагэтуль мае вялікі ўплыў у рэгіёне.
Значная колькасць жыхароў рэгіёна па нядзелях наведвае царкву. Нараджальнасць на тэрыторыі «Біблейскага пояса» значна вышэйшая за сярэдні ўзновень па Нідэрландах. Мясцовыя жыхары аддаюць значную колькасць галасоў на выбарах за дзве кансерватыўныя партыі — Рэфармісцкую партыю і Хрысціянскі Саюз.
Жаралец
Жаралец (, Жерелец) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Лельчыцкага сельсавета.
Уладзімір Мікітавіч Галка
Уладзімір Мікітавіч Галка (, в. Чамярысы, Брагінскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
З 1952 буравы майстар Рэчыцкай нафтаразведачнай экспедыцыі глыбокага бурэння. Званне Героя прысвоена за поспехі ў разведцы месцараджэнняў карысных выкапняў.
Салагубаў (пасёлак)
Салагу́баў (, Салогубов) — пасёлак у Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дуброўскага сельсавета.
Пруды
Пруды — тапонім.
Сцяг Расонаў
Сцяг Расонаў — сцяг гарадскога пасёлка Расоны і Расонскага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 чэрвеня 2009 г. № 277.
Апісанне
Сцяг Расонаў уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: верхняй – жоўтага і ніжняй – зялёнага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчана выява герба Расонаў.
ФК Мілсамі
«Мілсамі» (Fotbal Club Milsami Orhei) — малдаўскі прафесійны футбольны клуб з горада Архей.
Буда Лельчыцкая
Бу́да Ле́льчыцкая (, Буда Лельчицкая) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Лельчыцкага сельсавета.
Да 17 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Лельчыцкага сельсавета, да 1 ліпеня 1965 года — у склад Дуброўскага сельсавета.
ФК Фальгорэ Фальчана
«Фальгорэ/Фальчана» (Società Sportiva Folgore/Falciano) — санмарынскі футбольны клуб, які прадстаўляе пасёлак Фальчана. Выступае ў чэмпіянаце Сан-Марына па футболе. Клуб заснаваны ў 1972 годзе.
Стэфані Кволек
Стэфані Луіза Кво́лек (,, Пенсільванія) — амерыканскі хімік польскага паходжання, якая вынайшла поліпарафенілен-тэрэфталамід, больш вядомы як. Кволек заваявала мноства ўзнагарод за свае працы ў хіміі палімераў.
Раннія гады і адукацыя
Кволек нарадзілася у сям’і польскіх эмігрантаў у Нью-Кенсінгтане, Пенсільванія, у 1923 годзе. Яе бацька, Джон Кволек (Jan Chwałek), памёр, калі ёй было дзесяць гадоў. Кволек пераняла ад яго цікавасць да навукі, а ад маці, Нэлі Зайдэл Кволек, цікавасць да моды. У 1946 годзе Кволек атрымала ступень у галіне хіміі Універсітэта Карнегі — Мелан. Кволек планавала стаць лекарам і спадзявалася, што зможа назапасіць грошай на медыцынскую адукацыю за кошт падзаробкаў ў хімічнай галіне.
Кеўлар
Падчас працы ў кампаніі DuPont Кволек вынайшла кеўлар. У 1964 годзе, у чаканні нафтавага дэфіцыту, яе група пачала шукаць лёгкае, але трывалае валакно, якое б выкарыстоўвалася ў шынах. Валакно, якое атрымалася, у адрозненне ад нейлону, не было крохкім. Кіраўнік і дырэктар лабараторыі разумелі значэнне гэтага адкрыцця і ўнеслі свой ​​уклад у развіццё новай вобласці хіміі палімераў, якая стала затым хутка развівацца. Да 1971 быў атрыманы сучасны кеўлар. Кволек, аднак, не прымала актыўнага ўдзелу ў распрацоўцы спосабаў прымянення кеўлару і вырабаў з яго.
Пенсія
У 1986 годзе Кволек сышла з пасады навуковага супрацоўніка кампаніі DuPont. Тым не менш, яна доўгі час кансультавала кампанію DuPont, а таксама ўваходзіла ў Нацыянальны даследчы савет і Нацыянальную акадэмію навук. За 40 гадоў працы навукоўцам-даследчыкам яна атрымала па розных дадзеных ад 17 да 28 патэнтаў. У 1995 годзе яна стала чацвёртай жанчынай, якія была прынятая ў. У 1996 годзе яна атрымала Нацыянальны медаль тэхналогіі, а ў 2003 годзе яна была прынята ў. У 1997 годзе яна атрымала медаль Перкіна ад Амерыканскага хімічнага таварыства, а ў 1980 годзе ўзнагароду ад яго ж за «Творчае вынаходства».
Памёрла 18 чэрвеня 2014 года ва Уілмінгтане, Дэлавэр.
Пабеднае (Лельчыцкі раён)
Пабе́днае (, Победное, да 30 ліпеня 1964 года Стары́ Фальва́рак ) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Лельчыцкага сельсавета.
Сцяг Пераброддзя
Сцяг Пераброддзя — сцяг вёскі Пераброддзе Мёрскага раёна. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 чэрвеня 2009 г. № 277.
Апісанне
Сцяг Пераброддзя ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога размешчана апраўленая белай аблямоўкай выява герба Пераброддзя. У ніжняй частцы палотнішча размешчаны дзве хвалістыя паласы белага колеру.
ФК Рудар Плеўля
«Рудар» — чарнагорскі футбольны клуб з горада Плеўля. Выступае ў Першай лізе Чарнагорыі. Заснаваны ў 1920 годзе. Хатнія матчы праводзіць на гарадскім стадыёне, які змяшчае 10 000 гледачоў.
Чыянне
Чыя́нне (, Чиянье) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Лельчыцкага сельсавета.
Да 17 снежня 1959 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Лельчыцкага пассавета, да 1 ліпеня 1965 года ў складзе Дуброўскага сельсавета.
Генадзь Сяргеевіч Галкін
Генадзь Сяргеевіч Галкін (Геннадий Сергеевич Галкин; нар., ст. Галіцына, Адзінцоўскі раён, Маскоўская вобласць) — беларускі спартсмен (стэндавая стральба). Майстар спорту СССР міжнароднага класу (1974).
Біяграфія
Быў ваеннаслужачым. Чэмпіён свету (1973, Мельбурн, Аўстралія), Еўропы (1979, Мантэкаціні, Італія) у камандным першынстве, СССР у асабістым (1978) і камандным (1974, 1976, 1978) першынствах. Рэкардсмен СССР (1978). Пераможца і прызёр міжнародных і ўсесаюзных спаборніцтваў.
Пруды (Баранавіцкі раён)
Пруды́ (, Пруды) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 28 км на поўнач ад Баранавічаў.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1939 года ў складзе БССР.
Рэлігія ў Нідэрландах
Нідэрланды — свецкая дзяржава, якая не мае дзяржаўнай рэлігіі. Аднак, у краіне існуе свабода веравызнання.
Гістарычна ў краіне пераважае хрысціянства. Да хрысціян сябе адносіць 7414 тыс. жыхароў (43,4 %), з іх каталікі складаюць 4359 тыс. (26,6 %), пратэстанты, галоўным чынам кальвіністы і лютэране — 3033 тыс. (16,8 %). За кошт іміграцыі колькасць мусульман складае 944 тыс. (5,8 %).
Пратэстанты пераважаюць у поўначнай частцы краіны і на ўзбярэжжы, каталікі — у цэнтры, на поўдні і ўздоўж граніцы з Бельгіяй. Мусульмане-імігранты пражываюць галоўным чынам у буйных гарадах. Яўрэйская абшчына ў краіне існуе здаўна, у наш час налічвае прыблізна 30-35 тыс. чалавек.
Колькасць людзей, якія адносяць сябе да якой-небудзь рэлігіі, змяншаецца. 7230 тыс. жыхароў (42,7 %) лічаць сябе агностыкамі ці атэістамі. Гэта адзін з самых высокіх узроўняў у Еўропе. Гэта адна з прычын таго, што ў краіне параўнальна памяркоўна адносяцца да таго, што асуджаецца ці нават забаронена ў іншых еўрапейскіх краінах: аборты, эўтаназія, прастытуцыя, аднаполыя шлюбы, ужыванне лёгкіх наркотыкаў і да т.п.
У той жа час, заўважаны рост мусульманскага экстрэмізму.
Сіна-каўказскія мовы
Склад сіна-каўказскіх моў
Базавы склад сіна-каўказскіх моў:
Сярод іншых моў і сем'яў, якія прапаноўваліся для ўключэння ў сіна-каўказскую макрасям'ю: этруская (і шырэй тырэнская сям'я), іберская, шумерская, вакашскія, салішскія і хайда, каскская (параўноўваецца з хацкай), кутыйская (гутыйская) — параўноўваецца з хурыта-ўрарцкімі, рэтыйская і лемнаская (тырэнскія), якія, як мяркуецца, роднасныя баскскай паўднёвалузітанскай, сіканская, лігурыйская, шарданская, пікцкая і аквітанская (разам — баскіберскія), ніўхская, кусунда. Прапанаваўся таксама нахалі.
Лінгвістычныя пацверджанні гіпотэзы
У 1947 годзе савецкі лінгвіст каўказазнавец М. Ф. Якаўлеў усталяваў, што чукоцкая мова мае шмат агульнага з каўказскімі (адыгскімі) і індзейскімі (кечуа) мовамі. У 1968 годзе савецкі лінгвіст, этнограф, доктар філалагічных навук, прафесар, даследчык моў карэнных народаў Сібіры А. П. Дульзон адзначыў падабенства кецкай мовы з мовамі індзейцаў Амерыкі, а таксама з баскскай, бурушаскі і з каўказскімі (чаркескімі) мовамі.
Бачны амерыканскі антраполаг і лінгвіст Ф. Боас таксама лічыў, што ў існаваў бесперапынны ланцуг роднасных народнасцей ад палеаазіятаў да ціхаакіянскіх індзейцаў.
Нелінгвістычнае пацверджанне гіпотэзы
У нядаўніх даследаваннях, якія тычыліся вытокаў і распаўсюджанасці абраду паветранага пахавання, выкананых Г. Ю. Сітнянскім, аўтар прыйшоў да высновы, што спіс народаў, якія практыкавалі гэты абрад, і народаў, якія ўключаюцца ў сіна-каўказскую макрасям'ю моў, мае значную колькасць супадзенняў.
Крытыка
Гіпотэза мае даволі шмат праціўнікаў у сучаснай гістарычнай лінгвістыцы, як на тэрыторыі былога СССР, так і (асабліва) за яго межамі. Сярод асноўных недахопаў данай гіпотэзы крытыкі адзначаюць шматлікія нацяжкі ў фанетычных рэканструкцыях (А. Вовін ), выкарыстанне метаду масавага лексічнага параўнання, поўную адарванасць ад звестак матэрыяльнай культуры (у адрозненне ад іншых сем'яў і рэканструюяваных макрасем'яў, дзе археалагічныя і генетычныя звесткі выкарыстоўваюцца ўсё часцей).
Сцяг Сянна
Сцяг Сянна — сцяг горада Сянно і Сенненскага раёна.
Апісанне
Сцяг горада Сянно і Сенненскага раёна ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: верхняй – жоўтага і ніжняй – зялёнага колеру. У цэнтры пярэдняга боку палотнішча размешчана выява герба Сянна і Сенненскага раёна.
Гісторыя
Герб і сцяг Сянна зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 года № 36.
Чэмернае
Чэ́мернае (, Чемерное) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лельчыцкага сельсавета.
Квазі-вайна
Квазівайна (Quasi-War, Quasi-guerre) — узброены канфлікт паміж ЗША і Францыяй, які меў месца паміж 1798 і 1800 гадамі ў форме сутычак ваенных караблёў ЗША з флотам Францыі і каперскімі судамі. Вядома таксама пад назвамі «Неаб’яўленая вайна», «Паўвайна».
Прычыны i ход вайны
З 1776 года Францыя была галоўным саюзнікам амерыканскіх рэвалюцыянераў якія вялі вайну за незалежнасць ад Вялікабрытаніі. Дапамога французаў ішла і ў матэрыяльным снабжэнні і войскам. У 1778 годзе Каралеўства Францыя і Злучаныя Штаты падпісалі Союзны дагавор. Але пазней ЗША адмовіліся заплаціць доўг Каралеўству Францыя ўраду Французскай Рэспублікі. Таксама ЗША занялі нейтральную пазіцыю ў вайне паміж Францыяй і Вялікабрытаніяй і нават 19 лістапада 1794 года падпісала з былой метраполіяй «Дагавор Джэя».
У адказ французскіе каперы распачалі захоп амерыканскіх гандлёвых караблёў. На гэта ўрад ЗША 7 ліпеня 1798 года спыніў дзеянне дамоўленасцяў з Францыяй, распарадзіўся аднавіць ваенны флот Злучаных Штатаў і даў дазвол ваенным караблям атакаваць французскія караблі. Амерыканцы дасягнулі значных поспехаў у стварэнні канкурэнтназдольнага ваеннага флоту.
На баку ЗША выступіла Вялікабрытанія, флот якой таксама распачаў масавы захоп французскіх ваенных і гандлёвых караблёў. Неабходнасць ваяваць і з ЗША, і з Вялікабрытаніяй, а таксама ўнутраная нестабільнасць прымусілі Францыю заключыць мірнае пагадненне з ЗША 30 верасня 1800 года.
Пасля гэтага канфлікта Францыя перастала разглядаць ЗША як свайго сатэліта. Таксама гэта вайна дапамагла працэсу паступовага збліжэння ЗША і Вялікабрытаніі як саюзнікаў.
ФК Мольдэ
«Мольдэ» (Molde Fotballklubb) — нарвежскі футбольны клуб з горада Моле, які выступае ў Элітэсерыен. Заснаваны 19 чэрвеня 1911 года, хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Акер», які змяшчае 11 800 гледачоў.
Спіс аб’ектаў PGC (2086001—2087000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2086001—2087000)
ФК Дзіла Горы
«Дзіла» (დილა გორი) — грузінскі футбольны клуб з горада Горы. Заснаваны ў 1949 годзе.
ФК Спартак Масква
1922—1935
Папярэднік «Спартака» МГС быў заснаваны 18 красавіка 1922 года спартсменамі з маскоўскага раёна Чырвоная Прэсня, паводле прапановы Івана Арцем’ева. Група энтузіястаў, з Арцем’евым на чале, атрымала дазвол на злом некалькіх закінутых дамоў у раёне Прэсненскай заставы для наступнага будаўніцтва стадыёну. У 1922 годзе ўжо былі гатовыя трыбуны, агароджы, распранальні і само поле. Паралельна адбылася рэарганізацыя двух фізкультурных калектываў: «Рускага гімнастычнага таварыства» і «Таварыства фізічнага выхавання» Прэсненскага футбола, то бок, іх пераўтварылі ў «Маскоўскі гурток спорту» (МГС). Тады ж у каманду прыйшлі браты Старасціны (Мікалай, Аляксандр, Андрэй і Пётр), з якімі звязана вялізная частка гісторыі «Спартака». Назва будучай каманды выклікала бурныя спрэчкі, і ў рэшце рэшт спыніліся на кампрамісным варыянце — «Маскоўскі гурток спорту Чырвонапрэсненскага раёна» («МГС»), але ўжо праз год клуб быў перайменаваны ў «Чырвоную Прэсню», як і прапаноўвалася першапачаткова Арцем’евым. Да 1935 года каманда выступала пад назвамі «Чырвоная Прэсня», «Харчавік» і «Промкааперацыя».
Папярэднікі «Спартака» выступалі ў чэмпіянаце Масквы — першы год у класе «Б», але заняўшы першае месца як у вясновым, гэтак і восеньскім турнірах, каманда патрапіла ў клас «А», спаборніцтва ў якім адразу ж выйграла. Усяго ў 1923—1935 гадах каманда чатыры разы перамагала ў першынстве Масквы, і пяць разоў станавілася першай у «клубным заліку» — комплексным паказчыку, які ўлічваў акрамя вынікаў гульняў яшчэ і выступленні малодшых каманд, статыстычныя паказчыкі, гульнявую дысцыпліну і агульную працу спартыўнай секцыі.
19 красавіка 1935 года Камітэт па фізічнай культуры i спорце пры Савеце Міністраў СССР зацвердзіў Статут новага таварыства «Спартак».
Эмблема клуба
Эмблемай таварыства «Спартак» з моманту яго стварэння ў 1935 годзе быў прыдуманы Н. П. Старасціным чырвоны ромб з белай акантоўкай і літарай «С» ў цэнтры, праз якую праходзіць белая паласа.
Форма
Традыцыйныя колеры «Спартака» — чырвоны і белы, класічная размалёўка формы ўяўляе сабой чырвоныя футболкі з белай папярочнай паласой на грудзях, белыя трусы, чырвоныя гетры з белай паласой. Адсюль ідзе мянушка каманды — «чырвона-белыя». Упершыню каманда выйшла на поле ў чырвоных майках з белай папярочнай паласой вясной 1934 года.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Станкевічы (Баранавіцкі раён)
Станке́вічы (, Станкевичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 20 км на поўнач ад Баранавічаў.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы 47 двароў, 325 жыхароў.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў складзе БССР.
Лужнікі (стадыён)
Стадыён «Лужнікі» — цэнтральная частка Алімпійскага комплексу «Лужнікі», размешчанага непадалёк ад Вараб'ёвых гор у Маскве. Бліжэйшыя станцыі метро — «Спартыўная» і «Вераб'ёвы горы». З'яўляецца хатнім стадыёнам зборнай Расіі па футболе.
Кароткая гісторыя
23 снежня 1954 года Урад СССР прыняло рашэнне аб будынку ў Лужніках «вялікага маскоўскага стадыёна». Праектаванне стадыёна ў складзе спартыўнага комплексу «Лужнікі» пачалося ў студзені 1955 года, будаўніцтва — у красавіку таго ж года (пабудову курыравала Першы сакратар Маскоўскага гарадскога камітэта КПСС Кацярына Фурцава), а 31 ліпеня 1956 года ўжо адбылося яго ўрачыстае адкрыццё. З тых часоў стадыён шматразова перабудоўваўся.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Босніі і Герцагавіне
У спісе Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Босніі і Герцагавіне значыцца 2 найменні (на 2014 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). Абодва аб'екты ўключаны ў спіс па культурных крытэрыях. Акрамя гэтага, станам на 2014 год, 8 аб'ектаў на тэрыторыі Босніі і Герцагавіны знаходзяцца сярод кандыдатаў на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны. Боснія і Герцагавіна ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 12 ліпеня 1993 года. Першы аб'ект, размешчаны на тэрыторыі Босніі і Герцагавіны, быў занесены ў спіс у 2005 годзе на 29-й сесіі Камітэта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Лужнікі (стадыён)
Кароткая гісторыя
Падчас будаўніцтва адбыўся групавы няшчасны выпадак, з чалавечымі ахвярамі, падрабязнасці якога да гэтага часу не апублікаваныя. Дакладна вядома, што загінуў у тым ліку малады жыхар горада Пушкіна Маскоўскай вобласці
У 1980 годзе стадыён стаў адным з найважнейшых месцаў правядзення Маскоўскай Алімпіяды. «Менавіта адсюль пад сумную песню ляцеў у начное неба алімпійскі мішка, выклікаючы ў гледачоў слёзы».
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Босніі і Герцагавіне
Папярэдні спіс
У табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У гэтым спісе прыведзены аб'екты, прапанаваныя ўрадам Босніі і Герцагавіны ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс сусветнай спадчыны.
Лужнікі (стадыён)
Кароткая гісторыя
Першапачаткова разам з усім спарткомплексам стадыён насіў імя Леніна (у той час Цэнтральным стадыёнам ім. В. І. Леніна называўся не стадыён, а ўвесь спарткомплекс ).
У 1990 годзе, 24 чэрвеня, у Лужніках прайшоў апошні канцэрт гурта «Кіно» разам з салістам Віктарам Цоем. На канцэрце прысутнічала 72 тысячы гледачоў.
У 1998 годзе стадыён быў уключаны УЕФА у спіс пяцізоркавых еўрапейскіх футбольных стадыёнаў.
21 мая 2008 года на стадыёне «Лужнікі» прайшоў першы ў Расіі і самы ўсходні за ўсю гісторыю фінал Лігі Чэмпіёнаў УЕФА. Прычым гулялі два клуба прадстаўляюць родапачынальнікаў футбола — англійскія «Чэлсі» і «Манчэстэр Юнайтэд».
22 мая 2008 года УЕФА прысвоіў стадыёну «Лужнікі» статус «элітнага» стадыёна. У 2018 «Лужнікі» прымуць фінал чэмпіянату свету па футболе.
Агульная інфармацыя аб стадыёне
Усе месцы Вялікай спартыўнай арэны стадыёна зачыняюцца збудаваным у 1997 казырком, шырынёй 63,5 метра і вагай 15 тысяч тон, які трымаюць 72 сталёвыя апоры вышынёй па 26 метраў кожная. Зараз стадыён мае футбольнае поле са штучным сінтэтычным пакрыццём пятага пакалення. Вакол яго — бегавыя дарожкі. На стадыёне чатыры злучаных трыбуны. Трыбуна A галоўная, B і D — бакавыя, як правіла B — фанацкая, а D — гасцявая. На іх ўстаноўлена па адным каляровым табло. На трыбуне A размешчаны сектары vip 2, vip 3, а таксама vip 1, абсталяваны мяккімі крэсламі, і vip ложа.
У 1996-97 гг. праводзілася капітальная рэканструкцыя стадыёна. Быў збудаваны стацыянарны дах, адрамантаваны трыбуны, іх пакрыццё і ўстаноўленыя 80650 сядзенняў, заменена пакрыццё бегавога поля і зоны за футбольным полем, устаноўленыя экраны. Да чэмпіянату свету 2018 стадыён плануецца рэканструяваць, што ўключае ў сябе магчымую замену экранаў, поўную замену бегавога пакрыцця на сіняе, пераробка часткі трыбуны С на звычайную, ўстаноўка 81 тысяч сядзенняў. Акрамя крытых залаў, стадыён мае Паўночнае спартовае ядро ​​і Паўднёвае спартовае ядро, размешчаныя адпаведна з поўначы і з поўдня ад Вялікай спартовай арэны. Гэта дадатковыя адкрытыя спартыўныя пляцоўкі, прызначаныя для трэніроўкі каманд і спаборніцтваў па футболе і міні-футболу, тэнісу і лёгкай атлетыцы, і аднапавярховыя будынкі (дапаможныя памяшканні для пераапранання каманд), што прымыкаюць да іх.
Рэканструкцыя перад Чэмпіянатам Свету па футболе 2018
Матч адкрыцця, адзін з паўфінальных матчаў і фінал чэмпіянату свету 2018 пройдуць на маскоўскім стадыёне «Лужнікі». Для адпаведнасці патрабаванням ФІФА разглядаўся варыянт зносу і новай пабудовы ВСА (Вялікай Спартыўнай Арэны). У гэтым выпадку ўмяшчальнасць арэны магла павялічыцца да 90 000 гледачоў, а плошча — да 221 тыс. кв. м. Кансорцыум, які складаецца з ПІ «Арэна», GMP і ГУП МНДІП Маспраект-4, выйграў тэндэр на распрацоўку праектна-каштарыснай дакументацыі па рэканструкцыі стадыёна.
Апошні футбольны матч на стадыёне быў праведзены 10 мая 2013 года паміж камандамі «Спартак» і «Крылы Саветаў». Пры гэтым для падрыхтоўкі да чэмпіянату свету па лёгкай атлетыцы 2013 былі укладзеныя новыя бегавыя дарожкі і быў перасланы газон на натуральны. Таксама ў 2013 годзе Лужнікі прынялі Чэмпіянат свету па рэгбі-7. Пасля гэтага стадыён зачыніўся на рэканструкцыю.
Актыўныя работы па рэканструкцыі пачаліся ў 2014 годзе. Пасля рэканструкцыі на тэрыторыі стадыёна будуць размяшчацца толькі профільныя аб'екты (раннія планы рэканструкцыі меркавалі будаўніцтва гасцініцы).
Індзейскія мовы Паўночнай Амерыкі
Індзейскія мовы Паўночнай Амерыкі — мовы індзейцаў — карэнных жыхароў кантынента.
Вядома парадку 296 індзейскіх моў Паўночнай Амерыкі, жывых і вымерлых. Яны аб’ядноўваюцца ў 34 моўныя сем’і і 27 ізаляваных моў. Некаторыя з гэтых сем’яў, як, напрыклад, алгская, сіўанская і на-дэнэ, складаюцца з вялікай колькасці асобных моў; іншыя абмежаваны некалькімі ці ўсяго адной мовай.
Класіфікацыя
Існуюць розныя спробы класіфікацыі моў Паўночнай Амерыкі, у тым ліку класіфікацыі Джона Паўэла, Эдуарда Сепіра і Джозефа Грынберга. У прыватнасці, Грынберг мяркуе, што ёсць падставы супрацьпастаўляць усяго толькі тры амерыканскія сям’і: эскімоска-алеуцкую, на-дэнэ і амерындскую, якая ўключае ўсе астатнія мовы абедзвюх Амерык. Канцэпцыя Грынберга ў наш час адпрэчваецца большасцю спецыялістаў.
Нягледзячы на вялікую колькасць гіпотэз пра аб’яднанне гэтых сем’яў у меншую колькасць груповак, якія прапаноўваліся ў розныя гады, большасць з іх у наш час адпрэчана. Больш-менш верагоднымі выглядаюць толькі дзве гіпотэзы: пенутыйская і хоканская.
Ніжэй прыведзена так званая «кансерватыўная класіфікацыя», заснаваная на працах, даступных да 1995 года. У фігурных дужках паказана колькасць моў.
Сярэдняя Амерыка (Месаамерыка)
Хоць геаграфічна цэнтральная Амерыка (Месаамерыка) уваходзіць у склад паўночнаамерыканскага кантынента, у культурным плане дакалумбава Месаамерыка значна апярэджвала культуры, размешчаныя на поўнач ад яе, таму лінгвісты і гісторыкі звычайна вылучаюць Месаамерыку ў асобны культурна-геаграфічны рэгіён.
Тыпалагічная характарыстыка
Мовы абарыгенаў Паўночнай Амерыкі адрозніваюцца паміж сабой і ў фаналагічным, і ў марфалагічным адносінах. Некаторыя з іх полісінтэтычныя паводле структуры, як, напрыклад, алганкінскія, яна, квакіутль-нутка ці эскімоскія. Іншыя, як, напрыклад, такелма і іакуцкія, флектыўныя паводле свайго ладу і параўнальныя па структурных абрысах з лацінскай ці грэчаскай; трэція, як, напрыклад, кус, быўшы флектыўнымі, дасягнулі адносна аналітычнага стану, накшталт англійскай мовы; звычайныя і аглютынатыўныя мовы, паводле ступені складанасці ў наш час параўнальныя з цюркскімі напрыклад, шашонскай ці сахаптынам.
Фанетычна мовы Паўночнай Амерыкі надзвычай розныя. Некаторыя, як, напрыклад, паўні (кадаанская сям’я), маюць простую кансанантную сістэму; іншыя выкарыстоўваюць разнастайныя вытанчаныя кансанантныя проціпастаўленні і валодаюць шматлікімі незвычайнымі тыпамі зычных. Кутчын, атабаскская мова Аляскі, мае прынамсі 55 кансанантных фанем. Значная колькасць карэнных моў Паўночнай Амерыкі з’яўляюцца тонавымі мовамі, гэта значыць выкарыстоўваюць танальныя проціпастаўленні паміж складамі, ва ўсім, акрамя тону, тоеснымі, з мэтай перадачы лексічных ці граматычных адрозненняў. У якасці прыкладу тонавай мовы можа служыць наваха.
Пісьменнасці
Да прыходу еўрапейцаў на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі існавалі дзве развітыя сістэмы пісьма: пісьмо мая і ацтэкаў. Еўрапейская экспансія паслядоўна паклала канец іх існаванню.
На тэрыторыі ЗША і Канады гістарычна зафіксавана толькі ўмоўна даеўрапейская пісьменнасць індзейцаў мікмак. Большасць пісьмовых моў стала выкарыстоўваць лацінскі алфавіт у варыянтах на аснове яго выкарыстання ў англійскай і іспанскай мовах.
Абарыгены Аляскі ў перыяд, калі Аляска ўваходзіла ў Расійскую імперыю, выкарыстоўвалі кірыліцу, якая пазней была зменена лацініцай.
У 1821 годзе ў ЗША правадыр племя чэрокі Секвоя стварыў на аснове лацініцы складовае пісьмо чэрокі. У 1840 годзе ў Канадзе місіянер Джэймс Эванс пачаў уводзіць для мовы кры распрацаванае ім канадскае складовае пісьмо, якое пасля шэрагу мадыфікацый было прынята шэрагам аўтахтонных народаў Канады.
Мілашавічы
Мі́лашавічы (, Милошевичи) — аграгарадок у Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілашавіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 35 км у напрамку на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Лельчыцы, за 242 км ад Гомеля, каля ракі Убарць, на аўтамабільнай дарозе.
Міхаіл Мікалаевіч Задорнаў
Міхаіл Мікалаевіч Задорнаў (нар., Юрмала , Латвійская ССР — ) — савецкі і расійскі -сатырык, , гумарыст, комік, член Саюза пісьменнікаў Расіі. Аўтар больш за дзесяці кніг. Сярод іх — лірычныя і сатырычныя апавяданні, гумарэскі, нарысы, дарожныя нататкі і п’есы. Аўтар антынавуковых гіпотэз у галіне этымалогіі і гісторыі славянства. Вядомы сваімі шавіністычнымі і антызаходнімі выказваннямі.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 ліпеня 1948 года ў Юрмале (Латвійская ССР). Скончыў рыжскую сярэднюю школу № 10. У 1974 годзе скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут па спецыяльнасці інжынер-механік.
Дэбютаваў на Цэнтральным тэлебачанні СССР у 1982 годзе з маналогам «Ліст студэнта дадому». Сапраўдная папулярнасць прыйшла ў 1984 годзе, калі Задорнаў ў перадачы «Вакол смеху» прадставіў свой фельетон «Два дзевятых вагона», які прынёс яму шырокую вядомасць. У 1984—1985 гадах — загадчык аддзела сатыры і гумару ў часопісе «Юнацтва». Апавяданні і мініяцюры Задорнава чыталі са сцэны многія вядомыя артысты, а пачынаючы з канца 1980-х гадоў ён стаў сам выконваць свае творы. З пачатку 1990-х гадоў Задорнаў быў аўтарам і вядучым вядомых тэлеперадач, такіх як «Аншлаг», «Смехапанарама», «Сатырычны прагноз», «Дочкі-маці».
Памёр 10 лістапада 2017 года ў Маскве.
Развітанне з Міхаілам Задорнавым адбылося 12 лістапада 2017 года ў закрытым рэжыме ў рытуальнай зале морга клінічнай бальніцы «Медсі» на Пятніцкай шашы ў Маскоўскай вобласці.
Творчасць
Аўтар мноства гумарыстычных кніг і канцэртаў, таксама здымаўся ў кіно.
Карэлічы (значэнні)
Назву Карэ́лічы маюць:
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Ватыкане
У спісе Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Дзяржаве-горадзе Ватыкан значацца 2 найменні (на 2014 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). Абодва аб'екты ўключаны ў спіс па культурных крытэрыях, прычым яны прызнаны шэдэўрамі чалавечага генія (крытэрый i). Ватыкан ратыфікаваў Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 7 кастрычніка 1982 года. Першы аб'ект, размешчаны на тэрыторыі Ватыкана быў занесены ў спіс у 1980 годзе на 4-й сесіі Камітэта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс
У гэтай табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Аналітычная функцыя
Аналіты́чная фу́нкцыя — функцыя, значэнне якой у кожным пункце яе вобласці вызначэння роўнае суме ступеннага рада, які збягаецца ў некаторым наваколлі гэтага пункта.