cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смалегаў
Гісторыя
Вераемна, вёска Смалегаў у тыя часы ўваходзіла ў склад буйнога маёнтка Антонаў, які належаў Лукашу Сапегу, бо 21 красавіка 1607 г. датаваны судовы дэкрэт, у якім шляхціц Юзаф Будзіла, мазырскі харунжы, абвінаваціў шляхціца Лукаша Сапегу і яго жонку Сафію ў гвалтах, якія ўчынілі сяляне сапежынскага маёнтка Антонаў з вёсак Нароўлі і Смалегавічаў (Смалегава) у маёнтку Юзафа Будзілы, а менавіта ў вёсцы Багуцічы (Мазырскі павет).
Імаверна, пасля смерці Лукаша Сапегі (які з пачатку 1600-х гг. падпісваўся як «граф на Чарнобылі») вёска Смалегаў у 1626 г. перайшла ў валоданне віленскага ваяводы і вялікага гетмана літоўскага Льва Сапегі (1557—1633), якому Лукаш Сапега завяшчаў усе свае маёнткі.
10 лістапада 1682 г. Смалегаў згадваецца ў гродскай кнізе мазырскага гродскага суда запісам аб падзеле зямель паміж рэчыцкім старостам, полацкім ваяводам (1686—1713) Дамінікам Міхалам Слушкам (каля 1655 — 1713), уладальнікам маёнткаў Антонава, Смольгавічы (Смалегаў) і Нароўля, і Кіеўскім езуіцкім калегіумам, уладальнікам маёнткаў Вярбковічы і Канатоп.
У 1750 г. на Мазырскі павет з Кіеўскага ваяводства пачаліся наезды атрадаў гайдамакаў. Заклікі гайдамакаў да мясцовых жыхароў падштурхнулі да паўстання на Нараўляншчыне (1750—1751), удзельнікамі якога сталі сяляне вёсак Вербавічы, Завайць, Смалегаў і мястэчка Нароўля. Адбываліся рабаўніцтвы і гвалты. (Выбухі сялянскага паўстання тут адбываліся і ў 1760—1770-ыя гг.).
У канцы XVIII ст. вёска ўваходзіла ў склад буйнога маёнтка Барбароў, які належаў Аскеркам.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) вёска ў складзе Расійскай імперыі. Пасля канфіскацыі маёнткаў у паўстанца Яна Мікалая Аскеркі (1735—1796) у расійскі скарб, у 1794 г. расійская імператрыца (1762—1796) Кацярына II падарыла буйны маёнтак Барбароў (да якога ў тым ліку належала вёска Смалегаў) правадзейнаму тайнаму саветніку Якаву Яфімавічу Сіверсу (1731—1808) у спадчыннае валоданне. Сам Сіверс у Барбарове (ці на Нараўляншчыне) не пражываў, а кіраваў маёнткам яго адміністратар-камісар Станіслаў Левановіч.
У 1795 г. у вёсцы дзейнічала царква. З 1808 г. маёнтак Барбароў (разам з вёскай Смалегаў) стаў зямельнай уласнасцю дваран фон Гольстаў. У 1826 г. маёнтак Барбароў (разам з вёскай Смалегаў) паводле куплі перайшоў ад фон Гольстаў ва ўласнасць дваран Горватаў. Пры падзеле сямейнай спадчыны паміж чатырма сынамі Ігната Тадэвушавіча Горвата (1764 — каля 1826) вёска Смалегаў (гэтак жа як і Смалегаўская Рудня) стала ўваходзіць у склад буйнога маёнтка Галоўчыцы, які атрымаў Станіслаў Ігнатавіч Горват (1804—1884).
Паводле сялянскай рэформы 1861 г. у Расійскай імперыі сяляне атрымалі вызваленне ад прыгонніцтва і права на частку зямель маянткоўца Станіслава Ігнатавіча Горвата (1804—1884).
Паводле перапісу 1897 г. у вёсцы дзейнічаў хлебазапасны магазін, а вёска адносілася да Нараўлянскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У канцы XIX ст. у вёсцы было створана сельскагаспадарчае таварыства, якое ў 1905 г. налічвала 33 гаспадаркі і мела 1178,06 дзесяцін зямлі.
У 1930 г. у вёсцы арганізаваны першы калгас «Шлях сацыялізму», працавала кузня. З 1934 г. дзейнічала школа.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баях за вёску загінулі 10 савецкіх салдат (пахаваныя ў брацкай магіле на могілках). 43 жыхары загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 г. вёска ў складзе калгаса «Чырвоны Баец» (цэнтр — вёска Завайць). Меўся фельчарска-акушэрскі пункт, клуб. У 1963 г. у вёсцы быў устаноўлены абеліск на брацкай магіле савецкіх воінаў.
Рокас
Атол Рокас (Atol das Rocas) — атол у Атлантычным акіяне. Уваходзіць у склад бразільскага штата Рыу-Гранды-ду-Норты. Агульная плошча сушы - 0,36 км². Насельніцтва няма. У 2001 г. атол Рокас разам з архіпелагам Фернанду-ды-Наронья ўнесены ў спіс прыродных аб'ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Геаграфія
Атол Рокас месціцца ў заходняй частцы Атлантычнага акіяна ў 234,6 км на паўночны захад ад мацерыковага ўзбярэжжа Бразіліі. Сфарміраваны на паверхні вулканічнай вяршыні Паўднёва-Атлантычнага хрыбта. Уяўляе сабой кола каралавых рыфаў, што атачаюць шырокую (7,1 км²), але не вельмі глыбокую (да 6 м) лагуну. Даўжыня - 3,47 км, найбольшая шырыня - 2,56 км. Вылучаюцца два невялікія астравы Фарол і Семітэрыя. Найвышэйшы пункт над паверхняй акіяна не перавышае 3 м.
Смалегаў
Гісторыя
Да 26 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Галоўчыцкага сельсавета, пасля — у склад Нараўлянскага сельсавета, які 26 красавіка 1962 года перайменаваны ў Завайцянскі. Вёска была ліквідавана 21 верасня 2010 года.
Рокас
Прырода
Атол Рокас славіцца як месца, населенае 30 рознымі відамі птушак. У навакольных водах сустракаюцца марскія чарапахі, акулы, 24 віды ракападобных. Лагуна атола — важнае месца нераста многіх відаў рыб.
Гісторыя
Атол Рокас упершыню быў паказаны на партугальскай карце ў 1502 г. У 1822 г. уключаны ў склад Бразіліі. У 1881 г. на атоле быў пабудаваны маяк, які захоўваецца і ў нашы дні. У 1979 г. атрымаў статус біялагічнага запаведніка. У 2001 г. уключаны ў спіс прыродных аб'ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Дзятлік
Дзя́тлік (, Дятлик) — вёска ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Красноўскага сельсавета.
Маеўскае
Ма́еўскае во́зера — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Свячанка (працякае праз возера). Знаходзіца за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Чашнікі на мяжы з Сенненскім раёнам, прыкладна за 0,8 км на паўночны ўсход ад вёскі Хотліна Чашніцкага раёна і за 0,9 км на паўночны захад ад вёскі Малы Азярэцк Сенненскага раёна.
Плошча паверхні возера 0,16 км². Даўжыня 0,88 км, найбольшая шырыня 0,27 (0,28 ) км, даўжыня берагавой лініі 2 (3 ) км. Найбольшая глыбіня 10,5 м. Аб’ём вады 0,78 млн м³. Плошча вадазбору 100 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Схілы катлавіны стромкія на ўсходзе, вышынёй да 16 м. Астатнія схілы спадзістыя, вышынёй 2—3 м. Вакол возера вузкая, месцамі забалочаная пойма. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя. Праз возера працякае рака Свячанка і на поўдні злучае яго з Хотлінскім возерам.
Ліёнскі абрад
Ліёнскі абрад (ritus Lugdunensis) — адзін з заходніх літургічных абрадаў, які да сярэдзіны XX стагоддзя выкарыстоўваўся ў архідыяцэзіі горада Ліён у Францыі.
Гісторыя
У адрозненне ад шматлікіх літургічных абрадаў, якія паходзяць са старажытных літургічных традыцый, адрозных ад рымскай, ліёнскі абрад з'яўляецца адменнікам апошняй і з гэтай прычыны часта завецца рымска-ліёнскім.
Ліёнскі абрад сфарміраваўся ў VIII — пачатку IX стагоддзя, калі архібіскуп Ліёна Лейдрад па даручэнні Карла Вялікага ўвёў у набажэнствы паводле рымскага абраду ў сваёй дыяцэзіі літургічныя элементы, прынятыя ў капэле палаца ў Ахене. У ліёнскім абрадзе таксама існуе шэраг рыс галіканскага абраду.
Ліёнскі абрад праіснаваў да Вялікай французскай рэвалюцыі. Калі ў горадзе было разбурана шмат дамоў, а многіх жыхароў расстралялі, абрад выйшаў з ужытку. Ён быў адноўлены толькі ў канцы XIX стагоддзя на перыяд у палавіну стагоддзя. Пасля літургічнай рэформы сярэдзіны ХХ стагоддзя, якая спрасціла літургію, зніклі і рысы, якія адрознівалі ліёнскі абрад ад рымскага.
Асаблівасці
Парадак правядзення службы меў некалькі характэрных асаблівасцей. Падрыхтоўка дароў адбывалася не перад літургіяй Еўхарыстыі, а перад чытаннем Евангелля і адбывалася не на галоўным алтары, а ў бакавой капліцы. Існаваў сімвалічны абрад каштавання віна — перад уліваннем віна ў келіх для асвячэння адзін са святароў адпіваў крыху для праверкі, ці падходзіць яно для Еўхарыстыі.
У Вялікі чацвер, на службе ў памяць Апошняй Вячэры, пасля абраду абмыцця ног адбываўся арыгінальны абрад «вячэры святароў», які сімвалічна адлюстроўваў Апошнюю Вячэру. Два разы ў год, на Вялікдзень і ў дзень на свой выбар архібіскуп у канцы службы благаслаўляў народ паводле папскага парадку.
Шэраг асаблівасцей быў характэрны і для размяшчэння святынь ліёнскага абраду. Так, алтар заўсёды размяшчаўся ў цэнтры прэзбітэрыя (у рымскім абрадзе ў Сярэднявеччы алтар звычайна знаходзіўся каля задняй сцяны прэзбітэрыя).
Права на самавызначэнне
Права народаў на самавызначэнне — адзін з асноўных прынцыпаў міжнароднага права, які азначае права кожнага народа самастойна вырашаць пытанне аб форме свайго дзяржаўнага існавання, свабодна ўстанаўліваць свой палітычны статус і ажыццяўляць сваё эканамічнае і культурнае развіццё. Гэты прынцып разам з іншымі прынцыпамі абвешчаны ў Статуце ААН, які ставіць мэтай «развіваць дружалюбныя адносіны паміж нацыямі на аснове павагі прынцыпу раўнапраўя і самавызначэння народаў». Гэтая ж мэта ставіцца ў Статуце ААН у сувязі з развіццём эканамічнага і сацыяльнага супрацоўніцтва паміж дзяржавамі.
Лозунг «самавызначэння нацый» быў адным з папулярных бальшавіцкіх лозунгаў падчас рэвалюцыі і грамадзянскай вайны ў Расіі.
Права на самавызначэнне як прынцып міжнароднага права
Права на самавызначэнне — адзін з агульнапрызнаных прынцыпаў міжнароднага права. Працэс станаўлення гэтай нормы пачаўся з 1792 г., калі далучэнне папскіх анклаваў Авіньёна і Венсена да Францыі адбылося на аснове плебісцыту. Ён атрымаў прызнанне падчас распаду каланіяльнай сістэмы спачатку ў артыкуле 1 Статуту ААН, які набыў сілу ў 1945 годзе, а затым у Дэкларацыі аб прадастаўленні незалежнасці каланіяльным краінам і народам (прынятай рэзалюцыяй № 1514 XV-ай Генеральнай Асамблеі ААН ад 14 снежня 1960 г.) і наступных міжнародных пактах і дэкларацыях ААН.
У Міжнародным пакце пра аб эканамічных, сацыяльных і культурных правах і Міжнародным пакце аб грамадзянскіх і палітычных правах ад 16 снежня 1966 г. (у абодвух пактах — артыкул 1) замацавана: «Усе народы маюць права на самавызначэнне. У сілу гэтага права яны свабодна ўстанаўліваюць свой палітычны статус і свабодна забяспечваюць сваё эканамічнае, сацыяльнае і культурнае развіццё… Усе дзяржавы, якія ўдзельнічаюць у гэтым Пакце… павінны ў адпаведнасці з палажэннямі Статуту ААН заахвочваць ажыццяўленне права на самавызначэнне і паважаць гэта права».
У гэтай жа Дэкларацыі паказваецца, што спосабамі ажыццяўлення права на самавызначэнне могуць быць «стварэнне суверэннай і незалежнай дзяржавы, свабоднае далучэнне да незалежнай дзяржавы або аб'яднанне з ёй, або ўсталяванне любога іншага палітычнага статусу».
Аналагічныя прынцыпы замацаваны ў дакументах Нарады па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе — Хельсінкскім Заключным акце 1975 года, Выніковым дакуменце Венскай сустрэчы 1986 года, дакуменце Капенгагенскай нарады Канферэнцыі па чалавечым вымярэнні НБСЕ 1990 года і іншых міжнародна-прававых актах.
Права нацый на самавызначэнне абвяшчалася яшчэ ў пачатку XX стагоддзя ўрадам ЗША (В. Вільсан), а таксама расійскімі бальшавікамі, замацаванне якога было адным з асноўных патрабаванняў і кірункаў пачатковага перыяду іх дзейнасці. Яно было дэкларавана ва ўсіх савецкіх канстытуцыях. Больш таго, Канстытуцыі сацыялістычных федэратыўных дзяржаў — СССР і Югаславіі (СФРЮ) — уключалі палажэнні пра права выхаду рэспублік з саюза — у той жа час такое права было прадугледжана толькі для саюзных рэспублік, але не для аўтаномных утварэнняў.
Барацьба за нацыянальнае вызваленне і сепаратызм
Даць адназначны і нейтральны адказ на пытанне, чым нацыянальна-вызваленчы рух, барацьба за ажыццяўленне «права на самавызначэнне» адрозніваецца ад сепаратызму, не ўяўляецца магчымым. Выказваемыя пункты гледжання звычайна вельмі палітызаваны і звязаны з бягучай палітычнай кан'юнктурай.
Можна сказаць толькі, што, як правіла, «нацыянальна-вызваленчы рух» разумеюць як станоўчая, прагрэсіўная з'ява, якую падтрымліваюць (або, прынамсі, якому спачуваюць) шырокія слаі насельніцтва, тады як «сепаратызм» — як з'ява бескарысная, або адмоўная, якую падтрыліваюць толькі меншасці.
Фернанду-ды-Наронья (архіпелаг)
Геаграфія
Клімат трапічны пасатны з 2 выразнымі сезонамі — вільготным і сухім. Вільготны сезон цягнецца з лютага да чэрвеня. Найбольш сухія месяцы — кастрычнік і лістапад, калі выпадае меней за 1% ад гадавой нормы. Сярэднегадавая норма — 1418,4 мм. Тэмпературны рэжым амаль аднолькавы на працягу года. Сярэдняя тэмпература складае 26 °C - 27 °C.
Права на самавызначэнне
Барацьба за нацыянальнае вызваленне і сепаратызм
Падчас сусветнага гістарычнага развіцця сепаратысцкія тэндэнцыі, імкненне народаў да самастойнага існавання звычайна ўраўнаважваюцца аб'яднальнымі, інтэграцыйнымі тэндэнцыямі, працэсамі аб'яднання шматнацыянальных дзяржаў ці фарміравання міждзяржаўных аб'яднанняў з большай ці меншай ступенню інтэграцыі.
Фернанду-ды-Наронья (архіпелаг)
Прырода
Амерыга Веспучы, першаадкрывальнік архіпелага Фернанду-ды-Наронья, быў у захапленні ад яго прыроды. Большую частку астравоў займалі лясы, меліся эндэмічныя віды грызуноў і птушак. Аднак у XVIII - XIX стст. на галоўным востраве лясы былі амаль цалкам вырублены для будаўніцтва ваенных умацаванняў і жытлаў, з’явіліся завезеныя звонку віды раслін, асабліва кармавыя культуры. Эндэмічныя грызуны былі выціснуты мышамі і пацукамі. Захаваліся толькі 2 віды эндэмічных птушак. Прасторы вакол архіпелага насяляюць шматлікія віды рыб, марскія чарапахі, дэльфіны.
У 1988 г. для аховы ўнікальнай мясцовай прыроды быў створаны нацыянальны парк, які ахоплівае сушу і бліжэйшыя марскія прасторы. У 2001 г. архіпелаг Фернанду-ды-Наронья разам з атолам Рокас быў унесены ў спіс прыродных аб'ектаў сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Некаторыя даследчыкі атаесамляюць архіпелаг Фернанду-ды-Наронья з астравамі Вялікага Паста (Quaresma), адлюстраваных на партугальскіх і іспанскіх картах 1500 - 1502 гг. Аднак сапраўдным першаадкрывальнікам лічацца члены экспедыцыі Амерыга Веспучы (1503 г.), якія далі яму назву астравоў Святога Лаўрэнція (São Lourenço). Гэтая назва не замацавалася. Архіпелаг атрымаў сучаснае найменне ў гонар партугальскага прадпрымальніка Фернана ды Ларонья, што фінансаваў экспедыцыю. Сям'я ды Ларонья стала прыватным маёмаснікам адкрытых зямель. Яе агенты адчынілі шэраг гандлёвых факторый на ўзбярэжжы Бразіліі, адкуль вывозілі каштоўныя сарты драўніны. Архіпелаг некаторы час з’яўляўся месцам збору тавараў. У 1512 г. лясная кампанія перайшла ў маёмасць партугальскага караля. Астравы працягвалі належыць нашчадкам Фернана ды Ларонья да другой паловы XVI ст.
Доўгі час партугальскія ўлады не прадпрымалі актыўных захадаў для стварэння на Фернанду-ды-Наронья сталай калоніі, таму астравы, размешчаныя на важных гандлёвых шляхах, прыцягвалі іншаземцаў. У 1629 - 1654 гг. яны былі акупаваны галандцамі, у 1736 г. — французамі. У 1737 г. адміністрацыя Пернамбуку распачалала будаўніцтва на галоўным востраве сеткі ваенных умацаванняў. Для забеспячэння таннай працоўнай сілай Фернанду-ды-Наронья быў пераўтвораны ў месца высылкі крымінальных і палітычных злачынцаў. У 1822 г. архіпелаг трапіў у склад Бразіліі. У 1832 г. яго наведваў Чарлз Дарвін.
Хаця ў XX ст. архіпелаг Фернанду-ды-Наронья страціў сваё ваеннае значэнне, ён доўгі час заставаўся турмой для палітычных дысідэнтаў. У 1942 - 1944 гг. на галоўным востраве амерыканцамі быў пабудаваны аэрапорт. Фернанду-ды-Наронья выкарыстоўваўся імі як месца пасадкі ваенных і паштовых самалётаў пры транслатлантычных пералётах. У 1988 г. архіпелаг стаў часткай штата Пернамбуку, тут была створана цывільная адміністрацыя. У нашы дні актыўна развіваецца турызм.
Кандукэтор
Кандукэто́р (conducător — «правадыр») — тытул, які выкарыстоўвася шэрагам румынскіх палітыкаў.
Паходжанне тэрміна
Слова паходзіць ад румынскага дзеяслова a conduce (ад ducere — «весці»), і роднасна тытулам дучэ, дож, а таксама dux (правадыр) і duke (герцаг). Па сваім значэнні аналагічны, напрыклад, тытулам фюрара нацысцкай Германіі і каўдылья ў Іспаніі часоў Франка.
Выкарыстанне
Упершыню быў выкарыстаны ў якасці дадатковага тытула каралём Каралем II у апошнія гады кіравання рэжыму Фронту нацыянальнага адраджэння, і неўзабаве быў прыняты маршалам Іонам Антанэску, які 14 верасня 1940 года атрымаў дыктатарскія паўнамоцтвы. Намінальна Антанэску займаў пасаду прэм'ер-міністра, а главой дзяржавы з'яўляўся кароль Міхай I, аднак рэальная ўлада была засяроджана ў руках Антанэску. Паводле меркавання гісторыка Адрыяна Чараяну, выкарыстоўваючы гэты тытул, Антанэску жадаў падкрэсліць сувязь з Германіяй, а з моманту выпадзення з урада Жалезнай гвардыі (гл. Нацыянал-легіянерская дзяржава) — таксама рэжым сваёй асабістай улады.
Тытул быў адроджаны прэзідэнтам Сацыялістычнай Рэспублікі Румыніі Нікалае Чаўшэску пачынаючы з 1968 года, калі роля Камуністычнай партыі Румыніі саслабла і ўзнік культ асобы Чаўшэску. Паралельна выкарыстоўваўся больш рэдкі тытул «кырмач» (carmaci — стырнік), запазычаны з лексікону КНДР і мааісцкай КНР. Тытул павінен быў падкрэсліваць асабістую ўладу Чаўшэску, а таксама яго сімвалічную сувязь з князямі Валахіі і Малдовы (іншыя параўнанні праводзіліся паміж Чаўшэску і старажытнымі правадырамі дакаў).
Эдынсан Кавані
Э́дынсан Рабе́рта Кава́ні Го́мес (Edinson Roberto Cavani Gómez; нар., Сальта, Уругвай) — уругвайскі футбаліст, нападнік аргенцінскага клуба «Бока Хуніярс» і нацыянальнай зборнай Уругвая.
«Палерма»
29 студзеня 2007 года прэзідэнт «Палерма» Маўрыцыа Дзампарыні абвясціў аб падпісанні шматабяцальнага ўругвайскага іграка. У «Палерма» Кавані дэбютаваў 11 сакавіка 2007 года ў хатнім матчы супраць «Фіярэнціны», выйшаўшы на замену на 55-й хвіліне, праз пятнаццаць хвілін адзначыўся першы голам у лізе.
У лютым 2010 года Кавані выказаў жаданне пакінуць «Палерма» і перайсці ў «Ювентус» або «Чэлсі». Нягледзячы на гэта, у сакавіку 2010 года Кавані падоўжыў дагавор з «Палерма» да 2014 года з штогадовым заробкам у 1 млн еўра.
«Напалі»
17 чэрвеня 2010 года прэзідэнт «Напалі» Аўрэліа Дэ Лаўрэнціс абвясціў аб пераходзе Кавані ў шэрагі неапалітанскага клуба. Ігрок узяты ў гадавую арэнду ў «Палерма» за 5 млн еўра з наступным выкупам кантракту за 12 млн. Асабісты кантракт уругвайскага нападніка падпісаны да 2015 года з штогадовым заробкам у 1,35 млн еўра без уліку розных бонусаў.
«Пары Сен-Жэрмен»
16 ліпеня 2013 года Кавані далучыўся да складу французскага клуба «Пары Сен-Жэрмен», падпісаўшы з ім пяцігадовы кантракт. Сума ўгоды, як мяркуецца, склала каля 64 млн еўра, што стала пятым паказчыкам паводле сумы ў сусветным футболе ў гісторыі. Кавані дэбютаваў за новую каманду 9 жніўня, выйшаўшы на 72-й хвіліне на замену ў матчы супраць «Манпелье». 18 жніўня Эдынсан забіў свой першы гол за клуб, у канцы матча супраць «Аяча» зрабіўшы лік нічыйным.
У чэрвені 2020 года адмовіўся падаўжыць кантракт для ўдзелу ў Лізе чэмпіёнеў і пакінуў каманду.
«Манчэстэр Юнайтэд»
У кастрычніку 2020 года падпісаў гадавы кантракт з «Манчэстэр Юнайтэд» з магчымасцю падаўжэння яшчэ на год. У маі 2022 года было абвешчана, што нападнік пакідае клуб па заканчэнні кантракта.
«Валенсія»
У жніўні 2022 года ў якасці свабоднага агента падпісаў двухгадовы кантракт з іспанскай «Валенсіяй». У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і стаў іграком «Бока Хуніярс».
Міжнародная кар’ера
6 лютага 2008 года ён адгуляў свой ​​першы матч за дарослую зборную Уругвая супраць зборнай Калумбіі і адразу ж забіў свой ​​першы гол.
10 ліпеня 2010 года Эдынсан забіў у матчы супраць зборнай Германіі ў матчы за трэцяе месца на чэмпіянаце свету 2010, зрабіўшы лік нічыйным 1:1, аднак еўрапейцы ўсё ж святкавалі перамогу з лікам 3:2. 8 кастрычніка 2010 года Кавані забіў свой першы міжнародны хет-трык у таварыскім матчы супраць зборнай Інданезіі (7:1), які праходзіў у Джакарце. Таксама, у тым матчы тры мячы забіў Луіс Суарэс.
Клубныя
«Данубіа»:
«Напалі»:
«Пары Сен-Жэрмен»:
Міжнародныя
Уругвай:
Тыранскі ўніверсітэт
Тыранскі ўніверсітэт (Universiteti i Tiranës) — найбуйнейшая і найбольш значная ВНУ Албаніі. Утвораны ў 1957 годзе на аснове Інстытута навук і 4 іншых ВНУ. З 1985 па 1992 насіў імя Энвера Ходжы (Universiteti i Tiranës «Enver Hoxha»).
Кіраў (Нараўлянскі раён)
Кі́раў (, Киров) — аграгарадок у Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Да 1939 г. — Махаеды. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 36 км у напрамку на поўдзень ад горада Нароўля, за 214 км ад Гомеля.
Балерына
Тэрмін увайшоў ва ўжытак у другой палове XIX ст., пасля трыўмфальных выступленняў італьянскіх танцоўшчыц-віртуозак. У Расійскай імперыі званне балерыны прысуджалася вядучым танцоўшчыцам імператарскай балетнай трупы (званне было звязана з атрыманнем пэўнага акладу і характарам партый, які выконвала танцоўшчыца). У наш час балерынамі прынята называць усіх артыстак балета.
Хільчыха
Хі́льчыха (, Хильчиха) — былая вёска ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Кіраўскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2015 годзе.
Кірасір
Кірасі́ры — від цяжкай кавалерыі, коннікі якой былі абаронены кірасай (ахоўнае ўзбраенне з двух пласцін, выцягнутых па форме грудзей і спіны і злучаных спражкамі на плячах і баках), і мелі на ўзбраенні палаш, пісталеты і карабін. У Заходняй Еўропе кірасіры з'явіліся ў кан. 17 ст. У 18 - пач. 19 ст. кірасірскія палкі, прызначаныя для нанясення вырашальнага ўдару, існавалі ў большасці еўрапейскіх армій. У пач. 20 ст. кірасы былі ліквідаваныя (акрамя параднай формы), а назва «кірасірскі» захавалася па традыцыі за асобнымі палкамі ў некаторых арміях.
Інстытут Пастэра
Інстытут Пастэра (Institut Pasteur) — французскі прыватны некамерцыйны навуковы інстытут у Парыжы, які займаецца даследаваннямі ў вобласці біялогіі, мікраарганізмаў, інфекцыйных захворванняў і вакцын. Названы ў гонар знакамітага французскага навукоўца-мікрабіёлага Луі Пастэра, заснавальніка і першага дырэктара інстытута. Інстытут быў заснаваны 4 чэрвеня 1887 года і адкрыты 14 лістапада 1888 года.
З’яўляецца адным з сусветных лідараў у вывучэнні інфекцыйных захворванняў. У Інстытуце Пастэра былі зроблены найважнейшыя адкрыцці, якія прывялі да паспяховай барацьбы супраць такіх вірулентных захворванняў як дыфтэрыя, слупняк, туберкулёз, поліяміэліт, грып, жоўтая ліхаманка і чума. У 1983 годзе тут быў адкрыты вірус імунадэфіцыту чалавека. З 1908 года 8 навукоўцаў інстытута сталі лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі ў вобласці медыцыны і фізіялогіі.
Сафійскі ўніверсітэт імя Святога Клімента Охрыдскага
Сафійскі ўніверсітэт імя Святога Клімента Охрыдскага (Софийският университет «Св. Климент Охридски»; скарочана СУ) — найстарэйшая ВНУ Балгарыі. Носіць імя архіепіскапа Клімента Охрыдскага, аднаго з заснавальнікаў славянскага пісьменства.
Заснаваны ў 1888 годзе. Сучасны будынак пабудаваны ў 1924—1934 гадах. Мае 16 факультэтаў, 3 аддзяленні, на якіх навучаецца 22 тысячы студэнтаў. Універсітэт мае выдавецтва, вылічальны цэнтр, спартыўны цэнтр і інш. Рэктар — Іван Ілчаў.
У 1889 годзе быў адкрыты фізіка-матэматычны факультэт, а ў 1892 годзе — юрыдычны. У 1901 годзе ва ўніверсітэт паступілі першыя жанчыны-абітурыенткі (25 чалавек).
Воснае
Воснае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 35 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Баброва, у басейне ракі Аўсянка.
Галіканскі абрад
Галіканскі абрад (Ritus Gallicanus) — адзін са старажытных заходніх літургічных абрадаў, які практыкаваўся ў IV—VIII стагоддзях у Галіі, затым Франкскам каралеўстве, што ўзнікла на яе тэрыторыі, а таксама ў іншых рэгіёнах Заходняй Еўропы. Пры Карле Вялікім было прынята рашэнне адмовіцца ад галіканскага абраду і пераходзе на рымскі абрад. Асобныя элементы галіканскага абраду перайшлі ў літургічную практыку рымскага абраду.
Воснае
Плошча паверхні 0,006 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 0,55 км.
Галіканскі абрад
Паходжанне
Паводле адной з версій, абрад, званы галіканскім, нарадзіўся ў Антыёхіі, а затым у IV стагоддзі праз Мілан прыйшоў на Захад.
Воснае
Схілы катлавіны на захадзе вышынёй 10—15 м, на ўсходзе 5—7 м.
Галіканскі абрад
Паходжанне
Палмер у працы «Origines liturgicae» выставіў тэорыю, што галіканскі абрад з'явіўся першапачаткова ў Ліёне з Эфеса ў выніку дзейнасці святых Пофіна Ліёнскага і Ірынэя, якія даведаліся пра абрад ад святога Палікарпа. Паводле іншай тэорыі, якая бачыць прататып абраду ў лісце папы Інакенція I Дэцэнцію з Губіё, цэнтрам галіканскага абраду быў Мілан.
Асаблівасці
У XX стагоддзі ў Францыі асобнымі праваслаўнымі супольнасцямі заходняга абраду прадпрымаліся спробы аднавіць галіканскі абрад.
Азаронава
Азаронава — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 22 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 5 км на ўсход ад вёскі Смалоўка, у басейне ракі Аўсянка.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 0,92 км.
Вакол возера забалочаны хмызняк.
Фюрар
Фю́рар (Führer) — нямецкае слова, якое азначае «правадыр» або «лідар». У Германіі у 1934—1945 гадах афіцыйны тытул главы дзяржавы і Нацыянал-сацыялістычнай нямецкай рабочай партыі (1921—1945), а таксама складовая частка званняў і пасад у СС (штурмбанфюрар, групенфюрар і інш.). Як правіла, слова выкарыстоўваецца ў якасці абазначэння Адольфа Гітлера, які афіцыйна насіў гэты тытул.
Гісторыя
Тытул «фюрар» быў атрыманы Гітлерам 9 жніўня 1934 года пасля смерці рэйхспрэзідэнта Веймарскай рэспублікі Гіндэнбурга. Паводле закона, новая пасада фюрара і рэйхсканцлера аб'яднала пасады прэзідэнта і канцлера, зрабіўшы Гітлера аднаасобным кіраўніком Германіі. «Прынцып фюрарства» (Führerprinzip) шырока прапагандаваўся нацысцкай партыяй, адным з самых вядомых лозунгаў якой быў «Адзін народ, адна дзяржава, адзін правадыр» (Ein Volk, ein Reich, ein Führer).
Сучаснае выкарыстанне
У наш час слова можа ўжывацца (іранічна) у дачыненні да любога правадыра ахлакратыі.
Слова з'яўляецца складовай часткай шматлікіх слоў. Напрыклад: Lokführer (машыніст), Spielführer (капітан каманды), Führerschein (пасведчанне вадзіцеля) і г.д.
У перакладзе Elberfelder, выдадзеным у 1871 годзе, а таксама ў перакладзе Новага свету (афіцыйным перакладзе, які выдаецца Сведкамі Іеговы) — Евангелля паводле Матфея на нямецкую мову слова «Führer» выкарыстоўваецца ў якасці аднаго з тытулаў Ісуса Хрыста (адпавядае καθηγητὴς, беларускаму «Правадыр» ці «Настаўнік»; ).
Лацінскія абрады
Заходнія літургічныя абрады — літургічныя абрады ў хрысціянстве, які ўзніклі і традыцыйна выкарыстоўваліся на тэрыторыі былой Заходняй Рымскай імперыі да XI стагоддзя ў нераздзеленай Царкве, а пасля — ў каталіцкай. З XX стагоддзя практыкуюцца таксама (звычайна, у мадыфікаванай форме) у асобных парафіях і кляштарах некаторых праваслаўных юрысдыкцый: Рускай Праваслаўнай царквы за мяжой і архіепіскапіі Антыяхійскага патрыярхата ў ЗША.
Тэрміны
Часта тэрмін «лацінскі абрад», ужываны ў сувязі з заходнімі літургічнымі абрадамі, мае два значэнні:
Пераважным сярод заходніх літургічных абрадаў, як па лічбе веруючых, так і па значнасці, з'яўляецца рымскі (лацінскі) абрад, асноўны абрад Рымска-каталіцкай царквы. Астатнія заходнія абрады лакалізаваныя межамі пэўнай тэрыторыі альбо манаскага ордэна.
Неіснуючыя абрады
Ліёнскі, глагалічны і сарумскі абрады фактычна былі адменнікамі рымскага, хоць і з шэрагам сваіх асаблівасцяў. Іншыя ж абрады базаваліся на ўласнай традыцыі.
Манаскія абрады звычайна былі вельмі блізкія да рымскага і ўжываліся толькі ўнутры ордэна. Найбольш вядомым з іх з'яўляецца дамініканскі абрад у дамініканцаў, які, аднак, практычна знік у сярэдзіне XX стагоддзя ў выніку рэформаў Другога Ватыканскага сабора і захоўваецца толькі ў асобных супольнасцях Брацтва св. Вінцэнта Ферэра і асобных дамініканцаў.
Хутар Сяргееў
Ху́тар Сярге́еў (, Хутор Сергеев) — былая вёска ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Кіраўскага сельсавета.
Ліквідавана 26 верасня 2008 года.
Буна
Буна (Buna, Bunë) або Баяна  — рака на захадзе Балканскага паўвострава, працякае па тэрыторыі Албаніі і Чарнагорыі. Выцякае з Скадарскага возера ля горада Шкодэр, упадае ў Адрыятычнае мора. Даўжыня ракі складае 41 км.
Шкодэр
Шкодэр (Shkodër альбо Shkodra, серб. Скадар) — горад у Албаніі, размешчаны на беразе Скадарскага возера ў 20 км ад узбярэжжа Адрыятычнага мора, паблізу зліцця рэк Дрын і Буны.
За 13 км ад горада пралягае дзяржаўная мяжа з Чарнагорыяй. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам вобласці Шкодэр і акругі Шкодэр.
Шкодэр — чацвёрты па велічыні горад у Албаніі. Па стане на 2011 год насельніцтва горада разам з ваколіцамі складае 217.375 чалавек.
Шкодэр — адзін з самых старажытных і найбольш вядомых гарадоў Албаніі з найбагацейшай гісторыка-культурнай спадчынай. У цяперашні час таксама з’яўляецца асноўным эканамічным цэнтрам паўночнай Албаніі.
Азгур
А́згур — яўрэйскае прозвішча
Мелынец
Мелыне́ц — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 33 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 2,5 км на поўдзень ад возера Цёста, у басейне ракі Аўсянка.
Плошча паверхні 0,003 км². Даўжыня 0,2 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Шабаны (жылы раён)
Шабаны — мікрараён у складзе Заводскага раёна горада Мінска. Размешчаны на паўднёвым усходзе горада, за МКАД, паўднёвей за Магілёўскую шашу.
Характарыстыка
Раён напалову прамысловы, на прылеглай тэрыторыі размешчаныя шматлікія прадпрыемствы і склады, станцыя аэрацыі (адкрытая ў 1965 годзе), смеццеперапрацоўчыя прадпрыемства «ЭКОРЭС», Свабодная эканамічная зона «Мінск». У 2006 годзе ў мікрараёне быў адкрыты завод па вытворчасці бытавой тэхнікі кампаніі «Атлант». У супрацоўніцтве з паўднёвакарэйскай кампаніяй MECEN IPC у мікрараёне плануецца пабудаваць новы смеццеперапрацоўчы завод коштам 100 млн долараў. Таксама ў мікрараёне плануецца пабудаваць новы завод індустрыяльнага домабудавання. Чакаецца, што завод размесціцца на тэрыторыі 27 гектараў, будзе пабудаваны на працягу трох гадоў і здолее вырабляць матэрыялы для будаўніцтва 400 тысяч квадратных метраў жылля ў год. Да 2030 года ў мікрараёне плануецца пабудаваць вакзал для высокахуткаснай чыгуначнай лініі Мінск — Масква і пабудаваць станцыю метро Аўтазаводскай лініі. Жылыя дамы размяшчаюцца на усход ад аб’язной чыгуначнай галінкі Калодзішчы — Міханавічы (усходні абыход Мінска) і аб’ядноўваюцца ў дзве групы: Шабаны-1, або Старыя Шабаны, і Шабаны-2, або Новыя Шабаны. Асноўныя вуліцы:
Тып забудовы: пераважна 9, 10, 12 паверхаў, маюцца таксама 5-павярховыя дамы хрушчоўскай пабудовы (вугал вуліц Шабаны і Ротмістрава).
Раён лічыцца неспрыяльным у крымінальным дачыненні; жыхары мікрараёна выказваюць найбольшую трывогу за сваю бяспеку ў вячэрні і начны час у Мінску. Шабаны таксама з’яўляюцца адным з няўдалых мікрараёнаў па ўзроўні згону аўтамабіляў. Мікрараён знаходзіцца ў ліку няспрыяльных і ў экалагічным дачыненні.
Сярэдні кошт зямельных участкаў у Шабанах у 2006 годзе складаў $ 17 за квадратны метр супраць $ 250 у цэнтры горада. Кошт квадратнага метра на другасным рынку жылля ў Шабанах па стане на сакавік 2010 года складаў $ 1250 (другое месца па таннасці ў Мінску) супраць $ 2000 і больш у цэнтры горада.
Гісторыя
Назоў раёна паходзіць ад назвы вёскі, якая змяшчалася за 3 кіламетры, на месцы вёскі цяпер пабудаваная станцыя аэрацыі. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на месцы мікрараёна размяшчаўся адзін з найбуйнейшых канцэнтрацыйных лагераў — Малы Трасцянец.
Насельніцтва
Насельніцтва мікрараёну складае каля 27 тысяч чалавек. У мікрараёне пражывае вялікая колькасць перасяленцаў з зон, якія пераняслі эвакуацыю ў сувязі з Чарнобыльскай аварыяй.
Цікавыя і незвычайныя мясціны
Раён знакаміты г. зв. «Могілкамі пад’ёмных кранаў» — у гэта месца калісьці звазілі старыя пад’ёмныя краны, якія адпрацавалі працоўны рэсурс. У народзе мікрараён падзяляецца на «Новыя Шабаны» і «Старыя» — першыя на поўначы, другія — на поўдні. Таксама сярод мясцовае моладзі ўлюбёным месцам з’яўляецца г. зв. «Промка» (то бок, свабодная эканамічная зона «Мінск»), якая папулярная сярод яе як месца для нелегальнага распою спіртных напояў і збору моладзі-графіцістаў, якія вельмі часта пакідаюць свае малюнкі-графіці на сценах прамзоны. Дарэчы, мінчане далі мянушку і ўсяму мікрараёну Шабаны: «Гарлем».
Чысцік (возера)
Чысцік — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 38 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Смалоўка, у басейне ракі Аўсянка, на балоце Чысцік.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,35 км, найбольшая шырыня 0,32 км. Даўжыня берагавой лініі 1,02 км.
Буда Красноўская
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Красноўскага сельсавета.
Эсек’ель Лавесі
Эсек’е́ль Іва́н Лаве́сі (Ezequiel Iván Lavezzi; нар., Вілья-Габернадор-Гальвес, Аргенціна) — былы аргенцінскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (2007—2016). Пасля з’яўлення на Апенінах шматлікія СМІ адразу ж далі яму мянушку «новы Марадона».
Клубная
У 2003 годзе ва ўзросце 17 гадоў Лавесі перайшоў з каманды «Бока Хуніярс» у склад сталічнага «Эстудыянтэса», дзе за адзін сезон забіў 17 галоў у 39 матчах. У 2004 годзе за мільён еўра Лавесі набыў італьянскі клуб «Джэноа» і ён адразу ж быў аддадзены ў арэнду аргенцінскаму клубу «Сан-Ларэнса».
Пасля сезона ў Аргенціне ён вярнуўся ў «Джэноа», але з-за скандалу з дагаворнымі матчамі генуэзцаў адправілі ў Серыю C1, а Лавесі быў прададзены ў «Сан-Ларэнса» за 1,2 мільёна еўра.
5 ліпеня 2007 года «Напалі», які вярнуўся ў Серыю A і шукаў узмацнення для каманды, заключыў кантракт з Эсек’елем на 5 гадоў. Трансфер іграка каштаваў італьянскаму клуба 6 мільёнаў еўра, а Лавесі атрымаў у новай камандзе 7 нумар. У новай камандзе футбаліст адразу пачаў паказваць добрыя вынікі, у прыватнасці, ён зрабіў хет-трык у браму «Пізы» у матчы на Кубак Італіі. Свой першы гол у лізе ён правёў у браму «Удзінезэ» 2 верасня 2007 года. Пасля матча, які скончыўся перамогай «Напалі» з лікам 5:0, СМІ абвясцілі аб нараджэнні новай "неапалітанскай зоркі. 12 студзеня 2010 года Лавесі падоўжыў кантракт з «Напалі» да 2015 года.
2 ліпеня 2012 года французскі клуб «Пары Сен-Жэрмен» пацвердзіў інфармацыю аб падпісанні з Лавесі чатырохгадовага кантракту. Як паведамлялася, сума трансферу склала да 30 мільёнаў еўра.
У лютым 2016 года перайшоў у кітайскі клуб «Хэбэй Чайна Форчун». У лістападзе 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная
За зборную Аргенціны Эсек’ель дэбютаваў 18 красавіка 2007 года ў матчы супраць зборнай Чылі.
Клубныя
«Сан-Ларэнса»:
«Напалі»:
«Пары Сен-Жэрмен»:
Міжнародныя
Аргенціна:
Хадулы
Хадулы — тапонім.
Рамсес
Рамсес — імя некалькіх старажытнаегіпецкіх фараонаў.
Viola yunnanfuensis
Viola yunnanfuensis  — шматгадовая травяністая расліна роду сямейства  родам з Бутану.
Скадарскае возера
Плошча воднай паверхні возера складае каля 390 км², але можа павялічвацца да 530 км² у зімовае разводдзе. У сярэднім плошча складае 475 км², з якіх каля 2/3 возера належыць Чарнагорыі, астатняя частка належыць Албаніі. Глыбіні да 44 м. Сцёк праз раку Буна ў Адрыятычнае мора.
Меладрама
Меладрама (μέλος + δρᾶμα — песня + дзеянне) — п'еса з завостранай інтрыгай, павышанай пачуццёвасцю і рэзкім проціпастаўленнем дабра і зла. У ёй адзначаецца рухавасць, патэтыка, перабольшаны паказ жарсцяў і адкрытая маральна-павучальная скіраванасць. Узнікла ў сярэдзіне 18 ст. ў Францыі ў выглядзе музычнай драмы, дзе маналогі і дыялогі дзейных асоб чаргаваліся з музыкай і суправаджаліся ёй («Арфей і Еўрыдыка» на словы, 1792). З канца 18 ст. стала жанрам літаратурнай драмы ў еўрапейскім тэатры. Росквіт прыпадае на час бурнага грамадскага ўзрушэння. Затуханне адбываецца ў часе спакойнага і ўстойлівага жыцця.
У кіно
У кінематографе меладрама апісвае ўзвышаныя пачуцці і ракавыя абставіны. Вызначаецца кантрастнасцю ў абмалёўцы дзейных асоб, напружанасцю дзеяння і павучальным канцом. У выглядзе фільму з’явілася ў 1900-я гг. (французская стужка, 1904). У Еўропе ўвасабляе апавяданне аб пакутлівай ахвяры, што паддалася спакусе (пераробкі на італьянскую стужку, 1915). Такую ролю выконвалі актрысы Грэта Гарба (Швецыя), В. Лі (Англія), Аста Нільсэн (Данія) і ўкраінка (Расійская імперыя). Да вышыні сусветнага мастацтва жанр узняў Чарлі Чаплін (, 1923). У амерыканскім кіно змяшчае апавяданне аб сучаснай, што шчасліва заканчваецца ( рэжысёра Уільяма Уайлера, 1968). У Расіі адпаведнікам служыць фільм  (1979). Пры рамантычнай скіраванасці апавядае аб любоўных прыгодах жанчыны ў жвавым пошуку кахання. У ЗША — Віктар Флемінг «Знесеныя ветрам» (1939),  (1961) і   (1970). У Францыі — Клод Лелуш (1966), 5-серыйны фільм пра Анжаліку 1964—1968 гадоў.
Пры паходжанні дзейных асоб з простых людзей меладрама вылучаецца выкарыстаннем сямейна-побытавых і грамадскіх звычаяў народу. Народны экранны эпас ёсць адметнасцю італьянскага неарэалізму (, 1953 і , 1963), індыйскай музычнай пластыкі (Радж Капур , 1951), аргенцінскай музычнай культуры ( , 1954), расійскіх народнага  ( , 1954) і музычнага шоу ( , 1936).
Рэйхспрэзідэнт
Рэйхспрэзідэнт (Reichspräsident) — кіраўнік германскай дзяржавы ў Веймарскай рэспубліцы і Трэцім рэйху з 1919 па 1945 год.
Паводле канстытуцыі Веймарскай рэспублікі рэйхспрэзідэнт абіраўся непасрэдна народам. Тэрмін паўнамоцтваў складаў сем гадоў, пераабранні дапушчаліся без абмежаванняў. Рэйхспрэзідэнтам мог стаць грамадзянін Германіі, які дасягнуў поўных 35 гадоў.
У адрозненне ад федэральнага прэзідэнта Германіі рэйхспрэзідэнт выконваў не толькі прадстаўніцкія функцыі, але і меў права роспуску Рэйхстага (арт. 25) і мог аказваць непасрэдны ўплыў на палітычнае жыццё краіны, ажыццяўляючы сваё права на вызваленне ад пасады і прызначэнне на пасаду рэйхсканцлера (арт. 53). Акрамя таго ў адпаведнасці з артыкулам 48 Веймарскай канстытуцыі ў спрэчных выпадках рэйхспрэзідэнт атрымліваў усю паўнату ўлады ў выпадку абвяшчэння надзвычайнага становішча («часовы дыктатар»). Рэйхстаг меў права адмяніць надзвычайнае становішча, але рэйхспрэзідэнт мог супрацьстаяць яму правам роспуску заканадаўчага сходу. Рэйхспрэзідэнт таксама з'яўляўся галоўнакамандуючым рэйхсверам (арт. 47). Рэйхспрэзідэнт з яго шырокімі паўнамоцтвамі з'яўляўся ў Веймарскай рэспубліцы фактычнай заменай кайзера.
Беневентанскі абрад
Беневентанскі абрад — лацінскі літургічны абрад, характэрны для княства Беневента і прымежных паўднёваітальянскіх рэгіёнаў да выцяснення рымскім абрадам. Маючы літургічныя асаблівасці, беневентанскі абрад характарызаваўся таксама асаблівым беневентанскім харалам, адрозным ад грыгарыянскага, і своеасаблівым беневентанскім шрыфтам. Замена мясцовага абраду рымскім звязана з падзеннем лангабардскіх дзяржаў Паўднёвай Італіі і захопам іх нарманамі.
Беневентанскі шрыфт і харал
Беневентанскі варыянт неўмавай натацыі, які выкарыстоўвалася ў імшы і афіцыі, адрозніваўся ад іншых неўмавых дыялектаў. Рукапісы, якія ўтрымліваюць беневентанскую натацыю, падпісаныя як «амбразіянскія». Для беневентанскага харалу былі характэрныя ўласны набор ладавых гукарадаў, не цалкам адпаведных ладавай сістэме грыгарыянскага спеву, павышанае значэнне меладычных формул (так званая цэнтанізацыя распеваў), адсутнасць цвёрдай залежнасці мелодый ад тэкста. Папа Стэфан IX (1057—1058), які займаў таксама пасаду абата Монтэ-Касіна, забараніў выкарыстоўваць у Беневенце «амбразіянскі» (гэта значыць беневентанскі) спеў.
Характэрныя рысы абраду
Захаваныя паўднёва-італьянскія рукапісы XI — першай паловы XIII стагоддзяў дазваляюць казаць пра асаблівы беневентанскі абрад, у якім можна бачыць асаблівыя рысы старажытнарымскага дагрыгарыянскага, амбразіянскага, візантыйскага і галіканскага абрадаў. Ва ўсіх службах сутачнага цыклу выкарыстоўваўся так званы Старажытны рымскі Псалтыр — лацінскі пераклад, зроблены да геранімавай Вульгаты. У нядзельныя і святочныя дні на літургіі прадпісваліся тры чытанні — са Старога запавету, апостальскае і Евангелле (як у амбразіянскім абрадзе — у рымскі абрад тры чытанні ўвайшлі толькі ў XX стагоддзі), у дні ўспаміну некаторых святых былі таксама чытанні з іх жыццяў.
Беневентанская літургія адрознівалася ад рымскай пяццю зменнымі малітвамі: дзве калекты перад чытаннямі, малітва пасля Евангелля (існавала да VI стагоддзя і ў рымскай імшы; аж да Трыдэнцкага сабора ў рымскім абрадзе існаваў яе рудымент: пасля Евангелля адбываўся заклік Oremus, хоць сама малітва ўжо не адмаўлялася), сакрэта і заключная малітва (oratio ad complendum). Перад камуніяй быў заклік Offerte vobis pacem («Перадайце адзін аднаму знак супакою»), а народ адказваў In nomine Christi («у імя Хрыста»).
Чытанні нядзеляў Вялікага посту былі падобныя на тыя, што выкарыстоўваліся ў амбразіянскім і старажытнарымскім абрадах: пра самаранку (другая нядзеля), пра Абрагама (трэцяя нядзеля), пра сляпога (чацвёртая нядзеля), уваскрашэнне Лазара (пятая нядзеля). У пятую нядзелю Вялікага посту адбывалася дзве літургіі: Missa sicca (сухая імша, гэта значыць літургія раней асвечаных дароў) і Missa palmarum (пальмавая імша), а вечарам — Missa de passione (імша мукі). У Вялікую пятніцу адбывалася падобнае на рымскае набажэнства Адарацыі крыжа, а ў Вялікую суботу — асвячэнне свечкі з гімнам Exsultet. Па традыцыі, тэкст гэтай службы запісваўся на асаблівым світку з пергамену; захаваліся два такіх шасціметровых світка з Бары і Монтэ-Касіна.
Вальтэр Сіманс
Вальтэр Сіманс (Walter Simons; 24 верасня 1861 — 14 ліпеня 1937) — нямецкі юрыст і палітык. Быўшы старшынёй Вярхоўнага суда, у адпаведнасці з Веймарскай канстытуцыяй выконваў абавязкі Рэйхспрэзідэнта Германіі у 1925 годзе.
Беневентанскі абрад
Характэрныя рысы абраду
Беневентанскі абрад меў шэраг агульных рысаў з галіканскім (напрыклад, аднолькавая прэфацыя анафары на Божае Нараджэнне), з візантыйскім (запазычаны шэраг антыфонаў Вялікай пятніцы), з амбразіянскім (запазычаныя міланскія назвы для інтроіта і аферторыя — адпаведна ingressa і offerenda).
Вальтэр Сіманс
Вальтэр Сіманс прайшоў навучанне на юрыста ў адваката Рудольфа Зома, што адбілася на яго гуманістычным і лютэранска-піетысцкім светапоглядзе. Скончыўшы вывучэнне гісторыі, філасофіі, эканомікі і права ў Страсбургу, Лейпцыгу і Боне ў 1882 годзе, ён пачаў кар'еру прававога рэферэнта, а ў 1893 годзе прыняў судзейства ў Фельберце. У 1905 годзе Сіманс працаваў у галоўным апараце кіравання (міністэрства) юстыцыі Германіі, у 1911 перайшоў у кіраванне замежных спраў. У кастрычніку 1918 стаў кіраўніком Рэйхсканцылярыяй ва ўрадзе Макса Бадэнскага. У 1919 ён стаў главой нямецкай дэлегацыі на Парыжскай канферэнцыі, але сышоў у адстаўку, не прыняўшы Версальскага дагавора.
З 25 чэрвеня 1920 па 4 мая 1921 года Сіманс быў беспартыйным міністрам замежных спраў у кааліцыйным (Цэнтр, Народная партыя, Дэмакратычная партыя) правацэнтрысцкім урадзе Ферэнбаха, у гэтай якасці Сіманс прадстаўляў Германію на канферэнцыях у Спа (ліпень 1920) і Лондане (сакавік 1921).
З 1922 па 1929 Сіманс быў прэзідэнтам Імперскага суда (знаходзіўся ў Лейпцыгу). Гэта пасада па канстытуцыі давала права выконваць абавязкі Рэйхспрэзідэнта ў выпадку яго смерці ці пры іншых акалічнасцях, калі сам прэзідэнт не можа выконваць свае абавязкі (артыкул 51). Такім чынам, Вальтэр Сіманс быў часовым выканаўцам абавязкаў прэзідэнта Германіі пасля смерці Фрыдрыха Эберта да прыняцця прысягі новым прэзідэнтам Паўлем фон Гіндэнбургам 12 мая 1925 года. Кандыдатуру на выбары прэзідэнта ён не выставіў. У 1929 годзе ён падаў у адстаўку з пасады прэзідэнта Імперскага суда і стаў выкладаць у Лейпцыгу міжнароднае права.
Перакананы лютэранін, Вальтэр Сіманс быў у 1925—1933 прэзідэнтам Евангелічна-Сацыяльнага Кангрэса (ESK).
Памёр у Бабельсбергу (цяпер Патсдам) у 1937 годзе.
Дзяржынск (Нараўлянскі раён)
Дзяржы́нск (, Дзержинск, да 1939 года — Свято́цк) — вёска ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Красноўскага сельсавета, у 1986—2006 гадах яго цэнтр.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 41 км у напрамку на поўдзень ад горада Нароўля, за 119 км ад Гомеля, за 40 км ад чыгуначнай станцыі Ельск. У напрамку на ўсход ад вёскі працякае рака Ханя.
Рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН 68/262
Рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН A/RES/68/262 прынятая 27 сакавіка 2014 года праз адкрытае галасаванне на 80-м пленарным пасяджэнні 68-й сесіі генеральнай асамблеі ААН. 68-я сесія ГА ААН была скліканая адмыслова для разгляду пытання пра анексію Расіяй часткі тэрыторыі Украіны (Аўтаномная Рэспубліка Крым і горад Севастопаль).
За дакумент прагаласавалі 100 дзяржаў-членаў ААН. 11 краін прагаласавалі супраць гэтай рэзалюцыі. Прадстаўнікі 58 дзяржаў-членаў ААН устрымаліся, а 24 дзяржавы не бралі ўдзелу ў галасаванні з-за адсутнасці іх прадстаўнікоў на 68-й сесіі ГА ААН.
Рэзалюцыю ініцыявалі 6 краін: Канада, Коста-Рыка, Германія, Літва, Польшча і Украіна. Прыняццю рэзалюцыі папярэднічалі беспаспяховыя спробы Рады бяспекі ААН (сем сесій) знайсці рашэнне па пытанні крымскага крызісу. Вынікам гэтых намаганняў стала толькі вета з боку Расіі.
Спіс аб’ектаў PGC (2094001—2095000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2094001—2095000)
Марка Вераці
Ма́рка Вера́ці (Marco Verratti; нар., , Італія) — італьянскі футбаліст, паўабаронца французскага клуба «Пары Сен-Жэрмен» і нацыянальнай зборнай Італіі.
Клубная кар’ера
Вераці пачаў выступы ў моладзевай акадэміі клуба «Пескара», з’яўляючыся тэхнічна адораным плэймэйкерам з добрым дрыблінгам. Дэбютаваў у складзе асноўнай каманды клуба ў сезоне 2008/09. У сезоне 2009/10 пачаў рэгулярна прыцягвацца да гульняў клуба, стаўшы адным з ключавых ігракоў у камандзе.
18 ліпеня 2012 года Вераці падпісаў пяцігадовы кантракт з французскім клубам «Пары Сен-Жэрмен». Дэбютаваў за парыжан 11 жніўня 2012 года ў хатнім матчы супраць «Лар’яна».
Дасягненні
«Пары Сен-Жэрмен»:
Італія:
Бяляеўка
Бяляеўка — тапонім.
Аляксееўскае (возера)
Аляксееўскае возера — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, ў басейне ракі Аўсянка, за 46 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 5 км на паўночны ўсход ад вёскі Азёркі, каля вёскі Аляксеева.
Плошча паверхні 0,15 км². Даўжыня 1,0 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,91 км.
Схілы катлавіны і наваколле разараныя.
Красноўка (Нараўлянскі раён)
Красно́ўка (, Красновка) — вёска ў Нараўлянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Прарокі ў ісламе
Праро́кі ў ісла́ме (الأنبياء في الإسلام) — людзі, якіх мусульмане лічаць, што яны былі прызначаны, каб несці людзям асаблівую місію і накіроўваць іх да Бога. Ісламская традыцыя лічыць, што Бог паслаў Сваіх паслоў да кожнай нацыі, гэта сцвярджэнне з'яўляецца абавязковай часткай вучэння ісламу. Мусульмане вераць, што кожнаму прароку была дадзена вера пакланяцца Богу, гэтак жа як і іх паслядоўнікам. Кожны прарок мусульманскай веры прапаведаваў тое ж самае асноўнае вучэнне: адзінства Бога, пакланенне адзінаму Богу, пазбяганне ідалапаклонства і граху, вера ў дзень Уваскрэсення або дзень суда, жыццё пасля смерці. Кожны прыйшоў прапаведаваць іслам у розны час у гісторыі, а некаторыя казалі, што чакаюць канчатковага прарока і пасланца Бога, якога можна ўмоўна назваць "Ахмедам", шырока вядомага як Мухамад. Кожны прарок накіроўваў паведамленне групе людзей, і, такім чынам, прапаведваў іслам у адпаведнасці з часам.