cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casus belli
Другая сусветная вайна
У сваёй асноўнай працы «Мая барацьба» (1925) Адольф Гітлер дае абгрунтаванні будучай вайне як барацьбе за «жыццёвую прастору» для немцаў шляхам экспансіі ва Усходнюю Еўропу.
31 жніўня 1939 перапранутыя ў польскую форму нямецкія салдаты атакавалі радыёстанцыю ў Гляйвіцэ. Гітлер скарыстаў гэта як повад для пачатку ўварвання ў Польшчу. Вялікабрытанія і Францыя выконваюць умовы саюзнага дагавора і аб’яўляюць вайну Германіі.
26 лістапада 1939 савецкія войскі каля вёскі Майніла на савецка-фінляндскай мяжы былі абстраляныя артылерыяй, у выніку чаго 4 вайскоўцаў загінула і 9 былі параненыя. Савецкі ўрад накіраваў ноту пратэста Фінляндыі. У адказ фінляндскі пасол прапанаваў стварыць камісію для расследавання інцыдэнта, бо, згодна фінляндскім памежнікам, стрэлы былі зробленыя з савецкай тэрыторыі. СССР выступіў супраць расследавання і абвясціў вайну Фінляндыі.
22 чэрвеня 1941 Германія ўрываецца ў СССР, выкарыстоўвая casus belli прэвентыўнай вайны супраць савецкай агрэсіі.
Ханс фон Аахен
Ханс фон Аахен (ням.: Hans von Aachen;,  — , ) — нямецкі жывапісец і графік. Прадстаўнік маньерызму. Пісаў пераважна алегарычныя, міфалагічныя і рэлігійныя палотны.
Навучаўся жывапісу ў Кёльне, у майстэрні фламандскага мастака Георга Эрыха. Ва ўзросце 22 гадоў (1574), верагодна, стаў членам гільдыі жывапісцаў Кёльна, ён адправіўся ў Італію, дзе паступіў у вучні да Гаспара Рэма. Падарожнічаючы па Італіі, Аахен пабываў у Фларэнцыі, Рыме і, магчыма, Венецыі. Вялікі ўплыў на станаўленне творчасці Аахена і фарміраванне яго маньерыстычнага стылю аказалі творы Тынтарэта і Караваджа. Акрамя гэтых майстроў, Ханс фон Аахен на працягу ўсяго жыцця ў сваёй творчасці адчуваў уплыў такіх майстроў, як Барталамеус Спрангер (1546—1611) і Хендрык Гольцыус (1558—1617), якія дамінавалі на мастацкай сцэне Германіі той эпохі.
У 1587—1596 гадах Аахен працаваў у Германіі, дзе набыў прызнанне як майстар тонкага псіхалагічнага партрэта, гістарычнага і рэлігійнага жывапісу, працуючы для арыстакратычных сямействаў Кёльна, герцагскага двара ў Мюнхене і шляхетнай сям’і Фугер у Аўгсбургу. Мастак напісаў некалькі палотнаў для Вільгельма (герцага Баварскага).
Росквіт мастацкай дзейнасці фон Аахена адносіцца да гісторыі Рудольфінскай Прагі. У 1592 годзе Ханс фон Аахен напісаў афіцыйны партрэт імператара Рудольфа II, пасля чаго быў завочна абвешчаны прыдворным мастаком і запрошаны ў Прагу (пераехаў туды ў 1597 ці 1601). Гэты партрэт з’яўляецца самай вядомай выявай імператара. Па сведчаннях гісторыкаў, фон Аахен выконваў функцыю даверанай асобы Рудольфа II. Верагодна, менавіта гэтай акалічнасцю тлумачыцца гэтак дакладнае перанясенне на палатно не толькі аблічча партрэтаванага, але і рыс яго характару. Па вядомасці гэты партрэт можа канкураваць толькі з партрэтам Рудольфа II пэндзля Джузэпэ Арчымбальда, на якім імператар прадстаўлены ў вобразе старажытнарымскага бога Вертумна.
Апроч заняткаў жывапісам, з 1596 года Ханс фон Аахен працаваў на сям’ю Габсбургаў у якасці дыпламата і ацэншчыка твораў мастацтва. Ён шмат падарожнічаў па Еўропе ў складзе дыпламатычнай місіі, а таксама з мэтай набыцця карцін для мастацкай калекцыі Рудольфа ІІ. У 1594 (або 1605) годзе мастаку быў нададзены дваранскі тытул. У 1596 Ганс фон Аахен ажаніўся з дачкой прыдворнага кампазітара Баварскага герцагства Арланда ды Ласа. У 1601 годзе Ханс фон Аахен канчаткова перасяліўся ў Прагу і заставаўся там да канца сваіх дзён. Пасля смерці Рудольфа II у 1612 годзе стаў прыдворным жывапісцам імператара Маціяса I.
Ярузаль
Яру́заль (Jeruzal) — вёска ў цэнтральнай Польшчы, уваходзіць у склад Скернявіцкага павета Лодзьскага ваяводства, у гміне Кавесы. Насельніцтва вёскі складае 240 жыхароў (2005).
Малочнакіслыя бактэрыі
Малочнакіслыя бактэрыі — група мікрааэрафільных грамстаноўчых мікраарганізмаў, якія зброджваюць вугляводы з утварэннем малочнай кіслаты як аднаго з асноўных прадуктаў. Малочнакіслае закісанне стала вядома людзям на досвітку развіцця цывілізацыі. З тых часоў ім карыстаюцца ў хатніх умовах і ў харчовай прамысловасці для перапрацоўкі і захавання ежы і напояў. Традыцыйна да малочнакіслых бактэрый адносяць нерухомых, неспораўтваральных кокападобных або палачкадобных прадстаўнікоў атраду (напрыклад,  або ). У гэтую групу ўваходзяць бактэрыі, якія выкарыстоўваюцца ў ферментацыі малочных прадуктаў, гародніны. Малочнакіслыя бактэрыі граюць важную ролю ў падрыхтоўцы цеста, какава і сіласу. Нягледзячы на ​​блізкае сваяцтва, патагенныя прадстаўнікі атраду (напрыклад, пнеўмакокі ) звычайна выключаюцца з групы малочнакіслых бактэрый.
Суецкі раён
Суецкі раён (Суетский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) у Алтайскім краі Расіі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання яму адпавядае муніцыпальная акруга Суецкі раён (з 2003 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Верх-Суетка.
Геаграфія
Суецкі раён размешчаны на паўночным захадзе края. Мяжуе на паўночным захадзе і поўначы — з Хабарскім, на поўначы — з Панкрушыхінскім, на паўночным усходзе і ўсходзе — з Баеўскім, на поўдні — з Благавешчанскім, на захадзе — са Слаўгарадскім раёнамі.
Рэльеф прадстаўлены слаба-хвалістай раўнінай. Бураватыя супескі і лёгкія суглінкі, у далінах рэчак — саляносныя гліны. На ўзвышаных месцах — глебы чарназёмнага тыпу, у паніжаных месцах і далінах рэк глебы саланцаватага і балотнага тыпу.
Клімат кантынентальны.
Белакапытнік (род грыбоў)
Белакапытнік (Leucopaxillus) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1925 годзе.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Некаторыя віды:
Бетон
Бето́н (ад béton) — будаўнічы матэрыял, штучны каменны матэрыял, які атрымліваецца ў выніку фармавання і зацвярдзення рацыянальна падабранай і ўшчыльненай сумесі, якая складаецца са вяжучага рэчыва (цэмент ці інш.), буйных і дробных запаўняльнікаў, вады. У шэрагу выпадкаў можа ўтрымліваць адмысловыя дабаўкі, а таксама адсутнічаць вада (напрыклад у асфальтабетоне).
Яніс Паўлюкс
Яніс Паўлюкс (Jānis Pauļuks;, ваколіцы Мітавы — , Баўска) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1923 годзе.
Палітычную кар’еру пачаў у якасці міністра сувязі ва ўрадзе Зігфрыдса Мейеровіцса (19 чэрвеня 1921), куды яго намінавала Латвійская сялянская партыя.
27 студзеня 1923 года ён быў прызначаны замест Мейеровіцса кіраўніком ўрада Латвіі, а таксама ён ўзначаліў міністэрства замежных спраў і сувязі. 27 чэрвеня гэтага года ён перастаў быць прэм’ер-міністрам, якім зноў быў Мейеровіцс. Аднак ён захаваў функцыю міністра транспарту, якую таксама займаў у кабінетах Вальдэмарса Замуэлса і Гуга Цэлміньша да канца снежня 1925 года.
Чучавіцкі сельсавет
Чу́чавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Вялікія Чучавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лунінецкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 8 верасня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лугскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 5 населеных пунктаў. У 1976 годзе скасаваны хутар Бор.
Малабераставіцкі сельсавет
Малабераставі́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Малая Бераставіца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крынкаўскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў Свіслацкім раёне. 11 лютага 1972 года ў склад Данілкаўскага сельсавета перададзены населеныя пункты Жабры, Кавалікі, Карпаўцы, Ліснявічы, Пятроўцы і Сінькі. 18 кастрычніка 2013 года ў склад сельсавета перададзена частка Бераставіцкага сельсавета з вёскамі Галынка, Ёдзічы, Клюкоўцы, Кулі, Непарожнеўцы, Паплаўцы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (8 населеных пунктаў) — 1550 чалавек, з іх 72,7 % — беларусы, 19,1 % — палякі, 5,9 % — рускія.
NGC 2899
NGC 2899 (іншыя абазначэнні — PK 277-3.1, ESO 166-PN13) — планетарная туманнасць у сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зарудці
Зарудці (Зарудці́) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкавана Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Эканоміка Малдовы
Сённяшняя Малдова — найбольш адсталая і бедная краіна Еўропы. Гэта адзіная еўрапейская дзяржава, індэкс чалавечага развіцця якой ацэнены як "сярэдні" (2015). Эканоміка краіны носіць аграрны характкар, хаця ў выніку дэіндустрыялізацыі, што адбылася следам за распадам СССР, пераважае сфера паслуг. Моладзь актыўна мігрыруе ў Расію і краіны Еўрапейскага Саюза. Малдове належыць еўрапейскі турыстычны антырэкорд — краіну наведвае ўсяго каля 11 000 замежных турыстаў штогод.
Гісторыя і сучаснасць. Факты і паказчыкі
Сучасны стан малдаўскай эканомікі абумоўлены эканамічнымі і палітычнымі наступствамі распаду СССР. Да першых адносяцца страта вытворчых сувязяў і традыцыйных рынкаў збыту, закрыццё доступу да фактычна бясплатных энергарэсурсаў; да другіх — аддзяленне ад краіны прамыслова развітага левага берага Днястра. Цяпер 73 % ВУП краіны ствараецца ў сферы паслуг, але гэта ніяк не азначае постіндустрыяльнага характару эканомікі, справа ў заняпадзе прамысловасці. Што тычыцца сельскай гаспадаркі, яна, безумоўна, таксама не пазбегла крызісу, але менавіта аграрная прадукцыя і харчовая прамысловасць вызначаюць твар Малдовы ў сусветнай гаспадарцы. Малдову можна назваць адзінай аграрнай дзяржавай на еўрапейскім кантыненце, што гучыць, хутчэй, як антыкамплімент. ВУП на душу насельніцтва ў 2018 складае 6000 долараў і гэта апошняе месца ў Еўропе. 14-15% ВУП ствараюць грашовыя пераводы з-за мяжы, у канцы 1990-х гэтая лічба дасягала 26%. Эканоміка Малдовы знаходзіцца ў моцнай залежнасці ад Расіі, у першую чаргу гаворка ідзе аб цэнах на газ, у другую — аб забаронах на імпарт віна.
Зрэшты, ліберальныя рэформы 1990-х прывялі і да станоўчых зрухаў: развіваецца прыватны бізнес, ВУП краіны даволі стабільна расце (па 4 % у 2016 і 2017).
Энергетыка
Энергетыка Малдовы традыцыйна базуецца на цеплавых электрастанцыях (86 %), гідраўлічныя станцыі на Днястры даюць больш за 12 % элетраэнергіі, на альтэрнатыўныя крыніцы прыходзіцца толькі 1,2 % (2015).
Іншыя галіны
Акрамя харчовай прымысловасці, у Малдове, дзякуючы таннай працоўнай сіле, развіваецца швейная і абутковая галіны (пашыў адзення для расійскіх і еўрапейскіх брэндаў). Машынабудаванне і хімічная прамысловасць з часу распаду СССР у заняпадзе. Тым не менш, адзінкавыя прадпрыемствы выпускаюць некаторыя віды прадукцыі, напрыклад, бытавую тэхніку (пральныя машыны, лядоўні). Захавалася вытворчасць сельскагаспадарчых машын.
Сельская гаспадарка
Багатыя глебы і умерана-кантынентальны клімат (з цёплым летам і мяккай зімой) зрабілі краіну адным з самых прадуктыўных сельскагаспадарчых рэгіёнаў і адным з асноўных пастаўшчыкоў аграрнай прадукцыі ў Паўднёва-Усходняй Еўропе. З зарневых вырошчваюцца пшаніца і кукуруза. З тэхнічных — цукровыя буракі (у лесастэпавай зоне) і сланечнік. Вінаграднікі займаюць 150 тыс. га малдаўскай зямлі. На многіх сямейных фермах вырошчваюцца ўласныя гатункі вінаграду, сакрэты догляду якіх перадаюцца з пакалення ў пакаленне. Значная частка сельскагаспадарчай прадукцыі не перапрацоўваецца ў Малдове, а ідзе на экспарт.
Знешні гандль
Галоўнымі гандлёвымі партнёрамі Малдовы сёння (2016) з'яўляюцца Румынія (22,5% экспарту і 19,5% імпарту) на захадзе і Расія (10% і 21,3%) на ўсходзе. На долю Беларусі выпадае 4,6% і 2,5% адпаведна. 88% малдаўскага экспарту прыходзіцца на краіны СНД і ЕС, прычым доля заходніх партнёраў у ХХІ ст стала большай за палову. Аснову экспарту складаюць сельскагаспадарчая сыравіна (цукровыя буракі, насенне сланечніка, пшаніца) і прадукцыя харчовай прамысловасці (вінаградныя віны, пладовыя кансервы). Другой важнай групай экспартных тавараў стала, пацясніўшы чорную металургію, швейная прамысловасць (майкі, паліто, касцюмы). Акрамя Румыніі і Расіі, найбуйнейшымі імпарцёрамі малдаўсіх тавараў з'яўляюцца Італія, Германія і Турцыя.
У малдаўскім імпарце ўздельная вага ўсходніх партнёраў сур'ёзна большае за кошт прыроднага газу і нафтапрадуктаў. Таксама Малдова імпартуе машыны, лекі, прадукты харчавання і інш. За Расіяй і Румыніяй у рэйтынгу пастаўшчыкоў ідуць Украіна, Германія, Турцыя.
Торгільс Кнутсан
Торгільс (Торкель) Кнутсан (Torgils (Tyrgils, Torkel) Knutsson, першае згадванне ў 1283, памёр у ) — належаў да адной з найбольш магутных шведскіх сямей; быў маршалам у апошнія гады кіравання караля Магнуса Ладуласа і пасля яго смерці кіраваў дзяржавай ад імя малалетняга караля Біргера Магнусана. Заснавальнік Выбарга.
Першая Біблія Карла Лысага
Першая Біблія Карла Лысага (Première Bible de Charles le Chauve), таксама Вівіянская Біблія (Bible de Vivien) — ілюмінаваны рукапіс Бібліі, помнік кніжнага мастацтва Каралінгскага Адраджэння. Захоўваецца ў Нацыянальнай бібліятэцы Францыі (каталожнае абазначэнне MS lat. 1). У надпісы на карэньчыку пазначаны як Biblia Metensia — «Мецская Біблія».
Торгільс Кнутсан
Паходы супраць рускіх
Распачаў шэраг паходаў у Фінляндыю для звароту фінаў і карэлаў у хрысціянства, прычым шведам прыйшлося там сутыкнуцца з рускімі. Заснаваў у 1293 годзе Выбаргскі замак, які стаў апорай валадарства шведаў на Карэльскім перашыйку.
Першая Біблія Карла Лысага
Кодэкс быў створаны ў 845 годзе ў скрыпторыі абацтва Святога Марціна ў Туры па замове графа Вівіана. Біблія была паднесена каралю Карлу II Лысаму падчас яго візіту ў абацтва на Каляды 845 года. Дадзенаму сюжэту прысвечана поўнастаронкавая мініяцюра. Гэта адна з трох раскошных Біблій, створаных для караля.
Торгільс Кнутсан
Паходы супраць рускіх
У 1300 годзе распачаў новы буйны паход супраць рускіх. Мэтай паходу было адняць у Вялікага Ноўгарада вусце Нявы. Пры ўпадзенні Охты ў Няву ў адно лета была пабудавана крэпасць Ландскрона. Спроба рускіх перашкодзіць будаўніцтву скончылася няўдачай. Але калі асноўнае войска шведаў вярнулася дамоў, пакінуты на зімоўку гарнізон быў саслаблены голадам і цынгой, і крэпасць была ўзята рускімі 18 мая 1301 года. Крах прадпрыемства спрыяў падзенню маршала.
Першая Біблія Карла Лысага
Рукапіс уключае 423 ліста пергамента фарматам 495 × 345 мм, поўны тэкст Вульгаты, 4 табліцы канонаў, 8 поўнастаронкавых мініяцюр, 87 поўнастаронкавых ініцыялаў. У прысвячэнні праводзіцца думка пра важнасць чытання і разумення Бібліі для добрага кіраўніка. Пасланні Гераніма і прысвячэнні выкананы залатымі літарамі унцыялам па пурпурным пергаменце, іншы тэкст перапісаны ў дзве калонкі каралінгскім мінускулам.
Торгільс Кнутсан
Унутраная палітыка
У адносінах да царквы Кнутсан паступаў самастойна і пастанавіў, супраць жадання Папы Баніфацыя VIII, каб у выпадку неабходнасці зборы на ваенную справу спаганяліся і з маёмасці царквы. Калі Біргер дасягнуў паўналецця, Кнутсан некалькі гадоў працягваў заставацца рэгентам, пакуль у 1303 годзе не склаў з сябе ўладу. Абгавораны перад каралём, ён быў абезгалоўлены ў 1306 годзе. Пакаранне смерцю праз адсячэнне галавы адбылася 10 лютага 1306 года. Пахаваны ён быў у тым жа месцы, дзе і пакараны смерцю — на неасвячонай царквой зямлі. Над магілай, як сведчыць «Хроніка Эрыка», быў усталяваны крыж і збудаваны «велізарны шацёр», з алтаром унутры яго. У маі 1306 года цела Торгільса Кнутсана было перанесена ў Рыдархольмскую царкву. Менавіта гэта месца было ўказана ў завяшчанні маршала, зробленым ім незадоўга да смерці. На каменнай надмагільнай пліце Торгільса Кнутсана і яго першай жонкі — выява Біргіты.
Першая Біблія Карла Лысага
Як мяркуецца, пасля 870 года рукапіс знаходзіўся ў рызніцы Мецскага сабора. У 1675 годзе манускрыпт апынуўся ў бібліятэцы Кальбера, а пасля яго скону ў 1683 годзе перайшоў у каралеўскую бібліятэку.
Белая вежа (часопіс)
«Белая вежа» — літаратурна-мастацкі, духоўна-асветніцкі і навуковы часопіс Беларусі, заснаваны ў чэрвені 2010 года Беларускім рэспубліканскім літаратурным фондам.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1940
Зімовыя Алімпійскія гульні 1940 года першапачаткова павінны былі адбыцца з 3 па 12 лютага 1940 года ў Сапара (Японія).
Белая вежа (часопіс)
Выходзіць штоквартал на рускай і беларускай мовах. Уваходзіць у Пералік навуковых выданняў Рэспублікі Беларусь для апублікавання вынікаў дысертацыйных даследаванняў, які зацвярджае Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь. Падпісны індэкс на «Белпошце» 74837.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1940
Пасля адмовы Японіі праводзіць гульні МАК у ліпені 1937 года перанёс запланаваныя гульні ў Санкт-Морыц (Швейцарыя). Аднак пазней з-за рознагалоссяў са швейцарскім камітэтам заяўку таксама адхілілі, пасля чаго было вырашана правесці гульні паўторна ў нямецкім Гарміш-Партэнкірхен, аднак з-за Другой сусветнай вайны Гульні былі адмененыя мемарандумам, дасланым усім членам МАК 25 лістапада 1939.
Нікейская імперыя
Нікейская імперыя (Αυτοκρατορία της Νίκαιας) — дзяржава, што ўзнікла на тэрыторыі паўночнага захаду Анатоліі пасля захопу Канстанцінопаля крыжакамі ў 1204 годзе. Краіна праіснавала да 1261 года. Нікейская імперыя была адным з найбуйнейшых дзяржаўных утварэнняў, якія ўзніклі на месцы Візантыйскай імперыі, яе імператары працягвалі лічыць сябе сапраўднымі імператарамі Візантыі.
Караблекрушэнне ля Кратонэ (2023)
Караблекрушэнне ля Кратонэ — інцыдэнт, які адбыўся 26 лютага 2023 года, калі пры спробе прыбіцца да ўзбярэжжа Калабрыі на поўдні Італіі ў суровых пагодных умовах затанула судна з мігрантамі. На борце знаходзілася ад 150 да 200 чалавек, з якіх не менш за 68 чалавек загінулі, у тым ліку дзіця ва ўзросце да аднаго года. 81 бежанец быў выратаваны.
Перадгісторыя
У 2010-я гады павялічыўся паток мігрантаў з рэгіёнаў Азіі і Афрыкі, якія пакідалі радзіму ў пошуках лепшага жыцця ў Еўропе. Адзін з асноўных маршрутаў — па моры. Па даных Міжнароднай арганізацыі па міграцыі, з 2014 года ў Міжземным моры загінула або прапала без вестак больш за 20 000 мігрантаў.
Інцыдэнт
26 лютага 2023 года ля ўсходняга ўзбярэжжа горада Кратонэ затанула судна, якое некалькімі днямі раней адправілася з турэцкага Ізміра. Лодка затанула пры спробе прыбіцца, але з-за дрэннага надвор’я ўрэзалася ў скалы. На відэазапісе інцыдэнту відаць, як бярвёны з судна разбіты на кавалкі і плаваюць уздоўж берага. Часткі корпуса лодкі вынесла на сушу. Частка абломкаў была заўважана прыблізна ў 300 метрах ад берагавой лініі.
Для выратавання выжылых экстранныя службы задзейнічалі маторныя лодкі, судны і верталёт, але аперацыя была абцяжарана суровымі ўмовамі надвор’я.
Рэакцыя
Прэм’ер-міністр Італіі Джорджа Мелоні выказала глыбокі смутак з нагоды караблекрушэння і асудзіла «абмен» жыццямі мігрантаў на «кошт квітка, выплачаную імі ў ілжывай перспектыве шчаснага плавання».
Міністр унутраных спраў Матэа Піянтэдосі падкрэсліў важнасць спынення нелегальных марскіх пераходаў.
Папа Рымскі Францыск заявіў, што будзе маліцца за ахвяр трагедыі.
Нармандская мова
Нармандская мова — адна з ойльскіх раманскіх моў. Таксама для абазначэння гэтай мовы выкарыстоўваецца тэрмін нармандска-французская мова, аднак гэтым тэрмінам таксама абагульнена завуць англа-нармандскую і французскую законную мову, якая раней ужывалася ў юрыдычнай практыцы ў Вялікабрытаніі. Ужываецца ў Францыі ш Нармандыі і на Нармандскіх астравах, якія належаць Вялікабрытаніі.
Геаграфічнае распаўсюджванне
Нармандская мова з’яўляецца гутарковай мовай у Нармандыі, аднак статусу афіцыйнай мовы яна не мае, але класіфікуецца як рэгіянальная мова.
На Нармандскіх астравах нармандская мова распаўсюджаны раздробнена, аднак яна не з’яўляецца ізаляванай. У рамках Брытана-Ірландскага Савета, Брытанскім і Ірландскім урадамі на астравах Джэрсі рэгіянальным прызнаны джэрсійскі дыялект, на востраве Гернсі — гернсійскі дыялект, і саркскі дыялект на востраве Сарк.
Саркскі дыялект з’яўляецца перайначаным джэрсійскім дыялектам, што ўжываўся каланістамі з Джэрсі, якія пасяліліся на незаселеным востраве ў XVI стагоддзі.
Апошнія носьбіты олдэрнійскага дыялекту, для якіх ён быў родным, сканалі ў XX стагоддзі, аднак некаторыя жыхары Олдэрні дагэтуль размаўляюць на гэтым дыялекце. Хермскі дыялект, які быў распаўсюджаны на востраве Херм, таксама вымер, аднак дата яго знікнення невядома.
Ізаглоса, названая лініяй Жарэ, падзяляе паўночныя і паўднёвыя дыялекты нармандскай мовы (лінія, якая праходзіць ад Гранвіля на беразе Ла-Манша да бельгійскай межы). Існуюць таксама адрозненні паміж заходнімі і ўсходнімі дыялектамі.
Конрад Губер (мастак, 1752)
Конрад Губер (Konrad Huber;, Альтдорф-Вайнгартэн — , ) — нямецкі жывапісец, працаваў у стылі пераходным ад барока да класіцызму. Быў вучнем Андрэаса Бругера і Франца Марціна Кюна, майстэрня якога перайшла да яго ў 1773 годзе, пасля вяртання з паездкі ў Італію. Да 1820 года пісаў фрэскі ў кляштарах, а пасля секулярызацыі — рэлігійныя карціны ў стылі назарэйцаў.
Альберт Шпеер
Альберт Шпеер (,  —, ) — адзін з вядучых архітэктараў у нацыянал-сацыялістычнай Германіі.
Альберт Шпеер нарадзіўся ў сям’і заможных гараджан (бюргераў) у горадзе Мангейме. Яго бацька і дзед былі архітэктарамі. Спачатку Шпеер вучыўся ў гімназіі Лесінга ў Мангейме, потым паступіў на навучанне ва Універсітэт Карлсруэ, з вясны 1924 да лета 1925 навучаўся ў Тэхнічным універсітэце Мюнхена. Восенню 1925 ён пераехаў у Тэхнічны ўніверсітэт Берлін-Шарлоттэнбург і безпаспяхова спрабаваў паступіць на семінар Ханса Польцыга. З 1926 Шпеер становіцца студэнтам у архітэктара Генрыха Тэсэнава, піша дыпломную працу ў 1927, пасля чаго становіцца ассістэнтам Тэсэнава.
У 1930 па даручэнні галавы нацыстскага кіраўніцітва па Заходнім Берліне Карла Ганке як члену NSKK, маладому архітэктару Шпееру даручана рэканструкцыя вілы ў Берлін-Груневальдзе — штаб-кватэры раённай арганізацыі NSDAP. У 1932 Альберт Шпеер пакінуў Берлін і накіраваўся назад у Мангейм. Ён пасяліўся там як архітэктар, але не атрымліваў заказаў.
Пасля наведвання палітычнага мітынга ў Берліне, дзе Адольф Гітлер выступаў у якасці аратара, у Шпеера абудзілася сімпатыя да ідэалогіі нацыянал-сацыялістаў. 1 сакавіка 1931 Шпеер далучыўся да партыі нацыстаў. У 1932 Шпеер займаўся нязначнымі перабудоукамі партыйных будынкаў NSDAP. Пасля таго, як нацысты захапілі ўладу ў Германіі ў 1933, Гітлер асабіста пазнаёміўся з Шпеерам, быў вельмі задаволены его архітэктурным талентам і Шпеер з гэтага чаго ўвайшоў у кола найбольш набліжаных да Гітлера асоб. У 1934 памёр Пауль Людвіг Троост — былы «надворны» прыватны архітэктар Гітлера, у сувязі з чым Шпеер стаў прыватным архітэктарам Гітлера.
З 1937 ён быў Генеральным інспектарам па будаўніцтву новай сталіцы Германскай імперыі — горада «Германіа» і планаваў шматлікія манументальныя будынкі, якія павінны былі пазней сцвярджаць моц і веліч Трэцяга рэйху. У 1942 Шпеер быў прызначаны Адольфам Гітлерам на пасаду рэйхсміністра ўзбраенняў і баепрыпасаў, на гэтай пасадзе Шпеер быў адказны за арганізацыю ўсёй ваеннай экономікі Германскага рэйха.
Шпеер быў адным з 24 падсудных перад Міжнародным ваеным трыбуналам на Нюрнбергскім працэсе, асуджаны 1 кастрычніка 1946; прызнаў сябе вінаватым па двух з чатырох абвінавачванняў, у выніку чаго быў асуджаны на 20 год абмежавання свабоды.
Phyllanthus
Phyllanthus — род раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Кветкі аднадомныя або двухдомныя, з 4—6 чашалісцікамі, без пялёсткаў. Тычынкі ў колькасці 2-5 (радзей больш), з вольнымі або спаянымі ніткамі. Завязь трохгнёздавая.
Насенне трохграннае, прыдатак адсутнічае.
Сінонімы
Сінонімам роду Phyllanthus з'яўляюцца наступныя роды :
Віды
Паводле даных, род уключае ад 750 да 1200 відаў. Некаторыя з іх:
HMS C30
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў, дзе была ўключана ў Сёмую падводную флатылію.
У 1921 годзе лодка была прададзена на металалом.
Смаленскі раён (Алтайскі край)
Смаленскі раён (Смоле́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр раёна — сяло Смаленскае, размешчана за 210 км ад Барнаула.
Краснае Сяло (горад)
Краснае Сяло (Красное Село) — горад (з 1925 года) у Расіі, у складзе Краснасельскага раёна Санкт-Пецярбурга. Насельніцтва 44,1 тыс. чалавек (2003). Заснаваны ў 18 стагоддзі.
Смаленскі раён (Алтайскі край)
Геаграфія
Рэльеф у паўночнай частцы перасечаны раўнінны, у паўднёвай — узгорысты, перадгорны. Плошча — 2033 км². Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −16 °C, ліпеня 20,2 °C. Гадавых атмасферных ападкаў — 630 мм. Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі: Об, Катунь, Ануй, Пясчаная, Каменка, Папярочка. Больш за 20 азёр і сажалак, найбольш буйныя — возера Комлева, Рагулічнае, Захарава, Паўлава. Растуць хвоя, бяроза, таполя, вяз, клён, елка, лістоўніца, абляпіха, дуб, рабіна, каліна, асіна і інш.
Краснае Сяло (горад)
Размешчаны ў паўднёвай частцы раёна на ўзгорках Іжорскага ўзвышша.
Эйсмантаўскі сельсавет
Э́йсмантаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Вялікія Эйсманты.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крынкаўскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Эйсманты. З 20 верасня 1944 года ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў Свіслацкім раёне. 23 сакавіка 1964 года да сельсавета далучана частка скасаванага Жукевіцкага сельсавета. З 30 ліпеня 1966 года ў Бераставіцкім раёне.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1315 чалавек, з іх 51,0 % — палякі, 42,7 % — беларусы, 4,2 % — рускія.
Поці
Поці (ფოთი) — горад на захадзе Грузіі, у краі Самегрэла-Зема Сванеці. Знаходзіцца ў вусце ракі Рыёні, на беразе Чорнага мора. У Поці размешчаны найбуйнейшы на ўсходнім узбярэжжы аднайменны порт.
Горад Поці узнік на месцы антычнага грэчаскага горада Фасіс. Па стане на 1 студзеня 2016 года, колькасць насельніцтва горада - 41,5 тыс. жыхароў, на 1 студзеня 2014 года - 47,8 тыс. жыхароў. Машынабудаванне (суднабудаванне, суднарамонт і інш.), харчовая прамысловасць.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1944
Зімовыя Алімпійскія гульні 1944 года, якія былі б афіцыйна вядомыя як V Зімовыя Алімпійскія гульні (з-за адмены ў 1940 годзе V Алімпійскіх Зімовых гульняў), павінны былі адбыцца ў лютым 1944 года ў Карціна-д’Ампеца (Італія). Карціна-д’Ампецца атрымаў права правесці гульні ў чэрвені 1939 года, але з-за Другой сусветнай вайны Зімовыя Алімпійскія гульні 1944 года былі адменены ў 1941 годзе. V Зімовыя Алімпійскія гульні ў канчатковым рахунку адбыліся ў Санкт-Морыцы (Швейцарыя) у 1948 годзе.
Кварэлі
Кварэлі (ყვარელი) — горад на ўсходзе Грузіі (Кахетыя). Статус горада з 1964 года, да гэтага мястэчка. Цэнтр Кварэльскага муніцыпалітэта Кахэтыі. Горад размешчаны ў Алазанскай даліне, за 19 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Мукузані Грузінскай чыгункі (лінія Тбілісі — Тэлаві).
Первамайскі раён (Алтайскі край)
Первамайскі раён (Первома́йский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Новаалтайск (у склад раёна не ўваходзіць), за 12 км ад Барнаула.
Геаграфія
Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы края. Рэльеф тэрыторыі раёна ўяўляе прыўзнятую раўніну, на якой мноства глыбокіх бэлек (логаў). Уздоўж правага берага ракі Об і яе прытокаў размешчаны поймавыя заліўныя лугі. Па тэрыторыі раёна працякае вялікая сібірская рака Об, Чумыш, спакойныя раўнінныя рэкі Кашкарагаіха, Чарамшанка, Паваліха, Часнакоўка, Ласіха, Плошча — 3616 км².
Станіслаў Баніфацы Юндзіл
Станіслаў Юндзіл — адзін з першых даследчыкаў расліннага і жывёльнага свету Беларусі; будучы тэолагам, у ліку першых тлумачыў працэсы жыцця з матэрыялістычных пазыцый.
Паходжанне і адукацыя
Пачатковую адукацыю Станіслаў Баніфацы Юндзіл атрымаў у бацькоўскім доме ад хатніх настаўнікаў. Затым тры першыя класы скончыў у піярскім калегіуме ў Лідзе, тады юнак намерыўся пасвяціць сябе ў духоўны сан у ордэне піяраў. У Любяшоў на Валыні (Украіна) у 1777 ён прыехаў для праходжання ордэнскага навіцыяту. Атрымаўшы пасвячэнне на ксяндза, 2 гады настаўнічаў у піярскіх школах, спачатку ў Расенях, а потым у Вільні. У 1781-84 C. Б. Юндзіл працягвае вучобу ў Віленскай акадэміі, дзе вывучае філасофію, геалогію, фізіку, хімію, тэалогію. Яму давялося слухаць лекцыі па гісторыі прыроды ў запрошанага працаваць ва ўніверсітэт вядомага французскага вучонага, біёлага і ўрача Жана Эмануэля Жылібера, які першы пачаў сістэматычнае вывучэнне флоры і фаўны Вялікага Княства Літоўскага. У 1781—1782 гадах Э. Жылібер выдаў 5-томную працу «Флора Літвы», да якой С. Юндзіл неаднойчы звяртаўся ў сваіх даследаваннях.
Праца ў піярскай школе
У 1785 C. Б. Юндзіл адбывае ў Шчучын, дзе прыняў кіраўніцтва школай піяраў. Рэфармаваў у ёй выкладанне ў адпаведнасці з новым статутам Адукацыйнай камісіі, увёў курс батанікі і заклаў батанічны садок, пачаў ствараць навуковы гербарый мясцовай флоры. У выніку рэформ, праведзеных Юндзілам, Шчучынская школа ў хуткім часе стала адной з лепшых піярскіх школ.
У наступным годзе ён працягвае сваю выкладчыцкую працу ў Вільні ў піярскай школе, дзе выкладае логіку і метафізіку для яе вучняў. Але хутка ў выніку намаганняў уладальнікаў Шчучына Сцыпіёнаў, згадзіўся заняцца адукацыяй іх дзяцей, і таму перабраўся жыць у акадэмічныя сцены. Тут Юндзіл прыступіў да калекцыянавання насякомых і птушак, ён займаецца перакладамі, бярэ ў наваколлі Вільні, Ліды і Шчучына ўзоры мясцовых флоры і фаўны (сабраныя ім багатыя калекцыі загінулі ў час паўстання 1830-31).
Навуковая дзейнасць
З 1790 Юндзіл распачынае чытаць лекцыі па заалогіі і гісторыі прыроды ў піярскіх школах. Яго педагагічная дзейнасць ускладнялася адсутнасцю неабходнага дыдактычнага матэрыялу і падручнікаў. Гэта падштурхнула вучонага да складання адпаведных настаўленняў-дапаможнікаў, у якіх даў звесткі пра лекавыя расліны Беларусі, Літвы і Польшчы і іх выкарыстанне. Разам з настаўленнем быў створаны і навуковы трактат па батаніцы, бібліяграфічны нарыс. Другой і найбольш значнай працай стала «Апісанне лiтоўскіх раслін паводле сістэмы Лінея» (Вільня, 1811), за якую кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі ўзнагародзіў Юндзіла залатым медалём «Merentibus». Другі такі медаль Юндзіл атрымаў за даследванне «Аб саляных радовішчах і солі ў Стоклішках» (Вільня, 1792), якое ён прадставіў каралю разам з пробамі солі, атрыманай шляхам вымарожвання з вады.
У 1792 Станіслаў Баніфацы Юндзіл становіцца экстраардынарным прафесарам натуральнай гісторыі ў Галоўнай школе Вялікага княства Літоўскага (Віленскай акадэміі). Яму былі выдаткаваны сродкі на паездку за мяжу з мэтай удасканалення ў навуках. Юндзіл у Кракаве і Вене слухаў лекцыі па хіміі і мінералогіі, знаёміўся з аўстрыйскай флорай, пабываў у наваколлі Карпат. Затым вывучаць мінералогію паехаў ў Саксонію, дзе таксама знаёміўся з мясцовымі металургічнымі заводамі, наведаў Прагу, Дрэздэн і інш. У 1793 ён наведвае руднікі і горнымі заводы ў Венгрыі, вывучае досвед Венгерскай ветэрынарнай школы, на ўзор якой меў намер стварыць школу ў Вільні. Але ў сувязі са змяненнем палітычных абставін, выкліканых трэцім падзелам Рэчы Паспалітай, вярнуцца своечасова Юндзілу ў Вільню не ўдалося. Застаўшыся ў Вене без матэрыяльных сродкаў, ён заняўся прыватнымі ўрокамі па батаніцы і мінералогіі, паралельна 2 гады вывучаў ветэрынарыю. У Вене Юндзіл заклаў сад лекавых раслін.
Толькі ў кастрычніку 1797 Юндзіл вяртаецца на пасаду экстраардынатарнага прафесара на кафедры натуральнай гісторыі ў Віленскай акадэміі, дзе і заставаўся да канца свайго жыцця. На ўзор убачаных у Еўропе ён заняўся ў 1799 арганізацыяй батанічнага саду, які ўзначальваў 27 год. Адначасова па даручэнні Адукацыйнай камісіі Юндзіл займаецца стварэннем кабінета гісторыі прыроды, экспанаты для якога між іншым паступілі з калекцый і ўзораў, падараваных Ж. Жыліберам, і былым вялікім гетманам літоўскім М. Агінскім. Ужо ў 1801 кабінет пачаў працаваць. У ім былі выстаўлены і сістэматызаваны ўсякія дары і набыткі, атрыманыя ў розныя часы ад шматлікіх асоб. Некаторыя з іх трапілі ў кабінет не столькі па шчодрасці ахвярадаўцаў, колькі дзякуючы старанням Юндзіла. Яны і надалі кабінету матэрыяльную і навуковую вартасць. Апошнім і надта рэдкім набыткам для кабінета сталі дзве вялізныя глыбы метэарытнага жалеза, упаўшыя на Валыні.
У 1801 годзе, калі нашэсці саранчы сталі сапраўдным бедствам у паўднёвых раёнах краіны, вучоны-практык быў запрошаны для абмеркавання сродкаў ад пагрозы распаўсюджання насякомых. Ім былі распрацаваны метады знішчэння гэтага шкодніка, якія, размножаныя друкам, былі разасланы па ўсіх паветах. Матэрыялы выступлення былі надрукаваны пад назвай «Дысертацыя аб саранчы і спосабах яе знішчэння». Заслугі С. Б. Юндзіла былі прызнаныя сярод вучоных. У 1798 ён атрымаў ступень доктара філасофскіх навук, у 1800 — ступень доктара тэалогіі, з 1800 выконваў абавязкі цэнзара духоўнай літаратуры і гэтай справай займаўся два гады, у 1799 годзе выдаў кнігу «Прыкладная батаніка, ці звесткі аб уласцівасцях і ўжытку раслін у гандлі, эканоміцы, рукадзеллі, аб іх радзіме, размнажэнні і даглядзе». Юндзіл таксама займаўся выкладаннем у Акадэміі курсу мінералогіі. У 41 год (1802) ён атрымаў пасаду прафесара гісторыі прыроды, якую займаў да 1824, узначаліў аднайменную кафедру, заснаваную Жыліберам. У 1804-05 у Варшаве выходзяць «Асновы батанікі» Юндзіла ў 2-х частках (2-е выд. ў 1818, 3-е — у 1829). А ў 1807 — «Кароткі курс заалогіі» ў чатырох частках (2-е выд. — 1827). Гэтая праца ўжывалася ў якасці падручніка ўва ўсіх школах, падпарадкаваных Віленскаму ўніверсітэту, а таксама ў Варшаўскім герцагстве. Станіслаў Баніфацы па роду сваіх з'яўляўся сябрам многіх таварыстваў, у тым ліку Варшаўскага таварыства сяброў навукі (з 1801), Маскоўскага таварыства натуралістаў (з 1807), Сельскагаспадарчага таварыства ў Варшаве (з 1811), Пецярбургскага фармацэўтычнага таварыства. У 1805-06 быў сурэдактарам «Дзенніка Віленскага», дзе змяшчалася шмат артыкулаў самаго Юндзіла. У 1810 дабраахвотна адмовіўся на карысць заняткаў навукай ад абрання і зацверджання віленскім кафедральным канонікам. У 1812 Аляксандр II, будучы ў Вільні, адарыў сваёй ласкай Юндзіла, а граф Румянцаў падараваў вучонаму бронзавы бюст Лінэя, які потым упрыгожыў батанічны сад.
Апошнія гады жыцця
У 1824 ў 63-гадовым узросце Станіслаў Баніфацы Юндзіл пакідае працу ва ўніверсітэце ў сувязі з слабым здароўем. Апошнія гады жыцця ён часта друкаваў у перыёдыцы свае лісты, успаміны.
Пад псеўданімам Ваўрынец Кастрыца выдаваў сатырычны часопіс «Bibliafobia» («Бібліяфобія»). Пакінуў мемуары — каштоўную крыніцу з гісторыі Віленскага ўніверсітэта і культурнага жыцця Вялікага Княства Літоўскага.
На схіле дзён Юндзіл цалкам страціў зрок; пражыўшы 86 год, ён скончыў свой жыццёвы шлях. Пахаваны вучоны на могілках Бернардынскага касцёла ў Вільні.
Збыранка
Збыранка (Зби́ранка) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкавана Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Гасцілавічы (Лагойскі раён)
Вялікае Княства Літоўскае
У пісьмовых крыніцах вёска згадваецца ў XIV ст. як маёнтак у Лагойскім удзельным княстве. У 1395 годзе вялікі князь літоўскі Вітаўт падараваў Гасцілавічы віленскаму ваяводзе Войцеху Манівіду, што ў 1407 годзе было пацверджана навечна.
Пасля смерці Манівіда ў 1424 годзе вёска перайшла да яго сына Яна (Івашкі) Манівідавіча, а пасля да Войцеха Янавіча Манівіда. На ім мужчынская лінія Манівідаў скончылася. Праз шлюб з Ядвігай Манівід — сястрой апошняга Манівідавіча — спадчыннікам паловы вялізных уладанняў Манівідаў, у там ліку і Гасцілавіч, стаў Алехна Судзімонтавіч. У 1491 годзе Гасцілавічы перайшлі ў спадчыну да яго дачкі Ядвігі. Апошняя мела дачку Ганну ад свайго першага шлюбу са Станіславам Барташавічам Монтаўтам. Гэтая Ганна пазней выйшла за пана Яна Юр’евіча Глябовіча і ўнесла яму ў пасаг бацькоўскія вотчыны. Пасля яго смерці Гасцілавічы дасталіся дачцэ Яна Глябовіча Соф’і, жонцы полацкага кашталяна Юрыя Мікалаевіча Зяновіча. Ён жа аддаў вёску ў заклад уладальніку суседняга Лагожска Васілю Цішкевічу, а той у сваю чаргу перазаклаў свайму сыну Астафію, у карыстанні якога яны і знаходзіліся ў 1567 годзе. Такім чынам Гасцілавічы апынуліся ў складзе Лагойскага графства Тышкевічаў, ва ўласнасці якіх былі да пачатку XX стагоддзя.
Паводле рэвізіі 1795 года ў вёсцы 23 двары, 170 жыхароў.
Расійская імперыя
У 19 ст. вёска, уласнасць Тышкевічаў. У 1811 годзе — 81 рэвіская душа мужчынскага полу, уладанне графа Пія Тышкевіча. У 1833 годзе вёска ў складзе маёнтка Лагойск. У 1844 годзе — 16 двароў, 102 жыхары, уласнасць графа Канстанціна Тышкевіча, мелася карчма, даход з якой складаў 90 рублёў срэбрам. У 1870 годзе — вёска, 73 рэвізскія душы мужчынскага полу, пры рацэ Гайна, у Лагойскай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні.
Зашкіў (Львоўскі раён)
Зашкіў (За́шків) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкавана Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Гасцілавічы (Лагойскі раён)
Расійская імперыя
Вяскоўцы былі прыхаджанамі Лагойскага праваслаўнага прыхода Свята-Мікалаеўскай царквы. На пачатку 20 ст. — вёска, цэнтр Гасцілавіцкай сельскай грамады, у якую ўваходзілі 18 гаспадарак, што мелі 237,4 дзесяціны зямлі. У 1912 годзе дзейнічала народнае аднакласнае вучылішча.
Найноўшы час
У 1917 годзе ў вёсцы налічвалася 44 двары, 256 жыхароў, на базе народнага вучылішча адкрыта пачатковая школа. Настаўнікам Іванам Бабкоўскім створаны першы на Лагойшчыне культурна-асветніцкі гурток. З 20 кастрычніка 1924 года вёска ў Лагойскім сельсавеце Мінскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Прафінтэрн», працавала кузня. З 1938 года — центр калгаса «8 Сакавіка». У 1941 годзе налічвалася 90 двароў, 450 жыхароў. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы знішчылі 2 двары, загубілі 4 жыхара, 15 вяскоўцаў загінулі на фронце, 11 — у партызанскай барацьбе. У 1969 годзе налічвалася 120 двароў, 391 жыхар. З 2006 года цэнтр сельскагаспадарчага прадпрыемства СК «Лагойскі».
Інфраструктура
У вёсцы працуе сярэдняя школа, дзіцячы сад, сельскі дом культуры, бібліятэка, аддзяленне сувязі, аўтазаправачная станцыя, крама, вясковы стадыён. З’яўляюцца цэнтрам сельскагаспадарчага прадпрыемства СК «Лагойскі» філіяла РДУП «Беларуснафта-Мінскаблнафтапрадукт».
Курганны могільнік
За 3 км на поўнач ад вёскі, ва ўрочышчы Тур’я (былы хутар), у лесе 9 насыпаў дыяметрам 8 — 10 м, вышынёй 1,2 м. Унесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь пад шыфрам 613В000244. Прысвоена 3 катэгорыя каштоўнасці. Ахоўваецца дзяржавай.
Норберт Вольф
Норберт Вольф (Norbert Wolf; нар., ) — нямецкі гісторык мастацтва.
Павел Іванавіч Чыкіда
Павел Чыкіда (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца мазырскай «Славіі».
Клубная кар’ера
У 2012 годзе выступаў за дубль жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», а на наступны сезон перайшоў у клуб Першай лігі «Смалявічы-СТІ». У 2014 годзе стаў трывала выхадзіць на поле ў складзе смалявіцкай каманды.
Норберт Вольф
Біяграфія
Вывучаў гісторыю мастацтва, мовазнаўства і медыявістыку ў Рэгенсбургскім універсітэце, а затым — у Мюнхенскім універсітэце. У 1983 годзе атрымаў доктарскую ступень у галіне гісторыі мастацтва. Працаваў навуковым супрацоўнікам у Мюнхенскім універсітэце, у 1992 годзе абараніў доктарскую дысертацыю (тэма — разьбяныя рэтабла XIV стагоддзя). Норберт Вольф прыняў удзел у даследчым праекце па мастацтву Свяшчэннай Рымскай імперыі, узначалены. Выкладаў як запрошаны прафесар у Дзюсельдорфе, Франкфурце, Лейпцыгу, Марбургу, Эрланген-Нюрнбергу і Інсбруку.
Павел Іванавіч Чыкіда
Клубная кар’ера
У жніўні 2015 года на правах арэнды далучыўся да «Крумкачоў», замацаваўся ў аснове сталічнага клуба ў якасці абаронцы (да таго выступаў у паўабароне) і дапамог яму выйсці ў Вышэйшую лігу. Па заканчэнні сезона 2015 вярнуўся ў «Смалявічы-СТІ» і праз два гады са смалявіцкай камандай таксама прабіўся ў элітны дывізіён.
У снежні 2017 года падоўжыў кантракт з клубам, які ў сезоне 2018 змяніў назву на «Смалявічы». У пачатку сезона 2018 звычайна выхадзіў на замену, а з лета стаў часцей з’яўляцца ў стартавым складзе.
Норберт Вольф
Біяграфія
Вольф — аўтар шматлікіх прац па мастацтвазнаўстве, якія ахопліваюць шырокае кола тэм, пачынаючы ад даследавання сярэднявечных манускрыптаў да творчасці Каспара Давіда Фрыдрыха і эратычнага мастацтва XX стагоддзя.
Павел Іванавіч Чыкіда
Клубная кар’ера
У лютым 2020 года стаў іграком «Гомеля». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды і дапамог ёй па выніках сезона 2020 вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У лютым 2021 года падоўжыў кантракт з «Гомелем». У сезоне 2021 чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2022 года пакінуў гомельскі клуб, пасля чаго праходзіў прагляд у «Віцебску» і казахстанскім «Аксу», а ў лютым 2022 года папоўніў склад дэбютанта казахстанскай Прэм’ер-лігі «Мактаарала». Пакінуў «Мактаарал» па заканчэнні сезона 2022.
Норберт Вольф
Спасылкі
Працы Норберта Вольфа і літаратура аб ім у каталогу Нямецкай нацыянальнай бібліятэкі
Павел Іванавіч Чыкіда
Клубная кар’ера
Са студзеня 2023 года трэніраваўся з бабруйскай «Белшынай», аднак не трапіў у заяўку клуба не сезон і ў першай палове 2023 года заставаўся без каманды. У ліпені 2023 года стаў іграком мазырскай «Славіі».
Міжнародная кар’ера
У 2016 годзе прыцягваўся да моладзевай зборнай Беларусі, аднак так і не згуляў за яе.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
NGC 2900
NGC 2900 (іншыя абазначэнні — UGC 5065, MCG 1-24-26, ZWG 34.55, KARA 343, IRAS09276+0421, PGC 26974) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гіпаліт Грынцэвіч
Гіпаліт Грынцэвіч (Hipolit Hryncewicz; 1876, Ковеншчына  — 15 кастрычніка 1934 або 1933, Вільня) — інжынер-архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1876 годзе на Ковеншчыне, скончыў гімназію ў Шаўлях. Пасля здачы экзамену ён паступіў на архітэктурны факультэт Імператарскай Акадэміі мастацтваў у Санкт-Пецярбургу, які скончыў у 1908 г. Яго дыпломны праект быў адзначаны Prix de Roma. У знак прызнання яго выдатных здольнасцей ён быў накіраваны акадэміяй у Італію на два гады. Да 1912 г. ён працаваў архітэктарам у Пецярбургу на будаўніцтве будынкаў Азоўска-Данскага і Сібірскага банкаў і праводзіў самастойныя будаўнічыя работы. Прымаў удзел у жыцці польскай дыяспары ў Пецярбургу. У сярэдзіне 1912 г. ён пераехаў у Маскву, дзе ажыцяўляў нагляд за будаўніцтвам па праекце Аляксандра Памяранцава.
У 1919 г. вярнуўся з савецкай Расіі ў Вільню, дзе ў час вайны 1920 года працаваў у галіне ваеннага будаўніцтва. У лістападзе 1921 г. быў уладкаваўся архітэктарам у Аддзел будынкаў Дарожнага аддзела Віленскай дырэкцыі дзяржаўнай чыгункі (Wileńska Dyrekcja Kolei Państwowych; пазней Акруговай дырэкцыі дзяржаўнай чыгункі) і далучыўся да працы па адбудове чыгуначных будынкаў, разбураных у час вайны.
З 1920-х гадоў Грынцэвіч выкладаў архітэктурную графіку на факультэце прыгожых мастацтваў Універсітэта імя Стэфана Баторыя ў Вільні.
Быў членам Віленскага кола Саюза польскіх інжынераў-чыгуначнікаў. Раптоўна памёр 15 кастрычніка 1934 г. у Вільні. Пахаваны разам з бацькамі жонкі на віленскіх могілках Старыя Росы.
Творчасць
Грынцэвіч, сярод іншага, быў аўтарам будынкаў і рэканструкцыі ў польскім нацыянальным стылі чыгуначных станцый, размешчаных на лініі Беласток — Брэст-над-Бугам — Стоўбцы, а таксама на іншых участках Віленскай дырэкцыі. Па яго праекце былі пабудаваны наступныя станцыі: Брэст-над-Бугам (1930), Ваўкавыск-Горад, Слонім (1922) і Пінск. Невядома, аднак, ці былі некаторыя з іх створаны ў супрацоўніцтве з Генрыкам Генелам (Henryk Genello), з якім ён працаваў у дырэкцыі. Разам з Генелам у рэкордна кароткі час, усяго за тыдзень, Грынцэвіч спраектаваў станцыю ў Стоўбцах, узведзеную ў 1926 годзе.
Сям’я
У 1910 годзе ажаніўся з Казімірай Бялюнас (нар. 1887), дачкой Фелікса Бялюнаса (пам. 24 сакавіка 1927) і Антаніны з Манкевічаў (пам. 11 жніўня 1942).
Дуброўка (Казіміраўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Дзіцячы атлас Беларусі. Замкі, крэпасці, бажніцы
'''«Дзіцячы атлас Беларусі. Замкі, крэпасці, бажніцы»''' — кніга, прысвечаная помнікам беларускай архітэктары ; навукова-папулярнае выданне. Выдадзена ў выдавецтве «Мастацкая літаратура» ў 2019 годзе. Аўтар тэксту і ўкладальнік — Яраш Малішэўскі. Рэдактар — А. В. Спрынчан.
Змест
Кніга з’яўляецца своеасаблівай ілюстраванай энцыклапедыяй. У кнізе прадстаўлены 101 помнік беларускага дойлідства  — старажытныя замкі, мураваныя крэпасці, каменныя і драўляныя бажніцы — касцёлы, цэрквы, мячэці, сінагогі. У атласе змешчаны як існуючыя помнікі, так і даўно зруйнаваныя, але адноўленыя ў малюнках.
Матэрыял у кнізе пададзены ўпарадкавана, па абласцях – для лягчэйшай арыентацыі.
У кнізе прадугледжана магчымасць адзначыць мясціны, у якіх ужо пабывалі, — зафарбаваўшы сэрца, якое намалявана каля кожнага помніка архітэктуры.
Прэзентацыя
17 мая 2019 года ў мінскай бібліятэцы імя Цёткі адбылася прэзентацыя кнігі. На прэзентацыі прысутнічала шмат цікавых гасцёў — беларускія літаратары, музыканты, гісторыкі, журналісты. Многія з іх так ці інакш звязаны з мясцінамі, пра якія гаворыцца ў кнізе. Яны апавялі свае гісторыі, звязаныя з гэтымі мясцінамі і помнікамі, пра якія ўзгадана ў кнізе. Сярод выступоўцаў былі галоўны рэдактар «Мастацкай літаратуры» Віктар Шніп, мовазнавец Юрый Пацюпа, паэт і журналіст Міхась Скобла, паэтэса і этнакультуролаг Антаніна Хатэнка, гісторык-архівіст Вольга Бабкова, рэстаўратар Ігар Сурмачэўскі, гісторык мастацтва Галіна Флікоп-Світа. Музычную атмасферу стваралі сам Яраш Мальшэўскі, юная цымбалістка Альжбэта Малішэўская-Спрынчан, музыка Піт Паўлаў і фолк-гурт «Астроўна». Галоўны рэдактар «Мастацкай літаратуры» Віктар Шніп зазначыў, што гэтая кніга — найлепшая з усіх выдадзеных за апошні час выдавецтвам.
Звэрціў
Звэрціў (Зве́ртів) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Югавара
Югавара (湯河原町) — пасёлак у Японіі, знаходзіцца ў павеце Асігарасіма прэфектуры Канагава.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны на востраве Хонсю ў прэфектуры Канагава рэгіёна Канто. З ім мяжуюць гарады Адавара, Атамі і пасёлкі Хаконэ, Манадзуру, Канамі.