cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Другі ліст да Фесаланікійцаў Святога Апостала Паўла
Аўтарства і асаблівасці ліста
Гэты ліст моцна падобны на першы ліст да Фесаланікійцаў, але ў той жа час розніца ў лістах можа стварыць уражанне, што яго мог напісаць штосьці іншы. Справа ў тым, што ў першым лісце Павел пісаў пра раптоўнасць вяртання Пана, пра тое, што ніхто не ведае пра тэрміны вяртання. У другім лісце аўтар сцвярджае, што перад вяртаннем павінны адбыцца падзеі, якія стануць для вернікаў як знакі. Таму існуе меркаванні, што аўтарам ліста могла быць асоба, іншая за Паўла. Імёны аўтараў прыведзены ў самым пачатку ліста. Яны тыя ж, што і ў першым лісце: Павел, Сільван і Цімафей. Аднак у тэксце ліста займеннік аўтара сустракаецца як у множным, так і адзіночным ліку.
Змест ліста
Апостал пачынае ліст з паведамлення пра вяртанне Госпада і пра Суд, які павінен адбыцца перад гэтым. Аўтар упэўнены, што вернікі атрымаюць узнагароду, а ворагі царквы панясуць пакаранне. Потым Павел пераходзіць да галоўнай тэмы ліста і заклікае не паддавацца замяшанню. Ён не адмаўляецца ад сваіх папярэдніх слоў, але ўдакладняе, што Хрыстос вернецца, калі выканаюцца прароцтвы пра імпрэзу сіл зла ў свеце. Павел моліць слухачоў не бянтэжыцца, таму што перад гэтымі падзеямі павінен з’явіцца ашуканец, які выставіць сабе вышэй за ўсё, зойме месца кіраўніка ў Царкве Божай і будзе выдаваць сабе за Бога. Павел піша, што ён ужо апавядаў пра гэта, калі ён фізічна знаходзіўся ў Фесалоніках. І перад Другім прышэсцем Хрыста ўсё ашуканства адкрыецца для тых, хто трымаецца вучэння; тыя ж, хто не прыняў вучэння, загінуць разам з беззаконнікам, якога Хрыстос знішчыць падчас вяртання. Гэтыя словы апостала маюць вялікае падабенства са словамі Ісуса Хрыста на Алейнай гары, а таксама Адкрыцця Яна Багаслова.
Потым Павел угаворвае бунтароў і гультаёў і заклікае іх да супакою і працы. Ён піша ў больш рэзкім тоне, чым у першым лісце. З тымі, хто не паслухаецца, трэба не мець ніякіх зносін, але гэта не помста, а спроба выпраўлення. У заканчэнні ліста Павел заклікае браць прыклад з яго самога, бо ён, калі быў у Фесалоніках, не гультаваў і не еў дарма хлеба, але працаваў удзень і ўноч, каб не абцяжарыць вернікаў.
Час і месца напісання ліста
Хутчэй за ўсё, ліст напісаны адразу пасля першага ў 51 ці 52 годзе н.э. Гэтым можа тлумачыцца іх падабенства. Месцам напісання лічыцца Карынф.
Структура ліста
Ліст падзелены на тры раздзелы. Ліст — самы кароткі сярод тых, што адрасаваны цэрквам. Ліст можна падзяліць на дзве часткі. Ён пачынаецца з малітвы, потым апостал пераходзіць да тэмы Другога прышэсця Хрыста. Другая частка ліста больш практычная, у ёй Павел заклікае чытачоў да працы.
Савушкін прадукт
ААТ «Савушкін прадукт» — адзін з найбольш вядомых беларускіх вытворцаў натуральнай малочнай прадукцыі. З лета 2011 года кампанія вырабляе таксама і сокі.
Кампанія створана на базе акцыянаванага ў 1994 годзе дзяржпрадпрыемства «Брэсцкі малочны камбінат». З верасня 2016 года «Савушкін прадукт» уваходзіць у холдынг «Санта». ТАА СП «Санта Брэмар» належыць 92,64 % акцый «Савушкін прадукт», Брэсцкаму фонду дзяржмаёмасці — 1,15 %, іншым акцыянерам — 6,21 %.
На тэрыторыі Беларусі «Савушкін прадукт» кантралюе 5 кампаній: УП «Савушкіна» (100 %), ААТ «Савушкіна пушча» (61,06 %), СТАА «Раскорм» (51 %), ААТ «Савушкін-Орша» (99,99 %), ААТ «Бярозаўскі сыраробны камбінат» (на 2019 год — 80,17 %).
У склад групы «Савушкін прадукт» уваходзяць дзве кампаніі-рэзідэнты Расіі — ТАА «Савушкін прадукт — Масква» і ТАА «Савушкін прадукт».
Гандлёвыя маркі
«Савушкін», «Брэст-Літоўск», «Сыры з Александрыі», «TEOS», «Бярозка», «Аптымаль», «Апеты», «SVEŽA», «Актывіл», «СуперКід», «Ласкавае лета», «ТОП».
Раней кампаніі таксама належалі гандлёвыя маркі «Монцік», «Асалода», «Актыў Стыль», «На хлебушек», «На100ящий».
Чаркасы (значэнні)
Назву Чаркасы маюць:
Майсана
Майсана (Maissana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 707 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 19010. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Камбрыйскі ўніверсітэт
Камбрыйскі ўніверсітэт (University of Cumbria) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Карлайл.
Гісторыя
Універсітэт быў утвораны ў выніку зліцця каледжа Святога Марціна ў Ланкастэры, Камбрыйскага інстытута мастацтваў (былы Камбрыйскі каледж мастацтваў і дызайну) і кампусаў Камбрыйскага ўніверсітэта Цэнтральнага Ланкашыра 1 жніўня 2007 года. Афіцыйны статус універсітэта, хоць і без Каралеўскай хартыі, быў прадастаўлены вучэльне Таемным саветам у студзені 2007 года. Пазней у 2019 годзе Таемны савет надаў яму паўнамоцтвы па прысваенні навуковых ступеняў.
Адаменка (археалагічныя помнікі)
Адаменка — археалагічныя помнікі: 3 селішчы, бескурганны і курганны могільнікі каля пас. Адаменка (Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць).
Селішча—1
Знаходзіцца за 0,5 км на усход ад вёскі, на левым беразе р. Адаменка, ва ўрочышчы Абідня. У навуковай літаратуры вядома як селішча Абідня. Размешчана на заходніх пясчаных узгорках вышынёй 2—4 м. Памеры 270—330х550—580 м. Л. Д. Побаль у 1960, 1962, 1964—1967 гг. даследаваў 16.404 м2. Культурны пласт 0,15—0,35 м (у ямах да 1,1 м). Выяўлены 29 паўзямлянак і рэшткі наземных слупавых пабудоў рознага прызначэння. Паўзямлянкі квадратнай ці прамавугольнай формы, плошчай 6—16 м2, заглыблены ў мацярык на 0,2—0,9 м. Агнішчы знаходзіліся ўнутры жытлаў або за іх межамі, часткова ў ямах глыбінёй 0,2 м, дыяметрам 0,75 м. У паўзямлянцы № 29 знойдзены рэшткі глінабітнай печы падковападобнай формы. Частка пабудоў мела зрубную канструкцыю сцен, некаторыя былі з каркасна-плятнёвымі сценамі, уздоўж якіх зафіксаваны ямкі дыяметрам 0,2—0,3 м, глыбінёй да 0,7 м і гліняная абмазка з адбіткамі прутоў. Паўзямлянка № 27 плошчай 3,36 м2 без ачага аднесена да гаспадарчых пабудоў. Кераміка грубаляпная гладкасценная (80,8%), з расчосамі (11,5%), штрыхаваная (5%) і глянцаваная (2,7%). Прадстаўлена карчагамі, гаршкамі, міскамі, мініяцюрнай пасудзінай, стопкамі і дыскамі. Знойдзены гліняныя прасліцы, грузікі, пацеркі, формы для адліўкі бронзавых упрыгажэнняў, тыглі і льячкі. Шмат вырабаў з жалеза: прылады працы (нажы, сярпы, іголкі, шылы, крэсівы, нажніцы, вастрыі, фрагменты ляза сякер і інш.), зброя (наканечнікі стрэл, утулка кап'я), упрыгажэнні і дэталі адзення (посахападобныя шпількі, падвязныя арбалетападобныя фібулы, паясныя спражкі, розныя кольцы). Бронзавыя рэчы: 4 лунніцы і круглая фібула-брошка з чырвонай эмаллю, 1 фрагмент лунніцы без эмалі, трапеца- і вочкападобныя падвескі, посахападобныя шпількі, бранзалет, скроневыя кольцы, гузікі, пранізкі, пласцінкі, ланцужкі. Знойдзены пацеркі з аднакаляровага шкла (чырвоныя з глухога шкла, золаташкляныя, жоўтыя, зялёныя, сінія, блакітныя, чорныя, белыя), паліхромныя з перыстым і разеткавым арнаментам і бурштынавыя. Цікавыя знаходкі антычнага рымскага імпарту: манета Геты, выбітая ў 209—212 у г. Аўгуста-Траяна (цяпер балгарскі г. Філінопаль), чырваналакавая кераміка, бронзавая ручка ад куфра. Датуецца канцом II — пачаткам IV стст. Л. Д. Побаль адносіў помнік да позняга этапу зарубінецкай культуры. Большасць даследчыкаў звязваюць гэтыя старажытнасці з верхнедняпроўскім варыянтам кіеўскай культуры Беларусі, за якім замацавалася назва — помнікі тыпу Абідня.
Селішча — 2
Знаходзіцца на правым беразе р. Дняпро, паміж урочышчамі Абідня і Радышава гара, за 0,5—0,8 км на поўдзень ад селішча — 1. Даўжыня каля 0,5 км. Абследаваў у 1965 г. Л. Д. Побаль. На селішчы знойдзены ляпрная кераміка I-га тыс. і кальцыніраваныя косці.
Селішча — 3
Знаходзіцца за 0,5—0,7 км на поўдзень ад селішча—2. Памеры 200х300х50 м. Абследаваў у 1965 г. Л. Д. Побаль. На селішчы знойдзены ляпрная кераміка I-га тыс. і кальцыніраваныя косці.
Бескурганны могільнік
Знаходзіцца на тэрыторыі селішча—1. 11 пахаванняў з трупаспаленнем даследаваў у 1960, 1962 Л. Д. Побаль. Круглыя ямы дыяметрам 0,45—1,05 м, авальныя памерамі 1—1,4х0,7—0,8 м. Глыбіня пахаванняў 0,17—0,3 м. 8 пахаванняў мелі розную колькасць фрагментаў керамікі. У адным знойдзена некалькі фрагментаў посуду, прасліца, бронзавая трапецападобная падвеска, жалезная посахападобная шпілька і золаташкляная пацерка, у трох — косткі жывёл. 3 пахаванні — безынвентарныя. Могільнік датуецца III ст., магчыма, ахоплівае канец II і пачатак IV ст.
Курганны могільнік
Знаходзіцца на правым беразе р. Адаменка, у лесе. 10 насыпаў. У 1964 г. Л. Д. Побаль даследаваў 1 курган дыяметрам 5 і вышынёй да 0,6 м. Сярод знаходак: рэшткі ляпных пасудзін, абпаленай гліны, камяні, попел. За 20—30 м ад кургана знойдзены спаленыя косці чалавека.
NGC 5552
NGC 5552 (іншыя абазначэнні — NGC 5558, ZWG 47.4, PGC 51140) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5552, NGC 5558.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навіна (рака)
Наві́на, Асе́ліца — рака ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Жалудзянка (басейн Нёмана). Даўжыня 11 км. Плошча вадазбору 32 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,5‰. Пачынаецца каля вёскі Казарэзы, упадае ў Жалудзянку на заходняй ускраіне гарадскога пасёлка Жалудок. Каля вёскі Зара Камунізму створана сажалка (плошча 0,08 км²).
Група армій Боэна
Гру́па а́рмій Бо́эна (Heeresgruppe Boehn) — воінскае аб'яднанне імперскай Германскай арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Удзельнічала ў баявых дзеяннях у складзе Заходняга фронта ў перыяд з 12 жніўня 1918 да 8 кастрычніка 1918 года пад камандаваннем Макса фон Боэна. Абараняла Лінію Гіндэнбурга на поўдні Артуа, паміж Уазай і Сомай.
Дынастыя Стэнкіляў
Дом Стэ́нкіляў (Stenkilska ätten) — шведская каралеўская дынастыя, чые прадстаўнікі займалі шведскі трон з 1060 па 1125 год. Меркавана вядзе свае карані з заходняга рэгіёна Вестэргётланд. .
Кіруючыя прадстаўнікі
Усяго з гэтай дынастыі на троне Вестэргётланда ці Швецыі знаходзіліся:
Нашчадкі Дому па жаночай лініі
Паказаны гады валадарання
Indela-6
Indela-6 — беларускі беспілотны лятальны апарат, распрацаваны ТАА «КБ Індэла».
Апісанне
Узлёт і пасадка ажыццяўляецца па самалётнаму. У аварыйных выпадках пасадка можа ажыццяўляцца з выкарыстаннем парашута. Інфармацыя з борта БПЛА перадаецца па радыёканале на наземную станцыю кіравання (НСК), і дадаткова запісваецца на бартавы назапашвальнік. Кантроль над беспілотнікам ажыццяўляецца пры дапамозе НСК, якая ўключае ўсе патрэбныя для кіравання палётам кампаненты і абсталяванне. НСК даволі мабільная. Для транспарціроўкі усталёўваецца ў спецыяльны транспартны кантэйнер. Па жаданні заказчыка канструкцыя дрона можа нарошчваць колькасць пілатажна-навігацыйнага абсталявання і пашыраць вобласці прымянення комплексу.
Функцыянал
Асноўнае функцыянальнае прызначэнне — дыстанцыйнае назіранне і перадача відэаінфармацыі ў рэжыме рэальнага часу на НСК.
«Indela-6» можа прыцягвацца да рознага роду дзейнасці, у тым ліку :
Характарыстыкі
Карысная нагрузка складае 35 кг. Беспілотнік можа развіваць максімальную хуткасць да 140 км/г. Практычная столь — 4 км, а радыус дзеяння не перавышае 50 км. Арыгінальная версія здольна працаваць да 1,5 гадзін, а мадыфікацыі «Indela-6M» — да 7 —10.
Краснэ (Васылькіўскі раён)
Краснэ (Красне) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Сачыўкі (Вілейскі раён)
Сачы́ўкі (, Сачивки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1800 годзе вёска ва ўласнасці Алены Агінскай.
У міжваенны перыяд (1923—1939) у Сачыўках месцілася памежная застава KOP.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
Батыст
Батыст (batiste; ад імя французскага ткача 13 стагоддзя Батыста Шамбрэ) — высакаякасная тонкая паўпразрыстая льняная або баваўняная тканіна; вырабляецца з тонкай кручанай пражы, якая звычайна падвяргаецца апрацоўцы канцэнтраваным растворам шчолачы для надання шаўкавістага бляску і мяккасці; выкарыстоўваецца для пашыву бялізны, сукенак, блузак.
Сцяпанкі
Сцяпа́нкі (, Степанки) — аграгарадок у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Сцяпанкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 км ад горада Жабінка, за 36 км ад Брэста, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Жабінка.
Алтар Наведзінаў Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Будслаў)
Алтар Наведзінаў Найсвяцейшай Дзевы Марыі — драўляны разны алтар капліцы Св. Барбары касцёла Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Будславе, створаны ў 1649 г. Адзін з найцікавейшых помнікаў ранняга барока на Беларусі, хоць ягоныя архітэктурныя канструкцыі выкананыя яшчэ ў традыцыях рэнесансу.
Апісанне
Выдатная ідэя перспектыўнага скарачэння алтара, ажыццёўленая практычна ў плоскасці: за кошт паступовага памяншэння да цэнтра памераў яго элементаў, нахілу накіравальных гарызантальных чляненняў ствараецца поўная ілюзія яго перспектыўнага ўспрыманняў прacторы. Алтар пафарбаваны пад і багата дэкараваны пазалочанай разьбой, карынфскімі калонамі з канелюрамі, шматпрофільнымі гзымсамі.
Неад'емную яго частку складаюць 20 пазалочаных фігур у нішах паміж калонамі. Улевым крыле ад краю да цэнтра, стаяць фігуры Давіда, Св. Юзафа, Св. Захарыі, Св. Якіма; у правым — фігуры Аарона, Св. Яна Хрысціцеля, Св. Альжбеты, Св. Ганны. На карнізах крылаў алтара ўстаноўлены: злева — выявы Св. Станіслава, біскупа, і Св. Францыска, справа — Св. Казіміра і Св. Антонія, у цэнтры — фігуры — 6 анёлаў. Завяршаюць кампазіцыю фігуры святых апосталаў Пятра і Паўла, над якімі ў 1928 г. была дададзена прамяністая гостыя з палаючым сэрцам Ісуса ў цярновым вянцы.
У галоўным полі змешчаны цудадзейны абраз Укрыжавання, перададзены ў касцёл з маёнтка Ілава ў 1773 г. У верхнім ярусе размешчаны барочны абраз Маці Божай Балеснай.
Шахунья
Шахунья (Шахунья) — горад (з 1943) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шахунскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 22,4 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1921 годзе.
Горад размешчаны за 240 км на поўнач ад Ніжняга Ноўгарада, на аўтамабільнай і чыгуначнай трасе Ніжні Ноўгарад — Кіраў.
У Шахунье размешчаныя філіял дэпо і шэраг значных чыгуначных прадпрыемстваў. Ёсць малаказавод, леспрамгас, дрэваапрацоўчы завод, прадпрыемства па выпуску воздухаачышчальных фільтраў, вышывальная фабрыка, якая развівае мясцовыя традыцыі ткацтва.
Лакно (возера)
Лакно — возера ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Бярвенка, за 20 км у напрамку на ўсход ад горада Гродна, каля вёскі Лакно.
Плошча паверхні возера 0,45 км². Даўжыня 1,8 км, найбольшая шырыня 0,34 км, даўжыня берагавой лініі 4,2 км. Найбольшая глыбіня 5,8 м. Аб'ём вады 1,2 млн м³.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Берагі нізкія, у паўднёвай частцы забалочаныя. Мелкаводдзе вузкае і пясчанае. Глыбей дно возера амаль цалкам высцілае сапрапель. На возеры востраў плошчай 0,3 га. У паўночна-ўсходняй частцы возера Лакно злучаецца ручаём з возерам Можнева. На поўдні выцякае ручай Лакніца ў раку Бярвенка. У паўднёва-ўсходняй частцы ў возера ўпадае невялікі ручай.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, акунь, лінь і іншыя віды рыб.
Бэрэгавэ
Назву Бэрэгавэ́ маюць:
Белая (прыток Камы)
Бе́лая (Ағиҙел, Агыйдел, Белая) — рака ў Расіі, на Паўднёвым Урале і Перадураллі, левы прыток ракі Кама. Працякае па тэрыторыі Башкартастана і на мяжы з Татарстанам.
Даўжыня ракі 1430  км. Плошча вадазбору 142 000 км². Сярэдні расход вады 970 м³/с (840 м³/с каля горада Бірск ).
Бярэ пачатак у балотах на ўсходзе ад гары Ірэмель (Паўднёвы Урал). У верхняй частцы Белая цячэ ў нізкіх забалочаных берагах. Ніжэй пасёлка Цірлянскага даліна рэзка звужаецца; на асобных участках схілы яе стромкія, абрывістыя, пакрытыя лесам. Ніжэй упадзення правага прытоку ракі Нугуш, па меры выхаду на раўніну, даліна паступова пашыраецца. Пасля ўпадзення ракі Уфа Белая ўяўляе сабою тыпова раўнінную раку. Працякаючы па шырокай пойме, багатай старыцамі, рака ўтварае шмат лукавін і разбіваецца на рукавы. Жыўленне галоўным чынам снегавое. Замярзае ў другой дэкадзе лістапада, выкрываецца ў сярэдзіне красавіка. Суднаходная на адлегласці 534 км ад вусця (да вусця ракі Сім).
Асноўныя прытокі Белай: Нугуш, Сім, Уфа, Бір, Танып, Ашкадар, Уршак, Дзёма, Кармасан, Чэрмасан, База, Сюнь. У басейне ракі каля 800 азёр (самае вялікае — Аслыкуль).
Гарады: Беларэцк, Салават, Ішымбай, Сцерлітамак, Уфа, Бірск.
Громчак
Гро́мчак — ручай у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Нявіша (басейн Нёмана). Даўжыня 9,4 км. Пачынаецца на паўночны ўсход ад вёскі Голдзішкі, упадае ў Нявішу на паўднёвы ўсход ад вёскі Вуглы. На ўсім працягу каналізаваны. Каля вёскі Яхнавічы створана сажалка (плошча 0,14 км²).
Akustyčnyja kancerty kanca XX stahodździa
«Akustyčnyja kancerty kanca XX stahodździa» (Акустычныя канцэрты канца XX стагодзьдзя) — канцэртны акустычны альбом на 2-х дысках (выдадзены таксама на касетах) беларускага рок-гурта «N.R.M.», выдадзены ў 1999 годзе. У альбом увайшлі як новыя песні «N.R.M.», так і творы з рэпертуару няіснага ўжо гурта «Мроя», а таксама некалькі песень з супольнага музычнага праекта «Народны Альбом».
Пунта-Арэнас
Пунта-Арэнас (Punta Arenas) — горад на крайнім поўдні Чылі. З'яўляецца сталіцай XII рэгіёна Чылі (Рэгіён Магелана і Антарктычнага Чылі). Знаходзіцца на кантыненце насупраць вострава Вогненная Зямля, мае 117,432 тыс. жыхароў (2005) і з'яўляецца найбуйнейшым у чылійскай Паўночнай Патагоніі.
Пунта-Арэнас — самы паўднёвы горад свету з насельніцтвам больш за 100 тыс. За званне самага паўднёвага горада з Пунта-Арэнасам спрачаецца аргенцінскі горад Ушуая.
Беатук
Бе́атук (Beothuk, Béothuk)  — індзейскі народ, карэнныя жыхары Ньюфаўндленда. Вымер у першай трэці XIX ст.
Паходжанне
Індзейцы-алганкіны перасяляліся на Ньюфаўндленд з сярэдзіны I ст. да н. э. Да першых стагоддзяў 2 тысячагоддзя да н. э. на востраве таксама жылі палеаэскімосы, прадстаўнікі культуры Дорсет, у пачатку 2 тысячагоддзя часова сяліліся нарманы з Грэнландыі. Да XV ст. індзейцы Ньюфаўндленда перажылі 3 культурныя фазы, кожная з якіх можа з'яўляцца як этапам развіцця культуры першасных пасяленцаў-індзейцаў, так і вынікам новых міграцый з паўночнаамерыканскага кантынента. Даследаванне палеагенетыкаў выявіла агульнае паходжанне беатук і мікмак.
Культура
Да канца XV ст. беатук насялілі ўсю тэрыторыю Ньюфаўндленда, акрамя крайняй поўначы і ўсходу. Яны займаліся сезонным рыбалоўствам і паляваннем на карыбу. Археолагі выявілі рэшткі паселішчаў беатук у гротах, пячорах, аднак найчасцей яны стваралі сезонныя стаянкі з разборных канічных хацін на адкрытай або ў лясной мясцовасці ўздоўж рэк і марскога ўзбярэжжа.
Тубыльцы Ньюфаўндленда не мелі адзінай сацыяльнай арганізацыі. Жылі невялікімі групамі. Джон Кабат, які адкрыў Ньюфаўндленд 24 чэрвеня 1497 г., называў іх чырвонаскурымі з-за звычая пакрываць цела охрай. Пазней гэта мянушка была перанесена на астатніх індзейцаў Паўночнай Амерыкі. У кароткіх паведамленнях еўрапейцаў пазнейшай пары сцвярджалася, што беатук шанавалі сонца і месяц. Сучасныя археолагі мяркуюць, што важную ролю ў пахавальных абрадах адыгрываў культ птушак.
Беатук не здабывалі металаў, але пасля з'яўлення еўрапейскіх рыбакоў і перасяленцаў запазычвалі і апрацоўвалі жалезныя цвікі і пасткі.
Знікненне
Французскія і англійскія перасяленцы пачалі ствараць сталыя калоніі на Ньюфаўндлендзе ў XVII ст. Беатук імкнуліся не сутыкацца з імі, таму кантакты заставаліся вельмі абмежаванымі, практычна не мелася гандлёвых зносін. З-за таго, што перасяленцы займалі прыбярэжныя землі, беатук былі вымушаны мігрыраваць углыб вострава.
Канчаткова не высветлены ўсе абставіны знікнення беатук. Мяркуецца, што яны пацярпелі ад эпідэмічных захворванняў, завезеных еўрапейцамі. Перасяленцы з Вялікабрытаніі і мікмак занялі найбольш каштоўныя паляўнічыя тэрыторыі, што прывяло да голаду і нястач.
Краснашчокавэ
Краснашчокавэ (Краснощокове) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Сяргей Васілевіч Жыватоўскі
Сяргей Васільевіч Жыватоўскі (псеўданім «Пьер-О», «Serge» і інш.;,  — , ) — мастак-графік і журналіст.
Адукацыя
Дваранін па паходжанні. У 1888 скончыў Кіеўскую малявальную школу і паступіў у ІАМ. У гады вучобы быў узнагароджаны за малюнкі з натуры медалямі: малымі срэбнымі (1890 і 1891), вялікім срэбным (1892) і вялікім заахвочвальным (1893). У 1894 г. атрымаў званне класнага мастака ІІІ ступені за карціну «Вучэнне 2-й кавалерыйскай дывізіі», якую набыў вял. кн. Канстанцін Канстанцінавіч.
Жыцце ў Расіі
Жыў у Санкт-Пецярбургу (Галерная вул., 28). Выконваў рэпарцёрскія замалёўкі, сатырычныя шаржы і карыкатуры на актуальныя грамадска-палітычныя тэмы. Стварыў шмат малюнкаў, прысвечаных пецярбургскім тэатральным прэм'ерам і жыццю літаратурна-артыстычнай багемы. Маляваў для сталічных часопісаў «Нива» (1888—1904), «Всемирная иллюстрация» (1903), «Стрелы» (1906), «Скандал» (1906) і «Огонёк» (1910—1917), для газет «Новое время», «Биржевыя ведомости» і «Санкт-Петербургский листок», для паштовак Абшчыны святой Яўгеніі. У ліку яго работ — малюнкі да адкрыцця мастацка-артыстычных кабарэ «Бродячая собака» (1912) і «Привал комедиантов» (1916), замалёўкі сцэн з трагедыі «Уладзімір Маякоўскі» у тэатры Луна-парк (1913). Маляваў гістарычныя і ваенныя сцэны: «Вяртанне А. В. Суворава на радзіму пасля Швейцарскага паходу» (1900), «Хвацкая справа эскадрону N-скага палка ў жніўні 1914 г.» (1914), «Бой аэрапланаў у паветры» (1915), «Сілуэты фронту і тылу» (1916). Выканаў ілюстрацыі да нарысу «Рускі марскі і ваенны флот» (СПб., б. г.) і да сваей кніги нарысаў «На Поўнач з айцом Іаанам Кранштадцкім» (СПб., 1903). Удзельнічаў у выставах «Незалежных» (1890-е), акадэмічнай Выстаўцы малюнкаў і эстампаў (1908), Вясновай выстаўцы ў залах АХ (1909), Выстаўцы ілюстраваных выданняў (1915). Выкладаў у жаночым Ксенінскім інстытуце.
У 1917 выканаў малюнак тушшу «Петраград у першыя дні волі», графічныя партрэты сенатара М. М. Таганцава, міністра ўнутраных спраў М. Д. Аўксенцьева і іншых дзеячаў Часовага ўрада. У 1917—1918 служыў інспектарам працоўнай школы, быў старшыней дамкамбеду.
У эміграцыі
У 1919 г. збег у Фінляндыю і пасяліўся ў Хельсінкі. Пры садзейнічанні І. Я. Рэпіна правеў персанальную выстаўку. Загадваў мастацкім аддзелам рускай газеты «Рассвет». Выканаў ілюстрацыі да эпасу «Калевала». Супрацоўнічаў у адроджаным часопісе «Аганёк» (Берлін). Напісаў некалькі тэатральных сцэнарыяў.
У 1922 пераехаў у ЗША, з 1923 жыў у Нью-Ёрку. Працаваў у газеце «Новое русское слово», на працягу сямі гадоў быў старшыней Фонду дапамогі расійскім пісьменнікам і навукоўцам. Ствараў размаляваныя шалі (батык), якія сталі папулярныя на амерыканскім рынку.
Працы захоўваюцца ў Музеі тэатральнага і музычнага мастацтва ў Пецярбургу.
NGC 5553
NGC 5553 (іншыя абазначэнні — UGC 9160, MCG 5-34-17, ZWG 163.24, PGC 51105) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мантэроса-аль-Марэ
Насельніцтва складае 1555 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 141 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 19016. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Крыварызкэ
Крыварызкэ (Криворізьке) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Airbus
Airbus S.A.S. — адна з найбуйнейшых авіябудаўнічых кампаній у свеце, утвораная ў канцы 1960-х гадоў шляхам зліцця некалькіх еўрапейскіх авіявытворцаў. Вырабляе пасажырскія, грузавыя і ваенна-транспартныя самалёты пад маркай Airbus.
З прававога пункту гледжання з’яўляецца французскім юрыдычнай асобай са штаб-кватэрай у горадзе Блан’як (прыгарад Тулузы, Францыя). У 2001 годзе, згодна з заканадаўствам Францыі, была аб’яднаная ў акцыянернае таварыства або «S.A.S.» (Société par Actions Simplifiée — спрошчанае акцыянернае таварыства).
Уласнікі і кіраўніцтва
Адзіным акцыянерам Airbus з’яўляецца кампанія EADS. Да кастрычніка 2006 года 20 % акцый належала брытанскай BAE Systems; гэты пакет быў выкуплены EADS за 2,75 мільярда еўра.
З 2012 г. прэзідэнтам кампаніі з’яўляецца Фабрыс Брэж’е.
Дзейнасць
У 2006 годзе кампанія прыняла заказы на пастаўку 824 новых лайнераў сумарным коштам $ 75,1 млрд. Усяго заказчыкам ў 2006 годзе было пастаўлена 434 машыны.
Выручка Airbus ў 2006 годзе склала 26 млрд еўра (у 2005 годзе — 23,5 мільярда еўра).
Па выніках 2007 года Airbus паставіў заказчыкам 453 камерцыйныя самалёты. Партфель заказаў вырас да 1341 самалёта.
Рыгор Фёдаравіч Нагорны
Рыгор Фёдаравіч Нагорны (5 снежня 1925, вёска Пранчакі, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць —  3 лістапада 1963, Баранавічы, Брэсцкая вобласць) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, кулямётчык; намеснік камандзіра стралковага аддзялення 1350-га стралковага палка 234-й стралковай дывізіі, чырвонаармеец.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 снежня 1925 года ў вёсцы Пранчакі Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці ў сялянскай сям’і. Беларус. Адукацыя сярэдняя.
У Чырвонай Арміі і на фронце ў Вялікую Айчынную вайну з верасня 1944 года.
Кулямётчык 1350-га стралковага палка чырвонаармеец Рыгор Нагорны 21 студзеня 1945 года ў баі на подступах да горада Цютц непрыкметна падкраўся да варожага дзоту і закідаў яго гранатамі, забяспечыўшы прасоўванне наперад сваіх падраздзяленняў. У гэтым жа баі знішчыў двух праціўнікаў і траіх узяў у палон.
Загадам па 234-й стралковай дывізіі № 013 ад 21 студзеня 1945 года адразу пасля бою чырвонаармеец Нагорны Рыгор Фёдаравіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Намеснік камандзіра стралковага аддзялення 1350-га стралковага палка чырвонаармеец Рыгор Нагорны 26 лютага 1945 года ў баі за населены пункт Швансьбек, размешчаны за 69 кіламетраў на поўнач ад германскага горада Ландсберг, наступаючы у ланцугу стралкоў, з кулямёта забіў да дзесяці праціўнікаў, гранатамі разбіў два агнявыя пункты.
1-2 сакавіка 1945 года падчас прарыва абароны ворага каля населенага пункта Іахан, размешчанага за 62 кіламетры на поўнач да Ландсберга, чырвонаармеец Нагорны меткім агнём знішчыў вялікую колькасць праціўнікаў, 4 сакавіка 1945 года ў баі за германскі горад Штадгард разам з іншымі байцамі падраздзялення знішчыў два кулямёты і падавіў яшчэ дзве агнявыя кропкі праціўніка.
Загадам па 61-й арміі 26 мая 1945 года чырвонаармеец Нагорны Рыгор Фёдаравіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
26-29 сакавіка 1945 года ў ходзе знішчэння варожай групоўкі на беразе праліва Вай дэ-Штрэве каля населеных пунктаў Швабах і Лангенберг, размешчаных у 12-і кіламетрах на поўнач ад горада Шчэцін, намеснік камандзіра стралковага аддзялення 1350-га стралковага палка чырвонаармеец Рыгор Нагорны прыцэльным агнём знішчыў тры варожых кулямёта і знішчыў больш за дзесяць праціўнікаў, спрыяючы выкананню агульнай баявой задачы.
Загадам па 234-й стралковай дывізіі ад 20 красавіка 1945 года чырвонаармеец Нагорны Рыгор Фёдаравіч паўторна узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У 1948 годзе дэмабілізаваны. Вярнуўся на радзіму. Член ВКП/КПСС з 1951 года. З 1948 года працаваў настаўнікам фізкультуры ў Дараўскай сярэдняй школе, старшынёй Дараўскага сельскага савета, падатковым інспектарам у Ляхавіцкім раённым фінансавым аддзеле.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 жніўня 1955 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі Нагорны Рыгор Фёдаравіч пераўзнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
З 1956 года Р. Ф. Нагорны жыў у горадзе Баранавічы Брэсцкай вобласці, працаваў кіроўцам на мясцовай аўтабазе. Памёр 3 лістапада 1963 года.
Аддзел кіраўніцтва правінцыямі Літвы
Аддзел кіраўніцтва правінцыямі Літвы (Wydział zarządzający prowincjami Litwy) — орган кіравання паўстаннем 1863—1864 гг. у Літве і на Беларусі. Створаны ў сакавіку 1863 г. у Вільні замест скасаванага Часовага правінцыянальнага ўрада Літвы і Беларусі. Узнік у выніку змовы памешчыцкай групоўкі «Белых» з камісарам варшаўскага паўстанцкага ўрада ў Літве і на Беларусі. У склад аддзела ўвайшлі «Белыя»: Якуб Гейштар (1827–1897), старшыня, Аляксандр Уладзіслававіч Аскерка (1830–1911), Францішак Дамінікавіч Далеўскі (1825–1904), Ігнат Юзафавіч-Мікалаевіч Лапацінскі (1822–1882), Антон Паўлавіч Яленскі (1818–1874). 27 лютага 1863 г. аддзел абвясціў несапраўднымі ўсе мандаты Часовага ўрада. «Белыя» імкнуліся звузіць сацыяльную базу паўстання, паставіць на камандныя пасады сваіх аднадумцаў. Аддзел выдаваў загады і адозвы (у тым ліку маніфест да беларускіх сялян ад 3 мая 1863 г. на беларускай мове), газеты. У канцы мая — пачатку чэрвеня 1863 г. Аскерка, Далеўскі і Яленскі арыштаваны, замест іх уведзены прадстаўнікі «чырвоных» Вінцэнт-Канстанцін Каліноўскі і Уладзіслаў Малахоўскі, намаганнямі якіх выдадзены дакументы радыкальнага характару, у тым ліку «Прыказ… да народу зямлі літоўскай і беларускай» (11 чэрвеня 1863 г.), № 7 «Мужыцкай праўды». 26 чэрвеня 1863 Аддзел кіраўніцтва правінцыямі Літвы перайменаваны ў Выканаўчы аддзел Літвы.
Хмялёўка (Жабінкаўскі раён)
Хмялёўка (, Хмелёвка) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
Лідскі ўніверсітэт імя Бекета
Лідскі ўніверсітэт імя Бекета (Leeds Beckett University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лідс.
Агульная характарыстыка
Лідскі ўніверсітэт імя Бекета, раней вядомы як Лідскі сталічны універсітэт, а да гэтага як Лідскі політэхнічны ўніверсітэт, з'яўляецца дзяржаўным універсітэтам у Заходнім Ёркшыры. Ён мае кампусы ў цэнтры горада і ў раёне Хэдзінглі.
Вытокі ўніверсітэта можна прасачыць з 1824 года з заснавання Лідскага інстытута механікі. Лідскі політэхнічны інстытут быў утвораны ў 1970 годзе, пакуль не стаў незалежнай карпарацыяй вышэйшай адукацыі 1 красавіка 1989 года. У 1992 годзе ўстанова атрымала статус універсітэта.
У 2013 годзе было абвешчана, што Савет кіраўнікоў вучэльні звярнуўся ў Таемны савет з просьбай змяніць назву на Лідскі ўніверсітэт імя Бекета - у гонар аднаго з каледжаў-заснавальнікаў універсітэта, які, у сваю чаргу, быў названы ў гонар Эрнеста Бекета, барона Грымторпа. Прапанаванае змяненне выклікала негатыўную рэакцыю сярод студэнтаў. Таемны савет ухваліў заяўку ўніверсітэта аб змене назвы ў лістападзе 2013 года. Змена назвы адбылася ў верасні 2014 года.
Гадавы прыбытак установы за 2016/2017 гады склаў 221,4 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 3,4 мільёна фунтаў стэрлінгаў былі атрыманы ад грантаў і кантрактаў, а выдаткі склалі 217,1 мільёна фунтаў стэрлінгаў.
Мікалай Уладзіміравіч Смяховіч
Мікалай Уладзіміравіч Смяховіч (нар. , в. Дзівін, Кобрынскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі вучоны-гісторык, які займаецца даследаваннямі сацыяльна-палітычнайгісторыі Беларусі канца ХVІІІ — ХХ стст., вывучае тэарэтыка-метадалагічныя праблемы гістарычнага пазнання, метадалогію гістарычнага даследавання
Біяграфія
У 1959 годзе пайшоў на вучобу ў Дзівінскую школу-інтэрнат. У 1970 годзе паступіў у Мінскі педагагічны інстытут імя А. М. Горкага. Атрымаўшы дыплом з адзнакай (1974), малады спецыяліст з 1974 года па 1978 год працаваў дырэктарам Слабадской няпоўнай сярэдняй школы ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Пасля заканчэння службы ў Савецкай арміі з лістапада 1979 года — настаўнік гісторыі сярэдняй школы № 116 г. Мінска.
У 1980 годзе выбраны адказным сакратаром Фрунзенскай раённай арганізацыі Добраахвотнага таварыства аматараў кнігі БССР. На гэтай пасадзе шмат часу надаваў вывучэнню літаратуры, у першую чаргу гістарычнай.
У 1985 годзе перайшоў на працу ў Мінскі кааператыўны тэхнікум, дзе выкладаў грамадскія дысцыпліны.
З 1987 года па 2002 года працаваў на розных пасадах у Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка: асістэнт, старшы выкладчык, дацэнт. У 1992 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Работа государственных, политических и общественных организаций Беларуси по жизнеустройству и воспитанию детей, оставшихся без родителей (1943—1950 гг.)».
Дацэнт (1995) М. У. Смяховіч плённа спалучаў выкладчыцкую і навуковую дзейнасць. У верасні 1997 года за шэраг навуковых прац па гісторыі Беларусі стаў лаўрэатам прэміі БДПУ імя М. Танка.
З верасня 2005 года працуе ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі, дзе спачатку ўзначаліў аддзел гісторыі беларускай дзяржаўнасці, у 2006 годзе — Цэнтр гісторыі індустрыяльнага грамадства. Даследуе гісторыю беларускай дзяржаўнасці, сацыяльна-эканамічную гісторыю, тэарэтыка-метадалагічныя праблемы гістарычнага пазнання. Як кіраўнік Цэнтра, надаваў шмат увагі арганізацыі навуковых даследаванняў, гістарычнай распрацоўцы нацыянальна-дяржаўных канцэпцый асноўных этапаў развіцця беларускай дзяржаўнасці, эвалюцыі ідэі самавызначэння беларускага народа ў XIX — пачатку XX стст., яе ўвасаблення ў жыццё на працягу XX стагоддзя.
Са студзеня 2016 года — загадчык Цэнтра новай і навейшай гісторыі Беларусі Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Папоўніў скарбонку беларускай гістарыяграфіі цікавымі арыгінальнымі даследаваннямі, якія атрымалі прызнанне як у рэспубліцы, так і па-за яе межамі. Аўтар больш за 210 навуковых публікацый, у тым ліку дзвюх манаграфій: «История и метод» (2004), «Сельская гаспадарка Беларусі ў 1943—1991 гадах: этапы развіцця дасягненні, вопыт» (2017). Адзін з аўтараў і рэдактараў пяцітомнага выдання «История белорусской государственности» (2018—2020).
Узнагароды
У 2018 годзе узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Крутэнкэ (Васылькіўскі раён)
Крутэнкэ (Крутеньке) — вёска ў Васылькіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Фёдар Пахомавіч Сіляеў
Фё́дар Пахо́мавіч Сіля́еў (ліпень — ?) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Са студзеня 1941 да 20 ліпеня 1944 года быў старшынёй Выканаўчага камітэта Мінскага абласнога Савета.
У 1947 — 1948 гадах быў старшынёй Выканаўчага камітэта Брэсцкага абласнога Савета.
Са снежня 1948 да 1952 года ўзначальваў Брэсцкі абласны камітэт КПБ.
З верасня 1953 да 1954 года ўзначальваў Бабруйскі абласны камітэт КПБ.
Нізінныя лугі
Нізі́нныя лугі́ — лугі, якія развіваюцца ва ўмовах блізкага ад паверхні ўзроўню грунтавых водаў.
Размешчаны ў паніжаных участках рэльефу і часта мяжуюць з нізіннымі балотамі ў далінах рэк і ручаёў. Глебы нізінных лугоў дзярновыя і дзярнова-падзолістыя забалочаныя, багатыя на арганічныя рэчывы. Травастоі злакавыя, асаковыя (вострыца дзірваністая, метлюжок балотны, пажарніца, казялец паўзучы, чарот лясны, асокі і інш.). У раслінным покрыве пераважаюць расліны мезафіты і гіграфіты. Развіта покрыва з зялёных імхоў.
Нізінныя лугі маюць малую прадукцыйнасць, і сена з іх атрымліваецца нізкай якасці.
Луцый Публій Септымій Гета
Гета (Луцый Публій Септымій; Lucius Publius Septimius Geta) (7 сакавіка, 189 — 26 снежня 211) — Рымскі імператар з 211 года. Узяў прэстол пасля смерці свайго бацькі Луція Септымія Севера, разам са сваім старэйшым братам Каракалай.
Меў тытулы: Цэзар — з чэрвеня 198 года, Набожны і Аўгуст — з 209 года, Брытанскі — з 210 года, Бацька Айчыны з 211 года. Уладу трыбуна атрымліваў 4 разы (у 209 годзе — двойчы, затым штогод 10 снежня).
Яніна Баляславаўна Жэйма
Яніна Баляславаўна Жэйма (,  —, Варшава) — савецкая кінаактрыса польскага паходжання.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і цыркавых артыстаў. У пятнаццаць гадоў, паралельна з працай на эстрадзе, Яніна паступіла ў Ленінградзе ў акцёрскую студыю ФЭСК (фабрыка эксцэнтрычнага акцёра) пад кіраўніцтвам Р. Козінцава і Л. Траўберга. З 1925 года пачала здымацца ў кіно. Найбольшую вядомасць атрымала дзякуючы выкананню галоўнай ролі ў фільме «Папялушка». У 1957 годзе пераехала ў Польшчу, але часта бывала ў СССР.
Скарада (Вілейскі раён)
Скарада́ (, Скорода) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
На 1867 год вёска, у якой пражывала сям’я чыншавага шляхціца Яна Шумеля. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У міжваенны перыяд (1923—1939) у Скарадзе месцілася памежная застава KOP.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
Заходнія могілкі (Мінск)
Заходнія могілкі — адны з адкрытых (дзеючых) могілак Мінска, якія знаходзяцца па-за межамі горада, на паўднёвым захадзе ад вёскі Дубянцы. Год адкрыцця: 2003, агульная плошча: 49,665 га. Маюць сваю аўтастаянку, калумбарый і гаспадарчы двор.
Webb’s First Deep Field
«Першае глыбокае поле Уэба» (Webb’s First Deep Field) — першая выява, зробленая касмічным тэлескопам «Джэймс Уэб» і апублікаваная 11 ліпеня 2022 года. На ёй бачна скопішча галактык SMACS J0723.3-7327, размешчанае на адлегласці 4,6 млрд светлавых гадоў. На складзенай выяве, зробленай камерай блізкага інфрачырвонага дыяпазону NIRCam «Джэймса Уэба», бачны ўчастак неба Паўднёвага паўшар'я. Яго вуглавыя памеры прыкладна з пясчынку, якую трымаюць на адлегласці выцягнутай рукі. Бачны тысячы галактык, ранні Сусвет з самым высокім разрозненнем з калі-небудзь атрыманых.
1936 год у гісторыі музыкі
1936 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
ŁaŁaŁaŁa
«ŁaŁaŁaŁa» (ЛаЛаЛаЛа) — першы альбом беларускага рок-гурта «N.R.M.», запісаны ў 1995 годзе. У 2007 годзе быў перавыдадзены з рэмастэрынгам.
Пурус
Пуру́с (Rio Purus) — рака ў Паўднёвай Амерыцы ў Перу і Бразіліі, правы прыток Амазонкі.
Даўжыня ракі 3200 км. Плошча вадазбору 365 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 12,6 тыс. м³/сек. Вытокі ракі знаходзяцца каля ўсходняга падножжа Андаў на тэрыторыі Перу. Працякае па Амазонскай нізіне. Рэчышча ракі звілістае. Суднаходная амаль на ўсім працягу.
Беларусы ў Львове
Беларусы ў Львове — параўнальна малая этнічная група. У пачатку 1990-х, пазней і ў пачатку 2000-х беларусы пачалі актыўна гуртавацца. У 2020 годзе ў Львове склалася новая дыяспара, звязаная з рэпрэсіямі на Бацькаўшчыне.
Тупі-гуарані (мовы)
Ту́пі-гуара́ні — найбуйнейшая галіна моўнай сям'і тупі. Распаўсюджана ў краінах Паўднёвай Амерыкі. Агульная колькасць носьбітаў — каля 6 млн чалавек.
Беларусы ў Львове
XVI стагоддзе
У канцы 1572—пачатку 1573 беларускі асветнік Іван Фёдараў пераехаў у Львоў і заснаваў там першую на Украіне друкарню, дзе ў 1574 г. убачыла свет першая ўкраінская дакладна датаваная кніга «Апостал». У тым жа годзе ў львоўскай друкарні выйшла «Азбука».
XIX стагоддзе
Па паражэнні ў паўстанні 1863—1864 гадоў у Львоў перабраліся некаторыя паўстанцы з Беларусі. Напрыклад, Сымон Шыдлоўскі, Адам Дамінік Барташэвіч, якія аселі ў Львове да канца свайго жыцця. У 1872 годзе Барташэвіч заснаваў «Польскую кнігарню». Кнігарная выдавала часопіс «Літаратурны, мастацкі, навуковы і грамадскі тыдзень», а важныя кнігі на гістарычную тэматыку друкаваліся ў межах серыі «Гістарычная бібліятэка». У 1886 Адам Дамінік Барташэвіч памёр, і ягонай кнігарняй апекавалася ягоная жонка.
Тупі-гуарані (мовы)
Паходжанне
Большасць даследчыкаў лічаць, што агульны продак моў тупі-гуарані сфарміраваўся каля 2500 гадоў таму ў басейне ракі Амазонка. Адтуль носьбіты гэтых моў пачалі перасяляцца ў іншыя рэгіёны. Дадзеныя лінгвістаў часткова падцверджаны антраполагамі.
Класіфікацыя
Мовы тупі-гуарані падзяляюцца на 8 груп:
Беларусы ў Львове
XIX стагоддзе
У Львове з канца XIX стагоддзя і да 1940-х гадоў дзейнічала Львоўская асацыяцыя ветэранаў паўстання 1863 года. У ёй былі не толькі паўстанцы, але і іх жонкі ды дзеці.
XX стагоддзе
У лютым 1908 года ў Львоў пераехала Алаіза Пашкевіч. Пасля чаго яна паехала ў Кракаў, але ў наступным годзе вярнулася ў Львоў, дзе паступіла на філасофскі факультэт універсітэта. У 1911 годзе 7 лютага Алаіза Пашкевіч пабралася шлюбам з інжынерам Сцяпонасам Кайрысам, пасля чаго хутка вярнулася на Радзіму.
У 1949—1950 навучальным годзе ў Львоўскім ўніверсітэце выкладала 297 чалавек, з якіх 11 былі беларусамі.
У жніўні 1992 года ў Львове было заснаванае Нацыянальна-культурнае таварыства «Белая Русь». Актыўным беларускім дзеячам стаў палкоўнік у адстаўцы Барыс Цімошчанка. Улады мястэчка спрыялі беларусам: на Львоўскім радыё двойчы на тыдзень па-беларуску гучала перадача «Весткі з Беларусі», дапамаглі выдаць 4 нумары газет «Беларус Галіччыны» і «Галіцкая Рунь». Актыўна беларусам дапамагала пасольства.
На Першым з’ездзе беларусаў свету (8-10 ліпеня 1993) ад Львова прысутнічала 8 беларусаў.
XXI стагоддзе
8 студзеня 2000 года адбыўся сход на якім заснавалі Беларускую абшчыну Львоўскай вобласці. Грамада пачала выдаваць часопіс «Весткі з Беларусі». У пачатку 2001 года быў створаны Беларускі адукацыйна-культурны цэнтр (БАКЦ), які складаўся з беларускай нядзельнай школы, бібліятэкі і іншых структур.
У пачатку 2006 года на Трэці Усебеларускі народны сход ад беларусаў Украіны быў абраны беларус Львоўшчыны Сяргей Кулікоў.
У студзені 2021 года ў Львове адкрыўся Беларускі крызісны цэнтр на чале з Аляксеем Францкевічам. 26 ліпеня 2021 года Беларускі крызісны цэнтр пры падтрымцы ўкраінскай скаўцкай арганізацыі «Пласт» адкрыў першую школу беларускай мовы ў Львове. На першыя заняткі прыйшло 30 чалавек. У школе выкладае Віталь Макаранка.
У верасні 2021 года Алег Дулуб быў прадстаўлены як трэнер клуба «Львоў».
Дэмаграфія
Як зазначае Раман Лазінскі, колькасць беларусаў у паваенных перапісах Львова трошкі завышаная, бо ў беларусаў часта запісваліся беларускія габрэі. Таксама беларусамі маглі запісвацца прадстаўнікі іншых этнічных груп.
Дабрастаны
Дабрастаны (Доброста́ни) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Санта-Катарына (востраў)
Геаграфія
Востраў Санта-Катарына выцягнуты з поўдню на поўнач на 52,94 км уздоўж узбярэжжа Бразіліі. Праз вузкі праліў (каля 400 м) на захадзе ў нашы дні перакінуты мост. Найбольшая шырыня з захаду на ўсход — 17,74 км.
Востраў мае гранітны фундамент з выхадам цвёрдых парод і ўзвышшамі на поўначы і на поўдні. У цэнтральнай частцы пераважаюць асадкавыя пароды. Найвышэйшы пункт — 523 м. У выніку эрозіі на ўзбярэжжы і ў гарах сфарміравалася некалькі пячор. Берагі звілістыя, з мноствам пясчаных пляжаў і кос. На ўсходзе яны фарміруюць шэраг азёр з саланаватай вадой. Самае вялікае возера Консісэу мае плошчу 19,71 км².
Гісторыя
Першыя людзі з'явіліся на востраве Санта-Катарына ў 5 тысячагоддзі да н. э. На поўдні вострава ў мястэчку Пантану-ду-Сул знаходзіцца мегалітычны помнік, створаны каля 2500 гадоў таму. На скалах сустракаюцца шматлікія петрогліфы розных перыядаў да прыбыцця еўрапейцаў. Многія тысячагоддзі тубыльцы займаліся рыбалоўствам і збіральніцтвам. На пляжах вострава выяўлены самбакі — штучныя курганы з ракавін малюскаў.
У 1515 г. востраў быў адкрыты партугальцамі. Сваю сучасную назву ён атрымаў дзякуючы Себасцьяну Кабату ў гонар яго жонкі Кацярыны. Еўрапейскія мараплаўцы спыняліся на яго ўсходнім узбярэжжы, каб папоўніць запасы пітной вады. Магчыма, занесеныя імі хваробы спрыялі выміранню індзейцаў-стваральнікаў самбакі. На ўсходнім узбярэжжы і ў цэнтры пасяліліся індзейцы тупі-гуарані, што трапілі з тэрыторыі Парагвая. Яны займаліся земляробствам і выраблялі кераміку. Іх прысутнасць часткова адлюстравана ў тапаніміцы вострава.
З другой паловы XVII ст. партугальцы стваралі на востраве Санта-Катарына сталыя паселішчы. У 1675 г. было створана паселішча Носа-Сеньёра-ду-Дэстэра, якое ў XIX ст. было пераўтворана ў Фларыянопаліс. Першыя перасяленцы былі пераважна з Сан-Паўлу, пазней — з Азорскіх астравоў. Пасля 1822 г., калі Бразілія набыла незалежнасць, востраў Санта-Катарына некаторы час з'яўляўся месцам высылкі злачынцаў.
У нашы дні актыўна развіваецца турызм.
NGC 5554
NGC 5554 (іншыя абазначэнні — NGC 5564, ZWG 47.6, PGC 51160) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5554, NGC 5564.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс нагахвостак Беларусі
Спіс нагахвостак Беларусі
Хайгейт
Хайгейт (Highgate) — вёска на поўначы Вялікага Лондана, аддзеленая ад цэнтра горада лесапаркавай паласой Хэмпстэд-Хіт. Мясцовасць тут пагорыстая, вышынёй да 131 метра. Адміністрацыйна падзелена паміж гарадскімі акругамі Камдэн (паўднёвы захад), Ізлінгтан (паўднёвы ўсход) і Харынгей (поўнач). У XIX стагоддзі сюды хадзіў першы ў Еўропе трамвай на ліннай цязе. Шырока вядомы Хайгейцкая школа (дзе выкладаў Томас Эліят) і Хайгейцкія могілкі (дзе пахаваны Карл Маркс і Майкл Фарадэй). Паэт Сэмюэл Колрыдж правёў у Хайгейце апошнія 17 гадоў свайго жыцця.
Артанова
Насельніцтва складае 8580 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 660 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 19034. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Стэрлітамак
Стэрлітама́к (Стерлитамак, Стәрлетамак) — горад (з 1781 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Стэрлітамакскага раёна Башкартастана. Насельніцтва 270,0 тыс. чал. (2006). Заснаваны ў 1735 годзе.
Дамажыр
Дамажыр (Дома́жир) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Стэрлітамак
Геаграфія
Горад размешчаны на левым беразе ракі Белая (прыток Камы), за 130 км ад Уфы. У цэнтральнай частцы горада працякае рака Сцярля, якая ўпадае ў раку Ашкадар ва ўсходняй частцы Стэрлітамака.
Эканоміка
Буйны цэнтр хімічнай прамысловасці і машынабудавання. Эканамічны патэнцыял горада шмат у чым вызначаюць буйныя хімічныя і нафтахімічныя прадпрыемствы, такія як акцыянерныя таварыствы «Сода», «Каўстык», «Сінтэз-Каўчук», «Нафтахімічны завод». Менавіта гэтыя чатыры горадаўтваральныя гіганты замацавалі за Стэрлітамакам званне «горада вялікай хіміі». Машынабудаўнічая і станкабудаўнічая галіны вытворчасці ў горадзе прадстаўленыя буйнымі акцыянернымі таварыствамі: «Стэрлітамакскі станкабудаўнічы завод», «Чырвоны пралетарый», «Вагонарамонтны завод», «Завод Будмаш», Канцэрн «Інмаш». Акрамя таго, у горадзе працуюць магутныя прадпрыемствы будаўнічай індустрыі і будаўнічых матэрыялаў.
XI з’езд КП(б)Б
Адзінаццаты з'езд КП(б)Б. Адбыўся 22 — 29 лістапада 1927 у Мінску; 344 дэлегаты з рашаючым і 220 з дарадчым голасам, якія прадстаўлялі 23 735 членаў і 11 392 кандыдаты ў члены партыі.