cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуглы (Брагінскі раён)
Транспартная сістэма
Планоўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Забудавана драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з пачатку XIX стагоддзя ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1811 годзе валоданне Ракіцкіх. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся школа граматы, вятрак, у Брагінскай воласці Рэчыцкага павета.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года і па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Вуглоўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Дуброва», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны нямецкія акупанты спалілі вёску і забілі 56 жыхароў. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 142 жыхара вёскі. У памяць пра іх у 1967 годзе ў скверы, каля будынка кіравання калгаса ўсталяваны абеліск. Цэнтр калгаса імя Ф. Энгельса. Размяшчаліся сярэдняя школа, Дом культуры, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, крама. Паблізу ёсць жалезарудныя радовішчы.
У склад Вуглоўскага сельсавета ў 1974 годзе ўваходзіла цяпер не існае мястэчка Рагозін.
Ламахолат
Ламахолат (Lamaholot, саманазва: Ata Kiwan) — аўстранезійскі народ, карэнныя насельнікі Малых Зондскіх астравоў. Кампактна жывуць пераважна на востраве Салор і на ўсходзе вострава Флорэс. Агульная колькасць (2022 г.) — 257 тысяч чалавек.
Паходжанне
Ламахалот — нашчадкі старажытных аўстранезійцаў, якія трапілі на Малыя Зондскія астравы каля 3200 — 2600 гадоў таму. На працягу доўгатэрміновага існавання яны мелі сталыя кантакты з носьбітамі папуаскіх моў, што насяляюць суседнія астравы Алор. Найбольш распаўсюджаная саманазва — Ata Kiwan («астравіцяне»). У еўрапейскіх мовах яны доўгі час вызначаліся як «салорцы» (Solorese). Назва ламахолат пачала ўжывацца спярша ў акадэмічнай літаратуры толькі ў першай палове XX ст.
Культура
Галоўным заняткам ламахалот здаўна было ляднае земляробства. Вырошчвалі рыс, бавоўну, бабовыя, для камерцыйных патрэб — садавіну і какосавыя пальмы. У нашы дні важная роля ў забеспячэнні харчам належыць кукурузе і батату. Жывёлагадоўля мае дадатковае значэнне. Жыхары ўзбярэжжа ловяць рыбу, калісьці палявалі на кітоў і ламанцінаў. Традыцыйныя рамёствы: ганчарства, выраб фарбаваных тканін, суднабудаванне, апрацоўка металаў.
У мінулым будавалі ўмацаваныя вёскі на пагорках. Традыцыйнае жытло ўяўляла сабою бамбукавую хаціну на па́лях з высокім пальмавым дахам. Аднак з сярэдзіны XX ст. урад Інданезіі заахвочваў перасяленне ў буйныя вёскі з сучаснай архітэктурай. У выніку традыцыйныя паселішчы зніклі. Акрамя таго, моцна змянілася сацыяльныя адносіны і кіраванне.
Да пачатку XX ст. на ўсходзе Флорэса існавала дзяржаўнае ўтварэнне ламахолат з цэнтрам у мясцовасці Ларантука. Мясцовыя манархі спавядалі каталіцызм, а эканоміка знаходзілася ў руках партугальска-флорэскіх крэолаў ларантукейрас. Асноўнай сацыяльнай адзінкай па-за межамі дзяржаўнай юрыдыкі быў род. Багатыя роды валодалі сельскагаспадарчымі і ляснымі тэрыторыямі, астатнія знаходзіліся ў залежнасці ад іх. Калі багаты род губляў землеўладанне, то разам з ім — высокі сацыяльны статус. На ніжэйшай сацыяльнай ступені стаялі рабы. Вясковай абшчынай кіравалі 4 старасты з ясна акрэсленымі ўладнымі функцыямі. Фармальна яны былі выбранымі асобамі, але ў рэчаіснасці іх уладныя функцыі перадаваліся па спадчыне або надаваліся старшынёй рода-землеўладальніка. Старасты арганізоўвалі суд, супольныя абрады, расчыстку ляду, пераразмеркаванне палеткаў і г. д.
Пасля перасялення ў буйныя вёскі ўлада трапіла ў рукі афіцыйнай адміністрацыі, пашырылася прыватная маёмасць на зямельныя надзелы. Галоўнай сацыяльнай адзінкай стала сям'я. Шлюб сярод ламахолат заўсёды разглядаўся як ваенна-палітычны і эканамічны саюз, таму нявест шукалі ў іншых родах. Некаторае выключэнне складалі мусульмане, сярод якіх былі распаўсюджаны шлюбы са стрыечнымі сваякамі. Адлік сваяцтва вядзецца выключна па мужчынскай лініі.
Ламахолат славутыя вусным фальклорам, асабліва спевамі, прысвечанымі генеалагічным паданням, міфам, фантастычным прыгодам.
Мова
Родная мова ламахолат падзяляецца на 3 досіць адрозныя галіны — заходнюю, цэнтральную і ўсходнюю. Часам яны вызначаюцца як 3 самастойныя мовы. Заходняя галіна падзяляецца на шэраг дыялектаў.
Рэлігія
Згодна рэканструкцыі этнолагаў, у далёкім мінулым ламахолат шанавалі пару багоў — мужчыну Lera Wulan, які атаесамляўся з Сонцам і Месяцам, і жанчыну Tana Ekan, што асацыявалася з зямлёю. У рэчаіснасці, перажыткі старых вераванняў распаўсюджаны ў форме шанавання духаў прыроды, камянёў, веры ў магію.
Відавочна, ламахолат пазнаёміліся з ісламам раней, чым з хрысціянствам у выніку кантактаў з ганлярамі з Сумбы і Сулавесі. У нашы дні іслам спавядае меней за 20% вернікаў. У XVI ст. пачалося распаўсюджванне каталіцызму, які паступова ператварыўся ў дамінуючае веравызнанне. Невялікая колькасць вернікаў — пратэстанты.
Герб Трынідада і Табага
Герб Трынідада і Табага — афіцыйны дзяржаўны знак Трынідада і Табага. Быў прыняты 9 жніўня 1962.
Апісанне
Цэнтральны элемент герба — геральдычны шчыт. Яго колеры паўтараюць колеры сцяга Трынідада і Табага. У ніжняй, чырвонай частцы адлюстраваны тры судны Santa María, La Niña і La Pinta, якія нагадваюць пра першаадкрывальніка астравоў Хрыстафора Калумба. Колькасць караблёў сімвалізуе Святую Тройцу, у гонар якой быў названы востраў Трынідад. У чорнай частцы намаляваныя дзве птушкі калібры, якія сімвалізуюць багацце прыроды астравоў. Шчыт падтрымліваюць дзве птушкі - чырвоны ібіс (Eudocimus ruber) і чырванахвостая чачалака (Ortalis ruficauda), якія з'яўляюцца сімваламі астравоў Трынідад і Табага. Вышэй шчыта намаляваныя шлем, карабельны штурвал і какосавая пальма (сімвал флоры і сельскай гаспадаркі). У ніжняй частцы герба намаляваны абмываемы морам востраў Трынідад з трыма вяршынямі (злева) і востраў Табага (справа). Ніжэй - стужка з нацыянальным дэвізам TOGETHER WE ASPIRE TOGETHER WE ACHIEVE (у перакладзе з англійскай мовы на беларускую - «Разам мы імкнёмся, разам мы дасягнём»).
Каханне (фільм, 2012)
«Каханне» (Amour) — мастацкі фільм 2012 года рэжысёра і сцэнарыста Міхаэля Ханэке. Галоўныя ролі выканалі Жан-Луі Трэнціньян, Эмануэль Рыва, Ізабэль Юпэр. Фільм з’яўляецца сумеснай вытворчасцю Францыі, Аўстрыі, Германіі. Карціна была ўдастоена «Залатой пальмавай галіны» Канскага кінафестывалю.
У Беларусі фільм быў прадстаўлены ў межах пазаконкурснай праграмы ігравога кіно 19-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Жорж і Ан пражылі разам усё жыццё, поплеч, увесь час клапоцячыся адзін пра аднаго. Цяпер ім за восемдзесят. Ан захворвае і яе жыццё пачынае паступова згасаць: спачатку адключаецца памяць, потым адмаўляецца падпарадкоўвацца цела, надыходзіць параліч. Жорж спрабуе наняць сядзелак, але з горыччу разумее, што не можа патрабаваць ад іх душэўнай цеплыні і шчырасці пачуццяў. Пакінуўшы выкладанне ў кансерваторыі, ён цалкам прысвячае сябе клопатам аб жонцы. Мужчына не можа ўявіць каханую ў доме састарэлых, на якім настойвае іх дарослая дачка, якая час ад часу наведвае бацькоў. Гэтыя візіты — сапраўднае выпрабаванне для сям’і, жыццё якой, здавалася б, працякло ў гармоніі і каханні…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 83 кінаўзнагародамі і яшчэ 108 намінацыямі. Сярод найбольш прэстыжных узнагарод — «Залатая пальмавая галіна» Канскага кінафестывалю.
Барысаўскі павет
Барысаўскі павет (Борисовский уезд) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на Беларусі ў 1793—1924.
Утвораны ў складзе Мінскай губерні пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай. Цэнтр — г. Барысаў. Плошча 10182,5 км², насельніцтва 240 764 чал. (1897). У 1917 павет уключаў 28 валасцей: Бытчанскую, Бягомльскую, Бярэзінскую, Валасевіцкую, Велікадолецкую, Вітуніцкую, Восаўскую, Вяляціцкую, Гайнаслабодскую, Глівінскую, Дзмітравіцкую, Докшыцкую, Зачысцкую, Зембінскую, Кішчынаслабодскую, Красналуцкую, Лагойскую, Лошніцкую, Мільчанскую, Мсціжскую, Плешчаніцкую, Прусавіцкую, Смалявіцкую, Тумілавіцкую, Ухвальскую, Халопеніцкую, Эсьмонскую, Юр’еўскую. У сакавіку 1921 Докшыцкая, Тумілавіцкая і частка Мільчанскай воласці (2-я частка перайменавана ў Горненскую воласць) адышлі да Польшчы; з Вілейскага павета ў Барысаўскі павет перададзена Крайская воласць. У чэрвені 1924 далучаны Лукомская і Чарэйская воласці са скасаванага Бачэйкаўскага павета. 17.7.1924 павет скасаваны, большая частка валасцей уключана ў Барысаўскую округу.
Ігуменскі павет
Ігуменскі павет (Игуменский уезд; з 18 верасня 1923 года Чэрвеньскі павет) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мінскай губерні ў 1793—1921 гадах, да 1924 года ў БССР. Адміністрацыйны цэнтр — Ігумен (у 1923 годзе перайменаваны ў Чэрвень).
Гісторыя
Ігуменскі павет у складзе Мінскай губерні Расійскай імперыі быў утвораны ў 1793 годзе пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай. З 1795 па 1796 належаў да Мінскага намесніцтва. У 1860-я гады павет падзелены на воласці. У 1863—1864 гадах тэрыторыя павета ахоплена паўстаннем.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У Ігумене была створана Беларуская рада. Жыхары Ігумена, Смілавічаў, Хазянікаў, Пярэжырскай і Уздзенскай валасцей атрымалі пасведчанні Народнага Сакратарыята Беларусі. Жыхары Амельнянскай, Дукорскай валасцей і Пухавічаў пісалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ). За польскай акупацыяй беларускія арганізацыі павета былі аб’яднаныя ў Беларускі нацыянальны камітэт.
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. Заходняя частка павета на кароткі час была акупавана Польшчай у кастрычніку 1920 года. У 1921 Менская губерня была скасаваная і павет перайшоў у прамое падпарадкаванне Беларускай ССР. У сувязі з перайменаваннем Ігумена ў Чэрвень, 18 верасня 1923 года павет перайменаваны ў Чэрвеньскі павет.
17 ліпеня 1924 года павет скасаваны. Брадзецкая, Даўжанская, Якшыцкая воласці перададзены Бабруйскай акрузе, Пагосцкая і часткі Белічанскай, Брадзецкай, Хутарскай, Якшыцкай валасцей — Барысаўскай акрузе, астатняя тэрыторыя павета — Менскай акрузе.
Воласці
У 1912 годзе ў павеце было 22 воласці: З 6 кастрычніка 1919 года да 10 жніўня 1920 года Брадзецкая і Пагосцкая воласці ў складзе Магілёўскага павета, Даўжанская — у складзе Быхаўскага павета.
Нацыянальны склад
Паводле перапісу 1897 года роднай мовай беларускую назвалі 82,55% жыхароў павета, ці 91,9% сялян, 67,7% спадчынных дваран, 46,5% духоўнікаў-хрысціян, 32,9% мяшчан, 18,1% замежных падданых, 2,2% купцоў; яўрэйскую — 28905 чалавек, польскую — 6695 чалавек, рускую — 4113 чалавек, татарскую — 766 чалавек, нямецкую — 261 чалавек і г.д.
Паводле польскага перапісу ў снежні 1919 года у Ігуменскім павеце пражывала 221 758 чалавек, з якіх 65,7% вызнавалі сябе беларусамі, 12,2% — палякамі, 7,2% — яўрэямі, 2,9% — «тутэйшымі» 0,1%. — літоўцы, 5,6% — прадстаўнікі іншых нацыянальнасцей (у асноўным рускія). У павеце налічвалася 1613 населеных пунктаў, з іх 6 мелі 1–5 тысяч жыхароў. Найбольш буйным з іх быў Ігумен з 4669 жыхарамі.
Раз’езд 71 км
Раз’езд 71 км — былое сельскае пасяленне ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіла ў склад Ульбінскай пасялковай акругі. Код КАТА — 632431405. Скасавана 24 верасня 2009 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 38 чалавек (18 мужчын і 20 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 50 чалавек (23 мужчыны і 27 жанчын).
Ізегем
Ізегем (Izegem, Yzegem) — горад у паўночна-заходняй Бельгіі, у правінцыі Заходняя Фландрыя, размешчаны за 8 км на паўднёвы ўсход ад горада Руселарэ і за 10 км на поўнач ад горада Кортрэйк. Насельніцтва — 27 363 жыхары (2012).
Самая ранняя пісьмовая згадка пра горад Isinchechem датуецца 1066 годам. У 1582 годзе Філіп II надаў Ізегему статус акругі.
NGC 6089-1
NGC 6089-1 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-1, ZWG 196.4, ZWG 196.91, KUG 1610+331A, PGC 57491) — галактыка ў сузор’і Паўночная Карона.
Мізрахім
Мізрахі́м (мізрахі, усходнія яўрэі; מזרחי,, мн. л. מזרחים, «жыхары Усходу») — умоўная назва яўрэяў, якія пражываюць ці пражывалі ў краінах Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі, і выхадцаў з гэтых краін у Ізраілі. У шырокім сэнсе, мізрахім складаюцца з перш за ўсё арабскіх яўрэяў, а таксама персідскіх, бухарскіх, горскіх, індыйскіх і курдыстанскіх яўрэяў. Аднак часам гэты тэрмін ужываюць у вузейшым сэнсе, пазначаючы ім толькі арабскіх яўрэяў.
Microsoft Windows 1.0
Windows 1.01, выпушчаная 20 лістапада 1985 года, была першай спробай «Microsoft» рэалізаваць шматзадачную аперацыйную сістэму для персанальнага камп’ютара на аснове графічнага інтэрфейсу.
Мізрахім
Гістарычна тэрмін «мізрахім» узнік як пераклад арабскага слова Mashriqiyyun (ад араб. машрык), якім у арабскім свеце пазначалі жыхароў яго ўсходняй часткі (Сірыя, Ірак, Аравія, Палесціна, радзей Егіпет), супрацьпастаўляючы жыхарам Магрыба (Maghrabiyyun). Аднак, паколькі ізраільская культура першапачаткова была заснавана на свецкай еўрапейскай яўрэйскай культуры, дзе «ўсход» асацыюецца з ісламскім светам, у сучасным Ізраілі ім сталі пазначаць выхадцаў з усіх арабскіх і блізкаўсходніх краін, супрацьпастаўляючы іх перш за ўсё ашкеназам і еўрапейскім сефардам — выхадцам з Еўропы (хрысціянскіх краін). Гэты тэрмін стаў актыўна выкарыстоўвацца самімі актывістамі-мізрахім у пачатку 1990-х гадоў і з тых часоў набыў шырокую папулярнасць.
Microsoft Windows 1.0
Магчымасці
У адрозненне ад наступных версій, Windows 1.0 прадстаўляла толькі абмежаваную падтрымку шматзадачнасці для праграм MS-DOS, канцэнтруючыся галоўным чынам на стварэнні асновы для выканання і ўзаемадзеянні, а таксама стабільнага API для будучых Windows-праграм. Сёння можна не толькі выконваць шматлікія праграмы, створаныя для гэтай версіі, на сучаснай сістэме Windows XP, але таксама і кампіляваць іх зыходны код у поўнафункцыянальныя «сучасныя» прыкладанні (з невялікімі зменамі).
Мізрахім
Многія мізрахім не выкарыстоўваюць гэты тэрмін, аддаючы перавагу пазначаць сябе непасрэдна па краіне паходжання: іракскія яўрэі, туніскія яўрэі, персідскія яўрэі да т.п.
Microsoft Windows 1.0
Магчымасці
Windows 1.0 часта лічаць «абалонкай» для аперацыйнай сістэмы MS-DOS (гэта вызначэнне часта ўжываецца і да пазнейшых версій Windows). Windows 1.0 запускалася з MS-DOS, яе праграмы маглі выклікаць функцыі MS-DOS, а праграмы з графічным інтэрфейсам запускаліся з тых жа EXE-файлаў, што і звычайныя праграмы MS-DOS. Аднак файлы Windows мелі іншы фармат (NE — new executable), які мог апрацоўвацца толькі Windows і які, напрыклад, дазваляў падгружаць код і даныя па запыце. Прыкладанні павінны былі кіраваць памяццю толькі з дапамогай уласнай сістэмы кіравання размеркаваннем памяці Windows, якая дазваляла выкарыстоўваць віртуальную памяць.
Мізрахім
Іншым каменем спатыкнення з'яўляецца пытанне, ці ўключаць у склад мізрахім сефардаў, якія аселі пасля выгнання з Іспаніі ў 1492 годзе ў шматлікіх краінах Блізкага Усходу і Паўночнай Афрыкі. Калі ў адных краінах яны досыць хутка зліліся з мясцовымі яўрэямі, у іншых дзве групы захоўвалі некаторую адасобленасць. І тады мясцовыя яўрэі называлі сябе «муста’арабім» («арабізаваныя яўрэі»), а сефарды называлі іх «марыскі» (тэрмін, аналагічны еўрапейскаму «маўры»).
У выніку хвалі гвалту ў дачыненні да яўрэяў, якая ўспыхнула пачынаючы з 1940-х гадоў, большасць з іх пакінулі мусульманскія краіны на працягу 1950—1970-х гадоў, прычым у выніку гэтага ў шэрагу краін яўрэйскія абшчыны зніклі наогул. Выключэннем сярод арабскіх краін застаецца Марока, дзе да яўрэяў захоўваецца адносна прыязнае стаўленне. Выхадцы з мусульманскіх краін і іх нашчадкі складаюць каля 40 % насельніцтва Ізраіля. Яны звычайна падтрымліваюць кансерватыўныя рэлігійныя партыі і рухі, перш за ўсё Шас.
Microsoft Windows 1.0
Гісторыя версій
Windows 1.0 была заменена выпушчанай у лістападзе 1987 года Windows 2.0.
Сем’яна
Сем'яна (Semiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 255 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 27020. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Санома (горад)
Санома — горад у даліне Санома, акрузе Санома, Каліфорнія, ЗША. Цэнтр вінаробнай прамысловасці штата, вінаграднікі даліны Санома з’яўляюцца адным з геаграфічных рэгіёнаў марачнага вінаробства ЗША. Горад на пастаяннай аснове прымае міжнародны кінафестываль Санома. Насельніцтва горада — 10648 чалавек, з прыгарадамі — 32678 чалавек (перапіс 2010 года).
Чагра
Чагра (Чагра) — рака ў Самарскай вобласці Расіі (нізоўі у Саратаўскай вобласці), левы прыток р. Волгі. Даўжыня 251 км, плошча басейна 3440 км². Бярэ пачатак на ўзвышшы Каменны Сырт, упадае ў Саратаўскае вадасховішча. Звілістая. Жыўленне пераважна снегавое. Паводка ў красавіку. Сярэдні расход вады за 78 км ад вусця 3,5 м³/сек. У высокім цячэнні летам перасыхае, разбіваючыся на плёсы. Замярзае ў лістападзе — пачатку снежня, адкрываецца ў красавіку.
Мапудунгун
Мапудунгун (саманазва: Mapudungün, літаральна "зямная мова") —– паўднёваамерыканская мова-ізалят, родная мова народа мапучэ. Распаўсюджана ў Чылі (каля 140 000 носьбітаў) і Аргенціне (8 400 носьбітаў).
Падзяляецца на 4 буйныя дыялекты. Паўночны дыялект зніклы. Мае лексічныя запазычанні з кечуа і іспанскай мовы. Першая граматыка была апублікавана езуітамі ў 1606 г. У нашы дні вылучаюць 3 розныя сістэмы пісьма. Навукоўцы карыстаюцца так званай уніфікаванай сістэмай. Ня мае афіцыйнай падтрымкі. Колькасць носьбітаў скарачаецца.
Алена Пятроўна Швайбовіч
Біяграфія
Нарадзілася 3 лютага 1966 года ў Мінску.
У 10 гадоў прыйшла ў мінскую СДЮШАР-10. Першы трэнер Алены — Аляксандр Мікалаевіч Малашка — не хацеў браць яе ў групу з-за невялікага росту. Пазней ён паверыў у яе, і ў 1978 годзе яна разам з трэнерам перайшла ў ДЮСШ «Гарызонт» (Мінск).
У 1984 годзе разам з юніёрскай зборнай Беларусі стала чэмпіёнкай Спартакіяды школьнікаў СССР у Ташкенце і атрымала запрашэнне ад вядомага трэнера Сямёна Львовіча Халіпскага ў асноўную каманду «Гарызонт».
Выступала за каманды «Гарызонт» (Мінск) (1984—1992), «Алімпія» (Познань, Польшча) (1992—1994), «Дынама» (Масква) (1994—2000).
У 1990 годзе скончыла Мінскі політэхнічны інстытут.
У лютым 2006 года стала генеральным дырэктарам жаночага баскетбольнага клуба «Растоў-Дон».
Вызваленне (Дзяржынскі раён)
Вызвале́нне (, Вызволенье) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года Вызваленне ўваходзіла ў склад Вертнікаўскага сельсавета.
Dragon Ball
Dragon Ball — манга, створаная Акірай Торыямай, і яе шматлікія экранізацыі. Яна па главам выходзіла ў японскім часопісе Shonen Jump з 1984 па 1995 гг., І была выдадзена кампаніяй Shueisha ў 42-х тамах. Акрамя трох анімэ-серыялаў, паводле мангі было знята семнаццаць анімацыйных фільмаў, зроблена вялікая колькасць відэагульняў і калекцыйных картачнах гульняй. У 2002 годзе кампанія 20th Century Fox пачала вытворчасць паўнаметражнага фільма «Dragonball: Evolution», выхад якога адбыўся ў красавіку 2009 года. Існуе таксама кітайскі фільм 1989 года «Dragon Ball: The Magic Begins».
Генадзь Уладзіміравіч Караткевіч
Гена́дзь Уладзіміравіч Каратке́віч (нар. ) — беларускі праграміст, пераможца некалькі буйных міжнародных спаборніцтваў. Атрымаў золата шэсць разоў запар з 2007 па 2012 гады і срэбра ў 2006 годзе ў IOI. Цяпер мае самы высокі рэйтынг на Codeforces і TopCoder станам на 7 сакавіка 2013 года.
Біяграфія
Бацькі — праграмісты. Вызначыўся тым, што атрымаў права ўдзельнічаць у IOI ва ўзросце 11 гадоў, што з’яўляецца сусветным рэкордам.
Адзіная з ягоных вядомых заўваг, якую ён зрабіў у інтэрв’ю пасля IOI 2009 года, была «I am no Genius. I am simply good at it.» У IOI ён атрымаў 6 медалёў на спаборніцтве ў 2012 годзе, з найвышэйшым балам у агульным заліку ў кожным конкурсе з 2009 па 2011 гады. Ва ўзросце 16 гадоў ён трэніраваў ICPC каманды з Беларусі. З 2012 года вучыцца ў СПбДУ ІТМО (Санкт-Пецярбург, Расія).
Гародна (возера, Шумілінскі раён)
Гаро́дна — возера ў Беларусі ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Заходняя Дзвіна.
Плошча возера 0,28 км². Найбольшая глыбіня 4 м. Даўжыня 0,9 км, найбольшая шырыня 0,51 км. Даўжыня берагавой лініі 2,4 км. Плошча вадазбору 87 км². Катлавіна выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, на ўсходзе ўзвышаныя, параслі хмызняком. Берагавая лінія слабазвілістая.
Возера слабапраточнае. Злучана ручаямі з азёрамі Сосна і Лезвінка. На заходнім беразе возера вёска Гародна.
Санома (акруга)
Сано́ма — акруга (у гутарковай гаворцы часта — Даліна Санома, паэтычнае — Месяцовая даліна), размешчаная на паўночным узбярэжжы штата Каліфорнія (ЗША). Самая вялікая і паўночная акруга. Размешчана ў раёне заліва Сан-Францыска. Плошча — 64 км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Санта-Роза.
Адзін з важных гістарычных гарадоў акругі носіць назву Санома.
Вінаробны рэгіён. Мае статус Амерыканскага вінаробнага рэгіёна або AVA (American Viticultural Area).
Ярэц
Ярэц — прозвішча.
Хрушчоўская антырэлігійная кампанія
Хрушчоўская антырэлігійная кампанія (1958—1964) — чарговая антырэлігійная кампанія ў СССР.
У Беларусі мела ўплывовыя наступствы. Падчас больш талерантнага перыяда да рэлігіі з 1941 да канца 1950-х гадоў у Савецкім Саюзе, царква павялічвалася колькасна. Гэта выклікала заклапочанасць з боку савецкага кіраўніцтва і Мікіты Хрушчова, які вырашыў у канцы 1950-х распачаць новую кампанію, каб знішчыць рэлігію ў мэтах дасягнення атэістычнага грамадства і пабудовы камунізму.
Хрушчоў меў радыкальныя погляды адносна адмены рэлігіі, і гэтая кампанія стала ў значнай ступені яго ўласнай ініцыятывай. У 1932 годзе ён быў першым сакратаром гаркама Масквы і санкцыяваў разбурэнне больш за 200 праваслаўных цэркваў, вядомых помнікаў — спадчыны ў гісторыі Расіі. Ён быў ініцыятарам рэзалюцыі ЦК КПСС ліпеня 1954 варожай да рэлігіі. Хрушчоў быў не ў стане рэалізаваць свае ідэі на практыцы, пакуль не дасягнуў большай кансалідацыі сваёй улады ў канцы 1950-х.
Антырэлігійная кампанія Хрушчова пачалася ў 1959 годзе, што супала з дваццаць першы з'ездам КПСС ў тым жа годзе. Яна прыводзіла да масавага закрыцця цэркваў (скарачэнне колькасці ад 22000 у 1959, ад 13,008 ў 1960 годзе і 7,873 ў 1965 годзе ), кляштараў і манастыроў, а таксама яшчэ існуючых семінарый (пастырскія курсы будуць забароненыя ў цэлым). Кампанія таксама ўключала абмежаванне бацькоўскіх правоў на выкладанне рэлігіі сваіх дзяцей, забарона на прысутнасць дзяцей на царкоўных службах (пачынаючы з 1961 года — баптысты, а затым пашыраны на праваслаўных у 1963 годзе), а таксама забарона ладзіць Святое Прычасце для дзяцей ва ўзросце чатырох гадоў і болей. Хрушчоў дадаткова забараніў ўсе паслугі, якія праводзяцца за межамі царкоўных сцен, аднавіў выкананне заканадаўства 1929 года, якое забараняе паломніцтва, і загадаў запісваць асабістыя дадзеныя ўсіх дарослых, што звярталіся па хрэсьбіны, вяселле ці пахаванне. Ён таксама забараніў царкоўныя званы і паслугі ўдзень у некаторых сельскіх раёнах з мая да канца кастрычніка з-за палявых работ. Невыкананне гэтых правіл для духавенства прывядзе да анулявання дзяржаўнай рэгістрацыі для іх (што азначала яны ўжо не маглі займацца пастырскай працай ці літургіяй без спецыяльнага дзяржаўнага дазволу). Дзяржава ажыццяўляла адстаўкі, арышты і турэмныя тэрміны для святароў, якія крытыкавалі атэізм або антырэлігійную кампанію.
NGC 6089-2
NGC 6089-2 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-1, ZWG 196.4, ZWG 196.91) — галактыка ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Ульбастрой
Ульбастрой — станцыя ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіць у склад Ульбінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 632431700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 150 чалавек (78 мужчын і 72 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 192 чалавекі (109 мужчын і 83 жанчыны).
Dongfeng-41
Дэнфун-41, DF-41 — кітайская цвёрдапаліўная міжкантынентальная балістычная ракета чацвёртага пакалення, якая эксплуатуецца Ракетнымі войскамі Народна-вызваленчай арміі (былы Другі артылерыйскі корпус). DF-41 — чацвёртае і апошняе пакаленне стратэгічных ракет серыі Дэнфун, распрацаваных Кітаем. Ракета была афіцыйна прадстаўлена на вайсковым парадзе ў гонар Нацыянальнага дня Кітая 1 кастрычніка 2019 года.
Канструкцыя
Паведамляецца, што ракета мае працоўны дыяпазон ад 12 000 да 15 000 км. Лічыцца, што яна мае максімальную хуткасць 25 махаў і здольная дастаўляць ГЧР (да 10). Паведамляецца, што распрацоўка тэхналогіі ГЧР з'яўляецца адказам на разгортванне нацыянальнай сістэмы супрацьракетнай абароны ЗША, якая зніжае патэнцыял Кітая ў галіне ядзернага стрымлівання. Праект пачаўся ў 1986 годзе і зараз можа быць звязаны з праграмай Цзюйлан-2.
Хоць былі паведамленні аб тым, што DF-41 можа несці ад 6 да 10 боегаловак, ваенныя эксперты лічаць, што ён, хутчэй за ўсё, нясе толькі 3 боегалоўкі, а дадатковая карысная нагрузка выкарыстоўваецца для многіх сродкаў пранікнення.
Выпрабаванне
Амерыканскі сайт The Washington Free Beacon паведаміў у жніўні 2012 года, што DF-41 прайшоў першыя лётныя выпрабаванні 24 ліпеня 2012 года.
1 кастрычніка 2019 года Кітай у свой 70-гадовы юбілей прадэманстраваў ракеты на вялікім ваенным парадзе.
Барыс Міхайлавіч Багдановіч
Барыс Міхайлавіч Багдановіч (, Мінск  — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэорыі і тэхнікі радыёпрыёму. Доктар тэхнічных навук (1976), прафесар (1977).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі электратэхнічны інстытут імя М. М. Бонч-Бруевіча (1954; аспірантура, 1958). Працаваў у Мінскім электратэхнікуме сувязі (1954—1958); з 1962 — Мінскім філіяле Усесаюзнага завочнага электратэхнічнага інстытута сувязі, пазней Беларускім політэхнічным інстытуце (дацэнт, загадчык кафедры прыёмна-перадаючых устройстваў); Мінскім радыётэхнічным інстытуце (1964—1987, загадчык кафедры радыёпрыёмных устройстваў).
Научные интересы: тэорыя і тэхніка радыёпрыёму; даследаванні нелінейных эфектаў у прыёмна-ўзмацняльнай тэхніцы.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Беларускай ССР» (1979), ордэн «Знак Пашаны», нагрудныя знакі «Изобретатель СССР», «Почетный радист СССР» (2008) і інш.
Бібліяграфія
Проблемы анализа, оптимизации и построения малосигнальных радиоизмерительных трактов по критериям нелинейности : автореферат диссертации … доктора технических наук : 05.11.08 / Богданович Борис Михайлович. — Москва, 1975.
Літаратура
Богданович Борис Михайлович // Белорусский государственный университет информатики и радиоэлектроники: история в биографиях ректоров, ученых, удостоенных почетных званий, лауреатов премий, профессоров, докторов наук : 40 лет (1964—2004). ― Минск, 2004. — С. 72—74. Багдановіч Барыс Міхайлавіч // Беларуская энцыклапедыя : у 18 т. — Мінск, 1998. — Т. 18, кн. 1. — С. 340. Богданович Борис Михайлович // Республика Беларусь : энциклопедия : [в 7 т.]. — Минск, 2006. — Т. 2. — С. 426.
Рэтараманцы
Рэтарама́нцы — умоўная назва групы малых раманскіх народаў, што насяляюць Альпы. Паходзяць ад старажытнага народа рэтаў. Размаўляюць на рэтараманскіх мовах.
Кайсеры
Кайсеры (Kayseri, Caesarea in Cappadocia), горад у Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Кайсеры.
У старажытнасці вядомы як Кесарэя Кападакійская. Быў рэзідэнцыяй кападокскіх правіцеляў, цэнтрам распаўсюджвання хрысціянства. Пасля пераўтварэння Кападокіі ў рымскую правінцыю перайменавана Тыберыем у Кесарыю і служыла месцам чэканкі рымскіх манет у Азіі. У 4 стагоддзі мясцовую кафедру займаў свяціцель Васіль Вялікі.
У 1080 горад захоплены туркамі-сельджукамі. На працягу больш як 200 гадоў уваходзіў у склад Румскага султаната. У 1515 далучаны да Асманскай імперыі.
Падчас вайны за незалежнасць, калі грэчаскія войскі падыходзілі да Анкары, у Кайсеры размяшчаўся турэцкі парламент — Вялікі нацыянальны сход Турцыі.
Сільвана-П’етра
Сільвана-П'етра (Silvano Pietra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 703 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Kurier Litewski (1759)
«Kurier Litewski» (Кур'ер Літэвскі, Кур'ер Літэўскі, Літоўскі кур'ер) — грамадска-палітычная штотыднёвая газета, якая выдавалася ў 1759—1764 у Вільні на польскай мове.
Сан-Фернанда (Трынідад і Табага)
Сан-Фернанда — другі найбуйнейшы горад Трынідада і Табага (пасля Чагуанаса). Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы вострава Трынідад, на беразе заліва Парыя Карыбскага мора.
Ратонда Сан-Ларэнца
Ратонда была пабудавана ў відзе круглага будынка ў раманскім стылі ў XI стагоддзі кіруючым сямействам Каноса. Гэта — найстарэйшая з захаваных цэркваў горада. Хоць будынак пабудаваны з цэглы, маюцца і мармуровыя элементы ад антычнага будынка.
Kurier Litewski (1759)
Газета змяшчала галоўным чынам кароткую інфармацыю пра палітычныя падзеі ў Вялікім Княстве Літоўскім, Рэчы Паспалітай і за мяжой. Сустракалася ў газеце і інфармацыя іншага роду, напрыклад, аб смерці маршалка Літоўскага трыбунала, інсталяцыі віленскага каталіцкага біскупа, вяселлі Тадэвуша Агінскага ў Маладзечне, імянінах графіні Ганны з Пацеяў Тышкевіч, прыездах у Вільню ўплывовых асоб, балі і «каляцыі» (вячэры) у Касцешаў-Жабаў, заканчэнні пабудовы дамоў, пачатку кірмашоў, цэн на жывёлу і збожжа, уваходзе ў ВКЛ чатырох палкоў расійскіх войскаў (ліпень 1763) і інш.
Ратонда Сан-Ларэнца
Царква была прысвечана Святому Лаўрэнцію, у ёй захаваліся фрэскі візантыйскага ўзору XI-XII стст. У апсідзе знаходзяцца фрагменты роспісу, меркавана XV стагоддзя, якія адлюстроўваюць спаленне св. Лаўрэнція.
Kurier Litewski (1759)
Акрамя таго, з самага пачатку газета друкавала тры дадаткі пад назвай «Wiadomości literackie» («Літаратурныя весці»), «Wiadomości cudzoziemskie» («Замежныя весці») і «Supplement do gazet Wileńskich» («Дадатак да віленскай газеты»). Першы дадатак «Wiadomości literackie» выходзіў кожную суботу з красавіка 1760 па верасень 1763 і размяшчаў не літаратурныя, а навуковыя артыкулы, напрыклад, аб маланках, бурах, вулканах і г.д. Усяго выйшла 80 нумароў. Дадатак «Wiadomości cudzoziemskie», які ў 1760—1761 выдаваўся пад назвай «Wiadomości uprzywilejowane» («Прывілеяваныя весці»), выходзіў у 1761—1763. Дадатак «Supplement do gazet Wileńskich» выходзіў у 1761—1792 і паведамляў пра нанесеныя шкоды купцам, цэхавым майстрам, судовыя прэтэнзіі, уцёкі слуг і інш. У 1764 езуіты пачалі выдаваць новую газету «Gazety Wileńskie», якая пад такой назвай выходзіла да 1784, пасля чаго езуіты перасталі карыстацца сваёй выключнай манаполіяй выдання газет. У выніку чаго ў 1793 пан Улодак, шамбялян манарха Рэчы Паспалітай Станіслава-Аўгуста, атрымаў новы прывілей на выданне газеты «Kurier Litewski», які стаў выходзіць у Вільні ў трошкі іншай форме.
Ратонда Сан-Ларэнца
Герцаг Мантуі Гільерма Ганзага ў 1579 годзе зачыніў царкву для набажэнстваў. Далей будынак выкарыстоўваўся як гандлёвае ці жылое, толькі напачатку XX стагоддзя царква была рэканструявана, а некаторыя настройкі і навакольныя будынкі знесены. З 1926 года ў Ратонда-дзі-Сан-Ларэнца зноў сталі праводзіцца рэлігійныя службы.
Вітаўтас Мацкявічус
Вітаўтас Стасё Мацкя́вічус (Vytautas Mackevičius;, г. , Літва - 11 ліпеня 1991, Вільнюс, Літва) — літоўскі жывапісец. Народны мастак Літвы (1963). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Літвы (1970).
Санома
Санома:
Вітаўтас Мацкявічус
Біяграфія
Скончыў у 1935 годзе Каўнаскую мастацкую школу, у 1938—1939 гадах вучыўся ў Парыжы ў Ш. Герэна. З 1945 года выкладаў у Мастацкім інстытуце Літвы ў Вільнюсе, у 1953—1974 гадах рэктар.
Творчасць
Творам уласцівы лірызм, выяўленне структуры кампазіцыі, тонкія спалучэнні колераў: пейзажы «Мост цераз Сену» (1938), «Першы снег» (1946), «Дубінгай» (1980), цыкл «Вільнюс і яго ваколіцы» (1983—1985), партрэты Б. Даўгувеціса, М. Чурлёніса (абодва 1975), аўтапартрэт (1978) і інш. Аўтар тэматычных карцін «Партызаны» (1946), «Паўстанцы 1863 года» (1963), «Іспанія змагаецца» (1977), «Нарада ў падполлі» (1980), «Будаўнікі Вільнюса» (1983), палітычных карыкатур, плакатаў і інш.
Вуліца Лермантава
Вуліца Лермантава:
Дзявочая гара
Дзявочая гара — этнаграфічны аб’ект; адна з раднавіднасцей культавых узгоркаў, ушанаванне якіх пачалося ў язычніцкія часы. Узгоркі з такога роду назвамі часта сустракаюцца ў славянскіх землях: Дзявочая гара — каля Смаленска, у Трыполлі на Дняпры (Дівич-гора), у Сахноўцы на р. Рось, на р. Лыбедзь (Украіна); Дзевін (Děvín) —, у Хебе, у , (Чэхія), на  (Славакія) і інш.
Паводле меркаванняў археолага Б. А. Рыбакова, Дзявочыя горы маглі быць звязаны з культам жаночага бажаства, з багіняй-дзевай, «панёсшай у лоне сваім». На Дзявочай гары ў Трыполлі знаходзіўся ахвярнік — печ пачатку нашай эры з дзевяццю паўсферычнымі секцыямі — паглыбленнямі. Лічба «дзевяць» у спалучэнні з жаночай назвай свяшчэннай гары, на думку Рыбакова, можа быць звязана з дзевяцю месяцамі цяжарнасці. На Дзявочай гары ў Сахноўцы залатая пласціна скіфскага часу з выявай свята ў гонар нейкага жаночага бажаства. Ахвярнік з дзевяццю ямамі выяўлены на гарадзішчы Паганскае ў Маравіі (пачатак 10 ст.), паблізу знаходзяцца і р. Дыя («багіня»). Некаторыя дзявочыя горы ўшаноўваліся амаль да 20 ст., пра што сведчыць, напрыклад, традыцыя ўстаноўкі трох драўляных крыжоў на дзявочай гары ў Сахноўцы.
Беларусь
Некалькі ўзгоркаў з такімі назвамі ёсць на тэрыторыі Беларусі: Дзявочая гара каля в. Дуброва Маладзечанскага раёна і ў Мсціславе. Гарадзішча Дзявочая гара ў ваколіцах в. Любанічы Кіраўскага раёна згадвалася ў першай палове 19 ст. фалькларыстам і этнографам З. Я. Даленга-Хадакоўскім (сучасным археолагам помнік невядомы). У некаторых выпадках такія ўзгоркі насілі блізкую па значэнню назву. На ўскраіне Лагойска знаходзіцца гарадзішча Паненская гара, на якім выяўлена штрыхаваная кераміка ранняга жалезнага веку. З гарой звязана паданне пра загінуўшую тут дзяўчыну, выкарыстанае В. Дуніным-Марцінкевічам у вершаванай аповесці «Вечарніцы». Назва г. Мар’іна Горка ў Пухавіцкім раёне паходзіць ад горкі, на якой, паводле легенды, стаяў язычніцкі храм, дзе ў т.зв. Мар'ін дзень адбываліся святкаванні. Захавалася таксама паданне, што на гэтай горцы ляжаў камень, якому пакланяліся язычнікі і каля якога наладжвалі трызны і гульні, пасля асвячэння гэтага месца святой вадой гара раскалолася, а камень праваліўся. Падобны помнік захаваўся на поўнач ад г.п. Смілавічы (глядзіце Гудавіцкае свяцілішча). Пасля прыняцця хрысціянства некаторыя ўзгоркі, звязаныя раней з культам багіні — дзевы, сталі прысвячацца Маці Божай, Дзеве Марыі.
Солванг (Каліфорнія)
Солванг (Solvang, у перакладзе з дацкай ― «сонечнае поле») ― горад у акрузе Санта-Барбара штата Каліфорнія. Размешчаны ў даліне Санта-Інес. Насельніцтва горада - 6126 чалавек (перапіс 2020 года).
Солванг быў заснаваны ў 1911 годзе і атрымаў статус горада 1 мая 1985 года.
Сяргей Аляксеевіч Чаплыгін
Біяграфія
У 1890 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта па спецыяльнасці прыкладная матэматыка і па прадстаўленні Жукоўскага быў пакінуты там для падрыхтоўкі да прафесарскага звання. З 1893 года выкладаў фізіку ў жаночым сярэдняй навучальнай установе, механіку ў Маскоўскім вышэйшым тэхнічным вучылішчы, Маскоўскім інжынерным вучылішчы, на Маскоўскіх вышэйшых жаночых курсах, у Маскоўскім універсітэце. Чаплыгін — арганізатар і дырэктар Маскоўскіх вышэйшых жаночых курсаў (1905-18); пад яго кіраўніцтвам яны выраслі ў буйную вышэйшую навучальную ўстанова, у склад якой уваходзілі факультэты па ўсіх асноўных галінах ведаў. Напісаў універсітэцкі курс аналітычнай механікі «Механіка сістэмы» (ч. 1-2, 1905-07) і скарочаны «Прапедэўтычны курс механікі» для тэхнічных ВНУ і натуральных факультэтаў універсітэтаў (1915).
Фрайзінг
Фрайзінг  — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Баварыя.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Фрайзінг. Насельніцтва — 45 223 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 88,45 км². Афіцыйны код — 09 1 78 124. Горад падзяляецца на 29 гарадскіх раёнаў.
Чагуанас
Чагуанас — найбуйнейшы горад Трынідада і Табага (па перапісе насельніцтва 2000 года). Доўгі час быў другарадным горадам; хуткі рост пачаўся ў 1980-я. У 1990 годзе горад атрымаў статус аўтаномнага муніцыпалітэта (да гэтага ён быў часткай графства Кароні).
Полымя (літаратурнае аб’яднанне)
По́лымя — аб’яднанне беларускіх пісьменнікаў. Існавала ў Менску са снежня 1927 да 27 траўня 1932 года.
Ініцыятары стварэння і сябры аб’яднання: Янка Купала, Якуб Колас, Цішка Гартны, Міхайла Грамыка, Алесь Гурло, Уладзіслаў Галубок, Янка Нёманскі, Міхаіл Піятуховіч, Аляксандр Сянкевіч, а таксама нядаўнія сябры аб’яднання «Маладняк» Міхась Чарот, Міхась Зарэцкі, Анатоль Вольны, Алесь Дудар, Андрэй Александровіч, Васіль Сташэўскі.
Сябры праўлення: Якуб Колас, Цішка Гартны, Міхась Чарот; кандыдаты: Міхась Зарэцкі, Янка Нёманскі, Васіль Сташэўскі.
Асноўнымі задачамі былі развіццё беларускай мастацкай літаратуры праз узмацненне творчае працы сваіх сяброў, афармленне і замацаванне ў беларускай літаратуры пралетарскае ідэалогіі з удасканаленнем нацыянальнае формы. Значная ўвага аддавалася развіццю крытыкі, павышэнню прафесійнага ўзроўню і агульнаадукацыйных ведаў сяброў аб’яднання, беражліваму стаўленню да культурнае спадчыны. Наладжвала літаратурныя вечары, сустрэчы з рабочымі, ладзіла паездкі пісьменніцкіх дэлегацый у Ленінград, Харкаў, Кіеў і інш. Выступала за памяркоўныя адносіны і творчае супрацоўніцтва з іншымі літаратурнымі аб’яднаннямі савецкай Беларусі, імкнулася ўраўнаважыць крайнія тэндэнцыі ў літаратурным руху канца 1920-х — пачатку 1930-х гадоў. Аднак гэта не заўсёды атрымлівалася, праз неаднароднасць складу аб’яднання і розныя погляды ейных сяброў. Часта крытыка аб’яднання была непаслядоўнай і неаб’ектыўнай у ацэнцы з’яў.
Dongfeng-17
Дэнфун-17, DF-17 — кітайская цвёрдапаліўная балістычная ракета сярэдняй далёкасці , на якім усталяваны гіпергукавы планіруючы апарат DF-ZF. Гэта першая дзеючая сістэма гіпергукавой зброі ў Кітаі і адна з першых у свеце, уведзеная ў поўную пачатковую эксплуатацыю.
DF-17 разам з DF-ZF быў афіцыйна прадстаўлены на вайсковым парадзе ў гонар Нацыянальнага дня Кітая 1 кастрычніка 2019 года.
Кураслеп
Курасле́п, або Анемона (Anemone) — род кветкавых раслін, які ўключае ў сябе каля 120 відаў у сямействе.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя карэнішчавыя расліны, зрэдку — паўкусты. Вышыня 20—50 см. Прыкаранёвае лісце на чаранках, часам адсутнічае. Кветкі буйныя, адзіночныя або ў парасонападобных суквеццях.
Цвіценне адбываецца ранняй вясной.
Арэал
Сустракаюцца ў пазатрапічнай зоне Паўночнага паўшар’я, у тым ліку Арктыцы. На тэрыторыі Беларусі ў дзікай прыродзе 3 віды —,  і.
Марта Контула
Марта Эдыт Марыя Контула (Martta Kontula;, Кюменэ, Кюменскі павет, Выбаргская губерня, Вялікае княства Фінляндскае, Расійская імперыя — , , Фінляндыя) — фінская актрыса тэатра і кіно, кампазітар, оперная спявачка, музычны педагог.
Біяграфія
Вучылася вакалу ў Ханны Гранфелт. У 1930—1932 гадах навучалася драматычнаму майстэрству ў Хельсінкскай тэатральнай школе (цяпер Хельсінкская тэатральная акадэмія). У 1932—1973 гадах выступала ў тэатрах у Хельсінкі, Выбарга, Тампэрэ і Поры. Як оперная спявачка, прымала ўдзел у некалькіх операх, у гады Другой сусветнай вайны гастралявала на фронце. Працавала настаўнікам музыкі. У 1930-х гадах складала музыку, з’яўляецца аўтарам шэрагу песень. Усяго напісала дзесяць вядомых песень. Выкарыстоўвала псеўданім Martti.
У 1933—1960 гадах здымалася ў кіно. Усяго знялася ў 29 кіна- і тэлефільмах, серыялах. Была замужам за акцёрам і тэатральным рэжысёрам Фрыцам-Хуга Бэкманам (1934—1947). Медаль Pro Finlandia (1958).
Porsche 911 GT2
Porsche 911 GT2 флагман у лінейцы аўтамабіляў Porsche. спартыўны аўтамабіль выпускаецца з 1994 года. Ён заснаваны на Porsche 911 Turbo, у яго захавана турбіна, але дададзены шматлікія мадэрнізацыі, у тым ліку больш магутны рухавік, вялікія тормазы, больш цвёрдая падвеска. Сам GT2 значна лягчэй, чым Turbo.
Кузаў 997
Аэрадынаміка пярэдняй часткі прыведзена ў адпаведнасць з запатрабаваннем рухавіка ў астуджальным паветры і высокай эфектыўнасцю тармазоў: павялічаныя паветразаборнікі дазваляюць падаваць больш паветра на цэнтральны радыятар і пярэднія тормазы. Адтуліна выпуску паветра перад вечкам багажніка значна павялічвае прыціскную сілу на пярэдняй восі. Аб тым, колькі трэба паветра, каб забяспечыць высокую магутнасць 911 GT2, можна здагадацца і па паветразаборніках для астуджэння паветра на задніх бакавінах.
Каб Вас уціснула ў сядзенне, воздухозаборные каналы ў стойках антыкрыла з узрастаннем хуткасці ўціскаюць дадатковае паветра ва ўпускны гасцінец - гэты прынцып нагнятання паветра Ram Air павышае эфектыўнасць рухавіка. Дзякуючы сістэме Ram Air, перад турбанагнятальнікамі ствараецца залішні ціск. Гэта разгружае турбанагнятальнікі, зніжае супрацьціск і тым самым павышае магутнасць рухавіка
Вынік - каэфіцыент аэрадынамічнага супраціву 0,32 і павялічаная прыціскная сіла на пярэдняй і задняй восі.
Прыгараднае (Усходне-Казахстанская вобласць)
Прыгараднае — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Адміністрацыйны цэнтр Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 632433100.
Спіс аб’ектаў PGC (1918001—1919000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1918001—1919000)
Санта-Барбара
Санта-Барбара:
Этэль Уэльс
Этэль Уэльс (Ethel Wales;, Пасейк, штат Нью-Джэрсі, ЗША — , Галівуд, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканская кінаакцёрка.
Біяграфія
Этэль Уэльс нарадзілася 4 красавіка 1878 года ў городе Пасейк (штат Нью-Джэрсі, ЗША). За сваю 30-гадовую кар’еру Уэльс зняўся больш чым у 130 фільмах.
Памерла 15 лютага 1952 года ў Галівудзе (штат Каліфорнія, ЗША).
Асабістае жыццё
Была першай жонкай Велінгтона Э. Уэльса (1886—1954), менеджэра акцёркі Мэры Пікфард на піку яе папулярнасці. У пары быў адзін сын — Велінгтон Чарлз Уэльс (1918—1966), аўтар перадавых артыкулаў газеты «The New York Times», які памёр ад сардэчнага прыступу неўзабаве пасля таго, як яго 19-гадовы сын Самуэль загінуў у выніку крушэння цягніка.
Другім мужам Этэль Уэльс быў акцёр.
NGC 6090
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялікае Белякова
Вялі́кае Беляко́ва (, Великое Беляково) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Вертнікаўскага сельсавета.
Сома (камуна)
Сома (Sommo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1034 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 27048. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Microsoft Windows 2.0
Windows 2.0 — 16-бітная графічная абалонка для MS-DOS. Рэліз адбыўся 1 лістапада 1987.
Праграмная падтрымка
Разам з Windows 2.0 пастаўляліся праграмы:
Ходараўка (мемарыяльны комплекс)
Ходараўка — мемарыяльны комплекс за 200 м на поўнач ад Новай Вёскі Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Вясной 1944 года паблізу станцыі Параф’янава, на ўскрайку Лібараўшчыны нацысты стваралі канцлагер. Здаровых вязняў адпраўлялi ў Германiю на прымусовыя працы, астатнiх знiшчылi паблiзу фальварка Ходараўка, за 1,5-2 км ад Дзядкоў. Тут нямецкія акупанты расстралялі 800 чалавек — 200 ваеннапалонных італьянцаў і 600 цывільных жыхароў Бешанковiцкага, Лепельскага, Ушацкага i Бягомльскага раёнаў, схоплены падчас карнай аперацыі супраць партызан Полацка-Ушацкай, Лепельскай i Бягомльска-Барысаўскай партызанскiх зон.
Санта-Барбара (акруга)
Санта-Барбара (Santa Barbara) — акруга ў Паўднёвай Каліфорніі, ЗША. Акруговы цэнтр — горад Санта-Барбара, найбуйнейшы горад — Санта-Марыя. Насельніцтва акругі — 421 625 чалавек (перапіс 2006 года).
Геаграфія
Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША агульная плошча — 9,813.5 км², з якіх 7089 км² — землі і 2725 км² — вада. Чатыры з астравоў Чанел — Сан-Мігель, Санта-Круз, Санта-Роза і Санта-Барбара — размешчаны ў акрузе Санта-Барбара. Яны складаюць большую частку Нацыянальнага парку Чанел-Айлендс (які таксама ўключае ў сябе востраў Анакапа ў акрузе Вентура).
Шапка Манамаха
Шапка Манамаха — галоўная рэгалія рускіх вялікіх князёў і цароў. Сімвал-карона самадзяржаўя ў Расіі. Уяўляе сабой залаты філігранны востраканечны галаўны ўбор сярэднеазіяцкай працы канца XIII — пачатку XIV стагоддзя з сабалінай аблямоўкаю, упрыгожаны каштоўнымі камянямі: жэмчугам, рубінамі, ізумрудамі і крыжам.
«Шапка Манамаха» адносіцца да ліку самых старажытных рэгалій, якія захоўваюцца ў Аружэйнай палаце Маскоўскага Крамля. Пачынаючы з Івана Каліты, ва ўсіх духоўных граматах маскоўскіх князёў згадваецца «шапка залатая». Магчыма, што менавіта яна ўпершыню ў 1572 годзе ў завяшчанні Івана Грознага была названая «шапкай Манамаха».
Шкураты
Шкураты́ (, Шкураты) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вуглоўскага сельсавета.
Паблізу ёсць жалезарудныя радовішчы.
Размяшчэнне
У 5 км на паўночны захад ад Брагіна, 25 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 135 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Аўтадарога Брагін — Хойнікі.
Планоўка складаецца з ледзь выгнутай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі і забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя ў XIX стагоддзі археалагічныя помнікі сведчаць пра дзейнасць чалавека ў гэтых месцах з далёкай старажытнасці. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. У 1850 годзе валоданне графіні Ракіцкай. Паводле перапісу 1897 года размяшчаліся: школа граматы, капліца, вятрак, карчма, у Брагінскай воласці.
З 8 снежня 1926 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Шкуратоўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.
Напачатку 1920-х гадоў адкрыта школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Парыжская камуна», працавалі гамарня, поўсцечасальня, вятрак (з 1928 года).
Падчас Вялікай Айчыннай вайны фашысты стварылі ў вёсцы свой апорны пункт, у далейшым знішчаны партызанамі. Вызвалена 23 лістапада 1943 года. На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 84 мясцовых жыхара. У памяць пра загінуўшых ў 1948 годзе ў цэнтры вёскі ўсталяваны абеліск.
Рэты
Рэты (Raeti) — старажытны народ або група плямён, што насялялі цэнтральную частку Альпійскіх гор.