cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мілаўш Якеш
Сышоў у адстаўку ў канцы лістапада 1989 года ў выніку так званай аксамітавай рэвалюцыі. Яго пераемнікам на пасадзе Генеральнага сакратара ЦК КПЧ стаў Карэл Урбанек. Ужо ў снежні 1989 года М. Якеш быў выключаны з КПЧ.
URL
Адзіны паказальнік рэсу́рсаў (, URL) — стандартызаваны адрас пэўнага рэсурсу (такога як дакумент, ці выява) у інтэрнэце. Прыдуманы Цімам Бернерсам-Лі для выкарыстання ў WWW, сучасныя формы апісваюцца ў RFC 3986. Уключае ў сябе назву пратаколу доступу (HTTP, FTP, telnet, gopher і інш.), імя хоста (сервера) і, уласна, шлях да рэсурсу, фармат якога залежыць ад схемы доступу: <пратакол>://[імя[:пароль]@]<сервер>[:<порт>][/<шлях>][/<файл>[#<раздзел>]
Для папулярных, добра вядомых, пратаколаў, нумар порта можа не прыводзіцца, тады выкарыстоўваецца стандартны порт (напрыклад, порт нумар 80 для HTTP).
Бітва на Белай Гары
Бітва на Белай гары (чэшск.: Bitva na Bílé hoře) адбылася 8 лістапада 1620 года, паміж 20.000 багемцамі і наймітамі пад кіраўніцтвам прынца Крысціяна Анхальтскага, якія былі разгромлены 25.000 аб’яднанай арміяй Фердынанда II, імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі пад началам Карэла Бонавентуры Буквоі і каталіцкай лігі пад началам Яна Тэрцы фон Цілі каля чэшскай Bílá hora пад Прагай (цяпер яе частка). Бітва адзначыла сканчэнне чэшскага перыяду Трыццацігадовай вайны.
Тэрэле
Тэрэле (Terelle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Egidio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лайка (від скуры)
Лайка  — мяккая тонкая скура белага колеру  — тлушчавага, то бок лайкавага, дублення.
Гісторыя
Тэхналогія, верагодна, паходзіць яшчэ ад арабаў. Вытворчасць лайкі з XVIII стагоддзя была развіта ў Францыі, дзякуючы запрошаным туды венгерскім майстрам, укаранілі метад. З Францыі тэхналогія была перанесена спачатку ў Германію, а пасля — у іншыя еўрапейскія дзяржавы. У Расійскую імперыю гэты метад трапіў з Польшчы. У цяперашні час на сусветным рынку найбольш распаўсюджаныя англійская, італьянская і эфіёпская лайка з ягняці. Вырабляецца таксама ў Паўднёва-Усходняй Азіі, Аўстраліі, у Паўднёвай, Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, Скандынавіі.
Тэхналогія вытворчасці
Выдзяляецца са шкур ягнят, казлянят і т. п. (нават з катоў і пацукоў). У адрозненне ад замшы, захоўвае правую паверхню. Мяккая, цягучая і трывалая скура, па сваіх якасцях найбольш падыходная для пашыву пальчатак. Але слабае дубленне алюмакаліевымі разам з паваранай соллю, яечным жаўтком і мукой (яго называюць нават « дубленнем») дае нізкую вадаўстойлівасць. Пасля намакання і высыхання становіцца жорсткай.
Прымяненне
Выкарыстоўваецца ў абутковай і галантарэйнай прамысловасці.
У музычных інструментах сямейства кавалачкі лайкі могуць знаходзіцца ў розных частках інструмента, выконваючы ролю пракладак, якія знаходзяцца на падэшве клапанаў і зачыняюць адтуліны ў дэцы, паміж рамкамі меха і паўкарпусамі, паміж рэзанатарамі і дэкай. Лайка служыць у якасці праёмнага паветранага клапана на галасавых планках. Кавалачкамі ў выглядзе ромбікаў усталёўваецца на куткі зморшчын мехавой камеры, невялікімі кружкамі прыляпляецца ў месцы злучэння рычагоў з драўлянымі клапанамі.
Лайкавая скура ўжываецца таксама ў дэкаратыўна-прыкладных мэтах — для вырабу упрыгожванняў і біжутэрыі з натуральнай скуры, напрыклад, пры апляценні скурай бранзалетаў, кабашонаў з натуральнага каменя або пры вырабе карцін і кветак са скуры, дэкарыравання бутэлек. Для такіх мэтаў як раз ідэальна падыходзіць лайка і, як найбольш прыдатныя для драпіроўкі і эластычныя віды скуры.
Скшышаў (гміна)
Скшы́шаў (Skrzyszów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скшышаве. Плошча гміны складае 86,23 км². Станам на 2009 год у гміне Скшышаў пражывалі 13 399 чалавек, шчыльнасць — 155,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Слабодка (Кругліцкі сельсавет)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Пачаевіцкага сельсавета , да 3 ліпеня 1970 года — у склад Лукомльскага сельсавета , да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Антапольскага сельсавета.
IC 2181
IC 2181 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Радбуза
Радбуза (Radbuza) — рака ў Чэхіі. Агульная працягласць ракі складае каля 112 км. Плошча яе басейна налічвае 2179 км ². Сіла плыні характарызуецца сярэднім выдаткам вады, каля 11 м ³ у секунду. Сілкаванне мае ў асноўным снегавое і дажджавое. Паводка на рацэ адбываецца вясной. Зліваецца з ракой Міс.
Павел Пятровіч Сакалоў (скульптар)
Павел Пятровіч Сакалоў (1764—1835) — рускі скульптар, прадстаўнік класіцызму, акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў.
Біяграфія
Выхаванец Імператарскай Акадэміі Мастацтваў (1770—1785). Атрымліваў медалі: малы сярэбраны (1783), вялікі сярэбраны (1784), вялікі залаты медаль (1785) за праграму «Выгнаны Агар са сваім малалетнім сынам Ізмаілам». Выпушчаны з Акадэміі мастацтваў з атэстатам 1-й ступені і шпагай (1785).
ў Парыжы (1786—1789). Атрымаў званне «прызначанага ў акадэмікі» (1802).
З 183 года — акадэмік за скульптурны партрэт вядомага акцёра. Служыў «майстрам разнога майстэрства» пры Адміралцействе.
У 1816 годзе стварыў адзін з найбольш вядомых сваіх твораў — бронзавую скульптуру «» у ў Царскім сяле, пра якую А. С. Пушкін напісаў у вершы 1830 года «Царскасельская статуя». Аўтарская копія ў маёнтку.
Таксама вядомыя дэкаратыўныя чыгунныя постаці, створаныя Сакаловым у 1820-я гады для ўпрыгожвання шэрагу пецярбургскіх мастоў: львы на Львінам мосце (1825), крылатыя львы на Банкаўскім мосце (1825, згадваюцца ў вершы «Крылатый лев сидит с крылатым львом…», прысвечаным Яўгену Рэйну), сфінксы на Егіпецкім мосце (1829), пасля перанесеныя на прыстань на Крастоўскім востраве.
Пахаваны на Смаленскіх праваслаўных могілках, пазней прах перанесены ў.
Мелатрон
Мелатро́н (Mellotron) — клавішны музычны інструмент, які для кожнай клавішы мае магнітную галоўку і адрэзак магнітнай стужкі, што прайграваецца пры націсканні гэтай клавішы. На стужках звычайна запісаныя адпаведныя клавішам ноты, узятыя на розных акустычных інструментах (флейце, скрыпцы, трубе і іншых), але таксама гэта могуць быць рытмічныя ўзоры ці гукавыя спецэфекты.
Мелатрон быў створаны ў Бірмінгеме (Вялікабрытанія) на пачатку 1960-х гадоў у выніку перапрацоўкі чэмберлена (інструменту амерыканскай вытворчасці, што працаваў на вельмі падобным прынцыпе). Першыя мадэлі мелі 18 нязменных набораў стужак з працягласцю гучання прыкладна па 8 секунд; у найбольш пашыранай мадэлі M400 можна было ўсталяваць тры зменныя наборы гукаў. Мелатрон даваў магчымасць імітаваць гучанне аркестру ў студыйных умовах, таксама ствараць паліфанічныя мелодыі з электронна сінтэзаваных гукаў у час, калі існавалі толькі монафанічныя сінтэзатары.
Упершыню ўжыў мелатрон у гуказапісе гурт The Beatles у 1967 годзе. Пасля інструмент выкарыстоўвалі такія сусветна вядомыя гурты, як Moody Blues, The Rolling Stones, Led Zeppelin. Але найбольшую папулярнасць ён набыў у межах прагрэсіў-року — мелатрон стаў адным з асноўных інструментаў у гуртах Yes, King Crimson, Genesis, яго гучанне зрабілася неад'емнай прыкметай стылю.
Самым вялікім недахопам мелатронаў быў вельмі высокі кошт. Таксама яны былі прыдатныя толькі для працы ва ўмовах студыі — яны шмат важылі, пры транспартыроўцы галоўкі хутка разладжваліся, часта ірваліся магнітныя стужкі. У 80-х гадах на змену мелатрону прыйшлі больш танныя і мабільныя электронныя сэмплеры, аднак некаторыя музыкі дагэтуль ужываюць мелатрон, каб перадаць спецыфічную атмасферу прагрэсіў-року 70-х.
Эмпатыя
Эмпатыя (ἐν — «у, унутры» + грэч. Πάθος — «запал», «пакута») — усвядомленае суперажыванне бягучаму эмацыйнаму стану іншага чалавека, без страты адчування знешняга паходжання гэтага перажывання. Адпаведна эмпат — гэта чалавек з развітой здольнасцю да эмпатыі.
Радзівон Міхайлавіч Бас
Радзівон Міхайлавіч Бас (нар.,  — ) — беларускі прадзюсар, рэжысёр, заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь, дырэктар фестываляў, генеральны дырэктар дырэкцыі міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі Базар у Віцебску», генеральны дырэктар Цэнтра культуры «ВІЦЕБСК», віцэ-прэзідэнт FIDOF, музыкант.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць ў 1976 годзе ў Віцебскім гарадскім Доме культуры, з 1981 года — генеральны дырэктар ДУ «Цэнтр культуры Віцебск». З 1977 года з'яўляўся арганізатарам розных фестываляў і конкурсаў: конкурсу эстраднай песні і музыкі «Чырвоны гваздзік» (1977—1982), конкурсу бальнага танца «Вясновы баль» (1978), фестывалю інструментальнай музыкі «Віцебская восень» (1979—1980), які затым стаў фестывалем джазавай музыкі «Віцебская восень» (1981—1989), гарадскога конкурсу прыгажосці «Віцебская прыгажуня» (1989, 1996—1998). З 1988 па 1990 год — дырэктар Усесаюзнага фестывалю Польскай песні. У 1991 годзе з'яўляўся ініцыятарам арганізацыі і правядзення ў Віцебску ў Летнім амфітэатры музычнага фестывалю «Славянскі базар», з 1992 года — дырэктар Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску».
Скульск (гміна)
Скульск (Skulsk) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скульску. Плошча гміны складае 84,86 км². Станам на 2004 год у гміне Скульск пражывалі 6155 чалавек, шчыльнасць — 72,5 чал./км².
Фёдар Іларыёнавіч Мачалаў
Фё́дар Іларыё́навіч Мача́лаў (1915, в. Лозы Курскай вобласці, Расійская імперыя — 29 снежня 1941, каля Таржка Цвярской вобласці, РСФСР, СССР) — савецкі пілот-знішчальнік, удзельнік баёў на тэрыторыі Беларусі ў гады Другой сусветнай вайны.
Торэ-Каетані
Торэ-Каетані (Torre Cajetani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 1443 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 124 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 3010. Тэлефонны код — 0775.
Фёдар Іларыёнавіч Мачалаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1915 годзе ў вёсцы Лозы Сожнаўскага раёна Курскай вобласці (паводле іншых звестак у вёсцы Верхнія Лозы Белгародскай вобласці ).
Скончыў адэскае вучылішча лётчыкаў (1939).
Торэ-Каетані
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фёдар Іларыёнавіч Мачалаў
Біяграфія
22 чэрвеня 1941 года, у першы дзень нямецкага ўварвання ў Беларусь, намеснік камандзіра эскадрыллі 33-га авіяцыйнага палка Фёдар Мачалаў адным з першых збіў варожы самалёт-разведчык. Са жніўня 1941 — капітан, камандзір звяна ў складзе 129-га знішчальнага авіяцыйнага палка (пазней пераўтвораны ў 5-ы гвардзейскі знішчальны авіяцыйны полк ). У выніку штурмавых дзеянняў з удзелам Мачалава было знішчана 15 самалётаў, 7 цыстэрнаў з палівам, 10 агнявых пунктаў, 12 аўтамашын з грузам і 700 вайскоўцаў.
Загінуў 29 снежня (або 26 снежня ) 1941 у раёне Таржка пры спробе пасадзіць ЛаГГ-3, у якога спыніўся матор. Пахаваны ў вёсцы Залазіна Новакарэльскага раёна Калінінскай вобласці, перазахаваны ў братэрскую магілу ля вёскі Талмачы Ліхаслаўльскага раёна Цвярской вобласці. Указам № 102 ад 28 сакавіка 1942 узнагароджаны ордэнам Леніна (пасмяротна).
Памяць
Імя Фёдара Мачалава носіць вуліца ў Пружанах Брэсцкай вобласці, дзе ён служыў на пачатку вайны.
Галіна Аляксандраўна Гаравая
Галіна Аляксандраўна Гаравая (7 лютага 1941, г. Барысаглебск, Расія — 5 лістапада 2011) — беларуская скульптарка.
Біяграфія
Скончыла ў 1967 годзе Мінскае мастацкае вучылішча, у 1973 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут па спецыяльнасці «скульптура».
У 1991—2002 гадах уваходзіла ў творчае аб’яднанне мастакоў «Няміга-17».
Была ўзнагароджана пачэсным ордэнам Францыі «Мастацтва і літаратура» (2005).
Творчасць
Працавала ў галіне манументальнай і станковай скульптуры.
Сярод твораў: манументальная кампазіцыя «Маці» (1976, р.п. Глуша Бабрускага раёна), помнік воінам-кавалерыстам (1981, в. Горная Хоцімскага раёна, арх. Ю. Мамлін), паркавая скульптура «Голуб» (1988), станковыя творы «Беларусь партызанская», «Касманаўты» (абедзве 1975), «Несцерка і Паўлінка» (1985), «Дзекабрысты» (1986), «Нараджэнне» (1990), «Страсці», «Сляпыя», «Аплакванне» (усе 1993), «Патэн» і «Каханне» (1994), «Акт-1» (1995), «Акт-2» (1996), «Маскі ІІІ» (2000) ды інш.
Тры парасяты
Тры парасяты (Three Little Pigs) — папулярныя дзіцячая казка.
Сюжэт «Трох парасят» узыходзіць да англійскага фальклору, літаратурныя версіі вядомы з XIX ст. і ўваходзяць, у прыватнасці, у кнігу «Дзіцячыя вершыкі і гісторыі» («Nursery Rhymes and Nursery Tales»), выдадзеную ў Лондане ў 1843 годзе Джэймсам Холівелам-Філісам.
Сюжэт
У адрозненне ад бестурботных малодшых братоў, старэйшае парася (у рускай версіі Сяргея Міхалкова імёны парасят — Ніф-Ніф, Нуф-Нуф і Наф-Наф) зайздросна прадбачлівае. Яно не шкадуе сіл, будуе сабе каменны дом (тым часам як браты абмежаваліся саламянай і драўлянай хаткамі). Калі злы падступны Воўк, ахвочы да свежаніны, лёгка разбурае хаткі Ніф-Ніфа і Нуф-Нуфа, менавіта дом Наф-Нафа стаў надзейным месцам для ўсіх трох парасят.
Пераклады
Аўтар рускай версіі «Трох парасят» — Сяргей Міхалкоў.
Папулярным стаў прыпеў пра ваўка з гэтай казкі:
Нам не страшны шэры воўк.
Шэры воўк, шэры воўк!
Дзе ты ходзіш, дурны воўк.
Стары воўк, страшны воўк?
Мурад II
Мурад II (1404 —, ) — султан Асманскай імперыі (1421—1444 i 1446—1451) паходзіў з дынастыі Асманаў. Сын султана Мехмеда I, бацька Мехмеда II Здабыўцы.
Узмацніўшы пазіцыі, свабодна ажыццяўляў свае дзеянні на Балканах. У 1430 Мурад захапіў Фесалонікі, а ў 1439 уключыў Сербію ў склад Асманскай імперыі, як асобную правінцыю.
Перамог венграў у 1442 у бітве пад Яламіцай, заключыў мірны дагавор з венгерскім каралём Уладзіславам Варненчыкам, але гэты дагавор пад уплывам папскай дыпламатыі разарваў, што непазбежна прывяло да вайны. 10 лістапада 1444 у бітве пад Варнай перамог польска-венгерскае войска. Пасля вялікай страты войска стала непазбежным бітва з Янушам Хіньядзі, у выніку чаго Мурад II быў вымушаны адступіць ад стальца на карысць сына. Вярнуўся на імператарскі сталец у 1446.
У 1446 перамог Януша Хіньядзі. Ваяваў з албанцамі, перамог манголаў.
Бітва пры Вісласе
Бітва пры Вісласе адбылася 27 красавіка 1622 года, каля нямецкай вёскі Віслас (Wiesloch) у 15 мілях на поўдзень ад Гайдэльберга, паміж пратэстантскім войскам пад агульным кіраўніцтвам графа Эрнста фон Мансфельда і камандуючага войскамі Бадэна супраць каталіцкага войска пад кіраўніцтвам Ціллі.
У пачатку вясны 1621 года, найміты пад кіраўніцтвам камандуючага войскамі Бадэн-Дурлаха Фрыдрыха Георга перайшлі Рэйн з боку Эльзаса для аб'яднання з войскам Эрнста фон Мансфельда. Аб'яднанае войска імкнулася перадухіліць злучэнне войска Цілі з 20.000 войскам Gonzales de Córdoba, якое прыйшло з Іспанскіх Нідэрландаў па загаду генерала Амбросіа Спінолы. Цілі сустрэў Пратэстанцкае войска з боку ар'ергарда і паспяхова прадвігаўся, пакуль не сустрэў галоўныя сілы пратэстаў. Ціллі адступіў і злучыўся з de Córdoba у наступным месяцы. Пасля бітвы, Мансфельд апынуўся ў складаным становішчы, пакуль войска Крысціяна Брансвіка не падышло з поўначы. Гэтыя два войскі ўдзельнічалі ў наступным месяцы ў бітве пры Вімпфене.
Бамбардзіроўка Вальядаліда (1938)
Бамбардзіроўка Вальядаліда (Bombardeo de Valladolid) — эпізод грамадзянскай вайны ў Іспаніі, які адбыўся 25 студзеня 1938 года. Дадзены інцыдэнт стаў найбуйнейшай паветранай атакай на кастыльскі горад Вальядалід за ўвесь час баявых дзеянняў.
Перадгісторыя
З пачатку ліпеньскага паўстання 1936 года Вальядалід апынуўся ў руках паўстанцаў-нацыяналістаў, стаўшы адным з галоўных цэнтраў арміі прыхільнікаў Франсіска Франка. Горад быў штаб-кватэрай VII ваеннай акругі. На той час там пражывала каля 100 000 чалавек.
У далейшым, па меры акружэння Мадрыда (1936 г.) і завяршэння Паўночнай кампаніі (1937 г.), яго стратэгічнае значэнне памяншалася, паколькі фронт аддаляўся ўсё далей і далей. Такім чынам, Вальядалід ператвараецца ў тыповы горад падтрымкі ар’ергарда.
Тым часам паўстанцкія сілы ўзмацнілі бамбардзіроўкі важных гарадскіх і прамысловых цэнтраў рэспубліканцаў, такіх як Барселона, Валенсія і Алікантэ. У адказ рэспубліканская авіяцыя пачала сваю кампанію паветраных нападаў.
Бамбардзіроўка
25 студзеня да горада падляцелі каля 15 хуткаходных самалётаў АНТ-40 (СБ-2) і скінулі 7,5 тон бомбаў. Атака асабліва закранула майстэрні чыгуначнага вакзала, а таксама размешчаныя паблізу склады боепрыпасаў.
Паветраны налёт прывёў да гібелі 14 чалавек. Яшчэ 70 былі паранены.
Іншыя бамбардзіроўкі
Вальядалід быў шостым горадам паўстанцаў (пасля Кордавы, Пальмы-дэ-Маёркі, Гранады, Авілы і Севільі), якія найбольш пацярпелі ад налётаў рэспубліканскай авіяцыяй. Паводле звестак El Norte de Castilla, у правінцыі за ўвесь канфлікт ў выніку 20 нападаў пацярпелі 412 чалавек.
Бітва пры Штатлоне
Бітва пры Штадтлоне адбылася 6 жніўня 1623 года паміж пратэстанцкім войскам пад кіраўніцтвам Хрысціяна Брунсвікскага і войскам Каталіцкай лігі пад кіраўніцтвам Яна Тэрцы фон Цілі і скончылася паразай войска пратэстантаў.
Сезон 2015 ЖФК Бабруйчанка
У 2015 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
IC 2182
IC 2182 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхай Эмінэску
Міхай Эмінэску (Mihai Eminescu, ; сапраўднае прозвішча Эміновіч (Eminovici); 15 студзеня 1850, Баташані — 15 чэрвеня 1889, Бухарэст) — румынскі паэт, класік румынскай літаратуры.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 студзеня 1850 года ў Баташані ў шматдзетнай сям'і.
Восенню 1872 года паэт перабраўся ў Берлін, дзе да верасня 1874 года слухаў цыкл лекцый пры Берлінскім універсітэце. У верасні 1874 года паэт пераязджае ў горад Ясы ў пошуках заробку, дзе ўладкоўваецца выкладчыкам у гімназію, адначасова бібліятэкарам і школьным інспектарам. Знясільваючая праца, матэрыяльныя цяжкасці і духоўная нездаволенасць прыводзяць паэта да дэпрэсіі і псіхічнай хваробы ў 1883 годзе, якая, нягледзячы на пэўнае ​​паляпшэнне пасля лячэння, будзе пераследваць яго да канца жыцця. У гэтым жа 1883 годзе выходзіць адзіная прыжыццёвая кніга вершаў Эмінэску. І хоць імя паэта адразу атрымала прызнанне, ён ужо быў не здольны гэта ўсвядоміць. Памёр Эмінэску ў псіхіятрычным шпіталі ў Бухарэсце 15 чэрвеня 1889 года.
Беларускія пераклады
Творы М. Эмінэску перакладалі на беларускую мову Станіслаў Шушкевіч, Рыгор Барадулін, Мікола Федзюковіч, Казімер Камейша, Таіса Бондар, Лявон Баршчэўскі, К. Коракс, Аксана Данільчык.
Марыян Чалфа
Ма́рыян Ча́лфа (Marián Čalfa, нар. 7 мая 1946 года, Трэбішаў, Чэхаславакія) — чэхаславацкі палітык, перадапошні прэм'ер-міністр Чэхаславакіі з 10 снежня 1989 па 2 ліпеня 1992.
Біяграфія
Славак па нацыянальнасці, Чалфа ўжо ў 1964 стаў членам Камуністычнай партыі Славакіі. Пасля сканчэння юрыдычнага факультэта Карлава ўніверсітэта ў 1970 ён пачынае работу ў Чэхаславацкім Інфармацыйным Агенцтве, затым у апараце Савета міністраў, у 1985 узначаліў там парламенцкі дэпартамент. У красавіку 1988 Чалфа становіцца міністрам-намеснікам парламенцкага камітэта. Падчас Аксамітнай рэвалюцыі 1989 года прэзідэнт Густаў Гусак даручае Чалфе сфарміраваць новы ўрад узамен ураду Ладзіслава Адамца. Пасля адстаўкі Гусака, якая паследвала ў той жа дзень, Чалфа становіцца выконваючым абавязкі прэзідэнта, займаючы гэты пост да абрання Вацлава Гавела 29 снежня.
18 студзеня 1990 Чалфа пераходзіць у партыю «Грамадскасць супраць гвалту», якая стала славацкім партнёрам Грамадзянскага форума, а пасля яе роспуску ў красавіку 1991 уступае ў «Грамадзянскі дэмакратычны саюз». Чалфа сыграў вялікую ролю ў праведзеных у краіне эканамічных рэформах і пераходзе яе да капіталістычнай сістэмы. Пасля паражэння яго партыі на парламенцкіх выбарах 1992 года Чалфа сышоў у адстаўку і заняўся юрыдычнай дзейнасцю, адкрыўшы ў Празе фірму «Čalfa, Bartošík a Partneři».
Ян Рыгоравіч Корсак
Ян Рыгоравіч Корсак (каля 1560 — 1625) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Паходзіў з галубіцкай галіны роду Корсакаў, сын Рыгора Багданавіча Корсака
Полацкі харунжы ў 1598—1620, гараднічы да 1611, кашталян дорпацкі ў 1620—1621 і полацкі ў 1621—1625, ваявода смаленскі ў 1625.
Эмпіема
Эмпіема (грэч. ἐμπύημα - гнайнік) — значная колькасць гною ўнутры полага органа або поласці цела. Тэрмін «эмпіема» ужываюць з указаннем пашкоджанага органа або поласці цела. Эмпіему трэба адрозніваць ад абсцэсу, які размяшчаецца ў тоўшчы тканак і абмежаваны піягеннай мембранай. Марфалагічныя змены пры эмпіеме адпавядаюць карціне гнойнага запалення. Пры працяглым і цяжкім цячэнні запаленчага працэсу слізістая (сінавіяльная або серозная) абалонка, а затым і глыбінныя тканкі могуць быць часткова або цалкам разбураныя. Эмпіема плеўры часцей за ўсё ўзнікае ў выніку распаўсюджвання гнойнага запалення з лёгачнай тканкі.
Ян Страскі
Ян Страскі (Jan Stráský;,  — , ) — чэшскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Скончыў Карлаў універсітэт у Празе. Доўгі час працаваў у Цэнтральным банку Чэхаславакіі. Член Грамадзянскай дэмакратычнай партыі ў 1991—1998гадах.
Апошні прэм’ер-міністр Чэхаславакіі 2 ліпеня — 31 снежня 1992. Адначасова 20 ліпеня — 31 снежня 1992 выконваў абавязкі прэзідэнта Чэхаславакіі, з’яўляючыся, такім чынам, апошнім у гісторыі кіраўніком гэтай дзяржавы.
Пазней займаў шэраг міністэрскіх пасад ва ўрадах Чэхіі.
Сквяжына (гміна)
Сквяжы́на (Skwierzyna) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мендзыжэцкага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сквяжыне. Плошча гміны складае 285,44 км². Станам на 2004 год у гміне Сквяжына пражывалі 12 769 чалавек, шчыльнасць — 44,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Слідчаны
Слідча́ны (, Слидчаны) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
У 1924—1959 гадах цэнтр Слідчанскага сельсавета. Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска Слічаны ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Генерал Ордэна езуітаў
Генерал Таварыства Ісуса – афіцыйны тытул галавы Таварыства Ісуса, таксама вядомага як Ордэн езуітаў.
Генерал ордэна абіраецца на генеральнай кангрэгацыі і займае пасаду пажыццёва або да дабраахвотнай адстаўкі. Знаходзіцца ў прамым падпарадкаванні рымскага папы і не залежыць ад якіх-небудзь царкоўных структур. Здзяйсняе аднаасобную ўладу ў Таварыстве, падобна да таго, як дзейнічае епіскап у межах падначаленай яму епархіі. У гісторыі Таварыства Ісуса быў 31 генерал. Яшчэ 4 езуіты кіравалі ордэнам у Расійскай імперыі у перыяд яго роспуску (1773–1814).
Падаўляючая большасць генералаў выконвала свае абавязкі да смерці. Падалі ў адстаўку у сувязі са станам здароўя і ўзростам трое – Пэдра Арупэ (1983), Петэр Ганс Кольвенбах (2008) і Адольфа Ніколас (2016). Дзеючым, 31-ым, генералам Таварыства Ісуса з’яўляецца Артура Соса, абраны 14 кастрычніка 2016 г.
Генеральныя вікарыі і генералы ў Расіі
21 ліпеня 1773 г. Папа Рымскі Клімент XIV выдаў брэвэ Dominus ac Redemptor, якое скасавала Таварыства Ісуса. Паколькі расійская імператрыца Кацярына ІІ забараніла яго абвяшчэнне ў межах сваёй дзяржавы, што не дазволіла касацыйнаму дакументу набыць моц, і нават выступіла апякункай езуітаў, паступова ў Расійскай імперыі замацавалася новая езуіцкая іерархія. На чале ордэна стаў генеральны вікарый. Пасля настойлівых просьбаў расійскага двара ў 1783 г. рымскі пантыфік даў сваю вусную згоду (vivae vocis oraculo) на існаванне гэтай пасады.
Пасля аднаўлення Таварыства Ісуса
Булай Sollicitudo omnium ecclessiarum ад 7 жніўня 1814 г. Папа Пій VII аднавіў ордэн ва ўсіх яго правах і прывілеях. Тадэвуш Бжазоўскі узначаліў усё Таварыства, але расійскія ўлады так і не дазволілі яму пакінуць межы дзяржавы і заняць сваё належнае месца ў Рыме.
Спасылкі
Jesuit Generals Prior to the Suppression of the Society (1541-1773)
The Jesuit Curia in Rome
Фільеры
Фільеры — спецыяльныя высокатрывалыя формы (пласціны, каўпачкі) з тарыраванымі адтулінамі, размешчанымі ў вызначаным парадку.
Фільеры прызначаныя для падзелу патоку вадкага рэчыва (раствора або расплаву) на асобныя бруі, якія затым ператвараюцца ў асобныя валокны і затым злучаюцца ў ніткі або джгуты. Фільеры як правіла вырабляюць з металаў (нікель, тантал, сплавы ), радзей з керамікі і шкла. Дыяметр, форма і размяшчэнне адтулін вызначаюцца тэхналагічным працэсам
Аўгуст Вейсман
Аўгуст Вейсман (Friedrich Leopold August Weismann;, Франкфурт-на-Майне — , Фрайбург) — нямецкі заолаг і тэарэтык эвалюцыйнага вучэння.
Вучыўся ў Гётынгене (1852—1856). З 1863 года прыват-дацэнт, у 1873—1912 гадах прафесар Фрайбургскага ўніверсітэта. Раннія працы прысвечаны гісталогіі мышачнай тканкі, развіццю насякомых, біялогіі прэснаводных арганізмаў.
Ныса-Лужыцка
Ныса-Лужыцка, Нейсэ (Lužická Nisa, Nysa Łużycka, Lausitzer Neiße, Łužyska Nysa, Łužiska Nysa) — рака, якая працякае па тэрыторыі Чэхіі, Польшчы і Германіі, левабярэжны прыток ракі Одры.
Гісторыя
Лужыцкая Ніса бярэ свой пачатак у Чэшскай Рэспубліцы ў Йізерскіх гарах у Нова-Вес-над-Нісай, на паўночны ўсход ад Ябланца-над-Нісай ля паўночнага падножжа горы Чорна-Студніцы. Там яна праходзіць праз Ябланец-над-Нісай, Ліберац і перасякае Хартаў, дасягаючы вышыні 234 м над узроўнем мора на нямецкай мяжы. У Чэхіі працягласць ракі складае 55 км, мясцовы вадазбор 360,5 км².
Трывільяна
Насельніцтва складае 1683 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 132 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 3010. Тэлефонны код — 0775.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы S. Oliva.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ліга Еўропы УЕФА 2014/2015
Ліга Еўропы УЕФА 2014/15 — 44-ы розыгрыш штогадовага клубнага турніру ў еўрапейскім футболе і 6-ы пад назвай Ліга Еўропы УЕФА. Фінальны матч адбыўся 27 мая 2015 года на Нацыянальным стадыёне ў Варшаве. Пераможцам, як і ў папярэднім сезоне, стаў іспанскі клуб «Севілья», які ў фінале перамог украінскі «Дняпро» з лікам 3:2.
Гэта першы розыгрыш турніру, у якім клубы павінны адпавядаць правілам фінансавай сумленнай гульні УЕФА. Клуб Гібралтара, чыя футбольная асацыяцыя была прынята ў якасці 54-га члена УЕФА на кангрэсе арганізацыі ў маі 2013 года, дэбютуе ў спаборніцтве.
Удзельнікі
У розыгрышы Лігі Еўропы УЕФА 2014/2015 гадоў удзельнічаюць 195 каманд з 54 асацыяцый. Колькасць месцаў размяркоўваецца паводле табліцы каэфіцыентаў УЕФА пасля еўракубкавага сезона 2012/2013 гадоў.
Так у сезоне 2014/2015 месцы размяркоўваюцца наступным чынам: Апроч іх у розыгрышы ўдзельнічаюць:
Рэйтынг асацыяцый
Рэйтынг футбольных асацыяцый і адпаведна размеркаванне месцаў у Лізе чэмпіёнаў УЕФА 2014/2015 сярод краін фарміруецца на падставе табліцы каэфіцыентаў УЕФА, у якой для гэтага розыгрышу ўлічваюцца вынікі выступленняў клубаў у афіцыйных еўрапейскіх клубных спаборніцтвах з сезона 2009/2010 да сезона 2012/2013 уключна.
Расклад турніра
Усе цырымоніі лёсаванняў прайшлі ў штаб-кватэры УЕФА ў Ньёне (Швейцарыя), за выключэннем лёсавання групавой стадыі.
Матчы кваліфікацыі і плэй-оф таксама могуць быць згуляны ў аўторак і сераду, замест чацвера, з-за непрадбачаных абставін.
1/16 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 19 лютага, а матчы ў адказ 26 лютага.
1/4 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 16 красавіка, а матчы ў адказ 23 красавіка.
1/2 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 7 мая, а матчы ў адказ 14 мая.
Бездзежскі сельсавет
Бе́здзежскі сельсавет (Бездежский сельсовет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Бездзеж.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Драгічынскага раёна Палескай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Застаўскага сельсавета. 9 чэрвеня 1958 года ў склад Гутаўскага сельсавета перададзена вёска Крамно, якая 14 красавіка 1960 года вернута назад. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Бездзежскага сельсавета было 8 населеных пунктаў.
Эмульгатары
Эмульгатары — рэчывы, якія забяспечваюць стварэнне эмульсій з нязмешвальных вадкасцяў.
Ужыванне
Эмульгатары часта дадаюць у харчовыя прадукты з мэтай стварэння і стабілізацыі эмульсій і іншых харчовых дысперсных сістэм.
Эмульгатары вызначаюць кансістэнцыю харчовага прадукта, яго пластычныя ўласцівасці, глейкасць і адчуванне «напоўненасці» ў роце.
Вылучаюць некалькі падгруп:
Эмульгатары ў касметыцы
З прычыны, што шматлікія касметычныя сродкі ўяўляюць сабой эмульсіі, для стабілізацыі ўжываюць эмульгатары:
Бярозаўскі камбінат сілікатных вырабаў
ААТ «Бярозаўскі КСВ» (Бярозаўскі камбінат сілікатных вырабаў) — беларускае прадпрыемства прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. Размешчана ў Бярозаўскім сельсавеце Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У 1958—1961 гадах быў збудаваны Новабярозаўскі вапнавы завод, раней у Бярозе дзейнічаў вапнавы завод № 6 трэсту нярудных матэрыялаў Наркамата (Міністэрства) прамысловасці будматэрыялаў БССР (з 1957 года ўпраўлення прамысловасці будматэрыялаў СНГ БССР). У 1961—1965 гадах Новабярозаўскі вапнавы завод падпарадкоўваўся ўпраўленню прамысловасці будматэрыялаў СНГ БССР, у 1965—1990 гадах — Міністэрству прамысловых будматэрыялаў БССР. У 1990 годзе Новабярозаўскі вапнавы завод быў ператвораны ў Бярозаўскі камбінат сілікатных вырабаў. У 1991—1994 гадах камбінат падпарадкоўваўся Міністэрству прамысловасці будматэрыялаў Рэспублікі Беларусь, у 1994 годзе перададзены ў падпарадкаванне Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. У 2000 годзе камбінат ператвораны ў аднайменнае адкрытае акцыянернае таварыства (па іншай інфармацыі, ператвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства ў 1990 годзе ).
Сучасны стан
У 2005 годзе камбінат вырабляў будаўнічую вапну, дробныя сценавыя блокі, пенаполістырольныя цеплаізаляцыйныя пліты.
У 2007 годзе кампанія была прыватызаваная групай «Трайпл» ураджэнца Бярозаўскага раёна Юрыя Чыжа. Пасля прыватызацыі прадпрыемства пастаўляла прадукцыю для будаўнічага бізнесу Чыжа і на экспарт, але заставалася стратным. У 2016 годзе Чыж пачаў рэструктурызацыю групы «Трайпл». Сярод іншага, было праведзена аб’яднанне аддзелаў збыту з СЗАТ «Кварцмелпрам», якое таксама належыла Чыжу, і абодва прадпрыемствы пачалі дзейнічаць сумесна пад брэндам «SLS Group».
23 ліпеня 2019 года пачаў разглядаць справу аб банкруцтве ААТ «Бярозаўскі КСВ». У лютым 2020 года Украіна — адзін з найбуйнейшых рынкаў збыту прадукцыі прадпрыемства — увяла антыдэмпінгавыя пошліны на газабетонныя блокі ААТ «Бярозаўскі камбінат сілікатных вырабаў». 7 красавіка 2020 года эканамічны суд Брэсцкай вобласці прызнаў прадпрыемства банкрутам, прызначыўшы санацыю. У маі 2020 года заяву аб прызнанні банкрутам накіравала ў суд і матчыная кампанія «Трайпл».
Санкцыі ЕС
23 сакавіка 2012 года Савет Еўрапейскага саюза ўнёс Юрыя Чыжа і яго кампаніі, у тым ліку Бярозаўскі камбінат сілікатных вырабаў у «Чорны спіс Еўрасаюза». 6 кастрычніка 2015 года суд Еўрапейскага саюза скасаваў рашэнне Савета ЕС аб ​​увядзенні санкцый супраць Чыжа і яго прадпрыемстваў.
Скурч (гміна)
Скурч (Skórcz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старагардскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скурчы. Плошча гміны складае 96,63 км². Станам на 2004 год у гміне Скурч пражывалі 4536 чалавек, шчыльнасць — 46,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
IC 2183
IC 2183 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мехмед II Заваёўнік
Мехме́д II Заваёўнік ( — ) — султан Асманскай імперыі (1451—1481).
Біяграфія
У самым пачатку свайго кіравання, каб не ўзнікала прэтэнзій на імператарскі сталец, здзейсніў забойства свайго брата, чым пачаў традыцыю братазабойства ў валадарскай сям'і (амаль кожны наступны султан здзяйсняў забойства брата). У час яго кіравання Асманская імперыя значна павялічыла свае памеры. Вялікім дасягненнем султана стала ўзяцце Канстанцінопаля, якое спыніла існаванне такой дзяржавы, як Візантыйская імперыя. Адразу пасля захопу горада пачалося будаўніцтва магутнай крэпасці на Басфоры. Канстанцінопаль стаў сталіцай Асманскай імперыі.
У 1458—1459 гадах Сербія канчаткова падпала пад уладу Асманіі. У 1460 паў Марэйскі дэспанат, а 1461 асманы здабылі Трапезунд і Амасею. У 1463—1464 была захоплена Боснія. У 1463 Мехмед II пачаў вайну з Венецыяй. Асноўнай арэнай вайны стала Эгейскае мора.
Памёр Мехмед II 3 мая 1481 ад падагры. Пахаваны ў Канстанцінопалі.
Падводныя лодкі тыпу Д
Падводныя лодкі тыпу Д — «Дзекабрыст» — серыя савецкіх вялікіх тарпедных дызель-электрычных падводных лодак, пабудаваных у 1927—1931 гадах.
Гісторыя праектавання
«Дзекабрыст» — першы тып падводных лодак, распрацаваных для савецкага флота пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. Іх стварэнне было зацверджана ў марской праграме 1926 года. Для распрацоўкі праекта было створана КБ «Тэхбюро № 4 Балтыйскага заводу», пад кіраўніцтвам інжынера-караблебудаўніка Барыса Міхайлавіча Малініна.
Канструкцыя
Гэтыя лодкі былі цалкам распрацаваны ў СССР і мелі істотную колькасць тэхнічных недахопаў і канструкцыйных дэфектаў. Найболей сур’ёзнымі праблемамі былі недастатковая хуткасць апускання і дрэнная ўстойлівасць у падводным становішчы.
Гісторыя службы
«Дзекабрысты» прынялі актыўны ўдзел у Вялікай айчыннай вайне. Меркавалася, што па тры «Дзекабрыста» будуць служыць на Паўночным і Чарнаморскім флатах. Д-1 брала ўдзел у Савецка-Фінляндскай вайне, здзейсніла 3 баявых паходу, загінула ў 1940 годзе падчас вучэнняў. Д-2 сустрэла пачатак вайны ў Ленінградзе ў рамонце і засталася ваяваць на Балтыцы, здзейсніла 4 баявых паходаў. Такім чынам, на Паўночным флоце дзейнічала толькі Д-3, здзяйснілая 8 баявых паходаў і сталая Чырванасцяжнай і Гвардзейскай.
Чарнаморская Д-6 у чэрвені 1941 сканчала рамонт ў Севастопалі, і яе прыйшлося знішчыць, каб пазбегнуць захопу ворагам. Д-4 і Д-5 здзейснілі па 16 баявых паходаў, Д-4 згінула без весткі.
Чатыры «Дзекабрыста», якія ўдзельнічалі ў Вялікай айчыннай вайне, здзейснілі 44 баявых паходу, 30 тарпедных нападаў з выпускам 68 тарпед, адзін артылерыйскі напад. Паваеннымі дадзенымі пацверджана патапленне 5 судоў (17647 брута-тон) і пашкоджанне 1 судны (2972 брута-тоны).
Адна з лодак дадзенага класа, якія перажылі вайну, Д-2 «Нарадаволец», захавана ў якасці музейнага карабля і ўсталявана ў Санкт-Пецярбургу на Васільеўскам востраве.
Пол Джозеф Уайц
Пол Джозеф Уайц (Paul Joseph Weitz; нар., Эры, штат Пенсільванія) — лётчык-астранаўт ЗША, капітан 3-га рангу ВМС ЗША.
Біяграфія
У 1964 атрымаў ступень магістра навук па авіяцыйнай тэхніцы ў вышэйшай школе ВПС у Мантэрэе (штат Каліфорнія). У 1956 завяршыў курс лётнай падрыхтоўкі ў Корпус-Крысці (штат Тэхас). З 1966 у групе касманаўтаў. 25 мая - 22 чэрвеня 1973 сумесна з Ч. Конрадам і Дж. Кервінам здзейсніў палёт у космас у якасці члена 1-га экіпажа арбітальнай станцыі "Скамлэб", запушчанай 14 мая 1973. Падчас палёту, які доўжыўся 28 сутак 50 хвілін, Уайц сумесна з Конрадам выходзіў у адкрыты космас (1 гадзіна 36 хвілін).
Палмерстан (атол)
Па́лмерстан (Palmerston) — атол у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Астравоў Кука. Плошча сушы — 2,1 км². Насельніцтва (2019 г.) — 35 чал.
Геаграфія
Палмерстан — атол у 490 км на паўночны захад ад вострава Раратонга і ў 704 км на паўночны ўсход ад Ніуэ. Ён месціцца на вяршыні старажытнага падводнага вулкана, чый цокаль знаходзіцца на глыбіні каля 4000 м. Уяўляе сабою шырокую лагуну плошчай 56 км² у атачэнні замкнёнага каралавага рыфа. Узвышшы на рыфе фарміруюць невялікія астраўкі моту з агульнай плошчай сушы 2,1 км². Самы высокі пункт дасягае 6 м над узроўнем акіяну. Адзіны стала населены астравок Палмерстан (0,404 км²) у заходняй частцы рыфа. Ва ўсходняй частцы месціцца другі па плошчы астравок Лестэр (0,4 км²). На астравах няма калодзежаў з пітной вадой. Насельніцтва вымушана назапашваць дажджавую ваду.
Для Палмерстана характэрны спякотны трапічны клімат з частымі ўраганамі і моцнымі вятрамі ў студзені і лютым.
Гісторыя
У 1859 г. атолам зацікавіўся брытанскі гандляр Джон Брандэр. Ён дамовіўся з суайчыннікам, цясляром Вільямам Мастэрсам аб арганізацыі какосавых плантацый. В. Мастэрс прыбыў на Палмерстан у 1863 г. разам з 2 жонкамі-палінезійкамі родам з Тангарэва. Праз некаторы час да іх далучылася трэцяя жонка родам з таго ж атола. Яны здолелі стварыць камерцыйна прыбытковую вытворчасць какосавага алею. Усе сталыя сучасныя насельнікі Палмерстана з'яўляюцца прамымі нашчадкамі 23 дзяцей В. Мастэрса і яго 3 жонак.
У 1891 г. Палмерстан быў анексаваны Вялікабрытаніяй. Урад заключыў з В. Мастэрсам дагавор арэнды, які падаўжаўся да 1954 г. У 1965 г. атол увайшоў у склад свабодна асацыяванай дзяржавы Астравы Кука. Тут было створана мясцовае самакіраванне на чале мэра.
Інфраструктура
Адзінае сталае паселішча Палмерстан знаходзіцца на аднайменным востраве на захадзе каралавага рыфа. Галоўныя заняткі жыхароў — земляробства і рыбалоўства. Камерцыйны прыбытак прыносіць вырошчванне какосавай пальмы. З-за праблем з транспартам на атоле не развіты турызм, аднак яго наведваюць уладальнікі яхт і іншых маламерных суднаў. Адсутнасць сталай медыцынскай дапамогі, недахоп пітной вады, электрычнасці і сучасных сродкаў камунікацый вымушае маладых палмерстанцаў пераязджаць на Раратонга і ў Новую Зеландыю, дзе ў наш час жыве больш нашчадкаў В. Мастэрса, чым на самім атоле.
Беларуска-суданскія адносіны
Беларуска-суданскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Судан. Дыпламатычныя адносіны паміж дзяржавамі ўсталяваны 15 ліпеня 1999 года.
Гісторыя
У лістападзе 2005 года Ганаровым консулам Рэспублікі Беларусь у Судане прызначаны Мухамед Ісмаіл Мухамед, прэзідэнт групы кампаній MIG.
У маі 2014 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Арабскай Рэспубліцы Егіпет С. А. Рачкоў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Судан па сумяшчальніцтве.
У жніўні 2015 года ў г. Мінску адбыўся другі раунд беларуска-суданскіх палітычных кансультацый на ўзроўні намеснікаў міністраў замежных спраў.
У красавіку 2016 года ў Мінску адбылося трэцяе пасяджэнне беларуска-суданскай сумеснай камісіі па супрацоўніцтве.
З чэрвеня 2016 года інтарэсы Судана ў Беларусі па сумяшчальніцтве прадстаўляе Пасол Рэспублікі Судан у Расійскай Федэрацыі Надзір Юсіф Эльтаіб Бабікер.
У студзені 2017 прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка з афіцыйным візітам наведаў Рэспубліку Судан. У снежні наступнага года Мінск наведаў суданскі лідар Амар Хасан Ахмел аль-Башыр.
Эканамічныя сувязі
У 2017 годзе двухбаковы тавараабарот склаў 21,9 млн. долараў. У 2012—2014 гадах імпарт тавараў з Судана ў Беларусь складаў каля 100 000 долараў у год. У 2016 годзе аб’ём імпарту нечакана вырастае да 4 млн долараў, а ў 2017 годзе — да 12 млн. У 2017 годзе агульны аб’ём беларускага экспарту ў Судан, уключаючы спецабсталяванне, склаў 9,8 млн. долараў. Беларусь пастаўляе трактары, грузавыя аўтамабілі, розныя віды станкоў, металавырабы, угнаенні, трансфарматары, кантрольна-вымяральныя прыборы, шыны. У студзені-чэрвені 2018 года краінамі склаў 10,66 млн. долараў.
9 сакавіка 2015 года зарэгістравана сумесная суданская-беларуская кампанія «S&B Aviation company Ltd», якая спецыялізуецца на тэхнічным абслугоўванні, рамонце і мадэрнізацыі самалётаў і верталётаў.
У снежні 2018 г. Судан перадаў беларускім кампаніям адно радовішча золата для яго здабычы, якое стала другім золатаздабывальнага участкам, выдзеленым для Беларусі.
Ваеннае супрацоўніцтва
Судан з’яўляецца самым доўгачасовым пакупніком беларускай ваеннай прадукцыі. Краіны маюць шырокі вопыт сумеснага ваенна-тэхнічнага супрацоўніцтва.
Беларусь неаднаразова прадавала Узброеным сілам Судана зброю і ваенную тэхніку нягледзячы на ​​міжнародныя санкцыі. З 1996 года ў значных аб’ёмах прадавалася зброя з Беларусі, калі ўпершыню было пастаўлена 9 Т-55 і 6 Мі-24В, у 2001 — 20 Т-55М. У 2002 годзе прададзены 14 артсістэм рознага прызначэння. У 2003 годзе ў Судан з Беларусі былі пастаўленыя 9 БМП-2, 39 БРДМ-2, 32 адзінкі розных артылерыйскіх сістэм. У 2004 годзе Судан набыў 21 браніраваную разведвальна-дазорную машыну БРДМ-2, 7 БТР-80, 10 БТР-70 і адну баявую машыну пяхоты БМП-1. У 2007 г. было пастаўлена 2 бронетранспарцёры БТР-70 (мадыфікацыя Кобра-К).
У чэрвені 2006 года быў падпісаны дагавор аб ваенным супрацоўніцтве, абмене вопытам і дасягненнямі ў ваеннай вобласці. На падставе дакумента, беларускія інструктары далі свае паслугі ў навучанні суданскіх вайскоўцаў, абодва бакі падзяліліся адзін з адным вопытам, а навукоўцы дзвюх краін сумесна распрацавалі праекты ў галіне ваеннай навукі.
У 2008—2010 гадах з Беларусі пастаўлены 13 Су-25 і 2 Су-25УБ. У 2013 годзе была пастаўлена яшчэ партыя Су-25, а таксама Су-24. У жніўні, падчас перапраўкі апошніх з Беларусі на авіябазу Вадзі Саідна каля горада Амдурман, паведамлялася аб прысутнасці тут беларускага персаналу і экіпажаў.
Па дадзеных SIPRI, у перыяд з 2013 па 2015 год беларускія ваенныя пастаўкі ў Судан склалі 113 млн долараў.
Пагадненні
Дагаворна-прававая база двухбаковых адносін знаходзіцца ў стадыі фарміравання. Падпісаныя пратакол аб супрацоўніцтве ў сферы энергетыкі, прамысловасці і гандлю; Пагадненне аб гандлёвым, інвестыцыйным і навукова-тэхнічным супрацоўніцтве; Мемарандум аб узаемаразуменні паміж Міністэрствам замежных спраў Рэспублікі Беларусь і Міністэрствам замежных спраў Рэспублікі Судан; Пагадненне аб супрацоўніцтве ў галіне інфармацыі; Пагадненне аб супрацоўніцтве ў галіне адукацыі, пратакол аб супрацоўніцтве ў галіне спорту паміж Міністэрствам спорту і турызму Рэспублікі Беларусь і Міністэрствам па справах моладзі і спорту Рэспублікі Судан. Падрыхтаваны да падпісання Міждзяржаўны Дагавор аб дружалюбных адносінах і супрацоўніцтве.
Іван Марцін Іраус
Іван Марцін Іраус (Ivan Martin Jirous; 23 верасня 1944, Гумпалец —, Прага) — чэшскі паэт, дысідэнт, вядомы пад мянушкай Магор (з чэск. «псіх» ці «прыдурак»).
Біяграфія
Вучыўся на філасофскім факультэце Карлава ўніверсітэта, абараніў дыплом па візуальнай паэзіі Іржы Коларжа і Анры Мішо. Увайшоў у кола чэшскага андэграўнду. Сябраваў з Вацлава Гавелам. У 1970-х знаходзіўся ў турме, правёў у зняволенні восем з паловаю гадоў.
Тоўпіна
То́ўпіна (, Толпино) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска ў складзе маёнтка Гавары ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Эмульсія
Эмульсія (новалац. emulsio, ад лац. Emulgeo - даю, выдойваю) — дысперсная сістэма з вадкім дысперсійным асяроддзем і вадкай дысперснай фазай. Эмульсіі складаюцца з незмешвальных вадкасцяў. Напрыклад, малако - адна з першых вывучаных эмульсій, у ім кропелькі тлушчу размеркаваны ў водным асяроддзі. Эмульсіі нізкай канцэнтрацыі - неструктураваныя вадкасці. Высокаканцэнтраваныя эмульсіі - структураваныя сістэмы.
Валемаё
Валемаё (Vallemaio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 1011 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 3040. Тэлефонны код — 0776.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Фама.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Скужац (гміна)
Ску́жац (Skórzec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сядлецкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скужцы. Плошча гміны складае 118,91 км². Станам на 2004 год у гміне Скужац пражывалі 7114 чалавек, шчыльнасць — 59,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Георг Рудольф Векерлін
Георг Рудольф Векерлін ( -) — нямецкі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Штутгарце. Пасля вывучэння права ў Цюбінгене зноў пасяліўся ў Штутгарце і ў якасці сакратара герцага Іагана Фрыдрыха Вюртэмбергскага знаходзіўся на дыпламатычнай працы ў Францыі і Англіі.
Паміж 1620 і 1624 гадамі жыў у Англіі, знаходзячыся на службе Курпфальцу і адначасова пачаў службу на розных пасадах англійскага ўраду. У 1644 годзе ён быў прызначаны "міністрам замежных моў" Англіі. Застаўся ў Англіі да канца жыцця і памёр у Лондане. Пры жыцці Векерлін прызнаваўся адным з самых выбітных паўднёвагерманскім паэтаў, оды і санеты якога сталі часткай асновы нямецкай лірыкі эпохі Адраджэння.
Казацкі крыж
Казацкі крыж (Козацький хрест) — сімвал казацтва, запарожцаў, украінскага рыцарства і войска. Разнавіднасць тампліерскага крыжа.
Маляваўся на пячатках Войска Запарожскага і Войска Запарожскага Нізавога, на Вялікай харугве Войска Запарожскага Нізовага, іншых казацкіх сцягах  і гербах казацкіх палкоў. У цяперашні час з'яўляецца эмблемай Узброеных сіл Украіны, Дзяржаўнай памежнай службы Украіны і Службы бяспекі Украіны.
Малюецца на гербах і сцягах украінскіх абласцей  , раёнаў      і гарадоў.
Казацкі крыж выкарыстоўваўся для стварэння выяваў Дзяржаўных узнагарод Украіны, ведамасных узнагарод Дзяржаўнай службы Украіны па надзвычайных сітуацыях, Міністэрства абароны Украіны, Дзяржаўнай памежнай службы Украіны, Службы бяспекі Украіны.
Існуе даўняя традыцыя ўсталёўваць казацкія крыжы на пахаваннях загінуўшых за Украіну   і ў памяць пра выбітных украінцаў (Т. Шаўчэнка, В. Чарнавола, К. Гардзіенка і інш.).
Мурад III
Мурад III (1546—1595) — султан Асманскай імперыі (1574—1595).
Хоць быў забяспечаны афіцыйны мір з Аўстрыяй і Венецыяй, тут заўсёды адбываліся невялікія сутычкі. У 1581 і 1583 Асманскай імперыяй на чале з Мурадам III былі праведзеныя ваенныя кампаніі ў Персіі, Крыме і Закаўказзі. Аднак межы імперыі значна павялічыць не атрымалася, таму што султан не быў зацікаўлены ў вайне.
Мурад III наладзіў шчыльныя стасункі з Англіяй, атрымліваў адтуль матэрыялы для вытворчасці артылерыйскай зброі, абмяркоўваў з каралевай Елізаветай І магчымасць сумесных дзеянняў супраць Іспаніі.