cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аўрамій Смаленскі
Пасля 30 гадоў манаскага служэння ў 1198 годзе ён прыняў сан прэсвітэра і стаў шырока вядомы як прапаведнік і настаўнік не толькі для манаскай браціі, але і для недухоўных асоб. Гэта выклікала зайздрасць у часткі духавенства, і Аўрамію давялося перайсці ў Крыжаўзвіжанскі манастыр у Смаленску. Сюды да яго пачало прыходзіць яшчэ больш людей за духоўнай парадай, настаўленнем. Ён актыўна ўдзельнічаў у аздабленні храма, намаляваў для яго 2 абразы. Няспынныя казанні і поспех у вернікаў зноў выклікалі зайздрасць у духавенства і гарадской знаці. Прэсвітэра абвінавацілі ў ерасі і распаўсюджванні забароненых кніг, а таксама ў спакушэнні жанчын і пераманьванні духоўных дзяцей. На судзе, які ўзначальвалі князь і епіскап, ён змог апраўдацца, але яму забаранілі свяшчэннадзейнічаць і загадалі вярнуцца ў той жа самы манастыр. Але папулярнасць Аўрамія ў народзе была такой вялікай, што царкоўныя ўлады вымушаны былі адмяніць сваю забарону на прапаведніцтва і прызначылі яго ігуменам новага манастыра. Па-ранейшаму да яго сыходзіліся розныя людзі, каб паслухаць разумныя парады і настаўленні. Аўрамій заклікаў смалян няўхільна прытрымлівацца маральных прынцыпаў хрысціянства, клапаціцца пра духоўнае ўдасканаленне жыцця, увесь час помніць пра Бога, маліцца дзень і ноч. Памёр ён да 1224, пражыўшы ў манастве 50 гадоў. Пасля смерці, як і пры жыцці, Аўрамія шанавалі смаляне як нястомнага прапаведніка рэлігійнага пакаяння і непазбежнасці страшнага суда. За актыўнае прапаведанне хрысціянства і ўзорнае жыццё праваслаўная царква кананізавала яго. Яго вучань манах Яфрэм напісаў «Жыціе прападобнага Аўрамія Смаленскага». Жыціі Аўраамія вядомыя па спісах XVI-XVII стагоддзяў.
Кананізаваны на Макар'еўскім саборы ў 1549 годзе.
Жаўтакруг рабы
Жаўтакру́г рабы (Hypochaeris maculata) — від кветкавых раслін з роду сямейства. Народныя назвы: свіннік, ястрабовая трава.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—80 см. Сцябло прамастойнае, шурпатае. Лісце ў прыкаранёвай разетцы і ў невялікай колькасці чаргаванае па даўжыні сцябла, падоўжна-авальнай формы, простае, з выемчаста-зубчастым краем, апушанае, сядзячае. На лістах маюцца чырвона-бурыя плямы і чырванаватая жылка. Кветкі язычковыя, залаціста-жоўтага колеру, сабраныя ў кошыкі на верхавінках сцяблоў. Плод — сямянка з чубком і пяццю рэбрамі, пераходзячымі ў носік.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўраазіяцкі від. Расце ў хваёвых лясах, на палянах і травяністых схілах, сярод хмызняку, у стэпах, на сухіх лугах. Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Значэнне
Лекавая (слабільны, змякчальны, ранагаючы сродак), кармавая і дэкаратыўная расліна.
Андрэй Леанідавіч Емяльянаў
Андрэй Емяльянаў (нар., Асіповічы) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Асіповічы».
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ горада Асіповічы, з 2013 года пачаў выступаць за «Асіповічы», дзе на працягу шасці гадоў правёў 126 матчаў і забіў 16 галоў. У 2017 годзе разам з клубам гуляў у Першай лізе.
У 2019 годзе перайшоў у «Маладзечна». Сезон 2020 распачаў у «Ашмянах-БДУФК», дзе згуляў 4 матчы, а ў ліпені далучыўся да «Вікторыі» з Мар’інай Горкі, дзе стаў найлепшым бамбардзірам каманды.
У 2021 годзе вярнуўся ў «Асіповічы».
Ітэльмены
Ітэльме́ны, іцельме́ны (саманазвы ительмень, итэнмьи ) — карэннае насельніцтва Камчаткі.
Паходжанне і гісторыя
Антрапалагічныя дадзеныя сведчаць аб генетычнай сувязі ітэльменаў з найстаражытнейшымі прадстаўнікамі мангалоіднай расы. Мяркуецца, што іх продкі адносіліся да мезалітычнай культуры вандроўных паляўнічых Усходняй Манголіі і Паўднёвай Сібіры. Адтуль яны засялілі значную частку Усходняй Сібіры, Камчатку і Алеуцкія астравы.
У эпоху неаліту (прыкладна 5 тысячагоддзе да н. э.) у цэнтральнай і паўднёвай частках Камчаткі з’явіліся прадстаўнікі тар’інскай культуры — рыбаловы і паляўнічыя з Паўднёва-Усходняй Сібіры, якія змяшаліся з першымі насельнікамі. Выразныя тар’інскія рысы прасочваліся ў карэнных жыхароў Камчаткі да сяр. XVII ст. Жытлы ітэльменаў нагадвалі сваімі канструкцыйнымі асаблівасцямі зямлянкі, што будаваліся ў эпоху неаліту. Знойдзены археолагамі інвентар таксама падобны на прылады, апісаныя даследчыкамі XVIII ст. Ітэльменскія фальклор і матэрыяльная культура сведчаць аб этнічных кантактах з іншымі народамі Сібіры і Паўночнай Амерыкі.
Да прыходу рускіх у кан. XVII ст. ітэльмены складалі асноўную частку жыхароў Камчаткі да паўночнай мяжы на р. Цігіль. Яны падзяляліся на 5 тэрытарыяльных (ці племянных) груп: бурын, суаччу-юй, кыхчэрэн, лігнурын і кулес. Агульнай назвы ў іх не мелася. Этнонім ительмень першапачаткова азначаў проста мясцовага жыхара, «таго, хто існуе». Прыкладная колькасць у кан. XVII ст. — 12-13 тыс. чалавек.
У выніку ваенных сутычак з казакамі, эпідэмій і голаду агульная лічба карэнных насельнікаў хутка скарацілася. Многія казакі і іншыя перасяленцы дабраахвотна ці прымусова бралі ітэльменскіх жанчын у шлюб, што прывяло да далейшай асіміляцыі. Гэтаму таксама садзейнічала хрышчэнне ітэльменаў у праваслаўе (да сяр. XVIII ст.). У. Атласаў паведамляў, што ў 1697 г. было каля 25 000 ітэльменаў. У кан. XVIII ст. налічвалася ўсяго 3 тыс. карэнных жыхароў. Прычым, да іх адносілі і тых, хто запазычыў многія элементы рускай культуры і нават размаўляў на рускай мове. Асабліва моцнай русіфікацыі падвергліся жыхары даліны ракі Камчатка, якія ў выніку ператварыліся ў рускую этнічную групу камчадалаў. У заходніх раёнах Камчаткі, куды рускія амаль не перасяляліся, групы лігнурын і кулес здолелі лепей захаваць свае этнічныя рысы. Рэгістратары Палярнага перапісу 1926—1927 гг. вызначылі іх нашчадкаў як ітэльменаў (825 чал.).
Колькасць ітэльменаў у Расіі:
У 1959 г. налічвалася 1096 ітэльменаў, але большасць сем’яў мелі шлюбныя ці сваяцкія сувязі з рускімі ці прадстаўнікамі іншых народаў. У 1989—2429. У 2010 г. — 3193. У наш час ітэльмены жывуць у асноўным на тэрыторыі Камчацкага краю і Магаданскай вобласці Расіі.
Традыцыйная культура
Паселішчы ітэльменаў звычайна размяшчаліся на беразе ракі, абносіліся частаколам або земляным валам, складаліся з вялікіх зімніх паўземлянак-юрт і летніх хацін на палевых памостах. У зімніх юртах (1-2 на паселішча), якія ўмяшчалі да 100 і болей чалавек, жылі прадстаўнікі адной патрыярхальнай пашыранай сям’і. Летам вялікія сем’і распадаліся на малыя. Вялікая сям'я валодала навакольнымі землямі і агульнымі сродкамі вытворчасці, але сярод суродзічаў вылучаліся «лепшыя мужыкі». Існавала патрыярхальнае рабства. Шлюб меў палігамны характар. Жаніх, не здольны заплаціць выкуп, павінен быў адпрацаваць (часам некалькі гадоў) у сям’і нявесты. Адзінага кіравання тэрытарыяльнымі групамі не існавала, таму паміж вялікімі сем’ямі часцяком успыхвалі канфлікты.
Ітэльмены апраналіся ў футравае адзенне са скур дзікіх лясных і марскіх звяроў, сабак, часам рабілі вопратку з пер’я. Звычайнай вопраткай для мужчын і жанчын былі кухлянка з каптуром і штаны. Зімовая вопратка шылася ў два пласта, футрам унутр. Былі вядомы шапкі з футра і пер’я, берасцяныя павязкі. Упрыгожванні рабілі з валос аленя, лайкі, скуры і г. д.
Мова
Родная мова ітэльменаў фактычна з’яўляецца непісьмовай, хаця складзена яе граматыка. Яна ўваходзіць у адзіную моўную сям’ю з мовамі чукчаў і каракаў. К сяр. другой паловы XX ст. ітэльменская моладзь ужо разўмаўляла пераважна на рускай мове. У 1989 г. 76,6 % ітэльменаў лічыла сваёй роднай мовай рускую. Невялікая колькасць захоўвала ітэльменскую гутарковую мову, якая ў сваю чаргу падзялялася на напанскі, седанкінскі, сапачноўскі і хайрузаўскі дыялекты.
Рэлігія
Да прыходу рускіх сярод жыхароў Камчаткі былі распаўсюджаны культы духаў прыроды. Асабліва пачыталіся дух мора Мітг і першапродак — крумкач Кутх. Цырыманіяльныя рэлігійныя рытуалы звычайна выконвалі жанчыны. Але ў кан. XVII — сяр. XVIII ст. усе ітэльмены былі ахрышчаныя ў праваслаўе.
Мельнікі (Жабінкаўскі раён)
Ме́льнікі (, Мельники) — хутар у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Азяцкага сельсавета.
Бышыў (Макарыўскі раён)
Бышыў (Биші́в) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Бышыўскага сельсавета.
Буціўка (Лыманскі раён)
Буціўка (Бу́тівка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Свята-Троіцкая царква (Жлобін)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у горадзе Жлобін Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вуліцы Карла Маркса, 75.
Гісторыя
У 1886 годзе ў Жлобіне дзейнічаў праваслаўны храм. Падчас вайны царква была разбурана.
2 лістапада 1992 года правялебны Арыстарх заклаў камень у падмурак новага храма. 21 лістапада 1995 года храм асвяціў мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт. Знаходзіцца на месцы старога храма.
Марыя Міхайлаўна Бірукова
Марыя Міхайлаўна Бірукова (нар., в. Лашавічы Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык.
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Я.Купалы (настаўнік пачатковых класаў), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (вышэйшая партыйнапалітычная адукацыя).
Працоўную дзейнасць пачала загадчыкам Вялікасельскай бібліятэкі Свіслацкага раёна. Працавала настаўніцай Карэвіцкай і Ятвескай васьмігадовых школ, Сакольніцкай сярэдняй школы Свіслацкага раёна. Была загадчыкам аддзела прапаганды і культурна-масавай работы, другім сакратаром Свіслацкага райкама ЛКСМБ, сакратаром, другім і першым сакратаром Гродзенскага абкама ЛКСМБ, сакратаром ЦК ЛКСМБ, сакратаром Гродзенскага абкама КПБ. Займала пасады загадчыка аддзела, начальніка ўпраўлення арганізацыйна-кадравай работы, намесніка старшыні Гродзенскага аблвыканкама. Намеснік старшыні Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў па палітычных пытаннях і міжнароднаму супрацоўніцтву.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Мае дзве падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны», ордэнам Пашаны, ордэнам Францыска Скарыны, адзінаццаццю юбілейнымі медалямі, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, дзвюма ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, узнагародамі Беларускай праваслаўнай царквы: ордэнам Крыжа прападобнай Ефрасінні Полацкай і ордэнам прападобнай Ефрасінні Полацкай
Часасловец
«Часасловец», «Часаслоў» — рэлігійная кніга, у якой падаюцца пэўныя гадзіны царкоўных службаў у хрысціян, а таксама тэксты малітваў, якія чытаюцца за гэтымі службамі. Аднак ён не змяшчае тэксты літургій, якія сабраны ў асобны зборнік — так званы «Служэбнік». У старажытныя часы і ў перыяд сярэднявечча «Часасловец», як і Псалтыр, выконваў ролю вучэбна-педагагічнай кнігі.
IC 2948
IC 2948 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сезон 2012 ФК Брэст
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Пакінулі клуб
* У арэнду
** З арэнды
Чэмпіянат Беларусі па футболе 2012
У чэмпіянаце Беларусі брэсцкі клуб доўгі час знаходзіўся на апошнім радку, але ў канцы турніру выправіў сваё становішча і атрымаў выніковы восьмы радок. «Брэст», хоць і звычайна саступаў у сваіх матчах, часам атрымліваў нечаканыя перамогі: так, брэсцкі клуб стаў адзіным, які здолеў перамагчы ўсіх прызёраў чэмпіянату (БАТЭ, «Шахцёр» і мінскае «Дынама»).
Бамбардзіры
У дужках - галы з пенальці.
Кубак Беларусі 2012/13
Улетку 2012 «Брэст» пачаў удзел у Кубку Беларусі 2012/2013. Як клуб Вышэйшай лігі, «Брэст» пачынаў са стадыі 1/16 фінала. У 2012 годзе «Брэст» упэўнена пераадолеў два этапы і прайшоў у чвэрцьфінал, які адбыўся вясной 2013.
Біляры
Біляры (Білярі́) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Зурык
Зурык (мальт. Żurrieq; або Із-Зурык, мальт. Iż-Żurrieq) — адзін са старэйшых гарадоў Мальты. На лістапад 2005 года ў горадзе пражывала крыху менш за 10 тыс. чалавек. Знаходзіцца на паўднёвым усходзе вострава Мальта.
Да памятных мясцін Зурыка адносяцца: Блакітны Грот (Іль-Хнэя, Il-Ħnejja), вятрак Шарола, катакомбы паблізу ветрака, побач з вёскай Сафі.
Пералум’е
Пералу́м'е (, Перелумье) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Азяцкага сельсавета.
Ваенная тэхнічная акадэмія імя Яраслава Дамброўскага
Ваенная тэхнічная акадэмія імя Яраслава Дамброўскага (Wojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ваеннага і тэхнічнага профілю з сядзібай у Варшаве.
Агульная характарыстыка
Дзяржаўная ваенная і грамадзянская вучэльня тэхнічнага профілю з сядзібай у варшаўскім раёне Бемава. У замежных кантактах вучэльня называе сябе Ваенна-тэхналагічным універсітэтам. У адпаведнасці з вебаметрычным рэйтынгам універсітэтаў свету, які паказвае прысутнасць акадэмічных інстытуцый у інтэрнэце, вучэльня займае 8-е месца ў Польшчы сярод тэхнічных вышэйшых авучальных устаноў, а ў свеце - 1130-е сярод усіх тыпаў ВНУ. Названа ў гонар Яраслава Дамброўскага.
Моста
Моста (мальт. Mosta) — горад на Мальце. Насельніцтва — 19 000 жыхароў. Знаходзіцца ў цэнтры вострава Мальта, на паўднёвы захад ад Ла-Валеты. Галоўнай славутасцю з’яўляецца сабор — Ратонда Успення Багародзіцы, купал якога (37 м у дыяметры) з’яўляецца трэцім па велічыні ў Еўропе і дзявятым у свеце. Падчас нямецкай бамбардзіроўкі 9 красавіка 1942 года ў сабор трапіла бомба, але не ўзарвалася. У саборы знаходзілася 302 чалавекі. З іх ніхто не пацярпеў.
Анатоль Іванавіч Банкузаў
Анатоль Іванавіч Ба́нкузаў (, в. Мхінічы, Чэрыкаўскі павет, Магілёўская губерня, цяпер Краснапольскі раён, Магілёўская вобласць, Беларусь — ) — савецкі военачальнік, камандзір 17-га гвардзейскага ордэна Суворава стралковага палка, 5-я гвардзейская стралковая Гарадоцкая ордэна Леніна Чырванасцяжная ордэна Суворава дывізія, 11-й гвардзейскай арміі, 3-га Беларускага фронту, генерал-маёр. Герой Савецкага Саюза (1945).
Раннія гады
Анатоль Іванавіч Банкузаў нарадзіўся ў сям'і служачага. Па нацыянальнасці — беларус. Скончыўшы сярэднюю школу, Банкузаў паступіў вучыцца ў Саратаўскі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі.
У 1938 годзе Банкузаў быў прызваны ў рады Чырвонай Арміі, у складзе якой прымаў удзел у савецка-фінскай вайне. У 1940 годзе Банкузаў скончыў Саратаўскае ваеннае вучылішча ў 1940 годзе.
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года, Банкузаў змагаўся на Карэльскім, Заходнім, Бранскам, Калінінскім, 2-м і 1-м Прыбалтыйскіх і 3-м Беларускім франтах. Падчас службы Банкузаў паслядоўна займаў пасады камандзіра стралковага ўзвода, роты, начальніка штаба стралковага палка. 6 лютага 1944 года Банкузаў быў прызначаны камандзірам 17-га гвардзейскага стралковага палка.
Анатоль Банкузаў прымаў непасрэдны ўдзел у абароне Ленінграда, Петразаводска, Мурманска; у вызваленні гарадоў Вязьмы, Невеля, Оршы, Гарадка, Барысава, Мінска, Ліды. Падчас штурму Кёнігсберга пад камандаваннем падпалкоўніка Банкузава амаль без страт фарсіраваў два рукавы ракі Прэгель, злучыўшыся з войскамі 50-й арміі ў раёне вежы «Дона».
Полк пад камандаваннем гвардыі падпалкоўніка Банкузава вызначыўся пры штурме горада-крэпасці і ваенна-марской базы Пілау і пры фарсіраванні праліва Зеяціф, які злучае Балтыйскае мора з залівам Фрышэс-Хаф (цяпер Калінінградскі заліў) і баі на плацдарме касы Фрышэ-Нярунг. Камандзір 17-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі падпалкоўнік Банкузаў умела арганізаваў фарсіраванне палка праз праліў Зеяціф. Рашучыя дзеянняў 17-га гвардзейскага стралковага палка спрыялі разгрому праціўніка на касе Фрыш-Нярунг і капітуляцыі больш за 6000 нямецкіх салдат і афіцэраў. За мужнасць і адвагу, праяўленыя пры фарсіраванні праліва Зеяціф і высадцы дэсанта на касу Фрыше-Нярунг, Банкузаву Анатолю Іванавічу і 11 гвардзейцам з яго палка, было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза ў тым ліку 8 ​​Герояў з 3-га батальёна гв. маёра Дарафеева А. В..
Пасля вайны
У 1947 годзе Анатоль Іванавіч Банкузаў скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. Камандаваў 1-й гвардзейскай стралковай Маскоўска-Мінскай ордэна Леніна, Чырванасцяжнай, ордэнаў Суворава, Кутузава дывізіяй. У 1953 годзе генерал-маёр Банкузаў выйшаў у запас, пасля чаго жыў і працаваў у Маскве.
У 1962 выйшаў у адстаўку.
Рабат (Мальта)
Рабат, поўная назва — Рыбат-аль-Фатх, літар. «вёска перамогі» — невялікі населены пункт на востраве Мальта, непадалёк ад Мдзіны. Назву Рабат таксама насіў да 1897 г. галоўны горад вострава Гоца, пераназваны ў Вікторыю.
У часы арабскага панавання на Мальце горад Мдзіна быў падзелены на два: Мдзіна і Рабат. У цяперашні час у Рабаце пражывае каля 11 тыс. жыхароў, а ў Мдзіне — толькі 300.
Кіршвасэр
Кірш добра спалучаецца з рознымі лікёрамі і з шампанскім.
Максім Андрэевіч Вавілаў
Біяграфія
У РСЧА з 1924 года. У 1927 годзе скончыў Аб’яднаную беларускую ваенную школу імя ЦВК БССР.
Скончыў ваенныя акадэміі імя Фрунзе ў 1936 годзе і Генштаба ў 1948 годзе. .
У Чырвонай Арміі з 1924 г. Удзельнік у 1938 г. У 1942—1944 гг. начальнік штаба Далёкаўсходняга фронту. З 1944 г. у Савецкай Арміі. З 1954 г. начальнік штаба, у 1956—1959 гг. у ваенна-навуковых установах.
Бусько
Бусько — прозвішча.
Жалязянка
Назву Жялязя́нка маюць:
Глінніцкі сельсавет
Глі́нніцкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Глінніца.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Петрыкаўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Асавецкага сельсавета.
Кашары (Лыманскі раён)
Кашары (Коша́ри) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Канон (песнапенне)
Канон (κανών — правіла, норма) — музычная разнавіднасць устаноўленага ў 12 ст. царкоўнага песнапення ў пахвалу пэўнага рэлігійнага свята, якое выконвалася шляхам паўтарэння напеву мелодыі іншымі галасамі праз пэўны вышэйшы або ніжэйшы музычны інтэрвал.
Лангабарды
Лангабарды, ламбарды (Langobarden, літаральна — «даўгабародыя») — германскае племя. Паводле легенды, каб лангабарды здаваліся больш шматлікімі і каб запалохаць ворага, перад бітвай лангабардскія жанчыны завязвалі свае валасы пад падбародкам, становячыся падобнымі да барадатых мужчын.
Першапачаткова жылі на левым беразе ніжняй Эльбы (Бардэнгау), у V стагоддзі праніклі ў вобласць Дуная, дзе прынялі арыянскае хрысціянства, у 493 г. разбурылі дзяржаву герулаў, у 526 г. дзяржаву гепідаў і занялі Панонію.
У 568 годзе ўварваліся адтуль пад правадырствам Альбаіна ў Італію, заваявалі паўночную частку краіны (цяперашняя Ламбардыя) і заснавалі Лангобардскую дзяржаву са сталіцай у Павіі.
Лангабардскае права было кадыфікавана на лацінскай мове («Эдыкт», упершыню выдадзены ў 644 г., перагледжаны пазней). Пасля спынення дынастыі караля Аўтарыса (584—590 гг.) і дачкі баварскага князя Ліутпранда (713-44 гг.) Тэадэлінды зноў узрасла магутнасць лангабардаў. Папы, аднак, здолелі спыніць лангабардаў у Італіі і паспяхова перашкаджалі іх імкненню да аб'яднання дзяржавы пры дапамозе франкаў.
Айстульф (740-56 гг.) не мог узяць Рым з-за ўмяшання франкскага караля Піпіна (754—755 гг.); яго пераемнік Дэзідэрый (756-74 гг.) здаўся ў 774 г. Карлу Вялікаму пасля сямімесячнай аблогі Павіі. Дзяржава лангабардаў была далучана да франкскай. Паданні лангабардаў захаваліся ў апавяданнях Паўла Дыякана. Яны таксама згаданыя ў «Залатой легендзе» (Legenda Aurea).
Далі назву італьянскай вобласці Ламбардыя.
Краснасілка (Лыманскі раён)
Краснасілка (Красносі́лка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Юрый Іванавіч Нікіфараў
Юрый Іванавіч Нікіфараў (, с. Соміна, Баксітагорскі раён, Ленінградскай вобласці —, Бабруйск) — беларускі мастак-графік, акварэліст, педагог.
Біяграфія
Працаваў у станкавай графіцы і акварэльным жывапісе. Аўтар манументальных кампазіцый на вуліцах Бабруйска — каляровых зграфіта з выявамі дзяўчыны ў хустцы і хлопца з кнігай на будынку Бабруйскага дзяржаўнага аграрна-эканамічнага каледжа па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 46, а таксама яшчэ аднаго манахромнага зграфіта.
Значная частка твораў прысвечана Вялікай Айчыннай вайне:
"Вострая дынаміка руху, дэфармацыя форм, колеравая экспрэсія ў карцінах «Рэквіем па камбату» і «Тыл» перадаюць трагедыю вайны вобразна і выразна. Асуджэнне і бяссілле перад маральнай слепатой і ўпадкам нораваў раскрыты ў творы «Звер чакае»".
Ала Альфяровіч-Мальцава, мастацтвазнаўца
Асноўныя творы: графічныя лісты «Бацькі і дзеці», «Вясна 1944 года», «Жнівень 1982 года», «Набат», «Звер чакае», трыпціх «Слова пра паход Ігараў»; серыі «Да зорак», «Славянская сюіта»; графічныя кампазіцыі: «О, Іспанія!», «Элада—70», «Мір» і інш.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя Паўла Масленікава, Ялецкім краязнаўчым музеі, Бабруйскім мастацкім музеі імя Георгія Паплаўскага, фондах Беларускага саюза мастакоў.
Асабістай кар'ерай не цікавіўся, адкрыў шлях у мастацтва шматлікім маладым талентам.
Памяць
У 1997 годзе мастак Уладзімір Рубцоў прысвяціў Юрыю Нікіфараву, свайму сябру, жывапісны твор «Доб­ры дзень, спа­дар Ні­кі­фа­раў!».
Оскар Кумец
Оскар Кумец (Oskar Kummetz;  — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1940), камандуючы Вышэйшым марскім камандаваннем «Остзее» (з 1944).
IC 2949
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Бяляеў
Аляксандр Бяляеў:
Тамашкі
Тама́шкі (, Томашки) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Азяцкага сельсавета.
Кастэланета (правінцыя Таранта)
Кастэланета (Castellaneta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Насельніцтва складае 17254 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 240 км². Паштовы індэкс — 74011. Тэлефонны код — 099.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Акафіст
Ака́фіст (Ακάθιστος ад α — не, καθιςω — саджуся) — хрысціянскае хвалебнае царкоўнае песнапенне. Выконваецца абавязкова стоячы. Кожны акафіст складаецца з 25 асобных песнапенняў. Найбольш вядомыя і старажытныя акафісты: Божай Маці (7 ст.) і Ісусу Найсаладзейшаму (9  ст.), свяціцелю Мікалаю Цудатворцу (14  ст.). Створаны таксама акафісты святым, абразам, царкоўным святам. Кніга, дзе сабраны ўсе акафісты, называецца акафіснік. Першы на Беларусі акафіснік выдадзены Францыскам Скарынай у 1525 годзе. Шматтомны акафіснік з 1991 друкуецца ў Маскве (ім карыстаюцца і праваслаўныя на Беларусі).
10-я армія (Францыя)
10-я а́рмія Фра́нцыі (10e armée) — вайсковае аб’яднанне арміі Францыі. Прымала актыўны ўдзел у Першай і Другой сусветных войнах.
Першая сусветная вайна
10-я французская армія была сфарміравана 1 кастрычніка 1914 года ў разгар бега да мора. У першыя дні свайго існавання змагалася супраць нямецкіх карпусоў 1-й, 2-й і 7-й нямецкіх армій у першай бітве пры Арасе. Пасля прыняла найактыўны ўдзел у першай, другой і трэцяй бітвах пры Артуа. У ліпені 1916 года спаборнічала з кайзераўскай арміяй на рацэ Сома, а ў красавіку 1917 — у другой бітве на Эні.
У кастрычніку 1917 года па просьбе галоўнакамандуючага узброеных сіл Італіі генерала Л. Кадорна, 10-я армія разам з часткамі Брытанскага экспедыцыйнага корпуса была перакінутая на Італьянскі тэатр вайны на ўзмацненне італьянскіх войскаў, сфармаваўшы разам Італьянскія экспедыцыйныя сілы. У бітве пры Капарэце італьянцы былі разгромленыя аўстра-нямецкімі войскамі і фактычна пакінулі значную частку Паўночнай Італіі. Французскія войскі стрымлівалі прасоўванне надыходзячых войскаў праціўніка па рубяжах ракі Адыджэ пераважна каля горада Брэшыа.
26 сакавіка 1918 года 10-я армія вярнулася ў Францыю, і разам з іншымі войскамі Францыі і Вялікабрытаніі супрацьстаяла нямецкаму Вясноваму наступленню, білася ў трэцяй бітве на Эні, у другой бітве на Марне, а з пачаткам маштабнага контрнаступлення саюзнікаў змагалася да пераможнага завяршэння вайны на Заходнім фронце.
Пасля падпісання перамір’я армія прыняла ўдзел у акупацыі Рэйнскай вобласці. 21 кастрычніка 1919 года яе аб’ядналі з 8-й арміяй у Французскую Рэйнскую армію.
Другая сусветная вайна
24 мая 1940 года армія была адноўлена і прыняла ўдзел у бітве ў Францыі на другім этапе вайны на Заходнім фронце. Але актыўнага ўдзелу ў баявых дзеяннях армія прыняць практычна не змагла з-за хуткаплыннасці падзей таго часу. Армія змагалася на Сене пад камандаваннем генерала Р. Альма супраць ударных груповак групы армій «B» у раёне -, пакуль фронт абароны французскай арміі не быў прарваны і неўзабаве Францыя не капітулявала.
Крыварожскі раён
Крыварожскі раён (Криворізький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Крывы Рог (Кривий Ріг).
Вайна за незалежнасць Мазамбіка
Баявыя дзеянні былі пачаты партызанамі FRELIMO 25 верасня 1964 года і завяршыліся 8 верасня 1974 года, калі ўслед за падпісаннем Лусакскіх пагадненняў уступіла ў сілу перамір’е. У чэрвені 1975 года Мазамбік набыў незалежнасць, аднак праз некаторы час у краіне пачалася грамадзянская вайна.
Крыварожскі раён
Утвораны ў 1925 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 44616 чалавек, плошча — 1347 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 81 сяло.
Вайна за незалежнасць Мазамбіка
Ход вайны
Да 1967 годзе сёмая частка насельніцтва і пятая частка тэрыторыі Мазамбіка знаходзіліся пад кантролем FRELIMO. У гэты час шэрагі паўстанцаў налічвалі каля 8000 байцоў.
У 1968 годзе на другім Кангрэсе FRELIMO было абвешчана пра блізкую перамогу паўстанцаў, хоць партугальцы ў канцы дня разбамбілі месца правядзення з’езду.
У красавіку 1974 года ў Лісабоне адбыўся ваенны пераварот, у выніку якога да ўлады прыйшоў генерал-сацыяліст Антоніу ды Спінола, і ў верасні 1974 года было падпісана перамір’е.
Лука (Мальта)
Лука   (Ħal Luqa — таполя) — горад у Паўднёвым рэгіёне на Мальце.
Старажытны горад з шчыльным насельніцтвам, тыповым для Мальтыйскіх астравоў. На сакавік 2014 года насельніцтва Лукі — 5945 чалавек. На галоўнай плошчы знаходзіцца царква, прысвечаная Андрэю Першазванаму. Традыцыйнае свята Святога Андрэя Першазванага адзначаецца ў першую нядзелю ліпеня, літургічнае свята адзначаецца 30 лістапада.
Новы Стрылышча
Новы Стрылышча ці Новыя Стрэлішчы (Нові Стрілища) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў Жыдачыўскім раёне, размешчаны ў 30 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і ў 40 км на поўдзень ад Львова.
Гісторыя
Больш раннія назвы населенага пункта (варыянты) - Новыя Страліска Бібрскага павету, Новыя Стрэлічы.
Паселішча ўпершыню згадваюцца ў 1375 г., калі яно было перададзена князям Уладзіславам Апольскім разам з іншымі баярыну Васільку Цепцюковічу. У 1417 г. паселішча атрымала магдэбургскае права. У 1444 г. тут была арганізавана каталіцкая парафія. У пачатку XVI ст. мястэчка належала нейкай Ганне з Алеска, а ў другой палове XVI - пачатку XVII ст. Новымі Стрэлішчамі валодала сямейства Ходараўскіх. У 1513 г. мястэчка атрымала прывілей на правядзенне штогадовага кірмашу і штотыднёвых таргоў, а ў 1662 г. на правядзенне 2 кірмашоў на год.
У 1621 і 1626 г. мястэчка падвяргалася нападам і разбурэнням татарскімі ордамі, у сувязі з чым тут быў пабудаваны замак (двор) і 4 гарадскіх драўляна-земляных умацавання бастыённага тыпу c рынкавай плошчай у сярэдзіне.
У 1880 г. у мястэчку пражывала 1606 палякаў, 1478 габрэяў, 762 русінаў і 29 немцаў.
Пасёлак у 1940-1941 і 1944-1959 гг. быў цэнтрам Новастрэлішчанскага раёна.
Ежы Казьмінскі
Ежы Казьмінскі (Jerzy Koźmiński; 28 красавіка 1726, Мазовія — люты 1818, Варшава ) — езуіцкі святар і педагог.
Скончыўшы курс рыторыкі ў езуіцкіх школах, 11 верасня 1745 г. у Вільні ўступіў у Таварыства Ісуса. Пасля навіцыяту быў настаўнікам у класе інфімы у Нясвіжскім езуіцкім калегіуме (1747—1748), а потым тамсама вывучаў філасофію (1748—1751). Выкладаў у Полацку, Мсціславе і Слуцку (1751—1754). У 1754 г. пачаў курс тэалогіі ў Віленскай акадэміі, а ў 1756—1758 гг. скончыў яго ў Ліёне. Таксама ў Францыі спецыялізаваўся ў матэматыцы і фізіцы.
Пасля вяртання на Радзіму займаў пасаду прафесара рыторыкі ў варшаўскім Collegium Nobilium (1760—1762), выкладаў рыторыку клірыкам-езуітам у настаўніцкай семінарыі (1762—1764), а таксама фізіку і матэматыку экстэрнам у Полацкім езуіцкім калегіуме. Здольны прамоўца, некалькі наступных гадоў ён прысвяціў прапаведніцкай дзейнасці ў Варшаве, Пултуску, Пінску і Слуцку. Прэфект музычнай бурсы ў Пултуску (1771—1772), прэфект сярэдняй школы і прафесар маральнай тэалогіі для святароў у Варшаве (1772—1773).
Незадоўга да скасавання Ордэна езуітаў папам Кліментам XIV атрымаў працу ў публічнай бібліятэцы Залускіх (адной з першых нацыянальных бібліятэк у свеце). Пасля смерці ў 1774 г. епіскапа Юзафа Анджэя Залускага быў прызначаны яе захавальнікам, а пасля смерці Яна Даніэля Яноцкага (1786) — дырэктарам. Заставаўся ў бібліятэцы да яе ліквідацыі ў 1794 г., калі ўсе кнігазборы былі вывезены ў Расію.
Прыкладна ў той жа час Е. Казьмінскі супрацоўнічаў «Таварыствам элементарных кніг» (Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych, 1775—1792), створаным Адукацыйнай камісіяй для распрацоўкі школьных праграм і падручнікаў. Для Таварыства апрацаваў два слоўнікі: лацінска-польскі і польска-лацінскі. Пазней складаў вялікі лацінска-польскі слоўнік, які загінуў. Апублікаваў Dictionarium Latino-Polonicum ad usum publicarum in Regno Poloniae scholarum (Варшава, 1779; Кракаў, 1784) і два панегірыкі.
Быў прыхільнікам аднаўлення Таварыства Ісуса і паўторна далучыўся да ордэна ў 1805 г. на Беларусі.
Курысавэ
Курысавэ (Курісове) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фэрма (Караліўкі сельсавет)
Фэрма (Ферма́) — вёска ў Макарыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Караліўкага сельсавета.
Піліп Піліпавіч Богуш
Піліп Піліпавіч Богуш (нар., в. Жухавічы Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут, ветэрынарны ўрач.
Працоўную дзейнасць пачаў паляводам калгаса «Перамога» Карэліцкага раёна. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў ветэрынарным урачом калгаса «Перамога», галоўным ветэрынарным урачом, намеснікам старшыні калгаса імя Жалезняковіча Карэліцкага раёна. Быў дырэктарам рэспубліканскага сельскагаспадарчага ўнітарнага прадпрыемства «Племзавод „Карэлічы“». Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Ле Дык Ань
Ле Дык Ань (Lê Đức Anh, 1 снежня 1920 — 22 красавіка 2019 ) — в’етнамскі палітычны, ваенны і дзяржаўны дзеяч, прэзідэнт В’етнама ў 1992—1997 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў павеце Фулок, правінцыя Тхыатх’ен-Хюэ. Са жніўня 1945 года — у В’етнамскай народнай арміі. З кастрычніка 1948 па 1950-га быў начальнікам штаба 7-га і 8-й ваенных акругаў і адміністрацыйнага раёна Сайгона Тэлон. З 1951 па 1954 гады служыў намеснікам начальніка штаба, в. а. начальніка штаба акругі Кохінхін. Са жніўня 1963 года — намеснік начальніка Генеральнага штаба В’етнамскай народнай арміі. З лютага 1964 года — у Паўднёвым В'етнаме, намеснік камандуючага і начальнік штаба В’етконга.
У 1980-х гадах камандаваў в’етнамскімі ўзброенымі сіламі ў Народнай Рэспубліцы Кампучыі. На гэтай пасадзе сфармуляваў пяць ключавых момантаў для абароны Кампучыі ад чырвоных кхмераў, а таксама непапулярны «план K5».
У сакавіку 1982 года Ле Дык Ань быў абраны членам Палітбюро ЦК КПВ і знаходзіўся ў яго складзе да сваёй адстаўкі ў 1997 годзе.
У 1986—1987 гадах быў начальнікам Генеральнага штаба В’етнамскай народнай арміі, у 1987—1991 — міністрам абароны СРВ. У 1989 годзе, пасля краху камунізму ва Усходняй Еўропе, выступаў за ўзмацненне ўплыву арміі ва ўнутранай палітыцы «у той час, калі в’етнамскі сацыялізм пад ударам».
З 1991 года Ле Дык Ань кантраляваў палітыку В’етнама ў адносінах да Камбоджы і Кітаю сумесна з міністрам замежных спраў Нгуен Ко Тхатэм і ўдзельнічаў у нармалізацыі в’еинама-кітайскіх адносін. Пасля, будучы прэзідэнтам В’етнама, у 1993 годзе Ле Дык Ань наведаў Пекін з афіцыйным візітам. Гэта быў першы візіт у Кітай кіраўніка В’етнама за апошнія 38 гадоў. Падчас візіту ён абмяркоўваў з кіраўніцтвам КНР эканамічныя адносіны і тэрытарыяльныя прэтэнзіі Кітая ў Паўднёва-Кітайскім моры, аднак, дамоўленасць была дасягнута толькі па апошнім пытанні.
У верасні 1992 года Ле Дык Ань быў абраны на адноўленую пасаду прэзідэнта В’етнама. Хоць пасаду гэтая насіла галоўным чынам прадстаўніцкі характар, Ле Дык Ань падчас знаходжання на ёй здолеў павялічыць яе палітычную вагу.
У 1991 годзе Ле Дык Ань падтрымаў кандыдатуру До Мыоя для абрання на пасаду генеральнага сакратара ЦК КПВ.
У сярэдзіне лістапада 1996 года Ле Дык Ань быў шпіталізаваны пасля шырокага інсульту і змог вярнуцца да работы толькі ў красавіку 1997 года. У верасні 1997 года пасля з’езду КПВ сышоў у адстаўку з пасады прэзідэнта і быў саветнікам Цэнтральнага Камітэта партыі са снежня 1997 па 2001 гады.
21 лютага 2018 года ён перанёс кровазліццё ў мозг і быў змешчаны ў Цэнтральны вайсковы шпіталь у Ханоі ў крытычным стане, адкуль быў ненадоўга выпісаны ў чэрвені. Аднак праз месяц Ле Дык Ань быў зноў туды змешчаны. Памёр там жа 22 красавіка 2019 года на 99-м годзе жыцця.
IC 2950
IC 2950 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Кубанка (вёска)
Кубанка (Куба́нка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Эжэн Дзюбуа
Мары Эжэн Франсуа Тама Дзюбуа (Marie Eugène François Thomas Dubois; 28 студзеня 1858, Эйсдэн, — 16 снежня 1940, Хален) — галандскі антраполаг. Праславіўся тым, што ў 1891 годзе упершыню знайшоў парэшткі выкапнёвага пітэкантрапа на востраве Ява.
Крэмыдзіўка
Крэмыдзіўка (Креми́дівка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Эжэн Дзюбуа
Біяграфія
Дзюбуа нарадзіўся 28 студзеня 1858 года ў пабожнай каталіцкай сям'і. У 1877 годзе ва ўзросце 19 гадоў Дюбуа пачаў вывучаць анатомію і натуральную гісторыю ў Амстэрдамскім універсітэце. Пасля заканчэння універсітэта ў 1886 годзе пачынае працаваць выкладчыкам анатоміі ў Каралеўскай сярэдняй школе і робіцца асістэнтам выдатнага анатама і арнітолага Макса Фюрбрынгера. Яшчэ ў гады вучобы Дюбуа з цікавасцю сачыў за барацьбой вакол прызнання эвалюцыйнага вучэння і ролі эвалюцыі ў паходжанні чалавека. Ведаючы, што апаненты Дарвіна спасылаліся на амаль поўную адсутнасць выкапнёвых сведчанняў на карысць эвалюцыі чалавека, ён вырашыў адшукаць косткі чалавека-малпы. З работ Дарвіна вынікала, што продкі сучаснага чалавека павінны былі жыць «у якім-небудзь лясістым месцы з цёплым кліматам».
Навуковыя адкрыцці
Дюбуа захапляецца ідэямі Эрнста Гекеля, яки тэарэтычна прадказаў існаванне выкапнёвых формаў, прамежкавых паміж чалавекам і чалавекападобнымі малпамі. У 1887 годзе, ужо будучы доктарам медыцыны і натуральных навук, ён вырашае адмовіцца ад кар'еры і адправіцца ў Паўднёва-Усходнюю Азію на пошукі парэшткаў «адсутнага звяна». Дзюбуа звярнуўся да ўраду Нідэрландаў з просьбай вылучыць сродкі на навуковую экспедыцыю ў ўсходнія галандскія валодання. Аднак прапанова невядомага асістэнта прафесара адправіць дарагую экспедыцыю на пошукі ўяўнай істоты не выклікала даверу ў ўрада, і Дзюбуа было адмоўлена. Нават Фюрбрінгер, якому Дзюбуа паведаміў аб сваіх намерах, па-сяброўску адгаворваў маладога вучонага, пераконваючы, што шматгадовае знаходжанне ў экватарыяльнай Азіі загубіць яго ўніверсітэцкую кар'еру, але Дзюбуа не змяніў свайго намеру. Для гэтага яму давялося паступіць на ваенную службу, у чыне сяржанта каралеўскай каланіяльнай арміі Нідэрландаў, якая дазваляла адправіцца на Суматру.
Паўтара года ён вядзе пошукі за кошт свайго сціплага заробку, выкройваючы час ад абавязкаў ваеннага лекара. Першапачаткова Дзюбуа вядзе раскопкі ў пячорах, па аналогіі са знаходкамі стаянак неандэртальцаў у Еўропе. Ён здзяйсняе доўгія пераходы, даследуе мноства пячор, аднак не выяўляе ў пячорных адкладах ні рэшткаў «малпалюдзей», ні нават каменных прылад або слядоў стаянак.
Часам ён публікуе справаздачы аб сваіх палеанталагічных знаходках. Каланіяльная адміністрацыя звярнула ўвагу на яго працы і даручыла яму палеанталагічныя даследаванні на Суматры, у выніку чаго ён атрымаў сродкі для вядзення раскопак і змог, нарэшце, пакінуць вайсковую службу.
У 1890 годзе ён атрымлівае дазвол працягнуць даследаванні на востраве Ява, дзе быў знойдзены чалавечы чэрап. Агледзеўшы знаходку, Дюбуа з расчараваннем пераконваецца ў яе адносна познім узросце, аднак яго зацікавілі ўмовы залягання акамянеласці, знойдзенай у берагавых адкладах возера. У далейшым, Дзюбуа праводзіць пошукі па берагах рэк, часам тут сустракаюцца пласты перапоўненыя акамянелымі косткамі вымерлых жывёл. Ён збірае багатыя калекцыі рэшткаў, якія належаць паўднёваму слану сцегадону, буйвалу лептобас, разнастайным аленям, гіпапатаму, тапіру, насарогу, свінні, гіене, ільву, кракадзілам і інш. Нарэшце ў верасні 1891 года ў даліне ракі Сола, недалёка ад вёсачкі Трыніль, ён знаходзіць выкапнёвы зуб, адначасова падобны і на чалавечы, і на зуб чалавекападобнай малпы. Знаходка залягала у пластах, узростам каля мільёна гадоў. Яшчэ два гады ўпартых раскопак дазволілі выявіць чэрапную крышку і берцовую костку.
Дpюбуа доўга разважаў над знаходкамі: чэрап выдаваў выключную прымітыўнасць істоты з Трыніла, але аб'ём мазгавой поласці быў значна большым, чым у любой чалавекападобных малпы, галёначная костка, мела характэрныя асаблівасці, якія казалі аб прамахаджэнні яе ўладальніка. Дбайныя вымярэння і параўнанне з аналагічнымі косткамі чалавека і чалавекападобных малпаў пераканалі Дзюбуа, што перад ім рэшткі прамежкавага віду, у будове якога перамяшаліся рысы, характэрныя для антрапоіда і чалавека. Дзюбуа называе гэтую істоту Pithecanthropus erectus (Малпачалавек прамаходзячы), узяўшы прапанаваную яшчэ Эрнстам Гекелем радавую назву.
У 1894 годзе у Батавія (Джакарта) выходзіць яго добра ілюстраваная кніга: «Pithecanthropus erectus eine menschenanliche ubergangsform aus Java» («малпачалавек прамаходзячы, чалавекападобная пераходная форма з Явы»). У наступным году Дзюбуа прыбыў у Еўропу, дзе яго праца, і прывезеныя выкапнёвыя косткі пітэкантрапа, выклікала вялікую цікавасць і з'явілася прычынай доўгіх і гарачых спрэчак. Дзюбуа выступае перад антраполагамі і заолагамі ў розных гарадах Еўропы, дэманструе свае знаходкі, даказвае сваю правату. Частка антраполагаў падтрымліваюць яго кропку гледжання, але іншая частка, з прыкрасцю адмахваецца ад довадаў і ўпарта не жадае прызнаць абгрунтаванасць заключэнняў аб «адсутным звяне». У ход ідуць абразы, яго праціўнікі, пад выглядам крытыкі Дзюбуа, здзяйсняюць нападкі на тэорыю Дарвіна.
Два гады вядзе вучоны жорсткую бітву за пітэкантрапа. Нарэшце, змучаны і прыніжаны абразамі і нападкамі «калегаў», ён робіць нечаканы для ўсіх крок: у 1897 годзе здае косткі пітэкантрапа на захоўванне спачатку ў музей Тэйлара, а затым у сховішча Лейдэнскага музея. Дваццаць пяць гадоў яны знаходзіліся ў сейфе і Дзюбуа нікому не дазваляў іх убачыць. У гэты час ён не прымае ніякага ўдзелу ў навуковых дыскусіях, і здаецца, што лёс адкрыцця стала яму абыякавы.
У 1923 годзе ў Кітаі былі знойдзены парэшткі іншага гамініда — сінантрапа; да гэтага часу многія праціўнікі Дзюбуа канчаткова скампраметавалі сябе нежаданнем прымаць відавочнае, і Дзюбуа вярнуўся з добраахвотнага пустэльніцтва.
У 1938 годзе, галандскім палеантолагам Густавам фон Кёнігсвальдам на Яве былі выяўленыя рэшткі пітэкантрапа лепшай захаванасці, што зняло ўсе сумневы ў яго рэальнасці.
Жалязянка (прыток Свіслачы)
Жалязя́нка, канал Жалязя́нка — рака ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Свіслач (басейн Дняпра). Даўжыня 9,3 км. Пачынаецца за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Машчонава каля чыгункі Пухавічы — Бабруйск, вусце за 1 км на паўночны захад ад вёскі Блужскі Бор. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Архангел Міхаіл
Архангел Міхаіл, або Архістратыг Міхаіл, або Арханёл Міхаэль (Міхал) — паводле Бібліі, адзін з сямі самых вышэйшых анёлаў, якія служаць Богу і з’яўляюцца выканаўцамі Яго волі. У «Апакаліпсісе» Іаана Багаслова ён падаецца абаронцам хрысціян і звяргальнікам з неба цмока з яго початам.
У выданнях Ф. Скарыны, сюжэт змагання Міхаіла Архістратыга з нячысцікамі адлюстраваны ў гравюры, змешчанай на адваротнай старонцы тытульнага аркуша «Библии рускай».
Крысп’яна
Крысп'яна (Crispiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Таранта.
Насельніцтва складае 13283 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 114 чал./км². Займае плошчу 111 км². Паштовы індэкс — 74012. Тэлефонны код — 099.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria della Neve.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Асавецкі сельсавет (Мазырскі раён)
Асаве́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Асавец.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Восаў. З 5 кастрычніка 1926 года ў Слабадскім раёне, з 4 жніўня 1927 года — у Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Глінніцкага сельсавета. 25 снежня 1962 года сельсавет за выключэннем населеных пунктаў Вялаўск, Шастовічы і Шастовіцкі перададзены ў склад Мазырскага раёна. 1 ліпеня 2021 года ў склад сельсавета з Петрыкаўскага сельсавета Петрыкаўскага раёна перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Вялаўск, Майсеевічы, Чарноцкае, Шастовічы і пасёлак Шастовічы).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (13 населеных пунктаў) — 1055 чалавек, з іх 95,1 % — беларусы.
Крыжаніўка (Лыманскі раён)
Крыжаніўка (Крижані́вка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2951
IC 2951 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мюрэй
Мюрэй — прозвішча.
Максім Паўлавіч Ковель
Максім Ковель (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Іслач».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», з 2017 года пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ, у 2019 годзе замацаваўся ў складзе дубля. У ліпені 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў рэчыцкі «Спадарожнік», дзе стаў трывалым іграком асновы. Па заканчэнні сезона 2019 пакінуў рэчыцкую каманду.
У лютым 2020 года разам з іншымі маладымі ігракамі БАТЭ быў арандаваны дзяржынскім «Арсеналам». У складзе дзяржынскай каманды з’яўляўся на полі нерэгулярна. У верасні 2020 года быў пераведзены ў «Смалявічы», дзе 18 верасня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць брэсцкага «Руха» (0:6), адгуляўшы ўсе 90 хвілін. У далейшым замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У снежні 2020 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Смалявічы».
Дзяржаўная здрада
Дзяржаўная здрада — перадача дзяржаўнай тайны замежнай дзяржаве, замежнай арганізацыі альбо іх прадстаўніку, альбо шпіянаж, альбо пераход на бок варожага боку ў час вайны ці ўзброеннага канфлікту, альбо ажыццяўленне дапамогі замежнай дзяржаве ў рэалізацыі варожай дзейнасці супраць Рэспублікі Беларусь шляхам здзяйснення злачынстваў супраць дзяржавы па заданні органаў і прадстаўнікоў замежнай дзяржавы ва ўрон знешняй бяспекі Рэспублікі Беларусь, яе суверэнітэту, тэратарыяльнай недатыкальнасці, нацыянальнай бяспекі і абароназдольнасці.
У адпаведнасці з артыкулам 356 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь прадугледжана адказнасць у выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін ад сямі да пятнаццаці гадоў.
Брэндан Мюрэй
Брэндан Мюрэй (Brendan Murray; нар. 16 лістапада 1996, Голуэй, Ірландыя) — ірландскі спявак, былы ўдзельнік ірландскай поп-групы «Hometown». Як сольны выканаўца прадстаўляў Ірландыю на Еўрабачанні 2017 года ў Кіеве, Украіна.
Біяграфія
Брэндан Мюрэй нарадзіўся 16 лістапада 1996 года ў горадзе Голуэй у Ірландыі. Мае трох братоў і сястру. Падчас вучобы ў каледжы спачатку выступаў на мясцовай музычнай сцэне каледжа, а затым пачаў разам з мясцовым музычнай групай удзельнічаць у розных мерапрыемствах горада Голуэй. Менавіта спяваць юнак пачаў у 13 гадоў, а іграць на гітары стаў у 14 гадоў. З 15 гадоў 2 гады выконваў песні на вуліцах; паводле слоў Брэндана, гэта дало яму ўпэўненасці і навучыла ўзаемадзеяння з публікай.
Летапіс Аўрамкі
Летапіс Аўрамкі — летапісны зборнік, складзены ў апошняй чвэрці XV ст. у Пскове або Ноўгарадзе на аснове старэйшых летапісаў.
Брэндан Мюрэй
Біяграфія
У 2014 годзе стаў удзельнікам ірландскага поп-гурту «Hometown», прадзюсарам якога быў Луіс Уолш. З гэтай групай спявак выпусціў песню «Where I Belong», якая заняла першае месца ў ірландскім нацыянальным чарце, а ў лістападзе 2015 году — дэбютны альбом групы «HomeTown», які апынуўся на чацвёртым месцы ірландскага музычнага чарта. У 2016 годзе было абвешчана, што гурт не будзе існаваць далей з-за таго, што яго ўдзельнікі хочуць пачаць уласныя музычныя кар’еры.
16 снежня 2016 ірландская газета «Irish Daily Mail» апублікавала артыкул пра тое, што выбраць будучага прадстаўніка Ірландыі на Еўрабачанні 2017 у Кіеве было даручана вядомаму прадзюсару Луісу Уолш. На наступны дзень, падчас шоу «The Late Late Show», ён абвясціў, што прадстаўляць Ірландыю на Еўрабачанні 2017 у Украіне будзе былы яго ўдзельнік групы «HomeTown» Брэндан Мюрэй. Па словах прадзюсара, ён будзе рабіць усё магчымае, каб знайсці годную конкурсную песню для спевака.
Летапіс Аўрамкі
Апісанне
Летапіс захаваўся ў складзе г. зв. Віленскага зборніка, які цяпер захоўваецца ў Рукапісным зборы Цэнтральнай навуковай бібліятэкі Акадэміі навук Літвы ў Вільнюсе. Зборнік знойдзены А. В. Рачынскім у Полацку ў 1860-х гадах, а затым падораны ім Віленскай публічнай бібліятэцы.
Брэндан Мюрэй
Біяграфія
Па выніках другога паўфіналу конкурсу, які прайшоў 11 мая 2017, Брэндану не ўдалося прайсці ў фінал.
Летапіс Аўрамкі
Апісанне
Летапіс Аўрамкі ахоплівае падзеі да 1469 года з гісторыі Русі, Маскоўскай дзяржавы і Вялікага Ноўгарада, Вялікага княства Літоўскага. Летапіс змяшчае прававыя акты, у т.л. «Рускую Праўду». У 1495 годзе летапіс быў перапісаны ў Смаленску манахам Аўрамкам, паводле загаду епіскапа Іосіфа Балгарыновіча.