cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Распаўсюджванне COVID-19 у КНДР
Студзень 2020 года
23 студзеня ў горадзе Сіныйджу былі змешчаныя на каранцін асобы, у якіх падазравалі вірус. Пасля інфармацыі аб тым, што COVID-19 у каго-небудзь з іх пацвердзіўся не паступала.
Сланечнік
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Звычайна, у залежнасці ад віду, вырастае вышынёю ў 50—390 см і нават болей. Мае грубае і валасістае сцябло, якое ў канцы мае разгалінаванне (сустракаецца звычайна ў дзікіх відаў). Лісце расце сіметрычна, калючае, яйцападобнай, або ў выглядзе сэрца, формы. На канцы сцябла знаходзіцца адзіночнае суквецце — кошык, якое ўвесь час накіравана да сонца, такім чынам сланечнік кіруе за сонцам з усходу на захад. Плод — сямянка.
Значэнне і выкарыстанне
Ужываецца ў харчовай прамысловасці (з яго насення робяць напрыклад сланечнікавы алей), а таксама хімічнай. У Амерыцы і Еўропе сланечнік вельмі часта выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна.
Распаўсюджванне COVID-19 у КНДР
Студзень 2020 года
30 студзеня ЦТАК абвясціў аб увядзенні па ўсёй краіне рэжыму надзвычайнага становішча і стварэнні штаба па барацьбе з эпідэміяй.
Люты 2020 года
2 лютага ЦТАК абвясціла аб тым, што ўсе асобы пры ўезду пасля 13 студзеня павінны быць падвергнуты медыцынскаму нагляду.
18 лютага «Надон сінмун» працытавала словы высокапастаўленага прадстаўніка паўночнакарэйскай сістэмы аховы здароўя, які заявіўшы, што ў краіне «да гэтага часу не было ніводнага пацверджанага выпадку новага каранавіруса».
20 лютага з-за каранавіруса былі закрыты ўсе школы КНДР.
29 лютага Кім Чэн Ын заклікаў прыняць больш рашучыя меры для прадухілення распаўсюджвання COVID-19 у Паўночнай Карэі.
Сакавік 2020 года
Да пачатку сакавіку паўночнакарэйскі ўрад працягнуў адмаўляць, што ў краіне ёсць якія-небудзь выпадкі COVID-19. Па звестках паўднёвакарэйскага выдання Daily NK, ад каранавіруса загінула 180 салдат Карэйскай народнай арміі.
14 сакавіка 2020 года дзяржаўныя СМІ Паўночнай Карэі зноў пацвердзілі, што на тэрыторыі краіны няма пацверджаных выпадкаў захворвання.
18 сакавіка 2020 года Кім Чэн Ын распарадзіўся аб будаўніцтве новых бальніц у Паўночнай Карэі, працягваючы таксама адмаўляць любыя выпадкі COVID-19 у краіне. Па сцвярджэнні Кім Чэн Ына, мэта будаўніцтва новых бальніц — не барацьба з каранавірусам, а паляпшэнне сістэмы аховы здароўя.
Развіццё БССР у пасляваенны перыяд (1945—1991)
Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (БССР) да 1991 саюзная рэспубліка СССР.
Размініраванне і ачышчэнне ад зброі тэрыторыі рэспублікі. Дэмабілізацыя арміі
Рашэннем Дзяржаўнага камітэта абароны (ДКА) ад 19 лютага 1944 правядзенне работ па размініраванні і ачыстцы тэрыторыі ад зброі і боепрыпасаў ускладвалася на органы Асавіяхіма. 9 сакавіка 1944 СНК БССР і ЦК КП(б)Б прынялі пастанову «Аб прыцягненні арганізацый Асавіяхіма да работ па размініраванні і збору трафейнай і айчыннай маёмасці ў раёнах, вызваленых ад нямецкай акупацыі». Цэнтральнаму савету Асавіяхіма БССР даручалася сфарміравацьу кожным раёне каманду ў складзе ад 50 да 100 чал., правесці абучэнне байцоў-размінёраў. Да пачатку правядзення работ былі створаны 32 раённыя каманды, у склад якіх уваходзілі 1516 байцоў і 106 інструктараў з ліку быўшых партызанскіх падрыўнікоў, камандзіраванных з арміі афіцэраў-мінёраў. Усе члены каманд прайшлі спецыяльную падрыхтоўку па 70-гадзіннай праграме.
Першы этап размініравання пачаўся ў красавіку 1944. Да канца чэрвеня 1944 работы па размініраванні ў Гомельскай вобласці ў асноўным былі завершаны ў 12 раёнах, Магілёўскай — 6, Палескай — у 5. Да гэтага часу каманды праверылі і здалі больш за 25 тыс. км² тэрыторыі. На абследаванай плошчы было знішчана больш за 220 тыс. мін, не улічваючы іншых відаў боепрыпасаў. Справа размініравання ўскладнялася вялікай геаграфіяй паходжання выбуховых прадметаў. Сярод іх значыліся нямецкія, бельгійскія, французскія, італьянскія, англійскія і савецкія, якія мелі свае «сакрэты». У 1944 загінулі 70 чал., 70 % з іх складала моладзь ва ўзросце 17—18 гадоў, 89 байцоў атрымалі раненні. У двлейшым страты змяншаліся, тым не менш за 1944—1946 пры размініраванні загінулі 157 чал., 136 атрымалі раненні.
Да канца 1945 размініраванне тэрыторыі БССР у асноўным было завершана. Выканаўчыя камітэты абласных Саветаў зацвердзілі акты прыёму ачышчаных зямель. За 1944—1946 асавіяхімаўскія каманды, воінскія сапёры правялі разведку і ачысцілі ад мін і боепрыпасаў каля 109 тыс. км² тэрыторыі рэспублікі, 18 879 населенных пунктаў, 22 948 мінных палёў, сабралі 9 млн. 500 тыс. узрыўных адзінак. Работу праводзілі 1 тыс. інструктараў і14 280 байцоў-размінёраў. 21 снежня 1946 Савет Міністраў БССР зацвердзіў акт камісіі па праверцы аб’ёму і якасці работ па размініраванні і ачыстцы ад выбуховых сродкаў тэрыторыі рэспублікі. Адзначалася, што да таго часу на абарончым рубяжы заставаліся 110 неразмініраваных палёў з агульнай плошчай 8,6 км². Паўторна праверкі патрабавалі значныя плошчы ў Дубровенскім, Лёзненскім, Суражскім, Віцебскім, Сіроцінскім, іншых раёнах. Урад БССР прыняў рашэнне захаваць ва ўсіх раёнах рэспублікі падраздзяленні мінёраў у колькасці 5—10 чал, якія працягвалі работу па ачыстцы тэрыторый. Яна завяршылася толькі ў 1953. Было размініравана больш за 800 тыс. га плошчы, на якіх былі адшуканы і абяскоджаны 13 млнрозных відаў зброі, каля 10 млн мін. «Не апрацаванымі» заставаліся некаторыя тэрыторыі, заросшыя хмызняком, маладым лесам, якія прыносілі нямала трагічных выпадкаў. У 1953 выбухі ўнеслі жыццё 80 чалавек, 1954 — 79, 1955 — 50, у 1956 — 61 чал.
За самаадданую працу, праяўленую мужнасць 76 удзельнікаў размініравання былі ўзнагароджаны ордэнамі і медалямі СССР, 88 — знакам «Выдатны мінёр», 76 — граматамі Цэнтральнага саветаАсавіяхіма БССР.
IC 3108
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Развіццё БССР у пасляваенны перыяд (1945—1991)
Размініраванне і ачышчэнне ад зброі тэрыторыі рэспублікі. Дэмабілізацыя арміі
Адной з важнейшых задач кіраўніцтва БССР і СССР з’яўляліся пытанні дэмабілізацыі ваенных. Сесія Вярхоўнага Савета СССР 23 чэрвеня 1945 прыняла Закон аб дэмабілізацыі ў другой палове 1945 ваеннаслужачых 13 старэйшых узростаў асабовага складу Чырвонай Арміі. Паўсюдна праходзілі мітынгі і сходы, дзе выказвалася падзяка ўдзельнікам вайны. На чыгуначныых вузлах ствараліся неабходныя ўмовы для адпраўкі кожнага прыбыўшага да месца назначэння. На ст. Магілёў франтавікам, якія ад’язджалі далей, было абсталявана памяшканне для адпачынку, працавала сталовая, лазня, агітпункт, стол даведак, кіёск па продажу газет і часопісаў.
Барацьба з антысавецкім падполлем
Пасля заканчэння вайны на тэрыторыі Беларусі яшчэ некалькі гадоў дзейнічалі антысавецкія партызанскія групы. З некаторымі з іх спрабавалі ўсталяваць сувязь заходнія спецслужбы. Атрады НКУС ладзілі карныя аперацыі супраць антысавецкага падполля.
Аднаўленне органаў дзяржаўнай улады (1944—1953)
У перыяд нямецкай акупацыі Беларусі, савецкія вышэйшыя органы дзяржаўнай улады і кіравання былі змушаны эвакуіравацца ў РСФСР. а мясцовыя спыніць працу. У эвакуацыі працягвалі сваю дзейнасць толькі Прэзідыум Вярхоўнага Савета і Савет Народных Камісараў БССР. Гэтая дзейнасць, натуральна, мела абмежаваны характар.
У чэрвені 1942 мінуў тэрмін паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета БССР I-га склікання, але, улічваючы немагчымасць правядзення ва ўмовах ваеннага часу новых выбараў, Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР адтэрмінаваў іх і падоўжыў яго паўнамоцтва.
У сакавіку 1946 г. СНК БССР ператварыўся ў Савет Міністраў.
Адраджэнне эканомікі (1944—1950 гг.)
Амаль адразу пасля вызвалення Беларусі ў 1944 г. пачалося аднаўленне эканомікі БССР. У вызваленую Беларусь з іншых рэспублік СССР былі накіраваны тысячы трактараў і аўтамашын, дзесяткі тысяч галоў жывёлы. За 1 год і 9 месяцаў пасля вызвалення саюзныя рэспублікі прыслалі Беларускай ССР на 8,2 млн руб. розных тавараматэрыяльных каштоўнасцей. Першачарговыя задачы і шляхі аднаўлення гаспадаркі былі вызначаны ў пастанове ЦК УКП(б) і СНК СССР ад 21 жніўня 1943 г. «Аб неадкладных мерах па аднаўленню гаспадаркі ў раёнах, вызваленых ад нямецкай акупацыі».
Аднаўленне прамысловасці і транспарту
На пачатку 1946 г., калі ўжо некаторая частка прадпрыемства была часткова ці цалкам адноўлена, аб’ём прамысловай вытворчасці, па даных Дзяржплана БССР, складаў толькі 20,4 % ад узроўню 1940 г. Трэба адзначыць, што шмат якія даныя афіцыйнай савецкай статыстыкі тэндэнцыйныя і сумніўныя, аднак навукоўцы звяртаюцца да яе, паколькі дакладныя звесткі аб развіцці эканомікі ў пасляваенны перыяд або адсутнічаюць, або іх надзвычай мала. У выніку вайны было страчана больш за палову нацыянальнага багацця рэспублікі (па СССР — каля 30 % нацыянальнага набытку).
У сакавіку 1946 быў прыняты чацвёрты ўсесаюзны пяцігадовы план развіцця народнай гаспадаркі, у якім у якасці асноўнай задачы абвяшчалася «забяспечыць першачарговае аднаўленне і развіццё цяжкай прамысловасці і чыгуначнага транспарту…». Планавалася да канца 1950 не толькі дасягнуць даваеннага ўзроўню вытворчасці, але і значна перавысіць яго. Пры гэтым меркавалася ўжо «ў бліжэйшы час» дагнаць і пераўзысці «дасягненні навукі за межамі СССР». У верасні таго ж года 8-й сесіяй Вярхоўнага Савета БССР быў зацверджаны чацвёрты план аднаўлення і развіцця народнай гаспадаркі БССР, які з’яўляўся састаўной часткай агульнасаюзнага плана. Найбольш высокімі тэмпамі павінна было адбывацца аднаўленне і развіццё машынабудавання. Прадугледжвалася аднаўленне і ўвядзенне ў дзеянне Гомельскага завола сельскагаспадарчага машынабудавання, станкабудаўнічых заводаў агульнай вытворчасцю 4500 станкоў у год, завяршэнне будаўніцтва аўтамабільнага, трактарнага, веласіпеднага і інш. заводаў. Дзякуючы гераічным намаганням рабочых і калгаснікаў, да канца 1950 г. аб’ём валавай прадукцыі на 15 % пераўзышоў адпаведны паказчык 1940 г. За гэты час былі пабудаваны новыя прадпрыемствы: аўтамабільны, трактарны, гіпсавы заводы, камвольны камбінат у Мінску, завод дарожных машын у Жодзіне, дываноў — у Віцебску і г. д.
У 1947 г. адмянялася картачная сістэма размеркавання прадуктаў.
Але спадзяванні народа на лібералізацыю жорсткага сталінскага рэжыму не спраўдзіліся. Сталін пайшоў на некаторае змягчэнне свайго курсу падчас вайны толькі дзеля больш паспяховай мабілізацыі народных мас на барацьбу з ворагам. Пачаліся новыя масавыя арышты, расстрэлы, высылкі ў савецкія канцэнтрацыйныя лагеры. Любы чалавек, які трапіў на акупіраваную тэрыторыю ў ваенны час, быў пад сумненнем. Ужо ў 1947 г. па сцэнарыі 30-х гадоў былі праведзены новыя сфабрыкаваныя працэсы супраць «нацыяналістычных» беларускіх арганізацый. Перамога ў вайне выкарыстоўвалася як важны патрыятычны козыр для ўмацавання аўтарытэту партыі і яе правадыра — Сталіна.
Адраджэнне вёскі тармазілася апорай на калгасы і саўгасы, у фонд якіх прымусова вярталі зямлю, перададзеную сялянам падчас вайны. Аграрная палітыка ў Заходняй Беларусі была накіравана на скасаванне прыватнай гаспадаркі як асноўнай формы вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі. За два гады (1949—1950) чатыры пятых сялянскіх двароў былі аб’яднаны ў калгасы. Вёска, як і раней, разглядалася ў якасці донара індустрыялізацыі. У выніку па ўсіх важных паказчыках у сельскагаспадарчай вытворчасці ў 1950 г. узровень 1940 г. не быў дасягнуты.
У 1944 г. БССР атрымала права знешніх зносін. У 1945 г. яна стала адной з краін-заснавальніц Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (ААН), а пасля і іншых уплывовых арганізацый. Аднак міжнародная дзейнасць БССР была вельмі абмежавана. Тым не менш гэта паспрыяла росту аўтарытэту рэспублікі.
Хрушчоўская адліга
Смерць Сталіна (1953) мела пераломнае значэнне для ўсіх сфер жыцця савецкага грамадства. На ХХ з’ездзе КПСС у 1956 г. быў асуджаны культ асобы. Адбылася некаторая дэмакратызацыя грамадскага жыцця, былі рэабілітаваны многія ахвяры рэпрэсій. У 1961 г. новая праграма партыі мела намер пабудаваць камунізм у СССР да 1980 г., на працягу жыцця аднаго пакалення. З гэтага моманту партыйнае кіраўніцтва афіцыйна атрымала права адміністрацыйнага кантролю.
Ужо ў 1953 г. былі прыняты першыя рашэнні, якія садзейнічалі развіццю вёскі. Паляпшалася матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне калгасаў і саўгасаў, былі павялічаны закупачныя цэны на сельскагаспадарчую прадукцыю, памяншаліся падаткі з сялян. У 1958 г. тэхніка машынна-трактарных станцый (МТС) была прададзена калгасам, каб павялічыць ступень іх самастойнасці. Але кардынальнаму паляпшэнню дзейнасці сельскай гаспадаркі перашкаджаў шэраг аб’ектыўных абставін: Планы па развіцці сельскай гаспадаркі перыядычна не выконваліся. Так, калі за сямігодку (1959—1965) аб’ём прамысловай прадукцыі ўзрос у 2,1 раза, то валавая прадукцыя сельскай гаспадаркі — толькі на 38 %. Нягледзячы на хуткія тэмпы росту і развіцця новых важных галін прамысловасці (хімічнай, нафтаперапрацоўчай і г. д.), электрыфікацыю і газіфікацыю, прамысловасць апынулася ў няпростай сітуацыі. У эпоху навукова-тэхнічнай рэвалюцыі (НТР) ў эканоміцы развітых краін свету адбываліся вельмі істотныя змены, якія мелі далёка ідучыя наступствы. Спажыванне станавілася больш спецыялізаваным, колькасць новых тэхналогій падвойвалася і патройвалася ўсяго за некалькі год, тэхналогіі ўсё больш хутка станавіліся састарэлымі і патрабавалі замены. Адсутнасць развітай сферы паслуг толькі пагаршала сітуацыю. Нарастаў дэфіцыт, які быў непазбежным вынікам бюракратызаванай структуры кіравання.
У 1964 г. Першы сакратар ЦК Кампартыі М. Хрушчоў быў вызвалены ад займаемай пасады, кіраваць партыяй і краінай быў пастаўлены Л. Брэжнеў…
Эпоха брэжнеўскага застою. Дзейнасць П. Машэрава
Пасля змены кіраўніцтва ў сакавіку і верасні 1965 г. пленумы ЦК КПСС разгледзелі пытанні аб развіцці сельскай гаспадаркі і паляпшэнні кіравання эканомікай. Замест створанай у 1957 г. тэрытарыяльнай сістэмы кіравання была зноў уведзена галіновая пад кіраўніцтвам асобных міністэрстваў. Былі пашыраны правы прадпрыемстваў па распараджэнні прыбыткамі (прадпрыемствы атрымалі магчымасць будаваць жыллё, дзіцячыя садкі, санаторыі для сваіх супрацоўнікаў, што павялічвала стымуляванне працы), былі прыняты меры па барацьбе з безгаспадарчасцю, па лепшым выкарыстанні рэсурсаў.
З калгасаў і саўгасаў спісваліся даўгі, павялічваліся закупачныя цэны на сельгаспрадукцыю, узрасла тэхнічная ўзброенасць вытворчасці. Канчаткова былі ліквідаваны апошнія прыкметы савецкага прыгонннага права для калгаснікаў — як і ўсе іншыя грамадзяне краіны, яны атрымалі пашпарты, права на пенсію, на гарантаваную аплату працы. Большая свабода была дадзена ў развіцці ўласнай гаспадаркі. У 1965 г. на Беларусі кампартыю ўзначаліў П. Машэраў. Пяцігодка 1966—1970 гг. была настолькі паспяховай, што потым атрымала назву «залатой». У БССР аб’ём вытворчасці прадукцыі прамысловасці ўзрос на 79 %, сельскай гаспадаркі — на 45 %. Дзякуючы нізкім коштам на паліва і з’яўленню новых прадпрыемстваў, у 70-я гг. ВНП БССР перасягаў адпаведныя паказчыкі большасці рэспублік Савецкага Саюза, а таксама Аўстрыі, Венгрыі і Балгарыі. Нягледзячы на гэта, узровень аплаты працы заставаўся даволі нізкі. Пры агульным росце ўзроўню жыцця насельніцтва павялічвалася колькасць дэфіцытных тавараў, паколькі пры планавай эканоміцы немагчыма прадказаць рэальную патрэбу ў асобных відах прадукцыі. Хранічнай праблемай заставалася нізкая якасць тавараў, іх небагаты асартымент. У краіне пачаўся перыяд застою. Узмацніўся пераслед інакшдумаючых (дысідэнтаў). Аднак канцлагеры цяпер замяняліся на турмы і псіхіятрычныя шпіталі.
Калі ў 1966—1970 гг. сярэднегадавыя тэмпы прыроту нацыянальнага даходу ў БССР склалі 9,1 %, то ў 1976—1980 гг. — 5,1 %, г.зн. амаль у 2 разы меней.
У сферы адукацыі на працягу 1960—1970 гг. беларускамоўныя школы пераводзіліся на рускую мову навучання.
Палітыка перабудовы. Дэмакратызацыя. Распад СССР
Напачатку 1980-х гадоў перад кіраўніцтвам СССР з усёй неадкладнасцю паўстала задача карэннага рэфармавання палітычнага, сацыяльна-эканамічнага, культурнага і інш. бакоў жыцця краіны. Неабходнасць пераменаў абумоўлівалася як унутранымі, так і знешнімі абставінамі. Усё больш відавочным станавіўся крызіс і нізкая эфектыўнасць адміністрацыйна-каманднай сістэмы гаспадарання, зніжэнне папулярнасці камуністычнай ідэалогіі, імклівае паглыбленне адставання СССР ад эканамічна развітых краін Еўропы і ЗША.
Асноўная ўвага адводзілася машынабудаўніцтву, тэмпы развіцця якога планавалася павялічыць у 1,5—2 разы.
У адрозненне, напрыклад, ад Кітая, у якім рэфарміравалася галоўным чынам эканамічная сфера, перабудова ў СССР была накіравана на маштабныя змены адразу ва ўсіх сферах, уключаючы дэмакратызацыю грамадства. Ініцыятарам перабудовы была КПСС, на канферэнцыях, з’ездах, пленумах ЦК распрацоўваліся мерапрыемствы па яе рэалізацыі ў жыцці.
Асобнымі мерапрыемствамі перабудовы стала палітыка галоснасці, дзяржразліку, адраджэння прыватнай ініцыятывы ў рамках кааператыўнага руху. Палітыка галоснасці прадугледжвала паступовае адмаўленне ад кантролю КПСС за ідэалагічнымі працэсамі ў грамадстве. Цэнзура над публікацыямі была зменшана, дазволены сходы для абмеркавання палітычных працэсаў. Акрамя кантралюемых камуністычнай партыяй і ўрадам грамадскіх арганізацый сталі ўзнікаць самастойныя дыскусійныя клубы і нефармальныя аб’яднанні, у якіх можна было праявіць асабістую грамадскую ініцыятыву.
15.12.1986 група творчай інтэлігенцыі Беларусі (28 чал., у т.л. В. Быкаў, Н. Гілевіч, Р. Барадулін) накіравала на імя Генеральнага сакратара ЦК КПСС М. Гарбачова пісьмо з прапановамі па паляпшэнні становішча нацыянальнай мовы ў рэспубліцы. У чэрвені 1987 прадстаўнікі беларускай інтэлігенцыі (134 чал.) накіравалі Гарбачову новы ліст пра сітуацыю з беларускай мовай і культурай. Пытанні нацыянальнага адраджэння набывалі палітычнае значэнне ў дзейнасці Беларускага народнага фронту «Адраджэньне» (БНФ), Таварыства беларускай мовы іншых арганізацый і аб’яднанняў.
24 — 25 чэрвеня 1989 г. ў Вільнюсе адбыўся ўстаноўчы сход Беларускага Народнага Фронту «Адраджэнне» (БНФ). Калі падчас першага сходу размова ішла галоўным чынам аб падтрымцы палітыкі перабудовы і галоснасці, дык на канферэнцыі БНФ 30 чэрвеня — 1 ліпеня 1990 г. ўжо адкрыта абвяшчалася аб немагчымасці дасягнення суверэнітэту і дэмакратыі ў складзе СССР. У сакавіку — красавіку 1990 г. у БССР адбыліся выбары ў Вярхоўны Савет рэспублікі, а таксама ў мясцовыя саветы. Упершыню за многія дзесяцігоддзі яны праходзілі на альтэрнатыўнай аснове. 10 лютага 1990 г. на Усебеларускім дэмакратычным форуме быў створаны Беларускі дэмакратычны блок, які аб’ядноўваў прадстаўнікоў дэмакратычна арыентаваных арганізацый. У выніку ў зноў выбраным Вярхоўным Савеце з’явіліся апазіцыйныя фракцыі БНФ і «Дэмакратычны клуб». 27 ліпеня 1990 г. Вярхоўны Савет прыняў дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце БССР. У тых умовах гэта было хутчэй толькі пажаданнем. Аднак мела надзвычай важныя наступствы.
Між тым унутрыэканамічная і палітычная сітуацыя ў СССР значна пагоршылася. Пачаліся міжнацыянальныя сутыкненні. Фактычна ішла грамадзянская вайна паміж Арменіяй і Азербайджанам. Незалежнасць сваёй рэспублікі абвясціў парламент Літвы. Вясной 1991 г. антысавецкія мітынгі прайшлі і на Беларусі. М. Гарбачоў рабіў непаслядоўныя крокі ў вырашэнні канфліктаў. Так, выкарыстанне ваенных часцей супраць мірнага насельніцтва для вырашэння праблемы апазіцыйных настрояў не дало станоўчых вынікаў. Аўтарытэт саюзнага кіраўніцтва моцна аслаб. З цяжкасцю ішлі перагаворы з кіраўніцтвам рэспублік аб заключэнні новага саюзнага дагавора.
Канчатковы лёс Савецкага Саюза вырашыў дзяржаўны пераварот у жніўні 1991 г. ў Маскве (гл. ДКНС (ГКЧП), які паказаў поўную бяздзейнасць цэнтральных уладаў. У снежні 1991 г. на сустрэчы кіраўнікоў Беларусі, Расіі і Украіны, якая праходзіла ў Віскулях (Белавежская пушча) было прынята рашэнне аб дэнансацыі дагавора 1922 г. аб стварэнні СССР. Замест яго 8 снежня 1991 г. стваралася Садружнасць Незалежных Дзяржаў (СНД), каардынацыйным цэнтрам якой стала сталіца Беларусі — Мінск. (Н. К. В.)
Палацца Медычы-Рыкардзі
Палацца Медычы-Рыкардзі (Palazzo Medici Riccardi) — палац сям’і Медычы, першы свецкі будынак ранняга Рэнесансу ў Фларэнцыі, пабудаванае ўлюбёнцам Козіма Медычы, архітэктарам Мікелоца. У наш час у палацы размешчана Рыкардзіянская бібліятэка.
Паверхі будынка, выкананыя розным мурам, дзеляць фасад палацца на тры ярусы. Грубы руст ніжняга паверху паступова змяняецца гладчэйшымі плітамі другога і добра падагнанымі плітамі трэцяга паверху. Упершыню з антычных часоў па версе будынка пушчаны карніз з кансолямі, які выступае далёка ўперад. У 1517 г. адкрытая лоджыя на паўднёва-усходнім боку была забудавана цэглай, а ў замураваных арках былі прарэзаны вокны з тымпанамі, стварэнне якіх прыпісваюць Мікеланджэла.
Першы паверх выкананы з неапрацаванага і непаліраванага каменя і, нагадваючы крапасны мур, павінен сімвалізаваць стабільнасць. Тут знаходзіліся стайні, кухня і жыллё для абслугі. Вонкава другі паверх, выкананы з паліраванага каменя, аддзелены ад першага зубчастым фрызам і карнізам і ўпрыгожаны гербам Медычы.
На другім паверсе, які насіў назву «piano nobile», знаходзіліся жылыя пакоі гаспадароў і прадстаўніцкія памяшканні. У адтынкаваных залах знаходзіліся спальні і каморы. Памяшканні, якія знаходзяцца вакол квадратнага ўнутранага панадворка палацца, маюць невялікі памер. Унутраны дворык, дзе растуць лімонныя дрэвы і ўстаноўлены скульптурныя статуі, таксама паўтарае асноўную ідэю прамавугольніка з падзелам на тры ярусы. З гэтага часу ўнутраныя дворыкі сталі абавязкова прысутнічаць ва ўсіх арыстакратычных палацах.
Козіма Медычы Старэйшы даручыў будаўніцтва палацца ў 1444 г. архітэктару Мікелоца. Палац павінен быў падкрэсліць новае становішча Козіма Старэйшага ў сістэме ўлады пасля яго вяртання з выгнання ў 1434 г. Мэта была дасягнута незвычайным метадам: упершыню ў аздабленні жылога дому быў ужыты плітняк з рустам, што да гэтага было прывілеем адных толькі грамадскіх будынкаў. Па задуме заказчыка палацца не павінен адрознівацца залішняй раскошай, каб не выклікаць зайздрасць у іншых патрыцыянскіх сем’яў. Козіма Медычы тым часам быў самым уплывовым з 80 фларэнційскіх банкіраў. У палацы меркавалася размясціць як жылыя памяшканні, так і штаб-кватэру банка Медычы. Мікелоца працаваў над палацца на працягу 20 гадоў.
Капэла вешчуноў — знакамітае памяшканне ў палацы, вядомае сваімі роспісамі.
Псалом 73
Псалом 73 (74 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 10-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — нараканне на спусташэнне зямлі.
Склера
Скле́ра (ад σκληρός — цвёрды) — бялочная абалонка — вонкавая шчыльная злучальнатканкавая абалонка вока, якая выконвае ахоўную і апорную функцыі. Утворана сабранымі ў пучкі  валокнамі. Складае 5/6 фібрознай абалонкі вока. Сярэдняя таўшчыня ад 0,3 да 1 міліметра. Таўшчыня склеры ў дзяцей настолькі малая, што праз яе прасвечвае глядзельны пігмент, які надае ёй блакітнае адценне. З узростам таўшчыня склеры павялічваецца.
Праз  склеры, утвораны мноствам дробных паражнін у зоне злучэння яе з, адбываецца адток вадкасці з пярэдняй камеры вока.
Яўген Канстанцінавіч Новік
Яўген Канстанцінавіч Новік — беларускі гісторык, педагог. Доктар гістарычных навук (1989), прафесар (1991).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў вёсцы Рахавец (Цяпер — Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць, Беларусь). У 1962 г. скончыў Мінскі педагагічны інстытут імя М. Горкага. З 1962 года працаваў настаўнікам, выкладаў у Навагрудскім гандлёва-эканамічным тэхнікуме. У 1967—1970 навучаўся ў асперантуры.
З 1970 года працаваў у Мінскім педагагічным інстытуце, Мінскім інстытуце культуры, Рэспубліканскім міжгаліновай інстытуце павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў галін народнай гаспадаркі.
У 1988 абараніў доктарскую дысертацыю.
З 1989 па 2013 гады быў загадчыкам кафедры гуманітарных дысцыплін Беларускага дзяржаўнага універсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі, у цяперашні час працуе прафесарам на гэтай кафедры.
Займаў пасаду старшыні Экспертнага савета па гістарычных навуках ВАК Рэспублікі Беларусь.
Навуковая і педагагічная дзейнасць
Займаецца даследаваннем гісторыі палітычных партый, арганізацый і рухаў Беларусі, праблемы станаўлення народнай адукацыі Беларусі, пытанняў найноўшай гісторыі Беларусі, методыкі выкладання гісторыі ў вышэйшай і сярэдняй школе.
Узнагароды
Узнагароджаны знака «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь».
Артэле
Артэле (Ortelle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 2456 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 276 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 73030. Тэлефонны код — 0836.
Багарадчанскі раён
Утвораны ў 1939 годзе. Ліквідаваны 19 ліпеня 2020 года.
Насельніцтва раёна на года складала 70473 чалавекі, плошча — 799 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 30 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 38 сёлаў.
Псалом 74
Псалом 74 (75 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 10-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — справядлівы суд Божы.
IC 3109
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Білаглынка
Білаглынка (Білоглинка) — вёска ў Сімферопальскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Марніўскаму сельскаму савету.
Васіль Уладзіміравіч Люцікаў
Васіль Уладзіміравіч Люцікаў (нар., Слуцк Мінскай вобласці) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «лячэбная справа».
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Вілюм Тоўр Вілюмсан
Вілюм Тоўр Вілюмсан (Willum Þór Willumsson; нар., , Ісландыя) — ісландскі футбаліст, паўабаронца нідэрландскага клуба «Гоу Эхед Іглс» з Дэвентэра.
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Брэйдаблік». ДЭбютаваў у чэмпіянаце Ісландыі 1 кастрычніка 2016 года, выйшаўшы на замену ў канцы матчу супраць «Ф’ёлніра» (0:3). У сезоне 2016 больш не выхадзіў на поле, у 2017 годзе згуляў у 8 матчах чэмпіянату. У сезоне 2018 замацаваўся ў асноўным складзе «Брэйдабліка» і дапамог камандзе заваяваць срэбраныя медалі чэмпіянату.
У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам БАТЭ з Барысава. У сезоне 2019 нярэдка заставаўся на лаўцы запасных, у 2020 годзе стаў часцей з’яўляцца ў стартавым складзе, але шмат прапусціў з-за траўм. У пачатку 2021 года быў трывалам іграком асновы, аднак у маі атрымаў цяжкую траўму і амаль не з’яўляўся на полі да канца сезона. У лютым 2022 года падоўжыў кантракт з БАТЭ да канца года.
У ліпені 2022 года перайшоў у нідэрландскі «Гоу Эхед Іглс».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую і моладзевую зборныя Ісландыі. 15 студзеня 2019 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Ісландыі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матчу супраць Эстоніі (0:0).
Джэром Дэвід Сэлінджэр
Джэро́м Дэ́від Сэ́лінджэр (Jerome David Salinger ;, Нью-Ёрк — , Корніш, Нью-Гэмпшыр) — амерыканскі , класік літаратуры ЗША XX стагоддзя, найбольш вядомы як аўтар рамана «Лавец у жыце».
Біяграфія
Першыя апавяданні пачаў пісаць яшчэ ў Манхэтэнскай школе (сярэдзіна 1930-х). У пачатку 1940-х дэбютаваў з малой прозай у часопісе «Story», дзе было надрукаванае апавяданне «Маладыя людзі» (The Young Folks). Дж. Сэлінджэр не скончыў ні каледжа, ні ўніверсітэта і пасварыўся з бацькам; ён вырашыў прысвяціць сябе літаратуры.
У перыяд 1940—65 г. былі надрукаваныя 22 апавяданні, аповесці «Фрэні і Зуі», «Вышэй кроквы, цесляры!» і «Сэймур: Уводзіны», але значная частка яго твораў пакуль не апублікаваная. Вядомасць прынёс раман «Лавец у жыце» (1951), у якім успрымальны да прыгажосці летуценны падлетак процістаіць практыцызму, канфармізму і спажывецтву дарослых. Пасля поспеху рамана пісьменнік пакрысе рабіўся самотнікам — амаль не даваў інтэрв'ю, рэдка публікаваўся, а ў 1965 наогул спыніў супрацоўніцтва з літаратурнымі часопісамі. Таксама Дж. Сэлінджэр забараніў перавыдаваць свае раннія творы ажно да апавядання 1948 года «Добра ловіцца рыбка-бананка» і адмовіўся ад прапановаў экранізаваць свае творы (адно з апавяданняў экранізавалі, але фільм пісьменніку не спадабаўся). З канца 1940-х пачаў цікавіцца філасофіяй дзэн, індуізмам, пазней практыкаваў гамеапатыю і нетрадыцыйную медыцыну. Ён імкнуўся пазбегнуць папулярнасці і з сярэдзіны 1960-х пачаў пісаць толькі для сябе.
Паводле пэўных звестак, Дж. Сэлінджэр напісаў яшчэ два раманы і шмат твораў малой формы. У ізаляцыі ад астатняга свету ён пражыў да самай смерці. Пісьменнік негатыўна рэагаваў на абнародаванне сваіх лістоў, балюча ўспрымаў з'яўленне розных рэмэйкаў і сіквэлаў «Лаўца ў жыце». Гадамі ён амаль не кантактаваў з людзьмі, не выступаў на тэлебачанні і радыё; творы позняга Дж. Сэлінджэра не прызначаліся для прыжыццёвай публікацыі.
Палацца Строцы
Палацца Строцы (Palazzo Strozzi) — фларэнційскі палац (палацца) эпохі Рэнесансу. Будынак быў пабудавана па заказе Філіпа Строцы меркавана па праекце Джуліяна да Сангала ў 1489—1539 гг. Па сваёй форме адносіцца да фларэнційскіх гарадскіх палацаў ранняга Адраджэння.
Філіпа Строцы прызначыў тэрмін пачатку будаўніцтва палацца на 6 жніўня 1492 г. у строгай адпаведнасці з астралагічным прагнозам. За ўзор архітэктар сямейства Строцы Бенедэта да Маяна ўзяў палац Медычы, вядомы цяпер як Палацца Медычы-Рыкардзі, аўтарам якога быў Мікелоца.
Будынак абліцаваны выпуклымі каменнымі блокамі, якія пакідаюць вельмі гарманічнае ўражанне. Яго ўзмацняе выступалы карніз дойліда Кронака.
Філіпа Строцы памёр, не дачакаўшыся заканчэння будаўніцтва свайго палацца, а яго сын П’еро выехаў з Фларэнцыі ў Францыю, да двара сваёй стрыечнай сястры, Кацярыны Медычы.
Вікторыя (пік, Беліз)
Пік Вікторыя (Victoria Peak) — вяршыня, размешчаная ў Белізе, другі найвышэйшы пункт краіны пасля Дойлс-Дэлайт. Размешчана на ўсходзе гор Мая.
Геаграфія
Пік Вікторыя мае вышыню 1122 м размешчаны ў гарах Мая. Гэта другая па вышыні гара ў Белізе, якая толькі крыху саступае вяршыні Дойлс-Дэлайт, размешчанай за 57 км на паўднёвы захад ад піка Вікторыі. Пік Вікторыя размешчаны ў запаведніку басейна Коск у раёне Стэн-Крык. З’яўляецца месцапражываннем для многіх відаў флоры і фауны.
Гісторыя
Доўгі час пік Вікторыя лічыўся самай высокай гарой у Белізе з вышынёй 1120 м. Аднак пасля вымярэнняў вяршыні Дойлс-Дэлайт, яе вышыня аказалася 1124 м, большай, чым давалі раннія вымярэнні. Першыя даследаванні піка Вікторыі адбыліся ў час брытанскіх экспедыцый 1888 і 1889 гадоў. Але даследчыкі фактычна вымералі найбліжэйшы пік, які яны памылкова пазначылі як пік Вікторыя. Некалькі экспедыцый рушылі следам у 1927—1928 гадах. Назва «Пік Вікторыя» была дадзена ў гонар каралевы Вікторыі як найвышэйшай вяршыні ў хрыбце Кокскам. 2 мая 1998 года пік Вікторыя быў аб’яўлены помнікам прыроды і дададзены ў спіс ахоўных тэрыторый у Белізе.
Ян Віталевіч Скібскі
Ян Скібскі (нар., Чашнікі) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Віцебск» і моладзевай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у родных Чашніках, у юнацкім узросце трапіў у структуру «Віцебска», з 2019 года пачаў гуляць за дубль клуба. У 2020 годзе замацаваўся ў дублі, а 22 лістапада 2020 года дэбютаваў за асноўную каманду «Віцебска» ў Вышэйшай лізе, калі выйшаў у стартавым складзе ў матчы з «Мінскам» (2:2) і быў заменены ў другім тайме. У 2021 годзе працягваў часам з’яўляцца ў асноўнай камандзе, пераважна выходзячы на замену.
У лютым 2022 года падоўжыў кантракт з «Віцебскам». У сезоне 2022 замацаваўся ў стартавым складзе каманды.
Міжнародная кар’ера
29 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм таварыскага матча супраць Грузіі (1:4).
Энтрэ-Рыас (правінцыя)
Назва «Энтрэ-Рыас» перакладаецца на беларускую мову як «паміж рэкамі». Рака Парана ўтварае натуральную мяжу з правінцыямі Санта-Фэ і Буэнас-Айрэс на захадзе і паўднёвым захадзе, а рака Уругвай — з Уругваем на ўсходзе. На поўначы правінцыя мяжуе з правінцыяй Карыентэс.
Сталіца — Парана, размешчаная на рацэ Парана. На процілеглым беразе знаходзіцца горад Санта-Фэ.
Разам з правінцыямі Кордава і Санта-Фэ правінцыя уваходзіць у эканоміка-палітычнае аб’яднанне, вядомае як Цэнтральны рэгіён.
Уладзімір Сяргеевіч Маёраў
Уладзімір Сяргеевіч Маёраў (нар., Горкі Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускую ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчую акадэмію, вучоны заатэхнік.
Служыў у радах Узброеных Сіл. Працоўную дзейнасць пачаў старшым заатэхнікам Гомельскага міжгаспадарчага аб’яднання па вытворчасці свініны. Працаваў інструктарам арганізацыйна-інструктарскага аддзела Гомельскага аблвыканкама, арганізацыйнага аддзела Гомельскага райкама КПБ, аддзела арганізацыйна-партыйнай работы Гомельскага абкама КПБ. Быў старшынёй калектыўна-долевай гаспадаркі «Бабовіцкая» Гомельскага раёна. Займаў пасады першага намесніка старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванню Гомельскага аблвыканкама, старшыні Гомельскага райвыканкама.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Зборная Харватыі па футболе
Зборная Харватыі па футболе прадстаўляе Харватыю на міжнародных матчах і турнірах па футболе. Кіруецца і кантралюецца Харвацкай футбольнай федэрацыяй, якая з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА. Каманда існуе з 1990 года і была прызнана ФІФА і УЕФА улетку 1992 года, праз год пасля атрымання Харватыяй незалежнасці ад Югаславіі.
Зборная правяла свае першыя афіцыйныя матчы ў адборачным раўндзе да чэмпіянату Еўропы 1996, па выніках якога каманда выйшла ў фінальную частку, каб упершыню прыняць удзел у галоўным міжнародным турніры кантынента.
Курыловіч
Курыловіч — прозвішча.
Селікоўская рэчка
Селіко́ўская рэчка — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Заходняя Дзвіна.
Каля ракі вёскі Сапраны, Храпакі.
Мікіта Пятровіч Кароткін
Мікі́та Пятро́віч Каро́ткін (, в. Сапрынавічы Магілёўскай губерні, Расійская імперыя (цяпер у Магілёўскай вобласці) — невядома) — савецкі партыйны дзеяч, былы першы сакратар Віцебскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі.
Біяграфія
З сялянскай сям’і. У 1930 годзе скончыў Жлобінскі аграпедтэхнікум. Працаваў настаўнікам у Слуцкім раёне.
З 1932 года на партыйнай і гаспадарчай рабоце.
У 1940 годзе быў прызначаны першым сакратаром Жабінкаўскага райкама КП(б) Беларусі.
У часы Вялікай Айчыннай вайны партызаніў на Магілёўшчыне.
Улетку 1947 года быў прызначаны другім сакратаром Гродзенскага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, а пасля заканчэння Вышэйшай партыйнай школы пры ЦК УКП(б) стаў намеснікам міністра сельскай гаспадаркі Беларускай ССР і адначасова начальнікам палітычнага сектара Міністэрства сельскай гаспадаркі.
З 1952 года быў прызначаны спачатку другім, а пасля першым сакратаром Віцебскага абласнога камітэта КПБ.
У 1956—1969 гадах — намеснік міністра хлебапрадуктаў БССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1954 — 1958).
Ушанаванне памяці
Яго імём названа вуліца ў горадзе Жабінка.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Мяркіне)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм у мястэчку Мяркіне (Мерач) Варэнскага раёна Літвы. Уяўляе сабой сінтэз гатычнай і барочнай архітэктуры.
Біяграфія
Пабудаваны ў 1443 у г. Мерач у тэхніцы гатычнай муроўкі па фундацыі 1434 Ягайлы. У 1648 годзе было зменена яго аблічча ў сувязі з прыбудовай да галоўнага фасада нартэкса, які завяршаецца барочным франтонам. Тады, відаць, упершыню атынкавалі фасады. Работы праведзены паводле загаду і на сродкі Уладзіслава IV Вазы. Адзін з чарговых рамонтаў быў ажыццёўлены ў 1884 годзе.
Псалом 75
Псалом 75 (76 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 10-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — перамога Божая.
IC 3110
IC 3110 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Білакам’янэ
Білакам'янэ (Білокам'яне) — вёска ў Бахчысарайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Залізнычненскаму сельскаму савету.
Астравіты (возера)
Аставі́ты — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Друйка, за 16 км у напрамку на поўнач ад горада Браслаў. Знаходзіцца на тэрыторыі Нацыянальнага парка «Браслаўскія азёры».
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй 5—10 м. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, пясчаныя і тарфяністыя, на ўсходзе зліваюцца са схіламі катлавіны. Дно плоскае, амаль цалкам выслана сапрапелем, каля ўсходніх і паўднёва-ўсходніх берагоў — вузкая пясчаная паласа.
Возера эўтрофнае з прыкметамі дыстафіравання. Зарастае. У паўднёвай частцы выцякае ручай у возера Снуды.
У возеры водзяцца шчупак, лінь, карась, лешч, акунь, плотка і іншыя віды рыб.
Аматыке
Бухта Аматыке (Bahía de Amatique) — буйны заліў Карыбскага мора. Размешчаны ўздоўж усходняга ўзбярэжжа Гватэмалы і ў Белізе.
Бухта знаходзіцца ў Гандураскім заліве, распасціраецца ад Санта-Томас-дэ-Кастылья (Гватэмала) на поўдні да Пунта-Горда (Беліз) на поўначы, дзе ён выходзіць у Карыбскае мора. Паўднёва-ўсходнія межы бухты абазначаны невялікім паўвостравам Пунта-дэ-Манабік.
Большая частка заліва з’яўляецца часткай Гватэмалы, а паўночна-заходняя частка — Беліза. Заліў атрымлівае сцёк з трох асноўных рэк: Моха ў Белізе, Сарстун, якая ўтварае мяжу паміж Белізам і Гватэмалай, і Рыа-Дульсэ ў Гватэмале. Асноўнымі партамі ў бухце з’яўляюцца Пуэрта-Барыас, Санта-Томас-дэ-Кастылья і Лівінгстан з боку Гватэмалы і Пунта-Горда ў Белізе.
Аб’яднаны пераходны кабінет Беларусі
Перадумовы
9 жніўня 2020 года ў Беларусі прайшлі прэзідэнцкія выбары, вынікі якіх не былі прызнаныя вялікай часткай насельніцтва, у выніку чаго распачаліся самыя масавыя пратэсты ў гісторыі краіны. Пратэстоўцы, а таксама ўсе краіны ЕС і ЗША прызналі Святлану Ціханоўскую пераможцай выбараў і нацыянальнай лідаркай. У эміграцыі вакол Офіса Святланы Ціханоўскай былі створаныя шматлікія дэмакратычныя структуры, якія, аднак, не мелі агульнага каардынацыйнага органа. Тым часам у Беларусі ўвесну 2021 года масавыя акцыі пратэсту былі задушаныя шырокамаштабнымі рэпрэсіямі рэжыму Лукашэнкі пры падтрымцы Расіі.
24 лютага 2022 года Расія пачала ўварванне на тэрыторыю Украіны, у тым ліку з тэрыторыі Беларусі. У той жа дзень Святлана Ціханоўская абвясціла пра намер стварэння пераходнага кабінета ў якасці нацыянальнага органа Беларусі. Свой намер яна патлумачыла тым, што Аляксандра Лукашэнку больш нельга лічыць гарантам незалежнасці і тэрытарыяльнай цэльнасці Беларусі.
Дзейнасць
Аб’яднаны пераходны кабінет Беларусі быў створаны 9 жніўня 2022 года на канферэнцыі «Новая Беларусь», якая праходзіла ў Вільнюсе на другую гадавіну пачатку масавых пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў. Адразу па абвяшчэнні пра стварэнне кабінета Святлана Ціханоўская прызначыла прадстаўнікоў кабінета. Імі сталі Павел Латушка, Аляксандр Азараў, Валерый Кавалеўскі і Валерый Сахашчык. Было заяўлена, што кабінет яшчэ будзе пашырацца і ўключыць у сябе прадстаўніцтвы па сацыяльнай палітыцы, эканоміцы і фінансах і нацыянальным адраджэнні. 7 верасня 2022 года ад імя кабінета была выдадзена першая пастанова, у ёй прыярытэтнай задачай арганізацыі аб’явілі аднаўленне і абарону суверэнітэту краіны. 9 верасня 2022 года прэс-служба арганізацыі паведаміла пра новага прадстаўніка кабінета па пытаннях фінансаў і эканомікі, ім стала прадпрымальніца і заснавальніца кампаніі Laava Tech Таццяна Зарэцкая. 16 верасня стала вядома, што прадстаўніком па пытанні нацыянальнага адраджэння прызначаная гісторык і экс-тэлевядучая тэлеканала «Белсат» Аліна Коўшык.
Рэакцыя рэжыму Лукашэнкі
30 жніўня 2022 года КДБ Рэспублікі Беларусь прызнаў Аб’яднаны пераходны кабінет экстрэмісцім фарміраваннем. 5 верасня орган быў унесены ў адпаведны спіс.
У канцы 2022 года Telegram-канал кабінета прызналі экстрэмісцкім матэрыялам у Беларусі.
Вэрхавынскі раён
Вэрхавынскі раён (Верховинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэрхавына (Верховина).
Утвораны ў 1966 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 30523 чалавекі, плошча — 1260 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 41 сяло.
Нацыянальная бібліятэка імя А. С. Пушкіна Рэспублікі Мардовія
'''Нацыянальная бібліятэка імя А. С. Пушкіна Рэспублікі Мардовія''' знаходзіцца ў горадзе Саранск, Рэспубліка Мардовія. З’яўляецца галоўнай дзяржаўнай бібліятэкай рэспублікі, з найбуйнейшым на яе тэрыторыі зборам друкаваных выданняў.
Гісторыя стварэння бібліятэкі
14 верасня 1899 года па прашэнні групы гарадской інтэлігенцыі гарадскому кіраўніку была адкрыта Саранская народная дармовая бібліятэка-чытальня. На момант стварэння яе бібліятэчны фонд складаў усяго 353 кнігі, папаўняўся ён галоўным чынам за кошт дабрачыннасці. Спачатку бібліятэка месцілася ў памяшканні гарадскога ламбарда, потым для яе быў вылучаны пакой у будынку гарадской управы.
У 1919—1920 гадах бібліятэка-чытальня была злучана з Публічнай бібліятэкай і атрымала назву «Саранская цэнтральная павятовая бібліятэка». У 1928 годзе бібліятэка памяняла назву на Цэнтральную акруговую, у 1930 годзе — Абласную, а ў 1935 годзе — Рэспубліканскую. У 1939 годзе для бібліятэкі быў пабудаваны асобны будынак (цяпер там знаходзіцца Рэспубліканская дзіцячая бібліятэка) і з гэтага ж года яна носіць імя вялікага рускага паэта Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна. У 1970 годзе бібліятэка зноў пераехала ў новы будынак (на вуліцы Багдана Хмяльніцкага), дзе яна і размяшчаецца дасёння.
У 2009 годзе да будынка бібліятэкі з боку вуліцы Льва Талстога быў прыбудаваны новы 9-павярховы корпус, што павялічыла бібліятэчныя плошчы больш чым у 3 разы.
Бібліятэка атрымлівае абавязковы асобнік усіх выданняў, якія публікуюцца ў Мардовіі.
Андрэй Аляксандравіч Крэнь
Андрэй Крэнь (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
Выхаванец івацэвіцкай ДЮСШ, у юнацкім узросце трапіў у структуру «Слуцка». У 2020 годзе пачаў выступаць за дубль клуба, а 22 кастрычніка 2020 года дэбютаваў за асноўную каманду «Слуцка» ў Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з брэсцкім «Дынама» (1:3).
Уманак
Уманак (грэнл. Uummannaq літар. «у форме цюленевага сэрца») — горад і адміністрацыйны цэнтр былой аднайменнай камуны на поўначы Заходняй Грэнландыі. Цяпер уваходзіць у склад камуны Каасуітсуп.
Яўген Міхайлавіч Харытоненка
Яўген Міхайлавіч Харытоненка (, Крапыўныцкы, Украіна — ) — беларускі жывапісец, педагог.
Біяграфія
Скончыў у 1953 годзе Кіеўскі мастацкі інстытут. У 1955—1957 гадах выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы, у 1969—1994 гадах у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Уманак
Сам горад размешчаны на востраве (12 км²), на поўнач ад вострава Дыска, за 590 км на поўнач ад Палярнага круга, на 70 градусе паўночнай шыраты. Самы паўночны тэрмінал грэнландскіх паромаў. Насельніцтва — 1407 чалавек (2020).
Яўген Міхайлавіч Харытоненка
Біяграфія
Член Беларускага саюза мастакоў з 1957 года.
Творчасць
Працаваў пераважна ў жанрах партрэта, нацюрморта, пейзажа. Яго работы вылучаюцца тонкім пачуццём колеру, дасканаласцю мастацкіх форм, вытанчанасцю малюнка, багатымі тонавымі градацыямі. Сярод работ: «Студэнтка» (1967), «На родных прасторах. Янка Купала» (1968), партрэты беларускіх мастакоў А. Анікейчыка (1976), В. Шаранговіча (1980), У. Басалыгі (1983); актрыс А. Клімавай (1976, 1978), Л. Давідовіч (1978), Н. Галеевай (1982); М. Танка (1983) і інш. пісьменнікаў; дзіцячыя партрэты «Пеначка» (1960), «Школьніца» (1968), «Ганначка» (1982), «Салдаткі» (1995); пейзажы «Восень. Сонечны дзень» (1954), «Хата ў Кісялях» (1955), «Вясна» (1962), «Ваколіца» (1967), «На Полаччыне» (1976), «Зіма прыйшла» (1980) і інш., тэматычныя карціны «Няскораныя» (1964), трыпціх «Неспакойныя сэрцы» (1965—1967) і нацюрморты.