cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лукан
Біяграфія
Родам з Іспаніі, пляменнік філосафа Сенекі, атрымаў адукацыю ў Рыме ў філосафа Карнута, часова карыстаўся прыхільнасцю Нерона, якая перайшла ў нянавісць, калі імператар заўважыў яго значны паэтычны талент; наступствам гэтага быў прысуд яго да пакарання смерцю, як удзельніка змовы Гая Пізона. Лукан парэзаў сабе вены.
Тарноўскае ваяводства
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Лукан
Тэксты і пераклады
Пераклады:
Красацел даследчык
Красацел даследчык, або красацел чорны (Calosoma investigator) — насякомае атраду цвердакрылыя (Coleoptera), сямейства жужалі (Carabidae).
Апісанне
Даўжыня жука 16-27 мм. Афарбоўка чорная, зверху часта бронзавая або зеленаватая. Паміж радамі буйных залацістых ямак на надкрылах можна заўважыць 5-7 няправільных радоў дробных зярнятак.
Арэал
Паўночна-Усходняя Еўропа (вядомы таксама з Швецыі), Сібір. У Беларусі знойдзены ў паўднёвых раёнах (на Палессі). Месцы пражывання: часцей за ўсё палі і лугі; на пясчанай і супясчанай глебе.
Асаблівасці біялогіі
Мезаксерафіл. Актыўны ўначы. Днём хаваецца ў сховішчах. Трапляецца з мая па кастрычнік. Корміцца ў асноўным вусенямі лугавога матылька, коканапрадаў, совак і пядзенікаў. Генерацыя аднагадовая.
Фізіка атамаў і малекул
Фізіка атамаў і малекул — раздзел фізікі, які вывучае ўнутраную будову і фізічныя ўласцівасці атамаў, малекул і іх больш складаных аб’яднанняў (кластараў), уключаючы іх узбуджаныя, іанізаваныя, і іншыя слабазвязаныя формы як індывідуальных мікраскапічных субадзінак матэрыі, а таксама фізічныя з’явы пры нізкаэнергетычных (якія не закранаюць цэласнасць атамных ядраў) элементарных актах узаемадзеяння гэтых аб’ектаў паміж сабой і з элементарнымі часціцамі (галоўным чынам электронамі, пратонамі і фатонамі) і ўздзеянні электрычных і магнітных палёў.
Пры вывучэнні фізікі атамаў і малекул асноўнымі з’яўляюцца такія эксперыментальныя метады (шырока прымяняюцца таксама ў хіміі для аналітычных мэт), як спектраскапія і мас-спектраметрыя з усімі іх разнавіднасцямі, некаторыя віды, рэзанансных метадаў і мікраскапіі, тэарэтычныя метады квантавай механікі, статыстычнай фізікі і тэрмадынамікі. Фізіка атамаў і малекул цесна ўзаемазвязана з малекулярнай фізікай, у якой вывучаюцца (калектыўныя) фізічныя ўласцівасці цел ў розных агрэгатных станах на аснове разгляду іх мікраскапічнай (атамна-малекулярнай) будовы, а таксама з некаторымі часткамі хіміі (структурная хімія, тэрмахімія, кінетыка, квантавая хімія і іншыя)
Сярод асноўных напрамкаў даследаванняў:
Прывід пяра
«Прывід пяра» (The Ghost Writer) — палітычны трылер 2010 года рэжысёра і сцэнарыста Рамана Паланскага. Карціна з’яўляецца экранізацыяй рамана «» англійскага пісьменніка Роберта Харыса, які выступіў у ролі суаўтара сцэнарыя. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Юэн Мак-Грэгар, Пірс Броснан, Кім Кэтрал і Алівія Уільямс.
«Прывідамі пяра» ў выдавецкіх колах называюць літаратурных наймітаў, творчыя пакуты якіх нікому не вядомыя, але вынікі працы якіх робяцца лідарамі продажаў. Адзін з іх гіне, не паспеўшы выканаць заказ — мемуары былога прэм’ер-міністра Вялікабрытаніі Адама Ланга. Каб скончыць кнігу, выдавецтва наймае новага «прывіда». Ён яшчэ не здагадваецца, што гэтая праца можа аказацца смяротна небяспечнай, бо біяграфія прэм’ера закранае і дзяржаўныя таямніцы.
Прэм’ера фільма адбылася 12 лютага 2010 года ў межах конкурснай праграмы 60-га Берлінскага кінафестывалю. У шырокі пракат карціна ўпершыню выйшла ў Германіі 18 лютага 2010 года. Беларускі пракат фільма пачаўся 5 жніўня 2010 года.
Фільм быў высока ацэнены кінакрытыкамі і адзначаны мноствам прэстыжных кінаўзнагарод, у тым ліку «Сярэбраным мядзведзем» за найлепшую рэжысуру на Берлінскім кінафестывалі, шасцю «Еўрапейскімі кінапрэміямі», у тым ліку за найлепшы фільм, а таксама чатырма прэміямі «Сезар».
Сюжэт
Галоўны герой фільма — «прывід пяра», літаратурны найміт (Юэн Мак-Грэгар). Яго імя застаецца невядомым. Практычна нічога не вядома і пра яго мінулае. Ён халасцяк з Лондана, які зарабляе на хлеб напісаннем мемуараў для знакамітасцяў, мае багаты пісьменніцкі вопыт, віртуозна валодае пяром, але вядомы толькі ў самых вузкіх кругах. Такое рэзюмэ ідэальна падыходзіць для працы, якую прапануе яму выдавецкая фірма Райнхарт: завяршыць мемуары нядаўна пакінуўшага свой пост брытанскага прэм’ер-міністра Адама Ланга (Пірс Броснан). Папярэднік «прывіда» — памочнік Ланга Майк Мак-Ара — нядаўна ўтапіўся.
Пісьменнік неадкладна вылятае ў Злучаныя Штаты і паромам перабіраецца на востраў, дзе пражывае цяпер Адам Ланг са сваёй жонкай Рут (Алівія Уільямс), сакратаркай Амеліяй Блай (Кім Кэтрал) і іншымі прыбліжанымі. Патрапіўшы ў ультрасучасны асабняк экс-прэм’ера са шклянымі сценамі і халодна-абстрактным дызайнам, ён пачынае працу над рукапісамі, якія патрабуюць немалой дапрацоўкі. Амелія забараняе пісьменніку выносіць рукапісы Мак-Ары з катэджа, падкрэсліваючы, што яны ўяўляюць сабой пагрозу дзяржаўнай бяспецы.
Прыезд «прывіда» на востраў супадае з пачаткам палітычнага скандалу. Былы міністр замежных спраў Рычард Райкарт (Роберт П’ю) выступае з публічным абвінавачваннем Ланга ў санкцыянаванні незаконнага захопу падазраваных у тэрарызме і іх перадачы ў рукі ЦРУ, дзе да іх прымяняліся катаванні, што з’яўляецца ваенным злачынствам. Цяпер за межамі Злучаных Штатаў Лангу пагражае пераслед Міжнароднага крымінальнага суда, юрысдыкцыю якога прызнаюць практычна ўсе краіны свету. Ужо назаўтра востраў запаўняюць натоўпы пратэстуючых і рэпарцёраў. Насуперак парадам сваёй жонкі, Ланг з сакратаркай адпраўляецца з візітам у Вашынгтон. Тым часам «прывід», каб не стаць ахвярай праследаванняў пратэстуючых, вымушаны пераехаць у асабняк Лангаў і заняць пакой свайго папярэдніка па напісанні мемуараў. У пакоі Мак-Ары ён выпадкова знаходзіць схаваныя рэчы, якія ўказваюць на існаванне нейкай таямніцы. Сярод іх ёсць канверт з фотаздымкамі маладога Ланга. На адным з іх запісаны нумар тэлефона; «прывід» тэлефануе і, даведаўшыся, што гэта тэлефон Райкарта, не ўступае ў размову.
Падчас паездкі на ровары, «прывід» выпадкова сутыкаецца з мясцовым старажылам (Ілай Уолак), які пераканаўча даводзіць, што цячэнне ні ў якім разе не магло выкінуць цела Мак-Ары ў тым месцы, дзе яго знайшлі. Між іншым, ён сцвярджае, што яго суседка бачыла святло ліхтароў на пляжы ў ноч, калі загінуў Мак-Ара, але потым звалілася з лесвіцы і цяпер ляжыць у коме. У той жа дзень падчас вячэры паміж «прывідам» і Рут заходзіць размова пра смерць Мак-Ары і пісьменнік вырашае падзяліцца з Рут гісторыяй, пачутай ад старога. Рут моцна ўсхвалявана, яна прызнаецца, што таксама мела падазрэнні наконт смерці Мак-Ары. Знянацку яна выбягае пад дождж «прачысціць мазгі», просячы пакінуць яе адну. Сярод ночы наскрозь прамоклая Рут прыходзіць да «прывіда» ў спальню і расказвае, што перад смерцю Мак-Ары ён моцна пасварыўся з Лангам, але прычыны ёй невядомы. Рут моцна ўсхвалявана і расстроена, і пісьменнік дазваляе ёй застацца з ім. Яны праводзяць ноч разам.
Наступнай раніцай «прывід» бярэ машыну для гасцей, якой раней часта карыстаўся Мак-Ара, і адпраўляецца назад у гатэль, але спадарожнікавы навігатар настойліва рэкамендуе ехаць у іншае месца. Здагадваючыся, што навігатар можа ўказаць апошні маршрут, па якім ездзіў Мак-Ара, «прывід» вырашае ехаць, як кажа навігатар. Так ён трапляе на паром, перапраўляецца на «вялікую зямлю» і, прыбыўшы да нейкага асабняка, высвятляе, што гэта дом прафесара Пола Эмета (Том Уілкінсан). Гэта імя знаёмае пісьменніку: Эмет фігуруе ў рукапісе мемуараў, а на двух фотаздымках з тайніка Мак-Ары Ланг і Эмет разам. Нягледзячы на фотаздымкі, Эмет не прызнае блізкага знаёмства з Лангам. Калі пісьменнік выказвае здагадку, што Мак-Ара прыязджаў да Эмета ў ноч перад гібеллю, Эмет адмаўляе сустрэчу з Мак-Арам і дае зразумець пісьменніку, што не збіраецца размаўляць на гэту тэму. «Прывід» пакідае асабняк Эмета і выпраўляецца ў зваротны шлях, знячэўку ў пагоню за ім пускаецца невядомы чорны аўтамабіль. Літаратару ўдаецца адарвацца ад «хваста» і паспець на апошні паром. Аднак перад самым адплыццём на паром прыязджаюць і яго пераследнікі. «Прывід» ратуецца бегствам і, пакінуўшы машыну на пароме, сыходзіць на бераг і спыняецца на ноч у невялікім матэлі на паромнай прыстані.
Тым не менш, пісьменніку прапануюць скончыць кнігу для пасмяротнага выдання, якое цяпер бясспрэчна стане бестселерам. Амелія запрашае «прывіда» на прэзентацыю кнігі ў Лондане, дзе ў гутарцы прыгадвае, што амерыканцы сапраўды лічылі кнігу пагрозай нацыянальнай бяспекі, і што гэта неяк тычылася «пачаткаў». Пісьменнік заўважае, што на прэзентацыі прысутнічае Пол Эмет, і Амелія тлумачыць, што ён быў выкладчыкам Рут у Гарвардзе. Знянацку «прывід» робіць адкрыццё: таямніца была зашыфравана першымі словамі кожнага раздзела ў рукапісе. Склаўшы словы ў сказ, «прывід» чытае: «Жонка Ланга Рут была завербавана ў якасці агента ЦРУ прафесарам Полам Эметам з Гарвардскага ўніверсітэта». Ён прыходзіць да высновы, што Рут з’яўлялася сувязным звяном паміж ЦРУ і прэм’ерам.
«Прывід» перадае запіску Рут, дэманструючы сваё адкрыццё. Калі яна разгортвае запіску і бачыць пісьменніка, той падымае келіх, каб паказаць, што ўсё ведае. Рут імгненна перагаворвае з Эметам і іншымі сваімі памочнікамі. Пісьменнік выходзіць з будынку і спрабуе ўзяць таксі, але беспаспяхова. Калі ён перасякае вуліцу, чорны аўтамабіль на поўным хаду збівае яго. Старонкі рукапісу разлятаюцца па вуліцы.
Перадгісторыя
Першапачаткова рэжысёр Раман Паланскі і пісьменнік Роберт Харыс разам працавалі над фільмам па рамане Харыса «Пампеі».
Кніга была ўпершыню апублікавана ў 2003 годзе і стала бестселерам. У ёй расказваецца гісторыю вывяржэння вулкана Везувій, якое адбылося ў 79 годзе нашай эры. Маладога інжынера Марка Атылія адпраўляюць рамантаваць вялізарны акведук, які забяспечвае вадой 250 тысяч чалавек вакол Неапалітанскага заліва. Атылій аказваецца ўцягнутым у палітыку і адначасова трапляе ў рамантычныя адносіны. Але неўзабаве яму даводзіцца змагацца не толькі з карумпаванымі сіламі, якія кіруюць горадам Пампеі, але, у рэшце рэшт, і з неадольнай сілай самой прыроды.
Раман быў адаптаваны для кіно ў 2007 годзе самім Харысам, а ў крэсла рэжысёра быў запрошаны Раман Паланскі. У шматлікіх інтэрв’ю Харыс прызнаваўся, што сюжэт яго рамана быў натхнёны фільмам Паланскага «Кітайскі квартал», і Паланскі ў сваю чаргу адзначаў, што менавіта гэтае падабенства прываблівала яго ў «Пампеях».
На фільм быў выдзелены бюджэт у 130 млн. долараў, а прадзюсарамі карціны выступілі і, з якімі Паланскі раней працаваў над фільмамі «Піяніст» і «Олівер Твіст». Здымкі фільма павінны былі пачацца летам 2007 года ў Італіі. Аднак у верасні 2007 года праект прыйшлося звярнуць з-за пагрозы забастоўкі акцёраў. На той момант праца над фільмам вялася ўжо на працягу васямнаццаці месяцаў.
Праца над сцэнарыем
Пасля спынення працы над «Пампеямі» Паланскі і Харыс вырашылі працягнуць супрацоўніцтва. На гэты раз гаворка ішла пра экранізацыю новага рамана Харыса пад назвай «». У цэнтры сюжэту гэтага рамана — гісторыя літаратурнага найміта, «прывіда пяра», якому даручана напісаць мемуары адстаўнога брытанскага прэм’ер-міністра. Многія рэцэнзенты разглядаюць гэты твор, як рэакцыю Харыса на дзейнасць Тоні Блэра, якому Харыс сімпатызаваў і ў якім моцна расчараваўся пасля вайны ў Іраку. Тым не менш, сам пісьменнік не раз адзначаў, што ідэя кнігі ўзнікла ў яго задоўга да абрання Блэра на пасаду прэм’ера. Асноўваючыся на размове з Харысам, Юэн Мак-Грэгар, выканаўца ролі «прывіда» ў фільме, так каментуе асноўную адпраўную кропку рамана:
Кніга была апублікавана ў верасні 2007 года, а ўжо ў лістападзе таго ж года Паланскі абвясціў, што плануе пачаць здымкі наступнай восенню. Тлумачачы выбар матэрыялу для новага фільма, Паланскі адзначаў: «''Нейкі час я шукаў палітычны трылер, каб заняцца яго пастаноўкай, і „Прывід“ наўрад ці мог аказацца больш дасканалым. Роберт стварыў раман з такім узроўнем саспенсу, што ад яго не магчыма было адмовіцца''». Усхваляючы кнігу Харыса, Паланскі таксама заявіў, што па ўзроўні саспенсу яна не саступае раманам.
Адзінае, што ў сюжэце заставалася нявызначаным нават калі пачаліся здымкі — гэта канцоўка. Паводле сцэнарыя, у канцы «прывід» мусіў знікнуць, проста растаць у натоўпе. Але пазней Паланскі вырашыў, што ў фільма павінен быць больш рашучы фінал.
Падбор акцёраў
Першапачаткова на галоўныя ролі ў фільме былі зацверджаны Нікалас Кейдж, Пірс Броснан і Цільда Суінтан. Аднак пасля таго, як здымкі былі адтэрмінаваны на некалькі месяцаў, у акцёрскім складзе адбыўся шэраг змен. Нікалас Кейдж адмовіўся ад ролі «прывіда», а на яго месца быў запрошаны Юэн Мак-Грэгар. Яшчэ адной заўважнай зменай у акцёрскім складзе стала прызначэнне Алівіі Уільямс на ролю жонкі экс-прэм’ера замест абвешчанай раней Цільды Суінтан. Роля сакратаркі прэм’ера была аддадзена актрысе Кім Кэтрал. У студзені 2009 года да акцёрскага складу далучыліся Том Уілкінсан і Джэймс Белушы.
Галоўную ролю ў фільме выканаў шатландскі акцёр Юэн Мак-Грэгар. Яго персанаж — «прывід пяра», літаратурны найміт, які піша мемуары знакамітасцяў. За ўвесь фільм ніводнага разу не згадваецца яго імя, выключна мала ўвагі ўдзяляецца яго мінуламу, таму ён «прывід» яшчэ і ў тым сэнсе, што навакольныя людзі, а таксама і гледачы, мала што ведаюць пра яго. Як і любы пісьменнік без імя, ён, па сваёй сутнасці, няўдачнік. На працягу фільма яго збіваюць, запужваюць, зневажаюць. І тым не менш, гэта не асабліва яго ўражвае. Юэн Мак-Грэгар у інтэрв’ю, дадзеным з нагоды прэм’еры фільма, адзначаў, што гэтая рыса галоўнага героя карціны надзвычай яму імпануе: «''Што мне вельмі падабаецца ў гэтым персанажы — гэта яго здольнасць нічому не здзіўляцца; здаецца, яго сапраўды анішто не ўражвае — ні людзі, ні нават палітыкі, ні палітыка. Мне спадабалася гэта іграць — гэта было забаўна''».
Пірс Броснан, выканаўца ролі брытанскага экс-прэм’ера, расказаў, што да ўдзелу ў фільме яго перш за ўсё падштурхнула асоба рэжысёра Рамана Паланскага. Броснан адзначыў, што Паланскі з’яўляецца адным з найвялікшых кінавытворцаў, рэжысёрам выдатных трылераў, які аднак ніколі не здымаў трылераў палітычных — і гэтая новая іпастась рэжысёра яго заінтрыгавала. На пытанне, што найбольш прывабіла яго ў гэтым праекце, Броснан адказаў: «Гэта было спалучэнне Паланскага, палітычнага аспекта гэтай гісторыі, персанажа, якога я іграю — чалавека, які апынуўся пад пераследам, які апынуўся кінутым на волю лёсу ў эмацыйным, палітычным, духоўным сэнсе».
Адметным з’яўляецца ўдзел у карціне акцёра Ілая Уолака, якому на момант здымкаў было 93 гады.
Здымкі
Здымкі фільма стартавалі 4 лютага 2009 года ў Германіі на кінастудыі. Па сюжэце карціны падзеі разгортваюцца ў Лондане, а затым у ЗША на востраве. Аднак па прычыне таго, што ў Амерыцы Паланскі знаходзіўся ў вышуку, здымкі фільма праходзілі не ў ЗША, а ў Германіі. Пейзажы вострава Мартас-Віньярд здымаліся ў Паўночным моры на востраве. У здымках быў задзейнічаны і мясцовы марскі паром «SyltExpress». Асобна на востраве Узедам быў пабудаваны дом Адама Ланга, дзе і была знята асноўная частка фільма. Інтэр’еры і экстэр’еры Лонданскага выдавецкага дома здымаліся ў. А размешчаны непадалёк ад горада аэрапорт Штраўсберг выкарыстоўваўся як аэравакзал вострава Мартас-Віньярд. Некалькі кароткіх эпізодаў былі зняты ў Масачусетсе другой здымачнай брыгадай, без Рамана Паланскага і акцёраў.
Аператарам фільма выступіў паляк Павел Эдэльман, з якім Паланскі працаваў над дзвюма папярэднімі карцінамі «Піяніст» і «Олівер Твіст». Працуючы над візуальным складнікам фільма, аператару даводзілася вырашаць няпростую задачу сумяшчэння «» асвятлення і высокай кантраснасці выявы. Эдэльман так апісвае сваю працу над фільмам: Эдэльман таксама адзначае, што Паланскі, у адрозненні ад большасці рэжысёраў, пры здымках строга абмяжоўвае разнастайнасць выкарыстоўваемай оптыкі, найчасцей карыстаючыся ўсяго дзвюма аб’ектывамі. Такім чынам ён намагаецца дасягнуць большай аднастайнасці кадраў. Так, у выпадку «Прывіда пяра» выкарыстоўваліся толькі 25-міліметровы і 32-міліметровы аб’ектывы.
Музычнае суправаджэнне
Музычнае суправаджэнне да фільма «Прывід пяра» стварыў французскі кампазітар Аляксандр Дэспла. Напісаны ім саўндтрэк спалучае ў сабе элементы і класічнай музыкі канца XIX стагоддзя, а таксама наследуе традыцыям кінамузыкі  і Бернарда Хермана. Саўндтрэк складаецца з сямнаццаці кампазіцый, якія, па вялікім рахунку, рухаюцца вакол адной цэнтральнай тэмы. Практычна ўсе трэкі падтрымліваюць атмасферу саспенсу: некаторыя ціха, як «Investigation» і «The Predecessor», іншыя больш жвава, як «Travel to the Island» і «In the Woods». Некаторыя больш працяглыя мелодыі, такія як «The Truth About Ruth» і «Pr Paul Emmett» уяўляюць сабой апавядальныя фрагменты, якія плаўна развіваюцца ад адной музычнай рэплікі да іншай. Тым не менш, калі разглядаць саўндтрэк да фільма «Прывід пяра» у цэлым, то ён успрымаецца хутчэй як шэраг музычных кампазіцый, а не як адзін музычны твор, што аднак не перашкаджае гэтай музыцы цудоўна працаваць у кантэксце фільма.
Саўндтрэк быў выпушчаны неўзабаве пасля прэм’еры фільма — 23 лютага 2010 года. За музыку да фільма Дэспла быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных узнагарод, у тым ліку прэміяй «Сезар» і «Еўрапейскай кінапрэміяй».
Арышт рэжысёра
У хуткім часе пасля заканчэння здымкаў карціны Раман Паланскі быў запрошаны на пачэсным госцем. Аднак адразу па прылёце ў Швейцарыю 26 верасня 2009 года рэжысёр быў затрыманы швейцарскай паліцыяй. Арышт адбыўся па запыце ЗША на аснове ордэра 1978 года. Пост-прадакшн карціны быў ненадоўга прыпынены, аднак неўзабаве рэжысёр змог працягнуць працу, знаходзячыся пад хатнім арыштам на сваёй швейцарскай віле. Праз зняволенне рэжысёра прэм’ера фільма на Берлінскім кінафестывалі прайшла ў яго адсутнасці. 12 ліпеня 2010 года ўрад Швейцарыі абвясціў, што не будзе экстрадзіраваць Паланскага ў ЗША. Агулам рэжысёр прабыў пад хатнім арыштам больш за 9 месяцаў.
Пракат і зборы
Прэм’ера фільма адбылася 12 лютага 2010 года ў межах конкурснай праграмы 60-га Берлінскага кінафестывалю. Апроч таго фільм дэманстраваўся на кінафестывалях у Бялградзе (25 лютага), Ганконгу (27 сакавіка), Сіднеі (13 чэрвеня), Мельбурне (25 ліпеня), Токіа (27 кастрычніка). Упершыню карціна выйшла ў шырокі пракат у Германіі і нямецкамоўнай частцы Швейцарыі 18 лютага 2010 года. Прэм’ера фільма ў Беларусі адбылася 5 жніўня 2010 года.
Ніжэй прыведзены спіс прэм’ер фільма паводле краін у храналагічным парадку : • 12: (Берлінскі кінафестываль)
• 18:
• 18:  (нямецкамоўны рэгіён)
• 19:  (абмежаваны пракат)
• 19:  (італамоўны рэгіён)
• 24:
• 25:  (Бялградскі кінафестываль)
• 03:
• 05:  (абмежаваны пракат)
• 17:  (франкамоўны рэгіён)
• 19:
• 25:
• 26:
• 27:  (Ганконгскі кінафестываль)
• 09:
• 16:
• 22:
• 11:
• 13:  (Буэнас-Айрэс)
• 20:
• 21:
• 28:
• 10:
• 13:  (Сіднейскі кінафестываль)
• 15:
• 25:  (Мельбурнскі кінафестываль)
• 30:
• 04:  (паўторны пракат)
• 05:
Калыніўка (Ковэльскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Ковэльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Люблынэцкай пасялковай абшчыны.
Прывід пяра
Пракат і зборы
• 06:
• 12:
Камерцыйны поспех фільма быў умераным, чаго і варта было чакаць ад фільма з антыамерыканскім пасылам, які не спрыяў поспеху карціны сярод кансерватыўна настроеных амерыканскіх гледачоў. Агулам, пры бюджэце ў 45 мільёнаў долараў, у сусветным пракаце фільм сабраў толькі 60 мільёнаў.
Крытыка
Кінастужка была высока ацэнена крытыкамі. Сярод розных складнікаў фільма найбольш высока рэцэнзенты ацанілі рэжысуру Рамана Паланскага. Некаторыя з аглядальнікаў адзначалі, што «Прывід пяра» з’яўляецца найлепшым фільмам Паланскага за некалькі апошніх дзесяцігоддзяў. Так, для кінакрытыка Джонатана Разенбаўма «Прывід пяра» — найлепшая праца рэжысёра з часоў «Горкага месяца» (1992), для аглядальніка «The Guardian» Філіпа Фрэнча — з часоў фільма «Тэс» (1979) , а для кінакрытыка — з часоў «Жыльца» (1976) або нават «Тупіка» (1966).
Пераважная большасць рэцэнзентаў у першую чаргу ўсхваляла талент Паланскага ў стварэнні фільмаў у жанры трылера. Так, уплывовы амерыканскі кінакрытык Роджэр Эберт паставіў кінастужцы чатыры зоркі з чатырох, адзначыўшы: «''Гэты фільм — праца чалавека, які ведае, як здымаць трылер. Размераны, спакойны, упэўнены — гэты фільм планамерна стварае атмасферу саспенсу, не ўпадаючы ў залежнасць ад шока і экшана. <…> У свае 76 гадоў Паланскі нагадвае нам пра рэжысёраў мінулага, калі прафесіяналізм шанаваўся больш, чым мудрагелістае трукацтва, а бесталковая кліпавая манера не падмяняла сабой прадуманы рытм мантажных рашэнняў''». Аддала належнае рэжысёрскаму майстэрству Паланскага і, аглядальніца з «The New York Times»: «''Не варта недаацэньваць радасці добра зрэжысіраванага фільма. Не ў прыклад шматлікім сучасным галівудскім і псеўдагалівудскім трылерам, якія намагаюцца выціснуць напружанне з мантажнага буйства і сумятні ракурсаў, Паланскі падтрымлівае ў кадры атмасферу саспенсу праз выбар дынамічнага вугла здымкі і непрыкметную каардынацыю рухаў камеры і акцёраў''».
Аналізуючы кінастужку, крытыкі нярэдка адзначалі, што яна зроблена ў найлепшых традыцыях Хічкока. Аглядальнік «The Hollywood Reporter» так ахарактарызаваў падабенства прац двух рэжысёраў: «Як і майстар [Хічкок], Паланскі выбудоўвае свае сцэны пры дапамозе злавеснай музыкі, мантажных рытмаў, абвостранага пачуцця месца і цэнтральнай фігуры бязвіннага чалавека, які са ўсіх сілаў спрабуе ўзяць пад кантроль жах на яве».
Аглядальніца «The Washington Post» Эн Хорнадэй закцэнтавала ўвагу на высокакласнай адаптацыі рамана, адзначыўшы: «Паланскі плаўна вядзе гледача праз гісторыю, якая на паперы можа здацца смехатворна надуманнай, але ў яго патрабавальным выкананні ажывае, дзякуючы бездакорным дэталям, пераканаўчай ігры і звышнатуральнаму прадбачанню».
Не абдзялілі ўвагай крытыкі і акцёрскія працы. Так,, крытык з часопіса «», прыйшоў у захапленне ад ігры Пірса Броснана, назваўшы ролю Адама Ланга найлепшай у «даволі лянівай» кар’еры акцёра. У сваю чаргу, аглядальніца з «» назвала гераіню Алівіі Уільямс найбольш складаным персанажам карціны. Кенет Туран з «Los Angeles Times» звярнуў асаблівую ўвагу на акцёраў другога плана, адзначыўшы: «Гэтыя людзі не толькі выдатна іграюць, ўсе яны працуюць разам з рэжысёрам над стварэннем усёабдымнага настрою неадчэпнай няёмкасці, над стварэннем пачуцця, што па-за полем нашага зроку здзяйсняюцца гнюсныя ўчынкі — гэта заўсёды было адным з найбольш моцных бакоў Паланскага».
Сярод нешматлікіх адмоўных ацэнак адметнай з’яўляецца рэцэнзія ў часопісе «Variety». Кінакрытык заявіў, што Раман Паланскі не прыўнёс у карціну ні кроплі сваёй рэжысёрскай індывідуальнасці. Ён папракнуў карціну ў даслоўным капіраванні літаратурнага першавытока, называючы фільм «адной з самых літаральных экранізацый з часоў Гары Потэра». Насуперак большасці аглядальнікаў, рэцэнзент акцэнтаваў увагу на нізкім узроўні напружання ў карціне і назваў слабой ігру Юэна Мак-Грэгара. Яшчэ адна адмоўная рэцэнзія была апублікавана ў «New York Post». Крытык выказаў думку, што «Прывід пяра» — гэта фільм «пра сістэматычную непавагу да жанчын і вострую неабходнасць экстрадзіраваць злачынцаў». Рэцэнзент выказаў здзіўленне нахабству Паланскага, які здымае фільм такой тэматыкі, сам знаходзячыся ў вышуку па справе аб сексуальным гвалце. У той жа час, амерыканскі кінакрытык, разглядаючы карціну ў кантэксце складанага жыццёвага шляху рэжысёра, назваў «Прывіда пяра» — «цудам мастацкай і псіхалагічнай стойкасці».
Узнагароды
Фільм быў адзначаны мноствам прэстыжных кінаўзнагарод, у тым ліку «Сярэбраным мядзведзем» за найлепшую рэжысуру на Берлінскім кінафестывалі, шасцю «Еўрапейскімі кінапрэміямі», а таксама чатырма прэміямі «Сезар».
Карціна атрымала больш за дваццаць намінацый як найлепшы фільм года. Сярод перамог у гэтай катэгорыі: гран-пры Міжнароднай федэрацыі кінапрэсы — за найлепшы фільм года; «Еўрапейская кінапрэмія», «'» і Польская кінапрэмія «Арлы» — за найлепшы еўрапейскі фільм; прэмія «'» — за найлепшы замежны фільм; у свае топы найлепшых фільмаў карціну ўключылі Нацыянальны савет кінакрытыкаў ЗША і. Сярод розных складнікаў фільма найбольшай увагі ўдастоіліся рэжысёрская праца Рамана Паланскага, сцэнарная праца Рамана Паланскага і Роберта Харыса, музыка Аляксандра Дэспла, а таксама акцёрскія працы Алівіі Уільямс, Пірса Броснана і Юэна Мак-Грэгара.
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database», агульная колькасць узнагарод фільма дасягнула 33, акрамя таго карціна была адзначана яшчэ 55 намінацыямі :
Рэжысёрскае майстэрства
Паланскі працаваў у жанравых каардынатах палітычнага дэтэктыва, якія не прадугледжваюць экзістэнцыяльных прасвятленняў. Аднак рэжысёрскія рашэнні Паланскага выдаюць руку дасведчанага майстра. Першая гутарка Ланга з «прывідам» знятая так, як быццам той спрабуе «закадрыць» дзяўчыну (рукі і ногі шырока расстаўлены, шклянка ў руцэ), — яркі прыклад таго, як адной-адзінай позы рэжысёру дастаткова, каб выявіць псіхалагічнае ядро свайго героя, яго стаўленне да патэнцыйнай аўдыторыі. Іншым прыкладам можа паслужыць сцэна, у якой «прывід» выводзіць героя Броснана на чыстую ваду. Ён рэзка нахіляецца да камеры, «як быццам у яго ўсяліліся дэманы». Паводле слоў, адзін гэты вобраз «варты тузіна оскараўскіх намінацый».
Атмасфернасці фільму дадаюць свінцовыя хвалі зімовага мора, паўманахромныя астраўныя пейзажы і часты дождж. Няўтульная прырода пагражае ў любую хвіліну ўварвацца ў халодна-шэры дом экс-прэм’ера праз вялізныя вокны. Занадта прасторныя інтэр'еры гэтага ўльтрасучаснага будынка сугучныя душэўнаму вакууму яго жыхароў, не выключаючы і галоўнага героя, які раз-пораз аказваецца замкнёны ў цэнтры сіметрычна выбудаваных мізансцэн. Воку прыемна слізгаць па прывабна-гладкіх тэкстурах элітных асабнякоў, але па меры развіцця падзей ад іх усё мацней вее магільным холадам. Дзіўныя супярэчнасці і злавесныя намёкі ствараюць вельмі праўдападобны свет, дзе кожны персанаж за фасадам прыязнасці тоіць цёмныя сакрэты.
У «Прывідзе пяра» ўсе забойствы і ўвесь гвалт пакінуты за кадрам. Гэта тычыцца і гібелі галоўнага героя ў апошняй сцэне фільма. Яна была зымправізавана Паланскім па ходзе здымак. У сцэнарыі меркавалася, што Рут рушыць услед за пісьменнікам надвор, дзе ён — як і належыць прывіду — згубіцца ў лонданскім натоўпе. У канчатковай жа версіі фільма гледачу даюць зразумець, што герой гіне, хоць і пакінуты элемент апавядальнай недагаворанасці ў духу «Дзіця Размары». За тым, што адбываецца, з вывешанага на будынку рэкламнага плаката назірае, ухмыляючыся, Ланг. Такі фінал цалкам у духу Паланскага, героі якога часта б’юцца ў сетках закулісна-ірацыянальных сіл, і перамога застаецца менавіта за апошнімі. Вось як выказаўся наконт фінальнай сцэны выканаўца ролі «прывіда» Юэн Мак-Грэгар:
Палітычныя алюзіі
«Прывід пяра» — палітычная прытча, цесна звязаная з бягучымі падзеямі. Персанаж Адама Ланга, адстаўнога брытанскага прэм’ер-міністра, шмат у чым падобны да Тоні Блэра. Сам аўтар рамана і суаўтар сцэнарыя Роберт Харыс фармальна адмаўляе, што правобразам Ланга з’яўляецца Блэр, паколькі ідэя кнігі, паводле яго слоў, узнікла задоўга да абрання Блэра прэм’ерам. Тым не менш, многія аглядальнікі пазнаюць у Лангу — палітыку, які не зрабіў ніводнага кроку супраць інтарэсаў ЗША — фігуру брытанскага прэм’ер-міністра падчас вайны ў Іраку. На гэта ўказваюць шматлікія дэталі. Адна з іх — лозунг «ЛГУН» (LIAR), які можна заўважыць на плакатах пратэстуючых супраць Ланга: праціўнікі Блэра, у сваю чаргу, практыкавалі выкарыстанне анаграмы Тоні Б. Лгун (Tony B. Liar). Яшчэ адзін намёк можна заўважыць у назве зброевай кампаніі «Hatherton», якая прадстаўляе Лангу ў арэнду прыватны самалёт: гэтая назва сугучная назве амерыканскай кампаніі «», якая падазравалася ў змове з палітычным светам.
Паланскі ў сваім фільме вырашыў зрабіць вобраз больш абагульненым і адмовіўся надаць экс-прэм’еру партрэтнае падабенства з брытанскім палітыкам. Паводле меркавання Юэна Мак-Грэгара, выканаўцы галоўнай ролі, фільм быў бы асуджаны на правал, калі б яго стваральнікі прыняліся выдаваць паказаныя падзеі за рэальныя ці паспрабавалі б зрабіць Адама Ланга як мага больш падобным на Блэра. Сваёй манерай трымацца і знешнім выглядам герой Броснана шматлікім рэцэнзентам нагадаў хутчэй Рональда Рэйгана. Просталінейнасць кіраўніка дзяржавы, замаскіраваная прывабнай усмешкай, у рэцэнзента сайта «AllMovie» выклікала ў памяці вобраз Джорджа Буша-малодшага: «Сучаснае ўвасабленне банальнасці зла, чалавек без прынцыпаў, чалавек абмежаванай фантазіі і інтэлекту». У той жа час былы міністр замежных спраў сваёй знешнасцю нагадвае (міністра, які не ладзіў з Блэрам па многіх пытаннях), а прамільгнуўшая на тэлеэкране віцэ-прэзідэнт ЗША — дзяржсакратара Кандалізу Райс.
Новая Рудня (Хіславіцкі раён)
Новая Рудня (Новая Рудня) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Новая Рудня абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Новую Рудню не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Касцёл Святога апостала Лукі і кляштар дамініканцаў (Чашнікі)
Касцёл Святога апостала Лукі і кляштар дамініканцаў — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у горадзе Чашнікі Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У 1664 годзе харунжым Адамам Слушкам быў заснаваны дамініканскі кляштар і ў 1674 годзе быў узведзены касцёл.
Мураваны храм быў пабудаваны ў 1779—1786 гадах у стылі барока. Побач знаходзіўся кляштар дамініканцаў і бібліятэка. На вежах размяшчаліся гадзіннік і 3 званы, адлітыя ў Рызе.
У 1830 годзе ў кляштары былі прыёр, трое айцоў дамініканцаў і 8 чалавек абслугі. Разам з дамініканцамі ў Чашніках працавалі сёстры марыявіткі, якія мелі кляштар, дзе настаяцельніцай з’яўлялася сястра Эмілія Дзяўшовіч.
У 1868 годзе пасля паўстання 1863—1864 гадоў касцёл быў закрыты, а будынак перададзены праваслаўнай царкве i стаў Мікалаеўскім саборам. У 1930 годзе па загадзе мясцовых уладаў вежы сабора да ўзроуню другога яруса знеслі i візуальна аб’ядналі з асноўным аб’ёмам будынка, які перарабілі пад дом культуры.
Будынак быў моцна пашкоджаны ў часы Другой сусветнай вайны. У пачатку 1960-х гадоў знеслі ўжо рэшткі сцен, з якіх мясцовае насельніцтва пасля вайны здабывала цэглу для гаспадарчых патрэб. Будаўніцтва побач новай школы толькі паскорыла прыняцце рашэння аб руйнаванні былога касцёла. На гэтым месцы цяпер знаходзіцца школьная спартыўная пляцоўка.
Віталіна Мікалаеўна Бібліў
Віталіна Мікалаеўна Бібліў (Віталіна Миколаївна Біблів; 15 кастрычніка 1980, Васылькіў, Кіеўская вобласць, УССР) — украінская актрыса тэатра, кіно і тэлебачання. Уладальніца Нацыянальнай прэміі «Залатая юла» (2019), заслужаная артыстка Украіны (2020).
Біяграфія
Дэбютавала ў кінематографе ў 2004 малой роляй у серыяле «Каханне сляпое» Мікалая Кафтана. Асаблівую ўвагу крытыкі звяртаюць на фільм «Песня песень» рэжысёра Евы Нейман, дзе Віталіна сыграла яўрэйскую маму. Стужка была прызнаная найлепшым фільмам Еўропы (2012), найлепшым фільмам міжнароднага і ўнутранага конкурсу Адэскага міжнароднага кінафестывалю (2015).
У 2009 годзе названая адной з 20 лепшых акторак Украіны.
Выкладае ў Кіеўскім каледжы культуры і мастацтваў.
Жыве і працуе ў Кіеве.
Ролі ў тэатры
Тэатр «Атэлье 16»
Кіеўскі акадэмічны тэатр «Залатыя вароты»
Прадзюсарскае агенцтва «ТЕ-АРТ»
Аракан
Арака́н — гістарычная вобласць у Паўднёва-Усходняй Азіі. Уключае паўночна-заходняе ўзбярэжжа сучаснай М’янмы ад вусця ракі Наф да дэльты ракі Іравадзі. Ад асноўнай тэрыторыі М’янмы аддзелена Араканскімі гарамі. Клімат трапічны, улетку адчуваецца ўплыў мусонаў.
У М’янме распаўсюджана думка, што ўжо да нашай эры тут жылі тыбета-бірманскія плямёны — продкі сучасных араканцаў. Аднак яна не мае фактычных археалагічных падцверджанняў. З III — IV стст. н. э. Араканскае ўзбярэжжа знаходзілася пад моцным уплывам індыйскай культуры. Паўночны Аракан увайшоў у склад дзяржавы дынастыі Чандра, якая, паводле запісаў канца I тысячагоддзя, мела індыйскае паходжанне. Асноўнай рэлігіяй у ёй стаў будызм. Арабскія гандляры, што наведвалі Аракан з VIII ст., называлі гэту дзяржаву Рухмі.
У XI — XIII стст. на Араканскім узбярэжжы існавала некалькі гарадоў-дзяржаў, якія выплочвалі даніну Паганскай імперыі, але не ўваходзілі ў яе склад. Пасля заняпаду Пагана ўзмацніўся ўплыў бенгальскіх валадароў. У пачатку XV ст. бірманцы захапілі Аракан. Мен Саа Мван, адзін з мясцовых князёў, збёг у Бенгалію і пры падтрымцы мясцовага султана адваяваў свае землі ў 1429 г. Ён заснаваў дынастыю Мраук-У. Створаная ёю дзяржава ў еўрапейскай гістарыяграфіі звычайна называецца Араканскім каралеўствам.
Валадары Мраук-У падтрымлівалі зносіны як з еўрапейскімі, так і індыйскімі гандлярамі. Некаторы час яны кантралявалі дэльту Ганга, адкуль на тэрыторыю Аракана маглі перасяляцца значныя групы індаарыйскага насельніцтва, што сталі продкамі сучасных рахінджа. Разам з імі ў Аракане адбылося распаўсюджанне ісламу, аднак ніякіх падверджанняў таму, што іслам спавядалі чальцы дынастыі Мраук-У, няма. У 1784 г. Аракан зноў быў заваяваны бірманцамі. Значная частка насельніцтва была гвалтоўна вывезена ў цэнтральную М’янму або збегла ў валоданні Брытанскай Ост-Індскай кампаніі.
У 1826 г. Аракан увайшоў у склад брытанскіх калоній. Першапачаткова ён кіраваўся з Чытагонга, але ў 1947 г. быў перададзены ў склад Бірманскай правінцыі. Пасля абвяшчэння незалежнасці Бірмы ў 1948 г. быў створаны штат Аракан, які пасля 1974 г. набыў назву Ракхайн.
Асноўнае насельніцтва складаецца з араканцаў, якія спавядаюць будызм, і рахінджа, асноўнай рэлігіяй якіх з'яўляецца іслам. У 1942 г., 1978 г., 2012 г., 2016 — 2017 гг. паміж прадстаўнікамі дзвюх груп насельніцтва адбываліся канфлікты. Найбольш востры характар набыў апошні канфлікт, калі ад 500 000 да 800 000 рахінджа былі вымушаны стаць бежанцамі.
Сяргей Рыгоравіч Шыла
Сярге́й Рыго́равіч Шы́ла (, Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі мастак-канцэптуаліст, дызайнер, калекцыянер, выканаўца аўтарскіх спеваў.
Ялоўскі сельсавет
Назву Яло́ўскі сельсавет маюць:
Лунічна
Плошча возера 0,47 км². Даўжыня 1,02 км, найбольшая шырыня 0,65 км. Найбольшая глыбіня 3,7 м, сярэдняя каля 2 м. Даўжыня берагавой лініі 2,8 км. Аб’ём вады 0,96 млн. м³. Плошча вадазбору 10,5 км². Катлавіна Лунічна рэшткавага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 1—4 м, супясчаныя і забалочаныя. На ўсходзе возера схілы катлавіны дасягаюць вышыні 10 м, сугліністыя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія (да 0,6 м), на паўночным захадзе возера сплавінныя. Вакол возера тарфяністая пойма шырынёй 10—200 м. Дно плоскае, выслана сапрапелем, у асобных месцах уздоўж берагоў пясчанае. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі, у паўночна-заходняй частцы выцякае рака Бедрыца (прыток Начы). Падводная расліннасць распаўсюджваецца да глыбіні 3 м.
У возеры водзяцца шчупак, лінь, плотка, краснапёрка і іншыя рыбы.
Краснадуб’я
Краснадуб’я (Красноду́б'я) — вёска ў Ковэльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Люблынэцкай пасялковай абшчыны.
Спіньё-Манферата
Спін'ё-Манферата (Spigno Monferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Aurelio Ambrogio.
Сяргей Іванавіч Мяняйла
Сяргей Іванавіч Мяняйла (нар., Алагір, Паўночна-Асецінская АССР, РСФСР, СССР) — расійскі палітык, ваенны. Кіраўнік Рэспублікі Паўночная Асеція з 19 верасня 2021 года. Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Сібірскай федэральнай акрузе з 28 ліпеня 2016 года па 9 красавіка 2021 года, член Савета бяспекі Расіі з 12 жніўня 2016 года па 2 жніўня 2021 года. У мінулым — губернатар Севастопаля (з 9 кастрычніка 2014 года па 28 ліпеня 2016 года; да таго, з 14 красавіка таго ж года, — выканаўца абавязкаў губернатара). Намеснік камандуючага Чарнаморскім флотам Расіі (30 мая 2009 года — 22 снежня 2011 года), віцэ-адмірал запасу.
Савецкія часы
Нарадзіўся 22 жніўня 1960 года ў Алагіры (Паўночна-Асецінская АССР, РСФСР).
У 1983 годзе скончыў Каспійскае вышэйшае ваенна-марское чырванасцяжнае вучылішча імя Кірава (Баку) па спецыяльнасці інжынер-штурман. Пасля выпуску быў прызначаны камандзірам штурманской баявой часці на базавы тральшчык Кольскім флатыліі Паўночнага флоту.
У 1990 годзе быў абраны дэпутатам Мурманскага абласнога савета.
Пасля распаду СССР
У 1995 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію імя Адмірала флоту Савецкага Саюза М. Г. Кузняцова і быў прызначаны начальнікам штаба-намеснікам камандзіра злучэння караблёў Каспійскай флатыліі.
З 1998 года-камандзір злучэння караблёў аховы воднага раёна. У 2002 годзе залічаны слухачом Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
22 чэрвеня 2004 года Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі капітан 1 рангу Мяняйла прызначаны начальнікам штаба, а ў 2005 годзе — камандзірам Наварасійскай ваенна-марской базы.
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 6 чэрвеня 2007 года № 717 і загадам Міністра абароны Расійскай Федэрацыі ад 7 чэрвеня 2007 года № 212 прысвоена чарговае воінскае званне «віцэ-адмірал».
У жніўні 2008 года прымаў актыўны ўдзел у ваенна-марской дэсантнай кампаніі руска-грузінскай вайны. Для дастаўкі міратворчага кантынгенту ў раён супрацьстаяння ўзначаліў атрад баявых караблёў Чарнаморскага флоту ў захопленай Абхазіі. Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 30 мая 2009 года № 722 віцэ-адмірал Мяняйла Сяргей Іванавіч прызначаны намеснікам камандуючага Чарнаморскім флотам Расійскай Федэрацыі.
У красавіку 2010 года вылучаны партыяй «Адзіная Расія» (у групе з трох кандыдатаў) на пасаду кіраўніка Рэспублікі Паўночная Асеція-Аланія, аднак Пуцін унёс кандыдатуру не Мяняйла, а іншага кандыдата ад Адзінай Расіі Таймураза Мамсурава.
Загадам Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі № 412 ад 2 кастрычніка 2006 года «за высокае прафесійнае майстэрства, разумную ініцыятыву, настойлівасць і патрабавальнасць, праяўленыя пры выкананні спецыяльнага задання камандавання, асабісты ўклад у падтрыманне баявой гатоўнасці Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, узорнае кіраўніцтва падначаленым асабістым складам» узнагароджаны імянной агнястрэльной зброяй — 9-мм пісталетам Макарава.
Звальненне з ваеннай службы
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 22 снежня 2011 года № 1675 віцэ-адмірал Мяняйла С. І. вызвалены ад займанай пасады намесніка камандуючага Чарнаморскім флотам і звольнены з ваеннай службы ў запас Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
Падзеі 2014 года
14 красавіка 2014 Аляксей Чалы, пасада якога мела назву «выканаўца абавязкаў губернатара Севастопаля» з пачатку далучэння Крыма да Расіі, запрапанаваў прэзідэнту РФ Уладзіміру Пуціну прызначыць Мяняйлу на пасаду «выканаўцы абавязкаў губернатара Севастопаля». У той жа дзень, Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі прызначаны «выканаўцам абавязкі губернатара Севастопаля».
На момант анексіі кіраваў дзяржаўным прадпрыемствам «Крымскія марскія парты», якое выступала як суб’ект гаспадарчай дзейнасці на акваторыі пяці партоў у Крыме.
9 кастрычніка 2014 года Заканадаўчы сход Севастопаля па прадстаўленні Пуціна прызначыў Мяняйлу губернатарам Севастопаля. 28 ліпеня 2016 Мяняйла падаў у адстаўку з гэтай пасады і ў той жа дзень быў прызначаны паўнамоцным прадстаўніком Прэзідэнта Расіі ў Сібірскай федэральнай акрузе.
Квантавая статыстыка
Квантавая статыстыка — раздзел статыстычнай механікі, у якім n-частковыя квантавыя сістэмы апісваюцца метадам статыстычных аператараў комплексаў часціц (рэдукаванымі матрыцамі шчыльнасці). Колькасць часціц n можа быць адвольным натуральным (канечным) лікам або бесканечнасцю.
У вузкім сэнсе пад квантавай статыстыкай маюць на ўвазе статыстыкі Бозэ — Эйнштэйна і Фермі — Дзірака.
Пад квантавай статыстыкай часам маюць на ўвазе абагульненне матэматычнай статыстыкі, якое абапіраецца на тэорыю некамутатыўнай (квантавай) імавернасці.
Людвік Ржавускі
Уступіў у Таварыства Ісуса 9 жніўня 1770 г. у Вільні. Каля 1780 г. высвечаны ў Полацку на ксяндза. Вывучаў тэалогію ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1783—1786). Выкладаў рыторыку ў Полацку (1878—1788) і рускую мову ў Оршы (1788—1789). Прэфект школ у Магілёве (1789—1790), пракуратар па спрэчных справах правінцыі ў Полацку (1790—1797) і Віцебску (1797—1798). У 1798—1812 гг. — пракуратар правінцыі, а з 1798 па 1803 гг. адначасова яшчэ і рэктар Віцебскага езуіцкага калегіума.
Аляксандр Пятровіч Барушка
Аляксандр Пятровіч Барушка (нар., в. Блудзень, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі энергетык. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Цеплаэнергетычныя ўстаноўкі электрастанцый», 1961). Працаваў на Полацкай ЦЭЦ № 2 (1961—1975, з 1969 — галоўны інжынер, з 1972 — дырэктар), Галоўным вытворчам ўпраўленні энергетыкі і электрыфікацыі Беларускай ССР Міністэрства энергетыкі і электрыфікацыі СССР (1975—1979, намеснік галоўнага інжынера па цеплатэхнічнай частцы), Міністэрстве энергетыкі Афганістана (1979—1981, саветнік міністра), Усесаюзным дзяржаўным навукова-даследчым і праектна-канструктарскім інстытуце па прамысловай энергетыцы (Беларускае аддзяленне; 1981—1986, загадчык аддзела, намеснік дырэктара), Сакратарыяце Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (Дэпартамент па тэхнічнаму супрацоўніцтву, 1986—1995, эксперт, кансультант па энергетыцы), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1995, прафесар кафедры «Электразабеспячэнне»). Навуковыя інтарэсы: кіраванне якасцю, рызыкамі і надзейнасцю ў энергетыцы.
Кругэль (Ковэльскі раён)
Кругэль (Кру́гель) — вёска ў Ковэльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Люблынэцкай пасялковай абшчыны.
NGC 5180
NGC 5180 (іншыя абазначэнні — UGC 8479, MCG 3-34-42, ZWG 101.58, PGC 47352) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сінедрыён
Сінедрыён (סַנְהֶדְרִין, συνέδριον, літаральна "сядзець разам", такім чынам "збор" або "савет") — іўдзейскі савет, які складаўся з дваццаці да дваццаці трох чалавек, выбіраўся з прадстаўнікоў кожнага горада, які ўваходзіў у біблейскія землі Ізраіля.
Мішна прыводзіць лічбу ў 23 прадстаўнікі. Мінімальны памер савета складаў 10, але яшчэ адзін голас быў патрэбен для прыняцця рашэння (11/10), і паколькі простай большасцю нельга было асудзіць (Зыход 23:2), і таму для дасягнення выніку патрэбны быў яшчэ адзін прадстаўнік (12/10). Нарэшце, суд не павінен быў мець цотную колькасць суддзяў для прадухілення тупікоў, таму іх колькасць складала 23. Сінедрыён мог разглядаць толькі рэлігійныя пытанні. Вялікі Сінедрыён складаўся з старшыні, якога называлі Насі, віцэ-старшыні суда (Aў Бейт-Дын), і 69 агульных членаў. У перыяд Другога Храма, Вялікі Сінедрыён засядаў у зале часаных камянёў у храме ў Іерусаліме. Суд склікаўся штодня, акрамя суботы і святаў. У канцы 3-га стагоддзя, каб пазбегнуць пераследу, рашэнні выпускаліся пад назвай Бейт Мідраш.
Апошняе рашэнне сінедрыёну было прынята ў 358 годзе, пасля чаго Сінедрыён быў распушчаны пасля працяглага пераследу з боку Рымскай імперыі. На працягу стагоддзяў прадпрымаліся спробы адрадзіць інстытут Сінедрыёна, напрыклад Вялікі Сінедрыён скліканы Напалеонам Банапартам і сучасныя спробы ў Ізраілі.
Сінедрыён згадваецца ў Евангеллях па адносінах да суду Сінедрыёна Ісуса.
Чэрапава (Хіславіцкі раён)
Чэрапава (Черепово) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Чэрапава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Чэрапава не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Патніца
Патні́ца — раздражненне скуры праз павышанае потааддзяленне і запаволенае выпарэнне поту. Праяўляецца праз сверб, пачырваненне і дробны сып. Найчасцей выклікаецца спякотным і вільготным надвор'ем.
Папярэджанне
Хваробу прадухіляе нашэнне вольнай вопраткі з бавоўны за выключэннем джынсаў, замена футболкі пры ўспаценні, пазбяганне набору залішняй вагі, змыванне мыла са скуры ў душы цалкам, апрананне пасля выцірання насуха і апрацоўка падпахавых ямак, пахвіннай вобласці і спіны талькам.
Бронная
Бронная — рака ў Івацэвіцкім раёне, левы прыток канавы Плоская (басейн Дняпра). Даўжыня 5 км. Пачынаецца ў лясным ўрочышчы Хахлоўка за 6,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Хрышчонавічы Івацэвіцкага раёна, вусце за 8 км на паўночны захад ад мястэчка Бронная Гара Бярозаўскага раёна. Цячэ па лясістай забалочанай мясцовасці.
Алеся Леанідаўна Бацман
Алеся Леанідаўна Бацман (Олеся Леонідівна Бацман; нар., , Украінская ССР) — украінская журналістка, тэлевядучая, галоўны рэдактар інтэрнэт-выдання «ГАРДОН».
Біяграфія
У 2007 годзе скончыла філалагічны факультэт (аддзяленне журналістыкі) Харкаўскага нацыянальнага ўніверсітэта ім. Васіля Каразіна з чырвоным дыпломам. Паступіла ў аспірантуру, але не скончыла яе, узяўшы акадэмічны водпуск.
З другога курса працавала ў харкаўскай грамадска-палітычнай газеце «Время» і аўтарскай тэлевізійнай праграме Сяргея Пацімкова «Каменданцкая гадзіна», якая тады выходзіла на «7-м канале». У 2005 годзе займала пасаду шэф-рэдактара харкаўскай маладзёжнай газеты «Зебра».
У 2006 годзе пераехала ў Кіеў і шэсць гадоў працавала з Савікам Шустэрам рэдактарам яго праграмы. Падчас працы ў праграме Шустэра была пазаштатнай карэспандэнткай штотыднёвіка «Бульвар Гардона» і газеты «Люстэрка тыдня».