cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Данецкая Народная Рэспубліка
Сімволіка
Паводле дадзеных Данецкай аблдзяржадміністрацыі па стане на 23 красавіка 2014 года 4 горада ў 1 раёне Данецкай вобласці выкарыстоўвалі выключна сімволіку Данецкай народнай рэспублікі; дзяржаўныя сімвалы Украіны пры гэтым захоўваліся над будынкамі выканаўчай улады ў 5 гарадах і 13 раёнах. Акрамя гэтага, спалучэнне змяшанай сімволікі ДНР і Украіны назіралася ў 6 гарадах і 1 раёне.
Сцяг Данецкай рэспублікі, відаць, натхнёны сцягам і гербам Расіі. Паводле адной з версій, сцяг выкарыстоўваўся яшчэ ў Данецка-Крыварожскай Савецкай Рэспубліцы. Прапануецца наступная расшыфроўка: чырвоны колер сімвалізуе кроў, пралітую ў барацьбе за свабоду; цёмна-сіні колер сімвалізуе дух народа, а таксама воды Азоўскага і Чорнага мора; чорная паласа сімвалізуе ўрадлівую зямлю Поўдня Маларосіі і вугаль Данбаса. Паводле іншай версіі, сцяг быў вынайдзены толькі ў 1990-я гады на аснове былога сцяга УССР, да якога была дададзеная чорная паласа, зноў-такі якая сімвалізуе вугаль. На грудзях у арла на сцягу размешчаны чарвлёны геральдычны шчыт з выявай Архістратыга Міхаіла (герб Кіева).
Папулярны на Данбасе рок-гурт «Дзень Трыфідаў» напісаў і выканаў гімн ДНР «Уставай, Данбас», у аснову відэараду якога ляглі дакументальныя здымкі першых дзён станаўлення рэспублікі.
Заканадаўства
14 мая 2014 года быў прыняты і апублікаваны праект канстытуцыі Данецкай народнай рэспублікі, дзе заяўлялася аб прыхільнасці новага ўтварэння ідэі «рускага свету» (рускай цывілізацыі), агульнарускай Айчыны і Праваслаўнай царквы (прэамбула). Праект канстытуцыі прадугледжвае парламенцкую форму праўлення (арт.68, п.4) і не прадугледжвае пасады прэзідэнта. Акрамя таго, па канстытуцыі прадугледжваецца далучэнне рэспублікі да іншай федэратыўнай дзяржавы. Дзяржаўная ўлада прадстаўлена Вярхоўным Саветам, Саўмінам і Саветаў бяспекі (арт.6, п.2). Вярхоўны савет (вышэйшы заканадаўчы орган) складаецца са 150 дэпутатаў. Большасць з іх ўваходзілі ў раней існаваўшы Народны савет рэспублікі. Вярхоўны савет абірае прэзідыум і старшыні прэзідыума, выбірае Савет міністраў, сцвярджае прэм’ер-міністра і яго намеснікаў. Плануецца стварыць Камітэт дзяржаўнага кантролю для барацьбы з карупцыяй у органах улады.
Канстытуцыяй ДНР гарантуецца захаванне правоў чалавека з моманту зачацця, што мае на ўвазе абарону жыцця яшчэ не народжаных дзяцей.
26 мая 2014 года Дзяніс Пушылін абвясціў аб тым, што ДНР пачынае «інтэнсіўна пераходзіць на расійскае заканадаўства».
Урад
16 мая было сфарміравана ўрад ДНР
Дзяніс Пушылін з сярэдзіны чэрвеня знаходзіўся ў Маскве, 18 ліпеня ён прыслаў заяву аб адстаўцы з пасады старшыні прэзідыума Вярхоўнага савета ДНР.
28 ліпеня Уладзімір Анцюфееў, які раней быў прызначаны віцэ-прэм’ер-міністрам па пытаннях дзяржаўнай бяспекі ДНР, паведаміў, што Аляксандр Барадай выехаў у Расію. Выконваючым абавязкі старшыні савета міністраў і галоўнакамандаючага ДНР стаў сам Анцюфееў. 7 жніўня Аляксандр Барадай абвясціў, што пакідае сваю пасаду і саступае сваё месца палявому камандзіру Аляксандру Захарчанку.
14 жніўня кіраўнік міністэрства абароны Ігар Гіркін (Стралкоў) сышоў у адстаўку. На пасадзе кіраўніка абароннага ведамства яго змяніў Уладзімір Конанаў.
Эканоміка і фінансавая сістэма
Сустаршыня ўрада ДНР Міраслаў Рудэнка заявіў, што рэспубліцы павінна належаць Данецкая чыгунка (якая ўваходзіць у склад «Укрзалізныці») і што праца ў гэтым кірунку ўжо вядзецца.
3 чэрвені мэр Данецка Аляксандр Лук’яненка паведаміў аб тым, што з-за «з-за стабільна напружанай абстаноўкі» ў горадзе малы бізнес пачынае згортваць сваю дзейнасць у сферы абслугоўвання і гандлю, фірмы адпускаюць супрацоўнікаў у бясплатны адпачынак. Пры гэтым пенсіі і сацыяльныя выплаты ў красавіку гараджане атрымалі ў поўным аб’ёме і «практычна своечасова», хоць за 5 месяцаў 2014 году адлічэнні ў Пенсійны фонд скараціліся на 11 %.
4 чэрвеня ў ходзе круглага стала ў Дзяржаўнай Думе РФ, намеснік міністра замежных спраў ДНР Барыс Барысаў заявіў аб тым, што эканоміку новаўтворанай дзяржавы зможа выратаваць толькі стабілізацыйны крэдыт ад Расіі, з памерам першага траншу «як мінімум 30 мільярдаў рублёў». На яго думку вылучэнне крэдыту апраўдваецца тым, што валавы рэгіянальны прадукт Данбаса перавышае 1 трлн рублёў, а разам з эканомікай Луганскай народнай рэспублікі аб’ём ВРП блізкі да 1,5 трлн рублёў. Разам з гэтым разглядаецца варыянт стварэння цэнтральнага банка і «неадкладнага перазапуску эканомікі рэгіёну на аснове расійскага рубля», бо па словах прадстаўніка ДНР «цяпер адбываецца сплясканне гаспадарчага абароту, заснаванага на абароце грыўны ». Пазней прэм’ер-міністр ДНР Аляксандр Барадай адхрысціўся ад гэтай просьбы, паказаўшы на тое, што Барысаву «трэба лячыцца ў вар’яцкім доме». Адначасна было зроблена папярэджанне аб службовай неадпаведнасці міністру замежных спраў ДНР Кацярыне Губаравай.
ДНР і буйны бізнес
Двума днямі раней, у сувязі з кровапраліццем у Марыўпалі, група «Метінвест» Рыната Ахметава выпусціла афіцыйную заяву з заклікам «адмовіцца ад практыкі вядзення ў мірных гарадах Данбаса буйнамаштабных баёў з ужываннем Узброеных Сіл, цяжкай тэхнікі і ўзбраення», «адвесці войскі, уступіць у дыялог з грамадзянамі, тэрмінова прыняць кампрамісныя палітычныя рашэнні, накіраваныя на зняцце сацыяльнай напружанасці». У Кіеве, аднак, заявілі, што патрабаванне спыніць «антытэрарыстычную аперацыю» у Данбасе адпавядае «стратэгічнаму плану ворагаў».
14 мая Ахметаў заявіў, што Данецкую народную рэспубліку ніхто не прызнае, а «яе далучэнне да Расіі не трэба ні Маскве, ні Данбасу»: «''Структура нашай эканомікі — гэта вугальная прамысловасць, гэта металургія, гэта энергетыка, гэта машынабудаванне, гэта хімічная прамысловасць і гэта сельская гаспадарка. І ўсе сумежныя прадпрыемствы, якія з гэтым звязаныя. Мы трапім пад вялікія санкцыі, мы не зможам ні прадаваць, ні вырабляць. Гэта значыць прыпынак вытворчасці, гэта значыць беспрацоўе, гэта значыць беднасць''». На яго думку, адзіны правільны шлях — змяненне Канстытуцыі Украіны і дэцэнтралізацыя ўлады ў краіне.
15 мая па ініцыятыве гендырэктараў ММК імя Ільіча і камбіната «Азовсталь», якія ўваходзяць у групу «Метінвест», быў падпісаны мемарандум аб парадку і бяспекі ў Марыўпалі, які падпісаў і лідар прыхільнікаў ДНР ў Марыўпалі Дзяніс Кузьменка.
16 мая ўрад ДНР запрапанаваў прадпрыемствам Ахметава плаціць падаткі ў бюджэт новага дзяржаўнага ўтварэння: «Велізарная колькасць жыхароў Данбаса чакае ад Ахметава заявы аб лаяльнасці да ДНР і павагі суверэнітэту новага дзяржаўнага ўтварэння». Замест гэтага падаткі з данецкіх прадпрыемстваў ідуць на фінансаванне «бандфармаванняў, якія атакуюць Славянск, Марыупаль і малыя гарады Данбаса». Кансультант ўрада ДНР Раман Манекін паказаў, што «Ахметаву адкрыта прапанавалі — альбо падтрымаць ДНР, або яго на Данбасе не будзе ».
Прэс-служба холдынгу «Сістэм Кэпітал Менеджмент», якая належыць Рыната Ахметава, паведаміла, што холдынг не мае намеру плаціць падаткі ў бюджэт самаабвешчанай Данецкай народнай рэспублікі, бо «СКМ працуе выключна ў рамках прававога поля і дзеючага заканадаўства Украіны».
20 траўня кіраўнік прэзідыума Вярхоўнага савета ДНР Дзяніс Пушылін абвясціў аб пачатку працэсу нацыяналізацыі прадпрыемстваў у рэгіёне ў сувязі з нежаданнем рэгіянальных алігархаў плаціць падаткі ў бюджэт.
У той жа дзень Ахметаў выступіў з рэзкай крытыкай ДНР:
У сваім звароце, якое транслявалася па тэлеканале «Украіна», Ахметаў заклікаў прадпрыемствы Данбаса да папераджальнага страйку ў знак пратэсту супраць абвяшчэння Данецкай народнай рэспублікі. Выступ Ахметава некаторыя прадстаўнікі вышэйшага кіраўніцтва Украіны ўспрынялі з энтузіязмам. Кіраўнік МУС краіны Арсен Авакаў на сваёй старонцы ў Facebook напісаў: «Рынат Ахметаў — нарэшце-то энергія! Паверыў. Спадзяюся, і Данбас паверыць».
23 мая прызначаны ў гэты дзень новы генеральны пракурор ДНР Равіль Халікаў распачаў дзве крымінальныя справы супраць Рыната Ахметава: «За нявыплату падаткаў» і «За спробу звяржэння ўлады ».
16 прэс-служба кампаніі ДТЭК, уладальнікам якой з’яўляецца Рынат Ахметаў, паведаміла пра наведванне свайго офіса ў Данецку ўзброенымі людзьмі з аўтаматамі, якімі апынуліся прадстаўнікі ДНР. Правёўшы перамовы яны пакінулі будынак
Адносіны са СМІ
6 чэрвеня вядучая тэлекамунікацыйная кампанія MATRIX (ТАА «Данбаскія электронныя камунікацыі») была вымушана прыпыніць трансляцыю некалькіх украінскіх тэлеканалаў: 5-га канала, 1+1, тэлеканала «Данбас», UBR і NEWS 24 з-за патрабавання прыхільнікаў ДНР. Па іх версіі, каналы перадавалі інфармацыю «накіраваную на распальванне варожасці паміж рускім і украінскім народам, расавай варожасці, прапаганды нацыянальнай і сацыяльнай нянавісці, неанацызму, гераізацыі памочнікаў нямецкага нацызму, агітацыі да гвалту ».
2 чэрвеня 2017 года журналіст Станіслаў Асееў быў выкрадзены. Праз паўтара месяца, 16 ліпеня 2017 года, баевікі паведамілі, што блогера затрымалі нібыта за шпіянаж. Рэпарцёры без межаў, Human Rights Watch, Amnesty International і Арганізацыя па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе запатрабавалі ад байцоў вызваліць Асеева.
Адносіны з Расіяй
Афіцыйным прадстаўніком ДНР у РФ з’яўляецца Аляксей Муратаў. У чэрвені 2014 ён прызначыў скандальна вядомага дэпутата заканадаўчага сходу Пецярбурга кіраўніком прадстаўніцтва ДНР ў Санкт-Пецярбургу і Ленінградскай вобласці. Дэпутату падпарадкоўваюцца кіраўнік казацкага аддзела пецярбургскай епархіі протаіерэй Дзмітрый Васіленка, які стаў духоўнікам прадстаўніцтва), кіраўнік Пецярбургскага аддзялення руху «Народны Сабор» Анатоль Арцюх і іншыя ўдзельнікі «патрыятычных арганізацый». Задача расійскага прадстаўніка непрызнанай рэспублікі — «легітымізацыя ДНР ў асяроддзі расійскіх палітыкаў і насельніцтва» і збор гуманітарнай дапамогі.
Міністэрства замежных спраў ДНР раскрытыкавала візіт амбасадара РФ на Украіне Міхаіла Зурабава на інаўгурацыю прэзідэнта Украіны Пятра Парашэнкі 7 чэрвеня 2014 г., так як краіны, якія ўдзельнічаюць у гэтым, «прымаюць удзел легітымацыі яго кіравання, тым самым падзяляюць адказнасць за здзейсненыя ваенныя злачынствы на Усходзе».
11 чэрвеня 2014 г. стала вядома аб тым, што старшыня вярхоўнага савета ДНР Дзяніс Пушылін знаходзіцца ў сталіцы РФ і праводзіць кансультацыі па сацыяльна-эканамічнаму развіццю ДНР. У прыватнасці па словах самога Пушыліна, кансультацыі па гэтых пытанні праводзяцца з памочнікам прэзідэнта РФ Уладзіславам Сурковым і дарадцам прэзідэнта Сяргеем Глазьевым. Таксама ён сустрэўся з лідарам ЛДПР Уладзімірам Жырыноўскім і старшынёй Савета Федэрацыі Валянцінай Мацвіенка.
Органы ўлады
Гарадскі савет Данецка распаўсюдзіў праз афіцыйны сайт гарадскога галавы А. А. Лук’янчанкі заяву, у якім гаворыцца, што гарадскія і раённыя органы самакіравання Данецка не маюць да таго, што адбываецца, ніякага дачынення і «працягваюць працаваць у прававым полі».
Партыі і палітыкі
7 красавіка кандыдат у Прэзідэнты Украіны Юлія Цімашэнка выехала ў Данецк. Яна заклікала «адэкватна рэагаваць на дзеянні сепаратыстаў». 18 красавіка Цімашэнка прапанавала правесці ў Данецку «круглы стол» з удзелам прадстаўнікоў ДНР. Старшыня часовага ўрада рэспублікі Дзяніс Пушылін паведаміў, што ўдзел ДНР у гэтым абмеркаванні прымальны. «Такія сустрэчы не выключаны, калі будуць несці карысць Данецкай народнай рэспубліцы», — сказаў ён.
Прафсаюзы
Старшыня Незалежнага прафсаюза гарнякоў Украіны Міхаіл Валынец заявіў, што яго арганізацыя не будзе падтрымліваць прыхільнікаў ДНР.
Рэакцыя за мяжой
— 15 красавіка кіраўнік ваеннай разведкі Еўрасаюза Георгій Алафузаф заявіў, што ён не думае, што ў падзеях прымаюць актыўны ўдзел расійскія вайскоўцы. На яго думку, паўстанне адбываецца сіламі мясцовых жыхароў, незадаволеных сітуацыяй у краіне. Аднак «Новая Газета» паведаміла, што на тэрыторыі Украіны знаходзяцца прадстаўнікі расійскага спецназа ГРУ ГШ УС РФ.
— Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка выступіў за цэласнасць і ўнітарнасць Украіны. Пасол Беларусі ва Украіне заявіў аб упэўненасці, што «Украіна сама можа разабрацца з так званымі „ДНР“ і „ЛНР“».
Еўразійскі саюз моладзі заявіў, што знаходзіцца з паўсталым народам Данбаса на адным баку.
Эрыномэ (спадарожнік)
Эрыномэ (Ἐρινόμη) — спадарожнік Юпітэра са зваротным кручэннем, адкрыты ў лістападзе-снежні 2000 года групай астраномаў пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда разам з іншымі 10 спадарожнікамі на 2,2-метровым тэлескопе на гары Мауна-Кеа. Часовае абазначэнне, прысвоенае спадарожніку пры адкрыцці - S/2000 J 4 ці XXV. У кастрычніку 2002 спадарожніку была прысвоена назва Эрыномэ, у гонар каханай Юпітэра. Спадарожнік ўваходзіць у групу Кармэ.
S/2003 J 10
S/2003 J 10 — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2003 J 5 складае каля 3 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,6 m
Таццяна Віктараўна Паплаўская
Таццяна Віктараўна Паплаўская (нар., Адэса, Украіна) — беларускі мовазнавец. Доктар філалагічных навук (1996).
Біяграфія
Скончыла Мінскі інстытут замежных моў (1971), з 1976 года працуе ў ім (з 1996 года загадчык кафедры). Навуковыя працы па фанетыцы, камунікатыўнай і функцыянальнай лінгвістыцы: «Параўнальная тыпалогія англійскай і беларускай моў» (1983, з В. А. Няхай), «Сегментная фанетыка і прасодыя вуснага маўлення» (1993), «Маўленчы рытм у сінхраніі і дыяхраніі» (1995)
Каліхорэ (спадарожнік)
Адкрыццё
Каліхорэ быў знойдзены 6 лютага 2003 г групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда. 30 сакавіка 2005 г Міжнародны астранамічны саюз прысвоіў спадарожніку афіцыйную назву Каліхорэ.
Арбіта
Каліхорэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 24.043.000 км за 764,7 дня. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,264. Нахіл рэтраграднай арбіты 165,5 °. Належыць да групы Кармэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Каліхорэ складае ў сярэднім каля 2 км. Шчыльнасць вельмі груба ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,7 m.
Крыстоф Майнерс
Крысто́ф Ма́йнерс (Christoph Meiners, 31 ліпеня 1747 — 1 мая 1810) — нямецкі гісторык і філосаф, адзін з заснавальнікаў навуковага расізму.
Крыстоф Майнерс нарадзіўся ў Ніжняй Саксоніі, навучаўся ў Брэмене і Гётынгене. З 1775 г. працаваў прафесарам Гётынгенскага ўніверсітэта. Вядомы сваёй крытыкай канцэпцыі Асветніцтва і філасофіі І. Канта.
II з’езд КП(б)Б
Другі́ з'езд КП(б)Б, аб'яднаўчы. Адбыўся ў Вільне 4 — 6 сакавіка 1919 г. Прысутнічала 169 дэлегатаў ад арганізацый і армейскіх часцей, што размяшчаліся на тэрыторыі Мінскай, Гродзенскай, Віленскай, частак Ковенскай і Сувалкаўскай губерняў. Яны прадстаўлялі 17 636 членаў партыі.
Рашэнні з'езда
З'езд ухваліў дзейнасць ЦК КП(б)Б і ЦК КП(б)ЛіЗБ, горача вітаў утварэнне Літоўска-Беларускай ССР і пастанавіў аб'яднаць Кампартыю Беларусі і Кампартыю Літвы і Заходняй Беларусі ў адзіную Камуністычную партыю (бальшавікоў) Літвы і Беларусі (КП(б)ЛіБ), як складовую частку РКП(б). Лічыў неабходным стварыць класавую, дысцыплінаваную Чырвоную Армію, захаваўшы ў ёй інстытут палітычных камісараў, іх кантроль над ваеннымі спецыялістамі; стварыць у кожнай частцы партыйныя ячэйкі, узмацніць палітычную работу сярод байцоў і камандзіраў. Даручыў дэлегацыі, абранай на VIII з'езд РКП(б), унесці свае прапановы адносна Праграмы партыі. Прыняў Палажэнне аб партыйных арганізацыях КП(б)ЛіБ, у якім патрабаваў усімі сродкамі ўмацоўваць адзінства партыі, павышаць ідэйны ўзровень камуністаў, партыйную дысцыпліну. Вызначыў структуру партыйных органаў (ЦК КП(б)ЛіБ, губернскі або раённы камітэт, падраённы або павятовы камітэт, партыйныя ячэйкі, спачуваючыя); удакладніў структуру сельскіх партыйных арганізацый; падкрэсліў неабходнасць шырокага калгаснага будаўніцтва, развіцця кааперацыі. Абавязаў партыйныя камітэты КП(б)ЛіБ умацоўваць камсамольскія арганізацыі.
На з'ездзе абраны
З'езд выбраў ЦК КП(б)ЛіБ, 18 дэлегатаў на VIII з'езд РКП(б), 8 сакавіка 1919 года на паседжанні ЦК быў абраны Прэзідыум ЦК КП(б)ЛіБ. Старшынёй Прэзідыума быў абраны В. Міцкявічус-Капсукас, сакратаром ЦК — В. Г. Кнорын.
Антоніа Дзі Натале
Антоніа Дзі Натале (Antonio Di Natale; нар., , Італія) — былы італьянскі футбаліст, нападнік нацыянальнай зборнай Італіі (2002—2012). Універсальны нападнік, які можа згуляць на любым месцы на лініі нападзення. Ён адрозніваецца сваім дрыблінгам, хуткасцю і здольнасцю забіваць і ствараць галавыя моманты.
Клубная
У сезоне 2010/11 Дзі Натале стаў найлепшым бамбардзірам італьянскага першынства, забіўшы 28 галоў у 36 гульнях, з паказчыкам 0,78 галоў за гульню. Гэта быў трэці працэнт паводле такога паказчыку ў Еўропе, пасля паказчыкаў Крыштыяну Раналду і Ліянеля Месі.
Пакінуў «Удзінезэ» ўлетку 2016 года і пазней у тым жа годзе абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная
У зборнай Італіі дэбютаваў у 2002 годзе ў матчы супраць каманды Турцыі. На Еўра-2008 Дзі Натале запомніўся нерэалізаваным пенальці ў чвэрцьфінале супраць іспанцаў.
22 (песня Тэйлар Свіфт)
Інфармацыя
«22» была запісана як паўнавартасная поп-песня, якая пачынаецца з рэзкага акустычнага гітарнага рыфа, што пераходзіць у дыска, баблгам-поп і дэнс-поп на прыпеве. На момант стварэння песня з'яўлялася адной з самых нестандартных у кар'еры спявчакі. Пасля самастойнага напісання альбома «Speak Now» яна вырашыла супрацоўнічаць з рознымі аўтарамі песень і прадзюсарамі для «Red», каб выйсці за рамкі свайго гучання. Лірычна трэк апісвае радасць і бесклапотнасць 22-гадовага ўзросту. Дзякуючы сваёй прыхільнасці да пэўнай даты, з цягам часу песня ператварылася ў культурны феномен.
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю: Трэк планавалі даслаць на радыё ЗША 5 сакавіка 2013 года, але прэм'еру адсунулі на адзін тыдзень, да 12 сакавіка. У Вялікабрытаніі рэліз адбыўся яшчэ пазней, 31 сакавіка. Разам з ім выйшаў эксклюзіўны абмежаваны тыраж індывідуальна пранумараванага CD-сінгла. Ён прадаваўся і сам па сабе, і разам з гастрольнымі таварамі.
Пасля выхаду «22» атрымала станоўчыя водгукі музычных крытыкаў, якія пахвалілі запамінальную мелодыю і поп-пастаноўку. Песня дасягнула 20 месца ў Billboard Hot 100, стаўшы шостай песняй з «Red», якая дасягнула топ-20 у ЗША. Кампазіцыя таксама трапіла ў дзясятку лепшых сінглаў у многіх краінах свету. Музычнае відэа было знята ў Малібу, штат Каліфорнія. Згодна з сюжэтам, Свіфт весяліцца на вечарыне са сваімі сябрамі. Рэжысёрам выступіў Энтані Мэдлер.
Палацава-паркавы комплекс Умястоўскіх (Жамыслаўль)
Палацава-паркавы комплекс Умястоўскіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры XVIII—XIX стст. Створаная ў в. Жамыслаўль (Іўеўскі раён) на левым беразе р. Гаўя.
Ядвіга Канстанцінаўна Паплаўская
Ядвіга Канстанцінаўна Паплаўская (нар., в. Далідавічы, Валожынскі раён, Мінская вобласць) — беларускі кампазітар, эстрадная спявачка. Заслужаны артыст Беларусі (1991). Народны артыст Беларусі (2006).
Палацава-паркавы комплекс Умястоўскіх (Жамыслаўль)
Гісторыя
Фарміраванне сядзібы пачалося з другой паловы XVIII ст.
У 1807 г. маёнтак з драўлянай сядзібай у Антона Нестара Кеневіча купіў Якуб Умястоўскі (памёр у 1809 г.). У 1828 г. яго сын Казімір Якубавіч Умястоўскі па баках набытай аднапавярховй драўлянай гасподы, збудаванай у стылі барока, ставіць два мураваныя афіцыны з калоннымі порцікамі ў стылі класіцызму (захавалася аднна), лядоўню, аранжарэю і манеж. Жонка Казіміра Умястоўскага Юзэфа (з роду Дунін-Раецкіх) пабудавала палац (скончаны ў 1877 г.), які існуе і цяпер.
Ядвіга Канстанцінаўна Паплаўская
Біяграфія
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 30 сакавіка 2006 года № 185 за значны асабісты ўклад у развіццё нацыянальнай культуры, захаванне і прапаганду лепшых музычных традыцый Ядвізе Паплаўскай і яе мужу Аляксандру Ціхановічу прысвоены званні «Народны артыст Беларусі».
Палацава-паркавы комплекс Умястоўскіх (Жамыслаўль)
Гісторыя
У канцы XIX ст. сын Казіміра і Юзэфы Уладзіслаў Казіміравіч Умястоўскі (1834—1905) аддае сядзібу пад навуковую базу Віленскаму ўніверсітэту.
Падчас нямецкай акупацыі ў ходзе Першай сусветнай вайны, у 1914 г. у сядзібе немцы стварылі курорт.
Архітэктура
Захаваліся палац, гаспадарчыя пабудовы, бровар (1885 г.), парк. Планіровачнае ядро ансамбля — мураваны палац і две сіметрычна пастаўленыя афіцыны, якія ўтвараюць парадны партэр з круглым газонам. Цэнтральную алею перад палацам замыкае мураваная альтанка са скульптурай Маці Божай (1883 г.).
Палац
Палац пабудаваны па аналогіі з варшаўскай каралеўскай рэзідэнцыяй XVIII ст. «Лазенкі», верагодна, паводле праекту архітэктара Л. Марконі. Т-падобны ў плане двухпавярховы будынак строга сіметрычнай кампазіцыі завершаны масіўным кубічным бельведэрам з шырокімі арачнымі вітражамі. У цэнтры галоўнага фасада лоджыя з каланадай і бакавымі антамі, у цэнтры дваровага — чатырохкалонны порцік з трохвугольным франтонам і трыгліфным фрызам. Па баках лоджыі галоўнага фасада прамавугольныя ўваходныя праёмы з балконамі над імі. З тарцовых бакоў выступаюць нізкія прыбудовы з адкрытымі тэрасамі. У рашэнні фасадаў выкарыстаныя карынфскі ордар, канеліраваныя пілястры якога крапуюць прасценкі прамавугольных аконных праёмаў у прафіляваных ліштвах. Аб'ём апяразаны балюстрадамі. Планіроўка анфіладна-калідорная з квадратнай залай у цэнтры, у якой збераглася кафельная печ XVIII ст. Інтэр’еры мелі паркетную падлогу, мармуровыя каміны, сценавыя панэлі. Палац быў абстаўлены мэбляй, створанай мясцовымі майстрамі. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні.
Гаспадарчыя пабудовы
З гаспадарчых пабудоў захаваліся мураваныя склеп, стайня, млын, свіран (пабудаваны ў пачатку XIX ст. ў традыцыях народнага дойлідства) — аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак з арачнай галерэяй на галоўным фасадзе, накрыты двухсхільным дахам.
Парк
Парк пейзажнага тыпу (плошча каля 7 га) высаджаны ў 1883 г. французскім садоўнікам Джэймсам, запрошаным з маёнтку Тышкевічаў у Верках з-пад Вільні. Падзелены ракой на две часткі: рэгулярна-парадную вакол палацу і пейзажную на зарэчным баку. Растуць ліпа звычайная, кедр сібірскі, клён вастралісты Шведлера, бяроза далекарлійская, ясень пенсільванскі і інш.
Жамыслаўскі ясень
Жамысла́ўскі я́сень — батанічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Рэдкая для Беларусі форма ясеню пенсільванскага (Fraxinus pennsylvanica 'Aucubaefolia' ) з жоўта-плямістым лісцем. Вышыня каля 17 м. Каштоўная дэкаратыўная парода. Ахоўны статус нададзены ў 1972 годзе.
Ірына Мікалаеўна Паньшына
Ірына Мікалаеўна Паньшына (, Усцюжна, Валагодская вобласць — ) — беларускі мастацтвазнавец. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1995).
Біяграфія
Пры непасрэдным удзеле Паньшынай былі створаны філіялы НММ РБ — Музей народнага беларускага мастацтва ў Раўбічах (1979), мемарыяльны Музей В. К. Бялыніцкага-Бірулі ў Магілёве (1982), Музей «Дом Ваньковічаў. Культура і мастацтва Беларусі першай паловы ХІХ стагоддзя» ў Мінску (2000) і Мемарыяльны музей-майстэрня народнага мастака З. І. Азгура (1998).
5 лістапада 2009 года ў рамках святкавання 70-годдзя з дня заснавання Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі адбылася прэзентацыя кнігі Ірыны Паньшынай «Что в имени тебе моем?»
Яноўскі сельсавет (Краснапольскі раён)
Яно́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Яноўка.
Утвораны 22 лютага 1977 года ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці БССР у складзе 10 населеных пунктаў (Галузы, Казелле, Калінінскі, Касцягаўка, Курбакі, Ленінскі, Лесавы, Малінаўка, Перадавы і Яноўка), якія раней уваходзілі ў склад Горскага сельсавета. 25 ліпеня 2008 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Высакаборскага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Брылёўка, Буглаі, Забор’е, Какойск, Лешчанка, Палуж 1, Палуж 2 і пасёлак Зарэчча).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 930 чалавек, з іх 93,9 % — беларусы, 4,6 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Каліке (спадарожнік)
Каліке (ад Καλύκη) — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XXIII.
Адкрыццё
Быў знойдзены 23 лістапада 2000 года групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2000 J 2. У кастрычніку 2002 спадарожнік назвалі Каліке (імя адной з каханых Зеўса).
Арбіта
Каліке здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.583.000 км за 743 дні. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,245. Нахіл рэтраграднай арбіты 165,2 °. Належыць да групы Кармэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Каліке складае каля 5 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +21,8 m.
Павел Ільіч Жданаў
Павел Ільіч Жданаў (1903-1986) — падпалкоўнік Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Павел Жданаў нарадзіўся 16 студзеня 1903 года ў горадзе Слонім (цяпер — Гродзенская вобласць Беларусі). Пасля заканчэння рабфака знаходзіўся на розных камсамольскіх пасадах. У 1925—1938 гадах праходзіў службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. У 1930 годзе ён скончыў Мінскае ваеннае пяхотнае вучылішча, у 1935 годзе — курсы пры Ваеннай акадэміі імя Фрунзе. У чэрвені 1941 года Жданаў паўторна быў прызваны ў армію і накіраваны на фронт Вялікай Айчыннай вайны. У 1942 годзе ён скончыў курсы «Стрэл». Да ліпеня 1943 года падпалкоўнік Павел Жданаў камандаваў 310-м стралковым палком 8-й стралковай дывізіі 13-й арміі Цэнтральнага фронту.
За перыяд з 23 ліпеня па 27 верасня 1943 года полк Жданава з баямі прайшоў больш за трыста кіламетраў. У раёне горада Корап Чарнігаўскай вобласці полк паспяхова фарсіраваў Дзясну, а затым на поўнач ад Кіева пераправіўся праз Дняпро і Прыпяць. Ва ўсіх аперацыях па фарсіраванням полк Жданава паспяхова захапіў і пашырыў плацдармы на заходніх берагах.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 кастрычніка 1943 года падпалкоўнік Павел Жданаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пасля заканчэння вайны Жданаў быў звольнены ў запас. Пражываў у пасёлку Зэльва Гродзенскай вобласці Беларускай ССР, памёр 30 жніўня 1986 года.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Суворава 3-й ступені, Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Высакаборскі сельсавет
Высакабо́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Палуж 1.
Валянціна Антонаўна Сямашка
Валянціна Антонаўна Сямашка (нар. Ісаева) (,  —, ) — беларуская і.
Высакаборскі сельсавет
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: вёскі Брылёўка, Буглаі, Забор’е, Какойск, Лешчанка, Палуж 1, Палуж 2 і пасёлак Зарэчча.
Валянціна Антонаўна Сямашка
Біяграфія
Нарадзілася ў Слуцку. Скончыла Маскоўскую кансерваторыю ў, дзе займалася адначасова з С. Рахманінавым і А. Скрабіным. Пасля кансерваторыі выступала як піяніст-саліст у адным ансамблі разам са сваім мужам, вядомым віяланчэлістам Сямашкам Марыянам Рамуальдавічам. У іх доме часта бываў П. І. Чайкоўскі, які любіў музіцыраваць з Марыянам і Валянцінай.
У 1920 была запрошана выкладаць у Мінскі музычны тэхнікум, дзе развівала традыцыі маскоўскай фартэпіяннай школы. Уся атмасфера ў класе В. Сямашка была прасякнута духам творчасці, любові да музыкі, адчуваннем радасці адкрыцця прыгажосці, паэзіі. Вучоба ў Маскоўскай кансерваторыі, знаёмства з юных гадоў з С. Рахманінавым, А. Чэхавым і іншымі выбітнымі дзеячамі рускай культуры канца XIX - пачатку XX стагоддзя, - усё гэта атачала В. Сямашка ў вачах яе вучняў паэтычным арэолам, надавала ёй цалкам асаблівую прыцягальную сілу, зачараванне.
Аўтарытэт В. Сямашка быў такі вялікі, што, калі яго прасілі пра якія-небудзь важныя справы, што з яго дапамогай трэба было вырашыць у Мінску, заўсёды адказваў: «Так у Мінску ж Сямашка!».
Сярод вучняў В. Сямашка Ірына Цвятаева — прафесар Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі.
У Мінску яна арганізавала хатнія музычныя вечары для мясцовых настаўнікаў, на якіх выступалі яе вучні.
Памерла ў Мінску, пахавана на Вайсковых могілках.
Сям'я
У кастрычніку 1897 года ажаніліся з віяланчалістам Вялікага тэатра Марыянам Рамуальдавічам Сямашкам, які блізка сябраваў з А. П. Чэхавым.
Сын Міхаіл (23.8.1898 — ?), яго жонка Любоў Лаўраўна Сямашка (нар. Васюковіч) - артыстка оперы, музычны педагог.
Кармэ (спадарожнік)
Кармэ (Κάρμη) — нерэгулярны натуральны знешні спадарожнік Юпітэра з рэтраградным рухам. Адкрыты ў ліпені 1938 года амерыканскім астраномам Сэтам Барнсам Нікалсанам у абсерваторыі Маўнт-Вільсан. Названая ў гонар міфалагічнай Кармэ, маці крыцкай багіні Брытамарціды.
Спадарожнік атрымаў імя ў 1975 годзе, да гэтага выкарыстоўвалася пазначэнне Юпітэр XI. У перыяд з 1955 да 1975 года спадарожнік часам называлі «Пан». У цяперашні час Панам называецца адзін са спадарожнікаў Сатурна.
Кармэ ўваходзіць у склад так званай "групы Кармэ" - групы нерэгулярных знешніх спадарожнікаў Юпітэра з рэтраградным рухам, з радыусам арбіты 23-24 мільёнаў кіламетраў і нахілам каля 165 ° (дадзеныя на 2000). Элементы арбіты групы пастаянна змяняюцца з-за абурэнняў, выкліканых Сонцам і Юпітэрам.
Мікалай Фёдаравіч Ватуцін
Мікала́й Фё́даравіч Вату́цін (, сяло Чапухіно, Валуйскі павет, Варонежская губерня —, Кіеў) — савецкі военачальнік, генерал арміі (12 лютага 1943) Герой Савецкага Саюза (15 красавіка 1965 года, пасмяротна). Выхадзец з сялянскай сям'і, Мікалай Ватуцін прайшоў шлях ад чырвонаармейца да генерала арміі. У гады Вялікай Айчыннай вайны ён узначальваў войскі Варонежскага, Паўднёва-Заходняга і 1-га Украінскага франтоў да сваёй гібелі ў 1944 годзе.
Мікола Панькоў
Мікола Панькоў, поўнае імя Мікалай Мікалаевіч Панькоў (псеўданімы М. Вольны, М. Лістападавец, Летапісец, Не-Кніжнік, М. Сокал, М. Крэнь і іншыя ;, Рунданская воласць Люцынскі павет Віцебская губерня, цяпер Лудзенскі край Латвіі — , ) — беларускі грамадска-культурны дзеяч, выдавец, бібліёграф.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і Мікалая, пазашлюбнага Панькова, і Хрысцініі Іаанаўны з вёскі Нова-Пашына Рунданскай воласці Люцынскага павета. Ахрышчаны 5 (18) чэрвеня 1911 года ў Свята-Успенскім саборы ў Люцыне.
Вучыўся ў Дзвінскай дзяржаўнай беларускай гімназіі, дзе ў адмысловым гуртку пад кіраўніцтвам дырэктара гімназіі Сяргея Сахарава вучыўся складаць каталогі, рэгістраваць беларускія выданні. Падчас вучобы пачаў змяшчаць свае творы ў вучнёўскім часопісе «Школьная праца» (выйшла 14 нумароў), потым былі публікацыі ў газеце беларусаў Латвіі «Голас беларуса», у іншых перыядычных выданнях. У міжваенны час — сябра партыі эсэраў. За сувязь з беларускімі эсэрамі ў 1926 годзе асуджаны латвійскімі ўладамі на 5 гадоў зняволення. Па вызваленні супрацоўнічаў з беларускімі перыёдыкамі ў Заходняй Беларусі і Латвіі.
Па ягоным сведчанні вядома, што яшчэ ў 1930-я гады ён здолеў выдаць дзве кнігі сваёй прозы: «Жывём» (вершы і апавяданні) і раман «У беларускіх лясах», наклад якіх згінуў у час Другой сусветнай вайны. У часы нямецкай акупацыі працаваў інструктарам на чыгунцы.
У 1951 г. пераехаў у ЗША. Нейкі час рэдагаваў часопіс «Баявая ўскалось». Ад 1952 года — старшыня Саюза беларускіх журналістаў, уваходзіў у склад Крывіцкага (беларускага) навуковага таварыства імя Ф. Скарыны. Браў удзел у з’ездзе беларускай эміграцыі ў 1947 годзе, быў сябрам Рады БНР. Заснаваў Беларускае Інфармацыйнае Бюро і быў яго кіраўніком. У 1956 годзе выйшаў з Рады БНР і разам з Яўхімам Кіпелем, Віктарам Чабатарэвічам, Міколам Шчорсам, Лявонам Савёнкам заснаваў Камітэт Незалежнай Беларусі, у 1984 годзе разам з Васілём Шчэцькам аднавіў выданне «Летапісу Беларускай Эміграцыі».
Памёр Мікола Панькоў 7 студзеня 1995 года і пахаваны ў ЗША.
Творчасць
Першыя публікацыі з’явіліся ў беларускай прэсе Латвіі ў 1920-я гады. Аўтар кніг «Паказнік беларускіх выданняў на чужыне за 1945-50 гг.» (Нью-Ёрк, 1952), «Хроніка беларускага жыцця на чужыне (1945—1984)» (Менск, 2001). Засталіся нявыдадзенымі падрыхтаваныя ў эміграцыі «Слоўнік замежных словаў беларускай мовы», «Хто ёсць хто на эміграцыі», «Беларуская прэса на эміграцыі».
Наомі Осака
Любімае пакрыццё Наомі — хард; лепшы ўдар — форхэнд; дзіцячы кумір у спорце — Серэна Уільямс. Аддае перавагу агрэсіўнаму стылю гульні на корце. У 2014 годзе трэніравалася ў тэнісным інстытуце Гаральда Саламона.
З-за інтэрнацыянальнага паходжання Осака мае праблемы з дыскрымінацыяй у Японіі. Сама Наомі, якая жыла ў дзяцінстве ў Нью-Ёрку, лепш гаворыць на англійскай, чым на японскай, і на інтэрв’ю адказвае на англійскай мове.
Была прызнана часопісам Forbes самай высокааплатнай спартсменкай 2019 года са прыбыткам у 37 млн долараў ЗША.
Сядзібна-паркавы комплекс Ажэшкаў (Закозель)
Сядзібна-паркавы комплекс Ажэшкаў — радавое гняздо вядомага на Беларусі роду Ажэшкаў (Арэшкаў) у в. Закозель (Драгічынскі раён). Помнік сядзібна-паркавай архітэктуры XIX ст.. У ансамбль уваходзяць гаспода (збераглася часткова), капліца-пахавальня, бровар і парк пейзажнага тыпу з сістэмай вадаёмаў.
Гісторыя
У XVIII ст. маёнтак Закозель належаў Юзафу Ажэшку, затым па спадчыне ім валодаў яго сын Нікадзім. У пачатку XIX ст., верагодна, Нікадзім Ажэшка ўзвёў у Закозелі арыгінальны палац, вядомы па акварэлі Напалеона Орды 1863 г. Пазней маёнтак атрымаў у спадчыну сын Нікадзіма Калікст. Сядзібу наведвала вядомая пісьменніца, актыўная ўдзельніца нацыянальна-вызваленчага руху на Беларусі Эліза Ажэшка, якая пражывала на той час у суседнім маёнтку Людвінова.
У канцы ХIХ — пачатку ХХ ст. у аблічча будынкаў былі ўнесены істотныя змяненні. Пасля 1865 г. сядзіба была прададзена Калікстам графіні Н. А. Бабрынскай, якая збудавала парадную ўязную браму і стайню. Ад яе сына Аляксея пасля Першай сусветнай вайны сядзібу ў 1922 годзе набыў Зыгмунт Вітольд Весялоўскі, які надбудаваў над домам другі паверх і дваровую тэрасу. Неўзабаве Весялоўскі прадаў сядзібу Каралю Талочку, якому яна належала з 1923 года да пачатку Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе. У гады вайны пашкоджана.
Гаспода
Мураваная гаспода (вядомая па акварэлі Н. Орды, 1863 г.) пабудаваная ў 1820-я гады ў стылі ампір. Уяўляла сабой пастаўлены на нізкі цокаль аднапавярховы прамавугольны ў плане пяцівосевы будынак, накрыты вальмавым дахам з паўкруглымі дахавымі вокнамі. Па папярочнай восі да яго прылягалі ніжэйшыя з самастойнымі ўваходамі бакавыя крылы, аздобленыя па фронту прысценнымі каланадамі. Цэнтр сіметрычна-восевага галоўнага фасада падкрэслены чатырохкалонным порцікам са ступеньчатым прамавугольным атыкам. Высокія прамавугольныя вокны ў цэнтральным корпусе з аканіцамі. Цэнтральнае месца ў доме займала калонная зала-ратонда. Апартаменты мелі паркетную падлогу, масіўныя дзверы з маронага дубу ў бронзавай акоўцы. Выкарыстоўваецца як жылы.
Капліца
Капліца пабудавана ў сярэдзіне XIX ст. (да 1853 г.) на ўскраіне парку як фамільная пахавальня Ажэшкаў і наступных уладальнікаў. Вырашаная ў формах дойлідства рэтраспектыўнай готыкі. Паводле мясцовага падання ў высокім шпілі капліцы, дзе была невялікая камора, хаваўся адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гг. Р. Траўгут. Цэнтрычнае квадратнае ў плане збудаванне накрытае востракутнымі двухсхільнымі дахамі, скрыжаванне якіх адзначанае высокім чатырохгранным шатром з гранёным шпілем і гатычным крыжам у завяршэнні. Стракатасць сілуэту і вертыкальную накіраванасць прасторавай кампазіцыі надаюць кутнія падвойныя пінаклі, паміж якімі ў гатычных парталах (чыгуннае мастацкае ліццё) размешчаныя скульптуры евангелістаў. Фасады насычана крапаваныя згрупаванымі па вуглах контрфорсамі, слаістымі стральчатымі і трохлопасцевымі нішамі. Стральчаты ўваходны партал дэкарыраваны ўверсе круглымі гербамі Ажэшкаў (мастацкае чыгуннае ліццё). Каларыстычнае багацце будынку стварала высокаякасная «адкрытая» цагляная муроўка, медная бляха дахаў, пабелка элементаў дэкору.
Зала перакрытая люстраным скляпеннем, насычаная арнаментаванымі тонкімі ляпнымі нервюрамі. У вуглавых стральчатых нішах знаходзіліся скульптурныя выявы евангелістаў (не захаваліся). Стральчатыя вокны і люкарны з пераплётамі геаметрычнага малюнку, якія запаўняліся каляровымі вітражамі. Пад капліцай — склеп-пахавальня, куды вядуць сходы ў цэнтры залы.
Парк
У аснове планіроўкі пейзажна-рэгулярнага парку прамая ліпавая алея, што завершаная авальным партэрам перад домам і прадоўжаная за ім. Пейзажная частка арганізаваная на ўзгорыстай мясцовасці вакол капліцы з могілкамі і па берагах сажалак. На паўднёва-заходняй ускраіне парку пастаўлены прыдарожны мураваны слуп-абеліск (1842 г.), на паўднёвай — мураваны будынак бровара.
S/2010 J 1
S/2010 J 1 — нерэгулярны знешні спадарожнік Юпітэра.
Гісторыя адкрыцця
S/2010 J 1 быў адкрыты 7 верасня 2010 Робертам Джэйкабсанам, Марынай Бразовіч, Брэтам Глэдманам, і М. Александэрсенам пры дапамозе 5,1-метровага тэлескопа Хейла ў Паламарскай абсерваторыі. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 1 чэрвеня 2011 года.
Арбіта
S/2010 J 1 здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.314.000 км за 724,34 дня. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,320. Нахіл арбіты да лакальнай плоскасці Лапласа 163,2186 °, гэта значыць з'яўляецца рэтраграднай. Гэта дазваляе выказаць здагадку, што S/2010 J 1 адносіцца да групы Кармэ, прычым мае найменшы нахіл арбіты сярод яе членаў.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2010 J 1 складае каля 2 км. Спадарожнік складаецца, як мяркуецца, у асноўным з сілікатных парод, таму яго шчыльнасць можна ацаніць у 2,6 г/см³.
Не памятаю аблічча твайго
Не памятаю аблічча твайго (Neatmenu tavo veido) — савецкі фільм, зняты Літоўскай кінастудыяй у 1988 годзе.
Сюжэт
У дзіцячым кардыялагічным санаторыі знаёмяцца падлеткі — 13-гадовая Лета і 14-гадовы Саўлюс. Гісторыя іх першага кахання пачынаецца нечакана і сумна. Але іх бацькі і выхавальнікі вырашаюць «зберагчы» іх ад небяспечнага і нібыта непатрэбнага пачуцця.
Пазіфеэ (спадарожнік)
Пазіфеэ (ад Πασιθέα) — нерэгулярны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XXXVIII.
Арбіта
Пазіфеэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 23.004.000 км за 719 дзён, 10 гадзін і 34 хвіліны. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,2675. Нахіл рэтраграднай арбіты 165,138 °. Належыць да групы Кармэ.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Пазіфеэ складае каля 2 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³, бо спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,2 m.
Луіс Артур Джонсан
Луіс Артур Джонсан (Louis Arthur Johnson; 10 студзеня 1891 — 24 красавіка 1966) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч. Быў другім Міністрам абароны ЗША ў кабінеце прэзідэнта Трумэна з 28 сакавіка 1949 па 19 верасня 1950.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Раанок у штаце Вірджынія. Скончыў Універсітэт Вірджыніі. Займаўся юрыдычнай практыкай у фірме Steptoe and Johnson у Кларксбургу. У 1916 абраны ў палату прадстаўнікоў Заходняй Віргініі. Падчас Першай сусветнай вайны паступіў у войска, удзельнік ваенных дзеянняў у Францыі. Быў адным з заснавальнікаў Амерыканскага легіёна — арганізацыі амерыканскіх ветэранаў войнаў. З 1937 па 1940 быў намеснікам ваеннага міністра ЗША. У 1940 годзе быў адпраўлены прэзідэнтам Рузвельтам у адстаўку разам з ваенным міністрам Гары Вудынгам. Кіраваў амерыканскім маёмасцю нямецкага хімічнага гіганта I. G. Farben. У 1942 быў асабістым прадстаўніком Рузвельта ў Індыі.
У 1948 падчас прэзідэнцкай кампаніі Гары Трумэна заняў пасаду старшыні Фінансавага камітэта Дэмакратычнай партыі, збіраў грошы на выбары. Пасля перамогі Трумэна на выбарах быў прызначаны міністрам абароны ЗША, змяніўшы на гэтай пасадзе Джэймса Форэстала. Праз тыдзень пасля ўступлення Джонсана ў пасаду 11 краін падпісалі Паўночнаатлантычны дагавор, які стварыў НАТА.
На пасадзе міністра абароны праводзіў палітыку рэзкага скарачэння бюджэтных расходаў на абарону. Зброю і запасы, што засталіся пасля другой сусветнай вайны знішчаліся або прадаваліся за мяжу, каб пазбегнуць выдаткаў на захоўванне, ваенныя караблі рэзаліся на металалом або ставіліся на кансервацыю. Асабліва моцным скарачэнняў быў падвергнуты флот і корпус марской пяхоты, так як Джонсан прытрымліваўся думкі, што стварэнне ядзернай зброі і стратэгічнай авіяцыі памяншае патрэба ў надводных караблях і дэсантных аперацыях. У прыватнасці, было спыненае будаўніцтва гіганцкага суперавіяносца USS United States. Гэта выклікала так званую «рэвалюцыю адміралаў», калі кіраўніцтва флоту выступіў супраць перабольшанага развіцця ваенна-паветраных сілаў ЗША за кошт флоту. У прыватнасці крытыцы падвергнуўся новы гіганцкі бамбавік Convair B-36. Сакратар флоту Джон Саліван падаў у адстаўку ў знак пратэсту супраць спынення будаўніцтва суперавіяносца.
БСЭ паказвае: "Джонсан, з’яўляючыся маклерам шэрагу буйных карпарацый, апынуўся замяшаным у ашуканскіх махінацыях, звязаных з ваеннымі заказамі. За хабар ён забяспечыў буйным манаполіям заказы на дзесяткі мільёнаў даляраў. Член палаты прадстаўнікоў ЗША Кэйсі, адмірал Хэлсі, старшыня муніцыпалітэта Нью-Ёрка Морыс і іншыя дзялкі, а таксама вышэйшыя ўрадавыя чыноўнікі дзяржаўнага апарату ў 1948—1949 закупілі ў ваеннага ведамства як «ваенныя лішкі» партыю танкераў за 100 тыс. дал., прадаўшы іх затым з дапамогай хабару таго ж ваеннаму ведамству за 3 млн. 250 тыс. дал. " Калі пачалася Карэйская вайна апынулася што амерыканскія войскі адчуваюць недахоп ў зброі і рыштунку. У верасні 1950 года Джонсан быў адпраўлены ў адстаўку.
Пасля адстаўкі Джонсан працягваў займацца юрыдычнай практыкай. Памёр у 1966 годзе.
Макараўка
Назву Макараўка маюць:
Пажарніца сіваватая
Пажа́рніца сіваватая (Calamagrostis canescens) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 70—130  см. Сцябло прамастойнае, галінастае. Лісце чаргаванае, простае, суцэльнае, сядзячае, голае або з белаватымі валаскамі зверху. Суквецце — буйная і рыхлая мяцёлка рыжаватага колеру. Кветкавыя каласкі даўжынёй 2—5 мм. Каласковыя лускавінкі ланцэтнай формы, з кілем. Ніжняя кветкавая лускавінка надрэзаная на 2 зубцы, паміж якімі знаходзіцца невялікі асцюк. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Пажарніца сіваватая распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы і ўмераных абласцей Азіі. Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Гіграфіт і эўтроф. Расце на балотах, вільготных лугах, у вільготных лясах і прыбярэжных і пойменных хмызняках, па берагах вадаёмаў. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Гаспадарчае значэнне
Кармавая расліна невысокай якасці.
Элен Б’ёрклунд
Элен Б’ёрклунд (Eva Heléne Björklund, у дзявоцтве – Персан (Persson); ) – шведскі палітык сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі. З 2018 года з’яўляецца членам Рыксдага ад акругі Блекінгэ. Як дэпутат уваходзіць у Камітэт па абароне.
Біяграфія
Нарадзілася і вырасла ў камуне Сельвесбарг. Бацькі: Гунар Персан (нар. 1947) і Моніка Гад (нар. 1953). На 2021 год жыла там жа з мужам Маркусам Александэрсанам і чатырма дзяцьмі.
Скончыла. Б’ёрклунд паводле прафесіі настаўніца.
Палітычная кар’ера
Б’ёрклунд пачала палітычную кар’еру як муніцыпальны палітык у муніцыпалітэта Сельвесбарг. З 2006 па 2018 год была старшынёй муніцыпальнага савета, пакуль у 2018 годзе не была абрана яе пераемніца.
Б’ёрклунд з’яўляецца прэзідэнтам сацыял-дэмакратычнай партыі Швецыі ў акрузе Блекінгэ, дзе яна таксама з’яўляецца членам праўлення.
2 чэрвеня 2021 года ўзяла шэфства над Соф’яй Сапега, расійска-беларускай палітычнай зняволенаю.
Эстонскі драматычны тэатр
Эстонскі драматычны тэатр (Eesti Draamateater) — тэатр драмы ў сталіцы Эстоніі, Таліне, які вядзе сваю гісторыю з 1920 года. Ранейшая назва — '' Эстонскі дзяржаўны акадэмічны тэатр драмы імя В. Кінгісепа''.
Гісторыя
Заснаваны ў 1920 годзе, ініцыятары стварэння — акцёры тэатра «Ванемуйнэ». Спачатку гэта была драматычная студыя, акцёры якой арандавалі памяшканне ў будынку, які належаў Нямецкаму тэатральнаму таварыству. У 1939 годзе Драмстудыі удаўся выкупіць будынак. У 1949 годзе Эстонскі Драматычны тэатр аб'яднаўся з драматычнай трупай тэатра «Эстонія».
На працягу сваёй гісторыі тэатр працаваў пад рознымі назвамі: з 1920 года па 1937 год — Драмстудыя, з 1937 года — Эстонскі драматычны тэатр, з 1949 года — Талінскі драматычны тэатр, з 1952 года насіў імя Віктара Кінгісепа, а ў 1957—1989 гадах — Эстонскі дзяржаўны акадэмічны тэатр драмы імя В. Кінгісепа.
Спіс аб’ектаў PGC (2060001—2061000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2060001—2061000)
Эстонскі драматычны тэатр
Гісторыя
Гісторыя Эстонскага драматычнага тэатра непарыўна звязана з імем пастаноўшчыка Вальдэмара Панса, які атрымаў сусветную вядомасць. Пастаўленыя ім п'есы фарміравалі вобраз тэатра ў 1960-х і 1970-х гадах.
Венгерскі ўніверсітэт выяўленчых мастацтваў
Венгерскі ўніверсітэт выяўленчых мастацтваў (Magyar Képzőművészeti Egyetem) — венгерская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Будапешт.
Керніт
Керні́т — мінерал класа баратаў, водны барат натрыю, Na2B4O7·4H2O. Адкрыты ў 1927 годзе. Назва паходзіць ад радовішча ў акрузе Керн (штат Каліфорнія, ЗША).
Крышталізуецца ў манакліннай сінгоніі. Крышталі прызматычныя, падоўжаныя або клінападобныя. Бясколерны або белага колеру, са шкляным бляскам. Спайнасць дасканалая. Шчыльнасць 1,91 г/см³. Цвёрдасць 2,5 па шкале Моаса. Павольна раствараецца ў халоднай вадзе, добра раствараецца ў гарачай вадзе і кіслотах.
Характэрны мінерал вулканагенна-асадкавых радовішчаў бору. Радовішчы ў ЗША, Турцыі, Аргенціне. З'яўляецца прадуктам дыягенетычнага пераўтварэння пярвічна-асадкавай буры. Руда на бор.
Агадыр
Агады́р — горад у Афрыцы, у паўднёва-заходняй частцы Марока, порт на Атлантычным узбярэжжы.