cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аперацыя «Аліўкавая галіна»
Аперацыя
Інфармацыйнае агенцтва Haber Turk перадала, спасылаючыся на крыніцу ў камандаванні УС Турцыі, што з пачатку кампаніі турэцкай арміі было забіта 1439 курдскіх байцоў.
Да 14 лютага за час ваеннай аперацыі Сірыйскай свабоднай арміі (ССА) і турэцкіх сіл на паўночным захадзе Алепа курдскія падраздзялення страцілі не менш за 10 працэнтаў тэрыторыі кантона Афрын. Турэцкія ваенныя самалёты на працягу ўсяго дня не спынялі наносіць авіяўдары па пазіцыях курдскіх атрадаў народнай самаабароны (YPG). Мэтамі турэцкай авіяцыі сталі раёны населеных пунктаў Рахманлы, Санканлы, Джальма, Джандарыс, Азааз і іншых.
Тым часам пратурэцкія радыкалы ўзялі пад кантроль некалькі стратэгічных пазіцый у раёне гарадоў Раджу і Бюльбюль, а таксама захапілі населеныя пункты Аль-Мухамад і Дарвіш Убасі.
19 лютага турэцкая кааліцыя працягвала метадычна адціскаць курдаў, займаючы ўсё новыя тэрыторыі анклава Афрын і нарошчваючы сваю ваенную моцу за кошт новых калон бранетэхнікі. Баевікі ісламісцкіх узброеных фарміраванняў пры падтрымцы турэцкіх САУ і танкаў змаглі адбіць у курдскіх сіл самаабароны YPG даволі вялікі раён на паўночным участку фронту.
20 лютага афіцыйныя сірыйскія СМІ паведамілі пра ўвод апалчэнцаў са складу Нацыянальных сіл абароны ў горад Афрын, цэнтр аднайменнага раёна. Аднак праз некалькі гадзін пад ударамі турэцкай артылерыі і беспілотнікаў адзін з атрадаў сірыйскіх апалчэнцаў быў вымушаны адступіць. Па заяве прэс-службы атрадаў народнай самаабароны (YPG), перакінутыя падмацаванняў пакуль не хапае для адлюстравання турэцкага наступу. Камандаванне курдскіх фарміраванняў настойвае на ўводзе ў рэгіён паўнавартасных вайсковых частак.
26 лютага ў кантоне Афрын у выніку баёў курды страцілі населены пункт Карманлук. СМІ, падкантрольныя курдаў, заяўлялі, што грамадзянскае насельніцтва масава пакідае раён населенага пункта Джандарыс з прычыны пастаянных удараў ССА і ВПС Турцыі. Паступала інфармацыя аб тым, што да пратурэцкіх апазіцыйных фарміраванняў далучацца члены брыгады ССА «Аль-Хамза», сфарміраванай пераважна з этнічных курдаў, якія пражываюць у раёне горада Азааз. Навабранцы прайшлі навучанне і гатовыя далучыцца да барацьбы супраць атрадаў народнай самаабароны (YPG) і Рабочай партыі Курдыстана (РПК) у Афрыне.
28 лютага баевікі Сірыйскай свабоднай арміі (ССА) адбілі ў байцоў курдскага апалчэння населены пункт Сінара. ВПС Турцыі працягвалі ажыццяўляць авіяцыйную падтрымку сухапутнай групоўкі турэцкіх войскаў і іх саюзнікаў у баявых дзеяннях супраць курдскіх узброеных фармаваньняў у Афрыне, наносячы авіяўдары па раёнах населеных пунктаў Раджу, Солаклы, Касталь, Шэйх-эль-Хадыда, Джальма, Джандарыс.
Раніцай 2 сакавіка, як перадаюць замежныя СМІ, турэцкія войскі і апазіцыя Сірыі прыступілі да зачыстцы гарадоў, размешчаных каля Афрына. Гаворка ідзе пра Раджу і Джандарыс. Гэтыя два горада з’яўляюцца стратэгічнымі для поспеху «Аліўкавай галіны». Раджу і Джандарыс размешчаны на галоўных шляхах, якія вядуць у Афрын.
6 сакавіка намесніца прэм’ер-міністра Турцыі Бекір Боздаг заявілв, што турэцкія ваенныя кантралююць амаль палову тэрыторыі сірыйскага Афрына — 702 з 1920 кв. км, на якіх размешчаны 142 населеных пункта. Пад кантроль надыходзячых перайшлі населеныя пункты Алісія, Балурсак, Харабат Шаранлі, Таль Хама і Шыркан, а таксама шэраг стратэгічных вышынь. Паводле заявы генштаба УС Турцыі, турэцкая армія падчас ваеннай аперацыі «Аліўкавая галіна» знішчыла 2940 членаў PYD, YPG і групоўкі «Ісламская дзяржава». Паводле афіцыйнай інфармацыі, турэцкія ваенныя з пачатку аперацыі страцілі забітымі 42 чалавекі.
6 сакавіка некалькі груповак «Сірыйскіх дэмакратычных сіл» заявілі аб перакідцы часткі сваіх сіл з тэрыторый на ўсход ад ракі Еўфрат (правінцыі Ракка і Дэйр-эз-Зор) у Афрын. Гэта было ўспрынята як прыпыненне вайны з ІД на паўднёвым усходзе правінцыі Дэйр-эз-Зор, якую SDF вядуць пры падтрымцы міжнароднай кааліцыі.
13 сакавіка турэцкая армія цалкам акружыла Афрын. На завяршальным этапе штурму горад падвяргаўся інтэнсіўным артабстрэлам і авіяўдараў, ахвярамі якіх сталі дзясяткі мірных жыхароў. Спыненне водазабеспячэння, паставак харчавання і медыкаментаў выклікала ў Африне гуманітарную катастрофу.
18 сакавіка прэзідэнт Турцыі Рэджэп Таіп Эрдаган абвясціў аб узяцці горада Афрына атрадамі «Сірыйскай свабоднай арміі» (ССА) пры падтрымцы турэцкіх вайскоўцаў. Баевікі ССА ўвайшлі ў горад амаль без бою пасля таго, як курдскія ўзброеныя фарміравання вывелі свае сілы.
Па заяве Генштаба ВС Турцыі, з пачатку аперацыі загінулі 46 турэцкіх ваенных, 225 атрымалі раненні, былі нейтралізаваныя 3603 члена тэрарыстычных арганізацый. Па дадзеных Упраўлення вярхоўнага камісара ААН па гуманітарных пытаннях, раён горада з прычыны эскалацыі баёў пакінулі больш за 100 тыс. грамадзянскіх асоб.
24 сакавіка Генштаб Турцыі заявіў аб тым, што раён Афрын цалкам ачышчаны ад членаў групавак YPG/РПК.
Рэакцыя
Дзярждэпартамэнт ЗША выказаў «заклапочанасць» у сувязі з дзеяннямі Сірыі, а таксама заклікаў усе бакі канфлікту быць стрыманымі і не забываць аб галоўнай мэты — перамогі над ІД
У ноч на 27 студзеня прэс-сакратар прэзідэнта Турцыі Ібрагім Калын правёў тэлефонную размову з саветнікам прэзідэнта ЗША па нацыянальнай бяспецы Гэрбертам МакМастэрам, падчас якога апошні пацвердзіў, што Вашынгтон спыніў пастаўкі ўзбраення курдскай партыі «Дэмакратычнаму саюзу» (PYD) і атрадам курдскай самаабароны (YPG).
ЗША фактычна прызналі права Турцыі «абараняць сябе ад тэрарызму» на тэрыторыі Афрына, хоць атрады YPG з’яўляюцца саюзнікамі амерыканцаў і складаюць аснову «Сірыйскіх дэмакратычных сіл», узброеных і фінансуюцца ЗША. У выніку амерыканцы забаранілі байцам іншых атрадаў YPG, асабліва з тэрыторый, якія сумесна кантралююцца амерыканцамі і курдамі, ісці на дапамогу афрынскім курдам.
22 студзеня прэзідэнт Турцыі Рэджэп Эрдаган, выступаючы ў Анкары, заявіў, што Турцыя дасягнула «пагаднення» з Расіяй аб правядзенні «антытэрарыстычнай аперацыі» супраць курдаў у сірыйскім Афрыне. Прэс-сакратар расійскага прэзідэнта Дзмітрый Пяскоў 22 студзеня казаў журналістам, што Масква ўважліва назірае за ходам аперацыі і знаходзіцца ў кантакце з сірыйскім і турэцкім кіраўніцтвам. Ён, аднак, адмовіўся каментаваць словы Эрдагана аб наяўнасці пагаднення паміж Масквой і Анкарой.
23 студзеня прэзідэнт Турцыі Рэджэп Таіп Эрдаган правёў тэлефонную размову з прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным. Бакі абмеркавалі апошнія падзеі ў Сірыі, у тым ліку аперацыю «Аліўкавая галіна». Па дадзеных турэцкіх ўрадавых крыніц, Эрдаган падкрэсліў, што аперацыя скіравана на «вызваленне Афрына ад тэрарыстычных арганізацый» — курдскай партыі «Дэмакратычны саюз» (PYD), YPG і «Ісламская дзяржава» (Расія, у адрозненне ад Турцыі не прызнае PYD і YPG тэрарыстычнымі арганізацыямі). На думку Эрдагана, аперацыя, якая мае на мэце забеспячэнне бяспекі Турцыі, таксама будзе спрыяць палітычнаму адзінству і тэрытарыяльнай цэласнасці Сірыі. Бакі адзначылі важнасць «працягу актыўнай сумеснай работы па вырашэнню крызісу, якая павінна грунтавацца на прынцыпах захавання тэрытарыяльнай цэласнасці і павагі суверэнітэту Сірыі», гаворыцца ў паведамленні прэс-службы Крамля.
Шырока распаўсюджана меркаванне, што расійскае кіраўніцтва пайшло на саступкі Турцыі ў пытанні аб правядзенні ваеннай аперацыі супраць курдаў, паколькі Турцыя сваім уплывам на падкантрольныя ёй фарміравання сярод умеранай сірыйскай апазіцыі фактычна дазволіла Асаду арганізаваць у снежні—студзені поўнамаштабны наступ супраць баевікоў апазіцыі і атрадаў экстрэмістаў з былога «Фронту ан-Нусра» на тэрыторыі «Вялікага Ідліба» і значна пашырыць кантраляваныя ўрадам тэрыторыі ў правінцыях Ідліб, Хама і Алепа. Турцыя ўтрымлівала падкантрольныя ёй групоўкі ад паўнавартаснага ўдзелу ў баях, у выніку чаго сірыйская армія змагла вярнуць пад свой кантроль горад і ваенны аэрадром Абу-Духур. Гаварылася таксама і пра тое, што ў абмен на згоду перадаць Афрын падкантрольным Турцыі фарміраванням Расія разлічвала на дадатковыя крокі насустрач — напрыклад, на шырокі ўдзел пратурэцкіх апазіцыйных груповак у Кангрэсе сірыйскага нацыянальнага дыялогу ў Сочы.
31 студзеня афіцыйны прадстаўнік МЗС РФ Марыя Захарава заявіла на брыфінгу, што сітуацыя на поўначы Сірыі выклікае сур’ёзную заклапочанасць і Расія заклікае боку да стрыманасці.
Трэйсі Майклз
Трэйсі Майклз (Traci Michaelz; 5 мая 1974 — 13 чэрвеня 2008) — амерыканскі музыкант, больш за ўсе вядомы як стваральнік і ўдарнік галівудскай глэм-панк групы (1997—2008).
Таксама ўдзельнік і стваральнік такіх гуртоў як Heart Throb Mob, Candy Apple Queenz, Glamvestite Vampires, Tragedy, Velvet Dog.
13 чэрвеня 2008, у пятніцу, па невядомых прычынах памер пасля канцэрту ў Тэхасе.
Чэрчэнаска
Чэрчэнаска (Cercenasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1774 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Firmino di Amiens.
Мазго
Мазго — прозвішча.
Павіласцкі край
Павіласцкі край (Pāvilostas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Латвіі ў вобласці Курзэмэ. Край складаецца з дзвюх воласцяў і горада Павіласта, які з'яўляецца цэнтрам края.
Мяжуе з Гробінскім, Дурбскім, Айзпуцкім, Кулдыгскім, Алсунгскім, Вэнтспілскім краямі.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года склала 3233 чалавекі. Плошча края складае 515 км².
Край быў утвораны 1 ліпеня 2009 года па заканчэнні латвійскай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы з часткі Ліепайскага раёна.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад насельніцтва края па выніках перапісу насельніцтва Латвіі 2011 года размеркаваны такім чынам :
Касцёл Адшукання Святога Крыжа і кляштар кармелітаў (Анталіепце)
Касцёл Адшукання Святога Крыжа і кляштар кармелітаў босых (ntalieptės Šv. Kryžiaus Atradimo bažnyčia) — рымска-каталіцкі сакральны комплекс ў мястэчку Анталіепце (Анталепты) Зарасайскага раёна, Літва.
Гісторыя
Кляштар у Анталептах Вількамірскага павета заснаваны ўладальнікам мястэчка кашталянам інфлянцкім Янам Міхаілам Струцінскім з сынам Юзафам у 1734—1738 гг. Касцёл быў асвечаны ў гонах Святога Крыжа ў 1763 годзе.
Кляштарны корпус пабудаваны ў першай пал. 19 ст. Пасля паўстання 1830—1831 гг. кляштар зачынены, касцёл у 1846—1850 перароблены пад царкву, з 1918 зноў касцёл.
Архітэктура
Касцёл уяўляе сабой храм зальнага тыпу ў стылі позняга барока. Асноўны аб'ём прамавугольны ў плане, да яго прымыкае больш нізкі прэсбітэрый з трохграннай алтарнай апсідай, да якой, у сваю чаргу, па галоўвай восі далучаецца прамавугольная яшчэ ніжэйшая сакрысція, так што храм моцна выцягнуты ў даўжыню. На галоўным фасадзе дзве чатырохярусныя вежы, паміж якімі фігурны франтон. Над прэсбітэрыем на другім паверсе ўладкавана капліца, у якую вядуць сходы. Пад касцёлам прасторная крыпта, якая масіўнымі слупамі падзяляецца на тры нефы.
Каля касцёла размешчаны мураваны двухпавяховы жылы корпус.
Лябеднік блішчасты
Лябеднік блішчасты (Atriplex sagittata) — від кветкавых раслін сямейства.
Апісанне
Гэта аднагадовая травяністая расліна вышынёй 50-150 см. Ніжнія парасткі і лісце супратыўныя. Лісце дзідападобнае, выемкава-зубчастае, з мучністым поцягам. Кветкі сабраны ў друзлыя каласкі і ўтвараюць пірамідальную мяцёлку. Па вонкавым выглядзе лябеднік блішчасты так падобны на, што іх цяжка бывае адрозніць. Але кветкі ў лябедніка песцікавыя і тычынкавыя. Тычынкавая кветка мае просты калякветнік з 5 лісточкаў і з 5 тычынак. Пярэстая кветка часцей голая, з двума прыкветнічкамі, зрослымі ля аснавання, гінецэй просты з двух пладалісткоў. Насенне двух відаў: у кветках без калякветніка — вялікае (3-4 мм у дыяметры), у кветках з калякветнікам — дробнае (1-1,5 мм у дыяметры).
Каталіцкая акадэмія ў Варшаве
Агульная характарыстыка
Гэта езуіцкая навучальная ўстанова. У яе статуце гаворыцца, што навучальная ўстанова мае гістарычныя сувязі з Полацкай езуіцкай акадэміяй, заснаванай ордэнам Таварыства Ісуса і ўладамі Расійскай імперыі ў 1812 годзе ў Полацку.
Сучасная ўстанова заснавана 3 мая 1988 года Канферэнцыяй каталіцкіх біскупаў Польшчы як Папскі тэалагічны факультэт у Варшаве. У 2020 годзе атрымала цяперашнюю назву і статус.
Установа ажыццяўляе навучанне на бакалаўрскіх праграмах па спецыяльнасці «Паліталогія» і магістарскіх праграмах па спецыяльнасці «Багаслоўе», а таксама паслядыпломныя праграмы навучання па тэалогіі і бяспецы. У рамках праграм па паліталогіі акадэмія прапануе спецыяльнасці: «Міжнародныя справы» і «Усходнія даследаванні», «Тэрытарыяльны маркетынг» і «Дзяржаўная бяспека». У рамках праграмы па багаслоўі прапануюцца спецыяльнасці: «Агульнае багаслоўе», «Катэхетычнае багаслоўе» і «Аўрамічныя рэлігіі».
Маскоўскі Мастацкі тэатр
Маскоўскі Мастацкі тэатр (Московский Художественный театр) — драматычны тэатр, заснаваны ў 1898 годзе К. С. Станіслаўскім і Ул. І. Неміровічам-Данчанкам.
Першапачаткова называўся Мастацка-агульнадаступны тэатр. З 1901 года — Маскоўскі Мастацкі тэатр (ММТ), з 1919 года — Маскоўскі Мастацкі акадэмічны тэатр (ММАТ), з 1932 года — ММАТ СССР імя М. Горкага.
У 1987 годзе падзяліўся на два тэатры, якія ўзялі сабе афіцыйныя найменні — Маскоўскі Мастацкі акадэмічны тэатр імя М. Горкага, (скарочана ММАТ імя М. Горкага) і Маскоўскі Мастацкі акадэмічны тэатр імя А. П. Чэхава (ММАТ імя А. П. Чэхава).
У 2004 годзе ММАТ імя А. П. Чэхава прыбраў са сваёй назвы слова «акадэмічны» і з тых часоў называецца Маскоўскі Мастацкі тэатр імя А. П. Чэхава (ММТ імя А. П. Чэхава).
Бранхіт
Бранхіт (bronchitis, ад бронх ±itis — запаленне) — захворванне дыхальнай сістэмы, пры якім запаленчы працэс распасціраецца на бронхі. Уваходзіць у дзясятку самых распаўсюджаных прычын звароту за медыцынскай дапамогай. У большасці выпадкаў вострага бранхіту яго прычынай з’яўляецца інфекцыя, напрыклад вірусная ці бактэрыяльная, і патрабуецца лячэнне антыбіётыкамі. Хранічны бранхіт можа развівацца як ускладненне вострага, або ў выніку працяглага дзеяння неінфекцыйных раздражняльных фактараў, такіх як пыл. У некаторых выпадках пры бранхіце развіваецца закаркаванне бронхаў з-за ацёку слізістай абалонкі, такі бранхіт носіць назву абструктыўнага. Лячэнне бранхіту залежыць ад фактараў, што выклікалі хваробу, тыпу цячэння і формы захворвання.
Сяргей Аляксандравіч Трахімёнак
Сяргей Аляксандравіч Трахімёнак (, Карасук, Новасібірская вобласць, СССР) — беларускі юрыст і пісьменнік. Доктар юрыдычных навук (1999).
Біяграфія
Скончыў Свярдлоўскі юрыдычны інстытут, Вышэйшыя курсы КДБ СССР (1981). З 1990 г. у Інстытуце нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. У 1996—1999 гг. загадчык кафедры прававых дысцыплін Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. У 1999—2000 гг. начальнік Сітуацыйна-аналітычнага цэнтра Дзяржсакратарыята Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь. З 2005 па 2007 — намеснік дырэктара Інстытута дзяржслужбы, з 2008 года — дырэктар НДІ тэорыі і практыкі дзяржаўнага кіравання Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь
Прафесар (2003). Член Саюза пісьменнікаў Расіі (1994) і Саюза пісьменнікаў Беларусі (1996).
Аляксандр Гюстаў Эйфель
Аляксандр Гюстаў Эйфель (Alexandre Gustave Eiffel; 15 снежня 1832,, Францыя — 27 снежня 1923, , Францыя) — французскі інжынер-будаўнік.
Скончыў у 1855 годзе Цэнтральную школу мастацтваў і рамёстваў у Парыжы. Пры будаўніцтве мастоў, віядукаў і іншых збудаванняў выкарыстоўваў металічныя канструкцыі. Сусветную вядомасць набыла т.зв. Эйфелева вежа.
Гановерская дынастыя
Гано́верская дына́стыя (House of Hanover) — дынастыя каралёў Вялікабрытаніі з 1714 па 1901 гады. Галіна старажытнага германскага роду Вельфаў, да пачаткі XVIII стагоддзя кіруючая Браўншвайгам. Да 1837 года таксама кіруючая дынастыя (курфюрсты, а затым каралі) Гановера, які знаходзіўся з Вялікабрытаніяй у асабістай уніі.
Шмат у чым чужыя англійскай культуры (першы кароль зусім не размаўляў па-англійску), Вельфы апынуліся на брытанскім прастоле дзякуючы Акту аб пераходзе ў спадчыну прастола 1701 года, які адрэзаў шлях да брытанскай кароны ўсім шматлікім каталікам, якія былі ў сваяцтве са Сцюартамі. Гановерскія кіраўнікі паходзілі ад курфюрсціны Сафіі Гановерскай, бацькамі якой былі англійская прынцэса Елізавета Сцюарт і пратэстант Фрыдрых V, курфюрст Пфальцкі.
Час Вельфаў, вядомы таксама як Геаргіянская эпоха (першых чатырох каралёў клікалі Георгамі), — перыяд узмацнення парламентарызму ў Вялікабрытаніі, паслаблення каралеўскай улады, станаўлення брытанскай дэмакратыі. Пры іх адбылася прамысловая рэвалюцыя і пачаў бурна развівацца капіталізм. Гэта і перыяд Асветы і рэвалюцый у Еўропе, вайны за незалежнасць амерыканскіх калоній, заваявання Індыі і Французскай рэвалюцыі.
Дзякуючы ўзыходжанню Вельфаў на брытанскі прастол змаглі працягнуць сваю дзейнасць у Англіі і атрымаць сусветную славу выхадцы Гановера — кампазітар Георг Фрыдрых Гендэль і астраном Вільгельм (Уільям) Гершэль. У той жа час англійская знешняя палітыка змяніла вектар, стала кіравацца інтарэсамі абароны Гановерскага курфюрства ад магчымых замахаў звонку. Гэта стала адной з прычын перавароту альянсаў і Сямігадовай вайны.
У дачыненні да XIX стагоддзя прынята казаць не пра Геаргіянскую эпоху, а пра перыяд Рэгенцтва (першая траціна XIX стагоддзя) і Віктарыянскую эпоху — 64-гадовае кіраванне Вікторыі. Паводле салічнага закона Вікторыя не магла атрымаць у спадчыну гановерскі прастол, таму з 1837 па 1867 год (год аб’яднання з Прусіяй) у Гановеры кіравалі нашчадкі аднаго з братоў Георга IV — герцагі Камберлендскія (Эрнст Аўгуст I і Георг V). Яшчэ адна галіна роду пражывала ў Англіі, носячы тытул герцагаў Кембрыджскіх.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2020 (IV дывізіён)
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай IV дывізіёна 2020 года — міжнародны турнір па хакеі з шайбай у IV дывізіёне, арганізаваны Міжнароднай федэрацыяй хакея з шайбай.
Турнір павінен быў прайсці на стадыёне «Гарадскі каток» у Бішкеку (Кыргызстан) з 3 па 5 сакавіка 2020 года.
Марыа Варгас Льёса
Хорхе Марыа Педра Варгас Льёса (Jorge Mario Pedro Vargas Llosa, нар., Арэкіпа, Перу) — перуанскі празаік і драматург, публіцыст, палітычны дзеяч, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 2010 года.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2020 (IV дывізіён)
2 сакавіка 2020 года турнір быў адменены з-за пандэміі COVID-19.
Марыа Варгас Льёса
Факты з біяграфіі
Кар’еру пісьменніка пачынаў як журналіст-аматар у гарадскіх газетах Лімы, а потым — у правінцыйнай газеце «La Industria» гарадка П’юра.
Вучыўся ў Нацыянальным універсітэце Сан-Маркас (Universidad Nacional Mayor de San Marcos) на аддзяленні літаратуры і права, потым ва ўніверсітэце Камлутэнсе (Мадрыд). Плённая пісьменніцкая дзейнасць пачалася пасля пераезда з Мадрыда ў Парыж.
Першы раман «Горад і Сабакі» (La ciudad y los perros), надрукаваны ў 1963 г., прынёс Варгасу Л’ёсе поспех. Але ваенныя абвінавацілі пісьменніка ў тым, што гэты твор падрывае прэстыж перуанскай арміі.
У 1990 г. ўдзельнічаў у прэзідэнцкіх выбарах ў якасці кандыдыта ў прэзідэнты Перу, атрымаў у першым туры 34 % галасоў выбаршчыкаў, але перамогі дамагчыся яму не ўдалося. Перамогу на выбарах атрымаў Альберта Фухіморы, які стаў аўтарытарным кіраўніком Перу. Марыа Варгас Льёса пасля паразы на выбарах эміграваў з краіны і прыняў іспанскае падданства.
Альбін Міхал Дзяконскі
Альбі́н Мі́хал Дзяко́нскі герба «Кораб» (Albin Dziekoński;, маёнтак Пятровічы Кобрынскага павета , Расійская імперыя — 1940?) — польскамоўны паэт.
Біяграфія
Паходзіў з землеўласніцкай сям’і. Бацька Альбіна ў свой час быў кобрынскім павятовым маршалкам. Маці Ядвіга была далёкай сваячкай вядомай пісьменніцы Элізы Ажэшка.
Дзяцінства Альбін правёў у фамільным маёнтку Пятровічы. Навучаўся ў Рыжскай гімназіі, пасля вывучаў земляробства ў Бельгіі, але праз рок вымушаны быў перапыніць навучанне з прычыны пагаршэння здароўя (меў прыроджаны парок сэрца). Пасля курсу лячэння ў швейцарскім Давосе пераехаў у Лазану, дзе вывучаў раманістыку ў тамтэйшым універсітэце.
У 1910 годзе пераехаў да Казіміра і Стэфаніі Дзяконскіх, якія не мелі ўласных дзяцей. Яны былі гаспадарамі маёнтка Магілёўцы Ваўкавыскага павета (цяпер у Пружанскім раёне), які з’яўляўся цэнтрам мясцовага свецкага жыцця. Бібліятэка Дзяконскіх была адной з самых багатых і знакамітых у ваколіцы. Прыкладна ў гэты ж час (паводле іншых звестак — у 1917 ) ажаніўся з Соф’яй Малінскай (Zofia Malińska), дачкой віленскага адваката Максімільяна Малінскага. Будынак сядзібы Дзяконскіх у Магілёўцах захаваўся, у цяперашні час у ім размяшчаецца псіхіятрычны шпіталь.
Падчас Першай сусветнай вайны служыў у царскім войску штабным афіцэрам. У маі 1918 года з жонкай пераехаў у Варшаву, а з 1920 года жылі ў Магілёўцах.
Акалічнасці смерці Дзяконскага невядомыя. Пасля ўварвання савецкіх войскаў на тэрыторыю Заходняй Беларусі ў верасні 1939 года паэт быў арыштаваны і перавезены ў Мінск, дзе перабываў прынамсі да сакавіка 1940 года. Далейшы яго лёс невядомы. Жонка Дзяконскага выехала ў Варшаву.
Творчасць
Аўтар васьмі паэтычных зборнікаў і паэмы «Драма Люцыфера» (1934). Апошні зборнік, названы «Зялёныя Магілёўцы» (1939), прысвяціў жыццю ва ўласнай сядзібе ў Слонімскім павеце.
Хоць творчасць Альбіна Дзяконскага не паддаецца адназначнай характарыстыцы, у ёй можна выявіць элементы скамандэрскай мадэлі паэзіі і младапольскай паэтыкі.
Цікавіўся таксама музыкай і філасофіяй.
Вячаслаў Андрэевіч Мохарт
Вячаслаў Андрэевіч Мо́харт ( — ) — вучоны ў галіне ўралогіі, доктар медыцынскіх навук (1969), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1982).
Біяграфія
Нарадзіўся у вёсцы Шулякі Слуцкага раёна. У 1944 годзе скончыў Грэскую сярэднюю школу і быў прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны на 1-м Беларускім, 2-м Беларускім і 3-м Беларускім франтах у складзе артылерыйскай дывізіі. У 1947 годзе паступіў у Мінскі медыцынскі інстытут, які скончыў у 1953 годзе. У 1953—1956 гг. В. А. Мохарт праходзіў навучанне ў клінічнай ардынатуры Беларускага інстытута ўдасканалення ўрачоў пад кіраўніцтвам М. Н. Жукавай і ў 1956 годзе быў абраны на пасаду асістэнта кафедры ўралогіі. У 1960 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Актиномикоз мочеполовых органов». З 1961 года В. А. Мохарт у Гродзенскім медыцынскім інстытуце, дзе стварыў дацэнцкі курс па ўралогіі. У 1969 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Материалы экспериментальных и клинических исследований по реиннервации мочевого пузыря». З 1967 года ён на пасадзе дацэнта кафедры ўралогіі Мінскага медыцынскага інстытута, з 1971 года загадчык кафедры і адначасова ў 1971—1992 гг. галоўны пазаштатны уролаг Міністэрства аховы здароўя БССР. З 1971 года В. А. Мохарт працаваў у Беларускім інстытуце ўдасканалення ўрачоў, з 1991 года — на пасадзе загадчыка кафедрай.
Памёр 14 мая 2003 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх (Маскоўскіх) могілках.
Навуковая і грамадская дзейнасць
В. А. Мохарту належаць навуковыя працы па клініцы, дыягностыцы і лячэнні раку нырак і мачавога пузыра, актанамікозе мочапалавых органаў, нейрагенным расстройстве мачапускання. Аўтар больш за 240 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій. Пад яго кіраўніцтвам абаронены 2 доктарскія і 14 кандыдацкіх дысертацый.
Сярод апублікаваных прац:
Антоніу Кошта
Антоніу Луіс Сантас да Кошта (António Luís Santos da Costa; нар. 17 ліпеня 1961, Лісабон) — партугальскі юрыст і палітык.
Вучыўся на факультэце права Лісабонскага ўніверсітэта. З маладых гадоў удзельнічае ў дзейнасці Сацыялістычнай партыі. Працаваў у апараце будучага прэзідэнта Партугаліі Жоржу Сампаё. У 80-х узначальваў арганізацыю студэнтаў і яе друкаваны орган. Вёў адвакацкую практыку.
Уваходзіў у гарадскі савет Лісабона, а з 1991 года ён быў сябрам Асамблеі Рэспублікі. Працаваў у якасці парламенцкага дзяржсакратара, з 1995 па 1997 — міністра па парламенцкіх справах. Тады на працягу двух гадоў, ён быў таксама міністрам юстыцыі, і, нарэшце, з 1999 па 2002, дзяржаўным міністрам. Кіраваў парламенцкай фракцыяй Сацыялістычнай партыі.
У 2004 годзе атрымаў мандат дэпутата Еўрапейскага парламента. Ён быў членам групы сацыялістаў і віцэ-прэзідэнтам Еўрапарламента. У 2005 стаў міністрам унутраных справаў ва ўрадзе Жазэ Сакратэша.
Сышоў з урада ў 2007 годзе, пасля абрання на пасаду мэра Лісабона (пераабраны ў 2009). У 2014 годзе стаў лідарам партугальскіх сацыялістаў.
У выніку пагаднення паміж Сацыялістычнай партыяй і левымі партыямі — Камуністычнай партыяй Партугаліі, «Зялёнымі» і Левым блокам — парламент падтрымаў сацыялістычны ўрад на чале з Антоніа Кошта, які быў прызначаны прэм'ер-міністрам прэзідэнтам Каваку Сілва 24 лістапада 2015 года і стаў прэм'ер-міністрам 26 лістапада.
Антыбіёз
Антыбіёз (ад  — супраць, βίος — жыццё) — антаганістычныя адносіны відаў, калі адзін арганізм абмяжоўвае магчымасці іншага, немагчымасць суіснавання арганізмаў, напрыклад з-за інтаксікацыі аднымі арганізмамі (антыбіётыкамі, фітанцыдамі) асяроддзя пражывання іншых арганізмаў. Выпадак, калі негатыўнае ўздзеянне накіравана толькі ў адзін бок называецца аменсалізм, узаемны негатыўны ўплыў арганізмаў апісваецца тэрмінам канкурэнцыя.
Тэрмін уведзены мікрабіёлагам Зельманам Ваксманам ў 1942 годзе. Прыклад — адносіны малочнакіслых і гніласных бактэрый.
Чэрэс
Насельніцтва складае 1032 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Альтруізм
Альтруі́зм (altruisme ад alter — іншы) — бескарыслівыя клопаты пра шчасце і дабрабыт іншых людзей, гатоўнасць ахвяраваць асабістымі інтарэсамі.
Чэрэс
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Альтруізм
Тэрмін увёў у 1830-я гг. французскі філосаф А. Конт, які звязваў маральнае удасканаленне чалавека з выхаваннем у людзей пачуцця альтруізму, проціпастаўляючы яго эгаізму. Асобныя ідэі альтруізму, развіваліся ў раннім хрысціянстве, у Сярэднявеччы ў вучэнні Францыска Асізскага, у новы час — асветнікамі, напрыклад, І. Гердэрам, А. Шэфтсберы, Д. Юмам, А. Смітам, Ж. Ж. Русо, І. В. Гётэ і іншымі.
Чэрэс
Ceres
Альтруізм
Канкрэтныя формы альтруізму — міласэрнасць, дабрачыннасць, філантропія і інш.
Спіс аб’ектаў PGC (1891001—1892000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1891001—1892000)
Фарынгіт
Фарынгіт (Pharyngitis) — запаленне слізістай абалонкі і лімфоіднай тканкі глоткі.
Прычыны фарынгіту
Асноўная прычына фарынгіту — гэта ўдыханне халоднага ці забруджанага паветра, уплыў хімічных раздражненняў (спірт, тытунь). Інфекцыйны фарынгіт можа быць справакаваны рознымі мікраарганізмамі (стрэпта-, стафа-, пнеўмакокі), а таксама вірусамі (грып, адэнавірусы) і грыбамі роду Кандыда. Нярэдка фарынгіт развіваецца з прычыны распаўсюджвання інфекцыі за межы цэнтру запалення, прылеглага да глоткі (сінусіт, рыніт, карыес).
Класіфікацыя фарынгіту
Адрозніваюць востры і хранічны фарынгіт. Востры фарынгіт развіваецца непасрэдна пасля ўздзеяння на слізістую абалонку глоткі агрэсіўнага фактару (інфекцыі, раздражняльны газ і інш.) Цячэнне вострага фарынгіту спрыяльнае. Хранічны фарынгіт можа быць наступствам недалечанага вострага фарынгіту, а таксама самастойным захворваннем, якое ўзнікае пры працяглым раздражненні слізістай абалонкі глоткі. У развіцці хранічнага фарынгіту адзначаюцца фазы абвастрэння і рэмісіі.
Дзеці Разэнталя
Дзеці Разэнталя (Дети Розенталя) — постмадэрнісцкая опера ў двух дзеяннях кампазітара Леаніда Дзясятнікава на лібрэта Уладзіміра Сарокіна. Сусветная прэм'ера адбылася ў Вялікім тэатры ў 2005 годзе. Опера апавядае аб клонах («дублях») вялікіх кампазітараў — Вагнера, Вердзі, Мусаргскага, Чайкоўскага, Моцарта — створаных Алексам Разэнталем, навукоўцам, уцекачам з нацысцкай Германіі ў СССР.
Пастаноўка оперы ў Вялікім тэатры спачатку выклікала грамадскі рэзананс, звязаны са скандальнай вядомасцю аўтара лібрэта В. Г. Сарокіна, выкарыстаннем ненарматыўнай лексікі, а таксама маргінальнасцю персанажаў. Аднак опера не была знятая з пастаноўкі і выконвалася падчас гастроляў у наступныя гады. За гэтую пастаноўку Вялікі тэатр быў узнагароджаны Спецыяльнай Прэміяй Журы на конкурсе «Залатая Маска» ў 2006 годзе.
Гісторыя стварэння
Опера была пастаўлена па першаму амаль за 30 гадоў заказу Вялікага тэатра на новую арыгінальную оперу. Эдуард Баякоў і Пётр Паспелаў ініцыявалі і пралабіравалі праект у адміністрацыі Вялікага тэатра. У 2002 годзе быў падпісаны кантракт з кампазітарам Леанідам Дзясятнікавым і пісьменнікам Уладзімірам Сарокіным. Першапачаткова меркавалася перапрацаваць п'есу «Капуста» Сарокіна, але, каб пазбегнуць выкарыстання ненарматыўнай лексікі, было прынята рашэнне стварыць арыгінальнае лібрэта. Пры сустрэчы. Л. Дзясятнікава і. В. Сарокіна ў пасёлку Кратава ў Падмаскоўі Сарокін прапанаваў: «А давайце напішам оперу аб клонах кампазітараў-класікаў».
Вагнер, Вердзі, Моцарт, Мусаргскі і Чайкоўскі былі абраныя як самыя рэпрэзентатыўныя кампазітары для опернага мастацтва. Суадносіны два рускіх кампазітара да трох нярускіх было абраны свядома. Пры падрыхтоўцы да працы над лібрэта Уладзімір Сарокін азнаёміўся з лібрэта «Пярсцёнка Нібелунга» Вагнера ў перакладзе пачатку 20 стагоддзя, перакладамі лібрэта опер Вердзі, з лібрэта «Хаваншчыны» і «Барыса Гадунова» Мусаргскага і іншымі. Дзясятнікаў распрацоўваў музыку да оперы на аснове прац кампазітараў 19 стагоддзя, не абмяжоўваючыся «арыгіналамі» прадстаўленых у оперы дубляў. У інтэрв'ю ён таксама адзначыў, што не можа ігнараваць сучасную поп-музыку як патэнцыйны матэрыял.
Сюжэт
У пачатку першага дзеяння дэманструецца чорна-белы «нямы» фільм, які апавядае аб нямецкім вучоным Алексе Разэнтале, які пераехаў у СССР і праводзіць вопыты па дубляванні жывых істот і людзей.
Першая сцэна 1й карціны адбываецца ў лабараторыі Разэнталя. Ідзе падрыхтоўка да дублявання Моцарта. Разэнталь і хор навукоўцаў спяваюць песню і славяць «уваскрашэнне» геніяў: «Веру: несумяшчальныя геній і смерць!» (Верю: несовместны гений и смерть!) Голас з рэпрадуктара тлумачыць этапы дублявання арганізма па Разэнталю. Пасля ідуць спевы Разэнталя, Паплечнікаў і Генетыкаў, з якіх можна заключыць, што дубляванне прайшло паспяхова. Сцэна другая. Ноч. У гамаках каля навуковага цэнтра спяць дублі: Вагнер, Моцарт, Вердзі і Мусаргскі. З'яўляецца Разэнталь з калыскай. Устрывожаны Вагнер прачынаецца і распавядае змест свайго кашмару: выдатны лебедзь пераўтвараецца ў дождж з магільных чарвякоў. Прачынаюцца астатнія дублі, Разэнталь паведамляе ім аб паспяховым дубліраванні Моцарта.
2я карціна. Месца падзей: веранда дачы Разэнталя. Дуэт Няні і Чайкоўскага: яны наракаюць, што Моцарт нарадзіўся пасля вайны, і яна ўжо не можа наталяць яго грудзьмі, як астатніх дубляў. Чайкоўскі перажывае: «Які складаны свет! / Як страшна ў ім / І дзіўна!» (Как сложен мир! / Как страшно в нем / И странно!) Разэнталь уносіць нованароджанага Моцарта. Астатнія Дублі і Няня ўспамінаюць, як іх уносілі ў дом пасля нараджэння. Пры згадванні падораных Сталіным дзіцячых цацак на сцэну выходзяць Цацкі і танчаць. Разэнталь прызнаецца, што дубляваў кампазітараў таемна, паколькі праграма дублявання павінна рэпрадуктаваць рабочых: стахановцев і да т. п. Затым ідзе чарада малюнкаў лідараў краіны, якая дэманструе паступовае памяншэнне фінансавання праграмы дублявання да поўнага спынення пры Ельцыне. У канцы з'яўляецца вялікі жалобны партрэт Разэнталя з датамі: 1910—1992. Голас паведамляе, што ў дзяржавы няма сродкаў на ўтрыманне дубляў.
5я карціна паказвае Моцарта які ляжыць на бальнічным ложку ў бальніцы Скліфасоўскага. Ідзе дыялог Моцарта і Голасу, які тлумачыць, дзе ён знаходзіцца і што ўсе дублі і Таня памерлі ад пацучынага яду, падсыпанага Келай. Моцарт выжыў, так як яго арыгінал быў атручаны ртуццю і арганізм выпрацаваў на яе злучэння імунітэт. Спевы Моцарта перамяжоўваецца цытатамі з партый Дубляў і Тані, пакуль яны ўсё не згасаюць; Моцарт застаецца адзін.
Структура оперы
Опера Дзясятнікава з'яўляецца постмадэрнісцкай у музыцы: кожнаму з дубляў кампазітараў адпавядае матыў у творчай манеры іх «арыгіналаў». Адсылкі ў музыцы не абмяжоўваюцца дублямі кампазітараў, у прыватнасці, можна таксама заўважыць стылістычны ўплыў Шастаковіча.
Лібрэта з'яўляецца канцэптуальнай асновай, якая падтрымлівае музычную структуру оперы праз падзел на карціны, стылізаваныя пад адпаведных кампазітараў. Вагнер у першай карціне апісвае свой кашмар, што перагукваецца з вобразам чароўнага лебедзя. У другой карціне дуэт Чайкоўскага з Няняй парадуе «Яўгена Анегіна». У трэцяй карціне персанажы і масавыя сцэны адсылаюць гледача да «Барыса Гадунова» Мусаргскага. Чацвёртая карціна прысвечана Вердзі, што дасягаецца праз дуэт Моцарта і Тані, а таксама ўстаўкамі італьянскага тэксту. Аднак цяжка знайсці адсылкі да творчасці Моцарта, магчыма, па прычыне цяжкасці парадзіравання яго музыкі.
Медыцына
Медыцына (ад ars medicina — мастацтва вылечвання) — сістэма навуковых ведаў і практычных прыёмаў, накіраваных на зберажэнне і ўмацаванне здароўя людзей, папярэджанне, распазнаванне і лячэнне хвароб, падтрымліванне актыўнага даўгалецця; састаўная частка аховы здароўя. Вывучае будову, працэсы жыццядзейнасці арганізма ў норме і паталогіі, уплыў фактараў прыроднага і сацыяльнага асяроддзя на здароўе і хваробы чалавекаю На стан і ўзровень развіцця медыцыны, змест і метады медыцынскай дзейнасці ўплываюць матэрыяльныя ўмовы жыцця грамадства. узровень развіцця эканомікі, агульны ўзровень культуры, дасягненні навукі і тэхнікі. Найважнейшы кірунак медыцыны — фарміраванне здаровага ладу жыцця.
Медыцына падзяляецца на 3 групы дысцыплін: медыка-біялагічныя (анатомія чалавека, біяфізіка, біяхімія, вірусалогія, генетыка, гісталогія, паразіталогія, паталагічная анатомія, паталагічная фізіялогія, таксікалогія, фармакалогія. фізіялогія), клінічныя (акушэрства, алергалогія,андралогія, анестэзіялогія, анкалогія, артапедыя, афтальмалогія, венералогія, гематалогія, герыятрыя, гінекалогія,дэрматалогія, кардыялогія, неанаталогія, нефралогія, педыятрыя, псіхіятрыя, пульманалогія, рэнтгеналогія, стаматалогія, транспланталогія, траўматалогія, уралогія, ядзерная медыцына) і гігіенічныя (гігіена, мікрабіялогія, эпідэміялогія і іншыя).
Скамандар (паэтычная суполка)
Скама́ндар (Skamander) — польская паэтычная суполка, заснаваная ў 1918 годзе Юліянам Тувімам, Антоніем Слонімскім, Яраславам Івашкевічам, Казімірам Вяжынскім і Янам Леханем. Узорам для скамандрытаў была найперш творчасць Леапольда Стафа.
Свой назва суполка ўзяла ад ракі Скамандэр, што ў Малой Азіі, якая паводле «Іліяды» аплывала Трою.
Суполка фарміравалася на працягу 1916—1919 гадоў і вяла актыўную дзейнасць да 1926—1928 гадоў. У гэты перыяд выдаваўся аднайменны штомесячны часопіс. Да суполкі далучыліся Марыя Паўлікоўская-Яснажэўская, Юзаф Вітлін, Станіслаў Балінскі, Казімера Ілаковіч. Пасля распаду суполкі яе ўдзельнікаў — скамандрытаў — працягвалі ўспрымаць як суцэльную групу.
NGC 5331-1
NGC 5331-1 (іншыя абазначэнні — UGC 8774, MCG 0-35-22, ZWG 17.82, VV 253, KCPG 401B, PGC 49266) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Георг V (кароль Гановера)
Георг V (Georg V.;, Берлін — , Парыж) — пяты і апошні кіруючы кароль Гановера з 1851 па 1866 гады. Член брытанскай каралеўскай сям'і, сын Эрнста Аўгуста, герцага Камберлендскага, унук Георга III і стрыечны брат каралевы Вікторыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Берліне, атрымаў нямецкае выхаванне, дзяцінства яго прайшло ў Прусіі і Лондане. У 1833 годзе 14-гадовы прынц цалкам аслеп. Кавалер ордэна Падвязкі, дараванага яму дзядзькам Вільгельмам IV (1835). Пасля ўзыходжання яго бацькі на гановерскі прастол і скасавання асабістай уніі з Вялікабрытаніяй у 1837 годзе, нягледзячы на слепату, быў абвешчаны спадчыннікам прастола, хоць першапачаткова збіраўся адмовіцца ад яго. Пасля скону бацькі ў 1851 годзе стаў каралём Гановера і атрымаў у спадчыну таксама брытанскія тытулы (герцаг Камберлендскі і Тэвіятдэйлскі, граф Армаг у Ірландыі).
Адсутнасць зроку не замінала каралю весткі даволі актыўную палітыку, канфліктаваць з ландтагам, спрыяць развіццю прамысловасці. Ён заснаваў сталеліцейныя заводы, якія носяць імя Георга і яго жонкі Марыі, вакол іх вырас аднайменны горад (Георгсмарыенхютэ).
Падчас Аўстра-прускай вайны 1866 года прыняў бок Аўстрыі. Пруская армія акупавала Гановер, і неўзабаве ён быў анексаваны Прусіяй, а кароль зрынуты. Георг не прызнаў гэтага рашэння і эміграваў у Аўстрыю, а затым у Францыю. Памёр у Парыжы, пахаваны ў Вялікабрытаніі ў Віндзорскім палацы.
Сям'я
З 1843 года быў жанаты на Марыі Саксен-Альтэнбургскай (1818—1907). Дзеці: Прамая лінія гановерскіх прынцаў існуе да цяперашняга часу.
Бадалука
Бадалука (Badalucco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 1253 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 79 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 18010. Тэлефонны код — 0184.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Навасёлкі (Валожынскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 23 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Стайкаўскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Сакаўшчынскага сельсавета.
Тыпавыя серыі жылых дамоў
Гісторыя
У сілу палітычных, ідэялагічных і дэмаграфічных прычын, перыяд хрушчоўскай «адлігі» быў першым у гісторыі савецкай планавай эканомікі, калі поруч з развіццём цяжкай прамысловасці меркавалася значнае павелічэнне вытворчасці спажывецкіх тавараў і ўсяго, што звязана патрэбамі людзей, а не ваенна-прамысловага комплексу і рэсурсаспажывальных сыравінных галін.
СССР
У СССР прадвеснікамі будучага масавага будаўніцтва на аснове індустрыяльных блокаў і панэляў сталі шлакаблокавыя «сталінкі». Архітэктура гэтых будынкаў утылітарная, адсутнічаюць упрыгожванні, неатынкаваны сілікатная цэгла для вонкавых сцен, амаль што плоскія фасады са стандартным ляпным дэкорам. Першы ў СССР чатырохпаверховы каркасна-панэльны дом пабудаваны ў 1948 годзе ў Маскве на Праспекце Будзёнага, 43 (Г. Кузняцоў, Б. Смірноў). У гэты час кіраўніцтвам краіны перад будаўнікамі была пастаўлена задача стварыць максімальна танны праект жылога дома з магчымасцю пасямейнага засялення.
Першым этапам выканання гэтай задачы з’яўлялая ўкараненне ідэі індустрыяльнага панэльнага домабудавання з нясучым каркасам. у 1948—1951 годзе ''М. В. Пасохін, А. А. Мндаянц і В. П. Лагуценка'' забудавалі 10-паверховымі каркасна-панэльнымі дамамі квартал у Маскве (вуліцы Куусінена, Зорге). У гэтым жа годзе распрацаваны праект бескаркаснага панэльнага дома (будуюцца з 1950 года ў Магнітагорску). У 1954 годзе ў Маскве на 6-й вул. Кастрычніцкага поля пабудаваны 7-паверховы бескаркасны панэльны дом (Г. Кузняцоў, Б. Смірноў, Л. Врангель, З. Несцерава, Н. А. Осцерман). Хрушчоўкі, якія праектаваліся з канца 1940-х, пайшлі ў серыю пасля гістарычнай пастановы 1955 года «Аб знішчэнні залішкаў у праектаванні і будаўніцтве» («знешне-паказны бок архітэктуры, збытны вялікімі празмернасцямі», характэрны для сталінскага перыяду, зараз «не адпавядае ліні Партыі і Кіраўніцтва ў архітэктурна-будаўнічай справе. … Савецкай архітэктуры павінна быць ўласціва прастата, строгасць формаў і эканамічнасць рашэнняў»).
Ідэалагічнае і навуковае абгрунтаванне новага курсу зводзілася к наступным пунктам:
Паваротнай кропкай сталі пастановы «Аб мерах па далейшай індустрыялізацыі, паляпшэнню якасці і зніжэння кошту будаўніцтва» 1956 і «Аб развіцці жыллёвага будаўніцтва ў СССР» 1957 года. Заданне партыі будаўнікам складалася ў тым, штоб разпрацаваць к восені 1956 года праекты, якія б дазволілі рэзка патанніць будаўніцтва жылля і зрабіць яго даступным для працоўных. Так з’явіліся знакамітыя «хрушчоўкі». Мэта праекта была ў тым, каб у 1980 годзе кожная савецкая сям’я сустрэла камунізм у асобнай кватэры.
Аднак, к сярэдзіне 1980-х гадоў асобныя кватэры мелі толькі 85 % сем’яў: у 1986 годзе Міхаіл Гарбачоў адсунуў тэрміны на 15 гадоў, высунуўшы лозунг «Кожнай савецкай сям’е — асобную кватэру к 2000 году»
У 1959 годзе XXI з’езд адзначыў існаванне жыллёвай праблемы і назваў развіццё жыллёвага будаўніцтва «адной з найважнейшых задач». Прадугладжвалася, што ў 1959—1965 гг. будзе здано ў 2,3 разы больш кватэр, чым у мінулай сямігодке. Прычым упор рабіўся на асобныя, а не камунальныя кватэры. Прататыпам для першых «хрушчовак» сталі блокавыя будынкі Plattenbau, якія будаваліся ў Берліне і Дрэздэне з 1920-x гадоў. Будаўніцтва «хрушчовак» працягвалася з 1959 па 1985 год.
У 1956—1965 годы ў СССР было пабудавана больш за 13 тысяч жылых дамоў, і амаль што ўсе — пяціпавярховікі. Гэта дазволіла кожны год уводзіць 110 млн квадратных метраў жылля. Была створана адпаведная вытворчая база і інфраструктура: домабудаўнічыя камбінаты, заводы ЖБВ і г. д. Першыя домабудаўнічыя камбінаты былі створаны ў 1959 годзе ў сістэме Глаўленінградбуда, ў 1962 годзе арганізаваны ў Маскве і ў іншых гарадах. У прыватнасці, за перыяд 1966—1970 гадоў у Ленінградзе 942 тысячы чалавек атрымалі жылую плошчу, прычым 809 тысяч усялілася ў новыя дамы і 133 тысяч атрымалі плошчу ў старых дамах. з 1960 года вядзецца будаўніцтва жылых 9-паверховых панэльных дамоў, з 1963 года — 12-паверховых.
Іншыя краіны
У Францыі для выставы «Восеньскі Салон» 1922 года Эдуард Ле Карбюзье і П’ер Жаннере прадставілі праект «Сучасны горад на 3 млн жыхароў», у якім прапаноўваўся новы позірк на горад будучыні. Пасля гэты праект быў ператвораны ў «План Вуазэн» (1925) — развітая прапанова па радыкальным аднаўленні Парыжу. Планам Вуазэн прадугледжвалася будаўніцтва новага дзелавога цэнтра Парыжа на цалкам расчышчанай тэрыторыі. Для гэтага меркавалася зруйнаваць 240 гектараў старой забудовы. Васемнаццаць аднолькавых хмарачосаў-офісаў у 50 паверхаў па плану месціліся вольна, на дастатковай адлегласці адзін да аднаго. Плошча, якую меркавалася забудаваць, складала пры гэтым усяго 5 %, а астатнія 95 % тэрыторыі адводзіліся пад магістралі, паркі і пешаходныя зоны. «План Вуазэн» шырока абмяркоўваўся ва французскай прэсе і стаў свайго роду сенсацыяй. У 1924 годзе па замове прамыслоўца Анрі Фружэ ў мястэчку Песак пад Бардо быў збудаваны па праекце Карбюзье гарадок «Сучасныя дамы Фружэ» (Quartiers Modernes Frugès). Гэты гарадок, які складаўся з 50 двух-трохпавярховых жылых дамоў, был адным з першых досведаў будаўніцтва дамоў серыямі (у Францыі). Тут ужытыя чатыры тыпа будынкаў, якія адрозніваліся па канфігурацыі і планіроўцы — істужачныя дамы, блакаваныя і асобна стаячыя. У гэтым праекце Карбюзье спрабаваў знайсці формулу сучаснага дома па даступным кошце — прастых формаў, нескладанага ў будаўніцтве і які мае пры гэтым сучасны узровень камфорту.
Тэхналогія
Кампаненты панэльнага дому, якія ўяўляюць з сабе буйныя жалезабетонавыя пліты, якія вырабляюць на заводах. У заводскіх умовах ЖБВ вырабляюцца па існуючым стандартам, па гэтаму меркуецца, што іхняя якасць павінна адрозневацца ў станоўчы бок ад вырабаў, якія вырабляюць прама на будпляцоўцы. Але ў рэальнасці, на некаторых заводах належная тэхналогія не выконваецца. Будаўніцтва панэльнага дома нагадвае зборку дзіцячага канструктарскага набору. На будпляцоўку дастаўляюць ужо гатовыя дэталі збудаванні, якія будаўнікам застаецца толькі змантаваць. У выніку гэтага прадукцыйнасць працы на такой пабудове вельмі высокая. Плошча будпляцоўкі значна меней той, якая неабходна пры будаўніцтве цагланага дома. Такія працяглыя і працаёмкія працэсы, як ўстаноўка арматуры або бетанаванне, якія характэрныя для маналітнага домабудавання, цалкам выключаны. Як раз у гэтым спецыялісты бачаць галоўную перавагу панэльнага домабудаўніцтва перад іншымі тыпамі будаўніцтва. Недахопамі жа дадзенага віду з’яўляецца неякасная зборка канструкцыі. Хворым месцам з’яўляюцца міжпанэльныя швы, праз каторыя, пры няправільным выкананні, пранікае вецер і вада. Таксама для панэльных дамоў характэрна дрэнная гукаізаляцыя, у адрозненні ад дамоў з драўлянымі перакрыццямі і некаторых відаў маналітных дамоў.
Панэлі жылых дамоў для сацкультбыта
У 1955—1958 гг групай архтэктараў пад кіраўніцтвам Валяр’яна Кірхаглані майстэрні № 10 Ленпраекта (цяпер ЛенНДІпраект) распрацаваны праекты тыпавых дзіцячых садоў з выкарыстаннем стандартнай прадукцыі ДБК. Распрацоўка тыпавых праектаў каркасна-панэльных дзіцячых садоў вялася з 1964 года. Праект дзіцячага саду серыя 1-335А-211 — ўжываў панэлі, якія выпускаюцца для ўзвядзення жылых дамоў серый 1-335А. Існавала дзве мадыфікацыі — аднапавярховы будынак на 140 і двухпавярховы будынак на 280 дзяцей. Праекты майстэрні № 4 — серыя 2С-04 — былі распрацаваны намаганнямі архітэктараў В. Бярозкінай і В. Масловым аналагічна на 140 і 280 дзяцей. Праекты гэтых майстэрняў апынуліся падобнымі, бо ўсе дзіцячыя сады ў плане былі Н-вобразныя. Гэтыя тыпы дзіцячых садоў выкарыстоўваліся пры будаўніцтве ленінградскіх жылых кварталаў у 1970-я гады. Масавае будаўніцтва дзіцячыя садоў у Ленінградзе з пачатку васмідзясятых гадоў вялося па тыпавому праекту 212-2-3ЛГ, які распрацаваў архітэктар М. Садоўскі.
Ёсіноры Ісігамі
(石神 良訓; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1984—1986 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Дурбскі край
Мяжуе з Гробінскім, Павіласцкім, Айзпуцкім, Прыекульскім краямі.
Насельніцтва на 1 студзеня 2013 года склала 3264 чалавек. Плошча края займае 320,7 км².
Край быў утвораны ў 1999 годзе шляхам аб'яднання горада Дурбэ з прылеглай сельскай тэрыторыяй і Тайдакскай воласці. 1 ліпеня 2009 года па заканчэнні латвійскай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы да яго былі далучаны Вэцпілская і Дуналкская воласці.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад насельніцтва края па выніках перапісу насельніцтва Латвіі 2011 года размеркаваны такім чынам :
Pianoбой
Pianoбой — сольны праект украінскага музыканта Дзмітрыя Шурава, былога клавішніка «Океан Ельзи», «Esthetic Education», Земфіры. Створаны ў 2009 годзе. Выконвае песні на украінскай, рускай і англійскай мовах. У праекце таксама прымае ўдзел сястра Дзмітрыя — Вольга Шурава, выпускніца Кіеўскага нацыянальнага лінгвістычнага ўніверсітэта.
Гісторыя праекта
На пачатку 2009 года Дзмітрый Шураў пачаў працаваць над операй «Леў і Лея», частка якой прагучала на паказе фэшн-дызайнера Алёны Ахмадулінай ў Парыжы. У працэсе працы ў Шурава з’явілася ідэя стварэння ўласнага гурта. У працы над праектам, які атрымаў назву «Pianoбой», яму дапамагала сястра Вольга Шурава, выпускніца Кіеўскага лінгвістычнага ўніверсітэта.