cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пол Фромер
Праца над «Аватарам»
Кэмеран напісаў некалькі песень для сваго фільма, а Фроммер пераклаў іх на на’ві і трэніраваў англамоўных пяўцоў пры вымаўленні спецыфічных гукаў. Галасы пяўцоў не былі апрацаваны на кампьютары, так як Кэмеран жадаў, каб гэтыя галасы не гучалі механічна, а былі «жывымі».
Валянцін Алегавіч Сукала
Біяграфія
У 1958—1962 гадах быў работнікам Мінскага трактарнага завода і Мінскага механічнага завода імя Сяргея Вавілава. У 1968 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1968 года — суддзя народнага суда Мядзельскага раёна (Мінская вобласць). З 1972 года — суддзя Мінскага абласнога суда, 8-м старшынёй якога стаў з 14 снежня 1976 года. З 1984 года — намеснік міністра юстыцыі Беларускай ССР. З 1986 года — начальнік упраўлення агульных судоў Міністэрства юстыцыі СССР. З 19 лістапада 1988 да 28 красавіка 1989 года — 6-ы міністр юстыцыі Беларускай ССР. Затым стаў загадчыкам дзяржаўна-прававога аддзела Цэнтральнага камітэта Камуністычнай партыі Беларусі і на 3 гады заняў пасаду 1-га намесніка старшыні Вярхоўнага суда СССР. 22 снежня 1989 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Сукала прысвоены вышэйшы кваліфікацыйны клас (1989).
З 1992 года — намеснік міністра юстыцыі Рэспублікі Беларусь. З 24 кастрычніка 1994 года — міністр юстыцыі Беларусі. 4 студзеня 1997 года заняў пасаду старшыні Вярхоўнага суда Рэспублікі Беларусь. Па яго ініцыятыве праведзены Першы з’езд суддзяў Беларусі, уведзены новы інстытут суддзяў па адміністрацыйных справах і выканаўчых вядзеннях, пачаў працу Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, работнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі. Удзельнічаў у распрацоўцы новых Крымінальнага, Крымінальна-працэсуальнага і Крымінальна-выканаўчага кодэксаў Беларусі.
У 2000 годзе атрымаў званне «Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь». У 2002 годзе ўзнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. 12 жніўня 2002 года Аляксандр Лукашэнка падпісаў Распараджэнне пра абвяшчэнне Валянціну Сукалу Падзякі Прэзідэнта Беларусі.
5 лютага 2018 года старшыня Вярхоўнага суда Валянцін Сукала ўхваліў пераход ад касацыйнага да абскарджвальнага парадку перагляду судовых рашэнняў 1-й інстанцыі.
X Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур
X Рэспубліканскі фестываль нацыянальных культур адбыўся 6 і 7 чэрвеня 2014 года ў беларускім Гродне. На фестываль у Гродне прыехалі больш за паўтары тысячы ўдзельнікаў і гасцей.
Удзельнікі
Фестывалю папярэднічалі два гады працы арганізатараў і рэспубліканскага журы. Працы распачалася канцэртам у Белдзяржфілармоніі, ва ўсіх абласцях і горадзе Мінску прайшлі адборачныя туры. У выніку прафесійнае журы назвала калектывы мастацкай творчасці і асобных артыстаў, народных майстроў і кулінараў, якія прымуць удзел у фінале фестывалю. Усяго праз адборачныя туры прайшло больш за дзве тысячы чалавек. У фінал трапілі 900 прадстаўнікоў 35 нацыянальнасцей. У фінальных мерапрыемствах юбілейнага фестываля прынялі ўдзел каля 850 артыстаў, арганізаваны нацыянальныя падворкі, праведзены конкурс прыгажосці сярод прадстаўніц нацыянальных аб’яднанняў. На фестывалі у Гродне свае песні, танцы, кухню прэзентавалі прадстаўнікі 35 са 140 нацыянальнасцей, якія пражываюць на тэрыторыі Беларусі, у тым ліку кабардзіна-балкары, мардвяне, іспанцы, венесуэльцы і індыйцы.
Аўгусцін Кентэрберыйскі
Аўгусці́н Кентэрберы́йскі (Augustinus Cantuariensis, Augustine of Canterbury; каля 1-й трэці VI стагоддзі, —, Кентэрберы) — бенедыкцінскі манах, першы архібіскуп Кентэрберыйскі. Увайшоў у гісторыю як «апостал англічан» і заснавальнік Хрысціянскай Царквы на тэрыторыі Англіі. Сучасная Царква Англіі лічыць сябе законнай правапераемніцай архібіскупскай кафедры, якую заснаваў Аўгусцін. Каталіцкая Царква аспрэчвае гэта.
Быў прыёрам манастыра святога Андрэя ў Рыме, у 595 годзе Папа Рымскі Рыгор I прызначыў яго кіраўніком місіі ў Брытанію, вядомай як, у каралеўства Кент, з мэтай перавярнуць у хрысціянства паганскага караля Этэльберта. Пасля атрымання дазволу пасяліцца ў Кентэрберы Аўгусціну ўдалося хрысціць караля і тысячы яго падданых. Аўгусцін заснаваў манастыр за гарадскімі сценамі і ў 601 годзе быў прызначаны архібіскупам. У 604 годзе іншыя рымска-каталіцкія біскупы асталяваліся ў Лондане і Рочэстэры, і была створана школа, дзе навучаліся англасаксонскія святары і місіянеры.
У канцы жыцця ён займаўся ўмацаваннем рымскай іерархіі ў Англіі, аднак не змог пераканаць кельцкіх біскупаў падпарадкавацца сваёй уладзе, нягледзячы на сталую падтрымку Папы. Таксама падрыхтаваў прысвячэнне свайго пераемніка — Лаўрэнція Кентэрберыйскага. Неўзабаве пасля смерці ў 604 годзе Аўгусцін Кентэрберыйскі быў прылічаны да ліку святых.
Паслядоўнікі Аўгусціна не пакінулі пісьмовых сведчанняў, адзінымі прыжыццёвымі крыніцамі з'яўляюцца лісты Папы Рыгора. Праз сто гадоў пасля яго смерці бенедыкцінскі манах Беда Вялебны сабраў астатнія звесткі пра першага архібіскупа і ўключыў іх у сваю «Царкоўную гісторыю народа англаў».
Перадгісторыя
К 300 году некаторыя брытанцы ўжо былі хрысціянамі, і нават адзін з ерасіархаў, Пелагій, быў брытанцам. У 314 годзе Брытанія паслала трох біскупаў на Арльскі сабор, а ў 396 годзе гальскі біскуп ездзіў на востраў, каб дапамагчы вырашыць «дысцыплінарныя пытанні». Знойдзеныя археолагамі артэфакты сведчаць аб узрастаючай прысутнасці хрысціян у Брытаніі яшчэ да 360 года. Доказамі захавання хрысціянства ва ўсходняй Англіі з'яўляюцца таксама культ святога Альбана і захаванне слова «eccles» (ад лацінскага слова ecclesia, царква) у геаграфічных назвах.
Пасля вываду рымскіх легіёнаў з Брытаніі ў 410 годзе жыхары вострава былі вымушаны абараняцца ад нападаў саксаў, і ў паўднёвай частцы вострава пасяліліся язычнікі. У той жа час заходняя частка Брытаніі па-за англасаксонскімі каралеўствамі заставалася хрысціянскай, хоць і развівалася ў адрыве ад Рыма пад уплывам місіянераў з Ірландыі і была засяроджана вакол кляштароў, а не вакол епархій. Кельцкая царква таксама адрознівалася ад рымскай царквы ў метадзе разліку даты Вялікдня і ў форме танзуры ў святароў.
Дагэтуль невядома, ці спрабавалі мясцовыя святары прапаведаваць хрысціянства англасаксам, але падчас набегаў саксы і роднасныя ім плямёны знішчалі рэшткі рымскай цывілізацыі, у тым ліку і цэрквы.
Ва ўсякім разе, яшчэ да прыбыцця Аўгусціна ў Кенце пражывалі малалікія нашчадкі хрысціян з Рымскай імперыі, якія амаль не пакінулі літаратурных слядоў.
Mатывы
На гэтым фоне ў 595 годзе Папа Рыгор I паслаў місію ў Кент, якую часта называюць «Грыгарыянскай», з мэтай перавярнуць англасаксаў у хрысціянства.
Магчыма, што выбар упаў на каралеўства Кент і яго караля Этэльберта I з-за нейтральнага стаўлення апошняга да хрысціянства. Этэльберт яшчэ да 588 года (па іншых сведчаннях да 560 года) ажаніўся з хрысціянскай прынцэсай Бертай, дачкой Харыберта I, аднаго з меравінгскіх каралёў франкаў. Берта прывезла з сабой у Кент капелана Людхарда, з якім яны аднавілі разбураную рымскую царкву (магчыма, што гэта сучасная Царква Святога Марціна) у Кентэрберы. Этэльберт быў язычнікам, але дазваляў жонцы вызнаваць іншую веру і, хутчэй за ўсё, пад яе ўплывам, як піша біёграф Берты, папрасіў Папу Рыгора прыслаць місіянераў.
Гісторык Іан Вуд лічыць, што ініцыятыва правядзення місіі зыходзіла ад кенцкага двара, а іншыя гісторыкі, што яе ініцыяваў сам Папа. Так, Беда Вялебны апавядае, што Папа Рыгор убачыў светлавалосых рабоў з Брытаніі на рымскім рынку і вырашыў перавярнуць гэты народ у хрысціянства.
Іншай магчымай прычынай была ўзрастаючая ўлада каралеўства Кент і яго караля. Пасля смерці караля Уэсекса Кеўліна ў 592 годзе Этэльберт стаў брэтвальдам — вярхоўным англасаксонскім кіраўніком. Беда піша, што Этэльберт панаваў над землямі на поўдзень ад ракі Хамбер, на мяжы з франкамі. Абедзве дзяржавы паспяхова гандлявалі адна з адной, і розніца ў мове, мяркуючы па ўсім, была нязначная — для перакладу пропаведзяў саксам місіянеры наймалі франкаў. Нарэшце, Кент быў блізкі да хрысціянскіх абласцей франкаў на кантыненце. Існуе некалькі сведчанняў, уключаючы і лісты Папы Рыгора франкскім каралям, што некаторыя з франкаў гандлявалі з каралеўствамі ў паўднёвай Брытаніі. Пра культурны ўплыў франкаў сведчаць і некаторыя археалагічныя знаходкі на тэрыторыі Англіі.
Арганізацыя
У 595 годзе Папа Рыгор прызначыў Аўгусціна, які быў прыёрам кляштара Святога Андрэя ў Рыме, главой місіі ў Кент. Папа абраў манахаў для суправаджэння і адправіў лісты з просьбай аб падтрымцы да франкскіх біскупаў і каралёў: Тэадорыха II, караля Бургундыі, Тэадэберта II, караля Аўстразіі, а таксама іх бабкі Брунгільды. У адным з лістоў Папа падзякаваў таксама каралю Нейстрыі Хлатару II за дапамогу. Некаторыя з гэтых лістоў захаваліся і знаходзяцца ў гэты момант у Рыме. Франкскія біскупы адказалі на просьбу практычнай падтрымкай і, спадзяючыся ўзмацніць уплыў на караля Этэльберта і заваяваць яго давер, дадалі да групы перакладчыкаў і франкскіх святароў. Такім чынам, Папа падстрахаваў групу місіянераў, спадзяючыся, што Этэльберт не прагоніць франкаў — народ сваёй жонкі.
Чаму менавіта Аўгусцін быў прызначаны главой місіі, застаецца няясным. Вядома толькі, што Аўгусцін быў начытаны: у адным з лістоў Этэльберту Папа Рыгор хваліць яго за веданне Бібліі. Іншай яго якасцю былі добрыя арганізатарскія здольнасці: падчас свайго прыёрства ў Рыме Аўгусцін кіраваў паўсядзённай дзейнасцю абацтва.
Падарожжа
У дарозе Аўгусціна суправаджалі Лаўрэнцій Кентэрберыйскі, яго будучы пераемнік, і яшчэ каля сарака спадарожнікаў, у большасці манахі. Неўзабаве пасля ад'езду місіянеры вырашылі вярнуцца і паслалі Аўгусціна назад ў Рым за дазволам Папы. Рыгор адмовіў у просьбе і, напісаўшы падбадзёрваючыя лісты місіянерам, адправіў Аўгусціна назад, і ў 597 годзе Аўгусцін і яго спадарожнікі высадзіліся на востраве Тэнет у каралеўстве Кент, а потым пайшлі ў Кентэрберы.
Масавыя хрышчэнні
Неўзабаве пасля прыбыцця кароль Этэльберт дазволіў місіянерам сяліцца і прапаведаваць у сталіцы, Кентэрберы, і выкарыстоўваць для службаў царкву Святога Марціна. Стаўшы, такім чынам, англійскім біскупам, падчас масавага хрышчэння на Ражство 597 года Аўгусцін перавярнуў у хрысціянства большасць падданых Этэльберта.
У лісце 598 года Патрыярху Александрыйскаму Папа Рыгор пісаў, што Аўгусцін ахрысціў больш за дзесяць тысяч язычнікаў. І хоць колькасць новаперавернутых можа быць перабольшана, ясна, што масавае хрышчэнне адбылося.
Хрышчэнне караля Этэльберта
Ні гісторык Беда, ні Папа Рыгор не згадваюць дату хрышчэння Этэльберта, якая, верагодна, адбылася ў 597 годзе. У Сярэднявеччы масавыя пераварочванні ў хрысціянства патрабавалі папярэдняга хрышчэння кіраўніка, а Аўгусцін на працягу першага года перавярнуў у хрысціянства мноства падданых караля. Акрамя таго, ужо ў 601 годзе Папа Рыгор у лісце зваў Этэльберта сваім сынам і згадваў яго хрышчэнне. Пазнейшая крыніца, летапісец XV стагоддзя Томас Эльмгем, лічыць датай хрышчэння караля 2 чэрвеня 597 года (Дзень Святой Тройцы), і хоць іншых доказаў гэтаму сцвярджэнню няма, дата, хутчэй за ўсё, дакладная. Так, у лісце ад чэрвеня 598 года Аўгусцін згадвае пра шэраг хрышчэнняў, але імя караля не называецца. Ва ўсякім разе, у 601 годзе кароль ужо быў хрышчоны, і, як вынік, уплыў франкаў на паўднёвыя каралеўствы Брытаніі аслаб.
Аднаўленне царквы
Беда распавядае, што Аўгусцін пры падтрымцы караля Этэльберта «аднавіў» царкву, пабудаваную рымскімі хрысціянамі ў Кентэрберы. Ці меў на ўвазе Беда, што Аўгусцін сапраўды аднавіў царкву ці проста зноў асвяціў будынак, застаецца невядомым. Археалагічныя сведчанні падтрымліваюць апошнюю версію: у 1973 годзе на поўдзені ад цяперашняга Кентэрберыйскага сабора былі выяўлены рэшткі будынка з бакавымі прыбудовамі рымска-брытанскага перыяду.
Неўзабаве пасля прыбыцця з дазволу караля Аўгусцін заснаваў кляштар Святых Пятра і Паўла, які стаў пасля Абацтвам Святога Аўгусціна. Сцвярджаюць, што кляштар прытрымліваўся статута святога Бенедыкта і быў першым бенедыкцінскім абацтвам па-за межамі Італіі, хоць доказаў гэта сцвярджэнне не мае.
Таксама Аўгусцін заснаваў у Кентэрберы новую епархію, хоць застаецца няясным, калі ён прыняў сан біскупа. Беда піша, што Аўгусцін прыняў сан ад франкскага архібіскупа Этэрыі ў Арлі адразу пасля хрышчэння Этэльберта. Аднак у лісце ад верасня 597 года Папа называе Аўгусціна біскупам, а ў іншым, праз дзесяць месяцаў, піша, што Аўгусцін прыняў сан па яго загаду ад германскіх біскупаў.
Распаўсюджванне веры
Пасля масавых хрышчэнняў Аўгусцін накіраваў Лаўрэнція ў Рым з дакладам аб сваіх поспехах. Беда піша, што ў лісце Аўгусцін таксама прасіў у Рыгора парады па арганізацыі царквы, пакараннях за рабаванне, правілах шлюбу, асвячэнню біскупаў і, акрамя таго, адносінам паміж цэрквамі Брытаніі і Галіі, хрышчэнню нованароджаных і часу прычасця і імшы. У 601 годзе з Рыма былі пасланы новыя місіянеры, якія даставілі палій для Аўгусціна, які быў сімвалам сану архібіскупа, і дарункі: свяшчэнныя сасуды, царкоўныя ўборы, мошчы і кнігі, змест якіх невядомы. Магчыма, кнігі датычыліся літургіі і былі напісаны ў гэты ж час. Якой менавіта літургіі прытрымліваўся Аўгусцін у Англіі, няясна, але несумненна гэта адна з лацінскіх літургічных форм, распаўсюджаных у тыя гады ў Рыме. У лісце Аўгусціну Рыгор таксама загадаў новаму архібіскупу пасвяціць у сан дванаццаць вікарыяў і накіраваць біскупа ў Ёрк. Рыгор планаваў заснаваць у Англіі дзве епархіі: у Ёрку і Лондане, з дванаццаццю вікарыямі пры кожным біскупе. Па яго плане, Аўгусцін павінен быў перанесці сваю кафедру з Кентэрберы ў Лондан, але па няясных прычынах гэты пераезд так і не адбыўся. У той час Лондан уваходзіў у склад каралеўства Эсекс, і кіраваў там пляменнік Этэльберта Сэберт. Сэберт быў хрышчоны толькі ў 604 годзе і, цалкам магчыма, да гэтага перашкаджаў пераносу кафедры Аўгусціна ў Лондан. Гісторык Брэктэр выказаў меркаванне, што кафедра ўсё ж была перанесена, а пасля смерці Аўгусціна вернута ў Кентэрберы. Аднак гэта тэорыя супярэчыць апавяданню Беды.
У 604 годзе Аўгусцін у дадатак да епархіі ў Ёрку заснаваў у Брытаніі яшчэ дзве епархіі: у Лондане біскупам стаў Меліт, а ў Рочэстэры Юст. Абодва прыбылі ў Брытанію ў 601 годзе з Рыма.
Злучэнне брытанскіх цэркваў
Аднак існавалі і глыбейшыя рознагалоссі паміж Аўгусцінам і брытанскай царквой: форма танзуры, час святкавання Вялікадня, а таксама падыход да аскетызму, місіянерскай дзейнасці і агульнай арганізацыі царквы. Акрамя таго, не апошнюю ролю сыграла і палітыка: дзейнасць Аўгусціна падтрымліваў кенцкі кароль, а Уэсекс і Мерсія шырыліся на захад, дзе знаходзіліся землі пад кіраваннем брытанцаў.
Mісіянерская дзейнасць
Хоць аб'яднаць царкву і не ўдалося, Аўгусцін дасягнуў прыкметных поспехаў у місіянерскай дзейнасці. Ён асвяціў мноства паганскіх храмаў і сумясціў большасць паганскіх свят з хрысціянскімі. Напрыклад, у адным з храмаў паважалі мясцовага святога Сікста, падрабязнасці жыцця і смерці якога не былі вядомыя. Цалкам магчыма, што паслядоўнікі былі хрысціянамі, хоць Аўгусцін так не лічыў. Па ўказанні Папы Рыгора Аўгусцін заснаваў у храме царкву рымскага святога Сікста.
Папа Рыгор не абмінаў увагай брытанскія цэрквы і выдаў некалькі прадпісанняў для парафіян і духавенства. Напрыклад, аб тым, што царква ў Кенце падпарадкоўваецца непасрэдна Папе, і ні англійскія, ні франкскія біскупы не маюць адны над аднымі ўлады. Іншае прадпісанне датычылася падрыхтоўкі мясцовага духавенства і паводзін місіянераў. Па яго савету Аўгусцін заснаваў місіянерскую школу, і неўзабаве пасля яго смерці Кентэрберы адправіў некалькі настаўнікаў у падтрымку хрысціянскай місіі ва ўсходнюю Англію. У школе караля (The King's School) сцвярджаюць, што яна заснавана Аўгусцінам і з'яўляецца, такім чынам, найстарэйшай школай свету. Гэту тэорыю не пацвярджаюць гістарычныя дакументы школы, першыя з якіх адносяцца толькі да XVI стагоддзя. Аднак ён заснаваў нейкую школу, бо пасля яго смерці Кентэрберы пасылала настаўнікаў ва ўсходнюю Англію.
Смерць і спадчына
Перад смерцю Аўгусцін прызначыў Лаўрэнція Кентэрберыйскага сваім пераемнікам, верагодна, з мэтай забяспечыць упарадкаваную перадачу паўнамоцтваў архібіскупа. Хоць на момант смерці ўплыў Аўгусціна ледзь распаўсюдзіўся за межы Кента, менавіта ён прынёс у Брытанію актыўны місіянерскі стыль. Да яго прыбыцця, нягледзячы на прысутнасць хрысціян у Ірландыі і Уэльсе, ніякіх спроб схіліць саксаў да хрысціянства не прадпрымалася. Аўгусцін жа аказаў вырашальны ўплыў не толькі на хрысціянства ў Брытаніі ў цэлым, але і на англа-саксонскую царкву ў прыватнасці, якая ўзмацніла сваю місіянерскую дзейнасць сярод язычнікаў. Нельга забываць, што сваім поспехам Аўгусцін часткова абавязаны Этэльберту, які даў архібіскупу магчымасць праявіць сябе і не перашкаджаў распаўсюджванню хрысціянства на сваіх землях. Прыклад Аўгусціна аказаў уплыў і на наступную інтэнсіўную місіянерскую дзейнасць англасаксонскай царквы.
Аўгусцін памёр 26 мая 604 года і неўзабаве быў прылічаны да ліку святых. Першапачаткова ён быў пахаваны ў порціку сённяшняй Царквы Святога Аўгусціна ў Кентэрберы, але пазней цела было перанесена ў царкву абацтва, названага яго імем. Пасля нармандскага заваявання царква актыўна падтрымлівала культ Святога Аўгусціна, і яго магіла стала месцам паломніцтва. Яго рака займала цэнтральнае становішча ў адной з капліц, а справа і злева былі размешчаны ракі Лорэнса і Мелітуса. Кароль Генрых I дазволіў Абацтву Св. Аўгусціна правядзенне з 8 па 13 верасня шасцідзённага кірмаша падчас пераносу яго рэштак у новы рэлікварый. Падчас рэфармацыі храм Аўгусціна быў разбураны, і мошчы былі згублены.
Акрамя Беды, жыццё Аўгусціна апісвалі і іншыя сярэднявечныя пісьменнікі. Прыкладна ў 1090 годзе напісаў біяграфію Аўгусціна, наблізіўшы яго вобраз да вобраза святога. У апісанні мала новых гістарычных фактаў, і асноўны змест — апісанне цудаў, здзейсненных Аўгусцінам. Абапіраючыся на гэта апісанне, пазнейшыя аўтары працягвалі дадаваць у жыццё Аўгусціна апавяданні аб здзейсненных ім цудах, усё далей адыходзячы ад сапраўдных падзей. Сярод такіх аўтараў былі, напрыклад, Вільям Мальмсберыйскі, які сцвярджаў, што Аўгусцін заснаваў Сернскае абацтва, аўтар (хутчэй за ўсё, ) сярэднявечнага летапісу, які змяшчае выдуманыя лісты ад Аўгусціна, і некаторыя іншыя аўтары, якія ўключалі Аўгусціна ў свае рыцарскія раманы. У творах выяўленчага мастацтва Аўгусцін паўстае на прастоле з біскупскімі знакамі.
Заснаваны Аўгусцінам кляштар працягваў расці. У 978 годзе абат Дунстан пераназваў яго ў гонар святых Пятра, Паўла і Аўгусціна, і з тых часоў ён таксама вядомы як Абацтва Святога Аўгусціна. Пасля Цюдораўскай секулярызацыі Генрых VIII выкарыстоўваў абацтва як каралеўскі палац, але з тых часоў большасць будынкаў ператварылася ў руіны. У 1988 годзе руіны абацтва разам з Кентэрберыйскім саборам і Царквой Святога Марціна сталі аб'ектам Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Аўгусцін быў першым у шэрагу 104 архібіскупаў Кентэрберыйскіх. Архібіскуп Кентэрберыйскі з'яўляецца архірэем епархіі Кентэрберы, вядучым біскупам Царквы Англіі і сімвалічным главой сусветнай Англіканскай супольнасці. Такім чынам, сённяшні Архібіскуп Кентэрберыйскі кіруе трэцяй па велічыні групай хрысціян у свеце. У Кентэрберыйскім саборы каменная кафедра, выкарыстаная пры інтранізацыі архібіскупа, называецца «крэслам святога Аўгусціна», хоць крэсла было пабудавана, верагодна, у XIII стагоддзі.
Ва ўсходнім Кенце, у Эбсфліце, кельцкі крыж адзначае месца, дзе, як мяркуюць, Аўгусцін высадзіўся на бераг Англіі, хоць у 2005 годзе гісторык Алан Кей у інтэрв'ю Бі-бі-сі паведаміў, што ў рэчаіснасці Аўгусцін высадзіўся паміж Стонарам і Сандвічам. Па словах Кея, у VI стагоддзі Эбсфліт не размяшчаўся на ўзбярэжжа, і легенда выдумана ў 1884 годзе віктарыянскім арыстакратам, які хацеў прыцягнуць наведвальнікаў у адкрытае ім непадалёк кафэ.
Капліца Маці Божай Ружанцовай (Беліца)
Капліца Маці Божай Ружанцовай — каталіцкая капліца, якая знаходзіцца на паўднёвай ускраіне в. Беліца (Лідскі раён), на старых могілках. Помнік народнага драўлянага дойлідства.
Гісторыя
Капліца на парафіяльных могілках у Беліцы была пабудавана дамініканцамі каля 1824 года з дрэва, асвечана пад тытулам Маці Божай Ружанцовай. Яна выконвала функцыю каталіцкай святыні ў час, калі касцёл Святога Юрыя ў Беліцы быў забраны пад праваслаўную царкву.
У сярэдзіне ХХ ст. старажытны касцёл у Беліцы быў зачынены, стаяў занядбаны і з часам быў знішчаны. Аднак драўляная капліца не толькі захавалася, але была залічана да шэрагу помнікаў архітэктуры. Злева ад святыні паставілі каркасную металічную званіцу. 22 жніўня 1992 года капліца пасля рэканструкцыі была асвечана гродзенскім біскупам Аляксандрам Кашкевічам.
Архітэктура
Капліца ўяўляе сабою прамавугольны зруб з трохграннай алтарнай часткай, арыентаванай на паўночны захад, да якой з правага боку прыбудавана сакрыстыя. У 1990-я гады капліцу падоўжылі ў алтарным напрамку, павялічыўшы яе даўжыню амаль удвая. Святыня накрыта двухсхільным дахам з вальмамі над алтаром і завершана чацверыковай шатровай вежачкай над уваходам. У нішы ўваходнага франтона ад пачатку існавання капліцы ўсталявана разьбяная фігура св. Яна Непамука.
Інтэр’ер
Залавы інтэр’ер перакрыты плоскай падшыўной столлю. Галоўны алтар з тытульным абразом Маці Божай Ружанцовай меў дзве алтарныя кампазіцыі: злева — Найсвяцейшай Панны Марыі (абраз у сярэбранай шаце, перавезены са знішчанай філіі ў Крывічах) і фігура Маці Божай, справа — Маці Божай Вострабрамскай і фігура Пана Езуса. Таксама ў капліцы захоўваўся вялікі абраз Святога Юрыя з галоўнага алтара беліцкага касцёла і вялікі абраз Святой Сям’і з Ельні. Святыні з капліцы былі затым перададзены ў новаадбудаваны касцёл Святога Юрыя (Беліца).
Козіма II Медычы
Козіма II Медычы (Cosimo II de' Medici; года, Фларэнцыя —  года, там жа) — вялікі герцаг тасканскі з 1609 па 1621 год.
Біяграфія
Козіма II Медычы нарадзіўся ў Фларэнцыі 12 мая 1590 года. Ён быў старэйшым сынам Фердынанда I Медычы, вялікага герцага тасканскага, і Крысціны Латарынгскай.
Атрымаў добрую адукацыю. У 1605—1608 гадах яго настаўнікам быў Галілеа Галілей. Іх зносіны сталі пачаткам вялікага сяброўства, якое прадоўжылася да заўчаснай смерці Козіма II.
У 1608 годзе Козіма ажанілі з эрцгерцагіняй Марыяй Магдалінай Аўстрыйскай, дачкой Карла II Аўстрыйскага. На наступны год, пасля смерці бацькі, ён узышоў на трон вялікага герцагства Тасканскага.
Палітыка Козіма II засноўвалася на пастаянным лавіраванні паміж каралеўствамі Іспаніі і Францыі. Ён імкнуўся не ўступаць ні ў якія канфлікты, але быў вымушаны вылучыць значную суму грошай Фердынанда Ганзагу, сыну стрыечнага брата, у час яго вайны за трон Мантуанскага герцагства. Козіма II асабіста спрыяў заключэнню шлюбу караля Людовіка XIII Французскага з Ганнай Аўстрыйскай.
Дзякуючы разумнай і стабільнай палітыцы вялікага герцага Таскана перажывала перыяд эканамічнага росквіту. Азначыўся рост колькасці насельніцтва, нягледзячы на некалькі неўрадлівых гадоў.
Вялікі герцаг заўсёды праяўляў вялікую цікавасць да навукі. У 1610 годзе ён запрасіў Галілеа Галілея вярнуцца ў Фларэнцыю, даўшы яму ганаровае і добра аплачванае месца свайго саветніка і асабістага прадстаўніка. Галілеа Галілей таксама кіраваў навучаннем шматлікіх дзяцей Козіма II.
Вялікі герцаг пакутаваў ад язвы страўніка, да якой пасля дадаліся сухоты і артрыт.
Козіма II Медычы раптоўна памёр 28 лютага 1621 года ў Фларэнцыі, ва ўзросце 31 года.
Сям’я
У сям’і Козіма II Медычы і Марыі Магдаліны Аўстрыйскай нарадзіліся пяцёра сыноў і тры дочкі:
Ан-178
Ан-178 — украінскі блізкамагістральны транспартны самалёт з турбарэактыўнымі рухавікамі. Распрацаваны кіеўскім дзяржаўным прадпрыемствам «Антонаў» на базе пасажырскага Ан-158 (Ан-148-200).
Стварэнне самалёта пачалося ў 2010 годзе, першы палёт самалёт здзейсніў 7 мая 2015 года.
Ан-178 павінен замяніць ваенна-транспартныя самалёты папярэдняга пакалення Ан-12, Ан-26 і Ан-32. Новая машына абсталявана той жа авіяэлектрыкай і рухавікамі Д-436-148ФМ, што і ў сямейства Ан-148. Вытворчасць самалёта плануецца арганізаваць на серыйным заводзе «Антонаў», таксама разглядаюцца варыянты ліцэнзійнай вытворчасці за мяжой.
Ан-178 — сярэдні транспартны самалёт грузападымальнасцю 15-18 тон, (два стандартных марскіх кантэйнера). Яго хуткасць 825 км/г, вышыня палёту — 12 км, далёкасць палёту — 5,5 тыс. км. Самалёт можа прызямляцца і ўзлятаць з любых аэрадромаў, у тым ліку з наземным пакрыццём, што робіць яго прыдатным і для абароны. Па стане на 7 чэрвеня 2016 года выпрабаванні самалёта працягваліся, ён выканаў ужо 77 пасадак. Па стане на 2020 год пачата серыйная вытворчасць самалёта.
Гісторыя
У канцы лютага 2010 года прэзідэнт кампаніі «Мотор Січ» Вячаслаў Багуслаеў абвясціў аб пачатку работ па праектаванні новага транспартнага самалёта Ан-178. Самалёт планавалася стварыць на базе пасажырскага Ан-158, які, у сваю чаргу, таксама з’яўляецца мадэрнізацыяй Ан-148 (з павялічанай у параўнанні з Ан-148 пасажыраўмяшчальнасцю за кошт падаўжэння фюзеляжа). Паводле задумы распрацоўшчыкаў, Ан-178 павінен быў замяніць састарэлыя транспартныя самалёты Ан-12, Ан-26, Ан-32 і Ан-72, якія эксплуатуюцца ва Украіне, краінах СНД, а таксама шэрагу іншых замежных краін. Для заказчыкаў, якія арыентуюцца на заходнію авіяцыю, самалёт Ан−178 прапануецца ў якасці замены еўрапейскаму двухматорнаму турбавінтаваму транспартнаму самалёту . Багуслаеў адзначыў, што на распрацоўку новага самалёта патрабуецца каля $ 150 мільёнаў, а дзяржбюджэт Украіны не ў стане выдзеліць падобную суму. Тады прэзідэнт «Мотор Січ» меркаваў, што кампанія зможа атрымаць неабходныя сродкі ад расійскай «Аб’яднанай авіябудаўнічымі карпарацыі», партнёра «Мотор Січ». Паводле слоў Вячаслава Багуслаева, на падрыхтоўку праекта, выраб першага прататыпа і выпрабаванні такога самалёта сышло не менш за два гады.
Стварэнне
У 2012 годзе падышлі да лагічнага завяршэння работ па стварэнні мадэрнізаванага рухавіка Д-436-148ФМ, які з’яўляецца развіццём рухавіка Д-436-148 з падвышанай цягай на асноўных рэжымах палёту для транспартнага самалёта Ан-178.
Першы палёт быў запланаваны на пачатак 2013 года, што было пацверджана 8 ліпеня 2011 года кампаніяй «Антонаў». Пазней стала вядомая новая дата пачатку выпрабаванняў — 2014 год.
Ан-178 — патэнцыйны канкурэнт самалётам Alenia Aeronautica C-27J і Lockheed Martin C-130J.
29 ліпеня 2014 года фюзеляж самалёта быў зняты са стапеля і адкачаны ў цэх канчатковай зборкі. З гэтага моманту пачаўся працэс канчатковай зборкі машыны — стыкоўка асноўных вузлоў планера (крыла, хваставога апярэння, пілонаў, мотагандол і інш.), мантаж сістэм самалёта, выпрабаванне самалётнага абсталявання і падрыхтоўка самалёта да першага палёту і пачатак сертыфікацыйных выпрабаванняў. 16 красавіка 2015 года на ДП «Антонаў» адбылася ўрачыстая цырымонія выкаткі новага транспартнага самалёта Ан-178.
Першы палёт
7 мая 2015 года здзейсніў паспяховы першы палёт найноўшы транспартны самалёт Ан-178. У той жа дзень была заключана дамова аб продажы Азербайджану дзесяці такіх машын.
У маі 2015 года было абвешчана, што самалёт будзе прадстаўлены на 51-м міжнародным авіясалоне ў Ле Буржэ ў Парыжы, Францыя, які прайшоў з 15 па 21 чэрвеня 2015 года.
Выбар назвы
22 кастрычніка 2015 года ДП «Антонаў» абвясціў конкурс на лепшую назву для новага самалёта Ан-178. Апытанне праводзілася ў сетцы Facebook, і па выніках апытання першае месца заняў варыянт «Бандера» (у гонар Сцяпана Бандэры), другое — «Амет-Хан Султан» (у гонар Амет-Хан Султана) і трэці — «Кібарг» (у гонар абаронцаў Данецкага аэрапорта). Ва ўмовах конкурсу было сказана, што «пераможа тое імя, якое набярэ найбольшую колькасць лайкаў». Пасля падвядзення вынікаў высветлілася, што больш за ўсё галасоў набраў варыянт «Бандера», аднак ГП «Антонаў» адмовілася выконваць умовы аб’яўленага конкурсу па палітычных прычынах, адпаведна, самалёт застаецца ў міжнароднай класіфікацыі як Ан-178.
З 8 па 12 лістапада 2015 года Украіна дэманстравала самалёт Ан-178 на міжнароднай аэракасмічнай выставе «Dubai Air Show 2015» у горадзе Дубай.
9 снежня 2015 года ДП ЗМКБ «Прагрэс» ажыццявіла першы ў серыйным профілі запуск турбарэактыўнага рухавіка Д-436-148ФМ, які прызначаны ў якасці штатнага рухавіка для Ан-178.
Праграма імпартазамяшчэння
Па словах генеральнага дырэктара «Украбаронпрама» Рамана Раманава, па стане на 2016 год для 78 % кампанентаў Ан-178 пачата вытворчасць ва Украіне, а 22 % — у астатнім свеце (Расія з гэтага спісу выключана). Для параўнання: у 2015 годзе — 48 % запчастак было выраблена ва Украіне, 41 % — у Расіі і 11 % — у іншых краінах.
5 лютага 2016 года ў Кіеве адбыўся першы палёт Ан-178 з «родным» рухавіком Д-436-148ФМ, які быў падвешаны да левага пілона. Самалёт вылецеў у 11:35. Першы палёт працягваўся 27 хвілін.
21 красавіка 2016 года ў Кіеве адбыўся першы палёт Ан-178 з рухавікамі Д-436-148ФМ.
У чэрвені 2016 года прэзідэнт азербайджанскай кампаніі падпісаў мемарандум аб закупцы дзесяці самалётаў Ан-178 з украінскім дзяржаўным прадпрыемствам «Антонаў».
22 лютага 2017 года апарат быў выпрабаваны шляхам пагрузкі і выгрузкі авіяцыйных грузавых кантэйнераў і паддонаў у грузавы салон самалёта.
25-29 красавіка 2018 года ДП «Антонаў» прадставіў самалёт Ан-178 на міжнародным авіясалоне Eurasia-2018 (Анталія, Турцыя) на статычным стэндзе і ў праграме дэманстрацыйных палётаў.
28 снежня 2021 года ДП «Антонаў» прадэманстраваў першы па праграме імпартазамяшчэння ваенна-транспартны самалёт Ан-178-100Р № 001, прызначаны для лётна-сертыфікацыйных выпрабаванняў.
Канструкцыя
Ан-178 ужо не будзе так падобны на іншыя мадэлі сямейства, такія як Ан-148 і Ан-158. Гэта звязана з тым, што, перш за ўсё, Ан-148 прызначаны для перавозкі пасажыраў і цяперашняя схема дазваляе канкурэнтаздольна эксплуатаваць сучасны грамадзянскі самалёт.
Ан-178 павінен стаць яшчэ адным самалётам, прызначаным для іншых задач, з шэрагам адрозненняў ад сямейства Ан 148—158.
Самалёт створаны па рэзананснай аэрадынамічнай схеме, абсталяваны заднімі грузавымі дзвярыма і пандусам.
Грузавы адсек
Даўжыня грузавога адсека з грузавой рампай — 16,65 м.
Вышыня — 2,75 м.
Шырыня — 2 748 м.
Плошча падлогі з пагрузачнай рампай — 40 м².
Параметры загрузкі
Перавозка людзей:
Грузы:
Рынак збыту
Мінабароны РФ праявіла асцярожны інтарэс да Ан-178, маючы свой аналагічны праект самалёта Іл-214, але гэтая праграма шмат у чым далёкая ад рэалізацыі, патрабуе велізарных сродкаў, вырашае велізарны спектр задач, сертыфікацыі, фінансаванне ўводу ў эксплуатацыю і стварэнне сэрвіснай базы з нуля. Улічваючы цяперашнюю палітычную сытуацыю і расійскую ўзброеную агрэсію супраць Украіны, пастаўка новага самалёта на ўзбраенне расійскай арміі практычна немагчымая.
Улічваючы выдатны вопыт супрацоўніцтва «Антонава» з Індыяй, існуе магчымасць пастаўкі самалёта ў гэту краіну.
Прызначаны ў якасці замены Ан-12, Ан-178 з’яўляецца адным з некалькіх новых лёгкіх транспартных самалётаў, якія павінны выйсці на рынак у гэтым дзесяцігоддзі. Яго бліжэйшымі канкурэнтамі з’яўляюцца Embraer KC-390 і шматмэтавы транспартны самалёт ад Hindustan Aeronautics / United Aircraft. Нядаўна «Антонаў» таксама абвясціў аб пачатку аванпраектнай распрацоўкі патрульнага самалёта марской авіяцыі Ан-148-300МП на базе Ан-168 (ён жа Ан-148-300).
ДП «Антонаў» устанавіў, што ў сегменце машын ёсць свабодная ніша грузападымальнасцю большай, чым у Ан-74 і італьянскага Alenia C-27J Spartan, і меншай, чым у амерыканскага самалёта S-130. Яе плануецца заняць самалётам Ан-178.
17 снежня 2015 года ДП «Антонаў» і «Taqnia Aeronautics» (Саудаўская Аравія) падпісалі «Мемарандум аб узаемаразуменні», згодна з якім плануецца ажыццявіць пастаўку 30 шматмэтавых самалётаў Ан-178 для ВПС Саудаўскай Аравіі.
6 чэрвеня 2016 года стала вядома аб заключэнні мемарандума на набыццё 10 самалётаў Ан-178 Азербайджанам. Пастаўкі самалётаў павінны адбывацца ў два этапы цягам двух гадоў: першыя два, а пасля яшчэ восем, якія магчыма будуць збіраць на тэрыторыі Азербайджана. Сума кантракту і сума унесенай перадаплаты не выдавалася.
30 жніўня 2016 ДП «Антонаў» падпісаў кантракт з кітайскай кампаніяй AICC на дабудоўцы другі «Мроі» і фінансаванне выпуску 25 самалётаў Ан-178.
8 кастрычніка на абароннай выставе Зброя і бяспека 2019 міністр унутраных спраў Арсен Авакаў паведаміў, што быў падпісаны мемарандум на закупку 13 самалётаў Ан-178 (9 для Дзяржаўнай службы Украіны па надзвычайных сітуацыях і 4 для Нацыянальнай гвардыі Украіны).
Перу
У 2019 годзе Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Перу замовіла праз Украінскага спецэкспарцёра ГП «Спецтэхноэкспарт» самалёт Ан-178 для сваіх патрэб.
Агульная зборка фюзеляжа пачалася ў маі 2020 года і да канца ліпеня работы былі выкананы і гатовы фюзеляж датэрмінова выкацілі са стапеля.
У канцы жніўня 2020 года на ДП «Антонаў» завяршылі зборку планера шматмэтавага транспартнага самалёта Ан-178 для Перу. Напярэдадні на ДП «Антонаў» ажыццяўлялі ўстаноўку крылаў для будучага самалёта Міністэрства ўнутраных спраў Перу.
За паўгода стала вядома, што дзяржаўнае прадпрыемства «Антонаў» дагэтуль не атрымала сродкі на будаўніцтва самалёта Ан-178 для Перу.
Ужо ў снежні 2021 года ў Перу загаварылі аб штрафных санкцыях у дачыненні да зрыву пастаўкі Ан-178. Украінскі спецэкспарцёр патлумачыў затрымку ў сваім прэс-рэлізе :
''«Па стане на сёння кантракт з’яўляецца дзеючым, але з-за адсутнасці фінансавання з боку заказчыка — Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Перу — выконваецца з затрымкай. Пры гэтым рашэнне праблемы фінансавання не залежыць ад украінскага боку. Паказаная праблема звязана з непрыманнем банкаўскіх гарантыі дзяржаўнымі і прыватнымі банкамі Перу, у тым ліку гарантыі, якая прадастаўляецца першакласным Еўрапейскім банкам, які ўваходзіць у пералік банкаў першай катэгорыі, зацверджанага Цэнтральным рэзервовым банкам Перу, — заявілі ў „Спецтехноекспорті“, — менавіта гэтая прычына з’яўляецца ўскладняе акалічнасцю, якая істотна змяняе раўнавагу дагаворных абавязацельстваў».''
Гэта значыць прычына затрымкі ў будаўніцтве — адсутнасць фінансавання з боку заказчыка.
Як апынулася ў пачатку студзеня, Нацыянальны банк Перу заблакаваў плацяжы ўкраінскаму дзяржаўнаму прадпрыемству «Антонаў» за самалёт Ан-178. Ён адмовіўся прымаць банкаўскае пагадненне ад нямецкага банка DZ Bank AG для выплат «Спецтэхнаэкспарту» за будаўніцтва самалёта для Перу.
Банкаўская здзелка ад нямецкага банка павінна пакрыць увесь кошт кантракту Ан-178 на суму амаль 64 млн даляраў.
«Спецтэхнаэкспарт» накіраваў у Міністэрства ўнутраных спраў Перу некалькі дзясяткаў лістоў, каб паспрабаваць выйсці з сур’ёзнай тупіковай сітуацыі звязанай з адсутнасцю плацяжоў.
Украіна
У снежні 2020 года для патрэб Узброеных Сіл Украіны быў падпісаны кантракт на будаўніцтва і пастаўку трох ваенна-транспартных самалётаў Ан-178-100р.
1 студзеня 2021 года старшыня праўлення АТ «Укрэксімбанк» Яўген Мецгер паведаміў аб падпісанні крэдытнага пагаднення на 3 млрд грыўняў з Antonov Company на пабудову трох найноўшых самалётаў Ан-178-100р для ўкраінскай арміі.
19 студзеня 2021 года стала вядома, што дзяржаўнае прадпрыемства «Антонаў» пачало вытворчасць ваенна-транспартных самалётаў для Узброеных Сіл Украіны. Над гэтай замовай працуе 3500 работнікаў дзяржаўнага прадпрыемства. Выконваючы абавязкі генеральнага дырэктара ДП «Антонаў» Сяргей Бычкоў паведаміў, што першы транспартны самалёт Ан-178 украінская армія атрымае ў першай палове 2023 года, наступныя самалёты будуць перадаваць праз кожныя тры месяцы.
У канцы мая 2021 года на ДП «Антонаў» завяршылася зборка фюзеляжа першага корпуса ваеннага шматмэтавага транспартнага самалёта Ан-178-100п для паветраных сіл Украіны, тады ж адбылася выкатка першага фюзеляжа.
Будаўніцтва
Паводле паведамленняў СМІ пачата будаўніцтва 5-ці самалётаў, у тым ліку аднаго па кантракце з МУС Перу.
Службовая злучальная галіна
Службовая злучальная галіна (Злучальная галіна, СЗГ; іншыя назвы — міжлінейнік, перадатачны тунэль ) — злучальны ўчастак ліній метрапалітэна, які выкарыстоўваецца для пераводу саставаў з адной лініі на другую, а таксама іх выдачы на лінію з дэпо. У розных транспартных сістэмах можа выкарыстоўвацца, або невыкарыстоўвацца для пасажырскага руху. Так, у Маскоўскім метрапалітэне пасажырскі рух па СЗГ ажыццяўляўся пры часовай сумеснай маршрутнай працы Сонцаўскай і Вялікай кальцавой ліній у 2018-2020 г. , а ў Пецярбургскім не ажыццяўляецца з 2015 года.
Назву СЗГ таксама адносяць да галін, якія злучаюць лініі і дэпо з чыгункай.
Адна з асаблівасцяў — у метрапалітэне цягнікі па гэтым участку ў штатным рэжыме могуць рухацца ў двух кірунках. Як правіла, СЗГ з’яўляюцца аднакалейнымі. Двухкалейныя злучальныя галіны звычайна з’яўляюцца пасля пераўтварэнні перагону ў СЗГ пасля змены трасы лініі.
Мінскі метрапалітэн
У Мінскам метрапалітэне дзейнічае дзве падземных, адна наземная СЗГ, а таксама два "парталы". Падземныя злучаюць лініі паміж сабой, наземная з Чыгункай, "парталы" дэпо з лініямі. Для пасажырскага руху не выкарыстоўваюцца.
Першая злучальная галіна знаходзіца пад Кастрычніцкай плошчай, працягласць складае 250 метраў. Злучае Маскоўскую і Аўтазаводскую лініі. З’езд знаходзіцца перад станцыяй «Кастрычніцкая», з боку «Плошчы Перамогі» і перад станцыяй «Купалаўская» у бок «Нямігі».
Другая злучальная галіна знаходзіца у раёне будынка Факультэта журналістыкі БДУ на скрыжаванні Кальварыйскай і Цэткін, працягласць складе 840 метраў. Злучае Аўтазаводскую і Зеленалужскую лініі. З’езд знаходзіцца перад станцыяй «Фрунзенская», з боку «Маладзежнай» і перад станцыяй «Плошча Францішка Багушэвіча» з боку «Юбілейнай Плошчы».
Наземная ж, злучае Маскоўскае электрадэпо з чыгуначнай станцыяй «Мінск-Сартыравальны». Менавіта па ёй перадаюцца новыя вагоны і цягнікі для метрапалітэна, якія дастаўляюць па чыгунцы.
Па планах, пры будаўніцтве трэцяй чаргі Зеленалужскай лініі, будзе пабудаваны зачын для новай СЗГ. У перспектыве яна будзе злучаць Зеленалужскую лінію з запраектаванай Кальцавой лініяй.
Падмошша (Чашніцкі раён)
Падмо́шша (, Подмошье) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Антапольскага сельсавета.
Посухіў (Магілёў-Падольскі раён)
Посухіў (По́сухів) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Юшавічы
Ю́шавічы (, Юшевичи) — аграгарадок у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сейлавіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска з'яўлялася цэнтрам Юшавіцкага сельсавета.
Знаходзіцца на аўтадарозе Нясвіж-Асіповічы, за 12 кіламетраў на паўночны ўсход ад Нясвіжа, 124 кіламетры ад Мінска, 24 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Гарадзея.
Пётр Іванавіч Берняк
Пётр Іванавіч Берняк (14.4.1929, Бабруйск —) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1982).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1956). Галоўны ўрач Бабруйскай раённай паліклінікі (1961—1969), галоўны ўрач Бабруйскай гарадской бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі (1969—1997).
IC 2177
IC 2177 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор’і Аднарог.
Мазурава
Мазурава — шматзначны тэрмін.
Прывітнэ (Магілёў-Падольскі раён)
Прывітнэ (Приві́тне) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Трынідад
Трыніда́д (Trinidad — «Тройца») — востраў у Карыбскім моры у паўночна-ўсходніх берагоў Паўднёвай Амерыкі, з’яўляецца асноўнай часткай дзяржавы Трынідад і Табага, на ім пражывае 96 % насельніцтва краіны. Адкрыты Х. Калумбам у 1498 годзе.
Востраў Трынідад размешчаны за 11 км ад паўночна-ўсходняга ўзбярэжжа Венесуэлы. Плошча вострава 4769 км². Знаходзіцца паміж 10 ° 03' пн. ш. 60 ° 55' з. д. і 10 ° 50’пн. ш. 61 ° 55' з. д. Даўжыня вострава 80 км, шырыня — 59 км. Найвышэйшы пункт — гара Арыпа (940 м). Клімат субэкватарыяльны. Пераважаюць вечназялёныя лясы.
Сантападрэ
Сантападрэ (Santopadre) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фразінонэ.
Насельніцтва складае 1519 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 3010. Тэлефонны код — 0776.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ракамітрум драбнаплодны
Ракамітрум драбнаплодны (Bucklandiella microcarpa) — від лістасцябловых імхоў роду сямейства. Раней уключаўся ў род.
Рыўнэ (Магілёў-Падольскі раён)
Рыўнэ (Рі́вне) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Скомлін (гміна)
Ско́млін (Skomlin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вялюньскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скомліне. Плошча гміны складае 54,95 км². Станам на 2004 год у гміне Скомлін пражывалі 3463 чалавекі, шчыльнасць — 63 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Нур-Норгэ
Нур-Но́ргэ, Паўночная Нарвегія (Nord-Norge, Nord-Noreg) — адзін з пяці рэгіёнаў Нарвегіі, размешчаны ў паўночнай частцы краіны. Складаецца з фюльке Нурлан, Тромс і Фінмарк.
Раздоліўка (Магілёў-Падольскі раён)
Раздоліўка (Роздо́лівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Галіна Лявонцьеўна Мазурава
Галіна Лявонцьеўна Мазурава (27.4.1929, Тбілісі —) — беларускі ўрач і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1976).
Біяграфія
Вучылася ў Мінскім медыцынскім інстытуце, скончыла 2-гі Маскоўскі медыцынскі інстытут (1953).
Густаў Гусак
Біяграфія
Густаў Гусак нарадзіўся ў сям'і рабочага. У 16 гадоў стаў сябрам арганізацыі камуністычнай моладзі, калі вучыўся ў гімназіі ў Браціславе. У 1933 годзе, будучы студэнтам-юрыстам, стаў сябрам Кампартыі Чэхаславакіі. У 1938 годзе ажаніўся з актрысай Магдай Лаквенцавай. Падчас Другой сусветнай вайны выступаў супраць марыянеткавай славацкай фашысцкай дзяржавы, чатыры разы арыштоўваўся. Смутным фактам у яго біяграфіі ў гэты час з'яўляецца яго цеснае сяброўства з лідарам славацкіх фашыстаў Аляксандрам Махам і іх сумесная паездка ў акупаваны СССР у Катынь. Гусак пасля сцвярджаў, што Мах прымусіў яго паехаць пры дапамозе пагроз. Падчас антыфашысцкага Славацкага народнага паўстання быў намеснікам старшыні Славацкай Народнай Рады, якая каардынавала паўстанне. У 1948 годзе пасля дзяржаўнага перавароту і прыходу камуністаў да ўлады зрабіў хуткую кар'еру, але ў 1950 годзе быў абвінавачаны ў «буржуазным нацыяналізме» і ў лютым 1951 года арыштаваны. У 1954 годзе быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення, на працэсе не прызнаў віну. Пакаранне адбываў разам з Аляксандрам Махам і іншымі былымі сябрамі фашысцкага ўрада Славакіі. У 1960 годзе прэзідэнт Новатны амнісціраваў Гусака, а ў 1963 годзе поўнасцю рэабілітаваў.
У 1960-х — адзін з маладых рэфарматараў Кампартыі ЧССР, гарачы прыхільнік Дубчака, выступаў супраць умяшання СССР у справы Чэхаславакіі. На маскоўскіх перамовах у жніўні 1968 года Гусак «прагматычна» змяніў курс і стаў прыхільнікам Брэжнева.
У 1969 годзе становіцца Першым сакратаром Камуністычнай партыі Чэхаславакіі, у 1971 становіцца Генеральным сакратаром. Курс Гусака атрымаў назву «нармалізацыі», гэта значыць ліквідацыі наступстваў палітычных рэформ, зробленых падчас Пражскай вясны, што кампенсавалася эканамічнымі стымуламі. У кіраўніцтве КПЧ наступіў застой — склад ЦК і Палітбюро амаль не змяніўся з 1971 па 1989 год. У 1975 годзе стаў прэзідэнтам ЧССР.
Узнагароджаны вышэйшымі ўзнагародамі Чэхаславакіі і іншых сацыялістычных дзяржаў.
Лынтупка (прыток Гаўі)
Лы́нтупка — рака ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Гаўя (басейн Нёмана). Даўжыня 6,5 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны захад ад вёскі Лынтуп, упадае ў Гаўю на поўнач ад вёскі Баравікі. Ад вытоку на працягу 1,5 км каналізаваная.
Франсуа Леклер дзю Трамбле
Айцец Жазеф (le père Joseph), уласна Франсуа Леклер дзю Трамбле (François Leclerc du Tremblay), па мянушцы Шэры кардынал ( — ) — дзяржаўны дзеяч Францыі, манах капуцынскага ордэна.
Біяграфія
Дваранін паводле паходжання, першапачаткова ён хацеў зрабіць кар’еру ваеннага, удзельнічаў у аблозе Ам’ена ў 1597 годзе, затым суправаджаў спецыяльнае пасольства ў Лондан, аднак у 1599 годзе рэзка змяніў свае погляды і прыняў пострыг у кляштары капуцынаў.
Ранке знайшоў у Парыжскай нацыянальнай бібліятэцы зборнік актаў і дакументаў 1634—1638 гадоў, складзены пад наглядам айца Жазефа. Яго жыццю і дзейнасці прысвечана праца Олдаса Хакслі «Шэрая Правялебнасць: эцюд пра рэлігію і палітыку» (Grey Eminence: a Study in Religion and Politics, 1941), цэнтральнай тэмай гэтай кнігі з’яўляецца гісторыя «чалавека, які спрабаваў прымірыць палітыку і містычную рэлігію».
IC 2178
IC 2178 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цетаўскі дзяржаўны ўніверсітэт
Цетаўскі дзяржаўны ўніверсітэт (Државен универзитет во Тетово) — македонская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Цетава.
Лынтупка
Назву Лы́нтупка маюць:
Балбасава (аэрадром)
Аэрадром «Балбасава», Аэрадром Оршы — аэрадром у аднайменным мястэчку.
У часы СССР быў створаны як ваенная авіябаза. Напярэдадні Другой сусветнай вайны на аэрадроме дыслацыравалася 43-цяя знішчальная авіядывізія. З 1953 па 1993 гг. дыслацыраваўся 402-гі тбап, які меў на ўзбраенні стратэгічныя бамбардзіроўшчыкі дальняга дзеяння Ту-16 і Ту-22МЗ.
29 жніўня 1997 года быў перададзены з балансу Міністэрства абароны ў камунальную ўласнасць Віцебскаму абласному выканаўчаму камітэту і Дзяржаўнаму камітэту па авіяцыі Рэспублікі Беларусь (зараз Дэпартамент па авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь), у прыватнасці ўзлётна-пасадачная паласа — Аршанскаму авіярамонтнаму заводу.
Красавік 1954 года
Пацярпеў катастрофу самалёт Ту-16. Камандзір экіпажу — палкоўнік Шурухін В.Я. — сутыкнуўся з зямлёй каля вёскі Казекі. Экіпаж у складзе 6 чалавек загінуў.
13 мая 1959 года
Пацярпеў катастрофу самалёт Ту-16. Камандзір экіпажу — капітан Фургайла Н. Н. Самалёт сутыкнуўся з зямлёй, экіпаж з 7 чалавек загінуў.
Ракамітрум разнаклетачны
Ракамітрум разнаклетачны (Racomitrium heterostichoides) — від лістасцябловых імхоў роду сямейства.
Стратасфера
Стратасфе́ра (ад стар.-грэч. Στρατός — «армія» і σφαῖρα — «шар», «сфера») — слой атмасферы Зямлі, які знаходзіцца на вышыні ад 11 да 50 км.
Характэрна нязначная змена тэмпературы ў слоі 11—25 км (ніжні слой стратасферы) і павышэнне яе ў слоі 25-40 км ад −56,5 да 0,8 ° С (верхні слой стратасферы або вобласць інверсіі). Дасягнуўшы на вышыні каля 40 км значэння каля 273 К (амаль 0 ° C), тэмпература застаецца пастаяннай да вышыні каля 55 км. Гэтая вобласць пастаяннай тэмпературы называецца стратапаўзай і з’яўляецца мяжой паміж стратасферай і мезасферай.