cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баварска-Штраўбінгскае герцагства
Гісторыя
Вільгельм (1330—1388) у 1350 годзе паўстаў супраць маці, Маргарыты II д’Авен (1310—1356), якая кіравала з 1345 года графствамі Галандыя і Зеландыя, патрабуючы перадаць кіраванне Галандыяй і Зеландыяй яму. Гэты канфлікт атрымаў назву Вайна кручкоў і трэскі. Нягледзячы на англійскую дапамогу, Маргарыта пацярпела паражэнне і ў 1354 годзе была вымушана перадаць кіраванне графствамі. Пасля смерці маці ў 1356 годзе Вільгельм атрымаў у спадчыну і Эно. Але пазней у яго пачаліся прыступы вар'яцтва, пасля чаго з 1358 года ён трымаўся ў замку Гаага.
Рэгентам яго ўладанняў стаў яго брат Альбрэхт (1336—1404). Яму прыйшлося ваяваць з герцагам Гелдэрна Эдуардам, душыць мецяжы знаці. Пазней ён наладзіў адносіны з Францыяй. Пасля смерці брата Вільгельма ў 1388 годзе ён атрымаў у спадчыну ўсе яго ўладанні.
Пасля смерці Альбрэхта ў 1404 годзе яго спадчыннікам стаў старэйшы сын Вільгельм II (1365—1417). Ён быў вымушаны душыць мяцеж сеньёраў Аркеля ў Эно, пазней ён дапамог свайму брату Ёгану, скінутаму ў 1406 годзе з пасады льежскага біскупа, вярнуць у 1408 годзе сваю пасаду. Быўшы прыхільнікам герцагаў Бургундыі, Вільгельм умяшаўся на іх боку ў грамадзянскую вайну паміж арманьякамі і бургіньёнамі. У 1415 годзе Эно было спустошана войскамі, якія ўдзельнічалі ў бітве пры Азенкуры.
Пасля смерці ў 1417 годзе Вільгельма II яго ўладанні павінна была атрымаць у спадчыну дачка, Якоба (1401—1436). Але яе дзядзька, льежскі біскуп Ёган III (1375—1425), склаў з сябе сан біскупа і прад'явіў правы на ўладанні брата. У выніку яна захавала за сабой толькі Эно, а Галандыя, Зеландыя і Штраўбінг дасталіся Ёгану. Якоба беспаспяхова змагалася за вяртанне сваёй спадчыны, для чаго спачатку выйшла замуж у 1418 годзе за герцага Брабанта Жана IV, а потым, зразумеўшы, што муж ёй не можа дапамагчы, кінула яго і знайшла прытулак у Англіі, дзе, ануляваўшы папярэдні шлюб, выйшла замуж за Хэмфры, герцага Глостэра.
Пасля смерці Ёгана III пратэктарам яго зямель стаў герцаг Бургундыі Філіп III Добры, з якім Якоба была вымушана памірыцца. Паводле дагавора ў Дэлфце 3 чэрвеня 1428 года Якоба была прызнана графіняй Эно, а Філіп стаў намеснікам яе ўладанняў і спадчыннікам.
Паколькі ў Баварыі выключаўся пераход трона па жаночай лініі, уласна Баварска-Штраўбінскае герцагства па рашэнні імператара ў 1429 годзе апынулася падзелена паміж Баварска-Інгальштацкім, Баварска-Ландсгуцкім і Баварска-Мюнхенскім герцагствамі. Але Якоба да 1432 года насіла тытул герцагіні Баварска-Штраўбінскай. У 1432 годзе яна падняла паўстанне ў Генце супраць Філіпа, але яно было задушана і ў красавіку 1433 года Якоба была вымушана адрачыся ад графства на карысць Філіпа. З гэтага моманту Эно ўвайшло ў склад Бургундскага герцагства.
Сілуянава
Сілуянава (Силуяново) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 98 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 35 км на поўнач ад Рудні, за 22 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Рутавеч. За 36 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Шырнак (правінцыя)
Шырнак (Şırnak), правінцыя на паўднёвым усходзе Турцыі. Плошча 7,2 тыс. кв. км. Насельніцтва 417 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Шырнак.
Сілуянава
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Каанаак
Каанаак — горад і цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта ў Паўночнай Грэнландыі. Адзіны горад і муніцыпалітэт у гэтай частцы вострава. Заснаваны пасля рашэння ЗША пашырыць сваю авіябазу ў Туле, з-за чаго насельніцтва Пітуфіка было вымушана перасяліцца за 31 км на працягу 4 дзён. Насельніцтва Каанаака дасягае 640 чал., муніцыпалітэта 850 (на 1 студзеня 2005 года). Акрамя самога мястэчка, людзі пражываюць таксама ў 5 вёсках.
Тубуаі
Тубуа́і (саманазва Tupai) — карэннае палінезійскае насельніцтва астравоў Тубуаі ў Французскай Палінезіі. Жывуць таксама на Таіці. Агульная колькасць — 12 000 чал.
Гісторыя
Згодна археалагічным даследаванням, астравы Тубуаі пачалі засяляцца каля VI ст. н. э. Аднак ёсць меркаванні, што гэта адбылося яшчэ раней — у першыя стагоддзі нашай эры. Продкі тубуаі адыгралі значную ролю ў каланізацыі астравоў усёй Усходняй Палінезіі. Магчыма, адсюль адбылося засялення знакамітага вострава Рапануі. Рапа-Іці, найбольш усходні з астравоў Тубуаі, быў заселены пазней. Яго жыхары развіваліся ізалявана і склалі этнічную групу, самастойную ад астатніх тубуаі.
З XVIII ст. тубуаі кантактавалі з еўрапейцамі. Мараплаўцы сведчылі, што ўсе астравы былі густа населены. У 1789 г. паўстанцы з карабля «Баўнці» захапілі востраў Тубуаі, але з-за супраціўлення астравіцян былі вымушаны пакінуць яго. У канцы XVIII — XIX стст. з-за распаўсюджання прывезеных еўрапейцамі эпідэмічных захворванняў колькасць жыхароў астравоў Тубуаі скарацілася амаль у 10 разоў. Дзякуючы дзейнасці французскіх місіянераў сярод выжылых распаўсюдзілася хрысціянства. У канцы XIX ст. астравы Тубуаі былі далучаны да французскіх уладанняў у Палінезіі.
Да XX ст. назва тубуаі выкарыстоўвалася ў дачыненні толькі тубыльцаў вострава Тубуаі. Жыхары іншых астравоў карысталіся асабістымі саманазвамі (руруту, раіваваэ, рыматара і інш.). Першапачаткова яны былі аб’яднаныя ў адзіную групу мовазнаўцамі, якія вызначылі, што астравіцяне Тубуаі размаўляюць на розных гаворках адной мовы. Прыняцце хрысціянства, страта многіх асаблівых культурных каштоўнасцяў у выніку скарачэння насельніцтва, працэс перасялення з вострава на востраў прывялі да далейшага аб’яднання астравіцян у адзіную моўна-культурную групу, якая адрознівалася ад іншых этнічных груп Французскай Палінезіі.
Традыцыйная культура
Галоўнымі заняткамі тубуаі здаўна былі земляробства, рыбалоўства і менавы гандаль з іншымі астравамі Усходняй Палінезіі. Апрацоўвалі камень, ракавіны, выраблялі тапу. Археолагамі знойдзены каменныя статуі, якія ў мініяцюры нагадваюць мааі вострава Рапануі і цікі Маркізскіх астравоў. Клімат астравоў Тубуаі значна больш прыдатны для росту дрэваў, чым на суседніх астравах Таварыства, таму вываз драўніны для будаўніцтва лодак меў вельмі важнае значэнне.
У XIX ст. многія рысы традыцыйнай культуры былі страчаны. Аднак захавалася знакамітае спеўнае і танцавальнае мастацтва.
VHS (аўтамат)
VHS (Višenamjenska Hrvatska Strojnica) — харвацкі аўтамат, выкананы па схеме Бул-пап. Быў створаны канструктарам Марка Вукавічам для замены састарэлага аўтамата Zastava M70.
Першы вопытны ўзор быў прадэманстраваны ў 2005 годзе, а ў 2009 годзе аўтамат VHS паступіў на ўзбраенне Узброеных сіл Харватыі. Было закупліна 1000 мадэляў.
Апісанне
Маса зброі ў кампактным варыянце складае 2,8 кілаграма, стандартны варыянт важыць 3 кілаграма. Агульная даўжыня адпаведна складае 660 міліметраў і 760 міліметраў. Сілкуецца аўтамат са з’ёмных каробчатых магазінаў ёмістасцю 30 патронаў. Хуткастрэльнасць — 750 стрэлаў у хвіліну.
Баявое прымяненне
У 2014 і 2015 гадах аўтамат VHS былі заўважаныя ў Сірыі, дзе яго выкарыстоўвалі паўстанцы падчас грамадзянскай вайны. Некалькі штук сталі трафеямі ўрадавай арміі. Згодна з інфармацыяй СМІ і аматарскімі фатаграфіямі ўдзельнікаў баявых дзеянняў, у сірыйскім канфлікце прымяняюцца мадыфікацыі VHS-D і VHS-2. Таксама аўтамат выкарыстоўвалі іракская армія і курдскія апалчэнцы ў вайне ў Іраку.
Кабанаўскі сельсавет
Каба́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Кабанаўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна, з 17 снежня 1956 года ў складзе Жлобінскага раёна. У 1979 годзе ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Стрэшынскага пассавета перададзена вёска Зломнае. 12 лістапада 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Навамаркавіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 453 чалавекі, з іх 90,9 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 3,3 % — украінцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты: вёскі Атрубы, Вялікі Лес, Кабанаўка і Ляды.
Джэйк Энджэлі
9 студзеня 2021 года Джэйк быў арыштаваны ФБР у дачыненні да ўдзелу ў штурме Капітолія.
Беларуская праваслаўная царква ў выгнанні
Беларуская праваслаўная царква ў выгнанні (БПЦВ) — некананічная знешне праваслаўная дэнамінацыя, якая адкалолася ў 1976 годзе ад Сусветнага Амерыканскага Патрыярхата (САП). БПЦВ налічвае каля 5 прыходаў.
У 1988 годзе да арганізацыі далучыўся бразільскі свяшчэннік Атаназіа Луіш Антоніа да Нашчымента, якога «патрыярх» рукапалажыў у епіскапы, а затым у мітрапаліты і назначыў на створаную Бразільскую метраполію. У 2004 годзе група прыхільнікаў з’явілася ў Аргенціне, і была створана Лацінаамерыканская метраполія.
У богаслужэннях царква прытрымліваецца праваслаўнай абраднасці пры даволі істотным уплыве лацінскай літургічнай традыцыі. Беларуская праваслаўная царква ў выгнанні ніколі не прымала спробаў перанясення сваёй рэлігійнай дзейнасці на тэрыторыю Рэспублікі Беларусь. Асноўным напрамкам місіянерскай работы яна бачыць краіны Лацінскай Амерыкі, а з Беларуссю звязана толькі намінальна, па факце свайго паходжання і назвай.
Гума
Гума (польск. guma, ад лац. gummi «камедзь»), рызіна (ад resina «смала») — эластычны матэрыял, які атрымоўваюць вулканізацыяй каўчуку. Па ступені вулканізацыі гумы падзяляюцца на мяккія (1-3% серы), паўцвёрдыя і цвёрдыя (30% серы) (эбаніт). Аб'ёмная вага - 1,2 т/м³.
Ужыванне
Гума выкарыстоўваецца ў вытворчасці аўтамабільных шын і гума-тэхнічных вырабаў.
Вырабы з гумы ў прамысловасці
Для атрымання прагумаваных тканін бяруць ільняную або папяровую тканіну і гумавы клей, які ўяўляе гумавую сумесь, раствораную ў бензіне або бензоле. Клей старанна і раўнамерна размазваюць і ўпрасоўваюць у тканіну; пасля прасушкі і выпарэння растваральніка атрымліваюць прагумаваную тканіну. Для вырабу пракладкавага матэрыялу, здольнага вытрымліваць высокія тэмпературы, ужываюць параніт, які ўяўляе гумавую сумесь, у якую ўведзена азбеставае валакно. Такую сумесь змешваюць з бензінам, прапускаюць праз вальцы і вулканізуюць ў выглядзе лістоў таўшчынёй ад 0,2 да 6 мм.
Анатоль Мікітавіч Шэльдаў
Анатоль Мікітавіч Шэльдаў (, Серпухаў, Маскоўская вобласць, РСФСР —, Мінск) — беларускі дыпламат. Пастаянны прадстаўнік Рэспублікі Беларусь у ААН (1980—1986).
Біяграфія
У 1948 годзе скончыў школу № 401 (цяпер Ліцэй № 1581) у Маскве з залатым медалём. Скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін.
Працаваў у Міністэрстве замежных спраў Беларускай ССР рэферэнтам-перакладчыкам, другім сакратаром, саветнікам, намеснікам міністра.
У 1980—1986 гг. — Пастаянны Прадстаўнік Беларускай ССР у Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
З 1991 года на пенсіі.
Памёр 10 сакавіка 2003 года ў Мінску.
Ацэнкі
Міністр замежных спраў Беларусі Пётр Краўчанка згадваў пра свайго намесніка, што «вакол Шэльдава гуртаваліся некалькі такіх жа рэтраградаў, змрочна настроеных супраць любых перамен».
Ricochet (альбом)
«Ricochet» (Рыкашэт) — альбом беларускага гурта «Ricochet». Кампакт-дыск з альбомам змяшчае мультымедыя-дадатак у выглядзе відэакліпа на песню «Городской вал».
Дом Мінскага таварыства ўзаемнага сельскагаспадарчага страхавання
Дом Мі́нскага тавары́ства ўзае́мнага сельскагаспада́рчага страхава́ння — чатырохпавярховы будынак пачатку XX ст. у Мінску на рагу вул. Гарадскі Вал і пр. Незалежнасці, 2/15. Помнік архітэктуры неакласіцызму, частка гістарычнай забудовы колішняй Захар’еўскай вуліцы. Цяпер будынак займае Міністэрства ўнутраных спраў.
Гісторыя
Ранейшы адрас — № 49/7 на скрыжаванні вуліц Захар’еўскай і зноў адкрытага ў пачатку 1910-х Захар’еўскага завулка.
Чатырохпавярховы мураваны будынак спраектаваны архітэктарам Генрыхам Гаем і пабудаваны ў 1914 годзе на месцы двух дамоў і ўчастку зямлі (пл. 281,74 кв. саж.), купленага да 1910 годзе Мінскім таварыствам узаемнага сельскагаспадарчага страхавання (ад агню) у Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, і ўчастка зямлі (пл. 48,31 кв. саж.) купленага Мінскім таварыствам узаемнага сельскагаспадарчага страхавання (ад агню) у Мінскага дабрачыннага таварыства. Аўтар скульптурнай кампазіцыі невядомы, меркавана — Станіслаў Гайдукевіч.
У 1915 годзе на першым паверсе размяшчаліся 2 крамы акцызнага таварыства Лансберга, кветкавая крама Кржывіцкага Івана, малочная лаўка Пікса, крама інжынера Янішэўскага Г. Я., кацельня, 2 крамы таварыства дапамогі параненым ваенным, крама Чырвонага Крыжа. На 2-м паверсе праўленне Мінскага земляробчага таварыства ўзаемнага страхавання. На 3-м паверсе — Мінскі грамадскі клуб (у 8 пакоях з кухняй і вітальняй). На 4-м паверсе размяшчалася кантора Лібава-Роменскай чыгункі і камерцыйная служба Лібава-Роменскай чыгункі. У 1915—1916 гадах у доме таксама месцяцца сталовая пры Галоўным штабе арміі, упраўленне Галоўнага ўпаўнаважанага Расійскага таварыства «Чырвонага Крыжа». У 1917 кабінет памочніка начальніка камерцыйнай службы Лібава-Роменскай чыгункі, камерцыйная служба Лібава-Роменскай чыгункі, канцылярыя гаспадарскай часткі галоўупаўнаважанага Чырвонага Крыжа, спажывецкае таварыства «Сила».
З 1920 года будынак займае ЧК Беларусі. З 1922 — ДПУ БССР. У 1929 у будынку размяшчаецца ДПК (Дзяржаўнае палітычнае кіраўніцтва), казармы палка ДПК, клуб, камендатура, Цэнтральная «кантора». З 1934 года — НКУС БССР.
Цяпер будынак займае Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Архітэктура
Кампазіцыя гэтага чатырохпавярховага Г-падобнага ў плане збудавання засноўвалася на кантрасным спалучэнні шырокай скругленым вуглавой часткі і двух падоўжаных крылаў. Крыло, арыентаванае фасадам на пр. Незалежнасці, захавалася толькі часткова. Акцэнт прыпадае на вуглавую частку, дзе размяшчаецца галоўны ўваход. Яго вылучаюць чатыры канеліраваныя паўкалоны, якія імітуюць порцік. На трэцім паверсе над уваходам — шырокая лоджыя. Вуглавая частка будынка завершана скульптурнай кампазіцыяй у выглядзе грэчаскай багіні ўрадлівасці, багацця і земляробства Дэметры з дзецьмі. Асноўныя дэкаратыўныя элементы бакавых крылаў — паўкалоны іанічнага ордара на вышыню другога-чацвёртага паверхаў. Па ўсім перыметры — невысокі парапет з балюстрадай. Аконныя праёмы на першым паверсе паўцыркульныя, на астатніх — прамавугольныя ў нішах з балюстрадай. Унутраная планіроўка калідорнага тыпу.
Скульптура Дэметры з дзецьмі
Да 1952 года будынак упрыгожвала скульптурная кампазіцыя Дэметры з дзецьмі, якая пазней была замуравана ў адным з будынкаў Міністэрства ўнутраных спраў. Значна пашкоджаная скульптура была знойдзена ў 2000-х гадах. У 2004 годзе яна была адноўлена скульптарамі Аляксандрам Дранцам і Паўлам Цыбулем, пасля чаго была вернута на гістарычнае месца.
ЖФК Разань-ПДВ
«Разань-ПДВ» — расійскі жаночы футбольны клуб з горада Разань, заснаваны ў 1996 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Расіі.
Акмячэць (Акмолінская вобласць)
Акмячэць — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Тасты. Код КАТА — 116653300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 491 чалавек (248 мужчын і 243 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 432 чалавек (217 мужчын і 215 жанчын).
Джон Кром
Джон Кром (John Crome;  — ), вядомы таксама як Стары Кром, каб адрозніць яго ад сына мастака Джона Берні Крома — англійскі пейзажыст эпохі рамантызму, адным з галоўных мастакоў і членаў-заснавальнікаў Норвіцкай школы. мастакоў. Усё жыццё пражыў у англійскім горадзе Норвіч. Большасць яго работ — пейзажы Норфалка.
Работы Крома знаходзяцца ў калекцыях публічных мастацкіх галерэй, у тым ліку галерэі Тэйт і Каралеўскай акадэміі ў Лондане, а таксама Музея замка ў Норвічы. Ствараў афорты і выкладаў мастацтва.
Марское права
Марское права (міжнароднае марское прыватнае права) — галіна міжнароднага прыватнага права, якая рэгулюе маёмасныя адносіны, ускладненыя замежным элементам, якія ўзнікаюць у працэсе міжнароднага эканамічнага абароту і звязаныя з моракарыстаннем.
Марское права варта адрозніваць ад міжнароднага марскога публічнага права, якое рэгламентуе адносіны паміж дзяржавамі па пытаннях выкарыстання сусветнага акіяна.
Суб'екты
Суб'ектамі марскога права з'яўляюцца суб'екты міжнароднага прыватнага права, г. зн. дзяржавы, юрыдычныя і фізічныя асобы. Звычайна ў прыватных ўзаемаадносінах дзяржава сама па сабе не ўдзельнічае, а прадстаўлена дзяржаўнымі прадпрыемствамі. Калі ж у прыватныя адносіны ўступае непасрэдна дзяржава (яе органы), то ў дадзеным выпадку, уступаючы ў прыватныя ўзаемаадносіны, яна адмаўляецца ад свайго вяршэнства (суверэнітэту) і выступае раўнапраўным удзельнікам прыватных узаемаадносін, як юрыдычная або фізічная асоба.
Thalia (1784)
Рэйнская Талія (Rheinische Thalia) — часопіс нямецкага паэта і драматурга Фрыдрыха Шылера. Выдаваўся пад рознымі назвамі (з 1787—1788 гг. — «Талія» (Thalia); з 1792 г. — «Новая Талія» (Neue Thalia).
Маргарыта II д’Авен
Маргарыта I (Margarethe I;  —, Ле-Кенуа) — другая жонка імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Людвіга IV; графіня Галандыі, Зеландыі і Фрысландыі ў 1345—1354 гадах, графіня Генегау з 1345 года.
Біяграфія
Маргарыта была дачкой графа Галандыі Вілема III з дынастыі Авен і яго жонкі Жанны Валуа.
26 лютага 1324 года ў Кёльне Маргарыта пабралася шлюбам з Людовікам Баварскім, будучым (з 1328 года) імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Пасля смерці свайго брата Вілема IV у 1345 годзе яна атрымала ў спадчыну карону Галандыі. У 1346 годзе Маргарыта вяртаецца на радзіму, каб пацвердзіць свае правы на нідэрландскія землі.
Тым часам у Боне карануе сябе імператарам Карл IV Люксембург. Муж Маргарыты, Людвіг IV, памірае ў 1347 годзе, так і не вырашыўшы спрэчку аб імператарскай кароне з Карлам. Сыны Людвіга спачатку сумесна кіравалі ўладаннямі Вітэльсбахаў, але ў 1349 годзе падзялілі іх паміж сабой і прымірыліся ў 1350 годзе з імператарам Карлам IV. Другі сын Маргарыты, Вілем V з яе згоды і згоды сваіх братоў Людвіга і Стэфана, якія адмовіліся на яго карысць ад нідэрландскай спадчыны, атрымаў у кіраванне графствы Галандыя, Зеландыя і Генегау.
У 1350 годзе Маргарыта, па прызыву вернай ёй галандскай арыстакратыі вяртаецца ў Нідэрланды і спрабуе пераняць уладу над краінай у Вілема, што прыводзіць да адкрытага канфлікту і грамадзянскай вайны ў Галандыі (Вайна кручкоў і трэскі). Пацярпеўшы ў ёй паражэнне, Маргарыта вымушана была саступіць сыну правы на Галандыю і Зеландыю, пакінуўшы сабе толькі графства Генегау.
Універсітэт Сарбона
Універсітэт Сарбона (Sorbonne Université) — французская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Парыжы.
Агульная характарыстыка
Утвораны ў 2018 годзе ў выніку зліцця Універсітэта Парыж IV Сарбона і Універсітэта П’ера і Марыі Кюры разам з яшчэ некалькімі меншымі ўстановамі. Цяперашні статус універсітэт атрымаў у 2018 годзе, але вытокі ўстановы ўзыходзяць да 1257 года, калі Рабер дэ Сарбон заснаваў Сарбонскі каледж у рамках сярэдневяковага Парыжскага ўніверсітэта. Сёння гэта адзін з самых прэстыжных універсітэтаў Еўропы і свету. Выпускнікі і выкладчыкі ўніверсітэта атрымалі больш за 30 Нобелеўскіх прэмій у розных галінах навукі.
Горацкі павет
Горацкі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на тэрыторыі Беларусі ў 1861—1924 гадах. Цэнтр — горад Горкі. Утвораны ў 1861 годзе ў Магілёўскай губерні з частак Аршанскага і скасаванага Копыскага паветаў. Плошча 2487 кв.вёрст, насельніцтва каля 80000 чалавек (2-я палова XIX ст.).
У 1885—1886 гадах у павеце прайшлі масавыя выступленні, якія былі звязаны з адмовай сялян ад выплаты арэнды на карысць дваран фон Валь і князёў Любамірскіх.
З 26 красавіка 1919 года ў Гомельскай губерні, забраны ў склад РСФСР. 27 ліпеня 1922 года большая частка павета перададзена Смаленскай губерні. З сакавіка 1924 года Горацкі павет вернуты БССР. 17 ліпеня 1924 года скасаваны, большая частка яго тэрыторыі ўключана ў Аршанскую акругу, у складзе якой утвораны Горацкі раён.
Саваі
Сава́і (самаан.: Savai’i) — найбуйнейшы востраў у групе астравоў Самоа. Плошча — 1 694 км². Насельніцтва — 43 958 чалавек (2016 г.).
Прырода
Востраў Саваі мае вулканічнае паходжанне, вельмі гарысты. Найвышэйшы пункт гара Сілісілі (1 858 м) з’яўляецца адной з самых высокіх вяршынь Палінезіі. Апошні раз вулканічная актыўнасць назіралася ў пач. XX ст.
На востраве Саваі шмат малых рэк, ёсць вадаспады.
Клімат трапічны пасатны, вельмі вільготны. Сезон мусонаў цягнецца з лістапада да красавіка. Востраў знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Насельніцтва жыве пераважна на ўзбярэжжы. Цэнтральную частку Саваі займае дажджавы лес (72 699 га) з багатай трапічнай флорай. Фаўна прадстаўлена яшчаркамі, казуркамі, кажанамі, пацукамі, дзікімі свіннямі і чарапахамі. Каля вёскі Аўалу арганізаваны запаведнік для аховы месца размнажэння чарапах.
Гісторыя
Саваі быў населены каля 3000 гадоў таму палінезійцамі. Мясцовае насельніцтва ўдзельнічала ў засяленні іншых астравоў Акіяніі. Магчыма, што міф пра Гаваікі ўзнік у сувязі з назвай вострава.
У 1962 г. увайшоў у склад дзяржавы Самоа.
Інфраструктура
Адміністрацыйна Саваі падзяляецца на 6 раёнаў itūmālō.
У адрозненні ад суседняга вострава Уполу, на Саваі захоўваецца традыцыйны лад жыцця. Асноўныя заняткі насельніцтва — сельская гаспадарка і рыбалоўства. Актыўна развіваецца турызм.
Свінка
Сві́нка:
NGC 2809
NGC 2809 (іншыя абазначэнні — UGC 4910, MCG 3-24-33, ZWG 91.54, PGC 26220) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Блюднік
Блюднік — прозвішча.
Шабраўскі сельсавет
Ша́браўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Азёркі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мяжанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Шабры. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Мяжанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Суражскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр перанесены ў вёску Азёркі. 12 мая 1959 года ў склад сельсавета з Хмяльніцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Аляксеева, Баркі, Новае Масцішча і Палавейскае). З 20 студзеня 1960 года ў Езярышчанскім раёне, з 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. 3 ліпеня 1970 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Хмяльніцкага сельсавета.
Татарская мова
Татарская мо́ва (татар теле, tatar tele, تاتار تيلی) — адна з цюркскіх моваў. Распаўсюджаная ў Расіі, пераважна ў Татарстане і Башкартастане але таксама і ў іншых яе рэгіёнах.
Рэнэ Магрыт
Рэнэ Франсуа Гіслен Магрыт (René François Ghislain Magritte;, , Бельгія — ) — бельгійскі мастак-сюррэаліст. Вядомы як аўтар кемлівых і разам з тым паэтычна загадкавых карцін.
Апошні Вегас
«Апошні Вегас» (Last Vegas) — кінакамедыя амерыканскага рэжысёра Джона Цёртэлтаўба. У галоўных ролях здымаліся вядучыя галівудскія «зоркі» — Майкл Дуглас, Роберт Дэ Ніра, Морган Фрымэн.
Анры Эдмон Крос
Анры Эдмон Крос (фр.: Henri Edmond Cross;, Дуэ — , Ле-Лаванду, Вар) — французскі мастак, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў неаімпрэсіянізму. Сапраўднае імя Анры Эдмон Дэлакруа (фр. Henri Edmond Delacroix). У 1881 годзе пераклаў сваё прозвішча з французскай на англійскую, каб не апынуцца ў цені мастака Эжэна Дэлакруа. У 1886 годзе, яшчэ раз змяніў імя на «Анры Эдмон Крос», каб адмежавацца ад французскага скульптара Анры Кроса.
Сітнікі (Смаленская вобласць)
Сітнікі (Ситники) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 43 км на паўночны захад ад Рудні, за 37 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Каспля. За 44 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Кірыл Ігаравіч Дубоўскі
Кірыл Ігаравіч Дубоўскі (нар., ) — сучасны беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Скончыў факультэт фінансаў і банкаўскай справы БДЭУ, па адукацыі эканаміст. Працаваў па спецыяльнасці, апошнія гады працуе ў IT-сферы. Жанаты.
Творчасць
Піша ў жанры кароткай прозы на рускай і беларускай мовах. Аўтар зборніка кароткай прозы «Харошы раман» («Логвінаў», 2012), прэзентацыя якога прайшла ў Галерэі «Ў» пры падтрымцы кампаніі «Будзьма беларусамі!».
"«Адпачатку аўтар патлумачыў гасцям імпрэзы, чаму зборнік кароткай прозы ён назваў „Харошым раманам“. Такую назву носіць першае апавяданне кнігі, якое абвяргае вядомае сцвярджэнне пра тое, што любы, нават самы благі аўтар, можа напісаць адзін харошы раман пра сваё жыццё. Недарэчны герой „Харошага рамана“, малады графаман, гэтага не патрапіў. Не атрымалася ў яго і яшчэ адна рэч, у якой ён паспрабаваў быць арыгінальным, ахвяраваўшы сваім жыццём (якая менавіта рэч, пакуль расказваць не будзем, хай чытачы прачытаюць пра гэта самі). Нягледзячы на нібыта маркотную фабулу, апавяданні ў кнізе, уключна з „Харошым раманам“ вясёлыя, іранічна-саркастычныя.»"
Узнагароды
Фіналіст конкурсаў маладых літаратараў да 100-годдзя газеты «Наша ніва» (Мінск, 2007), «Слово.doc» (Мінск, 2009), імя Ларысы Геніюш (Мінск, 2010).
Затонскі сельсавет (Стрэшынскі раён)
Зато́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стрэшынскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Праскурні.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Затон. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Праскурні. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Стрэшынскага пассавета.
Асвета Берасцейшчыны
«Асвета Берасцейшчыны імя Тараса Шаўчэнкі» (Просвіта Берестейщини імені Тараса Шевченка) — грамадская асветніцкая арганізацыя ўкраінцаў Берасцейшчыны. Створана 27 жніўня 1995 года.
Першы старшыня — юрыст Алег Пархач. Сярод найбольш актыўных сяброў арганізацыі — Арсень Цяцярук, Міхаіл Петруковіч, Вера Мурашкевіч (старшыня кобрынскай «Асветы»), Валянціна Кашалюк, Ілья Карпук, Уладзімір Замкавец (дацэнт Брэсцкага ўніверсітэта), Дзмітрый Лівай (ветэран польскай «Асветы»).
З таго часу як мінімум двойчы адбываліся ўстаноўчыя сходы новарэфармаванай «Асветы», але дзяржаўныя ўлады яе больш не рэгіструюць.
Мэты і задачы
Згодна са Статутам ставіцца задача «захавання натуральнай самабытнасці ўкраінскага этнасу Берасцейшчыны… фарміраванне і развіццё нацыянальнай свядомасці ўкраінамоўнага насельніцтва Берасцейшчыны на аснове ведаў пра іх этнагенез і мову».
Мікенская кераміка
Мікенская кераміка — тып грэчаскага вазапісу, створаны ў перыяд мікенскай культуры. На тэрыторыі мацерыковай Грэцыі выцясняе рэлікты мінійскай керамікі і мінойскую кераміку (апошнюю таксама на Кікладах).
Раз’езд 93
Раз’езд 93 — раз’езд у Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Лугаўская. Код КАТА — 116653400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 34 чалавекі (19 мужчын і 15 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 14 чалавек (6 мужчын і 8 жанчын).
Хуан Цінцзянь
Хуан Цінцзянь (1045—1105), вядомы таксама пад псеўданімам Шангу даажэнь  — кітайскі каліграф. Прадстаўнік цзянсійскай паэтычнай школы. Выкладчык у дзяржаўным вучылішчы Гацзы. Пісаў у стылі цаашу. Рукапісы як правіла ў Пісьме сяакай і Пісьме він.
Крытыка
«…са з’яўленнем Мі Юаньчана (Мі Фу) і Хуан Лучжы дасягнуў свайго апагею дух какецтва і падлашчвання, буйнага дзівацтва і гневу. І хоць у гэтай каліграфіі сустракаюцца сапраўды выдатныя месцы, па сутнасці справы яна дэманструе падзенне ўзроўню сацыяльнага і прыватнага жыцця.» — Чжу Сі (XII стагоддзе)
Важак (мем)
Важак, або Вожак, або Ваяк, або Вояк (Wojak, паходзіць ад wojak), тое ж сама вядомы як Я ведаю гэта пачуццё, бро! — гэта графічны мем, які паказвае лысага і крыху сумнага чалавека, намалёванага ў Пэйнце. З’явіўся каля 2010.
Менавіта калі Важак стаў ужывацца для адлюстравання тыповага анона, ён спарадзіў сотні іншых мемаў, сярод якіх, у тым ліку:
Кангрэс Злучаных Штатаў Амерыкі
Кангрэс ЗША (United States Congress) — заканадаўчы орган, адзін з трох вышэйшых федэральных органаў дзяржаўнай улады ЗША. Паўнамоцтвы вызначаны Канстытуцыяй ЗША. Кангрэс з’яўляецца двухпалатным, складаецца з Сената і Палаты прадстаўнікоў. Засядае ў Капітоліі Вашынгтона.
Гісторыя
Гісторыя Кангрэсу ЗША пачынаецца з Кантынентальнага кангрэса, які сабраў у 1774 годзе ў Філадэльфіі. Першы двухпалатны кангрэс сучаснага тыпу быў сабраны ў 1789 годзе. У 1800 годзе ён пераехаў у будынак Капітолія ў Вашынгтоне.
Антон Дзянісавіч Блюднік
Антон Дзянісавіч Блюднік (нар., в. Восава, Лідскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Член Аграрнай партыі.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут.
Працаваў намеснікам старшыні калгаса імя Гагарына, старшынём калгаса імю Чапаева Лідскага раёна. Старшыня Лідскага райвыканкама (1995—1998). Вызвалены ад пасады па вінавачанні ў нямэтавым марнаванні сродкаў, што не было пазнее даказана.
У 1995 годзе стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання ад Лідскай сельскай выбарчай акругі № 135 Гродзенскай вобласці. Быў дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання, чаленам Камісіі па бюджэце і фінансах.
Універсітэт Эўры
Універсітэт Эўры (Université d'Évry) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Эўры каля Парыжа.
Агульная характарыстыка
Універсітэт у Эўры заснаваны ў 1991 годзе, размешчаны ў адным з прадмесцяў за 20 км на паўднёвы ўсход ад Парыжа, якое дынамічна развіваецца.
Ва ўстанове ёсць больш за 160 навучальных праграм ад 2-гадовай ступені бакалаўра да доктарскай ступені, больш за палова з якіх прафесійна арыентаваная. Універсітэт прапануе курсы па навуцы, тэхніцы, праве, эканоміцы, менеджменту і сацыяльных навуках.
Дзякуючы 18 лабараторыям і 3 дактарантуры ўніверсітэт таксама з’яўляецца значным даследчым цэнтрам, які распрацоўвае буйныя праекты, у прыватнасці, якія тычацца біялогіі.
Зрок
Зрок — успрыманне арганізмам навакольнага свету праз улоўліванне органамі зроку святла, якое адлюстроўваецца ці выпраменьваецца аб'ектамі святла. У працэсе эвалюцыі зрок удасканальваўся: ад здольнасці адрозніваць толькі святло ад цемры, напрыклад, у дажджавых чарвей, да разнастайнага аналізу адлюстравання. Вока чалавека ўспрымае святло з даўжынёй хвалі 380—760 нм.
На органы зроку ўсе прадметы уздзейнічаюць адбітымі або прамымі светлавымі прамянямі. Пад уздзеяннем энергіі святла ў палачках і колбачках сятчаткі вока адбываюцца фотахімічныя рэакцыі, узнікаюць электрычныя токі, якія выклікаюць нервовыя імпульсы, што перадаюцца па праводных шляхах зрокавага аналізатара да цэнтральнага коркавага аддзела мозга, дзе фарміруюцца зрокавыя адчуванні. Адрозніваюць зрок цэнтральны і перыферычны. Характарызуецца зрок вастрынёй. Нармальная вастрыня зроку — здольнасць адрозніваць 2 кропкі прадмета з вуглом паміж імі ў 1’. Да функцый зроку адносяць і.
NGC 2810
NGC 2810 (іншыя абазначэнні — NGC 2810A, UGC 4954, MCG 12-9-42, ZWG 332.45, PGC 26514) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 2810, NGC 2810A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Субарава (Смаленская вобласць)
Субарава (Суборово) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 30 км на паўночны захад ад Рудні, за 31 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 31 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Вядомыя асобы
У вёсцы нарадзіўся Герой Савецкага Саюза Андрэй Трухў.
Брацкая магіла (Мёры)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў горадзе Мёры, Віцебская вобласць. Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан знаходзіцца на плошчы Загінулых барацьбітоў.
Апісанне
У 1959 годзе на магіле пастаўлены помнік — скульптура воіна.
Ролстан Кроўфард
Ролстан Кроўфард (Ralston Crawford;, , правінцыя Антарыа, Канада — , Х’юстан, ЗША) — амерыканскі абстрактны мастак, графік, літограф і фатограф.
Жыццё і творчасць
Мастак нарадзіўся ў Канадзе, дзяцінства і юнацтва правёў у горадзе Бафала, штат Нью-Ёрк. Жывапіс пачаў вывучаць у 1927 годзе ў Каліфорніі, у інстытуце мастацтваў Отыс. Потым працаваў мастаком на кінастудыі Walt Disney Pictures. Вярнуўшыся на ўсходняе ўзбярэжжа ЗША, Р. Кроўфард паступае ў Пенсільванскую акадэмію прыгожых мастацтваў у Філадэльфіі, а затым вучыцца ў фондзе Барнса. У гэты перыяд Р. Кроўфард знаходзіўся пад уплывам творчасці П. Пікаса і А. Маціса. У 1934 годзе ў Мэрылендскім інстытуце мастацтваў праходзіць першая персанальная выстава мастака. Быў сябрам групы «Незалежных» (Independents).
Памёр ад раку 27 красавіка 1978 года ў Х’юстане (Тэхас).
Эльзас-Латарынгская партыя
Эльза́с-Латары́нгская па́ртыя (Elsäss-Lothringen Partei) — палітычная партыя Германскай імперыі.
Гісторыя
Упершыню партыя прыняла ўдзел у нацыянальных выбарах у 1874 годзе, выйграўшы 15 мандатаў. Далей яна атрымлівала па 15 мандатаў на кожных выбарах да 1890 года, калі прадстаўніцтва ў Рэйхстагу знізілася да 10 месцаў. Па меры таго, як усё больш эльзасцаў эмігравала ў Францыю, падтрымка партыі зніжалася, і яна ўжо ніколі пасля выбараў 1890 года не атрымлівала больш за 10 месцаў. Калі Эльзас-Латарынгія зноў была вернута ў Францыю пасля Першай сусветнай вайны, партыя спыніла сваё існаванне.
Ідэалогія
Партыя прадстаўляла аўтанамісцкія погляды франкамоўнага насельніцтва Эльзаса-Латарынгіі. Яна пратэставала супраць палітыкі ўрада Германіі ў дачыненні да Эльзаса-Латарынгіі, католікаў і іншых этнічных меншасцей, і часта была саюзнікам Дацкай партыі, Нямецка-Гановерскай партыі і Польскай партыі.
Народны Сход Балгарыі
Народны Сход Рэспублікі Балгарыя (Народно събрание) — вярхоўны орган дзяржаўнай улады ў Рэспубліцы Балгарыя, які выказвае волю балгарскага народа і прадстаўляе яго суверэнітэт. Кіруе заканадаўчай уладай. Складаецца з 240 дэпутатаў, якія абіраюцца на агульнай і роўнай аснове на тайным галасаванні на 4 гады. Прахадны бар'ер складае 4%. У выпадку вайны, ваеннага або іншага надзвычайнага становішча, мандат Народнага сходу падаўжаецца да канца гэтых абставін.
Паўнамоцтвы Народнага Сходу вызначаюцца трэцім раздзелам Канстытуцыі Рэспублікі Балгарыя (арт. 62 па арт. 91).
Вялікі народны сход Балгарыі
Вялікі Народны Сход Балгарыі — прадстаўнічы орган дзяржаўнай улады Рэспублікі Балгарыі, які склікаецца для вырашэння асабліва важных дзяржаўных і грамадскіх спраў. Такімі з’яўляюцца: абмеркаванне і зацвярджэнне новай канстытуцыі; змены ў тэрыторыі краіны; змены дзяржаўнага ладу і іншыя. Вялікі Народны Сход складаецца з 400 дэпутатаў, 200 з якіх выбіраецца з мажарытарнага, а 200 з прапарцыянальнага прынцыпу. Прэзідэнт Балгарыі не мае права вета на рашэнні Вялікага Народнага Сходу.
Майнгард III
Майнгард III (Meinhard III.;, , Баварыя — , Меран, Ціроль) — граф Ціроля і герцаг Верхняй Баварыі ў 1361 года з дынастыі Вітэльсбахаў.
Біяграфія
Майнгард III быў сынам Людвіга V, герцага Баварыі, і Маргарыты Маўльташ, графіні Ціроля. Па матчынай лініі ён з’яўляўся апошнім прадстаўніком Гарыцка-Цірольскага дому.
У 1361 годзе, пасля смерці свайго бацькі, Майнгард III узышоў на прастол Верхняй Баварыі і стаў суправіцелем сваёй маці ў Ціролі. Паколькі Майнгард быў яшчэ маладым, вялікі ўплыў на яго аказвалі яго дзядзькі, герцагі Ніжняй Баварыі. Яго кіраванне, аднак, працягвалася нядоўга: у 1363 годзе Майнгард III нечакана памёр у сваёй цірольскай сталіцы.
Смерць сына падштурхнула графіню Маргарыту саступіць настойлівым патрабаванням аўстрыйскага герцага Рудольфа IV Габсбурга. Яна адраклася ад цірольскага прастола на яго карысць і, такім чынам, Ціроль увайшоў у склад Аўстрыйскай манархіі. Спробы Стэфана II, герцага Ніжняй Баварыі, сілай вярнуць графства Вітэльсбахам не ўвянчаліся поспехам: аўстрыйцы нанеслі паражэнне баварскім войскам, і Стэфан II быў вымушаны абмежавацца далучэннем верхнебаварскіх уладанняў Майнгарда II, прызнаўшы Ціроль уласнасцю Габсбургаў.
Сацыялістычная партыя Бразіліі
Сацыялістычная партыя Бразіліі (СПБ)  (Partido Socialista Brasileiro, скарочана — PSB) — палітычная партыя Бразіліі. Прытрымліваеццадэмакратычнага сацыялізму.
Гісторыя
Партыя заснавана 6 жніўня 1947 года на базе фракцыі «Дэмакратычныя левыя» (Esquerda Democrática) Нацыянальна-дэмакратычнага саюза, і ўяўляла сабой альтэрнатыву Бразільскай рабочай партыі і Бразільскай камуністычнай партыі. Была забаронена дыктатарскім рэжымам у 1965 годзе і адноўлена ў 1985 годзе.
На выбарах у 2006 годзе СПБ атрымала 22 месца ў парламенце з 513 месцаў. У 2010 годзе павялічыла сваё прадстаўніцтва да 34 дэпутатаў ніжняй палаты, а таксама стала другой партыяй па колькасці абраных губернатараў, увайшоўшы ў склад падтрымліваючай прэзідэнта Дылму Русеф кааліцыі «За Бразілію для працягу перамен». Перайшла ў апазіцыю ў 2014 годзе, сабраўшыся выставіць на прэзідэнцкіх выбарах свайго лідэра з 2005 года Эдуарду Кампуша, аднак ён загінуў у авіякатастрофе, і яго змяніла Марына Сілва. Яна заняла трэцяе месца з 22 мільёнамі (21,32%) галасоў.
Членам Сацыялістычнай партыі і федэральным сенатарам з’яўляецца знакаміты ў мінулым футбаліст Рамарыу.
Субмікенская кераміка
Субмікенская кераміка — стыль, характэрны для старажытнагрэчаскай керамікі адразу ж пасля ўварвання дарыйцаў і аж да ўзнікнення протагеаметрычнага стылю, то ёсць для XII ст. да н. э.
Характэрныя матывы субмікенскага вазапісу, які ў самой Грэцыі існаваў нядоўга, былі запазычаныя іберамі і выкарыстоўваліся ў мясцовай кераміцы на працягу некалькіх наступных стагоддзяў.
Пак Кын Хэ
Пак Кын Хе (박근혜, 朴槿惠; 2 лютага 1952 года, Тэгу, Паўднёвая Карэя) — 11-ы прэзідэнт Рэспублікі Карэя (2013—2017). Дачка Пак Чон Хі, прэзідэнта Паўднёвай Карэі ў 1963—1979 гадах. Лідар партыі Сэнуры ў 2004—2006 і 2011—2012 гадах. Абраная прэзідэнтам Рэспублікі Карэя на выбарах 2012 года, уступіла ў пасаду 25 лютага 2013 года. Прэзідэнцкія паўнамоцтвы былі прыпыненыя ў выніку галасавання па працэдуры імпічменту, які адбыўся 9 снежня 2016 года ў парламенце Паўднёвай Карэі. 10 сакавіка 2017 года Канстытуцыйны суд Паўднёвай Карэі аднагалосна зацвердзіў імпічмент, пасля чаго паўнамоцтвы прэзідэнта былі спыненыя. Пак Кын Хе стала першай у гісторыі Рэспублікі Карэя жанчынай-прэзідэнтам, а таксама першым у паўднёвакарэйскай гісторыі прэзідэнтам краіны, які быў адпраўлены ў адстаўку ў выніку імпічменту.
Дзяцінства і юнацтва
Пасля замаху на Пак Чон Хі 15 жніўня 1974 года, падчас якога сам прэзідэнт не пацярпеў, але была смяротна паранена і неўзабаве памерла яго жонка Юк Ён Су, аўдавелы Пак Чон Хі больш не ўступаў у шлюб, і роля «першай лэдзі» краіны неафіцыйна перайшла да яго старэйшай дачкі Пак Кын Хэ. Гэта працягвалася да 26 кастрычніка 1979 года, калі Пак Чон Хі быў забіты дырэктарам Нацыянальнага агенцтва выведкі Кім Джэ Гю.
У 1981 годзе Пак Кын Хэ вучылася ў прэсвітэріянскім каледжы і духоўнай семінарыі, дзе вывучала хрысціянства на працягу аднаго семестра, пасля чаго прысвяціла сябе палітычнай кар’еры. Замужам не была, дзяцей няма.
Палітычная кар’ера
У 1998 годзе на давыбарах у Нацыянальны сход (парламент) Паўднёвай Карэі Пак Кын Хэ была абраная дэпутатам парламента ад Партыі вялікай краіны (ПВК) па адной з акругаў Тэгу. Пасля гэтага ў перыяд да 2008 года Пак Кын Хэ тройчы выбіралася ў парламент па гэтай акрузе. Апошні раз яна была абраная ў парламент у 2008 годзе, тэрмін дзеяння яе дэпутацкіх паўнамоцтваў скончыўся ў красавіку 2012 года, пасля чаго яна абвясціла, што больш не будзе балатавацца ў парламент.
У 2007 годзе Пак планавала вылучыць сваю кандыдатуру ў прэзідэнты краіны, але на ўнутрыпартыйных выбарах пацярпела паражэнне ад Лі Мен Бака, які пасля атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах.
У 2011 годзе ў сувязі з падзеннем рэйтынгу папулярнасці ПВК партыя сфармавала Надзвычайны камітэт і змяніла назву на Сэнуры, што азначае «Партыя новых гарызонтаў». 19 снежня 2011 года Пак Кын Хэ была прызначаная старшынёй Надзвычайнага Камітэта, дэ-факта лідарам партыі. Пасля гэтага на парламенцкіх выбарах 2012 года Сэнуры атрымала пераканаўчую перамогу, што спрыяла вылучэнні Пак Кын Хэ ў якасці кандыдатуры на прэзідэнцкіх выбарах 2012 года.
Прэзідэнцкая кампанія 2012 года
На парламенцкіх выбарах 2012 года Пак Кын Хэ прывяла партыю Сэнуры да пераканаўчай перамогі: партыя атрымала большасць у парламенце (152 месца з 300). Гэта спрыяла ўмацаванню пазіцый Пак Кын Хэ ўнутры партыі як патэнцыйнага кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах.
Выбары кандыдата ў прэзідэнты ад партыі Сэнуры адбыліся 20 жніўня 2012 года. Пак Кын Хэ перамагла сваіх канкурэнтаў са значным адрывам, атрымаўшы 83,97 % галасоў (86 589 з 103 118) і была выбрана кандыдатам у прэзідэнты ад партыі.
На выбарах 19 снежня Пак Кын Хэ набрала 51,55 % галасоў выбаршчыкаў і стала першай у гісторыі Паўднёвай Карэі жанчынай-прэзідэнтам.
У кастрычніку 2016 года Пак Кын Хэ выказалася за ўнясенне змяненняў у канстытуцыю краіны для падаўжэння тэрміну паўнамоцтваў кіраўніка дзяржавы. Зараз у Паўднёвай Карэі дазволены толькі адзін пяцігадовы тэрмін.
Палітычны скандал 2016 года
У кастрычніку 2016 года высветлілася, што на працягу ўсяго праўлення прэзідэнт Пак Кын Хэ знаходзілася пад уплывам блізкіх сяброў, якія ў многіх выпадках дыктавалі ёй важныя палітычныя рашэнні і мелі доступ да сакрэтных дакументаў. У Карэі даўно хадзілі чуткі аб тым, што прэзідэнт ігнаруе меркаванне чальцоў адміністрацыі і экспертаў, раячыся з нейкімі малавядомымі людзьмі.
Сярод іх сяброўка юнацтва — Чхвэ Сун Сіль, з якой яны сябруюць з 1970-х гадоў. Яе бацька Чхвэ Тхэ Мін быў жанаты шэсць разоў (яна — дачка ад пятай жонкі), сем разоў мяняў імёны, займаўся дастаткова падазроным рэлігійным бізнесам, заснаваўшы ўласную царкву «Енсеге», якая іспаведуе сумесь хрысціянства і традыцыйнага карэйскага шаманізму. Пак Кын Хэ яшчэ з юнацтва цесна звязаная з гэтай сектай, чым і тлумачылася гатоўнасць слухацца сяброўку ва ўсім. Мабыць, менавіта пад уплывам Чхве было прынята рашэнне аб закрыцці прамысловага рэгіёну Кэсон і поўным спыненні эканамічнага супрацоўніцтва з КНДР. Два фонды Чхвэ Сун Сіль актыўна атрымлівалі ахвяраванні ад буйных фірмаў — фармальна на развіццё спорту і прапаганду карэйскай масавай культуры за мяжой, а на самай справе грошы сыходзілі ў кішэню кіраўніцтва. Калі скандальнай сітуацыяй зацікавіліся СМІ, быў знойдзены выкінуты камп’ютар сакратарыята Чхвэ Сун Сіль, дзе ўтрымліваліся шматлікія канфідэнцыйныя дакументы, якія Пак Кын Хэ перадавала сяброўцы для азнаямлення і рэдагавання, а таксама спіс дзіўных асоб, якія ўваходзілі ў блізкае кола прэзідэнта, сярод якіх былі шаманкі, варажбіткі, сектанты і жыгала.
На вуліцах Сеула і іншых гарадоў сталі праходзіць шматтысячныя мітынгі з патрабаваннем адстаўкі прэзідэнта. Пасля гэтага Пак Кын Хэ выступіла з заявай, прызнаўшы парушэнні і папрасіўшы прабачэння перад нацыяй, а Чхве Сун Сіль была арыштаваная. Рэйтынг прэзідэнта з 33 % упаў да 5 %, што стала самым нізкім паказчыкам за ўсю гісторыю Паўднёвай Карэі. У парламенце пачалося абмеркаванне імпічменту.
Імпічмент
29 лістапада 2016 года Пак Кын Хэ звярнулася да парламента Паўднёвай Карэі з просьбай адправіць яе ў адстаўку з пасады прэзідэнта, аднак апазіцыя раскрытыкавала гэты зварот, назваўшы спробай пазбегнуць імпічменту.
Для спынення паўнамоцтваў Пак Кын Хэ за імпічмент павінны прагаласаваць 200 з 300 чальцоў парламента. У апазіцыі і незалежных дэпутатаў, якія выступаюць супраць Пак Кын Хэ, 172 галасы з магчымасцю набраць галасы, якія адсутнічаюць, калі да іх далучацца незадаволеныя прадстаўнікі кіруючай партыі. Без імпічменту пракуратура Паўднёвай Карэі не змагла б вылучыць Пак Кын Хэ абвінавачванні з-за яе юрыдычнай імунітэту.
9 снежня 2016 года парламент Рэспублікі Карэя прагаласаваў за імпічмент прэзідэнта. За адхіленне Пак Кын Хэ ад улады прагаласавалі 234 дэпутаты, 56 — супраць, 2 устрымаліся. 7 бюлетэняў прызнаныя несапраўднымі. 10 сакавіка 2017 года Канстытуцыйны суд Паўднёвай Карэі зацвердзіў імпічмент аднагалосным рашэннем васьмі суддзяў, у выніку чаго паўнамоцтвы прэзідэнта былі спыненыя.
Судовы пераслед
6 красавіка 2018 Пак Кын Хе прыгаворана да 24 гадоў турмы, а таксама абавязана выплаціць 18 млрд вон штрафу. Цэнтральны раённы суд Сеула вынес вердыкт экс-прэзідэнту на адкрытым судовым пасяджэнні, якое ўпершыню ў гісторыі краіны трансліравалася ў прамым тэлеэфіры, праз год пасля яе арышту. Былы лідар Рэспублікі Карэя прызнана вінаватай па 16 пунктах абвінавачання, сярод якіх хабарніцтва, вымагальніцтва і злоўжыванне ўладай. Сама Пак Кын Хе адмовілася прысутнічаць на судовым разглядзе. Яна байкатавала слуханне ў знак пратэсту супраць рашэння суда аб прадаўжэнні тэрміну пазбаўлення волі на шэсць месяцаў, якое было вынесена ў кастрычніку.
Карыфей
Карыфе́й (κορυφαῖος) — у антычнай драме кіраўнік хору.
На ранняй стадыі трагедыя пачыналася з выхаду на архестру хору на чале з карыфеем — парода. Карыфею належаў уступны рэчытатыў ва ўрачыстых анапестах.