cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
German Masters 2014 (снукер)
Сітуацыя пасля турніру
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў German Masters 2014.
Касабланка (значэнні)
Касабланка:
Адкрыты чэмпіянат Германіі па снукеры 1997
Адкрыты чэмпіянат Германіі 1997 (German Open 1997) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 14 снежня 1997 года на арэне Atlantis-Rhein-Hotel, у Бінгене-на-Рэйне, Германія. Турнір стаў трэцім розыгрышам адкрытага чэмпіянату Германіі, які быў заснаваны ў 1995 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £278,400, з якіх £50,000 атрымаў пераможца.
Уэсан
Геаграфія
Уэсан месціцца ў 15,37 км на захад ад Брэтонскага паўвострава, у 250 км на паўночны захад ад Рэна, адміністрацыйнага цэнтра Брэтані. Ад суседняга архіпелага Мален адлучаны пралівам Фрамвер з хуткай прахалоднай плыняй.
Абрысы вострава нагадваюць крабавую клюшню. На паўднёвым захадзе дзве часткі клюшні ствараюць бухту Ламполь, на беразе якой знаходзяцца аднайменныя порт і горад, найбуйнейшае паселішча на востраве. Даўжыня з паўднёвага захаду на паўночны ўсход — 7,53 км. Найбольшая шырыня — 3,46 км. Берагі высокія, месцамі скалістыя. Чатыры пляжы агаляюцца толькі ў перыяд адліваў. Суша сфарміравана гранітным гранулітам і слюдзянымі гнейсамі. Вядомыя карысныя выкапні: графіт і гранаты. Найбольшая вышыня — 64 м над узроўнем акіяна.
Клімат вільготны, вызначаны сталымі цёплымі паўднёвымі вятрамі і блізкасцю прахалоднай плыні. У жніўні сярэдняя тэмпература трымаецца каля +16,8°C, а ў студзені — каля +8,4°C. Штогадовая колькасць ападкаў — 819 мм.
Прырода
Флора Уэсана прыстасавана да сталых вятроў і тонкіх пластоў засоленай глебы. Сустракаюцца толькі асобныя дрэвы, пасаджаныя чалавекам. Большая частка сушы пакрыта лугамі і зараснікамі хмызнякоў. Распаўсюджаныя расліны: жаўтазель, верас, смалёўка, катран, ажына. На берагах гняздуе мноства марскіх птушак. Дзякуючы ізаляванасці на востраве захаваліся рэдкія чорныя пчолы і карлікавая парода авечак з кароткім хвастом. У мінулым таксама існавала ўэсанская парода поні. У водах каля вострава сустракаюцца афаліны і даўгамордыя цюлені.
Эфебафілія
Эфебафілія (ἔφηβος — юнак +  — любоў) — разнавіднасць гомасексуальнасці, палавая цяга да падлеткаў і юнакоў. Была пашырана ў Старажытнай Грэцыі. Эфебафілія не ўключана ў якасці самастойнай назалагічнай адзінкі ў МКХ-10 і DSM-IV. Аднак, калі яна выклікае паталагічныя змены ў паводзінах, можа быць дыягнаставана як F65.8 «Іншыя разлады сексуальнай перавагі» і 302.9 «Парафілія неўдакладненая»
Новая зямля (фільм)
«Новая зямля» — беларускі тэлевізійны мастацкі фільм, зняты ў 1982 годзе творчым аб’яднаннем «Тэлефільм» Дзяржтэлерадыё БССР (Дзяржтэлерадыё СССР) паводле паэмы Якуба Коласа.
У эпізодах
У масавых сцэнах здымаліся жыхары горада Вілейкі і навакольных вёсак.
Эфемеры
Эфеме́ры (ἐφημερίς — на дзень ←  — на +  — дзень) — аднагадовыя травяністыя расліны, у якіх цыкл развіцця (ад насення да насення) працягваецца толькі некалькі тыдняў.
Уласцівыя для стэпаў, пустынь і паўпустынь. Растуць пераважна на пясчаных глебах.
На тэрыторыі Беларусі тыповыя прадстаўнікі:, , , , ,. Вегетацыя пачынаецца ў канцы красавіка — пачатку мая і канчаецца ў маі — чэрвені. На працягу вегетацыйнага перыяду расліны могуць даваць некалькі пакаленняў. Большасць відаў — пустазелле.
Кірыл Пракопавіч Арлоўскі
Кірыла Пракопавіч Арлоўскі (, в. Мышкавічы, Бабруйскі павет, Магілёўская губерня — ) — супрацоўнік органаў дзяржаўнай бяспекі СССР, супрацоўнік НКУС, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Беларусі. Герой Савецкага Саюза (1943). Герой Сацыялістычнай Працы (1958). Член ЦК КПБ (з 1949 года), кандыдат у члены ЦК КПСС (1956—1961). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 2 склікання, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 3-7 скліканняў.
Біяграфія
Памёр 13 студзеня 1968 года.
Памяць
Імя Арлоўскага прысвоена калгасу «Рассвет», Кіраўскай сярэдняй школе № 2, Магілёўскаму ПТВ механізацыі сельскай гаспадаркі ў в. Буйнічы; яго імем названы вуліцы ў Бабруйску, Ганцавічах, Кіраўску, Клецку, Ляхавічах, Магілёве; у Мышкавічах устаноўлены бюст Арлоўскаму.
Брэнер (перавал)
Брэнер (Brenner, Brennero) — пагранічны перавал ва ўсходніх Альпах, размешчаны паміж федэральнай зямлёй Ціроль (Аўстрыя) і італьянскай аўтаномнай правінцыяй Паўднёвы Ціроль.
Тэлевізійны фільм
Тэлефільм (тэлевізійны фільм) — гульнявы фільм, зняты адмыслова для трансляцыі па тэлебачанні. Пры стварэнні тэлефільмаў улічваецца тэхнічныя магчымасці тэлебачання і асаблівасці ўспрыняцця тэлегледачамі выявы на экране тэлевізара. Часта тэлефільм складаецца з дзвюх і болей паслядоўных, але трансляваных у розны час, частак — серый. Тэлефільмы з вялікай колькасцю серый прынята называць тэлесерыяламі. У англійскай мове для тэлефільмаў з невялікай колькасцю серый існуе назва.
Брэнер (перавал)
Найбольш папулярнае дарожнае злучэнне паміж Аўстрыяй і Італіяй, таксама мае важнае значэнне для паўднёвай Германіі. У адрозненне ад Швейцарскіх перавалаў асноўныя грузаперавозкі прыходзяцца не на чыгунку, а на грузавікі. Перавал Брэнер з вышынёй 1374 метра з’яўляецца самым нізкім перавалам галоўнага альпійскага грэбня ў цэнтральных Альпах. У 1963 годзе адкрыты мост Еўропы.
Serbska šula
Serbska šula (Сербская школа) — педагагічны часопіс, які выдаецца ў Германіі для патрэбаў дашкольнай і школьнай адукацыі лужычанаў. Матэрыялы ў часопісе публікуюцца ў большай частцы на верхнялужыцкай і ў меншай ступені — на ніжнялужыцкай мовах.
Першы нумар часопіса выйшаў у 1948 годзе па ініцыятыве лужыцкага нацыянальнага культурнага таварыства Домавіна. Часопіс прызначаўся для настаўнікаў, якія выкладаюць на лужыцкіх мовах. У 1952 годзе часопіс стаў органам Міністэрства адукацыі ГДР.
Матэрыялы, якія публікуюцца ў часопісе падзяляюцца на тры часткі:
Спіс аб’ектаў PGC (2277001—2278000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2277001—2278000)
M249 SAW
M249 Squad Automatic Weapon (SAW) — варыянт ручнога кулямёта FN Minimi для арміі ЗША калібра 5,56 × 45 мм вытворчасці Fabrique National (Бельгія), серыйная вытворчасць пачалася ў 1980-х.
Канструкцыя
Аўтаматыка «Minimi» дзейнічае па схеме адводу парахавых газаў з канала ствала з замыканнем паваротам засаўкі. Боезабеспячэнне праз стужку (звычайна скрынка або сумка на 200 або 100 патронаў падвешваецца да кулямёта) або з магазіна на 30 патронаў стандарту STANAG. Кулямёт абсталёўваецца адкрытым прыцэлам, сучасныя версіі нясуць на ствольнай скрынцы і цаўі стандартныя планкі RIS для ўстаноўкі каліматарнымх, аптычных і начных прыцэлаў і іншых аксесуараў. На газавай трубцы мацуецца складваемая ў канал цаўя двухногая сошка. Ствол хутказменны, для змены ствала або пераноскі кулямёта маецц дзяржальня.
Выкарыстанне
Кулямёт паступіў на ўзбраенне ва ўзброеных сілах шэрагу краін, сярод іх: Аўстралія, Бельгія, Канада, Францыя, Грэцыя, Іспанія, Італія, Інданезія, Малайзія, Новая Зеландыя, Тайланд, Швецыя, Злучанае Каралеўства і Злучаныя Штаты Амерыкі (M249 SAW). Зброя ў цяперашні час вырабляецца на заводах FN Herstal, а таксама па ліцэнзіі ў Аўстраліі, Грэцыі і ЗША. Minimi вырабляецца ў некалькіх варыянтах : стандартная мадэль як зброя агнявой падтрымкі аддзялення пяхоты або агнявой групы марской пяхоты (Squad Automatic Weapon) са звычайным або складным па тыпу FN FNC прыкладам, палегчаныя версіі са скарочаным ствалом для парашутыстаў і сіл спецыяльнага прызначэння (Minimi Para, Minimi SPW — Special Purpose Weapon, Mk.46 mod.0. Першыя дзве версіі маюць высоўны пры павароце на 90 градусаў прыклад, апошнія дзве — зняты прыёмнік магазіна і боезабеспячэнне толькі са стужкі), версіі для мантажу на шкворневай і турэльных устаноўках бранетэхнікі без прыклада.
FN выпускае таксама кулямёт Minimi пад патрон 7,62 × 51 мм у якасці больш мабільнай альтэрнатывы кулямёту FN MAG. У лік версій ўваходзіць Mk.48 mod.1 для сіл спецыяльных аперацый ЗША.
Вайна ў Персідскай затоцы
929 M249 пілы былі пастаўлены жаўнерам амерыканскай арміі і марской пяхоты ЗША падчас вайны ў Персідскай затоцы. Працы для стралкоў з M249 было няшмат — кулямёт выкарыстоўваўся для прыкрыцця стацыянарных пазіцый. Было шмат скаргаў на зброю з-за забруджванне пяском пасля працяглага выкарыстання ва ўмовах пустыні.
Афганістан
Стандартны атрад стралкоў ў Афганістане мае на ўзбраенні M249 з PIP камплектам, які служыць нароўні з яго цяжэйшым калегам — кулямётам M240. Амаль на конжны атрад з 8 чалавек выдаецца два M249s. Большасць M249s былі абсталяваны складным прыкладам непасрэдна перад пачаткам ўварвання ў Афганістан для памяншэння даўжыні і каю зрабіць зброю больш практычнай для бою у цесныай прасторы. Атрады спецпрызначэння выкарыстоўваюць укарочаны варыянт кулямёту, які важыць значна менш.
Даклад пад назвай «Урокі ў Афганістане» быў выпушчаны падпалкоўнікам Чарлі Дынам і Сэмам Ньюлендам з «U.S. Army Natick Soldier Center» ў 2002 годзе. Яны выявілі, што ў 54 % стралкоў былі праблемы з выкарыстаннем кулямёту, і 30 % паведамілі, што кулямёт лёгка іржавее. 80 % апытаных жаўнераў задаволеныя дакладнасцю і эффектыўнасцю зброі, але толькі 64 % сцвярджалі, што яны былі «ўпэўнены ў іх зброі». Забруджванне пяском было асноўнай скаргай.
Андрыіўка (Харкаўская вобласць)
Андрыіўка (Андріївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Балаклійскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец.
M249 SAW
Выкарыстанне
Ірак
У снежні 2006 года, Center for Naval Analyses выпусціў даклад аб стралковай зброі ЗША ў баі. CNA правяла апытанні 2608 вайскоўцаў, якія вяртаюліся з Іраку і Афганістану за апошнія 12 месяцаў. Да ўдзелу дапускаліся толькі войскі, якія ўжылі сваю зброю па варожым цэлям. 341 жаўнераў былі ўзброены M249 SAW. 71 % карыстальнікаў M249 (242 вайскоўцаў) паведамілі, што яны былі задаволеныя зброяй. 40 % карыстальнікаў аддаюць перавагу боезабеспячэнню 100-патронным дыскам з мяккай торбай, у той час як 21 % абралі 200-патронныя мяккія і жорсткія сумкі. 60 % (205 войскаў) былі задаволеныя працай такіх якасцяў, як зручнасць, памер і вага. З 40 адсоткаў незадаволеных ледзь менш за палову скардзіліся на вагу. M249 карыстальнікі мелі нізкі ўзровень задаволенасці рамонтапрыдатнасцю зброі — 70 % (239 вайскоўцаў), найбольш з-за цяжкасці ў ліквідацыі і атрыманні малых кампанентаў і дрэннай каразійнай трываласці. 65 % (222 жаўнеры) не мелі патрэбы ў рамонце іх кулямётаў пад час баявых дзеянняў. 65 % (222 жаўнераў) былі ўпэўненыя ў надзейнасці M249, вызначаецца як узровень даверу салдат, што іх зброя будзе страляць без збояў, і 64 % (218 вайскоўцаў) былі ўпэўненыя ў яго трываласці, вызначаецца як узровень даверу салдат у тым, што іх зброя не зламаецць і не будзе мець патрэбы ў рамонце. 60 % карыстальнікаў M249 прапанавалі свае рэкамендацыі па ўдасканаленні працы. 17 адсоткаў просьбаў былі па вырабу зброі лягчэй, і яшчэ 17 адсоткаў да трываласці дыскадзяржацелю, а таксама да іншых мадыфікацыі, такіх як складны прыклад.
Будучыня
Праз шырокія праграмы прызначаныя для пашырэння службы M249s были праведзены ў капітальным рамонце кулямётащ, асабліва тых адзінак, якія пацярпелі ад зносу з прычыны інтэнсіўнага выкарыстання. У прыватнасці скрыўленне рэек прымальніка — на ранніх мадэлях быў дэфект, які з'явіўся пасля інтэнсіўна выкарыстоўваюцца першага пакалення M249s. Гэты дэфект, аднак, быў цалкам ліквідаваны на пазнейшых мадэлях і больш не прысутнічае ў бягучым выпуску M249, дзе ўмацаваны рэйкі і поўнаметражная зварка замест кропкавай.
Уакіган (Ілінойс)
Уакіган (Waukegan) — горад у акрузе Лэйк, штат Ілінойс. Уакіган дзевяты па колькасці насельніцтва горад у штаце Ілінойс і пяты на заходнім беразе возера Мічыган, пасля Чыкага, Мілуокі, Грын-Бея і Кеношы.
Брэсанонэ
Брэсанонэ (Брыксен) — трэці па велічыні і адзін з найстарэйшых (заснаваны ў 901 годзе) гарадоў Паўднёвага Ціроля. Знаходзіцца ў альпійскай даліне ля зліцця рэк Ізарка і Рыенца, за 40 км на поўнач ад Бальцана і за 45 км на поўдзень ад Брэнерскага перавала і аўстрыйскай мяжы. Вакол горада высяцца вяршыні Паўднёвых Альпаў. Большасць жыхароў Брэсанонэ, як і ўсяго Паўднёвага Ціроля гавораць на нямецкай мове. Італьянскае насельніцтва ў горадзе складае 27 %. Яшчэ каля 1 % жыхароў — этнічныя ладзіны.
Сацыялістычная Рэспубліка Сербія
Сацыялістычная Рэспубліка Сербія (Socijalistička Republika Srbija/Социјалистичка Република Србија) — адна з 6 сацыялістычных рэспублік Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія. У склад Сербіі таксама ўваходзілі Сацыялістычны Аўтаномны Край Косава і Сацыялістычны Аўтаномны Край Ваяводзіна.
Сталіцай рэспублікі з’яўляўся горад Бялград, які таксама з’яўляўся сталіцай СФРЮ. Сацыялістычная Рэспубліка Сербія з’яўлялася самай вялікай па плошчы і па насельніцтву рэспублікай Югаславіі.
Кодс
Сілы «Кудс», таксама сустракаецца варыянт «Кодс» ( / Sepāh-e Qods) — ваеннае падраздзяленне спецыяльнага прызначэння Корпуса Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР), элітнага ваенна-палітычнага фарміравання Ісламскай Рэспублікі Іран. Падраздзяленне адказна за ажыццяўленне спецыяльных аперацый за межамі тэрыторыі краіны.
Назвай «Кудс» або «Кодс» на мове фарсі называюць горад Іерусалім, які лічыцца адным з самых святых гарадоў у ісламе.
Гісторыя
Сілы «Кудс» былі створаны ў 1980 годзе на базе КВІР, адразу пасля завяршэння Ісламскай рэвалюцыі ў Іране. Падраздзяленне адразу ж падключылася да ірана-іракскай вайне, якая доўжылася да 1988 года. Падчас гэтых падзей, акрамя непасрэдных аперацый супраць узброеных сіл Ірака сумесна з КВІР і ўзброенымі сіламі Ірана, сілы «Кудс» аказвалі падтрымку іракскім курдам, якія змагаліся супраць рэжыму Садама Хусейна. У 1982 годзе сілы «Кудс» праніклі ў Ліван, дзе згулялі адну з вырашальных роляў у стварэнні партыі «Хезбала», якая ў далейшым была прызнана ў многіх краінах тэрарыстычнай арганізацыяй.
Арганізацыя
Сілы «Кудс» з’яўляецца падраздзяленнем Корпуса Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР), і як КВІР, непасрэдна падпарадкоўваецца Вышэйшаму кіраўніку Ісламскай Рэспублікі Іран — Алі Хаменеі. Кіраўніком сіл «Кудс» з’яўляецца камандзір (камандуючы).
Па некаторых даных, сілы «Кудс» актыўны ў некалькіх дзясятках краінах, як адкрыта, так і сакрэтна. У сваёй структуры яны маюць 8 дэпартаментаў, вылучаных па геаграфічнай прыкмеце:
Колькасць
Афіцыйных даных пра колькасць асабістага складу сіл «Кудс» няма. На думку некаторых экспертаў, колькасць сіл «Кудс» налічвае не больш за 2000 чалавек, з 800 асноўнымі аператыўнікамі, а на думку іншых экспертаў і аналітыкаў, у сілах «Кудс» могуць складацца ад 3000 да 50000 чалавек.
Крытыка
Урад ЗША абвінавачвае «Кудс» у падтрымцы тэрарызму.
Біркы
Біркы (Бірки) — тапонім ва Украіне.
Камера дэльі Спозі
Камера дельі Спозі, Камера пікта (Camera degli Sposi, Camera picta - «шлюбны палац», «распісаны пакой») — памяшканне ў ў Мантуі, распісанае фрэскамі Андрэа Мантэньі ў 1465—1474 гадах па замове маркіза, знакамітая дзякуючы высокай якасці малюнкаў, якія ўключаюць каля 30 партрэтных фігур, і ўмеламу выкарыстанню перспектыўных падманак (плафон столі).
Пакой 8х8 м знаходзіцца на 2-м (парадным) паверсе кутняй паўночна-ўсходняй вежы, уключанага ў комплекс пабудоў. Замак у момант роспісу пакоя меў цэлую анфіладу парадных пакояў, у якую і была ўключана гэтая Камера. З вокнаў адкрываўся від на Сярэдняе возера, дамбу і Мост св. Георгія. Магчыма, менавіта гэты від Мантэнья захаваў у сваёй карціне «» (каля 1462, Прада), якая знаходзілася ў капэле таго ж замка, таксама распісанай яго фрэскамі (не захаваліся).
Назва
У часы Мантэньі яна звалася проста Камера пікта. Традыцыйнае найменне пакоя ўпершыню з'яўляецца толькі ў XVII стагоддзі, у складанні Карла Рыдольфа пра венецыянскіх жывапісцаў. Звычайна мяркуюць, што ён кіраваўся прысвячальным надпісам над галоўнымі дзвярыма, дзе згадваюцца супругі Ганзага — Лудавіка і Барбара; але Грашчанкаў паказвае, што правільней думаць, што ён абапіраўся на даўнія ўяўленні аб прызначэнні гэтага пакоя. З лістоў маркіза Ладавіка Гонзага 1462 і 1474 вядома, што памяшканне служыла яму спальняй і там стаяў ложак. Гэта значэнне пакой меў і раней (1457), да таго, як Мантэнья распісаў яе. Таксама ў ім ладзілі ўрачыстыя прыёмы, магчыма, ён памяняў сваё прызначэнне з-за жадання гаспадароў дэманстраваць яе.
Фрэскі
Невялікі пакой з плоскім скляпеннем на распалубках дзякуючы жывапісу рассунуўся ўшыркі, паколькі ілюзіяністычная дэкарацыя сцен і своду напоўніла яе святлом і паветрам. Грунтуючыся на пятах арак (утвораных распалубкамі скляпення і адзначаных ляпнымі кансолямі) мастак падзяліў усе сцены на 12 роўных участкаў. Яны падзеленыя лёгкімі намаляванымі «слупамі», якія абапіраюцца на быццам бы мармуровы цокаль (90 см), які апяразвае усе сцены і упрыгожаны 3 радамі медальёнаў са ўстаўкамі з каляровых мармураў у венецыянскім стылі. Эфект сцэны ўзмоцнены тым, што на ўсіх сценах на ўзроўні пят арак намаляваныя металічныя стрыжні, да якіх быццам бы падвешаныя цяжкія скураныя «заслоны» з цісненнем пазалочаным арнаментам. У пралётах з фігурамі заслоны рассунутыя, а іх канцы «падкасаныя» за слупы.
У сценах знаходзяцца розныя па памерах і вышыні рэльефныя парталы 2 дзвярэй, 2 вакны, асіметрычна размешчаныя на паўночных і ўсходніх сценах, і 1 апраўленне нішы вялікага каміна на паўночнай сцяне. У шматлікіх фігурах фрэсак прадстаўлена шырокая сям'я маркіза, яго набліжаныя і слугі. Гэтыя сцэны трактаваныя з такой жыццёвай непасрэднасцю і апавядальнай канкрэтнасцю, што здаюцца выявай нейкіх рэальных падзей.
Разглядаць фрэскі лепш за ўсё з «завешанага» кута пакоя, ідучы поглядам злева направа, ад нізка размешчанай «Сустрэчы» (90 см над узроўнем падлогі) да высока паднятага «Двара» (250 см), каб потым спусціцца позіркам па прыступках, намаляваных справа ад каміна. Мастак тонка разлічыў чаргаванне рухомых і нерухомых фігур, разумовых уздымаў і спускаў. Неба за спіной фігур глядзельна аб'ядноўвае ўсю панараму пакоя.
Паўночная сцяна
На паўночнай сцяне напісана Прыдворная сцэна, якая паказвае заказчыка (у неафіцыйным строі) і яго жонку, якая сядзіць у асяроддзі сваякоў, а група прыдворных запаўняе астатнюю прастору малюнка — закрыты двор-садок (gardino secreto). Да маркіза падыходзіць яго сакратар Марсілія Андрэасі і, схіліўшыся, нешта яму паведамляе. У руках у маркіза разгорнуты ліст. Якую навіну прыносяць Лудавіка невядома, вылучалася шмат версій, з якіх найбольш праўдападобнай В. М. Грашчанкаў лічыць вестку аб абранні яго другога сына кардыналам (канец 1461).
Аздабленне агароджы на заднім плане паўтарае дэкор цокаля сцен і балюстрады «акна» скляпення. Нізкая кропка гледжання ўзмацняе манументальнасць фігур. Дзве фігуры ў самай абзы надкаміннага карніза амаль ўрываюцца ў рэальную прастору пакоя.
Заходняя сцяна
На заходняй сцяне знаходзіцца Сцэна сустрэчы. Ладавіка Ганзага напісаны ў афіцыйным строі, ён сустракае свайго сына кардынала Франчэска Ганзага (а таксама, па састарэлай версіі, імператара Фрыдрыха III і караля Крысціяна I Дацкага). Гэтая сцяна — найбольш асветленая, і яе кампазіцыя трактавана як пейзажная панарама, якая сыходзіць удалячынь.
У гэтай фрэсцы бачылі сцэну сустрэчы маркіза з яго сынам, новаабраным кардыналам Франчэска (канец 1461), але часцей — іх больш познюю сустрэчу (жнівень 1472). У хроніцы Андрэа Сківенолья распавядаецца, як кардынал пасля лячэння на водах паблізу Балонні вярнуўся ў мантыі з усёй сваёй світай (куды ўваходзіў і Мантэнья) і быў урачыста сустрэты бацькам ля горада, у мястэчку Банданела. Будучы біскупам Мантуі, кардынал павінен быў прысутнічаць на закладцы новай царквы па праекце Леона Батыста Альберці. Маркіз надаваў вялікае значэнне гэтаму храму, перамовы пра яго з Папам вёў менавіта кардынал. Існуюць і іншыя версіі, наконт таго, якая іменна падзея намалявана ў гэтай фрэсцы.
Над дзвярыма напісаны карагод пуці, якія нясуць залатой дошцы з лацінскім надпісам, які увекавечвае працу над роспісам і ўслаўляе заказчыкаў і мастакоў: «яснавяльможны Ладавіка, другому маркізу Мантуанскому, уладару цудоўнаму і ў веры непахіснаму, і яснавяльможнай Барбары, яго жонцы, жанчыне непараўнальнай славы, іх Андрэа Мантэнья, падуанец, скончыў гэты сціплы твор у іх гонар у 1474».
Паўднёвая і ўсходняя сцены
Паўднёвая і ўсходняя сцяна, а таксама пралёт з акном на паўночнай сцяне паказаны цалкам «прыкрытымі» ілюзорнымі скуранымі завесамі, якія імітавалі сапраўдныя шторы з кордаўскай скуры, якія калісьці ўпрыгожвалі гэтыя сцены і вокны. У люнетах над завесамі (упрыгожанымі зялёнымі гірляндамі з пладамі і эмблемамі Ганзага) бачна блакітнае неба.
Плафон столі
Плафон столі візуальнымі сродкамі зроблены так, што ствараецца ўражанне, быццам «аркады» калоннай залы нясуць нервюрнае скляпенне, якое ўздымаецца ўверх i завяршаецца купалам. Пакой здаецца высокім, хоць у рэальнасці яго вышыня не перавышае 7 метраў. Архітэктурныя «чляненні» і «рэльефы» скляпення напісаныя шэрым тонам, іх фон імітуе залатую мазаіку. У цэнтры скляпення намалявана круглае акно, праз якое відаць блакітнае неба, а «святло», што льецца з яго, быццам кідае блікі і цені на фігуры ў балюстрады акна і «рэльефы» скляпення. Шырокая круглая рама, упрыгожаная гірляндамі, невялікае «акно» прыкметна вылучаецца ў дэкоры збору. 8 ромбападобных секцый скляпення ўпрыгожаны медальёнамі ў вянках з партрэтамі рымскіх імператараў, якія трымаюць пуці. У 12 распалубках намаляваныя подзвігі Геракла і сцэны з гісторыі Арфея і, легендарных музыкаў старажытнасці, служыцеляў Апалона — гэта асацыяцыі з геніямі гаспадара дома і магло намякаць на яго любоў да музыкі. Гэтыя «рэльефы» all'antica і светлавы надаюць пакою важнае адценне класіцызаванасці па тыпу старажытнарымскага дома.
Акно акружана скразной балюстрадай, складзенай з тых жа дэкаратыўных элементаў, што і цокаль сцен унізе. Над ёй з дакладным улікам рэзкіх перспектыўных скарачэнняў «змешчана» кадка з карлікавым апельсінавым дрэвам, якая быццам пагражае абрынуцца ўніз і сваім краем дадаткова абапіраецца на драўляную палку, як бы падстаўленую ў апошні момант. Магчыма, тут прысутнічае сімволіка — апельсінавыя плады і кветкі з даўніх часоў звязаныя са шлюбам і пладавітасцю. Побач сядзіць паўлін — сімвал Геры/Юноны, які пазначае шлюбную згоду. Па абодва бакі балюстрады гуляюць пуці, прасоўваючы голавы паміж яе калонкамі: адзін са стралой, другі з вянком, трэці трымае яблык (атрыбут Венеры), быццам збіраючыся кінуць яго ўніз. Разам з імі ўніз зазіраюць усмешлівыя маладыя жанчыны: нейкая матрона (яе памылкова прымалі за партрэт маркізы), чарнаскурая рабыня ў стракатай чалме. З іншага боку кадкі з апельсінамі — тры служанкі, адна з распушчанымі валасамі і грэбнем раніцы (гэта вястункі хуткай раніцы).
Бальцана (правінцыя)
Аўтаномная правінцыя Бальцана-Боцэн — Паўднёвы Ціроль (Autonome Provinz Bozen — Südtirol, Provincia autonoma di Bolzano — Alto Adige, Provinzia Autonoma de Balsan — Südtirol) — аўтаномная правінцыя ў Італіі.
З’яўляецца часткай вобласці Трэнціна — Альта-Адыджэ, якая таксама з’яўляецца аўтаномнай. Плошча — 7 400 км², насельніцтва — больш за 500 000 жыхароў. Сталіца — Бальцана (Боцэн).
Большасць жыхароў выкарыстоўваюць аўстра-баварскі дыялект нямецкай мовы (паўднёвацірольскі варыянт нямецкай мовы), каля чвэрці размаўляюць на італьянскай, невялікая частка насельніцтва — на ладзінскай.
Белая муха, забойца мужчын
«Белая муха, забойца мужчын» — раман беларускага пісьменніка Альгерда Бахарэвіча, выдадзены ў 2016 годзе ў выдавецтве «Галіяфы».
Сюжэт
Гэта раман пра жаночую банду, якая захапіла адзін з замкаў у сучаснай Беларусі. Беларусь у ім рэальная, а сам замак — зборны вобраз некалькіх беларускіх замкаў. Гэта раман на жаночую тэму, ён распавядае пра сучасных беларускіх жанчын, іх праблемы. Раман правакацыйны, з элементамі фемінізму і палітыкі.
Crossing the Jordan
«Crossing the Jordan» (Перасякаючы Іардан) – студыйны альбом гурта «Spasenie», запісаны з удзелам музыкаў чыкагскага гурта «Crossroads» і выдадзены ў 2004 годзе. Дыск запісваўся музыкамі ў Брэсце, прадзюсарамі кружэлкі выступілі Цім Спрэнсі і (у ЗША). Першая імпрэза дыска ў Беларусі прайшла 29 ліпеня 2005 года ў Мінску пры падтрымцы прадзюсара Ціма Спрэнсі і яго гурта «Crossroads» у клубе «Белая вежа».
Гісторыя
Загалоўнай песняй кружэлкі з’яўляецца біблейская гісторыя.
"Альбом «Crossing the Jordan» – сур'ёзны паказчык прафесійнага росту нашага гурта. Пры стварэнні, запісы і звядзенні ўсе кампазіцыі былі да дробязяў прадуманы і вытрыманы ў адзіным стылі," – распавядаў парталу TUT.BY вакаліст Ігар Муха.
Прыём крытыкаў
Таццяна Заміроўская са штотыднёвіка «БелГазета» на старонках выдання вызначыла, што альбом асацыюецца са Стынгам, Філам Колінзам і, а творы на ім ёсць «рафінаваны і меланхалічны джаз-рок з элементамі фольку».
WASP з «Музыкальнай газеты» ўчула на CD мяккі поп-рок, больш гарманічны, чым у выкананні «Новага Іерусаліма», і пахваліла працу прадзюсара Ціма Спрэнсі, у той час як песні з кружэлкі крытыку таксама нагадалі творы Стынга і Філа Колінза.
Удзельнікі
Музыкі:
Вытворчасць:
Слабажанскэ (Краснаградскі раён)
Слабажанскэ (Слобожанське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кэгычыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. Цукровы завод, хлебзавод, с/г прадпрыемствы, школа, музей і інш.
Слабажанскэ (Чугуіўскі раён)
Слабажанскэ (Слобожанське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Змііўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. Чыгуначны прыпыначны пункт на лініі Харкаў — Балаклія. У пасёлку дзейнічае Змііўская ЦЭС.
Эскадраны мінаносец Fanfare
Эскадраны мінаносец Fanfare — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Спіс аб’ектаў PGC (1030001—1031000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1030001—1031000)
Эскадраны мінаносец Sabretache
Эскадраны мінаносец Sabretache — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Эскадраны мінаносец Gabion
Эскадраны мінаносец Gabion — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Сацыялістычная Рэспубліка Харватыя
Сацыялістычная Рэспубліка Харватыя (Socijalistička Republika Hrvatska) — адна з 6 сацыялістычных рэспублік Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія. Сталіцай рэспублікі з’яўляўся горад Заграб. Зараз — Рэспубліка Харватыя.
Эскадраны мінаносец Oriflamme
Эскадраны мінаносец Oriflamme — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Спіс аб’ектаў PGC (2278001—2279000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2278001—2279000)
Ліям Нісан
Уільям Джон «Ліям» Нісан (William John "Liam" Neeson нар. 7 чэрвеня 1952 г.)  — ірландскі акцёр, афіцэр ордэна Брытанскай імперыі.
Біяграфія
Уільям Джон Нісан нарадзіўся 7 чэрвеня 1952 года ў горадзе Бэлімена, Паўночная Ірландыя. У школьныя гады захапляўся боксам, аднойчы нават зламаў нос. Але нягледзячы на гэта, ён усё ж дамогся пэўных поспехаў — выйграў у сваёй вагавай катэгорыі юнацкі чэмпіянат па боксе сярод аматараў. Аднак бокс не быў яго адзіным запалам — другі быў тэатр. Нават пасля школы ён гуляў у маленькіх аматарскіх трупах. Нісан вучыўся ў Каралеўскім універсітэце, што ў Белфасце, аднак быў адлічаны за хранічную непаспяховасць. У 1976 Ліям пачынае гуляць у белфасцкім тэатры «Lyric Players». Праз пару гадоў ён пераязджае ў Дублін і прымаецца працаваць у мясцовым «Abbey Theatre». Там яго заўважае рэжысёр Джон Бурмен і прапануе згуляць ролю сэра Гавейна, рыцара ў фільме «Экскалібур», які выходзіць на экраны ў 1981 годзе.
У 1999 годзе ён быў удастоены звання афіцэра Ордэна Брытанскай Імперыі ад каралевы Елізаветы II. У 2008 годзе Амерыканскі фонд Ірландыі удастоіў Ліяма Нісана прэміі выканаўчых мастацтваў за ўклад у мастацтва ў Ірландыі.
Кінакар'ера
Пачынаючы з канца 1970-х гадоў Ліям Нісан зняўся ў больш чым 70 фільмах.
Эскадраны мінаносец Glaive
Эскадраны мінаносец Glaive — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Ліям Нісан
Кінакар'ера
Вядомасць прыйшла да яго пасля ролі Оскара Шындлера ў фільме 1993 года «Спіс Шындлера», і з тых часоў ён з'явіўся ў многіх папулярных фільмах, такіх як «Зорныя войны. Эпізод I: Уяўная пагроза», «Банды Нью-Ёрка», «К-19», «Царства нябеснае», «Бэтмен: Пачатак», «Каханне насамрэч» і іншых.
Асабістае жыццё
Удавец — яго жонкай была Наташа Рычардсан, якая 16 сакавіка 2009 г. атрымала сур'ёзную чэрапна-мазгавую траўму на гарналыжным курорце Мон-Трэмблан ў Квебеку, памерла 18 сакавіка (19 сакавіка). Ад шлюбу ў Ліяма Нісана засталося двое сыноў — Дэніэл і Майкл.
Ліям Нісан з'яўляецца вялікім фанам англійскага футбольнага клуба Ліверпул.
Ліям нарадзіўся ў сям'і глыбока веруючых каталікоў, але яго заўсёды цікавіў іслам. Хадзілі чуткі, што ён змяніў веру падчас апошняй паездкі ў Турцыю, але сам ён адмовіў гэта.
Зараз Ліям Нісан жыве ў Мілбруку, штат Нью-Ёрк.
Эскадраны мінаносец Sape
Эскадраны мінаносец Sape — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Эскадраны мінаносец Poignard
Эскадраны мінаносец Poignard — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Эскадраны мінаносец Fanion
Эскадраны мінаносец Fanion — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Эсхар
Эсхар (Есхар) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чугуіўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны на рацэ Северскі Данец за 5 км ад Чугуіва.
Назва Эсхар паходзіць ад абрэвіятуры ЭСХАР — «Электрычная Станцыя Харкаўскага Адміністрацыйнага Раёна». Тут была пабудавана ў 1930 г. першая ў вобласці вялікая ГРЭС, якая працуе на вугле. Да пабудовы ГРЭС на месцы паселішча былі хутары Карпаўскі, Паўліў і Різдвяны.
Нава Вадалага
Нава Вадалага (Нова́ Водола́га) — пасёлак гарадскога тыпу ў Нававадалажскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя «Вадалага» на лініі Харкаў — Краснаград.
Блызнюкы
Блызнюкы (Близнюки́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Блызнюкыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў - Растоў.
Куп’янск-Вузлавы
Куп’янск-Вузлавы (Куп’янськ-Вузловий) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйна падпарадкаваны гораду Куп’янск.
Буйны чыгуначны вузел. Пасёлак звязаны чыгункай са станцыямі Харкаў, Валуйкі, Святагірск, Белгарад, Папасна, Куп’янск-Паўднёвы.
Буды (Харкаўская вобласць)
Буды (Бу́ди) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Шпакіўка — Змііў.
Лычакіў
Лычакіў (Лича́ків) — гістарычная мясцовасць Львова, якая стала асновай Лычакіўскага раёна. Абмежаваная паркам "Знэсіння", вуліцамі І. Франка і К. Лявіцкага, Лычакіўскімі могілкамі.
Гісторыя
Першапачатковы Лычакіў - тыповае прыгараднае сяло, якое, не маючы афіцыйнага статусу прадмесця, спраўна выконвала яго функцыі. Першыя дамы былі закладзеныя тут у XV ст. Доўгі час парафіяльнаю тут была Царква Узвышэння сумленнага Крыжа да яе разборкі ў 1786 г. па загадзе аўстрыйскага імператара Іосіфа ІІ.
У XVIII ст. тут быў створаны маёнтак Лютцэнгоф, вакол якога існавала сяло. Яго жыхары займаліся агародніцтвам, млынарствам (малолі збожжа на крупы і муку) і пекарствам (адсюль назвы вуліц Пякарскай, Мучной, Крупярскай), мужчыны былі рамізнікамі, а лычакавянкі наймаліся ў львоўскія дамы на хатнія работы. Пасля на ўскраіне Лычакава пабудавалі Лычакіўскія могілкі, дзе хавалі заможных львавян.
Спіс аб’ектаў PGC (2279001—2280000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2279001—2280000)
Бабаі
Бабаі (Бабаї́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскі раён Харкаўскай вобласці Украіны на рацэ Уда (прыток Северскага Данца), на другім беразе якой пачынаецца горад Харкаў.
Эскадраны мінаносец Étendard
Эскадраны мінаносец Étendard — адзін з 10 эсмінцаў тыпу Branlebas, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя. 25 красавіка 1917 быў тарпедаваны і патоплен нямецкім эскадраным мінаносцам у Паўночным моры каля Дзюнкерка.
Арылька
Арылька (Орілька) — пасёлак гарадскога тыпу ў Лазаўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны на аднайменнай рацэ. Чыгуначная станцыя на лініі Краснаград — Лазава.
Барава (значэнні)
Барава — тапонім.
Нацыянальны футбольны стадыён (Мінск)
Нацыянальны футбольны стадыён — футбольны стадыён, які будзе пабудаваны да канца 2023 года ў Мінску, Беларусь. Стане хатняй арэнай для зборнай Беларусі па футболе. Праектная ўмяшчальнасць стадыёна складае 33 000 месцаў.
Гісторыя
Ідэя будаўніцтва Нацыянальнага футбольнага стадыёна ў Мінску неаднаразова абмяркоўвалася кіраўніцтвам краіны. У 2017 годзе Прэзідэнт Беларусі паведаміў, што дапамогу ў будаўніцтве новай спартыўнай арэны акажа Кітай. Пагадненне памiж Урадам Рэспублiкi Беларусь i Урадам Кітайскай Народнай Рэспублікі аб рэалізацыі праекта тэхніка-эканамічнай дапамогі «Нацыянальны футбольны стадыён» было падпісана 10 кастрычніка 2018 года.
Праектаванне і будаўніцтва арэны будзе ажыццяўляцца па кітайскіх стандартах, нормах і тэхнічных умовах з захаваннем патрабаванняў (крытэрыяў) і рэкамендацый ФІФА, УЕФА без іх адаптацыі да дзеючых нормаў і стандартаў Рэспублікі Беларусь. Кітайскі бок нясе адказнасць за пошукі, праектаванне і будаўніцтва, прадастаўляе неабходную тэхніку, абсталяванне, матэрыялы і забяспечвае неабходную колькасць персаналу. У сваю чаргу беларускі бок пры гэтым нясе адказнасць і бярэ на сябе выдаткі за афармленне дазваленчых дакументаў на выкарыстанне зямельнага участка, выкананне неабходных работ па падрыхтоўцы тэрыторыі і адпаведнай інфраструктуры.
13 жніўня 2019 года Прэзідэнт Беларусі падпісаў Указ № 306 «Аб рэалізацыі праекта тэхніка-эканамічнай дапамогі «Нацыянальны футбольны стадыён». Новы спартыўны аб’ект будзе ўзведзены на пляцоўцы каля стадыёна «Трактар». Фінансаванне будзе ажыццяўляцца за кошт сродкаў Урада Кітайскай Народнай Рэспублікі.
Праект
Праектам прадугледжана будаўніцтва чыста футбольнай арэны на 33 000 месцаў. Агульная плошча забудовы — каля 48 тысяч квадратных метраў (надземная частка — 42 тыс. м², падземная частка — 6 тыс. м²). Элементы фасада будуць выкананы з вертыкальных алюмініевых панэляў, якія створаць візуальны эфект формы і колеру. Для заўзятараў і наведвальнікаў прадугледжана паркоўка на 307 машына-месцаў (151 ў падземным паркінгу і 20 для аўтобусаў).
На стадыёне будзе абсталявана высоўная сцэна памерамі 55×25 м для правядзення канцэртаў. Генеральны план ўлічвае захаванне існуючых зялёных насаджэнняў у комплексе выканання добраўпарадкавання, у тым ліку бегавых дарожак і вялікай велапаркоўкі побач з арэнай. У складзе новага спартыўнага аб’екта таксама будуць камерцыйная зона, клуб спорту, трэнажорная зала, кафэ, крамы, дзіцячы цэнтр і музей футбола.
Ход будаўніцтва
У студзені 2019 года пачалася падрыхтоўка тэрыторыі да будаўніцтва Нацыянальнага футбольнага стадыёна.
Барава (Харкаўская вобласць)
Барава (Борова́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бараўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Механіка-тэхналагічны факультэт БНТУ
Механіка-тэхналагічны факультэт БНТУ (МТФ БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт быў створаны ў 1958 годзе.
Адкрыты чэмпіянат Германіі па снукеры 1996
Адкрыты чэмпіянат Германіі 1996 (German Open 1996) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 9 па 15 снежня 1996 года на арэне Naafi, у Оснабруку, Германія. Турнір стаў другім розыгрышам адкрытага чэмпіянату Германіі, які быў заснаваны ў 1995 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £230,000, з якіх £40,000 атрымаў пераможца.
Слабодскі сельсавет
Назву Слабо́дcкі сельсавет маюць:
Албанія на конкурсе песні Еўрабачанне
Балы, якія атрымала Албанія
У 2006, 2007, 2011, 2013, 2014, 2016, 2017 Албанія не выходзіла ў фінал.
Адкрыты чэмпіянат Германіі па снукеры 1995
Адкрыты чэмпіянат Германіі 1995 (German Open 1995) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 3 па 10 снежня 1995 года на арэне Frankfurt Messe, у Франкфурце, Германія. Турнір стаў першым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Германіі. Прызавы фонд турніру склаў £228,000, з якіх £40,000 атрымаў пераможца.
Алентаўн (Пенсільванія)
Алентаўн (Allentown) — горад на ўсходзе штата Пенсільванія, у акрузе Ліхай. Трэці па велічыні горад Пенсільваніі пасля Філадэльфіі і Пітсбурга. Па стане на 2004 год, колькасць насельніцтва складала 106.732 чалавека. Знаходзіцца за 97 км на поўнач ад Філадэльфіі — шостага па колькасці насельніцтва горада ЗША, за 130 км на ўсход ад Гарысберга — сталіцы штата, і за 140 км на захад ад Нью-Ёрка.
Бэрэзіўка (значэнні)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — тапонім ва Украіне.
Яўрэйскія могілкі (Магілёў)
Яўрэйскія могілкі, афіцыйна Грамадзянскія могілкі на вуліцы Ольчынскай — могілкі ў Магілёве, размешчаны ў гістарычным раёне Машэкаўка і абмежаваны Нацыянальным спускам, вуліцамі Ольчынскай і Дарвіна. Побач знаходзяцца праваслаўныя Машэкаўскія могілкі. Займаюць плошчу 6,6 га.
3 кастрычніка 1941 года на могілках нацысты расстралялі 2 208 яўрэяў з гета на Дубравенцы. У 1965 годзе на брацкай магіле пастаўлены абеліск. Паводле ўспамінаў старажылаў, могілкі пацярпелі ад бамбардзіровак.
У паваенныя гады частка могілак была забудавана жылымі дамамі з гародамі, затым гаражамі. У цагляным доме побач з могілкамі, дзе была сінагога ці дом ачышчэння пасялілася сям’я. У 1960-70-я гг. Яўрэйскія могілкі падвергліся чарговаму разбурэнню. Помнікі з дарагога матэрыялу таемна вывозілі і пасля апрацоўкі ставілі на іншых могілках горада. На тэрыторыі ранейшых пахаванняў устанаўліваліся новыя надмагіллі.
З 1979 г. на могілках сталі хаваць усіх жыхароў горада, таму што нацыянальныя і рэлігійныя традыцыі ў тыя часы не ўлічваліся.
Са жніўня 2003 года могілкі з’яўляюцца закрытымі. Пахаванні дазволены толькі пры наяўнасці свабоднаю месцы ў агароджы ў раней пахаваных блізкіх сваякоў. На ўчастках даўніх пахаванняў пахаванні забаронены, за выключэннем падпахавання ўрны з прахам памерлага.
Улетку 2013 года ўдзельнікі праграмы «Не забудзься» ачысцілі і сфатаграфавалі каменныя мацэвы на старажытнай частцы могілак. Затым з дапамогай кіеўская спецыяліста па эпіграфіцы Аляксандры Фішэль пераклалі імёны і даты на рускую і англійскую мовы.
Вядомыя асобы
На могілках таксама маецца помнік сляпому настаўніку Карно, пастаўлены ўдзячнымі вучнямі; захавался старадаўнія мацэвы з надпісамі на іўрыце, вытанчанай разьбой, эпітафіямі з акравершамі.
Бэрэзіўка (Харкаўскі раён)
Бэрэзіўка (Березі́вка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Харкаўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны за 15 км ад Харкава, прымыкае да горада Піўдэннэ.
Гарады Славакіі
Гарады́ Слава́кіі — населеныя пункты Славакіі, якія афіцыйна маюць статус горада (mesto). Артыкул 70 Канстытуцыі Славацкай Рэспублікі замацоўвае магчымасць абвяшчэння абшчыны горадам у парадку, прадугледжаным законам. Гэты парадак усталёўваецца палажэннямі Закона 369/1990 Zb. «Аб муніцыпалітэтах». У § 22 сказана, што статус горада мае населены пункт, які з’яўляецца эканамічным, адміністрацыйным, культурным, турыстычным ці курортным цэнтрам, ажыццяўляе паслугі для жыхароў суседніх абшчын, мае транспартныя сувязі з суседнімі муніцыпалітэтамі, мае гарадскі характар забудовы, дзе колькасць насельніцтва складае не менш за 5 000 жыхароў. Абшчына можа атрымаць статус горада пасля правядзення рэферэндуму жыхароў населенага пункта, рашэннем Нацыянальнага Савета Славацкай Рэспублікі, па прадстаўленні муніцыпалітэта.
Усяго ў Славакіі налічваецца 138 гарадоў, у якіх пражываюць 2 939 180 жыхароў, што складае 54,38 % ад колькасці насельніцтва краіны. Пераважаюць гарады з колькасцю насельніцтва менш за 10 тыс. жыхароў — 66 гарадоў, ад 10 да 30 тыс. жыхароў — 51 горад, ад 30 да 50 тыс. — 11, ад 50 да 100 тыс. — 8, больш за 100 тыс. — 2. Найбуйнейшы горад — сталіца Славакіі Браціслава з 413 192 жыхарамі.
У ніжэйпрыведзеным спісе ў алфавітным парадку прадстаўлены ўсе гарады Славацкай Рэспублікі. Спіс утрымлівае інфармацыю пра колькасць насельніцтва, плошчу, дату заснавання населенага пункта, геаграфічныя каардынаты, ілюстрацыі. Асобна вылучана зборная статыстыка па краях, а таксама размяшчэнне гарадоў на карце.
Сулак (Дагестан)
Сулак — пасёлак гарадскога тыпу ў Дагестане, размешчаны ў вусці ракі Сулак. Уваходзіць у гарадскую акругу горад Махачкала. Падпарадкаваны Кіраўскай раённай адміністрацыі горада Махачкала. Знаходзіцца на левым беразе ракі Сулак, недалёка ад упадзення яе ў Каспійскае мора, за 35 км на поўнач ад Махачкалы. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1949 года.
Хербі Хэнкак
Хербі Хэнкак (поўнае імя Herbert Jeffrey Hancock — Херберт Джэфры Хэнкак, нар., , Ілінойс, ЗША) — амерыканскі джазавы піяніст і кампазітар, уладальнік 14 прэмій Грэмі і адзін з найбольш уплывовых джазавых музыкантаў XX стагоддзя.
Творчасць
Музыка Хэнкака спалучае ў сабе элементы рока і соўла нароўні з вольнымі элементамі джаза. Джазавыя імправізацыі музыканта ўключаюць у сябе унікальную сумесь джазу, блюзу і сучаснай класічнай музыкі. Некаторы час працаваў у гурце Майлса Дэйвіса, Хэнкак змог перавызначыць ролю джазавай рытм-групы і стаў адным з першых архітэктараў жанру пост-бібоп. Пазней ён выступіў адным з першых джазмэнаў, які сумясціў сінтэзатары і фанк. Нягледзячы на сваю эксперыментальнасць, яго музыка меладычная і даступная для масавага слухача, дзякуючы гэтаму музыканту ўдалося набыць папулярнасць у слухачоў поп-музыкі.
Найбольш вядомымі сола-працамі Хэнкака з’яўляюцца музычныя творы «Cantaloupe Island», «Watermelon Man», «Maiden Voyage» і «Chameleon», а таксама сінглы «I Thought It Was You» і «Rockit».
Іван Дзмітрыевіч Каламійчанка
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і рабочага. Украінец. У 1935 годзе скончыў тэхнікум камуністычнай асветы ў г. Ніжын Чарнігаўскай вобласці. Працаваў райупаўнаважаным па нарыхтоўках у Чарнігаўскай вобласці. Член КПСС з 1940 года. У Савецкай арміі ў 1936—1937, у красавіку—лістападзе 1939 і са студзеня 1940 года. Скончыў курсы малодшых лейтэнантаў пры Кіеўскім пяхотным вучылішчы.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года.
У 1943 годзе скончыў Ваенную Акадэмію імя Фрунзэ.
Камандзір 800 стралковага палка (143-я дывізія, 47-я армія, 1-ы Беларускі фронт) падпалкоўнік Каламійчанка адрозніўся ў Вісла-Одэрскай аперацыі. 15 студзеня 1945 года яго полк прарваў доўгачасовую абарону праціўніка каля населенага пункта Хатомаў (Польшча), у ноч на 16 студзеня фарсіраваў Віслу і заняў плацдарм на левым беразе, чым спрыяў пераадоленню воднай мяжы часцямі дывізіі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 красавіка 1945 года за мужнасць і гераічнасць, выяўленыя пры фарсіраванні Віслы і ўтрыманне плацдарму на яе заходнім беразе, падпалкоўніку Івану Дзмітрыевічу Каламійчанку прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэны Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пасля вайны працягнуў службу ў арміі. З 1960 года палкоўнік у адстаўцы.
Памёр у 1964 годзе. Пахаваны на Машэкаўскіх могілках горада Магілёва. У 1965 годзе на магіле пастаўлена стэла.
Самуэль Корсак
Самуэль Корсак (, Ваўковічы, паблізу Навагародка — пасля 1812 ) — член Найвышэйшай Літоўскай Рады 1794 (палкоўнік войскаў літоўскіх).
Разам з Тадэвушам Рэйтанам і Станіславам Багушэвічам быў адзіным, хто спрабаваў сарваць 19 красавіка 1773, каб не дазволіць зацвярджэння першага падзелу Рэчы Паспалітай. Як навагародскі пасол быў прадстаўніком ад апазіцыі.
Меў чын палкоўніка Літоўскай кавалерыі. У 1789 годзе стаў кавалерам ордэна Святога Станіслава. Удзельнічаў у паўстанні Тадэвуша Касцюшкі. Быў абраны ў Судовы Камітэт пры Найвышэйшай Літоўскай Радзе.
У 1812 годзе, пасля заняцця былой тэрыторыі ВКЛ войскамі Напалеона, меў намер вярнуцца на радзіму, пра гэта пісалі польскія і вялікалітоўскія газеты.
Народны фронт вызвалення Палесціны — Галоўнае камандаванне
Народны фронт вызвалення Палесціны — Галоўнае камандаванне або Асноўнае камандаванне (الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين- القيادة العامة), скарочана НФВП-ГК — невялікая палесцiнская нацыяналістычная ваенізаваная арганізацыя, прызнаная тэрарыстычнай ў шэрагу краін. Была заснавана ў кастрычніку 1968 года былым капітанам сірыйскай арміі Ахмедам Джыбрылем з-за рознагалоссяў з «марксістамі» ў кіраўніцтве НФВП. Джыбрыль з’яўляецца генеральным сакратаром НФВП-ГК і ў цяперашні час.
У арганізацыі налічваецца некалькі сотняў баевікоў. Яна мае штаб-кватэру ў Дамаску, ячэйкі — у Ліване і Еўропе; карыстаецца падтрымкай Сірыі і Ірана. У арганізацыі маецца ўласнае баявое крыло пад назвай «брыгады Джыхаду Джыбрыля».
НФВП-ГК прызнана тэрарыстычнай арганізацыяй у Канадзе, Еўрапейскім саюзе і ЗША.
Пры стварэнні арганізацыі Джыбрыль абвясціў, што неабходна больш актыўна займацца ўзброенай барацьбой і менш увагі надаваць палітыцы. НФВП-ГК знаходзілася ў апазіцыі Народнаму фронту вызвалення Палестыны Наіфа Хаватмэ і ФАТХ Ясіра Арафата, хоць да 1974года з’яўлялася членам ААП. Джыбрыль называе сваю арганізацыю «піянерамі» ў правядзенні тэрактаў-самагубстваў супраць Iзраiля, першым з якіх ён лічыць напад на Кір’ят-Шмона ў 1974 годзе. Гэтыя акцыі адрозніваліся ад тэрактаў-самагубстваў 90-х і 2000-х гадоў з выкарыстаннем паясоў шахідаў, бо баевікі былі ўзброены агнястрэльнай і халоднай зброяй і забівалі ізраільцян да таго часу, пакуль іх саміх не знішчалі. Пры гэтым баевік ведаў, што ў яго няма шляху адступлення.
НФВП-ГК вельмі адмоўна паставілася да ізраільска-палесцінскіх пагадненняў у Осла.
Тэрарысты выкарыстоўвалі разнастайныя тэхнічныя сродкі: паветраныя шары, мотадэльтапланы і т. п.
Сярод найбольш гучных тэрактаў НФВП-ГК — выбух швейцарскага самалёта ў 1970 годзе, падчас якога загінуў 41 чалавек, бойня ў школьным аўтобусе з Авівім (12 забітых, у тым ліку 9 дзяцей), забойства 19 ізраільскіх грамадзян у Кір’ят-Шмона ў 1974 годзе.
У маi 1985 года баевікі НФВП-ГК захапілі трох ізраільскіх салдат у Ліване, высунуўшы патрабаванні іх абмену на палесцiнскіх зняволеных, прадставіўшы спіс больш чым у тысячу чалавек. Патрабаванні былі выкананы: у ліку вызваленых палесцінскіх зняволеных былі такія вядомыя людзі як Джыбрыль Раджуб (у наступным ён стаў кіраўніком службы бяспекі ПНА) і духоўны лідар руху ХАМАС шэйх Ахмед Ясін. У 1987 годзе двое дыверсантаў НФВП-ГК праніклі на тэрыторыю Ізраіля (блізу Кір’ят-Шмона) на дэльтаплане і забілі шасцярых ізраільскіх салдат.
З канца 80-х гадоў групоўка не здзяйсняла буйных узброеных акцый супраць Ізраіля і ў значнай ступені была неактыўнай.
У цяперашні час арганізацыя ўдзельнічае ў грамадзянскай вайне ў Сірыі на баку ўрада Башара Асада. 26 жніўня 2013 года групоўка заявіла аб гатоўнасці нанесці «зваротны ўдар» ў выпадку знешняй агрэсіі супраць Сірыі.
Spasenie
«Spasenie» – беларускі гурт хрысціянскага і поп-року з Брэста, які быў створаны ў 1989 годзе.
Гісторыя
Гурт быў створаны ў жніўні 1989 года, калі вакол гітарыста, скрыпача, саксафаніста (маладыя музыкі давалі імправізаваны канцэрт у цэнтральным парку горада Брэста) стыхійна сабралася каля 150 чалавек. Хлопцы проста гралі музыку і раптам, па завяршэнні адной з песень, пачулі ззаду сябе апладысменты. Уражаныя гэтым удзельнікі зразумелі, што трэба збірацца ў гурт.
У тым жа годзе хлопцы пачалі рэпетаваць, ствараць першыя песні і ўжо праз некалькі месяцаў іх запрасілі на гастролі па Якуціі.