cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шымон Бар-Кохба
Біяграфія
Сапраўднае яго імя было Шымон Бен-Касіба. Яму далі мянушку Бар-Кохба, гэта значыць «сын зоркі», паколькі старажытнае месіянскае прароцтва Білама пра зорку, якая ўзыходзіць ад Якава, павінна была, паводле меркавання яго прыхільнікаў, споўніццца на ім. Вядомы таксама пад абразлівым імем Бар-Казіва, ці Бар-Косба (па-арамейску «сын хлусні»), якое далі яму, відавочна, яго праціўнікі ці тыя, хто расчараваўся ў ім пасля паражэння паўстання. Спачатку Бар-Кохба змагаўся з вялікім поспехам супраць рымлян, якія прымушаны былі нават пакінуць Іерусалім, так што ён быў абвешчаны царом і стаў чаканіць манету.
Вайна перайшла па-за межы ўласна Ізраіля; 50 гарадоў і шмат вёсак перайшлі пад уладу паўстанцаў, якіх падтрымліваў таксама знакаміты рабі Аківа са сваімі вучнямі. Калі з'явіўся палкаводзец Адрыяна Юлій Север, паўстанцы перайшлі да абароны і Іерусалім паў. Пасля гэтага Бар-Кохба схаваўся ў крэпасці Бейтар — і ў жніўні 135 года абложаныя былі голадам вымушаны здацца. Сам жа Бар-Кохба загінуў ад укусу змяі.
Сотні тысяч (каля 580 000) іўдзеяў загінулі ў гэтай барацьбе, многія, сярод якіх быў рабі Аківа, былі пакараны смерцю і раскрыжаваны, жорсткія пакаранні сталі вынікам спробы іўдзеяў вярнуць сабе палітычную незалежнасць.
Тэтрадрахма
Згадванні ў літаратуры
Тэтрадрахмамі разлічваецца з Іудай першасвятар Каіфа ў рамане Міхаіла Булгакава «Майстар і Маргарыта»
Уільям Краўніншылд Эндыкат
Уільям Краўніншылд Эндыкат (William Crowninshield Endicott, 19 лістапада 1826, Салем — 6 мая 1900, Бостан) — амерыканскі палітычны дзеяч.
Біяграфія
Ажаніўся ў 1859 годзе са стрыечнай сястрой, Элен Пібодзі, унучкай Джозэфа Пібодзі. Іх дачка выйшла замуж за Джозэфа Чэмберлена.
Ён стаў памочнікам суддзі Вышэйшага Суда Масачусэтс у 1873 годзе.
Займаў пасаду Ваеннага міністра ЗША з 1885 па 1889 год у адміністрацыі Гровера Кліўленда.
Эрык Б’ёрнсан
Э́рык Б'ёрнсан (Erik Björnsson) — адзін з сыноў Б'ёрна Жалезнабокага і паўлегендарны кароль Швецыі з дынастыі Мунсё, які жыў прыкладна ў пачатку IX стагоддзя. Адной з нешматлікіх захаваных скандынаўскіх крыніц, дзе згадваюцца шведскія конунгі той эпохі, з'яўляецца Сага пра Хервёр, у якой гаворыцца:
Сынамі Б'ёрна Жалезны Бок былі Эйрык і Рэвіль. Ён быў конунг-ваяўнік і марскі конунг, а конунг Эйрык кіраваў Свейскай дзяржавай пасля свайго бацькі і жыў нядоўга. Тады гэту дзяржаву прыняў Эйрык сын Рэвіля …
Спіс аб’ектаў PGC (2079001—2080000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2079001—2080000)
Слонімская сінагога
Слонімская сінагога — помнік архітэктуры барока ў Слоніме па вул. Савецкая, 1.
Гісторыя
Вялікая сінагога ўзведзена ў 1642—1648 гадах, уваходзіла ў сістэму абарончых збудаванняў Слоніма, цяпер знаходзіцца ў гістарычным цэнтры горада.
У 1881 годзе сінагога моцна пацярпела ад вялікага пажару. Адразу пасля пажару на ахвяраванні прыхаджан дзейнасць сінагогі ўзноўлена, хоць мясцовыя ўлады не давалі на гэта дазвол.
Пасля Другой сусветнай вайны выкарыстоўвалася пад склады.
Лукі (Калінкавіцкі раён)
Лу́кі (, Луки) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чкалаўскага сельсавета.
Слонімская сінагога
Гісторыя
У 2001 годзе перададзена ва ўласнасць Іўдзейскаму рэлігійнаму аб’яднанню ў Рэспубліцы Беларусь. Знаходзіцца на рэстаўрацыі, якая, аднак, практычна спынілася.
У 2010 годзе перададзена ва ўласнасць адзелу культуры Слонiмскага райвыканкама.
У пачатку 2021 года будынак набыла на аўкцыёне за 30 тысяч беларускіх рублёў дзіцячая пісьменніца і педагог з Мінска Ілона Караваева (псеўданім Іяанна Рыўз). У чэрвені 2022 года, пасля няўдалых спроб знайсці сродкі на рэстаўрацыю, уладальніца заявіла пра намер вярнуць будынак дзяржаве.
Архітэктура
Слонімская сінагога — магутнае збудаванне, абнесенае па перыметры радам нізкіх пазнейшых пабудоў, была галоўным аб’ектам даўняй плошчы, да якой сыходзіліся вуліцы. Манументальная плоскасць галоўнага фасада сінагогі з буйнамаштабнай пластыкай арыентавана на вуліцу Савецкую, заходні фасад — на Школьную. З вузкага праезду ад плошчы Леніна барочны франтон будынка ўспрымаецца ў моцным ракурсе. Радавая гістарычная навакольная забудова арганічна звязаная з сінагогай.
Інтэр’ер
Своеасаблівасць вырашэння інтэр'ера сінагогі абумоўлена характарам культавага рытуалу. У цэнтры шырокай залы ўсталявана біма. Навісь над бімай, паднятая на чатырох магутных слупах і аркадзе, уяўляе сабой паруснае скляпенне з ліхтаром. Купал бімы дэкарыраваны стукавым паліхромным арнаментам з лісцяў аканта і пальмет. Біма кампазіцыйна аб’ядноўвае прастору інтэр’ера і адначасова з’яўляецца цэнтральнай апорай крыжовых скляпенняў, якія перакрываюць малітоўную залу вышынёй 11,8 м. Пяты скляпенняў абапіраюцца на пілястры, філёнгі якіх распісаны фрэскамі першай палова XIX ст. з рамантычнымі пейзажамі з руінамі, вазонамі з кветкамі. Традыцыйная перагародка паміж мужчынскай і жаночай палавінамі сінагогі заменена металічнай галерэяй на чатырох тонкіх калонах у заходняй частцы храма.
Свяшчэнны каўчэг
Арыгінальнасць і своеасаблівасць насычаных дэкаратыўна-арнаментальных матываў інтэр’ера сінагогі звязаны з культавай сімволікай: матывы з жывёльнага і расліннага свету, культавыя атрыбуты (карона, скрыжалі). У дэкаратыўным вырашэнні інтэр’ера выкарыстана тэхніка грызайлю. Кампазіцыйна-дэкаратыўным цэнтрам усходняй сцяны з’яўляецца («свяшчэнны каўчэг» — ніша для захоўвання скрутку торы). Над ім размешчаны накладны фігурны картуш — ляпная кампазіцыя ў выглядзе дзвюх скрыжалей, якія падтрымліваюцца з абодвух бакоў ільвамі і ўвенчаны каронай. Усе элементы дэкаратыўнай ляпніны пакрыты пазалотай і паліхромнай афарбоўкай. Па баках алтарнага картуша — насценныя фрэскі з карынфскімі калонамі і антаблементам, на якім размешчаны выявы львоў, ваз, букетаў, драпіровак. Паміж ілюзорнымі калонамі — фрэскавыя выявы абрадавых (трубныя рогі, валторна, «арфа Давіда») і свецкіх (гітара, віяланчэль, кларнет і інш.) музычных інструментаў, драпіровак, букетаў кветак. Вось алтарнай сцяны завяршаецца ляпным балдахінам у выглядзе кароны з зоркай і спушчанымі драпіроўкамі.
Кіеўскі завод электратранспарту
Кіеўскі завод электратранспарту, КЗЭТ — завод у Кіеве, Украіна. За час свайго існавання завод выпускаў вялікую колькасць мадэляў тралейбусаў і праводзіў рамонт тралейбусаў, трамваяў і вагонаў метро, невялікія аб'ёмы вытворчасці працягваюцца і цяпер. Завод на 88% належыць ЗАТ Транссервіс-Інвест.
Кароткая гісторыя прадпрыемства
Майстэрні спачатку толькі выконвалі рамонт вагонаў, але з часам сталі таксама выпускаць вагоны. У 1920-30-я гады прадпрыемства называлася "Завод імя Домбаль" і працягвае выпуск двухвосевых маторных і прычапных вагонаў, хоць перад вайной была таксама выпушчана невялікая партыя 4-восных вагонаў.
У 1970-80-я гады КЗЭТ пераходзіць на вытворчасць грузавых тралейбусаў пад агульным індэксам КТГ (Кіеўскі Тралейбус Грузавы).
Залатуха
Залату́ха (, Золотуха) — аграгарадок у Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Чкалаўскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Залатушскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 50 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Калінкавічы, за 98 км ад Гомеля, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Васілевічы. На поўнач ад аграгарадка працякае рака Ведрыч.
Комплекс будынкаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта
Комплекс будынкаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта — універсітэцкі гарадок, які знаходзіцца на Плошчы Незалежнасці ў г. Мінску. Уключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей.
Сённяшні комплекс уяўляе сабой квартал паміж плошчай Незалежнасьці і Прывакзальнай плошчай і ўключае будынак рэктарату, ФМА, галоўны, фізічны, хімічны, геаграфічны корпусы, і адміністратыўныя будынкі. Таксама БДУ належыць шэраг будынкаў па-за комплексу.
Гісторыя
Першапачаткова ўніверсітэцкі гарадок павінны былі фарміраваць 16 будынкаў сярод зялёных насаджэнняў. Простай і выразнай схеме будынкаў адпавядала лаканічнае па форме дойлідства фасадаў, пазбаўленых дэкору, але атрымалася пабудаваць толькі 5 — медыцынскі, анатамічны, галоўны корпус і сенняшнія Інстытут ядзерных праблем і будынак факультэта геаграфіі і геаінфарматыкі.
Разбураныя ў ІІ Сусветную вайну будынкі былі адноўлены ў 1945—1949 гадах, унутраная планіроўка захавалася, аднак былі часткова зменены фасады — былі прададзены рысы неакласіцызму (архітэктар С. Баткоўскі).
У 1962 годзе пабудаваны новы шасціпавярховы складанай канфігурацыі плана галоўны корпус (архітэктары М. Бакланаў, А. Духан, інжынер Н. Мароз), у якім размешчаныя 330 аўдыторый, кабінеты, лабараторыі, актавая зала на 1000 месцаў, бібліятэка, чатыры чытальныя залы, спартыўная зала. У вырашэнні галоўнага фасаду, які выходзіць на пл. Незалежнасці, выкарыстаны вертыкальныя чляненні—лапаткі, што адпавядае характару архітэктуры размешчанага насупраць Дома ўраду. Пасля былі ўзведзены фізічны, хімічны карпусы. Сярод апошніх — пабудованы ў 2012 годзе хмарачос ФМА.
Пад час пабудовы Мінскага метрапалітэну былі знесеныя медыцынскі корпус і часткова сённяшні будынак Інстытута ядзерных праблем. Аднак на гэтым не скончылася — анатамічны корпус быў пашкоджаны і таксама быў знесены. Такім чынам сення засталося толькі 2 будынка з першапачатковага праекту (былы галоўны корпус быў перададзены БДПУ).
Будынкі БДУ у іншых раёнах Мінска
Па вул. Ленінградскай пабудаваны корпус хімічнага факультэта (архітэктар Н. Дзяменцьева). У 1970-я гады за кальцавой дарогай у раёне в. Шчомысліца пабудаваны дзевяціпавярховы прастакутны ў плане корпус НДІ прыкладных фізічных праблем і радыёфізічнага факультэта (1974, архітэктар П. Бяляеў), васьміпавярховы прастакутны ў плане навучальна-лабараторны корпус (1979, архітэктар М. Вінаградаў), трынаццаціпавярховы будынак інтэрната.
З 1992 года вядзецца будаўніцтва новага ўніверсітэцкага гарадка па адзіным генплане (кіраўнік аўтарскага калектыву архітэктар А. Сабалеўскі). На тэрыторыі 150 га у раёне праспекта Дзяржынскага і кальцавой дарогі будуць створаныя вучэбная, культурна-спартыўная, жылая і навукова-вытворчая зоны.
Ігар Аляксандравіч Міранкоў
Ігар Аляксандравіч Міранкоў (1969 — 19 чэрвеня 1996) — савецкі і беларускі серыйны забойца, у 1990—1993 гадах забіў шэсць хлопчыкаў ва ўзросце ад 9 да 14 гадоў.
Біяграфія
Ігар Міранкоў нарадзіўся ў 1969 годзе ў горадзе Светлагорску Беларускай ССР, дзе пасля пражыў усё жыццё і здзейсніў усе свае злачынствы. Пасля школы Міранкоў быў закліканы да праходжання тэрміновай службы ў складзе Паўночнага Флота. Меліся звесткі аб тым, што яшчэ падчас ваеннай службы ён праяўляў гомасэксуальныя схільнасці і дамагаўся да таварышаў па службе. Следчы па справе Міранкова Алег Літошкі казаў, што, магчыма, яго самога першапачаткова згвалтавалі маракі, што потым прывяло да дэфармацыі псіхікі Міранкова.
Вярнуўшыся ў Светлагорск, Міранкоў уладкаваўся на працу, купіў матацыкл «Ява» і стаў жыць звычайным жыццём. Міранкоў быў абсалютна незаўважным чалавекам. Літошкі пасля расказваў так:
Серыя забойстваў
Першае забойства Міранкоў здзейсніў 2 чэрвеня 1990 года. Яго ахвярай стаў 13-гадовы хлопчык, які гуляў у лесе. Маньяк напаў на яго, згвалціў і забіў ударамі нажа. 16 красавіка 1991 года пры падобных абставінах ім быў забіты 10-гадовы хлопчык. Забойства дзяцей спачатку разам ніхто не звязаў, але Міранкоў вырашыў часова стаіцца. За ўвесь 1992 год ён не здзейсніў ні аднаго забойства, таму што ў 1991 годзе быў асуджаны на тры гады папраўчых работ за рабаванне. Паколькі Міранкоў быў на добрым рахунку, яму часта падавалі трохдзённыя адпачынкі, падчас якіх ён і здзяйсняў свае забойства.
20 сакавіка 1993 года Міранкоў здзейсніў трэцяе забойства 9-гадовага хлопчыка, а 30 сакавіка — чацвёртае забойства. У горадзе пачалася паніка, людзі будавалі версіі аб тым, што дзяцей выкрадаюць адэпты «Белага братэрства», цыганы альбо злачынныя групоўкі. Летам 1993 года Міранкоў выкраў і забіў яшчэ двух дзяцей, а восенню іх цела выявілі ў лесе. Бацькі выйшлі на вуліцы Светлагорска, арганізавалі пікетаванне раённай адміністрацыі, стварылі камітэты самаабароны.
Арышт, следства і суд
27 красавіка 1994 года Ігара Міранкова арыштавалі за крадзеж бензіну і махлярства са страхоўкай. Ён прызнаў сваю віну і быў заключаны пад варту. 14 мая 1994 года яго выклікалі на допыт па справе аб знікненнях і забойствах дзяцей. Пасля гэтага ён прызнаўся ў здзяйсненні шасці забойстваў. Беларускія ўлады вырашыліся на беспрэцэдэнтныя меры — справа была засакрэчана, і рассакрэчаныя толькі ў 2007 годзе, Міранкова змясцілі ў адзіночную камеру горада Рэчыца, а следчыя эксперыменты праводзіліся ў рамках павышаных мер бяспекі падследнага. Следства доўжылася больш за год, пасля чаго крымінальная справа была перададзеная ў суд, які прысудзіў Ігара Аляксандравіча Міранкова да вышэйшай меры пакарання — смяротнага пакарання праз расстрэл. 19 чэрвеня 1996 года прысуд быў прыведзены ў выкананне ў СІЗА № 1 горада Мінска.
Анунд Упсальскі
А́нунд Упса́льскі, або Анундус (Önundr Uppsali, Anund Uppsale) — паводле Рымберта і Сагі пра Хервёр, кіраўнік Швецыі разам са сваім братам Б’ёрнам з Хогі (яны таксама згадваюцца Адамам Брэменскім). Яго мянушка — Упсальскі — звязана з тым, што ён жыў у Старой Упсале, якая з’яўлялася ў тую эпоху рэлігійным цэнтрам.
Біяграфія
Рымберт распавядае, што Анундус і яго брат Б’ёрн атрымалі ў спадчыну тытул конунга пасля Эрыка і што Анунд быў выгнаны са сваёй краіны па невядомай прычыне.
У 840-я гады Анунд вярнуўся ў Швецыю з буйным дацкім войскам на 21 ладдзі вікінгаў і 11 сваімі ладдзямі, паабяцаўшы датчанам багатую здабычу ў Бірцы, і яны прыбылі туды, калі Б’ёрн з Хогі быў далёка ад яе. Анунд прасіў сто марак срэбра, якія і былі яму пададзены. Датчане адчулі сябе ашуканымі і вырашылі раптам напасці на Бірку, каб спаліць і разрабаваць яе, але тады Анунд паспрабаваў парушыць іх планы. Ён запатрабаваў, каб яны цягнулі жэрабя і даведаліся, ці жадаюць асы, каб Бірка была разбурана. Жэрабя паказала, што разбурэнне Біркі прынясе датчанам няўдачу. Тады яны задаліся пытаннем, куды адправіцца за здабычай, і адказам стаў славянскі горад. Датчане пакінулі Бірку і вярнуліся адтуль з багатымі трафеямі.
Анунд працягваў імкнуцца да міру са сваім народам, як і яго сын Эрык, які заняў шведскі трон пасля яго.
Элія Капіталіна
Элія Капіталіна, Aelia Capitolina (Colonia Aelia Capitolina) — рымская калонія, пабудаваная ў 135 годзе на месцы разбуранага Іерусаліма імператарам Адрыянам пасля прыгнечання Другога яўрэйскага паўстання, якое перарасло ў Другую Іўдзейскую вайну. Адрыян выдаў дэкрэт, паводле якога ўсім, хто падвергся абразанню, доступ у горад быў забаронены. За наступныя 200 гадоў адзіным чалавекам, які парушыў гэта правіла, быў Філіп Араб. У 325 годзе Канстанцін Вялікі аднавіў назву Іерусалім, ужо як хрысціянскі горад.
Назва
Назва рымскага горада паходзіць ад аднаго з імёнаў імператара Адрыяна (Publius Aelius Hadrianus) — Элія, і Капіталіна, гэта значыць ад назвы ўзгорка ў Рыме, дзе знаходзіўся храм галоўнага рымскага бога Юпітэра — Капітолій. Храм Юпітэра ў горадзе быў пабудаваны на месцы былога Храма на Храмавай гары. Таксама ў горадзе быў форум і храм Венеры (цяпер Храм Труны Гасподняй)
Падлукі
Падлу́кі (, Подлуки) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Чкалаўскага сельсавета.
Б’ёрн Жалезнабокі
Б’ёрн Жалезнабокі (Björn Járnsíða, Björn Järnsida) — паўлегендарны кароль Швецыі, які жыў прыкладна ў IX стагоддзі. Б’ёрн Жалезнабокі лічыцца першым кіраўніком з новай дынастыі. Напачатку XVIII стагоддзя курган на востраве Мунсё быў названы букіністамі магілай Б’ёрна Жалезнабокага (Björn Järnsidas hög, hög паходзіць ад haugr — курган, магільны ўзгорак).
У 859 годзе ён дасягнуў Гібралтара і разрабаваў міжземнаморскае ўзбярэжжа Марока. Затым іх шлях ляжаў на Балеарскія астравы і ў Праванс. У 862 годзе Б’ёрн вярнуўся ў Брытанію, разарыўшы на зваротным шляху Валенсію.
Сага пра Хервёр
У «Сазе пра Хервёр», як і ў «Сазе пра Рагнара Лодбраку», гаворыцца, што Эйстэйн Гром быў забіты Б’ёрнам і яго братамі, і што яны заваявалі ўсю Швецыю. Калі памёр Рагнар, яго тытул конунга атрымаў у спадчыну Б’ёрн Жалезнабокі. У яго было двое сыноў, Рэфіл і Эрык Б’ёрнсан, які стаў наступным конунгам Швецыі.
Хатыні
Хатыні́ (, Хатыни) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чкалаўскага сельсавета.
Інгвар
Інгвар (Yngvarr) — мужчынскае імя скандынаўскага паходжання.
Уладзімір Міхасёў
Уладзімір Міхасёў:
Рымберт
Рымберт (Rimbert; памёр, ) — архібіскуп гамбург-брэменскі (865—888), агіёграф.
Біяграфія
Рымберт нарадзіўся і выхоўваўся ў наваколлях кляштара Турхальц (Торхаўт, Torhout), дзе яго заўважыў святы Ансгар. Пасля смерці апошняга ў 865 годзе Рымберт стаў другім гамбург-брэменскім архібіскупам. Кіраваў дыяцэзіяй аж да сваёй смерці ў 888 годзе. Быў аўтарам жыція свайго папярэдніка на кафедры — Святога Ансгара. Вядомыя таксама два яго лісты: «Пра сабакагаловых людзей» і «Пра шлюбы паміж сваякамі».
Гарохаў
Гаро́хаў (, Горохов) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шыіцкага сельсавета.
Б’ёрн з Хогі
Б’ёрн з Хогі (Björn på Håga) — паўлегендарны кароль Швецыі, паводле Сазе пра Хервёр, сын Эрыка Б’ёрнсана, які кіраваў разам з братам, Анундам Упсальскім. У сазе згадваецца пляменнік Б’ёрна Эрык Анундсан, сучаснік Харальда Цудоўнавалосага, што дазваляе датаваць кіраванне самага Б’ёрна першай паловай IX стагоддзя.
У «Кнізе пра засяленне Ісландыі» распавядаецца пра шведскага пасяленца, які адным з першых прыйшоў у Ісландыю — сына Б’ёрна з Хогі. Акрамя таго, пра Б’ёрна і яго скальдаў Брагі Бодасана і Эрпра Іўтундзі згадвае спіс.
Таксама пацверджанне гістарычнасці Б’ёрна ёсць у Святога Рымберта ў «», дзе згадваецца «кароль Б’ёрн». Гісторыкі яшчэ ў XVIII стагоддзі прытрымліваліся адзінага меркавання, што гэты Б’ёрн і ёсць Б’ёрн з Хогі. Гэтаму ёсць шмат доказаў у тэксце твора Рымберта: так, Рымберт піша, што Ансгар прыехаў у Бірку і бачыў там гэтага караля — Бірка была часткай уладанняў Б’ёрна з Хогі ; Рымберт таксама апісвае іншага караля Анундуса, выгнанага, але затым які вярнуўся з дапамогай датчан, і гэты Анундус, па меркаванні гісторыкаў, і ёсць Анунд, брат Б’ёрна.
Міхаіл Васільевіч Фрунзэ
Міхаіл Васільевіч Фру́нзэ (, г. Пішпек, цяпер Бішкек, Кыргызстан — ) — рэвалюцыянер, савецкі партыйны, дзяржаўны і ваенны дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў гімназію, у 1904 паступіў у Пецярбургскі політэхнічны інстытут, адкуль выключаны ў 1905 за ўдзел у студэнцкіх і рабочых рэвалюцыйных гуртках.
Член Іванава-Вазнясенскай сацыял-дэмакратычнай арганізацыі; адзін з арганізатараў і кіраўнікоў забастоўкі ў г. Іванава-Вазнясенск (1905), член аднаго з першых у Расіі Іванава-Вазнясенскага Савета рабочых дэпутатаў. На чале дружыны іванаўскіх і шуйскіх рабочых дапамагаў рабочым Масквы ў час Снежаньскага ўзброенага паўстання (1905). Дэлегат IV з’езда РСДРП (1906). Не раз арыштаваны, двойчы прыгавораны да пакарання смерцю, замененага пажыццёвай катаргай; 8 гадоў правёў у турмах і на катарзе. У канцы 1914 прыгавораны да пажыццёвай ссылкі ў Сібір, адкуль уцёк. Вёў рэвалюцыйную работу ў Іркуцку і Чыце. 3 красавіка 1916 на Заходнім фронце.
Пад псеўданімам М.А. Міхайлаў уладкаваўся вольнанаёмным у артылерыйскую часць у мяст. Івянец Мінскай губерні, потым статыстыкам камітэта Заходняга фронту Усерасійскага земскага саюза ў Мінску. Вёў рэвалюцыйную агітацыю на фронце, выступаў на мітынгах і падпольных сходах, арганізоўваў братанне салдат. Стварыў у Мінску групу РСДРП, якая стала адным з цэнтраў рэвалюцыйнай работы ў Мінскай губерні, мела аддзяленні ў 3-й і 10-й арміях і ваенных майстэрнях.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі з 4(17).3 да 12(25).10.1917 начальнік народнай міліцыі г. Мінска, адзін са стваральнікаў Мінскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў, член яго выканкома. Член Мінскага камітэта РСДРП(б), дэлегат Красавіцкай канферэнцыі РСДРП(б). На І з’ездзе ваенных і рабочых дэпутатаў армій і тылу Заходняга фронту выбраны членам Франтавога камітэта, на І з’ездзе сялянскіх дэпутатаў Мінскай і Віленскай губерняў — старшынёй выканкома Савета сялянскіх дэпутатаў Мінскай і Віленскай губерняў. Старшыня Мінскага губернскага сялянскага камітэта, кіраўнік дэлегацыі ад Беларусі на І Усерасійскім з’ездзе сялянскіх дэпутатаў, рэдактар «Крестьянской газеты», адзін з рэдактароў газеты «Звезда» — органа Мінскага камітэта РСДРП(б). У час барацьбы супраць карнілаўшчыны ўзначальваў рэвалюцыйныя войскі Мінскага раёна.
12(25).10.1917 накіраваны ў г. Шуя (старшыня Савета і павятовага камітэта РСДРП(б), потым у Іванава-Вазнясенск (старшыня губернскага каміэта РСДРП(б) і выканкома губернскага Савета). Са студзеня 1919 камандуючы 4-й арміяй, з красавіка 1919 Паўднёвай групай войск Усходняга фронту, з ліпеня 1919 камандуючы Усходнім, Туркестанскім і Паўднёвым франтамі. Свой палкаводчы талент выявіў у баях супраць войск Калчака, Урангеля і іншых армій «белай» гвардыі. У 1920—24 упаўнаважаны Рэўваенсавета рэспублікі на Украіне. камандуючы ўзброенымі сіламі Украіны і Крыма. 3 лютага 1922 намеснік старшыні Украінскага эканамічнага савета, кіраваў ліквідацыяй бандытызму на Украіне.
3 сакавіка 1924 намеснік старшыні РВС СССР і наркома па ваенных і марскіх справах СССР, адначасова начальнік штаба РСЧА, начальнік Ваеннай акадэміі РСЧА. Са студзеня 1925 старшыня РВС СССР і нарком па ваенных і марскіх справах СССР, з лютага 1925 член Савета працы і абароны СССР.
На X—XIII з’ездах РКП(б) выбраны членам ЦК, у 1924 — кандыдат у члены Палітбюро ЦК РКП(б). Быў членам ВЦВК і ЦВК СССР.
Вёў ваенна-тэарэтычную работу, аўтар прац па ваенных пытаннях.
Ушанаванне памяці
Яго імем у 1926—91 быў названы г. Бішкек.
У Мінску на будынку, дзе ў 1917 размяшчалася народная міліцыя, у г.п. Івянец на доме, дзе жыў М. Фрунзэ, усталяваны мемарыяльныя дошкі. У 1975 годзе каля будынка Фрунзенскага райвыканкома ў Мінску пастаўлены помнік М. Фрунзэ.
Заіканне
Заіканне — функцыянальнае парушэнне мовы. Характарызуецца адвольнымі паўзамі рознай працягласці паўторам асобных гукаў, складоў, слоў пры размове. Прычыны хваробы: генетычная схільнасць, частыя псіхатраўмы, неўратычны фон, саматычная аслабленасць. Найчасцей узнікае ў дзяцей ранняга ўзросту (2-5 гадоў). Лячэнне: псіхатэрапія, гіпноз.
Спіс аб’ектаў PGC (945001—946000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (945001—946000)
Кіеў-11
Кіеў-11 (Київ-11) — серыя 18-метровых тралейбусаў, якая выпускалася ў 1991—1993 гадах Кіеўскім заводам электратранспарту ў колькасці дзесяці асобнікаў, і ў пяці асобніках — мінскім заводам Белкамунмаш.
Акрамя гэтага, выпускалася і скарочаная 11,6-метровая мадыфікацыя тралейбуса Кіеў 11У. Іх выпускаў толькі КЗЭТ у 1992—1996 гадах, які вырабіў за гэты перыяд 55 асобнікаў. Кіеў-11 і Кіеў-11У вызначыліся надзвычайна нізкай якасцю і вельмі нізкай надзейнасцю, праз што тэрмін службы гэтых тралейбусаў не перавышаў, у большасці выпадкаў, 10 гадоў.
Асновай для распрацоўкі новых тралейбусаў былі перспектыўныя тралейбусы Кіеў-6, якія КЗЭТ выпускаў у пачатку 1970-х гадоў, аднак у 1972 годзе і вытворцасць была спынена з-за масавых паступленняў чэшскіх тралейбусаў «Шкода» і расійскіх ЗІУ.
Інгвар Высокі
Інгвар Высокі (Ingwar, Yngwarr, Hin Harri) — упсальскі валадар, якога скандынаўскімі сагамі адносяць да VI, VII ці VIII стагоддзям.
Кіеў-11
У 1991 годзе з заводу выйшлі некалькі двухсекцыйных тралейбусаў асабліва вялікай умяшчальнасці Кіеў-11. Аднак, з-за абмежаваных вытворчых магчымасцяў КЗЭТ, машын было выраблена вельмі мала. Кіеў-11 былі выраблены амаль цалкам з украінскіх камплектуючых. З прычыны малой серыі і абмежаваных магчымасцяў завода па давядзенні машын да нармальнага эксплуатацыйнага стану, якасць машын была нізкай. У 1992 годзе дакументацыя на вытворчасць Кіеў-11 было перададзена на Паўднёвы машынабудаўнічы завод («Южмаш»), дзе ўзяліся за дапрацоўку гэтай машыны. Хоць камплектуючыя машын вытворчасці «Южмаш» засталіся амаль тымі ж, завод здолеў значна палепшыць якасць машыны і выправіць шматлікія недахопы. У студзені 1992 года «Южмаш» запусціў мадэль у серыйную вытворчасць, аднак ужо пад уласнай назвай — ЮМЗ Т1.
Інгвар Высокі
Заключыўшы мір з данамі, Інгвар распачаў некалькі паходаў на ўсходнія краіны, відаць, галоўным чынам, на Эстонію. Тут мясцовыя жыхары напалі на яго з велічэзным войскам, Інгвар быў забіты, і яго войска бегла. Яго пахавалі пад узгоркам на беразе Балтыйскага мора ў мясцовасці Ляэнемаа. Некаторыя са шведскіх гісторыкаў (напрыклад, Улаф Далін) бачаць у паходзе Інгвара паход не толькі ў землі эстаў, але і ў вобласці будучай Старажытнарускай дзяржавы, лічачы яго заваёўнікам крывічаў і іншых усходніх славян, які загінуў потым у барацьбе з імі.
Кіеў-11
Апісанне канструкцыі
Тралейбус Кіеў-11 ўяўляе сабой рамную канструкцыю, аснова канструкцыі -- рама, якая складаецца з ланжэронаў, некалькіх ашэсткаў і шэрагу іншых дэталяў. На раму тралейбуса мацуецца кузаў і ўсе іншыя вузлы і агрэгаты. Трубы каркаса і ашалёўка кузава зроблены са сталі.
Заполле (Калінкавіцкі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шыіцкага сельсавета.
Інгвар Высокі
Пахаванне Інгвара, меркавана, было выяўлена на востраве Саарэмаа, у воласці Сальмэ.
Кіеў-11
Апісанне канструкцыі
Даўжыня тралейбуса -- 18 м. Камплектуючыя тралейбуса выкарыстаны пераважна украінскія, якія вызначаліся невысокай якасццю.
Электраабсталяванне тралейбуса было вынесена на дах для натуральнага астуджэння, на дах вынесены кантэйнер з пуска-тармазнымі рэастатамі, токапрыёмнікаў (што лагічна), спецыяльны электрарухавік, які кіруе камутацыяй груп рэастатаў (серварухавік), радыёрэактары, якія выкарыстоўваюцца для падаўлення перашкод радыёсувязі.
Кампрэсарны агрэгат служыў для нагнятання сціснутага паветра ў пнеўмасістэму тралейбуса: да сістэмы адкрыцця дзвярэй, пнеўматармазоў, пнеўмаподвескі. Працаваў ад электрарухавіка.
Галоўная перадача канічная. Бартавыя перадачы — прамазубыя.
У тралейбусаў Кіеў-11 і Кіеў-11У была вельмі нізкая якасць зборкі салона. Сядзенні былі падвойнымі з дэрматынавай абіўкай, устаноўленыя парамі ці па адным, якасць сядзенняў і поручняў была нізкай, як на Кіеў-11, так і на яго меншай версіі. З-за недастатковай магутнасць абагравальнікаў, былі праблемы з цяпленнем і ўзімку ў салоне было холадна. Гэты недахоп ёсць і ў ЮМЗ-Т1. Месца кіроўцы не пераўзыходзіла па эрганамічнасці тагачасныя аналагі. яно было замацаваным на адной пазіцыі і магло рэгулявацца толькі ў вышыню. Прыборная панэль была прамой і невялікай, таму пераважная большасць пераключальнікаў была вынесена на дадатковую панэль з левага боку ад кіроўцы. Панэль мела нямалае падабенства з панэллю ЗІУ-682Г — былі ўжыты аналагічныя тумблеры і вымяральныя прыборы.
Вонкава тралейбус вельмі нагадвае ЮМЗ, аднак у іх ёсць шэраг адрозненняў:
Навінкі (Калінкавіцкі раён)
Наві́нкі (, Новинки) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чкалаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 46 км у напрамку на паўночны ўсход ад горад Калінкавічы, за 89 км ад Гомеля.
Гісторыя
У 1926—1927 гадах цэнтр Навінкаўскага сельсавета.
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. Са жніўня 1941 года да лістапада 1943 года ў вёсцы дзейнічала група падпольшчыкаў.
Да 29 красавіка 1950 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета, пасля — у склад Залатушскага сельсавета. Да 16 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета Васілевіцкага раёна.
Сухавічы
Су́хавічы (, Суховичи) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шыіцкага сельсавета.
У 1924—1939 гадах цэнтр Сухавіцкага сельсавета.
Уладзімір Іванавіч Міхасёў
Уладзі́мір Іва́навіч Міхасё́ў (нар., Мінск) — старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта са снежня 1985 года па май 1990 года.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (сучасны БНТУ).
Працаваў на Мінскім аўтамабільным заводзе слесарам, інжынерам-выпрабавальнікам.
З 1968 года — на партыйнай рабоце. У 1975—1983 гадах — першы сакратар Першамайскага райкама КПБ горада Мінска.
Са снежня 1985 года па май 1990 года ўзначальваў Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт.
У 1983—1988 гадах — старшыня Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.
Паўлегендарны кароль Швецыі
Паўлегендарныя каралі Швецыі (Svenska sagokungar) — паслядоўнасць шведскіх каралёў да Эрыка Пераможца, пра якіх вядома з такіх крыніц, як ісландскія сагі, «Беавульф», сачыненні Рымберта, Адама Брэменскага і Саксона Граматыка. Іх рэальнае існаванне ставіцца пад сумнеў, бо звесткі пра іх атрыманы з няпэўных крыніц. Па-шведску іх называюць sagokungar, што можна перавесці як «казачныя каралі» ці «каралі з саг». Амаль усіх паўлегендарных каралёў крыніцы адносяць да дынастыі Інглінгаў/Скілфінгаў ці па прамой лініі, ці праз Рагнара Лодбрака, і дынастыі Ск'ёльдунгаў.
Дынастыя Інглінгаў/Скілфінгаў
Каралі, якія належаць да старажытнай дынастыі, згаданай як у ісландскіх сагах, так і ў «Беавульфе». Манархі, якія былі іх папярэднікамі, носяць міфічны характар і прыведзены ў спісе міфічных каралёў Швецыі. Апроч нахваных, каралі дынастыі згаданы і ў іншых, больш надзейных крыніцах.
Дынастыя Ск'ёльдунгаў
Дынастыя Ск'ёльдунгаў змяніла Інглінгаў у VII ст., хоць прадстаўнікі дынастыі час ад часу станавіліся каралямі Швецыі і ў папярэднія гады. Згадкі пра яе захаваліся ў легендах пра Харальда Баязуба і Рагнара Лодбрака. Б’ёрн Жалезнабокі лічыцца заснавальнікам наступнай дынастыі. Паводле сцвярджэння Саксона Граматыка, Сігурд Рынг належаў да Інглінгаў і быў сынам Інг'яльда Каварнага. Аднак у сагах яго бацькам паказаны Рандвер, конунг Гардарыкі, або Вальдар, намеснік Даніі, або Хрорык Кідальнік Кольцаў, кароль Даніі і Зеландыі.
Дынастыя Мунсё
Паміж крыніцамі няма поўнай згоды, прычына якой — магчымасць адначасовага кіравання некалькіх каралёў, бо Швецыя ў той час была выбарнай манархіяй. Найбольш лагічнае тлумачэнне складаецца ў тым, што каралі кіравалі сумесна, напрыклад, два браты маглі быць выбраны разам. Асабліва адзначаюцца выпадкі, калі вялася грамадзянская вайна (Б’ёрн з Хогі, Анунд Упсальскі) або праблемы пераемнасці (Эрык Пераможны, Олаф II Б’ёрнсан, Сцюрб'ёрн Моцны).
Туравічы (Калінкавіцкі раён)
Ту́равічы (, Туровичи) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шыіцкага сельсавета.
Лог
Лог — ручай у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Заходняя Дзвіна. Даўжыня 18 км. Пачынаецца за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Сосніна, вусце за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Пятніцкае. У нізоўі ва ўрочышчы Улазавіцкая Лясная Дача цячэ праз азёры Першае, Другое і Трэцяе. Рэчышча на працягу 9 км ад вытоку каналізаванае.
Града (Калінкавіцкі раён)
Града́ (, Гряда) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Юравіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Градскага сельсавета.
Гута (возера)
Гута — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 19 км на паўночны захад ад Расон, у басейне ракі Свольна.
Плошча возера 0,069 км². Упадаюць некалькі ручаёў, на паўночным захадзе выцякае ручай у возера Студзянец.
У возеры водзяцца карась, лінь і іншыя віды рыб.
Глыбокае (возера, Расонскі раён, басейн Свольны)
Глыбо́кае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на паўночны захад ад Расон, за 2,4 км на ўсход ад вёскі Валясы, у басейне ракі Свольна.
Плошча возера 0,35 км². Праточнае, праз возера працякае рака Нячэрская.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, плотка і іншыя віды рыб.
Шарэйкі (Калінкавіцкі раён)
Шарэ́йкі (, Шарейки) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Юравіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Шарэйкаўскага сельсавета.
Гальберштат
Гальберштат (Halberstadt) — горад на ўсходзе Германіі, у зямлі Саксонія-Ангальт. Насельніцтва: 42 794 чалавекі (31 снежня 2009). Вядомы з 804 года.
Горад падзелены на 5 гарадскіх раёнаў.
Гісторыя
З IX стагоддзя па 1807 год горад з’яўляўся сталіцай аднайменных біскупства і княства. У 1815 годзе быў анексаваны Прусіяй, належаў ёй да аб’яднання Германіі ў 1871 годзе, пасля чаго належаў апошняй.
Славутасці
Гістарычны цэнтр горада, у т. л. Саборная плошча з Саборам (1240 год — канец XV стагоддзя) і касцёлам Божай Маці; касцёл Св. Марціна; былы біскупскі палац Петэрсхоф і інш. Музей прыроды Гайнеанум, вядомы сваёй калекцыяй птушак; музей Глаймгаус (адзін з найстарэйшых літаратурных музеяў Германіі); Музей скарбаў сабору і інш. У гарадской частцы Шахдорф Штробек (Schachdorf Ströbeck, літаральна «Шахматная вёска Штробек», якая да 1 студзеня 2010 сапраўды была асобнай вёскай) адбываецца тэтралізаваная гульня «Жывымі шахматамі», дзе людзі выконваюць ролі шахматных фігур (падобная гульня адбываецца і ў некаторых іншых гарадах Еўропы, напрыклад, у італьянскай Маростыцы).
Якімавічы (Калінкавіцкі раён)
Які́мавічы (, Якимовичи) — аграгарадок у Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельсавета.
Клінск
Клінск (, Клинск) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельсавета.
У 1925—1939 гадах цэнтр Клінскага сельсавета, потым у складзе Клінскага (1 кастрычніка 1973 года перайменаваны ў Міхнавіцкі) сельсавета. 20 лютага 1975 года перададзена ў склад Якімавіцкага сельсавета.
Звездзік
Зве́здзік — ручай у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Сечна. Даўжыня 7,4 км. Пачынаецца за 1,2 км на поўнач ад вёскі Пісарава, вусце за 0,8 км на поўдзень ад вёскі Беразніца. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Плацічнае
Плацічнае, Плацічна — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўночны захад ад Расон, за 2 км на захад ад хутара Чырвоны Бор, у басейне ракі Свольна.
Плошча возера 0,23 км². Даўжыня 0,63 км, шырыня 0,55 км. Даўжыня берагавой лініі 2,1 км. На поўначы з возера выцякае рака Нячэрская, якая злучае яго з азёрамі Тутча і Глыбокае.
У возеры водзяцца акунь, плотка, шчупак, карась, гусцяра, лінь, джгір і іншыя віды рыб.
Ячнае (Калінкавіцкі раён)
Я́чнае (, Ячное) — вёска ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельсавета.
Іван Франьіч
Іван Франьіч (Ivan Franjic; нар., , Аўстралія) — аўстралійскі футбаліст, абаронца клуба «Мельбурн Найтс» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Аўстраліі. Мае харвацкія карані.
Клубная кар’ера
Кар’еру пачаў на радзіме, дзе гуляў за шматлікія клубы ў рэгіянальных лігах. У 2009 годзе ігрок далучыўся да клуба «Брысбен Роар» з А-Лігі. 12 верасня ў матчы супраць «Ньюкасл Джэтс» ён дэбютаваў за новую каманду. 20 кастрычніка 2010 года ў матчы супраць «Сентрал Кост Марынерс» Іван забіў свой першы гол за «Роар».
У жніўні 2014 года Франьіч перайшоў у клуб расійскай Прэм’ер-лігі «Тарпеда», які базуецца ў сталіцы Расіі. Дамова з клубам была складзена на 3 гады. Дэбют іграка прыпаў на нічыйны паядынак (0:0) з клубам «Кубань», калі Іван выйшаў на змену ў другім тайме. У красавіку 2015 года разарваў кантракт з «Тарпеда» з-за затрымак выплату заробку.
У жніўні 2020 года перайшоў у «Макартур», сезон 2022 правёў у складзе «Гайдэльберг Юнайтэд». У студзені 2023 года далучыўся да «Мельбурн Найтс».
Міжнародная кар’ера
За зборную Аўстраліі футбаліст дэбютаваў у 2012 годзе. У 2015 годзе ў складзе зборнай стаў пераможцам хатняга Кубка Азіі.
Клубныя
«Брысбен Роар»:
«Мельбурн Сіці»:
«Перт Глоры»:
Міжнародныя
Аўстралія:
Эрытрэйская Каталіцкая Царква
Эрытрэйская каталіцкая царква — адна з усходнекаталіцкіх цэркваў, якія прытрымліваюцца эфіопскага абраду, што ўзыходзіць да Александрыйскай літургічнай традыцыі. Самая маладая з усходнекаталіцкіх цэркваў, утворана ў 2015 годзе шляхам вылучэння з Эфіопскай каталіцкай царквы. Прыхільнікі пражываюць, галоўным чынам у Эрытрэі.
Гісторыя
У канцы XIX стагоддзя Эрытрэя перайшла пад кантроль італьянцаў. Пасля гэтага тут рэзка актывізавалася каталіцкая місія, у выніку чаго ў Эрытрэі з'явілася істотная колькасць каталікоў эфіопскага абраду.
Пасля заканчэння другой сусветнай вайны Эрытрэя была далучана да Эфіопіі. У 1961 годзе былі заснаваны пастаянныя структуры Эфіопскай каталіцкай царквы. Была створана мітраполія ў Адыс-Абебе, якой падпарадкоўвалася суфраганная дыяцэзія ў Асмэры (суч. сталіца Эрытрэі). У 1993 годзе Эрытрэя зноў стала незалежнай, пасля чаго былі заснаваны яшчэ дзве дыяцэзіі ў гэтай краіне — Кэрэнская і Барэнтуская. У 2012 годзе ўтворана Сэгэнэйтыйская дыяцэзія.
19 студзеня 2015 года чатыры дыяцэзіі, якія размешчаны на тэрыторыі Эрытрэі, былі вылучаны ў асобную мітраполію, утварыўшы, такім чынам, новую Эрытрэйскую ўсходнекаталіцкую царкву.
Структура
Царква складаецца з чатырох дыяцэзій — Асмэрскай архідыяцэзіі-мітраполіі і суфраганных ёй Кэрэнскай, Барэнтускай і Сэгэнэйтыйскай дыяцэзій. Галоўны сабор Эрытрэйскай царквы — сабор Св. Іосіфа ў Асмэры. З моманту стварэння царкву ўзначальвае біскуп Менгестэаб Тэсфамарыям.
Акцяброва
Акцябро́ва (, Октябрёво) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ліцвінавіцкага сельсавета.
Вёска ўтворана 30 ліпеня 1964 года шляхам зліцця суседніх вёсак Новая Быч і Старая Быч. Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Акцяброўскага сельсавета.
Эрытрэйская Каталіцкая Царква
Структура
Агульная колькасць вернікаў каля 150 тысяч, што складае прыкладна 3 % насельніцтва краіны. Характэрнай асаблівасцю каталіцтва ў Эрытрэі з'яўляецца тое, што ўсе веруючыя каталікі належаць да юрысдыкцыі ўсходняга абраду, царкоўных структур лацінскага абраду ў Эрытрэі няма.
Станіслаў Міхайлавіч Лукашэвіч
Станісла́ў Міха́йлавіч Лукашэ́віч (, в. Валоўшчына Мінскага раёна, БССР —, ) — старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта са жніўня 1977 года па студзень 1980 года.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (сучасны БНТУ) у 1983 годзе.
Працоўную дзейнасць пачаў у 1956 годзе тэхнікам праектнага інстытута «Белгіпраторф». Працаваў на будоўлях Мінска. Быў сакратаром Мінскага гаркама КПБ.
У 1977—1980 гадах — старшыня выканкама Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.
3 1980 па 1992 год — намеснік міністра мантажных і спецыяльных будаўнічых работ БССР.
З 1992 па 1994 год — намеснік кіраўніка канцэрна «Белбудмантаж».
З 1994 па 1998 год — намеснік кіраўніка дзяржаўнага канцэрна «Белмантажспецбуд».
З 1998 года па 2011 год Станіслаў Міхайлавіч працаваў у закрытым акцыянерным таварыстве «Інвест-сістэм», узначальваючы ў апошнія гады Савет дырэктараў гэтага прадпрыемства.
Валерый Андрэевіч Пячэннікаў
Вале́рый Андрэ́евіч Пячэ́ннікаў (, Касцюковіцкі раён Магілёўскай вобласці —, ) — старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта са жніўня 1983 года па снежань 1985 года.
Біяграфія
Працоўны шлях пачаў у 1957 году цесляром у будаўнічай арганізацыі. Пасля службы ў Савецкай Арміі вучыўся ў Мінскім радыётэхнічным інстытуце (сучасны БДУІР‎), абіраўся сакратаром камітэта камсамола гэтага ж інстытута, потым — першым сакратаром Савецкага райкаму камсамола г. Мінска.
З 1972 года — на партыйнай рабоце.
Са жніўня 1983 года па снежань 1985 года ўзначальваў Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт. Са снежня 1985 года першы сакратар Мінскага гаркама КПБ. С 28 ліпеня 1986 года да 1991 сакратар ЦК КПБ па ідэалогіі.
Вячэра (возера)
Вячэ́ра — возера ў Любанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, за 12 км на паўднёвы ўсход ад горада Любань, каля вёскі Азярное, у басейне ракі Арэса.
Возера мае няправільную, авальную форму, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Плошча возера 3,24 км², даўжыня 2,75 км, найбольшая шырыня 1,55 км. Даўжыня берагавой лініі 7,45 км. Аб’ём вады 3,51 млн м³. Возера мелкаводнае, найбольшая глыбіня 2,5 м.
Катлавіна возера плоская, рэшткавага тыпу. Дно плоскае, выслана сапрапелем, уздоўж усходняга берага пясчанае. Сярэдняя магутнасць сапрапелевых адкладаў 2,5 м, найбольшая 3,7 м. Берагі нізкія, тарфяністыя, на ўсходзе пясчаныя. Мінералізацыя вады 106—108 мг/дм³, празрыстасць 1,6 м. Шырыня паласы надводнай расліннасці ад 25 да 40 м. Біямаса фітапланктону 12,02 г/м³, зоапланктону 1,51 г/м³, зоабентасу 9,58 г/м³.
Возера выкарыстоўваецца ў якасці водапрыёмніка меліярацыйных сістэм. Вядзецца здабыча сапрапелю, агульныя запасы якога складаюць 7,5 млн м³, у тым ліку: карбанатнага тыпу — 4 млн м³, змешанага тыпу — 3,5 млн м³.
Возера слабапраточнае, злучана з Чабускім каналам. У выніку меліярацыйных работ возера абмялела і штучна папаўняецца праз магістральны канал з ракі Арэса.
У возеры водзяцца карась, лінь, карп, джгір і іншыя віды рыб.
Думбля (возера)
Думбля — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўднёвы захад ад горада Браслаў, за 1,3 км на ўсход ад вёскі Гаўраны, у басейне ракі Дрысвята.
Плошча возера каля 0,1 км², даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,37 км. Даўжыня берагавой лініі каля 1,15 км. Возера акружана шырокай забалочанай поймай, якая парасла балотна-лугавой расліннасцю і хмызняком. Берагі пясчаныя, нізкія, забалочаныя, месцамі пад хмызняком. Зарастае слаба. На паўночным усходзе злучана вузкай пратокай з возерам Аболе, на захадзе ўпадае ручай. На поўнач ад возера размешчаны балотны масіў Вялікая Думбля.
У возеры водзяцца шчупак, судак, плотка, лінь шчупак, акунь і іншыя віды рыб.
Рэльеф Азербайджана
Рэльеф Азербайджана вельмі разнастайны. Больш за палову тэрыторыі Азербайджана займаюць горы, якія адносяцца да сістэмы Вялікага Каўказа на поўначы і Малога Каўказа на захадзе і паўднёвым захадзе. Разам з Талышскими гарамі, яны ахопліваюць Кура-Араксінская нізіна з поўначы, захаду і паўднёвага ўсходу.
Сярэдняя вышыня рэспублікі да 400 метраў. Амплітуда вышынь сушы вагаецца ад — 26,5 м (Кура-Араксінская нізіна) ніжэй за ўзровень акіяна да 4466 м абсалютнай вышыні (вяршыня Базардзюзю). Розніца вышынь складае 4500 метраў.
Участкі, размешчаныя ніжэй ўзроўню акіяна, складаюць 18% агульнай тэрыторыі рэспублікі, участкі вышынёй ад 0 да 200 метраў — 24%, 200—500 метраў — 15,5%, 500—1000 метраў — 15,5%, 1000—2000 — 19,5%, 2000-3000 — 6,5%, вышэй за 3000 метраў — 1%. Сярэдняя вышыня — 384 метра. Асноўнымі араграфічныя адзінкамі Азербайджанскай Рэспублікі з'яўляюцца горныя сістэмы Вялікага Каўказа, Малога Каўказа і Талыша, Самур-Дзявечынская нізіна (разам з Гусарскай нахільнай раўнінай), Курынская нізіна.
Рэльеф
На тэрыторыі Азербайджана вылучаюць 5 розных па паходжанні тыпы рэльефу:
Багданава (Вішнеўскі сельсавет)
Багда́нава (, Богданово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета. Размешчана за 36 км на паўночны захад ад Валожына, за З км ад чыгуначнай станцыі Багданаў на лініі Маладзечна—Ліда, за 109 км ад Мінска. Рэльеф раўнінны, на паўднёвы захад цячэ р. Альшанка (правы прыток р. Бярэзіна). Транспартныя сувязі па шашы Валожын—Ашмяны, якая праходзіць праз вёску.
Вялікае Княства Літоўскае
Паводле пісьмовых крыніц вядома з XVI ст. ў складзе Вялікага Княства Літоўскага як маёнтак Гальшаны. У 1558 годзе пры падзеле спадчыны князя Сямёна Гальшанскага, гаспадарскага стольніка вялікага літоўскага, маёнтак перайшоў ва ўладанне ваяводзічаў Мікалая і Багдана Сапегаў і іх сястры Фядоры. У 1561 годзе трэцюю частку маёнтка Багдан Сапега запісаў сваёй жонцы княгіні Марыі Капусцянцы, а ў 1566 годзе перайменаваў у гонар свайго імя — Багданава. Тут ён атрымаў дазвол караля Жыгімонта Аўгуста заснаваць мястэчка і трымаць у ім вольныя корчмы, праводзіць штотыднёвыя таргі па чацвяргах і штогадовыя таргі ў дзень Святога Духа. У 1567 годзе маёнтак у Ашмянскім павеце. У 1602 годзе — мястэчка і двор, уласнасць сына Багдана Сапегі, канюшага вялікага літоўскага, ашмянскага старосты Паўла Сапегі. У 1653 годзе ўладанне Пацаў, з 1696 года мястэчкам валодалі Данілевічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе ў складзе Расійскай імперыі, належала Чаховічам. З 1836 года — уласнасць Рушчыцаў. У 1844 годзе тут пабудаваны касцёл Св. Міхаіла, які зараз з’яўляецца помнікам драўлянага дойлідства. У 1897 годзе вёска ў Вішнеўскай воласці Ашмянскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі касцёл, піцейны дом, раз у год (у вересні) праводзіўся таржок. Побач знаходзілася аднайменная мыза.
Найноўшы час
З 1921 года ў складзе Польшчы. З лістапада 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года ў Ігнатаўскім сельсавеце Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці.
У Вялікую Айчынную вайну з 25 чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах загінулі 4 вяскоўцы.
З 20 верасня 1944 года ў Маладзечанскай вобласці. З 1947 года ў складзе саўгаса «Юрацішкаўскі», з 1957 года ў складзе саўгаса «Багданаўскі» (цэнтр — пасёлак Багданаў). Размяшчаліся паляводчая брыгада і ферма буйной рагатай жывёлы, дзіцячы сад, ларок, сталовая, аддзяленне сувязі (з 1950 года).З 16 ліпеня 1954 года да 6 студзеня 1965 года цэнтр Багданаўскага с/с, які быў створаны ў выніку аб’яднання Ігнатаўскага і Войштавіцкага сельсаветаў, з 20 студзеня 1960 года ў Іўеўскім, з 13 лютага 1960 года ў Ашмянскім, з 25 снежня 1962 года да 6 студзеня 1965 года ў Іўеўскім раёнах Гродзенскай вобласці, з 6 студзеня 1965 года ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці.
У 1999 годзе пабудаваны касцёл Св. Міхаіла Архангела. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічаюць (2009) дзіцячы сад-яслі, сярэдняя школа, бібліятэка, амбулаторыя, комплексны прыёмны пункт, аддзяленне сувязі, 2 магазіны. Беларусбанк
Забудова
Планіроўка Г-падобная: ад галоўнай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, адыходзіць вуліца, арыентаваная з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Забудавана двухбакова, шчыльна, традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. Вытворчы сектар — на паўночна-ўсходняй ускраіне.
Забалацкае
За́балацкае (, Заболотское) — былы пасёлак у Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Ліцвінавіцкага сельсавета.
Супрацьстаянне ў Славянску
Супрацьстаянне ў Славянску — умоўная назва баявых сутыкненняў паміж сілавымі структурамі, падначаленымі ўладам Украіны, і ўзброенымі фарміраваннямі сепаратыстаў у горадзе Славянску Данецкай вобласці Украіны. Фонам для супрацьстаяння сталі прарасійскія пратэсты на Усходзе Украіны.