cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Васіль Станіслававіч Мацюшэўскі
Адукацыя
У 1994 годзе скончыў аспірантуру Інстытута эканомікі Акадэміі навук Беларусі, у 1995 годзе абаранініў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Канцэптуальныя асновы фарміравання знешнеэканамічнай палітыкі Беларусі» і атрымаў навуковую ступень кандыдата эканамічных навук.
Вар’яты-шоу
Гісторыя праекта
Выступ складаўся з гумарыстычных сцэнак, маналогаў, песняў і ўсяго іншага, што здольна выклікаць у публікі здаровы смех.
Для тэлеверсіі была зменена схема шоу, з моманту з’яўлення на тэлебачанні кожнае выступленне складалася з блокаў. У эфіры час ад часу запрашаліся вядомыя асобы (DZIDZIO, Аляксандр Педан, Віталь Казлоўскі, Антон Лірнік, Леся Нікіцюк, Дзмітры Танковіч і інш.).
Васіль Станіслававіч Мацюшэўскі
Адукацыя
У 2012 годзе скончыў Лонданскую школу бізнесу, навучанне ў якой аплаціў банк «БПС-Сбербанк», главой якога ў тыя гады Мацюшэўскі і з’яўляўся. На высокім узроўні валодае англійскай мовай.
Працоўная дзейнасць
Пасля сканчэння ўніверсітэта некалькі месяцаў працаваў у 1991—1992 гг. начальнікам аддзела навукова-вытворчага прадпрыемства «Фенікс» (г. Мінск), а пасля — некалькі месяцаў — навуковым супрацоўнікам Навукова-даследчага эканамічнага інстытута Дзяржэканомплана БССР.
З 1992 года працаваў у аддзеле міжнародных эканамічных адносін Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь і адначасова вучыўся ў аспірантуры Інстытута эканомікі Акадэміі навук Беларусі. З 1992 да 1994 г. — аташэ, трэці сакратар Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Вар’яты-шоу
Гісторыя праекта
Удзельнікі праекта пазіцыянавалі яго як народны, гэта значыць даступны ўсім слаям насельніцтва, таму кошты на канцэрты маглі істотна адрознівацца ў сталіцы і невялікіх гарадах. Сяргей Прытула ў інтэрв’ю жартаўліва сцвярждаў, што ім прасцей зладзіць дадатковыя канцэрты, чым падымаць кошты на квіткі. Толькі напрацягу 2017 года адбылося 122 канцэрты шоу ў розных гарадах Украіны, Еўропы і Паўночнай Амерыкі, што зрабіла шоу самым гастралюючым украінскім шоу.
Васіль Станіслававіч Мацюшэўскі
Працоўная дзейнасць
З 1994 да 1997 г. — галоўны эканаміст, начальнік аддзела, намеснік начальніка ўпраўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь.
Вар’яты-шоу
Гісторыя праекта
У 2021 годзе на Новым канале выйшаў апошні сезон тэлевізійнай версіі шоу. Пасля чаго шоу было перафарматавана ў іншы праект — «Тое самае шоу» з тымі самымі ўдзельнікамі, але ўжо без Сяргея Прытулы ў якасці фронтмэна.
Дубраўка (Полацкі раён)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 19 студзеня 1973 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Ветрынскага пассавета, пасля — у складзе Руднянскага сельсавета.
Вар’яты-шоу
Удзельнікі
Па стане на 2017 год у склад «Вар’ятаў» уваходзяць:
Васіль Станіслававіч Мацюшэўскі
Працоўная дзейнасць
З 1997 да 1998 г. — эканамічны саветнік Міністэрства фінансаў Рэспублікі Беларусь.
З 1998 да 2010 г. — дырэктар дэпартамента, намеснік Старшыні Праўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь: курыраваў пытанні кіравання золатавалютнымі рэзервамі, прыцягнення замежных інвестыцый у банкаўскую сістэму Беларусі, аператыўнага кіравання курсам беларускай нацыянальнай валюты, аперацыі Нацбанка на адкрытым рынку; адказваў за міжнародную дзейнасць, у тым ліку супрацоўніцтва з Міжнародным валютным фондам.
16 кастрычніка 2015 г. пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
З 22 кастрычніка 2018 г. узначаліў ААТ «Белзнешэканомбанк».
Маёмасць
Пасля прызначэння на пасаду першага намесніка старшыні Нацыянальнага банка Беларусі Васіль Мацюшэўскі (як да таго часу і іншыя намеснікі старшыні Нацыянальнага Банку Беларусі Пятра Пракаповіча) атрымаў у Мінску пляц зямлі ў 0,11 га паблізу вадасховішча Дразды ў т. зв. «пасёлку банкіраў», дзе пабудаваў катэдж.
Прасалы
Прасалы́ (, Просолы) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Алянішчаўка
Аляні́шчаўка (, Оленищевка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
20 красавіка 1961 года вёска перададзена з Астрынскага пассавета ў Лычкавіцкі сельсавет.
Тайпана
Тайпана (Taipana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 715 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 65 км². Паштовы індэкс — 33040. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giuseppe.
NGC 378
NGC 378 (іншыя абазначэнні — ESO 412-5, MCG ?5-3-24, AM 0103-302, IRAS01038-3026, PGC 3907) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Рахніўка (Гайсынскі раён)
Рахніўка (Рахні́вка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сцяг Гомельскай вобласці
Сцяг Гомельскай вобласці — сцяг гарадскога пасёлка Гомельскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 490.
Апісанне
Сцяг Гомельскай вобласці ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча зялёнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры асабовага боку якога — выява герба Гомельскай вобласці.
Сцяг Бабруйска
Сцяг Бабруйска — адзін з афіцыйных сімвалаў горада Бабруйск Бабруйскага раёна. Сцяг і герб Бабруйска зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча белага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога — выява герба горада Бабруйска.
Жыгімонт Ваза
Жыгімонт Ваза, у Польшчы Зыгмунт III ( — ) — кароль польскі і вялікі князь літоўскі (1587—1632), кароль шведскі (1592—1599). Сын караля Швецыі Юхана III Вазы і Кацярыны Ягелонкі, дачкі Жыгімонта Старога.
Нарадзіўся ў горадзе Грыпсгольм у Швецыі. 3 1568 года спадчыннік шведскага трона. Абраны польскім каралём на элекцыйным сойме 1587 года, пасля смерці Стэфана Баторыя, дзякуючы падтрымцы Ганны Ягелонкі, канцлера і вялікага гетмана кароннага Яна Замойскага. Перамог іншага кандыдата, аўстрыйскага эрцгерцага Максіміліяна. Але на элекцыйным сойме не было паслоў ад ВКЛ. Каб дамагчыся падтрымкі сваёй кандыдатуры ў ВКЛ, 28 студзеня 1588 года зацвердзіў новую рэдакцыю Статута.
Унутраная палітыка
Намагаўся аднавіць пазіцыі каталіцкай царквы ў Рэчы Паспалітай, але гэта не дало жаданых вынікаў. Падтрымаў Берасцейскую унію 1596 года. Аднак, вымушаны быў спрыяць прыняццю пастаноў соймаў Рэчы Паспалітай 1609, 1618 і 1631 гадоў, якія гарантавалі правы праваслаўных. Збліжэнне Жыгімонта Вазы з Габсбургамі выклікала ў Польшчы незадавальненне большасці шляхты. Кароль акружыў сябе езуітамі, іншаземцамі і вузкім колам магнатаў. Намаганні Жыгімонта Вазы ўвесці ў Рэчы Паспалітай абсалютную манархію, спадчыннасць трона, зменшыць ролю соймавых паслоў выклікалі незадавальненне шляхты. Пасля рокашу 1606 года Сойм зацвердзіў шляхецкія вольнасці, непарушнасць абрання караля і пастаянную прысутнасць сенатараў дзеля кантролю за яго дзеяннямі.
Замежная палітыка
Арыентаваўся на Габсбургаў і Свяшчэнную Рымскую імперыю, што было замацавана дзвюма шлюбамі з аўстрыйскімі эрцгерцагінямі, сёстрамі, Ганнай і Канстанцыяй. У 1592 годзе пасля смерці Юхана III заняў шведскі трон. Палітыка аднаўлення пазіцый каталіцкай царквы ў Швецыі цалкам правалілася. У 1599 годзе шведская пратэстанцкая групоўка скінула яго з трона і абрала рэгентам, а з 1604 года і каралём, яго дзядзьку Карла IX. Да канца свайго жыцця Жыгімонт Ваза імкнуўся вярнуць сабе шведскую карону, уцягнуў Рэч Паспалітую ў доўгі канфлікт са Швецыяй. Падтрымліваў прапанову групоўкі магнатаў і шляхты аб ажыццяўленні аб’яднання Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай на правах трэцяга ўдзельніка федэрацыі разам з Польшчай і ВКЛ. Падтрымаў Ілжэдзмітрыя I, Ілжэдзмітрыя II, даваў ім дапамогу і дазволіў вербаваць войска ў ВКЛ і Польшчы. У 1600 годзе пачаў вайну Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 гадоў. Войска Рэчы Паспалітай здабыла перамогу ў Кірхгольмскай бітве 1605, аднак скарыстаць з поспеху з-за нешматлікасці не здолела, і вайна працягвалася. Пасля запрашэння царом Васілём Шуйскім у Маскоўскае княства шведскага корпуса дзеля барацьбы з войскамі Ілжэдзмітрыя II пачаў вайну Рэчы Паспалітай з Маскоўскай дзяржавай 1609—1618 гг.. У выніку паражэння маскоўскага войска каля Клушына ў 1610 годзе Васіль Шуйскі быў скінуты з трона, маскоўскія баяры і гараджане абвясцілі царом сына Жыгімонта Вазы — Уладзіслава.
Жыгімонт Ваза спрабаваў праводзіць актыўную палітыку на поўдні. Падтрымліваў імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі супраць Чэхіі і Трансільваніі, што выклікала пастаянныя напады на Украіну і поўдзень Польшчы саюзнікаў Трансільваніі — крымскіх татараў і туркаў. У 1620 годзе польскае войска было разбіта туркамі ля Цацоры. Але ў Хоцінскай бітве 1621 года войска Рэчы Паспалітай атрымала перамогу над імі, якая аднак не была выкарыстана.
Замежныя і ўнутраныя палітычныя планы Жыгімонта Вазы не ўдаліся, шмат у чым яго палітыка спрыяла далейшаму заняпаду Рэчы Паспалітай.
Розіўка (Гайсынскі раён)
Розіўка (Ро́зівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 705
IC 705 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барысаўскі завод аўтатрактарнага электраабсталявання
Барысаўскі завод аўтатрактарнага электраабсталявання (БАТЭ) — прадпрыемства ў горадзе Барысаве. Найбуйнейшае прамысловае прадпрыемства горада, колькасць супрацоўнікаў складае каля 4000 чалавек. З’яўляецца галаўной кампаніяй холдынгу «Аўтакампаненты».
Заснаваны ў 1958 годзе. З 1994 года ААТ з сучаснай назвай.
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя (2005): старцёры да карбюратарных і дызельных рухавікоў і запасныя часткі да іх (прывады, рэле, якары, трансфарматары, шпулі ўзбуджэння); генератары на інжэктарныя рухавікі Волжскага аўтамабільнага завода і рухавікі Запарожскага маторнага завода; электрарухавікі; тавары народнага спажывання (электракаміны, электрапліткі, электрасокавыціскалкі і інш.). Прадукцыя БАТЭ пастаўляецца на мінскія аўтамабільны і трактарны заводы, расійскія ААТ «Горкаўскі аўтамабільны завод», «Камскі аўтамабільны завод», «Волжскі аўтамабільны завод» і інш.
Холдынг
Холдынг «Аўтакампаненты» быў створаны ў адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 30 жніўня 2011 года № 388 "Аб некаторых пытаннях стварэння і дзейнасці холдынгу «Аўтакампаненты». ААТ «БАТЭ» стала кіруючай кампаніяй холдынгу.
У холдынг ўваходзіць 13 прадпрыемстваў:
Спорт
Пры прадпрыемстве існуе футбольны клуб «БАТЭ». Каманда была заснавана ў 1973 годзе, адноўлена ў 1996 годзе. З’яўляецца першым беларускім клубам, які выйшаў у групавыя этапы Лігі чэмпіёнаў і Лігі Еўропы. Пераможца першага ў гісторыі розыгрышу Суперкубка Беларусі.
Сэмырычка
Сэмырычка (Семирі́чка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дрычын (прыпыначны пункт)
Дры́чын (, Дричин)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці.
Геаграфія
Размешчаны за 0,7 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Вясёлае 2, за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Дрычын; на лініі Асіповічы I — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Вяндзеж і прыпыначным пунктам Новае Сяло.
Эдгар Станіслававіч Аляхновіч
Эдгар Аляхновіч (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца брэсцкага «Дынама». Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2013—2014).
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкай СДЮШАР-5, па заканчэнні якой, аднак, Эдгара адмовіліся браць у дубль мясцовага «Дынама». Таму ён паступіў у ВНУ на праграміста. Але праз некаторы час ўсё ж такі далучыўся да дубля брэсцкага клуба. У 2007 годзе дэбютаваў у асноўнай камандзе, а на наступны год стаў трывалым іграком асновы «Дынама».
У снежні 2009 года стаў іграком барысаўскага БАТЭ. У складзе БАТЭ стаў выступаць на пазіцыі апорнага паўабаронцы, але нярэдка далучаўся да атак сваёй каманды, забіў даволі шмат галоў прыгожымі ударамі здалёк.
У сезоне 2013 Эдгар, які да таго гуляў выключна паўабаронцу, стаў выкарыстоўвацца на пазіцыі правага абаронцы. У выніку амаль увесь сезон правёў на гэтай пазіцыі, толькі зрэдку выступаючы ў апорнай зоне. У ліпені 2013 года падоўжыў кантракт з БАТЭ да 2016 года.
У сезоне 2014, пасля вяртання ў каманду Анры Хагуша, страціў месца правага абаронцы. У пачатку сезона звычайна толькі выхадзіў на замену, але ўлетку стаў з’яўляцца ў стартавым складзе ў апорнай зоне. З верасня, аднак, зноў стаў толькі выхадзіць на замену. У канцы сезона 2014 вярнуўся на пазіцыю правага абаронцы.
У сезоне 2015 страціў месца ў асноўным складзе, стаў з’яўляцца на полі эпізадычна. У студзені 2016 года падоўжыў кантракт з барысаўчанамі. У чэмпіянаце 2016 правёў усяго 5 матчаў за асноўную каманду, пасля чаго быў пераведзены ў дубль.
У студзені 2017 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр». У складзе салігарчан замацаваўся ў якасці асноўнага апорнага паўабаронцы. У студзені 2018 года з’явілася інфармацыя, што Аляхновіч можа пакінуць «Шахцёр», пазней футбаліст не трапіў на замежны збор каманды. У лютым 2018 года на правах арэнды стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», дзе быў іграком асновы. У снежні 2018 года вярнуўся з арэнды ў «Шахцёр», але неўзабаве пакінуў салігорскі клуб па заканчэнні кантракта.
У студзені 2019 года стаў іграком мінскага «Дынама». У сезоне 2019 шмат прапусціў з-за траўмы, пазней вярнуўся на поле і стаў трывалым іграком асновы, а таксама капітанам каманды. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Дынама».
Са студзеня 2021 года трэніраваўся з брэсцкім «Дынама» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды і стаў яе капітанам. У лютым 2022 года падоўжыў пагадненне з клубам. У снежні 2022 года падпісаў новы кантракт з «Дынама» да канца 2024 года.
Міжнародная кар’ера
21 сакавіка 2013 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Іарданіі.
Атабаскі
Атаба́скі, або атапа́скі (Athabascans, Athapaskans) — група карэнных народаў Паўночнай Амерыкі, якія размаўляюць на атабаскіх мовах сям’і на-дэне. Жывуць пераважна ў ЗША і Канадзе. Агульная колькасць — каля авек (1990 год).
Этымалогія
Назва атабаска (āthap-āsk-ā-w) паходзіць з мовы кры і значыць «трава тут і там». Першапачаткова яна належыла да возера Атабаска ў Канадзе. У 1836 годзе была вылучана галіна атабаскіх моў. У навуковай літаратуры народы, якія размаўлялі на іх, сталі называцца атабаскамі. Самі атабаскі не карыстаюцца агульнай саманазвай.
Гісторыя
Атабаскі з'яўляюцца нашчадкамі дзвюх міграцый чалавека з Азіі ў Новы Свет. Першая, найбольш буйная, адбылася каля 15 тысяч гадоў таму праз Берынгію. Відавочна, яна ўяўляла сабою некалькі хваль перасяленцаў і ў выніку спарадзіла большасць індзейскіх народаў Амерыкі. У другой палове XX ст. лінгвісты выявілі сувязь паміж мовамі атабаскаў і кетаў. Першапачаткова меркавалася, што гэта наступства існавання ў Берынгіі агульнай енісейска—на-дэне супольнасці, якая распалася на 2 галіны. Адна вярнулася ў Азію. Другая — продкі атабаскаў, хайда і тлінкітаў — насялілі поўнач Амерыкі. Палеагенетыкі часткова падцвердзілі высновы лінгвістаў. Яны выявілі прымешак пазнейшых перасяленцаў. Мяркуецца, што другая міграцыя перасяленцаў з'явілася каля 6 тысяч - 10 тысяч гадоў таму, калі Берынгіі ўжо не існавала. Такім чынам, яе прадстаўнікі былі выхадцамі з Азіі, якія перасеклі Берынгаў праліў і змяшаліся з прадстаўнікамі першай міграцыі.
Культура старажытных атабаскаў абапіралася на паўвандроўны лад жыцця субарктычных паляўнічых, рыбаловаў і збіральнікаў. Каля 500 - 800 гадоў таму група атабаскаў перасялілася з поўначы на Вялікія раўніны. Нягледзячы на малую колькасць, яны здолелі адаптавацца да новых умоў і пашырыць свой уплыў. Лінгвісты таксама вызначылі магчымасць перасялення атабаскаў уздоўж узбярэжжа ў бок Каліфорніі. Знаходка ў Юце дзіцячых макасінаў, якія адносяцца да прамежку паміж XII ст. і XIII ст. і маюць крой, характэрны для арктычных рэгіёнаў, можа сведчыць пра тое, што перасяленне закранала паўднёыя раёны.
Мяркуецца, што поспех перасяленцаў быў абумоўлены саслабленнем мясцовых жыхароў у выніку засухі. Яны перанялі ў тубыльцаў некаторыя звычаі земляробства. У XVII ст. асвоілі конегадоўлю. Выкарыстанне коней зрабіла эфектыўным паляванне на буйных капытных, у тым ліку бізонаў, палепшыла мабільнасць. Нашчадкамі перасяленцаў на поўдзень з'яўляюцца сучасныя апачы і наваха. Акрамя таго, назіралася міграцыя паўночных атабаскаў на ўсход, дзе на тэрыторыі Канады склалася асобная ўсходняя моўная група атабаскаў. Ціхаакіянскую лінгвістычную групу склалі перасяленцы ў Каліфорніі і Арэгоне.
Першыя пісьмовыя звесткі аб паўднёвых атабасках заставілі іспанскія місіянеры ў XVI ст. У XVIII ст. рух атабаскаў на поўдзень выклікаў працяглую вайну паміж імі і іспанцамі. У 1749 г. апачы заключылі мір з іспанцамі і атрымалі дазвол насяляць Тэхас. У 1774 г. наваха выгналі іспанскіх каланістаў з Нью-Мексіка, што выклікала далейшыя ваенныя дзеянні. Пасля далучэння Тэхаса і Нью-Мексіка да ЗША пачаўся канфлікт паміж паўднёвымі атабаскамі і амерыканскай арміяй і каланістамі ў 1848 - 1886 гг. Ён скончыўся прымусовым перасяленнем апачаў і наваха ў федэральныя рэзервацыі.
Сталыя кантакты паўночных і ўсходніх атабаскаў з еўрапейскімі гандлярамі ўсталяваліся толькі ў канцы XVIII ст. У другой палове XIX ст. пачалося асваенне іх тэрыторый амерыканскімі і канадскімі пасяленцамі і здабытчыкамі золата. Уключэнне атабаскаў у склад Канады і ЗША суправаджалася значнымі зменамі лада жыцця.
Ашуркі
Ашуркі́ (, Ашурки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Уладзіслаў Ваза
Уладзіслаў Ваза, Уладзіслаў ІV (, Лобзаў каля Кракава —, Мерач, цяпер Мяркіне (Merkinė) Літва), цар маскоўскі (з 1610), кароль польскі і вялікі князь літоўскі (1632-1648).
Біяграфія
Сын Жыгімонта Вазы, караля польскага (1587—1632) і вялікага князя літоўскага (1588—1632), і Ганны з Габсбургаў (1573—1598). Пасля смерці бацькі (13.11.1632) абраны польскім каралём і вял. кн. літоўскім. Ад першай жонкі — Цэцыліі Рэнаты з Габсбургаў (1611—1643) меў сына Жыгімонта Казіміра (1640—1647), які памёр у маленстве, і дачку Марыю Ганну Ізабелу (1642—1642), якая памерла немаўлятам. Ад каханкі Ядвігі Лушкоўскай (1610—1648) меў сына Уладзіслава Канстанціна (1635—1698).
Пераняў сталец у цяжкі для краіны час, калі была ўжо страчаная Лівонія, праваслаўная грамадскасць расколатая Берасцейскай уніяй. Уладзіславу Вазу ўдалося перамагчы Расію ў так званай Смаленскай вайне і паводле Палянаўскага міру 14.04.1634 адваяваць Смаленск і прымусіць Расію адмовіцца ад прэтэнзій на землі, якія паводле Дэўлінскага перамір’я ад 11.12.1618 адышлі да Рэчы Паспалітай, але ён мусіў адмовіцца ад тытулу маскоўскага цара (паводле дамоўленасці ад 4.2.1610 маскоўскія баяры абралі яго царом) і прэтэнзій на маскоўскі сталец. З нагоды вяртання ў Вільню быў арганізаваны трыумф, вельмі ўзрасла папулярнасць Уладзіслава Вазы ў грамадстве. Пасля смерці шведскага караля Густава II Адольфа і заканчэння Альтмаркскага перамір’я імкнуўся заняць шведскі сталец і падтрымаў памкненні вялікалітоўскай палітычнай эліты адваяваць Лівонію.
Калі Польшча 12.9.1635 падпісала сепаратны дагавор са Швецыяй, за апошняй засталася Лівонія, за Прусіяй — Клайпеда, а Уладзіслаў Ваза канчаткова адмовіўся ад прэтэнзій на шведскі сталец. Імкнучыся забяспечыць сабе большую падтрымку Габсбургаў і ўвогуле большай ролі ў еўрапейскай палітыцы — на той час якраз ішла г.зв. Трыццацігадовая вайна (1618—1648) — у 1637 ажаніўся з Цэцыліяй Рэнатай з Габсбургаў. Калі яна памерла, у 1646 узяў у жонкі маладую французскую княжну Людвіку Марыю Ганзага (1611—1667), такім чынам выказваючы зацікаўленасць у саюзе з Францыяй. Аднак у той самы час актывізавалася ўмяшанне гэтых краін ва ўнутраныя справы Рэчы Паспалітай. Рэч Паспалітая так і не зрабілася суб’ектам еўрапейскай палітыкі, хутчэй наадварот. Нягледзячы на гэта, з Расіяй і Швецыяй да сяр. 17 ст. усталяваўся мір, што дазволіла нармальна развівацца грамадству, гаспадарцы.
Малушка
Малушка (Малу́шка) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Уладзіслаў Ваза
Біяграфія
У адрозненне ад бацькі, Уладзіслаў Ваза вызначаўся рэлігійнай талерантнасцю ў дачыненні да пратэстантаў, шмат іх было і пры яго двары. У 1645, імкнучыся да грамадскага міру, склікаў пратэстанцка-каталіцкі з’езд. На жаль, пазбыцца рэлігійных канфліктаў не атрымалася і ў яго. У канфліктах паміж уніятамі і праваслаўнымі часта падтрымліваў апошніх. Аднак гэта не дапамагло вырашыць украінскае пытанне, дакладней — спыніць нарастанне казацкага руху, накіраванага, перш за ўсё, супраць мясцовай польскай шляхты. Паўстанне 1638 года было задушана, але праблема не была вырашана. У самым канцы кіравання Уладзіслава Вазы (1648) распачалося вялізнае паўстанне, што скончылася 18.1.1654 Пераяслаўскай радай, на якой была пацверджана дамоўленасць аб аб’яднанні Украіны з Расіяй. Далейшыя падзеі паказалі, што развязаннем праблемы магло б паслужыць хіба што толькі ператварэнне Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў у Рэч Паспалітую Трох Народаў, г. зн. прадстаўленне ўкраінскаму народу, які фарміраваўся, такога самага статусу палітычнай нацыі, які мелі палякі і ліцвіны.
Уладзіслаў Ваза пакінуў значны след у Вільні — ён надзвычай доўга знаходзіўся ў ВКЛ — паляваў у ваколіцах Вільні, жыў у Вялікакняжацкім палацы, які быў пры ім зноў стаў унутры-, знешнепалітычным і культурным цэнтрам. У палацы прымаліся замежныя дыпламаты, адбываліся спектаклі (у 1636 пастаўленая першая ў ВКЛ опера «Выкраданне Алены»), папулярныя ў тагачаснай Еўропе, а таксама траўля звяроў (мядзведзяў і быкоў), маскарады, касцюмаваныя балі, іншыя забавы — ледзь не як за Жыгімонтам Аўгустам. Пра гэта ў сваіх успамінах піша літоўскі канцлер Альбрэхт Станіслаў Радзівіл.
Сэрца Уладзіслава Вазы пахаванае ў сутарэннях Віленскай кафедры.
Сцяг Магілёва
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча серабрыстага (белага) колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнтры пярэдняга боку якога — выява герба горада Магілёва.
Сакільці
Сакільці (Сокі́льці) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жарнасекі
Жарнасе́кі (, Жерносеки) — аграгарадок у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 19 студзеня 1973 года Жарнасекі знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Ветрынскага пассавета, пасля — у складзе Руднянскага сельсавета.
NGC 3780
NGC 3780 (іншыя абазначэнні — UGC 6615, MCG 9-19-150, ZWG 292.14, IRAS11366+5632, PGC 36138) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Каваты (правінцыя)
— гістарычная правінцыя Японіі ў рэгіёне Кінкі на востраве Хансю. Адпавядае ўсходняй частцы прэфектуры Осака.
Гісторыя
Правінцыя Каваты была ўтворана ў VII стагоддзі. Яе адміністрацыйны цэнтр знаходзіўся ў сучасным горадзе Фудзіідэра. Правінцыя займала важнае становішча на шляху ад сталіцы да заходніх рэгіёнаў Японіі.
Спрадвеку землі Каваты належалі Мананобэ, японскаму ваеннаму роду, які загінуў у VII стагоддзі ў рэлігійнай вайне супраць будыстаў роду Сога, абараняючы сінтаізм.
У перыяд Хэян (794—1185) правінцыя па чарзе належала родам Мінамота і Тайра.
У часы рэстаўрацыі Кэму (1333—1338) Каваты стала месцам асноўных баёў паміж прыхільнікамі імператара і Асікагі Такаудзі. Перамога апошняга прывяла да з'яўлення сёгуната Мурамаці, адзін з галоўных саветнікаў якога, род Хатакэяма, атрымаў правінцыю Каваты за баявыя заслугі.
У XVI стагоддзі гаспадарамі гэтых земляў былі роды Міёсі, Ода і Таётомі. У перыяд Эда (1603—1867) правінцыя Каваты была падпарадкавана непасрэдна сёгунату.
Канскі кінафестываль 2006
59-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 17 па 28 мая 2006 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «Вецер, што калыша ячмень» рэжысёра Кена Лоўча.
Каваты (правінцыя)
Гісторыя
У выніку адміністрацыйных рэформаў 1871—1876 гадоў правінцыя Каваты ўвайшла ў склад прэфектуры Осака.
IC 706
IC 706 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор'і Чаша.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ава Гарднер
Ава Гарднер (Ava Gardner, 24 снежня 1922 — 25 студзеня 1990) — амерыканская, адна з самых яскравых зорак Галівуда 1940-х і 1950-х гадоў. Намінантка прэміі «Оскар». Увайшла ў спіс найвялікшых кіназорак ў гісторыі Галівуда. Уладальніца «твару анёла і цела багіні», яе часта называюць адной з самых прыгожых актрыс XX стагоддзя. Тройчы была замужам, у тым ліку за Мікі Руні і Фрэнкам Сінатрай.
Сонечныя зацьменні XVIII стагоддзя
Самае доўгае поўнае зацьменне адбылося 4 ліпеня 1796 года (6 хв. 15 с.), самае доўгае кольцападобнае зацьменне — 7 лютага 1701 года (9 хв. 55 с.), самае доўгае гібрыднае зацьменне — 22 мая 1705 года (1 хв. 32 с.). Самае вялікае частковае зацьменне прыпала на 3 ліпеня 1750 года, яго велічыня склала 0,99559.
Спіс зацьменняў XVIII стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XVIII стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Марынын
Марынын (Мари́нин) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Драгічын (станцыя)
Драгі́чын (, Дрогичин, да 1904 — Нагор’е)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Пярковічы.
Слабодка (Александрыйскі сельсавет)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як сяло са старой царквой у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Паўднёвы рэгіён развіцця Румыніі
Паўднёвы рэгіён развіцця Румыніі — адзін з рэгіёнаў развіцця Румыніі. Не з'яўляецца адміністрацыйнай адзінкай, быў створаны ў 1998 годзе для лепшай каардынацыі мясцовага развіцця падчас уступлення Румыніі ў Еўрапейскі саюз.
Тальмасанс
Тальмасанс (Talmassons) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 4196 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 98 чал./км². Займае плошчу 42 км². Паштовы індэкс — 33030. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мыхалын
Мыхалын (Миха́лин) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Стэпашкы
Стэпашкы (Степáшки) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Юрый Мікалаевіч Зяновіч
Юрый Зяновіч (каля 1510 — 1583) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Староста чачэрскі і прапойскі ў 1547—1570, лепельскі ў 1570 і дзісенскі ў 1577; кашталян полацкі (1566—1579) і смаленскі (з 1579).
Удзельнік Інфлянцкай вайны 1558—1582. У 1568 удала кіраваў абаронай Лепеля, за што атрымаў яго ў пажыццёвае карыстанне.
Падчас Рэфармацыі перайшоў у кальвінізм.
Сям'я
З шляхецкага роду Зяновічаў герба «Дэспат», сын Мікалая Юр'евіча.
Быў двойчы жанаты: з Соф'яй Глябовіч (дачка віленскага ваяводы Яна Глябовіча), а потым з Ганнай Іванаўнай Слушкай.
Маёнткі
Пра вялікія памеры яго зямельных уладанняў сведчыць "Попіс войска ВКЛ 1567 года":
"Кашталян земли Полоцкое. Месяца октебра 8 дня. Пан Юръи Зеновъевич, кашталян земли Полоцкое, державца Лепельский, Чичерский и Пропойский, ачкольвек почту своего не показывал, але прислал до пана гетмана реистр, оказуючи яко веле почту повинного мает ставити, то есть - з ыменья с Куршан в земли Жомойтской коней петнадцать; а з Сморкгойнь в повете Ошменском коней петнадцать; и с Поставей и с Полавя коней шесть, а с Костеневич в повете Менском кони два; а з Белицы в повете Оршанском коней осм; а з Прусович в повете Менском конь один. Сумою того всего почту, его милости повинного, коней сорок сем збройне - пнцри, пр., согай., рогати.; а при тых ездных поведил его милость поготову маючи драбей двадцать чотыры" .
Бараніха
Бара́ніха (, Бараниха) — хутар у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Allium wendelboanum
Allium wendelboanum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Турцыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў азіяцкай Турцыі.
Маквын (Бэрэзніўскі раён)
Маквын (Мокви́н) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мачулянка
Мачулянка (Мочуля́нка) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2013
13-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 19 кастрычніка 2013 года ў Генце, Бельгія. Цырымонія стала завяршаючай падзеяй.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў  і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
NGC 3885
NGC 3885 (іншыя абазначэнні — ESO 440-7, MCG -5-28-6, AM 1144-273, IRAS11442-2738, PGC 36737) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 707
IC 707 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарадоцкі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж
Гарадоцкі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж — установа сярэдняй спецыяльнай адукацыі. Рыхтуе кадры сельскагаспадарчага профілю сярэдняга звяна: тэхнік-механік, тэхнік-электрык, тэхнік па аграсервісе і МТО. Заснаваны ў 1930 годзе ў горадзе Гарадок як тэхнікум механізацыі сельскай гаспадаркі. З 1974 да чэрвеня 1996 года насіў назву Гарадоцкі саўгас-тэхнікум. Тут вучыцца каля 1 000 чалавек, працуюць вопытныя выкладчыкі. Педагагічны калектыў складае 94 чалавекі. Створаны кабінеты і лабараторыі, аснашчаныя сучасным абсталяваннем і тэхнічнымі сродкамі, вялікая бібліятэка, танцавальныя і спартыўныя залы.
29 лютага 1996 года саўгас-тэхнікум ператвораны ва ўстанову адукацыі Гарадоцкі сельскагаспадарчы тэхнікум. 13 чэрвеня 2001 года тэхнікум ператвораны ва УА «Гарадоцкі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж».
Драгічын-Горад
Драгі́чын-Горад (, Дрогичин-Город)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў горадзе Драгічыне.
Новы Маквын
Новы Маквын (Но́вий Мокви́н) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Тарасіўка (Гайсынскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарднер Эклі
Х’ю Гарднер Эклі (Hugh Gardner Ackley; 30 чэрвеня 1915 года, Індыянапаліс — 12 лютага 1988 года, Эн-Арбар, Мічыган) — амерыканскі эканаміст.
Біяграфія
Доктар філасофіі (1940) Мічыганскага ўніверсітэта; выкладаў там жа, з 1952 года, прафесар. У 1964-1968 гадах старшыня Савета эканамічных кансультантаў пры прэзідэнце ЗША. Член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1968). Прэзідэнт (1982).
Невада (вадаспад)
Вадаспад Невада (Nevada Fall) — буйны вадаспад у верхнім цячэнні ракі Мерсед, які знаходзіцца на тэрыторыі Іасеміцкага нацыянальнага парка ў Каліфорніі (ЗША). Вышыня падзення вады — 181 м. Верхні пункт вадаспаду знаходзіцца на вышыні 1801 м над узроўнем мора. Вадаспад Невада знаходзіцца ў заходняй частцы невялікай горнай даліны Little Yosemite Valley. З паўночнага (правай па цячэнні ракі) боку над вадаспадам узвышаецца гранітны купал гары Ліберці-Кэп (англ. Liberty Cap) вышынёй 2157 м.
Ніжэй па цячэнні ракі Мерсед знаходзіцца вадаспад Вернал.
Пітэр Перэз Бурдэт
Пітэр Перэз Бурдэт (Peter Perez Burdett, ~1734 — 9 верасня 1793 года ) — картограф, мастак, геадэзіст і чарцёжнік XVIII стагоддзя родам з Іствуда, дзе ён атрымаў у спадчыну невялікі маёнтак і імя Perez, так як яго дзед з мацярынскага боку быў там святаром. Вядомы як частым удзелам у карцінах Джозефа Райта, так і удзелам у 1769 годзе ў распрацоўцы шляху канала Лідса і Ліверпуля (Leeds and Liverpool Canal). Яго апісвалі як «размешчанага калі не у цэнтры, дык у паўсвятле згуртавання Lunar Society of Birmingham». Апошнія свае гады жыў у Карлсруэ, пазбягаючы крэдытораў.
Бурдэт пазіраваў для карцін Райта, у той жа час тлумачыў яму некаторыя асаблівасці перспектывы. Першая іх сустрэча адбылася ў пачатку 1760х гадоў.
У 1766 годзе Райт намаляваў сваю карціну «Філосаф, які тлумачыць мадэль Сонечнай сістэмы». На ёй выяўлена публічная лекцыя аб сонечнай сістэме; святло на тварах паказвае фазы месяца. Крайняя злева фігура на гэтай карціне — Бурдэт; справа размешчана фігура Вашынгтона Шырлі.
У 1767 годзе Бурдэт зрабіў карту Дэрбі ў маштабе 1 цаля: 1 міля. З гэтай картай ён стаў другім паспяховым прэтэндэнтам у спаборніцтве 1759 года, якое праводзілася Мастацкім згуртаваннем (Society of Art) сярод аўтараў карт у такім маштабе. Акрамя таго, ён зрабіў акватынту Two Boys Blowing a Bladder by Candle-light («два хлопчыка надзімаюць мачавы пузыр пры святле свечкі»).
У 1768 годзе Бурдэт пераехаў з Дэрбі ў Ліверпуль для стварэння карты Ланкашыра. Ён знаходзіць новых заступнікаў і асістуе Джорджу Пэры ў стварэнні карты і гісторыі Лівэрпуля. Бурдэт стварае замалёўкі і піша апісанні важных будынкаў для гісторыі Пэры ў 1773 годзе.
Пераезд аказаўся настолькі паспяховы, што Бурдэт паклікаў за сабой Райта. У 1769 Бурдэт засноўвае Згуртаванне мастакоў (Society of Artists) і становіцца яго першым прэзідэнтам .Верагодна, яшчэ адна карціна Райта, Academy by Lamplight, прысвечана менавіта гэтай акадэміі.
Верагодна, Бурдэт быў першым брытанскім акватынтыстам; выстава яго акватынтаў прайшла ў 1772 годзе, у рамках Society of Arts Exhibition; ён выставіў An Etching in imitation of a Wash Drawing і An Etching from a design of Mr. Mortimer. Ён выкарыстаў новую тэхніку, які адрознівалася ад ранніх метадаў, распрацаваных у Францыі. Ён навучыўся ім ад J.B. Le Prince of Paris.
У 1773 годзе была выстаўлена пласціна пад назвай The effect of a stained drawing attempted by printing from a plate wrought chemically, without the use of any instrument of sculpture. Існуюць тры захаваныя карціны, аўтарства Бурдэта ў якіх вядома: Banditti Terrifying Fishermen (1771 год), Skeleton on a Rocky Shore і Two Boys Blowing a Bladder by Candle-light. У бібліятэцы Ліверпуля захоўваецца копія апошняй з іх, з подпісам на адваротным баку «First Speciman of aquatinta invented in Liverpool by P.P. Burdett, 1774, assisted by Mr. S. Chubbard.» («Першы ўзор акватынты, зроблены ў Ліверпулі П. П. Бурдэтам, 1774 год, пры садзейнічанні містэра С. Чабарда»).
Бенджамін Франклін 21 жніўня 1773 года напісаў Бурдэту: «I should be glad to be inform’d where I can see some example of the new Art you mention of printing in Imitation of Paintings. It must be a most valuable Discovery: but more likely to meet with adequate Encouragement on this side the water than on ours.» («Я быў бы рады атрымаць вестку, што я змагу ўбачыць ўзор новага мастацтва, друку ў перайманне жывапісу. Гэта павінна быць вельмі каштоўнае адкрыццё, больш верна было б сустрэцца на належным узроўні па наш бок вады, чым па ваш»).
У 1771 годзе Бурдэт зрабіў 'A Chart for the Harbour of Liverpool’ and in 1772 Survey of the County Palatine of Chester.
У 1774 годзе ён пакінуў Ліверпуль, каб пазбегнуць выплаты доўгу .Пры гэтым ён забраў з сабой карціну з выявай сябе і сваёй жонкі, але пакінуў жонку з крэдыторамі. Карціна з выявай Бурдэта і яго жонкі цяпер захоўваецца ў Нацыянальнай галерэі ў Празе. З моманту ад'езду з Ліверпуля карціна была ў Вялікабрытаніі на выставах двойчы.
У 1774 годзе Джозеф Райт наведваў яго ў паўднёвай Германіі. Бурдэт ажаніўся тут з Фрэдэрыкай Каткоўскай (Friederike Kotkowski) 11 ліпеня 1787 года ; у іх нарадзілася дачка Ганна. У тым жа годзе ён намаляваў план для рыначнай плошчы Карлсруэ, якія ляжаць у аснове сучасных будынкаў.
Бурдэт памёр у Карлсруэ 9 верасня 1793 года.
Герб Брэсцкай вобласці
14 верасня 2004 года Указам Прэзідэнта Беларусі № 446 былі ўсталяваныя герб і сцяг Брэсцкай вобласці, зацверджаныя палажэнні пра іх і іх афіцыйныя апісанні. Паводле тэксту апісання герба:
У тэксце Палажэння пра герб гаворыцца:
«Герб Брэсцкай вобласці — уласнасць Брэсцкай вобласці, правам распараджэння якой валодае Брэсцкі абласны выканаўчы камітэт».
Тымар
Тымар (Ти́мар) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Герб Гомельскай вобласці
Герб Гомельскай вобласці — геральдычны сімвал Гомельскай вобласці. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  г. № 490.
Апісанне
Герб Гомельскай вобласці ўяўляе сабой выяву на зялёным полі французскага шчыта срэбнага крыжа, на цэнтральную частку якога накладзены малы французскі шчыт блакітнага колеру з выявай залатой рысі, якая ляжыць. У верхняй частцы крыжа размешчаны срэбны лучнік, у правай — чорны рог, у левай — чорны арол, у ніжняй — ружовая харугва з вершнікам. Шчыт вянчае вялікая гарадская карона залатога колеру. Шчыт апраўлены дзвюма залатымі дубовымі галінамі, якія ўвітыя і злучаныя чырвонай ордэнскай стужкай.
Metacritic
Metacritic — англамоўны сайт-агрэгатар, на якім збіраюцца агляды музычных альбомаў, камп’ютарных гульняў, фільмаў, тэлевізійных праграм і DVD-дыскаў.
Апісанне
Для кожнага прадукта вылічваюцца дзве сярэднія лікавыя ацэнкі: стобальная — на аснове аглядаў прафесійных выданняў і дзесяцібальная — на аснове аглядаў карыстальнікаў. Фрагмент з кожнага агляду прадстаўляецца разам з гіперспасылкай на выток. Гэта дазваляе скласці ўяўленне пра агульную запатрабаванасць прадукта сярод рэцэнзентаў і, у меншай ступені, грамадскасці. Часам гэтыя дзве ацэнкі розняцца аж да супрацьлегласці.
Сайт мае падабенства з «Rotten Tomatoes», але вынікі часам моцна розняцца, што звязана ў асноўным са спосабам ацэнкі на «Metacritic», дзе кожны агляд разглядаюць у працэнтнай суадносіне, перш чым вылічыць сярэдні рэйтынг.
Хаця «Metacritic» выкарыстоўваецца таксама і для агляду кніг, іх рэгулярнае асвятленне амаль спынілася, за выключэннем невялікай колькасці буйных выданняў.
Найлепшыя фільмы
Паводле рэйтынгу сайта «Metacritic» дзясятку найлепшых фільмаў усіх часоў па стане на 21 чэрвеня 2018 года складаюць :
Забалоцце (Ветрынскі сельсавет)
Забало́цце (, Заболотье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Астроўшчынскага сельсавета, пасля — у складзе Руднянскага сельсавета.
Ганс Кюнг
Ганс Кюнг (, Зурзэе, кантон Люцэрн —, Цюбінген) — швейцарскі тэолаг, ксёндз. Заснавальнік фонду «Сусветны Этас» (Weltethos).
Біяграфія
З 1960 года да выхаду на пенсію ў 1996 годзе ён быў выкладчыкам тэалогіі ў Цюбінгенскім універсітэце.
У снежні 1979 года Кангрэгацыя Веравучэння забаранілаяму навучаць ад імя Каталіцкага Касцёла.
Узнагароды
Быў адзначаны шматлікімі ўзнагародамі, з’яўляўся ганаровым доктарам 12-і ўніверсітэтаў у розных краінах свету і ганаровым грамадзянінам Цюбінгена.
Навуковая дзейнасць
Як святар крытыкаваў палітыку Касцёла і перасцерагаў ад празмернай цэнтраліцзацыі ўлады ў Ватыкане. Выступаў за аднаўленне ў касцёле і за экуменічную адкрытасць, мэтай чаго павінна было стаць уз’яднанне падзеленых хрысціянскіх цэркваў.
Напісаў шмат кніг, многія з якіх былі перакладзены ў агульным выніку на 32 мовы. Найбольш вядомыя з іх — «Касцёл» (1967), «Беспамылковы?» (1970), «Быць хрысціянінам» (1974), «Ці існуе Бог?» (1978), «Жыццё вечнае?» (1982) і «Credo» (1992).
Стварыў трылогію, прысвечаную тром монатэістычным рэлігіям: юдаізму, хрысціянству і ісламу (1991—2004). У 1997 годзе апублікаваў працу пад назваю "Сусветны этас для сусветнай палітыкі і эканомікі. Увосень 2002 года выйшла ў свет праца «Здабытая ў змаганні свабода» — першая частка аўтабіяграфіі, а апошняя, трэцяя частка «Перажытая чалавечнасць» з’явілася ўвосень 2013 годзе.
Жызела Рыхтэр
Жызела Мары Аўгуста Рыхтэр (14 або 15 жніўня 1882, Лондан, Англія — 24 снежня 1972, Рым, Італія) — класічны археолаг і гісторык мастацтва.
Ранняе жыццё
Жызела Рыхтэр нарадзілася ў Лондане ў сям’і Жана Поля і Луізы (Швааб) Рыхтэр. Яе бацькі і яе сястра, Ірма, былі гісторыкамі італьянскага мастацтва эпохі Адраджэння. Яна скончыла школу Майда Вэйл, адну з лепшых школ для жанчын у той час. Жызела Рыхтэр вырашыла стаць класічным археолагам, слухаючы лекцыі Эмануэля Лоўі ва ўніверсітэце Рыма каля 1896 года. У 1901 годзе яна паступіла ў Гіртан-каледж пры Кембрыджскім універсітэце і брытанскую школу ў Афінах.
Кар’ера
Яна прыйшла ў Метраполітэн-музей у Нью-Ёрку ў якасці памочніка ў 1905 годзе , пазней стала памочнікам куратара ў 1910 г., дацэнт-куратарам у 1922 годзе, і куратарам грэчаскага і рымскага мастацтва ў 1925 годзе, гэтую пасаду яна займала аж да 1948 года, калі яна стала ганаровым захавальнікам да сваёй смерці ў 1972 годзе. Як куратар, яна была адным з самых уплывовых людзей у гісторыі класічнага мастацтва ў той час.
Жызела Рыхтэр выкладала ў Калумбійскім універсітэце, Ельскім універсітэце, Каледжы Брын-Мар і Аберлінскім каледжы. Як аўтар шматлікіх папулярных кніг па класічнаму мастацтву, яна аказала велізарны ўплыў на ўсеагульнае разуменне і ацэнку прадмета. У 1944 годзе, яна атрымала прэмію за дасягненні ад Амерыканскай асацыяцыі ўніверсітэцкіх жанчын.
Смерць і спадчына
Рыхтэр памёрла ў Рыме, Італія, у 1972 годзе. Яна пахаваная на рымскіх некаталіцкіх могілках.
Праз 30 гадоў пасля смерці Рыхтэр аддавала даніну павагі ёй такімі словамі: «за яе выразнасць і строгасць думкі, яе тонкасць, адчувальнасць і тонкі густ; яе ўвагу да дэталяў і яе сілу назірання і дэдукцыі; яе майстэрства формы і дызайну.»
Іван Аляксеевіч Корж
Іван Аляксеевіч Корж (нар., в. Навасёлкі Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі ваенны і палітык. Генерал-маёр.
Біяграфія
Скончыў з адзнакай факультэт кіравання працэсамі перавозак Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту, контрразведвальны факультэт Вышэйшай школы Міністэрства бяспекі Расійскай Федэрацыі імя Ф. Э. Дзяржынскага (г. Масква).
Працаваў дзяжурным па станцыі, манеўровым дыспетчарам, намеснікам начальніка па аператыўнай рабоце станцыі Віцебск Беларускай чыгункі. Праходзіў службу ў органах дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь на пасадах афiцэрскага складу ва, намесніка начальніка, начальніка , начальніка , начальніка дзяржаўнай установы адукацыі «Інстытут нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь».
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені, медалямі «За бездакорную службу» I, II і III ступені, «За адзнаку ў воінскай службе», нагрудным знакам «Ганаровы супрацоўнік КДБ», ведамаснымі ўзнагародамі.
Міраван
«Міраван» (Miravan Breaking Open the Tomb of his Ancestors in Search of Wealth, «Міраван ўзломлівае грабніцу сваіх продкаў») — карціна англійскага мастака Джозефа Райта, завершаная ў 1772 годзе.
Гісторыя Міравана апісваецца ў творы «Letters Concerning Taste» брытанскага пісьменніка і паэта Джона Гілберта Купера (John Gilbert Cooper). У гісторыі апісваецца, як знакаміты арабскі дваранін ўскрыў магілу аднаго са сваіх продкаў. Міраван наведваў магілу сваіх продкаў, калі ўбачыў на адной з грабніц надпіс, паводле якой у гэтай грабніцы ляжаць такія скарбы, якімі не валодаў сам Крэз, лідыйскі цар. Міраван з сквапнасці загадвае рабочым узламаць гэтую грабніцу. На карціне паказаны нуда і агіда пры выглядзе таго, што надпіс быў толькі падманам (у грабніцы выявіліся толькі косці і смецце); надпіс у грабніцы абвяшчае, што ў гэтай Міравану ніколі не будзе спакою за парушэнне спакою пахаванага з-за ненасытнай любові да золата, і вечны супакой — вось той скарб, якім не валодаў Крэз. Гэты аповяд перасцерагае ад пастаноўкі матэрыяльных каштоўнасцяў вышэй за ўсё іншае.
Гісторыя, па якой намалявана карціна, была апублікавана ў 1755 годзе ; сам Купер сцвярджаў, што ў яе сапраўдныя персідскія карані, якія не маюць строга вызначанай крыніцы. Аналагічная гісторыя была апісана ў Герадота — аб Дарыўсе, сына Хіспапсеса, які распячатаў магілу царыцы Вавілона Нікатрыс, якая пакідала распараджэнне не распячатваць сваю магілу без крайняй на тое неабходнасці. Дарыўс ўбачыў у грабніцы толькі цела царыцы і надпіс аб тым, што несквапны і не прагны да грошай ніколі не патрывожыў бы спакой мёртвых.
Джозеф Райт вядомы сваімі працамі з незвычайным асвятленнем; у гэтай карціне незвычайнасць асвятлення сумешчана з неагатычным стылем, таксама выкарыстаным Райтам у карціне «Дэмакрыт вывучае анатомію» (Democritus studying anatomy) ,і з класічнымі вобразамі. Абедзве гэтыя карціны, як і «Філосаф пры святле лямпы», паказваюць знаёмства сваіх стваральнікаў з чалавечай анатоміі.
У 1772 годзе карціна была выгравіравана Валянцінам Грынам (Valentine Green), і, як і многія іншыя карціны Райта, з іх цёмнымі і светлымі часткамі, добра падыйшла для меца-тынта (у выпадку дадзенай карцінай ёсць дзве крыніцы святла — месячнае святло, якое падкрэслівае драматычнасць сітуацыі, і алейная лямпа).
Карціна была пры жыцці Райта набыта містэрам Мілнам (Mr Milne, які, верагодна, быў з Вейкфілда), і паступіла ў калекцыю Музея і мастацкай галерэі Дэрбі ў 1935 годзе дзякуючы дзяржаўнай фінансавай падтрымцы Вялікабрытаніі.
Харымскае мора
Харымскае мора (播磨灘) — усходні складнік Унутранага Японскага мора.
Геаграфія
Межы Харымскага мора вызначаюцца берагавымі лініямі астравоў Авадзі на ўсходзе, Хонсю на поўначы, Сёдо на захадзе і Сікоку на поўдні. Яно названа па імі правінцыі Харыма. Плошча мора складае каля 2500 км².
Харымскае мора злучаецца з астатнім Унутраным Японскім морам на захадзе пралівам Бісан, а на ўсходзе пралівамі Акасі і Нарута. Яно не мае астравоў, за выключэннем невялікай групы астравоў Іэсіма на поўначы.
Харымскае мора — плыткае. Найбольшая глыбіня — 42 м. Ад Іэсімы да Авадзі праходзяць два падводных хрыбта Сіка і Муроцу.
У паўночнай частцы Харымскага мора знаходзіцца Харымскі прамысловы раён. З-за прамысловых выкідаў прыбярэжныя воды мора моцна забруджаны. Улетку назіраецца з'ява цвіцення вады, якая прычыняе шкоду рыбалоўству.
Сіўцаўскі сельсавет
Сі́ўцаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Сіўцы.