cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дабро
Дабро ў індуізме
Абедзве крайнасці ў індуізме не ўхваляюцца, але могуць ухваляцца ў іншых рэлігіях.
Калі чакра раптам зачыняецца (напрыклад, пры страце блізкага чалавека або здрадзе, калі адчуваецца сталы холад у сонечным спляценні), то чалавека наведваюць думкі аб самазабойстве. Тады для адкрыцця чакры ізноў трэба знайсці спосаб як зрабіць каму-небудзь дабро. Калі гэта немагчыма, то чалавек адмаўляецца ад ежы, праз некалькі дзён наступае знясіленне, і арганізм чалавека (супрацівячыся яго пачуццям) актывізуе чакру выжывання — Муладхару
Андрэй Віталевіч Крыванос
Андрэй Віталевіч Крыванос (нар., Магілёў, Беларусь) — беларускі баскетбаліст, трэнер.
Дабро
Дабро ў ісламе
Паводле ісламскай традыцыі і дабро, і зло (апасродкавана, праз сатану) зыходзяць ад Алаха, які ў сваіх дзеяннях кіруецца выбарам чалавека. Пры гэтым лічыцца, што ад прыроды людзі схільныя да дабра, а пераадоленне людзьмі схілення іх пасродкам сатаны да зла дазваляе ім узвялічвацца духам. Такім чынам, выбар чалавекам дабра з'яўляецца своеасаблівай праверкай.
Дабро ў канфуцыянстве
Канфуцый лічыў, што дабром з'яўляецца тое, што чалавек сам для сябе лічыць дабром
Андрэй Віталевіч Крыванос
Кар’ера
Выступаў за каманды: РТІ (1992—1993, 1994—1995), РТІ-2-РВАР (1993—1994), «Джордж Вашынгтон» (NCAA, 1995—1998), «Унія» (Тарнаў, Польшча, 1998—2000), «Шахцёр» (Іркуцк, Расія, 2000—2001), «Слупск» (Польшча, 2001—2003), «Асторыя» (Быдгашч, Польшча, 2003), «Тэмп-АШВСМ» (Магілёў, 2004—2005, 2006—2007), «Гродна-93» (2005—2006).
Дабро
Дабро ў канфуцыянстве
"Не рабі іншаму таго, чаго сабе не пажадаеш"
Андрэй Віталевіч Крыванос
Кар’ера
Трохразовы чэмпіён (1993—1995) і сярэбраны прызёр (2006) першынства Беларусі. MVP «Матча зорак-2005». У складзе нацыянальнай зборнай Беларусі правёў 54 афіцыйныя матчы. Шматгадовы капітан зборнай. Чэмпіён моладзевага першынства Еўропы (1994). З лістапада 2007 года — трэнер моладзевай каманды «Слупска».
Дабро
Дабро ў канфуцыянстве
Удасканаленне суб'ектыўнага разумення дабра, набліжэнне яго да калектыўнага, Канфуцый аддае на водкуп сацыяльным узаемаадносінам праз адпаведныя адплаты.
Андрэй Віталевіч Крыванос
Кар’ера
У 2011—2012 гадах быў трэнерам беларускай нацыянальнай каманды.
Дабро
Дабро ў канфуцыянстве
У канфуцыянстве часцей закранаецца не пытанне дабра і зла, а якасці «высакароднага мужа».
Дабро ў хрысціянстве
Дабро — дзеянні, якія прыносяць шчасце і не прычыняюць нікому шкоды, болі, пакут. У хрысціянстве самым галоўным прадстаўніком дабра — або нават крыніцай самога гэтага паняцця — лічыцца Бог. Аб'ектыўным крытэрыям дабра (таксама як і выгады) з'яўляецца адпаведнасць яго волі Божай. Стан або пачуццё, з якога дзеецца дабро — гэта каханне. Дасканалае каханне ўласціва толькі Богу, і, адпаведна, і дасканалае дабро, без найменшай прымешкі зла, можа дзеяць толькі Ён або істоты, якія выконваюць Яго волю.
Карысць або бескарыслівасць не цалкам правільна суадносіць з паняццем дабра, бо кахаючая істота, робячы шчырае дабро камусьці, тым самым робіць дабро і ўсяму свету, і сабе.
Хрысціянства разглядае зло не як самастойную сутнасць, а як прымяншэнне дабра. Крыніцай зла з'яўляецца злая воля разумных і вольных істот, якія укланіліся ад шляху дабра, і ўпалі ў праціўленне Богу. Першым гэта зрабіў вярхоўны анёл Люцыпар (слаўшы. Зараніца), сталы ў выніку Сатаной (Дзіавалам). Захопленыя ім у падзенне анёлы сталі дэманамі, якія ўбачылі сэнс свайго існавання ў супрацьстаянні з Богам, але яны могуць змяніцца, усвядоміць, павініцца, і зноў пачаць дзеяць дабро.
Евангельскае дабро
У Евангеллі дабро — першым чынам справы літасці. Адрозніваюць справы літасці цялеснай — накарміць галоднага, напаіць таго, хто прагне, прыняць вандроўніка, апрануць голага, наведаць хворага або зняволенага (Мац.25:35-36), і літасці духоўнай — звярнуць грэшніка ад яго ілжывага шляху — выратаваць душу (Як.5:20).
Таксама ў хрысціянстве сцвярджаецца, што ніякае, нават самае найменшае дабро, у канчатковым рахунку не застанецца без узнагароды ад Бога (Мац.10:42, Мк.9:41).
Дабро ў неаязычніцтве
У славянскім неаязычніцтве паняцце дабра часцей за ўсё звязана з выгодай для свайго роду (племя, суполкі). Усё, што вядзе да росквіту роду лічыцца выгодай, што вядзе да зводу — лічыцца злом. Менавіта зыходзячы з гэтага пункту, язычнікі імкнуліся:
Прасцей кажучы, «паганскае» дабро вызначалася як штосьці грамадска-карыснае, «спрыяльнае» для дэмаграфіі, з рознай ступенню ахопу (ад рамак адной сям'і да рамак некалькіх суполак).
Паняцце дабра ў культуры
Адна з ходкіх (іранічных) фраз, датычных дабра: «Дабро павінна быць з кулакамі». Фраза прыпісваецца М. Святлову, які паведаміў яе некалькім паэтам з просьбай напісаць верш, які пачынаецца на гэты радок. Самы вядомы верш напісаў Станіслаў Куняяў: Дабро павінна быць з кулакамі Дабро суровым быць павінна, Каб ляцела поўсць клакамі Са ўсіх, хто лезе на дабро…
Іншым прыкладам з'яўляецца фраза «перамога сіл дабра над сіламі розуму», якая адлюстроўвае скепсіс па дачыненні да хрысціянскага азначэння дабра.
Дабро з'яўляецца крытэрыям адзначэння, абстракцыяй. Пад дабром мы разумеем імкненні чалавека, яго культуру. Культура і паняцці дабра і зла цесна звязаныя. Калі культура — гэта «апрацоўка» — а зараз мы разумеем пад гэтым багацце вынікаў чалавечай працы і развіцця, то адзін з кірункаў гэтага развіцця — гэта дабро, іншы — зло.
Мечыслаў Браніслававіч Гой
Мечысла́ў Браніслававіч Гой  — беларускі палітычны дзеяч, старшыня Гродзенскага гарадскога выканаўчага камітэта (2014—2023).
Біяграфія
Займаў пасаду старшыні сельскагаспадарчага вытворчага кааператыва «Агра-правожа». У 2004 годзе атрымаў другую вышэйшую адукацыю — скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2004 годзе быў прызначаны старшынёй Смаргонскага райвыканкама. Дэпутат Воранаўскага раённага і Забалацкага сельскага саветаў дэпутатаў.
З 11 жніўня 2014 года па 30 мая 2023 года быў старшынёй Гродзенскага гарадскога выканаўчага камітэта. Пасля быў прызначаны дырэктарам Гродзенскага цэнтра стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае траіх дзяцей.
IC 4967
IC 4967 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гута-Зэлэныцка
Гута-Зэлэныцка (Гута-Зеленицька) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гярбелевіцкі сельсавет
Гярбе́левіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Мядзвінавічы.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Казлоўшчынскага раёна Гродзенскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Малдавіцкага і Яварскага сельсаветаў, цэнтр — вёска Гярбелевічы. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Дзятлаўскага раёна. З 25 снежня 1962 года ў складзе Слонімскага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Дзятлаўскага раёна. 7 кастрычніка 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Мядзвінавічы. 13 ліпеня 2007 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вензавецкага сельсавета (вёскі Белякі, Буйкі, Сачыўляны, Сцяткоўшчына і Явар) і Казлоўшчынскага пассавета (вёскі Гярбелевічы, Лозкі, Лявонавічы, Малдавічы, Мядзвінавічы, Сверплевічы і Скіпоравічы).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў.
Царква Святой Кацярыны каля Тучкова моста
Царква Святой вялікапакутніцы Кацярыны — праваслаўны храм у Санкт-Пецярбургу на Васільеўскім востраве. Храм адносіцца да Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, уваходзіць у склад Васілеастроўскай дабрачыннай акругі. Настаяцель — мітрафорны протаіерэй Іаан Пашкевіч.
Праваслаўная царква Святой Кацярыны была закладзена 26 верасня (8 кастрычніка) 1811 года па праекце архітэктара Андрэя Міхайлава. Будаўніцтва працягвалася 12 гадоў у сувязі з распачатай неўзабаве Айчыннай вайной 1812 года, калі рэзка скараціўся прыток ахвяраванняў. Храм асвяцілі 23 кастрычніка (4 лістапада) 1823 года.
У 1861—1863 гадах па праекце архітэктара Андрэя Болатава (альбо Людвіга Бонштэта) былі прыбудаваны званіца з трапезнай. Адначасова былі збудаваныя трапезная, капліца і вартоўня. З 30 студзеня (12 лютага) 1906 па сакавік 1909 года настаяцель — протаіерэй Мікалай (Пакроўскі). З 1909 года настаяцелем царквы быў багаслоў і прафесар Духоўнай акадэміі протаіерэй Сергій Салярцінскі, якога ў 1917 годзе змяніў протаіерэй Леанід Ціхаміраў, аўтар кнігі па гісторыі храма і адзін з ініцыятараў стварэння Рускага таварыства аматараў сусветазнаўства (РТАС).
Пасля рэвалюцыі 1917 года храм разрабавалі, а яго апошні настаяцель протаіерэй Міхаіл Яворскі (зяць свяшчэннамучаніка Філосафа Арнацкага) памёр у 1937 годзе ў сталінскім канцлагеры.
Дзібрыўка (Ямільчынскі раён)
Дзібрыўка (Ді́брівка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 2387
NGC 2387 (іншыя абазначэнні — ZWG 177.23, PGC 21105) — галактыка ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сямён Пятровіч Пархімовіч
Сямён Пятровіч Пархімовіч (, в. Валасач Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці — ) — заслужаны настаўнік прафесійна-тэхнічнай адукацыі Беларусі.
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны тэхнікум (1931), Горкаўскі сельскагаспадарчы інстытут (1935).
Працаваў аграномам МТС у г.п. Рудзенск Мінскай вобласці. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: кіраўнік падпольнай групы, партызан, сакратар Глыбоцкага падпольнага камітэта КПБ. З 1944 года у Глыбоцкім райкаме КПБ, сакратар Полацкага абкама КПБ. З 1955 года ў Ашмянах. У 1956—1972 гадах дырэктар ПТВ № 192.
Узнагаоды
У 1970 годзе прысвоена ганаровае званне «Заслужаны настаўнік прафесійна-тэхнічнай адукацыі БССР». Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонай Зоркі, «Знак Пашаны», медалём «Партызану Айчыннай вайны» І ступені, граматай Вярхоўнага Савета БССР (1978), іншымі ўзнагародамі.
Інфармацыйная рэвалюцыя
Інфармацыйная рэвалюцыя — глыбокія якасныя змены ва ўсіх сферах жыццядзейнасці грамадства, якія адбываюцца ў выніку шырокага ўкаранення новых сродкаў захоўвання, апрацоўкі і перадачы інфармацыі. Галоўнай асаблівасцю інфармацыйнай рэвалюцыі з’яўляецца ўсё большая эканамічная, сацыяльная і тэхналагічная роля інфармацыі.
Дуга (вёска)
Дуга (Дуга́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Яўген Барысавіч Рэйн
Яўген Барысавіч Рэйн (29 снежня 1935 г., Ленінград) — рускі паэт і празаік.
Станіслава Станіславаўна Сарока
Станіслава Станіславаўна Сарока (нар. ) — ардэнаносец, перадавік сельскагаспадарчай вытворчасці.
Біяграфія
З 1957 года працавала ў калгасе імя Пушкіна (калгас імя Леніна). З 1961 года даярка. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1975).
Яўген Барысавіч Рэйн
Біяграфія
У 1943 годзе Яўген з маці вярнуліся з эвакуацыі ў Маскву, дзе жылі сваякі бацькі, затым у Ленінград. Скончыў Ленінградскі тэхналагічны інстытут, Вышэйшыя сцэнарныя курсы; аўтар сцэнарыяў звыш 20 дакументальных фільмаў (у тым ліку «Чукакала»). Працаваў у геалагічных партыях на Далёкім Усходзе, на ленінградскіх заводах. У 60-я гады ўваходзіў у кола так званых «ахматаўскіх сірот» (разам з Іосіфам Бродскім, Дзмітрыем Бобышавым, Анатолем Найманам).
Станіслава Станіславаўна Сарока
Біяграфія
Узнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1973).
Яўген Барысавіч Рэйн
Біяграфія
Пражываў у талстоўскім доме, дзе і адбываліся сустрэчы Г. А. Ахматавай з «ахматаўскімі сіротамі». У 1971 годзе пераехаў у Маскву.
У 1979 г. — удзельнік альманаха «Метропаль». Вершы Рэйна распаўсюджваліся ў самвыдаце, частка іх друкавалася ў часопісе «Сінтаксіс». Першая кніга — у 1984 г. («Імёны мастоў», з моцным цэнзурных умяшаннем).
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расіі (1996), лаўрэат Пушкінскай прэміі Расіі, лаўрэат Царскасельскай мастацкай прэміі (1997). У 1987 годзе паэт прыняты ў Саюз пісьменнікаў.
У цяперашні час выкладае на кафедры літаратурнага творчасці ў Літаратурным інстытуце імя А. М. Горкага. Жыве ў Маскве.
ЛСД
ЛСД (ЛСД-25, LSD, ад Lysersäure Diethylamid) — дыэтыламід d-лізергінавай кіслаты. Псіхаактыўнае рэчыва, звычайна ўжываецца для рэкрэацыі і духоўных сеансаў. У Рэспубліцы Беларусь юрыдычна класіфікуецца як наркотык.
Хімічныя назвы: N,N-дыэтыламід лізергінавай кіслаты; N,N-дыэтыллізергаіламід. Умоўныя назвы і шыфры: LSD; LSD-25; Lysergide, Delysid. Брута-формула рэчыва: C20H25N3O. ЛСД атрымаў нумар 25, паколькі быў 25-м злучэннем, сінтэзаваным з лізергінавай кіслаты.
Эфекты ад ужывання ЛСД звычайна ўключаюць змененыя думкі, пачуцці, і ўспрыманне наваколля. Шмат ужывальнікаў зазнаюць псеўдагалюцынацыі. Тыповымі з’яўляюцца пашыраныя зрэнкі, павышаны крывяны ціск і тэмпература цела. Эфекты звычайна пачынаюцца праз паўгадзіны і цягнуцца да дванаццаці гадзін.
Яўгэніўка (Ямільчынскі раён)
Яўгэніўка (Євге́нівка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Парк Мансо
Парк Мансо — парк, размешчаны ў 8-й акрузе Парыжа, на скрыжаванні бульвара дэ Курсель, вуліцы Прані і вуліцы Жоржа Бергера. Ля галоўнага ўваходу знаходзіцца гістарычная ратонда, частка былой гарадской сцяны «Mur des Fermiers généraux», якая абмяжоўвала падатковую зону горада. Галоўны ўваход знаходзіцца побач са станцыяй метро Мансо. Назва парку паходзіць ад назвы вёскі Мусо (Mousseaux), што калісьці існавала на яго месцы.
У 1995 годзе парк быў занесены ў спіс гістарычных помнікаў Францыі (ратонда — у 1907 годзе, каваныя вароты — у 1974 годзе).
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2001
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2001 (11-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2001-га года.
Перамогу ў турніры атрымаў мінскі «Лакаматыў», які разам з клубам «Смаргонь» прайшоў у Першую лігу.
Бухарэсцкі мірны дагавор (1918)
Пасля падпісання Украінай і Расіяй сепаратных мірных дагавораў з Цэнтральнымі дзяржавамі ў Брэсце адпаведна 9 лютага і 3 сакавіка 1918 года (гл. Брэсцкі мір, Украіна-Цэнтральныя дзяржавы і Брэсцкі мір), адзінай дзяржавай, якая заставалася ў стане вайны супраць Цэнтральных дзяржаў на Усходнім фронце, заставалася Румынія. Асноўная тэрыторыя краіны была акупавана праціўнікам яшчэ ў 1916 годзе, адразу па ўступлення Румыніі ў вайну.
1 сакавіка Румынія ўступіла ў Бухарэсце ў перамовы з міністрамі замежных спраў Цэнтральных дзяржаў аб сепаратным міры. Паводле заключанага дагавора Румынія вяртала Балгарыі атрыманую па дагаворы 1913 года Паўднёвую Дабруджу з дадатковыя­мі выпраўленнямі мяжы на карысць Балгарыі. Над Паўночнай Дабруджай усталёўваўся кандамініум дзяржаў Чацвярнога саюза, якія абавязваліся забяспечыць Румыніі гандлёвы шлях да Чорнага мора па лініі Чернаводэ — Канстанца. Румыніі таксама прыйшлося аддаць Аўстра-Венгрыі кантроль над праходамі ў Карпатах. Акрамя таго, Румынія перадавала Германіі ў канцэсію на 90 гадоў нафтапромыслы.
Як следства дагавора, Цэнтральныя дзяржавы пагадзіліся не выступаць супраць аб'яднання Бесарабіі з Румыніяй.
Елызавэтпіль (Ямільчынскі раён)
Елызавэтпіль (Єлизаве́тпіль) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 2388
NGC 2388 (іншыя абазначэнні — UGC 3870, MCG 6-17-10, ZWG 177.22, IRAS07256+3355, PGC 21099) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сезон 2021 ФК Астравец
У 2021 годзе футбольны клуб «Астравец» з Астраўца прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на чэрвень 2021 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Забара-Давыдзіўка
Забара-Давыдзіўка (Заба́ро-Дави́дівка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ваенны факультэт ГрДУ
Ваенны факультэт ГрДУ імя Янкі Купалы (ВФ ГрДУ імя Янкі Купалы) — адзін з факультэтаў Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы.
Факультэт быў створаны ў 2005 годзе. Факультэт ажыццяўляе падрыхтоўку ваенных кадраў для Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь, органаў пагранічнай службы, Міністэрства ўнутраных спраў, Міністэрства па надзвычайных сітуацыях.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Лёгкая атлетыка на Еўрапейскіх гульнях 2019
Спаборніцтвы па лёгкай атлетыцы на Еўрапейскіх гульнях 2019 пройдуць ў Мінску з 23 па 28 чэрвеня 2019 года на стадыёне «Дынама». У спаборніцтвах будзе ўдзельнічаць 690 чалавек.
Спаборніцтвы па лёгкай атлетыцы адбудуцца ў новым фармаце па праграме «Дынамічная новая лёгкая атлетыка». Выканаўчы савет Еўрапейскай лёгкаатлетычнай асацыяцыі прыняў рашэнне адабраць 30 каманд (у кожнай па 23 спартсмены) паводле рэйтынгу, сфармаванаму пасля каманднага чэмпіяната Еўропы 2017 года. Прадугледжаны 10 відаў праграмы (3 мужчынскія, 4 жаночыя, 3 змешаныя), у кожнай з якіх разыграюць медалі, і камандны турнір. Пераможца камандных спаборніцтваў вызначыцца ў заключным відзе — змяшанай эстафеце пераследу, што павысіць відовішчнасць спаборніцтваў. Турнір будзе праходзіць па сістэме плэй-оф. Шэсць лепшых зборных выйдуць у фінал. Сістэма падліку для камандных спаборніцтваў засталася ранейшай: першае месца ў кожнай дысцыпліне — 12 балаў, шостае — 2.
Поліцукрыды
Поліцукры́ды (або гліка́ны ) — адносна складаныя вугляводы, палімеры монацукрыдаў (такіх як глюкоза або цукроза) ці іх вытворных (напрыклад, амінацукрыдаў). Поліцукрыды маюць вялікую малекулярную вагу, часам — разгалінаваную структуру. Яны звычайна аморфныя, нерасстваральныя ў вадзе, ня маюць характэрнага для монацукрыдаў салодкага смаку.
Поліцукрыды, вытворныя ад аднаго тыпу монацукрыдаў, называюцца гомаполіцукрыдамі (гомагліканамі), а болей за аднаго тыпу монацукрыдаў —гетэраполіцукрыдамі (гетэрагліканамі).
Агульная формула поліцукрыдаў — звычайна Cn(H20)n − 1, дзе n — даволі вялікі лік, 200-500.
Прыкладамі поліцукрыдаў з'яўляюцца цэлюлоза, крухмал, глікаген, хіцін.
Яўфімій (архіепіскап полацкі)
Яўфімій, свецкае імя невядома (сярэдзіна XV ст. — пасля 1511-да 1516) — архімандрыт (?-1508), архіепіскап полацкі і віцебскі (1508—1511/1516).
Сын Акушкі Каленікавіча. Да 1508 года быў архімандрытам нейкага манастыра, на думку Васіля Вароніна, у Холмскай зямлі. Перад жніўнем 1508 года нарачоны архіепіскапам полацкім, 6 жніўня 1508 года як архіепіскап яшчэ карыстаўся архімандрыцкай пячаткай. Вядома пяць яго грамат да рыжскага магістрата, апублікаваных у «Полацкіх граматах» пад № 434, 447, 448, 456, 458. Граматы тычыліся адхілення ад Мікалаеўскай царквы ў Рызе святара Прошкі (Пракопія), прызначанага папярэднім архіепіскапам Лукой, і прызначэнне туды святара Мікіты. А таксама скаргі Прошкі, які выдаткаваў на рамонт царквы ўласныя і пазычаныя сродкі і разлічваў іх вярнуць на гэтым месцы, каралю Жыгімонту Старому, а потым высвятлення Яўфіміем матэрыяльнага стану названай царквы і акалічнасцяў усёй справы.
Пастаўлены на Віленскім саборы, які адбываўся з 25 снежня 1509 да 18 студзеня 1510 года, дзе ў Яўфімія здарыўся канфлікт за тытул і месца — полацкага ўладыку ў іерархіі запісалі епіскапам і чацвёртым — пасля ўладзімірскага і берасцейскага Васіяна, смаленскага Варсанофія, луцкага і астрожскага Кірыла, а сам ён лічыў сябе архіепіскапам і другім. Скаргу Яўфімія на мітрапаліта кіеўскага Іосіфа (Солтана) і епіскапа ўладзімірскага Васіяна ў 1511 годзе на вялікім сейме ў Бярэсці разбіраў кароль Жыгімонт Стары. Васіян не захацеў стаць перад судом, а за Яўфімія сведчылі полацкія баяры і князі Друцкія, кароль выдаў вырак на яго карысць.
На тым жа сейме ў Бярэсці ў 1511 годзе кароль Жыгімонт Стары разбіраў справу архіепіскапа полацкага Яўфімія са смаленскім епіскапам Варсанофіем за права збору мсціслаўскай дзесяціны. У 1509—1510 гадах новапастаўлены смаленскі епіскап Варсанофій нейкім чынам атрымаў правы на збор мсціслаўскай дзесяціны, якую па сведчанні полацкіх баяр і князёў Друцкіх «здаўна» (прынамсі некалькі дзясяткаў гадоў перад тым) збіралі полацкія архіепіскапы. Апроч дзесяціны справа ішла пра «саборныя куніцы», прысуды і іншыя даходы, то бок агулам якой епархіі належаць абшары вакол Мсціслава. Кароль Жыгімонт Стары выдаў вырак на карысць архіепіскапа Яўфімія, хаця пэўна не вядома калі і якім чынам мсціслаўскія абшары перайшлі са смаленскай епархіі, дзе былі ад яе заснавання, да полацкай.
У 1511 годзе ў Бярэсці ж кароль Жыгімонт Стары надаў архіепіскапу Яўфімію «чалавека Бабра і з дзецьмі яго» у Чарсцвядскай воласці, які штогод мусіў даваць 1 пуд прэснага мёду — рэдкі вядомы прыклад зямельных наданняў вялікіх князёў літоўскіх праваслаўнай царкве.
На думку складальнікаў «Полацкіх грамат», Яўфімій для сваёй рэзідэнцыі аддаваў перавагу Віцебску.
У архіепіскапа Яўфімія быў брат Фёдар і сястра Марыя (у шлюбе з нейкім Германам). У 1516 годзе Фёдар Акушкавіч меў судовую справу з баярынам Рыгорам Служкам за пазыку нябожчыка брата-архіепіскапа. Фёдар меў некалькі сыноў і дачок, адна з іх была ў шлюбе з полацкім баярынам Фёдарам Епімахавічам.
Іван Аркадзьевіч Лазенка
Іван Аркадзевіч Лазенка (1916—1943) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Іван Лазенка нарадзіўся 6 чэрвеня 1916 года ў вёсцы Каўтуноўка (цяпер — Дубовы Гай Прылуцкага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны). Скончыў няпоўную сярэднюю школу і адзін курс ветэрынарнага тэхнікума. У жніўні 1936 года Лазенка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1940 годзе ён скончыў Чугуеўскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да снежня 1943 года капітан Іван Лазенка камандаваў эскадрылляй 431-га штурмавога авіяпалка 299-й штурмавой авіядывізіі 16-й паветранай арміі Беларускага фронту. Да таго часу ён ажыццявіў 154 баявыя вылеты на штурмоўку вялікіх кольксцяў баявой тэхнікі і жывой сілы праціўніка, нанёсшы яму вялікія страты. 15 снежня 1943 года ў баю Лазенка атрымаў смяротнае раненне. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Скепня Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 красавіка 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання па знішчэнні жывой сілы і тэхнікі праціўніка і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» капітан Іван Лазенка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Суворава 3-й ступені.
Екацерынгофскі востраў
Екацерынгофскі востраў — востраў у дэльце ракі Екацерынгофкі на тэрыторыі Санкт-Пецярбурга, абмежаваны ракой Екацерынгофкай, Папяровым каналам і ракой Тараканаўкай. Плошча каля 0,4 км². Назва Екацерынгофскі востраў узнікла ў XVIII стагоддзі, ад Екацерынгофскага палаца.
Пётр Аляксеевіч Чудзінаў
Пётр Аляксеевіч Чудзінаў (11.11.1917 — 23.10.1943) — камандзір батарэі 279-га гвардзейскага лёгкага артылерыйскага палка 23-й лёгкай гвардзейскай артылерыйскай брыгады 5-й гвардзейскай артылерыйскай дывізіі 4-га артылерыйскага корпуса прарыву 61-й арміі Беларускага фронту, гвардыі капітан. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
У 1938 годзе прызваны ў шэрагі Чырвонай Арміі. Скончыў Томскае артылерыйскае вучылішча. У баях Вялікай Айчыннай вайны з 1942 года. Ваяваў на Бранскім, Беларускім франтах.
18 кастрычніка 1943 года камандзір батарэі 279-га гвардзейскага лёгкага артылерыйскага палка гвардыі капітан П. А. Чудзінаў у ліку першых пераправіўся з батарэяй на самаробнай пароме праз Дняпро у раёне вёскі Глушэц Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Адбіваючы контратакі праціўніка, артылерысты знішчылі штурмавую гармату, да пятнаццаці кулямётаў, шмат жывой сілы праціўніка, чым спрыялі замацаванню захопленай мяжы. 23 кастрычніка 1943 года артылерысты ўступілі ў рукапашную сутычку з гітлераўцамі, якія прарваліся, і адстаялі сваю пазіцыю. У гэтым баі артылерыст Пётр Аляксеевіч Чудзінаў загінуў. Пахаваны ў горадзе Чарнігаў у брацкай магіле ў парку на Вале.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 снежня 1943 года за мужнасць і гераізм, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і ўтрыманні плацдарма на яго правым беразе гвардыі капітану Пятру Аляксеевічу Чудзінаву пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Джордж Паладэ
Джордж Эміль Паладэ (George Emil Palade; 19 лістапада 1912, горад Ясы, Румынія — 8 кастрычніка 2008, Дэль Мар, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі спецыяліст па клетачнай біялогіі. У 1974 годзе, сумесна з Альберам Клодам і Крысціянам дэ Дзюу атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне «за адкрыцці, якія тычацца структурнай і функцыянальнай арганізацыі клеткі».
Вывучаў сакраторны цыкл клеткі, на прыкладзе клетак падстраўнікавай залозы, выкарыстоўваючы мечаныя амінакіслоты.
Этапы ўнутрыклеткавага транспарту:
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1961), Папскай акадэміі навук (1975) , замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства (1984).
У 1992 годзе падпісаў «Папярэджанне чалавецтву».
Ёсыпіўка (Ямільчынскі раён)
Ёсыпіўка (Йосипі́вка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Капуснік
Капу́снік — рака ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 64 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля паўднёвай ускраіны вёскі Слабодка. Вусце каля былых вёсак Вялікае Зарэчча і Малое Зарэчча (зараз у межах горада Шклоў ). Вадазбор на паўднёвай ускраіне Аршанскага ўзвышша.
Каля ракі вёскі Княжыцы, Башкіраўка, Заходы, Путнікі, Хадулы.
(62) Эрато
(62) Эрато — даволі буйны астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 14 верасня 1860 года падчас сумеснай працы Оскара Лесера і Вільгельма Фёрстэра ў Берлінскай абсерваторыі і названы ў гонар Эрато, музы любоўнай паэзіі ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Сярэдняе паскарэнне свабоднага падзення на экватары Эрато ацэньваецца ў 2,67 см/сек², гэта значыць гравітацыя тут у 366 раз слабей, чым на Зямлі. У астралогіі значэнне сімвала астэроіда — ліра і страла Эрота. Астэроід Эрато звязаны з любоўнай паэзіяй і наогул вершамі, а таксама з бардаўскай песняй; з эмацыйным натхненнем, з надзеяй на каханне. Ён адносіцца да так званых астэроідаў Любоўнага Шэрагу.
Кілевікі
Кілевікі (Acanthosoma) — род насякомых сямейства, сустракаецца ў Еўропе, Азіі і Акіяніі. Існуе больш за 20 відаў, апісаных у Acanthosoma.
Віды
Гэтыя віды належаць да роду Acanthosoma:
Кажухова (Клінцоўскі раён)
Кажухова (Кожухово) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікае ў сярэдзіне XX ст., але ў пачатку XXI ст. фактычна знікае.
Юрай Якубіска
Ю́рай Я́кубіска (Juraj Jakubisko;, , Славакія — 24 лютага 2023) — славацкі , , аператар; адзін з прадстаўнікоў чэхаславацкай «новай хвалі».
Біяграфія
Нарадзіўся ў русінскай сям’і на ўсходзе Славакіі. Скончыў мастацка-прамысловую школу па спецыяльнасці «мастацкая фатаграфія» ў Браціславе, у 1966 годзе рэжысёрскае і аператарскае аддзяленні факультэта кіно і тэлебачання Акадэміі музычнага мастацтва ў Празе. Быў асістэнтам у Веры Хіцілавай і Яраміла Іраша.
Першыя фільмы Якубіска зрабілі яго адным з вядучых рэжысёраў «чэхаславацкай новай хвалі».
Карціна «Птушкі, сіроты і блажэнныя» 1969 года была адпраўлена «на паліцу», дзе праляжала да 1991 года. Сам рэжысёр быў практычна пазбаўлены магчымасці здымаць на працягу наступных пятнаццаці гадоў. Выключэннем былі некалькі кароткаметражных дакументальных стужак і фільм «Тры мяшкі цэменту і жывы певень» (1976), але і ён быў паказаны толькі праз два гады пасля таго, як быў скончаны. Канчаткова вярнуўся ў кіно з карцінай «Пабудуй дом, пасадзі дрэва» (1979).
У 2000 годзе па выніках апытання кінакрытыкаў і журналістаў быў прызнаны лепшым славацкім рэжысёрам XX стагоддзя.
Выкладае ў Пражскай кінаакадэміі. У 2005 годзе ўзначаліў журы конкурсу «Перспектывы» на XXVII Маскоўскім кінафестывалі. Заснаваў студыю «Якубіска Філм», на якой зняў шэраг сваіх карцін.
Займаецца жывапісю, яго працы былі прадстаўлены на некалькіх выстаўках.
Жанаты з актрысай Дэанай Хорватавай, якую шмат здымаў у сваіх фільмах. Жыве ў Празе.
Творчасць
Першы паўнаметражны фільм — «Узрост Хрыста» (1967, прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Мангейме). У фільмах «Дэзерціры і вандроўнікі» (1968), «Птушкі, сіроты і блажэнныя» (1969, з Францыяй), «Да сустрэчы ў пекле, сябры!» (1970, забаронены цэнзурай, выйшаў на экран праз 20 гадоў) экзістэнцыяльныя праблемы пошуку уласнага «я» ўвасабляў у складаных шматстылявых мастацкіх канструкцыях, імкнуўся да спалучэння мовы заходняга кінаавангарда з разнастайнай культурнай мовай Усходняй Славакіі.
У 1970-я гг. зняў шэраг дакументальных стужак, у т.л. «Будоўля веку» (прэмія Міжнароднага кінафестывалю кароткаметражных фільмаў у Будапешце), «Барабаншчык Чырвонага Крыжа» (Залаты медаль Міжнароднага кінафестывалю ў Варне) і інш., якім уласцівы асацыятыўнасць апавядання, ужыванне элементаў сюррэалізму.
Лепшая работа — гістарычная сага «Тысячагадовая пчала» (1983, прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Венецыі) — арганічна спалучае трагедыю, паэзію, фальклор, вытанчаную візуальную стыхію і філасофскае асэнсаванне гістарычных падзей.
Сярод іншых фільмаў: «Пабудуй дом, пасадзі дрэва» (1979), «Цётка Франкенштэйна» (1985), «Я сяджу на галіне, і мне добра» (1989), «Лепш быць багатым і здаровым, чым бедным і хворым» (1992), «Няясная вестка пра канец свету» (1997) і інш.
IC 4968
IC 4968 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Украіна (тэлеканал)
Украіна (укр. Україна) — украінскі тэлеканал. Пачаў вяшчанне ў 1993 годзе.
Гісторыя
Заснавана 13 сакавіка 1993 года. 10 сакавіка 2015 — тэлеканал пачаў пераход на шырокі фармат малюнка — 16:9.
Рэйтынг
У рэйтынгу агульнанацыянальных каналаў з выніках 2013 тэлеканал «Украіна» заняў другое месца па аўдыторыі 18+ (доля — 11,11 %, рэйтынг — 1,72 %) (1), і чацвёртае месца па аўдыторыі 18-54 (Доля — 9,54 %, рэйтынг — 1,25 %) (2).
Сяргей Фёдаравіч Давідовіч-Зосін
Сяргей Фёдаравіч Давідовіч (, Карпілаўка) — беларускі паэт і мастак-жывапісец.
Біяграфія
З юнацкіх гадоў пераехаў у Мінск. Працаваў у праваахоўных органах: прайшоў шлях ад сэржанта да палкоўніка. Скончыў Мінскую Вышэйшую школу МУС (1982). Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета РБ 12-га склікання, старшынёй камісіі Вярхоўнага Савета па пытаннях галоснасці, сродкаў масавай інфармацыі і правоў чалавека, членам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РБ.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (з 1994) і Беларускага Саюза мастакоў (з 1995).
Творчасць
Як мастак-жывапісец працуе ў жанры тэматычнай карціны-пейзажа («Вясна», «Курапаты», «Лагойшчына», «Карпілаўка»), карціны грамадзянскай тэматыкі («Трэба выжыць, Беларусь», «Мама-выратавальніца», «Чарнобыльская пастка», «Першамай-86», «Чарнобыльскі гулівэр» і інш.)
Напісаў сцэнарый для беларускамоўнай камедыі «Свежына з салютам».
Вуліца Шаўчэнкі (Брэст)
Вуліца Шаўчэнкі  (гістарычная назва: Шпановіцкая) — вуліца ў паўднёва-усходняй частцы г.Брэста. Названа ў 1940 годзе ў гонар Т. Р. Шаўчэнкі. Працягласць 770 м — па правым беразе ракі Мухавец ад Набярэжнай вуліцы да Спакойнай. Сфарміравалася ў 1929 годзе. Забудавана пераважна дамамі сядзібнага тыпу. Заходні ўчастак вуліцы рэканструяваны ў 1970-я гады. На вуліцы знаходзіцца фізкультурна-аздараўленчы клуб для падлеткаў (д.№ 102).
Вуліца Шаўчэнкі
Вуліца Шаўчэнкі:
Запруда (Ямільчынскі раён)
Запруда (Запру́да) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Паўднёвая Дабруджа
Паўднёвая Дабруджа (Dobrogea de sud або Cadrilater/Кадрылатэр, літ. «чатырохвугольнік») — вобласць на паўночным усходзе сучаснай рэспублікі Балгарыя.
Цукроза
Цукроза C12H22O11, таксама дыцукрыд ) або бураковы цукар, трысняговы цукар — дыцукрыд, які складаецца з двух монацукрыдаў — α-глюкозы і β-фруктозы.
Цукроза з'яўляецца вельмі распаўсюджаным у прыродзе дыцукрыдам, яна сустракаецца ў садавіне і ягадах. Асабліва вяліка ўтрыманне цукрозы ў цукровых бураках і цукровым трыснягу, якія і выкарыстоўваюцца для прамысловай вытворчасці харчовага цукру.
Цукроза мае высокую растваральнасць. У хімічным дачыненні цукроза даволі інертная, бо пры перамяшчэнні з аднаго месца ў іншае амаль не залучаецца ў метабалізм. Часам цукроза адкладаецца ў якасці запаснога пажыўнага рэчыва.
Паўднёвая Дабруджа
Насельніцтва
Напачатку ХХ стагоддзя Дабруджа, у тым ліку Паўднёвая, мела вельмі пярэсты нацыянальны склад. Таму атрымаўшы Паўднёвую Дабруджу ў якасці кампенсацыі за дапамогу ў барацьбе супраць Балгарыі ў Другой Балканскай вайне, улады Румыніі прыступілі да палітыкі румынізацыі. Доля румынаў, за кошт перасялення сюды арумынаў з Балканаў, павялічылася з 2,3 % да 26,2 % у перыяд паміж 1910 і 1940 гг. Доля балгараў значна скарацілася, нягледзячы на невялікі рост іх абсалютнай колькасці, хоць яны па-ранейшаму складалі адносную большасць (37,1 %). Нягледзячы на падзенне, колькасць мусульман заставалася значнай. Сярод іх вылучаліся туркі, дунайскія татары, цыгане-мусульмане і нават дабруджанскія арабы. Румынскія ўлады пачалі ганенні на балгарскую мову і культуру. У адказ у балгарскім асяроддзі ўзнікла Унутраная дабруджанская рэвалюцыйная арганізацыя, якая дзейнічала ў 1923—1940 гг.
Екацерынгофскі мост
Екацерынгофскі мост — аўтадарожны бэлечны мост цераз Екацерынгофку ў Адміралцейскім / Кіраўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны і Гутуеўскі востраў. Да рамонту 1987—1989 гадоў быў самым кароткім і адзіным аднапралётным разводным мостам у горадзе. Размешчаны ў створы Рыжскага праспекта, злучаючы яго з Гапсальскай вуліцай. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Гутуеўскі мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Нарвская».
Лядаўка (Клінцоўскі раён)
Лядаўка (Лядовка) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
NGC 2389
NGC 2389 (іншыя абазначэнні — UGC 3872, MCG 6-17-11, ZWG 177.24, KUG 0725+339, PGC 21109) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заровэнка
Заровэнка (Заро́венка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
IMMAGINE&POESIA
«Жывапіс і паэзія» (IMMAGINE&POESIA) — міжнародны літаратурны і мастацкі рух, які ўзнік у 2007 годдзе ў тэатры «Альфа» (Турын, Італія) пад патранажам перакладчыка італьянскай паэзіі Эранві Томас — дачкі вядомага паэта Дылана Томаса.
Членамі-заснавальнікамі руху сталі:
Членамі апякунскай рады з'яўляюцца вядомы амерыканскі паэт Лоўрэнс Фярлінгеці і італьянскі мастак Уга Неспала, а афіцыйнымі крытыкамі аб'яднання — Мэры Горгі і Энца Пепа. Адным з бачных членаў руху «Жывапіс і паэзія» з'яўляецца амерыканскі паэт і пісьменнік, прафесар універсітэта Паўночнага Мічыгана Беверлі Матэрн. .
Маніфест
Маніфест мастацкага руху «Жывапіс і паэзія» ў наш час апублікаваны на 28 мовах і складаецца з дзесяці асноўных пунктаў, чацвёрты з якіх дэкларуе элементы плённага супрацоўніцтва і абмену ідэямі паміж мастакамі і паэтамі ў мэтах рэалізацыя тэзы пра тое, што літаратурныя тэксты з'яўляюцца крыніцамі вдохновления для стварэння твораў выяўленчага мастацтва і наадварот. Вынікі такога супрацоўніцтва павінны выяўляцца ў новай і найбольш поўнай форме мастацтва.
Выстаўкі
З 2007 гады арганізатары руху «Жывапіс і паэзія» праводзяць мастацкія і літаратурныя зборы і выстаўкі, найбольш вядомымі з якіх былі наступныя:
Конкурс песні Еўрабачанне 2010
Конкурс песні Еўрабачанне 2010 — 55-ы конкурс песні Еўрабачанне. Два паўфіналы конкурса адбыліся 25 і 27 мая 2011, а фінал — 29 мая 2011 года ў Беруме, Нарвегія. Права праводзіць конкурс у сябе, Нарвегія атрымала ў 2009 годзе, калі нарвежскі спявак Аляксандр Рыбак перамог на конкурсе песні Еўрабачанне 2009, набраўшы 387 балаў.
Пераможцай конкурсу стала ўдзельніца з Германіі Лена Маер-Ландрут. У выніку фінальнага галасавання яна набрала 246 бала, і абыйшлі свайго бліжэйшага канкурэнта — групу maNga з турцыі на 76 балаў.
Дызайн конкурса
«NRK» абвясціла тэму, слоган і дызайн конкурсу «Еўрабачанне 2010» 4 снежаня 2009. Разам з гэтым быў афіцыйна адкрыты сезон «Еўрабачання 2010». Слоганам стала словазлучэнне «Лаві Момант» («Share The Moment»). Эмблема намалявана на белым фоне, таксама выкарыстаны чорны, залаты і ружовы колеру. Дызайн конкурсу быў прадэманстраваны 6 мая.
Жэрэб'ёўка
7 лютага 2010 года прайшла жараб'ёўка, падчас якой было вызначана, пад якімі нумарамі будуць выступаць краіны «вялікай чацвёркі» і краіна-гаспадыня. 23 Сакавік была праведзена жараб'ёўка, падчас якой было вызначана, пад якімі нумарамі будуць выступаць ўдзельнікі ў паўфіналах.
Фармат
У гэтым годзе ўдзельнікамі конкурса сталі прадстаўнікі 39 краін. «Big 4» — чацвёрка краін і краіна-гаспадыня, якія заўсёды выступаюць у фінале, не пазбавіліся гэтага права і ў гэтым годзе. Астатнія 34 краіны былі падзеленыя на два паўфіналы. Фінал складаўся з прадсаўнікоў «Big 4» (Германіі, Вялікабрытаніі, Францыі, Іспаніі), краіны-гаспадыні (Нарвегія) і 20 краін — паўфіналістаў (па 10 краін з кожнага паўфінала).
Месца правядзення
На прэс-канферэнцыі ў Осла 27 мая 2009 года было вырашана, што «Еўрабачанне 2010» будзе праводзіцца ў Осла, у «Oslo Spektrum». Вяшчальная кампанія «NBK» сцвярджала, што Осла адзіны горад у Нарвегіі, які адпавядае патрабаванням правядзення конкурсу. Але 3 ліпеня месца правядзення было зменена на спартыўна-канцэртны комплекс «Telenor Arena» ў прыгарадзе Осла — Беруме.
1-ы паўфінал
У першым паўфінале галасуюць, і
2-і паўфінал
У другім паўфінале галасуюць і
10.5 cm leFH 16
10.5-cm-leichte Feldhaubitze 16 (10.5 cm leFH 16) — нямецкая 105-мм палявая гаўбіца. Стаяла на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны, Другой сусветнай вайны.10.5 cm leFH 16 быў уведзены ў 1916 годзе як пераемнік 10,5 см Feldhaubitze 98/09 з даўжэйшым ствалом і, такім чынам, больш вялікай далёкасцю стральбы. Ён меў той жа лафет, што і 7,7 см FK 16. Пасля вайны некаторая колькасць гаўбіц была атрымана Бельгіяй у якасці вайсковых трафеяў. Бельгійскае пазначэнне — Obusier de 105 GP. Заставалася асноўнай артылерыйскай гарматай Вермахта да прыняцце на ўзбраенне гаўбіцы 10,5 cm leFH 18, пасля чаго была перададзена рэзервовым і навучальным падраздзяленням.
Таратор
Тарато́р — халодны суп, папулярны ў летні час у Балгарыі і Паўночнай Македоніі. Звычайна падаецца перад другімі стравамі або адначасова з асноўнай стравай (часам у шклянцы, калі вадкі). Асноўныя кампаненты: кіслае малако (несалодкі вадкі ёгурт), агуркі, часнок, грэцкі арэх, кроп, раслінны (часта аліўкавы) алей, вада, соль, спецыі. Можа падавацца з лёдам. Як варыянт, кіслае малако можа замяшчацца вадой, падкісленай воцатам. Часам агуркі таксама замяняюцца зялёнай салатай.
У Балгарыі прадаюцца расфасованыя наборы спецый для таратора.
З некаторымі варыяцыямі гэта страва папулярна і ў суседніх краінах — Турцыі (аднак там падаецца і сервіруюцца як закуска, мезе) і Албаніі (дзе звычайна не выкарыстоўваюцца арэхі, кроп і вада). Таксама падобны склад мае грэчаскі соус цацыкі (тартар). Часам таратор ядуць і на Украіне, замяняючы нарэзаныя агуркі перацёртымі.
Сяргей Іванавіч Пясцехін
Сяргей Іванавіч Пясце́хін (нар., Мінск) — беларускі артыст балета, педагог. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1979).
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе Беларускае харэаграфічнае вучылішча. У 1967—1987 гадах саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі. У 1972—1978 гадах і з 1993 года выкладчык Беларускага харэаграфічнага каледжа. У 1987—1992 гадах працаваў у спартыўнай дзіцячай юнацкай школе алімпійскага рэзерву.
Творчасць
Яго выканальніцтва было адметнай выразнай пластыкай, добрымі акцёрскімі данымі. Сярод партый: Драсельмеер («Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Эспада («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Тарэра («» Ж. Бізэ — Р. Шчадрына), Іван, Князь, Вялікі інквізітар («Альпійская балада», «Курган», «Тыль Уленшпігель» Я. Глебава), Д’ябал («Стварэнне свету» А. Пятрова), Крас («» А. Хачатурана), Абат («» на музыку К. Орфа), Пер Гюнт («» на музыку Э. Грыга).
Казахі у Туркменіі
Казахі ў Туркменіі (Түрікменстан қазақтарыТүрікменстан қазақтары) — жыхары Туркменіі казахскага паходжання. Адно з буйных нацыянальных меншасцяў Туркменістана. Кампактна пражываюць на поўначы краіны.
Гісторыя
Казахі здаўна засялялі тэрыторыю Закаспия. Сюды яны перавандроўвалі пасля падаўлення нацыянальна-вызваленчых паўстанняў. Яны ратаваліся тут ад бясчынстваў карнікаў. Так, у 1869-1870 гадах значная частка казахаў Малодшага жуза знайшла тут прытулак У XIX стагоддзі казахі Туркменіі (яны ставіліся да племя адай) пражывалі пераважна на поўначы Мангышлакского і Красноводского паветаў, месцам зімоўкі служыў Краснаводск.
Адносіны качэўнікаў-казахаў з туркменамі не заўсёды насілі мірны характар - у Пастанове камісіі Турцыка і Туркамісіі УЦВК ад 9 снежня 1921 года гаворыцца аб тым, што казахі ўжо некалькі дзясяткаў гадоў ўступалі ў сутыкненні з туркменамі, захопліваючы і угоняя ў іх быдла і палонных. Гэта ж Пастанова дазволіла казахам вандраваць на тэрыторыю Туркменіі, абавязаўшы іх на яе тэрыторыі захоўваць ўласнае кіраванне.
Колькасць
Паводле перапісу 1897 года з 382487 жыхароў Закаспийской вобласці казахамі былі 66700 чалавек.
Па перапісу 1989 года колькасць казахаў складала 2,49 % насельніцтва краіны або 87 802. чал.
Паводле афіцыйных выніках праведзенай у Туркменіі перапісу насельніцтва 1995 года колькасць казахаў складала 86 987 чал. або 1,94 % насельніцтва. Статыстычныя органы ААН не выкарыстоўваюць дадзеныя гэтага перапісу і публікуюць ўласныя ацэнкі колькасці насельніцтва Туркменіі, якія ніжэй тых значэнняў, што былі ўстаноўлены ў афіцыйных выніках перапісу насельніцтва 1995 года.
У снежні 2012 года ў Туркменіі была праведзена ўсеагульны перапіс насельніцтва, аднак яе звесткі так і не былі апублікаваныя. Некаторыя звесткі былі апублікаваныя намеснікам Туркменстата на пасяджэнні ЮНІСЕФ у Жэневе 15 студзеня 2015 года, так доля казахаў паводле перапісу 2012 года склала 0,4 % насельніцтва краіны, што складае каля 20 тыс. чалавек.
Праабражэнскія яўрэйскія могілкі (Санкт-Пецярбург)
Праабражэнскія яўрэйскія могілкі — могілкі ў Санкт-Пецярбургу, існуюць з 1875 года як асобны іншаверскі ўчастак Праабражэнскіх могілак (цяпер — Памяці ахвяр 9-га студзеня, агульная плошча — 27,4 га). Могілкі падзеленыя палатном Кастрычніцкай чыгункі, а з пачатку XX стагоддзя былі падзеленыя і адміністрацыйна. Адрас могілак: праспект Александраўскай Фермы, 66. Новыя пахаванні былі цалкам забароненыя рашэннем Ленгарвыканкама ў 1968 годзе. Дапускаліся толькі асобныя пахаванні скрыняў ва ўжо існуючыя магілы.
У постсавецкі час могілкі неаднаразова падвяргалася вандалізму. З 2007 года вядзецца рэканструкцыя могілак.
Здаравэць (вёска)
Здаравэць (Здорове́ць) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ордэн Слана
Ордэн Слана (Elefantordenen) — найвышэйшая нацыянальная ўзнагарода Даніі.
Апісанне
На міжнароднай мове эмблем слон сімвалізуе мудрасць, справядлівасць, вялікадушнасць і іншыя высакародныя якасці. У Даніі ён увесь час сустракаецца і ў іншых узнагародах, а таксама ў мастацкіх гравюрах і розных творах мастацтва, якія шмат у чым насычаны іншасказаннямі.
Гісторыя
Дацкія рыцары, як і рыцары іншых краін, ахвотна далучаліся да крыжовых паходаў. Старажытная легенда апавядае, што ў час аднаго з такіх паходаў дацкія рыцары атрымалі перамогу над сарацынамі, якія змагаліся на баявых сланах. У памяць пра сустрэчу з гэтым велічэзным жывёлам і ў гонар здабытай перамогі ў 1190 годзе ў Даніі і быў заснаваны ордэн Слана. Аднак пэўную (а не легендарную) гісторыю гэтага ордэна можна прасачыць толькі з сярэдзіны XV стагоддзя, калі яго аднавіў дацкі кароль Крысціян II, каб узнагароджваць ім асоб абодвух палоў.
У статуце ордэна Слана гэтага часу адлюстроўваўся яшчэ і рэлігійны характар ордэнскага «Брацтва Найсвяцейшай Дзевы Марыі», аднак у эпоху Рэфармацыі эмблематыка гэтага старажытнага ордэна пазбавілася свайго рэлігійнага зместу. Яшчэ раз ордэн Слана быў адноўлены ў 1623 годзе, калі стаў свецкай прыдворнай узнагародай, прычым толькі мужчынскай. Ордэнская зорка — васьміканцовая, шытая з круглых сярэбраных пласцінак. У цэнтры яе, на чырвоным аксамітавым полі, змешчана вялікая разетка з чатырохканцовым крыжам у абрамленні лаўровых галін, перавязаных уверсе і ўнізе залатымі стужкамі.
Статут ордэна быў перагледжаны ў 1693 г. каралём Крысціянам V, і членства ў ім было абмежавана да манарха, прынцаў крыві і трыццаці рыцараў. Ордэн павінен быў уручацца толькі суверэнам, дацкім і замежным. Таму з 1850 г. ордэн стаў вельмі выключным і — за некалькімі выключэннямі — уручаўся толькі асобам каралеўскай крыві і главам дзяржаў. У XX стагоддзі было ўзнагароджана толькі сем чалавек, якія не належалі да гэтай катэгорыі: Уінстан Чэрчыль (былы прэм'ер-міністр, 1950), фельдмаршал Бернард Мантгомеры (камандуючы сухапутнымі сіламі саюзнікаў, 1945), генерал Дуайт Эйзенхаўэр (вярхоўны галоўнакамандуючы экспедыцыйнымі сіламі, 1945), а таксама датчане Вільгельм Томсен (1912), Ганс Нільсен Андэрсан (1919), Нільс Бор (1947) і былы глава фірмы A.P. Moller-Maersk Group, прадпрымальнік Арнольд Мёлер (2000). З глаў дзяржаў быў пазбаўлены гэтага ордэна Нікалае Чаўшэску. Ордэн дае права на зварот «Ekscellence» (правасхадзіцельства) і зварот у пісьме «HE», даючы, такім чынам, свайму ўладальніку рыцарскі статус. Займае найвышэйшую пазіцыю ў парадку старшынства дацкіх узнагарод. У 1958 г. змены ў статуце яўна дапусцілі ўзнагароджанне жанчын (да гэтага з 1892 г. лічылася што статут дазваляе гэта няяўна, пад агульнай назвай «рыцар»).
Макоўе (Клінцоўскі раён)
Макоўе (Маковье) — пасёлак у Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лопаценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнікае ў 1920-х гг. Станам на 2020 год фактычна не існуе.
Вуліца Веры Харужай (Брэст)
Вуліца Веры Харужай  (гістарычная назва: Прамысловая) — вуліца ў паўднёва-заходняй частцы г.Брэста. Названа ў 1964 годзе ў гонар В. З. Харужай. Працягласць 370 м, ад вуліцы Камуністычнай у заходнім накірунку. На вуліцы знаходзіцца Брэсцкі райвыканкам (д.№ 2), спецтрэст Брэсцкага сельбуда (д.№ 8). На доме № 3 мемарыяльная дошка ў гонар Веры Харужай.
Татары ў Канадзе
Татары ў Канадзе — канадскія грамадзяне татарскага паходжання, якія пражываюць у Канадзе. Паводле перапісу 2011 года было 2 850 канадцаў, якія сцвярджалі, што яны маюць татарскае паходжанне. Большасць з іх (1 245 — 2 000 ) жывуць у Таронта, Антарыё.
Кожны год група татарскіх актывістаў арганізуе Сабантуй фестываль у Манрэалі, які аб'ядноўвае татараў і прадстаўнікоў іншых цюркскіх дыяспар з усіх куткоў краіны.
IC 4969
IC 4969 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Удзельная фізічная велічыня
Удзельная фізічная велічыня - гэта адносіны любой фізічнай велічыні да любой іншай фізічнай велічыні, умоўна ўзятай за базу (знаходзіцца ў назоўніку дробу).
Часцей за ўсё базавымі велічынямі з'яўляюцца маса, аб'ём, плошча, даўжыня, хімічная колькасць рэчыва (моль).