cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іміграцыя ў Беларусь
Перыяд пасля незалежнасці
Пасля распаду СССР у рэспубліку лінула хваля рэпатрыянтаў, галоўным чынам выхадцаў самой рэспублікі. Упершыню ў гісторыі краіны сальда міграцыі стала рэзка станоўчым на працягу двух гадоў 1992-1993 гадоў. Аднак актыўны выезд яўрэяў на гістарычную радзіму, які адбываўся ў 1994-1998 гадах выступіў у ролі процідзейнага фактару: у 1994 годзе міграцыйнае сальда было адмоўным, а ў наступныя чатыры гады практычна нулявым. Па меры вычарпання эміграцыйнай актыўнасці яўрэяў, наступіў чацвёрты этап міграцыйнай гісторыі рэспублікі: міграцыйнае сальда аднавіла станоўчыя значэнні. Хоць яго велічыня не такая значная як у 1992-1993, яно мае тэндэнцыю да росту. Больш таго, у 2000-х гадах азначылася тэндэнцыя да рэпатрыяцыі часткі яўрэяў, якія пакінулі рэспубліку. Асаблівай увагі заслугоўвае той факт, што ў 2005-2009 гадах 40,1% прыбыўшых імігрантаў складалі маладыя людзі 15-29 гадоў, што дазваляла амалоджваць агульную структуру насельніцтва краіны.
2013
У студзене-ліпені 2013 года ў параўнанні з аналагічным перыядам 2012 года міграцыйны прырост рэспублікі павялічыўся на 36,6% і склаў 5 645 чалавек. У выніку, станоўчае сальда міграцыі паменшыла натуральнае змяншэнне насельніцтва на 70,4% (для параўнання, у студзене-ліпені 2012 года яна была кампенсавана на 40,6%). Агульны міграцыйны прырост у Беларусі традыцыйна мінімальны ў першай палове года, калі яго каэфіцыент кампенсацыі вагаецца ў межах 10-40%, у другой палове года эфект кампенсацыі павялічваецца да 70-90%.
Асноўныя краіны прыбыцця імігрантаў у Беларусі
Большая частка міграцыйнага абароту Беларусі традыцыйна прыпадае на краіны СНД і Прыбалтыкі, хоць доля працоўных мігрантаў з трэціх краін мае тэндэнцыю да хуткага росту. Нягледзячы на тое, што доля расіян у агульным міграцыйным абароце рэспублікі ў перыяд 1990-2009 гг, дасягнула 64%, грамадзяне РФ забяспечылі толькі 37% міграцыйнага прыросту рэспублікі. Гэта тлумачыцца гэта тым, што на працягу гэтага перыяду міграцыйны абмен з Расіяй часта складаўся не на карысць Беларусі за кошт больш высокага ўзроўню заработнай платы ў Расіі. Аднак, больш раўнамернае размеркаванне даходаў насельніцтва і збалансаванае рэгіянальнае развіццё дазволіла рэспубліцы захаваць станоўчае міграцыйнае сальда накіроўвальных на ПМЖ, значную частку якога забяспечылі Казахстан (14%), Украіна (13%), Прыбалтыка (17%), Сярэдняя Азія (9%), Закаўказзе (8%) і Малдова (2%).
Працоўныя мігранты ў Беларусі
Улічваючы нізкі ўзровень беспрацоўя ў рэспубліцы, яна паступова ператвараецца ў актыўнага імпарцёра рабочай сілы з усё большай колькасці краін свету ( у 2000 г. з 18, у 2003 г. з 17, у 2006 г.з 50, а ў 2009 г. з 63). Сярод іх вылучаюцца Украіна (28%), Турцыя (21%), Літва (16%), Кітай (8%), В’етнам (4%), Латвія (3%), Узбекістан (3%), Малдова (2%) і Таджыкістан (2%).
Нелегальныя імігранты ў Беларусі
Штогод у Беларусі затрымоўваюць парадку 2–3 тыс. нелегальных мігрантаў, частка і якіх праходзіць па тэрыторыі краіны транзітам у краіны Заходняй Еўропы. Празрыстасць межаў з Расійскай Федэрацыяй палягчае ўезд у рэспубліку для гэтай катэгорыі імігрантаў.
Піскы (Валкыўскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Валкыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
Піскы (Дварычанскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Дварычанскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны.
Лычыны
Лычыны (Личи́ни) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Франсуа Базізэ
Франсуа Базізэ Янгувонда (François Bozizé Yangouvonda; г., Муіла, Габон) — прэзідэнт Цэнтральна-Афрыканскай Рэспублікі з 15 сакавіка 2003 па 24 сакавіка 2013.
Біяграфія
Прыйшоў да ўлады ў выніку ваеннага перавароту, скінуў прэзідэнта Анж-Фелікса Патасэ. Пасля двухгадовага «пераходнага перыяду» Базізэ ў 2005 г. выйграў прэзідэнцкія выбары. У першым туры, які адбыўся ў сакавіку 2005 г., ён не змог набраць больш за 50 % галасоў, аднак другі тур (май 2005 г.) прынёс яму перамогу над кандыдатам ад апазіцыі Мартэнам Зігеле.
Гарда
Га́рда (Lago di Garda) — возера на поўначы Італіі, ля падножжа Альпаў; паўднёвай частка — на Ламбардскай нізіне.
Размешчана на вышыні 65 м. Плошча 370 км², глыбіня да 346 м. Катлавіна возера — тэктанічная ўпадзіна, апрацаваная плейстацэнавымі канцавымі ледавікамі. Паўночная, вузкая і доўгая частка нагадвае фіёрд пры вышынях навакольных хрыбтоў да 2000 м, паўднёвая — больш шырокая, складзеная марэннымі адкладамі. У паўночны канец возера ўпадае рака Сарка, з паўднёвага канца выцякае рака Мінча (левы прыток ракі По). Суднаходства. Курорты (Лімонэ-суль-Гарда, Гардонэ-Рыўера, Брэнцонэ, Гарда).
Іосіф Пара
Іосіф Івановіч-Пара (каля 1620 — пасля 7 красавіка 1663) — адзін з кіраўнікоў Магілёўскага паўстання 1661 года, бурмістр месца Магілёўскага.
Біяграфія
Мянушку Пара атрымаў у дзяцінстве, бо «калі ён вучыўся і хадзіў у школу, то вяртаўся адтуль не хутка, і астатнія дамачадцы, калі нехта ўзгадваў пра абед, адказвалі заўжды, што яшчэ няма студэнта, то яшчэ не пара; а калі той вяртаўся, крычалі: вунь “пара” ідзе; то бок пара есці даваць» .
У жніўні 1655 выступіў адным з ініцыятараў канфлікту з маскоўскім ваяводам, які дакладваў цару, што магілёўцы «хотят выбрать без государева указа войта и бурмистров и райцев и лавников». Новы склад магістрата быў абраны 11 верасня 1655. Іосіф Пара атрымаў пасаду райцы. Магілёўцы паслалі дэпутацыі да цара і дамагліся зацвярджэння пажаданых кандыдатур.
11 лютага 1661 узначаліў паўстанне, якое пачалося з-за рабаўніцтва і знявагі на рынку маскоўскімі ратнікамі магілёўскіх гандлярак. З воклічам «Пара! Пара!» Іосіф Івановіч, узброены катаўскім мячом, кінуўся секчы крыўдзіцеляў. Зазваніў ратушны звон, які таксама быў сігналам да пачатку паўстання. На дапамогу мяшчанам прыйшлі выпушчаныя імі ваеннапалонныя. Маскоўскі гарнізон (ад 960 да 7000 чалавек паводле розных крыніц ) амаль цалкам быў вынішчаны, выратаваліся толькі некалькі чалавек, якія, дабегшы да Рослава, паведамілі, што «могилевские мещане… изменили… ратных людей в Могилеве всех порубили». У палон узялі ваявод С.С. Гарчакова, М.А. Палуэктава, стралецкага галаву С.І. Чэкіна і іншых афіцэраў. Іосіф Пара ўваходзіў у склад пасольства, якое даставіла палонных на сейм у Варшаву. За актыўны ўдзел у паўстанні атрымаў ад караля шляхецтва.
Апошні раз згадваецца ў справе паміж цэхам кушняроў і краўцоў 7 красавіка 1663.
Міхаіл Аляксандравіч Мяльгуй
Міхаіл Аляксандравіч Мяльгу́й (нар. ) — вучоны ў галіне прыкладной фізікі, доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1995). Заслужаны вынаходнік БССР (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Дубрава Ракаўскай гміны Маладзечанскага павета Віленскага ваяводства (зараз у Мінскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу і паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Універсітэт скончыў у 1956 годзе і працаваў настаўнікам у Крэўскай сярэдняй школе (у сучасным аграгарадку Крэва Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці). У 1958—1960 гадах праходзіў службу ў Савецкай Арміі. З сакавіка 1960 года па снежань 1961 года ў Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі — выкладчык, старшы выкладчык кафедры фізікі. Са снежня 1961 года ў Фізіка-тэхнічным інстытуце Акадэміі навук БССР, у лабараторыі фізічных праблем. У 1961—1964 годзе праходзіў навучанне ў аспірантуры. У 1964—1967 гадах працаваў начальнікам лабараторыі магнітных метадаў кантролю ў СКБ-3, потым — галоўным інжынерам і старшым навуковым супрацоўнікам Аддзела фізікі неразбураючага кантролю Акадэміі навук БССР. У 1967 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1970 года да выхаду на пенсію ў 1993 годзе М. А. Мяльгуй займаў пасаду загадчыка наноў створанай лабараторыі магнітных метадаў неразбураючага кантролю, а потым — галоўнага навуковага супрацоўніка Інстытута прыкладной фізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар навуковых прац па ўзаемасувязях магнітных і механічных уласцівасцей ферамагнітных матэрыялаў, магнітных метадах і сродках кантролю і інш. Распрацаваў фізічныя асновы метаду кантролю механічных уласцівасцей вырабаў з ферамагнітных сталей. Кіраваў падрыхтоўкай 6 кандыдацкіх дысертацый.
Сярод апублікаваных прац:
Вяжоўскі сельсавет
Вяжо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Вяжоўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Асташоўскі сельсавет у складзе Чашніцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Асташова. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чашніцкім раёне БССР. 1 красавіка 1931 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вяжоўка, сельсавет перайменаваны ў Вяжоўскі. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 1 красавіка 1960 года ў склад Іванскага сельсавета перададзены вёскі Касмыры і Маргі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Чашніцкага раёна. 16 жніўня 1965 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Альшанскага сельсавета.
Балванка
Балва́нка, Балвань — рака ў Беларусі, у Капыльскім і Клецкім раёнах Мінскай вобласці, левы прыток ракі Лань (басейн Дняпра).
Каля ракі вёскі Дзягцяныя, Вясёлае (Капыльскі раён), Загорнае, Заполле, Цясноўка, аграгарадок Нагорнае (Клецкі раён). На рацэ каля вёсак Загорнае і Заполле Клецкага раёна створана сажалка плошчай 16 га.
Глухавіцкі сельсавет
Глу́хавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай вобласці БССР. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Глухавічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Ільіцкага і Казялужцаўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Брагінскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Глухавіцкага сельсавета 8 населеных пунктаў. 8 студзеня 1987 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Спярыжскага сельсавета.
Максім Аляксандравіч Сацюк
Максім Аляксандравіч Сацюк (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Нападнік клуба «Будаўнік».
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР г. Брэст, трэнер — А. Д. Лукашык У наш час асабісты трэнер — Л. У. Аніжук. Выступае за СК «Будаўнік» і.
Малы Абзыр
Малы Абзыр (Ма́лий Обзир) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Піскы (Ясынувацкі раён)
Піскы (Піски́) — пасёлак у Ясынувацкім раёне Данецкай вобласці Украіны.
У 2014—2023 гадах пасёлак разбураны ў час баявых дзеянняў, станам на 2023 год не жылы.
Агрэсія (палітыка)
Агрэ́сія (ад aggressio — напад) — выкарыстанне ўзброенай сілы адной дзяржавай (групай дзяржаў) супраць суверэнітэту, тэрытарыяльнай цэласнасці, палітычнай незалежнасці другой дзяржавы або народа (нацыі).
Найбольш небяспечная узброеная (прамая) форма агрэсіі. Існуе таксама паняцце ускоснай агрэсіі, пры якой дзяржава-агрэсар скрыта выкарыстоўвае ўзброеныя сілы, напрыклад, праз узброеныя банды наёмнікаў,. Паводле Статута ААН, Савет Бяспекі можа кваліфікаваць як агрэсію і іншыя дзеянні.
Адпаведна з міжнародным правам агрэсія — злачынства супраць міжнароднага міру і таму цягне за сабой міжнародную адказнасць. Дзяржава, якая стала аб'ектам агрэсіі, мае права на прыняцце мер індывідуальнай і абароны. Савет Бяспекі ААН правамоцны прыняць рашэнне аб выкарыстанні да агрэсара, у т.л. , напрыклад, у 1991 годзе ўзброеныя сілы НАТА выступілі супраць Ірака, які захапіў Кувейт.
Мінча
Мінча (Mincio)  — рака на поўначы Італіі, левы прыток ракі По.
Даўжыня ракі 75 км, плошча басейна 2859 км². Цячэ па Паданскай раўніне ў вобласці Ламбардыя.
Вытокам Мінча лічыцца рака Сарка, якая ўпадае ў возера Гарда, з якога выцякае Мінча (блізу горада Песк'ера-дэль-Гарда). Агульная даўжыня рэк, уключаючы даўжыню возера, складае 194 км.
Да 589 года Мінча ўпадала ў Адрыятычнае мора блізу горада Адрыя. У выніку разліву ракі Адыджэ ў 589 годзе адбылася буйная паводка, якая змяніла ландшафт, рэчышча ракі Мінча адхілілася на поўдзень і яна стала прытокам ракі По.
На рацэ Мінча знаходзіцца горад Мантуя.
NGC 4999
NGC 4999 (іншыя абазначэнні — UGC 8236, MCG 0-34-10, ZWG 16.12, IRAS13069+0156, PGC 45632) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Super Meat Boy
Super Meat Boy — камп’ютарная інды-гульня ў жанры платформера, распрацаваная камандай Team Meat, што складаецца з Эдмунда Мак-Мілена і Томі Рэфенеса. Выпушчана 20 кастрычніка 2010 года для Xbox Live Arcade, 30 кастрычніка для Windows праз Steam і 2 снежня праз Direct2Drive. Яна развівае механіку, закладзеную ў Meat Boy — флэш-гульні, створанай Эдмундам Мак-Міленам і Джонатанам Мак-Энці (Johnathan McEntee) і выпушчанай на сайце Newgrounds у кастрычніку 2008 года. Super Meat Boy расказвае гісторыю Мяснога хлопца, які ратуе сваю сяброўку, Пластыр-дзяўчынку, ад злавеснага Доктара зародка.
Гульня атрымала станоўчыя водгукі крытыкаў, якія адзначылі рэтра-стыль гульні, а таксама яе высокую складанасць. Апроч гэтага, яна атрымала розныя ўзнагароды, сярод якіх «Самая складаная гульня 2010 года» (Most Challenging Game), прысуджаная сайтам IGN і «Лепшая загружаная гульня 2010 года» (Best Downloadable Game), прысуджаная сайтамі GameSpot і GameTrailers. Праект быў камерцыйна паспяховым — за васямнаццаць месяцаў продажаў гульня дасягнула «плацінавага» статусу — колькасць прададзеных копій на ўсіх платформах наблізілася да адзнакі ў 1,1 мільён (80 % продажаў даводзіцца на PC-версію, 20 % — на Xbox Live Arcade). 14 снежня 2011 года Super Meat Boy была выпушчана ў складзе Humble Indie Bundle 4. 7 чэрвеня 2012 года гульня таксама была дададзена ў склад Humble Indie Bundle V у якасці бонуса для тых, хто заплацілі больш сярэдняй цэны.
Геймплэй
Геймплэй гульні падобен з традыцыйнымі кансольнымі платформерамі, такімі як Mega Man і N, якія патрабуюць высокай дакладнасці кіравання персанажам. Гулец кіруе маленькім квадратным, пазбытым скуры персанажам, па імі Meat Boy (Мясны хлопец), які павінен выратаваць сваю сяброўку Bandage Girl (Пластыр-дзяўчынка) з рук Dr. Fetus (Доктар зародак). Гульцу трэба, кіруючы галоўным героем і выкарыстоўваючы здольнасць слізгаць па сценах, правесці яго праз узроўні, што ўтрымліваюцт розныя пасткі, такія як цыркулярныя пілы, іголкі і соль, і дасягнуць Bandage Girl. Колькасць жыццяў неабмежавана, а пасля смерці Meat Boy адразу з'яўляецца ў пачатку ўзроўня. Пасля праходжання ўзроўня гульцу паказваюць паўтор, у якім адначасна адлюстроўваюцца апошнія 40 спроб праходжання.
Узроўні
Гульня складаецца з пяці асноўных раздзелаў, па 20 узроўняў у кожным. Гулец павінен прайсці прынамсі 17 з іх (у любым парадку) для таго, каб адкрыць боса, пасля праходжання якога адкрываецца наступная частка. Пасля праходжання пятай часткі адкрываецца шостая частка The End, якая складаецца з пяці этапаў, пройдучы якія гулец адкрывае фінальнага боса — Dr. Fetus’а. Пасля перамогі над ім адкрываецца дадатковая сёмая частка The Cotton Alley, якая складаецца з 20 вельмі складаных узроўняў, у якіх адзіным даступным персанажам з'яўляецца Bandage Girl. Усяго ў гульні даступны каля 350 узроўняў. Пры праходжанні ўзроўня светлага свету (light world) хутчэй кантрольнага часу адкрываецца яго альтэрнатыўная, ускладненая версія ў цёмным свеце (dark world). На многіх узроўнях першых пяці раздзелаў і ва ўсіх warp-зонах сустракаюцца пластыры, збіраючы якія, гулец адкрывае персанажаў з іншых відэагульняў.
Падчас праходжання роўня гулец можа выявіць сіні партал — warp-зону (warp zone), пры ўваходжанні ў якую гулец трапляе ў міні-гульню, стылізаваную пад адну з рэтра-гульняў. У ёй гулец мае толькі 3 жыцці і не можа змяніць персанажа. У кожным раздзеле ёсць 4 warp-зоны. У светлым свеце ёсць адна warp-зона чырвонага колеру, бонусам за праходжанне якой з'яўляецца разблакаваны персанаж. Пасля праходжання асноўнай часткі на выпадковым узроўні можа з'явіцца перайначаная Bandage Girl. Калі ў гэты час гулец пройдзе яго, тое адкрыецца «глючны ўзровень» (glitch level), вельмі падобны на warp-зоны, аднак ён мае больш высокую складанасць.
На ранніх этапах распрацоўкі кожны раздзел складалася з 15 узроўняў, падзеленых на наборы па 3 этапы, што ўтрымлівалі 16 пластыраў і не складалася з цёмны свет і warp-зоны. Гульцу быў даступны першы набор, пасля праходжання двух узроўняў якога адкрываўся наступны набор, а пасля праходжання апошняга набору адкрываўся бос. Пазней распрацоўнікі вырашылі адмовіцца ад сістэмы набораў і зрабілі ўсе ўзроўні раздзелаў спрадвечна адкрытымі.
У інтэрв'ю часопісу «Игромания» Эдмунд Мак-Мілен расказаў, па якім прынцыпе будаваліся ўзроўні. «Калі ўзровень складаны, тое ён кароткі. Калі прасты, то доўгі. А ў фінале ўзроўні і складаныя, і доўгія!», — заявіў ён.
Міністэрства жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь
Міністэ́рства жыллё́ва-камуна́льнай гаспада́ркі Рэспу́блікі Белару́сь (Мінжылкамга́с Белару́сі) — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць парадкаванне карыстання жыллём. Міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі прызначаецца і здымаецца з пасады прэзідэнтам.
Любчанскі раён
Лю́бчанскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1956 гг. Утвораны 15 студзеня 1940 г. у складзе Баранавіцкай вобласці, з 8 студзеня 1954 г. у Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска (з 12 кастрычніка 1940 года гарадскі пасёлак) Любча. Плошча раёна 0,6 тыс. км² (1941).
12 кастрычніка 1940 года падзелены на 12 сельсаветаў:
16 ліпеня 1954 года скасаваны Вераб’евіцкі, Дзяляціцкі і Харосіцкі сельсаветы.
Варварына (Буда-Кашалёўскі раён)
Варва́рына (, Варварино; да 1928 года Пастралкі) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 30 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 78 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай, амаль прамалінейнай вуліцы, забудаванай двухбакова, няшчыльна, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. Па рэвізіі 1858 года ў складзе маёнтка Самуйлова. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: хлебазапасны магазін, вятрак. У 1909 годзе 309 дзесяцін зямлі, у Гарадзецкай воласці.
У 1929 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у вёсцы ў 1943 годзе размяшчаліся партызаны 1-й Буда-Кашалёўскай брыгады. У вайну загінулі 57 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Шлях Ільіча» (цэнтр — вёска Мікалаеўка).
Іван Мележ (фільм)
«Іван Мележ» — беларускі дакументальны кароткаметражны фільм, зняты рэжысёркай Марыяй Купеевай на кінастудыі «Беларусьфільм» (студыя «Летапіс») ў 1990 годзе.
Стварэнне
У фільме выкарыстаны сцэны з тэлевізійнага спектакля «Людзі на балоце».
Франц Ксавер фон Баадэр
Біяграфія
З 1826 прафесар Мюнхенскага ўніверсітэта. Развіў характэрныя для рамантызму ўяўленні пра свет і грамадства як раздзеленай арганічнай цэласнасці. Крытыкуючы дуалізм І. Канта, імкнуўся пераадолець раскол паміж ведамі і верай, які ідзе ад Дэкарта, шляхам абгрунтавання канцэпцыі інтуітыўнага пазнання рэчаў.
Юрыдычная адказнасць
Юрыдычная адказнасць у шырокім сэнсе — пакаранне; прымусовыя меры ў адносінах да вінаватых, фізічных і юрыдычных асоб, за правапарушэнні, якія прадугледжаны і рэгулююцца нормамі права.
Адрозніваюць адказнасць:
Карэнтына
Карэнціна (Carentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 311 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 15022. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione della Vergine Maria.
Малі Галобы
Малі Галобы (Малі́ Голо́би) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Дзева Марыя
Дзева Марыя, Божая Маці, Панна Марыя, Мадонна — адна з цэнтральных постацей хрысціянскага веравучэння, маці бязгрэшна зачатага Ісуса Хрыста.
У праваслаўі, каталіцызме, англіканстве, лютэранстве вераць, што як маці Хрыста Марыя з'яўляецца Багародзіцай, маці Бога. У пратэстанцтве існуюць і іншыя погляды, прычым яны вельмі адрозніваюцца паміж сабой, некаторыя з іх сцвярджаюць, што Марыя мае значна меншы статус.
Біблейскія звесткі
У евангеллях пра яе сказана, што яна была дачкою Яўхіма з Назарэта і ў 14-гадовым узросце заручана са старцам Іосіфам. Яна была абрана ў выніку бязгрэшнага зачацця ад Бога. Марыя нарадзіла сына ў Віфліеме, выгадавала яго ў горадзе Назарэт у Галілеі і была ў Ерусаліме падчас яго распяцця і з апосталамі пасля яго ўшэсця. Памерла ва ўзросце 48 гадоў і, хаця пра яе далейшае жыццё ў Бібліі нічога не сказана, Каталіцкая і Усходнія хрысціянскія цэрквы (у тым ліку Беларуская праваслаўная царква) вераць, што яна была забрана на неба.
Імя
Імя Марыі ў арыгінальных рукапісах Новага Запавету было заснавана на яе арыгінальным арамейскім імені מרי מ, транслітараваным як Мар'ям. Зараз імя Марыя і яго формы з'яўляецца адным з самых распаўсюджаных у свеце.
Культ
Культ маці-багіні, заступніцы чалавецтва, меў месца ў язычніцкіх традыцыях. У IV ст. Дзева Марыя абвешчана Найсвяцейшай, а на 3-ім Сусветным саборы (Эфес, 431) афіцыйна прызнана Багародзіцай і Каралевай Нябеснай. У каталіцтве абвешчаны шэраг звязаных з Марыяй догматаў, не прынятых у праваслаўі. Лічыцца, што Святая Марыя была зачата беззаганна, бо Маці Божай магла стаць толькі чыстая Дзева, пазбаўленая ад бруду першароднага граху. У 1854 гэта было афіцыйна замацавана. У 1950 прыняты догмат аб цялесным узнясенні Багародзіцы пасля смерці на неба, а ў 1964 папам Паўлам VI Найсвяцейшая Панна Марыя абвешчана «Маці Касцёла».
Багародзічныя святы
У гонар Дзевы Марыі хрысціянская царква ўстанавіла шэраг рэлігійных свят:
Гэтыя 4 святы ў праваслаўі ўваходзяць у дванаццаць найважнейшых пасля Вялікдня вядомых як Дванадзясятыя святы.
Выявы Дзевы Марыі
Лічыцца, што першы абраз Дзевы Марыі напісаў евангеліст Лука. Колькасць абразоў Багародзіцы значна пераўзыходзіць колькасці абразоў іншых постацей хрысціянскага веравучэння, нават Хрыста.
Іканаграфія Багародзіцы
Тэма Багародзіцы з Дзіцём шырока выкарыстоўваецца ў сусветным выяўленчым мастацтве і літаратуры.
У беларускім мастацтве
У карцінах Міхаіла Савіцкага:
Агароднікі (Ракаўскі сельсавет)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Ільіцкі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Глухавіцкага сельсавета.
Кызылардзінская вобласць
Кызылардзінская вобласць (Қызылорда облысы) — вобласць у складзе Казахстана. Утворана 15 студзеня 1938 года. Размешчана ў паўднёвай частцы рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кызыларда.
Кызылардзінская вобласць узнагароджана ордэнам Леніна (21 жніўня 1967).
Індэкс дарог N.
Усевалад Уладзіміравіч
Усевалад Уладзіміравіч (/984 — да 1013) — князь уладзіміра-валынскі.
Княжанне Усевалада на Валыні пацвярджае згадка горада Усевалажа пад 1097 годам, напэўна, заснаванага ім і названага ў сваё імя.
Акжал (Карагандзінская вобласць)
Акжал — пасёлак у Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акжалскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 116 км на поўдзень ад раённага цэнтра, сяла Аксу-Аюлы. Код КАТА — 356435100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 3374 чалавекі (1648 мужчын і 1726 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 3397 чалавек (1674 мужчыны і 1723 жанчыны).
Аня Поганчава
А́ня По́ганчава, нямецкі варыянт — Аня Поганч (Anja Pohončowa, Anja Pohontsch; 1970, Фечаў, Германская Дэмакратычная Рэспубліка) — лужыцкая грамадская дзеячка, вучоны-лінгвіст, навуковы супрацоўнік Сербалужыцкага інстытута, ніжнялужыцкая журналістка, рэдактар, і тэлевядучая праграмы на ніжнялужыцкай мове «Łužyca», якая выходзіць у Баўцэнскай сербалужыцкай радыёстанцыі Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB). Старшыня сербалужыцкай культурна-асветніцкай арганізацыі Маціца сербская (з 2020 года).
Біяграфія
Нарадзілася ў 1970 годзе ў ніжнялужыцкай камуне Веташаў. Вучылася ў ніжнялужыцкай сярэдняй школе. Сярднюю адукацыю атрымала ў ніжнялужыцкай гімназіі ў Котбусе. З 1984 па 1994 гады вывучала русістыку і сарабістыку ў Лейпцыгскім універсітэце. Абараніла доктарскую навуковую ступень ў Дрэздэнскім тэхнічным універсітэце. Пасля арганізацыі на радыёстанцыі Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB) тэлепраграмы «Łužyca» на ніжнялужыцкай мове, была яе тэлевядучай да 2001 года. З сярэдзіны 2005 года з'яўляецца рэдактарам гэтай праграмы. З 1999 года з'яўляецца навуковым супрацоўнікам Сербалужыцкага інстытута ў Будзішыне і чаргуе вядзенне праграмы са сваім калегай Хрысціянам Матэе.
З'яўляецца членам Верхнялужыцкай моўнай камісіі і членам Камісіі лінгвістычнай бібліяграфіі (Kommission für linguistische Bibliographie) Міжнароднага славянскага камітэта (Internationalen Slawistenkomitee). Уваходзіць у склад Савета сербалужыцкай культурна-асветніцкай арганізацыі «Маціцы сербскай»
Мэльныкы-Мастышчэ
Мэльныкы-Мастышчэ (Мельники-Мостище) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Адміністрацыйная адказнасць
Адміністрацы́йная адка́знасць — адказнасць за адміністрацыйныя правапарушэнні. Настае за ўчыненне антыграмадскіх дзеянняў, якія не маюць вялікій грамадскай небяспекі. накладваюць органы ўнутраных спраў, адміністрыцыйныя камісіі, суддзі і інш.
Дунсян
Дунся́н (саманазвы: 撒尔塔, Дуншян ястан, 东乡族) — народ, адна з 56 афіцыйных нацыянальных меншасцяў Кітая. Жывуць пераважна ў правінцыі Ганьсу і Сіньцзян-Уйгурскім аўтаномным раёне. Агульная колькасць (2010 г.) - 621 500 чал.
Культура
Дунсян жывуць пераважна ў горнай засушлівай мясцовасці. Асноўны традыцыйны занятак — паліўнае земляробства. Вырошчваюць збожжавыя культуры, бульбу, гародніну. Жывёлагадоўля мае дапаможнае значэнне.
Традыцыйныя сельскія сядзібы нагадваюць чатырохкутнік з замкнёным унутраным дваром. Двор адзяляе жытлы ад гаспадарчых памяшканняў. Пабудовы ўзводзяць з гліны і неабпаленай цэглы. У доме абавязкова маецца штучнае ўзняцце кан, якое пакрываюць цыноўкамі і лямцам. На ім спяць, бавяць час, п'юць чай. У мінулым у якасці жытлаў, але часцей гаспадарчых памяшканняў выкарыстоўваліся пячоры.
Традыцыйныя мужчынскія строі складаюцца з штаноў, курткі, мяккіх тканных туфляў, кепкі або маленькага капялюшыка. Жаночыя строі ўключаюць кароткі баваўняны халат або кофту з зашпількай на правым боку, штаны, доўгія боцікі. Старыя жанчыны і ўдовы апранаюць белую галаўную павязку, маладыя жанчыны — зялёную, дзяўчаты — белую. Да сярэдзіны XX ст. быў распаўсюджаны звычай спавівання ног у дзяўчат.
Мова
Мова дунсян знаходзілася ў ізаляцыі ад іншых мангольскіх моў з часоў позняга сярэднявечча, а таму захавала некаторыя архаічныя рысы. Для яе характэрны багатыя лексічныя запазычанні з іранскіх моў і кітайскай мовы. Дыялектных адрозненняў амаль не маецца. Пісьмовасць на аснове кітайскай графікі.
Рэлігія
Большасць вернікаў — мусульмане-суніты.
Мастышчэ (Камінь-Кашырскі раён)
Мастышчэ (Мости́ще) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Філон Друцкі-Сакалінскі
Філон Міхайлавіч Друцкі-Сакалінскі (? — да 1634) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Міхаіла Міхайлавіча.
Праз шлюб з Ядвігай Няміраўнай, удавой М. Зяновіча, атрымаў Трабскае стараства ў Ашмянскім павеце, якое перайшло да яго сына Яна Антонія (?— 1662), кашталяна мсціслаўскага з 1655.
NGC 5000
NGC 5000 (іншыя абазначэнні — UGC 8241, MCG 5-31-144, ZWG 160.152, VV 460, IRAS13073+2910, PGC 45658) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пётр Казановіч
Пётр Мяленцьевіч Казановіч (каля 1610 — да 12 лістапада 1683) — адзін з кіраўнікоў магілёўскага паўстання 1661 года, каралеўскі сакратар, войт магілёўскі.
Біяграфія
З роду Казановічаў гербу "Гржымала", унук Яраша, сын Мяленція.
У 1661 годзе Казановіч прыняў удзел у паўстанні, якое пачалося з-за рабаўніцтва на рынку маскоўскімі ратнікамі магілёўскіх гандлярак. Па папярэдняй дамоўленасці з магістратам, мяшчане пачалі наўмысна гучна крычаць, на такі крык з воклічам «Пара! Пара!» бурмістр Іосіф Івановіч, узброены катаўскім мячом, кінуўся секчы крыўдзіцеляў. Зазваніў брацкі звон, які таксама быў сігналам да пачатку паўстання. Дапамагалі мяшчанам вызваленыя імі ваеннапалонныя. Маскоўскі гарнізон амаль цалкам быў вынішчаны, выратаваліся толькі некалькі чалавек, якія дабеглі да Рослава і паведамілі, што «могилевские мещане… изменили… ратных людей в Могилеве всех порубили». У палон узялі ваяводаў С. С. Гарчакова, М. А. Палуэктава, стралецкага галаву С. І. Чэкіна і іншых афіцэраў. Пётр Казановіч узначаліў пасольства, якое даставіла палонных на сейм у Варшаву. За актыўны ўдзел у паўстанні атрымаў урад каралеўскага сакратара.
12 лістапада 1683 складзены інвентар маёмасці нябожчыка Пятра Казановіча.
Сям’я
У шлюбе з Мар’янай Лапіцкай меў сыноў Івана, Фёдара і Рамана.
Уладас Дыджокас
Біяграфія
Вучыўся ў Вільні ў прыватнай рэальнай гімназіі і ў Рысавальнай школе Івана Трутнева. У 1911—1915 гадах вучыўся ў Санкт-Пецярбургу ў Цэнтральным вучылішчы тэхнічнага рысавання барона Шцігліца, пасля ў Акадэміі мастацтваў, вольным слухачом у класе жывапісу Дзмітрыя Кардоўскага (1917—1918).
У 1917 годзе ажаніўся з ураджэнкай Санкт-Пецярбурга мастачкай Варварай Гарохавай (Барбарай Дыджэкене). У пачатку 1918 года разам з жонкай пасяліўся ў Віцебску, дзе працаваў памочнікам дэкаратара ў тэатры. Тут упершыню самастойна аформіў спектакль. Увосень таго ж 1918 года прыехаў у Вільню. Афармляў пастаноўкі літоўскага тэатра.
У 1919 годзе пасяліўся ў Коўне. У 1920 годзе з’ехаў у Расію, быў арыштаваны. У 1921 годзе вярнуўся ў Літву. Працаваў чарцёжнікам у міністэрстве прамысловасці і гандлю. Калі рэжысёр Антанас Суткус заклаў Нацыянальны тэатр (Tautos teatras), Дыджокас пачаў афармляць яго спектаклі, будучым акцёрам чытаць лекцыі па гісторыі мастацтва ў Школе акцёрскага майстэрства. Удзельнічаў у пастаноўках сатырычнага тэатра «Vilkolakis» (Пярэварацень).
У 1922—1940 гадах (з перапынкамі) выкладаў у Каўнаскай мастацкай школе. У 1922—1923 гадах удасканальваўся ў галіне сцэнаграфіі ў Берліне. Па вяртанні браў удзел у рабоце Таварыства дзеячаў літоўскага мастацтва (Lietuvių meno kūrėjų draugija), у 1924—1925 гадах быў яго старшынёй.
Аформіў шэраг оперных спектакляў у Дзяржаўным тэатры ў Каўнасе. З 1936 годзе праводзіў летнія месяцы, а затым і пасяліўся ў сваёй сядзібе ў Давайнонісе (Кайшадорскі раён).
Памёр у Каўнасе 7 кастрычніка 1942 года. Пахаваны на могілках Круёне.
Творчасць
Аўтар пейзажаў («Млын», «Вясна», 1922; «Каўнаскі пейзаж», 1933), партрэтаў (Івана Луцкевіча, 1919; Юозаса Талат-Кялпшы, 1925; Юзапаса Альбінаса Гербачаўскаса, 1925; Антанаса Садэйкі; Ёнаса Яблонскіса, 1930; аўтапартрэты 1930 і 1939 гадоў), нацюрмортаў, фігурных кампазіцый.
Апроч жывапісу і сцэнаграфіі, займаўся графікай. Стварыў літаграфіі (аўтапартрэт, 1923; партрэт жонкі, 1924). Стварыў дэкарацыі оперных спектакляў у Дзяржаўным тэатры — «Рыгалета» Джузэпэ Вердзі (1921), «Фаўст» Шарля Гуно (1921), «Паяцы» Леанкавалы (1922), «Кармэн» Жоржа Бізэ (1924) і іншыя. Аформіў таксама пастаноўку «Разбойнікаў» Фрыдрыха Шылера (1928).
Аляксандр Аляксандравіч Ганчароў
Аляксандр Аляксандравіч Ганчароў (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі. Нападнік клуба «Мінск».
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР а. Замасточча, трэнер — Г. А. Янушкевіч. У наш час асабісты трэнер — С. У. Драздоў. Выступае за КХТ «Мінск» і.
Штырыя
Штырыя (Steiermark, Steiamårk, Štajerska) — федэральная зямля на паўднёвым усходзе Аўстрыі. Сталіца і найбуйнейшы горад — Грац.
Штырыя — другая па плошчы і чацвёртая па колькасці насельніцтва федэральная зямля Аўстрыі. Яна мяжуе з правінцыямі Карынтыя, Зальцбург, Верхняя Аўстрыя, Ніжняя Аўстрыя і Бургенланд, а таксама на поўдні з рэспублікай Славенія. Жыхары называюць сябе штырыйцамі. Сталіца зямлі — Грац, другі па колькасці насельніцтва аўстрыйскі горад.
Плошча федэральнай зямлі Штырыя — 16 401,04 км², насельніцтва — 1 млн. 221 тыс. 014 чалавека, што складае 14,2 % насельніцтва Аўстрыі, з гэтага ліку жыхароў федэральнай зямлі 22,4 % прыпадае на Грац. Рэлігія пераважнай большасці насельніцтва (81,3 %) рымска-каталіцкая.
Шынкоўскі сельсавет
Шынко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Шынкі.
Турухан
Туруха́н (Туруха́н ) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Заходняй Сібіры, на тэрыторыі Туруханскага раёна Краснаярскага края, левы прыток Енісея.
Даўжыня ракі 639 км, плошча вадазбору — 35 800 км². Упадае ў Енісей на 10 км ніжэй па цячэнні ад яго правага прытоку Ніжняй Тунгускі, утвараючы дэльту Цячэ па Заходне-Сібірскай раўніне. Жыўленне пераважна снегавое і дажджавое, таксама ад падземных крыніц. Расход вады ў вусці складае 371 м³/с. Ледаход пасля Енісея ў маі — чэрвені, замярзае ў кастрычніку з утварэннем наледзяў да студзеня. Суднаходная ў ніжнім цячэнні на 270 км (288 км, ад вусця да сяла Янаў Стан ), летам мялее і робіцца нязручнай для суднаходства.
Шынкоўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крупскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі, з 18 чэрвеня 1927 года — у складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крупскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стараслабодскага сельсавета.
МТЗ-7
МТЗ-7 — колавы трактар агульнага прызначэння з усімі вядучымі коламі, які выпускаўся Мінскім трактарным заводам на базе трактара МТЗ-5 з 1959 па 1961 год.
У 1958 годзе дапрацоўвалася канструкцыя, выраблены доследныя ўзоры, праведзены выпрабаванні і выдадзены ў падрыхтоўку вытворчасці чарцяжы на трактар МТЗ-7 павышанай праходнасці з чатырма вядучымі коламі.
Першая канструкцыя трактара была распрацавана з ужываннем пярэдняга вядучага моста ад ваеннага легкавога аўтамабіля-ўсюдыхода ГАЗ-67, не мела рэгуляванай шырыні каляіны пярэдніх колаў і таму не забяспечвала выканання акучвальных работ. З-за недастатковай трываласці моста ГАЗ-67 трактар не вытрымаў выпрабаванняў. Вырашыць праблему атрымалася пасля таго, як на трактар ўсталявалі вядучы мост аўтамабіля ГАЗ-63. Таксама выкарыстоўвалі такія яго вузлы, як галоўная перадача, дыферэнцыял, шарніры роўных вуглавых хуткасцяў, корпус моста і інш. Для злучэння моста з паўрамай трактара ўжылі арыгінальную схему на двух папярочных балансірных паўэлептычных рысорах.
Пярэднія колы мелі шыны з развітым малюнкам пратэктара. Каляіна пярэдніх колаў была зменнай, рэгуляванай з дапамогай перастаноўкі дыска на ступіцы і абадоў на дыску.
Раздатачная каробка ўяўляла сабой рэдуктар з цыліндрычнымі шэсцярнямі з ахоўнай, пастаянна замкнёнай, мокрай, мнагадыскавай, фрыкцыйнай муфтай. Муфта выканана з дваццацю вядучымі і дзевятнаццацю кіраванымі металічнымі дыскамі (якія працавалі ў масле), заціснутымі спружынамі. Дыскі прабуксоўвалі пры перагрузках ў сілавой перадачы. Раздатачная каробка ўключалася і выключалася з месца трактарыста на хаду на ўсіх перадачах без уключэння галоўнай муфты счаплення. Да фланца кіраванага вала раздатачнай каробкі мацаваўся фланец карданнага вала, які перадаваў кручэнне на прывад моста. Карданны вал жорсткага тыпу, стандартны, запазычаны ад аўтамабіля.
У 1959 годзе трактары МТЗ-7М, МТЗ-7МС і МТЗ-7ЛС паставілі на серыйную вытворчасць, але ненадоўга, бо асноўная мэта складалася ў тым, каб атрымаць больш звестак, аб выкарыстанні трактараў з чатырма вядучымі коламі ў розных кліматычных і глебавых умовах. Гэтыя дадзеныя патрабаваліся для распрацоўкі трактараў новага пакалення МТЗ-52. У гэтым жа годзе завод вырабіў 169 трактароў, а ў 1960-м — 1277.
Усяго выраблена 2779 адзінак трактароў МТЗ-7. Іх вытворчасць была спынена ў 1961 годзе.
Аляксандр Міхайлавіч Лазарэнкаў
Аляксандр Міхайлавіч Лазарэнкаў (нар., в. Шаровічы, Руднянскі раён, Смаленская вобласць, Расія) — беларускі спецыяліст у галіне аховы працы ў ліцейнай вытворчасці. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Машыны і тэхналогія ліцейнай вытворчасці», 1968).
Навуковыя інтарэсы: умовы працы работнікаў (машынабудаванне, будаўніцтва, аўтамабільны транспарт); бяспека тэхналагічных працэсаў і бясшкоднасць абсталявання ліцейнай вытворчасці; распрацоўка метадаў комплекснай ацэнкі ўмоў працы.
Апошні герой баевіка
«Апошні герой баевіка» (Last Action Hero) — кінафільм з Арнольдам Шварцэнэгерам у галоўнай ролі. Фільм быў разгромлены крытыкай, але ў далейшым набыў культавы статус.
Полянка
Полянка (Пóлянка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дысцыплінарная адказнасць
Дысцыпліна́рная адка́знасць — адказнасць за парушэнні працоўнай дысцыпліны і службовых абавязкаў. Агульны парадак такой адказнасці вызначаны Кодэксам законаў аб працы (КЗаП), тыпавымі правіламі ўнутранага працоўнага распарадку, статутамі і палажэннямі аб службе або рабоце. Дысцыплінарныя спагнанні накладваюцца адпаведнымі органамі ці кіраўніком (начальнікам), якому парушальнік падпарадкоўваецца па службе або рабоце.
Гардэз
Гардэз (пушту ګردېز, дары گردیز Gardēz) — горад на ўсходзе Афганістана, на поўдзень ад Кабула. Сталіца правінцыі Пактыя. У 1980-1987 гадах выкарыстоўваўся як аперацыйная база абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў у Афганістане (40-й арміі), у тым ліку пры правядзенні буйной вайсковай аперацыі па дэблакаванні стратэгічнай шашы Гардэз-Хост (Матун). У гэтым горадзе нарадзіўся і быў пахаваны афганскі прэзідэнт Наджыбула.
Карэццана
Карэццана (Carezzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 429 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 15051. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eusebio di Vercelli.
Сэмэніўка (Пустамыціўскі раён)
Сэмэніўка (Семені́вка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Васільеўка (Буда-Кашалёўскі раён)
Васі́льеўка (, Васильевка) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 9 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская, 47 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай, амаль мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Камунар», працавалі гамарня і ваўначоска. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Новае жыццё» (цэнтр — вёска Глазаўка).
Да 1 снежня 2009 года пасёлак уваходзіў у склад Глазаўскага сельсавета.
Лацый
Лацый (Latium) ці інакш Старажытны Лацый — гістарычная вобласць Сярэдняй Італіі. Лацый займаў паўднёвую частку сучаснай італьянскай правінцыі Лацыё, зараз практычна адпавядае яе адміністрацыйнай адзінцы — Лаціна.
Даволі позна, ў 2 тысячагоддзі да н.э., заселены невялікім племем лацінаў, ад якіх і атрымаў сваю назву. Уяўляў сабой пагорыстую раўніну ў ніжняга цячэння Тыбра плошчай каля 1,5 тысяч квадратных кіламетраў. Межамі яму служылі Тырэнскае мора, Тыбр, прыток Тыбра Аніё, Сабінскія горы, ўзгорыстыя раёны экваў, гернікаў і вольскаў. Цэнтр Лацыя — Альбанскія пагоркі.
Лацый знаходзіўся паміж дзвюма багатымі абласцямі — Этрурыяй і Кампаніяй, населенымі плямёнамі з развітой культурай і гандлем. Суднаходнае верхняе цячэнне Тыбра злучала Лацый з унутранымі тэрыторыямі Апенінскага паўвострава, а Тырэнскае мора было раёнам ажыўленага гандлю паміж карфагенянамі, грэкамі і этрускамі. Вулканічны попел служыў выдатным угнаеннем і рабіў глебы вельмі ўрадлівымі, земляробства і жывёлагадоўля былі асноўным заняткам жыхароў. Насельніцтва Старажытнага Лацыя мела вялікаю шчыльнасць, клімат быў больш вільготным чым зараз і па-за пагоркамі было шмат багнаў. Зямельныя надзелы былі малыя, традыцыйна каля 0,5 гектара. Знойдзены шматлікія сляды дрэнажных сістэм.
Гарады, якія ўваходзілі ў склад рэгіёна
• 4
Цывільная адказнасць
Цыві́льная адка́знасць  — адказнасць за (і некаторыя немаёмасныя), нанесеныя невыкананнем або неналежным выкананнем абавязацельстваў або ўчыненнем якіх-небудзь проціпраўных дзеянняў. Выяўляецца ва ўскладанні нявыгадных маёмасных вынікаў на асобу, якая дапусціла неправамерныя паводзіны. Найбольш пашыраныя формы гэтага віду адказнасці — кампенсацыя страт і выплата. Забяспечвацца ва ўстаноўленым судом парадку.
Лунінецкая нізіна
Лунінецкая нізіна — геамарфалагічны раён на Беларусі ў паўднёвай частцы Палесся, належыць да Палескай нізіны. Займае абшары ўздоўж даліны Прыпяці і ў нізоўях яе шматлікіх прытокаў. Мяжуе са Столінскай і Лельчыцкай раўнінамі на захадзе і ўсходзе. Тэрыторыя выцягнута з захаду на ўсход на 220—230 км, шырыня ад 20 да 70 км.
У тэктанічных адносінах раён прымеркаваны да восевай часткі Прыпяцкага прагіна з абсалютнымі адзнакамі паверхні фундамента ад −1000 да −5000 м і больш (за кошт разломных зон, блокаў і ступеней) і паўднёвага схілу Палескай седлавіны з абсалютнымі адзнакамі ад −300 да −500 м. Паверхня карэнных парод складзена пясчана-гліністымі палеаген-неагенавымі пародамі, адносна выраўнаваная, платападобная, з абсалютнымі адзнакамі 110—120 м. Магутнасць водна-ледавіковых і алювіяльных комплексаў складае каля 30 м, зрэдку — больш.
Сучасная паверхня слабанахіленая з нязначнымі ваганнямі вышынь, абсалютныя адзнакі 130—150 м. Асноўны рэльеф — акумулятыўная раўніна паазерска-галацэнавага ўзросту, часта забалочаная, са слядамі блукання рэчышчаў і разлеглымі катлавінамі затарфаваных азёр. Характэрны і формы эолавага рэльефу.
Галоўны вадацёк — рака Прыпяць з асноўнымі прытокамі Стыр, Гарынь, Убарць і інш. Даліна Прыпяці ў межах Лунінецкай нізіны самая шырокая — да 70-75 км.
Глебы дзярнова-падзолістыя пясчаныя, тарфяна-балотныя вярховых, пераходных і нізінных балот, поймава-лугавыя, месцамі перагнойна-карбанатныя. Пад лесам каля 30 % тэрыторыі.
Дзіактаэдрычны смекціт
Дзіактаэдрычны смекціт (скар. дзіасмекціт) - гэта прыродны сілікат алюмінія і магнію, c кропкі гледжання геалогіі ўяўляе сабой гліністы мінерал мантмарыланіт. Выпускаецца пад запатэнтованымі гандлевымі назвамі Смекта і Смекдрал. Выкарыстоўваецца ў якасці энтэрасарбента пры лячэнні шэрагу страўнікава-кішэчных захворванняў, у тым ліку вострую і хранічную інфекцыйную і неінфекцыйную дыярэю. Таксама можа выкарыстоўвацца пры лячэнні хранічнай дыярэі, выкліканай радыяцыяй, хіміятэрапіяй і лекамі ад ВІЧ/СНІД. Дзіактаэдрычны смекціт прымаюць унутр у выглядзе ўзважы ў цеплай вадзе.
Петрышкоўская сярэдняя школа
Петрышкоўская сярэдняя школа — дзяржаўная сярэдняя агульная ўстанова адукацыі ў агр. Пятрышкі.
Навучанне вядзецца на беларускай мове.
Гісторыя
Заснавана школа ў 1872 годзе і размяшчалася ў 25-30 хатах. У 1910 годзе адкрыццё пачатковага народнага вучылішча, з 1952 г. Радашковіцкая сямігадовая школа, з 1959 васьмігадавая школа, з 1982 дзевяцігадавая школа, з 1986 Радашковіцкая няпоўная сярэдняя школа. У 2001 годзе перайменавана ў Пятрышкаўская сярэдняя школа.
Вальтэр Баадэ
Вальтэр Баадэ (Walter Baade;, Шротынгхаўзен, Германія — , Гётынген) — нямецкі астраном і астрафізік.
Біяграфія
Вальтэр Баадэ, сын настаўніка, скончыў школу ў 1912 годзе, пасля вывучаў ва універсітэтах Мюнстэра і Гётынгена матэматыку, фізіку, астраномію і геафізіку. Па заканчэнні Гётынгенскага ўніверсітэта (1918) быў прыняты на працу ў абсерваторыю Гамбургскага ўніверсітэта. Яго працы былі прысвечаны каметам, астэроідам, пераменным зоркам. Працуючы ў астранамічнай абсерваторыі, 30 кастрычніка 1920 ён здзейсніў адкрыццё астэроіда Ідальга, а 23 кастрычніка 1924 адкрыў астэроід (1036) Ганімед. Да 1931 працаваў у Гамбургу. Астэроід (966) Мушы, адкрыты ў 1921 годзе, названы ў гонар жонкі астранома.
Спіс аб’ектаў PGC (1878001—1879000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1878001—1879000)
Акжартас (Карагандзінская вобласць)
Акжартас — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акжалскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356435200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 595 чалавек (309 мужчын і 286 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 478 чалавек (290 мужчын і 188 жанчын).
Danish Film Database
Danish Film Database (DFDb, раней Danmarks Nationalfilmografi) — інтэрнэт анлайн база даных, якая падтрымліваецца Дацкім інстытутам кіно, і ўключае дацкія фільмы з 1896 года, у тым ліку нямыя, кароткаметражныя і дакументальныя фільмы.
Апісанне
Калі база даных выйшла анлайн, як Дацкая база даных фільмаў у лістападзе 2000 года, у ёй былі даныя аб усіх дацкіх фільмах, створаных у перыяд паміж 1968 і 2000 гадамі, і даныя пра каля 10 000 персаналій.
Багданава (Ракаўскі сельсавет)
Багда́нава (, Богданово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Danish Film Database
Апісанне
Да 2014 года база была пашырана да 22 000 найменняў, 106 000 персаналій і 6 000 кампаній.
Багданава (Ракаўскі сельсавет)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Залескага сельсавета.
Danish Film Database
Апісанне
База даных уключае таксама медыя-галерэю з фотаздымкамі, праграмамі, малюнкамі рэкламных плакатаў фільмаў (постараў), а таксама трэйлерамі фільмаў. База даных таксама змяшчае інфармацыю пра даты прэм’ер замежных фільмаў у дацкіх кінатэатрах з 2000 года.
Карынтыя
Карынтыя (Kärnten, Kärntn, Koroška) — федэральная зямля на поўдні Аўстрыі. Сталіца і найбуйнейшы горад — Клагенфурт. Насельніцтва 559 тыс. чалавек (6-е месца сярод зямель; дадзеныя 2001 г.).
Рэльеф
Плошча тэрыторыі Карынціі — 9536 км ² (5-е месца сярод зямель Аўстрыі). На поўначы Карынція мяжуе з землямі Зальцбург і Штырыя, на ўсходзе — са Штырыяй і Славеніяй, на поўдні — са Славеніяй і Італіяй, на захадзе — з Ціролем.
Іван Уладзіміравіч Спірын
Іван Уладзіміравіч Спірын (нар., г. Магілёў) — беларускі археолаг, гісторык. Спецыяліст па гісторыі фартыфікацыі ХІІ-ХVIII ст. на тэрыторыі Аршанскага і Магілёўскага Падняпроўя. Кандыдат гістарычных навук (2017).
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Магілёве.
Скончыў у 2012 годзе гістарычны факультэт МДУ імя А. А. Куляшова, у 2013 годзе — магістратуру, у 2016 годзе — аспірантуру Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
З 2016 года працуе ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі: навуковы супрацоўнік аддзела захавання і выкарыстання археалагічнай спадчыны, старшы навуковы супрацоўнік аддзела археалогіі Сярэдніх вякоў і Новага часу.