cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ларэнцана
Насельніцтва складае 1144 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 60 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 56043. Тэлефонны код — 050.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ключ 13
Ключ 13 (кіт. 冂 піньінь jiōng) са значэннем «скрыня ўверх дном» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 50 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Дзве вертыкальныя рысы ў старажытным іерогліфу выяўлялі аддаленыя адзін ад аднаго зямлі, гарызантальная — на мяжу паміж імі. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «скрыня ўверх дном», «шырокі», а таксама «далёкія пустынныя землі».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 入.
Антоні Адам Скарульскі
Антоні Адам Скару́льскі (Antoni Adam Skorulski;, Жамойць — ) — філосаф, асветнік.
Лангедок-Русільён
Лангедок-Русільён (Languedoc-Roussillon) — рэгіён на поўдні Францыі. Галоўны горад — Манпелье. Насельніцтва — 2,548 млн чалавек (9-е месца сярод рэгіёнаў).
Антоні Адам Скарульскі
Біяграфія
З 1730 года член ордэна езуітаў, у 1742 годзе пасвячоны ў ксяндза. Выкладаў філасофію, гісторыю і геаграфію ў езуіцкіх навучальных установах на тэрыторыі ВКЛ. Рэктар калегіумаў у Навагрудку (1760—1764) і Коўне (1764—1766), у 1766—1772 гадах правінцыял літоўскі (кіраўнік Літоўскай правінцыі ордэна). Рэктар Віленскай акадэміі (1772—1774; з 1803 года Віленскі ўніверсітэт). Пасля скасавання ордэна езуітаў (1773) заставаўся белым ксяндзом, з 1775 года канонік віленскі.
Лангедок-Русільён
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 27 376 км². Рэгіён уключае дэпартаменты Гар, Лазер, Эро, Од і Пірэнеі Усходнія. Праз яго працякаюць рэкі Эро, Рона.
Антоні Адам Скарульскі
Навуковая дзейнасць
Аўтар адзінага вядомага твора — «Каментарыі па філасофіі...» (Вільня, 1755), у якім выклаў асноўныя філасофскія сістэмы Новага часу і адкрыцці ў прыродазнаўстве, прывёў каштоўныя звесткі па астраноміі, механіцы і іншых галінах ведаў. Доўгі час гэта праца з'яўлялася падручнікам па філасофіі.
Лангедок-Русільён
Гісторыя
У выніку Альбігойскіх войн (1209—1229 гг.) Тулузскае графства трапляе ў залежнасць ад каралеўства Францыя. Пасля смерці апошняга графа Тулузскага Раймунда VII (1249 г.) кіраванне тэрыторыямі пераходзіць яго дачцэ Жанне і яе мужу Альфонсу Пуацье — брату французскага караля Людовіка IX. Паколькі яны памерлі бяздзетнымі (1271 г.), улада над землямі цалкам засяродзілася ў руках французскіх каралёў.
Тачанка
Тача́нка (, Тачанка)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Лянёўка; на лініі Асіповічы I — Магілёў II, паміж станцыяй Ялізава і прыпыначным пунктам Альхоўка.
Кербулак (Іркуцкая вобласць)
Кербулак (Кербулак) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Задонск
Задонск (Задонск) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Задонскага раёна Ліпецкай вобласці. Насельніцтва 10,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1615 годзе.
Задонск размешчаны ў межах Сярэднярускага ўзвышша ў маляўнічай мясцовасці на левым беразе ракі Дон, пры магістральнай аўтадарозе «Дон» федэральнага значэння (Растоў-на-Доне-Масква), за 92 км ад Ліпецка.
Кіркей
Кіркей (Киркей) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Філадэльфія
Філадэ́льфія (Philadelphia) — горад у акрузе Філадэльфія на паўднёвым усходзе Пенсільваніі, на рацэ Дэлавар каля вусця р. Скулкіл. Заснаваны ў XVII стагоддзі, статус горада з 1701 года. Пяты (1990) паводле велічыні горад у ЗША, вядучы гандлёвы, прамысловы і культурны цэнтр.
Кацэвічы
Кацэ́вічы (, Кацевичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
IC 1954
IC 1954 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Восава (Глівінскі сельсавет)
Во́сава (, Осово) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Кірушына (Іркуцкая вобласць)
Кірушына (Кирюшина) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Яўген Якаўлевіч Голант
Яўген Якаўлевіч Голант (,  —, ) — расійскі педагог, прафесар (1938).
Новэ Мястэчка (гміна)
Но́вэ Мястэ́чка (Nowe Miasteczko) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навасольскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Мястэчка. Плошча гміны складае 77,18 км². Станам на 2004 год у гміне Новэ Мястэчка пражывалі 5487 чалавек, шчыльнасць — 71,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Яўген Якаўлевіч Голант
Біяграфія
У 1911 скончыў гісторыка-філалагічны і юрыдычны факультэты Пецярбургскага ўніверсітэта. З 1912 выкладаў у прыватнай гімназіі. У 1918—1928 вёў працу па ліквідацыі непісьменнасці; яго чытанка «Будзьма вучыцца» — адзін з асноўных дапаможнікаў для дарослых.
Новэ Мястэчка (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 11 населеных пунктаў.
Яўген Якаўлевіч Голант
Біяграфія
З 1921 на навукова-педагагічнай працы ў Ленінградзе, у Інстытуце пазашкольнай адукацыі (1921—1930), Інстытуце навуковай педагогікі (1925—1938), ЛДПІ імя А. І. Герцана (1928—1971).
Стварыў чытанкі і кнігі для чытання дарослых, у якіх спалучаюцца метад цэлых слоў і аналітыка-сінтэтычная праца. Падрыхтаваў курс лекцый па педагогіцы на педагагічным факультэце ЛДПІ імя А. І. Герцана, які вызначаўся цеснай сувяззю з філасофіяй і гісторыяй культуры. Прынцыпы навучання ставіў у залежнасць ад асабістага вытворча-побытавага і палітычнага досведу навучэнцаў. У працах па гісторыі педагогікі адмысловую ўвагу надаваў развіццю школьнай адукацыі ў краінах Еўропы і Амерыкі.
Станіслаў Касінскі
Станіслаў Касінскі (Stanisław Kosiński, каля 1587, Мазовія — 22 красавіка 1657, Рэшаль, Вармінска-Мазурскае ваяводства) — святар, педагог.
Біяграфія
Уступіў у Таварыства Ісуса 25 верасня 1603 г. Прэфект школ у Полацку (1619—1620). Рэктар Дэрпцкага (1620—1623) і Полацкага (1625—1629, 1642—1647) езуіцкіх калегіумаў. З 1634 па 1637 гг. — прыдворны місіянер смаленскага ваяводы Аляксандра Гасеўскага. Аўтар працы пра жыццё і пакутніцкую смерць Іасафата Кунцэвіча — Żywot i męczeństwo B. Jozafata biskupa i męczennika, Вільня, 1665).
Ключы (Аларскі раён)
Ключы (Ключи) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Ключ 14
Ключ 14 (кіт. 冖 піньінь mì) са значэннем «накрываць» з традыцыйнага спісу 214 іерагліфічных ключоў, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 30 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Старажытны знак адлюстроўваў вечка. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «пакрыццё, накрыўка, пакрывала, покрыўка» і інш.
Spotify
«Spotify» —, які дазваляе легальна праслухоўваць музычныя кампазіцыі, аўдыёкніжкі і падкасты, не спампоўваючы іх на прыладу. Даступны ў выглядзе вэб-сайта, дадаткаў для ўсіх аперацыйных сістэм, смартфонаў, смарт-прылад і медыя-сістэм аўтамабіляў. На сэрвіс прыпадае больш за 36 % сусветнага аўдыёстрымінгу, ён даступны ў большасці краін Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, практычна ва ўсіх краінах Еўропы, некаторых краінах Азіі і Афрыкі, у Аўстраліі і Акіяніі.
Гісторыя Афганістана
Афганістан мае магутны цывілізацыйны падмурак — гісторыя краіны сягае на шмат тысячагоддзяў у мінулае. У рэлігійна-цывілізацыйным ракурсе у ёй можна выдзеліць чатыры самых значыных перыяды: зараастрысцкі, эліністычны, будысцкі, мусульманскі. У ХІХ стагоддзі Афганістан апынуўся на мяжы расійскай і брытанскай сфер інтарэсаў, але сталай калоніяй ніводнай з вялікіх дзяржаў так і не стаў. У 1919 Афганістан канчаткова пазбавіўся замежных уплываў і ператварыўся ў цалкам незалежную манархію. Перыяд з 1989 года стаў самым трагічным у гісторыі краіны і адзначыўся савецкай акупацыяй, міжусобнай вайной, таталітарным фундаменталісцкім рэжымам талібаў.
Старажытнасць
Слядам чалавека на тэрыторыі сучаснага Афганістана сама меней 50 тысяч гадоў. Да аселага ладу жыцця на афганскай зямлі людзі перайшлі каля 9000 тысяч гадоў таму. Паступова тут паўсталі Бактрыйска-Маргіянская (яе паўднёвая ўскраіна), Гільмендская і Індская (паўночная ўскраіна) цывілізацыі. Наступная міграцыя індаарыйцаў прывяла да новага цывілізацыйнага ўздыму, і ў канцы ІІ- першай палове І тыс. да н.э. Афганістан з'яўляўся ўсходняй ускраінай зараастрысцкага свету.
У VI стагоддзі да н.э. рэгіён становіцца правінцыяй персідскай імперыі Ахеменідаў. Праз два стагоддзі сюды прыходзіць Аляксандр Македонскі, і, пабраўшыся шлюбам з бактрыйкай Раксанай, распачынае Кабульскую (фактычна, Індыйскую) кампанію. У спадчыну ад македонцаў застаеецца Грэка-Бактрыйскае цароства — усходні фарпост элінізму. Заваёвы Маур'яў прывялі да пранікнення ў рэгіён будызму, што паступова ператварыўся ў пануючую рэлігію, і індуізму. На рубяжы тысячагоддзяў тут паўстала Кушанскае царства, у якім на працягу трох стагоддзяў поплеч квітелі будызм, індуізм і хрысціянства.
Сярэднявечча
У VII стагоддзі пачалося пранікненне ісламу з захаду. Апорнымі пунктамі для новай рэлігіі сталі гарады Герат і Зарандж, што кантраляваліся Сасанідамі. Цалкам тэрыторыя Афганістана была ісламізавана паміж ІХ і ХІІ стагоддзямі цягам кіравання дынастый Сафарыдыў, Саманідаў, Газнарыдаў і Гурыдаў. У высокім і познім Сярэднявеччы і на пачатку Новага часу зямля Афганістана часткова ўваходзіла ў склад розных імперый: дзяржавы Харэзмшахаў, Дэлійскага султаната, імперыі Цімура, імперыі Вялікіх Маголаў, Сефевідскага Ірана.
Новы час
Наступныя падзеі развіваліся на фоне разгорнутай у XIX стагоддзі барацьбы Англіі і Францыі за ўплыў у зоне Персідскага заліва, руху Расіі на поўдзень, захопу сікхамі Пенджаба і Сінда. У 1823 быў захоплены сікхамі Пешавар. Сам жа Афганістан стаў буфернай зонай паміж Брытанскай Індыяй і Расійскім Туркестанам у геапалітычным суперніцтве, што атрымала назву "Вялікая гульня". Адной з галоўных падзей "Гульні" стаў захоп Афганістана брытанскімі войскамі падчас Першай Афгана-Брытанскай вайны (1839-1842). Аднак нязвыкла суровыя для індыйскіх карпусоў зімы і супраціў мясцовых плямёнаў змусілі падданых каралевы пакінуць непрыветныя горы.
Найноўшая гістрыя. Незалежны Афганістан
У 1919 годзе ў выніку перавароту да ўлады ў Кабуле прыйшоў эмір Аманула-хан, які аб’яднаў канфліктуючыя групоўкі і ўзяў курс на сацыяльна-палітычныя і эканамічныя рэформы, каб ліквідаваць феадалізм. З 1933 па 1973 гады Афганістан з’яўляўся канстытуцыйнай манархіяй. 17 ліпеня 1973 года ў выніку перавароту, які ўзначальваў Мухамед Дауд, быў зрынуты кароль Махамад Захір Шах і абвешчана Рэспубліка Афганістан.
25 снежня 1979 года па дамоўленасці з кіраўніком краіны Х.Амінам і з мэтай аказання падтрымкі ўраду НДПА ў Афганістан былі ўведзены савецкія войскі. Амін выказаў прадзяку савецкаму кіраўніцтву. 27 снежня 1979 года савецкія спецгрупы штурма захапілі ўрадавую рэзідэнцыю ў Кабуле і забілі Аміна. Падчас бою загінулі больш як 200 афганскіх салдат і афіцэраў, два малалетнія сыны Аміна і чатырнаццаць савецкіх вайскоўцаў. Савецкія войскі знаходзіліся ў Афганістане да 1989 года. Значная частка афганскага народу паднялася на ўзброеную барацьбу з "абмежаваным кантынгентам" вялікага паўночнага суседа і мясцовымі фармаваннямі фактычна марыянетачнага прэзідэнта Наджыбулы, афганскія партызаны сталі вядомыя свету пад імем маджахедаў.
Пасля адыходу Саветаў непапулярны і варожы большасці афганцам рэжым Наджыбулы хутка рухнуў, але міру гэта не прынесла. Учорашнія маджахеды развязалі крывавую грамадзянскую вайну, у выніку якой у 1996 уладу захапілі радыкальныя ісламісты з групоўкі "Талібан". Талібы — а кантралявалі яны тры чвэрці краіны — ператварылі Афганістан у таталітарны сярэднявечны халіфат і базу для міжнароднага тэрарызму. Сталіца краіны была перанесена ў населены пуштунамі Кандагар. Жыхары краіны былі пазбаўленыя элементарных грамадзянскіх правоў, самыя дробныя адхіленні ад нормаў шарыяту сурова караліся. Акрамя рэпрэсій супраць сваіх грамадзян, талібы праславіліся яшчэ і генацыдам культурным, самым сумна вядомым актам якога стала знішчэнне статуй Буды ў Баміяне. У 2001 годзе да Паўночнага Альянсу — адзінай сіле, што супрацьстаяла рэжыму талібаў, — далучыліся абураныя тэрактамі 11 верасня у Нью-Ёрку заходнія дзяржавы на чале з ЗША. На працягу наступнага году талібы былі выбіты з найбуйнейшых гарадоў, і з таго часу Афганістан паступова вяртаецца ў рэчышча нармальнага жыцця. Пачынаючы з 2002 у Афганістан было рэпатрыявана каля 5 мільёнаў чалавек.
У кастрычніку 2004 года адбыліся прэзідэнцкія выбары, па выніках якіх прэзідэнтам Афганістана стаў Хамід Карзай. У студзені 2004 быў прыняты Асноўны закон Афганістана, у верасні 2005 года прайшлі выбары ў вышэйшы заканадаўчы орган — двухпалатную Нацыянальную Асамблею (парламент). У 2006 годзе парламент зацвердзіў міністраў у склад дзеючага ўрада, сфарміраванага Хамідам Карзаем пасля яго ўступлення на пасаду кіраўніка ІРА. Чарговыя прэзідэнцкія і парламенцкія выбары ў Афганістане прайшлі ў 2009 і 2010 адпаведна. Карзай быў абраны на другі тэрмін. У 2014 прэзідэнтам стаў Ашраф Гані, а ў снежні таго ж года НАТО фармальна завершыла антытэрарыстычную аперацыю, перадаўшы вайсковыя справы афганскаму ўраду.
Гачак
Га́чак (háček — кручок, ад hák — крук, гак) — дыякрытычны знак, які прастаўляецца ў лацінцы над некаторымі літарамі для надання ім новага гукавога значэння. Самыя распаўсюджаныя літары з гачакам — č, ř, š, ž. Аўтарства знака належыць Яну Гусу, які ўкараніў яго ў 1410 годзе. Форма знака развілася з кропкі (ż). Пазней, магчыма, ужо ў 1412 годзе, гачак прыняў сучасны выгляд — ˇ (ž). Над некаторымі высокімі літарамі (маленькія ť, ď, ľ і вялікая Ľ) гачак у друкаваных шрыфтах выглядае інакш — падобна на апостраф, хоць над вялікімі Ť і Ď адлюстроўваецца звычайнай выявай.
Славянскія мовы
Першапачаткова знак ужываўся ў толькі чэшскай пісьменнасці. Потым гачак таксама пачаў ўжывацца ў славацкай пісьменнасці. У 1830 годзе Людэвіт Гай увёў гачак у харвацкую пісьменнасць. З сярэдзіны XIX стагоддзя ўжываецца ў славенскай пісьменнасці. З пачатку XX стагоддзя гачак сустракаўся ў беларускай лацінцы. Гачак таксама ўжываецца ў лужыцкіх мовах.
Балтыйскія мовы
Гачак выкарыстоўваецца таксама ў алфавітах сучасных балтыйскіх моў: літоўскай і латышскай.
Транскрыпцыя і транслітарацыя
Літары з гачакам шырока ўжываюцца ў лінгвістычных працах пры транскрыпцыі бяспісьменных моў свету (у тым ліку ў запісу рэканструяваных праформ — праславянскіх, праіндаеўрапейскіх), а таксама ў лацінскай транслітарацыі іншых пісьменнасцей, у тым ліку і славянскай кірыліцы. Аднак у Міжнародным фанетычным алфавіце ужыванне гэтага знака абмежавана (напрыклад, для шыпячага, які адпавядае кірылічнаму ш ці чэшскаму š, выкарыстоўваецца сімвал ʃ).
Азарыцкі раён
Утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Мазырскай акругі БССР. 20 жніўня 1924 года падзелены на 13 сельсаветаў: Азарыцкі, Валосавіцкі, Грабаўскі, Давыдаўскі (Слабададавыдаўскі), Кабыльшчынскі, Каранёўскі, Карпавіцкі, Крукавіцкі, Навасёлкаўскі, Савіцкі, Хаміцкі, Яланскі, Яўтушкавіцкі. 8 кастрычніка 1924 года скасаваны Яланскі сельсавет. 24 верасня 1926 года Азарыцкі і Давыдаўскі (Слабададавыдаўскі) сельсаветы рэарганізаваны ў нацыянальныя яўрэйскія сельсаветы. 5 кастрычніка 1926 года Яўтушкавіцкі сельсавет перайменаваны ў Людзвінаўскі, Карпавіцкі — у Асташкавіцкі, Каранёўскі — у Мартынавіцкі. 5 верасня 1929 года Грабаўскі сельсавет перайменаваны ў Ламавіцкі. У 1930 годзе ўтвораны Халмянскі сельсавет. 8 ліпеня 1931 года раён скасаваны: Валосавіцкі, Кабыльшчынскі, Ламавіцкі, Людзвінаўскі сельсаветы перададзены Парыцкаму раёну; Асташкавіцкі, Крукавіцкі, Мартынавіцкі, Навасёлкаўскі, Савіцкі, Халмянскі, Хаміцкі сельсаветы — Мазырскаму раёну. 25 ліпеня 1931 года Давыдаўскі (Слабададавыдаўскі) нацыянальны яўрэйскі сельсавет перададзены Парыцкаму раёну, а Азарыцкі нацыянальны яўрэйскі сельсавет — Мазырскаму раёну.
Міхаіл Гарбачоў (значэнні)
Міхаіл Гарбачоў:
Мантэкаціні-Валь-дзі-Чэчына
Мантэкаціні-Валь-дзі-Чэчына (Montecatini Val di Cecina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 1908 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 155 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 0588.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лебядзянь
Лебядзянь (Лебедянь) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лебядзянскага раёна Ліпецкай вобласці. Насельніцтва 21,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1605 годзе.
Горад размешчаны на абодвух берагах ракі Дон, за 53 км на паўночны захад ад Ліпецка. Чыгуначная станцыя на лініі Ялец — Леў Талстой.
У горадзе дзейнічаюць некалькі машынабудаўнічых і харчовых прадпрыемстваў, у тым ліку буйнейшы ў Расіі вытворца сокаў.
Уладзіслаў Цеханавецкі
Біяграфія
Яшчэ ў час ваеннай службы зацікавіўся гісторыяй. Выкарыстоўваючы дакументы архіва Галоўнага штаба, напісаў гісторыю свайго палка, якая была выдадзена ў 1886 г. За гэту працу атрымаў асабістую падзяку ад імператара Аляксандра III і кампенсацыю панесеных расходаў. Правадзейны стацкі саветнік.
Пасля выхаду ў адстаўку асеў у фамільным маёнтку Бачэйкава. Заняўся гаспадаркай, грамадскай дзейнасцю, пісьменніцкай і навуковай працай.
Карыстаўся павагай і папулярнасцю сярод суграмадзян. На працягу шэрагу гадоў выбіраўся міравым суддзёй Лепельскага павета. Быў членам. На падставе звестак сямейнага архіва напісаў гісторыю Бачэйкава. Быў аматарам і знаўцам мастацтва, калекцыянаваў старое польскае шкло, мініяцюры і фарфор.
Памёр ад сардэчнага прыступу ў Бачэйкаве. Пахаваны там жа на сямейных могілках (не захавалася). Яго ўдава жыла ў Пецярбургу, Варшаве, Кракаве. Пасля Другой сусветнай вайны выехала ў Англію, памерла ў Лондане.
Акцябрскі (Комі)
Акцябрскі (Октя́брьский) — закінуты пасёлак гарадскога тыпу ў гарадской акрузе Варкута Рэспублікі Комі.
Размешчаны на аўтакольцы паміж Варкутой і пасёлкам Северны.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1946 года.
Карнеліс Дзюсарт
Карнеліс Дзюсарт (,  — ) — нідэрландскі жывапісец і гравёр, належаў да галандскай школы. Ён быў сынам кампазітара, карыльянера і арганіста Жаан Дзюсарта.
Дзюсарт быў прыняты ў Гарлемскую гільдыю Святога Лукі ў 1679 годзе. Ён быў верным паслядоўнікам Адрыяна ван Остадэ, таксама ў гравюры.
IC 1955
IC 1955 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Сетка.
Тэўлі (станцыя)
Тэ́ўлі (, Тевли)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Тэўлі.
Інстытут біяарганічнай хіміі НАН Беларусі
Інстытут біяарганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі заснаваны ў студзені 1974 года на аснове Аддзела біяарганічнай хіміі Інстытута фізіка-арганічнай хіміі (створанага ў 1972 годзе). Знаходзіцца на вуліцы акадэміка В. Ф. Купрэвіча, 5.
Чистое серебро
«Чистое серебро» (Чыстае срэбра) ― мінскі андэрграўндны гурт, які быў створаны Уладзімірам Зялінскім у 1988 годзе і трымаўся стылю арт-року.
Гісторыя
Першапачатковая гурт быў трыа без жывой ударнай секцыі і складаўся з вакаліста-гітарыста-рытм-праграміста Зялінскага, клавішніка Канстанціна Сакалоўскага і басіста Аляксандра Салаўёва. У 1990 годзе прыняў удзел у фестывалях «Азія дауысы» (Алма-Ата), «Тры колеры» (III прэмія).
З цягам часу склад музыкантаў гурта мяняўся, акрамя франтмена Зялінскага, ён займеў барабаншчыка. Гурт спыніў існаванне ў 2003 годзе ў сувязі са смерцю Зялінскага.
У 2009 годзе ўведзены ў Залу славы беларускага рок-н-рола па версіі партала «Тузін Гітоў». Сярод найбольш вядомых спеваў: «Карнавал», «Романс».
Дыскаграфія
Захаваліся дэма-запісы з сессій 1989 года ў Мінску і 2001 года ў Беластоку. Большасць арыгіналаў запісаў Зялінскі трымаў пры сабе ў торбе, якая пасля яго смерці знікла. Знайшліся толькі аўдыёкасэта з копіямі запісаў апошніх гадоў працы гурта і арыгіналы першых запісаў 1988 года. Паводле Аляксандра Памідорава, яшчэ павінны недзе быць імправізаваныя запісы 1987 года як яшчэ безназоўнага гурта, а таксама канцэртныя відэа.
Новэ Мяста (гміна)
Но́вэ Мя́ста (Nowe Miasto) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Новэ Мяста. Плошча гміны складае 118,35 км². Станам на 2004 год у гміне Новэ Мяста пражывалі 4786 чалавек, шчыльнасць — 40,4 чал./км².
Apple Music
«Apple Music» — музычны, прадстаўлены кампаніяй «Apple» на « 2015», якая прадстаўляе доступ да мільёнаў кампазіцый з бібліятэкі «».
IC 1956
IC 1956 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Цялец.
Аляксандр Дзмітрыевіч Пулка-Дзмітрыеў
Аляксандр Дзмітрыевіч Пулка-Дзмітрыеў (, Вялікая Слабада, Навагрудскі павет (цяпер — Карэліцкі раён,) — ) — савецкі ваенны дзеяч. Генерал-лейтэнант (1944).
Біяграфія
12 мая 1919 г. прызваны ў РСЧА. Прымаў удзел у грамадзянскай вайне 1917—1923 гг.
Двойчы, у 1927 г. і 1934 г. скончыў ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. У 1936 г. быў накіраваны для навучання ў Акадэмію Генеральнага штаба РСЧА, якую скончыў у 1938 г. 4 лістапада 1939 г. начальнік вучэбнага аддзела Ваенна-гаспадарчай акадэміі Пулка-Дзмітрыеву было прысвоена званне камбрыга. 4 чэрвеня 1940 г. прысвоена званне генерал-маёра.
Дагавор аб дружбе і граніцы паміж СССР і Германіяй
Германа-савецкі дагавор аб дружбе і граніцы — дагавор паміж нацысцкай Германіяй і Савецкім Саюзам ад 28 верасня 1939 года, падпісаны пасля ўварвання ў Польшчу армій Германіі і СССР міністрам замежных спраў Германіі Рыбентропам і народным камісарам па замежных справах СССР Молатавым.
Аляксандр Дзмітрыевіч Пулка-Дзмітрыеў
Біяграфія
У чэрвені 1941 г. прызначаны намеснікам начальніка Ваенна-транспартнай акадэміі РСЧА імя Л. М. Кагановіча і на пасадзе выконваючага абавязкі начальніка акадэміі кіраваў перадыслакацыяй акадэміі ў Ташкент. Затым быў прызначаны намеснікам начальніка тылу Чырвонай Арміі. На пасадзе начальніка штаба ўпраўлення тылу Паўднёва-Заходняга фронту прымаў удзел у Сталінградскай бітве. Затым быў прызначаны намеснікам па тыле камандуючага 61-й арміі. Кіраваў працай тылу арміі падчас Арлоўскай аперацыі і «за ўзорнае забеспячэнне наступальнай аперацыі арміі ў перыяд 12.7.43 па 20.8.43» быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені.
Клянкі
Клянкі́ (, Кленки) — былая вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Талачынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Плоскаўскага сельсавета. 9 лістапада 2021 года скасавана.
Аляксандр Дзмітрыевіч Пулка-Дзмітрыеў
Біяграфія
27 жніўня 1943 г. прызначаны начальнікам штаба 61-й арміі. 15 студзеня 1944 г. указам Прэзідыума Вярхоўнага савета СССР «за ўмелае і мужнае кіраўніцтва баявымі аперацыямі пры фарсіраванні ракі Днепр і дасягнутыя ў выніку гэтых аперацый поспехі» узнагароджаны ордэнам Суворава II ступені. Падчас правядзення Беларускай наступальнай аперацыі «забяспечыў бесперабойнае кіраванне аперацыяй і боем» і ў жніўні 1944 г. быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. Кіраваў працай штаба арміі ў Варшаўска-Познаньскай і ў Усходне-Памеранскай аперацыях і «за ўмелае і мужнае кіраўніцтва баявымі аперацыямі» узнагароджаны ордэнам Кутузава II ступені. Падчас Берлінскай аперацыі войскі 61-й арміі фарсіравалі р. Одэр і прарвалі абарону праціўніка. За ўмелую арганiзацыю па забеспячэнню кіравання войскамі арміі генерал-лейтэнант Пулка-Дзмітрыеў быў узнагароджаны ордэнам Багдана Хмяльніцкага I ступені.
У 1945—1950 гг. начальнік штаба Усходне-Сібірскай ваеннай акругі, у сакавіку 1950—ліпені 1952 гг. — Прыкарпацкай ваеннай акругі і з ліпеня 1952 да кастрычніка 1954 гг. — Беларускай ваеннай акругі. У 1954 г. звольнены ў адстаўку.
З 1954 да 1956 гг. член ЦК КПБ.
Дагавор аб дружбе і граніцы паміж СССР і Германіяй
Сакрэтныя дадатковыя пратаколы дагавора карэктавалі «сферы інтарэсаў» Германіі і СССР, абумоўленыя 23 жніўня таго ж года ў пакце Молатава — Рыбентропа, а таксама каардынавалі недапушчэнне «польскай агітацыі» на тэрыторыі захопленай Польшчы.
Верт
Верт — прозвішча.
Дагавор аб дружбе і граніцы паміж СССР і Германіяй
Тэкст дагавора і карта з лініяй граніцы паміж СССР і Германіяй былі апублікаваны ў савецкім друку  , дадатковыя пратаколы (акрамя аднаго, ад 4 кастрычніка 1939) апублікаваны не былі.
Малышкі (Барысаўскі раён)
Малы́шкі (, Малышки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Дыпладацыды
Дыплацыды (Diplodocidae) — сямейства яшчаратазавых дыназаўраў інфраатраду заўраподаў. Сямейства ўключае некаторых, адных з самых буйных прадстаўнікоў дыназаўраў, якія калі-небудзь хадзілі па зямлі, у тым ліку дыпладока, суперзаўра і гіганцкіх  амфіцэлій  (вядомых па адным пазванку), якія маглі дасягаць 40 ці нават 50 метраў.
Дагавор аб дружбе і граніцы паміж СССР і Германіяй
Пасля нападу Германіі на Савецкі Саюз 22 чэрвеня 1941 года дагавор, гэтак жа як і ўсе астатнія савецка-германскія дагаворы, страціў моц. Пры заключэнні пагаднення Сікорскага — Майскага 30 ліпеня 1941 года савецкі ўрад прызнаваў, што савецка-германскія дагаворы 1939 года страцілі моц у частцы тэрытарыяльных змен у Польшчы.
Малышкі (Барысаўскі раён)
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Дагавор аб дружбе і граніцы паміж СССР і Германіяй
Апісанне
Да дагавора прыкладаліся тры пратаколы — адзін канфідэнцыйны і два сакрэтныя. Канфідэнцыйны пратакол вызначаў парадак здзяйснення абмену савецкімі і германскімі грамадзянамі паміж абедзвюма часткамі падзеленай Польшчы, а сакрэтнымі карэктаваліся зоны «сфер інтарэсаў» СССР і Германіі ў сувязі з падзелам Польшчы і хуткімі «спецыяльнымі мерамі на літоўскай тэрыторыі для абароны інтарэсаў савецкага боку», а таксама ўсталёўваліся абавязацельствы бакоў спыняць любую «польскую агітацыю», якая закранае інтарэсы бакоў.
У час уварвання ў Польшчу немцы занялі Люблінскае ваяводства і ўсходнюю частку Варшаўскага ваяводства, тэрыторыі якіх, паводле Пакта Молатава-Рыбентропа, знаходзіліся ў сферы інтарэсаў Савецкага Саюза. Для таго, каб кампенсаваць Савецкаму Саюзу гэтыя страты, быў складзены сакрэтны пратакол да гэтага дагавора, паводле якога Літва, за выключэннем невялікай тэрыторыі Сувалкскага раёна, пераходзіла ў сферу ўплыву СССР. Гэты абмен забяспечыў Савецкаму Саюзу неўмяшанне Германіі ў яго адносіны з Літвой, што ў выніку прывяло да анексіі Літвы і стварэння Літоўскай ССР 15 чэрвеня 1940 года.
Дапаўненні
10 студзеня 1941 года былі заключаны Дагавор аб савецка-германскай граніцы ад ракі Ігоркі да Балтыйскага мора, а таксама пагадненні аб перасяленні этнічных немцаў у Германію з Літоўскай, Латвійскай і Эстонскай ССР. Гэтыя пагадненні ўключалі палажэнні аб арганізацыі перасялення і ўрэгулявання маёмасных пытанняў, звязаных з гэтым перасяленнем.
Мантэскудаё
Мантэскудаё (Montescudaio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Піза.
Насельніцтва складае 1804 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 56040. Тэлефонны код — 0586.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бітва пад Лоевам (1651)
Праз некалькі тыдняў па бітве пад Берастэчкам, Багдан Хмяльніцкі здолеў абраць рассеяных казакоў і з падтрымкаю татараў зноў сур'ёзна пагражаў Рэчы Паспалітай. У гэты час польскае паспалітае рушэнне, як і сам кароль Ян Казімір, адмовілася ад далейшых баявых дзеянняў і раз'ехалася па дамах. У глыб Украіны рушылі войскі гетманаў каронных (Патоцкага і Каліноўскага), 3 верасня 1651 года яны занялі Любар.
Тым часам, на сустрэчу з кароннымі войскамі рушыў і Януш Радзівіл, маючы 11 харугваў літоўскай кавалерыі (у т.л. 2 татарскія харугвы Сянкевіча і Мурзы), агулам 4000 салдат. 6 ліпеня 1651 года ён сустрэў і разбіў казацкія аддзелы палкоўніка Марціна Нябабы (15000 пяхоты), якія накіроўваліся пад Гомель.
Пасля гэтай перамогі, Радзівіл вызваліў з аблогі трохтысячны аддзел у Крычаве і 4 жніўня 1651 года заняў Кіеў.
Спіс аб’ектаў PGC (1712001—1713000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1712001—1713000)
Усмань
У́смань (У́смань ) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Усманскага раёна Ліпецкай вобласці. Насельніцтва 19,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1645 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Усмань (басейн Дона), за 75 км ад Ліпецка.
Завод ліцейнага абсталявання, тытунёвая фабрыка.
Арка
А́рка (arco ад arcus — дуга, выгін), крывалінейнае перакрыцце праёмаў у сцяне (дзверы, вокны, вароты) ці пралётаў паміж дзвюма апорамі. Складаецца з асобных блокаў, якія шляхам стварэння бакавога распору пераносяць цяжар на апоры. Тэрмін таксама выкарыстоўваецца для любой выгнутай структуры, якая мае форму аркі. Аркі могуць выкарыстоўвацца як канструктыўны архітэктурны элемент, напрыклад, над дзвярным праходам або брамамі, або ў якасці чыста дэкаратыўнага элемента. Як правіла аркі сіметрычныя адносна вертыкальнай восі.
У беларускім дойлідстве арачныя канструкцыі з'явіліся ў XI-XII ст. Адным з варыянтаў з'яўляецца клуатр — арачная галерэя.
Механіка
Арка ёсць крывалінейны брус плаўнай абрысы, якая нясе будаўнічая канструкцыя. У адрозненне ад вертыкальнага ціску бэлькі, ціск аркі на апоры пахілі, праз што ўзнікае гарызантальная апорная рэакцыя. Ад збору арка адрозніваецца толькі значна меншай шырынёй. Пад вертыкальнай нагрузкай арка працуе пераважна на сціск і ў меншай ступені на выгіб.
Часткі аркі маюць наступныя назвы: пята аркі (папярочнае сячэнне ў апоры), замак аркі (папярочнае сячэнне ў вяршыні аркі), страла ўздыму (адлегласць цэнтра замка аркі ад лініі, якая злучае цэнтры пятак аркі). Адлегласць паміж цэнтрамі пятак называецца разліковай проймай. З павелічэннем стрэлы ўздыму памяншаецца распор аркі. Аркі бываюць бесшарнірныя, двухшарнірныя і трохшарнірныя; калі апорныя канцы аркі злучыць стрыжнем (зацяжкай, якая ўспрымае гарызантальную рэакцыю), утворыцца арка з зацяжкай.
Формы
У залежнасці ад унутранага абрысу аркі бываюць паўцыркульныя (апісаныя паўакружнасцю), падковападобныя, лучковыя (апісаныя дугой, меншай за паўакружнасць), стрэльчатыя (утвораныя дзвюма дугамі, якія перасякаюцца пад вуглом), шматлопасцевыя (складаюцца з некалькіх дробных арачак) і іншыя. Вось аркі падбіраюць так, каб выгінальны момант быў як мага малейшы, тады арка будзе найбольш трывалай і ўстойлівай. Трываласць аркі залежыць ад яе формы. Найпрасцейшыя аркі маюць форму паўкруга, аднак тэарэтычна трывалымі з'яўляюцца аркі з формай парабалы або ланцуговай лініі. Парабалічныя аркі ўвёў у архітэктуру іспанскі архітэктар Антоніа Гаўдзі. Такія аркі перадаюць увесь распор на аснову і не патрабуюць дадатковых элементаў.
Аркі адрозніваюць па прызначэнні: папружныя (падтрымліваюць розныя тыпы скляпеністых канструкцый), разгрузачныя (успрымаюць і перадаюць нагрузку ад верхніх частак збудавання).
Разнастайныя формы арак у развіцці архітэктуры набываюць не толькі канструкцыйнае, але і дэкаратыўнае значэнне, становяцца элементамі арнаменту — характэрнымі прыкметамі таго ці іншага стылю: спічастыя і трохлістыя аркі — готыкі, паўцыркульныя — рэнесансныя, падковападобныя — маўрытанскія, кілепадобныя — старажытнарускія і г.д.
Юрацішкаўскі раён
Юра́цішкаўскі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1960 гадах. Утвораны 15 студзеня 1940 года ў Баранавіцкай вобласці. Цэнтр — вёска Юрацішкі. 12 кастрычніка 1940 года быў падзелены на 16 сельсаветаў: Бакштаўскі, Бараўскі, Бачэшніцкі, Бобравіцкі, Даўнарскі, Заберажскі, Лаздунскі, Легамовіцкі, Макуцкі, Масцішчанскі, Расцеўшчынскі, Такарышкаўскі, Трабскі, Чапунскі, Чэнавіцкі, Юрацішкаўскі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Бараўскі, Бачэшніцкі, Бобравіцкі, Забярэжскі, Лаздунскі, Легамовіцкі, Макуцкі, Расцеўшчынскі, Чапунскі сельсаветы, утвораны Лаздунскі, Лежневіцкі і Лелюкінскі сельсаветы. 23 снежня 1957 года вёска Юрацішкі набыла статус гарадскога пасёлка, Юрацішкаўскі сельсавет скасаваны. 25 красавіка 1958 года Масцішчанскі сельсавет перайменаваны ў Яхімаўшчынскі. 2 снежня 1959 года адноўлены Юрацішкаўскі сельсавет.
Куйта (Аларскі раён)
Куйта (Куйта) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Новэ Мяста Любаўске (гміна)
Но́вэ Мя́ста Люба́ўске (Nowe Miasto Lubawskie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Навамейскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мшанове. Плошча гміны складае 138,02 км². Станам на 2004 год у гміне Новэ Мяста Любаўске пражывалі 8191 чалавек, шчыльнасць — 56,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 22 населеныя пункты.
Кубак Беларусі па футболе 2020/2021
Кубак Беларусі па футболе 2020/2021 — 30-ы розыгрыш Кубка Беларусі. Фінал кубка прайшоў 23 мая 2021 года на стадыёне «Цэнтральны» ў Гомелі. Пераможцам у пяты раз стаў барысаўскі БАТЭ, які як уладальнік Кубка атрымаў права ўдзельнічаць у 2-м кваліфікацыйным раўндзе Лігі канферэнцый 2021/22.
1-ы кваліфікацыйны раўнд
Жараб’ёўка першага кваліфікацыйнага раўнда (1/64 фіналу) адбылася 6 мая 2020 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 18 клубаў:
Гульні прайшлі 16 мая 2020 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
2-і кваліфікацыйны раўнд
Жараб’ёўка другога кваліфікацыйнага раўнда (1/32 фіналу) адбылася 18 мая 2020 года.
На гэтай стадыі прыняў удзел 31 клуб:
Клубы Першай лігі, а таксама две найлепшыя каманды Другой лігі, супрацьстаялі клубам ніжэйшых ліг. Мінскія «Крумкачы» па выніках жараб’ёўкі аўтаматычна прайшлі ў 1/16 фіналу.
Гульні прайшлі 6 чэрвеня 2020 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/16 фіналу
Жараб’ёўка 1/16 фіналу адбылася 8 чэрвеня 2020 года.
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Гульні прайшлі з 28 жніўня па 30 верасня 2020 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
1/8 фіналу
Жараб’ёўка 1/8 фіналу адбылася 9 верасня 2020 года.
Гульні прайшлі з 2 па 4 кастрычніка (адзін матч быў перанесены на 5 снежня) 2020 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матча.
Чвэрцьфіналы
Жараб’ёўка чвэрцьфіналу адбылася 11 снежня 2020 года.
Першыя матчы прайшлі 6 і 7 сакавіка 2021 года, матчы ў адказ — 6 і 7 красавіка 2021 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Паўфіналы
Жараб’ёўка паўфіналу адбылася 8 красавіка 2021 года.
Першыя матчы прайшлі 21 красавіка 2021 года, матчы ў адказ — 5 мая 2021 года.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан (Паставы)
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан — помнік у горадзе Паставах, знаходзіцца па вуліцы Чырвонаармейскай.
Апісанне
Помнік з’яўляецца брацкая магілай, у якой пахаваны 333 воіны і партызаны, якія загінулі ў баях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў ці памерлі ад ран у 1941—1944 гадах. Сярод пахаваных — воіны 145-й стралковай дывізіі, якія аддалі сваё жыццё пры вызваленні Паставаў і Пастаўскага раёна ў ліпені 1944 года, а таксама Герой Савецкага Саюза Васіль Паўлавіч Кірычук.
Помнік на брацкай магіле быў пастаўлены ў 1964 годзе. На ім змешчана выява ордэна «Перамога», на пастаменце — скульптура воіна з прыспушчаным сцягам, на мемарыяльных плітах увекавечаны прозвішчы загінуўшых воінаў.
Тэкстыльшчык
Тэксты́льшчык (, Текстильщик)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,1 км на захад ад вёскі Стайкі; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж станцыяй Дашкаўка і прыпыначным пунктам Металург.
Аркадзь Львовіч Ізраілевіч
Арка́дзь Льво́віч Ізраіле́віч (нар. 1964, ) — беларускі прадпрымальнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. Скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі па спецыяльнасці «інжынер-электрамеханік».
У пачатку 2000-х гадоў пачаў займацца бізнесам. Займаецца будаўніцтвам, інвестыцыямі ў нерухомасць, гандлем нафтапрадуктамі. Валодае некалькімі забаўляльнымі, офіснымі і жылымі комплексамі ў Мінску.
Мае сына і дачку.
Супрацьстаянне ў Курапатах
Ізраілевіч актыўна выступаў у абарону Леаніда Зайдэса, аднаго з гаспадароў рэстарана. Пры гэтым ён сам адмаўляў уладанне доляй у рэстаране і падаў у суд на газету «Новы Час», якая апублікавала расследванне, з якога вынікала, што Ізраілевіч з’яўляецца суўладальнікам рэстарана, а таксама супраць аўтара расследвання, Дзяніса Івашына. Суд адмовіў Ізраілевічу і пастанавіў выплаціць кампенсацыю газеце.
31 кастрычніка 2018 года з’явіліся паведамленні пра затрыманне А. Ізраілевіча і змяшчэнне яго ў СІЗА КДБ («Амерыканку»). 9 лістапада ён быў вызвалены.
Данііл Сяргеевіч Мядзведзеў
Данііл Сяргеевіч Мядзведзеў (Дании́л Серге́евич Медве́дев; нар., ) — расійскі прафесійны тэнісіст, былая першая ракетка свету ў адзіночным разрадзе. Пераможца аднаго турніру Вялікага шлема (Адкрыты чэмпіянат ЗША-2021), фіналіст трох турніраў Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат ЗША-2019, Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі-2021, Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі-2022), пераможца Выніковага турніру ATP 2021 года, пераможца 13 турніраў ATP у адзіночным разрадзе, уладальнік Кубка Дэвіса і Кубка ATP 2021 года ў складзе зборнай Расіі. Адзін з трох расійскіх тэнісістаў у гісторыі, якія перамагалі на турніры Вялікага шлема ў мужчынскім адзіночным разрадзе.
Кукунур
Кукунур (Кукунур, Хүхэ нуур) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Ёхан Рэйнхальд Траутветэр
Ёхан Рэйнхальд Траутветэр (Johan Reinhold Trautvetter) - шведскі ваенны дзеяч і дыпламат, які жыў на мяжы семнаццатага і васемнаццатага стагоддзяў.
Сям'я Траутветэра паходзіла з Саксоніі ці Цюрынгіі. Яе самым вядомым прадстаўніком з'яўляецца філосаф шаснаццатага стагоддзя Ёган Валянцін Траутветэр, які быў настаўнікам Лютэра. Першым дваранінам з дому быў Герман Георг Траутветэр, які атрымаў тытул 31 мая 1684 года.
Траутветэр камандаваў палком на службе ў Швецыі. Удзельнічаў ў кампаніях Карла ІІ ў Вялікім княстве Літоўскім падчас Паўночнай вайны. У 1705 годзе падчас ваенных дзеянняў каля Нясвіжа прыняў капітуляцыю Нясвіжскага замка, у выніку чаго замак і ўмацаванні былі моцна пашкоджаныя. У студзені 1715 года пад яго камандаваннем знаходзілася 573 салдат. У шведскай арміі ён дасягнуў звання генерал-маёра. 2 сакавіка 1720 года Ёхан Рэйнхальд Траутветэр атрымаў тытул шведскага барона (Friherre).
Быў шведскім паслом у Польшчы 1719-1721 гадах.
IC 1957
IC 1957 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат свету па футболе сярод жанчын 2019
Чэмпіянат свету па футболе сярод жанчын 2019 — 8-ы чэмпіянат свету па футболе сярод жанчын ФІФА, які пройдзе ў Францыі з 1 чэрвеня па 30 чэрвеня 2019 года. Францыя ўпершыню прыме чэмпіянат свету сярод жанчын, у Еўропе ён пройдзе ў трэці раз.
У фінальнай частцы турніру возьмуць удзел 24 зборных.
Ніўкі (Глівінскі сельсавет)
Ні́ўкі (, Нивки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Чарневіцкага сельсавета.
Мацвей Фёдаравіч Казакоў
Мацвей Фёдаравіч Казакоў (1738 —1812) — рускі архітэктар, які ў гады кіравання Кацярыны II перабудаваў цэнтр Масквы ў паладыянскім стылі. Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў рускай псеўдаготыкі. Распрацоўшчык праектаў тыпавой забудовы.
Біяграфія
Мацвей Казакоў нарадзіўся ў 1738 годзе ў Маскве, у сям'і падканцылярыста Галоўнага камісарыята Фёдара Казакова — выхадца з прыгонных. Сям'я Казаковых жыла каля Крамля, у раёне Баравіцкага моста. У 1749-м ці пачатку 1750-га года памёр бацька Казакова. Маці, Фядосся Сямёнаўна, вырашыла аддаць сына ў архітэктурную школу вядомага дойліда Д. В. Ухтомскага; у сакавіку 1751 года Казакоў стаў вучнем у школе Ухтомскага і прабыў у ёй да 1760 года. З 1768 г. працаваў пад кіраўніцтвам В. І. Бажэнава ў Экспедыцыі крамлёўскага будаўніцтва; у прыватнасці, у 1768—1773 гг. ён удзельнічаў у стварэнні Вялікага Крамлёўскага палаца, а ў 1775 г. — у афармленні святочных забаўляльных павільёнаў на Хадынскім поле. У 1775 годзе Казакоў атрымаў званне архітэктара.
Калі Бажэнаў па заданні Кацярыны II прыступіў у канцы 1760-х гадоў да рэалізацыі праекта рэканструкцыі Крамля, які прадугледжваў стварэнне на Баравіцкім узгорку грандыёзнага грамадскага цэнтра — «форума вялікай імперыі»; для расчысткі ўзгорка была знесена частка звернутага да Масквы-ракі ўчастку Крамлёўскай сцяны з шасцю вежамі. Падчас зносу Казакоў старанна абмяраў і замалёўваў аб'ект, а пасля таго, як імператрыца астыла да бажэнаўскага праекта, ён аднавіў знесеныя сцяну і вежы.
Спадчына Казакова ўключае мноства графічных прац — архітэктурных чарцяжоў, гравюр і малюнкаў, у тым ліку «Забаўляльныя будовы на Хадынскім полі ў Маскве» (туш, пяро, 1774—1775; ДНДМА), «Будаўніцтва Пятроўскага палаца» (туш, пяро, 1778; ДНДМА).
Казакоў праявіў сябе і як педагог, арганізаваўшы пры Экспедыцыі крамлёўскага будаўніцтва архітэктурную школу; яго вучнямі былі такія архітэктары, як І. В. Яготаў, А. М. Бакараў, В. І. Бавэ і І. Г. Таманскі. У 1805 годзе школа была ператворана ў Архітэктурнае вучылішча.
Падчас Айчыннай вайны 1812 года сваякі павезлі Мацвея Фёдаравіча з Масквы ў Разань. Там дойлід даведаўся пра пажары Масквы — гэта вестка паскорыла смерць майстра. Казакоў сканаў 26 кастрычніка (7 лістапада) 1812 года ў Разані і быў пахаваны на могілкі (не захаваліся) Разанскага Траецкага манастыра.
Яго імем у 1939 годзе была названа былая Гарохаўская вуліца ў Маскве. Таксама яго імем названа былая Дваранская вуліца ў Каломне. У 1959 годзе ў Керчы па ініцыятыве галоўнага архітэктара горада А. Марозава наваствораная вуліца стала насіць імя Казакова ў гонар яго 225-годдзя.
Працы
Шматлікія помнікі казакоўскай Масквы моцна пацярпелі падчас пажару 1812 года і былі адноўлены з адыходжаннямі ад першапачатковай задумы архітэктара. Аўтарства Казакова шматлікіх паладыянскіх пабудоў, асабліва пабудаваных па тыпавых праектах па-за межамі Масквы, меркаванае і вельмі спрэчнае (нягледзячы на сцвярджэнні, якія маюцца ў краязнаўчых выданнях).
Данегольскі цвід
Данегольскі цвід — гэта тканы цвід, выраблены ў, Ірландыя. Першапачаткова ткацтва было ручным, пазней тканіны ў асноўным ткаліся машынамі з моманту ўвядзення механізаваных ткацкіх станкоў у 1950-1960-я гады. Данегол на працягу многіх стагоддзяў вырабляе цвід з мясцовых матэрыялаў для вырабу кепак, касцюмаў і камізэлек. Бліжэй да канца XVIII стагоддзя «Royal Linen Manufacturers» з Ольстэра раздалі каля шасці тысяч льняных калаўротаў і шасцідзесяці ткацкіх станкоў у розныя сядзібы Данегола. Гэтыя машыны дапамаглі заснаваць індустрыю даматканага цвіду ў Данеголе XX стагоддзя. Нягледзячы на тое, што данегольскі цвід вырабляўся на працягу многіх стагоддзяў, ён набыў сваю сучасную форму ў 1880-х гадах, у асноўным дзякуючы наватарскай працы англійскай філантропкі.
У той час як ткачы ў графстве Данегол вырабляюць розныя тканіны з цвіду, у тым ліку з узорамі ў ёлачку і, вобласць найбольш вядомая тканінай простага перапляцення рознакаляровай асновы і ўтка з невялікімі кавалачкамі пражы розных колераў, уплеценымі на нерэгулярныя інтэрвалы для атрымання эфекту меланжу. Такая тканіна часта пазначаецца як «данегол» (з малой літары «d») незалежна ад яе паходжання.
Разам з, які вырабляецца на Шатландскім нагор’і, данегальскі цвід — самы вядомы цвід у свеце.
Залман Абрамавіч Гарэлік
Залман Абрамавіч Гарэлік (,  —, ) — беларускі геолаг, тэктаніст, арганізатар геалагічнай службы Беларусі, адзін з адкрывальнікаў першых радовішчаў калійных і каменнай солі, нафты ў Прыпяцкім прагіне. Доктар геолага-мінералагічных навук (1973).
Біяграфія
Пасля заканчэння Маскоўскага геолагаразведачнага інстытута ў 1936 годзе накіраваны ў Інстытут геалагічных навук АН БССР. З 1937 г. інжынер, галоўны інжынер, начальнік Беларускага геалагічнага кіравання. У перыяд эвакуацыі (1941—1944) начальнік Горкаўскага геаўпраўлення. У 1944—1950 гг. начальнік, галоўны геолаг Белгеалкіравання і па сумяшчальніцтве выкладчык кафедры геалогіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1949—1955). У 1950—1955 гг. — галоўны геолаг Беларускага інстытута прамысловага праектавання. З 1955 г. на педагагічнай працы ў БДУ (дацэнт). З 1957 г. у Інстытуце геалагічных навук АН БССР — начальнік аддзела нафты і газа, загадчык сектара тэктонікі (1967—1976). З 1976 года старэйшы навуковы супрацоўнік Беларускага навукова-даследчага геолагаразведачнага інстытута.
Сфера навуковых інтарэсаў
Тэктоніка і структурная геамарфалогія, фармаванне нафтавых пакладаў, прагназаванне радовішчаў карысных выкапняў (калійныя і каменная солі, нафта, мінеральная будаўнічая сыравіна). Стварыў геатэктанічны кірунак у вывучэнні нетраў і мінеральных рэсурсаў. Упершыню выканаў тэктанічнае раянаванне тэрыторыі Беларусі і абгрунтаваў структурныя крытэрыі прагназавання радовішчаў соляў і нафты ў Прыпяцкім прагіне.
Пунскія
Пунскія — род татарскіх царэвічаў у Вялікім Княстве Літоўскім. Паходзілі ад царэвіча Енбек-салтана, сына Халек-салтана — пляменніка Шэйх-Ахмеда, апошняга хана Вялікай (Заволжскай) Арды, які ў пачатку XVI ст. ў якасці ганаровага палоннага знаходзіўся ў ВКЛ.