cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Расонскі раён
Гісторыя
6 студзеня 1965 года Расонскі раён утвораны зноў, уключаў гарадскі пасёлак Расоны, Гарбачэўскі, Заборскі, Парэцкі, Сяляўшчынскі, Тродавіцкі, Чырванаборскі сельсаветы Полацкага раёна, Клясціцкі, Раўнапольскі, Сакалішчанскі і Юхавіцкі сельсаветы Верхнядзвінскага раёна. 2 жніўня 1966 года Тродавіцкі сельсавет перайменаваны ў Краснапольскі, 14 ліпеня 1967 года Сяляўшчынскі сельсавет — у Янкавіцкі, 7 чэрвеня 1968 года Чырванаборскі сельсавет — у Дварышчанскі, 19 красавіка 1973 года Парэцкі сельсавет — у Бірузоўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна 10 сельсаветаў, 173 населеныя пункты, плошча тэрыторыі — 1,9 тыс. км². 3 лістапада 1983 года Раўнапольскі сельсавет перайменаваны ў Марачкоўскі. 20 кастрычніка 1995 года Расонскі раён і гарадскі пасёлак Расоны аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 16 лютага 1996 года Бірузоўскі сельсавет перайменаваны ў Альбрэхтаўскі. 4 красавіка 2004 года скасаваны Дварышчанскі, Заборскі, Марачкоўскі і Юхавіцкі сельсаветы. 1 ліпеня 2021 года ў склад Верхнядзвінскага раёна перададзены хутар Дабраплёсаўскі.
Насельніцтва
Пераважаюць сельскія жыхары.
Гаспадарка
Буйнейшыя прадпрыемствы:
Транспарт
Па тэрыторыі Расонскага раёна праходзяць аўтамабільныя дарогі Полацк—Апочка (Расія), Дзісна—Невель (Расія), Полацк—Расоны і інш.
У паданнях
«Гара Рагнеды» знаходзіцца на паўвостраве Перавоз паміж вусцем ракі Ушчы пры яе ўпадзенні ў возера Дрысы і вытокам ракі Дрысы. Паводле народнага падання, тут быў забіты князь Рагвалод ударам каменнага молата, а потым тут жа пахавана княгіня Рагнеда. Паводле звестак А. Кіркора і А. Семянтоўскага, і на самой гары, і ў воз. Дрысы ў XIX ст. часта знаходзілі каменныя молаты і паліцы, што таксама можа сведчыць пра існаванне тут старажытнага скандынаўскага пасялення і кульце Тора.
Расонскі раён вядомы з нарысу ў творы Яна Баршчэўскага «Шляхціц Завальня, або Беларусь у фантастычных апавяданнях». Менавіта тут, у пушчах Паазер’я, адбываюцца падзеі апавяданняў.
Айшэ Дзітанава
Айшэ Дзітанава (Ayşe Dittanova, Айше Диттанова, 27 лютага 1918, Дэрэкой, РСФСР — 15 лістапада 2015, Нью-Йорк, ЗША) — крымскататарская актрыса, ініцыятар адраджэння Крымскататарскага драматычнага тэатра, Заслужаны артыст Украіны (1993).
Біяграфія
Айшэ Дзітанава нарадзілася ў невялікай вёсцы Дэрэкой, блізу Ялты, якое сёння з’яўляецца адным з раёнаў горада. У 1933 годзе скончыла Сімферопальскі Тэатральны тэхнікум, пасля чаго пачала працаваць у трупе Крымскага драматычнага тэатра. Адной з самых значных роляў стала праца ў спектаклі «Бахчысарайскі фантан».
Падчас дэпартацыі крымскіх татараў трапіла ў Таджыкістан, дзе ў 1946 годзе зноў выйшла на прафесійную тэатральную сцэну. З-за палітыкі СССР Дзітанава, як зрэшты і іншыя акцёры крымскататарскага паходжання, не магла займацца нацыянальным мастацтвам.
У Крым Айшэ-ханум вярнулася ў 1988 годзе, адразу ўзяўшыся за працу па аднаўленні крымскататарскага тэатра, дзе і прапрацавала з 1990 па 1996 год, атрымаўшы за значны ўклад у развіццё культуры ганаровае званне «Заслужаны артыст Украіны».
З 1996 года і аж да самай смерці пражывала ў Нью-Ёрку, аднак неаднаразова наведвала Крым. У 2014 годзе выступала на ўрачыстай цырымоніі, прысвечанай 70-годдзю дэпартацыі крымскіх татараў, якая адбылася ў штаб-кватэры ААН. Памерла 15 лістапада 2015 года.
Герцагства Аквітанія
Герцагства Аквітанія (Ducat d'Aquitània, Duché d'Aquitaine ) — феадальная дзяржава, якая існавала на паўднёвым захадзе Францыі ў канцы IX — першай палове XV стагоддзя.
Геаграфія
Герцагства ў розныя гістарычныя перыяды ўключала гістарычныя вобласці Аквітанія, Пуату, Авернь, Лангедок і Гасконь. Сталіцай герцагства стаў горад Бардо.
Перадгісторыя герцагства
Тэрыторыі, якія склалі пазней каралеўства Аквітанія, да 507 года ўваходзілі ў каралеўства вестготаў. У 507 годзе яны былі заваяваны Хлодвігам I і ўключаны ім у склад каралеўства франкаў. У 555 годзе кароль Хлотар I вылучыў асобнае каралеўства (так званае «Першае Аквітанскае каралеўства») для свайго сына Храмна (пам. 560), якое праіснавала нядоўга. Пасля смерці Хлотара ў 561 годзе тэрыторыя Аквітаніі была падзелена паміж яго сынамі. Большая частка Аквітаніі дасталася Харыберту I, Сігіберт I атрымаў Авернь. Пасля смерці ў 567 годзе Харыберта яго ўладанні, у тым ліку і Аквітанія, былі падзелены паміж яго трыма братамі. Каля 583 года кароль Хільперык I прызначыў свайго палкаводца Дэзідэрыя герцагам Аквітаніі.
У VII стагоддзі Аквітанія некалькі гадоў была каралеўствам пад кіраваннем брата караля Дагаберта I, Харыберта II (608—632), але пасля яго смерці каралеўства зноў перастала існаваць. Аднак Дагаберт быў вымушаны зацвердзіць герцагам Бадэгізеля, выбранага аквітанцамі.
У канцы VII стагоддзя герцагі Аквітаніі, скарыстаўшыся смутамі ў франкскім каралеўстве, здабылі фактычную незалежнасць. Герцаг Эд прыняў тытул «прынцэпс Аквітаніі» і, паводле меркавання некаторых даследчыкаў, насіў каралеўскі тытул. Але ў другой палове VIII стагоддзя Каралінгам, якія сталі каралямі, удалося зноў падпарадкаваць Аквітанію.
Для таго, каб абараніць межы каралеўства пасля паражэння ад баскаў у Рансевалі (778), кароль Карл Вялікі адрадзіў Аквітанскае каралеўства. Яго каралём ён прызначыў свайго нованароджанага сына Людовіка. Каралеўства праіснавала да канца IX стагоддзя. У другой палове IX стагоддзя каралі Аквітаніі сталі васаламі караля Францыі, якія адрадзілі пасада герцага Аквітаніі.
Барацьба за тытул герцага ў X стагоддзі
Пасля смерці Рамнульфа II у 890 годзе графства Пуацье і тытул герцага Аквітаніі атрымаў яго незаконны сын Эбль Манцэр. Але неўзабаве ён быў вымушаны бегчы з Пуацье ад Адэмара, які высунуў свае правы на графства з-за незаконнанароджанасці Эбля і быў падтрыманы каралём Эдам. Адэмар захапіў Пуацье, а Эбль знайшоў прыстанак у свайго сваяка Гільёма I Набожнага, графа Аверні, які скарыстаўся гэтым, каб прысвоіць сабе тытул герцага Аквітаніі.
У 927 годзе памёр спадчыннік Гільёма I Аквітанскага, Гільём II Малады, а затым памёр і яго брат Акфрэд, які прызначыў сваім спадчыннікам Эбля, які вярнуў у 902 годзе з дапамогай Гільёма I графства Пуацье. Такім чынам Эбль далучыў да сваіх уладанняў графства Авернь, Бурж, а таксама атрымаў тытул герцага Аквітаніі.
У 929 годзе кароль Францыі Рауль, жадаючы саслабіць уладу Эбля, забраў у яго графства Бурж. А ў 932 годзе перадаў Авернь і тытул герцага Аквітаніі графу Тулузы Раймунду III Понсу. Акрамя таго, кароль Рауль вывеў тэрыторыю Марша з падпарадкавання сеньёраў Шару, васалаў Эбля, утварыўшы на ёй незалежнае графства Марш. З гэтага моманту пачалася спрэчка за тытул герцага паміж Рамнульфідамі (графамі Пуацье) і прадстаўнікамі Тулузскага дому. Да 940 года за тытул герцага Аквітаніі змагаўся Гільём I Кудлаты, граф Пуацье, сын Эбля, які памёр у 932 годзе, і маркіз Готыі Раймунд Понс, а ў 940—961 Гільём Кудлаты і сын Раймунда Понса Раймунд II, граф Руэрга.
У 955 годзе ў спрэчку за Аквітанію ўмяшаліся Раберціны: кароль Францыі Лотар прызнаў тытул герцага Аквітаніі за герцагам Францыі Гуга Вялікім. У маі 955 года Гуга выступіў супраць Гільёма Кудлатага, імкнучыся заваяваць Аквітанію. Яму ўдалося разбіць армію Гільёма, але яго ўласная армія панесла пры гэтым сур'ёзныя страты. У выніку чаго Гуга быў вымушаны адступіць. Такім чынам спроба заваявання Аквітаніі правалілася.
Сыну Гільёма Кудлатага, Гільёму Жалезнарукаму (935/937 — 995) удалося заключыць мір з Гуга Капетам, выдаўшы за яго замуж сваю сястру Адэль. У выніку тытул герцага Аквітаніі канчаткова замацаваўся за родам.
Аквітанія ў XI — першай палове XII стагоддзя
Нашчадкі Гільёма Жалезнарукага пашырылі тэрыторыю герцагства. У 1032 годзе сын герцага Гільёма V Вялікага атрымаў у спадчыну герцагства Гасконь. Канчаткова да Аквітаніі Гасконь была далучана ў 1058 годзе.
Пасля смерці ў 1137 годзе герцага Гільёма X Аквітанію і Пуацье атрымала ў спадчыну яго старэйшая дачка, знакамітая Алеанора Аквітанская, якая прынесла свае ўладанні ў пасаг свайму мужу, каралю Францыі Людовіку VII.
Аліенора Аквітанская
Герцагства, якое дасталася ў спадчыну Аліеноры, значна пераўзыходзіла дамен караля Францыі. Непасрэдна Аліенора валодала Аквітаніяй, Гасконню і графствам Пуацье. Акрамя таго, у васальным падпарадкаванні знаходзіліся графствы Перыгор, Марш, Авернь, а таксама віконцтва Лімож.
У складзе Францыі герцагства прабыло нядоўга. Ужо ў 1152 годзе Людовік развёўся з Аліенорай, фармальнай прычынай разводу было абвешчана тое, што яны знаходзіліся ў далёкім сваяцтве. А неўзабаве пасля скасавання шлюбу з Людовікам Аліенора ў 1152 г. выйшла замуж за графа Генрыха Анжуйскага, які ў 1154 г. стаў каралём Англіі — Генрыхам II Плантагенетам. Велізарныя аквітанскія землі, якія ў чатыры разы пераўзыходзілі ўладанні Капетынгаў, сталі англійскімі. Паводле меркавання шэрагу навукоўцаў, менавіта ў гісторыі шлюбу Аліеноры Аквітанскай варта шукаць вытокі вайны, якая атрымала ў XIX ст. назву Стагадовай. Ад першага шлюбу ў Аліеноры Аквітанскай было двое дочак, ад другога — чатыры сыны, сярод якіх — кароль-трубадур Рычард Львінае Сэрца, які з 1172 года кіраваў герцагствам. Падтрымліваючы прэтэнзіі старэйшых сыноў, Аліенора разам з імі падняла мяцеж у Пуату супраць Генрыха II. Міжусобіца доўжылася каля двух гадоў. Верх узяў Генрых, Аліенора трапіла ў палон і правяла наступныя 16 гадоў у зняволенні. У 1189 годзе Рычард вярнуў маці свабоду. Аліенора з'ехала ў Францыю і правяла апошнія гады жыцця ў бенедыкцінскім абацтве Фантэўро, дзе і сканала ва ўзросце 82 гадоў.
Аквітанія ў складзе Англійскага каралеўства
Пасля смерці Рычарда Львінае Сэрца каралём Англіі і герцагам Аквітаніі стаў яго малодшы брат Іаан Беззямельны, які ў 1202—1204 гадах страціў значную частку англійскіх уладанняў на кантыненце, захопленых каралём Францыі Філіпам II Аўгустам: (Нармандыю, Мэн, Анжу, частка Пуату, а ў 1206 годзе і Турэнь. На тэрыторыі Францыі Іаан захаваў толькі герцагства Аквітанія, якое паменшылася ў памерах. Пачынаючы з гэтага часу назва Аквітанія паступова выцясняецца назвай Гіень (Guyenne). Упершыню яна з'явілася ў Парыжскім дагаворы, заключаным 12 красавіка 1229 года паміж каралём Францыі Людовікам IX Святым і Раймундам VII Тулузскім, які саступіў большую частку Лангедока Францыі.
У 1337 годзе кароль Францыі Філіп VI запатрабаваў ад Эдуарда III, караля Англіі і герцага Аквітанскага, вяртання феадальнага ўладання герцагства Аквітанскага (Гіенскага). Эдуард у адказ запатрабаваў для сябе карону Францыі па праве свайго паходжання — па матчынай лініі ён быў унукам караля Францыі Філіп IV Прыгожага. Гэты канфлікт спарадзіў пачатак Стагадовай вайны, падчас якой Плантагенеты і Валуа дамагаліся свайго панавання над Аквітаніяй.
У 1360 годзе Англія і Францыя падпісалі Дагавор у Брэціньі, паводле якога Эдуард адмаўляўся ад правоў на карону Францыі, але заставаўся герцагам Аквітаніі. Аднак, у 1369 годзе дагавор быў парушаны і вайна працягнулася.
Вераб’евіцкі сельсавет
Вераб’е́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Вялікія Вераб’евічы.
Герцагства Аквітанія
Аквітанія ў складзе Англійскага каралеўства
Стаўшы каралём Англіі, сын Джона Гонта, Генрых IV, працягваў кіраваць і Аквітаніяй. Яго сын, Генрых V, атрымаў поспех у атрыманні французскай кароны для сваіх нашчадкаў, заключыўшы Дагавор у Труа (1420). Сын Генрыха, Генрых VI, быў абвешчаны каралём Англіі і Францыі ў 1422 годзе, але паступова страціў кантроль над уладаннямі ў Францыі. Каралі Францыі з дынастыі Валуа, прэтэндуючы на панаванне над Аквітаніяй, падавалі тытул герцагаў Аквітанскіх сваім старэйшым сынам, дафінам. А ў 1453 годзе герцагства было канчаткова далучана да Францыі. З гэтага часу тытул герцага Аквітаніі часам атрымлівалі сыны французскага караля.
Вераб’евіцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Асташынскага сельсавета.
25 мая 2017 года цэнтр Асташынскага сельсавета перанесены з вёскі Навасёлкі ў аграгарадок Вялікія Вераб’евічы. 22 жніўня 2017 года Асташынскі сельсавет перайменаваны ў Вераб’евіцкі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1011 чалавек, з іх 94,3 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 1,6 % — палякі, 1,4 % — армяне.
Насельніцтва, жыхароў: 1123 (2008 г.), 1011 (2009 г.), 778 (2017 г.).
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 12 населеных пунктаў (2009 г.):
NGC 5673
NGC 5673 (іншыя абазначэнні — UGC 9347, MCG 8-26-41, ZWG 247.39, ZWG 248.1, PGC 51901) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аленіна (Цвярская вобласць)
Аленіна (Оле́нино) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Аленінскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 4829 чал. (2017). Размешчаны за 178 км на паўднёвы захад ад абласнога цэнтра, за 5 км ад федэральнай аўтамагістралі «Балтыя». Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Рыга.
Нацыянальная жандармерыя (Кот-д’Івуар)
Нацыянальная жандармерыя (Gendarmerie nationale) — складовая частка Узброеных Сіл Кот-д’Івуара, якая выконвае паліцэйскія функцыі. Падпарадкоўвацца непасрэдна міністэрству абароны. Заснавана 22 лютага 1960 года.
Дзейнасць
Жандармерыя звычайна адказвае за бяспеку ў сельскіх і прыгарадных раёнах, у той час як гарадскія раёны кантралюе нацыянальная паліцыя.
Агульныя моманты
У шэрагах нацыянальнай жандармерыі служаць каля 15 000 чалавек. Фарміраванне падзелена на некалькі мабільных і ведамасных раёнаў, якія адпавядаюць чатыром пастаянным ваенным акругам. Маюцца як дзеючыя, так і рэзервовыя падраздзяленні. У крызісны перыяд сілы жандармерыі могуць быць прызваны для ўзмацнення арміі.
У складзе жандармерыі лічацца наступныя фарміравання і органы:
Кожны рэгіён краіны адпавядае раёну жандармерыі, камандзір якога непасрэдна падпарадкоўваецца вышэйстаячаму камандуючаму нацыянальнай жандармерыі. Гэты афіцэр камандуе усімі падраздзяленнямі ведамаснай жандармерыі, размешчанымі ў яго рэгіёне.
Вышэйшае камандаванне
Вышэйшае камандаванне нацыянальнай жандармерыі кіруе злучэннямі і часткамі. Яно распрацоўвае дактрыну занятасці, накіроўвае і каардынуе дзеянні падраздзяленняў. Гэта таксама орган падтрымкі прыняцця палітычных рашэнняў па ўсіх пытаннях, што тычацца жандармерыі ў цэнтральнай адміністрацыі (бюджэт, занятасць і г.д.). Камандаванне з’яўляецца часткай Міністэрства абароны Кот-д’Івуара.
Генеральная інспекцыя
Генеральная інспекцыя нацыянальнай жандармерыі, створаная ў 2005 годзе, уключае ў сябе некалькі службаў, у тым ліку тэхнічную інспекцыю, якая адказвае, у прыватнасці, за кантроль за выкананнем этыкі і расследаванне любых правапарушэнняў, учыненых супрацоўнікамі жандармерыі.
Арганізацыі па навучанні персаналу
У івуарыйскай жандармерыі ёсць дзве ўстановы для падрыхтоўкі кадраў — у Абіджане і Далоа.
Тэрытарыяльная жандармерыя
Тэрытарыяльная жандармерыя знаходзіцца ў пастаянным кантакце з насельніцтвам. У асноўным яна выконвае задачы па прадухіленні, рэпрэсіям, судовай або адміністрацыйнай паліцыі. Станам на 2019 год, тэрытарыяльная жандармерыя складалася з 6 легіёнаў, 32 рот і 164 брыгад. Кожная брыгада адказвае за дзённае і начное назіранне за адным або некалькімі муніцыпалітэтамі, а таксама за прыём насельніцтва. Жандары прымаюць скаргі, вырабляюць адміністрацыйныя і судовыя расследаванні. Жандармерыя з Міністэрства ўнутраных спраў падтрымлівае сувязі з войскам і Міністэрствам абароны. Байцы працуюць у супрацоўніцтве з нацыянальнай і муніцыпальнай паліцыяй, мытняй і сіламі Інтэрполу.
Мабільная жандармерыя
Мабільная жандармерыя складаецца з шасці мабільных легіёнаў, якія раскіданы па тэрыторыі дзяржавы. Яна адказвае за канкрэтныя місіі бяспекі, умяшання, абароны, даследаванняў і назірання. Асноўнай адзінкай з’яўляецца эскадрылля, якой камандуе капітан або камандзір эскадрыллі. Многія маладыя жандармы накіроўваецца ў мабільную жандармерыю пасля заканчэння пачатковай падрыхтоўкі для яе ўдасканалення і набыцця першага вопыту перад перакладам у ведамасную жандармерыю.
Спецыялізаваныя падраздзяленні
Жандармерыя размяшчае спецыялізаванымі фармаваннямі, такімі як: Эмблемы спецыялізаваных падраздзяленняў
Званні і катэгорыі
Жандармерыя мае тры катэгорыі: рэзервісты, памочнікі-добраахвотнікі, унтэр-афіцэры і афіцэры.
Рэзервісты (корпус, даступны па грамадзянскім конкурсе або па старшынстве ў прафесіі), не маюць звання ў жандармерыі.
Саман
Сама́н (ад saman "салома") — будаўнічы матэрыял на аснове сумясі гліны з саломай.
Гісторыя
Найстаражытнейшыя канструкцыі з саману знойдзены на тэрыторыі Сірыі (9 тысячагоддзе да н. э.) і Ізраіля (8 тысячагоддзе да н. э.). Старажытнаегіпецкі іерогліф dbt, што значыў саманную цэглу, пазней праз копцкую мову трапіў у арабскую, а потым у еўрапейскія, адкуль паходзіць слова adobe, якое таксама значыць "саман". У нашы дні саман шырока выкарыстоўваецца для малаэтажных пабудоў ў Азіі, краінах паўднёвай Еўропы, Лацінскай Амерыкі, Паўночнай і Заходняй Афрыкі. На Беларусі саманныя пабудовы ўзводзяцца з другой паловы XX ст. для эканоміі іншых будаўнічых матэрыялаў або ў экалагічным будаўніцтве.
Склад
Для вырабу простага самана дастаткова змяшаць вільготную гліністую зямлю з саломай. Гліна з'яўляецца напаўняльнікам і кансервантам, а салома — натуральнай фібрай, што арміруе гліну, захоўвае форму пры высыханні, надае матэрыялу пругкасць. Для павелічэння трываласці ў саман дадаюць пясок, друз, драўняную фібру, гной, яечны бялок, клеі, вапну і г. д. Саман патрабуе доўгага высыхання, таму ў большасці выпадкаў з яго загадзя вырабляюць блокі, якія пазней выкарыстоўваюць у будоўлі.
Вартасці
Саман — эканамічны і даступны будаўнічы матэрыял, мае дастатковую цеплаправоднасць, каб пры таўшчыні сцен 600 - 800 мм захоўваць цяпло знутры будынка ўзімку і прахалоду ўлетку. Будынкі з саману вогнетрывалыя. Адзін з галоўных недахопаў — тое, што саман усмоктвае вільгаць, пры гэтым парушаецца ўнутраная структура і могуць здарацца разбурэнні. Для таго, каб гэта папярэдзіць, са знешняга боку сцены тынкуюць, выкарыстоўваюць для аздаблення ізаляцыйныя матэрыялы. Саманныя сцены могуць паражацца грызунамі і казуркамі, іх трываласць значна меньшая, чым у абпаленай цэглы або бетона.
Сачыўкі (Іванаўскі раён)
Сачы́ўкі (, Сочивки) — аграгарадок у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 13 км у напрамку на паўночны захад ад горада Іванава, за 135 км ад Брэста, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Янаў-Палескі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Сачэўскага сельсавета. З 1954 па 2000 год у Стрэльненскім сельсавеце, з 2000 года яго цэнтр (сельсавет перайменаваны ў Сачыўкаўскі).
Пеліа-Інтэльві
Пеліа-інтэльві (Pellio Intelvi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 871 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ракфелераўскі цэнтр
Ракфелераўскі цэнтр (Rockefeller Center) — буйны офісны цэнтр, які быў пабудаваны ў Манхэтэнскім Мідтаўне на грошы фінансавых магнатаў Ракфелераў у 1930-я гады. Найбольш вядомыя 14 вышынных будынкаў з аздабленнем у стылі ар-дэко. Тут знаходзяцца штаб-кватэры розных карпарацый і найбуйнейшы па даходнасці аўкцыённы дом «Christie’s». У 1989 годзе Ракфелераўскі цэнтр выкупіла ў Ракфелераў японская кампанія «Міцубісі».
Фрэска Рыверы
У 1932 годзе мексіканскі мастак Дыега Рывера па заказе Ракфелера выканаў фрэску плошчай 99 квадратных метраў, на якой адлюстраваў маскоўскае святкаванне 1 мая з фігурамі Леніна і Троцкага. Заказчык застаўся вельмі незадаволены гэтым сюжэтам. Некаторы час фрэску «Чалавек на ростанях» хавалі пад заслонай, а ў пачатку 1934 г. яе знішчылі антыкамуністычна настроеныя жыхары. Рывера пасля ўзнавіў фрэску ў Мехіка, у оперным тэатры Паласіа-дэ-Бэла-Арт.
Навагоднія святкавання
Кожныя Каляды ў Ракфелераўскім цэнтры усталёўваецца галоўная ёлка горада. Цырымонію першага запальвання агнёў на елцы транслюе тэлеканал Эн-бі-сі.
Белы Гарадок
Белы Гарадок (Бе́лый Городо́к) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1951) у Кімрскім раёне Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 2050 чал. (2017). Размешчаны на Волзе, пры ўпадзенні ў яе ракі Хатчы, за 141 км на ўсход ад абласнога цэнтра, за 14 км на паўночны ўсход ад горада Кімры. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Калязін — Санкова.
Міхаіл Міхайлавіч Маруга
Міхаіл Міхайлавіч Маруга (нар. 10 лютага 1957) — беларускі фотамастак. Аўтар шэрага беларускіх рэкламных фотаздымкаў. Член Міжнароднай асацыяцыі дызайнераў, Беларускага саюза дызайнераў, Kodak Professional Network, Беларускага саюза фатографаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1957 годзе ў горадзе Сокал, Валгаградская вобласць, Расія.
У 1987 годзе скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут.
З 1995 года — член Kodak Professional Network.
З 1998 года — член Беларускага саюза дызайнераў.
З 1989 года займаецца рэкламнай фатаграфіей. Найбольш знакамітыя яго працы — рэкламныя здымкі для фірм жаночай бялізны «Мілавіца» і «Элема».
Як фатограф супрацоўнічаў з шэрагам выдавецтваў, банкамі («БелВЭБ»), ансамблямі («Песняры» і «Сябры»), часопісамі, рэстаранамі, казіно і фірмамі.
Зараз кіруе ўласнай фотастудыей «MARUGA».
Жыве і працуе ў Мінску.
Іцхак Рабін
Іцхак Рабін (,  —, ) — ізраільскі палітычны і ваенны дзеяч. Шосты і адзінаццаты прэм'ер-міністр Ізраіля. Генерал. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1994, разам з Шымонам Перэсам і Ясірам Арафатам).
Біяграфія
Скончыў штабны каледж у Вялікабрытаніі (1953). 3 1943 член Пальмаха — ударных атрадаў яўрэскіх сіл самаабароны ў Палесціне. У час араба-ізраільскай вайны 1948-49 камандзір брыгады. У 1956-59 камандуючы Паўночнай ваеннай акругай, потым на штабных пасадах, у 1964—68 начальнік Генеральнага штаба ўзброеных сіл Ізраіля. 3 1968 пасол Ізраіля ў ЗША. 3 1974 дэпутат ізраільскага парламента (кнесета). У 1974-77 старшыня Палітычнага камітэта Рабочай партыі Ізраіля, адначасова прэм'ер-міністр Ізраіля. У 1984-90 міністр абароны Ізраіля. 3 лютага 1992 старшыня Партыі працы, з чэрвеня 1992 прэм'ер-міністр Ізраіля. Удзельнічаў у перагаворах з палесцінцамі, прызнаў Арганізацыю вызвалення Палесціны, падпісаў мірныя дамоўленасці з ёю ў Осла (1993) і Вашынггоне (1994). Забіты яўрэйскім фанатыкам, праціўнікам мірных перагавораў з арабамі.
Тэатральны квартал (Нью-Ёрк)
Тэатральны квартал (Theatre District) — квартал у цэнтральнай частцы Манхэтэн а, дзе засяроджаны найбуйнейшыя брадвейскія тэатры, а таксама іншыя тэатры, кінатэатры, рэстараны, атэлі і іншыя забаўляльныя ўстановы. Межы квартала распасціраюцца ад 40-ой да 54-ай вуліцы, і з заходняй часткі Шостай авеню да ўсходняй Восьмай авеню, уключаючы ў сябе Таймс-сквер. Участак Брадвея, які праходзіць па тэрыторыі Тэатральнага квартала, называюць Вялікі белы шлях (The Great White Way).
Макбет (фільм, 1971)
«Макбет» (Macbeth), таксама «Трагедыя Макбета» (The Tragedy of Macbeth) — гістарычны драматычны фільма 1971 года рэжысёра Рамана Паланскага, шосты поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Карціна з’яўляецца экранізацыяй Уільяма Шэкспіра, адаптацыяй п’есы займаліся Раман Паланскі і. Галоўныя ролі выканалі, , і іншыя.
Сюжэт
Макбет і Банка, два военачальнікі арміі Дункана, караля Шатландыі, вяртаюцца з пераможнай кампаніі. На пясчанай раўніне яны сустракаюць трох вядзьмарак. Ведзьмы прадказваюць Макбету, што ён будзе каралём. Каб дабіцца прастола, Макбет пры дапамозе сваёй жонкі забівае кіруючага караля Дункана, а ўсе падазрэнні падаюць на прыслугу.
У далейшым, ужо будучы каралём, Макбет зноў бачыць трох вядзьмарак, але зараз яны робяць перасцерагальныя прадказанні аб тым, што ён страціць уладу. Гэтыя прадказанні таксама спраўджваюцца, і Макбет у фінальнай бітве гіне ад мяча Макдуфа, які адсякае яму галаву. Макдуф паднімае карону і перадае яе новаму каралю — Малькальму (сыну Дункана).
Масачусецкі ўніверсітэт у Амхерсце
Масачусецкі ўніверсітэт у Амхерсце (University of Massachusetts Amherst) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Амхерст у штаце Масачусетс, ЗША.
Гэта самы стары, вялікі і флагманскі кампус у сістэме дзяржаўных ўніверсітэтаў штата, заснаваны ў 1863 годзе як сельскагаспадарчы каледж. Гэта найбуйнейшы універсітэт Масачусэтса па памеры кампуса, і ён саступае толькі Бостанскаму ўніверсітэту па агульнай колькасці студэнтаў.
Выпускнікі і выкладчыкі ўніверсітэта уключаюць чатырох лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, лаўрэатаў нацыянальных прэмій Фулбрайта, Голдуотэра, Чэрчыля, Трумэна, Гейтса і інш., залатых медалістаў Алімпійскіх гульняў а таксама лаўрэатаў Пулітцэраўскай прэміі і Грэмі, Эмі і Оскара.
Азёрны (Цвярская вобласць)
Азёрны (раней таксама Выпалзава, Балагое-4; Озёрный) — пасёлак гарадскога тыпу, ЗАТУ ў Цвярской вобласці Расіі. Мае статус асобнай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі (ЗАТУ Азёрны), якая ўтварае муніцыпальнае ўтварэнне ЗАТУ Азёрны са статусам гарадской акругі. 10 603 жых. (2017).
Бакінгемскі ўніверсітэт
Бакінгемскі ўніверсітэт (University of Buckingham) — брытанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бакінгем.
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца некамерцыйным прыватным універсітэтам і найстарэйшым з пяці прыватных універсітэтаў Вялікабрытаніі. Ён быў заснаваны як Бакінгемскі ўніверсітэцкі каледж у 1973 годзе і прыняў сваіх першых студэнтаў у 1976 годзе. У 1983 годзе каралеўскай граматай ён атрымаў статус універсітэта. Ён прапануе ступені бакалаўра, магістра і доктара ў пяці школах (або факультэтах).
Універсітэт быў цесна звязаны з Маргарэт Тэтчэр, якая ў якасці міністра адукацыі кантралявала стварэнне ўніверсітэцкага каледжа ў 1973 годзе, а ў якасці прэм'ер-міністра сыграла важную ролю ў павышэнні яго да ўніверсітэта ў 1983 годзе, такім чынам стварыўшы першы прыватны універсітэт у Вялікабрытаніі.
NGC 5674
NGC 5674 (іншыя абазначэнні — UGC 9369, MCG 1-37-31, ZWG 47.96, 8ZW 434, IRAS14313+0540, PGC 52042) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крывазнакі
Крывазна́кі (, Кривознаки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
30 кастрычніка 2009 года вёска перададзена ў склад Сцешыцкага сельсавета, пасля ліквідацыі якога 28 мая 2013 года зноў вернута ў склад Даўгінаўскага сельсавета.
Санкова
Санкова (Сонко́во) — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак), адміністрацыйны цэнтр Санкоўскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы вобласці, за 127 км на паўночны ўсход ад Цверы. Буйны чыгуначны вузел. У цэнтральнай частцы пасёлка размешчана буйная чыгуначная станцыя Санкова, на ёй дзейнічаюць некалькі чыгуначных прадпрыемстваў. Насельніцтва — 4007 жыхароў (2010 год).
Бакінгемшырскі новы ўніверсітэт
Бакінгемшырскі новы ўніверсітэт (Buckinghamshire New University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Хай-Уікамб.
Агульная характарыстыка
Установа бярэ пачатак з 1891 года, калі яна была заснавана як школа навукі і мастацтва, і з таго часу стала вядома як Уікамбскі тэхнічны інстытут, Уікамбскі вышэйшы каледж тэхналогій і мастацтваў і Бакінгемшырскі каледж вышэйшай адукацыі. Гэта быў універсітэцкі каледж з 1999 па 2007 год, калі яго заяўка на статус універсітэта была прынята.
У лістападзе 2013 года ён заняў 12-е месца ў Вялікабрытаніі ў спісе творчых універсітэтаў. Ён таксама быў уключаны ў спіс 14 лепшых творчых універсітэтаў Вялікабрытаніі па версіі The Daily Telegraph у снежні 2013 года. Унутры краіны універсітэт займае 113 месца са 131 універсітэтаў (Times).
П’янела-дэль-Ларыа
П'янела-дэль-Ларыа (Pianello del Lario) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Іаан (Помер)
Епіскап Іаан (у свеце: Яніс Помер;, хутар Ілзессала, Вендэнскі павет, Ліфляндская губерня — , Рыга) — праваслаўны дзеяч, свяшчэннамучанік, рэктар Літоўскай духоўнай семінарыі (1907—1912), епіскап Слуцкі (1912—1913).
Біяграфія
Латыш. Скончыў Рыжскую духоўную школу і семінарыю (1897), Кіеўскую духоўную акадэмію (1904). Працаваў настаўнікам у Ляўданскай царкоўна-прыходскай школе. 23 верасня 1903 года пасвечаны ў іерадыякана, 13 ліпеня 1904 года — у іераманаха.
Volvo ÖV4
За 1927—1929 гады было выраблена 996 аўтамабіляў гэтай мадэлі.
Іаан (Помер)
Біяграфія
Скончыў акадэмію са ступенню кандыдыта багаслоўя. Выкладаў у Чарнігаўскай, з 1906 года у Валагодскай семінарыях. 26 верасня 1907 года ўзведзены ў сан архімандрыта. У 1908 годзе прызначаны рэктарам Віленскай (Літоўскай) духоўнай семінарыі, адначасова служыў настаяцелем у віленскім Троіцкім манастыры.
Volvo ÖV4
Гісторыя
У 1924 годзе Густаў Ларсан (Gustaf Larson) і Асар Габрыэльсан (Assar Gabrielsson), за абедам у рэстаране Sturehof (Стакгольм), прынялі рашэнне стварыць аўтамабіль для Швецыі.
Іаан (Помер)
Біяграфія
11 сакавіка 1912 года пасвечаны ў епіскапа Слуцкага, вікарыя Мінскай епархіі. З 1912 года — епіскап Адэскі, з 1913 года — епіскап Таганрогскі, з 20 верасня 1917 года — епіскап Цвярскі.
Volvo ÖV4
Гісторыя
Кампаньёны працавалі над такім аўтамабілем, які быў бы прыдатны да выкарыстання ў дарожных і кліматычных умовах Швецыі.
Іаан (Помер)
Біяграфія
У 1918 годзе накіраваны ў Пензу, узведзены ў сан архіепіскапа. Арыштаваны савецкімі ўладамі ў канцы 1919 — пачатку 1920 года. Вызвалены ў сакавіку 1920 года.
Volvo ÖV4
Гісторыя
На яго стварэнне ў Ларсана і Габрыэльсана сышло 3 гады. Фінансавую падтрымку партнёрам аказала кампанія SKF, якая займалася выпускам шарыкавых падшыпнікаў.
Іаан (Помер)
Біяграфія
З 21 чэрвеня 1921 года — архіепіскап рыжскі і латвійскі. Выбіраўся ў Латвійскі сейм (1925). З 1 снежня 1926 года аднавіў работу Рыжскай духоўнай семінарыі. Быў забіты невядомымі ў ноч з 29 на 30 верасня 1934 года. Пахаваны на Пакроўскіх могілках у Рызе.
Volvo ÖV4
Гісторыя
25 ліпеня 1926 года быў выраблены прататып аўтамабіля.
Іаан (Помер)
Біяграфія
24—25 верасня 2001 года Саборам Латвійскай Праваслаўнай Царквы праслаўлены як мясцовашанаваны святы. Мошчы захоўваюцца ў Рыжскім кафедральным саборы. У лютым 2002 года Сінодам Беларускай праваслаўнай царквы далучаны да Сабор беларускіх святых як свяшчэннамучанік. Абраз з часцінкай мошчаў святога маецца ў Жыровіцкім манастыры.
Volvo ÖV4
Гісторыя
А першы серыйны аўтамабіль выехаў з варот заводу раніцай 14 красавіка 1927. Было запланавана выпусціць у гэты год па 500 асобнікаў адкрытай і закрытай версій, але прадаць атрымалася толькі 297 машын.
Усяго за 1927—1929 гады было выраблена 996 аўтамабіляў гэтай мадэлі (694 PV4 і 302 ÖV4).
Канструкцыя
Аўтамабіль абсталёўваўся чатырохцыліндравым рухавіком Pentaverken аб'ёмам 1944 куб.см, магутнасцю 28 к.с. і несінхразаванай 3-ступеністай КП. Максімальная хуткасць складала 90 км / г, аднак рэкамендаваная фірмай - 60 км / г.
Мадэлі 1927 году абсталёўваліся тормазамі толькі задніх колаў, на пярэдніх яны з'явіліся толькі ў 1928 годзе, у якасці опцыі.
ÖV4 меў раму з ясеня і бука, а бакавыя панэлі — са шведскай ліставай сталі. Закрытая версія (PV4) абсталёўваўся рамай з ясеня і бярозы, мела кузаў з драўлянага каркаса, пакрытага штучнай скурай.
Лэйла Ільясіўна Ажаметава
Лэйла Ільясіўна Ажаметава (Лейля Ільясівна Аджаметова; Leylâ İlyas qızı Acametova, Лейля Ильяс къызы Аджаметова; 9 сакавіка 1994, Узбекістан) — украінская лёгкаатлетка крымскататарскага паходжання. Чэмпіёнка і прызёр летніх Паралімпійскіх гульняў. Чэмпіёнка Украіны. Кандыдат у майстры спорту Украіны.
Нарадзілася ва Узбекістане. У 1999 годзе з сям’ёй пераехала ў Крым.
З 11 гадоў займаецца лёгкай атлетыкай. Цяпер трэніруецца ў Харкаўскім рэгіянальным цэнтры па фізічнай культуры і спорце інвалідаў «Інваспорт».
Чэмпіянат свету 2019
На Чэмпіянаце свету па лёгкай атлетыцы, які праходзіў у 2019 годзе з 7 па 15 лістапада ў Дубаі (Аб’яднаныя Арабскія Эміраты) заваявала 3 узнагароды. 7 лістапада заваявала бронзавую ўзнагароду ў бегу на 400 метраў (катэгорыя Т13). 10 лістапада заваявала залаты медаль у бегу на 100 метраў (катэгорыя Т13), а 12 лістапада атрымала другую залатую ўзнагароду ў бегу на 200 метраў (катэгорыя Т13).
Аляксандр Аляксандравіч Краўцоў
Аляксандр Аляксандравіч Краўцоў (, Масква, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне будаўнічай механікі. Прафесар (1920).
Біяграфія
Скончыў Імператарскае Маскоўскае тэхнічнае вучылішча (кваліфікацыя «Інжынер-механік», 1899). Пацаваў у Маскоўская гарадская ўправа (інжынер), Беларускім сельскагаспадарчым інстытуце (1920—1933, загадчык кафедры будаўнічай механікі), Беларускім політэхнічным інстытуце (1933—1941 і з 1945, кафедра «Будаўнічая механіка», прафесар, у 1933—1941 і 1945—1958 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: разлік будаўнічых канструкцый.
Узнагароды
Званне «Заслужаны будаўнік Беларускай ССР» (1949), ордэны Леніна (2) і інш.
Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа
Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа — недзяржаўнае добраахвотнае грамадскае таварыства, якое аказвае дапамогу ахвярам узброеных канфліктаў і катастроф, адзінокім, інвалідам і састарэлым, удзельнічае ў арганізацыі дапамогі насельніцтву ў экстрэмальных сітуацыях, у т.л. ліквідацыі наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС.
Гісторыя
Пастановай ад 6 чэрвеня 1921 года Савет народных камісараў Беларускай ССР заснаваў «Таварыства Чырвонага Крыжа Беларусі», але яго не прызнаў Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа (МКЧК). 18 мая 1923 года прадстаўнікі Чырвонага Крыжа Беларусі, Украіны, Арменіі, Грузіі і Чырвонага Паўмесяца Азербайджана заключылі дамову пра стварэнне Саюза Таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца (СТЧК і ЧП) СССР. Асноўныя намаганні засяроджваліся на санітарна-абароннай і санітарна-аздараўленчай працы.
Да Рэвалюцыi ў Мінску таксама дзейнічаў аддзел Таварыства Чырвонага Крыжа. Пры ім існавалі Курсы сясцёр міласэрнасці.
Трудавая (Іванаўскі раён)
Трудава́я (, Трудовая) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбахскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Снітаўскага сельсавета.
Канюшы
Канюшы — (пасада) у сярэднявечных манархіях, які прадугледжвае загадванне конямі і стайнямі манарха: напрыклад,  у Англіі,  у Францыі.
Мікалай Барысевіч
Мікалай Барысевіч:
Канюшы
У Польшчы і Вялікім Княстве Літоўскім
У Польшчы вядомы з XI ст., у ВКЛ — з XV ст. Павінен быў наглядаць за вялікакняжацкімі табунамі і стайнямі, хоць фактычна гэтыя абавязкі выконваў падканюшы. У XVI ст. пры вялікім князю называўся канюшы дворны, у паветах — канюшы земскі. З XVII ст. пасада вялікага канюшага (канюшы ВКЛ) — дыгнітарская, гэта значыць прыдворная.
У Расіі
У Рускай дзяржаве чын канюшага, ці ледзь не самы прэстыжны пры двары, існаваў з XV да пачатку XVII стагоддзя. Вядзе сваё паходжанне ад княжаскага цівуна XI—XII стст. З канца XV стагоддзя канюшы — начальнік.
Віталь Уладзіміравіч Пятроўскі
Віталь Пятроўскі (нар. 197? г.) — беларускі танцоўшчык, саліст Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі.
Біяграфія
У 1990 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны харэаграфічны каледж. У 1990 годзе танцаваў у Дзяржаўным ансамблі песні і танца, у 1990—1993 гадах у санкт-пецярбургскай трупе пад кіраўніцтвам Алега Ігнацьева. З 1993 года ў трупе Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. Вядучы выканаўца характарных партый у першай палове 2000-х гадоў.
Спіс аб’ектаў PGC (1900001—1901000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1900001—1901000)
Браніслаў Камароўскі
Граф Браніслаў Камароўскі (Bronisław Maria Komorowski; нар. года ў Абарніках Слёнскіх) — польскі палітык, Прэзідэнт Польшчы (2010—2015).
Нарадзіўся ў сям’і графа Зігмунта Леона Камароўскага герба «Корчак», прафесара афрыканістыкі, і Ядвігі з Шалькоўскіх. Яго сям’я паходзіць з тэрыторыі сучаснай Літвы, з маёнтку Кавалішкі. Як сам паведаміў, яго дзед, Юлюш Камароўскі, служыў у царскай арміі, а за часам рэвалюцыі разам з групай палякаў і рускіх захапіў ля Пермі судна, каб па Волзе патрапіць да мора. Уцякаючы, адстрэльваліся аднолькава як ад бальшавікоў, так і ад белагвардзейцаў.
Браніслаў Камароўскі скончыў гістарычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта ў 1977. Пасля заканчэння і да 1980 працаваў у рэдакцыі каталіцкага часопіса «Słowo Powszechne», непрызнанага афіцыйным касцёлам.
У 1980 уступіў у прафсаюзны рух «Салідарнасць», займаўся стварэннем оргструктур прафсаюза на Мазовіі, пасля працаваў у цэнтры сацыяльных даследванняў «Салідарнасці», выкладаў у францысканскай семінарыі ў Непакалянуве.
Належаў да кансерватыўных колаў ліберальных палітычных арганізацый «Дэмакратычны саюз» і, потым, «Саюз свабоды». На прэзідэнцкіх выбарах 2010 ішоў як афіцыйны кандыдат ад кіруючай на той момант партыі «Грамадзянская платформа», ідэалогіяй якой называюць кансерватыўны лібералізм і хрысціянскую дэмакратыю.
Жанаты (з 1977 года) з Ганнай Камароўскай (дзявочае прозвішча Дзядзя, з польска-яўрэйскага роду Дэмбоўскіх) дачцы былых супрацоўнікаў МУС ПНР, класічным філолагу па адукацыі. Маюць пяцёра дзяцей.
Максаціха
Максаціха (Макса́тиха) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Максаціхінскага раёна Цвярской вобласці Расіі. Насельніцтва — 7769 чал. (2017). Размешчаны на рацэ Малога, паміж упадзеннем у яе рэк Ваўчына і Рывіца, за 117 км на поўнач ад абласнога цэнтра. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Санкова — Рыбінск.
Віктар Пятровіч Бруханаў
Віктар Пятровіч Бруханаў (1 снежня 1935, Ташкент, СССР — 13 кастрычніка 2021, Кіеў) — колішні дырэктар Чарнобыльскай АЭС.
Біяграфія
Пасля сканчэння ў 1959 годзе энергетычнага факультэта Ташкенцкага політэхнічнага інстытута працаваў на Ангрэнскай ТЭС (Ташкенцкая вобласць) на пасадах дзяжурнага дээратарнай устаноўкі, машыністам сілкуючых насосаў, памочнікам машыніста турбіны, старэйшага машыніста турбіннага цэху, начальніка змены, начальніка турбіннага цэху.
У 1966 годзе запрошаны працаваць на Славянскую ГРЭС (Данецкая вобласць), дзе прапрацаваў да 1970 года на пасадах старэйшага майстра, намесніка начальніка кацельна-турбіннага цэху, начальніка гэтага цэху, намесніка галоўнага інжынера.
Член КПСС з 1966 года. Дэлегат XXVII з’езда КПСС (1986). У перыяд з 1970 па 1986 гг. неаднаразова абіраўся членам бюро Кіеўскага абласнога, Чарнобыльскага раённага і Прыпяцкага гарадскога камітэтаў партыі, дэпутатам Чарнобыльскага раённага і Прыпяцкага гарадскога Саветаў народных дэпутатаў.
Ад красавіка 1970 года па ліпень 1986 года — дырэктар Чарнобыльскай АЭС імя У. І. Леніна. Пасля катастрофы ў 1986 годзе адхілены ад пасады дырэктара і з ліпеня 1986 года па ліпень 1987 года — намеснік начальніка вытворча-тэхнічнага аддзела ЧАЭС.
3 ліпеня 1986 года рашэннем Палітбюро ЦК КПСС «за буйныя памылкі і недахопы ў рабоце, якія прывялі да катастрофы з цяжкімі наступствамі» выключаны з шэрагаў КПСС.
29 ліпеня 1987 года пастановай судовай калегіі па крымінальных справах Вярхоўнага суда СССР асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі ў выпраўленча-працоўнай установе агульнага тыпу.
Узнагароды
Лаўрэат рэспубліканскай прэміі УССР (1978). Узнагароджаны: ордэнам Чырвонага Працоўнага Сцяга (1978), ордэнам Кастрычніцкай рэвалюцыі (1983), медалямі «За доблесную працу. У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» і «Ветэран працы», Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета УССР (1980).
NGC 5675
NGC 5675 (іншыя абазначэнні — UGC 9357, MCG 6-32-62, ZWG 192.38, IRAS14305+3631, PGC 51965) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валапас.
Белы бусел (цягнік)
«Белы бусел» (арыгінальная назва — Белый аист, Білий лелека) — фірменны пасажырскі цягнік № 86/85 Мінск — Кіеў. Агульны час у дарозе складае 9 гадзін 12 хвілін у прамым напрамку, а ў зваротным — 11 гадзін 29 хвілін.
NGC 5675
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Белы бусел (цягнік)
Гісторыя
З 1 чэрвеня 2014 года цягнік паскораны на 1 гадзіну.
З красавіка па май 2019 года цягнік рухаўся праз Бахмач і Сноўск.
З 16 сакавіка 2020 года ён быў адменены з-за закрыцця мяжы з-за пандэміі каранавіруса.
Інфармацыя пра рух
Цягнік «Белы бусел» працуе круглы год, штодня. На маршруце цягнік спыняецца на 6 прамежкавых станцыях. Цягнік рухаецца на электрычнай цязе на ўчастку Мінск — Гомель, на дызельнай цязе на ўчастку Гомель — Чарнігаў і зноў на электрычнай цязе з Чарнігава на Кіеў. Памежны і мытны кантроль пасажыраў цягніка № 86/85 у Рэспубліцы Беларусь ажыццяўляецца на станцыі Церуха, ва Украіне — на станцыі Кіеў-Пасажырскі з 21:09 да 21:34 у закрытым рэжыме. У сувязі з гэтым пры продажы праязных дакументаў на цягнік для пасажыраў на праязным дакуменце, у пасведчаннях, у адпаведных аўтаматызаваных сістэмах продажу праязных дакументаў паказваецца час адпраўлення цягніка з Кіева ў 21:09, а не 21:34. Пасажыраў, якія не селі ў вагоны да 21:09 (па кіеўскім часе), не пускаюць у цягнік.
Схема цягніка
Цягнік звычайна складаецца з 6-14 вагонаў. Ёсць плацкартныя, купэйныя вагоны і спальны вагон з двайной загрузкай. У залежнасці ад класа спальныя вагоны і купэ некаторых цягнікоў абсталяваны тэлевізарам. Кошт праезду ў фірменным цягніку «Белы бусел» уключае кошт карыстання камплектам пасцельнай бялізны. Кошт праезду ў спальных вагонах і купэ ўключае кошт ежы. Нумарацыя вагонаў: з Мінска — з галавы, з Кіева — з хваста цягніка.
Антуан Іванавіч Маёраў
Антуан Маёраў (нар., Мінск) — беларускі футбаліст і трэнер. Сын вядомага савецкага і беларускага арбітра Івана Маёрава. Выступаў за зборную Беларусі па пляжным футболе.
Клубная кар’ера
Выступаў за мінскае «Дынама». У 1998 годзе пераехаў у Расію ў ніжагародскі «Лакаматыў». На заходзе кар'еры выступаў за «Жальгірыс».
Кутнае
Ку́тнае (, Кутное) — былая вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Мільчанскага сельсавета.
Скасавана ў 2018 годзе.
Канцлер
Канцлер (Kanzler) — 1) начальнік канцылярыі вялікага князя ВКЛ, хавальнік вялікай дзяржаўнай пячаткі, член паноў-рады. Пасада ўведзена ў XV ст. Назначаўся пажыццёва з феадальнай знаці. Дакладваў вялікаму князю і радзе пра дзяржаўныя справы, рэдагаваў статуты і рашэнні рады, замацоўваў афіцыйныя дакументы пячаткай і падпісваў іх, вёў перагаворы з замежнымі дзяржавамі, захоўваў копіі дзяржаўных дакументаў. Пасля Люблінскай уніі 1569 г. канцлер ВКЛ — член сената Рэчы Паспалітай, займаўся замежнымі справамі разам з каронным (польскім) канцлерам. Лічыўся другім пасля маршалка міністрам. У якасці жалавання атрымліваў ад караля староства. Займаў іншыя кіруючыя пасады (ваявода, гетман). Фактычна выконваў функцыі міністра унутраных і замежных спраў.
Државни канцелар
Дамір Зломісліч
Дамір Зломісліч (Damir Zlomislić; нар., Коніц, Боснія і Герцагавіна) — баснійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Зрыньскі» з Мостара.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў клубе «Шыракі Брыег». Пасля двух гадоў, праведзеных у арэндах у клубах ГОШК (Габела) і «Графін» (Улашым), у сезоне 2012/13 замацаваўся ў складзе каманды, выйграў з ёй Кубак Босніі і Герцагавіны.
Улетку 2013 года перайшоў у харвацкую «Рыеку». Выступаў за гэты клуб у Лізе Еўропы (9 матчаў, 1 гол). Са жніўня 2013 года па сакавік 2014 года не гуляў з-за траўмы. Пасля вяртання не здолеў замацавацца ў асноўным складзе, і ў лютым 2015 года быў аддадзены ў арэнду румынскаму клубу «Брашоў» да канца сезону. Сезон 2015/16 таксама правёў у арэндзе, цяпер у «Істры 1961».
У пачатку 2018 года не трэніраваўся з «Шахцёрам», хутка разам з іншым футбалістам салігорцаў Дражанам Багарычам адправіўся ў «Шыракі Брыег», з якім у лютым афіцыйна падпісаў кантракт. У ліпені 2018 года перайшоў у сербскую «Вайводзіну».
У ліпені 2019 года зноў вярнуўся ў Бонію і Герцагавіну, далучыўшыся да «Зрыньскага».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую зборную Босніі і Герцагавіны.
Асташынскі сельсавет (Навагрудскі раён)
Аста́шынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Навасёлкі.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Асташын. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вераб’евіцкага сельсавета. З 17 снежня 1956 года ў складзе Навагрудскага раёна. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Асташына. Пазней цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Навасёлкі. 25 мая 2017 года цэнтр Асташынскага сельсавета перанесены ў аграгарадок Вялікія Вераб’евічы. 22 жніўня 2017 года Асташынскі сельсавет перайменаваны ў Вераб’евіцкі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1011 чалавек, з іх 94,3 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 1,6 % — палякі, 1,4 % — армяне.
Насельніцтва, жыхароў: 1123 (2008 г.), 1011 (2009 г.), 778 (2017 г.).
Склад
У склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў (2009 г.):
Сяргей Рыгоравіч Анісаў
Сяргей Анісаў (партыйныя псеўданімы: Пеця, Мікалай Казлоўскі;, в. Тур’я Чэрыкаўскага павета Магілёўскай губерні, цяпер Краснапольскі раён — , Мінск) — беларускі і савецкі дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, журналіст, публіцыст.