cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іна Леанідаўна Калечыц
Іна Леанідаўна Калечыц (нар., ) — кандыдат гістарычных навук, эпіграфіст.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і ваеннаслужачага. Скончыла БДПУ імя М. Танка (1995) па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура». Працавала выхавальніцай у мінскай СШ № 91. З 2002 года вядучы лабарант кафедры дапаможных гістарычных дысцыплін і методыкі выкладання гісторыі гістарычнага факультэта БДПУ. Скончыла аспірантуру па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» (2007), абараніла кандыдацкую дысертацыю «Эпіграфічныя помнікі Х-ХІV стст. на тэрыторыі Беларусі: класіфікацыя, змест, спецыфіка» (2009). З 2007 года працуе выкладчыкам, з 2011 — дацэнтам кафедры дапаможных гістарычных дысцыплін і методыкі выкладання гісторыі гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Спецыяліст у галіне эпіграфікі Беларусі. Сфера навуковых зацікаўленняў — дапаможныя гістарычныя дысцыпліны, крыніцазнаўства, эпіграфіка.
Сярод даследаванняў І. Калечыц атрыбуцыя пячаткі з Полацка (як пячаткі Ефрасінні Полацкай, май 2015) і пячаткі з Лаўрышава (як пячаткі Лаўрышаўскага манастыра, верасень 2015).
Аўтар звыш за 50 навуковых публікацый.
Белая Бярозка
Белая Бярозка (Бе́лая Берёзка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Трубчэўскім раёне Бранскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белабярозкаўскага гарадскога паселішча. Размешчаны на поўдні вобласці, на левым беразе ракі Дзясны (басейн Дняпра), за 6 км ад чыгуначнай станцыі Віцемля (на лініі Орша — Хутар-Міхайлоўскі). Насельніцтва — 5656 чал. (2018). Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1940 года.
Іголкавыя
Марскія іголкі, іголкавыя (Syngnathidae) — сямейства рыб атрада колюшкападобных (пучкашчэлепных).
Сямейства аб’ядноўвае каля 50 родаў (у т.л. марскія конікі, рыбы-ігалкі, марское шыла і інш.), больш за 200 відаў. Пашыраны ва ўсіх акіянах, некаторыя віды — у прэсных вадаёмах.
Музейны квартал (Мінск)
Музе́йны кварта́л — комплекс Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі, у які ўваходзяць чатыры будынкі: на вуліцы Кірава, 25; вуліцы Леніна, 20; вуліцы Леніна, 22; вуліцы К. Маркса, 24. Работы па стварэнні музейнага квартала вядуцца з 2010 года, яго планавалі адкрыць у пачатку мая 2020 года. Ён будзе займаць плошчу 18 тысяч м². Станам на май 2021 года працы над ім яшчэ вяліся.
Іншы Сен-Барт
Іншы Сен-Барт (Saint-Barth Autrement) — палітычная партыя заморскай супольнасці Сен-Бартэльмі.
Гісторыя
На першых сваіх тэрытарыяльных выбарах партыя, набраўшы 18,08% галасоў атрымала ў Тэрытарыяльным савеце 2 мандата з 19.
Эманацыя дзяржавы
Эманацыя дзяржавы — тэрмін, які выкарыстоўваецца ў еўрапейскім праве для апісання любога органа, які прадстаўляе дзяржаўную паслугу пад кантролем урада. Гэты тэрмін быў вызначаны Еўрапейскім судом у 1990 годзе ў справе Фостэр супраць British Gas plc. У пастанове Еўрапейскага суда гэты тэрмін вызначаецца як:"Орган, незалежна ад яго прававой формы, які ў адпаведнасці з мерамі, прынятымі дзяржавай, быў прыцягнуты да адказнасці за адводу дзяржаўнай паслугі, якая знаходзіцца пад кантролем дзяржавы, і мае для гэтай мэты спецыяльныя паўнамоцтвы, якія выходзяць за рамкі тых, якія выцякаюць са звычайных правіл, якія ўжываюцца ў адносінах паміж фізічнымі асобамі."Гэты тэрмін найбольш відавочна выкарыстоўваецца для апісання працадаўцаў дзяржаўнага сектару, такіх як паліцыя, пажарная ахова, мясцовая адміністрацыя або школы.
Фостэр супраць British Gas plc
Гэтая справа была перададзеная ў Еўрапейскі суд Палатай лордаў у 1990 годзе. Пытанне, якое павінна было быць вырашана — ці могуць работнікі нацыяналізаванай галіны (у дадзеным выпадку British Gas plc) спадзявацца на дырэктыву 2006/54/EC пры падачы прэтэнзій у англійскія суды.
British Gas plc звольніла супрацоўніц, якія дасягнулі 60 гадоў — абавязковага пенсійнага ўзросту для жанчын у той час, але супрацоўнікі-мужчыны не павінны былі зыходзіць на пенсію да 65 гадоў. У той час акт аб палавой дыскрымінацыі (1975) не прадугледжваў гэтую праблему на ўзроўне пенсійнага ўзросту, таму работнікі маглі звяртацца толькі да дырэктывы 2006/54/EC.
Суд вынес рашэнне на карысць супрацоўнікаў. Сутнасць гэтай высновы заключалася ў тым, што, калі дзяржава не выконвала дырэктыву ў адпаведнасці з патрабаваннямі, гэтай дзяржаве было не варта дазваляць здабываць выгаду з гэтай няўдачы. Такім чынам, на выснове дырэктывы 2006'54ÉC (і любыя іншыя дырэктывы ЕС) можна карыстацца ў дачыненні да любой нацыяналізаванай арганізацыі.
Агюстэн Луі Кашы
Агюстэ́н Луі́ Кашы́ (Augustin Louis Cauchy;,  — , , Францыя) — вялікі французскі матэматык, член Парыжскай акадэміі навук, Лонданскага каралеўскага таварыства, Пецярбургскай акадэміі навук і іншых акадэмій.
Распрацаваў асновы матэматычнага аналізу, унёс велізарны ўклад у аналіз, алгебру, матэматычную фізіку і многія іншыя вобласці матэматыкі. Яго імя ўнесена ў спіс найвялікшых вучоных Францыі, які змешчаны на першым паверсе Эйфелевай вежы.
Навуковая дзейнасць
Кашы шмат працаваў у галіне камплекснага аналізу, у прыватнасці, стварыў тэорыю інтэгральных рэшт. У матэматычнай фізіцы глыбока вывучыў краявую задачу з пачатковымі ўмовамі, якая з тых часоў завецца «задача Кашы».
Кашы заклаў асновы матэматычнай тэорыі пругкасці. Ён разглядаў цела як суцэльнае асяроддзе і вывеў сістэму ўраўненняў для напружанняў і дэфармацый у кожнай кропцы. У працах па оптыцы Кашы даў матэматычную распрацоўку хвалевай тэорыі святла і тэорыі дысперсіі. Яму належаць таксама даследаванні па геаметрыі (пра мнагаграннік), па тэорыі лікаў, алгебры, астраноміі і ў многіх іншых галінах навукі.
Літаратура
А. А. Гусак, Г. М. Гусак, А. А. Брычыкава «Даведнік па вышэйшай матэматыцы», Мн., «ТетраСистемс», 2007, С.546
IC 3862
IC 3862 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрычаў інстытут
Андрычаў інстытут (Андрићев институт) — элітны інстытут грамадскіх навук, мастацтва і літаратуры, адкрыты ў горадзе Андрычград (Рэспубліка Сербская, Боснія і Герцагавіна) 28 чэрвеня 2013 года. Атрымаў імя ў гонар легендарнага югаслаўскага пісьменніка Іва Андрыча. Інстытут функцыянуе як бюджэтная ўстанова на сродкі Рэспублікі Сербскай і Сербіі.
Дырэктарам інстытута з'яўляецца рэжысёр Эмір Кустурыца. У камітэт кіравання ўваходзяць Алег Айрапетаў, Святазар Раяк, Міраслаў Перышыч, Пяро Сіміч, Іван Абрадавіч. У складзе інстытута ёсць ўласная бібліятэка.
Структура
Інстытут быў зарэгістраваны ва Усходнім Сараева акруговым судом 20 чэрвеня 2013 года. У складзе інстытута дзейнічаюць: З 1 снежня 2014 года дзейнічае Міжнародны навуковы камітэт Аддзялення гісторыі; спецыяльна была заснаваная праграма мерапрыемстваў інстытута, прысвечаных пачатку Першай сусветнай вайны. Навуковы камітэт вызначае тэмы і змест нумароў штомесячнага часопіса «Историјске свеске». Усе выпускі ў электроннай форме даступныя на сайце Андрычава інстытута. Аддзяленнем сродкаў масавай інфармацыі выпускаецца часопіс «Іскра».
Узнагароды
Інстытут уручае з 2016 года прэмію імя Іва Андрыча за лепшы раман і сукупную літаратурную дзейнасць.
Першая Шанхайская бітва
Першая Шанхайская бітва, Інцыдэнт 28 студзеня, Шанхайская вайна 1932 года — серыя баёў у Шанхаі і яго наваколлі паміж войскамі Кітайскай рэспублікі і Японскай імперыі.
Перадгісторыя
Пасля Мукдэнскага інцыдэнту Квантунская армія амаль без супраціву захапіла Маньчжурыю, пасля чаго была створана марыянеткавая дзяржава Маньчжоў-го. Японія імкнулася да далейшага пашырэння ўплыву ў Кітаі і стварэння плацдармаў для пасоўвання ўглыб кантынента. Для гэтых цалей ідэальна падыходзіў экстэрытарыяльны Шанхай. Японскія вайскоўцы пачалі рыхтаваць правакацыі, і 18 студзеня пяцёра будыйскіх манахаў-японцаў былі збіты каля адной з фабрык. Пасля гэтага фабрыка была спалена па падгаворванні японскіх агентаў, у сутыкненнях з натоўпам загінуў кітайскі паліцыянт. Адбыўся воплеск антыяпонскіх настрояў, жыхары Шанхая выйшлі на дэманстрацыю з заклікам да байкоту японскіх тавараў.
Бітва
3000 салдатаў Імператарскай арміі высадзіліся на ўзбярэжжы і сталі прасоўвацца да зададзеных мэт, такім як чыгуначныя станцыі. Падраздзяленні 19-а кітайскай арміі зрабілі ім бязлітасны супраціў, і японцы адступілі. Паколькі Шанхай уваходзіў у сферу зацікаўленасцяў заходніх краін, ЗША, Вялікабрытанія і Францыя адпачатку спрабавалі схіліць Японію да спынення баявых дзеянняў, аднак тая працягвала мабілізоўваць сілы. 30 студзеня Чан Кайшы перанёс сталіцу з Нанкіна ў Лаян. 12 лютага па ініцыятыве заходніх дзяржаў было абвешчана дзённае перамір'е для дапамогі пацярпелым грамадзянскім жыхарам, а Японія падала кітайцам новы ўльтыматум, па якім тыя павінны былі адвесці войскі на 20 кіламетраў ад канцэсійнай мяжы.
Пасля неадкладна атрыманай адмовы імператарскія сілы былі павялічаны да 90 000 чалавек прыбылымі 9-й дывізіяй і 24-й змяшанай брыгадай, пасля чаго інтэнсіўнасць баёў узрасла. У адказ на гэта Чан Кайшы даслаў элітную 5-ю армію. 20 лютага пачаліся бамбардзіроўкі жылых кварталаў, па горадзе папаўзлі пажары. Японія павялічыла кантынгент ВМФ і ВПС і становішча кітайскіх ваяроў стала пагрозлівым. 29 лютага 11-я японская дывізія высадзілася ззаду лініі абароны кітайцаў, якія пашлі ў роспачную атаку, але не змаглі скінуць ворага ў мора. 2 сакавіка камандаванне 19-ай арміі выдала загад пра адступ, і на наступны дзень кітайцы адступілі за межы горада.
Наступствы
4 сакавіка Ліга Нацый прыняла рэзалюцыю, што патрабуе спынення агню, хоць спарадычныя баі працягваліся. 6 сакавіка Кітай у аднабаковым парадку прыняў рашэнне спыніць баявыя дзеянні. 14 сакавіка прадстаўнікі Лігі прыбылі ў Шанхай, каб прымусіць японцаў зрабіць тое ж самае. Стрэльбы ў горадзе і наваколлі працягваліся да 5 мая, калі была падпісана Шанхайскі мірны дагавор. Шанхай быў абвешчаны дэмілітарызаванай зонай, Кітаю забаранялася трымаць гарнізоны таксама ў суседніх Сучжоў і Куньшане. Японія атрымала права размясціць у горадзе абмежаваны ваярскі кантынгент. Кітайцы ўспрынялі дагавор як зневажэнне, паводле іх думкі, заходнія дзяржавы здрадзілі ім, не звярнуўшы ўвагу на абарончы для Кітая характар вайны і вялікія страты.
Камандуючы японскай экспедыцыйнай арміяй, Ёсіноры Сіракава, падчас бітвы быў цяжка паранены карэйскім нацыяналістам і 26 мая памёр. Чан Кайшы перавёў 19-ую армію ў Фуцзянь для змагання з камуністамі, дзе выйгралі некалькі бітваў, пасля чаго пачаліся мірныя перамовы. Аднак, 22 лістапада 1933 года 19-ая армія паўстала супраць Гаміньдана, і яе лідары абвясцілі стварэнне Народнай рэспублікі Фуцзянь. Мяцеж не знайшоў падтрымкі ў КПК і ў студзені 1934 года быў падаўлены войскамі Чан Кайшы. Лідары 19-ай арміі беглі ў Ганконг, а салдатаў размеркавалі ў іншыя падраздзяленні нацыянальна-рэвалюцыйнай арміі.
Тэльмана (Акмолінская вобласць)
Тэльмана — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэльманскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 18 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113863100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 623 чалавекі (309 мужчын і 314 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 754 чалавекі (365 мужчын і 389 жанчын).
NGC 1023
NGC 1023 (іншыя абазначэнні — UGC 2154, MCG 6-6-73, ZWG 523.83, ARP 135, PGC 10123) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Персей на адлегласці прыкладна ў 10 мегапарсеках (32 млн. светлавых гадоў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 1023 з'яўляецца самай яркай галактыкай у блізкай да нас, названай па яе імі. Група багатая спіральнымі галактыкамі. У яе ўваходзяць спіральныя NGC 891, NGC 925, NGC 1003, NGC 1058, NGC 949, NGC 959, IC 239; ужо адзначаная ірэгулярная NGC 1023A разам з яшчэ некалькімі карлікавымі ірэгулярнымі спадарожнікамі цэнтральнай галактыкі NGC 1023B, NGC 1023C, NGC 1023D і яшчэ шэраг галактык.
IC 3863
IC 3863 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мацкевіч
Мацкевіч — прозвішча.
Неанелі
Неанелі (Neoneli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 791 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лужкі (Клімаўскі раён)
Лужкі (Лужки) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лакамабудскага сельскага паселішча.
Марскія конікі
Марскія конікі (Hippocampus) — род рыб сямейства іголкавых атрада колюшкападобных (пучкашчэлепных).
Лужкі (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Пасёлак узнікае пасля вайны пад назвай Заматаеўка, але ў 1961 годзе перайменаваны ў Лужкі.
Марскія конікі
Род уключае каля 30 відаў. Пашыраны ва ўмераных і трапічных морах. Жывуць каля берагоў у зарасніках марской травы, водарасцей і каралаў.
Даўжыня да 20 см. Формай цела нагадваюць шахматную фігуру — каня. У самцоў у канцы хваста знаходзіцца вывадковая камера, дзе яны выношваюць ікрынкі. Кормяцца пераважна дробнымі ракападобнымі. Здольныя выдаваць нізкія гукі з амплпудай 500 — 4800 Гц, якія нагадваюць шчоўканне пальцамі.
NGC 1032
NGC 1032 (іншыя абазначэнні — UGC 2147, MCG 0-7-73, ZWG 388.86, PGC 10060) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Эдып
Эдып у старажытнагрэчаскай міфалогіі — цар Фіваў, сын Лая і Іакасты.
Дзяцінства
Аракул прадказваў Лаю, што калі ён жэніцца на Іакасце, тое памрэ ад рукі свайго сына. Непаслухаўшыся прадказанні, Лай жэніцца на Іакасце. Пасля нараджэння, асцерагаючыся за сваё жыццё, ён загадвае пракалоць ногі нованароджанага Эдыпа і выкінуць яго ў падножжа гары Кіферон. На трэці дзень пасля нараджэння, узімку, Эдып кінуты ў гарах, у даліне Кіферона. Яму скавалі суставы ног. Там яго знайшоў карынфскі пастух.
Пастух аднёс хлопчыка ў Карынф да цара Паліба, які выхаваў яго як роднага сына, даўшы яму імя Эдып, гэта значыць «які мае ўспухлыя ногі». Дзіця было выгадаваны ў мястэчку Тэнея ля Карынфа.
Праўленне ў Фівах
Пазбягаючы Паліба, якога лічыў сваім бацькам, Эдып адправіўся ў Фівы. Па дарозе ў Дэльфы, у ростані трох дарог ён сустрэў Лая, уступіў у спрэчку з яго вазніцай і забіў свайго бацьку. Паводле трагікаў, Лай наехаў колам яму на нагу, за што Эдып забіў яго кіем. Затым Эдып абмыў кроў пасля бацьказабойства ў крыніцы, названай Эдыподыя.
З'явіўшыся ў Фівах, Эдып вызваліў горад ад Сфінкс, разгадаўшы яе загадку, за што Фівы абралі Эдыпа сваім царом, і ён жаніўся на ўдаве Лая, гэта значыць на сваёй маці Іакасце (у Гамера яна носіць імя Эпікасты ). Ад яе ён меў сыноў — Этэакла і Палініка і дочак Антыгону і Ісмену. Іншыя версіі завуць жонкамі Эдыпа таксама Еўрыганію і Астымедусу.
У пакаранне за такое злачынства (хай і дасканалае неўсвядомлена) багі паслалі на Фівы маравую пошасць і абвясцілі, што язва не спыніцца, пакуль не будзе выгнаны з горада забойца Лая. Пазнаўшы праўду, яго жонка Іакаста павесілася, Эдып у роспачы асляпіў сябе.
Калі сыны сталі грэбаваць ім, ён скляў сваіх сыноў.
Эдып у наступнай традыцыі
Паданне пра Эдыпа сустракаецца ўжо ў Гамера, Гесіёда і кіклічных паэтаў. Эдып — дзеючая асоба трагедыі Эсхіла «Эдып», яго сатыраўскай драмы «Сфінкс» (фр.235-236 Рат); трагедый Сафокла «Цар Эдып» і «Эдып у Калоне», трагедый Еўрыпіда «Эдып» і «Фінікіянкі», трагедыі Мелета Малодшага «Эдыподыя», трагедый Ахея Эрэтрыйскага, Ксенокла Старэйшага, Нікомаха, Нікомаха Афінскага, Філокла Старэйшага, Дыягена, Каркіна Малодшага, Феадэкта, Тымокла і невядомага аўтара «Эдып», дзвюх трагедый Лікафрона «Эдып», камедыі Еўбула «Эдып», трагедыі Цэзара «Эдып» і Сенекі «Эдып». У найноўшы час паданне пра Эдыпа было выкарыстана Гуга фон Гофмансталем; у музыцы — Ігарам Стравінскім і Джорджэ Энеску. Сюжэт пра Эдыпа стаў хрэстаматыйным прыкладам таго, як герой дарэмна спрабуе пазбегнуць прызначанага яму лёсу.
Паданне пра Эдыпа займае важнае месца ў рамане Мілана Кундэра «Невыносная лёгкасць быцця», аднак у ім разглядаецца не няўхільнасць лёсу, а мараль, якая змянілася з часоў Эдыпа (ці павінен чалавек «выколваць сабе вока», калі ён пазнаў пра злачыннасць сваіх дзеянняў толькі пасля здзяйснення злачынства?).
У псіхааналізе вядомы феномен пад назвай эдыпаў комплекс — несвядомая эратычная цяга дзіцяці да бацькі процілеглага полу (і звязанае з ім агрэсіўнае пачуццё да бацькі сваёй полу).
Паўна (прыток Дняпра)
Паўна́ — рака ў Быхаўскім і Магілёўскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня ракі 28 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Плошча вадазбору 178 км². Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны вёскі Халмы (Магілёўскі раён). Упадае ў Дняпро на ўсход ад аграгарадка Баркалабава, працякаючы праз старычнае возера ў яго пойме. Рэчышча каналізаванае ў верхнім цячэнні. Асноўны прыток — Лазнеўка (справа). Каля вёскі Махава і ў ніжнім цячэнні ніжэй вёскі Шылаў Вугал на рацэ сажалкі. Паміж вёскай Шылаў Вугал і месцам упадзення Лазнеўкі пачынаецца канал, злучаючы Паўну з басейнам ракі Ухлясць.
Прылукы
Пры́лукы (Прилуки), або Пры́лукі (Прилуки) — горад у Чарнігаўскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Прылуцкага раёна.
Насельніцтва
1999 года ў грамадскай вытворчасці было занята 34,9 тыс. чал., што складае 49,4% ад усяго насельніцтва. Размеркаваны працоўныя рэсурсы наступным чынам: у прамысловасці занята 10,1 тыс. чал.; у будаўніцтве 1,3 тыс. чал.; у галінах невытворчай сферы 14,5 тыс. чал. Нацыянальны склад г. Прылукы (2001):
украінцы — 92,3 % рускія — 6,5 % беларусы — 0,3 %.
Геаграфія
Размешчаны на рацэ Удай. Адлегласць да Чарнігава па чыгунцы — 148 км, па аўтадарогах — 155 км. Адлегласць да Кіева па чыгунцы — 191 км, па аўтадарогах — 147 км.
Спіс самых прадаваных у свеце альбомаў
Ніжэй прыведзены спіс музычных альбомаў, якія найбольш прадаюцца ў свеце. Каб быць уключаным у яго, сусветны тыраж павінен перавышаць 20 мільёнаў экзэмпляраў, а дадзеныя павінны быць апублікаваны ў аўтарытэтнай крыніцы. Спіс уключае ў сябе ўсе тыпы альбомаў: студыйныя, зборнікі найлепшых песень і кампіляцыі, саўндтрэкі і альбомы рэміксаў, у тым ліку больш за аднаго выканаўцу.
На сённяшні дзень самым прадаваным альбомам за ўсю гісторыю музыкі з’яўляецца дыск Майкла Джэксана «Thriller», уключаны ў 1984 годзе ў «Кнігу рэкордаў Гінэса».
Амчытка
Амчытка (Amchitka) — востраў у групе Алеуцкіх астравоў. Уваходзіць у склад амерыканскага штата Аляска. Плошча — 308,6 км². У 1966 — 1971 гг. тут адбываліся выпрабаванні ядзернай зброі. У нашы дні ненаселены.
Геаграфія
Мае вулканічнае паходжанне. Паверхня складаецца з граніта, базальта і туфа, асадкавых парод. Апошнія былі ўтвораны ў выніку працэса выветрывання і разбурэння старажытных гор падчас ледавіковага перыяда. На паўночным захадзе ўзвышаецца града пагоркаў да 378 м. Паўднёвы ўсход уяўляе балоцістую нізіну. Астатняя частка вострава занята плато, скаламі і вузкай паласой пляжа. На востраве шмат невялікіх азёр.
Клімат мяккі вільготны, вызначаны сталымі вятрамі. Дзённыя тэмпературы на працягу года вагаюйцца ад -9,4°C да +18,3°C.
Гісторыя
Востраў Амчытка быў населены продкамі алеутаў 2,5 тысяч гадоў таму. Іх асноўнымі заняткамі былі рыбалоўства і паляванне на ластаногіх. Археалагічныя раскопкі паказалі, што рост насельніцтва ў старажытнасці ствараў моцны экалагічны ўціск на мясцовую прыроду. Археолагамі былі выяўлены рэшткі 60 паселішчаў, а таксама цэльны шкілет тысячагадовай даўнасці. У пісьмовых запісах XVIII ст. узгадвалася каля 40 алеуцкіх вёсак. Такім чынам, да кантактаў з еўрапейцамі Амчытка з'яўлялася адным з найбольш шчыльна населеных Алеуцкіх астравоў.
У 1741 г. Амчытка была адкрыта экспедыцыяй В. Берынга. Тут з'явіліся рускія прамыслоўцы, якія здабывалі футра калана і гандлявалі з абарыгенамі. У 1783 г. ля берагоў пацярпела крушэнне японскае судна «Сінсё мару» на чале капітана Дайкокуя Кадаю. 15 японцаў былі вымушаны болей за 3 гады правесці на востраве і быць пасрэднікамі паміж прамыслоўцамі і алеутамі. 7 з іх памерлі, а астатнія здолелі пакінуць Амчытку на самаробным судне. Пасля вяртання выжылыя японцы перадалі звесткі аб жорсткай эксплуатацыі тубыльцаў з боку прамыслоўцаў, забойствах алеутах і алеуцкім паўстанні 1784 г. Калі звесткі дайшлі да адказных асоб, вінаватыя ў забойствах алеутаў былі пакараны.
У 1867 г. Амчытка была перададзена ў валоданне ЗША. У 1913 г. яна была абвешчана часткай запаведніка. У 1943 г. Амчытка выкарыстоўваўся амерыканскім камандаваннем для бамбавання вострава Кыска, захопленага японцамі. Тут была пабудавана ваенная авіябаза, зачыненая толькі ў 1949 г. У 1959 — 1993 гг. ВПС ЗША ўтрымлівалі на востраве частку сваёй сістэмы сувязі.
Міністэрства абароны ЗША з 1950 г. разглядала Амчытку як магчымы палігон для выпрабаванняў ядзернай зброі. Выбар тлумачылі мінімальнымі адмоўнымі наступствамі для навакольнага асяродзя, паколькі востраў бязлюдны. У 1966 г. былі праведзены першыя падземныя выпрабаванні, якія прывялі да прасочвання радыёактыўных рэчываў ва ўнутраныя прэсныя воды. Таксама было выяўлена павелічэнне радыёактыўных рэчываў у арганізмах жыхароў вострава Адак. Але даклад амерыканскіх вучоных, зроблены праз 3 месяцы пасля выпрабаванняў, быў засакрэчаны.
У 1969 г. было арганізавана паўторнае падземнае выпрабаванне зарада ў 1 мегатону для вывучэння ўздзеяння выбуху на літасферу. Выбух выклікаў серыю невялікіх землятрусаў і некалькі масіўных апоўзняў, вада з рэк і азёр паднялася ў паветра болей, чым на 15 м, а навакольнае мора пакрылася пенай. Звесткі пра выбух на востраве ўскалыхнулі амерыканскае грамадства, прывялі да судовых іскаў і аб'яднання грамадскіх сіл супраць ядзернай зброі. У выніку барацьба супраць выпрабаванняў прывяла да стварэння вядомай прыродаахоўнай арганізацыі «Грынпіс». Тым не меней, у 1971 г. адбылося трэцяе выпрабаванне зарада ў 5 мегатон. Яно выклікала лакальны землятрус і апоўзні на плошчы 3 300 м². Мяркуецца, што шэраг далейшых тэктанічных зрухаў на пэўнай дыстанцыі ад Амчыткі былі водгукам гэтага выбуху.
У 1973 г. было вырашана спыніць далейшыя ядзерныя выпрабаванні. Маніторынг 1996 г., арганізаваны «Грынпіс», выявіў забруджванне прэсных вадаёмаў і навакольных вод Берынгава мора. У 2001 г. дэпартамент энергетыкі ЗША праводзіў мерапрыемствы па стабілізацыі грунтаў і ачыстцы прэсных вод.
Рэнтгенаўскае выпраменьванне
Рэнтгенаўскае выпраменьванне — адзін з відаў электрамагнітнага выпраменьвання. Энергія фатонаў такога выпраменьвання на шкале электрамагнітных хваль ляжыць паміж ультрафіялетавым і гама-выпраменьваннем. Даўжыня хвалі рэнтгенаўскага выпраменьвання складае ад 0,01 да 10 (10−2—10³ Å), што адпавядае частаце ў межах ад 30 петагерц да 30 экзагерц (3×1016 Гц — 3×1019 Гц) і энергіі ад 100 эВ да 100 кэВ.
Рэнтгенаўскія хвалі з энергіяй да 10 кэВ называюць «мяккім выпраменьваннем», хвалі з большай энергіяй — «жорсткім» — паводле іх пранікальнай здольнасці.
Вільгельм Рэнтген, агульна прызнаны адкрывальнік рэнтгенаўскага выпраменьвання, назваў яго X-промнямі, каб абазначыць невядомы тып радыяцыі.
Рэнтгенаўскія трубкі
thumb|300px|Схематычны малюнак рэнтгенаўскай трубкі. X — рэнтгенаўскія прамяні, K — [[катод, А — анод, С — цеплаадвод,
Uh
— напружанне напалу катода,
Ua
— паскараючае напружанне, Win — упуск вадзянога астуджэння, Wout — выпуск вадзянога астуджэння.]] Рэнтгенаўскія прамяні ўзнікаюць пры моцным паскарэнні зараджаных часціц (тармазное выпраменьванне), альбо пры высокаэнергетычных пераходах у электронных абалонках атамаў або малекул. Абодва эфекта выкарыстоўваюцца ў рэнтгенаўскіх трубках. Асноўнымі канструктыўнымі элементамі такіх трубак з’яўляюцца металічныя катод и анод. У рэнтгенаўскіх трубках электроны, вылучаныя катодам, паскараюцца пад дзеяннем рознасці электрычных патэнцыялаў паміж анодам і катодам (пры гэтым рэнтгенаўскія прамяні не выпускаюцца, так як паскарэнне занадта малае) і ўдараюцца аб анод, дзе адбываецца іх рэзкае тармажэнне. Пры гэтым за кошт тармазнога выпраменьвання адбываецца генерацыя выпраменьвання рэнтгенаўскага дыяпазону, і адначасова выбіваюцца электроны з унутраных электронных абалонак атамаў анода. Пустыя месцы ў абалонках займаюцца іншымі электронамі атама. Пры гэтым вылучаецца рэнтгенаўскае выпраменьванне з характэрным для матэрыялу анода спектрам энергій (характарэстычнае выпраменьванне, частоты вызначаюцца законам Мозлі: дзе
Z
— зарадавы лік элемента анода,
A
B
— канстанты для пэўнага значэння галоўнага квантавага ліку
n
электроннай абалонкі). У цяперашні час аноды вырабляюцца галоўным чынам з керамікі, прычым тая іх частка, куды ўдараюць электроны, — з малібдэна ці медзі.
У працэсе паскарэння-тармажэння толькі каля 1% кінэтычнай энергіі электрона ідзе на рэнтгенаўскае выпраменьванне, 99 % энергіі ператвараецца ў цяпло.
Паскаральнікі часціц
Рэнтгенаўскае выпраменьванне можна атрымліваць таксама і на паскаральніках зараджаных часціц. Так званае сінхратроннае выпраменьванне ўзнікае пры адхіленні пучка часціц у магнітным полі, у выніку чаго яны адчуваюць паскарэнне ў кірунку, перпендыкулярным іх руху. Сінхратроннае выпраменьванне мае суцэльны спектр з верхняй мяжой. Пры адпаведным чынам выбраных параметрах (велічыня магнітнага поля і энергія часціц) у спектры сінхратроннага выпраменьвання можна атрымаць і рэнтгенаўскія прамяні.
Натуральнае рэнтгенаўскае выпраменьванне
На Зямлі электрамагнітнае выпраменьванне ў рэнтгенаўскім дыяпазоне утвараецца ў выніку іанізацыі атамаў выпраменьваннем, якое ўзнікае пры радыеактыўным распадзе, у выніку Комптан-эфекту гама-выпраменьвання, які ўзнікае пры ядзерных рэакцыях, а таксама касмічным выпраменьваннем. Радыеактыўны распад таксама прыводзіць да непасрэднага выпраменьвання рэнтгенаўскіх квантаў, калі выклікае перабудову электроннай абалонкі пагражае распад атама (напрыклад, пры электронным захопе). Рэнтгенаўскае выпраменьванне, якое ўзнікае на іншых нябесных целах, не дасягае паверхні Зямлі, так як цалкам паглынаецца атмасферай. Яно даследуецца спадарожнікавымі рэнтгенаўскімі тэлескопамі, такімі як «Чандра» і «XMM-Ньютан».
Ваенная акадэмія Карлберг
Ваенная акадэмія Карлберг (Militärhögskolan Karlberg (MHS K)) — ваенная акадэмія ў складзе Узброеных сіл Швецыі, дзейнічае з 1792 года. Знаходзіцца ў замку Карлберг у Сольне. Гэта найстарэйшая ваенная акадэмія ў свеце, якая засталася на сваім першапачатковым месцы.
Нягледзячы на тое, што Карлберг з’яўляецца ваеннай установай, палац і яго парк, аднесеныя да помнікаў гісторыі, якія прадстаўляюць нацыянальны інтарэс, даступныя для шырокай грамадскасці.
Гісторыя
Неўзабаве пасля смерці караля, падчас рэгенцтва Густава IV Адольфа, было прызнана неабходным павелічэнне месца для размяшчэння афіцэраў, і будаўнічыя работы ў выцягнутых павільёнах замка пачаліся ў наступным годзе, і праз тры гады яны былі завершаны па праекце Карла Крыстафера Гёрвэля.
Да 1867 года курсанты флоту і арміі атрымлівалі адукацыю ў Карлбергу. Адукацыя марскіх курсантаў была аддзелена і перамешчана ў 1868 года з Карлберга, які затым прыняў назву Каралеўская ваенная школа. Зноў аб’яднацца атрымалася ў 1999 годзе, з 2003 года ў акадэмііі пачалі рыхтаваць афіцэраў ваенна-паветраных сіл.
Спіс аб’ектаў PGC (1784001—1785000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1784001—1785000)
Іпрыт
Іпрыт (HD або гарчычны газ, сінонімы: 2,2'-дыхлордыэтылавы тыаэфір, 2,2'-дыхлордыэтылсульфід, 1-хлор-2-(2'-хлорэтылтыо)-этан, «Лост») — хімічнае злучэнне з формулай S(CH2CH2Cl)2. З’яўляецца баявым таксічным атрутным рэчывам скурна-нарыўнога дзеяння (па іншай класіфікацыі — АР цытатаксічнага дзеяння, агульна алкіліруючай уласцівасці).
Паражаючае дзеянне
Іпрыт уздзейнічае на арганізм чалавека некалькімі спосабамі:
Іпрыт валодае паражаючым дзеяннем пры любых шляхах пранікнення ў арганізм. Паражэнне слізістых абалонак вачэй, насаглоткі і верхніх дыхальных шляхоў выяўляюцца нават пры малаважных канцэнтрацыях іпрыта. Пры больш высокіх канцэнтрацыях нараўне з мясцовымі паражэннямі адбываецца агульнае атручванне арганізма. Іпрыт мае схаваны перыяд дзеяння (2—8 гадзіны) і валодае кумулятыўнасцю.
У момант кантакту з іпрытам раздражненне скуры і балявыя эфекты адсутнічаюць. Пашкоджаннае іпрытам месца схільнае да інфекцыі. Пашкоджанне скуры пачынаецца з пачырванення, якое выяўляецца праз 2—6 гадзіны пасля ўздзеяння іпрыта. Праз суткі на месцы пачырванення ўтворацца дробныя бурбалкі, напоўненыя жоўтай празрыстай вадкасцю. У наступным адбываецца зліццё бурбалак. Праз 2—3 дня бурбалкі лопаюцца і ўтворыцца язва, якая загойваецца праз 20—30 сутак. Калі ў язву пападае інфекцыя, то зажыўленне надыходзіць праз 2—3 месяцы.
Пры ўдыханні пароў або аэразоля іпрыта першыя прыкметы паражэння выяўляюцца праз некалькі гадзін у выглядзе сухасці і пякоты ў насаглотцы, затым надыходзіць моцны ацёк слізістай абалонкі насаглоткі, які суправаджаецца гнойнымі вылучэннямі. У цяжкіх выпадках развіваецца запаленне лёгкіх, смерць надыходзіць на 3—4 дзень ад удушша. Асабліва адчувальныя да пароў іпрыту вочы. Пры ўздзеянні пароў іпрыту на вочы з’яўляецца адчуванне пяску ў вачах, слязістасць, святлабоязь, затым адбываюцца пачырваненне і ацёк слізістай абалонкі вачэй і павекаў, які суправаджаецца багатым вылучэннем гною.
Пранікненне ў вочы кропельна-вадкага іпрыту можа прывесці да слепаты. Пры пранікненні іпрыту ў страўніка-кішачны тракт праз 30—60 хвілін з’яўляюцца рэзкія болі ў страўніку, слінацячэнне, млоснасць, ваніты, у наступным развіваецца дыярэя (часам з крывёю).
Мінімальная доза, выклікаючая з’яўленне нарываў на скуры, складае 0,1 мг/см². Лёгкія пашкоджанні вачэй надыходзяць пры канцэнтрацыі 0,001 мг/л і экспазіцыі 30 хвілін. Смяротная доза пры дзеянні праз скуру 70 мг/кг (схаваны перыяд дзеяння да 12 гадзін і больш). Смяротная канцэнтрацыя пры дзеянні праз органы дыхання на працягу 1,5 гадзіны — каля 0,015 мг/л (схаваны перыяд 4 — 24 гадзіны).
Першая дапамога пры паражэнні іпрытам
Антыдота пры атручванні іпрытам пакуль не існуе. Кроплі іпрыта на скуры неабходна неадкладна прадэгазаваць з дапамогай індывідуальнага супрацьхімічнага пакета. Вочы і нос варта багата прамыць, а рот і горла прапаласкаць 2 % растворам пітной соды або чыстай вадой. Пры атручванні вадой або ежай, заражоннай іпрытам, выклікаць рвоту, а затым увесці кашыцу, прыгатаваную з разліку 25 г актываванага вугля на 100 мл воды. Язвы, якія ўтварыліся з-за траплення кропель іпрыта на скуру, варта прыпякаць перманганатам калія (KMnO4)
Ахоўныя сродкі
Для абароны органаў дыхання і скурных пакрываў ад дзеяння іпрыта выкарыстоўваюцца адпаведна процівагаз і адмысловая ахоўная адзежа. Варта адзначыць, што іпрыт валодае здольнасцю дыфундыраваць у складаныя арганічныя злучэнні. Таму варта памятаць, што ААК і процівагаз абмежавана абараняюць скурныя пакровы. Час знаходжання ў зоне паражэння іпрытам не павінен перавышаць 40 хвілін, у пазбяганне пранікнення АР праз сродкі абароны да скуры.
Лакамая Буда
Лакамая Буда (Лакомая Буда) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Лакамабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Сяло вядома з сярэдзіны XVII ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Сонечны сарас 148
Сонечны сарас 148 — серыя з 75 сонечных зацьменняў, якія адбываюцца кожныя 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін у перыяд з 21 верасня 1653 года па 12 снежня 2987 года.
Альховікі (Клімаўскі раён)
Альховікі (Ольховики) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лакамабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнікае пасля вайны шляхам аб’яднання некалькіх хутароў: Альховікі, Кузьмін Мох, Ятвіж, Ятвіж-Пілігузаўка.
Чарнецкае
Чарне́цкае (, Чернецкое) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Светласельскага сельсавета.
IC 3864
IC 3864 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Біг-Міні-Фестываль вулічнага мастацтва
«Біг-Міні-Фестываль вулічнага мастацтва» — беларускі тэатральны фестываль, які праводзіцца з 2012 года ў Гродна.
NGC 1049
NGC 1049 (іншае абазначэнне — ESO 356-SC3) — шаравое скопішча ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Азакерыт
Азакерыт (ад ὄζω — пахну і — воск) (горны воск) — прыродны вуглевадарод з групы нафты, па іншых дадзеных - з групы нафтавых бітумаў, часам умоўна адносіцца да мінералаў. З'яўляецца сумессю высокамалекулярных цвёрдых насычаных вуглевадародаў (звычайна складаецца з 85-87% вугляроду і 13-14% вадароду), па выглядзе нагадвае пчаліны воск, мае пах газы.
Радовішчы
Азакерыт здабываецца ў трыццаці розных краінах, самыя вядомыя радовішчы знаходзяцца ў Нартумберлендзе, Уэльсе, Шатландыі, на паўвостраве Чэлекен і ў Юце (хоць апошняя крыніца ўжо амаль вычарпаная). Паклады азакерыту размяшчаюцца па абодва бакі Карпат, аднак адзінымі месцамі здабычы азакерыту тут з'яўляюцца гарады Барыслаў (Львоўская вобласць, Украіна), Старуня і Дзвіняч (Польшча), што знаходзяцца на гісторыка-геаграфічнай тэрыторыі Усходняй Еўропы - Галіцыі. Лічыцца, што адклады азакерыту ўтвараюцца падобна мінеральным жылам, дзякуючы паступоваму выпарэнню і акісленню нафты і ўтвараемаму пры гэтым расплаўленаму парафіну, які застывае ў расколінах, дзе раней знаходзілася вадкасць. У прыродзе азакерыт можа сустракацца ў розных формах - ад мяккага воскападобнага рэчыва да чорнай масы, цвёрдай, як гіпс.
Уласцівасці
Удзельная вага — ад 0,85 да 0,95, тэмпература плаўлення ад 58 да 100 °C. Азакерыт раствараецца ў эфіры, нафці, бензоле, шкіпінары, хлараформе, серавугляродзе і ў некаторых іншых рэчывах. Азакерыт, які здабываецца ў Галіцыі, адрозніваецца па колеру ад светла-жоўтага да цёмна-карычневага, таксама часта сустракаецца зялёны азакерыт (такая афарбоўка атрымліваецца дзякуючы дыхраізму) і плавіцца пры тэмпературы 62 °C.
Здабыча і выкарыстанне
У Галіцыі здабыча азакерыту ажыццяўляецца ўручную, аднак на адным з руднікоў (глыбінёй у 200 метраў і шырынёй у 225) для перавозкі, уздыму і вентыляцыі выкарыстоўваюцца механізмы. На тых распрацоўках, дзе выкарыстоўваюцца звычайныя валы і ходні, азакерыт здабываецца шляхам глыбокага свідравання пароды, затым аддзяляецца ад яе ўручную. У рэдкіх выпадках, калі адразу аддзяліць чысты азакерыт ад каменя немагчыма, сумесь воску і горных парод вараць у вялікіх катлах, пакуль азакерыт не ўсплывае на паверхню. Затым азакерыт вараць яшчэ раз, каб цалкам ачысціць яго ад прымешак, пасля чаго фармуюць у цыліндрычныя зліткі з крыху завостранымі канцамі, у такім выглядзе азакерыт і паступае на рынак. Неапрацаваны азакерыт чысцяць таксама з дапамогай сернай кіслаты, а затым з дапамогай драўнянага вугалю. Вычышчаны азакерыт называецца цэрэзінам.
У 1940 годзе, калі пачаў шырока выкарыстоўвацца парафін, здабыча азакерыту скарацілася, але і ў нашы дні ён выкарыстоўваецца для вырабу свечак і ізалятараў, бо мае большую тэмпературу плаўлення, чым парафін, а таксама для падрыхтоўкі розных змазак і мазяў для тэхнічных і медыцынскіх патрэб; у будаўнічай прамысловасці.
Гальбштат
Гальбштат (Гальбшта́дт, Halbstadt; у 1938—1991 — Някрасава) — сяло ў Алтайскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Нямецкага нацыянальнага раёна і сельскага паселішча Гальбштацкі сельсавет. Размешчана за 430 км на захад ад Барнаула.
Мае вялікае культурнае значэнне на ўзроўні Алтайскага края. Сяло размешчана ў межах Кулундзінскай раўніны, якая адносіцца да Заходне-Сібірскай раўніны, на вышыні 139 метраў над узроўнем мора. Рэльеф мясцовасці раўнінны. Сяло акружана палямі. Распаўсюджаны цёмна-каштанавыя глебы і чарназёмы паўднёвыя. Насельніцтва — 1672 чалавекі (2021).
Інферыя
Інферыя (Inferiae) — ахвяры ў гонар памерлых, якія як бы жывуць у падземным свеце.
У грэкаў насілі спецыяльную назву χοαί, у рымлян — парэнталіі ці фераліі.
Уладзімір Рудольфавіч Салаўёў
Біяграфія
Уладзімір Салаўёў нарадзіўся 20 кастрычніка 1963 года ў Маскве ў яўрэйскай сям'і. Бацька — Рудольф Навумавіч Салаўёў (Менінскоўскі), маці — Іна Саламонаўна Салаўёва (Шапіра).
Першы школьны год Уладзімір правёў у 72-й школе Масквы, побач з домам. Пачынальна з другога класа, вучыўся ў элітнай спецшколе № 27 з вывучэннем шэрагу прадметаў на англійскай мове, дзе вучыліся дзеці і ўнукі членаў ЦК КПСС, дыпламатаў і інш. (цяпер — сярэдняя агульнаадукацыйная школа № 1232 з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы).
Займаўся футболам і каратэ.
У 1980 годзе паступіў і ў 1986 годзе скончыў Маскоўскі інстытут сталі і сплаваў з чырвоным дыпломам.
Скончыў аспірантуру Інстытута сусветнай эканомікі і міжнародных адносін АН СССР. Абараніў дысертацыю на тэму «Асноўныя тэндэнцыі вытворчасці новых матэрыялаў і фактары эфектыўнасці іх выкарыстання ў прамысловасці ЗША і Японіі» і атрымаў навуковую ступень кандыдата эканамічных навук. Да 1990 года выкладаў фізіку, матэматыку і астраномію ў школе № 27, дзе вучыўся.
З 1990 года выкладаў эканоміку ва ўніверсітэце штата Алабама.
У 1992 годзе вярнуўся ў Расію, займаўся бізнесам, па яго словах, «у мяне заводы былі свае, у Расіі і на Філіпінах. Выпускалі дыскатэкавае абсталяванне ў 90-я гады, прадавалі яго па ўсім свеце. Было агенцтва па працаўладкаванні ў Маскве.»
З 10 ліпеня 1998 г. па ліпень 2010 года — вядучы ранішняга шоу «Салаўіныя пошчакі» на радыёстанцыі «Срэбны дождж» (апошні эфір прайшоў 29 ліпеня ). З верасня 2010 года — на радыё «Весці-FM» вядзе перадачу «Поўны Кантакт» з Ганнай Шафран.
19 кастрычніка 2006 года ўдзельнічаў у тэледэбатах у якасці вядучага паміж Віктарам Тархавым і Георгіем Ліманскім. Падчас і пасля эфіру Тархаў быў абражаны Салаўёвым. Пасля гэтага ён падаў пазоў на 10 млн рублёў супраць журналіста. Праз паўтара гады суд першай інстанцыі часткова задаволіў пазоў, пастанавіўшы спагнаць з адказніка 70 тысяч рублёў.
У 2011 годзе Рэлігійная абшчына горскіх яўрэяў Азербайджана паслала ноту пратэсту кіраўніцтву радыёстанцыі «Весці FM», а таксама ў Расійскі Яўрэйскі Кангрэс, супраць выказвання Салаўёва пра Азербайджанскую Рэспубліку ў эфіры «Весці FM».
Гуляе ў футбол за каманду Расійскага Яўрэйскага кангрэса.
Асабістае жыццё
Жанаты з Эльгай Сэп (яўрэйкай па паходжанні), дачкой вядомага сатырыка Віктара Каклюшкіна.
Бацька васьмярых дзяцей (ад трох жонак). У першым шлюбе ў яго было двое дзяцей: Паліна (скончыла гуманітарны інстытут тэлебачання і радыёвяшчання імя М. А. Літоўчына), Аляксандр Салаўёў (вучыцца ў Лондане, ужо здымае фільмы і кліпы). У другім шлюбе — Кацярына Салаўёва, нарадзілася ў 1991 годзе, скончыла Тэатральнае вучылішча імя Шчукіна.
Агульныя з Эльгой дзеці: Данііл Салаўёў, Сафія-Бэціна Салаўёва, у снежні 2006 года нарадзілася Эма-Эстэр Салаўёва, 14 лютага 2010 года — Уладзімір Салаўёў. І 6 кастрычніка 2012 гады нарадзілася восьмае дзіця. .
Бацька — Рудольф Навумавіч Салаўёў (да 1962 меў прозвішча Менінскоўскі), выкладчык палітэканоміі, маці — Іна Саламонаўна Шапіра, мастацтвазнавец. Яны пазнаёміліся быўшы студэнтамі педагагічнага інстытута імя В. І. Леніна ; разашліся, калі Уладзіміру было 6 гадоў. Дзед па маці — Саламон Львовіч Шапіра, бабуля — Паліна Пятроўна, яны працавалі на машынабудаўнічым заводзе імя М. В. Хрунічэва.
Вызнае іўдаізм.
Арышт маёмасці, санкцыі і забарона на ўезд у Латвію
18 лютага 2021 года міністр замежных спраў Латвіі Эдгар Рынкевіч аб’явіў, што ўключыў Уладзіміра Салаўёва ў спіс асоб, знаходжанне якіх на тэрыторыі краіны непажаданае.
У лютым 2022 года (пасля прызнання Расіяй суверэнітэту самаабвешчаных ДНР і ЛНР) быў унесены ў санкцыйныя спісы Еўрасаюза як асоба, якая «падрывае тэрытарыяльную цэласнасць, суверэнітэт і незалежнасць Украіны».
У сакавіку 2022 года фінансавая паліцыя Італіі арыштавала нерухомую маёмасць (дзве вілы на возеры Кома) коштам 8 млн еўра.
Папоўка (Акмолінская вобласць)
Папоўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэльманскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 22 км на ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113863200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 423 чалавекі (211 мужчын і 212 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 306 чалавек (143 мужчыны і 163 жанчыны).
Міхаіл Генадзьевіч Ляроеў
Міхаіл Генадзьевіч Ляроеў (Михаил Геннадьевич Лероев; нар., Новасібірск) — расійскі пісьменнік, драматург, сцэнарыст.
Біяграфія
Дзяцінства прайшло ў Спаску-Дальнім у Прыморскім краі на Далёкім Усходзе.
Творчасць
Аўтар дэтэктыўных, фантастычных і казачных раманаў, аповесцяў, апавяданняў для дзяцей і юнацтва. Супрацоўнічае з кінакампаніямі і прадзюсарскімі цэнтрамі Масквы, Санкт-Пецярбурга і Новасібірска. Сцэнарыст тэлевізійных праектаў у фарматах дэтэктыва, дакудрамы і праграм для дзяцей. Удзельнік крэатыўных праектаў кампаніі «Агарта», літаратурнага семінара Генадзя Прашкевіча, адроджанага Канвента «Белая Пляма», форумаў і семінараў маладых дзіцячых пісьменнікаў у Старой Русе, Меліхава, Карабіхе, Канстанцінава і «Ліпках» (майстры Эдуард Успенскі, Валерый Васкабойнікаў, Марына Барадзіцкая), семінара Аляксандра Торапцава (Літаратурны інстытут імя Горкага), штогадовага фестывалю «Кніга збірае сяброў», Маскоўскага гарадскога кніжнага тыдня, Сусветнага Дня Кнігі ў МГДД(Ю)Т на Вараб’ёвых гарах       і інш.
Аўтар кнігі «Гэтая кніжка пра Ляльку і Грышку».
Неаднакроць перавыдаваліся цыклы твораў «Фані і Фердынанд», «Іншыя сланы», «Прыгоды Соні ў Чароўным лесе», «Казкі краіны Кантыненталь», «Мульціклоўны», «Шкляны хлопчык» — і іншыя. У сааўтарстве з Юрыем Пусавым напісана аповесць-казка «Вядзьмарскі Дазор».
Цяпер вядзе актыўную грамадскую дзейнасць, працуе над новымі праектамі.
Цікавыя факты
На 49 тэлевізійным канале (Новасібірск) штодня транслююцца праграмы з удзелам герояў «Гэтай кніжкі пра Ляльку і Грышку» — Лялькі, Грышкі і Мульціклоўнскай Бабулі — «Мульціклоўны» (блок у перадачы «Аранжавая раніца») і «Засыпайка» (актрысы Ірына Літвінава, Марыя Кузняцова, Вікторыя Мяснікова, сцэнарыст Святлана Захаранка).
Нарбела
Нарбела (Norbello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1223 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Giulitta e Quirico.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3865
IC 3865 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Арыніны Ляды
Арыніны Ляды (Аринины Ляды) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лакамабудскага сельскага паселішча.
IC 3865
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арыніны Ляды
Гісторыя
У пачатку XX ст. узнікаюць як хутара Вараб’ёўскія, у другой палове XX ст. пераўтворваюцца ў пасёлак Арыніны Ляды.
Станам на 2020 год пасёлак фактычна не існуе.
Скрадзены рай
«Скрадзены рай» (The Stolen Paradise) — амерыканскі чорна-белы нямы драматычны мастацкі фільм 1917 года рэжысёра. Прэм’ера адбылася 18 чэрвеня 1917 года.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Вялікія Косічы)
Гісторыя
У 1866 годзе згадваецца першая царква, вернікі якой, у памяць аб вызваленні з-пад прыгону, ахвяравалі на будаўніцтва новай званіцы і на куплю званоў 171 рубель 50 капеек срэбрам. Званіца і звон, вагой у 6 пудоў і 5 фунтаў, былі асвечаныя мясцовым святаром Мікалаем Качаноўскім пры шматлікім сходзе мясцовага люду.
Скрадзены рай
Сінопсіс
Джоан Мэрыфілд (Этэль Клейтан) закахана ў Дэвіда Кліфтана (Эдвард Лэнгфард), але ён кахае стрыечную сястру Джаан Кэтрын Ламберт (Піна Несбіт). Дэвід губляе зрок, ратуючы жыцці Кэтрын, але яна нават не прыйшла да яго ў бальніцу. Джоан наведвае яго кожны дзень і выдае сябе за Кэтрын. Неўзабаве Джоан і Дэвід жэняцца, і дзякуючы яе падтрымцы і супрацоўніцтве ён становіцца вядомым пісьменнікам. Пасля Дэвід здаравее, да яго вяртаецца зрок, і ён выяўляе падман …
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Вялікія Косічы)
Гісторыя
Царкоўнай зямлі мелася 63 дзесяціны 1192 сажні. Прыход станам на 1899 год налічваў 1487 чалавек у такіх вёсках як: Косічы (Малыя і Вялікія), Вычулкі, Задворцы, Кавенька, Кошалева, Тэльмы і Ямна. Мелася царкоўная школа, якая налічвала 77 вучняў. Клір складаўся з святара і псаломшчыка. Жалавання атрымлівалі 496 рублёў і працэнты са 106 рублёў 66 капеек, атрыманых за 2 дзесяціны і 222 сажні зямлі па якой пралягла Маскоўска-Брэсцкая чыгунка.
Па ўспамінах мясцовых жыхароў, царква была разабрана падчас пасляваеннай антырэлігійнай кампаніі.
Новая царква была збудавана ў пачатку 2000-х і асвечана 23 кастрычніка 2005 года.
Архітэктура
Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя пабудавана ў традыцыях драўлянага царкоўнага дойлідства Рускай Поўначы XVII стагоддзя. Заснавана на рытмічным нарастанні 2-схільных дахаў арачнага ганка, кароткага прытвора, бакавых прыдзелаў і апсіды да 2-схільнага даху цэнтральнага аб’ёму, завершанага па цэнтры пазалочаным цыбулепадобным купалам на 8-гранным барабане. Бакавыя плоскасныя фасады прарэзана арачнымі аконнымі праёмамі.
Раз’езд 87
Раз’езд 87 — раз’езд у Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэльманскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 12 км на ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113863300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 225 чалавек (112 мужчын і 113 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’езде пражывалі 37 чалавек (20 мужчын і 17 жанчын).
Газа
Га́за — сумесі вуглевадародаў (ад C12 да C15), якія выкіпаюць у інтэрвале тэмператур 150—250 °C, празрыстыя, злёгку алеістыя навобмацак, гаручая вадкасць, якая атрымліваецца шляхам прамой перагонкі або рэктыфікацыі нафты.