cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жытанежжа
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. Па рэвізіі 1858 года валоданне памешчыка Перасвет-Солтана. З 1884 года працаваў хлебазапасны магазін. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: школа граматы, хлебазапасны магазін, 4 вятракі, у Недайскай воласці Гомельскага павета. У 1909 годзе 926 дзесяцін зямлі. У 1912 годзе пабудаваны будынак і пачаліся заняткі ў земскай школе.
У 1925 годзе ў Недайскім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Трактар», працавалі гамарня, вятрак. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 28 лістапада 1943 года вызвалена ад захопнікаў. На фронце загінулі 72 жыхара вёскі. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Новае жыццё» (цэнтр — вёска Глазаўка).
Да 17 мая 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Недайскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Глазаўскага сельсавета.
Галашэнні
Галашэнні — своеасаблівая форма выяўлення гора, смутку, дзе ў адзіны семантычны комплекс зліты спецыфічны напеў, імправізаваны тэкст, плач, асобая пластыка; адзін з найбольш старажытных жанраў народнай творчасці. Вядомы ва ўсіх народаў свету.
Беларусь
На Беларусі запісаны ўжо ў 16 ст. Я. Ласіцкім. Беларускія галашэнні падзяляюць на абрадавыя (пахавальныя, вясельныя) і пазаабрадавыя (бытавыя, ваенныя).
У сучасным вясковым побыце пашыраны пахавальныя і бытавыя галашэнні. Да жанру галашэння ў літаратуры звярталіся Я. Купала, М. Гарэцкі, У. Караткевіч, Б. Сачанка, Я. Сіпакоў і інш.
Пахавальныя галашэнні
Найбольш развіта традыцыя пахавальных галашэнняў, якія з’яўляюцца неад’емным музычна-паэтычнам кампанентам пахавальнага абраду, суправаджаюць асноўныя яго этапы і ў адпаведнасці з імі складаюць 7 цыклаў, звязаных паміж сабою зместам, сістэмай паэтычных сродкаў і напевам. Вылучаюцца традыцыйнай фальклорнай вобразнай сімволікай (шэрая зязюлька, галубачка шызакрылая, жавараначак, саколік, ягадачка мая недаспелая, залаценькі каласок, ясны месячык). Паэтыка і манера інтанавання галашэння абумоўлена вялікай эмацыйнай напружанасцю выканаўцы, што прыводзіць да з’яўлення ў тэксце мноства воклічна-запытальных структур, паўтораў, экспрэсіўных словаўтварэнняў і інш., а ў напеве — да прыкмет натуральнага плачу: напружанага тэмбру, высокай тэсітуры, нетэмпераванага строю. Напеў і тэкст знаходзяцца ў непасрэднай інтанацыйна-рытмічнай і кампазіцыйнай сувязі. Вершаскладанне інтанацыйна-фразавае. Свабоднаму або акцэнтнаму вершу (ад З да 16 складоў, роўна- ці няроўнанаціскному) аднавершавай, страфічнай або тыраднай структуры адпавядае напеў пераважна дэкламацыйнага характару, вузкага дыяпазону. Вылучаюць З стылі выканання пахавальных галашэнняў: напеўны рэчытатыў (найбольш пашыраны, уключае 8 меладычных тыпаў, кожны з якіх мае пэўны арэал), песенны (цэнтральнае Палессе), гаворкавы (паўночна-заходняя зона Панямоння).
Вясельныя галашэнні
Вясельныя галашэнні, зафіксаваныя ў асноўным на Паазер’і, выконваліся пераважна ў час абдорвання маладой, яе развітання з родным домам ці ў іншыя моманты першай паловы вяселля. Іх паэтычны змест абумоўлены прымеркаванасцю да пэўнага моманту вяселля. Паводле музычна-стылявых асаблівасцей вылучаюць 2 тыпы вясельных галашэнняў: рэчытатыўны, напевы якога супадаюць з пахавальнымі (паўночна-ўсходняе Паазер’е), і песенны са стабільнай структурай верша і мелодыка-рытмічнай формы, распеўнай манерай выканання (паўнояная і паўднёвая зоны).
Джэбель-Шамар
Эмірат Джэбель-Шамар — дзяржава, якая існавала з 1835 па 1921 гады, эмірат на Аравійскім паўвостраве. Сталіца — горад Хаіль.
Гісторыя
Пасля 1818 года егіпцянамі быў разгромлены Дзірыйскі эмірат Саудытаў. У эміраце Джэбель-Шамар, які знаходзіўся ў васальнай залежнасці ад Саудытаў, пачалася барацьба за ўладу паміж кланамі Аль Алі і Аль Рашыд.
У 1835 годзе браты Абдалах і Убайд з клана Аль Рашыд захапілі ўладу ў Джэбель-Шамары, забіўшы эміра Саліх ібн Абд Мухсіна. Пры гэтым браты прызналі сябе васаламі саудыцкага эміра Фейсала I, які дапамог ім у барацьбе за ўладу.
Праўленне эміра Мухамада I (1872—1897) стала перыядам росквіту Джэбель-Шамара і часам найбольшай магутнасці клана Ааль Рашыд. У студзені 1891 года Мухамад I заваяваў Эр-Рыяд, дзе супраць яго паўстаў Абд ар-Рахман ібн Фейсал аль-Сауд. Пасля гэтага Мухамад аль-Рашыд умацаваўся ў якасці бясспрэчнага ўладара Цэнтральнай Аравіі.
Пасля смерці ў 1897 годзе Мухамада I пачаўся закат дзяржавы Рашыдзідаў. У 1902 годзе саудыцкі прынц Абд ал-Азіз заняў Эр-Рыяд і аднавіў вахабіцкую дзяржаву. Паміж Саудытамі і Рашыдзідамі пачалася працяглая барацьба за панаванне ў Аравіі. У красавіку 1906 года эмір Абд ал-Азіз ар-Рашыд пацярпеў поўнае паражэнне ў Касіме і загінуў у бітве. Новым эмірам стаў яго старэйшы сын Мітаб II ібн Абд ал-Азіз, які заключыў мір з Саудытамі, прызнаўшы ўсе іх захопы паўднёвей Касіма.
У 1921 годзе эмірат быў далучаны да дзяржавы Саудытаў.
Пётр Якаўлевіч Юргелевіч
Пётр Якаўлевіч Юргелевіч (, мястэчка Трабы, Ашмянскі павет, Віленская губерня, цяпер вёска Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці —, Магілёў) — беларускі мовазнавец, педагог.
Біяграфія
Да 1917 года ў pускай дзеючай аpміі, з 1917 года член УКП(б), pадавы 7-га сібіpскага дывізіёна. Удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў. З 1919 года на Заходнім фpонце ў скла­дзе Беларуска-літоўскай (?) дывізіі. У 1925 годзе скончыў факультэт грамадскіх навук БДУ. У 1926—1927 гадах працаваў адказным рэдактарам газеты «Наш працаўнік» у Клімавічах; у 1927—1928 гадах стыльрэдактарам у Белдзяржвыдавецтве ў Менску. У 1930—1935 гадах вучоны сакратар Інстытута мовазнаўства БелАН. Разам з П. Бузуком і Я. Мацюкевічам падрыхтаваў «Анкету для збірання матэрыялаў па беларускай мове» (1931); браў удзел у падрыхтоўцы «Вайсковага руска-беларускага слоўніка» (1933), падручніка «Беларуская граматыка: Марфалогія» (1936).
Арыштаваны 2 лістапада 1935 года ў Мінску. Падчас арышту меў незакончаную вышэйшую адукацыю. Выключаны з УКП(б). Асуджаны пазасудовым органам НКУС 31.3.1936 за «контррэвалюцыйную дзейнасць і незаконнае захоўванне зброі» да 5 гадоў ППК. Этапаваны (не раней за 1938 год) у Вяцкі канцлагер НКУС Кіраўскай вобласці. Вызвалены 2.11.1940. Рэабілітаваны пленумам Вярхоўнага суда БССР 25.11.1960. Асабовая справа Ю. № 16797-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
У 1944—1969 гадах загадчык кафедры беларускай мовы, дацэнт Магілёўскага педагагічнага інстытута. Найбольш плённа працаваў у 1950—1970-я гады. Даследаваў пытанні сучаснай беларускай літаратурнай мовы, беларускія народныя гаворкі (Особенности говоров Могилевской области // Уч. зап. Могилевского гос. пед. ин-та. 1955. Вып.1). Выступаў у друку з рэцэнзіямі на школьныя падручнікі па беларускай мове. Напісаў «Праграму па гістарычнай граматыцы беларускай мовы: Для філалагічных і гісторыка-філалагічных факультэтаў» (1964). Шмат зрабіў у галіне стварэння вучэбных дапаможнікаў па беларускай мове.
Быў жанаты, гадаваў траіх дзяцей.
Ніна Іванаўна Русланава
Біяграфія
У дзяцінстве яе знайшлі ў Багадухіве Харкаўскай вобласці і перавялі ў дзіцячы дом, дзе яна і вырасла. Там яна атрымала ўмоўнае прозвішча, імя па бацьку і дату нараджэння.
Пасля заканчэння будаўнічага вучылішча пачала працоўную дзейнасць маляра. У 1963 годзе паступіла ў Харкаўскі тэатральны інстытут. Але пасля нядоўгай вучобы яна паехала ў Маскву і паступіла ў Тэатральнае вучылішча Б. Шчукіна, які скончыла у 1969 г.
Працавала каля 15 гадоў у тэатры Я. Вахтангава, у 1985—1988 — у тэатры У. Маякоўскага.
З 1988 года — актрыса кінастудыі М. Горкага.
У 1967 годзе, будучы на ​​другім курсе, дэбютавала ў ролі кінаактрысы ў фільме Кіры Муратавай «Кароткія сустрэчы» (Надзя). Актрыса шмат гадоў супрацоўнічала з Кірай Муратавай, зняўшыся ў шэрагу яе фільмаў.
Усяго ў фільмах, спектаклях і серыялах згуляна больш за 160 разнастайных роляў. Яркая характэрная і камедыйная актрыса. Яе талент падпарадкаваны глыбокім псіхалагічным ролям.
Працавала над агучаннем мультфільмаў.
Памерла 21 лістапада 2021 года.
Русланава
Русланава — жаночая форма прозвішча Русланаў.
Катарына Джонсан-Томпсан
Катарына Мэры Джонсан-Томпсан (Katarina Mary Johnson-Thompson; нар., ) — брытанская лёгкаатлетка, спецыялізуецца ў мнагабор’і і скачках у даўжыню. Чэмпіёнка свету 2019 года.
21 лютага 2015 года на спаборніцтвах Aviva Indoor Grand Prix устанавіла новы рэкорд Вялікабрытаніі ў скачках у даўжыню ў памяшканні — 6,93 м. У 2016 годзе заняла шостае месца на Алімпіядзе ў Рыа-дэ-Жанейра ў сямібор’і. Пры гэтым у скачках у вышыню яна і бельгійка Нафісату Ціам паказалі вынік 1,98 м, што на 1 см вышэй, чым у пераможцы і прызёраў у спаборніцтвах па скачках у вышыню.
На перадалімпійскім чэмпіянаце свету, які адбыўся ў 2019 годзе ў Катары, Катарына ў сямібор’і заваявала залаты медаль з вынікам 6981 ачко.
Дунілавіцкі раён
12 кастрычніка 1940 года раён падзелены на 13 сельсаветаў:
25 лістапада 1940 года да раёна далучаны Лучайкаўскі і Старадворскі сельсаветы Пастаўскага раёна. З 20 верасня 1944 года раён апынуўся ў складзе Полацкай вобласці. 6 снежня 1944 года да раёна далучаны Курапольскі сельсавет Пастаўскага раёна Маладзечанскай вобласці, які 9 жніўня 1946 года быў вернуты Пастаўскаму раёну. 8 чэрвеня 1950 года вёска Варапаева атрымала статус гарадскога пасёлка, цэнтр раёна перанесены ў Варапаева. З 8 студзеня 1954 года раён у складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года гарадскі пасёлак Дунілавічы набыў статус вёскі, скасаваны Галбейскі, Гулідаўскі, Жуперкаўскі, Міхайлаўскі, Старадворскі, Сяргеевіцкі, Тузбіцкі сельсаветы; утвораны Белькаўскі сельсавет, Заўлецкі сельсавет перайменаваны ў Струцкі сельсавет. 27 сакавіка 1959 года скасаваны Лучайкаўскі сельсавет. 20 студзеня 1960 г. раён быў скасаваны, яго тэрыторыя была далучана да Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Глебенкі
Гле́бенкі (, Глебенки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Агадэс
Агадэс (Agadez) — найбуйнейшы горад на поўначы Нігера. Насельніцтва — 88 569 чалавек (2005). Знаходзіцца ў пустыні Сахара, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі Нігера. Існаваў як мінімум яшчэ да XIV стагоддзя. У 1449 годзе робіцца адміністрацыйным цэнтрам султаната. Каля 1500 года заваяваны імперыяй Сангай. На той момант насельніцтва горада ўжо складала каля 30 тысяч чалавек. У той перыяд быў адным з ключавых пунктаў на скрыжаванні гандлёвых маршрутаў сярэднявечнай Афрыкі. Мараканскае ўварванне нанесла значны ўрон гораду, у выніку якога насельніцтва горада скарацілася ўтрая. Каля 1900 года заняты французамі, супраць якіх у 1916 годзе ўспыхнула паўстанне пад правадырствам Каацэна Махамеда. У канцы XX стагоддзя горад стаў цэнтрам супраціву туарэгаў.
Сублітараль
Сублітара́ль (ад sub — пад і ralis — берагавы) — зона марскога дна, якая адпавядае шэльфу або мацерыковай водмелі да глыбінь 200—500 (да 500—1000) м. Сублітараль таксама вылучаюць у схемах экалагічнай занальнасці азёр.
Сублітараль знаходзіцца паміж літараллю і батыяллю. Ніжняя яе мяжа адпавядае ніжняй мяжы распаўсюджвання донных водарасцей. Шырыня сублітаралі залежыць ад шырыні шэльфа і вагаецца ад некалькіх дзясяткаў да тысячы кіламетраў. Пры палеагеаграфічным аналізе да сублітаралі часам адносяць толькі верхнюю зону ніжэй зоны прыбою да глыбіні 40—60 м.
Флора і фаўна
Для верхняй, добра асветленай часткі сублітаралі ўмераных і халодных вод характэрны зараснікі зялёных, бурых і чырвоных водарасцей. Зараснікі водарасцей насяляюць шматлікія малюскі, ракападобныя, ігласкурыя, чарвякі і інш. На скалістым субстраце развіваюцца донныя дыятомавыя водарасці, губкі, гідроіды, імшанкі, марскія жалуды і інш. У тропіках верхняй зоне сублітаралі ўласцівы высокапрадукцыйны біяцэноз каралавых рыфаў. З павелічэннем глыбіні расліннасць паступова знікае і зніжаецца біямаса.
Сублітараль з’яўляецца найбольш прадукцыйнай зонай з разнастайнай і багатай флорай і фаўнай. У яе межах сканцэнтраваны асноўныя прамысловыя запасы марскіх прыдонных рыб.
Махаман Усман
Махаман Усман (Mahamane Ousmane; нар. ) — прэзідэнт Рэспублікі Нігер (1993—1996). Першы абраны прэзідэнт пасля ўвядзення шматпартыйнасці і дазволу ўдзельнічаць у выбарах больш, чым аднаму чалавеку. У 1996 годзе скінуты ў выніку ваеннага перавароту. З 1999 па 2009 гады — прэзідэнт Нацыянальнага сходу Нігера. На прэзідэнцкіх выбарах 2011 года набраў 8,42 % галасоў, заняўшы чацвёртае месца.
Імхатэп
Імхатэп — выдатны старажытнаегіпецкі дойлід часоў Старога царства, вярхоўны саноўнік Джосера — другога фараона III дынастыі (2630—2611 да н.э.), Вярхоўны жрэц Ра ў Геліопалі. Пазней шанаваўся ў якасці бога лекавання. Імхатэп лічыцца першым вядомым у сусветнай гісторыі архітэктарам і вучоным.
Біяграфія
Імхатэп спраектаваў першую ступеньчатую піраміду ў Сакары каля Мемфіса (гл. піраміда Джосера), а таксама комплекс архітэктурных збудаванняў вакол піраміды. Імхатэп лічыцца вынаходнікам пірамідальнай архітэктурнай формы: ён прапанаваў надбудаваць над каменнай мастабай (прамавугольным магільным збудаваннем) фараона яшчэ 3 мастабы памерам паменш, ператварыўшы мастабу ў чатырохступенную піраміду (пазней колькасць прыступак піраміды была павялічана да 6, і яна дасягнула 61 м у вышыню).
Fifteen (песня Тэйлар Свіфт)
«Fifteen» (бел. «Пятнаццаць») — чацвёрты сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе другога студыйнага альбома «Fearless», выпушчаны 30 жніўня 2009 пад лэйблам Big Machine. Песня была напісана Тэйлар. Найбольшую папулярнасц кампазіцыя мела у ЗША, дзе дасягнула 23 месца ў галоным хіт-парадзе і паднялася на 7 прыступку ў кантры-чарце. Сінгл атрымаў некалькі музычных узнагарод і намінацый, сярод якіх намінацыя на MTV Video Music Awards. На цяперашні час сінгл мае дзве плацінавыя сертыфікацый у Амерыцы.
Гісторыя стварэння
Песня прысвечана школьнай сяброўцы Тэйлар — Эбігейл Андрасан. Як распавядала Свіфт у адным з інтэрв’ю, у школе яны лічылі сябе агіднымі качанятамі, таму так важна было патрымліваць адзін аднаго. Акрамя таго, гэта любімая песня Свіфт на альбоме «Fearless»."Тэйлар Свіфт: ''«Я напісала гэтую песню, грунтуючыся на гісторыі маёй лепшай сяброўкі са школы, Эбігейл. Я пачала з радкоў «Abigail gave everything she had to a boy who changed his mind» і напісала астатняе з гэтага пункту, амаль задам наперад. Я проста вырашыла, што я сапраўды хачу распавесці гісторыю аб нашым першым годзе старэйшай школы, таму што, думаю, у той год я вырасла больш, чым у любы іншы год майго жыцця. Звычайна я не плачу з-за таго, праз што я прайшла, нават калі гэта самы жудасны разрыў. Але падчас запісу "Fifteen" я плакала, бо гэта песня пра маю лепшую сяброўцы»."
Тэйлар скончыла працу над песняй у дарозе і вельмі нервавалася перад тым, як паказаць песню Эбігейл, таму што не ведала, як адрэагуе яе сяброўка. "Эбігейл Андрасан: «Я не магла паверыць. Было вельмі кранальна. І цяпер гэтак жа кранальна. Усе пытаюцца ў мяне: "Прымушае цябе песня адчуваць сябе некамфортна?" Ні на секунду. Таму што калі я гляджу на людзей у зале, якія звязваюць сябе з песняй, — гэта ўсе, аб чым я магу прасіць. Для мяне гонар, што яна захацела распавесці аб маім вопыце. І што будзе лепш, чым напісаць аб гэтым песню і падзяліцца з мільёнамі людзей?»."
Акрамя Эбігейл, у песні спяваецца пра самага першага хлопца Тэйлар — Дру Дунлапе.
Агульная інфармацыя
«Fifteen» — гэта кантры-поп песня, даўжынёй у 4 хвіліны і 55 секунд. Кампазіцыя мае ўмераны рытм 96 удараў у хвіліну. Трэк класіфікуецца як балада і напісаны ў танальнасці соль мажор. Вакал Свіфт ахоплівае крыху больш за дзве актавы, ад G3 да С5. Акордавая паслядоўнасць кампазіцыі — Gsus2–Csus2–Эм–Csus2.
У тэкст «Fifteen» спявачка апавядае аб некалькіх падзеях, якія адбываліся з ёй у падлеткавым узросце. У першым куплеце Свіфт расказвае пра пераход у старэйшую школу з намерамі трымацца далей ад яе аднагодкаў праз сваю сціпласць. Другі куплет апавядае пра сустрэчу з Эбігейл і тое, як яны сябравалі. Паслядоўна выканаўца пачынае апісвае першае спатканне і каханне, якое было не шчаслівым. У прыпевах Тэйлар папярэджваў маладых дзяўчат наконт магчымага горкага вопыту блізкіх зносін.
Рэжысёр відэакліпа — Раман Уайт, які да гэтага зняў кліп да песні «You Belong With Me». У кліпе дзве сяброўкі, Свіфт і Эбігел (якая сама ў ім здымалася) праходзяць праз розныя сітуацыі школьнага жыцця. Рэжысёр распавядаў, што амаль усё ў гэтым кліпе было створана на камп’ютары
Найбольшую папулярнасц кампазіцыя мела у ЗША, дзе дасягнула 23 месца ў галоным хіт-парадзе і паднялася на 7 прыступку ў кантры-чарце. На цяперашні час сінгл мае дзве плацінавыя сертыфікацый у Амерыцы. У Канадзе сінгл дасягнуў 48 месца ў нацыянальным хіт-парадзе і стаў залатым. У Аўстраліі песня стала 48 у чарце.
Патаемнае пасланне — «I Cried While Recording This» (бел. «Я плакала, калі запісвала гэта»).
NGC 5788
NGC 5788 (іншыя абазначэнні — MCG 9-24-49, ZWG 273.32, NPM1G +52.0224, PGC 53189) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аццонэ
Аццонэ (Azzone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 450 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 24020. Тэлефонны код — 0346.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Філіп.
Стрэшын
Стрэ́шын  — гарадскі пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, на правым беразе Дняпра. Злучаны аўтадарогамі з Жлобінам, Рэчыцай, Светлагорскам. За 21 км ад Жлобіна, 105 км ад Гомеля. Насельніцтва 930 чал. (2022).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў «Спісе гарадоў далёкіх і блізкіх» (кан. 14 ст.). У 1399 годзе падараны Вялікім князем літоўскім Вітаўтам Віленскаму капітулу. У 16—17 стст. неаднаразова разбураны. Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі, цэнтр воласці Рагачоўскага павета, мястэчка, уладанне графа Остэрмана. У 1924—1927 і 1939—1955 гг. цэнтр Стрэшынскага раёна, у 1927—1939 і з 1956 г. у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці, з 1938 года гарадскі пасёлак.
Эканоміка
Цагельня, лясніцтва.
Славутасці
На ўскраіне вёскі гарадзішча 12 ст.
Аддзяленне 8 Сакавіка
Аддзяленне 8 Сакавіка — населены пункт у Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карацеракскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 65 км на паўднёвы ўсход ад сяла Кактабэ. Код КАТА — 555645300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 242 чалавекі (123 мужчыны і 119 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 72 чалавекі (34 мужчыны і 38 жанчын).
Свята-Ушэсцеўская царква (Кабішча)
Свята-Ушэсцеўская царква — праваслаўны храм у в. Кабішча Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на ўскраіне вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў другой палове XIX стагоддзя з цэглы і каменю.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана цэнтрычнай крыжовай у плане аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй, у аснове якой кубападобная малітоўная зала, пакаты шатровы дах якой завершаны цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане. Ніжэйшыя прамавугольныя ў плане прытвор, бакавыя прыдзелы і апсіда накрыты двухсхільнымі дахамі. На фоне паліхромнай маляўнічай бутавай муроўкі сцен вылучаны чырвонацагляныя элементы архітэктурнай пластыкі: плоскія карнізы і зубчастыя фрызы, рэльефныя крыжы, круглыя разеткі.
Інтэр’ер
У інтэр'еры бакавыя памяшканні адкрываюцца ў малітоўную залу шырокімі арачнымі прасветамі.
Цэнтральны масіў
Цэнтральны масіў (Massif Central) — горны масіў у цэнтры і на поўдні Францыі. На ўсходзе аддзелены ад Альпаў глыбокай далінай Роны, выцягнутай з поўначы на поўдзень. Вышыня да 1886 м (гара Пюі-дэ-Сансі).
У паўночным і цэнтральным раёнах Цэнтральнага масіва базальтавыя плато з конусамі патухлых вулканаў чаргуюцца з пласкагор’ямі і мерыдыянальна выцягнутымі далінамі рэк басейна Луары, на поўдні — карставыя плато Кос, на паўднёвым усходзе і ўсходзе знаходзіцца шэраг гор і пласкагор’яў (Севены і інш.), са стромкімі прыступкападобнымі схіламі, звернутымі да Ронскай нізіны і ўзбярэжжа Міжземнага мора; на поўначы і паўночным захадзе — пласкагор’і Марван, Лімузен, Мільзаш і інш.
Клімат умераны, акіянічны, з халаднаватым летам і мяккай зімой. Расліннасць прадстаўлена галоўным чынам шыракалістыя лясы, вышэй 1200 м — піхтавыя лясы, вышэй 1400 м — субальпійскія лугі.
Значная частка тэрыторыі засвоена чалавекам (раллі, пашы, вінаграднікі і інш.). Маюцца радовішчы ўрану, каменнага вугля, мінеральных вод (Вішы і інш.).
Барадуля
Барадуля — прозвішча.
Алена Пятроўна Бераснева
Алена Пятроўна Бераснева (,, Магілёўская вобласць) — беларускі журналіст і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна, журналіст.
З'яўлялася дэпутатам Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў.
Старшыня Гродзенскай абласной журналісцкай арганізацыі ГА «Беларускі саюз журналістаў».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам «Выдатнік друку Беларусі», медалём ордэна прападобнай Ефрасінні Полацкай.
Асабістае жыццё
Замужам, мае дачку.
Дунілавіцкі павет
Дунілавіцкі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў 1920—1926 гадах у Заходняй Беларусі ў складзе Польскай Рэспублікі. Спачатку ў Навагрудскім, з 1922 года з Віленскім ваяводстве. Падзяляўся на гміны. Цэнтр — Дунілавічы. У сувязі з пераносам павятовага цэнтра перайменаваны ў Пастаўскі павет.
Аляксандр Леанідавіч Гурскі
Аляксандр Леанідавіч Гурскі (нар., Мінск) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі паўправаднікоў. Доктар фізіка-матэматычных навук (2000), прафесар (2007).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1983). Працаваў у Інстытуце фізікі імя Б. І. Сцяпанава НАН Беларусі (1983—2007, галоўны навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 2008, факультэт інфакамунікацый, кафедра аховы інфармацыі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: оптыка паўправаднікоў; паўправадніковыя светлавыпраменьвальнікі і ЗВЧ-устройствы.
Рудня-Стаўбунскі сельсавет
Ру́дня-Стаўбу́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Рудня Стаўбунская.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года рэарганізаваны ў Рудня-Стаўбунскі нацыянальны польскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. У 1935 годзе сельсавет рэарганізаваны ў беларускі. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Свяцілавіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стаўбунскага сельсавета.
Салетравая вайна
Сале́травая вайна́, вядомая таксама як Ціхаакіянская вайна (Guerra del Pacifico) — вайна, якую Чылі вяла паміж 1879 і 1883 годам супраць Балівіі і Перу, была вайной за ўплыў на землях Антафагаста (Antofagasta), што сёння адміністрацыйна адносяцца да чылійскай правінцыі Атакама. Прычынай канфлікту стала галоўнае багацце рэгіёну — незвычайна вялікія залежы нітратаў.
Чылійскія прадпрыемствы пачалі здабычу нітратаў, што ў 1873 годзе дало падставу Перу і Балівіі да ўтварэння патаемнага альянсу з мэтай авалодання чылійскімі прадпрыемствамі. Па пагадненню 1874 года Чылі гарантавала Балівіі кантроль над спрэчнымі тэрыторыямі, але пры ўмове, што чылійскія кампаніі на 25 год вызваляюцца ад падаткаў.
Нягледзячы на пагадненні, у 1878 годзе прэзідэнт Балівіі Ілар'ён Даза (Hilarión Daza) запатрабаваў падаткі ад прадпрыемстваў, датуючы іх яшчэ 1874 годам. Гэта было правакацыяй на інтэрвенцыю, якая ў сваю чаргу знішчала сілу дзеяння пагадненняў па рубяжах. Салетравая вайна скончылася для Чылі значнымі тэрытарыяльнымі пашырэннямі на поўдні. Паміж Чылі і Перу было падпісана Анконскае пагадненне, па якому гарады Арыка (Arica) і Такна (Tacna) заставаліся часова пад чылійскім кантролем. Толькі ў 1929 годзе Такна быў аддадзены Перу, Арыка так і застаўся ў Чылі. Балівія страціла выхад у Пацыфіку і таксама шматлікія тэрыторыі пустыні Атакама, што было прызнана Балівіяй у пагадненні 1904 года. Але Балівія і па сённяшні дзень патрабуе ад Чылі свабодны выхад да Ціхага акіяну.
Silene bhutanica
Silene bhutanica — расліна сямейства родам з Бутана.
Адэліна Дзмітрыеўна Сотнікава
Адэліна Дзмітрыеўна Сотнікава (Адели́на Дми́триевна Со́тникова; нар., , Расія) — расійская фігурыстка, якая выступала ў адзіночным катанні. Першая ў расійскай гісторыі алімпійская чэмпіёнка (2014) у жаночым адзіночным катанні ў індывідуальным заліку. Двухразовы сярэбраны прызёр чэмпіянатаў Еўропы (2013 і 2014 гадоў), чэмпіёнка свету сярод юніёраў 2011 года, чатырохразовая чэмпіёнка Расіі (2009, 2011, 2012 і 2014), сярэбраны медаліст першых юнацкіх Алімпійскіх гульняў. Заслужаны майстар спорту Расіі.
Сотнікаву называлі «вундэркіндам» у фігурным катанні ў сувязі з тым, што ў 13 гадоў яна выконвала два надзвычай складаныя каскады ў адной праграме: трайны луц — трайны рытбергер і трайны сальхаў — трайны рытбергер.
Platanthera pollostantha
Platanthera pollostantha — від кветкавых раслін сямейства. Упершыню яго апісалі і М. Мура.
Расце на Азорскіх астравах.
Клод Французская
Клод Французская (Claude de France, Klaoda Bro-C'hall; года, Рамарантэн-Лантэнэ —, ) — дачка французскага караля Людовіка XII, герцагіня Брэтані пасля смерці маці; першая жонка французскага караля Францыска I.
Раннія гады
Клод нарадзілася 13 кастрычніка 1499 года ў Рамарантэн-Лантэнэ у сям'і караля Людовіка XII і яго другой жонкі Ганны Брэтонскай; была старэйшым дзіцем і старэйшай дачкой з дваіх дзяцей пары. Дзяўчынка была названа ў гонар Святога Клода, да магілы якога Ганна здзейсніла паломніцтва ў надзеі нарадзіць жывое дзіця: у двух шлюбах у каралевы Ганны было прынамсі чатырнаццаць цяжарнасцей, пры гэтым толькі двое дзяцей перажылі маленства — Клод і яе малодшая сястра Рэнэ, якая нарадзілася ў 1510 годзе.
Прынцэса выхоўвалася ў строгасці, як і яе набожная маці. Паколькі яе маці не мела жывых сыноў, Клод стала спадчынніцай герцагства Брэтонскага. Паводле салічнага закона ні Клод, ні яе сястра не маглі атрымаць у спадчыну французскую карону, паколькі яна магла адысці толькі спадчынніку па мужчынскай лініі. Разам з тым, каралева Ганна, якая не жадала пакінуць дачку без брэтонскай спадчыны, пры дапамозе кардынала Амбуаза вырашыла аддзяліць Брэтань ад французскай кароны. Кардынал пачаў спрэчку з П'ерам дэ Раан-Жы, маршалам Жы, які горача падтрымліваў ідэю шлюбу паміж прынцэсай і герцагам Валуа, спадчыннікам французскай кароны, якая такім чынам захоўвала саюз Брэтані і Францыі.
10 жніўня 1501 года ў Ліёне быў падпісаны шлюбны дагавор паміж двухгадовай Клод і будучым імператарам Карлам V; падпісантамі выступілі Франсуа Бузлейдэн (архібіскуп Безансона),, Нікалас дэ Рутэр і П'ер Леземан, усе паслы Філіпа I Габсбурга, бацькі Карла. Часткай дагавора было абумоўлена атрыманне Брэтані ў спадчыну маладым прынцам, а таксама станаўленне яго наступным у лініі атрымання ў спадчыну тронаў Кастыліі, Арагона і Аўстрыі і бургундскіх уладанняў. У дадатак, даваў Клод немалы пасаг, верагодна, на выпадак смерці Людовіка XII пры адсутнасць у яго спадчыннікаў мужчынскага полу: акрамя Брэтані, Клод атрымлівала герцагствы Мілан і Бургундыю, графствы Блуа і Асці і тэрыторыі Генуэзскай рэспублікі, акупаваныя Францыяй. Такім чынам, прычыны будучага суперніцтва Карла V I Францыска I былі вызначаны яшчэ да таго, як яны сталі манархамі.
У 1505 годзе, быўшы сур'ёзна хворым, асцерагаючыся за сваё жыццё і не жадаючы пагражаць будучаму валадаранню свайго адзінага спадчынніка, Людовік XII разарваў заручыны дачкі і Карла V на карысць герцага Валуа. Акрамя таго, раней Луіза Савойская атрымала ад караля тайнае абяцанне, што Клод выйдзе замуж за яе сына. Такім чынам, план маршала Жы, супраць якога выступала каралева Ганна, апынуўся ўхвалены самім каралём. Ганна скарысталася ўсім сваім уплывам, каб парламент у Парыжы асудзіў маршала за здраду.
Шлюб і дзеці
9 студзеня 1514 года памерла каралева Ганна і Клод стала герцагіняй Брэтані; яшчэ праз чатыры месяцы, 18 мая, у Сен-Жэрмен-ан-Ле Клод выйшла замуж за свайго кузена Францыска. Гэтым саюзам Брэтань замацоўвалася за французскай каронай у выпадку, калі трэці шлюб караля Людовіка XII з англійскай прынцэсай Марыяй, заключаны 9 кастрычніка 1514 года, не прынясе доўгачаканага спадчынніка. Як б там ні было, шлюб апынуўся нядоўгім і бяздзетным: Людовік XII памёр меней, чым праз тры месяцы пасля вяселля, паводле агульнага меркавання з-за старанняў у спальні. Францыск і Клод сталі каралём і каралевай; гэта быў трэці выпадак у гісторыі, калі герцагіня Брэтані станавілася каралевай Францыі.
год За дзевяць гадоў шлюбу Клод нарадзіла Францыску семярых дзяцей:
Каралева Францыі
Пры двары, ужо быўшы каралевай, Клод заставалася ў цені сваёй свякрухі Луізы Савойскай і залвіцы Маргарыты Ангулемскай. Фактычна, Клод ніколі не кіравала сваім герцагствам; у 1515 годзе яна перадала мужу ў вечнае карыстанне кіраўніцтва сваіх дамініёнаў. У адрозненне ад малодшай сястры, Клод не праяўляла цікавасці да матчынай спадчыны, таксама як яна не цікавілася палітыкай; каралева аддала перавагу прысвяціць сябе рэлігіі, апынуўшыся пад уплывам, як лічаць некаторыя гісторыкі, яе свякрухі.
Пасля таго, як Францыск стаў каралём, да двара Клод далучылася Ганна Балейн. Мяркуецца, што Ганна была перакладчыцай Клод на сустрэчах з англійскімі гасцямі. У канцы 1521 года Ганна вярнулася ў Англію, дзе пазней стала каралевай-кансортам. Іншай знакамітай фрэйлінай Клод была Дыяна дэ Пуацье, якая пасля стала палюбоўніцай яе сына Генрыха II.
Клод была каранавана ў абацтве Сен-Дэні 10 мая 1517 года кардыналам, які «памазаў ёй грудзі і лоб». Амаль усе дзевяць гадоў шлюбу Клод правяла ў бясконцых цяжарнасцях. У яе мужа было мноства палюбоўніц, але ўсе яны былі параўнальна стрыманыя. Ва ўласнай сям'і Клод увяла строгі маральны кодэкс, ігнараваць які вырашаліся нешматлікія. Брантом пісаў пра Клод:
Павінен сказаць, мадам Клод Французская была вельмі добрай і вельмі міласэрнай, была мілая з усімі і ніколі не выказвала незадавальненні ні пры двары, ні ў яе дамініёнах. Яе глыбока кахаў кароль Людовік і каралева Ганна, бацька і маці, і яна заўсёды была добрай дачкой для іх; пасля таго, як кароль прыняў міравую герцага Міланскага, ён назваў і абвясціў Клод у парыжскім парламенце герцагіняй двух найпрыгажэйшых герцагстваў хрысціянскага свету, Мілана і Брэтані, аднаго ад бацькі і іншага ад маці. Што за спадчынніца! Калі дазволіце. Абое герцагствы далучыліся ў імя ўсяго добрага да нашага цудоўнага каралеўства.
Пешка шматлікіх дынастычных манеўраў, Клод была невысокага росту і пакутавала на скаліёз, які зрабіў яе спіну гарбаватай, у той час як яе муж быў «вялікі і атлетычны». Множныя паслядоўныя цяжарнасці зрабілі яе цела пухлым, што стала прычынай насмешак пры двары. Замежныя паслы адзначалі яе «поўнасць», кульгавасць, касавокасць, якое закранула яе левае вока, яе невялікі памер і пачварнасць, але і прызнавалі за ёй добрай якасці. Аднак, пры двары пасля смерці бацькоў Клод не любілі. Брантом пісаў, што Францыск «заразіў Клод сіфілісам, што несумнеўна скараціла яе дні. А мадам рэгентка [Луіза Савойская] увесь час здзекавалася над ёй…» Францыск жа тым часам знаходзіўся пад уплывам сваёй усюдыіснай фаварыткі Франсуазы дэ Фуа.
Смерць
Клод памерла 20 ліпеня 1524 года ў шато Блуа ва ўзросце 24 гадоў. Прычына яе смерці стала прычынай спрэчкі паміж гісторыкамі: у той час, як некаторыя сцвярджалі, што Клод памерла ў родах ці з-за выкідка; іншыя лічылі, што яна памерла ад знясілення з-за шматлікіх цяжарнасцей ці перанесеных касцявых сухот (як і яе маці); і нарэшце, некаторыя лічылі, што Клод памерла ад сіфілісу, якім яе заразіў муж. Клод была пахавана ў абацтве Сен-Дэні.
Пасля смерці Клод герцагства Брэтань атрымаў у спадчыну спачатку яе старэйшы сын, дафін Францыск (апекуном стаў удавец Клод), а пасля яго смерці іншы сын — дафін Генрых, які пасля смерці бацькі стаў каралём. Праз некалькі гадоў пасля смерці Клод Францыск ажаніўся ў другі раз: яго выбранніцай стала Элеанора Аўстрыйская, сястра імператара Карла V.
Малітоўнік каралевы Клод
— малюсенькі, упрыгожаны каштоўнасцямі рукапісны малітоўнік, зроблены для Клод прыблізна ў год яе каранацыі. Яе герб з'яўляецца на трох розных лістах. Кніга багата ілюстравана: граніцы кожнага ліста ўпрыгожаны 132 сцэнамі з жыцця Хрыста, Дзевы Марыі і іншых святых. Гэты малітоўнік і часаслоў Клод былі распісаны майстрам, які пасля працы над гэтымі кнігамі атрымаў мянушку майстар Клод Французскай. Малітоўнік быў падораны бібліятэцы і музею Моргана ў 2008 годзе ўдавой Аляксандра Поля Розенберга ў памяць пра нябожчыка.
Рэнклод
Імем Клод названы гатунак сліў — «рэнклод», літаральна які азначае каралева Клод.
У культуры
«Добрая каралева Клод» з'яўляецца ў рамане Мадмуазель Балейн (2007).
Клод з'яўляецца ў трох эпізодах першага сезона брытанска-ірландска-канадскага гістарычнага тэлесерыяла «Цюдары»; роля каралевы выканала.
Ларыса Іванаўна Новаш
Ларыса Іванаўна Новаш (, г.п. Дзяржынск, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працавала ў БелНДІдзіпрасельбудзе, Мінскінжпраекце, з 1980 года — кіраўнік групы архітэктараў у БелНДІдзіпрасельбудзе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйны будынак у калгасе імя Калініна (1970), дыспетчарскія пункты ў мікрараёнах Захад-З, Серабранка-2 (1978), падземныя пешаходныя пераходы на плошчы Калініна і вул. Падлеснай (1981), пуцеправоды па вул. 2-е Кольца—Р. Люксембург (1981), Аранскай (1982—1983) у Мінску, гандлёвы цэнтр і лазня ў калгасе «Чырвоная змена» (1972—1973, у аўтарскім калектыве), інтэр’еры кафэ ў саўгасе «Малеч» (1975, у аўтарскім калектыве), райвыканкам у Вілейцы (1984).
Узнагароды
Узнагароджана бронзавым медалём ВДНГ СССР (1973).
Пюі-дэ-Сансі
Пюі-дэ-Сансі (Puy de Sancy, Puèi de la Crotz) — горная вяршыня ў Францыі, найвышэйшы пункт Цэнтральнага масіва.
NGC 5789
NGC 5789 (іншыя абазначэнні — UGC 9615, MCG 5-35-26, ZWG 164.43, WAS 93, IRAS14545+3025, PGC 53414) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Валапас.
Пюі-дэ-Сансі
Вяршыня ўваходзіць у склад групы вулканаў Мон-Дор. Вышыня яе дасягае 1886 м. Складзена эфузівамі (пераважна трахітамі).
NGC 5789
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Аляксандравіч Дзічкоўскі
Аляксандр Аляксандравіч Дзічкоўскі (нар., г. Лунінец, Брэсцкая вобласць, БССР) — беларускі праваслаўны святар, мітрафорны протаіерэй.
Біяграфія
З дзяцінства дапамагаў бацьку ў храме. Навучаўся ў Круговіцкай і Пірэвіцкай сярэдніх школах, скончыў Гомельскі політэхнікум па спецыяльнасці «тэхнік-судамеханік». Некалькі гадоў працаваў памочнікам капітана на буксірных цеплаходах у Пінску і Гомелі.
У 1969 годзе паступіў у, дзе спяваў у хоры айца Матфея (Мармыля). У канцы першага курса пасвечаны ў дыякана епіскапам Філарэтам. Пасля кароткага служэння ў Ялцінскім ўладыка  накіраваў айца Аляксандра ў  горада Еўпаторыі, дзе праз некалькі месяцаў пасвяціў яго ў іерэя.
У верасні 1977 года вярнуўся ў Беларусь. Каля паўгода праслужыў у Спаса-Праабражэнскай царкве ў вёсцы Новая Мыш Баранавіцкага раёна. У свята свяціцеля Мікалая Цудатворца, 19 снежня 1977 года, прызначаны благачынным цэркваў Баранавіцкай акругі, а напярэдадні свята Стрэчання Гасподняга, 13 лютага 1978 года, — настаяцелем Пакроўскага сабора ў Баранавічах.
З першых гадоў служэння ў Баранавічах айцец Аляксандр зарэкамендаваў сабе дбайным пастырам і выдатным адміністратарам, за што набыў аўтарытэт не толькі сярод духавенства, але і сярод жыхароў горада і раёна. Дзякуючы ягоным намаганням зроблены капітальны рамонт Пакроўскага сабора, пабудаваны новыя храмы ў вёсках Адахаўшчына, Ятвезь, Крошын, Петкавічы, Карчова, Русіно, Лясная; адноўлены закрытыя і практычна цалкам разбураныя храмы ў Чэрніхаве, Пачапаве, Вялікай Сваротве, Люшневе і інш.
Пры непасрэдным удзеле айца Аляксандра ўзведзены шэраг храмаў у Баранавічах: царква ў імя святога Аляксандра Неўскага, мучаніка Іаана Воіна, Святых Жонак-Міраносіц, велікамучаніка Георгія Перамаганосца, капліцы ў гонар святога Андрэя Багалюбскага і Архістратыга Божага Міхаіла, утвораны прыход у гонар блажэннай Валянціны Мінскай.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і Рэспублікі Беларусь 12-га склікання ў 1990—1995 гадах.
З 27 студзеня па 1 лютага 2009 года выбіраўся дэлегатам ад Пінскай епархіі ў Памесным саборы Рускай праваслаўнай царквы, на якім быў абраны Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл.
У лістападзе 2017 года па ініцыятыве айца Аляксандра быў створаны хор духавенства Баранавіцкага благачыння. Хор неаднаразова выступаў перад прыхаджанамі гарадскіх храмаў, на гарадскіх пляцоўках, у працоўных калектывах, перад студэнтамі і навучэнцамі, у сельскіх дамах культуры Баранавіцкага раёна.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Святога роўнаапостальнага князя Уладзіміра II і III ступені, прападобнага Сергія Раданежскага II і III ступені, прападобнага Данііла Маскоўскага II ступені, прападобнага Серафіма Сароўскага III ступені, Крыжа прападобнай Ефрасінні Полацкай, свяціцеля Кірыла Тураўскага I і II ступені, а таксама шматлікімі медалямі, знакамі і граматамі.
12 студзеня 2010 года протаіерэю Аляксандру Дзічкоўскаму прысвоена званне ганаровага грамадзяніна Баранавіцкага раёна.
Майскае (Паўладарская вобласць)
Майскае — сяло ў Майскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Майскай сельскай акругі. Код КАТА — 555647100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 934 чалавекі (466 мужчын і 468 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 743 чалавекі (364 мужчыны і 379 жанчын).
Сайман Лэнгтан
Сайман Лэнгтан (Simon Langton; нар. ) — англійскі тэлевізійны рэжысёр і прадзюсар.
Салуін
Салуі́н, Салуэн — рака ў Кітаі і М'янме, часткова на мяжы М'янмы і Тайланда.
Даўжыня ракі 3200 км. Плошча вадазбору 325 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 6,7 тыс. м³/сек.
Бярэ пачатак у Кітаі з ледавікоў хрыбта Тангла (усход Тыбецкага нагор'я), упадае ў Андаманскае мора двума рукавамі. У вусці ракі знаходзіцца марскі порт Малам'ян.
Ібоя Чак
Ібоя Чак (венг. Csák Ibolya;  — ) — венгерская лёгкаатлетка, яўрэйка па нацыянальнасці, алімпійская чэмпіёнка.
Ібоя Чак нарадзілася ў 1915 годзе ў Будапешце. У 1936 годзе яна прыняла ўдзел у Алімпійскіх гульнях у Берліне, дзе заваявала залаты медаль у скачках у вышыню пры незвычайных абставінах: усе тры прэтэндэнткі на медаль узялі вышыню 160 см, але не змаглі з трох спроб пераадолець 162 см. Тады было вырашана дазволіць чацвёртую спробу, і Ібоя Чак стала адзінай, хто змог пераадолець 162 см.
У 1938 годзе быў упершыню праведзены чэмпіянат Еўропы па лёгкай атлетыцы сярод жанчын. Ібоя Чак заняла на ім другое месца ў скачках у вышыню, але неўзабаве высветлілася, што Дора Рацьен з Германіі, якая заняла першае месца, на самай справе была мужчынам. Пасля дыскваліфікацыі Рацьен Чак была прызнана чэмпіёнкай Еўропы.
Рака (значэнні)
Рака — шматзначны тэрмін.
Зімняя спячка (фільм)
«Зімняя спячка» (Kış Uykusu) — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра Нуры Більге Джэйлана. Карціна была ўдастоена «Залатой пальмавай галіны» Канскага кінафестывалю.
Сюжэт
Гатэль «Атэла» ў Анатоліі. Ім кіруе імпазантны сівавалосы Айдын, былы тэатральны акцёр, чыя слава даўно прайшла. Разам з ім жывуць прыгажуня-жонка, якая займаецца дабрачыннасцю, і сястра, якая сумуе па мужу, з якім не так даўно развялася. Небывалы снегапад адразае гатэль ад цывілізацыі, і ён становіцца сховішчам для гэтых трох чалавек і дэкарацыяй, у якой разыгрываюцца сцэны іх пакут.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 19 кінаўзнагародамі і яшчэ 32 намінацыямі.
Тодар Аляксандраў
Тодар Аляксандраў Папаруша (4 сакавіка 1881, Нова Сяло, Македонія, тады Асманская імперыя — 31 жніўня 1924, Сугарава, Балгарыя) — балгарскі рэвалюцыянер і палітычны дзеяч, кіраўнік Унутранай македонскай рэвалюцыйнай арганізацыі ў 1919—1919 гг.
Бедуліта
Бедуліта (Bedulita) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы архангел Міхаіл.
IGTV
IGTV (скарочана ад Instagram TV) — аўтаномны відэададатак ад Instagram для смартфонаў Android і iOS. Гэты дадатак дазваляе спампоўваць відэа працягласцю да гадзіны і кожная старонка карыстальніка называецца «каналам». Хоць IGTV даступны як асобны дадатак, асноўныя функцыі таксама даступныя ў дадатку і на вэб-сайце Instagram.
Сервіс
У маі 2019 года ў IGTV з'явілася магчымасць загружаць гарызантальныя відэа.
Паўночнае паўшар’е
Паўночнае паўшар'е — частка Зямлі, размешчаная на поўнач ад экватара. Лета ў Паўночным паўшар'і доўжыцца з чэрвеня па жнівень, а зіма — з снежня па люты. З-за сілы Карыёліса зоны нізкага ціску і ураганы ў Паўночным паўшар'і круцяцца амаль заўсёды ў левы бок, гэта значыць супраць гадзіннікавай стрэлкі. У Паўночным паўшар'і засяроджана значна больш сушы, чым у паўднёвым.
Кантыненты і краіны ў Паўночным паўшар'і
Краіны Афрыкі, размешчаныя ў Паўночным паўшар'і:
Краіны паўночнай Акіяніі размешчаныя ў Паўночным паўшар'і:
Краіны Паўднёвай Амерыкі, размешчаныя ў Паўночным паўшар'і:
NGC 5790
NGC 5790 (іншыя абазначэнні — UGC 9624, MCG 1-38-22, ZWG 48.76, ZWG 76.110, PGC 53459) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Забаб’е
Заба́б'е (, Забабье) — вёска і чыгуначная станцыя ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельсавета.
Гідраграфія
Праз вёску праходзіць меліярацыйны канал, злучаны з ракой Рудзенка (прыток ракі Окра).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з дзвюх крывалінейных вуліц мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як паселішча ў Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага. У 1529 годзе згадваецца як сяло ў валоданні памешчыка Антонавіча. Пасля першага падзела Рэчы Паспалітай (1772 год) у складзе Расійскай імперыі. Пасля ўводу ў дзеянне ў лістападзе 1873 года чыгункі Бабруйск — Гомель пачаў дзейнічаць раз’езд, а затым чыгуначная станцыя. Памешчык Кузняцоў меў тут 1327 дзесяцін зямлі і займаўся коневодствам. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: хлебазапасны магазін, вятрак. Побач быў аднайменны фальварак. У 1900 годзе пабудаваны новы будынак для школы і пачаліся заняткі. У 1909 годзе 340 дзесяцін зямлі, у Стараруднянскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У фальварку было 1100 дзесяцін зямлі.
З 21 жніўня 1925 года да 13 лютага 1958 года цэнтр Забабскага сельсавета Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай, з 27 кастрычніка 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці.
У 1925 годзе тры пасёлкі: Забаб'е I, Забаб'е II і Забаб'е III. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Бальшавік», працавалі 2 гамарні. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баях каля вёскі загінулі 135 савецкіх салдатаў і 1 партызан, сярод загінуўшых салдаты 197-й стралковай дывізіі 56-га стралковага корпуса, якія ў лістападзе 1943 года вызвалялі вёску (пахаваны ў брацкай магіле на паўночна-усходняй ускраіне). На фронце загінуў 41 жыхар вёскі. У 1959 годзе ў складзе гаспадаркі Буда-Кашалёўскага аграрна-тэхнічнага каледжа (цэнтр — горад Буда-Кашалёва). Працавала пачатковая школа.
У 2003 годзе пры замене платформы на чыгуначнай станцыі рабочыя брацкую магілу 11 савецкіх салдат загінуўшых у час Вялікай Айчыннай вайны.
У склад Забабскага сельсавета ўваходзіў да 1939 года, не існы ў наш час, пасёлак Паўднёвы Мікольск.
Другі Усебеларускі краязнаўчы з’езд
Другі Усебеларускі краязнаўчы з’езд адбыўся 10 – 13 лютага 1927 г. у Мінску. Прысутнічала 187 дэлегатаў ад 240 краязнаўчых арганізацый (аб’ядноўвалі больш за 9000 членаў). Адбыліся 2 пленарныя пасяджэнні, працавалі секцыі: прыродна-геаграфічная, культурна-гістарычная, школьна-краязнаўчая, яўрэйская. З’езд заслухаў справаздачны даклад Цэнтральнага бюро краязнаўства (ЦБК, А.З. Казак), адзначыў пашырэнне краязнаўчага  руху – заснаванне шэрагу мясцовых музеяў і бібліятэк, з’яўленне краязнаўчых вопісаў, некаторых раёнаў, збіранне вуснай народнай творчасці і слоўнікавага матэрыялу, практычнай і метадычнай падрыхтоўкі краязнаўцаў. Была зацверждана арганізацыйная структура краязнаўства рэспублікі: пярвічная адзінка – гурток; працу гурткоў аб’ядноўвалі раённыя і акруговыя таварыствы; узначальвала, накіроўвала і каардынавала краязнаўчую работу ЦБК пры Інбелкульце, якое распрацоўвала інструкцыі, праграмы, метадычныя дапаможнікі, апрацоўвала дасланыя краязнаўчыя матэрыялы, выдавала часопіс “Наш край”.
Горная (Вілейскі раён)
Го́рная (, Горная, да 1964 года — Дзіра́кі) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Да 18 мая 1959 года вёска Дзіракі ўваходзіла ў склад Рэчкаўскага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Дзіракі была перайменавана ў вёску Горная.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Касцяневіцкага сельсавета.
Ігар Васілевіч Навіцкі
Ігар Васілевіч Навіцкі (, Магілёў) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1960 годзе. Працаваў у ІБіА АН БССР, Белпрампраекце, з 1968 года — вядучы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзіпрахарчпраме.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражывае ў Мінску.