cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вылучэнне ўласнага капіталу
Перавага
Калі мацярынская кампанія хоча цалкам пазбавіцца ад дачэрняй кампаніі, то вылучэнне ўласнага капіталу дазваляе папярэдне ацаніць рынкавы кошт дачэрняй кампаніі і стварае крэдытную гісторыю транзакцый.
Пры падзеле ўласнага капіталу фірма прадае акцыі той дачэрняй кампаніі грамадскасці і захоўвае за сабой частку, якая часта з’яўляецца значнай і ўяўляе сабой кантрольнае валоданне дачэрняй кампаніяй.
Праблемы
Складаныя пытанні бухгалтарскага толку могуць узнікнуць пры набыцці выразанняў. Выдзеленыя арганізацыі маюць патрэбу ў выразным разуменні таго, што азначае іх новы аўтаномны статус з пункту гледжання шматлікіх канцэпцый бухгалтарскага толку. Таксама яны павінны распрацаваць уліковую палітыку ў адпаведнасці са сваімі аперацыямі.
Савінка
Назву Савінка маюць:
Седан (значэнні)
Назву Седан маюць:
Танана
Та́нана (Tanana River) — рака на Алясцы (ЗША), левы прыток ракі Юкан.
Геаграфія і гідралогія
Даўжыня ракі 916 км, плошча вадазбору 113 959 км². Сярэдні расход вады 1172 м³/с. Суднаходная на 360 км уверх ад вусця. Выток Тананы знаходзіцца ў гарах Урангеля ва ўсходняй Алясцы — паўночным адгор’і Кардыльераў. Утвараецца пры зліцці рэк Чызана і Набесна. З памежнага раёна з тэрыторыяй Юкан (Канада) цячэ на паўночны захад амаль паралельна Аляскінскай трасе. У цэнтральнай Алясцы працякае па нізіннай балоцістай мясцовасці пакрытай яловымі лясамі, вядомай як Даліна Танана. У Даліне Танана рака прымае некалькі вялікіх прытокаў, у іх ліку Ненана, Чэна і Дэльта, і ўтварае шмат рукавоў і старыц. Працякае на поўдзень ад горада Фэрбанкс. Упадае ў Юкан каля горада Танана. У верхнім цячэнні на рацэ шмат парогаў, у сярэднім і ніжнім — старыц і рукавоў.
Нызкі Цэвэлычы
Нызкі Цэвэлычы (Низькі Цеве́личі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Шабаліно (Рэспубліка Алтай)
Шабаліно (Шебалино́) — сяло ў Рэспубліцы Алтай Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Шабалінскага раёна і Шабалінскага сельскага паселішча. Знаходзіцца на абодвух берагах ракі Сема. Цераз сяло таксама працякаюць яе прытокі: Гардуба, Седлушка, Пакатайка, Шабелік. Побач праходзіць Чуйскі тракт, сяло выцягнулася ўздоўж яго на 6 км. За 119 км ад Горна-Алтайска. Насельніцтва — 5185 чалавек (2016). Заснавана бійскімі купцамі ў 1833 годзе.
Навасёлкі (Уздзенскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
IC 3980
IC 3980 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лерой Санэ
Лерой Санэ (Leroy Sane; нар., Эсэн) — нямецкі футбаліст, атакуючы паўабаронца мюнхенскай «Баварыі» і нацыянальнай зборнай Германіі.
Навасёлкі (Уздзенскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Канстанцін Адамавіч Валасовіч
Канстанцін Адамавіч Валасовіч (, Ёдчыцы Старобінскай воласці Слуцкага павета Мінскай губерні —, Украіна) — прыродазнаўца, географ, геолаг, хімік.
Біяграфія
За ўдзел у рэвалюцыйным руху быў высланы ў Архангельскую губерню, дзе разгарнуў шырокую навукова-даследчую дзейнасць.
Загінуў у 1919 годзе ў чыгуначнай катастрофе на станцыі Бяспалаўка пад Харкавам.
Навуковая дзейнасць
Заснавальнік чацвярцічнай геалогіі і палеаграфіі Еўрапейскай Поўначы і Запаляр’я Склаў геолага-геаграфічную карту Новасібірскіх астравоў, апрацаваў геалагічныя калекцыі, сабраныя Рускай палярнай экспедыцыяй.
Памяць
Яго імем названы мыс на паўночна-ўсходнім узбярэжжы вострава Кастрычніцкай рэвалюцыі архіпелага Паўночная Зямля.
Урбінскі ўніверсітэт імя Карла Бо
Урбінскі ўніверсітэт імя Карла Бо (Università degli Studi di Urbino "Carlo Bo") — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Урбіна ў рэгіёне Марке. Названы ў гонар навукоўца і пісьменніка Карла Бо.
Хасень Мустафавіч Александровіч
Хасень Мустафавіч Александровіч (нар., Клецк, Мінская вобласць) — беларускі хімік, доктар хімічных навук, прафесар.
Біяграфія
З пачатку 1990-х гадоў — актыўны ўдзельнік адраджэння татарскай культуры ў Беларусі. Аўтар кнігі «Памяць», прысвечанай гісторыі татарскай грамады Клецка і даследвання «Белорусско-польские татары на перекрёстках ХХ столетия», напісанага пераважна па матэрыялах Клеччыны.
Аўтар 4 манаграфій, 145 аўтарскіх тэхнічных распрацовак.
Баласор
Баласор (ବାଲେଶ୍ଵର / Balasore) альбо Балешвар (Baleshwar) — горад у індыйскім штаце Адыша. Адміністрацыйны цэнтр акругі Баласор. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора — 15 метраў. Паводле звестак усеіндыйскага перапісу 2011 года, у горадзе пражывала, з якіх мужчыны складалі 51,11 %, жанчыны — адпаведна 48,89 %. Узровень пісьменнасці дарослага насельніцтва складаў 86,58 %. 10,09 % насельніцтва было маладзейшым за 6 гадоў.
Нізгалаўе
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя і маюць вышыню 10—13 м. Берагавая лінія слабазвілістая. У возера ўпадаюць меліярацыйныя каналы, у паўднёвай частцы выцякае ручай у раку Ула.
Вышэйшая школа эканомікі
Нацыянальны даследчы ўніверсітэт «Вышэйшая школа эканомікі» (НДУ ВШЭ) — адзін з вядучых расійскіх універсітэтаў, мае кампусы ў Маскве, Санкт-Пецярбургу, Ніжнім Ноўгарадзе і Пермі. Афіцыйна пачаў працу 27 лістапада 1992 года.
Часта ўжываюць афіцыйнае скарачэнне — НДУ ВШЭ. Таксама сярод студэнтаў і супрацоўнікаў універсітэта нярэдка выкарыстоўваецца неафіцыйнае скарачэнне — «Вышка».
Удзельнік Праекта 5-100 (Праект павышэння канкурэнтаздольнасці вядучых расійскіх універсітэтаў сярод вядучых сусветных навукова-адукацыйных цэнтраў).
Гісторыя
Вышэйшая школа эканомікі была створана 27 лістапада 1992 года. .
У 1996 годзе Вышэйшая школа эканомікі стала Дзяржаўным універсітэтам (ДУ-ВШЭ).
У 2008 годзе Вышэйшая школа эканомікі перайшла з вядзення Мінэканамразвіцця Расіі ў распараджэнне Урада Расійскай Федэрацыі. .
У 2009 годзе Вышэйшая школа эканомікі на конкурснай аснове атрымала статус нацыянальнага даследчага ўніверсітэта.
У 2010 годзе ў НДУ ВШЭ была адкрыта першая ў Расіі акадэмічная аспірантура поўнага дня.
У НДУ ВШЭ дзейнічае 128 навукова-даследчых інстытутаў і цэнтраў, 36 навукова-навучальных і праектна-навучальных лабараторыі, 32 міжнародныя лабараторыі пад кіраўніцтвам вядучых замежных навукоўцаў, 39 адукацыйных праграм у Маскве, 10 адукацыйных праграм у Санкт-Пецярбургскім кампусе, 9 — у Ніжагародскім і 6 праграм — у Пермскім, і ваенная кафедра.
У НДУ ВШЭ, станам на 1 кастрычніка 2016 года, навучалася больш за 31 тысячу студэнтаў, з якіх амаль 22 тысяч навучаліся ў Маскве.
У НДУ ВШЭ з 1993 года дзейнічае двухузроўневая так званая балонская сістэма адукацыі — чатыры гады бакалаўрыята і два гады магістратуры.
З дня заснавання ў 1992 годзе рэктар НДУ ВШЭ — Я. І. Кузьміноў, прэзідэнт — А. М. Шохін, навуковы кіраўнік — Я. Р. Ясін.
30 лістапада 2016 года выпускнік факультэта эканомікі НДУ ВШЭ Максім Арэшкін быў прызначаны міністрам эканамічнага развіцця Расійскай Федэрацыі.
18 мая 2018 года выпускнік магістратуры «Стратэгічнае кіраванне» НДУ ВШЭ Канстанцін Наскоў быў прызначаны міністрам лічбавага развіцця, сувязі і масавых камунікацый Расійскай Федэрацыі, стаўшы другім членам Урада Расіі, які скончыў гэты ўніверсітэт.
Навуковыя выданні
ВШЭ выдае больш 20 навуковых часопісаў, сярод якіх:
Асноўныя часопісы, уключаючы і электронныя, уключаны ў спіс ВАК.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Польшчы
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Польшчы
Разацца
Разацца (Rosazza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 89 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 13815. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Новы Загорыў
Новы Загорыў (Но́вий Загорів) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Новы Загорыў было ў складзе Хараўскай воласці Уладзімір-Валынскага павета Валынскай губерні.
NGC 1072
NGC 1072 (іншыя абазначэнні — IC 1837, IRAS02409+0005, UGC 2208, ZWG 388.103, MCG 0-7-88, ZWG 389.1, KUG 0240+000, PGC 10315) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Турскае возера
Турскае возера (Турське озеро) — поймавае возера ў Ратнаўскім раёне Валынскай вобласці, каля с. Тур, у забалочанай пойме р. Прыпяць.
Даўжыня 5,35 км, шырыня да 3,15 км, плошча каля 13 км², сярэдняя глыбіня 1,2 м. Даўжыня берегавой лініі 17,2 км.
Катлавіна мае форму няправільнага авала. Берагі нізкія, забалочаныя, расчлянёныя затокамі.
Жыўленне мяшанае. Узімку замярзае.
Вада буравата-карычневага колеру, з балотным прысмакам. Празрыстасць 0,3—0,4 м, сярэдняя мінералізацыя 0,41 г/л.
Дно роўнае, укрыта пераважна тарфяністымі муламі, у паўднёва-ўсходняй частцы — пясчанымі адкладамі; ёсць невялікія астравы.
У вадаёме водзяцца плотка, лінь, лешч, гусцяра, карась, шчупак, акунь і іншыя рыбы. Рыбныя гаспадаркі.
Турскае возера — водапрыёмнік асушальна-арашальнай сістэмы.
Літаратура
''Карпенко Н. І.'' Турське озеро // Географічна енциклопедія України: В 3-х т. / Редкол.: О. Маринич (відп. ред.) та ін. — К.: «Українська енциклопедія» ім. М. П. Бажана, 1989—1993. Т. 3: П—Я. — 480 с. ISBN 5-88500-020-4
Вярхоўны Савет
Вярхоўны Савет — найвышэйшы орган дзяржаўнай улады і заканадаўчы орган СССР і саюзных рэспублік, а таксама орган дзяржаўнай улады ў некаторых краінах і орган у грамадскіх арганізацыях.
Паўловычы (Лакачынскі раён)
Паўловычы (Павло́вичі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Хіндустанцы
Хіндуста́нцы (дэванагары: हिन्दुस्तानी) — агульная назва індаарыйскага насельніцтва Індыі, якое карыстаюцца мовай хіндустані. Жывуць пераважна ў штатах Утар-Прадэш, Хар’яна, нацыянальным сталічным рэгіёне Дэлі, на поўначы штата Мадх’я-Прадэш. Паколькі ў навуковай літаратуры і статыстыцы статус хіндустані канчаткова не вызначаны, яны не вылучаюцца як асаблівая група пры падліке насельніцтва. Агульная колькасць складае некалькі сот мільёнаў чалавек.
Паходжанне
Хіндустанцы з'яўляюцца нашчадкамі адначасова насельніцтва старажытнай паўночнай Індыі і прадстаўнікоў Ямнай культуры, якія мігрыравалі ў Паўднёвую Азію каля 3500 гадоў таму. Генетыкі сцвярджаюць, што сучасныя паўночныя індыйцы ўспадкавалі індаеўрапейскае паходжанне пераважна па мужчынскай лініі. Перасяленне суправаджалася распаўсюджваннем ведыйскай мовы і рэлігіі. У старажытных творах Рыгведа і Артхашастра неіндаеўрапейскае насельніцтва звалася словам даса (санскрыт:  दास). Яно значыла адначасова ворагаў і слугаў. Аднак з сярэдзіны 1 тысячагоддзя да н. э. гэтае слова не ўжывалася ў дачыненні да насельніцтва верхняй і сярэдняй плыні ракі Ганг і яго прытокаў. Вызначаная тэрыторыя стала месцам фарміравання хіндустанцаў.
Першапачаткова нашчадкі індаеўрапейскіх мігрантаў стварылі каля 16 дзяржаў. У 317 - 180 гг. да н. э. усе яны ўвайшлі ў склад імперыі Маур’яў, цэнтрам якой стала Інда-Гангская раўніна. У імперыі распаўсюджваліся адзіныя прыклады культуры, мовы санскрыт і пракрыт, супольная рэлігія будызм. Моцныя культурныя кантакты захоўваліся нават пасля яе знікнення. Адным з галоўных культурных цэнтраў на поўначы Індыі стаў Варанасі. У ім сфарміравалася некалькі рэлігійна-філасофскіх школ, якія аказалі моцны ўплыў на распаўсюджанне індуізму. З 1000 г. распаўсюджвалася літаратурная форма хіндустані — хіндзі.
Мусульманскія заваяванні XII - XVI стст. суправаджаліся перасяленнем новых груп мігрантаў з Цэнтральнай Азіі і Ірана. Цвярскі купец Афанасій Нікіцін заўважыў наступнае : У Індыйскай зямлі княжаць усе харасанцы, і баяры ўсе харасанцы. А гундустанцы ўсе пешыя і ходзяць перад харасанцамі, якія на конях... Пачынаючы з эпохі Дэлійскага султаната вышэйшыя колы насельніцтва шырока выкарыстоўвалі персідскую мову. Уплыў мусульманскай культуры асабліва адчуваўся на паўночным ўсходзе, дзе ўзнікла мова ўрду як стандартызаваны варыянт хіндустані.
Прывітнэ (Лакачынскі раён)
Прывітнэ (Приві́тне) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Хіндустанцы
Гаспадарка
Тэрыторыя, населеная хіндустанцамі, — старажытны развіты рэгіён земляробства. Кліматычныя і геаграфічныя ўмовы дазваляюць атрымоўваць багатыя ўраджаі на працягу ўсяго года, але патрабуюць значных намаганняў для паляпшэння меліярацыі і ірыгацыі. Большасць земляробчых гаспадарак маюць малую плошчу і развіваюцца як комплексныя. Важную ролю ў побыце сялян мае жывёлагадоўля. Прычым, з часоў міграцыі старажытных арыяў галоўнай свойскай жывёлай застаецца карова. Таксама трымаюць буйвалаў, зебу, хатнюю птушку, на пашавых землях — авечак і коз.
Рамесніцкая дзейнасць узнікла ў старажытнасці. Характэрна вылучэнне прафесійных каст, якія спецыялізуюцца на пэўнай вытворчасці. Асабліва развіты ганчарства, ткацтва, апрацоўка металаў, ювелірная справа. Паўночная Індыя — радзіма некалькіх архітэктурных стыляў. З XX ст. інтэнсіўна развіваецца прамысловасць.
Паселішчы
Для сельскай мясцовасці характэрны адносна невялікія вёскі да 300 двароў. Яны месцяцца ўздоўж дарог або папросту на неўрадлівых землях, часцяком далёка ад крыніц вады. Гэта тлумачыцца высокай шчыльнасцю насельніцтва і каштоўнасцю зямлі, прыдатнай для сельскай гаспадаркі. Жытлы будуюцца кварталамі шчыльна адно да іншага. На поўдні ад Дэлі вёскі часцяком не маюць планіроўкі, аднак для іх характэрны прысядзібныя надзелы з садамі і агарожай. Найбольш старыя вёскі належаць прадстаўнікам адной касты, іх жыхары спецыялізуюцца на пэўнай дзейнасці. Традыцыйныя вясковыя жытлы ўзводзяцца з дрэва, камянёў і гліны. Каля 200 - 100 гадоў таму распаўсюдзіліся цагляныя будынкі, змацаваныя гразевым растворам, з пляскатымі дахамі. У 1991 г. яны складалі 17% ад жыллёвага фонда Індыі. Дамы простых сялян і сельскагаспадарчых рабочых аднапакаёвыя.
Гарадскія паселішчы вядомы з ведычнага перыяда. У 1 тысячагоддзі н. э. былі складзены правілы індуісцкай архітэктуры Васту Шастра. Яны ўключалі 5 розных форм планавання горада. У эпоху Вялікіх Маголаў планаванне гарадоў стала абавязковым. Вылучаліся сталічныя гарады з умацаваннямі, знутры якіх будаваліся сталыя рэзідэнцыі імператара і вярхоўных вяльмож, з шырокімі плошчамі перад галоўнай брамай, гарады вакол крэпасцяў, часовыя гарады-рэзідэнцыі. Іх жыхары былі служачымі, гандлярамі і рамеснікамі, займаліся сельскай гаспадаркай. У 1629 - 1643 гг. насельніцтва Агры складала 660 тысяч чалавек (для параўнання ў Лондане жыло каля 350 - 400 тысяч чалавек, у Мінску — 4-5 тысяч чалавек). У XX ст. з'явіліся інавацыйныя формы планавання сучасных гарадоў, прыкадам чаму з'яўляюцца Новы Дэлі і Чандыгарх.
Кухня
Кухня хіндустанцаў адрозніваецца рэгіянальнымі і рэлігійнымі асаблівасцямі. Так, індуісты не ўжываюць ялавічыну, а мусульмане — свініну. Наогул, мясныя стравы прадстаўлены ў мусульманскай кухне лепей, чым у індуісцкай. У Хар'яне пераважаюць простыя сельскія стравы на аснове збожжавых, бабовых і вяршковага масла. У мінулым хлебныя аладкі році пяклі з 3 розных відаў мукі, хаця ў нашы дні пераважаюць аладкі з пшаніцы. У штаце Утар-Прадэш вылучаюць 3 рэгіёны з рознымі традыцыямі кулінарыі. Тут папулярны стравы з гародніны, сыра і яек. Наваколлі Агры славяцца цукеркамі з сока гарбуза. Хіндустанская кухня вядома шырокім выбарам спецый, якія дадаюць у стравы ў змяшаным выглядзе (т.з. масала).
IC 3981
IC 3981 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паўлаўшчына (Уздзенскі раён)
Па́ўлаўшчына (, Павловщина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Турачак
Турачак (Турочак, Турачак) — сяло ў Рэспубліцы Алтай Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Турачацкага раёна і Турачацкага сельскага паселішча. Заснавана ў 1864 годзе. Размяшчаецца за 190 км на паўднёвы ўсход ад Бійска і за 78 км на поўнач ад сяла Артыбаш, за 150 кіламетраў ад горада Горна-Алтайска, у міжгорнай даліне ля падножжа гары Салоп паміж ракой Бія і яе правым прытокам ракой Лебедзь. Насельніцтва — 5715 чалавек (2016).
Арктычная пустыня
Арктычная пустыня — самая паўночная прыродная зона сушы ў межах арктычнага пояса. Ахоплівае большую частку Грэнландыі і астравоў Паўночнага Ледавітага акіяна. Клімат арктычны.
Клімат
Мае нізкія тэмпературы паветра зімой (да −60 °C), у сярэднім −30˚С у студзені і 3˚С у ліпені. Фармуецца не толькі ў сувязі з нізкімі тэмпературамі высокіх шырот, але таксама ў выніку адлюстравання цяпла (альбеда) у светлы час ад снегу і пад скарынкай лёду. Гадавая сума атмасферных ападкаў да 400 мм.
Флора і фаўна
Арктычная пустыня (Arctic desert) практычна пазбаўлена расліннасці. Пераважаюць ландшафты ледзяных і халодных камяністых пустынь з вельмі разрэджанай лішайнікавай і нізкарослай травяністай расліннасцю (каменяломнік, снежны казялец, палярны мак і інш.). Жывёльны свет: белы мядзведзь, пясцы, лемінгі, мускусны бык. На прыбярэжных скалах птушыныя кірмашы (кайры, чысцікі, гагары і інш.).
Джон Ірвін
Джон Ірвін (John Irvin; нар. ) — брытанскі. Пачынаў кар’еру як рэжысёр дакументальных і тэлевізійных фільмаў, сярод якіх адаптацыя рамана Джона Ле Карэ «Шпіён, выйдзі вон!» (1979). У 1980-х пачаў здымаць фільмы ў Галівудзе.
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа (Нагорнае)
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Нагорнае Клецкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Капліца ў вёсцы дзейнічала з 1835 года. Парафія існуе з 1924 ггода. Сучасны касцёл быў пабудаваны ў 1932—1938 гадах, адноўлены ў 1995 годзе.
П’ятыкоры
П’ятыкоры (П'ятикори) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Ёзуа Кіміх
Ёзуа Кіміх (Joshua Kimmich; нар., , Германія) — нямецкі футбаліст, паўабаронца мюнхенскай «Баварыі» і нацыянальнай зборнай Германіі.
Лядоўнікі (сямейства)
Лядоўнікі (Boreidae) — нешматлікае сямейства насякомых з атраду скарпіёнавых мух, якое налічвае каля 30 відаў. Усе віды барэальныя і сустракаюцца на высокіх пунктах у Паўночным паўшар’і. Апошнія даследаванні паказалі, што прадстаўнікі сямейства больш роднасныя блохам, чым іншым скарпіёнавым мухам.
Апісанне
Даўжыня цела 2-6 мм. Дзюбападобна выцягнутая галава мае грызучы ротавы апарат. Крылы ў самак цалкам рэдукаваныя, у самцоў — зачаткавыя. Перасоўваюцца, падскокваючы, накшталт некаторых павукоў і нагахвостак. З’яўляюцца ў адлігу на снезе паблізу месцаў, пакрытых імхамі, якімі харчуюцца як імага, так і лічынкі. Гінуць пры павышэнні тэмпературы да такой, якая з’яўляецца аптымальнай для большасці іншых насякомых.
Развіццё
Лічынка генерыруе 2 гады, восенню акукліваецца. Перад пачаткам зімы з’яўляюцца дарослыя асобіны.
Храмасомы
Гаплоідны набор храмасом у даследаваных відаў вагаецца ад 9 (Hesperoboreus notoperates) да 14 (Boreus hyemalis) (Penny, 1977: pp.149—150).
NGC 1079
NGC 1079 (іншыя абазначэнні — ESO 416-13, MCG -5-7-17, IRAS02415-2913, PGC 10330) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 3982
IC 3982 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2018
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2018 — 27-ы розыгрыш Жаночы Кубак Беларусі.
Раговычы (Лакачынскі раён)
Раговычы (Рого́вичі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сальяна-Міка
Сальяна-Міка (Sagliano Micca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1676 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 120 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 13816. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
ФК Паланга
«Паланга» (Futbolo klubas „Palanga“) — літоўскі футбольны клуб з горада Паланга, які існаваў у 2010—2020 гадах.
Гісторыя
У снежні 2019 года «Паланга» за ўдзел у дагаварных матчах разам з клайпедскім «Атлантасам» была адпраўлена ў Другую лігу. У 2020 годзе, так і не заявіўшыся ў Другую лігу, клуб спыніў існаванне.
Петухоўка (Уздзенскі раён)
Петухо́ўка (, Петуховка) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Дзямід Уладзіміравіч
Дзямід Уладзіміравіч (пам. пасля 1292) — князь пінскі з дынастыі Ізяславічаў.
Біяграфія
Сын пінскага князя Уладзіміра. У 1262 годзе разам з іншымі пінскімі князямі Фёдарам і Юрыем павіншаваў уладзімірскага князя Васілька Раманавіча са здабытай ім перамогай над літоўцамі каля Небля. У 1292 годзе (1288/1289 гады паводле Міхаіла Грушэўскага) Дзямід аплакваў свайго брата Юрыя.
Паслёнакветныя
Паслёнакве́тныя (Solanales) — парадак кветкавых раслін.
Расліны парадку паслёнакветныя — травы, хмызнякі ці дрэвы з чаргаваным простым ці часам складаным лісцем, без прылісткаў. Кветкі ў розных суквеццях (цымозныя ці вытворныя ад цымознага тыпу) або адзіночныя і пазушныя, двухполыя, актынаморфныя ці амаль актынаморфныя, радзей больш ці менш зігаморфныя. Чашачка зрослалістая, пяцілопасцевая, не ападае. Вяночак зрослапялёсткавы, ад колападобнага да трубчастага, звычайна пяцілопасцевы. Тычынак 5, яны чаргуюцца з лопасцямі вяночка і зрастаюцца з яго трубачкай. Гінецэй звычайна з 2, часам 5, рэдка 3 карпел. Завязь верхняя, 2(15)-гняздовая, з адным, некалькімі ці многімі семязавязямі ў кожным гняздзе. Плады рознага тыпу, часцей ягада ці каробачка.
Людміла Антонаўна Сошнікава
Людміла Антонаўна Сошнікава (нар. , Жданаў, Данецкая вобласць, Украіна) — беларуская эканамістка, спецыяліст у галіне статыстыкі. Доктар эканамічных навук (2011), дацэнт (1986). Жонка Леаніда Яўгеньевіча Сошнікава (фізік, кандыдат фізіка-матэматычных навук, дацэнт Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта).
Біяграфія
Скончыла Растоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Эканамічная кібернетыка», 1971), Маскоўскі эканоміка-статыстычны інстытут (аспірантура, 1980), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (дактарантура, спецыяльнасць «Бухгалтарскі ўлік, статыстыка», 2008). Працавала на 11-ым Дзяржаўным падшыпнікавым заводзе (г. Мінск; 1971—1974, аддзел АСК, эканаміст), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1974, улікова-эканамічны факультэт, кафедра статыстыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: статыстычныя метады аналізу даных; эканаметрыка; інфармацыйная сістэма статыстыкі.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь (2008), Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь (2013).
Энскі ўніверсітэт «Кора»
Энскі ўніверсітэт «Кора» (Università degli Studi di Enna "Kore") — італьянская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Эне на Сіцыліі. Названы ў гонар персанажа старажытнай міфалогіі Коры (Персефоны).
Альбеда
Альбеда (albus — белы, светлы) — велічыня, якая характарызуе адбівальную здольнасць паверхні цела. Вымяраецца адносінамі колькасці адбітага паверхняй святла да колькасці святла, якое падае на яе. Выражаецца ў працэнтах ці долях адзінкі. Альбеда натуральных паверхняў вымяраецца альбедаметрам, вывучаецца актынаметрыяй. Характарызуе адбівальную здольнасць нябеснага цела, якое само не свеціцца.
Класіфікацыя
Адрозніваюць:
Інтэгральнае альбеда планеты Зямлі (з атмасферай) каля 35 %, у бачнай частцы спектра 40 %. Залежыць ад геаграфічнай шыраты, пары года, часу сутак, стану расліннага покрыва, воднай паверхні і інш.
Альбеда вільготнай глебы 5—10 %, лесу 5—20 %, травянога покрыва 20—25 %, пяску 30—40 %, свежага снегу 70-90%. Ад велічыні альбеда залежыць радыяцыйны баланс паверхні Зямлі.
Стары Загорыў
Стары Загорыў (Старий Загорів) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Яўрэйская Біблія
Яўрэйская Біблія (таксама «Свяшчэнныя Пісанні», або Танах) напісана на старажытнаяўрэйскай мове, але таксама мае некалькі ўрыўкаў на арамейскай мове (Кніга прарока Данііла, некаторыя часткі Кнігі Ездры і ў некаторых іншых месцах).
Стандартны тэкст заснаваны на рэдакцыі яўрэйскага навукоўца X стагоддзя Мошэ бен-Ашэра, які выправіў многія памылкі перапісчыкаў, накопленыя за стагоддзі. Шырока распаўсюджана выданне, якое змяшчае, апроч старажытнаяўрэйскага арыгінала, яго пераклад на арамейскую мову, а таксама каментарый Рашы, вялікага навукоўца XI стагоддзя.
Яўрэйская Біблія адносіцца да агульных частак Танаха (яўрэйскі канон) і хрысціянскіх біблейскіх канонаў.
Янка Ніхаёнак
Біяграфія
Янка Ніхаёнак нарадзіўся 6 сакавіка 1920 г. у Вермонце (ЗША) у сям’і беларускіх эмігрантаў. На пачатку 1920-х гг. сям’я вярнулася ў в. Лебедзева Маладзечанскага павета Віленскай губерні (сёння Маладзечанскі раён Мінскай вобласці).
У часе Другой сусветнай вайны настаўнічаў. У 1944 г. апынуўся ў Францыі.
У чэрвені 1947 г. як амерыканскі грамадзянін меў магчымасць адным з першых прыехаць у ЗША. Спачатку вярнуўся ў Вермонт, потым пераехаў у Чыкага, дзе скантактаваўся з дзеячамі Рады БНР Язэпам Варонкам і Янкам Чарапуком-Змагаром. У 1948 г. перабраўся ў Саўт-Рывер (Нью-Джэрсі), дзе выдаваў першы паваенны беларускі перыёдык у ЗША — «Беларус у Амэрыцы».
Памёр 4 студзеня 1986 г. у Нью-Ёрку.
Твэрдыні
Твэрдыні (Тверди́ні) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Нік Бострэм
Нік Бострэм (англ. Nick Bostrom, швед. Niklas Boström; нар. 10 сакавіка 1973) — шведскі філосаф, вядомы сваімі працамі па глабальных рызыках, этыцы ўдасканалення чалавека, эмуляцыі працы мозгу і рызыках штучнага інтэлекту. Мае доктарскую ступень Лонданскай школы эканомікі, з'ўляецца дырэктарам-заснавальнікам пры універсітэце Оксфарда. У 2009 і 2015 гадах ён уваходзіў у топ-100 важлівейшых мысліцелей чалавецтва па версіі Foreign Policy.
Hypogastrura nivicola
Даследчыкі Універсітэта Куінс у Канадзе секвеніравалі і сінтэзавалі падобны антыфрызу бялок, які дазваляе H. nivicola існаваць ва ўмовах мінусавых тэмператур, і знайшлі, што гэта самы багаты гліцынам з вядомых бялкоў. Ёсць надзея, што падобныя бялкі могуць быць карысныя для захоўвання органаў для трансплантацыі і атрымання марожанага. Пры прадухіленні ўтварэння крышталяў лёду ў тканках органы могуць быць захаваны пры больш нізкіх тэмпературах, што павялічыць час іх жыццяздольнасці па-за жывога цела. У адрозненне ад іншых бялкоў з аналагічнымі функцыямі, бялок, знойдзены ў H. nivicola лёгка разбураецца пры падвышаных тэмпературах.
Нік Бострэм
Бостром з'яўляецца аўтарам больш чым 200 публікацый, напісаў дзве кнігі. Кніга пра штучны інтэлект, выдадзеная ў 2014 годзе стала бестсэлерам.
Леа Пул
Леа Пул C.M. (Léa Pool; нар. ) — канадскі швейцарскага паходжання. З’яўляецца аўтарам двух дзясяткаў кінастужак, дзве з якіх — «Анна Трыстэр» (1986) і «Вызвалі мяне» (1999) — удзельнічалі ў асноўным конкурсе Берлінскага кінафестывалю.
IC 3983
IC 3983 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1080
NGC 1080 (іншыя абазначэнні — MCG −1-8-3, IRAS02426-0455, KUG 0242-049, PGC 10416) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Особенности
В 2009 года в галактике обнаружена сверхновая, получившая наименование SN2009I.
Георгій Лявонавіч Танковіч
Георгій Лявонавіч Танковіч (нар., в. Ярашова, Шумілінскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (1969). Вучыўся ў І. Сталярова, Ф. Гумена. Удзельнік мастацкіх выстаў з 1969 года. Член Беларускага саюза мастакоў (1991). Жыве ў Наваполацку.
Творчасць
Працуе ў акварэлі.
Асноўныя працы: палотны «Нацюрморт з кветкамі», «Акно», «Двор», «Нацюрморт з кактусам», «Ноч у вёсцы», «Першы снег», «Гарлачыкі», «Да непагоды»; трыпціх «Радзіма Ф. Скарыны».
Пырашава
Пы́рашава (, Пырашево) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Віталь Алексяёнак
Віталь Алексяёнак (нар., Вілейка, Мінская вобласць, Беларусь) — беларускі дырыжор. Мастацкі кіраўнік Kharkiv Music Fest і з сезона 2022/23 капельмайстар Нямецкай оперы на Рэйне ў Дзюсельдорфе.
Маладзечанскае павятовае дваранскае вучылішча
Маладзечанскае павятовае дваранскае вучылішча — навучальная ўстанова ў Маладзечне Мінскай губерні Расійскай імперыі.
Гісторыя
Напачатку XIX ст. расійскія ўлады распачалі ў Бабруйску, дзе знаходзілася павятовае дваранскае вучылішча, будаўніцтва шматлікіх ваенных аб’ектаў, так быў пабудаваны шпіталь, харчовыя склады, пасля чаго і крэпасць. Ва ўмовах ваеннага будаўніцтва месца для вучылішча ў Бабруйску не знайшлося, таму Віленскі ўніверсітэт стаў шукаць памяшканне для вучылішча, пры гэтым разглядаліся такія варыянты, як Паставы Віленскай губерні, Глуск Мінскай губерні і Свіслач Гродзенскай губерні. На дапамогу ўніверсітэту прыйшоў маладзечанскі граф Францішак Ксаверый Агінскі і прапанаваў змясціць вучылішча пры Маладзечанскім кляштары трынітарыяў, пры гэтым паабяцаў адвесці кватэры для настаўнікаў, забяспечыць вучылішча кнігамі, прыборамі і г. д.
26 жніўня 1811 года маёмасць Бабруйскага вучылішча была перавезена ў Маладзечна, пры гэтым пераехала і 26 вучняў. Быў зроблены набор мясцовых вучняў і 15 верасня прайшлі першыя заняткі. Для дзвюх класаў вучылішча граф Агінскі даў памяшканні ў кляштары, а для астатніх адвёў шэраг хатаў, якія былі раскіданы па ўсім мястэчку, але ў лютым 1812 года расійскі ўрад уладкаваў у кляштары паштовую станцыю буйнага памеру, падпарадкаваўшы яе наглядчыку вучылішчы і ўсклаўшы на яго вытворчасць усіх, тады нескладаных, паштовых аперацый. Пасля вайны 1812 года палітыка расійскіх уладаў была скіравана на насаджэнне расійскай культуры праз вучылішча, так у вучылішчы пачалі насаджвацца расійскія кнігі, развешваліся партрэты цара.
З 1814 года кіраўніцтва вучылішча стала адкрываць парафіяльныя пачатковыя школы пад апякунствам вучылішча. Апякун павятовай вучылішча, ён жа павятовы правадыр дваранства, быў абавязаны назіраць за адкрыццём школ і ўтрыманнем іх з прыбыткаў адукацыйных маёнткаў. На працягу 10 гадоў былі адкрыты парафіяльныя школы ў Маладзечне, Краснаселлі, Дунілавічах, Мядзеле, Будславе, Задзеве, Крывічах, Хоўхлаве і Куранцы, на тэрыторыі Віленскай і Мінскай губерні. Настаўнікамі прызначаліся выпускнікі Маладзечанскай дваранскай павятовай вучылішча. Пасля 1815 года ў кляштары знаходзілася таксама мастацкая семінарыя.
У 1825 годзе міністэрства народнай асветы ў дваранскіх вучылішчах увяло новыя штаты для настаўнікаў рускай мовы праваслаўнага веравызнання, справаводства вучылішча было пераведзена на рускую мову. Парафіяльныя школы, дзе сярод вучняў і настаўнікаў сталі пераважаць беларусы-ўніяты, сталі хутка зачыняцца. Хутка высветлілася, што ў вучылішча моцныя антырасійскія настроі, якія падаграваліся незадаволенасцю насельніцтвам усяго мястэчка расійскай уладай.
14 красавіка 1831 года паўстанцкі атрад Міхала Ходзькі, што ішоў з боку Вільні, вызваліў Маладзечна з-пад расійскай улады. Маладзечанцы, у тым ліку навучэнцы і настаўнікі вучылішча, падтрымалі паўстанцаў. Навучэнцамі былі арганізаваны паўстанцкія атрады пад кіраўніцтвам І. Гіцэвіча і А. Валадковіча. Навучэнцы, якія не маглі прыняць удзел у паўстанні з-за ўзросту, вучыліся стральбе, а таксама дапамагалі мясцовым жыхарам забяспечваць паўстанцаў харчамі і фуражом. Грашовую дапамогу паўстанцам аказваў плябан маладзечанскага вучылішча Дульскі, ён ахвяраваў паўстанцам 1413 рублёў. Але ўжо 22 красавіка 1831 года расійскія карнікі занялі Маладзечна, пачалі дзейнічаць ваенна-палявыя суды над паўстанцамі. Маладзечанскую вучылішча зачынілі, настаўнікі вучылішча былі арыштаваны і адпраўлены ў мінскую турму.
Тамаш Зан
Звесткі пра вучобу паэта ў Маладзечанскім вучылішчы захаваліся збольшага ў дакументах следчай камісіі працэсу над філаматамі.
Напрыклад, абвінавачанне ў «непажаданым кірунку думак» абгрунтоўвалася тым, што Тамаш «яшчэ з дзяцінства, з павятовай маладзечанскай школы зневажаў урад і пісаў нядобранадзейныя вершы, а таксама стварыў там нейкае таварыства». Пад згаданым таварыствам мелі на ўвазе ваенную гульню, што вымагала хлапчукоў дзяліцца на дзве «арміі»: расійскую — армію Марса, які ўвасабляў грубую сілу, і польскую — армію Апалона, бога любові. На чале арміі Апалона часта быў Тамаш Зан, які карыстаўся павагаю паплечнікаў за «мінскую вучонасць». Да справы таксама быў далучаны верш, напісаны Занам у 1815 годзе пад назвай «Марш для студэнтаў, апалонавага войска», дзе быў прамы заклік да падрыхтоўкі вайны супраць «маскаля», і незакончаная камедыя «Сталасць у сяброўстве», што таксама накіроўвалася супраць царскага самадзяржаўя.
Саміх «маладзечанскіх» твораў Тамаша Зана не захавалася. Адзінае сведчанне пра іх — рапарт сенатара Мікалая Навасільцава вялікаму князю Канстанціну ў маі 1824 года, які потым апублікаваў Фёдар Вяржбоўскі ў брашуры «К истории тайных обществ и кружков среди литовско-польской молодёжи» (Варшава, 1898).
Будынак
Будынак занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурнай спадчыны Рэспублікі Беларусь.
Тварынычы
Тварынычы (Твори́ничі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Няроўнасць
Няроўнасць
Няро́ўнасць — суадносіна між дзвюма аб'ектамі (лікамі, велічынямі, выразамі), у якім адзін з аб'ектаў большы (не большы) за іншы.
Адрозніваюць строгую і нястрогую няроўнасць. Нястрогая няроўнасць, у адрозненне ад строгай, дапушчае магчымасць роўнасці выразаў.
Няроўнасць абазначацца наступнымі знакамі:
Для любых двух аб'ектаў a і b мае месца адна, і толькі адна з суадносін:
Няроўнасць з'яўляецца адносінай парадку, гэта значыць, яна з'яўляецца транзітыўнай, антысіметрычнай і рэфлексіўнай (для нястрогай) або антырэфлексіўнай (для строгай няроўнасці).
Лікавая няроўнасць
.
Значыць, ., г. зн. \frac{4}{5} атрымліваецца прыбаўленнем да ліку \frac{3}{4} дадатнага ліку. Гэта адзначае, што лік \frac{4}{5} большы за \frac{3}{4} на. Такім чынам,, паколькі іх рознасць дадатная.
Складанне лікавых няроўнасцей
Пры складанні няроўнасцей аднолькавага знака атрымліваецца няроўнасць таго ж знака:
калі ~a>c i ~c>d, то ~a+c>b+d.
Множанне лікавых няроўнасцей
калі ~a>c, ~ c>d і ~a,b,c,d - дадатныя лікі, то ~ac>bd.
Уласцівасці
Калі абедзве часткі няроўнасці памножыць на адзін і той жа адмоўны лік, то знак няроўнасці зменіцца на процілеглы.
Тумын
Тумын (Туми́н) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сала-Б’елезэ
Сала-Б'елезэ (Sala Biellese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 601 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 13050. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Халопычы
Халопычы (Холо́пичі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
IC 3984
IC 3984 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сямён Андрэевіч Самцэвіч
Сямён Андрэевіч Самцэ́віч (—) — вучоны ў галіне мікрабіялогіі, доктар біялагічных навук (1954), прафесар (1956), член-карэспандэнт Акадэміі навук БССР (1967), заслужаны дзеяч навукі БССР (1977). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Дакудава Барысаўскага павета Мінскай губерні (зараз у Мінскай вобласці Беларусі). Скончыў Горацкае земляробча-агранамічнае вучылішча, у 1924 годзе — агранамічнае аддзяленне Горыгорацкага земляробчага інстытута (сучасная БДСГА). Працаваў кіраўніком саўгаса, раённым аграномам у Смілавіцкім раёне Мінскай вобласці. У 1934—1938 гг. старшы навуковы супрацоўнік у Інстытуце біялагічных навук акадэміі навук БССР, у 1938—1939 гг. ва Усесаюзным НДІ льну ў горадзе Таржок. У 1940 годзе С. А. Самцэвіч абараніў кандыдацкую дысертацыю і ўзначаліў кафедру фізіялогіі раслін і мікрабіялогіі Уманскага сельскагаспадарчага інстытута. У час Вялікай Айчыннай вайны ў РСЧА. Пасля дэмабілізацыі зноў працаваў у Уманскім сельскагаспадарчым інстытуце, потым кіраваў лабараторыяй мікрабіялогіі Інстытута лесаводства Акадэміі навук УССР. У 1954 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. З 1964 года С. А. Самцэвіч у АН БССР — загадчык лабараторыі мікрабіялогіі Інстытута эксперыментальнай батанікі, кіраўнік Аддзела мікрабіялогіі (з 1975 г. Інстытут мікрабіялогіі АН БССР). У 1967 годзе С. А. Самцэвіч абраны членам-карэспандэнтам АН БССР.
Навуковая дзейнасць
С. А. Самцэвіч займаўся даследаваннямі ўзаемадзеянняў мікраарганізмаў, глебы і вышэйшых раслін, магчымасцей кіравання імі. Вывучаў прыроду сімбіёзу клубеньчыкавых бактэрый і бабовых раслін. Пад яго кіраўніцтвам падрыхтавана 22 кандыдаты і 1 доктар навук. З’яўляецца аўтарам 6 вынаходніцтваў і больш за 250 навуковых артыкулаў. Неаднаразова прымаў удзел у міжнародных кангрэсах і канферэнцыях. Быў абраны віцэ-прэзідэнтам Усесаюзнага таварыства мікрабіёлагаў і старшынёй яго Беларускага аддзялення, членам шэрагу навуковых саветаў.
Румок
Румо́к (, Румок) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Ангудайскі раён
Ангудайскі раён або аймак (Онгуда́йский район, Оҥдой аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Алтай Расійскай Федэрацыі.
У Ангудайскім раёне знаходзіцца вапняковы масіў Белы Бом, у якім размешчана некалькі пячор, у тым ліку Вялікая Белабомская пячора.
Эканоміка
Асноўнымі відамі эканомікі з’яўляюцца лесанарыхтоўка, дрэваперапрацоўка, мясная жывёлагадоўля, пантавае маралаводства, козаводства, авечкагадоўля, конегадоўля, садоўніцтва. У раёне знаходзіцца вядучая племянная авечкагадоўчая гаспадарка ВПГ «Цяньгінская», у якой у 1959 годзе выведзена горна-алтайская парода авечак шэрсна-мяснога і мяса-шэрснага тыпу паўтанкаруннага кірунку.
Хорыў (Лакачынскі раён)
Хорыў (Хо́рів) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 1082-2
NGC 1082-2 (іншае абазначэнне — MCG -1-8-4) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Панамарэнка
Панамарэнка — прозвішча.
Палермскі ўніверсітэт
Палермскі ўніверсітэт (Università degli Studi di Palermo) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Палерма на Сіцыліі.
Сара Рувімаўна Каган
Сара Рувімаўна Каган (שׂרה קאַהאַן‎ — Сарэ Кахан; 3 ліпеня 1885, Максімавічы, Мінская губерня — 1941, Мінскае гета) — беларуская яўрэйская паэтэса,. Пісала на ідыш.
Біяграфія
Нарадзілася 3 ліпеня 1885 года ў вёсцы Максімавічы Ігуменскага павета Мінскай губерні (цяпер — сяло Старыя Максімавічы Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці) ў сям’і служачага.
Працавала ў Бабруйску і загадвала гарадской бібліятэкай. У 1935 годзе па прапанове партыйнай арганізацыі яўрэйскай секцыі Саюза пісьменнікаў БССР (у якой яна была адзінай жанчынай ) разам з сям’ёй пераехала ў Мінск.
У Мінску паступіла на вячэрняе аддзяленне філалагічнага факультэта педагагічнага інстытута.
Пасля акупацыі Беларусі нямецкімі войскамі ў 1941 годзе, Сара Каган, яе муж і малодшы сын апынуліся ў Мінскім гета, дзе ў тым жа годзе загінулі. Старэйшы сын загінуў пад Ленінградам.
Творчасць
У літаратуру Каган прыйшла пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. Першай публікацыяй сталі вершы ў газеце «Октябэр». Асноўныя публікацыі на ідышы адбыліся ў 1930-я гады: зборнікі вершаў і апавяданняў «У дарозе», «Маёй Радзіме», «Нашы людзі», «Першая прэмія», раман «Скрыпач». Дзякуючы Змітраку Бядулю творы Каган былі перакладзены на беларускую мову і апублікаваныя перад Вялікай Айчыннай вайной. Член рэдкалегіі літаратурнага часопіса «Штэрн» (Зорка).
У 2005 годзе вершы і проза Сары Каган былі апублікаваныя ў зборніку «Скрыжалі памяці».
Акмір Егішавіч Агаханянц
Акмір Егішавіч Агаханянц (5 студзеня 1927, Ленінград — 28 кастрычніка 2002) — фізіка-географ, акадэмік Пятроўскай акадэміі навук і мастацтваў (1993). Доктар геаграфічных навук (1968), прафесар (1969). Заслужаны дзеяч навук Таджыкістана (1990).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Ленінградскі педагагічны інстытут (1948). Працаваў у АН Таджыкістана, Калінінградскім універсітэце. З 1970 намеснік дырэктара Цэнтральнага батанічнага сада АН Беларусі, з 1971 у Беларускім педагагічным універсітэце.
Навуковыя працы па батанічнай геаграфіі і геаэкалогіі пазатрапічнай Еўразіі.
Сяргей Пятровіч Прывада
Сяргей Пятровіч Прывада (, в. Валова Гара, Лепельскі раён — ) — беларускі мастак, графік.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1984). Член Беларускага саюза мастакоў (1995). Жыў у Наваполацку.
Творчасць
Працаваў у розных графічных тэхніках: эстампе, пастэлі, алоўку, станковым жывапісе.
Сярод работ: графічныя кампазіцыі «Зіма ў горадзе» (1989), «Вёска» (1990), «Цішыня» (1998), «Буслянка над возерам» (2000), «Развітанне з летам» (2003), «Навагодняя ноч» (2004), «Урочышча чорнага бусла» (2008); аўталітаграфіі «Партрэт Ф. Скарыны» (1980), «Партрэт Я. Коласа» (1981), «Беларускі фальклор» (1988); серыі «Помнікі архітэктуры Беларусі» (1983), «Беларускія народныя святы»; цыклы пастэляў «Браслаўшчына» (1991), акварэляў «Полаччына — край азёрны» (1988), «Астравы на далёкіх азёрах» (2004). Аўтар жывапісных палотнаў «Прыдзвінскія камяні» (2008), «Лепельшчына» (2008), «Зімовы вечар» (2009) і інш.
Яўген Пятровіч Панамарэнка
Яўген Георгіевіч Панамарэнка (нар., г. , Гомельская вобласць) — беларускі акварэліст.
Біяграфія
Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (1970). Член Беларускага саюза мастакоў (1989). Жыве ў Наваполацку.
Творчасць
Працуе пераважна ў акварэлі.
Сярод твораў: «Каля старой ратушы. Віцебск» (1980), «Залатая восень» (1980), «Горад над Нёманам» (1981), «Наш двор» (1986), «Крыгаход» (1986), «Зялёныя прасторы» (1986), «Памяць стагоддзяў» (1987), «Восень. Зямля Полацкая» (1988), «Букет» (1992), «Таямніца ночы» (1993), «Чаканне» (1993), «Разважанне» (1993), «Вянчанне» (1994), «Настрой» (1995), «Бэз» (1996), «Вясновыя кветкі» (1999), «Маладыя» (2000), «Сустрэча» (2002), «Вясна над Дзвіной. Полацк» (2004), «Возера Язна. Восень» (2005), «Букет кветак» (2006), «Астры» (2006) і інш
Цэвэлычы
Цэвэлычы (Цеве́личі) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
IC 3985
IC 3985 — галактыка тыпу C+C ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мемарыяльны комплекс савецкім воінам і партызанам (Клецк)
Мемарыяльны комплекс савецкім воінам і партызанам — мемарыяльны комплекс у Клецку Мінскай вобласці.
Гісторыя
Гісторыя памятнага комплексу пачынаецца з вызвалення горада і раёна. Войскі 1-га Беларускага фронту 2 ліпеня 1944 года вызвалілі першыя населеныя пункты Клецкага раёна. 3 ліпеня 1944 года ў раёне вёсак Колкі і Морач з часткамі Чырвонай Арміі злучыліся партызаны 18-й брыгады імя М. В. Фрунзе. 4 ліпеня ад нямецкіх войск быў вызвалены горад Клецк. У баях за вызваленне горада загінула 546 воінаў і партызан.
Да 60-ай гадаўшчыны вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў комплекс быў істотна добраўпарадкаваны (пафарбаваныя і абтынкаваныя пілоны і бетонныя блокі, рэстаўраваны надпісы і інш.)
Помнік
У 1975 годзе на ўшанаванне памяці воінаў і партызан, якія загінулі пры вызваленні раёна, 7 250 землякоў, што загінулі на франтах і ў партызанскай барацьбе, а таксама мірных жыхароў, загубленых ад акупацыі, пастаўлены помнік. Архітэктары Я. Кавалеўскі, С. Карпаў, В. Рысакоў. Помнік зроблены з бетона, мармуровай крошкі, вышыня пілонаў 14,5 м.
Архітэктурна-скульптуны комплекс размешчаны на Г-падабнай пляцоўцы. Асноўны кампазіцыйны акцэнт мемарыяла — тры канеліраваныя пілоны, аб’яднаныя 3 блокамі, што сыходзяцца ў цэнтры. На знешніх тарцах блокаў выявы твараў воіна, партызана і жанчыны як сімвал адзінства народа ў барацьбе з фашызмам. Перад пілонамі — прамавугольны ўзгорак-магіла, у схіл якога ўрэзана мемарыяльная сцяна з прозвішчамі воінаў, што загінулі пры вызваленні Клецка. Перад сцяной у пяціканцовым рэльефным абрамленні — Вечны агонь. Ад плошчы да пілонаў вядзе алея. З левага яе боку размешчаны 5 бетонных блокаў з дошкамі, на якіх надпісы, што ўслаўляюць подзвіг вызваліцеляў. З правага боку перад алеяй — гарызантальны бетонны блок з надпісам, прысвечаным жыхарам Клецкага раёна, што загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Абапал алеі — шырокія газоны.
Салусола
Салусола (Salussola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 2083 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 52 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 13060. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro Levita.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сенажаткі (Уздзенскі раён)
Сенажа́ткі (, Сеножатки) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Праліў Торэса
Праліў Торэса (Torres Strait) — праліў паміж аўстралійскім паўвостравам Кейп-Ёрк і востравам Новая Гвінея. Злучае Індыйскі і Ціхі акіяны. Шырыня — каля 185 км. Глыбіня — да 53 м.
У праліве шмат астравоў, рыфаў і скал, што робіць небяспечным мараходства. 17 астравоў населены абарыгенамі папуаскага і аўстралійскага абарыгеннага паходжання.
Радамльскі замак
Радамльскі замак — колішні замак паміж вёскамі Радамля і Аляксандраўка Чавускага раёна, які існаваў у XII—XVII стагоддзях. Замчышча займала гарадзішча XII—XIII ст., размешчанае на мысе высокага левага берага ракі Радуча, прытока Проні. Пляцоўка гарадзішча авальнай формы (53x40 м) з поўначы была абаронена грэбнепадобным валам вышынёй каля 4,7 м і шырынёй да 8 м у аснове. Ранняе гарадзішча па ўсім перыметры было абнесена валам, які цяпер знівеліраваны за выключэннем паўночнага ўчастка. Паўднёвы, больш нізкі край замкавай пляцоўкі, узвышаецца над далінай Радучы на 16 м, паўночна-ўсходні — больш як на 18 м. Ад берагавога плато замчышча было аддзелена ірвом глыбінёй 10 м і шырынёй 40 м.