cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эдвард Паўловіч
Біяграфія
У 1849 годзе пераехаў у Пецярбург, дзе паступіў у Акадэмію мастацтваў, якую скончыў у 1853 годзе. У перыяд навучання рабіў копіі з палотнаў Эрмітажа. У 1853—1856 гадах падарожнічаў па Заходняй Еўропе, наведаў Італію, Іспанію, Францыю, дзе таксама рабіў копіі, выконваючы просьбы землякоў-калекцыянераў. У Парыжы завязаў знаёмствы з мастакамі-эмігрантамі Тэафілам Ленартовічам, Уладзіславам Невяровічам і іншымі.
Будучы ў Парыжы, пачаў друкаваць свае творы. У 1857 годзе выйшла яго кніга пад назвай «Некалькі словаў літвіна», у якой адстойваў права беларускіх сялян на асвету.
У 1861—1862 гадах, перыяд распаўсюджання ў Каралеўстве Польскім супрацьурадавых маніфестацый, не падтрымліваў ідэі ўзброенага паўстання. Свае намаганні накіроўваў на павышэнне ў сялянскім асяроддзі ўзроўню самасвядомасці. З пачаткам паўстання 1863 года ўдзельнічаў у нарадзе навагрудскіх мяшчан, якія выступалі за вызваленне сялян з прыгону. У сакавіку 1863 года Паўловіч арыштаваны за «знойдзеныя ў яго творы злачыннага зместу і забароненыя лісты», а 8 сакавіка трапіў пад следства Мінскай следчай камісіі. Спачатку быў на волі, а ў маі 1863 года, пасля зацвярджэння генерал-губернатара М. Мураўёва, узяты пад арышт. Па выніках следства Паўловіч сасланы на жыхарства спачатку ў Петразаводск, а затым у Аланецкую губерню. Там ён кантактаваў з сям’ёй Браніслава Любічанкоўскага, братам Юзафа Любічанкоўскага. За некалькі месяцаў да вызвалення ад пакарання быў пераведзены ў Екацярынаслаў. Сям’і не меў. Атрымліваў на пражыванне 15 капеек на дзень і на наём кватэры 1 рубель 50 капеек на месяц.
Пасля вызвалення са ссылкі Паўловіч спрабаваў уладкавацца ў Пецярбургу, аднак не атрымаў на гэта дазволу, пасля чаго ў 1867 годзе вярнуўся ў Навагрудак, а затым у Варшаву, дзе два гады працаваў у прыватнай мастацкай школе. Затым пераехаў ва Львоў. Працаваў там настаўнікам малюнка ў жаночай настаўніцкай семінарыі, даваў прыватныя ўрокі, а ў 1870 годзе уладкаваўся кусташам у Музей Любамірскіх, дзе працаваў 35 гадоў.
Сіялкот
Сіялко́т (سیالکوٹ, Sialkot, ) — горад, размешчаны на паўночным усходзе правінцыі Пенджаб у Пакістане ля падножжа заснежаных вяршынь Кашміра побач з ракой Чынаб. З’яўляецца сталіцай акругі Сіялкот. Горад знаходзіцца ў 125 кіламетрах на паўночны захад ад сталіцы правінцыі — Лахора, у некалькіх кіламетрах ад мяжы з Індыяй.
Эдвард Паўловіч
Біяграфія
Памёр у адзіноце ва Львове. Пахаваны на Лычакаўскіх могілках
Сіялкот
Гісторыя
Існуюць розныя тэорыі паходжання горада Сіялкот, але сапраўднасць тэорый не пацверджана. Дзякуючы раскопкам у гэтым раёне, былі знойдзены грэчаскія манеты, старажытныя зараастрыйскія храмы і будысцкія ступы. Сэр Аляксандр Канінгем пісаў пра Старажытнасці Сіялкота ў сваіх Археалагічных дакладах.
Паводле ведычных і міфалагічных пісанняў, Сіялкот быў заснаваны Раджа-Сулам, імператарам Мадрадэсы, яго братам Мадры, яго другой жонкай і яго маці. Ён быў дзядзькам Панду, чые подзвігі запісаны ў эпасе «Махабхарата». На працягу перыяду Махабхарты, горад звалі Сакала ці Сагала. З моманту смерці Раджа-Сула (каля 5000 гадоў назад) існуе традыцыя, што дынастыя павінна працягвацца 1500 гадоў. Сезонны паток, які цячэ праз увесь горад, вядомы як Айк Нала, згадваецца ў Упанішадах. У канцы ведычнага перыяду (1500—200 г. да нашай эры), Сакала (Сіялкот) быў сталіцай Мадрас (Брыхадараньяка-ўпанішада). У тыя гады Сіялкот быў пакрыты густымі лясамі і населены жывёлагадоўцамі.
Эдвард Паўловіч
Дзейнасць
Паўловіч аўтар успамінаў і мемуараў «Успаміны з-над Віліі і Нёмана» (Wspomnienia znad Wilii i Niemna; 1882), «Успаміны: Навагрудак — турма — выгнанне» (1887), «З падарожжа па Літве» (1890), «З успамінаў. Год 1846» (1898), «Наваградак у XIX стагоддзі» (1902), «З жыцця літвіна» (1904), «Мае ўспаміны з часоў настаўнічання на Літве колькі дзясяткаў год назад» (1904), «Двое памятных сутак у Мінску, 1863 г.» (1906). Сабраў звесткі пра культурна-грамадскае і літаратурнае жыццё Беларусі 1840—1860-х гадоў, побыт беларусаў, пра беларускага паэта Францішка Савіча.
На працягу жыцця Паўловіч займаўся навуковай дзейнасцю, падрыхтаваў і выдаў каталогі Музея Любамірскіх. Таксама ён аўтар працы «Погляд на становішча польскага выяўленчага мастацтва ў параўнанні з замежным мастацтвам» (1881). Акрамя гэтага, займаўся жывапісам, працаваў у жанры партрэта («Аўтапартрэт», 1853), рабіў замалёўкі Навагрудка і ваколіц, пісаў абразы.
1810 год у гісторыі літаратуры
1810 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Руўд Люберс
Рудолфюс Франсіскюс Мары «Руўд» Люберс (Rudolphus Franciscus Marie «Ruud» Lubbers; 7 мая 1939, Ротэрдам, Нідэрланды — 14 лютага 2018, Ротэрдам, Нідэрланды) — нідэрландскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Былы прэм’ер-міністр Нідэрландаў. У 2000 годзе быў прэзідэнтам Сусветнага фонду дзікай прыроды.
Амбруаз Парэ
Парэ быў прыдворным хірургам пры каралях Генрыху II, Францыску II, Карле IX і Генрыху III. Парэ належыць шэраг інавацый у галіне лячэння ран, а таксама вынаходства і ўдасканаленне хірургічных інструментаў і пратэзаў. Увёў захоп крывацечных сасудаў інструментамі і іх лігатуру, стварыў вучэнне аб агнястрэльных ранах і даказаў, што яны адносяцца да групы выцятых, а не атручаных ран, адмовіўся ад варварскіх метадаў іх лячэння (залівання ран кіпячым алеем).
Рычыльяна
Рычыльяна (Ricigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1259 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 84020. Тэлефонны код — 0828.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cristoforo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Слупя Канэцка
Слу́пя Канэ́цка (Słupia Konecka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слупі. Плошча гміны складае 105,66 км². Станам на 2004 год у гміне Слупя (Канэцка) пражывалі 3641 чалавек, шчыльнасць — 34,5 чал./км².
Шыркейлі
Шыркейлі — сяло ў Сырдар’інскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шыркейлійскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 27 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Церэназек. Код КАТА — 434855100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2837 чалавек (1453 мужчыны і 1384 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2638 чалавек (1370 мужчын і 1268 жанчын).
Кубелеўшчына
Ку́белеўшчына (, Кубелевщина) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
1876 год у гісторыі літаратуры
1876 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Крывая афіцына
Крывая афіцына — былы музычны флігель, які уваходзіў у ансамбль забудовы Гарадніцы ў Гродна. Мураваны, крывалінейны ў плане будынак узведзены ў стылі позняга барока. Спачатку быў двухпавярховы з мансардай, меў калідорную планіроўку. Першы паверх меў з боку плошчы арачную галерэю з пандусамі. Сцены падзелены шырокімі лапаткамі, філёнгамі пад вокнамі і ўвянчаны карнізамі. Пры перабудове мансарды ў трэці паверх у пластычным афармленні выкарыстаны элементы першых двух паверхаў.
У будынку ў 1774–1780-я гг. знаходзілася музычна-тэатральная школа, створаная А. Тызенгаўзам.
IC 2398
IC 2398 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старыя Атагі
Старыя Атагі (Старые Атаги, Йоккха-Атагӏа) — сяло на левым беразе ракі Аргун, за 15 км на поўдзень ад горада Грозны і за 14 км на ўсход ад Урус-Мартана.
Найбліжэйшыя населеныя пункты: на поўначы — сяло Гікала, на паўночным усходзе — сяло Чачэн-Аул, на ўсходзе — сяло Новыя Атагі, на паўднёвым усходзе — сяло Чыры-Юрт, на паўночным захадзе — сяло Гойты, на поўдні — сяло Чыры-Юрт, на паўднёвым захадзе — сёлы Гойскае і Алхазурава, на захадзе — горад Урус-Мартан і на паўночным захадзе — сяло Гойты.
Шаўцоў
Шаўцоў — прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Аляксандр Рыгоравіч Арлоў (віцэ-адмірал)
Аляксандр Рыгоравіч Арлоў (,  — ) — савецкі военачальнік, інжынер-віцэ-адмірал.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Оршы ў 1900 годзе ў яўрэйскай сям’і.
Службу А. Арлоў пачынаў матросам Волжскай ваеннай флатыліі. Скончыў вучылішча і Ваенна-марскую акадэмію, служыў на караблях і ў штабах флатоў.
У 1937—1945 гадах быў начальнікам Галоўнага тэхнічнага ўпраўлення ВМФ. У верасні 1940 года быў старшынёй камісіі па прыёмцы заводаў у горадзе Ліепая. У тым жа годзе ён атрымаў званне контр-адмірала. У 1944 годзе яму нададзена званне віцэ-адмірала.
Загінуў у авіяцыйнай катастрофе ў красавіку 1945 года, не дажыў да перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне некалькі тыдняў.
Вундэркінд
Вундэркінд (Wunderkind, літаральна: цуда-дзіця) — дзіця, якое ад прыроды валодае выключнымі здольнасцямі, талентам.
Юрый Анатолевіч Шаўцоў
Юрый Анатолевіч Шаўцоў (нар., , Мінская вобласць) — беларускі гандбаліст, галоўны трэнер мужчынскай зборнай Беларусі па гандболе (з 2009 года).
Гульнявая кар’ера
Першы трэнер — Уладзімір Шагунін. Гуляў на пазіцыях правага крайняга і лінейнага.
Старобінка
Старо́бінка — рака ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Свядзіца (басейн Заходняй Дзвіны).
Казахская мова
Казахская мова (қазақ тілі, qazaq tili, قازاق ٴتىلى) — адна з цюркскіх моў. Належыць да кыпчакскай групы. Дзяржаўная мова Казахстана. Распаўсюджаная ў асноўным у Рэспубліцы Казахстан, дзе з’яўляецца дзяржаўнай. У аснове сучаснай літаратурнай казахскай мовы ляжыць паўночна-ўсходні дыялект. Асноўныя асаблівасці казахскай мовы:
Мова сфармавалася ў 15-16 стст. на аснове мовы сярэднеазіяцкіх кыпчакаў. Літаратурная казахская мова існуе з другой паловы 19 ст. Канчатковая нармалізацыя мовы была праведзеная ў 20 ст. Пісьменнасць да 1930 г. існавала на арабскай, у 1930—1940 на лацінскай аснове, з 1940 — кірыліца з дадатковымі літарамі. Казахі Кітая, Ірана, Пакістана выкарыстоўваюць арабскі алфавіт, казахская дыяспара ў Турцыі неафіцыйна выкарыстоўвае лацінскі алфавіт. У Казахстане ідзе падрыхтоўка да пераводу казахскага алфавіту з кірыліцы на лацініцу.
Іван Міхайлавіч Краснік
Іван Міхайлавіч Кра́снік (, вёска Іванск — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
І. М. Краснік нарадзіўся у вёсцы Іванск (сучасны аграгарадок у Віцебскай вобласці Беларусі). У кастрычніку 1928 г. прызваны ў рады Чырвонай Арміі. У 1932 годзе скончыў Мінскае артылерыйскае вучылішча. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года ваяваў на Заходнім, Калінінскім, Ленінградскім і 1-м Беларускім франтах.
Кашубская мова
Кашубская мова (уласная назва: kaszëbsczi jãzëk) — заходнеславянская мова, лехіцкай падгрупы. Размаўляюць на ёй у мясцовасцях, што ляжаць на захад і поўдзень ад Гданьска. Да кашубскай мовы блізкая польская мова. Колькасць чалавек, што размаўляюць на кашубскай мове, складае прыблізна 150 тысяч чалавек. Пісьменства — на падставе лацінскага алфавіту.
Кашубскі алфавіт
Раман’яна-аль-Мантэ
Раман'яна-аль-Монтэ (Romagnano al Monte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 391 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 84020. Тэлефонны код — 0828.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Галерэя Тэйт
Галерэя Тэйт (Tate Gallery) — мастацкі музей у Лондане, самы буйны ў свеце збор англійскага мастацтва XVI—XX стст. Была заснавана прамыслоўцам сэрам Генры Тэйтам. Адкрылася 21 ліпеня 1897 года. У аснову калекцыі быў пакладзена асабісты збор заснавальніка. Паводле даведніка па галерэі 1897 года, пачатак калекцыі сэра Генры Тэйта паклалі тры карціны, адна з якіх — «Чацвер» У. Д. Садлера.
У 1926 годзе да будынка быў прыбудаваны аддзел замежнага жывапісу (прадстаўлены галоўным чынам французскія імпрэсіяністы і постімпрэсіяністы). У 1987 годзе адкрылася галерэя Клор (Clore Gallery), у якой выстаўлена самая поўная калекцыя твораў Цёрнера, завешчаная ім дзяржаве. У 1988 годзе адкрыўся філіял галерэі ў Ліверпулі. У маі 2000 года ў пераабсталяваным будынку былой электрастанцыі на паўднёвым беразе Тэмзы, насупраць сабора св. Паўла, адкрылася галерэя сучаснага мастацтва (Тэйт Мадэрн; архітэктары Херцаг і дэ Мёран).
Партызанская брыгада «Кастрычнік»
Партызанская брыгада «Кастрычнік» — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1943 года на базе атрада «Кастрычнік», арганізаванага ў верасні 1942 года ў Усвяцкім раёне Смаленскай вобласці і накіраванага ў Вілейскую вобласць. Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Мёрскага, Дзісенскага, Шаркаўшчынскага, Глыбоцкага раёнаў. 2—4 ліпеня 1944 года брыгада (256 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі баявыя дзеянні на чыгуначных і шашэйных дарогах. Летам 1943 года вялі засадныя баі на Заходняй Дзвіне. Каля вёскі Крукі разбілі нямецкі абоз з боепрыпасамі, у верасні вялі баі з карнікамі ў Мёрскім раёне. Зімой 1943—1944 гадоў і вясной 1944 года нападалі на нямецкія гарнізоны ў вёсках Бараўцы, Галубічы, Шыпы. У аперацыі «рэйкавая вайна» толькі на чыгуначным участку Круляўшчына — Падсвілле падарвалі 730 рэек. На шашы Дзісна — Лужкі спалілі 12 мастоў. У лютым — сакавіку 1944 года разам з партызанамі Ушацкай зоны ўдзельнічалі ў разбурэнні палатна на чыгуначным участку Полацк — Маладзечна. У красавіку вялі баі па прарыву блакады. У красавіку — маі 1944 года ўдзельнічалі ў баях супраць карнікаў у Лепельска-Полацкай зоне.
Пліс
Пліс (pluis, Plisch, peluche ад pilus — «волас») — баваўняная або шарсцяная тканіна з доўгім ворсам да 6 мм, выкананая ў аксамітнай тэхніцы і падобная на плюш.
Пліс з’явіўся ў Расіі ў XVIII стагоддзі і карыстаўся вялікай папулярнасцю, хоць і саступаў аксаміту ў прэстыжы. Як правіла, пліс выпускалі аднатонным, але ў самых розных адценнях: ад глыбокага чорнага да чырвона-карычневага, шаравата-жоўтага і серабрыста-сіняватага. Найбольш вядомыя гатункі пліса — вельвецін і бівер. Дваране і заможныя людзі насілі з пліса хатняе адзенне і мяккі зручны абутак. Плісавая куртка прысутнічае ў «» А. С. Пушкіна, у І. А. Ганчарова ў «» ў плісавых хадзіў з кута ў кут бацька Ілюшы. У купецтва і заможнага сялянства пліс карыстаўся асаблівым поспехам, яны заказвалі сабе з плісу прыбраную вопратку: кафтан,, штаны, картузы. У «Карабейніках» М. А. Някрасава разносяць тавары па вёсках «Паркалі ёсць у нас багатыя, ёсць міткаль, кумач і пліс». Данскія казачкі у канцы XIX — пачатку XX стагоддзя насілі зімой пліскі — паліто прамога крою з пліса на ваце з падшэўкай, аздобленыя круглым каўняром, чорнымі стужкамі і карункамі на грудзях. Звычайна пліс сустракаўся ў мужчынскім гардэробе, тым не менш, пластычныя ўласцівасці тканіны прыцягнулі і жаночых майстроў. У «» М. В. Гогаля адна вельмі ветлівая дама з-за нязручнасці ў назе парушыла стыль адзення і з’явілася на баль у хатніх плісавых ботах. У XIX стагоддзі з’явіўся мэблевы пліс з шарсцяным ворсам для абіўкі мэблі ў бюджэтным выкананні.
Інкардар’я
Інкардар’я — сяло ў Сырдар’інскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Інкардар’інскай сельскай акругі. Код КАТА — 434857100.
Новыя Атагі
Новыя Атагі (Но́вые Атаги́, Жима Атагӏа) — сяло ў Шалінскім раёне Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Нова-Атагінскага сельскага паселішча. Сяло размешчана на правым беразе ракі Аргун, за 7 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра Шалі і за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Грозны.
Найбліжэйшыя населеныя пункты: на поўначы — сяло Чачэн-Аул, на паўночным усходзе — сяло Белгатай, на ўсходзе — Шалі, на паўднёвым захадзе — сяло Чыры-Юрт і на захадзе за ракой Аргун — сяло Старыя Атагі.
Галінзога
Галінзо́га (Galinsoga) — род кветкавых раслін сямейства Астравыя, уключае ў сябе 20 відаў раслін, якія растуць у Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы.
Ляды (Шаркаўшчынскі раён)
Ля́ды (, Ляды) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Галінзога
Упершыню былі завезеныя ў Еўропу з Перу ў 1796 годзе, пасля чаго пачалі актыўна распаўсюджвацца, дзякуючы сваёй высокай пладавітасці. Два віды — і  — шырока распаўсюджанае пустазелле ў Еўразіі.
Назва
Навуковая назва роду дадзена ў гонар захавальніка.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, амаль голыя або густа апушаныя травяністыя расліны. Сцябло прамастойнае, галінастае, вышынёй да 1 м. Лісце простае, супраціўнае, на чаранках. Кветкі ў звычайна шматлікіх кошыках, у верхавінкавых або пазушных паўпарасоніках. Краявыя кветкі кошыкаў белыя, сярэдзінныя — трубчастыя і жоўтага колеру. Плод — сухая сямянка з чубком.
Віды
Паводле базы дадзеных The Plant List, род уключае 15 відаў :
Гаспадарчае значэнне
Пустазельныя расліны. Некаторыя віды — лекавыя.
Андрэй Маркавіч Ганчарэнка
Андрэй Маркавіч Ганчарэ́нка (, в. Версанка,, Мінская вобласць — ) — беларускі фізік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1984; член-карэспандэнт з 1972), доктар фізіка-матэматычных навук (1972), прафесар (1974). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978).
Біяграфія
A. М. Ганчарэнка нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння школы ў 1951 годзе паступіў на фізіка-матэматычны факультэт БДУ, які скончыў з адзнакай у 1956 годзе і быў рэкамендаваны для паступлення ў аспірантуру Інстытута фізікі АН Беларусі.
З 1959 года працуе ў Інстытуце фізікі АН Беларусі. З 1970 года A. M. Ганчарэнка займае пасаду намесніка дырэктара па навуковай рабоце, з’яўляецца кіраўніком Магілёўскага аддзялення інстытута, адначасова з 1982 загадвае лабараторыяй. У 1987 годзе абіраецца галоўным вучоным сакратаром АН Беларусі (да 1997 года) і вяртаецца ў Мінск. Адначасова ў 1991—2004 гадах кіруе Аддзелам аптычных праблем інфарматыкі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
З 2004 года загадчык лабараторыі, з 2008 года галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута фізікі імя Б. І. Сцяпанава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы A. M. Ганчарэнка прысвечаны фізічнай і, а таксама квантавай электроніцы. Ім былі дэталёва вывучаны ўласцівасці кругавых аптычных восяў паглынальных крышталяў і крышталічных пласцінак, паверхняў паказчыкаў праламлення і каэфіцыентаў паглынання.
Ён пабудаваў тэорыю анізатропных дыэлектрычных і, выявіў ўплыў анізатрапіі на тыпы хваляў, лакалізацыю энергіі і крытычныя частоты хваляводаў, дэталёва вывучыў ізатропныя і крышталічныя планарныя хваляводы , згасанне і ўзмацненне святла ў тонкаплёнкавых хваляводах, разгледзеў хваляводныя ўласцівасці неаднародных тонкаплёнкавых слаёў і вызначыў характарыстыкі уласных мод неаднароднага святлавода. Таксама былі вывучаны асаблівасці ўзмацнення хваль у іх, атрыманы высакаякасныя аптычныя хваляводы і валокны. Прапанаваны і новы клас арганічных злучэнняў, перспектыўных для стварэння хваляводаў.
Пасля з’яўлення лазераў паўстала неабходнасць ва ўзгодненай тэорыі распаўсюджвання магутных пучкоў святла ў розных асяроддзях. A. M. Гончаренко разгледзеў гэтыя пытанні, прааналізаваў асаблівасці распаўсюджвання гаўсавых эліптычных пучкоў у лінзападобных анізатропных і актыўных асяроддзях.
У цяперашні час A. M. Ганчарэнка з супрацоўнікамі займаюцца стварэннем алгарытмаў паралельнай лічбавай апрацоўкі і перадачы інфармацыі цалкам аптычнымі метадамі, распрацоўкай новых прынцыпаў стварэння адпаведных інтэгральна-аптычных сістэм, а таксама даследаваннем перспектыўных нелінейных матэрыялаў. Асобную цікавасць уяўляюць даследаванні, прысвечаныя распаўсюджванню у нелінейных асяроддзях.
Бабельсбергскі ўніверсітэт кінематаграфіі імя Конрада Вольфа
Бабельсбергскі ўніверсітэт кінематаграфіі імя Конрада Вольфа (Filmuniversität Babelsberg Konrad Wolf) — нямецкая дзяржаўная спецыялізаваная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Патсдам.
Агульная характарыстыка
Вучэльня з'яўляецца старэйшй і буйнейшай кінашколай Германіі і адзінай у рэйтынгу нямецкіх універсітэтаў з 2014 года. Яна таксама з'яўляецца адзінай мастацкай ВНУ Брандэнбурга і размешчана паблізу кінастудыі.
Установа была заснавана 1 лістапада 1954 года як Нямецкая акадэмія кінамастацтва ў Бабельсбергскім палацы ў Патсдаме, а ў 1969 годзе яна была перайменавана ў Акадэмію кіно і тэлебачання ГДР. У 1985 годзе яна была названа ў гонар рэжысёра Конрада Вольфа. 8 ліпеня 2014 года вучэльне быў прысвоены статус універсітэта.
IC 2399
IC 2399 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Плісіроўка
Плісіроўка або плісэ́ (ад plissée — «моршчыць», што ад plicāre — «зморшчына»; індаеўрапейскі корань plek) — дэкаратыўны элемент адзення ў выглядзе дробных, механічна запрасаваных, незастрочаных зморшчын, якія могуць быць як плоскімі (ляжаць), так і выступаючымі гармонікам (гафрэ).
Як правіла, плісіраваныя спадніцы выконваюцца прамымі і расклёшанымі («паўсонца» або «сонца»), нярэдка плісіраваная выкарыстоўваецца для аздаблення спадніц (па нізе), сукенак або блуз (па рукавах або каўнеру). На выкананне плісіроўкі патрабуецца прыкладна ў тры разы больш матэрыі, чым шырыня закончанага вырабу.
Шыелі (Кызылардзінская вобласць)
Шыелі — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шыелійскай сельскай акругі. Код КАТА — 435230100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 28621 чалавек (14046 мужчын і 14575 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 29632 чалавекі (14602 мужчыны і 15030 жанчын).
Хімус
Хімус — вадкае або паўвадкае змесціва тонкіх кішак пазваночных жывёл і чалавека. Складаецца з сумесі прадуктаў ператраўлення ежы ў страўніку, жоўці, сакрэтаў падстраўнікавай і кішэчных залоз, злушчанага эпітэлію і мікраарганізмаў, а таксама ферментаў панкрэатычнага соку і ўласна кішэчных. Склад хімусу залежыць ад характару харчавання і стану скараторнай дзейнасці стрававальнага апарату. Маторная дзейнасць кішэчніка садзейнічае перамешванню хімусу і яго перамяшчэнню. У чалавека за суткі з тонкіх кішак у тоўстую пераходзіць каля 400 г. хімусу.
Кюсю
Кюсю́ (九州 Кю:сю:, літ. «дзевяць правінцый») — трэці па велічыні востраў Японскага архіпелага. Плошча каля 35,6 тыс. км². Насельніцтва 14,7 млн чал. (2003); Шчыльнасць насельніцтва — больш за 300 чал/км². Па адной з версій лічыцца месцам зараджэння японскай цывілізацыі. Адміністрацыйна Кюсю дзеліцца на 7 прэфектур.
ТТ-34
«ТТ-34» — беларускі метал-гурт, створаны ў 1996 годзе.
Станаўленне
Правобразам ТТ-34 была група Head Cleaner, якая з'явілася ў Гомелі ў 1996 годзе. Першае выступленне Head Cleaner адбылося ў верасні 1996 года, першы склад — Аляксей Смірноў (барабаны), Канстанцін Пятровіч Астапенка (вакал), Аляксандр Валастноў (гітара) і Аляксей Грыгор'еў — Мух (бас).
1996-1999 гг.
У снежні 1996 адбываецца запіс першага дэма групы. У студзені 1998 сыходзіць гітарыст Валастноў і прыходзіць Сяргей Кузьмянкоў (раней граў у групах Entry і Voodoo, гітарыст ТТ-34 у цяперашні час). У ліпені 1998 адбываецца замена басіста Муха на Валерыя Навасельцава (таксама ўдзельнік Entry і Voodoo). У студзені 1999 запісваецца міні-дэма-праграма «Psychotronic Bomb». У маі гэтага ж года назва змяняецца на ТТ-34, а тэкставая арыентацыя з англа- на рускамоўную. У чэрвені 1999 гурт упершыню выступае пад маркай ТТ-34. Праз месяц да гурта далучаецца вакаліст Аляксандр Пацёмкін (Entry), канчаткова фарміруецца стыль групы — пазітыўная цяжкая музыка з упорам на павышаную энэргетычнасць гучання з рускамоўнымі тэкстамі.
1999-Цяперашні час
У 2001 годзе ТТ-34 становіцца удзельнікам незалежнага творчага фарміравання «Дзеці Сонца». У 1999-2006 гадах група займаецца актыўнай канцэртнай дзейнасцю (каля 300 выступленняў, геаграфія — уся Беларусь, Расія, Украіна, а таксама Прыбалтыка), запісам музыкі да кінафільмаў (трыўмфальныя «Ночной и Дневной дозоры», расійскі баявік «Охота на пиранью»), а таксама фарміраваннем і запісам праграмы, якая стане дэбютным альбомам «Грубый помол». Заслугоўвае ўвагі кароткачасовае супрацоўніцтва групы ў 2002 годзе з рэп — выканаўцам Серёгой (Сяргей Пархоменка) (удзельнічаў у запісу «Грубого помола») і аўтэнтычным конга-перкусіяністам Урыем.
У лістападзе 2006 года групу пакідае Аляксандр Пацёмкін, у снежні яму на замену прыходзіць Любамір Крыжаноўскі (раней — вакаліст гурта Jazzlatex). Вясной 2007 года гурт дае першы канцэрт у абноўленым складзе. Таксама вясной 2007 групай зняты анімацыйны кліп на песню: «Пиздец». У верасні 2007 групу пакідае Канстанцін Пятровіч, група прымае рашэнне аб адсутнасці неабходнасці ў двух вакалістах. У такім складзе гурт існуе да 2012 года, у 2012 групу пакідае адзін з найстарэйшых удзельнікаў калектыву Валерый Навасельцаў, якога замяняе Яўген Юдэнак, вядомы па ўдзеле ў шматлікіх калектывах дэз-метал і грайндкор накіраванасці, яго дэбют адбываецца ў чэрвені 2012 года на беларускім фестывалі «Мірскі Замак».
У 2014, у рамках правядзення шоў «Reunion», разам з калектывам упершыню за 7 гадоў на сцэну падымаецца адзін з яе першапачатковых удзельнікаў Аляксандр Пацёмкін.
У 2015 годзе, пачынаецца праца над другім студыйным альбомам, які атрымаў у далейшым назву «Падая И Задыхаясь Добиваешься Единой Цели». Пры запісу гэтага альбома ў складзе калектыва упершыню з'яўляецца Аляксей Коршун (Thelema, Dragonflame), спачатку як гукаінжынер, а потым і ў якасці паўнавартаснага ўдзельніка калектыву. 24 лютага 2016 года гэта альбом прэзентуецца грамадскасці. Пачынаецца шэраг канцэртаў у падтрымку альбома, на гэтым этапе ў канцэртны склад калектыва ўліваецца самая юная ўдзельніца — Анастасія Кузьмянкова, якая займаецца бэк-вакалам.
Цагляная вуліца (Брэст)
Вуліца Цагляная (гістарычная назва: вуліца Заходняя) — вуліца на паўднёвай ускраіне Брэста. Узнікла ў 1958 годзе пасля далучэння да горада цяглянага завода № 22. Працягласць 840 м — ад Ковельскай шашы да чыгуначнага пераезда на лініі Брэст — Тамашоўка. Забудавана адна-, двух- і трохпавярховымі жылымі дамамі. На вуліцы, на тэрыторыі былога цаглянага завода ў 1948 годзе ўсталяваны абеліск у памяць рабочых, якіх расстралялі нацысты.
Слупя (гміна, Свентакшыскае ваяводства)
Слу́пя (Słupia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Енджэёўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Слупі. Плошча гміны складае 108,42 км². Станам на 2010 год у гміне Слупя пражывалі 4461 чалавек, шчыльнасць — 41 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 43 населеныя пункты.
Рашын’ё
Рашын'ё (Roscigno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 993 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 84020. Тэлефонны код — 0828.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уладзімір Мікалаевіч Шын
Уладзімір Мікалаевіч Шын (нар., Алмалык) — беларускі і ўзбекскі баксёр паўцяжкай вагавой катэгорыі, выступаў за зборную СССР у другой палове 1970-х — першай палове 1980-х гадоў. Двухразовы чэмпіён СССР, бронзавы прызёр чэмпіянату свету, уладальнік Кубка свету, шматразовы чэмпіён Узбекскай ССР, заслужаны майстар спорту (1990). Пасля завяршэння кар’еры працаваў трэнерам, узначальваў зборныя каманды Узбекістана і Беларусі. Таксама вядомы як культуролаг, прафесар і педагог, з’яўляецца старшынёй Асацыяцыі карэйскіх культурных цэнтраў Рэспублікі Узбекістан.
У 1996 годзе быў прызначаны віцэ-прэзідэнтам Федэрацыі аматарскага бокса Азіі і ўзначаліў зборную Узбекістана па боксе. У бытнасць трэнерам у розныя гады працаваў з такімі вядомымі баксёрамі як Вячаслаў Яноўскі, Руслан Чагаеў, Артур Грыгаран, Алег Маскаеў, Мухамадкадыр Абдулаеў. У 2000 годзе вазіў зборную Узбекістана на летнія Алімпійскія гульні ў Сідней, дзе яго падапечныя выйгралі дзве бронзавыя ўзнагароды і адну залатую. З студзеня 2013 г. займае пасаду галоўнага трэнера зборнай Беларусі.
Aethes kindermanniana
Aethes kindermanniana — від молі сямейства ліставёртак. Быў апісаны ў 1830 годзе. Сустракаецца на Сардзініі і ў Даніі, Германіі, Францыі, Іспаніі, Італіі, Швейцарыі, Аўстрыі, у Чэхіі, Славакіі, Польшчы, Венгрыі, Румыніі, Нарвегіі, Швецыі, Фінляндыі, ў Прыбалтыцы, Украіне, Расіі і Малой Азіі. Від таксама быў зафіксаваны з Паўночнай Амерыкі.
Размах крылаў складае 13-17 мм. Лёт імага ў сакавіку і з мая па жнівень.
Блюшчык
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травы з паўзучымі сцёбламі і доўгімі ўкаранёнымі кветаноснымі парасткамі даўжынёй 20—25 см. Лісце супраціўнае, зубчастае, укрытае валаскамі.
Кветкі маленькія, трубчастыя, двухгубыя, ліловыя, па некалькі ў пазухах лісця. Плод — цэнобій з 4-х арэшкаў.
Распаўсюджванне і экалогія
Расце па хмызняковым зарасніках, у лясах, на лугах і як пустазелле каля жылля.
У прыродзе блюшчык мае шырокае распаўсюджванне — Усходняя і Сярэдняя Еўропа, Каўказ, Сібір, Далёкі Усход, Сярэдняя і Малая Азія, Паўночная Амерыка, Японія, Кітай, Манголія.
На Беларусі 2 віды роду: і.
Значэнне і ўжыванне
Лекавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Блюшчык змяшчае эфірныя алеі, халін і дубільныя рэчывы; быдлам не ўжываецца. Некаторыя віды ядавітыя.
Свежае лісце блюшчыка выкарыстоўваецца для араматызацыі алкагольных і вырабу танізуючых напояў.
Блюшчык здаўна ўжываўся для прафілактыкі атручванняў свінцом у мастацкіх майстэрнях і ў малярнай вытворчасці, для лячэння пры атручванні цяжкімі металамі.
Юзаф Сангушка
Юзаф Паўлін Ян Адам Сангушка ( — ) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак надворны літоўскі (1760—1768) і вялікі літоўскі (з 1768).
Трымаў Крамянецкае і Чаркаскае староствы, меў палацы ў Мінску і Гродна.
Біяграфія
З княжацкага роду Сангушкаў герба «Літоўская Пагоня», сын Паўла Караля, вялікага маршалка літоўскага, і Барбары з Дунінаў. Меў братоў Януша Аляксандра, Януша Мадэста і Гераніма Януша.
Абіраўся паслом на вальны сойм у 1754 годзе. На сойме 1767—1768 гадоў абвясціў «Праект рэформы ўраду», які прадугледжваў прыняцце адзінага кодэксу права для ўсёй Рэчы Паспалітай. Падпісаў акт Кардынальных правоў.
Падтрымаў абранне каралём Станіслава Аўгуста Панятоўскага (1764). У 1771 годзе таемна далучыўся да Барскай канфедэрацыі.
У 1774 годзе ажаніўся з Ганнай Цэтнер, з якой меў сына Рамана (1775—1790).
Вуліца Крупскай (Брэст)
Вуліца Крупскай  (гістарычныя назвы: вуліца Агародная) — вуліца ў цэнтральнай частцы г.Брэста. Пераназвана ў 1940 годзе ў гонар Н. К. Крупскай. Працягласць 370 м — ад вуліцы Гогаля да вуліцы Леванеўскага. Сфарміравалася ў 1920-30-х гадах. Забудавана драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Галінзога шчаціністая
Галінзога шчаціністая (Galinsoga quadriradiata) — від раслін сямейства ; радзімай з’яўляюцца: Мексіка; Вест-Індыя; Цэнтральная Амерыка; Паўднёвая Амерыка.
Апісанне
Аднагадовая трава, 8-62 см вышынёй. Ліставая пласціна 20-60 × 15-45 мм. Кветканосы 5-20 мм. Кветкавыя голавы звычайна 2-3 мм у дыяметры; жоўтыя дыскавыя кветачкі і, як правіла, пяць белых (часам ружовых) прамянёвых кветачак, шырока разнесеных вакол цэнтра. 2n = 32, 48, 64.
Распаўсюджанне
Радзімай з’яўляецца Мексіка; Вест-Індыя; Цэнтральная Амерыка; Паўднёвая Амерыка; інтрадуцыраваны ў ЗША, Канадзе, Еўропе, некаторых частках Азіі і Афрыкі.
Шпіянаж
Шпіянаж — супрацьпраўна разведвальная дзейнасць органаў (іх агентаў) замежных дзяржаў, што, як правіла, прадугледжвае выкраданне афіцыйна засакрэчанай інфармацыі (дзяржаўнай таямніцы) спецслужбамі недружалюбных дзяржаў.
Статус шпіёна і разведчыка ў міжнародным праве
На Брусельскай канферэнцыі 1874 года прапаноўвалася падвяргаць непрыяцельскіх шпіёнаў смяротнаму пакаранню без суда, але прапанова гэтая прынята не была. На той жа канферэнцыі былі ўсталяваныя прыкметы шпіянажу: збіранне звестак аб варожай арміі і ўтоенасць дзеянняў.
У адпаведнасці з нормамі міжнароднага гуманітарнага права, любая асоба з складу ўзброеных сіл боку, што знаходзіцца ў канфлікце, якое трапляе ва ўладу процілеглага боку ў той час, калі яно займаецца шпіянажам, не мае права на статус ваеннапалоннага, і з ім могуць звяртацца як са шпіёнам, гэта значыць, яго могуць падвергнуць крымінальнай пераследу.
Асоба са складу ўзброеных сіл боку, што знаходзіцца ў канфлікце, якое не пражывае на тэрыторыі, акупаванай адваротнай бокам, і якое займаецца шпіянажам на гэтай тэрыторыі, не губляе свайго права на статус ваеннапалоннага, і з ім не могуць звяртацца як са шпіёнам, за выключэннем тых выпадкаў, калі асоба захоплена да таго, каб яна зноў далучылася да ўзброеных сіл, да якіх належыць.
У адрозненне ад шпіёна, разведчык, г.зн. асоба са складу ўзброеных сіл боку, што знаходзіцца ў канфлікце, якая ад імя гэтай боку збірае або спрабуе збіраць інфармацыю на тэрыторыі, кантраляванай адваротнай бокам, не лічыцца асобай, якая займаецца шпіянажам, калі, дзейнічае такім чынам, яна носіць форменную вопратку сваіх узброеных сіл. Такім чынам, у выпадку палону, разведчык мае права на статус ваеннапалоннага.
Адказнасць за шпіянаж згодна з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь
У адпаведнасці з артыкулам 358 Угалоўнага Кодэксу Рэспублікі Беларусь прадугледжана адказнасць у форме пазбаўлення волі на тэрмін ад сямі да пятнаццаці год.
Заўвага: Асоба, якая здзейсніла шпіпянаж альбо здраду дзяржаве ў форме шпіянажа, але дабраахвотна спыніла злачынную дзейнасць, і заявіла дзяржаўным органам аб зробленных ім дзеяннях, а таксама аказала садзейнічанне ў спыненні шкодных наступстваў, вызваляецца ад угалоўная адказнасці.
IC 2400
IC 2400 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Рысь.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 2012
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2012 (Welsh Open 2012, таксама вядомы як 888真人 Welsh Open 2012 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 19 лютага 2012 года на арэне Ньюпарт Цэнтр, у Ньюпарце, Уэльс. Турнір стаў 21-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Кампанія 888真人 упершыню спансавала турнір. Прызавы фонд чэмпіянату склаў £201,500, з якіх £30,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Дзін Цзюньхуэй, які перайграў на свяім шляху да тытула Марка Дэвіса (4:0), леташняга пераможцу Джона Хігінса (4:3), Стывена Лі ў чвэрцьфінале (5:4), Шона Мёрфі ў паўфінальным матчы (6:2) і Марка Сэлбі ў фінальным паядынку (9:6). Такім чынам, 24-гадовы кітаец выйграў свой восьмы прафесійны і пяты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама першы прафесійны турнір з студзеня 2011 года (пасля перамогі на Мастэрс) і першы рэйтынгавы — больш чым за 2 гады (у снежні 2009 года ён перамог на чэмпіянаце Вялікабрытаніі).
Прызавыя грошы
У 2012 годзе спонсарам адкрытага чэмпіянату Уэльса стала кампанія 888真人. Прызавы фонд застаўся на тым жа ўзроўні, што і ў мінулым годзе, склаўшы £201,500. Першы прыз спаборніцтва таксама не змяніўся, застаўшыся на ўзроўні £30,000
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2022
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2022 — 85-ы чэмпіянат свету па хакеі праходзіў 13—29 мая 2022 года ў фінскіх Хельсінкі і Тамперэ.
Трэці раз запар у фінал Чэмпіянату свету выйшлі зборныя Фінляндыі і Канады. Перамогу з лікам 4:3 (у овертайме) атрымала каманда гаспадароў турніру.
Іван Андрэевіч Крумін
Іван Андрэевіч Крумін (,  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (30.03.1943).
Біяграфія
І. А. Крумінь нарадзіўся у горадзе Гарадок Віцебскай губерні. Пасля заканчэння школы сялянскай моладзі ў 1930 годзе паступіў у Віцебскі кааператыўны тэхнікум. Да Вялікай Айчыннай вайны працаваў бухгалтарам. У Чырвонай Арміі са жніўня 1941 года. На фронце з лістапада 1942 ода пасля заканчэння мінамётнага вучылішча. Удзельнічаў у баях на Цэнтральным і 1-м Беларускім франтах, у вызваленні Курска, Арла, Сеўска, Чарнігава, Правабярэжнай Украіны.
Камандзір узвода 120-мм мінамётаў 45-га Даурскага стралковага палка 106-ай Забайкальскай стралковай дывізіі лейтэнант І. А. Крумін у баях за пераправу на рацэ Дняпро праявіў мужнасць і адвагу. Пад моцным агнём праціўніка 15 кастрычніка 1943 года пераправіўся на правы бераг Дняпра ў раёне Лоева для карэкціроўкі агню нашай артылерыі, якая абстрэльвала пераправу. Быў паранены, аднак працягваў выконваць баявую задачу. І толькі тады, калі пераправіліся другія эшалоны, падышла змена, ён згадзіўся эвакуіравацца ў медсанбат.
У выніку гераічных дзеянняў лейтэнанта І. А. Круміна артылерыя дзейнічала выдатна, агнявыя кропкі праціўніка падаўляліся своечасова, што забяспечыла паспяховае фарсіраванне Дняпра і захоп плацдарма на правым беразе ракі.
Званне Героя Савецкага Саюза было прысвоена 30 кастрычніка 1943 года.
У 1946 годзе І. А. Крумін дэмабілізаваўся. Скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС, быў на партыйнай і дзяржаўнай рабоце ў горадзе Рыга. Працаваў ва Ўсесаюзным НДІ эканомікі кааператыўнага гандлю, старшынёй праўлення Латвійскага спажывецкага саюза. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Латвійскай ССР.
Узнагароды
Узнагароджаны 2 ордэнамі Леніна, ордэнам Айчыннай вайны I ступені, ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, Кастрычніцкай Рэвалюцыі.
Акмая (Кызылардзінская вобласць)
Акмая — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акмаянскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 13 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435233100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2383 чалавекі (1209 мужчын і 1174 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2519 чалавек (1293 мужчыны і 1226 жанчын).
Малінова (Шаркаўшчынскі раён)
Маліно́ва (, Малиново) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Дашнакцуцюн
Армянская Рэвалюцыйная Федэрацыя (АРФ), Дашнакцуцюн (Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւն (ՀՅԴ) — «Армянская рэвалюцыйная супольнасць») — адна з найстарэйшых армянскіх палітычных партый. Створана ў 1890 годзе ў Тыфлісе (Тбілісі).
У 1918—1920 гадах «Дашнакцуцюн» — кіруючая партыя ў Рэспубліцы Арменіі.
З дня абвяшчэння незалежнасці 28 мая 1918 г., Арменія была ў бесперапынных войнах амаль з усімі сваімі суседзямі, апроч Ірана — з Турцыяй, Грузіяй, Азербайджанам. І як завяршальны этап, у выніку ўварвання і ваенных дзеянняў супольных войскаў турэцкіх кемалістаў, расійскіх бальшавікоў і азербайджанцаў, у снежні 1920 г., Рэспубліка Арменіі спыніла сваё існаванне. Арменія абвяшчалася незалежнай сацыялістычнай рэспублікай, створаны Часовы ваенна-рэвалюцыйны камітэт у складзе 5 членаў ад Камуністычнай партыі і левых дашнакаў, і 2 членаў Дашнакцуцюн па пагадненні з камуністамі.
У 1907—1960 гадах — член Сацыялістычнага Інтэрнацыянала. З 1996 года зноў бярэ ўдзел у яго працы ў якасці назіральніка, у 1999 годзе атрымала кансультацыйны статус, а з 2002 года аднавіла паўнапраўнае членства ў гэтай арганізацыі.
Руціна
Руціна (Rutino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 919 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 102 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 84070. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мікалай Аляксеевіч Ласкуноў
Мікалай Аляксеевіч Ласкуноў (, вёска Станіславова, Полацкі павет — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Станіславова Полацкага павета Віцебскай губерні (цяпер у Шумілінскім раёне, Віцебская вобласць, Беларусь). У Чырвонай Арміі з 1930 г. У 1934 годзе скончыў Кіеўскую ваенную школу сувязі, у 1941 годзе Ваенную акадэмію імя Фрунзэ. 3 1945 года на 2-м Далёкаўсходнім фронце.
Барыс Яфімавіч Нямцоў
Раней быў вядомы як першы губернатар Ніжагародскай вобласці (1991—1997). Затым Нямцоў перайшоў на працу ва Урад Расіі ў якасці міністра паліва і энергетыкі (1997) і першага намесніка старшыні ўрада (1997—1998). У 1997—1998 гадах таксама ўваходзіў у Савет бяспекі Расійскай Федэрацыі.
У 1998 годзе стварыў ліберальны рух «Расія маладая», які затым выступіў адным з заснавальнікаў кааліцыі «Правая справа» (1998—2000) і партыі «Саюз правых сіл». Барыс Нямцоў некалькі разоў абіраўся ў расійскі парламент, у 1990 годзе ён быў абраны народным дэпутатам РСФСР, у 1993 годзе абраны ў Савет Федэрацыі ФС РФ, у 1995—1997 гг. з’яўляўся членам Савета Федэрацыі па пасадзе губернатара. У 1999—2003 гадах — дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага Сходу РФ, дзе займаў пасады намесніка старшыні Дзярждумы і кіраўніка фракцыі СПС. Пасля 2003 года працаваў у бізнесе і быў пазаштатным саветнікам Прэзідэнта Украіны.
Пасля расколу ў «Саюзе правых сіл» (калі аднапартыйцы прынялі рашэнне аб’яднацца ў «Правую справу») у 2008 годзе быў адным з ініцыятараў стварэння апазіцыйнага дэмакратычнага руху «Салідарнасць». З 2008 года — член Бюро Федэральнага палітычнага савета руху «Салідарнасць». У 2009 годзе пры падтрымцы «Салідарнасці» высоўваўся на пост мера Сочы і на выбарах заняў другое месца пасля кандыдата ад партыі ўлады. У 2010 годзе рух увайшоў у кааліцыю «За Расію без самаўпраўнасці і карупцыі». З 2012 года — сустаршыня палітычнай партыі «Рэспубліканская партыя Расіі — Партыя народнай свабоды» (РПР-ПАРНАС). На рэгіянальных выбарах 8 верасня 2013 года абраны дэпутатам Яраслаўскай абласной думы на чале спісу партыі «РПР-Парнас». Вядомы выданнем шэрагу дакладаў пра карупцыю, і дакладаў, якія крытыкуюць У. Пуціна («Пуцін. Вынікі. 10 гадоў», «Пуцін. Карупцыя»), а таксама як адзін з арганізатараў і ўдзельнікаў «Маршаў нязгодных» (2007), «Стратэгіі-31» і пратэстных мітынгаў «За сумленныя выбары» (2011—2013) і шэсцяў супраць баявых дзеянняў на тэрыторыі Украіны (2014—2015).
З’яўляўся кандыдатам фізіка-матэматычных навук, аўтарам больш за 60 навуковых прац і некалькіх вынаходак. Ініцыятар наймення кіраўнікоў абласцей у Расіі губернатарамі (такім чынам, ён стаў першым губернатарам у Расіі). Ініцыятар Прэзідэнцкай праграмы падрыхтоўкі кіраўнічых кадраў. Узнагароджаны некалькімі расійскімі дзяржаўнымі ўзнагародамі (у тым ліку медалём ордэна «За заслугі перад Айчынай»), украінскім ордэнам князя Яраслава Мудрага і Ордэнам святога дабравернага князя Данііла Маскоўскага ад Рускай праваслаўнай царквы.
Застрэлены ў ноч з 27 на 28 лютага 2015 года ў Маскве.
Пахаваны ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
Жаночая зборная Беларусі па пляжным футболе
Жаночая зборная Беларусі па пляжным футболе прадстаўляе Беларусь на міжнародных турнірах па пляжным футболе для жанчын.
Гісторыя
Зборная была створана ў 2014 годзе. Першую гульню зборная правяла ў ліпені 2019 года на Кубку выкліку.
Царква Святога Ігнація Лаёлы
Царква Святога Ігнація Лаёлы:
Маньерызм
Маньеры́зм (ад maniera — стыль, манера) — стыль і мастацкі кірунак у еўрапейскім мастацтве, архітэктуры і літаратуры ў перыяд пераходу ад Адраджэння да Новага часу. Маньерызм узнік у Італіі, дзе развіваўся ў рамках Позняга Адраджэння з 1520-х гг., у большасці еўрапейскіх краін прыйшоўся на сярэдзіну і другую палову XVI — пачатак XVII стагоддзя; сфарміраваў перадумовы для складання барока. Яму ўласціва страта рэнесансавай гармоніі паміж цялесным і духоўным, прыродай і чалавекам. Некаторыя даследчыкі (асабліва літаратуразнаўцы) не схільныя лічыць маньерызм самастойным стылем і разглядаюць у ім ранейшую фазу барока. Існуе і пашыранае тлумачэнне паняцця «маньерызм», як выражэнне фарматворчага, «прэтэнцыёзнага» пачатку ў мастацтве на розных стадыях культурнага развіцця — ад антычнасці да сучаснасці.
Тэрмін
Маньерызм адлюстроўвае агульны стан «браджэнне розуму» у эпоху, калі ідэалы гарманічнай светабудовы саступаюць месца канфліктнаму ўспрыманню свету, усведамленню нікчэмнасці чалавечага Я перад лёсам (Джардана Бруна,, Мішэль дэ Мантэнь). На змену рацыяналістычнаму пазнанню прыходзіць захапленне герменеўтыкай, акультызмам і магіяй (Агрыпа Нетэсгаймскі); містыцызм і экзальтацыя суіснуюць з натуральна-навуковай думкай, арыентаванай на эмпірычны вопыт. Змяненне эстэтычных пераваг знайшло адлюстрванне ў стаўленні да антычнай спадчыны: элінізм, мастацтва этрускаў прыцягваюць больш, чым класіка; узрастае ўплыў неаплатонікаў і.
Мастацтва маньерызму адмовілася ад асноўнага пастулату рэнесанснай эстэтыкі — пераймання натуры — на карысць выражэння адцягненай ідэі, унутранага вобраза, народжанага ва ўяўленні мастака. Прынцыпы мастацтва маньерызму былі сфармуляваны яго тэарэтыкамі — мастакамі Джорджа Вазары,, Федэрыка Цукары, , якія выкарыстоўвалі паняцце «манеру», якое ўпершыню было выкарыстана ў трактаце Чэніна Чэніні (каля 1390) і абазначана індывідуальны стыль, уласцівы пэўнаму мастаку, той ці іншай эпосе, народу ці школе. Джорджа Вазары і яго калегі тлумачаць «манеру» і «цудоўную манеру» («maniera bella») як спосаб найбольш адэкватнага выражэння абсалютнай ідэі ў яе неаплатанічным сэнсе. Рэалізацыя ідэі, якая прадугледжвае прымат выдумкі і фантазіі над эмпірычным пазнаннем рэальнасці, складаецца з задумы, вывучэння лепшых «манер», адбору і пераймання. У эстэтыцы маньерызму маецца супярэчнасць, якое адлюстроўвае літаратуратурную і мастацкую практыку: натхнёная фантазія і творчае ўяўленне рэгулююцца сістэмай правіл і арыентацыяй на эклектычнае прытрымліванне ўзораў. Такім чынам, любая «maniera» процілеглая перайманню прыроды, бо адлюстроўвае індывідуальнасць мастака ці паэта.
Ужо ў мастацкай тэорыі барока творчасць мастакоў маньерызму ацэньвалася негатыўна, бо быццам бы адышла ад рэальнасці і забыла лепшыя ўзоры мастацтва мінулага. Сам тэрмін «маньерызм» узнік у канцы XVIII стагоддзя і першапачаткова выражаў негатыўную адзнаку з’явы: у класіцыстычнай і асветніцкай эстэтыцы 18-19 стст. (,, Дэні Дзідро) маньерызм атаясамляўся з заняпадам мастацтва, з інертным паўторам знойдзеных Адраджэннем формул, з эклектычным перайманнем прызнаных узораў.