cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ягор Андрэевіч Тамко
Біяграфія
З 1992 г. віцэ-адмірал Я. А. Тамко ў адстаўцы. Старэйшы навуковы супрацоўнік, дацэнт НДІ ВМФ Расіі ў Санкт-Пецярбургу, старшыня Міжнароднага фонду падводнікаў і ветэранаў падводнага флоту, намеснік старшыні Прэзідыума Савета Герояў Савецкага Саюза, Расійскай федэрацыі і поўных кавалераў Ордэна Славы.
Памёр Я. А. Тамко 1 красавіка 2008 г. Пахаваны на Смаленскіх могілках у Санкт-Пецярбургу.
Буракі (значэнні)
Буракі — род кветкавых раслін сямейства лебядовых
Назву Буракі́ маюць наступныя населеныя пункты:
Оламаўцкі край
Оламаўцкі край (Olomoucký kraj) — адміністрацыйная адзінка Чэшскай рэспублікі. Месціцца на тэрыторыі гістарычнай вобласці Маравія, часткова Сілезіі. На поўначы край мяжуе з Польшчай (працягласць мяжы складае 104 км), на ўсходзе — з Мараўскасілезскім краем, на паўднёвым усходзе — з Злінскім краем, на поўдні — з Паўднёвамараўскім краем і на захадзе — з Пардубіцкім краем. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Оламаўц. У краі налічваецца 5 адміністрацыйных раёнаў і 26 гарадоў.
Іда Мак-Кінлі
Іда Сакстан Мак-Кінлі (Ida Saxton McKinley; -) — жонка прэзідэнта Уільяма Мак-Кінлі і Першая лэдзі ЗША з 1897 па 1901 год.
Уільям Мак-Кінлі, ва ўзросце 27 гадоў, ажаніўся з Ідай Сакстан, ва ўзросце 23 гадоў, 25 студзеня 1871 года. Пасля вяселля пара правяла прыём у доме бацькоў нявесты. У разрэз традыцыі, на афіцыйных абедах яна сядзела побач з мужам, а не на другім канцы стала. Пры атрыманні тэлеграм яна сядзела побач з ім. З-за эпілепсіі ўсе абавязкі Іды ўзяла на сябе Джэні Татл Хобарт, жонка віцэ-прэзідэнта Гарэта Хобарта.
III з’езд КП(б)Б
Трэці з'езд Камуністычнай партыі (бальшавікоў) Беларусі (III канферэнцыя КП(б)Б). Адбыўся 22 — 26 лістапада 1920 г. у Мінску. Прысутнічалі 63 дэлегаты ад 1700 членаў партыі з 6 паветаў былой Мінскай губерні і г. Мінска, а таксама 5 дэлегатаў з рашаючым голасам ад ЦК Камуністычнага саюза моладзі Беларусі (анкеты запоўнілі 60 дэлегатаў). Самы нешматлікі па колькасці дэлегатаў з'езд за ўсю гісторыю КП(б)Б. Гэта быў 1-ы з'езд КП(6)Б пасля вызвалення Беларусі ад польскіх войск і прыняцця Дэкларацыі аб абвяшчэнні незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь (31 ліпеня 1920 г.).
Праца з'езда
У тэзісах справаздачы ЦБ КП(б)Б гаварылася пра ліквідацыю аб'яднанага ЦК Кампартыі (бальшавікоў) Літвы і Беларусі, аднаўленне ССРБ у сувязі з вызваленнем ад польскай акупацыі і абвяшчэннем незалежнасці Літвы, неабходнасць барацьбы з уплывам яўрэйскіх партый Бунд і Паалей-Цыён і беларускіх эсэраў на працоўных горада і вёскі, магчымасць прыняцця на агульных падставах у КП(б)Б былых членаў Беларускай камуністычнай арганізацыі ў сувязі з іх заявамі аб поўным арганізацыйным і ідэйным разрыве з гэтай арганізацыяй, часовае ўстрыманне, зыходзячы з канкрэтных умоў Беларусі, ад нацыяналізацыі сярэдняга і дробнага гандлю і інш. Адзначалася, што ва ўмовах пераходу ад «вялікай рэвалюцыйнай вайны да малой вайны», якая вялася ў форме барацьбы з сялянскімі выступленнямі, КП(б)Б накіроўвае сваю палітыку на ўмацаванне пазіцый сацыялізму ў эканоміцы Беларусі і саюзу рабочага класа і сялянства. Сцвярджэнне, што значная частка працоўных зразумела «неабходнасць напружання ўсіх сіл краіны, што рабочыя і сяляне з кожным днём усё цясней яднаюцца вакол сваёй Камуністычнай партыі», ва ўмовах усё больш нарастаючага супраціўлення сялян палітыцы «ваеннага камунізму» было занадта аптымістычным.
З'езд ухваліў дзейнасць ЦБ, хоць і адзначыў, што яно не разгарнула сваю работу ў паветах. Пры абмеркаванні 2-га пытання былі прадстаўлены тэзісы ў 2 варыянтах (Кнорын і Рэйнгольд). Ставіліся першачарговыя задачы КП(б)Б у час пераходу да мірнага будаўніцтва. Падкрэслівалася, што ўключэнне пралетарскіх і паўпралетарскіх пластоў насельніцтва, усіх працоўных у справу гаспадарчага і культурнага будаўніцтва пашырыць сацыяльную базу савецкай улады і ўмацуе яе пазіцыі. Для прыцягнення сялянства на бок бальшавікоў прапаноўвалася паскорыць бясплатную перадачу яму, у т.л. батракам і беднякам, не менш за 2/3 усіх памешчыцкіх, манастырскіх і іншых зямель непрацоўнага карыстання да пачатку веснавых палявых работ, аказаць дапамогу сялянам у аднаўленні іх гаспадаркі. Гэта было пэўным адыходам ад ранейшай жорсткай лініі па перадачы гэтых зямель толькі для арганізацыі саўгасаў і камун.
Разам з тым адзначалася неабходнасць барацьбы з прыватным гандлем, спекуляцыяй, супраць уладальнікаў прыватных прадпрыемстваў, «прымяняючы да гэтых катэгорый асоб самыя рашучыя рэпрэсіўныя меры». Фактычна гэта быў працяг палітыкі «ваеннага камунізму». Вызначаліся і меры па далейшым правядзенні нацыянальнай палітыкі. Упор рабіўся на інтэрнацыянальнае адзінства працоўных і неабходнасць «разаблачэння антысавецкай палітыкі нацыяналістычных партый і груп». Ставілася задача палепшыць дзейнасць партыйных арганізацый па выхаванні і вылучэнні кадраў на партыйную, савецкую, прафсаюзную работу з мясцовага насельніцтва, асабліва з рабочых і бяднейшых сялян (большасць апошніх былі амаль непісьменнымі). З'езд прапанаваў аб'яднаць 2 варыянты тэзісаў у адзін дакумент і прадставіць яго на канчатковае зацвярджэнне. Выніковы дакумент па гэтым пытанні, а таксама тэзісы даклада Чарвякова аб эканамічным становішчы рэспублікі пакуль не выяўлены.
У тэзісах «Задачы прафсаюзнага руху ў Беларусі» давалася ацэнка палітычнага і эканамічнага становішча ССРБ, высоўвалася задача ўстанаўлення цеснай сувязі «паміж органамі гаспадарчай дыктатуры рабочага класа і яго прафесіянальнымі аб'яднаннямі». Адзначалася, што галоўная задача прафсаюзаў — усімі сіламі садзейнічаць адраджэнню і ўмацаванню сацыялістычнай гаспадаркі «шляхам прымусовай мабілізацыі на нацыяналізаваныя прадпрыемствы», збіраць кваліфікаваныя кадры рабочых, якія, ратуючыся ад голаду і беспрацоўя, разышліся па вёсках і мястэчках. Ставілася задача ўстанавіць пралетарскі кантроль над дзейнасцю саматужных майстэрняў і накіраваць іх работу на абслугоўванне грамадскіх патрэб, а не прыватнага рынку, выхоўваць у мас свядомыя адносіны да сацыялістычнай уласнасці, весці бязлітасную барацьбу з працоўным дэзерцірствам, правільна арганізоўваць выкананне працоўнай павіннасці, павышаць дысцыпліну, прафесійна-тэхнічную адукацыю, клапаціцца пра паляпшэнне матэрыяльнага становішча і культурнага ўзроўню рабочых. У тэзісах пераважалі палітычныя лозунгі бальшавікоў па ўцягненні мас у прафсаюзнае і савецкае будаўніцтва, канкрэтныя меры па паляпшэнні становішча рабочых не вызначаліся. Фактычна гэта быў курс на «адзяржаўленне» прафсаюзаў у духу ідэй Л. Троцкага, якія выказваліся ім у час дыскусіі аб прафсаюзах. Адзначалася, што «прафесійныя саюзы Беларусі робяцца неад'емнай часткай магутных арганізаваных агульнарускіх вытворчых саюзаў і ўсяго міжнароднага Камуністычнага Інтэрнацыянала прафесійных саюзаў».
У тэзісах «Па арганізацыйным пытанні» падкрэслівалася, што на 1-е месца выступаюць задачы гаспадарчага будаўніцтва. У сувязі з гэтым неабходна правесці ўзмоцненую работу па ўцягненні ў партыю самых шырокіх мас рабочых і сялян, «арабочыць» і «асяляніць» яе. Паміж членамі партыі няма і не можа быць адрознення ні па паходжанні, ні па сацыяльным становішчы, а толькі па ступені іх актыўнасці ў партыйнай рабоце, адданасці, вытрыманасці, палітычнай свядомасці, рэвалюцыйнай вопытнасці. Для таго каб пазбегнуць расколу ў партыі, ставілася задача звярнуць сур'ёзную ўвагу на выхаванне новых членаў, павышэнне іх удзелу ў партыйнай рабоце. У тэзісах падкрэслівалася, што «партыйнай работай» з'яўляецца «ўсякая карысная праца як на фабрыцы, так і ў сельскай гаспадарцы, якая ў дадзены момант важная і патрэбная для партыі і рэспублікі». 3 улікам нацыянальных асаблівасцей і важнасці польскага пытання асобая ўвага акцэнтавалася на рабоце па расслаенні «польскага сялянства і ўцягненне яго бяднейшай часткі ў савецкую работу». Бальшавіцкае кіраўніцтва яшчэ не страціла надзеі на магчымасць падштурхнуць сацыялістычную рэвалюцыю ў Польшчы.
3 мэтай пазбаўлення ад партыйнага бюракратызму з'езд рэкамендаваў рэгулярна праводзіць партыйныя сходы з абавязковай прысутнасцю кіруючых работнікаў, разгортваць дыскусіі ўнутры партыі па ўсіх пытаннях савецкага і партыйнага будаўніцтва. Прапаноўвалася наладзіць выданне агульнапартыйнага дыскусійнага лістка для членаў КП(б)Б, устанавіць больш цесныя адносіны кіруючых работнікаў з радавымі членамі партыі, забяспечыць удзел апошніх у рабоце партыйных камітэтаў. Для выхавання камуністаў і ўсіх працоўных рэкамендавалася выкарыстаць найперш дзяржаўныя органы камуністычнай прапаганды камітэты палітычнай асветы, аддзелы Наркамасветы і Цэнтрадруку, палітаддзелы Наркамзема, усе ваенна-палітычныя органы, неадкладна стварыць сетку партыйна-савецкіх школ, адкрыць павятовыя партшколы, найперш у Барысаве і Бабруйску, потым у Мазыры, Слуцку, Ігумені, а таксама аднавіць работу Цэнтральнай школы ў Мінску. Звярталася ўвага на арганізацыю працы клубаў у фабрычных і паўпралетарскіх раёнах, стварэнне хат-чытальняў і бібліятэк у вёсках. Прынята рашэнне рэарганізаваць газету «Савецкая Беларусь» і пачаць выданне спецыяльнай сялянскай газеты для Беларусі. У тэзісах указвалася, што для ўмацавання дысцыпліны неабходна, каб усе без выключэння члены партыі наведвалі партыйныя і прафсаюзныя сходы, удзельнічалі ў суботніках, дзейнасці атрадаў асобага назначэння. Прыклад павінны падаваць кіруючыя работнікі.
У тэзісах «Па арганізацыйным пытанні» вызначаліся статус і прынцыпы пабудовы Кампартыі Беларусі: «КП(б)Б ёсць абласная арганізацыя РКП(б), якая праводзіць у жыццё прынцыпы і тактыку РКП(б), дапасоўвае яе да мясцовых умоў і ў агульным і цэлым падпарадкоўваецца дырэктывам ЦК РКП (бальшавікоў)».
Устанаўлівалася структура ЦБ у складзе 5 аддзелаў: агітацыйна-прапагандысцкі, арганізацыйна-інструктарскі, улікова-інфармацыйна-статыстычны, агульны, па рабоце ў вёсцы і сярод жанчын, а таксама яўрэйская секцыя. Для арганізацыйнага кіраўніцтва і вядзення бягучай работы ствараўся Сакратарыят ЦБ у складзе 3 адказных сакратароў, членаў ЦБ. ЦБ з'яўлялася кіруючым органам для Мінскай арганізацыі, якая не выбірала асобнага камітэта. Вызначалася структура павятовых камітэтаў партыі. Пры іх ствараліся нацыянальныя секцыі для правядзення агітацыйна-прапагандысцкай работы сярод нацыянальных меншасцей. Упершыню пры ЦБ пачынала працу Кантрольная камісія «для ажыццяўлення строгага партыйнага кантролю» ў складзе 5 чал. Кантрольныя камісіі сталі інструментам барацьбы з іншадумствам у партыі, садзейнічалі ўстанаўленню дыктату партыйнага кіраўніцтва і далейшай бюракратызацыі партыі. Пры ЦБ стваралася Рэвізійная камісія.
У тэзісах «Па пытанні аб арганізацыі Савецкай улады» адзначалася, што «Беларусь з'яўляецца Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікай, адначасова з'яўляецца састаўной часткай РСФСР, і ўсе органы ў галіне агульных мерапрыемстваў павінны быць падпарадкаваны адпаведным камісарыятам РСФСР, аднак мець пэўную свабоду ў вырашэнні пытанняў мясцовага жыцця, у якіх імі павінны кіраваць ЦВК і Саўнарком Беларусі». Камісарыятам, якія ствараліся СНК ССРБ, акрамя Камісарыята замежных спраў, адводзілася такая роля, якую адыгрывалі аддзелы губернскіх выканкомаў у РСФСР. Гэта было поўным прызнаннем вяршэнства органаў улады і кіравання РСФСР над адпаведнымі органамі ССРБ. Рашэнне 68 дэлегатаў ад 1700 членаў КП(б)Б і ЦК КСМБ выдавалася за волю ўсяго беларускага народа.
Артура Алесандры
Артура Фартуната Алесандры Пальма (Arturo Fortunato Alessandri Palma,, Лангаві, Чылі — , , Чылі) — чылійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, адзін з лідараў Ліберальнай партыі, 18-ы і 22-ы прэзідэнт Чылі з 23 снежня 1920 па 1 кастрычнiка 1925 (з перапынкам 1924) і з 24 снежня 1932 па 24 снежня 1937 года.
III з’езд КП(б)Б
Вынікі з'езда
З'езд выбраў ЦБ з 9 членаў і 4 кандыдатаў у члены, Кантрольную камісію з 5 членаў (у пратаколе пазначаны толькі 3 прозвішчы), Рэвізійную камісію з 3 членаў і 2 кандыдатаў. Сакратаром ЦБ КП(б)Б абраны В. Г. Кнорын.
Артура Алесандры
У 1920 годзе Алесандра перамог на прэзідэнцкіх выбарах як кандыдат ад ліберальнай кааліцыі, якая прадстаўляла інтарэсы сярэдняга класа і рабочых. Пры ім у краіне былі праведзены некаторыя дэмакратычныя рэформы, у тым ліку 8-гадзінны працоўны дзень і абавязковае сацыяльнае страхаванне; была прынята новая канстытуцыя, якая абвясціла асноўныя дэмакратычныя свабоды, царква была аддзеленая ад дзяржавы.
Бук (значэнні)
Назву Бук маюць:
Касцёл Святога Юрыя (Крамяніца)
Касцёл Святога Юрыя — каталіцкі храм у в. Крамяніца (Зэльвенскі раён). Помнік архітэктуры рэнесансу XVII ст. Дзейнічае.
Гісторыя
Касцёл пад тытулам Божага Цела і св. Юрыя Мучаніка быў узведзены на паўночнай ускраіне вёскі ў 1617–20 гадах (у 1617 з Кракава прыбылі манахі, а ў 1620 пабудаваны касцёл) паводле фундацыі віцебскага кашталяна Мікалая Вольскага і яго жонкі Барбары з Глябовічаў ў стылі рэнесансу як святыня кляштара рэгулярных латэранскіх канонікаў, заснаванага 20 чэрвеня 1617 года. Сын Вольскіх, Казімір, пакаёвы каралеўскі дваранін, працягнуў будаўніцтва кляштара (скончыў жылы корпус) і павялічыў фундуш (ахвяраваў манахам вёску Кватары). Касцёл быў кансэкраваны 8 ліпеня 1657 года віленскім біскупам Янам Даўгялам Завішам.
У канцы XVIII ст. прыбудаваны бабінец у стылі класіцызму.
Пры кляштары дзейнічаў шпіталь, бібліятэка, а з 1829 таксама школа-студыя, дзе выкладалася маральная тэалогія (навучалася 3 вучні). Мураваны кляштарны корпус стаяў перад касцёлам, выглядаў як рэнесансавы палац – прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак пад высокім чатырохсхільным дахам з вуглавымі шасціграннымі алькежамі. У брацкім корпусе жыло 8 братоў.
Кляштар канонікаў у Крамяніцы быў ска­саваны ў 1832 годзе, будынкі былі перада­дзены ваеннаму ведамству, касцёл стаў парафіяльным. Пасля паўстання 1863 года быў зачынены і касцёл, але ненадоўга.
Касцёл быў рэстаў­рыраваны ў 1929 годзе. Перад II Сусветнай вайной колькасць вернікаў крамяніцкай парафіі складала амаль 10000 чалавек. У будынку былога брацкага корпуса ў міжваеннае дваццацігоддзе змяшчаўся ўрад гміны; у 1940-я гады будынак быў знішчаны.
З 1970-х гадоў касцёл мае статус помніка архітэктуры рэспубліканскага значэння. Ад кляш­тарных пабудоў захаваліся толькі будынак былой кляштарнай школы (зараз дзейнічае як вясковая школа) і барокавая званіца (на кансервацыі). Касцёльны ўчастак абнесены высокай бутавай агароджай, уваход ад вёскі пазначаны высокай двух’яруснай брамай-званіцай.
Архітэктура
Мураваны аднанефны прамавугольны ў плане асноўны аб’ём і алтарная апсіда з паўкруглым завяршэннем зараз накрытыя дахамі з агульным вільчыкам (першапачаткова дах над нефам быў значна вышэй). Сцены ўмацаваныя контрфорсамі і прарэзаныя вокнамі з паўцыркульнымі завяршэннямі ў глыбокіх парталах. Карніз прафіляваны. Галоўны фасад завершаны ступеньчатым франтонам, аздобленым плоскімі арачнымі нішамі і пілястрамі.
Да ўвахода ў XVIII ст. была прыбудавана крухта-тамбур. Касцёл перакрыты двухсхільным металачарапічным дахам, у XVIII ст. над цэнтрам даху ўзвышалася велічная сігнатура ў выглядзе васьміграннага барабана пад фігурным барокавым купалам.
Інтэр’ер
Унутры неф перакрыты цыліндрычнымі, прэсбітэрый — конхавым скляпеннямі з вялікімі распалубкамі. Ляпныя рэбры ўтвараюць на скляпеннях зорчаты малюнак.
У залавым інтэр’еры пяць двух’ярусных алтароў. Галоўны алтар і прысценныя алтары (а таксама амбона, на гранях якой у невялікіх нішах намаляваны выявы евангелістаў і прарокаў) створаны з белага штучнага мармуру з пазалотай. У цэнтры галоўнага алтара змешчана разьбянае Укрыжаванне ў акружэнні паліхромных фігур Маці Божай і св. Яна. З бакоў стаяць фігуры святых Мікалая і Казіміра, што з’яўляецца спасылкай на Вольскіх як на фундатараў. У другім ярусе змешчаны абраз Апошняй Вячэры ў акружэнні фігурак манахаў, кампазіцыю завяршае Усёвідушчае Вока ў промнях. Таксама вельмі цікавае і табернакулюм (у цыборыюме ўсталяваны фігуркі святых Барбары і Кацярыны), на менсе алтара змешчаны паліхромны гарэльеф «Езуса кладуць у магілу» (ХIХ ст.). Бакавыя алтары, развернутыя дыяганальна па вуглах малітоўнай залы, выкананы ў стылі ўжо позняга барока — прасторавая пластыка карынфскіх калон са шматколернага штучнага мармуру, буйныя валюты, раскрапаваныя антаблементы: у левым алтары змешчаны абраз св. Роха, над ім — абраз св. Пятра; у правым — абраз Маці Божай Вастрабрамскай, наверсе — абраз Сыходжання Святога Духа. Пры сценах кас­цёла стаяць ал­тары, подоб­ныя да галоўнага: злева – алтар св. Юрыя (наверсе – абраз св. Станіслава Косткі), спра­ва – алтар св. Юзафа (з абразом Маці Божай Анёльскай наверсе).
На паўднёвай сцяне прэзбітэрыя змешчана выкананае з цёмнакарычневага мармуру рэнесанснае надмагілле фундатараў святыні.
Над сегментарным уваходным парталам зроблены лёгкія драўляныя арганныя хоры, якія абапіраюцца на тонкія слупкі і маюць агароджу, аздобленую разьбою з пазалотай.
Надмагілле Вольскіх
У інтэр'еры скульптурнае надмагілле фундатараў касцёла Вольскіх і разны алтар 1-й паловы XVII ст..
Надмагілле фундатараў святыні выкананае з цёмна-карычневага мармуру ў стылі рэнесансу (зроблена ў 1623 годзе ў майстэрні ). У паўцыркульную нішу ўстаўлены две гарэльефныя фігуры Вольскіх (Мікалая, які кленчаць, апрануты ў рыцарскія даспехі, і яго жонкі Барбары ў манаскім строі), пастаўленыя адна супраць адной на каленях у малітоўных позах. Твары іх маюць партрэтнае падабенства і дадзены без усялякай ідэалізацыі. Маналітнасць застылых фігур, лаканізм іх абагульненых контураў не парушаюцца складкамі адзення ў выглядзе невысокіх рэльефаў або графічных урэзаў. Архітэктурная аблямоўка (калоны з простым антаблементам, валюты над бакавымі нішамі, картуш з гербамі) арганічна спалучаецца з пластычнымі матывамі і падкрэслівае строгую ўраўнаважанасць кампазіцыі.
Іншыя пабудовы
Тэрыторыя касцёла абнесены каменнай агароджай, за якой знаходзіцца званіца другой паловы XVIII ст. з барочным дахам. Перад касцёлам стаяў мураваны корпус кляштара ў выглядзе рэнесанснага палаца. Прамавугольны ў плане, двухпавярховы, з высокім чатыроххільным дахам. З заходняга боку ў цэнтры выступаў рызаліт, вуглы былі ўмацаваны шасціграннымі вежамі. Ніжні паверх меў складаную планіроўку і перакрыцці крыжовымі і цыліндрычнымі скляпеннямі, планіроўка другога паверху калідорная.
Капліца св. Роха, пабудаваная на мясцовых могілках у 1882 годзе. Гэта васьмігранная ратонда з бутавага каменю пад шатровым бляшаным дахам з глаўкай. Адлівы вокнаў выкананыя з хвалістай чарапіцы. Невялікі звон змешчаны на металічнай кансолі пры ўваходзе ў святыню.
Эдзіт Рузвельт
Біяграфія
Пасля забойства Мак-Кінлі місіс Рузвельт прыступіла да выканання абавязкаў у якасці Першай лэдзі. Яна ахоўвала асабістае жыццё ад падвышанай цікавасці і старалася трымаць рэпарцёраў далей ад сваёй сям’і.
Як Першая лэдзі яна пераўтварыла традыцыйныя штотыднёвыя дамбы ў музычныя вечары, перабудавала Белы дом за 475000 долараў. У адміністрацыі Тэадора Рузвельта Белы дом быў сацыяльным цэнтрам.
Палескае партызанскае злучэнне
Палескае партызанскае злучэнне — было створана 15 сакавіка 1943 года ў выніку раздзялення партызанскіх злучэнняў Мінскай і Палескай абласцей.
Гісторыя
Пры фарміраванні ў Палескае партызанскае злучэнне ўвайшлі: 123-я Акцябрская, 125-я Капаткевіцкая партызанскія брыгады і асобныя партызанскія атрады: Даманавіцкі, Ельскі, Калінкавіцкі, імя К. Я. Варашылава, Нараўлянскі, М. П. Бумажкова, А. П. Пакуша, У. Ц. Шантара, П. Я. Ігуменава, Р. І. Краўца, І. Б. Бабіча агульнай колькасцю 2935 партызан, створаны штаб злучэння партызанскіх атрадаў. Дзеянні партызан у Ельскім, Лельчыцкім, Мазырскім, Нараўлянскім і Тураўскім раёнах каардынавала створанае ў маі 1943 года Паўднёва-Прыпяцкае партызанскае злучэнне. Злучэнне партызанскіх атрадаў з часцямі Чырвонай Арміі праходзіла па меры вызвалення Палескай вобласці з 22 верасня 1943 да 6 ліпеня 1944. На дзень выхаду ў савецкі тыл Палескае партызанскае злучэнне налічвала каля 9 000 чалавек. Акрамя таго, на тэрыторыі Палескай вобласці ў розны час дзейнічала (але не ўваходзіла ў склад Палескага партызанскага злучэння) 14 асобных партызанскіх атрадаў.
Мануэл Антоніу ды Алмейда
Мануэл Антоніу ды Алмейда (Manuel Antônio de Almeida;,  — ) — бразільскі пісьменнік, журналіст, калумніст, літаратурны крытык, рэдактар, педагог. Прэзідэнт Бразільскай акадэміі літаратуры.
Палескае партызанскае злучэнне
Гісторыя
Партызанам Ціхану Піменавічу Бумажкову, Фёдару Іларыёнавічу Паўлоўскаму, Рыгору Аркадзевічу Такуеву і Фёдару Аляксеевічу Малышаву прысвоена званне Герой Савецкага Саюза.
Мануэл Антоніу ды Алмейда
У 1858 быў адным з заснавальнікаў і дырэктарам Нацыянальнага кніжнага выдавецтва — Tipografia Nacional, дзе пазнаёміўся і пасябраваў з Ж. Машаду ды Асісам. Быў прафесарам Школы мастацтваў і рамёстваў Рыа-дэ-Жанэйра. Загінуў пры караблекрушэнні ў раёне Макаэ.
Палескае партызанскае злучэнне
Склад
Яднала 16 брыгад: 13 асобна дзейных атрадаў: дзейнічала каля 5 000 падпольшчыкаў і сувязных.
Мэры Энцін
Мэры Энцін (, Полацк — ) — амерыканская пісьменніца і актывістка за правы мігрантаў.
Біяграфія
Нарадзілася ў яўрэйскай сям’і Ізраіля і Эсфіры Энціных. Эмігравала ў ЗША разам з сям’ёй у 1894 годзе. Наведвала лацінскую школу для дзяўчынак, цяпер Бостанская лацінская акадэмія. Выйшла замуж за Амадэя Уільяма Грабаў у 1901 годзе і пераехала у Нью-Ёрк. Мары стала папулярнай пасля выдання сваёй аўтабіяграфіі, дзе апісвае засваенне амерыканскай культуры, а таксама жыццё яўрэяў у царскай Расіі. Чытала лекцыі пра свой эмігранцкі досвед.
Старабэшэўскі раён
Старабэшэўскі раён (Старобе́шівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Старабэшэвэ (Старобешеве).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 49824 чалавек, плошча — 1282 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 11 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 9 пасёлкаў і 48 сёлаў.
Леанід Лагун
Леанід Лагун:
Усць-Камчацк
Усць-Камча́цк (Усть-Камчатск) — пасёлак (у 1951—2008 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) і порт, адміністрацыйны цэнтр Усць-Камчацкага раёна Камчацкага края Расіі. Насельніцтва 4 352 чалавекі (2010).
Гісторыя
Пасёлак быў заснаваны ў 1731 годзе пад назвай Усць-Прыморскі (Усть-Приморский). У 1890 ён быў пераназваны ва Усць-Камчацк. У 2010 адбылося моцнае вывяржэнне вулканаў Шывелуч і Ключаўская Сопка, якія знаходзяцца недалёка ад пасёлка. У выніку пачаўся попелапад, які засыпаў практычна ўвесь пасёлак.
Уладзімір Георгіевіч Завадскі
Завадскі Уладзімір Георгіевіч (1919—1992) — савецкі ваенны лётчык. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944). Маёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 студзеня 1919 года ў вёсцы Чаркасова Аршанскага павета Магілёўскай губерні Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусі (цяпер Аршанскі раён Віцебскай вобласці Рэспублікі Беларусь) у рабочай сям’і. Беларус. Бацькі Уладзіміра Завадзкага былі чыгуначнікамі, што абумовіла яго будучую прафесію. Пасля заканчэння школы ён уладкаваўся працаваць у чыгуначную майстэрню на станцыі Орша. Веданне інфраструктуры чыгуначных станцый дапамагала Уладзіміру Георгіевічу ў гады вайны.
У 1939 годзе яго прызвалі ў рады Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі. У арміі ён вырашыў стаць ваенным лётчыкам, і яго накіравалі ў Энгельсское ваенна-авіяцыйнае вучылішча. Пасля яго заканчэння ў 1940 годзе малодшы лётчык Завадскі В. Г. атрымаў прызначэнне ў 39-й ближнябамбардыровачны полк 10-й змяшанай авіяцыйнай дывізіі Заходняй спецыяльнай ваеннай акругі. Лётаў на бамбардыроўшчыку . Падраздзяленне, у якім служыў В. Г. Завадскі, перад вайной дыслакавалася ў Пінску.
22 чэрвеня 1941 года матэрыяльная частка палка была цалкам знішчана, прычым большасць самалётаў нават не паспелі падняцца ў паветра. Асабісты склад палка быў эвакуіраваны ў горад Нагінск у Падмаскоўі, дзе полк быў перафармаваны і ўкамплектаваны самалётамі і. У лістападзе 1941 года лейтэнант В. Г. Завадскі ўдзельнічаў у Бітве за Маскву ў складзе Заходняга фронту галоўным чынам у якасці франтавога разведчыка.
У пачатку 1942 года частка, у якой служыў Завадскі, была ператворана ў 511-й ближнябамбардыровачны полк. У студзені — сакавіку 1942 года лейтэнант В. Г. Завадскі здзейсніў 23 паспяховых вылеты, сабраўшы каштоўныя разведданыя аб працы буйных чыгуначных вузлоў, такіх як Смаленск, Вязьма, Бранск, Арол, Гжатск, Калуга. Перад пачаткам экіпаж Завадскага выявіў сістэму абароны праціўніка і размяшчэнне агнявых сродкаў на рубяжы Сычоўка — Гжатск — Юхнаў. Усяго экіпажам лейтэнанта Завадзкага было заснята 2140 квадратных кіламетраў занятай праціўнікам плошчы. Заслугі Уладзіміра Георгіевіча былі адзначаны ордэнам Чырвонага Сцяга і медалём «За адвагу».
У ходзе Ржэўскі-Сычэўскай аперацыі 511-й ближнабамбардыровачны авіяцыйны полк панёс цяжкія страты. Таму было прынята рашэнне аб яго вывадзе ў тыл. Лётчыкі падраздзялення прайшлі перанавучанне на базе 15-га асобнага разведвальнага запаснога авіяцыйнага палка, і ў ліпені 1943 года з іх быў сфармаваны 511-ы асобны выведвальны полк. Падраздзяленне ўвайшло ў склад 5-й паветранай арміі Стэпавага фронту. У яго складзе Уладзімір Георгіевіч удзельнічаў у і Бітве за Дняпро, з рызыкай для жыцця здабываючы каштоўныя разведдадзеныя. За разведку аэрадромаў праціўніка Мікаянаўка, Бессонаўка і Палтава ён быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені, а за разведку абароны праціўніка на Дняпры і выяўленне яго перапраў — другім ордэнам Чырвонага Сцяга.
Прарыў савецкіх войскаў пад Кіраваградам у ходзе Кіраваградскай наступальнай аперацыі быў ажыццёўлены па плане, складзеным на аснове звестак, здабытых экіпажам Завадзкага. Будучы камандзірам звяна, Уладзімір Георгіевіч шмат часу надаваў навучанню маладых лётчыкаў. Ніколі лейтэнант Завадскі не ўхіляўся і ад прамога бою з праціўнікам. У жніўні 1943 года за кошт умелага манеўравання экіпаж Уладзіміра Георгіевіча атрымаў перамогу над двума, адзін з якіх быў збіты, а ў верасні таго ж года — над трыма , адзін з якіх таксама быў збіты над вёскай Жамчужныя. Усяго за гады вайны на рахунку экіпажа В. Г. Завадзкага было 4 збітых варожых самалёта.
Напярэдадні Яска-Кішынёўскай аперацыі старшаму лейтэнанту В. Г. Завадскаму даручаліся самыя складаныя і адказныя заданні. Таксама паспяхова дзейнічаў на яскім кірунку і ўвесь 511-ы асобны выведвальны полк. Толькі на працягу ліпеня 1944 года паветраныя разведчыкі зрабілі фотаздымку звыш 12 000 квадратных кіламетраў плошчы, выявіўшы ўсю абарончую лінію праціўніка ў паласе наступлення 2-га Украінскага фронту і выявіўшы звыш 400 доўгачасовых агнявых кропак праціўніка. На асабістым рахунку старшага лейтэнанта В. Г. Завадскага да гэтага часу лічылася 115 паспяховых вылетаў на разведку і 10 738 квадратных кіламетраў заснятых плошчаў.
За выдатныя дзеянні ў Яска-Кішынёўскай аперацыі палку было прысвоена найменне «Яскі», а старшы лейтэнант В. Г. Завадскі быў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза. Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР аб прысваенні Уладзіміру Георгіевічу звання Героя Савецкага з уручэннем медалі «Залатая Зорка» і ордэна Леніна быў падпісаны 26 кастрычніка 1944 года.
У далейшым старшы лейтэнант В. Г. Завадскі удзельнічаў у выведцы тэрыторыі Чэхаславакіі і Аўстрыі, па просьбе саюзнікаў збіраў выведдадзеныя ў зоне адказнасці амерыканскіх войскаў, за што ў 1944 годзе быў узнагароджаны амерыканскім Крыжам лётных заслуг.
У снежні 1944 года В. Г. Завадскі атрымаў званне капітана і быў прызначаны камандзірам эскадрыллі. Пад яго камандаваннем эскадрылля здзейсніла 106 паспяховых баявых вылетаў без адзінай страты падчас Будапешцкай і Пражскай аперацый. За умелае кіраўніцтва падраздзяленнем капітан В. Г. Завадскі быў прадстаўлены да ордэна Аляксандра Неўскага.
Пасля вайны Георгіевіч працягнуў службу ў Ваенна-паветраных войсках у 511-м асобным выведвальным палку, які быў перабазаваны на аэрадром Буялык Адэскай ваеннай акругі. Стаў намеснікам камандзіра палка.
У 1955 годзе маёр В. Г. Завадскі звольніўся ў запас. Пасля адстаўкі ён скончыў Харкаўскі інжынерна-эканамічны інстытут. Працаваў эканамістам на Машынабудаўнічым заводзе імя 25-га Кастрычніка ў горадзе Першамайск Мікалаеўскай вобласці УССР (цяпер Першамайск-на-Бугу Мікалаеўскай вобласці Украіны).
Памёр 20 чэрвеня 1992 года. Пахаваны ў горадзе Першамайск-на-Бугу.
Узнагароды і званні
Савецкія дзяржаўныя ўзнагароды: Дзяржаўныя ўзнагароды ЗША:
Выпуск (філатэлія)
Выпуск, або эмісія (ад Emissio — выпуск), у філатэліі — увод у абарачэнне той ці іншай паштовай маркі як знака паштовай аплаты, а таксама сукупнасць усіх надрукаваных для гэтага ў рамках адзінага друкарскага замовы асобнікаў накладу гэтай маркі.
Сезон 2014 ФК Гомель
У 2014-м годзе футбольны клуб «Гомель» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды
Ланьцуцкі замак
Замак Любамірскіх у Ланьцуце — адзін з найбольш значных палацава-паркавых ансамбляў на тэрыторыі Польшчы, скарбніца нацыянальнай гісторыі і культуры.
Замак быў закладзены ў першай палове XVII стагоддзя князем Станіславам Любамірскім. Яго залаты век прыпаў на другую палову XVIII стагоддзя, калі ланьцуцкім маёнткам валодалі яго тэзаімянны нашчадак з жонкай Ізабелай. У той час палац быў перабудаваны архітэктарам К. П. Айгнерам і ўпрыгожаны рэдкімі прадметамі мастацтва (статую Любамірскага ў выглядзе Купідона вылепіў Антоніа Канова). Тады ж з'явіўся пейзажны парк з павільёнамі.
Пасля смерці княгіні Ізабелы ў 1816 годзе Ланьцут перайшоў да яе ўнукаў з роду Патоцкіх. Па заканчэнні Другой сусветнай вайны палац-замак быў нацыяналізаваны і пераўтвораны ў агульнадаступны музей. З 1961 года кожны май у замку праходзяць дні камернай музыкі, а ў 1996 годзе ў палацы адбылася сустрэча кіраўнікоў дзевяці дзяржаў Цэнтральнай Еўропы.
Ілья Ягоравіч Вінакураў
Ілья Ягоравіч Вінакураў (1 студзеня года, Кусаган-Ыальскі наслег, Намскі раён, Якуцкая вобласць, Расійская імперыя — ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, першы сакратар Якуцкага абкама УКП (б) (1946—1951).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня года ў Кусаган-Ыальскім наслегу (Куһаҕан-Ыал нэһилиэгэ) Намскага раёна Якуцкай вобласці. У 1898 годзе бацька памёр ад хваробы, а праз год маці аслепла. Па хадайніцтве наслега Ілью Вінакурава прызначылі на пансіён ў царкоўна-прыхадскую школу вёскі Контэ-Крэст, дзе ён вучыўся ў 1904—1908 гадах.
Стандартная марка
Станда́ртная ма́рка (або дэфінітыў) — паштовая марка звычайнага выпуску, якая з’яўляецца часткай стандартнага выпуску ці стандартнай серыі, якія ахопліваюць шкалу наміналаў, дастатковую для пакрыцця ўсіх паштовых тарыфаў, і выпускаюцца масавым тыражом для працяглага паўсядзённага выкарыстання. Стандартныя маркі супрацьпастаўляюцца камемаратыўным (памятным) маркам, што выпускаюцца па пэўных падставах. Стандартным выпускам, як правіла, называецца набор марак, пускаць у продаж адначасова, тады як стандартная серыя эмітуецца на працягу шэрагу гадоў, але гэтыя тэрміны расплывістыя.
Шахтарскі раён
Шахтарскі раён (Шахта́рський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Шахтарск (Шахтарськ).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 19115 чалавек, плошча — 1100 км².
Стандартная марка
Апісанне
Стандартныя маркі адносяцца да марак агульнага карыстання і ўжываюцца на самых розных відах паштовай карэспандэнцыі. Яны друкуюцца вельмі вялікімі накладамі, і іх дызайн часта застаецца дзесяцігоддзямі нязменным.
Шахтарскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 13 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 12 пасёлкаў і 42 сяла.
Мост Ламаносава
Мост Ламаносава (з 1798 па 1948 год — Чарнышова мост; да 1798 года — Кацярынінскі мост) — мост праз раку Фантанку ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Спаскі і Безыменны востраў. Адзін з выбітных помнікаў мостабудаўнічай культуры горада. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння. Размешчаны па восі вуліцы Ламаносава. Побач з мостам размешчана вуліца Дойліда Росі, бюст М. В. Ламаносава.
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Анічкаў мост, ніжэй — Лештукоў мост.
Першапачаткова мост называўся Кацярынінскім у гонар Кацярыны II, аднак неўзабаве пасля пабудовы быў перайменаваны ў Чарнышова мост (ад загараднай сядзібы графа Чарнышова). 23 жніўня 1948 года мост быў перайменаваны ў гонар М. В. Ламаносава. Адначасова змяніла назву і плошча Чарнышова, якая прылягае да моста, таксама ў гонар Ламаносава.
Станіслаў Францавіч Эйсмант
Станіслаў Францавіч Эйсмант ( — ) — каталіцкі святар.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 лютага 1887 года ў Аршанскім павеце Магілёўскай губерні. У 1904 годзе скончыў гімназію пры касцёле Святой Кацярыны ў Пецярбургу, у 1909 годзе — семінарыю, у 1912 годзе — духоўную акадэмію. 6 мая 1912 года пасвечаны ў святары. Служыў вікарыям у касцёле Святога Роха ў Мінску. У 1918 годзе прызначаны вікарыям касцёла Святога Станіслава ў Пецярбургу, адначасова выконваў абавязкі плябана касцёла Святога Казіміра. У маі 1919 года ўзначаліў дэлегацыю пецярбургскіх каталікоў, якая адправілася ў Маскву з патрабаваннем вызвалення мітрапаліта, беларускага грамадскага дзеяча Эдварда фон Ропа. 10 сакавіка 1923 года быў арыштаваны ў Маскве па справе архібіскупа Яна Цепляка, асуджаны на 10 гадоў зняволення. Сядзеў у Лефортаўскай турме. У 1925 годзе абменены на польскіх камуністаў і высланы ў Польшчу, далейшы лёс невядомы.
Іванічка Петрава Георгіева
Іванічка Петрава Георгіева (Иваничка Петрова Георгиева, нарадзілася года ў Сеўліева) — балгарскі гісторык, этнолаг і этнограф, выкладчык Сафійскага ўніверсітэта, доктар гістарычных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыла гістарычны факультэт Сафійскага універсітэта па спецыяльнасці «Археалогія» ў 1960 годзе. У 1968 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Традыцыйныя рысы і сацыялагічныя элементы ў побыце і культуры сучаснай рабочай моладзі горада Слівен»(Традиционни черти и социологически елементи в бита и културата на съвременната работническа младеж в гр. Сливен). У 1984 годзе абараніла дысертацыю на тэму «Болгарская народная міфалогія» (Българска народна митология), за што атрымала званне ступень доктара гістарычных навук.
У 1970-1976 гадах займала пасаду сакратара Цэнтральнага савета Балгарскага гістарычнага таварыства (1970-1976).
Шыйная грыўня
Вядома з 2-га тысячагоддзя да н. э., на тэрыторыі Беларусі з ранняга жалазнега веку, найбольш распаўсюджана ў 9-13 ст. Большасць грывен, выяўленых у Беларусі, знойдзены ў курганах, належаць балтам (Лясная, Казлоўцы, Укля і іншыя). Ёсць і славянскія шыйныя грыўні.
Падзяляюцца на: Залатыя і сярэбраныя шыйныя грыўні былі адзнакай улады (знойдзены ў 1960-х гг. і 1980 у Казярожскіх рэчавых скарбах).
Benson & Hedges Championship 1999 (снукер)
Benson & Hedges Championship 1999 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 30 кастрычніка па 10 лістапада 1999 года ў снукерным цэнтры Вілі Торна, у Малверне, Англія. Турнір стаў дзясятым розыгрышам Benson & Hedges Championship, які быў заснаваны ў 1990 годзе. Прызавы фонд турніру склаў £37,850, з якіх £5,000 атрымаў пераможца. Апроч таго, пераможца спаборніцтва атрымліваў права ўдзельнічаць у найбуйнейшым запрашальным турніры сезона — Мастэрс.
Крастоўскі востраў (Санкт-Пецярбург)
Крастоўскі востраў (Крестовский остров, Ristisaari) — востраў у Санкт-Пецярбургу, знаходзіцца ў заходняй частцы горада, на тэрыторыі Петраградскага адміністрацыйнага раёна ў дэльце Нявы. Плошча вострава складае 4,2 км². Ранейшыя назвы вострава: Хрыстафораўскі востраў (1741), востраў Святой Наталлі (1717). Больш за палову плошчы вострава займае Прыморскі парк Перамогі. Адзіная станцыя метро на востраве — «Крастоўскі востраў».
Гісторыя
Паводле адной з легенд, яшчэ да заснавання Санкт-Пецярбурга, на востраве стаяла капліца з вялікім крыжам (крест), таму востраву далі назву «Крастоўскі». Паводле іншай версіі, калі ўзводзілі асабняк Наталлі Аляксееўны, будаўнікі знайшлі ў зямлі велізарны крыж. Таксама востраў мог быць названы «Крастоўскім» з-за крыжападобнага возера ў яго цэнтры. У 1887 годзе на Крастоўскім востраве было абсталявана першае ў Расіі спецыяльнае стрэльбішча для стэндавай стральбы.
У савецкі перыяд разам з Каменным і Ялагіным астравамі ўваходзіў у групу Кіраўскіх астравоў.
Геаграфічнае становішча
Крастоўскі востраў з поўначы абмяжоўвае рака Сярэдняя Неўка, з поўдня — рака Малая Неўка і з паўночнага ўсходу — рака Крастоўка. Заходні бераг вострава выходзіць на Фінскі заліў. З Петраградскай стараной, а таксама з Ялагіным і Каменным астравамі, Крастоўскі звязвае сістэма мастоў.
Пародыя
Пародыя (παρῳδία — спевы навыварат) — камічнае перайманне стылю і кірунку пісьменства, што знарок скажае і акарыкатурвае рысы арыгінала дзеля высьмейвання. Ёсць крытыкай твора паводле мысленнага і стылёвага напаўнення, мастацкага разумення і грамадскага стаўлення творцы. Пры перайманні жанра арыгінала захоўвае яго кампазіцыю і стыль. Супярэчнасць выгляду арыгінала паводле зместу спрыяе адрознаму сэнсаваму напаўненню і адваротнаму тлумачэнню яго асноўнай думкі. Мастацкая вартасць заключаецца ў выразнай пазнавальнасці рысаў арыгінала.
Віды
Паводле зместу бывае: 1) грамадзянская (Якуб Колас «Малебен»), 2) літаратурная (Цімох Дзераза «Літаратурная пародыя») і 3) побытавая (Георгій Юрчанка «З Уладзіміра Скарынкіна»). Вылучаюцца парадыйныя ода (Аляксандр Сумарокаў), памфлет (Вальтэр, Даніэль Дэфо і Джонатан Свіфт), раман (Франсуа Рабле «Гарганцюа і Пантагруэль») і трагедыя (Іван Крылоў «Падшчыпа»). Бываюць пародыі на прамову, рэпартаж, дэтэктыўныя, паэтычныя, празаічныя і драматычныя творы, крытычныя працы.
Беларусь
У беларускай літаратуры сустракаецца ў ананімнай «Прамове Мялешкі» XVII стагоддзя. Склалася ў жанр да сярэдзіны XIX стагоддзя (паэмы «Тарас на Парнасе» Канстанціна Вераніцына і «Энеіда навыварат» Вікенція Равінскага). Блізкія да побытавай і грамадзянскай пародыі «Калыханка» Францішка Багушэвіча, «Янка і свабода» і «Ісцінна чорнае трыо» Я. Купалы і «Пратэст» Ядвігіна Ш. Надзённасцю вызначаюцца пародыі Кандрата Крапівы (паэмы «Малітва па-беларуску» і «Нібы сатыра на Нібы паэму М.Грамыкі „Гвалт над формай“»). У 1920—1930-я гг. пародыі пісалі Андрэй Александровіч, Якуб Колас, Янка Купала, Паўлюк Трус і Мікола Хведаровіч. Сустракаецца ў Рыгора Барадуліна, Васіля Віткі, Артура Вольскага, Анатоля Вялюгіна, Ніла Гілевіча, Сяргея Дзяргая, Хведара Жычкі, Аляксея Зарыцкага, Петруся Макаля, Міколы Мятліцкага, Міхася Скрыпкі і Язэпа Таўшчэзнага. У пачатку 1970-х гадоў з’явілася паэма Ніла Гілевіча «Сказ пра Лысую гару» аб нечаканасцях жыцця пісьменніцкага гурту і тагачаснай пісьменніцкай творчасці. Парадыйныя складнікі знаходзяцца ў празаічных творах Міраслава Адамчыка, Пятра Васючэнкі, А. Вырвіча, Адама Глобуса, у п’есах Алега Ждана, Сяргея Кавалёва і Алеся Петрашкевіча.
Беларусь на летніх Алімпійскіх гульнях 2020
Беларусь на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года была прадстаўлена ў 20 відах спорту 108-ю спартсменамі.
На цырымоніі адкрыцця Гульняў сцяганосцамі зборнай Беларусі сталі плывец Мікіта Цмыг і лучніца Ганна Марусава. На цырымоніі закрыцця Гульняў сцяганосцам зборнай Беларусі стаў Ілья Палазкоў.
Першапачаткова Алімпійскія гульні павінны былі адбыцца ў 2020 годзе, аднак з-за пандэміі COVID-19 Міжнародны алімпійскі камітэт прыняў рашэнне перанесці Гульні на 2021 год.
Медалі
Каманда Беларусі на летніх Алімпійскіх гульнях 2020 года заваявала на 7 медалёў (1 золата, 3 срэбра і 3 бронзы), што стала найгоршым вынікам за ўсе часы ўдзелу незалежнай Беларусі ў летніх Алімпійскіх гульнях :
Інцыдэнты
1 жніўня беларуская лёгкаатлетка Крысціна Ціманоўская заявіла, што яе спрабавалі сілай вывезці з Токіа ў Беларусь. Яна адмовілася ад пасадкі на самалёт і паведаміла, што ў аэрапорт яе даставілі супраць волі.
Спартсменку выключылі з алімпійскай каманды пасля выступлення з крытыкай трэнерскага складу ва ўласным Instagram, паколькі яе паставілі бегчы эстафету 4×400 метраў, хоць на Алімпіядзе яна рыхтавалася выступіць у бегу на 100 і 200 метраў (перад тым беларусак Марыю Жодзік, Ганну Міхайлаву і Крысціну Мулярчык не дапусцілі да эстафеты з прычыны недастатковай колькасці допінг-проб). Неўзабаве пачаліся пагрозы ад адміністрацыі каманды і галоўнага трэнера зборнай Беларусі па лёгкай атлетыцы Юрыя Маісеевіча. У выніку беларуская дэлегацыя адхіліла Крысціну Ціманоўскую ад далейшага ўдзелу ў Алімпійскіх гульнях «у сувязі з эмацыйна-псіхалагічным станам».
5 жніўня Крысціна Ціманоўская прыбыла ў Варшаву і дала прэс-канферэнцыю. 6 жніўня Міжнародны алімпійскі камітэт паведаміў, што «ў інтарэсах дабрабыту спартсменаў Беларусі» скасаваў акрэдытацыю трэнераў Артура Шумака і Юрыя Маісеевіча.
Том Дэйлі
Томас Роберт «Том» Дэйлі (Thomas Robert «Tom» Daley; нар., Плімут, Паўднёва-Заходняя Англія) — брытанскі скакун у ваду, які спецыялізуецца ў скачках з 10-метровай вышкі. Алімпійскі чэмпіён, трохразовы бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў, трохразовы чэмпіён свету, пяціразовы чэмпіён Еўропы, чатырохразовы чэмпіён Гульняў Садружнасці.
Прэзідэнцкі палац (Вільнюс)
Біскупскі палац
У сувязі з хрышчэннем Літвы вялікі князь літоўскі Ягайла прывілеем ад 17 лютага 1387 года заснаваў Віленскае біскупства і дараваў яму дзялянку на тэрыторыі сучаснага палацавага ансамбля («каля горада Вільні, у саду Гаштоўта»). Палац Гаштольда (Гаштоўта), які знаходзіўся ў гэтым месцы, перайшоў ва ўладанне каталіцкіх біскупаў. Пасля пажару 1530 года, які знішчыў біскупскі дом каля званіцы Кафедральнага сабора, біскупы сталі жыць у будынку на месцы цяперашняга прэзідэнцкага палаца; па іншых звестках, віленскі біскуп заняў былы палац Гаштольда ў 1543 годзе. Біскупскі палац з часам неаднаразова перабудоўваўся і пашыраўся. У XVI стагоддзі вакол яго быў разбіты вялікі сад.
У XVII—XVIII стст. палац неаднаразова гарэў, падвяргаўся рабаванням і нанова адбудоўваўся. Апошнім біскупам, які жыў у палацы, быў Ігнацы Якуб Масальскі, пакараны смерцю ў Варшаве ў 1794 годзе. Пры ім чарговую перабудову палаца здзейсніў Лаўрын Гуцэвіч у 1792 годзе.
Генерал-губернатарскі палац
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, калі Вялікае Княства Літоўскае і яго сталіца апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, палац з 1795 года стаў афіцыйнай рэзідэнцыяй генерал-губернатара Паўночна-Заходняга края, месцам яго жыхарства і службовай дзейнасці. Разам з тым ён станавіўся месцам часовага знаходжання падчас прыпынкаў цароў і іншых высокапастаўленых асоб пры працяглых прыпынках у Вільні: у палацы ў 1797 годзе жыў імператар Павел I і яго сыны вялікія князі Аляксандр і Канстанцін; у тым жа годзе тут спыняўся польскі кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі, у 1804 годзе — будучы кароль Францыі Людовік XVIII, у 1812 годзе — прускі кароль Фрыдрых Вільгельм III з сынам Вільгельмам.
У палацы жыл М. І. Кутузаў, які двойчы займаў пасада літоўскага генерал-губернатара (1800—1801, 1809—1811). З красавіка 1812 года тут жыў расійскі імператар Аляксандр I са сваёй світай, затым Напалеон. У канцы 1812 года ў палац вярнуўся Кутузаў, ужо на пасадзе галоўнакамандуючага рускай арміі; перад палацам адбылася ўрачыстая сустрэча Аляксандра I. Падчас святкавання перамогі над Напалеонам у палацы Кутузаву быў уручаны ордэн Святога Георгія першай ступені. Імператар Аляксандр I у палацы спыняўся таксама ў лістападзе 1815 і верасні 1819 гадоў, Мікалай I — у кастрычніку і снежні 1821, у красавіку 1822, жніўні 1837 і маі 1850 года, Аляксандр II — у ліпені 1849, маі 1850, верасні 1858, кастрычніку 1860, ліпені 1864 і чэрвені 1867 года, Аляксандр III разам са спадчыннікам (будучым Мікалаем II) — у жніўні 1884 года.
У 1804 годзе палац быў перабудаваны і пашыраны па праекце віленскага губернскага архітэктара К. А. Шыльдгаўза. У 1819 годзе Аляксандр I даручыў перабудаваць і павялічыць палац прыдворнаму архітэктару В. П. Стасаву. Перабудова па праекце вядомага пецярбургскага архітэктара (дэталёвая распрацоўка праекта належыць Жазефу Пусье) пачалася ў сакавіку 1824 года пад кіраўніцтвам архітэктара Караля Падчашынскага. Для рэалізацыі праекта, прывязанага да недакладнага плана мясцовасці, прыйшлося знесці некалькі ўніверсітэцкіх будынкаў, каб не перагароджваць вуліцу. Трухлявая заходняя частка ранейшага будынка былога біскупскага палаца была разабраная да падмуркаў і ўключана ў склад новага палаца, усходняя частка збудавана нанова. Будаўнічыя працы завяршыліся ў 1827 годзе, працы над інтэр'ерам працягваліся да 1832 года. У гэты час палац набыў свой сучасны выгляд.
Адрэзаная ад палацавага саду яго частка была адведзена пад плошчу перад палацам. На плошчы ў 1832 годзе быў створаны фантан. Пры будаўніцтве на плошчы помніка Міхаілу Мураўёву (адкрыты ў 1898 годзе, у 1915 годзе эвакуіраваны) фантан быў зняты. Пры капітальным рамонце і рэканструкцыі ў 1903 годзе над брамай з боку вуліцы Палацавай (цяпер Універсітэцкай) надбудаваны пераход з палаца ў суседні адміністрацыйны будынак (цяпер Канцылярыя Прэзідэнта); тады ж у будынак была праведзена электрычнасць.
Палацавая царква
З 1819 года ў палацы дзейнічала дамавая царква Святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага. Яна перабудоўвалася разам з усім астатнім палацам Стасавым і пазней, пры рэканструкцыі ў 1903 годзе. Іканастас у царкве быў разборным; гэты паходны іканастас служыў імператару Аляксандру I падчас вайны 1812 года і быў ім ахвяраваны палацавай дамавой царквы.
У абодвух клірасаў стаялі дубовыя ківоты майстэрскай працы з іконамі Святога Аляксандра Неўскага і Покрыва Святой Багародзіцы — дар чыноўнікаў генерал-губернатарскага ўпраўлення ў памяць збавення Аляксандра I ад замаху на яго ў Парыжы (здзейсненага А. Беразоўскім; 1867) і выратавання царскай сям'і пры крушэнні імператарскага цягніка ў Борках (1888). Дзве іконы ў пазалочаных рызах Святога Архістратыга Міхаіла і Святога Аляксандра Неўскага ахвяраваны чыноўнікамі генерал-губернатарскай канцылярыі ў памяць аб кіраванні краем Мураўёвым. Сярод начыння меліся літургічныя пасудзіны XVIII стагоддзя, падораныя Аляксандрам II чатыры сярэбраныя лампады і евангелле 1618 года. Службы праводзіліся па нядзельных і святочных днях.