cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вясло
Вясло — найстаражытнае прыстасаванне для прасоўвання вяслярных суднаў па вадзе. Складовыя часткі вясла: лопасць, верацяно і дзяржальня. Вясло адрозніваюцца па памерах і па форме: адналопасцевыя для веславання з аднаго борта з упорам на ўключынах, вальковыя і распашныя (па адным або па два вясла на кожнага вясляра); двухлопасцевыя для веславання напераменку з абодвух бартоў (на байдарках). Невялікія найпростыя вёслы называюцца грабкамі. Вёслы вялікіх старадаўніх вяслярных судоў (галер, трырэм і інш.) дасягалі даўжыні 14-16 м, на кожным вясле сядзелі да 7 весляроў. Звычайна вёслы вырабляюць з суцэльнага кавалка драўніны (ясеню, клёну, елі і інш), з акоўкай па канцах лопасці. Алюмініевыя вёслы выкарыстоўваюць галоўным чынам на надзіманых лодках.
Баркалабаўскі сельсавет
Баркала́баўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Баркалабава.
Міхаіл Якубік
Біяграфія
У 1925—1931 годзе быў вучнем прыватнай гімназіі ў горадзе Лунінцы. У 1935—1938 гадах адбываў вайсковую тэрміновую службу ў 4-м лётным палку ля горада Торунь (Польшча), на працягу якой у 1937 годзе скончыў курс пілатажу на самалёце «РВД-8». У 1943 годзе скончыў школу танкавых войск імя Пушкіна ў г. Рыбінск (РСФСР). З мая па ліпень 1943 года быў унтэр-афіцэрам інструктарам у 1-ым Варшаўскім танкавым палку. Са снежня 1943 года нёс службу ў 1-ым авіяцыйна-знішчальным палку «Варшава», займаў чарговыя пасады: пілота, старшага пілота, камандзіра звяна, намесніка камандзіра 3-яй эскадрыллі па-палітычна выхаваўчай частцы (ад 29 верасня 1944 года), намеснікам камандзіра палка па-палітычна-выхаваўчай частцы (ад 1-га студзеня 1945 да чэрвеня 1946 года). Прымаў удзел у баявых вылетах авіяцыі 1-ай Арміі Войска Польскага ад Варшавы да Берліна.
8 кастрычніка 1953 года было прысвоена званне «Брыгадны генерал».
Баркалабаўскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 917 чалавек, з іх 95,0 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Міхаіл Якубік
Біяграфія
Пахаваны на вайсковых могілках у Павознках на Алеі Славы ў Варшаве.
Баркалабаўскі сельсавет
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: аграгарадок Баркалабава, вёскі Бароўка, Барсукі, Дальняе Ляда, Залахвенне, Касічы, Ліпаўка, Рэкта, Сарочына і Хадуцічы.
Мулішча
Мулі́шча (, Мулище) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці, за 4 км на паўночны ўсход ад Аздзяцічаў. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Гісторыя
Гісторыя пасялення Мулішчы пачынаецца з часоў, калі велізарнымі плошчамі зямлі на Барысаўшчыне валодалі Радзівілы (Барысаўскім староствам, а пасля яго ліквідавання буйным землеўладаннем, у якое яно пераўтварылася). Было гэта пад канец XVIII — у першай палове XIX стагоддзяў. У гэты час ва ўрочышчы Мулішчы перадаецца ў арэнду Іосіфу Аляхновічу 200 дзесяцін зямлі, 130 з якой было ворнай.
Радзій Фарытавіч Хабіраў
Радзій Фарытавіч Хабіраў (Радий Фәрит улы Хәбиров, Ра́дий Фари́тович Хаби́ров; нар. г., в. Сайранава, Ішымбайскі раён, Башкірская АССР, РСФСР, СССР) — башкірскі і расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Кіраўнік Рэспублікі Башкартастан з 19 верасня 2019 (часова выконваючы абавязкі — 11 кастрычніка 2018 — 19 верасня 2019). Сакратар Башкартастанскага рэгіянальнага аддзялення партыі «Адзіная Расія» з 25 кастрычніка 2019.
Мулішча
Гісторыя
Аляхновіч пераязджае жыць на арандуемыя землі, будуе тут двухпавярховы асабняк, лазню, свірны, будынак для захавання садавіны, канюшні, кароўнікі, птушнікі і іншыя збудаванні. Ля дома на двух гектарах закладвае сад. Гаспадарка мела паўсотні коней, каля паўтары сотні буйнога рагатага быдла, сярод якога было 60 дойных кароў, больш сотні авечак. На палях пераважна вырошчваліся зерневыя, зернебабовыя культуры, шматгадовыя злакавыя і бабовыя травы. Асаблівая ўвага надавалася ў гаспадарцы жыту і ячменю, якіх, дарэчы, летам не заўсёды меліся ў дастатковай колькасці. Бульбу і лён у гаспадарцы не вырошчвалі. Чвэрць ворных зямель не апрацоўвалася і прызначалася для выпасу быдла.
Радзій Фарытавіч Хабіраў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і педагогаў. Малодшы з траіх сыноў. Па нацыянальнасці — башкір. У 1981—1982 гадах — вучань фрэзероўшчыка Ішымбайскага завода транспартнага машынабудавання. У 1982—1984 гадах — вайсковец тэрміновай службы Узброеных сіл СССР. У 1984—1989 гадах — студэнт юрыдычнага факультэта Башкірскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Быў камандзірам інтэрнацыянальнага студэнцкага атрада БДУ «Дружба» ў 1986 годзе. У 1989—1992 гадах — асістэнт кафедры дзяржаўнага права і савецкага будаўніцтва юрыдычнага факультэта БашДУ, старшыня прафкама студэнтаў БашДУ на вызваленай аснове.
У 1992—1994 гадах — магістрант Універсітэта Бількент, Анкара, Турэцкая рэспубліка. У 1994—1998 гадах — старшы выкладчык юрыдычнага факультэта БашДУ. У 1998 годзе абараніў дысертацыю «Станаўленне і развіццё права на спрыяльнае навакольнае асяроддзе ў Расійскай Федэрацыі» і стаў кандыдатам юрыдычных навук. У 1998—2002 гадах — намеснік дэкана юрыдычнага факультэта БДУ, дацэнт.
У 2002—2003 гадах — выконваючы абавязкі дырэктара, дырэктар Інстытута права Башкірскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Мулішча
Гісторыя
Адносіны арандатара з працаўнікамі-сялянамі склаліся добрыя. Ён да іх ставіўся з павагай, ніколі ад іх не патрабаваў нічога лішняга.
Падчас падзей 1917 года жыхары навакольных вёсак разрабавалі і спалілі маёнтак. Пасля таго некалькі год зямля тут не апрацоўвалася. У 1920 годзе яна была падзелена сярод беззямельных сялян. Асобныя з іх атрымалі кароў і коней са ліквідаваных гаспадарак Занцэвіча і Аляхновіча. Так была ўтворана вёска Мулішчы.
У 1930 годзе сялянскія гаспадаркі з Мулішчаў увайшлі ў калгас «Іскра». У 60-х — 70-х гадах XX стагоддзя Мулішчы былі прызнаны неперспектыўнай вёскай. У выніку меней чым за 30 год яе насельніцтва паменшылася амаль у чатыры разы. Зараз Мулішчы — невялікая вёска з насельніцтвам у некалькі дзесяткаў чалавек.
1000-я да н.э.
1000-я гады да нашай эры — дзесяцігоддзе, якое ахоплівае гады з 1000 па 1009 да н.э.
Фазавая мадуляцыя
дзе g(t) — агінальная сігналу; \varphi(t) з'яўляеццам мадулюючым сігналам; f_c — частата апорнага сігналу; t — час.
Фазавая мадуляцыя, не злучаная з пачатковай фазай апорнага сігналу, завецца адноснай фазавай мадуляцыяй (АФМ).
У выпадку, калі інфармацыйны сігнал з'яўляецца дыскрэтным, то кажуць аб фазавай маніпуляцыі. Хоць, строга кажучы, у рэальных вырабах маніпуляцыі не бывае, бо для скарачэння займанай паласы частот маніпуляцыя адбываецца не прамавугольным імпульсам, а звонападобным (прыпаднятым косінусам і інш.). Нягледзячы на гэта, пры мадуляцыі дыскрэтным сігналам кажуць толькі пра маніпуляцыю.
Па характарыстыках фазавая мадуляцыя блізкая да частотнай мадуляцыі. У выпадку сінусоіднага мадулюючага (інфармацыйнага) сігналу, вынікі частотнай і фазавай мадуляцыі супадаюць.
Кунашак (сяло)
Кунашак (Кунаша́к) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Кунашацкага раёна Чалябінскай вобласці, Расіі. Размешчана на поўначы вобласці, за 75 км на поўнач ад Чалябінска, у балоцістай мясцовасці на берагах дробных азёр каля паўднёва-заходняга ўскрайку возера Кунашак (злучанага пратокай з возерам Уелгі), за 6 км ад аднайменнай чыгуначнай станцыі (пас. Лясной). Насельніцтва — 6822 чалавекі (2021).
Фотасінтэз
Фотасі́нтэз (ад φωτο- — святло і  — сінтэз, сумяшчэнне, змяшчэнне разам) — працэс утварэння арганічнага рэчыва з вуглякіслага газу і вады на святле пры ўдзеле фотамінтэтычных пігментаў хларафіла ў раслін, бактэрыяхларафіл і бактэрыядапсін у бактэрый. Гэта адзін з самых важных біяхімічных працэсаў на Зямлі.
Апісанне працэсу
Фотасінтэз адбываецца ў два этапы — этап святла, гэтак званы этап змены энергіі, у якім святло паглынаецца і яго энергія пераўтвараецца ў энергію хімічных сувязяў і ў якасці пабочнага прадукта вылучаецца кісларод, і цёмную фазу, гэтак званы этап змены фазы рэчыва, дзе энергія хімічных сувязяў злучэнняў, якія ўтварыліся ў фазе святла, выкарыстоўваюцца для сінтэзу арганічных злучэнняў. Абедзве фазы адбываюцца адначасова і пры наяўнасці святла. Эфектыўнасць пераўтварэння энергіі святла ў энергію хімічных сувязяў вугляводаў складе 22—33 %.
Пётр Пятровіч Забрэйка
Біяграфія
Скончыў Варонежскі дзяржаўны ўніверсітэт (механіка-матэматычны факультэт, 1961; аспірантура, 1963). Працаваў у Варонежскім дзяржаўным універсітэце (з 1963), Яраслаўскім дзяржаўным універсітэце (1971—1981), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1981, механіка-матэматычны факультэт, кафедра функцыянальнага аналізу і аналітычнай эканомікі, прафесар, у 1988—2003 — загадчык кафедры).
Фотасінтэз
Апісанне працэсу
У гэтым працэсе адбываецца ператварэнне светлавой энергіі ў хімічную, якая назапашваецца ў арганічных рэчывах. Атрыманая ў выніку фотасінтэзу багатая на энергію глюкоза перамяшчаецца з хларапластаў у цытаплазму клеткі і выкарыстоўваецца па чатырох асноўных напрамках:
Пётр Пятровіч Забрэйка
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: нелінейны функцыянальны аналіз; прыбліжаныя метады; дыферэнцыяльныя і інтэгральныя ўраўненні; матэматычная эканоміка.
Фотасінтэз
Апісанне працэсу
Апошняе асабліва важна для мнагаклетачных раслін, бо частка іх цела — карані — знаходзіцца пад зямлёй, куды святло не пранікае. Акрамя таго, многія жывыя клеткі раслін размешчаны ўнутры сцябла і таксама не асвятляюцца сонцам. Такім чынам, дзякуючы хларапластам забяспечваюцца энергіяй і пажыўнымі рэчывамі ўсе астатнія часткі расліны, бо фотасінтэз магчымы толькі ў гэтых пластыдах.
Фотасінтэз з’яўляецца адзіным працэсам у біясферы, які прыводзіць да засваення энергіі Сонца і забяспечвае існаванне як раслін, гэтак і ўсіх гетэратрофных арганізмаў. Гэты працэс падтрымлівае высокі ўзровень кіслароду ў атмасферы і спрыяе павелічэнню колькасці арганічнага вугляроду, павелічэнню масы арганічнага рэчыва за кошт неарганічнай матэрыі.
Гісторыя вывучэння
Першыя досведы па вывучэнні фотасінтэзу былі праведзены Джозефам Прыстлі у 1770 — 1780-х гадах, калі ён звярнуў увагу на «псаванне» паветра у герметычным посудзе падпаленай свечкай (паветра пераставаў падтрымліваць гарэнне, а зьмешчаныя ў яго жывёлы задыхаліся) і «выпраўленне» яго раслінамі. Прыстлі зрабіў выснову, што расліны вылучаюць кісларод, які неабходны для дыхання і гарэнні, аднак не заўважыў, што для гэтага раслінам патрэбена святло. Гэта паказаў неўзабаве Ян Інгенхауз.
Пазней было ўстаноўлена, што апроч вылучэння кіслароду расліны паглынаюць вуглякіслы газ і пры ўдзеле вады сінтэзуюць на святла арганічнае рэчыва. У 1842 годзе Роберт Майер на падставе закону захавання энергіі пастуляваць, што расліны пераўтвораць энергію сонечнага святла ў энергію хімічных сувязяў. У 1877 годзе В. Пфеффер назваў гэты працэс фотасінтэзам.
Хларафілs былі ўпершыню выдзелены ў 1818 г. П. Ж. Пельтье і Ж. Каванту. Падзяліць пігменты і вывучыць іх па асобнасці ўдалося М. С. Цвету з дапамогай створанага ім метаду храматаграфіі. Спектры паглынання хларафіла былі вывучаны К. А. Ціміразевым, ён жа, развіваючы палажэнні Майера, паказаў, што менавіта праглынутыя прамяні дазваляюць павысіць энергію сістэмы, стварыўшы замест слабых сувязяў С-О і О-Н высокаэнергетычныя С-С (да гэтага лічылася што ў фотасінтэзе выкарыстоўваюцца жоўтыя прамяні, не паглынаюць пігментамі ліста). Зроблена гэта было дзякуючы створанаму ім метадзе уліку фотасінтэзу па праглынутай CO2: у ходзе эксперыментаў па асвятленні расліны святлом розных даўжынь хваль (рознага колеру) аказалася, што інтэнсіўнасць фотасінтэзу супадае са спектрам паглынання хларафіла.
Акісляльна-аднаўленчую сутнасць фотасінтэзу (як аксігеннага, так і анаксігеннага) пастуляваць Карнэліс ван Ніль, ён жа ў 1931 годзе даказаў, што пурпурныя бактэрыі і зялёныя шэрабактэрыі ажыццяўляюць анаксігенны фотасінтэз. Акісляльна-аднаўленчы характар ​​фотасінтэзу азначаў, што кісларод у аксігеннам фотасінтэзе утворыцца цалкам з вады, што эксперыментальна пацвердзіў у 1941 годзе А. П. Вінаградаў ў досведах з ізатопнага пазнакай. У 1937 годзе Роберт Хіл усталяваў, што працэс акіслення вады (і вылучэнні кіслароду), а таксама асіміляцыі CO2 можна раз’яднаць. У 1954—1958 гг. Д. Арнон ўсталяваў механізм светлавых стадый фотасінтэзу, а сутнасць працэсу асіміляцыі CO2 была раскрытая Мелвін Кальвіна з выкарыстаннем ізатопаў вугляроду ў канцы 1940-х гг., за гэтую працу ў 1961 годзе яму была прысуджана Нобелеўская прэмія.
У 1955 годзе быў вылучаны і ачышчаны фермент рыбулозабісфасфат-карбоксілаза/аксігеназа. С4-фотасінтэз быў апісаны Ю. С. Карпілава у 1960 годзе і М. Д. Хэтчам і Ч. Р. Слэк у 1966 годзе.
Церасполле (Шаркаўшчынскі раён)
Цераспо́лле (, Тересполье) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Планета
Планета (πλανήτης) — гэта нябеснае цела, якое верціцца па арбіце вакол зоркі ці яе рэшткаў, дастаткова масіўнае, каб стаць акруглым пад дзеяннем уласнай гравітацыі, але недастаткова масіўнае для пачатку тэрмаядзернай рэакцыі, і якое здолела ачысціць наваколлі сваёй арбіты ад планетазімалей.
Тэрмін «планета» — старажытны і мае сувязі з гісторыяй, навукай, міфалогіяй і рэлігіяй. У многіх ранніх культурах планеты разглядаліся як носьбіты чароўнага пачатку або, па меншай меры, статусу боскіх эмісараў. Падчас таго, як навуковыя веды развіваліся, чалавечае ўспрыманне планет змянілася ў немалой ступені і дзякуючы адкрыццю новых аб'ектаў і выяўленню адрозненняў паміж імі.
У разуменні навукоўцаў пталемеяўскай эпохі планеты круціліся вакол Зямлі па ідэальна круглым арбітам. Нягледзячы на тое, што ідэя адваротнага — што на самой справе Зямля падобна іншых планет круціцца вакол Сонца — вылучалася не адзін раз, толькі ў XVII стагоддзі яна была абгрунтавана вынікамі назіранняў, з дапамогай першых пабудаваных чалавекам тэлескопаў, зробленых Галілеа Галілеем. Дзякуючы дбайнаму аналізу дадзеных Ёган Кеплер выявіў, што арбіты планет не круглыя, а эліптычныя. Паколькі інструменты назіранняў паляпшаліся, астраномы ўсталявалі, што, як і Зямля, планеты верцяцца вакол нахіленай да плоскасці сваёй арбіты восі і валодаюць такімі асаблівасцямі, уласцівымі Зямлі, як палярныя шапкі з лёду і змена сезонаў. На золку касмічнай эры блізкія назіранні дазволілі выявіць і на іншых планетах Сонечнай сістэмы вулканічную дзейнасць, тэктанічныя працэсы, ураганы і нават прысутнасць вады.
Планеты можна падзяліць на два асноўных класа: вялікія, якія маюць невысокую шчыльнасць планеты — гіганты, і менш буйныя зямляпадобныя планеты, якія маюць цвёрдую паверхню. Паводле азначэння Міжнароднага астранамічнага саюза, у Сонечнай сістэме 8 планет. У парадку аддалення ад Сонца — чатыры зямляпадобных: Меркурый, Венера, Зямля, Марс, затым чатыры планеты-гіганта: Юпітэр, Сатурн, Уран і Нептун. У Сонечнай сістэме таксама ёсць па меншай меры 5 карлікавых планет: Плутон (да 2006 года лічыўся дзевятай планетай), Макемаке, Хаўмеа, Эрыс і Цэрэра. За выключэннем Меркурыя і Венеры, вакол усіх планет абарочваецца хаця б па адным спадарожніку.
Пачынаючы з 1992 года, з адкрыццём сотняў планет вакол іншых зорак, названых экзапланет, стала зразумелым, што планеты можна выявіць у Галактыцы ўсюды, і многія іх характарыстыкі падобныя з аналагічнымі асаблівасцямі планет Сонечнай сістэмы. У 2006 годзе Міжнародны астранамічны саюз даў новае вызначэнне планеты, што выклікала як адабрэнне, так і крытыку з боку навуковай супольнасці і працягваецца некаторы навукоўцамі да гэтага часу.
На 31 кастрычніка 2013 г. пацверджана існаванне 1038 экзапланет ў 786 планетных сістэмах, з якіх у 173 ёсць больш за адну планету. Памеры экзапланет ляжаць у межах ад памераў планет зямной групы да больш буйных, чым планеты-гіганты.
Склад планетных сістэм
Першае пацверджанае адкрыццё экзапланеты на арбіце вакол зоркі галоўнай паслядоўнасці адбылося 6 кастрычніка 1995 г., калі Мішэль Маёр і Дыдзье Кело з Жэнеўскага універсітэта абвясцілі аб выяўленні планеты каля 51 Пегаса. З больш чым 500 вядомых экзапланет, большасць валодаюць масай, супастаўнай або шмат разоў большай, чым у Юпітэра, хоць, вядома, і менш буйныя. Найменшыя з адкрытых экзапланет да цяперашняга часу былі выяўленыя ў астатку зоркі, вядомай як пульсар, пад пазначэннем PSR 1257+12. Вядомы, па меншай меры, тузін экзапланет паміж 10 і 20 зямнымі масамі, як, напрыклад, тыя, што верцяцца вакол Мю Ахвярніка, 55 Рака і GJ 436. Гэтыя планеты часам называюць «Нептуны», таму што па сваёй масе яны блізкія да Нептуна (17 зямных). Іншая катэгорыя экзапланет называецца «звышзямлямі». Магчыма, гэта зямляпадобныя планеты, якія больш буйныя, чым Зямля, але меншыя, чым Уран або Нептун. На цяперашні момант вядома прыкладна 20 магчымых звышзямель і ў іх ліку: Глізе 876 d (прыкладна 6 мас Зямлі), OGLE-2005-BLG-390L b і MOA-2007-BLG-192L b, халодныя, ледзяныя светы, выяўленыя за дапамогай гравітацыйнага мікралінзавання , COROT-7b, з дыяметрам каля 1,7 зямных (што робіць яе самай маленькай вядомай звышзямлёй са знойдзеных), але з арбітальнай адлегласцю у 0,02 а. а., што, верагодна, азначае наяўнасць расплаўленай паверхні з тэмпературай каля 1000-1500 °C, і пяць з шасці планет на арбіце вакол суседняга чырвонага карліка Глізе 581. Экзапланета Глізе 581 d прыкладна ў 7,7 разоў больш масіўная за Зямлю, тады як Глізе 581 c больш масіўная за Зямлю ў 5 разоў, і, як першапачаткова думалі, магла быць першай зямляпадобных экзапланетай, размешчанай у так званай «заселенай зоне» каля зоркі. Аднак, больш дэталёвыя назіранні дазволілі ўсталяваць, што планета занадта блізкая да зоркі, каб быць прыдатнай для жыцця, і самая далёкая планета ў сістэме, Глізе 581 d, хоць і шмат халадней Зямлі, магла б быць патэнцыяльна прыдатнай для жыцця пры наяўнасці ў атмасферы дастатковай колькасці парніковых газаўв.
Да гэтага часу не да канца ясна, ці нагадваюць адкрытыя экзопланеты газавыя гіганты і планеты зямной групы Сонечнай сістэмы, ці ж яны не зусім падобныя, і некаторыя з іх адносяцца да дагэтуль тэарэтычных тыпаў, як, напрыклад, аміячныя гіганты або вугляродныя планеты. У прыватнасці, мноства нядаўна адкрытых экзапланет, вядомых як гарачыя юпітэры, абарочваюцца экстрэмальна блізка да матчыных зорак па амаль кругавым арбітам. Таму яны атрымліваюць значна больш зорнай радыяцыі, чым газавыя гіганты ў Сонечнай сістэме, што ставіць пад пытанне, ці з'яўляюцца яны адным і тым жа тыпам планет. Існуе таксама падклас гарачых юпітэраў, званы хтанічнымі планетамі, якія абарочваюцца па арбіце вакол матчыных зорак так блізка, што зорная радыяцыя садзьмула іх атмасферу. Нягледзячы на тое, што нямала гарачых юпітэраў знаходзяцца ў працэсе страты атмасферы, да гэтага часу пацверджаных хтанічных планет выяўлена не было.
Больш падрабязныя дадзеныя назіранняў за экзапланетамі патрабуюць новага пакалення інструментаў, уключаючы касмічныя тэлескопы. У цяперашні час COROT шукае экзапланеты на падставе назіранняў за зменамі яркасці ў зорак выкліканага мінаннямі экзапланет. Мноства праектаў у апошні час прадугледжваюць стварэнне касмічных тэлескопаў для пошуку экзапланет, супастаўных па памерах і масе з Зямлёй. Першы з іх ужо рэалізаваны NASA: Кеплер — першы тэлескоп, які створаны спецыялізавана для гэтых мэтаў. Пакуль не маюць дакладнай даты рэалізацыі праекты Terrestrial Planet Finder, Space Interferometry Mission і НЦКД (Францыя) — PEGASE. New Worlds Mission можа працаваць заадно з «Джэймсам Вэбам». Аднак праграма фінансавання многіх з гэтых праектаў пакуль не зацверджаная. У 2007 годзе быў атрыманы першы спектральны аналіз экзапланет (HD 209458 b і HD 189733 b). Наяўнасць дастатковай колькасці зямляпадобных планет з'яўляецца важнай складовай часткай ураўнення Дрэйка, якое можа дазволіць ацаніць лік разумных камунікатыўных цывілізацый, якія існуюць у нашай галактыцы.
Аб'екты планетарнай масы
Аб'ект планетарнай масы, АПМ або Планема — гэта нябеснае цела, чыя маса дазваляе яму трапляць у дыяпазон вызначэння планеты, гэта значыць яго маса больш, чым у малых цел, але недастатковая для пачатку тэрмаядзернай рэакцыі на вобраз і падабенства карычневага карліка або зоркі. Паводле вызначэння ўсе планеты — аб'екты планетарнай масы, але мэта гэтага тэрміна ў тым, каб апісаць нябесныя целы, якія не адпавядаюць таму, што тыпова чакаецца ад планеты. Напрыклад, планеты ў «свабодным плаванні», якія не абарочваюцца вакол зорак, якія могуць быць «планетамі-сіротамі», якія пакінулі сваю сістэму, або аб'екты, якія з'явіліся ў ходзе калапсу газавага воблака — замест тыповай для большасці планет акрэцыі з протапланетнага дыска (іх звычайна называюць субкарычневымі карлікамі).
Планета-сірата
Некаторыя кампутарныя мадэлі фарміравання зорак і планетарных сістэм мяркуюць, што пэўныя «аб'екты планетарнай масы» могуць пакінуць сваю сістэму і сысці ў міжзоркавую прастору. Некаторыя навукоўцы сцвярджалі, што такія аб'екты ўжо знайшлі свабодна блукаючымі ў космасе і іх варта класіфікаваць як планеты, хоць іншыя выказалі дапушчэнне, што яны могуць быць і маламасіўнымі зоркамі.
Субкарычневыя карлікі
Зоркі могуць утварацца з дапамогай гравітацыйнага калапсу газавага воблака, але меншыя аб'екты таксама могуць сфармавацца такім спосабам. Аб'екты планетарнай масы, якія ўтварыліся такім спосабам, называюць субкарычневымі карлікамі. Субкарычневыя карлікі могуць знаходзіцца ў «свабодным плаванні», як, магчыма, Cha 110913-773444, або на арбіце вакол больш буйнога аб'екта, як, магчыма, 2MASS J04414489 2301513.
На працягу кароткага часу ў 2006 астраномы лічылі, што знайшлі падвойную сістэму з такіх аб'ектаў, Oph 162225-240515, якія даследчыкі апісалі як «планема» або «аб'екты планетарнай масы». Аднак далейшы аналіз дазволіў усталяваць, што іх масы, хутчэй за ўсё, больш за 13 мас Юпітэра, што ператварае іх у сістэму з карычневых карлікаў.
Планеты-спадарожнікі і планеты паясоў
Некаторыя буйныя спадарожнікі падобныя па памерах з планетай Меркурый ці нават пераўзыходзяць яе. Напрыклад, галілеевы спадарожнікі і Тытан. Алан Стэрн сцвярджае, што месцазнаходжанне не павінна мець для планеты значэнні, і толькі геафізічныя прыкметы павінны быць прыняты пад увагу пры прысуджэнні аб'екту статусу планеты. Ён прапануе тэрмінам планета-спадарожнік для аб'екта памерам з планету, які абароваецца вакол іншай планеты. Аналагічна аб'екты памерам з планету ў поясе астэроідаў або поясе Койпера таксама могуць лічыцца планетамі згодна са Стэрнам.
Рух планет па арбіце
Згодна з вызначэннем усе планеты круцяцца вакол зорак, што пазбаўляе статусу планеты любыя патэнцыяльныя «планеты-адзіночкі». У Сонечнай сістэме усе планеты абарочваюцца па сваіх арбітах у тым напрамку, у якім верціцца Сонца (супраць гадзіннікавай стрэлкі, калі глядзець з боку паўночнага полюса Сонца). Хоць прынамсі адна экзапланета, WASP-17b, верціцца па арбіце вакол зоркі ў кірунку процілеглым яе вярчэнні. Перыяд, за які планета абарочваюцца вакол зоркі, называецца сідэрычным, ці годам. Планетарны год у немалой ступені залежыць ад адлегласці планеты ад зоркі; чым далей планета знаходзіцца ад зоркі, тым большую дыстанцыю яна павінна прайсці, і тым павольней яна рухаецца, так як менш закранута гравітацыяй зоркі. Паколькі ніякая арбіта не з'яўляецца цалкам круглай, адлегласць паміж зоркай і планетай на арбіце вар'іруецца на працягу сідэрычнага перыяду. Пункт арбіты, дзе планета бліжэй за ўсё да зоркі, называюць перыястрам (перыгелій у Сонечнай сістэме), тады як самая далёкі пункт арбіты называецца апаастром (афелій у Сонечнай сістэме). Паколькі ў перыястры планета бліжэй да свяціла, патэнцыяльная энергія гравітацыйнага ўзаемадзеяння пераходзіць у кінетычную і яе хуткасць павялічваецца падобна таму, як кінуты высока камень — паскараецца, набліжаючыся да зямлі, а калі планета знаходзіцца ў апаастры, яе хуткасць памяншаецца, падобна таму як той жа кінуты угору камень запавольваецца ў верхнім пункце палёту.
Панк
Панк, па́нкі (punk) — маладзёжная субкультура, якая ўзнікла ў сярэдзіне 1970-х гадоў у Вялікабрытаніі, ЗША, Канадзе і Аўстраліі, характэрнымі асаблівасцямі якой з’яўляецца крытычнае стаўленне да грамадства і палітыкі. З панк-рокам шчыльна злучана імя амерыканскага мастака Эндзі Уорхала і прадусіраваным ім гуртам Velvet Underground.
Ідэалогія
Панкі прытрымліваюцца розных палітычных поглядаў, але ў большасці сваёй яны з’яўляюцца прыхільнікамі левых сацыяльна накіраваных ідэалогій і прагрэсівізму. Распаўсюджанымі поглядамі з’яўляюцца імкненне да асабістай свабоды і поўнай незалежнасці (індывідуалізм), нонканфармізм, прынцыпы «не прадавацца», «спадзявацца на самога сябе» (DIY — Do it yourself — «Зрабі сам») і прынцып «прамога дзеяння» (direct action). Панкі звычайна выступаюць супраць любых форм аўтарытарызму, супраць патэрналізму і істэблішменту. Іншыя напрамкі ў палітыцы панкаў уключаюць у сябе нігілізм, анархізм, сацыялізм, антыаўтарытарызм, антыпатэрналізм, антыістэблішмент, антымілітарызм, пацыфізм, антыкапіталізм, антыспажыўства, антырасізм, антысексізм, антынацыяналізм, антыфашызм, антыэйджызм.
Некаторыя панкі прытрымліваюцца кансерватыўных поглядаў, альбо апалітычныя (гл. хорар-панк).
Мантэлонга
Мантэлонга (Montelongo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 490 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 86040. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Юрый Уладзіміравіч Кухарэнка
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1936 г. паступіў на Вышэйшыя музейныя курсы Наркамасветы РСФСР. У 1938 годзе ўступіў у шэрагі РСЧА і да 1947 г. служыў на Ціхаакіянскім флоце. У 1941 г. уступіў у КПСС. У 1943 г. экстэрнам скончыў гістарычны факультэт Хабараўскі дзяржаўны педагагічны інстытут. Пасля сканчэння аспірантуры пры Дзяржаўным гістарычным музеі з 1951 г. працаваў у Інстытуце археалогіі АН СССР.
Даследаваў гісторыю і археалагічныя помнікі Палесся, верхняга і сярэдняга Падняпроўя (Атвержычы, Вароніна, Велямічы, Дубай, Рамель, Рубель, Хотамель, Чаплін і інш.). Сабраў і сістэматызаваў звесткі пра археалагічныя помнікі Палесся ад неаліту да сярэднявякоўя і паказаў, што яно з даўніх часоў заселена чалавекам. Працы Кухарэнкі сталі падмуркам у рэканструкцыі гісторыі насельніцтва паўднёвай Беларусі і паўночнай Украіны ў I-м тыс. да н.э. — I-м тыс. н.э. Упершыню даў поўную характарыстыку зарубінецкай культуры. Паклаў пачатак сістэматызацыі паморскіх старажытнасцей у Беларусі, па матэрыялах Брэсцкага бескурганнага могільніка (Брэст-Трышын) прасачыў пранікненне плямён вельбарскай культуры на тэрыторыю Усходняй Еўропы. Першым з савецкіх даследчыкаў звярнуў увагу на ляпны посуд з больш ранніх раскопак на Жытоміршчыне і звязаў іх з пражскай культурай, што паклала пачатак вывучэнню славян V—VII стст. на тэрыторыі СССР.
IC 2707
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Завоня (гміна)
Заво́ня (Zawonia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Завоні. Плошча гміны складае 118,12 км². Станам на 2004 год у гміне Завоня пражывалі 5423 чалавекі, шчыльнасць — 45,9 чал./км².
Джон Мейнард Кейнс
Джон Мэ́йнард Кейнс (John Maynard Keynes), барон (5 чэрвеня 1883, Кембрыдж, Вялікабрытанія — 21 красавіка 1946, Сасэкс, Вялікабрытанія) — англійскі эканаміст, журналіст, інвестар, заснавальнік кейнсіянскага напрамку ў эканамічнай тэорыі. Ягоная найбольш вядомая праца: «Агульная тэорыя занятасці, адсотку і грошай» (The General Theory of Employment, Interest and Money), якая прапануе дзяржаўную палітыку ў галіне эканомікі, накіраваную на падтрымку поўнай занятасці і павелічэнне дзяржаўных выдаткаў як сродак ад эканамічнага заняпаду.
Уплыў Кейнса зменшыўся ў 1970 годзе, збольшага ў выніку праблем, якія пачалі ўзнікаць у паўночнаамерыканскай эканоміцы з пачатку дзесяцігоддзя, і часткова з-за крытыкі ад Мілтана Фрыдмана і іншых эканамістаў, якія былі настроены песымістычна адносна здольнасці ўрада рэгуляваць бізнес-цыклы з фіскальнай палітыкай. Аднак, з'яўленне глабальнага фінансавага крызісу ў 2007 годзе прывяло да адраджэння кейнсіянскай думкі. Кейнсіянская эканоміка забяспечыла тэарэтычную аснову для эканамічнай палітыкі, якая праводзіцца і праводзілася ў сувязі з крызісам прэзідэнтамі Джорджам Бушам і Баракам Абамам у ЗША, прэм’ер-міністрам Вялікабрытаніі Горданам Браўнам у Вялікабрытаніі, і іншымі кіраўнікамі ўрадаў.
Асабістае жыццё
Кейнс нарадзіўся ў сям’і, якая належала да сярэдняга класу. Асяроддзе, у якім нарадзіўся і вырас Джон Мэйнард, было надзвычай акадэмічным. Яго бацька Джон Нэвіл Кейнс быў эканамістам, настаўнікам эканомікі і логікі, доўгі час з'яўляўся акадэмічным адміністратарам Каралеўскага каледжу Кембрыджскага ўніверсітэту. Маці Кейнса, Флоранс Ада Браўн (Florence Ada Brown), адна з першых жанчын з дыпломам Кембрыджу, была паспяховай пісьменніцай і грамадскай дзеячкай. Дарэчы, Джон Нэвіл быў настаўнікам сваёй будучай жонкі. Яго малодшы брат, Джэфры Кейнс (Geofferey Keynes) быў хірургам, а малодшая сястра Маргарэт была ў шлюбе з Арчыбальдам Гілам, псіхолагам, лаўрэатам Нобелеўскай прэміі.
Кейнс быў паспяховым інвестарам. Нават пасля фондавага краху 1929 года ён, застаўшыся фактычна банкрутам, здолеў не толькі паправіць становішча, але і зарабіць асабістае багацце. Апрача гэтага, Кейнс быў і мецэнатам. Ён аказваў фінансаваю дапамогу Кембрыджскаму мастацкаму тэатру. Яго інтарэсы не абмяжоўваліся навукай, ён збіраў кнігі і ўвогуле цікавіўся літаратурай, пісаў лібрэта да балетаў.
Кейнс меў рэпутацыю таленавітага ўдзельніка розных дэбатаў. Знакаміты эканаміст Фрыдрых фон Хаек некалькі разоў адмаўляўся спрачацца з Кейнсам у пытаннях эканомікі. А пасля выхаду «Трактату аб грошах» (1930) Хаек абвінавачваў Кейнса ў тым, што апошні не мае тэорыі капіталу і адсотку. У некаторай ступені Кэйнс быў вымушаны прызнаць справядлівасць гэтых папрокаў. Але ўжо пад канец 30-х гадоў перамога Кейнса ў спрэчках з Хаекам, не толькі па пытаннях эканамічнай тэорыі, але і практыцы стала бясспрэчнай. Увогуле, гісторыя спрэчкі паміж знакамітымі эканамістамі ярка адлюстроўвае супрацьлегласці паміж англасаксонскай і аўстрыйскай традыцыямі ў эканамічнай тэорыі.
Адукацыя
У 7 гадоў Кейнс пайшоў у школу Пёрс (Perse School Kindergarten). Праз 2 гады — перайшоў у пачатковую школу Святога Фэйта (St Faith's preparatory school). Ужо ў той час было відавочна, што Джон Мэйнард быў таленавітым вучнем. У 1894 ён абышоў увесь клас па матэматыцы і атрымаў вышэйшую адзнаку.
У наступным годзе (1895) Кейнс паспяхова здаў экзамэн на паступленне ў Ітан. З 20 хлопцаў, якія былі прынятыя ў тым годзе ў каледж, ён быў дзясяты па агульнай адзнацы і першы — па матэматыцы. Гэтаксама ж яскрава Джон Мэйнард і вучыўся. У 1899 годзе ён атрымаў найвышэйшую адзнаку па матэматыцы. У наступныя гады (1900—1901) ён пацвердзіў свой высокі ўзровень. Ягоныя поспехі не абмяжоўваліся толькі матэматыкай. У 1901 годзе, апрача матэматыкі, ён быў першы па гісторыі і па англійскім эсэ. У 1902 годзе Кейнс выйграў стыпендыю ў памеры £60 ў Каралеўскі каледж у Кембрыджы на вывучэнне матэматыкі і класічнай літаратуры.
На працягу ўсяго тэрміну навучання ў Кембрыджы Джон Мэйнард браў актыўны ўдзел у сацыяльным і палітычным жыцці. Падчас Бурскай вайны (1900), Кейнс адмовіўся ўзяць удзел у ваенных трэніроўках «Ітанскіх стралкоў», з'яўляючыся сталым пацыфістам, праціўнікам гвалту. Ён да ночы спрачаўся са сваімі сябрамі з розных інтэлектуальных суполак у Кембрыджы. У 1901 годзе ён быў абраны ў «Каледж поп» (College Pop) — прэстыжную інтэлектуальную суполку ў Ітане. У 1902 годзе Кейнс неаднаразова выступае ў якасці дакладчыка ў «Саюзе» (Union) — знакамітай інтэлектуальнай суполцы Кембрыджу. У 1904 годзе Кейнс быў абраны сакратаром «Саюзу» і Прэзідэнтам Універсітэцкага Ліберальнага клубу (University Liberal Club). У 1905 годзе паводле вынікаў экзамена на бакалаўра ён дванаццаты ва ўсім Кембрыджы.
Падчас вакацый 1905 года Кейнс знаёміцца з працай Альфрэда Маршала «Прынцыпы эканомікі» (Principles of Economics), якая зрабіла вялікі ўплыў на хлопца. Пасля вяртання ў Кембрыдж на заняткі, Джон Мэйнард пачынае слухаць курс Альфрэда Маршала па эканоміцы. Менавіта Альфрэд Маршал параіў Джону перайсці з матэматыкі і класічнай літаратуры да вывучэння эканомікі і палітыкі. Малады студэнт Кейнс быў вельмі зацікаўлены ў вывучэнні новага прадмету.
У 1906 годзе Кейнс прайшоў іспыты на паступленне на дзяржаўную службу ў ліку 10 іншых, хто здолеў гэта зрабіць у тым годзе. Ягоны вынік — другое месца. Па правілах, першае месца атрымлівае пасаду ў Міністэрстве фінансаў, другое — Індыйскі офіс (дэпартамэнт па кіраванню Індыяй). Але агульны высокі вынік не ўзрадаваў Мэйнарда, калі ён атрымаў падрабязныя адзнакі па прадметах. Адзнакі па прадметах матэматыка і эканоміка былі ніжэйшымі за адзнакі па логіцы і псіхалогіі, гісторыі, эсэ.
Падчас вучобы Кейнс уваходзіў у элітную суполку пісьменнікаў, артыстаў і мастакоў. Яна звалася «група Блумсбэры» (Bloomsbury group). Сябрамі гэтай суполкі з'яўляліся Леанард Вульф (Leonard Woolf), Вірджынія Вульф (Virginia Woolf), Дункан Грант (Duncan Grant), Клайв Бэл (Clive Bell) і Літан Стрэчы (Lytton Strachey). На працягу ўсяго жыцця Кейнс захаваў духоўную сувязь з гэтай суполкай.
Кар’ера
З 1906 да 1907 года Кейнс працаваў у Дэпартамэнце па справах Індыі (The India Office). У вольны ад дзяржаўнай службы час ён працуе над асабістай дысертацыяй па праблемах імавернасці, асноўныя вынікі якой былі апублікаваныя ў «Трактаце аб імавернасці». У 1907 годзе Кейнс пакідае службу, каб скончыць сваю дысертацыю, вяртаецца ў Кембрыдж і пачынае настаўніцкую дзейнасць. Ён выкладае тры разы на тыдзень прадмет «Грошы, крэдыт і цэны». Пасля абароны дысертацыі Кэйнс уваходзіць у кола сяброў Каралеўскага каледжу.
У студзені 1915 году Джон трапляе ў Міністэрства фінансаў у якасці дапаможніка саветніка Міністра. Пасада не вельмі вялікая, але незалежная. Яна дазваляла Кейнсу заўсёды выказваць свае думкі адкрыта. І яго ацанілі. З мая 1915 года ён працуе на афіцыйнай пасадзе ў Міністэрстве. А ўжо ў 1916 годзе Кэйнс узначальвае аддзел па міждзяржаўных адносінах.
Кастрычніцкую рэвалюцыю 1917 года ў Расіі Кейнс успрыняў вельмі добра. Ён справядліва лічыў, што рэвалюцыя стала адным з вынікаў Першай сусветнай вайны.
У 1918 годзе, калі стала відавочна блізкая перамога над Германіяй, Джон Кейнс разам са сваім аддзелам распачынае працу над будучымі ўмовамі фінансавай кампенсацыі для пераможцаў з боку Германіі.
У 1919 годзе як прадстаўнік Міністэрства фінансаў Кейнс бярэ ўдзел у Парыскіх мірных перамовах. Там ён прапаноўвае асабісты план пасляваеннага аднаўлення еўрапейскай эканомікі, які, на жаль, не быў прыняты, але стаў асновай для яго працы «Эканамічныя вынікі міру». У гэтай працы Кейнс, апрача іншага, пярэчыў супраць эканамічнага ўціску Германіі, накладання велізарных кантрыбуцый, якія пад канец, на думку Кэйнса, падштурхнулі і ўзмацнілі рэваншысцкія настроі сярод насельніцтва Германіі. Кейнс прапанаваў у процівагу пэўную колькасць крокаў па аднаўленню эканомікі Германіі. Ён разумеў, што гэтая краіна з'яўляецца адным з самых важных звёнаў сусветнай эканамічнай сыстэмы.
У 1919 годзе Кейнс пакідае пасаду ў міністэрстве, вельмі расчараваўшыся ў дзяржаўнай працы. Ён зноў вяртаецца ў Кембрыдж, аднак больш за ўсё працуе ў Лондане, з'яўляючыся сябрам праўлення некалькіх фінансавых кампаніяў, сябрам рэдкалегіяў некалькіх часопісаў, уладальнікам штотыднёвіка «Нацыя» (Nation), рэдактарам (1911—1945) «Эканамічнага часопіса» (Economic Journal), а таксама кансультуе ўлады. Таксама вядома, што ён даволі паспяхова гуляў на біржы. З 1920 па 1924 год Кейнс здолеў зарабіць гульнёй £57.797, што было вельмі шмат на той час. Тым больш, што ў 1920 годзе ён быў фактычна банкрутам — меў на рахунку 0.
У 1920-я гады Кейнс працаваў над праблемамі будучыні сусветнай эканомікі і фінансаў. Крызыс 1921 года і дэпрэсія падштурхнулі навукоўца да аналізу стабільнасці цэн, узроўню вытворчасці і занятасці. У 1923 годзе ён публікуе «Трактат аб грашовай рэформе» (A Tract on Monetary Reform), у якім даследуе прычыны і вынікі змянення вартасці грошай, уплыў інфляцыі на размеркаванне даходаў, уплыў чаканняў, залежнасць паміж чаканнямі змянення цэнаў і адсоткавымі стаўкамі і шмат іншага. На думку Кейнса, патрэбна падтрымліваць стабільнасць унутраных цэн, а не завышанага курсу нацыянальнай валюты, як гэта рабілі ўлады таго часу. Гэтая праца Кейнса лічыцца канцом эры «Залатога стандарту». На працягу 20-х гадоў Кейнс няспынна крытыкуе эканамічную палітыку ўладаў, накіраваную на падтрымку «Залатога стандарту».
Тут упершыню падаецца ідэя аб тым, што сталая капіталістычная эканоміка не здолее аўтаматычна дасягнуць раўнавагі ва ўмовах поўнага выкарыстання рэсурсаў. У 1936 годзе Кейнс перанёс небяспечную для жыцця хваробу — трабоз каранарнага сасуда.
У 1940 годзе Кейнс стаў сябрам Кансультацыйнага камітэта пры Міністэрстве фінансаў па ваенных пытаннях. У той жа час ён публікуе працу «Як аплочваць вайну?» (How to Pay for the War). Вучоны прапанаваў прымушальна дэпаніраваць апрача невялікай сумы ўсе сродкі насельніцтва пасля ўплаты падаткаў на спецыяльныя рахункі. Пасля вайны сродкі гэтыя павінны вяртацца насельніцтву. Такі плян дазваляў паміж іншага паслабіць інфляцыю і знізіць пасляваенны заняпад.
У 1924 годзе Кейнсу нададзены тытул пэра. У 1944—1945 гадах ён з'яўляецца прэзідэнтам Эканаметрычнага таварыства.
Падчас Другой сусветнай вайны Кейнс прысвячае сябе працы над пытаннямі ў галіне міжнародных фінансаў і пасляваеннага ўладкавання сусветнай фінансавай сыстэмы. Ён прымаў удзел у распрацоўцы канцэпцыі Брэтан-Вудскай сыстэмы, а таксама вёў перамовы аб амерыканскіх пазыках Вялікабрытаніі. Яму належыць ідэя сыстэмы рэгулявання валютных курсаў. Дэ-факта такая сістэма на доўгі час гарантавала б стабільнасць валютных курсаў. Таксама ён браў удзел у стварэнні Клірынгавага саюза, Міжнароднага валютнага фонду і Міжнароднага Банку.
У апошні год хвароба значна ўскладнілася. Памёр Джон Кейнс 21 красавіка 1946 года ад інфаркту міякарда. Пасля смерці быў крэміраваны, яго прах развеялі над родным горадам Тылтанам.
Узніклы пад уплывам ідэяў Джона Кейнса напрамак у эканамічнай тэорыі атрымаў яго імя: кейнсіянства.
Эканамічная тэорыя Кейнса
Кейнс аналізуе і прапануе выкарыстоўваць тыя ж механізмы, якія ўжо існавалі на той час у межах класічнай і неакласічнай эканамічнай тэорый, але дзеля іншай мэты і асноўваючыся на іншых гіпотэзах.
Асноўныя гіпотэзы:
Увогуле тэорыя Кейнса гаворыць так:
Падзенне спажывецкага попыту паменшыць аб’ём вытворчасці тавараў і паслуг. Падзенне вытворчасці выклікае банкруцтва дробных і сярэдніх прадпрыемстваў, а таксама звальненні з буйных. Гэта, у сваю чаргу, прывядзе да павелічэння беспрацоўя. Чым большае беспрацоўе, тым меншыя даходы насельніцтва. Меншыя даходы насельніцтва выклікаюць яшчэ большае падзенне спажывецкага попыту. Гэта заганнае кола.
Такім чынам, асноўнай мэтай з'яўляецца павелічэнне агульнага попыту.
Сродкам супраць эканамічнага заняпаду, паводле гіпотэзы Кэйнса, з'яўляецца дзяржаўная замова. Калі агульны попыт значна меншы за агульную вытворчасць, дзяржава павінна зрабіць замову, якая будзе гарантыйна аплачаная. У гэтым выпадку, прадпрыемствы ноймуць новых працоўных, што знізіць беспрацоўнасць. Былыя беспрацоўныя атрымаюць зарплату, павялічаць свае расходы і, такім чынам, павялічыцца агульны попыт. На думку Кэйнса, першапачатковая замова дзяржавы можа быць вельмі вялікая і нават малапатрэбнай.
Даволі доўгі час шматлікія краіны паспяхова выкарыстоўвалі тэорыю Кэйнса ў сваёй эканамічнай палітыцы.
Але ў 1960-х гадах з'явіўся новы напрамак нэаклясычнай школы — манэтарызм, які крытыкаваў кэйнсіянства за вялікі ўплыў дзяржавы на эканоміку. На думку манэтарыстаў, умяшальніцтва дзяржавы ў вытворчасць выклікае дэзарганізацыю апошняй. Адзіная галіна, дзе патрэбна дзяржаўнае кіраванне — гэта грашовая палітыка. Сродак ад эканамічнага заняпаду, такім чынам, — даўгатэрміновая грашовая палітыка. Дзяржава павінна заўсёды падтрымліваць адпаведны ўзровень грашовай масы праз грашовую эмісію, адпаведную тэмпу росту вытворчасці.
Нягледзячы на крытыку, навуковыя погляды Кейнса жывуць і сёння. Паслядоўнікі навукоўца працягваюць працу ў рамках ужо новага, неа- і посткейнсіянства.
Таксама варты ўвагі той факт, што менавіта Кейнс распачаў выкарыстанне макраэканамічных агрэгатных (сукупных) велічынь і іх колькасных ўзаемасувязей. Гэта, у сваю чаргу, падштурхнула развіццё новых раздзелаў эканамічнай навукі, асабліва, эканамэтрыкі.
Навуковая дзейнасць
Кейнс заваяваў рэпутацыю таленавітага ўдзельніка рознага кшталту дэбатаў, і Фрыдрых фон Хаек некалькі разоў адмаўляўся абмяркоўваць з ім пытанні эканомікі. Хаек у свой час выступіў з рэзкай крытыкай ідэяў Кейнса, у спрэчках паміж німі знайшло адлюстраванне процістаяння англасаксонскай і аўстрыйскай традыцыі ў эканамічнай тэорыі. Пасля выхаду «Трактата пра грошы» (1930) Хаек абвінаваціў Кейнса за адсутнасць у яго тэорыі капітала і адсотка і ў няправільным дыягназу прычынаў крызісаў. Варта адзначыць, што ў некаторай ступені Кейнс быў вымушаны прызнаць справядлівасць папрокаў.
Белыя (Глускі раён)
Белыя — былая вёска ў Глускім раёне Магілёўскай вобласці. Знаходзілася за 5 км на поўнач ад в. Яўсеевічы.
Гісторыя
20 студзеня (паводле іншых звестак — 13 студзеня ) 1943 года, падчас антыпартызанскай аперацыі, нямецкія акупацыйныя войскі загубілі 21 жыхара, а вёску (12 двароў) спалілі.
У 1961 годзе на месцы вёскі ўстаноўлены абеліск.
Насельніцтва
Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жылі 32 чалавекі.
Анатоль Аляксандравіч Кілбас
Анатоль Аляксандравіч Кілбас (, Мінск —, Нальчык) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1995), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1971; аспірантура, 1976).
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1971, механіка-матэматычны факультэт, кафедра тэорыі функцый, прафесар, з 2002 — загадчык кафедры).
Трагічна загінуў 28 чэрвеня 2010 года ў г. Нальчык.
Навуковыя інтарэсы: тэорыя інтэгральных ураўненняў; дробнае інтэгра-дыферэнцыраванне; ураўненні дробавага парадку; інтэгральныя пераўтварэнні са спецыяльнымі функцыямі ў ядрах.
Гематоракс
Гематоракс (αἷμα — кроў і  — грудзі) — збіранне вялікай колькасці крыві ў плеўральнай поласці. Найчасцей бывае ад унутранага крывацёку пры траўмах грудзей, пасля аперацый на грудной поласці, іншы раз пры злаякасных пухлінах органаў дыхання і інш. Можа спалучацца з пнеўматораксам. Клініка залежыць ад колькасці крыві: пры нязначнай колькасці праяўленні гематоракса адсутнічаюць ці ўзнікае слабы боль у грудзях, кашаль. Пры павелічэнні гематоракса бывае страта крыві, сцісканне лёгкага і зрушэнне органаў міжсцення. Лячэнне сімптаматычна-медыкаментознае, у цяжкіх выпадках хірургічнае.
Псалом 141
Псалом 141 (142 паводле масарэцкай нумарацыі) адносіцца да ліку царскіх псалмоў, у цэнтры якіх стаіць постаць цара і якія прысвечаны якой-небудзь важнай падзеі з ягонага жыцця. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Асноўная тэма гэтага псалма — малітва за дапамогу ў выпрабаваннях.
Яёй
Яёй — археалагічная культура позняга бронзавага веку — пачатку жалезнага веку на Японскіх астравах. Традыцыйна адносіцца да перыяду паміж III стагоддзем да н. э. і III стагоддзем н. э.. Некаторыя сучасныя даследчыкі мяркуюць, што зараджэнне Яёй можна датаваць пачаткам 1 тысячагоддзя да н. э.
Асаблівасці
Культура Яёй атрымала сваю назву ад наймення прадмесця Токіа, дзе ў 1884 г. былі знойдзены яе першыя артэфакты. Вылучэнне адбылося ў першую чаргу дзякуючы асаблівасцям керамікі, якая адрознівалася ад папярэдняй эпохі Дзёмон сваёй функцыянальнасцю, меньшым вонкавым аздабленнем. Сцены пасудзін былі тонкімі, нераствораныя камячкі гліны часам наносіліся на корпус, каб зрабіць яго меней сітаватым. Ужо першыя даследчыкі заўважылі падабенства керамікі Яёй са старажытнай керамікай Карэйскага паўвострава. Разам з гэтым, яны адзначалі яўны ўплыў вытворчай тэхналогіі Дзёмон.
Перыядызацыя
Традыцыйная перыядызацыя культуры Яёй заснавана на вывучэнні асаблівасцей керамікі. Прынята вылучаць:
У нашы дні вывучэнне штучных насыпаў, якія могуць з'яўляцца рэшткамі ірыгацыйных збудаванняў для абванення рысавых палеткаў, а таксама удасканаленае радыё-вугляроднае датаванне металічных артэфактаў, паказваюць, што культура Яёй значна старэйшая за III ст. да н. э. Яе пачатак можа быць аднесены да 900 г. да н. э.
Насельніцтва
Антрапалагічныя даследаванні чалавечых рэштак культур Дзёмон і Яёй паказалі істотныя адрозненні ў знешнім абліччы насельнікаў дзвюх эпох. Насельнікі Дзёмон мелі меньшы рост, даўжэйшыя перадплеччы і галёнкі, шырока расстаўленыя вочы, больш выяўлены рэльеф твару. Ужо першыя даследчыкі культуры Яёй высунулі гіпотэзу пра тое, што яе носьбіты мігрыравалі з Карэйскага паўвострава. Тым не меней, на працягу XX ст. абмяркоўваліся магчымасці трансфармацыі аблічча носьбітаў Дзёмон пад уплывам новых вытворчых заняткаў і змяшэння папярэдніх тубыльцаў з мігрантамі з кантыненту. У другой палове 1990-х гг. быў апублікаваны шэраг прац, які сцвярджаў, што матэрыяльная культура Яёй болей падобная на тагачасную культуру кітайскай правінцыі Цзянсу. Ускосна магчымую міграцыю з Кітая падцвярджае тое, што сарты японскага рысу паходзяць з вобласці Янцзы, а не з Карэі.
Доўгі час насельніцтва эпох Дзёмон і Яёй разглядалася ў якасці асноўных продкаў сучасных японцаў. У выніку генетычных даследаванняў было выяўлена, што японцы маюць толькі 13 % генетычнай спадчыны насельнікаў Дзёмон і 16 % генетычнай спадчыны насельнікаў Яёй. Найбольшы генетычны ўнёсак зрабілі прадстаўнікі трэцяй дагэтуль невядомай буйной міграцыйнай хвалі з Усходняй Азіі ў эпоху Кафун.
Brawn GP
Brawn GP Ltd. — каманда Формулы-1, якая была заснаваная у 2009 годзе. З’яўляецца правапераемнікам каманды Honda. Упершыню прыняла ўдзел у Формуле-1 29 сакавіка 2009 года (на Гран-Пры Аўстраліі), дзе яе пілоты занялі першае і другое месцы.
Каманда выкарыстоўвае свае шасі і трансмісію, якія распрацоўвала яшчэ з 2008 года. Рухавікі пастаўляюцца кампаніяй Mercedes-Benz.
Сінура
Апісанне
Калоніі шарападобныя, радзей авальныя, даўжынёй да 160 мкм, не слізістыя, свабодна плаваюць. Клеткі шара-, адваротнаяйцападобныя, радзей прадаўгавата-конусападобныя, даўжыня ад 6 да 50 мкм, размешчаны радыяльна, злучаныя ў цэнтры заднімі канцамі. Абалонка клеткі або толькі яе пярэдняя частка пакрыта эліпсоіднымі, акруглымі або акругла-трохвугольнымі лускавінкамі, якія размешчаны накшталт чарапіцы. Маюцца 2 жгуцікі рознай даўжыні, большы перысты. Ёсць 2 бакавыя хларапласты (карыта-, стужкападобныя або пласціністыя). Вочка няма. Запасное рэчыва — лейказін.
Пашырэнне
Вядома больш за 10 прэснаводных відаў, трапляюцца (зрэдку ў мностве) у планктоне і сярод зараснікаў і прыбярэжнай расліннасці азёр, балот, сажалак, рэк і інш.
Асаблівасці біялогіі
Размнажаюцца падоўжаным дзяленнем клеткі і распаданнем старых калоній. Утвараюць цысты. Вядомы пальмелападобны стан. Пры масавым развіцці надаюць вадзе непрыемны пах.
Дэнпасар
Дэнпаса́р (Kota Denpasar) — горад, адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Балі. Насельніцтва (2010 г.) - 788 445 чал.
Дэнпасар — важны транспартны і эканамічны цэнтр Балі. Характэрна, што галоўнымі галінамі з’яўляюцца турызм і залежныя ад яго сферы абслугоўвання і рамеснай вытворчасці. Працуе міжнародны аэрапорт.
IC 2708
IC 2708 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.