cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Камянец-Падольскі
Турыстычныя выдатнасці
Таксама варта наведаць Кафедральны касцёл святых Апосталаў Пятра і Паўла (XVI—XVIII стагоддзі) і турэцкі мінарэт побач з ім, Францысканскі касцёл (XIV—XVIII стагоддзі), гарадскую Ратушу (XIV—XIX стагоддзі), армянскую Нікалаеўскую царкву (XIV стагоддзе). Дзейнічаюць два выставачныя залы, музеі этнаграфіі (Замкавая, 1), гістарычны (Іаана-Папярэдніцкая, 2), мастацкі (Пятніцкая, 11). Можна наведаць батанічны сад. Стары цэнтр знаходзіцца на паўвостраве, акружаным каньёнам, па дне якога працякае рака Смотрыч, прыток Днястра. Стары Горад злучаны з цэнтральнай часткай горада Навапланавым мостам. Абрывістыя скалістыя берагі ракі Смотрыч прыцягваюць у Камянец альпіністаў.
Андрэй Уладзіміравіч Басалыга
Андрэй Уладзіміравіч Басалы́га (нар. 1970, Мінск) — беларускі графік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і мастака Уладзіміра Басалыгі.
У 1986—1990 гадах вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы імя A. K. Глебава, у 1990—1996 гадах — на кафедры графікі Беларускай акадэміі мастацтваў.
Член Саюза мастакоў Беларусі з 1997 года. З 2016 года старшыня секцыі «Графіка» Беларускага саюза мастакоў.
Творчасць
Працуе ў станковай графіцы. Займаецца літаграфіяй, стварае афорты, кампазіцыя часта будуецца на характэрнай падковападобнай лініі. Звяртаецца да пытанняў агульначалавечага характару, закранае тэмы культуры і гісторыі. Удзельнік Беларускай біенале жывапісу, графікі і скульптуры (2008—2018).
Сям’я
У шлюбе з мастачкай Вольгай Нікішынай, з якой пазнаёміліся яшчэ школьнікамі, а потым разам вучыліся ў мастацкім вучылішчы. Маці жонкі, Тамара Федасеенка, была мастачкай па касцюмах, а дзед Уладзімір Федасеенка — беларускі пісьменнік. Маюць траіх дзяцей. Старэйшыя сыны звязаны з мастацтвам і дызайнам, а малалетняя дачка займаецца музыкай, танцамі і малюнкам.
Валерый Кордус
Біяграфія
Нарадзіўся ў Каселі. Навучаўся спярша ў свайго бацькі, затым у Марбургскім універсітэце, які закончыў у 1531 годзе (то бок ва ўзросце 16 гадоў). У наступныя гады працаваў у Лейпцыгу ў аптэцы свайго дзядзькі, адначасова наведваючы заняткі ў мясцовым універсітэце. З 1539 года выкладаў ва ўніверсітэце Вітэнберга; матэрыялы лекцыяў Кордуса па батаніцы были выданыя ўжо пасля яго смерці, у 1549 годзе пад назвай «Заўвагі да Дыяскарыда» («Valerii Cordi Simesusii annotationes in Pedacii Dioscoridis Anazarbei de medica materia…»), паколькі Кордус, як і ўсе батанікі яго часу, асноўваліся на працу Дыяскарыда «Пра лекавыя рэчывы».
У 1542 годзу Кордус прадставіў гарадскому савету Нюрнберга сваю асноўную працу па фармакалогіі («Valerii Cordi dispensatorium, sive pharmacorum conficiendorum ratio»), за якую атрымаў сто залатых манет; гэтая праца была выдана Нюрнбергскім муніцыпалітэтам у 1546 годзе і шматразова перавыдавалася.
Іншая асноўная праца Кордуса, усеабдымны даведнік па раслінах Італіі і Германіі «Гісторыя раслін» («Historia Plantarum»), была прадстаўлена ім у 1544 годзе ў Вітэнбергскі ўніверсітэт — за яго Кордус атрымаў ступень доктара медыцыны. Неўзабаве пасля гэтага Кордус памёр ад малярыі ў часе адной са сваіх шматлікіх паездак Еўропай. Шмат якія яго працы были апублікаваныя пасмяротна Конрадам Геснерам.
Паронін (гміна)
Паро́нін (Poronin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Татшанскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пароніне. Плошча гміны складае 83,55 км². Станам на 2004 год у гміне Паронін пражывалі 10 571 чалавек, шчыльнасць — 126,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Алдаір
Алдаір Насіменту дус Сантус (Aldair Nascimento dos Santos; ), больш вядомы як проста Алдаір — бразільскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1994 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
2015 год у гісторыі кіно
2015 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Джакавічаўскі батальён
Батальён імя Джура Джакавіча (Batallón Đuro Đaković, Батаљон Ђуро Ђаковић / Bataljon Đuro Đaković) — югаслаўскі пяхотны батальён інтэрнацыянальных брыгад, які ўдзельнічаў у грамадзянскай вайне Іспаніі на баку рэспубліканцаў. Названы ў гонар югаслаўскага рэвалюцыянера Джура Джакавіча, сакратара Камуністычнай партыі Югаславіі ў 1928—1929 гадах, арыштаванага і пазней застрэленага пры спробе ўцёкаў падчас кіравання югаслаўскага караля Аляксандра I. Падраздзяленне змагалася часта бок аб бок з балгарскім батальёнам імя Дзеды Благоева. У склад югаслаўскага батальёна ўваходзілі некалькі сотняў з 543 югаславаў, якія змагаліся ў батальёнах імя Масарыка, Джаковіча і Дзімітрава (усяго налічвалася 1664 югаслаўскіх добраахвотніка ў Іспаніі).
Склад
У склад батальёна ўваходзіла рота кулямётчыкаў і тры роты пяхотнікаў. Акрамя югаславаў, у батальёне неслі службу і шматлікія іспанцы (сярод іх сустракаліся часта анархісты). Некаторы час батальён дзейнічаў незалежна (з 10 красавіка па 28 чэрвеня 1937, але затым нёс службу ў розных падраздзяленнях :
Баявы шлях
Батальён удзельнічаў у бітвах за Мадрыд, на рацэ Харама, пры Брунетэ. У складзе XV інтэрбрыгады ён часцяком адбіваў шматлікія атакі фалангістаў, несучы пры гэтым велізарныя страты. Так, падчас Арагонскай аперацыі і аблогі Сарагосы падраздзяленне страціла большую частку свайго асабістага складу, з прычыны чаго злучэнне перавялі ў рэзерв. Апошняя бітва, у якім прыняў удзел батальён, адбылася на рацэ Эбра. У верасні 1938 года падчас развітальнага парада ў Барселоне ён быў распушчаны афіцыйна, але яго салдаты працягвалі змагацца аж да канца вайны і абараняць Барселону.
Лёс байцоў
Пасля капітуляцыі рэспубліканцаў большасць югаславаў была інтэрнавана ў Францыю як ворагі рэжыму Франсіска Франка. Пасля акупацыі Францыі нацыстамі некаторыя былыя інтэрбрыгадзіры ўцяклі з лагераў і ўступілі ў антынацысцкі рух «макі», а некаторым удалося нават вярнуцца ў Югаславію: ім давялося змагацца ў гады Народна-вызваленчай вайны Югаславіі. Самымі вядомымі ветэранамі грамадзянскай вайны, якія праявілі сябе ў баях супраць немцаў, сталі генерал Пека Дапчэвіч, Коча Паповіч, Коста Надзь і Петар Драпшын.
Андрэйчыкі (Ушацкі раён)
Андрэ́йчыкі (, Андрейчики) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Помнік Аляксею Фёдаравічу Брагіну
Помнік Аляксею Фёдаравічу Брагіну — помнік у Любані Мінскай вобласці.
Гісторыя
У Любані ў 1964 годзе на ўшанаванне памяці партызана і падпольшчыка Аляксея Фёдаравіча Брагіна быў ўстаноўлены помнік. Скульптар Б. Івонцьеў, архітэктар Я. Печкін.
Апісанне помніка
Помнік з бетона і мармуровай крошкі, вышыня 5 м. Паясны бюст А. Ф. Брагіна пастаўлены на высокім прамавугольным пастаменце. Кампазіцыя партрэта строгая і выразная. Сабранасць, воля, энергічнасць і перакананасць у развароце шырокіх плячэй, паставе галавы, валявым жэсце рукі, у сканцэнтраваным, мэтанакіраваным позірку. Энергічная, насычаная мадэліроўка партрэтных рысаў кантрастуе з лаканічнай графічнасцю касцюма. .
Жан П’ер Камю
Нарадзіўся 3 лістапада 1584 года ў Парыжы. Навучаўся ў Францыска Сальскага.
Творчасць
Жан П’ер Камю быў адным з самых плённых аўтараў перыяду 1620—1648 гг. На яго першыя творы моцна паўплывалі «Эсэ» Мішэля Мантэня і духоўныя вышукі Францыска Сальскага.
Аўтар раманаў «Агатанфіл», «Эліза», «Спірыдон», «Паломба» і іншых.
Кацярына Медычы
Кацярына Медычы (Catherine de Médicis) або Кацярына Марыя Рамола ды Ларэнца дэ Медычы (Caterina Maria Romola di Lorenzo de' Medici) (13 красавіка 1519, Фларэнцыя — 5 студзеня 1589, Блуа) — каралева і рэгентка Францыі, жонка Генрыха II, караля Францыі з Ангулемскай лініі дынастыі Валуа. Была маці траіх сыноў, якія займалі французскі прастол на працягу яе жыцця, і мела вялікі ўплыў на палітычнае жыццё Францыі. Некаторы час кіравала краінай у якасці рэгенткі.
У 1533 годзе, ва ўзросце чатырнаццаці гадоў, Кацярына выйшла замуж за прынца Генрыха дэ Валуа, другога сына караля Францыска I і каралевы Клод. Пад афранцужанай версіяй імя, Catherine de Médicis, была каралевай з 1547 да 1559 год. На працягу свайго кіравання Генрых адхіляў Кацярыну ад удзелу ў дзяржаўных справах, замяняючы яе сваёй палюбоўніцай Дыянай дэ Пуацье, якая мела вялікі уплыў на яго. Смерць Генрыха вывела Кацярыну на палітычную арэну ў якасці маці пятнаццацігадовага караля Францыска II. Калі ў 1560 годзе ён памёр, Кацярына стала рэгенткай пры дзесяцігадовым сыне Карле IX, атрымаўшы значны ўплыў. Пасля таго як у 1574 годзе Карл памёр, Кацярына захавала свой уплыў у гады валадарання свайго трэцяга сына, Генрыха III. Ён стаў абыходзіцца без яе саветаў толькі ў апошнія месяцы яе жыцця.
Сыны Кацярыны валадарылі ў эпоху амаль бесперапынных грамадзянскай і рэлігійнай войнаў у Францыі. Перад манархіяй стаялі складаныя задачы. Спачатку Кацярына пайшла на саступкі паўсталым пратэстантам, якія ўвайшлі ў гісторыю пад імем гугенотаў, аднак затым стала праводзіць вельмі жорсткую палітыку ў дачыненні да іх. Пазней яна была абвінавачана ў празмерных ганеннях, якія праводзіліся пры кіраванні яе сыноў, у прыватнасці прынята лічыць, што Варфаламееўская ноч 24 жніўня 1572 года, падчас якой тысячы гугенотаў былі забіты ў Парыжы і па ўсёй Францыі, была справакавана Кацярынай Медычы.
Некаторыя гісторыкі разглядаюць палітыку Кацярыны як адчайныя меры, каб захаваць манархію Валуа на прастоле любым коштам, а яе апекаванне над мастацтвам як спробу праславіць манархію, прэстыж якой быў у глыбокім заняпадзе. Без Кацярыны малаверагодна, што яе сыны засталіся б ва ўладзе. Гады іх кіравання былі названы «эпохай Кацярыны Медычы». Паводле слоў аднаго з яе біёграфаў, Марка Стрэйджа, Кацярына была самай магутнай жанчынай у Еўропе XVI стагоддзя.
Трылесінскі сельсавет (Бялыніцкі раён)
Трыле́сінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікі Трылесін.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Кудзінскага і Шылавіцкага сельсаветаў. 11 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Галоўчынскага (15 населеных пунктаў: Атраднае, Ветка, Вялікі Кудзін, Калінін, Кастрычнік, Красны Пахар, Ленінскі, Ліпіншчына, Ляшчэўнік, Малы Кудзін, Малы Трылесін, Пачапок, Пушча, Рубеж, Чырвоная Звязда), Прыхабскага (5 населеных пунктаў: Звязда, Краснае, Свяцілавічы 1-я, Свяцілавічы 2-я, Студзёнка) сельсаветаў, частка перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Бялыніцкага пассавета (7 населеных пунктаў: Вялікі Трылесін, Гараватка, Запакулле, Зарэчча, Перамога, Шылавічы і пасёлак Свяцілавіцкага цагельнага завода).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 27 населеных пунктаў.
Усеагульная італьянская канфедэрацыя працы
Усеагульная італьянская канфедэрацыя працы (УІКП) (Confederazione Generale Italiana del Lavoro) — прафсаюз у Італіі, створаны ў 1944 годзе як замена Усеагульнай канфедэрацыі працы. Гістарычна была звязана з Італьянскай камуністычнай партыяй, зараз - з Дэмакратычнай партыяй.
Гімн Харватыі
«Lijepa naša domovino» («Выдатная наша Радзіма») — гімн Харватыі.
Словы Антуна Міхановіча, музыка Ёзіпа Руньяніна.
Томская вобласць
Томская вобласць (Томская область) — суб’ект Расійскай Федэрацыі, які размешчаны на ўсходзе Заходняй Сібіры. Адміністрацыйны цэнтр — Томск. Утворана 13 жніўня 1944 года.
Прырода
Плошча вобласці 316,9 тысяч км² (16-е месца па плошчы сярод суб’ектаў Расійскай Федэрацыі), што складае 1,9 % ад агульнай тэрыторыі Расіі. Працягласць з поўначы на поўдзень — каля 600 км, з захаду на ўсход — 780 км. Такім чынам, па плошчы Томская вобласць прыкладна на 1,5 % больш за Польшчу (і амаль у 40 раз менш за Польшчу па насельніцтве). Томская вобласць мяжуе на поўначы з Цюменскай вобласцю і Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругай, на поўдні — з Кемераўскай і Новасібірскай абласцямі, на захадзе — з Омскай вобласцю, на ўсходзе з Краснаярскім краем.
Вялікая частка тэрыторыі вобласці цяжкадаступная, бо ўяўляе сабою тайгу (лясы займаюць 63 % плошчы) і балоты (28,9 %, у прыватнасці самае буйнае ў свеце Васюганскае балота). Самы высокі пункт вобласці — 274 м над узроўнем мора, самы нізкі — 34 м над узроўнем мора. Найбуйнейшае возера — Мірнае (Парабельскі раён), плошча люстэрка 18,3 км².
Клімат рэзка кантынентальны. Галоўная рака — Об, перасякае вобласць па дыяганалі з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, дзелячы вобласць на дзве амаль роўныя часткі.
Насельніцтва і гаспадарка
Насельніцтва 1036,5 тыс. чалавек (1.01.2006), з якіх у гарадах пражываюць 68,1 %. Нацыянальны склад: рускія — 88,2 %, украінцы — 2,6, татары — 2,1 %.
Падзяляецца на 16 раёнаў. Буйнейшыя гарады: Томск, Северск.
Галоўныя галіны прамысловасці — машынабудаванне і металаапрацоўка, лясная і нафтавая. Усе машынабудаўнічыя і металаапрацоўчыя прадпрыемствы сканцэнтраваны галоўным чынам у Томску і часткова ў Калпашава і Северску. Найбуйнейшыя лесазаводы — Магачынскі, Кецкі, Асінаўскі і Томскі. Нафтаздабыча вядзецца ў асноўным на паўночным захадзе і захадзе вобласці, у раёне сяла Аляксандраўскае і басейне ракі Васюган. У раёне Томска размешчаны буйны нафтахімічны камбінат.
Сельскагаспадарчыя ўгоддзі займаюць каля 5 % тэрыторыі вобласці. Тут у невялікіх колькасцях вырошчваюць пшаніцу, лён, бульба і гародніна. Разводзяць буйная рагатая жывёла, свіней, авечак і коз, хатніх птушак. Развітыя пушная здабыча (вавёрка, собаль, андатра, каланок) і зверагадоўля (серабрыста-чорная лісіца).
Распаўсюджванне COVID-19 у Расіі
[[Файл:COVID-19 Outbreak Cases in Russia (correct).svg|thumb|right|upright=1.4|Карта распаўсюджвання COVID-19 у Расіі:
]] Упершыню выпадкі інфекцыі COVID-19 былі зарэгістраваныя на тэрыторыі Расіі 31 студзеня 2020 года: адзін у Цюмені, а другі — у Чыце. Абодва тых, хто захварэў былі грамадзянамі Кітая, адкуль і пачалася ўспышка захворвання. Для інфармавання аб стане спраў па барацьбе з вірусам і рэкамендацыямі для насельніцтва створаны афіцыйны сайт стопкоронавирус.рф. Паводле звестак на сайце, па стане на 20 лістапада 2020 года ў Расіі выяўлена 2.039.926 выпадкі інфікавання, 1.551.414 чалавекі паправіліся, 35.311 памерлі. Праведзена больш за 71.2 мільёна тэстаў на інфікаванне COVID-19.
Па даных на красавік 2022 года, за ўвесь час пандэміі з красавіка 2020 года непасрэдна ад каранавіруса ў краіне памерлі больш за 660 тыс. чалавек, з іх у 2020 годзе — 144 тыс., у 2021 годзе — 447 тыс. Агульная колькасць памерлых з каранавірусам (асноўная прычына і спадарожны фактар) з пачатку пандэміі да красавіка 2022 года дасягнула 760,3 тыс. чалавек.
Мерапрыемствы
27 студзеня 2020 года быў створаны аператыўны штаб для барацьбы з каранавірусам пад кіраўніцтвам віцэ-прэм’ера ўрада Таццяны Голікавай. 31 студзеня штаб сцвярджае Нацыянальны план па папярэджанні завозу і распаўсюджвання інфекцыі.
Рэалізаваны мерапрыемствы згодна з пастановамі Галоўнага дзяржаўнага санітарнага лекара :
1 лютага Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін распарадзіўся прыцягнуць да эвакуацыі расійскіх грамадзян з Кітая, дзе пачалася пандэмія, самалёты ПКС Расіі. Рэйсы былі здзейснены 3 і 4 лютага пяццю самалётамі. Вывезеныя грамадзяне Расіі, Беларусі, Арменіі, Украіны і Казахстана былі змешчаныя ў каранцін тэрмінам на два тыдні на тэрыторыі санаторыя «Горадабудаўнікі» ў пасёлку Вінзілі Цюменскай вобласці.
16 сакавіка віцэ-прэм’ер Расіі Таццяна Голікава заявіла, што Расія пачала вырабляць да 100 тысяч тэст-сістэм па выяўленні каранавіруснай інфекцыі COVID-19 у суткі. Яна паведаміла што расіяне змогуць свабодна праверыцца на наяўнасць у сябе гэтага віруса ў спецыялізаваных лабараторыях. У той жа дзень адміністрацыя Санкт-Пецярбурга апублікавала спіс клінік у якіх можна свабодна прайсці тэставанне.
25 сакавіка расійскі прэзідэнт звярнуўся да грамадзянаў РФ. Ён абвясціў, што ў мэтах барацьбы з распаўсюджваннем эпідэміі перыяд з 30 сакавіка па 3 красавіка ўключна абвешчаны непрацоўным. Тым самым днём прэзідэнт падпісаў адпаведны ўказ. Паводле тэксту ўказа, яго дзеянне не распаўсюджваецца на работнікаў органаў дзяржаўнай улады, медыцынскіх устаноў і бесперапынна дзеючых арганізацый (выкананне рамонтных работ, рэалізацыя прадуктаў харчавання, лекавых сродкаў і тавараў першай неабходнасці, паслугі сувязі, фінансавыя паслугі і г.д.).
Уздзеянне на эканоміку
20 лютага асацыяцыя тураператараў Расіі (АТАР) звярнулася да прэм’ер-міністра Міхаіла Мішусціна з просьбай разгледзець магчымасць кампенсацыі страт тураператараў з-за сітуацыі з COVID-19 у Кітаі. Паводле папярэдніх ацэнак, страты тураператараў склалі 450 млн руб. Гаворка ідзе аб прамых стратах з-за форс-мажорнай сітуацыі, калі тураператарам прыйшлося не толькі спыніць рэалізацыю пуцёвак у КНР, але і экстранна вывезці грамадзян РФ за свой кошт. Па даных АТАР, тураператары сферы ўязнога турызму панеслі страты ў 140 млн руб. Раней Мінфін пагадзіўся з ацэнкамі Мінтранса пра суму страт расійскіх авіякампаній з-за спынення палётаў у Кітай. Гаворка ідзе пра 1,6 мільярда руб. .
Адбылося прыпыненне вытворчасці на расійскіх заводах аўтамабільнай прамысловасці (вытворчасці кампаній Volkswagen і Peugeot Citroen).
Расія ўвяла забарону на вываз шэрагу медыцынскіх вырабаў, у тым ліку ахоўных масак і бінтоў. Адпаведную пастанову ўрада апублікавана на сайце. Абмежаванне дзейнічала па 1 чэрвеня 2020 года. Нягледзячы на ​​паказанае абмежаванне, самалёт Мінабароны даставіў у ЗША груз меддапамогі. Аднак Дзяржаўны дэпартамент ЗША 1 красавіка паведаміў, што перададзеныя Расіяй апараты штучнай вентыляцыі лёгкіх (ШВЛ) і сродкі індывідуальнай абароны былі набытыя. Суму здзелкі Дзярждэп не паведаміў.
Дыягностыка
У Расіі ПЦР-сістэма даследаванняў на COVID-19 распрацавана і выпускаецца Дзяржаўным навуковым цэнтрам «Вектар» (зарэгістраваная Расздароўнагляд 11 лютага 2020 года, рэгістрацыйны нумар РЗН 2020/9677). 6 сакавіка зарэгістраваная ПЦР-сістэма, распрацаваная і выпускаецца ФГБУ «ЦСП» Міністэрства аховы здароўя Расіі (РЗН 2020/9765).
На 21 сакавіка праведзена 163 тыс. тэстаў на каранавірус. Раней на 5 сакавіка 2020 праведзена 51.366 тэстаў.
Дэзінфармацыя
20 сакавіка радыё «Эхо Москвы» па патрабаванні Раскамнагляда выдаліла са свайго сайта відэа і расшыфроўку перадачы «Асаблівае меркаванне» ад 16 сакавiка 2020 года, у якой палітолаг Валерый Салавей, у прыватнасці, заявіў, што, па яго даных, улады хаваюць сапраўдныя лічбы аб смяротнасці. Салавей сцвярджаў, што ў Расіі ад захворвання памерлі больш за 1600 чалавек, а колькасць інфіцыраваных ацэньваецца ў 130—180 тысяч. Па словах галоўнага рэдактара сайта радыёстанцыі Віталя Рувінскага, Раскамнагляд не паведаміў, якія менавіта словы ў перадачы выклікалі прэтэнзію. У той жа дзень Генпракуратура заявіла, што бачыць у словах Салаўя адміністрацыйнае правапарушэнне, якое прадугледжвае штраф да 100 тыс. рублёў.
Абрам Майсеевіч Маўшовіч
Абрам Майсеевіч Маўшовіч (1903—1971) — беларускі ўрач (афтальмолаг), арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1961).
Біяграфія
Загадчык Гомельскага абласнога аддзела аховы здароўя (1938—1941 гг.), Гомельскага гарадскога аддзела аховы здароўя (1944—1945 гг.), вочнага аддзялення 1-й Савецкай бальніцы г. Гомеля (1945—1966 гг.). Афтальмолаг Гомельскай абласной бальніцы (1966—1971 гг.).
Міхаіл Міхайлавіч Прышвін
Міхаіл Міхайлавіч Прышвін (Михаи́л Миха́йлович При́швин, 23.1(4.2).1873, маёнтак Хрушчова, цяпер Ялецкі раён, Ліпецкая вобласць —, ) — савецкі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў купецкай сям'і. Вучыўся ў Рыжскім палітэхнікуме ў 1893-97 гадах. За ўдзел у марксісцкіх гуртках быў арыштаваны. Скончыў агранамічнае аддзяленне Лейпцыгскага ўніверсітэта (1902). Падчас 1-й сусветнай вайны ваенны карэспандэнт, у 1917-18 гадах публіцыст, у 1918—1922 гадах сельскі настаўнік. Пачаў друкавацца ў 1898 годзе. Першае апавяданне апублікавана ў 1906 годзе. Працаваў аграномам. Шэраг паездак Прышвіна лёг у аснову яго падарожных нарысаў.
1872 год у гісторыі астраноміі
1872 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Эдмунд Рэндальф
Эдмунд Дженінгс Рэндальф (Edmund Jenings Randolph; 10 жніўня 1753 — 12 верасня 1813) — амерыканскі юрыст, губернатар Вірджыніі, Дзяржаўны сакратар ЗША, і першы Генеральны пракурор ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вядомай Віргінскія сям’і юрыстаў. Па сямейнай традыцыі вучыўся ў каледжы Уільяма і Мэры, а затым вучыўся правы ў свайго бацькі. Рэвалюцыя падзяліла сям’ю, бо бацькі і абедзве сястры засталіся лаялістамі, а Эдмунд і яго дзядзька прысталі да патрыётаў. Абіраўся дэлегатам Кантынентальнага кангрэса і губернатарам Вірджыніі. Абвясціў першую важную гаворка ў Філадэльфійскі Канвенце (1787), у якой раскрытыкаваў Артыкулы Канфедэрацыі. Як старшыня Вірджынскага дэлегацыі на Канвенце прадставіў Вірджынскага план, заклікаў да ўмацавання фэдэральнага ўраду і прапарцыянальнага прадстаўніцтва ў Кангрэсе. Хоць у рэшце рэшт Канстытуцыя змясціла нямала палажэнняў, блізкіх да Вірджынскага плана, не падпісаў яго. Аднак Джордж Вашынгтон пераканаў яго падтрымаць ратыфікацыю. Ва ўрадзе Вашынгтона займаў пасады міністра юстыцыі і дзяржаўнага сакратара.
Паромбка (гміна)
Паро́мбка (Porąbka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Паромбцы. Плошча гміны складае 64,59 км². Станам на 2012 год у гміне Паромбка пражывалі 15 307 чалавек, шчыльнасць — 226,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 4 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 4 населеныя пункты.
Украінская Грэка-Каталіцкая Царква
Украінская грэка-каталіцкая царква (УГКЦ) — найбольшая каталіцкая царква ўсходняга абраду ў свеце.
Прадстаяцель — архіепіскап Кіева-Галіцкі Святаслаў (Шаўчук), патрыярх УГКЦ.
Гісторыя
Царква прапагандуе аднаўленне першаснай еднасці Кіеўскай Царквы, адстойвае права ўкраінскага народа на сваю незалежную саборную дзяржаву і станаўлення ў ёй устойлівага згуртавання грамадзян; рэалізуе мноства дабрачынных і грамадскіх праектаў, як у самой Украіне, так і за яе межамі.
Грэка-каталіцкая царква фармальна паўстала пасля абвяшчэння Брэсцкай уніі ў 1596 у Брэсце, аднак першай спробай царкоўнай уніі на Русі можна назваць высілкі Данііла Галіцкага, які патрабаваў аб’яднання сіл усяго хрысціянскага свету для супраціўлення татара-мангольскаму нашэсцю.
Ідэя уніі была абумоўлена як вонкавымі палітычнымі акалічнасцямі, так і ўнутраным імкненнем вернікаў да царкоўнага адзінства: праваслаўныя вернікі на тэрыторыі Рэчы Паспалітай і Венгрыі былі абмежаваныя ў правах і пераследаваліся з боку прадстаўнікоў пануючага рыма-каталіцызму як схізматыкі. Праўда, далёка не ўсе праваслаўныя далучыліся да Брэсцкай уніі: адбыўся падзел украінскіх і беларускіх вернікаў на ўніятаў (прыхільнікаў уніі) і праваслаўных.
У выніку трох падзелаў Рэчы Паспалітай, Кіеўская мітраполія грэка-каталіцкай царквы падзялілася на дзве часткі: на землях, якія адышлі да Расійскай імперыі, унія была ліквідавана ў 1839 годзе. Аднак Аўстрыйская імперыя праводзіла палітыку спрыяння ўніяцкім працэсам, бо УГКЦ кансалідавала ўкраінскае грамадства і падтрымлівала развіццё культуры і асветы.
Росквіт Украінскай грэка-каталіцкай царквы прыходзіцца на 19 стагоддзе. Вядучай постаццю грэка-каталіцкага руху ў першай палове дваццатага стагоддзя быў львоўскі мітрапаліт Андрэй Шаптыцкі. З усталяваннем савецкай улады на заходнеўкраінскіх землях УГКЦ была распушчана расійскімі ўладамі — і царква існавала толькі ў падполлі да 1989 г., калі, дзякуючы палітыцы перабудовы ў СССР, выйшла з падполля.
1-2 лютага 2023 года ў Львове-Брухавычах Сінод біскупаў УГКЦ пастанавіў, што з 1 верасня 2023 года Украінская Грэка-Каталіцкая Царква ва Украіне пераходзіць на новы стыль (новаюліянскі каляндар) для нерухомых свят з захавання Пасхаліі, абвешчанай Вярхоўным Архіепіскапам Святаславам 6 лютага 2023 года. Каляндарная рэформа адбудзецца ў два этапы. Першы – датычыцца ўсіх нерухомых свят, другі – святкаванне Пасхаліі. Парафіі, якія не гатовы перайсці на новы стыль у 2023 годзе, маюць пераходны перыяд да 1 верасня 2025 года.
Аванес Тадэвосавіч Туманян
Аванес Тадэвосавіч Туманян (Հովհաննես Թադևոսի Թումանյան;, сяло Дсех, Арменія — 23 сакавіка 1923, Масква, РСФСР) — армянскі паэт і пісьменнік, грамадскі дзеяч. Нацыянальны паэт Арменіі.
Біяграфія
Аванес Туманян нарадзіўся ў сям’і святара. Згодна радавому паданню, род Туманянаў паходзіць ад галіны армянскага княскага (нахарарскага) роду Маміканянаў, які кіраваў у сярэднія вякі ў сяле Дсех (Лары).
У 1878—1883 годах атрымаў пачатковую адукацыю ў школе Джэлалаглы, а потым перавёўся ў школу Нерсісян у Тыфлісе (Тбілісі), аднак па прычыне матэрыяльных цяжкасцей быў змушаны ў 1887 годзе пакінуць яе і паступіць на працу ў Тыфліскі армянскі народны суд, а пазней — у Армянскі выдавецкі саюз.
Пісаць пачаў з сярэдзіны 1880-х гадоў, супрацоўнічаў у армянскіх газетах і часопісах.
Атрымаў шырокую слыннасць пасля выхаду складанкі «Вершы» (на арм., 2 т., 1890—1892). У многіх сваіх творах Туманян звяртаецца да нялёгкага лёсу армянскага сялянства, да розных бакоў традыцыйнага парадку яго жыцця, пра гэта расказваюць яго паэмы: «Маро» (1887 г., апублікавана ў 1892 г.), «Сако з Лары» (1889 г., апублікавана ў 1890 г.), паэма «Ануш» (1890 г., апублікавана ў 1892 г., А. Тыгранянам да яе напісана опера).
У 1899 годзе ў Тыфлісе стварыў літаратурны кружок «Вернатун», членам якога былі бачныя армянскія паэты, пісьменнікі, мастакі і кампазітары.
Быў вядомы таксама як грамадскі дзеяч, двойчы быў арыштаваны царскім урадам. У 1912—1921 гадах быў старшынём Каўказскага саюза армянскіх пісьменнікаў, у гады генацыду армян дапамагаў уцекачам з Заходняй Арменіі (завошта быў узнагароджаны народным званнем «Паэт усіх армян»), выступаў за перамір’е ў армяна-грузінскай вайне 1918 года. Пасля саветызацыі Арменіі ўзначальваў Камітэт дапамогі Арменіі.
Быў у сяброўскіх адносінах са многімі армянскімі, грузінскімі, рускімі паэтамі і пісьменнікамі свайго часу, перакладаў з некалькіх моў (Байран, Гётэ, Пушкін).
Памёр у маскоўскай гарадской лякарні ад раку. Пахаваны ў Тбілісі ў Пантэоне Хаджыванка.
Асабістае жыццё
У 1888 годзе жаніўся з Вольнай Мачкальян (сканала на 100-м годзе жыцця ў Ерэване). Меў моцную і вялікую сям’ю, 10 дзяцей — 4 сыны і 6 дачок, некаторыя з якіх пасля сталі вядомымі грамадскімі дзеячамі.
Адзін з сыноў Туманяна — Артавазд (1894—1918) загінуў у 1918 годзе падчас наступу турэцкіх войскаў на Каўказскім фронце.
Трое іншых сыноў — Мушэг (1889—1938), Алік (1896—1937) і Арэг (1900—1938) былі рэпрэсаваны і расстраляныя ў эпоху сталінізму.
Вядомымі туманянаведамі былі Седа і Ануш Туманян. Дачка Туманяна Тамара была архітэктарам, заслужаным дзеячам культуры Армянскай ССР.
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы пераклалі Мікола Аўрамчык, Пятрусь Броўка, Рыгор Барадулін, Сцяпан Гаўрусёў, Алесь Звонак, Міхась Калачынскі, Еўдакія Лось, Янка Сіпакоў.
Альберт Сямёнавіч Шагінян
Альберт Сямёнавіч Шагінян (, г. Армавір, Краснадарскі край, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне машыназнаўства, гідраўлічных і электрагідраўлічных сочачых сістэм. Доктар тэхнічных навук (1984), прафесар (1988).
Біяграфія
Скончыў Растоўскі інстытут сельскагаспадарчага машынабудавання (1957). Працаваў на Армавірскім заводзе выпрабавальных машын (майстар, начальнік цэха), Армавірскім спецыяльным канструктарсім бюро выпрабавальных машын (кіраўнік канструктарскай групы, загадчык лабараторыі, загадчык канструктарскага аддзела), Спецыяльным канструктарскім бюро сейсмічнай тэхнікі Упраўлення промыславай і палявой геафізікі Міністэрства нафтавай прамысловасці СССР (г. Гомель; з 1973, дырэктар — галоўны канструктар). Выкладаў у Гомельскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт імя П. В. Сухога (1986—2000, рэктар).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя імпульсных і вібрацыйных крыніц сейсмічных сігналаў; распрацоўка і ўкараненне сейсмаразведачнай і вымяральнай тэхнікі; гідраўліка.
Узнагароды
Узнагароды: званні «Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР» (1985), «Заслужаны вынаходнік Беларускай ССР» (1980).
Луіджы Алемандзі
Луіджы Алемандзі (Luigi Allemandi; — ) — італьянскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1934 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Адам Сямёнавіч Шуканаў
Адам Сямёнавіч Шука́наў ( — ) — савецкі і беларускі мікрабіёлаг, вучоны ў галіне мікалогіі, фітапаталогіі і раслінаводства, кандыдат біялагічных навук (1967), прафесар (1990), Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1982).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Чэмернае Мазырскай акругі БССР (зараз у Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі). У 1962 годзе скончыў біялагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і паступіў у аспірантуру пры кафедры сістэматыкі раслін. Яго навуковым кіраўніком быў М. А. Дарожкін. Выкладчыцкую дзейнасць А. С. Шуканаў пачаў у час вучобы ў аспірантуры — праводзіў палявыя практыкі і лабараторныя заняткі. З 1965 г. на пасадах асістэнта, старэйшага выкладчыка, дацэнта кафедры. У 1971—1996 гг. загадчык кафедрай сістэматыкі раслін (кафедра батанікі) і адначасова ў 1980—1996 гг. — дэкан біялагічнага факультэта.
У 2007 годзе А. С. Шуканаў выйшаў на пенсію.
Навуковая і грамадская дзейнасць
А. С. Шуканаву належаць навуковы працы па фітапаталогіі сельскагаспадарчых раслін, біяэкалогіі і відавой разнастайнасці грыбоў, асаблівасцях узаемадзеяння патагенных грыбоў і расліны-гаспадара на фізіёлага-біялагічным узроўні і інш. Аўтар больш за 250 апублікаваных прац, у т. л. артыкулаў, навуковых аглядаў, даведнікаў, больш за 30 навукова-метадычных і распрацовак, сааўтар 3-х вучэбных дапаможнікаў. Сярод апублікаванага:
У розныя гады А. С. Шуканаў быў членам рэдакцыйных саветаў часопіса «Вестник БГУ» (серыя 2) і зборніка «Ботаника», членам спецыялізаваных навуковых саветаў па абароне дысертацый Інстытута эксперыментальнай батанікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і Беларускага НДІ бульбаводства і агародніцтва, рэдакцыйнай калегіі «Чырвонай кнігі Беларускай ССР» (1981), «Чырвонай кнігі Рэспублікі Беларусь» (1993). Доўгі час з’яўляўся членам Прэзідыума Беларускага рэспубліканскага батанічнага таварыства і намеснікам старшыні секцыі мікалогіі.
ФК АПОЭЛ
АПОЭЛ (ΑΠΟΕΛ; Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας) — кіпрскі футбольны клуб з Нікасіі, заснаваны ў 1926 годзе, які з’яўляецца адным з найлепшых у сваёй краіне.
У сезоне 2011/2012 АПОЭЛ паказаў свой найлепшы ў гісторыі вынік на еўрапейскай арэне, сенсацыйна дайшоўшы да чвэрцьфіналу Лігі чэмпіёнаў.
Арцём Міхайлавіч Русаковіч
Арцём Міхайлавіч Русаковіч (1919—1984) — беларускі ўрач-хірург, арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1961).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут у 1941 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Загадчык Чырвонаслабодскага раённага аддзела аховы здароўя, галоўны ўрач раённай бальніцы, галоўны ўрач Слуцкай раённай бальніцы (1946—1952). Загадчык Магілёўскага абласнога аддзела аховы здароўя (1952—1959). Галоўны ўрач Магілёўскай гарадской бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі (1963—1979).
Белін (Драгічынскі раён)
Бе́лін (, Белин) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Белінскага сельсавета.
Каля вёскі знаходзіцца вадасховішча Белін-Восаўцы
Сімфанічны аркестр
Сімфанічны аркестр — вялікі калектыў інструменталістаў для выканання акадэмічнай музыкі пераважна заходнееўрапейскай традыцыі. Склаўся (колькасць удзельнікаў, склад інструментаў) у эпоху ранняй венскай класікі ў сувязі з з'яўленнем новага буйнога жанру — класічнай сімфоніі (адсюль спецыфічная назва). Пазней «сімфанічнай» стала называцца наогул ўся музыка для дадзенага інструментальнага складу — у тым ліку і створаная кампазітарамі сусветных нацыянальных школ.
Карл III (герцаг Латарынгіі)
Карл III (, Нансі —, там жа) — герцаг Латарынгіі з 1545 года да сваёй смерці. Як нашчадак Герхарда I ён павінен быў быць Карлам II, але латарынгскія гісторыкі, жадаючы прыпісаць герцагам Латарынгскім сваяцтва з Каралінгамі ўключылі ў нумарацыю Карла I з дынастыі Каралінгаў.
Біяграфія
Старэйшы сын герцага Латарынгіі Франсуа I і Крысціны Дацкай. Карл стаў герцагам у 1545 годзе ва ўзросце 2 гадоў. Рэгенткай пры ім былі прызначаны яго маці і дзядзька Нікалас Латарынгскі. У 1552 годзе кароль Францыі Генрых II падчас вандравання ў Германію далучыў да Францыі Мец, Туль і Вердэн і быў праездам у Нансі. Ён з незадаволенасцю адзначыў аўстрыйскі ўплыў рэгенткі Крысціны, пляменніцы імператара Карла V. Зняўшы яе, ён прызначыў Нікаласа адзіным рэгентам. Таксама, нягледзячы на маленні герцагіні, кароль павёз Карла ў Парыж, каб той атрымаў адукацыю, якая адпавядае французскім інтарэсам.
У 1559 годзе Карл жаніўся на дачцы караля Клод Французскай. Ён захоўваў добрыя адносіны са сваімі шваграмі, каралямі Францыі. У той жа час, па прыкладу сваіх папярэднікаў, Карл падтрымліваў нейтралітэт паміж Францыяй і Свяшчэннай Рымскай імперыяй.
Дбайны каталік, Карлу пярэчылі думкі, што гугенот Генрых Наварскі можа стаць каралём Францыі. Менавіта тады архідыякан Франсуа з Тульскага біскупства падаў кнігу, у якой сцвярджаў што герцагі Латарынгскія з'яўляюцца нашчадкамі Каралінгаў, гэта дазволіла Карлу прэтэндаваць на трон. Сен-Жэрменскі мір, пераход у каталіцтва Генрыха Наварскага і яго каранацыя спынілі рэлігійныя войны. Мір быў змацаваны вяселлем старэйшага сына Карла, Генрыха і сёстры караля, Кацярыны.
Нягледзячы на пяць гадоў вайны, кіраванне Карла III было эпохай росквіту і ўздыму. Разам з кардыналам Карлам Латарынгскім ён заснаваў універсітэт у Понт-а-Мусон. Герцаг пашырыў Нансі, стварыўшы новую частку горада, у чатыры разу большую за старую. Карл III памёр у 1608 годзе ва ўзросце 66 гадоў. Па яго смерці былі арганізаваны пышныя пахаванні, якія знайшлі адбітак ў шматлікіх гравюрах.
Сям'я
22 студзеня 1559 года ў Парыжы Карл жаніўся на Клод Французскай (1547—1575), малодшай дачцы Генрыха II і Кацярыны Медычы. Дзеці:
Суботніцкі сельсавет
Субо́тніцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Суботнікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іўеўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 29 красавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жамласлаўскага сельсавета, таксама ў склад сельсавета з Геранёнскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (Бычкі, Ёдзенцы, Квяткоўцы, Кудэйшы, Лынтупы I, Лынтупы II, Петрыманы, Рудэўшчына і Слесары).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1928 чалавек, з іх 79,8 % — беларусы, 17,9 % — палякі, 1,7 % — рускія.
Анікеўшчына
Аніке́ўшчына (, Аникевщина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета.
Люксембургскі сад
Люксембургскі сад (Jardin du Luxembourg) — палацава-паркавы ансамбль у цэнтры Парыжа, вядомая славутасць горада. Былы каралеўскі, а цяпер дзяржаўны палацавы парк у парыжскім Лацінскім квартале займае плошчу ў 26 гектараў. У парку размешчаны Люксембургскі палац, у якім засядае Сенат, другая палата французскага парламента.
Люксембургскі сад з поўначы абмежаваны аднайменным палацам і «Малым палацам» (Petit Palais), які з'яўляецца афіцыйнай рэзідэнцыяй прэзідэнта Сената, аранжарэі і Люксембургскім музеем (Musée du Luxembourg), а з усходу - Парыжскай вышэйшай нацыянальнай школай горнай справы (École des Mines). Сад можна ўмоўна падзяліць на дзве часткі: вакол палаца разбітыя яшчэ ў XVII ст. у строга геаметрычным парадку і ў класічным французскім стылі клумбы і тэрасы, ва ўсходняй і паўднёва-ўсходняй частцы паўстала больш позняя паркавая зона ў англійскім стылі.
Гісторыя
Сад быў разбіты ў 1611 альбо 1612 гг. па замове італьянкі Марыі Медычы, удавы караля Генрыха IV, вакол загараднага замка, узводзіцца ў той час далёка за межамі горада. Правобразам замка паслужыў Палаца Піці ў Фларэнцыі, у якім вырасла Марыя Медычы. Нягледзячы на ​​тое, што ў XIX ст. паўднёвае крыло палаца і прылеглы да яго сад значна зменены, Люксембургскі палац захаваў свой лёгкі італьянскі флёр, які яшчэ больш падкрэсліваюць выгадаваныя ў кадках пальмы.
У арыгінале сад прадугледжваў вялікія тэрыторыі лясных насаджэнняў, кветкавых клумбаў і вадаёмы, для забеспячэння вадой якіх у 1613-1624 гг. быў пабудаваны акведук. І нават падковападобны пандус з высокімі тэрасамі з боку саду, які абгінаў цэнтральны фантан, існаваў у такой форме яшчэ ў пачатку XVII ст. Мармуровыя статуі, у тым ліку помнік каралеве Марыі Медычы, з'явіліся толькі ў XIX ст. У парку размешчана вялікая колькасць статуй і твораў мастацтва, сярод якіх ёсць адна з чатырох парыжскіх статуй Свабоды Фрэдэрыка Агюста Бартольдзі вышынёй каля 2 м.
У 1617 г. тэрыторыя саду была павялічана за кошт часткі зямлі картэзіянскага манастыра, па загаду Людовіка XIV, унука Марыі Медычы, падковападобны пандус дапоўніла грандыёзная перспектыва авеню дэ ль'Абсерватуар, якая вядзе праз пракладзены тут парыжскі нулявы мерыдыян да парыжскай абсерваторыі. Ужо ў XVII ст. парк карыстаўся вялікай папулярнасцю. У XVIII ст. Люксембургскі сад стаў ўлюбёным месцам прагулак літаратараў: тут хадзілі і Русо, і Дэні Дзідро.
У наступныя гады тэрыторыя саду выпрабавала шмат змен: ў 1782 г. яго ўладальнік, граф праванскі, брат Людовіка XVI і будучы кароль Людовік XVIII паступіўся шасцю гектарамі саду, каб правесці рэстаўрацыю палаца. Падчас рэвалюцыі пасля секулярызацыі картэзіянскага манастыра тэрыторыя Люксембургскага саду павялічылася да яго цяперашніх памераў. У 1865 г. пры Напалеоне III была разрэзана пракладзенай ру Агюст Комт (rue Auguste Comte) і будынкамі ва ўсходняй і паўднёвай часткі. Гэтыя працы закранулі у тым ліку асабліва любімыя Гі дэ Мапасанам драўняны гадавальнік (Pépinière) і батанічны сад. Пратэсты грамадзян і пяць петыцый, адна з якіх сабрала рэкордныя для таго часу 12000 подпісаў, не мелі поспеху.
Міхал Палямон Стацкевіч-Тальваш
Міхал Палямон Стацкевіч-Тальваш (? — да 8 верасня 1794) — дзяржаўны дзеяч ВКЛ.
Марыя Аўрамаўна Жыгар
Марыя Аўрамаўна Жыгар (15.05.1919 — ?) — беларускі ўрач, арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1960).
Біяграфія
Вучылася ў Мінскім медыцынскім інстытуце (1938—1941), скончыла Яраслаўскі медыцынскі інстытут (1944). Галоўны ўрач Тураўскай (1945—1953), Жыткавіцкай (1953—1955) раённых бальніц. Галоўны ўрач Лепельскай абласной псіхіятрычнай бальніцы (1956—1963), галоўны ўрач Лепельскага раёна (1963—1970), урач-статыстык Лепельскай цэнтральнай раённай бальніцы (1970—1981).
Міхал Палямон Стацкевіч-Тальваш
Біяграфія
З шляхецкага роду герба «Лебедзь». Нарадзіўся ў сям’і Тадэвуша Тальваша, абознага чарнігаўскага, і Людвікі з Самсонаў-Падбярэскіх.
У час паўстання 1794 года ўзначаліў узброеныя сілы павета як зямянскі генерал-маёр. 9—10 чэрвені 1794 пацярпеў паражэнні ад войскаў генерала С. Галіцына, палкоўніка Ф. Казляінава, 16 чэрвеня 1794 года намагаўся адбіць Жагары. Удзельнічаў у іншых баях, у т.л. Курляндыі. У час паўстання быў паранены ці захварэў, з чаго і памёр.
Пахаваны ў бернардзінскім касцёле ў Цітавянах.
Маёнткі: Юсайце, Юшкайце, Падубісе, Гарайне, Мэке, Пакальнішкі (Шавельскі павет), Пушынішкі (Расейнскі павет), Папрудзе (Віленскі павет), Аўсянішкі (Ваўкавыскі павет).
Сям’я
Жонка(шлюб з 1777?): Ангела з Івановічаў.
Дзяцей не меў.
Белінок (Асавецкі сельсавет)
Белінок (Белинок) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Аркадзь Пятровіч Гайдар
Аркадзь Пятровіч Гайдар (Арка́дий Петро́вич Гайда́р, сапраўднае прозвішча — Голікаў, 9(22).1.1904, Льгоў, цяпер Курская вобласць — ) — савецкі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і настаўніка. Дзіцячыя гады правёў у Арзамасе. У 1918 годзе пайшоў добраахвотнікам у Чырвоную Армію. Скончыў Кіеўскія пяхотныя курсы. У 16 гадоў камандаваў палком. Быў некалькі разоў паранены. З прычыны кантузіі сышоў з арміі ў 1924 годзе. Пачаў друкавацца ў 1925 годзе. Аповед «РВС» (1926) шмат у чым вызначыў далейшы літаратурны шлях.
У першыя дні Вялікай Айчыннай вайны быў пасланы на фронт спецкарам «Камсамольскай праўды». Увосень 1941 года, трапіўшы ў акружэнне, апынуўся ў тыле ворага, стаў кулямётчыкам партызанскага атрада. Пахаваны ў Каневе, дзе ўсталяваны помнік пісьменніку. Па асноўных твораў Гайдара створаны кінафільмы. Кнігі Гайдара перакладзены на іншыя мовы. Узнагароджаны 2 ордэнамі, а таксама медалямі.
Людовік XVIII
Людовік XVIII, Louis XVIII (Луі-Станіслас-Ксаўе, Louis Stanislas Xavier;,  — , ) — кароль Францыі (1814—1824, з перапынкам у 1815), брат Людовіка XVI, які насіў падчас яго валадарання тытул графа праванскага (фр. comte de Provence) і ганаровае найменне Месье (фр. Monsieur), а потым, падчас эміграцыі, які прыняў тытул графа дэ Ліль. Заняў пасад у выніку Рэстаўрацыі Бурбонаў, якая рушыла за звяржэннем Напалеона I.
Клод Валуа
Клод выхоўвалася разам з Елізаветай Французскай і Марыяй Сцюарт. У 11-летнім узросце была выдадзена замуж за Карла III, герцага Латарынгскага. Гэта сціплая, кульгавая, гарбатая прынцэса была любімай дачкой Кацярыны Медычы. Яна часта пакідала Нансі, сталіцу Латарынгіі, каб пажыць побач са сваёй маці пры французскім двары.
Нашчадства
Выйшла замуж у 11 гадоў, а ў 27 гадоў Клод памерла пры родах. У яе было дзевяць дзяцей.
Вялікі Ноўгарад
Вялікі Ноўгарад (Великий Новгород, да 1999 года — Ноўгарад) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Наўгародскай вобласці. Насельніцтва 216 699 чалавек (1.01.2007). Размешчаны на Прыільменскай нізіне на рацэ Волхаў, за 6 км ад возера Ільмень. Вытворчасць мінеральных угнаенняў, металаперапрацоўка.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў Наўгародскім I летапісе пад 859 годам. З канца 10 стагоддзя — значны цэнтр Кіеўскай Русі; у 1136—1478 гадах — сталіца Наўгародскай рэспублікі. Размяшчэнне на стыку шляху «з варагаў у грэкі» з Волжскім спрыяла развіццю ў ім ужо ў 10 стагоддзі рамёстваў, гандлю і культуры. Гандлёвыя сувязі Вялікага Ноўгарада распаўсюджваліся ад Фландрыі і ганзейскія гарадоў да Югорскай зямлі і ад Скандынавіі да Астрахані і Канстанцінопаля. Старажытны Вялікі Ноўгарад — цэнтр рускай культуры, цэнтр летапісання, распаўсюджвання пісьменнасці (Берасцяныя граматы).
У 1546 годзе па колькасці двароў (5159) і насельніцтву (35 тыс. чалавек) займаў сярод рускіх гарадоў 3-е месца (пасля Масквы і Пскова). З развіццём Пецярбурга Вялікі Ноўгарад паступова страчвае сваё гандлёва-эканамічнае значэнне, застаючыся адным з цэнтраў ільнаводства. З 1727 года — цэнтр Наўгародскай губерні.
Анатоль Майсеевіч Дабрыянін
Біяграфія
Скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут (1952). Загадчык Целяханскага раённага аддзела аховы здароўя, галоўны ўрач Целяханскай раённай бальніцы (1952—1957). Галоўны ўрач Брэсцкай абласной санітарна-эпідэміялагічнай станцыі (1957—1989).
Пастаміна (гміна)
Пастамі́на (Postomino) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Славенскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пастаміне. Плошча гміны складае 227,24 км². Станам на 2005 год у гміне Пастаміна пражывалі 6,986 чалавек, шчыльнасць — 30,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 28 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Леў Мікалаевіч Рымінскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў года ў г. Зарасай у сям’і афіцэра царскай арміі. У сувязі са службай бацькі сям’і даводзілася шмат пераязджаць, а пасля яго смерці злучыцца з сям’ёй сваякоў. Стрыечная сястра Льва, вядомая кінаактрыса, з якой яны выраслі разам, успамінала пра яго так: «…Лёвушка быў самавітым, сарамлівым, марудлівым. Яго трэба было абараняць — пакуль ён паварочваўся, яму разбівалі нос».
У Астахавых, знаёмых па Смаленску, Таццяна і Леў пазнаёміліся з архітэктарам Міхаілам Паруснікавым, які, убачыўшы ў хлопца здольнасць да лепкі і малявання, параіў паступаць у Маскоўскі архітэктурны інстытут, але спачатку пайсці працаваць памочнікам дзясятніка на будоўлю.
Вучыўся ў 1933—1938 гадах у Маскоўскім архітэктурным інстытуце. Па начах разгружаў дровы.
Увесну 1938 года, быўшы студэнтам пятага курсу, Леў Мікалаевіч быў рэпрэсаваны за анекдот, расказаны ў інстытуцкай курыльні. Быў асуджаны за антысавецкую агітацыю і адпраўлены на пяць гадоў у лагер на Мядзведжай Гары ў Карэльскай АССР, дзе размяшчалася ўпраўленне Беламорканала. У сярэдзіне Вялікай Айчыннай вайны лагер перавялі ў Пячорлаг у Абезі (Комі АССР). Тут Рымінскі працаваў памочнікам прараба, будаваў дамы начальнікам, лазню, клуб. Таццяна Акунеўская, якая ўзімку 1939 года наведала брата ў Мядзвежагорску, пісала: «У вачах смутак, горкая ўсмешка і сівыя віскі, хоць яму толькі 24 гады!». Пасля заканчэння тэрміну у 1943 годзе яму, на падставе таго, што ідзе вайна, не далі дазволу на выезд з Абезі.
З лютага 1943 года працаваў мастаком у Тэатры Пячорскага чыгуначнага будаўніцтва. Адзін з вязняў абезскага лагера Ясны ўспамінаў: ''«Бракавала палатна, матэрыялу для дэкарацый, фарбаў. Але лагер не мог адняць густ у аднаго з таленавітых выпускнікоў Маскоўскага архітэктурнага інстытута Лёвы Рымінскага. Ён літаральна згаладаўся па творчай працы. Цудоўнае спалучэнне ўмоўнасці, часам гратэску, некалькі рэалістычных мазкоў — і лёгка, вытанчана ствараецца фон, на якім разгортваецца дзеянне»''. Рымінскі стварыў дэкарацыі да спектакля «Мадэмуазель Нітуш» Эрвэ, пастаўленаму ў 1945 г. Разам з мастаком Васілём Пракошавым ён афармляў канцэртныя праграмы і стаў ініцыятарам адкрыцця выстаўкі мастакоў у Абезі.
Улетку 1945 года ў Сыктыўкары адкрылася Рэспубліканская мастацкая выстаўка, на якой быў прадстаўлены і Л. М. Рымінскі. Сярод выстаўленых прац: «Партрэт маці», «Крыгаход на Усе», «Каля Абезі», «каля станцыі Уса», «Буравая свідравіна», а таксама пяць эскізаў да аперэты «Мадэмуазель Нітуш» і адзін да спектакля «Простая дзяўчына». Эцюд «Буравая свідравіна» быў перададзены ў Мастацкі музей Комі АССР, дзе захоўвацца дагэтуль.
Працаваў таксама ў гарадах Пожва Пермскай вобласці, Варкута Комі АССР.