cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ян Вагемакер
З 1955 года папулярнасць яго творчасці ў Нідэрландах расла. Ён рэгулярна выстаўляўся ў музеі Stedelijk ў Амстэрдаме, напрыклад, з персанальнымі выставамі ў 1957 і 1967 гадах, і ў Gemeentemuseum у Гаазе ў 1965 годзе. Яго работы былі прадстаўлены ў Амерыцы Вілемам Сандбергам, сярод іншых, а ў 1962 годзе ён прымаў удзел у прадстаўленне галандскага мастацтва на Венецыянскай біенале. У 1966 годзе атрымаў залаты медаль Фларэнційскай біенале.
Пятрэвіцкі сельсавет
Пятрэ́віцкі сельсавет  — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Пятрэвічы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навагрудскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 сакавіка 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Налібацкага сельсавета (8 населеных пунктаў: Васілевічы, Журавельнікі, Карабітаўка, Крамушаўка, Крываногава, Межнікі, Налібакі і Пудзіна).
Склад
Па стану на 2018 год у склад сельсавета ўваходзіць 24 населеныя пункты (колькасць насельніцтва прыведзена па дадзеных перапісу 2009 г.):
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1566 чалавек, з іх 88,1 % — беларусы, 7,5 % — палякі, 2,4 % — рускія.
Спасылкі
Навагрудскі раённы выканаўчы камітэт
Васьміног Паўль
Васьміног Паўль (ням. Paul; студзень 2008, Уэймут, Дорсет, Англія - 26 кастрычніка 2010, Оберхаўзен, Германія), у Германіі таксама вядомы як «васьміног-аракул» (ням. Oktopus-Orakel) — васьміног мужчынскага полу віду васьміног звычайны (Octopus vulgaris), які атрымаў вядомасць дзякуючы здольнасці адгадваць вынікі матчаў з удзелам футбольнай зборнай Германіі. Жыў у акіянарыўме «Цэнтр марскога жыцця» ў Оберхаўзене (Германія). Імя Паўль прыйшло з верша для дзяцей "Der Tintenfisch Paul Oktopus" (Васьміног Паўль Актопус) нямецкага пісьменніка Боя Лорнсена. Перад матчам з Аргенцінай абаронцы правоў жывёл з арганізацыі PETA прапанавалі адпусціць Паўля на волю, аднак адміністрацыя Цэнтра марскога жыцця заявіла, што васьміног не самастойны і не зможа здабываць сабе ежу.
Луна (Кардымаўскі раён)
Луна (Луна) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рускія
Рассяленне
Рускія з'яўляюцца асноўным насельніцтвам Расіі (каля 80 %). Таксама рускія складаюць значную частку насельніцтва ў іншых краінах і іх рэгіёнах: у Беларусі 8 %, у Казахстане 25,9 %, у Латвіі 26,9 %, ва Украіне 17,3 % (у Крыму 58,3 %, у г. Севастопалі 71,6 %), у няпрызнаным Прыднястроўі 28 %, у Эстоніі 25,7 %, у павеце Іда-Віру 70,8 %, у г. Нарва 96 %, у г. Талін 36,6 %.
Вялікія абшчыны рускіх існуюць у больш далёкіх краінах — ЗША, Германіі, Бразіліі, Францыі, Аўстраліі, Фінляндыі — эмігранты розных хваль.
Эвелін Эшфард
У 19-гадовым узросце ўпершыню выступала на Алімпійскіх гульнях 1976 года ў Манрэалі, дзе заняла 5 месца ў бегу на 100 метраў з вынікам 11,24 с. Алімпіяду 1980 года ў Маскве прапусціла з-за байкоту, арганізаванага адміністрацыяй ЗША. На Алімпійскіх гульнях 1984 года ў Лос-Анджэлесе, дзе з-за байкоту сацыялістычных краін у адказ адсутнічалі яе асноўныя саперніцы з ГДР, заваявала золата ў бегу на 100 метраў з вынікам 10,97 с (першы вынік лепш за 11 секунд на Алімпійскіх гульнях) і ў эстафеце 4×100 метраў з вынікам 41,65 с. На Алімпійскіх гульнях 1988 года ў Сеуле на дыстанцыі 100 метраў заняла другое месца (10,83w) пасля суадпаведніцы Флорэнс Грыфіт-Джойнер (10,54) і заваявала другое золата ў эстафеце. На Алімпійскіх гульнях 1992 года ў Барселоне ва ўзросце 35 гадоў не змагла выйсці ў фінал, заняўшы пятае месца ў паўфінале з вынікам 11,29 с, затым заваявала трэцяе алімпійскае золата ў эстафеце, дзе бегла за зборную ЗША першы этап.
Новы Чалавек-павук
«Новы Чалавек-павук» (The Amazing Spider-Man) — амерыканскі фантастычны фільм 2012 года пра супергероя коміксаў кампаніі Marvel Comics Чалавека-павука. З’яўляецца перазапускам серыі фільмаў пра гэтага персанажа, а таксама першай часткай дылогіі пра Чалавека-павука ад рэжысёра Марка Уэба.
Галоўную ролю ў фільме сыграў Эндру Гарфілд.
Рускія
Этнаграфічныя групы
Па асаблівасцях мовы і побыту рускія дзеляцца, па прапанаванай А. А. Шахматавым, А. І. Сабалеўскім і пазней прынятай шматлікімі, у прыватнасці савецкімі, даследчыкамі (Б. М. Ляпуноў, Ф. Філіп і інш.) схеме, на дзве або тры вялікія дыялектныя групы: паўночная окаючая і паўднёвая акаючая з прамежкавым говарам Масквы. Мяжа паміж першымі двума праходзіць па лініі Пскоў—Цвер—Масква—Ніжні Ноўгарад.
Эвелін Эшфард
На чэмпіянаце свету 1983 года ў Хельсінкі, выступаючы ў рангу рэкардсменкі свету, Эвелін Эшфард у фінале пашкодзіла падкаленнае сухажылле і не фінішавала, саступіўшы перамогу сваёй асноўнай саперніцы Марліз Гер з ГДР. Аналагічная траўма не дазволіла ёй перамагчы на чэмпіянаце свету 1987 года.
Новы Чалавек-павук
Сюжэт
У дзяцінстве Пітэр Паркер быў пакінуты сваімі бацькамі, і таму выхоўваўся дзядзькам і цёткай. Ішлі гады, Пітэр быў звычайным прыкладным школьнікам, падвяргаўся нападкам хуліганаў і быў закаханы ў сваю аднакласніцу Гвен Стэйсі, якая сама ўпотай адказвала яму ўзаемнасцю. Але пасля ўкусу генетычна змененага павука, Пітэр атрымлівае неверагодныя звышздольнасці і яго жыццё мяняецца назаўжды.
Эвелін Эшфард
Эвелін Эшфард двойчы ўстанаўлівала сусветны рэкорд у бегу на 100 метраў. Першы раз — 10,79 з на Нацыянальным спартыўным фестывалі ў Каларада-Спрынгс 3 ліпеня 1983 года, другі — 10,76 з на спаборніцтвах «Сусветны клас у Цюрыху» 22 жніўня 1984 года. Апошні рэкорд быў пабіты ў 1988 годзе цяперашняй сусветнай рэкардсменкай Флорэнс Грыфіт-Джойнер (10,49 с). На 7 верасня 2012 года Эшфард з гэтым вынікам займае 8-е месца ў спісе лепшых на дыстанцыі 100 метраў.
Рускія
Паходжанне этноніма
Рускі — субстантываны прыметнік; стар.-рус. русскыи утвораны ад больш ранняга этноніма ўсходніх славян — русь (гэтым жа словам звалася і ўсходнеславянская дзяржава, часам пераважна — Кіеўская зямля ў процівагу Наўгародскай і Уладзіміра-Суздальскай). У візантыйскіх крыніцах, апроч асновы з -u- (russ-), прадстаўленая і аснова з -аб- — Rhos, R(h)osia, адкуль у канчатковым выніку пайшла назва Расія. Этымалогія этноніма «русь» няясная; літаратура пытання с часоў Ламаносава і Мілера вялізная, але да пераканаўчага рашэння лінгвісты і гісторыкі так і не дашлі. У прыватнасці, няясна, ці занесена яно на ўсходнеславянскую тэрыторыю варагамі (кім бы яны ні былі па паходжанні) або паўстала на ёй спрадвечна (а калі дакладна апошняе, то ў якім рэгіёне гэта адбылося).
У шэрагу версій этнонім «русь»:
Эвелін Эшфард
Эшфард названа лёгкаатлетам № 1 па версіі часопіса Track & Field News у 1979 і 1981 годзе ў бегу на 100 метраў і ў 1981 годзе ў бегу на 200 метраў. У 1981 і 1984 годзе названа Атлетам года.
Рускія
Гістарычны нарыс
Першыя звесткі аб гісторыі рускіх вядуць свай пачатак з Аповесці минулых гадоў, складзенай у XII стагоддзі на аснове першага летапісу XI стагоддзі. Ва ўступнай частцы ўкладальнік «Аповесці» вядзе прамову аб славянскіх плямёнах, якія адносяцца да рускіх.
Паводле падання, правадыр навагародскіх славян Гастамысл перад смерцю, жадаючы выратаваць новагародцаў ад разладаў і безуладдзя, адпісваў заклікаць кіраўніком наваградскіх зямель аднаго з варажскіх кіраўнікоў.
Эвелін Эшфард
30 мая 1985 года Эвелін Эшфард нарадзіла дачку Райну Эшлі Вашынгтон (англ.: Raina Ashley Washington), пасля чаго вярнулася на дарожку і ў 1986 годзе прайграла толькі адно спаборніцтва на дыстанцыях 100 і 200 метраў.
Рускія
Гістарычны нарыс
Каля XII стагоддзя ў выніку зліцця ўсходнеславянскіх племянных саюзаў магла бы ўтварыцца старажытнаруская народнасць. Але яе кансалідацыі перашкодзіў феадальны распад Кіеўскай Русі, а аб'яднанне княстваў пад уладай некалькіх дзяржаў (Вялікае Княства Маскоўскае, Вялікае Княства Літоўскае і пазней Рэч Паспалітая) заклала аснову для далейшага распаду яе на тры сучасныя народы: рускіх, украінцаў і беларусаў. Найбольшую ролю ва ўтварэнні рускага народа мелі нашчадкі плямёнаў паўночнага-ўсходу Русі — ільменскія славене, крывічы, вяцічы і інш., у сувязі з слабавыяўленасцю працэсаў міграцыі ў сярэдневечча ўклад астатніх плямёнаў бачыцца значна меней значымым.
XIII стагоддзе стала пачаткам татара-мангольскага нашэсця і ўсталявання васальнай залежнасці рускіх княстваў ад мангола-татар. Паўднёвыя княствы — Кіеўскае, Чарнігаўскае і г.д. былі абкладзены налогамі і насельніцтва інтэнсіўна пераязджала на поўнач, у гарады Залескай Русі — Цвер, Каломну, Москву, Серпухаў, Мурам і г. д. Гэта абумовіла перамячшэнне на поўнач палітычнага цэнтра рускіх.
У XIV—XV стагоддзях завершылся працэс фарміравання сучаснага рускага народа, на што паўплывала стварэнне цэнтралізаванай рускай дзяржавы і барацьба супраць мангола-татарскага іга. У гэты перыяд У XV стагоддзі рускія пачалі распаўсюджвацца ў стэпавыя раёны Паволжа і Паўночнага Каўказа, у XVII стагоддзі засялілі Сібір (найбольшую ролю пры гэтым адыгралі казакі і паморы), пры гэтым былі практычна цалкам асіміляваныя плямёны, якія жылі на Рускай раўніне: фіна-ўгорскія мера, мяшчора, мурама і балцкая голядзь. На падставе гэтага факту ў XIX стагоддзі некаторыя польскія гісторыкі (напрыклад, Духінскі) наогул адмаўлялі рускім у славянскай прыналежнасці. Гэтая тэорыя, з самага пачатку ўвогуле прызнаная маючай не навуковыя, а палітычныя асновы, дагэтуль мае паслядоўнікаў. Ступень пераемнасці тым або іншым этнасам Старажытнай Русі і схільнасці розным чужародным уплывам рускіх, украінцаў і беларусаў дагэтуль з'яўляецца пытаннем дыскусійным і занадта палітызаваным, каб можна было спадзявацца на поўнае яго вырашэнне. На захадзе ў гэты перыяд былі праведзены паспяховыя войны з ВКЛ, а затым з Рэччу Паспалітай. У XVI стагоддзі пачала распаўсюджвацца палітычная канцэпцыя Масква — Трэці Рым, якая абгрунтоўвала сусветна-гістарычнае значэнне сталіцы рускай дзяржавы, як хрысціянскага цэнтра свету. Руская дзяржава аб'яўлялася духоўным нашчадкам Рымскай і Візантыйскай імперый і галоўным абаронцам і захоўнікам праваслаўя («Два Рыма палі, трэці стаіць, а чацвёртаму не быць»). Гэтая канцэпцыя прадугледжвала выключнасці і багаабранасць рускага народа. Інтэнсіўнае расшырэнне тэрыторыі і паступоваы выхад рускай дзяржавы на еўрапейскую палітычную арэну прывяло да стварэння спачатку царства, а затым у пачатку XVIII стагоддзя Расійскай імперыі, што азначала якасна новы ўзровень існавання этнасу.
Яшчэ на мяжы XIX—XX стагоддзяў пад рускімі разумелася сукупнасць трох этнаграфічных груп: вялікаросаў, маларосаў і беларусаў (часам сюды жа ўключалі і русінаў), якая складала 86 млн. (1897) або 72,5 % насельніцтва Расійскай імперыі. Гэта быў пануючы пункт погляду, які знайшоў адлюстраванне ў энцыклапедычных выданнях (гл. раздзел «Гістарычныя крыніцы»). Аднак ужо ў гэты час шэраг даследчыкаў лічылі адрозненні паміж групамі дастатковымі, каб прызнаць іх асобнымі народамі. У сувязі з наступным паглыбленнем гэтых адрозненняў і нацыянальным самавызначэннем малоросаў (украінцаў) і беларусаў, этнонім «рускія» перастаў на іх распаўсюджвацца і захаваўся толькі для вялікаросаў, замясціўшы сабою ранейшы этнонім. Зараз звычайна, гаворачы аб дарэвалюцыйнай Расіі, пад рускімі разумеюць толькі вялікаросаў — у прыватнасці, сцвярджаючы, што рускія складалі 43 % яе насельніцтва (каля 56 млн.).
Назва «Вялікая Расія» упершыню сустракаецца ў пасланні рускаму мітрапаліту Феагносту візантыйскага імператара (1347 год). У XV стагоддзі выкарыстоўваецца на Захадзе, у XVI уваходзіць у царскі тытул. Сэнсавае напаўненне назову, верагодна, ніколі не было адзіным: з аднаго боку прасочваецца паралель паміж Грэцыяй «Малой» (уласна Грэцыя) і «Вялікай» (грэчаскія калоніі) (такім чынам пад Малай Расіяй разумееца сучасныя ўкраінскія землі — Паўднёвую Русь, «метраполію», а пад Вялікай — паўночныя рускія землі), з іншай — узвялічваючае значэнне. Аднак у дачыненні да насельніцтва гэтых земляў этнонім вялікаросы (вялікарусы) пачынае выкарыстоўвацца толькі ў XIX стагоддзі, у то час як геаграфічная назва выходзіць з ужывання.
У XX стагоддзі рускія перажылі адзін з найцяжкіх перыядаў у сваёй гісторыі. У выніку Першай сусветнай, наступнай Грамадзянскай вайны 1918—1922 гадоў, усталяванні інтэрнацыянальнай дыктатуры, была знішчана альбо пакінула Расію значная колькасць прадстаўнікоў арыстакратыі, інтэлігенцыі, казацтва, афіцэрства і іншых сацыяльных пластоў, у першую чаргу найбольш адукаваных і заможных. Рускімі былі згубленыя значныя пласты нацыянальных звычаяў і праваслаўнай культуры.
Катастрафічныя страты рускаму этнасу быў нанесены падчас Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945. Сярод 8,66 млн савецкіх салдат, загінулых на фронце і памерлых у палону, 5,76 млн (66,4 %) склалі рускія ; шматлікія рэгіёны з пераважна рускім насельніцтвам падвергнуліся акупацыі і нямецкаму тэрору.
Пачынаючы з 90-х гадоў XX стагоддзя мае месца дыскрымінацыя рускага насельніцтва ў былых рэспубліках СССР (Прыбалтыка, Азербайджан, Узбекістан, Таджыкістан, Казахстан), а ў некаторых выпадках — і на тэрыторыі Расійскай федэрацыі (Чачня ў 1990—1999, Адыгея, Якуція).
Рэлігія
Пераважаючай рэлигіяй рускага народа з'яўляецца праваслаўе. Афіцыйнае хрышчэнне Русі адбылося ў 988 годзе, пры Уладзіміры Святаслававічы. Хрысціянства прыйшло на Русь у форме праваслаўя з Візантыі і пачало распаўсюджвацца сярод вышэйшый слаёў грамадства задоўга да 988 года. Доўгі час захаваліся язычніцкія перажыткі з якімі царква баролася з рознай ступенню паспяховасці, аля яны засталіся і па гэты час. Для аблягчэння пераходу да хрысціянства царква захоўвала некаторыя язычніцкая святы і абрады, замяняя іх першапачатковы змест хрысціянскім.
Першыя пяць стагоддзяў Руская царква была адной з мітраполій Канстанцінопальскага Патрыярхата. Яе ўзначальваў мітрапаліт Кіеўскі і всея Русі, які прызначаўся Канстанцінопальскім Патрыярхам з грэкаў, але ў 1051 годзе кіеўскі князь Яраслаў Мудры здолеў дамагчыся пастаўлення на першасвятарскі пасад першага рускага — мітрапаліта Іларыёна, аднаго з самых адукаваных людзей таго часу.
З XI ст. пачалі ўтварацца іншыя епархіі: у Белгарадзе, Ноўгарадзе, Растове, Чарнігаве, Уладзіміру-Валынскам, Полацку, Тураве. Епархіяльныя ўладыкі абіраліся на месцах адпаведнымі ўдзельнымі князямі або веча (у Ноўгарадзе з паловы XII у.) — як правіла, рускія.
Пасля разгрому Кіева татара-манголамі, у 1299 годзе Кіеўскі мітрапаліт Максім перанёс сваё месцазнаходжанне ва Уладзімір-на-Клязьме; у канцы 1325 года сталым месцазнаходжаннем Кіеўскіх мітрапалітаў стала Масква. У 1448 годзе Маскоўскі Сабор паставіў Кіеўскім мітрапалітам разанскага епіскапа Іону ўпершыню без папярэдняга ўзгаднення з Канстанцінопалем. Гэта азначала набыццё аўтакефаліі, т.е. самастойнасці Рускай царквы. Патрыярства на Русі з'явілася ў канцы XVI стагоддзя.
Зараз Руская праваслаўная царква з'яўляецца буйнейшым рэлігійным аб'ядненаннем рускіх.
У сярэдзіне XVII стагоддзя ў выніку непрызнання часткай рускіх рэформ патрыярха Нікана ў цэркві ўзнік раскол, прыхільнікі дарэформеннай царквы адмовіліся падпарадкавацца афіцыйнай царкве і дзяржаве і стварылі свае абшчыны, у выніку чаго ўзнікла стараабрадства. Сёння стараабрадцаў у Расіі налічваецца каля 2 млн чалавек, у асноўным рускія, існуюць две найбуйнейшыя царквы — Руская праваслаўная стараабрадская царква і Дрэўлеправаслаўная царква.
Нязначная колькасць этнічных рускіх з'яўляеццы мусульманамі, будыстамі, іўдаістамі, крышнаітамі і г.д.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі пачаліся жорсткія рэпрэсіі супраць праваслаўных і іншых канфесій, большая частка духавенства была знішчана ці адпраўлена ў лагера. У перыяд савецкай улады руская царква была ў глыбокім заняпавдзе. Зараз імкліва ідзе працэс адраджэння.
Даследаванні этнагенеза рускіх
Дарэвалюцыйныя даследаванні
Савецкія даследаванні
Сучасныя расійскія даследаванні
Міжнародныя даследаванні
Пётр Аляксандравіч Рушкевіч
Пётр Аляксандравіч Рушкевіч (1908 — ?) — савецкі санітарны ўрач і арганізатар санітарна-эпідэміялагічнай службы. Маёр медыцынскай службы.
Біяграфія
Скончыў Варонежскі медыцынскі інстытут у 1935 годзе.
Ва Узброеных сілах з 1941 года. У дзейнай арміі з кастрычніка 1941 года. Быў камандзірам медыка-санітарнай роты 363 стралковага палка. Затым служыў дывізіённым лекарам той жа арміі (снежань 1942 — жнівень 1943). У наступным займаў пасаду брыгаднага ўрача 7-й асобнай арміі і Карэльскага фронту (люты — лістапад 1944).
Браў удзел у Свірска-Петразаводскай аперацыі і іншых відах баявых дзеянняў войскаў.
Узнагароды
Узнагароды: ордэн Чырвонай Зоркі, медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.».
Аляксандр Пятровіч Удодаў
Аляксандр Пятровіч Удодаў (нар., , Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 19 снежня 1952 года ў г. Гродне.
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту, інжынер шляхоў зносін — механік.
Прайшоў працоўны шлях ад брыгадзіра лакаматыўнага дэпо да начальніка РУП «Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі».
Выбіраўся ў склад Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання, з’яўляўся членам Пастаяннай камісіі па рэгіянальнай палітыцы і мясцовым самакіраванні.
З’яўляўся дэпутатам Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
Заслужаны работнік транспарту Рэспублікі Беларусь.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дачку і сына.
Айбеншток
Айбеншток (Eibenstock) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Хемніц. Уваходзіць у склад раёна Рудныя Горы. Насельніцтва — 8136 чалавек (на 31 снежня 2010 г.). Плошча — 90,35 км². Афіцыйны код — 14 1 91120.
Горад падзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Калоднікі
Кало́днікі (, Колодники) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Негарэльскага сельсавета.
Шчарбакцінскі раён
Шчарбакцінскі раён (Шарбақты ауданы) — раён, размешчаны ва ўсходняй частцы Паўладарскай вобласці Казахстана.
Сульцана
Сульцана (Sulzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Шчарбакцінскі раён
Утвораны ў 1967 годзе. Плошча раёна 6,9 тысяч кв. км. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Шарбакты.
Сульцана
Насельніцтва складае 1808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 154 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 25058. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Прызрэнская акруга
Прызрэнская акруга (Komuna e Prizrenit), або Прызранская акруга (Prizrenski okrug) — адміністрацыйная адзінка часткова прызнанай Рэспублікі Косава (паводле адміністрацыйнага падзелу УНМІК).
Адпавядае перафарміраванай Прызрэнскай акрузе ў Сербіі, абшчына Раховец (Арахавац) перададзена ў Г'якоўскую акругу, а абшчына Гора перафарміравана ў абшчыну Драгаш, да якой дададзена таксама жупа Аполле. Абшчына Драгаш знаходзіцца ў гістарычнай вобласці Гора. Сфарміраваны таксама абшчыны Малішэва (Малішава) і Мамуша з частак суседніх акруг.
Склад
Прызрэнская акруга складаецца з наступных абшчын: Гарады акругі:
Барталамеа Віварыні
Барталамеа Віварыні (Bartolommeo Vivarini; вядомы таксама як Барталамеа да Мурана; паміж 1425 і 1432 — паміж 1490 і 1499) — італьянскі жывапісец і скульптар. Прадстаўнік Венецыянскай школы жывапісу.
Біяграфія
Большасць твораў Віварыні выкананы тэмперай, аднак ён быў і адным з першых італьянскіх мастакоў, якія выкарыстоўвалі алейныя фарбы (пачынаючы з 1473); пісьму алеем Віварыні вучыўся ў Антанела да Месіна.
Прызранская акруга
Прызранская акруга:
Гродзенская музычна-тэатральная школа Тызенгаўза
Гро́дзенская музычна-тэатральная школа Тызенга́ўза — тэатральная школа, якая існавала ў 1774—1780 гадах у г. Гродне. Створана падскарбіем надворным літоўскім А. Тызенгаўзам для задавальнення патрэб Гродзенскага тэатра Тызенгаўза. Працавала ў спецыяльным будынку на Гарадніцы.
Гісторыя
Былі тры класы. Вучні набывалі навыкі ігры на скрыпцы, альце, віяланчэлі, кантрабасе, віёле, флейце, габоі, кларнеце, фагоце, валторне, трубе, клавікордзе. У праграму заняткаў уваходзілі таксама спевы, танец, нотная грамата, тэорыя музыкі і кампазіцыя. Выкладаліся і некаторыя агульнаадукацыйныя прадметы (пісьмо, арыфметыка, французская і італьянская мовы, рысаванне), рукадзелле; чыталіся лекцыі па выхаванні.
Кіраўніком школы быў скрыпач і капельмайстар Л.Сітанскі, педагогамі — італьянскі кампазітар К.Абатэ, польскія і беларускія музыканты Д.Пташынскі, Б. і С. Сітанскія, А.Тумін, Геранім, Вежбаловіч, Е.Барковіч, Ф. Бірон, С.Швед, Я.Пашкоўскі, а таксама найбольш здольныя вучні М.Гжанкоўскі, Ю.Вайткевіч, М.Яленіч, італьянскі харэограф Г.Петынеці (1774—1779).
Школа давала добрую падрыхтоўку, яе вучні выступалі ў спектаклях тэатра (балеты Петынеці «Сялянскі балет», «Квартэт дудароў», «Балет пекараў», усе ў 1778 годзе). Выхаванцы школы — танцоўшчыкі Е.Валінскі, Д.Пякарская-Сітанская, М. Рымінскі, спявачка М.Сітанская праславіліся ў польскім тэатры.
З адстаўкай Тызенгаўза ад усіх пасад у 1780 годзе школа пераведзена ў Паставы і існавала да яго смерці ў 1785 годзе. У гэты час рыхтаваліся пераважна танцоўшчыкі (16 дзяўчат і 18 юнакоў), а таксама вакалісты і інструменталісты. Танец выкладалі Ф. Г. Ле Ду, прыгонны танцоўшчык Рымінскі. Ставіліся школьныя балетныя спектаклі (балет Ле Ду «Гілас і Сільвія» паказаны ў 1785 годзе ў Варшаве).
Аляксандр Барысавіч Градскі
Аляксандр Барысавіч Градскі (Алекса́ндр Бори́сович Гра́дский; пры нараджэнні Фрадкін;, , Чалябінская вобласць, РСФСР, СССР — , , Расія) — савецкі і расійскі спявак, мультыінструменталіст, аўтар песень, паэт, кампазітар. Адзін з заснавальнікаў рускага року.
Заслужаны дзеяч мастацтваў Расійскай Федэрацыі (1997). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РФ (1999). Народны артыст Расійскай Федэрацыі (1999). Народны артыст Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі (2014). Мастацкі кіраўнік тэатра «Градскі Хол» (2014—2021).
Біяграфія
Бацька — Барыс Абрамавіч Фрадкін (1926) , інжынер-механік. Вялікі ўплыў на развіццё будучага музыканта аказала яго маці, выпускніца ДІТМа Тамара Паўлаўна Градская, якая памерла, калі яму было 14 гадоў. У 1957 годзе сям’я вярнулася ў Маскву. Некалькі гадоў жыў у бабулі ў сяле Растаргуева Ленінскага раёна Маскоўскай вобласці.
Кар’ера
Заснавальнік трэцяга па часе стварэння (пасля «Братоў» і «Сокала») расійскага рок-гурта «Славяне» (1965), аднак найбольшую папулярнасць яму прынёс гурт «Скамарохі» (1966). Таксама прымаў удзел у гуртах: «Лос Панчос», «Скіфы», калектыве польскіх студэнтаў МДУ «Тараканы», у складзе якіх выконваў песні Элвіса Прэслі і твіст Арно Бабаджаняна «Песня пра Маскву».
На пачатку 1970-х режысёр Андрон Міхалкоў-Канчалоўскі пачынаў сваю працу над фільмам «Раманс пра закаханых». Кампазітарам фільма павінен быў стаць Мурад Кажлаеў, але ён адмовіўся. Тады Аркадзь Пятроў прапанаваў кандыдатуру Градскага. Градскі ў гэтым фільме не толькі пісаў музыку, а і выконваў вакальныя партыі. Фільм меў значны поспех і прынёс папулярнасць аўтару музыкі да фільма. Музычны часопіс «Billboard» аб’явіў Градскага «Зоркай года» (1974) «за выдатны ўнёсак у сусветную музыку».
Выпускнік факультэта сольнага спеву ДМПІ імя Гнесіных (1974 год).
У 1975 годзе набыў свае першыя «Жыгулі».
З 1987 года — член Саюза кампазітараў СССР.
У 1988 годзе ўпершыню здолеў паехаць за мяжу (у США).
Выпусціў больш за 15 доўгаіграючых дыскаў, аўтар некалькіх рок-опер і рок-балетаў, мноства песень.
У 1988 годзе выканаў партыю Звездачота ў оперы Рымскага-Корсакава «Залаты пеўнік» у выставе Вялікага тэатра (дырыжор — Яўген Светланаў).
Прымаў удзел у тэлепраграме «Белы папугай».
Пазіцыянуе сябе як маргінал, да саратнікаў па цэху патрабавальны, журналістаў не шануе (па запэўненні Яўгена Додалева, менавіта Градскі запусціў у СМІ слова «журналюга» ).
Прымаў удзел у альбоме-трыб’юце гурта «Машына часу» «Машынапіс», дзе заспяваў песні «Мой сябар (лепш за ўсіх іграе блюз)» і «Снег».
Голас Градскага — сярэдні па тэмбру між тэнарам-альціна і характэрным тэнарам.
Гаер (горад)
Гаер (Geyer) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Хемніц. Уваходзіць у склад раёна Рудныя Горы. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Гаер. Насельніцтва — 3848 чалавек (31 снежня 2010 года). Плошча — 18,76 км². Афіцыйны код — 14 1 71120.
Чаплеўшчына
Чаплеўшчы́на (, Чаплевщина) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата 1784 года згадвае фальварак Чаплеўшчына ў складзе Беліцкай парафіі, уласнасць Сарокі.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Міхаіл Іванавіч Пастухоў
Міхаіл Іванавіч Пастухоў (нар. г. Сураж, Бранская вобласць) — беларускі юрыст. Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь (1994).
Біяграфія
У 1980 скончыў з адзнакай юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта. У 1983 абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме: «Крымінальна-прававыя аспекты апраўдання падсудных»; ў 1993 абараніў доктарскую дысертацыю па тэме: «Рэабілітацыя невінаватых у крымінальным працэсе. Асновы прававога інстытута». Удзельнічаў у распрацоўцы Канцэпцыі судова-прававой рэформы 1992 года, праекта Крымінальна-працэсуальнага кодэкса (1992—1994), Канстытуцыі 1994 года, Закона аб Канстытуцыйным судзе. Працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце філасофіі і права Акадэміі навук БССР (1983—1985); выкладчыкам, намеснікам начальніка навукова-даследчага аддзела ў Інстытуце нацыянальнай бяспекі Беларусі (1985—1994). З красавіка 1994 года суддзя Канстытуцыйнага суда Рэспублікі Беларусь.
23 студзеня 1997 вызвалены ад пасады ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «у сувязі з заканчэннем тэрміну паўнамоцтваў суддзі». З лютага 1997 па цяперашні час — прафесар права недзяржаўнага інстытута кіравання і прадпрымальніцтва; са жніўня 1997 года — кіраўнік Цэнтра прававой абароны СМІ пры Беларускай асацыяцыі журналістаў. У час грамадска-палітычнага крызісу восенню 1996 года застаўся верны прысязе суддзі Канстытуцыйнага суда, што і прынесла яму вядомасць у Беларусі і за яе межамі.
Спрабаваў дабіцца аднаўлення на пасадзе суддзі Канстытуцыйнага суда, лічачы незаконным загад па яго вызваленні з пасады. Прайшоўшы ўсе інстанцыі, звярнуўся ў Камітэт па правах чалавека ААН. 5 жніўня 2002 года Камітэт прызнаў факт парушэння беларускімі ўладамі Міжнароднага пакта аб грамадзянскіх і палітычных правах. Аднак яго рашэнне не было выкананае.
Узнагароды
Удастоены міжнароднай прэміі «За развіццё дэмакратыі і грамадзянскай супольнасці» (1998). Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Хімічная біялогія
Хімічная біялогія — навуковая дысцыпліна, якая знаходзіцца паміж галінамі хіміі і біялогіі. Дысцыпліна ўключае прымяненне хімічных метадаў, аналізу і часта, атрыманых з дапамогай , для вывучэння і кіравання біялагічнымі сістэмамі. У адрозненне ад біяхіміі, якая займаецца вывучэннем хіміі біямалекул і рэгуляцыяй біяхімічных шляхоў унутры клетак і паміж імі, хімічная біялогія займаецца хіміяй, якая выкарыстоўваецца ў біялогіі (сінтэз біямалекул, мадэляванне біялагічных сістэм і т. д.).
Віктор Вазарэлі
Вікто́р Вазарэлі́ (фр. Victor Vasarely; —), пры нараджэнні Дзьёзё Ва́шархеі (венг. Vásárhelyi Győző) — французскі мастак, графік і скульптар. Сын — мастак Жан-П’ер Івараль.
Жыццё і творчасць
У 1925 годзе скончыў школу. У 1927 годзе паступіў у мастацкую акадэмію Польдзіні-Волькман у Будапешце. У 1928 годзе вучоба ў атэлье «Мюхелі» ў Будапешце. У канцы 1920-х — вучыўся ў Баўхаўсе ў Шандора Бортніка і Л. Мохай-Надзя. У 1930 годзе ажаніўся і пераехаў у Парыж. У 1930—1940 гадах працаваў у розных французскіх рэкламных агенцтвах малявальшчыкам і графікам. У 1944 годзе пачаў працаваць у жанры жывапісу. У 1947 годзе мастацкі перыяд «Бель-Іль», майстар працаваў з круглымі і эліпсоіднымі формамі. У 1948 годзе пераехаў у Горд (дэпартамент Ваклюз), мастацкі перыяд «Горд-Крышталь»; карціны мастака двухзначныя, майстар шмат працаваў над перспектывай і аб’ёмам прасторы. У 1951 годзе — перыяд «Дэнфер». У 1955 годзе напісаў «Жоўты маніфест» (фактычна, праграма «оп-арта»); кінетычны перыяд творчасці, архітэктанічныя працы, стварыў эскізы для дываноў, удзельнічаў у афармленні ў кінаіндустрыі. У 1961 годзе пераехаў з Аркюля ў Анет-сюр-Марн. У 1969 годзе прысуджана званне прафесара ў Вышэйшай школе прыкладнога мастацтва ў Будапешце. У будапешцкім палацы Зічы працуе музей Віктора Вазарэлі.
Дэвід Фостэр Уолес
Дэвід Фостэр Уолес (David Foster Wallace;, Ітака — , Клермант) — амерыканскі пісьменнік, прадстаўнік «новай шчырасці», мысляр, эсэіст, аўтар некалькіх раманаў і зборнікаў апавяданняў. Шырока вядомы стаў пасля публікацыі рамана «Бясконцы Жарт»: часопіс Time назваў гэтую кнігу адным са 100 найважнейшых твораў на англійскай мове з 1923 па 2005 гг. Апошні твор аўтара — «Бледны Кароль» (2011) выйшаў пасмяротна. У 2012 быў вылучаны на Пуліцэраўскую прэмію (адзін з трох кандыдатаў).
Біяграфія
Дэвід Фостэр Уолес нарадзіўся 21 лютага 1962 года ў Ітацы (ЗША). Праз два гады нарадзілася яго сястра Эмі. Бацька — Джэймс Дональд Уолес, філосаф, прафесар Ілінойскага ўніверсітэта. Маці — Салі Джын Уолес (у дзявоцтве Фостэр), выкладчык-англіст, прафесар Паркленд-каледжа ў Шампейне, у 1996 годзе была названа прафесарам года.
Дэвід вучыўся ў Шампейне, затым — ва Урбане, у школе захапляўся амерыканскім футболам, затым тэнісам. Скончыў Амхерстскі каледж, у якім у свой час вучыўся і яго бацька. У каледжы вывучаў філасофію, англійскую мову і літаратуру, абараніў дыплом па мадальнай логіцы, адзначаны прэміяй, а потым — па англійскай мове і літаратуры. Абодва дыпломы атрымалі высокую ацэнку summa cum laude (1985). У 1987 годзе атрымаў ступень магістра вытанчаных мастацтваў (славеснасць) у Арызонскім універсітэце. З 2002 года выкладаў у Памона-каледжы ў Клермонце. У 2004 годзе ажаніўся з мастачкай Карэн Грын. Любіў сабак (у яго былі два сабакі), асабліва сабак з няпростым лёсам, часта падбіраў бяздомных сабак.
На працягу многіх гадоў адчуваў цяжкія прыступы дэпрэсіі, лячыўся рознымі сродкамі, у тым ліку электрашокавай тэрапіяй. Пасля таго як ён пачаў адчуваць сур’ёзныя пабочныя эфекты ад медыкаментаў, у чэрвені 2007 года па парадзе ўрача перастаў іх прымаць. Калі ён вярнуўся да медыкаментозных сродкаў, яны ўжо страцілі сваю эфектыўнасць. У апошнія месяцы жыцця яго дэпрэсія ўзмацнілася.
12 верасня 2008 года скончыў жыццё самагубствам, павесіўшыся ва ўласным доме ў Клерманце (штат Каліфорнія). Цела знайшла яго жонка, якая і выклікала паліцыю. Як паведамілі СМІ, Уолес пакутаваў ад дэпрэсіі больш за 20 гадоў, і, па словах яго бацькі, Джэймса Дональда Уолеса, самым крызісным момантам сталі апошнія месяцы яго жыцця.
Творчасць
Уолес заўсёды марыў стаць пісьменнікам. Ён расказваў свайму сябру Джонатану Франзэну: «Калі ў 1983 годзе я адкрыў для сябе пісьменніцтва, я выявіў нешта, што давала мне камбінацыю задавальнення (маральнага/эстэтычнага/экзістэнцыйнага/і г.д), і амаль генітальнага задавальнення, якія я не спадзяваўся атрымаць ад чаго-небудзь на свеце» . Аднак творчы крызіс і хаатычны лад жыцця прывялі Уолеса ў 27 гадоў да алкагалізму і неабходнасці лячыцца ад залежнасці.
Ён падтрымліваў эпісталярнае сяброўства з вядомым цяпер пісьменнікам Джонатанам Франзэнам, якому апісваў свае сумневы і страхі. Аднойчы Франзэн прапанаваў сустрэцца асабіста, але Уолес у апошні момант адмяніў планы, спаслаўшыся на тое, што баіцца свайго больш паспяховага сябра:
2011 год у гісторыі тэлебачання
2011 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Дэвід Фостэр Уолес
Творчасць
Франзэн, як і каханая Уолеса таго перыяду, Мэры Кар, спрабаваў натхніць і падбадзёрыць Уолеса. Ён прапанаваў Уолесу сфакусавацца на тым, што ён можа даць чытачу. Год таму Уолес ужо адхіліў падобную параду сябра, даўшы зразумець, што ''«што пісьменніцтва для мяне — гэта размова з чымсьці Што Нельга Назваць — Богам, Космасам, Адзіным Розумам, мая псіхалагічная разгрузка. Я не адчуваю нават намёку на абавязацельствы перад істотай званай ЧЫТАЧ»''. Але затым Уолес перадумаў і вырашыў глыбей даследаваць гэты бок творчасці. У лісце свайму агенту Боні Надэл, напісанаму паміж 1990—1991 гадамі, ён моліць не адмаўляцца ад яго: «Я хачу быць пісьменнікам нават больш, чым у 1985. Не думай, што я здаўся адчаю ці выгарэў. Не, я клянуся. Я пішу штодня, па графіку. Я зноў стану пісьменнікам ці памру, спрабуючы».
У гэты ж перыяд Уолес сустракае паэтку Мэры Кар. Неўзаемная закаханасць і напружаныя адносіны з гэтай жанчынай натхняюць яго на напісанне рамана «Бясконцы жарт». Гэта найбольш вядомы твор Уолеса.
Крытыка бачыла ў Уолесе аднаго з найбольш цікавых і перспектыўных амерыканскіх празаікаў канца ХХ — пачатку XXI стагоддзя. Уолес выступаў таксама як арыгінальны эсэіст («Усё і яшчэ больш: кароткая гісторыя бясконцасці», 2003 г., і інш.). Быў лаўрэатам шматлікіх прэмій, яго раманы, навэлы і эсэ перакладзены на многія мовы свету.
Раман з Мэры Кар і крытыка асобы
У біяграфічнай кнізе пра жыццё Уолеса «Кожная гісторыя кахання — гэта гісторыя пра прывіды: Жыццё Дэвіда Фостэра Уолеса» (Every Love Story Is a Ghost Story ) пісьменнік і штатны аўтар The New Yorker ДТ Макс прыводзіць дэталі біяграфіі, якія характарызуюць Уолеса як вельмі неўраўнаважанага чалавека, які паводзіў сябе грэбліва і агрэсіўна з жанчынамі, а таксама шмат разоў меў сэксуальныя адносіны са сваімі студэнткамі. У кнізе Макса таксама адлюстравана гісторыя дакучлівай закаханасці Уолеса ў пісьменніцу і паэтку Мэры Кар у пачатку 1990-х. На думку біёграфа ДТ Макса, які ведаў Уолеса асабіста, праславіщшая Дэвіда кніга «Бясконцы жарт» (1996) была натхнёная «нездаровым запалам» да Мэры Кар і іх пастаяннымі разрывамі: ''«Ён спрабаваў уразіць яе. Ён хацеў пераканаць яе, што ён выдатны пісьменнік» . У 1992 годзе Уолес напісаў на палях адной з кніг: «Ключ да 92 году — гэта тое, што МК была найважнейшым. БЖ проста спосаб давесці яе да фіналу, так сказаць» .''
Заўвагі
<references group="" responsive="1">
Любкава
Любкава (Любково) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5991
NGC 5991 (іншыя абазначэнні — MCG 4-37-28, ZWG 136.67, NPM1G +24.0388, PGC 55953) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дален (Саксонія)
Дален (Dahlen) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Лейпцыг. Уваходзіць у склад раёна Паўночная Саксонія. Насельніцтва — 4642 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 71,68 км². Афіцыйны код — 14 3 89 080.
Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Гародна (возера, Расонскі раён)
Гаро́дна — возера ў Беларусі ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Нішча.
Плошча люстра возера 0,9 км², даўжыня 2,41 км, найбольшая шырыня 0,58 км, найбольшая глыбіня 4,5 м. Катлавіна Гародна лагчыннага тыпу, выцягнутая з захаду на ўсход. Схілы катлавіны ад 7 да 25 метраў, стромкія. Берагавая лінія звілістая, даўжынёй 8,24 км. Берагі нізкія. Пойма возера шырынёй да 100 метраў, месцамі забалочаная. Падводная частка катлавіны карытападобнай формы, літараль вузкая. Глыбіні да 2 метраў займаюць каля 22% плошчы возера. Дно да глыбіні ў 4 м пясчанае, глыбей выслана глеем і крэменязёмістым сапрапелем.
Возера слабапраточнае: упадаюць 7 ручаёў, выцякае ручай у возера Шэвіна. Падводная расліннасць да глыбіні 3 м, надводная займае паласу ўздоўж берагоў шырынёй да 25 метраў.
На возеры востраў плошчай 0,1 га.
Новы Чалавек-павук. Высокае напружанне
'''«Новы Чалавек-павук. Высокае напружанне»''' (The Amazing Spider-Man 2: Rise of Electro) — амерыканскі фантастычны фільм 2014 года пра супергероя коміксаў кампаніі Marvel Comics Чалавека-павука. З’яўляецца другой часткай дылогіі пра Чалавека-павука ад рэжысёра Марка Уэба.
Галоўную ролю ў фільме сыграў Эндру Гарфілд.
Сюжэт
Пітэр Паркер пад маскай Чалавека-павука па-ранейшаму ратуе мір ад зладзеяў і злачынцаў, а вольны час праводзіць са сваёй каханай Гвен, але школьны час набліжаецца да завяршэння, і наперадзе герояў чакае дарослае жыццё. Пітэр памятае аб тым, што даў бацьку Гвен слова назаўжды сысці з жыцця дзяўчыны, тым самым больш не падвяргаючы яе небяспецы. Аднак стрымаць гэтае абяцанне не так проста. Лёс рыхтуе Пітэру сюрпрызы: на яго шляху з’явіцца новы супернік — Электра, а таксама яму трэба будзе ізноў сустрэцца з даўнім сябрам Гары Озбарнам і пазнаць шмат новага аб мінулым сваёй сям’і.
Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі
Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі (Vernon Duke;, Параф’янава, Віленская губерня — , Санта-Моніка, штат Каліфорнія, ЗША) — кампазітар, піяніст, паэт і перакладчык.
Біаграфія
Нарадзіўся на чыгуначнай станцыі каля в. Параф’янава Докшыцкага раёна.
У 1914—1919 гадах вучыўся ў Кіеўскай кансерваторыі па класах фартэпіяна, тэорыі музыкі і кампазіцыі. З 1919 года з сям’ёй выехаў у Турцыю. З 1921 года ў ЗША, дзе па прапанове Дж. Гершвіна ўзяў псеўданім Дзюк Вернон, якім спачатку падпісваў песні і джазавыя кампазіцыі, а з 1955 года — усе музычныя творы.
Напісаў фартэпіянны канцэрт для А. Г. Рубінштэйна (1922), па запрашэнні якога з 1924 года працаваў у Парыжы, дзе стварыў музыку да балета «Зефір і Флора» для трупы С. П. Дзягілева (1925) і Першую сімфонію (1928). У 1925—1929 гадах пісаў музыку для тэатральных пастановак у Лондане, у т. л. да аперэты «Івона» (1926), музычнай камедыі «Жоўтая маска» (1928). У 1929 годзе вярнуўся ў ЗША, пісаў музыку да фільмаў. Самыя вядомыя яго кампазіцыі «Красавік у Парыжы» (1932) на вершы Э. Харбурга, якую выконвалі дзясяткі музыкантаў ад К. Бейсі да Л. Армстранга, і «Восень у Нью-Ёрку» (1934), напісаная на ўласныя вершы для пастаноўкі на Брадвеі, мюзікл «Хіжына ў небе» (1940, харэаграфія Дж. Баланчына). Аўтар Другой (1930) і Трэцяй (1946) сімфоній, араторыі «Канец Санкт-Пецярбурга» (1938), оперы «Барышня-сялянка» (1958), балетаў. У апошнія гады жыцця ствараў музыку да кінафільмаў і тэатральных пастановак, песні, камерныя творы.
Апублікаваў звыш 100 артыкулаў аб музыцы і тэатры, аўтабіяграфію «Пашпарт у Парыж» (Бостан, 1955), зборнік эсэ аб музыцы «Слухай!» (Нью-Ёрк, 1963), зборнікі вершаў на рускай мове «Пасланні», «Пакуты немаладога Вертэра» (абодва 1962), «Карцінная галерэя» (1965), «Паездка кудысьці» (1968). Перакладаў англійскіх і амерыканскіх паэтаў Э. Паўнда, Р. Фроста, К. Сандбурга, Д. Паркер і інш.
У 1942—1944 гадах у званні лейтэнанта служыў у войсках Берагавой аховы ЗША. Заснавальнік і прэзідэнт «Таварыства забытай музыкі» (1947).
Памёр Уладзімір Аляксандравіч Дукельскі 16 студзеня 1969 года ў г. Санта-Моніка, штат Каліфорнія (ЗША).
Памяць
Яго імя занесена ў Залу гонару аўтараў песень Нацыянальнай акадэміі папулярнай музыкі ЗША (1970).
Дален
Дален:
Таверноле-суль-Мела
Таверноле-суль-Мела (Tavernole sul Mella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1330 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 25060. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Межнікі (Кардымаўскі раён)
Межнікі (Межники) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Усходні фронт Першай сусветнай вайны
Усхо́дні фронт — адзін з тэатраў ваенных дзеянняў Першай сусветнай вайны (1914—1918).
На Усходнім фронце адбываліся баявыя дзеянні паміж Расіяй (Антанта) і Цэнтральнымі дзяржавамі. На баку Антанты (з 1916 года) выступіла Румынія.
Усходні фронт па сваёй працягласці нашмат пераўзыходзіў Заходні фронт. Паводле гэтай прычыны вайна на Усходнім фронце мела менш пазіцыйны характар у параўнанні з Заходнім фронтам.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, калі ў Расіі была ўсталяваная савецкая ўлада, баявыя дзеянні на Усходнім фронце былі прыпыненыя. Урад Савецкай Расіі заключыў перамір’е з Цэнтральнымі дзяржавамі і пачаў рыхтавацца да падпісання сепаратнай мірнай дамовы. 8 лютага 1918 года Цэнтральныя дзяржавы падпісалі асобны Брэсцкі мірны дагавор з Украінскай народнай рэспублікай, а 3 сакавіка 1918 года — з Савецкай Расіяй. Яна пазбаўлялася велізарных тэрыторый і павінна была выплачваць рэпарацыі. Румынія, апынуўшыся ў ізаляцыі, таксама была вымушаная 7 мая 1918 года падпісаць мір з Германіяй і яе саюзнікамі.
Аж да заканчэння сусветнай вайны Цэнтральныя дзяржавы, нягледзячы на паражэнні на іншых франтах, працягвалі трымаць на занятых па Брэсцкім міры тэрыторыях у якасці акупацыйных войскаў значныя сілы.
Асаблівасці тэатра баявых дзеянняў
Рэльеф тэатра быў пераважна раўнінны і зручны для разгортвання і прымянення вялікай колькасці войскаў.
У Германіі ж былі створаны і ўдасканалены вялікая колькасць крэпасцей, якія германскае камандаванне мела намер выкарыстоўваць не толькі для абароны, але і для наступу ўглыб Расіі. Меліся крэпасці Кёнігсберг, Данцыг, Торн і шэраг умацаванняў на Вісле: Марыенбург, Граўдзенц, Кульм, Фардон і ўмацаванне Лётцэн у сістэме Мазурскіх азёр.
Аўстра-Венгрыя таксама мела шэраг першакласных крэпасцей: Кракаў, Перамышль і ўмацаваны лагер каля Львова.
Планы бакоў і разгортванне войскаў
Спачатку Германія, рэалізуючы план Шліфена, разгарнула асноўныя сілы (7 армій) на Заходнім фронце, сканцэнтраваўшы на ўсходзе супраць Расіі ўсяго адну армію — 8-ю. У склад 8-й арміі ўвайшлі 4 вайсковых корпуса.
Аўстра-Венгрыя разгарнула супраць Расіі 3 арміі (1-ю, 3-ю і 4-ю) і асобную вайсковую групу генерала Германа Кёвеса.
У раёне Львова разгортвалася 3-я армія генерала Брудэрмана, усяго 6 пяхотных і 3 кавалерыйскія дывізіі, 288 гармат. 4-я армія генерала Аўфенберга займала раён Перэмышля.
У складзе 4-й арміі было 9 пяхотных і 2 кавалерыйскія дывізіі, 436 гармат. 1-я армія пад камандаваннем генерала Данкля разгарнулася на рацэ Сан. Усяго 9 пяхотных і 2 кавалерыйскія дывізіі, 450 гармат.
Група генерала Кёвеса, усяго 10 пяхотных і 3 кавалерыйскія дывізіі, 448 гармат, разгарнулася на правым флангу аўстрыйскіх войскаў у раёне Цярнопаля.
2-я аўстрыйская армія першапачаткова была накіравана на Балканы, супраць Сербіі, аднак пазней была перакінутая ў Галіцыю супраць рускіх войскаў.
Да пачатку баявых дзеянняў аўстра-венгерскае камандаванне разгарнула супраць Расіі 35,5 пяхотных і 11 кавалерыйскіх дывізій, агульным лікам 850 тысяч чалавек, 1728 гармат. Паводле плана аўстрыйскага камандавання аўстрыйскія войскі хуткімі ўдарамі, пры садзейнічанні германскіх войскаў з поўначы, павінны акружыць і разграміць рускія войскі ў Заходняй Польшчы.
Расійскія войскі разгортваліся на двух асноўных напрамках — на паўночна-заходнім (супраць Германіі) і паўднёва-заходнім (супраць Аўстра-Венгрыі). Таксама былі створаны аператыўныя злучэнні рускіх войскаў — франты. На Паўночна-Заходнім фронце пад камандаваннем генерала Жылінскага былі разгорнутыя 2 арміі (1-я і 2-я), усяго 17,5 пяхотных і 8,5 кавалерыйскіх дывізій, 1104 гарматы, разам каля 250 тысяч чалавек.
Супраць Аўстра-Венгрыі, на Паўднёва-Заходнім фронце (камандуючы генерал Іваноў) разгортваліся 4 расійскія арміі (3-я, 4-я, 5-я і 8-я). Усяго да пачатку баявых дзеянняў войскі паўднёва-заходняга фронту мелі 34,5 пяхотных і 12,5 кавалерыйскіх дывізій, усяго каля 600 тысяч чалавек і 2099 гармат. Галоўнакамандуючым расійскай арміі стаў вялікі князь Мікалай Мікалаевіч.
Рускія мабілізацыйныя расклады № 19 і № 20 прадпісвалі Паўночна-Заходняму і Паўднёва-Заходняму франтам пераход у наступ і перанясенне вайны на тэрыторыю адпаведна Германіі і Аўстра-Венгрыі на працягу двух тыдняў з дня абвяшчэння вайны. 1-й арміі генерала Рэненкампфа прадпісвалася выступіць 14 жніўня, перайсці мяжу 17 жніўня, абыйсці Мазурскія азёры з поўначы і адрэзаць немцаў ад Кёнігсберга. 2-я армія генерала Самсонава павінна была выступіць 16 жніўня, перайсці мяжу 19 жніўня, абыйсці Мазурскія азёры з захаду і не дапусціць адыходу германскіх войскаў за Віслу.
Аўстра-венгерская армія хоць і мела наступальную задачу, але з прычыны распачатай перагрупоўкі войскаў 2-й арміі з сербскага фронту таксама мела патрэбу ў часе для канчатковага разгортвання.
Сяргей Іосіфавіч Ушкевіч
Сяргей Іосіфавіч Ушкевіч (, в. Дубінка,, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Усходні фронт Першай сусветнай вайны
Усходне-Пруская аперацыя
Першай аперацыяй на Усходнім фронце была Усходне-Пруская аперацыя. Рускія войскі, якія мелі задачу разбіць 8-ю германскую армію і захапіць Усходнюю Прусію, перайшлі ў наступ, каб адцягнуць на сябе буйныя германскія сілы з Заходняга фронту і не дазволіць Германіі разграміць французскую армію і вывесці Францыю з вайны.
Сяргей Іосіфавіч Ушкевіч
Біяграфія
Нарадзіўся 24 мая 1956 года ў в. Дубінка Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці.
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, заатэхнік; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, дзяржаўнае і мясцовае кіраванне.