cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вечная мерзлата
Распаўсюджанасць і вывучэнне
Адно з першых апісанняў шматгадовай мерзлаты было зроблена рускімі землепраходнікамі XVII стагоддзя, якія скаралі абшары Сібіры. Упершыню на незвычайны стан глебы звярнуў увагу казак Я. Святагор, а больш падрабязна вывучылі першапраходнікі з экспедыцый, арганізаваных Сямёнам Дзяжнёвым і Іванам Рабровым. У спецыяльных лістах да рускага цара яны засведчылі наяўнасць асаблівых тайговых зон, дзе нават у самы разгар лета глеба адтае максімум на два аршыны. Ленскі ваяводы П. Галавін і М. Глебаў ў 1640 годзе паведамлялі: "Зямля, спадару, і сярод лета ўся не растайвае». У 1828 г. Фёдар Шаргін пачаў праходку шахты ў Якуцку. За 9 гадоў была дасягнута глыбіня 116,4 м. Шахта Шаргіна ішла ўвесь час у мёрзлых грунтах, не выявіла ніводнага ваданоснага гарызонту. У 40-х гадах XIX-га стагоддзя А. Ф. Мідэндорф памерыў тэмпературу да глыбіні 116 м. З гэтага часу пытанне пра існаванне «вечнай мерзлаты» ўжо сур'ёзна не ўздымалася.
Тэрмін «вечная мерзлата», як спецыфічная геалагічная з'ява, быў уведзены ў навуковы ўжытак ў 1927 годзе заснавальнікам школы савецкіх мярзлотазнаўцаў М. І. Сумгіным. Ён вызначаў яго, як мерзлату глебы, якая бесперапынна існуе ад 2 гадоў да некалькіх тысячагоддзяў. Слова «мерзлата» пры гэтым выразнага вызначэння не мела, што і прывяло да выкарыстання паняцця ў розных значэннях. Пасля тэрмін неаднаразова падпадаў крытыцы і былі прапанаваны альтэрнатыўныя тэрміны: «шматгадовамерзлыя горныя пароды» і «шматгадовая крыялітазона», аднак яны не атрымалі шырокага распаўсюджвання. Па працягласці існавання мерзлага стану парод прынята падпадзяляць «радавое» паняцце «мёрзлыя пароды» на тры краявідныя паняцці:
65 % тэрыторыі Расіі — раёны шматгадовай мерзлаты. Найбольш шырока яна распаўсюджана ва Усходняй Сібіры і Забайкаллі.
Самая глыбокая мяжа шматгадовай мерзлаты адзначаецца ў вярхоўях ракі Вілюі ў Якуціі. Рэкордная глыбіня залягання шматгадовай мерзлаты — 1370 метраў — зафіксавана ў лютым 1982 года.
Улік шматгадовай мерзлаты неабходны пры правядзенні будаўнічых, геолагаразведачных і іншых работ на Поўначы.
Глебы раёнаў шматгадовай мерзлаты
Пад дзеяннем марозу адбываецца крыягеннае аструктураванне глебы. Адмоўныя тэмпературы спрыяюць пераходу прадуктаў глебаўтварэння ў больш кандэнсаваныя формы, і гэта рэзка запавольвае іх рухомасць. Мярзлотная каагуляцыя калоідаў абумаўлівае ажалязненне тайговых глеб. З уплывам крыягенных з'яў некаторыя даследчыкі звязваюць ўзбагачэнне крэмнекіслатой сярэдняй часткі профілю падзолістых глеб, разглядаючы бялявую прысыпку як вынік мярзлотнай дыферэнцыяцыі плазмы і шкілета глебы.
Войкава
Во́йкава (, Войково) — аграгарадок ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года Войкава ўваходзіла ў склад Камянкоўскага сельсавета.
Аграгарадок знаходзіцца за 17 км у напрамку на поўдзень ад горада Узда, за 94 км ад Мінска.
Аляксандр Сяргеевіч Галавін
Алякса́ндр Сярге́евіч Галаві́н (Александр Сергеевич Головин; нар., Калтан, Кемераўская вобласць, Расія) — расійскі футбаліст, паўабаронца французскага клуба «Манака» і зборнай Расіі. Заслужаны майстар спорту Расіі (2018).
Клубная кар’ера
Нарадзіўся 30 мая 1996 года ў горадзе Калтан Кемераўскай вобласці. Выхаванец юнацкіх каманд новакузнецкага «Металурга», а з 2012 года — ЦСКА.
У дарослым футболе дэбютаваў у 2015 годзе выступамі за асноўную каманду клуба ЦСКА (Масква).
Пасля ўдалага для сябе чэмпіянату свету 2018 года перайшоў у французска клуб «Манака» за 30 млн еўра.
Міжнародная кар’ера
У 2013 годзе дэбютаваў у складзе юнацкай зборнай Расіі, з тых часоў прыняў удзел у 30 гульнях на юнацкім узроўні за каманды розных узроставых катэгорый, адзначыўшыся 5 забітымі галамі.
З 2015 года прыцягваўся ў склад моладзевай зборнай Расіі. На моладзевым узроўні згуляў у 3 афіцыйных матчах.
7 чэрвеня 2015 года 19-гадовы на той момант ігрок дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе зборнай Расіі, выйшаўшы на замену ў таварыскай гульні супраць нацыянальнай зборнай Беларусі, у якой адразу адзначыўся забітым голам.
У маі 2016 года клубны трэнер Галавіна Леанід Слуцкі, якога незадоўга да таго прызначылі галоўным трэнерам расійскай зборнай, уключыў паўабаронцу ў яе заяўкі для ўдзелу ў фінальнай частцы чэмпіянату Еўропы 2016 года ў Францыі. На Еўра-2016 прыняў удзел ва ўсіх трох матчах сваёй каманды, якая не змагла пераадолець групавы этап.
У пачатку чэрвеня 2018 года быў уключаны ў заяўку зборнай Расіі на хатні для яе чэмпіянат свету.
Дасягненні
ЦСКА (Масква)
Гімн Ватыкана
Пантыфікальны гімн і марш (Hymnus et modus militaris Pontificalis, Inno e Marcia Pontificale) — дзяржаўны гімн Ватыкана, які складаецца з двух частак: першая на лацінскай мове, якая з'яўляецца дзяржаўнай мовай Ватыкана, другая — на італьянскай. Тэкст на італьянскай мове прыналежыць Антоніа Алегра (1905—1969), на лацінскай — Рафаэла Лаванье (нар. 1918). Музыку для Пантыфікальнага марша напісаў Шарль Гуно (1818—1893) у гонар залатога юбілею служэння ў святым сане Папы блаж. Пія IX, які адзначаўся ў 1869 г.
У якасці дзяржаўнага гімна гэтая кампазіцыя была прынятая ўказам Папы Пія XII (які пераназваў яе ў Пантыфікальны гімн) і ўпершыню выкананая на Каляды 24 снежня 1949 г. Да 1950 г. у якасці афіцыйнага гімна выкарыстоўваўся гімн, напісаны ў 1857 г. Вітарына Галмайрам.
Лацінскі тэкст
(Raffaello Lavagna)
Фарахруд
Фарахру́д — рака ў Афганістане, у басейне групы азёр Хамун.
Даўжыня ракі 580 км. Плошча вадазбору каля 33 000 (каля 25 000 ) км². Працякае ў Сярэднеафганскіх гарах і раўніне Сістан. Упадае ў возера Сабары ў бяссцёкавай азёрнай катлавіне Хамун. Сярэдні расход вады на выхадзе з гор каля 30 м³/с. У нізоўі рака часам перасыхае. Вада выкарыстоўваецца на арашэнне Фарахскага аазіса.
Сабаленка
Сабаленка — прозвішча.
.sn
.sn — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сенегала. Уведзены 19 красавіка 1993 года і кіруецца арганізацыяй NIC Senegal, якая звязана з універсітэтам Шэйха Анты Дыёпа. Дамены выдаюцца толькі на другім узроўні. Адрасы могуць быць ад 2 да 63 знакаў.
Toppdomän
IC 3941
IC 3941 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Засценак
Засце́нак — тып сельскага паселішча на Беларусі ў XVI—XX стст.
IC 3941
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Засценак
Узнік у сярэдзіне XVI ст. у выніку правядзення валочнай памеры. Паводле «Уставы на валокі» 1557 года ворныя землі феадальных маёнткаў падзяляліся на 3 часткі, кожная з якіх мела свае межы («сценкі»). Землі, што засталіся па-за гэтымі межамі, называліся засценкам; іх арандавалі дробная шляхта (адсюль засцянковая шляхта) і часткова заможныя сяляне. Засценкам называлася і паселішча на гэтых землях. Засценкі існавалі пры большасці сёл. Першапачаткова ў засценках было 1—4 двары. З цягам часу колькасць двароў у засценках павялічвалася. Асабліва шмат засценкаў было ў цэнтральнай і заходняй Беларусі. У Койданаўскім графстве ў 1811 годзе было 50 засценкаў, у канцы XVIII — пачатку XIX ст. засценкі складаліся тут з 12—18 і нават 30 двароў. У 1866 годзе ў Мінскім павеце 245 засценкаў з 1506 дварамі. Забудова засценка была нерэгулярная, складалася з жылога дома і гаспадарчых будынкаў. У XVIII—XIX стст. у многіх засценках з’явіліся лазні і бровары, у некаторых конныя млыны. Называліся засценкі звычайна па прозвішчах арандатараў (Акінчыцы, Галавачы, Гарбузы, Зуі і інш.). Малыя засценкі адрозніваліся ад хутароў толькі сваім гістарычна-эканамічным паходжаннем і саслоўнай прыналежнасцю жыхароў, вялікія — нагадвалі вёску.
У 1930—1940-я года частка з іх была сселена, частка перайменавана ў вёскі.
Вазірабад
Вазірабад — горад у пакістанскай правінцыі Пенджаб, размешчаны ў акрузе Гуджранвала. У часы брытанскага праўлення, Вазірабад быў сталіцай аднайменнай акругі (скасавана ў 1852 годзе). Муніцыпалітэт быў створаны ў 1867 годзе, насельніцтва па перапісу 1901 года складала 18 069 чалавек. Горад быў буйным цэнтрам па гандлі лесаматэрыяламі, тканінамі, збожжам і цукрам.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 1977
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 1977 (UK Championship 1977, таксама вядомы як Super Crystalate UK Championship 1977 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 лістапада па 3 снежня 1977 года ў Блэкпульскай вежы у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў першым розыгрышам чэмпіянату Вялікабрытаніі, які стаў праходзіць штогод. Прызавы фонд турніру склаў £7,000, з якіх £2,000 атрымаў пераможца.
Святлана Аляксандраўна Салодкая
Святлана Аляксандраўна Салодкая (нар., в. Дудзічы, Дзятлаўскі раён, Гродзенская вобласць, БССР, СССР) — беларуская спявачка (лірычнае сапрана). Заслужаная артыстка Беларусі (1990). Жонка У. І. Салодкага. Лаўрэат міжнароднага фестывалю ў Паўночнай Карэі (г. Пхеньян, 1992).
Гісторыя
Скончыла ў 1978 годзе Баранавіцкае музычнае вучылішча. З 1978 года — салістка Дзяржаўнага народнага хору Беларусі, з 1985 года — ансамбля народнай музыкі «Свята» і Дзяржаўнага ансамбля танца Беларусі, адначасова спявае ў дуэце з У. І. Салодкім, захоўваючы арыгінальную народную манеру выканання. З 1994 года — адна са стваральніц і салістка ансамбля народнай песні «Вяселле».
Творчасць
Валодае яркім голасам сакавітага тэмбру, выкананню уласцівы выразнасць, задушэўнасць. У рэпертуары пададзеныя ў рэгіянальных традыцыях спеваў беларускай народнай песні, у т. л. «Пасею гурочкі», «Грачанікі», «А й на дварэ дробен дождж ідзе» (вясельная). Сярод беларускіх народных песень, выкананых у дуэце, «Цячэ вада ў ярок», «Ой, хадзім, хадзімо», «Із-за лісу-гаю вода прыбувае».
Пра Салодкую і яе мужа зняты кінафільм.
Колпіна
Колпіна — тапонім:
Азёры:
Населеныя пункты:
Станцы Рафаэля
Станцы Рафаэля у палацавым комплексе Ватыкана (Stanze di Raffaello) — памяшканні (станца — пакой) у папскім палацы Ватыкана. Яны існавалі ўжо пры Папе Мікалаі V (1447—1455 гады). Папа Юлій II абраў іх для сваіх апартаментаў, не жадаючы жыць там, дзе ўсё яшчэ лунаў цень ненавісных Борджыа, гэта значыць у апартаментах Аляксандра VI. Па савеце Брамантэ Юлій II даручыў зрабіць роспісы станцаў зусім маладому Рафаэлю (мастаку было толькі дваццаць пяць гадоў). Станцы Рафаэля — гэта чатыры параўнальна невялікіх памяшкання (прыкладна 9 на 6 м.), распісаныя ў 1508—1517 гадах Рафаэлем разам з вучнямі, і зала, роспісы якой былі выкананы вучнямі па эскізах жывапісца пасля яго смерці. Чацвёртае памяшканне — Зала Канстанціна — была распісана вучнямі Рафаэля, таму меней вядома. Кожную са сцен цалкам займае фрэскавая кампазіцыя, такім чынам у кожнай са станцаў іх па чатыры. Роспісы паражаюць глыбінёй задумы, вобразнай насычанасцю, кампазіцыйнай выразнасцю і спарадкаванасцю, агульнай гармоніяй.
Старая Палана
Старая Палана (Ста́рая Полона́) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рудневараб’ёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Заснавана ў сярэдзіне XVIII стагоддзя.
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС вёска аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з ільготным сацыяльна-эканамічным статусам.
.sr
.sr — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сурынама.
Toppdomän
Лізавета Памеранская
Лізавета Памеранская (Alžběta Pomořanská; 1346/1347 —, ) — жонка імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла IV, каралева Чэхіі, імператрыца Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Лізавета была дачкой памеранскага герцага Багуслава V і Лізаветы Польскай (дачкі польскага караля Казіміра III). 21 мая 1363 года яна пабралася шлюбам у Кракаве з імператарам Карла IV.
На момант заключэння шлюбу нявесце было 16 гадоў, а мужу — 47, усяго толькі за год да гэтага Карл пахаваў сваю папярэднюю жонку. Шлюб быў заключаны па палітычных матывах: Карлу было неабходна раскалоць антычэшскую кааліцыю, створаную аўстрыйскім герцагам Рудольфам IV, у якой прынялі ўдзел чэшскі і венгерскі каралі. 18 чэрвеня 1363 года Лізавета была каранавана ў Празе як каралева Чэхіі, а 1 лістапада 1368 года Папа Урбан V каранаваў яе ў Рыме як імператрыцу Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У Карла і Лізаветы было шасцёра дзяцей:
Лізавета была вельмі моцнай і энергічнай жанчынай, у яе склаліся добрыя адносіны з мужам, аднак яна не змагла аказаць уплыву на яго палітыку: ён аддаваў перавагу дзяцям ад ранейшых шлюбаў.
Калі 29 лістапада 1378 года Карл памёр, быўшы ў Празе, яго спадчыннікам стаў Венцэль, сын ад шлюбу з Ганнай Швайдніцкай. Пасля гэтага Лізавета сканцэнтравалася на забеспячэнні дабрабыту сваіх уласных дзяцей, галоўным чынам Сігізмунда, якому яна аказала падтрымку ў атрыманні кароны Венгрыі.
Яна сканала 14 лютага 1393 года ў Градзец-Кралавэ і была пахавана ў пражскім побач з мужам. Лізавета перажыла мужа на 15 гадоў.
NGC 2022
NGC 2022 (іншае абазначэнне — PK 196-10.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Арыён.
Мікалаеўка (Бурабайскі раён)
Мікалаеўка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Успенаюр’еўскай сельскай акругі. Код КАТА — 117063580.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 840 чалавек (408 мужчын і 432 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 673 чалавекі (331 мужчына і 342 жанчыны).
Ад Нараджэння Хрыстова
Ад Нараджэння Хрыстова — скар. запіс ад '''Н. Х.''' — запіс цяперашняй эпохі, заснаваны на вылічанам рымскім ігуменам Дыянісіям Малым годзе нараджэння Хрыста з Назарэта. У такім летазлічэнні няма нулявога года. За 1-м годам да Нараджэння Хрыстова ідзе 1-ы год пасля Нараджэння Хрыстовага.
Антонімам (па часу) з'яўляецца Да Нараджэння Хрыстова, да Н.Х..
У познерымскі перыяд у астранамічных і астралагічных тэкстах атрымлівае шырокае распаўсюджанне эра ад пачатку валадарання імператара Дыяклетыяна — 284 г., у ёй складаліся велікодныя табліцы (гэта эра да гэтага часу захоўваецца копцкай-эфіопскай царквой пад назвай «эры мучанікаў»).
У 525 годзе Папа Ян I даручыў манаху Дзіянісію Малому скласці новую велікодную табліцу. Дыянісій выкарыстаў табліцы александрыйскай царквы, у якіх выкарыстоўвалася эра Дыяклетыяна, аднак, не жадаючы весці адлік па гадах праўлення «бязбожнага ганіцеля», вырашыў «пазначыць гады» ад «ўвасаблення Хрыста». У яго табліцы 532 г. ab inscriptione («ад увасаблення») ішоў за 247 г. эры Дыяклетыяна. Гэтая велікодная табліца, будучы адобранай Папскім Прастолам і ўвайшоўшы ва ўсеагульны ўжытак, увяла ва ўжытак і эру «ад Раства Хрыстова». У афіцыйных актах эра ад Р. Х. сустракаецца ўжо ў капітулярыі Карламана ад 21 красавіка 742 г. У папскіх актах яна ў ходзе з Яна XIII (X ст.).
Гэтая сістэма летазлічэння стала стандартнай у заходнім свеце пасля ўвядзення яе англійскім гісторыкам Бедай Вялебным у VIII стагоддзі.
У іншых мовах
У лацінскай мове існуе форма аnno Domini, або A.D., скарачэнне, якое выкарыстоўваецца ў многіх заходнееўрапейскіх мовах. Літаральна ў перакладзе з лац. «Год веку Гасподняга».
У англійскай мове можа ўжывацца хрысціянская эра (сhristian era), як некарэктная расшыфроўка англійскай жа абрэвіятуры С.Е. (сommon era - наша эра). Эра «да Нараджэння Хрыстова» ў англійскай мове пазначаецца скарачэннем BC (па-англійску before Christ - да (эры) Хрыста)
Надор
Надо́р (الناظور) — горад у паўночнай частцы Марока, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Надор.
Насельніцтва ў 1980 годзе складала прыблізна 62 000 чалавек.
У горадзе дзейнічае горна-абагачальны камбінат, прадпрыемствы металаапрацоўчай, харчовай і цэментнай прамысловасці. Вузел шасэйных дарог і порт у лагуне Мар-Чыка Міжземнага мора. Чыгуначная станцыя.
Віхары
Віхары — горад у правінцыі Пенджаб, Пакістан, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 198 431 чал. (на 2010 год). Знаходзіцца прыкладна за 100 км ад рэгіянальнага цэнтра — Мултан і каля 25 км на поўнач ад ракі Сатледж, самай паўднёвай з пяці рэк рэгіёна Пенджаб.
Выцегра (значэнні)
Вы́цегра — тапонім:
Euphorbia triodonta
Euphorbia triodonta — від двухдольных раслін роду сямейства. Пад бягучай таксанамічнай назвай расліна была апісана расійскім батанікам Яраславам Іванавічам Праханавым e 1949 годзе.
Сінанімічная назва — Tithymalus triodontus Prokh.basionym.
Распаўсюджанне, апісанне
Эндэмік Узбекістана.
Лісце простае, без дзялення. Суквецце — парасон, нясе кветкі жоўтага колеру. Плод — каробачка альбо шматарэшак. Ядавіта.
Хлотар I
Хлотар I (каля 497 — ) — кароль франкаў, кіраваў у 511—561 гадах, з дынастыі Меравінгаў. Малодшы сын караля Хлодвіга I і Клацільды Бургундскай. Імя Хлотар ў перакладзе са стара-германскай азначае «Які мае знакамітую армію».
Euphorbia triodonta
Заўвагі па ахове
Занесены ў Чырвоную кнігу Узбекістана.
ФК Палессе Козенкі
ФК Палессе — былы беларускі футбольны клуб з вёскі Козенкі Мазырскага раёна.
Заснаваны ў 1995 годзе. Спачатку гуляў у Трэцяй лізе Чэмпіянату Беларусі, потым павысіўся да Першай лігі. Цягам 2000—2005 клуб не падымаўся вышэй перадапошняга месца ў лізе (з 2001 гэта зноў у Другая ліга). У 2007 клуб выступаў пад назвай «Палессе-2», але ўжо пасля гэтага сезону спыніў існаванне па фінансавых прычынах.
Выцегра (рака)
Вы́цегра (Вы́тегра ) — рака ў Валагодскай вобласці Расіі. Частка Волга-Балтыйскага воднага шляху.
Даўжыня ракі 64 км. Плошча вадазбору 1670 км². Рака бярэ пачатак з былога возера Матквозера каля вёскі Верхні Рубеж. Упадае ў Анежскае возера. Марыінскім каналам злучаецца з ракой Коўжа (басейн Волгі). На рацэ шлюзы і вадасховішчы.
Прытокі Выцегры: Марыінскі канал, Таліца, Тагажма, Кудама (Катоўка), пратока з возера Кацечнае, ручаі. У басейне ракі азёры Самінскае, Лужандвозера, Кацечнае, Віхквозера, Вялікае, Вялікае Карась-возера.
На рацэ горад Выцегра.
IC 3942
IC 3942 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гралья
Гралья (Graglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 1609 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 13895. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Дзева Марыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
.sv
.sv — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сальвадора.
Toppdomän
Ханпур
Ханпур — горад у правінцыі Пенджаб, Пакістан, размешчаны ў акрузе Рахім'ярхан. Насельніцтва — 160 308 чал. (на 2010 год). Горад размешчаны на беразе ракі Інд. Мясцовае насельніцтва актыўна занята ў сельскай гаспадарцы, каля горада вырошчваюць цукровы трыснёг і бавоўну.
Гімн Балгарыі
Мілая Радзіма стала нацыянальным гімнам Балгарыі ў 1964 г. Заснаваная на музыцы і тэксце песні „Горда Стара планина“, напісанай Цвэтанам Радаслававым у 1885 г. Тэкст змяняўся неаднаразова, апошні раз у 1990 г.
Гімн
Да рэформы 1990 году існавала яшчэ два куплеты, якія ў будучыні былі прыбраныя:
.sy
.sy — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Сірыі.
Гімн Балгарыі
Пераклад
Ганарлівыя Балканскія горы,
.sy
Toppdomän
Гімн Балгарыі
Пераклад
Да Дуная сіняга,
сонца Фракію сагравае,
над Пірынамі палымнеючы.
Мілая Радзіма,
Ты - зямны рай,
Твая прыгажосць і твая краса,
ах, яны не маюць граняў.
Загінула ваяроў безліч
За народ наш каханы,
Маці, дай нам мужчынскую сілу
Шлях іх працягнуць.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Індыі
Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА у Індыі
NGC 2023
NGC 2023 (іншае абазначэнне — LBN 954) — эмісійная туманнасць і адбівальная туманнасць у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Комплекс будынкаў Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта
Комплекс будынкаў Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта размешчаны па праспекце Фрунзэ ў Віцебску.
Вялікавухая лісіца
Вялікавухая або вушастая лісіца (Otocyon megalotis) — драпежны сысун сямейства сабачых, адзіны від роду. Навуковая назва гэтай жывёлы перакладаецца з грэчаскай як «вушасты сабака вялікавухі».
Комплекс будынкаў Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта
Галоўны корпус (праспект Фрунзэ, 27) пабудаваны ў 1959 годзе па праекце архітэктара В. Данілава. Уяўляе сабой 4-павярховы са складанай канфігурацыяй плана будынак. Цэнтральны ўваход вылучаны порцікам з трохвугольным франтонам і пілястрамі іанічнага ордара. Гарызантальная цяга дзеліць будынак на 2 ярусы; 1-шы (1-2-гі паверхі) аздоблены рустам, 2-гі (3-4-ты паверхі) — тынкоўкай жоўтага колеру. У цэнтральнай частцы на галоўнай восі вестыбюль, фае, актавая і спартыўная залы, у бакавых крылах уздоўж калідораў — лабараторыі і аўдыторыі.
У 1950—1970-я гг. пабудаваны 4- і 5-павярховыя інтэрнаты па тыпавых праектах. Навучальна-лабараторны корпус (праспект Фрунзэ, 23) пабудаваны ў 1981 годзе па праекце архітэктараў А. Бельскага і А. Ільінова. Уяўляе сабой 5-павярховы будынак, асіметрычнай кампазіцыі. Пластыку галоўнага фасада ўзбагачаюць цэнтральныя і бакавыя рызаліты, якія кантрасна вылучаюцца на фоне гладкай паверхні сцен з рытмічна размешчанымі на ёй амаль квадратнымі аконнымі праёмамі. Да цэнтральнага рызаліта прыбудаваны 1-павярховы крывалінейны ў плане аб’ём, дзе размешчаны вестыбюльная група памяшканняў. У цэнтральнай частцы па галоўнай восі вестыбюль, лесвічна-ліфтавы вузел, холы; лабараторыі і аўдыторыі размешчаны ўздоўж калідораў.
Вялікавухая лісіца
Вушастая лісіца падобная да звычайнай лісы, але драбнейшая і з непрапарцыйна вялікімі вушамі. Даўжыня яе цела 46-66 см, вышыня ў карку да 40 см. Даўжыня хваста 24-34, вага 3-5,3 кг. Пыса кароткая, вострая. Вушы, як і ў многіх пустынных жывёл, вельмі вялікія — да 13 см у вышыню, шырокія ў корня, востраканцовыя. Пярэднія лапы з пяццю пальцамі, заднія з чатырма.
Касым-Жамарт Кемелевіч Такаеў
Касым-Жамарт Кемелевіч Такаеў (нар., , Казахская ССР) — Прэзідэнт Рэспублікі Казахстан , дзяржаўны дзеяч Казахстана, доктар палітычных навук, былы прэм’ер-міністр Рэспублікі Казахстан (1999—2002), Старшыня Сената Парламента Рэспублікі Казахстан (з 16 кастрычніка 2013 года).
Біяграфія
Паходзіць з племя жалайыр Старэйшага жуза. Бацька — Кемель Такаевіч Такаеў (1923—1986), удзельнік Другой сусветнай вайны, вядомы казахскі пісьменнік. Маці — Турар Шабарбаева (1931—2000), супрацоўніца Алма-Ацінскага педагагічнага інстытута замежных моў.
Комплекс будынкаў Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта
У 2010 годзе ўведзены ў строй марфалагічны корпус, а ў 2011 года асобны будынак медыцынскай бібліятэкі ВДМУ.
Касым-Жамарт Кемелевіч Такаеў
Біяграфія
У 1970 годзе К. Такаеў паступіў у МДІМА МЗС СССР. На 5-м курсе накіраваны на паўгадавую пераддыпломную практыку ў Пасольства СССР у КНР.
У 1975 годзе паступіў на службу ў Міністэрства замежных спраў СССР і быў накіраваны на працу ў савецкае пасольства ў Сінгапур. У 1979 годзе ён вярнуўся ў апарат МЗС СССР. У 1983 выехаў у Кітай на 10-месячную стажыроўку ў Пекінскім лінгвістычным інстытуце. У 1984—1985 гадах працаваў у МЗС СССР, затым быў накіраваны ў савецкае пасольства ў Пекіне, дзе працаваў да 1991 года на пасадах другога сакратара, першага сакратара і саветніка. У 1991 годзе паступіў у Дыпламатычную акадэмію МЗС СССР на курсы павышэння кваліфікацыі кіруючых дыпламатычных кадраў.
У 1992 годзе Такаеў быў прызначаны намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Казахстан. У 1993 годзе ён стаў першым намеснікам Міністра замежных спраў і ў 1994 годзе прызначаны Міністрам замежных спраў. У сакавіку 1999 году стаў намеснікам прэм’ер-міністра. У кастрычніку 1999 года, са згоды Парламента, Указам Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан, быў прызначаны прэм’ер-міністрам. У студзені 2002 году падаў у адстаўку і пасля быў прызначаны Дзяржаўным сакратаром — Міністрам замежных спраў. Пасаду Міністра замежных спраў працягваў займаць да студзеня 2007 года, затым быў абраны Старшынёй Сената Парламента Рэспублікі Казахстан.
Пасаду Міністра замежных спраў Такаеў займаў у агульнай складанасці на працягу 10 гадоў (1994—1999, 2002—2007).
У якасці міністра замежных спраў ён гуляў актыўную ролю ў сферы нераспаўсюджвання ядзернай зброі. Удзельнічаў у аглядных канферэнцыях па Дамове аб нераспаўсюджанні ядзернай зброі 1995 і 2005 гадоў. У 1996 ён падпісаў Дагавор аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў (ДУЗЯВ) у Нью-Ёрку, а ў 2005 годзе — Даговор аб стварэнні зоны, свабоднай ад ядзернай зброі, у Цэнтральнай Азіі у Сяміпалацінску.
У 2003 годзе старшыняваў на Міжнароднай канферэнцыі міністраў развіваюцца краін, якія не маюць выхаду да мора. На канферэнцыі была распрацавана Алмацінская праграма дзеянняў і прынятая Алмацінская дэкларацыя краін, якія развіваюцца не маючы выхаду да мора.
Гарадок (Уздзенскі раён)
У 1974 годзе да вёскі далучана вёска Пасечкі. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Камянкоўскага сельсавета.
Касым-Жамарт Кемелевіч Такаеў
Біяграфія
Такаеў прымаў удзел у дзесяці сесіях ГА ААН, абіраўся Старшынёй Саветаў міністраў замежных спраў Садружнасці Незалежных Дзяржаў і Шанхайскай арганізацыі супрацоўніцтва, мае дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла.
У якасці Старшыні Сената Парламента Казахстана ў 2008 годзе быў абраны віцэ-прэзідэнтам Парламенцкай Асамблеі АБСЕ.
У сакавіку 2011 года Генеральны сакратар Арганізацыі Аб’яднаных Нацый абвясціў пра сваё рашэнне прызначыць Такаевым Намеснікам Генеральнага Сакратара ААН, Генеральным дырэктарам Аддзялення ААН у Жэневе, а таксама асабістым прадстаўніком Генеральнага сакратара ААН на Канферэнцыі па раззбраенні. Ён займаў пасаду Генеральнага сакратара Канферэнцыі па раззбраенні. З’яўляўся таксама старшым службовай асобай, адказным за забеспячэнне бяспекі супрацоўнікаў ААН у Швейцарыі. 16 кастрычніка 2013 года абраны Старшынёй Сената Парламента Рэспублікі Казахстан.
Па пытанні аб пераводзе казахскай мовы на лацінскі шрыфт на парламенцкіх слуханнях па пытаннях адукацыі 22 верасня 2017 года сказаў: «Нам трэба будзе выканаць задачу стратэгічнай важнасці — перайсці на лацінскую графіку. Як адзначыў кіраўнік дзяржавы, пераклад казахскай мовы на лацінку — гэта крок да інтэграцыі ў глабальную сістэму навукі і адукацыі, забеспячэнне нашага духоўнага адзінства. Гэтую працу нам трэба праводзіць ўдумліва і паступова, без „вялікіх скокаў“. Але і зацягваць яе няма сэнсу. Галоўнае — у нас няма права на памылку».
Такаеў выступіў з крытыкай першапачатковага варыянту лацінскага алфавіту казахскай мовы : «Нацыянальная камісія не прыйшла да канчатковага рашэння па лацінскiм алфавіце, таму яшчэ занадта рана выкарыстоўваць апострафы ў газетах ці ў іншых месцах».
Пасля дадзенай заявы пачалася інтэнсіўная работа па ўкараненню новага алфавіту, пасля прыняцця якога 19 лютага Такаеў павіншаваў усіх з «гістарычнай падзеяй».
19 снежня 2018 года, выступаючы на ​​пасяджэнні Сената, Такаеў прапанаваў узмацніць судовы пераслед у дачыненні да наркадылераў аж да пажыццёвага зняволення і нават смяротнага пакарання, паколькі іх дзейнасць можна прыраўняць да тэрарызму, пагрозлівым нацыянальным інтарэсам краіны.
8 лютага 2019 года, на слуханні ў Сенаце парламента РК па гандлёвай палітыцы ў ЕАЭС, Такаеў заявіў: ''«Інтэграцыя гэта найскладаны па сваёй сутнасці пошук балансу інтарэсаў. У інтэграцыі не можа быць аўтсайдэраў і тых, хто прайграў, у выйгрышы павінны быць усе ўдзельнікі працэсу».''
З 20 сакавіка 2019 года выконвае абавязкі Прэзідэнта Рэспублікі Казахстан. Атрымаў перамогу на прэзідэнціх выбарах 9 чэрвеня 2019 года.
5 студзеня 2022 года Касым-Жамарт Такаеў на фоне масавых пратэстаў і беспарадкаў у краіне змяніў Нурсултана Назарбаева на пасадзе старшыні Савета бяспекі пры тым, што ў афіцыйных дакументах было прапісана, што Назарбаеў пажыццёвы старшыня гэтага органа.
У чэрвені на рэферэндуме з тэксту Канстытуцыі Казахстана прыбралі палажэнні пра асаблівую ролю першага прэзідэнта Нурсултана Назарбаева, сваякам прэзідэнта забаранілі займаць высокія дзяржаўныя пасады, а агулам былі прынятыя 33 папраўкі. 17 верасня падпісаў чарговыя змены ў Канстытуцыю, ухваленыя на дзень раней парламентам. Папраўкі вяртаюць сталіцы ранейшую назву, Астана замест Нур-Султан, а таксама падаўжаюць тэрмін прэзідэнцкіх паўнамоцтваў з 5 да 7 гадоў, але без права перавыбрання.
20 лістапада ў Казахстане адбыліся датэрміновыя прэзідэнцкія выбары, на якіх Касым-Жамарт Такаеў атрымаў перамогу.
Грамадская дзейнасць
Такаеў з’яўляецца шматгадовым прэзідэнтам Федэрацыі настольнага тэнісу Казахстана.
Арктычны антыцыклон
Арктычны антыцыклон - вобласць павышанага атмасфернага ціску над Арктыкай. У цэнтры арктычнага антыцыклону ціск перавышае 1020 мб. Больш выразны зімой, калі ў час палярнай ночы халоднае паветра ўшчыльняецца над укрытай лёдам і снегам паверхняй. Пераважае ўстойлівае бязвоблачнае сухое надвор'е. Пад уплывам цыкланічнай дзейнасці ў Атлантычным сектары Арктыкі арктычны антыцыклон перамяшчаецца ў бок Аляскі. Летнія ўмовы аслабляюць антыцыклон. На вышыні 3-4 км саступае месца каляпалярнай дэпрэсіі (вобласці нізкага ціску). Вятры з арктычнага антыцыклону накіраваны ў нізкія шыроты, дзе пад уплывам вярчэння Зямлі набываюць паўночна-заходні напрамак.
.sz
.sz — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Свазіленда.
Дамены другога ўзроўню
Падтрымліваюцца наступныя дамены другога ўзроўню:
Шумава
Шу́мава (Šumava ), або Баге́мскі Лес (Böhmerwald) — сярэдневышынны горны хрыбет даўжынёй каля 200 км уздоўж германа-аўстрыйска-чэшскай мяжы.
У чэшскай частцы знаходзіцца аднайменны нацыянальны парк.
Папоўка (Гардзееўскі раён)
Папоўка (Поповка) — вёска ў Гардзееўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рудневараб’ёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Заснавана ў першай палове XVIII стагоддзя (верагодна, у 1730-х гадах).
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад Гомельскай губерні РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Пасля аварыі на ЧАЭС вёска аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з правам на адсяленне.
Сцяброўскі сельсавет
Сцябро́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Сцяброва.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Сакскага сельсавета.
Даклад Тагубы
Даклад Тагубы (Taguba Report) — сакрэтная ўнутраная справаздача арміі ЗША аб катаваннях зняволеных у турме Абу-Грэйб, складзены генерал-маёрам Антоніа Тагуба. У дакладзе выкладзены вынікі работы службы крымінальных расследаванняў арміі ЗША (CID) пад кіраўніцтвам палкоўніка Джэры Маселы. Было апытана каля 50 сведак, падазраваных і зняволеных. Следчыя выявілі мноства фатаграфій і відэазапісаў, на якіх адлюстраваны здзекі над зняволенымі ў кастрычніку—снежні 2003 года.
Антоніа Тагуба пісаў: «Я выявіў, што наўмысныя злоўжыванні ў звароце з зняволенымі персаналам ваеннай паліцыі ўключалі ў сябе наступныя дзеянні:
Часопіс Time пісаў, што служачым Пентагона было забаронена чытаць даклад Тагубы. Таксама забаранялася абмяркоўваць тэму з сябрамі і членамі сям’і.
Сезон 2022 ЖФК ДЮСШ ПалесДУ
У 2022 годзе жаночы футбольны клуб «ДЮСШ ПалесДУ» з горада Пінска прымаў удзел у адным афіцыйным турніры на рэспубліканскім узроўні:
IC 3943
IC 3943 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еўрапейская праўда
Еўрапейская праўда (ЕП; Європейська правда, ЄП) — інтэрнэт-выданне Украіны, прысвечанае Еўропе, НАТА і рэформам ва Украіне. Сайт «Еўрапейскай праўды» запрацаваў у пачатку чэрвеня 2014 года. Выданне створана і кіруецца журналістамі Сяргеем Сідарэнкам і Юрыем Панчанкам.
Гісторыя
«Еўрапейскую праўду» часта памылкова лічаць падраздзяленнем «Украінскай праўды», хоць праект з’яўляецца незалежным выданнем з юрыдычна асобнай рэдакцыяй і звязаны з «Украінскай праўдай» дамовай аб партнёрстве і абмене кантэнтам. Аднак рэдактары прытрымліваюцца агульных прынцыпаў і часта супрацоўнічаюць пры падрыхтоўцы матэрыялаў.
Змена ўласніка «Украінскай праўды» ў 2021 годзе не змяніла адносіны паміж выданнямі.
Сайт быў запушчаны ў пачатку чэрвеня 2014 года.
21 студзеня 2022 года выданне афіцыйна запусціла англамоўную версію.
Рэдакцыйныя прынцыпы:
Фінансаванне
Фінансаванне праекта ажыццяўляецца пераважна за кошт падтрымкі міжнародных донараў пры ўмове іх неўмяшання ў рэдакцыйную палітыку. Фінансавую падтрымку «Еўрапейскай праўдзе» аказвалі Еўрапейскі фонд дэмакратыі, Міжнародны фонд Адраджэння, Рада Еўропы, NATO Public Diplomacy Division (PDD), Еўрасаюз, МЗС Чэхіі, National Endowment for Democracy і г.д.
3 2018 ключавым донарам праекта з’яўляецца Нацыянальны фонд дэмакратыі (NED), які фінансуецца з бюджэту Кангрэса ЗША.
Па словах рэдактара «Еўрапейскай праўды» Сяргея Сідарэнкі, «ЕП» з’яўляецца непрыбытковай арганізацыяй (рэдакцыя юрыдычна зарэгістравана як грамадская арганізацыя).
Ацэнка
Паводле апытання 103 экспертаў у 2021 годзе, анлайн-выданне найбольш якасна асвятляла пытанні знешняй палітыкі сярод украінскіх медыя.
У снежні 2021 года Сяргей Сідарэнка перамог у Нацыянальнай прэміі «Высокія стандарты журналістыкі - 2021» у катэгорыі «За пастаянны, якасны медыйны праект/прадукт».
Варкута (рака)
Варкута́ — рака ў Ненецкай аўтаномнай акрузе Архангельскай вобласці Расіі і Рэспубліцы Комі, правы прыток ракі Уса (басейн Пячоры).
Даўжыня 182 км, плошча басейна 4550 км². Выток — у адгор’ях Паўночнага Урала з возера Вялікая Варкута-Хасырей-Ты. У басейне Варкуты 2 тысячы азёр. Жыўленне снегавое і дажджавое. Сярэдні гадавы расход вады ў сярэднім цячэнні (за 94 км ад вусця ) складае 43,37 м³/сек. Аб’ём сцёку 1,369 км³/год. Замярзае ў сярэдзіне кастрычніка, раскрываецца ў канцы мая — пачатку чэрвеня. Выкарыстоўваецца для водазабеспячэння Варкуцінскага вугальнага радовішча. На рацэ — горад Варкута.
Ульгіялган
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 102 чалавекі (48 мужчын і 54 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 44 чалавекі (20 мужчын і 24 жанчыны).
Зборная Бангладэш па футболе
Зборная Бангладэш па футболе — нацыянальная футбольная зборная Бангладэш, ёй кіруе Футбольная федэрацыя Бангладэш. З’яўляецца членам Азіяцкай канфедэрацыі футбола. Яна ніколі не выходзіла ў фінальную частку чэмпіянату свету па футболе. У 1980 годзе зборная выйшла ў 1 тур Кубка Азіі па футболе і заваявала чэмпіёнскі тытул на чэмпіянаце Паўднёвай Азіі ў 2003 годзе. Зборная была створана ў 1972 годзе (пасля атрымання незалежнасці Бангладэш) і ўступіла ў ФІФА ў 1974 годзе.
.tc
Toppdomän
Нарач (аграгарадок, Мядзельскі раён)
На́рач (, Нарочь; да 1964 года Кабы́льнік) — аграгарадок у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Нарацкага сельсавета. Насельніцтва аграгарадка складае 2 581 чалавек (2010).
Назва
Тапонім Кабыльнік, магчыма, звязаны са шляхцічам Васілём Кабыліным, якому граматай вялікага князя Жыгімонта Старога ад 12 снежня 1522 года была пацверджана купля ў князёў Пятра і Андрэя Свірскіх маёнтка Жары, у Людвіка Свірскага — «зямлі пустоўскай на імя Трухаўшчына» (Труханкі) і ў Пятра Свірскага «зямлі пустоўскай на імя Якубоўшчына на Едупе» (Рэдупля). У суседнім Пастаўскім раёне ёсць назва Кабыльнішкі. Таксама назва можа паходзіць ад польскага kobylak — «конскае шчаўе».
Варыянты напісання назвы ў гістарычных крыніцах Кабельнікі, Кабыльнікі.
Вялікае Княства Літоўскае
Паводле некаторых звестак, упершыню Кабыльнік упамінаецца ў XV стагоддзі пад назвай Мядзел Малы (лац. Medal Minor). Аднак, у наш час не атрымалася знайсці дакументальных пацвярджэнняў гэтаму. Ускосная спасылка ёсць у кнізе польскага гісторыка Юзафа Вольфа, даследнік сцвярджае, што на месцы сучаснай вёскі Швакшты размяшчаўся «двор Замяделье» князя Пятра Свірскага (сярэдзіна XV ст.).
У 1463 годзе ў Кабыльніку збудавалі драўляны касцёл (перабудоўваўся ў 1736 годзе). 11 красавіка 1527 года А. М. Свірскі і яго жонка Соф’я прадалі «добры свае дзедзічныя Мядзела і Кабыльнікі» ваяводу віленскаму Альберту Гаштольду і яго нашчадкам за 300 коп «вечным правам». У 1579 годзе «имением Кабыльникъ» валодае «Княжна Мстиславская, Настася Михайловна» якая перадае іх у вечнае ўладанне свайму мужу Стэфану Збаражскаму. Пазней Кабыльнік знаходзіўся ў прыватным валоданні князёў Збаражскіх (XVI ст.), Храпавіцкіх (XVII ст.), Козелаў і Абрамовічаў (XVIII ст.). Вялікі пісар літоўскі Людвік на Бакштах Хамінскі прадаў Кабыльнік кашталяну ашмянскаму Марціну Аскерку. Ад Аскеркаў маёнтак перайшоў у валоданне Антонія Свентажэцкага.
У выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1555—1556 гадоў Кабыльнік увайшоў у склад Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. На 1641 год у мястэчку было 19 дамоў. У Вялікую Паўночную вайну (1700—1721) улетку 1708 года праз Кабыльнік і Мядзел праходзіў 11-тысячны корпус шведскага генерала Адама Людвіга Левенгаўпта ў кірунку Даўгінава (прыбыў на двухтыднёвы пастой 15 жніўня).
У час паўстання Тадэвуша Касцюшкі ў Кабыльніку размяшчаўся авангард 27-га Завілейскага палка паўстанцаў (генерал-маёр Ксаверы Зяньковіч). Неўзабаве ў Кабыльніку былі сканцэнтраваны асноўныя сілы Завілейскага палка ў колькасці больш за 700 чалавек з трыма гарматамі. Аднак, пасля начной атакі войскамі генерала Германа, паўстанцы мусілі адступіць да Міхалішкаў.
Расійская імперыя
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год) Кабыльнік апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, у Свянцянскім павеце Віленскай губерні. На 1847 год Кабыльнік уваходзіў у склад двух аднайменных маёнткаў. Першая частка мястэчка складалася з 8 двароў і знаходзілася ў валоданні пана Свентажэцкага. Тут працавалі вадзяны млын і вінакурня (з 1845 года). Таксама, апроч гэтай часткі мястэчка, да першага маёнтка належалі 4 вёскі і 2 засценкі. Другая частка Кабыльнікаў належала да іншага маёнтка, уладання братоў Шышкаў. Тут было 17 двароў. Таксама да другога маёнтка належала яшчэ адна вёска. На 1860 год у Кабыльніку было 45 двароў.
У час нацыянальна-вызвольнага паўстання (1863—1864) у красавіку 1863 года каля Кабыльніка прайшоў аддзел паўстанцаў у колькасці 100 чалавек на чале з Густавам Чаховічам. Месцам для сваёй базы аддзел абраў пушчу ля возера Нарач, дзе меў намер злучыцца з паўстанцамі Лявона Чаховіча. Расійскія ўлады наладзілі карныя пошукі. У Кабыльнік прыбылі дзве роты лейб-гвардыі грэнадзёрскага палка і 15 казакоў на чале з палкоўнікам Розлачам.
У 1866 годзе ў мястэчку Кабыльнік і двух аднайменных фальварках налічваліся 33 дамы. На 1885 год у Кабыльніку было 17 двароў, дзейнічалі касцёл, царква і сінагога; працавалі багадзельня, 4 крамы, карчма; праводзіліся 5 кірмашоў на год, а таксама таржок па аўторкам. У 1892 годзе адкрылася народнае вучылішча. На 1903 год у мястэчку існавалі скарбовая вінная крама, прыёмны пакой, паштовая станцыя на дарозе Камаі — Кабыльнік. У пачатку XX стагоддзя ў Кабыльніку былі млын, рыбаводныя сажалкі каля сядзібна-паркавага комплексу. У 1905—1913 гадах у мястэчку працавала вінакурня на паравым рухавіку. За часамі Першай сусветнай вайны ў верасні 1915 года Кабыльнік занялі войскі Германскай імперыі, нямецка-расійскі фронт усталяваўся каля Пасынак (6 км на ўсход ад мястэчка). У панскім маёнтку размяшчаўся штаб нямецкага 21-га ўзмоцненага корпусу пад камандаю генерала Аскара фон Гуцьера, у склад якога ўваходзілі 5 дывізій і 1 брыгада. Корпус вызначыўся ў нарачанскай бітве ў сакавіку 1916 года. У царкве месціўся шпіталь для параненых. Забітых нямецкіх і расійскіх салдат хавалі на каталіцкіх могілках на поўнач ад вёскі. Кабыльнік злучылі вузкакалейкай з Лынтупамі, Паставамі і возерам Мядзел. Каля мястэчка дзейнічаў нямецкі ваенны аэрадром.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кабыльнік абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП (б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР.
У 1919 годзе ў Кабыльнік увайшлі польскія войскі, 11 ліпеня 1920 года мястэчка занялі бальшавікі. У кастрычніку 1920 года Кабыльнік апынуўся ў складзе Сярэдняй Літвы, пазней — міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Пастаўскага павета Віленскага ваяводства. На 1931 год у мястэчку дзейнічалі касцёл, царква і сінагога, працавалі цагельня, млын з лесапілкай, аптэка і пажарнае дэпо, у аўторкі праводзіліся таргі, раз на месяц — кірмаш. У міжваенны час у Кабыльніку працавала прыватная гарбарня (апрацоўваліся скуры авечак і цялят для вырабу абутку), прадпрыемства апрацоўкі воўны, 2 кузні, 2—3 сталяркі (у адной вырабляліся лыжы), 2 варштаты для рамонту ровараў, майстэрні вырабу колаў і тавараў з бляхі, 2 пякарні, 2 мясныя крамы, малакарня і 2 рэстараны. На 1939 год у мястэчку было 10 вуліц.
У 1939 годзе Кабыльнік увайшоў у БССР. 12 кастрычніка 1940 года статус паселішча панізілі да вёскі, якая стала цэнтрам сельсавета Мядзельскага раёна Вілейскай (з 20 верасня 1944 года — Маладзечанскай) вобласці.
У Другую сусветную вайну ў чэрвені 1941 года Кабыльнік акупавалі войскі Трэцяга рэйха. У 1942 годзе нацысты канчаткова знішчылі мясцовых яўрэяў. Улетку 1943 года немцы і паліцаі пакінулі Кабыльнік. Карыстаючыся гэтым, паселішча захапілі чырвоныя партызаны, падначаленыя дэпутату Вярхоўнага Савета БССР падпалкоўніку Фёдару Маркаву. У час сваёй акцыі партызаны павыганялі з хат местачкоўцаў, а сам Кабыльнік і палац Свентажэцкіх спалілі. Савецкія партызаны таксама забілі мясцовага ксяндза Паўловіча.
У 1947 годзе ў Кабыльніку з’явіліся радыёвузел і спіртовы завод; працавалі шпіталь, лясгас, млын, рыбакамбінат. У 1949 годзе савецкія ўлады стварылі калгас «Перамога». У гэты час у вёсцы працавалі сукнавальня, хлебапякарня, 3 крамы, лекарскі ўчастак, аптэка, клуб, бібліятэка, пошта, хата-чытальня. З 20 студзеня 1961 года Кабыльнік знаходзіцца ў складзе Мінскай вобласці. 30 ліпеня 1964 года вёска Кабыльнік была перайменавана ў вёску Нарач. На 1997 год у Нарачы было 1009 двароў, на 1999 год — 800. У 2000-я гады Нарач атрымала афіцыйны статус аграгарадка.
Фрол Андрэевіч Ермакоў
Фрол Андрэевіч Ермакоў (15 жніўня 1915, вёска Жукава, Калужская губерня — 20 кастрычніка 1943 г., вёска Бывалькі, Гомельская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір роты 1281-га стралковага палка (60-я стралковая дывізія, 18-ы стралковы корпус, 65-я армія, Цэнтральны фронт), лейтэнант. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 жніўня 1915 года ў вёсцы Жукава (цяпер — Ульянаўскага раёна Калужскай вобласці; па іншых дадзеных — у вёсцы Несцераўка Новасергіеўскага раёна Арэнбургскай вобласці ) у сям’і селяніна. Рускі.
Атрымаў пачатковую адукацыю. Працаваў на торфараспрацоўцы, затым на цагляным заводзе ў горадзе Струніна Уладзімірскай вобласці.
У Чырвонай арміі з 1937 года. У 1938 годзе скончыў палкавую школу, у 1941 г. — курсы ўдасканалення каманднага складу. Малодшым лейтэнантам праходзіў службу ў запасным стралковым палку.
У дзеючую армію накіраваны ў маі 1942 года. Ваяваў на Бранскім, Паўднёва-Заходнім і Цэнтральным франтах. Удзельнічаў у баях у раёне Бялёва (Тульская вобласць), Арла і Севска (Бранская вобласць), Курскай бітве. У пачатку 1943 года лейтэнант Ермакоў быў прызначаны камандзірам 1-й роты 1-га стралковага батальёна 1281-га стралковага палка 60-й стралковай дывізіі. Член ВКП(б)/КПСС з 1943 года.
Асабліва вызначыўся ў баях за Дняпро. Камандзір роты лейтэнант Ермакоў у ноч на 18 кастрычніка 1943 года адным з першых у дывізіі пераадолеў са сваім падраздзяленнем Дняпро і, нягледзячы на ўпартае супраціўленне праціўніка, накіраваўся наперад, захапіў паўночную ўскраіну вёскі Бывалькі і замацаваўся на занятым рубяжы. На працягу 19 і 20 кастрычніка рота адбіла тры контратакі ворага і ўтрымала пазіцыі да падыходу асноўных сіл, нанёсшы суперніку істотныя страты.
20 кастрычніка 1943 года пры адбіцці варожай атакі колькасцю каля батальёна лейтэнант Ермакоў загінуў.
Пахаваны ў брацкай магіле у вёсцы Бывалькі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці).
Навум Барысавіч Лойтэр
Наву́м Бары́савіч (Но́хум Бо́рухавіч) Ло́йтэр (, Бердзічаў — ) — савецкі беларускі, украінскі і расійскі тэатральны рэжысёр, сцэнарыст яўрэйскага паходжання. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1945) і РСФСР. Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1946).