cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Культурны пласт
Культурны пласт — пласт зямлі на месцы паселішча чалавека, які захоўвае сляды дзейнасці людзей. У залежнасці ад працягласці жыцця людзей у паселішчы і іх дзейнасці, таўшчыня пласта змяняецца ад некалькіх сантыметраў да 30—35 метраў. З мэтай вывучэння слядоў дзейнасці чалавека і аднаўлення па гэтых слядах гісторыі паселішча, археолагі праводзяць раскопкі.
Лічыцца, што магутнасць культурнага пласта прапарцыянальная аб’ёму жыццядзейнасці на плошчах, дзе пласт адклаўся. Культурны пласт распасціраецца ў глыбіню да мацерыка — напластаванняў, якія не нясуць у сабе слядоў жыццядзейнасці чалавека.
Канцынова
Назву Канцыно́ва маюць:
Культурны пласт
Праблемы вывучэння культурных пластоў
Існуюць метады датыроўкі часу ўзнікнення культурнага слою па радыявугляродным ізатопам і характэрным прадметам (напрыклад прыладам працы, упрыгожванням з пэўнага матэрыялу, маўляў, з жалеза), але гэтыя метады не заўсёды даюць надзейны вынік. Так яшчэ ў 1960-х гадах вучоныя прыйшлі да высновы што «ў мінулым хуткасць утварэння радыеактыўнага вугляроду ў атмасферы была няпастаяннай і што датыроўка прадметаў, якія адносяцца да прыкладна 2000 года да н. э. ці раней, не заслугоўвае даверу». Таксама магчымае перамяшчэнне артэфактаў у культурным слоі падземнымі жывёламі ці па прычыне натуральных прыродных працэссаў (землятрус і г.д.) стварае праблему датыроўкі і дакладнага вызначэння падзей і фактаў мінулага. Яшчэ адна праблема вывучэння культурных пластоў: «…палеаантрапалогія, археалогія… даюць даныя непасрэдна толькі альбо аб марфалагічным вобліку людзей першабытнага грамадства, альбо аб іх матэрыяльнай культуры і гаспадарцы», ніякіх дакладных звестак аб страражытным грамадстве яны не даюць.
У Беларусі, як і ў іншых краінах свету існуе праблема знішчэння матэрыяльнай культуры старажытнасці «чорнымі капацелямі» — археолагамі-аматарамі, якія шукаюць артэфакты дзеля далейшага продажу апошніх на чорным рынку.
IC 377
IC 377 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фудзісава
Фудзісава — горад у Японіі, на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы вострава Хонсю. Насельніцтва 410 341 чалавек (2010). Транспартны вузел. На ўзбярэжжы зона адпачынку Эносіма.
Эканоміка
Машынабудаванне (транспартнае абсталяванне, шарыкападшыпнікі), чорная металургія.
Строчыцкі сельсавет
Стро́чыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Азярцо.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Строчыца. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. 18 студзеня 1931 года ўключаны ў гарадскую рысу горада Мінска. З 26 мая 1935 года ў складзе Мінскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Азярцо. 20 студзеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Шчомысліцкага сельсавета.
Sanvitalia procumbens
Sanvitalia procumbens — тыпавы від роду сямейства астравых.
Выкарыстанне
Уведзена ў культуру ў XVIII стагоддзі. Яе вырошчваюць у кашпо, у гаўбечных скрынях, у ракарыях і альпійскіх горках, яе кустамі апраўляюць садовыя дарожкі і клумбы, выкарыстоўваюць і як глебапакроўную расліну.
Аклахома-Сіці Тандэр у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 53-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Аклахома-Сіці Тандэр.
Мясёнкаўшчына
Мясёнкаўшчына (, Месёнковщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўшчынскага сельсавета. 81 жыхар (2009).
Волашава
Во́лашава (, Волошево) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сорагскага сельсавета.
NGC 641
NGC 641 (іншыя абазначэнні — ESO 244-42, MCG -7-4-26, AM 0136-424, PGC 6081) — галактыка ў сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сурынам (рака)
Сурынам — адна з галоўных рэк дзяржавы Сурынам. Яе выток размяшчаецца на Гвіянскім нагор’і побач з гарамі Вільгельміна. Даўжыня ракі — 480 км.
На рацэ ёсць некалькі парогаў і плацін, найбуйнейшая з якіх называецца Афабакадам. Вадасховішча Бракапонда падзяляе раку на дзве часткі. Верхняя частка амаль цалкам знаходзіцца ў акрузе Сіпалівіні, а ў ніжнім працягу рака праходзіць па тэрыторыі акругаў Бракапонда, Пара, Камевейне, Ваніка і Парамарыба.
Сурынам працякае праз гарады Пакігрон, Бракапонда, Берг-эн-Дал, Ёдэнсаване, затым дабіраецца да сталіцы Парамарыба, каля горада Ньіў-Амстэрдам зліваецца з ракой Камевейне і пасля гэтага адразу ўпадае ў Атлантычны акіян.
Масты
У 2000 годзе прэзідэнтам Сурынама ў Парамарыба быў афіцыйна адкрыты мост імя Жуля Альберта Вейденбоса, які адкрывае доступ да ўсходняй частцы краіны. У 50 км на поўдзень ад Парамарыба раку таксама перасякае драўляны мост.
Войстам (аграгарадок)
Во́йстам (, Войстом) — аграгарадок у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, на правым беразе ракі Нарачанка. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Войстам (хутар)
Во́йстам (, Войстом) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 2016 года хутар уваходзіў у склад Войстамскага сельсавета.
Войстам (аграгарадок)
Да 2016 года Войстам быў цэнтрам Войстамскага сельсавета. Насельніцтва 238 чал. (2004). Знаходзіцца за 20 км на паўночны ўсход ад Смаргоні.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Войстам (пад назвай Ушакова) датуецца 1460, калі Вайдыла і Ядалговічы заснавалі тут касцёл. Пачынаючы з XVI ст. паселішча згадваецца пад сучаснай назвай. У розныя часы Войстам знаходзіўся ў валоданні Зяновічаў, Радзівілаў, Пшаздзецкіх, Талвошавічаў, Буцвіловічаў, Рачыевічаў, Яновічаў, Зяновічаў. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Ашмянскага павета Віленскага ваяводства.
на карце Тамаша Макоўскага (1613) Войстам значыцца як мястэчка. Паводле прывілея караля і вялікага князя Міхала Вішнявецкага ад 1672 тут пачалі праводзіцца кірмашы. У XVIII ст. мясцовасць знаходзілася ў валоданні Храпавіцкіх, Бужынскіх.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Войстам апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Ашмянскага, з 1842 Свянцянскага павета Віленскай губерні. У пач. XIX ст. мястэчка перайшло да Пшаздзецкіх. У 1860 тут адкрылася земскае народнае вучылішча. Станам на 1886 — 17 двароў, касцёл, царква, валасная ўправа, пошта, вінная крама, праводзілася два рэгулярныя кірмашы. Да мястэчка належала каля 360 дзесяцінаў зямлі, побач існавалі аднайменныя фальварак, які належаў каталіцкай царкве, і ферма, уласнасць Шжамчужынга. На 1906 у земскай народнай вучылішча налічвалася 117 вучняў (з іх 18 дзяўчынак). У 1920 Войстам апынуўся ў Сярэдняй Літве, з 1922 — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Свянцянскім павеце Віленскага ваяводства.
У 1939 Войстам увайшоў у БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 стаў цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1970 тут было 112 двароў, на 1992 — 118 двароў, на 1 студзеня 2004 — 106 двароў.
Інфраструктура
У вёсцы працуюць сярэдняя школа, бальніца сястрынскага дагляду, медыцынская амбулаторыя, бібліятэка, сельскі дом культуры, пошта.
Эканоміка
Сялянска-фермерская гаспадарка «Войстам». Працуюць 2 крамы, аддзяленне АСБ «Беларусбанк».
Транспарт
Мае рэгулярнае аўтобуснае злучэнне са Смаргонню. За некалькі кіламетраў ад Войстама праходзіць рэспубліканская аўтамабільная дарога.
Турыстычная інфармацыя
Дзейнічае краязнаўчы музей Войстамскай сярэдняй школы — экспазіцыі прысвячаюцца гісторыі вёскі, перыяду Другой сусветнай вайны.
Жанета Гранберг
Жанета Гранберг, у замужжы Сцьернстрэм (Jeanette Granberg Stjernström,,  — , там жа) — шведская пісьменніца, перакладчыца і драматург.
Беларуская сялянская партыя (1991)
Белару́ская сяля́нская па́ртыя (БСП) — палітычная партыя парламенцкага тыпу ў Беларусі. Створана 23 лютага 1991 года. Кіруючы орган паміж з’ездамі – Цэнтральная рада. Суполкі БСП былі створаны ў большасці раёнаў Беларусі. Старшыня партыі — Яўген Лугін.
Жанета Гранберг
Біяграфія і творчасць
Юхан Шарлота Гранберг, пазней вядомая як Жанета Гранберг, нарадзілася ў 1825 годзе. Яе бацькамі былі драматург Пер Адольф Гранберг і яго жонка Жанета Вільгельміна Хедмансан. У Жанет былі чатыры сястры, адна з якіх, Луіза, таксама стала пісьменніцай.
Беларуская сялянская партыя (1991)
У пачатку мая 1999 Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь вынесла папярэджанне БНП за ўдзел іх прадстаўнікоў у абвешчаных Цэнтральнай выбарчай камісіяй пад кіраўніцтвам В. Ганчара «альтэрнатыўных» выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Жанета Гранберг
Біяграфія і творчасць
Луіза Гранберг, пасяліўшыся ў Жанет і яе мужа, пісала п’есы і працавала ў тэатры разам з сястрой. У 1850 годзе яны апублікавалі сумесна напісаную п’есу «Tidens strid eller det bästa kapitaliet: skådespel i tre akter och fyra tablåer», Жанета пад псеўданімам Georges Malméen, Луіза — пад псеўданімам Carl Blink. Не заўсёды магчыма вызначыць, якія п’есы напісаны сёстрамі паасобку, а якія — у суаўтарстве. У 1850 годзе ў Малым тэатры адбылася пастаноўка п’есы Жанет «Läsarepresten», напісанай пад псеўданімам NEJ och två gånger NEJ («НЕ і двойчы НЕ»). Яна мела вялікі поспех. Жанета пісала п’есы, якія закраналі актуальныя сацыяльныя пытанні, а таксама на сюжэты з гісторыі, аднак улюбёным яе жанрам былі п’есы-казкі. У 1855 годзе яна стварыла вольнае перакладанне французскай камедыі, выкарыстоўваючы ў якасці асновы дацкі пераклад, пра русалку, якая апынулася ў Стакгольме. П’еса пад назвай «Den ondes besegrare» вытрымала 163 пастаноўкі. У 1855 годзе Жанета Гранберг таксама напісала лібрэта для оперы Германа Юхана Берэна «Віялета».
Беларуская сялянская партыя (1991)
У 1999 годзе партыя не прайшла перарэгістрацыю.
Жанета Гранберг
Біяграфія і творчасць
У агульнай складанасці Жанет Гранберг належаць 26 перакладаў п’ес з французскай, нямецкай, англійскай і дацкай, а таксама 16 арыгінальных п’ес. Яна памерла пры родах ў 1857 годзе, ва ўзросце 32 гадоў, і была пахавана на могілках Святога Яна ў Стакгольме.
Беларуская сялянская партыя (1991)
Мэты
Ахова палітычных правоў і эканамічных інтарэсаў сялянства, яго адраджэнне шляхам вяртання права ўласнасці на зямлю і іншыя сродкі вытворчасці, адраджэнне самасвядомасці і маральнасці беларускага народа, яго культуры і мовы.
Цэрмегеда
Цэрмегеда (Zermeghedo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 1351 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 676 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 36050. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рускія ў Балгарыі
Рускія (руснаци), фармуюць трэцюю па колькасці нацыянальную меншасць у Балгарыі — 15 595 чалавек паводле перапісу 2001 года. Галоўным чынам яны жывуць ў вялікіх гарадскіх цэнтрах, такіх як Сафія, Плоўдзіў, Варна і Бургас. Не гледзячы на тое найбольшая хваля расійскіх пасяленцаў (Белагвардзейцы) прыбыла пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі і Грамадзянскай вайны ў Расіі, кампактныя групы рускіх жылі ў Балгарыі на працягу шматлікіх стагоддзяў перад гэтым. На сёння ў Балгарыі існуе некалькі рускіх арганізацый, такія як, «Саюз суайчыннікаў», «Таварыста рускіх грамадзян», і «Саюз рускіх белагвардзейцаў і іх нашчадкаў у Балгарыі».
Бабры (прыпыначны пункт, Жабінкаўскі раён)
Бабры́ (, Бобры)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны на поўнач ад вёскі Панцюхі, за 1,5 км на захад ад вёскі Бобры; на лініі Лунінец — Жабінка, паміж прыпыначным пунктам Батча і станцыяй Жабінка.
Весялуха
Весялу́ха (, Веселуха) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Абрам Мордухавіч Давыдаў
Абрам Мордухавіч Давыдаў (, г. Себеж, Пскоўская вобласць, Расія — ?) — урач-тэрапеўт. Доктар медыцынскіх навук (1957), прафесар (1959). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (медыцынскі факультэт, 1926). Працаваў у Другім Маскоўскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1946—1952, дацэнт кафедры прапедэўтычнай тэрапіі), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1957—1975, загадчык кафедры факультэцкай тэрапіі).
Навуковыя інтарэсы: сардэчна-сасудзістыя змены пры гіпертанічнай хваробе; атэрасклероз; хранічная недастатковасць кровазвароту.
IC 378
IC 378 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Сурынамскі долар
Сурынамскі долар (нідэрл. Surinaamse dollar) — грашовая адзінка Рэспублікі Сурынам.
Сурынамскі долар уведзены 1 студзеня 2004 года замест сурынамскага гульдэна, 1 долар = 1000 гульдэнаў. Манеты ў цэнтах (цэнт = 1/100 гульдэна) з абарачэння не канфіскоўваліся, былі абвешчаныя законным плацежным сродкам па намінале (цэнт = 1/100 долара).
У асноўным абароце знаходзяцца банкноты наміналам 1, 2 ½, 5, 10, 20, 50 і 100 сурынамскіх долараў 2004 і 2010 года выпуску, а таксама манеты наміналам 250, 100, 25, 10, 5 і 1 цэнт. Выявы на банкнотах 2010 ідэнтычныя малюнкам на банкнотах 2004 года, толькі дададзеныя некаторыя ступені абароны (галаграмы і інш.)
Спіс аб’ектаў PGC (820001—821000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (820001—821000)
Нацыянальны парк Фудзі-Хаконэ-Ідзу
Фудзі-Хаконэ-Ідзу — нацыянальны парк у Японіі, на востраве Хансю. Агульная плошча — 1 227 км². Заснаваны 1 лютага 1936 года. Уключае частку вулкана Фудзіяма і вулкан Хаконэ (1439 м), гарачыя крыніцы, азёры і рэкі, вечназялёныя лясы. Ахоўваюцца алень-сіка, чырванатварая макака, птушкі. Турызм.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Член Таварыства перасоўных мастацкіх выставак (з 1904), акадэмік жывапісу (1908) Расійскай Імператарскай Акадэміі мастацтваў, член Саюза рускіх мастакоў, Асацыяцыі мастакоў рэвалюцыйнай Расіі (з 1922). Народны мастак БССР (1944) і РСФСР (1947), ганаровы акадэмік Акадэміі навук Беларускай ССР (1947), правадзейны член Акадэміі мастацтваў СССР (1947).
Развіваў традыцыі рускага лірычнага пейзажу канца XIX ст. і стаў найбуйнейшым беларускім пейзажыстам, які вывеў жанр беларускага пейзажнага жывапісу на ўзровень еўрапейскай класікі.
Дзяцінства і пачатковая адукацыя
Належаў да шляхецкага роду Бялыніцкіх-Біруляў, прадстаўнікі якога ў часы Вялікага Княства Літоўскага з XVI ст. мелі зямельныя валоданні каля Віцебска і Оршы.
Вітольд Бялыніцкі-Біруля нарадзіўся 31 студзеня (12 лютага) 1872 г. у фальварку Крынкі Магілёўскага павета Магілёўскай губерні Расійскай Імперыі ў дваранскай каталіцкай сям’і дробнага арандатара. Маёнтак Крынкі знаходзіўся ў трох км на поўнач ад вёскі Цяхцін ў 20 км ад Бялынічаў. Дзяцінства прайшло на Віцебшчыне. Сям’я часта мяняла месца жыхарства. Бацька служыў у дняпроўскім параходстве і часта браў сына ў плаванне па Дняпры, Прыпяці і Сажу.
Некаторы час мастак жыў у Кіеве ў старэйшага брата Аляксандра. Вучыўся спачатку ў, затым перайшоў у Кіеўскую малявальную школу (1885—1889), пазней з’ехаў у Маскву і паступіў у Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства на курс да выкладчыкаў С. А. Каровіна, В. Д. Паленава, І. М. Пранішнікава. У Маскве мастак пазнаёміўся з І. І. Левітанам, працаваў у яго майстэрні. Пад уплывам педагогаў захапіўся пейзажам.
Яшчэ ў перыяд навучання, у 1890-я гг., творы В. Бялыніцкага-Бірулі выклікалі сур’ёзную зацікаўленасць у аматараў прыгожага мастацтва. У 1892 годзе П. М. Траццякоў набывае для сваёй галерэі палатно «З ваколіцы Пяцігорска».
Аб сваёй этнічнай прыналежнасці Вітольд Бялыніцкі-Біруля падчас вучобы ў Маскоўскім вучылішчы жывапісу пісаў: «Я — беларус… Як часта і інтэлігентныя людзі, вядомыя ў сваіх навуковых, спартовых ці іншых заслужаных справах, закінутыя творчым ці жыццёвым лёсам у іншыя краі, ці то саромеюцца, ці проста не лічаць патрэбным прыгадаць, якога яны роду-племені, з якіх краёў і ваколіц».
Першыя поспехі
Творчасць В. Бялыніцкага-Бірулі шчыльна злучана з асобай слыннага мастака Ісака Левітана, які паспрыяў мастаку ў выставачнай справе. З 1897 года Бялыніцкі-Біруля дэманструе свае карціны на выстаўках Маскоўскага аб'яднання аматараў мастацтваў і Маскоўскага таварыства мастакоў, на Міжнародных выстаўках і конкурсах. З 1899 года імя мастака з'яўляецца ў каталогах перасоўных выставак. Пейзаж «Вечныя снягі», які экспанаваўся на Каўказскай юбілейнай выстаўцы ў 1901 годзе, адзначаецца залатым медалём. У 1904 годзе Бялыніцкага-Бірулю абіраюць членам, а праз чатыры гады ён уганараваны званнем акадэміка жывапісу. З'яўляецца таксама членам і. У 1911 годзе карціна «Час цішыні» атрымала два медалі: ганаровы — у Мюнхене, бронзавы — у Барселоне.
У тым жа годзе ім створана карціна «Зімовы сон» — адно з лепшых палотнаў В. К. Бялыніцкага-Бірулі. За гэту карціну мастак таксама быў узнагароджаны бронзавым медалём на Міжнароднай выстаўцы ў Барселоне. У карціне выкарыстаны мінімум сродкаў выказвання. Толькі некалькі плоскасцей і невялікая колькасць ліній складаюць яе кампазіцыю. У цэнтры карціны месціцца храм, абрысы якога выступаюць на фоне неба. Мазок ледзь прыкметны. Усе быццам ахутана смугой згусцелага змяркання. Нягледзячы на лаканізм выразных сродкаў, карціна эмацыйна насычаная, што дасягаецца майстэрскай распрацоўкай адценняў каляровых суадносін.
Дача «Чайка»
У 1912 годзе мастак набыў участак зямлі ў Цвярской губерні на беразе возера Удомля, недалёка ад месцаў, дзе часта працаваў І. І. Левітан, і пабудаваў тут дом з майстэрняй. Сваю невялікую сядзібу ён назваў. З «Чайкай» звязана вялікая частка творчага і асабістага жыцця майстра. Возера Удомля і яго наваколлі сталі невычэрпнай крыніцай матываў для яго далейшай творчасці.
У 1917 годзе Бялыніцкі-Біруля арганізаваў мастацкую школу для сялянскіх дзяцей.
Бенгт Хольмстрэм
Бенгт Роберт Хольмстрэм (Bengt Robert Holmström; нар. 18 красавіка 1949, Хельсінкі, Фінляндыя) — фінскі і амерыканскі эканаміст, прафесар эканомікі Масачусецкага тэхналагічнага інстытута, прэзідэнт «Эканаметрычнага таварыства» (2011). Лаўрэат прэміі па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля (2016).
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Дача «Чайка»
У жывапісе працягвае развіваць традыцыі «рускага імпрэсіянізму», падобна І. Э. Грабару, і.
Бенгт Хольмстрэм
Біяграфія
Хольмстрем нарадзіўся 18 красавіка 1949 года ў Хельсінкі. Прадстаўнік шведскай меншасці ў Фінляндыі.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Падарожжы
У 1922 годзе Бялыніцкі-Біруля становіцца адным з арганізатараў і членам. У савецкі час ён працягвае развіваць традыцыі рускага лірычнага пейзажу канца XIX стагоддзя, становіцца адным са стваральнікаў жанру мемарыяльнага пейзажу. У 1920-я і 1930-я гады мастак шмат падарожнічае па краіне. Яго цікавяць першыя доследы рэканструкцыі сельскай гаспадаркі ў саўгасе «Гігант» і камуне «Сейбіт», будаўніцтва «Азоўсталі», пераўтварэнне Поўначы. У 1933, 1935 і 1937 гадах ён пабываў у Запаляр’і на Кольскім паўвостраве, чаму прысвечаны некалькі серый пейзажаў. Пісаў Баранцава і Белае мора, раку, горы Хібіны, возера Вуд’яр.
Бенгт Хольмстрэм
Біяграфія
Хольмстрэм атрымаў ступень бакалаўра навук па матэматыцы ў Хельсінкскім універсітэце у 1972 годзе, а магістарскую ступень у 1975 годзе ў Стэнфардскім універсітэце. Магістарская праца была прысвечана даследаванням аперацый. Доктарская ступень была прысуджана ў 1978 годзе ў Стэнфардскай вышэйшай школе бізнесу.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Падарожжы
У 1936 годзе мастак наведвае пушкінскія месцы — і  — і прывозіць адтуль цэлую серыю карцін. Пабываўшы ў ў Клін, ён выстаўляе новыя пейзажы — куткі прыроды, якія любіў класік рускай музыкі. Піша таксама серыі пейзажаў, Горы і Яснай Паляны.
Бенгт Хольмстрэм
Біяграфія
Выкладчыцкую дзейнасць пачаў у 1978—1979 гадах на пасадзе асістэнта прафесара кафедры сістэм і даследаванняў аперацый у Шведскай школе эканомікі і дзелавога адміністравання (вышэйшая навучальная ўстанова Фінляндыі). Працягнуў асістэнтам прафесара кіраўніцкай эканомікі ў 1979—1980 гадах і асацыяваным прафесарам у 1980—1983 гадах у Школе менеджменту Келага пры Паўночна-Заходнім універсітэце. У 1983—1994 гадах займаў пасаду поўнага прафесара эканомікі ў Ельскім універсітэце, а ў 1985—1994 гадах прафесар кафедры эканомікі і кіравання імя Эдвіна Бейнеке пры Вышэйшай школе менеджменту Ельскага ўніверсітэта. З 1994 года прафесар кафедры эканомікі і менеджменту, а з 1997 года прафесар кафедры эканомікі імя Пола Самуэльсана Масачусецкага тэхналагічнага інстытута і MIT Sloan школы менеджменту. У 2003—2006 гадах быў кіраўніком кафедры эканомікі Масачусецкага тэхналагічнага інстытута.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Вялікая Айчынная вайна і пасляваенныя гады
Тэма Вялікай Айчыннай вайны адзначана ў творчасці мастака карцінамі «Чырвоная Армія ў лясах Карэліі», «Па слядах фашысцкіх варвараў» (1942).
Бенгт Хольмстрэм
Біяграфія
Быў членам савета дырэктараў у арганізацыях Kuusakoski Ltd (1989—2008), Prospectus (1994—1995), Nokia Corporation (1999—2012). На бягучы момант з’яўляецца дзеючым членам савета дырэктараў «Фінскага дзелавога і палітычнага форуму» з 2005 года, «Даследчага інстытута фінскай эканомікі» з 2005 года, фонду ўніверсітэта Аалта з 2008 года.
10 кастрычніка 2016 года Бенгту Хольмстрэму і Оліверу Харту (ЗША) была прысуджана прэмія па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля «за унёсак у тэорыю кантрактаў». На думку нобелеўскага камітэта, працы Хольмстрэма і Харта, прысвечаныя аналізу кантрактных дамоўленасцяў, заклалі «інтэлектуальныя асновы для распрацоўкі палітык і інстытутаў у шмат якіх сферах, уключаючы заканадаўства аб банкруцтве і палітычныя канстытуцыі».
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Вялікая Айчынная вайна і пасляваенныя гады
У 1944 годзе працаваў у Архангельску, дзе адлюстроўваў помнікі старарускага драўлянага дойлідства XVI—XVII стст. У 1944 годзе прымаў удзел у арганізацыі мастацкай выстаўкі, прысвечанай 25-годдзю БССР, у Маскве. Падчас выставы з ім пазнаёміўся мастак Антон Бархаткоў, які таксама ўдзельнічаў у арганізацыі выстаўкі.
Бенгт Хольмстрэм
Сям’я
Хольмстрэм жанаты на Анелі Куусакоскі, у 1974 годзе у іх нарадзіўся сын Сэм.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Вялікая Айчынная вайна і пасляваенныя гады
У 1947 годзе яму прысвоілі званне народнага мастака РСФСР (званне народнага мастака БССР ён атрымаў у 1944 годзе), абралі правадзейным членам. З мая і да сярэдзіны чэрвеня мастак жыў і працаваў на Белай дачы ў наваколлі Мінска разам з мастаком Антонам Бархатковым. Тут Вітольд Бялыніцкі-Біруля напісаў некалькі дзясяткаў эцюдаў, якія сталі асновай цыклу карцін, прысвечаных Беларусі: «Зялёны май», «Зазелянелі беларускія бярозкі», «Яблыні ў квецені». Менавіта падчас працы ў Курасоўшчыне быў знойдзены матыў для карціны «Беларусь. Ізноў заквітнела вясна». У 1947 годзе падарожнічаў па Беларусі.
Бенгт Хольмстрэм
Унёсак у навуку
У 1979 годзе Хольмстрэм прапанаваў так званы «прынцып інфарматыўнасці» (пазней яго яго сталі зваць «прынцыпам Хольмстрэма»), сутнасць якога палягае ў залежнасці аплаты працы агента ад такіх велічынь, якія з’яўляюцца істотнымі для ацэнкі дзеянняў гэтага агента і на якія слаба ўплываюць тыя фактары, якія з дзеяннямі агента не злучаны. Хольмстрэм тлумачыў, што нельга ставіць узнагароду агента ў залежнасць ад тых фактараў, якія істотна залежаць ад стану эканомікі. Напрыклад, нельга прывязваць гэту ўзнагароду да дынамікі абсалютнага кошту акцый кампаніі — больш правільна ўлічваць дынаміку кошту гэтых акцый адносна дынамікі кошту іншых акцый у гэтай жа галіне.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Вялікая Айчынная вайна і пасляваенныя гады
Пра сваё стаўленне да Беларусі В. Бялыніцкі-Біруля пісаў:
Бенгт Хольмстрэм
Унёсак у навуку
Хольмстрэмам была таксама распрацавана тэорыя так званых «дынамічных стымулаў». Ім былі фармалізаваны такія выпадкі стасунку працадаўцы і працаўніка, пры якіх працаўнікі могуць паказваць досыць высокую эфектыўнасць ва ўмовах адсутнасці бягучых стымулаў — арыентуючыся на будучыню: на стварэнне добрай рэпутацыі і змену працы пры вычарпанні магчымасцяў на бягучым месцы.
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Вялікая Айчынная вайна і пасляваенныя гады
Блукаючы са стрэльбай і фарбамі па палетках, далінах і пералесках Беларусі, сустракаючы і праводзячы зоры ля вогнішчаў, начуючы ў лесе, прыслухоўваючыся да галасоў прыроды, я глыбей адчуў яе прыгажосць, навучыўся яе разумець.
Бенгт Хольмстрэм
Узнагароды
За свае дасягненні быў неаднаразова узнагароджаны:<div class="references small" style="-moz-column-count:3; column-count:3; -webkit-column-count:3; text-align:left;">
Бібліяграфія
Некаторыя публікацыі:
Вітольд Каэтанавіч Бялыніцкі-Біруля
Вялікая Айчынная вайна і пасляваенныя гады
Памёр мастак на сваёй дачы «Чайка» 18 чэрвеня 1957 года ва ўзросце 85 гадоў. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Творчасць
Развіваў традыцыю лірычнага пейзажа канца XIX ст. Палотны В. Бялыніцкага-Бірулі прасякнутыя эмацыйнасцю, неабходнай мерай абагульнення, якая не губляе пры гэтым канкрэтыку месца. Мастак карыстаецца ўдалым спалучэннем мяккага серабрыста-бэзавага і зеленаватага колераў. Для яго твораў характэрны тонкае адчуванне колеру, своеасаблівае лірычнае гучанне.
Творчасць таленавітага мастака выклікала зацікаўленасць у выбітнага прадстаўніка расійскага рэалізму Іллі Рэпіна:
На выстаўцы, калі я даведаўся, што няма Вашых карцін, вельмі засумаваў па Вас. Я так звыкся асвяжацца душою перад вашымі жывымі павевамі праўды, простасці і свабоды. І… я заўсёды з новым і большым задавальненнем гляджу на Ваш пагорак, з хатамі занесенымі снегам; люблю гэтыя беражкі, што белымі краямі люструюцца ў горнай рэчцы.
Творчая спадчына
У Беларусі знаходзяцца 444 палатны В. К. Бялыніцкага-Бірулі. Найбольшую калекцыю твораў мастака можна бачыць у Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь), таксама палотны знаходзяцца ў Магілёўскім музеі Бялыніцкага-Бірулі, Бялыніцкім мастацкім музеі, Віцебскім мастацкім музеі, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя Паўла Масленікава.
Шмат твораў захоўваецца ў Маскве (Дзяржаўная Траццякоўская галерэя, прыватныя зборы), у музеях Кастрамы, Ніжняга Ноўгарада,, Варонежа, Томска, Чалябінска, Стаўрапаля, Адэсы, Дніпра, Кіева, Кыргызстана.
Узнагароды і памяць
Народны мастак БССР (1944) і РСФСР (1947). Ганаровы акадэмік АН БССР (1947), правадзейны член Акадэміі мастацтваў СССР (1947).
Імем В. Бялыніцкага-Бірулі названы Бялыніцкі мастацкі музей. У Магілёве адкрыты Магілёўскім музеі Бялыніцкага-Бірулі, філіял Нацыянальнага мастацкага музея, дзе шырока прадстаўлена творчая спадчына мастака.
У Магілёве і Бялынічах названыя вуліцы ў гонар мастака.
Ніна Мацяш напісала тэлесцэнарый пра творчасць В. Бялыніцкага-Бірулі «Пясняр роднай прыроды» (пастаўлены ў 1978 г.). Віктар Карамазаў стварыў аповесць «Крыж на зямлі і поўня ў небе: Эскізы, эцюды і споведзь Духу, альбо Аповесць-эсэ жыцця жывапісца і паляўнічага Бялыніцкага-Бірулі» (1991), прысвечаную мастаку. Паводле аповесці быў зняты фільм «Крыж на зямлі і поўня ў небе» (рэж. Валерый Басаў, «Нацыянальная тэлерадыёкампанія Беларусі») (1992)). Майсей Бераў зняў пра В. Бялыніцкага-Бірулю дакументальны фільм «Гадзіна цішыні».
У Бялыніцкім раёне пастаянна праводзяцца пленэры з удзелам мастакоў з Мінска, Магілёва, Бялынічаў, Масквы, Кастрамы, пасля чаго значна папаўняюцца фонды мастацкіх музеяў.
На месцы былога фальварка Крынкі, дзе нарадзіўся мастак, усталяваны мемарыяльны знак. У Магілёве ля музея імя Бялыніцкага-Бірулі ўсталяваны бюст мастака.
Збігнеў Цыбульскі
Збігнеў Цыбульскі, Zbigniew Hubert Cybulski (, Княжэ,, Польшча — , ) — польскі кіно.
ISO 3166-2:AZ
Геокоды Азербайджана першага ўзроўню
Геокоды 1 рэспублікі і 11 муніцыпалітэтаў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Азербайджана.
Геокоды 59 раёнаў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Азербайджана.
Геокоды Азербайджана другога ўзроўню
Геокоды 7 раёнаў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення Азербайджана.
NGC 643
NGC 643 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC50) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Элен Гульбрансан
Элен Гульбрансан (швед. Ellen Gulbranson, народжаная Нордгрен,  — ) — шведская оперная спявачка (драматычнае сапрана). Яе моцны драматычны голас шырокага дыяпазону лепш за ўсё падыходзіў да твораў Рыхарда Вагнера. Яна была вядучай фігурай сярод другога пакалення Байройцкіх спевакоў. Захавалася некалькі акустычных запісаў яе голасу, якія яна зрабіла для Edison Records і Pathé Records у пачатку XX стагоддзя. У 1911 годзе ёй быў прысуджаны каралеўскі Медаль Заслуг.
Біяграфія
Нарадзілася 4 сакавіка 1863 года ў Стакгольме. Вучылася спачатку ў Стакгольмскай кансерваторыі пад кіраўніцтвам Джуліуса Гюнтэра, а затым у Парыжы ў Элен Кенет і вядомага педагога Мацільды Маркезэ. Пазней яна таксама вучылася ў яе дачкі Бланш Маркезэ, якая ўмацавала верхнія ноты Гульбрансан і ператварыла яе голас з мецца-сапрана ў драматычнае сапрана.
Гульбрансан дэбютавала ў 1886 на канцэрце ў Стакгольме. На опернай сцэне дэбютавала ў 1889 годзе ў Стакгольме ў як Амнерыс у оперы «Аіда» Джузэпэ Вердзі, пасля чаго была прынята ў трупу Шведскай каралеўскай оперы, і неўзабаве стала салісткай. У 1898 годзе яна выканала там Вагнераўскія партыі Брунгільды і Артруды. Гульбрансан працягвала ўдасканальвацца ў малюнку гэтых гераінь, а таксама атрымала поспех у партыях Кундры ў «Парсіфалі» і Ізольды ў «Трыстане і Ізольдзе».
У 1896 годзе яна ўпершыню прыняла ўдзел у Байройцкім фестывалі, дзе выканала партыю Брунгільды. Гэты выступ прынес Гульбрансан сусветную вядомасць, і яна працягнула спяваць у Байрайце штогод да 1914 года. Яна выступала з гастролямі як оперная і канцэртная спявачка, была ў Берліне, Парыжы, Амстэрдаме, Лондане, Маскве.
IC 379
IC 379 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лазоўка (Полацк)
Лазоўка — мясцовасць у Полацку.
Анамасіялогія
Анамасіялогія (ад ὀνομᾰσία — называнне + λογος — вучэнне ) — навука аб найменнях, адзін з раздзелаў семантыкі. Займаецца пытаннямі намінацыі, аналізам спосабаў і сродкаў стварэння намінатыўных адзінак на розных узроўнях мовы, высвятленнем унутранай формы назваў у розных мовах для абазначэння аднаго і таго ж паняцця, зменай назваў у працэсе гістарычнага развіцця мовы і інш.
Пачала фарміравацца ў самастойную навуку ў 20 стагоддзі (працы аўтрыйскіх і нямецкіх вучоных лінгвістычнага кірунку «Словы і рэчы» Р.Мерынгера, Гуга Шухарта, прадстаўнікоў тэорыі семантычных палёў Л.Вайсбергера, К.Бальдзінгера. працы вучоных Пражскага лінгвістычнага гуртка). У анамасіялагічным аспекце лексіку разглядаюць у этымалагічных слоўніках (напр. «Этымалагічны слоўнік беларускай мовы», т.1-8, 1978-93). Анамасіялагічны аналіз выкарыстоўваюць пры аналізе тапанімікі.
Мячэць Кейзерстрат
Мячэць Кейзерстрат — мячэць у Парамарыба, Сурынам. Размешчана на вуліцы Кейзерстрат, побач з сінагогай Невэ Шалом, якая была пабудавана з дрэва ў 1665 годзе і з’яўляецца адной з найстарэйшых у заходнім паўшар’і.
Мячэць з’яўляецца галоўнай рэзідэнцыяй мусульманскага руху «Лахор Ахмад» у Сурынаме. Мячэць належыць ісламскай грамадзе Сурынама (Surinaamse Islamitische Vereniging), якая прытрымліваецца ахмадыйскай арыентацыі.
Супольнасць мусульман Парамарыба была створана ў 1929 годзе. Першая мячэць на гэтым месцы, драўляная з чатырма мінарэтамі, была пабудавана ў 1932 годзе. Будаўніцтва сучаснай мячэці было завершана ў 1984 годзе.
Ярамір Аляксандравіч Печкін
Ярамір Аляксандравіч Печкін (, г. Ленінград − ) — беларускі скульптар і архітэктар.
Біяграфія
Вучыўся ў 1943—1945 гадах у Казанскім мастацкім вучылішчы, у 1952 годзе скончыў архітэктурнае аддзяленне Інстытута жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Рэпіна ў Ленінградзе. Дыпломная праца — праект будынка мастацкага інстытута ў Маскве. У 1954—1957 гадах выкладаў у Беларускім політэхнічным інстытуце.
Удзельнік мастацкіх выставак з 1960 года. Член Беларускага саюза мастакоў з 1958 года.
Творчасць
Працаваў у манументальнай скульптуры і архітэктуры. Асноўныя творы: абеліск у гонар вызвалення г. Жлобіна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў; скульптурная група «Марыя і Антаніна Лузгіны — обальскія камсамолкі-падпольшчыцы» (1965); фрыз і барэльеф «Партызаны» ў кінатэатры «Партызан» у г. Мінску (1967); рэльеф на помніку партызанам (1967—1968; архітэктар Ю. Шпіт) і скульптурная група «Плыўцы» ў пансіянаце на возеры Нарач; афармленне інтэр’ера рэстарана «Каменная кветка» ў г. Мінску (у сааўтарстве з Б. А. Няпомняшчым); партрэты М. Бакланава і С. Баткоўскага; медальёны «Вызваленне Мінска», «Абаронцы Брэсцкай крэпасці», «Манумент героям Айчыннай вайны» і іншыя. Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ.
Мафія (востраў)
Мафі́я (Mafia) — каралавы востраў у заходняй частцы Індыйскага акіяна, каля ўзбярэжжа Усходняй Афрыкі. Уваходзіць у склад Танзаніі.
Агульная плошча — 435 (442 ) км². Насельніцтва (2002 г.) — 40801 чал.
Геаграфія
Востраў Мафія знаходзіцца прыкладна ў 18 км ад усходняга ўзбярэжжа Танзаніі, у 125 км на паўднёвы ўсход ад Дар-эс-Салама, 476 км ад Дадомы, 6970 км ад Мінска. Ад мацерыка аддзелены пралівам Мафія.
Круглае (Слуцкі раён)
Кру́глае (, Круглое) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сорагскага сельсавета.
Мафія (востраў)
Геаграфія
Востраў мае мацерыковае паходжанне і фактычна складаецца з некалькіх самастойных астравоў, якія злучаюцца толькі падчас адліву. Галоўны востраў цягнецца на 49 км у даўжыню, яго найбольшая шырыня — 17,4 км. Усе астравы атачае кола каралавых рыфаў. Найвышэйшы пункт — 53 м. Узбярэжжа пакрыта манграмі і белымі пясчанымі пляжамі. Галоўны населены пункт — Кіліндоні.
Гісторыя
З X ст. востраў Мафія з'яўляўся адным з прыбежышчаў цывілізацыі суахілі. Яго назва паходзіць ад арабскага слова مجموعة («архіпелаг») або суахілі mahali («месца»). Каля паселішча Кіліндоні знаходзяцца рэшткі будынкаў перыяду Сярэднявечча. Археолагамі знойдзены арабскія манеты і рэчы XIII — XIV стст. Мяркуецца, што да прыходу партугальцаў востраў Мафія быў у залежнасці ад суседняй Кілвы.
У XVI — XVII стст. востраў кантраляваўся партугальцамі, а ў XVIII — XIX стст. — аманскімі і занзібарскімі арабамі. Тут спыняліся гандлёвыя караблі, але істотнай ролі ў эканамічным жыцці Усходняй Афрыкі ён не меў. У паўднёвай частцы вострава арабамі былі створаны плантацыі какосаў. Паводле вусных паданняў, у першай палове XIX ст. на Мафію рабілі напады сакалава, якія не толькі захоплівалі ў рабства мясцовых жыхароў, але таксама практыкавалі канібалізм.
У 1890 г. востраў Мафія быў далучаны да германскіх каланіяльных валоданняў і адміністрацыйна адарваны ад Занзібара. Султан Занзібара атрымаў кампенсацыю ў памеры 4 мільёнаў залатых марак. У 1915 г. востраў захапілі брытанцы. У 1922 г. было адменена рабства.
У 1961 г. востраў Мафія ўвайшоў у склад незалежнай дзяржавы Танганьіка, пераўтворанай у 1964 г. у Танзанію.
Інфраструктура
Насельніцтва вострава Мафія прадстаўлена пераважна суахілі, якія жывуць у двух дзясятках паселішчаў. Найбуйнейшае з іх — Кіліндоні. У ім ёсць марскі порт, не далёка размешчаны аэрапорт.
Галоўны занятак мясцовых жыхароў — сельская гаспадарка. На поўдні вырошчваюць какосавую пальму, на поўначы — рыс, фасолю, гародніну і г. д. Для насельнікаў узбярэжжа значную ролю мае рыбалоўства. Існуюць хатнія кустарныя промыслы. Развіваецца турызм.
Заходнепаморскі тэхналагічны ўніверсітэт у Шчэціне
Заходнепаморскі тэхналагічны ўніверсітэт у Шчэціне (Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Шчэціне.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў утвораны 1 студзеня 2009 года ў Шчэціне ў выніку зліцця Сельскагаспадарчай акадэміі ў Шчэціне і Шчэцінскага політэхнічнага ўніверсітэта. Універсітэт мае 11 факультэтаў з 47 спецыяльнасцямі. Ва ўніверсітэце працуюць 2,3 тыс. супрацоўнікаў, а вучыцца каля 15 тыс. студэнтаў. Асноўнай мэтай дзейнасці універсітэта з'яўляецца навучанне і правядзенне навуковых даследаванняў у галіне тэхнічных, сельскагаспадарчых, эканамічных, біялагічных, хімічных і матэматычных навук.
Цавенчэда
Цавенчэда (Zovencedo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Allium popovii
Allium popovii — від кветкавых травяністых раслін роду сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
Цавенчэда
Насельніцтва складае 858 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 36020. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
1922 год у гісторыі літаратуры
1922 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Бабры (прыпыначны пункт, Шчучынскі раён)
Бабры́ (, Бобры)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ражанка, за 1,2 км на поўнач ад вёскі Бобра; на лініі Ліда — Масты, паміж станцыяй Ражанка і прыпыначным пунктам Тур’я.
Беларуская хата (Латвія)
«Белару́ская ха́та» ў Латвіі — культурна-асветнае таварыства беларускай інтэлігенцыі ў 1924—1936 гадах. Асноўныя мэты: гуртаванне беларускай меншасці ў Латвіі, далучэнне яе да латышскага і адначасова развіццё беларускай культуры. Мела аддзелы ў Дзвінску, Лібаве, Люцыне. Па ініцыятыве «Беларускай хаты» створаны прыватная беларуская школа, дзяржаўныя беларускія 2-гадовыя настаўніцкія курсы з інтэрнатам, 2-я гарадская 6-класная беларуская школа, прыватная дадатковая вячэрняя школа для дарослых, драматычная студыя «Таварыства беларускага тэатра» ў Рызе, беларускі дзіцячы сад у Дзвінску, бібліятэкі і гурткі.
Lockheed P-3 Orion
Lockheed P-3 Orion (Локхід P-3 «Арыён») — чатырохматорны, прапелерны самалёт. P-3 Orion з’яўляецца мадыфікаваным ваенным варыянтам грамадзянскага самалёта Lockheed L-188 Electra.
Першы палёт адбыўся 25 лістапада 1959 года. Першая машына тыпу Orion увайшла пад назвай P-3A ва ўзбраенне арміі ЗША ў 1962 годзе, у 1979 годзе апошні самалёт гэтага тыпу быў зняты з узбраення амерыканскай арміі.
Вострава (Смаргонскі раён)
Во́страва (, Острово) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
IC 380
IC 380 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дрысвята
Дрысвята, Друкша — рака ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Дзісна (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 44 км. Плошча вадазбору 1020 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 6,1 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰.
Агульныя звесткі
Пачынаецца каля вёскі Грытуны (да пабудовы ГЭС Дружбы народаў ў 1953 годзе рака выцякала з возера Дрысвяты). Дзялянка былога рэчышча паміж вёскамі Ёдзішкі і Вусце цяпер лічыцца прытокам Дрысвяты — Дрысвяткай. Высокая плынь ракі ў межах Браслаўскай грады, нізкая — на захадзе Полацкай нізіны, вусце каля вёскі Казяны. На вадазборы 139 азёраў, якія займаюць плошчу каля 125 км² (12 % вадазбору).
Даліна пераважна трапецападобная, шырынёй 200—250 м. Абалона перарывістая, яе пераважная шырыня 50 — 100 м. Рэчышча ўмерана звілістае, паміж вёскамі Кякшты (вусце Прорвы) і Ёдзішкі на працягу 8,9 км каналізаванае. Шырыня рэчышча ў межань да 14 м. Цячэ праз азёры Доўгае, Высокае (паміж імі ў 1961 годзе пабудавана ГЭС «Шлях да камунізму» ) і Богінскае. У вадазборы ракі Дрысвята, на беразе возера Дрысвяты (тэрыторыя Літвы) пабудаваная Ігналінская АЭС.
Гогава
Го́гава (, Гогово) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 17 мая 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Савіцкага сельсавета.
Беларуская хатка (Арол)
«Белару́ская ха́тка» ў Арле — таварыства беларускіх бежанцаў Першай сусветнай вайны. Існавала ў 1917—1918 гадах. Аб’ядноўвала беларусаў — жыхароў Арла і наваколля. Асноўныя задачы: абарона правоў і інтарэсаў беларусаў, матэрыяльная дапамога, культурна-асветніцкая дзейнасць, абарона ідэі «аўтаноміі Беларусі ў яе этнічных межах». Вяла рэгістрацыю беларускіх бежанцаў у Арле і Арлоўскай губерні, займалася дабрачыннай дзейнасцю, праводзіла культурна-асветніцкія мерапрыемствы. Кантактавала з Вялікай беларускай радай і падзяляла яе ідэі. У чэрвені 1918 года наладзіла сувязь з Беларускім нацыянальным камісарыятам. Увосень 1918 года не зарэгістравана як ідэалагічна варожая, пасля чаго спыніла дзейнасць.
NGC 644
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мелітонава
Меліто́нава (, Мелитоново) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сорагскага сельсавета.
Балігалоў
Балігало́ў (Conium) — род кветкавых раслін сямейства. Налічвае 4 віды.
Батанічнае апісанне
Двухгадовыя травяністыя расліны з непрыемным пахам. Сцёблы прамыя, голыя, галінастыя, баразнаватыя, часам з пурпуровымі плямамі. Лісце тройчы перыстае, размешчанае па даўжыні сцябла і ў прыкаранёвай разетцы. Кветкі дробныя, белага колеру, сабраныя ў складаныя шчытападобныя парасонікі. Плод — сухі віслаплоднік.
Расліны ядавітыя (утрымліваюць алкалоіды халін, каніін, кангідрын і інш.).
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны роду распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Афрыкі. Растуць на ўзлесках і лясных палянах, парках, садах, агародах, пустках, уздоўж дарог
Выкарыстанне
Лекавыя, дубільныя, інсектыцыдныя расліны.
Іпекакуана
Паўхмызняк вышынёю да 60 см. Карэнішча мае пацеркападобныя патаўшчэнні. Лісце супраціўнае. Дробныя кветкі сабраныя ў паўшарападобныя галоўкі.
Пашырана ў трапічных лясах Бразіліі, Калумбіі і Цэнтральнай Амерыкі. Вырошчваюць як лекавую сыравіну.
Карэнішча мае 2—3 % алкалоідаў (эмецін, цэфаэлін і інш.). Выкарыстоўваецца ў медыцыне як адхарквальны сродак (ужываюць у выглядзе экстрактаў, настояў, сіропаў). У вялікіх дозах выклікае рвоту.
Сётоку Тайсі
Сётоку Тайсі (574-) — прынц-рэгент у Японіі перыяду Асука. Прыжыццёвае імя Умаяда.
Пасмяротнае імя Сётоку азначае «Дасканаламудры Дабрадзейны». Паводле легенды прынц валодаў здольнасцю рэагаваць адразу на дзесяць звернутых да яго прашэнняў. Прынц вельмі шануецца японскімі будыстамі, маецца таксама будысцкая школа Сётоку-сю, прысвечаная прынцу і прадстаўленая некалькімі храмамі ў Ікарузе.
Сётоку быў прыхільнікам будызму, ён заснаваў храмы Сітэно-дзі ў раёне Наніва (прэфектура Осака) і Хору-дзі ў Ікарузе, раёне Ямата (прэфектура Нара).
Прыняцце будызму ў краіне прывяло да вайны паміж вялікімі родамі Японіі. Абаронцы традыцыйных вераванняў, род Мананобэ быў разбіты родам Сога, які актыўна спрыяў распаўсюджванню замежнага вучэння. Перамога апошніх ўмацавала іх палітычнае лідарства. Сога пачалі пастаўляць жонак імператарскага роду і фактычна ўзурпавалі ўладу ў краіне. Пік іх славы прыпадае на гады жыцця Сога-но Умака (551—626), кіраўніка роду Сога і ўплывовага палітыка, які мяняў імператараў на японскім троне па ўласным жаданні. З яго дапамогай ўпершыню трон заняла жанчына — імператрыца Суйко (593—628), цётка прынца.
Allium potosiense
Allium potosiense — від травяністых раслін сямейства, эндэмік штата Сан-Луіс-Патасі, Мексіка.
IC 381
IC 381 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Жырафа.
Allium potosiense
Распаўсюджанне
Эндэмік штата Сан-Луіс-Патасі, Мексіка.
Нікарагуанская мова жэстаў
Нікарагуанская мова жэстаў (Nicaraguan Sign Language, ISN, Idioma de Señas de Nicaragua) — мова жэстаў, самастойна распрацаваная глухімі дзецьмі ў шэрагу школаў у заходніх раёнах Нікарагуа ў 1970-х і 1980-х гадах. Яна з'яўляецца асабліва цікавай для лінгвістаў, паколькі дае ўнікальную магчымасць вывучаць абставіны нараджэння новай мовы.
Да 1970-х гадоў у Нікарагуа не было якой-небудзь арганізаванай супольнасці глухіх. Глухія людзі былі ў значнай ступені ізаляваныя адзін ад аднаго і выкарыстоўвалі простыя «хатнія» знакавыя сістэмы і жэсты («mímicas»), каб мець зносіны са сваімі сем'ямі і сябрамі. Умовы, неабходныя для стварэння мовы, узніклі ў 1977 годзе, калі Цэнтрам спецыяльнай адукацыі была створана праграма, у якой першапачаткова прынялі ўдзел 50 глухіх дзяцей. Колькасць студэнтаў у школе (у Манагуа) вырасла да 100 у 1979 годзе, калі пачалася Сандынісцкая рэвалюцыя.
У 1980 годзе прафесійна-тэхнічнае вучылішча для глухіх падлеткаў была адкрыта ў раёне Манагуа Віла Лібертад. Да 1983 года было больш за 400 глухіх студэнтаў, якія навучаліся ў двух падобных школах. Першапачаткова праграма, як падкрэслівалася, была заснавана на іспанскай мове і чытанню па вуснах, пры гэтым выкарыстанне знакаў настаўнікам было абмежавана дакцілалогіяй (выкарыстоўваючы простыя прыкметы жэставага алфавіту). Праграма не дасягнула якіх-небудзь значных поспехаў і большасць навучэнцаў былі не ў стане зразумець сутнасці іспанскіх словаў. Аднак дзеці час ад часу заставаліся лінгвістычна ізаляваныя ад сваіх настаўнікаў — на школьным двары, на вуліцы ці ў школьным аўтобусе, — і гэта стварыла ўрадлівую глебу для іх зносінаў паміж сабой. Пры гэтым з камбінацый жэстаў і звыклых кожнаму вучню сваіх уласных «хатніх» жэстаў паўстала піджынападобная мова, якая ў хуткім часе развілася ў крэольскую мову. Гэты «першаэтапны» піджын быў названы Lenguaje de Signos Nicaragua (LSN) і да гэтага часу выкарыстоўваецца шмат кім з тых, хто хадзіў у школу ў гэты час.
Супрацоўнікі школы, якія не здагадваліся аб развіцці гэтай новай мовы, разглядалі дзіцячыя жэсты як пантаміму і адмову навучацца іспанскай мове. Яны не маглі зразумець, аб чым дзеці кажуць адзін адаму, таму папрасілі дапамогі звонку, і ў чэрвені 1986 года нікарагуанскае міністэрства адукацыі звязалася з Джудзі Кегл, лінгвістам з Масачусецкага тэхналагічнага інстытута, якая вывучае мовы жэстаў. Калі Кегл і іншыя даследчыкі пачалі аналізаваць мову, яны заўважылі, што маленькія дзеці ўзялі піджынападобныя формы зносін старэйшых дзяцей і ўзвялі іх на больш высокі ўзровень складанасці, з дзеясловамі і іншымі канвенцыямі граматыкі. Гэтая больш складаная мова жэстаў цяпер вядомая як Idioma de Señas de Nicaragua. (ISN).
Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут
Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут (California Institute of Technology; часта скарачаецца да Caltech, па-беларуску «Калтэх» ці радзей «Калтэк») — прыватны ўніверсітэт, размешчаны ў горадзе Пасадэна ў штаце Каліфорнія. Калтэх — адзін з вядучых універсітэтаў у ЗША, і адзін з двух самых важных, нароўні з Масачусецкім тэхналагічным інстытутам, якія спецыялізуюцца ў дакладных навуках і інжынерыі. Калтэху таксама належыць лабараторыя рэактыўнага руху, якая запускае большую частку аўтаматычных касмічных апаратаў НАСА.