cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2005
Пераможцам турніру стаў Дзін Цзюньхуэй з Кітая, які перайграў на сваім шляху да тытула Марка Дэвіса ў уайлдкард раўндзе (5:2), Пітэра Эбдана (5:0), Сцюарта Бінэма (5:4), Марку Фу ў чвэрцьфінале (5:2), Кена Доэрці з Ірландыі ў паўфінальным матчы (6:0) і шатландца Стывена Хендры ў фінальным паядынку з лікам 9:5. Такім чынам, 18-гадовы кітаец выйграў свой першы тытул у кар'еры, стаўшы першым снукерыстам з Кітая, які выйграў рэйтынгавае спаборніцтва і першым азіятам за 10 гадоў, які выйграў рэйтынгавы турнір (пасля перамогі тайца Джэймса Уатаны на адкрытым чэмпіянаце Тайланда ў сакавіку 1995 года). Апроч таго, Дзін, якому споўнілася 18 гадоў падчас турніру, стаў самым маладым пераможцам рэйтынгавага спаборніцтва з 1993 года, калі Роні О’Саліван перамог на чэмпіянаце Вялікабрытаніі за тыдзень да свайго 18-годдзя. Кітайскі снукерыст, які знаходзіўся ў мэйн-туры, аднак атрымаў уайлдкард, які вызваліў яго ад праходжання кваліфікацыі, не атрымаў за перамогу рэйтынгавых ачкоў і прызавых грошай.
Турнір
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2005 стаў шостым розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. У 2005 годзе чэмпіянат праходзіў у Чааянскім спартыўным цэнтры ў Пекіне.
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2005 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся сёмым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2004/2005.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру значна панізіўся ў параўнанні з папярэднім розыгрышам больш чым у два разы (на £250,300) і склаў £200,500. Прызавыя пераможцы панізіліся на £32,500, склаўшы £30,000.
Рэйтынгавыя ачкі
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2005 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і на іншых турнірах у сезоне, акрамя трох найбуйнейшых (Гран-пры, чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету). Пераможца турніру атрымаў 4000 рэйтынгавых ачкоў. Пры гэтым за перамогі на Гран-пры, чэмпіянаце Вялікабрытаніі і чэмпіянаце свету снукерысты атрымлівалі 5000, 6000 і 8000 адпаведна.
Уайлдкард раўнд
16 азіяцкіх снукерыстаў атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: кітайскія прафесіяналы Дзін Цзюньхуэй, Лю Сун і Цзінь Лун і аматары Сяа Гадун, Цаа Кайшэн, Го Хуа, Ян Цынцянь, Цаа Сіньлун, Цай Цзяньчжун, Пан Вэйго, Чжэн Пэн, Зан Дунтаа, Чжан Кай і Лян Вэньбо, а таксама Кабкіт Паладжын з Тайланда і Хабіб Субах з Бахрэйна. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць усіх гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыю.
Янова (Навасёлкаўскі сельсавет)
Яно́ва (, Яново) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Ляхі (Віцебскі раён)
Ля́хі (, Ляхи) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Замастоцкага сельсавета.
Смолькі
Смо́лькі (, Смольки) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Смолькаўская Буда
Смо́лькаўская Бу́да (, Смольковская Буда) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Мяклава
Мя́клава (, Мяклово) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
Навікі (Шапечынскі сельсавет)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Сакоку
Сако́ку (鎖国, літаральна «краіна на ланцугу»), таксама самаізаляцыя Японіі — знешняя палітыка самаізаляцыі Японіі ад навакольнага свету, якая была ўведзена пасля паўстання хрысціян у Сімабары і праводзілася сёгунамі з роду Такугава на працягу двух стагоддзяў, з 1641 па 1853 гады.
Перадумовы
У сярэдзіне XVI стагоддзя на японскіх астравах завязаўся ажыўлены гандаль з еўрапейцамі. У 1542 годзе там з'явіліся партугальцы, а ў 1580 — іспанцы. У Японію еўрапейскія купцы, піраты і місіянеры прывозілі вырабы з Кітая (галоўным чынам, шоўк), а таксама еўрапейскую агнястрэльную зброю. Адтуль жа вывозілася золата, срэбра і нявольнікі. З'явіўшыся ў Японіі разам з купцамі, езуіты (Францыск Ксаверый і інш.) сталі прапаведаваць каталіцтва, што спачатку мела поспех. Феадалы вострава Кюсю не толькі прымалі ў сябе езуітаў і давалі ім дазвол на свабодную пропаведзь, на адкрыццё школ і цэркваў, але і больш таго — прымалі хрысціянства самі і звярталі ў яго сваіх васалаў. Яны спадзяваліся прыцягнуць у свае парты пабольш гандлёвых караблёў, а галоўнае — павялічыць запасы неабходнай ім агнястрэльнай зброі. І сама падтрымка еўрапейцаў магла адыграць вялікую ролю ў іх барацьбе з іншымі феадаламі.
З'яўленне еўрапейцаў на японскіх астравах не толькі спрыяла абвастрэнню міжусобных войнаў феадалаў, давала штуршок развіццю марскога гандлю, але і выклікала небяспеку падпарадкавання Японіі еўрапейскімі каланізатарамі, бо іспанцы і партугальцы бралі ўдзел у міжусобных войнах на баку паўднёвых феадалаў. У рэальнасці еўрапейскай пагрозы японцы маглі пераканацца на прыкладзе захопленых іспанцамі Філіпінаў. Існавала таксама і адчувальная небяспека ад маньчжураў, якія падпарадкавалі сваёй уладзе Кітай і Карэю.
Барацьба сёгуната супраць замежнага ўплыву
Пасля зрушэння чыноўнікаў, вінаватых у сувязях з замежнікамі, і пацвярджэння ўказу аб забароне місіянерскай дзейнасці такугаўскі ўрад перайшоў да рашучых дзеянняў — некалькі хрысціян былі пакараны смерцю, а ў 1614 годзе асобым указам была ўведзена поўная і безумоўная забарона іншаземнай рэлігіі. У 1630 годзе спынены ўвоз еўрапейскіх кніг, а таксама кітайскіх, дзе мелася хоць-якое згадванне пра хрысціянства.
Пасля прыгнечання сімабарскага паўстання сялян-каталікоў сёгунат шэрагам указаў канчаткова «закрывае» краіну для замежнікаў, імкнучыся спыніць любы замежны ўплыў. У 1638 годзе ўказам Такугава з краіны высылаюцца ўсе партугальцы, на іспанцаў рэпрэсіі былі распаўсюджаны яшчэ раней. Усе кантакты з заходнім светам былі манапалізаваны галандцамі-кальвіністамі, асаблівае становішча якіх у краіне было забяспечана іх дапамогай у прыгнечанні паўстання каталікоў. Два разы ў год быў дазволены заход галандскіх і кітайскіх суднаў толькі ў адзін порт у краіне — Нагасакі.
Звесткі пра заходнюю навуку і культуру пранікалі ў Японію пад відам рангаку праз галандскую гандлёвую факторыю на насыпным астраўку Дэдзіма ў гавані Нагасакі. Ізаляцыянісцкая палітыка дазваляла сёгунам наглядаць за гандлем з Карэяй і Кітаем, зводзіць да мінімуму місіянерскую дзейнасць каталіцкіх святароў і не дапускаць каланізацыі астравоў еўрапейцамі.
Своеасаблівым праломам у ладзе сакоку былі візіты ў Японію рускіх гандляроў і мараплаўцаў — такіх як Павел Лебядзеў-Ластаўчын (1778), Мікалай Разанаў (1807) і Васіль Галаўнін (1811); апошні з іх быў затрыманы на востраве Кунашыр і правёў у японскім палоне два гады. Незадаволенасць урада выклікалі таксама пачашчэнне выпадкаў заходу ў японскія гавані англійскіх (фрэгат «Фаэтон») і французскіх (Лаперуз) суднаў. Гэта прывяло да ўзмацнення жорсткасці палітыкі сакоку.
Крах палітыкі Сакоку
У 1825 годзе выйшаў указ, які патрабаваў адкрываць стральбу па любым заходнім караблі, які з'явіцца каля японскіх берагоў.
Спалучэнне знешніх фактараў прывяло ў сярэдзіне XIX стагоддзя да росту цікавасці еўрапейскіх краін, і асабліва ЗША, да адкрыцця гандлю з Японіяй : Усё гэта прывяло ўрад ЗША да рашэння накіраваць у Японію ў 1853 годзе экспедыцыю ВМС ЗША пад камандаваннем камандора Перы, перад якой была пастаўлена задача дамагчыся ўсталявання прамых дыпламатычных адносін з Японіяй. Дзейнічаючы ў духу дыпламатыі кананерак, «чорныя караблі» Пэры, пад пагрозай абстрэлу сталіцы, прымусілі Японію да заключэння пагаднення ў Канагаве, які адкрыў Японію замежнаму гандлю і фактычна паклаў канец палітыцы самаізаляцыі краіны. Аналагічныя дагаворы былі неўзабаве заключаны з Расіяй, Францыяй і Брытаніяй.
Падпісанне нераўнапраўных дагавораў з замежнымі дзяржавамі; смерць сёгуна, які не пакінуў краіне спадчынніка; эканамічны крызіс і эпідэміі хвароб, што сталі следствам адкрыцця краіны да міжнароднага гандлю — усё ў сукупнасці прывяло краіну да эканамічнага і палітычнага крызісу, які скончыўся грамадзянскай вайной (1868—1869), у якой прыхільнікі мадэрнізацыі, якія згуртаваліся пад лозунгам вяртання ўлады імператару (Рэстаўрацыі Мэйдзі), перамаглі прыхільнікаў сёгуната.
Пасля Рэстаўрацыі Мэйдзі ў 1868, новы ўрад Японіі ўзяў курс на мадэрнізацыю краіны. У прыватнасці, былі зняты абмежаванні эпохі Сакоку, такія, як забарона пакідаць тэрыторыю краіны, адкрыты да гандлю ўсе парты краіны і г.д.
Туі Маліла
Туі Маліла (Tu'i Malila; каля 1777 — 19 мая 1965) — мадагаскарская прамяністая чарапаха, якую каралеўскай сям’і Тонга падарыў Джэймс Кук. Чарапаха-доўгажыхар.
Яе імя на танганскай мове азначае «Кароль Маліла». Туі Маліла вылупілася каля 1777 і была падораная каралеўскай сям’і капітанам Джэймсам Кукам падчас яго візіту ў Тонга ў ліпені 1777 года. Паводле іншых звестак Джордж Тупоу I, першы кароль і заснавальнік каралеўства, атрымаў яе ад каманды карабля, які прыстаў да берагоў астравоў Хаапай у першай палове XIX стагоддзя.
Туі Маліла заставалася ў каралеўскай сям’і да самай смерці 19 мая 1965. Узрост чарапахі на той час ацэньваўся як прыкладна 188 гадоў. Туі Маліла была адной з першых жывёл, якую паказалі каралеве Лізавеце II падчас яе афіцыйнага візіту на Тонга ў 1953 годзе.
У Танганскім нацыянальным цэнтры на востраве Тангатапу захоўваецца муміфікаванае цела чарапахі.
Пра яе было напісана апавяданне «Чарапаха для каралевы Тонга», выдадзенае ў 2002 годзе.
Фралоўка (Сялецкі сельсавет)
Фрало́ўка (, Фроловка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета.
Адвайта (чарапаха)
Чарапаха Адвайта («адзіны» на санскрыце) — жывёла, прызнаная адной з найстарэйшых у свеце. На момант смерці ў ноч з 22 на 23 сакавіка 2006 года чарапасе было, паводле розных ацэнак, ад 150 да 250 гадоў.
Адвайта адносіўся да гіганцкіх чарапах, якіх называюць «алдабра» — па імі атола Алдабра, аднаго са шматлікіх участкаў сушы раскіданага ў Індыйскім акіяне архіпелага Сейшэльскія астравы. Гэта месца, на якім жывуць каля 152 тысяч прадстаўнікоў таго ж віду, абвешчана ААН аб’ектам Сусветнай спадчыны. Сярэдняя вага такой чарапахі — каля 120 кілаграмаў. Адвайта быў вельмі папулярны ў турыстаў і прыцягваў у гарадскі заапарк горада Калькуты мноства наведвальнікаў.
Паводле слоў міністра сельскай гаспадаркі індыйскага штата Заходняя Бенгалія Джагеша Бармана, Адвайта быў улюбёнцам героя Сямігадовай вайны і заваёўніка Індыі — лорда Клайва з Ост-Індскай гандлёвай кампаніі, які памёр у 1774 годзе. Жывёла нібы правяла на сядзібе лорда некалькі гадоў. Крыніца інфармацыі Барман не прыводзіць.
Пагранічны (Бераставіцкі раён)
Паграні́чны (, Пограничный) — аграгарадок у Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. З 30 снежня 1975 года да 28 сакавіка 1978 года меў назву Бераставіца. Адміністрацыйны цэнтр Пагранічнага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 км ад гарадскога пасёлка М|Вялікая Бераставіца. Чыгуначная станцыя на лініі Ваўкавыск—Бераставіца.
Гісторыя
9 жніўня 2007 года рабочы пасёлак Пагранічны быў аднесены да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў, у сувязі з гэтым быў скасаваны Пагранічны пасялковы савет і створаны Пагранічны сельсавет.
Сялецкае (Касцюковіцкі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 32 км на паўднёвы ўсход ад горада Касцюковічы, за 192 км ад Магілёва.
Геральт з Рывіі
Ге́ральт (Гэральд ) з Ры́віі (Geralt z Rivii) — галоўны герой цыкла «Вядзьмар», напісанага Анджэем Сапкоўскім, ведзьмар (ведзьмін ), які вядзе бесперапынную барацьбу з жахлівымі монстрамі і нячысцікамі. У гэтым і ёсць наканаванне ведзьмара — ахоўваць спакой чароўных краін ад злых сіл.
Маці Геральта была чарадзейка, а дакладней — друідка-лекарка, Вісэна, магчымым бацькам — наёмнік Корын (Анджэй Сапкоўскі не прызнае Корына за бацьку Геральта). Вісэна аддала сына на выхаванне ведзьмарам з Каэр Морхена (на Старшай Мове Caer a’Muirehen), дзе Геральту наканавана было стаць ведзьмаром
Прытрымліваецца таямнічага вядзьмарскага кодэксу, які сам сабе і прыдумаў. Выдатна валодае мячом. Паводле ўласных словаў, мае жудасны выгляд:
Ну і паршывая ж ў мяне ўсмешка, — падумаў Геральт, калі пацягнуўся за мячом. — «Ну і паршывы ж твар. Ну і паршыва жа я жмуру вочы! Дык вось як я выглядаю! Зараза!»
Найлепшым сябрам Геральта з’яўляецца бард Казялец, а каханай — чараўніца Енэфэр. Ягоны лёс цесна звязаны з «дзіцём наканавання» — Цыры, якую ён пасля захопу Нільфгаардам Цынтры, забраў з сабой у замак Каэр Морхен, каб зрабіць з яе вядзьмарку.
Ацэнкі
Геральт быў ахарактарызаваны як «неаліберальны антыпалітычны» дух польскай папулярнай культуры 1990-х. Ён прафесіянал, які выконвае свае абавязкі, і не хоча браць удзел у «дробнай мітусні» сучаснай палітыкі.
Геральта таксама параўноўвалі з папулярным героем Рэйманда Чандлера дэтэктывам Філіпам Марлаў.
Пушчаёва
Пушчаёва (, Пущеёво) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета. За 30 км на паўднёвы ўсход ад Віцебска, 23 км ад чыгуначнай станцыі Замасточча на Віцебск — Орша.
Гісторыя
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Астапенскага сельсавета Сенненскага раёна.
Гулідаўскае
Гулідаўскае — возера ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Маргва, за 13 км у напрамку на захад ад горада Глыбокае, прыкладна за 0,6 км на ўсход ад вёскі Гулідава.
Плошча паверхні возера 0,27 км². Даўжыня 0,8 км, найбольшая шырыня 0,35 км, даўжыня берагавой лініі 1,95 км. Плошча вадазбору 3,25 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 2—3 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі нізкія, пясчаныя. Каля паўночнага і ўсходняга берагоў вузкая забалочаная пойма. Возера значна зарастае. Выцякае ручай у раку Маргва.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, краснапёрка, гусцяра і іншыя віды рыб.
Украіна-Русь
Украіна-Русь — паняцце, прапанаванае і ўведзенае ў абарот гісторыкам Міхаілам Грушэўскім, які вынес яго ў загаловак сваёй фундаментальнай працы «Гісторыя Украіны-Русі». Мэтай ужывання гэтага паняцця было падкрэсленне пераемнасці новага этнатапоніма Украіна, які распаўсюджваўся прыхільнікамі ўкраінства, ад традыцыйнай назвы Русь. Паводле Аляксандра Барвінскага, выбар такой славеснай канструкцыі Грушэўскаму параіў яго настаўнік Уладзімір Антонавіч, бо назва «Украіна» тым часам яшчэ не мела асаблівай папулярнасцю сярод галіцкіх русінаў.
Паняцце Украіна-Русь стаў папулярны ва ўкраінскай гістарыяграфіі. У незалежнай Украіне яго (роўна як і «Кіеўская Русь-Украіна») прасоўваў прэзідэнт Віктар Юшчанка, па ініцыятыве якога было заснавана свята Дзень хрышчэння Кіеўскай Русі — Украіны. На думку Пятра Талочкі, падобныя фармулёўкі з’яўляюцца спробай укінуць у мінулае сучасную нацыянальна-дзяржаўную наменклатуру для адасаблення і звужэння геаграфіі падзей, якія маюць прынцыповае і аб’яднаўчае значэнне для ўсяго ўсходнеславянскага свету.
Таццяна Мікалаеўна Караткевіч
Таццяна Мікалаеўна Караткевіч (нар., Мінск) — беларускі палітык, псіхолаг, дырэктар сацыяльнай установы «Сямейная пляцоўка». Кандыдат у прэзідэнты Рэспублікі Беларусь (2015).
Біяграфія
Вырасла ў рабочай сям’і, скончыла сярэднюю школу № 62 г. Мінска. Выпускніца факультэта псіхалогіі Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя М. Танка. У 2012 годзе скончыла магістратуру БДУ, абаранялася па тэме развіцця сацыяльнай абароны людзей сталага ўзросту. Уваходзіла ў юнацкую зборную СССР па веласпорце.
Працавала выкладчыцай псіхалогіі ў ДІКСТ БДУ і БДПУ імя М. Танка. Загадвала аддзяленнем сацыяльнай адаптацыі і рэабілітацыі Тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання Ленінскага раёна г. Мінска.
Сябра БСДП «Грамада». У кампаніі «Гавары праўду» з мая 2010 года. На прэзідэнцкіх выбарах 2010 года была даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты Уладзіміра Някляева, у 2012 ― балатавалася ў Палату прадстаўнікоў па Кальварыйскай выбарчай акрузе Мінска.
Балатавалася ў Палату прадстаўнікоў на выбарах 2016 года. Аднак з яе акругі прайшла Ганна Канапацкая. Палітолаг Валерый Карбалевіч выказаў меркаванне, што Таццяне Караткевіч, якая набыла да гэтага часу пэўную вядомасць, папулярнасць, улады вырашылі не дадаваць больш палітычнай вагі.
Выключана з БСДП у часе парламенцкай выбарчай кампаніі 2016 г. праз адсутнасць лаяльнасці да партыі.
Сям’я
Замужам, муж Віктар працуе аўтаслесарам, сын Елісей. З мужам Таццяна пазнаёмілася ў 2000 годзе ў Літве на адным з апазіцыйных з’ездаў.
Вараны (Пагранічны сельсавет)
Вараны́ (, Вороны) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Вацлаў Жылінскі
Ва́цлаў Жылі́нскі (, Віленская губерня —, ) — рымска-каталіцкі дзеяч. Біскуп віленскі (з 1848), архібіскуп магілёўскі (з 1856), мітрапаліт.
Біяграфія
З 1832 — прэлат віленскага капітула, з лістапада 1846 — адміністратар Віленскай дыяцэзіі, з 3 ліпеня 1848 — біскуп віленскі (кансекраваны 17 снежня 1848 у касцёле Св. Кацярыны ў Пецярбургу).
У верасні 1856 Папа Пій IX пагадзіўся з пажаданнем Аляксандра II прызначыць В. Жылінскага архібіскупам Магілёўскім, і 9 снежня 1856 ён атрымаў палій архібіскупа.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2002
Пераможцам турніру стаў лідар сусветнага рэйтынгу Марк Уільямс з Уэльса, які перайграў на сваім шляху да тытула Энтані Дэйвіса (5:2), Стыва Дэвіса (5:2), Стывена Лі ў чвэрцьфінале (5:4), пераможцу адкрытага чэмпіянату Брытаніі Джона Хігінса з Шатландыі ў паўфінальным матчы (6:2), а ў фінальным паядынку саступаў Энтані Хэмілтану з лікам 5:8, аднак здолеў выйграць чатыры партыі запар і здабыць перамогу на турніры. Такім чынам, 26-гадовы валіец выйграў свой 14-ы прафесійны і 11-ы рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама трэці рэйтынгавы турнір у Азіі (пасля перамог на Тайланд Мастэрс у 1999 і 2000 гадах) і першае спаборніцтва за паўтара года (пасля перамогі на Гран-пры ў 2000 годзе).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру значна павысіўся ў параўнанні з папярэднім розыгрышам на £139,720 і склаў £450,800. Прызавыя пераможцы павысіліся на £12,500, склаўшы £62,500.
Уайлдкард раўнд
Два кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Дзін Цзюньхуэй і Цай Цзяньчжун. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць двух выпадковых гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Марка Сэлбі і Ніка Уокера.
Ражнова (Віцебскі раён)
Ражно́ва (, Рожново) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета. За 19 км на паўднёвы ўсход ад Віцебска, 3,5 км ад чыгуначнай станцыі Забалоцінка.
Гісторыя
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета.
Карыбы
Карыбы (Caribbean; састарэлая, памылковая назва — Вест-Індыя ад West Indies, літ. «Заходняя Індыя») — група астравоў у Атлантычным акіяне паміж Паўночнай і Паўднёвай Амерыкай. Адносіцца да Паўночнай Амерыкі.
Ала (Кіраўскі раён)
Ала́ (, Ала) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Карыбы
Складаецца з Вялікіх і Малых Антыльскіх астравоў і Багамскіх астравоў і некаторых кантынентальных астравоў (каля ўзбярэжжа кантынента) у гэтым рэгіёне. Паверхня ўсіх астравоў роўная 244 890 км² (Вялікія Антыльскія — 216 260, Малыя Антыльскія — 14 095 і Багамскія — 14 535). Усе Антыльскія астравы значна ўзвышаюцца над узроўнем мора. Багамскія ж астравы ўтвораны каралавымі рыфамі. Самыя высокія горы знаходзяцца ў заходняй частцы Гаіці (Пік Дуартэ, 3087 м), ва ўсходняй частцы Кубы (2375 м) і ў паўночнай частцы Ямайкі (2341 м); усходнія берагі Малых Антыльскіх астравоў пакрыты раўнінамі; горы стромка спускаюцца ў даліны. Шматлікія бухты астравоў уяўляюць зручныя гавані. Куба, Віргінскія і Багамскія астравы акружаны велізарнымі каралавымі рыфамі, якія выступаюць на паверхню мора і пакрытымі пальмамі. Шматлікія астравы (асабліва Малыя Антыльскія) носяць сляды вулканічнага паходжання.
Ала (Кіраўскі раён)
Паходжанне назвы
Паходзіць ад назвы ракі Алы. Паводле Казіміра Бугі, назва ракі балцкая, у адным шэрагу з літоўскім гідронімамі Alėja, Aluota, Alauša . У гэтых гідронімах мовазнавец Аляксандрас Ванагас вылучаў корань al-, які звязаны з літоўскім alėti "цячы".
Карыбы
Клімат
Клімат Карыбскіх астравоў даволі роўны. Гарачая і вільготная пара года, вясна, пачынаецца ў маі; у сярэдзіне месяца выпадае першы перыядычны дождж, штодня каля поўдня. Пасля 14-дзённых дажджоў пачынаецца сухое трапічнае лета; спякота некалькі змякчаецца марскімі прыбярэжнымі вятрамі і ўсходнімі пасатамі, якія дзьмуць на працягу цэлага года; аднак, нягледзячы на моцную спякоту, клімат — вільготны, што спрыяе развіццю тут жоўтых ліхаманак і іншых хвароб, уласцівых трапічным краінам. Чысцейшае і больш здаровае паветра — у горах. У ліпені дажджы мацнейшыя, асабліва на Вялікіх Антыльскіх астравах, а на Малых больш усяго дажджу выпадае ў жніўні і кастрычніку; тады ж адбываюцца вялікія разлівы рэк; са жніўня да кастрычніка бываюць ураганы, якія часта прыносяць вялікую шкоду. З канца лістапада пачынаецца зіма (параўнальна сухі час), якая працягваецца да мая — самая лепшая і прыемная пара года.
Саўчанкі (Віцебскі раён)
Са́ўчанкі (, Савченки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Карыбы
Раслінны і жывёльны свет
Астравы пакрыты пышнай амерыканскай расліннасцю; у нізінах — трапічныя расліны, у горах — еўрапейскія фруктовыя дрэвы; у цэнтральных раёнах вялікіх астравоў - велізарныя лугавыя прасторы (саванны). Галоўнае багацце астравоў складаюць прадукты тэхнічных раслін; ваніль дзіка расце ў лясах Ямайкі, агава — на Кубе і Багамскіх астравах; на шматлікіх астравах растуць індыга, какава, какосавыя пальмы, тытунь, бавоўнік. Хлебнае дрэва перасаджана з Таіці на Ямайку. Са збожжавых раслін шмат апрацоўваюць кукурузы, пшаніцы ж вельмі мала. Галоўныя артыкулы экспарту — цукар і кофе. Цукровы трыснёг, які расце на Карыбскіх астравах, быў перавезены сюды з Канарскіх астравоў іспанцамі ў XVI ст., а кафейнае дрэва — галандцамі і французамі з Аравіі.
Да прыбыцця еўрапейцаў на астравах было вельмі мала туземных відаў чацвераногіх жывёл: агуці, пекары (мексіканская свіння), апосум і пароды невялікіх малп; даволі шмат скарпіёнаў, змей; у ціхіх водах жывуць кайманы. На Ямайцы ловяць чарапах; птушкі адрозніваюцца пярэстым апярэннем: папугаі, калібры. Усё свойскія жывёлы перавезены з Еўропы, і цяпер рагатая скаціна і коні сустракаюцца ў дзікай прыродзе, як і ў саваннах Паўднёвай Амерыкі.
Іі Наосукэ
— японскі палітычны і дзяржаўны дзеяч перыяду Эда. 15-ы кіраўнік Хіконэ-хана, старэйшы старэйшына сёгуната Такугава.
Іі Наосукэ, без згоды імператара, падпісаў нераўнапраўныя дагаворы з замежнымі дзяржавамі, якія пакалалі канец ізаляцыі Японіі. Ён лічыў, што гандаль з еўрапейскімі краінамі дапаможа Японіі назапасіць багацці і мадэрнізаваць сваю армію. Арганізатар рэпрэсій Ансэй. Іі Наосукэ быў забіты апазіцыянерамі ў Эда падчас інцыдэнту каля варот Сакурада.
Аўгуст Касакоўскі
Аўгуст Касакоўскі ( — ) — віленскі архітэктар, які таксама працаваў і на беларускіх землях.
Вучыўся ў віленскай архітэктурнай школе і Парыжы. У 1772 годзе вярнуўся ў Вільню, жыў з манахамі-францысканцамі ў 1776—1779 і 1789—1803 гадах.
Пачынаў працу ў стылі яркага барока, але з часам прыйшоў да класіцызму з дамінаваннем цвёрдых класічных формаў.
Праекты
У 1767 годзе прыняў удзел у будаўніцтве ў Шумскасе па праекце архітэктара.
Каля 1780 года займаўся перабудовай дома віленскага хірурга Сандэкіа (Sondeckio), які стаяў на вуліцы Дзіджоі і быў разбураны ў час Другой Сусветнай вайны.
У 1781—1783 гадах стварыў праект ў.
У 1781—1824 гадах будаваў ў Кальварыі Жамойцкай.
У 1782—1806 гадах пабудаваў Палац Тышкевічаў у Валожыне.
У 1783—1790 гадах працаваў над будаўніцтвам у.
У 1785 пабудаваў дамініканскі касцёл у Астраўцы;
Каля 1786 года стварыў праект дзіцячага дома на вуліцы Субачаус у Вільнюсе.
У 1786—1786 стварыў праект Палаца Абравічаў.
У 1790—1797 гадах займаўся рэканструкцыяй дома Л. Тышкевіча на вуліцы Вокіечу, 8 у Вільнюсе.
У другой палове XVIII стагоддзя па праекце А. Касакоўскага адбылася рэканструкцыя цэнтральнай часткі вёскі Варняны на аснове рэгулярнай ансамблевай забудовы. На працягу 1794—1795 гадоў і ў 1797 годзе там былі пабудаваны дом святара і аптэка, палац і касцёл Святога Юрыя (1796, разам з ).
У 1803 годзе праектаваў бернардынскі касцёл у Валожыне.
Сярод іншых пабудоў можна згадаць пабудову жылых дамоў у Вільні, рэканструкцыю у  (афіцына і мураваны склад) і  ў, мураваны млын з пастаялым дваром у прадмесці Вільні Паплаў.
Ахоцічы
Ахо́цічы (, Охотичи) — вёска ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравіцкага сельсавета.
Гарбачы (Бераставіцкі раён)
Гарбачы́ (, Горбачи) — вёска ў Бераставіцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагранічнага сельсавета.
Да 2003 года ўваходзіла ў склад Кватарскага сельсавета.
Скрыдлева (Віцебскі раён)
Скры́длева (, Скрыдлево) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Шапечынскага сельсавета.
Геаграфія
У напрамку на ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Скрыдлева.
Mega Man (серыя)
Персанаж Mega Man
У Амерыцы ён захоўвае сваё імя — Мегамэн, але ў Японіі яго завуць Рокмэн. Галоўны протаганіст серыі гульняў, у першапачатковых мэтах ён распрацаваны як робат-памочнік доктара Томаса Лайта (Dr. Wily). Але пасля здрады калегі Лайта — доктара Альберта В. Уайлі, які стаў пагрозай свету, Мегамэн добраахвотна пагадзіўся звярнуцца ў баявога робата. Ён "апрануты" у блакітны механічны касцюм і шлем. Яго рука можа ператварацца ў зброю, што страляе энергетычным бластэрам.
Галоўная асаблівасць Мегамена — здольнасць паглынаць зброю варожых робатаў. Пасля таго, як ён знішчае аднаго з іх, ён забірае яго зброю, якую зараз зможа выкарыстаць супраць іншых ворагаў.
У гульні "Mega Man 2" ён здольны выкарыстоўваць адаптары, якія дапамагаюць пераадольваць перашкоды (Item-1, 2, 3).
Пачынаючы з «Mega Man 3», Мегамен атрымлівае магчымасць да слізгацення, а таксама ён атрымлівае спадарожніка: механічную сабаку па мянушцы Раш (Rush).
У чацвёртай частцы серыі ён экіпіраваны Мега-бластэрам, які дае магчымасць ўзмацняць атаку.
З "Mega Man 5" Мегамен атрымлівае яшчэ аднаго спадарожніка, які дапамагае яму ў баі: механічную птушачку Біт (Beat). Але каб яе атрымаць, неабходна сабраць літары, схаваныя па ўсёй гульні (M, E, G, A, M, A, N і V).
Ужо ў "Mega Man 6" ён здольны злівацца са сваім спадарожнікам Рашам, атрымліваючы наўзамен магчымасці палёту і разбівання блокаў.
З "Mega Man 7" Мегамен павінен збіраць па ўзроўнях балты, за якія можна купіць у краме карысныя рэчы.
У "Mega Man 8" ён атрымлівае Мега-шар: зброя, якая працуе па прынцыпе футбольнага мяча.
Proto Man
Упершыню сустракаецца ў Mega Man 3 пад імем Break Man ("Чалавек-Тормаз"), дзе ён выпрабоувае сілы Мегамена ў пэўных месцах, а таксама ратуе яго ў канцы. Не ясна, на чыім ён баку.
Mega Man 4: Proto Man дапамагае выратаваць дачку доктара М. С. Казака, Калінку, якая пабывала ў заложніках у доктара Уайлі.
Mega Man 5: доктар Уайлі спрабаваў зрабіць клон Proto Man'a, але Мегамен і яго сапраўдны "брат" парушылі яго планы. Таксама ў канцы дапамагае выратаваць доктара Лайта з Мегаменам.
Mega Man 7: з'яўляецца двойчы, дае гульцу некаторыя падказкі ў узроўнях Cloud Man ("Чалавека-Аблокі") і Turbo Man ("Турба-Чалавека"). А на ўзроўні Shade Man'а Proto Man — бонусны бос: калі вы яго пераможаце, ён падорыць вам свой ​​шчыт.
Mega Man 8: з'яўляецца пасля бітвы з робатам Duo і дае некаторыя падказкі.
Mega Man & Bass: тут з'яўляецца перад першым босам: ён спрабаваў сам прыкончыць King ("Караля"), але няўдала, быў разбураны. Тэлепартаваўся ў лабараторыю доктара Лайта. Пазней ён з'яўляецца ў 2-м узроўні Уайлі і выстрэльвае наймацнейшы пучок плазмы ў шчыт Караля, знішчаючы яго і даючы магчымасць Мегамену (або Басу) расправіцца з ім.
Mega Man 9: З'яўляецца ў канцы, папярэджвае гульца аб небяспецы наконт Лайта. Мегамен не слухаецца і трапляецца. Proto Man яго ратуе. Гэтак жа, калі заплаціць 200 Wii ачкоў\160 Microsoft ачкоў\1.99 $, гулец зможа спампаваць яго для гульні як гульнявога персанажа: гульнявой рэжым падобны з ​​Мегаменам. Proto Man гэтак жа можа, выкарыстоўваючы свой ​​шчыт, адлюстроўваць напады.
Mega Man 10: з'яўляецца ў якасці гульнявога персанажа першапачаткова. Сюжэт яго праходжання аналагічны сюжэце Мегамен, толькі замест Раша — спадарожніка Мегамена — ён выкарыстоўвае іншыя прыстасаванні.
SMAW
Гісторыя
Распрацаваны гранатамёт ізраільскай кампаніяй IMI на аснове 82-мм гранатамёта B-300. Толькі пасля выпрабаванняў на поле бою ў перыяд канфлікту ў Персідскім заліве ў 1991 годзе было прынята рашэнне аб пастаўцы ў войскі.
Канструкцыя
У канструкцыі пускавой прылады гранатамёта SMAW выкарыстоўваецца даўно адпрацаваная ў супрацьтанкавых гранатамётах схема. Пускавая труба шматразовага выкарыстання калібра 83 мм у задняй частцы мае пашырэнне для адводу газаў рухавіка рэактыўнай гранаты. Спускавы механізм электрамагнітнага тыпу з ахоўнай прыладай змантаваны ў асобным корпусе разам з пісталетнай дзяржальняй. Зверху на пускавай трубе мацуецца аптычны прыцэл. Для зручнасці прыцэльвання і карэктыроўкі, да пускавай ўстаноўцы мацуецца спецыяльнае прыстрэлачная стрэльба са з'ёмным магазінам на 6 патронаў. Патроны стрэльбы трасірныя, а іх балістыка падобная да балістыкі ракет на адлегласці не больш за 250 метраў. Спачатку страляючы вырабляе грубую наводку аптычным прыцэлам, затым выстрэльвае з прыстрэлачнай стрэльбы, пасля чаго адкарэктаваўшы агонь, запускае ракету. Для эканоміі часу, пры стральбе на нязначныя дыстанцыі, ад стрэльбы можна адмовіцца.
Боепрыпасы
Галоўнай асаблівасцю сістэмы SMAW сталі боепрыпасы. Асноўным лічыцца фугасная граната падвойнага дзеяння HEDP (па-ангельску High-Explosive Dual-Purpose — «фугасны, падвойнага прызначэння»), якая змяшчае 1,1 кг выбуховага рэчыва. Узрывальнік разлічаны на імгненную дэтанацыю пры стральбе па абароненым цэлям, альбо на падрыў з запаволеннем пры паразе малаабароненых цэляў. Кумулятыўная граната HEAA (па-ангельску High-Explosive Anti-Armor — «бранябойна-фугасныая») здольная прабіць да 600 мм сталёайв катанай гамагеннай брані. Абодва боепрыпасы маюць аднолькавую рухальную частка з ракетным цвёрдапаліўным рухавіком і шматлопасным аэрадынамічным стабілізатарам. У баявым становішчы ў пускавую трубу заходзіць толькі рухальная частка ракеты, а баявая частка знаходзіцца звонку. Падчас апошніх ваенных дзеянняў у Афганістане і Іраку былі прынятыя на ўзбраенне боепрыпасы аб'ёмнага выбуху SMAW-NE (па-ангельску Novel Explosive — «новае выбуховае рэчыва»), здольныя разбураць будынкі.
Віфрэд I Валасаты
Віфрэд I Валасаты (Guifré el Pilós; Wifredo el Velosso )) — граф Урхеля і Сердані (з 870), граф Барселоны (з 878), Жэроны (878-889 і з 890) і Асоны (з 885). Апошні граф Барселоны, прызначаны на гэтую пасаду каралямі Заходне-франкскага каралеўства, першы маркграф Іспанскай маркі, які зрабіў свае землі спадчынным уладаннем. З імем Віфрэда Валасатага сярэдневяковыя іспанскія хронікі звязвалі ўтварэнне Каталоніі як самастойнай вобласці і ўзнікненне яе герба.
Паходжанне
Сярэдневяковыя гісторыкі, абапіраючыся на паведамленні хронікі кляштара Сан-Хуан-дэ-Пенья і хронікі «Дзеі графаў Барселонскіх», лічылі Віфрэда I Валасатага сынам нейкага Віфрэда Ар'іаса, прадстаўніка бакавой галіны Каралінгаў. Паводле паданняў, пра якія паведамляецца ў гэтых хроніках, Віфрэд Валасаты быў прапраўнук па мужчынскай лініі маярдомаў Франкскай дзяржавы Карла Мартэла.
Аднак пасля, у ходзе вывучэння ўсіх даступных гістарычных дакументаў (у тым ліку хартый самога графа), было ўстаноўлена, што Віфрэд з'яўляўся сынам графа Урхеля Суніфрэда I, які ў 844-848 гадах быў таксама графам Барселоны. Мяркуецца, што гэты Суніфрэд быў сынам ці графа Каркасона Бэла, родапачынальніка сямейства Беланідаў, ці графа Асоны Барэля. У сучаснай гістарычнай навуцы нашчадкаў графа Суніфрэда I Урхельскага прынята называць Барселонскай дынастыяй.
Дата нараджэння Віфрэда невядомая. Сярэдневяковыя хронікі адносяць нараджэнне графа Віфрэда I да 852 года, але дакладных пацвярджэнняў гэтай інфармацыі няма. Яго радзімай большасць гісторыкаў лічыць горад Прадэс ў французскім Русільёне. Мянушка Віфрэда I — Валасаты — згадваецца ўжо ў напісанай у XII стагоддзі хроніцы «Дзеі графаў Барселонскіх» і мяркуецца, што ён называўся так у процілегласць свайму сеньёру, каралю Заходне-франкскай дзяржавы Карлу II Лысаму.
Атрыманне графстваў
Пасля паражэнняў, нанесеных ў 848 годзе Гільёмам Септыманскім Суніфрэду I Урхельскаму і яго магчымаму брату Суніе I Ампурьяскаму, Бэланіды захавалі ў сваёй улады толькі графства Каркасон. Толькі ў 862 годзе Карл II Лысы вярнуў стрыечным братам Віфрэда I, Суніе II і Дзеле валоданне іх бацькі, графства Ампур'яс.
Адносіны з каралямі Заходне-франкскай дзяржавы
Калі ў 888 годзе імператар Карл III памёр, ва ўсей Франкскай дзяржаве пачаўся крызіс, звязаны з распадам краіны на самастойныя каралеўствы. Знаць Заходне-франкскага дзяржавы абрала новым каралём Эда Парыжскага, праігнараваўшы права на пасад малалетняга сына Людовіка III Малодшага, Карла. Прадстаўнікі Іспанскай маркі не толькі не прынялі ўдзел у абранні новага караля, але і не прыбылі, згодна з традыцыяй, да двара новага караля, каб атрымаць ад яго пацвярджэнне сваіх правоў на валоданне графствам. Мяркуецца, што графы Іспанскай маркі лічылі законным спадчыннікам пасады Карла, які быў Каралінгам, аднак ні Віфрэд Валасаты, ні іншыя каталонскія графы не распачалі ніякіх мер, каб спрыяць вяртанню Карлу пасады, а ўсе іх хартыі за 888-898 гады датаваныя гадамі праўлення караля Эда. З гэтага моманту пачынаецца паступовае адасабленне зямель на поўдзень ад Пірэнеяў ад Франкскай дзяржавы. Да поўнага здабыцця незалежнасці Каталоніі ў канцы X стагоддзя пры графе Барэлі II сувязі мясцовых уладароў з каралеўскім дваром будуць, у асноўным, мець толькі фармальны характар​​, а паездкі прадстаўнікоў Іспанскай маркі да каралёў Заходне-франкскай дзяржавы будуць рэдкімі.
Засяленне Асоны
Пасля атрымання ў 878 годзе зямель на поўдзень ад Пірэнеяў, уладанні Віфрэда Валасатага ўяўлялі сабой два ізаляваныя адзін ад аднаго анклавы — прыбярэжныя графства Барселона і Жэрона і горныя графствы Урхель і Сердань — паміж якімі знаходзілася пустынная і маланаселеная тэрыторыя, моцна пацярпелая ў папярэднія 50 гадоў як ад нападаў маўраў, так і ад паўстанняў супраць улады каралёў франкаў. Жадаючы пашырыць і ўмацаваць свае ўладанні, граф Віфрэд I ў 879 годзе пачаў засяленне пустуючых тэрыторый, якія ахопліваюць сучасныя Рыпальес, Валь-дэ-Лорд, Бергэду, Льюканес, Вік, Маянес, Гульерыас, Кардону і Бажэс. Сярод зробленых ім мер былі выдача прывілеяў пасяленцам і заахвочванне стварэння новых абшчын. Хартыя, выдадзеная ў 888 годзе Віфрэдам Валасатым Кардоне і якая захавалася ў копіі канца X стагоддзя, з'яўляецца адным з найстарэйшых каталонскіх фуэра, якія дайшлі да нашых дзён. Частка новазаселеных зямель была ўключана ва ўжо існуючыя графствы Урхель і Сердань, а цэнтральныя вобласці склалі новае графства — Асона, першае ўпамінанне пра якое адносіцца да 885 года, калі сюды быў прызначаны віконт.
Адначасова Віфрэд Валасаты вёў тут і царкоўнае будаўніцтва: у 880 годзе ён заснаваў манастыр Санта-Марыя-дэ-Рыполь (асвячэнне манастыра адбылося 20 красавіка 888 года), аддаўшы сюды ў якасці манаха свайго сына Радульфа, які нядаўна нарадзіўся, а ў 885 годзе заснаваў жаночы манастыр Сан-Хуан-дэ-лас-Абадесас (асвячоны ў 887 годзе), паставіўшы тут абатысай сваю малалетнюю дачку Эму. Паданні апісваюць шматлікія цуды, якія нібыта суправаджалі заснаванні гэтых манастыроў і здабыццё іх рэліквій. Абодва манастыра атрымалі значныя прывілеі, у тым ліку манастыр у Рыполе атрымаў у сваё карыстанне ўсе падаткі, якія выплочваліся графу жыхарамі двух бліжэйшых паселішчаў, трэць ад падатковых збораў з мясцовага рынку, імунітэт ад улады графа ў справах аб забойствах, рабаваннях і іншых злачынствах і права свабодна выбіраць сабе абата згодна статуту.
Невялікая частка новых зямель была ўключана ў епархію Урхеля. Большая частка, са згоды архіепіскапа Нарбоны Тэадарда, які ўзначальваў дыяцэзію, у якую ўваходзілі гэтыя вобласці, увайшла ў 886 годзе ў адноўленую епархію Віка, якую ўзначаліў біскуп Годмар. Першапачаткова планавалася, што кафедральны сабор новай дыяцэзіі будзе ў горадзе Асона, але з-за яго поўнага разбурэння Годмар перанёс сваю рэзідэнцыю ў паселішча Вік, дзе пасля паўстаў аднайменны горад. Новая дыяцэзія атрымала ад графа Віфрэда шматлікія прывілеі, у тым ліку, права чаканіць графскую манету (пры гэтым трэць ад агульнай колькасці зробленых манет дыяцэзія магла пакідаць сабе і выкарыстоўваць на свае патрэбы), а ў 888 годзе біскупству Вік было перададзена паселішча Манрэса з землямі навакол яго.
З імем графа Віфрэда I звязана і датаванае 880 годам першае ўпамінанне манастыра Мансерат, будучага духоўнага сімвала і рэлігійнага цэнтра Каталоніі. З заснаваннем гэтага манастыра звязана паданне аб цудоўным ўваскрэсенні забітай дачкі графа, Рыхільды. Гістарычныя ж дакументы сведчаць, што Рыхільда была пастаўлена графам абатысай гэтага манастыра ўжо значна пазней гэтай даты.
Крызіс 886—892 гадоў
У 886 годзе ў Іспанскай марцы пачаўся палітычны і царкоўны крызіс, звязаны з намерам графа Пальярса і Рыбагорсы Рамона I і графаў Ампурьяса Суніе II і Дзелы умацаваць сваю ўладу за кошт уладанняў графа Віфрэда I. Пачатак крызісу паклаў падтрыманы гэтымі графамі святар Эсклуа, які без згоды архіепіскапа Тэадарда заняў епіскапскую кафедру Урхеля і выгнаў пастаўленага тут раней біскупа Інгаберта, а ў 888 годзе выгнаў і новага біскупа Жэроны Сервуса Дэі, ворага графаў Ампурьяса. Эсклуа, сумесна з біскупамі Фрадаінам Барселонскім і Годмарам Вікскім, пасвяціў у біскупы Жэроны Эрмерыха. У гэтым жа годзе біскуп Урхеля аднавіў епархію з цэнтрам у Ампур'ясе, прыняўшы яе пад сваё кіраванне, і заснаваў новую епархію Пальярс, уключыўшы ў іх шэраг мясцовасцей, якія ўваходзілі ва ўладанні Віфрэда Валасатага. Эсклуа таксама абвясціў аб аднаўленні Архібіскупскай кафедры ў Тарагоне, якая спыніла існаванне ў час мусульманскага заваявання Пірэнейскага паўвострава, аднаасобна ўсклаў на сябе кіраванне гэтым архіепіскапствам і запатрабаваў ад архіепіскапа Нарбона перадаць у яго падпарадкаванне ўсе епархіі Іспанскай маркі. Тытул архібіскупа за Эсклуа прызналі чатыры іерархі Іспанскай маркі — біскупы Барселоны, Віка, Пальярса і Жэроны. Мяркуецца, што Віфрэд I Валасаты першапачаткова ўхвальна паставіўся да намеру Эсклуа дамагчыся незалежнасці дыяцэзій Каталоніі ад Нарбонскай дыяцэзіі, бо гэта дазволіла б графу ўмацаваць сваю ўладу над епіскапствамі, якія знаходзяцца на тэрыторыі яго ўладанняў. Менавіта таму граф Барселоны не распачаў ніякіх мер, каб абараніць выгнаных біскупаў.
Бяздзейнасць Віфрэда I прывяла графаў Ампур'яса да намеру павялічыць свае ўладанні за кошт зямель, якія знаходзіліся пад уладай графа Барселоны. Жадаючы абаперціся на аўтарытэт вярхоўнай улады манарха Заходне-франкскай дзяржавы, граф Суніе II і біскуп Эрмерых ў 889 год прыбылі да двара караля Эда ў Арлеане і атрымалі ад яго дароўную хартыю, згодна з якой біскупства Жэрона атрымлівала значныя ўладанні ў графстве Осона, а заступнікамі епархіі Жыроны аб'яўляліся графы Ампурьяса. Гэта было адзінае з'яўленне аднаго з графаў Іспанскай маркі пры двары караля Эда за ўвесь час яго кіравання. Падбадзёраны каралеўскай падтрымкай, граф Ампур'яса пасля вяртання дадому захапіў графства Жэрона, якое належала Віфрэду Валасатаму, і паставіў тут графам свайго брата Дзелу. Пазней у гэтым жа годзе і архібіскуп Нарбоны Тэадард наведаў караля Заходне-франкскага каралеўства і гэтак жа атрымаў ад яго хартыю, у якой утрымлівалася забарона на расчляненне ўладанняў Тэадарда і стварэнне адмысловага архіепіскапства для Іспанскай маркі. Страта Жэроны прымусіла графа Барселоны прыняць меры для абароны сваіх уладанняў: у 890 годзе ён выгнаў графа Дзелу з Жэроны, прымірыўся з біскупам Віка Годмарам, з якім раней канфліктаваў, і выказаўся рэзка супраць адасаблення дыяцэзій Каталоніі ад Нарбонскай дыяцэзіі. З яго дапамогай архіепіскап Тэадард у гэтым годзе правёў у Порце (каля Німа) прадстаўнічы сабор, загнаўшы біскупаў Эсклуа, Фрадаіна і Эрмерыха. Біскуп Віка атрымаў прабачэнне. На саборы ў Урхеле ў 892 годзе крызіс быў канчаткова пераадолены: графы Рамон I і Суніе II былі асуджаныя, але захавалі свае ўладанні, біскупы Эсклуа Урхельскі, Фрадаін Барселонскі і Эрмерых Жэронскі — пазбаўленыя сваіх кафедр.
Крызіс у Іспанскай марцы 886-892 гадоў паказаў, што каралі Заходне-франкскай дзяржавы за апошнія 15 гадоў страцілі любыя магчымасці, каб уплываць на развіццё сітуацыі ў гэтым рэгіёне, у той час як пры Карле Вялікім, Людовіку I Набожным і Карле II Лысым размеркаванне фьефаў паміж васаламі і захаванне спакою ў царкоўнай вобласці былі аднымі з асноўных задач манархаў з дынастыі Каралінгаў.
Прыяднанне Канфлана
У 896 годзе памёр брат Віфрэда Валасатага, граф Русільёна і Канфлана Міро Старэйшы. Ён не пакінуў нашчадкаў мужчынскага полу і пасля смерці яго ўладанні былі падзеленыя: Русільён перайшоў да яго свата, графа Ампурьяса Суніе II, а Канфлан, разам з Вальеспірам, Капсі і Фенальедай, быў далучаны да ўладанняў графа Барселоны.
Войны з маўрамі
У час праўлення графа Віфрэда I паміж графствамі Іспанскай маркі і маўрамі, у асноўным, захоўваўся мір, хоць набегі невялікіх атрадаў мусульман на прыгранічныя раёны Барселонскага графства працягваліся. Першае сутыкненне паміж Віфрэдам Валасатым і мусульманамі адбылося ў 884 годзе. Годам раней, у 883 годзе, валі Лерыда Ісмаіл ібн Муса з сям'і Бану Касі, у адказ на ўмацаванне графам Барселоны сцен у Кардоны, Бергэде, Валь-дэ-лорд і іншых памежных крэпасцях, перабудаваў і ўмацаваў крапасныя сцены свайго горада. Віфрэд палічыў гэта будаўніцтва небяспечным для сваіх уладанняў і здзейсніў напад на Лерыда, аднак быў разбіты, а яго войска панесла цяжкія страты. Пасля гэтага паміж Барселонскай графствам і маўрамі аднавіўся мір, якому спрыялі шматлікія паўстанні ў розных частках Кардоўскага эмірата, у тым ліку і ў прыгранічных з уладаннямі хрысціян. Мір быў разарваны ў 897 годзе новым кіраўніком Лерыда Лубам II ібн Мухамадам, якія ўчынілі паход ва ўладанні Віфрэда I. 11 жніўня ў крэпасці Аўра (каля Кальдес-дэ-Мантбуя) адбылася бітва паміж хрысціянамі і маўрамі, у час якой сам Луб ібн Мухамад нанёс дзідай смяротную рану графу Барселоны, ад якой той у гэты ж дзень памёр. Цела Віфрэда I Валасатага было пахавана ў заснаваным ім манастыры Санта-Марыя-дэ-Рыполь, дзе знаходзяцца і ў цяперашні час.
Раздзел уладанняў Віфрэда I
Па сведчаннях розных крыніц, пасля смерці Віфрэда Валасатага яго ўладанні былі ці адразу падзеленыя паміж яго сынамі, ці некаторы час знаходзіліся ў іх сумесным кіраванні. Згодна з апошняй версіяй, з-за маленства большасці сыноў Віфрэда, яго ўладанні знаходзіліся некалькі гадоў пад кіраваннем жонкі графа, Гуінідзільды, і яго старэйшага сына Віфрэда Барэля, а пасля паўналецця астатніх сыноў былі падзеленыя паміж усімі братамі. Па гэтаму падзелу Віфрэд II Барэль атрымаў графства Барселону, Жэрону і Асону, Міро II Малады — графства Сердань, Суніфрэд II — графства Урхель. Такім чынам упершыню ў гісторыі Іспанскай маркі ўладанні, якія складалі яе, былі перададзеныя па спадчыне, без якога-небудзь узгаднення з манархамі Заходне-франкскага каралеўства.
Сям'я
Граф Віфрэд I Валасаты не пазней 27 чэрвеня 875 года ажаніўся з Гінідзільдай (памерла паміж 21 жніўня 897 года і 18 лютага 900 года). У некалькіх падпісаных ёю хартыях яе бацькам называецца Суніфрэд, якога шэраг гісторыкаў ідэнтыфікуе з аднайменным абатам манастыра ў Сэнт-Мары-дэ-Лаграсе, сынам графа Каркасона Алібы I. Паводле ж сярэдневяковай хронікі «Дзеі графаў Барселонскіх», бацькам Гінідзільды быў граф Фландрыі Бодуэн I Жалезная рука, аднак у дакументах канца IX стагоддзя няма ніякіх дакладных дадзеных аб існаванні ў гэтага графа дачкі з такім імем. Дзецьмі ад шлюбу Віфрэда I і Гінідзільды былі:
Вынікі кіравання
Галоўнымі вынікамі праўлення Віфрэда I Валасатага сталі ператварэнне Барселонскага і іншых графстваў, якія складалі Іспанскую марку, у спадчынныя ўладанні і засяленне графам цэнтральнай часткі сучаснай Каталоніі (Асоны).
У Каталоніі даволі рана пачало складвацца меркаванне аб графе Віфрэдзе I як аб кіраўніку, які паклаў пачатак незалежнасці гэтай тэрыторыі ад улады каралёў франкаў. Пачатак гэтаму працэсу паклаў біскуп Віка Ідалгуер, які ў 906 годзе напісаў прамову, у якой вельмі высока ацаніў дзейнасць графа па ўмацаванні графства і падтрымцы мясцовай Царквы. Да канца XII стагоддзя ў Каталоніі ўжо склаўся цэлы шэраг паданняў, які называў графа Віфрэда цалкам незалежным кіраўніком. Іх перадае хроніка Дзеі графаў Барселонскіх, якая прыпісвае Віфрэду Валасатаму дзеі, які зрабіў яго ўнук, граф Барэлем II. У рэчаіснасці, графы Барселоны працягвалі да самага канца X стагоддзя прызнаваць каралёў Заходне-франкскага дзяржавы сваімі сюзерэнамі, датавалі ўсе свае хартыі гадамі праўлення гэтых каралёў і час ад часу наведвалі каралеўскі двор Каралінгаў, каб атрымаць новыя або пацвердзіць старыя прывілеі. Сучасныя гісторыкі лічаць ізаляцыю Барселонскага графства ў час кіравання Віфрэда I следствам крызісу каралеўскай улады, які ахапіў у гэты час Заходне-Франкскую дзяржаву, з-за якога кароль Эд быў вымушаны аддаваць увагу ў першую чаргу падзеям у паўночнай і цэнтральнай часткі свайго каралеўства, барацьбе з нарманамі і непакорлівымі васаламі.