cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ураган (РСЗА)
Ва Узброеныя сілы Расійскай Федэрацыі / Узброеных Сілах Расіі РСЗА «Ураган» стаяць на ўзбраенні артылерыйскіх брыгад агульнавайсковых армій і артылерыйскіх палкоў дывізій. У кожным па 1 рэактыўнаму артылерыйскага дывізіёна (8 адзінак).
Прызначэнне
Сістэма прызначана для паразы розных вулічных мэтаў:
Баявое прымяненне
РСЗА 9К57 шырока выкарыстоўвалася ў баявых дзеяннях у Афганістане.
Ужывалася расійскімі ўзброенымі сіламі, пры падтрымцы сіл Паўночнага альянсу, у Афганістане ў 1993-1998 гг, а таксама падчас першай і другой войнаў у Чачні, канфлікту ў Паўднёвай Асеціі 2008 года.
Пэтэрыс Юрашэўскіс
Пэтэрыс Юрашэўскіс (Pēteris Juraševskis; — ) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1928 годзе.
У юнацтве працаваў пісарам у Курляндскай губерні, вывучаў права ў Пецярбургу (1900-1904), пазней быў юрыстам. У першым кабінеце міністраў незалежнай Латвіі стаў міністрам юстыцыі (да 14 ліпеня 1919 года). Праз некалькі гадоў ён вярнуўся ва ўрад, выконваючы тыя ж функцыі ва ўрадзе Валдэмарса Замуэлса (з мая па снежань 1924 года) і Карліса Улманіса (снежань 1925 года — студзень 1926 года). Восенню 1925 года ён упершыню быў абраны ў Сейм ад цэнтрыстаў. У 1927 годзе балатаваўся на прэзідэнцкіх выбарах супраць Густаўса Земгалса, атрымаў падтрымку толькі цэнтрысцкіх і ліберальных груповак. 24 студзеня 1928 года прэзідэнт прызначыў яго наступнікам Маргерса Скуеніекса на пасадзе кіраўніка ўрада Латвіі, якім ён заставаўся да 30 лістапада 1928 года (да сакавіка таксама ўзначальваў міністэрства фінансаў).
Кая Парвэ
Кая Парвэ (эст. Kaija Parve; нар., , Эстонская ССР) — эстонская біятланістка. Сяміразовая чэмпіёнка свету: у эстафеце (1984—1988), у гонцы на 5 км і 10 км (1985 і 1986). Заслужаны майстар спорту СССР (1985).
Прадстаўляла «Дынама» (Талін). Скончыла Талінскі педагагічны інстытут.
Лепшая спартсменка Эстоніі ў 1985 і 1986 годзе.
У 1990 годзе выйшла замуж і ўзяла прозвішча Хелінурм (эст. Helinurm).
NGC 2941
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
2С7
«2С7 «Піён» (індэкс ГАБТУ — аб’ект 216) — савецкая 203-мм самаходная гармата, якая знаходзіцца на ўзбраенні Сухапутных войскаў Расійскай Федэрацыі.
Распрацавана ў Ленінградзе на Кіраўскім заводзе. Галоўны канструктар шасі — М. С. Папоў, 203-мм наразной гарматы 2А44 — Г. І. Сяргееў. 2С7 «Піён» прызначаны для падаўлення тылоў, знішчэння асабліва важных аб’ектаў і сродкаў ядзернага нападу ў тактычнай глыбіні на адлегласці да 47 км. Пасля мадэрнізацыі атрыманы новы індэкс 2С7М або «Малка» (мадэрнізаваны шасі 216М з дызелем В-84Б, сістэмы навядзення і зараджання), у літаратуры сустракаецца назва Піён-М.
Пётр Мацвеевіч Апраксін
Пётр Мацвеевіч Апраксін (Пётр Матве́евич Апра́ксин,  — ) — расійскі граф, паплечнік Пятра I. Брат Ф. М. Апраксіна і царыцы Марфы, жонкі цара Фёдара Аляксеевіча. У 1702—1704 атрымаў шэраг перамог над шведскімі войскамі. У 1708 годзе падпісаў дагавор з ханам Аюка аб прыняцці калмыкамі рускага падданства. У 1718 годзе член вярхоўнага суду над царэвічам Аляксеем, падпісаў смяротны прысуд.
З 1722 года прэзідэнт Юстыц-калегіі. Памёр у чыне сапраўднага тайнага саветніка.
Шчаслівыя ногі 2
«Шчаслівыя ногі 2» (Happy Feet Two) — аўстралійскі анімацыйны фільм студый «Village Roadshow Pictures» і «Warner Brothers» 2011 года. З’яўляецца працягам анімацыйнага фільма «Шчаслівыя ногі».
Сюжэт
Нястомны пінгвін Мамбл, які некалі пакарыў цэлае племя імператарскіх пінгвінаў сваім бліскучым танцорскім талентам, стаў бацькам. Яго дзіця — Эрык, у дакладнасці такі ж свабодалюбівы і незалежны, як і тата. Але ў сваіх амбіцыях і авантурах, нягледзячы на ​​свой юны ўзрост, ужо здольны даць добрую фору бацьку і ўсім навакольным.
Сяляўская ГЭС
Пабудаваная ў 1953 годзе. Адноўленая і мадэрнізаваная (2003). Уведзеная ў эксплутацыю ў 2004 г.. Вызначаная магутнасць 110 кВт. Работы выконвалі ТАА «Лукомльэнергамантаж» і ТАА «Малая энергетыка». У сакавіку 2008 г. ГЭС выпрацавала 18 тыс. кВт·ч электраэнергіі.
Агульная ўсходнеславянская мова
Агульная ўсходнеславянская мова, старажытнаруская мова або праруская мова — мова свецкай пісьменнасці, агульная для ўсіх усходніх славян у 10—14 ст., пасля распаду якой узніклі тры ўсходнеславянскія літаратурныя мовы (стараруская, старабеларуская, стараўкраінская).
Некаторыя аўтары, асабліва ў расійскай і пазнейшай савецкай навуковых школах, распаўсюджвалі канцэпцыю агульнай усходнеславянскай мовы на ўзровень гутарковай мовы, агульнай для ўсіх усходніх славян, якая аформілася каля 8—9 ст. і працягвала існаваць як дастаткова аднародная з'ява найпазней да 13 ст.
Апроч таго, тэрміны «старажытнаруская мова» (древнерусский язык; як сінонім агульнай усходнеславянскай) і «стараруская мова» (старорусский язык; як вынік распаду агульнай усходнеславянскай), былі практычна злітыя разам савецкімі і расійскімі навукоўцамі пасля выдання акадэмічнага «Слоўніка рускай мовы 11—17 ст.» («Словарь русского языка 11—17 вв.»; пад рэд. С. Г. Бархударава).
Іншыя аўтары, падтрымліваючы канцэпцыю агульнай усходнеславянскай мовы ў перыяд да 14 ст., уводзяць канцэпцыю яе распаду ў 14 ст. не на тры, а на дзве літаратурныя мовы, «русінскую» (Ruthenian) і «старарускую» (Old Russian), а гутарковыя мовы на беларускіх і украінскіх землях лічаць некансалідаваным мноствам дыялектаў да канца 18 — 19 ст.
Крытыка
Таксама існуе школа думкі, якая адкідае канцэпцыю існавання гутарковай агульнай усходнеславянскай мовы, і, як вынік, канцэпцыю агульнай літаратурнай мовы. Тут, пры разглядзе канцэпцый прота-моў заходніх, усходніх і паўднёвых славян, сцвярджаецца, што «…няма навуковай патрэбы ва ўвядзенні такой канцэпцыі», а гутарковы варыянт беларускай мовы ў Сярэднявеччы разглядаецца як выведзены непасрэдна са славянскіх племянных дыялектаў, утвораных пасля распаду протаславянскай мовы. Такія аўтары адзначаюць, што фанетычныя і марфалагічныя адметнасці, агульныя для ўсходнеславянскіх моў, і якіх няма ў іншых славянскіх мовах, занадта малалікія, і нават могуць паходзіць адразу з протаславянскай мовы. Таксама адзначаецца, што сучасная беларуская мова ўтрымлівае шмат протаславянскіх рыс, якіх няма ў рускай і ўкраінскай мовах.
Дэўзыра
Дэўзыра — мясцовы сорт рысу, які вырошчваюць пераважна ў Ферганскай даліне. Ужываюць для гатавання ўзбекскіх страў.
Ёсць некалькі падвідаў дэўзыры:
Гранкі (Смаленская вобласць)
Гранкі (Гранки) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 243 жыхара (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 23 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 1 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Леляква. У 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Пасялковая на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Ігар Расціслававіч Шафарэвіч
Ігар Расціслававіч Шафарэвіч (, Жытомір —, Масква) — расійскі матэматык, акадэмік РАН (1991). Працы па алгебры, тэорыі алгебраічных лікаў і алгебраічнай геаметрыі. Ленінская прэмія (1959). Публіцыстычныя выступленні з крытыкай таталітарнай сістэмы (артыкулы ў зборніку «З-пад глыб», 1974; «Сацыялізм як з’ява сусветнай гісторыі», 1977). Працы па праблемах гісторыі Расіі і нацыянальнаму пытанню («Русафобія», 1989, і інш.) выклікалі вострую крытыку і палеміку.
Paranthropus robustus
Paranthropus robustus (лац., літаральна — масіўны парантрап) — від выкапневых вышэйшых прыматаў, знойдзены ў Паўднёвай Афрыцы ў 1938 годзе паўднёваафрыканскім доктарам і палеантолагам Робертам Брумам. Рэшткі былі датаваныя перыядам ад 2 да 1, 2 млн гадоў. Лічацца роднаснай аўстралапітэкам тупіковай галіной эвалюцыі чалавека.
Слаўнае балота
Сла́ўнае — балота вярховага тыпу ў беларусі, у Талачынскім, Крупскім і Круглянскім раёнах, па водападзеле рэк Еленка і Можа (прытокі ракі Бобр).
Мае значныя запасы бітумінознага і гідролізнага торфу, уваходзіць у склад Міжрэчанскай комплекснай сыравіннай базы. Плошча балота складае 4,1 тыс. га, у межах прамысловага паклада 3,2 тыс. га. Глыбіня торфу да 7,8 м, сярэдняя 3,2 м, ступень распаду 22 %, попельнасць 2 %. Станам на 1 студзеня 1984 запасы торфу 10 млн т. На балоце ёсць сапрапель, на 45 % плошчы — подсцільны торф. Балота ў натуральным стане пад рэдкім хваёвым лесам.
На балоце азёры Касмачэўскае, Сярэдняе, Яложынскае.
Ранга
«Ранга» (Rango) — амерыканскі анімацыйны фільм студый «Blind Wink», «GK Films» і «Nickelodeon Movies» 2011 года. Пераможца прэміі «Оскар» (2012) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Ранга — хамелеон, які жыве ў тэрарыуме і лічыць сябе героем, якому, нажаль, ніяк не атрымоўваецца праявіць сваю бясстрашнасць. Але калі ён неспадзявана аказваецца ў мястэчку Бруд, у яго з’яўляецца такая магчымасць.
Ранга аб’яўляе сябе змагаром за справядлівасць і пачынае паводзіць сябе як шэрыф на Дзікім Захадзе. Ён яшчэ не ведае, што быць «добрым хлопцам» у гэтых краях не самая зайздросная доля.
Rondo 1
Rondo 1 — небаскроб ў Варшаве, Польшча. Вышыня 40-павярховага небаскроба складае 159 метраў, а разам з антэнай - 192 метра. Будынак спраектавала архітэктурныае бюро Skidmore, Owings and Merrill ў ў супрацоўніцтве з варшаўскай фірмай AZO. Будаўніцтва было пачата вясной 2003 года, і 7 сакавіка 2006 небаскроб афіцыйна быў адкрыты. Агульная плошча будынка складае 70 000 м², у асноўным у ім размешчаны офісы, а на першых паверхах таксама знаходзяцца: супермаркет Carrefour Express, кветкавы магазін, вінны бар, зала прэс-кафэ, хімчыстка, сушы-бар, салон прыгажосці і кіёск ЮНІСЕФ.
Ларгс
Арыгінальная назва горада — Na Leargaidh Ghallda — азначае «схілы» (the slopes).
Напачатку верасня праводзяцца штогадовыя фестывалі, якія падаюцца горадам як традыцыя з часоў вікінгаў. Гэта нацыянальнае свята мае гістарычныя карані, пацверджанне чаму прысутнічае ў шатландскай (гэльскай) мове.
У 1263 годзе пры Ларгсе адбылося адно з найважнейшых бітваў у гісторыі ранне-сярэднявечнай Шатландыі паміж каралём Нарвегіі Хоканам IV і шатландскімі войскамі.
У 1907 годзе ў Ларгсе памёр англійскі фізік Уільям Томсан.
Адзін з вядомых персанажаў Конан-Дойля, прафесар Чэленджэр, паводле дадзенага аўтарам жыццяпісу, таксама нарадзіўся ў Ларгсе.
Кенет Мак-Мілан
Кенет Мак-Мілан (Kenneth MacMillan;, г. Данфермлін, Вялікабрытанія — , , Вялікабрытанія) — англійскі артыст балета і балетмайстар.
Біяграфія
Кенет Мак-Мілан нарадзіўся ў шатландскім мястэчку Данфермлін. Пасля пераезду ў горад Грэйт Ярмаўт ён пайшоў у сярэднюю школу. Пасля таго, як ён прачытаў у часопісе пра балет, ён зацікавіўся мастацтвам і стаў браць урокі ў Філіса Адамса.
Вучыўся ў балетнай школе трупы «Сэдлерс Уэлсбале» (Лондан). У 1946—1948 гадах саліст гэтай трупы. З 1950-х гадоў балетмайстар, у т.л. у Штутгарцкім балеце, Амерыканскім тэатры балета (Нью-Ёрк), Нямецкай гарадской оперы (Заходні Берлін, 1966—1969).
У 1970—1977 гадах дырэктар, з 1977 года мастацкі кіраўнік Каралеўскага балета Вялікабрытаніі.
Памёр Кенет Мак-Мілан падчас прэм’еры адноўленага ім спектакля «Маерлінг».
Харэаграфія
У 1965 годзе паставіў балет «Рамэа і Джульета» на музыку Сяргея Пракоф’ева з Марго Фонтэйн і Рудольфам Нурыевым у галоўных ролях.
Балеты «Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева (1965) і «Манон» на музыку Ж. Маснэ (1974) у яго пастаноўцы ідуць на многіх сцэнах свету.
З іншых пастановак: «Канцэртныя танцы», «Агон», «Пацалунак феі» і «» І. Стравінскага, «Трыяда» на музыку Пракоф’ева, «Поры года» на музыку Дж. Вердзі, «Гларыяна» на музыку Б. Брытэна, «Сфінкс» Д. Міё, «Маерлінг» на музыку Ф. Ліста, «Канец дня» на музыку М. Равеля.
Тоўстэ
Тоўстае ці Тоўстэ (Товсте), таксама Тлустае (Tłuste, Tłuste Miasto) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарткіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны на захадзе Падолля. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы — 1414 г. Назва яго, магчыма, паходзіць ад прозвішча галіцкага баярына Вячаслава Тоўстага, які служыў князю Раману Мсціслававічу. У 1435 г. палякі захапілі Заходняе Падолле, у 1449 г. першы раз з’яўляецца польскі варыянт назвы паселішча — «Тлустэ». З XV ст. мястэчка належала да Падольскага ваяводства. Размешчанае на важным гандлёвым шляху, які злучаў Львоў з Валахіяй, яно было значным гандлёвым цэнтрам Заходняга Падолля.
Уладальнікам мястэчка быў, у прыватнасці, быў шляхціц з галіцкага шляхецкага роду Ходарыўскіх Марцін, які ў 1549 г. атрымаў ад караля Жыгімонта II Аўгуста прывілей для збору пошліны, а атрыманыя сродкі павінен быў выкарыстоўваць для ўтрымання ў належным стане дарог, мастоў, плацін. У 1549 г. мястэчку нададзена магдэбургскае права. У 1571 г. уласнік мястэчка Ян Ходарыўскі атрымаў прывілей на 2 кірмашы ў год і таргі па чацвяргах. У 1580 г. у горада стаў новы ўласнік — хмільнікскі стараста Міхал Язлавецкі, які ў тым годзе атрымаў прывілей на правядзенне двух кірмашоў.
Пасля 1772 г. аўстрыйскі ўрад вызначыў Тлустае як павятовы горад Залешчыцкай акругі, пасля — заштатнае мястэчка. У 1880 г. тут пражывала 3199 чал., з іх — 2225 габрэяў. У 1921—1939 гг. — у складзе міжваеннай Польшчы. 1 красавіка 1934 г. гміна Тлустае Мяста атрымала статус горада. У студзені 1940 г. ужо савецкай уладай паселішча пазбаўлена статуса горада і пераведзена ў катэгорыю пасёлкаў гарадскога тыпу.
З 7 ліпеня 1941 г. па 13 красавіка 1944 г. — пад нямецкай акупацыяй, падчас якой у мястэчку і на ўскраіне замучылі каля 5 тыс. асоб, у тым ліку габрэйскую грамаду горада, якая налічвала ў той час каля 2500 чал. Ад 1948 г. да мая 1951. тут дзейнічала падпольная друкарня Арганізацыі украінскіх нацыяналістаў. Да 1962 г. мястэчка было райцэнтрам.
Чыгірынская ГЭС
Чыгірынская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя ў Магілёўскай вобласці, размешчаная на рацэ Друць. Вызначаная магутнасць 1500 кВт. Будаўніцтва пачалося ў 1953 годзе, уведзеная ў эксплуатацыю лістападзе 1959 года. Устаноўлены тры турбіны.
У 2008—2009 плануецца правесці рэканструкцыю Чыгірынскай ГЭС.
HMS C34
HMS C34 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 8 чэрвеня 1910 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 17 верасня 1910 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Дуўры, дзе была ўключана ў Чацвёртую падводную флатылію.
24 ліпеня 1917 года была затоплена германскай лодкай SM U-52 у Шэтландскіх астравоў.
NGC 2943
NGC 2943 (іншыя абазначэнні — UGC 5136, MCG 3-25-11, ZWG 92.19, PGC 27482) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялікае Герцагства Бадэн
Вялікае Герцагства Бадэн (Großherzogtum Baden) — гістарычная дзяржава на паўднёвым захадзе Германскай імперыі, якое існавала ў перыяд з 1806 года па 1918 гады.
Гісторыя
Папярэднік Вялікага герцагства, маркграфства Бадэн было створана ў XII стагоддзі і затым падзелена на некалькі зямель, якія ў 1771 годзе былі зноў аб’яднаны ў адзінае маркграфства.
У 1803 годзе Бадэн стаў курфюрствам Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Зеленаборскі сельсавет
Зеленабо́рскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Зялёны Бор.
Вялікае Герцагства Бадэн
Гісторыя
Паводле Прэсбургскага міру 1805 года да Бадэна было далучана старадаўняе радавое ўладанне герцагаў цэрынгенскіх — Брэйсгау.
У 1806 годзе тэрыторыя Бадэна пашырылася ў сувязі з распадам Свяшчэннай Рымскай імперыі. Дзякуючы ўступленню ў Рэйнскі саюз, Бадэн быў перайменаваны ў вялікае герцагства і да яго далучана большая частка фюрстэнбергскіх уладанняў, ландграфства Клетгау, княства Лайнінген і іншыя.
Зеленаборскі сельсавет
30 кастрычніка 2009 года Зеленаборскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет.
Вялікае Герцагства Бадэн
Гісторыя
У 1815 годзе Вялікае герцагства далучылася да Германскага саюза.
Зеленаборскі сельсавет
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года — 1167 чалавек, з іх 90,1 % — беларусы, 8,3 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Вялікае Герцагства Бадэн
Гісторыя
У час рэвалюцыі 1848—1849 гадоў Бадэн быў цэнтрам рэвалюцыйнай дзейнасці. У 1849 годзе Бадэн стаў адзінай германскай дзяржавай-рэспублікай, праўда, на кароткі час: рэвалюцыя ў герцагстве была задушана прускімі войскамі.
Вялікае Герцагства Бадэн засталося незалежным аж да стварэння Германскай імперыі ў 1871 годзе.
Пасля рэвалюцыі 1918 года Бадэн стаў часткай Веймарскай рэспублікі (гл. Рэспубліка Бадэн).
Урад
Глава дзяржавы — Вялікі герцаг, заканадаўчы орган — Бадэнскі саслоўны сход (Badische Ständeversammlung), што складаўся з Першай палаты (Erste Kammer), якая складалася з тытулаванага дваранства, і Другой палаты (Zweite Kammer), якая выбіралася выбаршчыкамі на аснове маёмаснага цэнзу. Выканаўчы орган — Бадэнскае дзяржаўнае міністэрства (Badische Staatsministerium), якое прызначалася Вялікім Герцагам і несла перад ім адказнасць.
Вялікія герцагі з дынастыі Цэрынгенаў:
Прававая сістэма
Вышэйшы судовы орган — Карлсруйскі Оберландэсгерыхт (Oberlandesgericht Karlsruhe), раней — вышэйшы надворны суд (Oberhofgericht Mannheim), суды апеляцыйнай інстанцыі — ландгерыхты (landgericht), раней — раённыя і надворныя суды (kreis- und hofgericht) (да 1864 г. — надворныя суды (hofgericht)), суды першай інстанцыі — амтсгерыхты (amtsgericht) (да 1857 — бецыксамты).
Сілавыя структуры
Рашэннямі ландтага Вялікага герцагства Бадэн у 1868 годзе ў дзяржаве была ўведзена ўсеагульная вайсковая павіннасць. У сілу Ваеннай канвенцыі, ад 25 лістапада 1870 года, Бадэнскія войскі ўтваралі складовую частку Прускай арміі, а з 1 мая 1871 года Бадэнская армія разам з дзвюма прускімі пяхотнымі палкамі і адным прускім кавалерыйскім палком склалі 14-ы корпус германскай імперскай арміі, з галоўным упраўленнем у горадзе Карлсруэ і дывізіённымі ўпраўленнямі ў гарадах Карлсруэ і Фрайбургу.
Эканоміка
Грашовая адзінка — марка (да 1871 года — Бадэнскі гульдэн), разменная манета — пфеніг. Аператар чыгуначных паведамленняў — Вялікагерцагскія дзяржаўныя чыгункі (Großherzoglich Badische Staatseisenbahne), трамвай існаваў у Мангейме, Гайдэльбергу, Фрайбургу, Карлсруэ, Пфорцгайме аператар пошты і тэлефона — Бадэнская дзяржаўная пошта.
Плошча Леніна (Кобрын)
Плошча Леніна — плошча ў гістарычным цэнтры Кобрына, грамадскі цэнтр горада. Размяшчаецца на скрыжаванні вуліц Леніна, Пушкіна, Суворава і Працоўны.
Гісторыя і архітэктура
Плошча ўзнікла ў 1950-я гады пры перапланіроўцы цэнтра горада пасля Вялікай Айчыннай вайны. Да таго, як была разбіта плошча, тэрыторыя была забудавана жылымі дамамі, а таксама існавала першая ў гісторыі Кобрына аўтобусная станцыя. Першапачаткова насіла імя Суворава, у 1962 годзе перацменавана ў гонар Леніна. У 2009 годзе пры падрыхтоўцы да фестывалю «Дажынкі» плошча была добраўпарадкавана, выкладзена пліткай.
Забудова
На плошчы і вакол яе сабраны асноўныя адміністрацыйныя будынкі горада. Ансамбль плошчы сфарміраваны будынкамі гаркама, Дома Саветаў, гасцініцы, а таксама жылымі дамамі. Плошча з’яўляецца асноўным месцам масавых мерапрыемстваў.
У-ван
У-ван (кіт. 周武王, піньінь WNG wáng, імя пры нараджэнні: 發, Fā) (тры варыянты датыроўкі жыцця: 1169—1115, 1087—1043, …-1025 гг да н. э.), заснавальнік кітайскай дынастыі Чжоу. Сын правадыра племя чжоусцаў. Атрымаў перамогу над царскімі войскамі Інь у ў 1122 (1046, 1027?) годзе да н. э. і аб’яднаўшы шматлікія плямёны і народы Паўночнага Кітаю, У-ван стаў вярхоўным кіраўніком дзяржавы Чжоу. Большую частку заваяваных зямель ён раздаў у якасці надзелаў сваякам і набліжаным. У кітайскай канфуцыянскай гістарыяграфіі У-ван адлюстроўваўся мудрым і дабрадзейным кіраўніком.
Парламенцкія выбары ў Лівіі (2022)
Першыя пасляваенныя парламенцкія выбары ў Лівіі намечаны на 2022 год. Паводле заявы прэм’ер-міністра ўрада нацыянальнага адзінства Абдула Дбэйбе, яны плануюцца на чэрвень.
Бластамікоз
Бластамікоз — хранічны, некантагіёзны мікоз, які пашкоджвае скуру, лёгкія і іншыя ўнутраныя органы чалавека і некаторых жывёл (сабак, радзей каней). Распаўсюджаны ў ЗША, Канадзе, адзінкавыя выпадкі зарэгістраваны ў іншых краінах. Захворванне і ўзбуджальнік упершыню апісаны і  у 1896 - 1898 гадах.
Адрозніваюць бластамікоз:
Узбуджальнік бластамікоза — дражджавыя і дрожджападобныя паразітычныя грыбкі ( і інш.), якія размнажаюцца пачкаваннем. Заражэнне адбываецца пры ўдыханні спораў грыбка з пылам.
Першасны ачаг лакалізуецца ў лёгкіх, потым пашкоджваецца скура. Пры лакалізавальных пашкоджаннях прагноз спрыяльны, пры пашкоджаннях унутраных органаў — высокая смяротнасць.
Саба
Са́ба (Saba) — востраў у складзе архіпелага Малыя Антыльскія астравы. Складае асобны муніцыпалітэт Нідэрландаў. Плошча вострава — 13 км². Насельніцтва — 1 971 чал. (2012 г.)
Геаграфія
Востраў Саба ўваходзіць у паўночную Падветраную групу Малых Антыльскіх астравоў. Месціцца ў 28 км на паўночны захад ад вострава Сінт-Эстаціус, 6993 км на паўднёвы захад ад Амстэрдама і ў 8493 км на паўднёвы захад ад Мінска. Даўжыня — 5,13 км, найбольшая шырыня — 4 км.
Востраў Саба з'яўляецца адной з вяршынь падводнага вулкана. Яго конус, гара Сінары, узвышаецца на 887 м над узроўнем мора. Востраў сфарміраваўся каля 400 тысяч гадоў таму. На паўночна-заходнім і паўднёва-ўсходнім берагах знаходзяцца гарачыя крыніцы. Землятрусы здараюцца часта, аднак разбуральнай сілы не маюць.
Клімат вільготны трапічны. Сярэдняя тэмпература на працягу года трымаецца каля +27° C, але ўзімку можа апускацца да +16° C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 1667 мм.
Прырода
У 1987 г. быў арганізаваны мясцовы фонд аховы прыроды і марскі нацыянальны парк. Развіваецца экалагічны турызм.
Гісторыя
Назва вострава Саба паходзіць ад слова сіба, што з мовы індзейцаў-аравакаў перакладаецца як «скала». У 1493 г. ён быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам. Але скалісты бераг падаўся мараплаўцу небяспечным, і ён не высаджваўся на ім.
У 1632 г. на востраве часова апынулася група англійскіх маракоў, якія паведамілі, што Саба з'яўляецца бязлюдным. У 1640 г. галандскі губернатар суседняга вострава Сінт-Эстаціус паслаў сюды тры сям'і каланістаў, якія аднак у 1664 г. былі выселены англійскімі піратамі. Яны здолелі вярнуцца ізноў і заснавалі плантацыі тытуню і цукровага трыснягу.
У XVII — XVIII стст. востраў Саба з'яўляўся выгоднай прыстанню для піратаў і кантрабандыстаў. Некаторыя з іх нават сяліліся тут. Акрамя каланістаў розных нацыянальнасцяў на Сабе былі рабы афрыканскага паходжання, хаця рабства і не адыгрывала істотнай ролі ў мясцовай эканоміцы. Канчаткова яно было адменена ў 1863 г.
На востраў выказвалі свае прэтэнзіі Францыя і Вялікабрытанія. Толькі ў 1816 г. ён быў канчаткова прызнаны галандскім. У другой палове XIX ст. мясцовая цукровая прамысловасць канчаткова згубіла канкурэнтаздольнасць, і насельнікі Сабы заняліся адыходніцтвам, кабатажным суднаходствам і рыбалоўствам. Гэтыя заняткі вымушалі мужчын надоўга пакідаць свой дом, так што Саба хутка стаў вядомы як «востраў жанчын». У XX ст. распаўсюдзілася вышыванне карунак, якімі астравіцяне славяцца і ў нашы дні.
У 1954 г. востраў Саба ўвайшоў у склад Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў. Пасля ліквідацыі гэтага ўтварэння ў 2010 г. стаў спецыяльным муніцыпалітэтам Нідэрландаў.
Асаблівасці культуры
Большая частка жыхароў вострава Саба — сабанцы — карыстаецца ўсяго некалькімі прозвішчамі, бо паходзіць ад тых самых продкаў. Найбольш распаўсюджаная мова — англійская, хаця афіцыйнай мовай з'яўляецца галандская, якая абавязкова вывучаецца ў школах. Найбольш распаўсюджаная рэлігія — каталіцызм. Сабанцы славяцца як выдатныя маракі. Астравіцяне вядомы вытворчасцю рому са спецыямі, а таксама баваўнянымі карункамі.
На востраве афіцыйна святкуюць Вялікдзень, Ушэсце, дзень нараджання каралевы Беатрыкс (30 красавіка), 1 Мая. У апошні тыдзень чэрвеня арганізуецца карнавал. У першыя выходныя снежня праводзіцца спецыяльны дзень вострава Саба. Ён суправаджаецца спартыўнымі спаборніцтвамі і пачастункамі.
Эканоміка
Асновай эканомікі з'яўляецца турызм. Большасць наведвальнікаў прыязджае з ЗША. Іх штогадовая колькасць у некалькі разоў перавышае насельніцтва вострава. Сельская гаспадарка абмежавана вырошчваннем гародніны, пераважна бульбы, і мясной жывёлагадоўляй. Працуе медыцынскі каледж, у якім навучаюцца многія выхадцы з розных краін Карыбскага басейна.
На паўночным усходзе вострава знаходзіцца аэрапорт. Цікава, што ён лічыцца адным з найбольш небяспечных у свеце, аднак звязвае востраў Саба з Сінт-Мартэнам і Сінт-Эстаціусам.
Сезон 2017 ФК Гомель
У 2017-м годзе футбольны клуб «Гомель» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Галынка (Зэльвенскі раён)
Галы́нка (, Голынка), да 2010 года Стара́я Галы́нка (, Старая Голынка) — аграгарадок у Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Цэнтр Галынкаўскага сельсавета.
Сезон 2017 ФК Гомель
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Галынка (Зэльвенскі раён)
Гісторыя
Вядома з XVI стагоддзя як вёска Галынка ў Лідскім павеце, прыватная ўласнасць. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай у Расійскай імперыі. У XIX стагоддзі мястэчка ў Слонімскім павеце Гродзенскай губерні, дзяржаўная ўласнасць. У 1878 годзе — 293 жыхара, у 1886 — 275 жыхароў, 45 двароў, школа, царква, 3 сінагогі, крупадзёрка, 2 карчмы; у 1903 годзе — 691 жыхар. З 1921 года ў складзе Польшчы, у Старавескай гміне Слонімскага павета Навагрудскага ваяводства, 432 жыхара, 84 двары. З 1939 года ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Зэльвенскім раёне Баранавіцкай вобласці. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета. У гады Вялікай Айчыннай вайны гітлераўцы загубілі 386 жыхароў. З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. У 1962—1966 гадах у Слонімскім раёне.
Сезон 2017 ФК Гомель
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду ** З арэнды
Галынка (Зэльвенскі раён)
Гісторыя
23 сакавіка 2010 года вёска перайменаваная з Старой Галынкі ў Галынку.
Сезон 2017 ФК Гомель
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Паравіртуалізацыя
Паравіртуалізацыя (paravirtualisation) — спосаб ажыццяўлення віртуалізацыі. Спосаб і тэрмін былі прапанаваны ў 2002 ў выніку прац навукова-тэхнічнага «Праекту Дэналі» ў Універсітэце Вашынгтона, ЗША.
Асноўнае адрозненне спосабу ад поўнай віртуалізацыі ў тым, што гасцявыя машыны могуць паведамляць кіраўнічаму працэсу («гіпервізару» — hypervisor) пра свае намеры адносна выкарыстання рэсурсаў і г.д. Гэта дазваляе дасягаць большай эфектыўнасці выкарыстання апаратных рэсурсаў і лепшай прадукцыйнасці гасцявых машын.
VMI
Рэальнае ўвасабленне такога спосабу было прапанаванае спажыўцам праграма-тэхнічнай кампаніяй «Ві-Эм-Вэа» (VMware Inc.) у 2005 г. у выглядзе спецыфікацыі інтэрфейсу такой віртуалізацыі, VMI («інтэрфейс віртуальнай машыны»). У далейшым кампанія дадае падтрымку гасцявых машын, здольных да паравіртуалізацыі, у свае прадукты.
У 2006 кампанія выпусціла спецыфікацыю VMI як адкрытую спецыфікацыю і супрацоўнічае з супольнасцю адкрытых праграм (у тым ліку, з распрацоўшчыкамі з IBM, Vmware, Red Hat, XenSource) дзеля распрацоўкі на аснове VMI інтэрфейсу паравіртуалізацыі, які б дазваляў множныя кіраўнічныя працэсы-гіпервізары (paravirt-ops)
Парламенцкія выбары ў Даніі (1864)
Пасля выбараў прэм'ер-міністрам 7 ліпеня стаў прадстаўнік партыі «Правая» Крысціян Альбрэхт Блюмэ.
Выбарчая сістэма
Выбары праходзілі па сістэме «першы кандыдат» у аднамандатных акругах. Узроставы цэнз складаў 30 гадоў, што было вышэй узросту паўналецця — 25 гадоў. Акрамя таго, права голасу мелі толькі мужчыны, і мужчыны павінны былі адпавядаць 6 дадатковым патрабаванням:
У выніку, толькі 14,5% насельніцтва Даніі мелі права голасу.
Дабрагашчанскі сельсавет
Дабрагашча́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Дабрагошча.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Стрэшынскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 28 чэрвеня 1939 года ў складзе адноўленага Стрэшынскага раёна, з 17 снежня 1956 года ў складзе Жлобінскага раёна. 11 лютага 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Мормальскага сельсавета (Бор, Мормаль, майстэрня саўгаса «Мормаль» і станцыя Мормаль). 16 верасня 2011 года скасавана вёска Падхваёва.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1232 чалавекі, з іх 92,9 % — беларусы, 5,2 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Шапчыцы (ручай)
Ша́пчыцы — ручай у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня ручая 10 км. Пачынаецца за 1,2 км у напрамку на поўдзень ад аграгарадка Званец. Каналізаваны ў верхнім цячэнні. Вадазбор раўнінны.
Адолфс Блёдніекс
Адолфс Блёдніекс (Ādolfs Bļodnieks;, Тукумс — , Нью-Ёрк) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1933—1934 гадах.
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка. Скончыўшы камерцыйнае вучылішча ў Тукумсе, вучыўся ў гімназіі ў Курску. Пасля 1910 года пачаў навучанне ў Рыжскім тэхнічным універсітэце. У 1905 годзе ўдзельнічаў у рэвалюцыйных заварушэннях.
Падчас Першай сусветнай вайны ваяваў у расійскіх ваенна-паветраных сілах. Пасля рэвалюцыі 1917 года ў Расіі стаў членам Савета рабочых і салдацкіх дэлегатаў у Петраградзе. Аднак даволі хутка адышоў ад камуністычнай дзейнасці, стаў на бок Барыса Савінкава.
Восенню 1918 года ўваходзіў у склад Латвійскай нацыянальнай рады, якая 18 лістапада 1918 года абвясціла незалежнасць краіны. У 1919 годзе пачаў працаваць у Міністэрстве фінансаў (дырэктарам аднаго з дэпартаментаў). Быў таксама дэпутатам Канстытуцыйнага сходу (1920—1922), затым быў дэпутатам Сейма ў другім, трэцім і чацвёртым скліканнях (1925—1934). Прадстаўляў Латвійскe. парты. маладых фермераў і малых угоддзяў, якую заснаваў у 1924 годзе.
Са снежня 1923 па лістапад 1931 года — член праўлення Банка Латвіі, наступныя два гады — яго віцэ-прэзідэнт. Быў рэдактарам шэрага перыядычных выданняў. 24 сакавіка 1933 года прэзідэнт прызначыў яго кіраўніком урада. Менш чым праз год яго на гэтай пасадзе змяніў Карліс Улманіс.
Пасля 1945 года жыў у эміграцыі ў ЗША. Быў рэдактарам часопіса «За свабоду Латвіі» (1952—1955), старшынёй Камітэта вызвалення Латвіі (1956—1962).
Дуброва (Смалігоўскае сельскае паселішча)
Дуброва (Дуброво) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Смалігоўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 19 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 7 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 5 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Галынкі на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Кубак Францыі па футболе
Кубак Францыі па футболе (Coupe de France de football) або Кубак Шарля Сімона (Coupe Charles Simon) — штогадовае спаборніцтва для французскіх футбольных клубаў, якое праводзіцца Федэрацыяй футбола Францыі з 1918 года. Кубак не прайшоў толькі адзіны раз — у 1992 годзе. Тады ў паўфінальнай гульні паміж «Бастыяй» і «Марселем» павалілася трыбуна стадыёна «Стад Арман-Сезар». Загінулі 15 чалавек і больш за 1 500 былі паранены. Далейшы розыгрыш вырашылі не праводзіць.
У Кубку маюць права ўдзельнічаць прафесійныя футбольныя клубы, а таксама аматарскія футбольныя клубы. Пераможца Кубка перад пачаткам наступнага сезону гуляе з чэмпіёнам Францыі ў Суперкубку Францыі і атрымлівае права выступіць у Лізе Еўропы. Прыз на Кубак Францыі з’яўляецца пераходзячым прызам. Узамен пераходзячага прыза ўручаецца яго копія.
Макота Сінкай
Макота Сінкай (新海 誠;, Коумі, Нагана, Японія) — японскі рэжысёр і аніматар. Сапраўднае імя — Макота Нііцу (新津 誠). Фільм Сінкая «Тваё імя», які выйшаў у 2016 годзе, некаторы час быў самым касавым анімэ у свеце за усю гісторыю.
Макота Сінкай вывучаў японскую літаратуру ва ўніверсітэце. Ён хацеў стварыць манга, анімэ і ранобэ, яшчэ вучачыся ў сярэдняй школе. Яго любімае анімэ — «Нябесны замак Лапута». Сінкая называлі «новым Міядзакі», хоць сам ён не згодны з такім параўнаннем, заяўляючы, што яго пераацэньваюць. Таксама ён сказаў, што хоча ствараць творы, якія маюць іншыя агульныя падыходы з аўдыторыяй, іншыя, чым у работ Хаяо Міядзакі.
У гонар рэжысёра быў названы астэроід.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 лютага 1973 года ў прэфектуры Нагана. Пазней пераехаў для вучобы ў Токіа, дзе і застаўся працаваць у якасці супрацоўніка кампаніі Minori. За 5 гадоў працы там Сінкай праявіў сябе як вельмі рознабаковая асоба: удзельнічаў у стварэнні новых гульнявых відэазаставак, займаўся вёрсткай буклетаў-інструкцыі і падтрымкай сайта кампаніі. З 1997 года пачынае спрабаваць сябе ў якасці рэжысёра і сцэнарыста ва ўласных праектах. Ужо трэцяя яго праца «Яна і яе кот» (да гэтага былі «Абгароджаны свет», які Сінкай стварыў, вывучаючы 3D-графіку, і «Іншыя светы») становіцца настолькі паспяховай, што зацікаўлівае кампанію CoMix Wave Films, якая выпускае тыраж дыскаў з пяціхвілінным фільмам і буклетам каментароў. Твор заваёўвае некалькі прэстыжных узнагарод, сярод якіх галоўны прыз фестывалю 2000 Doga CG Animation.
У 2000 годзе Сінкай пачынае абдумваць новыя праекты, працягваючы працаваць у якасці графічнага дызайнера на фірме Falcom. У чэрвені 2000 года ў яго нараджаецца ідэя «Галасы далёкай зоркі». Праз некалькі месяцаў да таго часу ўжо паспяховы аніматар падпісвае кантракт з Mangazoo. Гэтая фірма дае Сінкаю грант «для ператварэння яго ідэі ў анімэ, якое можна было б прадаць». У маі наступнага года Сінкай кідае сваю працу і цалкам апускаецца ў стварэнне «Голасу…». У інтэрв’ю пасля ён заявіў, што на гэта сышло сем месяцаў «рэальнай працы». Наступны пасля «Голасу…» фільм Сінкая "За аблокамі"выйшаў у большасці кінатэатраў Японіі 20 лістапада 2004 года. Гэтая праца атрымала мноства ўзнагарод і ухваленняў крытыкаў. 3 сакавіка 2007 года адбылася прэм’ера другога поўнаметражнага фільма Сінкая — «Пяць сантыметраў у секунду». Ён быў складзены з трох звязаных паміж сабой гісторый: «Урывак аб квітнеючай сакуры», «Касманаўт» і «5 сантыметраў у секунду». Працягласць фільма склала 63 хвіліны.
Стужка «Пяць сантыметраў у секунду» стала самай паспяховай з усіх праектаў рэжысёра, атрымала некалькі прэстыжных узнагарод, уключаючы галоўны прыз італьянскага фестываля Future Film Festival.
У 2013 годзе выйшаў анімацыйны фільм, названы Kotonoha no Niwa, што прыкладна перакладаецца як «Сад слоў» ці «Сад з тысяч абрыўкаў слоў». Сам Сінкай казаў пра фільм, што гэтым разам ён упершыню стварае любоўную гісторыю ў японскім разуменні гэтага слова.
Поўнаметражнае анімэ «Тваё імя», знятае ў 2016 годзе, стала самай касавай анімацыйнай працай з Японіі, абагнаўшы па зборах «Панесеных прывідамі» Хаяо Міядзакі. Але пасля пракату ў Кітаі фільм Міядзакі зноў заняў першае месца. Таму Сінкай прызнаў, што яму ёсць над чым працаваць.
19 ліпеня 2019 года ў Японіі адбылася прэм’ера поўнаметражнага анімэ «Дзіця надвор’я». За першыя тры дні пракату карціна зарабіла на 28,6 % больш, чым «Тваё імя» за такі ж перыяд часу. Да намінацыі на «Оскар» Сінкай паставіўся скептычна, заявіўшы, што прэтэндаваць на прэмію павінна ўся здымачная група, а не ён адзін: «я ніколі не цікавіўся ўзнагародамі ў індустрыі кіно, мне яны заўсёды здаваліся чымсьці чужым, бо мая кар’ера пачыналася зусім у іншай сферы-раней я працаваў у гульнявой галіне. Цяпер нават у Японіі прысуджаюць свае прэміі, уручаюць прызы за дасягненні ў кінематографе. Мяне пытаюцца, хацеў бы я атрымаць адну з іх, а мне няма чаго адказаць. Бо я для сябе выразна разумею, што ўсе гэтыя ўзнагароды або намінацыя на „Оскар“ — гэта яшчэ не шчасце, а ўсяго толькі неабходная частка постпрадакшэна. Наўрад ці мяне зможа змяніць чарговая статуэтка на паліцы».
У 2019 годзе ён сказаў, што плануе выпусціць наступную працу праз тры гады. Анімэ «Судзумэ зачыняе дзверы» было анансавана 15 снежня 2021 года і выйшла 11 лістапада 2022 года. На фестывалі AnimeJapan Сінкай сказаў, што фільм спалучае сучасную прыгодніцкі гісторыю, баявік і роўд-муві.
Асаблівасці творчасці
Ад іншых аніматараў Сінкая адрознівала ў першую чаргу яго імкненне браць большую частку працы над фільмам на сябе. Першыя праекты, у тым ліку «Голас далёкай зоркі» і «Яна і яе кот» практычна цалкам зробленыя на персанальным кампутары. З часам ён перастаў займацца вытворчасцю самастойна, размяркоўваючы абавязкі сярод каманды, сам адказваў толькі за сцэнар і раскадроўку.
Аўтарытэтамі і арыенцірамі ў творчасці сталі Хаяо Міядзакі, Мамору Асіі і Хідэакі Ана. Любімы жанр — Навуковая фантастыка. Сярод сваіх персанажаў яму больш за ўсё падабаецца Юкары Юкіна з «Саду вытанчаных слоў». Візітнай карткай з’яўляюцца рамантыка і любоў на адлегласці.
У 2011 годзе ў Японіі адбыліся буйны землятрус і аварыя на АЭС Фукусіма-1, гэта моцна паўплывала на ўсіх. Няшчаснае каханне перастала здавацца японцам прыгажэй шчаслівага. Сінкай зразумеў, што хоча развіваць у сваіх фільмах больш пазітыўнае, жыццесцвярджальны кірунак.
Галоўныя героі яго твораў бываюць юнага ўзросту, таму што рэжысёр сам у гэты перыяд выпрабаваў галоўныя ў сваім жыцці сумневы і перажыванні. Пасля выхаду анімэ «Тваё імя» ён стаў задумвацца пра супрацьстаянне асабістага і грамадскага, таму што ў Японіі дамінуе пункт гледжання аб нізкай ролі аднаго чалавека ў сістэме. У рэальнасці, краіна адчувала сур’ёзныя праблемы з эканомікай і тайфунамі, у многіх людзей быў пануры і змрочны настрой, што адбілася на малюнку Токіа ў фільме «Дзіця надвор’я». Пандэмія COVID-19 прымусіла разважаць пра будучыню, дзе ад чалавецтва нічога не залежыць. Рэжысёр быў напалоханы, рэдка выходзіў на вуліцу ў перыяд надзвычайнага становішча, апынуўся збіты з панталыку і адчуваў сябе кімсьці іншым, паколькі свет змяніўся занадта хутка. Гэта адбілася на вытворчасці фільма «Судзумэ зачыняе дзверы». Першапачатковы сцэнар уключаў двух дзяўчат, але прадзюсар пераканаў рэжысёра, што аўдыторыя хоча бачыць з дзяўчынай хлопчыка, як і раней. Тым не менш Сінкай, які стаміўся ад рамантыкі, ператварыў хлопца ў крэсла. Што тычыцца ЛГБТ, то галоўнае для рэжысёра — чалавечая гісторыя, а не гендар або секс. Судзумэ магла быць хлопчыкам або небінарнай персонай, і гэта б спрацавала, калі гаворка ідзе пра пераадоленне цяжкасцяў. На думку Сінкая, прычына заключаецца ў яго выхаванні: ён вырас у сельскай мясцовасці, акружанай гарамі, якія здаваліся яму сцяной. Такім чынам, заўсёды прысутнічаў вобраз «па той бок». Гэта была туга або абажанне. Магчыма, такая дыхатамія адбілася ў «Судзумэ» і «Тваім імі». У пачатку 2020-х гадоў Японія знаходзілася ў заняпадзе, па ўсёй краіне налічвалася шмат непрыдатных для жыцця месцаў, што было выклікана стыхійнымі бедствамі і скарачэннем насельніцтва: тысячы дамоў і нават цэлыя вёскі і прыгарады прыйшлі ў запусценне. Анімацыйны фільм з’яўляецца эмацыйнай рэакцыяй на тое, што адбываецца.
Стваральнік франшызы Gundam Есіюкі Таміна сказаў, што працам Сінкая не хапае адкрытых сцэн. Хлопец і дзяўчына заўсёды працягваюць адзін аднаму рукі, але гэтым усё і абмяжоўваецца. Адносіны паказаны без фізічнай блізкасці: «І ўсё ж рука хлопчыка ніколі не дакранаецца да пахвіны дзяўчынкі. Чаму яны ніколі не заходзяць далей?». Такое анімэ выглядае як інтраспектыўны раман. Мамору Асіі ў інтэрв’ю 2021 года сказаў, што Сінкай стварае фільмы без фундаментальнай матывацыі, дзе няма галоўнай тэмы. З іншага боку, ён выпусціў камерцыйнае анімэ, ясна ўяўляў, чым хоча займацца, і нават прыдумаў сваю методыку. Датычна самапаўтораў у яго працах папулярныя тэорыі, згодна з якімі гэта часткі аднго сусвету, «Сінкайверса».
Паўночны Эйршыр
Паўночны Эйршыр (North Ayrshire, Siorrachd Inbhir Àir a Tuath) — адна з 32 абласцей Шатландыі. Мяжуе з абласцямі Усходні Эйршыр, Паўднёвы Эйршыр і Рэнфрушыр. Апроч мацерыковай тэрыторыі складаецца з вострава Аран і некалькіх астравоў у заліве Ферт-оф-Клайд. Вобласць была ўтворана ў 1996 г. на тэрыторыі раёна Канінгем.
Цяцерынская ГЭС
Цяцерынская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя ў Магілёўскай вобласці, размешчаная на рацэ Друць. Вызначаная магутнасць 370 кВт.
Цяцерынскую ГЭС абслугоўвае 1—2 чалавекі. За люты 1998 ГЭС выпрацавала 108 тыс.кВт·гадзін электраэнергіі. За 2005 год выпрацоўка Цяцерынскай ГЭС ацэньвалася ў 1,170 млн.кВт·гадзін. Вадасховішча плошчай 461 га з'яўляецца месцам адпачынку.
У межань ГЭС працуе толькі 8 гадзін на суткі, болей не дазваляе ўзровень вады ў вадасховішчы — за 8 гадзін працы ГЭС узровень вады падае на 0,2 метры, большае падзенне пашкодзіць навакольнаму асяроддзю, таму ўзровень кантралюецца прыродаахоўнымі органамі. Поўныя суткі ГЭС працуе ў вясновае разводдзе, але толькі ва ўмовах не хуткай, а павольнай вясны, бо калі ўзровень вадасховішча павышаецца дужа хутка яго скідваюць без рабочай нагрузкі турбін.
NGC 2944-1
NGC 2944-1 (іншыя абазначэнні — UGC 5144, IRAS09363+3232, MCG 6-21-67, KUG 0936+325A, ZWG 181.78, Z 0936.4+3233, VV 82, Arp 63, PGC 27533) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
DC Comics
«DC Comics» (заснавана ў 1934 годзе як «National Allied Publications») — адно з найбуйнейшых і найбольш папулярных выдавецтваў коміксаў. Выдавецтва было набыта кампаніяй «Warner Brothers» у 1969 годзе.
Мідлсекс
Мідлсекс (Middlesex) — адно з 39 гістарычных графстваў Англіі, якое з 1965 года ўтварае паўночныя і заходнія акругі Вялікага Лондана.
Упершыню згадана ў 704 годзе як сярэдняя зона рассялення саксаў (даслоўна: Middleseaxan) — паміж Уэсэксам і Эсэксам, характарызуючы племянную прыналежнасць яго насельніцтва. З XII стагоддзя графства знаходзілася ў цені Лондана, адкуль прызначаліся мясцовыя шэрыфы. У XVII—XVIII стст. па берагах Тэмзы адна за іншай будуюцца раскошныя загарадныя рэзідэнцыі лонданскай знаці — Свэйкліс-хаус, Остэрлі-хаус, Саян-хаус і каралеўскі палац Хэмптан-корт.
У XIX стагоддзі графства і цалкам становіцца юрыдычнай фікцыяй — большую частку Мідлсекса займаюць прамысловыя прадмесці Лондана — Камдэн, Ізлінгтан, Таўэр-Хамлетс і Хаўнслау. Ужо ў віктарыянскую эпоху ўся тэрыторыя Мідлсекса была занята лонданскай агламерацыяй. У 1965 годзе графства было расфарміравана.
Тапаніміка
Назва азначае тэрыторыя сярэдніх саксаў (middle Saxons) і паказвае на племянны склад яе насельніцтва. Слова ўтворана ад англасаксонскіх (старажытнаанглійскіх) каранёў «middel» і «Seaxe». У VIII стагоддзі назва вобласці запісвалася Middleseaxon, а ў 704 годзе яна было зафіксавана як Middleseaxan.
Раннія паселішчы
Паселішчы на тэрыторыі Мідлсекса існавалі за тысячу гадоў да ўтварэння акругі. У Кнізе страшнага суда яго тэрыторыя была падзелена на шэсць соцень: Эдмантан, Элсран, Гор, Хонслау, Осулстаўн і Спелсрау. Лонданскі Сіці, які з XIII стагоддзя адрозніваўся аўтаноміяй, геаграфічна знаходзіўся ў межах акругі, як і Вэстмінстэр, які таксама быў у вялікай ступені аўтаномны. Графства мае прадстаўніцтва ў парламенце з XIII стагоддзя. Тытул графа Мідлсекса ствараўся двойчы, у 1622 і 1677 гадах, але быў скасаваны ў 1843 годзе.
Эканамічнае развіццё
Эканоміка графства з самых ранніх часоў залежала ад лонданскага Сіці, у першую чаргу з-за гандлёвых сувязяў. З Мідлсекса ў Сіці пастаўляліся разнастайныя тавары, такія як збожжа, сена, скаціна і будаўнічыя матэрыялы. Аднак, у XIII стагоддзі Мідлсекс усё больш набліжаецца да Сіці і становіцца ўрбанізаваным.
Будаўніцтва чыгуначных ліній у 1839 годзе прывяло да пераходу ад сельскагаспадарчай дзейнасці да будаўніцтва высокіх дамоў. Паўночна-усходнія рэгіёны, адкуль лёгка было дабрацца да цэнтра Лондана, — Тотэнхэм, Эдмантан і Інфілд — пачалі засяляцца рабочым класам. Будаўніцтва лініі ў Віндзар, якая праходзіла праз Мідлсекс, завяршылася ў 1848 годзе, у Потэрс-Бар у 1850 годзе, а ў 1878 годзе пачалося пашырэнне гарадскога метро, якое цяпер даходзіла і да графства. У найбліжэйшых да горада дыстрыктах Актан, Вілісдэн, Іэлінг і Хорнсей ужо хадзілі трамваі і аўтобусы, забяспечваючы танны транспарт да цэнтра.
Пасля Першай сусветнай вайны наяўнасць рабочай сілы, а таксама блізкасць да Лондана прывялі да таго, што такія вобласці як Хэіс і Парк-Раяль сталі ідэальнымі месцамі для развіцця новых тэхналогій. Вялікая колькасць рабочых месцаў прыцягвала ў графства людзей, насельніцтва расло і дасягнула піка ў 1951.
Стварэнне Вялікага Лондана
Пасля Каралеўскай камісіі па пытаннях мясцовага самакіравання ў Вялікім Лондане, парламентам быў прыняты Закон аб лонданскім самакіраванні, які ўступіў у сілу 1 красавіка 1965 года.
Закон адмяніў адміністрацыйныя графствы Мідлсекс і Лондан. У 1965 годзе амаль увесь Мідлсекс стаў часткай Вялікага Лондана, стаў кантралявацца Саветам Вялікага Лондана і сфармаваў раёны знешняга Лондана: Барнет (толькі частка), Брэнт, Ілінг, Энфілд, Харынгей, Харау, Хілінгдан, Хаўнслау і Рычманд-апан-Тэмс (часткова).
HMS C31
HMS C34 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 2 верасня 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 19 кастрычніка 1909 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Дуўры, дзе была ўключана ў Чацвёртую падводную флатылію.
Геранім Гарнастай
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гарнастаяў герба «Гіпацэнтаўр». Сын Гаўрылы і Барбары з Ласкіх.
Удзельнічаў у вайсковых выправах ВКЛ у 1590 г. За пазыкі быў абвешчаны банітам у 1586 г.
Частку маёмасці бацькі атрымаў яшчэ пры яго жыцці. Так, Геранім стаў уладальнікам Капыля.
Сям’я
Яго жонкай стала Беата Лясоцянка, якая пасля яго смерці выйшла за Януша Парыцкага. Іх сын Самуэль (нар. у 1584 г.) быў кіеўскім падкаморыем.
Самуэль быў асноўным апекуном і выдаў замуж сясцёр Ганну, Ізабелу і Барбару. Ганна першы раз выйшла за Аляксандра Парыцкага, а другім мужам яе быў Крыштаф Харлінскі. Ізабела стала жонкай Якуба Цешаноўскага. Барбара ў шлюбе з Ёрданам не мела дзяцей.
Варшаўскі фінансавы цэнтр
Варшаўскі фінансавы цэнтр (Warsaw Financial Center, WFC) — небаскроб у цэнтры Варшаве (Польшча), на скрыжаванні вуліц Эміліі Плятэр і Свентакшыскай. Самы прэстыжны офісны будынак Варшавы.
Небаскроб здадзены ў эксплуатацыю ў 1998 годзе і быў першым сучасным офісным будынкам у Варшаве. Будынак спраектаваны амерыканскімі фірмамі A. Epstein & Sons International і  Kohn Pedersen Fox Associates у супрацоўніцтве з польскімі архітэктарамі. Прататыпам праекту быў між іншых будынак 333 Wacker Drive ў Чыкага.
Warsaw Financial Center прапануе агулам 50 тыс. кв.м. арэндных плошчаў класу А+, а таксама 350 машына-месцаў для аўтамабіляў і веласіпедаў. Кожны з 32 паверхаў мае 1900 кв.м. плошчаў, вышыня столі 2,75 м, і поўнасцю прыстасаваны да патрэб інвалідаў. Будынак абсталяваны 16-цю ліфтамі. Офісы Варшаўскім фінансавым цэнтры мае каля 70 кампаній.