cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каляндра пасяўная
Хімічны склад
Другі тэхнічна каштоўны прадукт, якія атрымліваюцца з пладоў каляндры -- тлусты алей. Плады каляндры змяшчаюць 18-20 % тлустага алею, які складаецца з алеінавай (28,5 %), ізаалеінавай (52 %), лінолевай (13,9 %), пальміцінавай (3,5 %), стэарынавай (1,5 %) і мірысцінавай (0,6 %) тлустых кіслот.
Фармакалагічныя ўласцівасці
Прэпараты з пладоў каляндры ўжываюць для ўзбуджэння апетыту і паляпшэння страваванне, жаўцягонны сродак пры захворваннях печані і жоўцевага пузыра, пры метэарызме, як адхарквальны, супрацьгемаройны і раназажыўляльны сродак, для паляпшэння паху і смагу лекаў. Плады каляндры ўваходзяць разам з кветкамі, лісцем і  у склад жаўцягоннай гарбаты, а таксама слабільнага і супрацьгемаройнага збораў.
Гісторыя
У медыцыне і кулінарыі шырока ўжывалася ў Старажытным Егіпце і мела вялікае рытуальнае значэнне ў пахавальных абрадах і ахвярапрынашэннях, пра што сведчаць малюнкі, знойдзеныя археолагамі. У Кітаі вядома з IV стагоддзя.
Парфумерыя і касметыка
З пладоў атрымліваюць эфірны алей, які выкарыстоўваюць для сінтэзу, цытралю і іншых духмяных рэчываў, якія ўжываюцца ў парфумерыі і касметыцы для надання парфумерным вырабам паху ландышу, фіялкі, ружы, бергамоту, лілеі, лімону і інш. Эфірны алей выкарыстоўваюць у тэхніцы, мылаварэнні і тэкстыльнай прамысловасці. Пасля адгонкі эфірнага алею экстрагіруюць тлусты алей, які ўжываецца ў мылаварнай прамысловасці і вытворчасці алеінавай кіслаты.
Кулінарыя
Каляндру ўжываюць як спецыю ў кулінарыі, як зеляніну называнаю «кінзу», так і насенне.
Ядуць лісце маладых раслін каляндры сталовых сартоў у фазах разеткі і пачатку стрэлкавання (з'яўлення парасткаў). Лісце мае рэзкі пах, яго ўжываюць свежым у салатах, а таксама як заправу да супоў, страў з гародніны і мясных страў.
Плады каляндры шырока ўжываюць як вострую прыправу для араматызацыі і вітамінізацыі каўбас, сыру, мясных і рыбных кансерваў, марынадаў, соўсаў, саленняў і лікёраў, дадаюць пры выпечцы хлеба (напр. барадзінскага), кандытарскіх і кулінарных вырабаў, а таксама пры вырабе некаторых гатункаў піва і лікёраў (у Германіі).
Плады ўжываюць пры саленні мяса, асабліва свініны. Свежае мяса летам добра захоўваецца пры змачванні сумессю злёгку здробненага насення каляндры і воцата.
Медыцына
Як лекавую сыравіну ўжываюць плады каляндры (Fructus Coriandri), яны ўваходзяць у склад жаўцягоннага і страўнікавага збораў.
Ёсць рэкамендацыі пра выкарыстанне пладоў каляндры як антысептычнага і болесуцішальнага сродку пры гастрытах, язвавай хваробе страўніка і дванаццаціперснай кішкі. Ліналаол, вылучаны з эфірнага алею, уваходзіць у склад антыбактэрыйных кропель, якія выкарыстоўваюцца пры катары верхніх дыхальных шляхоў, антыбактэрыйных цукерак. Эфірны алей каляндры з'яўляецца зыходнай сыравінай для сінтэзу альдэгіду цытралю, які ўжываюць у вокавай практыцы пры кератытах, кан'юктывітах, глаўкоме, а таксама для лячэння трэшчын саскоў малочных залоз у кормячых маці.
У народнай медыцыне каляндру ўжываюць як антысептычны і жаўцягонны сродак. Плады каляндры ўжывалі пры захворваннях страўнікава-кішачнага тракту і як супрацьгліставае, іх настой выкарыстоўвалі для паляпшэння апетыту, як болесуцішальнае, супрацьпрастудны сродак. Плады каляндры ў парашку або настоі ўжывалі як ветрагоннае. Каляндра — каштоўны супрацьцынготны сродак.
Таксанамічнае становішча
Від Каляндра пасяўная ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Агратэхніка
Холадаўстойлівая расліна. Найбольш прыдатныя лёгкія някіслыя пясчаныя глебы. Насенне сеюць вясной на адлегласці 15—20 см. Догляд уключае рыхленне міжрадкоўяў, паліванне, своечасовыя праполкі. У сухой глебе ўсходы зрэджваюцца і расліна хутка пераходзіць да сцеблавання. Пры ўборцы расліну зразаюць, сушаць на сонцы, насенне абмалочваюць і ачышчаюць.
Сарты
У Расіі найбольш распаўсюджаны сорт 'Янтарь' (да 90 % усіх плошчаў).
Атрыманы новыя сарты каляндры, якія характарызуюцца высокай эфіра- і тлушчаалейнасцю (23-29 %), а таксама высокім утрыманнем лыналаолу ў алеі (напрыклад, сарты 'Алексеевский 247', 'Луч'). Ёсць таксама сарты гародніннага напрамку.
Путчына (аграгарадок)
Геаграфія
Знаходзіцца прыкладна за 12 км напрамку на поўнач ад горада Дзяржынск, каля аўтамабільнай дарогі
Гаральд Грэгары Мур
Гаральд Грэгары Мур-малодшы (Harold Gregory Moore Jr.; 13 лютага 1922 — 10 лютага 2017) — генерал-лейтэнант Арміі ЗША, удзельнік Карэйскай і В’етнамскай войнаў. Больш вядомы як Хэл Мур.
Біяграфія
Скончыў школу ў Вашынгтоне. Затым два гады вучыўся ва Універсітэце Джорджа Вашынгтона. У 1942 годзе паступіў на ваенную службу. У 1945 годзе скончыў Вест-Пойнт.
Прымаў удзел у Карэйскай вайне, знаходзячыся на пасадзе камандзіра роты. Калі ў 1965 годзе была перафарміравана 1-я кавалерыйская дывізія, у званні падпалкоўніка ўзначаліў батальён у яе складзе (1-ы батальён 7-га кавалерыйскага палка ў складзе 3-й брыгады). Батальён Мура вызначыўся ў адной з самых знакамітых бітваў В’етнамскай вайны — бітве ў даліне Я-Дранг. З 14 па 16 лістапада 1965 годы ён вёў абарончы бой у пасадачнай зоне X-Ray супраць праўзыходных сіл паўночнав’етнамскай арміі і апынуўся на мяжы поўнага знішчэння, чаго, аднак, не здарылася. Пасля ён стаў камандзірам 3-й брыгады. На гэтай пасадзе Мур знаходзіўся падчас некалькіх буйных аперацый, у тым ліку аперацыі «Masher».
За свой удзел у В’етнамскай вайне атрымаў другую па значнасці ваенную ўзнагароду Арміі ЗША — Крыжа «За выдатныя заслугі». Выйшаў у адстаўку ў 1977 годзе ў званні генерал-лейтэнанта.
У чэрвені 2009 года 87-гадовы Мур прыняў удзел у адкрыцці Нацыянальнага музея пяхоты ў Калумбусе (Джорджыя). Адным з экспанатаў музея стала дыярама зоны высадкі X-Ray падчас бітвы ў даліне Я-Дранг.
Памер 10 лютага 2017 у горадзе Оберн, штат Алабама, і быў пахаваны на могілках Форт-Бенінга 17 лютага з поўнымі ваеннымі ўшанаваннямі.
Сям’я
Выхаваў пецярых дзяцей. Два сыны — кадравыя вайсковыя афіцэры.
У культуры
У 1992 годзе ў суаўтарстве з журналістам Джозефам Гэлаўэем напісаў кнігу «Мы былі салдатамі... і былі маладыя», прысвечаную бітвы ў даліне Я-Дранг. На аснове гэтай кнігі ў 2002 годзе быў зняты мастацкі фільм «Мы былі салдатамі», у якім роля Мура сыграў Мел Гібсан.
Быў згаданы ў кнізе Роберта Мейсана «Chikenhawk» («Кураня і ястраб»).
Высокая Грыва
Назву Высо́кая Гры́ва маюць:
Ключ 65
Ключ 65 支 ( піньінь zhī) са значэннем «галіна» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 26 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом.
Старажытны знак адлюстроўваў руку, якая трымае галіну. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «падтрымка», «трымаць», «разлічваць».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Арсенальная (станцыя метро)
Арсенальная (Арсенальна, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна, размешчаная на Святошынска-Броварскай лініі. Была адкрыта 6 лістапада 1960 года ў складзе першай чаргі будаўніцтва. Самая глыбокая станцыя метрапалітэна ў свеце (глыбіня залажэння 105,5 м). Назву станцыя атрымала ад размешчанага побач буйнога заводу «Арсенал». Пасажыраплынь — 26,1 тыс. чал.\суткі.
З 1986 года станцыя мае статус «помнік архітэктуры мясцовага значэння», ахоўны нумар 187.
Канструкцыя
Станцыя глыбокага залажэння, «ангельскага тыпу» — з кароткай сярэдняй залай. Сярэдняя зала злучана з кожнай платформай двума праходамі-парталамі. Маецца дадатковы асобны праход паміж двума платформамі.
Падземны вестыбюль злучаны з паверхняй трохстужачным двухмаршавым эскалатарам з прамежкавым падземным вестыбюлем. Наземны вестыбюль ўяўляе сабой прамавугольны будынак, увянчанае купалам. У ніжнім эскалатарным маршы ўстаноўлены 3 эскалатара тыпу ЭМ-5.5 з вышынёй пад'ёму 55,8 м, а ў верхнім маршы — 3 эскалатара тыпу ЭМ-5.5 з вышынёй пад'ёму 46,6 м. Станцыя мае адзін выхад на Арсенальную плошчу і прылеглыя да яе вуліцы Івана Мазепы, Маскоўскай і Міхаіла Грушэўскага. З 1986 года станцыя мае статус «помнік архітэктуры мясцовага значэння», ахоўны нумар 187.
Абсталяванне
Абліцоўванне пілонаў і сцен выканана белым і ружовым мармурам, таксама выкарыстоўваецца алюмініевае ліццё, анадаваны пад бронзу. Маюцца характэрныя для падземных станцый першай чаргі мармуровыя лаўкі і кратаў шляхавых сцен. Тарэц сярэдняй залы быў упрыгожаны барэльефам, прысвечаным студзеньскаму паўстанню 1918 года рабочых заводу «Арсенал», які быў дэмантаваны ў канцы 1990-х гадоў, не захаваўся.
Агенцтва гарантаванага пакрыцця банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб
Дзяржаўная ўстанова «Агенцтва гарантаванага пакрыцця банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб» (АГПБУ) — арганізацыя ў структуры Нацыянальнага банка Беларусі, створаная ў снежні 2008 года ў адпаведнасці з законам «Аб гарантаваным пакрыцці банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб». Асноўнай задачай Агенцтва з’яўляецца страхаванне грашовых сродкаў фізічных асоб у прынятых на ўлік банках і нябанкаўскіх крэдытна-фінансавых арганізацыях. На ўлік у ім абавязкова становяцца ўсе банкі краіны, якія прыцягваюць грашовыя сродкі насельніцтва ў дэпазіты.
З 31 ліпеня 2009 года пакрыццю падлягаюць 100 % грашовых сродкаў на рахунках фізічных асоб (за выключэннем індывідуальных прадпрымальнікаў). Выплата адбываецца з уласных сродкаў Агенцтва, якія складаюцца са штоквартальных укладаў банкаў-удзельнікаў. Вяртанне прыбыткаў у выглядзе працэнтаў не ўскладзена на Агенцтва і не рэгламентавана законам.
У большасці краін свету існуюць абмежаванні на максімальную суму, якая падлягае пакрыццю ў выпадку банкруцтва банку. Стопрацэнтнае гарантаванне захаванасці ўкладаў існуе з нядаўняга часу толькі ў Аўстрыі, Грэцыі, Ірландыі, Германіі і некаторых іншых краінах. Аднак, у адрозненне ад Беларусі, у краінах Еўрасаюза і ЗША забяспечана страхаванне дэпазітаў як фізічных, так і юрыдычных асоб.
Банкі і іх улік у агенцтве
Нацыянальны банк у дзень выпраўлення банку спецыяльнага дазвола (ліцэнзіі) у пісьмовай форме паведамляе Агенцтву назву банка, адрас банка, дату дзяржаўнай рэгістрацыі, нумар спецыяльнага дазвола (ліцэнзіі) і таксама памер нарматыўнага капітала банка для мэты надалейшага падліка рэгістрацыйнага адліку.
Банк павінен пералічыць у Агенцтва рэгістрацыйны адлік на працягу трох працоўных дзён ад даты атрымання спецыяльнага дазвола (ліцэнзіі) на змяшчэнне грашовых сродкаў фізічных асоб ва ўклады (дэпазіты).
Агенцтва ў дзень атрымання рэгістрацыйнага адліка ўносіць банк у рэестр банкаў ўзятых на улік.
Праз тры дні з даты ўзяцця банка на ўлік Агенцтва адпраўляе такому банку пасведчанне аб узяцці на ўлік у Агенцтве.
Банкі павінны на незваротнай аснове пералічваць у рэзерв Агенцтва наступныя абавязковыя адлікі:
Рэгістрацыйны ўзнос сплачваецца ў памеры 0,5 % ад памера нарматыўнага капітала на 1-шы дзень месяца, у якім банк атрымаў спецыяльны дазвол (ліцэнзію).
Памер календарных ўзносаў, за выключэннем выпадкаў, калі іншае ўсталявана Прэзідэнтам Республікі Беларусь, складае 0,3 % ад рэшты банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб на 1-ы дзень месяца, наступнага за бягучым кварталам.
Соладзі
Со́ладзі — глебы стэпаў, лесастэпаў і паўпустынь. Утвараюцца пераважна з саланцоў пры іх пераўвільгатненні і рассаленні.
Агенцтва гарантаванага пакрыцця банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб
Банкі і іх улік у агенцтве
Каляндарныя ўзносы вылічаюцца банкамі самастойна і потым да 10-га дня месяца наступнага за бягучым кварталам пералічаюцца Агенцтву.
Соладзі
Фарміруюцца ў паніжэннях з неглыбокім заляганнем грунтавых вод пад вільготнымі лугамі, балотамі, бярозавымі і асінавымі калкамі па ўмовах прамыўнога рэжыму, які вядзе да разбурэння калоідаў верхняга гарызонту, памяншэння ў іх колкасці 2—3-валентных металаў (пераважна жалеза і марганцу) і павелічэння колькасці крэменязёму. Развіваецца верхні элювіяльны асаладзелы гарызонт на глыбіні 5—20 см. Соладзям уласціва слабакіслая рэакцыя гумусавага гарызонту з утрыманнем 2—8 % гумусу, глыбокае пранікненне гумусу ў гарызонты і агляенне глебы.
Агенцтва гарантаванага пакрыцця банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб
Банкі і іх улік у агенцтве
Асноўнай мэтай стварэння і дзейнасці Агенцтва з’яўляецца забеспячэнне гарантаванага пакрыцця грашовых укладаў у беларускіх рублях і замежных валютах, змешчаных фізічнымі асобамі на рахунках і на дэпазітах у банках і небанкаўскіх крэдытна-фінансавых установах, узятых на ўлік у Агенцтве, дзеля абароны законных правоў і інтарэсаў такіх асоб.
Акрамя таго, Агентства вядзе рэестр банкаў, узятых на ўлік у Агенцтве, кантралюе сваечасовасць і дакладнасць пералічэння банкамі абавязковых адлічэнняў у фонд Агенцтва; вядзе рэестр патрабаванняў фізічных асоб у выпадках, калі ў Агенцтва ўзнікае абавязак па пакрыцці банкаўскіх укладаў (дэпазітаў); у згодзе з пастановай Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь выконвае абавязкі часовай адміністрацыі банка; у адпаведнасці з пастановай суда па эканамічных справах выконвае абавязкі антыкрызіснага ўпраўляючага падчас ажыццяўлення працэдур банкруцтва згодна з заканадаўствам.
Соладзі
Урадлівасць соладзяў невялікая. Яны выкарыстоўваюцца пад сенажаці і пашы.
Агенцтва гарантаванага пакрыцця банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб
Звароты грамадзян і юрыдычных асоб
Звароты грамадзян і юрыдычных асоб (у пісьмовай/вуснай форме, альбо ў электронным выглядзе) разглядаюцца дзяржаўнай установай «Агенцтва па гарантаванаму пакрыццю банкаўскіх укладаў (дэпазітаў) фізічных асоб» у адпаведнасці з наступнымі прававымі актамі:
Канстытуцыя Рэспублікі Беларусь;
Закон Рэспублікі Беларусь ад 18 чэрвеня 2011 года № 300-3 «Аб зваротах грамадзян і юрыдычных асоб»;
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 верасня 2007 года № 498 «Аб дадатковых мерах па працы са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб».
Справаводства ў адносінах да зваротаў вядзецца ў адпаведнасці з працэдурамі справаводства, зацверджанымі Пастановай Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь ад 19 студзеня 2009 года № 4 «Аб зацвярджэнні Інструкцыі па справаводству ў дзяржаўных установах і іншых арганізацыях».
Пісьмовыя звароты можна накіроўваць поштай на адрас: вул. Шпілеўскага, 54, 220067, г. Мінск, альбо змяшчаць у спецыяльнай рубрыцы на афіцыйным сайце Агенцтва.
Электронныя звароты грамадзян, у тым ліку індывідуальных прадпрымальнікаў, і юрыдычных асоб разгладаюцца ў адпаведнасці з патрабаваннямі Закона Рэспублікі Беларусь ад 18 чэрвеня 2011 года № 300-3 «Аб зваротах грамадзян і юрыдычных асоб».
У адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь ад 18 чэрвеня 2011 года № 300-3 «Аб зваротах грамадзян і юрыдычных асоб» электронныя звароты павінны быць напісаны на беларускай ці на рускай мове.
Электронныя звароты павінны быць разгледжаны не пазней 15 дзён ад даты рэгістрацыі. Звароты, якія патрабуюць дадатковых высвятленняў, павінны быць разгледжаны на працягу аднаго месяца.
Адказы на электронныя звароты накіроўваюцца на адрас электроннай скрыні, пазначаны ў электронным звароце ці ў пісьмовым выглядзе на адрас рэгістрацыі/знаходжання грамадзяніна, або рэгістрацыі юрыдычнай асобы, як гэта пазначана ў Законе Рэспублікі Беларусь ад 18 чэрвеня 2011 года № 300-3 «Аб зваротах грамадзян і юрыдычных асоб».
Без адказу па сутнасці справы застаюцца звароты, якія
Зялёны Востраў
Назву Зялё́ны Во́страў маюць:
NGC 6286
NGC 6286 (іншыя абазначэнні — UGC 10647, IRAS16577+5900, MCG 10-24-84, PRC C-51, ZWG 299.40, ARP 293, PGC 59352) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уваравіцкі сельсавет
Ува́равіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Уваравічы.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 27 верасня 1938 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Уваравіцкага пассавета.
Насельніцтва
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года — 3092 чалавекі, з іх 95,4 % — беларусы, 3,5 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Марэбэ
Марэбэ (Marebbe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Барыс Андрэевіч Царыкаў
Барыс Андрэевіч Царыкаў (, Гомель —, Гомельская вобласць) — разведчк 43-га стралковага палка 106-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Яфрэйтар. Герой Савецкага Саюза.
Марэбэ
Насельніцтва складае 2684 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 161 км². Паштовы індэкс — 39030. Тэлефонны код — 0474.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Барыс Андрэевіч Царыкаў
Біяграфія
Разведчык 43-га стралковага палка камсамолец чырвонаармеец Барыс Царыкаў з групай мінёраў 15 кастрычніка 1943 года першым пераправіўся праз раку Дняпро ў раёне пасёлка гарадскога тыпу Лоеў Гомельскай вобласці, узняўшы на правым беразе Чырвоны сцяг, і на працягу 5 сутак удзельнічаў у баях па пашырэнні плацдарму; 17-гадовы воін некалькі разоў вяртаўся на левы бераг з баявымі данясеннямі ў штаб.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым геройства і мужнасць чырвонаармейцу Царыкаву Барысу Андрэевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Загінуў у баі 13 лістапада 1943 года. Пахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку гарадскога тыпу Лоеў Гомельскай вобласці Беларусі.
Хіджра
Хіджра (هجرة — «перасяленне») — пераезд прарока Мухамеда з Меккі ў Медыну ў 622 годзе. У гонар гэтай падзеі год Хіджры абвешчаны пачаткам мусульманскага летазлічэння, якое таксама называецца Хіджра. У адпаведнасці з мусульманскім месяцавым календаром у лістападзе 1980 года завяршыўся 1400 год Хіджры і пачалося XV стагоддзе. Дата шырока адзначалася ў мусульманскім свеце і выкарыстоўвалася рэлігійнымі арганізацыямі для пашырэння ісламу.
Peugeot 3008 II
Peugeot 3008 II (P84) — красовер маркі Peugeot, другое пакаленне мадэлі 3008. Выпускаецца з 2016 года. «Еўрапейскі аўтамабіль года—2017».
Агляд
Распрацаваны пад кіраўніцтвам. Аўтарам знешняга аблічча з’яўляецца Себасцьен Крыке, над дызайнам інтэр’ера працавалі Гіём Даніэль, Дэм’ен Дэберд, Бертран Рапатэль.
Стылістычным правобразам стаў канцэпт-кар Peugeot Quartz паказаны ў 2014 годзе на Парыжскім аўтасалоне. Серыйная мадэль была прадстаўлена на Парыжскім аўтасалоне ў верасні 2016 года.
Экстэр’ер
У адрозненне ад мінівэнападобнага папярэдніка, другое пакаленне атрымала форму тыповага красовера з доўгім плоскім капотам і вертыкальнай пярэдняй часткай.
Даўжыня складае 4447 мм, шырыня — 1841 мм, вышыня — 1620–1624 мм. Колавая база — 2675 мм.
Для машыны прапаноўваліся два варыянты дызайну пярэдняй часткі. Фары з галагеннымі лямпамі маюць большае па плошчы шкло, а версіі з лінзаваным святлодыёдным падсвятленнем маюць у ніжняй частцы фар выраз пад цыпель у бамперы.
У верасні 2020 года красовер быў абноўлены. Адным з найбольш характэрных элементаў новага стылю сталі вертыкальныя святлодыёдныя падфарнікі, якія служаць як дзённыя хадавыя агні і сігналы павароту. На масцы з’явіліся лічбы з абазначэннем мадэлі. Памянялася рашотка, якая не мае рамкі і аптычна пашыраецца на бампер ніжэй фар. Самі фары цяпер маюць аднолькавую форму ва ўсіх кампектацыях, хоць святлодыёднае блізкае святло па-ранейшаму не ўваходзіць у стандартнае абсталяванне. Цалкам святлодыёдныя фары з функцыяй асвятлення паваротаў даступны пачынаючы з версій сярэдняга ўзроўню. Ззаду 3008 абнавіліся заднія ліхтары, якія сталі таніраванымі і кожны з трох блокаў складаецца з трох вузкіх вертыкальных святлодыёдных палос.
Базавы колер кузава — «Bleu Celebes». З даплату 800 еўра даступныя «Noir Perla Nera», «Gris Artense» і «Gris Platinium», за 950 еўра «Bleu Vertigo», «Blanc Nacré» і «Rouge Ultimate».
Інтэр’ер
Салон красовера пабудаваны паводле архітэктуры i-Cockpit. Панэль прыбораў — лічбавая (дыяганаль 12,3 цалі), прыўзнята над верхняй часткай пярэдняй панэлі. Руль пры гэтым ссунуты ніжэй. У цэнтры пярэдняй панэлі размешчана мультымедыйная сістэма з сэнсарным дысплеем. Кнопкі кіравання клімат-кантролем, аўдыёсістэмай, навігатарам, тэлефонам, наладамі і праграмамі выкананы ў выглядзе «клавіш піяніна». Блок клавіш двухузроўневы: кнопкі верхняга яруса адказваюць за навігацыю па меню медыясістэмы, клавішы ў ніжнім шэрагу актывуюць падаграванне шкла, рэцыркуляцыю і цэнтральны замок.
Базавай камплектацыяй для Peugeot 3008 з’яўляецца версія Active. Іншыя ўзроўні аздаблення: Active Pack, Allure, Allure Pack і GT. Для карпаратыўных заказчыкаў прапануюцца Blue Lease Active, Blue Lease Allure і Blue Lease GT.
Peugeot 3008 ужо ў базавым варыянце Active мае лічбавую прыборную панэль і шматфункцыянальнае рулявое кола. Сядзенні абшытыя камбінацыяй чорнай і шэрай тканіны з аранжавым радком. Панэлі дзвярэй і пярэдняя панэль маюць дэкаратыўныя молдынгі пад карбон і акцэнтныя молдынгі выкананыя пад алюміній. Адным з элементаў, якія выдаюць базавую версію, з’яўляецца 8-цалёвы сэнсарны экран. У даражэйшых камплектацый гэты экран мае памер 10 цаляў. Для кіравання тэмпературай у салоне Active мае клімат-кантроль. На Active няма навігацыі, аднак даступны лічбавыя радыёстанцыі праз, а смартфон можна падлучыць праз Bluetooth для званкоў і струменевай перадачы музыкі. Apple CarPlay і Android Auto не ўключаны, гэтыя функцыі даступныя толькі ў пакеце Active Pack.
Пасля мадэрнізацыі 2020 года цэнтральная кансоль атрымала новы 10-цалёвы экран медыясістэмы. Лічбавая дошка прыбораў таксама была крыху перапрацавана, з’явілася больш магчымасцей для персаналізацыі.
У салоне 5 месцаў, у якасці сямімесцавай версіі выступае роднасны Peugeot 5008.
Аб’ём багажнага аддзялення складае 520 літраў, а пры складзеных задніх сядзеннях 1482 літраў. У гібрыднай мадыфікацыі з-за электрычнай часткі губляецца каля 120 літраў — аб’ём зменшыўся да 395 л (1357 л пры складзеных сядзеннях). Карысная даўжыня багажніка пры складзеных сядзеннях дасягае 1600 мм, вышыня парога пагрузкі — 700 мм. Для перавозкі яшчэ даўжэйшых грузаў можна скласці не толькі задняе сядзенне, але і спінку пярэдняга. У спінцы задняга шэрагу прадугледжаны невялікі люк для доўгіх прадметаў. На багацейшых камплектацыях дзверы багажніка маюць электрапрывад.
Дызельныя
У 2020 годзе Peugeot 3008 1.5 BlueHDI 130 з аўтаматычнай каробкай перадач быў даследаваны па праграме Green NCAP. Па выніках тэстаў аўтамабіль атрымаў агульную адзнаку 2,5 зоркі з 5 :
Гібрыдныя
Plug-in-гібрыды прапануюцца ў дзвюх версіях: пярэднепрываднай HYBRID магутнасцю 225 к.с. і паўнапрываднай HYBRID4 магутнасцю 300 к.с. Розніца ў магутнасці абумоўлена не толькі наяўнасцю дадатковага электрарухавіка для прываду задніх колаў, але і варыяцыяй бензінавага рухавіка, які ў першым выпадку выдае 181 к.с., у другім — 200 к.с. Пад заднімі сядзеннямі ўсталявана батарэя ёмістасцю 13,2 кВт·г, якой хапае на 50 км прабегу выключна на электрычнай цязе. Максімальная хуткасць руху ў такім рэжыме — 135 км/г. Зарадка акумулятара займае ад 7 гадзін да 1 гадзіны 45 хвілін у залежнасці ад тыпу зараднай прылады. З-за наяўнасці батарэі, паліўны бак гібрыднай версіі меншы на 10 літраў.
У 2023 годзе Peugeot замест мадыфікацыі 1.2 PureTech 130 EAT8 вывеў на рынак. Аснову сілавой устаноўкі складае мадэрнізаваны рухавік 1.2 PureTech, які працуе па цыкле Мілера і абсталяваны турбанагнятальнікам са зменнай геаметрыяй. Шасціступеньчатая аўтаматычная каробка перадач з падвойным счапленнем і абсталяваная электрарухавіком, інвертарам і блокам кіравання. Электраматор на разгоне дае дадатковую магутнасць. Пры запаволенні рухавік працуе як генератар, які зараджае акумулятар ёмістасцю 432 Вт·г. Дзякуючы размяшчэнню батарэі пад левым пярэднім сядзеннем, умяшчальнасць багажніка ў параўнанні з бензінавымі версіямі не змянілася.
Шасі
У аснове красовера ляжыць модульная платформа. Падвеска: спераду — McPherson, ззаду — паўзалежная бэлька. Тармазы — дыскавыя на ўсіх колах, абсталяваныя ABS і EBD. Рулявы механізм — з адаптыўным электраўзмацняльнікам і зменным перадатачным стасункам.
Базавыя бензінавыя і дызельныя версіі стандартна абсталёўваюцца 6-ступеньчатай механічнай каробкай перадач. Бензінавыя мадыфікацыі малой магутнасці атрымалі 6-ступеньчатую аўтаматычную каробку AT6 (Aisin TF-70SC), дызельныя — AM6 (Aisin TF-80SC). Больш магутныя бензінавыя мадэлі маюць 8-ступеньчаты аўтамат EAT8 (Aisin TG80LS), дызельныя — AMN8 (Aisin TG-81SC).
Прывад — пярэдні. Поўны стандартна не прапануецца, аднак усталявана сістэма Advanced Grip Control з некалькімі рэжымамі працы кіруючай электронікі, якая змяняе налады супрацьбуксовачнай сістэмы. Кіроўца можа выбіраць паміж рэжымамі "нармальны", "снег", "гразь" або "пясок". Таксама ўсталяваны асістэнт кратання ў гару.
Версія Hybrid4 мае прывад на ўсе колы дзякуючы гібрыднай сілавой устаноўцы, у склад якой уваходзіць бензінавы турбарухавік і два электраматоры (па адным на кожную вось) і 8-ступеньчаты аўтамат з мокрай шматдыскавай муфтай замест гідратрансфарматара. Прадугледжаны некалькі рэжымаў руху: Zero Emission (толькі пярэдні электраматор), Hybrid, Sport (максімальная дынаміка), 4WD (актывацыя поўнага прывада). Для ўсталявання электраматора на задняй восі была выкарыстана шматрычагавая падвеска замест стандартнай паўзалежнай.
Дарожны прасвет складае 219 мм.
Вытворца абмяжоўвае камплектацыю Active 17-цалёвымі коламі (215/65R17). Для багацейшых версій таксама даступныя колы 18 і 19 цаляў.
Бяспека
У пакет сістэм бяспекі стандартнай камплектацыі ўваходзяць сістэма аўтаномнага экстраннага тармажэння, функцыя кантролю збліжэння, папярэджанне аб выхадзе з паласы руху і распазнанне дарожных знакаў.
Вытворчасць
Вытворчасць Peugeot 3008 другога пакалення пачалася ў чэрвені 2016 года на заводзе ў Сашо (Францыя).
У ліку пастаўшчыкоў кампанентаў :
У КНР пад назвай Peugeot 4008 вырабляецца на сумесным прадпрыемстве Dongfeng Peugeot-Citroën у Чэнду. Кітайская мадэль даўжэй, яе колавая база падоўжана на 55 мм і складае 2730 мм. Красовер даступны з двума рухавікамі з турбанаддзіманнем, такімі самымі як на кітайскім : 1,6-літровым магутнасцю 165 к.с. і круцільным момантам 245 Нм і 1,8-літровым з 200 к.с. і 285 Нм. Абодва варыянты маюць 6-ступеньчатую аўтаматычную каробку перадач і пярэдні прывад.
На рынку АСЕАН выпускаецца на заводах Truong Haï Auto Corporation (Чулай, В’етнам) і ''NAZA Automotive Manufacturing Sdn. Bhd.'' у Гуруне (Кедах, Малайзія).
У снежні 2018 года зборка Opel Grandland X і Peugeot 3008 пачалася на заводзе Peugeot-Opel Assembly Namibia (POAN) у Уолвіш-Бей (Намібія). Да 2020 года гадавы аб’ём зборкі новага завода планавалася вывесці на ўзровень 5000 аўтамабіляў, аднак завод шмат прастойваў з-за немагчымасці экспартаваць вырабленыя аўтамабілі на рынкі краін Паўднёваафрыканскага мытнага саюза. У чэрвені 2022 года зборка была спынена. Было сабрана 150 машын, з якіх прададзена ўсяго 30.
25 сакавіка 2022 года SKD-зборка пачалася на заводзе Silver Star Auto ў Тэме (Гана).
Продажы
Продажы ў Беларусі пачаліся 30 мая 2017 года.
Па выніках 2021 года Peugeot 3008 заняў 18-е месца па продажах у Еўропе. Сярод кампактных красовераў мадэль на 2-м месцы з рыначнай доляй у гэтым сегменце 7,8%. На Еўропу прыпадае 65% продажаў. Асноўнымі рынкамі па-за межамі Еўропы з’яўляюцца Турцыя, Ізраіль, Японія і Егіпет. Больш за 80% прададзеных машын — з аўтаматычнай каробкай перадач.
На кітайскім рынку аўтамабіль быў перайменаваны і атрымаў абазначэнне Peugeot 4008, паколькі 3008 першага пакалення застаўся ў продажы паралельна з навінкай у якасці малабюджэтнай мадэлі.
Інфармацыйная вайна
Інфармацыйная вайна або інфармацыйнае проціборства (information warfare) — від войн, у якім галоўным аб'ектам уздзеяння з'яўляецца чалавечая свядомасць, а прадметам паражэння — формы арганізацыі свядомасці і феномены свядомасці, у т.л., масавай. На думку Ю. Грамыкі, прадметам паражэння можа быць таксама суб'ектнасць этнаса, народа, дзяржавы. У шырокім сэнсе прадметам паражэння ў І. В. з'яўляецца культура. Па форме такая вайна псіхалагічная, па змесце — цывілізацыйная, па сродках — інфармацыйная.
Тэрмін "інфармацыйная вайна" як «information war» быў выкарыстаны вучоным-фізікам Т. Рэйнерам у 1976 годзе у адносінах войн, якія ставяць на мэце перамогу над інфармацыйнымі сістэмамі. Тэрмін пачаў інтэнсіўна распрацоўвацца з сярэдзіны 80-х гг. ХХ ст. І ўпершыню на яго звярнулі ўвагу падчас вайны ў Персідскім заліве ў 1991 г. Але спецыялісты США памянялі адценні дадзенага спалучэння слоў і сталі тлумачыць яго як «information warfare»: інфармацыйная дзейнасць, якая прадпрымаецца палітычным утварэннем, каб аслабіць або знішчыць іншае палітычнае ўтварэнне”.
Тэрмін склаўся нядаўна, таму няўстойлівы; ужываюцца таксама тэрміны інфармацыйна-псіхалагічная вайна, кансцыентальная вайна, інфармацыйныя аперацыі. Раней інфармацыйнае проціборства лічылася толькі забяспечвальнай падсістэмай узброенай барацьбы; таксама кажуць пра «інфармацыйнае проціборства першага пакалення», у якім вырашаліся задачы агнявога падаўлення элементаў структуры ваеннага і дзяржаўнага кіравання, вядзенне радыёэлектроннай барацьбы, атрыманне разведвальнай інфармацыі, здзяйсненне доступу да інфармацыйных рэсурсаў праціўніка з іх наступным скажэннем і г.д.
З канца 1990-х гг. распаўсюджваецца створанае ў інфармацыйнай кампаніі «Рэнд» паняцце «стратэгічнае інфармацыйнае проціборства другога пакалення», у якое ўключаюцца: стварэнне атмасферы бездухоўнасці і амаральнасці, адмоўнага стаўлення да культурнай спадчыны праціўніка; маніпуляванне грамадскай свядомасцю і палітычнай арыентацыяй сацыяльных груп насельніцтва пэўнай краіны, з мэтай учыніць палітычнае напружанне і хаас; дэзінфармацыя насельніцтва аб працы дзяржаўных ворганаў, падрыў іх аўтарытэту, дыскрэдытацыя органаў улады.
На думку Ю. Грамыкі, можна выдзяліць 5 асноўных спосабаў паражэння ў інфармацыйнай вайне:
Адным з сродкаў паражэння, на думку Макарава, з'яўляецца постмадэрнізм у яго розных праявах.
Мікола Канстанцінавіч Зэраў
Мікола Канстанцінавіч Зэраў (Зеров Микола Костянтинович;  — ) — украінскі літаратуразнавец, паэт, майстра санетаў, лідар групы «неакласікаў», перакладчык на ўкраінскую і рускую мовы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Зенькаве (цяпер Палтаўская вобласць) у шматдзетнай сям’і настаўніка мясцовай двухгадовай школы. Малодшы брат Мікалая — Міхаіл — стаў паэтам і перакладчыкам, вядомым пад літаратурным псеўданімам Міхайла Орэст.
Пасля заканчэння школы вучыўся ў Ахтырскай і Першай Кіеўскай гімназіях (1903—1908). У 1908—1914 гг. — студэнт гістарычна-філалагічнага факультэта Кіеўскага універсітэта Святога Уладзіміра.
У 1912 годзе ў часопісе «Світло» і газеце «Рада» былі надрукаваныя першыя артыкулы і рэцэнзіі Зэрава. З 1914 г. ён працуе выкладчыкам гісторыі Златапольскай мужчынскай, а з кастрычніка 1916 г. — жаночай гімназіі. З 1917 году працуе выкладчыкам у Другой Кіеўскай гімназіі імя Кірыла-Мефодзіеўскага брацтва. У 1918—1920 гадах выкладае ўкраіназнаўства ў Архітэктурным інстытуце, працуе рэдактарам бібліяграфічнага часопіса «Книгарь» (да пачатку 1920 году). З восені 1923 года — прафесар Кіеўскага інстытута народнай адукацыі. Менавіта ў гэты час Зэраў увайшоў у элітны гурток дзеячаў украінскай культуры, які сфармаваўся вакол Георгія Нарбута. На зборах гуртка абмяркоўваліся пытанні развіцця ўкраінскай літаратуры, мастацтва, графікі. У 1920 годзе ажаніўся з Сафіяй Лабадой (якая пасля смерці Зэрава выйшла замуж за іх агульнага сябра — пісьменніка У. П. Пятрова).
У 1920—1923 гг. працуе ў Барышэўскай сацыяльна-эканамічнай школе. Менавіта там напісаныя вершы яго зборніка «Каліна» (1924), зробленыя на замову многія пераклады і створаны шэраг санетаў, сатыр і апавяданняў.
У 1923 годзе гучна заявіла пра сябе група «неакласікаў», якія ладзяць літаратурныя вечары. Наступны час у жыцці Зэрава — гэта час бурных літаратурных дыскусій, самая значная сярод якіх — дыскусія, што пачалася з артыкула Г. Якавенкі «Пра крытыкаў і крытыку ў літаратуры» («Культура і побут», 1925, 20 красавіка) і адказу на яе М. Хвылявога і доўжылася да 1928 года. Зэраў-крытык стаў на бок Хвылявога, які патрабаваў асэнсавання і засваення скарбаў украінскай нацыянальнай традыцыі і перанясення на ўкраінскую глебу найлепшых твораў еўрапейскай класікі і сучаснай літаратуры, што павысіла б «планку мастацкасці» і ўсталявала б атмасферу здаровай літаратурнай канкурэнцыі, а не кан’юнктурнага пратэкцыянізму. Гэты выклікала гарачыя спрэчкі.
У 1927 годзе ЦК КП(б)У даў указанні па палітычнай ацэнцы «неакласікаў», што фактычна абазначала забарону літаратурнай і крытычнай дзейнасці Зэрава. Адзінае, чым мог займацца пісьменнік — гэта гістарычна-літаратурныя даследаванні. У 1930 годзе Зэраў вымушаны выступіць «сведкам» на працэсе «Саюза вызвалення Украіны», у 1933 годзе пачалі патрабаваць публічнага самавыкрыцця, у 1934 годзе пісьменніка звольнілі з універсітэта, а 28 красавіка 1935 году ён быў арыштаваны пад Масквой на станцыі Пушкіна. 1-4 лютага 1936 года Ваенны трыбунал Кіеўскай ваеннай акругі разгледзеў справу Зэрава і асудзіў яго на 10 гадоў, але ўжо 9 кастрычніка 1937 справа была перагледжаная, і Зэрава прысудзілі да расстрэлу. Расстраляны на ст. Мядзведжая Гара (Сандармох) Карэла-Фінскай АССР (цяпер Мядзвеж’ягорскі раён, Карэлія, Расія).
Беларускія пераклады
Акрамя Алега Мінкіна (гл. ніжэй), асобныя вершы Зэрава пераклалі Ўладзімір Караткевіч і Аляксей Арцёмаў.
Мартэла (Італія)
Мартэла (Martello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 871 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 142 км². Паштовы індэкс — 39020. Тэлефонны код — 0473.
Асінавік (археалагічны помнік)
Асінавік — археалагічны помнік каля вёскі Асінавік Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Мартэла (Італія)
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Асецішчы (гарадзішча)
Асецішчы — археалагічны помнік у цэнтры вёскі Асецішча Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Гарадзішчы выявілі ў 1880-я гады Ф. Вярэнька і В. Шукевіч. У 1931 годзе абследаваны А. М. Ляўданскім, у 1971 годзе — А. Р. Мітрафанавым.
Асінавік (археалагічны помнік)
Гарадзішчы
Знаходзіцца за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Асінавік (Бярозкаўскі сельсавет), ва ўрочышчы Гарадок, або Замак. Пляцоўка памерам 56×52,5 м умацавана двума кальцавымі валамі і равамі, з напольнага (паўночнага) боку — трэцім валам. Упершыню ўпамінаецца ў 1879 годзе ў кнізе «Апісанне цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі. Вып. 2. Барысаўскі павет». У 1972 годзе А. Р. Мітрафанаў зрабіў шурф. Культурны пласт 0,7-0,8 м. Знойдзены абломкі глінянага штрыхаванага посуду, абпаленыя камяні, косці жывёл, кавалкі шлаку. Адносіцца да штрыхаванай керамікі культуры (III—IV ст.).
Асецішчы (гарадзішча)
Гарадзішча—2
Заходзіцца за 3,5-4 км на захад ад вёскі, на высокім узгорку «Замак» каля былога хутара Кадлубішча. Пляцоўка памерам 71×57 м. Культурны пласт захаваўся па краях пляцоўкі. Знойдзены фрагменты глінянага посуду, косці жывёл, кавалкі шлаку. Адносіцца да днепра-дзвінскай і штрыхаванай керамікі культур (III—IV ст.).
Асінавік (археалагічны помнік)
Могільнік
Знаходзіцца каля вёскі Асінавік. Могільнік (магілы-жальнікі) адносіцца да позняга сярэдневякоўя (XVI—XVII стагоддзе).
Спіс вуліц Фаніпаля
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Фаніпаль
Галубоўка (Брагінскі раён)
Галубо́ўка (, Голубовка) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Новаялчанскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 41 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 1 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 160 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з 2 вуліц мерыдыянальнай арыентацыі, амаль паралельных паміж сабой, на поўначы перасякаюцца чыгункай. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1932 годзе арганізаваны калгас. У складзе саўгаса «Краснае» (цэнтр — д. Краснае).
Садоўшчына (Дзяржынскі раён)
Садо́ўшчына (, Садовщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Першая беларуская вечарынка ў Вільні
Першая беларуская вечарынка ў Вільні адбылася 12 (25 лютага) 1910 года ў клубе чыгуначнікаў. Мела значны грамадскі рэзананс, садзейнічала развіццю беларускага прафесійнага і аматарскага тэатральнага мастацтва.
Гісторыя
Вечарынка арганізавана А. Бурбісам пры падтрымцы рэдакцыі газеты «Наша ніва». Удзельнічала каля 100 чалавек, прысутнічала каля 1000 гледачоў. У праграме спектакль «Па рэвізіі» М. Крапіўніцкага (пастаноўка А. Бурбіса, сярод удзельнікаў Я. Арлоўскі, Ф. Мурашка, Ч. Родзевіч і інш.); харавыя творы «А хто там ідзе?» (муз. Л. Рагоўскага на словы Я. Купалы), «Чаму ж мне не пець» і іншыя беларускія народныя песні (дырыжор Л. Рагоўскі); народныя танцы «Лявоніха», «Мяцеліца», «Юрка», «Верабей» (пад кіраўніцтвам І. Буйніцкага). Ігнат Буйніцкі не быў згаданы на афішы мерапрыемства, надрукаванай у «Нашай Ніве». Аднак выступ танцавальнай трупы Буйніцкага меў на гэтай вечарыне каласальны поспех. Разам з новымі драматычнымі акцёрамі і спевакамі трупа стала прафесійнай і атрымала назву «Першая беларуская трупа» або «Тэатр Ігната Буйніцкага». Да трупы на пастаяннай аснове далучыліся тры музыкі: дудар (Адам Шульга), скрыпач (Франак Голер) і цымбаліст (Ян Голер).
Basidioradulum
Basidioradulum  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1967 годзе.
Класіфікацыя
Род Basidioradulum налічвае 11 відаў:
Войцех Кучак
Войцех Кучак (Wojciech Kuczok;, ) — польскі празаік, паэт, сцэнарыст, кінакрытык, спелеолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Гожаве, дзе жыве і сёння. Скончыў III Ліцэй імя Стэфана Баторыя ў Гожаве, да гэтага наведваў І Ліцэй імя Юльюша Славацкага, з якога быў выключаны. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Сілезскім універсітэце (Катавіцы), пазней абараніў доктарскую дысертацыю па фільмазнаўстве ў Ягелонскім універсітэце ў Кракаве.
Працаваў у перыядычных выданнях Tygodnik powszechny, Res Publika Nowa, Kino.
Творчасць
Спачатку займаўся перадусім паэтычнай творчасцю і навелістыкай. Як паэт у 1990-я быў звязаны з сілезскай паэтычнай групай Na Dziko, дэбютаваў зборнікам вершаў «Самавітыя аповеды» (Opowieści samowite, 1996), аднак у хуткім часе аддаў перавагу пісанню прозы. Ужо два першыя зборнікі апавяданняў — «Пачутыя аповеды» (Opowieści słychane, 1999) і «Шкілетніцы» (Szkieleciarki, 2002) — прынеслі Кучаку прызнанне крытыкі і цікавасць чытачоў, а таксама тытул аднаго з найбольш перспектыўных аўтараў маладога пакалення. У апавяданнях Кучака з першых двух зборнікаў высока ацэньвалася перадусім майстэрскае карыстанне мовай, зварот да стылізацыі, «моўны слых», які дазволіў аўтару свабодна чэрпаць з розных пластоў мовы, інтэртэкстуальнасць і стройнасць кампазіцыі — усе гэтыя рысы даюць падставу параўноўваць апавяданні Кучака з празаічнай творчасцю Вітальда Гамбровіча. Ужо ў гэтых апавяданнях Кучак выразна акрэсліў кола тэмаў, якія будуць цікавіць яго па сённяшні дзень: пісьменнік ахвотна парушае бытавыя і грамадскія табу, пішучы пра гвалт у сям’і і разнастайныя траўмы, якія нараджаюцца ў адносінах паміж мужчынам і жанчынай, пра пакуты персанажаў, якія не могуць прыйсці да згоды са светам і з самімі сабой. Так, напрыклад, тэма траўматычных стасункаў паміж бацькам і сынам закранаецца ў найлепшай, на думку крытыкаў, кнізе Кучака — рамане «Поскудзь» (Gnój, 2003), за які пісьменнік атрымаў узнагароду часопіса Polityka (Paszport Polityki, 2003), літаратурную прэмію Nike (2004) і прэмію «Кракаўская кніга месяца» (сакавік 2004). У наступным зборніку пад назвай «Зданягляд» (Widmokrąg, 2004), раманах «Соннасць» (Senność, 2008) і «Змовы. Прыгоды ў Татрах» (Spiski. Przygody tatrzańskie, 2010) Кучак адыходзіць ад стылізацыі і інтэртэкстуальнасці, але не змяняе звыклага для сябе кола пытанняў.
Важнае месца ў творчым даробку Войцеха Кучака займаюць кінасцэнарыі, якія пісьменнік стварае на аснове сваёй прозы. Аўтар напісаў сцэнарыі да фільмаў «Палосы» (Pręgi, 2004, Гран-пры на Фестывалі польскіх мастацкіх фільмаў) і «Соннасць» (2008) — у абодвух выпадках у рэжысуры Магдалены Пекаж. Кучок не толькі бярэ ўдзел у стварэнні фільмаў, але і піша эсэ пра кінематограф: «Гэтае пякельнае кіно» (To piekielne kino, 2006) і «Май праекцыі» (Moje projekcje, 2009).
Акрамя кінематографа Войцех Кучак паспяхова супрацоўнічае з тэатрам: яго монадрама «Доктар Хаўст» (рэжысёр Магдалена Пекаж, прэм’ера адбылася ў 2005 годзе) у выкананні Міхала Жаброўскага гралася больш за 100 разоў у варшаўскім Тэатры Studio і на іншых польскіх сцэнах.
Вячаслаў Глебавіч Купрыянаў
Вячаслаў Глебавіч Купрыянаў (нар., Новасібірск) — расійскі паэт, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў перакладчыцкі факультэт Маскоўскага інстытута замежных моў (1967).
Аўтар кніг паэзіі «От первого лица» (1981), «Жизнь идет» (1982), «Домашние задания» (1986), «Эхо» (1988, 1989), «Стихи» (1994), «Дайте договорить» (2002), «Лучшие времена» (2003).
Перакладае паэзію з нямецкай мовы, у тым ліку Р. М. Рыльке, Ф. Гёльдэрліна, Наваліса, А. Шаміса, Г. фон Гафмансталя, Б. Брэхта.
Лаўрэат фестывалю паэзіі ў Ганэзэ (Італія, 1986); лаўрэат Еўрапейскай літаратурнай узнагароды ў Югаславіі (1987); уладальнік Македонскага літаратурнага жазла (Македонія). Сябра Саюза пісьменнікаў Расіі і Саюза пісьменнікаў Сербіі. Сябра расійскага ПЭН-цэнтру.
Ключ 66
Ключ 66 攴 (攵, піньінь pū) са значэннем «стук» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 34 ключоў, якія складаюцца з чатырох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 296 іерогліфаў з 49,030 гэтым ключом. Не варта блытаць з ключом 65 ⽀ «галіна».
Старажытны знак адлюстроўваў руку з палкай. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «біць», «стукаць».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Бярозкі (Брагінскі раён)
Бяро́зкі (, Берёзки) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Новаялчанскага сельсавета.
Геаграфія
У 42 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 3 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Чарнігаў), 161 км ад Гомеля.
На ўсходзе возера Кулічоўка і пойма ракі Дняпро.
Побач аўтадарога Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да якой з захаду далучаецца ледзь выгнутая шыротная вуліца. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Карона Каралеўства Польскага
Вёска Бярозкі, паводле звестак І. В. Кандрацева, вядомая з 7 кастрычніка 1596 года, калі разам з Ёлчай трапіла ў пажыццёвую пасэсію да пана Івана Лобава. У 1614 годзе папярэдні пасэсар, са згоды караля, «саступіў» добры на тых жа ўмовах князю Сямёну Лышко (Лычко) і яго жонцы пані Катарыне Каменскай. У Бярозках на той час было 3, з якіх штогод разам збіралася 22 злотых, 15 грошаў, жыта 4 з паловай бочкі, кожная па злотаму, разам складалі 4 злотыя, 15 грошаў; меўся млын. . Паселішча месцілася тады на землях Любецкага староства Кіеўскага ваяводства Каралеўства Польскага.
Паводле тарыфа падымнага падатку 1628 года, з маёнтку пана Яна Мікалая Яніцкага Ёлчы і Бярозак з 12 дымоў скарб мусіў атрымаць па 3 злотыя, з 18 агароднікаў па паўтары злотыя, са святара 6 злотых, з кола млыновага 3 злотыя. Тая пасэсія была пацверджана каралеўскім прывілеем ад 12 сакавіка 1631 года. Валодаў М. Яніцкі Бярозкамі і ў 1636 годзе.
14 снежня 1656 года каралеўскім прывілеем Ёлча і Бярозкі (Berezki) перададзеныя ў пажыццёвае валоданне пану Лукашу Бялабжэскаму. 20 сакавіка 1659 года тыя ж добры пажыццёва падараваныя пану Юрыю Нячаю (Грузевічу ) і жонцы яго пані Даміцэлі з Хадыкаў. 22 мая 1660 года датаваны прывілей, якім пацверджана пажыццёвае права на Ёлчу і Бярозкі сужэнства Лукаша і Ганны з Сілічаў Бялабжэскіх. Але новымі каралеўскімі прывілеямі 1662, 1667, 1668 гадоў вёскі былі замацаваныя за панамі Нячаямі; адначасова скасаваныя ўсе папярэднія наданні.
У люстрацыі падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства 1683 года засведчана, што з 13 дымоў вёскі Бярозкі пана Нячая да скарбу выплачваліся 2 злотыя.