cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кашкайцы
Культура
Асноўная сацыяльная адзінка — племя тайфэ. Яно валодае пашамі і шляхамі сезонных вандровак. Плямёны падзяляюцца на роды тырэ. Кожны род мае свой статус. Паходжанне з пэўнага рода вызначае і асобны статус чалавека. Найбольш высокае становішча ў родаў ільханаў, якія кіруюць саюзамі плямён. Буйныя роды могуць падзяляцца на падраздзяленні з некалькіх сямей. На чале родаў стаяць старэйшыны. Родавыя і племянныя старэйшыны займаюцца судом, збіраюць падаткі, прызначаюць супольныя адпрацоўкі. Частка кашкайцаў знаходзіцца па-за межамі родаў. Гэта прафесійныя рамеснікі, музыканты, наёмныя рабочыя. Яны складаюць асобны найбольш сацыяльна прыніжаны пласт насельніцтва табакатэпаст. Для іх характэрны прафесійныя карпарацыі. Сем'і звычайна малыя нуклеарныя. У паўднёвых кашкайцаў сустракаюцца сямейныя абшчыны — аб'яднанні сваякоў па мужчынскай лініі, што валодаюць агульнай маёмасцю.
Ужо ў XIX ст. паміж кашкайцамі не мелася сацыяльнай роўнасці. Ільханы і іх памагатыя ільбегі валодалі большасцю статкаў і наймалі простых суайчыннікаў за натуральную плату. Некаторыя ільханы мелі сталыя рэзідэнцыі ў гарадах. У выніку эміграцыі лідараў паўстання 1962 - 1964 гг. і Ісламскай рэвалюцыі ў Іране ўлада традыцыйных правадыроў значна скарацілася.
Кашкайцы маюць багаты вусны і музычны фальклор. Традыцыйныя святы звязаны з рэлігійным календаром.
Рэлігія
Большасць вернікаў — мусульмане-шыіты. Захоўваецца вера ў духаў і магію.
Яўген Анатолевіч Апанасовіч
Яўген Апанасовіч (нар., Лунінец) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Лунінец».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у Лунінцы, на юнацкім узроўні выступаў за мікашэвіцкі «Граніт», а ў 2017 годзе далучыўся да «Слуцка», дзе з 2019 года стаў выступаць за дубль. Замацаваўся ў складзе і стаў адным з найлепшых бамбардзіраў турніру дублёраў, на наступны год пачаў прыцягвацца да асноўнага складу клуба. 17 ліпеня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з «Іслаччу» (2:1).
У сезоне 2021 выступаў за дубль «Слуцка» і не прыцягваўся да асноўнай каманды, а ў ліпені быў аддадзены ў арэнду ў гомельскі «Лакаматыў», дзе выхадзіў на замену. У снежні 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў гомельскую каманду. У 2022 годзе гуляў пераважна за дубль «Слуцка», у Вышэйшай лізе толькі двойчыы выйшаў на замену ў канцы сустрэчы.
У пачатку 2023 года праходзіў прагляд у «Смаргоні», а пазней далучыўся да рагачоўскага «Макслайна», які ў сакавіку 2023 года арандаваў нападніка на сезон. Пакінуў «Макслайн» у чэрвені 2023 года, а ў ліпені 2023 года папоўніў склад «Лунінца» ў Другой лізе.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Віленская беларуская гімназія
Віленская беларуская гімназія (1919—1944) — адна з першых беларускіх сярэдніх школ ў Вільні.
Гісторыя
У гімназіі дзейнічалі вучнёўскія гурткі, духавы аркестр, хор, бібліятэка, выдаваліся друкаваныя і рукапісныя часопісы.
У 1937—1939 гадах беларуская гімназія размяшчалася ў будынку (разбураным у вайну) насупраць касцёла Святога Духа на вул. Дамініканскай (Dominikonu g.), які належаў дзяржаўнай (з 1932 года беларуская навучальная ўстанова была яе філіялам, у 1939—1941 гадах — мела статус прагімназіі, затым няпоўнай сярэдняй школы).
Дзейнічала да чэрвеня 1944 года, закрытая пасля аднаўлення ў Вільні савецкай улады.
Віленская беларуская гімназія была адукацыйнай установай высокага ўзроўню, таму там апроч беларусаў, вучыліся і яўрэі, і палякі, рускія і некалькі латышоў. Пераймальнікам традыцый Віленскай беларускай гімназіі з’яўляецца беларуская сярэдняя школа імя Ф. Скарыны ў Вільнюсе, адкрытая намаганнямі віленскіх беларусаў у канцы XX стагоддзя.
З навучэнцаў гімназіі складалася Беларуская драматычная майстроўня.
Некаторыя супрацоўнікі
• Абрамовіч Майсей, выкладаў Закон Божы яўрэям
• Александровіч Марыя
• Александроўская («Александровічава»), настаўніца польскай мовы, пасля Каліноўскага
• Анцукевіч Мікола, настаўнік, дырэктар (?)
• Астроўская Антаніна, выкладала «ручную працу»
• Багдановіч Вячаслаў (Вацлаў), настаўнік матэматыкі
• Багдановіч Генадзь, настаўнік геаграфіі, гісторыі, алгебры, заканадаўства
• Барысаглебскі Леанід, настаўнік фізікі
• Бенцлебен (Банцлебен) Наталля, настаўніца нямецкай мовы
• Бобіч Ільдэфонс, выкладаў польскую і лацінскую мовы, каталіцкі Закон Божы
• Бракоўскі Сцяпан, выкладаў гігіену
• Бэер Віктар, кіраваў хорам
• Віславух Севярын, выкладаў гісторыю Польшчы
• Вітан-Дубейкаўская Юліяна, настаўніца нямецкай мовы (1919—22)
• Вішнеўскі
• Галкоўскі Канстанцін
• Гарбачка Алёна, настаўніца французскай мовы
• Гарэцкая (Чарняўская) Леаніла, настаўніца беларускай мовы, геаграфіі, арыфметыкі
• Гарэцкі Максім, беларуская мова
• Гафтовіч Станіслаў, настаўнік гімнастыкі
•
• Глякоўскі Станіслаў, настаўнік Закону Божага (1933—39)
• Грабінскі Баляслаў, доктар
• Грыневіч Антон, настаўнік спеваў
• Грышкевіч Францішак, дырэктар (1941—44)
• Дварчанін Ігнат, настаўнік беларускай літаратуры
• Дзічкоўскі Я., выкладаў праваслаўны Закон Божы
• Драздовіч Язэп
• Дубіцкі, вёў дадатковыя матэматычныя курсы і падрыхтоўчыя курсы да здачы на атэстат («матуру»)
• Душэўская Ганна, настаўніца польскай мовы
• Дыліс Павел, выкладаў кальвіністам Закон Божы
• Егер Аляксандр, настаўнік біялогіі і геаграфіі
• Жук-Грышкевіч Вінцэнт, настаўнік гісторыі
• Заморын Міхаіл, настаўнік беларускай, рускай моў, геаграфіі і гімнастыкі
• Зарэмба Язэп
• Згірскі Арон, настаўнік спеваў
• Згірскі Фелікс, настаўнік спеваў і гімнастыкі
• Згірскі Язэп, настаўнік лацінскай мовы і спеваў
• Зеньковіч В.
• Ігнатава Лідзія, настаўніца французскай мовы
• Ілляшэвіч Мікола, выкладаў прапедэўтыку філасофіі
• Ілляшэвіч Хведар, настаўнік беларускай мовы
• Казека Сяргей, настаўнік рускай мовы
• Каліноўскі, настаўнік польскай мовы, пасля Швахловіча
• Капава Галіна, настаўніца гімнастыкі
• Кароль Сымон, настаўнік спеваў
• Карэтнікаў Ян, настаўнік музыкі
• Касіньская Габрыелія (Касінская Габрыэля), настаўніца польскай мовы
• Катовіч Іван, настаўнік прыродазнаўства ў першых класах, геаграфіі
• Катовіч Мікола, дзелавод
• Кахановіч Міхаіл, старшыня педагагічнай рады (1918), дырэктар (1919—1922), настаўнік гісторыі
• Кіт Барыс, настаўнік (1931—1939), дырэктар (1939)
• Коўш Аляксандр, настаўнік праваслаўнага Закона Божага
• Красінскі Мікалай, выкладаў гісторыю і рускую мову, інспектар гімназіі
• Краскоўскі Ян, настаўнік гісторыі
• Крамянёва (Кшэменёва, Кжэменёва) Марыя, настаўніца польскай мовы, пасля Александровіч
• Кульчыцкі Ніл, выкладаў праваслаўны Закон Божы
• Ласковіч Мікола, настаўнік матэматыкі
• Луцкевіч Антон, настаўнік беларускай мовы
• Луцкевіч Іван, настаўнік беларусазнаўства і краязнаўства
• Лукашэвіч Уладзімір, выкладаў праваслаўны Закон Божы
• Лукашэвіч, сакратар гімназіі
• Мароз Вольга, буфетчыца і прыбіральшчыца
• Марцінкевіч, настаўнік фізкультуры
• Марцінчык Мікалай, выкладаў хімію і анатомію
• Маткоўская Ніна, настаўніца французскай мовы
• Мікуліна Фаіна, выкладчыца агульнай гісторыі, рускай мовы
• Міхалевіч Аляксандр, настаўнік лацінскай і нямецкай моў, дырэктар
• Мэнке Юліяна, выкладала нямецкую мову, агульную гісторыю, прапедэўтыку філасофіі
• Наруцкая Эмілія, настаўніца гісторыі
• Неканда-Трэпка Антон, дырэктар (1922-23, 1928-30), выкладаў фізіку з 1920
• Пакроўскі Мікола, доктар
• Паўловіч Сяргей, настаўнік праваслаўнага Закону Божага, дырэктар (1925—1928)
• Пліс Міхаіл, настаўнік праваслаўнага Закону Божага (1919—1923)
• Пронька Соф’я, настаўніца беларускай мовы, арыфметыкі, малявання, каліграфіі
• Радзюк Пётра, настаўнік фізікі (1941-44)
• Ральцэвіч Канстанцін, настаўнік матэматыкі
• Русак Вольга, настаўніца нямецкай мовы (НБГ, з 1934)
• Русецкая Люба, выкладала «навукі аб рэчах»
• Рэшаць Язэп, настаўнік Закону Божага
• Савіцкі Іван, настаўнік гісторыі ў пачатковых класах
• Савінскі Леанід, настаўнік матэматыкі і фізікі
• Сакалова-Лекант Алёна, настаўніца беларускай мовы, арыфметыкі, малявання, каліграфіі (1919—1944)
• Сасноўская Ніна, настаўніца малявання і каліграфіі
• Сіняўскі Мікола, настаўнік матэматыкі
• Станкевіч Адам, кс., настаўнік каталіцкага Закону Божага (1919—1944), лацінскай мовы, дырэктар
• Талочка Уладзіслаў, кс., настаўнік каталіцкага Закону Божага
• Хлебэк, настаўнік польскай мовы
• Швахловіч Караль, настаўнік польскай мовы
Джон Ліндлі
Джон Ліндлі (Ліндлей) (John Lindley; 1799—1865) — англійскі батанік, садоўнік, знаўца сямейства.
З 1829 па 1860 гады быў прафесарам батанікі ў Лонданскім універсітэце.
Віленская беларуская гімназія
Некаторыя супрацоўнікі
• Шырма Рыгор, настаўнік спеваў і выхавацель у інтэрнаце
• Шчасновіч Леанід, настаўнік гімнастыкі
• Шчасны Пётра, настаўнік фізікі
• Шыдлоўскі, выкладчык геаграфіі Польшчы
• Южык Павел, выкладчык малявання (1920-я)
• Юзьврэк Яўгенія, настаўніца французскай мовы
Джон Ліндлі
Раннія гады
Нарадзіўся ў мястэчку, размешчаным недалёка ад Норвіча, і быў адным з чатырох дзяцей Джорджа і Мэры Ліндлі. Яго бацька быў уладальнікам пладовага гадавальніка, аднак, садаводчае прадпрыемства не прыносіла дастатковага прыбытку і сям'я жыла вельмі сціпла. Джон з юнацкасці дапамагаў бацьку ў садзе і займаўся зборам палявых кветак у наваколлях Норвіча. Адукацыю атрымаў у гімназіі Норвіча (Norwich School). Сям'я не магла падтрымаць яго паступленне ва ўніверсітэт і ў 1815 годзе ён стаў агентам бельгійскай фірмы па гандлі насеннем у Лондане.
Віленская беларуская гімназія
Некаторыя супрацоўнікі
• Якубецкі Андрэй, настаўнік гімнастыкі
• Яцкевіч Мадэст, настаўнік гімнастыкі
Джон Ліндлі
Шлях у навуцы
Сваю навуковую дзейнасць пачаў ён выданнем (у 1820 годзе) манаграфіі руж («Rosarum Monographia», з 19 табліцамі), у наступным годзе пачаў друкаваць «Collectanea Botanica» (I—VIII).
Віленская беларуская гімназія
Некаторыя вучні
• Акінчыц Кастусь
• Алексяюк Валяр’ян (вып. 1921)
Джон Ліндлі
Шлях у навуцы
Ліндлі спачатку прыняў сістэму класіфікацыі раслін Дэкандоля, але потым у працы The vegetable Kingdom, грунтуючыся на новых пошуках, прапанаваў сваю класіфікацыю, якая складала ў сабе 7 класаў, 56 спалучэнняў, ці пераходных злучальных груп, і 303 сямействы. Пад імем «караняродных» (Rhizogenes) Ліндлі згрупаваў паразітуючыя бесхларафілавыя расліны; пад «сеткаватымі» (Dictyogenes) сабраў тыя з аднадольных, якія па лісцю і знешняму выгляду маюць падабенства з двухдольнымі; нарэшце, голанасенныя, ці хвойныя (Gymnospermes), пераназваў у Gymnogenes (галародныя).
Віленская беларуская гімназія
Некаторыя вучні
• Арсеннева Наталля
• Арэнь Слава
• Астроўскі Г.
• Бабровіч Лявон
Джон Ліндлі
У гонар і памяць
Карл Кунт у гонар Ліндлі назваў род раслін, які адносіцца да сямейства.
Віленская беларуская гімназія
Некаторыя вучні
• Багдановіч Янка (вып. 1927)
• Бакач Пётр
• Будзька Ірэна
• Будзька Людвіка
• Будзька Часлаў
• Быхавец Аркадзь
• Васілевіч Часлаў
• Васілеўскі Мікола
• Васілёк М.
• Войцік (Луцкевіч) Галіна
• Гаўрыловіч Кіра
• Галяк Леанід (вып. 1930)
• Грузд Васіль
• Грышкевіч Францішак (вып. 1926)
• Дасюкевіч Адам
• Дварчанін Ігнат (экстэрн. 1921)
• Дурэйка Мацей
• Дыліс Арнольд
• Дыліс Аўген
• Дыліс Павел
• Жамойціна Людміла (вып. 1937)
• Жук-Грышкевіч Вінцэнт (вып. 1922)
• Жук-Грышкевіч Раіса
• Жыткевіч Аляксандр (Шура)
• Забельская Гелена
• Залкінд Эма
• Зарэцкі Лейзар (вып.1923)
• Іверс Анатоль (Міско Іван) (1926—1928)
• Ілляшэвіч Мікола (вып. 1923)
• Кабак Антон
• Каверда Барыс
• Казлоўскі Леанард/Леў (вып.1923)
• Каліцкі Язэп
• Калодка Аляксандр (1926—1927)
• Канапацкі Мацей
• Канцылярчык Міхаіл
• Кароль Усевалад (вып. 1936)
• Карпюк Ганна
• Касяк Іван
• Касяк Канстанцін
• Катковіч Анеля
• Клімовіч Адольф
• Корж Уладзімір (вып. 1922)
• Коўш Святаслаў (вып. 1934)
• Крако Вольга
• Кубаў
• Лабко Уладзімір
• Ліхадзіеўская Ганна (вып.1922)
• Луцкевіч Лявон
• Луцкевіч Юрый (Юрка)
• Лябецкі Аляксандр
• Малюк Анастасія
• Мароз Вольга
• Марціновіч (Спорык) Леаніла
• Марцінчык Люба
• Махляр Барыс
• Мацвеева Таццяна
• Мінкевіч Мікалай
• Міско Якуб (1925—1928)
• Міхалевіч Галя
• Міхалевіч Наталля
• Міцька Аркадзь (вып.1923)
• Мядзейка Нікандар
• Мядзёлка Герэк
• Мядзёлка Чэсь
• Мядоўскі Станіслаў
• Найдзюк Часлаў
• Найдзюк Язэп
• Неканда-Трэпка Казімір
• Падабед Раіса
• Падагель
• Паўль Канстанцін (7 кл., 1935)
• Паўль Лявон (7 кл., 1935)
• Пецюкевіч Мар’ян (Марыян)
• Прахаровіч Ніна
• Прохараў А. (8 кл., 1922)
• Пятроўскі
• Рава Аляксей (вып.1923)
• Радзюк Пётра
• Русак (Станкевіч) Міраслава
• Рэшатаў Міхаіл
• Сакалоў Анатоль
• Саковіч Юльян
• Сасноўскі Аляксандр (вып.1921)
• Семашкевіч Раман
• Сідаровіч В.
• Склубоўскі Вінцук
• Скурко Яўген (Максім Танк)
• Скурчанка Марыя
• Сладкоўскі Барыс
• Станкевіч Станіслаў
• Станкевіч Яраслаў
• Стаповіч (Стэповіч) Бернард
• Сухая Таісія
• Сянькевіч Аляксей
• Тарас Ніна (вып. 1936)
• Тарасюк Юрка
• Таўлай Валянцін
• Тумаш Вітаўт
• Урбановіч Мікалай
• Урбановіч Язэп
• Фёдараў Юры
• Ханяўка Чэслаў
• Хвораст Іван  (вып. 1927)
• Шавель (Шавелева) Вера
• Шавель Уладзімір
• Шастак Яўгенія (Жэня) (вып. 1939)
• Швед (Швэд) Галіна
• Шостак Вера
• Шутовіч Ян (вып. 1924)
• Шыдлоўскі Александр (з 1921)
• Юшко Аляксандр (вып.1923)
• Янэль Кузьма
•
• ; Памылкі гістарыёграфаў
Бой за замак Ітэр
Бой за замак Ітэр — узброенае сутыкненне, якое адбылося 5 мая 1945 года ў аўстрыйскім мястэчку Ітэр ля аднайменнага замка. Гэта быў адзіны бой Другой сусветнай вайны, у якім амерыканцы і немцы змагаліся разам.
Ход падзей
4 мая начальнік аховы замка Себасцьян Вімер і некалькі яго падначаленых беглі, а зняволеныя ўзялі аб’ект пад свой кантроль. Французы паведамілі пра сітуацыю ў размешчанае непадалёк амерыканскае падраздзяленне (23-і танкавы батальён 12-й бранятанкавай дывізіі). Амерыканцы арганізавалі выратавальную аперацыю. Да іх далучыліся дзесяць нямецкіх салдат пад кіраўніцтвам маёра Ёзефа Гангля, якія незадоўга да гэтага здаліся ў палон, пакінуўшы замак. Усімі сіламі кіраваў лейтэнант Джон Лі (John C. Lee). Часці 17-й матарызаванай дывізіі СС «Гец фон Берліхінген» агульнай колькасцю 150—200 чалавек паспрабавалі вярнуць кантроль над замкам. Падчас нападу Гангль, убачыўшы, што Рэйно па неасцярожнасці падстаўляецца пад абстрэл, пабег да яго і імгненна загінуў ад стрэлу снайпера. Аднак у рэшце рэшт атака на замак была адбіта, а накіраваны эсэсаўцамі ў Ітэр гаўптштурмфюрар Курт-Зігфрыд Шрадэр далучыўся да абаранялых.
Прэзідэнцкія выбары ў Расіі (2012)
Выбары прэзідэнта Расіі адбыліся 4 сакавіка 2012 года. Для ўдзелу ў выбарах былі дапушчаныя пяць кандыдатаў. У першым туры перамогу атрымаў Уладзімір Уладзіміравіч Пуцін.
Перад выбарамі ў канстытуцыю Расійскай Федэрацыі была ўнесеная папраўка, паводле якой тэрмін прэзідэнцкіх паўнамоцтваў быў павялічаны да 6 гадоў. Наступныя выбары адбудуцца ў 2018 годзе.
Кандыдаты
Сваі кандыдатуры на выбары вылучылі 15 прэтэндэнтаў, аднак частка кандыдатаў атрымала адмовы ў рэгістрацыі з розных прычынаў. У выніку ў выбарах бралі ўдзел пяць кандыдатаў.
Калушскі раён
Калушскі раён (Калуський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Калуш (Калуш).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 60021 чалавек, плошча — 647 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 53 сяла.
З’езд беларусаў-вайскоўцаў Заходняга фронту (1917)
З’езд беларусаў-вайскоўцаў Заходняга фронту 18—21 кастрычніка 1917 года — з’езд беларусаў-вайскоўцаў Заходняга фронту, які адбыўся з удзелам прадстаўнікоў 12-й арміі, Балтыйскага флоту і Румынскага фронту ў Менску.
З’езд праходзіў з дазволу Вярхоўнага галоўнакамандуючага расейскай арміі генерала М. Духоніна, які ў дакладзе Часоваму ўраду прапанаваў распачаць з канца лістапада фармаванне нацыянальна-тэрытарыяльнай арміі, што, на яго думку, магло б узмацніць спайку салдат-землякоў расійскай арміі, якая імкліва развальвалася.
Рашэнні
З’езд выказаўся за пераўтварэнне Расеі ў дэмакратычную федэратыўную рэспубліку і прызнаў фарміраванне беларускага войска «крайне неабходнай і неадкладнай справай». Адпаведная рэзалюцыя з’езду падкрэслівала, што фарміраванне беларускіх часцей не павіннае аслабіць баяздольнасць войскаў на фронце.
З’езд вайскоўцаў-беларусаў Заходняга фронту таксама заклікаў усіх беларусаў «грудзьмі ўстаць на абарону сваёй роднай зямлі і Расійскай Федэратыўнай дэмакратычнай рэспублікі…, не дапусціць прыніжэння правоў свайго народа на самавызначэнне і парушэння гэтых правоў і інтарэсаў кім бы то ні было».
Для кіраўніцтва арганізацыяй беларускага войска была ўтвораная Беларуская цэнтральная вайсковая рада (БЦВР), а таксама Часовы выканаўчы камітэт, старшынёй якога быў абраны прапаршчык С. Рак-Міхайлоўскі (да вайны настаўнічаў), намеснікамі старшыні — паручнік К. Езавітаў (былы настаўнік) і малодшы унтэрафіцэр Я. Мамонька. Бюро па арганізацыі беларускага войска ўзначаліў генерал К. Кандратовіч, ветэран Балканскіх войнаў і аўтар тэарэтычных прац па вайсковай справе. Яго памочнікамі сталі генерал-маёр Пажарскі, палкоўнік Камароўскі і паручнік К. Езавітаў. Быў распрацаваны адпаведны план, дзе прадугледжвалася паслядоўнасць перафармавання вайсковых частак расейскай арміі ў нацыянальныя. Беларускаму выканкаму Заходняга фронту дазвалялася ўвайсці ў склад франтавога камітэта на правах нацыянальнай секцыі. Кандратовіч атрымаў ад генерала М. Духоніна дазвол на стварэнне беларускага палка ў Менску, а пасля — беларускага корпуса на Заходнім фронце.
Успаміны
Зоська Верас пазней пісала пра з’езд:''З’езд вайскоўцаў Заходняга фронту адбыўся 18–21 кастрычніка 1917 г. Я была дэлегатам і адной з арганізатарак, прытым – адзінай жанчынай на з’ездзе. Загадзя прыгатаваныя значкі – бел-чырвона-белыя – параздавала ўсім сябрам з’езду і ўспакоілася. Аж тут падходзіць нехта да мяне і кажа: “А ў генерала Кандратовіча значка німа”. А ў мяне ўжо – ніводнага. Тады я адшпіліла сваю гаспадарскую бел-чырвона-белую разетку (круглую) і прышпіліла генералу. На трэці дзень з’езду пасадзілі мяне запісываць тых, хто хоча ў беларускія батальёны. Першым запісаўся генерал Кандратовіч…''
Фэнтэзійны фільм
Фэнтэзійныя фільмы — фільмы, якія адносяцца да жанра фэнтэзі з фантастычнымі тэмамі, магіяй, звышнатуральнымі падзеямі, міфалогіяй, фальклорам, экзатычнымі або фантастычнымі светамі. Гэты жанр з’яўляецца формай спекулятыўнай фантастыкі разам з навукова-фантастычнымі фільмамі і фільмамі жахаў, хоць жанры не перасякаюцца. Фэнтэзійныя фільмы часта нясуць у сабе элемент магіі, міфа, цуду, эскапізму, і экстраардынарнасці.
Нацыянальны Кангрэс Эквадора
Нацыянальны Кангрэс Эквадора — заканадаўчы орган (парламент) Эквадора.
Склад
Па канстытуцыі 1998 года, Кангрэс збіраецца ў Кіта і складаецца з 100 дэпутатаў. Кожная з 22 правінцый прызначае як мінімум 2 дэпутатаў, і кожныя 200.000 жыхароў прадстаўлены дадатковым дэпутатам.
Віктар Іосіфавіч Ганчар
Віктар Іосіфавіч Ганчар (, пас. Радзічава Слуцкага раёна — ?) — беларускі палітык, правазнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1957 годзе ў Слуцкім раёне. Скончыў БДУ (1979), юрыст. У 1979 два месяцы працаваў стажорам-адвакатам Мінскай абласной калегіі адвакатаў. З 1983 — малодшы навуковы супрацоўнік сектара гаспадарчага і працоўнага права Інстытута філасофіі і правы АН БССР, з 1985 — старэйшы навуковы супрацоўнік. Кандыдат юрыдычных навук (1986), тэма дысертацыі: «Внутрихозяйственный расчет в промышленности (Правовая организация)». У 1986—1990 — дацэнт кафедры права Беларускага дзяржаўнага інстытута народнай гаспадаркі, затым — начальнік аддзела эканоміка-прававой работы Дзяржэканомплана БССР.
У сакавіку 1990 года абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання. Адразу ж паказаў сябе як добры аратар і кваліфікаваны юрыст. Хутка ўвайшоў у лік найбольш папулярных палітыкаў Беларусі.
З мая 1991 — першы намеснік старшыні Маладзечанскага гарвыканкама. Член Партыі народнай згоды (1992—1995). Адмовіўся ад прапановы старшыні Вярхоўнага Савета С. Шушкевіча балатавацца ў віцэ-спікеры. У красавіку 1994 балатаваўся ў Канстытуцыйны Суд Рэспублікі Беларусь, але не атрымаў падтрымкі большасці дэпутатаў. Як член Канстытуцыйнай камісіі і адзін з кіраўнікоў рабочай групы актыўна дамагаўся ўвядзення ў Беларусі пасады прэзідэнта.
Падчас прэзідэнцкіх выбараў 1994 года ўвайшоў у выбарчы штаб кандыдата Аляксандра Лукашэнкі. Журналіст і палітык Сяргей Навумчык пераказаў меркаваныя планы тагачаснага старшыні камісіі ВС па заканадаўстве Дзмітрыя Булахава і Віктара Ганчара, згодна з якімі пасля выбараў апошні меў быць прызначаны прэм’ерам, а Булахаў — старшынём Канстытуцыйнага Суда; затым, калі пасля абвінавачванняў у парушэннях Канстытуцыі Лукашэнка адхіляецца ад улады, Ганчар абіраецца прэзідэнтам, а Булахаў узначальвае Вярхоўны Савет.
Пасля перамогі А. Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах, указам Прэзідэнта ад 22.7.1994 № 3 В. Ганчар прызначаны Намеснікам Прэм’ер-міністра РБ, аднак неўзабаве указам Прэзідэнта ад 12.12.1994 № 258 была прынятая адстаўка В. Ганчара з гэтай пасады. В. Ганчар перайшоў у апазіцыю і ўступіў у Аб’яднаную грамадзянскую партыю, быў членам яе Палітрады (з 1995). У 1995—1996 быў генеральным сакратаром Эканамічнага суда СНД. Жанаты, мае сына.
У 1995 абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета 13-га склікання, і неўзабаве — старшынёй Цэнтральнай выбарчай камісіі. На гэтай пасадзе ён апынуўся ў цэнтры канфлікту, калі ўвосень 1996 года А. Лукашэнка ініцыяваў рэфэрэндум, галоўнай мэтай якога была змена Канстытуцыі. В. Ганчар заявіў, што з прычыны парушэння закону выканаўчай уладай Цэнтравыбаркам не прызнае вынікі рэферэндуму. 14 лістапада Лукашэнка сваім указам зняў Ганчара з пасады — на што не меў права, паколькі старшыню ЦВК (як і ўвесь склад камісіі) паводле Канстытуцыі прызначаў Вярхоўны Савет. Супрацоўнікі Службы бяспекі прэзідэнта фізічна выштурхнулі Ганчара з памяшкання ЦВК — нягледзячы на пратэсты Старшыні Вярхоўнага Савета і Генеральнага пракурора. Замест Віктара Ганчара кабінет старшыні ЦВК заняла Лідзія Ярмошына. В. Ганчар не прызнаў вынікаў рэферэндуму 1996 года, сышоў у прыватную юрыдычную практыку.
Дэпутаты Вярхоўнага Савета, якія засталіся верныя Канстытуцыі 1994 года, прызначылі Віктара Ганчара старшынём «альтэрнатыўнага» ЦВК. У яго былі два намеснікі, кандыдатуры якіх прапаноўваў ён сам: былы старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Георгій Таразевіч і былы сакратар Віцебскага абкама КПБ Іосіф Навумчык. У студзені 1999 года камісія была зацверджаная тым складам Вярхоўнага Савета, які працягваў сваю дзейнасць. Былі прызначаныя выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у адпаведнасці з Канстытуцыяй 1994 года (тым часам як паўнамоцтвы Лукашэнкі па выніках рэферэндуму працягнутыя да 2001 года). Выбары ў тых умовах фактычна не адбыліся, і на паседжанне ЦВК былі прызнаны несапраўднымі. 21 ліпеня 1999 дэпутатамі ВС РБ, якія не прызнавалі вынікаў рэферэндуму 1996 года, Віктар Ганчар абраны в.а. старшыні ВС РБ 13-га склікання замест Сямёна Шарэцкага, які быў прызнаны в.а. прэзідэнта.
Пасля В. Ганчар займаўся падрыхтоўкай сходу дэпутатаў Вярхоўнага Савета, прадстаўнікоў палітычнай і інтэлектуальнай эліты, кіраўнікоў палітычных партый і грамадскіх арганізацый, які меў прывесці да імпічменту А. Лукашэнкі.
Знікненне
Віктар Ганчар знік у Мінску 16 верасня 1999 года, разам са сваім сябрам — бізнесменам Анатолем Красоўскім. Пазней на меркаваным месцы знікнення — вул. Фабрычнай — былі знойдзеныя аскепкі шкла аўтамабіля А. Красоўскага і кроў зніклых. 5 снежня 2002 суд Савецкага раёна г. Мінска прызнаў В. Ганчара адсутным без вестак. У студзені 2003 Пракуратура г. Мінска прыпыніла расследаванне крымінальнай справы па факце знікнення В. Ганчара і А. Красоўскага. Паводле сведчання колішняга начальніка СІЗА № 1 Алега Алкаева, Віктар Ганчар быў выкрадзены і расстраляны. Патрабаванне расследвання знікнення В. Ганчара і А. Красоўскага — адно з асноўных патрабаванняў беларускай апазіцыі, яно таксама прысутнічае ў дакументах міжнародных арганізацый. У датычнасці да іх знікнення падазраюцца былы генеральны пракурор і былы Дзяржсакратар Савета бяспекі Віктар Шэйман, былы міністр унутраных спраў Юрый Сівакоў і былы камандзір СОБРа Дзмітрый Паўлічэнка, у дачыненні да якіх з 2004 года дзейнічаюць санкцыі Еўрасаюза і ЗША.
У снежні 2019 года Deutsche Welle апублікавала дакументальны фільм, у якім Юрый Гараўскі, былы супрацоўнік спецпадраздзялення МУС Беларусі, пацвердзіў, што менавіта яго падраздзяленне арыштавала, вывезла і забіла Юрыя Захаранку і што пазней яно зрабіла тое ж самае з Віктарам Ганчаром і Анатолем Красоўскім.
Уладзімір Віталевіч Жураў
Клубная кар’ера
Выступаў за магілёўскі «Дняпро», дзе гуляў пераважна за дубль.
З 2012 года быў асноўным брамнікам «Полацка» ў Першай лізе. Пасля пагаршэння фінансавага становішча полацкай каманды ў жніўні 2013 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан». У складзе «Нафтана» стаў трэцім брамнікам. 1 верасня 2013 года дэбютаваў у асноўным складзе навапалачан у матчы супраць брэсцкага «Дынама», правёў усе 90 хвілін. З-за памылак Журава «Нафтан» прапусціў 2 галы і саступіў 1:2. Больш у сезоне 2013 не полі не з’яўляўся.
У студзені 2014 года па заканчэнні тэрміну арэнды вярнуўся ў «Дняпро». Пачынаў сезон 2014 у якасці другога брамніка (пасля Барыса Панкратава), але пасля таго як Панкратаў у ліпені 2014 года атрымаў траўму, стаў выступаць у аснове. Па выніках сезона 2014 «Дняпро» выбыў у Першую лігу, дзе Жураў стаў асноўным брамнікам (чаргаваўся з Русланам Капанцовым).
У лютым 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Дняпро» і накіраваўся на прагляд у гродзенскі «Нёман», з якім у сакавіку падпісаў пагадненне. У складзе «Нёмана» стаў другім брамнікам пасля Сяргея Курганскага. У маі 2017 года ў сувязю з траўмай Курганскага, заняў месца ў аснове, пазней стаў часцей з’яўляцца на полі. У лістападзе 2017 года на два гады падоўжыў кантракт з «Нёманам». У першай палове 2018 года быў асноўным брамнікам каманды, пазней страціў месца ў складзе.
У лютым 2019 года перайшоў у «Віцебск», дзе быў другім брамнікам пасля Дзмітрыя Гушчанкі. У снежні 2019 года кантракт клуба з брамнікам быў разарваны.
У студзені 2020 года далучыўся да магілёўскага «Дняпра». Стаў асноўным брамнікам каманды і дапамог ёй перамагчы ў Другой лізе. У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з магілёўскім клубам. У сезоне 2021 заставаўся асноўным брамнікам каманды. У студзені 2022 года стала вядома, што Жураў застаецца ў «Дняпры» яшчэ на год.
У сезоне 2022 у Вышэйшай лізе правёў 21 гульню з 30. У студзені 2023 года, нягледзячы на выбыванне ў Першую лігу, падоўжыў кантракт з «Дняпром». Пакінуў каманду ў чэрвені 2023 года.
Псалом 82
Псалом 82 (83 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 11-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва да Бога за пасаромленне ворагаў.
IC 3119
IC 3119 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Распаўсюджванне COVID-19 у Аўстраліі
Першы выпадак COVID-19 у Аўстраліі быў зафіксаваны 25 студзеня 2020 года штаце Вікторыя, калі ён быў знойдзены ў чалавека, які вярнуўся з горада Ухань.
На 9 сакавіка 2023 зафіксавана 11 399 460 выпадкаў захворвання, у тым ліку 25 219 смерцяў.
Пачатак распаўсюджвання
23 студзеня супрацоўнікі біябяспекі Аўстраліі пачалі правяраць прыбываючых з штотыднёвых рэйсаў з Уханя ў Сідней. Пасажырам былі прадастаўлены інфармацыйныя лісткі, таксама іх папрасілі даць інфармацыю пра тое, ці ёсць у іх жар або падазрэнні, што яны могуць захварэць.
27 студзеня быў зарэгістраваны пяты выпадак у Аўстраліі (чацвёрты ў Новым Паўднёвым Уэльсе). Гэта быў 21-гадовы пацыент, які вярнуўся з Уханя і прайшоў курс лячэння ў шпіталі Вестмід у Сіднэі.
29 студзеня было зарэгістравана яшчэ два выпадкі: 60-гадовы жыхар Вікторыі стаў другім выпадкам у штаце. У штаце Квінсленд зарэгістраваны першы выпадак: 44-гадовы грамадзянін Кітая.
Супрацьэпідэміялагічнага мерапрыемствы
1 лютага 2020 года Аўстралія забараніла ўезд замежнікаў з тэрыторыі Кітая, і загадала прыезжым грамадзянам выконваць каранцін на працягу 14 дзён. Затым 1 сакавіка Аўстралія ўвяла забарону на паездкі ў Іран, Паўднёвую Карэю (5 сакавіка) і Італію (11 сакавіка).
13 сакавіка быў сфармаваны нацыянальны крызісны кабінет, упершыню з Другой Сусветнай вайны. Кабінет збіраўся кожны тыдзень і складаўся з кіраўнікоў урадаў штатаў і тэрыторый Аўстраліі. На сустрэчы 13 сакавіка крызісны кабінет абвясціў, што сходы людзей больш за 500 чалавек павінны быць адмененыя з 15 сакавіка з-за небяспекі распаўсюджвання хваробы. Школы, універсітэты, месца працы, грамадскі транспарт і аэрапорты не былі ўключаныя ў гэтую рэкамендацыю.
15 сакавіка прэм’ер Скот Морысан абвясціў, што ўсе прыбываючыя ў Аўстралію павінны самаізалявацца на працягу 14 дзён. Невыкананне гэтых патрабаванняў пацягне накладанне штрафу ў памеры ад $ 11,000 да $ 50,000 і турэмнага зняволення ў залежнасці ад штата.
19 сакавіка Морысан абвясціў, што Аўстралія закрые свае межы для нерэзідэнтаў і неграмадзян Аўстраліі з 9 гадзін вечара 20 сакавіка. Урад Аўстраліі ўвёў забарону ў каардынацыі з Новай Зеландыяй, што прывяло да забароны ўезду для большасці нерэзідэнтаў і неграмадзян ўжо з паўночы 19 сакавіка.
21 сакавіка ўрад ўвёў правіла сацыяльнага дыстанцыявання ў 4 квадратных метра (43 квадратных фута) на аднаго чалавека ў любым закрытым памяшканні. 22 сакавіка ўрады штатаў Новага Паўднёвага Уэльса і Вікторыі ўвялі абавязковае закрыццё другарадных сэрвісаў і паслуг, у той час як урады штатаў Заходняй Аўстраліі і Паўднёвай Аўстраліі закрылі межы.
22 сакавіка Морысан абвясціў пра закрыццё грамадскіх месцаў, сярод якіх зарэгістраваныя і ліцэнзаваныя клубы, ліцэнзаваныя памяшканні ў гатэлях і барах, забаўляльныя цэнтры, да якіх адносяць, але пры гэтым не абмяжоўваюць цалкам, кінатэатры, казіно, начныя клубы і культавыя збудаванні. Кафэ і рэстараны засталіся адкрытымі, але толькі з замовамі на вынас. Аналагічна ў закрытых памяшканнях для пахавання і падобных мерапрыемстваў павінна было выконвацца строгае правіла ў 4 квадратных метра на аднаго чалавека. Гэтыя меры ўступілі ў сілу апоўдні 23 сакавіка. Ён адзначыў, што хацеў бы, каб школы заставаліся адкрытымі, але бацькі могуць пакінуць дзяцей дома, калі яны хочуць гэтага.
Маладзечанскі завод парашковай металургіі
Маладзечанскі завод парашковай металургіі — спецыялізаванае прадпрыемства ў складзе галіны чорнай металургіі Рэспублікі Беларусь. Гісторыя завода пачалася ў 1984 годзе, тады гэты напрамак метарургіі лічыўся найбольш перспектыўным. На заводзе выпускаюцца канструкцыйныя дэталі, цеплаадводы, антыфрыкцыйныя вырабы, цеплаадводы, бронзавы парашок, фільтруючыя элементы і інш.
У сярэдзіне 2010-х завод перажываў глыбокі крызіс: працаваў 3-4 дні ў тыдзень, у 2014 годзе запазычанасць завода крэдыторам складала 22 млрд рублёў (да дэнамінацыі). З 2015 пачалося адраджэнне завода. У 2017 годзе на прадпрыемстве працавала 210 чалавек. Паколькі за савецкім часам рабочых было некалькі тысяч, каля трох чацвёртых плошчаў завода не выкарыстоўваецца.
Блонці
Блонці (Blonti) — населены пункт у Латвіі. Адміністрацыйны цэнтр Цыблскага края (да 2021 года) і Блонцінскай воласці. Па даных на 2021 год, у населеным пункце пражывалі 210 чалавек. Валасная адміністрацыя, дзіцячы сад, бібліятэка, народны дом.
Драйв (фільм, 2011)
Драйв — амерыканскі неануарны баявік 2011 года рэжысёра. Сцэнарый, напісаны, заснаваны на  2005 года. У фільме Раян Гослінг здымаецца ў ролі неназванага галівудскага, які падпрацоўвае вадзіцелем. Ён палюбіў сваю суседку Ірэн (Кэры Маліган) і яе маленькага сына Бенісіа. Калі яе ахоплены даўгамі муж Стандарт (Оскар Айзек) вызваляецца з турмы, двое мужчын прымаюць удзел у няўдалым крадзяжы мільёна долараў, які ставіць пад пагрозу жыццё ўсіх удзельнікаў. У фільме зняліся, , Рон Перлман і.
Прадзюсеры і Адам Сігел адаптавалі першапачатковы раман пасля таго, як Сігел прачытаў рэцэнзію ад . Адаптацыя кнігі аказалася складанай для Аміні, бо яна мела. Гослінг, адзін з найлепшых выбараў Плата, у рэшце рэшт запісаўся на галоўную ролю, бо хацеў зняцца ў баявіку. Ён адыграў ключавую ролю ў вытворчасці фільма, у тым ліку найманне Рэфна ў якасці рэжысёра і Бэт Мікл у якасці дызайнера. Здымкі, якія курыраваў, праходзілі з 25 верасня па 12 лістапада 2010 года ў розных частках Лос-Анджэлеса.
Перад выхадам у верасні 2011 года «Драйв» быў паказаны на шэрагу кінафестываляў, у тым ліку на Канскім, дзе атрымаў. Рэфн атрымаў фестывальны. Фільм атрымаў высокую ацэнку за рэжысуру, аператарскую працу, акцёрскую ігру (у прыватнасці, Гослінга і Брукса), візуальныя эфекты, экшн-эпізоды і музыку; аднак некаторыя крытыкі былі ў жаху ад сцэн гвалту і палічылі, што гэта патэнцыяльна нашкодзіць касавым поспехам фільма. Тым не менш, фільм меў камерцыйны поспех, сабраўшы 81 мільён долараў пры вытворчым бюджэце ў 15. Некалькі крытыкаў назвалі «Драйв» адным з найлепшых фільмаў 2011 года, у тым ліку National Board of Review. Сярод яго ўзнагарод намінацыя на на.
Сюжэт
Пакуль Вадзіцель чакае каля ламбарда з саўдзельніцай Кука Бланш, уладальнік крамы забівае Стандарта. Затым Вадзіцеля і Бланш пераследуе іншы аўтамабіль. Кіроўца хаваецца з Бланш у, дзе ён даведваецца, што ўладальнік ламбарда сцвярджае, што Стандарт быў адзіным злачынцам, і грошы не былі выкрадзеныя. Ён пагражае Бланш, калі яна хлусіць пра тое, што не звяртала ўвагі на другую машыну. Яна прызнаецца, што ў сумцы знаходзіцца 1 мільён долараў, і яны з Кукам планавалі паўторна скрасці грошы для сябе, выкарыстоўваючы машыну, якая за імі гналася. Пакуль Бланш знаходзілася ў прыбіральні, яна была забіта адным з прыспешнікаў Кука. Кіроўца смяротна заколвае ўзброенага чалавека, перш чым забіць яшчэ аднаго з драбавіка.
У аўтакраме Шэнан прапануе схаваць грошы, але Вадзіцель адмаўляецца. Ён высочвае Кука ля, пагражае забіць яго і сілком корміць куляй, якую ён даў Бенісіа раней. Кук паказвае, што за рабаваннем стаяў Ніна. Кіроўца тэлефануе яму, і Ніна адхіляе яго прапанову грошай, замест гэтага адпраўляючы галоўнага героя у жылы дом Кіроўцы і Ірэн. Вадзіцель распавядае раз’юшанай Ірэн пра сваю датычнасць да смерці яе мужа. Калі пара ўваходзіць у ліфт, Кіроўца заўважае наёмнага забойцу, ён цалуе Ірэн, а затым жорстка б’е забойцу да смерці, лякаючы Ірэн. Ведаючы, што нехта, магчыма, раскрыў месцазнаходжанне Кіроўцы, каб Ніна даведаўся яго адрас, галоўны герой сутыкаецца з Шэнан, які паказвае, што ён таксама мімаволі згадваў Ірэн. Кіроўца кажа Шэнан бегчы.
У сваёй піцэрыі Ніна паказвае Берні, што нізкарослы філадэльфійскі мафіёзі з італьянскага «» схаваў грошы ў ламбардзе з планамі выкарыстаць грошы на правядзенне новай аперацыі. Паколькі любы, хто звязаны з рабаваннем, можа прывесці да іх італьянскую мафію Усходняга ўзбярэжжа, ім трэба забіць усіх датычных. Ён пераконвае Берні прытрымлівацца яго плану. Берні забівае Кука, бо ён адзіны сведак іх пагаднення. Пасля таго, як Шэнан адмаўляецца раскрыць месцазнаходжанне Кіроўцы ў аўтакраме, Берні забівае яго брытвай.
Раз’юшаны знаходкай трупа Шэнана ў аўтакраме, Кіроўца маскіруецца ў гумавую маску каскадзёра, ідзе за Ніна ад піцэрыі да. Ён гоніцца за Ніна да акіяна і топіць яго. Потым ён тэлефануе Ірэн і кажа ёй, што не вернецца, таксама даючы ёй зразумець, што яна і Бенісіа былі найлепшай часткай яго жыцця. Кіроўца сустракае Берні, які абяцае, што Ірэн будзе ў бяспецы ў абмен на грошы. Аддаўшы яму грошы, Берні коле яго ў жывот, перш чым Кіроўца дастане свой нож і зарэжа Берні. Вадзіцелю ўдаецца ўцячы, а труп Берні ляжыць на стаянцы побач з грошамі. Ірэн стукае ў дзверы кватэры Кіроўцы і сыходзіць, калі ніхто не адказвае. Хоць і паранены, галоўны герой едзе ў ноч.
Прадпрадакшн
Раман «Драйв» Джэймса Саліса быў апублікаваны ў 2005 годзе. Прадзюсары Марк Плат і Адам Сігел з Marc Platt Productions выбралі раман пасля таго, як Сігел прачытаў рэцэнзію ў Publishers Weekly. Кіроўца заінтрыгаваў Сігела, таму што ён быў «такім персанажам, якога вы больш рэдка бачыце — ён быў чалавекам з мэтай; ён быў вельмі добры ў адным і не прасіў за гэта прабачэнняў». Персанаж зацікавіў Плата, таму што ён нагадаў яму кінагерояў, на якіх ён глядзеў у дзяцінстве, персанажаў, якіх звычайна паказваюць або Клінт Іствуд.
Хусэйн Аміні адаптаваў раман для экрана. Ён адчуваў, што гэта рэдкая кніга, якую можна атрымаць у студыі, таму што яна была кароткай, змрочнай і падобнай на верш. Паколькі ў рамане няма лінейнай гісторыі, але ёсць шмат успамінаў і скачкоў у часе, Аміні палічыў адаптацыю складанай. Ён адчуваў, што нелінейная структура робіць яе «вельмі складанай структурай» для мастацкага фільма.