cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юрый Рыгоравіч Ягораў
Біяграфія
Скончыў Дагестанскі сельскагаспадарчы інстытут, Ленінградскі інстытут удасканалення ветэрынарных урачоў (аспірантура). Працаваў Беларускім навукова-даследчым ветэрынарным інстытуце (старшы навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела), Міністэрстве сельскай гаспадаркі Беларускай ССР (з 1963, начальнік аддзела вышэйшых і сярэдніх сельскагаспадарчых вучэбных устаноў, начальнік упраўлення падрыхтоўкі кадраў), Гродзенскім дзяржаўным сельскагаспадарчым інстытуце (загадчык кафедры заалогіі і мікрабіялогіі, у 1965—1990 — рэктар).
Навуковыя інтарэсы: паразіталогія; эпізааталогія.
Узнагароды
Ордэны Аляксандра Неўскага, Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны I і II ступені, Працоўнага Чырвонага Сцягу, Дружбы народаў, Знак Пашаны, званне «Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларускай ССР» (1982).
Альхесірас
Альхесі́рас (Algeciras (España)) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кадыс, у складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Кампа-дэ-Гібралтар. Займае плошча 86 кв. км. Насельніцтва 116 417 чалавек (на 2010 год). Адлегласць 120 км да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Альхесірас — найбуйнейшы порт на поўдні Іспаніі. Уваходзіць у дзясятку «сусветных портаў» Еўрасаюза з грузаабаротам больш за 50 млн т/год. У структуры грузаабароту пераважаюць кантэйнерныя грузаперавозкі. Пры прапускной здольнасці звыш 3 млн кантэйнераў у год займае першае месца ў Міжземнамор'і па аб'ёму кантэйнерных перавозак.
Алешандры Радрыгіс
Алеша́ндры Радры́гіс (Alexandre Rodrigues; нар. ) — бразільскі пісьменнік.
Біяграфія
Навучаўся ў федэральным універсітэце Рыу-Гранды-ду-Сул (Universidade Federal do Rio Grande do Sul), мае ступень магістра міжнародных адносін. На працягу 10 гадоў працаваў карэспандэнтам крымінальнай хронікі Рыа-дэ-Жанэйра і муніцыпальнай акругі Байшада Флумінэнсі (наваколлі Рыа) — двух найбольш крымінагенных рэгіёнаў Бразіліі. З 1997 года жыве ў Порту-Алегры.
Творчасць
Адносіць сваю творчасць да плыні фантастычнага рэалізму.
Пераклады твораў А. Радрыгіса на рускую мову выходзілі толькі ў Беларусі — 11 апавяданняў у перакладзе Т. Шарупіч («Всемирная литература» № 4, 2006).
Беларускія пераклады
Паасобныя творы перакладзены К. Мазурэнка («Паміж» № 5, 2006).
Гвоздава (Краснінскі раён)
Гвоздава (Гвоздово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бэйзыміўка
Бэйзыміўка (Бейзи́мівка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільшанскай вясковай абшчыны.
Haskell
Haskell (Xа́скел) — функцыянальная мова праграмавання агульнага прызначэння са статычнай тыпізацыяй, вывадам тыпаў і нястрогімі вылічэннямі. Была распрацаваная для навучання, даследаванняў і прамысловага прымянення; упершыню прапанавала шэраг функцый моў праграмавання, такіх як класы тыпаў і манадычны ўвод-вывад. Асноўнай рэалізацыяй Haskell з’яўляецца кампілятар Glasgow Haskell (GHC). Мова названая ў гонар навукоўца.
Семантыка Haskell гістарычна заснавана на семантыцы мовы праграмавання Miranda, якая канцэнтравала намаганні першапачатковай рабочай групы Haskell. Апошняя афіцыйная спецыфікацыя мовы была створана ў ліпені 2010 года, далейшае развіццё Haskell працягваецца праз моўныя пашырэнні кампілятара GHC.
Haskell выкарыстоўваецца ў навуковых колах і прамысловасці. Наступныя кампаніі вядомыя, як карыстальнікі Haskell: Facebook, GitHub, Tesla Inc., Barclays, BNP, S&P Global, Zalando.
Па стане на май 2021 года Haskell была 28-й па папулярнасці мовай праграмавання па выніках пошуку навучальных дапаможнікаў у Google. У студзені 2018 года мова Haskell мела менш за 1 % актыўных карыстальнікаў GitHub.
Прыклад
Прыклад напісання праграмы Hello world:
Магта-Лахджар
Магта-Лахджар (Magta-Lahjar) — горад на паўднёвым захадзе Маўрытаніі, у вобласці Бракна. Насельніцтва — 12 117 чалавек (на 2000 год).
Манякова
Маняко́ва (, Моняково) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Беларусазнаўства
Беларусазнаўства — гуманітарная навука, якая вывучае адметнасць і агульнасць беларусаў, іх нацыянальны рух, узаемаадносіны з суседзямі і ролю ў сістэме міжнароднай супольнасці народаў у мінулым і сучасным. Вызначаецца комплексным, міждысцыплінарным падыходам да праблем даследавання. Здзяйсняе самапазнанне нацыі з мэтай выпрацоўкі і ўдасканалення нацыянальнай тэорыі, вызначэння нацыянальнага шляху (аб'яднаўчай ідэі), аховы нацыянальных форм быцця, у якіх выяўляюцца заканамернасці агульначалавечага прагрэсу. Латынізаванай калькай азначэння «беларусазнаўства» з'яўляецца малаўжывальнае азначэнне «альбарутэніка».
Нацыянальная навукова-асветная праца звычайна арганізуецца на дзяржаўным узроўні з выкарыстаннем найноўшых дасягненняў у галіне навукі і тэхнікі (выдавецтвы, друкарні, радыёстанцыі, кіна- і тэлестудыі) і з дапамогай бібліятэк, архіваў, музеяў. У межах беларусазнаўства вядзецца ўлік і збор навуковай і мастацкай літаратуры, якая складае асобны раздзел пад назвай беларусістыка, ці беларосіка, альбаросіка, альбарутэніка. Часам пад беларусістыкай разумеюць сукупнасць розных культурных здабыткаў беларускай нацыі (беларусістыка ў мастацтве, музыцы і г. д.). Беларусістамі называюць навукоўцаў, якія займаюцца даследаваннем Беларусі.
Гісторыя развіцця
У сваім развіцці беларусазнаўства прайшло некалькі этапаў. Перыяд з канца XVIII ст. да 1880-х гадоў быў падрыхтоўчым. У пачатку XIX ст. выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта. І М. Даніловіч і М. К. Баброўскі спрабавалі навукова абгрунтаваць беларускую нацыянальную ідэю, але ў выніку русіфікатарскай палітыкі царызму іх дзейнасць была нейтралізавана. Першымі свядомымі даследчыкамі свайго народа былі К. Каліноўскі і яго паплечнікі. Але іх працу перапынілі царскія шыбеніцы і высылкі. Вывучэнне беларускай мовы, этнаграфіі, гісторыі вялося пераважна ў рамках польскай або рускай навукі. Санкт-Пецярбург шукаў на Беларусі працяг Расіі, а Варшава — Польшчы. Але менавіта вынікі рускай і польскай навукі, незалежна ад палітычнай арыентацыі даследчыкаў пацвердзілі нацыянальную самабытнасць беларусаў, абудзілі у беларускай інтэлігенцыі цікавасць да сваіх каранёў.
Ізабела Бразільская
Біяграфія
Старэйшая дачка імператара Бразіліі Педру II і яго жонкі Тэрэзы Крысціны Бурбон-Сіцылійскай. Пасля ранняй смерці сваіх братоў, старэйшага, дона Альфонса (1845—1847) і малодшага, дона Педра-Альфонса (1848—1850), Ізабела стала спадчынніцай прастола. Каб прыгатаваць дачку да яе будучых абавязкаў, Педру II забяспечыў ёй добрую адукацыю. Прыслухаўшыся да парады сваёй сястры Франсіскі, імператар у 1855 годзе прызначыў на ролю настаўніцы графіню Бараль, жонку французскага арыстакрата.
Беларусазнаўства
Гісторыя развіцця
Свядомае самапазнанне нацыі пачалося ў 1880 — 1890-я гады. Ля вытокаў беларусазнаўства стаялі песняры Ф. Багушэвіч, К. Каганец, археолаг Г. Татур, беларускія народнікі, беларускі гурток вучняў мінскай гімназіі. У пачатку XX ст. пытаннямі беларусазнаўства займаліся «Круг беларускай народнай прасветы і культуры», Беларуская сацыялістычная грамада. Ва ўмовах нацыянальнага прыгнёту з боку царызму, забароны беларускага друку беларусазнаўства знаходзілася фактычна на нелегальным становішчы, заставалася прыватнай справай свядомых асоб, беларускіх навукова-асветных гурткоў і таварыстваў, а таксама нацыянальных палітычных партый і аб'яднанняў, мела цесную сувязь з нацыянальна-вызваленчым рухам, набыло характар самаабароны ад русіфікацыі і паланізацыі. Даследаванні вяліся пераважна па асобных навуках і толькі ў выніку выпрацоўкі палітычных праграм нацыянальнай спадчыны пачала вывучацца комплексна.
Болебігд (камуна)
Камуна Болебігд (Bollebygds kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Беларусазнаўства
Гісторыя развіцця
У выніку рэвалюцыі 1905—1907 гг. беларусазнаўства набыло легальныя формы, атрымала магчымасць абапірацца на нацыянальныя перыядычныя выданні. На чале культурнай працы стала газета «Наша ніва». У 1913 г. у Віцебскім аддзяленні Маскоўскага археалагічнага інстытута А. П. Сапуноў пачаў чытаць курс лекцый па гісторыі Беларусі. Гады палітычнай рэакцыі вярнулі нашаніўцаў з вышынь рэвалюцыйнага рамантызму на глебу рэальных жыццёвых клопатаў. Дзеячы на чале з братамі А. і І. Луцкевічамі асэнсоўвалі вопыт нацыянальна-вызваленчай барацьбы, працягвалі распачаты БСГ пошук вырашэння аграрнага пытання з улікам нацыянальных традыцый. Нашанівец В. Ластоўскі выдаў першую навуковую працу на беларускай мове «Кароткая гісторыя Беларусі» (Вільня, 1910). Згуртаваныя вакол «Нашай нівы» беларускія песняры Я. Купала, Я. Колас, М. Багдановіч і інш. замацавалі асновы нацыянальнай літаратуры, якая стала для беларусазнаўства найважнейшай крыніцай звестак пра духоўны свет і псіхалагічны склад беларусаў. У Санкт-Пецярбургу выдаваўся літаратурна-мастацкі альманах «Маладая Беларусь», які фактычна з'яўляўся першым выданнем беларускай навуковай публіцыстыкі, працаваў Беларускі навукова-літаратурны гурток студэнтаў Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Пры ўдзеле Я. Ф. Карскага, Е. Р. Раманава, А. А. Шахматава, Б. І. Эпімах-Шыпілы і інш. вучоных гурткоўцы распрацавалі комплексную праграму даследавання беларускай мовы, фальклору, этнаграфіі, народнага мастацтва, а таксама асноўныя кірункі асветніцкай працы. На пасяджэннях гуртка чыталіся навуковыя даклады «Нарыс беларускай народнай думкі», «Развіццё нацыянальнай беларускай ідэі» і інш. Тут упершыню загаварылі пра беларусазнаўства як сістэму ведаў пра Беларусь. Беларусазнаўцы абапіраліся як на здабыткі сваёй працы так і на вынікі даследаванняў шматлікіх навукова-асветных аб'яднанняў заходнерускага кірунку.
Ізабела Бразільская
Сям’я
15 кастрычніка 1864 года ў Рыа дэ Жанэйра Ізабела ажанілася з французскім прынцам Гастонам Арлеанскім (1842—1922), графам д’Э, старэйшым сынам Луі Арлеанскага, герцага дэ Немур і ўнука караля Францыі Луі-Філіпа I.
Болебігд (камуна)
Болебігд 239-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Болебігд.
Ізабела Бразільская
Сям’я
Дзеці:
Беларусазнаўства
Гісторыя развіцця
Замацоўвалася ўсведамленне, што беларусазнаўства — гэта не толькі асветная дысцыпліна, але і асобная навука, што збірае і вывучае матэрыялы пра Беларусь, арганізуе нацыянальную прапаганду. Але пад навуковым беларусазнаўствам найчасцей разумелі механічную злучанасць разнастайных навук пра Беларусь. Каб узняць навуковы ўзровень беларусазнаўства, 10 снежня 1924 г. Прэзідыум Інбелкульта прыняў рашэнне склікаць у чэрвені 1925 г. навуковы з'езд беларусазнаўцаў з мэтай падсумоўвання навуковых вынікаў усіх галін беларусазнаўства, абмеркаваць спрэчныя пытанні і вызначыць чарговыя задачы. Запланаваны з'езд выліўся ў Акадэмічную канферэнцыю па рэформе беларускага правапісу і азбукі (1926). З сярэдзіны 1920-х гадоў ВКП(б) і КП(б)Б пачалі адкрыта цягнуць навуку пад свой ідэалагічны кантроль, руйнаваць яе нацыянальныя формы. Інбелкульт паступова траціў сваё першапачатковае прызначэнне, у 1929 г. ператвораны ў Беларускую акадэмію навук, дзе беларусазнаўства прыродазнаўчымі навукамі было адцеснена на другі план. ВНУ рэспублікі ня сталі цэнтрамі беларусазнаўства, адпаведныя кафедры так і не былі адкрыты. Не была ажыццёўлена і прапанова Наркамата асветы БССР (1924) пра стварэнне пры БДУ даследчага інстытута Беларусі.
Болебігд (камуна)
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Беларусазнаўства
Асветнае беларусазнаўства
Асветнае беларусазнаўства звязвалася з дзяржаўнай палітыкай беларусізацыі. Выкладанне беларусазнаўства як прадмета пачало ўводзіцца ў школах з 1920/21 навучальнага года. Арганізоўваліся курсы і гурткі. У 1923—1924 гг. А. П. Сапуноў выкладаў беларусазнаўства ў Віцебскім педагагічным інстытуце. У 1924—1927 гг. у Мінску дзейнічалі Вышэйшыя курсы беларусазнаўства, на якіх рыхтавалі настаўнікаў і лектараў. Асветнае беларусазнаўства ў значнай ступені мела фармальны характар, яму процідзейнічалі зрусіфікаваныя чыноўнікі і настаўнікі. Нацыянальная ідэя магла ўзяць верх над камуністычнай, а гэта не ўваходзіла ў разлік правячай партыйнай бюракратыі, для якой беларусізацыя была толькі агітацыйнай кампаніяй, завершанай у канцы 1920-х гадоў.
Беларусазнаўства ў Заходняй Беларусі і ў замежжы
У Заходняй Беларусі беларусазнаўства трымалася на самаахвярнай працы нацыянальна свядомай інтэлігенцыі. У 1921 г. у Вільні распачалі дзейнасць Беларускае навуковае таварыства і Беларускі музей імя І. Луцкевіча — своеасаблівыя цэнтры беларускай навукі і культуры. Беларусазнаўчую асветную ролю выконвалі беларускія перыядычныя выданні, Таварыства беларускай школы. Сярод замежных беларусазнаўчых цэнтраў 1920-х гадоў вядомасць мелі Навуковае таварыства імя Ф. Скарыны ў Празе, Беларускі нацыянальны камітэт у Чыкага, Беларускае навуковае таварыства ў Рызе. Беларусазнаўцы замежжа падтрымлівалі сувязь з Інбелкультам.
Заняпад беларусазнаўства (1930-я — 1980-я гг.)
У БССР навукова-асветная дзейнасць з пачатку 1930-х гадоў канчаткова падпала пад кантроль Масквы і магла ажыццяўляцца толькі ў межах дэнацыяналізаванай савецкай ідэалогіі. Выспяванне 2-й сусветнай вайны паскорыла ўстанаўленне дыктатур сталіністаў і пілсудчыкаў, якія, зразумела, не маглі цярпець беларускі «сепаратызм». Яны знішчалі працаўнікоў беларускай культуры. Але калі ў складзе Польшчы беларускія сілы змагаліся за захаванне беларусазнаўства, то ў БССР пераважна адракаліся ад яго ў імя сацыялізму і сусветнай рэвалюцыі, асабістага дабрабыту, які залежаў ад паслухмянасці партыйна-дзяржаўнай эліце.
Далучэнне ў 1939 г. Заходняй Беларусі да БССР не прывяло да адраджэння беларусазнаўства. Не дапамаглі гэтаму ні перамога ў Другой сусветнай вайне, ні ўтварэнне сусветнай сістэмы сацыялізму, ні пабудова ў СССР «развітога сацыялізму». Партыйна-бюракратычная сістэма з мэтай дэнацыяналізацыі пазбаўляла беларусаў натуральнага права самапазнання. Літаратура і мастацтва, хоць і заставаліся беларускамоўнымі, але не заўсёды адпавядалі беларускай духоўнасці, мелі вельмі вузкае кола спажыўцоў. З навукоўцаў больш шанцавала археолагам, этнографам, фалькларыстам. Але сабраныя імі матэрыялы, як і здабыткі прадстаўнікоў іншых навук, не выкарыстоўваліся для адраджэння нацыі.
Аднаўленне беларусазнаўства
Заняпад беларусазнаўства працягваўся да канца 1980-х гадоў. Пэўны ўклад у захаванне традыцый беларусазнаўства зрабілі цэнтры беларускай эміграцыі ў ЗША, Канадзе, ФРГ, Вялікабрытаніі, Аўстраліі, Чэхіі і інш. Айчыннае беларусазнаўства пачало аднаўляцца за адраджэннем беларускага нацыянальна-вызваленчага руху. Павялічылася беларусазнаўчая навукова-асветная роля перыядычных выданняў Беларусі, асабліва газеты «Літаратура і мастацтва», заснаваны часопіс «Спадчына» (з 1989). У 1991 г. створаны Нацыянальны навукова-асветны цэнтр імя Ф. Скарыны і ў яго складзе аддзел беларусазнаўства, факультэты беларускай філалогіі і культуры ў Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы, Беларускім дзяржаўным універсітэце імя М.Танка, Віцебскім дзяржаўным універсітэце (1992). Задачы беларусазнаўства значна ўскладніліся. Яно павінна ўжо было займацца не аздараўленнем, а духоўнай рэанімацыяй беларускай нацыі. Павялічылася патрэба ў глыбокім і ўсебаковым вывучэнні гістарычнага вопыту і духоўных каштоўнасцей беларусаў, каб падтрымаць і аднавіць нацыянальныя формы быцця, у якіх былі б створаны самыя спрыяльныя ўмовы для поўнага раскрыцця здольнасцей кожнага прадстаўніка нацыянальнай супольнасці.
Галііўка
Галііўка (Галі́ївка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільшанскай вясковай абшчыны.
NGC 7502
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кунда (станцыя)
Кунда (Vaivara) — тупіковая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Кунда на лініі Ракверэ — Кунда, якая бярэ пачатак ад лініі Талін — Нарва. Пасажырскага руху няма.
Сёння чыгунка і станцыя выкарыстоўваюцца толькі грузавымі цягнікамі AS Kunda Trans (у асноўным для абслугоўвання цэментнага завода ў Кундзе), але ў мінулым дарога таксама выкарыстоўвалася для пасажырскіх перавозак.
Island Records
Island Records — гуказапісваючая кампанія, створаная ў 1959 годзе на Ямайцы двума брытанскімі прадзюсарамі Крысам Блэквелам і Грэмам Гудалам. У 1962 годзе кампанія перабазавалася ў Вялікабрытанію, дзе на працягу многіх гадоў функцыянавала як незалежны рэкорд-лэйбл, застаючыся найбуйнейшым незалежным лейб у гісторыі. У 1989 годзе Island перайшоў у валоданне PolyGram, страціўшы незалежнасць.
Асаблівасцю функцыянавання кампаніі была сістэма ліцэнзавання, пры якой вытворчасцю, распаўсюджваннем і маркетынгам прадукцыі займаліся іншыя лэйблы, якія — часам згадваліся на рэлізах, часам не. У прыватнасці, пад лэйблам Island выходзілі пласцінкі на Bell Records (1967—68), A&M Records (1969—1970-я) Asylum Records (1970), Capitol Records (пачатак 1970-х), Warner Bros. Records (1975—1982), WEA Records, Atlantic Records (1982—1989), Phonogram Records (1971), Ariola Records (1971—1992), Dacapo Records інш. Сярод артыстаў, чые пласцінкі прынеслі кампаніі вядомасць, — Боб Марлі і U2.
Вядомыя асобы Бярдзічава
Вядомыя ўраджэнцы Бярдзічава:
Лансэлот Хогбэн
Лансэлот Хогбэн (Lanselot Hogben) ( — ) — англійскі навуковец, стваральнік штучнай мовы Інтэрглоса. Вучыўся ў Трыніці Коледжэ, Кембрыдж. Быў біёлагам, меў навуковую ступень прафесара ва ўніверсітэтах Паўднёвай Афрыкі, ЗША, Лондана, і Абердзіна. Ён быў мужам Энід Чарлз — вядомай вучонай у галіне статыстыкі, меў пяць дзяцей.
Ён шмат падарожнічаў, быў нават у Японіі. З’яўляецца аўтарам навукова-папулярнай кнігі Science for the Citezen (Навука для грамадзяніна), шматлікіх эсэ па адукацыі, напрыклад Dangerous Thoughts (Небяспечныя думкі). Іншыя папулярныя ягоныя творы — Mathematics for the Million (Матэматыка для мільёнаў) і напісаная ў сааўтарстве The Loom of Language (Кросны мовы).
Ён стварыў у 1943 годзе штучную мову Інтэрглоса. Адсутнасць поспеха яго мовы стала падставай таго, што ён пакінуў заняткі ёй у 1963 годзе, калі прапанаваў іншы праект: Essential World English, створаны на аснове Бэйсік-інгліш.
Карпіўці (Чудніўскі раён)
Карпіўці (Ка́рпівці) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільшанскай вясковай абшчыны.
Забалацце (Карэліцкі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
Кулёўшчына (Мастоўскі раён)
Кулёўшчына (, Кулёвщина) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Захарнічы (возера)
Заха́рнічы — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 11 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 0,9 км на паўночны захад ад вёскі Гірсіна, у басейне ракі Палата.
Плошча паверхні 0,007 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,07 км. Даўжыня берагавой лініі 0,37 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, пад лесам. Паміж лесам і возерам выган (шырыня паласы да 100 м). На ўсходзе выцякае ручай у раку Палата.
Гарбатка-Лятніска (гміна)
Гарба́тка-Лятні́ска (Garbatka-Letnisko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Казяніцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гарбатцы-Лятніску. Плошча гміны складае 74,01 км². Станам на 2004 год у гміне Гарбатка-Лятніска пражывалі 5331 чалавек, шчыльнасць — 72 чал./км².
Удрыку (станцыя)
Удрыку (Udriku) — былая чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца на лініі Талін — Нарва. Станцыя выконвала функцыі раз’езда. У первай палове 1980 быў пабудаваны будынак вакзалу на месцы былога.
Станцыя Удрыку была закрытая ў канцы 1989 года.
Засценкі (Краснінскі раён)
Засценкі (Застенки) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Верхнядзвінск)
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм у Верхнядзвінску, памятнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
У «Памятнай кніжцы Віцебскай губерні» на 1882 г. сказана, што пры касцёле існавала вучылішча. Сам касцёл, плябанскія дамы, лаўкі, агароджа і брама склалі адзіны архітэктурны ансамбль, хаця і будаваліся ў розныя гады. Касцёл пабудаваны ў цэнтры горада ў 1809 г. з цэглы, адноўлены ў 1867 г. Адзначаны на плане горада 1838 г. паміж вуліцамі Дзвінскай, Маскоўскай і Новай. Абноўлены ў 1867 г. (сафіт пакрыты размалёўкай, перароблены алтары, слупы размаляваны пад мармур). Побач з касцёлам у 1860 г. была ўзведзена плябанія і «флигель… посредине сени, при них часовня, стайня и сарай под одною драничною крышею» (пры плябаніі дзейнічала вучылішча). Адпаведна «Візіце Дрысінскага касцёла» 1740 г. папярэдні «касцёл драўляны на падмурку, гонтам крыты», быў пабудаваны ў 1734 г. У 1899 г. плябанія згарэла, ксёндз Какола-Кулак пабудаваў новую плябанію і аднавіў мураваны храм. У савецкі час выкарыстоўваўся ў гаспадарчых мэтах, у 1990 г. вернуты парафіянам і рэстаўрыраваны.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Прамавугольная ў плане 3-нефавая 1-вежавая базіліка з 3-граннай апсідай, над якой 2-схільны дах пераходзіць у вальмавае пакрыццё. Да тарцовай грані апсіды далучана нізкая прамавугольная сакрысція пад 2-схільным пакрыццём. Асноўная архітэктурная тэма — цыркульная арка. Яе форма выкарыстана ў складаным рытме вокнаў і праёмаў масіўнай 2-яруснай 4-граннай званіцы з шатровым пакрыццём, фасаднай дэкаратыўнай аркатуры. Прафіліроўкі і абломы абрамляюць праёмы і карніз.
Інтэр'ер
Унутраная прастора перакрыта цыліндрычным скляпеннем на папружных арках. Нефы размяжоўваюцца аркадай на магутных пілонах. На левай сцяне прэсбітэрыя навешаны амбон. У інтэр'еры 3 алтары, галоўны з якіх вырашаны дарычным 4-калонным порцікам з лучковым франтонам. Уздоўж бакавых сцен размяшчаліся тэракотавыя пано-стацыі «Крыжовы шлях Хрыста». У сакрысціі мелася некалькі арнатаў са слуцкіх паясоў. У 1899 г. інтэр'ер абноўлены: распісаны пад мармур сафіт і міжнефавыя слупы.
Манькавічы (Столінскі раён)
Ма́нькавічы (, Маньковичи) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Манькавіцкага сельсавета.
У 1885 годзе Радзівіламі закладзены пейзажны парк і да 1905 года пабудаваны палац у стылі неабарока. Манькавічы абраны для будаўніцтва палацава-паракавага комплексу праз ландшафтныя перавагі мясцовасці. Такім чынам паселішча стала цэнтрам Давыд-Гарадоцкай ардынацыі Радзівілаў.
З 12 кастрычніка 1940 года па 16 ліпеня 1954 года цэнтр Манькавіцкага сельсавета, з 16 ліпеня 1954 года ў складзе Белагушскага сельсавета, з 6 чэрвеня 1960 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Столінскага гарсавета, з 2 сакавіка 1998 года цэнтр адноўленага Манькавіцкага сельсавета.
Трошча (Чудніўскі раён)
Трошча (Тро́ща) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільшанскай вясковай абшчыны.
Хіраюкі Марыёка
Хіраюкі Марыёка (2 сакавіка 1962 Прэфектура Хёго, Японія) — японскі пісьменнік.
Марыёка піша ў розных жанрах, найбольш вядомы як фантаст. Найбольш вядомым яго творам за межамі японіі з’яўляецца цыкл Seikai no Saga, персанажы якога размаўляюць на прыдуманай ім мове баронн.
Свята-Успенская царква (Ручыца)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Ручыца Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1868 г. з цэглы. Акаймавана бутавай агароджай.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм кананічнай чатырохчасткавай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі: магутная трох'ярусная (2 васьмерыкі на чацверыку) шатровая званіца, квадратная трапезная, кубападобная малітоўная зала, пяцігранная апсіда з невялікімі бакавымі рызніцамі. Высокі гранёны шацёр званіцы завершаны макаўкай і апяразаны ў аснаванні поясам какошнікаў. Чатырохсхільны дах асноўнага аб'ёму завершана цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане. Галоўны і бакавыя ўваходы вырашаны парталам з кілепадобнай аркай. Бакавыя фасады асноўнага аб'ёму расчлянёны 2 ярусамі лучковых аконных праёмаў у прафіляваных ліштвах. Атынкаваныя фасады дэкарыраваны ляпным фрызам, поясам сухарыкаў, вуглавымі лапаткамі.
Інтэр'ер
У малітоўную залу, перакрытую плоскай столлю, шырокім арачным праёмам адкрываецца трапезная. Апсіда вылучана драўляным, упрыгожаным разьбой іканастасам.
Свята-Мікалаеўская царква (Петрыкаў)
Свята-Мікалаеўская царква — помнік архітэктуры псеўдавізантыйскага стылю ў Петрыкаве (сучасная вул. Ліпунова). Пабудавана ў 1910-я гг. з цэглы на месцы храма 1830 г.
Архітэктура
Мураваны будынак мае крыжападобную кампазіцыю з трохапсіднай алтарнай часткай. Сяродкрыжжа ўвянчанае вялікім светлавым барабанам з купалам. Пры ўваходзе размешчаная трох'ярусная вежа-званіца з купалам, завершаным галоўкай. У аснове архітэктурна-пластычнага рашэння фасадаў арсенал дэкаратыўных сродкаў старажытнарускага царкоўнай архітэктуры: закамары, кілепадобныя ліштвы арачных аконных праёмаў, аркатурныя фрызы, паяскі, сухарыкі, уразныя вуглавыя калонкі.
Інтэр'ер
Унутраная прастора нарастае ад нізкай трапезнай праз цыліндрычныя скляпенні прыдзелаў да круглага барабана ў цэнтры, абапёртага на магутныя аркі. Абразы 1-й палавіны 19 ст. «Благавешчанне», «Маці Божая з дзіцем».
Залаты закон (Бразілія)
«Залаты закон» ад 13 мая 1888 года ці «Залатая була» (Lei Aurea) канчаткова адмяніў рабства ў Бразіліі. «Дзень мулата» (Dia do Mulato), 13 мая — памятны дзень бразільскага календара.
Закон утрымлівае ўсяго два пункты:
Раней, у 1871 годзе, быў прыняты закон аб свабодзе нараджэння, паводле якога ўсе, хто нарадзіўся ад рабоў аўтаматычна атрымлівалі асабістую свабоду, але закон не тычыўся іх бацькоў. Да 1888 годзе Бразілія заставалася апошняй краінай Заходняга паўшар'я, у якой існавала рабства; з прытокам таннай рабочай сілы імігрантаў яно ўжо не было выгодна эканамічна. Акрамя таго, Вялікабрытанія аказвала ціск на Бразілію, патрабуючы адмяніць рабства, якое нібы давала бразільскай эканоміцы несправядлівыя перавагі перад брытанскімі калоніямі.
Закон быў складзены міністрам земляробства Антоніу да Сілва Праду і падпісаны прынцэсай Ізабелай, якая выконвала абавязкі рэгента падчас паездкі яе бацькі, імператара Педру II, у Еўропу. Дата падпісання, 13 мая, наўмысна супала з днём нараджэння Жуана VI, прадзеда Ізабелы і бацькі першага імператара Бразіліі.
Бліжэйшым наступствам закона стала пагаршэнне становішча землеўладальнікаў-фазендэйру (гл. фазэнда) і эканомікі краіны ў цэлым, што ў выніку прывяло да падзення Бразільскай імперыі.
Шаўчэнка (Чудніўскі раён)
Шаўчэнка (Шевче́нка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільшанскай вясковай абшчыны.
Ньюкаслскі ўніверсітэт
Ньюкаслскі ўніверсітэт (Newcastle University) — адзін з двух універсітэтаў у горадзе Ньюкасл-апан-Тайн.
Універсітэт бярэ свае вытокі са створанай у 1834 годзе Школы медыцыны і хірургіі. У 1852 гэтая школа стала каледжам Дарэмскага ўніверсітэта і называлася Каледж медыцыны Універсітэта Дарэма (University of Durham College of Medicine). У 1871 годзе быў заснаваны каледж фізікі, які ў 1883 годзе быў перайменаваны ў Дарэмскі каледж фізічнай навукі. У 1934 годзе абодва каледжа аб'ядналіся ў King's College. Універсітэцкі каледж ва Ньюкасле рос хутчэй іншых частак універсітэта, што прывяло да непаразуменняў. У 1952 годзе было прапанавана перайменаваць універсітэт ва University of Newcastle and Durham. Гэта прапанова была адвергнута і ў 1963 годзе было прынята рашэнне аб падзеле ўніверсітэта. King's College быў ператвораны ва Універсітэт Ньюкасл-апан-Тайн.
Вядомыя выпускнікі
Роўэн Аткінсан (Містар Бін)
Царская гарэлка
Царская вада (Aqua Regia, Aqua Regis, A.R.) — сумесь канцэнтраваных кіслот - салянай HCI (32–35 % мас.) і азотнай HNO3 (65–68 % мас.). Вадкасць жоўтага колеру, пахне хлорам і вокісламі азоту. Мае моцную акісляльную здольнасць, абумоўленую выдзяленнем хлору ў выніку рэакцый:
NGC 7503
NGC 7503 (іншыя абазначэнні — PGC 70628, MCG 1-59-8, ZWG 406.12, NPM1G +07.0512) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джордж Бурэй
Джордж Бурэй (C. George Boeree, 1952-) амерыканскі псіхолаг і настаўнік. Ён стварыў у 1965 годзе, працуючы ва ўніверсітэце Шыппенберга (Пенгсільванія)штучную мову Лінгва франка нова.
Біяграфія
Ён нарадзіўся ў 1952 годзе ў Бадхоеўдорп, каля Амстэрдама ў Нідэрландах. У 1956 годзе ён разам з бацькамі і братам эміграваў у ЗША. У 1972 годзе ажаніўся, мае трох дачок.
Кабала (станцыя)
Кабала (Kabala) — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў вёсцы Віру-Кабала на лініі Талін — Нарва. Мае закінуты будынак драўлянага вакзала.
Венера з Тан-Тана
Разам з Венерай з Берэхат-Рама (вядомай з 1981 года) уяўляе сабой найстаражытнейшы (500—300 тыс. гадоў) узор «палеалітычнай Венеры» і, такім чынам, самы ранні вядомы навуцы помнік мастацкай творчасці Трактоўка гэтай знаходкі як выключна антрапаморфнай, тым больш як палеалітычнай Венеры, вельмі праблематычная.
Спосаб вырабу і характар ​​выкарыстання артэфактаў выклікаюць спрэчкі сярод археолагаў. Вельмі грубіянская апрацоўка, абагульненыя формы, адсутнасць асобы наводзіць некаторых навукоўцаў на думку аб тым, што фігурка набыла антрапаморфны аблічча ў выніку натуральных уздзеянняў (выветрыванне, эрозія).
Прыхільнікі тэорыі штучнага паходжання фігуркі паказваюць на сляды (магчыма позняга) пакрыцця охрай, што сведчыць аб тым, што дагістарычны чалавек надаваў ёй сімвалічнае (магчыма, культавае) значэнне.
Лісава (Краснінскі раён)
Лісава (Лисово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ясапіль
Ясапіль (Ясопіль) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільшанскай вясковай абшчыны.
Да працы
«Да працы» (У сувязі з рэпрэсіямі польскіх улад выдаўцы 15 разоў мянялі назву газеты: «Наша праца» (1—29 кастрычніка 1927), «Праца» (5—23 лістапада 1927), «Права працы» (7—24 снежня 1927), «Навагодняя праца» (27 снежня 1927), «Думка працы» (4—28 студзеня 1928), «Сіла працы» (1—24 лютага 1928), «Воля працы» (12—31 сакавіка 1928), «Красавік» (5 красавіка 1928), «Голас працы» (14 красавіка—30 мая 1928), «Зара працы» (2—29 чэрвеня 1928), «Сцяг працы» (4—31 ліпеня 1928), «Доля працы» (3—29 жніўня 1928), «Рэха працы» (1-29 верасня 1928), «Слова працы» (5—31 кастрычніка 1928), «За працу» (5—27 лістапада 1928, «Да працы» (з 1 снежня 1928)) — газета рэвалюцыйна-дэмакратычнага кірунку ў Заходняй Беларусі. Выдавалася 1 кастрычніка 1927—16 снежня 1928 у Вільні на беларускай мове 2 разы на тыдзень. Працягвала традыцыі газет Беларускай сялянска-работніцкай грамады (БСРГ). 3 12 сакавіка 1928 орган Беларускага сялянска-рабочага пасольскага клуба «Змаганне».
Выйшла каля 120 нумароў, з іх больш за 50 канфіскавана. Закрыта польскімі ўладамі.
Старае Кудрына
Старае Кудрына (Старое Кудрино) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гандлёвыя рады (Пінск)
Гандлёвыя рады — гістарычны гандлёва-складскі комплекс у Пінску на гандлёвай плошчы (сучасная пл. Леніна), які існаваў у XVIII — першай палове XX ст. Разбураныя ў 1950-я гады.
Архітэктура
У XVIII ст. пабудаваныя два паралельныя драўляныя гандлёвыя рады, якія складаліся з 129 крам і ўтваралі гандлёвую вуліцу. Крамы былі аб'яднаныя слупавымі галерэямі і накрытыя гонтавым дахам, кожная крама мела самастойны ўваход. У пачатку XIX ст. на іх месцы пастаўленыя мураваныя гандлёвыя рады — два паралельныя корпусы (мелі рысы стылю класіцызму) з двухбаковай арыентацыяй крам. Падоўжаныя фасады былі аздоблены аркаднымі галерэямі, тарцы фланкіраваныя папярочнымі аб'ёмамі, кожны з іх уключаў па тры ўзаемазвязаныя крамы. Былі накрытыя двухсхільнымі дахамі. Рытм фасадаў стваралі пралёты аркад і лапаткі паміж імі.
Еўрапейскі саюз эсперанта
Еўрапейскі саюз эсперанта (Eŭropa Esperanto-Unio Eŭropa Esperanto-Unio) яднае нацыянальныя асацыяцыі эсперанта дзяржаў ЕС, праводзіць кожныя два гады кангрэсы ў Марыборы, Славенія. У ліпені–жніўні 2007 года на кангрэсе было 256 дэлегатаў з 28 краін, у тым ліку два члены Еўрапарламента: Малгажат Гандзлік з Польшчы і Людміла Новак са Славеніі.
У снежні 2009 года Еўрапейскі саюз эсперанта надрукаваў поўна-старонкавую аб'яву ў французскай газеце "Монд", якая заклікала да выкарыстання мовы эсперанта замест англійскай.
У 2011 годзе Прэзідэнтам Еўрапейскага саюза эсперанта быў Шон о Райн (Seán Ó Riain).
Кангрэсы
Да 2012 года кангрэс Еўрапейскага Саюзу эсперантыстаў (KEEU) па-за Славеніяй збіраўся 11 раз. Тэмай кангрэса 2012 года было "вывучэнне мовы ў ЕС."
Грузінская Вікіпедыя
Па стану на 1 2023 года ў грузінскай Вікіпедыі змяшчаецца NaN артыкулыs (53-е месца па колькасці артыкулаў).
Еўрапейскі саюз эсперанта
Кангрэсы
На кангрэсе 2011 года, што праходзіў у Капенгагене, былі прыняты наступныя развязкі:
2) Была падтрымана ініцыятыва грамадзянаў ЕС спяваць еўрапейскі гімн на мове эсперанта.
Юрый Мікалаевіч Клінскіх
Юрый Мікалаевіч Клінскіх (Хой) (27 ліпеня 1964, Варонеж — 4 ліпеня 2000, Варонеж) — савецкі і расійскі музыкант, аўтар, кампазітар, заснавальнік і нязменны лідар гурта «Сектар Газу».
Дзяцінства
Юрый Клінскіх нарадзіўся ў Варонежы ў сям'і інжынера Варонежскага авіяцыйнага завода Мікалая Мітрафанавіча Клінскіх і яго жонкі Марыі Кузьмінічны Клінскіх.
У школе Юрый нічым асаблівым не вылучаўся. Вучыўся здавальняюча, аднак у яго быў неадольны запал да музыкі. Запал да вершаскладання яму прывіў бацька, які пісаў вершы і спрабаваў публікавацца. Юра рана даведаўся аб існаванні заходняй рок-культуры, так як у сям'і Клінскіх часта гучаў рок-н-рол. Неўзабаве пасля гэтага ён вырашыў самастойна асвоіць гітару. Бацькоўскія ўрокі не прайшлі дарма, таму Юра пачаў пісаць вершы, з якіх потым складваліся яго першыя песні.
Юнацтва і пачатак кар'еры
Па заканчэнні Варонежскай сярэдняй школы №30 (выпуск 1981 года) працаваў на заводзе і паралельна вучыўся ў ДТСААФ на кіроўцу ЗІЛ-130. Да арміі пазнаеміўся з будучай жонкай Галінай. Служыў на Далекім Усходзе (г. Благавешчанск) у танкавых войсках механікам-кіроўцам. Звольніўся ў запас у 1984 годзе. Пасля службы ў арміі Юрый працаваў каля трох гадоў інспектарам ДАІ, а апошнія месяцы кантракту дослуживал у пазаведамаснай ахове, затым працаваў фрэзероўшчыкам, аператарам станка з ЧПУ на варонежскім «Видеофоне» і грузчыкам. У вольны час ён граў на акустычнай гітары і пісаў песні. Захапляўся праглядам фільмаў жахаў, а таксама чытаннем містычнай літаратуры, што стала адным з крыніц натхнення ў далейшым. Сваю творчасць ўспрымаў як хобі, нават не марачы аб вялікай сцэне. Запісаў на магнітафон акустычны альбом у 1981 годзе і часткова перезаписал яго ў 1985 годзе. Пасля адкрыцця ў 1987 годзе варонежскага рок-клуба стаў яго заўседнікам. 5 снежня ў клубе адбыўся канцэрт, на якім Юрый выканаў некалькі песняў уласнага сачынення.
На працягу паўгода ён выступаў сольна пад назвай «Сектар Газу», атрыманым дзякуючы мянушцы часткі Левабярэжнай раена Варонежа, вядомага напружанай экалагічнай сітуацыяй і крымінагеннай абстаноўкай. Першы электрычны склад калектыву сфарміраваўся толькі ў чэрвені 1988 года і ў далейшым часта мяняўся.
Усеагульную вядомасць група Юрыя Клінскіх атрымала толькі ў 1990 годзе пасля выхаду альбомаў «Злавесныя мерцвякі» і «Ядрена вош». Поспех простага варонежскага хлопца стаў магчымы дзякуючы хвацкі гарбачоўскай перабудове, галоднай да забароненых тэм. Для яго не існавала цэнзуры, ён спяваў пра ўсе і аб усім. З-за багацця ненарматыўнай лексікі ў тэкстах песень «Сектар Газу» на працягу доўгага часу заставаўся ў андэграўндзе. Юрый Клінскіх ў тыя гады працаваў спачатку на заводзе бытавой электронікі, затым грузчыкам; музыка заробку не прыносіла. Да 1991 года за межамі Варонежа канцэртаў гурт не давала (за выключэннем адзінага выступу ў Чарапаўцы ў 1989 годзе). Запісу «Сектара Газа» распаўсюджваліся па краіне намаганнямі прыхільнікаў. Песні Хоя ведаў увесь СССР, прычым прыхільнікі першае час не ўяўлялі як знешне выглядае іх кумір, карыстаючыся гэтым па краіне ездзілі шматлікія двайнікі і давалі канцэрты пад фанаграмы групы.
Што тычыцца псеўданіма, то ён адбыўся ад фірмовага клича Юрыя: «Хой!», — які часта прамаўляў падчас сваіх выступленняў, а таксама выкарыстаў у сваей творчасці. Але ў апошнія гады жыцця Юра стаў менш ім карыстацца.
Імідж і стыль
На світанку сваей творчасці Юрый стварыў сабе імідж бунтара-адзіночкі і матарызніка. Вонкава ён выглядаў як тыповы панк, але класічным панкам Хой сябе ніколі не лічыў. На сцэне ён умеў зменьваецца — там ён быў бескампрамісным і жорсткім, а ў жыцці быў добрым і вяселым, чалавекам вялікай душы, але ў сукупнасці валодаў неверагодна магутнай энергетыкай і харызматычнасцю. У асноўным ён рабіў тое, што падабалася асабіста яму, не прывязваючыся да пэўнага стылю. І сапраўды — у музычным плане яго альбомы былі даволі разнастайныя.
З сярэдзіны 90-х паступова адыходзіць ад створанага ім іміджу, некалькі змяняючы стыль групы і кардынальна свой — замест касухі, камізэлькі са скуры, пальчатак без пальцаў (гловелетты), ірваных джынсаў, старых маек, армейскай абутку і іншай рок-атрыбутыкі цяпер паўстаюць погляду дарагія туфлі, штаны, пуловеры і кашулі.
Юрый таксама прызнаваўся, што памякчэе з узростам, злосць і глупства маладосці саступілі месца розуму і сталенню. Прайшоўшы гэты этап, ён імкнуўся прагрэсаваць і ўдасканальвацца.
Адносна свайго іміджу ў Юрыя Хоя была вельмі цікавая пазіцыя — ён стараўся менш распавядаць аб групе, лічачы, што адсутнасць поўнай інфармацыі выклікае ў слухача большы ажыятаж, спрыяючы разрастання чутак і легенд аб «Сектары Газу».
Творчасць
За сваю творчую кар'еру вялікіх грошай Клінскіх так і не запрацаваў з-за росквіту «пірацтва», што адбілася на колькасці прададзеных ліцэнзійных дыскаў, якія складаюць прыкладна 1 % ад усей колькасці. Аднак група і яе лідар сталі вельмі вядомыя ў Расіі і СНД. Нягледзячы на тое, што пазнейшыя тэксты групы былі больш стрыманымі, у большасці прыхільнікаў і прадстаўнікоў музычнай індустрыі «Сектар Газу» асацыяваўся з нецэнзурнай лексікай і похабными песнямі. За час творчай дзейнасці Юрый пабываў з гастролямі ў многіх гарадах Расіі і за яе межамі (Беларусь, Германія, Ізраіль, Казахстан, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Эстонія).
Смерць
4 ліпеня 2000 года ў 12:37 у Варонежы Юрый памер у адным з прыватных дамоў па вуліцы Барнаульской. У гэты дзень ён збіраўся ехаць на здымкі відэакліпа «Ноч страху» на варонежскай студыі «Art Prize». Аператар НТВ Алег Залатароў ў эфіры праграмы «Вежа» на РТР восенню 2000 года успамінаў аб сумеснай працы над кліпам «Ноч страху»:
Сяброўка Хоя Вольга Самарын у кнізе «ХОЙ!» Эпітафія рок-раздолбаю» апісвае распарадак апошняга дня Хоя так:
Аб смерці Юрыя ходзіць шмат чутак: па афіцыйнай версіі ён памёр ад сардэчнага прыступу, хоць ніякіх праблем з сэрцам у яго раней не назіралася. Па неафіцыйнай версіі, Юрый прымаў наркотыкі (у сукупнасці з сур'езнай алкагольнай залежнасцю) і пакутаваў ад гепатыту, што і стала прычынай смерці. Хуткая дапамога прыбыла да дому занадта позна. Да гэтага часу сапраўдныя абставіны смерці застаюцца таямніцай, а звестак аб якім-небудзь які праводзіўся выкрыцці адсутнічаюць. Міліцыя падрабязнага расследавання не праводзіла. Апошняй студыйнай працай гурта «Сектар Газу» стаў альбом «Паўсталы з Пекла», які выйшаў ужо пасля смерці Юрыя Клінскіх.
Са слоў жа Вольгі Самарын, у Юры прама перад смерцю сапраўды пякло ў грудзях — «кроў кіпенем па венах бяжыць», «усё агнём паліць».
Пахаванне адбылося 6 ліпеня 2000 года ў Варонежы. Развітанне праходзіла ў ДК «Луч», куды, нягледзячы на моцны лівень, развітацца з Юрыем прыйшлі многія варонежцы. У Успенскім храме было праведзена адпяванне. Затым цела Юрыя Клінскіх было аддадзена зямлі на Левабярэжнай могілкі (могілкі «на баках»).
Сям'я і асабістае жыццё
Бацька — Мікалай Мітрафанавіч, да пенсіі працаваў інжынерам, памёр 23 жніўня 2005 года, пахаваны недалёка ад сына. Маці — Марыя Кузьмінічна, пенсіянерка, працавала кляпальніцай на заводзе. Жонка — Галіна, пасля смерці Юрыя так і не выйшла замуж, жыве з малодшай дачкой. Дзве дачкі — Ірына (3 жніўня 1986) — псіхолаг, скончыла Варонежскі педінстытут і Лілія (13 студзеня 1995) — студэнтка. У старэйшай дачкі есць сын Мацвей (27 чэрвеня 2011).
У 1991 годзе на сваім канцэрце ў Маскве пазнаеміўся з Вольгай Самарын, з якой у далейшым сустракаўся апошнія гады свайго жыцця, не хаваючы гэтага ад сваёй жонкі Галіны. Па словах блізкіх людзей, менавіта Вольга ўцягнула Юрыя да ўжывання наркотыкаў.
Цікавыя факты
На адным з канцэртаў ад ЛДПР быў удастоены дыплома «За развіцце айчыннай культуры».
Ляткі
Ляткі́ (, Летки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Гардэя (гміна)
Гардэ́я (Gardeja) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Квідзынскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гардэі. Плошча гміны складае 192,98 км². Станам на 2010 год у гміне Гардэя пражывалі 8606 чалавек, шчыльнасць — 42,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Зарэчча (Малюшыцкі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
У 1963—1968 гадах цэнтр Зарэцкага сельсавета.
Варарыя
Варарыя (Vararia) — род грыбоў сямейства. Род налічвае больш за 50 відаў, якія ў сукупнасці маюць шырокае распаўсюджанне.
Лыкава
Лы́кава (, Лыково) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сідаравіцкага сельсавета.
Carissa macrocarpa
Carissa macrocarpa — пладовы вечназялёны куст сямейства.
Апісанне
Вечназялёны куст 4,5—5,5 м вышынёй з авальным глянцавым цёмна-зялёным лісцем 2,5—5 см даўжынёй. Плод круглы або даўгаваты, да 6 см даўжынёй і 4 см шырынёй, у няспелым выглядзе зялёны, пры паспяванні чырванее. Усярэдзіне плада змяшчаецца духмяная сакавітая мякаць, з маленькімі ўкрапінамі латэксу і з 6-16 незаўважным тонкім пляскатым насеннем.
Распаўсюджанне
Паходзіць з прыбярэжных раёнаў Паўднёвай Афрыкі і культывуецца далёка ўглыб яе тэрыторыі. У 1905 годзе была інтрадукавана на Гавайскія астравы і хутка там распаўсюдзілася. У цяперашні час яна культывуецца таксама на Багамскіх астравах, на Філіпінах, у Індыі і Усходняй Афрыцы.
Выкарыстанне
Цалкам саспелыя плады ядомыя ў неапрацаваным выглядзе. Вычышчаныя плады выкарыстоўваюцца для вырабу джэмаў, сіропаў, жэле, пудынгаў і г. д.
12 чэрвеня
12 чэрвеня — сто шэсцьдзесят трэці (сто шэсцьдзесят чацвёрты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Бэзпэчна (Чудніўскі раён)
Бэзпэчна (Безпе́чна) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Краснапільскай вясковай абшчыны.
Ампір
Ампі́р (ад empire — «імперыя») — стыль у архітэктуры і дэкаратыўна-прыкладным мастацтве першай траціны XIX ст. у Францыі і Расійскай імперыі, завяршальная фаза класіцызму.
Перадумовай ампіру ў Францыі ў канцы XVIII стагоддзя было імкненне майстроў класіцызму да ўсё большай лапідарнасці і манументальнасці — у праектах, і інш. Іх ідэі аскетычна-лаканічных і геаметрычна выразных збудаванняў насілі ў асноўным утапічны характар, але яны ўзбагацілі наступныя пошукі архітэктараў.
Стыль Дырэкторыі (1795—1799) і т.зв. стыль Консульства, якія папярэднічалі ампіру, ужо арыентаваліся на мастацтва грэчаскай архаікі, імперскага Рыма, а таксама Старажытнага Егіпта, пераймаючы яго манументальнасць, лаканізм, пазней — ідэю зацвярджэння імперскай велічы пасродкам шматлікіх атрыбутаў і сімвалаў. Актыўнае выкарыстанне вялікіх непадзеленых паверхняў сцен, геаметрычная правільнасць суцэльных аб’ёмаў будынкаў, масіўнасць пілонаў і калон часткова ўзыходзяць да старажытнаегіпецкага мастацтва. Шырокае распаўсюджанне ў архітэктуры ампіру атрымалі порцікі дарычнага і тасканскага ордараў; дэкор будынкаў быў нярэдка перагружаны ваеннай атрыбутыкай (ліктарскія фасцыі, даспехі, вянкі,, таксама стылізаваныя сфінксы і да т.п.).
Францыя
У імперскі перыяд у Францыі шырока распаўсюдзілася прамое запазычанне архітэктурных тыпаў і формаў старажытнасці (трыўмфальныя аркі, абеліскі і інш.), матываў дэкору інтэр’ераў (антыкізаваныя егіпецкія рэльефы і арнамент, пампеянскі стыль і да т.п.), знарочыста парадных і прахалодна-ўрачыстых, напоўненых тэатральным пафасам. Вядучыя майстры французскага ампіру — архітэктары і П. Ф. Л. Фантэн, таксама.
Расійская імперыя
Ампір у Расійскай імперыі (іншыя назвы — высокі класіцызм, ці аляксандраўскі класіцызм) узнік пад уплывам французскага мастацтва і стаў выразнікам ідэй дзяржаўнай велічы і незалежнасці; найбольшае распаўсюджанне атрымаў у горадабудаўнічых ансамблях Санкт-Пецярбурга (архітэктары К. І. Росі, А. Д. Захараў, А. Н. Вараніхін, Ж. Ф. Тама дэ Тамон, В. П. Стасаў і інш.) і Масквы (Дж. Б. Жылярдзі і Д. Жылярдзі, А. Р. Грыгор’еў, В. І. Бавэ). У розных гарадах Расійскай імперыі разгарнулася будаўніцтва па «ўзорных» праектах, дзякуючы якому ампір стаў агульнарасійскім культурным здабыткам.
На Беларусі
У беларускім дойлідстве стыль ампір развіваўся пад моцным уплывам рускай архітэктуры. Для будынкаў характэрныя масіўныя кубападобныя аб’ёмы з вялікімі гладкімі плоскасцямі, з якімі кантрастуюць дэкаратыўныя элементы ў выглядзе арнаментаваных панэляў, фрызаў, медальёнаў, разетак, выяў людзей і г.д. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя вылучаецца строгай прасторай формаў, статычнасцю і манументальнасцю, геаметрычнай выразнасцю чляненняў. Нярэдка класічныя ордарныя элементы перапрацоўваліся ў адпаведнасці з новымі мастацкімі поглядамі, напрыклад, у завяршэнні порцікаў выкарыстоўвалі прамавугольныя або ступеньчатыя атыкі, калоны пераважна дарычнага або тасканскага ордараў пазбаўлялі энтазіса (патаўшчэння ствала калоны), базы, парушалі іх класічныя прапорцыі (Сноўскі палацава-паркавы ансамбль, Гомельскі Петрапаўлаўскі сабор, «Дом паляўнічага» ў Гомелі, 1809—1819, арх. Дж. Кларк; асабняк у Слоніме, капліца каля в. Мілавіды Баранавіцкага раёна).
У кампазіцыі дамінуе порцік або франтон на галоўным фасадзе (жылы дом у Гродне на вул. Замкавай, 16), бельведэр (Жамыслаўскі палац). Важнае мастацкае значэнне набыло афармленне ўваходных дзвярэй глухой разьбой. Фасады будынкаў афармляліся барэльефнымі выявамі вайсковых атрыбутаў (Нясвіжскі палац).
У інтэр’еры палацаў выкарыстоўваліся буйныя фрызы і панэлі з барэльефнымі кампазіцыямі (Жыліцкі палацава-паркавы ансамбль), каларыстычнае вырашэнне інтэр’ера грунтавалася на кантрасце інтэнсіўнага па колеры фону сцен і светлай столі, мармуровых дэталяў аддзелкі камінаў, ліштваў. Важную ролю ў мастацкім вырашэнні інтэр’ера адыгрывалі творы дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (мэбля, гадзіннікі, падсвечнікі і інш.).
У сярэдзіне XIX ст. ампір пачаў змяняцца рознымі эклектычнымі плынямі.