cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ару
Гісторыя
Астравы Ару маглі быць населены продкамі сучасных папуасаў і абарыгенаў Аўстраліі ўжо 40 тысяч гадоў таму. Пазней Ару былі заняты аўстранезійцамі. Дакладны час прыходу аўстранезійцаў не вядомы. Гэта магло здарыца ў 2 - 1 тысячагоддзях да н. э. або толькі ў 1 тысячагоддзі н. э. Ускосным сведчаннем апошняга меркавання з'яўляецца частковае выміранне мясцовых відаў жывёл ў дадзены перыяд. У выніку на астравах склалася 14 этна-моўных груп, блізкіх да народаў Малукскіх астравоў і Тымора.
Сталыя кантакты абарыгенаў астравоў Ару з еўрапейцамі, а таксама мараходамі Вялікіх Зондскіх астравоў пачаліся толькі ў XVI ст. Адсюль вывозілі жэмчуг, пер'е райскіх птушак, малюскаў і чарапахавыя панцыры, якія мелі высокі кошт у Кітаі. У XVII ст. манаполія ў гандлі з астравіцянамі паступова перайшла да прадстаўнікоў Нідэрландаў. Галандцы стваралі на Ару камерцыйныя плантацыі, куды ўвозілі ў якасці рабоў або рабочых папуасаў з Новай Гвінеі і тубыльцаў Малукскіх астравоў, што ў выніку паўплывала на развіццё мясцовай культуры.
У 1857 г. астравы Ару наведаў Альфрэд Расэл Уолес.
У 1955 г. архіпелаг быў далучаны да Інданезіі.
У 2014 - 2015 гг. на астравах Ару адбываліся масавыя хваляванні супраць вытворцаў цукровага трыснягу, якія планавалі пашырыць плантацыі за лік амаль паловы лясных тэрыторый. Выступленні мясцовых жыхароў былі падтрыманы грамадскімі палітычнымі і экалагічнымі арганізацыямі ў самой Інданезіі і за яе межамі.
Кіраванне
Астравы Ару складаюць асобную адміністрацыйную вобласць з цэнтрам у вёсцы Доба ў складзе інданезійскай правінцыі Малуку. Яна падзяляецца на 7 раёнаў.
Эканоміка
Традыцыйнымі галінамі эканомікі астравоў Ару з'яўляюцца сельская гаспадарка, лясная гаспадарка, вырошчванне і лоў жэмчугу, рыбалоўства. У 2013 г. агульны ВУП склаў амаль 376 млрд інданезійскіх рупій.
Дом па Савецкай вуліцы, 5 (Пінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 5 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны ў пачатку XX ст.
Архітэктура
Значна выцягнуты ў глыбіню двара, аднапавярховым тарцовым фасадам выходзіць на «чырвоную лінію» вуліцы. Атынкаваны галоўны фасад мае прамавугольныя вокны і завершаны фігурным мансардавым шчытом з балконам у цэнтры. У пластычнай апрацоўцы выкарыстаны вуглавыя лапаткі, руст, прафіляваныя карнізы з сухарыкамі. Капітальнымі сценамі і перагародкамі дом падзелены на кватэры, аб’яднаныя вакол лесвіцы, якая вядзе на мансардавы паверх.
Сіняк
Сіняк:
Філіп II
Філіп II:
Сінтаізм
Сінтаізм (神道) — традыцыйная рэлігія Японіі. Заснаваная на анімістычных вераваннях старажытных японцаў, аб’ектамі глыбокай пашаны з’яўляюцца шматлікія бажаствы і духі памерлых. Зазнала ў сваім развіцці значны ўплыў будызму.
Новая Перавалока
Но́вая Перавало́ка (, Новая Переволока) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міжэвіцкага сельсавета.
Allium jucundum
Allium jucundum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Кыргызстана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Кыргызстана.
Нагішкіна
Нагішкіна (Ногишкино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 312
NGC 312 (іншыя абазначэнні — ESO 151-6, AM 0054-530, PGC 3343) — эліптычная галактыка (E2) у сузор’і Фенікс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Панамы
Герб Панамы — геральдычны знак лацінаамерыканскай дзяржавы Панамы. Герб быў прыняты часова згодна з тым жа самым законам, па якім прынялі і Панамскі сцяг.
Секцыя ў цэнтры змяшчае выяву Панамскага перашыйку. Галоўная частка герба ўключае дзве чвэрці. Верхняя вобласць - срэбны меч і вінтоўка, унізе рог багацця і птушка. У 1904 герб быў афіцыйна прыняты згодна з законам 64 ад 4 чэрвеня 1904 г., падпісаным прэзідэнтам Асамблеі доктарам Артэгай і прэзідэнтам рэспублікі Мануэлем Герэра.
Гашэрбрум
Гашэрбрум — шматвяршынны горны масіў хрыбта Балтара Музтаг у Каракаруме. Складаецца з 7 вяршыняў, галоўная з якіх вышынёй 8080 м над узроўнем мора — 11-ы па вышыні васьмітысячнік свету. Усяго ў склад масіва ўваходзяць 3 васьмітысячнікі.
Этымалогія
Назва «Гашэрбрум» у перакладзе з балці азначае «Прыгожая (rgasha) гара (brum)».
Геаграфія
Горны масіў Гашэрбрум знаходзіцца ў Кашміры, у кантралюемых Пакістанам Паўночных тэрыторыях на мяжы з Кітаем (Тыбецкі аўтаномны раён).
Шматвяршынны горны масіў Гашэрбрум размешчаны ў Каракаруме. Адносіцца да горнага хрыбта Балтара Музтаг. Складаецца з 7 вяршыняў, 3 з якіх перавышаюць 8 км:
У склад горнага масіва Гашэрбрум уваходзяць 3 васьмітысячнікі:
Гісторыя
У 1856 годзе Томас Джордж Мантгомеры ўбачыў групу горных пікаў Каракарума, знаходзячыся ад іх за 200 км. Ён назваў іх K1, K2, K3, K4 і K5, дзе «K» азначае Каракарум. Цяпер K1 вядомы як Машэрбрум, K3 — Броўд-Пік, K4 — Гашэрбрум II і K5 — Гашэрбрум I. Цяпер толькі гара Чагары, другая вяршыня ў свеце, носіць імя, гэта Мантгомеры — K2.
Беларуская партыя працы
Белару́ская па́ртыя пра́цы (БПП) — ліквідаваная ўладамі палітычная партыя ў Беларусі, якая знаходзілася ў апазіцыі да прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі.
Гісторыя
Створана 25 лістапада 1993 года па ініцыятыве старшыні Савета прафсаюзаў работнікаў аўтамабільнага і сельскагаспадарчага машынабудавання Аляксандра Бухвостава і старшыні Савета прафсаюзаў работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці Генадзя Фядыніча. 24 лютага 1994 года партыя зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
БПП дзейнічала на аснове захавання і развіцця традыцый і прынцыпаў сацыял-дэмакратычнага і рабочага руху. Асноўная мэта — пабудова ў Рэспубліцы Беларусь дэмакратычнага грамадства, стварэнне прававой дзяржавы на прынцыпах духоўнай палітычнай і эканамічнай свабоды чалавека, дабрабыту, маральнасці, сацыяльнай справядлівасці і згоды грамадзян. Выступае за аптымальнае спалучэнне рыначных механізмаў і дзяржаўнага рэгулявання, за ўдзел работнікаў наёмнай працы ў кіраванні дзяржаўнымі справамі, у абарону правоў і інтарэсаў рабочых, за палітычную падтрымку прафсаюзнага руху.
Арганізацыйная структура
Арганізацыі (партыйныя клубы) БПП былі створаны ў Мінску, Брэсце, Гомелі, Барысаве, Жодзіне, Асіповічах, Салігорску, Бабруйску і інш. Партыйныя клубы ствараліся пры наяўнасці не менш за 5 членаў партыі. На тэрыторыі аднаго раёна або горада абласнога падпарадкавання два і больш партыйных клуба аб’ядноўваліся ў рэгіянальную асацыяцыю партыі.
Кіруючы орган партыі — з’езд, на якім абіраліся старшыня партыі тэрмінам на 2 гады, намеснік старшыні, Савет партыі і рэвізійная камісія. Паміж з’ездамі кіруючы орган — Савет партыі. Савет партыі фармаваў выканаўчы камітэт партыі, які здзяйсняў арганізацыйна-партыйную працу і працу па выкананню рашэнняў Савета партыі.
Дзейнасць
На парламенцкіх выбарах 1995 года партыя атрымала адзін мандат у Вярхоўным Савеце Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, дэпутатам быў абраны Аляксандр Бухвостаў.
У ліпені 2000 года партыя далучылася да Каардынацыйнай рады дэмакратычных сіл, але пасля прыпынення членства ў гэтай структуры БСДП (НГ) у знак салідарнасці перастала браць удзел у пасяджэннях Рады.
9 ліпеня 2001 года Беларуская партыя працы, Беларуская сацыял-дэмакратычная партыя (Народная Грамада) і іншыя прафсаюзныя, экалагічныя, жаночыя і моладзевыя арганізацыі аб’ядналіся ў левацэнтрысцкую Канфедэрацыю «За сацыяльныя перамены», якая прэтэндавала на ролю супрацьвагі Каардынацыйнай радзе дэмакратычных сіл.
13 жніўня 2001 года старшыня партыі А. Бухвостаў падпісаў пагадненне «Аб узаемных забавязаннях адзінага кандыдата і шырокай грамадянскай кааліцыі ў перыяд і пасля выбараў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь». Падчас прэзідэнцкіх выбараў 2001 года А. Бухвостаў быў даверанай асобай кандыдата Уладзіміра Ганчарыка.
2 жніўня 2004 года Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусь ліквідаваў Беларускую партыю працы за парушэнне заканадаўства. Аднак партыя працягнула неафіцыйную дзейнасць. У кастрычніку 2005 года А. Бухвостаў стаў адным з арганізатараў Кангрэса дэмакратычных сіл, пасля якога члены партыі падтрымлівалі кандыдатуры А. Мілінкевіча як адзінага кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах 2006 года.
Этымалогія эсперанта
Этымалогія эсперанта — гэта навука пра паходжанне і развіццё словаў і іх формаў, значэнняў і ўжывання ў планавай штучнай мовы эсперанта з 1887 года. З-за свайго характара штучнай мовы, вывучэнне каранёў у эсперанта ў некаторых аспектах адрозніваецца ад этымалагічных даследванняў у этенічных мовах. Магчыма вызначыць наступныя перспектывы:
Этымалогія з'яўлення кораня
Тыповае пытанне гэтага аддзела этымалогіі эсперанта, з'яўляецца, напрыклад, чаму тое ці іншае слова атрымала існуючую ў эсперанта форму, калі яна адрозніваецца ад форм у мовах-крыніцах. Этымалогія з'яўлення караня грае ў эсперанта большую ролю, чым у этымалогіі этнічных моў, таму што яна пастаўляе мадэлі паслядоўнага і планава-свядомага прыняцця ў мову форм слоў пазычаных у розных мовах-крыніцах. Яна, такім чынам з'яўляецца каштоўным матэрыялам для вывучэння гісторыі стварэння тэрміналогіі і можа разглядацца як дапаможная навука ў сучаснай тэрміналогіі. Таму, напрыклад, даследванні пра ўвядзенне ў эсперанта слоў запазычаных з якой-небудзь мовы дае ўзор мадэлі, як магчыма аднасэнсоўна пазычаць таксама іншыя словы ў гэтую мову-крыніцу.
Этымалогія пасля з'яўлення кораня
Гэтая частка этымалогіі эсперанта мае невялікі памер, таму што мова за свой адносна малы час існавання пасля 1887 года змянілася адносна няшмат.
Мовы-крыніцы
Universala Vortaro мае пяць моў, якія адлюстроўваюць паходжанне слоў, а менавіта англійскую, французскую, нямецкую, польскую і рускую, але яны не з'яўляюцца адзінымі ці нават наўбольш значнымі мовамі-крыніцамі эсперанта. Прынамсі павінны быць дададзены італьянская, (навуковая) лацінская, старажытнагрэчаская, ідзіш, формы прота-эсперанта, валапюк і шмат якія іншыя мовы.
Новае Сяло (Манастыршчынскі раён)
Новае Сяло (Новое Село) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Гашэрбрум VI
Гашэрбрум VI — горная вяршыня, якая знаходзіцца ў шматвяршынным масіве Гашэрбрум хрыбта Балтара Музтаг горнай сістэмы Каракарум, размешчаная на спрэчнай тэрыторыі Гілгіт-Балтыстан. Экспедыцыя Марыі Луізы Эрканалі скончылася правалам у 1986 годзе.
Дальхайм
Насельніцтва складае 1954 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 699 ​​хатніх гаспадарак. Займае плошчу 18,98 км ² (па займаемай плошчы 62-е месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 368 м. (86 месца з 116 камун), найменшая 167 м. (15 месца з 116 камун).
Гашэрбрум VI
Ніводная з экспедыцый не ўвянчалася поспехам, вяршыня так і не заваявана.
Ледневіцкі сельсавет
Ле́дневіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Ледневічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Багушэўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Багушэўскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Багушэўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Сенненскага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Какоўчынскага сельсавета.
Ірасу
Ірасу (Irazύ) — дзеючы вулкан у Коста-Рыцы. Размешчаны за 31 км на паўночны захад ад горада Картага. Вулкан мае некалькі кратараў, у адным з іх (кратары Дыега-дэ-ла-Ая (глыбіня 100 м)) утварылася возера з моцна мінералізаваныя вадой, якое змяняе колер ад чырвонага да зялёнага.
Таварскія
Тава́рскія (, Товарские) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 41 км на паўночны захад ад Мар'інай Горкі, 43 км ад Мінска.
Геаграфія
Месціцца за 1,9 км на паўднёвы захад ад Азярычына, 1,5 км на поўнач ад вёскі Кічка (Кічкі, цяпер вуліца ў межах вёскі Ленінскі), 1,6 км на поўнач ад Крыстампалля.
У пачатку вёскі, ва ўсходняй частцы, месціцца балота Камяное. На поўдні ад вёскі поле Калюга, на паўночным захадзе ўрочышча Лядцо, на захадзе паша Ля Таварскіх, на поўначы поле Пагноі, на паўночным ўсходзе паша Гаць.
Гісторыя
Пасёлак Таварскія заснаваны каля 1920-х гадоў, месца рассялення жыхароў Азярычына.
Да Другой сусветнай вайны ў Таварскіх быў 41 дом, 167 жыхароў. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пасёлак акупаваны нацысцкай Германіяй. У ваколіцах вёскі дзейнічала савецкая партызанская брыгада «Беларусь». У 1943 годзе ў часе нямецкай карнай аперацыі спаленыя ўсе дамы, забітыя 9 чалавек. Пасля вайны пасёлак быў адноўлены.
У 1960 годзе пасёлак у Цітвянскім сельсавеце, з 31 сакавіка 1977 года пасёлак ва Узлянскім сельсавеце, у калгасе «Перамога».
Пасля скасавання Узлянскага сельсавета 28 траўня 2013 года ўключаная ў Навапольскі сельсавет.
Копыскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Копыскага павета.
Нова-Унукава
Нова-Унукава (Ново-Внуково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Цярлецкія
Цярлецкія (Terleccy) — шляхецкі род герба «Сас», з якога выйшла шмат рэлігійных дзеячаў.
Гісторыя
Цярлецкія былі дробным шляхецкім родам герба «Сас» на Перамышльшчыне і паходзілі з сяла Церла («Терло») над р. Стрвяж (цяпер у Старасамбарскім раёне Львоўскай вобласці). У Церлі знаходзіўся значны рэлігійны цэнтр з царквой і манастыром, фундацыю якіх атрымалі шляхцічы Цярлецкія: прывілеем Уладзіслава ІІ ад 28.4.1415 пацверджана святару Міхаілу і яго нашчадкам спадчыннае права на валоданне землямі і павіннасцямі ў Церлі, якія належалі храму Раства Багародзіцы і Церлаўскаму манастыру і былі ім падораны князем Львом. Род быў святарскім, з яго выйшла цэлая плеяда епіскапаў, манахаў і святароў. Найстаражытная пісьмовае фіксацыя святароў з роду Цярлецкіх на тэрыторыі Перамышльскай праваслаўнай епархіі датуецца пачаткам 16 ст. Напрыклад, у 1528—1549 гадах Перамышльскую праваслаўную кафедру займаў.
Адна з галін роду Цярлецкіх перасялілася на тэрыторыю Вялікага Княства Літоўскага. Непасрэдныя сведчанні аб паходжанні гэтай галіны роду, у тым ліку і епіскапа Кірыла, знаходзяцца ў валынскіх і перамышльскіх судовых актах. Магчыма, першым перасяленцам быў Марцін Цярлецкі, імя якога зафіксавана ў перамышльскіх актах 20.5.1516. Сямён, бацька Кірылы, быў яго унукам. Верагодна, ён знаходзіўся на службе ў Вільні, дзе зафіксаваны пісарам некалькіх кніг Метрыкі ВКЛ (1585—1589, 1589—1594, 1589—1598 і 1589—1614).
Галіна роду, якая перасялілася ў ВКЛ, разраслася. З крыніц канца 16—пачатку 17 ст. вядома, што Цярлецкія валодалі на Піншчыне і Берасцейшчыне некалькімі маёнткамі: сёламі Асабовічы, Грыўкавічы, Дубай, Рэчыца, Корсуні, Цеўкавічы, Пярковічы (Пірковічы), Прывітаўка, Чамярын.
З дакументаў відаць, што з 1719 г. Цярлецкія пазычалі розным асобам гроша ў рост пад невялікі працэнт: у 1719 г., у 1770-я гг. розным асобам на 12 тыс. злотых; у 1811 г. Пётр Цярлецкі харунжаму Уладзіславу Чарнецкаму — пад заклад млыноў і сялян на 3 тыс.злотых, якія, у сваю чаргу, спагнаць удалося толькі праз судовую цяжбу ў 1822 г.
У кастрычніку 1901 г. быў спалены двор памешчыка ў Прывітаўцы, Габрыэла Цярлецкая не ведала, хто і чаму гэта зрабіў і сцвярджала, што «знаходзіцца ў дружалюбных адносінах» з сялянамі села Рэчыца, а пра Прывітаўку замоўчала.
Бровар (Канічы)
Бровар — руінаваны будынак па вуліцы Фёдараўскай у в. Канічы Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Помнік грамадзянскай архітэктуры з рысамі неабарока.
Гісторыя
Уладальнік сяла, памешчык Уладзімір Цеханавецкі, у 1850 г. пабудаваў драўляны бровар (у 1900 г. працавалі 14 рабочых), на якім вырабляліся 120 704 вядры віна (даход 6705 руб.), а ў 1895 годзе пачала дзейнічаць парасілавая ўстаноўка.
У ходзе рэвалюцыі 1905—1907 гадоў вяскоўцы зноў разбурылі маёнтак Платона Цеханавецкага, спалілі драўляны бровар. У 1914 годзе бровар аднавіў працу ў новым цагляным будынку.
Архітэктура
Адпапавярховы прамавугольны ў плане будынак з двухпавярховай цэнтральнай часткай, якая выступае на галоўным і тыльным фасадах рызалітамі. Дахі бакавых крылаў і цэнтральнай часткі ўзаемна перпендыкулярныя, двухсхільныя, з трохвугольнымі франтонамі па тарцах. Франтальныя фасады маюць сіметрычна-восевую кампазіцыю. Вялікія вокны з паўцыркульнымі імпастамі абрамлены ліштвамі з дэкаратыўным замковым каменем. На першым паверсе цэнтральнай часткі прамавугольныя праёмы, на другім — авальныя люнеты. Прасценкі аздоблены пілястрамі з вытанчаным ляпным малюнкам. Будынак увенчаны развітым карнізам і парапетам з фіяламі. Першапачатковая анфіладная планіроўка зменена.
IC 22
IC 22 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Саарскі ўніверсітэт
Саарскі ўніверсітэт (Universität des Saarlandes) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Саарбрукен.
Агульная характарыстыка
Гэта дзяржаўны даследчы ўніверсітэт, размешчаны ў сталіцы зямлі Саар. Ён быў заснаваны ў 1948 годзе ў Гамбургу ў супрацоўніцтве з Францыяй на шасці факультэтах, якія ахопліваюць усе асноўныя галіны навукі. У 2007 годзе ўніверсітэт быў прызнаны цэнтрам перадавога вопыту ў галіне камп'ютарных навук у Германіі.
Дзякуючы двухмоўнаму нямецкаму і французскаму персаналу ўніверсітэт мае міжнародны профіль, што было падкрэслена яго абвяшчэннем "еўрапейскім універсітэтам" у 1950 годзе і "еўрапейскім інстытутам" у 1951 годзе.
Дзевяць навукоўцаў былі ўдастоены вышэйшай навуковай прэміі Германіі - прэміі Готфрыда Вільгельма Лейбніца, падчас працы ў Саарскім універсітэце.
Бернд Штангэ
Бернд Штангэ (Bernd Stange; нар. ) — футбольны трэнер, былы галоўны трэнер зборнай Беларусі па футболе (з 2007 па 2011).
2014 UZ224
— буйны транснептунавы аб’ект у поясе Койпера, кандыдат у карлікавыя планеты. Адкрыты групай астраномаў у рамках праекта праекта Pan-STARRS на здымках, атрыманых 19 жніўня 2014 года з дапамогай камеры DECam тэлескопа імя Віктара Бланка ў абсерваторыі Сэра-Талола ў Чылі. Атрымаў нефармальную назву DeeDee (скарачэнне ад Distant Dwarf). Святло ад DeeDee даходзіць да Зямлі за 13 гадзін. Аб’ява аб адкрыцці была апублікавана 11 кастрычніка 2016 года.
Дыяметр пры адкрыцці ацанілі ў 420-1180 км. У 2017 годзе дыяметр пры дапамозе міліметровага/субміліметровага тэлескопа Atacama Large Millimeter Array ў Чылі ацанілі ў 635 км, тэмпературу паверхні — у 30 K, альбеда складае 13 %. Па дадзеных М. Браўна пры альбеда 13 % і магнитуде 3,8 дыяметр будзе роўны 684 км.
Арбіта, як і арбіта аб’ектаў 2015 RR245, 2014 FE72, цалкам пралягае за арбітай Нептуна. Перыяд звароту па выцягнутай арбіце (38-180 а.а.) вакол Сонца складае 1136 гадоў.
Па стане на 10 кастрычніка 2016 года аб’ект знаходзіўся на адлегласці каля 91,6 а.а. ад Сонца і гэта адлегласць будзе змяншацца, пакуль ён не дасягне перыгелія (38 а.а. ад Сонца) у 2142 годзе. У цяперашні час 2014 UZ224 з’яўляецца трэцім па аддаленасці аб’ектам Сонечнай сістэмы пасля Эрыс (96,2 а.а.) і V774104 (~ 103-а.а.). 2012 VP113 у 2014 годзе знаходзіўся на адлегласці 83 а.а. ад Сонца, 2013 FY27 — на адлегласці 80 а.а. ад Сонца.
Новая Балабоўшчына
Новая Балабоўшчына (Новая Болобовщина) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 313
NGC 313 — падвойная зорка у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джэрэмі Рэнер
Джэрэмі Рэнер (Jeremy Lee Renner; нар. 7 студзеня 1971, Мадэста, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі акцёр. Двухразовы намінант на прэмію «Оскар» (2010, 2011), намінант на прэміі BAFTA (2010) і «Залаты глобус» (2011).
Найбольш вядомыя фільмы з удзелам Рэнера: «Уладар буры» (2008), «Горад злодзеяў» (2010), «Місія невыканальная: Пратакол Фантом» (2011), «Мсціўцы» (2012), «Эвалюцыя Борна» (2012), «Паляўнічыя на ведзьмаў» (2013 года), «Мсціўцы:Эра Альтрона» (2015), «Першы помсьнік: Супрацьстаянне» (2016), «Ветраная рака» (2017).
Ле-Шабанэ
Ле-Шабанэ (Le Chabanais) — адзін з самых раскошных і вядомых бардэляў Парыжа, вёў дзейнасць з 1878 па 1946 (з 1946 года бардэлі ў Францыі былі забароненыя заканадаўча). Размяшчаўся ў самым цэнтры Парыжа побач з Луўрам па адрасе 12 rue Chabanais.
Быў заснаваны ірландкай Мадам Келі, якая мела добрыя сувязі з членамі прэстыжнага Жакейскага клуба Парыжа. Акцыі ўстановы былі прададзеныя багатым ананімным інвестарам, агульная сума сродкаў, укладзеных у развіццё і запуск бардэля, склала парадку 1,7 мільёна франкаў. Кожная са спальняў была выканана ў пэўным стылі — японскім, маўрытанскім, індыйскім, кітайскім і іншых. Варта адзначыць, што праект і дызайн спальні ў японскім стылі выйграў прыз на Сусветнай выстаўцы 1900 года.
Унутраныя сцены бардэля былі ўпрыгожаны палотнамі Анры дэ Тулуз-Латрэка, які, з'яўляючыся частым кліентам ўстановы, спецыяльна для Ле-Шабанэ стварыў 16 вялікіх палотнаў. Частым наведвальнікам бардэля з'яўляўся Гі дэ Мапасан, які настолькі быў натхнёны абстаноўкай маўрытанскага пакоя бардэля, што стварыў яе поўную копію ў сваім прыморскім асабняку. Заўсёднікам ўстановы ў 1880-1890-х з'яўляўся «Берці», прынц Уэльскі, які пазней стаў каралём Вялікабрытаніі Эдуардам VII. Адзін з пакояў ўстановы быў замацаваны за ім індывідуальна, над ложкам вісеў імянны герб нашчадка брытанскага прастола.
Бывалі прэцэдэнты, калі французскі ўрад ўключаў наведванне Ле-Шабанэ ў праграмы візітаў замежных гасцей дзяржавы, як правіла, у афіцыйных дакументах наведванне бардэля адбівалася як «Візіт да прэзідэнта Сената».
У сярэдзіне 1920-х са з'яўленнем бардэля «Адзін Два Два» (le One Two Two) Ле-Шабанэ страціў тытул самага раскошнага бардэля Парыжа, аднак працягваў існаваць і карыстацца попытам. Падчас фашысцкай акупацыі Парыжа па рашэнні акупацыйных уладаў было захавана 20 бардэляў, у ліку якіх і Ле-Шабанэ. Сваё існаванне бардэль спыніў у 1946 пасля прыняцця закона аб закрыцці бардэляў і дамоў цярпімасці ў Францыі (прыняццю «закона Марты Рышэ» паспрыяў факт супрацоўніцтва бардэляў з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі).
У цяперашні час у будынку бардэля размешчаны шматкватэрны жылы дом, у якім размяшчаецца невялікі музей, прысвечаны больш чым 50-гадовай гісторыі галоўнага бардэля Францыі. Ле-Шабанэ быў прысвечаны асобны артыкул ў 7-томнай энцыклапедыі Petit Larousse у 1906.
Дзікірх
Дзікірх (люксемб. Dikrech, фр. Diekirch) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Дзікірх (Люксембург) з'яўляецца часткай кантона Дзікірх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 6450 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 2100 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 12,42 км ² (па займаемай плошчы 96 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 396 м. (62 месца з 116 камун), найменшая 187 м. (23 месца з 116 камун).
Падвей
Падвей (Eriophorum) — род шматгадовых травяністых раслін сямейства асаковыя.
Батанічнае апісанне
Вышыня да 1 м. Расліны ўтвараюць купінкі. Лісце лінейнае. Кветкі двухполыя, у каласках; калякветнік з ніткападобных валаскоў, якія разрастаюцца ў пухоўкі пры пладах — арэшках.
Арэал
Вядома каля 20 відаў, пашыраных у халодным і ўмераным паясах Паўночнага паўшар’я. На тэрыторыі Беларусі, , і інш. растуць на балотах, забалочаных лугах, у балотных лясах; цвітуць у чэрвені.
Хоахаа
Хоахаа або хоахаізм (Hòa Hảo) — сінкрэтычнае рэлігійнае вучэнне на аснове будызму. Распаўсюджана галоўным чынам у В’етнаме.
Гісторыя
Заснавальнікам хоахаа стаў малады рэлігійны дзеяч Хюінь Фу Со (1920 - 1947 гг.) з вёскі Хоахаа на поўдні В’етнама, які з-за хваробы не быў здольны працягваць навучанне ў в'етнамскай школе, адкрытай французамі, і стаў вучнем будысцкага пустэльніка. У 1937 г. ён пачаў прапаведаваць самастойна сярод в'етнамскіх сялян. Пасля смерці вучыцеля ў 1939 г. Хюінь Фу Со вярнуўся ў родную вёску, дзе адкрыта прапанаваў новае вучэнне. Яго сэнс быў у скарачэнні складанай будысцкай абраднасці, пакаянні і звароце да нацыянальных пачуццяў в'етнамцаў. Таленавіты паэт і аратар, Хюінь Фу Со меней, чым за год прыцягнуў на свой бок каля 100 тысяч прыхільнікаў, пераважна сялян.
У 1940 г., калі Францыя была акупавана нацысцкай Германіяй, прадстаўнікі рэжыму Вішы ў Індакітаі, баючыся народных выступленняў, зняволілі Хюінь Фу Со ў псіхіятрычным шпіталі. У 1942 г. яго выслалі ў Лаос. У адсутнасці свайго вучыцеля некаторыя маладыя хоахаа перайшлі да бок японскіх акупантаў, якія імкнуліся прыцягнуць да сябе в'етнамскіх нацыяналістаў. У 1944 г. была заснавана ўзброеная частка арганізацыі хоахаістаў.
Пасля вызвалення В'етнама ад японцаў прыхільнікі хоахаа арганізавалі абарону сялян і гандляроў. Некаторы час яны супрацоўнічалі з камуністамі, але 9 верасня 1945 г. паміж узброенымі фарміраваннямі хоахаа і камуністаў адбылася крывавая сутычка, што ў далейшым прывяло да супрацьстаяння. Французскія каланіяльныя ўлады імкнуліся далей пашырыць раскол паміж в'етнамцамі. У 1947 г. Хюінь Фу Со трапіў у палон да камуністаў-партызан, быў закатаваны, а яго цела разрэзалі на кавалкі і раскідалі па лесе, каб хоахаісты не маглі ў далейшым шанаваць яго. Аднак прыхільнікі хоахаа здолелі зноў аб'яднацца ў 1947 г. і ўдзельнічаць у барацьбе за незалежнасць В'етнама. Акрамя ўзброеных выступленняў, адзіная арганізацыя хоахаа займалася дабрачыннасцю, мела свае школы і ўніверсітэт.
Дактрына
Хаця прыхільнікі хоахаа кажуць пра імкненне адрадзіць сапраўдны будызм, на вучэнне Хюінь Фу Со аказала моцны ўплыў хрысціянства, у меншай ступені — культ продкаў, даасізм і канфуцыянства. Хоахаа вераць у прышэсце жывых Будаў, якія выратуюць в'етнамскі народ і ўсё чалавецтва, распаўсюджванне іх веры праз адукацыю і пропаведзь міру, а не праз прымус. Робіцца акцэнт на прызнанні асаблівай ролі простых сялян, якія захоўваюць чысціню памкненняў.
Кожны прыхільнік хоахаа абавязаны выконваць абавязак чатырох шанаванняў:
Культ
Хоахаізм адрокся ад большасці абрадаў, у тым ліку ад вясельных і пахавальных, правядзення пышных богаслужэнняў і свят. Замест гэтага прапануецца дабрачыннасць на карысць бедных, самастойнае вывучэнне рэлігійных тэкстаў, выяўленне асабістых творчых пачуццяў і малітвы ў сям'і. На карычневым сцяге хоахаа няма ніякіх сімвалаў. Адзінай арганізацыі фактычна не існуе. "Святой зямлёй" лічыцца вёска Хоахаа, дзе знаходзіцца невялікі храм.
Што, калі...? (серыял)
«Што, калі...?» (What If…?) — амерыканскі анімацыйны серыял, створаны Эшлі Брэдлі для Disney+, заснаваны на аднайменных коміксах выдавецтва «Marvel Comics». Серыял уваходзіць у чацвёртую фазу кінасусвету Marvel. Кожны з эпізодаў раскрывае, што магло б здарыцца, калі б ключавыя падзеі фільмаў кінасусвету адбыліся інакш.
Прэм'ера першага сезона серыяла «Што, калі...?» адбылася 11 жніўня 2021 года, заключная серыя выйшла 6 кастрычніка. Другі 9-серыйны сезон знаходзіцца ў распрацоўцы.
Сакатэ-Грандэ
Сакатэ-Грандэ (ісп. Zacate Grande) — вулкан на аднайменным востраве на поўдні Гандураса, у заліве Фансека. Разам з суседнім востравам Эль-Тыгрэ належыць муніцыпалітэту Амапала дэпартамента Валье. На востраве пражывае 3902 чал. (2001). Шчыльнасць насельніцтва — 78 чал./км ².
Плошча — 50 км². Вышыня вулкана — 640 м.
IC 23
IC 23 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навасельскі сельсавет (Багушэўскі раён)
Навасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Новае Сяло.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Багушэўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Багушэўскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Сенненскага раёна, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Багушэўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Сенненскага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад зноў утворанага Багушэўскага сельсавета.
Гетэразігота
Гетэразігота — клетка або арганізм, якія маюць у спадчынным наборы (генатыпе) розныя формы (алелі) таго ці іншага гена. Гетэразігота атрымліваецца пры зліцці рознаякасных па генным складзе гамет, кожная з якіх прыносіць у зіготай свае алелі. Напрыклад, гомазіготныя формы АА і аа ўтвараюць гаметы адпаведна А і а. Атрыманая пры скрыжаванні АА 'аа Гетэразігота заўсёды ўтварае рознаякасныя гаметы: А і а. Скрыжаванне такой формы ўнутры сябе або з рэцэсіўнай бацькоўскай формай аа дае нашчадкаў двух відаў - фенатыпічна А і фенатыпічна а. Расшчапленне гетэразіготы адбываецца па вызначаным правіле (Мендэля законы). Захаванне гетэразіготы мае значэнне для сельсканаспадарчай практыкі, бо расшчапленне часта вядзе да страты каштоўных якасцяў. Амаль усе пладовыя дрэвы з'яўляюцца гетэразіготнымі. Каб папярэдзіць ў іх расшчапленне прыкмет і страту каштоўных уласцівасцяў, звяртаюцца да вегетатыўнага размнажэння або апаміксісу. Для захавання гетэразіготнага стану могуць прымяняцца таксама гінагенез і партэнагенез.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Глыбокае)
Царква Раства Багародзіцы знаходзіцца ў гістарычным цэнтры горада Глыбокае, насупраць Троіцкага касцёла.
Гісторыя
Храм пабудаваны ў 1639—1654 г. з цэглы па фундацыі ваяводы мсціслаўскага і старосты дзісенскага Іосіфа Львовіча Корсака (пахаваны ў крыпце) як касцёл Успення Багародзіцы кляштара кармелітаў «босых». У 1735 г. касцёл быў дабудаваны архітэктарам І. К. Глаўбіцам і асвячоны віленскім біскупам-суфраганам Ежы Анцутам. Аб гэтым сведчыла мармуравая пліта ў капліцы, якую пры закрыцці касцёла ў 1865 г. перанеслі сюды.
Кляштар скасаваны ў 1861 г. Пасля паўстання 1863—1864 гг. касцёл і кляштар былі заняты праваслаўным духавенствам. Кошт перабудовы склаў 27.000 сярэбраных руб. Пераасвячоны епіскапам Ковенскім праасвяшчэнным Уладзімірам 3 верасня 1878 г. у праваслаўную Ражджаства-Багародзіцкую царкву, кляштарны корпус перададзены гарадской паліцэйскай управе. Асвячэнню царквы папярэднічала перабудова былога касцёла адразу пасля 1863 на асігнаваную ўрадам суму ў 27 тыс. руб. серабром. У склепе пад царквой, у адной з ніш надпіс на лацінскай мове: «Тут спяць у міры косці вяльможнага фундатара, душа яго — на небе». Часткова пашкоджаны ў Вялікую Айчынную вайну.
Архітэктура
Помнік архітэктуры віленскага барока (першы ўзор на Беларусі). У плане храм меў выгляд працяглага прамавугольніка, які ўключаў 3-нефавую базіліку, вылучаную бакавымі сакрысціямі прамавугольную апсіду, шэраг аб'яднаных калідорам келляў за ёй. У адрозненне ад спрошчанага планіровачнага вырашэння аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя атрымала шмат'ярусны шматпланавы выгляд. Вуглы храма адзначаны 4 вежамі, 2-ярусны перапад нефаў з вылучэннем крылаў трансепта. Асноўны архітэктурна-пластычны акцэнт зроблены на галоўным фасадзе, які фланкіруюць 2 зграбныя шмат'ярусныя вежы, завершаныя цыбулепадобнымі галоўкамі. Іх вертыкальны дынамічны рух узмацняецца вузкімі і высокімі арачнымі праёмамі, шматлікімі крапоўкамі. Паміж вежамі ўзнесены фігурны ступеньчаты франтон. Ніжні ярус фасада вылучаны па цэнтры багата дэкарыраваным уваходным парталам з драўлянымі разнымі дзвярамі і бакавымі нішамі-экседрамі. У сяродкрыжжы будынка пасля 1863 г. быў узведзены драўляны барабан з купалам (згарэў у 1944 г. разам з верхнімі ярусамі вежаў).
У 1735 г. перад храмам пастаўлена барочная 3-арачная 2-ярусная мураваная брама. Да паўночна-заходняга боку апсіды храма дабудаваны 3-павярховы жылы корпус (часткова разабраны ў 1892 г.). Была перароблена арнаментацыя скляпенняў у прэсбітэрыі.
У 1895 г. паміж 4 вонкавымі вежамідабудаваны драўляны візантыйскі купал.
Інтэр'ер
У інтэр'еры нефы перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі з распалубкамі. У 1863 г. пастаўлены іканастас. Мастацкую каштоўнасць уяўляе перавезены з царквы в. Сарокі (Глыбоцкі раён) абраз «Маці Божая з дзіцем» (1738).
Ян Лянкевіч
Ян Лянкевіч (Jan Lenkiewicz;  — ) — ваенны, удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў.
Біяграфія
Служыў у войску Княства Варшаўскага. 18 кастрычніка 1809 года падпаручнік 2-га пяхотнага палка, 28 жніўня 1812 — паручнік, 14 ліпеня 1813 атрымаў ордэн Ганаровага Легіёна пад № 38499. У арміі Каралеўства Польскага паручнік грэнадзёрскай гвардыі, 22.03.1818 — капітан. 24 мая 1830 атрымаў ганаровы знак за 20 гадоў афіцэрскай службы. У 1820 г. — жыхар Мазырскага павета, памешчык.
Удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў: капітан грэнадзёрскага палка, 6 лютага 1831 — маёр, 28 ліпеня 1831 — падпалкоўнік, камандзір 16-га палка. 1 жніўня 1831 прызначаны да дыспазіцыі Урадавай ваеннай камісіі, якой накіраваны ў камісарыят вайсковай вопраткі. Пасля капітуляцыі Варшавы застаўся ў горадзе, даў прысягу на вернасць цару.
Член масонскай ложы «Вузел еднасці» ў Навагрудку, масон 1-й ст., адсутнічаў у 1820 годзе.
Allium juldusicola
Allium juldusicola — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сіньцзяна (Кітай).
Апісанне
Цыбуліна адзінкавая, яйцападобная, дыяметрам 1.5 см. Лісткі вузкалінейныя, плоскія, суцэльныя, краі шурпата-дробназубчастыя. Сцябло 20-30 см, цыліндрычнае, гладкае, пакрытае ліставымі похвамі толькі ў аснове. Парасонік шарападобны, густа шматкветкавы. Калякветнік белы; сегменты даўгавата-ланцэтныя, 3-4 × ≈ 1.5 мм, вярхушка субвострая. Перыяд плоданашэння: верасень.
Распаўсюджанне
Эндэмік Кітая — заходні Сіньцзян.
Насяляе высокія раўніны, стэпы; ≈ 300 м.
Гданьск-Галоўны
Гданьск-Галоўны (Gdańsk Główny) — чыгуначная станцыя, размешчаная ў гістарычным цэнтры Гданьска. Буйнейшы транспартны вузел Труймяста.
Агульная характарыстыка
Абслугоўвае як гарадскія, прыгарадныя, міжгароднія, так і міжнародныя лініі. На станцыі спыняюцца пасажырскія цягнікі ўсіх катэгорый. Па класіфікацыі Польскай чыгункі мае вышэйшую катэгорыю "Прэміум". У 2018 годзе станцыя абслугоўвала каля 22 200 пасажыраў за дзень, што пазволіла ёй заняць 11-е месца ў Польшчы.
Станцыя з'яўляецца часткай важнага чыгуначнага, трамвайнага і аўтобуснага транспартнага вузла. Будынак чыгуначнага вакзалу спалучаецца падземным пераходам з аўтавакзалам "Гданьск", а таксама з прыпынкамі трамваяў і гарадскіх аўтобусаў.
Прадстаўнічы і прасторны будынак вакзалу быў пабудаваны ў 1894–1900 гадах у стылі так званага «гданьскага Адраджэння». Гэта сумесь з эклектычных формаў Рэнесансу і Барока. 50-метровая вежа з гадзінам, пабудаваная ў 1898–1899 гадах, сваімі формамі адсылае да архітэктуры царквы Святой Кацярыны ў Старым горадзе. У 2014 годзе пачалася чарговая рэканструкцыя станцыі і вакзалу.
Лініі чыгункі
На станцыі сустракаюцца 5 чыгуначных ліній. Усе яны стандартнай каляіны 1435 мм, электрыфікаваныя. Найбольш важнымі з іх з'яўляюцца лініі да станцый Варшава-Усходняя і Старгард, якія інтэнсіўна выкарыстоўваюцца як у пасажырскіх, так і ў грузавых перавозках. На мясцовым узроўні вялікае значэнне мае прыгарадна-гарадская лінія на Румю прад Гдыню. Акрамя таго, на станцыі пачынаюцца дзве паралельныя аднапутныя лініі ў бок Новага порту (у асноўным грузавыя перавозкі) і пасажырская лінія, якая ідзе ў гарадскі раён Бжэзьна і выкарыстоўваецца час ад часу падчас спартыўных спаборніцтваў і выстаў (прыпыначны пункт Гданьск-Стадыён-Экспа).
Залькава (Манастыршчынскі раён)
Залькава (Зальково) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Аляксандраўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Раста
Раста, Рэста, Рыста, Рэкта — рака ў Магілёўскай вобл., правы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).
Назва
Назва балцкага паходжання, варыянты назвы — Рэста, Рыста, Рэкта. Да гэтага ж шэрагу належаць такія гідронімы на Верхнім Падняпроўі, як Рэхта, Рыхта, Рышты.
Усе гэтыя формы ўзыходзяць да балцкага абазначэння арэха: літ. riešutas, лат. rieksts, пруск. reisis. Далей да літоўскага rišti, прускага *ristun "звязваць" (арэхі растуць "звязкамі", гронкамі).
Блізкім чынам матываваныя і вядомыя на Верхнім Падняпроўі, Падзесенні, Верхнім Павоччы, Верхнім Паволжы рачныя назвы з коранем Kek- (Чачора, Чэчэна, Чэчэта, Чэчэль), разам з іх літоўскімі аналагамі Kek-upys, Keklys. Гэтыя назвы звязваюць з літоўскім kekė «гронка (арэхаў, ягадаў, кветак)», kekulas «камяк», прускім kekars «гарох» (у гарохавым струку шмат гарошынак).
Ва ўсіх гэтых выпадках рачныя назвы матываваныя семантыкай ушчыльнення ў выніку сціснутасці. У балцкай гідраніміі нярэдка ёсць, калі водныя назвы нясуць значэнне "сціскання" (Жлобін, Горадзен і інш.). Мяркуецца, што назвы з семантыкай "сціскання" адлюстроўваюць канфігурацыйныя асаблівасці адпаведнай ракі ці возера.
Водаапісанне
Даўжыня 100 км. Плошча вадазбору 1290 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 6,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 %. Пачынаецца каля вёскі Аляксандраўка Дрыбінскага раёна, вусце за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Харанеў Слаўгарадскага раёна. Цячэ па Аршанска-Магілёўскай раўніне. Асноўныя прытокі: Рудзея, Будлянка, Хоцінка (справа), Плясна, Відлінка Вілейка, Доўгі Мох, Рудзея (злева).
Валокі Полацкія
Вало́кі По́лацкія — гістарычны раён Мінску, размешчаны на правым беразе ракі Свіслач, ля падножжа ўзгорка Высокага Места.
Назва
Як мяркуюць некаторыя гісторыкі, сюды полацкія купцы маглі цягнуць «волакам» па Свіслачы ладдзі са сваім таварам, бо рака не заўсёды была паўнаводнай.
Гісторыя
У 1866 годзе ўлады Расійскай імперыі з мэтай русіфікацыі перайменавалі Валоцкую вуліцу ў Хрышчэнскую (цяпер Інтэрнацыянальная), Зыбіцкую — у Балотную (з 1882 — Гандлёвая, у 2010 годзе вернутая гістарычная назва Зыбіцкай).
Паводле матэрыялаў рукапісных судовых актавых кніг менскага гродскага суда за 1600—1640 гады на Валоках Полацкіх жылі месцічы Кузьма Пішчалка, жонка пінскага падстолія Грыгор’я Тарлецкага Галена Бачанка і Фёдар Заляцелы — відаць, той самы, пра якога згадвае Уладзіслаў Сыракомля («Мінск», 1857). Тут жа набыла дом у Якуба Раманскага і Багданы Кішчанкі ваяводзіная вендзежская Сафія Служчына. Гасподу для віленскага купца здаваў у сваім доме Ісак Багушэвіч Шышка.
На Валоцкай жылі кампазітар Станіслаў Манюшка і мастак Валенцій Ваньковіч (абодва будынкі захаваліся).
Наш час
У наш час тапонім Валокі Полацкія ніяк не адлюстраваны на карце Мінска.
Вежа Манпарнас
Вежа Манпарнас (tour Montparnasse) — небаскроб, размешчаны ў 15-й акрузе сталіцы Францыі Парыжа. Паверхавасць небаскроба складае 57 паверхаў, вышыня — 210 м. Будаўніцтва небаскроба вялося з 1969 па 1972 гады.
На верхніх паверхах будынка адкрыты кафэ, сувенірная крама і аглядная пляцоўка. Ёсць лесвіца для пад'ёму на дах, адкуль адкрываецца панарамны выгляд на большую частку горада.
Крытыка
Немудрагелісты дызайн маналітнай вежы, яе гіганцкія памеры, а таксама архітэктурны кантраст, які яна ўчыняе ў цэнтры гістарычнага Парыжа сталі аб'ектам крытыкі, у выніку чаго будаўніцтва небаскробаў у Парыжы было забаронена праз два гады пасля завяршэння вежы Манпарнас. Дызайн небаскроба папярэднічае тэндэнцыі мець акно ў кожным офісе, таму ў вежы Манпарнас вокны маюцца толькі ў офісах, размешчаных па перыметры.
Існуе іранічнае выказванне, згодна з якім, самы прыгожы від на Парыж адкрываецца з вяршыні гэтага небаскроба, паколькі тады ён сам не будзе ў полі зроку. Аналагічнае сцвярджэнне прыпісваецца Гі дэ Мапасану, адносна яго антыпатыі да Эйфелевай вежы.
Паводле апытання, праведзенага на інтэрнэт-сайце «Віртуальны турыст», вежа ўвайшла ў спіс самых выродлівых будынкаў свету, заняўшы ў ім другое месца. .
Бабінавіцкія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Бабінавіцкага павета.
Athenaeum (Чэхія)
«Athenaeum, listy pro literaturu a kritiku vědeckou» (Атэне́ум. Старонкі літаратуры і навуковай крытыкі) — чэшскі літаратурны і навуковы часопіс, які выдаваўся на чэшскай мове ў Празе з 1883 года.
Заснавальнікам яго і першым рэдактарам быў прафесар Томаш Масарык. З 1888 года часопіс рэдагаваўся і выдаваўся прафесарам Іозефам Кайзлам. «Атэнеум» карыстаўся пэўным аўтарытэтам чытачоў таго часу.
«Атэнеум» выходзіў у выглядзе выпускаў ін-актава па 32 старонкі 15-га чысла кожнага месяца.
На старонках «Атэнеума» друкаваліся, па ініцыятыве Масарыка, артыкулы навукоўцаў у розных галінах навукі, якія пераканаўча даказалі фальшывасць рукапісаў Вацлава Ганкі — Краледворскага і Зеленагорскага, што паставіла кропку ў спрэчцы пра Рукапісы.
Эрык Саадэ
Эрык Халед Саадэ (Eric Khaled Saade, нар., , Швецыя) — шведскі поп-спявак і тэлевядучы. Прадстаўляў Швецыю на Еўрабачанні 2011 і заняў трэцяе месца, што стала лепшым вынікам краіны на конкурсе з 2000 па 2011.
Біяграфія
Эрык Саадэ вырас у пасёлку Катарп непадалёк ад Хельсінгбарга, Швецыя. Яго бацька, Валід Саадэ родам з Лівана, але мае палестынскія карані. Маці, Марлен Якабсан - шведка. Бацькі развяліся, калі Эрыку было чатыры гады. Эрык жыў з мамай (так пастанавіў суд), але па выхадных бачыўся з бацькам. Эрык - другое дзіця ў сям'і. У яго ёсць яшчэ сем братоў і сясцёр. Саадэ пачаў пісаць песні ў 13 гадоў. Футбол быў яго галоўным захапленнем, пакуль у 15 гадоў Эрык не падпісаў свой першы музычны кантракт. У выніку Саадэ запісаў адзін альбом і тры сінгла, якія засталіся незаўважанымі. Ён стаў вядомы пасля перамогі на шведскім музычным конкурсе «Joker» (цяпер - «Popkorn»).
What's Up
У 2007 годзе на хвалі першага поспеху Эрык праходзіць адбор на ўдзел у новым бой-бэндзе. З сотняў прэтэндэнтаў былі адабраныя пятнаццаць для выступлення ў стакгольмскім тэатры Глобус, у тым ліку і Саадэ. Эрык стаў адным з чатырох фіналістаў, якія ў выніку стварылі бой-бэнд «What's Up!». Ужо вясной 2008 года гурт пачаў гастраляваць па Швецыі. У тым жа годзе яны запісалі шведскую версію загалоўнай тэмы моладзевай камедыі «Рок у летнім лагеры» («Camp Rock») вытворчасці канала Дысней. На шведскай мове песня называлася «Här är jag». Уся каманда «What's Up» таксама прыняла ўдзел у дубляжы фільма. Голасам Эрыка кажа персанаж па імі Шэйн.
У 2008 годзе гурт выпусціў свой першы альбом «In Pose». Таксама былі выпушчаныя два сінгла - «Go Girl!» і «If I Told You Once».
У лютым 2009 года Саадэ пакінуў групу, каб пачаць сольную кар'еру.
Сольная кар'ера
У жніўні 2009 года Саадэ падпісаў новы кантракт - з Roxy Recordings. У снежні 2009 года быў выпушчаны першы сінгл «Sleepless».
У лютым і сакавіку 2010 года Саадэ прымае ўдзел у Melodifestivalen 2010 з песняй «Manboy» і ў фінале конкурсу заняў трэцяе месца.
19 мая 2010 года Саадэ выпусціў свой першы студыйны альбом «Masquerade».
29 лістапада стала вядома, што Саадэ стане ўдзельнікам Melodifestivalen 2011. Ён прыняў удзел у трэцім паўфінале 19 лютага 2011 года з песняй «Popular» і прайшоў у фінал конкурсу. У фінале 12 сакавіка Саадэ атрымаў перамогу і атрымаў права прадстаўляць Швецыю на Еўрабачанні 2011 у Дзюсельдорфе. У другім паўфінале Еўрабачання 12 мая Эрык стаў пераможцам і прайшоў у фінал конкурса. У фінале 14 мая 2011 года ён заняў трэцяя месца.
29 чэрвеня 2011 года быў выпушчаны другі альбом Эрыка «Saade Vol.1», а ў лістападзе выйшла другая частка альбома - «Saade Vol.2».
Смаўжы (Слонімскі раён)
Смаўжы́ (, Смовжи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міжэвіцкага сельсавета.
Берлінскі лазурак
Берлінскі лазурак (жалезны лазурак, прускі сіні, парыжскі лазурак, прускі лазурак, гамбургская сінь, нойблау) — сіні пігмент, сумесь гексацыянафератаў (II) ад KFe [ Fe(CN)6 ] да Fe4 [ Fe(CN)6 ] 3. Турнбулева сінь, якую атрымліваюць іншымі спосабамі і для якой варта б чакаць формулы Fe3[Fe(CN)6]2, у рэчаіснасці з'яўляецца той жа сумессю рэчываў.
Гісторыя і паходжанне назвы
Дакладная дата атрымання берлінскага лазурку невядомая. Паводле найбольш распаўсюджанай версіі, яна была атрымана ў пачатку XVIII стагоддзя (1706 ) у Берліне фарбавальшчыкам Дысбахам. У некаторых крыніцах яго называюць Ёганам Якабам Дысбахам (Johann Jacob Diesbach).
Па версіі, апублікаванай у 1731 годзе ўрачом і хімікам Шталем, ключавую ролю ў вынаходстве і прасоўванні на рынак берлінскага лазурку, нароўні з Дысбахам, адыграў Ёган Конрад Дыпель — нямецкі ўрач, алхімік і авантурыст. Паводле адной версіі, Дысбах проста стварыў новы пігмент, калі працаваў у лабараторыі Дыпеля ў Берліне. Паводле іншай, якую выкладае сучасны французскі гісторык Мішэль Пастуро, Дысбах, аптэкар і гандляр фарбамі, купіў у Дыпеля няякасны паташ, які выкарыстоўваецца для асаджэння настою кашанілі. Паташ, прададзены Дыпелем, ужо быў раней выкарыстаны ім для ачысткі касцянога масла, у выніку чаго замест звыклага чырвонага ў Дысбаха атрымаўся цудоўны сіні асадак. Дысбах звярнуўся да Дыпеля з пытаннямі, а ўжо той наладзіў вытворчасць новага пігменту і дзесяць гадоў хаваў яго састаў, дзякуючы чаму нажыў багацце. У 1724 годзе рэцэпт раскрыў і апублікаваў англійскі хімік Джон Вудварт (англ.), пасля чаго берлінскі лазурак стаў вырабляцца па ўсёй Еўропе.
Інтэнсіўны ярка-сіні колер злучэння і месца атрымання далі пачатак назве. З сучаснага пункта гледжання, атрыманне берлінскага лазурку складалася ў асаджэнні гексацыянаферату(II) жалеза(II) шляхам дадання да «жоўтай крывянай солі» солей жалеза (II) (напрыклад, «жалезнага купарваса») і наступнага акіслення да гексацыянаферату(II) жалеза(III). Можна было абыйсціся і без акіслення, калі адразу дадаваць да «жоўтай крывянай солі» солі жалеза(III).
Іншыя трывіяльныя назвы гэтага злучэння («жалезны лазурак», «прускі сіні», «парыжскі лазурак», «прускі лазурак», «гамбургская сінь») таксама паходзяць ад яго прыгожага сіняга колеру.
Назва «турнбулева сінь» паходзіць ад назвы шатландскай фірмы «Артур і Турнбуль», якая ў канцы XVIII стагоддзя вырабляла фарбы. У іх сінтэзе да «чырвонай крывянай солі» дадавалі соль жалеза(II) (жалезны купарвас). Пры гэтым атрымлівалася злучэнне, вельмі падобнае да «берлінскага лазурку», такога ж прыгожага сіняга колеру, якое таксама існавала ў растваральнай і нерастваральнай формах. Канчаткова той факт, што «берлінскі лазурак» і «турнбулева сінь» — гэта адно і тое ж рэчыва, быў усталяваны толькі ў XX стагоддзі, калі ў 1928 годзе былі вымераны магнітныя моманты гэтых злучэнняў, а ў 1936 годзе атрыманы іх рэнтгенаграмы.
Пад назвай «парыжскі лазурак» пэўны час прапанавоўся ачышчаны «берлінскі лазурак».
Іван Мікалаевіч Карачараў
Іван Мікалаевіч Карачараў (29 жніўня 1903, в. Багатае, Курская губерня — 15 кастрычніка 1943, Лоеўскі раён, Гомельская вобласць) — чырвонаармеец Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).