cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вярэйкі
Інфраструктура
Ёсць 4 крамы, комплексны прыёмны пункт, аддзяленні сувязі і ААТ «Беларусбанк», бальніца, амбулаторыя, аптэка, сярэдняя і санаторна-лясная школы, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, дзіцячая музычная школа.
Ігар Дзмітрыевіч Сяргееў
І́гар Дзмі́трыевіч Сярге́еў (, сяло Верхняе, Варашылаўградская вобласць, Украінская ССР, СССР —, , Расійская Федэрацыя) — расійскі дзяржаўны і вайсковы дзеяч, міністр абароны Расійскай Федэрацыі (1997-2001), памочнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі па пытаннях стратэгічнай стабільнасці (2001-2004), першы і адзіны Маршал Расійскай Федэрацыі (21 лістапада 1997 году), Герой Расійскай Федэрацыі (1999).
Генры Гудзон
Генры Гудзон (Хадсан) (Henry Hudson; 12 верасня 1570 −1611?) — англіскі мараплавец пачатку XVII стагоддзя. Яго дата і месца нараджэння дакладна невядомыя, але па некаторых здагадках, ён нарадзіўся 12 верасня 1570 у Лондане.
У пошуках паўночнага марскога шляху з Атлантычнага акіяна ў Ціхі здзейсніў у 1607—1611 гадах чатыры паходы ў арктычныя шыроты. У 1607 годзе, маючы намер прайсці ў Ціхі акіян праз Паўночны полюс, падняўся да 80° 23 паўн. ш., адначасова адкрыўшы востраў Ян-Маен. У 1608 годзе няўдала спрабаваў знайсці праход паміж Шпіцбергенам і Новай Зямлёй. У 1609 годзе быў на службе ў галандскай Ост-Індскай кампаніі, накіраваўся спачатку ў Баранцава мора, а адтуль да берагоў Паўночнай Амерыкі для пошукаў Паўночна-заходняга праходу, абследаваў частку ўзбярэжжа мацерыка, адкрыў вусце р. Гудзон і падняўся па ёй на 250 км. У 1610 годзе прайшоў на захад пралівам (Гудзонаў) паміж Лабрадорам і Бафінавай Зямлёй, адкрыў шырокі заліў (Гудзон). У яго паўднёвай частцы (заліў Джэймс) карабель Гудзона зазімаваў. У чэрвені 1611 годзе на зваротным шляху каманда ўзбунтавалася. Гудзон з сынам і 7 ​​маракамі былі высаджаныя з карабля ў шлюпку, прапалі без вестак.
Якаў Карлавіч Грот
Якаў Карлавіч Грот ( — ) — рускі мовазнавец, гісторык літаратуры, перакладчык.
З абруселых немцаў. Скончыў Царскасельскі ліцэй. Служыў прафесарам рускай мовы і славеснасці ў Гельсінгфорскім універсітэце. З 1862 цалкам прысвяціў сябе працы ў Аддзяленні рускай мовы і славеснасці Пецярбургскай Акадэміі навук. Падрыхтаваны Гротам першы акадэмічны збор сачыненняў Г. Р. Дзяржавіна быў дужа крытычна сустрэты рэвалюцыйна-дэмакратычнымі крытыкамі, у аснове чаго ляжала катэгарычнае непрыманне імі кансерватыўна-дзяржаўнай пазіцыі Грота.
Асаблівае значэнне маюць працы па этымалогіі, лексікаграфіі і граматыцы рускай мовы; у т. л. нарматыўныя кіраўніцтвы «Спрэчныя пытанні рускага правапісу ад Пятра Вялікага дагэтуль» (1873) і «Рускі правапіс» (1875, вытрымаў 22 выданні), якія дзейнічалі да арфаграфічнай рэформы 1917—1918 гадоў. З 1891 узначальваў выданне акадэмічнага «Слоўніка рускай мовы».
Насякомаедныя
Насяко́мае́дныя (Insectivora) — атрад у класе млекакормячых, ад якога на сённяшні дзень адмовіліся з прычыны навуковай неактуальнасці. Некаторыя віды былі выключаны з гэтага атрада, рэшта жа быліа перанесена ў атрад Eulipotyphla, які, у сваю чаргу, уваходзіць у надатрад Laurasiatheria, што складае адну з асноўных клад плацэнтарных млекакормячых.
Гісторыя
У мінулым гэты атрад выкарыстоўваўся як смеццевы таксон для вялікай колькасці маленькіх і вельмі маленькіх адносна неспецыялізаваных насякомаедных млекакормячых. Так як любыя акамянелыя выкапнёвыя віды прымітыўнага выгляду з групы плацэнтарных млекакормячых звычайна дадаваліся ў гэты атрад для зручнасці, ён уяўляў сабой штосьці кшталту склада, з якога віды паступова размяркоўваліся па іншых таксонах. Такім чынам, у шырокім сэнсе атрад Insectivora уяўляе сабой граду, а не кладу.
Таксаномія была зменена ў нядаўнім часе, і тупаі, скакунчыкавыя і шарсцякрылыя былі перанесены ў асобныя атрады, як і многія іншыя групы акамянелых выкапнёвых відаў, якіх раней адносілі да насякомаедных. Некаторы час было прынята лічыць, што рэшта сямействаў насякомаедных складае монафілетычную групу, або кладу, у дачыненні да якой доўгі час ужывалі назву Lipotyphia. Аднак малекулярныя доказы ўказваюць на тое, што Chrysochloridae (золатакратовыя) і Tenrecidae (тэнрэкавыя) таксама мусяць быць вылучаны ў новы атрад Afrosoricida.
Erinaceidae (сапраўдныя вожыкі) таксама потым вылучыліся ў асобны атрад Erinaceomorpha з атрада Soricomorpha, які ўключае ў сябе сямействы Soricidae (землярыйкавыя), Talpidae (кратовыя), Solenodontidae і Nesophontidae. Фактычна, колішні атрад Insectivora падзяліўся на гэтыя два атрады. Аўтарытэтнасць гэтай схема была парушана, калі малекулярныя даследаванні паказалі, што прадстаўнікі Soricomorpha з'яўляюцца парафілетычнымі, бо Soricidae маюць больш нядаўняга агульнага продка з Erinaceidae, чым іншыя прадстаўнікі Soricomorpha.
Аднак злучэнне сямействаў Soricidae і Erinaceidae у атрадзе Eulipotyphla дазволіла стварыць монафілетычны таксон.
Класіфікацыя
Кладаграма на ўзроўні сямействаў, якія дажылі да нашых часоў:
Гэтыя сямействы ўключаліся ў атрад Insectivora у мінулыя часы: Варта адрозніваць біялагічны атрад «Насякомаедныя» ад насякомаеднасці як мадэлі харчовых паводзінаў, якая можа быць уласціва біялагічным відам, якія не ўваходзяць у атрад Insectivora або вытворныя ад яго ў сучаснасці.
Ачакіў
Ача́каў ці Ача́кіў (Очаків) — горад у Мікалаеўскай вобласці, на ўзбярэжжы Чорнага мора, побач з утокай Дняпра. Адміністрацыйны цэнтр Ачакіўскага раёна.
Знаходзіцца за 69 км на паўднёвы захад ад Мікалаева і найбліжэйшай чыгуначнай станцыі. Марскі порт.
Дашаў
У 1396 годзе вялікі князь літоўскі Вітаўт заснаваў на месцы сучаснага Ачакава новы горад-крэпасць.
Ачы-Кале
У 1492 годзе крымскі хан Менглі-Гірэй пабудаваў на месцы зруйнавага вялікалітоўскага Дашава крэпасць Кара-Кермен, якая неўзабаве перайшла да Турцыі і атрымала назву Ачы-Кале. Пазней крэпасць пераўтварылі ў ваенна-марскую базу — апору турэцкага панавання ў Паўночным Прычарнамор’і.
Падчас расійска-турэцкай вайны 1735—1739 гадоў расійскія войскі 2 ліпеня 1737 года занялі, аднак паводле Бялградскага перамір’я 1739 года горада засталося за Турцыяй. Падчас расійска-турэцкай вайны 1787—1791 гадоў падчас аблогі Ачы-Кале расійскі флот нанёс паражэнне турэцкаму флоту ў лімане, а расійскае войска пад камандаваннем Р. Пацёмкіна 6 снежня 1788 года штурмам авалодала крэпасцю.
Ачакаў
Згодна з Яскім мірным дагаворам 1791 гадоў горада адышло да Расійскай імперыі, дзе было ўключана ў Херсонскую губерню. Турэцкую назву адапатавалі да рускай мовы праз суфікс -ов.
У 1795 годзе Ачакаў увайшоў у склад Вазнясенскага намесніцтва, а ў наступным годзе — у Наварасійскую, з 1802 — Мікалаеўскую губерню (у 1803 годзе пераназваная ў Херсонскую). З 1803 года Ачакаў — пазаштатнае мястэчка, з 1825 годзе — цэнтр Ачакаўскага павета. У 1855 годзе Ачакаў захоплены англа-французскімі войскамі, але затым горад вярнулі Расіі.
У савецкі час у горадзе знаходзіліся ваенна-марская і ваенная верталётная база.
Турыстычная інфармацыя
У Ачакаве знаходзіцца музей марыністычнага жывапісу імя мастака Р. Судкоўскага (філіял Мікалаеўскай мастацкай галерэі).
У наш час на Ачакаўскім узбярэжжы размяшчаецца больш за чатыры дзясяткі санаторый, дзе штогод адпачывае каля 100 тысяч чалавек.
Краснапольскі раён
Краснапо́льскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — гарадскі пасёлак Краснаполле. Падзелены на 5 сельскіх саветаў.
Геаграфія
Краснапольскі раён займае паўднёвую частку Аршанска-Магілёўскай раўніны (паўднёвы ўсход Магілёўскай вобласці). На паўночным захадзе мяжуе са Слаўгарадскім раёнам, на поўначы — з Чэрыкаўскім і Клімавіцкім раёнамі, на ўсходзе — з Касцюковіцкім раёнам, на поўдні — з Краснагорскім раёнам Бранскай вобласці Расійскай Федэрацыі, на паўднёвым захадзе — з Кармянскім і Чачэрскім раёнамі Гомельскай вобласці.
Венская дзяржаўная опера
Венская дзяржаўная опера (Wiener Staatsoper, да 1918 года Венская прыдворная опера) — найбуйнейшы оперны тэатр у Аўстрыі, цэнтр музычнай культуры.
Прыдворная опера ў Вене ўзнікла ў сярэдзіне XVII стагоддзя, спектаклі оперы ішлі ў розных тэатрах. У 1863 г. было распачата будаўніцтва спецыяльнага будынка для Венскай оперы па праекце венскіх архітэктараў Аўгуста Сікарда фон Сікардсбурга і Эдуарда ван дэр Нюля; будынак было завершаны да 1869 г. і адкрыўся 25 мая операй Вольфганга Амадэя Моцарта «Дон Жуан».
Краснапольскі раён
Геаграфія
Тэрыторыя забруджана радыёнуклідамі пасля Чарнобыльскай тэхнагеннай катастрофы (1986); жыхары масава перасяляліся ў паўторна створаны Дрыбінскі раён.
Венская дзяржаўная опера
У гады акупацыі Вены фашыстамі (з 1938 па 1945) тэатр перажываў заняпад. У 1945 годзе пры бамбардзіроўцы Вены будынак тэатра быў разбураны. Адноўлены будынак было толькі ў 1955 годзе. Тады ж было адноўлена традыцыя штогадовых баляў ў Венскай оперы.
Іван Іванавіч Голікаў
Іван Іванавіч Голікаў ( (25 снежня 1886 стст.) — ) — рускі мастак-мініяцюрыст, майстар дэкаратыўнага мастацтва, заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1935), непасрэдны ініцыятар і заснавальнік арцелі старажытнай жывапісу Палеха 4—5 снежня 1924 года.
Краснапольскі раён
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Краснаполле. 20 жніўня 1924 года падзелены на 16 сельсаветаў: Беразяцкі, Выдранскі, Гарадзецкі, Гаразнянскі (Гарэзенскі), Гніліцкі (Глініцкі), Горнаўскі, Горскі (Гораўскі), Кажамякінскі, Казельскабудскі, Клясінскі, Краснапольскі, Мхініцкі, Наваельненскі, Палужскі, Пачапоўскі, Сабалёўскі. 24 верасня 1926 года скасаваны Краснапольскі сельсавет. З 9 чэрвеня 1927 года раён у складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў прамым падпарадкаванні БССР. 15 ліпеня 1935 года статус Краснаполля паніжаны да вёскі. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Магілёўскай вобласці. 27 верасня 1938 года Краснаполле атрымала статус гарадскога пасёлка. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Беразяцкі, Выдранскі, Гарадзецкі, Гаразнянскі, Горнаўскі, Горскі, Кажамяцкі, Казельскабудскі, Клясінскі сельсаветы, утвораны Высакаборскі, Касцягаўскі, Мядзвёдаўскі сельсаветы. 19 студзеня 1960 года Мядзвёдаўскі сельсавет перайменаваны ў Гарадзецкі. 11 красавіка 1960 года скасаваны Гніліцкі, Палужскі, Пачапоўскі, Сабалёўскі сельсаветы, Касцягаўскі сельсавет перайменаваны ў Горскі. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны горад Чэрыкаў, Вепрынскі, Пільнянскі, Рэчыцкі, Сормаўскі сельсаветы скасаванага Крычаўскага раёна, Каменкаўскі і Старынкаўскі сельсаветы скасаванага Слаўгарадскага раёна. 16 верасня 1963 года Пільнянскі сельсавет перайменаваны ва Ушакоўскі. 6 студзеня 1965 года Вепрынскі, Рэчыцкі, Сормаўскі сельсаветы і горад Чэрыкаў перададзены адноўленаму Крычаўскаму раёну, Каменкаўскі і Старынкаўскі сельсаветы — адноўленаму Слаўгарадскаму раёну. 15 студзеня 1965 года ўтвораны Тур’яўскі сельсавет. 30 ліпеня 1966 года Ушакоўскі сельсавет перададзены ў склад адноўленага Чэрыкаўскага раёна. 6 красавіка 1973 года Гарадзецкі сельсавет перайменаваны ў Сідараўскі. 22 лютага 1977 года ўтвораны Яноўскі сельсавет, 20 снежня 1982 года — Сабалёўскі сельсавет. 31 студзеня 1992 года скасаваны Наваельненскі і Сабалёўскі сельсаветы. 20 кастрычніка 1995 года гарадскі пасёлак Краснаполле і Краснапольскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 25 ліпеня 2008 года скасаваны Высакаборскі сельсавет.
Іван Іванавіч Голікаў
Карыстаючыся традыцыямі рускага іканапісу XVII—XVIII стст., стварыў вытанчаны стыль палехскай мініяцюры: «Тройка» (1930), ілюстрацыі да «Слова пра паход Ігараў» (1934) і інш.
Мастак памёр у 1937 годзе пасля цяжкай хваробы. У цэнтры Палех Івану Голікаву ўсталяваны помнік. Імем мастака таксама названая адна з вуліц Палеха, а ў 1968 годзе там адкрыўся дом-музей Голікава.
Венская дзяржаўная опера
Кіраўніцтва
На пасадзе дырэктара Венскай дзяржаўнай оперы чаргаваліся музыканты, рэжысёры і, асабліва ў другой палове XX стагоддзя, прафесійныя адміністратары. Сярод выдатных дырыжораў, якія ўзначальвалі оперу, былі Густаў Малер (1897—1907), Фелікс Вайнгартнер (1908—1911 і 1935—1936), Франц Шальк (1919—1929, прычым да 1924 г. сумесна з Рыхардам Штраўсам), Клеменс Краўс (1929—1934), Карл Бём (1943—1945 і 1954—1956), Герберт фон Караян (1956—1964), Лорын Маазэль (1982—1984). У 1991—1992 гг. дырэктарам оперы быў вядомы спявак Эберхард Вехтэр. З 2002 г. музычным кіраўніком оперы з'яўляецца дырыжор Сэйдзі Адзава.
Краснапольскі раён
Транспарт
Праз раён праходзяць аўтамабільныя дарогі на Касцюковічы, Магілёў, Чэрыкаў, Чачэрск.
Пансіён Бельскай
Пансіён Бельскай — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва. Размешчаны па 1-м Крутым завулку, 4.
Гісторыя
Верагодна, належаў Гранату і згодна з датай на франтоне быў збудаваны ў 1888 г. Тут знаходзіліся прыватны пансіён Бельскай і Магілёўская губернская прысутнасць. Губернскія прысутнасці былі створаны на падставе закона ад 12 ліпеня 1889 г. Яны сталі правапераемнікамі губернскіх па сялянскіх справах прысутнасцей і з’яўляліся вышэйшай мясцовай інстанцыяй для разгляду і вырашэння сялянскіх спраў і кіравання дзейнасцю павятовых устаноў. Аднак у Віцебскай, Магілёўскай і Мінскай губернях губернскія прысутнасці былі створаны толькі ўвосень 1901 г., а ў Віленскай і Гродзенскай губернях — у снежні 1903 г.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў будынку былога жандарскага ўпраўлення было размешчана акруговае ўпраўленне міліцыі (1924—1930 гг.). Яно ажыццяўляла кантроль за выкананнем дырэктыў і ўказанняў савецкай улады, удзельнічала ў барацьбе з контррэвалюцыяй, сабатажам і спекуляцыяй, садзейнічала ў вышуку і затрыманні злачынцаў, ліквідацыі бандыцкіх груп, дзіцячай бездагляднасці. У 1939 г. у будынку знаходзілася міліцыя (адрасны стол).
У перыяд акупацыі Магілёва падчас Вялікай Айчыннай вайны 1941—1944 гг. ў будынку былога жандарскага ўпраўлення размяшчалася нямецкая гарадская паліцыя, якая складалася толькі з рускіх (150 чалавек) і ўтрымлівалася за кошт гарадской Управы. Гарадская паліцыя адносілася да (OD), якая была створана ў жніўні 1941 г. і падпарадкоўвалася нямецкай Службе бяспекі (СД-8). Служба парадку займалася грамадскай бяспекай і падтрыманнем парадку сярод мясцовага насельніцтва. Той, хто знаходзіўся на службе OD, не насіў форму, а толькі павязку на рукаве з надпісам «Ordnungsdienst der Stadt».
Да 2003 г. у будынку размяшчаўся Цэнтральны раённы аддзел унутраных спраў г. Магілёва, пасля Следчы камітэт пры Міністэрстве ўнутраных спраў, затым Камітэт папярэдніх расследаванняў Упраўлення ўнутраных спраў Магілёўскага аблвыканкама, пасля Следчы камітэт РБ па Магілёўскай вобласці, затым Упраўленне Дэпартамента фінансавых расследаванняў КДК РБ па Магілёўскай вобласці. Зараз будынак належыць Упраўленню ўнутраных спраў Магілёўскага аблвыканкама.
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны будынак з сіметрычнымі двухпавярховымі аб’ёмамі, якія выступаюць па баках і накрытыя пакатым двухсхільным дахам. Галоўны фасад мае сіметрычную кампазіцыю пабудовы з уваходам у цэнтры галоўнага фасада, ганак якога аздоблены каваным кансольным навесам і мае ўваходы з бакавых фасадаў.
Галоўны ўваход акцэнтаваны таксама рызалітам, які завершаны трохступеньчатай кампазіцыяй у стылі мадэрна. Абапал размешчаны два балконы на дзве восі кожны з каванай балюстрадай і кансолямі. Абодва паверхі падзелены прафіляванымі паяскамі. Вокны першага і другога паверхаў маюць паўарачныя завяршэнні аконных праёмаў і ліштвы.
Унутраны фасад мае эркер пасярэдзіне асноўнага аб’ёма будынка з высокімі паўарачнымі вокнамі на другім паверсе. Бакавы франтон мае чатыры акны з арачнымі завяршэннямі аконных праёмаў. Фасад завершаны прафіляваным гзымсам з сухарыкамі.
Каваны кансольны навес ганка галоўнага фасада мае эмблему двухгаловага царскага арла. Вясной 1917 г. з галоў арла сарвалі карону, але птушку не кранулі. Часовы ўрад Керанскага планаваў пакінуць герб краіны ў такім урэзаным выглядзе.
NGC 3420
NGC 3420 (іншыя абазначэнні — MCG -3-28-11, NPM1G -16.0322, PGC 32453) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фрыдрых Дзюрэнмат
Фрыдрых Іозеф Дзюрэнмат (Friedrich Josef Dürrenmatt;, Кональфінген — , Нёўшатэль) — швейцарскі празаік, публіцыст, драматург і мастак-экспрэсіяніст. Адзін з майстроў псіхалагічнага дэтэктыва.
Спектаклі паводле п'ес Дзюрэнмата неаднаразова ставіліся на беларускай сцэне, у прыватнасці «Ромул Вялікі» — у Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы, «Фізікі» — у Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Максіма Горкага.
Энеіда навыварат
«Энеіда навыварат» — парадыйна-сатырычная паэма; адзін з першых буйных твораў беларускай літаратуры новага часу.
Напісана пасля 1812 і не пазней пач. 1830-х г. Дайшоў толькі ўрывак з паэмы (палавіна 1-й песні). Першыя датаваныя спісы адносяцца да 1837, першая публікацыя — у пецярбургскім часопісе «Маяк» (1845), больш поўная — у «Смоленском вестнике» (1890). Большасць даследчыкаў лічыць, што паэма нарадзілася на заходняй Смаленшчыне, цесна звязанай з Беларуссю, яе аўтар В. Равінскі.
«Энеіда навыварат» адыграла вялікую ролю ў станаўленні новай беларускай літаратуры і ўваходзіць у скарбніцу беларускай паэзіі.
Мода (статыстыка)
Модай (Discrete probability distribution; Дискретное распределение) з'яўляецца значэнне, пры якім велічыня  становіцца найбольшай. У сваю чаргу модай (Continuous probability distribution) з'яўляецца значэнне, пры якім велічыня  (Probability density function; Плотность вероятности), таксама, становіцца найбольшай (нефармальна кажучы, «мода супадае з пікам шчыльнасці верагоднасці»).
Як статыстычнае сярэдняе і медыяна, мода з'яўляецца спосабам выразіць адным лікам важную інфармацыю аб выпадковай велічыні/зменнай або выбарцы. Пры нармальным размеркаванні лікавае значэнне моды тое ж самае, што і ў сярэдняга і медыяны, і наадварот, у моцна скажоным размеркаванні значэнні моды, сярэдняга і медыяны могуць быць вельмі розным.
Уладзімір Вікенцевіч Біруля
Уладзімір Вікенцевіч Біруля (, в. Гарадзечна, Навагрудскі павет, Мінская губерня, цяпер Навагрудскі раён  —, Панявежыс, ЛітССР) — беларускі рэлігійны дзеяч, протаіерэй.
Біяграфія
Беларус. З духоўнага саслоўя. Скончыў Мінскую духоўную семінарыю ў 1894 годзе. Рукапаложаны ў 1896 годзе ў іерэя. З 1900 года настаяцель Мікалаеўскай царквы в. Станькаў Мінскага павета. З 1907 года служыў у Свята-Троіцкім храме у м. Ішкалдзь Навагрудскага павета. 22 чэрвеня 1914 года пераведзены ў Мінскую Казанскую прывакзальную царкву. Узнагароджаны камілаўкай (1914).
Паводле сфабрыкаванай у НКУС справы, адзін з арганізатараў (з архіепіскапам Мінскім Феафанам (Семянякам) з настаяцелем Козыраўскай царквы І. Зенюком, дыяканам А. Камягам, старшынёй царкоўнага савета Дз. Мараковым рэлігійнай антысавецкай арганізацыі ў пас. Козырава (1933—1935). У канцы сакавіка 1935 года ў  арганізацыю пранік правакатар, і ў пачатку красавіка ўсе яе члены былі арыштаваны. 10 жніўня 1935 года Біруля і інш. ўдзельнікі арганізацыі, у тым ліку актыўныя прыхаджане Міхаіл Вішкоўскі (Віткоўскі), Міхаіл Дзігілевіч (Дагялевіч), Марыя Ерахавец, Мікалай Камарнік, Павел Копаць, Пётр Копаць, Пётр Макарчук, Рыгор Макарчук, Ганна Мініч, Марыя Палойка, Іван Пратасевіч, Фёдар Працішчэвіч, Усевалад Тыдман, Ігнат Скромны, Еўдакім Судакоў, Андрэй Тумар, Іван Філіповіч, Аляксандр Чысты, Кірыла Чысты былі прызнаны судом вінаватымі ў тым, што ''«пачынаючы з  1933 г., пасля прыезду ў Мінск М. Семянякі на пасаду епіскапа, у Козыраўскай царкве пачалі групавацца рэлігійныя, кулацкія і інш. антысавецкія элементы, якія паставілі сабе за мэту пад прыкрыццём царквы і выканання рэлігійных абрадаў, настройваць у антысавецкім духу насельніцтва горада і бліжэйшых раёнаў… Толькі пасля арышту гэтай контррэвалюцыйнай групы святароў прыпынілася распаўсюджванне правакацыйных чутак і пачаўся масавы прыліў людзей у калгасы»''. На працэсе 25 удзельнікаў арганізацыі прысудзілі да розных тэрмінаў зняволення. Біруля прыгавораны калегіяй АДПУ да 3 гадоў ППК. Этапаваны з архіепіскапам Феафанам у (Хабараўск). Вызвалены 17 верасня 1936 года.
Паводле некаторых звестак у 1942—1943 служыў у  ў Сальцах (цяпер Наўгародская вобласць, Расія), благачынны Салецкай акругі. Асвячаў храмы ў акрузе. Эвакуіраваны немцамі ў Літву. У другой палове 1940 — першай палове 1950-х гг. протаіерэй Віленскай епархіі.
Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда БССР 4.4.1990. Групавая справа Бірулі і інш. № 31424-с захоўваецца ў  архіве КДБ Беларусі.
Эніа Марыконэ
Эніа Марыконэ (Ennio Morricone,, Рым — , Рым) — італьянскі , , аранжоўнік і. У асноўным пісаў музыку для кіно і тэлебачання. Вялікі афіцэр ордэна «За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай». Лаўрэат прэміі «Оскар» 2007 года за выдатныя заслугі ў кінематографе, васьміразовы лаўрэат нацыянальнай кінапрэміі Італіі «Давід ды Данатэла» за найлепшую музыку да фільма. Эніа стаў вядомым па ўсім свеце за стварэнне музыкі да спагецці-вестэрнаў, знятых Серджа Леонэ, уключаючы «За прыгаршчу долараў» (1964), «На некалькі долараў больш» (1965), «Добры, дрэнны, злы» (1966), «Аднойчы на Дзікім Захадзе» (1968), «За прыгаршчу дынаміту» (1971) і «Мяне клічуць Ніхто» (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся у сям’і прафесійнага джазавага трубача Марыа Марыконэ і хатняй гаспадыні Ліберы Рыдольфі. Ён быў старэйшым з пяці дзяцей. Калі Марыконэ споўнілася 9 гадоў, ён паступіў у кансерваторыю Святой Чэчыліі ў Рыме, дзе правучыўся ў агульнай складанасці 11 гадоў, атрымаўшы 3 дыпломы — па класе трубы ў 1946 годзе, па класе аркестра (фанфар) у 1952 годзе і па класе кампазіцыі ў 1953 годзе.
Калі Марыконэ споўнілася 16 гадоў, ён заняў месца другой трубы ў ансамблі Альберта Фламіні, у якім раней граў яго бацька. Разам з ансамблем Эніа падпрацоўваў, граючы ў начных клубах і гатэлях Рыма. А годам пазней Марыконэ уладкаваўся ў тэатр, дзе прапрацаваў адзін год музыкантам, а потым тры гады кампазітарам. У 1950 годзе ён пачаў аранжаваць песні папулярных кампазітараў для радыё. Апрацоўкай музыкі для радыё і канцэртаў ён займаўся да 1960 года, а ў 1960 годзе Марыконэ пачаў аранжаваць музыку для тэлешоў.
Пісаць музыку да фільмаў Марыконэ пачаў толькі ў 1961 годзе, калі яму было 33 гады. Ён пачаў з італьянскіх вестэрнаў, з жанру, з якім цяпер трывала асацыюецца яго імя. Шырокая вядомасць прыйшла да яго пасля працы над фільмамі яго былога аднакласніка, рэжысёра Серджа Леонэ.
З 1964 Марыконэ працаваў у гуказапісвальнай кампаніі «RCA», дзе аранжаваў сотні песень для такіх знакамітасцяў, як Джані Марандзі, Марыа Ланца, Міранда Марціна і іншых.
Праславіўся ў Еўропе, Марыконэ быў запрошаны для працы ў галівудскім кінематографе. У ЗША Марыконэ напісаў музыку для фільмаў такіх вядомых рэжысёраў, як Джон Бурмен, Вольфганг Пэтэрсан, Бары Левінсан, Тэрэнс Малік, Раман Паланскі, Олівер Стоўн, Браян Дэ Пальма, Майк Нікалс, Джон Карпентэр і іншых. Адметную музыку ўключаюць фільмы «Які выганяе д’ябла 2» (1977), «Дні жніва» (1978), «Нешта» (1982), «Недатыкальныя» (1987), «Ваенныя страты» (1988), «Багсі» (1991), «На лініі агню» (1993), «Выкрыццё» (1994), «Воўк» (1994), «Булварт» (1998) і «Місія на Марс» (2000).
Мікалай Сталяроў
Мікалай Сталяроў:
Галынка (Ваўкавыскі раён)
Галы́нка (, Голынка) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з канца XVII ст. У 1778 г. належала Саламеі Ромер, пражывалі 19 сялянскіх сем'яў. У 1796 г. уласнасць Францішка Івашкевіча. У 1836 г. прыватная вёска, 20 двароў, 162 жыхары. 7.02.1912 г. адбыліся хваляванні сялян. У 1914 г. 46 двароў, 282 жыхары.
Гіём Дзюфаі
Гіём Дзюфаі (правільна Дзюфэ, Dufay, Du Fay, Du Fayt) (каля 1400 — 27 лістапада 1474) — франка-фламандскі, адзін з родапачынальнікаў нідэрландскай школы.
Эней
Эней(Αἰνείας — у антычнай міфалогіі адзін з галоўных абаронцаў Троі, легендарны родапачынальнік рымлян.
Паводле «Іліяды», пазбег смерці ў Траянскай вайне дзякуючы ўмяшанню багоў, бо яму было наканавана прадоўжыць дынастыю траянскіх цароў і адрадзіць славу траянцаў у іншыя зямлі. Гэта версія ў аснове «Энеіды» Вергілія — асноўная крыніцы міфа аб Энеі. Пасля доўгіх вандраванняў Эней са спадарожнікамі прыбыў у Італію, дзе дамогся шлюбу з мясцовай царэўнай Лавініяй і заснаваў горад, якому даў яе імя. Ад Энея і яго сына Іула лічыў свае паходжанне рымскі патрыцыянскі род Юліяў, да якога належалі Юлій Цэзар і Актавіян Аўгуст.
NGC 3421
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леа Варадкар
Леа Эрык Варадкар (Leo de Varad, Leo Eric Varadkar; нар. 18 студзеня 1979, Дублін, Ірландыя) — ірландскі палітык індыйскага паходжання, лідар партыі Фінэ Гэл (з 2017 года). З 14 чэрвеня 2017 года па 27 чэрвеня 2020 — прэм’ер-міністр Ірландыі.
Сцяпан Міхайлавіч Кірычук
Сцяпан Міхайлавіч Кірычук (нар., в. Мазуры Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці) — кандыдат тэхнічных навук (1999), доктар сацыялагічных навук, дацэнт, ганаровы прафесар Цюменскай дзяржаўнай архітэктурна-будаўнічай акадэміі, сапраўдны член Муніцыпальнай акадэміі Расійскай Федэрацыі. Член навукова-рэдакцыйнага савета «Большой Тюменской энциклопедии» (2004).
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў з пуцявога рабочага Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі. У 1968 годзе закончыў Брэсцкі тэхнікум чыгуначнага транспарту, у 1985 годзе Уральскі электрамеханічны інстытут. Больш 20 гадоў прапрацаваў на чыгунцы.
З 1990 года працуе ў муніцыпальных органах заканадаўчай і выканаўчай улады. Займаў кіраўнічыя пасады ў Цюменскім абкаме КПСС. Пасля распаду СССР чатырохразова выбіраўся мэрам Цюмені на прамых усенародных выбарах.
У 2005 годзе быў выбраны членам Савета Федэрацыі ад Цюменскай вобласці. Узначальваў камітэт па рэгіянальнай палітыцы і мясцоваму самакіраванню. Быў старшынёй Камітэта Савета Федэрацыі па пытаннях мясцовага самакіравання, член камісіі Савета Федэрацыі па натуральных манаполіях, прадстаўнік ад выканаўчага органа дзяржаўнай улады Цюменскай вобласці.
Узнагароды
Узнагароджаны медалем «За освоение недр и развитие нефтегазового комплекса Западной Сибири» (1981), ордэнам Дружбы народаў (1986), медалём ордэна «За заслуги перед Отечеством» IІ ступені (1998), ордэнам «За заслуги перед Отечеством» IV ступені (2010), ордэнам Аляксандра Неўскага (2015), Ганаровай граматай Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі, знакам «За заслуги перед Тюменской областью» (2019). У 2017 годзе пастановай Цюменскай абласной Думы ад 22.06.2017 г. № 601 °C. М. Кірычуку прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Цюменскай вобласці».
Вобласць Нясвіж Арміі Краёвай
Вобласць Нясвіж Арміі Краёвай (польск. Obwód Nieśwież AK) - тэрытарыяльная адзінка Саюза ўзброенай барацьбы, а пазней Арміі Краёвай. Дзейнічала ў часе Другай сусветнай вайны на тэрыторыі Нясвіжскага павета Навагрудскага ваяводства акупаванай Польшчы і карысталася мянушкай Стражніца. Вобласць Нясвіж разам з Вобласцю Слонім і Вобласцю Баранавічы уваходзіў у склад Раённага палуднёвага інспектарата Акругі Навагрудак. Камендантам вобласці быў пар. Станіслаў Вінтэр, мянушка Станлей.
Рагаты папугай
Рагаты папугай або Чубаты папугай (Eunymphicus cornutus) — птушка сямейства папугаевых. Адзін з двух прадстаўнікоў роду. Некаторыя сістэматыкі ўключаюць яго ў род какарыкі Cyanoramphus.
Знешні выгляд
Даўжыня папугая больш за 30 см, палова прыпадае на хвост. Асноўная афарбоўка апярэння зялёная. На ілбе чырвоная пляма. Патыліца жаўтаватая, крылы і хвост блакітныя. Адметнай асаблівасцю гэтага віду з'яўляюцца 2-6 падоўжаныя, чорныя з чырвонымі кончыкам, пёркі на галаве, нагадваюць рожкі.
Арэал
Жыве ў Новай Каледоніі і на блізкіх астравах.
Лад жыцця
Засяляюць лясу з каўры. Жывуць парамі ці невялікімі групамі. Харчуюцца насеннем і арэхамі.
Размнажэнне
Гнёзды робяць ў дуплах.
Пагрозы і ахова
Знішчэнне старых лясоў, замена лясоў плантацыямі какосавай пальмы, а таксама адлоў птушак людзьмі абумовіла рэзкае скарачэнне папуляцыі гэтага папугая. Калі не атрымаецца дамагчыся развядзення іх у няволі, то яны могуць знікнуць. У цяперашні час налічваецца 1000—2500 асобін.
Рауль Дзюфі
Рауль Дзюфі (Raoul Dufy;,  — , Фаркальк’е) — французскі мастак, прадстаўнік напрамкаў фавізм і кубізм у жывапісе. Паходзіў з беднай сям’і, з 14 гадоў працаваў у імпарцёра кавы. Наведваў вячэрнія заняткі ў Школе вытанчаных мастацтваў у Гаўры, дзе ў 1892 годзе сустрэў Брака і Атона Фрыеза. Стыпендыя, прадстаўленая гаўрскім муніцыпалітэтам, дазволіла Дзюфі паступіць у Школу вытанчаных мастацтваў у Парыжы і працаваць у майстэрні Леона Бона.
Сулехаў
Сулехаў (Sulechów, Züllichau) — горад у Любушскім ваяводстве, у Зеленагурскім павеце, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сулехаў. Уваходзіць у склад Любускага Троймяста. У 1950—1998 горад адміністрацыйна належаў да Зеленагурскага ваяводства.
На 1 студзеня 2019 ў горадзе жыло 16 925 жыхароў.
Утухегаль
Утухегаль (2112 — 2104 гг. да н. э.) — лугаль (манарх) Урука, вызваліцель Шумера ад улады гутыяў. Утухігаль разам з зяцем Ур-Наму лічыўся адным з заснавальнікаў трэцяй дынастыі Ура.
Паходжанне
Утухегаль лічыцца адзіным вядомым прадстаўніком пятай дынастыі Урука. Факты яго паходжання і атрымання тытулу лугаля не вядомы. Пасля заняпаду Акадскай імперыі Шумер апынуўся пад уладай гутыяў. Яна перажывалася вельмі балюча. На пераможнай стэле Утухегаля яны называліся іклатымі змеямі горных хрыбтоў, якія выступалі супраць багоў і зрабілі шмат зла шумерам. Урук таксама мог быць падначаленым гутыям, у такім разе Утухегаль першапачаткова зрынуў намесніка гутыйскага валадара або сам з'яўляўся намеснікам. Аднак у больш позняй шумерскай паэме пра Утухегаля паведамляецца, што ў яго час гутыі кантралявалі абодвы берагі Тыгра. Урук знаходзіўся на левым беразе Еўфрата і мог заставацца свабодным.
У пазнейшай акадскай літаратуры Утухегаль называўся рыбаком, што не значыла яго паходжання з простай сям'і. У вавілонскім запісе паведамлялася, што ён злавіў рыбу для ахвярапрынашэння Мардуку, але гутыі аднялі яе, за што былі пакараны Мардукам, а Утухегаль узвышаны. Магчыма, ў гэтай гісторыі быў намёк на сувязь Утухегаля з рыбаком Думузі, прадстаўніком першай дынастыі Урука і выбранцам Інаны, або на яго смерць у вадзе.
Барацьба з гутыямі
Улада валадароў гутыяў не была ўстойлівай. У шумерскім спісе валадароў кожнаму з іх прыпісвалася некалькі гадоў кіравання. Магчыма, гэта сведчыла пра барацьбу розных правадыроў паміж сабою. Апошні валадар Тырыган кіраваў усяго 40 дзён. У пазнейшай акадскай версіі падзей паведамлялася, што яго кіраванне было змрочана месяцавым зацьменнем. Дзякуючы гэтаму навукоўцамі быў вылучаны год падзей — 2109 да н. э. У паэме пра Утухегаля кажацца, што Тырыган заняў абодва берагі Тыгра і перакрыў у каналах ваду на палеткі.
Утухегаль звярнуўся за дапамогай да Інаны. Жыхарам Урука ён абвясціў, што багіня дапаможа яму. Надалей Утухегал наведаў храмы Ішкура (магчыма, у пакуль незнойдзеным горадзе Каркары) і Уту ў Адабе. Падчас знаходжання каля храма Ішкура да яго прыбылі гутыйскія паслы Ур-Ніназу і Набі-Энліль, якія былі арыштаваны. Каля Адаба Утухегаль падрыхтаваў пастку для войска гутыяў і перамог яго. Тырыган разам са сваёй сям'ёй збёг пешшу ў паселішча Дабрум, дзе аднак быў захоплены мясцовымі жыхарамі і перададзены Утухегалю. Лугаль Урука абвясціў Шумер вызваленым і перадаў звязанага Тырыгана храму Уту (магчыма, прынёс яго у ахвяру Уту).
Апошнія гады кіравання
Валадарства Утухегаля доўжылася ўсяго 7,5 гадоў. Згодна надпісу на яго стэле, ён меў тытулы лугаля Урука і «валадара чатырох бакоў свету». Апошні тытул прымалі валадары гутыяў, а да іх — валадары Акада. Вядома, што ён выступаў суддзёю падчас зямельнай спрэчкі паміж жыхарамі Лагаша і «мужам з Ура» (сучасныя даследчыкі падазраюць, што ім з'яўляўся яго зяць Ур-Наму), прычым вырашыў яе на карысць жыхароў Лагаша.
Лічыцца, што Утухенгаль загінуў падчас будаўніцтва канала. У пазнейшым вавілонскім запісе сцвярджалася, што ён здзейсніў злачынствы супраць гэтага горада, таму рака панесла яго цела.
Дзянісаўская вуліца (Мінск)
Вуліца Дзянісаўская — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска, частка другога транспартнага кольца.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад перасячэння з вуліцай Валадзько, перасякае вуліцы Лібава-Роменскую, Козыраўскую, Маякоўскага, Млынавы завулак, Дзянісаўскі завулак, Сакалянскі завулак і, пасля моста цераз Свіслач, пераходзіць у вуліцу Ванеева. Працягласць — 1,6 км.
Альберта Кальдэрон
Альберта Педра Кальдэрон (ісп.: Alberto Pedro Calderón;  — ) — аргенцінскі матэматык, лаўрэат прэстыжных міжнародных прэмій.
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1920 годзе ў Мендосе. Зацікавіўся матэматыкай яшчэ школьнікам, аднак бацька хоць і заахвочваў яго заняткі, але пераканаў яго, што гэтым цяжка будзе зарабіць на жыццё, і таму, паступіўшы ва Універсітэт Буэнас-Айрэса, Альберта Кальдэрон вывучыўся па спецыяльнасці «Грамадзянскае будаўніцтва». Скончыўшы ўніверсітэт у 1947 годзе, ён атрымаў працу ў навукова-даследчай лабараторыі геафізічнага падпадзялення дзяржаўнай нафтаздабываючай кампаніі YPF.
Працуючы ў YPF, Кальдэрон працягваў падтрымліваць сувязі са знаёмымі па ўніверсітэце матэматыкамі — у прыватнасці, з Луісам Сантала. У 1948 годзе ў Буэнас-Айрэс прыехаў Антоній Зігмунд з Чыкагскага ўніверсітэта, які, пазнаёміўшыся з Кальдэронам, прапанаваў яму працаваць разам. У 1949 годзе Кальдэрон прыехаў у Чыкага па стыпендыі Фонду Ракфелера. Маршал Стоўн заахвоціў яго атрымаць вучоную ступень, і аформіўшы тры незадоўга да гэтага апублікаваныя артыкулы ў дысертацыю Кальдэрон атрымаў у 1950 годзе ступень Ph.D. па матэматыцы.
Пасля Кальдэрон выкладаў у многіх універсітэтах Аргенціны, ЗША і Іспаніі, аказаўшы вялікі ўплыў на развіццё матэматыкі ў гэтых краінах.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2007
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2007 (17-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2007-га года. У турніры прымалі ўдзел 16 каманд, якія змагаліся за адзіную пуцёўку ў Першую лігу. Перамогу ў турніры атрымаў клуб ПМЦ з Паставаў, які разам з «Лідай» і шклоўскім «Спартаком» прайшоў у Першую лігу.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Еўрапейскі вожык
Еўрапе́йскі во́жык, або звыча́йны во́жык (Erinaceus europaeus) — млекакормячае сямейства вожыкавых. Еўрапейскія вожыкі маюць на целе характэрныя іголкі для абароны ад драпежнікаў і харчуюцца пераважна насякомымі, чарвякамі і мнаганожкамі. На працягу пэўнага часу гэты біялагічны від знаходзіўся пад пагрозай праз забруджванне навакольнага асяроддзя і інтэнсіўны дарожны рух, але ў сучаснасці гэтыя праблемы былі ліквідаваныя.
Назва
Лацінская назва вожыка — Erinaceus — паходзіць ад слова «ericius», што ў перакладзе значыць «калючы бар'ер». У Польшчы вядомы як «заходні вожык» (Jeż zachodni). Назва «звычайны вожык» у беларускай мове на сённяшні дзень не адпавядае рэальнаму становішчу рэчаў, паколькі на тэрыторыі Беларусі ўсе апісаныя экзэмпляры заалагічных калекцый належаць да віда. Зрэшты, вылучэнне белагрудых вожыкаў у асобны від (раней іх разглядалі як падвід еўрапейскіх вожыкаў — вожык звычайны паўднёвы ) адбылося адносна нядаўна.
Апісанне
Еўрапейскі вожык — жывёла невялікіх памераў. Даўжыня яго цела складае 22,5—27,5 см, хваста — 2,0—3,5 см, маса цела — 0,45—1,2 кг. Вушы адносна невялікія (звычайна менш 3,5 см). Пыса выцягнутая. Нос у жывёльнага востры і пастаянна вільготны. У звычайных вожыкаў, якія жывуць на Кіпры, вушы больш буйныя. На верхняй сківіцы ў вожыкаў 20 дробных вострых зубоў, а на ніжняй — 16. Верхнія разцы шырока расстаўленыя, пакідаючы месца для прыкусу ніжняга разца. Галава адносна буйная. На верхняй частцы лапаў па 5 пальцаў з вострымі кіпцюрамі. Заднія канечнасці больш доўгія, чым пярэднія. Іглы ў звычайнага вожыка кароткія, не больш за 3 см. На спіне, баках і галаве іголкі дасягаюць у даўжыню 2 см. Унутры яны полыя, напоўненыя паветрам. Растуць іголкі з такой жа хуткасцю, як і валасы. Паміж іголкамі размяшчаюцца тонкія, доўгія, вельмі рэдкія валасы. Галава і чэрава пакрытыя грубаватымі і звычайна цёмнаафарбаванымі валасамі. У дарослых вожыкаў звычайна 5—6 тысяч іголак, у больш маладых асобін — каля 3 тысяч.
Пашырэнне
Распаўсюджаны ва ўмераным клімаце Заходняй і Цэнтральнай Еўропы (да захаду і поўначы Польшчы), Скандынавіі і на паўночным захадзе еўрапейскай часткі Расіі. Зрэдку сустракаецца на поўнач ад 60° пн.ш. Паводле некаторых звестак, не пацверджаных калекцыйнымі экзэмплярамі, сустракаецца на поўначы і ўсходзе Віцебскай вобласці Беларусі. Інтрадукаваны ў Новай Зеландыі.
Селіцца ў лясах, на высечках, у пасевах сельскагаспадарчых культур, на агародах, у садах, поймах рэк.
Экалагічна падобны з белагрудым вожыкам. Заўважана, што ў месцах, дзе сустракаюцца абодва віды вожыкаў, еўрапейскага вожыка знаходзяць звычайна ў глыбіні лясных масіваў, а белагрудага — па ўзлесках, высечках, хмызняках.
Асаблівасці біялогіі
Жыве па адным або парамі. Гнёзды на зямлі, часам у норах.
Начная жывёла. Корміцца насякомымі, жабамі, яшчаркамі, змеямі, мышападобнымі грызунамі, сакаўнымі пладамі і ягадамі.
Зіму праводзіць у спячцы. Нованароджаныя вожыкі трапляюцца ўсё лета. У прыплодзе 3—8 дзіцянят.
Утрыманне ў няволі
Добра пераносіць няволю.
Анатоль Барысавіч Чубайс
Анатоль Барысавіч Чубайс (нар., Барысаў, Мінская вобласць, БССР) — савецкі і расійскі палітычны, дзяржаўны і гаспадарчы дзеяч.
З лістапада 1991 года Анатоль Чубайс з невялікімі перапынкамі займаў розныя ключавыя пасады ў расійскай дзяржаве і дзяржаўных кампаніях, актыўна ўдзельнічае ў грамадска-палітычным жыцці Расіі.
З’яўляўся адным з ідэолагаў і кіраўнікоў эканамічных рэформаў у Расіі 1990-х гадоў і рэформы расійскай электраэнергетычнай сістэмы ў 2000-х гадах. Генеральны дырэктар дзяржаўнай карпарацыі «Расійская карпарацыя нанатэхналогій» (2008−2020). Старшыня праўлення ААТ «Раснана» (2011−2020).
З 4 снежня 2020 года па 25 сакавіка 2022 года быў спецпрадстаўніком Прэзідэнта Расіі па сувязях з міжнароднымі арганізацыямі.
Поль Марыа
Поль Марыа (Paul Mauriat, - ) — французскі кампазітар, аранжыроўшчык і дырыжор.
Біяграфія
Поль Марыа нарадзіўся ў Францыі, у горадзе Марсель. Скончыў Марсельскую кансерваторыю па класе фартэпіяна. У 17 гадоў стварыў свой першы аркестр. У 1957 пераехаў у Парыж і прыступіў да працы на гуказапісвальнай кампаніі Barclay як аранжыроўшчык і акампаніятар. У розны час працаваў з Шарлем Азнавурам (сумесна створана больш за 120 песень), Далідой, Марысам Шэвалье, Леа Ферэ, Лені Эскудэро і многімі іншымі эстраднымі выканаўцамі.
У 1966 году Поль Марыа становіцца музычным дырэктарам Мірэй Мацьё. Сумесна з паэтам Андрэ Паскалем ён стварае яе галоўны хіт «Mon credo», за некалькі гадоў супрацоўніцтва ён запісаў з Мірэй Мацьё каля 50 песень. У 1967 годзе падчас візіту Мірэй Мацьё ў СССР на борце крэйсера «Аўрора» ў Ленінградзе нараджаецца песня «Quand fera-t-il jour, camarade?», якая ўвайшла ў рэпертуар спявачкі.
У 1962 году Поль Марыа стварае свой першы міжнародны хіт - "Chariot", які атрымаў пазней англійскую назву «I will follow him». Гэта была яго сумесная праца з вядомым французскім кампазітарам і дырыжорам Франкам Пурселем.
Пачынаючы з 1969 года аркестр Поля Марыа рабіў канцэртныя туры ў ЗША і Канадзе, Японіі і Паўднёвай Карэі, Бразіліі і іншых краінах Лацінскай Амерыкі.
МТБ-82
МТБ-82 — савецкі высокападлогавы тралейбус сярэдняй умяшчальнасці для ўнутрыгарадскіх пасажырскіх перавозак, серыйна які вырабляўся з 1946 па 1961 год. Галоўны канструктар тралейбуса Навум Чарнякоў.
Першапачаткова выпуск МТБ-82 быў разгорнуты на заводзе № 82 Народнага камісарыята авіяцыйнай прамысловасці СССР у падмаскоўным Тушыне (у цяперашні час Тушынскі машынабудаўнічы завод). У 1951 годзе вытворчасць перанеслі на Завод імя Урыцкага (у цяперашні час ЗАТ «Тролза») у горад Энгельс.
Назвай машыны з’яўляецца абрэвіятура ад «Маскоўскі тралейбус», індэкс адпавядае нумару першага завода-вытворцы. Прыметнік «Маскоўскі» ў назве быў следствам двух прычын: сакрэтнасці месцазнаходжання завода № 82 і размяшчэння Тушына паблізу ад Масквы; літараспалучэнне «ТБ» з’яўлялася ў той час традыцыйным пазначэннем тралейбуса.
Агульная колькасць выпушчаных МТБ-82 перавышае пяць тысяч машын. Гэта дазволіла МТБ-82 заняць дамінуючае становішча сярод мадэляў тралейбусаў, якія працавалі ў СССР 1950-х гадоў. Асноўная маса тралейбусаў гэтага тыпу была спісана ў канцы 1960 — х-пачатку 1970-х гадоў. Апошнія МТБ-82 былі адстаўленыя ад працы з пасажырамі ў канцы 1983 года ў Кутаісі (Грузія). Некалькі захаваных МТБ-82 у розных гарадах былога СССР станам на 2019 год з’яўляюцца музейнымі машынамі.
Галышкі
Галышкі́ (, Голышки) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Падароскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. належала Міхалу Грабоўскаму, генерал-лейтэнанту войскаў Рэчы Паспалітай. У 1836 г. прыватная вёска, 16 двароў, 120 жыхароў. У 1914 г. 39 двароў, 230 жыхароў.
Інфраструктура
Крама
NGC 3422
NGC 3422 (іншыя абазначэнні — MCG-2-28-15, PGC 32534) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Чаша. Адкрыта ў 1880 г. брытанскім астраномам Эндру Команам разам з суседняй галактыкай NGC 3421 з дапамогай 36-цалевага рэфлектара. Знаходзіцца на перыферыі групы галактык USGC S152 (іншае абазначэнне — SS2b 153) з цэнтральнай эліптычнай галактыкай NGC 3411. На вуглавой адлегласці менш адной хвіліны да поўдня ад галактыкі на нябеснай сферы знаходзіцца досыць яркая зорка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алег Іванавіч (вялікі князь разанскі)
Алег Іванавіч, у манастве Іаакім (? — ) — вялікі князь разанскі (1350—1371, 1372—1402).
Беларуская думка (часопіс)
Беларуская думка — беларускі грамадска-палітычны і навукова-папулярны часопіс. Выдаецца з кастрычніка 1991 года ў Мінску, з 1995 года падпарадкоўваецца Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Змест
Часопіс з’яўляецца навуковым выданнем, рэкамендаваным Вышэйшай атэстацыйнай камісіяй для публікацыі вынікаў дысертацыйных даследаванняў па наступных дысцыплінах: філасофія, гісторыя, палітыка, філалогія, эканоміка, сацыялогія.
Тэматыка артыкулаў, якія публікуюцца ў часопісе: палітыка, эканоміка, грамадства, навука і тэхналогіі, адукацыя, культура, спорт.
Гісторыя
З’яўляецца пераемнікам выдання «Коммунист Белоруссии». У лістападзе 1991 г. зарэгістраваны як выданне НДІ Мінэканомікі Рэспублікі Беларусь. З лістапада 1995 года выдаецца Адміністрацыяй Прэзідэнта Беларусі.
Дзвінская вуліца (Мінск)
Размяшчэнне
Пачынаецца ад перасячэння з вуліцай Бумажкова, перасякае вуліцы Кубанскую, Авангардную і заканчваецца на перасячэнні з вуліцай Запапрожскай. Працягласць — 0,7 км.
Мартынюк
Мартынюк — прозвішча.
Джані Марандзі
Джані Марандзі (Gianni Morandi, поўнае імя — Джан Луіджы Марандзі, Gian Luigi Morandi; нар., Мангідора, Італія) — італьянскі музыкант, пераможца фестывалю ў Сан-Рэма ў 1987 годзе. Камандор ордэна «За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай» (2005).
Біяграфія
Джані Марандзі нарадзіўся ў 1944 годзе. Першы альбом запісаў у 1963 годзе. Вядомасць яму прынесла песня Andavo a cento all’ora («Я ехаў на ста кіламетрах у гадзіну»). Пік яго папулярнасці прыйшоўся на 1960-я гады. Затым яго папулярнасць крыху знізілася, аднак ён застаўся адным з самых вядомых дзеячаў італьянскага шоу-бізнесу. У 1970 годзе Джані Марандзі прадстаўляў Італію на конкурсе «Еўрабачанне» з песняй Occhi di ragazza («Вочы дзяўчыны»), дзе заняў 8-е месца.
У 1972 годзе ўпершыню прымае ўдзел у фестывалі Сан-Рэма. У 1983 годзе мае вялікі поспех у Сан-Рэма з песняй La mia nemica amatissima («Мой самы любімы вораг»). У 1987 годзе 42-гадовы Марандзі займае першае месца на фестывалі Сан-Рэма з песняй Si può dare di più («Можна даць больш»). У 1995 годзе разам з Барбарай Кола заняў на фестывалі Сан-Рэма другое месца з песняй In amore («У любові»). У 2000 годзе Маандзі зноў прыняў удзел у Сан-Рэма і заняў трэцяе месца з песняй Innamorato («Закаханы»).
Джані Марандзі таксама зняўся ў шэрагу фільмаў, у адным з іх («Сіла кахання», La forza dell’amore) — разам са сваёй дачкой Мар’янай.
Усяго запісаў 34 альбомы і праспяваў больш за 400 песень. Агульны тыраж прададзеных дыскаў перавысіў 30 мільёнаў. У цяперашні час працягвае актыўную студыйную і гастрольную дзейнасць.
Таццяна Сяргееўна Берлін
Таццяна Сяргееўна Берлiн (дзявочае Мартынюк; нар., г. Кобрын, Брэсцкая вобласць)  — беларуская шахматыстка.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і служачых. У 1999 годзе скончыла матэматычны факультэт БрДУ па спецыяльнасці «Матэматыка» з наданнем кваліфікацыі «Настаўнік матэматыкі, інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі».
У 1999—2000 гадах — трэнер па шахматах спартыўнай школы г. Кобрына. У 2000 годзе пачала працаваць інжынерам-праграмістам кафедры інфарматыкі і прыкладной матэматыкі і, адначасова, асістэнтам па сумяшчэнню. З 2007 года з’яўляецца выкладчыкам кафедры інфарматыкі і прыкладной матэматыкі, з 2012 года — выкладчыкам кафедры прыкладной матэматыкі i тэхналогiй праграмавання БрДУ. Са студзеня па май 2013 года без адрыву ад вытворчасці прайшла курс «Английский язык для математиков и программистов» у адукацыйным цэнтры «Нью-Тон». З 2011 года па 2013 год — намеснік дэкана матэматычнага факультэта па выхаваўчай працы.
Вічэнца
Вічэ́нца (Vicenza) — горад на паўночным усходзе Італіі, у вобласці Венецыя, адм. цэнтр прав. Вічэнца. Нас. 115 тыс. чал. (2008). Размешчаны ў падножжа Альпаў. Транспартны вузел на чыгунцы Венецыя — Мілан.
Гісторыя
Паселішча старажытных венетаў, з 49 да н.э. рымская Вікеція, ці Віцэція (Vicetia). З 1115 года вольны горад-камуна. У 12-13 стст. арэна суперніцтва гвельфаў і гібелінаў. З 1311 пад уладай веронскіх Скалігераў. З 1404 да канца 18 ст. пад заступніцтвам Венецыянскай рэспублікі. У 1796 годзе акупавана напалеонаўскімі войскамі. У 1806—1848 пад валадарствам Аўстрыі. У 1866 увайшла ў склад Італьянскага каралеўства.
Славутасці
Захаваліся: руіны, , моста і акведука; (10-12 стст.; мазаікі 4 ст.); гатычныя  (12 ст., надбудавана ў 14-15 стст.), цэрквы  (1280—1344),  (13 ст., перабудавана ў рэнесансным стылі; алтарныя карціны Дж. Беліні і П. Веранезэ; цяпер ) і  (заснавана ў 1322, пабудавана ў 1407, пашырана ў 1490),  (14 ст., перабудаваны ў 16 ст., фасад — 1467; у адной з капэл — паліпціх Даменіка Венецыяна, 1356); гатычныя і рэнесансныя палацца: Калеоні-Порта (14 ст.),  (пач. 15 ст., часткова перабудавана);  (1494—1495).
У наваколлях Вічэнцы — вілы, пабудаваныя А. Паладзіа: Годзі у Ланеда (1540), Ратонда (будавалася з 1565-66, завершана ў 1580-91 В. Скамоці), П’явенэ ў Ланеда (1553 — каля 1570), Барбара-Вольпі ў Мазеры (1560-70, роспісы П. Веранезэ, скульптурны дэкор А. Віторыі; круглая царква — 1580), Паяна (кан. 1560-х гг.), Кальдонья (1570), Тарньеры (1570; перабудавана ў 19 у.), а таксама віла Вальмарана-ак-нані (17-18 стст.; роспісы Дж. Б. і Джандаменіка Цьепала, 1757). В. і вілы Паладзіа ў вобл. Венецыя ўключаны ў спіс Сусветнай спадчыны.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Цімкавічы)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла — колішні каталіцкі храм у в. Цімкавічы Капыльскага раёна.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1560 г. слуцкім князем Янам Сямёнам Юр’евічам Алелькавічам, асвячоны кардыналам віленскім біскупам Юрыем Радзівілам у 1580 г. У 1647 г. Лявонам Сапегам пастаўлены новы, таксама драўляны касцёл. У другой палавіне XIX стагоддзя перароблены пад царкву.
У 1906—1908 гадах інтэр’ер храма аздабляў арнаментальна-расліннай дэкаратыўнай размалёўкай з выкарыстаннем лепшых народных традыцый мастак Францішак Бруздовіч.