cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Людзі на балоце (фільм)
Вобраз балота ў фільме
Але летам, калі свеціць сонца, балота на экране перамяняецца і становіцца яркім. Драматычныя калізіі рамантычнай гісторыі кахання Ганны і Васіля разгортваюцца на фоне водных прастораў. Мастацкі вобраз вады адлюстроўвае эмацыйны настрой герояў у сцэне патаемнага спаткання Ганны і Васіля пасля доўгага раставання. Матывы прыроды для рэжысёра ― сродак выражэння аўтарскай пазіцыі аб важнасці гармоніі паміж чалавекам і прыродай, гімн прыгажосці палесскай зямлі і духоўнай моцы палешукоў.
Крытыка
Фільм быў адзначаны шматлікімі прэміямі і стаў унікальнай з’явай у нацыянальным экранным мастацтве. Менавіта версія Турава лічыцца хрэстаматыйнай экранізацыяй рамана Мележа. Фільм з’яўляецца рэдкім прыкладам беларускамоўнага савецкага кіно — героі гавораць не чыстай рускай мовай, а палескай гаворкай, якая блізкая да агульнабеларускай мовы і натуральна гучыць у кадры. Паводле створанага тэлежурналістамі тэлеканала «Беларусь 3» топ-20 найлепшых беларускіх кінафільмаў фільм «Людзі на балоце» апынуўся на дзявятым месцы. Фільм мае сярэднюю адзнаку 6,0 з 10 на сайце найбуйнейшай у свеце базы даных пра кінематограф IMDb, а таксама 6,9 з 10 на буйным расійскім кінаагрэгатары «КиноПоиск».
Культуролаг Вольга Раманава праводзіць паралелі «Людзей на балоце» з арт-кіно. Гэта пацвярджаецца наяўнасцю цэласнай мастацкай канцэпцыі фільма — і прадуманай у кожным кадры аператарскай працай, і нелінейным мантажом, і асаблівым рытмам апавядання, то зацяжным, то ліхаманкава-перарывістым. Часткай канцэпцыі была ўстаноўка на «дакументальную» дакладнасць гістарычнай рэканструкцыі — здымачная група выдаткавала нямала намаганняў на аднаўленне палескага сялянскага побыту з яго беднасцю і натуральнай гаспадаркай.
Калі чыноўнікі Дзяржкіно СССР прымалі фільм, у пракатным пасведчанні зрабілі адзнаку: «Забаронены да паказу дзецям да 16 гадоў». На кінафестывалі ў Карлавых Варах Віктар Тураў сустрэўся з класікам сусветнага кіно Джузэпэ Дэ Сантысам. Італьянец, якога называюць адным з заснавальнікаў неарэалізму, так выказваўся пра экранізацыю Віктара Турава:
Беларускі журналіст і кінакрытык Максім Жбанкоў паставіў кінакарціну на дзявятае месца ў сваёй «залатой дзясятцы» беларускіх фільмаў і адзначыў, што гэта рэдкі ўзор сапраўды нацыянальнага кіно. Кінарэжысёр Уладзімір Арлоў называў пастаноўку Турава «беларускім эпасам» і «кінабаладай», а таксама адзначыў цудоўны экранны дуэт Алены Барзовай і Юрыя Казючыца. Беларускі рэжысёр Андрэй Кудзіненка, які ведаў асабіста Віктара Турава і бачыў фільм «Людзі на балоце» яшчэ ў дзяцінстве, лічыць карціну тыповым беларускім кіно.
Пракат
Аднак, пасля прэм’еры «Людзей на балоце», у адным з інтэрв’ю Віктар Тураў выказваў крыўду на нізкую зацікаўленасць мінскай публікі карцінай і яе халодны прыём:
Фільм дэманструецца ў кінатэатрах Беларусі па сённяшні дзень у межах рэтрапаказаў.
Сіквел
У 1982 годзе рэжысёр Віктар Тураў зняў працяг фільма. Новая стужка мела назву «Подых навальніцы» і здымалася па аднайменным рамане Івана Мележа. Таксама пад кіраўніцтвам Турава, з выкарыстаннем у якасці літаратурнай асновы рамана «Завеі, снежань», зняты аднасерыйны тэлевізійны фільм «Апейка», які ў 1985 годзе разам з першымі дзвюма кінастужкамі быў аб’яднаны ў васьмісерыйную тэлевізійную эпапею «Людзі на балоце».
Адрозненні паміж фільмам і кнігай
Фільм Віктара Турава сюжэтам кардынальна не адрозніваецца ад рамана Івана Мележа. У ліку асноўных адрозненняў знаходзяцца шмат прапушчаных, у асноўным другарадных, дэталяў і сцэн.
Беларуская драматычная студыя
Беларуская драматычная студыя ў Маскве існавала ў 1921—1926 гадах, з 1924 года на правах ВНУ. Адкрылася 1 кастрычніка як оперна-драматычная студыя пры Беларускім драматычным тэатры (адкрыты 1 жніўня ў памяшканні былога кінатэатра «Уран», 25 кастрычніка рэарганізавана (тэатр расфарміраваны), фармальна існавала пры БДТ, з 1923 года прызнана як творча самастойная. Мела на мэце падрыхтоўку беларускіх нацыянальных акцёрскіх кадраў. У 1921 годзе створаны яўрэйская секцыя, кіраўнік — Міхаіл Фадзеевіч Рафальскі. Вядучыя педагогі — рэжысёры і педагогі МХАТ-2, у памяшканні якога і займаліся (таксама ў былых кінатэатрах «Уран» і «Арс»). Напачатку студыю ўзначальваў Б. Афонін, педагогі А. Бондараў і М. Успенская. З 1923 года мастацкі кіраўнік В. Смышляеў (з 1922 года вёў практычныя заняткі па майстэрству акцёра), рэжысёры А. Гейрат, В. Громаў і І. Ноўскі, педагогі С. Гіяцынтава і В. Лабанава (сцэнічная мова), Л. Аляксеева (палсядоўніца А. Дункан, сцэнічны рух і рытміка), І. Хольд (дачка рэжысёра Меерхольда, біямеханіка) і інш. Дырэктар студыі з 1923 года А. Ляжневіч. Студыйцы былі падзелены на групы: старэйшую (кіраваў Смышляеў), сярэднюю (Афонін), малодшую (Громаў). У апошнія гады быў арганізаваны рэжысёрскі клас. У 1926 годзе на базе студыі быў створаны БДТ-2.
Камп’ютарны палігон
«Камп’ютарны палігон» — беларуская тэлеперадача пра камп’ютары і камп’ютарныя праграмы, якая выходзіла на БТ і складалася з аглядаў, IT-навін і рэцэнзій.
IC 2759
IC 2759 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лабова (гміна)
Лабо́ва (Łabowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лабове. Плошча гміны складае 119,12 км². Станам на 2011 год у гміне Лабова пражывалі 5 606 чалавек, шчыльнасць — 47 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Гімн Люксембурга
Ons Hémécht
(1)
Duurch d’Fielsen d’Sauer brécht,
Wou d’Rief laanscht d’Musel dofteg bléit,
Den Himmel Wäin ons mécht:
Dat as onst Land, fir dat mer géif
Heinidden alles won,
Ons Hemechtsland dat mir so déif
An onsen Hierzer dron.
(2)
An sengem donkle Bëscherkranz,
Vum Fridde stëll bewaacht,
Sou ouni Pronk an deire Glanz
Gemittlech léif et laacht;
Säi Vollek frou sech soë kann,
An 't si keng eidel Dreem:
Wéi wunnt et sech sou heemlech dran,
Wéi as 't sou gutt doheem!
(3)
Gesank, Gesank vu Bierg an Dall
Der Äärd, déi äis gedron;
D’Léift huet en treie Widderhall
A jidder Broscht gedon;
Fir, d’Hemecht ass keng Weis ze schéin;
All Wuert, dat vun er klénkt,
Gräift äis an d' Séil wéi Himmelstéin
An d’A wéi Feier blénkt
(4)
O Du do uewen, deem séng Hand
Duurch d’Welt d’Natioune leet,
Behitt du d’Lëtzebuerger Land
Vum frieme Joch a Leed;
Du hues ons all als Kanner schon
De fräie Geescht jo ginn,
Looss viru blénken d’Fräiheetssonn,
Déi mir so laang gesinn!
У якасці нацыянальнага гімну выкарыстоўваюцца толькі першая і чацвёртая строфы.
Мялешкавіцкі сельсавет (Мазырскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 5 кастрычніка 1926 года ў складзе Слабадскога раёна, з 4 жніўня 1927 года — у складзе Каралінскага раёна той жа акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Каралінскім раёне БССР, які 5 лютага 1931 года перайменаваны ў Ельскі, з 21 чэрвеня 1935 года ў Ельскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. З 3 ліпеня 1939 года ў складзе Мазырскага раёна Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 6 лютага 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Каменкаўскага сельсавета.
Арцюр Рэмбо
Жан Нікала Арцюр Рэмбо (Jean Nicolas Arthur Rimbaud; Шарлевіль, 20 кастрычніка, 1854 — Марсель, 10 лістапада, 1891) — французскі паэт, які аказаў выключны ўплыў на паэзію сімвалізму і лічыцца адным з пачынальнікаў сюррэалізму.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Шарлевілі ў Ардэнах — дэпартаменце ў паўночна-ўсходняй Францыі. У 16 гадоў пачаў пісаць вершы. Шмат разоў уцякаў з дому, вёў разбэшчанае жыццё. Некаторы час жыў у Парыжы з Полем Верленам, з якім меў інтымную блізкасць.
У Парыжы Рэмбо бярэ ўдзел у паўстанні Парыжскай камуны. У 1872 Поль Верлен кідае сям’ю і з’язджае з Рэмбо ў Лондан. Некаторы час, жывучы там, яны падарожнічаюць па Еўропе і расстаюцца ў Бруселі, пасля таго, як Верлен пад уздзеяннем абсэнту страляе ў Рэмбо з пісталета. Пасля расставання з Верленам Рэмбо вяртаецца дамоў.
Ён перастае пісаць і падарожнічае па свеце да 1880 года. Затым у Афрыцы (у Егіпце і Эфіопіі), а таксама ў Емене ён займаецца гандлем: прадае каву, скуру і зброю.
У лютым 1891 года Рэмбо вяртаецца ў Францыю, дзе яму ампутуюць нагу з-за ракавай пухліны. Рэмбо памірае ў марсельскім шпіталі 10 лістапада 1891 года. Пахаваны ў Шарлевілі.
Творчасць
У першых вершах Рэмбо адчуваецца ап’яненне жаданай свабодай («Адчуванне», «Мая багема»), ладзяцца смелыя эксперыменты з гукамі і паэтычнымі вобразамі («Афелія», «Шукальніцы вошай», «Галосныя»), пішуцца знішчальныя інвектывы ў адрас правінцыяльнага мяшчанства («На музыцы», «На кукішках»), віноўнікаў бессэнсоўнай вайны («Ліха», «Які спіць у лагчыне»), хрысціянскай набожнасці і пакорлівасці («Вячэрняя малітва», «Беднякі ў храме», «Першае прычасце»), ворагаў Парыжскай камуны («Парыжская оргія, або Парыж засяляецца зноў»). Адна з вяршынь яго паэзіі — верш «П’яны карабель» (1871) — усхваляваная споведзь у выглядзе малой прыгодніцкай адысеі, шэраг нечаканых вобразаў, убачаных на мяжы сну і явы. Стварыўшы своеасаблівую тэорыю паэтычнага яснабачання, Рэмбо імкнуўся да таямніц існага, зрабіць творчасць інструментам карэннага абнаўлення свету, вызваліць несвядомае ад абмежаванняў цвярозага розуму (кніга вершаў у прозе «Азарэнні», выд. 1886). Апошняя кніга «Сезон у пекле» (1873) — развітанне паэта з марамі пра звышзадачу змяніць свет.
На беларускую мову асобныя яго вершы перакладалі Р. Барадулін, А. Мінкін, Я. Семяжон, М. Федзюковіч.
Сан-Пола-Матэзэ
Сан-Пола-Матэзэ (San Polo Matese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 445 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 86020. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Меер Герш Драхле
Меер Герш Драхле (,  —, ) — яўрэйскі літаратар, журналіст, паэт.
Біяграфія
На працягу кароткага часу ён вучыўся ў рэлігійнай пачатковай школе. Рана застаўся сіратой і выхоўваўся ў чужой сям’і. Пачаў працаваць ва ўзросце дванаццаці гадоў. У 1909—1913 гадах служыў у расійскай арміі. Працаваў выкладчыкам і адміністратарам яўрэйскай школы ў Ціраспалі да 1923 года. Пасля Першай сусветнай вайны вярнуўся ў Брэст. Да Другой сусветнай вайны быў лідарам суполкі і настаўнікам ідыша ў школе у Брэсце.
Пачаў выдаваць вершы ў «Сацыял-дэмакрат» у Лембергу (1909), а затым апавяданні ў яўрэйскіх часопісах «Найсэ» (1912), «Фрайнд», «Хайнт», «Момант» у Варшаве і «Фрайер геданк» у Вільні. У 1923 годзе ён стаў рэдактарам «Polesie Shtimmeh» (спачатку гэта быў тыднёвік, а з 1924 года выходзіў двойчы ў тыдзень) у Брэсце. Таксама рэдагаваў «Polesie Nayes», затым — «Polesie Express».
У перыяд Другой сусветнай вайны, з верасня 1939 года па 22 чэрвеня 1941 года, працаваў настаўнікам ідыша ў савецкай вячэрняй школе ў Брэсце, быў бібліятэкарам раённай бібліятэкі.
Калі немцы ўзялі Брэст, ён і 5000 іншых габрэяў былі вывезены 24 чэрвеня 1941 года ў былы польскі ваенны лагер, дзе яго расстралялі нацысты.
Валадымырыўка (Захарыўскі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Астравы Гейберга
Астравы Гейберга (Астравы Акселя Гейберга) (острова Гейберга) — расійскі архіпелаг у Карскім моры паміж Таймырскім паўвостравам і Паўночнай Зямлёй, адміністрацыйна адносіцца да Краснаярскага края. На ўсходзе архіпелаг абмежаваны пралівам Вількіцкага. Уключае ў сябе 4 невялікіх вострава: Паўночны, Заходні, Паўднёвы і Усходні. Уваходзяць у Вялікі Арктычны запаведнік.
Астравы былі названыя Фрыцьёфам Нансенам у гонар консула Акселя Гейберга, які фінансаваў нарвежскія палярныя экспедыцыі «Фрама».
Іракская аперацыя
Іракская аперацыя (у Вялікабрытаніі — Англа-іракская вайна) — ваенная аперацыя ўзброеных сіл Вялікабрытаніі ў Іраку супраць прафашысцкага ўрада Рашыда Алі аль-Гайлані падчас Другой сусветнай вайны.
Папярэднія падзеі
Прэм’ер-міністр Ірака Рашыд Алі аль-Гайлані, начальнік іракскага генеральнага штаба Амін Закі Сулейман і пранямецкая нацыяналістычная групоўка «Залаты квадрат» на чале з палкоўнікамі Салах ад-Дзінам ас-Сабахам, Махмудам Сальманам, Фахмі Саідам і Камілем Шабібам 1 красавіка 1941 года ажыццявілі ваенны пераварот, накіраваны супраць Вялікабрытаніі.
Новы ўрад узначаліў Аль-Гайлані. 17 красавіка Рашыд Алі звярнуўся да фашысцкай Германіі за ваеннай дапамогай у выпадку вайны з Брытаніяй. Берлін пагадзіўся, бо Гітлера зацікавілі іракскія нафтавыя рэсурсы. На Блізкі Усход адправіліся самалёты Люфтвафэ.
Гэдэрымавэ Пэршэ
Гэдэрымавэ Пэршэ (Гедеримове Перше) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Іракская аперацыя
Ход аперацыі
2 мая ў пяць часоў раніцы брытанскія ВВС сіламі 33 самалётаў і 8 бамбардзіроўшчыкаў «Велінгтон» нанеслі ўдар па іракскім войскам, якія размяшчаліся паблізу Хабаніі.
Увечары 6 мая іракцы пачалі адступаць ад Хабаніі, кінуўшы масу ўзбраення, боепрыпасаў і транспартных сродкаў (уключаючы адзін італьянскі танк, 10 браневікоў «Крослі» і 79 грузавікоў). За адзін толькі дзень было захоплена 408 палонных. Колькасць забітых іракскіх вайскоўцаў ацэньвалася ад 500 да 1000 чалавек.
7-8 мая брытанцы ўзялі штурмам моцна ўмацаваны горад Ашар побач з Басрай, нясучы цяжкія страты.
10 мая іракцы адышлі з Рутбы ў заходнім Іраку.
17 мая англічане ўзялі Басру.
22 мая іракцы пры падтрымцы італьянскіх лёгкіх танкаў «FIAT» паспрабавалі вярнуць Фалуджу, але былі адбіты.
23 мая самалёты Люфтвафэ нанеслі паветраны ўдар па брытанскіх пазіцыях у Фалуджы.
27 мая брытанцы пачалі наступленне на Багдад.
RUTUBE
RUTUBE («Руцьюб») — расійскі анлайн-сэрвіс хостынгу і прагляду відэа. Пабудаваны на базе ўласнай тэхналагічнай платформы. Дае розны набор інструментаў для стварэння і апрацоўкі відэакантэнту. Падтрымлівае розныя фарматы блогаў і стрымінгавага вяшчання. Выкарыстоўвае ўласныя мадэлі папулярызацыі і манетызацыі кантэнту.
Іракская аперацыя
Ход аперацыі
29 мая Рашыд Алі бяжыць у Германію.
RUTUBE
На платформе даступны як прыватныя, так і карпаратыўныя блогі. Найбольш папулярныя фарматы — забаўляльныя шоу, анлайн-трансляцыі, стрымінгавыя эфіры ТБ-каналаў, блогі, майстар-класы, тэлеперадачы, кіно і серыялы.
Іракская аперацыя
Ход аперацыі
31 мая 1941 года мэр Багдада падпісаў перамір’е паміж Вялікабрытаніяй і Іракам у прысутнасці брытанскага пасла.
RUTUBE
RUTUBE стварае ўласны арыгінальны кантэнт у розных катэгорыях: забавы, гумар, спорт, кіберспорт, адукацыя, вандраванні, дзіцячы кантэнт і іншыя.
IC 2760
IC 2760 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Палялейкі
Паляле́йкі (, Полелейки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 12 лютага 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Дулінаўскага сельсавета, да 31 студзеня 1983 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Шаркаўшчынскага пассавета.
Вуліца Кірыла і Мяфодзія (Мінск)
Вуліца Кіры́ла і Мяфо́дзія (раней Вялі́кая Бернардзі́нская, Манасты́рская, Баку́ніна) — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска.
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ў гістарычным Верхнім горадзе. Арыентавана з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Пачынаецца ад плошчы Свабоды, спускаецца ў бок р. Свіслач да скрыжавання з вуліцай Зыбіцкай.
Гісторыя
Вуліца з’яўляецца адной з найстарэйшай у Мінску. На тэрыторыі комплексу манастыра бернардзінцаў, у раёне вуліцы Кірыла і Мяфодзія у 2010—2013 гады актыўна праводзіліся археалагічныя працы, падчас якіх быў выяўлены ўчастак вуліцы, якая з XI—XII стагоддзяў праходзіла ад Свіслачы ў бок Бернардзінскага кляштара, дзякуючы чаму было ўдакладнена месцазнаходжанне пасада старажытнага Менска — тэрыторыі, дзе жылі рамеснікі, гандляры. Таксама былі знойдзены рэчы XI—XIV стагоддзяў.
Першыя вядомыя пабудовы адносяцца да пачатку XVI стагоддзя, калі забудоўваўся раён Верхняга горада. Гістарычная назва вуліцы — Вялікая Бернардзінская, у 1866—1922 гадах называлася Манастырскай, паводле знаходжання на вуліцы рэлігійных пабудоў.
У 1893 годзе па вуліцы была пракладзена лінія конкі. У 1922 годзе вуліца была перайменавана ў гонар рускага рэвалюцыянера-анархіста Міхаіла Аляксандравіча Бакуніна. У 1929 годзе замест конкі праклалі першую ў горадзе лінію трамвая, якую запусцілі ў ноч 8 на 9 кастрычніка. Трамвай рухаўся з вуліцы Бакунінскай (суч. Кірыла і Мяфодзія) па даўнім маршруце конкі, па драўляным Новым мосце цераз р. Свіслач (не захаваўся). Пасля войны каля гэтага моста немцаў прымусілі вырыць вялікую яму. Затым перад ёй расстралялі каля 70 фашыстаў, пахаваных у выкапанай яме. У 1956 годзе лінія трамвая на вуліцы была ліквідавана.
У 1990 годзе была перайменавана гонар асветнікаў і стваральнікаў славянскага пісьма братоў Кірыла і Мяфодзія. .
Палавойка
Палаво́йка — рака ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 48 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,4 ‰. Пачынаецца каля вёскі Пастарыні 1, упадае ў Вілію каля аграгарадка Жодзішкі. У вярхоўі пойма забалочаная. Рэчышча каналізаванае. Каля вёскі Малінавая на рацэ створана сажалка (плошча 0,23 км²).
Прарыў Гёбена і Брэслау
Прары́ў «Гё́бена» і «Брэ́слау» — ваенна-марская аперацыя ў пачатку Першай сусветнай вайны, падчас якой караблі брытанскага Міжземнаморскага флота спрабавалі перахапіць Міжземнаморскую эскадру (Mittelmeerdivision) кайзераўскіх ВМС, якая складалася з лінейнага крэйсера «Гёбен» і лёгкага крэйсера «Брэслау». Германскія караблі пазбеглі сутыкнення з пераўзыходзячымі сіламі праціўніка і, прайшоўшы праз Дарданэлы, дасягнулі Стамбула. Прыбыццё «Гёбена» і «Брэслау» у Стамбул стала адным з фактараў, якія падштурхнулі Асманскую імперыю да ўступлення ў Першую сусветную вайну на баку Траістага саюза.
Нягледзячы на адсутнасць непасрэдных баявых дзеянняў, няўдача брытанскага флоту пацягнула за сабой каласальныя палітычныя і ваенныя наступствы. Па словах Уінстана Чэрчыля, яна прынесла «больш смерцяў, гора і разбурэнняў, чым калі-небудзь прычынялі дзеянні караблёў».
Анатоль Фёдаравіч Кавалёў
Анатоль Фёдаравіч Кавалёў (, вёска Даўгаполле,  —, ) — беларускі мастацтвазнавец, жывапісец, дызайнер. Кандыдат мастацтвазнаўства (1973), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. Мухінай (1958). 3 1963 года працаваў у Віцебскім дзяржаўным універсітэце. У 1965—1976 гадах загадваў кафедрай дэкаратыўнага мастацтва, у 1977—1980 гг. — кафедрай малюнка і методыкі выяўленчага мастацтва. Даследваў тэорыю і практыку дызайну. Навуковую і вучэбна-метадычную дзейнасць спалучаў з творчасцю. Распрацаваў эмблему Ульянаўскага аўтазавода, шэраг юбілейных медалёў.
Напісаў 3 кнігі (2 у сааўтарстве) і каля 60 артыкулаў па пытаннях выяўленчага мастацтва, дызайну і эстэтычнага выхавання. У 1977 годзе яму было прысвоена навуковае званне дацэнт, а ў 1992 годзе — званне прафесар.
Акрамя метадычнай і навуковай работы А. Ф. Кавалёў шмат часу аддаваў творчасці. Творы мастака экспанаваліся на міжнародных, усесаюзных, рэспубліканскіх і абласных мастацкіх выставах. Яго работы знаходзяцца ў Эрмітажы, Ульянаўскім мастацкім музеі, у Нацыянальным мастацкім музеі ў Мінску, у Беларускім музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, Віцебскім абласным краязнаўчым музеі і інш.
Мастак працаваў у розных жанрах, аднак любімым жанрам лічыў пейзаж.
Сярод жывапісных работ: «Бацька Мінай» (1980), «Бацькава хата», «3 вогненнай вёскі» (абедзве 1986), «Сафія Полацкая» (1987), «Позняя восень», «Вёска Даўгаполле» (абедзве 1988), «Дарога да Пушкіна» (1992), «Віцебская даўніна», «Зімовая казка» і трыпціх «Гімн старому Віцебску» (усе 1996).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны I ступені, медалямі.
Медаль «За пераўтварэнне Нечарназем’я РСФСР»
Меда́ль «За пераўтварэ́нне Нечэрназе́м'я РСФСР» — дзяржаўная ўзнагарода СССР.
Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 верасня 1977 года. Частковыя змены ў Статуце медаля былі ўнесены Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 18 ліпеня 1980 года.
Аўтар малюнка медаля — мастак Лук'янаў Юрый Аляксандравіч.
Статут медаля
Медалём «За пераўтварэнне Нечэрназем'я РСФСР» узнагароджваюцца рабочыя, калгаснікі і служачыя за ўдарную працу па выкананні доўгачасовай праграмы развіцця сельскай гаспадаркі Нечарназёмнай зоны РСФСР, якія прапрацавалі, як правіла, не менш трох гадоў у размешчаных у гэтай зоне саўгасах, калгасах, на прадпрыемствах, у арганізацыях і установах, дзейнасць якіх непасрэдна звязана з пераўтварэннем Нечэрназем'я.
Узнагароджанне медалём «За пераўтварэнне Нечэрназем'я РСФСР» ажыццяўляецца ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Прэзідыумам Вярхоўнага Савета РСФСР.
Хадайніцтва аб узнагароджанні медалём «За пераўтварэнне Нечэрназем'я РСФСР» узбуджаюцца адміністрацыяй прадпрыемстваў, устаноў, арганізацый, праўленнямі калгасаў, партыйнымі, прафсаюзнымі і камсамольскімі арганізацыямі працоўных калектываў і накіроўваюцца ў выканаўчы камітэт раённага, гарадскога Савета народных дэпутатаў.
Выканаўчы камітэт раённага, гарадскога Савета народных дэпутатаў разглядае паступіўшыя хадайніцтвы і накіроўвае іх адпаведна ў выканаўчы камітэт абласнога Савета народных дэпутатаў, Прэзідыум Вярхоўнага Савета аўтаномнай рэспублікі, якія прымаюць па хадайніцтвах рашэнне і ўваходзяць з прадстаўленнем аб узнагароджанні медалём у Прэзідыум Вярхоўнага Савета РСФСР.
Медаль «За пераўтварэнне Нечэрназем'я РСФСР» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля медаля «За будаўніцтва Байкала-Амурскай магістралі».
Апісанне медаля
Медаль «За пераўтварэнне Нечэрназем'я РСФСР» вырабляецца з тампака і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На адваротным боку медаля ў цэнтры, размешчана выява сярпа і молата з уплеценымі пшанічнымі каласамі, у верхняй частцы — пяціканцовая зорачка з разьбягаючыміся прамянямі.
Усе надпісы і выявы на медалю выпуклыя.
Лабуне (гміна)
Лабу́не (Łabunie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лабуне. Плошча гміны складае 87,48 км². Станам на 2009 год у гміне Лабуне пражывалі 6304 чалавекі, шчыльнасць — 72,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Гіркіўка
Гіркіўка (Гіркі́вка) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Эдзіта Станіславаўна П’еха
Эдзіта Станіславаўна П'еха (нар., г. Нуаэль-су-Лан, Францыя) — расійская эстрадная спявачка. Народная артыстка СССР (1988).
Скончыла педагагічны ліцэй у Гданьску (Польшча), вучылася ў Ленінградскім універсітэце. 3 1955 артыстка Ленканцэрта (з 1994 Пецярбургканцэрт). Першая выканальніца шматлікіх песень В. Салаўёва-Сядога, А. Астроўскага, А. Пятрова, А. Фельцмана і інш. У рэпертуары таксама французскія і польскія песні. Творчасць адметная лірычнасцю і высакароднасцю выканання. Знялася ў мастацкіх фільмах: «Лёс рэзідэнта», «Непапраўны лгун», «Брыльянты для дыктатуры пралетарыяту».
Канстанцін Генадзевіч Моластаў
Канстанцін Генадзевіч Моластаў (нар., Краснаармейск, Саратаўская вобласць, РСФСР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, пагранічнік. Старшыня Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Рэспублікі Беларусь (з 30 мая 2023). Генерал-маёр (2023).
Біяграфія
Нарадзіўся 30 мая 1970 года ў Краснаармейску Саратаўскай вобласці РСФСР.
У 1993 годзе скончыў Алмацінскае вышэйшае пагранічнае каманднае вучылішча КДБ СССР імя Ф. Э. Дзяржынскага, у 2004 годзе — Пагранічную акадэмію Федэральнай службы бяспекі Расійскай Федэрацыі, у 2011 годзе — Акадэмію Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, у 2019 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З 2004 па 2005 год — намеснік начальніка штаба — начальнік аддзела штаба Гомельскага пагранічнага атрада.
З 2005 па 2007 год — намеснік начальніка штаба — начальнік аддзела штаба Лідскага пагранічнага атрада.
З 2007 па 2009 год праходзіў службу на розных пасадах у Гродзенскім пагранічным атрадзе.
З 2009 па 2012 год — першы намеснік начальніка пагранічнай групы — начальнік аператыўнага ўпраўлення Брэсцкай пагранічнай групы.
З верасня 2014 года па 30 мая 2023 года працаваў начальнікам 16-й (Гродзенскай) пагранічнай групы пагранічнай службы.
2 снежня 2021 года Міністэрства фінансаў ЗША ўключыла Моластава ў амерыканскі санкцыйны спіс. Таксама ён трапіў пад санкцыі Канады і ў чорны спіс Еўрасаюза. 20 снежня Моластава ў свой санкцыйны спіс уключыла Швейцарыя. 22 снежня да адпаведнага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя.
Дэпутат Гродзенскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання.
30 мая 2023 года прызначаны старшынёй Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Рэспублікі Беларусь.
27 чэрвеня 2023 года прысвоена званне генерал-маёра.
Сям’я
Жанаты. Сын — Захар Канстанцінавіч Моластаў, капітан, першы намеснік каменданта пагранічнай камендатуры «Гудагай».
Крк (горад)
Крк (Krk, Veglia) — горад у Харватыі, адміністрацыйны цэнтр вострава Крк. Насельніцтва (20011 г.) - 6243 чал.
Гісторыя
Горад Крк быў вядомы ўжо ў часы Рымскай імперыі. Першапачаткова меў назву Курыкта (Curicta). У першыя стагоддзі н. э. быў добра ўмацаваны. Пасля распаду адзінай імперыі ўвайшоў у склад Візантыі, што было пацверджана дагаворам 812 г. паміж візантыйскім і франкскім імператарамі. У VII ст. пацярпеў ад нашэсця авараў, аднак хутка быў узноўлены.
У 900 г. заснавана рымска-каталіцкае біскупства Крк (Dioecesis Veglensis).
У XI ст. захоплены венецыянцамі. Горад стаў цэнтрам графства Крк, уладары якога толькі фармальна залежылі ад Венецыі. Імі быў пабудаваны магутны замак Крк. Дзякуючы высілкам графаў і біскупаў у XIV - XVI стст. горад лічыўся адным з галоўных культурных цэнтраў Харватыі.
У 1480 г. Крк зноў быў падначалены Венецыі. Апошні граф Іван VII Франкапан быў арыштаваны і памёр у венецыянскай турме. Горад і востраў кіраваліся венецыянскім губернатарам, аднак мелі пэўную аўтаномію. Большасць мясцовых дакументаў складалася на глаголіцы. У пач. XVI ст. у сувязі з пашырэннем Асманскай Порты насельніцтва значна павялічылася за лік бежанцаў з мацерыка.
У 1797 г. горад далучаны да Аўстрыйскай імперыі. У 1918 - 1920 гг. акупаваны Італіяй. У 1920 г. стаў часткай Югаславіі. У міжваенны перыяд пачаў развівацца турызм.
З 1991 г. у складзе незалежнай Харватыі.
Эканоміка
Галоўны занятак мясцовага насельніцтва — абслугоўванне турыстаў. Жыхары Крк маюць адзін з лепшых у Харватыі ўзроўняў жыцця. У Крк месціцца галоўны офіс буйной будаўнічай кампаніі GP Krk.
Славутыя мясціны
У прыморскай частцы захавалася старая забудова, у тым ліку некалькі касцёлаў і кляштар XIII - XVIII стст. Найбольшую цікавасць уяўляюць гарадскі мур, які пачаў будавацца яшчэ ў 1 тысячагоддзі да н. э., а таксама замак сям'і графаў Франкапанаў (XIII ст.).
Таццяна Васільеўна Гаеўская
Тацця́на Васі́льеўна Гае́ўская (нар., ) — дырэктар установы БДУ «Навукова-даследчы інстытут фізіка-хімічных праблем» (НДІ ФХП БДУ), загадчыца лабараторыі хіміі тонкіх плёнак НДІ ФХП БДУ, кандыдат хімічных навук, дацэнт, заслужаны работнік БДУ.
Біяграфія
Нарадзілася 29 кастрычніка 1946 года ў Магілёве ў сям’і служачага. У 1947 годзе сям’я пераехала ў Брэст, дзе ў 1963 годзе Таццяна Васільеўна Гаеўская са срэбным медалём скончыла СШ № 2 г. Брэста.
У 1963 годзе паступіла на хімічны факультэт БДУ, дзе ўжо з першых курсаў займалася навуковымі даследаваннямі на кафедры неарганічнай хіміі пад кіраўніцтвам акадэміка В. В. Свірыдава. У 1968 годзе з адзнакай скончыла ўніверсітэт і паступіла ў аспірантуру на кафедру неарганічнай хіміі хімічнага факультэта БДУ. У 1972 годзе паспяхова абараніла дысертацыю на суісканне навуковай ступені кандыдата хімічных навук па спецыяльнасці «Фізічная хімія».
З 1972 года працавала малодшым, старшым, вядучым навуковым супрацоўнікам спачатку на хімічным факультэце БДУ, а з 1979 года — у НДІ ФХП БДУ. У 2005 годзе прызначана на пасаду намесніка дырэктара па навуковай рабоце, а ў маі 2009 года — дырэктара НДІ ФХП БДУ.
У 1983 годзе ёй прысвоена навуковае званне «старшы навуковы супрацоўнік», а ў 2010 годзе — «дацэнт». З лістапада 2010 года яна адначасова загадвае лабараторыі хіміі тонкіх плёнак.
Навуковыя інтарэсы
Навуковыя інтарэсы ставяцца да вобласці даследавання механізмаў і кінетыкі рэакцый хімічнага і электрахімічнага асаджэнне з раствораў невысакародных і высакародных металаў, распрацоўкі працэсаў атрымання пакрыццяў з металаў, сплаваў і кампазітаў.
Даследаванні па атрыманню кампазіцыйных пакрыццяў
У выніку даследаванняў па атрыманню кампазіцыйных пакрыццяў са сплаваў нікеля з борам атрымалася распрацаваць шэраг тэхналагічных працэсаў, якія абароненыя патэнтамі Рэспублікі Беларусь і Расіі і ўкаранёны ў серыйную вытворчасць на 12 прадпрыемствах нашай рэспублікі і СНД. Пад кіраўніцтвам Таццяны Васільеўны або пры яе непасрэдным удзеле распрацаваны і ўкаранёны ў серыйную вытворчасць на прадпрыемствах Рэспублікі Беларусь:
Праца ў НДІ ФХП БДУ
Узначалены Т. В. Гаеўскай НДІ ФХП БДУ на працягу многіх гадоў з’яўляўся галаўной арганізацыяй-выканаўцам дзвюх дзяржаўных навукова-тэхнічных праграм (ДНТП): «Фармацэўтычныя субстанцыі і лекавыя сродкі» (падпраграма «Лекавыя сродкі») і «Хімічныя тэхналогіі і вытворчасці» (падпраграма «малатанажных хімія»), а таксама дзяржаўнай праграмы «Інавацыйныя біятэхналогіі» (падпраграма «біяэнергетыка») і дзяржаўнай праграмы навуковых даследаванняў (ГПНИ) "Хімічныя рэагенты і матэрыялы, прыродна-рэсурсный патэнцыял ".
Пад кіраўніцтвам Таццяны Васільеўны інстытут чатыры разы станавіўся пераможцам рэспубліканскага спаборніцтва за дасягненне найлепшых вынікаў у выкананні асноўных мэтавых паказчыкаў прагнозу сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь сярод арганізацый навукі і навуковага абслугоўвання і ўказамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь быў занесены на рэспубліканскую Дошку гонару.
У 2012 годзе НДІ ФХП БДУ прызнаны пераможцам конкурсу «На лепшую арганізацыю вынаходніцкай дзейнасці і кіраванне інтэлектуальнай уласнасцю» і узнагароджаны дыпломам Нацыянальнага цэнтра інтэлектуальнай уласнасці. У 2015 годзе ўдастоены ўзнагароды Сусветнай арганізацыі інтэлектуальнай уласнасці «Лепшаму прадпрыемству ў сферы інтэлектуальнай уласнасці» за ўклад у эфектыўнае стварэнне і выкарыстанне аб’ектаў інтэлектуальнай уласнасці.
Навукова-даследчую працу Т. В. Гаеўская спалучае з грамадскай дзейнасцю, з’яўляючыся членам навукова-тэхнічных саветаў розных дзяржаўных праграм, членам рэдкалегіі часопіса «Веснік БДУ. Серыя 2, Хімія. Біялогія. Геаграфія» і іншых выданьняў.
Навуковыя працы
З’яўляецца аўтарам больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 1 манаграфіі, 137 артыкулаў (з іх 35 апублікаваныя ў перыядычных выданнях краін далёкага замежжа), а таксама 48 патэнтаў і аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы; ўзнагароджана знакам «Вынаходнік СССР».
Навуковыя званні і ўзнагароды
За значны ўклад у развіццё навуковых даследаванняў, арганізатарскую і інавацыйную дзейнасць тройчы была ўзнагароджана прэміямі Камісіі Прэзідыума Савета Міністраў СССР і Міністэрства вышэйшай адукацыі БССР, узнагароджана ганаровымі граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь.
У 2006 годзе за цыкл прац «Працэсы атрымання з раствораў плёнак металаў, сплаваў і кампазітаў з рэгуляванымі складам, структурай і ўласцівасцямі», за ўкараненне працэсаў атрымання з раствораў плёначных пакрыццяў з металаў, сплаваў і кампазітаў на прадпрыемствах Рэспублікі Беларусь Свірыдаў В. В., Вараб’ёва Т. Н., Гаеўская Т. В., Сцяпанава Л. І. удастоены прэміі імя А. Н. Сеўчанкі.
У 2008 годзе была ўзнагароджана Ганаровай граматай Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь за значны асабісты ўклад у практычную рэалізацыю даследаванняў у галіне хіміі і хімічнай тэхналогіі.
У 2010 годзе Т. В. Гаеўскай было прысвоена ганаровае званне «Заслужаны работнік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта», у 2011 годзе — ганаровае званне «Мінчанін года» ў галіне вышэйшай адукацыі і навукі. Яе распрацоўкі неаднаразова экспанаваліся на міжнародных выстаўках, адзначаны спецыяльным прызам за перамогу ў намінацыі і пяццю залатымі і сярэбранымі медалямі (2004−2014).
Падрыхтавала шэсць кандыдатаў хімічных навук (частка — у сакіраўніцтве са сваім настаўнікам акадэмікам В. В. Свірыдавым). Дысертацыя яе вучаніцы Ю. Н. Бекіш была прызнана пераможцам конкурсу Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь на найлепшую кандыдацкую дысертацыю 2011 года ў намінацыі «натуральныя навукі».
Бон-Жэзус-ду-Кангоньяс
Бон-Жэзус-ду-Кангоньяс — царкоўны комплекс у Бразіліі, аб'ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Горад Кангоньяс, заснаваны ў каланіяльны перыяд, у 18 ст. быў аднім з цэнтраў горназдабываючай прамысловасці.
Царкоўны комплекс Бон-Жэзус-ду-Кангоньяс — прыклад таго, як стыль барока дасягнуў сваёй найвышэйшай кропкі развіцця ў мастацтве дэкора, у экспрэсіі і вычварнасці форм. Акрамя ўнутраных інтэр’ераў, якія ўражваюць сваёй раскошай, цікавай з’яўляецца вонкавая лесвіца, упрыгожаная рознакаляровымі статуямі прарокаў, і ансамбль з сямі капліц, кожная з якіх прысвечана прыпынкам на шляху да месца распяцця Хрыста.
Уладзімір Сяргеевіч Улашчык
Уладзі́мір Сярге́евіч Ула́шчык (нар., в. Валіцкаўшчына Мінскай вобласці — ) — беларускі вучоны-медык, фізіятэрапеўт. Міністр аховы здароўя БССР (1986—1990), дырэктар Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі (2005—2010). Акадэмік НАН Беларусі (2009), доктар медыцынскіх навук, прафесар. Унёс значны ўклад у развіццё айчыннай фізіятэрапіі і курорталогіі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1986).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.
У 1959 годзе з адзнакай скончыў сярэднюю школу № 29 г. Мінска. З 1959 па 1965 гады вучыўся ў Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце на лячэбным факультэце. З 1965 па 1968 гады — стажор-даследчык і асістэнт кафедры агульнай хіміі (там жа).
У 1968 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата біялагічных навук на тэму «Іёнафарэтычная пранікальнасць скуры і колькасныя заканамернасці электрафарэзу простых іёнаў праз скуру». З 1968 па 1977 гады — навуковы супрацоўнік і кіраўнік аддзела фізічных метадаў лячэння Беларускага НДІ неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі.
У 1974 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара медыцынскіх навук на тэму «Электрафарэз лекавых рэчываў (эксперыментальна-клінічнае даследаванне)». З 1975 года — член Савета маладых вучоных пры ЦК ЛКСМБ.
З 1976 па 2001 год — старшыня праўлення Беларускага таварыства фізіятэрапеўтаў і курортологов.
З 1977 па 2005 год — загадчык кафедры фізіятэрапіі і курорталогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
У 1980 годзе атрымаў вучонае званне прафесара па кафедры фізіятэрапіі.
З 1984 па 1987 год — дэпутат Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.
З 1986 па 1996 год — член Камітэта па дзяржаўных прэміях у галіне навукі і тэхнікі.
З 1988 па 1990 год — дэпутат Вярхоўнага савета БССР.
З 1989 года — член-карэспандэнт НАН Беларусі па спецыяльнасці «Медыцына».
У 1992 годзе яму была прысвоена кваліфікацыя фізіятэрапеўта вышэйшай катэгорыі.
З 1993 па 2005 год — галоўны рэдактар часопіса «Ахова здароўя». Па цяперашні час намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Ахова здароўя».
З 1993 па 2005 год — галоўны спецыяліст Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь па фізіятэрапіі.
C 1993 па 2009 — член Вышэйшай атэстацыйнай камісіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, старшыня і член экспертных саветаў ВАК Рэспублікі Беларусь.
З 2003 года — ганаровы акадэмік Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
З лютага 2005 года па жнівень 2010 года — дырэктар Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі.
З 2006 года — галоўны рэдактар часопіса «Навіны медыка-біялагічных навук».
У 2009 годзе быў абраны акадэмікам НАН Беларусі па спецыяльнасці «Фізічная медыцына».
З верасня 2010 года — кіраўнік аддзела і галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута фізіялогіі НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Падрыхтаваў больш за 70 дактароў і кандыдатаў навук.
Апублікаваў больш за 800 навуковых прац, у тым ліку 50 манаграфій, падручнікаў і навучальных дапаможнікаў, больш за 400 часопісных артыкулаў, 50 метадычных рэкамендацый і інструкцый.
Бібліяграфія
Аўтар больш 800 навуковых прац, больш за 50 манаграфій, падручнікаў і навучальных дапаможнікаў, 50 метадычных указанняў і интрукций, больш за 400 часопісных артыкулаў.
Гімн Ліхтэнштэйна
Гімн Ліхтэнштэйна — песня «Oben am jungen Rhein» («Над маладым Рэйнам». З'яўляецца дзяржаўным гімнам княства Ліхтэнштэйн. Імя кампазітара невядома, аўтар тэкста — Якаб Іозеф Яўх. Да 1963 года песня звалася «Oben am deutschen Rhein» («Над нямецкім Рэйнам»)
Тэкст гімна
Oben am jungen Rhein
Lehnet sich Liechtenstein
An Alpenhöh’n.
Dies liebe Heimatland,
Das teure Vaterland,
Hat Gottes weise Hand
Für uns erseh’n.
Hoch lebe Liechtenstein
Blühend am jungen Rhein,
Glücklich und treu.
Hoch leb' der Fürst vom Land,
Durch Bruderliebe Band
Vereint und frei.
Тэкст гімна да 1963 года
1. Oben am deutschen Rhein
Lehnet sich Liechtenstein
An Alpenhöh’n.
Dies liebe Heimatland
Im deutschen Vaterland
Für uns erseh’n.
2. Wo einst St. Lucien
Hineingebracht.
Dort an dem Grenzenstein
Und längs dem jungen Rhein
Steht furchtlos Liechtenstein
Auf Deutschlands Wacht.
3. Lieblich zur Sommerzeit
Auf hoher Alpen Weid
Schwebt Himmelsruh'.
Wo frei die Gemse springt,
Kühn sich der Adler schwingt,
Der Senn das Ave singt
Der Heimat zu.
4. Von grünen Felsenhöh’n
Freundlich ist es zu seh’n
Mit einem Blick:
Wie des Rheins Silberband
Säumet das schöne Land
Ein kleines Vaterland
5. Hoch lebe Liechtenstein,
Blühend am deutschen Rhein,
Glücklich und treu.
Hoch leb' der Fürst vom Land,
Durch Bruderliebe Band
Vereint und frei.
Уладзімір Аляксандравіч Мацюхін
Уладзімір Аляксандравіч Мацюхін (, вёска Пэтрапаўліўка, Мікалаеўская вобласць, УССР — ) — беларускі фізіёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1995), акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1986), Расійскай акадэміі медыцынскіх навук (1991), доктар медыцынскіх навук (1965), прафесар (1977).
Біяграфія
Скончыў Ваенна-Марскі факультэт пры 1-м Ленінградскім медыцынскім інстытуце (1953). У 1953—1979 гадах служыў на Ваенна-Марскім Флоце лекарам часткі, галоўным Радыёла-таксікалогіі Ціхаакіянскага флоту, у 1966—1978 гадах член секцыі абаронная праблем Прэзідыума АН СССР (Новасібірск). У 1978—1988 гадах дырэктар Інстытута фізіялогіі Сібірскага аддзялення АМН СССР. У 1988—1993 гадах дырэктар НДІ радыяцыйнай медыцыны Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, у 1994—2005 гадах галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута фізіялогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 2005 года прафесар Маскоўскай медыцынскай акадэміі імя І. М. Сечанава.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 240 навуковых прац, в тым ліку 7 манаграфій. Навуковыя працы прысвечаны праблемам экалогіі, біёнікі, біярытмалогіі, радыяцыйнай медыцыны. Даследаваў фізіялогію здаровага чалавека пры пераездзе яго ва ўмовы мусоннага клімату Далёкага Усходу. Абгрунтаваў і сфармуляваў асноўныя палажэнні высунутай канцэпцыі дынамічнай рэгіянальнай (геаграфічнай) нормы фізіялагічных паказчыкаў. Распрацаваў фізіялогію і хронаэкалогію геаграфічных перасоўванняў, звязаных са зменай чалавекам прыродна-кліматычных і сацыяльна-вытворчых умоў. Ажыццявіў комплексныя даследаванні па эколага-фізіялагічных і эколага-радыяцыйных праблемах чалавека пасля Чарнобыльскай катастрофы. Распрацоўваў сістэмы жыццезабеспячэння пасля буйных радыяцыйных катастроф.
Пад кіраўніцтвам У. А. Мацюхіна абаронены 17 кандыдацкіх і 5 доктарскіх дысертацый.
Узнагароды
Узнагароджаны Ордэнам Францыска Скарыны (2002), медалямі.
Глыбакаяр
Глыбакаяр (Глибокоя́р) — вёска ў Захарыўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2761
IC 2761 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Polypedates cruciger
Polypedates cruciger — від бясхвостых земнаводных сямейства Rhacophoridae, які з'яўляецца эндэмікам вострава Шры-Ланка.
Арэал
Яго натуральныя месцы пражывання — субтрапічныя і трапічныя сухія лясы, субтрапічныя і трапічныя вільготныя лясы, прэснаводныя балоты, перарывістыя маршы прэснай вады, пашы, плантацыі, сады ў сельскіх і гарадскіх раёнах і сажалкі.
Запуск рухавіка кароткім замыканнем
Запуск рухавіка кароткім замыканнем (Hot-wiring) — працэс абыходу замка запальвання аўтамабіля для запуску яго без ключа. Часта выкарыстоўваецца падчас крадзяжу аўтамабіляў. Аднак, законны ўладальнік транспартнага сродку, які страціў ключ ад транспартнага сродку або запусціў аўтамабіль з няспраўным замком запальвання (напрыклад, у састарэлых аўтамабілях), таксама можа ажыццявіць гэты працэс.
Чмялі
Чмялі (Bombus) — род насякомых з сямейства сапраўдных (высакародных) пчол (Apidae), у многіх адносінах блізкія да меданосных пчолаў.
Запуск рухавіка кароткім замыканнем
Метады
Запуск аўтамабільных рухавікоў кароткім замыканнем звычайна прадугледжвае злучэнне правадоў, якія замыкаюць ланцуг, калі ключ знаходзіцца ў становішчы «ўключана» або «гатова» (уключэнне паліўнай помпы, сістэмы запальвання і іншых неабходных кампанентаў). Затым патрэбна зрабіць іскру дакрананнем да іншага проваду, які злучаецца са старцёрам. Канкрэтны метад запуску транспартнага сродку кароткім замыканнем залежыць ад электрычнай сістэмы запальвання канкрэтнага аўтамабіля. Адзінкі з дыстанцыйным запускам рухавіку маюць доступ да тых жа правадоў, як і пры звычайных метадах запальвання. Апісанні колераў і размяшчэння правадоў, а таксама схемы сістэмы запальвання часам можна знайсці ў інтэрнэт-базах даных.
Чмялі
Апісанне
Даўжыня да 3,5 см. Цела ўкрыта густымі доўгімі валаскамі, з чорнымі, белымі, ярка-рыжымі палосамі. Маюць 2 пары перапончатых крылаў з ячэістым жылкаваннем. Ротавыя органы ў выглядзе хабатка грыэуча-ліжучага тыпу. Развіта джала і ядавітыя залозы. Маюць прыстасаванне для збору пылку. Адметныя рысы гэтага роду наступныя: заднія галёнкі самкі звонку бліскучыя, паліраваныя, злёгку ўціснутыя, па краях з доўгімі валасінкамі, якія ўтвараюць зборны апарат, так званы «кошык»; шосты сцярніт брушка самкі не сплошчаны па баках; брушка не падагнутае на вяршыні; геніталіі самца моцна хіцінізаныя, цёмныя.