cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Косіў
Косаў ці Косіў (Ко́сів) — горад, раённы цэнтр Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Ляжыць у самога падножжа Карпат, у даліне ракі Рыбніца, прытока Прута. Насельніцтва 8625 чалавек (2018).
Маргарэт Крок
Маргарэт Кнутсдотэр Крок-Хамар (швед. Margaretha Knutsdotter Krook Hammar,,  — , ) — шведская актрыса. У 1997—2000 гадах напярэдадні Новага года чытала ў Скансене паэму Тэнісана «Ring Out, Wild Bells», выступ якога транслявала ў прамым эфіры Sveriges Television (SVT).
Творчасць
За час акцёрскай кар’еры Крок часта грала ролі моцных жанчын, такіх, як матуля Кураж, Гертруда Стайн або трэцяя жонка Юджына О’Ніла, Карлота Мантэрэй, у п’есе Ларса Норэна «Och ge oss skuggorna», якая была экранізавана для SVT.
Крок выконвала і камедыйныя ролі, як на сцэне, так і ў кіно, у тым ліку сыграла маці ў фільме Ёста Экмана «Morrhår och ärtor» (1986), з’явілася ў некалькіх фільмах Тагэ Даніэльсана, уключаючы «Släpp fångarne loss, det är vår!» (1975), за які атрымала прэмію «Залаты жук» за лепшую жаночую ролю, і «Прыгоды Пікаса» (1978).
Вядомасць атрымалі і запісы Крок на Шведскім радыё ў забаўляльнай перадачы «På minuten». У 1974 годзе Крок атрымала стыпендыю О’Ніла. Для маленькіх дзяцей яна стала вядомая дзякуючы аўдыёзапісам дзіцячых кніг Евы Бексельс з серыі «Morfar prosten», выпушчаным на касетах і кампакт-дысках.
Phengaris arion
Phengaris arion — еўразійскі від матылькоў з сямейства блакітніц.
Арэал
У 1979, цалкам зніклі ў Вялікабрытаніі: у месцы пражывання мурашак віду Myrmica sabuleti (вусені матылькоў сілкуюцца іх лічынкамі) панізілася тэмпература з-за павелічэння вышыні травы. Траву ж перасталі есці выміраючыя ад міксаматозу трусы.
У 1980 годзе завезеныя ў краіну з Швецыі. Для аднаўлення колькасці папуляцыі спатрэбілася чвэрць стагоддзя.
Гарадэнка
Гарадзенка ці Гарадэнка (Городенка) — горад у Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Плошча 56 км². Насельніцтва 9404 чал. (1 студзеня 2012). У 1195 годзе ўпершыню згадваецца ў гістарычных крыніцах. У 1668 годзе атрымаў магдэбургскае права.
У 1940 годзе статус горада.
Мар’яна Уладзіміраўна Малеўская-Малевіч
Мар’яна Уладзіміраўна Малеўская-Малевіч (Марианна Владимировна Малевская-Малевич;, Петраград, РСФСР — , , Расія) — савецкі і расійскі археолаг.
Біяграфія
Нарадзілася у сям’і юрыста з Іркуцка Уладзіміра Інакенцьевіча Дзяменцьева і францужанкі з Алжыра Яўгеніі Эдуардаўны Ганэ. У 1937 годзе скончыла 7-гадовую школу пры Ленінградскім дзяржаўным харэаграфічным вучылішчы, пасля чаго паступіла на рабочы факультэт пры Ленінградскім інстытуце інжынераў камунальнага будаўніцтва, які скончыла ў 1938 годзе. У лютым 1942 года была эвакуіравана з блакаднага Ленінграда ў Самарканд (Узбекістан) у ліку іншых супрацоўнікаў Акадэміі мастацтваў. У 1946 годзе скончыла Інстытут імя І. Рэпіна Усерасійскай акадэміі мастацтваў.
З 1952 па 1986 гады працавала навуковым супрацоўнікам Ленінградскага аддзялення Інстытута гісторыі матэрыяльнай культуры АН СССР.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Вывучала археалогію старажытнага горада, у т.л. архітэктура Беларусі і Украіны XII—XV стст., бытавую і архітэктурна-дэкаратыўную кераміку. У перыяд з 1940 па 1957 гады ўдзельнічала ў экспедыцыях пад кіраўніцтвам М. К. Каргера. У 1966 годзе па матэрыялах даследаванняў М. М. Вароніна ў Гродзенскім Старым замку выканала рэканструкцыю падлогі Гродзенскай Ніжняй царквы. У 1958—1977 гадах даследавала старажытны Навагрудак: правяла раскопкі царквы XIV—XVII стст., грамадзянскай пабудовы XIV ст. на тэрыторыі Навагрудскага замка. У 1970—1980 гадах кіраўнік архітэктурна-археалагічных даследаванняў на тэрыторыі Украіны.
Бакасніцы
Бакасніцы (Rhagionidae) — сямейства караткавусых насякомых атрада двухкрылых.
Апісанне
Даўжыня 2-18 мм. Чорныя, бурыя, або жоўтыя насякомыя. Брушка падоўжанае, канічнае. Галава паўшарападобная. Крылы празрыстыя або плямістыя з 4 радыяльнымі жылкамі. Лічынкі — драпежнікі, насяляюць вільготную, багатую арганічнымі рэчывамі глебу, апалае лісце, адмерлую драўніну, радзей праточную ваду. Дарослыя жывуць на лісцях, ствалах дрэў, звычайна ў вільготных мясцінах каля вады. Дарослыя мухі кормяцца дробнымі насякомымі з мяккімі покрывамі, частка відаў — нектарам. Самкі родаў  і  — крывасосы.
Пашыраны ўсясветна, вядома каля 500 відаў. На Беларусі каля 30 відаў, найбольш пашырана
Янаўцы
Янаўцы́ (, Яновцы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мокраўскага сельсавета.
Яблуніў
Ябланаў ці Яблуніў (Яблунів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Косіўскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. У студзені 1989 года колькасць насельніцтва складала 1834 чалавек. На 1 студзеня 2013 года колькасць насельніцтва складала 2056 чалавек.
Ліза Нордэн
Ліза Нордэн (швед. Lisa Nordén; нар., ) — шведская трыятланістка, чэмпіёнка свету, прызёр Алімпійскіх гульняў.
Біяграфія
Нарадзілася 24 лістапада 1882 года ў горадзе Крыстыянстад. У дзяцінстве займалася конным спортам (коннае трохбор’е). У 2000 годзе ўпершыню паспрабавала сябе ў трыятлоне. У 2002 годзе пасля траўмы свайго каня, сышла з коннага спорту па прычыне адсутнасці ў сям’і грошай на набыццё новага элітнага каня. Засяродзілася на занятках (трыятлон). У 2007 годзе выйграла кубак свету сярод юніёраў (U23).
У 2008 годзе дэбютавала ў дарослым спорце. На чэмпіянаце Еўропы заняла 3-е месца. На чэмпіянаце свету стала дваццатай. Дзякуючы добрым вынікам прайшла адбор у шведскую зборную на Алімпійскія гульні ў Пекіне, дзе паказала 18-ы вынік. У гэтым жа годзе стала чэмпіёнкай Швецыі.
У 2009 годзе ўпершыню выйграла этап чэмпіянату сусветнай серыі ў Якагама, па выніках года стала ўладальніцай сярэбранай ўзнагароды чэмпіянату свету (з 2009 года пераможца чэмпіянату сусветнай серыі пачаў атрымліваць тытул чэмпіёна свету).
У сезоне 2010 гады атрымала траўму спіны на аднаўленне ад якой пайшла першая частка сезону, аднак нягледзячы на ​​гэты факт стала бронзавым прызёрам чэмпіянату Еўропы ў Ірландыі. Пазней, дзякуючы перамозе на этапе чэмпіянату сусветнай серыі ў Гамбургу ў ліпені і другога месца на этапе ў Кіцбюэле ў жніўні, размясцілася трэцяй у выніковым пратаколе і атрымала бронзавую ўзнагароду чэмпіянату свету.
У 2012 годзе на Алімпійскіх гульнях у Лондане спартсменка заваявала сярэбраную ўзнагароду, саступіўшы пераможцы швейцарцы Ніколе Шпірыг на фінішы толькі 0,009 секунды (па дадзеных фотафінішу). У жніўні і верасні 2012 года яна выйграла два этапы чэмпіянату сусветнай серыі і ў выніку стала чэмпіёнкай свету.
У 2012 годзе была прызнана лепшым спартсменам Швецыі і атрымала залаты медаль, заснаваны выданнем «Svenska Dagbladet».
Polyommatus bellargus
Polyommatus bellargus — дзённы матылёк сямейства блакітніц.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла — 14-18 мм.
Насяляе на лугах паблізу выхадаў вапнякоў. Развіваюцца два пакалення ў год. У Заходняй Еўропе лёт матылькоў ў маі-чэрвені і ў ліпені-верасні. Кармавымі аб'ектамі гусеніц служаць расліны сямейства бабовых.
Распаўсюджанне
Сярэдняя паласа і поўдзень Еўропы, Крым, Каўказ да Ірака і Ірана.
Індустрыяльны хардкор
Industrial hardcore — стыль музыкі, разнавід габеру
Рытм
Індустрыальны хардкор можа мець просты і зламаны рытм. Звычайна, гэтыя рытмы спалучаюцца ў адной тэме. На рытмы звычайна накладаецца дысторшн. Рытм атрымліваецца хуткі - 200 - 360 BPM, часам больш хуткі.
Мелодыя
Прысутнічае рэдка, а калі прысутнічае, дык разам з рытмам на ёй ужываецца дысторшн. Звычайна, будуецца па правілах дарк эмбіенту ці пазычаюцца з іншых твораў гэтага жанру.
Холмічы
Хо́лмічы (, Холмичи; да 1964 года Каро́стычы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнаўчыцкага сельсавета. Размешчаны за 27 км на поўнач ад Брэста, 21 км ад чыгуначнай станцыі Матыкалы.
У складзе СВК «Чарнаўчыцы» (цэнтр — в. Чарнаўчыцы).
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска Каростычы ў складзе маёнтка Дзямянчыцы ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1858 годзе вёска належала пані Баяроўскай. У 1897 годзе вёска ў Турнянскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні, працавала школа граматы, хлебазапасны магазін.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Турнянскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
30 ліпеня 1964 года Каростычы перайменаваны ў Холмічы.
Амелія Андэрсдотэр
Ганна Амелія Мацільда ​​Катарына Андэрсдотэр (Anna Amelia Matilda Katarina Andersdotter; нар., Энчэпінг, лен Упсала, Швецыя) — шведскі палітык і абраны дэпутат Еўрапейскага парламента па спісе Пірацкай партыі Швецыі на выбарах 2009 года.
Біяграфія
Амелія Андэрсдотэр пражывала ў Лундзе і на момант абрання вывучала ў Лундскім універсітэце эканоміку і іспанскую мову. З 2007 года па сакавік 2010 года працавала міжнародным каардынатарам моладзевай арганізацыі «Малады пірат» Пірацкай партыі Швецыі.
Андэрсдотэр ішла другой у партыйным спісе пасля Крысціяна Энгстрома, і атрыманых галасоў было недастаткова для атрымання мандата ў чэрвені 2009 года. Аднак яна атрымала права на месца ў парламенце пасля ўступлення ў сілу Лісабонскага дагавора, калі Швецыя дадаткова набыла два месцы ў Еўрапарламенце. Афіцыйнае ўступленне на пасаду адбылося ў снежні 2011 года. Андэрсдотэр у 21 год стала самым маладым абраным, а ў 24 гады — самым маладым дзеючым дэпутатам Еўрапарламента.
У інтэрв’ю газеце Лундскага ўніверсітэта Андэрсдотэр заявіла, што пры абранні мяркуе пералічваць частку свайго дэпутацкага заробку альтэрглабалісцкаму руху Attac, выдавецтву Ordfront і праваабарончай арганізацыі «Міжнародная амністыя».
У чаканні ўступлення на пасаду, Андэрсдотэр пераехала ў Бельгію, дзе працуе па пытаннях Пірацкай партыі і рыхтуецца да працы ў складзе Еўрапарламента. Сярод пытанняў, на якія Андэрсдотэр плануе сфакусаваць сваю працу ў парламенце — павелічэнне канкурэнцыі ў галіне тэлекамунікацый. Сярод галоўных праблем у гэтай галіне дэпутат называе недастатковы кантроль над вертыкальна інтэграванымі тэлекамунікацыйнымі кампаніямі. Андэрсдотэр актыўна выступала супраць Гандлёвага пагаднення па барацьбе з контрафакцыяй.
Айдар (рака)
Айдар  — рака, якая цячэ па тэрыторыі Белгародскай вобласці Расіі і Луганскай вобласці Украіны, левы прыток Северскага Данца. Плошча басейна 7420 км². Расход вады — 15,4 м³/с. Ухіл 0,34 м/км.
Бярэ пачатак на паўднёвых схілах Сярэдне-Рускага ўзвышшы ля сяла Новааляксандраўка Ровеньскага раёна Белгародскай вобласці, упадае ў Северскі Данец за 344 км ад яго вытока. Верхняе цячэнне зарэгулявана Новааляксандраўскім вадасховішчам (плошча 72 га, аб’ём вады 2,32 млн м³).
Працягласць ракі — 264 км, у тым ліку ў межах Белгародскай вобласці — 65 км. У Белгародскай вобласці на Айдары знаходзяцца населеныя пункты: хутар Клінава, хутар Азёрны, сяло Нагольнае і сяло Айдар Айдарскага сельскага паселішча. Найбуйнейшы населены пунк на рацэ — горад Старабільск.
Новыя Засімавічы
Но́выя Засі́мавічы (, Новые Засимовичи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навазасімавіцкага сельсавета.
Культура
20 сакавіка 2023 года традыцыйнаму роспісу на шкле ў горадзе Бярозе, аграгарадку Спораве, аграгарадку Стрыгінь Бярозаўскага раёна і горадзе Пружаны, вёсцы Слабудка, вёсцы Новыя Засімавічы Пружанскага раёна быў нададзены статус нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі.
Чарнакі (Брэсцкі раён)
Чарнакі́ (, Чернаки) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чарнаўчыцкага сельсавета. Размешчаны за 13 км на поўнач ад Брэста.
Гісторыя
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Да 3 чэрвеня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Чэрнеўскага сельсавета.
Дунілавіцкі сельсавет
Дуні́лавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Дунілавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — гарадскі пасёлак Дунілавічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сяргеевіцкага сельсавета, статус цэнтра сельсавета паніжаны да вёскі. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лучайкаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Варапаеўскага пассавета перададзены 19 населеных пунктаў (Адамова, Васевічы, Гаўрылавічы, Дашкі, Жылінскія, Зенькава, Карабаніха, Каралі, Карпавічы, Крыўка, Кукішы, Лісіцы, Лучай, Мацуры, Надазер’е, Пухаўка, Равы, Салаўіха і Скварцова). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Пастаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дунілавіцкага сельсавета 22 населеныя пункты. 27 снежня 1985 года ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Варапеўскага пассавета перададзены 2 населеныя пункты (Зенькава і Калінаўка). 16 сакавіка 2010 года скасавана вёска Драздоўшчына. 21 чэрвеня 2023 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Валкоўскага сельсавета (33 населеныя пункты: вёскі Валкі, Вараноўка, Верацеі, Гайдукі, Гаранаўшчына, Гігалы, Гінькі, Глінскія, Даравое, Дразды, Жданы, Жукава, Заруддзе, Заўлічча Новае, Колаўцы, Крывое 2, Курылавічы, Лазовікі, Ласіца, Ляхаўшчына, Мартулі, Марцінелевічы, Мацейкі, Маштаркі, Норыца, Плешкуны, Пятровічы, Рэдзькаўшчына, Сарокі, Сасноўшчына, Станілевічы, Хрыстова і Янчукі).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (18 населеных пунктаў) — 1242 чалавекі, з іх 92,4 % — беларусы, 3,7 % — палякі, 3,0 % — рускія.
Майсееўка (Акцябрскі раён)
Майсе́еўка (, Мойсеевка) — аграгарадок у Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Пратасаўскага сельсавета.
Гідраграфія
На рацэ Трэмля (прыток Прыпяці).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлачнай, затым аўтамабільнай дарозе Парычы — Акцябрскі.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з прамалінейнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, амаль паралельна з якой на ўсходзе і захадзе праходзяць кароткія прамалінейныя вуліцы. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу. У 1987 годзе пабудавана 50 цагляных катэджаў у якіх змесціліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй у выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС месцаў. Цэнтр сельскагаспадарчага ДП «Майсееўка», малочнатаварная ферма, мехпарк, зерняток. Сярэдняя школа, дзіцячы сад, дом культуры, бібліятэка, аддзяленне сувязі, комплексны прыёмны пункт, крама.
Помнік землякам — на ўшанаванне памяці аднавяскоўцаў, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. У 1991 годзе пастаўлены абеліск.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з XVIII стагоддзя. Паводле прывілея 1775 года ва ўладанні абознага літоўскага М. С. Лапаты. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. На 1795 год — сяло ў Мазырскім павеце Мінскай губерні. У XIX стагоддзі ў складзе маёнтка Качай-Балота Домны і Кацярыны Бухарыных. У 1879 годзе ў ліку паселішчаў Чэрнінскага царкоўнага прыходу. Паводле перапісу 1897 года знаходзілся ў Чэрнінскай воласці Бабруйскага павета.
У 1925 годзе ў Раманішчаўскім сельсавеце Парыцкага раёна Бабруйскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас. Пачатковая школа ў 1930-я гады ператворана ў сямігадовую. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты ў красавіку 1942 года спалілі 32 двары і забілі 23 жыхары. Напачатку снежня 1943 года, калі савецкія вайскі ўступілі ў Акцябрскую партызанскую зону, побач з вёскамі Майсееўка, Гадуні і Любань з 28 лістапада да 21 снежня 1943 года існаваў прарыў у абароне нямецкіх войскаў шырынёй каля 10 км, вядомы як «Рудабельскія вароты». 33 жыхары загінулі на фронце.
Царква Святога Доната
Царква Святога Доната (Crkva sv. Donata) — царква ў Задары. Адна з самых вялікіх цэркваў сярэдневяковай Далмацыі.
Гісторыя
Царква адносіцца да познеантычных (храм Юпітэра пры палацы Дыяклетыяна ў Спліце, «Залаты актагон» у Антыёхіі) і дараманскім (капэла ў Ахене) палацавых цэнтрычных культавых збудаванняў. Царква пабудавана ў канцы VIII — першай палове IX стст. у т.зв. першым раманскім стылі, звязаным з ламбардскімі майстрамі, у складзе задарскага епіскапальнага комплексу, які існаваў з IV стагоддзя , на месцы старажытнарымскага форума. Царква першапачаткова была прысвечана Св. Тройцы. Паводле падання, храм быў перабудаваны біскупам Донатам Задарскім у пачатку IX стагоддзя і з XV ст. стаў насіць яго імя. Згадваецца ў кнізе «Пра кіраванне імперыяй» візантыйскага імператара Канстанціна Парфірароднага (949).
Задарская ратонда, якая была злучана з кафедральнай базілікай Св. Анастасіі і з біскупскай рэзідэнцыяй галерэяй і прыбудовамі, верагодна, выконвала функцыю біскупскай капэлы.
У 1830 годзе храм быў значна перабудаваны і ператвораны ў склад; з 1893 па 1954 гады у ім размяшчаўся Археалагічны музей Задара.
У царкве сабрана багатая калекцыя прац па метале сярэдневяковых далмацінскіх майстроў. Побач з царквой знаходзяцца разваліны старажытнага форума з фігурамі Юпітэра і Медузы.
Богаслужэнні ў царкве ў наш час не праводзяцца, але з-за добрай акустыкі ў ёй штогод праводзяцца канцэрты сярэдневяковай музыкі.
Архітэктура
Царква Святога Доната ўяўляе сабой даволі вялікае (вышыня 26 м, дыяметр 21 м) збудаванне ў выглядзе ратонды з 3 апсідамі і нартэксам. Асноўная частка складаецца з унутранай 3-яруснай ратонды і 2-павярховага дэамбулаторыя. Дэамбулаторый аддзелены ад асноўнай прасторы ўнутранымі апорамі ; шырэйшыя праёмы паверхаў насупраць апсід аформлены парамі мармуровых калон. 3-ці ярус ратонды служыць светлавым барабанам з вузкімі вокнамі; верагодна, першапачаткова ён быў увянчаны купалам, у наш час перакрыты драўляным дахам. Падковападобныя ў плане апсіды падымаюцца на вышыню 2 ярусаў. Нартэкс няправільнай формы злучае храм з біскупскім палацам. Знадворку будынак аформлены тыповымі ламбардскімі лізенамі, на апсідах на іх абапіраюцца дэкаратыўныя аркі. Інтэр’ер практычна пазбаўлены дэкору.
1868 год у гісторыі астраноміі
1868 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Агароднікі (Пружанскі раён)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Губерт Янічак
Губерт Янічак (30 кастрычніка 1846 — 21 чэрвеня 1893) — аўстрыйска-нямецкі гісторык мастацтва. Янічак нарадзіўся ў Трапау, Сілезія.
Біяграфія
З 1868 па 1873 год ён вывучаў гісторыю і філасофію ва ўніверсітэце Граца, бвывучаў гісторыю мастацтва ў Італіі ў 1873-77 гадах. З 1877 па 1879 год працаваў у Музеі прыкладнога мастацтва ў Вене, і ў гэты час працягваў сваю хабілітацыю ў Венскім універсітэце (1878). Быў прафесарам гісторыі мастацтва ва ўніверсітэтах Прагі (з 1879), Страсбурга (з 1881) і Лейпцыга (з 1891).
Навуковая дзейнасць
У 1890 годзе ён стварыў тэрміны «» і «Атонскі жывапіс». Сярод яго вучняў былі Георг Дэхіа,,  і. У 1882 годзе ён ажаніўся з пісьменніцай  (1859—1927). Ён памёр у 1893 годзе ў Лейпцыгу.
Яўген Уладзіміравіч Лук’янаў
Яўген Уладзіміравіч Лук’янаў (нар. 10 снежня 1951, Ленінград, РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі дзяржаўны дзеяч, дыпламат.
Біяграфія
У 1974 годзе скончыў Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. А. Жданава па спецыяльнасці «Англійская мова і літаратура». Валодае англійскай і французскай мовамі.
10 сакавіка 2021 года камітэт Дзяржаўнай думы Расійскай Федэрацыі па справах СНД, еўразійскай інтэграцыі і сувязях з суайчыннікамі ухваліў кандыдатуру Яўгена Лук’янава ў якасці расійскага амбасадара ў Рэспубліцы Беларусь. 25 сакавіка 2021 года Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі падпісаў указ аб прызначэнні Лук’янава амбасадарам у Рэспубліцы Беларусь. 14 студзеня 2022 года быў заменены на Барыса Грызлова.
Сям’я
Жанаты. Мае дарослых сына і дачку.
Спіс зорак сузор’я Рака
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Рака да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Алесь Аляксандравіч Астроўскі
Алесь Аляксандравіч Астроўскі (нар., Гродна) — беларускі марфолаг, доктар медыцынскіх навук (1993), прафесар (1994), грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі медыцынскі інстытут (1980), працаваў у ім. Навуковыя працы па марфалагічным аналізе рэгенератыўнага патэнцыялу эпідэрмісу, развіцці вытворных эпідэрмісу ў розных відах скурных трансплантатаў і выяўленні іх рэпаратыўных уласцівасцівасцяў у млекакормячых, распрацоўцы мінімальна траўматычных спосабаў атрымання скурных трансплантантаў. Адзін з аўтараў гульні "Беларускія шахматы".
Красная (прыток Северскага Данца)
Красная  — рака ў Луганскай вобласці Украіны, левы прыток Северскага Данца (басейн Азоўскага мора). Бярэ пачатак на паўночным усходзе вёскі Ціманава Троіцкага раёна Луганскай вобласці (Сярэднерускае ўзвышша).
Даўжыня — 151 км. Плошча басейна — 2710 км². Падзенне — 0,5 м/км. Шырыня даліны — 3,5 км.
Дзямідава
Дзямідава — прозвішча, тапонім.
Ван Цзінвэй
Ван Чжаамін, больш вядомы пад сваім псеўданімам Ван Цзінвэй (4 мая 1883 — 10 лістапада 1944) — кітайскі палітычны дзеяч. Першапачаткова належаў да левага крыла Гаміньдана. Быў блізкім паплечнікам Чан Кайшы, хоць і меў з ім шмат рознагалоссяў. З 1940 узначальваў калабарацыянісцкі ўрад Кітайскай Рэспублікі на акупаванай японцамі тэрыторыі.
Арабнікі
Ара́бнікі (, Арабники) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Марцін Астроўскі
Марцін Астроўскі (?-?) — беларускі жывапісец 16 стагоддзя. Прыдворны мастак караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта II Аўгуста. Разам з мастакамі па майстэрні В. Хелмінскім, С. Радкам і Я. Гадэ ў 1554 годзе накіраваны на выкананне жывапісных работ у Віленскім Ніжнім замку.
Ніна Паўлаўна Кануннікава
Ніна Паўлаўна Кануннікава (нар., г. Рэчыца, Гомельская вобласць) — беларускі біяхімік. Доктар біялагічных навук (2000), дацэнт (2008), прафесар (2018). Член Беларускага біяхімічнага таварыства (1971), Беларускага таварыства фізіёлагаў (1971), Расійскага нейрахімічнага таварыства (1998).
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1970).
Працавала ў Мінскмі дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1976—1979, загадчык лабараторыі нейрагармонаў), Інстытуце біяхіміі НАН Беларусі (1979—2002, галоўны навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар), Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (з 2002, факультэт біялогіі і экалогіі, кафедра заалогіі і фізіялогіі чалавека і жывёл, загадчык кафедры; кафедра тэхналогіі, фізіялогіі і гігіены харчавання, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: нейрахімія; наркалогія; нейрафізіялогія.
I.P.O.D.
I.P.O.D. — трэці аўтарскі сінгл Стаса Шурынса, выдадзены у кастрычніку 2012 года. Песня, нягледзячы на англійскую назву, выканана на рускай мове. Даслоўна назва I.P.O.D. (In a Place of Depth) перакладаецца У глыбіні, і няма асаблівага стаўлення да плэера IPod. Да песні было знятае дзве версіі відэа.
Відэакліп
Да песні было прадстаўлена дзве версіі відэа, рэжысёрам якіх выступіла Ксенія Крутаголава. Але афіцыйна была прадстаўлена толькі другая версія кліпа, якая была выдадзена ў канцы 2012 года. У пачатку відэа паказаны Стас Шурынс, які цягне груз пад дажджом. Пазней паказаны дом і два танцоры, якія танцуюць у ім. У кліпе танцоры (меркавана) паказваюць перажыванні і эмацыйны стан галоўнага героя. У канцы, на відэа з’яўляецца Стас Шурынс разам з дзяўчынай, якая спрабуе забіць яго. Вобраз смерці ёсць ванна з бруднай вадой, у якую паступова заходзіць Шурынс. І ў рэшце рэшт відэа завяршаецца, калі спявак апускаецца ў ваду з галавой.
Таміслаў I
Таміслаў I (Tomislav I) (памёр у 928 годзе) — кіраўнік Харватыі з дынастыі Трпіміравічаў у 910—928 гадах. У 910—925 гадах насіў тытул князя Харватыі, у 925 годзе быў каранаваны і стаў першым у гісторыі харвацкім каралём.
Аб'яднаў у складзе сваёй дзяржавы харватаў Далмацыі і Паноніі, значна пашырыў межы каралеўства, якое ў яго кіраванне распасціралася ад Адрыятыкі да Дравы і ад Істрыі да Дрыны. Таміслаў зрабіў харвацкае каралеўства адной з наймагутных дзяржаў свайго часу на Балканах.
Біяграфія
Пра сям'ю Таміслава вядома вельмі мала. Верагодна, ён быў сынам князя Мунціміра.
У ранні перыяд свайго кіравання князь Таміслаў удала спыніў уварванне венграў і вымусіў іх адступіць за Драву. Пераможная вайна дазволіла яму далучыць да тэрыторыі княства, якое ўключала да гэтага толькі Далмацыю, частку Паноніі ў міжрэччы Савы, Дравы і Купы. Далмацінскія і пасаўскія харваты, такім чынам, упершыню ўз'ядналіся ў адной дзяржаве.
Найважнейшай падзеяй у харвацкай гісторыі стала каранацыя Таміслава, як караля адзінай харвацкай дзяржавы. Папа Ян X прызнаў Таміслава каралём і дараваў Таміславу тытул «Rex Chroatorum». Каралеўства было падзелена Таміславам на 11 абласцей (жупаній). У кожнай з абласцей існаваў прынамсі адзін умацаваны каралеўскі горад.
Пашырэнне і ўзмацненне Харватыі прывяло да варожасці Балгарыі, якая дасягнула піка сваёй магутнасці пры цару Сімяоне I. Наяўнасць агульнага ворага зблізіла Таміслава з Візантыяй. Паводле дагавора з Канстанцінопалем, пад кантроль Харватыі перайшлі візантыйскія гарады ў Далмацыі. Харватыя, са свайго боку, узяла абавязацельства змагацца з тэрытарыяльнай экспансіяй Сімяона I.
У 926 годзе балгарская армія пачала наступ на Харватыю, аднак была разгромлена Таміславам у Бітве на баснійскіх узгорках. Названая ў некаторых крыніцах дата — 27 мая 927 года, паводле меркавання сучасных даследчыкаў адносіцца не да самой бітвы, а да хуткай смерці Сімяона. Паводле трактата «Пра кіраванне імперыяй» імператара Канстанціна VII Парфірароднага, харвацкая армія ў эпоху Таміслава складалася з 100 тысяч пяхоты і 60 000 кавалерыі, а таксама мела 80 вялікіх і 100 малых суднаў — іншымі словамі: узброеныя сілы Таміслава пераўзыходзілі сваёй моцай візантыйскія.
Пры Таміславе ў 925 і 927 гадах адбыліся два спліцкія царкоўныя саборы, на якіх разгарэлася барацьба паміж прыхільнікамі Нінскага біскупа Гргура, які выступаў за ўжыванне ў літургіі славянскай мовы, і спліцкай партыяй, якая падтрымлівала выключна-лацінскую літургію. Кароль Таміслаў быў цалкам на баку Гргура — аднак, паводле вынікаў сабораў (дзе вернікам, уключаючы Таміслава, не было пададзена права голасу), перамаглі прыхільнікі татальнай латынізацыі. Нінская дыяцэзія была ліквідавана, а Спліцкая архідыяцэзія стала рэлігійным цэнтрам усёй краіны. Зрэшты, латынізацыя богаслужэння адбывалася павольна, яшчэ доўгі час у Харватыі літургія здзяйсянялася на славянскай мове, а богаслужэбныя кнігі пісаліся на глаголіцы. Глагалічная літургія была распаўсюджана ў Харватыі яшчэ шмат стагоддзяў, а ў XIII стагоддзі была нарэшце ўзаконена.
У 926 годзе каля берагоў Афрыкі з'явілася флатылія з 30 караблёў, якой камандаваў славянін Сарыб  — верагодна, харват.
Акалічнасці смерці Таміслава ў 928 годзе невядомыя. Пераемнікам Таміслава на прастоле стаў яго малодшы брат Трпімір II.
Памяць
Сербскі гісторык С. Станоевіч пісаў, Харвацкі народ успамінаў пра Таміслаўскую эпоху (Doba Kralia Tomislava) як пра нейкі «залаты век»…
У 1926 г. у гонар Таміслава I узведзены быў абеліск у баснійскім горадзе Ліўна.
У 1928-1938 гадах харвацкі скульптар Роберт Франгеш-Міханавіч стварыў манументальную конную статую Таміслава I, пастаўленую ў Заграбе пасля Другой сусветнай вайны, у 1947 годзе. Камуністычныя ўлады не дазволілі ўпрыгожыць пастамент Франгешавымі барэльефамі і харвацкай шахоўніцай - толькі ў 1991 годзе яны занялі законнае месца на пастаменце каралеўскага манумента.
Пасля 1991 года мноства новых помнікаў Таміславу было ўзведзена ў розных гарадах Харватыі, Босніі і Герцагавіны. Сярод іх вылучаецца статуя Таміслава I у Таміслаўградзе, працы заграбскага скульптара Вінкі Багарыча (Vinko Bagarić).
Ала Сяргееўна Дзямідава
Ала Сяргееўна Дзямідава (А́лла Серге́евна Деми́дова, нар., ) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно, майстар мастацкага слова, педагог. Народная артыстка РСФСР (1984). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1977).
Шырокую вядомасць Дзямідава атрымала ў Тэатры на Таганцы і ўвайшла ў гісторыю расійскага мастацтва як «адна з самых значных і стыльных сучасных рускіх актрыс». Многія крытыкі адзначалі шырокі стылістычны дыяпазон актрысы, незалежнасць і смеласць яе творчых рашэнняў, уменне па-новаму высвяціць класічныя вобразы, кожны раз выяўляючы «тонкае пачуццё літаратурнага партрэта, аўтарскага стылю аднаўляемай эпохі».
Ала Дземідава — аўтар дзевяці кніг і арганізатар уласнага эксперыментальнага тэатра.
Сяргеевіцкі сельсавет (Дунілавіцкі раён)
Сярге́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дунілавіцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Сяргеевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дунілавіцкага сельсавета.
Габа
Габа, альбо габер (gabba / gabber) — напрамак EDM.
Паходжанне
Першаю габа-кампазіцыяй ёсць (ці гэткаю яе прынята лічыць) Mescalinum United - We Have Arrived. Па гучанні гэтае кампазіцыі можна прасачыць тыя рысы, што надалі габе самастойнасць ад рэйву.
Такім чынам, можна зрабіць выснову аб тым, што габа выйшаў з рэйву дзякуючы:
Рытм
Габа найперш характарызуецца цяжкай басовай бочкай (15 дБ і вышэй), вельмі часта на яе накладаюць сэмплы рабочых бубнаў прыкладна з тым жа моцам ці вышэйшым. Сам рытм нельга пазначыць як безумоўна прамы. У адну з трох пазіцый на кожнай чацвёртай з каторых пастаўлены біт (4-тактовая схема рытму) могуць дадавацца новыя біты або рабочыя бубны.
Мелодыя
Мелодыя часцей за ўсё робіцца з рэзкіх hoovers, ноты практычна заўсёды супадаюць з пазіцыяй басовых бубнаў. Такое спалучэнне мелодыі і рытму робіць габу падобнай да ваенных маршаў.
Басы
Басам у габе, як і рытму, павялічваюць цяжкасць. У некаторых тэмах напачатку граюць не пацяжаныя distortion'ам басовая бочка і басы, але потым іх замяняюць цяжкія варыяцыі.
Чытальніцтва (MCing)
Для габы даволі характэрны рэчытатыў чытальнікаў (MC). Тэксты могуць закранаць розныя палітычныя і сацыяльныя тэмы: нацызм, гомасексуальнасць, але чытальнікі могуць толькі бясконца паўтараць назву тэмы ці выкрыкваць нейкія бадзёрыя заклікі і фразы (прыклады: «Face down, hands up, that's the way we like to fuck —» даволі збітая фраза, што выкарыстоўваецца, як у габе, так і ў напрамках hard house, booty house; «Hardcore in your fuckin' face!» — з тэмы Omar Santana, Kim Junior & Ruboy - Hardcore Soldiers)
Супярэчлівая рэпутацыя
З-за свайго падабенства да ваенных маршаў, габа вельмі падабаецца футбольным фенам і неанацыстам. З-за такое аўдыторыі (хаця, дарэчы, гэта толькі невялікая яе частка), на габу прычапілі клеймо «фашысцкай» музыкі.
Разнавіды
Разнавіды габы звычайна аддаленыя ад яго. А на некаторыя напрамкі, што лічаць яго разнавідамі ён звычайна толькі здзейсніў некаторы ўплыў (такія напрамкі ў дужках пазначаюцца зорачкай)
Некаторыя выканаўцы
Пералічаны толькі выканаўцы самога габы.
Белавусаўшчына
Белаву́саўшчына (, Белоусовщина) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца за 4 км на поўнач ад Пружанаў, на заходнім боку дарогі. У заходняй частцы аграгарадка знаходзіцца вялікі ставок.
Прадпрыемствы
У аграгарадку працуе ААТ "Эксперыментальная база "Белавусаўшчына", асноўным накірункам дзейнасці якога з'яўляецца элітнае насенняводства зерневых і зернебабовых, а таксама бульбы.
Турыстычная інфармацыя
Да страчанай спадчыны в. Белавусаўшчыны адносіцца сядзібны дом Швыкоўскіх 2-ой паловы XIX ст., які быў зруйнаваны ў 2011 г. . Захавалася сыраварня Швыкоўскіх.
Белая Русь (значэнні)
Белая Русь:
Жан-Луі-Эрнест Месанье
Жан-Луі-Эрнест Месанье (Jean-Louis-Ernest Meissonier;,  — , ) — французскі жывапісец, графік і скульптар.
Нарадзіўся ў беднай сям’і ў 1815 годзе ў Ліёне, вельмі рана праявіў рэдкую здольнасць да мастацтва. З’явіўшыся ў 19-гадовым узросце ў Парыж, развіваў свой талент капіраваннем карцін старадаўніх жывапісцаў у Луўрскай галерэі, пераважна галандскіх майстроў, і кароткі час вучыўся ў Леона Канье. Пахаваны ў Пуасі (дэпартамент Івелін), дзе быў мэрам з 1846 года.
Зелік Аронавіч Іофэ
Зелік Аронавіч Іофэ (17 сакавіка 1903 — 25 кастрычніка 1980) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант інжынерна-авіяцыйнай службы (1946).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1903 годзе на Магілёўшчыне. Член КПСС.
З 1920 года — на ваеннай службе. Удзельнік савецка-польскай вайны на розных палітычных пасадах у РСЧА. Пасля грамадзянскай вайны, з ліпеня 1922 па красавік 1926 года, знаходзіўся ў запасе. Затым зноў прызваны ў РСЧА, старшы інжынер 1-й паветранай дэсантнай эскадрыллі і 22-й цяжкабамбардзіровачнай авіяцыйнай эскадрыллі, старшы інжынер па эксплуатацыі 3-й авіябрыгады асаблівага прызначэння. З кастрычніка 1936 па верасень 1937 года — удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі. З верасня 1937 — намеснік начальніка, з лістапада 1937 — начальнік упраўлення матэрыяльна — тэхнічнага забеспячэння УВПС РСЧА, ваенны саветнік у Кітаі, са студзеня па лістапад 1939 — галоўны інжынер трасы Алма-Ата— Ланьчжоў. З лістапада 1939 па 1941 — галоўны інжынер ВПС Чырвонай Арміі, на гэтай пасадзе ўдзельнічаў у савецка-фінскай вайне (знаходзіўся ў дзеючай арміі амаль усю вайну з невялікім перапынкам).
Працягваў працаваць начальнікам аддзела баявой жывучасці самалётаў франтавой авіяцыі ў АКБ імя Паўла Сухога.
Памёр у Маскве ў 1980 годзе.
Аляксандр Мікалаевіч Астроўскі
Аляксандр Мікалаевіч Астроўскі (, Масква — ) — рускі, і тэатральны дзеяч. Член-карэспандэнт Пецярбургскай АН (1863).
Біяграфія і творчасць
Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце (1840—1843). Служыў у маскоўскіх судах (1843—1850). Літаратурную дзейнасць пачаў у 1847 годзе. Першая камедыя «Свае людзі — паладзім» (1850) пра побыт і жыццё купецтва. Супрацоўнічаў з часопісамі «Москвитянин», «Современник», «Отечественные записки». На пачатку 1850-х гадоў зблізіўся са славянафіламі. Пад іх уплывам стварыў сямейна-бытавыя п’есы «Не ў свае сані не садзіся» (1853), «Беднасць не загана» (1854), «Не так жыві, як хочацца» (1855), у якіх ідэалізаваў купецкі побыт і патрыярхальнасць.
Новы этап у яго творчасці звязаны з грамадскім уздымам 1850—1860-х гадоў, калі талент Астроўскага ідэйна і эстэтычна аформіўся ў рэчышчы натуральнай школы. У п’есах «З чужога шалу галава кружыцца» (1856), «Даходнае месца» (1857), «Выхаванка» (1859) паказаў «цёмна царства» рускага жыцця. У трагедыі «Навальніца» (пастаноўка 1859, выдадзена 1860) выкрывае грамадскія адносіны, заснаваныя на самавольстве і дэспатызме. У гістарычных хроніках «Казьма Захаравіч Мінін-Сухарук» (1862), «Дзмітрый Самазванец і Васіль Шуйскі» (1867) паказаў патрыятызм рускіх.
Драматургіі Астроўскага ўласцівы глыбіня і шырыня праблематыкі, смелае выкрыццё сацыяльнага зла, дынамізм дзеяння, разнастайнасць характараў, выразнасць мовы. Астроўскі творча ўспрыняў і развіў лепшыя традыцыі рускай і сусветнай драматургіі, стварыў рускі нацыянальны рэпертуар. З яго імем звязаны росквіт Малога тэатра, які называюць «Домам Астроўскага».
Бузуны (Пружанскі раён)
Бузуны́ (, Бузуны) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Міхаіл Васільевіч Сядляр
Міхаіл Васільевіч Сядляр (, в. Рамель, Пінскі павет, Палескае ваяводства — ) — беларускі перадавік сельскагаспадарчай вытворчасці, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Бацька, Васіль Дзмітрыевіч, у 1941 годзе быў адным з арганізатараў першага калгаса. У час Вялікай Айчыннай вайны быў членам падпольнай арганізацыі. Пасля вызвалення ад нямецка-фашысцкай акупацыі (8 ліпеня 1944 года) выконваў даручэнні Давыд-Гарадоцкага райваенкамата.
У кастрычніку 1944 годзе быў прызваны ў Чырвоную армію, накіраваны на вучобу ў Маскоўскі аўтаполк, а вясной 1945 года ў якасці шафёра накіраваны на 3-і Беларускі фронт, які знаходзіўся ў Прыбалтыцы. У складзе 222-й Чырвонасцяжнай аўтабрыгады ўдзельнічаў у вайне з Японіяй (1945), на грузавіку вазіў розныя грузы.
Пасля дэмабілізацыі (1948) вярнуўся на радзіму, працаваў шафёрам у калгасе «Запаветы Леніна».
Адна з паляводчых брыгад у калгасе лічылася адстаючай, таму праўленне вырашыла памяняць брыгадзіра. У 1957 годзе гэту пасаду прапанавалі шафёру Міхаілу Седляру, які вылучаўся працавітасцю, сур’ёзнасцю, меў аўтарытэт сярод аднавяскоўцаў, нядаўна быў прыняты ў члены КПСС. Ворнай зямлі ў брыгадзе было 180 га. Неўзабаве меліяратары адваявалі ў балот вялікія ўчасткі, перадалі калгасу. Брыгада Міхаіла Седляра прыняла 100 га меліяраванай зямлі.
У 1969—1980 гадах — намеснік старшыні калгаса. У 1970 годзе скончыў завочна Пружанскі саўгас-тэхнікум па спецыяльнасці «агранамія».
У 1967 год0е яго абралі сакратаром партарганізацыі калгаса. Дэлегат ІІІ з’езда калгаснікаў БССР (1969). Тройчы быў удзельнікам ВДНГ у Маскве. Выбіраўся дэпутатам Столінскага раённага Савета дэпутатаў працоўных (1975). Дэлегат ХХІІІ (1966) і ХХVІ (1981) з’ездаў КПСС. У 1980—1989 гадах — старшыня прафкама калгаса.
Узнагароды
За поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак збожжавых і кармавых культур Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 чэрвеня 1966 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Серп і Молат». Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны ІІ ступені, медалямі «За отвагу», «За боевые заслуги», «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.», «За победу над Японией», «За доблестный труд. В ознаменование 100-летия со дня рождения В. И. Ленина» (1970).
Масляк позні
Масляк позні (Suillus luteus) — шапкавы базідыяльны грыб сямейства балетавых.
Апісанне
Шапка дыяметрам 3—10 см, пукатая або шырокаканічвая з апушчанымі ўніз краямі, цёмна-карычневая, потым больш светлая. Мае добра развітае плевачнае прыватнае пакрывала. Мякаць белая або жаўтаватая, ледзь кіславатая. Трубачкі вузенькія, лімонна- ці залаціста-жоўтыя, потым з аліўкавым адценнем, лёгка аддзяляюцца ад мякаці. Ножка з белым або брудна-фіялетавым кольцам, вышэй якога белая, ніжэй бурая. Споры жаўтавата-бурыя.
Выкарыстанне
Ядомы грыб. На тэрыторыі Беларусі пладаносіць у жніўні — кастрычніку.
Іна Віктараўна Мядзведзева
Іна Віктараўна Мядзведзева (,, Беларуская ССР, СССР) — беларуская дзяржаўная дзяячка, старшыня Нацыянальнага статыстычнага камітэта Беларусі (з 2014 года).
Біяграфія
З верасня 1986 да жніўня 1987 года працавала аператарам ЭВМ Рэспубліканскага вылічальнага цэнтра калектыўнага карыстання ЦСУ БССР. Скончыла ў 1991 годзе Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Аўтаматызацыя і комплексная механізацыя машынабудавання». У 1991—1993 гадах працавала эканамістам, эканамістам 1-й і 2-й катэгорыі Галоўнага вылічальнага цэнтра Дзяржкамстата Беларускай ССР. З лістапада 1993 да верасня 1994 года — вядучы эканаміст Дзяржаўнага камітэта Рэспублікі Беларусь па статыстыцы i аналiзу. З 1994 па 2001 год — працавала вядучым эканамістам, галоўным эканамістам і намеснікам начальніка Галоўнага ўпраўлення нацыянальных рахункаў Міністэрства статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь.
У 1997 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Статыстыка». У 2001—2004 гадах працавала начальнікам Галоўнага ўпраўлення статыстыкі прадпрыемстваў і паліўна-энергетычнага комплексу Міністэрства статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь. З 2004 да 2005 гадоў займала пасаду намесніка Міністра статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь. У 2005—2014 гадах працавала начальнікам галоўнага эканамічнага ўпраўлення Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
27 снежня 2014 года прызначана старшынёй Нацыянальнага статыстычнага камітэта Рэспублікі Беларусь.
Дзень украінскай дзяржаўнасці
Дзень украінскай дзяржаўнасці (День Конституції України) — дзяржаўнае свята Украіны, якое штогод святкуецца ва Украіне 15 ліпеня, у Дзень хрышчэння Кіеўскай Русі — Украіны. Уведзены Указам Прэзідэнта Украіны № 423/2021 ад 24 жніўня 2021 года.
Гісторыя
5 лютага 2018 года ініцыятыўная група ў складзе Героя Украіны Ляўка Лук’яненкі, прэзідэнтаў Украіны Леаніда Краўчука, Леаніда Кучмы і Віктара Юшчанкі, старшыні Вярхоўнай Рады Украіны, першага віцэ-прэм’ера Андрэя Парубія прапанавала адзначыць Дзень г.п. Украінская дзяржаўнасьць упершыню на дзяржаўным узроўні Сьцяпан Кубіў, галоўны рэдактар ​​газэты Вярхоўнай Рады Ўкраіны «Голас Украіны» Анатоль Горлаў, акадэмікі НАН Украіны Руслан Стэфанчук і Аляксандар Сьвятоцкі, прафесар Уладзімір Сергійчук, а таксама грамадскія дзеячы Багдан Марклянік і Юрый Баланюк. Дыскусіі прайшлі ў Доме ўрада.
16 лютага 2018 года былыя прэзідэнты Украіны Леанід Краўчук, Леанід Кучма і Віктар Юшчанка звярнуліся да народа і парламента з ініцыятывай заснаваць Дзень дзяржаўнасці Украіны.
Свята ўстаноўлена Указам Прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага ад 24 жніўня 2021 года, падпісаным падчас святкавання трыццацігоддзя незалежнасці Украіны. Падчас выступу на ўрачыстым пасяджэнні Вярхоўнай Рады Украіны Уладзімір Зяленскі таксама заявіў, што ўнясе законапраект, які зробіць Дзень дзяржаўнасці Украіны святам. Законапраект быў унесены 25 жніўня пад рэгістрацыйным нумарам 5864. 31 мая 2022 года Вярхоўная Рада Украіны прыняла яго: «за» прагаласавалі 257 народных дэпутатаў. Закон уступіў у сілу 9 чэрвеня 2022 года.
25 ліпеня 2022 года Міністэрства культуры і інфармацыйнай палітыкі Украіны апублікавала канцэпцыю адзінага візуальнага сімвала свята.
28 чэрвеня 2023 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі ўнёс у Вярхоўную Раду Украіны законапраект, які прадугледжвае перанос Дня дзяржаўнасці Украіны з 28 на 15 ліпеня. Парламент прыняў гэты закон 14 ліпеня 2023 года, яго падтрымаў 241 дэпутат. 28 ліпеня Зяленскі падпісаў законапраект і ўказ прэзідэнта № 455/2023 «Аб унясенні змяненняў у некаторыя ўказы прэзідэнта Украіны», таму дату свята канчаткова перанеслі.
Вялікія Якавічы
Вялі́кія Я́кавічы (, Великие Яковичи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Дэманстратыўнае спажыванне
Дэманстратыўнае або Паказное спажыванне — набыццё тавараў і паслуг галоўным чынам з мэтай паказу даходаў і багацця. З пункту гледжання дэманстратыўнага спажыўца, такія паводзіны з'яўляецца сродкам дасягнення або падтрымання пэўнага сацыяльнага статусу.
Акрамя таго, існуе больш спецыялізаваны тэрмін «Invidious consumption», што азначае спажыванне з наўмыснай мэтай выклікаць пачуццё зайздрасці.
Тэрмін «дэманстратыўнае спажыванне» быў уведзены эканамістам і сацыёлягам Торстэйнам Вебленам у кнізе «Тэорыя незанятага класа». Веблен выкарыстоўваў гэты тэрмін для апісання асаблівасцяў паводзін нуварышаў - класа, які вылучыўся ў XIX стагоддзі ў выніку акумулявання капіталу падчас другой прамысловай рэвалюцыі. У гэтым кантэксце прымяненне тэрміна звужалася да членаў вышэйшага класа, якія выкарыстоўвалі сваё велізарнае багацце для дэкларацыі сваёй сацыяльнай улады, рэальнай ці ўяўнай.
Астромічы
Астро́мічы (, Остромичи) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Астроміцкага сельсавета. За 11 кіламетраў на паўночны ўсход ад Кобрына, 57 кіламетраў ад Брэста, на шашы Брэст-Мінск.
У 1970 годзе да вёскі далучана вёска Шляхецкія Астромічы.
Вышаслаў Уладзіміравіч
Вышаслаў Уладзіміравіч (да 978—1010-1013/1014, Ноўгарад) — князь наўгародскі (987—1010).
Найстарэйшы сын наўгародскага і пазней кіеўскага князя Уладзіміра Святаславіча і яго першай жонкі, паводле В. Тацішчава, імем Алава. Упершыню згадваецца «Аповесцю мінулых часоў» пад 980 годам. У канцы 980-х гадоў, падчас раздачы Уладзімірам валасцей сынам, атрымаў Наўгародскую воласць. Трымаў Наўгародскую воласць да смерці, паводле Тацішачава, у 1010 годзе. Па смерці Вышаслава, Уладзімір перавёў у Ноўгарад іншага сына — Яраслава.
Вера Рыгораўна Міхайлава
Вера Рыгораўна Міхайлава (4 верасня 1907, Нерчынск, Іркуцкае генерал-губернатарства, Расійская Імперыя — 30 мая 1985, Сімферопаль, УССР) — савецкая дзіцячая пісьменніца і журналістка.
Біяграфія
Нарадзілася 4 верасня 1907 года ў Нерчынскай турме (Забайкалле), дзе знаходзіліся ў зняволенні яе бацькі, удзельнікі Томскай падпольнай арганізацыі. Па іншых дадзеных, нарадзілася года ў Марыінску Кемераўская вобласць.
Унук — Рыгор Адольфавіч Іофе (1953—2020), крымскі палітык, першы намеснік старшыні Вярхоўнага Савета Крыма і старшыня Грамадскай палаты Рэспублікі Крым.
Нікалаус Кнюпфер
Нікалаус Кнюпфер (Nicolaus Knüpfer; —) — жывапісец нямецкага паходжання, які перасяліўся ва Утрэхт. Па сваім пражыванні, адукацыі, накірунку творчасці залічваецца да галандскай школы жывапісу.
Спачатку вучыўся ў сваім родным горадзе Лейпцыгу ў Э. Нісэ Потым ён пераехаў у Магдэбург, дзе знайшоў працу. Ён заставаўся там да 1630 года, а затым пераехаў ва Утрэхт, каб працаваць з Абрахамам Блумартам. Ён пражыў з ім два гады, а затым заснаваў сваю ўласную студыю ва Утрэхце, дзе ў 1637 годзе стаў часовым членам гільдыі Святога Лукі.
Ён працаваў над упрыгожваннямі замка Кронбарг у Даніі і маляваў фігуры на пейзажах Яна Оба і Яна Баптыста Венікса.
Адрозніваючыся сілай каларыту і дбайнасцю выканання і, пераймаючы да некаторай ступені Рэмбранта, пісаў гістарычныя сюжэты, жанры і вакханаліі, у тым ліку адкрыта эратычнага зместу. У яго вучыліся знакамітыя Ян Стэн, Арыс дэ Воіс, Габрыэль Метсю і Пітэр Крыжнэ Валмарын.
Кацярына Львоўна Шулаева
Біяграфія
Скончыла ў 1972 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1972 года архітэктар, старшы архітэктар, вядучы архітэктар, галоўны архітэктар у «БелНДІПгорадабудаўніцтва».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года.
Пражывае ў Мінску па Камуністычнай вуліцы, 7.
Творчасць
Асноўныя працы: генпланы Івянца (1973), Ветрына (1974), Лепеля (1975), Баранавічаў (2004), Пінска (2007), Маларыты (2010), Лунінца, Століна; ПДП жылых раёнаў Маларыты (1976), Оршы (1980); схема генплана і ПДП Крупак (1985). У аўтарскім калектыве: праекты прыгарадных зон Віцебска, Наваполацка, Полацка (1974).
Валянціна Уладзіміраўна Багданава
Валянцiна Уладзiмiраўна Багданава (нар., с. Хароль, Прыморскі край, РСФСР) — беларускі хімік, спецыяліст у галіне фізічнай хіміі і хіміі высокамалекулярных злучэнняў. Доктар хімічных навук (2005), старшы навуковы супрацоўнік (1988), прафесар (2011).
Біяграфія
Працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1969, хімічны факультэт, кафедра неарганічнай хіміі, навуковы супрацоўнік, з 1972 — Навукова-даследчы інстытут фізіка-хімічных праблем БДУ, лабараторыя вогнетушыльных матэрыялаў, загадчык лабараторыі).
Навуковыя інтарэсы: хімія цвёрдага цела; інгібіраванне гарэння; кампазіцыйныя матэрыялы.