cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джаўхар
Найчасцей гэты звычай практыкавалі раджпуты, хаця вядомы адзінкавыя выпадкі самазабойстваў сярод жанчын маголаў і прадстаўнікоў паўднёвых індыйскіх каст. Некаторыя даследчыкі лічаць джаўхар формай саці, але звычайна яго тлумачаць імкненнем жанчын захаваць сваю годнасць пасля паражэння і недатыкальнасць з боку ворагаў.
Ледавік Амундсена
Апісанне
Памер ледавіка ад 6 да 10 кіламетраў у шырыню і 128 кіламетраў у даўжыню. Ледавік пачынаецца на палярным плато, адкуль ён спускаецца на паўднёвы захад ад плато Нільсэна. Спусціўшыся праз горы Каралевы Мод, ледавік уліваецца ў шэльфавы ледавік Роса, на захад ад нунатака Макдональда. Ледавік названы ў гонар нарвежскага палярнага даследчыка Руаля Амундсена Рычардам Бэрдам падчас экспедыцыі ў 1929-м годзе.
Сяргей Аляксандравіч Галаўко
Біяграфія
Скончыў Мінскае музычнае вучылішча імя М. І. Глінкі (спецыяльнасць «Сольныя спевы», 1952), Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (спецыяльнасць «Французская мова», 1954). Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1961, дацэнт кафедры замежных моў, у 1973—1988 — загадчык кафедры, з 1995 — прафесар кафедры раманскіх моў, адначасова ў 1973—2017 — мастацкі кіраўнік народнага мужчынскага вакальнага ансамбля «Чырвоны гваздзiк»).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і методыка навучання замежным мовам будучых эканамістаў; арганізацыя вышэйшай адукацыі ў Францыі; замежная эканамічная тэрміналогія; аналітыка-сінтэтычная апрацоўка эканамічных тэкстаў на французскай мове; педагагічнае майстэрства выкладчыка.
Узнагароды
Званне «Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР» (1987).
Нан (значэнні)
Нан:
IC 3417
IC 3417 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечны радыус
У астраноміі сонечны радыус — адзінка даўжыні, выкарыстоўваемая для выраза памераў зорак. Яна роўная радыусу Сонца і складае
Радыус Сонцы прыкладна роўны 110 радыусам Землі.
Эміль Лангэ
Эміль Ла́нгэ (Emil Lange;, Дармштат — , Мюнхен) — нямецкі , сын і вучань Людвіга Лангэ.
Біяграфія
Эміль Лангэ вучыўся ў горадзе Мюнхене, затым у Парыжы ў Шарля Агюста Кетэля. З 1868 года выкладаў у Мюнхенскім мастацка-прамысловым вучылішчы, у 1875—1912 гг. быў яго дырэктарам. Па яго ж праекце быў створаны і будынак вучылішча.
Супольна з Ёзефам Бюльманам апублікаваў кнігу «Ужыванне сграфіта ў дэкараванні фасадаў» (Die Anwendung des Sgraffito für Façaden-Decoration; 1867).
Эміль Лангэ таксама пакінуў пасля сябе шэраг акварэляў пейзажнага зместу.
Старая Бярозаўка (Рослаўльскі раён)
Старая Бярозаўка (Старая Берёзовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Старая Бярозаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Нан (рака)
Нан (тайск. แม่น้ำน่าน) — рака ў Тайландзе, адзін з вытокаў ракі Менам-Чао-Прая. Нан бярэ пачатак у аднайменнай правінцыі каля мяжы з Лаосам, далей цячэ ў паўднёвым і паўднёва-паўднёва-заходнім кірунку па правінцыях Утарадыт, Пхітсанулак і Пхічыт. У правінцыі Накхонсаван Нан зліваецца з ракой Пінг, утвараючы раку Менам-Чао-Прая.
Даўжыня ракі — 390 км, плошча басейна — 57 947 км². Галоўны прыток — рака Іом, астатнія прытокі малыя. У правінцыі Пхітсанулак на рацэ распаўсюджаны дамы-лодкі.
Клімат на ўсім працягу ракі трапічны з павышаным увільгатненнем. Улетку тэмпература часта перавышае +40 °C, у халодны перыяд можа ўначы зніжацца да +15 °C і ніжэй.
Якасць вады пасля развіцця гарадоў на рацэ пагаршаецца. Таксама назіраецца неспрыяльная бактэрыялагічная абстаноўка. У 1976—1985 гадах у правінцыі Пхітсанулак у якасці ірыгацыйнага праекта была пабудавана дамба.
Лунінецкае благачынне
Лунінецкае благачынне, Лунінецкая благачынная акруга — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Лунінецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Васіль Дужак.
Астранамічны аб’ект
Нябеснае цела (ці дакладней астранамічны аб’ект) — матэрыяльны аб’ект, які сфармаваўся натуральным чынам у касмічнай прасторы. Да нябесных целаў можна аднесці каметы, планеты, метэарыты, астэроіды, зоркі і іншае. Нябесныя целы вывучае астраномія.
Апісанне
Памеры нябесных целаў розныя — ад велізарных да малюсенькіх. Самымі вялікімі з’яўляюцца, як правіла, зоркі, самымі маленькімі — метэарыты. Нябесныя целы аб’ядноўваюць у сістэмы ў залежнасці ад таго, што гэтыя целы сабой уяўляюць.
На верхняй выяве справа ад табліцы паказана мадэль Сонечнай сістэмы. Яна складаецца з зоркі (Сонца), вакол якой па арбітах перамаяшчаюцца планеты. Вакол некаторых планет, як, напрыклад, вакол Зямлі, абарочваюцца натуральныя спадарожнікі, якія таксама з’яўляюцца нябеснымі целамі. Паміж арбітамі Марса і Юпітэра існуе астэроідны пояс, які складаецца з асобных целаў — астэроідаў, якія таксама верцяцца вакол Сонца. Існуе гіпотэза, што пояс астэроідаў узнік з-за таго, што ў Сонечнай сістэме была яшчэ адна планета, якая спыніла сваё існаванне (па іншай тэорыі гэта планета, якая не паспелая сфармавацца). Некаторыя планеты (такія як Сатурн) маюць пылавыя кольцы, якія рухаюцца вакол гэтых планет па арбітах. Гэтыя кольцы можна параўнаць з вышэйзгаданым астэроідным поясам, толькі ў гэтым выпадку вакол планеты абарочваюцца целы, памеры якіх значна менш, чым памеры астэроідаў.
Акуедольчы
Акуедольчы (Acquedolci) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 5504 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 425 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 98070. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Benedetto il Moro.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Скаловія
Скаловія (Scalowia, Schalowenу ) — пруская зямля населеная племям скалваў ці скаловаў (Scalowite).
Знаходзілася на ўсходзе Прусіі, ляжала па абодвух берагах р. Нёман у ніжнім яго цячэнні, у басейне р. Нёмана і Прэгеля і па беразе Куршскага заліва. На ўсходзе да Скаловіі адносіліся таксама землі ніжняга цячэння р. Юры да вусця р. Мітавы і Нёмана. Цэнтрам Скаловіі, верагодна, была Раганіта (цяпер г. Неман ).
Назва, верагодна, з'яўляецца азначэннем лесу, часам яе таксама выводзяць да назвы невядомай р. Скальве-Скальва або да skalauti — блукаць. Адзначаная таксама форма Scalwo. Гледзячы на археалагічныя матэрыялы, скалвы былі роднасныя куршам — і першыя, і другія пасля ўвайшлі ў склад літоўскай і латышскай народнасцяў.
Пінг (рака)
Пінг  — рака на паўвостраве Індакітай, на паўночным захадзе Тайланда, правы прыток найбуйнейшай ракі краіны — Менам-Чао-Прая.
Свой пачатак бярэ ў паўночна-ўсходняй частцы горнага хрыбта Танэнтаўнджы, на поўначы Тайланда. У ніжнім цячэнні працякае па Менамскай нізіне. На рацэ знаходзяцца гарады Чыянгмай, Так, Лампхун, Накхонсаван і Кампхэнгпхет. Найбуйнейшы прыток (левы) — рака Ванг. Вышэй вусця Ванга ў 1966 годзе было пабудавана вадасховішча даўжынёй больш за 100 км, гідравузел Бхумібол з плацінай вышынёй 154 м і ГЭС магутнасцю каля 500 МВт.
Рака найбольш паўнаводная з красавіка па лістапад — у перыяд мусонных дажджоў, воды ракі выкарыстоўваюцца ў ірыгацыйным земляробстве (рысаводства).
Плошча басейна ракі — 33 896 км², а з галоўным прытокам — ракой Ванг — 44 688 км². Даўжыня ракі 569 км (каля 800 км з прытокамі). Каля ракі размешчаны аднайменны нацыянальны парк.
IC 3419
IC 3419 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Страбцы
Страбцы (Стрябцы) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Страбцы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
У мастацтве
У вёсцы на цэнтральнай Савецкай вуліцы разгортваецца дзеянне апавядання 1929 года Аляксандра Бяляева «Чортаў млын» з цыклу «Вынаходкі прафесара Вагнера».
Уладзімір Сяргеевіч Фацееў
Уладзімір Сяргеевіч Фацееў (нар., Мінск) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1996), прафесар (2007).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Планаванне прамысловасці», 1977), Інстытут эканомікі АН БССР (аспірантура, 1984).
Працаваў у Інстытуце эканомікі (1972—2002; з 1991 — загадчык аддзела, з 1997 — намеснік дырэктара па навуковай рабоце); Еўрапейскім гуманітарным універсітэце (2002—2004, дэкан факультэта эканомікі); Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (2004—2011, кафедра нацыянальнай эканомікі і дзяржаўнага кіравання, загадчык кафедры; і з 2018, прафесар, з 2021 — загадчык кафедры); Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (2011—2018, дэкан факультэта эканомікі і кіравання, з 2014 — загадчык кафедры эканомікі і кіравання на прадпрыемстве).
Навуковыя інтарэсы: рэгіянальнае эканамічнае развіццё і рэгіянальная палітыка ў розных краінах; праблемы забеспячэння ўстойлівага развіцця ў краінах з пераходнай эканомікай; размяшчэнне прадукцыйных сіл; трансгранічнае эканамічнае супрацоўніцтва; дзяржаўнае кіраванне і мясцовае самакіраванне; нацыянальныя і рэгіянальныя рынкі працы; горадабудаўніцтва; гісторыя прасторавай арганізацыі вытворчасці.
Валерый Фёдаравіч Чычурын
Валерый Фёдаравіч Чычурын (1941—2005) — беларускі гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2000).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Іжэўску. Бацька загінуў у Вялікай Айчыннай вайне, маці памерла ад хваробы, калі сыну было 14 гадоў. Выхоўваўся бабуляй.
Скончыўшы 8 класаў сталічнай школы, ён паступіў у Мінскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, пасля размеркавання некаторы час працаваў на будоўлі. Чатыры гады ён адслужыў у Ваенна-марскім флоце ў г. Пінску Брэсцкай вобласці, дзе на адным з вечароў пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Людмілай.
Пазней вучыўся ў Беларускім політэхнічным інстытуце, але з-за сямейных цяжкасцей перавёўся на завочнае аддзяленне Маскоўскага будаўнічага інстытута.
Паралельна працаваў загадчыкам аддзела будаўніцтва Мінскага абкама КПБ. А ў 1988 годзе яго запрасілі ўзначаліць ДВА «Мінскбуд», які ён узначальваў да сваёй смерці ў 2005 годзе.
Прафесійныя вынікі
Пад кіраўніцтвам В. Ф. Чычурына ўведзены ў эксплуатацыю такія сталічныя аб’екты, як чыгуначны вакзал, Палац Рэспублікі, Дом Міласэрнасці, крыты футбольны манеж, Нацыянальная бібліятэка Беларусі, Рэспубліканскі гарналыжны цэнтр «Сілічы» і шмат іншага.
Узнагароды і памяць
Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2000).
У 2003 годзе ўдастоены звання «Мінчанін года» ў галіне будаўніцтва за вялікі ўклад у развіццё сталіцы.
У Мінску ў гонар Валерыя Фёдаравіча Чычурына названа вуліца ў мікрараёне Дамброўка-6. 2 жніўня 2012 года на доме № 6 устаноўлена мемарыяльная дошка.
Гербрант ван дэн Экхаўт
Гербрант ван дэн Экхаўт (нідэрл.: Gerbrand Janszoon van den Eeckhout;,  — пахаваны 29 верасня 1674) — нідэрландскі жывапісец і гравёр, адзін з лепшых вучняў Рэмбранта, вельмі блізка падыходзіў да яго ў сваіх кампазіцыях і ў каларыце, але саступаў яму ў вытанчанасці мастацкага густу.
Пісаў партрэты, бытавыя сцэны і, галоўным чынам, гістарычныя карціны, з якіх найважнейшыя — «Ганна, якая прысвячае свайго сына Самуіла Госпаду» (у Луўры), «Отрак-Хрыстос, які гутарыць з мудрацамі ў храме» (у мюнхенскай Пінакатэцы), «Сямейства Дарыя перад Аляксандрам Македонскім» і «Ахвярапрынашэнне Ераваама ў Вэтылі» (у Эрмітажы) і інш. Многія з напісаных ім партрэтаў ён уласнаручна гравіраваў «моцнай гарэлкай».
Мел Брукс
Мел Брукс (Mel Brooks, народжаны Мелвін Джэймс Камінскі, Melvin James Kaminsky; нар. ) — амерыканскі кінарэжысёр, акцёр і прадзюсар, вядомы дзякуючы сваім кінапародыям і фільмам-фарсам. Уладальнік прэміі «Оскар» (1969) за напісанне сцэнарыя да свайго рэжысёрскага дэбюту «Прадзюсары».
Іом (рака)
Іом (тайск. ยม) — рака ў Тайландзе. Бярэ свой пачатак на нагор’і Фіпанам, у паўночнай правінцыі Пхаяу, пасля чаго працякае ў паўднёвым кірунку па Менамскай нізіне, дзе ўпадае ў раку Нан. Агульная плошча вадазборнага басейна складае каля 55 тыс. км²; даўжыня — каля 600 км; расход вады — каля 430 м³/с.
Доктар філасофіі
Доктар філасофіі (з Philosophiæ doctor, скарачаецца як PhD ці Ph.D.) — навуковая ступень у большасці краін свету. У іерархіі навуковых ступеней займае становішча вышэй магістра (Master's degree) і ніжэй доктара навук (Doctor of Science), прыкладна адпавядае беларускай навуковай ступені кандыдата навук.
Кваліфікацыйнай працай саіскальніка ступені доктара філасофіі з'яўляецца доктарская дысертацыя (Ph.D. Thesis).
Гісторыя
Ступень PhD упершыню пачалі прысвойваць у Балонскім універсітэце ў 1130 годзе, а затым у 1231 годзе ў Парыжскім універсітэце.
Трэба заўважыць, што ступень не мае непасрэднага дачынення да сучаснай філасофіі, яго атрымліваюць даследчыкі амаль усіх навуковых галін, напрыклад: доктар філасофіі ў галіне гісторыі або доктар філасофіі ў галіне эканомікі, доктар філасофіі ў галіне філалогіі або доктар філасофіі ў галіне тэхнікі і г.д. Гэта абумоўлена традыцыямі, якія бяруць пачатак у сярэдневяковых універсітэтах, стандартная структура якіх звычайна меркавала наяўнасць факультэтаў філасофіі, юрыспрудэнцыі, тэалогіі і медыцыны. Таму ў большасці краін Еўропы і ЗША прынята падзяляць усю сукупнасць навуковых ступеней гэтага ўзроўня на ступені з філасофіі, медыцыны, права і тэалогіі. Напрыклад: доктар філасофіі (у адпаведнай галіне навук), доктар права, доктар багаслоўя і доктар медыцыны.
Міжнародная практыка
У некаторых краінах Еўрапейскага Саюза (Францыя, Італія, Фінляндыя і інш.), Мексіцы, ЗША і Канадзе і большасці краін свету PhD застаецца самай высокай навуковай ступенню. Таму ў гэтых краінах і ўласнікі савецкага ці сучаснага дыплома кандыдата навук, і ўласнікі дыплома доктара навук прыраўноўваюцца да доктара філасофіі (PhD).
У некаторых былых сацыялістычных краінах (Польшча, Венгрыя, Чэхія і інш.) і краінах былога СССР (краіны Балтыі, Украіна, Казахстан і інш.) ступень кандыдата навук з'яўляецца прыблізным эквівалентам ступені доктара філасофіі і прыраўноўвацца да яе на афіцыйным узроўні.
Беларуская практыка
Па выніках публічнай абароны дысертацыі рашэннем Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь саіскальніку вучонай ступені можа быць прысвоена як ступень кандыдата навук, якая пацвярджаецца нацыянальным дыпломам, так і ступень доктара філасофіі (PhD), якая таксама пацвярджаецца нацыянальным дыпломам. Гэтая норма адносіцца да замежных грамадзян. Аднак нацыянальны дыплом PhD можа быць выдадзены і грамадзянам Рэспублікі Беларусь, якія маюць патрэбу ў гэтым і вучоную ступень кандыдата навук. Яны ў дадатак да ўжо наяўнага дыплома кандыдата навук атрымліваюць дыплом PhD.
Дадзеная норма Палажэння аб прысуджэнні вучоных ступеней і прысваенні вучоных званняў у Рэспубліцы Беларусь фактычна прызнае поўную эквівалентнасць вучоных ступеней кандыдата навук і доктара філасофіі (PhD), а таксама патрабуе ад ВАК Беларусі выдаваць саіскальнікам вучоных ступеней дыпломы дзяржаўнага ўзору кандыдата навук і доктара філасофіі.
Аднак грамадзяне Беларусі, якія атрымалі ступень PhD у замежнай навучальнай ці навуковай установе, а таксама замежныя грамадзяне, якія жадаюць карыстацца ў Беларусі ўсімі перавагамі ўладальнікаў навуковых ступеней, для настрыфікацыі (прызнання ў Рэспубліцы Беларусь) наяўнага ў іх дыплома доктара філасофіі (PhD) павінны прайсці працэдуру пераатэстацыі для ўстанаўлення адпаведнасці іх кваліфікацыі патрабаванням да саіскальнікаў навуковай ступені кандыдата навук. Для гэтага ім неабходна перавесці тэкст дысертацыі на дзяржаўную мову, выступіць з дакладам па выніках дысертацыйнага даследавання ў адным з саветаў па абароне дысертацый, станоўчае рашэнне якога зацвярджае экспертны савет і прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі.
Гэта практыка, якая фактычна патрабуе ад уладальнікаў ступені PhD праходзіць паўторную абарону сваёй дысертацыі ў Беларусі, напрамую супярэчыць асноўным прынцыпам Балонскага працэсу.
Адаі (Тульчынскі раён)
Адаі (Одаї) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тульчынскай гарадской абшчыны.
Аспіды
А́спіды, аспідавыя (Elapidae) — сямейства ядавітых змей атрада лускаватых.
Арэал
Найбольш вядомыя кобры, крайты, мамбы, каралавыя аспіды. Аспідавыя пашыраны ў Аўстраліі, Афрыцы, Паўднёвай Азіі, Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы ў тропіках і субтропіках; сярэднеазіяцкая кобра водзіцца на поўдні Сярэдняй Азіі.
Апісанне
Цела стройнае, даўжыня да 5,5 м. Афарбоўка разнастайная, стракатая. Галава ў большасці не адмежавана ад тулава, укрытая буйнымі сіметрычнымі шчыткамі. Наперадзе верхнясківічных касцей буйныя парныя ядаправодныя зубы. Яд нервова-паралітычнага дзеяння, небяспечны для жывёл і чалавека.
Класіфікацыя
На верасень 2018 года ў сямейства ўключаюць 3 падсямействы і 56 родаў :
Спосаб жыцця
Жывуць на зямлі і дрэвах. Кормяцца грызунамі, жабамі, яшчаркамі, іншымі змеямі.
Большасць жывародныя.
Ахова
Некаторыя віды ахоўваюцца.
Старажытная Прусія
Прусія (Prūsija) — гістарычная вобласць колішняга заходнебалцкага племя прусаў, знаходзілася на паўднёва-заходнім узбярэжжы Балтыйскага мора на тэрыторыі цяперашняй Калінінградскай вобласці Расіі і Вармінска-Мазурскага ваяводства Польшчы.
Паводле «Хронікі Прускай зямлі», у складзе Прусіі было 11 частак:
IC 3420
IC 3420 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хачаўка
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хачаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Таледа (правінцыя)
Таледа (Toledo) — правінцыя ў цэнтры Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія — Ла-Манча. Адміністрацыйны цэнтр — Таледа.
Сонечная маса
У астраноміі сонечнай масай завуць адзінку вымярэння масы для выраза масы зорак і іншых велізарных аб'ектаў (напрыклад, галактык). Яна роўная масе Сонца:
Сонечная маса ў 333 000 раз перавышае масу Землі. Больш 99 % масы Сонечнай сістэмы утрымліваецца ў Сонцы. Большасць асобных зорак у Сусвеце маюць масу ад 0,08 да 50 сонечных мас, але маса чорных дзірак і цэлых галактык можа дасягаць мільёнаў і мільярдаў сонечных мас.
Сонечная маса можа быць разлічана з працягласці года, дыстанцыі ад Зямлі да Сонца (астранамічная адзінка)(AU) і гравітацыйнай пастаяннай (G) як
Канікаты
Канікаты (Canicattì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Агрыджэнта.
Насельніцтва складае 34000 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 373 чал./км². Займае плошчу 91 км². Паштовы індэкс — 92024. Тэлефонны код — 0922.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pancrazio vescovo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Белае (возера, Бешанковіцкі раён, басейн Чарнагосніцы)
Бе́лае возера — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Чарнагосніца за 16 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы.
Плошча паверхні возера 1,49 км², даўжыня 6,17 км, найбольшая шырыня о,53 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 12,4 м. Катлавіна возера моцна выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны на ўсходзе вышынёй да 3 метраў, на захадзе да 20 метраў, стромкія. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, у паўночнай і паўднёвай частках забалочаныя. Дно да глыбіні 4 м пясчанае, глыбей — глеістае. Расліннасць распаўсюджана да глыбіні 4 м. У возера ўпадаюць ручаі і выцякае ручай у Астровенскае возера. Плошча вадазбору складае каля 13 км².
Каля возера знаходзяцца вёскі Гарадзец, Забелле, Малыя Паўлавічы.
Дранка (вёска)
Дранка (Дранка́) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тульчынскай гарадской абшчыны.
Ядзерная зброя
Ядзерная зброя, або атамная зброя — від зброі масавага знішчэння, дзеянне якой заснавана на выкарыстанні энергіі радыеактыўнага распаду. Упершыню ўжыта ў якасці зброі ў 1945 годзе ЗША супраць Японіі.
Асноўныя паражальныя фактары ядзернай зброі: ударная хваля, пранікальная радыяцыя, электрамагнітны імпульс, светлавое выпрамяненне. Выкарыстанне ядзернай зброі выклікае моцнае радыеактыўнае забруджанне мясцовасці.
Магутнасць ядзернай зброі вымяраецца тратылавым эквівалентам — колькасцю трынітраталуолу, якая забяспечвае выбух з такой жа энергіяй.
Сродкам дастаўкі ядзернай зброі могуць служыць артылерыйскія снарады, авіяцыйныя бомбы, ракеты.
Прынцып дзеяння
Дзеянне ядзернай зброі заснавана на выкарыстанні энергіі выбуху ядзернага выбуховага прыстасавання, які вызваляецца ў выніку некіравальнай лавінападобнай ланцуговай рэакцыі дзялення цяжкіх ядраў і рэакцыі тэрмаядзернага сінтэзу.
Згубленая ядзерная зброя
Як і з усімі іншымі відамі зброі, і ядзерная зброя з-за тых ці іншых прычын гублялася, ці аказвалася немагчымым яе вяртанне.
Спіс ядзернай зброі якую пакуль немагчыма вярнуць
5.02.1958 Пасля сутыкнення бамбардзіроўшчыка B-47 і знішчальніка F-86 амерыканскіх ВПС над штатам Джорджыя экіпаж бамбардзіроўшчыка быў вымушаны аварыйна скінуць у акіян вадародную бомбу Mark 15. Бомба дагэтуль не знойдзеная, лічыцца, што яна ляжыць на дне заліва Уоса каля вострава Тайбі.
22.5.1968 За 5 дзён да вяртання на ваенную базу ў Норкфалку, падводная лодка Scorpion (SSN-589) затанула ў Атлантычным акіяне, на глыбіні 3300 метраў, прыкладна ў 400 мілях на паўднёвы-захад ад Арызонскіх астравоў. Абставіны гібелі лодкі невядомы (афіцыйна - выбух тарпеды Mark-37). На борце лодкі знаходзіліся 2 тарпеды Mark-45-ASTOR з ядзернымі баегалоўкамі.
8.4.1970 	Савецкая падводная лодка К-8 затанула ў Біскайскім заліве на глыбіні 4680 м у 490 км на паўночны-захад ад Іспаніі. Колькасць ядзернай зброі на борце засакрэчана (па афіцыйнай версіі 4 ядзерныя тарпеды).
3.10.1986 Савецкая падводная лодка K-219 затанула ў 770 км на паўночны-ўсход ад Бермудскіх астравоў, на глыбіні 5 500 м, на глыбіні засталося ад 30 да 48 ядзерных боегаловак (ракеты і тарпеды). Месца вакол аварыі падверглася моцнаму радыеактыўнаму забруджванню.
7.4.1989 	К-278 «Камсамолец» затанула ў Нарвежскім моры на паўднёвым-захадзе ад вострава Мядзвежы. Лодка зараз ляжыць на глыбіні 1 858 метраў. Колькасць ядзерных тарпед патануўшых разам з ПЛ засакрэчана.
Кано Эйтоку
Кано Эйтоку (яп. 狩野 永徳 Кано: Эйтоку,, Кіёта — ) — японскі мастак.
Жыццё і творчасць
Кано Эйтоку з’яўляецца адным з найбуйнейшых японскіх мастакоў, заснавальнікам школы Кано ў японскім жывапісе ў перыяд Адзуці-Мамаяма. Працы Эйтоку адрозніваюцца элегантнасцю і ўнікальныя па майстэрстве выканання. Многія яго карціны ўключаны ў спіс Нацыянальных скарбаў Японіі.
Дзед майстра, Кано Матанобу, быў прыдворным мастаком сёгунаў Асікага. Пад яго кіраўніцтвам Эйтоку пачаў яшчэ ў дзяцінстве маляваць і развіваць далей, выкарыстоўваючы таксама дасягненні кітайскага жывапісу.
Кано Эйтоку працаваў па заказах палкаводцаў Оды Набунагі і Таётомі Хідэёсі. Размаляваныя ім вялікія парасоны, рассоўныя шырмы, насценны і столевы жывапіс упрыгожвалі замак Адзуці, які належаў Набунагу, і палацы Хідэёсі ў Кіёта і Осакі. На жаль, многія работы мастака былі пашкоджаны і нават загінулі падчас хваляванняў у Японіі ў Перыяд Сэнгоку.
Сучаснікам і супернікам Кано Эйтоку быў іншы вялікі японскі мастак Хасэгава Тохаку.
Тапінамбур
Апісанне
Сцябло прамое вышынёй да 2 метраў і больш, з вялікай колькасцю лісцеў. Лісце зубчаствае. Суквецце — кошык. Клубні — цыліндрычнай, круглай або грушападобнай формы, белыя, жоўтыя, фіялетавыя або ружовыя. Утрымліваюць 1—3 % бялку, вітаміны C, B1, каратын, фосфар, жалеза, каля 16—18 % вугляводаў (у асноўным інулін), менш за 0,5 % тлушчу. Мякаць пяшчотная, сакавітыя, з прыемным саладкаватым смакам.
Распаўсюджанне
Радзіма — Атлантычнае ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі, спажывалася ў ежу мясцовымі індзейцамі, на пач. XVII стагоддзя прывезеная ў Еўропу французамі. У Рэчы Паспалітай «бульва» распаўсюдзілася ў першай палове XVIII ст. — яе варылі, абіралі, падавалі з белым або муштародовым соусам. У канцы XVIII ст. тапінамбур быў выцеснены падобнай па спосабу вырошчвання і смаку бульбай, якая ў беларускай і літоўскай мовах пераняла ягоную назву (у літоўскай мове «бульба» — bùlvė).
Біялагічныя асаблівасці
Цвіце ў жніўні — кастрычніку. Марозаўстойлівая і засухаўстойлівая культура. Тапінамбур — вельмі трывалая да ўмоў вырошчвання культура, лёгка пераносіць маразы (пры гэтым клубні набываюць яшчэ больш салодкі смак). Таму пэўную частку клубняў пакідаюць зімаваць.
Выкарыстанне
У Беларусі вырошчваецца галоўным чынам на корм жывёле, часам дзічэе, ужываецца ў кулінарыі. Ураджайнасць зялёнай масы да 500, клубняў да 250 цэнтнераў з гектара.
Спажываць тапінамбур належыць неўзабаве пасля выкопвання: варыць, запякаць, з сырых робяць салаты, гатуюць заменнік кавы, квас.
У народнай медыцыне салатай лечаць дыябет, малакроўе. Настой з тапінамбуру ўжываюць пры хваробах сэрца, адвары — як мачагонны і слабіцельны сродак. Сцябло таксама можна выкарыстаць — увосень яго нарыхтоўваюць на зіму, каб у адвары парыць рукі і ногі пры адкладанні соляў, поліартрыце і шпорах на нагах. Свежы сок ужываюць для зніжэння кіслотнасці, асабліва пры пякотцы, пры галаўным болі. Мае процізапаленчае дзеянне, паніжае боль і рэзі ў кішэчніку пры коліках і запорах. Сталовая лыжка соку з тапінамбуру знімае млоснасць. Яго рэкамендуюць пры лячэнні язвавай хваробы страўніка, дванаццаціперснай кішкі, асабліва ўвосень. Сіроп і фруктозу з тапінамбуру выкарыстоўваюць на прыгатаванне макароны, якую выдаюць як спецпаёк тым, хто працуе ў зоне павышанай радыяцыі.
Кармавая каштоўнасць зялёнай масы ў два разы большая, чым бульбоўніку. Клубні ідуць на корм жывёле, зялёная маса — на сілас. Клубні любяць трусы і нутрыі.
Агратэхніка
Тапінамбур — холадаўстойлівая расліна. Расце на любых глебах. Размнажаецца клубнямі. Высаджваюць яго ранняй вясной ці ўвосень да самых замаразкаў, можна нават па снезе на глыбіню не больш як 10 см. Увосень садзяць цэлымі клубнямі, а вясной іх можна разрэзаць папалам, каб на кожнай палавіне былі роставыя вочкі. Тапінамбур не любіць загушчэння. Пасадка і догляд такія, як бульбы. Захоўваюць яго ў склепе ў пяску. Клубні можна выкапаць і вясной (зімой яны не змерзнуць).
Уладзімір Набагез
Біяграфія
Нарадзіўся 20 кастрычніка 1919 года ў в. Сялец Навагрудскага ваяводства ў зоне польскай акупацыі (цяпер — Навагрудскі раён) у сялянскай сям’і. Бацька ваяваў у Першую сусветную ў Расійскай арміі і атрымаў два Георгіеўскія крыжы. Вучыўся ў Навагрудскай беларускай гімназіі разам з будучымі сябрамі па навуцы і грамадскай дзейнасці — Барысам Рагулем і Язэпам Сажычам.
У верасні 1939 г. па выбуху Другой сусветнай вайны быў мабілізаваны ў Войска Польскае — пра гэту падзею казаў «пратрымалася наша войска некалькі дзён — ішлі ланцугом, бы бараны». Трапіў у нямецкі палон, але ў ліпені 1941 г. быў вызвалены намаганнямі беларускіх дзеячаў. Працаваў у Беларускім прадстаўніцтве пры нямецкім Арбайтсфронце ў Кёнігсбергу. Па сканчэнні вайны паступіў на медыцынскі факультэт Марбурскага ўніверсітэту, далучыўся да Беларускага студэнцкага згуртавання. У 1949 г. перабраўся ў Лювенскі ўніверсітэт (Бельгія), які скончыў з дыпломам доктара медыцыны. Спяваў у студэнцкіх хорах, у тым ліку ў хоры Міколы Равенскага ў Лёвене, меў бас.
У 1956 г. пераехаў у ЗША, пасяліўся спачатку ў г. Нью-Брансуік у штаце Нью-Джэрсі. Працаваў у мясцовым шпіталі, атрымоўваў веды ангельскай мовы і амерыканскай медычнай практыкі. Перабраўся на доктарскую працу ў Нью-Ёрк, здаўшы патрэбныя залікі на доктарскую працу. Працаваў у мясцовым шпіталі. У Нью-Ёрку далучыўся да беларускай эміграцыі. Быў сябрам Рады БНР, Беларуска-амерыканскага задзіночання (БАЗА), а таксама сябрам Замежнага сектару Беларускай незалежніцкай партыі. Быў старшынём аддзелу БАЗА ў Нью-Ёрку у 1964—1968 гг. Браў актыўны ўдзел у рэлігійным жыцці парафіі св. Кірылы Тураўскага ў Брукліне. Пазнаёміўся і ажаніўся з канадкай французскага паходжання Яландай, якая працавала медсястрой. Потым распачаў прыватную практыку ў в. Уолдэн (Нью-Ёрк), дзе купіў дом і участак зямлі. Нарадзіліся двое сыноў — Янка і Андрэй. Займаўся дабрачыннасцю, фундаваў розныя праекты і быў сябрам Фонда Ротары (Paul Harris Fellow).
На пачатку 1990-х гадоў Набагез наведаў родныя мясціны і Наваградак, дзе жыла ягоная сястра, і адшукаў магілу дзеда, пахаванага ля самага наваградскага замчышча. Янка Запруднік пазней пісаў пра Уладзіміра Набагеза: "Др. Уладзімір Набагез праз усё жыццё захаваў беларускі патрыятызм, які ён вынес з наваградскага асяродздзя. Адзначаўся моцнай сілай волі і адначасна сціпласцю у дачыненні да свае асобы. Меў добрую памяць. Вельмі цікава распавядаў пра свае прыгоды ў ваенным часе: польска-нямецкі фронт, палон, праца перакладчыка, сувязь з суродзічамі на ваенным раздарожжы ў Нямеччыне, шуканне выхаду ў паваенным разбродзе. «Валодзя, дык ты апішы ўсё гэта. Гэта ж так цікава!» «А што там надта пра сябе расказваць буду. Падумаеш, важная асоба!» — адмахваўся ён ад такіх падказак."
Памёр 11 студзеня 2011 г. Пра ягоную смерць паведаміла Наша Ніва і New York Times.
Джэйсан Робардс
Джэйсан Нельсан Робардс малодшы (Jason Nelson Robards, Jr.;  — ) — амерыканскі акцёр, які лічыўся адным з лепшых выканаўцаў роляў у п’есах Юджына О’Ніла. Уладальнік двух прэмій «Оскар» у намінацыі «Лепшы акцёр другога плану» — з’яўляецца адзіным акцёрам у гісторыі сусветнага кінематографа, які атрымаз гэту ўзнагароду два гады запар.
Свет паводле Кепскіх
«Свет паводле Кепскіх» (Świat według Kiepskich) — польскі камедыйны серыял, які трансліраваўся на «» з 16 сакавіка 1999 года, вытворчасці «». З’яўляўся адным з самых працяглых польскіх серыялаў.
Серыял кляйміў розныя заганы (вульгарызмы, ляноту, эгаізм, алкагалізм,, апатыю, хамства) і стэрэатыпную мадэль польскага сямейнага жыцця, выкарыстоўваючы просты гумар і смешную мову герояў. Серыял таксама трансляваўся ва Украіне пад назвай Справи Кепських на ICTV, а ў 2010 годзе ў яго з′явіўся ўласны аналаг пад назвай Непрухи.
У чэрвені 2022 года «Polsat TV» абвясціў аб завяршэнні вытворчасці серыяла. Пасля гэтага рашэння «Polsat TV» 31 жніўня 2022 года пачаў трансляцыю апошняга сезона серыяла, здымкі якога былі зробленыя ў студзені і лютым 2021 года, чакаецца, што яна завершыцца 16 лістапада 2022 года.
Хутар Пакроўскі
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хутар Пакроўскі абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Гара Амундсена
Гара Амундсена — нунатак ва Усходняй Антарктыдзе, у заходняй частцы Зямлі Уілкса, каля ўсходняга борта вываднога ледавіка Дэнмана пад 67°13' паўднёвай шыраты і 100°44' усходняй даўгаты. Вышыня 1445 м. Складзена пратэразойскімі пародамі. Ледавіковая штрыхоўка на вяршыні сведчыць аб большай магутнасці ледавіковага шчыта Антарктыды ў мінулым.
Адкрыта ў снежні 1912 года аўстралійскай антарктычнай экспедыцыяй. Назва даў кіраўнік гэтай экспедыцыі Дуглас Моўсан у гонар нарвежскага палярнага даследчыка Руаля Амундсена.
Тыманіўка (Тульчынскі раён)
Тыманіўка (Тимані́вка) — вёска ў Тульчынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тульчынскай гарадской абшчыны.
Палтаўскі раён
Палтаўскі раён (Полтавський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Палтава (Полтава).
Утвораны ў 1925 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 67370 чалавек, плошча — 1259 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 26 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 3 пасёлкі сельскага тыпу і 145 сёлаў.
ФК Мілан
«Міла́н» (Associazione Calcio Milan) — італьянскі футбольны прафесійны клуб з аднайменнага горада, які быў заснаваны ў 1899. Найбольш паспяховы ў еўрапейскіх турнірах італьянскі клуб.
Гісторыя
ФК «Мілан» быў заснаваны 16 снежня 1899 года. Першым трэнерам стаў Герберт Кільпін. У сваіх прамовах перад матчамі ён казаў: ''«Мы будзем камандай д’яблаў. Нашы колеры будуць чырвонымі, як агонь, і чорнымі, каб выклікаць страх у нашых праціўнікаў!»'' Усяго праз паўтара гады «расанеры» упершыню сталі чэмпіёнамі Італіі пасля перамогі над «Джэноа» з лікам 3:0 на Понтэ-Каррэга 5 мая 1901 года.
У гады прэзідэнцтва Берлусконі трэнер Арыга Сакі быў вельмі паспяховым. Пад яго кіраўніцтвам Мілан выйграў адзін Скудэта, два Кубка Еўропы, два Суперкубкі Еўропы і два Міжкантынентальныя кубкі, выйграўшы ўсе міжнародныя фіналы, у якіх яны ўдзельнічалі. А тры гульцы «Расанэры» занялі тройку першых месцаў у «Залатым мячы» ў 1988 (Ван Бастэн, Гуліт і Райкард) і 1989 (Ван Бастэн, Барэзі і Райкард).
Пры Фабіа Капэла «Мілан» быў дамінуючай камандай у Італіі, выйграўшы чатыры «Скудэці» за пяць сезонаў. Аднак поспех не абмяжоўваўся толькі хатнімі перамогамі, каманда таксама заставалася сілай у Еўропе. «Расанэры» дабіраліся да трох запар фіналаў Лігі чэмпіёнаў у перыяд з 1993 па 1995 год, а поспех у Афінах супраць Барселоны ў 1994 годзе быў прызнаны фанатамі «Мілана» «Матчам стагоддзя» на рэферэндуме з нагоды стогадовага юбілею клуба. З трэнерам Капэла каманда правяла 58 гульняў без паражэнняў у перыяд з мая 1991 па сакавік 1993 года, а брамнік Себасцьяна Росі не прапускаў 929 хвілін у сезоне 1993/94. Акрамя таго, «Д’явало» выйграў тры тытулы чэмпіянату ў перыяд з 1992 па 1994 год, не атрымаўшы ніводнага пенальці.
Пасля зыходу Капэла прыйшоў Альберта Цакероні, які ў сваім першым сезоне ў клубе ўзяў тытул скудэта. Праз некаторы час прыйшоў час Карла Анчалоцці. За пяць сезонаў Анчалоці выйграў два тытулы Лігі чэмпіёнаў, а таксама выйшаў у фінал, паўфінал і чвэрцьфінал у трох іншых еўрапейскіх кампаніях.
У сезоне 2009/10 трэнера Анчалоці змяніў Леанарда — легенда клуба. Ён правёў у клубе 13 гадоў, спачатку ў якасці гульца, затым у якасці дырэктара ў дабрачыннай арганізацыі «Мілан», а таксама ў тэхнічным сектары. Пасля Леанарда прыйшоў Масіміліяна Алегры, які меў у сваім распараджэнні фантастычную каманду на сезон 2010/11 дзякуючы Ібрагімавічу, Рабінью і Баатэнгу. Пад кіраўніцтвам трэнера Алегры Мілан выйграў 18-е Скудэта і шосты Суперкубак Італіі, апошні з якіх быў выйграны супраць «Інтэра» ў жніўні 2011 года ў «Птушыным гняздзе» ў Пекіне.
Пасля яшчэ двух з паловай сезонаў, падчас якіх «Мілан» заняў другое і трэцяе месца ў Серыі А, Кларэнс Зэедорф заняў кіраўніцкую пасаду, — яшчэ адзін чалавек, які раней бліскаў у футболцы «Расанэры». Пад кіраўніцтвам Зэедорфа Мілан набраў 35 ачкоў у другой палове сезону 2013—2014.
Пасля гэтага ў сезоне 2014/15 першай камандай кіраваў Філіпа Індзагі. У сезоне 2015/16 Сініша Міхайлавіч давёў каманду да фіналу Кубка Італіі, перш чым Крысціян Брокі быў пераведзены з Primavera на замену яго да канца сезона. У 2016/17 годзе кіраўніцтва клуба зноў захацела перагарнуць старонку, прызначыўшы Вінчэнца Мантэлу новым трэнерам «Расанэры». Ён прывёў расанеры да поспеху ў Суперкубку Італіі супраць «Ювентуса» 23 снежня 2016 года, калі «Мілан» перамог «Ювентус» па пенальці ў Досе.
Адносіны паміж Гатуза і Каса Мілан узаемна скончыліся ў траўні 2019 года. Тады выбіралі спартыўную іерархію, якую складалі Звонімір Бобан і Паола Мальдзіні. Яны выбралі Марка Джампаола ў якасці новага трэнера, які дэбютаваў у «Расанэры» тым жа летам падчас Міжнароднага Кубка чэмпіёнаў 2019 года. Кампанія «Мілана» ў лізе тады пачалася павольна, і пасля трох запар паражэнняў ад «Інтэра», «Тарына» і «Фіярэнціны», а таксама барацьбы за рэалізацыю сваёй новай футбольнай філасофіі, Марка Джампаола пакінуў клуб.
Стэфана Піолі заняў яго месца і зрабіў выдатную працу, перапрацаваўшы групу і надаўшы ёй выразную ідэнтычнасць. Пачынаючы з чэрвеня 2020 года, пасля блакавання, выкліканага пандэміяй Covid-19, «Расанеры» зладзілі важную пераможную серыю і здолелі перамагчы амаль усіх супернікаў. Сезон 2020/21 стаў для клуба перараджэннем, і каманда выступіла ў лізе надзвычай добра. «Мілан» заняў другое месца з 79 ачкамі, выйграўшы ў 24 матчах, з якіх 16 — у гасцях, і ўпершыню за сем гадоў кваліфікаваўся ў Лігу чэмпіёнаў.
Нацыянальныя тытулы
Чэмпіянат Італіі (Серыя A)
Кубак Італіі па футболе
Суперкубак Італіі па футболе
Медаль Караля
Чэмпіянат Італіі (Серыя B)
Еўрапейскія тытулы
Кубак уладальнікаў кубкаў UEFA
Суперкубак УЕФА
Міжнародныя тытулы
Клубны чэмпіянат свету:
Іншыя тытулы
Лацінский кубак
Кубок Мітропы
Узнагарода Луіджы Берлусконі
Кубак Санцьяга Бернабеу
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Джон Уэйн
Джон Уэйн (John Wayne, сапраўднае імя — Marion Robert Morrison; 26 мая 1907 — 11 чэрвеня 1979) — амерыканскі акцёр, якога звалі каралём вестэрна. Здымаючыся штогод прыкладна ў пяці фільмах, ён быў ледзь не самым запатрабаваным галівудскім акцёрам эпохі гукавога кіно.
Біяграфія
Выхадзец штата Аёва, Уэйн пачынаў у нямых фільмах свайго прыяцеля Джона Форда. Пасля, калі Форд стаў адным з кіроўных рэжысёраў Амерыкі, рэдкі яго фільм абыходзіўся без удзелу Уэйна. Для амерыканцаў трыццатых гадоў Уэйн быў увасабленнем мужнасці і індывідуалізму. Пачынальна з каўбойскай сагі «Вялікая сцежка» (1930), адмысловы поспех спадарожнічаў акцёру ў «баявіках» з бойкамі і пагонямі, часцяком вельмі малабюджэтных.
У 1939 г. Уэйн выканаў самую яркую сваю ролю — у маштабным вестэрне «Дыліжанс», які з поспехам быў паказаны і ў савецкіх кінатэатрах.
Падчас Другой сусветнай вайны здымаўся ў шматлікіх пастаноўках на ваенныя тэмы.
Па канчатку вайны разам з сынамі заснаваў адмысловую студыю, якая спецыялізавалася на вытворчасці вестэрнаў.
Сярод яго фільмаў тых гадоў асоба вылучаецца «Форт Алама» (1960), які ён сам жа і паставіў.
Апошні буйны праект Уэйна — «Самы трапны» — выйшаў на экраны ЗША ў 1976 годзе.
Уэйн заўсёды быў прыхільнікам Рэспубліканскай партыі, а ў 1960-я гг. апынуўся ў цэнтры ўвагі як рупар кансерватыўных кругоў Амерыкі, т.я. ён жорстка адстойваў неабходнасць працягу вайны ў В'етнаме і здымаўся ў агітацыйных фільмах адпаведнай тэматыкі.
Гомель (тэлерадыёкампанія)
Тэлерадыёкампанія «Гомель» ( ТРК «Гомель») — абласная тэлерадыёкампанія Рэспублікі Беларусь, уваходзіць у НДТРК. Праграмы ТРК «Гомель» прадстаўлены на канале «Беларусь 4. Гомель»: навіны, інфармацыйна-аналітычныя, забаўляльныя, пазнавальныя перадачы, а таксама праграмы, прысвечаныя спорту, культуры, што асвятляюць прававыя аспекты жыцця. Заснавана 31 снежня 1957 года. Была першай абласной ТРК у Беларусі.
Гісторыя
Гісторыя гомельскага тэлебачання пачалася ў 50-х гадах, тады ў гомельскім ДК чыгуначнікаў размяшчаўся аматарскі тэлевізійны цэнтр. З-за немагчымасці прыёму сігналу з Мінска, цэнтр прымаў сігнал з Кіева. 6 лістапада 1956 года была выпушчана першая праграма. Пад кіраўніцтвам таленавітага інжынера Яўгена Кернажыцкага працавалі энтузіясты, якія неўзабаве сталі штатнымі супрацоўнікамі ўжо прафесійнага гомельскага тэлебачання. Першая праграма была навагодняй. 31 снежня 1957 года яна выйшла ў эфір з аматарскага тэлецэнтра. З гэтага моманту і пачалася гісторыя Тэлерадыёкампаніі «Гомель». З-за адсутнасці відэазапісу ў той час, усё ішло ў прамым эфіры. Каб не адбылося замінкі, усе перадачы некалькі разоў рэпеціравалі перад выдачай у эфір. Аднак, і са з’яўленнем відэазапісу магчымасці мантажу былі вельмі абмежаваныя, так што з-за найменшай агаворкі ўсё прыходзілася здымаць зноўку. Маладзёжная рэдакцыя таксама падключылася да працы ў 60-70-я гады. Суперніцтва вялося не толькі ў рэгіёнах Беларусі, яно ахапіла таксама рэгіёны і іншых саюзных рэспублік. Рэдактарка Вікторыя Калчунова здзіўляла гледачоў сваім прафесіяналізмам наўпрост у прамым эфіры. Тады на ста метрах была арганізавана работа адразу некалькіх здымак перадач. З 2000 гадоў у ТРК «Гомель» з’явіліся дзве студыі, у якіх адбыліся сапраўдныя цуды ўпартай працы.
Тэлеканал Беларусь 4.Гомель
25 верасня 2015 года тэлеканал Беларусь 4 пачаў вяшчанне ў Гомелі. Эфір тэлеканала займае 17 гадзін, і гэта 17 гадзін эфіру і максімум цікавага. Ягоная платформа базіруецца на ўніфікаванай сетцы вяшчання для ўсіх абласцей краіны пад адзіным брэндам «Беларусь 4». Перавагай дадзенага тэлеканала лічыцца тое, што героям эфіру можа стаць практычна кожны глядач Гомельскай вобласці. Асаблівую ўвагу тэлевізійшчыкі надаюць навінавым праграмам. Акрамя таго, гледачам прапануюць адразу некалькі новых праектаў самай рознай тэматыкі — сацыяльна-эканамічнай, культурнай, спартыўнай і праваахоўнай. У сетцы вяшчання — ток-шоў, прамыя тэлевізійныя трансляцыі мясцовых спартыўных спаборніцтваў і масавых культурных мерапрыемстваў. .
Радыё
Радыё «Экспрэс» заснавана 14 жніўня 2001 года. На пачатку кожнай гадзіны ў эфіры навіны. Перадачы вядуцца на ўльтракароткіх хвалях, 23 гадзіны ў суткі, штодзённа. Радыё «Экспрэс» да 1 кастрычніка 2008 года вяшчала на ўсю тэрыторыю Гомельскай вобласці. 1 кастрычніка 2008 года быў праведзены рэбрэндынг Радыё «Экспрэс» у Радыё Гомель Fm, цяперашнюю назву.
Егіпецкія іерогліфы
Егі́пецкія іеро́гліфы — знакі найстаражытнейшай вядомай егіпецкай сістэмы пісьма. Егіпецкія іерогліфы першапачаткова ўяўлялі сабой рысункавае (або піктаграфічнае) пісьмо, якое далей на працягу свайго існавання развівалася за кошт пераходу асобных рысункавых знакаў у гукавыя (калі знак перадаваў не адлюстраваны прадмет, а гук ці спалучэнне гукаў), спалучэння гукавых знакаў і сэнсавых знакаў.
Егіпецкае пісьмо не было ў чыстым выглядзе ні алфавітным, ні складовым (хоць можна заўважыць пэўныя рысы алфавітнага, а ў некаторых выпадках, і складовага пісьма). Егіпецкае іерагліфічнае пісьмо выкарыстоўваліся прыкладна з 3200 г. да н.э. да 300 г. н.э. у Егіпце і Нубіі для ранне-, стара-, сярэдне- і новаегіпецкай мовы.
Яно складалася з гукавых знакаў, сэнсавых знакаў і знакаў-выяў. Егіпецкае іерагліфічнае пісьмо адносіцца да найвялікшых па колькасці знакаў пісьмовых сістэм свету (больш знакаў, хіба што, у кітайскім іерагліфічным пісьме). У класічны перыяд (часы Сярэдняга Царства) егіпецкае пісьмо ўключала каля 800 знакаў, гэта колькасць значна ўзрасла ў грэка-рымскія часы, калі налічвалася ўжо некалькі тысяч іерогліфаў. Першапачаткова не існавала пэўнага ўпарадкавання іерогліфічных знакаў (як, напрыклад, у азбуцы); ўпарадкоўваць адназычныя знакі ў пэўнай паслядоўнасці пачалі, мабыць, толькі ў Позні перыяд (прычым парадак быў дужа падобны да ўпарадкавання паўднёвасеміцкіх алфавітаў ).
Лічыцца, што амаль усе еўрапейскія сістэмы пісьма паходзяць ад старажытнаегіпецкага іерагліфічнага пісьма (ці, прынамсі, узніклі пад яго ўплывам).
Назва
Слова «іерогліф» запазычана з ἱερογλυφικὰ γράμματα (хіерогліфіка граммата) «святыя пісьмёны» або «святая разьба», што ўтворана з сабраных разам ἱερός (хіерос) «святы» і γλύφω (гліфо) «высякаць/выразаць (на камені)». Гэта назва ёсць перакладам егіпецкага паняцця «Пісьмо боскай мовы», якое намякала на боскае паходжанне іерагліфічнага пісьма.
Раннія часы і ўзнікненне
Паводле старажытнаегіпецкіх паданняў, іерогліфы стварыў Тот, бог мудрасці. І таму егіпцяне называлі іх «Пісьмёны боскіх слоў».
Вытокі гэтага пісьма можна прасачыць аж да дадынастычных часоў. Раней лічылася, што клінапіс старажытнейшы за егіпецкія іерогліфы. Аднак цяпер гэта пытанне ізноў адкрыта, бо была выяўлена найстаражытнейшая вядомая на цяперашні час знаходка іерогліфаў, якая адносіцца да часоў каля 3500 ст. да н.э. да культуры (Накада III) ў Абідасе з дадынастычнага княжацкага пахавання U‑j. Ужо цалкам вырысаваныя іерогліфы змяшчаліся на маленькіх плітках, якія прымацоўваліся да пасудзін і апісвалі іх змесціва. Некаторыя з ранніх знакаў падобныя да шумерскіх пісьмовых знакаў. З гэтай прычыны нельга цалкам выключаць уплыў клінапісу, што аднак не выключае ўплыву і ў адваротным напрамку. Гэта пытанне дагэтуль спрэчнае.
Іерагліфічнае пісьмо, відаць, пачыналася як сістэма знакаў для падлікаў і запісу важных падзей. Яно рана стала развівацца ў кірунку павелічэння змястоўнасці паведамлення і ў найстаражытнейшых помніках ужо паўстае сталай сістэмай.
Пашырэнне
Спачатку егіпецкія іерогліфы пачалі ўжывацца пры кіраванні (збор падаткаў, ваенныя падлікі), а пазней іх сталі выкарыстоўваць і для ўсіх іншых патрэб. Па-за межамі Егіпта гэта пісьмо паслядоўна ўжывалася толькі на прасторах Нубіі, спачатку ў часы егіпецкага панавання, а таксама пазней, калі гэтыя вобласці сталі самастойнымі. Каля 300 г. да н.э. егіпецкія іерогліфы саступілі тут месца ўласнаму пісьму Нубіі, так званаму мераіцкаму пісьму, знакі якога, прынамсі асобныя, паходзілі ад егіпецкіх іерогліфаў. Старажытнаяўрэйскае пісьмо, якое з 9 па 7 ст. да н.э. выкарыстоўвала іератычныя лікавыя знакі, было, зрэшты, алфавітам зычных, паходным ад фінікійскага пісьма. З узнікненнем дзяржаў бліжняга Усходу ў зносінах стаў пераважаць акадскі клінапіс. Варта дадаць, што іерогліфы істотна саступалі клінапісу ў сваіх магчымасцях пры перадачы чужых (неегіпецкіх) паняццяў або слоў. Невядома, якая доля егіпецкага насельніцтва была пісьменнаю, але напэўна, толькі нямногія валодалі пісьмом: паняцце «пісар» было амаль тоесным паняццю «чыноўнік». Акрамя таго, напэўна вядома, што ў грэчаскія часы ў гарадах было мноства адмысловых пісцоў, якія складалі дакументы для непісьменных.