cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ігар Сяргеевіч Сокал
Біяграфія
З 18 красавіка 2008 па 10 верасня 2013 года  — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь ва Узбекістане.
У 2013—2015 гадах — намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення Расіі, начальнік упраўлення Расіі і Саюзнай дзяржавы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
З 13 чэрвеня 2016 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь ва Украіне.
Мазуры
Назву Мазуры́ маюць:
Лазар Весялінавіч
Лазар Весялінавіч (Лазар Веселиновић; нар., , Сербія, СФРЮ) — сербскі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Вайводзіна», спачатку выступаў за клубы ніжэйшых сербскіх ліг. У 2009 годзе стаў іграком клуба «Спартак Злацібар Вода», але з-за траўм не здолеў замацавацца. З 2012 года гуляў за клуб «Хайдук», у складзе якога стаў трэцім бамбардзірам чэмпіянату Сербіі сезона 2012/13 і ўвайшоў у склад сімвалічнай зборнай чэмпіянату.
«Дынама»
У ліпені 2013 года быў запрыкмечаны селекцыянерамі мінскага «Дынама», якія прыехалі ў Сербію дзеля прагляду аднаклубніка Лазара, Ненада Адамавіча. У выніку Весялінавіч быў арандаваны дынамаўцамі да канца 2013 года з правам выкупу.
У складзе «Дынама» адразу заняў месца асноўнага нападніка, быў прызваны замяніць на гэтай пазіцыі пакінуўшага клуб Касціна Курэлю. У першым жа матчы за «Дынама» (14 ліпеня супраць «Гомеля») вызначыўся голам. Трохі пазней тры галы Весялінавіча дазволілі дынамаўцам па суме двух матчаў прайсці ў Лізе Еўропы харвацкую «Лакаматыву». Але пасля гульня Весялінавіча пайшла на спад, і ў верасні ён ужо перастаў трапляць у асноўны склад. У лістападзе 2013 года вярнуўся на месца асноўнага нападніка.
«Вайводзіна»
Па заканчэнні сезона «Дынама» намагалася пакінуць Весялінавіча ў сваім складзе, але ў студзені 2014 года ён перайшоў у «Вайводзіну». У складзе «Вайводзіны» стаў уладальнікам Кубка Сербіі. У студзені 2015 года на правах арэнды апынуўся ў карэйскім клубе «Пхохан Стылерс», куды праз год перайшоў на трывалай аснове.
Апошнія гады
У пачатку 2017 года вярнуўся ў Еўропу, стаўшы іграком венгерскага клуба «Мезёкёвешд». У студзені 2018 года перайшоў у бялградскі «Рад». У маі 2018 года стаў іграком «Пролетара», але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду «Борац» (Шайкаш) з рэгіянальнай лігі. Па заканчэнні сезона 2018/19 пакінуў «Пролетар».
Юрый Далгарукаў
Юрый Далгарукаў:
Ордэн Заслуг (Нарвегія)
Каралеўскі Нарвежскі ордэн Заслуг (Den Kongelige Norske Fortjenstorden) — дзяржаўная узнагарода Нарвегіі. Заснаваны 14 чэрвеня 1985 года каралём Олафам V.
Гісторыя
Паколькі статут адзінага нарвежскага ордэна Святога Олафа абмяжоўваў права атрымання ордэна толькі грамадзянамі Нарвегіі, якія жывуць на тэрыторыі самой Нарвегіі, востра стаяла пытанне аб узнагароджанні грамадзян Нарвегіі, якія жывуць за мяжой, і замежнікаў, за заслугі перад Нарвегіяй. 14 чэрвеня 1985 года кароль Олаф V заснаваў такую ўзнагароду — ордэн Заслуг. Новы ордэн па сваім статусе стаў эквівалентам ордэна Святога Олафа.
Ступені ордэна
Афіцыйна ордэн Заслуг складаецца з трох класаў, два з якіх падраздзяляюцца на падкласы. Фактычна ў ордэна пяць класаў:
NGC 3704
NGC 3704 (іншыя абазначэнні — MCG -2-29-37, NPM1G -11.0300, PGC 35435) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Чаша.
Ордэн Заслуг (Нарвегія)
Умовы ўзнагароджання
Ордэн Заслуг прысуджаецца грамадзянам Нарвегіі, якія працуюць і жывуць па-за межамі Нарвегіі (галоўным чынам дыпламатам), а таксама замежнікам, за значныя заслугі перад Нарвегіяй.
Уяўленні да ўзнагароджання ўносяцца ў Савет ордэна і зацвярджаюцца каралём. У асаблівых выпадках кароль можа ўзнагароджваць паводле свайго меркавання, без прадстаўлення ад Савета.
NGC 3704
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ордэн Заслуг (Нарвегія)
Знакі ордэна
Знак ордэна ўяўляе сабой «канюшынавы» крыж, пакрыты чырвонай эмаллю ў форме прамога крыжа. У цэнтры крыжа накладзены вензель караля Олафа V, запоўнены чырвонай эмаллю. У вуглах крыжа старажытныя нарвежскія кароны. Да верхняга канца крыжа прыпаяна кольца, праз якое прапушчана яшчэ адно кольца, пасродкам якога знак мацуецца да стужкі. Знак кавалера сярэбраны, астатніх ступеняў — залаты.
Зорка ордэна васьміканцовая, з накладзеным у цэнтры знакам ордэна (прастора паміж каронамі і бакамі крыжа запоўнена белай эмаллю). Зорка кавалераў Вялікага крыжа залатая, камандораў з зоркай — сярэбраная.
Стужка ордэна муаравая цёмна-сіняя. Шырыня стужкі Вялікага крыжа — 10 см, камандораў — 6 см, і кавалераў — 4 см.
У адрозненне ад ордэна Святога Олафа, знакі ордэна Заслуг не патрабуецца вяртаць пасля смерці кавалера (але пры атрыманні больш высокай ступені знакі малодшай ступені неабходна вяртаць у канцылярыю ордэна).
Кіравала нашэнні
Кавалеры і кавалеры I класа носяць знак ордэна на стужцы на левым боку грудзей (дамы — на стужцы ў форме банта ў левага пляча).
Камандоры носяць знак ордэна на шыйнай стужцы (дамы — на стужцы ў форме банта ў левага пляча).
Камандоры з зоркай носяць знак ордэна на шыйнай стужцы (дамы — на стужцы ў форме банта ў левага пляча) і зорку на левым боку грудзей.
Кавалеры Вялікага крыжа носяць знак ордэна на шырокай стужцы праз правае плячо і зорку на левым боку грудзей. Твары духоўнага звання, пры набажэнскім адзенні, носяць знак Вялікага крыжа на такой жа шырокай стужцы на шыі.
Носіцца толькі старэйшая ступень ордэна.
Статыстыка ўзнагароджанняў
Паводле даных афіцыйнага сайта Нарвежскага каралеўскага дому:
Курколь
Курколь — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Куркольскай сельскай акругі. Код КАТА — 551657100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 778 чалавек (370 мужчын і 408 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 745 чалавек (373 мужчыны і 372 жанчыны).
Увярэднік Каўфмана
Увярэднік Каўфмана (Pedicularis kaufmannii) — від раслін сямейства Залознікавыя.
Апісанне
Увярэднік Каўфмана — гэта наземная травяністая расліна з прамастаячым сцяблом вышынёй да 50 см і супраціўным лісцем і 5-пялёсткавымі кветкамі дліной 2,5-3 см, якія сабраны ў суквецце пэнздлем.
Арэал
Сярэдняя (Польшча) і Усходняя Еўропа, Еўропа, Каўказ (Перадкаўказзе), Заходняя Сібір і Сярэдняя Азія (паўночны Казахстан). Рэліктавы, па паходжанню лесастэпавы від у Беларусі знаходзіцца на паўночна-заходняй мяжы арэалу. У цяперашні час вядома два месцазнаходжання: у Гарадоцкім р-не Віцебскай вобл. і Дрыбінскім р-не Магілёўскай вобл. Паводле гербарных дадзеных раней адзначаўся ў наваколлі г. Горкі Горацкага р-на Магілёўскай вобл. (Зборы 1894 года).
Гандлёвыя рады (Мсціслаў)
Архітэктура
Ансамбль гандлёвых радоў — помнік эклектычнай архітэктуры. У ix выкарыстаны элементы стыляў мадэрн i неакласіцызму.
Гандлёвыя рады ўяўляюць сабой аднапавярховыя прамавугольныя ў плане будынкі злучаныя паміж сабой. Галоўныя фасады выходзяць на вуліцы Пірагоўскую, Красную i Камсамольскую. У архітэктурным дэкоры выкарыстаны паясы з сухарыкамі, атыкі, аркатурныя паяскі. Вонкавыя сцены члянёны плоскімі лапаткамі, прарэзаны прамавугольнымі вокнамі без ліштваў.
Прыморска-Ахтарск
Прыморска-Ахтарск (Приморско-Ахтарск) — горад (з 1949 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Прыморска-Ахтарскага раёна Краснадарскага края. Насельніцтва 32,4 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1829 годзе.
Горад размешчаны на беразе Ахтарскага заліва Азоўскага мора, за 151 км на паўночны захад ад Краснадара. Ёсць марскі порт, аэрапорт, чыгуначная станцыя Ахтары. Кліматычны курорт, серавадародныя воды.
Харчовая прамысловасць: рыбакамбінат, кансервавы завод і г. д. Парфумерна-касметычная фабрыка, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Паміж жыццём і смерцю
«Паміж жыццём і смерцю» (Между жизнью и смертью) — беларускі мастацкі фільм, зняты ў 2002 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм».
Павел Арцём’евіч Арцем’еў (военачальнік)
Па́вел Арцё́м’евіч Арце́м’еў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік (1942).
Глеб Вяжэвіч
Глеб Вяжэвіч — пачынальнік роду Глябовічаў, сын Вяжа Капатовіча.
Паходжанне Глеба дакладна не высветлена і з’яўляецца прадметам даследаванняў. З падачы Яна Глябовіча, канцлера літоўскага, Глябовічам прыпісвалі княжацкае і магнацкае паходжанне, ад, сына Гедзіміна, або ад Войцеха Манівіда (які, як і пазнейшыя Глябовічы, карыстаўся гербам «Ляліва»). Так, Б. Папроцкі называў Глеба ўнукам Монтвіда і тытулаваў ваяводай смаленскім. Аднак, надзейных дакументаў, якія б сведчылі пра такое сваяцтва, няма. У. Сямковіч, прааналізаваўшы генеалогію Манівідавічаў, не пацвярджае, што Вяж быў іх родзічам. С. Рыбчонак тлумачыць згадку Глеба як смаленскага ваяводы тым, што намеснікам у Смаленску быў яго брат Івашка Вяжэвіч, і праз гэта сувязь Глябовічаў са Смаленскам увайшла ў родавае паданне і генеалагічныя працы, а на самой справе Глеб не меў ніякага дачынення да Смаленска.
Згодна з Р. Пятраўскасам, жонкай Глеба была Мілохна Рачкаўна, меў з ёй сыноў Юрыя, Станіслава і Пятра, дачку Марыну.
Андрэа Бачэлі
Андрэа Бачэлі (Andrea Bocelli; нар. 22 верасня 1958, Горад Піза, Італія) — італьянскі оперны спявак (тэнар).
З 1994 ён прадаў больш 70 мільёнаў альбомаў па ўсім свеце.
Кіевіч
Кіевіч — прозвішча.
Макаравічы
Назву Мака́равічы маюць:
Арцем’еў
Арце́м’еў — рускае прозвішча.
Медаль Партызана
Медаль Партызана — узнагарода рады БНР для ўдзельнікаў беларускага пасляваеннага антысавецкага руху.
Гісторыя
Медаль зацверджаны 1 верасня 1949 года дэкрэтам прэзідэнта Рады БНР Міколы Абрамчыка. Ім мусілі ўзнагароджваць «беларусаў, якія змагаліся ў радох Беларускай Нацыянальнай Партызанкі за Незалежнасьць Беларусі супроць акупантаў: на прапанову партызанцкага штабу». Статут зацверджаны і пачаў дзейнічаць з 6 жніўня 1951 года. У 1952 годзе права ўзнагароджання Медалём Партызана атрымаў «начальнік штабу беларускіх партызанаў».
Апісанне
Мае дзве ступені, якія мусілі вырабляць адпаведна ў золаце (I-я ступень) і срэбры (II-я ступень). Стужка — чырвона-зямельна-зялёная. На стужцы I ступені дзве скрыжаваныя стрэльбы. На аверсе медаля стрэльбы, пад імі надпіс «''Б. Н. Р.''». На рэверсе парадкавы нумар. Таксама на рэверсе першай ступені мусіў быць выбіты покліч: «За Бацькаўшчыну».
Медаль першай ступені маглі атрымаць камандзіры і начальнікі штабоў партызанскіх атрадаў, а за «выдатныя баявыя заслугі» — кожны партызан.
Марцянаўцы
Марця́наўцы (, Мартяновцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Воўпаўскага сельсавета, да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Рэплеўскага сельсавета.
Насельніцтва
Плошча 23,98 га, працягласць межаў — 3 369 метраў.
Аляксандр Катовіч
Аляксандр Катовіч (каля 1622 —, Вільня) — рэлігійны і дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Са шляхецкага роду Катовічаў, сын Яна Катовіча, брат Яўстаха Катовіча.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Адэльску і быў ахрышчаны ў мясцовым касцёле.
У 1644 атрымаў у Віленскай езуіцкай акадэміі тытул магістра філасофіі, пасля вывучаў тэалогію і кананічнае права. Пасля прыняцця капланскіх пасвячэнняў у 1652 канонік смаленскі. Ад 1652 студэнт Падуанскага ўніверсітэта. У 1657 стаў віленскім канонікам, у 1661 — схаластыкам, выконваў функцыі афіцыяла (судовага вікарыя) ў біскупскай кансісторыі і аўдытара біскупскай курыі. Сакратар каралеўскі і рэгент вялікай канцылярыі ВКЛ у 1664—1672.
У 1658 пасол Рэчы Паспалітай да расійскага ваяводы Юрыя Далгарукава. У 1671 сакратар пасольства ў Маскоўскае княства. Ува ўзнагароду быў намінаваны 27 лютага 1673 каралём на смаленскага біскупа. У 1679 стаў сябрам Скарбовага Трыбунала Літоўскага.
У 1684 атрымаў каралеўскую намінацыю на віленскую дыяцэзію, але капітула прызналу намінацыю толькі пасля таго, як Катовіч атрымаў папскую падтрымку. 29 верасня 1685 кананічна ўзначаліў дыяцэзію. Правёў сінод. У 1685 заснаваў Віленскі кляштар місіянераў.
NGC 3705
NGC 3705 (іншыя абазначэнні — UGC 6498, MCG 2-29-39, ZWG 67.93, IRAS11275+0933, PGC 35440) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вольга Аляксандраўна Залатарова
Вольга Аляксандраўна Залатарова (нар., Гомель) — беларуская эканамістка. Доктар эканамічных навук (2015), дацэнт (2001), прафесар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Палітычная эканомія», 1988; аспірантура, 2004), Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (дактарантура, 2014). Працавала ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (1988—2008, выкладчык кафедры эканамічнай тэорыі, дацэнт кафедры бухгалтарскага ўліку, кантролю і аналізу гаспадарчай дзейнасці), Палескім дзяржаўным універсітэце (з 2008, факультэт банкаўскай справы, кафедра банкаўскай справы, прафесар, у 2008—2011 і 2014—2016 — загадчык кафедры, у 2008—2011 — дэкан факультэта, з 2016 — прарэктар па вучэбнай рабоце і адначасова з сакавіка 2020 — факультэт эканомікі і фінансаў, кафедра банкінгу і фінансавых рынкаў, прафесар). Навуковыя інтарэсы: макраэканоміка; грашова-крэдытная палітыка; фінансавыя рынкі.
Пётр Пятровіч Лабан
Пётр Пятровіч Лабан (нар., в. Навапрудцы Лідскага раёна, зараз у межах горада Ліды) — Заслужаны энергетык Рэспублікі Беларусь (2005).
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы працаваў электраманцёрам у Лідскіх электрасетках. У 1969 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі і электрафікацыі сельскай гаспадаркі і вярнуўся ў Лідскія электрасеткі, быў прызначанынамесніка начальніка Воранаўскага раёна электрасетак. 1970 годзе вярнуўся ў Ліду, некалькі гадоў працаваў у службе рэлейнай аховы і аўтаматыкі.
У 1977 годзе прызначаны начальнікам Лідскага раёна электрасетак. У 1979 годзе едзе на працу ў ГДР у Групу савецкіх войскаў. Са жніўня 1980 года ізноў начальнік Лідскага раёна электрасетак. У маі 1985 года прызначаны дырэктарам Лідскіх электрасетак. Пад яго кіраўніцтвам пачалася тэхнічная эстэтызацыя падстанцый 110 кВ і вышэй, пачалі ўкараняцца перадавыя матэрыялы і тэхналогіі, праводзіцца камп’ютарызацыя прадпрыемства.
У 1988 годзе падчас землетрасення ў Арменіі дабраахвотна вызваўся ехаць у Арменію. Быў прызначаны камандзірам аддзела беларускіх энергетыкаў, які ў сціслыя тэрміны аднавіў электразабеспячэнне Спітака і Спітакскага раёна. Пётр Пятровіч Лабан жанаты, мае дзвюх дарослых дачок.
Узнагароды
За ўмелае кіраўніцтва аддзелам беларускіх энергетыкаў, смеласць у прыняцці рашэнняў, знаходлівасць і аператыўнасць у працы быў узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны».
Марцін Опіц
Марцін Опіц (Martin Opitz; 23 снежня 1597, Бунцлаў — 20 жніўня 1639, Данцыг) — нямецкі паэт, асноўны кірунак класіцызм, стваральнік першай паэтыкі на нямецкай мове.
Біяграфія
У 1619 у Гайдэльбергу ўзначаліў гурток маладых паэтаў, якія групаваліся вакол Цынкгрэфа і імкнуліся да стварэння нацыянальнай паэзіі. У 1620-м гурток, з прычыны ваенных падзей, распаўся, і Опіц збег у Лейдэн, дзе набыў апеку Даніэла Хэйнсія, чыю лацінскую оду на нараджэнне Хрыста ён пераклаў яшчэ ў Гайдэльбергу. У 1622, па запрашэнні князя сяміградскага Бетлена Габора, Опіц зрабіўся прафесарам філасофіі і вытанчаных мастацтваў у вышэйшай школе Вайсенбурга. Тут ён напісаў апісальна-дыдактычную паэму «Zlatna oder von Ruhe des Gemüts» і пачаў шырокую, але пакінутую няскончанай працу аб старажытнасцях Дакіі («Dacia antiqua»).
Творчасць
Рэфарматар нямецкай паэзіі, заснавальнік так званай Першай сілезскай школы паэтаў. Да яго нямецкія паэты пісалі пераважна на лаціне. Опіц увёў сілаба-тоніку ў нямецкую паэзію, а свае прынцыпы выклаў у «Кнізе пра нямецкую паэтыку» (Buch von der deutschen Poeterey, 1624).
Макараўцы
Назву Мака́раўцы маюць:
Кызылжар (гарадская адміністрацыя Аксу)
Кызылжар — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Адміністрацыйны цэнтр Кызылжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 551659100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2257 чалавек (1084 мужчыны і 1173 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2030 чалавек (975 мужчын і 1055 жанчын).
Тоні Кроас
То́ні Кро́ас (Toni Kroos; нар., , ГДР) — нямецкі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Рэал Мадрыд» і нацыянальнай зборнай Германіі. Чэмпіён свету 2014 года.
Клубная кар’ера
У лютым 2009 года на ўмовах арэнды перайшоў у стан леверкузенскага «Баера», у камандзе якога адразу ж атрымаў сталае месца ў стартавым складзе. У 2010 годзе вярнуўся ў «Баварыю».
16 жніўня 2010 года ён выйшаў у стартавым складзе ў матчы першага раўнду кубка Германіі супраць клуба «ТСФ Германія Віндэк», забіўшы трэці гол у пераможным матчы (4:0). 29 кастрычніка Тоні забіў першы гол за «Баварыю» ў Бундэслізе, адзначыўшыся ў пераможным з лікам 4:1 матчы супраць «Фрайбурга». Падчас сезона 2010/11 Кроас быў сталым іграком асноўнага складу ва ўсіх турнірах, у якіх браў удзел клуб.
У сезоне 2012/13 Кроас як і ў апошнія гады быў важным членам камады, разам з якой атрымаў перамогу адразу ў трох турнірах. У першым чатырох матчах Бундэслігі Тоні тройчы адзначыўся. Таксама, ігрок забіў свой першы гол у Лізе чэмпіёнаў у першым матчы групавога этапу ў матчы супраць «Валенсіі». Атрымаўшы траўму ў першым матчы чвэрцьфіналу Лігі чэмпіёнаў супраць «Ювентуса», Кроас прапусціў астатнія матчы турніру, у тым ліку пераможны фінал, а таксама апошнія сем матчаў Бундэслігі сезона.
Да пачатку сезона 2013/14 Кроас вярнуўся ў былую форму. 4 кастрычніка 2013 года ён забіў свой першы гол у сезоне ў нічыйным матчы з лікам 1:1 супраць свайго былога клуба «Баера». 21 снежня 2013 года ён узяў удзел у фінальным матчы клубнага чэмпіянату свету супраць «Раджы» (2:0). 19 лютага 2014 года Кроас забіў свой другі гол у сезоне ў пераможным матчы 2:0 Лігі чэмпіёнаў супраць «Арсенала».
17 ліпеня 2014 года мадрыдскі «Рэал» абвясціў пра пераход нямецкага паўабаронцы ў іспанскі клуб.
Міжнародная кар’ера
У 2010 годзе дэбютаваў у афіцыйных матчах у складзе нацыянальнай зборнай Германіі.
Стыль гульні
Кроас мае добрае бачанне поля. Менавіта гэтая яго якасць робіць яго адным з самых перспектыўных маладых плэймэйкераў свету. Дакладныя перадачы любой далёкасці, пошук партнёраў, магутныя ўдары з абедзвюх ног яго добрыя якасці. Таксама Кроас ёсць спецыялістам па стандартах.
Дасягненні
«Баварыя»
«Рэал» Мадрыд
Германія
The Settlers: Heritage of Kings
The Settlers: Heritage of Kings (неафіцыйная назва The Settlers V) - пятая частка з серыі The Settlers, камп'ютарных гульняў жанру стратэгіі рэальнага часу. У Heritage of Kings распрацоўшчыкі адмовіліся ад выкарыстання звычайнай мадэлі гульні, якая існавала ва ўсіх гульнях серыі. Хоць асноўная ідэя засталася тая ж.
У параўнанні з The Settlers IV, у гульні дадалося мноства элементаў геймплэя, падобных з гульнёй Warcraft: Orcs & Humans. Але нягледзячы на ​​гэта, у Heritage of Kings захаваліся асноўныя характарыстыкі класічнага геймплэя The Settlers.
Сюжэт
Галоўны герой - малады чалавек па імя Дарыа. У адзін цудоўны дзень скрытая ў даліне з адзіным перавалам вёсачка Тальгрунд, дзе Дарыа жыве з дзяцінства, падвяргаецца нападу злавесных Чорных рыцараў. Дарыа ўзначальвае апалчэнне і вышвыривает нягоднікаў з даліны. Да яго даходзіць слых, што некаторыя іншыя вёскі таксама падвергнуліся нападу Чорных рыцараў, і што сярод іх лічыцца і тая, дзе пражывала матухна Дарыа.
З невялікім атрадам герой прарываецца ў вёсачку да маці і застае яе паміраючай. Перад смерцю маці адкрывае яму даўно захоўвалася таямніцу: Дарыа - на самай справе сын караля некалі існавала Імперыі, раздробненай на часткі войскам Чорных рыцараў на чале з генералам Кёрбер, правай рукой няма каго Мордреда.
Тады Дарыа бярэцца за нялёгкую задачу: ён вырашыў аднавіць Імперыю, для чаго варта аб'яднаць разрозненыя крэпасці, кожная з якіх зараз з'яўляецца цэнтрам адной з абласцей, на якія распалася некалі вялікае дзяржава. Паступова вакол Дарыа збіраецца каманда адданых паплечнікаў: сябар дзяцінства Эрек, які з'яўляецца камандуючым арміяй Кроўфард; дзядзька Дарыа - Гелиас: святар і спрытны дыпламат; Ары, былая зладзейка (а ў будучыні - нявеста Дарыа); шахцёр і непераўзыдзены знаўца выбухоўкі Пілігрым і ўсходні вучоны Салім, алхімік пры двары караля Фольклунга (адной з крапасцей, якія з'яўляюцца цэнтрамі абласцей).
Дарыа сустракаецца з кіраўнікамі ўсіх абласцей: часцей яму ўдаецца мірна пераканаць іх далучыцца да яго задуме (абавязкова пазбавіўшы вобласць ад праблем самага рознага ўласцівасці, будзь то арды варвараў, якія аблажылі замак, недахоп сродкаў на рэстаўрацыю старадаўняга сабора або шматгадовая засуха), хоць часам прыходзіцца дзейнічаць сілай, выганяючы заможных з іх зямель (у выпадку сутыкнення з тыраніяй ці вераломства).
Каля былой сталіцы Імперыі, Замка Старога Караля, Дарыа з паплечнікамі захоплівае ў палон генерала Кёрбер, які аказваецца сынам Гелиаса і стрыечным братам Дарыа. Кёрбер вельмі пераканаўча адлюстроўвае раскаянне і ўгаворвае герояў узяць яго ў саюзнікі. Аднак неўзабаве ён здраджвае іх, выслізгвае ў замак свайго ўладара Мордреда, дзе распраўляецца з ім і становіцца новым Камандзірам Цёмных Ордаў. Але Дарыа з паплечнікамі, за якімі стаіць моц зноў аб'яднанай Імперыі, ламае арды Чорных рыцараў, ушчэнт разбівае Кёрбер і становіцца новым імперскім каралём.
Гульнявы ​​працэс
Геймплэй гульні сур'ёзна змяніўся за кошт 2 рэчаў.
Дадаткі
Яны дадаюць новых персанажаў і даюць магчымасць згуляць за іншых герояў гульнявой кампаніі.
Продажы
The Settlers: Heritage of Kings за пяць тыдняў разышлася на тэрыторыі Германіі тыражом у 220 000 дзід, за ўсё ў свеце было куплена 5000000 копій гульні.
Замежная гульнявая журналістыка
Гульня атрымала смешаный прыём у заходніх крытыкаў. Metacriti, грунтуючыся на 29 рэцэнзіях, даў гульні 58%.
Расійская гульнявая прэса
Найбуйнейшы расійскі партал гульняў Absolute Games паставіў гульні 77%. Аглядальнік адзначыў якасны геймплэй гульні і прыгожую графіку. Да недахопаў былі аднесены слабы сюжэт і адмова гульні ад многіх элементаў серыі. Вердыкт: «Каму-то гульня спадабаецца, камусьці - не, але, у любым выпадку, шукаць у ёй тых самых ніколі не сумуюць чалавечкаў, што з аднолькавым энтузіязмам цягалі на плячы бярвёны, секлі вугаль і размахвалі мячамі, я не раю. Бессэнсоўнае занятак. Толькі настрой сапсуеце."
Краіна Гульняў паставіла гульні 8.0 з 10-ці балаў.
Жукнеўскі сельсавет
Жу́кнеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Жукнева.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Палюдаўскі (Новапалюдаўскі) сельсавет у складзе Коханаўскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Новае Палюдава. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Коханаўскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Талачынскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 1939 года цэнтр сельсавета — вёска Палюдава. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Коханаўскага раёна. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Жукнева, сельсавет перайменаваны ў Жукнеўскі. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Талачынскага раёна. 30 красавіка 1958 года ў склад Старасельскага сельсавета Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці перададзены вёскі Коліна-Лідзіна і Хацькова. 15 кастрычніка 1960 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Коханаўскага пассавета перададзена вёска Кувечына. 29 снежня 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сіманаўскага сельсавета (11 населеных пунктаў: Барашы, Дуброўскія, Замосце, Крыльцова, Любатынь, Новае Рцішчава, Рэчкі, Сіманава, Старое Рцішчава, Хаценічы і Чотава), таксама ў склад сельсавета з Коханаўскага пассавета перададзены 3 населеныя пункты (Вялікае Галошава, Заазер’е і Кувечына). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Жукнеўскага сельсавета 22 населеныя пункты. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Коханаўскага пассавета (10 населеных пунктаў: Барашы, Дуброўскія, Замосце, Любатынь, Новае Рцішчава, Рэчкі, Сіманава, Старое Рцішчава, Хаценічы і Чотава) і Воўкавіцкага сельсавета (9 населеных пунктаў: Жукнева, Клімава, Максімкава, Новае Заазер’е, Новае Палюдава, Рацава, Свірані, Слабада і Старое Палюдава).
Васілька Юр’евіч
Васілька Юр'евіч (? — пасля 1161) — князь суздальскі (1149—1151), пароскі (1155—1161), сын Юрыя Далгарукага.
Біяграфія
Пасля ўзыходжання Юрыя Далгарукага на кіеўскім вялікакняжацкім стальцы ў 1149 быў прызначаны яго намеснікам у Суздалі. Пасля канчатковага замацавання Юрыя ў Кіеве (1155) ён не пасадзіў у Суздалі аднаго з сыноў, і неўзабаве Андрэй Юр'евіч з'ехаў з Вышгарада ва Уладзімір. Пасля смерці бацькі (1157) Васілька ўтрымліваўся на поўдні аж да 1161 (тады пры ўдзеле Васількі і чорных клабукоў загінуў у барацьбе за кіеўскае княжанне Ізяслаў Давыдавіч). Затым разам з іншымі сваякамі быў высланы Андрэем у Візантыю, дзе кіраваў некаторымі ўладаннямі на Дунаі.
Макары
Назву Макары́ маюць:
Макашы
Назву Макашы́ маюць:
Жараў (горад)
Жараў (Żarów, Saarau) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 400 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 50 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Свідніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Жараў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 6,16 км². Насельніцтва 6,9 тыс. чалавек.
Рэчыца
Рэ́чыца  — горад раённага падпарадкавання ў Гомельскай вобласці Беларусі, на рацэ Дняпро. Адміністрацыйны цэнтр Рэчыцкага раёна, порт на р. Дняпро. За 50 км ад Гомеля. Чыгуначная станцыя на лініі Гомель — Калінкавічы, вузел аўтамабільных дарог на Гомель, Калінкавічы, Светлагорск, Жлобін, Лоеў, Хойнікі. Насельніцтва 66 009 чалавек (2017).
Клімат
У горадзе вільготны кантынентальны клімат, з мяккай зімой і цёплым летам. Сярэднегадавая тэмпература складае +6,7 °C.
Самы халодны месяц — студзень, сярэдняя тэмпература −7,1 °C, самае цёплае месца — ліпень з сярэдняй тэмпературай +18,5 °C.
Ападкаў больш ў ліпені, у сярэднім 85 мм, найменш ў студзені — 29 мм. У год выпадае каля 609 мм ападкаў.
Старажытнасць
Горад з’явіўся на землях дрыгавіцкага засялення, на шляху з вараг у грэкі. Упершыню згадваецца пад 1213 годам у Густынскім летапісе. 1-ы Наўгародскі летапіс у 1214 годзе Рэчыцу называе «чарнігаўскім» горадам, што быў разгромлены наўгародскім князем Мсціславам Мсціславічам Удатным. Назва паходзіць ад р. Рэчыцы — старажытнага прытока Дняпра. Паводле падання Рэчыцкая Васкрасенская царква была пабудавана ў 1079 годзе. У XII—XIII стагоддзях горад ужо меў умацаванні.
У Вялікім Княстве Літоўскім
У XIV стагоддзі пры Гедзіміне Рэчыца ўвайшла ў склад Вялікага Княства Літоўскага. У 1392—1430 гадах належала вялікаму князю Вітаўту, які пабудаваў Рэчыцкі замак. У 1511 годзе, паводле прывілея Жыгімонта I Старога, Рэчыца атрымала частковае магдэбургскае права, а ў 1561 годзе — поўнае (пацверджана ў 1596 годзе). У 1566 годзе быў утвораны Рэчыцкі павет і Рэчыца стала павятовым горадам.
У Рэчы Паспалітай
Рэчыцу 1603 года апісвае Джон Сміт, будучы губернатар адной з англійскіх калоній у Паўночнай Амерыцы. Паводле яго, Рэчыца — горад размешчаны на правым крутым беразе Дняпра, на самым беразе стаяў замак, які займаў тэрыторыю аднаго гектара, меў пяць вежаў у форме шматгранніку, якія былі пакрыты стрэшкамі-шатрамі. Замак злучаўся з горадам пад’ёмным мостам. Па-за замкам знаходзілася гандлёвая плошча, будынкі магістрату, дамы больш заможных гараджан, гасцінны двор. Рынак у Рэчыцы на той час быў вельмі багаты, з бліжэйшых вёсак прывозілі жыта, пшаніцу, мёд, воск, гародніну, мясныя і малочныя вырабы, з замежжа — розныя крамныя рэчы, турэцкую бакалею. Прадаваліся на рынку мясцовыя вырабы з жалеза.
У 1634 годзе менскі ваявода Аляксандр Слушка, які раней быў старастам рэчыцкім, заснаваў у Рэчыцы дамініканскі кляштар і касцёл Святой Тройцы. Кляштар меў невялікую бібліятэку ў 270 тамоў, быў скасаваны ў 1832 годзе, а драўляны касцёл згарэў у 1862 годзе. Найбольшую шкоду гораду прынеслі часы Казацкай вайны і вайны Расіі з Рэччу Паслалітай (1648—1667). Рэчыца і Рэчыцкі замак быў разбураны казакамі І. Залатарэнкі, пасля гэтага горад паступова заняпаў.
У Расійскай імперыі
З 1793 года ў складзе Расіі, цэнтр павета. У пачатку XIX стагоддзя ў горадзе 316 драўляных дамоў, 2 драўляныя праваслаўныя царквы, каталіцкі кляштар і сінагога. Асноўнымі заняткамі мяшчан былі земляробства, рыбалоўства, рамесніцтва і сплаў лесу. У 1886 годзе праз Рэчыцу прайшлі Палескія чыгункі, у 1890-я адкрыта прыстань. У 1908—1910 гадах дзейнічала запалкавая фабрыка «Днепр». У 1908 годзе мела лакамабіль, працавала 79 рабочых. У 1910 годзе выраблена 787 тыс. скрынак запалак.
Беларуская ССР
6-9 мая 1920 года горад з рукаў бальшавікоў адбіла польскае войска — Палеская Група пад кіраўніцтвам ген. Уладзіслава Сікорскага, аднак ужо ў чэрвені 1920 горад наноў занялі бальшавікі. У 1919—1926 гадах у Гомельскай губерні РСФСР, з 1926 года ў БССР, цэнтр раёна, у 1926—1927 гадах — акругі.
18 лістапада 1943 года ў ходзе Гомельска-Рэчыцкай наступальнай аперацыі горад быў вызвалены сіламі Беларускага фронту.
Насельніцтва
У XIX стагоддзі: У XX стагоддзі: У XXI стагоддзі:
Эканоміка
У 1964 годзе ў ваколіцах Рэчыцы была знойдзена нафта, што паклала пачатак развіццю нафтаздабыўнай прамысловасці ў Беларусі. У 1998 годзе была здабыта 100-мільённая тона нафты. Дзеля перапрацоўкі нафтавага газу быў пабудаваны Беларускі газаперапрацоўчы завод. На тэрыторыі Рэчыцкага раёна дзейнічаюць 15 з 21 структурнага аддзялення РУП ПА «Беларуснафта». У Рэчыцы прадпрыемствы нафтаздабываючай і газаперапрацоўчай, ААТ «Рэчыцкі метызны завод», хімічнай, будаўнічых матэрыялаў, лёгкай, харчовай прамысловасці. Гасцініцы: «Рытм», ААТ «Рэчыцадрэў» і жыллёва-камунальнай гаспадаркі. Санаторый-прафілакторый ААТ «Рэчыцадрэў».
Славутасці
На гарадскіх землях, якія ў мінулым былі заняты дамініканскім манастыром, цяпер размешчаны парк. Разам з цэнтральным скверам, азелянёным замчышчам — былой крэпасцю з рэшткамі валоў і прыбярэжнай паласой — яны ствараюць жывапісную зону адпачынку. Традыцыйныя рысы планіроўкі цэнтра горада, «абапіраючагася» на раку Днепр, замацаваны сучаснай горадабудаўнічай практыкай.
NGC 3705B
NGC 3705B (іншае абазначэнне — PGC 1361422) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Іван Аляксандравіч Багданаў
Іва́н Алякса́ндравіч Багда́наў ( — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1941).
Аварыя на Юніян-сквер (1991)
Аварыя на Юніян-сквер (Union Square derailment) — аварыя, якая адбылася ў Нью-Ёркскім метро 28 жніўня 1991 года, на маршруце № 4. Гэта была самая страшная аварыя ў метрапалітэне з часоў крушэння цягніка на Таймс-сквер у 1928 годзе. Машыніст быў прызнаны вінаватым у перавышэнні хуткасці, а таксама адбыў тэрмін у турме за ненаўмыснае забойства.
Мсціслаўская берасцяная грамата
Мсціслаўская берасцяная грамата — фрагмент берасцяной граматы XIII ст., знойдзены ў 1980 годзе археолагам Л. В. Аляксеевым пры раскопках гарадзішча Замкавая гара ў Мсціславе. Першая берасцяная грамата, выяўленая на тэрыторыі Беларусі пры археалагічных раскопках. Мсціслаў — шосты горад (пасля Вялікага Ноўгарада, Пскова, Смаленска, Старой Русы і Віцебска), дзе знойдзены берасцяныя граматы, ён быў самым паўднёвым пунктам іх распаўсюджвання да выяўлення грамат у Звянігарадзе (Украіна). Зберагаецца ў Магілёўскім абласным краязнаўчым музеі імя Е. Р. Раманава.
Выяўлена пры раскопках сядзібы 20—30-х гг. XIII стагоддзя. Стратыграфія залягання і асаблівасць палеаграфіі граматы дазваляюць датаваць яе 1219—1220 гг. На тэрыторыі гэтай жа сядзібы ў 1979 годзе быў выяўлены круг з ружовага сланцу з надпісам НТАЖ.
Апісанне
У верхнім радку берасцяной граматы тэкст: «Нце полупять грнвN», у ніжнім — слаба разборлівае слова «Осмьнад/цать». На падставе таго, што ў грамаце ідзе гаворка пра закупку вельмі вялікай партыі пшаніцы, на цэлыя чатыры з паловай грыўні, Леанід Аляксееў лічыць, што гэта была сядзіба князя або значнага феадала. Параўнанне запісанай у грамаце сумы з тымі, што належала заплаціць таму ці іншаму гораду, дазволіла выказаць меркаванне, што ў грамаце прыведзены памер закупкі збожжа ў маштабах цэлага горада. Улічваючы неўрадлівыя гады ў Мсціславе, якія былі ўстаноўлены па дэндрахраналагічных спілах, а таксама той факт, што знойдзена грамата была ніжэй маставой, датаванай 1249 г., Л. В. Аляксееў прыйшоў да высновы, што грамата была напісана ў 1219—1220 гг. Гэтыя гады былі неўрадлівымі для Мсціслава, таму і спатрэбілася закупіць так многа збожжа.
SIG P230
SIG-Sauer P230 — пісталет, які выпускаецца аднайменнай швейцарска-германскай кампаніяй. SIG-Sauer P230 быў распрацаваны ў 1970 годзе, ён быў распрацаваны ў якасці зброі ўтоенага нашэння для сіл паліцыі. SIG-Sauer P230 пачалі распрацоўваць у канцы 1968 гады, а праз два гады ён быў гатовы. Былі выпушчаныя ўзоры пад патроны: 9×19 мм Пара; 9x17 Браўнінг; 7,65x17 HR Браўнінг; 6,35 x 15,5 HR Браўнінг; 9x18 Police-Ultra; .22 LR; а таксама пад савецкі 9×18 мм ПМ.
Пісталет працуе за кошт аўтаматыкі, заснаванай на вольным ходзе засаўкі. Ударна-спускавая сістэма курковага тыпу, падвойнага або адзінкавага дзеяння. Механічны засцерагальнік пры яго ўключэнні блакуе ўдарнік. Акрамя гэтага, у SIG-Sauer P230 прысутнічае яшчэ і аўтаматычны засцерагальнік, які блакуе ўдарнік да націску на спуск. Сцяжок самога засцерагальніка знаходзіцца з левага боку пісталета. Кнопка зашчапкі магазіна знаходзіцца знізу пісталетнай дзяржальні. Вонкавая затворная затрымка ў гэтай зброі адсутнічае.
Медуніца
Медуніца, Шчамяліца (Pulmonária) — род невысокіх кветкавых раслін сямейства, якое ў сістэме класіфікацыі APG II ўваходзіць у групу эвастэрыды I, але не ўключана ў якія-небудзь парадкі. Род ўключае 14—16 еўразійскіх відаў.
Спіс відаў
Спіс відаў роду Медуніца з указаннем сінонімаў
Значэнне і выкарыстанне
Медуніца — асабліва  — са старажытных часоў выкарыстоўвалася ў якасці лекавай расліны. Некаторыя віды культывуюцца як садовыя расліны, выведзена мноства дэкаратыўных сартоў, у тым ліку.
Туапсэ
Горад знаходзіцца на ўзбярэжжы Чорнага мора ў перадгор’ях Галоўнага Каўказскага хрыбта. Вусце рэк Туапсэ і Павук. Буйны марскі порт. Чыгуначная станцыя Паўночна-Каўказскай чыгункі. Цэнтр курортнага раёна.
Нафтаперапрацоўчы завод, нафтабаза, суднарамонтны завод, прадпрыемства харчовай прамысловасці.
Ваенны кантынгент Сальвадора ў Іраку
Ваенны кантынгент Сальвадора ў Іраку — падраздзяленне Узброеных сіл Сальвадора, што ў 2003—2009 гг. прымала ўдзел у вайне ў Іраку.
Сальвадорскія войскі (адзін лёгкапяхотны батальён) былі адпраўлены на Блізкі Усход летам 2003 года і пасля акліматызацыі залічаны ў склад брыгады «Плюс-Ультра» (разам з вайскоўцамі іншых іспанамоўных краін). Сальвадорцы прыбылі ў Ірак у жніўні 2003 года. Яны былі раскватараваны ў горадзе Эль-Хіла ў цэнтральнай частцы Ірака. Іх асноўнымі задачамі з’яўляліся ахова важных аб’яктаў інфраструктуры, патруляванне дарог, якія праходзілі па тэрыторыі мухафазы Бабіль (па іх ажыццяўлялася забеспячэнне войскаў кааліцыі і іншыя грузаперавозкі).
29 лістапада 2005 года прэзідэнт Сальвадора Антоніа Сака абвясціў аб намеры паступова вывесці войскі з Ірака, у далейшым колькасць сальвадорского кантынгенту была зменшана да 200 чалавек. 23 студзеня 2009 года апошнія вайскоўцы Сальвадора пакінулі Ірак.
У агульнай складанасці (з улікам 11 ратацый асабістага складу), у 2003—2009 гады праз Ірак прайшлі да 3400 вайскоўцаў Узброеных сіл краіны. Страты склалі 5 чалавек забітымі і 30 параненымі.
Маласць
Назву Ма́ласць маюць:
Хакскі скарб
Хакскі скарб — металічныя прадметы, знойдзеныя ў 1894 годзе ў сяле Хак (цяпер у Наманганскім вілаеце (1-я палова II тысячагоддзя да н.э.).
Апісанне
Усяго ў скарбе 6 прадметаў, 5 з якіх зроблены з латуні і 1 са срэбра. Гэта: чаша, кавалак нажа, 3 гузікі (адзін са срэбра) і кавалак шыла. Чаша зроблена вельмі тонка, і на адным баку яе вельмі па-майстэрску намаляваны цяля і жанчына, якая доіць карову.
Ліст прыпаведны
Ліст прыпаведны — адмысловы дакумент (дамова, патэнт) караля або гаспадара службовай асобе — ротмістру, у Польшчы і Вялікім Княстве Літоўскім на вярбоўку атрада — роты, у XV—XVIII ст.
Лісты прыпаведныя даваліся ротмістрам пры іх паступленні на службу, у іх каралём або гаспадаром вызначаліся яе ўмовы — плата за камбатанта (жаўнера), залежна ад характару ўзбраення, сумы і тэрміны выплат і г.д. Найстарэйшы вядомы цяпер ліст прыпаведны датаваны 1514 годам.
Аляксандр Уладзіміравіч Кіевіч
Аляксандр Уладзіміравіч Кіевіч (нар., в. Язвінкі, Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне фінансаў, грашовага абарачэння і крэдыту, сусветнай эканомікі. Доктар эканамічных навук (2012), прафесар (2018).
Біяграфія
Скончыў Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт эканомікі і фінансаў (спецыяльнасць «Фінансы, грашовае абарачэнне і крэдыт», 1992; дактарантура, 2011).
Працаваў у ТАА «Балтийский банк» (1994—1996, упраўленне інвестыцый і фінансавага менеджменту, старшы спецыяліст), ТАА «Норд трейд» (1997, намеснік фінансавага дырэктара), Санкт-Пецярбургскім дзяржаўным універсітэце эканомікі і фінансаў (1998—2014, кафедра фінансаў, прафесар), Палескім дзяржаўным універсітэце (з 2014, факультэт банкаўскай справы, кафедра фінансаў, прафесар, з сакавіка 2020 — факультэт эканомікі і фінансаў, кафедра фінансавага менеджменту, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: фінансы; сусветная эканоміка; міжнародныя валютна-крэдытныя адносіны.
Барыктал
Барыктал — сяло ў Паўладарскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Аксу. Уваходзіць у склад Кызылжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 551659200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 342 чалавекі (162 мужчыны і 180 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 250 чалавек (110 мужчын і 140 жанчын).
Малашкавічы
Назву Малашкавічы маюць:
Луіс Пара
Луіс Эдуарда Пара Рывера (Luis Eduardo Parra Rivero; нар. 7 ліпеня 1978) — венесуэльскі палітык, старшыня Нацыянальнай асамблеі Венесуэлы (з 2020 па 2021).
З-за палітычнага крызісу ў Венесуэле і двоеўладдзя, Пара знаходзіцца ў канфлікце з Хуанам Гуайдо з нагоды таго, хто з’яўляўся старшынёй парламента Венесуэлы на аснове галасавання 5 студзеня 2020 года.
Палітычная кар’ера
Пара быў дэпутатам ад партыі «За справядлівасць».
У снежні 2019 года ён стаў фігурантам карупцыйнага скандалу ў праграме мясцовых камітэтаў па забеспячэнні і вытворчасці (CLAP) пры ўрадзе Нікаласа Мадура. Пара адхіліў абвінавачванні. Пасля таго, як расследаванне было апублікавана, ён, Хасэ Брыта, Конрад Перэс і Хасэ Грэгорыа Нар’ега былі пазбаўленыя дэпутацкіх месцаў і выключаны са сваіх партый.
5 студзеня 2020 года адбыліся выбары дэпутатаў венесуэльскай Нацыянальнай асамблеі. Падчас гэтага таксама вызначаўся старшыня асамблеі.
Пару, якому раней быў забаронены доступ у заканадаўчыя палаты, быў прадастаўлены дазвол абірацца, у той час як іншыя прадстаўнікі апазіцыі былі пазбаўлены права балатавацца. Да Пары далучыліся дэпутаты Нацыянальнай асамблеі, верныя Мадура. Было праведзена паспешлівае галасаванне, і ён быў абвешчаны старшынёй парламента. Апазіцыя паведаміла, што кворум не быў дасягнуты і галасы не былі падлічаныя. Паліцэйскія сілы заблакавалі доступ да парламента апазіцыянерам і СМІ. Асобнае пасяджэнне было праведзена за межамі будынка Нацыянальнай асамблеі, дзе 100 з 167 дэпутатаў пераабралі Хуана Гуайдо кіраўніком парламента.
Урад Нікаласа Мадура паведаміў, што 140 з 167 дэпутатаў Нацыянальнай асамблеі прагаласавалі за Пару. У публічным выступе Мадура абвясціў, што Пара быў прызначаны новым старшынёй Нацыянальнай асамблеі і што парламент падтрымаў гэтае рашэнне. Адносна незадаволенасці апазіцыі, якая спрабавала ўвайсці ў федэральны заканадаўчы орган, Мадура сказаў, што «калі Гуайдо не захацеў увайсці ў яго, гэта таму, што ў яго не было галасоў», адзначыўшы, што самаабвешчанаму лідару Венесуэлы і яго прыхільнікам было забаронена вылучацца ў дэпутаты. Калі рэпарцёры пыталі Пару аб афіцыйным падліку галасоў, ён сказаў, што інфармацыя па ім «недаступная» і не абвешчаная дата яго апублікавання.
Санг’ё
Санг'ё, таксама Сангі́хе (Kepulauan Sangihe), або Сангір (Kepulauan Sangir) — астравы на ўсходзе мора Сулавесі. Уваходзяць у склад інданезійскай правінцыі Паўночны Сулавесі. Плошча - 1056 км². Насельніцтва (2020 г.) — 139 262 чал.
Геаграфія і прырода
Астравы Санг'ё месцяцца на паўднёвым усходзе мора Сулавесі. Узніклі ў выніку субдукцыі тэктанічных пліт і далейшай вулканічнай актыўнасці. На астравах да нашых дзён захоўваюцца актыўныя вулканы. Адзін з іх — вулкан Аву (1320 м) на востраве Сангір. Узбярэжжа часткі астравоў атачаюць каралавыя рыфы. Клімат субэкватарыяльны пасатны. Астравы Санг'ё знаходзяцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў, якія звычайна прыпадаюць на сезон мусонаў (кастрычнік — красавік).
Схілы вулканаў пакрыты лясамі і горнымі лугамі. На астравах знойдзена 8 эндэмічных прадстаўнікоў фаўны.
Гісторыя
Археалагічныя знаходкі сведчаць, што астравы былі населены каля 5 тысяч гадоў таму. Сучаснае карэннае насельніцтва складаюць сангірцы, аўстранезійскі народ, блізкі па мове і культуры да мінахасаў Паўночнага Сулавесі. Іх продкі прыбылі на астравы Санг’ё ў 1 тысячагоддзі да н. э. Згодна паданням, у XIV—XV стагоддзях на астравах склалася асобная дзяржава.
У 1677 годзе Санг’ё трапілі ў каланіяльную залежнасць ад Галандыі. У 1950 годзе далучаны да незалежнай Інданезіі.
Эканоміка
Астравы звязаны паромнымі пераправамі з Манада. З-за дрэннай транспартнай сувязі турызм пакуль не з'яўляецца важнай галіной эканомікі, хаця мае добрыя перспектывы. Мясцовае насельніцтва займаецца сельскай гаспадаркай, рыбалоўствам і марскім гандлем.
NGC 3706
NGC 3706 (іншыя абазначэнні — ESO 378-6, MCG -6-25-22, PGC 35417) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манчэлі
Манчэ́лі (, Манчели) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Субацкага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з XVIII ст. У 1796 г. належала Адаму Ельскаму.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 10 двароў, 16 жыхароў.
Архан Памук
Арха́н Паму́к (Orhan Pamuk; нарадзіўся 7 чэрвеня 1952 у Стамбуле) — турэцкі пісьменнік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі ў галіне літаратуры (2006).
Папулярны як у Турцыі, так і за яе межамі, лаўрэат шэрагу турэцкіх літаратурных прэмій. Яго творы перакладзены больш чым на сорак моў.
Біяграфія
У 1977 закончыў інстытут журналістыкі стамбульскага ўніверсітэта. Паміж 1985 і 1988 гадамі ён жыў ЗША, працуючы ў Калумбійскім універсітэце, але пасля вярнуўся ў Турцыю. З 1982 па 2001 год быў жанаты (зараз у разводзе), ёсць дачка. Жыве ў Стамбуле.
Пісьменнік не тоіць сваёй грамадзянскай пазіцыі, публічна выказваў свае меркаванні па «балючых пытаннях» (генацыд армян, дыскрымінацыя курдаў), за што турэцкі ўрад скардзіўся на яго ў суд. Але па працэдурных прычынах абвінавачанні былі адхілены (студзень 2006).
Творчасць
У сваіх творах Памук спрабуе спалучыць традыцыі еўрапейскай літаратуры і турэцкага прыгожага пісьменства. Асноўныя тэмы творчасці пісьменніка — канфлікт і процістаянне паміж Усходам і Захадам, ісламам і хрысціянствам, традыцыямі і сучаснасцю. Напрыклад, разыходжанні паміж заходніцтвам і ісламізмам у сучаснай Турцыі складаюць галоўную тэму кнігі «Снег» (2002).
А адна з самых знакавых кніг — «Стамбул. Горад і ўспаміны». Пісьменнік стварыў нязвыклую кнігу: раман-аўтабіяграфія, сямейная сага, энцыклапедыя горада, альбом з цудоўнымі здымкамі і гравюрамі. Аўтар вядзе чытача па сваіх любімых вулках, напоўненых гукамі і пахамі роднага горада, не бачнага турыстам, схаванага ад мімалётных разявак. У 2006 Архан Памук атрымаў Нобелеўскую прэмію, як пісьменнік, які «ў пошуках меланхалічнай душы свайго роднага гораду адкрыў новыя сімвалы сутыкненьня і перапляцення культураў».
Апублікаваны ў 2008 годзе раман «Музей нявіннасці» прысвечаны рэчам як адлюстраванню рэальнасці мінулага. Па словах Памука, ён фармуе калекцыю для музея старых рэчаў, падобнага таму, які апісаны ў кнізе. 28 красавіка 2012 года Музей нявіннасці адкрыў свае дзверы.
Ліндсей Дэвенпорт
Ліндсей Эн Дэвенпорт (Lindsay Ann Davenport; нар. 8 чэрвеня 1976, Палас-Вердэс, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканская тэнісістка, былая першая ракетка свету ў адзіночным і парным разрадах (у адзіночцы з кастрычніка 1998 — у суме 98 тыдняў).
Пераможца трох турніраў Вялікага Шлема ў адзіночным разрадзе і трох у парным, алімпійская чэмпіёнка 1996 года. Дэвенпорт выйграла за кар’еру больш за 22 мільёнаў долараў ЗША прызавых.
Малашкі
Назву Малашкі маюць:
Італьянізацыя
Італьяніза́цыя (Italianizzazione, talijanizacija, poitaljančevanje, Italianisierung) — палітыка каралеўства Італія, накіраваная на культурную і этнічную асіміляцыю карэнных нацменшасцей былых аўстра-венгерскіх тэрыторый, перададзеных Італіі ў абмен за яе далучэнне да саюза з Злучаным каралеўствам у Першай сусветнай вайне. Працэс італьянізацыі адбываўся падчас фашысцкага рэжыму 1922—1943 гадоў.
Падзеі
Ад 1922 да пачатку Другой сусветнай вайны пад дзеянне палітыкі трапіла нямецкамоўнае насельніцтва Трэнціна-Альта Адыджэ, а таксама славенцы і харваты Джульянскай Маркі. Пазней праграма была пашырана на тэрыторыі, анексаваныя ў II сусветную вайну — славенцаў у правінцыі Любляны і харватаў у Горскім Котары і прыбярэжнай Далмацыі.
Істрыя і Джульянская Марка
Былое Аўстрыйскае Прымор’е (пазней перайменаванае ў Джульянскую Марку) пасля было акупавана італьянскім войскам. У выніку анексіі 400 культурных, спартыўных, моладзевых, сацыяльных і прафесіянальных славянскіх арганізацый, бібліятэк («чытальняў»), тры палітычныя партыі, 31 газета і часопіс, 300 кааператываў і фінансавых устаноў былі забаронены. З прыняццем Закона аб аб'яднаннях (1925), Закона аб публічных дэманстрацыях (1926) і Закона аб грамадскім парадку (1926) адбылося закрыццё ліцэя ў Пазіне і 488 славацкіх і харвацкіх пачатковых школак.
Перыяд гвалтоўнага пераследу славенцаў у Трыесце пачаўся 13 красавіка 1920 масавымі непарадкамі, арганізаванымі ў адпомсту за напад на італьянскія акупацыйныя войскі мясцовымі харвацкімі жыхарамі. Падчас масавых непарадкаў былі разбураны мноства славенскіх крамаў і пабудоў, а групоўка італьянскіх фашыстаў на чале з Франчэска Джунтам спаліла «Народны дом», грамадскі цэнтр трыесцкіх славенцаў. Беніта Мусаліні ўхваліў гэту акцыю як «шэдэўр трыесцкага фашызму»; праз два гады ён стане прэм'ер-міністрам Італіі.
Гэтае выказванне адлюстравала агульны фашысцкі погляд на статус славенскай і харвацкай меншасцей у Джульянскай Марцы.