cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Армянская Апостальская Царква
Перадгісторыя
У I стагоддзі распаўсюджванню хрысціянства ў Арменіі спрыяў шэраг знешніх і ўнутраных прычын. Так, напрыклад, у той час хрысціянства атрымала шырокае распаўсюджанне ў суседніх з Арменіяй краінах: Кападокіі, Асраене і Адыябене, гандлёвыя, палітычныя і культурныя сувязі з якімі стваралі спрыяльныя ўмовы для распаўсюджання хрысціянства ў Арменіі.
Акрамя таго, у I-III стагоддзях Малая Арменія палітычна з'яўлялася часткай рымскай правінцыі Кападокіі, і цалкам натуральна, што хрысціянства магло праз Малую Арменію распаўсюджвацца ў Вялікай Арменіі.
Важнай перадумовай для распаўсюджання хрысціянства з'яўлялася існаванне ў Арменіі яўрэйскіх калоній. Як вядома, першыя прапаведнікі хрысціянства звычайна пачыналі сваю дзейнасць у тых месцах, дзе знаходзіліся яўрэйскія абшчыны. Так, апостал Фадзей, прыбыўшы ў Эдэсу, спыніўся ў доме нейкага вяльможы-яўрэя Тубіі. Яўрэйскія абшчыны існавалі ў галоўных гарадах Арменіі: Тыгранакерце, Арташаце, Вагаршапаце і інш.
Тэртуліян у кнізе «Супраць іўдзеяў», напісанай у 197 годзе, апавядаючы аб народах, якія прынялі хрысціянства: парфянах, лідыйцах, фрыгійцах, кападакійцах, — згадвае і аб армянах. Гэтае сведчанне пацвярджае і святы Аўгусцін († 430) у сваім творы «Супраць маніхеяў».
У канцы II — пачатку III стагоддзяў хрысціян у Арменіі праследавалі цары Вагарш II (186—196). Хасроў I (196—216) і іх пераемнікі. Гэтыя ганенні апісаў епіскап Кападакійскай Кесарыі Фірміліян (230—268) у сваёй кнізе «Гісторыя ганенняў на Царкву».
Гісторыя
У 303 быў пабудаваны сабор Эчміядзін (ля Ерэвана), што стаў рэлігійным цэнтрам усіх армян і месцазнаходжаннем Вярхоўнага Патрыярха і Каталікоса ўсіх армян (за выключэннем параўнальна невялікага гістарычнага перыяду XIV—XV стст.).
Па імені першага католікоса Грыгорыя Армянская Апостальская Царква часам называецца грыгарыянскай.
У часы Св. Грыгорыя хрысціянства прыняў таксама агванкскі цар Урнайр.
Царкоўная структура і прававы статут
Эчміядзінскаму каталікасату кананічна падпарадкоўваюцца Іерусалімскі і Канстанцінопальскі армянскія патрыярхаты.
Епархіяльныя ўпраўленні ў ЗША (Каліфарнійскае і Паўночнаамерыканскае), у Паўднёвай Амерыцы, у Заходняй Еўропе (цэнтр — у Парыжы), на Блізкім і Сярэднім Усходзе (Ірана-Азербайджанскае, Тэгеранскае, Ісфаганскае, Іракскае, Егіпецкае), на Далёкім Усходзе (Індыйска-Далёкаўсходняе), на Балканах (Румынскае, Балгарскае і Грэчаскае) знаходзяцца пад кіраваннем Кілікійскага каталікасата.
Дагматычныя асаблівасці Армянскай Царквы
Дагматычнае багаслоўе Армянскай Царквы засноўваецца на вучэннях вялікіх айцоў Царквы IV — V стст.: св. Афанасія Александрыйскага (†370), св. Васілія Вялікага (†379). св. Грыгорыя Багаслова (†390), св. Грыгорыя Ніскага (†394), св. Кірыла Александрыйскага (†444) і інш., а таксама на дагматах, прынятых на Нікейскім (325 г.), Канстанцінопальскім (381 г.) і Эфескім (431 г.) Сусветных саборах. Акрамя хрысталагічнага пытання аб злучэнні дзвюх — боскай і чалавечай — прырод у Хрысце, у астатнім вучэнне Армянскай Царквы цалкам адпавядае веравучэнню Праваслаўнай царквы.
У Новым Запавеце гаворыцца, што Чароўны Логас, нарадзіўшыся ад Прасвятой Багародзіцы, прыняў дасканалую чалавечую сутнасць. Паводле гэтага, Царква зацвердзіла, аспрэчваючы дакетаў (ератычнае вучэнне, што аспрэчвае праўдзівасць увасаблення Хрыста), праўдзівае ўвасабленне Хрыста і, аспрэчваючы арыян, — Яго Боскасць. Аднак не зусім ясна была ўзаемаадносіна боскай і чалавечай сутнасцей Хрыста: ці злучыліся яны ў адно цэлае, ці засталіся незалежныя, не ўздзейнічаючы адна на адну. Боскі і чалавечы пачаткі ў Хрысце айцы Царквы назвалі прыродай, або існасцю.
Прадстаўнікі Антыяхійскай школы — Дыядор Тарсійскі і Феадор Мапсуестыйскі — прызнавалі ў Хрысце дзве розныя прыроды, боскую і чалавечую, як супрацьлегласці, якія не могуць быць злучаныя, злітыя разам. Прадстаўнікі Александрыйскай школы, узначаленыя архіепіскапам Александрыі Св. Кірылам (†444), засноўваючыся на вучэннях Св. Афанасія (†370) і кападакійскіх айцоў — Св. Васілія Вялікага (†379), Св. Грыгорыя Багаслова (†390) і Св. Грыгорыя Ніскага (†394), — сцвярджалі, што «дзве прыроды злучаныя, але пасля злучэння дзяленне на дзве існасці не мае месца, таму верым, што адна прырода Сына» (PG 72, 192—193, Epist. 40).
III Сусветны сабор, які адбыўся ў Эфесе ў 431 годзе, асудзіў вучэнне паслядоўніка Антыяхійскай школы Нестара, які не прызнаваў Прасвятую Багародзіцай і вызнаваў існаванне дзвюх самастойных прырод, а такім чынам, дзвюх асоб у Хрысце. Праз некалькі гадоў архімандрыт аднаго з канстанцінопальскіх манастыроў Еўтыхій прапаведаваў, што «Госпад наш складаўся з двух існасцей перш злучаных, а пасля злучэння сталі адна існасць».
У азначэнні веры Халкедонскага сабора гаворыцца:
Здавалася, што веравызначэннем Халкедонскага сабора было знойдзена рашэнне праблемы: вызнаюцца абедзве існасці Хрыста, і боская і чалавечая, якія не губляюць сваіх уласцівасцей у злучэнні — гэтым аспрэчвалася ерась Еўтыхія. Вызнаецца і адна асоба, адна выява — гэтым аспрэчвалася ерась Несторыя. Аднак Халкедонскі сабор не мог растлумачыць, як дзве дасканалыя існасці могуць злучыцца ў адной асобе. Прыняццю азначэння «дзве існасці ў адной асобе і ў адным вобразе» перашкаджала перакананне таго часу, што дзве дасканаласці не могуць быць адзіныя, і што наяўнасць дзвюх існасцей прадугледжвае наяўнасць дзвюх асоб.
Многія ўсходнія епіскапы падазравалі, што ў веравызначэнні Халкедонскага сабора таемна хаваецца нестарыянства.
Веравызначэнне Халкедонскага сабора сустрэла сур'ёзнае супраціўленне ва Усходніх цэрквах: на Кіпры, у Палесціне, у Кападокіі, у Сірыі, у Егіпце і нават у Канстанцінопалі. Яно аспрэчвалася шматлікімі памеснымі саборамі. Даследуючы хрысталагічную думку настаўнікаў Армянскай царквы V—VIII стагоддзяў, можам спыніцца на наступных выказваннях.
Петрас Сюнеці (VI ст.) піша: «Ва ўлонні Св. Дзевы злучыліся дасканалае Боства і дасканалая чалавечая прырода непадзельным і неразлучным аб'яднаннем».
Каталікос Ован Одзнеці (717—728) адзначае, што «трэба правільна разумець выраз „адзіная прырода“. Калі гаворыцца: „адзіная прырода ўвасобленага Слова Божага“, мы не павінны дапускаць думкі, быццам бы адна растварылася ў другой або што дзве прыроды зліліся ў адну. Калі гаворыцца: „адзіная прырода“, маецца на ўвазе неапісальнае злучэнне Логаса з целам». У Хрысце дасканалая боская і дасканалая чалавечая існасці злучыліся непадзельна, такім чынам, пасля злучэння «адзіная існасць Хрыстова». Улічваючы гэта, можам сказаць і «адна існасць», і «дзве існасці», калі іх вызнаваць праваслаўна. У Хрысце дзве існасці па сутнасці і адна існасць па злучэнні".
Вучэнне Армянскай Царквы па дадзеным пытанні канчаткова сфармулявана Св. Нерсесам Шноралі ў «Выкладзе веры Армянскай царквы», адрасаваным імператару Візантыі Мануілу Камніну ў 1166 годзе: «Исповедуем, что Единое из Трёх Лиц, Сын… вместился во чрево Девы… прияв от Нея наше греховное и тленное естество: душу, ум и тело… Слово… не призрачно прошло через Неё, как бы чрез канал какой, как превратно ўмствовал Евтихий… Не иной и иной ещё, но Единое Существо и Единое Лице из двух естеств, во Едином Иисусе Христе соединённых несмесным и нераздельным соединением… Мы исповедуем, что от двух естеств соделалось единое и что в соединении не потерялось ни которое из обоих».
Кажучы аб праблеме дзвюх воль і двух уздзеянняў, Св. Нерсэс падкрэслівае: ''«… Аб волі разумеем мы не так, каб Божая воля ў Хрысце была адваротная волі чалавечай або чалавечая воля Божай, але Адзінай Істоты, што зрабілася поўнай, воля была па розных часах іншая — часам боская, калі жадаў Ён уяўляць сілу Божую, і часам чалавечая, калі жадаў паказваць пакору чалавечае…» «Па падабенстве таго, што ў адзінай самаўладнай волі Боства дваякае было жаданне бяз супраціву (аднаго другому), Божае і чалавечае, верым, што і дзеянне ў злучэнні таксама было Божае і чалавечае… Злучаны з дзвюх супраціўных, стаўшы Адзіным, насіў у Сабе супраціўныя адчуванні абодвух. чалавечай існасцю — пакута і смерць, а Божай — свабода ад страсцей і неўміручасць. Той жа, Які памёр целам, жывы быў па Бостве».'' З сярэдневечча і да апошняга часу Армянская царква называла Праваслаўную дыяфізіцкай, а Праваслаўная царква Армянскую — монафізіцкай.
У 1964 г. у м. Оргус (Данія) пачаўся дыялог паміж багасловамі Праваслаўных і Старажытнаўсходніх цэркваў. Бакі прыйшлі да наступных высноў:
Каляндарна-абрадавыя асаблівасці Армянскай царквы
Адной з абрадавых асаблівасцей Армянскай апостальскай царквы з'яўляецца матах, з-за чаго розныя цэрквы і сёння вінавацяць Армянскую апостальскую царкву, называючы яе рэшткай іўдаізму або паганства.
Галоўным сэнсам ахвярапрынашэння з'яўляецца прынясенне дарунка Богу і аказанне літасці бедным.
Ахвярапрынашэнне ў Армянскай апостальскай царкве здзяйсняецца, напрыклад, у перыяд вялікіх свят або ў сувязі з асвячэннем царквы, і матывуецца па-рознаму — хадайніцтва за спачын, у падзяку Богу за літасць, або просьбай аб дапамозе.
У ахвяру прыносяць быка, барана або хатнюю птушку. Ахвяра варыцца ў вадзе, з даданнем асвячонай солі. Мяса яе раздаюць блізкім, прычым яно не павінна заставацца на наступны дзень. Так мяса бычка раздаюць у 40 хат, барана — у 7 хат, пеўня — у 3 хаты. Калі для матаха выкарыстоўваецца голуб — яго выпускаюць на волю.
Часта Армянскай апостальскай царкве прыпісваюць іканаборства. Для гэтага ёсць шэраг гістарычных перадумоў. Найперш — валадарства ў VIII—IX стст. у Арменіі арабаў, рэлігія якіх забараняла маляваць людзей, і такім чынам іканапіс быў заменены роспісам. Па-другое — атаясамленне іконашанавання з Візантыйскай царквой, з якой у Армянскай апостальскай царквы былі пэўныя разыходжанні з часоў Халкедонскага сабора. Але к XI стагоддзю падобнае стаўленне змянілася, і ў пытаннях іконашанавання Армянская апостальская царква не адрозніваецца ад Праваслаўнай традыцыі.
Перадавы пост, які надыходзіць за 3 тыдні да Вялікага Паста, прысутнічае толькі ў Армянскай апостальскай царкве, хоць па сцвярджэннях армянскіх сярэдневяковых пісьменнікаў, Перадавы пост таксама раней існаваў у грэкаў, і лацінян. У час Перадавога паста даўней дазвалялася есці толькі хлеб з соллю, а таксама забаранялася служыць Св. літургію. Ёсць два тлумачэнні назвы «Перадавога» поста. Першае грунтуецца на тым, што Перадавы Пост папярэднічае Вялікаму пасту. Другі — што Перадавы Пост ёсць першы Армянскі пост.
Хлеб у Армянскай Апостальскай Царкве пры здзяйсненні еўхарыстыі паводле старажытнага звычаю выкарыстоўваецца прэсны, чаму (у адрозненне ад ПЦ) не аддаецца дагматычнага значэння.
Віно пры здзяйсненні таінства еўхарыстыі ў Армянскай апостальскай царкве выкарыстоўваецца неразведзенае вадой. Звычай гэты ўнікальны для Армянскай апостальскай царквы. Астатнія цэрквы выкарыстаюць разведзенае вадой віно.
У адрозненне ад іншых цэркваў, Армянская апостальская царква адзначае Каляды Хрыста 6 студзеня (у ноч з 5 на 6 студзеня. Па старым стылі — 19 студзеня) адначасова з Вадохрышчам, што завецца разам «Богаяўленні». Дадзеная традыцыя ў Армянскай апостальскай царкве паводле падання існуе з III ст. Такім чынам, астатнія святы, якія маюць сваёй асновай дату Каляд, адпаведна адзначаюць:
«Стрэчанне Гасподне» (на 8 дзень пасля Каляд) — 13/26 студзеня (ПЦ — 1/14 студзеня)
«Дабравешчанне» (за 9 месяцаў да Каляд) — 7/20 красавіка (ПЦ — 25 сакавіка/7 красавіка)
Паміж Расіяй, Турцыяй і Іранам
Пасля страты Арменіяй сваёй дзяржаўнасці (XIV стагоддзе) Армянская апостальская царква заставалася цэнтралізаванай нацыянальнай арганізацыяй.
Вялікая вайна
«Вялікая вайна» можа ўжывацца як назва наступных канфліктаў:
Армянская Апостальская Царква
Паміж Расіяй, Турцыяй і Іранам
У 1441 г. Эчміядзін зноў стаў і да цяперашняга часу застаецца рэзідэнцыяй прадстаяцеля Армянскай апостальскай царквы.
Хартум
Харту́м (الخرطوم al-Ḫarṭūm, ці хобат слана, мянушка: Трохкутны горад) — сталіца Судана, размяшчаецца на месцы злучэння Белага і Блакітнага Нілу. Горад з’яўляецца палітычным, гандлёвым і культурным цэнтрам краіны, а таксама важным транспартным вузлом. Колькасць насельніцтва налічвае 2207 тыс. жыхароў. Разам з навакольнымі гарадамі Амдурманам і Паўночным Хартумам утварае кангламерацыю, у якой жыве 4,8 млн чалавек.
Армянская Апостальская Царква
Паміж Расіяй, Турцыяй і Іранам
Пасля ўключэння Арменіі ў Расію (1828) царскі ўрад пацвердзіў асноўныя прывілеі Армянскай царквы.
Як і іншыя цэрквы, Армянская Апостальская Царква варожа паставілася да Кастрычніцкай рэвалюцыі.
З узнікненнем Армянскай рэспублікі (1918—1920) Армянская Апостальская Царква падтрымлівала яе ўрад і садзейнічала станаўленню армянскай дзяржаўнасці.
Пасля ўсталявання Савецкай улады ў Арменіі (1920) царква заняла лаяльную пазіцыю да Савецкай дзяржавы. Стаўленне савецкай улады таксама можна назваць добразычлівым.
Фернанда Савала
Фернанда Марцін Савала Ламбардзі (Fernando Martín Zavala Lombardi; нар. 16 лютага 1971, Такна, Такна, Перу) — перуанскі дзяржаўны дзеяч і эканаміст, міністр эканомікі і фінансаў з 16 жніўня 2005 па 28 ліпеня 2006 года, прэм'ер-міністр Перу з 28 ліпеня 2016 года па 17 верасня 2017 года.
Маладыя гады і адукацыя
Фернанда Марцін Савала Ламбардзі нарадзіўся 16 лютага 1971 года ў Такне (рэгіён Такна, Перу). Ён стаў чацвёртым сынам у сям’і Хасэ Савалы Рэя дэ Кастра і Карлоты Ламбардзі. Дзве яго сястры, і Хімена, зрабілі кар’еру ў вобласці дзяржаўнага кіравання.
З 1988 па 1993 год Савала вывучаў эканоміку ў, дзе быў членам студэнцкага цэнтра і дырэктар часопіса факультэта. З 1997 па 1999 год ён вучыўся ва, па заканчэнні якога атрымаў ступень магістра дзелавога адміністравання. З 2000 па 2001 год Савала вучыўся ў Бірмінгемскім універсітэце ў Англіі, дзе атрымаў ступень МДА.
Кар’ера
Пасля заканчэння адукацыі Савала пайшоў на працу ў прыватны сектар, дзе стаў памочнікам кіраўніка «Samtronics Perú», а таксама быў фінансавым аналітыкам часопіса «SE Semana Económica» кампаніі «Apoyo Publicaciones», якая спецыялізуецца на навінах у вобласці эканомікі. Затым ён перайшоў у дзяржаўны сектар, дзе з 1995 па верасень 2000 года займаў пасаду генеральнага дырэктара падчас кіравання Альберта Фухіморы.
У міністэрстве эканомікі і фінансаў Перу
З 2001 па 2002 год Савала быў саветнікам у міністэрстве эканомікі Перу. 19 красавіка 2002 года прэзідэнт Перу Алехандра Таледа прызначыў Савалу на пасаду намесніка ва ўрадзе Педра Пабла Кучынскі пры міністрах  (2002—2003),  (2003—2004) і самым Кучынскім (2004—2005). 16 жніўня 2005 года Савала быў прызначаны на пасаду міністра эканомікі і фінансаў, змяніўшы Кучынскі, які стаў прэм’ер-міністрам. У свае 34 гады, Савала стаў адным з самых маладых міністраў фінансаў Перу. 28 ліпеня 2006 года на гэтай пасадзе яго змяніў.
Бізнес-сфера
У ліпені 2006 года Савала стаў віцэ-прэзідэнтам па стратэгіі і карпаратыўным адносінам найбуйнейшай у Перу піваварнай кампаніі «», кантралявалай 95 % рынку піва ў краіне. Пасля трох гадоў знаходжання на пасадзе, у верасні 2009 года ён быў прызначаны выканаўчым прэзідэнтам «» — падраздзяленні піваварнай кампаніі «SABMiller», і пераехаў у Панаму. Пазней ён вярнуўся ў Перу і ў перыяд з лістапада 2013 года па ліпень 2016 года Савала займаў пасаду генеральнага дырэктара «Backus and Johnston», даччынай кампаніі «SABMiller». Таксама Савала быў членам савета кампаній «», «», «Inmobiliaria IDE», «Cervecería San Juan», «Banco Falabella» і «Enersur».
Пасада прэм’ер-міністра Перу
10 ліпеня 2016 года прэзідэнт Перу Педра Пабла Кучынскі прызначыў Фернанда Савалу на пасаду прэм’ер-міністра краіны. Яго кандыдатуру ўхвалілі ў тым ліку ў Амерыканскім народна-рэвалюцыйным альянсе, і. Пасля прызначэння Савала напісаў у «Твітэры», што гэта «вельмі вялікі гонар» і «імкненне працаваць для лепшага Перу».
15 ліпеня Савала сфарміраваў з 18 міністэрстваў з роўным прадстаўніцтвам мужчын і жанчын, які будзе выконваць свае абавязкі ў перыяд з 2016 па 2021 год. 16 ліпеня ён сустрэўся са сваім папярэднікам на пасадзе прэм’ер-міністра Педра Катэрыяна і абмеркаваў з ім працэдуру перадачы паўнамоцтваў. 28 ліпеня Савала быў прыведзены да прысягі разам са сваім урадам з 19 міністраў на цырымонія інаўгурацыі ў Зале Пашаны Палаца ўрада.
18 жніўня 2016 года Савала паўстаў перад сходам членаў усіх палат Кангрэса Рэспублікі Перу з прашэннем вынесці вотум даверу сфарміраванаму ім ураду ў адпаведнасці з канстытуцыйным мандатам. У сваёй прамове, якая доўжылася дзве гадзіны, ён акрэсліў некалькі асноўных кірункаў працы свайго ўрада: інвестыцыі ў сацыяльную сферу, рэканструкцыя інфраструктуры водазабеспячэння, грамадская бяспека і барацьба з карупцыяй, павелічэнне занятасці і адраджэнне эканомікі, умацаванне грамадзянскага грамадства. Ён адзначыў прагрэс, дасягнуты па выніках працы апошніх пяці ўрадаў пры прэзідэнтах Альберта Фухіморы, Валенціну Паніягуа, Алехандра Таледа, Алане Гарсіа Перэсе, Альянту Умалу. Пры гэтым ён павінен быў атрымаць 66 галасоў, гэта значыць палову і адзін голас з ліку кангрэсменаў, улічваючы тое, што большасць у 130-мясцовым парламенце складаюць 73 дэпутаты ад партыі Фухіморы. З прычыны чаго ён асабліва адзначыў, што за час двух тэрмінаў знаходжання на пасадзе Фухіморы, ён «заклікаў да фундаментальных рэформ для стабілізацыі эканомікі, аднаўлення жыццяздольнай прадукцыйнасці і барацьбы з тэрарызмам». Пасля дыскусіі, якая падоўжылася 21 гадзіну, Кангрэс вынес вотум даверу ўраду 121 голасам «за» пры 2 «супраць», адзін устрымаўся.
Асабістае жыццё
У свае 45 гадоў, Савала валодае вялікім вопытам працы, лічачыся неалібералам і тэхнакратам , які выступае за інавацыйнае развіццё.
Вартасныя лічбы
Ва́ртасныя лі́чбы — у матэматыцы — усе лічбы набліжанага ліку ад першай злева, адметнай ад нуля, да апошняй, за сапраўднасць якіх можна ручацца. Напрыклад, калі ўзважванне праведзена з дакладнасцю да 1 г, то ў запісе вынікаў 0,320 кг вартаснымі лічбамі будуць З, 2 і 0. Вартасную лічбу называюць праўдзівай, калі абсалютная хібнасць набліжанага ліку не перавышае палавіны адзінкі разраду гэтай лічбы. Напрыклад, у запісе скорасці святла
c
= (299 796 ± 4) км/с праўдзівыя вартасныя лічбы 2, 9, 9, 7 і 9.
Памошша
Памо́шша (, Помошье) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сырмежскага сельсавета.
Добра быць ціхоняй
«Добра быць ціхоняй» (The Perks of Being a Wallflower) — амерыканская кінастужка, экранізацыя аднайменнага эпісталярнага рамана Стывена Чбоскі, які выступіў таксама ў якасці рэжысёра стужкі. Прэм’ера адбылася на кінафестывалі ў Таронта 8 верасня 2012 года. Карціна атрымала прэмію «Незалежны дух» за найлепшы дэбютны фільм і патрапіла ў дзясятку найлепшых фільмаў года па версіі Нацыянальнага савета кінакрытыкаў ЗША.
Сюжэт
Падзеі ў фільме разгортваюцца з 25 жніўня 1991 па 22 чэрвеня 1992 года. Эпілог — 23 жніўня 1992 г.
Галоўны герой — Чарлі, сарамлівы і эмацыйны падлетак. Пасля смерці двух блізкіх для яго людзей, цёткі Хелен і лепшага сябра Майкла, ён знаходзіцца ў дэпрэсіўным стане. Аднойчы зайшоўшы ў клас, Чарлі чуе гутарку аднакласніц пра аднаго хлопца, які ўмее слухаць і разумець. Да таго ж ён не пераспаў ні з адной з іх на вечарынцы, хоць у яго была такая магчымасць. Даведаўшыся адрас гэтага хлопца, Чарлі пачаў пісаць яму лісты, выкладаючы свае перажыванні і думкі, не ўказваючы свайго адрасу, а імёны змяняў на іншыя і падобныя.
Чарлі распавядае пра дзіўнае самагубства свайго лепшага сябра Майкла, новым сябру ў асобе настаўніка англійскай мовы, сястры і яе хлопцу, сям'і. Пазней Чарлі распавядае пра Патрыка, які наведвае разам з ім урокі працы. Патрыка ўсе называлі «Ніяк».
Праз некаторы час Чарлі знаёміцца з Сэм на школьным футболе, пазней ён даведваецца, што яна — зводная сястра Патрыка. Чарлі распавядае Сэм пра свае пачуцці, але ў Сэм ёсць хлопец Крэйг, і яна раіць забыць пра яе. Тады Патрык расказвае Чарлі пра адносіны паміж хлопцамі і дзяўчынамі. Патрык і Сэм знаёмяць Чарлі з Бобам і ўсёй тусоўкай. Чарлі супраць сваёй волі спрабуе наркотыкі.
Жыццё галоўнага героя моцна змяняецца пасля гэтых знаёмстваў. У Чарлі з'яўляецца першы сексуальны вопыт з Мэры-Элізабет, але, нажаль, ён не можа забыць Сэм. Патрык распавядае, што ён гей і ён сустракаецца з Брэдам. Пазней іх адносіны спыняюцца, паколькі бацька Брэда заспеў іх разам.
Аднойчы сябры Брэда падстаўляюць «падножку» Патрыку, і той падае навідавоку ўсёй сталовай. Завязваецца бойка, сведкай якой з'яўляецца Чарлі. Ён адключыўся, а калі апамятаўся, то ўбачыў, што ён выратаваў Патрыка. Сяброўства Чарлі і кампаніі Сэм і Патрыка аднаўляецца. Сэм і Патрык заканчваюць школу і пераяжджаюць вучыцца ў іншы горад. У апошні вечар Сэм і Чарлі цалуюцца, тым самым прызнаўшыся адзін аднаму ў пачуццях. На фоне перажыванняў з-за ад'езду сяброў Чарлі зноў успамінае цётку Хелен і вінаваціць сябе ў яе смерці. Псіхіка Чарлі не вытрымлівае, і ў юнака здараецца нервовы зрыў. У бальніцы Чарлі згаджаецца на заняткі з псіхолагам і ўсё больш успамінае сваё дзяцінства.
У канцы фільма Чарлі, Сэм і Патрык праязджаюць пад тым самым тунэлем, які стаў для іх часткай сябе і часткай вечнасці.
Сілезскія войны
Сілезскія войны — тры ваенных канфлікту паміж Прусіяй з Фрыдрыхам Вялікім на чале і Аўстрыяй, падчас якіх у перыяд у 1740—1763 гадах правінцыя Сілезія з графствам Глац адышлі да Прусіі.
Першыя дзве вайны — Першая сілезская вайна (1740—1742 гг.) і Другая сілезская вайна (1744—1745 гг.) ахопліваюць удзел Прусіі ў вайне за аўстрыйскую спадчыну (1740—1748 гг.). Трэцяя сілезская вайна больш вядомая як Сямігадовая вайна (1756—1763 гг.)
Англія, Францыя, Расія і іншыя драбнейшыя еўрапейскія дзяржавы таксама ўскосна бралі ўдзел у сілезскіх войнах, падтрымліваючы то адзін, то іншы бок у залежнасці ад сітуацыі. У цэлым Англія была на баку Аўстрыі, а Францыя — Прусіі.
Франкфурт-на-Майне
Франкфурт-на-Майне (Frankfurt am Main ) — пяты паводле велічыні горад Германіі пасля Берліна, Гамбурга, Мюнхена і Кёльна. Адзін з найбуйнейшых фінансавых цэнтраў свету, цэнтр рэгіёна Рэйн-Майн, аднаго з рэгіёнаў Еўропы з найбольш дынамічным развіццём, а таксама найбуйнейшы горад зямлі Гесэн. Дзякуючы свайму цэнтральнаму месцазнаходжанню і міжнароднаму аэрапорту, горад з’яўляецца таксама важным транспартным цэнтрам.
Разам з прыгарадамі колькасць жыхароў г.зв. Вялікага Франкфурта складае каля 1,5 млн.
Франкфурт вядомы вялікай колькасцю хмарачосаў, якія адносяцца да вышэйшых у Еўропе.
Сярод жыхароў Франкфурта вельмі шмат іншаземцаў. Каля чвэрці жыхароў не з’яўляюцца грамадзянамі ФРГ.
Назва
Назва горада ўпершыню згадваецца ў адной з грамат у 794 годзе як Frankonovurd, што азначае брод франкаў. Згодна са старажытнай легендай, кароль франкаў Карл Вялікі, адступаючы са сваімі войскамі ў час вайны з саксамі, выйшаў да ракі Майн. Пры гэтым ён не ведаў, як пераправіцца на другі бок ракі. У гэты час белы алень перайшоў раку ў мелкім месцы, і такім чынам паказаў шлях каралю.
Геаграфія
Горад ляжыць па абодвух баках ракі Майн на паўднёвым усходзе горнага масіву Таўнус у паўднёва-заходняй Германіі. Ён распасціраецца на 23,4 км з захаду на ўсход і на 23,3 км з поўначы на поўдзень. Вышэйшая кропка (212 м над узроўнем мора) ляжыць у раёне Зэкбах, ніжэйшая (88 м.) на беразе Майна ў раёне Зіндлінген.
Франкфурт знаходзіцца ў адным з цяплейшых рэгіёнаў Германіі. У перыяд з 1971 па 2000 сярэднегадавая тэмпература складала 10,1 °C, сярэднегадавая колькасць ападкаў — 611 мм. Пры гэтым самым цёплым месяцам быў ліпень (19,4 °C), самым халодным — студзень (1,6 °C).
Раёны горада
Горад падзелены на 46 раёнаў (Ortsteile), якія ў сваю чаргу падзяляюцца на 118 гарадскіх акруг (Stadtbezirke). 46 раёнаў аб’яднаны ў 16 акруг (Ortsbezirke) наступным чынам:
Гісторыя
Першыя пасяленні на тэрыторыі сучаснага Франкфурта з’явіліся прыблізна 2000 гадоў да н.э., яшчэ ў каменным веку.
Пасля пераможнага паходу рымскага імператара Даміцыяна ў 83/84 г. н.э. рымляне захапілі рэгіён Таўнус і пабудавалі тут свае ваенныя лагеры. Галоўны з іх знаходзіўся на рацэ Ніда на тэрырыторыі сучаснага раёна Франфурта Хедэрнхайм. Каля 260 г. рымляне былі выцеснены з гэтага рэгіёна геманскімі плямёнамі.
Упершыню назва Франкфурт упамінаецца ў сувязі з скліканнем так званага Франкфурцкага Сінода (схода царкоўных прадстаўнікоў Франкскай Імперыі), інцыяванага каралём франкаў Карлам Вялікім у 794 годзе. У 843 годзе, пасля падзелу Франкскай Імперыі, Франкфурт становіцца цэнтрам яе ўсходняй часткі.
У 1152 князь Фрыдрых І Барбароса быў абраны ў Франкфурце германскім каралём, што стала пачаткам традыцыі абрання германскіх каралёў, а пазней і імператараў Свяшчэннай Рымскай Імперыі ў гэтым горадзе аж да 19 века.
У 1848—1949 гадах у Франкфурце ў Паўльскірхе (Pauluskirche) адбываюцца паседжанні першага свабодна абранага нямецкага парламента.
Падчас другой сусвенай вайны ў 1943-44 гадах горад быў практычна цалкам разбураны ў выніку налётаў авіяцыі. 26 сакавіка 1945 Франкфурт быў заняты войскамі ЗША.
Падчас абрання сталіцы ФРГ у 1949, Франкфурт быў спачатку фаварытам, але саступіў Бону з прычыны падтрымкі апошняга Конрадам Адэнаўэрам.
У 1968 у горадзе адчынена першая лінія метро.
У 1998 Франкфурт абраны месцам знаходжання Еўрапейскага Цэнтральнага Банка.
Эканоміка
Франкфурт з’яўляецца буйным фінансавым цэнтрам. Згодна з рознымі аўтарытэтнымі рэйтынгамі ён уваходзіць у дзясятак найважнейшых фінансавых цэнтраў свету. Тут месцяцца Еўрапейскі цэнтральны банк, Бундэсбанк, а таксама штаб-кватэры буйнейшых немецкіх банкаў (сярод іншых Deutsche Bank, Commerzbank, KfW, DZ Bank).
Франкфурцкая фондавая біржа (ФФБ) пад кіраўніцтвам Deutsche Börse — галоўная фондавая біржа Германіі. Каля 98 % гандлю акцыямі нямецкіх прапрыемстваў адбываецца на ФФБ і XETRA, электроннай пляцоўцы Deutsche Börse, трэцяй па велічыні фондавай біржы Еўропы пасля London Stock Exchange і NYSE Euronext.
Акрамя таго ў Франкфурце знаходзяцца нямецкія штаб-кватэры трох асноўных рэйтынгавых агенцтваў: Standard & Poors, Moody’s і Fitch Ratings.
Гарадскія кірмашовыя традыцыі маюць даўнюю гісторыю, а сёння ў Франкфурце праводзяцца буйныя выставачныя мерапрыемствы — Internationale Automobil-Ausstellung (IAA, выстаўка аўтамабільнай індустрыі), Frankfurter Buchmesse (кніжная выстаўка), Ambiente (выстаўка спажывецкіх тавараў), Frankfurt Musikmesse (музычная выстаўка), Achema (хімічная і фармацэўтычная выстаўка).
Палітыка
Выбары ў Гарадскі Савет (Stadtverordnetenversammlung) адбываюцца кожныя пяць гадоў. На апошніх выбарах, якія прайшлі 27 сакавіка 2011, бальшыню галасоў атрымалі хрысціянскія дэмакраты (30,5 % галасоў). Другое месца занялі Зялёныя з 25,8 % галасоў.
Обер-бургамістрам (Oberbürgermeister) горада з’яўляецца прадстаўнік СПДГ Петэр Фельдман (Peter Feldmann), які на выбарах у сакавіку 2012 перамог у другім туры ХДС-кандыдата Борыса Райна (Boris Rhein), набраўшы 57,4 % галасоў.
Транспарт
Франкфурт-на-Майне з’яўляецца аднім з галоўных транспартных вузлоў Еўропы. Франфурцкі аэрапорт займае па колькасці пасажыраў трэцяе месца ў Еўропе, пасля лонданскага Хітроў і парыжскага Шарль-дэ-Голь. У 2012 годзе праз яго было перавезена 57,5 млн пасажыраў і 2,0 млн тон грузаў. Аэрапорт Франкфурт-Хан (Frankfurt-Hahn) знаходзіцца за 120 кіламетраў ад горада ў заходнім кірунку.
Паблізу Франкфурцкага аэрапорту перасякаюцца аўтабаны A 5 (Hattenbacher Dreieck-Basel) і A 3 (Arnheim-Linz). Гэтае скрыжаванне, вядомае пад назвай Франкфурцкі крыж (Frankfurter Kreuz), самае ажыўленае ў Германіі (каля 320.000 аўтамабіляў у дзень).
Франкфурцкі галоўны вакзал адзін з найбуйнейшых у Еўропе. Найдаўжэйшы прамы чыгунаны маршрут, праходзячы праз Франкфурт-на-Майне гэта Базель-Масква.
Грамадскі транспарт горада ўключае прыгарадныя цягнікі (S-Bahn), метро (U-Bahn), аўтобусныя і трамвайныя лініі.
Адукацыя
У Франкфурце знаходзяцца два ўніверсітэта і шмат спецыялізаваных адукацыйных і навукова-даследчых устаноў.
Універсітэт імя Гётэ
Найстарэйшая і самая вядомая вышэйшая навучальная ўстанова горада — Універсітэт імя Гётэ (Goethe-Universität Frankfurt am Main), чыя кампусы размешчаны ў раёнах Бокенхайм, Вестэнд і Рыдберг. У раёне Нідэррад знаходзіцца ўніверсітэцкі шпіталь. Акрамя таго ў Вестэндзе размяшчаецца прэстыжная бізнес-школа ўніверсітэта.
Універсітэт прыкладных навук
Франкфурцкі ўніверсітэт прыкладных навук (Frankfurt University of Applied Sciences; да чэрвеня 2014 — Fachhochschule Frankfurt am Main) створаны ў 1971 годзе ў выніку рэарганізацыі раней існавалых навучальных устаноў. Прапануе навучанне па розных кірунках — мастацтва, прыродазнаўчыя навукі, інжынерная справа і юрыспрудэнцыя.
Mузеі
У Франкфурце ёсць каля 60 музеяў і выстаў, якія знаходзяцца пераважна па абодвух берагах Майна. На т.зв. Музейным беразе (раён Заксэнхаўзэн на поўдні Франкфурта) месцяцца наступныя музеі: Штэдэль (Städel), Лібігхаўз (Liebieghaus), Музей камунікацыі (Museum für Kommunikation; былы Музей Пошты), Нямецкі архітэктурны музей (Deutsches Architekturmuseum), Нямецкі музей фільмаў (Deutsches Filmmuseum), Музей сусветных культур (Museum der Weltkulturen), а таксама Музей прыкладнога мастацтва (Museum für Angewandte Kunst). Штогод, пачынаючы з 1988 года, у апапошнія выходныя жніўня тут адбываецца Свята Музейнага берага (Museumsuferfest). Кожны год больш за тры мільёна чалавек наведваюць гэты фэст, падчас якога музеі адкрыты да позняй ночы і адна картка дазваляе ўваход ва ўсе музеі-ўдзельнікі. Пры гэтым уздоўж Майна на шматлікіх сцэнах адбываюцца музычныя і танцавальныя прадстаўленні, у кіёсках прадаюцца тавары рамесленага вырабу, ювелірныя ўпрыгажэнні і вопратка, пад адкрытым небам праходзяць выстаўкі мастакоў.
Музеі Франкфурта можна падзяліць на наступныя катэгорыі:
Галоўныя мастацкія музеі і галерэі ўключаюць акрамя Штэдэля і Музея прыкладнога мастацтва выстаўку Шырн (Schirn).
Да гістарычных музеяў адносяцца Франкфуртскі гістарычны музей (Historisches Museum), Яўрэйскі музей (Jüdisches Museum) і Археалагічны музей (Archäologisches Museum).
Да катэгорыі Тэхнічныя музеі належаць паміж іншага вышэйзгаданы Музей камунікацыі, музей Experiminta і Музей транспарту (Verkehrsmuseum Frankfurt am Main).
Катэгорыя Прыродазнаўчыя музеі ўключае перад усім сусветна вядомы Зенкенбергскі прыродазнаўчы музей (Senckenberg Naturmuseum).
Спорт
У Франкфурце размяшчаюцца розныя спартыўныя каманды і клубы:
Значныя спартыўныя мерапрыемствы, якія адбываюцца штогод:
Асноўныя спартыўныя збудаванні Франкфурта:
У Франкфурце снаходзяцца штаб-кватэры нямецкага Нацыянальнага алімпійскага камітэта і Нямецкага футбольнага саюза.
Небаскробы Франкфурта
Франкфурт-на-Майне, як ніякі іншы горад Еўропы, адметны вялікай колькасцю небаскробаў, якія будуюцца ў горадзе з 50-х гадоў 20-га стогоддзя. З гэтай прычыны Франкфурт часта называюць Mainhattan (гэта назва нагадвае Манхэтан у Нью-Ёрку).
Галоўны вакзал
Франкфурцкі галоўны вакзал — адзін з найбуйнейшых і найбольш важных у Германіі. Тупіковы вакзал быў адчынены ў 1888 годзе і з’яўляецца сёння, з 350.000 падарожнікамі і наведвальнікамі штодзень, трэцім паводле пасажыраабароту вакзалам пасля вакзалаў у Гамбургу і Мюнхене (па 450.000 падарожнікаў і наведвальнікаў). Будаўніцтва вакзала цягнулася пяць гадоў. Да 1915 года, калі быў пабудаваны вакзал у Лейпцыгу, гэта быў найбуйнейшы вакзальны будынак у Еўропе. Даўжыня будынка сёння 270 м (у 1888 годзе — 210 м), вышыня 30 м. Вялізная зала з платформамі (усяго 24 пуці) падзелена сёння пяццю нефамі (першапачаткова тры нефа і 18 пуцей). Фасад будынка ў стылі неарэнесасу ўпрыгожваюць ляпныя фігуры. Пад вакзалам знаходзяцца падземныя станцыі метро і прыгарадных цягнікоў.
Стары горад
Гістарычны стары горад знаходзіцца на беразе Майна. Пасля амаль поўнага разбурэння праз авіяўдары ў час Другой сусветнай вайны частка будынкаў была адноўлена. Галоўнымі славутасцямі старога горада з’яўляюцца Імператарскі сабор (Kaiserdom), плошча Ромерберг (Römerberg), царква Св. Паўла (Paulskirche), а таксама дом, у якім нарадзіўся Іаган Вольфганг фон Гётэ (Goethe-Haus).
Імператарскі сабор Св. Варфаламея — гэта самы вялікі храм Франкфурта-на-Майне, пабудаваны паміж 1250 і 1514 гадамі, дзе раней праводзіліся цырымоніі каранацыі імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Перад саборам знаходзіцца Археалагічны сад (Archäologische Garten) з раскопкамі рымскага перыяду, а таксама перыяду Каралінгаў.
Ля цэнтральнай плошчы гораду Ромерберг знаходзіцца ратуша (Ромер), пабудаваная ў 14 стагоддзі, і Старая царква Св. Мікалая. На балконе ратушы звычайна святкуюцца перамогі мясцовых спартыўных каманд, а таксама чэмпіянаты па футболу.
У царкве Св. Паўла праходзілі ў 1948/1949 гг. паседжанні Нацыянальнага сходу, першага свабодна абранага нямецкага парламента.
Мосты праз Майн
Абодва берагі Майна становяцца ўсё больш прывабным раёнам Франкфурта. Гэтаму садзейнічаюць праекты па развіццю музейнай набярэжнай і рэканструкцыі берагавых збудаванняў, будаўніцтва новага мікрараёна ў былым Заходнім порце а таксама архітэктурна прэтэнцыёзныя мосты праз Майн. Alte Brücke (Стары мост), які ўпершыню згадваецца ў 1222 годзе, лічыўся на працягу стагоддзяў самай важнай пабудовай горада. Eiserner Steg (Жалезны мост), адкрыты ў 1869 годзе пешаходны мост, з’яўляецца адной са славутасцей горада. Від з аднаго з мостаў на Стары горад і небаскробы часта выкарыстоўваецца ў сродках масавай інфармацыі ў якасці ілюстрацыі для сюжэтаў з Франкфурта.
У апошнія гады на ўсход ад цэнтра горада на паўночным і паўднёвым берагах Майна з’явіліся два вялікія пляжныя начныя клубы. Таксама на беразе Майна знаходзіцца Gerbermühle — папулярны турыстычны рэстаран, які ўвайшоў у гіторыю літаратуры як месца сустрэч Гётэ з Марыянай фон Віллемер, аўстрыйскай актрысай і танцоўшчыцай.
Заксэнхаўзен
Архітэктурнай дамінантай Заксэнхаўзэна з’яўляецца царква Dreikönigskirche, пабудаваная ў 1875—1881 гадах. Уздоўж Майна ляжыць т.зв. Музейны бераг, дзе месцяцца галоўныя музеі Франкфурта. Кожную другую суботу тут таксама адбываецца азін з найбуйнейшых блашыных рынкаў Германіі.
Сродкі масавай інфармацыі
У Франкфурце выдаюцца две шматтыражныя нямецкія газеты — ліберальна-кансерватыўная Франкфуртэр Альгемайнэ Цайтунг (Frankfurter Allgemeine Zeitung) і левалібеальная Франкфуртэр Рундшаў (Frankfurter Rundschau). Таксама тут знаходзяцца цэнтральныя нямецкія прадстаўніцтва агенстваў навін Асашыэйтэд Прэс (Associated Press) і Ройтэрс (Reuters).
Уладзімір Віктаравіч Даманеўскі
Біяграфія
У 1983 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт, у 1998 — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працоўную дзейнасць пачаў у 1982 г. інжынерам-радыёмеханікам Дзяржынскай бройлернай птушкафабрыкі. У 1984—1988 гг. працаваў дырэктарам станцыі юных тэхнікаў у Дзяржынску, з 1990 года — інструктарам арганізацыйнага аддзела Дзяржынскага гаркама КПБ. У 1990—1998 гг. быў загадчыкам аддзела па справах моладзі Дзяржынскага гарадскога выканаўчага камітэта, а потым — Дзяржынскага раённага выканаўчага камітэта.
У 1998—2006 гг. працаваў у Мінскім абласным выканаўчым камітэце: галоўны спецыяліст упраўлення арганізацыйна-кадравай работы, інспектар галоўнага ўпраўлення кадраў, намеснік начальніка ўпраўлення — загадчык арганізацыйнага аддзела галоўнага ўпраўлення арганізацыйна-кадравай работы, намеснік старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчавання. З 2006 г. працаваў інспектарам па Мінскай вобласці інспектарскага аддзела Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь. У 2009—2013 гг.- старшыня Слуцкага райвыканкама. З 2013 года — памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўны інспектар па Гродзенскай вобласці.
Са снежня 2014 г. — Старшыня Магілёўскага аблвыканкама.
20 сакавіка 2019 года Старшыням Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта Мікалаю Шарснёву і Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта Уладзіміру Даманеўскаму быў абвешчаны вымова за незабеспячэнне выканання даручэння прэзідэнта Беларусі пра своечасовую выплату заработнай платы. Паводле даных на студзень 2019 года, сярэдняя заработная плата ў Віцебскай вобласці складала 830 рублёў, а ў Магілёўскай — 817,3 рубля. Самым «бедным» раёнам стала Шаркаўшчына ў Віцебскай вобласці — 579,3 рубля. Недалёка сышоў і Мсціслаўскі раён у Магілёўскай вобласці — 580,9 рубля.
26 сакавіка 2019 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка наведаў малочнатаварны комплекс «Сліжы» ААТ «Амкадор-Шклоў», які належыць да аграхолдынга «Купалаўскае», дзе быў абураны ўмовамі, у якіх утрымліваюцца жывёлы, а таксама адсутнасцю парадку ў вытворчых памяшканнях. У выніку Лукашэнка даручыў зняць з пасад усіх вінаватых і ўзбудзіць крымінальныя справы, старшыню Шклоўскага райвыканкама Васіля Віцюнова было вырашана назначыць кіраўніком аграхолдынга «Купалаўскае», а памочніка Прэзідэнта па Магілёўскай вобласці Генадзя Лаўранкова — выконваючым абавязкі старшыні райвыканкама, выконваць абавязкі старшыні Магілёўскага аблвыканкама замест знятага Уладзіміра Даманеўскага быў прызначаны ягоны тагачасны першы намеснік Мікалай Кароцін.
Сурвілы
Сурві́лы (, Сурвилы) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Алег Канстанцінавіч Саннікаў
Алег Канстанцінавіч Са́ннікаў ( — ) — беларускі вучоны ў галіне літаратуразнаўства і тэатразнаўства, кандыдат філалагічных навук (1961). Сын К. М. Саннікава. Бацька А. А. Саннікава.
Навуковая дзейнасць
А. К. Саннікаву належаць навуковыя працы па даследаванні тэатра і драматургіі.
Сярод апублікаванага:
Сяляткі
Сяля́ткі (, Селятки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сырмежскага сельсавета.
Чэмпіянат Еўропы па баскетболе 1987
Чэмпіянат Еўропы 1987 — 25-ы чэмпіянат Еўропы па баскетболе, які праводзіўся пад эгідай ФІБА Еўропа з 3 па 14 чэрвеня 1987 года ў Грэцыі.
Зборная Грэцыі ўпершыню ў сваёй гісторыі выйграла чэмпіёнскі тытул, перайграўшы ў авертайме фінальнага матча дзеючых чэмпіёнаў зборную СССР з лікам 103:101. Прадстаўнік зборнай Грэцыі Нікас Галіс быў прызнаны самым каштоўным гульцом чэмпіянату.
Захарніцкі сельсавет
Заха́рніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Захарнічы.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Булаўкаўскага і Грамоўскага сельсаветаў. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бельскага (2 населеныя пункты: Дохнары і Рудня), Сястронкаўскага (10 населеных пунктаў: Булаўкі, Вераб’і, Гендзікі, Гнілішча, Горбаткі, Жарцы, Капавішча, Коззі Горкі, Ламавіца і Маладзёжкі) і Тросніцкага (14 населеных пунктаў: Баранава, Баяноўшчына, Баравуха-2, Баравуха-3, Дразды, Дом інвалідаў, Захарнічы, Пагіршчына, Пазнякова, пасёлак Полацкага лясгаса, Скавародзіна, Спас-Слабада, Чарняшчына і Янкава) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 26 населеных пунктаў.
Вартасць
Ва́ртасць — увасобленая ў тавары і арэчаўленая ў ім праца таваравытворцаў; грамадская ўласцівасць тавару, якая выяўляецца ва ўмовах пры  аднаго тавару на іншы; аснова цаны тавару.
Адрозніваюць спажывецкую і менавую вертасці. Спажывецкая вартасць — каштоўнасць рэчы, яе здольнасць задавальняць чалавечыя патрэбы непасрэдна (хлеб, адзенне, жыллё) і ўскосна (машыны, станкі, сыравіна). Усе тавары — розныя як спажывецкія вартасці (па якасці), але аднолькавыя як вартасць, бо ствараюцца ў вытворчасці і з'яўляюцца прадуктам працы. Велічыня вартасці тавару залежыць ад колькасці рабочага часу, неабходнага для вырабу гэтага тавару. Розныя таваравытворцы затрачваюць на вытворчасць аднаго і таго ж тавару неаднолькавую колькасць працы (часу), таму тавары маюць розную індывідуальную вартасць. Але яна не можа вызначаць. Таваравытворцы звязаны паміж сабой сістэмай грамадскага і таму вырабляюць тавары на продаж (адзін для аднаго), у выніку чаго іх праца набывае грамадскі характар. Таму грамадская (рыначная) вартасць вызначаецца грамадска неабходным рабочым часам, ці часам, які затрачваецца на вытворчасць асноўнай масы тавараў гэтага віду.
Формай выяўлення вартасці на рынку з'яўляецца менавая вартасць — прапорцыя, у якой адны тавары абменьваюцца на іншыя. Яна вызначаецца законам, які патрабуе абмену таварамі паводле іх грамадскай (рыначнай), а не індывідуальнай вартасці. Гэты закон выступае галоўным рэгулятарам таварнай вытворчасці, паміж таваравытворцамі. Ён вымушае прадпрымальнікаў змяншаць індывідуальны рабочы час да ўзроўню грамадска неабходнага, а яшчэ лепш — ніжэй за яго, што гарантуе перамогу ў канкурэнтнай барацьбе і прыбытковасць вытворча-гаспадарчай дзейнасці. Тым самым ён стымулюе навукова-тэхнічны прагрэс, удасканаленне вытворчасці, павышэнне прадукцыйнасці працы.
Пачатак тэорыі працоўнай вартасці паклалі У. Пеці, А. Сміт, Д. Рыкарда, навукова абгрунтаваў яе К. Маркс. Некаторыя вучоныя-эканамісты лічаць, што менавыя прапорцыі вартасці тавараў вызначаюцца не затрачанай на іх выраб грамадскай працай, а іх спажывецкай вартасцю (каштоўнасцю); на гэтай канцэпцыі заснавана. Існуе таксама тэорыя прадукцыйнасці, паводле якой вартасць — вынік дзеяння З фактараў вытворчасці — працы, зямлі і капіталу.
У гістарычным развіцці вартасць прайшла наступныя формы ў працэсе абмену - простую, адзінкавую, ці выпадковую (тавары — на тавар), поўную, ці разгорнутую (адзін тавар — на многія тавары), усеагульную (усе тавары — на тавар-эквівалент) і грашовую (усе тавары — на грошы). Грашовая форма вартасці дала прастор развіццю таварнай вытворчасці, ініцыятывы прадпрымальнікаў, гандлёвых сувязяў. У гэтых умовах грошы сталі асновай узнікнення капіталу.
Тураўлянскі сельсавет
Тураўля́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Туроўля.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Полацкага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Полацкім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Ветрынскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Полацкага раёна. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гомельскага (5 населеных пунктаў: Багародзіцкае, Далёкія, Емяльянікі, Рыбакі і Спашчына) і Завозерскага (14 населеных пунктаў: Альшаніца, Будзішча, Гарадзішча 1-е, Гарадзішча 2-е, Загацце, Капцы, Карпінічы, Навіны, Паўлаўскае, Піскуны, Пуканаўка 1-я, Пуканаўка 2-я, Ткачова і Туроўля) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў.
Хмылкі
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сырмежскага сельсавета.
Беразяцкі сельсавет
Беразя́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Беразякі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Краснапольскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Краснапольскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Наваельненскага сельсавета.
Алекс Крыжан
Аляксандру Крыжан  — румынскі прафесійны снукерны рэферы. Першы румынскі рэферы, які працаваў на тэлевізійных снукерных матчах.
Абслугоўваў матчы чэмпіянатаў Еўропы па снукеры EBSA у 2010 і 2011 гадах, стаўшы рэферы міжнароднай катэгорыі другога класа. У жніўні 2011 года дэбютаваў у мэйн-туры на турніры Пол Хантэр Класік, дзе судзіў свой першы ТБ-матч паміж Маркам Уільямсам і Сандэрсанам Лэмам. У канцы 2012 года абслугоўваў фінальны паядынак чэмпіянату свету сярод аматараў паміж Гэры Уілсанам і Мухамадам Асіфам, пасля чаго стаў рэферы міжнароднай катэгорыі першага класа. У пачатку 2015 года дэбютаваў на турніры Мастэрс, дзе абслугоўваў паўфінальны матч паміж Шонам Мёрфі і Маркам Аленам.
Хельсінкі
Хельсінкі — самы буйны горад, сталіца Фінляндыі, (фінск. Helsinki; Хельсінгфорс альбо Гельсінгфорс — швед. Helsingfors), адміністрацыйны цэнтр правінцыі Уусімаа. Размешчана на беразе Фінскага заліва Балтыйскага мора. Насельніцтва 574 579 (31.12.2008). Разам з гарадамі-спадарожнікамі Вантаа, Эспаа і Каўніайнен утварае гарадскую агламерацыю — сталічны рэгіён з насельніцтвам больш за мільён чалавек.
Хельсінкі з’яўляецца цэнтрам бізнесу, адукацыі, культуры і навукі ў Фінляндыі. У Вялікім Хельсінкі размешчаны 8 універсітэтаў і 6 тэхналагічных паркаў. 70 % замежных кампаній, якія працуюць у Фінляндыі, размешчаны ў сталічным рэгіёне. Міграцыя насельніцтва з правінцыі робіць Хельсінкі адным з самых хуткарослых муніцыпальных раёнаў у Еўропе.
Галоўным міжнародным авіяцыйним вузлом у Фінляндыі з’яўляецца Аэрапорт Хельсінкі-Вантаа, размешчаны ў 20 кіламетрах ад цэнтра сталіцы. З аэрапорта ажыццяўляюцца прамыя пералёты па ўсім свеце. Шлях ад Хельсінкі да Таліна займае 1,5 гадзіны па моры і 18 хвілін на верталёце. У два іншыя буйныя гарады, Тамперэ і Турку, можна трапіць за 1,5-2 гадзіны на цягніку і 1,5-2,5 гадзіны на машыне.