cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Орыя (Італія)
Насельніцтва складае 15365 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 185 чал./км². Займае плошчу 83 км². Паштовы індэкс — 72024. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Barsanofio.
NGC 1168
NGC 1168 (іншыя абазначэнні — UGC 2476, MCG 2-8-47, ZWG 440.42, KCPG 85B, PGC 11378) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Трупнае адубенне
Трупнае адубенне (rigor mortis) — адна з прыкмет смерці, якая абумоўленая пасмертнымі хімічнымі працэсамі ў мышачнай тканцы і выяўляецца ў зацвярдзенні і тугарухомасці цягліц канечнасцяў трупа.
Заканамернасці трупнага адубянення апісвае « Ністэна».
Біяхімія
Пры надыходзе смерці дыханне арганізма спыняецца, у сувязі з чым у арганізм перастае паступаць кісларод, які ўдзельнічае ва ўтварэнні АТФ. АТФ перастае гідралізавацца кальцыевай помпай (Ca-АТФазай), і кальцый перастае вяртацца ў. У сувязі з гэтым іёны кальцыя дыфузіююць з абласцей высокай канцэнтрацыі (тэрмінальныя цыстэрны і міжклеткавая вадкасць) у вобласці нізкай канцэнтрацыі, звязваючыся з , што абумоўлівае злучэнне  і.
У адрозненне ад звычайнага, цела не здольна завяршыць цыкл (з-за адсутнасці АТФ), разарваўшы узаемадзеянне актыну і міязіну, з-за чаго фармуецца ўстойлівая цягліцавая кантрактура, якая супыняецца толькі на фоне ферментатыўнага раскладання цягліцавай тканкі.
Знешнія праяўленні
Знешнія праявы гэтага працэсу можна падзяліць па групах, у залежнасці ад тыпу мускулатуры, у якой адбываецца адубенне. Ацэнка трупнага адубення дазваляе атрымаць шмат судова-медыцынскай інфармацыі. Эксперт, ацэньваючы выяўленасць і характар трупнага адубення, можа атрымаць наступную інфармацыю:
Ужыванне ў прамысловасці
Трупнае адубенне гуляе важную ролю ў мясной тэхналогіі, забяспечваючы далікатнасць мяса. Пры хуткім астуджэнні тушы пасля забою да −3 °C…-10 °C развіваецца халадавое скарачэнне цягліцавых валокнаў, у выніку якога кансістэнцыя мяса становіцца жорсткай, адбываецца страта вады, вітамінаў і біялагічна значных элементаў. У сувязі з гэтым, прынята замарожваць мяса праз 10 гадзін пасля забою, з фарміраваннем трупнага адубення.
Віс (востраў)
Віс (Vis), Ліса (Lissa) — востраў у Адрыятычным моры, у паўднёвай частцы Харватыі, каля далмацінскага ўзбярэжжа. На востраве размешчаны аднайменны горад.
Плошча вострава — 90,26 км², насельніцтва — 3617 чалавек (2001 г.). Найвышэйшы пункт вострава — г. Хум (587 м), даўжыня берагавой лініі — 76,6 км. Ад вострава Хвар аддзелены Віскім каналам. Востраў Віс — самы аддалены ад мацерыка сярод населеных астравоў Адрыятыкі.
Самыя вялікія населеныя пункты — горад Віс (1960, перапіс 2001 г.) на ўсходнім беразе вострава і Коміжа (1677, перапіс 2001 г.) на заходнім. У горадзе Віс ёсць паромная прыстань, якая злучае востраў з востравам Хвар і мацерыковым горадам Спліт.
Насельніцтва занята турыстычным абслугоўваннем, рыбалоўствам, вінаградарствам.
Джавані Габрыэлі
Джавані Габрыэлі (Giovanni Gabrieli; каля 1555, Венецыя — 12 жніўня 1612, там жа) — італьянскі кампазітар і арганіст эпохі позняга Адраджэння. Вучань і пляменнік Андрэа Габрыэлі. Адзін з заснавальнікаў стылю канчэртата. Настаўнік Генрыха Шутца. Ён быў адным з самых уплывовых музыкантаў свайго часу.
У 1575—1578 гадах — музыкант пад кіраўніцтвам Ласа, Мюнхен. У 1585—1612 гадах — арганіст сабора св. Марка ў Венецыі.
Творчасць
Духоўная музыка:
Свецкая музыка:
Інструментальная музыка:
Юр’іўскі раён
Юр’іўскі раён (Юр’ївський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Юр’іўка (Юр’ївка).
Утвораны ў 1991 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 13427 чалавек, плошча — 900 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 11 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 51 сяло.
Y-базон
У фізіцы элементарных часціц Y базон, як і X базон, — вельмі масіўная гіпатэтычная элементарная часціца, аналагічная W і Z базонам у Стандартнай мадэлі.
Розныя тэорыі вялікага аб’яднання прадказваюць розныя ўласцівасці Y базона. Ён пераносіць узаемадзеянне паміж кваркамі і лептонамі і мае дробавы электрычны зарад +(1/3)e і тры колеры, як і кваркі. Пад яго дзеяннем кваркі ператвараюцца ў лептоны, маючы перадумовай парушэнне законаў захавання барыённага і лептонных лікаў і, такім чынам, распад пратона.
Прыклад
Прыклад рэакцыі з удзелам Y базона: У гэтым працэсе два кваркі (u-кварк і d-кварк) ператвараюцца ў d-антыкварк і лептон — электроннае антынейтрына.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Чылі
Акрамя гэтага, станам на 2014 год, 17 аб’ектаў на тэрыторыі дзяржавы знаходзяцца сярод кандыдатаў на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны. Першы аб’ект на тэрыторыі Чылі быў занесены ў спіс у 1995 годзе на 19-й сесіі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс
Аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны. Калі аб’екты дададзены адначасова, гэта значыць на адной сесіі Камітэта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, то аб’екты размяшчаюцца па нумарах.
Папярэдні спіс
У табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс.
Факстрот
Факстрот (foxtrot, fox-trot, fox trot, ад fox — ліса і trot — рысь, хуткі крок) — бальны танец. Музычны памер 4/4, тэмп умерана хуткі, рытм сінкапіраваны.
Узнік у ЗША, пасля 1912 года пашырыўся ў Еўропе. З сярэдзіны 1920-х гадоў з’явіўся так званы квік-факстрот (хуткі факстрот, квікстэп). Звычайны факстрот ва ўмерана хуткім тэмпе пачалі называць слоу-факстрот (павольны факстрот). Адзін з абавязковых у праграме сучасных бальных танцаў. Жанравыя рысы факстрота ўвасобілі ў сваіх творах Дж. Пучыні, Дз. Шастаковіч. Элементы факстрота ёсць у музыцы беларускіх кампазітараў С.Картэса, А.Мдывані, В.Помазава, В.Раінчыка, Дз. Смольскага ды інш.
З 1950-60-х гадоў атрымаў пашырэнне ў народным побыце Беларусі. Уваходзіць у рэпертуар народных інструментальных ансамбляў і асобных выканаўцаў.
Галоўная школа пажарнай службы
Галоўная школа пажарнай службы (Szkoła Główna Służby Pożarniczej) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў Варшаве, якая рыхтуе афіцэрскія кадры для пажарнай службы, а таксама цывільных спецыялістаў у сферы супрацьпажарнай і грамадзянскай абароны.
IC 3012
IC 3012 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шаруха
Шапка дыяметрам 5—10 (15) см, пукатая, потым лейкападобная, з хвалістым краем, слізістая, гладкая, з ледзь прыкметнымі канцэнтрычнымі зонамі, іржава-лілова-шэрая. Мякаць белая, шчыльная, з едкім млечным сокам, які на паветры не мяняе колеру. Пласцінкі прырослыя, зыходныя, патоўшчаныя, светла-жоўта-вохрыстыя. Ножка цыліндрычная, шчыльная, потым полая, аднаго колеру з шапкай. Споры шарападобныя, бародаўчатыя.
Пашыраны ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі трапляецца з ліпеня па верасень у лісцевых і мяшаных лясах.
Ядомы грыб.
Эдуард Джэнер
Эдуард Джэнер (Edward Jenner;, Горад Берклі — ) — англійскі ўрач, распрацаваў першую вакцыну — супраць воспы. Джэнер прыдумаў уводзіць у арганізм чалавека небяспечны вірус каравінай воспы. Першы кіраўнік таварыства воспапрышчэпвання ў Лондане з 1803 года (цяпер Джэнераўскі інстытут).
Мэльныкіўці
Мэльныкіўці (Мельникі́вці) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Мэльныкіўскай вясковай абшчыны.
Уладзімір Васільевіч Кавалёнак
Дзяцінства
Нарадзіўся 3 сакавіка 1942 года ў вёсцы Белае Крупскага раёна Мінскай вобласці Беларускай ССР, дзе і правёў дзіцячыя і школьныя гады. Беларус. Скончыў 10 класаў сярэдняй школы на радзіме ў 1959 годзе.
Пачатак ваеннай службы
У 1959 годзе паступіў у Балашоўскае вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў, якое скончыў у 1963 годзе. Служыў у ваенна-транспартнай авіяцыі, дзе здзяйсняў палёты на самалётах Ан-24 спачатку ў якасці другога пілота, а затым камандзіра карабля. У 1965 годзе разглядаўся як кандыдат у атрад касманаўтаў, залічаны не быў, але пакінуты ў рэзерве для наступнага залічэння.
У 1967 годзе быў залічаны ў атрад касманаўтаў, у групу ВПС № 4, дзе прайшоў поўны курс агульнакасмічнай падрыхтоўкі і курс падрыхтоўкі да палётаў на караблях тыпу «Саюз» і арбітальных станцыях «Салют».
У маі 1975 года ўваходзіў у склад дублюючага экіпажа пры палёце «Саюза-18-2».
У 1976 годзе скончыў Ваенна-паветраную акадэмію імя Ю. А. Гагарына, пры гэтым не спыняў працу ў Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў імя Ю. А. Гагарына.
Першы палёт
З 9 па 11 кастрычніка 1977 года здзейсніў свой першы палёт у космас на касмічным караблі «Саюз-25» (пазыўны «Фатон-1») у якасці камандзіра карабля. У экіпаж таксама ўваходзіў Валерый Віктаравіч Румін. Па праграме палёту «Саюз-25» павінен быў састыкавацца са станцыяй «Салют-6», але з-за няштатных рэжымаў работы сістэмы збліжэння стыкоўку ажыццявіць не ўдалося і палёт быў датэрмінова спынены. Агульная працягласць першага знаходжання ў космасе склала 2 дні 44 хвіліны і 45 секунд.
У снежні 1977 года і ў студзені 1978 года ўваходзіў у склад дублюючых экіпажаў караблёў «Саюз-26» і «Саюз-27» адпаведна.
Далейшая служба
У 1984 годзе скончыў Ваенную акадэмію Генеральнага штаба УС СССР. Прызначаны намеснікам начальніка 1-га ўпраўлення (падрыхтоўка касманаўтаў) Цэнтра падрыхтоўкі касманаўтаў імя Ю. А. Гагарына. У сувязі з гэтым прызначэннем выбыў з атрада касманаўтаў.
З лютага 1986 года — намеснік камандуючага 37-й паветранай арміяй Вярхоўнага Галоўнакамандавання (стратэгічнага прызначэння). З сакавіка 1988 года — намеснік начальніка кафедры Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба.
На выбарах Расійскай Дзяржаўнай думы 1995 года ўваходзіў у першую тройку федэральнага спісу Партыі эканамічнай свабоды (лідар — Канстанцін Баравы).
Беларуская Экстраліга 2012/2013
Беларуская Экстраліга 2012/2013 — 21-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. Сезон пачаўся 5 верасня 2012 года і скончыўся 1 красавіка 2013 года.
NGC 1236
NGC 1236 (іншыя абазначэнні — ZWG 441.3, NPM1G +10.0108, PGC 11898) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Чэрванэ (Нэмірыўскі раён)
Чэрванэ (Червоне́) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мэльныкіўскай вясковай абшчыны.
Іван Пятровіч Шпорта
Іван Пятровіч Шпорта (нар. 1929) — беларускі інжынер-будаўнік, спецыяліст па распрацоўцы і ўкараненні праектаў энергетычных аб’ектаў (электрастанцый, ЦЭЦ, ацяпляльных кацельняў і магістральных цеплавых сетак). Заслужаны будаўнік Беларускай ССР (1989).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1963). Працаваў у Мінскім аддзяленні ДСПІ «Прамэнергапраект», у РУП «БелНДПІэнергапрам».
Засенберг
Засенберг (Sassenberg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Варэндорф. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 78,08 км². Афіцыйны код — 05 5 70 036.
Lagostomus maximus
Апісанне
Поўсць кароткая мяккая, шэра-карычневая на спіне, бялейшая па баках і белая на бруху. Самкі і самцы маюць белыя адмеціны на шчоках і над вачыма. Ніякіх сезонных змяненняў колеру поўсці не адзначана. Галава масіўная, вочы і вушы вялікія. Пярэднія лапы кароткія, заднія доўгія і мускулістыя. На пярэдняй ступні чатыры доўгія, гнуткія пальцы. Задняя ступня выцягнутая, а тры пальцы на ёй узброены моцнымі кіпцюрамі. Палавы дымарфізм. У самцоў масіўная галава і выразная маска на твары, і яны нашмат буйнейшыя за самак. Маса самцоў складае ад 5 да 8,8 кг, даўжыня цела — 68-82 см, даўжыня хваста — 15-20 см, даўжыня вушэй — 5-6,5 см. Маса самак складае 3,5-5 кг, даўжыня цела — 53-73 см, даўжыня хваста — 13-17 см, даўжыня вушэй — 5-6 см. Працягласць жыцця ў няволі складае 9 гадоў.
Грэг Фрэйзер
Грэг Фрэйзер (Greig Fraser; нар., ) — аўстралійскі кінааператар. Лаўрэат прэміі «Оскар» за лепшую аператарскую працу за фільм «Дзюна».
Біяграфія
Нарадзіўся 3 кастрычніка 1975 года ў горадзе Мельбурн, Аўстралія. Адукацыю атрымліваў у Мельбурнскім каралеўскім тэхналагічным універсітэце. Яго найбольш вядомымі працамі з’яўляюцца фільмы «Мэта нумар адзін» рэжысёра Кэтрын Бігелоу, «Паляўнічы на ліс» Бенета Мілера, «Ізгой-адзін. Зорныя войны: Гісторыі» Гарэта Эдвардса, «Дзюна» Дэні Вільнёва і «Бэтмен» Мэта Рыўза. Член Аўстралійскага і Амерыканскага таварыства кінааператараў.
IC 3013
IC 3013 — галактыка тыпу S R ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скронь
Скронь (скроневая вобласць, Regio temporalis) — парная анатамічная вобласць галавы чалавека паміж вухам і ілбом, абмежаваная спераду, зверху і ззаду верхняй скроневай лініяй цемянной косткі (месца прымацавання скроневай фасцыі), знізу — скулавай дугой. Мяжой скроневай вобласці з вачніцай з’яўляюцца лобны адростак скулавай косці і скулавы атожылак лобнай косткі.
Межы скроневай вобласці адпавядаюць контурам скроневай мышцы, якія можна вызначыць пры сцісканні зубоў.
Скура скроневай вобласці тонкая, у большай ступені ў яе пярэднім аддзеле; падскурная абалоніна друзлая. У заднім аддзеле скроневай вобласці ёсць валасяное покрыва.
Медыцынская п’яўка
Медыцынская п'яўка (Hirudo medicinalis) — від бясхобатных п'явак.
Пашырэнне
Эндэмік Палеарктыкі. Аддае перавагу невялікім і неглыбокім вадаёмам, якія добра праграваюцца і маюць багатую расліннасць. Жыве ў вадаёмах усёй Паўднёвай Еўропы, а таксама Паўночнай Афрыкі і Заходняй Азіі. У Беларусі сустракаецца ў вадаёмах на поўдні і захадзе Палесся, дзе праходзіць паўночная мяжа арэалу гэтага цеплалюбівага віда.
Асаблівасці біялогіі
Гермафрадыт. Размножваецца палавым спосабам. Апладненне ўнутранае. Аплодненыя яйцы пакуюцца ў рудавата-шэры кокан, які п'яўкі, выпаўзаючы на бераг, адкладаюць у вільготны грунт прыбярэжнай паласы. Колькасць яец у кокане (10-25), а таксама лік фармаваных адной асобінай коканаў (1-4) вызначаюцца трафічнымі ўмовамі падчас росту і палавога паспявання. У прыродзе п'яўкі сілкуюцца крывёй халоднакроўных (жаб) і цеплакроўных жывёл, якія жывуць у вадаёме ці наведваюць яго для вадапою ці палявання. Пры разнастайных крыніцах сілкавання п'яўкі хутчэй растуць і спеюць, больш эфектыўна размножваюцца. Медыцынскім п'яўкам патрабуецца каля 3 гадоў для дасягнення палавой спеласці.
Спецыяльнае бялковае рэчыва — гірудзін, якое паступае пры ўкусе п'яўкі з яе слінных залоз, перашкаджае згортванню крыві ў ахвяры. Гэта дазваляе захоўваць кроў у страўніку драпежніка і выкарыстоўваць яе для запатрабаванняў арганізму, які расце, да сустрэчы з наступнай ахвярай.
Выкарыстанне
Унікальная здольнасць медыцынскай п'яўкі выпрацоўваць рэчывы, якія разрэджваюць кроў, на працягу шматлікіх стагоддзяў дазваляла выкарыстоўваць гэтых жывёл для лячэння хворых з высокім ціскам, тромбафлебітам, інсультам і іншымі хваробамі.
Ахова
Від уключаны ў Чырвоны спіс МСАП, спіс Бернскай канвенцыі, Чырвоную кнігу Беларусі, мае нацыянальны статус аховы ў Літве і Латвіі.
Мэт Рыўз
Мэцью Джордж Рыўз (Matthew George Reeves, нар. ) — амерыканскі рэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Яго дэбют у якасці рэжысёра і сцэнарыста адбыўся ў 1994 годзе ў эпізодзе фільма «Сутыкненне з будучыняй». Праз год ён напісаў сцэнар для баевіка «У аблозе 2: Цёмная тэрыторыя», у 1996 годзе ён зняў фільм «Чужыя пахаванні».
У 1998 годзе, сумесна з Абрамсам, Рыўз стварыў тэлесерыял «Фелісіці», дзе выступаў у якасці шоўранера, сцэнарыста і рэжысёра.
У 1999 годзе Рыўз піша сцэнар да фільма «Ярды». У 2008 годзе ён зняў фільм «Монстра». У 2010 годзе ідзе рэмейк шведскага фільма жахаў «Упусці мяне» з Кодзі Сміт-Мак-Фі і Хлояй Морэц у галоўных ролях.
Астуні
Астуні (Ostuni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Насельніцтва складае 32514 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 146 чал./км². Займае плошчу 223 км². Паштовы індэкс — 72017. Тэлефонны код — 0831.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Oronzo, San Biagio vescovo e martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Помнік Адаму Міцкевічу (Брэст)
Помнік Адаму Міцкевічу — помнік у цэнтры Брэста, размешчаны на бульвары па вуліцы Міцкевіча, на скрыжаванні з вуліцай Леніна. Пастаўлены ў 1965 годзе да 110-й гадавіны з дня смерці беларуска-польскага паэта Адама Міцкевіча. Аўтар — скульптар А. Шмакаў. Бронзавы бюст вышынёй 1,1 м пастаўлены на бетонным (цяпер гранітным) пастаменце (2 м).
Саша Барон Коэн
Саша Ноэм Барон Коэн (Sacha Noam Baron Cohen; нар., Хамерсміт, Лондан, Вялікабрытанія) — брытанскі акцёр, комік, прадзюсар і кінасцэнарыст. У першую чаргу вядомы як стваральнік сатырычных персанажаў: Алі Джы (англійскага джангліста), Бората Сагдзіева (казахскага рэпарцёра), Бруна Гехарда (аўстрыйскага гомасексуала — вядучага праграмы мод) і генерал-адмірала Аладзіна (дыктатара афрыканскай краіны Вадзіі). Як і яго кумір Пітэр Селерс, Барон Коэн выкарыстоўвае розныя акцэнты і абліччы сваіх персанажаў.
Саша Барон Коэн быў названы Лепшым навічком на British Comedy Awards у 1999 годзе, за шоў The 11 O’Clock Show, а таксама атрымаў тых часоў дзве прэміі BAFTA TV за «Шоу Алі Джы». Праца над дылогіяй «Борат» прынесла Барону Коэну дзве намінацыі на прэмію «Оскар» у катэгорыі «Лепшы адаптаваны сцэнарый» і дзве прэміі «Залаты глобус» у катэгорыі «Лепшы акцёр — камедыя або мюзікл». Пасля выхаду «Барата» Барон Коэн заявіў, што Борат і Алі Джы сыходзяць у адстаўку, бо публіка занадта добра знаёмая з гэтымі персанажамі. Пасля выхаду фільма «Бруна» ён сказаў, што і гэты персанаж таксама сыдзе ў адстаўку. На цырымоніі ўручэння прэміі British Comedy Awards 2012 года ён атрымаў узнагароду За выдатныя дасягненні, прыняўшы яе ў вобразе Алі Джы. У 2013 годзе на цырымоніі ўручэння прэміі «Брытанія» ён атрымаў узнагароду Чарлі Чапліна за выдатныя дасягненні ў галіне камедыі. У пачатку 2021 года за выкананне ролі Бората Сагдзіева Саша Барон Коэн атрымаў другі «Залаты глобус» у катэгорыі «Лепшы акцёр — камедыя або мюзікл», а таксама быў удастоены ўзнагароды за «Лепшы фільм — мюзікл або камедыя». У тым жа годзе роля Эбі Хофмана ў «Судзе над чыкагскай сямёркай» прынесла Сашы намінацыі ўзнагароду «Оскар», а таксама на прэміі «Залаты глобус» і Амерыканскай Гільдыі кінаакцёраў у катэгорыі «Лепшы акцёр другога плана».
Гута (Нэмірыўскі раён)
Гута (Гута) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сыткіўскай пасялковай абшчыны.
Кузьміцкі сельсавет (Ельскі раён)
Ку́зьміцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Кузьмічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Каралінскім раёне БССР, які 5 лютага 1931 года перайменаваны ў Ельскі раён. З 21 чэрвеня 1935 года ў Ельскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Роза-Люксембургскага сельсавета.
Здарэнне на пешаходным мосце ў Гомелі (1975)
Здарэнне на пешаходным мосце ў Гомелі ў 1975 годзе — людскі затор на пешаходным мосце праз р. Сож у Гомелі 2 сакавіка 1975 года, які прывёў да цісканіны, ускладненай галалёдзіцай. Па афіцыйных звестках у выніку цісканіны і падзення сур’ёзныя траўмы атрымалі 12 чалавек (сярод іх — 3 дзіцяці), а смяротных сыходаў удалося пазбегнуць.
Кантэкст
Гомельскі гарадскі выканаўчы камітэт для народнага святкавання «Провадаў зімы» 2 сакавіка 1975 года вызначыў месцы не толькі непасрэдна ў горадзе, але і ў зарэччы Сожа (на левым беразе).
Ход падзей
Уначы напярэдадні свята выпаў снег, які пакрыў сабой пешаходны мост, подступы да яго і прырэчныя дамбы. Рух людзей да месца гулянняў па мосце пачаўся каля 10:00. Ад 11:00 людская плынь стала павялічвацца — утрамбаваны снег ператварыўся ў лёд, па якім наступным групам гараджан давялося перамяшчацца замаруджанай хадой. Тэрміновых захадаў па пасыпцы пяском моста і подступаў да яго камунальная служба не зрабіла — пясок падвезлі ўжо пасля здарэння.
Асноўныя сілы міліцыі канцэнтраваліся ў зарэччы, дзе павінны былі забяспечваць грамадскі парадак. На 12:00 плынь ахвочых удзельнічаць у святкаванні ўзрасла яшчэ больш, што прывяло да ўтварэння каля моста натоўпу. Натоўп прарваўся праз рэдкі міліцэйскі ланцужок і шчыльнай плынню рушыў на мост. З прычыны галалёдзіцы людзі сталі падаць, узнік затор, а следам за ім — цісканіна. Па ўспамінах відавочцаў, на мосце было чутно храбусценне костак, бо людзей прыціскала да парэнчаў. Народная пагалоска расказвала пра падзенне на сожскі лёд праз парэнчы некалькіх чалавек і нават дзіцячых калясак.
Парадак на мосце быў адноўлены пасля прыцягнення дадатковых сіл міліцыі з іншых заслонаў, а пацярпелыя атрымалі медычную дапамогу.
Бяляк
Бяля́к, губа авечая, хрушч (Albatrellus ovinus) — шапкавы базідыяльны грыб сямейства скутыгеравых.
Шапка дыяметрам 5—10 см, пукатая, потым пляскатая, з хвалістым краем; белая, часта са светла-жоўтымі плямамі. Трубачкі кароткія, з дробнымі порамі белага або лімонна-жоўтага колеру, прырослыя да мякаці. Мякаць белая, шчыльная, сырападобная, пры высыханні жаўцее. Ножка цыліндрычная, да асновы звужаная, белая, гладкая, даўжынёй 3—4 см і 1—2 см у дыяметры. Споры гладкія, бясколерныя, амаль круглыя.
Распаўсюджаны пераважна ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я і ў Аўстраліі. Пашыраны на тэрыторыі Беларусі ў старых хвойных лясах, расце часта вялікімі групамі ў жніўні — верасні.
У маладым узросце ядомы грыб, спажываецца свежы, сушаны.
Чукіў
Чукіў (Чу́ків) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Чукіўскага сельсавета.
NGC 1117-1
NGC 1117-1 (іншыя абазначэнні — UGC 2337, MCG 2-8-20, ZWG 440.22, KCPG 80B, PGC 10821) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Авен.
IC 3014
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карнавале
Карнавале — музей гісторыі Парыжа, размешчаны ў двух будынках: у старадаўнім асабняку Карнавале і ў суседнім Ле-Пелецье-дэ Сен-Фаржо (Hôtel le Peletier de Saint-Fargeau), збудаваным у 17 ст. Музей знаходзіцца ў 3-й муніцыпальнай акрузе.
Гісторыя будынка
Будынак быў пабудаваны П’ерам Леско ў 1548—1560 гг. У 1578 г. дом быў набыты багатай удавой з Брэтані па імі Франсуаза дэ Керневенуа (Françoise de Kernevenoy), і па некалькі скажонаму прозвішчу гэтага сямейства дом атрымаў сваю назву.
У далейшым у асабняку Карнавале жылі шматлікія вядомыя і знатныя людзі, але найбольшую вядомасць ён атрымаў у канцы XVII стагоддзя, калі ў 1677—1696 гг. тут жыла маркіза дэ Севінье. У XIX стагоддзі ў Карнавале размяшчалася вучылішча дарожнага і маставога будаўніцтва, а ў 1886 г. будынак быў набыты гарадскім кіраваннем Парыжа для размяшчэння гістарычнай бібліятэкі і музея.
У 1989 г. у склад музея ўключаны і суседні асабняк Ле Пелецье дэ Сен-Фарго (Le Pelletier de Saint-Fargeau).
Музей Сабора Парыжскага Богамаці, крыпта
З 2000 года археалагічны музей Сабора Парыжскай Божай Маці знаходзіцца пад кіраўніцтвам музея Карнавале.
Хлоя Грэйс Морэц
Хлоя Грэйс Морэц (Chloë Grace Moretz; нар., , Джорджыя, ЗША) — амерыканская актрыса і мадэль.
Першай роляй Морац стала роля Віялеты ў двух эпізодах серыяла «Абаронца», а першая кінароля — роля Молі ў 2005 годзе ў фільме «Сэрца сведкі» — гісторыі пра сям’ю, якая адкрыла ў 1980 годзе першы пункт відэапракату. Затым знялася ў тэлекамедыі «Сямейны план» у ролі Чарлі ў маладосці. Першы буйны поспех Морэц прыйшоў пасля здымак у рэмейку класічнага хорару 1979 года «Жах Аміцівіля» (2005), у якой яна згуляла Чэлсі. Роля прынесла ёй намінацыю на прэмію Young Artist Award. Потым Морэц з’явілася ў экшне Стывена Сігала «Сёння ты памрэш».
Роля Міндэн, маленькай забойцы-мсціўкі, у фільме 2010 года «Піпец» (2010) прынесла ёй вялікі поспех. Нягледзячы на спрэчкі наконт яе ролі ў фільме, Морэц атрымала шырокае прызнанне кінакрытыкаў. Роджэр Эберт паставіў фільму адну зорку з чатырох, але тым не менш ён пісаў: «Што ні кажыце пра персанажа Хлоі Грэйс Морэц, але ў яе ёсць абаянне і прывабнасць». appeal). Акрамя таго, за тры месяцы да пачатку вытворчасці фільма Марэц вучылася выконваць трукі да фільма і большую частку трукаў падчас здымак выконвала сама.
У тым жа годзе Морэц згуляла 12-гадовую вампірку Эбі ў амерыканскім рэмейку шведскага хіта «Упусці мяне», і Эн Слайгер у псіхалагічным трылеры «Палі».
У 2011 годзе знялася ў фільме Марціна Скарсэзэ «Захавальнік часу». За ім рушылі ўслед містычная трагікамедыя Ціма Бёртана «Змрочныя цені», дзе яна згуляла мяцежнага падлетка Кэралін, і трагікамедыя «Правінцыялка».
Яўген Рыгоравіч Чамадураў
Яўген Рыгоравіч Чамадураў (, станцыя Шуміха, Арэнбургская губерня, Расійская імперыя) — ) — савецкі тэатральны мастак, педагог. Народны мастак БССР (1963).
Робаты світанку
«Робаты світанку» (The Robots of Dawn) — раман Айзека Азімава, які з’яўляецца працягам «Аголенага сонца». Кніга была ўпершыню апублікавана ў 1983 годзе.
Раман уваходзіць у цыкл «Дэтэктыў Элайдж Бейлі і робат Дэніэл Оліва». Яна таксама з’яўляецца першай кнігай, у якой Азімаў пачаў злучаць гэты цыкл з творамі пра Сьюзен Келвін і цыклам «Акадэмія».
Сюжэт
З часу падзей «Аголенага сонца» мінулі два гады. Дэтэктыў узначальвае рух людзей, што жадаюць пачаць каланізацыю новых сістэм. Для гэтага яны прывучаюцца падоўгу знаходзіцца і працаваць на адкрытым паветры, пераадольваючы тыповую для зямлян агарафобію. Падчас аднаго такога занятку да Бейлі падыходзіць робат і гаворыць, што яму патрэбна з’явіцца ва ўпраўленне паліцыі. Гэта звязана з Аўрорай, планетай у сістэме Тау Кіта, першым (і галоўным) са светаў касманітаў, з якім Бейлі хоча дамовіцца наконт дазволу на каланізацыю.
Доктар Хэн Фастальф, адзін з галоўных персанажаў «Стальных пячор», вінаваціцца ў злачынстве. Чалавекападобны робат (аналагічны Дэніэлу Оліва) быў забіты; дакладней, яго мозг разбурылі, увёўшы ў лагічную супярэчнасць, як у апавяданні «Ілгун!». Для таго, каб зрабіць такое з падобным робатам, трэба дасканала ведаць яго будову, і, адпаведна, адзіны падазраваны — сам Фастальф, канструктар гэтага робата. З юрыдычнага пункта гледжання, справа не вельмі сур’ёзная — гаворка пра псаванне чалавекам яго асабістай маёмасці — але Фастальф не толькі робатэхнік, ён яшчэ і палітык, які ўзначальвае фракцыю, што падтрымлівае Зямлю. Яго праціўнікі раздзімаюць вакол справы гучны палітычны скандал, і калі ён прайграе — Зямля ў лепшым выпадку можа забыцца пра ўсе спробы каланізацыі. Паколькі сам Фастальф не можа прапанаваць ніякай альтэрнатывы, акрамя чыстай выпадковасці, і ніякіх доказаў невінаватасці, акрамя свайго слова гонару, становішча складваецца не на яго карысць.
Бейлі садзіцца на карабель і адпраўляецца на Аўрору. На шляху ён ізноў сустракаецца з Дэніэлам Оліва, а таксама знаёміцца з Р. Жыскарам Рэвентлавам, мажардомам доктара Фастальфа.
Пасля прыбыцця на Аўрору Фастальф тлумачыць Бейлі сітуацыю. Яго праціўнікі, Глабалісты, жадаюць, каб толькі Аўрора (у крайнім выпадку, толькі касманіты) каланізавала Галактыку. Паколькі самі яны, звыкліся да камфорту сваіх светаў і шануюць свае доўгія жыцці, то не гатовыя да цяжкасцяў каланізацыі і хочуць выкарыстоўваць у якасці каланізатараў чалавекападобных робатаў. Іх умее канструяваць толькі Фастальф, і стварыў ён толькі дваіх: Дэніэла (якога пабудаваў на аснове яго тэорыі Сартан, забіты ў «Стальных пячорах») і знішчанага цяпер Джэндэра Пэнела. Яго праціўнікі стварылі цэлы Інстытут Робатэхнікі ў спробе паўтарыць яго дасягненне і не перастаюць аказваць на Фастальфа ціск у спробе прымусіць яго падзяліцца сакрэтам. Гэты інцыдэнт яны спрабуюць падаць як спробу Фастальфа выставіць чалавекападобных робатаў ненадзейнымі, а таксама адпрацаваць спосаб хуткага іх знішчэння ў будучыні.
Далей Фастальф з Бейлі ідуць да жанчыны, у доме якой знаходзіўся Джэндэр у момант інцыдэнту. Ёю апыняецца Глэдыя, якая пераехала на Аўрору ў канцы «Аголенага сонца». Як высвятляе Бейлі, Джэндэр быў палюбоўнікам Глэдыі, і яна нават лічыла яго сваім мужам.
На наступны дзень Бейлі, Дэніэл і Жыскар едуць да біялагічнай дачкі Фастальфа, Васіліі. Яна лічыць свайго бацьку пачварай, здольным на ўсё дзеля сваёй ідэі — Псіхагісторыі. Менавіта з гэтай мэтай, заяўляе яна, Хэн выгадаваў яе сам (звычайна на Аўроры выхаваннем дзяцей займаюцца прафесіяналы, а сямейныя сувязі практычна адсутнічаюць). І з гэтай жа мэтай быў знішчаны Джэндэр — каб вывучыць рэакцыю Глэдыі.
Услед за гэтым Бейлі гутарыць з Сантрыксам Грэміёнісам. Грэміёніс у свой час спрабаваў заляцацца да Васіліі, а затым да Глэдыі. І той, і іншай ён шмат разоў прапанаваў інтымныя адносіны, нягледзячы на адмовы. Падчас гутаркі высвятляецца, што Васілія падстроіла заляцанні Грэміёніса да Глэдыі. На жаль, гэта мала дапамагае высвятленню сітуацыі, але неасцярожныя выказванні Бейлі ў гутарцы з Глэдыяй наклікаюць на яго абвінавачванні ў паклёпе, што з’яўляецца вельмі сур’ёзнай рэччу на Аўроры.
Далей дэтэктыву ўдаецца дамагчыся сустрэчы з доктарам Келдэнам Амадзіра. Амадзіра — глава як Глабалістаў, так і Інстытута, і начальнік Васіліі з Грэміёнісам. Ён гаворыць з Бейлі пра свае планы па каланізацыі Галактыкі, але папярэджвае яго, што абвінавачванні ў паклёпе былі даведзены да Старшыні Заканадаўчага сходу (фактычна, прэзідэнта Аўроры), і на наступны дзень павінна адбыцца сустрэча, пасля якой Бейлі, хутчэй за ўсё, будзе з ганьбай высланы дадому.
На зваротным шляху да дома доктара Фастальфа машына на паветранай падушцы, на якой едзе Бейлі, вымушана спыніцца. Кампрэсар пашкоджаны, прычым, відаць, наўмысна. Бейлі загадвае робатам пакінуць яго і адправіцца дадому (справа адбываецца падчас навальніцы, і пайсці з імі ён не можа праз сваю агарафобію). Неўзабаве пасля іх сыходу з’яўляецца група чужых робатаў. Бейлі ўдаецца адправіць іх назад, заявіўшы, што яго робаты накіраваліся ў Інстытут Робатэхнікі. Пасля гэтага ён выходзіць з машыны і губляе прытомнасць ад агарафобіі. Яго знаходзяць Глэдыя з Жыскарам і вязуць да яе.
На наступны дзень Жыскар тлумачыць Бейлі палітычную традыцыю Аўроры. Каб не падвяргаць грамадства небяспецы працяглых і зацятых дэбатаў, усе спрэчныя пытанні прынята вырашаць на закрытых пасяджэннях яшчэ да афіцыйнага галасавання. З прычыны гэтага Старшыня, які фармальна мае толькі сімвалічныя паўнамоцтвы, на справе валодае вельмі значнай уладай, паколькі менавіта яму давяраюць весці такія пасяджэнні, спрабаваць дасягнуць кампрамісу паміж бакамі і, калі гэта немагчыма, вырашыць, на чыю карысць пройдзе канчатковае галасаванне. Пакуль Старшыня строга аб’ектыўны і нейтральны, шанцы сабраць супраць яго рашэння не толькі большасць, але наогул значную колькасць галасоў можна лічыць нулявымі. Цяперашняй сустрэчы мусіць стаць менавіта такім пасяджэннем, а значыць, ад яе залежыць усё.
На сустрэчы Старшыня заяўляе, што справу трэба закрыць як мага хутчэй. Пад справай ён мае на ўвазе зусім не псаванне робата (гэта справа для грамадзянскага суда, ды і там наўрад ці знойдуць склад злачынства) і тым больш не пытанне паводзін Бейлі. Галоўнае для яго — палітычныя спрэчкі па пытанні каланізацыі Галактыкі. Ключавым з’яўляецца пытанне каланізацыйных правоў Зямлі, і адразу высвятляецца, што менавіта ў ім бакі на кампраміс не гатовыя.
Калі Старшыня пытае Бейлі, што таму ўдалося высвятліць, дэтэктыў апісвае падзеі папярэдняга дня. Як ён заяўляе, Амадзіра для яго планаў неабходны чалавекападобныя робаты, а паколькі яго спробы стварыць сваіх пакуль безвыніковыя, яму застаецца толькі адно — дасканала вывучыць паводзіны Дэніэла і такім чынам атрымаць патрэбныя звесткі пра яго будову. Калі б учора Бейлі не адправіў бы Дэніэла дадому, Амадзіра атрымаў бы такую магчымасць.
Бейлі цяпер аднаўляе ход падзей. Амадзіра не мог неўзаметку звязацца з Дэніэлам, якія знаходзіўся ў доме доктара Фастальфа, але Джэндэр быў у Глэдыі, якая не мела яго навыкаў. Як былая салярыянка, Глэдыя любіла шпацыраваць, і, параіўшы Васіліі накіраваць увагу Грэміёніса на Глэдыю, Амадзіра дамогся таго, што яе падоўгу і рэгулярна не было дома — падчас заляцанняў Грэміёніса яны шпацыравалі гадзінамі. Тым часам Амадзіра звязваўся з Джэндэрам і вывучаў яго паводзіны. Калі Джэндэр адключыўся, Амадзіра, лічачы, што блізкі да рашэння, пачаў шукаць шляхі займець Дэніэла — і падстроіў учорашнюю пастку.
Калі Бейлі заяўляе, што менавіта гэтыя эксперыменты маглі разбурыць мозг Джэндэра, нервы Амадзіра не вытрымліваюць, і ён заяўляе, што гэтыя эксперыменты былі цалкамі бяспечнымі. Падобнага прызнання дастаткова, каб зрабіць яго становішча безнадзейным. На шчасце для яго, Фастальф не мае намеру ні помсціць саперніку, ні дамагацца поўнай перамогі. Калі Амадзіра пагодзіцца прызнаць права Зямлі на каланізацыю, Фастальф гатовы не толькі забыць пра інцыдэнт, але і перадаць Інстытуту тэорыю чалавекападобных робатаў. Амадзіра вымушаны пагадзіцца.
Бейлі вяртаецца на Зямлю, дзе яго чакае чарговае павышэнне. Перад адлётам ён размаўляе з Жыскарам. Выпадковае адключэнне Джэндэра, нават з улікам вопытаў Амадзіра, вельмі малаверагоднае. Верагодна, адключэнне было наўмысным. Бейлі не хоча ўздымаць гэта пытанне афіцыйна — занадта ідэальная закрытая справа. Але ў яго ёсць падазраваны. На працягу рамана Жыскар рэгулярна паводзіў сябе так, быццам ведаў, што думае Бейлі. Ён тэлепат, і прытым здольны ўдзейнічаць на чужы мозг. Жыскар прызнаецца, што гэта так — Васілія, калі жыла з бацькам, часта мадыфікавала мозг Жыскара і выпадкова дала яму такія здольнасці. Ведаючы пра эксперыменты Амадзіра і жадаючы даведацца пабольш пра рух каланізатараў на Зямлі, ён адключыў Джэндэра і падстроіў паездку Бейлі.
Рэцэнзіі
Хоць у трылогіі паміж забойствам на Салярыі і знішчэннем робата на Аўроры мінулі ўсяго два гады, моманты публікацыі «Аголенага сонца» (1956) і «Робатаў світанку» (1983) падзяляе амаль тры дзесяцігоддзі. За гэты час, паводле меркавання нямецкага крытыка Міхаэла Отэнбруха, змяніўся і свет, і навуковая фантастыка, і ў не меншай ступені сам Азімаў. Гэта прыкметна, напрыклад, па значна большай свабодзе, з якой у рамане апісаны пасцельныя сцэны. Отэнбрух адзначае, што раман як дэтэктыў пабудаваны больш дасканала, чым два папярэднія, і ўся інфармацыя, неабходная для раскрыцця злачынства, прадстаўлена і чытачу, і Бейлі ўжо да сярэдзіны рамана, аднак разгадка становіцца нечаканай, і чытач амаль сярдуе, што не змог прыйсці да яе раней, чым сышчык.
Факультэт тэхналогіі і тэхнікі лясной прамысловасці БДТУ
Факультэт тэхналогіі і тэхнікі лясной прамысловасці — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт створаны ў ліпені 1988 года ў выніку аб’яднання двух найстарэйшых факультэтаў: лесаінжынернага і механічнай тэхналогіі драўніны, асновы якіх былі закладзены ў 1930 годзе. З 2019 года – факультэт лясной інжынерыі, матэрыялазнаўства і дызайну (загад рэктара ад 05.09.2019 № 358).
Склад факультэта
Кафедры:
На факультэце функцыянуюць:
Гарадскія ўмацаванні Пінска
Гарадскія ўмацаванні Пінска — комплекс абарончых пабудаванняў Пінска, якія існавалі ў XIV—XVIII стст.
Складаліся з замка і ўмацаванняў вакол пасадаў. Замак размяшчаўся на гарадзішчы, на левым беразе р. Піна. У вопісе горада за 1561—1566 гады згадваецца «вежа Владычная», якая стаяла асобна ў паўночнай частцы замкавых умацаванняў. Акрамя брамы з пад’ёмным мостам перад ёй у лініі абароны стаялі яшчэ не менш як 3 вежы, назвы якіх невядомы. Перыметр замкавых умацаванняў складаў 0,5 км. Пра канструкцыю абарончых сцен замка звесткі адсутнічаюць. Аднак з павіннасцей сялян замкавай воласці вынікае, што яны абавязаны былі даглядаць менавіта гародні, вартаваць замак, даваць падводы. Мяшчане разам з царкоўнікамі таксама выконвалі замкавую работу — рубілі замак і паркан, даглядалі абарончы роў, масты.
Умацаванні вакол пасадаў складаліся з 2 ліній абароны. 1-я лінія ў выглядзе вала, паркана і рова ахоплівала сетку радыяльных вуліц, якія адыходзілі ад замка і дугой упіраліся ў высокі бераг Піны і фактычна ўключалі тэрыторыі горада 11—13 стст. Вал перарываўся 4 брамамі (Уладычная, Меская, Траецкая і Спаская). Уздоўж берага ракі ішоў драўляны паркан, які спускаўся ў абарончы роў. Агульная даўжыня 1-й лініі аброны складала 1,4 км. На тэрыторыі, заслоненай гэтым паўкальцом умацаванняў, размяшчаліся традыцыйныя для гарадоў з магдэбургскім правам рынак з крамамі, ратуша, жылыя пабудовы, студня. У найбольш адказных месцах абароны (каля гарадскіх брам і на подступах да замка) стаялі манументальныя будынкі манастыроў і цэркваў: каля Спаскай брамы — францысканскі кляштар з магутнай мураванай агароджай і вуглавымі вежамі, на ўсход ад замка — Богаяўленскі манастыр і кляштар езуітаў, на захад ад Уладычнай брамы — кляштары базыльян, марыявітак, кармелітаў і Маркаўскі манастыр.
Другая лінія абароны, т.зв. астрог, даўжынёй каля 2 км, таксама ўпіралася ў бераг Піны. Яна ўключала 4 брамы: Берасцейскую на захадзе, Віленскую на поўначы, Северскую і Лешчынскую на паўночным усходзе. На захадзе і паўночным захадзе перад валам ішоў штучны абарончы роў, які на паўночным усходзе і ўсходзе пераходзіў у прыродны з працякаючым па дне ручаём, т.зв. Каралінскай канавай. 3 усходу горад прыкрываўся Лешчанскім манастыром і комплексам умацаванняў Каралінскага замка. Перад кожнай брамай быў пад'ёмны мост, перакінуты цераз абарончы роў.
У выніку вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў абарончыя збудаванні Пінска былі моцна разбураны. У 1673 годзе сойм Рэчы Паспалітай адзначыў, што «пагранічнае места Пінск не мае вартай фартыфікацыі супраць непрыяцельскай інкурсіі, якой ён падвяргаецца разам з паветам», а таксама заклікаў пінчукоў умацаваць горад агульнымі намаганнямі. Усе 3 лініі абароны Пінска (замак, «перакоп», «астрог») захоўваліся да канца 18 ст. Апошні раз яны згадваюцца ў інвентары Пінскага стараства за 1783 года. Пазней, на працягу 19 ст., гарадскія ўмацаванні былі паступова знівеліраваны.
Гісторыка-тэхнічны музей «Дом Чарапанавых»
Гісторыка-тэхнічны музей «Дом Чарапанавых» — філіял Ніжнетагільскага музея-запаведніка «Горназаводскі Урал». Размешчаны ў горадзе Ніжні Тагіл Свярдлоўскай вобласці, (Расія) на беразе Выйскай сажалкі, ВМЗ.
Ад жылога дома да музея
Гісторыка-тэхнічны музей «Дом Чарапанавых» — філіял Ніжнетагільскага музея-запаведніка «Горназаводскі Урал» — упершыню адкрыў свае дзверы для наведнікаў 12 жніўня 2004 года. Новы музей размясціўся ў двухпавярховым каменным асабняку XIX стагоддзя, якое раней належаў аднаму са стваральнікаў першага рускага паравоза Мірону Чарапанаву. Сям'я тагільскага майстра жыла ў ім да 1867 года, пасля чаго дом была набыта Кіраўніцтвам завода Выйскага медзеплавільнага завода пад службовыя кватэры для сваіх кіраўнікоў. У розныя гады тут жылі кіраўнікі Выйскага завода — Восіп Залескі, які стаў пасля прафесарам Маскоўскага тэхналагічнага інстытута, і Леанід Чэлышаў з сем'ямі. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў доме месціліся розныя савецкія канторы, а пад канец 1940-х гадоў яго гаспадарамі робяцца выхаванцы дзіцячага прымальніка-размеркавальніка УУС. У 1960 годзе «Доме Чарапанавых» быў прысвоены статус помніка архітэктуры першай паловы XIX стагоддзі, будынак стала ахоўвацца дзяржавай. У 1984 годзе дом перайшлз ва ўласнасць Ніжнетагільскага музея-запаведніка, пачынаецца яго вывучэнне і рэстаўрацыя.
У аднаўленні «Дома Чарапанавых», якое падоўжылася 20 гадоў (на працягласць прац паўплываў эканамічны крызіс 1990-х гадоў) узяў удзел увесь горад. Музей ствараўся «усім светам» — метадам народнай будоўлі. У яго рэстаўрацыі, уладкаванні тэрыторыі, пабудове экспазіцыі апроч музейных працаўнікоў узялі ўдзел шматлікія арганізацыі, установы, з'яднанні, прыватныя прадпрыемцы. Кіроўныя функцыі па стварэнні музея ўзялі на сябе гарадскія ўлады. Вялікую ролю ў рамонтных працах і падаванні часткі экспанатаў згуляла Свярдлоўская чыгунка. Творчую групу, якая была створана для распрацоўкі канцэпцыі музея і стварэння музейнай экспазіцыі, узначаліла Людміла Паўлаўна Малеева, заслужаны працаўнік культуры Расійскай Федэрацыі. У 2005 годзе гэты творчы гурт ў складзе Л. П. Малеевай, Т. Д. Скрабінай, М. А. Байковай, Е. Г. Смятанінай і Ё. М. Стаўцава была ганаравана музейнай прэміі імя А. Я. Клера (за лепшую экспазіцыю 2004 года). У дні святкавання 170-годдзя першага рускага паравоза, у жніўні 2004 года, «Дом Чарапанавых» адкрыў свае дзверы для першых наведнікаў.
Дан Лаўстсен
Дан Лаўстсен (дацк. Dan Laustsen; нар., , Данія) — дацкі кінааператар. Намінаваўся на прэміі «Оскар» і BAFTA за аператарскую працу ў фільме «Форма вады».
Біяграфія
Нарадзіўся 15 чэрвеня 1954 года ў горадзе Ольбарг, Данія. Вучыўся ў нацыянальнай кінашколе Даніі з 1975 па 1979 год. Вядомы працай у фільмах «Ліга выбітных джэнтльменаў», «Сайлент Хіл», «Баргравы пік» і «Джон Уік 2». Пяціразовы ўладальнік Дацкай кінапрэміі «Роберт» за лепшую аператарскую працу ў фільмах «Ледзяныя птушкі» (1983), «Цень Эмы» (1988), «Цуд у Вальбю» (1989), «Я — Дзіна» (2002) і «Гісторыя чужога кахання» (2007).
Член Дацкага таварыства кінааператараў з 1979 года.
Марвары (значэнні)
Марвары можа значыць:
Пэрэпэлычча
Пэрэпэлычча (Перепели́ччя) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чукіўскага сельсавета.
Амвросііўскі раён
Амвросііўскі раён (Амвросіївський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Амвросііўка (Амвросіївка).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 44489 чалавек, плошча — 1500 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 3 пасялковых і 14 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 30 пасёлкаў сельскага тыпу і 43 сяла.
IC 3015
IC 3015 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2012/2013
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2012/2013 — 11-ы сезон другога дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 9 клубаў з Беларусі.
Плэй-оф
Чвэрцьфіналы
Паўфіналы
Фінал
Канстанцін Міхайлавіч Касмачоў
Канстанцін Міхайлавіч Касмачо́ў (Константин Михайлович Космачёв;, Мікуліна, Аршанскі павет, Магілёўская губерня — , Мінск, Беларусь) — беларускі жывапісец, графік, педагог.
Біяграфія
Прафесійную адукацыю атрымаў у 1928 — 1932 гадах у Беларускім дзяржаўным мастацкім тэхнікуме, дзе яго настаўнікамі былі М. Эндэ і В. Руцай. Пасля заканчэння тэхнікума, у індывідуальным парадку працягваў навучанне у Ю. Пэна, В. Руцая, Ф. Фогта.
Скончыў рэспубліканскія курсы павышэння кваліфікацыі мастакоў (1938—1940). У 1940 годзе ўступіў у Саюз мастакоў БССР.
Удзельнічаў у вайне супраць нацысцкай Германіі (1941—1945), у баявых дзеяннях быў кантужаны.
З 1945 года жыў і працаваў у Мінску. Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (1948—1957).
Прымаў удзел у болей чым пяцідзесяці мастацкіх выстаўках: галоўных рэспубліканскіх выстаўках у Мінску (з 1932 года), выстаўках беларускага мастацтва ў Маскве і іншых гарадах СССР (з 1940 года), выстаўках беларускіх мастакоў у Румыніі (1959), Вялікабрытаніі (1967), Фінляндыі (1969), Польшчы (1971), Аўстрыі (1976).
Персанальныя выстаўкі К. Касмачова былі праведзены ў Мінску ў 1971 і 1983 гадах.
З 27 мая па 28 чэрвеня 2011 года карціны мастака экспанаваліся ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь ў складзе выстаўкі «Даўжэй за век».
Дзяржаўныя ўзнагароды СССР: ордэн «Знак Пашаны», медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», медаль «За працоўную доблесць», медаль «За працоўную адзнаку». Узнагароджаны дзвюма Граматамі Вярхоўнага Савета БССР. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1963).
Творчасць
З даваенных работ захавалася карціна «У падпольнай друкарні» (1940).
У 1946 годзе з-пад пэндзля мастака з’явілася карціна «Рускія прыйшлі», у якой былі адлюстраваны падзеі нядаўняй вайны.
З 1947 года мастак працаваў над увасабленнем вобраза У. І. Леніна. («Ленін у Разліве»,1947; «Напярэдадні»,1959, варыянт 1961; трыпціх «Незабыўнае»,1962). Адзін з аўтарскіх варыянтаў карціны «Напярэдадні» быў набыты ў збор Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі.
У сюжэтна — тэматычным жанры ён намаляваў карціны «На пчальніку» (1950), «У родным краі. С. Ясенін» (1965) і трыпціх «Рэчыцкая лірычная» (1965).
У перыяд з 1966 па 1972 год К. Касмачоў стварыў шэраг пейзажаў, прысвечаных помнікам старажытнай архітэктуры Беларусі: «Нясвіж. Замак», «Слуцкая брама», «Нясвіж. Гадзіннікавая вежа», «Мірскі замак», «Белая вежа». Вобразы беларускай прыроды мастак увасобіў у карцінах «Ласкавая восеньская раніца», «Бэзавы май», «Стог канюшыны», «На Вячы», «Раўбічы ў кастрычніку» і інш. У 1970—1980-я гады К. Касмачоў асноўную ўвагу надаваў графіцы («Партрэт маці»,1979; «Аўтапартрэт»,1980; «Студэнтка»,1981; «Якуб Колас»,1983).
Карціны і графіка К. Касмачова знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондзе Беларускага саюза мастакоў, музеях Расіі.
Памяць
У 2011 годзе, да 100-годдзя з дня нараджэння мастака, РУП «Белпошта» выпусціла памятны мастацкі канверт з партрэтам Канстанціна Касмачова на фоне яго твора «Рэчыцкая лірычная» (1965). Мастак канверта — Мікола Рыжы.
Iskry Skaryny
«І́скры Скары́ны» (у арыгінале: Iskry Skaryny) — гісторыка-публіцыстычны часопіс, які выдаваўся ў Празе на беларускай мове Беларускім (Крывіцкім) таварыствам імя Францыска Скарыны ў 1931—1935 гадах пры фінансавай падтрымцы Васіля Русака. Друкаваўся лацінкай. Выйшла 5 нумароў. Асобны нумар каштаваў 3 чэшскіх кроны.
Характар ​​выдання
Часопіс «Іскры Скарыны» праводзіў паслядоўную працу ў справе папулярызыцыі і асэнсавання ролі спадчыны асветніка–першадрукара Ф. Скарыны ў нацыянальным і агульнаеўрапейскім кантэкстах. У артыкуле Тамаша Грыба «Месца і значэнне Ф. Скарыны ў сучасным беларускім вызвольна–адраджэнскім руху» (№ 1) праводзілася думка, што нацыянальнае значэнне спадчыны Скарыны не толькі ў факце перакладу кніг Бібліі і іх тлумачэння ў прадмовах, а яшчэ і ў тым, што такім чынам былі закладзены «асноўныя падваліны беларускай філасофіі» — «асветнік даў нам сваю Біблію, сваю кнігу «Быцця».