cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herpotrichia
Herpotrichia — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1868 годзе.
— узбуджальнік бурай снежнай цвілі ігліцы. Грыб пашкоджвае ігліцу і галінкі хвоі, елі, піхты, ядлоўца. Грыб распаўсюджаны ў высакагорных раёнах Карпат, а таксама сустракаецца ў паўночных абласцях Украіны.
Ключ 57
Ключ 57 弓 (піньінь gōng) са значэннем «страляць» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 165 іерогліфаў з з 49,030 гэтым ключом.
Старажытны знак адлюстроўваў зброю, лук. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «луг», «выгнуты», «страляць з лука».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Кэрал Рыд
Сэр Кэрал Рыд (Carol Reed;,  — , там жа) — брытанскі кінарэжысёр, лаўрэат прэміі «Оскар».
Біяграфія
Кэрал Рыд быў пазашлюбным сынам акцёра Герберта Бірбама Тры. Вучыўся ў прыватнай Каралеўскай школе ў Кентэрберы.
З 1924 года Рыд працаваў у тэатры. З 1927 года быў персанальным асістэнтам пісьменніка Эдгара Уолеса, які заснаваў уласную кінастудыю. У 1932 годзе Рыд пакінуў тэатр дзеля кінематографа.
На працягу трох гадоў Рыд працаваў гукарэжысёрам і асістэнтам рэжысёра, а ў 1935 годзе паставіў першы ўласны фільм — рамантычную камедыю «Гэта здарылася ў Парыжы». Агулам Рыд паставіў 33 фільмы, найбольш вядомыя з якіх — «Выбылы з гульні», «Зрынуты ідал» (1948; прэмія BAFTA за найлепшы брытанскі фільм), «Трэці чалавек» (1949; «Гран-пры» (галоўны прыз) Канскага кінафестывалю; найлепшы брытанскі фільм усіх часоў па версіі Брытанскага інстытута кінамастацтва, 1999) і «Олівер!» (1968; 5 прэмій «Оскар», у тым ліку — за найлепшую рэжысуру; «Залаты глобус» за найлепшую камедыю або мюзікл). Удзельнічаў у Другой сусветнай вайне ў шэрагах брытанскага войска.
Быў двойчы жанаты: з кіназоркай Даянай Уіньярд у 1943—1947 гадах і з актрысай Пенелопай Дадлі-Уорд (з 1948). Сын ад другога шлюбу — Макс. Пляменнік — акцёр Олівер Рыд. Прыёмная дачка (ад першага шлюбу Пенелопы Дадлі-Уорд) — Трэйсі Рыд, якая ўзяла прозвішча айчыма; яна таксама стала актрысай, знялася ў больш за трыццаці фільмах, у тым ліку была выканаўцай адзінай жаночай ролі ў фільме «Доктар Стрэйнджлаў, або Як я перастаў баяцца і пакахаў бомбу».
Стаў другім кінарэжысёрам пасля Аляксандра Корды і першым народжаным брытанцам-кінарэжысёрам, удастоеным за свае прафесійныя заслугі рыцарскага звання (1952).
Памёр ад інфаркту міякарда 25 красавіка 1976 г. у Чэлсі.
Гіпертуф
Гіперту́ф (Hypertufa) — лёгкі сітаваты бетон на аснове портландцэменту. Выкарыстоўваецца як штучная замена натуральнага туфу.
Склад
Гіпертуф — штучны матэрыял, у склад якога ўваходзяць:
Прапорцыі вызначаюцца ў залежнасці ад канкрэтных матэрыялаў, але портландцэмент дадаецца не меней за 10 % ад ўсіх складальнікаў. Яны злучаюцца з дапамогай вады. Пасля змешвання на працягу некалькіх сутак адбываецца хімічная рэакцыя. Ёй садзейнічае тое, што портландцэмент утрымоўвае вапну, якая з’яўляецца шчолаччу, а арганічны матэрыял — выдатны акісляльнік. У выніку адбываецца зацвярдзенне. З цягам часу арганічны складальнік перагнівае, што робіць гіпертуф сітаватым.
Выкарыстанне
Гіпертуф досыць трывалы, лёгка паддаецца механічнай апрацоўцы, пры прыгатаванні прымае зададзеную форму, мае ўласцівасць назапашваць, а потым аддаваць вільгаць, што робіць яго папулярным у садоўніцтве (для вырабу кантэйнераў, у якіх гадуюць расліны) і ландшафтным дызайне (стварэнні альпійскіх горак, садовых скульптур, фарміраваных субстратаў для вырошчвання дэкаратыўнага моху і інш.).
Кацярына Саксен-Лаўэнбургская
Кацярына Саксен-Лаўэнбургская (Katarina av Sachsen-Lauenburg; 24 верасня 1513, Ратцэбург, Шлезвіг-Гольштэйн — 23 верасня 1535, Стакгольм) — каралева-кансорт Швецыі ў 1531—1535 гадах, першая жонка караля Швецыі Густава I.
Біяграфія
Кацярына нарадзілася ў Ратцэбурзе ў сям’і Магнуса I, герцага Саксен-Лаўэнбургскага і Кацярыны, дачкі Генрыха IV, герцага Брансуіка-Люнебургскага. Яе шлюб з Густавам I са Швецыі быў арганізаваны па палітычных прычынах. Густаў хацеў ажаніцца неўзабаве пасля заваевання шведскага трона. Перамовы аб жаніцьбе праходзілі няўдала: яму адмовілі Даратэя Дацкая, якой таксама зрабіў прапанову Філіп Гесенскі, які лічыўся больш выгаднай партыяй; Сафія Мекленбургская і Ганна Памеранская, чые бацькі палічылі яго праўленне занадта нестабільным; і Ядвіга Ягелонка, чые бацькі спынілі перамовы з-за шведскай Рэфармацыі. У рэшце рэшт яму параілі разгледзець нявесту з герцагства Саксен-Лаўэнбург.
Хоць герцагства было маленькім і бедным, у яго было шмат пераваг: яго дынастыя была звязана з многімі з самых магутных дынастый Еўропы, што дало б каштоўныя сувязі з нямецкімі прынцамі; гэта была пратэстанцкая сям’я, што было важна для шведскай Рэфармацыі; шлюб мог забяспечыць імперскія сувязі праз маці Кацярыны і каштоўную сувязь з Даніяй, паколькі старэйшая сястра Кацярыны, Даратэя, была замужам за Крысціянам, наследным прынцам Даніі; і, нарэшце, герцагства ў той момант было вядома як цэнтр наёмнай сілы, што было важна для Густава як новага кіраўніка. Перамовы пачаліся ў 1528 годзе, але былі адкладзеныя на некалькі гадоў, бо бацька нявесты ўсумніўся ў стабільнасці пасаду патэнцыйнага жаніха. Нарэшце, пасля пасярэдніцтва Любека, перамовы былі завершаны амаль праз тры гады пасля іх пачатку, і Кацярыне далі графства Карсхольм, Кальмар і Эланд у якасці пасагу.
У верасні 1531 года Кацярыну ў Швецыю суправаджалі «высокія лорды і лэдзі каралеўства» на чале з яе будучай нявесткай Маргарытай і яе мужам, графам Ёханам Гояй. У Швецыі яна ўпершыню ўбачыла свайго будучага мужа. Іх вяселле было адсвяткавана ў Стакгольме на яе 18-ы дзень нараджэння 24 верасня 1531 года. Неўзабаве пасля каралеўскага вяселля Брыта Леёнхувуд, Дачка другога стрыечнага брата караля Эбы Эрыксдотэра Вазы, выйшла замуж за прыдворнага і фаварыта Густава Олсана Стэнбока (яны пазней сталі бацькамі трэцяй жонкі караля, Катарыны Стэнбок), а пляменніца караля Брыта Ёакімсдотэр Бразе была заручана з рыксродам Біргерам Нільсанам Грыпам. Гэта былі першыя ўрачыстасці для Кацярыны як новай каралевы Швецыі.
Вельмі мала вядома аб каралеве Кацярыне як асобе і яе знаходжанні ў ролі каралевы. Няма інфармацыі аб яе прыдворных, хоць яна, як мяркуецца, прывезла ў Германію фрэйлін у дадатак да яе шведскіх фрэйлін, сярод якіх, верагодна, была Маргарыта Леёнхувуд (будучая другая жонка караля). Па традыцыі Кацярына лічыцца капрызнай, халоднай, меланхалічнай і незадаволенай, а шлюб апісваецца як бурны і нешчаслівы, нягледзячы на тое, што ў крыніцах таго часу такой інфармацыі няма. 13 снежня 1533 года яна выканала сваю самую важную задачу як каралевы, нарадзіўшы спадчынніка пасаду — будучага караля Эрыка XIV.
У верасні 1535 года падчас балю, учыненага ў гонар яе зяця, караля Даніі Крысціяна III, які наведаў каралеўскі двор Швецыі, цяжарная каралева Кацярына ўпала падчас танца з Крысціянам III. Падзенне прыкавала яе да ложка і прывяло да ўскладненняў, і яна памерла 23 верасня разам са сваім яшчэ не народжаным дзіцем.
Падчас яе смерці кароль Густаў быў уцягнуты ў Графскую вайну, і яго праціўнікі ў гэтым канфлікце, Любек і Расток, распаўсюдзілі слых, быццам ён забіў сваю жонку ўдарамі срэбнага кія па галаве з-за паведамлення шпіёна аб тым, што яна абгаварыла яго пакуль танчыла з Крысціянам. Эксгумацыя шкілета Кацярыны, зробленая ў 1940-х гадах, не паказвае ніякіх прыкмет якой-небудзь падобнай траўмы, і яе сям’я ніколі не прад’яўляла ніякіх абвінавачванняў. Больш за тое, сам Крысціян III пацвярджае сур’ёзнае падзенне каралевы Кацярыны ў сваіх асабістых лістах, хоць ён і не быў сябрам Густава.
Традыцыйна ў гісторыі каралеве Кацярыне прыпісваецца дрэнная рэпутацыя, і яе часта называюць дрэнным прыкладам каралевы на кантрасце з другой жонкай Густава I, каралевай Маргарытай Леёнхувуд, якая апісваецца як стэрэатыпна ідэальная каралева.
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Столін)
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну — помнік у Століне, размешчаны ў цэнтры горада, на плошчы Леніна. Пастаўлены ў 1980 годзе. Прысвечаны заснавальніку савецкай дзяржавы У. І. Леніну. Аўтары помніка — скульптары С. Селіханаў, В. Паляйчук, архітэктар Ю. Казакоў.
Апісанне
Аагульная вышыня помніка складае 10,3 м, фігуры — 6,2 м. На гарызантальна развітым ступеньчатым стылабаце — трыбуна і ссунуты ўлева пастамент з ружовага граніту з бронзавай скульптурай У. І. Леніна. Размашысты, энергічны крок, расхінутае ветрам паліто перадаюць імклівасць, парыў. Дынаміку руху падкрэсліваюць глыбокія складкі паліто, асіметрычна зрэзаная грань пастамента. У агульную кампазіцыю помпіка ўключана невялікая, выкладзеная шэрымі бетоннымі плітамі плошча, з трох бакоў абмежаваная гарадскім паркам і скверам, чацвёртым з’арыентавана да вул. Савецкай. Помнік — кампазіцыйна-мастацкі цэнтр плошчы.
Пярхурава
Пярху́рава (, Перхурово) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Вертнікаўскага сельсавета.
Антрапанозы
Антрапанозы (антрапанозныя інфекцыі) — (ад  — чалавек,  — хвароба), група інфекцыйных і паразітарных захворванняў, узбуджальнікі якіх здольныя паразітаваць у натуральных умовах толькі ў арганізме чалавека.
Крыніцай узбуджальнікаў інфекцыі пры антрапанозах з'яўляюцца толькі людзі - хворыя ці носьбіты ўзбуджальнікаў інфекцыі (ці інвазіі); пры некаторых антрапанозах (напрыклад, пры адзёры, ветраной воспе) крыніцай узбуджальнікаў інфекцыі з'яўляецца толькі хворы чалавек.
NGC 6120
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Татары
Тата́ры (татарск. tatarlar, татарлар) — агульная назва некалькіх цюркскіх народаў Усходняй Еўропы, і Паўночнай Азіі). Татарамі называюць татар казанскіх (Татарстан, Паволжа і Урал), крымскіх, беларускіх (літоўскіх) (Беларусь, Літва, Польшча), астраханскіх і сібірскіх (Сібір). У дыяспары татары жывуць ў Сярэдняй Азіі, Сіньцьзяне, Фінляндыі, на Блізкім Усходзе.
Гомельскі полк народнага апалчэння
Гомельскі полк народнага апалчэння — быў сфарміраваны ў ходзе Вялікай Айчыннай вайны 9 — 12 ліпеня 1941 года. Удзельнічаў у абароне Гомеля.
Татары
Агульная назва, якую расійскія землепраходцы і пасяленцы (а ўслед ім — царскія чыноўнікі, і расійская геаграфічная навука дасавецкага перыяду) давалі самым розным цюркскім (а часам — і няцюркскім) народам у Еўропе, Сібіры, Сярэдняй і Цэнтральнай Азіі, на Каўказе і Далёкім Усходзе. Татары — тэрмін народны, таму распаўсюджаны выключна на тэрыторыях, якія Расійская Імперыя спрабавала захапіць і асвоіць, і ў выніку — прыходзіла ва ўзаемадзеянне з мясцовым цюркскім насельніцтвам. Для абазначэння цюркскіх народаў іншых рэгіёнаў тэрмін татары калі і ўжываўся — то толькі спарадычна.
Гомельскі полк народнага апалчэння
Склад
Складаўся з трох стралковых батальёнаў, камендантскага, гаспадарчага ўзводаў і ўзвода сувязі. Камандзір палка Ф. Я. Уткін (загінуў), камісар - С. Р. Шчуцкі, начальнік штаба А. І. Грынько. Кожны батальён (створаны ва ўсіх раёнах горада) складаўся з трох рот і штаба з падраздзяленнямі ўпраўлення. У першым батальёне — (Цэнтральны раён) было 472 чалавека, у другім — (Чыгуначны раён) — 360 чалавек, у трэцім — (Навабеліцкі раён) — 309 чалавек. 11 жніўня 1941 года было прынята рашэнне аб дадатковым укамплектаванні палка і ён стаў налічваць больш за 2300 чалавек. Знаходзіўся ў рэзерве 21-й арміі (камандзір — генерал-лейтэнант М. Р. Яфрэмаў, са жніўня 1941 года — генерал-маёр В. М. Гордаў) Цэнтральнага фронту.
Татары
Адно з плямён Манголіі (магчыма нават не цюркскае, а тунгуса-манчжурскае). Было адным з першых аб’ектаў мангольскай агрэсіі ў часы Чынгісхана. Аказала трывалы адпор. Быўшы пераможанае, неаднойчы паўставала. Былі знішчаныя манголамі пагалоўна (гл. генацыд), як народ непрыгодны для падпарадкавння ў выніку чарговага паўстання. Аднак, з мэтай скарэння татар манголамі былі выпрацаваныя метады падпарадкавання народаў і арганізацыі іх у войска, выкарыстаныя надалей пры мангольскіх заваяваннях. Наступныя паняволеныя плямёны (і іх прадстаўнікі) атрымлівалі арганізацыю і статус татар, і па гэтым статусе мангольскія павадыры называлі іх татарамі.
Гомельскі полк народнага апалчэння
Баявыя дзеянні
Апалчэнцы ўдзельнічалі ў эвакуацыі заводаў і фабрык, вялі барацьбу з дыверсантамі, ахоўвалі прамысловыя аб'екты, лініі сувязі, будавалі абарончыя рубяжы. З 13 да 19 жніўня разам з войскамі Чырвонай Арміі полк вёў баі за Гомель: трымаў абарону на паўночных подступах да горада на рубяжы вёска Сямёнаўка — пасёлак Гудок — чыгуначная станцыя Уза — вёска Рудзянец, перакрываў шашу Магілёў — Гомель, і чыгунку Магілёў — Гомель. Жорсткія баі апалчэнцы вялі каля вёсак Сямёнаўка і Пакалюбічы, якія некалькі разоў пераходзілі з рук у рукі, у раёне Навабеліцы. 19 жніўня пры падтрымцы танкаў і самалётаў нямецка-фашысцкія войскі прарваліся ў горад. Апалчэнцы ўдзельнічалі ў жорсткіх вулічных баях. У ноч на 20 жніўня абаронцы пакінулі Гомель. Многія апалчэнцы працягвалі барацьбу ў падполлі, партызанскіх злучэннях, атрадах, у Чырвонай Арміі.
Татары
Гісторыя
Упершыню этнонім татары з’явіўся сярод мангольскіх плямён, вандруючых у 6—9 ст. на паўднёвы ўсход ад Байкала. У 13 ст. з мангола-татарскімі набегамі на захад назва татары стала вядомай у Еўропе. У 13—14 ст. яна была распаўсюджаная на некаторыя іншыя народы Еўразіі, якія ўваходзілі ў склад Залатой Арды.
Культура
Вопратка мужчын і жанчын складалася з шаравараў з шырокім шагам і кашулі (у жанчын дапаўнялася вышытым нагруднікам), на якую апранаўся бязрукаўны камзол. Верхняй вопраткай служыў казакін, а зімою сцёганы бешмет або шуба. Галаўны ўбор — цюбiцейка. Традыцыйны абутак — скураныя ічыгі з мяккай падэшвай, на вуліцы паверх іх абувалі скураныя калошы.
Татары ў Беларусі
Першыя татары былі запрошаныя ў Вялікае Княства Літоўскае з Залатой Арды і Крыма ў канцы 14 — пачатку 15 ст. на ваенную службу і залічаны ў саслоўе феадалаў. Склад татар неаднойчы папаўняўся за кошт як ваеннапалонных, так і вольных перасяленцаў з Крыма, якія набывалі ў Вялікім Княстве статус шляхты ці пасяляліся ў гарадах, насяляючы цэлыя Татарскія вуліцы, Татарскія канцы (у Мінску — Татарская слабада), займаліся тут гародніцтвам і ўваходзілі ў склад мяшчанства.
Хутка татарская мова была забыта, і татары перайшлі на беларускую, утварыўшы асобную супольнасць беларускіх татар з адмысловай пісьмовай культурай (гл. Кітабы). Месца беларускіх татар між іншых народаў аспрэчваецца. Некаторыя беларускія нацыяналісты з-за мовы далучаюць іх у беларускую нацыю ў якасці асобнай этнаканфесійнай групы, нягледзячы на паходжанне. Былі таксама спробы разглядаць іх як этналінгвістычную групу татар (аславяненых цюркаў). Аднак — няма татарскага народу, групай якога маглі б быць беларускія татары: Татарстан — далёка, і адсутнасць роднасці з ім вельмі добра ўсім вядомая, Турцыя — яшчэ далей, роднасныя крымскія татары — таксама няблізкія, да таго ж — недастаткова ўплывовыя, каб з імі можна было ўсталяваць сталыя сувязі. Таму запанавала меркаванне аб самастойнасці беларускіх татар.
Пазнейшыя татарскія перасяленцы ў Беларусь (прынамсі, Савецкага часу) звычайна сяліліся ў гарадах, асобна ад традыцыйных паселішчаў беларускіх татар, не мелі магчымасці займацца традыцыйнымі для татар промысламі, часта захоўвалі татарскую мову, і не мелі магчымасці засвоіць беларускую. Таму залічваць іх у беларускія татары можна хіба фармальна.
Па перапісе 1970 года сярод татараў Беларусі (савецкая статыстыка не вылучала беларускіх татар асобна) лічылі роднай мовай татарскую больш за 24 % (гэта — відавочна познія перасяленцы, або, нават — вынік адваротнай асіміляцыі (прынамсі — сімвалічнай) беларускіх татар прыезджымі, бо самі беларускія татары страцілі татарскую мову яшчэ ў XVI ст., калі не раней), беларускую — больш за 34 % (а вось гэта — несумненна беларускія татары, больш такі адказ даваць няма каму). Станам на 1999 год усіх татар на Беларусі было каля 13 тыс. чал. Самая вялікая іх супольнасць ў Іўі.
TOGG
TOGG (Türkiye'nin Otomobili Girişim Grubu A.Ş.) — турэцкая кампанія, якая займаецца вытворчасцю электрамабіляў. Заснавана ў 2018 годзе. Базуецца ў Гебзе.
Гісторыя
У 2011 годзе прэзідэнт Турцыі Рэджэп Таіп Эрдаган ініцыяваў стварэнне новага нацыянальнага брэнда легкавых аўтамабіляў. У лістападзе 2017 года было абвешчана пра запуск брэнда TOGG. Быў утвораны кансорцыум, у які ўвайшлі Anadolu Group, BMC, Kök Group, Turkcell, Zorlu Holding і Саюз гандлёвых палат і таварных біржаў Турцыі (TOBB).
27 снежня 2019 года ў штаб-кватэры кампаніі ў Гебзе адбылася афіцыйная прэзентацыя першых двух аўтамабіляў маркі. Быў прадэманстраваны дызайн электрычных кампактнага пазадарожніка і кампактнага седана, распрацаваных італьянскай студыяй Pininfarina.
Васіль Іванавіч Шаладонаў
Васі́ль Іва́навіч Шаладо́наў (, в. Граб’ё Гомельскай вобласці, БССР —, ) — былы Генеральны пракурор Беларусі, дзяржаўны саветнік юстыцыі 2-га класа, заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь.
TOGG
Гісторыя
Будаўніцтва вытворчых аб’ектаў пачалося ў сярэдзіне 2020 года. Завод размешчаны на плошчы 1,2 млн у раёне Гемлік у Бурсе. Як партнёр па пастаўцы літый-іонных акумулятараў абрана кампанія.
Васіль Іванавіч Шаладонаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці правазнаўства.
TOGG
Гісторыя
У чэрвені 2021 года аплачаны капітал кампаніі быў павялічаны са 150 млн. да 996,7 млн. турэцкіх лір. Kök не ўдзельнічала ў павелічэнні капіталу і пакінула праект. Яе доля акцый была размеркавана між іншымі ўдзельнікамі кансорцыума.
Васіль Іванавіч Шаладонаў
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1966 годзе на нафта-і газаздабыўных прадпрыемствах Мазыра і Рэчыцы. Пасля заканчэння юрыдычнага факультэта Белдзяржуніверсітэта працаваў у органах пракуратуры, быў сакратаром Лоеўскага раённага камітэта ЛКСМ Беларусі, пасля гэтага зноў у органах пракуратуры. У верасні 1978 быў прызначаны Добрушскім міжраённым пракурорам, а ў красавіку 1983 — Рэчыцкім міжраённым пракурорам.
TOGG
Гісторыя
29 кастрычніка 2022 года адбылася цырымонія запуску вытворчасці, прымеркаваная да 99-й гадавіны Турэцкай Рэспублікі.
Васіль Іванавіч Шаладонаў
Біяграфія
У 1984 годзе быў прызначаны першым намеснікам пракурора Гомельскай вобласці.
У 1990 годзе быў абраны народным дэпутатам БССР, затым намеснікам Старшыні Вярхоўнага Савета БССР. У часы жнівеньскага путча, у інтерв'ю радыё, выступіў у падтрымку путчыстаў.
23 снежня 1992 года быў абраны Генеральным пракурорам Рэспублікі Беларусь.
18 мая 1995 года выйшаў у адстаўку.
Куляшова (Буда-Кашалёўскі раён)
Куляшо́ва (, Кулешово) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 3 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 51 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Буда-Кашалёва. Планоўка складаецца з прамалінейнай шыротнай вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў на былых памешчыцкіх землях перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1929 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 14 двароў, 8 жыхароў вёскі загінулі на фронце. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Шарыбаўскі» (цэнтр — вёска Шарыбаўка).
Станіслаў Мацкевіч
Станіслаў Мацкевіч (Stanisław Mackiewicz гербу Божаволя; 18 снежня 1896 — 18 лютага 1966 года) — польскі юрыст, выдавец і пісьменнік, кансерватыўны палітычны журналіст. Быў звязаны з нефармальнай групай памешчыкаў, так званых Крэсовых зубраў, манархіст. У 1922–1939 гадах рэдактар ​​штодзённіка «Слова» ў Вільні. У 1939 годзе з пачаткам Другой сусветнай вайны пакінуў краіну і паехаў праз Літву ў Францыю. У 1954–1955 гадах старшыня ўрада Польшчы ў выгнанні. Вярнуўся ў Польшчу ў 1956 годзе.
Ершычы (Смаленская вобласць)
Е́ршычы (Е́ршичи) — сяло ў Смаленскай вобласці Расійскай Федэрацыі, на рацэ Іпуць. Адміністрацыйны цэнтр Ершыцкага раёна. Насельніцтва 3 444 чал. (2007). Знаходзяцца за 140 км на поўдзень ад Смаленска, за 30 км ад чыгуначнай станцыі Панятоўка на лініі Рослаўль — Крычаў.
Гісторыя
Упершыню сяло згадваецца ў XVII стагоддзі, калі было цэнтрам царкоўнага прыходу. У XVIII стагоддзі знаходзілася ва уладанні Лайкевічаў. Ершычы былі цэнтрам воласці Рослаўльскага павета Смаленскай губерні. На 1903 год у Ершычах было 36 будынкаў, у якіх жыло 218 чалавек (112 мужчын і 106 жанчын).
З 1929 года — цэнтр раёна.
Максіміліян Гардэль
Максіміліян Гардэль (Maximilien Gardel,,  — , ) — французскі танцор і балетмайстар.
Біяграфія
Танцоўшчык эпохі класіцызму, Гардэль выконваў гераічныя партыі (Аляксандр — «Апелес і Кампаспа» і інш.). Пераходзячы ад пантамімы да танца, Гардэль адмаўляўся ад выразнасці і эмацыйнасці, пераследуючы толькі дакладнасць і вытанчанасць пластыкі. Ён адмяніў маску і састарэлую форму балетнага касцюма на французскай сцэне (партыя Апалона ў оперы «Кастар і Палукс» Ж. Ф. Рамо, 1772).
У 1773—1781 гадах — памочнік балетмайстра парыжскай Оперы, у 1781—1787 гадах — галоўны балетмайстар.
Балеты-пантамімы, створаныя Гардэлем, былі аналагамі рэпертуарных опер і драм і не адрозніваліся арыгінальнасцю: «Нінета пры двары» (1778), «Мірза і Ліндор»  (1779), «Першы мараплаўца» А. Грэтры (1785) і інш.
Радыё
Ра́дыё — спосаб бяздротавага прыёму і пераносу інфармацыі (сігналу) шляхам мадуляцыі і перадачы электрамагнітных хваль для камунікавання, вяшчання, тэлебачання і г.д. Таксама сама прылада для прыёму радыёсігналу (радыёпрыёмнік, радыёпрымач).
Гісторыя вынаходніцтва радыё
Першы патэнт на бесправадную сувязь атрымаў у 1872 годзе Малон Луміс, які заявіў ў 1866 годзе аб тым, што ён адкрыў спосаб бяздротавай сувязі; у Германіі стваральнікам радыё лічаць Генрыха Герца (1888), у ЗША — Дэвіда Х’юза (1878), а таксама Томаса Эдысана (1875), у шэрагу балканскіх краін — Ніколу Тэсла (1891), у Расіі — Аляксандра Папова, у Францыі — Эдуарда Бранлі (1890), у Англіі — Олівера Джозэфа Лоджа (1894), у Бразіліі — Ландэля дэ Муру (1893—1894).
У Беларусі вынаходнікам радыётэлеграфіі лічыцца Якуб Наркевіч-Ёдка (1890).
Гуган Ганке
Гуган Ганке (Hugon Hanke; 26 сакавіка 1904 — 19 снежня 1964 года) — польскі прафсаюзны дзеяч і палітык, у 1955 годзе — кіраўнік ўрада Польшчы ў выгнанні. Пачынаючы з ліпеня 1952 года быў агентам Першага дэпартамента Міністэрства грамадскай бяспекі ПНР пад кодавым імям "Важны". 8 верасня 1955 года ў якасці прэм'ер-міністра ўрада ў выгнанні назаўсёды прыехаў у Польскую Народную Рэспубліку.
NGC 6122
NGC 6122 (іншыя абазначэнні — MCG 6-36-32, NPM1G +37.0511, PGC 57858) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларускі гурток студэнтаў Пецярбургскай каталіцкай духоўнай акадэміі
Беларускі гурток студэнтаў Пецярбургскай каталіцкай духоўнай акадэміі заснаваны ў кастрычніку 1913, існаваў да 1918.
Склад і кіраўніцтва
Ініцыятарамі стварэння гуртка ў 1911-12 былі беларускія студэнты Генрык Бэта (у 1912 вярнуўся на радзіму), Люцыян Хвецька, Павел Пякарскі. Фармальнае яго заснаванне адбылося ў 1913. Сярод іншых у гурток увайшлі Станіслаў Шырокі, Ян Францук, Вінцэнт Гадлеўскі, Андрэй Цікота, Ігнат Жаўняровіч. З восені 1914 членамі гуртка сталі новыя студэнты акадэміі: Адам Станкевіч, Віктар Шутовіч, Карл Лупіновіч і Міхал Пятроўскі. У 1914 беларускі гурток налічваў 11 членаў (усяго ў акадэміі было 70 студэнтаў). У 1915 прыбылі Антон Матвейчык і Антон Неманцэвіч, у 1916 — Павел Хоміч, у 1917 — Язэп Пяткевіч. З вясны 1915 лік гурткоўцаў пачаў змяншацца: частка студэнтаў закончыла 4-гадовы курс вучобы, шэраг быў вымушаны яе спыніць. Выпускнікі прызначаліся духоўнымі ўладамі на розныя пасады на абшары Магілёўскай архідыяцэзіі, пераважна ў Беларусі.
Першым старшынёй гуртка быў Павел Пякарскі, а сакратаром — Вінцэнт Гадлеўскі. Восенню 1914, калі ў акадэмію паступіў Адам Станкевіч, вопытны арганізатар і дзеяч беларускага гуртка ў Віленскай духоўнай семінарыі, ён быў выбраны сакратаром акадэмічнага гуртка, а ў 1916, пасля выезду Пякарскага з Пецярбурга, яго старшынёй. Станкевіч кіраваў працай гуртка да 1918, у чым яму дапамагаў як сакратар Язэп Пяткевіч.
Дзейнасць
Асноўнай мэтай гуртка было фармаванне нацыянальнай самасвядомасці яго членаў, а таксама навучэнцаў Мітрапалітальнай духоўнай семінарыі ў Пецярбургу. Галоўныя кірункі дзейнасці гуртка, паводзіны і абавязкі яго членаў вызначаў статут, які зацвярджаўся сенатам акадэміі. Важнейшай сферай дзейнасці гуртка была самаадукацыя яго членаў у галіне беларусазнаўства — гісторыі, мастацкай літаратуры і музыкі. Гэта павінна было спрыяць росту іх нацыянальнай культуры, самасвядомасці і паўплываць на выпрацоўку кірункаў грамадскай працы. З такой мэтай беларускія студэнты заахвочваліся карыстацца адпаведнай літаратурай у навуковых бібліятэках Пецярбурга. Значную дапамогу ў гэтай справе аказваў ім Браніслаў Эпімах-Шыпіла, які дазваляў карыстацца і ўласнымі кніжнымі калекцыямі. Дзякуючы грашовай дапамозе княгіні Магдалены Радзівіл студэнты набывалі кнігі аб Беларусі і заснавалі ўласную бібліятэку.
Пра вынікі доследаў студэнты акадэміі разважалі на пасяджэннях гуртка. Між іншым В. Гадлеўскі чытаў даклад пра нацыянальны характар беларусаў, В. Шутовіч — пра Францішка Багушэвіча, А. Неманцэвіч — пра царкоўную унію, А. Станкевіч — пра нацыянальную самабытнасць беларусаў. Не раз гэтыя мерапрыемствы ладзіліся сумесна з членамі Беларускага навукова-літаратурнага гуртка, які з 1912 дзейнічаў у Пецярбургскім універсітэце. Часта ўдзельнічаў у іх апякун беларускага студэнцтва Б. Эпімах-Шыпіла.
Дзейнасць гуртка спынілася пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 ў выніку ліквідацыі акадэміі бальшавіцкімі ўладамі.
Шаркі
Шаркі:
Стаматолаг (фільм)
«Стаматолаг» (The Dentist) ― амерыканскі кароткаметражны мастацкі фільм 2020 года рэжысёра Майкла Браяна Роўлінза.
Сюжэт
Стаматолаг едзе на поўнач у пошуках горада, дзе ён можа практыкавацца. Па дарозе яго рабуе каўбой. Стаматолаг разбіты і можа прапанаваць дапамогу толькі з інфікаваным зубам рабаўніка. Але не ўсё так проста.
Дагаворы аб перасяленні паміж Польшчай і СССР
Дагаворы аб перасяленні — агульная назва трох міжнародных дагавораў, падпісаных у 1944 годзе Польскім камітэтам нацыянальнага вызвалення (ПКНВ) з трыма савецкімі рэспублікамі: Беларускай, Украінскай і Літоўскай. Паводле дагавораў адбывалася прымусовае перасяленне асоб польскай і яўрэйскай нацыянальнасцей і грамадзян Польшчы з усходніх тэрыторый міжваеннай Польшчы, якія пасля Другой сусветнай вайны ўвайшлі ў склад СССР. З іншага боку, беларусы, літоўцы і ўкраінцы былі пераселены з Польшчы ў адпаведныя савецкія рэспублікі.
Дагаворы сталі наступствам падпісання ў Маскве 27 ліпеня 1944 года «Пагаднення паміж ПКНВ і ўрадам СССР» аб польска-савецкай граніцы. Юрыдычна перасяленне (у дакументах названае «рэпатрыяцыяй» ці «эвакуацыяй») было дабравольным, аднак на справе перасяленцы маглі забраць з сабой адзенне, абутак, бялізну, пасцель, харч, побытавыя прыборы, інвентар, але мусілі пакінуць гатоўку, грошы, золата і каштоўнасці, творы мастацтва, траспартныя сродкі, мэблю.
Цэмэ
Цэмэ (Zeme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1197 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Alessandro di Bergamo.
Сёмая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Адна з 10 паправак да Канстытуцыі Злучаных Штатаў, якія складаюць "Біль аб правах". Ратыфікавана 15 снежня 1795 г. Семая папраўка разам з шостай пашырае ролю суду прысяжных у судовай справе.
Тэкст папраўкі
Па ўсіх ісках, заснаваных на агульным праве, у якіх кошт аспрэчванага іску перавышае дваццаць долараў, захоўваецца права на суд прысяжных, і ніводзін факт, разгледжаны судом прысяжных, не можа быць перагледжаны якім-небудзь судом Злучаных Штатаў, інакш як у адпаведнасці з нормамі агульнага права.
"In suits at common law, where the value in controversy shall exceed twenty dollars, the right of trial by jury shall be preserved, and no fact tried by a jury, shall be otherwise reexamined in any court of the United States, than according to the rules of the common law."
Астахава
Астахава — шматзначны тэрмін.
Этнагенез армян
Этнагенез армян — комплексны працэс вылучэння армянскай этнічнай агульнасці, які адбываўся на Армянскім нагор'і на базе шматлікіх і размаітых этнічных і моўных элементаў. Існуюць дзве асноўныя версіі армянскага этнагенеза, адна з якіх (міграцыйна-змяшаная гіпотэза) з'яўляецца дамінантнай у сусветнай гістарычнай навуцы, бо падтрымваецца большым лікам аўтарытэтных сусветных спецыялістаў. Дамінаванне міграцыйна-змяшанай гіпотэзы ў сусветнай навуцы адлюстравана ў энцыклапедыі Брытаніка, артыкул «Armenia», раздзел «Ancient and premodern Armenia» (электроннае выданне 2003 года), дзе міграцыйная гіпотэза паказана ў якасці адзінай. Факт дамінавання міграцыйна-змяшанай гіпотэзы сярод спецыялістаў таксама выяўна адлюстраваны ў наступных сучасных манаграфіях, артыкулах і падручніках апошніх гадоў (у зваротным храналагічным парадку): Апроч гэтага шэраг армянскіх аўтараў, якія прытрымліваюцца альтэрнатыўных «хаяскіх» гіпотэз этнагенеза, на старонках сваіх прац таксама прызнаюць, што такім чынам дыскутуюць з
Ключ 58
Ключ 58 彐 (彑, ⺕, піньінь jì) са значэннем «свіная галава» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 31 ключа, якія складаюцца з трох рыс. У слоўніку Кансі налічваецца 25 іерогліфаў з з 49,030 гэтым ключом.
Старажытны знак выкарыстоўваўся рэдка. У сучаснай мове не выкарыстоўваецца.
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Этнагенез армян
Згодна асноўнай версіі, этнагенез армян пачаўся ў перыяд з канца II тысячагоддзі да н.э. і завяршыўся да VI стагоддзю да н.э. ў выніку этнічнага растварэння малалікіх якія мігравалі з захаду індаеўрапейцаў-протаармян у масіве часткова родных індаеўрапейцаў жа — лувійцаў, і першабытніцкіх хурытаў, уратаў і хатаў, якія насялялі Армянскае нагор'е. Новы этнас у сілу вызначаных акалічнасцей захаваў у грунце протаармянскую мову індаеўрапейскай этнічнай меншасці. У самой Арменіі найбольшае шыранне мае аўтахтонная версія армянскага этнагенезу, што галоўным чынам базуецца на розных «хаяскіх» гіпотэзах, паводле якіх этнічныя армяне насялялі Армянскае сугор'е са значна ранейшага перыяду. Міфалагічныя версіі армянскага этнагенезу сучаснай навукай адпрэчваюцца.
Ажушыле
Ажу́шыле (Ažušilė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана на паўдарозе паміж Ігналінай і Відзішкесам, за 3 км на ўсход ад аўтамабільнай дарогі. Насельніцтва 32 чал. (2011 г.). У вёсцы знаходзяцца Будакальніс (Ажушылеўская гара),, у ваколіцах размешчаны Ажушылеўскі ландшафтны заказнік.
Помнік Вызвалення (Столін)
Помнік Вызвалення — помнік у Століне, размешчаны на Савецкай вуліцы, каля ўваходу ў парк «Манькавічы». Гармата на пастаменце ўстаноўлена ў 1977 годзе ў гонар воінаў  1-га Беларускага фронту, якія 7 ліпеня 1944 г. вызвалілі горад ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Рослаўльскі раён
Рослаўльскі раён (Ро́славльский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у паўднёва-ўсходняй частцы Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Рослаўль.
Геаграфія
Мяжуе на поўначы з Ельнінскім, на паўночным захадзе з Пачынкаўскім, на захадзе з Шумяцкім, на паўднёвым захадзе і поўдні з Ершыцкім раёнамі Смаленскай вобласці, на паўночным усходзе раён мяжуе з Калужскай вобласцю, а на паўднёвым усходзе — з Бранскай вобласцю. Плошча — 3000 км².
Раён размешчаны на Смаленска-Маскоўскім узвышшы. Глебы ў раёне дзярновыя, слаба- і сярэднепадзолістыя, глеевыя і балотныя. Лясы займаюць 39 % тэрыторыі.
Рэкі раёна: Асцёр, Станаўка (прыток Астра), Дзясна.
Павел Антонавіч Пякарскі
Павел Антонавіч Пякарскі (, Віленская губерня —, ) — беларускі рэлігійны і грамадскі дзеяч, каталіцкі святар.
Біяграфія
Паходзіў з беларускай каталіцкай сям’і. Скончыў Віленскую духоўную каталіцкую семінарыю (1911). Вучыўся ў Мітрапалітальнай духоўнай каталіцкай акадэміі ў Пецярбургу (1911-15), дзе быў абраны старшынёй беларускага культурна-асветнага гуртка. Пасвячоны ў святары ў 1914. З 1915 на пасадзе вікарыя ў Беластоку, выкладаў Закон Божы ў мясцовых навучальных установах. На правах ганаровага госця ўдзельнічаў у пасяджэннях школьнай камісіі польскага епіскапата (1919). У 1925 прызначаны кіраўніком Ашмянскага дэканата і пробашчам у парафіі Жупраны. У 1932 абраны ў сінадальную Кансультатыўную раду святароў пры Віленскай мітрапалітальнай курыі. Выконваў святарскія абавязкі ў Віленскай архідыяцэзіі. Пахаваны на могілках Роса ў Вільні.
Фрунзе (Дзяржынскі раён)
Фру́нзе (, Фрунзе) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Восьмая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Адна з 10 паправак да Канстытуцыі Злучаных Штатаў, якія складаюць "Біль аб правах". Ратыфікавана 15 снежня 1795 г. Разам з іншымі 9-ю папраўкамі абараняе асноўныя правы і свабоды асобы.
Тэкст папраўкі
"Excessive bail shall not be required, nor excessive fines imposed, nor cruel and unusual punishments inflicted."
Слесін (Куяўска-Паморскае ваяводства)
Слесін (Ślesin) — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. У 1975—1998 гадах уваходзіла ў Быдгашчскае ваяводства.
NGC 6123
NGC 6123 (іншыя абазначэнні — UGC 10333, MCG 10-23-60, ZWG 298.28, KARA 734, KAZ 67, PGC 57729) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ванавара
Насельніцтва — 2887 чал. (2020). Цэнтральная сядзіба Тунгускага запаведніка. За 2 км на паўночны ўсход — аэрапорт.
Кучынск
Ку́чынск (, Кучинск) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шырокаўскага сельсавета.
Гідраграфія
На паўднёвым захадзе і ўсходзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Побач шаша Доўск — Гомель. Забудова драўляная сядзібнага тыпу.
Cejpia
Cejpia — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1934 годзе.
Класіфікацыя
Да роду Cejpia адносяць 3 віды:
Ключ 59
Старажытны знак адлюстроўваў тры валасы. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «шэрсць», «пух», «штрыхоўка».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў.
Драўляная капліца (Барысаў)
Капліца — колішняя каталіцкая капліца, якая існавала на Кальварыйскіх могілках у вёсцы Вуглы, на паўночны ўсход ад Барысава.
Гісторыя
У XVIII стагоддзі была ўзведзена драўляная капліца ў стылі барока. Замест яе ў пачатку XX стагоддзя была пабудавана новая драўляная капліца. Паводле мясцовай легенды, яна ўзведзена панам на месцы, дзе яго сляпая дачка ўбачыла постаць Езуса.
У алтары капліцы знаходзілася цудатворная фігура Ісуса Хрыста — драўляная скульптура XIX стагоддзя. Пасля закрыцця касцёла Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў капліцы на могілках знаходзіўся цэнтр барысаўскай каталіцкай парафіі.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Была вырашана прамавугольным зрубам пад стромкім двухсхільным гонтавым дахам з цыбулепадобным купалам на 2-ярусным 8-гранным барабане па цэнтры вільчыка. Над высокім трохвугольным франтонам фасада ўзвышалася каркасная сігнатурка-званічка. Над шырокім прамавугольным уваходам знаходзілася акно хораў. Прамавугольнымі, высока ўзнятымі аконнымі праёмамі расчлянёны і бакавыя, вертыкальна ашаляваныя фасады.
Цэнеўрэда
Цэнеўрэда (Zenevredo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 489 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 27049. Тэлефонны код — 0385.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дзявятая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Адна з 10 паправак да Канстытуцыі Злучаных Штатаў, якія ўвайшлі ў гісторыю як "Біль аб правах". Ратыфікавана 15 снежня 1795 г. Разам з іншымі 9-ю папраўкамі абараняе асноўныя правы і свабоды асобы.
NGC 6124
NGC 6124 (іншыя абазначэнні — OCL 990, ESO 331-SC3) — рассеянае скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзявятая папраўка да Канстытуцыі ЗША
Тэкст папраўкі
Пералік у Канстытуцыі вызначаных праў, не павіен тлумачыцца як адмаўленне  ці прыніжэнне іншых праў, якія захоўваюцца за народам.
"The enumeration in the Constitution, of certain rights, shall not be construed to deny or disparage others retained by the people."
Атол Белінсгаўзена
Атол Белінсгаўзена (Моту-Оне) — атол у складзе архіпелага Астравы Таварыства. Адкрыты рускім падарожнікам Ота Яўстафіевічам Кацэбу і названы ў гонар Фадзея Фадзеевіча Белінсгаўзена.
Ажвінчэй
Ажві́нчэй (Ažvinčiai), традыцыйная беларуская назва — Ажвенты  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана ў Ажвінчэйска-Мінчаўскім лесе. Насельніцтва 13 чал. (2001 г.). На паўночнай ускраіне знаходзіцца Ажвінціс, на поўдні размешчаны Ажвінчэйская пушча (4603 га).
Герман Лісман
Герман Лісман (Hermann Lismann;,  — красавік 1943, Майданек) — нямецкі жывапісец і акварэліст. Разам з Рудольфам Леві, Гансам Пурманам і Вільгельмам Удэ быў сябрам таварыства нямецкіх мастакоў, якія жылі ў Парыжы і сустракаліся ў кафэ «Café du Dôme — Купал». Пісаў блізкія да фавізму, тонкія паводле каларыту партрэты, нацюрморты і пейзажы («Жоўты дом у Мантблане», 1942, Карцінная галерэя, Касель).
Цыбуля рэпчатая
Цыбуля рэпчатая (Allium cepa) — шматгадовая травяністая расліна, від роду  сямейства  падсямейства, раней адносілася да самастойнага, цяпер скасаванага сямейства Цыбулевыя (Alliaceae). Шырока распаўсюджаная агароднінная культура.
Чыкі
Чыкі́ (, Чики) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Цыбуля рэпчатая
Батанічнае апісанне
Цыбуліна буйная, сплюшчана-шарападобная ці прадаўгаватая да 15 см у дыяметры, плёнкавая. Вонкавыя лускі сухія, жоўтыя, радзей фіялетавыя ці белыя ; унутраныя — мясістыя, белыя, зеленаватыя або фіялетавыя, размешчаны на скарочаным прамым сцябле, званым донцам. На донцы ў пазухах сакавітых лускавінак знаходзяцца пупышкі, якія даюць пачатак даччыным цыбулінам, якія ўтвараюць «гняздо» з некалькіх цыбулін.
Лісце трубчастае, шыза-зялёнае.
Мокаш
Мокаш або Макаш — агульнаславянскае боства кіеўскага пантэона, багіня-заступніца жанчын, жаночай долі і жаночых заняткаў, асабліва прадзення. Яе ўшаноўвалі і як багіню шлюбу, родаў, урадлівасці. У беларускай міфалогіі прыйшло з найстаражытнейшага культу Маці-Зямлі.
Цыбуля рэпчатая
Батанічнае апісанне
Кветкавая стрэлка да 1,5 м вышынёй, полая, уздутая, канчаецца шматкветкавым парасонападобным суквеццем. Кветкі на доўгіх кветаножках. Калякветнік зелянява-белы, да 1 см у дыяметры, з шасці лісточкаў, тычынак 6; песцік з верхняй трохгнездавой завяззю. Часам у суквецці акрамя кветак утвараюцца дробныя цыбулінкі.
Мокаш
Апісанне
Паводле некаторых меркаванняў, Мокаш атаясняецца з вільгаццю (вадой), цемрай, прадзівам, належнасцю да жаночага. На думку У. М. Тапарова, імя Мокаш лічыцца звязаным з *mok — «вільгаць, мокры, вільготны», а таксама з *mokos — «прадзенне».
Акрамя некаторых мікратапонімаў, у пісьмовых і фальклорных крыніцах няма сведчанняў пра ўшанаванне багіні з імем Мокаш на тэрыторыі сучаснай Беларусі, таксама вядомы беларускі дыялектызм Максоніха — «злосная жанчына». Але пра існаванне вераванняў у багіню з такімі функцыямі сведчыць распаўсюджанне культу яе хрысціянскага аналага — Параскевы Пятніцы. На думку Т. Габрусь, адной з першых мураваных цэркваў Вільні ў 1345—1346 гадах быў храм пад тытулам гэтай святой. Паводле Яна Ласіцкага, у канцы XVI ст. праваслаўныя (на думку С. Санько, «беларусы» ) вельмі ўшаноўвалі, акрамя Бога і Божай Маці, таксама святога Міколу і Пятніцу. З пісьмовых крыніц XV—XVI стст. вядома, што быў звычай прысягаць імёнамі Бога, Божай Маці і святой Пятніцы. Дзень Параскевы Пятніцы адзначалі 15 (28) кастрычніка. У яе верхняй іпастасі Мокашы ёй была блізкая палабская Жыва.
Цыбуля рэпчатая
Батанічнае апісанне
Плод — каробачка, якая змяшчае да шасці семачак. Насенне чорнае, трохграневае, маршчыністае, дробнае.
Мокаш
Апісанне
Некаторыя навукоўцы лічаць Мокаш жонкай Пяруна. Ёсць міф здрады Грымотніку з ягоным праціўнікам — падземным боствам. У пакаранне Мокаш пазбаўлена боскага і сямейнага статусу, саслана з неба на зямлю, у хтанічныя воды. У тапаніміі гэта атаясняецца з урочышчамі «Мокашава балота», «Мокіш». Акрамя таго, у паганскім календары чацвер атаясняўся з днём Пяруна, што найлепш прасочана ў палабскай традыцыі, а пятніца — з яго жонкай Мокашу. Пасля прыняцця хрысціянства ў 988 годзе кіеўскім князем Уладзімірам, ідалы былі знішчаны, паганства і яго абрады забаронены. Роля Мокашы перайшла да Святой Параскевы, якую называлі Параскева Пятніца. Але і пазней жанчыны тайна збіраліся і ўшаноўвалі Мокаш ахвяраваннямі ёй жыта і мёду. Як багіня плоднасці вядома на вышыўках у выглядзе выявы жанчыны з вялікай галавой і паднятымі ўверх рукамі, што сімвалізуе сувязь неба і зямлі.
Цыбуля рэпчатая
Батанічнае апісанне
Цвіце ў ліпені-жніўні. Плады спеюць у жніўні.
Мокаш
Мокаш у пісьмовых і фальклорных крыніцах
Мокаш згадваецца ў Аповесці мінулых гадоў, як адзін з ідалаў пастаўленых Уладзімірам у Кіеве. Пра яе паведамлялася таксама ў рукапісе XIV ст. «О требокладении идольском» адзначана пра ўшанаванне жанчынамі Мокаш і пра тое, што існавалі адмысловыя служкі гэтага культу, жрыцы — ідаламольцы: «… и Макошъ и да ище ся не явъ молять, да стаи призываюче идоломольц бабы, то же творят не токмо худши люди, нъ и богатых мужин жены». У гаворках Падмаскоўя слова «мокосья» абазначае жанчыну лёгкіх паводзін. У старажытнарускіх тэкстах ушанаванне багіні супастаўлялася з блудам. Са «Слова некоего Христолюбца» вынікае, што Мокаш атаяснялі з сексуальным жыццём: «И Мокошъ чтут и Кылоу; и Малакию иже есть роучьный блоудъ велми почитают, рекуще Буякини». На думку Г. Ільінскага, сувязь Мокаш з сексуальным жыццём «вынікае з яе суседства з малакіяй або рукаблюддзем». У перакладзе з грэцкай мовы слова «малакія» азначае «спешчанасць, расслабленасць, мяккасць».
Дзень Мокаш
Ёсць меркаванне, што з дзён тыдня Мокашы была прысвечана пятніца. Напярэдадні гэтага дня і ў гэты дзень жанчынам забараняліся пэўныя віды працы (прадзенне, ткацтвам, нават кранаць калаўрот або верацяно, мыццё бялізны), на сексуальнае жыццё. За парушэнне табу багіня магла цяжка пакараць — знявечыць жанчыну, пакалоць яе верацяном і прымусіць прасці па начах. У студзені ў ахвяру Пятніцы кідалі кудзелю, выпрадзеную воўну і тканіну. Паводле падання, з Пятніцай звязвалася практыка родаў у лазні. Пятніца разглядалася як павітуха..Нярэдка на абразах Пятніцу малявалі з распушчанымі валасамі. Выява Пятніцы ў шэрагу выпадкаў змяшчалася на зрубе студні.
Цыбуля рэпчатая
Асаблівасці біялогіі
Двухгадовая расліна. У першы год утварае цыбуліну — пакарочанае сцябло (дзенца), на якім у чаргаваным парадку размяшчаецца лісце з генератыўнымі або вегетатыўнымі пупышкамі ў пазухах. На другі год з цыбуліны развіваецца кветанос, што заканчваецца буйным суквеццем у выглядзе шарападобнага парасона, на якім фарміруюцца плады (трохгнездавая каробачка). Кветкавае сцябло (стрэлка) і лісце — трубчастыя. Кветкі шаравата-белыя на доўгіх кветаножках, апыляюцца насякомымі.
Хімічны састаў рэпчатай цыбулі непастаянны і залежыць ад сорту, велічыні цыбуліны, зоны вырошчвання, узроўню агратэхнікі. Найбольшая розніца назіраецца ў колькасці сухіх рэчываў, цукроў і эфірных алеяў, якія вызначаюць вастрыню смаку цыбулі, яе пажыўную каштоўнасць. Салодкія і вострыя сарты цыбулі маюць у сабе ад 9-11 да 16-22 % сухога рэчыва, ад 6-8 да 10-11 % агульнага цукру, 3-4,5 % бялку, 0,4-0,5 % тлушчу, ад 10-20 да 26-130 мг% эфірнага алею. У спелай цыбулі ёсць вялікая колькасць мінеральных рэчываў. Мае ў сабе солі кальцыю, калію, фосфару, жалеза, цынку, а таксама алюмінію, медзі, магнію, натрыю, серы. Багатая вітамінам С, а таксама А, В1, В2, РР. У цыбулінах ёсць да 520 мг% важнейшых для арганізма чалавека амінакіслот (аргінін, валін, гістыдзін).
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Разнавіднасці
У рамках віду раней вылучалі некалькі разнавіднасцей, напрыклад:
Часам разглядаецца як разнавіднасць цыбулі рэпчатай.
Агратэхніка
Да цяпла цыбуля не вельмі патрабавальная. Пры тэмпературы 18-20 °C і нармальным увільгатненні ўсходы з’яўляюцца на 10-12-ы дзень. Усходы лёгка пашкоджваюцца замаразкамі, але дарослыя расліны ў бязветранае надвор’е пераносяць замаразкі да −6-8 °C.
Хімічны склад
Цыбуліны ўтрымліваюць 8-14 % цукроў (фруктоза, цукроза, мальтоза, Поліцукрыды інулін), бялкі (1,5-2 %), вітаміны (аскарбінавая кіслата), флаваноіды кверцэцін, ферменты, сапаніны, мінеральныя солі калію, фосфару, жалеза і інш, фітанцыды.
Лук стымулюе вылучэнне стрававальных сокаў, аказвае мачагоннае і некаторае заспакаяльнае дзеянне. Фітанціды лука вызначаюць бактэрыцыдныя і антыгельмінтныя ўласцівасці расліны.
Значэнне і ўжыванне
Сярэдняя ўраджайнасць рэпчатай цыбулі — каля 350 ц з га. Лепшы ўраджай дасягаецца пры тэмпературы 18-20 °C. Пры тэмпературы ніжэй 13 °C развіццё цыбулін запавольваецца, устойлівасць да захворванняў зніжаецца. Пры гарачым сухім надвор’і пагаршаецца смак зеляніны.
Выведзена мноства сартоў, якія адрозніваюцца на смак і колькасцю цыбулін, а таксама хуткаспеласцю. У Крыму папулярная цыбуля з фіялетавай лупінай, так званая «ялцінская цыбуля». Вострыя сарты вырошчваецца ў двухгадовай культуры, салодкія і паўвострыя ва ўмовах Украіны ў аднагадовай.
Вандруючы ў 1927 годзе па Іспаніі, Мікалай Вавілаў адзначаў самую высокую ў свеце ўраджайнасць валенсійскага сорту цыбулі рэпчатай, якая мела 5000 пудоў з аднаго гектара. У Валенсіі ў той час пад пасевы гэтага сорту выкарыстоўвалася больш за 9 тысяч гектараў.
У кулінарыі
У цяперашні час цыбуля рэпчатая з’яўляецца адной з найважнейшых агароднінных культур. Цыбуліны і лісце выкарыстоўваюцца як заправа ў кансервавай прамысловасці, да салатаў, вінегрэту, грыбоў, агароднінных і мясных страў, а таксама як рэзка-вітамінавая закуска і смакавая дабаўка да супоў, соусаў, падліўкі, фаршу.
Часцей за ўсё цыбуля ўжываецца ў сырым выглядзе або падсмажаным на сале або алеі да залацістага колеру. Сырая цыбуля выдатна дапаўняе каўбасныя і мясныя вырабы, тварог, сыры, хлеб з салам.
У навуцы
Цыбуля рэпчатая выкарыстоўваецца ў якасці ў метадзе, ужывальным для  даследаванняў.