cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паражальныя ўласцівасці кулі
Пранікальная здольнасць кулі
Пранікальная здольнасць, прабіўное дзеянне (прабіўная здольнасць) — здольнасць кулі пракрадацца праз перашкоду. Вызначаецца шляхам, пройдзеным куляй па балістычнай траекторыі ў перашкодзе (то бок усярэдзіне цэлі пасля траплення ў яе).
Залежыць ад імпульса (масы і хуткасці), асаблівасцей канкрэтнага тыпа кулі (геаметрыi, матэрыялу, канструкцыі і інш.), а таксама ад балістычнай устойлівасці (здольнасці кулі захоўваць без змянення сваё палажэнне) пры руху ўнутры цэлі.
Вельмі высокай пранікальнай здольнасцю валодаюць кулі к буйнакаліберным вінтоўкам і кулямётам, якія могуць прымяняцца для стральбы па лёгкай бранятэхніцы (БТР, самалёты, верталёты і інш.).
Спыняючае дзеянне кулі
Спыняючае дзеянне (спыняючая здольнасць) — характарыстыка кулі, гэта асераднённая ступень страты праціўнікам здольнасці да здзяйснення варожых дзеянняў пасля траплення ў яго кулі (на паляванні — здольнасці здабычы да нападу ці перамяшчэнню).
Дастаткова часта ўзнікаюць абмеркаванні гэтага фактара, прычым як на аматарскім, гэтак і на прафесійным узроўні. Пры гэтым трэба ўлічваць, што поспех у перастрэлцы далёка не заўсёды залежыць ад спыняючага дзеяння кулі, паколькі на гэтае ўплывае мноства фактараў.
Пад высокім спыняючым дзеяннем кулі маецца на ўвазе перш усяго хуткае вывядзенне цэлі са строю, але не абавязкова летальны зыход (верагоднасць прычынення смерці пазначаецца як «забойнае дзеянне»). Спыняючае дзеянне залежыць ад скорасці, калібру, масы, геаметрыі і канструктыўных асаблівасцей канкрэтнага тыпа кулі і найболей важна для зброі блізкага бою (пісталета, рэвальвера, гладкастволавага ружжа).
Сяргей Іванавіч Адзян
Сяргей Іванавіч Адзян (Սերգեյ Հովհաննեսի Ադյան;, Кушчы, Азербайджанская ССР) — расійскі навуковец-матэматык, акадэмік РАН.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня 1931 года ў Кушчы Азербайджанскай ССР.
Паступіў на вучобу ў Ерэванскі рускі педагагічны інстытут імя Брусава. Пасля першага курса разам з групай лепшых студэнтаў Ерэвана яго накіравалі для працягу навучання ў Маскоўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя У. І. Леніна (перавод ажыццяўляўся ў ВНУ таго ж профілю, таму ў пераводзе ў МДУ яму адмовілі).
Загадчык аддзелам матэматычнай логікі Інстытута матэматыкі імя В. А. Сцяклова. З 1965 года выкладае на кафедры логікі механіка-матэматычнага факультэта МДУ.
З 7 снежня 1991 года — член-карэспандэнт РАН (секцыя матэматыкі, механікі, інфарматыкі).
З 25 мая 2000 года — акадэмік РАН.
Тыўрыўскі раён
Тыўрыўскі раён (Тиврівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Тыўрыў (Тиврів).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 42895 чалавек, плошча — 880 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 25 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 52 сяла.
Валянціна Іванаўна Клімянок
Валянціна Іванаўна Клімянок (нар. , в. Новая Грэбля, Раменскі раён, Сумская вобласць, Украіна) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне сістэмнага аналізу, кіравання і апрацоўкі інфармацыі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2003), дацэнт (2004), прафесар (2011).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: выпадковыя працэсы; тэорыя масавага абслугоўвання.
Кубак Беларусі па хакеі з шайбай 2002
Кубак Беларусі па хакеі з шайбай 2002 — першы розыгрыш Кубка Беларусі.
Пераможцам Кубка стаў хакейны клуб «Керамін» з Мінска, які ў фінале перамог «Гомель» з лікам 3:2.
Іван Яўграфавіч Савельеў
Іван Яўграфавіч Савельеў (1866—1951) — штабс-капітан, ваенны інжынер Гродзенскай інжынернай дыстанцыі.
Біяграфія
Паходзіў з сям’і патомных дваран. Нарадзіўся ў Магілёве і вучыўся ў мясцовай мужчынскай гімназіі, а потым у Мікалаеўскім ваенна-інжынерным вучылішчы ў Пецярбургу.
Па заканчэнні вучылішча накіраваны ў горад Гродна, дзе з 1896 года прымаў удзел у будаўніцтве шэрагу ваенных аб’ектаў на тэрыторыі губерні: ваенных складоў, пакгаўзаў, казарма.
Творчасць
Між іншага з’яўляўся вытворцам работ пры будаўніцтве Свята-Пакроўскага храма-помніка ў 1904—1907 гадах. Пасля завяршэння працы над храмам у Гродне, кіраваў узвядзеннем падобных жа цэркваў у Дзвінску і Сувалках.
Памёр 14 жніўня 1951 года.
Пісьменніцкая дзейнасць
Выдаў брашуру «Войсковые гарнизонные церкви в г. Гродно и Сувалках»
Сям’я
Дзеці  :
Адрасы
У Гродне жылі ва ўласным драўляным доме па Сапёрнай вуліцы, дом не захаваўся.
Гёты
Гёты (ёты, гаўты; швед. götar, göter, старажытнаісл. gautar) — германскае племя; у перыяд з II ст. да н. э да мяжы I і II тысячагоддзя засялялі паўднёвую частку Скандынавіі, у раёне азёр Венерн і Ветэрн. Разам са свеямі сфармавалі шведскую нацыю.
Гістарычная вобласць на поўдні Швецыі да гэтага часу носіць назву Гёталанд, гэта значыць «краіна гётаў». Пытанне аб ступені сваяцтва гётаў з готамі спрэчнае, гэтак жа як і атаясненне гетаў з гаўтамі, узгадваемымі ў "Беавульфе" і скандынаўскіх сагах. Існуе таксама тэорыя аб сваяцтве гётаў з ютамі.
Хоць гёты і свеі разам выбіралі караля, свеі гралі галоўную ролю. У Västgötalagen (en: Västgötalagen, каля XIII стагоддзя) было зафіксавана, што толькі свеи маюць права выбару і зрушэння караля. Так, напрыклад, у 1125 гёты абралі каралём Магнуса Моцнага, сына караля Даніі, але свеі ўсупрацівіліся, і Магнус ўжо ў 1130 быў выгнаны з краіны.
Адрозненне паміж свеямі і гётамі існавала на працягу ўсяго Сярэднявечча.
Віленскі Верхні замак
Віленскі Верхні замак (Горны) — замак, які знаходзіцца ў Комплексе віленскіх замкаў на замкавай гары ў Вільні. У нашы дні вышыня Замкавай гары складае 48 метраў. Даўжыня сцен Верхняга замка складае 320 метраў, сам замак займае пляцоўку памерам 110—120 на 50-60 метраў. Ад замка засталіся толькі парэшткі, за выключэннем вежы Гедзіміна, якая з'яўляецца адным з сімвалаў сучаснай Літвы.
Гісторыя Верхняга замка
Пагорак, на якім быў пабудаваны Верхні замак, вядомы як гара Гедыміна, ён складае каля 40 метраў у вышыню і каля 160 метраў у даўжыню.
Археалагічны дадзеныя паказваюць, што месца замку было абжытае яшчэ часоў з неаліту. Пагорак быў умацаваны абарончымі драўлянымі сценамі, якія былі ўмацаваныя каменем у 9-м стагоддзі. Прыкладна ў 10 стагоддзі быў пабудаваны драўляны замак, і прыкладна з 13-га стагоддзя на вяршыні ўзгорка быў акружаны каменнымі сценамі з вежамі. Падчас праўлення Гедыміна Вільня стала сталіцай; ў 1323 годзе замак быў удасканалены і пашыраны. Паганская Літва вяла вайну з крыжацкай навалай на працягу больш чым двух стагоддзяў. Крыжакі імкнуліся захапіць Літву, заяўляючы, што іх мэта была пераўтварэнне язычнікаў у каталіцтва. Вільня стала адным з самых важных гарадоў у дзяржаве і асноўным ваенным аб'ектам. Замак быў атакаваны Тэўтонскім ордэнам ў 1365, 1375, 1377, 1383, 1390, 1392, 1394 і 1402, але ніколі не быў цалкам захоплены. Найбольш разбуральныя напады былі на чале маршалаў Тэўтонскім ордэнам Энхельда фон Вільдштэйна і Конрада фон Валенрода ў 1390 годзе падчас грамадзянскай вайны 1389—1392 паміж Вітаўтам Вялікім і яго стрыечным братам Ягайлам. Многія дваране з Заходняй Еўропы ўдзельнічалі ў гэтай ваеннай кампаніі, у тым ліку будучы англійскі караль Генрыха IV з 300 рыцарамі, і лівонскія рыцары, якім камандаваў Вялікі магістр. Падчас грамадзянскай вайны Вітаўт падтрымліваў крыжакаў, уступіўшы з імі саюз у яго пошуках за тытула вялікага князя Літоўскага. У 1390 годзе Віленскі замкавы комплекс складаўся з трох частак — Верхняга, Ніжняга і Крывога Замка. Тэўтонскія рыцары здолелі ўзяць і знішчыць Крывы замак, размешчаны на халодным ўзгорку (Plikasis kalnas), але не змаглі захапіць іншыя. Падчас нападу 1394 году замак аблажылі на працягу трох тыдняў, і адна з абарончых вежаў была пашкоджана і звалілася ў раку Вілію.
Грамадзянская вайна паміж Вітаўтам і Ягайлам скончылася востраўскім пагадненнем 1392 і Вітаўт стаў тытул вялікага князя. Падчас яго ўладання Верхні замак падвергнуўся найбольш прыкметнай рэканструкцыі. Пасля буйнога пажару ў 1419 годзе Вітаўт ініцыяваў рэканструкцыю Верхняга замка, разам з умацаваннем іншых будынкаў у замкавым комплексе. Сучасныя рэшткі Верхняга замка — той эпохі. Вітаўт правёў каля чатырох гадоў у Тэўтонскім ордэне падчас грамадзянскай вайны. Ён меў магчымасць вывучаць архітэктуру замкаў Тэўтонскага ордэна і прыняў некаторыя з крыжацкіх элементаў у сваёй рэзідэнцыі ў Вільні.
Верхні замак быў перабудаваны ў гатычным стылі з зашклёнай зялёнай чарапіцай на даху. Верхні замак на другім паверсе меў вялікую залу (10 х 30 м), што было крыху менш, чым залы Палаца Вялікага Магістра (15 х 30 м) у Марыенбурзе, і значна больш, чым зала ў палацы вялікага князя ў Тракайскім замку (10 х 21 м). Рэканструкцыя замка скончылася ў 1422 годзе. У замку планавалася правесці каранацыю Вітаўта, што, аднак, не адбылося з-за яго заўчаснай смерці.
Пасля 16-га стагоддзя, Верхні замак не выкарыстоўваўся, што пагаршала ягоны стан. Да пачатку 17-га стагоддзя, у замку знаходзілася палітычная турма для дваран. Апошні раз ён выкарыстоўваўся як крэпасць падчас ўварвання рускіх войскаў у 1655 годзе, калі ўпершыню ў гісторыі замежная армія захапіла ўвесь замкавы комплекс. Праз шэсць гадоў польска-літоўскія войскі здолелі вярнуць Вільню і замкі. Пасля Верхні замак стаяў пакінуты і ўжо не быў рэканструяваны.
Комплекс панёс сур'ёзны ўрон падчас сусветных войнаў. У сёняшны час захавалася толькі заходняя вежа, вядомая як Вежа Гедзіміна. Яна стала сімвалам Вільні і Літвы. Акрамя таго захавалася толькі некалькіх рэшткаў сцен і іншых вежаў замка.
Эварскі ўніверсітэт
Эварскі ўніверсітэт (Universidade de Évora) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Эвара.
Журомін (гміна)
Журо́мін (Żuromin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Журамінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Журоміне. Плошча гміны складае 132,44 км². Станам на 2004 год у гміне Журомін пражывалі 14 369 чалавек, шчыльнасць — 108,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Ходасы (возера)
Хо́дасы — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне ракі Мядзелка за 11 км на паўночны захад ад Мядзела, за 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Расохі. Належыць да групы Мядзельскіх азёр.
Плошча возера складае 0,105 км². Найбольшая глыбіня возера — 9,3 м. Даўжыня Ходасаў складае 0,7 км, найбольшая шырыня — 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 1,65 км. Аб'ём вады ў возеры складае 0,36 млн м³, плошча вадазбору возера 0,9 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны возера маюць вышыню 7—10 метраў, на поўначы і поўдні — да 15 метраў. Схілы знаходзяцца пад хмызняком, у верхняй частцы разараныя. Берагі пераважна зліваюцца са схіламі катлавіны, часткова нізкія, забалочаныя.
Вальтурына
Насельніцтва складае 1953 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 71030. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Дзева Марыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Немцы
Немцы (Deutsche) — германскі народ, асноўнае насельніцтва Германіі. Агульная колькасць (2016 г.) — 64 598 000 чал.
Этымалогія
Сучасная нямецкая саманазва Deutsche паходзіць ад гутарковых слоў diutisc, theodisk (ад протагерманскага þiudiskaz, літаральна "простыя людзі"), якімі ў раннім сярэднявеччы ў Франкскай імперыі і англасаксонскіх дзяржавах называлі германскае насельніцтва ў адрозненні ад раманскага і кельцкага.
Славянскае слова «немцы» (Niemcy, Němci, Nemci, Немците і г. д.) таксама з'явілася ў раннім сярэднявеччы ў выніку кантактаў славян з германскімі плямёнамі. Яно магло значыць людзей, якія размаўлялі на незразумелай мове («нямыя»), або ад назвы германскага племені неметаў.
Рассяленне
У наш час большая частка немцаў жыве ў Германіі, а таксама ў суседніх краінах (Францыя, Вялікабрытанія, Данія і г. д.).
Ужо ў сярэднявеччы ў выніку перасяленняў і асіміляцыі мясцовага насельніцтва буйныя групы нямецкага насельніцтва з'явіліся ў Прыбалтыцы, поўначы сучаснай Польшчы, Чэхіі, Трансільваніі (так званыя Трансільванскія саксы). Важным цэнтрам перасялення і развіцця нямецкай культуры стала Усходняя Прусія.
Буйныя хвалі нямецкіх міграцый мелі месца ў XVII - першай палове XX ст. ў Новы Свет, у XVIII ст. — у Расійскую імперыю, у канцы XIX - XX ст. — у германскія калоніі Афрыкі.
Аднак лёс нашчадкаў нямецкіх перасяленцаў у іншых краінах складваўся па-рознаму. Пасля паражэння Германіі ў I Сусветнай вайне большасць немцаў была вымушана пакінуць каланіяльныя тэрыторыі. Адзіная прыкметная нямецкая абшчына захавалася толькі ў Намібіі. Пачалася рээміграцыя нямецкага насельніцтва з краін Усходняй Еўропы. Падчас II Сусветнай вайны мірнае нямецкае насельніцтва прымусова высялялася з еўрапейскай часткі СССР у Казахстан і Сярэднюю Азію. Тыя савецкія немцы, што апынуліся на акупаваных тэрыторыях, масава пакідалі раней населеныя раёны разам с нацысцкім войскам. Пасля заканчэння вайны немцы прымусова высяляліся з краін Усходняй Еўропы. Асабліва значныя прымусовыя перасяленні адбыліся з Усходняй Прусіі і Судэцкай вобласці.
У 2009 г. у Рэспубліцы Беларусь жыло 2474 чал., якія вызначалі сваю этнічную тоеснасць як немцы.
Мова
Мова — нямецкая. Належыць да германскай групы індаеўрапейскай сям'і.
Зноскі
Катэгорыі:Народы Намібіі
IC 2877
IC 2877 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Псалом 52
Псалом 52 (53 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 7-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — неразумнасць і бязбожнасць людзей.
Кавільян
Кавільян (Covilhã; []) — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта ў складзе акругі Каштэлу-Бранку. Насельніцтва — 36,7 тыс. жыхароў (горад), 54,5 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзіць у эканоміка-статыстычны рэгіён Цэнтральны рэгіён і субрэгіён Кова-да-Бейра. Па старым адміністрацыйным падзеле ўваходзіў у правінцыю Бейра-Байша. Унутрана-Бейрскі ўніверсітэт.
Геній Чарлза Дарвіна
«Геній Чарльза Дарвіна» (The Genius of Charles Darwin) — трохсерыйны дакументальны фільм аб творчасці Чарлза Дарвіна, спрэчным вытлумачэнні яго вучэння (сацыяльны дарвінізм, яўгеніка) і апазіцыі яму, асабліва рэлігійнай (крэацыянізм). Уключае, сярод іншага, інтэрв'ю са Стывенам Пінкерам, Дэніэлам Денетам і Роўэнам Уільямсам.
Сюжэт
Частка першая: гутарка Докінза са школьнікамі аб эвалюцыі і экскурсія з імі на бераг мора з пошукам сведчанняў старажытнага жыцця. Найробі — інтэрв'ю з прастытуткай,  якая мае, як мяркуецца, імунітэт ад СНІДу, і абмеркаванне гэтай з'явы з мікрабіёлагам. Л. Джэлманам.
Частка другая: размова з палеантолагам Р. Лікі, епіскапам-пяцідзясятнікам Б. Адоя. Адрозненне эвалюцыйнага вучэння і сацыял-дарвінізму. Размова з псіхолагам Стывенам Пінкерам аб паходжанні маралі. Гутарка з наведвальніцамі і працаўніком банка спермы.
Частка трэцяя: Гутаркі з шэрагам крэацыяністаў і тлумачэнні, чаму тэорыя Дарвіна выклікала вялікі грамадскі рэзананс. Расказ аб сыходзе Дарвіна ад рэлігійнасці.
Рычард Кромвель
Рычард Кромвель (Richard Cromwell) (4 кастрычніка 1626, Хантынгдан — 12 ліпеня 1712, Фінчлі) — англійскі палітычны дзеяч, другі лорд-пратэктар Англіі, Шатландыі і Ірландыі (з 3 верасня 1658 да 25 мая 1659); трэці сын Олівера Кромвеля. Яго ворагі далі яму імя Tumbledown Dick і Queen Dick за нерашучы характар.
Адрокшыся ад свайго тытула пакінуў Англію, бадзяўся пад рознымі псеўданімамі па ўсёй Еўропе. Пад канец жыцця вярнуўся ў Англію, у Фінчлі, дзе і памёр.
Фотамантаж
Фотаманта́ж — працэс і вынік стварэння вобраза, рэалізаванага з частак розных фотаздымкаў. Фотамантаж шырока выкарыстоўваецца для вырабу плакатаў, рэкламы і iншага друкаванага матэрыялу.
Лічбавая фатаграфія дазваляе адразу выкарыстоўваць зняты матэрыял для лічбавага фотамантажу, без папярэдняга сканавання.
Паўбастыён VIII Брэсцкай крэпасці
Паўбастыён VIII — земляное ўмацаванне Брэсцкай крэпасці. Размешчана паміж кавальерам і курцінай VI фронта Валынскага ўмацавання. Умацаванне мае два фасы і адзін фланк. Перад доўгім правым фасам ад кавальера да землянога выраза ў фасе, размешчанага насупраць рэдзюіта, вадзяны роў, далей уздоўж абодвух фасаў і фланга - сухі.
У комплекс уваходзяць рэдзюіт (1849-1854) і ПДОТ № 513 (1940-1941).
Паўночнае Гняздзілава
Паўно́чнае Гняздзі́лава (, Северное Гнездилово) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці, за 6 км на поўдзень ад Докшыц. Уваходзіць у склад Крыпульскага сельсавета.
Праз паселішча ў кірунку Докшыц праходзіць старажытны брукаваны шлях. Паселішча звязана дарогамі з вёскамі Паўднёвае Гняздзілава, Восава, Касцюкі.
Гісторыя
У 1407 г. Вітаўт падараваў Гняздзілава разам з вялізнымі прасторамі зямель Харэцкай воласці Войцеху Манівіду. Пасля смерці Войцеха частка Гняздзілава (Паўднёвая) праз шлюб яго дачкі Соф'і з Мікалаем Радзівілам перайшла да Радзівілаў, другая ж (Паўночная) частка праз шлюб Ядвігі Манівідаўны перайшла да Алехны Судзімонтавіча, потым да Станіслава Мантоўта, якому ў Гняздзілаве ў 1555 г. належалі 49 дымоў, якія валодалі 43 сохамі (запрэжкамі валоў). Такім чынам, гістарычна ўтварыліся два паселішчы — Паўночнае і Паўднёвае Гняздзілава, якія належалі да розных адміністрацыйных адзінак. Пазней праз шлюб дачкі Мантоўта Паўночнае Гняздзілава трапіла да Глябовіча, потым да Станіслава Нарушэвіча (Наружэвіча).
У 1795 г. Паўночнае Гняздзілава, як і Паўднёвае, было цэнтрам уніяцкага прыходу. У адным з гэтых паселішчаў уніяцкай плябаніі належалі 8 душ, у другім — 4. Пасля ліквідавання ўніяцтва царкву пераасвяцілі на праваслаўную. Храм існаваў да 1943 г. Згадваюцца таксама млын і карчма, аднак немагчыма дакладна сказаць, у якім з паселішчаў яны былі.
У XIX стагоддзі сяло Паўночнае Гняздзілава знаходзілася ў Докшыцкай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні, у адрозненні ад Паўднёвага, якое ляжала ў Віленскай губерні. Гняздзілава з'яўлялася цэнтрам дзяржаўнага маёнтка, у склад якога ўваходзілі 10 вёсак, у самім Паўночным Гняздзілаве да яго належалі 22 душы (1870). У 1854 г. тут адчынена школа, дзе настаўнікам працаваў мясцовы святар Вікенцій Урбановіч, а ў 1875 г. створана народнае вучылішча. У 1890 г. ў Паўночным Гняздзілаве згадваецца царкоўнапрыходская школа граматы, дзе настаўнічаў М. Парфяновіч і налічвалася 24 навучэнцы.
У 1930 г. ў Паўночным Гняздзілаве жыло 399 чалавек, налічвалася 89 двароў з 460 дзесяцінамі зямлі. Дзейнічала праваслаўная царква.
30 верасня 1943 г. вёска была спалена немцамі. Падчас пажару згарэла і царква. У 1949 годзе прымусова створаны калгас “Чырвоная зорка”. Царква так і не была адноўлена.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Янкоўскага сельсавета.
Насельніцтва
У 2004 годзе ў Паўночным Гняздзілаве налічвалася 103 двары, 277 жыхароў.
Ковенскі павет (Расійская імперыя)
Ковенскі павет (Ковенский уезд, Kauno apskritis) — адміністрацыйная адзінка Ковенскай губерні, якая існавала ў 1795—1920 гадах. Павятовы горад — Коўна.
Гісторыя
Павет утвораны ў 1795 годзе ў складзе Віленскай губерні пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай. У 1842 годзе павет увайшоў у склад ізноў утворанай Ковенскай губерні.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 227 431 чалавек, у тым ліку ў Коўне — 70 920 жых ., у мястэчках Кейданы — 6400 чал., Янава — 5200 жых.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад паводле перапісу 1897 года :
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў павеце было 16 валасцей:
Эльфы
Эльфы ў казках і легендах еўрапейскіх народаў
Калі ў старажытнейшай міфалогіі эльфы ўяўляліся высокімі істотамі, якія жылі ў далёкай чароўнай краіне, то ў ніжэйшай міфалогіі позніх часоў народная фантазія сяліла іх у асноўным у свеце людзей — у прыгорках, лясах, азёрах, чалавечых дамах. У фальклоры была вельмі размытая мяжа паміж эльфамі і хатнімі духамі, вартаўнікамі скарбаў, духамі хваробаў. Эльфы адказвалі за паводзіны стыхій: ветру, крыніц, лясоў, маглі станоўча ці адмоўна паўплываць на чалавечы лёс. Нярэдка дрэвы, узгоркі ці крыніцы, у якіх, па павер’ях, жылі эльфы, лічыліся свяшчэннымі.
Эльфы маглі дапамагаць збяднелым людзям у абмен на міску вяршкоў (валійскія казкі) ці лустачку хлеба з мёдам (англійскі фальклор), караць дрэнных людзей і ўзнагароджваць добрых. Маглі выкрадаць дарослых людзей ці дзяцей, асабіста немаўлятак, і пакідаць замест іх так званых падменышаў. Падменыш (у міфалогіі Германіі, Уэльса, Ірландыі, Скандынавіі) вонкава не адрозніваўся ад дзіцяці, але еў і піў нібыта дарослы; заўсёды жудасна крычаў; радаваўся, калі ў доме здаралася бяда, і плакаў, калі было ўсё добра. Часта вера ў падменышаў прыводзіла да знішчэння бацькамі сваіх дзяцей.
Эльфам прыпісвалася цудоўнае валоданне музычнымі інструментамі. Іх музыка магла звесці чалавека з розуму, магла прымусіць танцаваць нават нежывыя рэчы.
Існуюць сюжэты шлюбу паміж эльфійскімі дзяўчынамі і смяротнымі людзьмі (валійскія, скандынаўскія казкі). Часцей за ўсё гэтыя матывы мелі наступную стуктуру. Звычайны юнак выпадкова заўважыў прыгожых чароўных дзеў і закахаўся ў адну з іх. Ён дамогся свайго сілаю ці падманам (у шведскай казцы ён хавае пер’е, якое было патрэба чароўнай дзяўчыне, каб ператварыцца ў лебедзь і паляцець). Дзяўчына пагаджаецца выйсці за яго, але шлюб звычайна бывае нядоўгім. У валійскай казцы эльфійка (дакладней — азёрная дзева) ставіць умову: яна пакіне мужа, калі ён тройчы ўдарыць яе. У шведскай казцы дзяўчына зноў знаходзіць сваё пер’е і адразу ж пакідае мужа. На астравах Фаро распраўсюджаны матыў, у якім дзяўчыны эльфы паратвараюцца ў цюленяў. Смяротны скрадае цюленевую скуру дзяўчыны, і тая пагаджаецца на шлюб, але потым вяртае сабе скуру і назаўсёды знікае ў марскіх водах.
Па сутнасці эльфы бессмяротныя, але сустракаюцца матывы іх смерці і пахавальных працэсій. У валійскай казцы юнак сустракае такую працэсію, але ў нябожчыку пазнае свайго двайніка, што робіцца прароцтвам яго ўласнай хуткай смерці.
На Брытанскіх Астравах, у Германіі лічылася, што эльфы праяўляюць найбольшую актыўнасць падчас язычніцкіх святаў (Вальпургіева Ноч, Бельтэйн і інш) альбо напярэдадні Калядаў. Ва Уэльсе лічылася, што менавіта тады адчыняюцца прыгоркі, у якіх жывуць эльфы.
Некаторыя павер’і сялілі эльфаў у далёкай ідылічнай краіне. У брытана-кельцкай міфалогіі яна была вядома як Цір-Нан-Ог, Элізіум альбо Авалон і размяшчалася на востраве, на далёкім захадзе ад Брытаніі. У гэтай краіне няма хваробаў, старасці і смерці. Людзі, якія наведвалі яе і вярталіся да дому, заўважалі, што за час іх адсутнасці прайшлі стагоддзі. Нярэдка яе атаясамліваюць з язычніцкім кельцкім раем, куды накіроўваліся душы адважных ваяроў.
Язычніцкія карані веры ў эльфаў
Адным з правобразаў эльфаў лічацца скандынаўскія альвы. Апошнія ў «Малодшай Эдзе» падзяляліся на «цёмных» (альбо цвергаў  — карлікаў, якія жылі пад зямлёй, валодалі мудрасцю і кавальскімі ведамі, але пры сонечным святле ператвараліся ў камень) і «светлых», якія жылі ў чароўнай краіне Свартальвхейме, дзе імі кіраваў бог-каваль Велунд. Па адных звестках цвергі з’явіліся з лічынак, якія выраслі ў мёртвым целе вялікана Іміра (калі той быў забіты багамі, з яго цела ўтварылася зямля, з крыві — мора, з чэрапа — купал неба). Па іншых крыніцах, багі Одзін, Вілі і Ве стварылі цвергаў з касцей і крыві Іміра. Чатыры цверга падтрымлівалі нябесны купал па розных краях Зямлі. Іх звалі Нордзі («Паўночны»), Сурдзі («Паўднёвы»), Аўстры («Усходні») и Вёстры («Заходні»).
Як у Скандываніі, так і ў Брытаніі вера ў эльфаў паглыбляецца каранямі ў старажытнае язычніцкае мінулае. Правобразамі эльфаў брытанскіх астравоў былі Туата дэ Данаан — нябесны народ прыгожых, дужых, бессмяротных істот. Паводле «Бітвы пры Маг Туірэд», яны спусціліся на зямлю і перамаглі вяліканаў Фамораў, якія ў старадаўнія часы насялялі Ірландыю.
Тэорыя аб сувязі эльфаў, якія жывуць ва ўзгорках і курганах, з уяўленнямі аб душах старажытных памерлых ваяроў, якіх у курганах хавалі, не падзвердзілася. Археалагічныя даследванні паказалі, што ўзгоркі, у якіх, па павер’ях мясцовых жыхароў, жылі эльфы, не з’яўляліся могільнікамі.
Эльфы і хрысціянства
Пасля прыходу хрысціянства эльфы ператварыліся ў свядомасці людзей у істот ніжэйшай міфалогіі, «нячыстую сілу», духаў. Узніклі хрысціянскіе версіі іх паходжання, паводле якіх Бог скінуў з неба варожых анёлаў: самыя злыя накіраваліся разам з Сатаной у Пекла, а тыя, што знаходзіліся паміж дабром і злом, ператварыліся ў гномаў, эльфаў, фей, лепрыконаў, гоблінаў і інш. У многіх нецярпіма настроеных хрысціянскіх крыніцах эльфы рэзка супрацьстаўляюцца Богу. Так, святы Колін, якога запрасіў кароль эльфаў, апрыскаў усё вакол себя святой вадою, у выніку чаго раптам знік і замак эльфійскага караля, і ўся світа, і прыгожыя рыцары, і дзевы. Акрамя святой вады, эльфы таксама баяцца царкоўных званоў. Малюсенькім эльфам-дурасліўцам народная традыцыя часта прыпісвае асабістую нелюбоў да святароў.
Эльфы ў мастацкай літаратуры XVI—XIX стст
З фальклора эльфы трапляюць ў мастацкую літаратуру, дзе паступова трансфарміруюцца. Менавіта ў аўтарскіх творах фарміруецца вядомы тыпаж маленькіх чалавечкаў з крыльцамі за спіной. Эльфы з’яўляюцца ў творчасці У. Шэкспіра («Сон у летнюю ноч»), Р. Кіплінга («Казкі старой Англіі») і інш. З цягам часу вобраз эльфаў у мастацкай літатаруры вяртаецца да фальклорных першакрыніцаў, нават да міфалагічных прататыпаў.
Эльфы ў фэнтэзі
Найбольш значна на сучасны папулярны вобраз эльфаў паўплывала творчасць англійскага пісьменніка Дж. Р. Р. Толкіна. Як ён лічыў, яго творчасць больш дакладна адлюстроўвае найбольш старажытны, міфалагічны вобраз эльфаў. Эльфы Толкіна — высокія, прыгожыя і бессмяротныя істоты.
Пазней вобраз эльфаў фэнтэзі быў значна пераасэнсованы.
Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры
Універсітэт ажыццяўляе падрыхтоўку і перападрыхтоўку кадраў у галіне спорту, турызму і фізічнага выхавання на дзёным і завочным аддзяленнях.
Колькасць студэнтаў дасягае 7 тысяч чалавек. Навучанне вядзецца па 19 спецыяльнасцях.
Падтрымліваецца супрацоўніцтва з профільнымі ВНУ Балгарыі, Літвы, Латвіі, Казахстана, РФ, Украіны, Польшчы, Таджыкістана, Малдовы, Японіі, Кітаю і Турцыі.
Гісторыя ўніверсітэта
1 верасня 1929 года пачатак навучання ў Беларускім дзяржаўным тэхнікуме фізічнай культуры. Першы выпуск адбыўся ў 1932 годзе. 22 ліпеня 1937 года пастановай ЦВК СССР БДТФК узнагароджаны ордэнам Працоўнага чырвонага сцяга і рэарганізаваны ў Інстытут фізічнага выхавання.
У снежні 1937 года створаны кафедры: тэорыі фізічнага выхавання і гісторыі фізічнай культуры; анатоміі; гімнастыкі; лёгкай атлетыкі; лыжнага спорту; спартыўных гульняў; ваеннай падрыхтоўкі. У лютым 1938 года створаны кафедры: лячэбнай фізічнай культуры; фізіялогіі і хіміі; плавання; цяжкай атлетыкі; барацьбы; фехтавання і бокса. У 1939 годзе адбыўся першы выпуск інстытута (58 чалавек) У жніўні 1939 года інстытут атрымлівае новы корпус (Праспект Леніна, 51). У лютым 1941 года хакейная каманда выйграла чэмпіянат БССР.
З 1941 па 1944 гады навучанне спынілася ў сувязі з нямецкай акупацыяй Беларусі. Заняткі аднавіліся з 1 лютага 1945 года. У тым жа годзе створаны кафедры: педагогікі і псіхалогіі, замежных моў. У 1946 годзе адбыўся першы пасляваенны выпуск (67 чалавек). У кастрычніку 1946 года створаны спартыўны клуб інстытута. У верасні 1948 года адкрываюцца шасцімесячныя курсы для інструктараў і трэнераў. У 1950 годзе адчыняецца завочнае аддзяленне. У верасні 1953 года створана кафедра гісторыі і арганізацыі фізічнай культуры. У верасні 1958 года пачала працаваць Рэспубліканская школа трэнераў. У снежні 1959 года пачынае працу спартыўны факультэт. У верасні 1960 года створана кафедра спартыўнай медыцыны. У лістападзе 1964 года створана кафедра футбола-хакея. 2 ліпеня 1965 года адкрыта аспірантура. 30 мая 1967 года створана Рэспубліканская навукова-метадычная бібліятэка ў галіне фізічнай культуры і спорту.
У 1971 годзе створана кафедра біямеханікі. У верасні 1973 года пачаў працаваць факультэт спартыўных гульняў і адзінаборстваў, кафедры турызма і веславання. У кастрычніку 1975 года пачаў працу факультэт павышэння кваліфікацыі. У 1984 годзе створана кафедра арганізацыі масавай фізкультурна аздараўленчай працы. У 1985 годзе па праспекце Машэрава ўзведзены навучальны комплекс Беларускага інстытута фізкультуры па праекце архітэктараў У. Афанасьева, Г. Федасенкі, С. Анікіна, С. Канавалава. У верасні 1986 года створана кафедра вытворчай фізічнай культуры.
2 красавіка 1992 года Інстытут фізічнай культуры быў рэарганізаваны ў Беларускую дзяржаўную акадэмію фізічнай культуры. У сакавіку 1993 года створана кафедра фізічнай рэабілітацыі. У 1996 года створаны кафедры: спартыўна-баявых адзінаборстваў і спецпадрыхтоўкі; рэкрэацыі; кафедра філасофіі і гісторыі. З 1 снежня 1996 года створаны факультэт давузаўскай падрыхтоўкі. У 1999 годзе створана кафедра водна-тэхнічных відаў спорту. 16 сакавіка 2001 года Акадэмія была перайменавана ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт фізічнай культуры. У 2001 годзе створана кафедра фізічнага выхавання дашкольнікаў. У 2001 годзе створана кафедра беларускай і рускай мовы.
Падзеі 2020 года
30 верасня 2020 года студэнты сабраліся на сядзячую акцыю пратэсту каля будынка ўніверсітэта.
Навучанне па відах спорту
Бейсбол, більярд, веласпорт, конны спорт, баскетбол, гандбол, валейбол, тэніс, грэка-рымская барацьба, вольная барацьба, самба, дзюдо, фехтаванне, бокс, футбол, хакей, фігурнае катанне, цяжкая атлетыка, плаванне, веславанне, лёгкая атлетыка, кулявая стральба, рукапашны бой, каратэ, тэквандо, гімнастыка, акрабатыка, спартыўныя танцы, лыжныя гонкі, біятлон, спартыўнае арыентаванне, парусны спорт, гарналыжны спорт, лыжны спорт, мадэльна-тэхнічныя віды спорту, аўтамабільны спорт, аэробіка
Сцяг Беларусі
Дзяржа́ўны сцяг Рэспу́блікі Белару́сь, дапушчальны варыянт Дзяржаўны флаг Рэспублікі Беларусь — чырвона-зялёны сцяг з белым і чырвоным арнаментным малюнкам каля дрэўка.
Бягучы дызайн быў уведзены ў 2012 годзе Дзяржаўным камітэтам па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь і адаптаваны з агульным выглядам сцяга, зацверджаным на рэферэндуме мая 1995 года.
Дзяржаўны сцяг, прыняты ў 1995 годзе, з’яўляецца мадыфікацыяй сцяга БССР 1951 года аўтарства Мікалая Гусева, які выкарыстоўваўся ў той час, калі краіна была адной з рэспублік Савецкага Саюза.
Гэтая канструкцыя замяніла гістарычны бела-чырвона-белы сцяг, які выкарыстоўваўся Беларускай Народнай Рэспублікай у 1918 годзе, перш чым Беларусь стала адной з савецкіх рэспублік, і быў вернуты пасля аднаўлення незалежнасці ў 1991 годзе. Бела-чырвона-белы сцяг надалей выкарыстоўваецца нацыянальна скіраванай часткай грамадства Беларусі, шэрагам грамадскіх арганізацый, у т. л. у акцыях пратэсту супраць рэжыму Аляксандра Лукашэнкі, а таксама беларускай дыяспарай.
Кампазіцыя
Асноўная будова дзяржаўнага сцяга Беларусі была ўпершыню апісана ва Указе Прэзідэнта № 214 ад 7 чэрвеня 1995 года. Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча, якое складаецца з дзвюх гарызантальных палос: чырвоная верхняя паласа пакрывае дзве траціны вышыні сцяга, а зялёная ніжняя паласа пакрывае адну ніжнюю траціну. Вертыкальны арнамент (чырвоны на белым), які займае адну дзявятую частку даўжыні сцяга, змяшчаецца вертыкальна каля флагштока. Суадносіны шырыні да даўжыні сцяга — 1:2.
Сцяг не вельмі адрозніваецца ад сцяга Беларускай ССР, акрамя выдалення сярпа, молата і чырвонай зоркі і перамены чырвонага колера на белы ў арнаменце. Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка патлумачыў, што чырвоны азначае свабоду і ахвяры продкаў беларусаў у барацьбе за незалежнасць, а зялёны сімвалізуе жыццё. Існуе трохі іншае тлумачэнне: чырвоны колер на сцягу Беларусі сімвалізуе штандары беларускіх палкоў у пераможнай Грунвальдскай бітве з крыжакамі, колер сцягоў Чырвонай Арміі і беларускіх партызанскіх брыгад. Зялёны колер — надзею, вясну і адраджэнне, лясы і палі. Беларускі арнамент — старажытную культуру народа, духоўнае багацце, адзінства.
У 2008 годзе Дзяржаўным камітэтам па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь быў апублікаваны ўказ «СТБ 911—2008: Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь». У ім прыведзены тэхнічныя характарыстыкі дзяржаўнага сцяга, напрыклад, падрабязная інфармацыя аб колерах і арнаменце. Арнамент на дзяржаўным сцягу да 2012 года займаў частку шырыні сцяга, і знаходзіўся пасярэдзіне белага поля, якое займала  частку ўсяго палатна. У 2014 годзе чырвоны ўзор быў пашыраны на ўсё белае поле і стаў займаць частку ўсяго палатна.
Колеры
Колеры нацыянальнага сцяга рэгулююцца ў адпаведнасці з «СТБ 911—2008: Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь» і пералічаны ў CIE D65.
Арнамент
Традыцыйны для Беларусі арнамент, выкананы ў 1917 годзе Матронай Маркевіч, адлюстроўваецца на левым баку сцяга, як гэта было раней на сцягу 1951 года. Падобныя ўзоры часам выкарыстоўваюцца ў тканых вырабах, такіх як народнае адзенне, ручнікі (выкарыстоўваюцца ў штодзённым ужытку і ва ўрачыстых мерапрыемствах: рэлігійныя службы, пахавальныя абрады, і інш.).
Выкарыстанне сцяга
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь падымаецца або ўстанаўліваецца:
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь можа выкарыстоўвацца падчас дзяржаўных свят і святочных дзён, а таксама пры ўрачыстых мерапрыемствах, якія праводзяцца дзяржаўнымі органамі і іншымі арганізацыямі, грамадзянамі падчас народных, працоўных, сямейных свят і ў іншыя памятныя даты, у тым ліку і без выкарыстання дрэўка (флагштока), пры забеспячэнні неабходнай павагі да Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Беларусь.
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь, выраблены ў настольным варыянце, можа быць устаноўлены ў памяшканнях, якія выкарыстоўваюцца арганізацыямі і грамадзянамі Рэспублікі Беларусь.
Цяперашняе становішча
З канца 2020 года чырвона-зялёныя сцягі Рэспублікі Беларусь пачалі вывешваць не толькі над будынкамі рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання ці падчас святаў — яны сталі лунаць над адміністрацыйнымі будынкамі, заводамі і ўніверсітэтамі, турмамі і «аўтазакамі», што паспрыяла росту антаганізму да дзяржаўнай сімволікі. У сувязі з выкарыстаннем чырвона-зялёнага сцяга для відэа з допытамі затрыманых на яго фоне, над будынкамі турмаў і над аўтазакамі, ён стаў ператварацца ў вачах грамадзян з нейтральнага сімвала ў сімвал сілавых акцый.
Наверша дрэўка сцяга
Для бела-чырвона-белага сцяга на дрэўку выкарыстоўвалася наверша (металічнае ўпрыгажэнне на флагштоку) ромбападобнай формы з уключаным ў яго шасціканцовым крыжам з беларускага варыянта герба «Пагоня» (патрыяршы крыж з дзвюма перакладзінамі, які паводле формы вядомы ў Беларусі найперш як Крыж Ефрасінні Полацкай).
Паводле ўказа прэзідэнта Лукашэнкі 1995 года, дзяржаўны сцяг павінен вывешвацца на кіі, пафарбаваным у залацісты (вохравы) колер. У іншых частках пратакола ўказана, што наверша мае ромбападобную форму і пафарбавана ў жоўты колер. У наверша ўключана пяціканцовая зорка, падобная да зоркі з дзяржаўнага герба. Такая форма наверша з’яўляецца працягам традыцый савецкага сцяга. Да 2004 года навершы выкарыстоўваліся толькі пры правядзенні цырымоній і іншых ўрачыстых мерапрыемстваў, пасля 2004 года таксама сталі ўсталёўвацца ў службовых кабінетах буйных беларускіх дзяржаўных службоўцаў (прэзідэнта, старшыні Палаты Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, прэм’ер-міністра, старшынь Канстытуцыйнага, Вярхоўнага і Вышэйшага Гаспадарчага Судоў і інш.).
Крымінальная адказнасць за здзек са сцяга
Крымінальнай адказнасці за здзек з дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь (у прыватнасці, са сцяга) прысвечаны артыкул 370 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь. У ім гаворыцца, што здзек са сцяга цягне за сабой грамадскія работы, або штрафы, або папраўчыя работы на тэрмін да двух гадоў, або арышт на тэрмін да трох месяцаў, або абмежаванне волі на тэрмін да аднаго года.
Першы выпадак здзеку з дзяржаўнага сцяга Беларусі, які меў шырокі грамадскі рэзананс, быў выкананы тагачасным кіраўніком справамі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Іванам Іванавічам Ціцянковым: 16 мая 1995 г. (праз 2 дні пасля рэферэндуму 1995 г., на які выносілася пытанне аб замене дзяржаўных сімвалаў) Ціцянкоў зняў з будынка Рэзідэнцыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь бела-чырвона-белы сцяг (на той момант вынікі рэферэндуму яшчэ не набылі законную моц, таму сцяг працягваў заставацца дзяржаўным), парваў яго на кавалкі, паставіўшы на кожным свой аўтограф і час з датай, пасля чаго ўзняў па-над Рэзідэнцыяй чырвона-зялёны сцяг, які з’яўляецца дзяржаўным на сённяшні дзень. Падчас крымінальнай справы Ціцянкоў абараняўся, сцвярджаючы, што рабіў гэта без злых намераў, але «каб былі сувеніры на памяць», у выніку чаго быў апраўданы.
Здзекі з дзяржаўнага сцяга не з’яўляюцца ў сучаснай Беларусі рэдкасцю: нягледзячы на суровае пакаранне, асобныя прадстаўнікі апазіцыі, а таксама проста хуліганы даволі часта ажыццяўляюць гэтае злачынства. 15 сакавіка 1997 года ў дзень Канстытуцыі падчас шэсця дэманстрантыі сарвалі са слупоў дзясяткі дзяржаўных сцягоў, пасля чаго былі распачаты крымінальныя справы супраць некалькіх удзельнікаў акцыі, але да суда яны не дайшлі, бо былі спынены на стадыі следства. 21 ліпеня 1999 года непаўналетняя Надзея Грачуха на Кастрычніцкай плошчы Мінска ў знак пратэсту супраць улады спаліла дзяржаўны сцяг, у выніку чаго суд пакараў яе штрафам. Актывіст апазіцыйнай грамадскай кампаніі «Гавары праўду» Павел Вінаградаў двойчы зневажаў дзяржаўны сцяг: аднойчы ў 2007 г., а потым 19 снежня 2010 г. (ён сарваў яго з будынка Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь і кінуў пад ногі дэманстрантаў падчас масавых пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў). Вінаградаў быў пакараны толькі за эпізод 2007 г., бо ў 2010—2011 гг. паралельна праходзіў абвінавачваным па яшчэ адной крымінальнай справе, у выніку чаго ў здзеку са сцяга скончыўся тэрмін даўнасці. 10 ліпеня 2011 г. дзевятнаццацігадовы рабочы з Маларыты разам са сваім знаёмым сарваў дзяржаўны сцяг з будынка мясцовай дзіцячай музычнай школы, пасля чаго 20 ліпеня 2011 г. спаліў яго на вогнішчы ў лясным масіве, размешчаным каля горада, зняўшы свае дзеянні на мабільны тэлефон. Міліцыя знайшла злачынца па трох здымках, выкладзеных ім у інтэрнэт. 25 жніўня 2011 г. па гэтым факце была распачата крымінальная справа.
Бела-чырвона-белы сцяг
Сцяг, які быў афіцыйным ў перыяд з 19 верасня 1991 года па 5 чэрвеня 1995 года, першапачаткова выкарыстоўваўся Беларускай Народнай Рэспублікай (сакавік—снежань 1918 г.). Аўтарам сцяга лічыцца Клаўдзій Сцяпанавіч Дуж-Душэўскі, пры гэтым выкарыстанне сцяга бела-чырвона-белых колераў беларусамі вядомае і раней. Чырвоны і белы колеры традыцыйна выкарыстоўваліся ў дзяржаўнай геральдыцы Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай. Такія ж колеры на традыцыйным для беларускіх земляў гербе «Пагоня», белы вершнік на чырвоным фоне. Успрыняцце гэтага сцяга як нацыянальнага можна патлумачыць яго адпаведнасцю колеравай гаме ў народнай традыцыі і мастацкім гусце — чырвоныя элементы на белай аснове называюць самым распаўсюджаным спалучэннем у беларускім арнаменце. Бела-чырвона-белая сімволіка актыўна ўжывалася беларускім нацыянальным рухам канца XIX — пачатку XX стагоддзяў. У 1909—1912 гадах стужкі гэтых колераў ужываліся студэнтамі-беларусамі ў Санкт-Пецярбургу. У 1909—1917 гадах ім карысталіся некаторыя беларускія дэмакратычныя і незалежніцкія арганізацыі. У 1916 годзе бела-чырвона-белы сцяг мела арганізацыя «Сувязь незалежнасці і непадзельнасці Беларусі» пад кіраўніцтвам Вацлава Ластоўскага. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года бела-чырвона-белым сцягам усё часцей карысталіся як сцягам беларусаў наогул. У сакавіку 1917 года значкі з малюнкам бел-чырвона-белага сцяга ўжо прадаваліся ў Мінску. 5 жніўня 1917 года на 1-й сесіі Цэнтральнай рады беларускіх арганізацый у Мінску было пастаноўлена, што ўсе вайскоўцы-беларусы войска Расійскай імперыі мусяць насіць бела-чырвона-белую стужку як дадатковы знак адрознення. Пад бела-чырвона-белымі сцягамі праходзілі з’езды беларускіх вайскоўцаў на франтах, у прыватнасці з’езд беларусаў-вайскоўцаў Паўночнага фронту ў Віцебску (кастрычнік 1917). 7 снежня 1917 года пад бела-чырвона-белымі сцягамі ў Мінску адкрыўся Першы Усебеларускі з’езд, 18 снежня а 3-й гадзіне ночы разагнаны бальшавікамі.
Па разгоне Усебеларускага з’езда бела-чырвона-белы сцяг выкарыстоўваўся яго Выканаўчым камітэтам, а потым Радай БНР, адпаведна стаўшы сцягам Беларускай Народнай Рэспублікі ў 1918—1919 гадах. Бела-чырвона-белы сцяг дагэтуль выкарыстоўваецца ўрадам БНР у выгнанні. Паміж 1921 і 1939 гадамі бела-чырвона-белы сцяг выкарыстоўваўся беларускім нацыянальным рухам ў Заходняй Беларусі (частка Міжваеннай Польшчы): як палітычнымі арганізацыямі, такімі як Беларуская сялянска-работніцкая грамада або Беларуская хрысціянская дэмакратыя; гэтак і непалітычнымі арганізацыямі, як Таварыства беларускай школы. Сцяг таксама выкарыстоўваўся Беларускім асобным батальёнам у арміі Літоўскай Рэспублікі. Пасля паходу Чырвонай Арміі ў заходнебеларускія землі і далучэння Заходня Беларусі да БССР у 1939 годзе сцяг быў забаронены савецкай адміністрацыяй. Таксама сцяг выкарыстоўвала беларуская супольнасць Чэхаславакіі і Латвіі.
Падчас нямецкай акупацыі 1941—1944 гадоў беларускія нацыянальныя колы, якія супрацоўнічалі з нацыстамі, карысталіся бела-чырвона-белым сцягам неафіцыйна, і беспаспяхова дамагаліся ад нямецкіх уладаў афіцыйнага прызнання нацыянальнай сімволікі. Прызнання не было да апошніх дзён акупацыі, пра што сведчыць распараджэнне Рэйхсміністра па акупаваных усходніх тэрыторыях ад 14 чэрвеня 1944 года. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны сцяг выкарыстоўваўся беларускай дыяспарай на захадзе і невялікімі групамі антысавецкага супраціўлення ў самой Беларусі. У канцы 1980-х гг. сцяг зноў пачаў выкарыстоўвацца як сімвал нацыянальнага адраджэння і дэмакратычных перамен у Беларусі. Гэты сцяг стаў дзяржаўным сімвалам Беларусі пасля аднаўлення яе незалежнасці ў 1991 годзе. Пасля 1995 года бела-чырвона-белы сцяг выкарыстоўваецца як сімвал апазіцыі да рэжыму Аляксандра Лукашэнкі, найперш у акцыях пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў 2006 і 2010 гадоў, у масавых акцыях на святкаванні Дня Волі, а таксама падчас мемарыяльных шэсцяў «Дзяды» і «Чарнобыльскі шлях». Сцяг афіцыйна не забаранілі для агульнага карыстання, але ён разглядаецца ўладамі як «незарэгістраваны сімвал». Гэта азначае, што дэманстрацыя яго палітычнымі актывістамі або аматарамі спорту можа прывесці да арышту і канфіскацыі сцягоў. У пачатку 2010 года палітычны актывіст Сяргей Каваленка быў затрыманы за размяшчэнне бела-чырвона-белага сцяга на вяршыні ёлкі на цэнтральнай плошчы Віцебска. Суд даў Каваленку тры гады пазбаўлення волі ўмоўна.
Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь адмовілася прызнаць сцяг гісторыка-культурнай каштоўнасцю, у адрозненні ад герба «Пагоня».
Першыя савецкія сцягі
Да 1951 года выкарыстоўваліся некалькі розных сцягоў. Самы ранні сцяг быў просты чырвоны. Ён выкарыстоўваўся ў 1919 годзе ў перыяд існавання літоўска-беларускай ССР. Пасля ўтварэння Беларускай ССР быў дададзены надпіс «ССРБ» залацістым колерам у верхнім правым вугле. Гэтая канструкцыя была створана на падставе першай Канстытуцыі Беларускай ССР. Далейшыя змены сцяга былі замацаваныя ў Канстытуцыі 1927 года, дзе літары былі заменены на «БССР», але агульны выгляд застаўся тым жа. Будова сцяга ў чарговы раз была зменена ў 1937 годзе, калі серп, молат і чырвоная зорка былі размешчаны па-над літарамі. Нарматыў таксама ўпершыню афіцыйна ўсталяваў суадносіны сцяга — 1:2. Гэты сцяг заставаўся ва ўжытку да прыняцця ў 1951 годзе новага сцяга.
Сцяг Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі 1951 года
Сцяг Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі быў прыняты указам 25 снежня 1951 года. Сцяг быў трохі зменены ў 1956 годзе, калі да чырвонай зоркі былі дададзеныя залатыя серп і молат. Характарыстыкі сцяга былі устаноўленыя ў артыкуле 120 Канстытуцыі Беларускай ССР і былі вельмі падобныя да цяперашняга беларускага сцяга. Сцяг меў суадносіны даўжыні да шырыні 1:2, гэтак жа, як сцяг Савецкага Саюза і сцягі іншых чатырнаццаці саюзных рэспублік. Асноўная частка сцяга была чырвонай (сімвалізавала рэвалюцыю), а астатняя — зялёнай (азначала беларускія лясы). Белы арнамент знаходзіўся на чырвоным фоне (падобны арнамент часта выкарыстоўваецца на беларускіх нацыянальных строях). У верхнім вугле сцяга ў чырвонай частцы былі дададзеныя залатыя серп і молат з чырвонаю зоркаю, размешчанай над імі і акрэсленай золатам. Молат сімвалізаваў пралетарыят, а серп — сялянства (у адпаведнасці з савецкай ідэалогіяй гэтыя два знакі разам сімвалізавалі супрацоўніцтва паміж двума сацыяльнымі класамі). Чырвоная зорка жа і дагэтуль звычайна выкарыстоўваецца камуністычнымі партыямі. Яна значыць пяць асноўных (на думку камуністаў) сацыяльных груп: пралетарыят, моладзь, сялянства, вайскоўцаў, навукоўцаў; пяць вядомых кантынентаў; пяць пальцаў рукі працоўнага. Молат, серп і зорка часам не адлюстроўваліся на адваротным баку сцяга. Мэта ўвядзення асобнага сцяга для БССР была наступнай: Беларуская ССР разам з Савецкім Саюзам і УССР у 1945 годзе сталі аднымі з краін-заснавальніц Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, таму ім былі патрэбныя розныя сцягі. Распрацоўшчыкам сцяга быў Мікалай Гусеў.