cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Аляксеевіч Ямелічаў
Біяграфія
Скончыщ Іванаўскі дзяржаўны педагагічны інстытут (спецыяльнасць «Матэматыка», 1952). Працаваў у Шуйскім педагагічным інстытуце, Уладзімірскім філіяле Маскоўскага машынабудаўнічага інстытута (1955—1963), НДІ эканомікі і эканоміка-матэматычных метадаў планавання пры Дзяржплане БССР (1963—1966, 1973—1983), Беларускім політэхнічным інстытуце (1983—1987), Беларускім дзяржаўным універсітэце (1971—1973 і з 1987, механіка-матэматычны факультэт, кафедра матэматычнай кібернетыкі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: дыскрэтная матэматыка.
Свідніца (гміна, Ніжнесілезскае ваяводства)
Свідні́ца (Świdnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свідніцы. Плошча гміны складае 208,28 км². Станам на 2014 год у гміне Свідніца пражывалі 16 618 чалавек, шчыльнасць — 73 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 33 салецтвы.
Адкрыты ўніверсітэт (Партугалія)
Адкрыты ўніверсітэт (Universidade Aberta) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лісабон.
Ждан-Пушкіны
Ждан-Пушкіны — дваранскі род герба «Ждан». Іх продак Ждан Пушкін, па ўсёй верагоднасці, нашчадак рускага роду Пушкіных, быў баярынам у князя Мсціслаўскага ў 1525 годзе. Род гэты занесены ў VI частку РК Магілёўскай губерні і ў II частку РК Смаленскай, Чарнігаўскай і Яраслаўскай губерняў.
Біхач
Біхач (, Бихаћ) — горад, з навакольнымі паселішчамі складае абшчыну Град Біхач ў паўночным захадзе Босніі і Герцагавіны на рацэ Уна (правы прыток Савы). Адміністрацыйны цэнтр Унска-Санскага кантона Федэрацыі Босніі і Герцагавіны.
Геаграфія
Горад Біхач размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Босніі і Герцагавіны на абодвух берагах ракі Уна, і з’яўляецца гаспадарчым, адміністрацыйным і культурным цэнтрам Унска-Санскага кантона. На захадзе абшчына мяжуе з наступнымі харвацкімі абшчынамі: Доньі-Лапац і Плітвічка-Езера-Карэніца, на поўначы — з абшчынай Цазін, на ўсходзе — Босанска-Крупа і Босанскі-Петровац, на поўдні — з абшчынай Дрвар.
Насельніцтва
Паводле перапісу насельніцтва 2013 года колькасць насельніцтва ў населеным пункце Біхач склала 39 690 чалавек, ва ўсёй гарадской абшчыне — 56 261 чалавек.
Склад насельніцтва ў межах сёння існуючай тэрыторыі абшчыны Біхач:
Гаспадарка
У былой Югаславіі Біхач быў сярод гарадоў з развітой прамысловасцю, прагрэс якой вызначаўся ў першую чаргу такімі прадпрыемствамі, як Kombiteks, Krajinametal і Polietilenka. Сёння Біхач — адзін з найбуйнейшых вытворцаў піва ў краіне. Тут таксама існуюць малочныя прадпрыемствы, вытворчасць халадзільнікаў. Значны ўдзел у эканоміцы абшчыны, дзякуючы ўрадлівым глебам, займае і сельская гаспадарка. Развіваецца водны турызм на рацэ Уна.
Мемарыяльны комплекс на магіле вязняў Баранавіцкага гета
Мемарыяльны комплекс на магіле ахвяраў фашысцкага тэрору — вязняў Баранавіцкага гета — мемарыяльны комплекс у Баранавічах. Знаходзіцца на вул. Чарнышэўскага — Рагулі.
Гісторыя
У час другой сусветнай вайны фашысты паўсюдна вынішчалі яўрэйскае насельніцтва. У 1942 годзе ў горадзе Баранавічы было створана гета, куды сагналі сем’і яўрэяў, пасля чаго пачаліся расстрэлы. Забітых закапвалі ў траншэях каля в. Грабавец, «Зялёнага Моста» і на вуліцы Рагулі. У снежні 1942 года над Баранавічамі быў падняты белы сцяг з надпісам «юдэнрайн», што азначала «чысты ад яўрэяў».
Праз 50 гадоў у 1992 годзе родныя і блізкія загінуўшых папрасілі дазволу на перазахаванне астанкаў загінуўшых у брацкай магіле на старых яўрэйскіх могілках, зруйнаваных у час вайны. У 1994 годзе на магіле быў адкрыты мемарыяльны комплекс на сродкі яўрэйскага боку па праекту жыхара Тэль-Авіва, члена гарадскога Савета Баранавічаў да 1939 года, архітэктара Хаіма Цукермана з матэрыялаў, прывезеных з Ізраіля.
Апісанне
У мемарыяльным скверы (1 га), абнесеным агароджай, устаноўлены памятны камень і белы мармуровы абеліск з надпісам на беларускай мове і іўрыце аб трагедыі вязняў гета. На брацкай магіле на белай мармуровай пліце надпіс на беларускай мове і іўрыце: «Астанкі 12-ці тысяч яўрэяў г. Баранавічы, сабраныя ў месцах знішчэння, здзейсненага немцамі і іх памагатымі ў 1942 годзе» і выява Шчыта Давіда — яўрэйскага сімвала.
Помнік над брацкай магілай — аркі (сімвала крыві жывых і мёртвых), жалезныя трубы (сімвалы калючага дроту гета), дзве калоны (сімвалы надзеі на сучаснае і будучыню).
Civettictis civetta
Civettictis civetta — млекакормячае з сямейства Viverridae атрада драпежных. Адзіны від у родзе Civettictis, раней яго адносілі да роду цывет Viverra.
Апісанне
Па форме цела гэта цывета падобная на котку. У яе шырокая галава з завостранай пысай, кароткімі, вострымі вушамі, трохі коса прарэзанымі вачыма і зрэнкамі круглай формы. Цела доўгае і тоўстае. Хвост сярэдняй даўжыні, і даўжыня яго роўная прыблізна палове даўжыні цела. Ногі сярэдняй даўжыні. Мех у яе грубы і даволі рэдкі. Грыва цягнецца па сярэдзіне цела і заканчваецца ля хваста. Асноўны колер поўсці — попельна-жаўтлява-шэры, на ім часта выступаюць цёмна-бурыя плямы. У розных асобін яны размешчаны на розных месцах. На хвасце размешчаны найбольш густы мех. На хвасце ў яе ёсць каля 5 чорных кольцаў, а заканчваецца ён цёмна-бурым кончыкам. Звычайна даўжыня цела не перавышае 65 см, Даўжыня хваста каля 30 см. Вышыня ў карку 25-30 см.
У няволі гэтых цывет трымаюць толькі ў клетках, кормяць мясам і асабліва птушкамі. Калі цывета злоўленая маладой, яна хутка становіцца ручной.
Распаўсюджванне
Распаўсюджаная ў Афрыцы на поўдзень ад Сахары, за выключэннем паўднёвай Афрыкі і Самалійскага паўвострава.
Падвіды
Вылучаюць 6 падвідаў Civettictis civetta :
Ахова
Занесеная ў Дадатак III CITES ў Батсване.
Арынока
Арынóка — рака ў Паўднёвай Амерыцы.
Даўжыня ракі 2730 км. Плошча вадазбору 1086 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 29 тыс. м³/сек.
Бярэ свой пачатак на Гвіянскім нагор’і ў Венесуэле ля мяжы з Бразіліяй, адкуль пачынае апісваць грандыёзную дугу: спачатку цячэ на паўднёвы захад потым на захад, поўнач і на паўночны ўсход, дзе нарэшце ўпадае ў заліў Парыя Атлантычнага акіяна. Адзін з прытокаў ракі утварае самы высокі вадаспад у свеце — Анхель, вышынёй 979 м.
У вярхоўі Арынока прадстаўлены класічны прыклад біфуркацыі рэк. Рака Касік’ярэ, якая пачынаецца як рукаў Арынока, становіцца яе адгалінаваннем і ўпадае ў Рыу-Негру (прыток Амазонкі), ствараючы натуральны канал паміж Арынока і Амазонкай.
Хамерсміцкі мост
Хамерсміцкі мост (Hammersmith Bridge) — падвесны мост праз Тэмзу ў заходнім Лондане. Мост злучае цэнтр лонданскага бора Хамерсміт і Фулэм на паўночным беразе Тэмзы з раёнам Барнс бора Рычманд-апан-Тэмз. Мост дазваляе аўтамабільны рух і праход пешаходаў. Гэта другі сталы мост на гэтым месцы.
Гісторыя
Збудаванне моста было ўхвалена парламенцкім законам у 1824 годзе, на наступны год мост пачалі будаваць. Гэта быў першы падвесны мост праз Тэмзу, ён быў спраектаваны Уільямам Тырні Кларкам. Будаўніцтва моста абыйшлося ў £80,000, праезд па мосту быў платным.
Да 1870-х гадоў мост Хамерсміт ужо не спраўляўся з нагрузкай цяжкага транспарту, яго ўласнікі занепакоіліся, калі ў 1870 годзе 11-12 тысяч людзей сабраліся на мосце для таго, каб прагледзець на лодкавую рэгату, якая пад мостам праходзіла адзнаку трохі меншую за палову дыстанцыі гонкі працягласцю 4¼ мілі. У 1884 годзе часовы мост быў узведзены для падтрымання руху падчас будаўніцтва сталага моста.
Сучасны падвесны мост быў спраектаваны інжынерам сэрам Джозефам Безалетам і стаіць на тым жа падмурку, што і старая канструкцыя Кларка. Новы мост быў пабудаваны кампаніяй Дыксан, Эплбі і Торн. Мост быў адкрыты спадчынным прынцам Эдуардам 11 чэрвеня 1887 года.
Сушына (возера, каля вёскі Будзькаўшчына)
Су́шына — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Нача (прыток Заходняй Дзвіны), за 28 км на паўднёвы захад ад горада Полацк, каля вёскі Падазер’е.
Плошча паверхні возера 1,01 км², даўжыня 1,42 км, найбольшая шырыня 1 км. Глыбіня возера дасягае 7,5 м, сярэдняя каля 4,2 м. Плошча вадазбору 16,6 км². Аб’ём вады ў возеры 4,23 млн м³. Катлавіна тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 6—9 метраў, спадзістыя. На вышыні 0,5—1,2 м тэраса. На поўначы, паўночным усходзе і поўдні возера балота і схілы катлавіны невыразныя. Берагі нізкія, вышынёй 0,1—0,2 м, пясчаныя. Ложа возера спадзістае. Найбольшыя глыбіні каля паўночна-ўсходняга берага возера. Да глыбіні 2 м дно возера пясчанае, глыбей выслана апясчаненым глеем. Возера Сушына эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць 2 меліярацыйныя каналы. Злучана пратокамі з возерам Жураўна і ракой Нача. Сцёк па Будзькаўшчынскім канале.
Прыбярэжная надводная расліннасць пашырана да глыбіні 2,5—3,5 м, падводная да глыбіні 3,5—4,5 м.
Арапаха
Арапа́ха (саманазва: Hinono'eiteen, Arapaho) — алганкінскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Агульная колькасць (2016 г.) - 8 400 чал.
Гісторыя
Да пачатку XVIII ст. арапаха насялялі рэгіён Вялікіх азёр, адкуль мігрыравалі на паўднёвы захад. Паводле вуснай традыцыі, на шляху яны мінавалі вялікую раку, магчыма Місуры. У мінулым існавала 5 асобных груп, што размаўлялі на асобных дыялектах. На раннім этапе міграцыі з ліку арапаха вылучыліся гравантры, якія ў нашы дні разглядаюцца як асобны народ. Астатнія кансалідаваліся ў паўднёвую і паўночную галіны.
На Вялікіх раўнінах арапаха асвоілі конегадоўлю, займаліся паляваннем на бізонаў і іншых жывёл, рабілі напады на суседнія індзейскія народы. У пачатку XIX ст. заключылі саюз з шаенамі, які дазволіў істотна павялічыць паляўнічыя тэрыторыі. Правадыр Малы Крумкач (1810 - 1889 гг.) праславіўся як пасрэднік у мірных пагадненнях. У 1840 г. ён садзейнічаў заключэнню мірнай дамовы паміж шаенамі, сіў, каманчамі і каёва. Пазней пасрэднічаў у перагаворах з амерыканцамі.
У 1851 г. паўночныя арапаха і шаены заключылі дагавор з ЗША аб размежаванні зямель на Вялікіх раўнінах. Адкрыццё ў 1858 г. на іх тэрыторыях золата прывяло да скасавання дагавора. Многія арапаха ўдзельнічалі ў Індзейскіх войнах на баку сіў і шаенаў. У 1867 г. паўночныя арапаха заключылі дагавор аб вылучэнні для іх рэзервацыі ў Ваёмінгу. У 1892 г. паўднёвыя арапаха, што насялялі Аклахому, атрымалі правы на амерыканскае грамадзянства і прыватныя землі.
Культура
Пасля перасялення на Вялікія раўніны галоўнымі заняткамі арапаха былі гадоўля коняў і паляванне на бізонаў. Жанчыны былі заняты хатняй гаспадаркай і збіральніцтвам. У фальклоры практычна не захавалася ўспамінаў пра земляробства ў мінулым. У нашы дні займаюцца жывёлагадоўляй, абслугоўваннем турыстаў, у Аклахоме — земляробствам. Папулярна служба ў арміі ЗША.
Асноўны традыцыйны від паселішча — часовы лагер, які складаўся з каркасных тыпі. Мужчыны і жанчыны аддавалі перавагу скураной вопратцы, якая ўключала вузкія штаны, кашулю, капялюшы, упрыгожаныя махрамі, пер'ем, пацеркамі. Мужчыны ўпрыгожвалі цела фарбамі і татуіроўкамі падчас вайны або ў рытуальных мэтах. Звычайнай зброяй лічыліся лук і стрэлы, булавы, сякеры, нажы. Для абароны карысталіся шчытамі.
Пераважалі пашыраныя сем'і са шчыльнымі сувязямі паміж братамі і сёстрамі, але пазбяганнем старэйшых сваякоў супрацьлеглага полу. Шлюбы заключаліся па дамове паміж сем'ямі або шляхам выкрадання нявесты. У першым выпадку пасаг уносілі абодвы бакі. Маладая сям'я звычайна жыла з бацькамі жонкі. Адлік сваяцтва для жанчын вёўся па жаночай лініі, для мужчын — па мужчынскай. Прыватную маёмасць пасля смерці знішчалі або размяркоўвалі паміж сваякамі. Сустракаліся выпадкі палігініі, але жонкі звычайна былі роднымі сёстрамі або жонкамі памерлых братоў. У выхаванні малых дзяцей актыўную ролю адыгрывалі бабулі. Школьная адукацыя стала магчыма з 1871 г.
Жыццёвы цыкл кожнага арапаха быў падзелены на 4 часткі: дзяцінства, юнацкасць, сталасць і старасць. Пераход у кожную ўзроставую групу суправаджаўся ініцыяцыяй. Найбольшую сацыяльную перавагу мелі старыя сваякі. Мужчыны і радзей жанчыны маглі набываць сваю індывідуальную тоеснасць праз абрады, звязаныя з адыходам ў адасобленыя месцы ад 4 да 7 дзён. Яны суправаджаліся пастамі і мроямі. Мужчыны мелі магчымасць дасягнуць высокага статусу на вайне.
Пашыраныя сем'і ўлаковаліся ў адным лагеры. Яны аб'ядноўваліся ў групу з некалькімі іншымі сямейнымі лагерамі на чале выбранага старасты. Таксама выбіраліся ваенныя правадыры, правадыры, што сачылі за паводзінамі. Найбольш актуальныя пытанні вырашаў агульны сход або сход старэйшын. Унутраныя канфлікты часцей здараліся з-за шлюбнай няслушнасці ці забойства. Пры гэтым група сем'яў магла раскалоцца.
У канцы лета або ў пачатку восені маладыя воіны арганізоўвалі напады на іншыя групы і суседнія плямёны з мэтай выкрадання коняў. Радзей здараліся сутычкі на спрэчных тэрыторыях. Існавалі звычаі скальпавання ворагаў, жорсткіх катаванняў палонных з далейшым забойствам.
Арапаха маюць багаты фальклор. Шырока вядомы казкі і міфы пра трыкстэра павука Ніханкана, сірату Знойдзенага ў Траве, дваянят За Дзвярыма і Веснавога Хлопца, дзяўчынку-чараўніцу Лыкавыя Ножкі і г. д. Вельмі разнастайны спеўны і танавальны фальклор. Распаўсюджаныя музычныя інструменты — барабаны і бразготкі.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія заснавана на веры ў адзінага Творцу, які фарміраваў сусвет з дапамогай сваёй жыццёвай сілы. Яна прысутнічала ў навакольных жывёлах, раслінах, мінералах, што маглі з'яўляцца пасрэднікамі паміж Творцам і чалавекам. Важную ролю ў шанаванні Творцы адыгрываюць рэлігійныя цырымоніі. Існуюць нават цырыманіяльныя групы мужчын, кожная з якіх валодае асабістымі патаемнымі ведамі.
Эдвард Матэй Ромер
Эдвард Матэй Ян Ромер (Edward Mateusz Jan Römer;, Волагда, Расійская імперыя — 22 лістапада 1900 ці , в. Лунна, Расійская імперыя) — мастак. З шляхецкага роду Ромераў. Брат Альфрэда Ізідора Ромера.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Волагдзе, дзе бацька Эдвард Ян Ромер разам з маці Эдварда Матэя Зоф’яй з Белазораў адбываў 13-гадовую ссылку за супрацоўніцтва з эмісарам Маладой Польшчы Шыманам Канарскім.
У 1852 годзе сям’я вярнулася на Радзіму, дзе жылі ў радавым маёнтку ці ў Вільні. Здольны Эдвард Матэй Ромер вучыўся малюнку спачатку ў бацькі мастака-аматара, а потым у Канута Русецкага, свайго бацькі — Эдварда Яна (вучня Міхала Падалінскага і Рустэма) і Яна Зянкевіча. У 1867 годзе скончыў Віленскую гімназію і выехаў на вучобу ў дзе ён вучыўся пад кіраўніцтвам К. Шульц да 1869  года. Малюнкі Э. М. Ромера змяшчаліся ў «». У 1870 годзе Ромер перавёўся ў Мюнхенскую акадэмію мастацтваў, дзе вучыўся ў Г. Аншуца, А. Сойтца, А. Ромберга, у майстэрні баталіста Ф. Адама. Ромер Падтрымліваў адносіны з эмігрантамі з былой Рэчы Паспалітай В. Чахурскім, Ю. Брантам, Ю. Косакам, М. Герымскім. Быў пад уплывам Макса Герымскага і праф. Бранта. Герымскі высока цаніў яго як пейзажыста. Пэўны час Эдвард Ромер працаваў у майстэрні Ксаверыя Пілата. Першыя працы ў Мюнхене «Вяртанне з ярмаркі» і «Пікет».
З 1873 годзе падчас падарожжа пабываў у Вене, Меране, Варшаве. У 1878 годзе вярнуўся ў Вільню і адкрыў на вуліцы Бокшта ў старым доме Ромераў мастацкую майстэрню, якой карыстаўся ёй сумесна з братам Альфрэдам Ізідорам Ромерам і сябрам Францішкам Юргілевічам.
У гэты час пісаў ён галоўным чынам бытавыя жанравыя сцэнкі, пейзажы: «Завіруха», «Перад вакзалам», «Перад майстэрняй». Маляваў партрэты «Каваль», «Сялянін у футравай шапцы». Майстэрскі напісаны «Партрэт бацькі мастака» — свайго сябра Ю. Юргілевіча.
Шэраг яго твораў прысвечаны ўдзельнікам паўстання Кастуся Каліноўскага: «Патруль», «Хаціна ў лесе». Пэндзлю Эдварда Матэя Ромера належыць партрэт народнага літоўскага паэта (190x101, алей). На палатне паўстае постаць волата. Палац, месцячковыя дамы, нават ветраны млын у параўнанні з ім здаюцца цацачнымі. Паэт бы магутная глыба стаіць на зямлі, сягаючы да неба. Апрануты сціпла, ён стаміўся, зняў галаўны ўбор і навесіў на руку ковенькі, на якую апіраецца, у правай руцэ трымае хусцінку, якой толькі што выцер твар. Непакорныя валасы, шырокі твар, прасветлены лоб, на маршчыністым валявым задуменным твары трывога і надзея. Складваецца ўражанне, што паэт вандруе па вёсках і мястэчках, заклікаючы народ да змагання за лепшую долю.
У 1873 годзе працы Ромера экспанаваліся ў : «Адпачынак перад карчмой», «Вузкакалейка на Літве», «Чыгуначная станцыя», У парку", «Куліч», «Пад таполямі», «Мяцеліца». На выстаўцы ў Варшаве палотны «Чыгуначная станцыя», «На запусты», «Пасля работы», «Вяртанне» былі куплены.
16 сакавіка 1880 года ажаніўся з Юзэфай Чахоўскай гербу «Окша», дачкой Аляксандра Чахоўскага і Валерыі Ромер, і атрымаў у якасці пасагу Лунна.
У 1894 годзе на выстаўке сучаснага мастацтва ў Львове карціна «Мяцеліца-2» атрымала срэбраным медалем.
Ромер выстаўляў свае працы ў Парыжы, Вене, Берліне, Мюнхене, дзе карціна «Мая хата» атрымала прыз і была куплена прафесарам мастацтва з Бруселя І. Дэ Гасам. Апошнімі яго працамі былі пейзажы з хлопчыкам на кані, зімовая карціна «Тры каралі» і нескончаная праца «Ад’езд дыцэзіі жмудскага біскупа». Таксама Ромер пакінуў многа эскізаў.
Ромер пасля цяжкага запалення лёгкіх меў клопаты са здароўем, але не пакідаў маляваць. Апошнія тры гады жыцця з-за хваробы Ромер пражыў у Лунна, працаваў мала. Памёр Эдвард Матэй Ромер 10 лютага 1900 года ў Лунне. Пахаваны ў радавой капліцы ў Троках. Карціны Ромера захоўваюцца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве («Амазонка»), Кракава («На выпасе-2»), у ў Вільнюсе (7 работ) і ў музеі Каўнаса.
Арэхаўна
Назву Арэ́хаўна маюць:
Драгобыцкая вобласць
Драго́быцкая во́бласць (Дрогобицька область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ва Украінскай ССР, якая існавала ў перыяд з 1939 па 1959 гг.
Утварэнне і тэрыторыя
Драгобыцкая вобласць была ўтворана 27 лістапада  1939 г. на былых усходніх землях ІІ Польскай Рэспублікі з 10 яе былых заходнеўкраінскіх паветаў:
21 мая 1959 года Драгобыцкая вобласць была ўключана ў склад Львоўскай вобласці УССР.
Лагаш
Лага́ш — старажытная дзяржава ў Шумеры, на тэрыторыі сучаснага Ірака.
Паселішчы на месцы Лагаша існавалі з канца V тыс. да н.э., пісьмовыя ўпамінанні адносяцца да XXVI—II ст. да н.э. У XXVI—XXIV ст. да н.э. Лагашам кіравала дынастыя, заснаваная Ур-Наншэ, якая дасягнула найбольшай магутнасці пры царах Эанатуме і Энтэмене. Узмацненне ролі жрацоў, закабаленне імі свабодных абшчыннікаў прывяло да росту народнай незадаволенасці і захопу ўлады Уруінімгінай (XXIV ст. да н.э.), які абвясціў шэраг сацыяльных рэформ. У XXIV ст. да н.э. Лагаш заваяваны царом Акада Сарганам Старажытным. Новы ўздым Лагаша адбыўся пры цару Гудэа (XXII ст. да н.э.). 3 пач. II тыс. да н.э. страціў сваё значэнне.
3 1877 раскопкі Лагаша вялі французскія археолагі Э. дэ Сарзек, Г. Крос, А. дэ Жэнуяк і А. Паро. Імі знойдзены такія помнікі, як «Стэла каршуноў», надпісы Уруінімгіны, статуі і надпісы Гудэа, архіў храма багіні Бабы (Бау).
Лагаш знаходзіцца за 22 км ад сучаснага горада Аш-Шатра.
Лускаўніцы
Лускаўніцы (Lepismatidae) — сямейства насякомых атрада шчацінахвостак.
Апісанне
Цела верацёнападобнае, у большасці відаў пакрытае лускавікамі (адсюль назва). Вочы фасетачныя, несудакранальныя. Вусікі доўгія, маюцца 3 членістыя прыдаткі на канцы брушка. Ротавыя органы грызучыя. Бяскрылыя. Хутка бегаюць. Актыўныя ноччу.
Асаблівасці біялогіі
Развіццё з няпоўным ператварэннем. Лічынкі падобныя на дарослых насякомых, але 3 заднія сегменты вырастаюць пры чарговых ліньках.
Кормяцца жывёльнымі і расліннымі рэшткамі. Псуюць кнігі, цукар, крухмал, муку.
Псалом 23
Псалом 23 (24 паводле масарэцкай нумарацыі) канчае 3-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — пахвальны гімн Цару славы.
Чорнае люстэрка (тэлесерыял)
«Чорнае люстэрка» (Black Mirror) — брытанскі фантастычны тэлесерыял, створаны па сцэнары Чарлі Брукера. Серыі не звязаныя паміж сабой ні сюжэтам, ні акцёрамі, ні часам або месцам апавядання. Па словах Брукера, усе сюжэты аб'ядноўвае толькі сатыра на той лад жыцця, што распаўсюджаны ў сучасным грамадстве. Скразная тэма — уплыў інфармацыйных тэхналогій на чалавечыя адносіны.
Прэм'ера першага сезона адбылася 4 снежня 2011 года на тэлеканале Channel 4, паказ другога сезона пачаўся 11 лютага 2013 года. 16 снежня 2014 года выйшла спецыяльная калядная серыя. У верасні 2015 года кампанія Netflix замовіла вытворчасць трэцяга сезону, які складаецца з 6 серый, паказ якіх адбыўся 21 кастрычніка 2016 года. Паказ чацвёртага сезону, які складаецца з 6 серый, запланаваны на 2017 год.
Зэлэны Бір (Васылькіўскі раён)
Зэлэны Бір (Зеле́ний Бір) — пасёлак у Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 2837
IC 2837 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Авакум (прарок)
Авакум (חֲבַקּוּק, [ḥabaqūq]) — адзін з біблейскіх 12-ці меншых прарокаў, які, паводле падання, паходзіў з Сімяонава пакалення і жыў у часы вавілонскага палону.
Ірына Уладзіміраўна Халіп
Ірына Халіп (нар., Мінск, Беларуская ССР) — беларуская журналістка (асноўныя тэмы публікацый: палітыка, правы чалавека, карупцыя). Палітзняволеная, вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзілася і пражывае ў Мінску. Бацька, беларус па нацыянальнасці, Уладзімір Трафімавіч Халіп — вядомы кінасцэнарыст, драматург, літаратар і публіцыст. Маці, Люцына Юр’еўна Бяльзацкая, яўрэйка па нацыянальнасці, нарадзілася ў Варшавы. Дзед па маці — вядомы польскі і беларускі кампазітар Юрый Бяльзацкі.
Скончыла факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1989).
Працавала ў рэдакцыях газет «Чырвоная змена» (1989—1990), «Советская Белоруссия» (1994—1995), «Имя» (1995—1999), часопіса «Парус» (1990—1994). Была галоўным рэдактарам газеты «Имя» (1998—1999), намеснікам галоўнага рэдактара «Белорусской деловой газеты» (1999—2006). Уласны карэспандэнт «Новой газеты» (Расія, з 2003 г.). Ганаровы сябра расійскага ПЭН-цэнтра (з 1999).
Пераслед
Неаднаразова падвяргалася крымінальнаму пераследу за сваю прафесійную дзейнасць.
2 красавіка 1997 года падчас мітынга супраць аб’яднання Беларусі і Расіі яна і яе бацька, вядомы кінасцэнарыст, драматург, літаратар Уладзімір Халіп, былі збітыя міліцыянтамі. У знак пратэсту супраць закрыцця крымінальнай справы, узбуджанай у сувязі з гэтымі падзеямі, дала па твары следчаму пракуратуры (за што яе пакаралі штрафам у памеры 400.000 беларускіх рублёў).
За публікацыю цыкла артыкулаў пра карупцыю ва ўладных структурах зведвала пераслед, двойчы прыцягвалася да крымінальнай адказнасці, але не была асуджаная.
19 снежня 2010 года, у дзень прэзідэнцкіх выбараў, падверглася сілавому затрыманню па дарозе з плошчы Незалежнасці і была змешчаная ў СІЗА КДБ. Падчас знаходжання І.Халіп у СІЗА КДБ улады спрабавалі забраць з сям’і ў дзіцячы дом трохгадовага сына журналісткі — Данііла Саннікава.
У канцы снежня 2010 г. І.Халіп было прад’яўлена абвінавачанне па крымінальнай справе, узбуджанай следчым упраўленнем папярэдняга расследавання ГУУС Мінгарвыканкама па чч. 1 і 2 арт. 293 КК (масавыя беспарадкі).
11 студзеня 2011 года міжнародная арганізацыя Amnesty International прызнала яе вязнем сумлення.
29 студзеня 2011 г. мера стрымання была змененая на падпіску аб нявыездзе з хатнім арыштам.
4 красавіка 2011 г. абвінавачанне было перакваліфікаванае на арт. 342 (дзеянні, якія груба парушаюць грамадскі парадак).
Азорскі ўніверсітэт
Азорскі ўніверсітэт (Universidade dos Açores) — партугальская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Понта-Дэлгада.
Ірына Уладзіміраўна Халіп
Пераслед
16 мая 2011 г. у судзе Заводскага раёна Мінска І. Халіп была асуджана на 2 гады зняволення з 2-гадовай адтэрміноўкай.
19 ліпеня 2013 г. судом Партызанскага раёна Мінска пакаранне з І. Халіп было знятае.
Сям’я
Жонка беларускага дыпламата, палітычнага і грамадскага дзеяча, кандыдата у прэзідэнты Андрэя Саннікава. Мае сына Данііла 2007 г.н.
Пескічы
Пескічы (Peschici) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Alstom
Alstom (раней GEC-Alsthom) (euronext: FR0010220475 ALO) — буйная французская машынабудаўнічая кампанія, адзін з сусветных лідараў (нароўні з Siemens і Bombardier) у вытворчасці энергетычнага абсталявання і чыгуначнага транспарта. Штаб-кватэра — у Левалуа-Перэ (Францыя).
Пескічы
Насельніцтва складае 4 308 чалавек (2020 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87,22 чал./км². Займае плошчу 49,39 км². Паштовы індэкс — 71010. Тэлефонны код — 0884.
Alstom
Уласнікі і кіраўніцтва
31 % акцый Alstom належыць французскаму будаўнічаму гіганту Bouygues, 60 % — істытуцыянальным фундатарам, 7,5 % — прыватным акцыянерам, 1,5 % — супрацоўнікам.
Галоўны кіраўнік і старшыня савета дырэктараў — Патрык Крон.
Пескічы
Святым заступнікам населенага пункта лічыцца прарок Ілья.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Свідвін (гміна)
Сві́двін (Świdwin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідвінскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свідвіне. Плошча гміны складае 247,34 км². Станам на 2005 год у гміне Свідвін пражывалі 6,165 чалавек, шчыльнасць — 24,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 46 населеных пунктаў.
Яцькы
Яцькы (Яцьки́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Псалом 25
Псалом 25 (26 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 4-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва пра абарону.
Габрыэле Арыялі
Габрыэле Арыялі (Gabriele Oriali; нар. ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1982 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Саюз вызвалення Беларусі (1946—1947)
Саюз Вызвалення Беларусі — беларуская канспірацыйная незалежніцкая арганізацыя моладзі у 1946—1947 гг., якая дзейнічала ў Баранавіцкай вобласці Беларускай ССР.
Гісторыя і дзейнасць
Саюз Вызвалення Беларусі быў заснаваны ў лістападзе 1946 г. ў Навагрудку па ініцыятыве рэпатрыіраванага на радзіму былога члена Беларускай Незалежніцкай Партыі Генадзя Казака. На чале арганізацыйнага аддзелу стаў Міхась Кожыч (псеўданім «Дубовы»), у той час як на чале фінансавага — Кастусь Рамановіч (псеўданім «Сокал»). Г. Казаком была распрацавана палітычная праграма арганізацыі. Асноўнай мэтай абвяшчалася стварэнне беларускай нацыянальнай дзяржавы, якая павінна стаць рэспублікай працоўнага сялянства, рабочых і інтэлігенцыі. У дзяржаву ўключаліся ўсе тэрыторыі, дзе пражывалі і мелі колькасную перавагу беларусы (Міншчына, Беласточчына, Віленшчына, Віцебшчына, Гродзеншчына, Магілёўшчына, Палессе, Полаччына і Смаленшчына). Эканамічнай асновай дзяржавы абвяшчалася дзяржаўная ўласнасць на зямлю, заводы і фабрыкі, усе віды транспарту і камунікацый. Продаж зямлі не дапускаўся.
Арганізацыйны камітэт галоўную стаўку рабіў на папаўненне арганізацыі настаўнікамі, студэнтамі педагагічных інстытутаў, тэхнікумаў, вучнямі педвучылішчаў і сярэдніх школ. Дзейнасць арганізацыі галоўным чынам была абмежаваная правядзеннем антысавецкай прапаганды, але таксама сябры арганізацыі не выключалі ўзброенный супраціў, у т.л. тэракты. Былі ўтвораныя мясцовыя аддзелы арганізацыі. Арганізацыя базавалася на сістэме «троек», але належнай сістэмы канспірацыі не было: напрыклад, вяліся пратаколы пасяджэнняў кіраўніцтва арганізацыі, якія пасля трапілі ў рукі МГБ.
Пад канец мая 1947 г. савецкія спецслужбы арыштавалі ў Баранавіцкім раёне 18 членаў арганізацыі, якіх выдалі правакатары. У хуткім часе таксама было арыштаванае і кіраўніцтва арганізацыі. 30 жніўня 1947 г. ваенны суд прысудзіў дзеячаў арганізацыі на тэрмін ад 8 да 25 гадоў лагераў.
Вядомыя 15 сяброў арганізацыі, якія былі асуджаны па справе Саюза Вызвалення Беларусі савецкім ваенным трыбуналам у Баранавічах 29—31 жніўня:
Па іншай інфармацыі Віталь Губарэвіч быў асуджаны не адразу, а толькі праз нейкі час, калі ў вячэрняй школе, дзе той вучыўся, нехта выкалаў вочы партрэту Сталіна, у чым быў абвінавачаны Віталь Губарэвіч, які атрымаў 10 гадоў канцлагераў.
Актыўны сябр арганізацыі Алесь Бажко не быў арыштаваны і засуджаны, а ў далейшым выступаў як публіцыст, які змагаўся з нацыяналізмам. Інфармацыю аб супрацоўніцтве Алеся Бажко з савецкімі спецыяльнымі службамі пацвярджаў былы выкладчык Гродзенскага педінстытута Браніслаў Ржэўскі: КДБ падаслала Бажко да Ржэўскага, калі той аднойчы быў выкліканы ў Мінск, нібы для ўдакладнення праграмы па беларускай літаратуры — тры дні Бажко ўвіхаўся каля Ржэўскага, а потым змест іх размоў быў прыгаданы на допытах Ржэўскага, якія праводзілі супрацоўнікі КДБ у 1957 годзе.
У 1993 г. прэзідыумам Гродзенскага абласнога суда рэабілітаваны толькі 1 чал.
Маладзечанскі завод металаканструкцый
«Маладзечанскі завод металаканструкцый» (МЗМК) — найбольшы ў Еўропе завод будаўнічых матэрыялаў з металу, заснаваны ў снежні 1968 г. у Маладзечне (Мінская вобласць, Беларусь). На 2015 г. прадпрыемства мела звыш 560 прылад абсталявання магутнасцю звыш 30 тыс. тон металаканструкцый за год. Асноўным абсталяваннем былі: пракатны стан магутнасцю звыш 110 тыс. тон за год для выпуску гнутазварных профіляў квадратнага і прамавугольнага сячэння, электразварных труб і гнутых швелераў; пракатная лінія магутнасцю звыш 40 тыс. тон за год для вырабу стальных ліставых гнутых профіляў з трапецыяпадобнымі гофрамі з ацынкавана-афарбаванай сталі (профнасціл); аўтаматычная лінія вытворчасці трохслойных сценавых і дахавых сэндвіч-панэляў з напаўняльнікам з мінеральнай ваты. У 2012 г. вытворчасць завода перавысіла спажыванне будаўнічых металаканструкцый у Беларусі.
З 2000 г. завод быў асноўным пастаўніком металаканструкцый для шэрагу буйных будынкаў:
Свябодзін (гміна)
Свябо́дзін (Świebodzin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свебадзінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свябодзіне. Плошча гміны складае 227,36 км². Станам на 2004 год у гміне Свябодзін пражывалі 29 794 чалавекі, шчыльнасць — 131 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Гавіялавыя
Гавіялавыя (Gavialidae) — сямейства паўзуноў з атрада кракадзілаў. Да яго ставяцца два сучасных віды: Gavialis gangeticus і, пасля нядаўніх даследаванняў, Tomistoma schlegelii.
Дом культуры (Мазыр)
Дом культуры — будынак у гістарычным цэнтры Мазыра, размешчаны па Ленінскай вуліцы, 23. У будынку размяшчаецца Мазырскі драматычны тэатр імя Івана Мележа.
Пабудаваны ў 1929—1932 гг. як клуб-тэатр.
Чэрванэ (Застугнянскі сельсавет)
Чэрванэ (Червоне́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Застугнянскага сельсавета.
Дом культуры (Мазыр)
Архітэктура
Помнік архітэктуры канструктывізму. Двухпавярховы асіметрычны ў плане П-падобны цагляны будынак мае дакладна размежаваныя відовішчную і клубную часткі, якія функцыянуюць самастойна, аб’ёмы аб’яднаны пры дапамозе папярочнага крыла-перахода. Уваход у тэатр вырашаны ў выглядзе паўкруглай каланады на галоўным фасадзе. Архітэктура фасадаў заснавана на спалучэнні круглаватага і прамавугольнага аб’ёмаў, па рытме прамавугольных вертыкальных і гарызантальных аконных праёмаў. Відовішчная частка будынка ўключае паўкруглы вестыбюль, фае з бакавымі лесвіцамі, глядзельную залу, сцэну і службовыя памяшканні для акцёраў па баках. Месцы ў глядзельнай зале размешчаны амфітэатрам.
Sárgatúró
Sárgatúró, шаргатуро (літаральны пераклад "жоўты тварог") — венгерскі пачастунак на свята Вялікадня, які прынята гатаваць у каталіцкіх рэгіёнах, напрыклад у Сабольч-Сатма-Беразе.
Звычаі, звязаныя з шаргатуро, уключалі ў сябе прынясенне кошыка з ежай на Велікодную імшу, каб святар асвяціў святочную ежу. У некаторых вёсках асвячоны шаргатуро ў кошыку насілі па хаце, каб адагнаць зло.
Гатаванне
Змешваюць малако, яйкі і цукар, пасля чаго кіпяцяць сумесь і часта памешваюць, пакуль яна не пачне камячыцца, як тварог. Затым дадаецца ваніль. Калі ўтварыліся камякі, сумесь кладуць у грубую тканіну і адціскаюць, каб выдаліць лішнюю вільгаць. Затым верхнюю частку тканіны перавязваюць стужкай і вывешваюць, каб яна вада сышла і сумесь зліплася. Страву падаюць халоднай з іншымі святочнымі стравамі, такімі як вяндліна, калачы і вараныя яйкі. Акрамя асноўнага рэцэпту, сямейныя рэцэпты могуць вар'іравацца, дадаючы разынкі, альбо карыцу, альбо мушкатовы арэх у якасці дадатковых спецый.
IC 2838
IC 2838 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Умань
Умань  — горад у Чаркаскай вобласці Украіны. Размешчаны на р. Уманка. Насельніцтва — каля 90 тыс. жыхароў (2005).
Вядомы з 1616, горад з 1795.
Чыгуначная станцыя. Прадпрыемствы машынабудавання, лёгкай прамысловасці, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
2 ВНУ. 3 музеі; карцінная галерэя.
У горадзе знаходзіцца дэндрапарк «Сафіеўка», помнік ландшафтнага тыпу садова-паркавага мастацтва канца XVIII — першай паловы XIX стагоддзя,.
Застугна (Васылькіўскі раён)
Застугна (Засту́гна) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Застугнянскага сельсавета.
Іван Нічыпаравіч Залатарэнка
Іван Залатарэнка (? —, Стары Быхаў) — нежынскі казацкі палкоўнік, наказны гетман Запарожскага войска (1654—1655).
У час вайны 1654—1667 гадоў Багдан Хмяльніцкі даручыў Залатарэнку кіраваць 20-тысячнай групоўкай казакаў у Беларусі. Дапамагаючы царскім ваяводам, Залатарэнка захапіў Гомель, Чачэрск, Новы Быхаў, Прапойск, Бабруйск, Глуск, Свіслач, Койданаў ды іншыя гарады. Жыхары панічна баяліся ягонага войска з-за жорсткага гвалту, які чынілі казакі. Залатарэнка загінуў у час аблогі Старога Быхава (восень 1655).
Гідрасіла
ААТ «Гідрасіла ГРУП» — найбуйнейшы вытворца гідраўлічных сілавых машын і кампанентаў гідрамашын на тэрыторыі краін СНД. У склад «Гідрасіла ГРУП» уваходзіць 6 вытворчых прадпрыемстваў, размешчаных на тэрыторыі СНД: На дадзены момант на прадпрыемствах «Гідрасіла ГРУП» працуе каля 4000 чалавек.
Псалом 26
Псалом 26 (27 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 4-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Часта чытаецца вернікамі пры небяспецы і пры дзякаванні за збавенне ад яе. Галоўная тэма гэтага псалма — бясстрашнае спадзяванне на Бога.
Свецце (гміна)
Све́цце (Świecie) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свецкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свецці. Плошча гміны складае 174,81 км². Станам на 2006 год у гміне Свецце пражывалі 33269 чалавек, шчыльнасць — 190,3 чал./км².
Бэзп’ятнэ
Бэзп’ятнэ (Безп'я́тне) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Застугнянскага сельсавета.
IC 2839
IC 2839 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
П’етрамантэкарвіна
П'етрамантэкарвіна (Pietramontecorvino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 2931 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 71 км². Паштовы індэкс — 71038. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Alberto da Montecorvino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Caracal
Caracal — род млекакормячых сямейства каціных (Felidae).
Гісторыя класіфікацыі
Назва Caracal была прапанавана Джонам Эдвардам Греем у 1843 годзе, як родавая назва для аднаго адзінага віду каціных, што жыве ў Афрыцы і паўднёва-заходняй Азіі, Caracal caracal.
У 2000 годзе Матэрн і МакЛенан разглядалі від як сястрынскі таксон да сервала.
Да 2006 года таксанамічная класіфікацыя Caracal як манатыпнага роду мела шырокае прызнанне.
Відавы склад
Браен і Джонсан (2007) на аснове пробаў ДНК уключыл у род Caracal тры віды:
Рэканструкцыі філагенезу
Агульны продак усіх трох відаў гэтага роду жыў 5,6 мільёнаў гадоў таму, агульны продак каракала і залатой коткі жыў прыкладна 1,9 мільёнаў гадоў таму. Гэтая таксанамічная рэкласіфікацыя была часткова прынятая членамі Групы спецыялістаў МСАП, з прызнаннем належнасці залатой коткі да роду Caracal, але пакідаючы сервала ў асобным манатыпным родзе Leptailurus.
У апошняй зводцы па сусветнай фаун5 («Віды млекакормячых свету», 2005) яго аўтары схіляюцца да узвышэннф рангаў усіх трох відаў да ўзроўню асобных родаў :
Кулыбаба
Кулыбаба (Кулиба́ба) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Застугнянскага сельсавета.
Рускае Адзінства
Рускае Адзінства (Русское Единство) — палітычная партыя і аднайменны агульнакрымскі грамадска-палітычны рух, заснаваны ў 2008 годзе. У перыяд крымскага крызісу лідар партыі Сяргей Аксёнаў адыграў важную ролю ў анексіі Крыма Расійскай Федэрацыяй, за што дзейнасць партыі была забаронена ўладамі Украіны ў 2014 годзе.
Гісторыя
Партыя была заснавана ў 2008 годзе пад назвай «Авангард». Лідарам партыі быў Максім Каваленка. Са жніўня 2010 года партыя пачала называцца «Рускае адзінства», а ўзначаліў яе Сяргей Валер’евіч Аксёнаў. На выбарах у Вярхоўны Савет Крыма ў 2010 годзе партыя набрала 4,02 % галасоў, заняўшы пятае месца. У выніку «Рускае адзінства» атрымала 3 мандаты са 100.
Прадстаўнік партыі Канстанцін Рубаненка быў абраны гарадскім кіраўніком Бахчысарая. Тры месцы атрымала партыя ў Сімферопальскім гарадскім савеце.
На ўсеўкраінскіх парламенцкіх выбарах 2012 партыя выстаўляла кандыдатаў у чатырох выбарчых акругах, але ніводны не атрымаў перамогу.
27 лютага 2014 года лідар «Рускага адзінства» Сяргей Валер’евіч Аксёнаў па рашэнні Вярхоўнага Савета Крыма ўзначаліў урад Аўтаномнай Рэспублікі Крым і пасля сыграў важную ролю ў падзеях, якія прывялі да анексіі Крыма Расіяй.
30 красавіка 2014 года рашэннем акруговага адміністрацыйнага суда Кіева дзейнасць партыі была забаронена ва Украіне, у сувязі з чым партыя самараспусцілася. 4 верасня 2014 года Кіеўскі акруговы апеляцыйны адміністрацыйны суд адхіліў апеляцыю партыі «Рускае адзінства» і пакінуў у сіле рашэнне суда першай інстанцыі аб забароне яе дзейнасці.
Безнамінальная марка
Безнамінальная марка (марка без наміналу, безвалютная паштовая марка) — знак паштовай аплаты, прызначаны для аплаты пэўнага паштовага тарыфу, на якім намінал ў грашовых адзінках па розных прычынах не пазначаны.
Апісанне
Дадзены выгляд знакаў паштовай аплаты з’явіўся ў сувязі з імкненнем зэканоміць на друку значных накладаў марак нізкіх наміналаў з-за неабходнасці павышэння наміналаў старых выпускаў (асабліва ў час інфляцыі).
Безнамінальная марка застаецца прыдатнай для аплаты паштовага адпраўлення па адпаведным тарыфе нават пасля павелічэння самага тарыфу.
Тэрміналогія
У многіх ангельскамоўных краінах такія маркі называюцца знакамі паштовай аплаты без ўказанні кошту («No-value indicator» (NVI) postage). Да безнамінальным маркам таксама ставяцца бясплатныя (распаўсюджваюцца ва ўстаноўленым парадку бясплатна) і некаторыя дазвольныя (кантрольныя) маркі.
Распаўсюджванне
Сярод многіх дзяржаў і тэрыторый, эмітаваць такія маркі, можна назваць наступныя: Аўстрыя, В’етнам, Ізраіль, Іспанія, Манака, Сінгапур, Францыя, Чэхаславакія, Швецыя і іншыя.
Арэнал
Арэнал — вулкан у Коста Рыцы, з’яўляецца адным з самых актыўных вулканаў планеты. Лава вулкана рэгулярна сцякае па склонах у даліну, і Арэнал час ад часу выкідвае ў неба распаленыя каменныя глыбы дыяметрам да 7,5 метраў на вышыню 300 метраў.
Да першага пакарэння ў 1937 годзе ніхто нават і не здагадваўся пра вулканічнае паходжанне гары вышынёй у 1633 метра, апроч таго, тады вулкан быў амаль цалкам пакрыты расліннасцю. Лічыцца, што Арэнал праяўляў сваю актыўнасць і раней, але не выказваў актыўнай вулканічнай дзейнасці на працягу апошніх 400 год. Кожны год вышыня вулкана павялічваецца на некалькі метраў у выніку выхаду лавы на паверх кратэра.
Назіраць за лавай вулкана найлепш ноччу з назіральных плашчадак і дыстанцыі каля двух кіламетраў. Туры з гідам можна заказаць у Ля Фартуне.
Касельскі ўніверсітэт
Касельскі ўніверсітэт (Universität Kassel) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Касель.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў 1971 годзе. Па стане на 2013 год ў ім навучалася каля 23 000 студэнтаў і налічвалася больш за 2 600 супрацоўнікаў, у тым ліку 307 прафесараў.
Зазулі (Васылькіўскі раён)
Зазулі (Зозулі́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Застугнянскага сельсавета.
Мікола Пачкаеў
Мікола Пачкаеў (нар., ) — беларускі грамадскі дзеяч у Вялікабрытаніі. Старшыня Згуртавання Беларусаў у Вялікабрытаніі, заступнік Старшыні Рады БНР.
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу № 4 у Мінску (1990), у 1990 годзе паступіў на беларускамоўную плынь гістарычнага факультэта Белдзяржуніверсітэта, з 1992 на аддзяленні (пазней факультэце) міжнародных адносін, у 1994—1995 ва Уітан (Wheaton) каледжы (ЗША), выпускнік БДУ 1996 г. У 1996—1997 на магістрскай праграме ў Цэнтральна-Еўрапейскім універсітэце (Будапешт, Венгрыя), у 1997—1998 на магістрскай праграме ва ўніверсітэце Кембрыджа (Вялікабрытанія), далей таксама на доктарскай праграме.
Удзельнік акцый Беларускага Народнага Фронту з 1989 года, назіральнік ад Партыі БНФ падчас прэзідэнцкіх выбараў 1994 года, у 1997 член Маладзёвай Фракцыі БНФ, заснавальнага камітэта і ўдзельнік устаноўчага сойму Маладога Фронту, абраны членам Сойму БНФ і Партыі БНФ, член Міжнароднай Камісіі, член дэлегацыі БНФ на кансультацыях для перамоў з уладамі за пасярэдніцтвам АБСЕ ў 1999—2000 г., у 1996—1997 г. прадстаўнік Партыі БНФ у Венгрыі, у 1997—2006 г. прадстаўнік Партыі БНФ у Вялікабрытаніі.
Стала ў Вялікабрытаніі з 2000 года, працуе тэхнічным перакладчыкам, аналітыкам міжнароднай палітычнай рызыкі і інвестыцыйнага клімату. Аўтар артыкулаў у «Нашай Ніве», «Спадчыне», «Архэ», «Нашым Слове», «Навінах БНФ», «Вялікае княства Літоўскае: энцыклапедыя», «Belarusian Review» і іншых шматлікіх рэпартажаў з Вялікабрытаніі для беларускай службы «Радыё Свабода» (2001—2006). Даў інтэрв’ю ў кнізе «Беларуская нацыянальная ідэя» (2020).
Сакратар Згуртавання Беларусаў у Вялікабрытаніі ў 2003—2004 гг., абраны намеснікам старшыні ЗБВБ у 2004 г., пераабраны ў 2005—2010 гг. З 2013 года — старшыня.
Член Рады БНР (з 2005 г.), Заступнік старшыні Рады БНР (з 2016 г.)
Узнагароды
Узнагароджаны Медалём да стагоддзя БНР.
Фрыдрых фон Візер
Фрыдрых фон Візер (Friedrich von Wieser;, Вена - , Брунвінкель) — эканаміст, прадстаўнік аўстрыйскай школы ў палітычнай эканоміі. З 1903 прафесар палітэканоміі ў Венскім універсітэце. Сумесна з К. Менгерам і Э. Бем-Баверкам распрацоўваў тэорыю лімітавай карыснасці і ўвёў гэты тэрмін. Абвяргаў марксісцкую тэорыі працоўнага кошту і прыбавачнага кошту.
Яўген Аляксеевіч Іваноў
Яўген Аляксеевіч Іваноў (, г. Арэнбург, Расія — ) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1969), прафесар (1970). Член-карэспандэнт АН БССР (1977). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Спектральны тэрм
Спектра́льны тэрм, або электро́нны тэрм атама, малекулы або іона — гэта канфігурацыя (стан) электроннай падсістэмы, якая вызначае энергетычны ўзровень. Часам пад словам тэрм разумеюць энергію дадзенага ўзроўня. Пераходы паміж тэрмамі вызначаюць спектры выпускання і паглынання электрамагнітнага выпраменьвання.
Тэрмы атама прынята пазначаць загалоўнымі літарамі S, P, D, F і далей па алфавіце, прапускаючы літару J, якія адпавядаюць значэнням квантавага ліку арбітальнага вуглавога моманту L=0, 1, 2, 3 і г. д. Першыя чатыры літары вызначаюцца як класіфікацыі спектральных ліній канца XIX ст. («sharp», «principal», «diffuse», а ў 1907 дадалася яшчэ «fundamental»). Квантавы лік поўнага вуглавога моманту J даецца індэксам справа ўнізе. Малой лічбай уверсе злева пазначаецца кратнасць (мультыплетнасць) тэрма. Напрыклад, ²P3/2 — дублет Р. Часам (як правіла, для аднаэлектронных атамаў і іонаў) наперадзе сімвала тэрма паказваюць галоўны квантавы лік (напрыклад, 2²S1/2).
Адносную энергію тэрмаў можна вызначыць па правілу Хунда.
У спектраскапіі пад электронным тэрмам звычайна разумеецца рознасць энергій асноўнага і ўзбуджанага станаў. У пост-квантавахімічнай карціне электронны тэрм простай малекулы ствараецца з адноснай сумы атамных тэрмаў, што па электронных спектрах паглынання дазваляе вызначаць лік аптычных (валентных) электронаў пры дадзенай энергіі ўзбуджэння.
Нордвік (бухта)
Но́рдвік (Нордвик) — бухта каля паўночна-заходняга берага мора Лапцевых, паміж паўвостравам Хара-Тумус на захадзе і паўвостравам Нордвік на ўсходзе. Тэрыторыя Расіі.
Даўжыня бухты 37 км, шырыня да 39 км. Глыбіні да 6 м. Большую частку года бухта пакрытая лёдам.
Дыяграмы Фейнмана
Дыяграмы Фейнмана — наглядны і эфектыўны спосаб апісання ўзаемадзеяння ў квантавай тэорыі поля (КТП).
Метад прапанаваны Рычардам Фейнманам ў 1949 для пабудовы амплітуд рассейвання і ўзаемнага ператварэння элементарных часціц у рамках тэорыі ўзбурэнняў, калі з поўнага (эфектыўнага) лагранжыяна \mathcal{L} сістэмы палёў вылучаецца неўзбураная частка (свабодны лагранжыян), квадратычная па палях, а астатняя частка (лагранжыян узаемадзеяння) трактуецца як узбурэнне. Найбольш наглядную інтэрпрэтацыю дыяграмы Фейнмана набываюць у метадзе інтэгралаў па траекторыях.
Дыяграмы Фейнмана шырока выкарыстоўваюцца для аналізу аналітычных уласцівасцей амплітуд рассейвання, у прыватнасці для даследавання іх асаблівасцей (сінгулярнасці). Часам гэта дазваляе з усяе сукупнасці дыяграм, якія адпавядаюць гэтаму працэсу, вылучыць некаторую падсукупнасць, якая ўносіць асноўны ўклад.
Метад дыяграм Фейнмана паспяхова прымяняецца таксама ў квантавай тэорыі многіх часціц, у прыватнасці для апісання кандэнсаваных цел і ядзерных рэакцый.
Апісанне метаду
Існуюць так званыя правілы Фейнмана, якія супастаўляюць кожнаму элементу дыяграмы Фейнмана пэўныя матэматычныя аб'екты (велічыні і аперацыі), так што па дыяграме Фейнмана можна адназначна пабудаваць аналітычны выраз, які дае ўклад у амплітуду рассейвання квантованых палёў. Разам з тым дыяграмы Фейнмана дазваляюць такому ўкладу даць наглядную класічную інтэрпрэтацыю ў выглядзе рада паслядоўных лакальных ператварэнняў часціц. Кожнаму асобныму ператварэнню адпавядае вяршыня, унутраным лініям — распаўсюджванне прамежкавай часціцы ад аднаго акта ператварэння да іншага (прапагатар часціцы), вонкавым лініям — хвалевыя функцыі пачатковых і канчатковых часціц, якія ўдзельнічаюць у працэсе.
У якасці прыкладу разгледзім дыяграмы Фейнмана ў квантавай электрадынаміцы (КЭД), якая апісвае ўзаемадзеянне электронаў, пазітронаў і фатонаў паміж сабой. У КЭД ёсць усяго адзін тып вяршынь (рыс. 1) і два тыпы ліній (рыс. 2). Ненакіраваная хвалістая лінія адносіцца да фатона, а накіраваная прамая — да электрона і пазітрона.
У апошнім выпадку распаўсюджванню асноўнай часціцы (электрона) адпавядае рух уздоўж лініі па стрэлцы, а распаўсюджванню антычасціцы (пазітрона) — рух супраць стрэлкі.