cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзераўная (Драгічынскі раён)
Флора і фауна
Большая частка навакольных лясоў — хваёвыя. Пераважныя пароды дрэў — сасна, бяроза, елка і дуб. Сасновы лес перамяжаецца з невялікімі па памерах дубравамі, ельнікамі і бярозавымі гаямі. Пачатак лесу па Дзеткаўскай дарозе сяляне называюць Гай (густы цёмны непраходны векавы лес з асінавым ускрайкам, які пераходзіць у ельнік). У гэту частку лесу менш за ўсё ступае нага вяскоўцаў. Сёння гэта адзінае месца ў наваколлі, дзе засталіся лясныя балоты. Але менавіта непраходны Гай хаваў насельніцтва вёскі ад нямецкіх карнікаў у час Вялікай Айчыннай вайны і шмат каму выратаваў жыццё.
Летам у лесе з’яўляюцца лясныя ягады: чарніцы, брусніцы, суніцы, маліна. Растуць не ўсюды, а толькі на асобных, аблюбаваных раслінамі мясцінах. Бруснічныя паляны — у беразнячках пад Меневежам, за Сасноўкай і на Пагарэлым, маліна — ў Двары альбо ўздоўж заросшых хмызняком і чаротам каналаў. Бліжэй да восені пачынаецца грыбны сезон у вёсцы.
Геалагічныя звесткі
У Дзераўной сустракаюцца ўсе тыпы звычайнай для Драгічынскага раёна глебы : дзірванова-падзолістыя, сугліністыя, пясчаныя, супясчаныя і тарфяныя. Тарфянікі ляжаць у паўднёвым усходзе вёскі за лазняй на Выгане, паабапал Цэнтральнага і меншых каналаў без назваў. Зараз гэту зямлю выкарыстоўваюць як выган для ската і як пасяўную плошчу для загатоўкі сена і некаторых іншых кармоў. На Глінках за вясковым паркам — сугліністая глеба з высокай канцэнтрацыяй гліны. Пясчанікі і супясчанікі сустракаюцца ў сасновых лясах, напрыклад у Двары (гл. ніжэй). У самой вёсцы пераважна дзірванова-падзолістая глеба.
Эканоміка
Дзераўная ўваходзіць у калгас «Радзіма». Асноўны від дзейнасці жыхароў вёскі — сельская гаспадарка. У калгасе ёсць свая жывёлагадоўчая ферма, з кароўнікам і свінарнікам. На калгасным двары размяшчаецца канюшня, ток. На ўскрайку вёскі стаіць млын.
Амаль што кожная сялянская сям’я трымае сваю карову. Большую частку малака сяляне здаюць за адпаведную аплату на перапрацоўку дзяржаўным прадпрыемствам. Частку малака малакавозы возяць раніцай і ўвечары на Бярозаўскі малочнаперапрацоўчы камбінат, частку адвозяць на перапрацоўку ў Драгічын.
Цэнтральная сістэма апалу ў вёсцы адсутнічае, хаты топяць пры дапамозе звычайных цагляных печак. Амаль што ў кожным жылым будынку стаіць дзве печы: груба і вялікая печ з прыпечкам, комінкам і запечкам. Топяць пераважна дровамі, клопаты па загатоўцы якіх ляжаць на плячах самога вяскоўца. Дровы прывозяць з навакольнага лесу канём, на дровы ідзе сухастой і галлё. Кое-хто выпісвае дровы ў лясніцтве сельсавета. У якасці паліва таксама выкарыстоўваецца торф.
Транспарт
Дзераўная не ляжыць на буйных транспартных шляхах. У пяці кіламетрах ад вёскі (Дзеткавіцкі напрамак) праходзіць раённая дарога Антопаль — Бяроза. З раённым цэнтрам Дзераўная звязана аўтобусным маршрутам Драгічын — Мосткі, аўтобус ходзіць двойчы ў суткі, на досвітку і ўвечары. Звычайна гэта аўтобус ЛАЗ-695. З нядаўняга часу па выхадных уведзена маршрутнае таксі Брэст — Дзераўная. З Дзераўной ідуць дарогі на Мосткі (1км), Сукачы (3км), Субаты (6км) і Імянін (10км), Дзеткавічы (5км). Лясныя дарогі вядуць на Меневеж, Адзірванцы, Рашынь.
Экалагічная сітуацыя
Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС Драгічыншчына раптоўна апынулася ў спісе небяспечных раёнаў з павялічаным радыёактыўным фонам. Сёння пляма радыёактыўнага забруджання цягнецца па Драгічынскаму раёну трыма кроплямі з поўдня на поўнач. Пачынаецца яна з 5-7 кіламетровай паласы ў Радаставе, звужаецца каля Дняпроўска-Бугскага канала, зноў пашыраецца каля Палескай чыгункі і потым клінам ідзе ў Белаазёрска-Бярозаўскім напрамку. Усё гэта зямля, забруджаная цэзіем-137. Вёску Дзераўная гэтая пляма абступала ў 1990 гады з усіх бакоў, але саму вёску не пакрывала, паселішча нібыта астраўком стаяла ў кальцы радыяцыйнай забруджанасці. Згодна аналізу навукова-даследчага ўнітарнага прадпрыемства «Інстытут радыялогіі», у Драгічынскім раёне толькі Дзераўная і Галоўчыцы належаць да населеных пунктаў з самай невялікай ступенню ёдадэфіцыту (Крыніца:  старонка 32).
Іншае
Цэнтральная вуліца вёскі — асфальтаваная. Таксама асфальтаваная дарога з Мостак да цэнтру сельсавета — Імяніна. Лясныя дарогі на Дзеткавічы і Сукачы пасыпаны гравіем.
Месцамі адпачынку вяскоўцаў (асабліва моладзі), а таксама тых, хто прыязджае ў вёску проста так ці да сваіх бацькоў, з’яўляюцца Імянінскае возера і Адзірванскае возера. На вялікія святочныя падзеі — дзень вёскі, дажынкі, Новы год — вяскоўцы збіраюцца ў Дзераўнянскім сельскім клубе.
Насельніцтва вёскі пераважна беларускага паходжання, ёсць таксама шмат перасяленцаў з Расіі, Украіны. Летам на заработкі ў вёску прыязджаюць украінцы з Валыні і іншых мясцін.
Драгічынскі сельсавет
Драгі́чынскі сельсавет (Дрогичинский сельсовет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — горад Драгічын (не ўваходзіць у склад).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Старасельскі сельсавет у складзе Драгічынскага раёна Палескай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Стараселле. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 20 мая 1958 года ў склад сельсавета з Вулькаўскага сельсавета перададзена вёска Навікі. 8 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ліпнікаўскага сельсавета. 27 ліпеня 1965 года ў сувязі з уключэннем вёскі Стараселле ў межы гарадскога пасёлка Драгічын сельсавет перайменаваны ў Драгічынскі, цэнтр перанесены ў гарадскі пасёлак (з 10 лістапада 1967 года — горад) Драгічын, таксама ў склад Драгічына ўключаны вёскі Броннае і Зарэчка Старасельскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Драгічынскага сельсавета было 18 населеных пунктаў. 1 снежня 1975 года ў склад сельсавета з Закозельскага сельсавета перададзены вёскі Нагор’е і Пярковічы. 17 верасня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гутаўскага сельсавета (вёскі Агдэмер, Вавулічы, Гутава, Дробаты, Сорацні).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (18 населеных пунктаў) — 4025 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы.
Дубавое (Драгічынскі раён)
Дубаво́е (, Дубовое) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Светлая (Прыморскі край)
Светлая (Све́тлая) — трэці па велічыні пасёлак гарадскога тыпу ў Цярнейскім раёне Прыморскага края Расіі. Утварае Гарадское паселішча Светлае. Размешчаны на беразе Японскага мора ля мыса Сасунова ў вусці ракі Светлая.
Да сяла Усць-Сабалеўка каля 60 км (на поўдзень па беразе мора), да сяла Ядзінка каля 100 км (на поўнач па беразе мора). Насельніцтва — 479 чалавек (2021).
Сцяг Паўночнай Асеціі
Сцяг Паўночнай Асеціі з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Паўночнай Асеціі. Прыняты 24 лістапада 1994 года.
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Паўночная Асеція — Аланія ўяўляе сабою палатно прамавугольнай формы, якое складаецца з размешчаных гарызантальна ў паслядоўнасці зверху ўніз трох палосаў белага, чырвонага і жоўтага колераў шырынёй у адну траціну шырыні сцяга кожная. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 1:2.
Мантаполі-дзі-Сабіна
Мантаполі-дзі-Сабіна (Montopoli di Sabina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Спалецкае герцагства
Спалецкае герцагства — феадальная дзяржава са сталіцай у Спалета, якая існавала ў Цэнтральнай Італіі ў 570—776 і 842—1201 гадах, пасля чаго ўвайшла ў склад Папскай вобласці.
Мантаполі-дзі-Сабіна
Насельніцтва складае 4136 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 110 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 2034. Тэлефонны код — 0765.
Спалецкае герцагства
Лангабардская дзяржава
У 568 годзе ў Італію ўварваліся лангабарды і заваявалі яе. Іх дзяржава была кангламератам герцагстваў, якія знаходзіліся ў васальнай залежнасці ад караля, двор якога з 572 года знаходзіўся ў Павіі. У 570 годзе лангабарды захапілі Спалета. Аднак пасля смерці караля Альбаіна, яшчэ пры жыцці яго слабога спадчынніка Клефа, герцагствы, асабліва ў Паўднёвай Італіі, сталі абвяшчаць сябе незалежнымі ад караля. Да 575 ці 576 годзе адзін з правадыроў лангабардаў Фараальд заваяваў Нурсію і Спалета, і заснаваў самастойнае герцагства. Фараальд аднавіў абарончыя збудаванні горада, разбураныя ў час візантыйска-гоцкіх войнаў Тотылам.
Герцагі Спалета вялі няспынную вайну з Равенскім экзархатам, які быў падпарадкаваны Візантыі, перыядычна пашыраючы сваю тэрыторыю за кошт зямель Умбрыі, Лацыа, Абруцы і Анконскай маркі і страчваючы свае заваяванні.
Мантаполі-дзі-Сабіна
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Спалецкае герцагства
Лангабардская дзяржава
Другі герцаг Спалета Арыульф ваяваў з Візантыяй, здзейсніўшы ваенныя паходы супраць Равены (579—592) і Рыма (592).
Мантаполі-дзі-Сабіна
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спалецкае герцагства
Лангабардская дзяржава
Яго пераемнік Тэадэлап, сын Фараальда, пачаў будаваць Спалецкі сабор. У Спалета ўжо з IV стагоддзя была біскупская кафедра.
Кароль Ліўтпранд памёр у 744 годзе, забяспечыўшы залежнасць Спалета ад Павіі, так што далейшая змена ўлады не ўяўляла праблем для ламбардскіх каралёў. У VIII стагоддзі тры герцагі Спалета былі каралямі, што паказвае цесную сувязь паміж Спалета і Павіяй.
Імперскі феод
У 776 годзе, праз два гады пасля Павіі, Спалета здаўся войскам Карла Вялікага, які фармальна стаў ламбардскім каралём. Тэрыторыя герцагства была перададзена царкве, але Карл захаваў за сабой права прызначаць герцагаў.
У 842 годзе герцагства было адноўлена франкамі для абароны памежнай тэрыторыі Франкскай дзяржавы. Спалета кіраваў залежны ад франкаў маркграф.
Герцаг Гвіда I з дынастыі Гвіданідаў у 859 годзе падзяліў герцагства паміж двума сваімі сынамі, Ламбертам II і Гвіда III, пры гэтым апошні стаў кіраўніком незалежнага маркграфства Камерына. Ламберт вымушаны быў адбіваць атакі сарацынаў з Барыйскага эмірата і візантыйцаў. У 871 годзе ён быў скінуты, у 876 годзе вярнуўся на трон, а ў 880 годзе адлучаны ад царквы Папам Іаанам VIII. Пасля гэтага яго брат аб’яднаў дзве часткі былога герцагства пад сваім кіраваннем. З тых часоў дзяржава была вядома як герцагства Спалета і Камерына.
Пасля смерці Карла Тоўстага Папа Стэфан V каранаваў Гвіда III каралём Італіі і імператарам Захаду. У наступным годзе Папа Фармоз каранаваў яго сына Ламберта III, таксама спалецкага герцага, які стаў суправіцелем Гвіда.
Спалецкія герцагі працягвалі ўмешвацца ў справы Рыма. Так, герцаг Камерына, а пасля і герцаг Спалета, Альберых I, ажаніўся з рымлянкай Марозіяй, палюбоўніцай Папы Сергія III, і паспрабаваў захапіць уладу над Рымам, але быў забіты ў 924 годзе.
У 939 годзе Берэнгар II, імператар і кароль Італіі, ізноў вылучыў Спалета як маркграфства, але пазней імператар Атон I перадаў большую частку зямель герцагства Рыму. Герцагства ўсё больш і больш станавілася разменнай манетай для імператараў.
У 967 годзе Атон II Руды на кароткі час аб’яднаў Спалета, Беневента і Капую, і прызначыў князя Беневента Пандульфа I герцагам Спалета. Пасля смерці Пандульфа ў 989 годзе ён перадаў Спалета маркграфу Тасканы Гуга Вялікаму. Герцагства зноў было аб’яднана з Тасканай у 1057 годзе латарынгскім герцагам Годфрыдам Барадатым, які ажаніўся з удавой спалецкага герцага Беатрысай.
Септуагінта
Септуагінта (Ἡ μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα — «пераклад (тлумачэнне) сямідзесяці») — збор перакладаў Старога Запавету на старажытнагрэчаскую мову (грэчаскую мову кайнэ), зроблены ў III—II стагоддзях да н.э. у Александрыі.
Септуагінта адыграла важную ролю ў гісторыі хрысціянскай царквы, была, па сутнасці, канонам Святога Пісання на грэчаскай мове, з якога пасля былі зроблены пераклады на іншыя мовы, у тым ліку першы пераклад на царкоўнаславянскую.
Септуагінту не трэба блытаць з сямю і болей іншымі грэчаскімі версіямі Старога Запавету, большасць з якіх не захавалася, акрамя некалькіх фрагментаў.
Спалецкае герцагства
Імперскі феод
У час Барацьбы за інвестытуру спалецкіх герцагаў прызначаў імператар Генрых IV, а затым маркграфства перайшло да сямейства Урслінген, маркграфаў Анконы.
У 1155 годзе горад быў разбураны імператарам Фрыдрыхам Барбаросай, але хутка адноўлены.
Септуагінта
Старажытныя паданні
Паводле грэчаскага падання,
Спалецкае герцагства
Імперскі феод
У 1158 годзе імператар перадаў герцагства тасканскаму маркграфу Вельфу VI, а Генрых VI прызначыў герцагам Конрада Урслінгена.
Септуагінта
Старажытныя паданні
Пасля чаго пераклад і атрымаў сваю назву — Септуагінта ці «Пераклад сямідзесяці (перакладчыкаў)».
Гісторыя першага перакладу Торы на неяўрэйскую мову зафіксавана і ў Талмудзе. Прынцыповае адрозненне ад старажытнагрэчаскага падання ў тым, што:
Спалецкае герцагства
Імперскі феод
У 1201 годзе імператар Атон IV падарыў Спалета Папу Рымскаму, і з 1213 года горад кіраваўся губернатарам (звычайна ў рангу кардынала), непасрэдна падпарадкаваным папу.
Септуагінта
Навуковыя даследаванні
Навукоўцы лічаць, што пераклад сапраўды быў зроблены ў сярэдзіне ІІІ ст. да н.э., у перыяд ўладарства Філадэльфа. Ёсць мноствам сведчанняў таго, што, пачынаючы з ІІІ ст. да н.э., Септуагінта была найбольш распаўсюджанай версіяй Святога Пісання ў супольнасцях старажытнаяўрэйскай дыяспары. За гэта сведчыць выкарыстанне ранняй грэчаскай кайнэ, цытаты з Септуагінты з’яўляюцца ўжо з 2-га ст. да н.э., гэтым часам датаваны і захаваныя раннія рукапісы Септуагінты.
Даследчыкі таксама вызначылі, што пераклад кніг Торы быў зроблены рознымі перакладчыкамі. Некаторыя з кніг, якія ўваходзяць у сучасныя выданні Септуагінты, захаваліся ў некалькіх варыянтах, іншыя рэдагаваліся на працягу многіх гадоў.
Спалецкае герцагства
Імперскі феод
Іншыя землі герцагства адышлі да Неапалітанскага каралеўства. Каралі Савойскай дынастыі насілі тытул Спалецкіх герцагаў.
Септуагінта
Навуковыя даследаванні
Спачатку была перакладзена Тора (Пяцікніжжа), іншыя кнігі перакладзены ў бліжэйшыя два-тры стагоддзі, некаторыя з іх маглі быць перакладзены двойчы ў розных версіях, а потым зведзены ў адну рэдакцыю. Такім чынам, пераклад пачаўся ў 3 ст. да н.э. і быў завершаны да 132 года да н.э.
Мова перакладу
Агулам, перакладчыкі імкнуліся перакладаць тэкст Торы дастаткова літаральна — настолькі, што сінтаксіс грэчаскай мовы Септуагінты, збольшага, не нармальны грэчаскі сінтаксіс, і ў вачах грэкаў выглядаў зусім варварскім і непісьменным.
Грэчаская мова кайнэ была распаўсюджана ў Егіпце і Усходнім Міжземнамор’і прыкладна ад смерці Аляксандра Македонскага ў 323 годзе да н.э. і да развіцця візантыйскай грэчаскай мовы каля 600 года.
Некаторыя раздзелы Септуагінты змяшчаюць ідыёмы і фразы на аснове семіцкіх моў, такіх як іўрыт і арамейская мова. У некаторых кнігах, як Данііла і Выслоўяў, бачны моцны грэчаскі ўплыў. Яўрэйская грэчаская кайнэ існуе ў першую чаргу як катэгорыя літаратуры, або культурная катэгорыя, і за выключэннем некаторых адметнасцяў рэлігійнай лексікі не адрозніваецца ад іншых разнавіднасцяў грэчаскай кайнэ, якая лічыцца асобным дыялектам грэчаскай мовы.
Септуагінта карысная для даследаванняў дамасарэцкага іўрыта. Многія ўласныя імёны ў грэчаскай Септуагінце пішуцца з галоснымі, тады як у яўрэйскіх тэкстах не было галосных. Аднак, даследчыкі лічаць, што не ўсе старажытныя гукі яўрэйскай мовы былі пэўна адпаведныя з грэчаскімі.
Значэнне Септуагінты
Праваслаўнай Царквой Септуагінта лічыцца адным з самых аўтарытэтных тэкстаў Старога Запавету, хоць і не зацверджана як афіцыйны «кананічны» тэкст, падобны да Вульгаты ў Рымска-Каталіцкай царкве.
Занавінне
Занаві́нне (, Зановинье) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета.
Септуагінта
Значэнне Септуагінты
Служыць кананічным перакладам Старога Запавету ва Усходнеправаслаўнай царкве.
Септуагінта — аснова для старой лацінскай, царкоўнаславянскай, сірыйскай, старой армянскай, грузінскай і старой копцкай версій Старога Запавету.
Рацехавіцы (гміна)
Рацехаві́цы (Raciechowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мысляніцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рацехавіцах. Плошча гміны складае 60,97 км². Станам на 2006 год у гміне Рацехавіцы пражывалі 6022 чалавекі, шчыльнасць — 98,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Ральф Лорэн
Біяграфія
Ральф Лорэн нарадзіўся ў Бронксе. Сусед Кельвіна Кляйна. Выхадзец з сям'і яўрэйскіх імігрантаў з Беларусі. Яго бацькі Франк Ліўшыц (з Пінска) і Фрэйдл Котляр (з Гродна).
У 1967 годзе ён заснаваў кампанію Polo Ralph Lauren і ў 1968 годзе ўжо выпусціў сваю першую мужчынскую калекцыю адзення прэт-а-партэ. Нязмушаны стыль мадэльера, увабраў у сябе культуру амерыканскага захаду, хутка зрабіў Ральфа Лорэна знакамітым.
З 1971 года Ларэн прыступіў да выпуску жаночай лініі адзення. Акрамя адзення, Ральф Лорэн выпускае пад брэндам уласнага імя прадметы інтэр'еру, аксэсуары, парфумерыю, тавары для жывёл.
Кінг (востраў, Тасманія)
Востраў Кінг (King Island) — востраў на захадзе Басава праліва. Разам з суседнімі астравамі Навагоднім і Калядаў складае групу так званых Навагодніх астравоў. Уваходзіць у склад аўстралійскага штата Тасманія. Тэрыторыя — 1100 км². Насельніцтва (2013 г.) — 1 800 чал.
Геаграфія
Востраў Кінг месціцца на захадзе Басава праліва за 85 км на паўночны захад ад вострава Тасманія. Даўжыня з поўдню на поўнач — 65,37 км. Найбольшая шырыня — 25,68 км.
Востраў пачаў фарміравацца ў крыагеніі на разломе тэктанічных пліт. Сведчаннем вывяржэння старажытных вулканаў з'яўляюцца выхады базальтаў у цэнтральнай частцы. Канчаткова свае абрысы Кінг набыў толькі пасля заканчэння апошняй ледавіковай эпохі. Рэльеф вострава ўяўляе плоскую паверхню з вялікай колькасцю выдм на заходнім і паўночным берагах, рэдкімі выхадамі вапнякоў і базальтаў, а таксама гранітнымі скаламі на захадзе. Карысныя выкапні: вальфрам, шэеліт, цыркон.
Клімат мяккі вільготны. У студзені сярэдняя тэмпература паветра трымаецца каля 12,5°C - 20,3°C. У ліпені — каля 7,8°C - 12,9°C. Для надвор'я характэрны частыя моцныя вятры і штормы.
Прырода
Да з'яўлення еўрапейцаў на востраве Кінг жылі эндэмічныя эму і марскія сланы, але ў выніку драпежнага палявання яны зніклі да сярэдзіны XIX ст. Захаваліся шматлікія птушкі, у тым ліку рэдкія віды кулікоў і папугаяў. Частка вострава Кінг абвешчана запаведнай.
Гісторыя
У прамежку паміж 14,5 тысячагоддзем да н.э. і канцом 1 тысячагоддзя н.э. востраў Кінг быў населены абарыгенамі. Аднак да пачатку XIX ст., калі на востраве з'явіліся еўрапейцы, карэннае насельніцтва знікла. Лічыцца, што востраў быў адкрыты ў 1797 г. або ў 1799 г. брытанскімі маракамі. Названы ў гонар Філіпа Кінга, губернатара Новага Паўднёвага Уэльса. У 1802 г. на ўзбярэжжы высадзілася навуковая французская экспедыцыя, якая заставіла першае апісанне прыроды. Каб пазбегнуць анексіі вострава Кінг Францыяй, брытанская ваенная экспедыцыя першай сышла на бераг і абвясціла яго сваім валоданнем.
Прырода вострава Кінг моцна пацярпела ад паляўнічых на цюленяў і кенгуру, што наведвалі яго да сярэдзіны XIX ст. У 1845 г. каля вострава падчас шторму пацярпеў крушэнне карабель "Катаракі'', загінула 400 чалавек.
У 1855 г. узнікла першае сталае паселішча авечкагадоўцаў. У 1888 г. было заснавана паселішча на заходнім беразе, пераўтворанае ў 1907 г. у адміністрацыйны цэнтр Кэры. Землі Кінга былі падзелены паміж аўстралійскімі фермерамі. Развіццю фермерскіх гаспадарак доўгі час замінаў недахоп карысных рэчываў у глебе, з-за чаго яны патрабавалі шмат угнаенняў. Пасля I Сусветнай вайны была распрацавана спецыяльная праграма развіцця вострава, сюды былі пераселены 50 былых аўстралійскіх салдат. 3 1933 г. здзяйсняюцца рэгулярныя авіярэйсы паміж Кінгам і Мельбурнам.
У пасляваенны час да 1990 г. каля паселішча Грасі вялася здабыча шэеліту. Пасля закрыцця рудні на месцы здабычы створана штучнае возера.
28 лістапада 2004 года на бераг вострава Кінг выкінулася больш за 70 кітоў і 30 дэльфінаў. 97 жывёл загінулі.
Асаблівасці жыцця
Традыцыйны занятак астравіцян — малочная жывёлагадоўля, вырошчванне гародніны. Пасля 1990 г., калі была зачынена рудня, дзе здабываўся шэеліт, мясцовыя ўлады імкнуцца развіваць рыбалоўства і турызм. Меліся планы будаўніцтва буйной ветраной электрастанцыі, спыненыя пасля пратэстаў аматараў дзікіх птушак.
Сярэдні прыбытак мясцовых жыхароў вышэйшы, чым у астатняй Тасманіі, але кошт жыцця таксама вышэйшы за асноўную тэрыторыю штата.
Венецыянскі кінафестываль 2022
79-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 31 жніўня па 10 верасня 2022 года.
Старшынёй журы была прызначана амерыканская актрыса Джуліяна Мур. Фільмам адкрыцця кінафестывалю стала карціна «».
ZIGZAG
Калектыў выступаў на вялікай беларускай эстрадзе, у клубах і на вялікіх канцэртных пляцоўках роднага горада Мінска, выступаў у заходняй Еўропе і Афрыцы. У тым ліку на гала-канцэрце «СВЕТ БЕЗ МІН» у горадзе Найробі, Кенія.
Нягледзячы на ​​тое, што асноўная частка творчасці «ZIGZAG» — альтэрнатыўны рок з элементамі этнікі і электронікі, на Беларусі праект найбольш вядомы шырокай аўдыторыі сваімі лёгкімі кампазіцыямі, якія з 2006 года актыўна ратуюцца айчыннымі FM-станцыямі.
У след за поспехам на радыё пачаўся ўдзел у вялікіх канцэртах на адной сцэне з зоркамі беларускай эстрады, удзел у тэлешоў, ратацыя кліпаў на тэлеканалах. Рэжысёрам кліпа на песню «Song Of The Wave» выступіў па сваёй ініцыятыве генеральны прадзюсар «MTV Мінск» Валянцін Грышко.
Хлопцы вырашылі цалкам не паглыбляцца ў кан’юнктуру беларускай афіцыйнай эстрады каб засяродзіцца на эксперыментах з альтэрнатыўнай, і таксама этнічнай музыкай.
Дубавое
Назву Дубаво́е маюць:
ZIGZAG
У 2010 годзе калектыў прадстаўляе публіцы свой новы праект «BLAGI MAT!!!». З гэтай назвай гурт грае сімбіёз electro punk і folk punk з правакацыйнымі востра-сацыяльнымі тэкстамі і, нягледзячы на ​​поўную адсутнасць падтрымкі з боку СМІ, дасягае ў клубах і на фестывалях яшчэ большага прызнання сярод беларускай моладзі, чым «ZIGZAG». Пры гэтым музыкі не выкарыстоўваюць для рэкламы свае раннія заслугі і ўспрымаюцца аўдыторыяй як новы гурт.
У апошнія гады з'яўлення новых трэкаў і жывыя выступы «ZIGZAG» бывалі нячастай з’явай у сувязі з занятасцю музыкаў у «BLAGI MAT!!!».
У жніўні 2011 года адбыўся апошні канцэрт «ZIGZAG». Гэта быў сольны канцэрт гурту на адкрытай летняй сцэне Палаца Рэспублікі (Мінск, Кастрычніцкая плошча).
У жніўні 2016 года калектыў заявіў аб магчымым хуткім вяртанні групы «ZIGZAG».
Настоящее Время
«Настоящее время» — рускамоўны тэлеканал з рэдакцыяй у Празе, сумесны медыяпраект Радыё «Свабода» і «Голаса Амерыкі». Афіцыйнае кругласутачнае вяшчанне пачалося 7 лютага 2017 года. Тэлеканал даступны на кабельных, спадарожнікавых і лічбавых платформах. Тэлеканал цалкам фінансуецца Кангрэсам ЗША праз Раду кіраўнікоў па пытаннях вяшчання. Сваю задачу СМІ бачыць у «прасоўванні дэмакратычных каштоўнасцяў і інстытутаў».
Цэнзура ў Беларусі
Журналісту канала Раман Васюковічу анулявалі акрэдытацыю 29 жніўня 2020 года; 6 ліпеня 2021 года яго аштрафавалі на 870 BYN за працу без акрэдытацыі – з-за ціску ён быў вымушаны з’ехаць з Беларусі. 28 кастрычніка 2021 года сайт канала заблакіравалі ў Беларусі.
Сцяг Татарстана
Сцяг Татарстана з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Татарстана. Прыняты 29 лістапада 1991 года.
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Татарстан ёсць прастакутным палотнішчам з палосамі зялёнага, белага і чырвонага колераў. Белая паласа складае 1/15 шырыні сцяга і месціцца між роўнымі паводле шырыні палосамі зялёнага і чырвонага колераў. Зялёная паласа месціцца зверху. Суадносіны бакоў сцяга — 1:2. Сцяг выкананы ў традыцыйных для ісламскіх краін колерах.
Паводле афіцыйнай версіі, колеры Дзяржаўнага сцяга Рэспублікі Татарстан азначаюць:
Вуліца Кляшчова (Полацк)
Вуліца Кляшчова — вуліца ў мікрараёне Задзвінне горада Полацка.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя насіла назву Барысаглебская, бо вяла да Барысаглебскага манастыра.
Савецкія ўлады перайменавалі вуліцу ў Чырвоназнамённую.
8 студзеня 1969 года перайменавана ў гонар дзяржаўнага дзеяча БССР, першага сакратара абкама КПБ Полацкай вобласці ў 1946—1948 гадах, генерал-маёра Аляксея Яўхімавіча Кляшчова.
Сучасная вуліца не мае маста праз Бельчыцу і з’яўляецца тупіковай.
Канзас-Сіці (Місуры)
Канзас-Сіці (Kansas City) — горад у ЗША, на заходняй мяжы штата Місуры, на беразе ракі Місуры. Найбуйнейшы горад у акрузе Джэксан. Насельніцтва 444 тыс. чалавек (2004). Разам з размешчаным на іншым беразе Місуры аднайменным горадам штата Канзас утварае канурбацыю Канзас-Сіці.
Горад, размешчаны на правым беразе ракі Місуры, займае плошчу 824 км², з якіх 1,41 % прыпадае на ваду. Рэльеф пераважна плоскі, пагоркі па вышыні не перавышаюць 100 м. Клімат умерана-кантынентальны.
Гісторыя
Першае паселішча на месцы сучаснага горада паўстала ў 1831 годзе.
Эканоміка
Канзас-Сіці — буйны гандлёва-фінансавы цэнтр. Нафтаперапрацоўчая, хімічная, дрэваапрацоўчая прамысловасць. Машынабудаванне (зборка аўтамабіляў, вытворчасць сельскагаспадарчых і дарожных машын).
Торгню Сегерстэт
Торгню Карл Сегерстэт (Torgny Karl Segerstedt;  — ) — шведскі гісторык рэлігіі і журналіст.
Прафесар Стакгольмскага ўніверсітэта (1913—1917), з 1917 года галоўны рэдактар «Гётэбаргс хандэльс ош сёфартстыдніг» (Göteborgs Handels- och Sjöfartstidning — Гётэбаргскі гандаль і суднаходства). Антыфашыст. У 1941 годзе меў аўдыенцыю ў караля Густава V, які наракаў яму за жорсткую антыфашысцкую пазіцыю і публічныя выказванні, што, на меркаванне караля, магло прывесці да вайны з Германіяй.
Віктар Данілавіч Санееў
Віктар Данілавіч Санееў (Ви́ктор Дани́лович Сане́ев;,  — , ) — савецкі лёгкаатлет, адзіны ў гісторыі трохразовы алімпійскі чэмпіён у трайным скачку. Заслужаны майстар спорту СССР (1968).
Памёр 3 студзеня 2022 года ў Сіднеі.
Голы пісталет
«Голы пісталет: з архіваў паліцэйскага атрада!» (The Naked Gun: from the Files of Police Squad!) — амерыканская камедыя ў жанры пародыя, выпушчаная рэжысёрам Дэвідам Цукерам у 1988 годзе. У галоўнай ролі — Леслі Нільсен. «Голы пісталет» адкрывае трылогію кінакарцін аб працы супрацоўніка «лятучага атрада паліцыі», якая парадыруе «паліцыйныя» серыялы. У ім утрымліваюцца камічныя алюзіі на эпізоды амерыканскага тэлесерыяла «Каломба», цыкла пра Джэймса Бонда, пенталогію пра «Бруднага Гары» (уключаючы аднайменную карціну) і шэраг іншых вядомых фільмаў. Створаны на аснове тэлевізійнага серыяла «Паліцэйскі атрад!».
Ілья Львовіч Табенкін
Ілья Львовіч Табенкін  (Табенкин Илья Львович) (, Мінскай губерніі —, ) — савецкі жывапісец. Асноўная сфера мастацкіх інтарэсаў — нацюрморт, пейзаж, партрэт.
Біяграфія
У сямнаццаць гадоў паступіў у Маскоўскае мастацкае вучылішча імя 1905 года. У 1934 годзе быў арыштаваны за тое, што ён паслаў зняволенаму ў лагер сябру фарбы. Затым турма, лагер. У 1943 годзе ён, схаваўшы судзімасць, паступіў у Маскоўскі мастацкі інстытут імя У. І. Сурыкава, які знаходзіўся ў эвакуацыі ў Самаркандзе. Пасля яго заканчэння Табенкін працуе для мастацкага камбіната і ўступае ў Саюз мастакоў СССР. У 1940-1960-х гадах быў прыхільнікам натурного малюнка і жывапісу, шмат у чым вынікаючы традыцыям маскоўскай школы: «Базар» (1943), «Мой бацька» (1946), «Мастак і мадэль» (1972). У канцы 1960-х гадоў захапіўся рашэннем чыста пластычных задач жывапісу і да 1970-х гадоў пачаў працаваць пераважна ў нацюрморце: «Жоўты нацюрморт» (1969), «Нацюрморт з драпіроўкай» (1972), «Нацюрморт са скульптурай» (1979).
Работы знаходзяцца ў музеях і прыватных зборах Расіі, ЗША, Германіі, Італіі, Вялікабрытаніі, Фінляндыі.
Сын — Леў Ільіч Табенкін — жывапісец.
Вуліца Касманаўтаў (Полацк)
Гісторыя
Да 11 жніўня 1961 года насіла назву Лагерная.
Апісанне
Вуліца пачынаецца ад павароту вуліцы Еўфрасінні Полацкай да Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра на поўдні і доўжыцца да аўтамабільнага кальца пры Баравусе-2 на поўначы.
Кельвін Кляйн
Кельвін Рычард Кляйн (Calvin Richard Klein; нар. 19 лістапада 1942, Бронкс, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі дызайнер адзення.
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і прадпрымальніка сярэдняга дастатку. У 18 гадоў скончыў Вышэйшую школу мастацтва, пасля яшчэ два гады вучыўся ў Тэхналагічным інстытуце моды Нью-Ёрка. З 1962 па 1968 гады працаваў у розных модных дамах Нью-Ёрка, час ад часу падзарабляў вулічным мастаком. У 1968 годзе заснаваў уласную кампанію Calvin Klein Inc.
Бярозавае
Бяро́завае, Куты — возера ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Бярэзіна (басейн Дняпра), за 15 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Кіраўск, за 5 км на поўнач ад Бабруйска, прыкладна за 1,9 км на поўдзень ад вёскі Гута.
Плошча паверхні возера 0,12 км². Найбольшая даўжыня каля 1,25 км, найбольшая шырыня каля 0,1 км, даўжыня берагавой лініі каля 2,6 км. Катлавіна возера старычнага тыпу, на пойме Бярэзіны. Берагі пераважна нізкія, пясчаныя і забалочаныя.
Рацёнж (гміна)
Ра́цёнж (Raciąż) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рацёнжы. Плошча гміны складае 248,79 км². Станам на 2004 год у гміне Рацёнж пражывалі 8813 чалавек, шчыльнасць — 35,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 53 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 62 населеныя пункты.
Касыгін
Касыгін — прозвішча.
Спас Эмануіл (каменны абразок)
Спас Эмануіл — каменны абразок XII ст., знойдзены на тэрыторыі вакольнага горада Пінска.
Апісанне
Абразок, магчыма, зроблены ў Візантыі ці мясцовымі майстрамі пад моцным уплывам. Ён мае прамавугольную ніжнюю і паўцыркульную верхнюю частку. Фігурны выступ верхняй часткі з прасвідраванай адтулінай для шнурка ўпрыгожаны візантыйскім крыжам і чатырма кропкамі. Асобныя часткі абразка былі пазалочаны. Выява Хрыста — пагрудная. Клаў, вышыўка на хітоне, арнаментаваны перакрыжаванымі лініямі. Паўзверх хітона накінуты гімацій, які звісае з левага пляча, збіраючыся ў шырокія складкі, і пакрывае краем правае плячо. Вакол галавы німб з перакрыжаваннем. Разьба выканана ў даволі высокім рэльефе. Характар рэльефу і асаблівасці трактоўкі твару Спаса Эмануіла нагадваюць лепшыя ўзоры візантыйскай пластыкі эпохі неакласіцызму.
Брэменскі ўніверсітэт
Брэменскі ўніверсітэт (Universität Bremen) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Брэмен.
Агульная характарыстыка
Ва ўніверсітэце навучаецца каля 23 500 студэнтаў са 115 краін. Універсітэт вядомы перш за ўсё сваім высокім узроўнем адукацыі ў галіне прамысловай інжынерыі, фізікі, матэматыкі, мікрабіялогіі, еўрапейскага права і палітычных навук. У 2012 годзе ў так званым Шанхайскім рэйтынгу ён быў пастаўлены на 346 месца ў свеце (29 сярод нямецкіх вышэйшых навучальных устаноў).
Брэменскі ўніверсітэт з'яўляецца адным з самых маладых універсітэтаў Германіі. Ён быў заснаваны ў 1971 годзе з мэтай падрыхтоўкі педагагічных кадраў. Першапачаткова невялікі акадэмічны кампус, размешчаны на ўскраіне горада, у 1980-я гады паступова пашыраўся. Універсітэт пачаў супрацоўніцтва з Інстытутам марскіх і палярных даследаванняў Альфрэда Вегенера ў Брэмерхафене, а ў 1988 годзе быў пабудаваны тэхналагічны парк.
Дуброва (Драгічынскі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Сцяг Тувы
Сцяг Тувы з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Тувы. Прыняты 29 лістапада 1991 года.
Апісанне
Умоўны трохвугольнік, утвораны белымі палосамі, якія выходзяць з верхняга і ніжняга кутоў сцяга і яго левым бокам, мае залаты (жоўты) колер. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 1:2.
У дзяржаўных сімвалах Рэспублікі Тыва (гербе і сцяге) выкарыстоўваюцца колеры блакітны, белы і жоўты (залаты).
Мора-Рэаціна
Мора-Рэаціна (Morro Reatino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 360 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 2010. Тэлефонны код — 0746.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Белтэлекам
Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства электрасувязі «Белтэлекам» — тэлекмунікацыйная кампанія Рэспублікі Беларусь, забяспечвае тэхналогіі сувязі.
Гісторыя
Створаны 3 ліпеня 1995 года як Рэспубліканскае дзяржаўнае аб’яднанне. 1 жніўня 2004 года кампанія прайшла пераўтварэнне ў Рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства электрасувязі. Абласныя ўнітарныя прадпремствы электрасувязі, а таксама УП «Мінская гарадская тэлефонная сетка», УП «Міжгародная сувязь», УП «Мінская тэлефонна-тэлеграфная станцыя» былі рэарганізаваны ў філіялы РУП «Белтэлекам» шляхам далучэння.
Сёння кампанія «Белтэлекам» уключае ў сябе 9 філіялаў і 3 вытворчасці ў складзе галаўнога структурнага падраздзялення прадпрыемства.
Уладзімір Міхайлавіч Юрын
Уладзімір Міхайлавіч Юрын (, г. Менск — ) — беларускі біяфізік. Доктар біялагічных навук (1981), прафесар (1988).
Біяграфія
Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут (лесагаспадарчы факультэт, 1959), Інстытут эксперыментальнай батанікі АН БССР (аспірантура, 1970). Працаваў у Інстытуце эксперыментальнай батанікі АН БССР (з 1971, старшы навуковы супрацоўнік, у 1986—1990 — загадчык лабараторыі), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1991, прафесар кафедры клетачной біялогіі і біяінжынерыі раслін, у 1991-2011- загадчык кафедры фізіялогіі і біяхіміі раслін).
Навуковыя інтарэсы: электрафізіялогія і ксенабіялогія расліннай клеткі.
Кэн’ю Сугімато
Кэн’ю Сугімато (杉本 健勇; нар. ) — японскі футбаліст. У 2017—2018 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Časopis Maćicy Serbskeje
Časopis Maćicy Serbskeje (Часопіс Маціцы Сербскай) — навуковы, грамадска-культурны і літаратурны лужыцкі часопіс, які выходзіў у Германіі з 1848 па 1937 год. Выдаваўся на верхнялужыцкай і ніжнялужыцкай мовах.
Першы нумар часопіса выйшаў у 1848 годзе па ініцыятыве лужыцкай культурна-грамадскай аганізацыі Маціца сербская і быў яе друкаваным органам. Выходзіў адзін раз на год. Да 1972 года меў назву «Časopis Towarstwa Maćicy Serbskeje».
Першым галоўным рэдактарам часопіса да 1852 года быў лужыцкі паэт Ян Арнашт Смолер. Пасля галоўнымі рэдактарамі былі Якуб Бук (1853—1867), Міхал Горнік (1868—1894), Арнашт Мука (1894—1932), і Ота Вічаз (1933—1937)
Апошні дзевяносты нумар часопіса выйшаў у 1937 годзе. Пасля Другой сусветнай вайны арганізацыя Маціца сербская пачала выдаваць з 1952 года падобны часопіс з назвай «Lětopis».
Беларусь на конкурсе песні Еўрабачанне 2018
Беларусь прыняла ўдзел у 63-м конкурсе песні Еўрабачанне, які прайшоў у 2018 годзе ў Лісабоне, Партугалія.
Прадстаўнік выбраны на нацыянальным адборачным конкурсе, арганізаваным тэлеканалам Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніяй Рэспублікі Беларусь.
Перамог украінскі спявак Alekseev з песняй «Forever», які прадставіў сваю песню ў другім паўфінале.
Сініцкае Поле
Сіні́цкае По́ле (, Синицкое Поле) — вёска ў Беларусі, у Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буйнавіцкага сельсавета.
Размешчана за 12 км на паўднёвы ўсход ад Буйнавічаў, за 34 км на ўсход ад раённага цэнтра Лельчыцы, за 202 км ад Гомеля, за 58 км ад чыгуначнай станцыі Ельск. У складзе камунальнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Сінпольскае».
Дыяна дэ Пуацье
Дыяна дэ Пуацье (фр. Diane de Poitiers; 3 верасня 1499 г. (па іншых звестках, 9 студзеня 1500 - 26 красавіка 1566) — каханая і афіцыйная фаварытка караля Генрыха II Французскага.
Сініцкае Поле
Гісторыя
3 20 жніўня 1924 да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Сініцкапольскага сельсавета. У ліпені 1943 года гітлераўскія захопнікі спалілі ўсю вёску і загубілі 20 жыхароў, а за ўвесь час акупацыі яны загубілі 30 жыхароў.
Інфраструктура
Базавая школа, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі, філіял ашчаднага банка «Беларусбанк», крама.
Вядомыя выхадцы
Радзіма Героя Савецкага Саюза М. П. Сыдзько.
Беларусь на конкурсе песні Еўрабачанне 2018
Нацыянальны адбор
У 2018 годзе перамог у фінале Нацыянальнага тэлевiзiйнага музычнага праекта «ЕўраФэст» украінскі спявак Alekseev, і атрымаў права прадстаўляць Рэспубліку Беларусь на конкурсе песні «Еўрабачанне-2018» .
Марына Валер’еўна Вежнавец
Марына Валер'еўна Вежнавец (нар., Мінск, Беларусь) — балерына, вядучы майстар сцэны Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. Заслужаная артыстка Беларусі (2014).
Біяграфія
У дзяцінстве займалася мастацкай гімнастыкай, мае званне кандыдат у майстра спорту. Пазней Марына Вежнавец захапілася балетам і паступіла ў Беларускі дзяржаўны харэаграфічны каледж. Да 8 класа сумяшчала заняткі ў абедзвюх сферах, пасля зрабіла выбар у карысць балета.
У 1997 годзе скончыла каледж (клас народнай артысткі Беларусі Ірыны Савельевай) і была прынята ў трупу Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. Танцавала на яго сцэне ў 1997-2008 гадах. Першай партыяй Марыны стала партыя Кітры ў спектаклі «Дон Кіхот». Рэпетытытарам Марыны Вежновец стала народная артыстка Беларусі Людміла Бржазоўская.
У 2008-2009 гадах з'яўлялася салісткай трупы Санкт-Пецярбургскага тэатра балета Канстанціна (SPBT) і выступала з ім у Парыжы на прэстыжнай сцэне Тэатра Елисейских Палей, у Лондане (Лонданскі Калізей), у Іспаніі. Падчас працы ў тэатры яе яе рэпетытарам была народная артыстка Расіі Любоў Кунакова (у мінулым зорка Марыінскага тэатра).
З 2009 года зноў у трупе Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. Адначасова вучыцца ў Ваганаўскай акадэміі балета Санкт-Пецярбурга на аддзяленні педагогікі харэаграфіі.
У красавіку 2011 года ў тэатры прайшоў творчы вечар Марыны Вежнавец і яе партнёра Юрыя Кавалёва.
Вобраз у мастацтве
У 2013 годзе мастачка Аксана Аракчэева напісала партэт Марыны Вежнавец да юбілейнага сезону Вялікага тэатра, у рамках цыклу партрэтаў вядучых салістаў беларускага балета. Партрэтныя накіды Марыны Вежновец мастачка рабіла ў Нясвіжы, дзе ў той час танчыла балярына. Балярына прадстаўлена ў вобразе дзяўчыны з балета «Балеро».
Ян Раманавіч Корсак
Ян Раманавіч Корсак (каля 1620 — 1697) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Полацкі падчашы з 1658, падкаморы з 1659, кашталян з 1660. Валодаў Псуяй.
Рацёнжак (гміна)
Рацё́нжак (Raciążek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Александроўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рацёнжку. Плошча гміны складае 32,89 км². Станам на 2004 год у гміне Рацёнжак пражывалі 3064 чалавекі, шчыльнасць — 93,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Монтак
Монтак (Montauk) — невялікі горад у ЗША, размешчаны на паўднёва-ўсходнім ускрайку вострава Лонг-Айленд, у штаце Нью-Ёрк.
Горад размешчаны на выступе ў моры. Маяк, радыёлакацыйная станцыя. У 1970-х базу і радыёлакацыйную станцыю выкарыстоўвалі для праекта Montauk.
Івахнава
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мосарскага сельсавета. У 2004 — 2005 гадах вёска ў складзе Вяркудскага сельсавета.
Ян Марцэлі
Ян Марцэлі (Jan Marcelli; 16 снежня 1657, Прусія — 9 мая 1708, Пінск) — святар, прапаведнік, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 5 верасня 1673 г. у Вільні. Прафесар філасофіі і матэматыкі ў Браневе (1688—1690), філасофіі (1691—1694) і палемічнай і пазітыўнай тэалогіі ў Віленскай акадэміі (1695—1696). Суперыёр у Навагрудку (1697—1700). З 1700 па 1703 гг. — рэктар Полацкага езуіцкага калегіума. Суппперыёр у Лагішыне (1703—1704) і прэфект школ у Драгічыне (1704—1705). Выбітны прапаведнік, але не публікаваў свае казанні.
Сцяг Удмурціі
Сцяг Удмурціі з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Удмурціі. Прыняты 3 снежня 1993 года.
Апісанне
У цэнтры белай паласы намаляваны васьміканцовы салярны знак чырвонага колеру, не датычны палосаў чорнага і чырвонага колераў, які ўпісваецца ў квадрат, бок якога роўны 5/6 шырыні адной з роўнавялікіх палосаў сцяга. Шырыня вертыкальнай і гарызантальнай палосаў, якія складаюць салярны знак, роўная 1/3 бока квадрата. Кожная паласа завяршаецца двума сіметрычнымі зубцамі, унутраныя бакі якіх утвораюць кут у 90 градусаў з вяршыняй, паглыбленай да цэнтра знака на 1/2 шырыні паласы.
У Дзяржаўным сцягу Удмурцкай Рэспублікі:
Справа Дэніса Крыстэнсена
Справа Дэніса Крыстэнсена — судовае разбіральніцтва па справе № 1/37-1 у расійскім горадзе Арол супраць падданага Даніі Дэніса Оле Крыстэнсена па абвінавачванню ў экстрэмісцкай дзейнасці, якое праходзіла ў 2018—2019 гадах. Шэраг праваабарончых арганізацый разглядае Д. Крыстэнсена, як палітычнага зняволенага.
Перадгісторыя праблемы
Дэніс Крыстэнсен нарадзіўся ў Капенгагене ў 1972 годзе ў сям’і Сведкаў Іеговы. У 1989 годзе ён сам стаў Сведкам Іеговы, а ў 1995 годзе пераехаў у Расію. У 2002 годзе ён ажаніўся з расіянкай Ірынай, з якой ў 2006 годзе пераехаў у Арол, дзе працаваў індывідуальным прадпрымальнікам.
23 мая 2017 года ФСБ Арлоўскай вобласці РФ узбудзіла крымінальную справу № 11707540001500164 супраць Д. Крыстэнсена па абвінавачванню ў працягу дзейнасці забароненай арганізацыі паколькі следства вызначыла яго ўдзел у правядзенні набажэнствах расійскіх Сведкаў Іеговы як працяг дзейнасці мясцовай рэлігійнай арганізацыі Сведкаў Іеговы, забароненай у 2016 г. рашэннем Арлоўскага абласнога суда. 25 мая 2017 года Дэніс Крыстэнсен быў арыштаваны падчас набажэнства і накіраваны ў следчы ізалятар, дзе знаходзіцца па цяперашні час.
Разбіральніцтва ў Чыгуначным раённым судзе г. Арол у 2018—2019 гадах
Слуханне па справе Д. Крыстэнсена пачалося 19 лютага 2018 года ў Чыгуначным раённым судзе Арла. Яно працягнулася з перапынкамі да лютага 2019 г. Падчас разбіральніцтва ішла праверка вучэнняў і дзейнасці мясцовых Сведкаў Іеговы на падставе літаратуры, знойдзенай у Крыстэнсена і допыту некалькіх яго аднавернікаў у якасці сведкаў па справе. Таксама суд спрабаваў усталяваць існаванне доказаў працягу абвінавачаным дзейнасці забароненай арганізацыі. За працэсам назіралі журналісты і дыпламаты шэрагу краін.
6 лютага 2019 года суд пастанавіў прызнаць Д. Крыстэнсена вінаватым у парушэнні часткі 1 арт 282.2 Крымінальнага Кодэкса Расіі і прызначыць яму пакаранне: 6 год пазбаўлення свабоды. У адказ на гэта міністр замежных спраў Даніі выказаў сваю занепакоеннасць такім рашэннем суда. Прадстаўнікі Human Rights Watch, Amnesty International, ААН, ЕС і ПАСЕ патрабавалі тэрмінова вызваліць Крыстэнсена. А прэс-сакратар Крамля Д. Пяскоў заявіў, што рашэнне суда адпавядае закону.
У маі 2019 г. у Арлоўскім абласным судзе праходзіла апеляцыйнае слуханне па гэтай справе. 23 мая 2019 г. Арлоўскі аблсуд пацведзіў тэрмін Дэнісу Крыстэнсену, вынесены папярэднім судом.
У калоніі
Пасля вынясення рашэння судом, Д. Крыстэнсена накіравалі адбываць пакаранне ў Папраўчую калонію № 3 г. Льгоў. У канцы ліпеня 2019 г. падчас вобыску ў Дэніса Крыстэнсена знайшлі нож, які мог быць яму падкінуты самімі супрацоўнікамі калоніі для кампраметацыі верніка. Пасля гэтага 7 жніўня 2019 г. Старшыня Пастаяннай камісіі савета пры Прэзідэнце РФ па развіцці грамадзянскай супольнасці і правах чалавека па садзейнічанні з Грамадскай назіральнай камісіяй, рэформе пенітэнцыярнай сістэмы і прафілактыцы правапарушэнняў Андрэй Бабушкін і член Савета пры Прэзідэнце Расіі па развіцці грамадзянскай супольнасці і правах чалавека Марыя Бальшакова наведалі з рабочым візітам гэту калонію, каб праверыць умовы жыцця зняволеных і даць ім прававую кансультацыю.
У верасні 2019 г. Крыстэнсен перанёс пнеўманію і знаходзіўся ў бальніцы калоніі №2.
Спроба датэрміновага вызвалення
23 чэрвеня 2020 г. Льгоўскі раёны суд замяніў Крыстэнсену неадбытую частку турэмнага пакарання штрафам у памеры 400 тыс. расійскіх рублёў. Папярэднія хадатайніцтвы аб датэрміновым вызваленні былі адхіленыя. 25 чэрвеня пракурор курскай пракуратуры Аляксей Шатуноў падаў скаргу на рашэнне суда. 26 чэрвеня Д. Крыстэнсена за знаходжанне ў абедзеным пакоі ў неналежны час і за знаходжанне ў бараку ў футболцы без курткі адправілі на 10 сутак у штрафізалятар і потым далі яшчэ 5 сутак штрафізалятара за тое, што ён праспаў пад'ём. 11 ліпеня Крыстэнсена выпусцілі са штафізалятара, а яго адвакаты беспаспяхова паспрабавалі абскардзіць пакаранне карцэрам. 15 ліпеня Крыстэнсена зноў накіравалі ў штрафны ізалятар за адмову выконваць працу, якую турэмны доктар дазволіў выконваць з перапынкамі, а незалежны доктар знайшоў супрацьпаказанай для здароўя Крыстэнсена.
26 кастрычніка 2020 года Льгоўскі раённы суд Курскай вобласці адмовіўся замяніць Д. Крыстэнсену неадбытую частка турэмнага тэрміну на штраф. Суд спаслаўся на нязгоду Крыстэнсэна працаваць на турэмнай вытворчасці. Падаць новае хадайніцтва аб змякчэнні пакарання ён можа толькі праз паўгода пасля прыняцця гэтага рашэння.
10 лютага 2021 года Курскі абласны суд адмовіў Д. Крыстэнсену ў праве замяніць неадбытую частку турэмнага тэрміну на штраф.
Вызваленне і дэпартацыя
24 мая 2022 г. Д. Крыстэнсен быў вызвалены з калоніі і накіраваны на дэпартацыю з Расіі. 25 мая ён прыляцеў у Данію.
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне (Беларусь)
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне Генеральнага штаба Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь — спецслужба, орган знешняй разведкі Міністэрства абароны Беларусі, цэнтральны орган кіравання ваеннай разведкай ва УС РБ. Падпарадкоўваецца начальніку Генеральнага штаба і міністру абароны. Упраўленне займаецца разведкай у інтарэсах беларускай арміі.
Падпарадкаванне
У Міністэрства абароны арганізацыйна ўваходзіць Генеральны штаб, у структуры якога знаходзіцца Галоўнае разведвальнае ўпраўленне. Прававы статус органа замацаваны ў закрытых нарматыўных актах. У сістэме беларускіх органаў і структур адносіцца да спецыяльных службаў па забеспячэнні дзяржбяспекі. Па прыкметах кампетэнцый уваходзіць у групу структурных частак рэспубліканскіх органаў дзяржкіравання.
Усе падраздзяленні, як і ў савецкім ГРУ, наўпрост падпарадкоўваюцца Генеральнаму штабу. У 2007 годзе 5-я брыгада падчас аб’яднання з мабільнымі сіламі сухапутных войск (103-я асобная гвардзейская паветрана-дэсантная брыгада і 38-я асобная гвардзейская дэсантна-штурмавая брыгада) увайшла ў склад сіл спецыяльных аперацый, але працягнула падпарадкоўвацца кіраўніцтву ГРУ і Генштаба. Падобная сітуацыя з часткамі асназа, якія аднесены да спецыяльных войскаў.
Кіраўніцтва
Начальнік Галоўнага разведвальнага ўпраўлення прызначаецца прэзідэнтам. Кіраўнік ГРУ па сумяшчальніцтве з’яўляецца адным з намеснікаў начальніка Генеральнага штаба.
У перыяд з 1992 года гэтую пасаду займалі: