cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кумдах
Толькі пяць ранніх прыкладаў захаваліся, у тым ліку кумдахі Кнігі Дзімы і ў, Катаха Святога Калумбы і  ў  (былы кумдах знаходзіцца ў Нацыянальным музеі Ірландыі). Толькі кумдах Евангелля Святога Малэйса захаваўся, у той час як сама кніга страчана, але часцей адбывалася адваротнае. Іншыя кнігі, такія як Келская кніга, і Кніга з Дарау, як вядома, мелі некалі кумдахі або каштоўныя абклады, або абодва, але з-за каштоўных металаў яны былі натуральнай мішэнню для рабаўнікоў і злодзеяў. Царква ў Ірландыі падкрэслівала сакральнасць, якая прысутнічала або магла прысутнічасць у аб’ектах, у адрозненне ад астатняй каталіцкай царквы, якая аддавала перавагу часткам цела ў якасці святых рэліквій, хоць і тут сустракаліся лакальныя домападобныя, такія як шатландскі Манімаскскі Рэлікварый. Яшчэ адной ірландскай асаблівасцю быў рэлікварый звона для захавання ручных званоў, якімі выклікалі супольнасць на службу або прыём ежы, адзін з самых ранніх рэлікварыяў захоўваў рэмень невядомага святога, які мог выкарыстоўвацца для доказу праўдзівасці і вылечвання ад хвароб. Ён, верагодна, датуецца VIII стагоддзем і быў знойдзены ў тарфяніку каля,.
Кумдахі адрозніваюцца ад металічных каштоўных абкладаў тым, што, верагодна, захоўвалі самыя вялікія богаслужбовыя кнігі таго перыяду — адзначаны крадзеж і страта абгорткі Келскай кнігі (калі гэта быў не толькі кумдах). Аднак канструкцыі могуць быць вельмі падобныя; найлепшы захаваны астраўны прыклад, ніжняя крышка ў  ў Нью-Ёрку, таксама базуецца на вялікім крыжы, акружаным панэлямі спляценняў. Каштоўныя абклады былі металічнымі, прымацаванымі да драўляных дошак звычайнага, так што па сутнасці рабіліся як і фасады многіх кумдахаў, што мацаваліся да драўлянай унутранай скрыні.
Ацалелыя прыклады
Некаторыя з самых ранніх задакументаваных прыкладаў ўжо страцілі: кумдах Кнігі з Дарау згадваецца ніжэй, а Келская кніга страціла свой кумдах, калі ён быў скрадзены ў 1006 годзе. была пакрыта ў 937 годзе, і, магчыма, страціла свой покраў, калі была захоплена ў баі і выкуплена нарманам ў 1177 годзе. Некалькі захаваных прыкладаў маюць высокаякасныя рэпрадукцыі пачатку XX стагоддзя ў Метраполітэн-музеі ў Нью-Ёрку, якія не выстаўляюцца, але маюць добрыя ілюстрацыі, даступныя онлайн, у адрозненне ад арыгінальных твораў.
Самы ранні дакументаваны прыклад быў зроблены для кнігі з Дарау па загадзе  (879—916), які ў гэты момант быў у Дарау, і лічыцца рэліквіяй. Святыня была страчана ў XVII стагоддзі, але яе знешні выгляд, у тым ліку надпісы і запісы каралеўскага, захаваліся ў запісах 1677 года, цяпер падшытых у кнігу як фоліа IIv, хоць іншыя надпісы не расшыфраваныя. Аднойчы змешчанае ў рэлікварый, Евангелле з Дарау рэдка або наогул ніколі выкарыстоўвалася як кніга.
Рэлікварый вядомы як Domhnach Airgid («срэбны храм», NMI, R2834, 16.7 см вышынёй) быў першапачаткова зроблены ў VIII стагоддзі, але сур’ёзна перапрацаваны каля 1350 года абатам. Цалкам трохмерная фігура распятага Хрыста ў цэнтры галоўнага фасаду, з рэльефнымі медальёнамі святых і Дзевы з Дзіцем, і сцэны па баках, якія спалучаюць у сабе асноўныя фігуры ў рэльефе і іншыя ў гравіроўках. Стыль даволі больш вытанчаны, чым ў перапрацоўках XIV стагоддзя, з элегантнымі бягучымі жывёламі на невялікіх мацаваннях па вуглах, і ювелір, які падпісаў працу, Джон О’Бэрдэн, запісаны жыхаром ; да цяперашняга часу ювеліры у Ірландыі, як і ўсюды ў Еўропе, звычайна былі свецкімі асобамі.
Найстарэйшы кумдах, захаваны ў значнай ступені ў сваім першапачатковым выглядзе, гэта створаны ў пачатку XI стагоддзя для Евангелля (NMI, R4006, 14.75 см вышынёй, 11.70 шырынёй) з тыповай канструкцыяй драўлянага корпусу, на які прыбіты металічныя таблічкі. Верхняя грань пераважна зроблена з пакрытай срэбрам бронзы і і мае чатыры сімвалы евангелістаў у прамежках паміж перакладзінамі крыжа, з залатымі. Маецца рэпрадукцыя ў Нью-Ёрку.
Верагодна, найбольш вядомым з’яўляецца кумдах для Катаха Святога Калумбы, важны псалтыр, які з вялікай верагоднасцю створаны не пры жыцці, а ў хуткім часе пасля яго смерці ў 597 годзе, але да гэтага часу, напэўна, з’яўляецца самай ранняй захаванай ірландскай кнігай і вельмі прэстыжнай рэліквіяй. Ён належаў і выкарыстоўваўся імі як баявы сцяг (Cathach азначае «Баец») у кумдаху (NMI, R2835, 25.1 см), які вешалі на шыю. Працы над скрыняй пачаліся паміж 1072 і 1098 гадамі ў, але ў XIV стагоддзі быў дададзены новы галоўны фасад з вялікай выявай ў асяроддзі сцэн Распяцця і святых у тэхніцы пазалочанай  (NMI R2835, 25.1 см у шырыню).
Іншым кумдахам, што выкарыстоўваўся ў баі, быў Moisach з, , у якога захаваліся металічныя шнуры, якія выкарыстоўваліся для нашэння, верагодна, вакол шыі. Першапачаткова створаны ў канцы XI стагоддзя, ён быў адноўлены ў 1534 годзе з металапластыкай сярэбраных упрыгажэнняў з выявамі шматлікіх фігур вакол крыжа (NMI 2001:84, 25 см у шырыню). Рукапіс унутры быў першапачаткова звязаны са Святым Каірнеахам Дулэйнскім,, але ў гатычны перыяд быў «захоплены культам Святога Калумбы».
Кумдах Кнігі Дзімы з XII стагоддзя, зноў жа з рэпрадукцыяй ў Нью-Ёрку. На адным баку ён мае панэлі з ўпрыгажэннямі ў паўночным стылі. Як і рукапіс, знаходзіцца ў бібліятэцы, Дублін.
Стоўскі Імшал
, створаны каля 750 года, захаваў свой кумдах з металічнымі медальёнамі, якія мацуюцца з дапамогай цвікоў да драўлянай скрыні з дуба (NMI 1883:614a, 18.7 см, шырынёй 15.8 см). Багата аздобленыя металічныя дэталі з выявамі жывёл і чалавечых фігур, адзін фасад і бакі датуюцца перыядам 1027 і 1033 гадоў на падставе надпісу, які рэгіструе стварэнне і факт дарэння кумдаха, а іншы фасад датуецца больш познім часам і можа быць датаваны прыкладна 1375 годам, таксама па яго надпісам.
Больш стары «ніжні» фасад, які ў цяперашні час аддзелены ад унутранай скрыні, створаны з меднага сплаву, з вялікім крыжом унутры рамкі, якая нясе ў сабе надпіс на ірландскай мове, што таксама праходзіць па перакладзінах крыжа. Цэнтр крыжа пазней быў заменены («моцна прыхарошаны», як выказаўся Нацыянальны музей), верагодна, у адзін час са стварэннем фасаду, на вялікі камень (цяпер адсутнічае) з чатырма лопасцевымі секцыямі, падобны на цэнтр ніжняга фасаду. Надпіс часткова згублены з-за гэтага, але з большага можа быць рэканструяваны: «гэта малітва за абата, Матгамайна Уа Катайла (+1037) і Фінда Уа Дунгалайха, караля (+1033). Яна таксама згадвае, званага „каралём Ірландыі“ і Мак Райта Уа Данхада, караля  (+1052), а таксама імя стваральніка, Данхада Уа Тэкайна [манаха] 'супольнасці Клуайна '». Чатыры прасторы паміж перакладзінамі крыжа і рамка маюць панэлі з геаметрычнымі ўпрыгажэннямі, таксама ёсць невялікія  па кутах рамкі і ўнутры выгнутых канцоў перакладзін.
Па баках змешчаны не пакрытыя срэбрам медныя медальёны з фігуркамі анёлаў, жывёл, духавенства і воінаў, пасаджаныя на дэкаратыўныя фоны. Канструкцыя новага «верхняга» фасада з таксама базуецца на крыжы з вялікім авальным горным крышталем у цэнтры. Надпіс, выгравіяваны на паверхні сярэбранай пласціны, абягае рамку, а прастора паміж крыжом і рамкай мае чатыры гравіраваныя фігуры ўкрыжаванага Хрыста, Багародзіцы з Дзіцем, епіскапа, што робіць жэст блаславення, і святара з кнігай (верагодна, Іаана). Надпіс «заклікае маліцца за Піліба О Кейнеідзіха, караля Орманда і яго жонку Айне, якія абодва памерлі ў 1381 годзе. Таксама згаданы Гіёла Руадхан О Мэкэйн, настаяцель Аўгусцінскага прыярата Лоры і стваральніка Домнала О Талаіры». выкарыстана, каб выявіць выгравіраваныя лініі, надпісы і лічбы, а тэхніка вельмі падобная на познюю творчасць на рэлікварыі зуба Святога Патрыка (таксама ў НМІ), які таксама быў аформлены ў 1370-х для апекуна, які жыў у 50 км ад Лоры. Яны, верагодна, былі зробленыя адным і тым жа мастаком, што вельмі рэдка можна ўбачыць у нешматлікіх ацалелых узораў сярэднявечнай.
Аляксандр Аляксандравіч Мількота
Аляксандр Аляксандравіч Мількота (нар., в. Куранец Вілейскага раёна, Мінскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Беларусі (1999—2003).
Біяграфія
У 1969 г. скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, інжынер-будаўнік.
Па заканчэнні інстытута да 1975 года займаў розныя пасады ў трэсце N 15 спецбудкамбіната «Мінскбуд» — да начальніка будаўнічага ўпраўлення.
У 1975-1978 гг. — Загадчык аддзела па кантролю за вытворчасцю раскопак Мінскага гарвыканкама.
Затым да 1981 г. — начальнік упраўлення дарожна-маставой гаспадаркі, пасля Упраўлення дарожна-маставога будаўніцтва і добраўпарадкавання горада Мінска.
У 1986—1990 гг. — старшыня Цэнтральнага райвыканкама г. Мінска.
У 1990 годзе быў прызначаны намеснікам міністра жыллёва-камунальнай гаспадаркі Беларускай ССР.
У 1994 — першы намеснік міністра жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
20 жніўня 1999 года быў прызначаны Міністрам жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
24 снежня 2003 года быў вызвалены ад пасады Міністра.
Петрапаўлаўскі сабор
Петрапаўлаўскі сабор (афіцыйная назва — Сабор у імя першавярхоўных апосталаў Пятра і Паўла) — праваслаўны сабор у Санкт-Пецярбургу ў Петрапаўлаўскай крэпасці, пахавальня рускіх імператараў, помнік архітэктуры пятроўскага барока.
Да 2012 года сабор вышынёй 122,5 м быў самым высокім з будынкаў Санкт-Пецярбурга. З 2013 года ён з’яўляецца трэцім па вышыні будынкам у горадзе, пасля 140-мятровага небаскроба Лідар Таўэр і жылога комплексу «Князь Аляксандр Неўскі», вышыня якога складае 124 метра.
Гісторыя
У 1703 годзе Пётр I заклаў на беразе Фінскага заліва Петрапаўлаўскую крэпасць. Пётр разумеў, што новая Расія мае патрэбу ў архітэктуры, здольнай выказаць ідэі часу. Імкнучыся ўзмацніць пануючае становішча маладой сталіцы сярод гарадоў Расіі, цар задумаў новае будаўніцтва, якое паднялося б вышэй званіцы Івана Вялікага і Меншыкавай вежы. Новы храм павінен быў стаць самым значным збудаваннем сталіцы і знаходзіцца ў самым сэрцы Петрапаўлаўскай крэпасці.
Будаўніцтва храма пачалося 29 чэрвеня 1703 года ў дзень святых апосталаў Пятра і Паўла на тэрыторыі толькі што закладзенай Петрапаўлаўскай крэпасці. Асвячэнне першай драўлянай Петрапаўлаўскай царквы адбылося 1 красавіка 1704 года. 14 мая тут правялі святочную службу ў гонар перамогі фельдмаршала Б. П. Шарамецева над шведскімі суднамі на Чудскім возеры.
30 мая 1712 года быў закладзены каменны Петрапаўлаўскі сабор. Ён будаваўся такім чынам, што драўляны храм заставаўся ўнутры новага будынка. Працай кіраваў італьянскі архітэктар Даменіка Трэзіні. Ва ўстаноўцы шпіля ўдзельнічаў галандскі майстар Харман ван Болас. Па загадзе Пятра I будаўніцтва пачалося з званіцы. З-за недахопу рабочых рук, уцёку сялян і недахопу рабочых матэрыялаў яна была скончана толькі ў 1720 годзе. Аднак шпіль званіцы быў накрыты лістамі пазалочанай медзі толькі праз некаторы час. Вышыня збудавання складала 112 метраў, што на 32 метра вышэй за званіцу Івана Вялікага. Увесь сабор быў дабудаваны толькі да 1733 года ўжо пасля смерці Пятра I.
З установы ў 1742 годзе Санкт-Пецярбургскай епархіі да асвячэння ў 1858 годзе цяперашняга Ісакіеўскага сабора Петрапаўлаўскі сабор з’яўляўся кафедральным, затым быў перададзены ў прыдворнае ведамства.
У 1756—1757 гадах Петрапаўлаўскі сабор быў адноўлены пасля пажару. У 1773 годзе асвячоны прыдзел святой Кацярыны. На званіцы ў 1776 годзе змантаваны куранты майстры Б. Оарта Краса з Галандыі. Пашкоджаную фігуру ангела ў 1830 годзе адрамантаваў Пётр Цялушкін, які падняўся наверх без лясоў.
У 1857—1858 гадах драўляныя канструкцыі шпіля былі заменены металічнымі (архітэктар К. А. Тон, інжынеры Д. І. Жураўскі, А. С. Рахнеўскі і П. П. Мельнікаў). Асноўнай задачай была замена драўляных крокваў на металічныя на званіцы сабора. Жураўскі прапанаваў пабудаваць канструкцыю ў выглядзе васьміграннай усечанай правільнай піраміды, звязанай кольцамі; ён жа распрацаваў метад разліку канструкцыі. Пасля гэтага вышыня будынка павялічылася на 10,5 метраў.
У 1864—1866 гадах ранейшыя царскія вароты заменены новымі, выкананымі з бронзы (архітэктар А. І. Кракау); у 1875—1877 гадах Д. Бальдзіні напісаў новыя плафоны.
У 1919 годзе Петрапаўлаўскі сабор быў зачынены, а ў 1924 годзе пераўтвораны ў музей, большасць каштоўных прадметаў канца XVII — пачатку XVIII стагоддзяў (сярэбранае начынне, кнігі, аблачэнне, іконы) былі перададзены ў іншыя музеі.
З 1990-х гадоў у Петрапаўлаўскам саборы рэгулярна праходзяць паніхіды па расійскіх імператарах, з 2000 года — набажэнствы. У 2008 годзе ў саборы было праведзена першае пасля 1917 года велікоднае набажэнства. У наш час настаяцелем храма служыць ігумен Аляксандр (Фёдараў), які з’яўляецца таксама прадстаўніком Санкт-Пецярбургскай епархіі па архітэктурна-мастацкіх пытаннях.
Міхаіл Васілевіч Плятнёў
Міхаіл Васілевіч Плятнёў (Михаи́л Васи́льевич Плетнёв; нар., ) — савецкі і расійскі піяніст, кампазітар і дырыжор. Народны артыст РСФСР (1989). Чатыры разы лаўрэат Дзяржаўных прэмій РФ (1982, 1993, 1996, 2006).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і музыкантаў — баяніста і піяністкі.
Пасля перамогі на VI Міжнародным конкурсе імя П. І. Чайкоўскага ў 1978 годзе. Выступаў па ўсім свеце з сольнымі праграмамі і разам з найвядомымі аркестрамі Еўропы і Амерыкі — Філарманічнымі аркестрамі Берліна, Лондана, Ізраіля, Мюнхена, Чэхіі, гуляў пад кіраваннем выбітных дырыжораў сучаснасці — Клаўдзіа Абада, Бернарда Хайтынка, Ларына Маазеля, Зубіна Меты, Неэмэ Ярві.
У 1980 годзе дэбютаваў як дырыжор.
З 1996 года жыве ў Швейцарыі.
Стафілініды
Стафілініды, стафіліны, каротканадкрылыя (Staphylinidae) — велізарнае па колькасці відаў сямейства цвердакрылых. Яны лёгка вызначаюцца па кароткім надкрылы.
Да сямейства адносяць 46 000 відаў (або 55 000 з улікам уключэння ў яго ў 2009 годзе сямейства Сцыдменіды). Гэтая група жукоў мае старажытнае паходжанне. Выкапнёвыя рэшткі датуюцца трыясавым (220 млн гадоў), мелавым і юрскім перыядам. Таксама знойдзены ў Балтыйскім бурштыне (алігацэн). Пашыраны паўсюдна, за выключэннем Антарктыды. На тэрыторыі Беларусі каля 700 відаў.
Валасаты стафілін (Emus Hirtus L., 1758) занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь (2-е выданне) і Чырвоную кнігу Украіны.
Апісанне
Прадстаўнікі сямейства дасягаюць ад аднаго да 35 міліметраў у даўжыню, але большая іх частка не перавышае 8 мм. Адрозніваюцца кароткім надкрыллем і як правіла вузкім целам. Цела вузкае. Галава вялікая, з буйнымі сківіцамі. Вусікі пераважна складаюцца з 11 членікаў. Крылы часта даўжэйшыя за цела.
Кэнсова (гміна)
Кэнсо́ва (Kęsowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тухольскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кэнсове. Плошча гміны складае 108,82 км². Станам на 2004 год у гміне Кэнсова пражывалі 4400 чалавек, шчыльнасць — 40,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Маскоўска-Петраградская лінія
Другая лінія Пецярбургскага метрапалітэна, таксама вядомая як Маскоўска-Петраградская або Сіняя лінія, злучае праз цэнтр паўднёвы і паўночны раёны Санкт-Пецярбурга. У цяперашні час пачынаецца ў Маскоўскім раёне і дасягае паўночнай часткі Выбаргскага раёна.
Паршні
Паршні́ (, Поршни) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходцаўскага сельсавета.
Глас
Глас — прозвішча.
Павітуха чаборавая
Павітуха чаборавая  (Cuscuta epithymum) — від раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Заходняй Азіі.
Апісанне
Аднагадовая травяністая расліна, 30-120 см даўжынёй. Сцябло тонкае, галінастае, чырванаватае або барвовае, робіць некалькі спіраляў вакол ствала гаспадара. Лісце мясістае, даўгаватае, ад вострага да тупога, ад злёгку пурпуровага да карычневага, выгнутае, ≈ 1 x ≈ 0.4 мм. Кветкі ружова-белыя, амаль сядзячыя, сабраны ў шчыльныя галоўкі. Чашачка амаль роўная вяночку. Лускі падоўжаныя, з доўгімі бахромкамі, закрываюць уваход у трубку вяночка. Пылавік і падоўжаныя чырвоныя лычыкі выступаюць з вяночка.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы (Алжыр, Лівія, Марока, Туніс), Заходняй Азіі; натуралізаваны ў ПАР, Канадзе, ЗША, Аўстраліі, Новай Зеландыі, Аргенціне, Чылі.
Ва Украіне від паразітуе на розных раслінах, галоўным чынам травяністых, часам на культурных бабовых — амаль на ўсёй тэрыторыі.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Чэрыкаў)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі — мураваны каталіцкі храм у горадзе Чэрыкаве Магілёўскай вобласці, помнік архітэктуры неараманскага стылю. Узведзены на месцы былога кармеліцкага драўлянага касцёла, за савецкім часам перароблены ў дом культуры. У цяперашні час вернуты каталіцкай царкве, аднаўляецца.
Гісторыя
Упершыню парафія згадваецца ў 1669 годзе ў сінодзе Казіміра Сапегі, на той час адносілася да Аршанскага дэканата Віленскага біскупства. У 1790—1832 гадах у горадзе існаваў кармеліцкі кляштар. На ахвяраванні ксяндза Маладковіча і парафіян у 1792 годзе быў збудаваны новы драўляны касцёл. З 1840 года над парафіяй узялі апеку дыяцэзіяльныя святары. Па звестках 1849 года, каталіцкі прыход адносіўся да Чавускага дэканата Магілёўскай архідыяцэзіі, дзейнічалі капліцы ў Горах і Гарадцы.
У 1862—1869 гадах на ахвяраванні ксяндза Паўла Падгурскага, Агаты Міхайлаўны і Сымона Андрэевіча Цюлюпаў быў узведзены новы мураваны касцёл у Чэрыкаве. Галоўны алтар быў кансэкраваны магілёўскім біскупам-вікарыем Альбінам Сымонам 23 ліпеня 1864 года.
Храм стаў цэнтрам парафіі (налічвала ў 1880 годзе 500 вернікаў) і Чэрыка-Чавускага дэканата Магілёўскай архідыяцэзіі. Дэканат размяшчаўся на тэрыторыях Чавускага і Чэрыкаўскага павета і аб’ядноўваў 4943 прыхаджан, 5 капліц і 6 парафій: Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Чэрыкаве, Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Вародзькаве, Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Крычаве, Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Івандары, Святога Казіміра ў Расне і Нараджэння Найсвяцейшай Панны Марыі ў Радамлі.
У 1881—1882 гадах касцёл рамантаваўся. На пачатку XX стагоддзя парафіян было няшмат, і ў асноўным яны складаліся з мясцовай шляхты
За савецкім часам будынак быў адабраны ў католікаў і ў 1950 годзе перабудаваны ў дом культуры, пазней выкарыстоўваўся як кінатэатр. У 2019 годзе будынак быў вернуты адноўленай каталіцкай грамадзе і 11 жніўня таго ж года ў ім адбылася першая за доўгі час імша, якую ўзначаліў дапаможны біскуп Аляксандр Яшэўскі. Душпастырам прызначаны ксёндз Павел Адамовіч.
Архітэктура
Размешчаны ў цэнтры горада, на вуліцы Ленінскай, 192. Помнік архітэктуры неараманскага стылю, неаготыкі, таксама позняга класіцызму. Вырашаны працяглым прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, з тыльнага боку далучана пяцігранная апсіда. Бакавыя фасады расчлянёны лапаткамі, крапаваны рустам, апяразаны гарадковым фрызам.
Арыгінальны выгляд будынка ўключаў дзве вежы з двума дубовымі крыжамі, абабітымі белай бляхай, пад імі — латунныя шары, памаляваныя алейнай фарбай. На сярэдзіне франтона знаходзіўся чыгунны крыж вагой 12 пудоў. Бабінец быў аддзелены ад асноўнага аб’ёма каменнай сцяною з 4 дзвярыма. Прэзбітэрый аддзяляўся кратамі. Даўжыня пабудовы складала 12, шырыня — 7, вышыня — 10 сажаней.
Усяго быў 21 абраз у храме. На вежы віселі 3 званы, вагой адпаведна 8 пудоў 9 фунтаў, 4 пуды 36 фунтаў і 2 пуды.
Філіп Глас
Філіп Морыс Глас (Philip Morris Glass; нар., ) — амерыканскі кампазітар, адзін з найбольш уплывовых музыкантаў другой паловы XX стагоддзя.
Глас характарызуе свой стыль як «музыку са структурай, якая паўтараецца». Творчасць Гласа прынята адносіць да мінімалізму нараўне з такімі кампазітарамі, як Ла Монтэ Янг, Стыў Райх і Тэры Райлі.
Глас — заснавальнік «Ансамбля Філіпа Гласа», у якім ён іграе і дагэтуль на клавішных інструментах.
Сена і Марна
Сена і Марна (Seine-et-Marne) — дэпартамент Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Іль-дэ-Франс. Парадкавы нумар 77. Адміністрацыйны цэнтр — Мелён. Насельніцтва 1,194 млн чалавек (12-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 5915 км².
Дэпартамент уключае 5 акруг, 43 кантона і 514 камуны.
Алена Агінская
Алена Агінская (Helena z Ogińskich Ogińska, 1701—1790) — прадстаўніца шляхты Вялікага княства літоўскага. Жонка маршалка вялікага літоўскага і віленскага кашталяна Ігнацыя Агінскага
Паходжанне
Паходзіла са старэйшай княжацкай лініі роду Агінскіх уласнага герба, дачка віленскага ваяводы Казіміра Дамініка Агінскага і Элеаноры з Войнаў. Мела брата Юзафа Тадэвуша і сясцёр, і Марыяну.
У 1739 годзе ажанілася са сваяком Ігнацы Агінскім. Дзяцей у іх не было.
Асабістыя якасці
Яна славілася ўсімі жаночымі вартасцямі і незвычайнай фізічнай сілай. Была надзелена вострым розумам, кемлівасцю, здаровым сэнсам і рэдкай разважлівасцю. Падчас вяселля прынца Аўгуста Саксонскага з Марыяй Юзэфай, дачкой імператара Іосіфа I у Дрэздэне на каруселі маладых дам, адзначаных ва ўзросце васемнаццаці гадоў, яна праводзіла ўсе рыцарскія турніры з вялікай спрытнасцю і адвагай, перамагаючы ўсіх сваіх праціўнікаў, і атрымала першы прыз. Будучы састарэлым, «яна таксама без асаблівых цяжкасцей згортвала і раскочвала срэбныя пласціны ў трубку, і ламала пальцамі талеры і капейкі»
Яна мела вялікае значэнне і давер пры дварах у Варшаве і Санкт-Пецярбургу. Яна была ўзорнай, набожнай, зрабіла шмат міласэрных учынкаў да суседзяў. Пакінула ў Варшаве многа памятак. Памерла ў Варшаве.
Дзейнасць
Ад маці атрымала ў спадчыну ў. З мужам Ігнацы Агінскім была фундатаркай ў Салантаі, у 1765—1771 гадах заснавалі  у  ( касцёла ў Салантаі) (пабудаваны ў 1778 годзе; згарэў у 1945 годзе.).
Дэвід Лін
Сэр Дэвід Лін CBE (David Lean; 25 сакавіка 1908,  — 16 красавіка 1991, Лондан) — брытанскі, шырока прызнаны ў сусветным кінематографе. Увайшоў у дзесятку лепшых рэжысёраў сусветнага кіно па выніках апытання сучасных рэжысёраў Брытанскім інстытутам кінамастацтва.
IC 1620
IC 1620 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кондратавічы
Ко́ндратавічы (, Кондратовичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Уладзімір Генадзевіч Браўн
Уладзімір Генадзевіч Браўн (нар., Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Удзельнічаў у распрацоўцы праектаў прамысловых будынкаў, жылых дамоў, цэнтральнай станцыі юнага тэхніка (1984), навучальнага корпуса хімічнай тэхналогіі Беларускага тэхналагічнага інстытута (1987) у Мінску.
Ліміт трываласці
Ліміт трываласці — механічнае напружанне, вышэй якога адбываецца разбурэнне матэрыялу. Інакш кажучы, гэта парогавая велічыня, перавышаючы якую механічнае напружанне разбурыць нейкае цела з канкрэтнага матэрыялу. Варта адрозніваць статычны і дынамічны ліміты трываласці. Таксама адрозніваюць межы трываласці на сціск і расцяжэнне.
Дынамічны ліміт трываласці
Дынамічны ліміт трываласці ёсць парогавая велічыня пераменнага механічнага напружання (напрыклад пры ўдарным уздзеянні), перавышаючы якую пераменнае механічнае напружанне разбурыць цела з канкрэтнага матэрыялу. У выпадку дынамічнага ўздзеяння на гэта цела час яго нагруженія часта не перавышае некалькіх секунд ад пачатку нагруження да моманту разбурэння. У такой сітуацыі адпаведная характарыстыка называецца таксама ўмоўна-імгненным лімітам трываласці, або далікатна-кароткачасовым лімітам трываласці.
Ліміт трываласці на сціск
Ліміт трываласці на сціск ёсць парогавая велічыня пастаяннага (для статычнага ліміту трываласці) або, адпаведна, пераменнага (для дынамічнага ліміту трываласці) механічнага напружання, перавышаючы які механічнае напружанне ў выніку (за канчатковы досыць кароткі прамежак часу) сцісне цела з канкрэтнага матэрыялу — цела разбурыцца або непрымальна дэфармуецца.
Іншыя трывальныя параметры
Мерамі трываласці таксама могуць быць ліміт цякучасці, ліміт прапарцыйнасці, ліміт пругкасці, ліміт трываласці і іншыя, паколькі для выхаду канкрэтнай дэталі з ладу (прывядзення дэталі ў непрыдатны да выкарыстання стан) досыць часта і празмерна вялікай змены памераў дэталі. Пры гэтым дэталь можа і не разбурыцца, а толькі толькі дэфармавацца. Гэтыя паказчыкі практычна ніколі не маюцца на ўвазе пад тэрмінам «мяжа трываласці».
Трывальныя асаблівасці некаторых матэрыялаў
Значэнні гранічных высілкаў (лімітаў трываласці на расцяжэнне і сціск у многіх матэрыялаў звычайна адрозніваюцца. У кампазітаў ліміт трываласці на расцяжэнне звычайна больш ліміту трываласці на сціск. Для керамікі (і іншых далікатных матэрыялаў) — наадварот, характэрна шматразовае перавышэнне лімітам трываласці на сціск ліміту трываласці на расцяжэнне. Для металаў, металічных сплаваў, многіх пластыкаў, як правіла, характэрна роўнасць мяжы трываласці на сціск і мяжы трываласці на расцяжэнне. У большай ступені гэта звязана не з фізікай матэрыялаў, а з асаблівасцямі нагружэння, схемамі напружанага стану пры выпрабаваннях і з магчымасцю пластычнай дэфармацыі перад разбурэннем.
Некаторыя значэнні трываласці на расцяжэнне у МПа (1 кгс/мм2 = 100 кгс/см2 ≈ 10 МН/м2 = 10 МПа) (1 МПа = 1 н/мм2 ≈ 10 кгс/см2) :
Алеўраліт
Алеўраліт (ад ἄλευρον — мука і λίθος — камень) — цвёрдая асадкавая горная парода. Утвараецца з алеўрыту ў працэсе літыфікацыі.
Склад
Складаецца з зерняў няправільнай формы, памерам 0,01—0,1 мм (па іншых дадзеных — 0,005—0,05 мм). Маюцца тры разнавіднасці алеўралітаў па форме складальных часціц: буйназярністыя, розназярністыя і дробназярністыя. Асновай алеўраліту з’яўляецца кварц, могуць прысутнічаць таксама часціцы палявых шпатаў, гліністых мінералаў, часам прысутнічаюць карбанаты і гідраксіды жалеза.
Здабыча
Здабываюць алеўраліт пераважна для вытворчасці цэменту і садовых дарожак. Яго можна выявіць у вугальных шахтах паміж пластамі каменнага вугалю.
Балакірава (Уладзімірская вобласць)
Балакірава (Бала́кирево) — пасёлак гарадскога тыпу ў Аляксандраўскім раёне Уладзімірскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак Балакірава са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Размешчаны за 139 км ад Уладзіміра і за 130 км ад Масквы. Чыгуначная станцыя на лініі Аляксандраў — Архангельск.
Шашэйная дарога з асфальтавым пакрыццём ад Аляксандрава з рухам рэйсавых аўтобусаў Аляксандраў — Балакірава.
Альмекі
Альме́кі (Olmeca)  — стваральнікі найстаражытнейшай культуры ў Цэнтральнай Амерыцы.
Назва
Назва племені згадваецца ў ацтэкскіх гістарычных хроніках, але наўрад ці правамерна ўжываць яе для абазначэння цывілізацыі, якая існавала на некалькі стагоддзяў раней. Назва дадзена ўмоўна, па адным з невялікіх плямёнаў, якія жылі на гэтай тэрыторыі.
Гісторыя адкрыцця і даследаванняў
У 1867 годзе Хасэ Мельгар, выпусціў у свет першае друкаванае паведамленне аб гіганцкай галаве «эфіопа» з Трэс-Сапотэс і тым самым паклаў пачатак вывучэнню забытай індзейскай культуры, згубленай у лясах Веракруса і Табаска. Шырокамаштабныя археалагічныя раскопкі мелі месца ў 1930-х гадах, калі Мэцью Сцірлінг са сваімі калегамі заклалі першыя шурфы і траншэі на зялёных схілах пагоркаў Ла-Венты і Трэс-Сапотэс. Быў адкрыты цэнтр альмекскай культуры ў П'едра Парада, музейны фонд якога папаўняецца за кошт працы экспедыцый мексіканскіх археолагаў з Нацыянальнага інстытута антрапалогіі і гісторыі. Вучоны археолаг Медэльін Сеніль з універсітэцкага музея горада Халапы, сталіца штата Веракрус, адкрыў невядомы горад альмекаў — Сін Кабесас («безгаловыя») гэта назва нарадзілася з-за мноства пашкоджаных і абезгалоўленых статуй, якія выглядваюць літаральна на кожным кроку з-пад зялёнага лісця джунгляў.
Культура
Альмекі пражывалі ў сельскагаспадарчых паселішчах на паўвостраве Юкатан. Збіралі вялікія ўраджаі маісу (кукурузы). Свой рацыён дапаўнялі рыбай, малюскамі і мясам дзікіх звяроў. Альмекі былі не толькі земляробамі і рыбакамі, але і спрактыкаванымі рамеснікамі і гандлярамі.
З цягам часу ўзніклі храмавыя комплексы, вакол іх — гарадскія цэнтры. Буйнейшы горад альмекаў — Ла-Вента (сучасная назва па месцы правядзення археалагічных раскопак). Яго ўзвышэнне і росквіт адбываецца ў 800—500 гадах да н.э. Гэты горад найбольш ярка ілюструе дасягненні альмекскай культуры.
Для альмекскай цывілізацыі характэрна самая незвычайная і вытанчаная ва ўсім цэнтральнаамерыканскіх мастацтве скульптура, прадстаўленая гіганцкімі каменнымі чалавечымі галовамі, алтарамі і стэламі (разьбянымі каменнымі маналітам). Выключна вытанчаны невялікія фігуркі і іншыя прадметы, выразаныя з нефрыту. Земляныя платформы служылі фундаментам для храмаў і насыпаў над грабніцамі, збудаванымі з прыродных базальтавых груд.
Каменныя маналіты вышэй чалавечага росту, якія мелі выяву галавы знойдзены ў розных гарадскіх цэнтрах. Магчыма, яны перадавалі вобразы родавых правадыроў таго ці іншага племені. А магчыма, і тое, што галовы-маналіты падкрэслівалі ўладу правіцеляў над навакольным светам.
Альмекі верылі ў існаванне замагільнага жыцця. Яны рабілі выявы сваіх багоў у выглядзе напаўлюдзей-напаўжывёл. У розны час абагаўляліся розныя жывёлы. Але перавагу аддавалі ягуару — вельмі хуткаму і небяспечнаму драпежніку. Ён паказваўся страшным і магутным, з апярэннем над брывамі і раздвоеным языком змяі.
Альмекі стварылі свой месячны каляндар. У канцы першага тысячагоддзя да н.э. яны перайшлі ад месячнага календара да сонечнага. Да гэтага ж часу адносяцца першыя ўзоры альмекскай пісьменнасці, якія дайшлі да нас. Альмекі пакінулі аб сабе памяць як выдатныя рэзчыкі па камені. Любімым вобразам іх мастацтва была фігура плачучага дзіцяці з рысамі ягуара.
Да характэрных асаблівасцей альмекскай культуры належаць выразаныя на камені даты, пазначаныя рысачкамі і кропкамі і падобныя з прадстаўленымі ў Монтэ-Альбане і ў мая. Яны адносяцца да апошніх стагоддзяў да нашай эры і ўяўляюць сабой найстаражытнейшыя ў Цэнтральнай Амерыцы пісьмовыя даты, што сведчыць аб адначасовасці альмекскай цывілізацыі і культур фармаціўнай эпохі іншых раёнаў. Яна таксама папярэднічае росквіту цывілізацыі мая класічнай пары.
Мовы і пісьменнасць
Мова альмекаў невядома, паколькі іх пісьменнасць (продак пісьма мая) не дэшыфравана. Тэрэнс Каўфман, на падставе вялікай колькасці міхе-сокскіх запазычанняў у большасці месаамерыканскіх моў, асабліва культурных, выказаў гіпотэзу, якая атрымала вядомасць сярод лінгвістаў, што альмекі гаварылі на мове міхе-сокскай сям'і.
Спасылкі
"«Веру ў будучыню народы знойдуць у велічы свайго мінулага. Хай праходзяць цывілізацыі, але людзі заўсёды будуць памятаць тых, хто жыў раней і хто стварыў свет, у якім мы жывем». (надпіс у Музеі антрапалогіі ў Мексіцы)."
Неўска-Васілеастроўская лінія
Трэцяя лінія Пецярбургскага метрапалітэна, таксама вядомая як Неўскай-Васілеастроўская або Зялёная лінія, злучае праз цэнтр заходні і паўднёва-ўсходні раёны Санкт-Пецярбурга
Гісторыя будаўніцтва
У 1967—1979 гг. — Адзіная лінія з аднатыпнымі станцыямі («гарызантальны ліфт»). Да арганізацыі скразнога руху па Фрунзенска-Прыморскай лініі ў 2009 годзе была адзінай лініяй, якая адпавядала сваёй першапачатковай назве (злучае левабярэжную частку Неўскага раёна з Васільеўскім востравам).
Сцыдменіды
Апісанне
У большасці сцыдменід ёсць звужэнне паміж галавой і «грудзьмі», і паміж «грудзьмі» і брушкам, што надае ім падабенства з мурашкамі. Гэта вельмі маленькія жукі, самы вялікі прадстаўнік дасягае ўсяго 3 мм у даўжыню, а самыя маленькія віды — 0,5 мм.
Экалогія і арэал
Гэтыя жукі жывуць сярод апалай лістоты і гнілой драўніны ў лясах. Аддаюць перавагу вільготным месцам.
Бронзаграфіт
Бронзаграфіт — сітаваты антыфрыкцыйны спечаны матэрыял, які складаецца з бронзы (медзь — аснова, волава — 8,5—9 %) і часціц графіту (1,5—3 %), раўнамерна размеркаваных паміж крышталямі бронзы. Поры гэтага матэрыялу напоўнены маслам. Атрымліваюць бронзаграфіт метадамі парашковай металургіі. З бронзаграфіту вырабляюць утулкі для падшыпнікаў слізгацення. Наяўнасць масла ў сітавінах матэрыялу дазваляе ўжываць падшыпнікі ў многіх выпадках без прымусовай змазкі.
Марта Месараш
Марта Месараш (Mészáros Márta, нар., ) — венгерскі кінарэжысёр.
Балакірава
Балакірава — прозвішча, тапонім.
Марта Месараш
Біяграфія
Бацька — скульптар і камуніст Ласла Месараш. У 1935 годзе сям’я эмігравала ў СССР. Бацька загінуў у ГУЛАГу (пазней, у 1968, Марта Месараш зняла пра бацьку дакументальную стужку Памяці Ласла Месараша. Марта пасля Другой Сусветнай вайны вярнулася на радзіму, скончыла сярэднюю школу. Затым вучылася ва УДІКе, скончыла яго ў 1956 годзе, з выкладчыкаў яна ўспамінае А. Даўжэнку, Л. Куляшова, І. Пыр’ева, С. Герасімава, адзначаючы, што яны ў выкладанні былі сканцэнтраваны на тэорыі і нічому не вучылі на практыцы. У 1958 годзе выйшла замуж за Міклаша Янча, у іх нарадзіліся два сыны, зараз яны абодва — кінааператар, дапамагаюць маці. У сярэдзіне 1960-х муж і жонка рассталіся.
Здымала дакументальныя і кароткаметражныя фільмы. Першы поўнаметражны гульнявы ​​фільм паказала ў 1968 годзе. Сусветную вядомасць атрымала яе аўтабіяграфічная тэтралогія, распачатая фільмам «Дзённік для маіх дзяцей» (1984).
Бронзаграфіт
Літаратура
З БРЭ:
Івелін
Івелін (Yvelines) — дэпартамент на поўначы цэнтральнай часткі Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Іль-дэ-Франс. Парадкавы нумар — 78. Адміністрацыйны цэнтр — Версаль. Насельніцтва — 1,354 млн чалавек (8-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 2284 км². Праз дэпартамент працякае рака Сена.
Дэпартамент уключае 4 акругі, 39 кантонаў і 262 камуны.
Івелін быў утвораны ў 1968 г. на базе тэрыторыі скасаванага дэпартамента Сена і Уаза.
Кэнтшын (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 67 населеных пунктаў.
Крэпасць Віслаўйсце
Крэпасць Віслаўйсце (Twierdza Wisłoujście) — гістарычная крэпасць у Гданьску, якая раней размяшчалася ля галоўнага ўваходу ў гданьскі порт у месцы ўпадзення галоўнага рукава Віслы ў Балтыйскае мора. Важнейшымі яе задачамі былі кіраванне гандлёвымі судамі, іх ахова і навігацыя пры святле маякоў, а таксама да ХІХ стагоддзя яна мела ваеннае значэнне.
Агульная характарыстыка
У будаўніцтве крэпасці можна ўбачыць розныя архітэктурныя стылі (пачынаючы з готыкі), тэхнікі і будаўнічыя матэрыялы. Гэта звязана з тым, што на працягу многіх стагоддзяў крэпасць адбудоўвалася пасля кожнага разбурэння. Сэрцам крэпасці з'яўляецца цыліндрычная вежа (у цяперашні час без аздаблення), якая служыла маяком да 1758 года. Яна акружана мурам, па вонкавым перыметры да якога прымыкаюць афіцэрскія дамы. Вакол мура быў пабудаваны чатырохвежавы форт, унутр якога вядзе брама. З паўночнага захаду крэпасць прымыкае да Мёртвай Віслы, а з іншых бакоў яе абараняе вал з бастыёнамі.
Да 1889 года вяршыняй вежы быў познябарочны купал 1721 года. Пасля таго, як ён згарэў у пажары, выкліканым ударам маланкі, купал быў адноўлены ў выглядзе пакрытага шыферам конусу, які захаваўся да 1945 года. Таксама на вежы быў гадзіннік XVIII стагоддзя. У 1945 годзе вежа, бастыёны, афіцэрскія дамы і верхнія паверхі казарм былі амаль цалкам знішчаны артылерыйскімі снарадамі. Пацярпелі і сцены форта. У 1959 годзе крэпасць была ўнесена ў рэестр помнікаў і пачаліся інвентарна-праектныя работы па рэканструкцыі комплексу.
Старажытныя лівійцы
Ліві́́йцы (старажытнаег.: )  — старажытны народ, што ў канцы 2 — першай палове 1 тысячагоддзяў да н. э. насяляў землі на захад ад Егіпта, а таксама ў самім Егіпце.
Лівійцы ўдзельнічалі ва ўварванні ў Егіпет разам з народамі мора. Ад лівійцаў паходзяць XXII, XXIII і XXIV дынастыі фараонаў (945 — 720 гг. да н. э.).
Раннія ўзгадкі
У тэкстах Старога Царства і Сярэдняга Царства ўзгадваюцца плямёны тжэхену і тжемеху, што насялялі Заходнюю пустыню. У старажытнаегіпецкім мастацтве насельнікі захаду маляваліся як людзі з белай скурай, цёмнымі валасамі, часам са статкамі свойскай жывёлы.
У перыяд Новага Царства малюнак аблічча змяніўся: прадстаўнікоў заходніх народаў апісвалі са светлым тварам, пышнымі бародамі, у вопратцы і галаўных уборах з пёраў бусла ці страуса. У час кіравання фараона Аменхатэпа III з'яўляецца апісанне заходняга племені мешвеш або ма. Сеці I вёў войны супраць заходніх плямён тхухен, якія не карысталіся лукам і стрэламі, хаваліся ад егіпцян у пячорах. У сучаснай літаратуры ўсе гэтыя плямёны часцяком называюцца лівійскімі, аднак гэтае атаесамленне мае ўмоўны характар.
Непасрэдна лівійцы (,   ці  ) як адзін з заходніх народаў з'яўляюцца ў егіпецкіх тэкстах часоў Рамсеса II. Гэты фараон пабудаваў сетку крэпасцяў на мяжы з Заходняй пустыняй. Але крэпасці служылі не толькі для абароны, але і ўзаемнага гандлю. Пра мірны характар узаемаадносін паміж егіпцянамі і заходнімі народамі таксама сведчаць археалагічныя раскопкі. Некаторыя вучоныя лічаць, што лівійцы здаўна кантактавалі з егіпцянамі і каланізавалі заходнюю частку дэльты Ніла.
Мернептах, пераемнік Рамсеса II, сутыкнуўся з уварваннем лівійскага правадыра Марая. Ён прывёў у якасці саюзнікаў народы мора, але быў пераможаны. Ваяўнічых лівійцаў малявалі з падстрыжанымі валасамі на патыліцы, татуяваным целам. У адрозненні ад папярэднікаў яны карысталіся канямі, захопленымі фараонам у бітве. Большасць даследчыкаў мяркуе, што лівійцы па паходжанню былі звязаны з папярэднімі заходнімі плямёнамі і могуць з'яўляцца продкамі бербераў.
Рамсес III быў вымушаны змагацца як супраць заходніх плямён, у тым ліку лівійцаў, так і супраць народаў мора. Прычым, гэтая барацьба мела паспяховы характар. З гэтага часу ўсе прадстаўнікі заходніх плямён маглі называцца ў егіпецкіх і іншаземных тэкстах лівійцамі.
Лівійцы ў Егіпце
Барацьба з лівійцамі была адной з прычын заняпаду Новага Царства. У пераходны перыяд прадстаўнікі заходніх плямён захапілі дэльту Ніла, дзе лівійскія правадыры стварылі свае манархічныя дынастыі. Лівійцы таксама сяліліся на поўдзень ад дэльты, служылі ваеннымі наймітамі. Нашчадак правадыроў мешвеш Асаркон нават меў тытул фараона. Яго пляменнік Шэшонк I спачатку ўзначальваў егіпецкае войска, а потым таксама стаў фараонам і заснаваў XXII дынастыю. Ён, а таксама іншыя прадстаўнікі лівійскіх XXII, XIII і XIV дынастый імкнуліся выяўляць сябе прадаўжальнікамі старажытных егіпецкіх традыцый.
Спіс мэт для ядзернага ўдару (ЗША, 1959)
Спіс мэт для ядзернага ўдару — пералік мэт для нанясення масіраванага ядзернага ўдару па СССР.
22 снежня 2015 года Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі ЗША апублікавала складзены ў 1956 годзе спіс мэт, па якіх Вашынгтон планаваў нанесці ядзерныя ўдары ў выпадку вайны з СССР. Спіс змяшчае мэты масіраванага ядзернага ўдару ЗША па СССР, краін Усходняга блока і Кітаю, які планаваўся на 1959 год.
Уільям Бэр лічыць, што гэта самы падрабязны з дакументаў падобнага роду.
Мэты ў спісе маюць кодавыя нумары, якія ў сваю чаргу адпавядаюць канкрэтным месцам. Дакладныя адрасы і назвы лакацый ўсё яшчэ знаходзяцца ў засакрэчанай «Энцыклапедыі бамбардзіровак», якую Уільям Бэр таксама спрабуе зрабіць здабыткам грамадскасці.
Эль-Асусуль
Эль-Асусуль, El Azuzul — археалагічны помнік культуры альмекаў на тэрыторыі мексіканскага штата Веракрус, у некалькіх кіламетрах ад Сан-Ларэнса-Тэначтытлана. Помнік датуецца прыкладна 1100—800 гг. да н. э. Назва El Azuzul адбываецца ад найблізкага ранча. У сваю чаргу, помнік уваходзіць у склад археалагічнага комплексу Loma del Zapote.
Манументальнае мастацтва
У Эль-Асусуль, з паўднёвага боку піраміды, выяўлены дзве разьбяных каменных статуі дакласічнага перыяду. У наш час статуі захоўваюцца ў антрапалагічным музеі г. Шалапа.
Статуі ўяўляюць сабою дзве чалавечых постаці ў амаль ідэнтычных сядзячых паставах. Па меркаванні некаторых даследнікаў, гэтыя «двайняты» — прататыпы Шбаланке і Хунахпу, герояў-двайнят з эпасу «Паполь-Вух», Упрыгожванні на іх галовах былі пазней наўмысна сапсаваны.
Побач з чалавечымі статуямі выяўлены дзве статуі жывёльных, якія нагадваюць ягуараў, вышынёй 120 і 160 гл адпаведна.
Трышын
Трышын (, Тришин) — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Трышынскага сельсавета. З 1968 года ў складзе Брэста.
Гісторыя
Вядома з XVI стагоддзя. Першы пісьмовы ўспамін пра вёску датуецца 1596 годам. Уваходзіла ў склад уладанняў епіскапаў Уладзімірскай і берасцейскай уніяцкай епархія.
Залаты кодэкс Святога Эмера
Залаты Кодэкс Святога Эмера — ілюмінаваны лацінскі апракас IX стагоддзя. Знаходзіцца ў калекцыі Баварскай дзяржаўнай бібліятэкі ў Мюнхене (нумар Clm 14000).
Трышын
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя вёска, 2 маёнткі і ўрочышча пад той жа назвай уваходзілі ў склад Косіцкай воласці Брэсцкага павета, 350 жыхароў.
Залаты кодэкс Святога Эмера
Апісанне
Налічвальны 126 лістоў пергамента in folio рукапіс мае памеры 420×330 мм і пісаны залатым унцыялам у двух слупках. Зроблены ў коле каралінгскага прыдворнага мастацтва, але дакладнае месца яго стварэння, аднак, не вядомае. У адпаведнасці з інфармацыяй, прадстаўленай у калафоне, кнігу зрабілі ў 870 годзе пісцы Берынгар і Лютгард. Апракас быў складзены для караля Карла Лысага, чый партрэт знаходзіцца на лісце 5v. Гасподзь намаляваны на троне, благаслаўлены з неба, рукой Бога. Яго акружаюць два анёлы, два ўзброеных мужчыны і два алегарычныя жаночыя персанажы з рогам дастатку, якія сімвалізуюць Дзяржаву франкаў і Дзяржаву готаў. Уся кніга ўпрыгожана цыклам багатых эскізаў, на якіх прадстаўлены, у прыватнасці, Пакланенне Ягняці, і выявы чатырох евангелістаў. Ілюмінаванне апракаса аказалі ўплыў на творчасць, стаўшы ўзорам для мініяцюр.
Трышын
Гісторыя
У часы Польскай Рэспублікі — вёска і фальварак у гміне Косічы Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Залаты кодэкс Святога Эмера
Апісанне
Кніга захавалася ў арыгінальным абкладзе, зробленым з дрэва, пакрытага золатам, багата пасаджаны жэмчугам і каштоўнымі камянямі. У цэнтральнай частцы прадстаўлена выява Хрыста ў славе, размешчаная ў рамцы ў форме крыжа, выкананай з каштоўных камянёў. Яго атачаюць рэльефы, што паказваюць чатырох евангелістаў і чатыры евангельскія сцэны:, выгнанне гандляроў з храма, вылячэнне сляпога і вылячэнне пракажонага.
Трышын
Гісторыя
З 1939  года ў складзе БССР. У 1940—1968 гадах цэнтр Трышынскага сельсавета Брэсцкага раёна і калгаса «Маладая гвардыя». 7 лютага 1967 года да вёскі далучаны пасёлак цагельнага завода № 70. У 1968 годзе ўвайшла ў склад Брэста. З 1978 года ў Маскоўскім раёне горада.
Залаты кодэкс Святога Эмера
Гісторыя
У адпаведнасці з крыніцамі XI стагоддзя кодэкс быў уласнасцю ўсходнефранкскага караля  Арнульфа Карынтыйскага, які ў 893 годзе падарыў яго манастыру Святога Эмерама ў Рэгенсбургу. У канцы X стагоддзя рукапіс быў адноўлены па даручэнні пробашча Рамвальда, які ўвекавечаны на першапачаткова пустым лісце 1v. Пасля секулярызацыі кніга трапіла ў 1811 годзе ў збор Баварскай дзяржаўнай бібліятэкі.
Трышын
Забудова
Асноўная вуліца вёскі стала працягам Маскоўскай вуліцы Брэста. У 2012 на месцы вёскі Трышын пачалося будаўніцтва аднайменнага мікрараёна, абмежаванага вуліцамі Маскоўскай, Багданчука, Васняцова.
Паўлавічы (Сенненскі раён)
Па́ўлавічы (, Павловичи) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходцаўскага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1758 годзе як цэнтр маёнтка ў Віцебскім ваяводстве ВКЛ.
У 1924 годзе цэнтр Паўлавіцкага сельсавета.
Беларусы ў Аўстрыі
Беларусы ў Аўстрыі — супольнасць, якая складаецца з мігрантаў-беларусаў і грамадзян Аўстрыйскай Рэспублікі беларускага паходжання.
Гісторыя
Аснову эміграцыі склалі беларусы, якія выехалі з Беларусі ў гады Другой сусветнай вайны. Найбольшыя беларускія асяродкі былі ў Зальцбургу і ў акрузе Рыд. Некаторы час у 1944 годзе на ваеннай фабрыцы ў Швадорфе намаганнямі А. Змагара працавала школа для дзяцей. Тут выкладалі паэт А. Салавей, мастак П. Мірановіч.
Група беларускіх літаратараў на чале з А. Салаўём выдавала ў Зальцбургу часопісы «Пагоня» (выйшла 4 нумары), «Зь беларускага жыцьця». У Верхняй Аўстрыі працавалі 2 беларускія школы: у Кірхсгайме (1945 год) і ў лагеры для перамешчаных асоб ДП 701—А Рыд (1948 год), дзе настаўнікам быў А. Яцэвіч. З пачатку 1950-х гадоў у Вене дзейнічае таварыства «Родина», якое займаецца культурна-асветнай работай сярод выхадцаў з Беларусі, Расіі і Украіны. Аддзелы таварыства працуюць у Зальцбургу (старшыня Т. Н. Гаўрылюк) і Інсбруку (старшыня А. П. Радл).
У жніўні-кастрычніку 2020 года была арганізавана суполка «Беларуская дыяспара у Аўстрыі».
Крыштоф Весялоўскі
Крыштоф Весялоўскі (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Падстолі (1600—1604), стольнік (1604—1620) і крайчы вялікі літоўскі (1620—1622), маршалак надворны літоўскі (1622—1635) і вялікі літоўскі (з 1635).
Трымаў Мельніцкае, Тыкоцінскае і Суражскае староствы, адміністратар Гарадзенскай эканоміі.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Весялоўскіх герба «Агеньчык» зменены, сын Пятра, таксама маршалка вялікага літоўскага, і Соф’і з Любамірскіх.
Займаў шэраг дзяржаўных пасадаў, у тым ліку цівуна віленскага, гараднічага гарадзенскага і ляснічага новагародскага. Неаднаразова абіраўся паслом на соймы, іхні маршалак у 1609 і 1618 гадах.
Удзельнічаў у войнах з Масковіяй, Швецыяй і Асманскай імперыяй. Браў удзел у выправе на Швецыю ў 1598 годзе, у часе якой ягоны карабель пацярпеў крушэнне.
Прыхільнік Жыгімонта Вазы, падчас рокашу Зебжыдоўскага (1606—1609) актыўна яго падтрымліваў. Сойм 1620 года прызначыў яго камісарам для размежавання Падляшскага і Берасцейскага ваяводстваў.
Фундаваў кляштар брыгітак у Горадні, а таксама касцёлы ў Лунне, Квасах, Завадарах і інш. Заснаваў шпіталь для жаўнераў у Тыкоціне.
У шлюбе з Аляксандрай Марыянай Сабескай дзяцей не меў, выхоўваў прыёмную дачку і сваячку Грызельду з Вадынскіх (жонка Яна Станіслава Сапегі, захаваўся яе партрэт).
Кунашы
Кунашы́ (, Кунаши) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Роберт Дэ Ніра
Роберт Дэ Ніра-малодшы (Robert De Niro, Jr.,, , ЗША) — амерыканскі акцёр, рэжысёр і прадзюсар. Уладальнік прэмій «Залаты глобус» (1981 і 2011) і «Оскар» (1975 (першы акцёр у гісторыі кінематографа, які атрымаў яго за ролю на не-англійскай мове) і 1981).
Астанкавічы (станцыя)
Аста́нкавічы (, Останковичи)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці.
Размешчана ў пасёлку Астанкавічы.
Беларусы ў Санкт-Пецярбургу
Гісторыя
Пасля далучэння беларускі зямель да Расіі некаторыя беларусы сталі прыбываць у Санкт-Пецярбург для працаўладкавання, вучобы, мастацкай творчасці; яны садзейнічалі знаёмству расійскай сталіцы з дасягненнямі еўрапейскай культуры (Л. Сітанскі, частка салістаў Шклоўскага тэатра Зорыча і інш.).
У першай палове XIX стагоддзя ў Санкт-Пецярбургу пачала гуртавацца беларуская студэнцкая модадзь, там жылі і працавалі кампазітар А. І. Абрамовіч, мастак І. І. Аляшкевіч, літаратар Я. Баршчэўскі.