cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Call of Duty 4: Modern Warfare
Развязка
Пасля эвакуацыі з Азербайджана, SAS атрымлівае новую мэту — знайсці і знішчыць Імрана Захаева. Да атрада далучаецца штаб-сяржант Грыгс, які ўдзельнічаў у амерыканскай інтэрвенцыі. Для таго каб знайсці Імрана Захаева, Прайс вырашае захапіць яго сына — Віктара. Для гэтай мэты Прайс з атрадам адпраўляецца на поўдзень Расіі, дзе ў ходзе пагоні Віктар Захаеў здзяйсняе самагубства. Імран Захаеў, даведаўшыся пра смерць свайго сына, ставіць ультыматум: альбо амерыканскія і брытанскія сілы пакідаюць тэрыторыю Расіі, альбо ён ажыццявіць запуск ядзернай зброі па ЗША. У ходзе сумеснай амерыкана-брытанскай аперацыі запуск ракет удаецца скасаваць, і атрад спешна эвакуюецца на машынах УАЗ. Пачынаецца пагоня, у выніку якой УАЗы падбівае расійскі верталёт. У выніку гэтага гіне штаб-сяржант Грыгс. На месца аварыі прыбывае Захаеў асабіста са сваёй аховай. Ён забівае сяржанта Гаса, і, бачачы параненага Мак-Тавіша, спрабуе забіць яго, аднак яго адцягвае саюзны верталёт. Выкарыстоўваючы момант, Мак-Тавіш забівае Захаева і ахову. На дапамогу да параненых салдат прыбываюць расійскія ўрадавыя войскі, Мак-Тавіш губляе прытомнасць, а пра яго лёс гулец ўжо даведваецца ў другой частцы серыі — «Call of Duty: Modern Warfare 2».
Крытыка
Гульня атрымала станоўчыя водгукі ад гульцоў, гульнявых выданняў і журналістаў. Так, на сайце Metacritic гульня мае карыстальніцкі рэйтынг 8,6 і 92 балы ад рэцэнзентаў.
NGC 3427
NGC 3427 (іншыя абазначэнні — UGC 5966, MCG 2-28-20, ZWG 66.43, PGC 32559) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аспен (Каларада)
Аспен (Aspen) — горад у штаце Каларада, вядомы гарналыжны курорт і месца адпачынку знакамітасцяў. У Аспене рэгулярна праходзяць найбуйнейшыя гарналыжныя спаборніцтвы, уключаючы этапы Кубка свету. Заснаваны ў 1879 годзе. Насельніцтва — 6658 жыхароў (на 2010 год), 6871 чалавек па ацэнцы 2016 года. Аспен таксама прымае штогод зімовыя X-Games (спаборніцтвы па фрыстайле і сноўбордзе).
Леанід Іванавіч Няфёдаў
Леанід Іванавіч Няфёдаў (нар. , Ляхавічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі біяхімік. Доктар медыцынскіх навук (1993), кандыдат біялагічных навук (1979), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1975; аспірантура, 1978). Працаваў у Інстытуце біяхіміі НАН Беларусі (1978—2002, з 1998 — дырэктар), Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (з 2002, НДЛ біяхіміі біялагічна актыўных рэчываў, з 2004 — загадчык лабараторыі, адначасова факультэт біялогіі і экалогіі, кафедра біяхіміі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: механізмы рэгуляцыі абмену рэчываў; метабалічная карэкцыя і тэрапія; метабалізм амінакіслот і іх вытворных; метадалогія распрацовак новых эфектыўных лекавых прэпаратаў на аснове азотзмяшчальных біялагічна актыўных злучэнняў прыроднага паходжання.
Узнагароды
Медаль Аўстрыйскага таварыства Альберта Швейцэра (1996), прэмія імя А. Швейцэра (Вена, 1996) і інш.
Бяроза (горад)
Бяро́за (да 1940 г. Бяроза-Картузская, Картуз-Бяроза) — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Бярозаўскага раёна, на рацэ Ясельда. За 102 км ад Брэста, 6 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская на лініі Брэст — Баранавічы.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню згадваецца як вёска Слонімскага павета з 1477 года, калі Ян Гамшэй са сваёй жонкай Барбарай заснавалі тут касцёл Найсвяцейшай Тройцы. З 1521 года ў складзе Кобрынскага павета. У 1538 годзе касцёл перайшоў да новых гаспадароў, а менавіта: «Ян і Ганна Гамшэі са Здзітава са сваім сынам Станіславам, а таксама дзецьмі апошняга Марцінам, Паўлам, Янам, Юрам са сваімі жонкамі ў Бярозе, нашчадкамі Гамшэяў, у 1537 годзе на алтары бярозаўскага касцёла імянным запісам, замацаваным пячаткай…» «…Бярозу, плошчу з агароджай, поле Рыбака, карчму з арэнднай платай даравалі і запісалі…»
На мяжы XV—XVI стагоддзяў Бяроза зрабілася асяродкам гандлю. Прывілей Жыгімонта Старога выдаў дазвол Мікалаю Гамшэю на правядзенне ў маёнтку штотыднёвых таргоў з пятніцы да суботы: «Біў нам чалом дваранін наш пан Мікалай Гамшэй у тым, каб, па-першае, дазволіць яму ў маёнтку бярозаўскім мець таргі ў пятніцу, згодна ліста яго бабкі нябожчыцы — пані Віштарт, і, па-другое, біў нам чалом, каб гэты торг у Бярозе прадоўжыць да суботы і зацвердзіць на вякі».
Найперш, як перакананы каталік, Леў Сапега фундаваў у Бярозе касцёл. Неабходнасць заснавання новага касцёла абгрунтоўвалася тым, што з 1538 года мясцовы касцёл з навакольнымі землямі знаходзіўся ў руках кальвіністаў і заставаўся ў іх дзясяткі гадоў, бо калі ён зноў вярнуўся да каталікоў у 1600 годзе, то меў невялікі ўласны надзел і самастойна існаваць не мог. Леў Сапега дзеля выратавання ад банкруцтва касцёла ў 1620 годзе падараваў яму «ў вёсцы Левашкі чатыры валокі, Траяноўшчынай называемыя», якія паўторна былі замацаваны ў 1632 годзе. Акрамя заснавання новага касцёла, канцлер дазволіў мясцовым яўрэям у 1629 годзе збудаваць школу «ў гэтым мястэчку Бярозе, у якім, збудаваўшы школу, маглі б спакойна праводзіць свае набажэнствы».
Побач з яўрэйскім малітоўным домам і касцёлам у Бярозе існавала ўніяцкая царква. Першыя звесткі пра яе месцяцца ў дакуменце 1618 года, у якім апісваюцца межы зямель касцёла, а таксама ідзе гаворка пра землі «рускага папа з царквы».
Пасля смерці Льва Сапегі ў 1633 годзе Бяроза, згодна з тэстаментам, перайшла да яго старэйшага сына Яна Сапегі, маршалка Вялікага Княства Літоўскага, пасля смерці апошняга — да яго брата Казіміра Льва Сапегі.
Казімір Леў Сапега, малодшы з двух сыноў славутага канцлера, быў перакананаым каталіком, ён фундаваў шэраг касцёлаў і кляштараў, сярод якіх быў картузскі кляштар у Бярозе. Закладка першага нарожнага каменя з вялікай урачыстасцю адбылася ў 1648 годзе, дзе прысутнічалі сам заснавальнік, а таксама біскуп луцкі Андрэй Гембінскі і рымскі нунцый ксёндз Ян дэ Торэс.
У 1665 г. у Ружанах памёр, а ў бярозаўскім картэзінскім касцёле пахаваны вялікі гетман ВКЛ і віленскі ваявода Павал Ян Сапега
У 1706 годзе тут адбылася сустрэча расійскага цара Пятра I з каралём польскім і вялікім князем літоўскім Аўгустам II. У Вялікую Паўночную вайну ў канцы красавіка 1706 года каля Бярозы адбылася сутычка паміж расійскім і шведскімі войскамі. Апошнія пасля пераходу Ясельды занялі мястэчка і кляштар, якіх спалілі і разрабавалі. Шведы захапілі некалькі манахаў з кляштара, за якіх потым плацілі выкуп.
Значэнне і статус Бярозы пад кіраўніцтвам картузаў не змянілася. Уладу ў мястэчку, згодна з загадам пракурора картузіі, выконваў кляштарны ўраднік.
Пад расійскай уладай
У 1795 годзе ў выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Бяроза апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Пружанскім павеце Слонімскай, з 1797 Літоўскай, з 1801 Гродзенскай губерні. У 1-й пал. XIX ст. у мястэчку праводзіліся 8 рэгулярных кірмашоў, дзейнічалі 2 гарбарныя і суконная мануфактуры, працавалі 36 крамаў.
Пасля здушэння вызваленчага паўстання (1830—1831) у 1832 годзе расійскія ўлады зачынілі кляштар картузаў за ўдзел манахаў у паўстаннях 1794 і 1831 гадоў. Інфраструктура кляштара, разам з мястэчкам, перайшла да Упраўлення Дзяржаўнай маёмасці Гродзенскай губерні. У перыяд 1860—1870-х гадоў паводле рашэння царскага ўрада значная частка будынкаў кляштара была разабрана. Цэгла пайшла на будову ваенных казармаў і праваслаўнай царквы ў Бярозе, медзяныя лісты з касцёла — у Гродна для даху праваслаўнай царквы.
Станам на 1833 у Бярозе было 200 драўляных будынкаў, на 1897 — 5 цагляных і 1070 драўляных, працавалі мужчынская і жаночая народныя вучылішча, фельчарскі пункт, аптэка. Хуткаму росту мястэчку паспрыяла пракладзеная ў 1871 годзе праз Бярозу Маскоўска-Брэсцкая чыгунка.
Як і ўся Беларусь, Бяроза з’яўлялася часткай «мяжы аселасці» і была заселена яўрэямі. У пачатку 30-х гадоў XX стагоддзя яўрэі складалі 53 % насельніцтва.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў 1916 годзе Бярозу занялі нямецкія войскі. У 1918 годзе мястэчка было абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, потым — БССР.
14 лютага 1919 года Бярозу заняла польскае войска. У польска-савецкую вайну мястэчка двойчы рабілася месцам буйных бітваў. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) яно апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. У 1934 годзе ў мурах былых расійскіх кашараў была арганізавана вязніца для палітычных зняволеных — украінскіх нацыяналістаў з АУН і камуністаў. У лагеры, якім кіраваў паліцэйскі інспектр з Познані Ян Грэфнер, трымалася да 800 вязняў. 1 красавіка 1939 года да мястэчка далучылі населены пункт з гміны Сялец — вёску Навасёлкі.
У 1939 года ў складзе БССР. 15 студзеня 1940 годзе Бяроза стала цэнтрам новаўтворанага Бярозаўскага раёна і атрымала статус горада.
Перад наступам Германіі на СССР бальшавікі стварылі тут базу ваеннай авіяцыі. На ёй дыслакаваліся 97-ы, 121-ы, 125-ы, 130-ы хуткасныя, 162-і рэзервовы, 207-ы і 212-ы далёкабамбардзіровачныя авіяпалкі, падрыхтаваныя да нападу на Германію. Таксама ў горадзе дыслакавалася 205-я матарызаваная дывізія 14-га механізаванага корпуса.
22 чэрвеня 1941 года, у першы дзень вайны з СССР, Бярозу занялі нямецкія войскі. 205-я матарызаваная дывізія сіламі аднаго палка сумесна з іншымі часцямі 14-га механізаванага корпуса нанесла контрудар да р. Мухавец у раёне Кобрына. Аднак, да зыходу дня пад напорам нямецкага наступлення вымушана была адысці і заняць абарону на р. Ясельда. Ужо ў пачатку ліпеня былі праведзены карныя аперацыі супраць партыйнага і камсамольскага актыву, арганізатараў і членаў калгасаў, сем’яў камандзіраў і палітработнікаў РСЧА, якія не паспелі эвакуіравацца.
У часы нямецкай акупацыі тут існавала яўрэйскае гета. Нацысты ў створаным імі лагеры смерці загубілі 7 тыс. чалавек. Дзейнічала патрыятычнае падполле. Жыхары Бярозы рознымі спосабамі дапамагалі падпольным і партызанскім рухам раёна. Так, кладаўшчыкі базы «Нарыхтзбожжа», размешчанай у раёне чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская, М. М. Галенка і П. М. Жабрун, недагружаючы вагоны са збожжам, здолелі сэканоміць у 1943 годзе і перадаць партызанскім атрадам імя Дзімітрава і М. Ф. Гастэлы больш за 50 тон збожжа.
7 ліпеня 1944 года горад быў вызвалены ў ходзе Беларускай аперацыі 28-й арміяй 1-га Беларускага фронту.
Пасля вайны ў Бярозе была адноўлена авіябаза, у раёне збудаваная гідраэлектрастанцыя. У 1995 годзе каля горада беларускія сілы супрацьпаветранай абароны збілі паветраны шар з двума амерыканскімі аэранаўтамі — удзельнікамі міжнароднай авіярэгаты.
Медыцына
Медыцынскія паслугі падаюць бальніца і паліклініка.
Культура
Дзейнічаюць Бярозаўскі гісторыка-краязнаўчы музей, дом культуры, кінатэатр, 2 бібліятэкі.
Нематэрыяльная спадчына
20 сакавіка 2023 года традыцыйнаму роспісу на шкле ў горадзе Бярозе, аграгарадку Спораве, аграгарадку Стрыгінь Бярозаўскага раёна і горадзе Пружаны, вёсцы Слабудка, вёсцы Новыя Засімавічы Пружанскага раёна быў нададзены статус нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі.
Дацкі ваенны кантынгент у Іраку
Ваенны кантынгент Даніі ў Іраку — падраздзяленне Узброеных сіл Даніі, якое ў 2003—2007 гг. прымала ўдзел у вайне ў Іраку.
Гісторыя
Ваенны кантынгент Даніі знаходзіўся ў краіне з 23 красавіка 2003 года па 21 снежня 2007 года. У яго складзе былі пяхотныя падраздзяленні (забяспечвалі ахову аб’ектаў), авіягрупа HELDET (4 верталёты AS.550 «Fennec» і 100 вайскоўцаў; падраздзяленне выканала 354 вылетаў у перыяд са жніўня да канца снежня 2007 года, а таксама група ваенных саветнікаў і інструктараў для навучання вайскоўцаў новай іракскай арміі (10 інструктараў і 7 салдат для забеспячэння іх аховы) па праграме «NATO Training Mission-Iraq».
21 снежня 2007 года дацкія войскі былі выведзены з Ірака, але ў краіне засталіся каля 50 байцоў УС Даніі, якія займаліся трэніроўкай іракскіх сіл бяспекі ў рамках праграмы «NATO Training Mission-Iraq» і забеспячэннем абароны дацкіх дыпламатаў.
Страты
Страты кантынгенту Даніі ў Іраку склалі 7 вайскоўцаў забітымі і не менш за 11 параненымі.
Варта ўлічыць, што ў дацкі ваенны кантынгент у Іраку не ўключаны тэхніка і персанал ААН, якія знаходзіліся ў Іраку ў рамках місіі ААН па садзейнічанні Іраку (United Nations Assistance Mission in Afghanistan, UNAMI), якая дзейнічала ў адпаведнасці з рэзалюцыяй Савета Бяспекі ААН №1500 ад 14 жніўня 2003 года. Па афіцыйных даных, за ўвесь час у Іраку загінулі 23 супрацоўнікі UNAMI, 1 з якіх з’яўляўся грамадзянінам Даніі.
Гледнявічы
Гледняві́чы (, Гледневичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Воўпаўскага сельсавета.
Эніа дэ Джорджы
Член Папскай акадэміі навук (1981), замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1995), Французскай акадэміі навук (1995).
Гледнявічы
Гісторыя
Вядома з пачатку XVIII ст. У 1796 г. належала Воўпаўскаяй алтарыі, пражывалі 49 сялян. У 1836 г. прыватная вёска, 19 двароў, 87 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 38 двароў, 78 жыхароў. Плошча 30,13 га, працягласць межаў — 3 512 метраў.
Памятныя мясціны
Помнік археалогіі — селішча, ранняе Сярэднявечча (XV-XIV ст.). На паўднёвай ускраіне вёскі. Выявіла ў 1958 г. Ф.Д.Гурэвіч, абследаваў у 1973 г. Я.Г.Звяруга. Знойдзена ганчарная кераміка.
Павел Іванавіч Батаў
Па́вел Іва́навіч Ба́таў (Па́вел Ива́нович Ба́тов;, в. Філісава, Яраслаўская вобласць — , ) — савецкі ваенны дзеяч, двойчы Герой Савецкага Саюза, генерал арміі , дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1—5 скліканняў.
П. І. Батаў — удзельнік грамадзянскай вайны, член КПСС з 1929 года. Удзельнічаў у Грамадзянскай вайне ў Іспаніі. У Вялікую Айчынную вайну быў намеснікам камандуючага і камандуючым арміі. Арміі, якімі кіраваў Батаў, адзначыліся ў баях за Сталінград, пры вызваленні Беларусі, Украіны і інш. Узнагароджаны шматлікімі ордэнамі і медалямі СССР.
Пасля вайны — камандуючы войскамі Прыкарпацкай, затым — Прыбалтыйскай ваеннай акругі. Восем раз узнагароджаны ордэнам Леніна.
Біяграфія
Павел Іванавіч Батаў нарадзіўся 20 мая (1 чэрвеня) 1897 ў вёсцы Філісава, Рыбінскага павета Яраслаўскай губерні ў беднай сялянскай сям'і. Рускі. Скончыў 2 класа сельскай школы. У 13 гадоў з-за крайняй беднасці сям'і з'ехаў у Пецярбург, дзе наняўся на працу ў гандлёвы дом братоў Лявонавых. 5 гадоў працаваў грузчыкам і разносчыкам пакупак-заказаў па кватэрах заможных гараджан. Нягледзячы на цяжкія ўмовы працы, экстэрнам здаў экзамены за шэсць класаў і планаваў працягваць вучобу.
У арміі з 1916. У чырвонай арміі з 1918. Удзельнік 1-й Міравой і Грамадзянскіх войн, вайны ў Іспаніі 1936-39, вызвалення Заходняй Беларусі ў 1939, савецка-фінскай вайны 1939-40.
Грамадзянская вайна ў Іспаніі
Са снежня 1936 па жнівень 1937 года пад псеўданімам Пабла Фрыц знаходзіўся ў камандзіроўцы ў Іспаніі, дзе на баку рэспубліканцаў удзельнічаў у барацьбе з рэжымам Франка. Займаў пасаду ваеннага саветніка ў 12-й Інтэрнацыянальнай брыгадзе Матэ Залкі, затым дарадцай Тэруэльскага фронта. Падчас адной з рэкагнасцыровак П. І. Батаў цяжка паранены. Па вяртанні ў СССР быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонага Сцяга і прызначаны камандзірам 10-га стралковага корпуса. Са жніўня 1938 года камандзір 3-га стралковага корпуса. У гэтай пасадзе ўдзельнічаў у савецка-фінскай вайне 1939—1940 гг. і ў паходзе па вызваленні заходніх абласцей Беларусі і Украіны. З красавіка 1940 г. намеснік камандуючага войскамі Закаўказскай ваеннай акругі.
Вялікая Айчынная вайна
Падчас Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 камандзір спецыяльнага стралковага корпуса, намеснік камандуючага, камандуючы арміяй, памочнік камандуючага войскамі Бранскага фронту. З кастрычніка камандуючы 65-й арміяй, якая дзейнічала на Данскім, Сталінградскім, Цэнтральным, Беларускім, 1-м, 2-м Беларускіх франтах. Удзельнік Сталінградскай і Курскай бітваў.
У кастрычніку 1943 65-я армія фарсіравала Днепр у раёне Лоева, захапіла плацдарм, у 1943-44 вызваляла Рэчыцу, Мазыр, Бабруйск, Асіповічы, Слонім, у 1945 штурмавала Расток, Шчэцін, Гданьск і іншыя. Пасля вайны камандуючы арміяй, 1-й намеснік Галоўнакамандуючага Групай савецкіх войскаў у Германіі, камандуючы войскамі Прыкарпацкай, Прыбалтыйскай ваенных акруг, Паўднёвай групай войскаў.
З 1962 начальнік штаба Аб'яднаных узброеных сіл дзяржаў — удзельніц Варшаўскага Дагавора. З 1965 ваенны інспектар-дарадца Міністэрства абароны СССР. З 1970 старшыня Савецкага камітэта ветэранаў вайны. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1937-50, 1954-66.
Ордэны і медалі замежных дзяржаў
Павел Батаў — ганаровы грамадзянін Рыбінска (1972) і Яраслаўскай вобласці (1983), гарадоў Ноўгарад-Северскі, Лоеў, Рэчыца, Азёркі, Светлагорска, Гданьск і Шчэцін.
Памяць
Бюст П. І. Батова, які павінен стаяць на Радзіме Героя, усталяваны ў г. Рыбінск.
Іван Рыгоравіч Вырадкаў
Іван Рыгоравіч Вырадкаў (Иван Григорьевич Выродков; пам. каля 1564) — рускі ваенны інжынер, фартыфікатар, ваявода.
Пад кіраўніцтвам І. Р. Вырадкава пад Углічам была пабудавана драўляная крэпасць, а затым у разабрана і на вялікіх «белаазёрскіх ладдзях» перапраўленая ў 1551 да вусця р. Свіягі і сабраная. Горад Свіяжск быў апорным пунктам і плацдармам рускага войска пры ўзяцці ім Казані. Паводле праекта Вырадкава ў двух вёрстах ад Казані была пабудаваная 13-метровая абложная вежа. Разабраная яна была дастаўлена да горада і сабраная побач з гарадскім ровам. У яе паставілі 10 гармат і размясцілі 50 стральцоў з пішчалямі, якія вялі стральбу па вуліцах Казані падчас аблогі горада ў 1552 годзе. Абложная вежа мела важную ролю ва ўзяцці рускімі войскамі Казані. І. Вырадкаў пабудаваў крэпасці ў Галічы і Невелі і марскі порт у вусце р. Нарвы. І. Вырадкаў вядомы таксама як ваявода — удзельнік Лівонскай вайны.
Пратэсты супраць фальсіфікацыі выбараў у Расіі (2011)
Пратэстны рух у Расіі 2011—2013 гадоў (у СМІ выкарыстоўваліся таксама назвы: «балотная рэвалюцыя», «снежная рэвалюцыя») — шматразовыя масавыя палітычныя выступы грамадзян Расіі, якія пачаліся пасля выбараў у Дзяржаўную думу VI склікання 4 снежня 2011 года, доўжыліся падчас кампаніі па выбарах прэзідэнта Расіі 2012 года і пасля выбараў, на якіх Уладзімір Пуцін перамог у першым туры.
Гісторыя
У 2011 годзе ў Расіі пачаліся акцыі пратэсту ў адказ на прайшоўшыя выбары. Удзельнікі акцый заяўлялі, што выбары суправаджаліся парушэннямі федэральнага заканадаўства і масавымі фальсыфікацыямі. 10 снежня 2011 года, праз тыдзень дробных дэманстрацый, Расія ўбачыла найбуйнейшыя акцыі пратэсту ў Маскве пасля падзення Савецкага Саюза. У цэнтры ўвагі пратэстаў былі кіруючая партыя «Адзіная Расія» і Уладзімір Пуцін, тагачасны прэм’ер-міністр, які два папярэднія тэрміны быў прэзідэнтам, і які абвясціў пра свой намер балатавацца на чарговы тэрмін на пасаду прэзідэнта ў 2012 годзе.
Расійскі сацыёлаг Аляксандр Тарасаў падвергнуў мітынгі снежня 2011 года — лютага 2012 года крытыцы злева, кваліфікуючы іх як выступы дробнай буржуазіі і «бунт спажыўцоў», якія варожыя мэтам і задачам левых у Расіі і не маюць ніякага дачынення да рэвалюцыйнай барацьбы супраць капіталізму.
Лістапад (кінафестываль)
Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» — штогадовы міжнародны кінафестываль, які праходзіць у Мінску ў лістападзе паводле пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Заснавальнікі і арганізатары
Пры садзейніцтве:
Гісторыя
Першапачаткова «Лістапад» прадугледжваўся як кінафорум краін СНД і Балтыі. Зазвычай адбіраліся, стужкі, якія з пэўных прычын не траплялі ў шырокі пракат, але адлюстроўвалі культуру той ці іншай краіны. Менавіта ў такой якасці фестываль упершыню паўстаў у лістападзе 1994 года. З цягам часу кінафестываль пашыраўся, заваёўваў аўтарытэт, і ў 2003-м годзе афіцыйна набыў статус міжнароднага. Тады ў Мінск прывезлі карціны з Расіі, Польшчы, ЗША, Ірана, Сербіі, Балгарыі, Чэхіі, Кітая, Японіі.
Лістапад 2010
У 2010 фестываль паўстаў перад гледачамі ў абноўленым фармаце. Яго праграму склалі:
У асноўным конкурсе ігравога кіно была прадстаўлена кінастужка беларускага рэжысёра Андрэя Кудзіненкі «Масакра».
Адметнай асаблівасцю XVII ММКФ «Лістапад» з’яўлялася тое, што яго пераможца вызначыла прафесійнае журы, а не гледачы, як гэта было ў папярэднія гады. Арганізатары фестывалю аргументавалі гэта новаўвядзенне тым, што гледачы не могуць паглядзець усе конкурсныя фільмы, у лепшым выпадку яны пазнаёмяцца з 30 % кінастужак, а гэта ўжо неаб’ектыўна. Прафесійнае журы, перш чым прыняць рашэнне, у абавязковым парадку адгледжвае ўсе кінастужкі.
Дзікае (возера, басейн Волмы)
Дзі́кае — возера ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Волма (прыток Свіслачы), за 1,3 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Чэрвень.
Плошча паверхні возера 0,16 км². Даўжыня 0,53 км, найбольшая шырыня 0,42 км, даўжыня берагавой лініі 1,36 км. Найбольшая глыбіня 20 м, сярэдняя — 8,4 м. Аб’ём вады ў возеры 1,34 млн м³. Катлавіна возера круглаватай формы. Берагі забалочаныя. Пратокай злучаецца з сеткай меліярацыйных каналаў і ракой Чэрвенка.
У возеры водзяцца карась, лінь, плотка, акунь, шчупак і іншыя віды рыб.
Малыя Антыльскія астравы
Малыя Антыльскія астравы (Lesser Antilles, Kleine Antillen, Petites Antilles, Antillas Menores) — частка Антыльскіх астравоў, якая ўтварае ланцуг кавалкаў сушы вулканічнага паходжання, што цягнецца ад Вялікіх Антыльскіх астравоў да ўзбярэжжа Паўднёвай Амерыкі паміж 10—19° паўночнай шыраты. Агульная тэрыторыя — 13012 км². Насельніцтва — 3 735 636 чал. (2009 г.).
Геаграфія
З часоў, калі караблі карысталіся ветразямі, Малыя Антыльскія астравы прынята падзяляць на Наветраныя і Падветраныя. Падветраныя астравы займаюць кароткія часткі дугі астравоў на поўдні і поўначы. Астатнія ўваходзяць у групу Наветраных. Трансатлантычныя вятры, якія дзьмуць з усходу на захад, рабілі Наветраныя астравы больш дасягальнымі для суднаў, што кіраваліся з Еўропы, а Падветраныя — з боку Амерыканскага кантынента.
Антоніа П’етрапаола
Антоніа П’етрапаола (Antonio Pietropaolo), таксама вядомы пад псеўданімам Лучана (Luciano; 24 лютага 1899, Брыатыка — 1 студзеня 1965, Мілан) — італьянскі анархіст і партызан.
Біяграфія
П’етрапаола нарадзіўся ў мястэчку Брыатыка, аднак неўзабаве яго сям’я пераехала ў Мілан. У юнацтве ён захапіўся ідэямі анархізму.
23 сакавіка 1921 года П’етрапаола быў арыштаваны з-за ўдзелу ў палітычнай сутычцы, у выніку якой загінула 20 чалавек. Прысуджаны да працяглага турэмнага зняволення, ён быў вызвалены з турмы ў 1932-м па праграме амністыі. Пасля двух гадоў стажыроўкі ў Віба-Валентыя мужчына вярнуўся ў Мілан.
У канцы 1943 года пачаў працаваць камерцыйным дырэктарам у Officine Guidetti, заводзе па вытворчасці рухавікоў і генератарных установак. У той перыяд ён далучаецца да змагароў з фашысцкім рэжымам, узяўшы псеўданім Лучана. П’етрапаола сабраў вакол сябе групу з ліку афіцэраў і стварыў антыфашысцкі камітэт па агітацыі. Разам з ім у Камітэт уваходзілі Сінагрантэ Кастыльёні, Праспера Саракі, Бруна Пасоні і Луіджы Дысачаты, якія будуць складаць касцяк 2-га анархічнага партызанскага атрада Эрыка Малатэста, што ўваходзіла ў склад брыгады Бруцы Малатэста.
Брыгада Малатэста хутка пашырыла рэгіён сваіх дзеянняў ад Санта-Крысціны і Бесона да Картэалоны, Інферна, Мантэлеоне і Бісона; пазней будуць сфармаваны ўзброеныя групы ў Медэ і Ламела. Брыгада выдавала сваю ўласную падпольную газету пад назвай «Першы саюз», перайменаваную пазней у «Рэвалюцыю». Да падраздзялення далучылася група славацкіх салдат, якія дэзерціраваў з-пад падпарадкавання ўраду Ёзэфа Ціса.
2 сакавіка 1945 года П’етрапаола быў арыштаваны СС і пераведзены ў турму Сан-Віторыа ў Мілане, дзе ён падвергнуўся катаванням.
Пасля вызвалення разам са сваімі аднадумцамі Марыё Пірэлі і Джэрміналам Канкордыя Мішэлем заснаваў Італьянскую лібертарную федэрацыю (ІЛФ). У 1947 годзе, пасля выцяснення левых з урада і сацыял-дэмакратычнага адколу Джузэпэ Сарагата, ІЛФ расколваецца. У 1956 годзе пасля паўстання ў Венгрыі, баючыся аднаўлення клерыкальна-фашысцкага рэжыму, нягледзячы на некаторыя ваганні, П’етрапаола ўхваліў ўвод савецкіх войскаў у краіну.
Памёр у Мілане 1 студзеня 1965 года.
Крупскі раён
Кру́пскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Мінскай вобласці. Цэнтр — горад Крупкі. Мяжуе з Барысаўскім і Бярэзінскім раёнамі Мінскай вобласці, Лепельскім, Чашніцкім і Талачынскім раёнамі Віцебскай вобласці, Круглянскім і Бялыніцкім раёнамі Магілёўскай вобласці. Гарадскія пасёлкі: Бобр і Халопенічы.
Геаграфія
Раён размешчаны пераважна ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны, паўночна-ўсходняя частка — Аршанскага ўзвышша. Пераважаюць вышыні 160—180 м, максімальная — 225 м (на паўночны захад ад вёскі Хацюхова).
Клімат умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня -7,4 °С, ліпеня 17,9 °С. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае 685 мм. Вегетацыйны перыяд — 187 дзён.
На тэрыторыі раёна цякуць 25 рэчак і 27 ручаёў. Асноўная рака — Бобр з прытокамі Нача, Еленка, Можа і інш. належыць да басейну Бярэзіны. Рака Брусята.
Найвялікшае возера — Сялява, яго абалону складае ландшафтавы заказнік дзяржаўнага значэння Сялява (раней Прокшыцкія балоты). Іншыя буйныя азёры — Худавец і Абіда.
Лясы займаюць 42 % плошчы раёна (хваёвыя, яловыя, бярозавыя), балоты 3,1%. Ландшафтавы заказнік дзяржаўнага значэння — Сялява.
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Крупкі. 20 жніўня 1924 года падзелены на 11 сельсаветаў: Бобрскі, Выдрыцкі, Жаберыцкі (Малажаберыцкі), Ігрушкаўскі (Ігрушацкі, Ігрушаўскі), Крупскі, Нацкі, Сакаловіцкі, Стараслабодскі, Ухвальскі, Шынкоўскі, Шэйкаўскі (Шэйскі). З 9 чэрвеня 1927 года раён у складзе Менскай акругі, з 18 чэрвеня 1927 года — Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Абчугскі, Вялікахальнявіцкі (Хальнявіцкі), Дубоўскі, Заборскі, Смародзінскі (Смардзянскі) сельсаветы скасаванага Чарэйскага раёна і Грыцкавіцкі, Траянаўскі, Узнацкі, Халопеніцкі, Хацюхоўскі сельсаветы скасаванага Халопеніцкага раёна. 12 лютага 1935 года Вялікахальнявіцкі (Хальнявіцкі), Грыцкавіцкі, Дубоўскі, Заборскі, Траянаўскі, Узнацкі, Халопеніцкі і Хацюхоўскі сельсаветы перададзены зноў утворанаму Халопеніцкаму раёну. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Мінскай вобласці. 27 верасня 1938 года Крупкі атрымалі статус гарадскога пасёлка. 17 лютага 1941 года вёска Бобр аднесена да катэгорыі гарадскіх пасёлкаў. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Сакаловіцкі, Смародзінскі і Шынкоўскі сельсаветы. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Халопенічы і Вялікахальнявіцкі, Заборскі, Халопеніцкі, Хацюхоўскі сельсаветы скасаванага Халопеніцкага раёна. 5 мая 1962 года Заборскі сельсавет перайменаваны ў Акцябрскі, Шэйкаўскі сельсавет скасаваны. 4 студзеня 1964 года Стараслабодскі сельсавет перайменаваны ў Дзянісавіцкі, 1 кастрычніка 1973 года Вялікахальнявіцкі сельсавет — у Янаўшчынскі. 31 сакавіка 1977 года скасаваны Бобрскі сельсавет. 13 верасня 1982 года Жаберыцкі сельсавет перайменаваны ў Дакудаўскі. 22 красавіка 1991 года скасаваны Халпеніцкі сельсавет. 7 мая 1991 года гарадскі пасёлак Крупкі атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 20 кастрычніка 1995 года горад Крупкі і Крупскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 30 кастрычніка 2009 года Халопеніцкі пассавет рэарганізаваны ў Халопеніцкі сельсавет, скасаваны Выдрыцкі, Дакудаўскі, Дзянісавіцкі і Янаўшчынскі сельсаветы. 16 снежня 2009 года Бобрскі пассавет рэарганізаваны ў Бобрскі сельсавет. 28 мая 2013 года скасаваны Абчугскі і Нацкі сельсаветы.
Эканоміка
Прамысловы патэнцыял раёна прадстаўлены 3-ма прадпрыемствамі: ТАА «Амкадор-Можа», ААТ «Крупскі льнокамбінат», ААТ «Туршоўка».
Транспарт
Раён перасякаюць чыгунка і рэспубліканская аўтамагістраль Мінск — Масква, а таксама рэспубліканская дарога Чашнікі — Бобр — Бабруйск.
Культура
Працуюць 22 клубныя ўстановы: Крупскі раённы цэнтр культуры, 3 гарпасялковыя дамы культуры, 3 сельскія дамы культуры, 13 сельскіх клубаў-бібліятэк, Ухвальскі Цэнтр культуры і вольнага часу і раённы дом рамёстваў, 12 бібліятэчных устаноў: цэнтральная бібліятэка, 2 гарпасялковай бібліятэкі, 1 дзіцячая бібліятэка, 3 сельскія бібліятэкі, 5 сельскіх бібліятэк-клубаў; дзяржаўная ўстанова культуры «Крупскі раённы гісторыка-краязнаўчы музей» з мастацкай галерэяй.
Скернявіцы
Скернявіцы (Skierniewice) — горад на правах павета ў Польшчы. Уваходзіць у склад Лодзьскага ваяводства, адміністрацыйны цэнтр Скернявіцкага павета (не ўваходзіць у яго склад).
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Скернявіцы — Мінск 531 км, да Варшавы — 66 км.
Насельніцтва — 48 667 жыхароў (2014 год).
Чарлу
Чарлу (Çorlu), горад на паўночным захадзе Турцыі, ва Усходняй Фракіі, у правіцыі Тэкірдаг. Прамысловы горад, хутка развіваецца і ўжо пераўзышоў па колькасці насельніцтва адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Тэкірдаг. Спецыялізацыя — лёгкая прамысловасць (Levi’s, Mavi Jeans), харчовая прамысловасць (Coca-Cola, Unilever). З 2009 Hewlett-Packard і Foxconn Group будуюць вялікі сумесны завод.
Рабавічы
Ра́бавічы (, Рабовичи) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1560 годзе назва вёскі адзначаецца ў інвентары Дубровенскім пры апісанні ўладанняў, угоддзяў і сенажацяў сяла Цёплае (суседні Чавускі раён). На карце 1777 года Рабавічы ў Старабыхаўскай акрузе, вадзяны млын, паштовая станцыя. У 1831 годзе пабудавана драўляная Пакроўская царква. У 1924—1954 гадах цэнтр Рабавіцкага сельсавета.
Інфраструктура
У вёсцы дзейнічаюць крама і сельская бібліятэка-клуб.
Даўгінава (значэнні)
Назву Даўгі́нава маюць:
Скандынаўскія горы
Скандынаўскія горы — горная сістэма на Скандынаўскім паўвостраве. Працягласць каля 1700 км, шырыня да 600 км. Заходнія схілы падыходзяць непасрэдна да Паўночнага мора, утвараючы стромкія берагі, знакамітыя нарвежскія фіёрды. Усходнія схілы плаўна зніжаюцца і пераходзяць у раўнінныя прасторы на тэрыторыі Швецыі.
Вышыня гор параўнальна невялікая. Самы высокі пункт — гара Гальхёпіген (Galdhøpiggen), 2469 м, размешчаная ў паўднёвай частцы Нарвегіі. Самы высокі пункт на тэрыторыі Швецыі — гара Кебнекайсе (Kebnekaise), 2111 м. На тэрыторыі Нарвегіі таксама знаходзіцца гара Глітэртын. Рэльеф згладжаны дзейнасцю старажытных ледавікоў. Сучасныя ледавікі Скандынаўскіх гор з'яўляюцца найбуйнейшымі ў мацерыковай Еўропе.
Скандынаўскія горы ўяўляюць сабой рад выцягнутых з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад горных плато, якія расчлянёны тэктанічнымі далінамі на асобныя масівы. Вяршынныя паверхні — фіельды, серыя паднятых на вышыню больш за 2000 м пенепленаў. Найбольш высокія пласкагор'і ў паўднёвай частцы — Ютунхеймен, Хардангервіда, Юстэдалсбрэ, Тэлемарк, Доўрэфіель. Над сярэднім узроўні пласкагор'яў (ад 900 да 1700 м) узвышаюцца асобныя групы вяршынь і хрыбтоў з альпійскімі формамі рэльефу. У сярэдняй частцы Скандынаўскія горы прыкметна зніжаюцца. Іх перасякае Емтландская зона тэктанічных апусканняў — прадаўжэнне глыбока ўрэзанага ў сушу Тронхеймс-фіёрда. На поўначы распрасціраецца хр. Х'елен, перасечаны папярочнымі і падоўжнымі далінамі, над якімі ўздымаюцца завостраныя вяршыні з каравымі і даліннымі ледавікамі на схілах (г. Кебнекайсе, 2123 м). Крайняя поўнач — пласкагор'е Фінмаркен (300—500 м) з асобнымі астанцовымі вяршынямі. На захадзе горы амаль ушчыльную падыходзяць да ўзбярэжжа і моцна расчлянёныя. Вялікая колькасць фіёрдаў: самы доўгі ў Еўропе — Согне-фіёрд (даўж. 220 км, шыр. 5—6 км), Хардангер-фіёрд, Букн-фіёрд і інш. 3 боку мора фіёрдавае ўзбярэжжа акаймавана вузкай (30—60 км) паласой прыбярэжнай раўніны, утворанай у выніку маладых тэктанічных падняццяў (выш. да 40 м), дзе сканцэнтравана значная частка населеных пунктаў, гандлёвых і рыбалавецкіх партоў Нарвегіі. Карысныя выкапні: жалезныя, медна-нікелевыя, сульфідныя, тытанавыя руды.
Клімат умераны, пераважна акіянічны з халаднаватым летам, умерана халоднай зімой. Пад уплывам цёплага Паўночна-Атлантычнага цячэння сярэдняя тэмпература студзеня адносна высокая для гэтых шырот і зменьваецца ад 1 °C да −14 °C, сярэдняя тэмпература ліпеня ад 16 °C да 6 °C. Ападкаў на заходніх схілах да 3000 мм, на ўсходніх — 400—800 мм за год. Клімат фіельдаў характарызуецца нізкімі тэмпературамі зімовых і летніх месяцаў, што разам з вялізнай вільготнасцю вызначае развіццё сучаснага зледзянення. Снегавая лінія ляжыць на вышыні 700—800 м на поўначы, 1500—1700 м на поўдні. На захадзе яна ніжэйшая, чым на ўсходзе.
Агульная плошча зледзянення Скандынаўскіх гор каля 5 тыс. км². Найбольшыя ледавікі Юстэдалсбрэ, Фольгефані. Агульная колькасць ледавікоў і фірнавых палёў перавышае 2 тыс. Гэта самы вялікі ледавіковы рэгіён у кантынентальнай Паўночнай Еўропе.
Ледавікі, разам з атмасфернымі ападкамі і падземнымі водамі служаць крыніцамі жыўлення шматлікіх рэк. Тут сфарміравалася густая сетка кароткіх, але мнагаводных, парожыстых рэк. Асабліва кароткія і бурныя рэкі звяргаюцца з заходніх крутых горных схілаў. Яны жывяцца талымі водамі снягоў, ледавікоў і дажджавымі водамі. Гэтыя рэкі ніколі не замярзаюць, яны маюць вялікае энергетычнае значэнне. На ўсходніх схілах рэкі больш працяглыя — да 200—300 км. Рэчышчы іх вельмі маладыя, нераспрацаваныя, таму шмат парогаў і вадаспадаў. Гэтыя рэкі на працяглы час скоўваюцца ільдом — у паўднёвых раёнах да 4 месяцаў, а на поўначы — да 6. Жывяцца яны дажджавымі і талымі снегавымі водамі, летам здараюцца паводкі з-за таяння снегу ў гарах. Рачны сцёк нярэдка зарэгуляваны азёрамі. Самая працяглая рака — Глома (611 км).
Мноства невялікіх па плошчы азёр. Найбольшае — М'ёса (369 км²). Большасць азёр утварылася ў тэктанічных катлавінах, апрацаваных ледавікамі. Яны часта маюць выцягнутую форму, якая адпавядае напрамку тэктанічных трэшчын і руху ледавіка. На поўдні азёры ўтвараліся ў выніку падпруджвання рэк ледавіковымі адкладамі ці ў паніжэннях паміж марэннымі ўзгоркамі.
Скандынаўскія горы ўкрыты горна-таежнымі лясамі (хвоя, елка), асабліва на ўсходніх схілах. Лясы падымаюцца да вышыні 300—500 м на поўначы і 900—1100 м на поўдні. Вышэй паласа бярозавага крывалесся, далей на поўнач — пояс карлікавых бяроз, верб і шматгадовых траў, на крайняй поўначы — мохава-кусцікавая тундра. На самых вялікіх вышынях — пояс горных лугоў, імхаў і лішайнікаў. Фіельды бязлесныя, тут пераважае горна-тундравая хмызняковая і мохава-лішайнікавая расліннасць, якая месцамі чаргуецца з лугамі. Па рачных далінах растуць нізкастволыя бярэзнікі. На заходнім узбярэжжы і схілах пераважаюць бязлесыя фармацыі з лугамі і хмызнякамі, верасоўнікамі, тарфянікамі і балотамі. На поўдзень ад 61° пн.ш. сустракаюцца мяшаныя і шыракалістыя лясы (хвоя, елка, бяроза, дуб, ліпа).
Пад горнымі хвойнымі лясамі развіваюцца бедныя перагноем горна-падзолістыя глебы, а пад тундравай расліннасцю — маламагутныя тундравыя. Толькі на поўдні, месцамі ўздоўж заходняга ўзбярэжжа сустракаюцца прыдатныя для земляробства бурыя глебы.
NGC 3428
NGC 3428 (іншыя абазначэнні — NGC 3429, UGC 5968, MCG 2-28-22, ZWG 66.45, PGC 32552) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3428, NGC 3429.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казімір Жыліс
Казімір Жыліс (Kazimieras Žilys;  — ) — рымска-каталіцкі святар, езуіт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1945 годзе ў вёсцы у Літве. Сярэднюю школу скончыў у 1963 годзе ў, працягваў адукацыю ў Вільні ў галіне грамадзянскага будаўніцтва.
У 1965 годзе прызваны ў Савецкую армію, служыў у Новасібірску. У 1968 пачаў працаваць кранаўшчыком у Каўнасе.
Праз год распачаў святарскую фармацыю ў Каўнаскай духоўнай семінарыі, у навіцыят Таварыства Ісуса ўступіў 15 ліпеня 1972 года, калі езуіты ў Літве яшчэ не дзейнічалі адкрыта. Першыя манаскія абяцанні прынёс 12 снежня 1972 года, прэзбітэрскае пасвячэнне яму ўдзяліў 17 красавіка 1973 года ў Каўнасе біскуп. Служыў у 1970-я гады ў розных літоўскіх парафіях.
У 1978 годзе быў скіраваны на працу ў Вінніцу (Украіна), дзе тры гады быў пробашчам парафіі. У 1981 годзе вярнуўся ў Літву, а ў 1983 годзе стаў пробашчам у Індуры на тэрыторыі Гродзенскай дыяцэзіі, дзе працаваў да 2000 года. У 1992 годзе арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч накіраваў айца Жыліса ў Далас (ЗША) на двухгадовае навучанне дзеля працы на тэлебачанні. Да 2016 служыў у гродзенскай катэдры вікарыем, развіваў душпастырства цвярозасці. Акрамя таго, кіраваў тэлевізійнай студыяй Гродзенскай дыяцэзіі, быў душпастырам літоўцаў у Гродне, наведваў гродзенскую турму і папраўчыя калоніі.
У 2016 годзе прыехаў у Польшчу, каб прайсці курс лячэння і дапамагаць у парафіяльнай працы пры санктуарыі св. Андрэя Баболі ў Варшаве. Адначасова ахінаў душпастырскай апекай літоўцаў, якія жылі ў Варшаве.
Размаўляў на літоўскай, рускай, польскай, украінскай, беларускай і англійскай мовах. Граў на аргане, фартэпіяна і акардэоне.
Памёр у 2021 годзе, пахаваны ў Варшаве на Паванзкоўскіх могілках.
Ушанаванне памяці
20 лютага 2022 года Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Юзаф Станеўскі благаславіў у Індуры мемарыяльную дошку ў памяць пра айца Казіміра Жыліса, усталяваную на сцяне касцёла Найсвяцейшай Тройцы.
Ганцавічы
Га́нцавічы — горад у Брэсцкай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Ганцавіцкага раёна, на р. Цна. Чыгуначная станцыя на лініі Лунінец—Баранавічы. За 250 км ад Брэста. Насельніцтва 13 925 чал. (2017).
Першыя згадкі
За 2-й паловы 19 ст. вёска Слуцкага павета Мінскай губерні, уладанне графа С. Чапскага. Назва маёнтка і вёскі пайшла ад фальварка Ганцавічы, аб якім згадваецца ў архіўных дакументах за 1773 год. Як з'явілася назва фальварка Ганцавічы пакуль не ўстаноўлена. Магчыма, фальварак існаваў яшчэ ў кан. 16 — пач. 17 ст., але дакладных звестак няма.
Пасёлак пры чыгунцы
Пасля пачатку будаўніцтва Палескіх чыгунак — атрымала статус мястэчка. 3 адкрыццём руху па Палескіх чыгунках (1884) і будаўніцтвам станцыі Ганцавічы ў яе ваколіцах пачынаецца прамысловая распрацоўка і перапрацоўка лесу, а таксама сыравіны па вытворчасці шкла. У 1888 ва ўрочышчы «Ельня» маёнтка Ганцавічы пры станцыі Ганцавічы пачынае будаўніцтва паравага лесапільнага заводе пінскі купец Вола Веніямін, якому было дазволена арэндаваць у графа Чапскага 1/2 дзесяціны зямлі. Завод размяшчаўся там, дзе цяпер (на 2008 год) у Ганцавічах знаходзіцца аўтобусная станцыя. У 1900—1902 сярэднегадавы гандлёвы абарот ад лясных аперацый і камісіянерскай дзейнасці складаў тут 40 тыс. рублёў.
У пачатку XX ст
У 1899, на тым месцы, дзе цяпер (на 2008 год) размяшчаецца хлебазавод і Дом піянераў і школьнікаў, ужо дзейнічаў шклозавод прамыславікоў В. Краеўскага і Столя, дзе выраблялася аконнае, люстэркавае і высакаякаснае бемскае шкло. Сярэднегадавы гандлёвы абарот у 1900—1902 гадах склаў тут 35 тысяч рублёў. У Ганцавічах адкрываюцца чатыры гуты, якія забяслечвалі шклозавод сыравінай. Толькі ў 1909 завод адправіў спажыўцам 45273 пуды (больш за 700 тон) вырабаў са шкла. У мястэчку працавалі таксама лесазаводы, піларамы, смалакурні і іншыя прадпрыемствы. Але асноўную частку сярод іх займалі дрэваапрацоўчыя заводы, паколькі край быў багаты запасамі высакаякаснай драўніны. На прылягаючай да станцыі тэрыторыі, паблізу ад заводаў, пачалі ўзводзіцца жылыя памяшканні для работнікаў чыгункі, лесапільнага завода, піларам, шклозавода, прадпрыемства сферы абслуговання. Такім чынам, пачало ўтварацца паселішча.
У пратаколе Будаўнічага Аддзялення Мінскага Губернскага Праўлення «Аб зацвярджэнні плана праектуемага мястэчка Ганцавічы» ад 24.10.1902 запісана, што Паліцэйскае Упраўленне прадаставіла «прыгавор домагаспадароў Любашаўскага сельскага таварыства ад 6 чэрвеня 1902 года, якім яны план адобрылі сведчаць, што зямля, на якой мяркуецца адкрыццё мястэчка належыць графу Гутэн-Чапскаму». I далей у гэтым пратакол даецца тлумачэнне: «Адкрыццё мястэчка пры станцыі Ганцавічы з-за аддаленасці гэтай мясцовасці ад гандлёвых цэнтраў для мясцовага насельніцтва неабходна, бо дае магчымасць насельніцтву Круговіцкай воласці Слуцкага павета і Хатыніцкай Пінскага павета без цяжкасці рабіць збыт сваіх сельскагаспадарчых прадуктаў, жывёлы і набываць патрэбныя ў іх гаспадарцы прадметы лавачнага гандлю і сельскагаспадарчых прылад, а ў цяперашні час з-за адсутнасці ў раёне гэтых валасцей гандлёвага цэнтра жыхарам іх прыходзіцца ездзіць у бліжэйшае мястэчка Ляхавічы, якое стаіць ад станцыі Ганцавічы на адлегласці 40 вёрст, а ад іншых населеных пунктаў у значна далейшай адлегласці, што вясною і восенню вельмі цяжка з-за балоцістай глебы Круговіцкай і Хатыніцкай валасцей, таму адкрыццё мястэчка Ганцавічы з'яўляецца пажаданым, але ажыццяўленне гэтага можа быць дапушчана толькі ў тым выпадку, калі ўладальнік прыме на свой рахунак ўтрыманне ў праектуемым местэчку хаця б пешага ўрадніка, бо без гэтага нагляд за гэтым насельніцтвам будзе вельмі складаны; па-першае, так што там адкрыецца права яўрэйскага пасялення, а затым і таму, што мясцовасць гэтая знаходзіцца на самой ускраіне павета і ўраднік, у раёне якога яна знаходзіцца, загадвае дзвюма валасцямі…» I далей: «…прымаючы пад увагу, што гэты пан быў прад'яўлены мясцоваму сялянскаму таварыству і ўхвалены ім, Будаўнічае Аддзяленне Губернскага Праўлення мяркуе: план праектуемага мястэчка Ганцавічы зацвердзiць, аб чым і зрабіць надпіс на плане…». Уладальнікам зямлі графам Чапскім пад мястэчка разам з зямлёй пад шклозаводам адводзілася 79 дзесяцін: пад забудову, рынкавую плошчу, вуліцы, агульны выган, могілкі. У паселішчы пры ст. Ганцавічы ў той час жыло 312 чалавек, у т.л. 96 яўрэяў. Займаліся яны рознага роду работамі на чыгунцы і на прадпрыемствах, гандлем дробнымі таварамі і лесаматэрыяламі, а таксама камісіянерствам па адпраўцы грузаў праз станцыю Ганцавічы. Быў у паселішчы адзін каменны і 85 драўляных будынкаў для жылля.
Міжваенная Польшча і СССР
З 1921 у складзе Польшчы. У Ганцавічах быў каталіцкі прыход, драўляны касцёл (1921), згарэўшы з большай часткай мястэчка ў 1934. Праваслаўнае насельніцтва распараджалася вялікай царквой, было дзве сінагогі, пошта, тэлеграф, паліцэйскі пост, урач і фельчар. Меліся гасцініцы Сачалава, Слуцкага, Ганцэвіча, Ліса і Вшэравіцкага (цана пакоя ў суткі ~1,5 злотага), быў рэстаран Красінскага (абед ~1 злоты), кафэ Грамбецкага. З 1939 — у БССР. Адміністрацыйнае становішча Ганцавічаў змянілася пасля захопу заходняй Беларусі камуністамі. 15 студзеня 1940 года быў утвораны Ганцавіцкі раён з цэнтрам у Ганцавічах, Ганцавічам быў нададзены статус гарадскога пасёлка. З 6 снежня 1973 года Ганцавічы — горад з колькасцю насельніцтва 6,9 тыс. чалавек.
На поўнач ад Ганцавічаў размешчаная РЛС «Волга».
Вуліцы і плошчы
Гістарычны Рынак у наш час не мае афіцыйнай назвы.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай, будаўнічых матэрыялаў і лясной прамысловасці. Гасцініца.
Мяклава (археалагічны помнік)
Мяклава — археалагічныя помнікі каля вёскі Мяклава (Віцебскі раён).
Гарадзішча
Знаходзіцца за 2,5 км на паўднёвы захад ад вёскі, ва ўрочышчы Любашкова, на астанцы тэрасы правага берага ракі Лучоса. Вышыня астанца 10 м. Пляцоўка авальная, памерам 56×46 м. На схіле знаходзіцца вал вышынёй 3-3,5 м і роў глыбінёй 0,4 м. Знойдзены ляпная гладкасценная кераміка і посуд, паверхня якога пакрыта штрыхоўкай. Гарадзішча адносіцца да днепра-дзвінскай культуры, датуецца VII ст. да н. э. — IV ст. н. э.
Селішча
За 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі, на правым беразе р. Лучоса, паміж 2 ярамі. Памеры 150×150 м. Знойдзена ляпная і ганчарная кераміка.
Курганны могільнік
На тэрыторыі селішча 6 круглых у плане курганоў і 3 насыпы вышынёй 2-2,5 м, дыяметрам да 15 м. Вышыня астатніх 0,8-1 м, дыяметр 10-12 м.
Спас на Крыві
Сабор Уваскрэшання Хрыстова на Крыві, Храм Спаса-на-Крыві ў Санкт-Пецярбургу — праваслаўны мемарыяльны аднапрастольны храм у імя Уваскрэшання Хрыстова, збудаваны ў памяць, што на гэтым месцы 1 сакавіка 1881 года ў выніку замаху быў смяротна паранены імператар Аляксандр II (выраз на крыві паказвае на кроў цара). Храм быў збудаваны як помнік Цару-пакутніку на сродкі, сабраныя па ўсёй Расіі.
Размешчаны ў гістарычным цэнтры Санкт-Пецярбурга на беразе канала Грыбаедава побач з Міхайлоўскім садам і Канюшаннай плошчай, непадалёк ад Марсава поля. Вышыня девяцікупальнага храма 81 м, ўмяшчальнасць да 1600 чалавек. З’яўляецца музеем і помнікам рускай архітэктуры.
Храм быў узведзены па ўказе імператара Аляксандра III у 1883—1907 гадах па сумеснаму праекту архітэктара Альфрэда Парланда і архімандрыта Ігнація (Малышава), які пасля ад будаўніцтва адышоў. Праект выкананы ў «рускім стылі», крыху нагадвае маскоўскі сабор Васіля Блажэннага. Будаўніцтва доўжылася 24 гады. 6 жніўня 1907, у дзень Праабражэння, сабор быў асвячоны.
Пуцін павінен сысці
«Пуцін павінен сысці» — інтэрнэт-сайт і аднайменная грамадская кампанія па зборы подпісаў пад адкрытым лістом з патрабаваннем адстаўкі старшыні ўрада Расіі Уладзіміра Пуціна. Кампанія была пачата ў Інтэрнэце 10 сакавіка 2010 года актывістамі шэрагу апазіцыйных грамадскіх арганізацый, а таксама некалькімі вядомымі дзеячамі культуры Расіі.
Крывічы
На думку некаторых даследчыкаў, крывічы, магчыма, мелі заходняе паходжанне, з земляў сучаснай Польшчы або Германіі. Самая вялікая па тэрыторыі ўсходнеславянская супольнасць. На аснове аб’яднання (правадырства) крывічоў у другой палове X ст. сфарміравалася Полацкая дзяржава.
Пуцін павінен сысці
Ініцыятарам і асноўным аўтарам звароту «Пуцін павінен сысці» быў Андрэй Піянткоўскі.
Тэкст паслання, адрасаваны «да грамадзян Расіі», вытрыманы ў рэзка крытычным тоне і ўтрымоўвае вельмі негатыўныя ацэнкі дзейнасці Уладзіміра Пуціна.
Крывічы
Крывічы займалі значны абшар Усходняй Еўропы. Яны жылі ў вярхоўях Дняпра, Дзвіны і Волгі. Звесткі пра іх змешчаны ў «Аповесці мінулых гадоў» пры апісанні падзей IX—X стст. Пра крывічоў («крывіцеінаў») пісаў таксама візантыйскі імператар і гісторык X ст. Канстанцін Парфірародны. Летапіс ХІІ ст. называе полацкіх князёў «крывіцкімі» або «крыўскімі».
Пуцін павінен сысці
У звароце пералічваюцца няўдалыя, на думку аўтараў паслання, рэформы пуцінскай эпохі («правалена ўсё, што толькі было можна праваліць») і згадваюцца такія падзеі, як другая чачэнская вайна і выбухі дамоў у расійскіх гарадах.
Крывічы
Падчас славянскай каланізацыі занялі землі паміж Пскоўскім возерам на поўначы і верхнім Сожам, Дзясной і Бярэзінай на поўдні; паміж вярхоўямі Волгі на паўночным усходзе і Віліі на захадзе. На поўдні крывічы межавалі з дрыгавіцкім і радзіміцкім насельніцтвам, на поўначы з наўгародскімі славенамі, на захадзе суседнічалі з балцкімі супольнасцямі. Летапіснае паведамленне знаходзіць пацвярджэнне і ў археалагічным матэрыяле. Даследчыкі не знаходзяць якога-небудзь выразнага этнаграфічнага падзелу паміж землямі, якія засялялі крывічы.