cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вада
Адметнасці
Адзінае хімічнае злучэнне, якое ў прыродных умовах існуе ў трох агрэгатных станах: вадкасці, цвёрдага рэчыва (лёд) і газу (вадзянай пары).
Вада мае шэраг досыць незвычайных для хімічных рэчываў асаблівасцей, напрыклад, досыць высокія тэмпературы замярзання і кіпення, высокі каэфіцыент паверхневага нацягнення, найбольшую шчыльнасць у вадкім агрэгатным стане, большую за шчыльнасць у цвёрдым. Гэта тлумачыцца існаваннем у вадзе вадародных сувязяў, якія звязваюць малекулы між сабой як у вадкім так і ў цвёрдым станах. Вада з’яўляецца кавалентным малекулярным злучэннем.
ФК Тарына
«Тарына» (Torino) — італьянскі футбольны клуб з горада Турын. Заснаваны ў 1906 годзе. Сяміразовы чэмпіён Італіі і пяціразовы ўладальнік Кубка Італіі. Клуб правёў большую частку сваёй гісторыі ў элітным дывізіёне італьянскага футбола. Асноўнымі колерамі клуба з’яўляюцца бардовы і белы.
Апошняе чэмпіёнства клуба датавана сезонам 1975/76. Найвышэйшым поспехам клуба на еўрапейскай арэне лічыцца другое месца ў Кубку УЕФА сезона 1991/92. Гістарычна склалася так, што «Тарына» ўваходзіць у лік пяці самых паспяховых клубаў у італьянскім футболе ў плане перамог у чэмпіянаце. У 2005 годзе клуб быў перазаснаваны.
Гісторыя
Футбольны клуб «Тарына» быў заснаваны 3 снежня 1906 года пасля сустрэчы ў бвеласіпедным камбінаце Фойгт недалёка ад цэнтру Турына. Асноўнымі ігракамі клуба адразу сталі некалькі ігракоў «Ювентуса» на чале з Альфрэда Дзікам, які пакінуў «Ювентус» пасля таго, як клуб выказаў жаданне з’ехаць з Турына. Акрамя Альфрэда Дзіка, іншымі заснавальнікамі клуба з’яўляюцца швейцарскі бізнесмен Ганс Шонбрад, які стаў першым старшынёй, і Віторыа Поца, які пазней стаў галоўным трэнерам зборнай Італіі. Першай пляцоўкай клуба стаў стадыён Веладрома Умберта I. Клуб папоўнілі такасама некаторыя ігракі з іншых клубаў, у тым ліку з клуба «Тарэнезэ», які стаў у выніку быў распушчаны. Той факт, што раскол у «Ювентусе» і стварэнне «Тарына» не былі сяброўскім працэсам, назіраўся ўздым мясцовага супрацьстаяння, якое стала вядома як Дэрбі дэла Моле.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Фан Бінбін
Фан Бінбін (кіт. : 范冰冰, нар. 16 верасня 1981) — кітайская актрыса. З 2013 па 2017 год яна была ўключана ў спіс Forbes China Celebrity 100 як самая высокааплатная знакамітасць пасля таго, як кожны год з 2006 года ўваходзіла ў топ-10. Яна з'явілася ў спісе 100 самых уплывовых людзей часопіса Time у 2017 годзе.
Раннія працы Фана былі ва ўсходнеазіяцкім кіно і на тэлебачанні, у прыватнасці, з'яўленне ў драматычным серыяле «Мая цудоўная прынцэса» (1998–1999). Яе прарыў адбыўся з фільмам «Мабільны тэлефон» (2003), які стаў самым касавым фільмам года ў Кітаі. Яна знялася ў некалькіх кітайскіх фільмах, у тым ліку «Страчаны ў Пекіне» (2007), «Гара Буды» (2011) і «Падвойная экспазіцыя» (2012). За ролю ў фільме «Я не мадам Бавары» (2016) Фан атрымаў узнагароды кінафестываляў «Залаты конь», Такійскага міжнароднага кінафестывалю, Міжнароднага кінафестывалю ў Сан-Себасцьяне і «Залаты певень». Яе ролі ў замежным кіно ўключаюць у сябе французскі фільм Stretch (2011), карэйскі фільм My Way (2011), амерыканскі супергеройскі фільм «Людзі Ікс: Дні мінулага будучага» (2014) і ганконгска-кітайска-амерыканскі фільм Skiptrace (2015).
Аляксандр Мацвеевіч Жырмунскі
Аляксандр Мацвеевіч Жырмунскі (, Бялінскі, Расія — ) — вучоны-геолаг, член-карэспандэнт АН БССР (1936).
Біяграфія
У 1912—1913 гадах праводзіў геалагічныя даследаванні ў басейні р. Унжы (левы прыток р. Волгі). З 1914 па 1915 год працаваў у Маскоўскім сельскагаспадарчым інстытуце і вывучаў залежы фасфарытаў у Вяцкай губерні. У 1915 годзе быў накіраваны ва Упраўленне гідратэхнічных работ па абслугоўванні Заходняга фронту, дзе праводзіў кансультацыі па буравых работах, займаўся зборам і апрацоўкай даведачных матэрыялаў па гідралогіі Смаленскай, Віцебскай, Магілёўскай і Мінскай губерняў. У 1917 годзе загадваў Геалагічным кабінетам пры Упраўленні гідратэхнічных работ Каўказскага фронту. У 1918—1928 гадах працаваў геолагам у Маскоўскім аддзяленні Геалагічнага камітэта, адначасова выкладаў геалогію і палеанталогію ў Маскоўскай горнай акадэміі. З 1928 года працаваў у Леніградзе, дзе быў выбраны старшым геолагам Геалагічнага камітэта, пасля яго рэарганізацыі ў 1929 годзе ва Усесаюзным навукова-даследчым геалагічным інстытуце (УСЕГЕІ).
15 кастрычніка 1936 года быў выбраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук БССР. Узначальваў Інстытут геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР і загадваў кафедрай геалогіі ў Беларускім дзяржаўным універсітэта імя У. І. Леніна. У 1938 годзе вярнуўся ў Леніград, дзе працаваў старшым спецыялістам-гідролагам у Дзяржаўным гідралагічным інстытуце, з 1940 года старшым навуковым супрацоўнікам ва УСЕГЕІ. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны знаходзізіўся ў эвакуацыі ва Уфе, дзе займаў пасаду начальніка Шафранскай геолагаразведачнай партыі Башкірскага ўпраўлення. У 1943—1945 гадах займаў пасаду старшага інжынера ў Камітэце па справах геалогіі пры Савеце Народных Камісараў СССР і адначасова з’яўляўся навуковым кіраўніком геалагічнай групы Акадэміі навук БССР.
Кіраваў тэматычнымі работамі ў Ленінградскім геалагічным упраўленні.
Навуковая дзейнасць
На тэрыторыі Беларусі праводзіў даследаванні па гідрагеалогіі, чацвярцічнай геалогіі, геамарфалогіі і тэктоніцы. У 1947 годзе апублікаваў у часопісе «Известия Академии наук БССР» артыкул «Гипотеза нефтяного кольца вокруг Центрально-Российской платформы», у якой выказаў меркаванне аб неглыбокім заляганні нафты ў Беларусі, што пазней пацвердзілася бурэннем геолагаразведачных свідравін.
IC 5009
IC 5009 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стэфан Гіварш
Стэфан Гіварш (Stéphane Pierre Yves Guivarc'h; нар., Канкарно, Брэтань, Францыя) — французскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1998 у складзе нацыянальнай зборнай Францыі.
Макарый Васілевіч Патапаў
Макарый Васілевіч Патапаў (, Калязін, Расія —, Масква) — вучоны ў галіне гідратэхнікі, член-карэспандэнт АН БССР (1940).
Біяграфія
Скончыў Інстытут інжынераў шляхоў зносін (1914).
Працаваў у Маскоўскім гідрамеліярацыйным інстытуце, чытаў лекцыі ў Беларускім політэхнічным інстытуце.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1952), кавалер ордэна «Знак Пашаны».
Сцяг Вілейкі
Сцяг Вілейкі — афіцыйны геральдычны сімвал горада Вілейка Мінскай вобласці. Сцяг заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 18 лістапада 2008 года № 625 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры Рэспублікі Беларусь 1 снежня 2010 года № Б-177.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру, у цэнтры правага боку якога размешчаны герб г. Вілейкі і Вілейскага раёна.
Сцяг ухвалены рашэннем Вілейскага раённага Савета дэпутатаў ад 24 чэрвеня 2008 года № 69.
Княжыцкі сельсавет (Юравіцкі раён)
Кня́жыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Княжыцы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Алексіцкага сельсавета.
Мак-Клур
Праліў Мак-Клур (M'Clure Strait) — праліў, які аддзяляе астравы Мелвіл, Прынс-Патрык і Эглінтан ад вострава Банкс у Канадскім Арктычным архіпелагу.
Геаграфія
Праліў Мак-Клур размешчаны ў заходняй частцы Канадскага Арктычнага архіпелага і з'яўляецца часткай аднаго з маршрутаў праз Паўночна-Заходні праход разам з пралівамі Бароў, Вайкаунт-Мелвіл і Ланкастэр. У англамоўнай літаратуры гэтыя чатыры праліва называюць Parry Channal (праліў Пары). Праліў Пары аддзяляе астравы Каралевы Лізаветы ад астатняй часткі Канадскага Арктычнага архіпелага. Праліў Мак-Клур злучае мора Бафорта, размешчанае на захадзе, з пралівам Вайкаунт-Мелвіл на ўсходзе. У энцыклапедыі Britannica і ў шэрагу іншых англамоўных крыніц праліў называюць усходнім рукавом мора Бафорта.
Максімальная шырыня праліва — 140 км, мінімальная шырыня — 88 км. Даўжыня заліва складае 400 км. Максімальная глыбіня 472 м, сярэдняя глыбіня 300 м. Праліў знаходзіцца ў палярнай вобласці і вялікую частку года пакрыты льдамі. Дзякуючы ледаколу навігацыя доўжыцца з жніўня да верасня. Упершыню ледакол прайшоў па праліву ў 1954 годзе, адкрыўшы самы кароткі шлях праз канадскую Арктыку. У 1960 годзе праз праліў прайшла амерыканская падводная лодка USS Seadragon, а ў 1962 годзе — USS Skate.
З-за глабальнага пацяплення ў жніўні 2007 года праліў практычна цалкам вызваліўся ад лёду, упершыню рэальна стаўшы часткай Паўночна-Заходняга марскога шляху. У жніўні 2010 года сітуацыя паўтарылася — праліў цалкам вызваліўся ад лёду, але выхад на захад, у мора Бафорта, застаўся закрыты ледзянымі палямі.
Гісторыя
Праліў Ланкастэр адкрыты англійскім мараплаўцам Робертам Мак-Клурам у 1851 годзе і пазней названы ў яго гонар.
Станавое нагор’е
Станавое нагор’е — горная сістэма ў Забайкаллі на тэрыторыі Бураціі працягласцю каля 700 км ад паўночным ускрайку Байкала да сярэдняга цячэння ракі Алёкма ў напрамку ўсход — паўночны ўсход. Уключае высакагорныя хрыбты Паўднёва-Муйскі, Паўночна-Муйскі, Кодар, Удакан, Каларскі і буйныя міжгорныя катлавіны Байкальскага тыпу на вышыні 500—1000 м (Верхнеангарская, Муйскі-Куандзінская, Верхнечарская).
Беларуская камуністычная арганізацыя
Беларуская камуністычная арганізацыя (БКА) — палітычная арганізацыя камуністычнага кірунку. Дзейнічала з 1 студзеня да жніўня 1920.
Створана на аснове арганізацыі «Маладая Беларусь», якая функцыяніравала з мая 1917 пры Мінскім настаўніцкім інстытуце. У кіруючае ядро «Маладой Беларусі» ўваходзілі У. М. Ігнатоўскі, А. Сташэўскі, В. С. Гарбацэвіч, Я. П. Каранеўскі, С. Г. Булат, М. С. Кудзелька, М. І. Мароз.
Аб'ядноўвала ў асноўным навучэнцаў і сельскую інтэлігенцыю. У праграмных і тактычных пытаннях арыентавалася на Беларускую сацыялістычную грамаду. Пасля яе распаду ўвайшла ў склад Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў як аўтаномная арганізацыя. У 1919 у «Маладой Беларусі» ўзнікла левая плынь, якая актыўна ўключылася ва ўзброенае супраціўленне польскаму акупацыйнаму рэжыму. У снежні 1919 на сустрэчы прадстаўнікоў ЦК КП(б)ЛіБ з кіраўніцтвам партыі беларускіх эсэраў у Смаленску было заключана пагадненне аб каардынацыі дзеянняў усіх паўстанцкіх сіл у барацьбе супраць польскіх інтэрвентаў. «Маладая Беларусь» стала збліжацца з КП(б)ЛіБ. 1 студзеня 1920 ініцыятыўная група членаў арганізацыі «Маладая Беларусь» у складзе Ігнатоўскага, Каранеўскага, Сташэўскага, Булата, Кудзелькі стварыла арганізацыйны цэнтр БКА, які заявіў аб прызнанні праграмы і тактыкі РКП(б).
У праграмных дакументах БКА пацвярджалася, што арганізацыя будзе «дабівацца ладу Савецкай Беларускай Рэспубліхі, спадзеючыся на дапамогу Савецкай Расіі, з якой Савецкая Беларусь знаходзіцца ў федэратыўнай сувязі». БКА падтрымала мэты бальшавіцкай рэвалюцыі, выказалася за дыктатуру пралетарыяту, барацьбу з сусветным імперыялізмам, нават звязала рэвалюцыю з інтарэсамі сусветнага пралетарыяту. У той жа час яна імкнулася праводзіць палітыку ў інтарэсах беларускага народа. БКА з'яўлялася як бы зародкам беларускага нацыянал-бальшавізму, які, ідучы насустрач расійскаму бальшавізму, спрабаваў забяспечыць новай сістэме, што ўсталёўвалася сілавымі метадамі, найбольшую падтрымку беларускага насельніцтва.
Кіраўніцтва ЦК КП(б)ЛіБ насцярожана ставілася да БКА, выкарыстоўвала яе як пераходную ступень да ўспрымання камуністычных ідэй радавымі членамі нацыянал-дэмакратычных партый. БКА яднала левыя элементы партыі беларускіх эсэраў сярод навучэнцаў, сельскага настаўніцтва, сялянства і накіроўвала іх у рэчышча барацьбы з польскімі інтэрвентамі. У канцы лютага 1920 у Мінску на нарадзе прадстаўнікоў «пяцёрак» (каля 2 тыс. членаў) выбраны пастаянны ЦК БКА, у які ўвайшлі Ігнатоўскі (старшыня), Булат, Каранеўскі. Арганізацыі БКА існавалі на тэрыторыі Мінскай і Гродзенскай губерняў. У многіх паветах пад кантролем БКА дзейнічалі партызанскія атрады. Члены БКА садзейнічалі аб'яднанню партызанскіх атрадаў, што змагаліся на Беларусі, у паўстанцкую арганізацыю, штаб якой знаходзіўся ў Мінску. У пачатку 1920 на з'ездзе ў Гатаве быў створаны падраённы штаб Мінскай раённай паўстанцкай арганізацыі (начальнік штаба член БКА A. І. Раманоўскі). У наваколлі Мінска дзейнічаў партызанскі атрад на чале з членам БКА С. С. Плашчынскім. Пад кіраўніцтвам ЦК БКА дзейнічалі партызанскія атрады ў Докшыцах, Маладзечне, Старых Дарогах, Ігумене, Слуцку, Барысаве, Дукоры, Лідзе, Ашмянах і інш. У красавіку 1920 пасля разгрому польскай дэфензівай штаба Мінскай паўстанцкай арганізацыі ЦК БКА уключыў сваіх прадстаўнікоў у Беларускі паўстанцкі камітэт, які кіраваў баявымі дзеяннямі партызан. Камітэт падтрымліваў сувязь са штабам Заходняга фронту і ў ажыццяўленні баявых аперацый кіраваўся ўказаннямі камандуючага фронтам М. М. Тухачэўскага.
Пасля вызвалення Мінска ад польскіх інтэрвентаў БКА актыўна ўключылася ў работу па адраджэнні нацыянальнай дзяржаўнасці беларускага народа. 31 ліпеня 1920 старшыня ЦК БКА Ігнатоўскі разам з прадстаўнікамі ЦК КП(б)ЛіБ, ЦК Бунда і прафсаюзаў падпісаў «Дэкларацыю аб абвяшчэнні незалежнасці Сацыялістычнай  Савецкай   Рэспублікі   Беларусь». 3 адраджэннем беларускай савецкай дзяржаўнасці адпала неабходнасць існавання БКА. У жніўні 1920 па рэкамендацыі ЦК РКП(б) Мінскі губернскі камітэт КП(б)ЛіБ заявіў аб роспуску БКА і прыняцці яе членаў у склад КП(б)ЛіБ. У пастанове губкома адзначалася, што «Беларуская камуністычная арганізацыя... зжыла рэшткі народніцтва і нацыянал-сацыялізму і, па меры сваіх сіл, праводзіць у   жыццё прынцыпы дыктатуры пралетарыяту і камунізму, з прычыны чаго з боку Камуністычнай партыі Літвы і Беларусі ў цяперашні час няма перашкод да прыняцця Беларускай камуністычнай арганізацыі ў рады КП(б)ЛіБ». Той жа пастановай БКА распускалася як партыйная нацыянальная структура, а яе члены інтэграваліся ў КП(б)ЛіБ.
У канцы 1920-х — 1930-я гады амаль усе былыя члены БКА абвінавачаны ў правядзенні нацыянал-дэмакратычнай ідэалогіі і рэпрэсіраваны.
Бостан Селтыкс
Бостан Селтыкс (Boston Celtics) — прафесійны баскетбольны клуб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда заснаваная ў 1946 годзе. Клуб базіруецца ў горадзе Бостан, Масачусетс.
Чэмпіёны ў 1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1986, 2008
Сонечная сістэма
У Сонцы сканцэнтравана пераважная частка ўсёй масы сістэмы (каля 99,866 %), яно ўтрымлівае сваім прыцягненнем планеты і іншыя целы, якія належаць да Сонечнай сістэмы. Чатыры найбуйнейшыя аб'екты — газавыя гіганты — складаюць 99 % астатняй масы (пры гэтым большая частка прыпадае на Юпітэр і Сатурн — каля 90 %).
Сонца
Цэнтральным аб'ектам Сонечнай сістэмы з'яўляецца Сонца — зорка галоўнай паслядоўнасці, жоўты карлік спектральнага класа G2V. Сонца ўтрымлівае сваім прыцягненнем планеты і іншыя целы, што належаць да яе.
Планеты, спадарожнікі планет, карлікавыя планеты
Большасць буйных аб'ектаў, якія абарочваюцца вакол Сонца, рухаюцца практычна ў адной плоскасці, названай плоскасцю экліптыкі.
Да Сонечнай сітэмы належаць:
Усе планеты і большасць іншых аб'ектаў абарочваюцца вакол Сонца ў адным кірунку з вярчэннем Сонца (супраць гадзіннікавай стрэлкі, калі глядзець з боку паўночнага полюса Сонца). Ёсць выключэнні, такія як камета Галея. Самай вялікай кутняй хуткасцю валодае Меркурый — ён паспявае здзейсніць поўны абарот вакол Сонца ўсяго за 88 зямных сутак. А для самой аддаленай планеты — Нептуна — перыяд абароту складае 165 зямных гадоў.
Большая частка планет круціцца вакол сваёй восі ў той жа бок, што і абарочваецца вакол Сонца. Выключэнні складаюць Венера і Уран, прычым Уран круціцца практычна «лежачы на боку» (нахіл восі каля 90°). Для нагляднай дэманстрацыі кручэння выкарыстоўваецца спецыяльны прыбор — тэлурый.
Шматлікія мадэлі Сонечнай сістэмы ўмоўна паказваюць арбіты планет праз роўныя прамежкі, аднак у рэчаіснасці, за малым выключэннем, чым далей планета або пояс ад Сонца, тым большая адлегласць паміж яе арбітай і арбітай папярэдняга аб'екта. Напрыклад, Венера прыблізна на 0,33 а. а. далей ад Сонца, чым Меркурый, у той час як Сатурн на 4,3 а. а. далей Юпітэра, а Нептун на 10,5 а. а. далей Урана. Былі спробы вывесці карэляцыі паміж арбітальнымі адлегласцямі (напрыклад, правіла Тыцыуса — Бодэ), але ні адна з тэорый не стала агульнапрынятай.
Арбіты аб'ектаў вакол Сонца апісваюцца законамі Кеплера. Згодна з імі, кожны аб'ект абарочваецца па эліпсу, у адным з фокусаў якога знаходзіцца Сонца. У больш блізкіх да Сонца аб'ектаў (з меншай вялікай паўвоссю) большая вуглавая хуткасць вярчэння, таму карацей перыяд абароту (год). На эліптычнай арбіце адлегласць аб'екта ад Сонца змяняецца на працягу яго года. Бліжэйшы да Сонца пункт арбіты аб'екта называецца перыгелій, найбольш аддалены — афелій. Кожны аб'ект рухаецца хутчэй за ўсё ў сваім перыгеліі і павольней за ўсё ў афеліі. Арбіты планет блізкія да круга.
Большасць планет Сонечнай сістэмы валодаюць уласнымі падначаленымі сістэмамі. Многія акружаны спадарожнікамі, некаторыя са спадарожнікаў па памеры пераўзыходзяць Меркурый. Большасць буйных спадарожнікаў знаходзяцца ў сінхронным вярчэнні, з адным бокам, пастаянна павернутым да планеты. Чатыры найбуйнейшыя планеты — газавыя гіганты, валодаюць таксама кольцамі, тонкімі палосамі маленькіх часціц, якія абарочваюцца па вельмі блізкіх арбітах практычна ва ўнісон.
Карлікавая планета — аб'ект шарападобнай формы, які рухаецца па геліяцэнтрычнай арбіце, але які не расчысціў прылеглую прастору.
Малыя целы Сонечнай сістэмы
Цела Сонечнай сістэмы, якое абарачаецца вакол Сонца і не з’яўляецца планетай, карлікавай планетай ці іх спадарожнікам, называюць малым целам. Да малых цел Сонечнай сістэмы адносяцца: астэроіды (малыя планеты), метэорныя і метэарытныя целы, каметы.
Арбіты планет блізкія да круга, але многія каметы, астэроіды і аб'екты пояса Койпера маюць моцна выцягнутыя эліптычныя арбіты. Каметы і аб'екты пояса Койпера часта валодаюць вялікімі вугламі нахілу да гэтай плоскасці.
Арбітальны рух планет
Усе планеты абарочваюцца вакол Сонца ў адным кірунку, па эліптычных арбітах з невялікім эксцэнтрысітэтам і малым нахілам да плоскасці экліптыкі, г. зн. плоскасці арбіты Зямлі. Самай вялікай вуглавой хуткасцю валодае Меркурый, які робіць поўны абарот за 88 зямных сутак. Для самай далёкай нармальнай планеты — Нептуна — арбітальны перыяд складае 165 гадоў. Плутон, які раней лічыўся планетай, мае анамальна вялікія значэнні эксцэнтрысітэту (0,25) і нахілу арбіты (17,1°). У выніку, каля перыгелія ён апынаецца бліжэй да Сонца, чым Нептун. Арбітальны рух Плутона і Нептуна знаходзіцца ў рэзанансе 2:3 — два абарачэнні Плутона адпавядаюць часу трох абаротаў Нептуна.
Сутачнае вярчэнне планет
Большая частка планет верціцца вакол сваёй восі ў такім самым кірунку, што і іх рух вакол Сонца. Выняткамі з’яўляюцца Венера і Уран, прычым Уран верціцца амаль «на боку», г. зн. перпендыкулярна плоскасці арбіты.
Параўнальная табліца асноўных параметраў планет
Усе параметры ніжэй паказаныя адносна іх значэнняў для Зямлі:
Паходжанне Сонечнай сістэмы
Паводле сучаснай думкі, Сонечная сістэма сфарміравалася каля 5 мільярдаў гадоў таму ў выніку акрэцыі газапылавога воблака.
Ідэя аб утварэнні Сонца і планет з рэчыва адзінай газавай туманнасці ўпершыню была сфармулявана І. Кантам у 1755 г. і дапрацавана П. Лапласам у 1796 г. Паводле гэтай гіпотэзы, Сонечная сістэма ўтварылася з вярчальнага гарачага газавага воблака, якое сціскалася пад уздзеяннем гравітацыі і распадалася на фрагменты. Аднак гэта гіпотэза была непераканаўчай з-за мноства супярэчнасцей. Астрафізік Джэймс Джынс у 1919 г. прапанаваў гіпотэзу, паводле якой планетнае рэчыва было «вырванае» з Сонца пад уздзеяннем зоркі, якая блізка прайшла ад яго. Вырванае сонечнае рэчыва распалася на асобныя часткі, з якіх утварыліся планеты.
Палу (Сулавесі)
Па́лу (Palu) — горад, адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Цэнтральны Сулавесі. Насельніцтва (2010 г.) - 314 812 чал.
Сонечная сістэма
«Адкрыццё» і даследаванне Сонечнай сістэмы
Тая акалічнасць, што назіраць рухі нябесных свяцілаў чалавек быў вымушаны з паверхні, якая верціцца вакол сваёй восі і рухаецца па арбіце Зямлі, на працягу шматлікіх стагоддзяў перашкаджала ўсведамленню структуры Сонечнай сістэмы. Бачныя рухі Сонца і планет успрымаліся як іх сапраўдныя рухі вакол нерухомай Зямлі.
Геацэнтрычная і геліяцэнтрычная сістэмы
На працягу доўгага часу панавальнай была геацэнтрычная мадэль, у адпаведнасці з якой у цэнтры сусвету нерухомая Зямля, а вакол яе па досыць складаных законах рухаюцца ўсе нябесныя целы. Найбольш падрабязна гэтая сістэма была распрацавана Пталамеем (адсюль «пталамеева сістэма»); у гэтым выглядзе яна дазваляла з даволі высокай дакладнасцю апісваць назіраныя рухі свяцілаў.
Палу (Сулавесі)
Геаграфія
Горад Палу месціцца на беразе вузкага аднайменнага заліва на невысокім вулканічным плато. Найвышэйшы пункт горада - 118 м. Клімат экватарыяльны. Навакольная даліна — адзін з самых засушлівых раёнаў Інданезіі.
Сонечная сістэма
Геацэнтрычная і геліяцэнтрычная сістэмы
Найважнейшы прарыў у разуменні сапраўднай будовы Сонечнай сістэмы адбыўся ў XVI стагоддзі, калі Мікалай Капернік распрацаваў геліяцэнтрычную сістэму свету. У яе аснове ляжалі наступныя цверджанні:
Палу (Сулавесі)
Гісторыя
Палу вядомы з дакументаў XVII - XVIII стст. як порт, праз які бугі і макасарцы гандлявалі прыбярэжнымі таварамі з галандцамі. У пачатку XX ст. быў уключаны ў склад каланіяльных валоданняў Нідэрландаў. Падчас II Сусветнай вайны выкарыстоўваўся японскімі акупантамі як адміністрацыйны цэнтр паўночна-заходняга ўзбярэжжа Сулавесі. У 1950 г. далучаны да Інданезіі. У 1964 г. стаў адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Цэнтральны Сулавесі. У 1978 г. атрымаў статус горада.
У 2004 г. пацярпеў ад моцнага землятруса.
29 верасня 2018 г. прыбярэжная частка і аэрапорт пацярпелі ад моцнага землятрусу і цунамі. Загнула не меней за 384 чал.
Эканоміка
Горад Палу — важны транспартны цэнтр Цэнтральнага Сулавесі. Порт Палу звязаны паромнай пераправай з Калімантанам. Працуе аэрапорт. Каля Палу заснавана асобая эканамічная зона (1520 га), на тэрыторыі якой існуюць падатковыя палёгкі для прамысловых прадпрыемстваў.
Сонечная сістэма
Галактычная арбіта
Акрамя кругавога руху па арбіце, Сонечная сістэма робіць вертыкальныя ваганні адносна галактычнай плоскасці, перасякаючы яе кожныя 30—35 мільёнаў гадоў і апыняючыся то ў паўночным, то ў паўднёвым галактычным паўшар'і.
Сонечная сістэма і міжзоркавае рэчыва
Міжзоркавае асяроддзе ў наваколлях Сонечнай сістэмы неаднароднае. Назіранні паказваюць, што Сонца рухаецца з хуткасцю каля 25 км/с скрозь Мясцовае міжзоркавае воблака і можа пакінуць яго на працягу наступных 10 тысяч гадоў. Вялікую ролю ва ўзаемадзеянні Сонечнай сістэмы з міжзоркавым рэчывам грае сонечны вецер.
Наша планетная сістэма існуе ў вельмі разраджанай «атмасферы» сонечнага ветру — струменю зараджаных часціц (у асноўным вадароднай і геліевай плазмы), якія з вялікай хуткасцю выходзяць з сонечнай кароны. Сярэдняя хуткасць струменя, назіраная на Зямлі, складае 450 км/с. Па меры выдалення ад Сонца шчыльнасць сонечнага ветру слабее і надыходзіць момант, калі ён больш не можа стрымліваць ціск міжзоркавага рэчыва. Падчас сутыкненняў утвараецца некалькі пераходных абласцей.
Мяжа ўдарнай хвалі
Спачатку сонечны вецер тармозіцца з звышгукавых хуткасцей, робіцца больш шчыльным, цёплым і турбулентным. Момант гэтага пераходу завецца мяжой ударнай хвалі (termination shock) і знаходзіцца на адлегласці каля 95 а. а. ад Сонца. (Па дадзеных, атрыманых з касмічнага апарата «Вояджэр-1», ён перасёк гэту мяжу ў снежні 2004 года.)
Геліясфера і геліяпаўза
Яшчэ прыблізна праз 40 а. а. сонечны вецер сутыкаецца з міжзоркавым рэчывам і канчаткова спыняецца. Гэтая мяжа, якая аддзяляе міжзоркавае асяроддзе ад рэчыва Сонечнай сістэмы, завецца геліяпаўзай. Па форме яна падобная да бурбалкi, выцягнутай ў процілеглы руху Сонца бок. Вобласць прасторы, абмежаваная геліяпаўзай, завецца геліясферай.
Паводле дадзеных апаратаў «Вояджэр» геліяпаўза з паўднёвага боку бліжэйшая, чым з паўночнага (73 і 85 а. а., адпаведна). Дакладныя прычыны гэтага пакуль невядомыя; паводле першых здагадак, асіметрычнасць геліяпаўзы можа быць выкліканая дзеяннем звышслабых магнітных палёў у міжзоркавай прасторы Галактыкі.
Галаўная ўдарная хваля
На іншым боку геліяпаўзы, на адлегласці парадку 230 а. а. ад Сонца, уздоўж галаўной ударнай хвалі (bow shock) адбываецца тармажэнне з звышгукавых хуткасцей міжзоркавага рэчыва, што пранікае ў Сонечную сістэму.
Каланізацыя Сонечнай сістэмы
Практычнае значэнне каланізацыі абумоўлена неабходнасцю забяспечыць нармальнае існаванне і развіццё чалавецтва. З цягам часу рост насельніцтва Зямлі, экалагічныя і кліматычныя змены могуць стварыць сітуацыю, калі недахоп прыдатнай для пражывання тэрыторыі паставіць пад пагрозу далейшае існаванне і развіццё зямной цывілізацыі. Таксама да неабходнасці засялення іншых аб'ектаў Сонечнай сістэмы можа прывесці і дзейнасць чалавека: эканамічная або геапалітычная сітуацыя на планеце; глабальная катастрофа, выкліканая прымяненнем зброі масавага паражэння; знясіленне прыродных рэсурсаў планеты і іншыя фактары.
У рамках ідэі каланізацыі Сонечнай сістэмы неабходна разгледзець т. зв. «тэрафарміраванне» (terra — зямля і  — выгляд) — пераўтварэнне кліматычных умоў планеты, спадарожніка ці ж іншага касмічнага цела для стварэння або змены атмасферы, тэмпературы і экалагічных умоў у стан, прыдатны для пражывання зямных жывёл і раслін. Сёння гэтая задача прадстаўляе ў асноўным тэарэтычную цікавасць, але ў будучыні можа атрымаць развіццё і на практыцы.
У якасці аб'ектаў, найбольш прыдатных для засялення іх каланістамі з Зямлі, у першую чаргу разглядаюцца Марс і Месяц. Астатнія аб'екты могуць быць таксама ператвораныя для пражывання на іх людзей, аднак ажыццявіць гэта будзе значна цяжэй як праз умовы, што пануюць на гэтых планетах, так і праз шэраг іншых фактараў (напрыклад, адсутнасць магнітнага поля, празмерная аддаленасць ці ж набліжанасць да Сонца ў выпадку з Меркурыем). Пры каланізацыі і тэрафарміраванні планет неабходна будзе ўлічваць наступнае: велічыня паскарэння вольнага падзення, аб'ём прыманай сонечнай энергіі , наяўнасць вады , узровень радыяцыі (радыяцыйны фон) , характар ​​паверхні, ступень пагрозы сутыкнення планеты з астэроідам і іншымі малымі целамі Сонечнай сістэмы.
Галактычная арбіта
Сонечная сістэма з’яўляецца часткай Млечнага Шляху — спіральнай галактыкі, якая мае дыяметр каля 30 тысяч парсек (або 100 тысяч светлавых гадоў) і складаецца з прыблізна 200 млрд зорак. Сонечная сістэма размешчана паблізу плоскасці сіметрыі галактычнага дыска (на 20-25 парсек вышэй, гэта значыць на поўнач ад яго), на адлегласці каля 8 тысяч парсек (27 тысяч светлавых гадоў) ад галактычнага цэнтра (практычна на роўнай адлегласці ад цэнтра Галактыкі і яе края), на ўскраіне рукава Арыёна — аднаго з галактычных рукавоў Млечнага Шляху.
Сонца круціцца вакол галактычнага цэнтра па амаль кругавой арбіце з хуткасцю каля  (удакладнена ў 2009 г.) і здзяйсняе поўны абарот прыкладна за 230 млн гадоў. Гэты прамежак часу завецца галактычным годам. Сонечны апекс (напрамак шляху Сонца праз міжзоркавую прастору) размешчаны ў сузор'і Геркулеса ў кірунку бягучага становішча яркай зоркі Вега.
Акрамя кругавога руху па арбіце, Сонечная сістэма робіць вертыкальныя ваганні адносна галактычнай плоскасці, перасякаючы яе кожныя 30-35 млн гадоў і апыняючыся то ў паўночным, то ў паўднёвым галактычнай паўшар'і.
Месцазнаходжанне Сонечнай сістэмы ў галактыцы, верагодна, уплывае на эвалюцыю жыцця на Зямлі. Яе арбіта практычна круглая; і хуткасць прыкладна роўная хуткасці спіральных рукавоў, што азначае, што яна праходзіць скрозь іх надзвычай рэдка. Гэта дае Зямлі працяглыя перыяды міжзоркавай стабільнасці для развіцця жыцця, так як спіральныя рукавы валодаюць значнай канцэнтрацыяй патэнцыяльна небяспечных звышновых. Сонечная сістэма таксама знаходзіцца на значнай адлегласці ад перапоўненых зоркамі наваколляў галактычнага цэнтра. Каля цэнтра гравітацыйныя ўздзеянні суседніх зорак маглі абурыць аб'екты воблака Оарта і накіраваць мноства камет ва ўнутраную Сонечную сістэму, выклікаўшы сутыкненні з катастрафічнымі наступствамі для жыцця на Зямлі. Інтэнсіўнае выпраменьванне галактычнага цэнтра таксама магло паўплываць на развіццё высокаарганізаванага жыцця. Некаторыя навукоўцы высоўваюць гіпотэзу, што, нягледзячы на спрыяльнае размяшчэнне Сонечнай сістэмы, нават на працягу апошніх 35 000 гадоў жыццё на Зямлі падвяргалася ўздзеянню звышновых, якія маглі выкідваць часціцы радыеактыўнага пылу і вялікія каметападобныя аб'екты.
Наваколлі
Непасрэдная галактычнае наваколле Сонечнай сістэмы вядомае як Мясцовае міжзоркавае воблака. Гэта больш шчыльны ўчастак вобласці разрэджанага газу Мясцовая бурбалка — поласці ў міжзоркавым асяроддзі працягласцю прыкладна 300 св. гадоў, якая мае форму пясочнага гадзінніка. Бурбалка запоўнена высокатэмпературнай плазмай; гэта значыць, што бурбалка ўтварылася ў выніку выбуху некалькіх нядаўніх звышновых.
Адносна няшмат зорак у межах дзесяці св. гадоў ад Сонца.
Бліжэйшай з’яўляецца трайная зорная сістэма Альфа Цэнтаўра, на аддаленні прыкладна 4,3 св. гадоў. Альфа Цэнтаўра A і B — цесная падвойная сістэма блізкіх па характарыстыках Сонца зорак, у той час як маленькі чырвоны карлік Альфа Цэнтаўра C (таксама вядомы як Проксіма Цэнтаўра) абарочваецца вакол гэтай пары на адлегласці 0,2 св. гадоў.
Наступнымі бліжэйшымі зоркамі з’яўляюцца чырвоныя карлікі зорка Барнарда (5,9 св. гадоў), Вольф 359 (7,8 св. гадоў) і Лаланд 21185 (8,3 св. гадоў).
Найбуйнейшая зорка ў межах дзесяці светлавых гадоў — Сірыус, яркая зорка галоўнай паслядоўнасці з масай прыкладна ў дзве масы Сонца і кампаньёнам, белым карлікам пад назвай Сірыус B. Сірыус знаходзіцца на адлегласці 8,6 св. гадоў.
Тыя сістэмы ў межах дзесяці светлавых гадоў, што засталіся, — падвойная сістэма чырвоных карлікаў Лейтэ 726-8 (8,7 св. гадоў) і адзіночны чырвоны карлік Рос 154 (9,7 св. гадоў).
Бліжэйшая сістэма карычневых карлікаў — Лумана 16, знаходзіцца на адлегласці 6,59 светлавых гадоў.
Бліжэйшая адзінкавая падобная Сонца зорка — Таў Кіта, знаходзіцца на адлегласці 11,9 св. гадоў. Валодае прыкладна 80 працэнтамі масы Сонца, але толькі 60 працэнтамі яе яркасці.
Бліжэйшая вядомая экзапланета знаходзіцца ў найбольш блізкай ж да нас зорнай сістэме Альфа Цэнтаўра, якая знаходзіцца на адлегласці 4,3 св. гадоў. Адзіная пацверджаная планета ў сістэме — Альфа Цэнтаўра B b, з масай прыкладна ў 1,1 масы Зямлі і перыядам звароту за ўсё ў 3,2 дня.
Галерэя
У гэтым раздзеле прыведзены целы Сонечнай сістэмы, адабраныя па памерах і якасці іх выяваў і адсартаваныя у парадку змяншэння аб'ёму. Некаторыя буйныя аб'екты Сонечнай сістэмы не ўнесены у спіс (напрыклад, Эрыс), паколькі для іх няма малюнкаў высокай якасці.
Эр (дэпартамент)
Эр (Eure) — дэпартамент на поўначы Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Верхняя Нармандыя. Парадкавы нумар — 27. Адміністрацыйны цэнтр — Эўрэ. Насельніцтва — 541 тыс. чалавек (44-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 6040 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Сена і яе прытокі Эр, Эпт, Андэль і інш.
Дэпартамент уключае 3 акругі, 43 кантона і 675 камун.
NGC 2418
NGC 2418 (іншыя абазначэнні — UGC 3931, MCG 3-20-8, ZWG 87.17, ARP 165, PGC 21382) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
МАЗ-105
МАЗ-105 — сучленены аўтобус асабліва вялікага класа. Выпускаўся Мінскім аўтамабільным заводам з 1997. Уніфікаваны з іншымі аўтобусамі сямейства МАЗ-103, створанага па аналогіі аўтобусам Neoplan. У 2007-2008-х гадах быў праведзены рэстайлінг адноснага зыходнага дызайну.
МАЗ-105 мае сучасны выгляд дзякуючы вялікім і розным па форме бакавым вокнам, лабавым шкле прамавугольнай, злёгку выпуклай формы, падзеленым на дзве часткі, увянчаны дысплеем для індыкацыі нумара маршруту.
Максімальная хуткасць МАЗ-105 складае 75 км / г. Па замове можа быць усталяваны кандыцыянер, электронная інфармацыйная сістэма, рассоўныя вокны. Ўмяшчальнасць мадэлі — 160-175 чалавек, колькасць сядзячых месцаў вагаецца ад 30 да 36.
Спасылкі
* http://busphoto.ru/photo/250372/ (МАЗ-105 у Мінску) * http://busphoto.ru/photo/151050/ (МАЗ-105 у Гомелі) * http://busphoto.ru/photo/155769/ (МАЗ-105 у Брэсце)
(5465) Чумакоў
(5465) Чумакоў  — тыповы астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 9 верасня 1986 года савецкім астраномам Людмілай Карачкінай у Крымскай астрафізічнай абсерваторыі і названы ў гонар савецкага вірусолага Героя Сацыялістычнай Працы Міхаіла Чумакова.
IC 5010
IC 5010 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Святлана Іракаўна Ішмуратава
Святлана Іракаўна Ішмуратава  (, Златавуст, Чалябінская вобласць, СССР) — расійская біятланістка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка 2006 года, заслужаны майстар спорту Расіі. Намеснік начальніка ЦСКА (па працы з асабістым складам) з 5 лютага 2016 года. Палкоўнік Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
Пяціразовая чэмпіёнка свету — у эстафеце (2001, 2003 і 2005), змяшанай эстафеце (2005) і ў каманднай гонцы (1998). Уладальніца двух срэбных медалёў (мас-старт, 2003 г., эстафета, 2004 г.) і адным бронзавым (гонка пераследу, 2003 г.). Двухразовая чэмпіёнка свету па летнім біятлоне (1999).
У 1996 годзе аднойчы стартавала ў розыгрышы кубка свету па лыжных гонках.
2 снежня 2007 года абрана дэпутатам Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі пятага склікання ад партыі «Адзіная Расія».
Вільгельм Глізэ
Вільгельм Глі́зэ (Wilhelm Gliese; 21.6.1915, Гольдберг-ін-Шлезіен—12.6.1993, Гайдэльберг ), нямецкі астраном.
Навучаўся астраноміі, матэматыкі, фізікі ў Брэслаўскім універсітэце (з 1933), потым у Берлінскім універсітэце. Доктар натуральных навук (1940).
У час 2-й сусв. вайны на Усходнім фронце (з 23.3.1942), быў у савецкім палоне (16.2.1945—11.9.1949).
Фармальна пачаў працу ў Астранамічным інстытуце (тады ў Берліне) з 1.3.1943, рэальна — з кастрычніка 1949 (у Гайдэльбергу). На пенсіі з 1980. З 1954 працаваў над выданнямі Фундаментальнага каталогу зорак, з 1957 — над Каталогам бліжэйшых зорак (каталогам Глізэ) (за гэтую працу нефармальна вядомы як «Містар Бліжэйшыя Зоркі»).
У яго гонар астэроід нумар 1823 атрымаў назву Глізэ.
Станавы прыстаў
Станавы прыстаў — паліцэйская службовая асоба ў Расійскай імперыі, якая ўзначальвае стан — паліцэйска-адміністрацыйную акругу з некалькіх валасцей. Пасада заснавана у 1837 г. Палажэннем аб земскай паліцыі. У тым жа годзе дзяржаўныя сяляне атрымалі самакіраванне, валасное (валасны сход і валасное праўленне) і сельскае (сельскі сход, сельскі старэйшына, сельскі стараста). Станавы прыстаў кантраляваў дадзеныя органы ў плане ажыццяўлення імі паліцэйскіх і судовых функцый.
Станавы прыстаў быў засядацелем Земскага суда, які да 1862 ведаў павятовай паліцыяй.
Станавы прыстаў да 1862 прызначаўся і звальняўся губернатарам ад імя імператара з кандыдатаў, прадстаўленых мясцовым дваранствам. Падпарадкоўваўся земскаму спраўніку і земскаму суду (з 1862 - павятоваму паліцэйскаму кіраванню ў асобе яго кіраўніка - павятоваму спраўніку).
Абавязкі складаліся з 2-х частак: выканаўчай (выкананне, а таксама назіранне за дакладным выкананнем законаў і распараджэнняў урада) і судова-паліцэйскай (падтрыманне правапарадку).
Грачыхіна
Назву Грачы́хіна маюць:
Партугальская партыя
Партугальская партыя (O Partido Português) — умоўная назва ўніяністаў і лаялістаў у Бразіліі часоў барацьбы за незалежнасць 1821—1825 гадоў. Спачатку інтарэсы партыі падзяляў і рэгент Педру I, выхадзец з Партугаліі і сын партугальскага караля. Уласна слова партыя ўжывалася ў адносінах да групы асоб, зацікаўленых у працягу уніі з Партугаліяй, толькі ўмоўна. У яе не было членства або штаб-кватэры. Тым не менш, ажыўленыя дыскусіі паміж прыхільнікамі і праціўнікамі незалежнасці вяліся на вуліцах гарадоў і сёлаў, у кафэ, клубах і салонах Рыа-дэ-Жанэйра. Па меры развіцця падзей, стала зразумела што прапартугальскі настроеныя слаі галоўным чынам складаліся з невялікай групы гарадскіх чыноўнікаў і ваенных вышэйшага звяна, а таксама партугальскіх рабагандляроў, інтэнсіўна задзейнічаных на паўночным усходзе краіны. Інтарэсы пераважнай большасці буржуазіі, нуварышаў, мяшчан і выхадцаў калоніі (крэолы) прадстаўляла так званая Бразільская партыя. Разумеючы гэтую сітуацыю, рэгент неўзабаве перайшоў на бок апошніх. У канцы ХIХ стагоддзя ў Бразілію перасялілася значная колькасць імігрантаў непартугальскага паходжання. Таму палітычныя сувязі паміж дзвюма краінамі з тых часоў вельмі саслаблі, хоць культурна-моўныя сувязі працягваюць заставацца досыць моцнымі.
NGC 2419
NGC 2419 (іншыя абазначэнні — GCL 12, С25) — шаравое скопішча ў сузор’і Рысь.
Также известно как Галактический Бродяга.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бруклін Нетс
Бруклін Нетс (Brooklyn Nets) — прафесійны баскетбольны клуб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснавана ў 1967 годзе.
Балгарскія рок-архівы
Балгарскія рок-архівы (Български рок архиви) — першая анлайн-энцыклапедыя, прысвечаная рок-музыцы ў Балгарыі. Запушчана анлайн 2 жніўня 2013 года і ўключае ў сябе больш за 350 гуртоў і выканаўцаў з сярэдзіны 1960-х гадоў. Артыкулы падзеленыя ў алфавітным парадку, год стварэння, стыль, размяшчэнне. Профілі гуртоў утрымліваюць кароткую біяграфію, дыскаграфію, склад, спасылкі на відэа, а таксама спасылкі на афіцыйныя сайты і профілі.
Пачынаючы з 4 чэрвеня 2015 года, сайт выкарыстоўвае новую версію, узяў прыклад з сусветнай энцыклапедыі хэві-металу — Encyclopaedia Metallum, з палепшанымі функцыямі і дызайнам. У 2015 годзе ўтрымлівала інфармацыю пра прыкладна 900 гуртоў і выканаўцаў.
Сацыялістычная Рэспубліка Боснія і Герцагавіна
Сацыялістычная Рэспубліка Боснія і Герцагавіна (Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina / Социјалистичка Република Босна и Херцеговина) — адна з 6 сацыялістычных рэспублік Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія. Сталіцай рэспублікі з’яўляўся горад Сараева. Зараз — Боснія і Герцагавіна.
Атака пад Эс-Сухнэ (2023)
17 лютага 2023 года ў пустыні на паўднёвы захад ад горада ў  (Сірыя) атрад баевікоў групоўкі «Ісламская дзяржава» атакаваў групу фермераў і іх эскорт з ліку сірыйскіх вайскоўцаў. У выніку атакі загінулі прынамсі 61 мірны жыхар і 7 салдат урадавай арміі. Напад адбыўся неўзабаве пасля папярэдняй акцыі ІД у гэтым жа раёне, калі баевікі выкралі і пакаралі смерцю 16 мірных жыхароў.
Гэта інцыдэнт стаў адной з самых буйных акцый сірыйскіх ісламістаў з 2018 года.
Сянная
Сянная — тапонім:
Саманган (правінцыя)
Саманган (пушту سمنګان) — правінцыя на поўначы Афганістана. На паўночным захадзе мяжуе з правінцыяй Балх, на паўночным усходзе — з Кундуз, на ўсходзе — з Баглан, а на поўдні — з Баміян.
Зорная сістэма
Зо́рная сістэ́ма — сукупнасць нябесных цел, з якіх хоць адно з'яўляецца зоркай, такая, што рух нябесных целаў у такой сукупнасці адбываецца ў пэўнай абмежаванай прасторы, прадвызначанай гравітацыйнымі патэнцыяламі складнікаў, а поўная (патэнцыяльная і кінетычная) энергія ў такой сукупнасці адмоўная.
Планеты і іншыя не-зоркавыя аб'екты, якія абарачаюцца вакол зоркі, складаюць планетную сістэму гэтай зоркі.
У шырокім сэнсе зорнымі сістэмамі з'яўляюцца вялікія колькасці зорак, з'яднаныя ў зорныя скопішчы і галактыкі.
Прыклады зорных сістэм: Сонечная сістэма, сістэма Глізэ 581, падвойныя зоркі.
IC 5011
IC 5011 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Мікраскоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спартыўная (станцыя метро, Масква)
«Спартыўная» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Злучана перасадкай са станцыяй «Лужнікі» на Маскоўскім цэнтральным кольцы. Размешчана ў раёне Хамоўнікі (ЦАА); названа па спартыўнаму комплексу «Лужнікі». Адкрыта 1 мая 1957 года ў складзе пляцоўкі «Парк культуры» — «Спартыўная». Пілонная трохсводчатая станцыя глыбокага залажэння з адной астраўной платформай.
Гісторыя
У 1991 годзе станцыю прапанавалі пераназваць у «Лужнікі».
Вестыбюлі і перасадкі
Станцыя мае два наземныя вестыбюлі. Паўночны вестыбюль знаходзіцца на вуліцы 10-годдзя Кастрычніка. Паўднёвы вестыбюль знаходзіцца на Хамоўніцкім Вале. На другім і трэцім паверхах паўднёвага вестыбюля знаходзіўся дармовы Народны музей Маскоўскага метрапалітэна, закрыты 25 ліпеня 2016 года.
10 верасня 2016 года насупраць паўднёвага выйсця станцыі «Спартыўная» адкрыта пешаходная перасадка на станцыю МЦК Лужнікі.
Таранда
Таранда — беларускае прозвішча.
Спартыўная (станцыя метро, Масква)
Вестыбюлі і перасадкі
З 25 сакавіка 2017 года па 20 сакавіка 2018 года паўднёвы вестыбюль станцыі быў закрыты на рэканструкцыю для замены эскалатараў і састарэлых інжынерных сетак. На станцыі былі ўсталяваны чатыры новыя эскалатары і павялічана колькасць турнікетаў, пасля чаго прапускная здольнасць станцыі павялічылася на 33% — з 21 да 28 тысяч чалавек у гадзіну. Адкрыццё вестыбюля было прымеркавана да Чэмпіянату свету 2018 у Расіі.
Шэр (дэпартамент)
Шэр (фр. Cher) — дэпартамент у цэнтры Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Цэнтр. Парадкавы нумар 18. Адміністрацыйны цэнтр — Бурж. Насельніцтва 314,4 тыс. чалавек (70-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Дэканат Гродна-Захад
Дэканат Гродна-Захад — дэканат Гродзенскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Шэр (дэпартамент)
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 7235 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Арон, Сольдр і Шэр.
Дэпартамент уключае 3 акругі, 35 кантонаў і 290 камун.
Адольф фон Лютцаў
Адольф фон Лютцаў (Adolf Wilhelm Freiherr von Lützow,,  — , ) — нямецкі нацыянальны герой, барон, які ўзначаліў партызанскую вайну ў тыле войскаў Напалеона, які акупаваў Германію.
Шэр (дэпартамент)
Гісторыя
Шэр — адзін з першых 83 дэпартаментаў, створаных у сакавіку 1790 г. Займае частку былой правінцыі Беры.
Адольф фон Лютцаў
У час Вызваленчай вайны арганізаваў добраахвотніцкія «карпусы свабоды» з пяхоты, кавалерыі і цірольскіх стралкоў, якія дзейнічалі ў тыле французскіх войскаў. У народзе іх называлі «чорнымі хмарамі». У другой частцы кампаніі Добраахвотніцкі прускі каралеўскі корпус фон Лютцава вёў рэгулярныя баявыя дзеянні. У 1814 дзейнічаў супраць датчан, патрапіў у палон да французаў. 16 чэрвеня 1815 яго 6-ы ўланскі корпус быў разбіты французамі, сам фон Лютцаў патрапіў у палон, яго дапытваў асабіста Напалеон. Быў вызвалены праз два дні пасля бітвы пры Ватэрлоа.
У яго гонар у Германскай імперыі быў названы лінейны крэйсер «Лютцаў», а ў Трэцім рэйху былі названы цяжкі крэйсер «Лютцаў» і дывізія СС.
NGC 2420
NGC 2420 (іншае абазначэнне — OCL 488) — рассеянае скопішча ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдмон Адольф дэ Ротшыльд
Барон Эдмон Адольф дэ Ротшыльд (30 верасня 1926 - 2 лістапада 1997) — член французскай галіны фінансавай дынастыі Ротшыльдаў.
Сям'я
Яго бацькі — барон Морыс дэ Ротшыльд і швейцарская баранэса Наэмі Хальфен — развяліся, калі ён быў дзіцем. Яго дзед — Эдмон дэ Ротшыльд. Яго стрыечныя браты — Элі дэ Ротшыльд, Гі дэ Ротшыльд, Ален дэ Ротшыльд. Напачатку рэжыму Вішы ў Францыі яго бацька прагаласаваў супраць маршала Анры Філіпа Петэна, што вымусіла маці Эдмона павезці яго да сябе ў радавое памесце Château de Pregny у нейтральнай Швейцарыі ў 1940 годзе.
Ён жаніўся на Веселінцы ў 1958 годзе, але гэты шлюб апынуўся няўдалым. На сваёй другой жонцы, Надзін Л'хапіталіер, актрысе, ён жаніўся ў 1963 годзе. Яна была каталічкай, але перайшла ў іўдаізм. Неўзабаве пасля вяселля ў іх нарадзіўся сын Біньямін дэ Ротшыльд.
Банкаўская справа
Пасля заканчэння Універсітэта Жэневы і атрымання дыплома юрыста ў Парыжы ён тры гады прапрацаваў у банку de Rothschild Frères, пасля чаго ён заснаваў свой інвестыцыйны банк La Compagnie Financière Edmond de Rothschild. Акрамя таго ён інвеставаў у Banque privée Edmond de Rothschild у Жэневе і Club Med. У 1973 годзе ён інвеставаў $22 млн. у Bank of California і прадаў свае акцыі ў 1984 годзе, да таго як той быў прададзены Mitsubishi Bank у 1985 годзе.
Вінаробства
Быў фундатарам шато Лафіт-Ротшыльд. Купіў Шато Кларк (Château Clarke) у 1970-х гадах, якое стала паспяхова прадаваць кашэрнае віно. Яму таксама належаў Savour Club, французскі вінны клуб, і Château Malmaison, якое ён падарыў сваёй жонцы.
Узнагароды
Cтаў Камандорам Ордэна мастацтваў і літаратуры ў 1990 і быў узнагароджаны Ордэнам Ганаровага легіёна ў 1994 годзе.
Літаратуразнаўства
Літаратуразнаўства — навука пра паходжанне, сутнасць і грамадскія сувязі мастацкай літаратуры, спецыфіку літаратурнай творчасці і заканамернасці гісторыка-літаратурных працэсаў. Складаецца з трох асноўных раздзелаў: метадалогіі і тэорыі літаратуры, гісторыі літаратуры, літаратурнай крытыкі.
Метадалогія выпрацоўвае метады і агульныя прынцыпы вывучэння мастацкай літаратуры. Тэорыя літаразнаўства даследуе сацыяльную прыроду, вобразна-эстэтычную сутнасць, спецыфіку літаратуры, прыроду жанравых форм і іх адметнасць, законы літаратурна-мастацкай творчасці, агульныя і спецыфічныя заканамернасці станаўлення літаратуры, асаблівасці мастацкіх метадаў, плыняў і кірункаў.
Гісторыя вывучае літаратуру як працэс у канкрэтных яго праявах, важнейшых тэндэнцыях і заканамернасцях, апасродкавана звязаных і абумоўленых заканамернасцямі грамадскага развіцця, даследуе ўзнікненне, змены і развіццё літаратурных кірункаў, плыняў, станаўленне творчых метадаў і мастацкіх стыляў, вызначае месца пісьменніка і асобных твораў ў літаратурным працэсе.
Літаратурная крытыка асвятляе бягучы літаратурны працэс, ацэньвае і тлумачыць літаратурныя творы і адлюстраваныя ў іх з’явы ў святле ідэйна-эстэтычных ідэалаў эпохі, арыентуе чытача, накіроўвае яго інтарэсы, вызначае шляхі развіцця літаратуры. Літаратуразнаўства выкарыстоўвае дасягненні іншых гуманітарных навук, з якімі цесна звязана, — філасофіі, эстэтыкі, сацыялогіі, гісторыі, псіхалогіі, мовазнаўства; уключае такія дысцыпліны, як тэксталогія, тэорыя і практыка выдавецкай (эдыцыйнай) справы, гістарыяграфія, бібліяграфія, архівазнаўства, літаратурная крыніцазнаўства, краязнаўства, палеаграфія і іншыя. Некаторыя з дапаможных дысцыплін афармляюцца ў самастойныя галіны (напрыклад, тэксталогія).