cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Боны гомельскага гарадскога самакіравання
Афармленне
На бонах прысутнічае відазменены герб Гомеля ўзору 1855 г.: на французскім шчыце, падзеленым гаразынтальнай лініяй на дзве часткі, у верхнім полі паказана палова некаранаванага двухгаловага арла, а ў ніжнім — рысь лежачы. Некаранаваны двухгаловы арол фонавай выявай змешчаны на наміналах 5 і 10 рублёў.
Мастацкае вырашэнне гомельскіх бон  мае на сабе адбітак стылістычнай манеры, у якой ствараліся грашовыя знакі былой Расійскай імперыі. Напрыклад, з расійскімі крэдытнымі білетамі ўзору 1898-1899 гг. перагукаюцца асобныя элементы афармлення бон гомельскага гарадскога самакіравання: манера напісання некаторых лічбаў, выкарыстанне рознага кшталту віньетак, выяў лаўровых і дубовых галін. Аверс боны вартасцю 10 рублёў, па ўсім відаць, натхнёны аднарублёвым крэдытным білетам узору 1898 г. , хаця і адрозненні між імі відавочныя. У цэлым боны выкананы на даволі нізкім мастацкім узроўні, што асабліва заўважаецца на выявах герба Гомеля — выявы выкананы пераважна неахайна, рысь на іх выглядае карыкатурна, а  рысіны хвост пададзены часам  у зусім недарэчнай манеры.
Усе наміналы, апроч трохрублёвага, былі надрукаваныя на паперы без вадзяных знакаў.
Праблема хаджэння бон
Гісторыя эмісіі і хаджэння бон гомельскага гарадскога самакіравання застаецца маладаследаванай. Даследчыца В. М. Мятліцкая (Лебедзева) падкрэслівала, што іх выпускам самакіраванне выратавала гарадскі бюджэт. Разам з тым, дакладна невядома, як мясцовыя грошы ўспрымаліся гомельцамі. У адносна блізкім ад Гомеля Магілёве аналагічныя абставіны (мясцовая грашовая эмісія 1918 г.) справакавалі сярод жыхароў паніку — магілёўцы не ўспрымалі тамтэйшыя боны ў якасці паўнавартаснага плацежнага сродку, літаральна называючы смеццем і аддаючы перавагу «крэдыткам» і «керанкам». Магчыма, падобныя настроі панавалі і ў тагачасным Гомелі. Па ўспамінах старажылаў, сярод масы грошай, што хадзілі тады ў горадзе, вартымі лічыліся адно залатыя чырвонцы. Вывад бон з абароту, верагодна, адбыўся да канца 1918 г. на фоне чарговай змены ўлады (пачатак вываду нямецкіх войск, праца Гомельскай дырэкторыі) і далейшага абясцэньвання грошай як такіх. Улічваючы складанасць становішча таго часу, можна дапусціць, што хаджэнне бон гомельскага гарадскога самакіравання скончылася без спецыяльнай пастановы гарадскіх улад — пагашэннем «знізу», г.зн. выкарыстаннем абясцэненых грашовых знакаў не па іх непасрэдным прызначэнні (напр., як паліва, абгортка, матэрыял для абклейвання, забаўкі для дзяцей). Падобнае ў 1917-1919 гг. здаралася па ўсёй цэнтральна-еўрапейскай частцы былой імперыі, наводненай шматлікімі бонамі разнастайных мясцовых эмісій.
Хрыстос Уседзяржыцель (Быцень)
Хрыстос Уседзяржыцель — абраз беларускай школы XVI стагоддзя, выяўлены ва Успенскай царкве в. Быцень Івацэвіцкага раёна. Захоўваецца ў калекцыі ў Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь ( кп — 26149). Памер абраза —.
Паходжанне
Абраз выяўлены 3-й экспедыцыяй Дзяржаўнага мастацкага музея БССР у 1958 годзе ва Успенскай царкве в. Быцень Івацэвіцкага раёна.
Раскрыты рэстаўратарам вытворчага аб’яднання «Белрэстаўрацыя» П. Р. Журбеем у 1989 годзе ў Мінску.
Фунань
Фунань (магчымая саманазва: វ្នំ; 扶南; ហ៊្វូណន; ฟูนัน; Phù Nam) — старажытная дзяржава ў Паўднёва-Усходняй Азіі (I — VII стст.).
Хрыстос Уседзяржыцель (Быцень)
Апісанне
Хрыстос у чырвоным з вохрыстым клавам хітоне, блакітным з асістам гімаціі паказаны франтальна, амаль пакаленна. Правай рукой ён благаслаўляе, левай падтрымлівае разгорнутае Евангелле з тэкстамі ў 9 радкоў. Пазалочаны фон, разьбяны, з буйным раслінным арнаментам. Німб пазалочаны з дэкаратыўным перакрыжаваннем трыма карычневымі кругамі, у якія ўкампанаваны манаграмы Хрыста. Поле ўверсе і ўнізе шырокае з сіняй паласой, пасярэбранае, з чырвоным аздабленнем, злева — чорнае, справа — рэканструявана рэстаўратарам.
Фунань
Этнічны склад насельніцтва быў вельмі стракатым. У Фунані жылі продкі сучасных кхмераў, чамаў, монаў. У апошнія дзесяцігоддзі даследчыкі схіляюцца да думкі, што Фунань у большай ступені мела кхмерскі характар. Яна магла ўяўляць сабою канфедэрацыю з гарадоў-дзяржаў з дамінаваннем першаснага цэнтра, які цягнуўся ад дэльты Меконга да возера Танлесап. Пазней у яе складзе вылучылася Чэнла, якая ў выніку паглынула Фунань, але не раней за другую траціну VII ст. Росквіт Фунані прыйшоўся на V ст.
Лён
Лён (Linum) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Мае тонкае сцябло. Лісце вузкае, чаргаванае, сядзячае. Колер кветак часцей за ўсё блакітны або жоўты, радзей чырвоны. Кветкі правільныя, 5-членныя, у парасонападобных суквеццях. Плод — каробачка. Насенне багатае алеем.
Арэал
Да роду належыць каля 230 відаў. Пашыраны ў субтрапічным і ўмераным паясах Паўночнага паўшар'я. На ўсіх кантынентах культывуюць — старажытную прадзільную і алейную культуру. Вылучаюць 5 груп: лён буйнанасенны, лён-даўгунец, лён-кудравец, ці кудраш, лён прамежкавы, лён сцелісты. Найбольш вядомыя дзікарослыя і, трапляюцца на сырых лугах, сярод хмызнякоў. У культуры вырошчваецца пераважна лён-даўгунец.
Віды
Род, паводле розных дадзеных, уключае ад 100 да 200 відаў. База даных The Plant List налічвае 141 дзейсных назваў відаў роду Linum, некаторыя з іх :
Значэнне і выкарыстанне
Выкарыстоўваецца чалавекам у харчовай, лёгкай і іншых галінах прамысловасці.
Лён-даўгунец вырошчваецца ў асноўным у вільготных абласцях умеранага кліматычнага поясу. Любіць лён халаднаватае і вільготнае лета са значнай колькасцю пахмурных дзён, спрыяльныя для яго сугліністыя і супясчаныя глебы. Расце і вырошчваецца ў т. л. у Беларусі. Найбольшая канцэнтрацыя лёну ў Віцебскай вобласці, на поўначы Гродзенскай, Мінскай і Магілёўскай абласцей. Па зборы льновалакна — 43 тысяч тон у 2017 — Беларусь заняла трэцяе месца ў свеце, саступаючы Францыі і Бельгіі, апярэджваючы Расію і Вялікабрытанію.
.bq
.bq — запланаваны нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для астравоў Банайрэ, Саба і Сінт-Эстаціўс (Нідэрландскія Антыльскія астравы), які не пакуль выкарыстоўваецца. Зацверджаны 15 снежня 2010 года. Гэта рашэнне рушыла ўслед адразу пасля роспуску аўтаноміі Нідэрландскія Антыльскія астравы і прысваення 10 кастрычніка 2010 года Банайрэ, Сабе і Сінт-Эстаціўсу новага статусу спецыяльных муніцыпалітэтаў Каралеўства Нідэрландаў. У наш час усе тры муніцыпалітэты выкарыстоўваюць нацыянальныя дамены верхняга ўзроўню Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў (.an) і Каралеўства Нідэрландаў (.nl).
Асора (пасёлак)
Асора (Оссо́ра) — пасёлак (у 1949—2012 гадах — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Карагінскага раёна Камчацкага края (да 1 ліпеня 2007 года ў складзе Каракскай аўтаномнай акругі, цяпер у складзе асобай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай адзінкі Камчацкага края — Каракскай акругі) Расіі.
Назва ў перакладзе з карак. Асоран — «дом гарбушы» (г.зн. месца нерасту гарбушы).
Гісторыя
У 1934 годзе ўладамі было прынятае рашэнне аб перанясенні раённага цэнтра з сяла Карага. Было абрана зручнейшае месца, дзе адсутнічалі балоты. Пачалося актыўнае будаўніцтва жылля і сацыяльнай інфраструктуры, і да 1 жніўня 1941 г. у Асору былі перабазіраваны ўсе раённыя партыйныя і адміністрацыйныя арганізацыі. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1949 года.
З 2012 года — сельскі населены пункт. Гарадское паселішча пераўтворана ў сельскае ў 2019 годзе.
Граф Монтэ-Крыста (фільм, 2002)
«Граф Монтэ-Крыста» (The Count Of Monte Cristo) — прыгодніцкі фільм Кевіна Рэйнальдса. За аснову фільма быў узяты раман вядомага французскага пісьменніка і журналіста Аляксандра Дзюма.
Сцэнарый
Фільм уяўляе сабой блізкую да арыгінальнага тэксту экранізацыю аднайменнага рамана Аляксандра Дзюма. Марак мае намер жаніцца на прыгожай, але яго лепшы сябар  будуе на конт гэтага ўласныя планы. Абгавораны Фернанам і яго саўдзельнікам Дантэс трапляе ў турму на востраве Іф і трынаццаць гадоў марыць пра ўцёкі і месці. Яму атрымоўваецца бегчы дзякуючы іншаму нявінна асуджанаму,, які стаў не толькі яго выратавальнікам, але і настаўнікам фехтавання і фінансавага мастацтва. Адшукаўшы адпісаны яму абатам скарб і ўвойдучы ў вышэйшы свет пад імем графа Монтэ-Крыста, Дантэс ажыццяўляе даўно задуманую помсту.
Саўндтрэк
Музыку да фільма напісаў брытанскі кампазітар Эдвард Шэрмур.
Гасконь
Гаско́нь (Gascogne, гасконск. Gasconha, Gasconha) — старадаўняя гістарычная вобласць Францыі, частка Аксітаніі. Атрымала сваё імя ад баскаў, якія перайшлі сюды ў VI стагоддзі з паўднёвых схілаў Пірэнеяў, праследуемыя вестготамі, і занялі вобласць цяперашніх дэпартаментаў Ландаў, Верхніх Пірэнеяў, Жэр, паўднёвай часткі дэпартамента Гароны Верхняй, Тарна і Гароны і Ло і Гароны.
У 602 г. пасля разлютаванага супраціву была заваявана франкамі і кіравалася з тых часоў герцагамі Аквітаніі. У 768 г. Карл Вялікі аддаў Гасконь у Лен Лупу II, спадчынікі якога пасля не раз выступалі супраць самога Карла Вялікага і яго нашчадкаў.
У 872 г. Гасконь адлучылася ад Францыі і абрала герцагам аднаго з нашчадкаў Лупа I. У 1039 г., калі герцаг Гасконі стаў герцагам Аквітаніі, Гасконь увайшла ў састаў буйной Аквітанскай дзяржавы, лёс якой і падзяліла: з 1154 па 1453 г. яна прыналежала Англіі, затым перайшла да Францыі.
Найбольш вядомым гасконцам з'яўляецца д’Артаньян, гістарычны персанаж і герой раманаў Дзюма «Тры мушкецёры», «Дваццаць гадоў пасля» і «Віконт дэ Бражэлон, ці Дзесяць гадоў пасля».
Нонтхабуры
Нонтхабуры (тайск. นนทบุรี) — горад у аднайменнай правінцыі Тайланда. Частка Вялікага Бангкока.
Насельніцтва на пачатку 2015 г. складала 257 тысяч чалавек. Знаходзіцца за 20 км на поўнач ад Бангкока на рацэ Чаўпхрая. Горад існаваў ужо ў аютхайскі перыяд гісторыі Тайланда. Ён двойчы мяняў сваё месцазнаходжанне. Спачатку ў 1665 годзе сіямскі цар Нараі перанёс Нонтхабуры да крэпасці Менам Ом, а ў 1928 годзе кароль Прачадзіпак (Рама VII) перамясціў яго на сучаснае месца.
З 1 студзеня 1943 па 9 мая 1946 года Нонтхабуры ўваходзіў у склад Бангкока.
Расходнік (значэнні)
Расходнік
Жафруа IV Мартэл
Жафруа IV Мартэл (Geoffroy IV Martel; 1070/1075 —, Кандэ) — граф Анжу з 1098, старэйшы сын Фулька IV ад першага шлюбу з Ірменгардай дэ Бурбон, дачкой Аршамбо IV дэ Бурбон.
Біяграфія
Ён паўстаў да 1098 года супраць бацькі, Фулька IV, падтрыманы анжуйскай знаццю, незадаволенай палітыкай графа. У выніку чаго Фульк быў вымушаны падзяліць уладу з сынам. Пасля гэтага яму самому прыйшлося змагацца з непаслухмянымі васаламі, у выніку чаго ён быў у 1106 годзе забіты, магчыма, па падбухторванні бацькі. Жанаты ён не быў і дзяцей не пакінуў.
NGC 2536
NGC 2536 (іншыя абазначэнні — MCG 4-20-5, KCPG 156B, ZWG 119.9, Arp 82, VV 9, KUG 0808+253B, PGC 22958) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Глінішчанскі сельсавет
Глі́нішчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Глінішча.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Алексіцкага сельсавета.
Гаўрылаўка 2-я
Гаўрылаўка 2-я (Гавриловка 2-я) — сяло ў Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Гаўрылаўскага раёна і Гаўрылаўскага 2-га сельсавета. Упершыню згадваецца ў 1858 годзе.
Геаграфія
Размешчана за 120 км на паўночны ўсход ад Тамбова на рацэ Іра, прытоку Вароны, за 30 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Кірсанаў на Паўднёва-ўсходняй чыгунцы на лініі Тамбоў — Рцішчава.
Уладзімірская і Берасцейская епархія (уніяцкая)
Уладзімірская і Берасцейская епархія — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (епархія) уніяцкай царквы ў Рэчы Паспалітай.
Берасцейская частка епархіі ахоплівала тэрыторыю Берасцейскага павета і Падляшскага ваяводства (без паўночнай часткі).
Гісторыя
У XVIII стагоддзі ў епархіі існавала пасада берасцейскага епіскапа-суфрагана, які кіраваў паўночнай часткай епархіі. У 1722 годзе епархія ахоплівала тэрыторыю 30 тыс. км², налічвала 18 дэканатаў і 489 парафій. Берасцейскае суфраганнае епіскапства ў 1772 годзе налічвала 10 дэканатаў (Бельскі, Бяльскі, Берасцейскі, Драгічынскі, Камянецкі, Кобрынскі, Мельніцкі, Палескі, Пружанскі, Уладаускі), 268 парафій і 4 базыльянскія манастыры.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай тэрыторыя епархіі была падзелена паміж Расіяй, Аўстрыяй і Прусіяй, а сама яна скасавана. У 1798 годзе Павел I аднавіў яе частку ў выглядзе Берасцейскай епархіі. У 1809 годзе з яе была вылучана частка дзеля стварэння Віленскай уніяцкай епархіі, а таксама далучана тэрыторыя былой Супраслеўскай уніяцкай епархіі ў выніку таго, што Беласточчына апынулася ў межах Расійскай імперыі. Пасля 1828 года Берасцейская ўніяцкая епархія была скасавана, а яе тэрыторыя ўвайшла ў Літоўскую ўніяцкую епархію.
Самбор-Прэй-Кук
Самбор-Прэй-Кук (សំបូរព្រៃគុហ៍) — археалагічны помнік на месцы старажытнага горада Ішанапура, сталіцы дзяржавы Чэнла. Агульная плошча — 840,03 га.
Гісторыя
Горад Ішанапура быў заснаваны ў першай палове VII ст. Ішанаварманам I, каралём дзяржавы Чэнла. Ён складаўся з умацаванай часткі, месца для жылля і храмавай часткі. Агульная плошча складала 3000 га. Галоўнай рэлігіяй насельнікаў быў шываізм, але на сценах храмаў знойдзены прысвячэнні і іншым багам, магчыма нават мясцовым.
Відавочна, горад быў пакінуты жыхарамі ў пачатку VIII ст. падчас кіравання валадаркі Джаядэві. Але некаторыя даследчыкі лічаць, што Ішанапура была першай сталіцай Кхмерскай імперыі да заснавання Ангкора.
У 1970 г. тэрыторыя Самбор-Прэй-Кук бамбавалася амерыканскімі ВПС. Падчас грамадзянскай вайны ў Камбоджы мініраваліся джунглі вакол рэштак старажытнага горада. Размініраванне працягвалася да 2008 г. У нашы дні археалагічны помнік адкрыты для наведвальнікаў.
Славутасці
Найбольшую цікавасць уяўляе храмавая зона Самбор-Прэй-Кук. Яна складаецца са 186 храмаў і падзяляецца на 3 комплексы, кожны з якіх мае цэнтральную вежу на прыпаднятай платформе і мур. Храмы пабудаваны з цэглы і латэрыту ў розных формах, канфігурацыях і памерах, але асаблівай увагі заслугоўваюць 11 васьмікутных храмаў, спраектаваных у адпаведнасці з агульнымі прынцыпамі старажытнаіндыйскай архітэктуры. Лічыцца, што яны ўвасабляюць палац бога Індры.
Аксітанія
Аксітанія (Occitània ) — назва гістарычнай вобласці на поўдні Францыі і невялікай часткі Іспаніі. Галоўным чынам адпавядае паўднёвай палове Францыі.
Геаграфія
Аксітанія складаецца з:
Мовы
Каталанская мова вельмі падобная на аксітанскую, бо паміж Аксітаніяй і Каталоніяй існуюць моцныя гістарычныя і культурныя сувязі.
Артур Арц фон Штраўсенбург
Арту́р Арц фон Штра́ўсенбург (Arthur Arz von Straußenburg,, Германштадт, — , , Венгрыя) — барон (1917), аўстра-венгерскі генерал-палкоўнік (1918).
Юнацтва і пачатак службы
Арц фон Штраўсенбург паходзіў з шляхетнага саксонскага роду (немцаў, якія перасяліліся ў Трансільванію ў Сярэднія Стагоддзі). Сын эвангелічнага святара. Пасля заканчэння евангелічнай гімназіі ў Германштадте і юрыдычнага вучылішча ў 1878 годзе паступіў добраахвотнікам у аўстра-венгерскую армію. У 1887 годзе скончыў Акадэмію Генштаба, затым знаходзіўся на розных камандных пасадах у Генштабе. У 1912 годзе быў прызначаны камандзірам пяхотнай дывізіі.
Румынская кампанія
У 1916 годзе Румынія выступіла на баку Антанты і абвясціла вайну Аўстра-Венгрыі, утварыўся новы фронт — Румынскі. Арц фон Штраўсенбург быў прызначаны камандуючым 1-й арміяй, засяроджанай супраць Румыніі. У яе складзе было ўсяго 10 000 чалавек, і сам Штраўсенбург называў сябе «камандуючым без арміі». 1-я армія Штраўсенбурга ўвайшла ў склад нямецкіх войскаў пад камандаваннем фон Фалькенгайна. У жніўні румынскія войскі пры падтрымцы рускіх часцей пачалі наступленне ў Трансільваніі. 1-я армія Штраўсенбурга прыняла ўдзел у контрнаступленні ў Трансільваніі; маючы ў сваім распараджэнні ўсяго адзін корпус і некалькі дывізій, армія Штраўсенбурга здолела адціснуць румынскія войскі з тэрыторыі Аўстра-Венгрыі.
Начальнік Палявога Штаба
У пачатку 1917 года Арц фон Штраўсенбург быў прызначаны начальнікам Палявога Штаба пры імператары Карле I, фактычна стаўшы галоўнакамандуючым аўстра-венгерскімі войскамі. З 1917 года галоўным фронтам вайны для Аўстра-Венгрыі стаў Італьянскі. На ім адбылася бітва пры Капарэце, у якой аўстра-венгерскія войскі разбілі італьянскія часткі. У 1918 годзе Арц фон Штраўсенбург, будучы ў Германіі, выказаўся за пачатак перамоваў з саюзнікамі. Да канца 1918 года ў аўстра-венгерскай арміі прайшоў працэс раскладання, венгерскія часткі пакінулі свае пазіцыі на фронце і 3 лістапада ваенныя дзеянні спыніліся.
Пасля вайны
Пасля распаду Аўстра-Венгрыі і завяршэння Першай сусветнай вайны Арц фон Штраўсенбург выйшаў у адстаўку і пасяліўся ў Вене. У 1926 годзе венгерскі ўрад прызначыў яму высокую пенсію і ён пераехаў у Будапешт. У Будапешце Штраўсенбург пісаў мемуары і ўспаміны. Аўтар кніг: «Да гісторыі Вялікай вайны 1914—1918» (Вена — Лейпцыг, 1924), «Барацьба і абарона імперыі» (Вена — Лейпцыг, 1933).
IANA
IANA (Internet Assigned Numbers Authority — «Адміністрацыя адраснай прасторы Інтэрнэт») — амерыканская арганізацыя, якая кіруе прасторамі IP-адрасоў, даменаў верхняга ўзроўню, а таксама рэгіструе тыпы даных MIME і параметры іншых пратаколаў Інтэрнэта. Знаходзіцца пад кантролем ICANN.
Дзейнасць IANA
IANA адказвае за размеркаванне ўсіх зарэзерваваных імёнаў і нумароў, якія выкарыстоўваюцца ў пратаколах, вызначаных у RFC.
Размеркаванне IP-адрасоў
Таксама выдаюцца IPv6-адрасы, але ў дадзеным выпадку падзел паўнамоцтваў невялікі, бо прапанова значна перавышае попыт.
Даменныя імёны
IANA сумесна з аператарамі даменаў верхняга ўзроўню кіруе звесткамі каранёвых сервераў DNS.
Ганна Мастоўская-Радзівіл
Ганна Мастоўская-Радзівіл (каля, Нясвіж (?) — , Заслаўе) — пісьменніца.
Біяграфія
Ганна Барбара Алімпія Радзівіл нарадзілася каля 1762 году ў сям’і падкаморыя літоўскага, генерал-лейтэнанта і маршалка Трыбуналу ВКЛ Станіслава Радзівіла (з чаго можна меркаваць, што месца яе нараджэння — Нясвіж). Яе маці, Караліна пахо­дзіла з роду Пацеяў, з сям’і троцкага ваяводы.
Ганна Барбара пераехала на радзіму першага мужа — у Заслаўе. Тым не менш энергічная літаратурная дзейнасьць Тадэвуша Мастоўскага падштурхнула і яе адзначыцца на літаратарскай ніве. І ў 1806 годзе ў Вільні выйшаў найпершы яе буйны кніжны збор пад агульным загалоўкам «Мае забавы» («Moje rozrywki», 1806), куды ўвайшлі (на польскай мове) шэраг аповесцей, напоўненых таямнічымі прыгодамі «Не заўсёды так робіцца, як гаворыцца», «Замак Канецпольскіх» «Матыльда і Даніла» ды іншыя. Так сама ёй належаць выдадзеныя ў 1806—1807 гадах у Вільні «Статуя і Саламандра», «Астольда, князёўна з роду Палямона, першага літоўскага князя», «Здань у Малым Замку».
Памерла на схіле 1833 году ў Заслаўі.
Сітна
Сітна — тапанім
IC 5148
IC 5148 (також позначається як IC 5150) — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гармала
Га́рмала (Peganum) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны са стрыжнёвым коранем. Лісце рассечанае. Кветкі буйныя, адзіночныя, белага колеру. Плод — каробачка.
Расліны ядавітыя. Маюць у сабе алкалоіды (гармалін, гармін і інш.)
Распаўсюджанне
Род налічвае 6 (4 ) відаў, распаўсюджаных на поўдні Еўропы, у Заходняй, Сярэдняй і Цэнтральнай Азіі і Цэнтральнай Амерыцы (Мексіка).
Выкарыстанне
Фарбавальныя і дэкаратыўныя расліны. Дзякуючы ўтрыманню алкалоідаў, выкарыстоўваюцца ў медыцыне і ветэрынарыі.
Аксана Уладзіміраўна Волкава
Аксана Волкава — беларуская оперная спявачка. Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь (2012).
Біяграфія
Нарадзілася ў Мінску. Скончыла вакальнае аддзяленне і магістратуру Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі (2005) у класе Народнай артысткі Беларусі, прафесара Лідзіі Галушкінай.
Марка ван Бастэн
Марка ван Бастэн (, МФА : ; поўнае імя — Марсел ван Бастэн, Marcel van Basten; нар., , Нідэрланды) — выбітны нідэрландскі футбаліст, з ліпеня 2004 па ліпень 2008 года галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Нідэрландаў. З ліпеня 2008 па май 2009 года ван Бастэн узначальваў амстэрдамскі «Аякс».
З лета 2012 да лета 2014 года ўзначальваў клуб «Херэнвен».
Казна
Казна́ — сродкі бюджэта і іншая дзяржаўная ўласнасць, якія неразмеркаваны паміж дзяржаўнымі прадпрыемствамі і ўстановамі і належаць дзяржаве (або публічнаму ўтварэнню ці інстытуту) на праве ўласнасці.
Градъ Могилевъ
Градъ Могилевъ — гравюра В. Вашчанкі, надрукаваная ў «Кнізе жыцій святых». З'яўляецца каштоўнай крыніцай па планіроўцы познесярэднявечнага Магілёва.
Апісанне
Гравюра пабачыла свет 12 снежня 1702 г. (паводле меркавання Г. Галенчанкі), ці ў 1703 г. (як лічыць В. Шматаў). На гравюры адлюстравана частка панарамы Старога горада з боку Шклоўскага пасада. Вывучэнне гравюры дазваляе сцвярджаць, што змешчаная ў цэнтры гравюры мураваная трохнефавая трохапсідная крыжова-купальная базіліка з'яўляецца Богаяўленскім храмам. 3 правага боку чатырох'ярусная манастырская званіца, за ёй — дамкі жаночага Богаяўленскага манастыра. Злева — цёплая царква Іаана Багаслова і манастырскія карпусы, у якіх размяшчалася ў той час брацкая друкарня. На пярэднім плане ўмацаванні бастыённага тыпу і Каралеўская брама.
Кропка, з якой разгортваўся такі відарыс, мяркуючы па перспектыве, павінна была знаходзіцца побач з месцам, дзе пазней пабудавалі мураваны кармеліцкі касцёл Святога Станіслава, бліжэй да вуліцы Ветранай, адкуль чыталіся два бастыёны вала і брама, размешчаная ў правым баку гравюры.
Значэнне гравюры
Змяшчэнне на тытульным лісце «Кнігі жыцій святых» віду Магілёва з выявамі будынкаў грамадскага прызначэння — адзін з першых прыкладаў свецкага гарадскога пейзажа ў кірылічнай кнізе.
ЛССР
ЛCCР:
Basename
basename — убудаваная ўтыліта unix-сістэм, якая прыбірае імёны каталогаў і суфікс з імя файла. Калі суфікс зададзены і ідэнтычны канцу імя, то ён таксама выдаляецца з імя; basename выдае атрыманае ў выніку імя на стандартны вывад.
гл. таксама
dirname
Уступленне Грузіі ў Еўрапейскі Саюз
Грузія падала заяўку на членства ў Еўрапейскім Саюзе ў адзін дзень з Малдовай 3 сакавіка 2022 года і два дня пасля Украіны. Гэтую ініцыятыву падтрымала прэзідэнтка Грузіі Саломэ Зурабішвілі і прэм'ер-міністр Іраклі Гарібашвілі падчас прэс-канферэнцыі 2 сакавіка 2022 года.
17 чэрвеня 2022 года Еўракамісія адмовілася рэкамендаваць Грузію на атрыманне статусу кандыдата, заявіўшы, што Грузія атрымае статус кандыдата толькі пасля выканання пэўных умоў.
Кантэкст
Пасля звароту Прэзідэнта Украіны Уладзіміра Зяленскага 28 лютага 2022 года аб уступленні ў Еўрапейскі Саюз, цераз 4 дня пасля пачатку расійскага ўварвання ва Украіну, старшыня Партыі «Грузінская мара» Іраклі Кобахідзэ таксама заявіў на прэс-канферэнцыі аб рашэнні безадкладна падать заяўку на ўступленне ў ЕСшто Брюссель павінен тэрмінова разгледзець гэтую кандыдатуру.
Больш таго, у гэтым запыце говорится, што Грузія вузей перажыла расійскае ўварванне 2008 гады, што прывяло да страты двух сепаратысцкіх тэрыторый. Урад Грузіі раней выражаў намер падать заяўку на ўступленне ў Еўрапейскі Саюз у 2024 гаду.
Васіль Георгіевіч Вукалаў
Васіль Георгіевіч Ву́калаў (  — ) — расійскі архітэктар.
Біяграфія
Васіль Георгіевіч скончыў курс у Імператарскай Акадэміі мастацтваў, адкуль быў выпушчаны са званнем класнага мастака-архітэктара III ступені.
30 ліпеня 1887 года пачаў сваю службу ў МУС. Праз 9 гадоў, 20 лютага 1896 года ён быў прызначаны у Архангельск.
З 1887 года выконваў пасаду малодшага інжынера ў будаўнічым аддзяленні Віцебскай губерні.
У Волагдзе
Неўзабаве пасля пераводу ў Волагду Васіль Георгіевіч атрымлівае чын калежскага асэсара за выслугу гадоў. Перадузятае стаўленне да справы выклікала станоўчую рэакцыю губернскага начальства ў форме неаднаразовых зваротаў да кіраўніцтва МУС: «Васіль Вукалаў адрозніваецца поўным веданнем спраў, што на яго ўскладаюцца, і акуратным выкананнем службовых абавязкаў». Зацвердзілі В. Вукалава на пасадзе Валагодскага губернскага архітэктара толькі 26 чэрвеня 1900 года, але займаў ён яе нядоўга, паколькі ўжо 18 мая 1901 года быў пераведзены ў Віцебскую губерню.
Судзіць пра дзейнасць Васіля Георгіевіча ў Волагдзе досыць складана, бо матэрыялаў, якія праліваюць на гэта святло, выяўлена вельмі мала. Да нас дайшоў толькі выкананы ім у 1901 годзе чарцёж пякарні, пральні, лазні і кухні пры Валагодскім арыштанцкім аддзяленні.
У Віцебску
З 18 мая 1901 года па 1939 год працаваў віцебскім спачатку губернскім, потым акруговым архітэктарам.
Да рэвалюцыі жыў у адным з дамоў у Раждзественскім завулку ў Віцебску.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1934 года.
Творчасць
З праектаў, выкананых у Волагдзе вядомы толькі праект пякарні, пральні, лазні і кухні пры Валагодскім арыштанцкім аддзяленні  — 1901
Асноўныя працы ў Беларусі: праект забудовы гарадка ў раёне Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра ў Полацку, жылыя дамы камунальнага тыпу па вул. Валадарскага (1928—1930), 3-і і 4-ы камунальныя дамы па вул. Суворава (1930—1934), гасцініца на рагу вул. Савецкай і Суворава (1930—1932) у Віцебску.
Праект храма Міхаіла Архангела ў в. Невельскага раёна — не раней за 1905
Храм Афаі
Храм Афаі або Храм Афеі (Ναός Αφαίας) — старажытна-грэчаскі храм, прысвечаны багіні Афаі на востраве Эгіна, што ў Сараніцкім заліве.
Архітэктура храма
Пры пабудове храма Афаі быў выкарыстаны дарыйскі ордар. Першапачаткова ў канструкцыі было 34 калоны, аднак, цяпер засталіся толькі 24. Яны стаяць вертыкальна, утвараючы першы і другі ярусы храма. Характэрна, што вуглавыя калоны пры пабудове былі спецыяльна патоўшчаная для таго, каб надаць храму больш эфектнае візуальнае ўспрыманне. Заходні франтон, датаваны V стагоддзем да н. э. упрыгожваюць скульптурныя групы, якія паказваюць барацьбу грэкаў і траянцаў за цела Патрокла. Таксама некаторыя эксперты сыходзяцца ў меркаванні, што ўсходні франтон быў выкананы ў класічным стылі. Верагодна, у пабудове храма выкарыстоўваўся порцік. У целле высіўся аб’ект пакланення — статуя багіні Афаі. Непадалёк ад яе размяшчаўся басейн, які напаўняўся аліўкавым алеем. Там грэкі здзяйснялі рытуальныя выліванні. На дадзены момант цэнтральная статуя і басейн лічацца згубленымі.
Месцазнаходжанне
Храм размешчаны на паўночна-ўсходнім краі выспы на ўзгорку над мысам.
Ён знаходзіўся ў 13 кіламетрах на ўсход ад сталіцы Эгіны і быў пабудаваны каля 500 года да н. э. на месцы больш старога храма, які існаваў з каля 570 г. да н. э. і разбуранага ў выніку пажару ў каля 510 г. да н. э.
Цяперашні стан
У 1811 годзе брытанскія і нямецкія мастакі і архітэктары (Джон Фостэр, Кокерэл, барон Халер фон Халерштайн) завалодалі некалькімі статуямі, якія ўпрыгожвалі франтоны. Сышоўшы з малатка аўкцыёну, яны дасталіся кронпрынцу Баварскаму. Цяпер яны захоўваюцца ў Гліптатэцы Мюнхена.
Ахметаў
Ахме́таў — прозвішча.
P.O.D.
Назва гурта — абрэвіятура ад «Payable On Death» («Выплата ў выпадку смерці»). «Payable on Death» — гэта банкаўскі тэрмін, але гурт метафарычна пераносіць яго на вобраз Ісуса Хрыста, які адкупіў грахі ўсяго чалавецтва. Альбомы P.O.D. былі прададзеныя ў агульнай складанасці ў колькасці больш за 13 мільёнаў копій па ўсім свеце.
Гісторыя гурта
Гурт выпусціў 4 незалежныя альбомы — Snuff The Punk у 1994, Brown у 1996, Live у 1997 і The Warriors EP у 1999 годзе. Яны былі запісаныя на лэйбле «Rescue Records», які належаў бацьку бубнача.
У 1999 годзе гурт падпісвае кантракт з Atlantic Records. У 1999 годзе гурт выпускае свой дэбютны альбом The Fundamental Elements Of Southtown. Прадзюсарам альбома стаў Говард Бэнсан (Howard Benson). Самымі яркімі хітамі сталі «Southtown» і «Rock The Party» («Off the Hook»). Другі ж стаў адным з самых папулярных клубных хітоў таго года.
18 лютага 2003 года гурт пакідае гітарыст Маркус К’юрэл і стварае гурт The Accident Experiment, яго замяніў Джэйсан Трабі.
Наступны альбом P.O.D. выйшаў 4 лістапада 2003 года пад імем Payable On Death. У 2006 выходзіць іх чарговы альбом, які атрымлівае назву Testify. Такія песні як «Goodbye For Now», «On The Grind» хутка сталі хітамі і ўзначалілі вышэйшыя пазіцыі большасці сусветных чартаў.
У 2006-м у гурт вярнуўся іх стары гітарыст К’юрэл. Новы альбом — When Angels & Serpents Dance — выйшаў 8 красавіка 2008 года. Гэты альбом стаў больш лірычным. Таксама гурт запісаў песню «Booyaka 619» для рестлера Рэя Містэрыя.
16 красавіка 2012 выходзіць сінгл «Lost In Forever» з запланаванага альбома «Murdered Love». 10 ліпеня 2012 года, на месяц пазней запланаванай даты, гурт выпусціў абяцаны альбом. Прадзюсарам альбома стаў даволі вядомы Говард Бэнсан.
У кастрычніку 2013 года P.O.D. сумесна з Drowning Pool правялі турнэ па Расіі, Беларусі і Украіне. Сярод наведаных гарадоў былі Екацерынбург, Новасібірск, Омск, Красноярск, Санкт-Пецярбург, Мінск, Кіеў, Краснадар, Растоў-на-Доне, Воронеж і Масква
4 кастрычніка 2019 года выйшаў сумесны кліп расійскага рэпера Noize MC і Соні Сандавала Chasing the horizon.
Былая удзельнікі гурта
У студыі ці ў час выступаў у складзе гурта звычайна грае сесійны дыджэй, але месца асноўнага дыджэя ў гурце пакуль ні за кім не замацавана.
Македонская імперыя
Македонская імперыя:
Logname
logname (ад Logon Name) — UNIX-утыліта, якая выводзіць імя карыстальніка, які выклікае каманду. Даныя для праграмы сістэма атрымлівае з сістэмнага файла (часцей гэта або `/var/run/utmp', або `/etc/utmp'). Упершыню гэта каманда з'явілася ў UNIX System III.
Выкарыстанне
Паказвае імя бягучага карыстальніка.
NGC 2537
NGC 2537 (іншыя абазначэнні — UGC 4274, KUG 0809+461, MCG 8-15-50, ZWG 236.35, MK 86, KARA 235, VV 138, Arp 6, PGC 23040) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Каралеўская брама (Магілёў)
Каралеўская або Шклоўская брама — брама, якая існавала ў Магілёве пер. пал. XVII ст. - пер. пал. XIX ст. Знаходзіліся ў паўночнай частцы ўмацаванняў Старога горада і адчыняла шлях да адной з дзвюх галоўных вуліц Старога горада — Шклоўскай (цяпер вуліца Першамайская).
Шклоўская брама на вуліцы Шклоўскай існавала з першай паловы XVII ст. і першапачаткова была драўлянай. Пасля перабудовы ў 1656—1660 гг. звалася Трыўмфальнай, пасля 1661 — Каралеўскай. Уяўляла сабой трох'яруснае атынкаванае і пабеленае збудаванне, якое завяршалася купалам з флюгерам. Прастаяла да першай паловы XIX стагоддзя.
Чайлд Хэсем
Фрэдэрык Чайлд Хэсем (Frederick Childe Hassam;, Дорчэстэр, Масачусетс — , Лонг-Айленд, Нью-Ёрк) — амерыканскі мастак-імпрэсіяніст.
Біяграфія
У 1877 годзе кінуў школу, першы час працаваў ксілографам, рабіў графічныя ілюстрацыі для такіх часопісаў, як The Century Magazine, Harper’s Weekly і Scribner’s Monthly. У 1878 годзе пачаў наведваць вячэрнія курсы пры Бостанскім мастацкім клубе і інстытуце Лоўэла. У гэты перыяд напісаў свае першыя пейзажы ў натуралістычным стылі: у асноўным гэта віды Бостана і яго ваколіц. У 1882 годзе адбылася першая персанальная выстава Гасама, на якой ён упершыню прадаваў свае палотны.
Улетку 1883 года ўпершыню выехаў у Еўропу, наведаў Італію, Францыю, Галандыю, Англію і Іспанію; вялікі ўплыў на яго аказалі акварэлі У. Цёрнера. У 1884 годзе, пасля вяртання на радзіму, выставіў у Бостане 67 зробленых ім у Еўропе акварэляў. У тым жа годзе ажаніўся з Катлін Мод Доўн (1862—1946).
У 1886 годзе наведаў выставу французскіх мастакоў-імпрэсіяністаў і ў тым жа годзе з’ехаў у Парыж, дзе пражыў тры гады; вучыўся ў акадэміі Жуліяна. У гэты час крыніцай яго даходаў з’яўляліся ілюстраванне кніг, якія выдаваліся ў Бостане, а таксама продаж карцін на амерыканскіх аўкцыёнах. У 1887 годзе ўпершыню выстаўляў свае палотны ў Парыжскім Салоне. Браў удзел у Сусветнай выставе 1889 года, на якой заваяваў бронзавы медаль. У тым жа годзе з’ехаў у Нью-Ёрк. У 1909 годзе нью-ёркскі Метрапалітэн-музей купіў адну з яго карцін.
У 1897 годзе ўступіў у Амерыканскае таварыства мастакоў і сумесна з Джонам Твахтманам і Джуліянам Уірам стварыў групу Дзесяць амерыканскіх мастакоў (Дзясятка). Становіцца вядучым прадстаўніком амерыканскага імпрэсіянізму.
IC 5149
IC 5149 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эдуард Донал Томас
Эдуард Донал То́мас (Dr. Edward Donnall (Don) Thomas,, Март, ЗША — )  — амерыканскі ўрач-трансплантолаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па медыцыне ў 1990 годзе разам з Джозефам Мары «за адкрыцці, якія датычацца трансплантацыі органаў і клетак пры лячэнні хвароб».
Агародніцкі сельсавет (Юравіцкі раён)
Агаро́дніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Агароднікі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Юравіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мазырскай акругі. 10 лістапада 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бярозаўскага сельсавета.
Эдуард Донал Томас
Біяграфія
Скончыў універсітэт Тэхаса ў г.Осцін (1943). З 1955 года ў Калумбійскім, з 1963 года Вашынгтонскім універсітэтах, з 1975 года ў Цэнтры па вывучэнні раку г. Сіэтл. У 1956 годзе Томас першым зрабіў перасадку касцявога мозга чалавеку пры лячэнні лейкеміі.
Аўтар навуковых прац па праблемах трансплантацыі касцявога мозга пры парушэннях кроваўтварэння; прапанаваў метады прыгнечання імунітэту (т.зв. праграмы імунадэпрэсіі) рэцыпіента для прадухілення рэакцыі адарвання трансплантанта.
Ганаровы прафесар універсітэта Вашынгтона і анкалагічнага даследчага цэнтра Фрэда Хатчынсана.
Гарадзенец прызямліўся ў Менску
«Гарадзенец прызямліўся ў Менску» ― канцэртны альбом барда Віктара Шалкевіча, які быў выпушчаны ў 2006 годзе.
Эдуард Донал Томас
Біяграфія
Томас быў адным з 21 лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі, якія падпісалі Другі гуманістычны маніфест.
Памёр ад сардэчнай недастатковасці 20 кастрычніка 2012 года.
Гарадзенец прызямліўся ў Менску
Гісторыя стварэння
Альбом быў запісаны на канцэрце ў мінскім Доме літаратара, які адбыўся 13 лютага 2006 года.
Крытыка
Музычны крытык Вітаўт Мартыненка адзначыў:
Агрыпа
Агрыпа — Марк Вітаній Агрыпа (63 да н.э.— 12 да н.э.), рымскі военачальнік.
Быў умелым военачальнікам, перамог, м.інш., у марской бітве пад Наўлохам (36 да н.э.). Паходзіў, быццам, з невысакароднай сям’і, але быў сябрам і паплечнікам імператара Аўгуста. Аўгуст скасаваў шлюб Агрыпы са сваёй пляменніцай Марцэлай (21 да н.э.) і ажаніў яго са сваёй дачкой Юліяй, аднак тры сыны Агрыпы і Юліі — Гай Цэзар, Луцый Цэзар і Агрыпа Постум, памерлі рана. Таксама ў Агрыпы і Юліі была дачка — Агрыпіна Старэйшая.
Вядомая статуя Агрыпы ў традыцыйным рымскім відзе і адзенні, зробленая ў той перыяд, калі ён стаў зяцем Аўгуста.
Стортынг
Стортынг (Stortinget, літар. «Вялікі сход») — парламент Нарвегіі.
Агульныя звесткі
Месцазнаходжаннем Стортынга з'яўляецца сталіца Нарвегіі — Осла. Колькасць дэпутатаў, якія выбіраюцца ў нарвежскі парламент, складае 169 чалавек, 150 з якіх абіраюцца па партыйных спісах ад правінцый (фюльке), а пакінутыя 19 атрымліваюць так званыя «ўраўняльныя» мандаты.
Фармальна Стортынг складаецца з 2 палат — Одэльстынг і Лагтынг. Аднак у 2007 годзе было прынята рашэнне, што пасля наступных выбараў, у 2009 годзе, Стортынг будзе аднапалатным. Узначальвае Стортынг Прэзідэнт Стортынга. У цяперашні час гэта Торб'ёрн Ягланд. Акрамя яго, у прэзідыум парламента ўваходзяць Віцэ-прэзідэнт Стортынга, Прэзідэнт і Віцэ-прэзідэнт Одэльстынга, і Прэзідэнт і Віцэ-прэзідэнт Лагтынга. Месцы ў прэзідыуме размяркоўваюцца прапарцыйна, згодна з прадстаўленым у Стортынгу партыям. Засядаюць дэпутаты ў пленарным зале не фракцыйна, а групамі ад правінцый.
Асноўнымі задачамі Стортынга з'яўляюцца:
Малаазійскія балгары
Ма́лаазі́йскія балга́ры (Малоазийски българи) - адасобленая этнаграфічная група балгараў, сфармраваная ў выніку перасялення балгараў у паўночна-заходнюю частку паўвострава Малая Азія, ў вясковыя акругі паміж гарадамі Чанакале, Бурса, Ізмір і Ізнік у XVI-XIX стагоддзях. Згодна х адзнакай Л. І. Дросьева, колькасць праваслаўных, славянамоўных балгараў у Малой Азіі дасягнула колькасці каля 7000 чалавек. Пасля 1914 года практычна ўсе яны былі вымушаны пакінуць межы Асманскай імперыі і перасяліцца ў Балгарыю. Іх нерухомасць і маёмасць, у сваю чаргу, былі пераданыя мусульманскім бежанцам і перасяленцам з Балгарыі і Грэцыі.
Гісторыя
Балгарская прысутнасць у гэтым рэгіёне Малой Азіі была невыпадковай. З VII стагоддзя візантыйскія імператары перасялялі ў Апсікій значныя групы няскораных славян. Асіміляцыйныя працэсы не дазвалялі ім захаваць славянскую самасвядомасць. Новая хваля славянскіх перасяленцаў прыбывае ў Малую Азію ў Асманскую эпоху. З'яўляючыся падданымі Асманскай імперыі, праваслаўныя балгары таксама мігруюць ц яе межах у пошуках урадлівых зямель. улічваючы рэлігійную палітыку імперыі, накіраваную на прасоўванне ролі ісламу, праваслаўныя балгары часта сяліліся асобна ад мусульман. Але, ў Малой Азіі яны не адчувалі сабе самотнымі: па суседству з німі меліся шматлікія некалі абшчыны праваслаўных грэкаў і армян. Напрыклад, у Ізміры пачатка ХХ стагоддзя мусульмане (не ўсе з іх цюркамоўныя) складалі толькі 29% насельніцтва. Аб існаванні балгарскіх вёсак у Малой Азіі пакінулі нататкі здзіўленыя еўрапейскія падарожнікі: Салваторы (1807), француз Ж. М. Танкуэнь і брытанец Джордж Кепель (1829).
Мова
Мова малаазійскіх балгараў вылучаецца вялікай своеасаблівасцю ў фанэтыцы і лексіке. У ёй мелася шмат турэцкіх і грэчаскіх запазычанняў.
Хірышэнь
Вёска Хірышэнь (Hirişeni) — вёска ў Тэленешцкам раёне Малдовы. Належыць да вёсак, якія не ўтвараюць камуну.
Гісторыя
Раней у вёсцы знаходзілася старадаўняя драўляная царква. Да пачатку XXI стагоддзя яна стала разбурацца, і яе перанеслі ў кішынёўскі Музей вёскі.
Геаграфія
Вёска размешчана на вышыні 91 метраў над узроўнем мора.
Насельніцтва
Па дадзеных перапісу насельніцтва 2004 года, у вёсцы Хірышэнь пражывае 1768 чалавек (880 мужчын, 888 жанчын).
Нані
Луі́ш Ка́рлуш Алме́йда да Ку́нья (Luís Carlos Almeida da Cunha; нар., Прая, Каба-Вердэ), больш вядомы як Нані (Nani) — партугальскі футбаліст, паўабаронца аўстралійскага клуба «Мельбурн Віктары» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі.
Біяграфія
Нані нарадзіўся ў горадзе Прая, сталіцы Каба-Вердэ. У раннім узросце эміграваў з сям’ёй у Партугалію. Нані вырас пад наглядам сваёй цёткі Антоніі Алмейды ў Амадоры, прыгарадзе Лісабона, дзе ён з дзяцінства ганяў мяч разам са сваім сябрам Мануэлам Фернандышам, які таксама з’яўляецца футбалістам. Акрамя футбола Нані захапляўся капаэйрай (адсюль бярэ пачатак яго звычка адзначаць кожны забіты гол эфектным акрабатычным скокам праз сябе). Футбольную кар’еру Нані пачаў у моладзевым клубе «Рэал ды Масама», затым перайшоў у юнацкі склад «Спортынга».
У ліпені 2016 года падпісаў кантракт з «Валенсіяй», а ў жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду «Лацыа» з правам выкупу. У ліпені 2018 года перайшоў у лісабонскі «Спортынг», дзе стаў капітанам каманды.
У студзені 2022 года падпісаў кантракт з «Венецыяй», дзе гуляў да канца сезона 2021/22. У ліпені 2022 года далучыўся да аўстралійскага «Мельбурн Віктары».
Дасягненні
«Спортынг»:
«Манчэстэр Юнайтэд»:
Ігар Пятровіч Воўк
Ігар Петравіч Воўк (12 красавіка 1937, Зміеў, Харкаўская вобласць, Украінская ССР, СССР — 3 студзеня 2017, Плоўдзіў, Балгарыя) — лётчык-касманаўт СССР, Герой Савецкага Саюза, заслужаны лётчык-выпрабавальнік СССР, палкоўнік (1987).
Дом па вуліцы Леніна, 31 (Пінск)
Дом па вуліцы Леніна, 31 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя з цэглы. Выкарыстоўваецца як адміністрацыйны будынак.
Архітэктура
Ушчыльную прылягае да дома № 29, утвараючы з ім адзіны ансамбль. Прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак з двухсхільным дахам арыентаваны на вуліцу Леніна галоўным падоўжным фасадам. Для кампазіцыі фасада характэрна нязначная асіметрыя, абумоўленая ўнутранай планіровачнай структурай. Паверхі падзелены гарызантальнай цягай. Асноўны дэкаратыўны акцэнт — своеасаблівыя балясы ў падаконных прасценках накшталт «ільвіных лап». Партал уваходу вылучаны рустам. Планіроўка калідорная, з двухбаковым размяшчэннем памяшканняў.
Гіень
Гіе́нь (Guyenne, Guiana , ) — шырокая тэрыторыя на паўднёвым захадзе Францыі, якая саступае па памерах Аквітаніі, але шырэй, чым Гасконь. Назва нарадзілася ў выніку скажэння тапоніма «Аквітанія» і ўпершыню зафіксавана ў падпісаным па выніках альбігойскага крыжовага паходу дагаворы паміж Людовікам Святым і Раймундам VII Тулузскім (1229).
Пасля Кастыёнскай бітвы (1453) Гіень перайшла ад англійскай кароны да французскай і ў 1469—1472 гг. кіравалася як удзельнае герцагства Карлам Валуа. У 1561 г. выдзелена ў губернатарства са сталіцай у Бардо, якое на той момант было самым працяглым у Францыі.
Накхонпатхом (правінцыя)
Накхо́нпатхо́м (จังหวัดนครปฐม) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда. Плошча — 2168,3 км², насельніцтва па дадзеных на 2011 год — чалавекі. Размешчана за 56 км ад Бангкока, на рацэ Тхачын (адгалінаванне ракі Чаўпхрая). Накхонпатхом — частка агламерацыі Вялікага Бангкока. Адміністрацыйны цэнтр — горад Накхонпатхом.
Сакі (Гайнаўскі павет)
Сакі (Saki, па-падляску: Sakí) — вёска ў Гайнаўскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Кляшчэле. Вёска населена людзмі (прыкладна ў роўных частках) праваслаўнага і каталіцкага веравызнання (парафія св. Зыгмунта ў Кляшчэлях).
Гісторыя
Гісторыя вёскі Сакі пачынаецца ў 15 стагоддзі. Калі яна была заснавана як паселішча путных баяраў Бельскага замка. З часам яна падзялілася на дзве часткі. Адна частка вёскі належала да дробнай шляхты, нашчадкаў былых баяраў. Другая частка разам са дваром была сялянскай вёскай.
Вельбуждскае княства
Вельбуждскае княства (дэспатат) (Велбъждско княжество) — адна з дзяржаў, якая ўзнікла пасля распаду Сербскага царства ў 1371 годзе. Сваю назву атрымала ад сталіцы — г. Вельбужд (Кюстэндзіл).
Княства было размешчана паміж рэкамі Струма і Вардар (тэрыторыя сучаснай Сербіі, Балгарыі і Паўночнай Македоніі). Княствам кіравалі мясцовыя феадалы Ёван і Канстанцін Драгашы. Пасля Бітвы на Марыцы князі прызналі сюзерэнітэт Асманскай імперыі і кіравалі сваімі землямі як васалы. У 1395 годзе княства было канчаткова заваявана султанам Баязідам I.
NGC 2537A
NGC 2537A (іншыя абазначэнні — MCG 8-15-51, PGC 23057) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Кім Дзмітрыевіч Цесакоў
Кім Дзмітрыевіч Цесакоў (20 лютага 1936, Чэрвень, Мінская вобласць — 19 снежня 2018 ) — беларускі кампазітар, заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (1998).
Біяграфія
Пасля заканчэння Гомельскага музычнага вучылішча імя Н. Ф. Сакалоўскага і Навасібірскай дзяржаўнай кансерваторыі Кім Цесакоў выкладаў у Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі, Мінскім музычным вучылішчы і сярэдняй спецыяльнай музычнай школе пры кансерваторыі, загадваў рэдакцыяй музычнай літаратуры выдавецтва «Беларусь».
Творчасць
Музыка Кіма Цесакова вылучаецца філасофскай глыбінёй і маштабнасцю вобразна-драматургічнага абагульнення, абапіраецца на беларускія народныя спеўныя традыцыі. Сярод музычнай спадчыны кампазітара сімфонія №4 «Курапаты», завершаная Кімам Цесаковым 8 лютага 1990 года. Гэты першы твор айчыннай музычнай класікі, прысвечаны Курапатам, з поспехам выконваўся ў Беларусі і шэрагу замежны краін. Музыкай сусветнага ўзроўню назваў сімфонію «Курапаты» вядомы дырыжор, народны артыст СССР Яўген Святланаў.
Прэміі і ўзнагароды
Кім Цесакоў — ганаровы грамадзянін Чэрвеня, лаўрэат нацыянальнай прэміі імя Васіля Віткі і ўсесаюзных конкурсаў. Лаўрэат прэміі прфсаюзаў Беларусі (1991). Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Брацкая магіла (Канстантова)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў в. Канстантова, Віцебская вобласць. Знаходзіцца каля школы.
Апісанне
У брацкай магіле пахаваны 28 воінаў, якія загінулі 25 чэрвеня 1944 года ў баях супраць нямецкіх войск. Сярод пахаваных — воіны 277-й стралковай дывізіі 5-й арміі 3-га Беларускага фронту. Тут жа пахаваны партызан брыгады 1-й імя К. С. Заслонава М. Ф. Куксёнак, які загінуў у баі супраць нямецкіх войск у пачатку жніўня 1942 года.
IC 5151
IC 5151 — галактыка тыпу C+C ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Агрыпіна Старэйшая
Агрыпіна Старэйшая — Агрыпіна Віпсанія (14 да н.э. — 30) — дачка Марка Агрыпы і Юліі.
Брахіязаўр
Будова
Маленькая галава на канцы васьмімятровай шыі знаходзілася на вышыні 13 метраў. Ноздры брахіязаўра знаходзіліся на своеасаблівым паўкруглым касцявым грэбні вышэй вока. Верагодна, ноздры злучаліся з паветранымі мяшкамі, як у некаторых качканосых дыназаўраў. Пярэднія ногі брахіязаўра істотна даўжэй задніх, па вонкавым выглядзе яшчар нагадваў гіганцкага жырафа. Аднак яго шыя была накіравана не ўгару, а ўперад пад вуглом прыкладна 45 градусаў. Зубы магутныя, лыжкападобныя. Верагодна, яшчары карміліся лісцем дрэў.
Брахіязаўры жылі на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі і Афрыкі (Танзанія) у канцы юрскай эпохі, але падобныя з імі яшчары (напрыклад, заўрапасейдон) дажылі да сярэдзіны крэйдавага перыяду ў Паўночнай Амерыцы і дасягнулі нават буйнейшых памераў, чым брахіязаўры.
Віды
Амерыканскі брахіязаўр (B. altitorax Riggs, 1903) — адзін з самых буйных заўрапод, даўжынёй да 27 метраў і вагай каля 50 тон.
У Берлінскім музеі імя Гумбальта выстаўлены шкілет 14-мятровага Brachiosaurus brancai (знойдзены на гары Тэндагуру ў Танзаніі), які зараз адносіцца да асобнага роду Giraffatitan.
Brachiosaurus nougaredi быў выдзелены Lapparent у 1960 годзе вызначаны як новы від брахіязаўра, апісаны па частцы крыжа і пярэдняй канечнасці, знойдзеных у мясцовасці Wargla у Алжыры. Пазней было ўстаноўлена, што гэтыя закамянеласці адносяцца да альбскага веку, і прыкладна на 40 мільёнаў гадоў маладзей Brachiosaurus altithorax і Giraffatitan. У наш час таксон пазначаны як nomen dubium, верагодна, з-за нізкай якасці выкапнёвага матэрыялу.
У 2003 годзе Герхардам Маерам (Gerhard Maier) у Indiana Univeristy Press быў апісаны новы род Abdallahsaurus, які ў наш час пазначаны як nomen nudum, а яго рэшткі адносяцца да Giraffatitan.
Накхонпатхом
Накхонпатхом (นครปฐม) — горад у цэнтральнай частцы Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Накхонпатхом знаходзіцца прыкладна за 50 км на захад ад сталіцы краіны Бангкока на тэрыторыі Менамскай нізіны. Клімат субэкватарыяльны. Станам на 2015 год насельніцтва горада складае чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 3960 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (52,8 %) перавышае колькасць мужчынскага (47,2 %).
Асіна-Гай
Асіна-Гай (Осино-Гай) — сяло ў Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Асіна-Гайскага сельсавета.