cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мячы Кадысіі
Падчас канфліктаў
Падчас планавання паветранай фазы аперацыі «Бура ў пустыні» генерал Норман Шварцкопф прапаноўваў знішчыць аркі, каб дэмаралізаваць іракскі рэжым і прадэманстраваць простым іракцам яго ўразлівасць. Па рэкамендацыі ваенных юрыстаў аркі былі выкраслены са спісу мэтаў як аб’екты вялікага культурнага значэння.
20 лютага 2007 года па распараджэнні іракскага прэм’ер-міністра Нуры аль-Малікі пачаўся дэмантаж «Мячоў Кадысіі». Іракскія ўлады лічылі неабходным знішчыць помнік як спадчыну змрочнай эпохі прэзідэнцтва Садама Хусейна. На наступны дзень працэс зносу быў спынены пасля ўмяшання амерыканскага пасла ў Іраку Залмая Халілзада. Як відаць, амерыканскі бок прыпыніў магчымасць абвастрэння суніцка-шыіцкага канфлікту пасля знішчэння помніка, які сімвалізуе перыяд суніцкага кіравання ў краіне. Урад адмяніў планы па зносе.
У лютым 2011 года іракскія ўлады пачалі рэстаўрацыю помніка ў знак прымірэння ў краіне, баючыся пратэстаў, якія ўзніклі ў іншых краінах на фоне «Арабскай вясны».
Апісанне
Падстава аркі складаюць узнімальныя з зямлі бронзавыя рукі, трымаючы мячы. Мячы датыкаюцца адзін з адным на вышыні каля 40 метраў, у гэтым месцы ўсталяваны невялікі флагшток, на якім звычайна лунаў іракскі сцяг. Вага кожнага мяча — 24 тоны, даўжыня — каля 43 метраў. Мячы выкананы з нержавеючай сталі, былі зроблены ў Іраку, прычым з частковым выкарыстаннем металу іранскай зброі і ваеннай тэхнікі, захопленай у ходзе вайны. Рукі выраблены з бронзы ў ліцейнай Морыса Сінгэра (Вялікабрытанія). Дызайн пэндзляў рук выкананы Адзілем Камілем на аснове фатаграфій і гіпсавых злепкаў пэндзляў Садама Хусейна. На вялікіх пальцах рук маецца адбітак, скапіраваны з сапраўднага адбітка вялікага пальца Садама Хусейна, узятага асабіста Махамедам Гані. На кожным з бетонных цокаляў у падставе аркі ляжаць каля 2,5 тысяч захопленых іранскіх касак. Некаторыя з касак прабіты кулямі, прычым, як відаць, гэта было зроблена наўмысна, а не адбылося ў баі.
Турызм
Мячы Кадысіі сёння стала аб’ектам цікавасці для турыстаў як славутасць Багдаду, што абумоўлівае з’яўленне на турыстычным рынку напрамка Ірак. Асабліва папулярныя туры ў Ірак у аматараў «небяспечных» падарожжаў. Наведвальнікаў, якія стаяць у пэўным месцы, можна сфатаграфаваць так, як быццам яны самі трымаюць мячы ў руках. Полыя рукі прадастаўляюць турыстам яшчэ адну магчымасць сфатаграфавацца — многія наведвальнікі забраюцца ўнутр, каб паглядзець з месца, дзе мячы сустракаюцца з рукамі, як правіла, каб зрабіць сувенірныя фатаграфіі. Аркі добра відаць з вокнаў гасцініцы Аль-Рашыд.
Аднак паколькі прылеглая тэрыторыя выкарыстоўваецца ўрадам і ў краіне на сённяшні момант высокі ўзровень тэрарыстычнай пагрозы, то ў некаторых выпадках ахоўнікі дазваляюць прабыць на плошчы ля аб’екта не больш за хвіліну.
Эдвард О’Рурк
Эдвард Аляксандр Уладзіслаў О'Рурк (, маёнтак Басін паблізу Навагрудка —, Рым) — граф, рымска-каталіцкі епіскап, дыяцэзіяльны рыжскі біскуп (1918—1920), апостальскі адміністратар вольнага горада Гданьска (1922—1926), першы дыяцэзіяльны гданьскі біскуп (1926—1938). Бацька — граф Міхал О'Рурк (1824—1894) са старажытнага ірландскага роду, маці — Ангеліка фон Бохвіц (пам. 1919).
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Вільні і Рызе, скончыў Рыжскую Аляксандраўскую гімназію (1898), у 1898—1903 гадах вывучаў эканоміку ў Рыжскім тэхнічным універсітэце, атрымаў ступень кандыдата камерцыі. У 1903—1908 гадах у Швейцарыі, адначасова вывучаў юрыспрудэнцыю ва універсітэце ў Фрайбургу і тэалогію ва універсітэце Інсбрука. У 1907 годзе высвечаны на святара ў Ваўкавыску і Коўне.
У 1908—1911 гадах быў прафесарам гісторыі царквы, французскай і нямецкай моў у духоўнай семінарыі ў Санкт-Пецярбургу, адначасова служыў у Колпіне. У 1911—1917 гадах быў пробашчам парафіі св. Станіслава ў Пецярбургу. Свабодна гаварыў па лацінску, беларуску, руску, польску, нямецку, французску, літоўску, латышску, англійску і грэчаску. У 1912 годзе стаў ганаровым канонікам Магілёўскай капітулы ў Пецярбургу, жыў у доме пры касцёле св. Станіслава на вул. Масцерскай, 9. У 1917—1918 гадах — генеральны вікарый мінскай дыяцэзіі.
29 верасня 1918 года намінаваны дыяцэзіяльным біскупам рыжскай дыяцэзіі, пасвячэнне (біскупскую сакру) прыняў 15 снежня 1918 года ў Вільні. У 1920—1921 гадах апостальскі дэлегат у прыбалтыйскіх краінах, з 1922 года апостальскі адміністратар вольнага горада Гданьска (з тытулярнай сталіцай у Пергамоне). 3 студзеня 1926 года намінаваны дыяцэзіяльным біскупам гданьскай дыяцэзіі. Склаў з сябе абавязкі 13 чэрвеня 1938 года. У 1939 годзе пераехаў да дваюраднага брата Караля О'Рурка ва Уселюб у Навагрудскім павеце. Пасля прыходу ў верасні 1939 года савецкіх войскаў пераехаў у Вільню, восенню 1941 года праз Кёнігсберг і Берлін выехаў у Рым. Памёр у рымскім шпіталі сёстраў св. Елізаветы 27 чэрвеня 1943 года. 17 снежня 1972 года яго прах перапахавалі ў епіскапскай капліцы аліўскай кафедры ў Гданьску.
Александроўская
Александроўская — прозвішча, тапонім.
Круг
Круг — частка плоскасці, абмежаваная акружнасцю
Круг — геаметрычнае месца пунктаў плоскасці, адлегласць ад якіх да зададзенага пункта (цэнтра круга) не перавышае зададзенага неадмоўнага ліку (радыуса гэтага круга). Калі радыус роўны нулю, то круг выраджаецца ў пункт.
Пры нястрогім (⩽) няроўнасці атрымліваецца вызначэнне замкнёнага круга. Адкрыты круг (унутранасць круга) атрымаецца, калі запатрабаваць строгую няроўнасць:.
Зяновія Міхайлаўна Шульга
Зяновія Михайлаўна Шульга (Зеновія Михайлівна Шульга;, Глыняны) — украінскі мастак у галіне мастацкага тэкстылю, педагог, этнограф, сябар Нацыянальнага саюза мастакоў Украіны (1986).
Біяграіфія
У 1974 годзе скончыла Львоўскую нацыянальную акадэмію мастацтваў. Затым у 1974-1981 гадах працавала на Глынянскай фабрыцы мастацкіх вырабаў «Перамога». У 1981 годзе пачала працаваць выкладчыкам у роднай ВНУ, з 1991 года — дацэнтам, сёння — прафесарам кафедры мастацкага тэкстылю. У перыяд з 2000 па 2012 гады выкладала ў Сургутскім каледжы культуры імя А. С. Знамянскага. Сябар Нацыянальнага саюза мастакоў Украіны з 1986 года.
Творчасць
За больш чым 40 гадоў творчасці мае шмат творчых дасягненняў, працуючы ў галіне мастацкага тэкстылю. Яна – вядомы аўтар тканага адзення ў этнічным стылі, а таксама даследчык народнага тэкстылю, майстар ткацтва. Аўтар шматлікіх габеленаў, дываноў і пакрываў, якія захоўваюцца ў музеях Украіны і за мяжой. Яна таксама робіць тэатральныя лялькі, тэатральныя заслоны і сцэнічныя касцюмы.
У прыватнасці, яна з'яўляецца аўтарам тэатральных заслон і сцэнічных касцюмаў для Дзяржаўнага заслужанага акадэмічнага народнага хору імя Г. Вяроўкі, Львоўскага нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета імя С. Крушальніцкай (у тым ліку для выканаўцаў галоўных ралей у спектаклі «Запарожац за Дунаем»), Нацыянальнай заслужанай акадэмічнай капэлы Украіны «Думка», Дзяржаўнага Карпацкага акадэмічнага народнага хору «Верхавіна», «Траістыя музыкі» Кіеўскай філармоніі, Заслужанага ансамбля танцаў «Юнацтва», а таксама шматлікіх самадзейных калектываў. За этнаграфічныя касцюмы для калектыву Дзяржаўнага заслужанага акадэмічнага народнага хору імя Г. Вяроўкі была намінавана на Нацыянальную прэмію імя Тараса Шаўчэнкі.
Ініцыятар, арганізатар і натхняльнік міжнародных пленэраў мастацкага тэкстылю. Больш за дваццаць гадоў кіруе Міжнародным этнаграфічным праектам «Экалагічны ракурс». Праект быў запушчаны ў 1996 годзе акцыяй «Адродзім дываны Глынянаў», а сучасную назву атрымаў падчас Міжнароднага сімпозіума мастацкага тэкстылю ў Львове ў 1998 годзе. Куратар XV Міжнароднага трыенале тканіны ў Лодзі (Польшча).
Лаўрэат абласной прэміі 2021 года ў галіне культуры, літаратуры, мастацтва, журналістыкі і архітэктуры, якая з'яўляецца вышэйшай узнагародай Львоўскай вобласці, за міжнародны этна-мастацкі праект «Экалагічны ракурс» (намінацыя «Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва»).
Выставы
Персанальныя выставы работ праходзілі ў Львове і Ярэмчэ (Украіна), Таронта (Канада), Кішынёве (Малдова), Сургуце (Расія), Лодзі, Каменнай Гуры і Карпачы (Польшча).
Работы выстаўляліся ў рамках міжнародных мерапрыемстваў, такіх як сімпозіум ART-ELIT па мастацкаму тэкстылю ў Малдове ў 2004, 2005 і 2008 гадах, пленэр па мастацкім тэкстылі GOLD HELIOS у Венгрыі ў 2010 і 2012 гадах і Fiber Art Sympos KOVARI, у Польшчы на ​​працягу 2008-2015 гадоў ўкраінска-польскі праект «Адрозніваемся вопраткай. Гуцульшчына — традыцыі і сучаснасць» у 2012 годзе і інш.
Зямля Бунгэ
Востраў Зямля Бунгэ, (Земля Бунге), расійскі востраў плошчай 6200 км², размешчаны ў акваторыі Усходне-Сібірскага мора. Максімальная вышыня 58 м над узроўнем мора.
Партугальская рэвалюцыя (1820)
Партугальская рэвалюцыя 1820 года — буржуазная рэвалюцыя, якая адбылася ў Партугаліі ў жніўні — верасні 1820 года пасля паўстання ў Лісабоне і Порту. Падчас рэвалюцыі ўлада перайшла да часовай хунтай, пасля чаго былі скліканы кортэсы, якія прынялі ў студзені 1821 года канстытуцыю па прыкладзе Кадыскай. Сярод іншых мер яна прадугледжвала заснаванне пры каралі Дзяржаўнага савета з 13 чалавек, адмену феадальных прывілеяў, знішчэнне інквізіцыі, змяненне сістэмы адміністрацыйнага кіравання і секулярызацыю царкоўных земляў. Кароль Жуан VI, які вярнуўся ў Партугалію ў ліпені 1821 года, таксама прысягнуўся канстытуцыі. Аднак у 1823 годзе сілы, якія выступалі за аднаўленне абсалютызму, на чале з прынцам Мігелем Браганскім паднялі паўстанне ў правінцыі Траз-уж-Монтыш, што прывяло да паражэння рэвалюцыянераў і паклала пачатак мігелісцкім войнам.
Зівер бек Ахмедбекаў
Зівер бек Ахмедбекаў, (Zivər bəy Əhmədbəyov;, Шэмаха — , Баку) — азербайджанскі архітэктар.
Біяграфія
У 1902 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскі інстытут грамадзянскіх інжынераў. З гэтага ж года па 1917 год Зівер бек працаваў у якасці архітэктара ў Бакінскай губернскай адміністрацыі, затым у Бакінскай гарадской управе. Пасля ўтварэння Азербайджанскай дэмакратычнай рэспублікі Зівер бек Ахмедбекаў становіцца галоўным архітэктарам Баку, і застаецца на гэтай пасадзе да 1922 года. Па праекце Зівер бека пабудаваны дзве буйныя Бакінскія мячэці — Блакітная мячэць і мячэць Тэзэ Пір. Пабудаваная па яго праекце мячэць Мухтарава ў пасёлку Амірджан занесена ў спіс аб'ектаў ахоўных ЮНЕСКА як гістарычны помнік. Акрамя гэтага Зівер бек Ахмедбекаў з'яўляецца аўтарам жылых дамоў ва Уладзікаўказе і будынка інстытута афтальмалогіі ў Баку.
Памяць
Адна з вуліц Баку носіць імя Зівер бека Ахмедбекава.
26 мая 2011 года ў Баку адбылося адкрыццё помніка Зівер Беку Ахмедбекаву, усталяванага ў аднайменным парку каля станцыі метро Нізамі. .
Экватар белых сасісак
Становішча экватара
Тэрмін выкарыстоўваецца таксама для размежавання паўночнай і сярэдняй Германіі, пры гэтым таксама экватар праводзяць па рацэ Майн ці недалёка ад яе.
Аўстрыйцы жартаўліва называюць раён на поўнач ад экватара белых сасісак зонай пасялення Піфке.
Богаяўленская царква (Ашмяны)
Богаяўленская царква — былы драўляны праваслаўны храм у горадзе Ашмяны Гродзенскай вобласці. Знаходзілася на вуліцы Камсамольскай (былая Папярэчная).
Гісторыя
Царква была драўлянай, пабудавана ў 1840 годзе на сродкі духоўныя. Аўтар праекта храма быў архітэктар Пётр Пятровіч Вісконці (Вісконці 2-гі).
Па адным звесткам перастала існаваць у канцы XIX стагоддзя, па другім (нямяцкая паштоўка), царква існавала яшчэ як мінімум у часы Першай сусветнай вайны.
З 1840 года па 1883 год царква была прыхадской, з пабудовай Васкрасенскай царквы пераведзена ў статус прыпісных.
У сярэдзіне 1920-х гадоў на месцы царквы быў пабудаваны дом для старасты.
Настаяцелі
З 1840 года па 1851 год протаіерэем быў Андрэй Сафоніевіч Чэрвякоўскі (1805—1876). З 1851 года па 1873 год протаіерэем быў Данііл Сцяпанавіч Пятроўскі (17 снежня 1822 — 29 снежня 1892). Па яго ініцыяціве была пабудавана Спаса-Васкрасенская царква ў Ашмянах.
Вікно (Чарткіўскі раён)
Вікно (Вікно) — вёска ў Чарткіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Знаходзіцца на рацэ Гнілка, на поўначы раёна. Каля вёскі карставыя азёры.
NGC 2530
NGC 2530 (іншыя абазначэнні — UGC 4237, IRAS08050+1757, MCG 3-21-20, ZWG 88.38, PGC 22827) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сегмент (геаметрыя)
Плошча кругавога сегмента вылічваецца па формуле:
дзе — вугал у радыянах.
Эмюіджы Агбіагбеўха
Клубная кар’ера
Выступала за зборную Нігерыі WU-20 (2006), у 2012 годзе дэбютавала за зборную Нігерыі.
Прафесійна-тэхнічная адукацыя
Прафесійна-тэхнічная адукацыя — падрыхтоўка і павышэнне кваліфікацыі спецыялістаў для народнай гаспадаркі.
Грунтуецца на базавай і агульнай сярэдняй адукацыі. Уключае прафесійныя вучылішчы, ліцэі, каледжы і навукова-вытворчыя асяродкі. Паводле профілю бывае: будаўнічая, машынабудаўнічая, паслуговая, сельскагаспадарчая, хімічная і электратэхнічная. Для пашырэння дадатковых прафесійных ведаў і навыкаў, надання новых прафесій і спецыяльнасцей прафесійна-тэхнічныя навучальныя ўстановы праводзяць павышэнне кваліфікацыі і перападрыхтоўку кадраў.
Беларусь
На 2001 год у Беларусі налічвалася 248 прафесійна-тэхнічных навучальных устаноў, у якіх больш за 136 000 навучэнцаў асвойвалі звыш 350 прафесій. За 1991—2013 гады колькасць месцаў для прыёму ў прафесійна-тэхнічныя вучылішчы Беларусі скарацілася з 72 тыс. да 36 тыс. чалавек (удвая за 22 гады), што ў 2013 годзе складала ўтрая менш за план прыёму ў ВНУ. На верасень 2013 года звыш 280 іншаземцаў з 15 краін атрымлівалі ў Беларусі прафесійна-тэхнічную адукацыю.
Гадынкіўці
Гадынкіўці (Гадинківці) — вёска ў Чарткіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Анетэ Відман-Маўц
Анетэ Відман-Маўц (Annette Widmann-Mauz, у дзявоцтве Анетэ Відман (Annette Widmann); нар., Цюбінген, Бадэн-Вюртэмберг, ФРГ ) — нямецкі палітык партыі Хрысціянска-дэмакратычны саюз, дэпутат Бундэстагу, парламенцкі статс-сакратар ў 2009—2018 гадах, дзяржміністр у Ведамстве федэральнага канцлера Германіі з 2018 года.
Біяграфія
Скончыла сярэднюю школу ў Балінгене, потым вывучала паліталогію і права ў Цюбінгенскім універсітэце. У 1993—1998 гадах працавала ў ім над праектам, арганізаваным Еўрапейскай камісіяй.
У 1984 годзе ўступіла ў Хрысціянска-дэмакратычны саюз Германіі. Адначасова з гэтым стала актывісткай яго моладзевай арганізацыі «», у 1986—1989 гадах была яе віцэ-прэзідэнткай у Бадэн-Вюртэмбергу. У 1995 годзе стала рэгіянальнай старшынёй саюза жанчын «» у Бадэн-Вюртэмбергу. У 1999 годзе стала намеснікам старшыні федэральнага камітэта ХДС па жаночай палітыцы. У 1999—2009 гадах працавала ў Савеце раёна.
IC 5142
IC 5142 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Анетэ Відман-Маўц
Біяграфія
У 1998 годзе ўпершыню атрымала мандат дэпутата Бундэстагу. Паспяхова балатавалася на новыя тэрміны на выбарах 2002, 2005, 2009, 2013, 2017 і 2021 гадоў. У 2000 годзе ўвайшла ў праўленне фракцыі ХДС/ХСС, а ў 2012 годзе — у федэральны савет ХДС. У 2015 годзе ўзначаліла «» на федэральным узроўні. У 2009 годзе стала парламенцкім статс-сакратаром ў кабінеце Ангелы Меркель. У 2018 годзе перайшла на пасаду, у канцылярыі федэральнага канцлера.
IC 5142
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анетэ Відман-Маўц
Біяграфія
22 снежня 2020 года ўзяла шэфства над Янай Арабейка, беларускай студэнткай і палітычнай зняволенай.
Спораўскі сельсавет
Спо́раўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Спорава.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1932 чалавекі, з іх 95,7 % — беларусы, 2,9 % — рускія.
Брацкая магіла (Пустынкі)
Апісанне
У брацкай магіле пахаваны 51 воін і партызан, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны ў абарончых баях 1941 года, пры вызваленні раёна ў чэрвені 1944 года. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза гвардыі лейтэнант Міхаіл Аляксандравіч Аніскін.
Навіцыят
Мінімальная працягласць навіцыяту ў лацінскім абрадзе складае 12 месяцаў, складаецца ў выкананні агульных ордэнскіх правіл і спецыяльнай духоўнай працы над сабой у манастыры пад кіраўніцтвам спецыяльнага «настаўніка навіцыяў». Праходжанне навіцыяту — абавязковая ўмова для прынясення манаскіх зарокаў. Навіцый носіць асаблівае адзенне ордэна, якое адрозніваецца ад свецкага, выконвае статут ордэна і падпарадкоўваецца яго начальству, але ў любы момант можа пакінуць манастыр і вярнуцца да свецкага жыцця, хоць такі ўчынак можа стаць прычынай адмовы ў прыняцці ў навіцыят у будучыні.
У выпадку станоўчага рашэння ў адрас навіцыя ідзе прафесія — урачыстае прыняцце ў ордэн. Навіцый становіцца паўнапраўным манахам пасля пастрыжэння.
Ва ўсходнекаталіцкіх цэрквах тэрмін навіцыяту, як правіла, складае сама менш тры гады.
Навіцыятам называецца таксама памяшканне ў манастыры, прызначанае для навіцыяў.
Сярэдняя спецыяльная адукацыя
Сярэ́дняя спецыя́льная адука́цыя — узровень асноўнай адукацыі, накіраваны на развіццё асобы навучэнца, курсанта, атрыманне імі спецыяльнай тэарэтычнай і практычнай падрыхтоўкі, які завяршаецца прысваеннем кваліфікацыі спецыяліста з сярэдняй спецыяльнай адукацыяй, рабочага з сярэдняй спецыяльнай адукацыяй.
У Беларусі адпаведнае навучанне дае сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова (ССНУ) — каледж (іншыя формы ССНУ, такія як — прафтэхвучылішчы, прафесійныя ліцэі і прафесійна-тэхнічныя каледжы выключаны з заканадаўства ў 2022 г.).
Адукацыйныя праграмы сярэдняй спецыяльнай адукацыі рэалізуюцца ў 223 установах адукацыі, у тым ліку 9 — прыватнай формы ўласнасці (штогадовы прыём і выпуск — больш за 33 тыс. чалавек, падрыхтоўка ажыццяўляецца па 158 спецыяльнасцях).
Вяземскі раён
Вяземскі раён:
Паслы Германіі ў Беларусі
У артыкуле прадстаўлены спіс надзвычайных і паўнамоцных паслоў ФРГ у Рэспубліцы Беларусь.
Эн Бэнкрафт
Эн Бэнкрафт (Anne Bancroft, 17 верасня 1931 — 6 чэрвеня 2005) — амерыканская, якую называлі адной з самых паважаных актрыс свайго пакалення за акцёрскае майстэрства. Лаўрэат прэмій «Оскар», «Залаты глобус», «Тоні», «Эмі» і BAFTA.
ХК Сокал Кіеў
«Сокал» — прафесійны хакейны клуб з горада Кіеў, Украіна. Заснаваны ў 1963 годзе. Выступае ў Прафісійнай хакейнай лізе.
Хорда (геаметрыя)
Хорда у планіметрыі — адрэзак прамой лініі, якая злучае два пункты гэтай крывой (напрыклад, акружнасці, эліпса, парабалы).
ХК Сокал Кіеў
Дасягненні
Чэмпіянат СССР
Хорда (геаметрыя)
Хорда знаходзіцца на сякучай прамой — прамой лініі, якая перасякае крывую ў дзвюх або больш пунктах. Плоская фігура, якая знаходзіцца паміж крывой і яе хордай завецца сегмент, а адрэзак крывой паміж крайнімі пунктамі хорды завецца дугой. Хорда, якая праходзіць праз цэнтр акружнасці, завецца дыяметр. Дыяметр — гэта самая доўгая хорда ў акружнасці.
Асноўныя формулы
Даўжыня хорды:
ХК Сокал Кіеў
Дасягненні
Прафісійная хакейная ліга Украіны
Кубак Украіны па хакеі
Усходне-еўрапейская хакейная ліга
Сектар (геаметрыя)
Сектар у геаметрыі — частка круга, абмежаваная дугой і дзвюма радыусамі, якія злучаюць канцы дугі з цэнтрам круга.
Nmap
nmap — свабодная ўтыліта, прызначаная для разнастайнага настрайванага сканавання IP-сетак з любой колькасцю аб'ектаў, вызначэння стану аб'ектаў сеткі (портаў і адпаведных ім сэрвісаў). першапачаткова праграма была рэалізавана для сістэм UNIX, але зараз існуюць версіі для мноства аперацыйных сістэм.
Nmap ужывае мноства розных метадаў сканавання, такіх як UDP, TCP (connect), TCP SYN (паўадчыненае), FTP-proxy (прарыў скрозь ftp), Reverse-ident, ICMP (ping), FIN, ACK, Xmas tree, SYN- і NULL-сканаванне. Nmap таксама падтрымлівае вялікую колькасць дадатковых магчымасцяў, а дакладна: вызначэнне аперацыйнай сістэмы аддаленага хосту з ужываннем адбіткаў стэка TCP/IP, «нябачнае» сканаванне, дынамічнае вылічэнне часу затрымкі і паўтор перадачы пакетаў, паралельнае сканаванне, вызначэнне неактыўных хостаў метадам паралельнага ping-апытання, сканаванне з ужываннем падманных хостаў, вызначэнне наяўнасці пакетных фільтраў, прамое (без ужывання portmapper) RPC-сканаванне, сканаванне з выкарыстаннем IP-фрагментацыі, а таксама адвольнае ўказанне IP-адрасоў і нумароў портаў сканаваных сетак.
У апошніх версіях дадана магчымасць напісання адвольных сцэнароў (скрыптаў) на мове праграмавання Lua.
Існуюць графічныя інтэрфейсы, якія спрошчваюць здзяйсненне задач сканавання:
Эдгар Давідс
Эдгар Стывен Давідс (Edgar Steven Davids; нар., Парамарыба) — нідэрландскі футбаліст сурынамскага паходжання. На матчы выходзіў у спецыяльных акулярах, якія яму неабходныя з прычыны рэдкага парушэння зроку (глаўкомы).
Наперстаўка буйнакветная
Наперстаўка буйнакветная, Наперстаўка няпэўная, Палечнік жоўты (Digitális grandiflóra) — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Карэнішча кароткае, мачкаватае, шматгалоўкавае.
Сцеблы 40-120 см вышынёй, прамыя, простыя, радзей ля аснавання пэндзля галінастыя, у верхняй частцы пакрытыя залозістымі валасінкамі, у ніжняй — пераважна доўгімі рэдкімі валасінкамі, у сярэдняй частцы голыя або рассеяна валасістыя.
Лісце светла-зялёнае, большай часткай падоўжана-ланцэтнае, завостранае, дробнапільчатае або цэльнакрайняе, знізу, асабліва па жылкам і па краі, пакрытыя залозістымі (на аднаклеткавай ножцы і з двуклеткавай галоўкай) і простымі (большай часткай з шасці клетак) валасінкамі. Разеткавае і ніжняе сцябловае лісце 7-25 см даўжынёй і 2-6,5 см шырынёй, даўгавата-ланцэтнае, ля аснавання паступова адцягненае ў кароткі і шырокі хвосцік. Сярэдняе сцябловае лісце яйкападобна-ланцэтнае і большай часткай сядзячае. Верхняе сцябловае лісце сядзячае, даўгавата-ланцэтнае, каля 4 см даўжынёй і 1 см шырынёй, паступова змяншаецца ў памерах і пераходзячае ў пазушныя прыкветкі.
Кветкі гарызантальна адхіленыя, паніклыя, сабраны ў большай часткай кароткія (6-25 см даўжынёй) і рэдкія верхавінкавыя гронкападобныя суквецці. Кветаножкі пры кветках 2,5 мм даўжынёй, пры пладах 5-15 мм даўжынёй, коратка залозіста- апушаныя. Долі чашачкі 4-7 мм даўжынёй і 1-2 мм шырынёй, пры пладах да 9 мм, ланцэтныя, вострыя, залозіставаласістыя. Вяночак серна-жоўты, на ўнутранай паверхні з бураватымі жылкамі, у сухім выглядзе жоўты або буры, звонку рассеяна залозістаапушаны, 3-4 см даўжынёй і 15-20 мм шырынёй, няправільна званочкавы; верхняя губа невыразна двухлопасцевая, каля 2 мм даўжынёй, сярэдняя лопасць ніжняй губы трохкутная, можа быць завостранай, 5-7 мм даўжынёй, бакавыя лопасці трохкутныя, вастраватыя, 2-3 мм даўжынёй.
Каробачка 8-14 мм даўжынёй, 5-8 мм шырынёй, яйкападобная, тупаватая, густа пакрыта валасінкамі. Насенне чатырохгранна-прызматычнае, 0,8-1,2 мм даўжынёй і каля 0,5 мм шырынёй. Цвіце ў чэрвені — ліпені.
Від апісаны з Еўропы.
Распаўсюджанне
Еўропа: Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Славакія, Германія, Венгрыя, Польшча, Швейцарыя, Албанія, Балгарыя, краіны былой Югаславіі, Грэцыя, Італія, Румынія, Францыя; тэрыторыя былога СССР: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Еўрапейская частка Расіі, Украіна, Заходняя Сібір (поўдзень); Азія: Турцыя.
Хімічны склад
Як і, наперстаўка буйнакветная ўтрымлівае (кардэналіды), галоўныя з іх — дыгіланіды (ланатазіды) А, В, С.
Лісце наперстаўкі ўтрымлівае сардэчныя гліказіды, сапаніны, флаваноіды і некаторыя іншыя рэчывы.
Практычнае выкарыстанне
Лекавая, ядавітая і дэкаратыўная расліна.
У навуковай медыцыне выкарыстоўваюць лісце наперстаўкі Folia Digitalis. Прэпараты з яго прызначаюцца пры лячэнні складаных парушэнняў кровазвароту (сардэчнай дэкампенсацыі), вострай і хранічнай сардэчнай недастатковасці, пры парушэнні рытму сардэчных скарачэнняў, клапанных заганах сэрца і іншых парушэннях сардэчнай дзейнасці.
У ветэрынарыі лісце наперстаўкі выкарыстоўваюць пры парушэнні сардэчнай дзейнасці ў жывёл.
Усе органы наперстаўкі атрутныя. Ужыванне іх жывёламі ў вялікай колькасці прыводзіць да ўзрушанасці працы сэрца, звужэння крывяносных сасудаў, засмучэння стрававання.
Расліна прыдатна для вырошчвання на кветніках, а таксама ў зацененых месцах паркаў і лесапаркаў.
Вырошчванне
Для вырошчвання наперстаўкі адводзяць участак, абаронены ад халодных паўночна-ўсходніх вятроў. Лепш расце на лёгкіх суглінкавых і супяшчаных чарназёмных глебах, але не кіслых.
Сяўба
Перад пасевам ўчастак перакопваюць на глыбіню 22-27 см.
Збор, перапрацоўка і захоўванне
Збіраюць прыкаранёвае і сцябловае лісце восенню ці вясной, да пачатку цвіцення, зрываючы яго рукамі. Складаюць, НЕ ўтрамбоўваючы, у невялікія кошыкі. Хутка сушаць на гарышчах пад жалезным дахам, але лепш у сушылках пры тэмпературы 55-60°. Сухія лісце пакуюць у цюкі або фанерныя скрыні, высланыя паперай, вагой па 50 кг.
Вітаў калодзеж
Вітаў калодзеж (у арыгінале — Витов колодезь) — урочышча ў межах былога Гомельскага староства. Згадваецца ў «Адказной кнізе на Гомельскі маёнтак» 1776 г. у фрагменце, звязаным з «отграничением» (вызначэннем меж) зямель, якія значыліся за вёскай Ваўковічы і шэрагу іншых населеных пунктаў :
«…поуз Довгий Мох Плетыще от грунтов капитулских, что нине суть владения полковника Сымонова, на бор в колодезь Витов. От колодезя бором Рубежами в речку Деменку. З речки Деменки в речку Узу».
Супастаўленне звестак «Адказной кнігі» з «Генеральным планам Беліцкага павета» 1784 г. і сучаснай картай Гомельшчыны, дазваляюць выказаць меркаванне, што Вітаў калодзеж знаходзіўся ў паласе на паўночны захад ад цяперашняй вёскі Шчэрбаўка ў напрамку да вёскі Іванькаў Гомельскага раёна (урочышча Княжацкі Рог). Атаясаміць Вітаў калодзеж з пэўным сучасным аб’ектам пакуль немагчыма.
У назве «Вітаў калодзеж» магла ўвасобіцца гістарычная памяць народа аб вялікім князі літоўскім Вітаўце. З іншага боку, нельга выключаць, што азначэнне «Вітаў» было ўмоўным і безадносна да рэальнай гістарычнай постаці падкрэслівала старадаўнасць аб’екта.
Проба высакародных металаў
Проба высакародных металаў — колькасная наяўнасць золата, серабра, плаціны і паладыю ў лігатурным сплаве, які выкарыстоўваюць у вытворчасці ювелірных вырабаў, манет, медалёў і інш.
Лотавая проба
Лотавая проба паказвае колькаснае ўтрыманне чыстага серабра ў лігатурным сплаве манеты ў лотах. У аснову пробы, прынятай на манетных дварах Рэчы Паспалітай і шэрага краін Заходняй Еўропы, пакладзены падзел чыстага металу на 16 вагавых частак (адпавядае прынятаму ў XI ст. падзелу кёльнскай маркі на 16 лотаў). Часам пазначаецца рымскімі лічбамі ў адрозненне ад залатніковай і каратнай проб.
Да 1-й чвэрці XVI ст. ў германскіх княствах і нідэрдандскіх правінцыях у вызначэнні лотавая проба карысталіся квентхемнамі (1/4 лота) і рыхтпфенігамі (1/16 лота), што дазваляла вызначыць пробу да 1/256 (≈3,91 праміле). Паводле закону Свяшчэннай Рымскай імперыі германскай нацыі 1524 лот падзелены на 18 гранаў (у Рэчы Паспалітай зрэдку сінонімам грана выступаў дэнарый), што павялічыла дакладнасць вызначэння пробы да 1/288 (≈3,47 праміле). У пачатку XVII стагоддзя ў дакументах манетных дввароў Рэчы Паспалітай і Габсбургскай імперыі сустракаецца анархічны падзел лота на 4 квінтэля. У літаратуры XIX — пачатку XX стагоддзяў пад уплывам выкарыстання залатніковай пробы дробная частка лота перадаецца праз звычайныя дробы, а лотавая проба — мяшанамі. Для пераліку ў метрычную пробу ў залежнасці ад ужытых фракцый лота ці формы перадачы пробы неабходна лотавую пробу перавесці:
Метрычная проба
Па метрычнай сістэме, што прынята ў большасці краін, выражаецца колькасцю грамаў высакароднага металу ў 1000 г сплаву (чыстаму металу адпавядае 1000-я проба).
Мікалай Мікалаевіч Пігулеўскі
Мікалай Мікалаевіч Пігулеўскі (, Вялікае Падлессе, цяпер Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі спявак (барытон), музычны дзеяч. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1957).
Біяграфія
У 1920—1924 гадах — артыст Беларускага дзяржаўнага тэатра. Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1925), Беларускі музычны тэхнікум (1928), Беларускую студыю оперы і балета (1933). У 1933—1935 гадах — саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР. Артыст лірыка-драматычнага плана, выконваў галоўныя партыі ў класічных операх: Анегін, Ялецкі («Яўген Анегін», «Пікавая дама» П. Чайкоўскага), Гразны («Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава), Валянцін («Фауст» Ш. Гуно) і інш.
У час Вялікай Айчыннай вайны Мікалай Пігулеўскі з сям’ёй апынуўся ў г. Арджанікідзэ на Каўказе, дзе ўдзельнічаў у музычнай групе. У 1942—1944 гадах — саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР. Выступаў на Паўночна-Заходнім фронце ў складзе франтавых канцэртных брыгад (з Л. Александроўскай, І. Жыновічам і інш.).
У Арджанікідзэ стаў шафёрам, удзельнічаў у перагонцы аўтамабіляў, што пастаўлялі амераканцы праз Іран; быў паранены пры авіяналёце, лячыўся ў Ташкенце, дзе пасябраваў з Якубам Коласам; затым ваяваў на Украiнскiм фронце, прайшоў з баямі ад Роўна да Вены, узнагароджаны ордэнамі і медалямі. З 1950 года жыў у Пінску, працаваў у будаўнічых арганізацыях.
Спявак актыўна гастраляваў па Беларусі ў складзе Першага беларускага вакальнага квартэта, што існаваў у 1927—1965 гадах. Калектыў вызначаўся роўнасцю гучання, зліццём галасоў, тонкай нюансіроўкай. Зрабіў шмат фондавых запісаў на радыё, выступаў у адкрытых канцэртах.
Актыўна прапагандаваў беларускую вакальную музыку. Выконваў і папулярызаваў камерныя творы беларускіх кампазітараў (М. Анцава, М. Аладава, М. Чуркіна і інш.). Працаваў адказным рэдактарам музычнага вяшчання на Беларускім радыё ў 1948—1953 гадах. Мікалай Мікалаевіч займаўся грамадскай справай — у 1953—1959 гадах быў адказным сакратаром праўлення Саюза кампазітараў БССР. У 1957 годзе ўдастоены звання «Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР».
Раланду Фансека
«Белененсіш»
Раланду пачаў кар’еру ў моладзевым складзе клуба «Кампамаярэншы», адкуль перайшоў у «Белененсіш». 28 жніўня 2004 года ён дэбютаваў у складзе каманды ў матчы чэмпіянату Партугаліі з клубам «Марытыму», у якім адразу ж забіў гол, а яго каманда перамагла 3:0. У наступных сезонах ён стаў іграком асновы клуба і правёў там яшчэ 4 гады.
«Порту»
15 красавіка 2008 года Раланду, у статусе свабоднага агента, перайшоў у клуб «Порту», падпісаўшы кантракт на 4 гады. У першым жа сезоне ён здолеў выціснуць з асноўнага складу Педру Эмануэла, стаўшы іграком асновы каманды, якая перамагла ў чэмпіянаце і Кубку Партугаліі. У 2011 годзе абаронца адсвяткаваў перамогу ў Лізе Еўропы.
У чэрвені 2011 года Раланду зацікавілася італьянская «Рома», а пазней і «Мілан». Аднак, у студзені 2013 года ён на правах арэнды стаў іграком «Напалі», а ўлетку таго ж года — «Інтэра». Пазней гуляў у бельгійскім «Андэрлехце».
«Марсель»
31 жніўня 2015 года стаў іграком «Марселя». Пакінуў каманду па заканчэнні сезона 2018/19.
«Брага»
У лютым 2020 года далучыўся да «Брагі», дзе гуляў да канца сезона 2021/22.
Міжнародная кар’ера
Нягледзячы на тое, што Раланду нарадзіўся ў Каба-Вердэ, ён ва ўзросце 14 гадоў з сям’ёй пераехаў у Партугалію. У 2006 годзе ён атрымаў партугальскае грамадзянства і стаў выступаць за моладзевую зборную краіны. У 2006 і 2007 гадах Раланду гуляў на моладзевых першынствах Еўропы.
Клубныя
«Порту»:
«Брага»:
Ірэна Марыняк
Ірэ́на Мары́няк (Irena Maryniakowa; нар., Цехановец, Падляскае ваяводства, Польшча) — польскі мовазнавец. Доктар гуманітарных навук (1974), доктар гуманітарных навук у галіне славянскага мовазнаўства (1991), прафесар (1998).
Біяграфія
Скончыла ў 1956 годзе Варшаўскі ўніверсітэт. З 1953 працавала ў ў Варшаве. З 1957 года ў Інстытуце славістыкі Польскай АН, з 1992 загадчыца аддзела беларускай мовы.
Навуковая дзейнасць
Даследуе лексікаграфію, граматычную сістэму мовы, дыялекталогію польска-ўсходнеславянскага пагранічча. Сааўтар «Вялікага руска-польскага слоўніка» (т. 1—2, 1970; 3-е выд. 1986—1987), лексічнага «Атласа усходнеславянскіх гаворак Беласточчыны» (т. 5—7, 1995—1999), працы «Тэксты польскіх гаворак з рэгіёна даўніх паўночна-ўсходніх крэсаў» (1996) і інш. Вывучала мову і побыт старавераў, якія жывуць на тэрыторыі Польшчы («Слоўнік гаворкі старавераў, якія жывуць у Польшчы», 1980, з І. Грэк-Пабіс; «Сінтаксічныя функцыі інфінітыва ў пскоўскай гаворцы і ў гаворцы расіян-старавераў, якія жывуць у Польшчы», 1982, і інш.).
Віктар Фёдаравіч Януковіч
Ві́ктар Фёдаравіч Януко́віч (Віктор Федорович Янукович; нар., Янакіева, Сталінская вобласць, УССР) — украінскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, чацвёрты прэзідэнт Украіны з лютага 2010 года да адхілення ад улады ў лютым 2014 года.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 ліпеня 1950 года ў рабочым пасёлку Жукаўцы ля горада Янакіева Сталінскай вобласці (цяпер — Данецкая вобласць). Бацька Фёдар Уладзіміравіч (1923—1991), беларус, быў машыністам паравоза, паходзіў з вёскі Янукі Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці, з якой жыхары сыходзілі на заробкі на шахты. Маці Вольга Сямёнаўна (1925—1952), руская, працавала медсястрой.
Быў двойчы судзімы (15 снежня 1967 і 8 чэрвеня 1970) — прасядзеў у турме за крымінальныя злачынствы, у агульным, тры з паловай гады. У 1978 годзе судзімасці былі знятыя.
Скончыў Данецкі політэхнічны інстытут, Украінскую акадэмію знешняга гандлю.
У 1970—1990-я гады — на інжынерных і кіруючых пасадах у аўтатранспартнай сістэме Данбаса, у т.л. генеральным дырэктарам вытворных аб’яднанняў «Данбастрансрамонт», «Укрвуглепрамтранс». З 1996 года — намеснік кіраўніка, з 1997 па 2002 год з’яўляўся губернатарам Данецкай вобласці, адначасова ў 1999—2001 гадах — старшыня Данецкага абласнога савета.
З 21 лістапада 2002 года па 31 снежня 2004 года з’яўляўся прэм’ер-міністрам Украіны пад кіраўніцтвам прэзідэнта Леаніда Кучмы. У знешняй палітыцы кабінет Януковіча лічыўся блізкім да Расіі, але заяўляў пра падтрымку членства Украіны ў Еўрапейскім Саюзе.
Паводле афіцыйных вынікаў рэферэндуму, у 2004 годзе Януковіч, які быў адным з асноўных кандыдатаў на прэзідэнцкую пасаду, упершыню быў абраны прэзідэнтам, перамогшы свайго апанента Віктара Юшчанку ў другім туры, але на фоне шырокараспаўсюджаных грамадзянскіх пратэстаў і мітынгаў на Майдане Незалежнасці ў Кіеве (вядомых пад назвай «Аранжавая рэвалюцыя» (Помаранчева революція) Вярхоўны суд Украіны прызнаў несапраўднымі вынікі другога туру выбараў з-за вялікай колькасці абвінавачванняў у фальсіфікацыях і запалохваннях выбаршчыкаў і прызначыў паўторныя выбары. У выніку паўторных выбараў Юшчанка стаў прэзідэнтам краіны.
Пасля прэзідэнцкіх выбараў Януковіч пайшоў у адстаўку з пасады прэм’ер-міністра, аднак застаўся ў апазіцыі і выступіў з крытыкай эканамічнага курсу прэзідэнта і новага прэм’ер-міністра Юліі Цімашэнкі. На парламенцкіх выбарах 2006 года перамагла «Партыя рэгіёнаў», кіраўніком якой быў Януковіч, а 4 жніўня 2006 года, пасля зацяжнога палітычнага крызісу ва Украіне, ён у другі раз стаў прэм’ер-міністрам, якім заставаўся да 18 снежня 2007 года.
У 2010 годзе Януковіч перамог Юлію Цімашэнку ў другім туры прэзідэнцкіх выбараў, заняўшы пасаду кіраўніка дзяржавы. Януковіча абвінавачвалі ў спробе цэнтралізацыі ўлады і знішчэння галоўнай апазіцыйнай партыі «Блока Юліі Цімашэнкі», кіраўніца якога ў 2011 годзе была асуджаная на сем гадоў турэмнага заключэння, а супраць яе саратнікаў па другім урадзе былі ўзбуджаныя крымінальныя справы, што было расцэнена міжнароднай супольнасцю як палітычны пераслед. Апроч таго ў судовым парадку была скасаваная палітычная рэформа 2004 года, якая аслабляла паўнамоцтвы прэзідэнта, і была адноўлена канстытуцыя 1996 года.
У лістападзе 2013 года пачалася серыя падзей, у выніку якіх Януковіч страціў пасаду прэзідэнта. Ён адхіліў Пагадненне аб асацыяцыі з ЕС і замест гэтага абраў расійскі крэдыт і больш цесныя сувязі з Расіяй. Гэта прывяло да народных пратэстаў і акупацыі Майдана Незалежнасці ў Кіеве (украінская праеўрапейскі настроеная моладзь назвала гэтыя падзеі «Еўрамайдан» (Євромайдан)). У студзені 2014 года Еўрамайдан ператварыўся ў кровапралітныя сутыкненні на Майдане Незалежнасці і ў іншых раёнах Украіны, калі ўкраінскія грамадзяне сутыкнуліся з атрадамі Беркута і іншымі падраздзяленнямі міліцыі. У лютым 2014 года Украіна апынулася на мяжы грамадзянскай вайны, калі жорсткія сутыкненні паміж дэманстрантамі і вайскамі спецпадраздзяленняў прывялі да вялікай колькасці загінулых і параненых. 21 лютага 2014 года Януковіч заявіў, што пасля працяглых дыскусій ён дасягнуў пагаднення з апазіцыяй. Аднак у той жа дзень ён адправіўся са сталіцы ў Харкаў, пасля чаго праз Крым з’ехаў на поўдзень Расіі.
22 лютага 2014 года ўкраінскі парламент прыняў пастанову, якой канстатаваў, што прэзідэнт неканстытуцыйным чынам самаўхіліўся ад ажыццяўлення канстытуцыйных паўнамоцтваў і не выконвае свае абавязкі. Улічваючы самавольнае знікненне прэзідэнта, Вярхоўная Рада Украіны прызначыла на 25 мая датэрміновыя выбары Прэзідэнта і праз два дні выдала ордэр на арышт Януковіча, абвінаваціўшы яго ў «масавых забойствах грамадзянскага насельніцтва». Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, парламент Украіны не адхіляў Прэзідэнта ад пасады, а толькі канстатаваў незаконныя ўцёкі кіраўніка дзяржавы (яго самаўхіленне), у выніку якіх ён дэ-факта перастаў выконваць свае абавязкі.
Пасля ад’езду Януковіч правёў некалькі прэс-канферэнцый, у адной з якіх заявіў, што застаецца легітымным кіраўніком дзяржавы. Аднак, паводле сацыялагічнага апытання ў 2014 годзе, толькі 4,9 % рэспандэнтаў выказалі жаданне вяртання Януковіча на пасаду прэзідэнта Украіны.
3 кастрычніка 2014 года некалькі інфармацыйных агенцтваў паведамілі, што, паводле заявы, зробленай памочнікам міністра ўнутраных спраў Украіны Антонам Герашчанкам, «сакрэтным указам» Уладзіміра Пуціна Януковіч атрымаў расійскае грамадзянства. У той жа дзень прэс-сакратар Пуціна Дзмітрый Пяскоў заявіў, што ён нічога не ведае пра гэта і не бачыў такога ўказа.
Ніўкаўскі сельсавет
Ні́ўкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ніўкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Альшэўскі сельсавет у складзе Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Альшэва. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Ніўкаўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Ніўкі. 12 студзеня 1960 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Бярозаўскага пассавета.
NGC 2532
NGC 2532 (іншыя абазначэнні — UGC 4256, IRAS08070+3406, MCG 6-18-13, KARA 232, ZWG 178.32, KUG 0807+341, PGC 22922) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пхрэ (правінцыя)
Пхрэ (тайск. แพร่) — правінцыя Тайланда. Размешчана на поўначы краіны за 551 км ад Бангкока. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Пхрэ. Мяжуе з правінцыямі Пхаяу, Нан, Утарадыт, Сукхатхай і Лампанг. Гісторыя правінцыі Пхрэ бярэ пачатак яшчэ з часоў існавання царства Мон. У 1443 годзе гэты рэгіён стаў часткай царства Ланатхаі, калі кароль Тылакарай адправіўся ў паход, накіраваны на захоп правінцыі Нан. Адным з найпрыгажэйшых храмаў правінцыі Пхрэ з’яўляецца храм Ват Луанг.
Лоша (археалагічныя помнікі)
Лоша — археалагічныя помнікі: курганныя могільнікі ўсходнелітоўскага насельніцтва канца I тысячагоддзя каля в. Лоша (Астравецкі раён, Гродзенская вобласць).
Курганны могільнік—2
Знаходзіцца за 1,5 км на захад ад могільніка-1, на краі лесу. 21 курган дыяметрам 6—18 м, вышыня 0,5—1,7 м (у канцы XIX стагоддзя было каля 30 насыпаў). У 1892 годзе Ф. В. Пакроўскі даследаваў адзін курган дыяметрам 10 м, вышынёй 0,9 м. На ўзроўні старажытнага гарызонту выяўлены пласт чорнай зямлі з вуголлем. Паблізу цэнтра кургана на глыбіні 0,35 м знойдзены дробныя абломкі глінянага гаршка. У іншых насыпах мясцовыя жыхары знаходзілі сякеры, наканечнікі коп’яў, нажы.
IC 5144
IC 5144 — галактыка тыпу SB ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пхрэ
Пхрэ (тайск. แพร่) — горад на поўначы Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца ў цэнтральнай частцы правінцыі, на берагах ракі Іом, за 475 км на паўночны захад ад сталіцы краіны Бангкока. Абсалютная вышыня — 159 метраў над узроўнем мора. Аснова эканомікі — нарыхтоўка драўніны, а таксама сельскагаспадарчая вытворчасць. У ваколіцах горада апрацоўваюць рыс і тытунь. На ўсход ад горада размешчаны аднайменны аэрапорт.
(3283) Скарына
Скарына (Скорина, Skorina) — астэроід № 3283 (1979 QA10) у Галоўным поясе астэроідаў Сонечнай сістэмы, адкрытая астраномам Мікалаем Іванавічам Чарных у Крымскай астранамічнай абсерваторыі 27 жніўня 1979 г.
Названы ў гонар Францыска Скарыны.
Бласт-біт
Бласт-біт — прыём ігры у барабаншчыкаў, характэрны у першую чаргу для блэк-метала, дэт-метала, грайндкора, трэш-метала, дэткора і падобных ім кірункам музыкі у меншай ступені.
Бласт-біт гучыць як «сцяна гуку». У нармальным тэмпе, бласт-біт выконваецца пры хуткасці 180 удараў/хвіліну, паскараючыся ў кульмінацыйных момантах да 250-280 удараў/хвіліну, але можа і нашмат хутчэй - залежыць ад тэхнічнага ўзроўню музыкаў і кірунку музыкі.
У розных стылях ён выкарыстоўваецца з рознай частатой: напрыклад, у дэз-метал е і асабліва ў блэк-метал е часта на працягу ўсёй кампазіцыі, у іншых жанрах, напрыклад, у меладычным дэз-метале - толькі ў кульмінацыйных момантах.
Бласт-біт быў запазычаны з джазавай музыкі. Упершыню ў экстрэмальных кірунках музыкі яго выкарыстоўвалі DRI, SOD і Napalm Death. Першымі выкарыстоўвалі яго SOD у кампазіцыі «Milk», Napalm Death выкарыстоўвалі яго як падмурак большасці сваіх песень. Бласт-біт стаў асновай такога музычнага кірунку як грайндкор, затым яго сталі ўжываць і ў астатніх жанрах.
Мікалай Васілевіч Скліфасоўскі
Мікалай Васілевіч Скліфасоўскі (25 сакавіка [6 красавіка] 1836, сядзіба каля Дубасараў, Ціраспальскі павет, Херсонская губерня, Расійская імперыя, цяпер Дубасарскі раён, Прыднястроўе, Малдова — 30 лістапада [13 снежня] 1904, сядзіба Якаўцы паблізу Палтавы) — заслужаны расійскі прафесар, дырэктар Імператарскай клінічнага інстытута вялікай княгіні Алены Паўлаўны ў Санкт-Пецярбургу, аўтар прац па ваенна-палявой хірургіі брушной поласці.
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Адэскай гімназіі. У 1859 годзе скончыў курс медыцынскага факультэта Маскоўскага ўніверсітэта і загадваў хірургічным аддзяленнем адэскай гарадской бальніцы. Ступень доктара медыцыны атрымаў у Харкаве ў 1863 годзе за дысертацыю «Аб крывяной каляматачнай пухліне».
У 1866 і 1867 гадах працаваў у Германіі ў патолагаанатамічнага інстытуце прафесара Вірхава і хірургічнай клініцы прафесара Лангенбека; у прускай арміі працаваў на перавязачных пунктах і ў ваенным лазарэце. Затым працаваў у Францыі ў Кламарта, і ў клініцы Нелатона, і ў Англіі ў Сімпсана.
На пачатку 1870 года, па рэкамендацыі Мікалая Пірагова, Скліфасоўскага запрашаюць узначаліць кафедру хірургіі Кіеўскага ўніверсітэта. Аднак у Кіеве прабыў нядоўга, неўзабаве адправіўся на тэатр франка-прускай вайны. Прааперыраваў каля 10 тысяч параненых.
Спіраль
У матэматыцы, спіраль — гэта крывая, якая агінае некаторы цэнтральны пункт ці вось, паступова набліжаючыся ці аддаляючыся ад яе, у залежнасці ад кірунку абыходу крывой.
Двухмерныя спіралі
Некаторыя з найбольш важных тыпаў двухмерных спіраляў:
Трохмерныя спіралі
Як і ў двухмерным выпадку, r — бесперапынную манатонную функцыю ад θ.
Для складаных трохмерных спіраляў, як, напрыклад, сферычная спіраль, h узрастае з ростам θ з аднаго боку ад пункта і змяншацца — з іншай.
Сферычная спіраль
Сферычная спіраль (лаксадрома) — гэта крывая на сферы, якая перасякае ўсё мерыдыяны пад адным вуглом (не прамым). Гэта крывая мае бясконцы лік віткоў. Адлегласць паміж імі змяншацца па меры набліжэння да палюсоў.
Уніяцкая Царква ў Рэчы Паспалітай
Руская Уніяцкая Царква, таксама Кіеўская, Галіцкая і ўсяе Русі мітраполія (Ecclesia Ruthena unita) — памесная каталіцкая царква ўсходняга абраду (грэка-каталіцкая), утвораная ў Рэчы Паспалітай у выніку Берасцейскай уніі. Цяпер яе спадкаемцамі з'яўляюцца Украінская Грэка-Каталіцкая Царква і Беларуская Грэка-Каталіцкая Царква.
Юрыдычна ахоплівала ўсе былыя праваслаўныя землі Рэчы Паспалітай. Апроч гэтага, некаторы час у 1671 годзе мітраполіі было падпарадкавана каля 1600 цэркваў у Венгрыі і Трансільваніі, а таксама.
Мітрапаліты кіеўскія, галіцкія і ўсяе Русі
Узначальвалася мітрапалітам (меў тытул мітрапаліта кіеўскага, галіцкага і ўсяе Русі), які пасля яго абрання або прызначэння каралём зацвярджаўся Папам Рымскім. Кафедра мітрапаліта знаходзілася ў Віленскім Прачысценскім саборы.
Утварэнне
Спробы ажыццявіць царкоўную унію ў Вялікім княстве Літоўскім (ВКЛ) рабіліся з XV ст. (гл. Канстанцкі сабор 1414-1418). Фларэнційская унія (1439), падпісаная з боку Кіеўскай мітраполіі мітрапалітам Ісідорам, была адвергнута ў ВКЛ; аднак шэраг літоўска-наваградскіх мітрапалітаў былі яе прыхільнікамі, у т. л. Грыгорый Балгарын, Місаіл, Іосіф I. На Брэсцкім саборы 1596 года большасць праваслаўных епіскапаў на чале з мітрапалітам Міхаілам Рагозам падтрымала унію. Усе праваслаўныя епархіі, якія ахоплівалі землі Вялікага княства Літоўскага, сталі уніяцкімі (Пінска-Тураўская уніяцкая епархія, Полацкая уніяцкая архіепархія, Смаленская і Уладзіміра-Берасцейская епархіі), а кіраўнікі захавалі тытул мітрапалітаў кіеўскіх з кафедрай у Навагрудку, Вільні, часам у Варшаве (з XVIII ст.).
Дагматычныя, абрадава-літургічныя, іерархічныя і юрыдычныя асновы уніяцтва вызначаны 33 «берасцейскімі артыкуламі», прызнанне якіх з'яўлялася ўмовай для заключэння уніі. Артыкулы былі закліканы ліквідаваць дэзарганізацыю Праваслаўнай Царквы ва ўсіх сферах духоўнага, матэрыяльнага і культурнага жыцця і мелі выразную этнаахоўную накіраванасць. Яны абгаворвалі дзяржаўныя гарантыі памеснасці Уніяцкай Царквы, стваралі перашкоду яе лацінізацыі і паланізацыі, прадугледжвалі захаванне адміністрацыйнай самастойнасці і незалежнасці ад польскага Касцёла, павышэнне сацыяльнага статуса епіскапата, захаванне ўсходне-візантыйскай традыцыі. 3 пачатку існавання Уніяцкая Царква сустрэла моцнае супраціўленне з боку духавенства і свецкіх людзей, пераважна мяшчан (у канцы XVI — пач. XVII ст. іх узначальваў князь Канстанцін Астрожскі), чыя апазіцыйнасць праяўлялася ў розных формах — ад пратэстаў, соймавых дэбатаў, антыуніяцкай палемікі, дзейнасці праваслаўных брацтваў да рознага роду выступленняў аж да паўстанняў: Магілёўскае паўстанне (1618), Віцебскае паўстанне (1623).
Пасля Падзелаў Рэчы Паспалітай 1772, 1792 і 1795 тэрыторыя мітраполіі была падзелена паміж Расіяй, Аўстрыяй і Прусіяй.
Прусія
У 1797 на тэрыторыі, якая апынулася пад уладай Прусіі, была ўтворана супраслеўская ўніяцкая епархія. Але ўжо ў 1807 згодна з умовамі Тыльзіцкага міру Беласточчына была далучана да Расійскай імперыі. Супраслеўская ўніяцкая епархія была скасавана ў 1809, а яе тэрыторыя аб'яднана з Берасцейскай уніяцкай епархіяй.