cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эліс Коўчмэн
З’яўлялася ганаровым членам Alpha Kappa Alpha Sorority, у 1975 годзе была ўведзена ў Залу лёгкаатлетычнай Славы ЗША і ў 2004 годзе ў Амерыканскую залу Алімпійскай славы.
Фёдар Юр’евіч Рамаданаўскі
Фёдар Юр’евіч Рамаданаўскі (Фёдор Ю́рьевич Ромода́новский) (каля 1640 — ), князь, рускі дзяржаўны дзеяч. Прыбліжаны Пятра I з сяр. 1680-х, удзельнік яго забаў. Малады цар прысвоіў Рамаданаўскаму пышнае званне «генералісімуса пацешных войскаў», уласнаручна згаліў яму бараду і пазбавіў старажытнарускага кафтана. У 1686—1717 Рамаданаўскі узначальваў Праабражэнскі прыказ вышуковых спраў, акрамя таго, кіраваў Сібірскім і Аптэкарскім прыказамі. Падчас вайны назіраў за ліццём марцір і гармат, вырабам бомб і інш. вайсковай рыштункі.
Пётр I, адправіўшыся ў 1697 за мяжу, даручыў кіраванне дзяржавай Рамаданаўскаму, прысвоіўшы яму тытул князя-кесара і Яго Вялікасці. Ён таксама павінен быў назіраць за былой кіраўніцай царэўнай Соф’яй. Падчас адсутнасці Пятра здарыўся стралецкае паўстанне, якое было князь-кесарам задушанае. Рамаданаўскі, гэтак жа, як і фельдмаршал граф Б. Шарамецеў, меў права ўваходзіць у кабінет Пятра I у любы час без дакладу. У хатнім жыцці адрозніваўся незвычайна строгім норавам і прытрымваўся старажытнарускіх звычаяў. Так як яго сын Іван быў жанаты на Анастасіі Фёдараўне Салтыковой, сястры жонкі цара Івана V, то Фёдар Юр’евіч быў блізкім сваяком Пятра I.
Мяхоўскі павет
Мяхоўскі павет (powiat miechowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Мехаў. Займае плошчу 676,73 км². Насельніцтва павета складае 49,5 тыс. чалавек.
Шчаўкуны
Назву Шчаўкуны маюць:
Тэракт у ваенным аэрапорце Кабула (2023)
1 студзеня 2023 года адбыўся выбух на кантрольна-прапускным пункце каля ваеннага аэдрома ў Кабуле, размешчанага прыкладна ў 200 метрах ад грамадзянскай міжнароднай паветранай гавані сталіцы Афганістана.
Напярэдадні
Пасля перамогі ісламісцкага руху «Талібан» у афганскім канфлікце (жнівень 2021 года), пачасціліся тэрарыстычныя атакі групоўкі «Ісламская дзяржава» (ІД), якая канкуравала з талібамі за ўладу ў краіне. У большасці выпадкаў нападам падвяргаліся ўзброеныя патрулі і прадстаўнікі шыіцкай меншасці.
Канфлікт выкліканы тым, што баевікі ІД лічаць талібаў здраднікамі артадаксальнасці шарыяту і выступаюць за больш жорсткую інтэрпрэтацыю. Хоць новы ўрад адмаўляўся ў гэта верыць, але яго апаненты зарэкамендавалі сябе як адна з найвялікшых пагроз палітычнай стабільнасці дзяржавы.
Тэракт
Першым аб тэракце паведаміў прадстаўнік Міністэрства ўнутраных спраў рэжыму Талібану Нафі Такур. Выбух на аб’екце, праведзены смяротнікам, адбыўся каля 8 гадзін раніцы ля першых варот ваеннага аэрадрома.
Падчас атакі, паводле слоў Такура, некалькі чалавек загінулі і атрымалі раненні. На наступны дзень, 2 студзеня, групоўка «Ісламская дзяржава» ўзяла на сябе адказнасць за выбух, заявіўшы, што пры тэракце 20 асоб загінулі і 30 атрымалі раненні. Міністэрства ўнутраных спраў краіны абвергла гэтыя лічбы.
Al Jazeera са спасылкай на крыніцу ва ўрадзе талібаў заявіла пра 14 забітых і 18 параненых. Вядома, што ў ліку загінулых былі афіцэры ВПС. Аднак улады афіцыйна ніякіх лічбаў так і не назвалі
Нападнік
Прадстаўнікі Талібану высветлілі асобу падазраванага. За некалькі тыдняў да гэтага ён у пары з іншым баевіком ІД здзейсніў напад на адну са сталічных гасцініц.
Рэакцыя
Тэракт асудзіў Генеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрыш.
Сцяпное (Савецкі раён)
Заснаваны ў 1767 годзе як нямецкая калонія Луй.
Насельніцтва — 12 355 чал. (2021).
Шчаўкуны (сямейства насякомых)
Шчаўкуны (Elateridae) — сямейства жукоў.
Апісанне
Цела жукоў даўжынёй 10—20 мм, часцей плоскае, на пярэднім і заднім канцах звужанае. Вусікі 11-членікавыя, ніце-, піла- або грэбенепадобныя. Пярэдняспінка з адцягнутымі заднімі вугламі. Пярэднягрудзі з грудным адросткам, які ўваходзіць у паглыбленне на сярэднегрудзях. 3 дапамогай гэтага адростка перавернуты на спіну жук падскоквае і пераварочваецца з характэрным шчоўканнем (адсюль назва).
Пашырэнне
У сусветнай фаўне вядома каля 10 тысяч відаў.
Асаблівасці біялогіі
Жукі жывуць на раслінах, якімі кормяцца. Лічынкі-драцянікі развіваюцца ў парахні або глебе. Лічынкі некаторых відаў — драпежнікі, паядаюць лічынак іншых насякомых; многія ўсёедныя, кормяцца расліннай і жывёльнай ежай.
Самкі адкладваюць яйцы ў глебу, лясны подсціл, гнілую драўніну. Праз 2—4 тыдні выходзяць бясколерныя празрыстыя лічынкі, якія да канца вегетацыйнага перыяду ліняюць 3—5 разоў. Жывуць 3—4 гады, праходзяць 14—16 узростаў. Акукліваюцца ўвосень. Жукі паяўляюцца вясною.
Азгент
Азгент — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Азгенцкай сельскай акругі. Код КАТА — 434057100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 975 чалавек (490 мужчын і 485 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1140 чалавек (578 мужчын і 562 жанчыны).
Леанід Сцяпанавіч Герасімовіч
Леанід Сцяпанавіч Герасімовіч (н., Мінск) — беларускі вучоны ў галіне электратэхналогіі і электраабсталявання ў сельскай гаспадарцы. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), акадэмік Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1996-2002), доктар тэхнічных навук (1983), прафесар (1985). Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (1995).
Вікторыя Дрэйвс
Вікторыя «Вікі» Манала Дрэйвс (Victoria "Vicki" Manalo Draves;, Сан-Францыска, Каліфорнія, ЗША — , Палм-Спрынгс, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская скакуха ў ваду, двухразовая алімпійская чэмпіёнка 1948 года.
Нарадзілася ў сям’і выхадца з Філіпін і англічанкі. Пачала спартыўную кар’еру пад дзявочым прозвішчам яе маці — Вікторыя Тэйлар. У 1945 годзе выйгравала срэбра і бронзу на чэмпіянаце ЗША, у тым жа годзе выйшла замуж за свайго трэнера.
Леанід Сцяпанавіч Герасімовіч
Навуковы і практычны ўклад
Распрацаваў навуковыя асновы і новую элементную базу нізкатэмпературнага павярхоўна-размеркаванага (плёнкавага) электранагрэву: электратэхналагічныя сродкі для цеплавой апрацоўкі сельскагаспадарчых харчовых прадуктаў і асяроддзяў, энергазберагальныя сістэмы мікраклімату для жывёл і птушак. Развіў тэорыю і практыку сістэмнага аналізу аграэнергетыкі. Распрацаваў навуковыя асновы аўтаматызаваных сістэм жыўлення раслін на штучных субстратах, у тым ліку з айчыннай сыравіны. Стварыў пры БДАТУ Навукова-вытворчы цэнтр па цяплічнаму агародніцтву, ў выніку дзейнасці якога большасць зімніх цяпліц рэспублікі былі пераведзеныя на энергарэсурсаэфектыўныя аўтаматызаваныя малааб'ёмныя тэхналогіі вырошчвання раслін на штучных субстратах.
Вікторыя Дрэйвс
У 1946—1947 гадах — чэмпіёнка ЗША ў скачках з вышкі, а ў 1948 годзе і з 3-метровага трампліна. На Алімпійскіх гульнях у Лондане (1948) таксама першынствавала ў тых жа дысцыплінах. Была першай амерыканкай азіяцкага паходжання, якая перамагла на Алімпіядах. На 3-метровым трампліне перамога Дрэйвс стала для амерыканак шостай запар на Алімпіядах, пачынаючы з 1920 года.
Леанід Сцяпанавіч Герасімовіч
Навуковы і практычны ўклад
Аўтар больш за 250 навуковых прац, 110 вынаходніцтваў і патэнтаў, больш за 20 кніг і навучальных дапаможнікаў.
Вікторыя Дрэйвс
Пасля Алімпіяды некаторы час выступала ў шоу Бастэра Крабэ. З 1950 года прысвяціла сябе сям’і, выхоўваючы чатырох сыноў (Дэйл, Джэфры, Кім, Дэвід). У 1969 годзе яе імя было ўключана ў міжнародную Залу славы водных відаў спорту.
IC 2253
IC 2253 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стары Люботынь (гміна)
Ста́ры Любо́тынь (Stary Lubotyń) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Люботыні. Плошча гміны складае 109,16 км². Станам на 2012 год у гміне Стары Люботынь пражывалі 3991 чалавек, шчыльнасць — 37 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Галоўная старонка/Пясочніца
<templatestyles src="Шаблон:ГС/styles.css" /> <div style="margin:10px 0px 10px 0px;-moz-box-shadow:1px 1px 1px rgba(0, 0, 0, 0.1);-webkit-box-shadow:1px 1px 1px rgba(0, 0, 0, 0.1);box-shadow:1px 1px 1px rgba(0, 0, 0, 0.1);background:#f9f9f9;padding:5px;"> <div style="margin:10px 0px 10px 0px;-moz-box-shadow:1px 1px 1px rgba(0, 0, 0, 0.1);-webkit-box-shadow:1px 1px 1px rgba(0, 0, 0, 0.1);box-shadow:1px 1px 1px rgba(0, 0, 0, 0.1);background:#FFFFFF;padding:5px;">
Барана-д’Іскія
Барана-д'Іскія (Barano d'Ischia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Неапаль.
Насельніцтва складае 9793 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 890 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 80070. Тэлефонны код — 081.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іосіф Міхайлавіч Багдзевіч
Іосіф Міхайлавіч Багдзевіч (нар., Васілішкі, , Гродзенская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне аграхіміі і сельскагаспадарчай радыеэкалогіі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), акадэмік Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1994), замежны член Украінскай акадэміі аграрных навук (2002), доктар сельскагаспадарчых навук (1992), прафесар (1992). Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (1997).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1960). З 1966 года навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі, з 1971 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце Беларускага НДІ глебазнаўства і аграхіміі, у 1980—2005 гадах дырэктар Інстытута глебазнаўства і аграхіміі НАН Беларусі. Са студзеня 2006 года загадчык аддзела ўрадлівасці глебаў і лабараторыяй маніторынгу ўрадлівасці глебаў і экалогіі гэтага інстытута.
Міжнародная прэмія саюза вытворцаў калію (1995). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «Стварэнне комплекса вучэбнай літаратуры па аграхіміі для вышэйшых і сярэдніх спецыяльных сельскагаспадарчых навучальных устаноў».
Іаан IV Ласкарыс
Іаан IV Ласкарыс (Ιωάννης Δ΄ Λάσκαρις) (25 снежня 1250 — каля 1305) — сын Нікейскага імператара Феадора II Ласкарыса (памёр у 1259 годзе), застаўся пасля смерці бацькі малалетнім.
Апякунства над ім і рэгенцтва сілай захапіў Міхаіл VIII Палеалог, у 1259 годзе абвясціў сябе імператарам-суправіцелем. Пасля вяртання Канстанцінопаля ад лацінаў, Міхаіл асляпіў 11-гадовага Іаана ў канцы 1261 года і зняволіў яго ў крэпасць Дакібіз. Аб часе смерці Іаана няма дакладных дадзеных: ён быў жывы яшчэ ў 1290 годзе, калі яго наведаў сын Міхаіла Андронік II Палеалог, з мэтай дамагчыся прызнання спадчынных сваіх правоў на імперскі трон.
Наватаргскі павет
Наватаргскі павет (powiat nowotarski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Новы Тарг. Займае плошчу 1474,66 км². Насельніцтва павета складае 190,6 тыс. чалавек.
Званіца (рака)
Званіца — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дрыса (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 52 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰. Выцякае з возера Званае за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Званае, вусце за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Новыя Замшаны. Цячэ па забалочанай лясістай мясцовасці.
У басейне ракі азёры Чорнае, Колпіна, Віднае, Маставуха, Акно, Крэніца, Торклі, Вялікі Кілавец, Чалонак і інш.
Васіль Іларыёнавіч Зайцаў
Васіль Іларыёнавіч Зайцаў (, Белгарад —, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1941 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Член КПСС з 1945 года. Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года.
Творчасць
Асноўныя працы: праекты помнікаў загінулым савецкім воінам у наваколлях г. Бытама (ПНР, 1945), гасцініц у Бабруйску, Полацку (1951), будынкі Галоўрыбпрама, ляснога тэхнікума на Ленінскім праспекце (1952), жылых дамоў па вул. Камсамольскай (1948) і Горкага (1950) у Мінску.
Аляксандр Сямёнавіч Азончык
Аляксандр Сямёнавіч Азончык (партызанская мянушка «Лялін» ) (28 ліпеня (10 жніўня) 1908 — 8 лютага 1995) — удзельнік партызанскага руху ў Вілейскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны, камандзір партызанскага атрада «Патрыёт» брыгады імя Будзённага Беларускага штаба партызанскага руху, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
З 1922 года працаваў у сельскай гаспадарцы, з 1939 года ў органах НКУС. У ліпені 1941 года арганізаваў партызанскую дыверсійную групу, якая з чэрвеня 1942 дзейнічала ў складзе атрада імя Будзёнага. Са снежня 1943 камандзір партызанскага атрада «Патрыёт» у партызанскай брыгадзе імя С. М. Будзённага Вілейскага партызанскага злучэння. Атрад пад яго камандаваннем правёў 439 баявых аперацый, Азончык удзельнічаў у 185 аперацыях, пусціў пад адхон 47 варожых эшалонаў.
У 1944—1957 гг. на савецкай рабоце.
Амон
Амон (егіп. imn — «схаваны», «таемны») — старажытнаегіпецкае боства.
Этымалогія імя
Егіпцяне тлумачылі яго імя як «патаемны, нябачны», ён атаясамліваўся з нябачным подыхам паветра. Іншае тлумачэнне выводзіць яго імя ад лівійска-берберыйскага слова «аман» (вада), верагодна таму Амон як старажытны бог тварэння ўшаноўваўся ў выяве гусака.
Амон у перыяд Старажытнага і Сярэдняга царстваў
Ужо ў «Тэкстах пірамід» Амон разам са сваёй жонкай Амаўнэт узгадваецца як старажытны бог — прабог. Але толькі з часоў XI дынастыі яго пачынаюць лічыць богам Фіваў. Першапачаткова быў блізкі да бога вайны Монту, які пры фараонах XI дынастыі Сярэдняга царства (каля ХХІ ст. да н.э.) лічыўася адным з галоўных бостваў фіванскага пантэону. Калі ўзвышаецца XII дынастыя (ХХ-XVIII ст. да н.э.), Амона амоесамліваюць з Монту (Амон-Ра-Монту) і хутка выцясняе яго культ. У перыяд Сярэдняга царства з Амонам атоесамліваецца таксама бог урадлівасці Мін.
Узвышэнне Амона
У перыяд фіванскай XVIII дынастыі Новага царства (XVI—XIV стст да н.э.) галоўны фіванскі бог Амон робіцца богам усяго Егіпта, яго культ ператвараецца ў дзяржаўны. Ён атоесамліваецца з богам сонца Ра (Амон-Ра), ушаноўваецца як «цар усіх багоў» (грэч. Амон-Ра-Сонтэр, егіп. Амон-Ра-несут-нечер), лічыцца богам — стваральнікам усяго існага, узначальвае геліопальскую энеаду і гермопальскую агдааду багоў. Гімны Амону таго перыяду сцвярджаюць: «Выйшлі людзі з вачэй яго, сталі багі з вуснаў яго», «ты адзін валодаеш мноствам рук, ты распасціраеш іх да тых, хто любіць цябе», указваюць, што ён «уладар свету, ён валодае ўсёй зямлёй, у яго руках спісы угоддзяў і вяроўка дзеля абмеру палёў». Нарэшце, Амона лічылі богам, «які застаецца ва ўсіх рэчах», як і «ба» (душа) ва ўсіх з’явах. У Амоне нябачна існуюць усе багі, людзі, прадметы. З Амонам атоесамліваюцца Хапі (Амон-Хапі), Гор (Амон-Ра-Гарахуці), Птах, Себек, Нун, Херпі, Хнум і іншыя. У Фівах знаходзіўся буйнейшы ва ўсім Егіпце храм Амона — Карнакскі. У дзень «Прыгожага свята даліны», прысвечанага Амону, із храма выносілі статую. Боства, якое яна ўвасабляла, вымаўляла ў гэты дзень сваю волю, вырашала спрэчныя справы.
Захоп Егіпта нубійцамі, а потым лівійцамі (XXV Кушыцкая і XXII Лівійская дынастыі), падпарадкаванне Егіпта асірыйцам (671—663 гг. да н.э.) і персам (525—332 гг. да н. э.) не разбурылі культ Амона, але цэнтр яго культу быў перанесены жрацамі ў горад Таніс, старажытную сталіцу Егіпта ў дэльце Нілу.
Амон і фараон Егіпта
Паводле запісаў на сценах храма царыцы Хатшэпсут, афіцыйна абвяшчалася, што кожны фараон народжваецца ад шлюбу царыцы-маці і бога Амона, які наведвае яе ў выглядзе мужа. Фараоны (у тым ліку Рамзэс II) абвяшчаюцца ад імя Амона, богу кожны раз прыпісваюцца словы: «Гэта сапраўдны сын плоці маёй, абаронца на пасадзе маім, уладар Егіпта». Амон прыносіць перамогі войску фараона. Прыводзіцца тэкст, які ўяўляе сабой зварот Амона да фараона-заваёўніка Тутмаса III: «Я даю табе моц і перамогі над усімі чужынскімі краінамі… Я зрыньваю тваіх ворагаў пад твае сандалі». Таксама Амон нібыта зрыньвае да ног Аменхатэпа III (1388—1351 гг. да н. э.) усе краі свету, які ў міласці сваёй адорвае іх «подыхам жыцця». Амон і фараон Егіпта — адзінае цэлае, уладары свету, яго руплівыя кіраўнікі. У аснове мыслення егіпцян ляжала ўзаемасувязь боскай і фараонскай улады: Амон забяспечваў існаванне цара, цар ахоўваў цыклічнасць бясконцага быцця бога.
«Везір для бедных»
Аднак Амон быў не толькі абаронцам фараона, але і апекуном усіх простага народу. Яго называлі «вязір для бедных», малітвы змяшчалі тэкст: «Вялікія заклікаюць да цябе, маленькія шукаюць цябе», "«Амон, звярні вуха твае таму, хто бедны ў судзе… Амон можа быць вязірам, каб вызваліць бедняка». Такому «Амону, які слухае выпрашальнага» ўзводзіліся шматлікія стэлы, часта ўпрыгожаныя выявамі вушэй бога, якія «ўслухваюцца ў малітвы нешчаслівага, адгукаюцца на заклік нешчаслівага, даюць подых жыцця нешчасліваму».
Жрэцтва і храмы
Вярхоўны жрэц харама Амона ў Карнаке насіў тытул хем нечэр тэпі эн Амон, альбо «першы раб бога Амона», ён меў шмат служак і зямлі. У час III Пераходнага перыяду кіраванне храмам было ўскладзена на вярхоўную жрыцу, «супругу бога», якая давала аброк бясшлюбнасці і выбірала сабе пераемніцу з ліку дочак кіруючага фараона. Апошняя вядомая «жонка бога», Анхнеснеферыба II узначальвала культ Амона да заходу Егіпта персамі ў 525 г. да н.э.
У перыяд Новага царства вялікі ўплыў меў аракул Амона Карнакскага, з дапамогай якога вырашаліся галоўныя дзяржаўныя справы, а таксама абіраліся кандыдаты на пасаду вярхоўнага жраца Амона. Ва оазісе Сіва жыў іншы не меней уплывовы аракул, які абвясціў Аляксандра Македонскага сынам бога Амона.
Амон за межамі Егіпта
Культ Амона распаўсюдзіўся таксама на Лівію і Нубію (царства Куш), дзе таксама набыў дзяржаўны характар. Галоўны храм нубійскага Амона знаходзіўся ў Напаце. У гэтым храме аракулы абіралі цара, які пасля каранацыі наведваў свяцілішчы Амона ў Гемпатоне і Пнубсе, дзе падцвярджалася яго абранне.
Выявы бога
Часцей за ўсё Амона малявалі ў выглядзе чалавека ў кароне, с двума высокімі пер’ямі і сонечным дыскам, часам — з галавой барана з закручанымі рогамі — апошні лічыўся яго свяўчэннай жывёлай. Таксама яго малявалі ў выглядзе змяі, прычым у гэтым выпадку яго называлі Кематэф («той, які завяршае свой час»).
Элінізацыя культу
У Эліністычны перыяд, калі Егіпет узначальвала грэчаская дынастыя Пталемеяў, а антычныя культура распаўсюджвалася на многія раёна Міжземнамор’я, культ Амона зліўся з культам Зеўса, утварыўшы боства Зеўс-Амон. Ён стаў галоўным боствам афрыканскай Кірэны, яго культы назіраліся таксама ў Грэцыі.
Кругліца (Кругліцкі сельсавет)
Кру́гліца (, Круглица) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1669 годзе ў складзе Аршанскага павета ВКЛ.
Слых
Слыхавая сэнсорная сістэма служыць для ўспрымання і аналізу гукавых ваганняў знешняга асяроддзя. Яна набывае ў чалавека асабліва важнае значэнне ў сувязі з развіццём маўленчых зносін. Дзейнасць слыхавой сэнсорнай сістэмы мае таксама значэнне і для ацэнкі часавых інтэрвалаў — тэмпу і рытму рухаў. Слыхавая сэнсорная сістэма складаецца з наступных аддзелаў:
Атрыманыя звесткі паступаюць у патроенае поле ніжнецемянной зоны, дзе інтэгруюцца з іншымі формамі інфармацыі.
Вонкавае вуха
Вонкавае вуха з'яўляецца апаратам, які ўлоўлівае гук. Гукавыя ваганні ўлоўліваюцца вушнымі ракавінамі і перадаюцца па вонкавым слыхавым праходзе да барабаннай перапонкі, якая адлучае вонкавае вуха ад сярэдняга.
Улоўліванне гуку і ўвесь працэс слухання двума вушамі — бінаўральны слых — мае значэнне для вызначэння напрамку гуку.
Гукавыя ваганні, якія ідуць узбоч, даходзяць да бліжэйшага вуха некалькі раней, чым да іншага. Гэтай маленькай розніцы ў часе прыходу гуку дастаткова, каб вызначыць яго напрамак.
Сярэдняе вуха
Сярэдняе вуха з'яўляецца апаратам, які праводзіць гук. Яно ўяўляе сабою паветраную поласць, якая праз слыхавую (Яўстахаву) трубу злучаецца з поласцю насаглоткі. Ваганні ад барабаннай перапонкі праз сярэдняе вуха перадаюць злучаныя адно з адным 3 слыхавыя костачкі — малаточак, кавадла і стрэмечка, а апошняе праз перапонку авальнага акна перадае гэтыя ваганні вадкасці, размешчанай ва ўнутраным вуху, — перылімфе. Дзякуючы слыхавым костачкам, амплітуда ваганняў памяншаецца, а моц павялічваецца, што дазваляе прыводзіць у рух слуп вадкасці ва ўнутраным вуху. Пры моцных гуках адмысловыя цягліцы памяншаюць рухомасць барабаннай перапонкі і слыхавых костачак, адаптуючы слыхавы апарат да такіх змен раздражняльніка і засцерагаючы ўнутранае.
Дзякуючы злучэнню праз слыхавую трубу паветранай поласці сярэдняга вуха з поласцю насаглоткі ўзнікае магчымасць выраўноўвання ціску па абодвух баках барабаннай перапонкі, што прадухіляе яе разрыў пры значных зменах ціску ў знешнім асяроддзі — пры апусканні пад ваду, пад'ёме на вышыню, стрэлах і інш. Гэта называецца барафункцыяй вуха.
Унутранае вуха
Унутранае вуха з'яўляецца гукаўспрымальным апаратам. Яно знаходзіцца ў пірамідцы скроневае косці і ўтрымлівае ўлітку, які ўтварае 2,5 спіральных віткі. Уліткавы канал падзелены дзвюма перагародкамі асноўнай і вестыбулярнай мембранамі на 3 вузкія хады: верхні (вестыбулярная лесвіца), сярэдні (перапоначны канал) і ніжні (барабанная лесвіца). На вяршыні ўліткі маецца адтуліна, якая злучае верхні і ніжні каналы ў адзін, праходзячы ад авальнага акна да вяршыні ўліткі і далей да круглага акна. Поласць яго запоўненая вадкасцю — перылімфай, а поласць сярэдняга перапоначнага канала запоўненая вадкасцю іншага складу — эндалімфай. У сярэднім канале размешчаны гукаўспрымальны апарат — Кортыеў орган, у якім знаходзяцца механарэцэптары гукавых ваганняў — валасковыя клеткі.
Успрыманне гуку
Успрыманне гуку заснавана на двух працэсах, якія адбываюцца ва ўлітцы: Гукавыя ваганні, якія паступаюць ва ўнутранае вуха праз авальнае акно, перадаюцца перылімфе, а ваганні гэтай вадкасці прыводзяць да зрушэння асноўнае мембраны. Ад вышыні гуку залежыць вышыня слупа вагальнай вадкасці і адпаведна месца найбольшага зрушэння асноўнай мембраны: гукі высокай частаты даюць найбольшы эфект на пачатку асноўнай мембраны, а нізкіх частот — даходзяць да вяршыні ўліткі. Такім чынам, пры розных па частаце гуках узбуджаюцца розныя валасковыя клеткі і розныя нервовыя валокны, т. б. здзяйсняецца прасторавы код. Павелічэнне моцы гуку прыводзіць да павелічэння ліку ўзбуджаных валасковых клетак і нервовых валокнаў, што дазваляе адрозніваць інтэнсіўнасць гукавых ваганняў. Валасінкі рэцэпторных клетак унураныя ў покрыўную мембрану. Пры ваганнях асноўнай мембраны пачынаюць ссоўвацца валасковыя клеткі, якія змешчаныя на ёй, і іхнія валасінкі механічна раздражняюцца покрыўнай мембранай. У выніку ў валасковых рэцэптарах узнікае працэс узрушанасці, які па аферэнтных валокнах накіроўваецца да нейронаў спіральнага вузла ўліткі і далей у ЦНС.
Адрозніваюць касцявую і паветраную праводнасць гуку. У звычайных умовах у чалавека пераважае паветраная праводнасць — правядзенне гукавых ваганняў праз вонкавае і сярэдняе вуха да рэцэптараў унутранага вуха. У выпадку касцявой праводнасці гукавыя ваганні перадаюцца праз косці чэрапа непасрэдна ўлітцы (напрыклад, пры ныранні, падводным плаванні).
Чалавек звычайна ўспрымае гукі з частатой ад 15 да 20000 Гц (у дыяпазоне 10—11 актаў). У дзяцей верхняя мяжа сягае да 22000 Гц. Найбольш высокая адчувальнасць выяўлена ў вобласці частот ад 1000 да 3000 Гц. Гэтая вобласць адпавядае частотам музыкі і чалавечай мовы, якія сустракаюцца больш часта.
IC 2254
IC 2254 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Праведнікі
«Праведнікі» (Les Justes) — п'еса французскага пісьменніка Альбера Камю, напісаная ў 1948—1949 гадах. Прэм'ера п'есы адбылася 15 снежня 1949 у парыжскім тэатры Хеберто.
Сюжэт
Дзеянне адбываецца ў 1905 годзе ў Маскве. Група сацыял-рэвалюцыянераў плануе забойства вялікага князя Сяргея Аляксандравіча, кіраванне якога атаясамліваецца з дэспатызмам і тыраніяй. Іван Каляеў, малады тэрарыст, мусіць кінуць загадзя падрыхтаваную бомбу. Кожны з удзельнікаў групы мае сваю ролю, у тым ліку і Дора, якая начыняе прыстасаванне для забойства князя.
Дзея першая
На явачнай кватэры тэрарыстаў Аненкаў, Сцяпан, Дора, Воінаў і Каляеў, якія належаць да рэвалюцыйнай групы плануюць здзейсніць забойства вялікага князя Сяргея Аляксандравіча, калі той будзе ехаць у тэатр. Іван Каляеў павінен кінуць першую бомбу, а Аляксей Воінаў — другую. Паміж Іванам Каляевым і Сцяпанам Фёдаравым завязваецца спрэчка, якая люструе адрозненне поглядаў Альбера Камю (Каляеў) ад меркаванняў Жан-Поля Сартра (Сцяпан).
Дзея другая
Дора і Аненкаў назіраюць за хадой аперацыі з кватэры. Выбух не адбваецца. Праз некаторы час Каляеў вяртаецца на кватэру і тлумачыць, што ён не здолеў кінуць бомбу, таму што ў вялікакняжацкай карэце знаходзіліся яго пляменнік і пляменніца. Сцяпан Фёдараў моцна абураецца невыкананнем пастаўленай задачы і палемізуе з Каляевым, адзначаючы, што «тысячы расійскіх дзяцей будуць яшчэ гадамі паміраць ад голаду» праз тое, што Каляеў не забіў гэтых двух дзяцей. Паводле агульнай дамоўленасці яны вырашаюць адкласці замах на паслязаўтра.
Дзея трэцяя
Двумя днямі пазней Каляеў ізноў спрабуе забіць вялікага князя і дасягае гэтага, пасля чаго яго неадкладна арыштоўваюць і кідаюць на зняволенне ў Пугачоўскую вежу Бутырскай турмы.
Дзея чацвёртая
У Бутырскай турме Каляеў знаёміцца з іншым арыштантам па імені Фока, які, дзеля скарачэння свайго тэрміну, працуе вешальнікам асуджаных на смерць (за аднаго павешанага яму скасоўваюць адзін год з'янволення). Пасля гутракі з Фокай уваходзіць Скуратаў, начальнік паліцэйскага дэпартамента. Ён размаўляе з Каляевым, раючы яму падпісаць пакаянне ва ўчыненым, але той катэгарычна адмаўляецца. Затым Каляева наведвае вялікая княгіня, жонка забітага Сяргея Аляксандравіча, у размове з якой Іван Каляеў бачыць чалавечы бок свайго забойства. Вялікая княгіня прапаноўвае яму ўзамен на сваё жыццё прызнаць сябе забойцам чалавека, а не рэвалюцыянерам. Калеяў быў крануты размовай з вялікай княгіняй, але застаўся непахісным, бо лічыў забойства вялікага князя толькі актам справядлівасці. Затым ізноў уваходзіць Скуратаў і ставіць настпуную ўмову: альбо Каляеў здраджвае сваім сябрам і паведамляе іх месцазнаходжанне, альбо Скуратаў публікуе газетны артыкул, у якім муісць паведаміцца, што Каляеў пакаяўся ў сваіх учынках перад вялікай княгіняй. Каляеў адмаўляецца ад усіх прапановаў.
Дзея пятая
У ноч смяротнага пакарання Каляева Аненкаў, Дора і Сцяпан чакаюць пра яго звестак. Воінаў вяртаецца з-за гэтай жа прычыны. Некаторыя мяркуюць, што Каляеў, мажліва, здрадзіў ім, каб уратаваць сваё жыццё, але Дора цвёрда ўпэўненая, што гэта не праўда. Яе ўпэўненасць хутка пяцвярджаецца навіной аб смерці Каляева. Адгутэль, Дора, найбольш мягкі член групы, становіцца прыналежнай хутчэй да пункту гледжання Сцяпана. Яна прагне акунуцца ў тэрарызм і звергнуць тыранію, каб знайсці і ўз'яднацца з Каляевым у смерці.
Аляксандр Анатолевіч Кобец
Аляксандр Кобец (нар., ) — былы беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная
Выхаванец салігорскай ДЮСШ, кар’еру пачынаў у Другой лізе ў складзе клуба «Старыя Дарогі». Пазней шэсць гадоў гуляў за барысаўскі БАТЭ, з якім двойчы станавіўся чэмпіёнам краіны. Потым гуляў за «Гомель» і «Віцебск».
У студзені 2011 года падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам», дзе стала выступаў у асноўным складзе.
У сакавіку 2013 года перайшоў у мазырскую «Славію». Спачатку не трапляў у аснову і толькі зрэдку выхадзіў на замену. У канцы сезону, аднак, стаў з’яўляцца ў стартавым складзе каманды, але не здолеў выратаваць яе ад вылету ў Першую лігу.
Па заканчэнні сезону 2013 пакінуў «Славію», але перад пачаткам новага сезону вярнуўся ў яе склад і стаў адным з лідараў клуба ў Першай лізе. У выніку дапамог клубу вярнуцца ў элітны дывізіён. Сезон 2015 пачаў, выходзячы на замену, але неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе мазыран. У сезоне 2016 з’яўляўся на полі нерэгулярна, і па заканчэнні сезону пакінуў каманду і завяршыў кар’еру.
Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Эліс Бакай
Клубная кар’ера
У студзені 2009 года за 100 тысяч еўра перайшоў у тыранскае «Дынама», стаўшы найдаражэйшым іграком у гісторыі клуба. Дзякуючы добрым выступленням за клуб двойчы прызнаваўся іграком года ў Албаніі. У студзені 2011 года перайшоў у бухарэсцкае «Дынама», а ў лютым 2012 года стаў іграком адэскага «Чарнаморца». Трывала выступаў у складзе ўкраінскага клуба, гуляў у групавым раўндзе Лігі Еўропы, аднак у сакавіку 2014 года ў сувязі з пачаткам хваляванняў ва Украіне разам з іншымі легіянерамі пакінуў адэскі клуб. Вярнуўшыся на радзіму, не замацаваўся ў клубах «Кукесі» і «Скендэрбэў», пасля чаго ў ліпені 2014 года перайшоў у «Тырану», дзе паспяхова правёў два гады, за выключэннем жніўня 2015 года, калі кораткачасова быў іграком «Хапаэля» з Раананы.
У ліпені 2016 года падпісаў двухгадовы кантракт з харвацкім клубам «Спліт», аднак ужо ў лістападзе таго ж года пакінуў яго з-за фінансавых праблем. Вярнуўшыся ў Албанію, зноў стаў трэніравацца з «Тыранай», аднак з-за санкцый УЕФА, якая забараніла клубу рэгістраваць трансферы, так і не стаў іграком сталічнага клуба і пазней папоўніў склад шкодэрскай «Влазніі». У жніўні 2017 года ў якасці свабоднага агента перайшоў у склад дзеючага чэмпіёна Албаніі «Кукесі», дзе стаў адным з асноўных ігракоў, з 12 галамі ішоў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату.
У сакавіку 2018 года перайшоў у беларускі клуб «Шахцёр» з Салігорска. У салігорскай камандзе стаў адным з лідараў. У снежні 2018 года падоўжыў кантракт з «Шахцёрам». У сезоне 2019 заставаўся адным з вядучых ігракоў каманды, толькі з кастрычніка з-за траўмы амаль не з’яўляўся на полі. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Шахцёр».
У студзені 2020 года падпісаў двухгадовы кантракт з брэсцкім «Дынама». З-за траўмы прапусціў большую частку сезона 2020. У снежні 2020 года перайшоў у іншы брэсцкі клуб — «Рух», дзе пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Рух», пасля чаго завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
21 лістапада 2007 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Албаніі ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2008 супраць Румыніі (1:6), выйшаўшы на замену ў другім тайме.
Красная (Лідскі раён)
Кра́сная (, Красная) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Паводле вопісу парафій Лідскага дэканату ў 1784 г. вёска ўласнасць князя Караля Станіслава Радзівіла, ваяводы віленскага, належала да Беліцкага двара, у дзяржанні Мараўскага.
На пачатку XX ст. — вялікая вёска Беліцкай воласці Лідскага павета, 594 жыхары, 620 дзесяцін зямлі. 3 18 сакавіка 1921 да верасня 1939 г. — у складзе Польшчы, вёска Беліцкай гміны Лідскага павета. У 1921 г. 93 жылыя пабудовы, 502 жыхары. З 12 кастрычніка 1940 года па 26 чэрвеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Парэцкага сельсавета Жалудоцкага раёна (з 17 красавіка 1962 года Лідскага раёна).
Гаспадарка
Ферма буйной рагатай жывёлы.
Раман Рагінскі
Раман Рагінскі (Roman Rogiński) ( — адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гг. у Польшчы, Літве і Беларусі.
Біяграфія
У 1861 г. скончыў Варшаўскую рэальную гімназію. 3-за пагрозы арышту за ўдзел у маніфестацыях у Варшаве эмігрыраваў у Парыж. Вучыўся ў вайсковай школе ў Генуі. У 1862 г. вярнуўся ў Варшаву, прызначаны камісарам ад Цэнтральнага нацыянальнага камітэта ў Варшаве па Падляшскім ваяводстве. 23 студзеня 1863 г. зрабіў няўдалую спробу авалодаць Бялай. 7 лютага 1863 удзельнічаў у, пасля рушыў у глыб Беларусі. 13 лютага 1863 г. заняў Пружаны, дзе захапіў зброю і амуніцыю, 25— 26 лютага 1863 г. разбіты каля в. Баркі. 3 сакавіка 1863 г. узяты ў палон у Тураве. Смяротны прыгавор ад 23 жніўня 1863 г. заменены на 20 гадоў катаргі, якую адбываў ва Усолле (Пермская губерня). У 1868 г. пераведзены на пасяленне, жыў у Верхняудзінску (Забайкальская вобласць), Віціме, Іркуцку. У 1892 г. вярнуўся на радзіму. Аўтар успамінаў аб падзеях 1863——1864 гг.
Аксуат (Жанакарганскі раён)
Аксуат — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Азгенцкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 33 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Жанакарган. Код КАТА — 434057300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 551 чалавек (278 мужчын і 273 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 565 чалавек (286 мужчын і 279 жанчын).
Поўны ўспамін
«Поўны ўспамін» (Total recall) — амерыканскі фантастычны фільм 1990 года рэжысёра Пола Верховена з Арнольдам Шварцэнэгерам у галоўнай ролі. Зняты па апавяданні Філіпа Дзіка «», намінаваны на дзве прэміі «Оскар».
Сюжэт
Жыццё простага працоўнага хлопца Дага Куэйда сумнае і аднастайнае. Таму, каб хоць неяк ускалыхнуць будні, ён вырашае скарыстацца паслугамі камерцыйнай кампаніі, якая за пэўную плату пасылае ў яго мозг імпульсы, якія ствараюць поўную ілюзію таго, што ён перажыў ашаламляльныя прыгоды на Марсе. Усё б добра, але пасля сеансу Дагу зусім немагчыма зразумець, хто ж ён на самой справе — просты працоўны або спецыяльны агент, які выконвае шпіёнскую місію. Яго баяцца, яго жадаюць забіць, на яго адчынены сезон палявання; нават каханая жонка спрабуе згарнуць яму шыю. Цяпер, каб выжыць, яму неабходна ўспомніць усё.
Новасандэцкі павет
Новасандэцкі павет (powiat nowosądecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Малапольскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Новы Сонч. Займае плошчу 1550,24 км². Насельніцтва павета складае 213,5 тыс. чалавек.
Катастрофа Як-42 пад Яраслаўлем
Катастрофа Як-42 пад Яраслаўлем — авіяцыйная катастрофа самалёта Як-42 7 верасня 2011 года. Самалёт, які накіроўваўся па маршруце Яраслаўль — Мінск, праз 500 метраў ад пачатку палёту ўпаў на беразе ракі Токша. У катастрофе загінулі 43 асобы — 7 членаў экіпажа, гульцы і трэнерскі штаб хакейнага клуба «Лакаматыў Яраслаўль». Сярод іх былі і тры беларусы: хакеісты Руслан Салей і Сяргей Астапчук, а таксама трэнер па фізпадрыхтоўцы.
Экіпаж самалёта
Экіпаж складаўся з васьмі чалавек:
Хакеісты
Па інфармацыі LifeNews, з каманды выжыў толькі Аляксандр Галімаў, які патрапіў у рэанімацыйнае адзяленне адной з яраслаўскіх бальніц з апёкамі 80% цела. Ён памёр у бальніцы 12 верасня.
Авіяцыйны комплекс радыёвыяўлення і навядзення
Авіяцыйны комплекс радыёвыяўлення і навядзення  — электронная сістэма разведкі і кіравання, якая ўсталёўваецца на лятальным сродку і прызначаная для далёкага выяўлення аб’ектаў праціўніка (у паветры, на зямлі, на вадзе), навядзення на іх сродкаў паражэння або перахопу, а таксама каардынацыі дзеянняў сіл саюзнікаў і сумежных задач. Падобныя сістэмы разлічаны на выкарыстанне ў баявых дзеяннях.
У рускамоўнай літаратуры выкарыстоўваецца скарачэнне ДРЛОиУ (система дальнего радиолокационного обнаружения и управления — «сістэма далёкага радыёлакацыйнага выяўлення і кіравання»), у англамоўнай — AEW&C (airborne early warning and control — «ранняе папярэджанне і кіраванне ў паветры»). Спрошчаныя сістэмы, якія ажыццяўляюць толькі выяўленне мэтаў, але не кіраванне, абазначаюцца як ДРЛА (система дальнего радиолокационного обнаружения — «сістэма далёкага радыёлакацыйнага выяўлення») (AEW, airborne early warning — «ранняе папярэджанне ў паветры») і адрозніваюцца якасцю дапаможнай апаратуры, сістэм сувязі, а таксама колькасцю аператараў. Часта ўжываецца тэрмін АВАКС [ а в а́ к с ] (AWACS, airborne warning and control system — «авіяцыйная сістэма папярэджання і кантролю»), які стаў сінонімам AEW&C, але першапачаткова абазначаў канкрэтную сістэму для самалётаў. У беларускай мове выкарыстоўваецца абрэвіятура з рускамоўнай назвы: адпаведна ДРЛВ і ДРЛВіК.
Апісанне
Структурна ўсе авіяцыйныя комплексы радыёвыяўлення і навядзення складаюцца з лятальнага апарата (часцей за ўсё самалёт, аднак існуюць серыйныя сістэмы, якія базуюцца на верталётах і нават на дырыжаблях ), магутнага радыёлакатара, дапаможнай апаратуры і сродкаў сувязі. Лятальны апарат выбіраецца з тым разлікам, каб у яго фюзеляжы хапіла месца для апаратуры і аператараў, а магутнасць электрасістэмы дазваляла засілкоўваць РЛС. Гэта абумоўлівае выбар у якасці носьбітаў серыйных або бамбардзіроўшчыкаў (хоць існуюць і лятальныя апараты, створаныя адмыслова пад гэта прымяненне — напрыклад, палубны ).
Найбольш выкарыстанай цяпер з’яўляецца кампаноўка, упершыню выкарыстаная ў 1941 годзе на эксперыментальным, пры якой антэна радыёлакатара размешчана над фюзеляжам, а камплект апаратуры і персанал — у грузавым адсеку. Пазней такая кампаноўка была ўжытая ў савецкім комплексе «Ліяна» — самалёце ДРЛВ. Аднак існуюць і іншыя варыянты размяшчэння абсталявання — выкарыстанне падоўжных або вярчальных плоскасцяў ; антэн, разнесеных па корпусу лятальнага апарата.
Вялікая магутнасць радыёлакатара дае магчымасць праводзіць далёкае выяўленне і суправаджэнне цэляў, знаходзячыся па-за зонай дзеяння большасці комплексаў стацыянарнай СПА і супрацьпаветраных ракет знішчальнай авіяцыі праціўніка. Аднак сам комплекс раыдёвыяўлення добра прыкметны для праціўніка (бо з’яўляецца крыніцай магутнага радыёхвалевага выпраменьвання, а таксама радыё- і ІЧ-кантрастны), невялікія хуткасці і непаваротлівасць самалётаў-носьбітаў робяць іх зручнай мішэнню, а высокая значнасць і кошт такіх сістэм азначае, што авіяцыйныя комплексы радыёвыяўлення з’яўляюцца высокапрыярытэтнымі цэлямі. Усё гэта прыводзіць да таго, што ў рэальных умовах комплексы радыёвыяўлення без прыкрыцця сістэмамі СПА або знішчальнай авіяцыяй не прымяняюцца.
Вушкі
Ву́шкі — традыцыйная мучная страва беларускай і польскай кухні, блізкая да варэнікаў, калдуноў і г.д.
Запякаюцца на блясе, адварваюцца ў падсоленай вадзе або смажацца на алеі, змяшчаюць розныя начынкі. Падаюцца да булёнаў, супоў і г.д. Традыцыйны дадатак да баршчу ў час вігіліі, у гэтым выпадку найчасцей гатуюцца з грыбным фаршам. Назва паходзіць ад формы, якая нагадвае чалавечае вуха. Могуць быць і самастойнай стравай, у тым ліку дэсертнай.
Шчацінкасківічныя
Шчацінкасківічныя (Chaetognatha) — тып марскіх беспазваночных жывёл.
Апісанне
Даўжыня ад 5 мм да 10 см. Цела стрэлкападобнае, шклопадобна-празрыстае. Падзелена на галаўны, тулаўны і хваставы аддзелы; аблямаванае бакавымі (парнымі) і хваставымі плаўнікамі. На галаве — рот, органы пачуццяў і 2 бакавыя групы серпападобных хапальных шчацінак (адсюль назва). Маецца прымітыўная крывяносная сістэма, кроў бясколерная. Дыхальнай і выдзяляльнай сістэм няма.
Пашырэнне
Вядома звыш 100 відаў. Пашыраны ва ўсіх морах. Пераважна планктонныя, ёсць донныя віды. Найбольш вядомая.
Асаблівасці біялогіі
Гермафрадыты. Развіццё прамое.
Кормяцца планктоннымі беспазваночнымі, зрэдку маляўкамі рыб.
Казола-дзі-Наполі
Насельніцтва складае 3792 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1896 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 80050. Тэлефонны код — 081.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лазукі
Лазукі́ (, Лазуки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругліцкага сельсавета.
У 1924—1931 гадах цэнтр Лазукоўскага сельсавета.
Стары Сонч (гміна)
Ста́ры Сонч (Stary Sącz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Сончы. Плошча гміны складае 102,41 км². Станам на 2014 год у гміне Стары Сонч пражывалі 23 520 чалавек, шчыльнасць — 225 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Сянной (Саратаўская вобласць)
Сянной (Сенной) — пасёлак гарадскога тыпу ў Вольскім раёне Саратаўскай вобласці Расіі. Буйны чыгуначны вузел Прыволжскай чыгункі (станцыя Сянная) на лініі Саратаў — Сызрань. Пасёлак гарадскога тыпу Сянной утвораны ў 1957 годзе. Насельніцтва — 5881 чалавек (2021).
Патрысія Мак-Кормік
Патрысія (Пэт) Мак-Кормік (нар. ) — амерыканская спартсменка па скачках у ваду, атрымала перамогу на двух летніх Алімпійскіх гульнях запар, у 1952 і 1956 гадах. Яна выйграла ў 1956 годзе прэмію Джэймса Салівана як найлепшая спартсменка-аматар у ЗША, стаўшы другой жанчынай-пераможцай прэміі.
Дзіцем у 1930-х і 1940-х гадах яна адрознівалася тым, што выконвала скачкі, якія не дапускаліся ў спаборніцтвах для жанчын, а таксама трэніравалася каля моста Лос-Аламітас у Лонг-Біч, штат Каліфорнія. Наведвала класічную сярэднюю школу Вудра Вільсана, Лонг-Біч-Сіці-каледж і Каліфарнійскі дзяржаўны ўніверсітэт у Лонг-Біч.
Пасля Алімпіяды Мак-Кормік здзяйсняла дайвінг-туры і была мадэллю для купальнікаў Catalina. Яна працавала ў арганізацыйным камітэце летніх Алімпійскіх гульняў у Лос-Анджэлесе 1984 года і пачала праграму пад назвай «Чэмпіёны Пэт» — фонд, які дапамагаў матываваць дзяцей.
Муж Джон Мак-Кормік быў чэмпіёнам AAU на платформе ў 1950—1951 гадах. Іх дачка Кэлі (1960 г.н.) заваявала два алімпійскія медалі па скачках у ваду.
IC 2255
IC 2255 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лідзія Георгіеўна Зайцава
Лідзія Георгіеўна Зайцава (, Мінск — ?, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1969 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1969 года — архітэктар, старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце, БелНДІПгорадабудаўніцтва. Працавала ў «Мінскграда».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывала ў Мінску.
Лялечны дом (п’еса)
«Лялечны дом» (Et dukkehjem) — п'еса нарвежскага драматурга Генрыка Ібсена, напісаная ў 1879 годзе, якая стала яго першым сенсацыйным творам і цяпер з'яўляецца, напэўна, самай вядомай п'есай гэтага аўтара, якая, таксама, уваходзіць у спіс абавязковага чытання ў шматлікіх сярэдніх школах і ўніверсітэтах. Пасля першай публікацыі п'еса выклікала супярэчнасці праз сваю вострую крытыку шлюбных нормаў XIX стагоддзя. Твор будуецца па формуле п'есы з акуратна выбудаванай фабулай, але ў апошнім акце традыцыйная драматычная канцоўка сканчваецца не распутваннем, а дыскусіяй Норы Хэльмэр і яе мужа, Торвальда Хэльмера. П'еса часта называецца першай сапраўднай фемінісцкай п'есай. Значнасць яе была прызнаная ЮНЕСКА ў 2001 годзе, калі аўтаграфаваны рукапіс «Лялечнага дома» Ібсена быў ўключаны ў спіс «Памяці свету» ў знак агульнага прызнання гістарычнай каштоўнасці літаратурнага шэдэўра.
Пол Верховен
Пол Верховен, таксама Паўль Верхувен (Paul Verhoeven; нар., , Нідэрланды) — нідэрландскі і амерыканскі кінарэжысёр.
У ліку вядомых рэжысёрскіх работ Верховена такія фільмы, як «Рабакоп», «Поўны ўспамін», «Асноўны інстынкт», «Зорны дэсант», «Невідзімка», а таксама «Яна». Сцэны з гвалтам або эротыкай уласцівыя як для яго драматычных, так і фантастычных фільмаў.
Скура
Скура — анатамічны орган, вонкавае покрыва арганізма пазваночных жывёл, абараняе цела ад шырокага спектру знешніх уздзеянняў, удзельнічае ў дыханні, тэрмарэгуляцыі, абменных і многіх іншых працэсах. Акрамя таго, скура ўяўляе сабой масіўнае рэцэпторнае поле розных відаў павярхоўнай адчувальнасьці (болю, ціску, тэмпературы і г. д.).
Асноўныя функцыі скуры — гэта абарона цела ад механічных пашкоджанняў і патагенных мікраарганізмаў, а таксама празмернай страты вады. Яна служыць для ізаляцыі, рэгуліроўкі тэмпературы, там знаходзіцца частка рэцэптараў для пачуццяў.
У сысуноў скура самы вялікі орган, частка дыхальнай сістэмы, яна ўключае ў сябе некалькі ўзроўняў эктадэрмальных тканін. Усе сысуны маюць валасы на скуры, нават тыя, што жывуць у моры. Скуры іншых пазваночных адрозніваюцца ад скуры сысуноў. Скура рэптылій і рыб пакрыта цвёрдай ахоўнай луской, а птушак — пёрамі. Скура амфібій часткова адкрыта да пранікнавення і дазваляе осмас пэўных рэчываў.
Падскурная тлушчавая клятчатка ўтворана рыхлай злучальнай тканкай, паміж валокнамі якой размяшчаюцца тлушчавыя клеткі. За кошт гэтага слоя ўтвараецца своеасаблівая падушка, якая змякчае механічныя ўздзеянні, а таксама перашкаджае страце цяпла.
Міткаль
Міткаль з’яўляецца паўфабрыкатам для вытворчасці розных тканін і іншых матэрыялаў. Калі міткаль адпаведным чынам апрацаваць, то з яго можна атрымаць паркаль (пры гэтым наносіцца друкаваны малюнак) і розныя бялізнавыя тканіны, такія як муслін і мадапалам. Таксама міткаль выкарыстоўваюць для вырабу дэрмаціну і цыраты.
У XIX стагоддзі міткаль таксама называлі папяровай тканінай, а таксама ненабіўным паркалем. Выкарыстоўвалі міткаль для абіўкі і для вырабу простага адзення. Міткаль быў адным з біржавых тавараў.
Алабама (рака)
Алаба́ма (Alabama) — рака ў ЗША, у штаце Алабама. Назва ракі паходзіць ад назвы індзейскага племя Алабама.
Рэчышча вельмі звілістае. Шырыня Алабамы вагаецца ад 50 да 200 метраў, глыбіня ад 1 да 12 метраў. Сярэдні расход вады 1790 м³/с. Рака суднаходная ад горада Мантгомеры. На рацэ шэраг вадасховішчаў. У вусці ракі горад і порт Мабіл.
Стары Тарг (гміна)
Ста́ры Тарг (Stary Targ) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Штумскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Старым Таргу. Плошча гміны складае 141,04 км². Станам на 2015 год у гміне Стары Тарг пражывалі 6768 чалавек, шчыльнасць — 46 чал./км².
Вылучэнне кандыдатаў
Вылучэнне кандыдатаў, спісаў кандыдатаў палітычнымі партыямі і іншымі выбарчымі аб'яднаннямі ажыццяўляецца на з'ездах, канферэнцыях з наступным паведамленнем выбарчай камісіі аб вылучэнні. Самавылучэнне кандыдата ажыццяўляецца шляхам апавяшчэння выбарчай камісіі аб вылучэнні. Вылучэнне кандыдатаў ажыццяўляецца ва ўстаноўленыя законам тэрміны.
Хутар Збляны
Ху́тар Збля́ны (, Хутор Збляны), Хутары Збля́ны — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета. У 2004 годзе налічвалася 25 двароў.
Аларых II
Аларых II (загінуў у 507 годзе) — кароль вестготаў у 484—507 гадах.
Пачатак кіравання
Аларых II быў сынам Эйрыха і Рагнахільды. На момант свайго ўзыходжання на прастол ён, верагодна, быў яшчэ вельмі юны, з прычыны таго, што Тэадорых Вялікі ў 507 годзе называе яго мужчынам у росквіце сіл. З аднго ліста Сідонія Апалінарыя ад 466/467 года зразумела, што да моманту напісання гэтай ліста Рагнахільда ўжо нарадзіла Аларыха, але ён быў яшчэ маленькім дзіцем. 28 снежня 484 года Аларых заняў у Тулузе прастол свайго бацькі. Крыніцы незвычайна скупа асвятляюць гісторыю кіравання Аларыха II, паведамляючы толькі пра найважнейшыя падзеі, якія адбываліся ў гэты перыяд.
Дапамога остготам
Напачатку кіраванні Аларыха II становішчу Вестгоцкага каралеўства, здавалася, нічога не пагражае. Улада Аларыха распаўсюджвалася на велізарную тэрыторыю ад Атлантычнага акіяна да Альпаў і ад Гібралтарскага праліва да Луары. Гэта было самая вялікая варварская дзяржава ў Еўропе. Перамогі бацькі Аларыха Эйрыха павялічылі прэстыж вестготаў, якія здаваліся непераможнымі.