cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс аб’ектаў PGC (1326001—1327000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1326001—1327000)
Спіс аб’ектаў PGC (1327001—1328000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1327001—1328000)
Спіс аб’ектаў PGC (1333001—1334000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1333001—1334000)
Спіс аб’ектаў PGC (1329001—1330000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1329001—1330000)
Спіс аб’ектаў PGC (1324001—1325000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1324001—1325000)
Спіс аб’ектаў PGC (1332001—1333000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1332001—1333000)
Спіс аб’ектаў PGC (1335001—1336000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1335001—1336000)
Спіс аб’ектаў PGC (1322001—1323000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1322001—1323000)
Спіс аб’ектаў PGC (1334001—1335000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1334001—1335000)
Спіс аб’ектаў PGC (1331001—1332000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1331001—1332000)
Наталля Васілеўна Шаранговіч
Наталля Васільеўна Шаранговіч (нар. ) — беларускі мастацтвазнавец.
Біяграфія
Нарадзілася ў Віцебску. Дачка мастака Васіля Шаранговіча.
У 1984—1989 гадах вучылася на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 2000 г. скончыла аспірантуру Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў па спецыяльнасці мастацтвазнаўства.
Працавала ў часопісе «Спадчына», газеце «ЛіМ». Старшыня секцыі мастацтвазнаўства і крытыкі Беларускага саюза мастакоў (2005—2010). У часопісе «Мастацтва» ўзначальвала аддзел выяўленчага мастацтва, член рэдкалегіі (2001—2009).
Дырэктар музея сучаснага выяўленчага мастацтва (2009—2013). З 2014 года ўзначальвае Цэнтр сучасных мастацтваў.
Арганізацыйная дзейнасць
Куратар спецыяльнага праекта Рэспублікі Беларусь на 5-й Маскоўскай біенале сучаснага мастацтва (2013). Куратар і арганізатар праектаў «Мастак і горад» на плошчы Якуба Коласа ў Мінску (2011—2014).
Куратар выстаўкі сучаснага мастацтва «Avant-gARTe. Ад квадрата да аб’екта» ў рамках Чэмпіяната свету па хакеі (2014).
Выкладчыцкая дзейнасць
Дацэнт кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі Інстытута журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Бібліяграфія
Аўтар звыш 50 кніг і альбомаў па выяўленчым мастацтве, звыш 300 артыкулаў, дыялогаў, аналітычных публікацый у прэсе ў Беларусі і за мяжой.
Узнагароды
Лаурэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва (2009).
Спіс аб’ектаў PGC (1337001—1338000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1337001—1338000)
Спіс аб’ектаў PGC (1338001—1339000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1338001—1339000)
Хадзіс
Хадзіс (الحديث‎) — паданне пра словы і дзеянні прарока Мухамада, якое закранае разнастайныя рэлігійна-прававыя бакі жыцця мусульманскай абшчыны. Хадзіс — выслоўе (каўль), адабрэнне (такрыр), вобраз (васфі) або дзеянне (філь) прарока Мухамада, сума якіх утварае Суну, якая з'яўляецца аўтарытэтнай для ўсіх мусульман і складае адну з асноў шарыяту. Хадзісы перадаваліся з дапамогай паплечнікаў прарока.
Слова «Хадзіс» у перакладзе з арабскай мовы літаральна можа перакладацца як «новы» ці як «гутарка», «паданне», «аповяд».
Спіс аб’ектаў PGC (1339001—1340000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1339001—1340000)
Спіс аб’ектаў PGC (1340001—1341000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1340001—1341000)
Спіс аб’ектаў PGC (1341001—1342000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1341001—1342000)
Спіс аб’ектаў PGC (1344001—1345000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1344001—1345000)
Спіс аб’ектаў PGC (1343001—1344000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1343001—1344000)
Спіс аб’ектаў PGC (1342001—1343000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1342001—1343000)
Спіс аб’ектаў PGC (2798001—2799000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2798001—2799000)
Спіс аб’ектаў PGC (1346001—1347000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1346001—1347000)
Спіс аб’ектаў PGC (1345001—1346000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1345001—1346000)
Спіс аб’ектаў PGC (1347001—1348000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1347001—1348000)
Спіс аб’ектаў PGC (1350001—1351000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1350001—1351000)
Спіс аб’ектаў PGC (1351001—1352000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1351001—1352000)
Спіс аб’ектаў PGC (1352001—1353000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1352001—1353000)
Спіс аб’ектаў PGC (1349001—1350000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1349001—1350000)
Спіс аб’ектаў PGC (1354001—1355000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1354001—1355000)
Спіс аб’ектаў PGC (1348001—1349000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1348001—1349000)
Спіс аб’ектаў PGC (1353001—1354000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1353001—1354000)
Спіс аб’ектаў PGC (1357001—1358000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1357001—1358000)
Спіс аб’ектаў PGC (1358001—1359000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1358001—1359000)
Спіс аб’ектаў PGC (1360001—1361000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1360001—1361000)
Спіс аб’ектаў PGC (1359001—1360000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1359001—1360000)
Спіс аб’ектаў PGC (1364001—1365000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1364001—1365000)
Спіс аб’ектаў PGC (1363001—1364000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1363001—1364000)
Спіс аб’ектаў PGC (1361001—1362000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1361001—1362000)
Спіс аб’ектаў PGC (2799001—2800000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2799001—2800000)
Спіс аб’ектаў PGC (1362001—1363000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1362001—1363000)
Air Serbia
Air Serbia (на сербскай кірыліцы Ер Србиjа) — дзяржаўная авіякампанія Сербіі, размешчаная ў Бялградзе. Да распаду Югаславіі называлася Jугословенски Аеротранспорт (JAT) і мела міжнародную назву Yugoslav Airlines. 26 кастрычніка 2013 года Jat Airways была пераназвана ў Air Serbia.
Гісторыя
Авіякампанія была заснавана ў 1927 годзе пад назвай Аеропут, а ў 1947 яе пераназвалі ў Jугословенски Аеротранспорт. У 1980-х гады была адной з найбуйнейшых авіякампаній Еўропы. Аднак сітуацыя драматычна пагоршылася, калі ў пачатку 1990-х ААН увяла санкцыі, якія азначалі для кампаніі спыненне міжнародных рэйсаў. Падчас натаўскіх бамбардзіровак Югаславіі 9 авіялайнераў кампаніі былі эвакуіраваны ў Румынію. Сёння JAT ізноў здзяйсняе рэйсы ў гарады Еўропы і падтрымлівае партнёрства з некаторымі авіякампаніямі, у тым ліку Люфтганзай.
У 2006 годзе сербскія СМІ паведамлялі пра запланаванае супрацоўніцтва кампаніі з Air India. Яго мэтай называлася заснаванне новай кампаніі. Да таго ж, паведамлялася пра планы Air India выкарыстоўваць Бялградскі аэрапорт імя Ніколы Тэслы як транспартны вузел для палётаў у Паўночную Амерыку. У жніўні 2007 года стала вядома пра прыватызацыю, пасля таго як годам раней кампанія ўпершыню зноў стала прыбытковай. Цікавасць да ўдзелу ў кампаніі праявілі Air India, Аэрафлот, Air Berlin, Air One і Icelandair.
JAT Airways з’яўляецца галоўнай авіякампаніяй Сербіі. Акрамя яе, існуюць таксама авіякампаніі Aviogenex і Master Airways.
1 жніўня 2013 года JAT Airways і Etihad Airways падпісалі пагадненне аб стратэгічным партнёрстве. Паводле гэтага пагаднення 49 % акцый JAT Airways пераходзяць да Etihad, пры гэтым Сербскі ўрад захоўвае 51 % акцый JAT Airways. Паводле гэтага жа пагаднення JAT з кастрычніка 2013 года павінна пачаць дзейнасць пад брэндам Air Serbia Ер Србиjа. 26 кастрычніка 2013 года брэнд JAT канчаткова перастаў існаваць і авіякампанія стала выконваць дзейнасць па брэндам Air Serbia.
Міжнародныя рэйсы
JAT Airways здзяйсняе палёты з Бялграда ў Франкфурт-на-Майне, Маскву, Мюнхен, Берлін, Лондан, Парыж, Вену, Цюрых і іншыя еўрапейскія гарады. Максімальная адлегласць рэйсаў, якія здзяйсняюцца кампаніяй, на студзень 2010 — 4074 км. (Абу-Дабі), мінімальная — 278 км. (Сараева).
Былыя рэйсы
У табліцы прыведзены спіс былых маршрутаў, калі-небудзь здзейсненых самалётамі кампаніі Jat:
Самалёты ў эксплуатацыі
На снежань 2016 года, авіяпарк Air Serbia складаецца з :
Катастрофы
У гісторыі пасажырскіх перавозак авіякампаніі Jat Airways былі дзве катастрофы, у якіх загінулі 68 чалавек з 69 іх пасажыраў і членаў экіпажа:
Allium azutavicum
Allium azutavicum — від аднадольных раслін роду сямейства. Упершыню апісаны Ю. А. Катуховым у 2003 годзе.
Распаўсюджанне, экалогія
Расце на вапняковых скалах.
The Toobes
The Toobes — беларускі музычны гурт, створаны ў 2007 годзе.
Выступалі разам з Franz Ferdinand, Beady Eye (ex-Oasis), Ляпіс Трубяцкі, Океан Эльзи, Мумий Тролль, Gogol Bordello, Clawfinger.
Моўнае пытанне
Падчас уручэння ўзнагарод «Experty.by» у 2010 годзе ўдзельнікі гурта прынцыпова адказаліся разумець пытанні інтэрв’ю Сяргея Будкіна з «Тузін Гітоў» на беларускай мове. Негатыўны інцыдэнт атрымаў шырокую агалоску ў СМІ. У той жа час Віталь Маціеўскі, франтмен «Open Space», падтрымаў сваіх калег па беларускім англамоўным рок-цэху ў інтэрв’ю «СБ. Беларусь сегодня» ў красавіку 2010 года: ''«Былі нейкія заўвагі з боку журналістаў, што беларускай мовы яны не ведаюць.. Гэта іх асабістая справа. Прынамсі, яны робяць шмат для таго, каб пра іх сёння казалі»''.
Euphorbia kudrjaschevii
Euphorbia kudrjaschevii — від двухдольных раслін роду сямейства. Пад бягучай таксанамичнай назвай расліна была апісана расійскім батанікам Яраславам Іванавічам Праханавым у 1949 годзе. Названы ў гонар Серафіма Мікалаевіча Кудрашова (1907—1943), савецкага геабатаніка, даследчыка расліннасці Узбекістана.
Сінанімічная назва — Galarhoeus kudrjaschevii Pazij.
Распаўсюджанне, апісанне
Эндэмік Узбекістана.
Гемікрыптафіт. Лісце простае, без дзялення. Суквецце — парасон, нясе кветкі жоўтага колеру. Плод — каробачка альбо шматарэшак. Ядавітая расліна.
Sphaerosciadium
Sphaerosciadium — манатыпны род двухдольных раслін сямейства, які ўключае від Sphaerosciadium denaense (Pimenov & Kljuykov). Выдзелены расійскімі батанікамі Міхаілам Георгіевічам Піменавым і Яўгенам Васільевічам Клюйковым у 1981 годзе.
Sphaerosciadium denaense — вельмі рэдкі рэліктавы від.
Распаўсюджанне
Сустракаецца на скалах.
Адзіны від з'яўляецца эндэмікам Узбекістана, вядомы з двух участкаў у раёне Гісарскага хрыбта ў Сурхандар'інскай вобласці.
Агульная характарыстыка
Полікарпічныя, адзінкава рослыя расліны вышынёй каля 1 м.
Лісце ланцэтападобнае, суцэльнае, даўжынёй 20-30 см, размешчана чаргова.
Суквецце — 10-12-прамянёвы парасон; кветкі без абгортак.
Цвіце ў красавіку і маі, плоданасіць у маі. Размнажэнне насеннае.
Ахоўны статус
Sphaerosciadium denaense занесены ў Чырвоную кнігу Узбекістана; раней уключаўся ў Чырвоную кнігу СССР. Асноўная пагроза віду — выпас жывёлы.
Па стане на 2009 год у даліне ракі Сангардак (адзін з двух участкаў арэалу віду) было адзначана толькі 70 асобнікаў раслін, аднак ніякіх мер па ахове папуляцыі не прадпрымалася.
Спіс аб’ектаў PGC (1365001—1366000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1365001—1366000)
Чырвоны мост (Ерэван)
Чырвоны мост (Կարմիր կամուրջ), таксама вядомы як Стары Разданскі мост, або Мост хаджы Плаві (Խոջա Փլավի կամուրջ) — рэшткі моста цераз раку Раздан у Ерэване, сталіцы Арменіі. Назву «чырвоны» атрымаў ад вулканічнага туфу, з якога быў узведзены. Агульная даўжыня моста дасягала 80 м, вышыня — 11 м. Мост меў чатыры пралёты: два ў сярэдзіне, два па берагах ракі Раздан. Раней на яго месцы існаваў іншы мост, які з'явіўся ў Сярэднявеччы і меў асабліва важнае значэнне, паколькі па ім ішлі ўсе караваны ў горад. Мост злучаў Ерэванскую крэпасць і Арарацкую даліну. У 1679 годзе стары мост быў разбураны землетрасеннем, яго аднавілі на сродкі гараджаніна хаджы Плаві, чыё імя пасля пэўны час і насіў мост. Чырвоны мост быў перабудаваны ў 1851 годзе і стаў уяўляць сабой двухпралётную канструкцыю, па канцах якой было яшчэ па адным праёме для пропуску паліўнай вады. Аднак пасля будаўніцтва моста Перамогі Чырвоны мост быў закінуты.
Галерэя
<gallery mode=packed perrow ="4" heights="150px"> File:Erivan1796.jpg File:August von Haxthausen. Transcaucasia. Bridge and fortress at Erivan.jpg File:Red Bridge of Yerevan.png </Gallery>
Серафім Мікалаевіч Кудрашоў
Серафім Мікалаевіч Кудрашоў (1907—1943) — савецкі геабатанік.
Біяграфія
Серафім Мікалаевіч Кудрашоў нарадзіўся 29 жніўня 1907 года ў Казані. Вучыўся ў Сярэднеазіяцкім дзяржаўным універсітэце ў М. Р. Папова і Я. П. Каровіна, скончыў яго ў 1929 годзе. З 1928 года працаваў загадчыкам батанічнага аддзела Сярэднеазіяцкага музея прыроды. У 1930 годзе Кудрашоў быў прызначаны дырэктарам доследнай станцыі эфірнамаслічных культур і спецыялістам батанічнага саду Сярэднеазіяцкага дзяржаўнага ўніверсітэта, неўзабаве стаў намеснікам яго дырэктара. Серафім Мікалаевіч прымаў удзел у заснаванні Таджыкскага батанічнага саду.
У 1935 годзе С. М. Кудрашоў перайшоў у Камітэт навук пры саўнаркаме Узбекістана, пасля расфарміріваным ва Узбекскі філіял АН СССР. У 1936 годзе ён атрымаў ступень кандыдата біялагічных навук, у 1937 — сельскагаспадарчых навук. З 1940 года займаўся выкладчыцкай дзейнасцю на факультэце батанікі Ташкенцкага педагагічнага інстытута. У 1942 годзе Серафім Мікалаевіч быў прызначаны дырэктарам Інстытута батанікі і глебазнаўства.
3 красавіка 1943 года Серафім Мікалаевіч Кудрашоў памёр у Ташкенце.
Эрнэст Маніс
Антуан Эманюэль Эрнэст Маніс (Antoine Emmanuel Ernest Monis;, Шатанёф-сюр-Шарант, дэпартамент Шаранта — , Мандузій, дэпартамент Верхняя Гарона) — французскі палітык і дзяржаўны дзеяч, з 2 сакавіка 1911 па 27 чэрвеня 1911 года быў прэм’ер-міністрам Францыі, узначальваў кабінет міністраў.
Біяграфія
Унук імігрантаў з Іспаніі. Яго бацька — судовы прыстаў, два тэрміны (1851—1854 і 1869—1870) быў мэрам Шатанёф-сюр-Шаранта — роднага горада Эрнэста.
Пасля атрымання юрыдычнай адукацыі ў Пуацье Антуан Эманюэль Эрнэст Маніс працаваў адвакатам у горадзе Каньяку, а затым ў 1879 годзе заснаваў юрыдычную фірму ў Бардо.
Палітычная кар’ера Эрнэста Маніса пачалася неўзабаве пасля выбараў 1871 года, у якасці члена гарадскога савета ў Каньяку.
У 1885 годзе абраны дэпутатам у парламент ад Жыронды, быў спачатку рэспубліканцам, а затым далучыўся да радыкалам.
З 1891 года — сенатар.
У 1899—1902 гадах атрымаў партфель міністра юстыцыі ў кабінеце міністраў П’ера Мары Вальдэк-Русо. У час, калі Маніс займаў гэтае месца, жанчыны, упершыню ў гісторыі Францыі, былі дапушчаныя да юрыдычнай практыцы.
У 1910 году Антуан Эманюэль Эрнэст Маніс абраны віцэ-прэзідэнтам Сената Францыі.
2 сакавіка 1911 года Эрнэст Маніс сфармаваў і ўзначаліў уласны кабінет, які быў ва ўладзе менш чатырох месяцаў.
Антуан Эманюэль Эрнэст Маніс памёр у Верхняй Гаронеода 25 мая 1929 г.
Лазянкоўскі мост
Лазянкоўскі мост (Most Łazienkowski) — пяціпралётны стальны аўтамабільны мост цераз Віслу ў Варшаве, Польшча. Збудаванне мае 423 м у даўжыню і 28 м у шырыню. На мосце існуюць па тры паласы для руху ў кожным кірунку і тратуары для пешаходаў. Назва звязана з паркам Лазенкі і Лазянкоўскім палацам, якія размешчаны на паўднёвы захад ад моста.
Генеральны план Варшавы, які прадугледжваў будаўніцтва Лазянкоўскага моста быў зацверджаны ў 1960-х гадах. Праект моста быў распрацаваны брыгадай інжынераў бюро «Транспраект» пад кіраўніцтвам Ежы Мазура. Будаўніцтва вялося з 1971 па 1974 год. Афіцыйнае адкрыццё адбылося 22 ліпеня 1974 года ў Дзень адраджэння Польшчы, пра што сведчыць бронзавая мемарыяльная дошка, усталяваная на паўднёвай балюстрадзе Мост стаў працягам алеі Народнай Арміі і ўвайшоў у склад новай Лазянкоўскай трасы.
З 1981 да 1998 года ён насіў назву «Лазянкоўскі мост імя генерала Зыгмунта Бэрлінга» ў гонар польскага военачальніка, удзельніка Другой сусветнай вайны, але гэтая назва практычна не выкарыстоўвалася.
Пасля адкрыцця мост неаднаразова падвяргаўся рамонту. У 1975 годзе на мосце адбыўся першы пажар. Найбуйнейшы пажар адбыўся 14 лютага 2015 года — гарэлі дошкі, дэмантаваныя з тэхнічнага памоста. З-за пашкоджанняў канструкцый моста ён быў закрыты на некалькі месяцаў на рэканструкцыю. Былі цалкам заменены канструкцыі моста. Паўторнае адкрыццё моста адбылося 28 кастрычніка 2015 года.
Аўтамабільны рух на мосце досыць інтэнсіўны. У сярэднім па ім праязджае 117 752 аўтамабіляў за дзень (паводле даных 2015 года).
Сабор Святога Якава (Шыбенік)
Сабор Святога Якава – каталіцкі сабор у горадзе Шыбенік у Харватыі, аб'ект са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Белакаменны сабор Св. Якава ў Шыбеніку дэманструе цесную сувязь, якая існавала ў 15-16 стст. у вобласці манументальнага мастацтва паміж Паўночнай Італіяй, Далмацыяй і Тасканай. 3 архітэктары, якія па чарзе ўдзельнічалі ў будаўніцтве сабора – Франчэска дзі Джакома, Юрай Далмацінец і Нікола Фларэнцінец, узвялі будынак цалкам з каменя з прымяненнем унікальнай тэхналогіі пры збудаванні яго зводаў і купала. Сабор упрыгожвае выдатны фрыз з 74 скульптурнымі выявамі твараў мужчын, жанчын і дзяцей.
BLAGI MAT!!!
«BLAGI MAT!!!» — беларускі альтэрнатыўны рок-гурт. Грае фолк-панк з элемэнтамі электра-панка і гранджа, песні на беларускай мове. Утвораны ў 2008 у Мінску ўжо вядомымі беларускімі музыкамі Ігарам Загумёнавым (раней выступаў на сцэне са сваім гуртом ZIGZAG) і Аляксеем Ефрэменка, ударнікам, які зарэкамэндаваў сабе ў складзе некалькіх знакамітых беларускіх рок- і метал-гуртоў (Litvintroll, Znich, PartyZone, ZIGZAG і інш.). Першапачаткова музыкі хавалі свае асобы, каб пачаць дзейнасць гурта з нуля, без сувязі са сваім мінулым. Пасля шэрагу паспяховых выступаў на фестывалях, BLAGI MAT!!! становіцца папулярным сярод беларускай моладзі. Гурт дзяліў сцэну на фестывалях з зоркамі беларускай і расійскай альтэрнатывы, такімі як Седьмая раса, Nuteki, Китай, Neuro Dubel, The Toobes.
Спіс аб’ектаў PGC (1366001—1367000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1366001—1367000)
Спіс аб’ектаў PGC (1368001—1369000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1368001—1369000)
Спіс аб’ектаў PGC (1367001—1368000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1367001—1368000)
Спіс аб’ектаў PGC (1371001—1372000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1371001—1372000)
Лявон Врамавіч Аруцюнян
Лявон Врамавіч Аруцюнян (Լևոն Վռամի Հարությունյան; 13 снежня 1927 — 2007) — савецкі армянскі біёлаг-дэндролаг, доктар біялагічных навук (1971), прафесар (1982), журналіст, публіцыст, пісьменнік і папулярызатар навукі. Заснаваны ім у 1990 годзе Ерэванскі Універсітэт «Айбусак» стаў адным з першых прыватных вну ў Арменіі.
Спіс аб’ектаў PGC (1370001—1371000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1370001—1371000)
Лявон Врамавіч Аруцюнян
Біяграфія
Лявон Аруцюнян нарадзіўся 13 снежня 1927 года ў сяле Тавуш Тавушскай вобласці Армянскай ССР.
У 1953 годзе скончыў Армянскі сельскагаспадарчы інстытут (цяпер Нацыянальны аграрны ўніверсітэт). З 1956 па 1978 год працаваў у НДІ батанікі пры Акадэміі навук Армянскай ССР. У 1961 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1971 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Інтрадукцыя драўняных у Арменію, яе дэндралагічнае раянаванне і біялагічныя асновы абзелянення». З 1978 года загаднік кафедрай асноў сельскай гаспадаркі і методыкі іх выкладання Армянскага педагагічнага інстытута.
У 1971 годзе стаў членам Саюза журналістаў Арменіі. У 1990 годзе ён заснаваў Ерэванскі Інстытут «Айбусак» (цяпер Ерэванскі Універсітэт «Айбусак»), стаў яго першым рэктарам. У 1994 годзе стаў прэзідэнтам навукова-адукацыйнага аб'яднання «Аруцюн». У 1995 Аруцюнян узначаліў кафедру біялогіі і метадаў навучання біялогіі ў Ерэванскім дзяржаўным педагагічным універсітэце. У 2006 годзе ён стаў начальнікам аддзела навукі Міжнароднай акадэміі адукацыі.
Сям'я
У Лявона Аруцюняна і яго жонкі Сільвы Аслікян двое дачок (Анаіт, Ганна) і сын (Сурэн).
Спіс аб’ектаў PGC (1372001—1373000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1372001—1373000)
Спіс аб’ектаў PGC (1375001—1376000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1375001—1376000)
Спіс аб’ектаў PGC (1373001—1374000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1373001—1374000)
Спіс аб’ектаў PGC (1369001—1370000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1369001—1370000)
Спіс аб’ектаў PGC (1376001—1377000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1376001—1377000)
Перыяд ваганняў
Перы́яд вага́нняў — найменшы прамежак часу, праз які вагальная сістэма вяртаецца да зыходнага стану. Велічыня, адваротная частаце ваганняў.
Спіс аб’ектаў PGC (1378001—1379000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1378001—1379000)
Перыяд ваганняў
Паняцце «перыяд ваганняў» выкарыстоўваюць як для перыядычных працэсаў (напрыклад, гарманічныя ваганні), так і для працэсаў, дзе перыядычнасць парушаецца (гл. затуханне ваганняў).
Адзінка перыяду ваганняў у СІ — секунда.
Спіс аб’ектаў PGC (1377001—1378000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1377001—1378000)
Спіс аб’ектаў PGC (2800001—2801000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2800001—2801000)
Спіс аб’ектаў PGC (1383001—1384000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1383001—1384000)
Спіс аб’ектаў PGC (1380001—1381000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1380001—1381000)
Спіс аб’ектаў PGC (1384001—1385000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1384001—1385000)
Спіс аб’ектаў PGC (1387001—1388000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1387001—1388000)
Спіс аб’ектаў PGC (1382001—1383000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1382001—1383000)
Спіс аб’ектаў PGC (1390001—1391000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1390001—1391000)
Спіс аб’ектаў PGC (1385001—1386000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1385001—1386000)
Спіс аб’ектаў PGC (1391001—1392000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1391001—1392000)
Спіс аб’ектаў PGC (1392001—1393000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1392001—1393000)
Спіс аб’ектаў PGC (1395001—1396000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1395001—1396000)
Спіс аб’ектаў PGC (1393001—1394000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1393001—1394000)
Спіс аб’ектаў PGC (1388001—1389000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1388001—1389000)
Спіс аб’ектаў PGC (1394001—1395000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1394001—1395000)
Спіс аб’ектаў PGC (2801001—2802000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2801001—2802000)
Спіс аб’ектаў PGC (1386001—1387000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1386001—1387000)
Трогір
'''
Гістарычны горад Трогір – горад у Харватыі, знаходзіцца ў цэнтральнай частцы ўзбярэжжа Адрыятыкі, аб'ект са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Хвалі дэ Бройля
Хва́лі дэ Бро́йля, ці хва́лі імаве́рнасці — характарыстыка хвалевых уласцівасцей элементарных часціц; колькаснае праяўленне карпускулярна-хвалевага дуалізму матэрыі.
Наяўнасць у святла карпускулярных уласцівасцей на працягу доўгага часу заставалася незаўважанай. Пасля выяўлення ў электрамагнітных хваль карпускулярных уласцівасцей паўстае пытанне: ці не валодаюць, у сваю чаргу, матэрыяльныя часціцы хвалевымі ўласцівасцямі. Адказ на гэтае пытанне даў дэ Бройль, які прапанаваў гіпотэзу, што ўсе матэрыяльныя часціцы валодаюць не толькі карпускулярнымі, але і хвалевымі ўласцівасцямі.
Уведзены Луі дэ Бройлем (1924); іх існаванне пацверджана ў доследах па дыфракцыі часціц.
Кожнай часціцы з энергіяй
E
і імпульсам
p
адпавядае хваля дэ Бройля з даўжынёй
λ = h/p
і частатой
ν = E/h
, дзе
h
— пастаянная Планка.
Хвалевая функцыя такой часціцы перыядычная ў прасторы і часе з адпаведнай даўжынёй хвалі
λ
і перыядам
. Напрыклад, для электронаў з энергіяй ад 1 эВ да 10 кэВ даўжыні хваль дэ Бройля ляжаць у дыяпазоне рэнтгенаўскага выпрамянення.
IOWA
IOWA («Аёва») — беларускі музычны гурт, які выступае ў жанры індзі-поп. Створаны ў 2007 годзе ў горадзе Магілёў. У 2010 годзе гурт пераехаў у Санкт-Пецярбург.
Назва групы адначасова адсылае да музычнага альбому Iowa амерыканскай метал-гурта Slipknot (на раннім этапе кар'еры вакалістка гурта Кацярына Іванчыкава эксперыментавала з цяжкай музыкай і атрымала мянушку Аёва ), амерыканскай идиоме I.O.W.A. (Idiots Out Wandering Around), а таксама да аднайменнага штату.
Гісторыя
У жніўні 2020 года IOWA выпусціла відэакліп «Мечта», які прысвечаны падзеям у Беларусі.
Склад
Прадзюсар калектыву — Алег Баранаў
Драўняная парода
Драўняная парода - род ці від драўнянай расліны. У залежнасці ад экалагічных біялагічных асаблівасцяў развіцця асобных відаў, якія адносяцца да драўняных парод, пароды дзеляць на хуткарослыя і тыя, што растуць павольна, святлалюбныя і ценетрывалыя, лісцяныя і хваёвыя. У залежнасці ад гаспадарчага значэння драўняныя пароды падзяляюць на лясныя, лесамеліяратыўныя, пладовыя і дэкаратыўныя.
Петушкоў
Петушкоў — прозвішча.
Спіс аб’ектаў PGC (2802001—2803000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2802001—2803000)
Спіс аб’ектаў PGC (1396001—1397000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1396001—1397000)
Спіс аб’ектаў PGC (1397001—1398000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1397001—1398000)
Спіс аб’ектаў PGC (1398001—1399000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1398001—1399000)
Спіс аб’ектаў PGC (1399001—1400000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1399001—1400000)
Аляксандар Ранкавіч
Алякса́ндар Ра́нкавіч (Александар Ранковић, вядомы таксама як Лека Марка; 28 лістапада 1909, сяло Дражавац каля г. Абрэнавац — 20 жніўня 1983, Дуброўнік, Харватыя) — югаслаўскі палітычны дзеяч, намеснік старшыні СФРЮ, народны герой Югаславіі.
У 1950—1960 гадах курыраваў органы дзяржбяспекі ў Югаславіі (савецкія газеты выкарыстоўвалі тэрмін «зграя Ціты — Ранкавіча»), у 1966 годзе ў выніку палітычнага скандалу зняты з усіх пасад.
Дзяцінства
Нарадзіўся ў беднай сям'і. Рана застаўся без бацькі. Адправіўся на заробкі ў Бялград у 1922 годзе. У 1924 уступіў у прафсаюз (сіндыкат). У 1927 пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Анджай, і з тых часоў браў актыўны ўдзел у дзейнасці Саюза камуністычнай моладзі Югаславіі.
Партыйная кар'ера ў падполле
У 1928 годзе ўступіў у КПЮ і стаў сакратаром акруговага камітэта Саюза камуністычнай моладзі Югаславіі па Сербіі. Дыктатура 6 студзеня не спыніла яго рэвалюцыйную дзейнасць. Як кіраўнік акруговага камітэта, выдаваў падпольную газету, якая распаўсюджвалася па Бялградзе і Земуне. Адзін з арыштаваных распаўсюджвальнікаў выдаў партыйнае кіраўніцтва, у тым ліку і Ранкавіча, які быў арыштаваны.
Працэс Ранкавіча быў адным з першых працэсаў супраць палітычных дысідэнтаў часоў Дыктатуры 6 студзеня. У зняволенні Ранкавіч падвергся жорсткім катаванням. «Суд па абароне дзяржавы» асудзіў яго да 6 гадам зняволення, якое ён адбываў у турмах Срэмска Мітравіцы і Лепаглавы. Знаходзячыся ў турмах, Ранкавіч вербаваў моладзь у камуністычны рух.
Выйшаў з турмы ў пачатку 1935 г. У тым жа годзе адслужыў вайсковую павіннасць. Затым пераехаў у Бялград, працаваў у прафсаюзе (сіндыкаце). У 1936 г. стаў членам Акруговага камітэта КПЮ па Сербіі, а ў 1937 — членам Палітбюро ЦК КПЮ. Знаходзячыся пад пастаянным наглядам паліцыі, у студзені 1939 перайшоў на нелегальнае становішча, дзе быў вядомы пад псеўданімам «Марка». На Заграбскай канферэнцыі (1939) паўторна абраны ў ЦК КПЮ.
Партызанства ў гады Другой сусветнай вайны
Калі гітлераўская Германія напала на Каралеўства Югаславію, Ранкавіч знаходзіўся ў Заграбе. Пасля пленума ЦК КПЮ пераехаў у Бялград. У канцы ліпеня 1941 г. пасля ўзрыву бялградскай радыёстанцыі патрапіў у рукі паліцыі, перададзены гестапа. Пры дапамозе агентаў-падпольшчыкаў ён быў пераведзены ў бальніцу, адкуль былі арганізаваны яго ўцёкі. Пэўны час пасля гэтага знаходзіўся ў Бялградзе, затым перабраўся на занятую партызанамі тэрыторыю. Увайшоў у склад Вярхоўнага штаба партызанскага руху. У гэты ж час загінула яго жонка (пасмяротна абвешчана героем Югаславіі).
Дзяржаўны дзеяч
Пасля стварэння Аддзялення па абароне народа (Одељење за заштиту народа, ОЗНА) 13 мая 1944 прызначаны кіраўніком па Югаславіі. На пасяджэнні Вялікай антыфашысцкай скупшчыны народнага вызвалення Сербіі ў лістападзе 1944 у Бялградзе, абіраўся народным дэпутатам і першым намеснікам старшыні Народнай скупшчыны Сербіі першага і другога склікання. Як першы намеснік маршала Ціты, у час адсутнасці апошняга выдаў указ аб прарыве Срэмскага фронту (1945).
З 1946 па 1966 — міністр унутраных спраў Югаславіі. Арганізаваў рэпрэсіі супраць калабарацыяністаў (рупнікаўцы, усташы), канкуруючых партызанскіх рухаў (чэтнікі).
Калі ў канцы 1940-х гг. Сталін пачаў барацьбу супраць Ціты, Ранкавіч падтрымаў свайго шэфа. На Пятым кангрэсе КПЮ асудзіў дзеянні Срэтана Жуявіча і Андрыі Хебранга як «антыпартыйныя», пасля чаго абодва былі выключаны з партыі. Кіраваў рэпрэсіямі супраць сталіністаў; асабіста наведаў у 1951 г. Голы востраў, дзе ўтрымліваліся праціўнікі Ціты, пасля чаго ўмовы іх утрымання палепшыліся.
Гогіта Гагацішвілі
Гогіта Гагацішвілі (нар., ) — грузінскі футбаліст, паўабаронца.
Аляксандар Ранкавіч
Дзяржаўны дзеяч
З 1956 — намеснік старшыні Саюзнага выканаўчага веча (віцэ-прэм'ер), член Сакратарыята Вярхоўнага камітэта ЦК СКЮ, член ЦК Саюза камуністаў Сербіі, займаў шэраг іншых дзяржаўных і партыйных пасад.
Гогіта Гагацішвілі
Клубная кар’ера
Пасля паспяховай гульні за тбіліскі СТУ (19 галоў у 39 матчах) у другім грузінскім дывізіёне стаў іграком «Сіёні», але за паўгода правёў у элітным дывізіёне толькі два матчы. Улетку 2013 года перайшоў у «Чыхуру», у складзе якой гуляў у Лізе Еўропы і стаў пераможцам Суперкубка Грузіі, хоць у чэмпіянаце так ніводнага разу не з’явіўся на полі, застаючыся на лаўцы запасных.
Аляксандар Ранкавіч
Дзяржаўны дзеяч
Калі Ціта ажаніўся з Ёванкай Будзіслаўлевіч у 1952 годзе, Аляксандр Ранкавіч быў кумам Ціты, а генерал Іван Гошняк — кумам Ёванкі.
Гогіта Гагацішвілі
Клубная кар’ера
З 2014 года выступаў у другім грузінскім дывізіёне за «Гагру» і «Лазіку», а ўлетку 2015 года перабраўся ў Арменію, дзе стаў іграком «Гандзасара».
Аляксандар Ранкавіч
Дзяржаўны дзеяч
У 1963 г. увёў у строй аўтамагістраль «Братэрства — адзінства» са Славеніі праз Харватыю і Сербію ў Македонію. Па вялікім рахунку, дарога не адказвала міжнародным крытэрыям аўтамагістралі, аднак для Югаславіі таго часу гэта быў вялікі тэхналагічны прарыў. Аўтамагістраль будавалі маладзёжныя брыгады добраахвотнікаў з усёй Югаславіі.
Гогіта Гагацішвілі
Клубная кар’ера
У снежні 2016 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дынама» з Мінска. Аднак, замацавацца ў складзе мінчан не здолеў, правёў толькі два матчы за каманду. У маі 2017 года па пагадненні бакоў пакінуў «Дынама». У верасні 2017 года далучыўся да клуба «Дзіла».
Аляксандар Ранкавіч
Скандал з праслухоўваннем і Брыёнскі пленум
У 1966 г. Ціта выявіў прылады для праслухоўвання ў сваёй рэзідэнцыі на Ужычкай вул. 15 у Бялградзе — у сваім рабочым кабінеце і ў пакоі сваёй жонкі. Хто менавіта ўсталяваў гэтыя прыборы, так ніколі і не было публічна агучана. Ціта неадкладна паведаміў партыйнай верхавіне пра тое, што яго праслухоўвалі, і што вінаватай у тым ён лічыць Службу дзяржаўнай бяспекі і яе кіраўніка Ранкавіча. Была створана следчая камісія. Ціта прызначыў пасяджэнне Выканкама на 16 чэрвеня 1966 г., дзе было прынята рашэнне аб правядзенні пазачарговага пленума ЦК, які пачаўся 1 ліпеня 1966 г. у гасцініцы «Істра» на Брыёні.
Гогіта Гагацішвілі
Клубная кар’ера
Па заканчэнні сезона 2017 пакінуў «Дзілу». У лютым 2018 годзе праходзіў прагляд у «Слуцку», але не падышоў і у выніку распачаў сезон 2018 у «Гагры». У ліпені 2018 года перайшоў у «Шэвардэні-1906».
Аляксандар Ранкавіч
Скандал з праслухоўваннем і Брыёнскі пленум
Яшчэ да пасяджэння пленума Ранкавіч падаў у адстаўку з пасад членаў ЦК СКЮ і Выканкама. Пазней, 15 верасня 1966 г., Ранкавіч быў выключаны з партыі. Былі зняты з пасад шэраг яго высокапастаўленых прыхільнікаў — галоўным чынам сербаў.
Гогіта Гагацішвілі
Клубная кар’ера
Сезон 2019 пачынаў у складзе клуба «Зугдзідзі», але ў сакавіку 2019 года перабраўся ў «Тбілісі Сіці», дзе гуляў да канца 2021 года.
Аляксандар Ранкавіч
Скандал з праслухоўваннем і Брыёнскі пленум
1 снежня 1966 года ўрад прыняў сакрэтнае «Паведамленне аб супрацьпраўнай дзейнасць групы Аляксандра Ранкавіча і аб злоўжыванні Службы дзяржаўнай бяспекі ў палітычных мэтах». У гэтай пастанове было сказана, што існавала нейкая група, якая імкнулася праз Службы бяспекі ўплываць на прыняцце рашэнняў. Таксама пастанова прапанавала скараціць колькасць Службы бяспекі на 700 чалавек, а ў дачыненні да А. Ранкавіча ўжыць меры грамадскага асуджэння, але крымінальнай справы не ўзбуджаць.
Пасля адстаўкі
Пасля Брыёнскага пленума Аляксандар Ранкавіч не ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, пражываў на сваёй віле ў Дуброўніку, пісаў мемуары. Памёр ад сардэчнага ўдару. На пахаванне сабралося каля 100 тыс. чалавек, што сведчыла пра яго папулярнасць, нават нягледзячы на няміласць.
Сям'я
Падчас вайны загінула яго першая жонка Анджа. Пасля вайны ажаніўся са Слаўкай Ранкавіч. Меў двух сыноў: Слабодана і Міраслава. Унучка Аня Ранкавіч у наш час з'яўляецца вядучай сербскага тэлебачання.
Узнагароды
Аляксандр Ранкавіч узнагароджаны наступнымі ордэнамі і медалямі СФРЮ:
Аляксандр Ранкавіч узнагароджаны наступнымі ордэнамі СССР :
Эстонская міфалогія
Старажытныя эстонскія вераванні могуць быць адноўлены на аснове фальклорнага матэрыялу, сабранага галоўным чынам у XIX стагоддзі, а таксама старадаўніх летапісаў і хронік. Эстонская міфалогія знаходзіцца ў блізкім сваяцтве з міфалогіяй фінскай, злучаючы элементы уральскага і фіна-ўгорскай спадчыны з ўплывамі балтыйскай і міфалогіі.
Асновай светапогляду старажытных эстаў была гармонія чалавека з прыродай. Людзі верылі, што ў кожнай жывёлы, дрэва і каменя ёсць душа; верылі ў духаў-ахоўнікаў, якія жылі ў камянях, ручаях і дрэвах. Згодна самым старажытным міфам, сляды якіх захаваліся толькі ў народных песнях, продкі эстаў верылі, што свет паўстаў з яйка. Млечны шлях лічыўся ствалом сусветнага дрэва (Ilmapuu) або дарогай (Linnutee), па якой пералётныя птушкі неслі душы нябожчыкаў у іншы свет.
У сувязі з развіццём земляробства ў міфалагічным светапоглядзе эстаў больш важным сталі нябесныя бажаства. Вярхоўным бажаством старажытных эстов быў Ukko (Uku) або Vanaisa — Дзед. Магчыма, што існаваў бог грому (Kõu, Pikker). Генрых Латвійскі ў Хроніцы Лівоній піша аб ваенным бога эзельцаў (жыхары вострава Саарэмаа) з імем Tarapita. Гэта імя гісторыкі інтэрпрэтавалі па-рознаму. Часцей за ўсё лічылася, што Тарапіта — скажэнне ад слоў Taara avita! («, дапамажы!»). Адсюль зрабілі выснову, што богам эзельцев быў Taara (пар скандынаўскі Тор). У заходняй Эстоніі, па наяўных звестках, па чацвяргах святкавалі вечара Тоора. Сувязі Taara, Tooru і Тора пакуль застаюцца нявызначанымі. У міфах і народных песнях сустракаюцца таксама персаніфікацыі нябесных свяціл — Сонца, Месяца, зорак.
Да ліку зямных багоў адносіліся Rõugutaja (заступнік цяжарных жанчын і парадзіх), Tuule-ema (матухна-вецер), Metsaisa (лясны дух, падобны да славянскага лешага), Metsik (бажаство ўрадлівасці, заступнік палёў і жывёлы) і іншыя. Эстонскі свет духаў завяршае цэлы шэраг другарадных істот: русалкі (näkk), якія заўлякаюць купаюцца ў вір; падземныя духі (maa-alused), што скавалі карону змяінаму цару; дамавікі; вандроўныя душы і да т. п. У эстонскай міфалогіі існавалі таксама волаты — Калевіпаэг, і інш.
Вялікая пятніца
Вялікая пятніца — пятніца Страснога тыдня, якая прысвечана ўспаміну асуджэння на смерць, крыжовых пакут і смерці Ісуса Хрыста, а таксама зняцця з крыжа ягонага цела і пахавання.
Саркіс Іванавіч Касьян
Саркіс Іванавіч Касьян (Сяргей Іванавіч Касьян) (сапраўдныя імя і прозвішча Саркіс Аганесавіч Косян;, Шуша, Елізаветпальская губерня — снежань 1937) — армянскі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, публіцыст.
Біяграфія
У 1918 — удзельнік Каўказскага краявога камітэта РКП(б), удзельнік Тыфліскага бюро Каўказскага краявога камітэта РКП(б). З верасня 1919 — удзельнік Армянскага камітэта РКП(б), удзельнік Армянскага рэвкама.
У студзені 1920 быў аднім з арганізатараў і кіраўнікоў 1-й канферэнцыі бальшавіцкай арганізацыі Арменіі. У 1919—1920 старшыня Армянскага камітэта (Арменкама) РКП(б). Дэкларацыя Армрэвкама, якая была напісана Каш’янам, 29 лістапада 1920 года абвясціла звяржэнне дашнакскага ўрада і ўсталяванне Савецкай улады ў Арменіі.
З 1924 — рэктар Закаўказскага камуністычнага ўніверсітэта імя 26-ці Бакінскіх камісараў.
Да 1927 — старшыня Савета Нацыянальнасцей ЦВК ЗСФСР.
З 9 красавіка 1927 па 20 лютага 1931 — старшыня ЦВК ЗСФСР.
З ліпеня 1928 па снежань 1930 — старшыня ЦВК Армянскай ССР.
Удзельнік УЦВК, ЦВК СССР.
У 1931—1934 — старшыня Вярхоўнага Суда ЗСФСР. Арыштаваны, быў расстрэляны ў снежні 1937 года. Рэабілітаваны пасмяротна.
Міхель Зітаў
Нарадзіўся ў Рэвелі (цяпер Талін) у сям’і фламандскага разьбяра па дрэве ван дэр Зюдава і дачкі заможнага шведскага купца з Фінляндыі. Пасля стажыроўкі ў майстэрні Мемлінга ў Бругэ і, верагодна, наведвання Італіі паступіў на службу да двара «іх каталіцкіх вялікасц яў» у Таледа, дзе яму было прызначана гадавое дараванне ў 50000  (у 2,5 разы больш, чым атрымліваў яго супернік Хуан дэ Фландэс).
Незадоўга да смерці Ізабелы Кастыльскай мастак, відаць, пакінуў Іспанію ў свіце яе зяця Філіпа Прыгожага, пасля чаго пабываў у Фландрыі і, як мяркуюць, у Лондане, дзе выканаў вядомы партрэт Генрыха VII (пазней скапіяваны Гальбейнам) і жаночы партрэт, як лічыцца, Кацярыны Арагонскай.
Пасля смерці Філіпа ў 1506 годзе мастак вярнуўся ў родны Рэвель, дзе ўступіў у спрэчку з айчымам за нерухомую маёмасць бацькоў. Стварэнне абавязковага ў такіх выпадках «шэдэўра» адкрыла яму доступ у мясцовую гільдыю мастакоў, а за 2 гады да смерці ён стаў яе кіраўніком. Жыў на вуліцы Ратаскаэву.
У 1514 годзе Зітаў ездзіў з Рэвеля ў Капенгаген па запрашэнні караля Крысціяна II. Арыгінал партрэта дацкага манарха не захаваўся, але вядомая копія. Пасля гэтага ён на працягу двух гадоў працаваў пры дварах Маргарыты Аўстрыйскай і Карла Габсбурга, які на схіле гадоў абкружыць сябе творамі Зітава ў манастыры Юсте. Мастак памёр у родным горадзе ад чумы.
Як і многія сучаснікі, Зітаў не падпісваў і не датаваў свае працы, у сувязі з гэтым іх атрыбуцыя ўяўляе вялікія цяжкасці. У Пушкінскім музеі яму прыпісваюць «Нясенне крыжа», а ў талінскай Нігулістэ — алтарны абраз са сцэнамі Пакут. Найбольш высока ацэньваюцца яго партрэты.
На працягу многіх стагоддзяў Зітаў быў забыты. Толькі калі ў 1914 годзе было выказана меркаванне аб тоеснасці рэвельскага майстра з прыдворным іспанскім мастаком Міхаілам Немцам (або Міхаілам Фламандцам), яго імя стала паступова заваёўваць належнае месца ў гісторыі выяўленчага мастацтва.
Любан Црэпуля
Любан Црэпуля (Ljuban Crepulja; нар., ) — харвацкі футбаліст, паўабаронца румынскага клуба «Рапід» з Бухарэста.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у клубе «Сегеста» з горада Сісак, у складзе якога ў 16-гадовым узросце дэбютаваў у другім харвацкім дывізіёне. У 2010—2012 гадах выступаў за моладзевыя каманды заграбскіх «Лакаматывы» і «Дынама». У сезоне 2012/13 выступаў за «Хрвацкі Драгаволяц», якому дапамог выйсці ў элітны дывізіён, але сам перайшоў у клуб «Славен Бялупа», дзе замацаваўся ў аснове.
У пачатку 2016 года знаходзіўся на праглядзе ў шатландскім «Сэлтыку», аднак у выніку апынуўся ў складзе бельгійскага «Мехелена». Замацавацца ў складзе, аднак, не здолеў, за год правёўшы толькі чатыры матчы ў чэмпіянаце Бельгіі. У лютым 2017 года быў аддадзены ў арэнду беларускаму клубу «Шахцёр» з Салігорска. Спачатку трывала гуляў у аснове на пазіцыі апорнага паўабаронцы, у другой палове сезону 2017 стаў радзей з’яўляцца на полі. У снежні 2017 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Мехелен».
У лютым 2018 года падпісаў кантракт на 1,5 гады з баснійскім клубам «Сараева». У чэрвені 2019 года перайшоў у румынскую «Астру», а ў ліпені 2021 года перабраўся ў бухарэсцкі «Рапід».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Харватыі.
Каралінгскае мастацтва
Лічыцца, што гэта была першая сур’ёзная спроба ў Паўночнай Еўропе адрадзіць і перасягнуць класічныя міжземнаморскія формы і стылі мастацтва, следствам чаго стала змешванне класічных і паўночных элементаў у раскошным, але строгім стылі. У прыватнасці ў мастацтва была ўведзена паўночная ўпэўненасць у малюнку чалавечых фігур. Гэты стыль стварыў глебу для развіцця ў Заходняй Еўропе, а ў выніку і готыкі.
Каралінгскае мастацтва з’яўляецца часткай перыяду ў сярэдневяковым мастацтве, што часам называюць «дараманскім». Пасля даволі хаатычнага прамежку часу пасля каралінгскага перыяду, новая саксонская (атонская) дынастыя аднавіла пачынаючы з каля 950 года імперскае мастацтва, што было заснавана і развівалася на базе каралінгскага мастацтва.
Агляд
Пасля стварэння імперыі, роўнай па велічыні Візантыйскай імперыі таго часу і большай за старую Заходнюю Рымскую імперыю, каралінгскі двор, верагодна, усведамляў, што яны не мелі мастацкага стылю, які б мог параўнацца з мастацтвам гэтых імперый або нават з пост-антычным (або «суб-антычным», як яго назваў Эрнст Кітцынгер ) мастацтвам, якое працягвала стварацца ў невялікай колькасці ў Рыме і некалькіх іншых цэнтрах у Італіі, якую Карл Вялікі ведаў са сваіх кампаній і дзе ў Рыме ён быў каранаваны Імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 800 годзе.
Як сімвалічны прадстаўнік Рыма ён шукаў шляхоў аднаўлення (renovatiorenovatio) рымскай культуры і навучання на Захадзе і меў патрэбу мастацтва, якое магло б распавядаць гісторыі і прадстаўляць фігуры з эфектыўнасцю, якую не магло даць арнаментальнае германскае мастацтва перыяду міграцый. Ён жадаў, каб яго бачылі нашчадкам вялікіх кіраўнікоў мінулага, паўтарыць і сімвалічна звязаць мастацкія дасягненні  і  культуры са сваімі ўласнымі.
Як сімвалічны прадстаўнік Рыму ён шукаў шляхоў аднаўлення (renovatiorenovatio) рымскай культуры і навучання на Захадзе і патрабаваў мастацтва, якое магло б распавядаць гісторыі і прадстаўляць фігуры з эфектыўнасцю, якую не магло даць арнаментальнае германскае мастацтва перыяду міграцый. Ён жадаў, каб яго бачылі нашчадкам вялікіх правіцеляў мінулага, паўтарыць і сімвалічна павязаць мастацкія дасягненні і візантыйскай культуры са сваімі ўласнымі.
Да нашага часу захавалася нядрэнная колькасць ілюмінаваных манускрыптаў і маленькіх скульптур, пераважна са слановай косці, аднак значна менш прыкладаў іншых твораў (работ па метале, мазаік, фрэсак і да таго падобнае). Шмат манускрыптаў з’яўляюцца копіямі або інтэрпрэтацыямі познеантычных або візантыйскіх узораў, што амаль усе цяпер страчаны, і прырода ўплыву пэўных узораў на асобныя каралінгскія працы з’яўляецца вечнай тэмай у гісторыі мастацтваў. Акрамя гэтых уздзеянняў, кіпучая энергія астраўнога мастацтва таксама зрабіла свой уплыў на каралінгскае мастацтва, якое часам выкарыстоўвала ўпрыгажэнне спляценнямі і больш асцярожна пераймала астраўное мастацтва ў свабодзе распаўсюджання ўпрыгожвання вакол і ў тэксце старонкі манускрыпта.
Пасля завяршэння праўлення Каралінгаў праўлення каля 900 года, стварэнне высакаякасных прадметаў мастацтва ў імперыі значна знізілася недзе на тры пакаленні. У другой палове X стагоддзя з рэфарматарскім рухам Клюні і адроджаным духам Імперыі стварэнне мастацтва зноў аднавілася. З’явіліся новыя дараманскія стылі:  ў Германіі са з’яўленнем новай стабільнай дынастыі, пазней англасаксонскае мастацтва ў Англіі пасля ліквідацыі пагрозы вікінгаў, і ў Іспаніі.
Ілюмінаваныя манускрыпты
Найбольшая колькасць узораў каралінгскага мастацтва, якія зберагліся да нашага часу, — гэта ілюмінаваныя манускрыпты. Збярогся шэраг раскошных манускрыптаў, пераважна евангелістарыяў, якія ўпрыгожаны адносна невялікай колькасцю мініяцюр на ўсю старонку, якія часта з’яўляюцца партрэтамі евангелістаў, і, па прыкладзе астраўнага мастацтва ў Англіі і Ірландыі. Апісальныя выявы, і асабліва цыклы, сустракаюцца радзей, але існуюць у асноўным са Старога запавету, асабліва з Кнігі Быцця; сцэны з Новага Запавету часцей сустракаецца на рэльефных абкладах са слановай косці. З астраўнога мастацтва былі запазычаны буквіцы — перабольшаныя па памерах і моцна арнаментаваныя літары першага раздзела/абзаца. Яны атрымалі далейшае развіццё, калі ў канцы перыяду Каралінгаў пачалі з’яўляцца сцэны ўнутры літар. Яскравым прыкладам гэтага з’яўляецца .
Гэтыя раскошныя манускрыпты атрымлівалі каштоўныя абклады з золата і каштоўных камянёў і панэляў з разьбяной слановай косткі, і былі аб’ектамі прэстыжу, што захоўваліся ў храме або казне. Яны былі зусім іншым класам ад рабочых манускрыптаў, якія захоўваліся ў бібліятэках і дзе былі ўпрыгожаны толькі некаторыя буквіцы і мелася некалькі контурных малюнкаў чарніламі. Некаторыя з найбольш раскошных імперскіх манускрыптаў пісаліся на пурпурным пергаменце.
Бернскі Фізіялог (аналаг славянскіх перакладаў ) з’яўляецца адносна рэдкім узорам свецкага манускрыпта, аднак шырока прадстаўлены цалкам размаляванымі мініяцюрамі, што ляжыць паміж двума названымі вышэй класамі. Магчыма ён быў выраблены для прыватнай бібліятэкі важнага і багатага чалавека, як і. Утрэхцкі Псалтыр стаіць асобна як вельмі багата праілюстраваная бібліятэчная версія Псалтыра, выкананая чарніламі, і амаль напэўна скапіяваная са значна больш старажытнага манускрыпта.
Іншыя літургічныя тэксты (напрыклад, ) часам таксама ўвасабляліся ў раскошных манускрыптах, аднак ні адна з каралінгскіх Біблій не была так жа моцна дэкараваная, як прыклады з Позняй Антычнасці, фрагменты якіх захаваліся. Навучальныя кнігі, такія як тэалагічныя, гістарычныя, літаратурныя і навуковыя творы старажытных аўтараў, як правіла капіяваліся і ілюстраваліся толькі звычайнымі чарніламі, а то і зусім не ілюстраваны. быў познерымскім манускрыптам, які быў скапіяваны ў каралінгскі перыяд, хоць гэтая копія (Люксембургскі кодэкс) была страчана ў XVII стагоддзі.
Цэнтры ілюмінацыі
Лічыцца, што каралінскія манускрыпты цалкам або амаль цалкам ствараліся духавенствам, у некалькіх майстэрнях, якія былі раскіданыя па імперыі Каралінгаў, кожная з якіх мела свой стыль, распрацаваны на аснове мастакоў і ўплываў іх месца размяшчэння і часу. Манускрыпты часта маюць надпісы (не абавязкова адначасовыя з перыядам іх стварэння) адносна таго, хто іх замовіў і да якога храма або манастыра яны былі адданыя, аднак вельмі мала імёнаў, дат і месцаў іх стварэння. Навукоўцы прыпісваюць і перапрыпісваюць манускрыпты, якія захаваліся да пэўных майстэрняў, але іх спрэчкі пра гэта ў асноўным спыніліся. Першай са створаных майстэрняў лічыцца прыдворная школа Карла Вялікага; затым майстэрня ў рэймскім стылі, што падчас каралінгскага перыяду стаў найбольш уплывовым; турскі стыль; стыль Драго; і прыдворная школа Карла Лысага. Гэта былі найбуйнейшыя цэнтры, хоць існавалі і іншыя, якія характарызуюцца творамі мастацтва, якія былі там створаны.