cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ёзеф Зоненфельс
Найважнейшай працай Зоненфельса прынята лічыць яго кнігу «Grundsätze der Polizei-Handlungs— und Finanzwissenschaft», якая вытрымала 8 выданняў (першае з’явілася ў Вене ў 1765—1776 гг., а восьмае — там жа ў 1819—1822 гг.). Кніга Зоненфельса да паловы 1840-х гадоў служыла агульнапрынятым дапаможнікам для вывучэння палітычных навук. Прадстаўнік камералізму, у сваіх эканамічных поглядах Зоненфельс быў рашучым прыхільнікам школы Кенэ; з гэтага пункту гледжання яго кніга не прынесла нічога прынцыпова новага ў навуку.
Немалую заслугу Зоненфельса складае значнае паляпшэнне мовы: яго форма апавядання выгадна адрознівалася ад навуковых трактатаў тых часоў яснасцю і сціснутым стылем. З іншых яго твораў найбольш вядомыя: «Abhandlung von der Theuerung in den Hauptstädten und den Mitteln derselben abzuhelfen» (Лейпцыг, 1769); «Ueber Wucher und Wuchergesetze» (Bена, 1789); «Ueber die Stimmenmehrheit bei Kriminalurtheilen» (1808). Поўны збор твораў быў выдадзены ў Вене ў 1783—1787 гг. Зоненфельс прымаў вельмі актыўны ўдзел у стварэнні аўстрыйскага крымінальнага ўлажэння 1803 г.
Адроў (агаленне)
Агаленне «Адроў» — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчана на тэрыторыі Вусценскага сельскага Савета ў 0,3 км на ўсход ад вёскі Навасёлкі на левым беразе ракі Адроў у 0,1 км ад месца ўпадзення ў ракі Днепр. Плошча агалення складае 50 м2, плошча ахоўнай зоны — 70 м2.
Агаленне знаходзіцца на ўступе першай надпойменнай тэрасы на левым беразе р. Адроў, вышыня якой складае 6 м. Познепаазерскія рачныя адкладанні ўтвараюць лінзу, якая прасочваецца ўздоўж рэчышча Адрова на 20 м.
Ледавіковая фаўна характарызуецца перавагай халадалюбівых відаў, якія жывуць ў дробных вадаемах і адкрытых месцах тундравай зоны.
Лялякападобныя
Лялякападобныя (Caprimulgiformes) — атрад нованёбных птушак, у які ўваходзяць 5 сямействаў. Шырока распаўсюджаныя ў цёплых краінах.
Маса цела — ад 50 да 700 г. Характэрнай рысай з'яўляецца вялікі разрэз рота пры маленькай дзюбе. Як правіла, начныя насякомаедныя птушкі. , якія гняздуюць у пячорах, здольныя да эхалакацыі.
Луіза Мікалаеўна Пятрова
Луіза Мікалаеўна Пятрова (, Чалябінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1965 годзе. З 1965 г. — архітэктар у Белдзяржпраекце.
Творчасць
Удзельнічала ў распрацоўцы серыі тыпавых праектаў школ і школьных комплексаў, праектаў Дома быту ў Жодзіне (1979—1980), ПТВ мастацкага профіля ў г.п. Мір Гродзенскай вобласці (1980—1981).
Юрый Міхайлавіч Лужкоў
Ю́рый Міха́йлавіч Лужко́ў (,, СССР — , Мюнхен, Германія) — мэр Масквы (1992—2010), палітык.
Біяграфія
У 1958 годзе скончыў Маскоўскі інстытут нафтахімічнай і газавай прамысловасці імя І. М. Губкіна. У перыяд вучобы ў 1954 годзе Лужкоў у адным з першых студэнцкіх атрадаў асвойваў цаліну ў Казахстане. Пасля заканчэння інстытута з 1958 па 1963 год ён працаваў у НДІ пластычных мас малодшым навуковым супрацоўнікам, кіраўніком групы, намеснікам загадчыка лабараторыяй аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў. З 1964 па 1971 год займаў пост начальніка аддзела па аўтаматызацыі кіравання Дзяржаўнага камітэта па хіміі, а ў 1971 годзе займаў пасаду начальніка аддзела аўтаматызаваных сістэм кіравання.
З 1974 па 1980 год Юрый Лужкоў быў дырэктарам Вопытна-канструктарскага бюро па аўтаматыцы пры Міністэрстве хімічнай прамысловасці. У 1975 годзе быў абраны дэпутатам Бабушкінскага раённага савета Масквы, з 1977 па 1990 год быў дэпутатам Маскоўскага гарадскога Савета, з 1987 па 1990 год — дэпутатам Вярхоўнага Савета РСФСР 11-га склікання.
У чэрвені 1991 гады Юрый Лужкоў стаў віцэ-мэрам і кіраўніком маскоўскага ўрада. У студзені 1992 гады, па ўзгадненні з тагачасным мэрам Гаўрыілам Паповым, Лужкоў рэфарміраваў структуру ўрада Масквы і сфарміраваў «урад эканамічных рэформ». 6 чэрвеня 1992 года пасля сыходу ў адстаўку Папова Лужкоў быў прызначаны кіраўніком выканаўчай улады — мэрам Масквы, за якім была пакінута пасада_кіраўнікагарадскога ўрада.
У чэрвені 1996 гады адбыліся выбары мэра Масквы, на якіх Лужкоў перамог — за яго выказаліся 95 % выбаршчыкаў. У снежні 1999 гады на выбарах ізноў перамог Лужкоў, сабраўшы 69,9 % галасоў. У снежні 2003 гады Юрый Лужкоў у чарговы раз атрымаў пераканаўчую перамогу і быў абраны мэрам Масквы на новы тэрмін.
У чэрвені 2007 гады па ўяўленні прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Пуціна дэпутатамі Маскоўскай гарадской Думы Юрый Лужкоў быў ізноў надзелены паўнамоцтвамі мэра Масквы на чатырохгадовы тэрмін.
З канца 1998 гады Юрый Лужкоў быў лідарам Агульнарасійскай палітычнай грамадскай арганізацыі «Айчына», цяпер — сустаршыня Вышэйшага Савета Усерасійскай палітычнай партыі «Адзіная Расія».
28 верасня 2010 прэзідэнтам Расіі быў зволены з паста мэра ў сувязі са стратай даверу прэзідэнта. Яго змяніў часова выконваючы абавязкі мэра Уладзімір Рэсін.
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «За заслугі перад Айчынай» I ступені (2006), «За заслугі перад Айчынай» II ступені (1995), «За заслугі перад Айчынай» III ступені, «За ваенныя заслугі» (2003), ордэнам Пашаны (2000), медалямі «Абаронцу вольнай Расіі» (1993), «За ўмацаванне баявой садружнасці», «У памяць 850-годдзя Масквы», «У памяць 300-годдзя Санкт-Пецярбурга»; трыма падзякамі Прэзідэнта РФ. Лаўрэат дзяржаўных прэмій СССР і РФ.
Тэатра Арджэнціна
Тэатр Арджэнціна (Teatro Argentina) — адзін з самых вядомых і найстарэйшых рымскіх тэатраў, размешчаны на плошчы Торэ Арджэнціна у Рыме.
Тэатр быў адкрыты 31 студзеня ў 1732 годзе сям'ёй Сфорца Чэзарыні па праекце архітэктара Джэролама Тэадолі (Gerolamo Theodoli). На сцэне тэатра адбыліся прэм'еры шматлікіх знакамітых італьянскіх опер, так, напрыклад, у 1816 годзе прэм'ера оперы Расіні «Севільскі цырульнік». У будынку дзейнічае музей тэатральнай гісторыі (Museo Storico del Teatro).
Тагачын
Тагачын (Тагачи́н) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Здраднік (фільм, 2019)
Сюжэт
У пачатку 1980-х гадоў паміж босамі сіцылійскай мафіі разгараецца вайна за гераінавы рынак. Адзін з мафіёзі, Тамаза Бушэта, спрабуе схавацца ў Бразіліі. У той час, як на яго радзіме пачынаецца бойня, Бушэта вымушаны здалёк назіраць за тым, як яго сыноў і братоў забіваюць у Палерма. Ён разумее, што можа стаць наступным. Бразільская паліцыя арыштоўвае Бушэту і экстрадзіруе яго ў Італію. Мафіёзі прымае рашэнне, якое кардынальна зменіць сітуацыю для мафіі, — ён сустракаецца з суддзёй Джавані Фальконе і парушае святую клятву, якую ён даў Коза Ностры.
NGC 5871
NGC 5871 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прэснае
Прэснае — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Прэснаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556031100.
Сяргей Віктаравіч Тарасевіч
Сяргей Тарасевіч (нар. ) — беларускі гандбаліст, разыгрывальнік.
Кар’ера
Улетку 2018 года пакінуў гродзенскі «Кронан».
Тулычыў
Тулычыў (Ту́личів) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Турычаны
Турычаны (Турича́ни) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Пумененга
Пумененга (Pumenengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1591 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 159 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 24050. Тэлефонны код — 0363.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro e San Paolo.
Расійскі этнаграфічны музей
Расійскі этнаграфічны музей — адзін з найбуйнейшых этнаграфічных музеяў Еўропы. Заснаваны, як этнаграфічны аддзел Рускага музея, імператарам Мікалаем II у выкананне волі і ў памяць яго бацькі імператара Аляксандра III Іменным найвышэйшым указам № 11532 ад 13 (25) красавіка 1895 года.
Гісторыя музея
Датай заснавання Расійскага этнаграфічнага музея лічыцца 1895 год, калі пры Рускім музеі па ініцыятыве і пад кіраўніцтвам Самуіла Дудзіна быў утвораны асобны этнаграфічны аддзел. Для вольнага наведвання ён адкрыўся толькі ў 1923 годзе.
У 1934 г. этнаграфічны музей становіцца самастойным музеем і называецца — Дзяржаўны музей этнаграфіі. У жніўні 1948 гады, пасля перадачы калекцый Музея народаў СССР у Маскве, быў пераназваны ў Дзяржаўны музей этнаграфіі народаў СССР (ГМЭ народаў СССР). З 1992 года — Расійскі этнаграфічны музей (РЭМ).
Віталь Юр’евіч Балашоў
Віталь Балашоў (нар., , УССР) — украінскі футбаліст, нападнік казахстанскага клуба «Туран» з Туркестана.
Клубная кар’ера
У дзіцяча-юнацкай футбольнай лізе Украіны выступаў за ДЮСШ горада Авідзіяпаль, пазней перабраўся ў адэскі «Чарнаморац». У 2008 годзе трапіў у асноўную каманду адэсітаў, дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 9 мая 2009 года, правёўшы на полі другі тайм матча супраць днепрапятроўскага «Дняпра» (1:4). У сезоне 2009/10 з чатырма галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды, аднак «Чарнаморац» па выніках сезона страціў месца ў Прэм’ер-лізе. У сезоне 2010/11 адэскі клуб заняў другое месца ў Першай лізе і вярнуўся ў элітны дыівізіён.
У ліпені 2013 года быў аддадзены ў арэнду ўжгарадскай «Гаверле» на сезон 2013/14. У першай палове 2014 года не гуляў, па заканчэнні сезона вярнуўся ў «Чарнаморац». У чэрвені 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў адэскі клуб, а ў студзені 2016 года пасля прагляду стаў іграком кракаўскай «Віслы». У чэрвені 2016 года па пагадненні бакоў пакінуў польскі клуб. У лютым 2017 года стаў іграком малдаўскага клуба «Мілсамі», з якім заваяваў бронзавыя медалі чэмпіянату краіны.
У жніўні 2017 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Іслач». Стаў асноўным нападнікам каманды, аднак у кастрычніку выбыў з-за траўмы. У лістападзе 2017 года, за тур да заканчэння чэмпіянату, разам з іншымі ўкраінскімі легіянерамі пакінуў «Іслач».
У сакавіку 2018 года прыбыў на прагляд у данецкі «Алімпік» і ў выніку папоўніў склад клуба. У жніўні 2020 года перайшоў у расійскі клуб «Тамбоў», аднак ужо ў кастрычніку разарваў кантракт і неўзабаве стаў іграком «Чайкі» з Песчанакопскага, аднак так і не згуляў за яе.
У сакавіку 2021 года далучыўся да карагандзінскага «Шахцёра», дзе гуляў да чэрвеня. У жніўні 2021 года перайшоў у «Актабэ», пакінуў клуб у студзені 2023 года. У сакавіку 2023 года трапіў у заяўку «Турана» ў другім дывізіёне Казахстана.
Міжнародная кар’ера
З 2006 па 2009 год прыцягваўся да гульняў юнацкіх зборных Украіны розных узростаў. У 2012 годзе выступаў за моладзевую зборную Украіны.
Апалонія Савёнак
Апалонія Савёнак (дзявочае Раткевіч;, Лагойшчына — , Памона, Нью-Джэрсі, ЗША) — беларускі педагог, пісьменніца.
Біяграфія
Скончыла БДУ. Сябра Краязнаўчага таварыства БДУ. У 1922 годзе пазнаёмілася з будучым мужам Лявонам Савёнкам, які з групай глыбоцкіх настаўнікаў прыехаў у Менск на пачатку першай беларусізацыі.
У 1920—1930-х настаўнічала. Ад 1944 г. — на эміграцыі. У Беларускай гімназіі ў лагерах Остэргофен і Розенгайм у Германіі выкладала беларускую мову і літаратуру, аўтарка некалькіх падручнікаў для дзяцей. Ад пачатку 1950-х жыла ў ЗША, у Нью-Джэрсі.
Аўтарка цікавых успаманаў пра беларускае нацыянальнае жыццё 1920-1930-х гг.
Памёрла года. Пахаваная на беларускіх могілках у Іст-Брансвіку (Нью-Джэрсі) побач з мужам.
Спачынак
Спачы́нак (, Спочинок) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жамчужненскага сельсавета. Размешчаны за 14 км на захад ад Баранавічаў, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Палонка на лініі Баранавічы — Ваўкавыск.
Гісторыя
У 1909 годзе Спачынак — фальварак у Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года засценак у складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Мікола Лучок
Мікола Лучок (нар., Мукачэва, Украіна) — дапаможны біскуп Мукачэўскай дыяцэзіі.
Біяграфія
У 1994 годзе ўступіў у Ордэн прапаведнікаў (дамініканцы). Манаскую фармацыю праходзіў у Кошыцах, вывучаў тэалогію і філасофію ў Варшаве і ў Папскай тэалагічнай акадэміі ў Кракаве. Атрымаў прэзбітэрскае пасвячэнне ў 2003 годзе. Служыў у Санкт-Пецярбургу, Чартківе, Ялце, Хмяльніцкім і Львове.
Вядомы з дамініканскага душпастырства моладзі, душпастырства пакліканняў, рэкалекцыяніст, кансультант па кірунку «пазітыўная псіхатэрапія», атрымлівае адукацыю псіхатэрапеўта. Валодае ўкраінскай, венгерскай, славацкай, рускай, польскай і англійскай мовамі.
11 лістапада 2019 года Папа Францішак прызначыў айца Міколу Лучка дапаможным біскупам Мукачэўскай дыяцэзіі. Пасвячэнне адбылося 10 снежня 2019 года ў Мукачэве.
Абменнае ўзаемадзеянне
Абме́ннае ўзаемадзе́янне — спецыфічны ўзаемны ўплыў тоесных часціц, які эфектыўна праяўляецца як вынік некаторага асаблівага ўзаемадзеяння. Чыста квантавы эфект, які не мае класічнага аналага і вынікае з прынцыпу тоеснасці.
Пры сілавым узаемадзеянні паміж часціцамі сярэдняя энергія сістэмы часціц неаднолькавая ў станах, што апісваюцца хвалевымі функцыямі з рознай сіметрыяй, напрыклад сістэма з двух электронаў, калі не ўлічваць іх электрастатычнага ўзаемадзеяння, характарызуецца дзвюма хвалевымі функцыямі
φ(r1, r2)
, якія адносна перастаноўкі каардынат электронаў мяняюць або не мяняюць знак. Станам з \phi\pm адпавядае сярэдняя энергія ўзаемадзеяння дзе
Ek
— энергія электрастатычнага (кулонаўскага) узаемадзеяння электронаў, кожны з якіх знаходзіцца ў індывідуальным стане;
— т.зв. абменная энергія, што ўзнікае, калі электроны як бы абменьваюцца сваімі станамі (адсюль назва).
Абменнае ўзаемадзеянне існуе ў сістэме тоесных часціц і пры адсутнасці сілавога ўзаемадзеяння (ідэальны газ тоесных часціц). Яно пачынае праяўляцца, калі сярэдняя адлегласць паміж часціцамі становіцца параўнальнай з даўжынёй хвалі дэ Бройля, мае характар адштурхоўвання для ферміёнаў (гл. прынцып Паўлі) і прыцяжэння — для базонаў.
Паняццем абменнага ўзаемадзеяння карыстаюцца ў тэорыі многаэлектронных атамаў, гомеапалярнай хімічнай сувязі, ферамагнетызму. Тэрмін абменнае ўзаемадзеянне ўжываецца і ў ядзернай фізіцы (гл. ядзерныя сілы).
Кабелякі (агаленне)
Агаленне Кабелякі — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў Аршанскім раёне Беларусі. Размешчана на тэрыторыі Андрэеўшчынскага сельсавета ў квартале № 194 Аршанскага лясніцтва Дзяржаўнай доследнай лесагаспадарчай установы «Аршанскі вопытны лясгас» за 0,17 км на поўдзень ад вёскі Прыдняпроўе на правым беразе ракі Днепр. Плошча агалення складае 30 га.
Малькевічы
Мальке́вічы (, Малькевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета. Месціцца на мяжы Вілейскага і Мядзельскага раёнаў, за 30 км ад раённага цэнтра г. Вілейкі і за 105 км ад г. Мінска. На паўночны ўсход ад вёскі, за 2,5 км, ва ўрочышчы Уліцкае — выток ракі Чорная.
Назва
Назва Кішкарэпа (Кішкарэпы), як раней называліся Малькевічы, балцкага паходжання.
Алег Тарасевіч
Алег Тарасевіч (нар. ) — беларускі гандбаліст. Лінейны гродзенскага клуба «Кронан».
Малькевічы
Назва
Першая частка — ад літ. kiškis «заяц». Другая — ад бел. рэпа (расліна Brassica rapa), на месцы ранейшага сугучнага літ. ropė «рэпа».
Якраз «заячай рэпай» у літоўцаў у народзе называецца расліна Кольнік коласападобны (Phyteuma spicatum), так сама як «свіной рэпай» у іх называецца расліна дурнічнік, а «сабачай рэпай» — дурнап’ян.
Гісторыя
1794 год — вёска Кішкарэпішча, у Губскім старастве.
1938 год — вёска, пад назвай Кішкарэпы, ці Малькевічы, у Куранецкай вясковай гміне; 11 двароў, 74 жыхары.
З 12 кастрычніка 1940 года да 12 чэрвеня 1958 года — вёска ў складзе Кузьміцкага сельсавета.
З 12 чэрвеня 1958 года да 24 ліпеня 1995 года — вёска ў складзе Рэчкаўскага сельсавета.
1993 год — вёска у Рэчкаўскім сельсавеце, 10 двароў, 20 жыхароў.
З 24 ліпеня 1995 года да 28 мая 2013 года — вёска ў складзе Куранецкага сельсавета.
2003 год 9 двароў, 12 жыхароў.
З 28 мая 2013 года — вёска ў складзе Крывасельскага сельсавета.
Нацыянальны музей Індыі
Нацыянальны музей у Нью-Дэлі — найбуйнейшы музей у Індыі, у якім прадстаўлена калекцыя разнастайных археалагічных знаходак, гістарычных артэфактаў і прадметаў мастацтва. Музей кіруецца Міністэрствам культуры Індыі, часткай Урада Індыі. Размяшчаецца ў Дэлі, на скрыжаванні вуліц Джанпат і Маўлала.
Гісторыя
Вытокі Нацыянальнага музея пачынаюцца з выстаўкі індыйскага мастацтва і артэфактаў у Каралеўскай Акадэміі ў Лондане ўзімку 1947-48 гг. , якая адбылася адразу пасля здабыцца Індыяй незалежнасці ад Вялікабрытаніі. Па заканчэнні выстаўкі, яе куратары вырашылі прадэманстраваць такую ж калекцыю ў Індыі да вяртання экспанатаў у музеі. Індыйская выстаўка была паказана ў Раштрапаці Бхаван у 1949 годзе і была настолькі паспяховай, што было прынята рашэнне стварыць пастаянны нацыянальны музей. Ініцыятарам яго стварэння выступіла група індыйскіх археолагаў і мастацтвазнаўцаў, якія пераканалі ўрад у неабходнасці падобнай установы для паспяховага культурнага развіцця.
15 жніўня 1949 года Нацыянальны музей афіцыйна адкрыў генерал-губернатар Індыі Чакраварці Раджагапалачары. У той час было вырашана, што пакуль музей не абзавядзецца сваім будынкам, экспанаты будуць захоўвацца ў Раштрапаці Бхаван. Першы камень у будынак Нацыянальнага музея Індыі ў Дэлі 12 мая 1955 года заклаў прэм’ер-міністр краіны Джавахарлал Нэру, які пры адкрыцці музея ва ўрачыстых абставінах 18 снежня 1960 г. быў ужо віцэ-прэзідэнтам краіны. Новы будынак Нацыянальнага музея аздоблены чырвоным і жоўтым пясчанікам, які ўжываўся ў будаўніцтве ў дзяржаве Вялікіх Маголаў. Будынак дазваляе не толькі разгарнуць экспазіцыю, але і праводзіць розныя віды навукова-асветніцкай работы, такія як курсы аматараў мастацтва.
Экспазіцыя
У аснову экспазіцыі музея пакладзена калекцыя індыйскага мастацтва, сабраная ў 1947—1948 гг. для часовай дэманстрацыі ў Лондане. Найбольш важным у музеі лічыцца археалагічны аддзел, дзе экспануюцца такія унікумы, як скульптурны партрэт (2,5 тыс. гадоў да н. э.), знойдзены ў Махенджарадзе, скульптуры царстваў Маўрыяў (332—185 гг. да н. э.), Гуптаў (IV—VI ст. н. э.) і інш. Шмат каштоўных помнікаў знаходзіцца ў аддзелах выяўленчага мастацтва, рукапісаў, антрапалогіі, зброі, драўляных вырабаў. Крыху ў баку ад асноўнай часткі экспазіцыі размешчаны дзве калекцыі: сярэднеазіяцкая, падараваная англійскім навукоўцам і падарожнікам А. Штэйнам, і дакалумбавага амерыканскага мастацтва, сабраная індыйскім калекцыянерам Н. Хіраменекам. Агульная колькасць прадметаў, што захоўваюцца ў фондасховішчы Нацыянальнага музея Індыі, складае 200 тыс. адзінак.
У наш час музей знаходзіцца ў распараджэнні і фінансуецца Міністэрствам культуры і Міністэрствам развіцця людскіх рэсурсаў.
Турыя (Турыйскі раён)
Турыя (Турія́) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 5872
NGC 5872 (іншыя абазначэнні — MCG -2-39-5, NPM1G -11.0427, PGC 54169) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аперацыя «Валькірыя»
У сучаснай Германіі ўдзельнікі змовы лічацца нацыянальнымі героямі, якія аддалі сваё жыццё ў імя свабоды; іх імёнамі названы вуліцы, ім пастаўлены помнікі. У памятныя даты, звязаныя з замахам, праходзяць цырымоніі з удзелам вышэйшых асоб дзяржавы.
Набярэжнае (Паўладарская вобласць)
Набярэжнае — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Грыгор'еўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556035100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1777 чалавек (832 мужчыны і 945 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1552 чалавекі (731 мужчына і 821 жанчына).
Ранцаніка
Ранцаніка (Ranzanico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1085 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 155 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Беладворскі сельсавет
Беладво́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Белы Двор.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Шаркаўшчынскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Германавіцкага сельсавета.
NGC 5873
NGC 5873 (іншыя абазначэнні — PK 331+16.1, ESO 328-PN34) — планетарная туманнасць у сузор’і Воўк.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навікі (Крывасельскі сельсавет)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Да 12 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Кузьміцкага сельсавета, да 24 ліпеня 1995 года — у складзе Рэчкаўскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у складзе Куранецкага сельсавета.
Friends of the Earth
Friends of the Earth International (FoEI) — міжнародная сетка экалагічных арганізацый у 73 краінах. Арганізацыя была заснавана ў 1969 годзе ў Сан-Францыска, Дональдам Эйткенам і Гэры Сусі пасля таго, як Браўэр расстаўся з «» з-за пазітыўнага падыходу апошняга да ядзернай энергіі. Ахвяраванне на заснаванне ў памеры (станам на 2019 год) было зроблена, уладальнікам нафтавай кампаніі «». Яна стала міжнароднай сеткай арганізацый у 1971 годзе з сустрэчай прадстаўнікоў чатырох краін: ЗША, Швецыі, Вялікабрытаніі і Францыі.
У цяперашні час у FoEI ёсць сакратарыят (базіраваны ў Амстэрдаме, Нідэрланды), які забяспечвае падтрымку сеткі і ўзгодненых буйных кампаній. Выканаўчы камітэт выбарных прадстаўнікоў ад нацыянальных груп вызначае палітыку і кантралюе працу сакратарыята. У 2016 годзе актывістка  была абраная старшынёй арганізацыі.
115-я Горацкая партызанская брыгада
115-я Горацкая партызанская брыгада — была створана ў кастрычніку 1943 года як атрад 35-А, (з лютага 1944 года як 115-ы Горацкі партызанскі атрад). Атрад сфарміраваў 4 роты, пашырыў уплыў на 2-гі атрад (пазней 112-ы Горацкі партызанскі атрад) і з лістапада 1943 года выконваў функцыі галоўнай арганізацыі. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Горацкага, Дрыбінскага, Дубровенскага, Шклоўскага, Аршанскага раёнаў. 26 чэрвеня 1944 года атрад (801 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў 115-ы атрад з кастрычніка 1943 года як брыгаду ў складзе 4 атрадаў.
Гісторыя
Асноўныя баявыя дзеянні вялі па абароне раёна дыслакацыі, дзе ў маі 1944 года пад аховай партызан было больш за 3,5 тыс. мірных жыхароў. У маі 1944 года разам з 112-ым Горацкім партызанскім атрадам партызаны вялі абарончыя баі, прарвалі блакаду і выйшлі з акружэння. Наносілі ўдары на чыгуначных участках Магілёў — Крычаў, Орша — Шклоў.
Орша (агаленне)
Агаленне Орша — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння, размешчаны на тэрыторыі горада Орша на левым беразе ракі Днепр ля мемарыяльнага комплексу «Кацюша». Ён замацаваны за УА «Аршанскі дзяржаўны цэнтр дзіцяча-юнацкага турызму і экскурсій». Плошча агалення складае 250 м², а плошча ахоўнай зоны — 300 м².
Дэвонскія даламіты агаляюцца на левым беразе р. Днепр, ва ўступе другой надпойменай тэрасы. Магутнасць горных парод дэвонскага ўзросту складае 2,5 м.
Кэці Бэйтс
Кэці Бэйтс (Kathy Bates, нар. 28 чэрвеня 1948) — амерыканская актрыса і рэжысёр.
Біяграфія
Бэйтс таксама некалькі разоў была намінавана на «Эмі», аднак ніколі не перамагала. У 2003 у яе была роля другога плана ў серыяле «Кліент заўсёды мёртвы». Яна таксама знялася ў некалькіх фільмах канала «Lifetime». Пачынаючы з дзевяностых гадоў, Бэйтс таксама працавала як рэжысёр. Яна зрэжысавала эпізоды такіх серыялаў як «Забойны аддзел», «Паліцыя Нью-Ёрка», «Турма Оз», «Кліент заўсёды мёртвы» і «Эвервуд». У 2008 годзе ў яе была малая роля ў фільме «Дарога змен».
У наш час Бэйтс іграе сваю першую галоўную ролю на тэлебачанні ў серыяле «Закон Гэры».
У 1991 годзе яна выйшла замуж за акцёра Тоні Кампізі, з якім пражыла да гэтага 12 гадоў у грамадзянскім шлюбе. У 1997 годзе яны развяліся.
Палац Быдгашч
Палац (Pałac Bydgoszcz) — польскі жаночы валейбольны клуб з горада Быдгашч. Клуб быў створаны ў 1982 годзе. У сезоне 1991/1992 клуб авансаваў да Вышэйшай польскай лігі па валейболе.
Дасягненні
Чэмпіянат Польшчы па валейболе сярод жанчын
Кубак Польшчы па валейболе сярод жанчын
Суперкубак Польшчы па валейболе сярод жанчын
Прамая геадэзічная задача
Прамая геадэзічная задача — вылічэнне геадэзічных каардынат — шыраты і даўгаты некаторага пункту, які ляжыць на зямным эліпсоідзе, па каардынатам іншага пункту і па вядомым даўжыні і дырэкцыйнаму вуглу дадзенага кірунку, што злучае гэтыя пункты.
Для пунктаў, якія размешчаны на сфероідзе, рашэнне дадзенай задачы ўяўляе значныя цяжкасці. Для пунктаў на плоскасці яна вырашаецца наступным чынам (гл. выяву).
Дадзена: Пункт, S_{AB} і \alpha_{AB}.
Знайсці: Пункт
Непасрэдна з выявы маем:
Рознасці \Delta X і \Delta Y каардынат наступнага і папярэдняга пунктаў называюцца прырашчэннямі каардынат. Яны ўяўляюць сабою праекцыі адрэзка АВ на адпаведныя восі каардынат. Іх значэнні знаходзім з прамавугольнага трохвугольніка АВС:
Так як ў гэтых формулах S_{AB} заўсёды чысло станоўчае, то знакі прырашчэнняў каардынат \Delta X і \Delta Y залежаць ад знакаў і. Для розных значэнняў вуглоў знакі \Delta X і \Delta Y прадстаўлены ў табліцы.
Пры дапамозе румба прырашчэння каардынат вылічаюць па формулах:
.
Знакі прырашчэнням даюць у залежнасці ад назвы румба.
Вылічыўшы прырашчэнні каардынат, знаходзім шуканыя каардынаты іншай кропкі:
Такім чынам можна знайсці каардынаты любой колькасці пунктаў паводле правіла: каардынаты наступнага пункту роўныя каардынатам папярэдняга пункту плюс адпаведныя прырашчэнні.
Рудакоў Роў
Рудакоў Роў — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння ў Аршанскім раёне Беларусі, размешчаны на тэрыторыі Зубаўскага сельсавета ў кварталах № 10, 12 Копыскага лясніцтва Дзяржаўнай доследнай лесагаспадарчай установы «Аршанскі вопытны лясгас» за 0,6 км на захад ад вёскі Смётанка.
У тыповай эразійнай даліне на яе днішчы ўскрываецца ўнікальнае Александрыйскае агаленне. У сваёй верхняй частцы даліна разгаліноўваецца, у сярэдняй і ніжняй яна мае лінейную форму і адносную глыбіню да 20-30 м. Днішча даліны плоскае. Схілы даліны спусцістыя, і толькі ў месцах прамываў р. Лапта — абрывістыя.
Рудакоў роў утварыўся 14 тыс. гадоў таму назад падчас паазерскага ледавіковага перыяду ў выніку размыву адкладаў.
Людміла Пятроўна Кубракова
Людміла Пятроўна Кубракова (, в. Слабодка,, Мінская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзілася 14 сакавіка 1970 года ў в. Слабодка Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.
Скончыла Смаленскі інстытут бізнесу і прадпрымальніцтва па спецыяльнасці «Фінансы і крэдыт».
Працавала справаводам, бухгалтарам дэпартамента бухгалтарскага ўліку і фінансаў ААТ «БПС-Ашчадбанк»; спецыялістам 1-й катэгорыі дэпартамента адміністрацыі ААТ «БПС-Ашчадбанк».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання. З 2016 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Член Камуністычнай партыі Беларусі.
Асабістае жыццё
Замужам, мае дачку і двух сыноў.
Жана кала
Жана кала — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Грыгор'еўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556035200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 629 чалавек (325 мужчын і 304 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 649 чалавек (333 мужчыны і 316 жанчын).
Давід Дыоп (пісьменнік)
Давід Дыоп (нар., Парыж) — французскі пісьменнік і акадэмік, спецыяліст па літаратуры XVIII стагоддзя. Узнагароджаны Ганкураўскай прэміяй ліцэістаў у 2018 годзе і Міжнароднай Букераўскай прэміяй у 2021 годзе за раман «Уначы ўся кроў — чорная».
Біяграфія
У кастрычніку 2021 года выйшла кніга Давіда Дыопа La Porte du voyage sans retour (Брама беззваротнага падарожжа).
Пенза
Пенза (Пенза) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пензенскай вобласці. Насельніцтва 512,9 тыс. чалавек (2005). Размешчаны на Прыволжскім узвышшы, на рацэ Сура (прыток Волгі), за 709 км ад Масквы.
Гісторыя
Заснаваны ў 1663 годзе як вартавы пункт на паўднёва-ўсходняй ускраіне Рускай дзяржавы; падвяргаўся нападам крымскіх татараў і нагайцаў. У верасні 1670 года узяты атрадамі Сцяпана Разіна. З 1719 года цэнтр Пензенскай правінцыі ў складзе Казанскай губерні; у 1723 годзе заснаваны гарадавы магістрат (да 1866 года). У жніўні 1774 года праз Пензу прайшла армія Емяльяна Пугачова. Са снежня 1780 года цэнтр намесніцтва, ператворанага ў 1796 годзе ў губернскі горад. У 1797—1801 гадах павятовы горад Саратаўскай губерні, з 1801 года губернскі горад. У 1874 годзе праз Пензу прайшла Сызрана-Вяземская чыгунка, а ў 1895 годзе пабудавана чыгунка Пенза-Рузаеўка. У 1928—1930 гадах цэнтр Пензенскай акругі Сярэдне-Волжскага краю, з 4 лютага 1939 года — абласны цэнтр.
Плікавічы
Плі́кавічы (, Пликовичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Куранецкага сельсавета.
Юравічы (Калінкавіцкі раён)
Ю́равічы — аграгарадок (колішняе мястэчка) у Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Юравіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 32 км ад горада Калінкавічы, за 2 км на захад ад шашы. Каля вёскі — найвышэйшы пункт раёна (167,5 м над узроўнем мора). У напрамку на захад ад аграгарадка возера Ліцвін.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі гарадзішча Х—ХІ стст. (на градзе вышынёй 30 м), якое складаецца з дзядзінца (плошча каля 1 га) і вакольнага гораду (плошча каля 6 га) і курганны могільнік — складаўся з 14 насыпаў (на поўдзень ад гарадзішча), паселішчы позняга палеаліту (у цэнтры вёскі), эпохі мезаліту (за 1—1,5 км на паўднёвы захад ад цэнтру вёскі) і эпохі неаліту (1 км на захад ад вёскі) сведчаць пра засяленне гэтай мясцовасці ў глыбокай старажытнасці. Паводле легенды тут (прыкладна ў 1170 годзе) існаваў горад Міжмосце, але войны і набегі татараў яго ўшчэнт зруйнавалі. Згодна з іншымі звесткамі, тут існаваў замак Відолічы, які ў 1240 годзе спалілі татары.
Першы пісьмовы ўспамін пра Юравічы датуецца 1430—1432 гадамі. У 1510 годзе вялікі князь Жыгімонт Стары перадаў «на вечнасць» сяло Багдану Сербіну. Пад 1552 годам Юравічы згадваюцца ў інвентары Мазырскага замка. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Мазырскага павета.
У 2-й палове XVII стагоддзя ў Юравічах з’явіліся прадстаўнікі каталіцкага ордэна езуітаў, з дзейнасцю якіх звязваюць з’яўленне цудоўнага абраза Маці Божай і ўзвядзенне тут сакральнага комплексу. 8 верасня 1673 года адбылося асвячэнне капліцы, у якую ўрачыста ўнеслі цудоўны абраз. У 1683 годзе кароль і вялікі князь Ян Сабескі выдаў прывілей, паводле якога паселішча атрымала статус мястэчка.
Паводле адных звестак, мураваны касцёл у Юравічах пачалі ўзводзіць у 1701 годзе і завяршылі да 1715 года, згодна з другімі — яго заклалі ў 1717 годзе і будавалі амаль 40 гадоў. 27 красавіка 1727 года кароль і вялікі князь Аўгуст Моцны надаў мястэчку прывілей на штотыднёвыя таргі ў панядзелкі, а таксама рэгулярныя 4 кірмашы: першы на святога Юр’я рускага ўвесну, другі — на святога Юр’я ўвосень, трэці — на нараджэнне Дзевы Марыі свята рымскага, а чацверты — на Пакровы рускія. У 1742 годзе ў Познані выйшла кніга «Крыніца ласкаў духоўных Дзевы Марыі з гораў Юравіцкіх». У 1756 годзе тут адкрылася школа, пераўтвораная ў 1778 годзе ў калегіум. 5 верасня 1758 года абраз Божай Маці перанеслі з драўлянага касцёла ў мураваны. У 1778 годзе кароль і вялікі князь Станіслаў Аўгуст Панятоўскі наноў перавёў сяло ў шэрагі мястэчак.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Юравічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Рэчыцкім павеце Мінскай губерні. Па ліквідацыі ордэна езуітаў у 1820 годзе кляштар перайшоў да мазырскіх бернардзінцаў. У 1836 годзе ў мястэчку збудавалі драўляную царкву Святой Багародзіцы.
Па здушэнні вызваленчага паўстання расійскія ўлады зачынілі Юравіцкі кляштар, аднак у 1841 годзе будынкі вярнулі каталікам. Станам на 1834 год існавалі аднайменныя мястэчка (51 двор) і сяло (66 двароў), на 1848 год — 115 двароў, на 1866 год — 134. У 1865 годзе адкрылася народнае вучылішча (у 1885 годзе — 45 навучэнцаў), у 1875 годзе — жаночая (у 1885 годзе — 28 навучэнак). Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання ў 1866 годзе расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі касцёл на царкву. Цягам 1873—1876 гадоў у межах палітыкі русіфікацыі Беларусі на бажніцу надбудавалі 12 купалоў-цыбулінаў. Паводле вынікаў перапісу (1897) існавалі аднайменныя мястэчка (201 двор, царква, капліца, 2 малітоўныя школы, 40 крамаў, 4 майстэрні апрацоўкі скуры, 2 карчмы), сяло (108 двароў; капліца, 2 народныя вучылішча, паштова-тэлеграфная кантора, аптэка, хлебозапасны магазін, 2 вятракі, конны млын, карчма) і фальварак. У пачатку XX стагоддзя працавалі школа і аптэка, станам на 1901 год з мясцовай прыстані адправілі 501 тыс. пудоў грузаў (лес, сельскагаспадарчыя прадукты) і разгрузілі 4 тыс. пудоў.
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Юравічы ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Юравічы вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам раёна (з 8 ліпеня 1931 года ў Рэчыцкім раёне). Станам на 1930 год існавалі вёскі Юравічы-1, Юравічы-2 (разам 2300 двароў) і мястэчка (114 двароў). У 1936 годзе ўтварыўся народны хор, які неўзабаве атрымаў шырокую вядомасць. 27 верасня 1938 года статус паселішча панізілі да вёскі.
Паводле вынікаў перапісу (1959) у Юравічах існавалі цагельня, швацкая і шавецкая майстэрні, лясніцтва, тэхнікум, сярэдняя школа, школа-інтэрнат, дзіцячы сад, краязнаўчы музей, клуб, бібліятэка, бальніца, аптэка, ветэрынарны ўчастак, пошта, 5 крамаў. У 1958 годзе па загаду мясцовага старшыні калгаса касцёл пачалі разбіраць на цэглу. У наш час вядзецца аднаўленне бажніцы як уласнасці Беларускага экзархату Маскоўскага патрыярхату. Станам на 2004 год у вёсцы было 333 гаспадаркі.
Забудова
Планаванне Юравічаў складаецца з доўгай, дугападобнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, якая ў цэнтры перасякаецца амаль прасталінейнай шыротнай вуліцай. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу.
Транспарт
Існуе транспартнае злучэнне з шашой (Гомель — Лунінец), якая праходзіць за 2 км на ўсход ад вёскі.
NGC 5874
NGC 5874 (іншыя абазначэнні — UGC 9736, MCG 9-25-24, ZWG 274.20, KUG 1506+549, IRAS15064+5456, PGC 54018) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валапас.
Клюшнікаўскі пагорак
Гэта буйны, злёгку выцягнуты ў паўночна-ўсходнім напрамку, выразна выяўлены ў рэльефе ўзгорак шырынёй 0,7 км і даўжынёй 1,7 км. Узгорак мае авальную форму ў плане і купалападобны выгляд у рэльефе з пакатымі (8-10°) схіламі і слабавыпуклай вяршыняй. Абсалютнае значэнне вяршыні пагорка дасягае 211 м над узроўнем мора пры адноснай вышыні 32 м. Вакол узгорка сустракаюцца лагчыны, месцамі забалочаныя або занятыя далінай ракі Ключнікава.
Гусцяра
Гусцяра (Blicca bjoerkna) — рыба сямейства карпавых, адзіны прадстаўнік роду Blicca. Народныя назвы — пласкірка, кромп, сухарэбрыца, сівуха, сцёрка, губар.
Клюшнікаўскі пагорак
Узгорак утварыўся прыблізна 130—150 тыс. гадоў таму назад падчас сожскага аблядзянення ў выніку выдушвання і нагнятання абломкавага матэрыялу да ледніковага краю.
NGC 5874
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гусцяра
Апісанне
Даўжыня да 35 см, маса да 1,3 кг, але звычайна 100—200 г. Серабрыстым, моцна сплюснутым з бакоў целам нагадвае маладога ляшча. Гусцяра адрозніваецца ад ляшчоў колькасцю і размяшчэннем глотачных зубоў (знаходзіцца з кожнага боку не па пяць, а па сем і прытым у два рады), баразной на спіне, жаўтаватымі або чырванаватымі парнымі плаўнікамі, большай луской. За брушным плаўніком мае кіль, не пакрыты лускай. Галава невялікая, рыла тупое, рот паўніжні. Цела пляскатае, спіна блакітна-шэрая, бакі блакітна-серабрыстыя, няпарныя плаўнікі шараватыя.
Пашырэнне
Водзіцца ў басейнах Паўночнага, Балтыйскага, Чорнага і Каспійскага мораў. Жыве найбольш у вадаёмах з глеяватым, гліністым дном, затоках, старыцах. Дробная трымаецца ў прагалінах паміж зараснікамі воднай расліннасці, буйная ў глыбокіх затоках і ямах каля крутых берагоў. Аселая. Вандруе чародамі да нерасцілішчаў, якія наведвае штогод, і зімавальных ям.
Асаблівасці біялогіі
Палавая спеласць у 3—4 гады. Нераст парцыённы ў маі-чэрвені ў невялікіх травяністых залівах, у пойме рэк або ў прыбярэжнай зоне азёр. Плоднасць 2,5—200 тыс. (11—109 тыс.) клейкіх ікрынак. Моладзь корміцца дробнымі ракападобнымі, дарослыя — насякомымі, малюскамі, радзей водарасцямі. Стварае помесі з ляшчом.
З'яўляецца другарадным аб'ектам промыслу.
Олівер Твіст (фільм, 2005)
«Олівер Твіст» (Oliver Twist) — драматычны фільм 2005 года рэжысёра Рамана Паланскага, сямнаццаты поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Фільм з’яўляецца экранізацыяй Чарльза Дыкенса, адаптацыяй кнігі займаўся брытанскі драматург. Галоўныя ролі выканалі, Бен Кінгслі, , , , і іншыя.
Прэм’ера фільма адбылася 11 верасня 2005 года на.
Сюжэт
Страціўшы маці пры нараджэнні, Олівер Твіст становіцца круглым сіратой. Ён трапляе ў работны дом, дзе пануюць жорсткія норавы, а людзі ўсіх узростаў у жудасных умовах выконваюць самую складаную працу. Як і іншыя насельнікі дому, Олівер займаецца роспускам старых канатаў на пакулле, пакуль начальства не вырашае, што ад хлапчука трэба пазбавіцца. Пасля некаторых складанасцяў яго «аддаюць з даплатай» трунару, які ставіцца да новага работніка даволі добразычліва, у адрозненні ад слуг, вельмі незадаволеных прысутнасцю хлапчука. Неўзабаве Олівер уцякае ад трунара і адпраўляецца ў Лондан, які знаходзіцца за 120 кіламетраў ад яго роднага мястэчка. Гэта становіцца толькі пачаткам яго прыгод, якія ўключаюць у сябе стасункі са злачынцамі, суд і, нарэшце, знаёмства з чалавекам, які вырашае паклапаціцца аб хлапчуку і забяспечыць яму білет у нармальнае жыццё.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 4 намінацыямі.
Рыва-дзі-Сольта
Рыва-дзі-Сольта (Riva di Solto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 833 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Баранавіцкі абласны драматычны тэатр
Баранавіцкі абласны драматычны тэатр. Існаваў у 1940—1941 гг. і ў 1944—1948 гг. у Баранавічах.
Рабочае цела
Рабочае цела, ці рабочае рэчыва — газападобнае ці вадкае рэчыва, якое выкарыстоўваецца ў машынах для пераўтварэння энергіі, атрымання работы і інш. Дзеянне рабочага цела заснавана на зменах тэрмадынамічных ці іншых параметраў яго стану.
Найбольш часта рабочым целам служаць: вадзяная пара (у паравых машынах і турбінах) аміяк, вуглекіслата і іншыя хладоны (у халадзільных машынах), паветра (у пнеўматычных машынах), газы (у газавых турбінах, рухавіках унутранага згарання) і інш.
Катэрынопіль
Катэрынопіль (Катерино́піль) — пасёлак гарадскога тыпу ў Катэрынопільскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны. Раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Чаркасы — Умань.
Гісторыя
У 1793 г. правабярэжныя землі Украіны ў выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай адышлі пад уладу Расійскай імперыі. Мястэчка Калныбалота ўвайшло ў Брацлаўскае намесніцтва. 3 1795 г. яно стала павятовым горадам Вазнясенскага намесніцтва, а з 1797 г. — Кіеўскай губерні. У 1795 г. Калныбалота перайменавана ў Катэрынопіль.
Рыгор Пракопавіч Рак
Рыгор Пракопавіч Рак (, вёска Дукарка (цяпер вёска Дукора) Пухавіцкі раён, Мінская вобласць —, Мінск, турма НКВД) — беларускі эканаміст, краязнавец, педагог. Уваходзіў у Беларускую камуністычную арганізацыю (1920).
Біяграфія
З беларускай сялянскай сям’і. Пасля заканчэння ў 1913 годзе Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі працаваў у школе в. Крынкі Рэчыцкага павета Мінскай губ. У 1915—1917 годзе ў арміі. Вучыўся ў Мінскім настаўніцкім інстытуце (з 1918 год), скончыў БДУ (пач. 1930-х г.). Уваходзіў у Беларускую камуністычную арганізацыю (1920 год). У розны час працаваў у кааператыўных арганізацыях, Цэнтрабелсаюзе, школах Мінска. У 1926—1937 гг. — у Інстытуце эканомікі БелАН, вывучаў народныя рамяства і саматужныя промыслы, эканамічны стан рэгіёнаў БССР. Удзельнічаў у краязнаўчым руху, быў сакратаром камісіі па хатніх рамёствах пры Інбелкульце.
Паўстанне 1830—1831 гадоў
Паўстанне ў Царстве Польскім, Беларусі і Літве 1830—1831  — узброенае паўстанне на расійскай частцы тэрыторый былой Рэчы Паспалітай за яе аднаўленне ў межах 1772.
Таксама часам называецца Руска-польскай вайной 1830—1831 з-за таго, што баявыя дзеянні з боку паўстанцаў вяліся ад імя Сейма і Урада Царства Польскага. У польскай гістарыяграфіі мае назву Лістападаўскае паўстанне (Powstanie listopadowe), у сучаснай расійскай — Польскае паўстанне 1830—1831 гадоў (Польское восстание 1830-1831 годов).
Пачатак паўстання
У канцы лістапада 1830 года ў Варшаве ўспыхнула паўстанне ў сувязі з намерам Мікалая I паслаць польскае войска на падаўленне рэвалюцыі ў Францыі і Бельгіі. Расійскія войскі пакінулі Варшаву, а ў пачатку снежня — і Царства Польскае. 18 снежня сейм заклікаў да паўстання насельніцтва ўсіх тэрыторый былой Рэчы Паспалітай каб аднавіць яе незалежнасці. У студзені 1831 года князь Адам Ежы Чартарыйскі стаў старшынёю польскага Нацыянальнага Урада. Тады ж сейм прыняў акт аб пазбаўленні Мікалая I і членаў яго сям’і правоў на польскі трон.
Паўстанне на тэрыторыі сучаснай Беларусі
Для кіраўніцтва паўстаннем на тэрыторыі сучаснай Беларусі і Літве ў пачатку 1831 года быў створаны Віленскі цэнтральны паўстанцкі камітэт пры падтрымцы эмісараў з Варшавы. Пачаць паўстанне было вырашана з Віленскай губерні, дзе знаходзілася невялікая колькасць расійскіх войск.
У сакавіку-красавіку паўстанне ахапіла Літву, паўночна-заходнюю частку сучаснай тэрыторыі Беларусі (Ашмянскі, Браслаўскі, Свянцянскі і Дзісенскі паветы); у красавіку паўстанне ахапіла ўсю Віленскую губерню, але сувязь паміж паветамі была перарвана. У Гродзенскай губерні паўстанне пачалося ў маі, на поўдні Мінскай губерні — толькі ў чэрвені-ліпені, калі ў Царстве Польскім ужо прадвызначылася паражэнне паўстанцкіх сіл. У Беларусі і Літве было арганізавана каля трыццаці партызанскіх атрадаў, якія налічвалі 12 тыс. чалавек. Найбольш буйнымі былі атрады:
Шляхта, каталіцкае, часткова ўніяцкае духавенства падтрымалі лозунг барацьбы за аднаўленне Рэчы Паспалітай як польскай дзяржавы. Пытанне пра дзяржаўнасць свайго краю не ставілася. Сяляне актыўнага ўдзелу ў паўстанні не прымалі.
Канец паўстання
Віленскі цэнтральны камітэт вырашыў пачаць падрыхтоўку да захопу Вільні і стварыць аб’яднанае войска. Бітва за Вільню 19 чэрвеня 1831 года стала кульмінацыяй паўстання. Аб’яднаныя паўстанцкія сілы краю разам з прысланым на дапамогу польскім корпусам (12 тыс. чалавек) не змаглі дасягнуць перамогі над расійскім войскам.
На пачатку жніўня 1831 года на ўсёй тэрыторыі Беларусі паўстанне было падаўлена. Многія актыўныя паўстанцы, у тым ліку з тэрыторыі сучаснай Беларусі, пакінулі радзіму і пазней удзельнічалі ў барацьбе за свабоду ў розных краінах Еўропы.
Пасля паўстання
Указам ад 6 мая 1831 года былі выдзелены тры разрады «злачынцаў»: Свае маёнткі страцілі буйныя магнаты — Агінскія, Плятэры, Радзівілы, Сапегі, Чартарыйскія і інш. Ад секвестру пазбаўляліся тыя, хто сам з’явіўся на працягу месяца пасля публікацыі ўказа і пакаяўся або даказаў, што яго прымусілі далучыцца да паўстання. Увогуле да следства за ўдзел у паўстанні ў беларуска-літоўскіх губернях было прыцягнута 2878 чалавек. Яшчэ адным вынікам паўстання сталі першыя крокі палітыкі русіфікацыі (дэпаланізацыі) беларускіх зямель.
Юліян Аляксеевіч Гірык
Юліян Гірык (нар. ) — беларускі гандбаліст, разыгрывальнік мінскага СКА і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кар’ера
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР-8, пачынаў кар’еру ў мясцовым «Кронане», аднак у маладым узросце разам з таварышам па гродзенскай камандзе Арцёмам Рабушкам перайшоў у мінскі СКА, дзе спачатку гуляў за рэзервовую каманду, а пазней стаў прыцягвацца і да асновы.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля здушэння народных пратэстаў у 2020 годзе.
Яфрэмаўка (Паўладарская вобласць)
Яфрэмаўка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Яфрэмаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556037100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1464 чалавекі (698 мужчын і 766 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1090 чалавек (517 мужчын і 573 жанчыны).
NGC 5875
NGC 5875 (іншыя абазначэнні — UGC 9745, MCG 9-25-27, ZWG 274.27, IRAS15077+5243, PGC 54095) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эрнеста Тэадора Манета
Эрнеста Тэадора Манета, італ. Ernesto Teodoro Moneta (20 верасня 1833, Мілан — 10 лютага 1918, Мілан) — італьянскі журналіст, рэвалюцыянер і пацыфіст.
У 15-гадовым узросце ўдзельнічаў у Пяці днях Мілана 1848 года — паўстанні міланцаў супраць аўстрыйскага панавання. Пасля таго ён скончыў ваенную акадэмію ў Іврэа ў П'емонце і ўдзельнічаў у паходзе тысячы Гарыбальдзі, якая адбылася на Сіцыліі ў 1859, і ў Аўстра-італьянскай вайне 1866 года. Пасля, нягледзячы на свае нацыяналістычныя перакананні, Манета стаў актывістам руху за мір. У 1867—1896 ён быў рэдактарам дэмакратычнай газеты Il Secolo. У 1887 ён стаў заснавальнікам Ламбардскага лігі за мір і арбітраж, якая выступала за стварэнне Лігі Нацый і раззбраенне. У 1907 Манета разам з Луі Рэно быў ганараваны Нобелеўскай прэміі міру.