cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вінсент дзю Віньё
Нобелеўская прэмія
Атрыманьне Нобелеўскай прэміі па хіміі ў 1955 годзе «за працу з біялагічна актыўнымі злучэннямі, і, перш за ўсё, за ўпершыню ажыццёўлены сінтэз поліпептыднага гармону», было безумоўным трыумфам дзю Віньё. У адказ на віншавальны ліст ён адказаў, што сапраўднай радасцю ад атрымання прэміі з’яўляецца падзел шчасця з сябарамі, асабліва з тымі, з кім прайшоў даследчы шлях.
Хвароба і смерць
Навуковая кар’ера прафесара дзю Віньё раптам перапынілася, калі ён перанёс інсульт ў 1974 годзе. Ён памёр 11 снежань 1978 года. Яго жонка Зела пайшла з жыцця годам раней. Вінсент дзю Віньё пакінуў пасля сябе сына і дачку, яны сталі медыкамі.
Асаблівасці характару, цікавыя факты
У дадатак да сваіх выбітных навуковых дасягненняў, Вінсент дзю Віньё быў выдатным настаўнікам і лектарам. Адзін з яго супрацоўнікаў, Клаўс Хофман, пазней успамінаў, што лекцыі дзю Віньё студэнтам былі цікавымі і добра падрыхтаванымі. Ён падкрэсліваў важнасць выкладання і казаў, што выкладанне важней даследаванняў. Было сапраўдным задавальненнем слухаць яго прэзентацыі, якія былі таксама старанна падрыхтаваны і адрэпетаваны, як яго навуковыя артыкулы. Яго лабараторыя была дзіўна добра арганізавана. Таму што ён быў вельмі занятым чалавекам, і не заўсёды даступным для кансультацыі, ён вынайшаў сістэму каляровых палосак для зносін з ім. Ружовая палоска — для прапановы новых ідэй і новых даследчых падыходаў, зялёная палоска — для таго, каб далажыць вынікі даследаванняў, і, нарэшце, белая палоска пазначала запыт на мікрааналіз. Больш за ўсё дзю Віньё любіў зялёныя палоскі. Ён хацеў, каб кожны даследчык у групе даваў іх яму кожны тыдзень. І ён чытаў іх з вялікай увагай. Дзю Віньё казаў, што калі яму прадстаўлялі набор вынікаў даследаванняў, то ён быў у курсе ўсіх эксперыментаў, бо ён сам кожны дзень прымаў удзел у гэтых даследаваннях. Шмат супрацоўнікаў дзівіліся яго памяццю на дэталі ў кожным даследчым дакладзе, нават па сканчэнні месяцаў і гадоў, ён мог успомніць падрабязнасці, якія маюць дачыненне да разгляданай праблемы. Зараз становіцца зразумелай роля зялёных палосак! У лабараторыі ніхто не сядзеў без справы, і цяжкая праца была штодзённай нормай. Студэнты-дыпломнікі павінны былі праводзіць некалькі вечароў у тыдзень у лабараторыі, таксама частку нядзелі, і пісьмовыя працы часта выконваліся да позняй ночы. Прафесар дзю Віньё жыў у прыгарадзе Нью-Ёрка, але ён здымаў выдатна мэбляваны пакой на кафедры, дзе ён праводзіў шмат начэй у тыдзень. Былі вечары, калі ён запрашаў у госці сваіх супрацоўнікаў. Раскурвая цыгару, якую ён грацыёзна трымаў паміж сваімі моцнымі пальцамі, дзю Віньё разліваў безалкагольныя напоі і абмяркоўваў апошнія вынікі даследаванняў. Для дзю Віньё быў характэрны крытычны падыход да лабараторных вынікаў. Кожны магчымы бок праекта доўга абмяркоўваўся, а новыя падыходы і ідэі, здольныя растлумачыць праблему глыбока вывучаліся. Артыкулы пісаліся разам з супрацоўнікамі. Пры абмеркаванні прысутнічала сакратарка, якая набірала падчас дыскусіі апошнюю версію. Перш чым шэф апыняўся задаволены, было запісана вельмі шмат версій. Безумоўна, дзю Віньё працаваў у камандзе і супрацоўнікі яго вельмі паважалі. Ён лёгка размаўляў з людзьмі. Кожны год Вінсент дзю Віньё запрашаў усю сваю каманду да сябе дадому ў Скарсдейл на пікнік з софтболам і іншымі мерапрыемствамі.
HMS B7
HMS B7 — брытанская падводная лодка тыпу B. Пабудавана ў 1904-1905 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 30 лістапада 1905 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 27 сакавіка 1906 года.
У 1914 годзе B7 была размешчана ў Гібралтары.
У 1916 годзе лодка была часткай Адрыятычнай падводнай флатыліі, дыслакаванай у Брындызі і Венецыі пад камандаваннем лейтэнанта Кенета Мікэла. Пазней карабель быў пераўтвораны ў патрульны катэр S7 і дзейнічаў на Адрыятыцы.
31 кастрычніка 1919 была прададзена кампаніі на Мальце.
Суперсямейка 2
«Суперсямейка 2» (The Incredibles 2) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Pixar» 2018 года, працяг мультфільма «Суперсямейка».
Сюжэт
Пакуль Місіс Выключную паказваюць па тэлевізары, Містэру Выключнаму ўсё часцей даводзіцца сядзець дома і даглядаць дзяцей, таму ў кожнага з іх знаходзяцца прычыны для незадаволенасці. Але ўсе сямейныя праблемы адыходзяць на другі план, калі супергероі сутыкаюцца з новым ворагам.
Беларуская агучка
Афіцыйны беларускі пераклад падрыхтаваны студыяй «Кінаконг» і выйшаў у 2022 годзе на відэасэрвісе VOKA.
Валянціна Міхайлаўна Лебедзева
Валянціна Міхайлаўна Лебедзева (, Гомель — ) — беларускі гісторык.
Біяграфія
Нарадзілася 10 сакавіка 1955 года ў Гомелі.
У 1980 годзе скончыла гісторыка-філалагічны факультэт Гомельскага падагагічнага інстытута, затым — аспірантуру пры Белдзяржуніверсітэце.
З 1983 года працавала ў Гомельскім педагагічным інстытуце. Шмат гадоў працавала выкладчыцай на кафедры гісторыі ў Гомельскім дзяржаўным унівэрсітэце імя Ф. Скарыны. Аўтар прац па гісторыі Беларусі ХХ ст., гісторыі беларускага нацыянальна-вызваленчага руху (1-я палова ХХ ст.). Вывучала жыццё і творчасць гісторыка і фалькларыста М. Доўнар-Запольскага, архітэктара С. Шабунеўскага, рэвалюцыянэркі П. Бадуновай.
Памерла 8 лютага 2022 года.
IC 5197
IC 5197 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Варанцоў
Аляксандр Варанцоў:
Накхонаёк (правінцыя)
Накхонаёк (นครนายก) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда. Плошча — км², насельніцтва —  чалавекі (2010). Шчыльнасць насельніцтва — 115,40 чал./км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Накхонаёк. Паўночная частка размешчана ў гарах Санкампхэнг, паўднёвым працягу сістэмы Донгфаяен. Цэнтральную частку ўтварае даліна ракі Накхонаёк.
На ўсходзе Накхонаёк знаходзіцца частка нацыянальнага парку Кхаўяй.
Яраслаў Дзмітрыевіч Ісаевіч
Яраслаў Дзмітрыевіч Ісаевіч (нар., в. Вэрба, Ровенская вобласць, Украіна — , Львоў) — украінскі вучоны-гісторык, кнігазнаўца, культуролаг, грамадскі дзеяч, доктар гістарычных навук (1978), прафесар. Акадэмік НАН Украіны (1992). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі (2001).
Біяграфія
Быў дырэктарам Інстытута ўкраіназнаўства НАН Украіны. Адзін з напрамкаў навуковых даследаванняў: жыццё і дзейнасць кнігадрукара Івана Фёдарава.
Алзамай
Алзамай (Алзамай) — горад (з 1955) у Расіі, у складзе Ніжнеўдзінскага раёна Іркуцкай вобласці. Насельніцтва 7,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1899 годзе.
Горад размешчаны ва Усходнім Саяне, на рацэ Тапарок (басейн Ангары), за 600 км на паўночны захад ад Іркуцка, за 75 км ад Ніжнеўдзінска.
Збірагскі сельсавет
Збі́рагскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Збірагі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Тэльмінскага сельсавета.
NGC 2591
NGC 2591 (іншыя абазначэнні — UGC 4472, MCG 13-7-1, ZWG 349.29, ZWG 350.1, IRAS08307+7811, PGC 24231) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іполіта Руіс Лопес
Іпо́літа Руі́с Ло́пес (8 жніўня, 1754, Беларада, Іспанія — 1816, Мадрыд) — іспанскі фармацэўт, батанік. Унёс вялікі ўклад у вывучэнне флоры Перу і Чылі ў экспедыцыях з 1777 па 1788 гады. Падчас кіравання Карласа III былі арганізаваны 3 значныя экспедыцыі ў Новы свет.
Берта Ізраілеўна Кузняцова
Біяграфія
Нарадзілася ў 1929 годзе Гомельскай вобласці, Беларусь. У 1955 годзе скончыла Вільнюскі мастацкі інстытут, дзе вучылася пад кіраўніцтвам: А. П. Мерзлякова, А. Стоскуса і. Дыпломная праца па заканчэнні інстытута — карціна «Першы поспех».
З 1956 года брала актыўны ўдзел у рэгіянальных і ўсесаюзных выстаўках. Жыла і працавала ў Гомелі. Памерла ў 1980 годзе.
247-ы дэсантна-штурмавы Каўказскі казачы полк
247-ы дэсантна-штурмавы Каўказскі казачы полк, падраздзяленне Паветрана-дэсантных войскаў Расіі ў складзе 7-й гвардзейскай дэсантна-штурмавой (горнай) дывізіі. Сфарміраваны 18 сакавіка 1973 года ў Кутаісі як 21-я асобная дэсантна штурмавая брыгада ЗкВА. У 1992 перадыслакаваны ў Стаўрапаль (ПКВА). У 1997 перафарміравана ў полк.
Ć
Ć,ć — літара шэрагу ўсходне- і паўднёваеўрапейскіх лацінскіх алфавітаў. Утвораная ад літары C з дапамогай акуту. Ужываецца ў польскім, горна- і ніжнялужыцкім, сербскім, харвацкім, баснійскім, вілімавіцкім алфавітах, лацінскіх варыянтах беларускага, македонскага і сербскага алфавітаў. З'яўляецца чацвёртай літарай у беларускім лацінскім алфавіце, ува ўсіх астатніх — пятай.
Беларуска-чылійскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж дзвюма краінамі былі ўстаноўлены ў 1992 годзе.
Двухбаковыя сустрэчы
У снежні 2008 года ў Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Чылі па ініцыятыве беларускага боку адбылася сустрэча першага сакратара пасольства Беларусі ў Аргенціне Сяргея Лукашэвіча з намеснікам дэпартамента па справах Еўропы Эдуарда Шотам. Былі абмеркаваны розныя пытанні двухбаковых адносін і далейшага развіцця дагаворнаправавой базы.
7 кастрычніка 2013 г. намеснік Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Аляксандр Гур'янаў прыняў Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Чылі ў Рэспубліцы Беларусь па сумяшчальніцтве Хуана Эдуарда Эгігурэна.
Накхонаёк
Накхонаёк (นครนายก) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца за 93 км на паўночны ўсход ад цэнтра Бангкока на берагах ракі Накхонаёк. Станам на 2015 год насельніцтва горада — чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 1016 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (52,8 %) перавышае колькасць мужчынскага (47,2 %).
Яфрэм Сірын
Яфрэм Сірын ( Mor/Mar Afrêm Sûryāyâ, Ἐφραίμ ὁ Σῦρος; каля 306, Нізібія —, Эдэса) — хрысціянскі багаслоў і паэт, адзін з Настаўнікаў Царквы IV стагоддзя.
Кананізаваны, прападобны. Памяць у Праваслаўнай царкве — 28 студзеня (10 лютага), у Каталіцкай царкве — 9 чэрвеня.
IC 5199
IC 5199 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2592
NGC 2592 (іншыя абазначэнні — UGC 4411, MCG 4-20-55, ZWG 119.102, PGC 23701) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Журахон Рахмонбердыевіч Рахмонаў
Журахон Рахмонбердыевіч Рахмонаў (Журахон Рахмонов;, , Кыргызстан — , , Кыргызстан) — заснавальнік тэатра імя Бабура горада Ош, савецкі кіргізскі тэатра і кіно, Заслужаны артыст Узбекскай ССР (1974).
Біяграфія
Журахон Рахмонаў нарадзіўся 18 жніўня 1917 года ў горадзе Ош ў сям'і служачых. Ён быў адным з заснавальнікаў узбекскага драматычнага тэатра імя Кірава (цяпер імя Бабура) г. Ош. Паступіў артыстам у тэатр у 1937 годзе. Таксама заснавальнікамі Ошскага тэатра імя Кірава з'яўляюцца яго бацька Рахмонберды Мадазімаў (з 1914 года), а таксама яго брат Урынбой Рахмонаў (з 1927 года).
У 1938 годзе быў прызваны ў рады Чырвонай арміі. Удзельнічаў у Савецка-фінскай вайне, абароне блакаднага Ленінграда, служыў старшым сяржантам 95-й танкавай брыгады 9-га танкавага корпуса 2-га Беларускага фронту. Удзельнічаў у вызваленні Расіі, Украіны, Беларусі, Польшчы, Германіі, узяцці Берліна і Рэйхстага. Узнагароджаны ордэнам «Айчыннай вайны» II ступені (загад 9-ТК № 015/п ад 23 жніўня 1943 года), а таксама шматлікімі медалямі.
Пасля заканчэння вайны Журахон Рахмонаў вярнуўся на працу ў Ошскай дзяржаўны узбекскі музычна-драматычны тэатр імя Бабура і да канца жыцця працаваў там артыстам, сыграў больш за сто роляў у тэатры і кіно. Журахон Рахмонаў памёр 7 красавіка 1977 года і быў пахаваны ў горадзе Ош. На яго пахаванні былі і казалі прамовы першы сакратар Ошскага абкама партыі Султан Ібраімаў і кіраўнікі Ошскаша гарвыканкама.
Фільмаграфія
Удзельнічаў у шматлікіх канцэртных праграмах.
Рыгор Кахановіч
Мітрапаліт Рыгор Кахановіч (сапраўднае імя Ануфрый Кахановіч; Grzegorz Kochanowicz; да 1750г — 1814, Жыдычын) — біскуп Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы; з 3 кастрычніка 1809 года — мітрапаліт Кіеўскі — кіраўнік Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы.
Біяграфія
Рыгор Кахановіч нарадзіўся ў Беларусі, якая ў той час уваходзіла ў склад Рэчы Паспалітай. Вывучаў багаслоўе, верагодна, у Вільні. Пасля святарскага пасвячэння (ён не быў базыльянінам, у адрозненне ад большасці іерархаў грэка-каталіцкіх епархій), займаў пасады крылашаніна, віцэ-афіцыяла, а потым афіцыяла (вікарыя) (з 1798 года) у Полацкай капітуле пры арцыбіскупе Іраклій Лісоўскі. У 1807 годзе стаў біскупам Луцкім і Астрожскім. У верасні 1808 года ён атрымаў ад Апостальскай Сталіцы дазвол на аб’яднанне дыяцэзій. 1 жніўня 1809 года расійскі імператар Аляксандр I вылучыў Кахановіча на пасаду пераемніка мітрапаліта Іраклія Лісоўскага. Абраны мітрапалітам 3 кастрычніка 1809 года Нягледзячы на тое, што гэта не было зацверджана Апостальскай Сталіцай, з-за цяжкасцей у зносінах з Рымам (адной з галоўных прычын былі тагачасныя напалеонаўскія войны), 10 студзеня 1811 года пасвяціў у Вільні трох новых епіскапаў: полацкага Івана Красоўскага, вікарыя (суфрагана) Віленскай мітраполіі з тытулам біскупа аршанскага Адрыяна Галаўню і вікарыя берасцейскага (будучага епіскапа Уладзімірскага) Льва Явароўскага. Сакансэкратарамі былі два лацінскія біскупы — мінскі біскуп Якуб Ігнацій Дэдэрка і полацкі біскуп-суфраган Кіпрыян Адынец. У 1809—1810 гадах ён таксама быў біскупам віленскім для русінаў уніяцкага абраду. Меў канфлікт з базыльянамі. Пад яго кіраўніцтвам «Духоўная калегія» ў 1810 годзе забараніла прымаць шляхціцаў у лік базыльян. Падчас нашэсця Напалеона І на Расію базыльяне спрабавалі адхіліць Рыгора Кахановіча ад пасады, але гэта не прынесла вынікаў.
Памёр у 1814 годзе ў рэзідэнцыі луцкіх біскупаў у Жыдычыне на Валыні. Згодна з яго жаданнем, выказаным на смяротным ложы, кіраванне мітрапалічай епархіяй было даручана полацкаму архіепіскапу Івану Красоўскаму, а Луцкая епархія часова перададзена ў кіраванне берасцейскаму епіскапу Язафату Булгаку.
Лапбуры
Лапбуры (тайск. ลพบุรี) — горад у Тайландзе, цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад размешчаны за 150 км на паўночны ўсход ад Бангкока. Заснаваны да VII стагоддзя як паселішча монаў, яго гісторыя прасочваецца да перыяду Двараваці, пазней горад быў вядомы як Лаво. Лапбуры ляжыць у зоне трапічнага клімату саван.
Лапбуры (правінцыя)
Лапбуры (ลพบุรี) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда, за 150 км ад Бангкока. Насельніцтва правінцыі — чалавек (2010). Герб правінцыі ўпрыгожаны выявай бога Вішну, ззаду якога выява кхмерскага храма Пранг Сам Ёд. Правінцыя Лапбуры размяшчаецца ў даліне ракі Чаўпхрая, паміж рэкамі Лапбуры і Пасак. Раўніны паўднёвай часткі плаўна пераходзяць ва ўзгорыстую мясцовасць на поўначы. На ўсходзе ўзвышаюцца горы Пхетчабуры.
Лапбуры мяжуе з правінцыямі: Пхетчабун, Чаяпхум, Накханратчасіма, Сарабуры, Аютхая, Сінгбуры і Накхонсаван.
Дэкларацыя незалежнасці Албаніі
Дэкларацыя незалежнасці Албаніі (Shpallja e Pavarësisë або Deklarata e Pavarësisë) — дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце Албаніі, прынятая 28 лістапада 1912 года ў Влера. Раней Албанія не мела дзяржаўнасці, яна з'яўлялася складовай часткай Асманскай імперыі.
Абвяшчэнне незалежнасці дзяржавы адбылося ў разгар Першай Балканскай вайны на Усеалбанскім кангрэсе. Да таго моманту на тэрыторыю Албаніі прэтэндавалі Сербія і Чарнагорыя, якія хацелі набыць марскія парты на ўзбярэжжа Адрыятыкі. Планы гэтых дзяржаў не былі рэалізаваны, таму што новую дзяржаву падтрымалі вялікія дзяржавы Францыя і Вялікабрытанія.
Пасля ўзнікнення Албаніі яе межы не былі вызначаны. Жаданне Сербіі атрымаць доступ да мора, а таксама адсутнасць межаў прывяло да Албанскаму крызісу 1913 года. У выніку гэтага крызісу новая дзяржава ледзь не была знішчана.
Усяго Дэкларацыю падпісалі 83 чалавекі, сярод іх будучы прэзідэнт і кароль краіны Ахмет Зогу і дзядзька Энвера Ходжы — Хюсен Ходжа.
Уладзімір Іванавіч Коваль
Уладзімір Іванавіч Коваль (нар., в. Адэльск, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі мовазнавец, спецыяліст у галіне беларускага і рускага мовазнаўства. Доктар філалагічных навук (2000), прафесар (2002).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Руская мова і літаратура», 1974), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, 1981).
Працуе ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (філалагічны факультэт, кафедра рускага, агульнага і славянскага мовазнаўства, з 1990 — загадчык кафедры, у 1989—1990 — загадчык кафедры рускай мовы як замежнай, 1985—1989 — намеснік дэкана).
Навуковыя інтарэсы: лексіка і фразеалогія рускай і іншых славянскіх моў; этналінгвістыка; гендарная лінгвістыка; этнакультурная інтэрпрэтацыя літаратурна-мастацкіх і фальклорных тэкстаў.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2008).
Плазма крыві
Плазма крыві (ад πλάσμα — нешта сфармаванае, створанае) — вадкая частка крыві, у якой знаходзяцца форменныя элементы. Працэнтнае ўтрыманне плазмы ў крыві складае 52—60 %. Макраскапічна ўяўляе сабой аднастайную празрыстую або крыху каламутную жаўтлявую вадкасць, якая збіраецца ў верхняй частцы пасудзіны з крывёю пасля аблогі форменных элементаў. Гісталагічна плазма з’яўляецца міжклеткавым рэчывам вадкай тканкі крыві. Плазма крыві складаецца з вады, у якой раствораны рэчывы — бялкі (7—8 % ад масы плазмы) і іншыя арганічныя і мінеральныя злучэнні. Асноўнымі бялкамі плазмы з’яўляюцца альбумін — 4—5 %, глабулін — 3 % і фібрынаген — 0,2—0,4 %. У плазме крыві раствораны таксама пажыўныя рэчывы (у прыватнасці, глюкоза і ліпіды), гармоны, вітаміны, ферменты і прамежкавыя і канчатковыя прадукты абмену рэчываў, а таксама неарганічныя іёны.
У сярэднім 1 літр плазмы крыві чалавека змяшчае 900—910 г вады, 65—85 г бялку і 20 г нізкамалекулярных злучэнняў. Шчыльнасць плазмы складае ад 1,025 да 1,029, pH 7,34—7,43.
60-я армія (СССР)
60-я а́рмія (60 А) — апэратыўнае вайсковае аб'яднанне (агульнавайсковая армія) у складзе Узброеных сіл СССР падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Першае фарміраванне
60-я армія была сфарміравана 15 лістапада 1941 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 2 лістапада 1941 года ў Прыволжскай ваеннай акрузе з падпарадкаваннем Стаўцы ВГК. У склад 60-й арміі ўвайшлі 334-я, 336-я, 348-я, 352-я, 358-я, 360-я стралковыя, 11-я кавалерыйская дывізіі, а таксама шэраг артылерыйскіх і іншых злучэнняў і частак.
У пачатку снежня армія атрымала задачу абсталяваць абарончы рубеж па левым беразе Волгі на ўчастку ад Унжы да Казьмадзям'янска і Горкаўскага ўмацаванага раёна і 5 снежня была ўключана ў склад Маскоўскай зоны абароны.
25 снежня 1941 г. 60-я армія была пераўтворана ў 3-ю ўдарную армію.
Другое фарміраванне
60-я армія паўторна была сфарміравана 7 ліпеня 1942 года шляхам пераўтварэння 3-й рэзервовай арміі і ў складзе мела 107-ю, 121-ю, 161-ю, 167-ю, 195-ю, 232-ю, 237-ю, 246-ю, 303-ю і 322-ю стралковыя дывізіі, 75-ы ўмацаваны раён, а таксама шэраг танкавых, артылерыйскіх і іншых злучэнняў і частак.
9 ліпеня армія была ўключана ў Варонежскі фронт, у складзе якога да канца 1942 г. вяла абарончыя баі на левым беразе Дона на поўнач ад Варонежа. Зімой 1943 года армія прымала ўдзел у Варонежска-Касторненскай аперацыі і трэцяй бітве за Харкаў (Харкаўскай наступальнай аперацыі 2.02.-3.03.1943 года), у ходзе якіх 25 студзеня вызваліла Варонеж, 29 студзеня — Касторнае, 8 лютага — Курск і да пачатку сакавіка каля Рыльска выйшла да ракі Сейм.
23 сакавіка армія была перападчынена Курскаму фронту, а 26 сакавіка ўключана — у Цэнтральны фронт, у складзе якога прымала удзел у Курскай бітве і вызваленні Левабярэжнай Украіны. У ходзе наступлення армія вызваліла 30 жніўня Глухаў, 6 верасня — Канатоп, 9 верасня сумесна з 13-й арміяй — Бахмач, 15 верасня — Ніжын.
6 кастрычніка армія была перададзена Варонежскаму фронту, а з лістапада 1943 па красавік 1944 года была падпарадкавана 1-му Украінскаму фронту, у складзе якога прымала ўдзел у Кіеўскай наступальнай, Кіеўскай абарончай, Жытомірска-Бердычэўскай, Роўна-Луцкай і Праскураўска-Чарнавіцкай аперацыях, у ходзе якіх армія вызваліла сотні населеных пунктаў.
У красавіку армія выйшла да падгор’ям Карпат і ў ходзе Львоўска-Сандамірскай аперацыі сумесна з іншымі войскамі фронту 27 ліпеня вызваліла Львоў. Да канца жніўня армія выйшла да ракі Вислока на поўдзень ад горада Дзембіца. З студзеня па люты 1945 года армія ўдзельнічала ў Сандамірска-Сілезскай і Ніжнесілезскай аперацыях. Армія сумесна з 59-й арміяй 19 студзеня вызваліла Кракаў і, абышоўшы Сілезскі прамысловы раён з поўдня, 27 студзеня ўступіла ў Асвенцім, вызваліўшы астатніх вязняў канцэнтрацыйнага лагера. Працягнуўшы наступ, армія выйшла да Ложы і фарсіравала яе, захапіўшы плацдарм на поўнач ад горада Рацібор.
У ходзе Верхнесілезскай аперацыі армія разам з іншымі войскамі фронту прымала ўдзел у асяроддзі опельнскай групоўкі праціўніка. Затым з 38-й арміяй (4-ы Украінскі фронт) разграміла раціборскую групоўку, а да канца аперацыі выйшла ў перадгор’і Судэтаў.
З 6 красавіка армія вяла баявыя дзеянні ў складзе 4-га Украінскага фронту і ў ходзе Мараўска-Астраўскай наступальнай аперацыі 22 красавіка штурмам авалодала г. Тропаў, а 5 мая выйшла да подступаў Штэрнберка.
Апошняй аперацыяй, у якой удзельнічала 60-я армія, стала Пражская аперацыя.
У жніўні 1945 года 60-я армія была расфармаваная, а яе палявое ўпраўленне было звернута на фарміраванне ўпраўлення Кубанскай ваеннай акругі.
<!--== Воіны, якія праславіліся ==
-->
Разумнае
Разумнае (Разу́мное) — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскім раёне Белгародскай вобласці Расіі, утварае гарадское паселішча «Пасёлак Разумнае». Уваходзіць ў Белгародскую агламерацыю з колькасцю насельніцтва больш за 0,5 млн чалавек. Разумнае размешчана на паўднёвай ўскраіне Сярэднярускага ўзвышша, на левым беразе Белгародскага вадасховішча за 2 км на паўднёвы ўсход ад Белгарада.
Пячоры Элефанты
Пячоры Элефанты (Elephanta Caves) — дзве групы храмавых пячор на востраве Элефанта ў індыйскім штаце Махараштра.
Матэра (правінцыя)
Матэра (Provincia di Matera) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Базіліката. Матэра, меншая з дзвюх правінцый рэгіёна Базіліката, размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы рэгіёна на беразе Іанічнага мора і займае плошчу 3447 км². Даўжыня ўзбярэжжа складае 35 км.
Вадасховішча Сан-Джуліяна з’яўляецца месцам аховы птушак, прыродны помнік Каланчы — гліністая фармацыя, якая ўтварыла мудрагелістыя формы пад уздзеяннем вады.
Сталіцай правінцыі з’яўляецца горад Матэра.
Сімяон II
Сімяон II (нар. 16 чэрвеня 1937) — балгарскі палітык, апошні цар Балгарыі у 1943—1946 гадах з Саксен-Кобург-Гоцкай дынастыі, прэм’ер-міністр Балгарыі з 24 ліпеня 2001 года па 17 жніўня 2005 года, да 2009 года быў старшынёй і лідарам Нацыянальнага руху Сімяона II.
Валадаранне
Адзіны сын і спадчыннік прастола цара Балгарыі Барыса III і царыцы Іааны (Ёваны, Джаванны), дачкі італьянскага караля Віктара Эмануіла III. Фармальна быў царом Балгарыі з 1943 па 1946, аднак з прычыны яго маленства паводле Тырнаўскай канстытуцыі ад яго імя кіраваў рэгенцкі савет. З 1943 па 1944 у яго ўваходзілі князь Кірыл Праслаўскі (дзядзька Сімяона), Багдан Філаў і Нікола Міхаў. Пасля камуністычнага перавароту ў Балгарыі члены рэгенцкага савета былі адхілены ад улады і неўзабаве пакараны смерцю, а з 1944 па 1946 членамі рэгенцкага савета былі Тодар Паўлаў, Вянелін Ганеў і Цвятка Бабашэўскі. У 1946 манархія скасавана на падставе рэферэндуму.
Эміграцыя
Пасля рэферэндуму Сімяон разам з сям’ёй эміграваў у Егіпет, а ў 1951 годзе ў Іспанію, дзе жыў да 2001. Па дасягненні паўналецця ў 1955 абвясціў сябе дзеючым царом на падставе Тырнаўскай канстытуцыі. З-за гэтага ўрад Балгарыі доўга адмаўляў яму ва ўязной візе, асцерагаючыся яго прэтэнзій на ўладу.
У 1956 годзе скончыў Французскі ліцэй у Мадрыдзе. У 1958 годзе скончыў ваенную адукацыю ў амерыканскім ваенным каледжы Valley Forge Military Academy and College (ЗША) і атрымаў званне сяржанта і медаль «За поспехі і дысцыпліну». У 1959 годзе вярнуўся ў Мадрыд і паступіў на юрыдычны факультэт Мадрыдскага ўніверсітэта, які і скончыў у 1964 годзе
Ў 1960—1990 гадах займаў кіраўнічыя пасады ў буйных карпарацыях, праявіў сябе як таленавіты менеджар і фінансіст.
Прэм’ерства
Сімяон Саксен-Кобург-Гоцкі — буйны землеўладальнік. Падчас яго прэм’ерства адбылася рэстытуцыя зямельнай уласнасці царскай сям’і, канфіскаванай камуністамі падчас зямельнай экспрапрыяцыі.
Сям’я
Жанаты на іспанскай каталіцкай дваранцы Маргарыце Гомес-Асеба-і-Сехуэле (дачкі маркіза і далёкай сваячкі караля Хуана Карласа). Іх шлюб адбыўся ў 1962 годзе праз трохступеньчатую цырымонію шлюбу (завяршальным быў шлюб у храме Святой Варвары Рускай Замежнай Царквы ў Вевэ). Чацвёра сыноў — князь Кардам (нар. 1962), князь Кірыл (1964), князь Кубрат (1965) і князь Канстанцін-Асень (1967), а таксама дачка князёўна Каліна (нар. 1972). Двое старэйшых хрышчоныя ў Праваслаўнай царкве, астатнія — у Каталіцкай.
З 2002 года рэзідэнцыяй Сімяона з’яўляўся пабудаваны яго дзедам на ўскраіне Сафіі палац Врана.
NGC 2593
NGC 2593 (іншыя абазначэнні — UGC 4408, MCG 3-22-12, ZWG 89.29, PGC 23692) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Універсітэт Артуа
Універсітэт Артуа (Université d'Artois) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Арас.
Гісторыя
Універсітэт Артуа, як і Лільскі ўніверсітэт, лічыць сябе спадчыннікамі ўніверсітэта горада Дуэ, заснаванага Філіпам II у 1559 годзе.
Першы набор адбыўся ў кастрычніку 1992 года. Затым 6 000 студэнтаў былі падзелены паміж двума ўніверсітэтамі. Траціна студэнтаў, якія навучаюцца ва Універсітэце Артуа, атрымліваюць стыпендыі. Колькасць студэнтаў з года ў год няўхільна павялічвалася з адкрыццём новых фліялаў, і ў 2000 годзе дасягнула 12 000 чалавек.
Ангарск
Ангарск (Ангарск) — горад (з 1951) абласнога падпарадкавання ў Расіі, у Іркуцкай вобласці, на рацэ Ангара. Насельніцтва 247,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1948 годзе.
Горадаўтваральныя прадпрыемствы — Ангарская нафтахімічная кампанія і Ангарскі электролізна-хімічны камбінат, які выпускае фтарыд урана.
Густаў Іванавіч Радэ
Густа́ў Іва́навіч Ра́дэ (Gustav Ferdinand Richard Radde,, Данцыг — , Тыфліс) — рускі географ і натураліст, член-карэспандэнт Пецярбургскай Акадэміі навук.
Біяграфія
Уладальнік Залатога Канстанцінаўскага медаля — вышэйшай узнагароды Імператарскага Рускага геаграфічнага таварыства, залатога медаля каралевы Вікторыі (The Victoria Medal) Каралеўскага геаграфічнага таварыства за выбітныя заслугі ў геаграфічных даследаваннях, лаўрэат Дземідаўскай прэміі — самай ганаровай няўрадавай узнагародай Расіі.
Удзельнічаў у экспедыцыях па Усходняй Сібіры, Каўказу і іншым раёнам Расіі, а таксама ў Закаспійскім краі і па Персіі і Турцыі; сабраў шырокія заалагічныя, батанічныя і этнаграфічныя калекцыі.
HMS B8
У 1914 годзе B8 была размешчана ў Гібралтары.
У 1916 годзе лодка была часткай Адрыятычнай падводнай флатыліі, дыслакаванай у Брындызі і Венецыі. Пазней карабель быў пераўтвораны ў патрульны катэр S8 і дзейнічаў на Адрыятыцы.
31 лістапада 1919 была прададзена кампаніі на Мальце.
Факультэт замежных моў ГДУ імя Ф. Скарыны
'''Факультэт замежных моў ГДУ імя Ф. Скарыны''' — адзін з факультэтаў Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны.
Гісторыя
У 1993 годзе на філалагічным факультэце было адкрыта аддзяленне замежных моў. У 1998 годзе быў створаны асобны факультэт замежных моў.
Тамароўка
Тамароўка (Томаровка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Якаўлеўскім раёне Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча «Пасёлак Тамароўка».
Размешчаны ў вярхоўях ракі Ворсклы, прытоку Дняпра. Чыгуначная станцыя на лініі Белгарад — Сумы. Захаваўся храм Казанскай Божай Маці (1869 г.), чыгуначны вакзал дарэвалюцыйнай пабудовы.
Жыгучыя
Жыгучыя, кнідарыі (Cnidaria) — тып жывёл з радыяльным размяшчэннем органаў. Традыцыйна разглядаліся як клас кішачнаполасцевых.
Насяляюць моры і акіяны, нешматлікія вядомы ў прэсных вадаёмах. Цела радыяльна-сіметрычнае, двухслойнае: вонкавы слой аддзелены ад унутранага студзяністай праслойкай. Некаторыя мюць шкілетныя элементы з хіціну або карбанату кальцыя. Характэрна наяўнасць жыгучых клетак, здольных выстрэльваць ніць (з шыпікамі, клейкую ці закручаную), што нярэдка суправаджаецца выхадам таксічных рэчываў і служыць для абароны і лоўлі здабычы (галоўным чынам планктонных жывёл).
Ларс фон Трыер
Ларс фон Тры́ер (Lars von Trier, імя пры нараджэнні Lars Holbæk Trier; нар., , Данія) — дацкі кінарэжысёр і сцэнарыст. Адзін з аўтараў маніфеста «Догма 95». Меркаванні крытыкаў адносна яго работ часта дыяметральна разыходзяцца.
Трыер пачаў ствараць кіно ў 11 гадоў. Перыядычна церпіць на дэпрэсію, а таксама на размаітыя фобіі, у прыватнасці на аэрафобію. Яго першы публічны фільм выйшаў у 1977 годзе — кароткаметражная стужка «Садоўнік, які вырошчвае архідэі», а праз 7 гадоў выйшла першая поўнаметражная карціна «Элемент злачынства» (1984). Сярод мноства ўзнагарод, прызоў і намінацый Ларса фон Трыера вылучаюцца «Залатая пальмавая галіна» (за фільм «Танцорка ў цемры»), гран-пры і прыз журы Канскага кінафестывалю.
Прыродазнавец
Прыродазнавец — вучоны-прыродазнавец або адукаваны аматар, які займаецца прыродазнаўствам, натураліст, які вывучае прыроду, канкрэтна батаніку, заалогію, мінералогію і астраномію.
Арсеній Аляксандравіч Таркоўскі
Арсеній Аляксандравіч Таркоўскі (, Елісаветград, Херсонская губерня, Расійская імперыя —, Масква, СССР) — рускі паэт і перакладчык з усходніх моў. Прыхільнік класічнага стылю ў рускай паэзіі. Бацька кінарэжысёра Андрэя Таркоўскага. Пасмяротна узнагароджаны Дзяржаўнай прэміяй СССР (1989).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 чэрвеня 1907 года ў Елісаветградзе Херсонскай губерні.
У 1923 годзе пераехаў у Маскву да сястры свайго бацькі. У 1929 годзе скончыў Вышэйшыя дзяржаўныя літаратурныя курсы.
З 1931 года працаваў на Усесаюзным радыё старшым інструктарам-кансультантам па мастацкім радыёвяшчанні, пісаў п’есы для радыёпастановак. Прыкладна з 1933 года Таркоўскі пачаў займацца мастацкім перакладам.
Памёр 27 мая 1989 года ў Маскве. Пахаваны на могілках у Перадзелкіне.
Творчасць
Друкаваўся з 1926 года. Першая кніга паэзіі — «Перад снегам» (1962). У зборніках «Зямлі — зямное» (1966), «Чарадзейныя горы» (1978), «Зімовы дзень» (1980), «Ад юнацтва да старасці» (1987) і іншых сцверджанне цэласнасці духоўнага жыцця чалавека, успрыняцце надзённага ў кантэксце агульначалавечага, антычная і біблейская сімволіка, усходнія матывы, тэмы паэта і паэзіі, кахання. Паэзіі ўласцівыя напружаная філасафічнасць, маштабнасць, шчырасць. Аўтар артыкулаў пра паэзію і праблемы мастацкага перакладу, рэцэнзій. Перакладаў з армянскай, арабскай, грузінскай і іншых моў.
На беларускую мову асобныя вершы пераклалі Алесь Каско, Рыгор Сітніца.
Гразеняць
Гразеняць (Грязенять) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ліпаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Гразеняць абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год адміністрацыйны цэнтр Гразеняцкага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Крыпта-пахавальня Радзівілаў
Крыпта-пахавальня Радзівілаў — пахавальня роду Радзівілаў у крыпце касцёла Божага Цела ў Нясвіжы. Крыпта Радзівілаў — трэцяя па колькасці дынастычных пахаванняў у Еўропе пасля Габсбургаў у Капуцынеркірхе і Бурбонаў у Сен-Дэні.
Найбольш старажытныя саркафагі знаходзяцца бліжэй да ўвахода. Самае першае пахаванне пад касцёлам датавана 1616 годам, а апошняе — 1936 годам, калі тут быў пахаваны апошні ардынат Нясвіжа Альбрэхт Антоні Радзівіл. У крыпце на сённяшні дзень знаходзіцца алтар Нявіннага Зачацця, 70 саркафагаў, адзін з іх — рытуальны, адна канопа і адна урна з прахам нашчадка нясвіжскай лініі Антонія Радзівіла, прывезеная з Лондана 8 чэрвеня 2000 года. У пачатку XX стагоддзя большасць трун крыпты была змешчана ў бярозавыя саркафагі.
Асобнае месца займае труна з нявызначанымі рэшткамі, якія могуць належаць кухару Радзівіла Сіроткі Я. Гермаку або А. Скарульскаму, які стварыў арган для касцёла. Абодва вандравалі з Радзівілам Сіроткам і ў 1583 годзе былі пасвячоны ў рыцары ордэна Труны Гасподняй.
25 кастрычніка 1926 года Юзаф Пілсудскі (1867—1935) паклаў ордэн «Virtuti Militari» IV класа на саркафаг з рэшткамі князя Станіслава Радзівіла (1880—1920), які быў ад’ютантам Пілсудскага ў і загінуў у час польска-савецкай вайны. Гэтае мерапрыемства было повадам прыезду Пілсудскага ў Нясвіж для важнай сустрэчы з «віленскімі кансерватарамі».
Аляксандр Іосіфавіч Фядута
Алякса́ндр Іо́сіфавіч Фяду́та (нар., Гродна) — беларускі палітычны аглядальнік і аналітык, літаратуразнавец, доктар філалогіі (PhD Phililogy) , сябра Беларускай асацыяцыі журналістаў, Саюза беларускіх пісьменнікаў і Беларускага ПЭН-цэнтра, ганаровы член ПЭН-цэнтра Літвы.
Біяграфія
Вучыўся ў сярэдняй школе № 15 Гродна. Скончыў рускае аддзяленне філалагічнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы (1986). У 1986—1991 гадах працаваў настаўнікам рускай мовы і літаратуры ў гродзенскай школе № 20.
Быў актывістам прэзідэнцкай выбарчай кампаніі Аляксандра Лукашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах 1994 года. Пасля перамогі Лукашэнкі на выбарах прызначаны (ліпень 1994) начальнікам упраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі Адміністрацыі прэзідэнта. У снежні 1994 года ўзяў на сябе адказнасць за з’яўленне ў газетах «белых плям», якія сведчылі пра ўвядзенне ў Беларусі палітычнай цэнзуры, і ў пачатку студзеня 1995 года быў звольнены.
Кандыдат філалагічных навук (1997), тэма дысертацыі: «''Читатель в творческом сознании А. С. Пушкина''».
Сустаршыня Грамадскага навукова-аналітычнага Цэнтра «Беларуская перспектыва» (1995—1998). Член Беларускага аб’яднання «Яблака» (з 1997), член яго палітсавета (з 2000). З 1999 года — прэзідэнт грамадскага аб’яднання «Сацыяльныя тэхналогіі».
У 2006 годзе журналістка «Белорусских новостей» Алена Наважылава выкрыла факты выкарыстання ейных тэкстаў пад прозвішчам Фядуты ў амерыканскай газеце «Новое русское слово». У выніку Фядута папрасіў прабачэння ў Наважылавай і «Белорусских новостей».
Юрый Мікалаевіч Гільдзюк
Юрый Мікалаевіч Гільдзюк (нар., Гродна) — беларускі піяніст. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (1992). Прафесар (2015). Член прэзідыума і праўлення Беларускага саюза музычных дзеячаў, праўлення Саюза тэатральных дзеячаў, рэпертуарнай камісіі Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (1989—2017), камісіі па Дзяржаўных прэміях Рэспублікі Беларусь (1985—2017), член экспертнага савета па прэміях Саюзнай дзяржавы ў галіне літаратуры і мастацтва (2006—2017).
Аляксандр Іосіфавіч Фядута
Біяграфія
Аўтар кнігі «''Лукашэнка. Палітычная біяграфія''» (выйшла ў расійскім выдавецтве «Рэферэндум» у 2005 годзе). Гэта была першая палітычная біяграфія Аляксандра Лукашэнкі, напісаная членам яго першага перадвыбарчага штаба.
Юрый Мікалаевіч Гільдзюк
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю ім. А. В. Луначарскага (1971, клас І. А. Цвятаевай); асістэнтура-стажыроўка пры Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі ім. П. І. Чайкоўскага (1973) пад кіраўніцтвам Я. І. Мільштэйна.
З 1978 года з’яўляецца выкладчыкам Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі. Загадчык кафедры канцэртмайстарскага майстэрства (1978—1983). З 1983 старшы выкладчык, дацэнт (з 1985), прафесар (з 1997) кафедры спецыяльнага фартэпіяна.
З 1983 года мастацкі кіраўнік Беларускай дзяржаўнай філармоніі.
Аляксандр Іосіфавіч Фядута
Біяграфія
Намеснік старшыні грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду!» з моманту яе заснавання і да 10 студзеня 2014 года.
Юрый Мікалаевіч Гільдзюк
Біяграфія
Сярод выхаванцаў (канцэртуючыя піяністы, педагогі і канцэртмайстры, лаўрэаты міжнародных і рэспубліканскіх конкурсаў піяністаў):
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2008), медалём За заслугі для культуры Польшчы (2015), граматай Вярхоўнага Савета БССР (1987), Ганаровымі граматамі Эстонскай ССР (1986), Міністэрства культуры СССР ЦК прафсаюза работнікаў культуры (1983), Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (1997, 1998).
Аляксандр Іосіфавіч Фядута
Прэзідэнцкая кампанія 2010 года
У часе прэзідэнцкіх выбараў 2010 года працаваў у штабе кандыдата ў прэзідэнты Уладзіміра Някляева. Пасля пратэстаў супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў, арыштаваны 20 снежня 2010 года ва ўласнай кватэры і змешчаны ў СІЗА КДБ. 29 снежня яму было прад’яўлена абвінавачанне па крымінальнай справе чч. 1 і 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса Беларусі (масавыя беспарадкі). 30 сакавіка 2011 года абвінавачванне перафармуляванае на ч. 1 арт. 342 КК Беларусі (арганізацыя дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, ці ўдзел у іх).
Юрый Мікалаевіч Гільдзюк
Творчасць
Аўтар дакладаў на рэспубліканскіх і міжнародных навукова-практычных канферэнцыях па пытаннях гісторыі, тэорыі і методыкі фартэпіяннага мастацтва.
Аляксандр Іосіфавіч Фядута
Прэзідэнцкая кампанія 2010 года
З 2013 года жыў і працаваў у Кіеве. У 2016 годзе вярнуўся ў Беларусь.
Справа аб спробе дзяржаўнага перавароту
12 красавіка 2021 года разам з адвакатам Юрасем Зянковічам затрыманы ў Маскве. У дачыненні да іх распачата крымінальная справа па частцы 1 артыкула 357 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь («Змова або іншыя дзеянні, учыненыя з мэтай захопу дзяржаўнай улады»).
20 красавіка 2022 года праваабаронцы прызналі Фядуту палітычным зняволеным.
5 верасня 2022 года судом Мінскага раёна Аляксандр Фядута прысуджаны да 10 гадоў пазбаўлення волі.
IC 5200
IC 5200 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Das Schwarze Korps
Das Schwarze Korps (Чорны корпус) — афіцыйны друкаваны орган СС.
Газета выходзіла штотыдзень па серадах, распаўсюджвалася бясплатна. Выпускалася «Выдавецтвам Франца Эера». Галоўным рэдактарам быў штандартэнфюрэр СС Гюнтэр Д’Алкен. Першы нумар выйшаў 6 сакавіка 1935 года тыражом 70 тысяч экземпляраў. Да лістапада таго ж года тыраж дасягнуў 200 тысяч, а ў 1944 годзе складаў 750 тысяч экземпляраў. Апошні нумар выйшаў 29 сакавіка 1945 года.
Ян Казімір Сапега
Ян Казімір Сапега (? — ), дзяржаўны і ваенны дзеяч Рэчы Паспалітай і Расійскай імперыі. Генерал-фельдмаршал расійскай службы (1726). 3 роду Сапегаў. Вучыўся ў езуіцкіх калегіумах Варшавы (да 1685) і Брунсберга (Бранева, 1692). 3 1682 стараста бабруйскі, з 1697 пасол (дэпутат) сойма ад Брэсцкага ваяводства. Удзельнік Паўночнай вайны 1700—1721. Для атрымання дзяржаўных пасад і захавання зямельных уладанняў неаднаразова мяняў палітычную арыентацыю. У 1702 далучыўся да войска караля Рэчы Паспалітай Аўгуста II, але неўзабаве перайшоў на бок шведаў. Адзін з ініцыятараў Варшаўскай канфедэрацыі 1704, створанай для дэтранізацыі Аўгуста II і абрання каралём Станіслава Ляшчынскага. Атрымаў шэраг перамог над войскамі Аўгуста II каля Пултуска (1704), Ляхавічаў (12.4.1709), удзельнік няўдалай бітвы каля Каліша (1706). 13.5.1709 разбіты рускімі войскамі каля Лядухава (Украіна). У 1708-09 вялікі гетман літоўскі (прызначаны шведскім каралём Карлам XII). Пасля паразы шведаў у Палтаўскай Бітве 1709 перайшоў на бок рускіх і Аўгуста II і дамогся для сябе амністыі; 11.11.1709 яго 15-тысячнае войска капітулявала каля Брэста і было распушчана. Аднак, страціўшы пасаду гетмана, з канца 1709 з мэтай вяртання гетманскай булавы зноў павёў барацьбу (у 1711—1713) супраць Аўгуста. У 1713 зноў перайшоў на яго бок і атрымаў амністыю. Выношваў план захопу Карла XII у час яго праезду праз Польшчу з Бендэр (Малдова) у Памор’е і выдачы яго аднаму з кіраўнікоў Сандамірскай канфедэрацыі вялікаму кароннаму гетману А. Сяняўскаму. Але пасля няўдачы гэтай аперацыі быў сам арыштаваы прыхільнікамі Аўгуста II і аддадзены пад суд гетманаў; вызвалены праз заступніцтва крымскага хана Даўлет-Гірэя. У 1714 прапаноўваў Аўгусту II пачаць вайну супраць Расіі ў саюзе са Швецыей і Турцыяй, каб вярнуць Інфлянты. Спрабаваў выкарыстаць у сваіх мэтах барацьбу Віленскай канфедэрацыі 1716 з Саксонскай дынастыяй. У 1720 разарваў адносіны з Аўгустам II.
Намераваўся ажаніць свайго сына Пятра з Марыяй — дачкой расійскага князя Д.Меншыкава, які хацеў з дапамогай Сапегаў атрымаць Курляндскае Земгальскае герцагства (заручыны адбыліся вясной 1726 у Пецярбургу, падарожжа Сапегі ў расійскую сталіцу апісана ў яго дзенніку). Аднак планы Меншыкава не здзейсніліся, і пасля скасавання заручын іх адносіны пагоршыліся. Тым не менш Ян Казімір застаўся пры двары Кацярыны I і захаваў свае пазіцыі пры Пятру II (1727-1730). Удзельнічаў у рабоце вышэйшых дзяржаўных устаноў Расіі. Пасля ссылкі Меншыкава (1727) генерал-губернатар Пецярбурга і Інгрыі. Выступаў за падтрымку Станіслава Ляшчынскага з боку Расіі ў саюзе з Францыяй. Вясной 1728 выехаў у ВКЛ, каб умацаваць пазіцыі Сапегаў у дзяржаве, але беспаспяхова.
Прэм’ер-міністры Азербайджана
У артыкуле прадстаўлены Спіс прэм’ер-міністраў Азербайджана, якія кіравалі урадам Азербайджанам з 1918 года па цяперашні час. З моманту абвяшчэння Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі была ўведзена пасаду Старшыні Савета Міністраў. У гады савецкай улады кіраўніком урада з'яўляўся Старшыня Савета Народных Камісараў, а пазней Старшыня Савета Міністраў. З набыццём Азербайджанам незалежнасці была заснавана пасаду Прэм'ер-міністра. Прэм'ер-міністр Азербайджана прызначаецца Прэзідэнтам Азербайджана з згоды Мілі Меджліса Азербайджана.
Колеры радкоў адпавядаюць палітычным партыям, да якіх належаў кіраўнік урада на момант яго знаходжання на пасадзе Прэм'ер-міністра.
Рычардс
Рычардс — прозвішча.
Водарасці
Водарасці (Algae) — гетэрагенная экалагічная група пераважна фататрофных аднаклетачных, каланіяльных ці мнагаклетачных арганізмаў, якія жывуць, як правіла, у водным асяроддзі, у сістэматычным дачыненні ўяўляе сабой сукупнасць многіх аддзелаў. Традыцыйна водарасці адносілі да раслін, аднак згодна сучаснай сістэматыцы яны адносяцца да пратыстаў
NGC 2594
NGC 2594 (іншыя абазначэнні — MCG 4-20-56, ZWG 119.106, PGC 23704) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Універсітэт (станцыя метро, Масква)
«Універсітэт» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Размешчана паміж станцыямі «Вараб’ёвы горы» і «Праспект Вярнадскага». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Раменкі Заходняй адміністрацыйнай акругі і Гагарынскага раёна Паўднёва-заходняй адміністрацыйнай акругі Масквы. З’яўляецца аб’ектам культурнай спадчыны народаў Расіі рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта 12 студзеня 1959 года ў складзе пляцоўкі «Спартыўная» — «Універсітэт», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 55 станцый. Сваю назву атрымала па размешчаным непадалёк МДУ імя Ламаносава. Выбар месца станцыі (на параўнальна вялікай адлегласці ад комплексу будынкаў універсітэта) абумоўлены тым, што катлаван і шляхавыя тунэлі немагчыма было пабудаваць у непасрэднай блізкасці да галоўнаму будынку МДУ. Апроч таго, размяшчэнне станцыі забяспечвае блізкасць да маршрутаў наземнага транспарта і блізкіх жылых кварталаў.
Тэхнічная характарыстыка
Канструкцыя станцыі — пілонная трохсводчатая глыбокага залажэння (глыбіня залажэння — 26,5 метра). Дыяметр цэнтральнай залы 9,5 метра, бакавых — 8,5 метра. Выпрацоўка з чыгунных цюбінгаў. За станцыяй ёсць звароткавыя тупікі для тэхнічнага абслугоўвання і адстою цягнікоў.
Афармленне
Масіўныя пілоны станцыйнай залы абкладзены светлым мармурам. Глухі тарэц станцыі ніяк не ўпрыгожаны, аздоблены такім жа мармурам (ля сцяны мясцуюцца службовыя ўсходы ў подплатформенные памяшкання). Шляхавыя сцены станцыі аздоблены паліванай керамічнай пліткай: верх — жоўтага колеру, ніз — чорнага. Падлога выкладзена шэрым і ружовым гранітам. Сцены прахаднога калідора да выйсця на праспект Вярнадскага абкладзены чырвоным мармурам, падлога выкладзена мазаікай з шэрых і ружовых гранітных пліт.
Сувязь
У ліпені 2009 года станцыя «Універсітэт» стала першай станцыяй Маскоўскага метрапалітэна, абсталяванай сеткай 3G ад МТС.
IC 5201
IC 5201 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалаеўскі сельсавет (Камянецкі раён)
Мікала́еўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Мікалаева.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ратайчыцкага сельсавета.
Культура Варна
Культура Варна — археалагічная культура позняга энеаліту на поўначы Балгарыі. Умоўна датуецца перыядам 4400-4100 гг. да н.э. метадам каліброўкі, што адпавядае сучаснай культурай Каранова VI на поўдні.
Тыповымі для гэтай культуры з’яўляюцца паліхромная кераміка і багатыя магільнікі, самымі вядомымі з іх з’яўляюцца Варненскі некропаль, ад якога паходзіць назва культуры, і комплекс Дуранкулак, дзе знаходзяцца буйнейшыя дагістарычныя могілкі на паўднёвым усходзе Еўропы (1200 пахаванняў), разам з прылеглым неалітычным паселішчам таго ж часу, а таксама шэрагам дрэнна вывучаных паселішчаў эпохі халкаліта.
Культура Варна нечакана знікла каля 4100 г. да н.э. Балгарскі археолаг Хенрыета Тодарава звязвае гэта з рэзкай зменай клімату.
Ліль
Ліль (Lille [lil]) або Рэйсел (Rijsel) — галоўны горад французскага дэпартамента Нор, на левым беразе ракі Дзёль, у 14 км ад бельгійскай мяжы, цэнтр тэкстыльнай прамысловасці Францыі, найбуйнейшы па насельніцтве горад Французскай Фландрыі. Вядомы з ХІ ст.
Гісторыя
У Сярэднявечча Ліль быў сялом на выспе паміж двух рукавоў ракі Дэль. На французскай яго назва значыць проста «востраў» (l'île), тое ж значэнне мае і фламандскае Rijsel. У XI стагоддзі фландрыйскі граф Балдуін IV абнёс яго ўмацаваннямі, а ў 1236 годзе графіня Жанна Фландрская заснавала ў Ліле знакамітую ў Сярэднявеччы багадзельню.
У 1454 годзе Філіп Добры і яго прыдворныя на «» ў Лілі прынеслі клятву адваяваць Канстанцінопаль у няверных. У той час насельніцтва горада пераваліла за 25 тысяч; гэта быў адзін з найбуйнейшых цэнтраў Бургундскіх Нідэрландаў.