cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Берта Марызо
Берта Марызо (Berthe Morisot;,  — , ) — французская мастачка, якая ўваходзіла ў кола мастакоў у Парыжы, якія сталі вядомымі як імпрэсіяністы.
Дзякавічы
Гідраграфія
На поўначы сетка меліярацыйных каналаў, злучаных канавай Дуброва з возерам Чырвонае.
Берта Марызо
У 1864 годзе яна ўпершыню выставіла свае працы на адной з самых прэстыжных мастацкіх выстаў Францыі — Парыжскім салоне, афіцыйнай штогадовай экспазіцыі парыжскай Акадэміі выяўленчых мастацтваў. Яе работы адбіраліся для ўдзелу ў шасці Парыжскіх салонаў запар, пакуль у 1874 годзе яна не далучылася да групы «занядбаных» імпрэсіяністаў, створанай Сезанам, Дэга, Манэ, Марызо, Пісаро, Рэнуарам і Сіслея, ўдзел у іх першай экспазіцыі ў студыі фатографа Надара.
Яна даводзілася ўнучатай пляменніцай Жану Анарэ Фрагонару і была замужам за Эжэнам Манэ, братам свайго сябра і калегі Эдуара Манэ.
Дзякавічы
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Марохарава — Любань.
Берта Марызо
Марызо нарадзілася ў Буржэ, дэпартамент Шэр, у багатай буржуазнай сям'і. Яна і яе сястра Эдма Марызо стала мастачкай. Яе сям'я, пасля таго як Берта вызначылася з выбарам прафесіі, не перашкаджала яе кар'еры.
Дзякавічы
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі курганныя магільнікі дрыгавічоў (17 насыпаў у 1 км на паўднёвы захад ад вёскі) сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVI стагоддзя як вёска ў Слуцкам павеце Наваградскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У інвентары 1572 года пазначана як фальварак. У 1712 годзе цэнтр прыватна-ўласніцкага маёнтка. З 1784 года цэнтр Дзякавіцкай воласці.
Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1796 годзе ў суседнім аднайменным фальварку быў хлебазапасны магазін Радзівілаў. У 1850 годзе валоданне князя Пятрова. У 1885 годзе прыналежала князю Вітгенштэйну, які ў 1876 годзе валодаў 54 532 дзесяцінамі зямлі. У склад Дзякавіцкай воласці (існавала да 17 ліпеня 1924 года) уваходзілі ў 1885 годзе 9 вёсак з 336 дварамі. У 1892 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1896 годзе ў маёнтку і вёсцы працавалі 2 вятракі. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся карчма, фальварак. Жыхары займаліся рыбнай лоўляй і гандлявалі рыбай у Мінску, Жытоміры, Слуцку і іншых гарадах. Вёска хутка павялічвалася ў памерах. Працавала паштовае аддзяленне. У 1908 годзе побач працаваў лесапільны завод, працоўныя якога ў сакавіку 1913 года правялі стачку, патрабуючы падвышэння заработнай платы.
Нілоты
Ніло́ты — група народаў ва Усходняй Афрыцы, якія размаўляюць на нілоцкіх мовах. Жывуць пераважна ў Паўднёвым Судане, Эфіопіі, Угандзе, Кеніі, Танзаніі. Агульная колькасць перавышае 10 млн чалавек.
Паходжанне
Тэорыі фарміравання нілоцкіх народаў пачалі высоўвацца вучонымі ў XIX ст., калі еўрапейцы шчыльна сутыкнуліся з імі ў працэсе каланізацыі Усходняй Афрыкі. У першую чаргу нілотаў вылучалі па расавых прыкметах. Яны адрозніваліся ад іншых негроідаў высокім ростам, вузкім носам, доўгімі канечнасцямі і г. д. Другім істотным адрозненнем былі заняткі. Нілоты звычайна займаліся пашавай жывёлагадоўляй, трымалі кароў. Знешняе аблічча гэтых жывёлін нагадвала выявы кароў на малюнках у Старажытным Егіпце. Даследаванні нілоцкіх моў паказалі іх падабенства, аднак падрабязная класіфікацыя і вывучэнне храналогіі іх развіцця пачаліся толькі ў другой палове XX ст. Тым не меней, была зроблена выснова, што нілоты — нашчадкі перасяленцаў з даліны Ніла, дзе яны першасна сфарміраваліся на поўдзень ад Нубіі, магчыма ў раёне зліцця Белага Ніла і Блакітнага Ніла. Гэты пункт гледжання ўсё яшчэ пераважае ў гістарычнай літаратуры.
У XX ст. этнографы і археолагі выявілі, што сучасныя мовы і культуры нілотаў Судана і Паўднёвага Судана ўзніклі адносна позна, не раней за перыяд сярэднявечча. Між тым, прынята лічыць, што нілоцкая міграцыя дасягнула захаду Кеніі ўжо ў другой палове 1 тысячагоддзя да н. э. Археалагічныя раскопкі ў Паўднёвым Судане дазваляюць меркаваць, што пастаральнай жывёлагадоўляй там пачалі займацца каля 4000 — 1500 гадоў таму. Лепей вывучаныя рэшткі буйной рагатай жывёлы, знойдзеныя каля Туркана на мяжы Кеніі і Эфіопіі, яшчэ больш старажытныя, датуюцца 3 тысячагоддзем да н.э.
Недахоп археалагічных дадзеных толькі часткова кампенсуецца даследаваннямі генетыкаў. У пачатку XXI ст. яны выявілі блізкасць паўднёвасуданскіх нілотаў да нубійцаў і дарфурцаў, але не да нілотаў (накшталт масаяў) трапічнай зоны. Даследаванне на аснове мадэлявання паказвае позні ўнёсак генаў суданцаў ва ўсходнія афрыканскія папуляцыі (каля 2200 гадоў таму).
2016 год у гісторыі кіно
2016 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Акіра Ёсідзава
Акіра Ёсідзава (,  — ) — майстар арыгамі, які ўнёс вялікі ўклад у развіццё гэтага мастацтва.
Біяграфія
Акіра Ёсідзава нарадзіўся ў горадзе Камінакава японскай прэфектуры Татыгі, у небагатай сялянскай сям'і. У 13 гадоў ён пакінуў дзённую школу і паступіў на працу, аднак працягваў навучанне ў вячэрняй школе. У 22 гады Ёсідзава ўладкаваўся працаваць на машынабудаўнічы завод. Ён стаў чарцёжнікам і навучаў пачаткоўцаў начартальнай геаметрыі, складаючы для тлумачэння фігуркі арыгамі. Уладальнікі завода былі настолькі ўражаныя яго майстэрствам, што дазволілі яму займацца арыгамі ў працоўны час.
Падчас Другой сусветнай вайны Ёсідзава паступіў у санітарны корпус і працаваў у ваенным шпіталі ў Ганконгу. Ён не пакідаў сваё захапленне арыгамі і ўпрыгожваў ложкі параненых рознакаляровымі папяровымі фігуркамі. Пасля вайны ў яго жыцці надышоў цяжкі перыяд: яго жонка, з якой ён пабраўся шлюбам неўзабаве перад вайной, памерла, і ён некалькі гадоў жыў у сваёй роднай прэфектуры Татыгі на грошы ад выпадковых заробкаў.
Толькі ў 1951 годзе Ёсідзава атрымаў магчымасць заявіць аб сваім мастацтве. Часопіс «Асахі Граф» вырашыў праілюстраваць адзін з сваіх артыкулаў папяровымі фігуркамі жывёл кітайскага календара. Рэдактар часопіса, Тадас Іідзава, звярнуўся да Ёсідзавы, які выканаў працу настолькі па-майстэрску, што нумар «Асахі Граф» за студзень 1952 года зрабіў фурор, а аўтар фігурак вельмі хутка зрабіўся вядомым за межамі Японіі.
У 1954 у Японіі выйшла яго першая кніга «Новае мастацтва арыгамі», і адначасова ён заснаваў Міжнародны Цэнтр Арыгамі ў Токіа. Ёсідзава распрацаваў азбуку арыгамі і прыдумаў больш за 50 000 мадэляў арыгамі. Ён напісаў 18 кніг па арыгамі і вынайшаў тэхналогію мокрага складання, па якой можна складаць прыгожыя фігуркі арыгамі з круглявымі формамі са шчыльнай паперы. У 1983 годзе імператар Японіі Хірахіта ўзнагародзіў яго Ордэнам Узыходзячага сонца, адной з вышэйшых узнагарод Японіі.
Ёсідзава памёр 14 сакавіка 2005 года ў такійскай бальніцы Агікуба ад ускладнення пнеўманіі ў дзень, калі яму споўнілася 94 гады.
Латыгаўскі майстар
Латыгаўскі майстар — умоўная назва іканапісца, які жыў і працаваў у XVIII стагоддзі ў в. Латыгаве.
Іншых звестак пра асобу мастака не вядома. Да нашага часу захавалася прынамсі чатыры іконы, якія прыпісваюць гэтаму майстру.
Камень
Адзінкі вымярэння
Камень — адзінка вымярэння ў ВКЛ і Рэчы Паспалітай.
Рэчыва
Камень — агульная назва ўсякага цвёрдага выкапня, акрамя чыстых металаў ці пяску.
Тэртэр (горад)
Тэртэр  — горад, адміністрацыйны цэнтр Тэртэрскага раёна Азербайджана. Знаходзіцца за 332 км на захад ад Баку.
Гісторыя
5 жніўня 1949 года паселішча аднесена да ліку гарадоў і яму была прысвоена новая назва — Мірбашыр, ад імя азербайджанскага партыйнага дзеяча Мірбашыра Касумава. 7 лютага 1991 года гістарычная назва Тэртэр было адноўлена.
Am386
Працэсар Am386 фірмы AMD, сумяшчальны з працэсарам Intel 80386, быў выпушчаны ў 1991 годзе.
Am386 меў невялікае энэргаспажыванне. Эканамічнасць дазваляла яму дасягаць больш высокай частаты, чым у галоўнага канкурэнта: яго старэйшая мадэль у керамічным корпусе працавала на частаце 40 МГц, у той час як самая старэйшая мадэль Intel 80386 дасягала толькі 33 МГц, а большасць працэсараў Intel працавалі на частаце 16-25 МГц.
Ва ўмовах абвастрыўшайся ў пачатку 90-х гадоў барацьбы платформ гэты працэсар быў удалым рашэннем, які не патрабаваў вялікіх выдаткаў на вялікую прадукцыйнасць. На той момант было ўжо відавочна, што састарэлыя камп’ютары будуць хутка цалкам выціснуты.
Картаўшчына
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Старчава-Крышская культура
Старчава-Крышская культура, або Старчава-Кёрош-Крышская культура — комплекс неалітычных археалагічных культур на паўднёвым усходзе Еўропы. Знутры яго прынята вылучаць лакальныя Старчаўскую культуру (тэрыторыі сучасных Сербіі, Харватыі, Балгарыі, Грэцыі; канец 7 тысячагоддзя да н. э. — 6 тысячагоддзе да н. э.) і Кёрош-Крышскую культуру (тэрыторыі Венгрыі і Румыніі; другая і трэцяя чвэрці 6 тысячагоддзя да н. э.).
Паходжанне
Першаснымі цэнтрамі фарміравання і далейшага распаўсюдання Старчава-Крышскай культуры з’яўляюцца паўночная Грэцыя, Банат і паўднёвы захад Трансільваніі. Палеагенетычныя даследаванні паказалі, што яе носьбіты паходзілі з суседняй Анатоліі, дзе земляробства і жывёлагадоўля ўзніклі значна раней, чым у Еўропе. Пэўны ўнёсак у іх генетычную спадчыну зрабілі аўтахтоны Балканскага паўвострава або блізкія да іх паляўнічыя і збіральнікі паўночнага захаду Анатоліі.
Асаблівасці
З’яўленне Старчава-Крышскай культуры сведчыла пра надыход эпохі неаліту ў Еўропе, паколькі яе носьбіты былі знаёмы з дасягненнямі неалітычнай рэвалюцыі. Яны займаліся сельскай гаспадаркай, вырошчвалі пшаніцу, ячмень, проса, гарох, віку, трымалі авечак, коз, свінняў і кароў. Пры гэтым, як высветлілі палеагенетыкі, носьбіты Старчава-Крышскай культуры пакутвалі на незасваенне лактозы. Важную ролю працягвалі адыгрываць сезонныя паляванне і збіральніцтва.
Крэмній, абсідыян і кварц выкарыстоўваліся для вырабу лёзаў, разцоў, скрабкоў і свердзелаў. З пясчаніку, вапняку, граніту, кварцу ладзілі сякеры і тачыльныя камяні. Многія прылады працы і ўпрыгожванні вырабляліся з косці. Керамічныя пасудзіны звычайна ўпрыгожваліся сеткаватымі ўзорамі, спіралямі, гірляндамі, расліннымі матывамі, грабянямі, адбіткамі пальцаў. Часам на іх сустракаюцца антрапаморфныя і зааморфныя выявы. Прадстаўнікі Старчаўскай культуры афарбоўвалі пасудзіны ў чырвоны або белы колеры. Кёрошцы наогул не фарбавалі.
Жытламі былі ўкапаныя прамавугольныя аднакамерныя хаціны прыкладна 7—10 м у даўжыню і 4—6 м у шырыню з каркаснымі сценамі, абмазанымі глінай. Падлога таксама была глінабітнай. Некаторыя хаціны мелі гарышча, якое, відавочна, выкарыстоўвалася для захавання збожжа. Большасць вядомых пахаванняў належаць жанчынам і дзецям. Часцяком хавалі пад падлогай хаціны ў скурчаным стане, лежачы на правым або левым баку.
NGC 3155
NGC 3155 (іншыя абазначэнні — NGC 3194, UGC 5538, MCG 12-10-26, ZWG 351.12, IRAS10133+7436, PGC 30064) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Спаскае (Акмолінская вобласць)
Спаскае — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Максімаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 116451400.
NGC 3155
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3155, NGC 3194.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алесь Асташонак
Алесь (Аляксандр Мікалаевіч) Асташонак (,  —, ) — беларускі празаік, кінасцэнарыст, перакладчык.
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе перакладчыцкі факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў. Працаваў перакладчыкам у Алжыры, інспектарам дэканата па працы з замежнымі навучэнцамі, выкладчыкам французскай мовы Беларускага політэхнічнага інстытута, выхавальнікам у тэхнічным вучылішчы будаўнікоў, рэдактарам рэпертуарна-рэдакцыйнай калегіі Упраўлення тэатраў і музычных устаноў Міністэрства культуры БССР, рэдактарам у Беларускай Савецкай Энцыклапедыі імя П. Броўкі, старшым рэдактарам часопіса «Крыніца». Член СП БССР (з 1986).
Памёр у Кіеве 7 верасня 2004 г., пахаваны на Кальварыйскіх могілках у Мінску.
Пераклады
Сумесна з В. Грыгалюнасам пераклаў з літоўскай мовы асобныя апавяданні Б. Радзявічуса, М. Слуцкіса, С. Шальцяніса.
Цыклы Міланкавіча
Цыклы Міланкавіча (названыя ў гонар сербскага астрафізіка Мілуціна Міланкавіча) — ваганні дасягаючай Зямлі колькасці сонечнага святла і сонечнай радыяцыі на працягу вялікіх прамежкаў часу. У значнай меры цыклы Міланкавіча тлумачаць натуральныя змены клімату на Зямлі і адыгрываюць вялікую ролю ў кліматалогіі і палеакліматалогіі, галоўным чынам у вывучэнні праблематыкі глабальнага пацяплення і парніковага эфекту. Тым не менш, з-за складаных працэсаў узаемадзеяння розных фактараў, а таксама зваротнай сувязі, поўнае атаясамліванне змен клімату з ваганнямі колькасці сонечнай энергіі, атрыманай Зямлёй, неапраўдана і не можа служыць мадэллю для рэканструкцыі кліматычных працэсаў мінулага і будучыні.
Фактары ўзнікнення цыклаў Міланкавіча
Цыклы Міланкавіча апісваюць перыядычныя адхіленні інсаляцыі паўшар'яў ад сярэдняй за вялікі перыяд часу ў межах ад 5 да 10 працэнтаў. Прычынай гэтых адхіленняў ад сярэдняй інтэнсіўнасці сонечнага выпраменьвання на Зямлі з'яўляюцца наступныя эфекты:
Паколькі апісаныя эфекты з'яўляюцца перыядычнымі з някратным перыядам, рэгулярна ўзнікаюць дастаткова працяглыя эпохі, калі яны аказваюць кумулятыўнае ўздзеянне, узмацняючы адзін аднаго. Цыклы Міланкавіча звычайна выкарыстоўваюцца дзеля тлумачэння галацэнавага цёплага перыяду.
Эпохі, якія спрыяюць абледзяненню
Гэта эпохі, калі адбываецца спалучэнне наступных фактараў:
Падчас такога спалучэння, зямля рухаецца па аддаленай частцы сваёй арбіты тады, калі ў паўночным паўшар'і лета. У выніку лета паўночнага паўшар'я робіцца больш доўгім (інтэрвал паміж датамі вясенняга і асенняга раўнадзенстваў робіцца больш за паўгода, таму што арбітальная хуткасць Зямлі па аддаленай частцы эліптычнай арбіты робіцца меншай за сярэднюю) і халаднаватым (адлегласць ад Зямлі да Сонца больш за сярэднюю), што з'яўляецца фактарам, які спрыяе росту ледавікоў.
Эпохі, якія спрыяюць пацяпленню
Прыкладна праз 11 тысяч гадоў, з перыгеліем супадае момант летняга сонцастаяння, а эксцэнтрысітэт не паспявае значна змяніцца. Цяпер лета ў паўночным паўшар'і робіцца кароткім і гарачым, што вядзе да памяншэння лядовага покрыва. Пры гэтым у паўднёвым паўшар'і усталёўваюцца ўмовы, якія спрыяюць абледзяненню, але там амаль няма сушы ва ўмераных і субанатарктычных шыротах, дзе маглі б павялічвацца ледавікі. У цэлым па Зямлі, плошча ледавікоў скарачаецца, альбеда планеты скарачаецца, сярэднягадавая тэмпература расце.
Цяперашняя сітуацыя
Цяпер розніца паміж зімнім сонцастаяннем (21 снежня) і праходжаннем перыгелія (3 студзеня) складае ўсяго 13 дзён, але эксцэнтрысітэт зараз роўны 0,0167, што значна менш за сярэдні (максімальнае значэнне 0,0658), і працягвае памяншацца. У сувязі з гэтым, сезонныя ваганні арбітальнай хуткасці Зямлі і адлегласці да Сонца невялікія, і сезонныя змены, якія ўносяцца ў колькасць прыходзячай да Зямлі сонечнай энергіі, нязначныя.
Прагноз
На прапанаванай дыяграме добра бачна, што цяпер Зямля пражывае пік тэмпературы, — Міжледавікоўе, — адзін з самых цёплых за апошнія мільён гадоў. Падобны пік з аналагічнымі значэннямі можна ўбачыць 400 тыс. гадоў таму.
Хаця перыяды міжледавікоўя працягваюцца ад 10 да 30 тыс. гадоў, цёплы перыяд трымаецца ўсяго некалькі стагоддзяў. Вельмі верагодна, што ён ужо скончыўся разам з Сярэдневяковым цёплым перыядам.
У бліжэйшыя дзесяцігоддзі пачнецца рэзкі спад сярэднегадавой тэмпературы, які будзе працягвацца некалькі тысяч гадоў і дасягне мінімуму будучага ледавіковага перыяду праз 50-80 тысяч гадоў.
Обнінск
Обнінск (О́бнинск) — першы навукаград Расіі, горад знаходзіцца на поўначы Калужскай вобласці; размешчаны на Сярэднярускім ўзвышшы, на рацэ Пратва́ (прыток Акі); на 101—106 кіламетраў на паўднёвы захад ад Масквы па Кіеўскай М3 або Калужскай А101 шашы, за 68 км на паўночны ўсход ад Калугі. Насельніцтва 116,2 тыс. жыхароў (2009).
Гісторыя
Першы пісьмовы ўпамін аб населеных пунктах Пяткіна, Белкіна, Самсонава, якія зараз увайшлі у гарадскую мяжу, размешчаны ў летапісах у 1147 годзе.
Марцін Кромер
Марцін Кромер ( — ) — біскуп вармінскі. Аўтар гістарычнай працы «Аб паходжанні і дзеях палякаў» (1555).
Аб паходжанні і дзеях палякаў
Праца напісаная па даручэнні Жыгімонта Аўгуста.
Апісанне падзей было даведзена да пачатку княжання Жыгімонта I Старога (1506). Праца ў сваёй аснове была вельмі добрай кампіляцыяй прац Я. Длугаша і Б. Вапоўскага, апроч таго, аўтар увёў у навуковы абарот больш за 100 дакументаў, а таксама звярнуўся да самай старой польскай хронікі — Хронікі Гала Ананіма.
Кніга прызначалася для замежнага чытача, і мела задачу паказаць магутнасць Польшчы і яе гісторыі. Аўтарская канцэпцыя гісторыі мела дзяржаўны характар: у падтрымку агульнадзяржаўных інтарэсаў, супраць «правінцыяльнага сепаратызму» (літоўскага і прускага) і прывілеяў шляхты.
Спачатку праца была прынята варожа, і ў Польшчы, і асабліва ў ВКЛ (як шляхтай, так і магнацтвам), бо ўхваляла касцёл і ўладу магнацкай алігархіі, асцярожна ставілася да шырокіх шляхецкіх правоў, непрыхільна ставілася да ВКЛ. Супраць М. Кромера на сеймах 1556—1557 і 1563—1564 выступаў Мікалай Радзівіл Чорны. Але пасля Люблінскай уніі гэтыя настроі паступова зніклі, а ў 1580 сейм выказаў М. Кромеру публічную падзяку.
Ардубад
Ардубад (Ordubad) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Ардубадскага раёна і другі па велічыні горад Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспублікі. Размешчаны ў перадгор’ях Зангезурскага хрыбта на рацэ Ардубадчай, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Ардубад. З 2001 года гістарычная забудова горада з’яўляецца кандыдатам на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Таццяна Яўгенаўна Разіна
Таццяна Яўгенаўна Ра́зіна (, г. Няміраў, Вінніцкая вобласць, Украіна — ) — беларускі мастак.
Біяграфія
Скончыла ў 1935 годзе Адэскі мастацкі інстытут. З 1936 года працавала на кінастудыях «Мастэхфільм» і мастацкіх фільмаў у г. Адэса (Украіна). З 1941 года ў Брэсцкім абласным драматычным тэатры.
Творчасць
Працавала ў галіне сцэнаграфіі, а таксама ў станковым жывапісе. Найбольш значныя работы — эскізы дэкарацый да спектакляў «Тры апельсіны» К. Гоцы (1946), «Дні нашага нараджэння» І. Мележа (1958), «Брэсцкая крэпасць» К. Губарэвіча (1959), опер «Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага (1948), «Машэка» Р. Пукста (1957), «Сцяпан Разін» (1971). Лепшым сцэнаграфічным творам уласцівы рамантычная сімволіка, імкненне выявіць атмасферу часу і дзеяння лаканічнай дэталлю. Аўтар станковых твораў: пейзажы «Возера Нясвіж» (1954), «У садзе» (1960); нацюрморты: «Восеньскі нацюрморт» (1956), «Кветкі ў кошыку» (1960), «Кветкі ў вазе» (1962), «Сашыны цацкі» (1966) і інш.
Тэлефонны план нумарацыі Беларусі
Беларусь пачала выкрыстоўваць уласны тэлефонны код 375 у 1995 г. План нумарацыі быў атрыманы ў спадчыну ад СССР і застаецца амаль нязменным.
Геаграфічныя коды захаваліся, але былі скарочаны на першую лічбу 0, напр. код Брэсцкай вобласці 016 змяніўся на 16. Для выхаду на міжгародную АТС, як і раней, выкарыстоўваецца 8. Пры гэтым пры званках унутры краіны пасля 8 дабаўляецца 0, такім чынам, парадак набору міжгародных нумароў практычна не змянілся. У 2003 г. быў адменены скарочаны парадак унутрыабласных выклікаў, калі замест 80xxyynnnnn магчыма было набіраць 82yynnnnn (xx — код вобласці, yy — код раёна, nnnnn — мясцовы нумар).
Парадак міжнародных выклікаў застаўся нязменным.
Парадак набору
Каб зрабіць немясцовы выклік, патрэбна набраць 8, дачакацца гудка (за выключэннем лічбавых АТС), потым 0 для званкоў у іншыя гарады краіны і на мабільныя тэлефоны (за выключэннем нумароў спецыяльных сэрвісаў), або 10 для міжнародных званкоў.
Геаграфічныя коды
Код зоны складаецца з дзвюх лічбаў, потым ідзе код населенага пункта з 1 або 2 лічбаў, потым мясцовы нумар тэлефона. Для Мінска і Мінскага раёна код горада адсутнічае (+375 17 xxx-xx-xx).
Нумарацыя ISDN
Сетка ISDN — лічбавая сетка з інтегральным абслугоўваннем (ЛСІА) — сетка, якая забяспечвае поўнасцю лічбавыя з’яднанні паміж канцавымі прыладамі для падтрымкі шэрагу галасавых і інфармацыйных паслуг.
Негеаграфічныя тэлефонныя коды
Пры набіранні нумароў у сетках мабільнай сувязі дзейнічаюць тыя ж правілы, як і ў сетках фіксаванай сувязі. У дадатак да гэтага:
Пераход да новага плану нумарацыі
Чакалася, што ў другой палове 2009 г. будзе ўведзены прэфікс міжгароднай сувязі 0 (замест 80) і міжнароднай сувязі 00 (замест 810). У сакавіку 2010 такая магчымасць з'явілася ў абанентаў тэлекам-правайдара А1.
Спасылкі
[http://old.bankzakonov.com/obsch/razdel210/time1/lavz0988.htm Пастанова Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 22 чэрвеня 2006 г. №787 «Аб зацверджанні сістэмы і плана нумарацыі сеткі электрасувязі агульнага карыстання»]
Белтэлекам
Тэлефонныя коды Беларусi
МТС — абанентам
VELCOM GSM для абанента
Красны Луг (Смаленская вобласць)
Красны Луг (Красный Луг) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Агуз (горад)
Агуз (Oğuz) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Агузскага раёна. Размешчаны на р. Эльджыган, на ўсход ад г.Шэкі, на вышыні амаль 594 м, каля падножжа паўднёвага схілу Каўказскага хрыбта.
Абдон
Абдо́н ( — слуга, раб) — мужчынскае імя старажытнаяўрэйскага паходжання.
Імяніны: 30 ліпеня.
Лепа Міка
Ле́па Мі́ка (Lepo Mikko, сапраўднае імя Леанід Мік (Leonid Mikk);, Арукюла, Вільяндзімаа, Эстонія — ) — эстонскі жывапісец. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Эстоніі (1972).
Творчасць
Творам уласцівы абагульнена-сімвалічныя вобразы, тэатральная сцэнічнасць, спалучэнні буйных, часам блізкіх да манахромных дэкар. паводле колеру плоскасцей: «Смалільшчыцы лодак» (1939), «Мыццё авечак», «Вячэрні пейзаж» (абодва 1959); «Дзяўчаты шыюць» (1965), «Песні часоў» (1970), «Чалавек і космас» і «Кола часу» (абодва 1971).
Трыбуна працы
Трыбуна працы — бабруйская раённая газета, орган Бабруйскага райвыканкама і Бабруйскага раённага савета дэпутатаў. Выходзіць двойчы на тыдзень, у сераду і суботу. У складзе рэдакцыі знаходзіцца радыёстанцыя «Бярэзінская хваля». З 24 сакавіка 2003 г. пасаду галоўнай рэдактаркі займае Алена Бегуновіч.
Першы нумар выйшаў 1 студзеня 1982. Першы рэдактар — С. Кобля. Сёння раённая газета «Трыбуна працы» асвятляе дзейнасць раённага выканаўчага камітэта і раённага Савета дэпутатаў, рабочых калектываў. Аб гэтым паведамляецца ў матэрыялах пад рубрыкамі: «Вясеннія работы земляробаў», "Гасцёўня «Трыбуны працы», «На палях раёна». Рэгулярна выпускаюцца тэматычныя старонкі «За здаровы лад жыцця», «ЭПОХА (экология, природа, общество, хроника, афоризмы)», «Твоё подворье, сельчанин», праваслаўны дадатак да газеты «БЛАГОВЕСТ» і старонкі правасуддзя «Фемида и авось». Штотыдзень прэс-групай райвыканкама рыхтуецца інфармацыя, якая размяшчаецца пад рубрыкай «Дзень за днём».
Склеранхіма
Склеранхі́ма — механічная тканка раслін, якая складаецца з таўстасценных, звычайна адраўнелых клетак двух тыпаў — валокны і камяністыя клеткі (склераіды).
Валокны — моцна выцягнутыя празенхімныя клеткі. Іх даўжыня ад некалькіх дзясятых міліметра да 4 сантыметраў (у рамі). Маюць завужаныя канцы, слаістыя порыстыя сценкі і поравыя каналы. Яны забяспечваюць механічную трываласць органаў раслін. У многіх раслін валокны складаюць механічную абкладку праводзячых пучкоў.
Неадраўнелыя валокны склеранхімы з цэлюлознымі сценкамі (джут, каноплі, кенаф, лён і інш.) з’яўляюцца сыравінай у тэкстыльнай прамысловасці. З цвёрдых валокнаў (напрыклад, агавы, некаторых відаў пальмаў) вырабляюць канаты, вяроўкі, грубыя тканіны.
Дыферэнцыял функцыі
Дыферэнцыял (Differentia - рознасць, адрозненне) - лінейная частка прырашчэння функцыі.
Гісторыя
Тэрмін «дыферэнцыял» уведзены Лейбніцам. Першапачаткова dx ўжывалася для абазначэння «бясконца малой» - велічыні, якая менш усякай канчатковай велічыні і ўсё ж не роўная нулю. Падобны погляд апынуўся нязручным ў большасці раздзелаў матэматыкі за выключэннем нестандартнага аналізу.
Абазначэнні
Звычайна дыферэнцыял функцыі f пазначаецца df. Некаторыя аўтары аддаюць перавагу пазначэнню {\rm d}f шрыфтам прамога напісання, жадаючы падкрэсліць, што дыферэнцыял з'яўляецца аператарам.
Дыферэнцыял ў кропцы x_0 пазначаецца d_{x_0}f, а часам df[x_0], а таксама df, калі значэнне x_0 ясна з кантэксту.
Для функцый
Дыферэнцыял функцыі у кропцы  можа быць вызначаны як лінейная функцыя дзе f'(x_0) абазначае вытворную f у кропцы x_0.
Такім чынам df ёсць функцыя двух аргументаў.
Дыферэнцыял можа быць вызначаны наўпрост, г.зн., без прыцягнення вызначэння вытворнай, як функцыя d_{x_0}f(h), якая лінейна залежыць ад h, і для якой верныя наступныя суадносіны
Для адлюстраванняў
Дыферэнцыялам адлюстравання у кропцы  называюць лінейны аператар  такі, што выконваецца ўмова
Малабар
Малабар, або Малабарскі бераг (малаялам മലബാര്‍) — гістарычная вобласць на паўднёвым захадзе Індыі паміж Заходнімі Гатамі і Аравійскім морам. Уваходзіць у склад штатаў Керала і Карнатака.
Геаграфія
Малабарскі бераг прынята вылучаць ад тэрыторыі Паўднёвага Гоа на поўначы да мыса Камарын на поўдні. Узбярэжжа нізкае, шырынёй да 80 км. Шмат лагун і штучных каналаў.
Клімат субэкватарыяльны мусонны, летам вельмі вільготны. На поўдні захаваліся шыракалістыя трапічныя лясы.
Этымалогія
Назва паходзіць з мовы малаялам ഹില്ല്സ് ("пагоркі").
Гісторыя
З друг. пал. I тыс. да н.э. Малабарскі бераг быў адным з галоўных гандлёва-пасрэдніцкіх цэнтраў на поўначы Індыйскага акіяна, што абумовіла даволі стракаты склад мясцовага насельніцтва. У сярэднявеччы на яго тэрыторыі існавала некалькі дзяржаў. Галоўную ролю адыгрывалі Калікут і Канур, якія вялі гандаль з унутранамі раёнамі Індыі, Зондскім архіпелагам, Шры-Ланкай, Усходняй Афрыкай і краінамі Персідскага заліва. 20 мая 1498 г. Малабарскага берага дасягнуў Васка да Гама.
NGC 3156
NGC 3156 (іншыя абазначэнні — UGC 5503, MCG 1-26-19, ZWG 36.57, PGC 29730) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Секстант.
Пратэсты ў Канадзе (2022)
У студзені—лютым 2022 года ў Канадзе ўспыхнуў пратэстны рух вядомы як «Канвой свабоды» (Freedom Convoy, Convoi de la liberté), які пачаўся з выступленняў кіроўцаў грузавікоў супраць вакцынных пашпартоў.
Прадмова
У 2020 годзе ў кітайскім горадзе Ухань успыхнула эпідэмія COVID-19, якая пазней перацякла ў сусветную пандэмію, закрануўшы таксама Канаду. З цягам часу былі распрацаваны розныя вакцыны супраць віруса, а ў некаторых краінах была ўведзена абавязковая вакцынацыя.
15 студзеня 2022 года ўступіла ў сілу распараджэнне ўрада Трудо аб патрабаванні пашпарта вакцынацыі пры перасячэнні мяжы з ЗША. Гэта выклікала пратэст сярод кіроўцаў грузавікоў. Пры гэтым паводле звестак арганізацыі кіроўцаў грузавікоў Canadian Trucking Alliance (CTA) 85% з 120 тысяч канадскіх кіроўцаў грузавікоў вакцынаваныя.
Арганізатары склалі петыцыю ў адрас федэральнага ўрада з пералікам патрабаванняў пратэстоўцаў: адмена абавязковай вакцынацыі, павага правоў тых, хто не хоча вакцынавацца, спынення падаўлення розных меркаванняў па гэтым пытанні. Федэральныя ўлады, як палічылі аўтары петыцыі, «пераступілі рысу», калі ўвялі кавідныя пашпарты і абавязковую вакцынацыю для грамадзян. Называючы сябе мірным рухам, прадстаўнікі «аўтакалоны свабоды» прынеслі прабачэнні канадскім грамадзянам і прасілі іх трошкі пацярпець звязаныя з пратэстамі нязручнасці і перабоі з пастаўкамі тавараў, абяцаючы аднавіць перавозкі, як толькі ўрад задаволіць іх патрабаванні.
Ход падзей
22 студзеня дальнабойнікі з розных правінцый Канады пачалі збірацца ў аўтакалоны для руху ў сталіцу, дзе яны хацелі асабіста данесці да федэральнага ўрада сваю пазіцыю і прэтэнзіі. Па меры росту колькасці і разнастайнасці ўдзельнікаў гэтага пратэсту спіс прэтэнзій і патрабаванняў станавіўся ўсё даўжэй. Акцыю пачалі з адмены абавязковай вакцынацыі, але хутка дайшлі да адмены наогул усіх звязаных з пандэміяй абмежаванняў, як парушаючых правы грамадзян, а потым і да адстаўкі прэм’ер-міністра Джасціна Трудо.
Асноўная частка дальнабойшчыкаў і іншых грамадзян Канады, якія далучыліся да іх, дабралася да Атавы да 29 студзеня, і першы мітынг адбыўся ў гэты дзень ля будынка парламента краіны. Паводле ацэнак сталічнай паліцыі, у ім узялі ўдзел агулам блізу 15 тысяч чалавек.
Пазней пратэстоўцы пачалі перакрываць памежныя пераходы, якія злучаюць Канаду з іх галоўным знешнегандлёвым партнёрам — ЗША. Асаблівы рэзананс выклікала блакада пад’язных дарог, што пачалася 7 лютага, да найбуйнейшай транспартнай артэрыі — Ambassador Bridge, – якая злучае праз раку Дэтройт канадскі Уінсар з амерыканскім Дэтройтам. 12—13 лютага паліцыя зачысціла мост і адкрыла яго для руху. А яшчэ праз некалькі дзён быў разблакаваны і іншы памежны пераход у правінцыі Альберта.
14 лютага Трудо увёў дакумент 1988 года аб НЗ у барацьбе з пратэстантамі. Улады краіны пачалі пагражаць пратэстоўцам пазбаўленнем ліцэнзій, правоў, штрафамі, забаронай на прафесійную дзейнасць, працы, судзімасцю (крымінальным запісам), а таксама адабраць дзяцей. Прэм’ер-міністр прамым тэкстам заклікаў «разбурыць жыцці» пратэстоўцам.
16 лютага канвой заклікаў правесці тыдзень без працы 21—27-га. Паліцыя пачала раздаваць удзельнікам пратэсту папярэджання аб крымінальнай адказнасці і штрафах у выпадку непадпарадкавання, з патрабаваннем неадкладна пакінуць месца маніфестацыі. У паведамленні гаворыцца: ''«вы павінны неадкладна пакінуць гэтае месца ... Любы, хто блакуе вуліцы ці дапамагае іншым блакаваць вуліцы, здзяйсняе крымінальнае злачынства, і вы можаце быць арыштаваныя. Вы павінны неадкладна спыніць далейшую незаконную дзейнасць, інакш вам будуць прад’яўленыя абвінавачванні»''. Паводле сведчанняў відавочцаў, да вечара многія ўдзельнікі пакінулі месца маніфестацыі.
Ужо 18-га сілавікі арыштавалі Тамару Ліч.
Унутраная рэакцыя
У праўрадавых СМІ пачалася кампанія па дэманізацыі пратэстаў. Пратэстоўцаў называлі фашыстамі, амерыканскімі канфедэратамі, антымасачнікамі і антываксэрамі. Ва ўсіх органах улады любы, хто публічна не дэманізуе мітынгі падвяргаўся масіраваным нападам з пагрозамі. У выніку нават апазіцыйная партыя кансерватараў пасля абвінавачванняў у яе бок, публічна асудзіла пратэсты.
Ліберальная і Новая Дэмакратычная партыі асудзілі канвой, а прэм'ер-міністр Джасцін Трудо адмовіўся сустракацца з удзельнікамі пратэстаў. Прэм’еры правінцый ў цэлым асудзілі акцыю, за выключэннем прэм’ер-міністра Паўночна-заходніх тэрыторый Скота Мо, які выступіў ў ягоную падтрымку. CBC паслядоўна выступае з рэзкім асуджэннем канвою. У яго падтрымку выказваюцца некаторыя газеты гурта Postmedia, з якіх больш актыўна за іншых пратэст падтрымліваюць National Post і Toronto Sun. Адным з ключавых арганізатараў «Канвою свабоды», якія забяспечваюць яго юрыдычную падтрымку, выступіў Цэнтр правасуддзя за канстытуцыйныя свабоды.
17 лютага прэм’ер-міністр Трудо падчас выступу ў парламенце краіны заявіў, што пратэсты носяць незаконны характар і маюць падтрымку з замежжа, у прыватнасці, з ЗША.
Дыферэнцыял (значэнні)
Дыферэнцыял:
У матэматыцы:
Санчук
Санчук — прозвішча.
Закаталы
Закаталы (Zaqatala) — горад і адміністрацыйны цэнтр Закаталыскага раёна Азербайджана. Чыгуначная станцыя на лініі Еўлах-Белаканы. Міжнародны аэрапорт Парзіван. Горад размешчаны на шашы Еўлах — Куба — Тбілісі, за 152 км на паўночны захад ад чыгуначнага вузла Еўлах.
Адваротная транскрыпцыя
Адваротная транскрыпцыя  — гэта працэс утварэння двухланцужковай ДНК на матрыцы адналанцужковай РНК. Дадзены працэс называецца адваротнай транскрыпцыяй, бо перадача генетычнай інфармацыі пры гэтым адбываецца ў «адваротным», адносна транскрыпцыі, напрамку.
Ідэя адваротнай транскрыпцыі спачатку была вельмі непапулярная, бо супярэчыла цэнтральнай догме малекулярнай біялогіі, якая прадугледжвала, што ДНК транскрыбіруецца з РНК і далей транслюецца ў бялкі.
Аднак у 1970 годзе і  незалежна адзін ад аднаго адкрылі фермент, названы адваротнай транскрыптазай (рэвертазай), і магчымасць адваротнай транскрыпцыі была канчаткова пацверджана. У 1975 годзе Цеміну і Балтымору была прысуджана Нобелеўская прэмія ў галіне фізіялогіі і медыцыны.
Зардоб
Зардоб (Zərdab) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Зардобскага раёна. Размешчаны на левым беразе ракі Куры, за 35 км на поўдзень ад чыгуначнай станцыі Уджары. У 1968 годзе атрымаў статус горада.
Паніка
Паніка (Πανικός — некантралюемы жах, літар. выкліканы богам лясоў Панам) — псіхічны стан чалавека — некантралюемы, нястрымліевы жах, выкліканы сапраўднай ці ўяўнай небяспекай, які ахоплівае чалавека ці многіх людзей, некантралюемае імкненне пазбегнуць небяспечнай сітуацыі.
Нованікольскае (Акмолінская вобласць)
Нованікольскае — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Нованікольскай сельскай акругі. Код КАТА — 116453100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 727 чалавек (356 мужчын і 371 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 585 чалавек (291 мужчына і 294 жанчыны).
Запіскі раскрадальнікаў грабніц
Запіскі раскрадальнікаў грабніц (кіт. 盜墓筆記 Dàomù bìjǐ) — кітайскі інтэрнэт-раман, які напісаў Сюй Лэй (кіт. 徐磊 Xú Lěi; таксама вядомы як Кенэдзі Сюй) пад псеўданімам Наньпай Саньшу (南派三叔), і маньхуа (коміксы) на на яго аснове.
Першапачаткова кніга публікавалася ў інтэрнэце, дзе яна дагэтуль даступная. Раман перакладаўся на англійскую пад назвай Grave Robber’s Chronicles.
Сюжэт
У Се (吳邪) атрымаў ад дзядулі, які займаўся пошукамі скарбаў у старых грабніцах, дзіўны надпіс на шоўку. Ён прынёс яго свайму дзядзьку У Саньшэну (吳三省), і той расшыфраваў яго і сказаў, што надпіс паказвае шлях да грабніцы з эпохі Ваюючых царстваў. Сабраўшы кампанію, у тым ліку заўсёды маўклівага Чжана Цыліна (張起靈), яны адправіліся на пошукі скарбаў.
Коміксы і маньхуа
Коміксы ў амерыканскім стылі называюцца «Daomu» (у кітайскім перакладзе 盜墓者 Dàomùzhě), і сцэнарый для іх пісаў Колін Джонсан (Colin Johnson). Сюжэт зменены ў параўнанні з кнігай; галоўнага героя завуць Шон.
Маньхуа ў кітайскім стылі называецца таксама, як раман (盜墓筆記; на вокладцы напісана англійская назва Grave Robbery Note). Кітайская версія бліжэй да арыгінальнага рамана.
NGC 3157
NGC 3157 (іншыя абазначэнні — IC 2555, ESO 435-51, MCG -5-24-26, IRAS10094-3123, PGC 29691) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Авен (знак задыяка)
Авен — Знак задыяка, адпаведны сектару экліптыкі ад 0° да 30° лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства.
Сонца праходзіць знак Авена прыблізна з 21 сакавіка па 20 красавіка. Гэта перыяд, калі дзень становіцца большы за ноч, з кожным днём цеплыні становіцца ўсё больш і больш, і прырода актыўна расквітае, калі прырода ўваходзіць у новы жыцьцёвы цыкл. Таму знак Авена асацыююць з вясной, пачаткам новага, неабмежаванай воляй, натуральнасцю, самавыяўленнем.
У бізнесе Авен - перыяд калі рынак вольны і любая ініцыятыва не сустракае перашкод, гэты час спрыяе любым дзівацкім праектам.
Псіхалагічныя характарыстыкі Авена адпавядаюць гэтаму перыяду. Авен - безразважны першапраходзец, захоплены энтузіяст, эгаістычны, ён кахае на поўную волю і не трывае перашкод. Авен вельмі таленавіты, ён усё лёгка схоплівае, ён паводзіць сябе проста і натуральна. Аднак ён не пераносіць цяжкасцяў, абмежаванняў, абавязальніцтваў, і сустрэўшыся з першай перашкодай можа стаць капрызным і сумным.
Энергія Авена - захопленага першаадкрывальніка - падае па меры пасоўвання да канца знака. Калі Сонца находзіцца ў першых градусах Авена, нараджаюцца геніяльныя паэты, мастакі, музыкі. Калі Сонца находзіцца ў апошняй дэкадзе Авена, нараджаюцца палітыкі.
Авен - прыстанак Марсу (а таксама Плутона, гэтыя планеты з'яўляюцца аканомамі. Венера находзіцца ў Авене ў выгнанні. Сонца знаходзіцца ў экзальтацыі. Сатурн находзіцца ў падзенні.
Сузор’е Авен
Ш
Ш — дваццаць сёмая літара беларускага кірылічнага алфавіта. Выкарыстоўваецца таксама ва ўсіх славянскіх кірылічных алфавітах (25-я ў балгарскім, 26-я ў рускім, 29-я ва ўкраінскім, 30-я ў сербскім і апошняя ў македонскім) і ў пісьменнасцях некаторых неславянскіх народаў. У стара- і царкоўнаславянскім алфавітах таксама носіць назву «ша», значэнне якой невядома. У кірыліцы звычайна лічыцца 28-й паводле парадку (калі гаворка ідзе пра стараславянскую азбуку) ці 27-ай (у царкоўнаславянскай азбуцы), у глаголіцы паводле ліку 29-я. Адна з нешматлікіх літар, што аднолькава выглядае ў абодвух — кірылічным і глагалічным — славянскіх алфавітах: /.
Гамініды
Гамініды (Hominidae) — сямейства найболей прагрэсіўных прыматаў, якое паводле тэорыі эвалюцыі ўключае і людзей. Адносіцца да надсямейства чалавекападобных малпаў.
Раней да гамінідаў адносілі толькі людзей і іх вымерлых продкаў. Арангутанаў, гарыл і шымпанзэ вылучалі ў асобнае сямейства пангід, але пры такім азначэнні сямейства пангід становіцца парафілічным, тым часам у сучаснай біялогіі імкнуцца да монафілічных таксонаў. Таму, бальшыня біёлагаў зараз уключаюць арангутанаў у сямейства гамінід у якасці падсямейства Ponginae. Апроч таго, гарыл і шымпанзэ часта ўключаюць у падсямейства Homininae, разам з людзьмі. Менавіта такая класіфікацыя паказаная ніжэй. Адкрытым застаецца пытанне аб класіфікацыі вымерлых гамінід, у тым ліку продкаў чалавека, напрыклад, такіх як чалавек умелы і інш.
Сямейства гамінід дзеліцца на два падсямейства з 4 родамі і 7 сучаснымі відамі:
Між тым, антраполагі часцей адносіць да гамінідаў толькі ўласна людзей і некаторых іх вымерлых продкаў (Australopithecus, Ardipithecus і інш.). Існавалі таксама пераходныя выкапневыя формы паміж імі і іншымі прыматамі (уранапітэк, хунгарапітек і інш.), сістэматыка якіх не вызначаная. Гамініды ў антрапалогіі вылучаюцца на падставе двух простых крытэраў: двуногасць і рэдукцыя зуба-сківічнага апарату (памяншэнне клыкоў, парабалічная форма зубной дугі, скарочаныя сківіцы). Яны таксама адрозніваюцца ад іншых прыматаў буйнейшым мозгам (ад 600 да 2000 мл).
Склератынія
Склераты́нія (Sclerotinia) — род сумчатых грыбоў сямейства. Паразіты травяністых раслін, больш за ўсё на сямействе асаковых. Выклікаюць склератыніёзы.
Цыкл развіцця складаецца з двух стадый. Спачатку ўтвараюцца склероцыі, якія служаць для перазімоўкі. На другой стадыі ўтвараецца міцэлій або пладовыя целы (апатэцыі). Міцэлій шматклетачны, белага колеру, лямцавы і знаходзіцца на паверхні або ўнутры пашкоджаных органаў расліны. На ім развіваюцца слероцыі, якія ўвесну прарастаюць міцэліем або некалькімі апатэцыямі жаўтавата-карычневага колеру дыяметрам да 10 мм. Грыбы пашыраны паўсюдна, пераважна ва ўмераным поясе. На тэрыторыі Беларусі найбольш пашыраны (узбуджальнік белай гнілі) і  (узбуджальнік рака канюшыны).
Каравелас (Баія)
Каравелас (Caravelas) — горад на поўднёва-ўсходнім узбярэжжы бразільскага штата Баія. Насельніцтва (2010 г.) — 21 437 чал.
Горад Каравелас выцягнуты ўздоўж паўночнага берага ў вусці аднайменнай ракі. Вядомы з 1581 г. У 1700 г. атрымаў статус муніцыпалітэта. З 1822 г. у складзе незалежнай Бразіліі.
Клімат трапічны вільготны. Сярэдняя гадавая тэмпература +24,3 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 1 519 мм.
Каравелас — важны транспартны і турыстычны цэнтр штата Баія. Працуюць марскі порт, аэрапорт, чыгуначная станцыя.
Адзінота
Адзінота — сацыяльна-псіхалагічная з’ява, эмацыянальны стан чалавека, звязаны з адсутнасцю блізкіх, станоўчых эмацыянальных сувязяў з людзьмі і/або са страхам іх страты ў выніку вымушанай або якая мае псіхалагічныя прычыны сацыяльнай ізаляцыі. У рамках гэтага паняцця адрозніваюць два розныя феномены — пазітыўная (самотнасць) і негатыўнае (ізаляцыя) адзінота, аднак часцей за ўсё паняцце адзінота мае негатыўныя каннатацыі.
Кулямёт Максім
Кулямёт Максім (Maxim gun) — кулямёт, які стаў адным з родапачынальнікаў аўтаматычнай зброі ў свеце.
Гісторыя
У 1873 годзе Х. Максім стварыў першы ўзор аўтаматычнай зброі — кулямёт «Максім». 10 гадоў спатрэбілась на абдумванне, разлікі і ўдасканаленне канструкцыі ў чарцяжах. У ЗША вынаходка нікога не зацікавіла, таму Максім эміграваў у Вялікабрытанію, дзе яго распрацоўкай зацікавіўся брытанскі банкір Натаніэль Ротшыльд, які пагадзіўся фінансаваць вытворчасць кулямёта.
Пасля паспяховай дэманстрацыі сваёй вынаходкі ў Швейцарыі, Італіі і Аўстрыі Х. Максім прыехаў у Расію з паказальным узорам кулямёта 45-га калібра (11,43 мм). Зброя прайшла выпрабаванні на палігоне. 8 сакавіка 1888 года з кулямёта страляў імператар Аляксандр III.
У пачатку 1899 года за пастаўкі кулямётаў «Максім» узялося прадпрыемства «Сыновья Виккерс и Максим». Праз 2 гады кулямёт на колавым лафеце англійскага ўзору быў прыняты на ўзбраенне сухапутных войскаў. «Максім» масай 244 кг планавалася выкарыстоўваць для абароны фартэцый, для адбівання агнём масіраваных нападаў пяхоты праціўніка з загадзя абсталяваных пазіцый.
У сакавіку 1904 года пачалася серыйная вытворчасць кулямётаў «Максім» на Тульскім зброевым заводзе. Тульскія збройнікі ўнеслі каля 200 змяненняў у канструкцыю кулямёта і істотна паменшылі яго вагу. Англійскі колавы лафет замянілі на палегчаны колавы станок А. Сакалова, а бранявы шчыт англійскага ўзору — на бронешчыт паменшаных памераў. Акрамя таго, А. Сакалоў спраектаваў скрыні для патронаў, двухколку для іх перавозкі, а таксама герметычныя цыліндры для скрынь з патронамі. У выніку, «Максім» узору 1910 г. са станком важыў прыкладна 62 кг. Да жніўня 1914 г. царская армія мела на ўзбраенні каля 4 тысяч кулямётаў. «Максім» быў не толькі самым першым кулямётам, але і самым прымянімым відам зброі (выкарыстоўваўся ў абедзвюх сусветных і ў многіх лакальных войнах). Апошні факт ужывання кулямёта зафіксаваны ў 1969 годзе падчас савецка-кітайскага пагранічнага канфлікту на Даманскім востраве.
Пантэры
Пантэры (Panthera) — род сысуноў з сямейства кашачых, з-за сваіх вялікіх памераў аднесены ў падсямейства вялікіх котак. Род складаецца з чатырох вядомых відаў: тыгр (Panthera tigris), леў (Panthera leo), леапард (Panthera pardus) і ягуар (Panthera onca).
Прадстаўнікі гэтага роду складаюць амаль што палову ад усіх кашачых, маюць характэрную анатамічную структуру глоткі, што дазваляе ім выдаваць характэрнае рычанне.
Эвалюцыя
Род пантэр верагодна паходзіць ад вымерлай коткі Viretailurus schaubi або Panthera schaubi і з'явіўся верагодна ў Азіі. Біялагічнае разыходжанне вялікіх котак ад малых котак адбылося прыкладна 8-10 млн г. назад. Мяркуецца, што тыгр быў першым відам роду, які адхіліўся ад галоўнай лініі.
Масалы
Масалы (Masallı) — горад на паўднёвым усходзе Азербайджана, адміністрацыйны цэнтр Масалынскага раёна. Размешчаны на Ленкаранскай нізіне, на рацэ Віляшчай, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Масалы, за 259 км ад Баку.
Класічная гітара
Класічная (іспанская) гітара — гэта 6-струнны шчыпковы музычны інструмент з сямейства гітар.
Класічная гітара мае шэраг асаблівасцяў:
Нафталан
Нафталан (Naftalan) — горад рэспубліканскага падпарадкавання ў Азербайджане.
Размешчаны за 360 км ад Баку і за 48 км на паўднёвы ўсход ад другога па велічыні горада краіны — Гянджы, на берагах ракі Нафталан, за 18 км на поўдзень ад чыгуначнай станцыі Герань. У горадзе здабываецца лячэбная нафта — нафталана. У 1967 годзе пасёлак Нафталан атрымаў статус горада.
Кумдыколь
Кумдыколь — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нованікольскай сельскай акругі. Код КАТА — 116453200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 409 чалавек (207 мужчын і 202 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 274 чалавекі (137 мужчын і 137 жанчын).
NGC 3158
NGC 3158 (іншыя абазначэнні — UGC 5511, MCG 7-21-20, ZWG 211.22, PGC 29822) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Jednaść
«Jednaść» — беларуская грамадска-палітычная газета паланафільскай арыентацыі. Выдавалася лацінкай у Вільні ў 1921—1922 гадах пад рэдакцыяй Васіля Шышкова (W. Šyškoŭ). Будучае адраджэнне беларускай дзяржаўнасці бачыла толькі ў сувязі з Польшчай. Заклікала да яднання беларусаў перад расійскай небяспекай. Паведамляла пра стварэнне Краёвай сувязі, беларуска-літоўскія адносіны. Друкавала літаратурныя творы.
У маі 1921 года віленскі стараста выдаў цыркуляр каменданту віленскай паліцыі, у якім адзначалася, што «гэта выданне выступае пад лозунгам адзінства з Польшчай, таму не трэба яму перашкаджаць і стрымліваць распаўсюджванне штотыднёвіка на тэрыторыі Сярэдняй Літвы, а ўплываць там, дзе ёсць беларускае насельніцтва, на пашырэнне яго чытання».
Mozilla
Mozilla (стылізаваная назва moz://a) — супольнасць распрацоўкі свабоднага праграмнага забеспячэння, заснаваная ў 1998 годзе супрацоўнікамі кампаніі Netscape. Супольнасць распрацоўвае, распаўсюджвае і падтрымлівае прадукты Mozilla, прасоўвае свабоднае праграмнае забеспячэнне і адкрытыя стандарты. Падтрымку супольнасці забяспечвае некамерцыйная арганізацыя Mozilla Foundation і яе даччыная камерцыйная кампанія Mozilla Corporation.
Супольнасць Mozilla стварыла такія праграмы як вэб-браўзер Firefox, паштовы кліент Thunderbird, сістэму адсочвання памылак Bugzilla, браўзерны рухавічок Gecko, сэрвіс Pocket і іншыя.
Гісторыя
23 студзеня 1998 г. кампанія Netscape паведаміла, што набор праграм Netscape Communicator будзе бясплатным і што зыходны код будзе свабодна распаўсюджвацца. Праз дзень супрацоўнік Netscape Джэймі Завінскі зарэгістраваў дамен. Праект атрымаў назву «Mozilla» паводле пачатковай назвы браўзера Netscape Navigator і выкарыстоўваўся для каардынацыі распрацоўкі Mozilla Application Suite, свабоднай версіі Netscape Communicator. Джэймі Завінскі сказаў, што ён прыдумаў назву «Mozilla» на сустрэчы супрацоўнікаў Netscape. Невялікай групе супрацоўнікаў Netscape даручылі каардынаваць новую суполку.
Спачатку Mozilla імкнулася быць пастаўшчыком для такіх кампаній, як Netscape, якія камерцыйна выкарыстоўвалі б код свабодных праграм. Калі ў ліпені 2003 года мацярынская кампанія Netscape (AOL) значна скараціла свой удзел у Mozilla, была створана арганізацыя Mozilla Foundation для кіраўніцтва праектам. Неўзабаве пасля гэтага суполка Mozilla адмовілася ад праекта Mozilla Suite на карысць стварэння асобных незалежных праграм, у першую чаргу вэб-браўзера Firefox і паштовага кліента Thunderbird, і перайшла да мадэлі перадавання іх непасрэдна грамадскасці.
З тых часоў Mozilla прапанавала новыя прадукты, такія як Firefox на мабільных платформах (перш за ўсё Android), мабільную аперацыйную сістэму пад назвай Firefox OS (распрацоўка спынена), сістэму ідэнтыфікацыі ў сеціве пад назвай Mozilla Persona і пляцоўку для праграм на аснове HTML5.