cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фістынг
Падвойны фістынг
Падвойны фістынг магчымы толькі пры адпаведным страенні таза — і, як правіла, лепш атрымоўваецца жанчынам.
Фістынг у парнаграфіі
Нягледзячы на тое, што фістынг не з'яўляецца вынаходствам сучаснасці, яго шырокае паданне ў парнаграфіі пачалося толькі з канца 80-х гадоў дваццатага стагоддзя. Пасля ўсё часцей сталі з'яўляцца парнаграфічныя фільмы і часопісы, якія асвятляюць фістынг. У цяперашні час вялікая колькасць інтэрнэт-парталаў ахапляюць дадзены тып сэксуальнай практыкі.
Магчымыя рызыкі і меры засцярогі
Пры практыцы фістынга неабходны сталы кантакт і даверныя адносіны паміж партнёрамі. У адрозненне ад распаўсюджанага меркавання, расцяг анусу і вагіны пры захаванні мер засцярогі і разумных абмежаваннях на дыяметр і глыбіню пранікнення, не адбываецца. Тым не менш, у выпадку недастатковай падрыхтаванасці, залішняй паспешнасці або неасцярожнасці , або недастатковасці змазкі, магчымыя балявыя адчуванні, а ў цяжкіх выпадках парывы прамой кішкі з масіўным кровазліццём або ятрасцю брушыны, або вагіны і ўнясенне інфекцыі, што ў канчатковым выніку нават можа прывесці да смяротнага зыходу.
Фільянова
Фільяно́ва (, Фильяново) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Власіўка (Ічнянскі раён)
Власіўка (Вла́сівка) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Парафііўскай пасялковай абшчыны.
Южнэ (Ічнянскі раён)
Южнэ (Ю́жне) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Парафііўскай пасялковай абшчыны.
Элізабет Андрэасен
Элізабет Гуніла Андрэасен (швед. Elisabeth Gunilla Andreassen, таксама вядомая як проста Бетан, нар. 28 сакавіка 1958) — нарвежска-шведская спявачка, якая занімала першае і другое месца ў конкурсе песні «Еўрабачанне».
Кар’ера
Яе талент быў заўважаны ў 1979 годзе шведскім музыкам і тэлевядучым Ласэ Холмам. Яе прадусавала выдавецтва Берта Карлсана Mariann Grammofon AB. У 1980 годзе яна далучылася да гурта Ласэ «Chips». Chips удзельнічалі у конкурсе песні «Еўрабачанне-1982» з песняй «Dag efter dag» («Дзень за днём») і занялі 8-е месца.
Андрэасен актыўна ўдзельнічае ў шматлікіх музычных жанрах, такіх як кантры, шлягер і мюзіклы. У асноўным яна вядомая на конкурсе песні «Еўрабачанне-1985», калі яна разам з Ханнай Крог удзельнічала ў Bobbysocks з песняй «La det swinge» і перамагла.
«Бетан» мае рэкорд, як жанчына найчасцейшая удзельніца ў «Еўрабачанні», так жа як і Ліз Асіа, Сью з Peter, Sue & Marc і Валянціна Манета. Яна ўдзельнічала чатыры разы, тры разы ў дуэтах (з Кікі Даніэльсан у 1982, Ханнай Крог у 1985 і Янам Вернерам Даніэльсанам у 1994) і адзін раз самастойна (у 1996).
Асабістае жыццё
Нарадзілася 28 сакавіка 1958 г. у Гётэбаргу, Швецыя, у сям’і нарвежскіх бацькоў. Яна жыве ў горадзе Улерн, Осла, Нарвегія, разам з дзвюма дачкамі 1995 і 1997 гадоў нараджэння. Элізабет выйшла замуж за Тора Андрэасена 2 ліпеня 1994 года а да гэтага Элізабет была вядомая як Элізабет Андрэасан. 13 чэрвеня 2016 Тор Андрэасен памёр ад сардэчнага прыступу.
Конкурс песні «Еўрабачанне»
Усяго Элізабет дванаццаць разоў удзельнічала ў шведскім «Мелодыфестываліне», нарвежскім «Melodi Grand Prix» і «Еўрабачанні» плюс два ў якасці вядучай.
Загін
Загін (Загі́н) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Парафііўскай пасялковай абшчыны.
Гудрун Шыман
Герд Гудрун Марыя Шыман (Gerd Gudrun Maria Schyman, нар., Тэбю, лен Стакгольм) — шведскі палітык. Заснавальніца партыі Фемінісцкая ініцыятыва, спікер у 2005—2011 гг. і лідар у 2013—2019 гг. Левай партыі ў 1993—2003 гг. Дэпутат Рыксдага ў 1988—2006 гадах ад лена Стакгольм
Біяграфія
На парламенцкіх выбарах 20 верасня 1998 года Левая партыя пад кіраўніцтвам Гудрун Шыман атрымала 631 011 галасоў (12,0 %), што з’яўляецца лепшым яе вынікам за ўсю гісторыю.
У 2003 годзе Гудрун Шыман пакінула Левую партыю і ў 2005 годзе стварыла партыю Фемінісцкая ініцыятыва. На выбарах у Еўрапейскі парламент 25 мая 2014 года партыя атрымала 204 005 галасоў (5,5 %) і першы кандыдат у спісе партыі Сарая Пост атрымала мандат. На парламенцкіх выбарах 14 верасня 2014 года партыя атрымала 194 719 галасоў (3,12 %), не пераадолела выбарчы «парог» на дзяржаўнай акрузе ў 4 %, але атрымала месцы ў 13 муніцыпальных саветах, у тым ліку Стакгольма, Мальмё і Умеа. 10 лютага 2019 года Гудрун Шыман сышла ў адстаўку з пасады лідара партыі.
У 1998 годзе ў выдавецтве Fischer выйшла аўтабіяграфія «Gudrun Schyman: Människa, kvinna, mamma, älskarinna, partiledare». У ёй Гудрун Шыман прызналася ў праблемах на глебе алкагалізму. Яе шчырасць рэзка дадала папулярнасці. Прыняла ўдзел у кнізе Skål! 14 berättelser — hur det var, vad som hände och hur det är nu пісьменніцы Анн Цёрнблад, якая выйшла ў выдавецтве Sellin & partner ў 2009 годзе. У кнізе 14 вядомых людзей распавядаюць як алкаголь паўплываў на іх жыццё.
Арцемій
Арцемій ( — «пасвячоны Артэмідзе») — мужчынскае імя. Ад імя Арцемій утвораныя прозвішчы Арцем'еў і Арцёменка.
Максім Пятровіч Карповіч
Максім Карповіч (нар. 27 лютага 1986) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец віцебскага футбола, пачынаў кар’еру ў мазырскай «Славіі», пасля доўгі час гуляў за наваполацкі «Нафтан», выступаў за іншыя клубы. У першай палове 2011 гуляў за палтаўскую «Ворсклу», але не здолеў там замацавацца.
У студзені 2016 года прыняў рашэнне аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Зоціўка
Зоціўка (Зо́цівка) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Парафііўскай пасялковай абшчыны.
Хварасцяні
Хварасцяні́ (, Хворостени) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Дзвінаса (рака)
Дзвінаса, Сытніца (у верхнім цячэнні) — рака ў Лагойскім і Вілейскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 54 км. Плошча вадазбору 614 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,3 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰.
Асноўныя прытокі: Малка, Рудаўка, Балавец, Вейнка, Дзвонка, Грамніца, Бараўлянка.
Пачынаецца каля вёскі Задворнікі Лагойскага раёна, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша, вусце каля вёскі Стахі Вілейскага раёна. Даліна амаль не выражана. Пойма двухбаковая, пераважна забалочаная (асабліва ў ніжнім цячэнні), шырыня яе 100—150 м. Рэчышча ў верхнім цячэнні на працягу 3,3 км каналізаванае, яго шырыня ў межань 5—15 м. Берагі стромкія. Выкарыстоўваецца як водапрыёмнік меліярацыйных каналаў.
Кіраўскі сельсавет (Жлобінскі раён)
Кі́раўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Кірава.
Утвораны 21 жніўня 1925 года як Свяцкі (Святкоўскі) сельсавет у складзе Гарадзецкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Святое. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рагачоўскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 20 красавіка 1939 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў вёску імя Кірава, а сельсавет — у Кіраўскі. З 29 красавіка 1950 года сельсавет у складзе Жлобінскага раёна. 9 жніўня 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Бабоўскага сельсавета (вёска Піцераўка). 4 студзеня 2002 года ў склад сельсавета з Майскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Асінаўка, Бабоўка, Баршчоўка, Даліна, Лугавая Вірня і Падлессе).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2216 чалавек, з іх 84,9 % — беларусы, 10,2 % — рускія, 3,6 % — украінцы.
Уладзімір Рыгоравіч Івашын
Уладзімір Рыгоравіч Івашын (, в. Кукшавічы, Дзяржынскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1973), прафесар (1973).
Біяграфія
Скончыў Алма-Ацінскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1947), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура).
Чмялевічы
Чмяле́вічы (, Чмелевичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Мукі Хрыстовы
Мукі Хрыстовы, Пакуты Хрыстовы — згодна з Евангеллі, сукупнасць падзей, якія прынеслі Ісусу Хрысту фізічныя і духоўныя ў апошнія дні і гадзіны яго зямнога жыцця. успамінае іх у апошнія дні перад Вялікаднем, у, на працягу якой вернікі паступова рыхтуюцца да свята.
Му́кі Хрысто́вы — згодна з Евангеллем, сукупнасць падзей, якія прынеслі Ісусу Хрысту фізічныя і духоўныя ў апошнія дні і гадзіны яго зямнога жыцця. успамінае іх у апошнія дні перад Вялікаднем, у, на працягу якой вернікі паступова рыхтуюцца да свята.
Асаблівае месца сярод Мук Хрыстовых займаюць падзеі, якія адбыліся пасля Апошняй вячэры: арышт, суд, бічаванне і пакаранне смерцю. Укрыжаванне — кульмінацыйны момант Мук Хрыстовых. Хрысціяне вераць, што многія з мук былі прадказана прарокамі Старога Запавету і самім Ісусам Хрыстом.
Спіс Мук
Падзеі зямнога жыцця Хрыста, якія адносяцца да яго Мук, вядомыя ў выкладзе чатырох кананічных евангелляў (акрамя, якое было апісана ў іншых тэкстах). Евангелісты склалі уласны пералік падзей Мук. Ніжэй прыведзены спіс, складзены з улікам апісання апошніх дзён зямнога жыцця Хрыста ва ўсіх чатырох Евангеллях.
Вожык (супрацьаўтамабільная загарода)
Вожык (іншыя назвы: паласа з шыпамі, дарожныя шыпы) — прылада для перашкоджання або прыпынку руху колавых транспартных сродкаў праз праколванне іх шын. Як правіла, палосы складаюцца з набору металічных шыпоў, штыроў, зуб’яў або пік, накіраваных уверх. Прызначаныя для праколу і сплюшчвання шын, калі транспартны сродак праходзіць па ніх. Шыпы могуць быць полымі або суцэльнымі. Таксама вожыкамі можа называцца военная загарода часнок.
У некаторых краінах выраб і выкарыстанне «вожыкаў» забаронены з-за выкарыстання іх у забастоўках, беспарадках з-за магчымасці прычынення цяжкіх раненняў.
Паўстанне Ісатая Тайманава
Асноўнай прычынай паўстання ў Букееўскай ардзе пад кіраўніцтвам Ісатая Тайманава і Махамбета Утэмісава было згаленне вялікай масы казахаў і іншых нацый (шаруа) у выніку адсутнасці дастатковай колькасці паш. Колькасць прыдатных земляў няўхільна скарачалася. Землі, па Вялікаму і Малому Узеню і вакол Камыш-Самарскіх азёр, прыдатныя для земляробства рэгулярна канфіскоўваліся пад казачыя хутары. Астатнія землі размяркоўваліся нераўнамерна, асноўныя пашы пакідаліся за ханам Джангірам і яго набліжанымі. Становішча ўскладняла забарона на пераход праз Урал і паша ўздоўж яго абалоны. Шаруа пачалі ў адкрытую рабаваць быдла ў султанскіх і ханскіх качэўях. З лютага 1836 года стыхійныя выступы былі падтрыманы старшыной Тайманавым і акынам Махамбетам, які далучыўся да яго. Яны заклікалі займаць землі хана і Уральскага казачага войска, пераходзіць да Урала, адбіваць быдла. Да паўстання далучыліся некалькі родаў на чале са старшынамі. Зрэшты спачатку захоўвалася надзея на рашэнне зямельнай праблемы з дапамогай рускіх улад. Ісатай Тайманаў звярнуўся да генерал-губернатара В. А. Пяроўскага: «Просьбы і скаргі нашы нікім не прымаюцца, маёмасць у нас адымаюць і мы, быццам замежнікі, баімся ўсяго, нягледзячы на тое, што прымалі прысягу на вернападданства гасудару імператару. Але раз Ваша Яснавяльможнасць прадстаўляе тут асобу галоўнага начальніка, то я палічыў давесці да Вашага ведама і прасіць пра адкамандзіраванне да нас сапраўдных урадоўцаў, якія ўглыбіліся б у наша бядотнае становішча і зрабілі па скаргах нашым усенароднае даследаванне. Асабліва мы жадаем, каб скаргі нашы былі даследаваны спадаром падпалкоўнікам Далем». Але ў выніку было прынята рашэнне пра арганізацыю карнай экспедыцыі з некалькіх сотняў уральскіх і астраханскіх казакоў супольна з вернымі хану Джангіру атрадамі. У лістападзе 1837 года была здабыта перамога над паўсталымі ў Тас-Цюбе. Рассеяныя паўстанцы часткова здолелі прарвацца на левы бераг Урала і згрупавацца зноў. Увесну Пяроўскі даносіў у Пецярбург, што войска Тайманава «паступова ўзрастаючы, пачало даволі дадатна набліжацца да лініі і, нарэшце, па апошніх вестках, знаходзілася ўжо не далей двух пераходаў. Ад дзвюх трох тысяч чалавек пры раптоўным нападзе можа прарвацца на кожнай кропцы лініі і нарабіць вялікія хваляванні». За Урал была выслана экспедыцыя ў складзе рэгулярных войскаў, уральскіх і арэнбургскіх казакоў і 12 ліпеня 1838 года паўсталыя былі пабіты, Ісатай Тайманаў забіты, Махамбет Утэмісаў з ацалелымі ўдзельнікамі бег на поўдзень, і пасля быў забіты. Загінуў 20 кастрычніка 1846 года на тэрыторыі цяперашняй Атыраўскай вобласці — быў забіты наёмнымі забойцамі сваіх ворагаў.
Пржэмысл Отакар I
Пржэ́мысл О́такар I (Premysl Otakar I., Ottokar I.; паміж 1155 і 1170  — ) — князь Оламаўца ў 1179—1182 гадах, князь Чэхіі ў 1192—1193, 1197—1198 гадах, кароль Чэхіі (Багеміі) з 1198 года. Паходзіў з дынастыі Пржэмысловічаў, быў сынам караля Чэхіі Уладзіслава II ад другога шлюбу з Ютай Цюрынгскай.
Падчас пачатку кіравання Пржэмысла Отакара ў Чэхіі ішлі міжусобныя войны за ўладу паміж рознымі лініямі дынастыі Пржэмысловічаў. Пераможцам з іх выйшаў Пржэмысл Отакар — яму ўдалося дамагчыся міру, умацаваць цэнтральную ўладу і прыслабіць палітычную самастойнасць буйной знаці. Умела выкарыстоўваючы барацьбу за тытул імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі, Пржэмысл Отакар дамогся прызнання за сабой спадчыннага каралеўскага тытула і права праводзіць незалежную ад імперыі палітыку. Гэтыя правы былі замацаваны ў дакуменце, які атрымаў назва «Залатая сіцылійская була». Падчас кіравання Пржэмысла Отакара вырас міжнародны прэстыж Чэшскага каралеўства, а біскупы і духавенства атрымалі значныя правы і прывілеі.
Шлюб і дзеці
1-я жонка: з 1178 (развод 1198/1199) Адэльгейда (Адлета) Мейсенская (пам. 1 лютага 1211), дачка маркграфа Мейсена Атона Багатага і Гедвігі Брадэнбургскай. Дзеці:
2-я жонка: з каля 1198/1199 Канстанцыя Венгерская (каля 1180 — 6 снежня 1240), дачка караля Венгрыі Белы III і Агнэс (Ганны) дэ Шаціён-сюр-Луан. Дзеці:
Парламенцкія выбары ў Беларусі (2019)
Парламенцкія выбары прайшлі ў Рэспубліцы Беларусь 17 лістапада 2019 года. Выбары адбыліся датэрмінова, хоць фармальна датэрміновымі не лічыліся. Прызначаны ўказам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Праходзілі ў два этапы — у Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь і Савет Рэспублікі — па розных сістэмах галасавання. ЦВК прызнала, што выбары адбыліся ва ўсіх акругах, а яўка перавысіла 77%. Пры гэтым афіцыйная яўка выбаршчыкаў на датэрміновае галасаванне склала 35,77%. У новы парламент не трапіў ніводзін прадстаўнік апазіцыі.
Сярод 63.646 сябраў участковых камісій, якія па законе павінны лічыць галасы выбаршчыкаў, толькі 21 чалавек з'яўляўся прадстаўніком незалежніцкіх сілаў.
Перадгісторыя
Выбары дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу сёмага склікання былі прызначаны Указам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 5 жніўня 2019 г. У адпаведнасці з дзеючым заканадаўствам Рэспублікі Беларусь выбары дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і выбары прэзідэнта павінны былі адбыцца ў 2020 годзе — выбары дэпутатаў не пазней верасня 2020 г., а выбары прэзідэнта не пазней жніўня 2020 г. Яшчэ за два гады да прызначэння выбараў старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына заяўляла ў СМІ, што не выключае перанос адной з выбарчых кампаній 2020 г. на больш ранні тэрмін. Паводле Л. Ярмошынай, рашэнне аб пераносе адной з выбарчых кампаній на 2019 г. будзе прымацца кіраўніцтвам краіны.
У красавіку 2019 г. Аляксандр Лукашэнка ў сваім традыцыйным штогадовым Пасланні да беларускага народа і Нацыянальнага сходу заявіў, што выбары дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і членаў Савета Рэспублікі адбудуцца ў 2019 годзе. Такім чынам правядзенне парламенцкіх выбараў было прызначана на год раней заканчэння паўнамоцтваў дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў папярэдняга склікання, што парушыла арт. 94 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь.
Удзельнікі
Сярод удзельнікаў парламенцкіх выбараў афіцыйна зарэгістраваныя партыі Рэспублікі Беларусь, а таксама шэраг незарэгістраваных партый, грамадскіх аб’яднанняў і беспартыйных кандыдатаў.
Вынікі
У Палату прадстаўнікоў было абрана 110 дэпутатаў, з іх 21 член палітычных партый.
Ацэнкі
У межах кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары» назіранне ажыццяўлялася актывістамі РПГА «Беларускі Хельсінкскі камітэт» і ПЦ «Вясна». У аналітычнай справаздачы па выніках назірання за выбарамі ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу было адзначана, што выбары дэпутатаÿ у цэлым не адпавядалі шэрагу ключавых міжнародных стандартаў правядзення дэмакратычных і свабодных выбараў, а таксама выбарчаму заканадаўству Рэспублікі Беларусь. Найперш гэтыя высновы абумоўлены адсутнасцю роўнага доступу да дзяржаўных СМІ для ўсіх кандыдатаў, адсутнасцю бесстаронніх выбарчых камісій, фактамі выкарыстання адміністрацыйнага рэсурсу на карысць праўладных кандыдатаў, фактамі прымусу выбарцаў да ўдзелу ў датэрміновым галасаванні, закрытасцю шэрагу выбарчых працэдур для назіральнікаў. Традыцыйна найбольшыя аргументы для крытыкі даюць непразрыстыя працэдуры падліку галасоў, што дае падставы для сур’ёзных сумневаў адносна адпаведнасці вынікаў такога падліку рэальнаму волевыяўленню выбарцаў.
Міжнародныя назіральнікі Парламенцкай асамблеі АБСЕ і БДІПЧ АБСЕ па выніках назірання прыйшлі да высновы, што выбары ў Палату прадстаўнікоў Беларусі не адпавядалі важным міжнародным дэмакратычным стандартам. У сваёй папярэдняй ацэнцы Міжнародная місія БДІПЧ АБСЕ па назіранні за выбарамі заявіла, што парламенцкія выбары характарызаваліся агульным занядбаннем фундаментальных свабод сходаў, асацыяцый і выказвання. Акрамя таго, місія БДІПЧ АБСЕ адзначае, што агітацыйная дзейнасць ажыццяўлялася ў скарочаным аб’ёме і абмежавальных умовах, якія ў цэлым не мелі на ўвазе змястоўнай або канкурэнтнай палітычнай барацьбы. Прэс-сакратар МЗС Беларусі А. Глаз у сваім каментары адказаў, што выбары праводзяцца для сваёй краіны і народа, а не ва ўгоду знешнім сілам.
Журналіст Юрый Дракахруст звярнуў увагу на беспрэцэдэнтную кампанію ціску на назіральнікаў на выбарах. Ён адзначыў, што раней Аляксандр Лукашэнка назіральнікам не пагражаў карамі, а Лідзія Ярмошына не заклікала пакараць назіральніка, які зафіксаваў парушэнні.
Палітычны аглядальнік Валерый Карбалевіч заўважыў, як на падзенне даверу насельніцтва да ўладаў апошнія ў адказ уключылі рэпрэсіўны механізм. Ён мяркуе, што, апынуўшыся ў сітуацыі канфлікту з Расіяй, Аляксандр Лукашэнка ўнікае ўсялякага ціску і ўплыву з боку грамадства.
Лідар Партыі БНФ Рыгор Кастусёў звярнуў увагу, што ў парламент прайшлі прадстаўнікі маладога пакалення. Напрыклад, стала дэпутатам дачка былога віцэ-прэм'ера Аляксандра Папкова, адбылася перадача Ліберальна-дэмакратычнай партыі ад бацькі да сына. Такім чынам, паводле яго меркавання, адпрацоўваецца схема перадачы ўлады на самым высокім узроўні ад бацькі да сына.
Вожык (значэнні)
Вожык можа азначаць:
Журавіцкі сельсавет
Жура́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Журавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Журавіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Журавічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Журавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Кармянскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе Доўскага раёна, які 5 красавіка 1935 года перайменаваны ў Журавіцкі раён. 15 ліпеня 1935 года Журавічы атрымалі статус мястэчка. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 27 верасня 1938 года статус Журавічаў паніжаны да вёскі. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хатаўнянскага сельсавета. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Рагачоўскага раёна. 29 чэрвеня 1957 года ў склад сельсавета з Вяліказімніцкага сельсавета Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці перададзены 4 населеныя пункты (Блюеў, Драгунск, Міхалаўка і Прылепаўка). 13 жніўня 1964 года ў склад Званецкага сельсавета перададзены пасёлак Ільіч.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2342 чалавекі, з іх 95,1 % — беларусы, 2,6 % — рускія, 1,0 % — украінцы, 0,3 % — азербайджанцы.
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
Дзяніс Лапцеў (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік барысаўскага БАТЭ і былы ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
У першай палове сезона 2010 гуляў за калінкавіцкую «Вертыкаль», а з сярэдзіны 2010 года выступаў за мазырскую «Славію». У 2011 годзе трывала выхадзіў на замену, а ў сезоне 2012 страціў месца ў аснове.
2013
Сезон 2013, як і папярэдні, пачынаў на лаўцы запасных і звычайна толькі выхадзіў на замену ў канцы матча. Але пазней, пасля таго як у чэрвені каманду пакінуў асноўны нападнік Андрэй Шаракоў, стаў выступаць у стартавым складзе. Выдатна правёў летні перыяд чэмпіянату — «Славія» стала набіраць ачкі, а Дзяніс стаў галоўнай сілай мазыран і забіваў у кожным другім матчы. Пасля вяртання ў клуб Рамана Волкава стаў чаргавацца з ім на пазіцыі нападніка, і канец сезона правёў ужо не так упэўнена, а «Славія» выбыла ў Першую лігу. Тым не менш, Дзяніс з 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам клуба і адным з найлепшых у чэмпіянаце.
2014
У студзені 2014 года спрабаваў працаўладкавацца ў Казахстане, праходзіў прагляд у карагандзінскім «Шахцёры» і кызылардзінскім «Кайсары». Аднак у выніку ў лютым 2014 года вярнуўся ў «Славію», у складзе якой распачаў сезон 2014 у Першай лізе.
У складзе мазыран стаў асноўнай ударнай сілай. Дапамог «Славіі» вярнуцца ў Вышэйшую лігу, забіўшы за сезон 23 мячы і стаўшы найлепшым бамбардзірам Першай лігі. У канцы сезона цікавасць да нападніка сталі праяўляць мінскае «Дынама» і салігорскі «Шахцёр».
2015
У студзені 2015 года прыбыў на прагляд у мінскае «Дынама», разам з асноўнай камандай якога адправіўся на збор у Турцыю. Па выніках збору «Дынама» вырашыла не прапаноўваць кантракт нападніку. У выніку ў лютым 2015 года Лапцеў далучыўся да «Славіі» на зборы ў Пінску і застаўся ў Мазыры на сезон 2015.
У складзе «Славіі» Дзяніс застаўся асноўным нападнікам і ў Вышэйшай лізе. Хутка ён стаў адзначацца галамі і неўзабаве ўзначаліў спіс бамбардзіраў чэмпіянату. У чэрвені цікавасць да Лапцева стаў праяўляць пермскі «Амкар». Аднак, Дзяніс адмовіўся праходзіць прагляд, і 30 чэрвеня стала вядома аб пераходзе нападніка ў склад клуба расійскай ФНЛ «Тосна». На наступны дзень «Славія» дала дазвол на трансфер, які мусіў адбыцца 5 ліпеня. 4 ліпеня 2015 года Дзяніс правёў свой апошні матч за мазырскі клуб, калі «Славія» дома згуляла ўнічыю з гродзенскім «Нёманам» (0:0). Усяго за палову сезона 2015 згуляў 13 матчаў у Вышэйшай лізе і забіў 9 галоў.
Ілія
Ілія — рака ў Лагойскім і Вілейскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, прыток ракі Вілія (басейн Нёмана).
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2015
5 ліпеня 2015 года, як і чакалася, было афіцыйна абвешчана аб падпісанні Лапцевым кантракта з «Тосна». Аднак, хутка замацавацца ў аснове новага клуба не здолеў, а ў жніўні атрымаў шасціматчавую дыскваліфікацыю за ўдзел у бойцы. Пасля вяртання на поле 19 кастрычніка адзначыўся першым голам за «Тосна», якім дапамог перамагчы «Балтыку» (3:1).
Ілія
Назва
Назва балцкага паходжання, адпачатная балцкая форма *Īlijā (Ілія́).
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2016
8 лютага 2016 года стала вядома аб вяртанні Лапцева ў «Славію» на правах арэнды. За першую палову сезона 2016 забіў 3 галы ў 15 матчах. У ліпені 2016 года па заканчэнні тэрміну арэнды пакінуў «Славію» і неўзабаве далучыўся да салігорскага «Шахцёра». У другой палове сезона 2016 забіў за «Шахцёр» 6 галоў у чэмпіянаце і дапамог камандзе заваяваць срэбраныя медалі. У снежні 2016 года быў выкуплены салігорцамі ў «Тосна».
Ілія
Назва
Найбліжэйшы гідранімічны аналаг — назва прускай ракі *Īlijā (> Ilie). Той жа корань у прускіх водных назвах Ilauia (< *Īl-auja), Ilantz (< *Īl-ant-), у літоўскіх Ylelis, Ylyčia, Yl-upis, у латышскім Īle.
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2017
У сезоне 2017 быў аднім з асноўных нападнікаў салігарчан, чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. З 10 галамі ў чэмпіянаце Беларусі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне.
Ілія
Назва
Корань звязаны з латышскім īls «вельмі цёмны» і далей з індаеўрапейскім лексічным гняздом са значэннем «глей, гразь». Назва мусіла адносіцца да балацістай мясцовасці, праз якую Ілія сапраўды да нядаўняга часу цекла ў сваім верхнім цячэнні (цяпер меліяравана).
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2018
У першай палове сезона 2018 часцей выхадзіў на замену, а са жніўня замацаваўся ў стартавым складзе «Шахцёра». 21 лістапада 2018 года ў матчы ў БАТЭ адзначыўся дублем, чым дапамог салігарчанам атрымаць буйную перамогу 3:0. З 14 галамі ва ўсіх турнірах другі год запар стаў найлепшым бамбардзірам каманды. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Шахцёр».
Ілія
Назва
Корань Īl- (Іл-) пашыраны балцкім гідранімічным пашыральнікам -ij-, як у балцкіх рачных назвах тыпу Vilkijà, Juodijà, *Sarija (> Сар’я), Сінія. У сучаснай літоўскай мове ў гэтага пашыральніка, раней шматфункцыйнага, захавалася функцыя ўтвараць зборныя назоўнікі (vyras «муж; мужчына» — vyrijà «мужчыны; мужы, мужжо»). Блізкі яму пашыральнік -ej- у водных назвах тыпу Мярэя, Асвея.
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2021
У студзені 2021 года перайшоў у іншы брэсцкі клуб — «Рух». Замацаваўся ў аснове каманды, гуляў пераважна ў стартавым складзе, часам выхадзіў на замену. З 9 галамі стаў найлепшым бамбардзірам «Руха» ў сезоне.
Ілія
Назва
Значэнне назвы Ілія можна перадаць як "Балацінная (рака)".
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2022
У студзені 2022 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з брэсцкім клубам і неўзабаве быў прадстаўлены ў якасці іграка маскоўскага «Тарпеда». Па выніках сезона 2021/22 дапамог маскоўскаму клубу выйсці ў Прэм’ер-лігу, адзначыўшыся 5 галамі ў чэмпіянаце. У Прэм’ер-лізе стаў радзей з’яўляцца на полі, часцей заставаўся на лаўцы запасных.
Ілія
Водапісанне
Даўжыня 62 км. Плошча вадазбору 1220 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 8,8 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 ‰.
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
2023
У лютым 2023 года быд адзаяўлены тарпедаўцамі і стаў шукаць новы клуб, хутка афіцыйна папоўніў склад барысаўскага БАТЭ.
Ілія
Водапісанне
Асноўныя прытокі: Бачылаўка, Дроздка, Талва (справа), Каменка, Сліжанка, Мышкоўка, Выпрата, Баброўка, Жучок, Шчарка, Рыбчанка (злева); Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
Міжнародная кар’ера
У чэрвені 2015 года быў упершыню выкліканы ў склад нацыянальнай зборнай Беларусі замест траўмаванага Міхаіла Гардзейчука. 7 чэрвеня дэбютаваў у зборнай, выйшаўшы на замену на 73-й хвіліне таварыскага матча з Расіяй (2:4).
Ілія
Водапісанне
Пачынаецца за 2 км на захад ад вёскі Міхалкавічы ў межах Мінскага ўзвышша, упадае ў паўднёвы заліў Вілейскага вадасховішча. Замярзае ў сярэдзіне снежня, крыгалом у канцы сакавіка. У ніжнім цячэнні ракі размяшчаецца зона адпачынку Вілейка. Даліна невыразная, яе шырыня 2—3 км. Пойма забалочаная, нізкая, шырыня 0,3—0,5 км. Рэчышча ад вытоку на працягу 25 км каналізаванае, ніжэй звілістае. Шырыня яго ў межань у вярхоўі 5—10 м, ніжэй да 20 м.
Дзяніс Ігаравіч Лапцеў
Міжнародная кар’ера
У верасні 2017 года за парушэнне дысцыпліны быў адхілены ад зборнай Беларусі, але ўжо ў лістападзе таго ж года вернуты ў яе склад.
Ілія
Водапісанне
У Іліі вядуцца: шчупак, акунь, плотка, лешч, лінь, карась, верхаводка, гусцяра; каштоўныя — мянтуз.
Лаэтолі
Лаэтолі (Laetoli), таксама Леталіл — мясцовасць у Танзаніі, за 20 км ад вулкана Садзіман, дзе ў 1978 годзе былі выяўленыя адбіткі ног прамаходзячых гамінідаў, якія жылі каля 3,6 млн гадоў таму. У параўнанні з іншымі месцамі палеанталагічных раскопак у Афрыцы, Лаэтолі унікальна тым, што на яго тэрыторыі не выяўлена ні слядоў паводак, ні слядоў шчыльных экватарыяльных лясоў — клімат, ландшафт і экасістэма Лаэтолі застаюцца нязменнымі на працягу некалькіх мільёнаў гадоў. Каля 3,6 млн гадоў таму вывяржэнні Садзімана засыпалі зямлю тонкім пластом попелу. Попел, ператварыўшыся пад дажджом у цвёрды туф, захаваў адбіткі ног гамінідаў, вядомыя як «адбіткі Лаэтолі» або «сляды Лаэтолі» (Laetoli footprintsLaetoli footprints), і іншых прадстаўнікоў фауны позняга плейстацэну.
У 1976 годзе Эндру Хіл упершыню выявіў адбіткі жывёл у тонкім пласце вулканічнага туфу (дакладней, цэлага набора слаёў попелу таўшчынёй каля 20 см, сфармаванага шэрагам блізкіх па часу вывяржэнняў). Лікі зацікавілася знаходкай і накіравала сваю групу на пошукі аналагічных слядоў. У 1978 годзе Пол Абел знайшоў так званыя «адбіткі Лаэтолі» — сляды прамаходзячых гамінідаў. Находка з'яўлялася ланцужком адбіткаў ног двух шэдшых разам істот — усяго каля 70 адбіткаў на дарожцы даўжынёй 27 метраў. Больш буйная істота (G2 на схеме Лікі), верагодна, была самцом, іншая (G2) — самкай. Побач праходзілі ланцужкі слядоў мелкіх капытных («гіпарыён» на схеме Лікі). Лікі першапачаткова не надавала вялікага значэння знаходцы:
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
З 2007 года доўгі час выступаў за магілёўскі «Дняпро», а ў 2012 годзе перайшоў у мінскае «Дынама». Не замацаваўся ў мінскім клубе і быў аддадзены ў арэнду ў Магілёў, дапамог «Дняпру» перамагчы ў Першай лізе.
Лаэтолі
Яна не была здзіўлена ў такой сткпені як іншыя, таму што [тады] мы не ведалі, што мы знайшлі
Сэй Сёнагон
Сэй Сёнагон (清少納言; каля 966—1017?) — японская пісьменніца і прыдворная дама імператрыцы Фудзівары но Тэйсі. Вядома як аўтар кнігі «Запіскі каля ўзгалоўя», якая дала пачатак літаратурнаму жанру дзуйхіцу ў японскай літаратуры.
Лаэтолі
Лікі ідэнтыфікавала істот з Лаэтолі з жыўшымі 3,6 млн гадоў таму Australopithecus afarensis, косткі якіх былі знойдзены па суседству з дарожкай слядоў. Сувязь адбіткаў і астанкаў з Лаэтолі не з'яўляецца адназначна даказанай, так як у рэштках з Лаэтолі адсутнічаюць косткі стоп, якія можна было б супаставіць з адбіткамі (такое супастаўленне, са станоўчым вынікам, было выканана для костак больш позняга Homo habilis).
Сэй Сёнагон
Імя
«Сэй-Сёнагон» — гэта не сапраўднае імя пісьменніцы, а яе дварцовае імя. Пісьменніца паходзіла са старажытнага роду Кіёвара (清原), іх прозвішча пісалася двума іерогліфамі, і «Сэй» (清) — кітайскае чытанне першага з іх. Сёнагон (少納言) значыць малодшы дзяржаўны саветнік, але ні яе бацька, ні абодва мужы не займалі гэтую пасаду.
Лаэтолі
Адбіткі, знойдзеныя групай Лікі, выклікалі буру ў навуковым свеце, так як, у адрозненне ад выкапнёвых костак, далі магчымасць вывучыць механізм хады і будову мяккіх тканін ступні старажытных гамінідаў. Істоты, якія пакінулі сляды ў Лаэтолі, былі адносна нізкарослымі або каротканогімі. У адрозненне ад сучасных чалавекападобных малпаў, у істотаў з Лаэтолі вялікі палец быў прыжаты да ступні. У адрозненне ад чалавека, пры хадзе яны абапіраліся не на пярэднія аддзелы ступні, а на пяткі. Дакладнае ўяўленне аб хадзе істот з Лаэтолі і яго месцы ў эвалюцыі хады ад малпы да чалавека застаецца прадметам навуковых спрэчак па гэты дзень.
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
У студзені 2013 года быў аддадзены ў арэнду «Белшыне». Замацаваўся ў аснове на пазіцыі левага паўабаронцы, дзе звычайна чаргаваўся з Раманам Сарокіным. Па заканчэнні тэрміну арэнды ў снежні 2013 года пакінуў «Дынама».
Лаэтолі
У 1979 годзе група Лікі завяршыла працы ў Лаэтолі і закансервавала раскоп. Са слоў Лікі, па-над «адбіткаў Лаэтолі» былі насыпаны два пласты рачнога пяску, падзеленыя ахоўнай плёнкай, і пласт камянёў для абароны «ад жывёл і масаеў». Гіпсавы злепак адбіткаў быў перададзены Нацыянальнаму музею Танзаніі ў Алдувае. Неўзабаве на месцы раскопу выраслі маладыя акацыі, і ўзнікла пагроза таго, што карані дрэў разбураць унікальны помнік. Раскопкі 1992 года пацвердзілі гэтыя асцярогі: там, дзе карані ўжо дасягнулі пласта туфу, ён ужо быў разбураны. Фізічны перанос дарожкі на музейнае захоўванне быў бы вельмі дарагім і супярэчыў бы навуковай этыцы, таму для захавання дарожкі было вырашана абмежавацца перыядычным высяканнем дрэў.
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
У студзені 2014 года вярнуўся ў «Дняпро». У магілёўскім клубе замацаваўся на пазіцыі левага паўабаронцы. Правёў за клуб усе 32 матчы чэмпіянату, але не здолеў выратаваць «Дняпро» ад вылету ў Першую лігу.
Сэй Сёнагон
Імя
Сапраўднае імя Сэй Сёнагон не вядома, таму што ў японскія сямейныя радаводы ўпісвалі толькі імёны хлопчыкаў, а сама яна яго не называе. Аднак ёсць розныя гіпотэзы, з якіх найверагоднейшай лічыцца Кіёхара Нагіко (清原 諾子).
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
У студзені 2015 года разам з партнёрам па «Дняпры» Міхаілам Казловым знаходзіўся на праглядзе ў салігорскім «Шахцёры», але не падышоў. Пазней цікавасць да паўабаронцы праяўляў «Віцебск», але ў выніку Цярэшачнка застаўся ў Магілёве і ў сакавіку 2015 года падоўжыў кантракт з мясцовым клубам.
Сэй Сёнагон
Біяграфія
Дакументаў аб жыцці Сэй Сёнагон не захавалася, і гіпотэзы аб яе жыцці абапіраюцца на «Запіскі каля ўзгалоўя».
Яе бацька Кіёхара Матасукэ (908—990) і дзед Кіёхара Фукаябу былі японскімі паэтамі жанру вака, займалі пасады правінцыйных чыноўнікаў.
Лаэтолі
Раскопкі Лаэтолі працягваюцца па гэты дзень. Акрамя пошуку чалавекападобных істотаў, даследчыкі назапасілі цэлы масіў звестак пра выкапнёвай фауне гэтых месцаў. У Лаэтолі выяўленыя і даследаваны рэшткі і сляды дзінатэрыяў, махайродаў, антылоп, дзікоў і жырафаў. У пластах туфу пахавана мноства выкапняў птушыных яек (вымерлыя і сучасныя віды страусаў, цацарак, фазанаў, турачэй і дробных птушак ).
Сэй Сёнагон
Біяграфія
У 981 годзе, маючы 16 гадоў, Сэй Сёнагон выходзіць замуж за Тацібана Нарыміцу, чыноўніка невысокага рангу, у іх нарадзіўся сын Тацібана но Нарынага. Пазней яна таксама была замужам за Фудзіварам Мунэё, ад якога нарадзіла дачку Кома но Мебу ; па іншых звестках, другім мужам пісьменніцы быў Фудзівара но Санэката.
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
У 2015—2016 выступаў за «Дняпро» ў Першай лізе, па выніках сезона 2016 дапамог клубу вярнуцца ў элітны дывізіён. У сезоне 2017 заставаўся асноўным іграком магіляўчан, гуляў у асноўным на пазіцыі левага абаронцы.
Лаэтолі
У 2011 годзе групай даследчыкаў пад кіраўніцтвам прафесара А. Н. Зайцава (Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт) было паказана, што вулкан Садзіман не з'яўляецца крыніцай вулканічнага попелу Лаэтолі. Гэты вывад зроблены на падставе адсутнасці ў іх мінерала меліліту, а таксама адрозненняў у хімічным складзе нефеліну і піраксенаў.
У 2016 годзе ў выкапнёвай яечнай шкарлупіне страусавых (Struthionidae) з месцазнаходжання Лаэтолі узростам 3,8 млн. гадоў знойдзены самы старажытны вядомы бялок.
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
У студзені 2018 года пакінуў магілёўскі клуб і накіраваўся на прагляд у «Гомель», з якім у выніку падпісаў кантракт. У складзе гомельскай каманды стаў трывалым іграком асновы. У снежні 2018 года падоўжыў пагадненне з «Гомелем» на наступны сезон. У сезоне 2019 стаў радзей з’яўляцца ў стартавым складзе, а з лета ў асноўным заставаўся на лаўцы запасных. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з гомельскім клубам. У сезоне 2020 у якасці трывалага іграка стартавага складу дапамог «Гомелю» вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У студзені 2021 года пакінуў гомельскі клуб.
Сэй Сёнагон
Біяграфія
У 1000 годзе імператрыца памерла падчас родаў, Сэй-Сёнагон пакідае службу і пастрыгаецца ў будыйскія манашкі, і на гэтым яе творчасць завяршаецца. Звестак аб жыцці пісьменніцы пасля смерці імператрыцы няма.
Дзмітрый Юр’евіч Цярэшчанка
Клубная кар’ера
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з магілёўскім «Дняпром» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Стаў асноўным іграком каманды. У студзені 2022 года падоўжыў пагадненне з «Дняпром». У 2022 годзе быў капітанам каманды ў Вышэйшай лізе, аднак па выніках сезона «Дняпро» вярнуўся ў Першую лігу. У снежні 2022 года падоўжыў кантракт з магілёўскім клубам.
Сэй Сёнагон
Творчасць
Сэй Сёнагон вядома як стваральніца «Запісак каля ўзгалоўя» (枕草子, makura no sōshi) і пачынальніца літаратурнага жанру дзуйхіцу («услед за пэндзлем»).
Кніга апісвае бытавыя сцэны, уключае навелы і вершы, карціны прыроды, апісанні прыдворных урачыстасцяў, паэтычныя роздумы, замалёўкі звычаяў перыяду Хэян. Кніга была папулярнай пры двары, доўгі час існавала толькі ў рукапісных копіях, у якіх перапісчыкі часта мянялі парадак частак, дадавалі каментарыі ці рэдагавалі эпізоды. Упершыню надрукаваная ў 17 стагоддзі.
Царква Святой Тройцы (Маркаўшчына)
Царква Святой Тройцы — колішняя царква ў Віцебску, помнік архітэктуры барока XVII ст.. Знаходзілася на правым беразе Дзвіны, на Маркаўшчыне. У 1920-я гады савецкія ўлады зруйнавалі царкву.
Царква ўваходзіла ў комплекс Маркава манастыра Святой Тройцы.
Гісторыя
У сярэдзіне 1633 годзе князь Леў Самуэль Агінскі заснаваў пры Маркавым манастыры драўляную царкву Святой Тройцы. У 1690 годзе яна згарэла. У тым жа годзе па фундацыі сына Льва Самуэля Шымана Караля збудавалі новую драўляную царкву, асвечаную 31 мая 1691 года. Пра гэта паведамлялі два надпісы над уваходам з двух бакоў, зробленыя лацініцай і кірыліцай: «Дом гэты збудаваны ў гонар святой Тройцы. Года 1690, мая 8».
У 1839 годзе царкву асвяцілі наноў. У будынку правялі рамонт.
У 1920-я гады савецкія ўлады зруйнавалі помнік архітэктуры.
Архітэктура
Усярэдзіне царквы сцены і скляпенні цалкам пакрываў роспіс, зроблены алейнымі фарбамі па палатне, прымацаваным на гладка абчасаныя брусы. Увесь цыкл налічваў 158 кампазіцый на біблейскія, евангельскія і апакрыфічныя сюжэты і 10 выяў святых з бакоў клірасаў. Кожны сюжэт акантоўваўся прамавугольнай маляванай рамай з раслінным арнаментам і меў надпіс на стараславянскай мове.
Голад у Казахстане (1932—1933)
Голад у Казахстане 1932-33 гадоў — частка агульнасаюзнага голаду 1931—33 гадоў, выкліканага афіцыйнай палітыкай «знішчэнне кулацтва як класа», калектывізацыяй, павелічэннем цэнтральнымі ўладамі плана нарыхтовак харчу, а таксама канфіскацыі скаціны ў казахаў. У Казахстане таксама прынята зваць гэты голад «галашчокінскім».
Прычыны
У 1925 годзе першым сакратаром Казкрайкама быў прызначаны вядомы дзеяч УКП(б) Піліп Галашчокін. У першыя два гады свайго кіравання (1925—1927 гады) ён правёў у Казахскім краі т.зв. «Малы Кастрычнік». У выніку гэтых мер у людзей адымалі скаціну, маёмасць і пад канвоем міліцыі скіроўвалі ў «пункты асядання». Скаціну, што рэквізавалася для патрэб калгасаў, забівалі на месцы, бо немагчыма было прахарчаваць сабраныя ў адным месцы вялікія статкі. Да 1933 года з 40 млн галоў скаціны засталася прыкладна адна дзясятая частка. Ад такіх дзеянняў перадусім пацярпелі казахі, бо скаціна была галоўнай, а нярэдка адзінай крыніцай іх пражытка.
Ацэнкі ліку ахвяр
У выніку, на працягу 1931—1933 гг. памерла ад 1 млн чал. (ацэнка Роберта Конквеста) да 2 млн чал. (ацэнка Абылхожава, Казынбаева і Тацімава, 1989). Загінулі і пакінулі Казахскую АССР 48 % карэннага насельніцтва. Так, згодна з усеагульным перапісам насельніцтва Расійскай імперыі 1897 года, колькасць людзей, якія валодаюць кіргіз-кайсацкай мовай, складала 4 084 139 чал. Для параўнання моўцаў на сарцкай і ўзбекскай мовах, якія сталі надалей узбекамі, налічвалася не больш 2 мільёнаў чалавек, аднак трэба ўлічваць тое, што ў склад Расійскай імперыі не ўваходзілі населеныя пераважна ўзбекамі Хівінскае ханства і Бухарскі эмірат, колькасць насельніцтва якіх складала каля 3 млн чалавек (сучасная колькасць узбекаў у сярэднеазіяцкім рэгіёне складае больш 25 млн чалавек, казахаў 15 млн). Частка казахаў змушана была адкачаваць у сумежныя Казахскай АССР рэгіёны Расійскай Федэрацыі, у тым ліку Кіргізскую АССР, Каракалпакскую АССР, Саратаўскі, Сталінградскі і Сярэдняволжскі краі, Арэнбургскую, Чалябінскую, Омскую вобласці, а таксама Заходне-Сібірскі край. Мелі месца качаванні і ў сумежныя саюзныя рэспублікі: Туркменскую ССР і Узбекскую ССР. За межы СССР значная колькасць казахаў адкачавала ў Кітай, Манголію, Іран і Афганістан. Паводле некаторых крыніц колькасць казахаў, якія здзейснілі такія вымушаныя міграцыі, ацэньваецца ў больш чым 1,030 млн чалавек.
Камета галоўнага пояса
Каметы галоўнага пояса — гэта аб'екты, якія верцяцца вакол Сонца ў вобласці галоўнага пояса астэроідаў, якія на пэўным участку сваёй арбіты праяўляюць каметную актыўнасць.
Фарміраванне
Не ясна, як целы накшталт камет змаглі трапіць у пояс астэроідаў, бо, згодна з прынятай схемай утварэння Сонечнай сістэмы, пад дзеяннем сонечнага выпраменьвання вада, газы і іншыя лятучыя рэчывы былі выцесненыя на перыферыю Сонечнай сістэмы, у выніку бліжэй да цэнтру засталіся толькі самыя цяжкія элементы, накшталт крэмнію і жалеза. У той жа час у знешняй часткі Сонечнай сістэмы ўтварыліся такія скопішчы камет як пояс Койпера і воблака Оарта, — там было досыць холадна, каб захаваць усе лятучыя рэчывы ў цвёрдым замарожаным стане. З тых часоў гэтыя кавалкі з сумесі замарожаных газаў і пылу час ад часу сыходзяць са сваіх арбіт і рухаюцца па моцна выцягнутым арбітах углыб Сонечнай сістэмы. Каметы, якія трапляюць унутр Сонечнай сістэмы, існуюць там на працягу ўсяго толькі 10000 гадоў, пасля чаго ўсе лятучыя рэчывы і газы выпараюцца з яе паверхні і яны становяцца выраджанымі каметамі, якія нічым не адрозніваюцца ад звычайных астэроідаў. Некаторыя з іх, праходзячы міма планет-гігантаў, змяняюць свае арбіты і становяцца кароткаперыядычнымі каметамі, але гэта не тлумачыць практычна кругавыя арбіты камет у поясе астэроідаў.
Мяркуецца, што, у адрозненне ад іншых камет, каметы галоўнага пояса з'яўляюцца проста ледзянымі астэроідамі, якія ўтварыліся ў поясе астэроідаў на ранніх этапах эвалюцыі Сонечнай сістэмы, паралельна з звычайнымі астэроідамі. Сярод знойдзеных камет выключэннем можа з'яўляцца аб'ект P/2008 R1 (Garradd), арбіта якога на працягу апошніх 20 млн гадоў была схільная вызначаным ваганням. І як следства, гэты аб'ект не мог утварыцца у галоўным поясе, а трапіў туды з знешніх абласцей Сонечнай сістэмы.
Прыкладам такога цела можа быць астэроід (7968) Эльст-Пісара, які знаходзіцца ў цэнтральнай частцы пояса астэроіда, дзе імавернасць падобных сутыкненняў даволі вялікая.
Каметная актыўнасць
Каметы галоўнага пояса можна выявіць толькі пры праяве імі каметнай актыўнасці, якая выяўляецца ў з'яўленні ў іх каметнага пылавога або газавага хваста. Каметная актыўнасць выяўляецца толькі пры праходжанні каметы зблізку перыгелія і доўжыцца ад аднаго да некалькіх месяцаў, пры тым, што абарот вакол Сонца такі каметы доўжыцца каля 5-6 гадоў.
Састаў
Раней ужо выказваліся гіпотэзы, паводле якіх вада на Зямлі магла з'явіцца на ранніх стадыях эвалюцыі планеты ў выніку бамбавання каметамі з знешніх абласцей Сонечнай сістэмы. Аднак, паводле апошніх даследаванняў, суадносіны простага аднаатамнага вадароду і яго ізатопа дэйтэрыя ў зямных акіянах занадта малыя для класічных камет. Цалкам магчыма, што менавіта каметы галоўнага пояса (ледзяныя астэроіды) паслужылі крыніцай вады на Зямлі.
Кукурбітарыя парэчкавая
Кукурбітарыя парэчкавая (Cucurbitaria ribis) — род сумчатых грыбоў сямейства плеяспоравых.
Дом купца Кітаева
Дом купца Кітаева  — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва, размешчаны па Ленінскай вуліцы, 15. Будынак — прыклад жылога дома галерэйнага тыпу.
Гісторыя
Пабудаваны ў 2-й палове 19 ст. з цэглы як жылы дом архірэйскага двара.
Да пачатку 1850-х гадоў, паводле архіўных чарцяжоў губернскага архітэктара Пятрова, склалася новая забудова комплексу Магілёўскай духоўнай семінарыі. Для семінарыі быў набыты дом купца Кітаева. У высокім цокальным паверсе дома размяшчаўся семінарскі архіў; з боку дваровага фасада знаходзіцца галерэя — уваход у пакоі другога паверху, дзе былі кватэра аканома і кладоўка.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане кампактны двухпавярховы будынак. Паверхі вылучаны прафіляваным карнізным паяском, сцены члянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, на другім паверсе — з ліштвамі і сандрыкамі. У тарцовай частцы аконныя праёмы лучковыя. З боку дваровага фасада знаходзіцца галерэя — уваход у пакоі другога паверха. Планіроўка анфіладная, часткова зменена.
Сабор Святога Пятра (значэнні)
Сабор Святога Пятра:
Бургуста
Бургуста — рака ў Расіі, працякае ў Растоўскай вобласці. Вусце ракі знаходзіцца за 52 км па правым беразе ракі Керчык. Даўжыня ракі складае 10 км, плошча вадазборнага басейна 53,6 км².
Даныя воднага рэестра
Паводле даных дзяржаўнага воднага рэестра Расіі належыць да Данской басейнавай акругі, водагаспадарчы ўчастак ракі — Дон ад упадзення ракі Северскі Данец і да вусця, без рэк Сал і Маныч, рачны падбасейн рэкі — басейн прытокаў Дона ніжэйшы за ўпадзенне Северскага Данца. Рачны басейн ракі — Дон (расійская часць басейна).
Код аб’екта ў дзяржаўным водным рэестры — 05010500912107000015973.
Аўстралазія на летніх Алімпійскіх гульнях 1908
У сувязі з тым, што Алімпійская асацыяцыя Новай Зеландыі была ўтворана толькі ў 1911 годзе, на летніх Алімпійскіх гульнях 1908 спартсмены Новай Зеландыі выступалі адзінай камандай са спартсменамі Аўстраліі. Гэта аб'яднаная каманда (30 спартсменаў, усё — мужчыны) выступала як каманда Аўстралазіі, і заваявала пяць алімпійскіх медаляў.
Іваныця (Ічнянскі раён)
Іваныця (Іва́ниця) — вёска ў Ічнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Парафііўскай пасялковай абшчыны.
Кукурбітарыя скрытая
Кукурбітарыя скрытая (Cucurbitaria occulata) — род сумчатых грыбоў сямейства плеяспоравых.
Уша (прыток Віліі)
Уша́ — рака ў Валожынскім і Маладзечанскім раёнах Беларусі, левы прыток Віліі. Даўжыня 75 км. Вадазбор 780 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 6,01 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 ‰.
Назва
Назва Уша балцкага паходжання.
Корань Uš- таксама ў іншых (двух) гідронімах Уша (прыток Нёмана і прыток Бярэзіны), у назве ракі Ушача.
Корань Uš- з’яўляецца варыянтам кораня Us-. Абодва аднолькава ад індаеўрапейскага *aus- / *us- «блішчэць, ззяць», ад якога літоўскае aušra «зара», apy-ūšris «час перад світанкам», латышскае *Ūss (балцкае боства зары).
Назвы Уша і Уса канцэнтруюцца ў адным рэгіёне, паабапал лініі нёманска-дняпроўскага водападзелу. На ўсходзе — Уса і Уша выцякаюць і працякаюць адна побач з адной паміж Мінскам і Беразіном. На захадзе — дзве Усы і дзве Ушы сканцэнтраваныя паміж Маладзечнам і Нясвіжам.
Корань Us- у водных назвах Уса (два прытокі Нёмана, прыток Бярэзіны), Усія (прыток Угры), Усая, Усвятка (рака ў верхнім цячэнні Дняпра), Усвяж (прыток бярэзінскай Гайны), Усвят (возера на Задзвінні).
Водныя назвы з коранем Us- / Uš- матываваныя блішчастасцю воднай паверхні.
Назва Уша значыць «Блішчастая (рака)».
Гідраграфія
Асноўныя прытокі: Вярэдаўка, Цна (справа), Пісараўка, Тур’я, Чорная, Нявежа, Гадзея (злева).
На рацэ: Аляхновічы, Краснае, Маладзечна.
Пачынаецца на паўночны захад ад в. Будраўшчына Валожынскага раёна, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша, упадае ў Вілію за 1,8 км на паўночны захад ад в. Шыкава. Даліна ў вярхоўі трапецападобная, яе шырыня 0,6—1 км, у сярэднім цячэнні невыразная, у ніжнім — скрынкападобная. Пойма шырынёй 0,4—0,7 км, ніжэй г. Маладзечна 4—5 км, перасечаная меліярацыйнымі каналамі. Рэчышча на працягу 35 км каналізаванае.
Доўскі сельсавет
До́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Доўск.