cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іосіф (Бакавецкі-Макасей)
Біяграфія
Нарадзіўся на Валыні. Паходзіць з украінскага шляхецкага роду.
У маладосці ён 16 гадоў быў сакратаром польскага караля Жыгімонта III Вазы. Пазней займаў адну з земскіх пасад у Валынскім ваяводстве (пісар уладзімірскі або падскарбі валынскі). Уступіў у манаскі ордэн базыльянаў у Быцені (Слонімскі павет на Беларусі), што адкрыла для яго перспектывы царкоўнай кар'еры. У 1619 годзе пасля Гедэона Балабана, быў прызначаны (а фактычна ўступіў у пасаду 18 верасня 1626 года) архімандрытам Жыдычынскага Свята-Мікольскага манастыра. 26 студзеня 1632 г. Жыгімонт III Ваза дараваў яму епіскапскую кафедру ва Уладзіміры і Берасцейшы, а кіеўскі уніяцкі мітрапаліт Іосіф Вельямін Руцкі высьвяціў яго ў біскупы. Апекаваўся школай ва Уладзіміры-Валынскім.
Ён настойліва дамагаўся ўмацавання пазіцый уніяцкай царквы ва Украіне. У прыватнасці, ён адыграў актыўную палітычную ролю ў падрыхтоўцы пагаджальнага сабору праваслаўных і уніятаў Рэчы Паспалітай у 1629 г. у Львове. На сойме 1629 г. стаў адным з аўтараў праекту канстытуцыі гэтага сабору. Па яго ініцыятыве ў абыход пастановы сойма аб скліканні царкоўнага сабора (для «замірэння» праваслаўных і уніятаў) быў прыняты адпаведны каралеўскі універсал, у якім гаварылася аб аб'яднанні праваслаўных з католікамі. Падчас княжання Уладзіслава IV Вазы пераследваўся праціўнікамі уніі, асабліва пасля пачатку паўстання пад кіраўніцтвам Багдана Хмяльніцкага.
Дата смерці не дакладная, найбольш дакладнай з'яўляецца яго смерць у Любліне да 22 жніўня 1654 г. стар. На яго пахаванні дамініканін Кіпрыян Стэфаноўскі вымавіў прамову («Zgromadzonych wód pochwała»), якую пазней надрукаваў у Кракаве і прысвяціў брату нябожчыка кс. Бенедыкт (у міры Фелікса Хрыстафора, памёр у 1658 г.) — да базыльяна, былога сакратара канцылярыі караля.
Карпыліўка (Наваград-Валынскі раён)
Карпыліўка (Карпи́лівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Педру I (імператар Бразіліі)
Педру I (Pedro I;, палац Келуш — , палац Келуш) — імператар Бразільскай імперыі c 12 кастрычніка 1822 па 7 красавіка 1831, рэгент з 7 верасня па 12 кастрычніка 1822. З 10 сакавіка 1826 па 3 сакавіка 1828 кароль Партугаліі (рэгент пры сваёй дачцы Марыі з 3 сакавіка па 3 ліпеня 1828 і з 15 сакавіка 1830 па 20 верасня 1834) як Педру IV (Pedro IV), неўзабаве пасля смерці бацькі Жуана VI перадаў прастол дачцы Марыі II.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 кастрычніка 1798 года ў Лісабоне. Сын партугальскага караля Жуана VI і іспанскай інфанты Карлоты Жуакіны. Імя пры нараджэнні — Педру ды Алкантара Франсішку Антоніу Жуан Карлуш Шаўер ды Паўлу Мігел Рафаэл Жуакін Жазэ Ганзага Пашкуал Кіпрыяну Серафін ды Браганса і Бурбон (Pedro de Alcântara Francisco António João Carlos Xavier de Paula Miguel Rafael Joaquim José Gonzaga Pascoal Cipriano Serafim de Bragança e Bourbon).
У 1808 годзе бег ад французскіх войскаў разам з бацькам — каралём Жуанам VI у Бразілію. З гэтай краінай апынуўся звязаны ўвесь яго далейшы лёс. У 1820 годзе, пасля рэвалюцый у Іспаніі і Партугаліі, у Бразіліі, як і ва ўсёй Лацінскай Амерыцы, пачаліся вялікія хваляванні. Сярод афіцэраў і жыхароў Рыа-дэ-Жанэйра было шмат прыхільнікаў незалежнасці. Педра спагадаў іх планам, так што ў яго твары яны бачылі свайго правадыра. У 1821 годзе Жуан VI вярнуўся ў Еўропу, пакінуўшы прынца замест сябе кіраваць калоніямі. У лютым 1822 Педру склікаў дарадчы сход і даручыў яму распрацаваць канстытуцыю для Бразіліі. У чэрвені ён сабраў Устаноўчы сход і звярнуўся да бразільцаў з заклікам да вызвалення. Пры гэтым ён высунуў лозунг: «Незалежнасць або смерць!». У кастрычніку жыхары Рыа-дэ-Жанэйра абвясцілі яго імператарам. Да канца 1823 года ўладу новага імператара прызналі ўсе правінцыі Бразіліі, уключаючы паўночныя, якія даўно марылі пра стварэнне ўласнай дзяржавы. У 1825 годзе кароль Жуан прызнаў незалежнасць Бразіліі.
Пасля гэтага паводзіны Педру змянілася. Імператар ігнараваў палату дэпутатаў, прызначаў і змяняў міністраў паводле свайго меркавання і наогул паводзіў сябе як неабмежаваны манарх. Душыў рэспубліканскі рух, заахвочваў пранікненне англійскага капіталу.
У той жа час прыйшла вестка пра смерць Жуана ў Партугаліі. Прастол перайшоў да Педру, як да старэйшага сына. Чакалі, што ён адмовіцца ад яго на карысць свайго малодшага брата Мігела. Але Педру стаў дзейнічаць па-іншаму. У сакавіку 1828 ён адрокся ад партугальскай кароны на карысць сваёй дачкі Марыі, якой тады было ўсяго сем гадоў. Каб прымірыць усе партыі, ён заручыў яе з братам Мігелам. Але падзеі развіваліся зусім не так, як бы хацелася Педру — у 1828 годзе Мігел здзейсніў пераварот і абвясціў сябе каралём. Марыя, так і не ўступіўшы ў свае правы, павінна была бегчы з краіны. Тады ў Партугаліі вызначыліся дзве партыі: кансерватары — за Мігела, а лібералы — за Марыю. Апошніх узначаліў Педру. Але толькі ў маі 1834 пасля шэрагу паражэнняў і ўступлення іспанскіх войскаў у Партугалію Мігел адрокся ад прастола і адплыў у Геную. У жніўні Марыю абвясцілі каралевай, а Педру — рэгентам.
24 верасня 1830 года быў узнагароджаны ордэнам Св. Андрэя Першазванага.
Страціў Педру і бразільскі прастол. Прыхільнікі незалежнасці Бразіліі падазрона ставіліся да жадання Педру ўдзельнічаць у партугальскіх падзеях. Асцерагаліся, што ён, стаўшы каралём Партугаліі, ізноў аб’яднае абедзве дзяржавы. У 1830 годзе ў правінцыі Мінас-Жэрайс пачалося паўстанне, якое перакінулася потым на сталіцу. З-за гэтага Педру 7 красавіка 1831 года вымушаны быў адрачыся ад прастола на карысць свайго малалетняга сына Педру. Праз некалькі дзён ён з’ехаў у Еўропу.
Вайна падарвала здароўе Педру, і скончыў ён яе смяротна хворым. 24 верасня 1834 года Педру памёр ад сухот у палацы Келуш, дзе і нарадзіўся.
Пад уплывам Партугала, Нуньеса Гарсіі і Нейкома імператар у свабодны час сачыняў музыку. Сярод яго твораў «Credo» для салістаў, хору і аркестра, уверцюра «Te Deum», шматлікія маршы, а таксама «гімн незалежнасці Бразіліі», які ў часы кіравання Педру меў статус дзяржаўнага.
Асабістае жыццё
У 1817 годзе Педру ажаніўся з аўстрыйскай эрцгерцагіняй Марыяй Леапальдзінай (1797—1826), дачкой імператара Франца II. У іх нарадзіліся сямёра дзяцей, з якіх выжылі:
У 1829 годзе ажаніўся другі раз з Амаліяй (1812—1873), дачкой Яўгенія Багарнэ, герцага Лейхтэнбергскага. У шлюбе нарадзілася адзіная дачка:
Падолле
Падолле (Поділля) — гістарычна-геаграфічны рэгіён Украіны ў басейне Паўднёвага Буга і Днястра. Ахоплівае тэрыторыю сучасных Вінніцкай, Хмяльніцкай і невялікія часткі Цярнопальскай, Чаркаскай, Кіраваградскай і Адэскай абласцей.
Гісторыя
У «Спісе местаў далёкіх і блізкіх» (кан. XIV ст.) тэрыторыя Падолля паказана вельмі расцягнутай, на ўсходзе яна даходзіць да Дняпра. У Вялікім Княстве Літоўскім існавалі ўяўленні, што Падолле на поўдні даходзіла да Чорнага мора.
У сярэдзіне XVI ст. з усходняга Падолля ўтварылася Брацлаўскае ваяводства. У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) заходняя частка Падолля апынулася ў складзе Аўстрыі, па другім падзеле (1793) — усходняе Падолле далучыла да сябе Расійская імперыя.
У міжваенны час у Падолле размяшчалася брыгада Корпуса аховы памежжа «Падолле».
Чырвоны Сад
Назву Чырвоны Сад маюць:
Мазырскі замак
Мазырскі замак — драўлянае абарончае і адміністрацыйнае збудаванне позняга сярэднявечча ў Мазыры. Існаваў у XV—XVIII стагоддзях на гарадзішчы старажытнага Мазыра. Пабудаваны на месцы ўмацаванага драўлянага замка XIV стагоддзя. Займаў мыс паміж шырокімі ярамі, якія праразалі высокі карэнны бераг Прыпяці.
Пасля перабудовы ў 1576 годзе меў 5 вежаў. У 1609 годзе замак цалкам згарэў, у 1613 годзе адноўлены. У ходзе ваенных дзеянняў XVII стагоддзя замак неаднойчы быў разбураны і паступова прыйшоў y заняпад. У XVIII стагоддзі Мазырскі замак — парадны замкава-палацавы комплекс, які складаўся з драўлянага палаца ў цэнтры і гаспадарчай зоны.
Пры даследаванні на замчышчы выяўлены рэшткі жылой пабудовы 16 стагоддзя з кафлянай печчу, складзенай з гаршковай і каробчатай кафлі, упрыгожанай геаметрычным арнаментам.
Кушмурун
Кушмуру́н, Убага́н  — возера ў Кастанайскай вобласці Казахстана, у Тургайскай лагчыне, у басейне ракі Убаган (працякае праз возера), у напрамку на поўнач ад пасёлка Кушмурун.
Плошча паверхні возера 210 км², вагаецца ў залежнасці ад узроўню вады, у 1941 годзе дасягнула 463 км². Даўжыня возера 81 км, найбольшая шырыня 12,5 км. Глыбіні 1—3 м. Вада саланаватая, у малаводныя гады салёная. Праз возера працякае рака Убаган.
Туалет Эсфіры
«Туалет Эсфіры» (La toilette d'Esther) — карціна французскага мастака Тэадора Шасерыё. Гэту карціну можна аднесці да экзатычнага эратызму.
Галоўны персанаж карціны — біблейская царыца Эсфір, якой прысвечана адна з кніг Бібліі. Біблейскі сюжэт тут з'яўляецца толькі прыназоўнікам для выявы маляўнічай і вельмі пачуццёвай сцэны.
Красыліўка (Наваград-Валынскі раён)
Красыліўка (Краси́лівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
NGC 2266
NGC 2266 (іншае абазначэнне — OCL 471) — рассеянае скопішча ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Забыццё
Забыццё — уяўляецца перш за ўсё як шкоду, нанесеную надзейнасці памяці, — заганнасць, слабасць, прабел. У першым набліжэнні cама памяць уяўляецца, як змаганне з забыццём. Аднак яно не з'яўляецца ворагам памяці, як можа падацца на першы погляд. Паміж памяццю і забыццём існуе своеасаблівая дамова. Забыццё не з'яўляецца дысфункцыяй, бракам памяці, яна хутчэй з'яўляецца яе абавязковай умовай. Мы не можам узгадаць усё, але не можам усё і распавесці, расповед характарызуецца пэўнай адборлівасцю. Стратэгія забыцця: заўжды можна распавесці па-іншаму, аб чымсьці не ўзгадаць, розным чынам змяніць акцэнты ці характар дзеяння. З аднаго боку забыццё ачышчае мінулае чалавека ад шкодных яму ўспамінаў дзеля захавання ягонай асобы, з іншага яно не атаясамліваецца з пэўнай амністыяй-амнезіяй і не складае асобную разбуральную сферу адрозную ад памяці.
Царавец
Крэпасць Ца́равец — крэпасць у Вяліка Тырнаве, якая была галоўнай балгарскай крэпасцю ў часы Другога Балгарскага царства (1185—1393), калі горад быў яго сталіцай. Размешчана недалёка ад цэнтра горада на аднайменным узгорку ў старой частцы горада.
Гісторыя
Узгорак быў заселеным яшчэ ў III тыс. да н.э. У V—VII ст. н.э. тут знаходзіўся найбуйнейшы горад Візантыйскай імперыі ў правінцыі Ніжняя Мёзія — Зікідэва.
У IX ст. на гэтым месцы ўзнікла старажытнабалгарскае паселішча, якое хутка разраслося. Будаўніцтва крапасной сцяны, якая захавалася да нашых дзён, было распачата ў XII стагоддзі.
У 1185 годзе пасля абвяшчэння Тырнава сталіцай Другога Балгарскага царства Царавец ператварыўся ў яго галоўную апору. Больш за дзвесце гадоў у гэтым горадзе кіпела палітычнае, эканамічнае і культурнае жыццё, што ператварыла яго ў адзін з найбуйнейшых цэнтраў на паўднёвым усходзе Еўропе, а крэпасць — у найбольш важную для Балгарыі. Сярод валадароў, якія кіравалі дзяржавай з Цараўца, значацца імёны цароў Асеня І, Пятра IV, Калаяна, Івана Асеня II, Івана Аляксандра, Івана Шышмана.
У 1393 годзе асманскія войскі аблажылі крэпасць. Пад націскам пераўзыходзячых сілаў праціўніка крэпасць, нягледзячы на гераічнае супраціўленне яе абаронцаў на працягу трох месяцаў, пала. Падзенне Цараўца адзначыла канец Балгарыі як незалежнай дзяржавы на карце сярэднявечнай Еўропы, былая царская рэзідэнцыя за часы асманскага валадарства прыйшла ў заняпад.
У 1930 годзе была распачата рэстаўрацыя крэпасці Царавец, якая скончылася ў 1981 г., калі адзначалася 1300-годдзе прызнання Візантыяй новай балгарскай дзяржавы.
Апісанне
Крапасная сцяна, будаўніцтва якой было распачата ў XII стагоддзі, мае ў даўжыню 1100 м, шырыня месцамі дасягае 3,40 м і вышыня — больш за 10 м. Крэпасць мела тры ўваходы, якія можна ўбачыць і сёння. Галоўны ўваход, які абараняецца вежамі, размешчаны з захаду. Другі, т.зв. Малая брама (Асенава) знаходзіцца на паўночна-заходняй крапасной сцяне. Трэці ўваход, або Фрэнкхісарская брама, быў зроблены ў паўднёва-ўсходнім частцы крэпасці і меў адну баявую вежу, якая называлася Балдуінавай па імі лацінскага імператара Балдуіна I Фландрскага, палоненага балгарскім царом Калаянам у бітве пад Адрыянопалем ў 1205 г. Легенда кажа, што пасля бітвы Балдуіна быў пасаджаны ў гэту вежу, дзе ён пазней і сканаў.
На самай вяршыні Цараўца, над палацавым комплексам узвышаўся патрыяршы палац (3000 кв.м.) У яго склад уваходзілі дом самога балгарскага патрыярха, царква Св. Узнясення Гасподняя, званіца, мноства гаспадарчых і адміністрацыйных пабудоў. Патрыяршы комплекс на вяршыні ўзгорка быў сімвалам велічы царквы і рэлігійнай самастойнасці Балгарыі. Патрыяршая царква была адноўлена ў 1981 г. Яна ўражвае сваімі памерамі і архітэктурнымі якасцямі, а таксама роспісамі, якія малююць узыход і гібель Другога Балгарскага царства.
Ніжэй, у цэнтральнай частцы крэпасці, размешчаны Палацавы комплекс, які складаецца з некалькіх пабудоў, абнесеных унутранай каменнай сцяной, з дзвюма баявымі вежамі і двума ўваходамі. Уключае Тронную і Палацавую залы і царскія пакоі. У склад палацавага комплексу ўваходзілі таксама царква Святога Петкі, жылыя і гаспадарчыя будынкі, вадасховішча і памяшканні для вартаўнікоў.
Падчас раскопак на Цараўцы былі знойдзены падмуркі 470 жылых будынкаў, заезнага двара, дамоў арыстакратыі, 23 храмаў і 4 гарадскіх манастыроў. Выяўлены ўнікальныя часткі залататканай адзежы і залатых упрыгожванняў перыяду Другога Балгарскага царства.
У самым паўночным канцы Цараўца ў раку Янтра ўдаецца своеасаблівы мыс, вядомы як Лобная скала. У XI—XIV стст. з яе ў раку скідвалі здраднікаў дзяржавы, а ў XVI ст. на гэтым месцы быў пабудаваны манастыр.
Сацінка
Са́цінка (Са́тинка) — пасёлак у Тамбоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Сампурскага раёна і Сацінскага сельсавета.
Геаграфія
Сацінка знаходзіцца на поўдні цэнтральнай часткі рэгіёна, у лесастэпавай зоне, у межах Окска-Данской раўніны, на рацэ Сухі Кензар, за 47 км на паўднёвы ўсход ад Тамбова.
Гісторыя
Вадаправод праведзены ў 1924 годзе.
Увосень 1979 года райцэнтр з Сампура быў пераведзены ў Сацінку.
Скарбніца
Скарбніца — традыцыйнае гаспадарчае збудаванне ў сядзібах, замках, манастырах, дзе захоўвалася найбольш каштоўная маёмасць (скарб). Часам скарбніца аб'ядноўвалася з капліцай, жылымі ці гаспадарчымі збудаваннямі, на фасадзе афармлялася ганкам, порцікам ці галерэяй.
IC 4817
IC 4817 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Красыліўскэ
Красыліўскэ (Краси́лівське) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Драчылаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навагрудскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Метрапольскага сельсавета.
Нінбо
Нінбо (літаральна «спакойныя хвалі») — партовы горад субправінцыйнага ўзроўню з насельніцтвам 5.527.000 чалавек (па дадзеных 2005 года), размешчаны на паўночным усходзе правінцыі Чжэцзян у Кітайскай Народнай Рэспубліцы. З поўначы Нінбо абмываецца залівам Ханчжоўвань, з усходу — Усходне-Кітайскім морам. Горад мяжуе з Тайчжоў на поўдні і з Шаасінам на захадзе. На паўночны ўсход ад Нінбо за вузкім пралівам знаходзіцца горад Чжоўшань. Плошча горада 9365 км ², даўжыня берагавой лініі 1562 км. ВУП на душу насельніцтва складае 39.045 юаняў (2004).
Гісторыя
Першымі еўрапейцамі, якія пабывалі ў Нінбо былі партугальцы ў 1522 годзе. Нінбо таксама быў адным з 5 «дагаворных партоў», адкрытых для гандлю згодна з Нанкінскім дагаворам ў 1842 г пасля заканчэння Першай опіумнай вайны паміж цынскім Кітаем і Вялікабрытаніяй. У ходзе вайны брытанцы авалодалі горадам неўзабаве пасля паспяховага штурму крэпасці Чжэньхай ў вусце ракі Юн 10 кастрычніка 1841 года. У 1864 горад на працягу шасці месяцаў ўтрымлівалі тайпіны.
У мінулым Нінбо славіўся вытворчасцю традыцыйнай кітайскай мэблі.
Смалянка (прыток Шчары)
Смаля́нка — рака ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Шчара (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 89 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 0,5 км у напрамку на поўнач ад вёскі Навасёлкі. Упадае ў разліў Сачыўкі, на рацэ Шчара прыкладна за 2 км на ўсход ад аграгарадка Сталовічы. Рэчышча каналізаванае ў сярэднім і ніжнім цячэнні. У басейне ракі разліў Атлант.
Каля ракі вёскі Навасёлкі, Вялікае Гацішча, Навінкі, Заполле, аграгарадок Сталовічы. Каля вёскі Заполле на рацэ сажалка.
Мамачка (фільм, 2014)
«Мамачка» (Mommy) — мастацкі фільм 2014 года рэжысёра Ксаўе Далана. Галоўныя ролі выканалі, ,.
Сюжэт
Яскравая ўдава Дыяна забірае з інтэрната сына-падлетка. Яна поўная рашучасці пачаць новае жыццё. Са Стывам яны б жылі душа ў душу, але выбліскі гневу імпульсіўнага сына раз-пораз падрываюць хісткую раўнавагу ў сям’і. На дапамогу прыходзіць сціплая заіклівая суседка Кайла, і ў хаце на час усталёўваеца ідылія, але чым скончацца гэтыя загадкавыя блізкія адносіны?
Габрыэль Асоўскі
Габрыэль Асоўскі (Gabriel Ossowski; 1816, Магілёўская губерня —, Варшава) — польскамоўны пісьменнік. У рамане «Таямнічае даміно» (1845) ужываў беларускую мову ў дыялогах і быў сярод першых, хто скарыстаўся ў беларускай лацінцы літарай ŭ.
(884) Прыям
(884) Прыям — траянскі астэроід Юпітэра, які рухаецца ў пункце Лагранжа L5, у 60° ззаду планеты, які належыць да рэдкага спектральнага класа D. Ён быў адкрыты 22 верасня 1917 года нямецкім астраномам Максіміліянам Вольфам у абсерваторыі Гайдэльберг-Кёнігштуль, Германія і названы ў гонар Прыяма, апошняга цара Троі паводле старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Мамачка (фільм, 2014)
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 54 кінаўзнагародамі і яшчэ 66 намінацыямі.
Габрыэль Асоўскі
Біяграфія
Габрыэль Асоўскі нарадзіўся ў шляхецкай сям’і ў Магілёўскай губерні, вучыўся ў Вільні, а пазней працаваў інспектарам правіянцкіх магазінаў у Расейнах і Плоцку. Быў жанаты з Генрыетай Мінгаўзен, меў шмат дзяцей.
Будынак Магілёўскага губернскага жандарскага праўлення
Будынак Магілёўскага губернскага жандарскага праўлення — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва. Размешчаны па Ленінскай вуліцы, 29.
Гісторыя
Пабудаваны ў другой палове ХІХ стагоддзя на Вялікай Садовай вуліцы як жылы, даходны дом. Да 1917 г. тут размяшчаліся Губернскае жандарскае праўленне, натарыяльная кантора і кватэры. У 1924 г. нацыяналізаваны.
Выкарыстоўваўся як жылы з камісійным магазінам і абутковай крамай на першым паверсе. У 2005 г. праведзены капітальны рамонт. Цяпер часткова заняты пад розныя ўстановы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неакласіцызму. Будынак двухпавярховы, з цэглы, атынкаваны, з мансардай. Дах вальмавы. Бакавымі фасадамі ўшчыльную прымыкае да двух суседніх будынкаў. Цэнтральная частка галоўнага фасада вылучана аркатурным поясам па верхняй частцы другога паверха, фрызам і гзымсам. Ніжні паверх вылучаны рустоўкай і імітацыяй замковага каменя над вокнамі.
Аконныя праёмы першага паверха прамавугольныя, на другім паверсе — арачныя. Дэкаратыўнае рашэнне фасада ўзмацняецца міжпавярховым поясам. На галоўным фасадзе злева стылізаваны дзвярны праём увахода ва ўстанову грамадскага харчавання. У правай частцы галоўнага фасада размяшчаюцца ўваходы ва ўстановы гандлю з вялікімі прамавугольнымі дзвярнымі праёмамі.
Віктар Адамавіч Зелязей
Віктар Адамавіч Зелязе́й [, г. — пасля 1951, в. Ратамка, Мінскага раёна (?)] — беларускі грамадскі дзеяч, публіцыст.
Працаваў бібліятіэкарам мінскай публічнай бібліятэкі імя А. Пушкіна. Сябраваў з К. Каганцом.
З 1903 адзін з кіраўнікоў арганізацыі Беларускай сацыялістычнай грамады ў Мінску. У студзені 1906 на яго кватэры адбыўся 2-гі з'езд БСГ. Удзельнічаў у распаўсюдзе нелегальнай літаратуры на беларускай і рускай мовах, захоўваў пячатку БСГ, меў падроблены пашпарт.
У пачатку 1908 арыштаваны царскімі ўладамі разам з малодшым братам Сігізмундам. У кастрычніку 1909 асуджаны Віленскай судовай палатай, у студзені 1910 сасланы ў Кірэнскі павет Іркуцкай губерні. З Сібіры дасылаў лісты ў «Нашу Ніву». У 1920-я гады працаваў у Інбелкульце.
У 1951 годзе жыў у Ратамцы.
Леанід у Фермапілах
Карціна была набыта ў 1819 годзе і ў наш час знаходзіцца 75-й зале на 1-м паверсе галерэі Дэнон у Луўры. Код: INV. 3690.
Цэнтральным персанажам карціны з’яўляецца цар Леанід I падчас Фермапільскай бітвы ў верасні 480 да н.э. падчас грэка-персідскай вайны 480—479 гг. да н.э.. Гэта бітва адбылася ў вузкай цясніне Фермапілы, дзе гераічна загінуў атрад з 300 спартанскіх гаплітаў, заступаючы шлях персідскаму войску цара Ксеркса I.
Дыяцэзія Печа
Дыяцэзія Печа (Pécsi Egyházmegye, Dioecesis Quinque Ecclesiensis) — каталіцкая дыяцэзія лацінскага абраду ў Венгрыі з цэнтрам у горадзе Печ. Уваходзіць у склад мітраполіі Калача-Кечкемет.
Дыяцэзія заснавана напачатку XI стагоддзя ў перыяд хрысціянізацыі Венгрыі. Лацінская назва дыяцэзіі Dioecesis Quinque Ecclesiensis, літаральна «дыяцэзія Пяці Цэркваў» узыходзіць да старадаўняй назвы Печа — «Пяць цэркваў».
Паводле даных на 2004 год у дыяцэзіі налічвалася 401 000 каталікоў (64,6 % насельніцтва), 132 святара і 206 прыходаў. Кафедральным саборам дыяцэзіі з'яўляецца сабор Святых Апосталаў Пятра і Паўла ў Печы, які мае статус малой базілікі. З 2011 года дыяцэзію ўзначальвае біскуп Дзьёрдзь Удвардзі (György Udvardy).
Леанід Аляксеевіч Мартынюк
Леанід Аляксеевіч Мартынюк (нар. 5 красавіка 1974, Брэст) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 жніўня 1974 года ў Брэсце.
З 1990 па 1994 гады вучыўся ў Брэсцкім дзяржаўным тэхнікуме чыгуначнага транспарту. У 1999 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт, а ў 2002 годзе — Брэсцкі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт.
У 1999—2003 гадах працаваў у Брэсцкім абласным міжгаспадарчым аб’яднанні па энергетыцы і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі «Аблсельгасэнерга», у тым ліку з 2002 года — дырэктарам. З 2003 года працаваў памочнікам старшыні камітэта па сельскай гаспадарцы і харчаванні Брэсцкага аблвыканкама. У 2004—2008 гадах — намеснік старшыні Брэсцкага райвыканкама. У 2008—2013 гадах — першы намеснік старшыні камітэта эканомікі Брэсцкага аблвыканкама. У 2010 годзе скончыў магістратуру Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта. З 2013 па 2016 гады працаваў старшынёй камітэта эканомікі Брэсцкага аблвыканкама. З’яўляўся дэпутатам Брэсцкага абласнога і Брэсцкага раённага саветаў дэпутатаў.
З 13 чэрвеня 2016 года па 20 кастрычніка 2020 года працаваў старшынёй Бярозаўскага раённага выканаўчага камітэта.
20 кастрычніка 2020 года прызначаны памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — інспектарам па Магілёўскай вобласці.
Прылепскае каралеўства
Прылепскае каралеўства (Држава краља Марка Прилепско кралство Прилепско кралство) — адна са шматлікіх дзяржаў, узнікшых у Македоніі пасля распаду імперыя Стэфана Душана ў канцы XIV стагоддзя, першапачаткова Прылепская дэспація.
Пасля гібелі Вукашына ў 1371 годзе карону атрымаў яго старэйшы сын Марка Мрняўчавіч, вядомы як Каралевіч Марка. сталіцай дзяржавы быў Прылеп. Каралеўства было анэксавана асманскім султанам Баязідам I пасля смерці яго васала Марка ў 1395 годзе.
Ян Міхал (Адам) Пацей
Ян Міхайла Поцій (імя Адам, Jan Michał (Adam) Pociej Ян Міхал (Адам) Пацей; 15 верасня 1666 г.) - базыльянин, епіскап Уладзімірскі і Берасцейскі Рускай уніяцкай царквы.
Біяграфія
Унук кашталяна берасцейскага гарадскога Іпація Пацея, другога кіеўскага уніяцкага мітрапаліта і архітэктара Брэсцкай уніі. Быў адным з 12 сыноў берасцейскага земскага суддзі Пятра Поція і яго жонкі Зоф'і з Казаноўскіх.
Верагодна, гэта быў той самы Іван, пра нараджэнне якога 1 верасня 1613 года ў Рычыцы напісаў Пятро Поцій. Каспер Нясецкі ўжо сумняваўся ў ідэнтыфікацыі біскупа з ліку шматлікіх нашчадкаў Пятра, бо біскуп таксама карыстаўся імем Адам. Не выключана, што епіскап Пацій - гэта той жа ротмістр Іван з 1646 года.
У 1655 годзе ён атрымаў царскую намінацыю на Уладзіміра-Берасцейскую кафедру, а ў чэрвені таго ж года атрымаў епіскапскую хіратонію з рук мітрапаліта Антонія Сялявы. 15 ліпеня 1655 года ён урачыста ўвайшоў у сабор Успення Божай Маці ва Уладзіміры.
Княжанне Поція прыпадае на перыяд, калі уніяцкая царква ў Рэчы Паспалітай яшчэ не была дастаткова аформлена. Епіскап стараўся ўмацаваць унію ў сваёй епархіі дзякуючы арганізацыі частых епархіяльных сінодаў, візітацый і пропаведзяў, часткова за ўласныя сродкі аднавіў саборы ва Уладзіміры і Брэсце.
Памёр 15 верасня 1666 года.
Прыматалогія
Прыматалогія — раздзел заалогіі, які вывучае сучасных і былых прыматаў (каля 400 відаў малпаў, паўмалпаў і іншых, акрамя чалавека), іх анатомію, эмбрыялогію, фізіялогію, паходжанне, сістэматыку, распаўсюджванне і спосаб жыцця.
Падраздзяляецца на: марфалогію, палеанталогію, сістэматыку, эталогію прыматаў. Існуюць міжнародныя і рэгіянальныя таварыствы прыматолагаў, з 1966 года праводзяцца міжнародныя прыматалагічныя кангрэсыы.
Курчыцка Гута
Курчыцка Гута (Курчицька Гу́та) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
NGC 2267
NGC 2267 (іншыя абазначэнні — ESO 426-29, MCG -5-16-15, AM 0638-322, PGC 19417) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сінгбуры (правінцыя)
Сінгбуры (สิงห์บุรี) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда, размешчана ў даліне ракі Менам. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сінгбуры. Станам на 2015 год насельніцтва правінцыі — чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 257 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (52,3 %) перавышае колькасць мужчынскага (47,7 %).
Зала славы рок-н-рола
Зала і музей славы рок-н-ролла (Rock and Roll Hall of Fame and Museum) — музей у Кліўлендзе (Агая, ЗША) прысвечаны найбольш знакамітым і ўплывовым выканаўцам, прадзюсарам і іншым асобам, што аказалі значны ўплыў на музычную індустрыю, у прыватнасці на рок-музыку.
Снітава
Сні́тава (, Снитово) — аграгарадок у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці, каля аўтадарогі Іванава-Драгічын. Уваходзіць у склад Гарбахскага сельсавета. Цэнтр СВК "Снітава-Агра". За 8 кіламетраў на захад ад Іванава. 122 кіламетраў ад Брэста.
Яўхім Ерамеевіч Сіроцін
Яўхім Ерамеевіч Сіро́цін (Сиротин Ефим Еремеевич;  — (у 1947)) — вучоны, фізік і матэматык, кандыдат фізіка-матэматычных навук, прафесар (1918).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Салёнае Займішча Чарнаярскага павета Астраханскай губерні. У 1907 годзе скончыў Саратаўскую гімназію, у 1913 годзе — фізіка-матэматычны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. У 1913—1914 гадах працаваў у ім у фізічнай лабараторыі, у 1914—1916 гадах у Маскоўскім вышэйшым тэхнічным вучылішчы асістэнтам кафедры фізікі. У 1916—1918 гадах выкладаў у Маскоўскім універсітэце, у 1918—1922 гадах прафесар кафедры фізікі Кастрамскога ўніверсітэта. З 1922 года Я. Е. Сіроцін у Беларускім дзяржаўным універсітэце на фізіка-матэматычным аддзяленні педагагічнага факультэта. Загадваў кафедрай фізікі і адначасова фізічнай лабараторыяй і кабінетам. У 1925 годзе быў камандзіраваны з мэтай навукова-педагагічнага ўдасканалення ў Кембыджскі ўніверсітэт. Тут ён пад кіраўніцтвам Э. Рэзерфорда вывучаў метады радыеактыўных вымярэнняў. З 1937 года Я. Е. Сіроцін у Калінінскім педагагічным інстытуце, дзе ў 1945—1949 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры тэарэтычнай фізікі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па дыферэнцыяльных ураўненнях, матэматычных метадах у фізіцы.
Сярод апублікаванага:
Канстанцін Уладзіміравіч Каляда
Канстанцін Уладзіміравіч Каляда (нар., в. Старыца, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне раслінаводства. Прафесар, доктар сельскагаспадарчых навук, член-карэспандэнт Беларускай інжынернай акадэміі
Біяграфія
Вучыўся ў Бадзяжоўскай сямігодцы, у восьмым класе ў Камсамольскай дзесяцігодцы. Служыў у пустыні Каракум, абслугоўваў энергасістэмы «Байканура». У войску ён набыў прафесію электрыка і вадзіцеля.
У 1975 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю і стаў выкладчыкам, а затым дацэнтам кафедры раслінаводства Гродзенскага сельскагаспадарчага інстытута. Улетку 1999 года становіцца яе загадчыкам, а ў канцы года атрымлівае ступень доктара сельскагаспадарчых навук. У 2003 годзе прысвойваецца званне прафесара.
Узнагароды
Ордэн Пашаны.
Цікавы факты
У гонар сваёй матулі Канстанцін Каляда назваў высокаўраджайны гатунак пшаніцы «Ядзвіся», а у гонар любімага горада стварыў «Гродзенская-7», «Гродзенская-23».
Акведук Понткісілтэ
Акведук Понткісілтэ (Pontcysyllte Aqueduct, Traphont Pontcysyllte) — суднаходны акведук над далінай ракі Ды на паўночным усходзе Уэльса, па якім праходзіць канал Ланголен, і з’яўляецца самым доўгім і высокім акведукам у Вялікабрытаніі.
Акведук быў пабудаваны ў 1805 годзе. У 2009 годзе быў унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як «вяха ў гісторыі грамадскай інжынерыі эпохі прамысловай рэвалюцыі». У рашэнні аб яго ўнясенні ў спіс былі асабліва адзначаны яго ідэальная ўпісанасць у складаны ландшафт і ўплыў, які ён аказаў на будучых мостабудаўнікоў.
Праз болей чым за 200 гадоў пасля свайго адкрыцця акведук выкарыстоўваецца і з’яўляецца аднім з найбольш загружаных участкаў канальнай сеткі Вялікабрытаніі, прапускаючы каля 15000 лодак у год. Вышыня канала з абоіх бакоў даліны ракі Ды складае 38 м.
IC 4818
IC 4818 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малка (значэнні)
Назву Малка маюць:
Курчыця
Курчыця (Ку́рчиця) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
7.58 cm Minenwerfer
7.58 cm Minenwerfer (17 cm mMW) — 7,58-см лёгкі мінамёт, стаяў на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны. Распрацоўка мінамёта пачалася пасля руска-японскай вайны. Ствол быў у выкананы ў форме дульназараднай стрэльбы з гідраўлічнымі супрацьадкатнымі цыліндрамі па баках; таксама быў спецыяльны прывод, што дазваляў хутка прыводзіць гармату ў баявую гатовасць. Платформа была прамавугольнай формы, абмяжоўвала вугал падымання і павароту. Колы дадаваліся для лепшага транспартавання гарматы. У 1916 годзе быў распрацаваны новы ўзор, які дазваляў круціць ствол на ўсе 360° па гарызанталі. Даўжыня ствала дасягала 410 мм і дазваляла весці агонь пад вуглом да 27°. Тым самым мінамёт стаў выкарыстоўвацца і як супрацьтанкавая гармата.
Мала Цвіля
Мала Цвіля (Мала́ Цві́ля) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
Сінгбуры
Сінгбуры (สิงห์บุรี) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Знаходзіцца за 127 км на поўнач ад цэнтра Бангкока, на берагах ракі Менам-Чао-Прая. Станам на 2015 год насельніцтва горада складае чалавекі. Шчыльнасць насельніцтва — 2259 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (53,5 %) перавышае колькасць мужчынскага (46,5 %).
Старая Кастылія
У IX стагоддзі ў цэнтральнай і паўночнай частках Пірэнейскага паўвострава сфарміравалася каралеўства Кастылія. Пазней яно стала разрастацца, як шляхам дынастычных шлюбаў, так і шляхам заваяванняў, і ў выніку ў склад зямель кастыльскай кароны ўвайшла значная частка паўвострава.
У XVIII стагоддзі кароль Карл III утварыў у складзе Іспаніі каралеўства Старая Кастылія на тэрыторыі сучасных правінцый Бургас, Сарыя, Сеговія, Авіла, Вальядалід і Паленсія. У канстытуцыі 1812 года Старая Кастылія была згадана як адна са складовых частак Іспаніі. У 1833 годзе, у рамках пабудовы цэнтралізаванай дзяржавы, каралеўскім дэкрэтам Іспанія была падзелена на 49 правінцый, якія былі згрупаваны паводле «гістарычных рэгіёнаў» (якія, зрэшты, не мелі ніякага фармальна-юрыдычнага статусу). У адпаведнасці з гэтым указам быў створаны гістарычны рэгіён Старая Кастылія, які складаўся з названых правінцый, а таксама правінцый Лагронья і Сантандэр. У 1850 годзе Вальядалід і Паленсія былі перададзены ў склад гістарычнага рэгіёна Леон. З тых часоў атласах і энцыклапедыях пад тэрмінам «Старая Кастылія» разумеўся менавіта раён, які займаюць правінцыі Бургас, Сарыя, Сеговія, Авіла, Лагронья і Сантандэр.
У 1983 годзе гістарычны рэгіён Старая Кастылія быў аб'яднаны з гістарычным рэгіёнам Леон у аўтаномную супольнасць Кастылія і Леон, але з яго вылучаны два аўтаномнай супольнасці: правінцыя Лагронья — у Рыёху, правінцыя Сантандэр — у Кантабрыю.
Татранскі нацыянальны парк (Славакія)
Татры (Tatranský národný park) — адзін з дзевяці нацыянальных паркаў Славакіі. Размешчаны ў паўночнай частцы краіны, у Татрах. Плошча парка — 738 км², буферная зона вакол парка — 307 км². У парку 600 км пешаходных сцежак і 16 веласіпедных маршрутаў, якія абслугоўваюцца. У нацыянальным парку таксама размешчана вышэйшая кропка Славакіі - гара Герлахаўскі Шціт (2655 м). Татры важныя для захавання флоры і фаўны рэгіёну, парк служыць домам для некалькіх эндэмічных відаў, уключаючы татраўскую сарну. Быў арганізаваны 1 студзеня 1949 года, што робіць яго найстарэйшым нацыянальным паркам краіны. У 1993 г. становіцца часткай праграмы ЮНЕСКА Чалавек і біясфера, у 2003 г. былі адрэгуляваныя межы парку і яго буфернай зоны. З 2004 г. належыць да экалагічнай сеткі Натура 2000. Заходняя частка размешчана ў Жылінскім краі, усходняя — у Прэшаўскім. У парку каля 300 пячор, але толькі адна з іх адкрытая для наведвання — Бяльянская пячора. Фаўну парка прадстаўляюць 115 відаў птушак, 42 віды млекакормячых, 8 відаў рэптылій і 3 - амфібій.
Мітраполь
Назву Мітрапо́ль маюць:
Сарабуры (правінцыя)
Сарабуры (สระบุรี) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда. Размешчана на ўсходнім баку даліны ракі Менам-Чао-Прая. Усходняя частка правінцыі занята высокімі раўнінамі і плато, заходняя — нізіннымі раўнінамі. Плошча — км², насельніцтва —  чалавекі (2010). Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва — 200,00 чал./км². Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Сарабуры, размешчаны за 108 км ад Бангкока. У Сарабуры размешчаны 2 нацыянальныя паркі.
Кітайскі каляндар
Кіта́йскі калянда́р — месяцава-сонечны каляндар, заснаваны адначасова на фазах Месяца і вярчэнні сонца і аб’ядноўвае ў сабе элементы як месячнага, так і сонечнага календароў. У Кітаі ў шырокі ўжытак увайшоў Грэгарыянскі каляндар, але месяцавы каляндар, як і раней, выкарыстоўваецца для вызначэння датаў традыцыйных святаў, як, напрыклад, «Свята вясны» («Аджэ»), «Свята сярэдзіны восені» і іншых.
Таксама месяцавы каляндар выкарыстоўваюць астролагі, напрыклад, для вызначэння найспрыяльнейшых дзён для вяселляў альбо для адчынення ўстаноў. Фазы Месяца вызначаюцца з дапамогай месяцавага календара, разбітага на месяцы згодна з месяцавым цыклам.
У Кітаі месяцавы каляндар атрымаў назву «сельскагаспадарчы» (農曆 nónglì), а грыгарыянскі каляндар называецца «звычайным» (公曆 gōnglì), «заходнім» (西曆 xīlì) альбо «сонечным» (日曆 rìlì). Пасля ўвядзення грэгарыянскага календара яго таксама называлі «новым», а месяцавы каляндар — адпаведна — старым.
Варыянты
Іншыя падобныя календары альбо цалкам ідэнтычная кітайскаму (напрыклад, карэйскі), альбо падобныя да кітайскага, але маюць пэўныя адрозненні (у в'етнамскім календары — Трус у задыякальным цыкле заменены на Ката; у тыбетскім календары — змененыя некалькі задыякальных назваў жывёл; у японскім календары — зменены прынцып падзялення, з-за чаго з'яўляюцца адрозненні ў гадах з іншымі календарамі).
Элементы кітайскага (кітайска-уйгурскага) календара дзякуючы мангольскім захопам сталі таксама здабыткам ісламскіх народаў. Назвы жывёл, перакладзеныя з мангольскай мовы на турэцкую, выкарыстоўваліся для вядзення храналагічных запісаў, чыноўніцкіх і гістарычнах дакументаў на тэрыторыях, дзе былі пашыраныя персідская і турэцкая мовы ад Малой Азіі да Індыі, пачынаючы з сярэднявечча і на найноўшага часу. У Іране месяцавы каляндар заставаўся ў побыце сялян і збіральнікаў падаткаў да часу забароны на яго выкарыстанне ў 1925 годзе.
Гарэт Бэйл
Гарэт Фрэнк Бэйл (Gareth Frank Bale; нар., , Вялікабрытанія) — валійскі футбаліст, вінгер. Ігрок нацыянальнай зборнай Уэльса (2006—2022). Адрозніваецца высокай хуткасцю і добра пастаўленым ударам. Рэкардсмен зборнай Уэльса па колькасці праведзеных матчаў (111) і забітых мячоў (41).
Пачаў кар’еру ў «Саўтгемптане», дзе гуляў на пазіцыі левага абаронцы і быў спецыялістам па выкананні штрафных удараў. Пасля пераходу ў «Тотэнхэм» улетку 2007 года пачаў выступаць на больш атакуючых пазіцыях.
Клубныя
Рэал Мадрыд
Адзінаццаць (Дзіўныя рэчы)
Адзінаццаць (Eleven), пры нараджэнні Джэйн Айвз (Jane Ives), пасля ўдачарэння Джэйн Хопер (Jane Hopper) — выдуманая гераіня навукова-фантастычнага серыяла Netflix у жанры жахаў «Дзіўныя рэчы», створанага рэжысёрамі і сцэнарыстамі братамі Дафер. Ролю Адзінаццаці выконвае брытанская актрыса Мілі Бобі Браўн. Адзінаццаць валодае псіхакінетычнымі і здольнасцямі.
Біяграфія персанажа
Адзінаццаць — дачка Тэрэзы «Тэры» Айвз, удзельніцы эксперыментаў праекта, арганізаванага Цэнтральным разведвальным упраўленнем (ЦРУ). Адзінаццаць нарадзілася тэлекінетыкам. Аднак пры выкарыстанні здольнасцяў, гераіня часова слабее, і ў яе ідзе. Адразу пасля яе нараджэння доктар Марцін Брэнер забраў Адзінаццаць у маці і выхоўваў дзяўчынку ў нацыянальнай лабараторыі ў выдуманым мястэчку Хоўкінс, штат Індыяна, у якасці паддоследнай сваіх эксперыментаў па развіцці тэлекінезу. Знаходзячыся ў, Адзінаццаць здольная з дапамогай відзенняў пранікаць у іншыя вымярэнні, у першую чаргу ў мэтах міжнароднага шпіянажу. Падчас аднаго з эксперыментаў Адзінаццаць адкрывае праход паміж лабараторыяй Хоўкінса і Вываратам, і істоты, якія там жывуць, атрымліваюць магчымасць патрапіць у свет людзей.
Першы сезон
Збегшы з Нацыянальнай лабараторыі Хоўкінса, Адзінаццаць трапляе ў закусачную Бэні Хаманда і спрабуе скрасці ежы. Гаспадар ловіць яе на гэтым, але, пашкадаваўшы, праяўляе клопат: дае адзенне, ежу, спрабуе з ёй пагаварыць. Ён прыходзіць да высновы, што дзяўчынка стала ахвярай жорсткага абыходжання, і выклікае работнікаў сацыяльнай службы. Аднак, на выклік прыязджае агент з Лабараторыі Хоўкінса і прыстрэльвае Бэні. Адзінаццаці ўдаецца збегчы. Пазней той жа ноччу, калі трое хлапчукоў — Майк Уілер, Лукас Сінклер і Дасцін Хендэрсан — шукаюць свайго зніклага сябра Уіла Баерса, яны натыкаюцца ў лесе на змоклую пад дажджом Адзінаццаць. Яны прыводзяць дзяўчынку ў падвал дома Майка і ўстрайваюць яе на начлег. Хлапчукі даведваюцца па татуіроўцы на запясці, што дзяўчынку клічуць Адзінаццаць, Майк прапануе спрасціць імя і пачынае зваць яе «Адзі».
На наступную раніцу, Майк прапануе дзяўчынцы звярнуцца па дапамогу да яго бацькоў, але Адзі адмаўляецца, кажучы, што яе шукаюць «кепскія людзі». Падчас агляду дома Майка Адзі заўважае фотаздымак Уіла і пазнае яго. Калі са школы вяртаюцца Дасцін і Лукас, Майк кажа ім, што Адзінаццаць можа дапамагчы ў пошуках Уіла. Лукас настайвае на тым, каб расказаць пра яе бацькам, але Адзінаццаць спыняе яго, выкарыстоўваючы тэлекінез — так сябры ўпершыню даведваюцца пра яе здольнасці. Пазней тым жа вечарам хлапчукі і Адзінаццаць спрабуюць зразумець, дзе знаходзіцца Уіл. Дзяўчынка пераварочвае дошку для гульні ў «Падзямелле і Цмокі», каб прадэманстраваць, што Уіл у «перавернутым» вымярэнні. Яна кладзе фігурку Уіла на перавернутую паверхню і фігурку монстра побач з ім. На наступны дзень сябры пачынаюць «Аперацыю Ліхалессе» — Адзінаццаць вядзе іх праз лес, каб знайсці доказы, якія тычацца знікнення Уіла. Яна прыводзіць іх да дома Баерсаў, але не можа растлумачыць, што Уіл быў менавіта там, але ў іншым вымярэнні.
Паліцыя знаходзіць цела Уіла, і Майк у роспачы абвінавачвае Адзінаццаць у здрадзе і хлусні. Тым не менш, Адзі знаходзіць спосаб даказаць, што не хлусіла. У яе атрымоўваецца спраецыраваць голас Уіла на рацыю Майка. Сябры вырашаюць адвесці Адзі ў школу, каб яна магла выкарыстаць больш магутнае радыё-абсталяванне містэра Кларка для сувязі з Уілам. Па радыё містэра Кларка яны зноў чуюць Уіла і канчаткова пераконваюцца, што ён у паралельным свеце. Радыё не вытрымлівае нагрузкі і загараецца. Параіўшыся з містэрам Кларкам, хлопцы вырашаюць ісці па стрэлках компасаў, мяркуючы, што ўваход у паралельны свет стварае моцнае магнітнае поле. Калі Адзінаццаць разумее, што компасы вядуць іх у Лабараторыю Хоўкінса, яна прымяняе свае здольнасці, каб збіць сяброў са шляху. У рэшце рэшт, хлопцы разумеюць, што менавіта яна зрывае іх план і паміж сябрамі ўспыхвае бойка. Абараняючы Майка, Адзінаццаць ледзь не забівае Лукаса і, убачыўшы, што нарабіла, уцякае ў слязах. Яна хаваецца ў лесе, а згаладаўшыся прыходзіць у супермаркет і крадзе некалькі каробак улюбёных вафель. Калі супрацоўнік спрабуе яе спыніць, яна выкарыстоўвае свае сілы і разбівае шкляныя дзверы. Сідзячы ў лесе, яна чуе, як Майк і Дасцін яе шукаюць. Раптам на хлопцаў нападаюць іх ворагі са школы, яны пагражаюць Дасціну нажом і патрабуюць, каб Майк скочыў з абрыву ў ваду. Майк, разумеючы, што разаб’ецца, ахвяруе сваім жыццём дзеля Дасціна і скача, але Адзінаццаць прыходзіць на дапамогу і не дае яму ўпасці. Адбываецца прымірэнне Майка і Дасціна з Адзі.
Праходзіць месяц. Пасля каляднай вечарынкі Хопер пакідае паліцэйскі ўчастак і едзе ў лес. Там ён пакідае вафлі ў патаемнай скрынцы.
Другі сезон
Пасля перамогі над Дэмагорганам Адзінаццаць апынаецца ў перавернутым вымярэнні. Яна збягае праз партал, які вядзе яе назад у школу. Паколькі ўлады ўсё яшчэ шукаюць яе, яна вымушана хавацца ў лесе. Праз нейкі час Адзінаццаць знаходзіць пакінутыя Хоперам вафлі, а затым знаходзіць і самаго шэрыфа. Ён прапануе дзяўчынцы жыць у яго лясной хаціне, але забараняе ёй пакідаць гэтае прыстанішча, клапоцячыся пра яе бяспеку. Хопер амаль год хавае Адзінаццаць у сваёй хаціне, нікому не паведамляючы пра яе месцазнаходжанне, нават Майку. За гэты час Адзінаццаць навучаецца лепш кантраляваць свае сілы; яна менш слабее ад выкарыстання тэлекінезу, і зараз яна можа праецыраваць свой розум без выкарыстання рэзервуара сэнсарнай дэпрывацыі. Яна карыстаецца гэтай здольнасцю, каб назіраць за Майкам і яго спробамі звязацца з ёй. У той жа час, яе ўсё больш прыгнятае немагчымасць адказаць яму. За час, праведзены ў сховішчы Хопера, Адзінаццаць значна пашырае свой слоўнікавы запас, вучачыся як у самаго шэрыфа, так і праз тэлебачанне.
Адзінаццаць становіцца неспакойнай і прагне ўз’яднацца з Майкам, што выклікае напружанне паміж ёй і Хоперам. Аднойчы яна ўцякае з дому і адпраўляецца ў сярэднюю школу Хоўкінса. Не заўважаная сваім сябрам, яна заспявае Майка з Макс, яго новай знаёмай. Адзінаццаць памылкова думае, што Макс фліртуе з Майкам, і, узлаваўшыся, выкарыстоўвае свае сілы, каб скінуць Макс са скейтборда. Калі яна ноччу вяртаецца дамоў, Хопер крычыць на яе і наказвае, пазбаўляючы вафель і тэлевізара. У адказ Адзінаццаць учыняе пагром, закрыўшыся ад Хопера, яна пачынае крычаць, ад чаго ў хаціне вылятаюць усе вокны. На наступны дзень, Хопер перад сыходам на працу прымушае Адзінаццаць прыбраць увесь беспарадак, які яна ўчыніла днём раней. У падвале хаціны Адзінаццаць знаходзіць запісы, якія сведчаць, што яе біялагічная маці Тэры Айвз жывая, хоць па словах Хопера гэта не так. Яна спрабуе звязацца з маці пры дапамозе сваіх здольнасцяў, а затым адпраўляецца да яе дамоў. Адзінаццаць знаходзіць сваю маці, якая згубіла сувязь з рэальнасцю і паўтарае адны і тыя ж словы ўжо шмат гадоў. Ёй удаецца, увайшоўшы ў транс, убачыць апошнія ўспаміны Тэры. Адзі даведаецца, што яе выкралі адразу пасля нараджэння, а калі Тэры адправілася на пошукі сваёй дачкі, яе злавілі і сталі катаваць электрашокам. У выніку жанчына ў думках увесь час бачыць апошнія падзеі, якія з ёй адбыліся, і не ўспрымае рэальнасць. Ва ўспамінах маці Адзінаццаць бачыць дзяўчынку, з якой яна жыла ў адным пакоі і якую таксама падвяргалі даследаванням, дзяўчынку з нумарам «008» на запясці. Адзі крадзе грошы з кашалька цёткі Бэкі, сястры Тэры, і з’язджае ў Ілінойс, каб знайсці тую самую дзяўчынку, якую клічуць Калі.
Адзінаццаць знаходзіць Калі, якая жыве разам са сваёй бандай. У Калі таксама ёсць звышнатуральныя здольнасці — яна здольна выклікаць у людзей зрокавыя галюцынацыі. Гэты дар Калі выкарыстоўвае, каб адпомсціць усім тым, хто мучыў яе ў лабараторыі Хоўкінса. Калі навучае Адзінаццаць, як узмоцніць свае сілы — для гэтага яна мусіць канцэнтравацца на тым, што яе найбольш злуе, узбуджаць у сабе гнеў. Практыкуючы гэты спосаб, Адзінаццаць здольвае перанесці цэлы грузавы вагон. Аднойчы ноччу банда адпраўляецца забіць Рэя, чалавека, які падвяргаў маці Адзінаццаць шокавай тэрапіі. Адзінаццаць амаль забівае яго, але адмаўляецца дакончыць справу, калі даведваецца, што ў яго ёсць двое дзяцей. Тады Калі вырашае сама забіць ката, але Адзі замінае ёй. Прыязджае паліцыя, і банда вымушана бегчы. Калі лаецца на Одзі і пры дапамозе ілюзій спрабуе зламаць яе, але ёй гэта не ўдаецца. Адзі прыгадвае, як уратавала Майка і Дасціна ад хуліганаў, яна ўваходзіць у транс, каб пабачыць іх, і выяўляе, што яны ў бядзе ў Лабараторыі. Тым часам банду выяўляе паліцыя, і яны вымушаны бегчы. Калі кліча Адзінаццаць з імі, але Адзі вырашае, што павінна вярнуцца і выратаваць сваіх сяброў.
Адзінаццаць вяртаецца ў Хоўкінс, прыходзіць у дом Баерсаў і распраўляецца з натоўпам дэмапсоў ля дома. Калі яна ўваходзіць, усе ў маўклівым здзіўленні глядзяць на яе, а Майк не можа стрымаць слёз і кідаецца да яе з сардэчнымі абдымкамі. Героі разумеюць, што ёй трэба зачыніць браму ў Выварат, і Адзі з Хоперам накіроўваюцца ў Лабараторыю Хоўкінса. Там Адзінаццаць спрабуе зачыніць партал. Калі ў яе не выходзіць, яна прыгадвае параду Калі і засяроджвае ўвесь свой гнеў на закрыцці партала, і ёй гэта ўдаецца.
Праз месяц доктар Оўэнс робіць для Адзі падробленае пасведчанне аб нараджэнні, якое дазваляе Хоперу стаць законным прыёмным бацькам Адзінаццаці. Цяпер яе клічуць Джэйн Хопер. Прыёмны бацька дазваляе дзяўчынцы наведаць Снежны баль у сярэдняй школе Хоўкінса. Адзі і Майк сустракаюцца на балі і падчас танцу ўпершыню цалуюць адзін аднаго.
Трэці сезон
Адзінаццаць і Майк сустракаюцца ўжо сем месяцаў. Хопера моцна раздражняе, што Адзі і Майк пастаянна разам і праводзяць час сам-насам, увесь час цалуючыся. Калі Хопер прызнаецца Джойс, што яму няёмка ў гэтай сітуацыі, яна прапануе яму сесці і спакойна пагаварыць з Адзі і Майкам аб тым, што ён адчувае. Джойс дапамагае Хоперу падрыхтаваць прамову, аднак усё выходзіць не па плане, і Хопер зрываецца на пагрозы Майку, патрабуючы, каб той трымаўся падалей ад Адзінаццаці, інакш ён разарве іх адносіны. Майк вымушаны схлусіць Адзі аб тым, чаму ён больш не можа яе наведваць. Яна становіцца падазронай і звяртаецца па параду да Макс. Тая тлумачыць, што Майк адштурхвае Адзі, каб праводзіць час за гульнямі са сваімі сябрамі, і прапануе таксама не звяртаць на яго ўвагу і добра павесяліцца. Яны адпраўляюцца займацца шопінгам у новы гандлёвы цэнтр «Старкорт», і Макс падахвочвае Адзі расстацца з Майкам.