cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кімрскі раён
Кі́мрскі раён (Кимрский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Кімры, які, аднак, не ўваходзіць у склад раёна, фарміруючы асобную гарадскую акругу.
Геаграфія
Кімрскі раён мяжуе з Кашынскім, Калязінскім, Канакоўскім, Калінінскім і Рамешкаўскім раёнамі, а таксама з Маскоўскай вобласцю. Плошча раёна складае 2513,75 км².
Гісторыя
Кімрскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. 29 студзеня 1935 года быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Андрэй Капітонавіч Красін
Андрэ́й Капіто́навіч Кра́сін (Андрей Капитонович Красин; 12 мая 1911, Томск, Расійская імперыя —, , СССР) — беларускі савецкі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1955), прафесар (1957). Акадэмік АН БССР (1960). Дырэктар Фізіка-энергетычнага інстытута (1956—1959), дырэктар Інстытута энергетыкі АН БССР (1965—1977). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1957).
Біяграфія
Нарадзіўся 12 мая 1911 года ў Томску. Маці — Надзея Аляксандраўна — вядомы ў Томску педагог, выкладала ў Марынскай жаночай гімназыі, Томскім політэхнічным універсітэце.
Пасля сканчэння фізіка-матэматычнага факультэта Томскага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1934—1940 гадах працаваў у Сібірскім фізіка-тэхнічным інстытуце і адначасова выкладаў у Томскім універсітэце (асістэнт, старшы выкладчык, дацэнт). Удзельнік Другой сусветнай вайны. У 1945 годзе працаваў у лабараторыі Ігара Курчатава. З 1946 да 1961 года працаваў у Фізіка-энергетычным інстытуце ў Обнінску, у 1956—1959 гадах быў яго дырэктарам.
9 мая 1954 года разам з Барысам Дубоўскім пад кіраўніцтвам Ігара Курчатава запусціў Обнінскую АЭС, у гэты дзень рэактар упершыню дасягнуў крытычнага стану. Ад Курчацкага інстытута быў Міхал Мінашын.
У 1961 годзе пераехаў да Мінска, дзе да 1965 года ўзначальваў аддзел атамнай энергетыкі Інстытута энергетыкі АН БССР, у 1965—1977 гадах быў дырэктарам гэтага інстытута. Адначасова ў 1962—1969 гадах быў акадэміам-сакратаром Аддзелу фізіка-тэхнічных навук АН БССР. У 1969—1980 гадах — член Прэзідыуму АН БССР. З 1977 года — загадчык лабараторыі вадароднай энергетыкі Інстытута цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Памёр у Мінску, пахаваны на Усходніх могілках.
Навуковая дзейнасць
У 1957 годзе быў узнагароджаны ў складзе групы навукоўцаў Фізіка-энергетычнага інстытута Ленінскай прэміяй за ўдзел у стварэнні першай у свеце Обнінскуй АЭС. Удзельнічаў як навуковы кіраўнік у распрацоўцы рухомай атамнай электрастанцыі ТЭС-3 і ў распрацоўцы рэактараў з ядзерным перагрэвам для пары для Белаярскай АЭС. Кіраваў распрацоўкай навукова-тэхнічных рэчэваў выкарыстання дысананіруючых газаў — прынцыпова навых цепланосьбітаў у ядзернай энергетыцы. Стварыў новы навуковы кірунак — выкарыстанне ядзрных выпраменьванняў для ажыццяўлення радыяцыйна-хімічных працэсаў і радыяцыйнай мадыфікацыі матэрыялаў.
Памяць
Імем Красіна названа вуліца ў Мінску.
Корсунь-Шэўчэнкіўскы
Корсунь-Шаўчэнкаўскі ці Корсунь-Шэўчэнкіўскы (Корсунь-Шевченківський) — горад у Чаркаскай вобласці Украіны. Плошча 15,23 км². Насельніцтва 18 759 чал. (1 студзеня 2012).
Льнозавод (Шаталаўскае сельскае паселішча)
Льнозавод (Льнозавод) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Льнозавод абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дашкіўці
Дашкіўці — назва населеных пунктаў:
Свінец
Свіне́ц (Plumbum) Pb — хімічны элемент IV групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 82. Сінявата-шэры метал. Свінец з’яўляецца мяккім і падатлівым металам. Элемент мае блакітнавата-белы колер, але пры кантакце з паветрам у працэсе акіслення неўзабаве мяняе колер на шараваты. Свінец мае бліскучы сярэбраны бляск, пры пераходзе ў вадкі стан пры плаўленні.
Выкарыстоўваецца ў будаўніцтве, з’яўляецца матэрыялам пры стварэнні свінцова-кіслотных акумулятараў, куль і стрэл, прыпою, лёгкаплаўкіх сплаваў, а таксама радыяцыйных экранаў. Свінец мае найбольшы атамны нумар з усіх стабільных элементаў, хоць элемент вісмут мае адзін ізатоп з настолькі вялікім перыядам паўраспаду, што можа лічыцца стабільным.
Пападанне волава ў арганізм чалавека і жывёл прыводзіць да пашкоджання нервовай сістэмы і выклікае расстройства мозга. Празмернае змяшчэнне свінцу выклікае таксама захворванні крыві ў млекакормячых. Свінец, як і ртуць, з’яўляецца нейратаксінам, які назапашваецца ў мяккіх тканінах і касцях.
Прыродныя крыніцы
35-е месца сярод элементаў па распаўсюджанасці ў зямной кары. Самародны свінец трапляецца рэдка. Часцей — у выглядзе сульфіду PbS (галеніт). Буйныя радовішчы — у Аўстраліі, ЗША, Канадзе, Мексіцы, Германіі, Казахстане, Расіі.
Выкарыстанне
Асноўная маса свінцу ідзе на выраб пласцін для электрычных акумулятараў. Выкарыстоўваецца як матэрыял для рэакцыйных сасудаў і камер. Абарончыя канструкцыі і пакрыцці пры рабоце з радыеактыўным і рэнтгенаўскім выпраменьваннем.
Шматлікія сплавы свінцу — тыпаграфскія, прыпоі, бабіты, сплавы для вырабу куляў і шроту.
Тэтраэтылсвінец — антыдэтанатар для павышэння якасці маторнага паліва.
Медыцынскія прэпараты.
Алан Мэтысан Цьюрынг
Алан Мэтысан Цьюрынг (Alan Mathison Turing;,  — , ) — англійскі матэматык, логік, крыптограф, які аказаў вялікі ўплыў на развіццё інфарматыкі. Прапанаваная ім у 1936 годзе абстрактная вылічальная «Машына Цьюрынга» дала магчымасць фармалізаваць паняцце алгарытма і да нашых часоў выкарыстоўваецца ў многіх тэарэтычных і практычных даследваннях. Жыццё Цьюрынга скончылася трагічна. Ён быў прызнаны адной з самых вядомых ахвяр гамафобіі ў Вялікабрытаніі.
Дзяцінства і юнацтва
Бацька Алана Цьюрынга, Джуліус Мэтысан Цьюрынг, быў членам Індыйскай грамадзянскай службы. Джуліус і яго жонка Этэль Сара Стоні (1881—1976, дачка Эдуарда Уолера Стоні, галоўнага інжынера чыгункі Мадраса) жадалі, каб Алан выхоўваўся ў Англіі, таму яны вярнуліся ў Лондан, дзе Алан нарадзіўся 23 чэрвеня 1912 года. Пра гэта сведчыць меемарыяльная дошка на знешнім баку будынка, дзе ён нарадзіўся. Ён меў старэйшага брата Джона. Яго бацька па-ранейшаму актыўна працаваў у індыйскай кампаніі, і на працягу дзяцінства Алана яго бацькі падарожнічалі паміж Гастынгсам у Англіі і Індыяй, пакідаючы двух сыноў.
Алан вельмі рана паказаў здольнасці да навучання. Яго бацькі запісалі яго ў школу Святога Майкла ва ўзросце шасці гадоў. Начальніца адразу разглядзела талент малога, як і многія іншыя з наступных яго педагогаў. У 1926 годзе ва ўзросце 14 гадоў, ён пайшоў у вядомую прыватную школу Шэрбарн. Яго першы дзень супаў з усеагульнай стачкай у Вялікабрытаніі, але каб прысутнічаць у школе, ён праехаў на ровары без суправаджэння больш чым 97 кіламетраў з Саўтхэмптана, спыняючыся толькі на ноч у гатэлі.
Схільнасць Цьюрынга да матэматыкі і прыродазнаўчых навук не прынесла яму павагі з боку пэўных настаўнікаў у Шэрбарне, дзе большы ўпор рабіўся на класіку. Дырэктар навучальнай установы пісаў бацькам Алана: «Я спадзяюся, што ён не будзе сядзець паміж двух крэсел, калі ён хоча застацца ў школе, ён павінен імкнуцца стаць адукаваным, калі ён хоча быць толькі навуковым спецыялістам, ён губляе свой час у нашай школе». Нягледзячы на ​​гэта, Цьюрынг працягваў праяўляць дзіўную здольнасць у даследаваннях, якія ён вельмі любіў. Ён вырашаў актуальныя праблемы ў 1927 годзе, не валодаючы нават элементарнымі навыкамі вылічэння. У 1928 годзе, ва ўзросце 16 гадоў, Цьюрынг пазнаёміўся з працамі Альберта Эйнштэйна.
У школе Цьюрынг пасябраваў з Крыстаферам Моркам, які на некалькі гадоў быў старэйшы за Алана. Але ён раптоўна сканаў, як высветлілася з-за ўскладнення бычыных сухотаў, выпіўшы заражанае малако. Пасля гэтага здарэння Алан страціў веру ў Бога і стаў атэістам. Ён пераканаўся, што ўсе з'явы, у тым ліку праца чалавечага мозга, павінны быць матэрыялістычнымі, але ён усё яшчэ верыў у выжыванне душы пасля смерці.
Універсітэт і працы па вылічальнасці
У сваёй важнай працы «Аб вылічальных ліках, з дадаткам да праблемы вырашальнасці», Цьюрынг перафармуляваў вынікі Курта Гёдэля аб непаўнаце, замяняючы ўніверсальную арыфметычную фармальную мову Гёдэля тым, што зараз вядома як машына Цьюрынга, фармальныя і простыя элементы. Ён даказаў, што некаторыя такія машыны будуць здольныя выконваць любыя магчымыя матэматычныя вылічэнні, калі іх можна прадставіць у выглядзе алгарытму. Ён працягваў даказваць, што няма рашэння праблемы вырашальнасці, таму што праблема прыпынку для машыны Цьюрынга невырашальная, машына ніколі не спыніцца. Аднак яго доказ быў апублікаваны пасля эквівалентнага доказу Алонза Чорча, у якім выкарыстоўваліся, Алану не было вядома аб працы Чорча на той час.
У сваіх успамінах Цьюрынг пісаў, што ён быў расчараваны тым, што гэтай працай 1936 года зацікавіліся толькі два чалавекі. Гэта былі Генрых Шольц і Рычард Беван Брэйтвэйт.
Падыход Цьюрынга з'яўляецца значна больш даступным і інтуітыўна зразумелым. Алан заклаў новае разуменне паняцця «ўніверсальнай машыны» (машыны Цьюрынга), ідэі, што такая машына магла б выконваць задачы любой іншай машыны. Ці, іншымі словамі, гэта машына даказальна здольная на вылічэнне ўсяго, што можа быць вылічана. Машыны Цьюрынга і па сёння з'яўляюцца асноўным аб'ектам даследавання ў тэорыі вылічэнняў. У сваёй працы ён таксама ўводзіць паняцце вызначальнага ліку.
З верасня 1936 па ліпень 1938 года ён правёў большую частку свайго часу ў Інстытуце перспектыўных даследаванняў у Прынстане, Нью-Джэрсі, дзе вучыўся ў Алонса Чорча. Акрамя матэматыкі Алан вывучаў крыптаграфію, а таксама пабудаваў тры з чатырох ступеней электра-механічнага бінарнага памнажальніка. У чэрвені 1938 года ён атрымаў доктарскую ступень у Прынстане; яго дысертацыя ўводзіла паняцце, дзе машыны Цьюрынга былі дапоўнены так званымі аракуламі, што дало магчымасць вывучэння праблем, якія нельга вырашыць толькі машынай Цьюрынга.
Вярнуўшыся ў Кембрыдж, Алан наведваў лекцыі асноў матэматыкі Людвіга Вітгенштэйна. Яны абодва спрачаліся і не згаджаліся адзін з адным; Цьюрынг абараняў фармалізм, а Вітгенштэйн сцвярджаў, што матэматыка не выяўляе ніякіх абсалютных ісцін. Акрамя таго, Цьюрынг таксама пачаў працаваць няпоўны рабочы дзень ва Урадавай школе кода і крыпталогіі.
Машына Цьюрынга
Любая інтуітыўна вылічальная функцыя з'яўляецца часткова рэкурсіўнай, або, эквівалентна, можа быць вылічана з дапамогай некаторай машыны Цьюрынга.
Алан Цьюрынг выказаў дапушчэнне (вядомае як тэзіс Чорча — Цьюрынга), што любы алгарытм у інтуітыўным сэнсе гэтага слова можа быць прадстаўлены эквівалентнай машынай Цьюрынга. Удакладненне ўяўлення аб вылічальнасці на аснове паняцця машыны Цьюрынга (і іншых эквівалентных ёй паняццяў) адкрыла магчымасці для строгага доказу алгарытмічнай невырашальнасці розных масавых праблем (гэта значыць праблем аб знаходжанні адзінага метада рашэння некаторага класа задач, умовы якіх могуць вар'іравацца ў вядомых межах). Найпрасцейшым прыкладам алгарытмічна невырашальнай масавай праблемы з'ўляецца так званая праблема дастасавальнасці алгарытму (якая завецца таксама праблемай прыпынку). Яна заключаецца ў наступным: патрабуецца знайсці агульны метад, які дазваляў бы для адвольнай машыны Цьюрынга (зададзенай праз сваю праграму) і адвольнага пачатковага стану стужкі гэтай машыны вызначыць, ці завершыцца праца машыны за канечны лік крокаў, ці будзе працягвацца неабмежавана доўга.
Крыптааналіз
Падчас Другой сусветнай вайны Цьюрынг быў актыўным удзельнікам адной з пяці груп у Блэтчлі Парку — брытанскім крыптаграфічным цэнтры, дзе займаўся ў рамках праекта «Ультра» расшыфроўкай закадзіраваных нямецкай шыфравальнай машынай «Энігма» паведамленняў крыгсмарынэ і люфтвафэ. Абапіраючыся на працы па крыптааналізу, якія праводзілі ў Польшчы Марыян Рэеўскі, Ежы Ружыцкі і Генрык Зігальскі ад Бюро шыфраў яшчэ да вайны, ён атрымаў разуменне таго, як узламаць «Энігму» і «Lorenz SZ 40/42» (тэлетайпавы шыфр пад кодавай назвай Тунец), і быў адказным за чытанне нямецкіх ваенна-марскіх сігналаў.
У 1945 годзе Цьюрынг быў узнагароджаны ордэнам Брытанскай імперыі за яго ваенныя заслугі, але яго праца засталася тайнай на працягу многіх гадоў. Працуючы ў Блэтчлі парку, Цьюрынг атрымаў рэпутацыю дзівака. Джэк Гуд, крыптааналітык, які працаваў з ім, цытуе Рональда Левіна, які сказаў пра Цьюрынга:
"…у першы тыдзень чэрвеня кожнага года ў Алана бываў востры прыступ сенечнай ліхаманкі, таму ён ехаў у офіс у процівагазе. Акрамя таго, яго веласіпед меў загану: праз пэўныя прамежкі часу абрываўся ланцуг. Замест таго, каб адрамантаваць веласіпед, Алан лічыў, колькі разоў трэба націснуць на педалі, а потым прыстасоўваў ланцуг рукамі. Яшчэ адно яго дзівацтва было ў тым, што ён прывязваў свой кубак да батарэі, каб яго не скралі."
За час працы ў Блэтчлі парку, Цьюрынг стаў добрым бегуном на доўгія дыстанцыі, часам бегаючы 64 кіламетры ў Лондан, калі яму было неабходна паспець на сустрэчу на высокім узроўні.
«Бомба» Цьюрынга-Вельхмана
На працягу некалькіх тыдняў пасля прыбыцця ў Блэтчлі Парк, Цьюрынг распрацаваў электрамеханічную машыну, якая магла дапамагчы ўзламаць «Энігму» хутчэй, чым польская распрацоўка «Бомба» 1938 года. Цьюрынгава машына была таксама названа «Бомбай», у гонар арыгінальнай польскай машыны. Ёсць меркаванне, што назву машына атрымала з-за характэрнага гуку пры працы, які нагадваў ціканне гадзінніка. «Бомба», дапрацаваная амерыканскім матэматыкам Горданам Вельхманам, стала асноўным і найбольш аўтаматызаваным сродкам, які выкарыстоўваўся для расшыфроўкі абароненага трафіка «Энігмы».
Джэк Гуд так характэрызуе англійскую вылічальную машыну: "Найбольш важны ўклад у распрацоўку крыптааналітычнай машыны «Бомба», я мяркую, быў зроблены Цьюрынгам. Яго думка, што вы маглі б выкарыстоўваць, па сутнасці, тэарэмы логікі, гучыць для непадрыхтаванага вуха даволі абсурднай, але менавіта, з супярэчнасцей можна выявіць усё."
Прынцып работы «Бомбы» заключаўся ў пераборы магчымых варыянтаў ключа шыфра і спроб расшыфроўкі тэксту, калі была вядомая частка адкрытага тэксту ці структура расшыфраванага паведамлення. Перабор ключоў выконваўся за кошт вярчэння механічных барабанаў. Для кожнага магчымага значэння ключа, зададзенага становішчамі ротараў (колькасць ключоў была роўнай прыкладна 1019 для сухапутнай «Энігмы» і 1022 для шыфравальных машын, якія выкарыстоўваліся ў падводных лодках), «Бомба» выконвала зверку з вядомым адкрытым тэкстам, што выконвалася электрычна. Першая ў Блэтчлі Парке «Бомба» Цьюрынга была запушчана 18 сакавіка 1940 года. Канструкцыя «Бомбы» Цьюрынга была заснавана на дызайне аднайменнай машыны Рэеўскага.
«Бомба» магла чытаць паведамленні люфтвафэ. Праз паўгода ўдалася спроба ўзламаць і больш устойлівы шыфр крыгсмарынэ. Пазней, да 1943 года, Цьюрынг зрабіў адчувальны ўклад у стварэнне больш дасканалай дэшыфравальнай электронна-вылічальнай машыны «Калос», якая выкарыстоўвалася ў тых жа мэтах.
Першыя камп’ютары і тэст Цьюрынга
З 1945 па 1947 гады Алан жыў у Лондане і распрацоўваў аўтаматычны разліковы рухавік (ACE) ў Нацыянальнай фізічнай лабараторыі. 19 лютага 1946 года ён прадставіў дакумент, які апісваў прынцыпы пабудовы камп’ютараў з захоўваемымі праграмамі. Аднак нягледзячы на тое, што існавала магчымасць пабудовы ACE, праект быў адкладзены на нейкі час, бо ў пасляваенны час усё яшчэ трымалася атмасфера сакрэтнасці. Гэта вельмі расчаравала Цьюрынга. У канцы 1947 года Алан вярнуўся ў Кембрыдж. Пакуль ён там быў, Pilot ACE быў пабудаваны ў яго адсутнасць. Першы запуск рухавіка адбыўся 10 мая 1950 года, ACE выкананаў сваю першую праграму.
У 1948 годзе Цьюрынг быў прызначаны лектарам на матэматычны факультэт у Манчэстэрскі ўніверсітэт. У 1949 годзе ён стаў намеснікам дырэктара вылічальнай лабараторыі ва ўніверсітэце і працаваў над праграмным забяспячэннем для аднаго з ранніх камп’ютараў з захоўваемымі праграмамі — Манчэстэр Марк 1. У гэты час ён працягваў рабіць больш абстрактныя працы. У кастрычніку 1950 года ў часопісе Mind Алан апублікаваў артыкул «Вылічальная тэхніка і інтэлект», дзе звярнуўся да праблемы штучнага інтэлекту і прапанаваў эксперымент, які стаў вядомы як тэст Цьюрынга, спрабуючы вызначыць стандарт для машыны, каб лічыць яе разумнай. Ідэя заключалася ў тым, што адзін або некалькі людзей павінны задаваць пытанні двум патаемным суразмоўцам і на падставе адказаў вызначаць, хто з іх машына, а хто чалавек. Калі не ўдавалася раскрыць машыну, якая маскіравалася пад чалавека, меркавалася, што машына разумная. У працы Цьюрынг даў меркаванне, што замест стварэння праграмы для імітацыі розума дарослага чалавека, было б лепей імітаваць больш просты дзіцячы розум, а потым правесці курс навучання гэтай машыны. У адваротнай форме тэст Цьюрынга шырока выкарыстоўваецца ў Інтэрнэце; тэст CAPTCHA прызначаны для вызначэння, з’яўляецца карыстальнік чалавекам ці камп’ютарам.
У 1948 годзе, Цьюрынг, працуючы са сваім былым калегам, Дэвідам Чэмперноўнам, пачаў пісаць шахматныя праграмы для камп’ютараў, якія яшчэ не існавалі. У 1952 годзе, не маючы достаткова магутнага камп’ютара, каб выканаць праграму, Цьюрынг гуляў у гульню, у якой ён сам мадэляваў камп’ютар, з паўгадзіны робячы кожны ход. Гульня быля задакументавана. Праграма Цьюрынга прайграла калегу Эліку Глену, але Алан сцвярджаў, што выйграў такім чынам гульню супраць жонкі Чэмперноўна.
Тэст Цьюрынга зрабіў значны ўклад у дэбаты адносна штучнага інтэлекту, якія працягваюцца і дагэтуль. У 1948 годзе ён таксама вынайшаў метад LU раскладання, які сёння выкарыстоўваецца пры рашэнні ўраўненняў матрыцы.
Структураўтварэнне і матэматычная біялогія
Цьюрынг працаваў з 1952 года да самай сваёй смерці ў 1954 годзе над матэматычнай біялогіі, у прыватнасці, вывучаў марфагенез. Ён апублікаваў толькі адну працу на гэту тэму, якая называецца «Хімічныя асновы марфагенеза» ў 1952 годзе, высоўваючы гіпотэзы наконт структураўтварэння. Яго галоўная цікавасць была арыентавана на разуменне філатаксіса, існаванне лікаў Фібаначы ў раслінных структур. Ён выкарыстоўваў рэакцыйна-дыфузійныя ўраўненні, якія адыгрываюць цэнтральную ролю ў галіне структураўтварэння. Таксама гэтая тэма была асветлена ў неапублікаваных працах, якія былі выдадзены ў 1992 годзе пад назвай Collected Works of A.M. Turing. Яго ўклад лічыцца асноўным у гэтай галіне.
Асуджэнне за непрыстойнасць
У студзені 1952 года Цьюрынг сустрэўся з Арнольдам Мюрэем ля кінатэатра ў Манчэстэры. Пасля сумеснага абеду Цьюрынг прапанаваў Мюрэю правесці разам з ім выхадныя ў сваім доме, запрашэнне было прынята, але Мюрэй так і не з'явіўся. Яны сустрэліся зноў у Манчэстэры ў наступны панядзелак, калі Мюрэй пагадзіўся зайсці да Цьюрынга. Праз некалькі тыдняў Мюрэй наведаў дом Цьюрынга зноў, і, мабыць, правёў там ноч.
Пасля Мюрэй з дапамогай саўдзельніка ўварваўся ў дом Цьюрынга, Алан паведаміў пра злачынства ў паліцыю. Падчас следства Цьюрынг прызнаў, што меў сексуальную сувязь з Мюрэем. Гомасексуальныя дзеянні былі незаконнымі на той момант у Злучаным Каралеўстве, таму Цьюрынгу было прад'яўлена абвінавачванне ў грубай непрыстойнасці на падставе артыкула 11 папраўкі крымінальнага закона 1885 года за тое ж злачынства, па якім быў асуджаны Оскар Уайльд больш чым пяцьдзясят гадоў да гэтага.
Цьюрынгу быў дадзены выбар паміж турэмным зняволеннем і ўмоўным тэрмінам са згодай прайсці гарманальнае лячэнне, накіраванае на скарачэнне лібіда. Ён выбраў другое і быў падвергнуты хімічнай кастрацыі з дапамогай ін'екцый гармону эстрагену. Прызнанне Алана прывяло да сумненняў у яго добранадзейнасці, і яму забаранілі працягваць сваю крыптаграфічную працу з Цэнтрам урадавай сувязі.
Смерць
8 чэрвеня 1954 года асабісты прыбіральшчык Цьюрынга знайшоў яго мёртвым, Алан памёр у папярэдні дзень. Анатаміраваннем было ўстаноўлена, што прычынай смерці было атручванне цыянідам. Каля яго цела быў знойдзены надкусаны яблык, і хоць яблык не быў правераны на цыянід, была выказана здагадка, што гэта быў сродак, з дапамогай якога смяротная доза была дастаўлена. Следства ўстанавіла, што ён пакончыў жыццё самагубствам. Цьюрынг быў крэміраваны 12 чэрвеня 1954 года. Яго маці сцвярджала, што прыём цыяніду быў выпадковасцю, выкліканай нядбайным захоўваннем яе сынам лабараторных хімічных рэчываў. Біёграф Эндру Ходжэз мяркуе, што Цьюрынг, магчыма, пакончыў з сабой такім чынам, каб не засмучаць сваёй маці.
Раса (надвор’е)
Раса́ — ападкі ў выглядзе найдрабнейшых часціц кропляў вады, якія выпадаюць на паверхні зямлі, раслінах і рэчах пры сутыкненні іх з паветрам пры пэўных атмасферных ўмовах.
Раса ўтвараецца пры ахаладжэнні паветра і кандэнсацыі вадзяной пары на паверхні, тэмпература якой ніжэйшая за тэмпературу кропкі расы.
Рудніца (Сенненскі раён)
Ру́дніца (, Рудница) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Кіякты (Мангістаўскі раён)
Кіякты (Қияқты) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тущыкудукскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 260 чалавек (139 мужчын і 121 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 106 чалавек (59 мужчын і 47 жанчын).
Дашкіўці (Старасыняўскі раён)
Дашкіўці (Дашкі́вці) — вёска ў Старасыняўскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
ДжыФайтэрс. Горад супергерояў
«'''ДжыФайтэрс. Горад супергерояў'''» (지파이터. 슈퍼 히어로의 도시) — анімацыйны мультфільм англійска-карэйскай вытворчасці, які распавядае пра прыгоды 13-гадовага хлопчыка Лінна і яго сяброў супергерояў. Ён быў анансаваны 27 жніўня 2014 года. Яго прэм'ера адбылася 1 студзеня 2015 года на Amazon Prime Video, а ў эфіры ён быў упершыню паказаны 2 ліпеня 2015 года.
Раманавічы (Шчучынскі раён)
Рама́навічы (, Романовичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
IC 1275
IC 1275 — галактыка тыпу EN+* у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нахаў (станцыя)
На́хаў (, Нахов)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Калінкавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Нахаўскі, за 3,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Нахаў на лініі, паміж Кастрычнікам і Лозкамі.
Кропля
Форма кроплі вызначаецца дзеяннем сіл паверхневага нацяжэння і знешніх сіл.
Кроплі ўтвараюцца:
Трансільванскія саксы
Трансільванскія саксы — этнічныя немцы, якія складалі асноўнае насельніцтва гістарычнай вобласці Бурцэнланд у Трансільваніі (сучасная Румынія). За ўсімі нямецкімі каланістамі ў Румыніі замацавалася назва «саксы», хоць большасць выехала не з Саксоніі, а з даліны Мозеля.
Мачулы-1
Мачулы-1 (Мачулы-1) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Трансільванскія саксы
Нямецкая каланізацыя Трансільваніі разгарнулася ў сярэдзіне XII стагоддзя са згоды венгерскага караля Гезы II, які разлічваў за кошт прыцягнення нямецкіх рудакопаў развіць мясцовую горную прамысловасць. Акрамя таго, нямецкія паселішчы вакол Германштата (суч. Сібіу) павінны былі паслужыць буферам у выпадку нападу на Венгерскае каралеўства качавых орд з усходу.
Мачулы-1
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мачулы-1 абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Трансільванскія саксы
Другая хваля каланізацыі пачалася ў 1211 годзе, калі каралём Андрашам II у Бурцэнланд былі запрошаны тэўтонскія рыцары, якія засталіся без справы пасля крыжовых паходаў. Для аказання адпору полаўцам яны перакрылі карпацкія перавалы крэпасцямі і замкамі, такімі, як Кранштат (суч. Брашаў). Самастойнасць рыцараў устрывожыла Андраша II, які ў 1225 годзе настаяў на іх перасяленні ў Прусію.
У 1438 годзе разам з мадзьярамі і секеямі саксы склалі саюз трох нацый, які трымаў у сваіх руках кіраванне Трансільваніяй да канца XVIII стагоддзя.
Нямецкія перасяленцы ахрысцілі Трансільванію Сяміграддзем (Siebenbürgen) па сямі пабудаваным імі ў гэтых краях замкам. Многія з крапасных пабудоў сярэдневяковых саксаў захавалі дагэтуль, а горад Шасбург (Сігішаара) як цэнтр іх культуры знаходзіцца пад аховай ЮНЕСКА ў якасці помніка Сусветнай спадчыны. У XVI стагоддзі сярод трансільванскіх немцаў распаўсюдзілася лютэранства.
Пасля пераходу кантролю над Трансільваніяй да венскіх Габсбургаў (паўстанне Ферэнца II Ракацы), сацыяльна-палітычнае становішча саксаў стала пагаршацца. Паўзучая мадзьярызацыя і акаталічванне грамадскага жыцця прымушалі нямецка-лютэранскую меншасць шукаць саюза з румынскім сялянствам.
Пасля Другой сусветнай вайны значная частка румынскіх немцаў эмігравала ў ФРГ.
Эрнэст Дэнгаф
Эрнэст Дэнгаф (Ernest Denhoff; каля 1630 — жнівень 1693) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Удзельнічаў у войнах са Швецыяй, Расійскай дзяржавай і ўкраінскімі казакамі. З 1666 оберштэр рэгімента каралеўскай гвардыі, генерал-маёр (1670). У 1671—1676 удзельнічаў у баявых дзеяннях на Украіне супраць турэцкіх войскаў і казакоў. З 1676 зноў камандзір рэгімента каралеўскай гвардыі.
У 1683 камендант Кракава, генерал-лейтэнант. У Венскай бітве 1683 камандаваў брыгадай пяхоты.
Сям’я
Прадстаўнік шляхецкага роду Дэнгафаў герба ўласнага «Дзік», сын Эрнэста Магнуса, ваяводы парнаўскага, і Кацярыны фон Дона.
Двойчы жанаты: спачатку з Соф’яй Ганнай Алясніцкай, а потым з Канстанцыяй Слушкай, дачкой Багуслава Юрыя Слушкі і удавой Уладзіслава Дэнгафа. Ад першага шлюбу меў дачку Яну, якая выйшла за Станіслава Эрнэста Дэнгафа, сына другой жонкі Эрнэста.
Калязінскі раён
Каля́зінскі раён (Калязинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Калязін.
Геаграфія
Калязінскі раён мяжуе з Кашынскім і Кімрскім раёнамі, а таксама з Яраслаўскай і Маскоўскай абласцямі. Плошча раёна складае 1671,05 км².
Гісторыя
Калязінскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Дашкіўці (Віньківецкі раён)
Дашкіўці (Дашкі́вці) — вёска ў Віньківецкім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Кастын’яна
Кастын'яна (Castignano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Egidio Abate.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пацёсы
Пацёсы (, Потёсы) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Неглюбскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Пацёскага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе.
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Прамаў
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Прамаў (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў бегу на 10 000 м. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў бегу на 10 000 метраў з вынікам 29.39,09.
Калянькі
Калянькі́ (, Коленьки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Свабоднае (Сенненскі раён)
Свабо́днае (, Свободное) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Сенненскага гарсавета.
Нічыпаровіч
Нічыпаровіч — прозвішча.
Дзякіўці (Літынскі раён)
Дзякіўці (Дя́ківці) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 1276
IC 1276 — галактыка тыпу XII у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Русакі (Шчучынскі раён)
Русакі́ (, Русаки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Багуслаў Эрнэст Дэнгаф
Багуслаў Эрнэст Дэнгаф (Bogusław Ernest Denhoff, ? — 1734) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Рэчы Паспалітай.
У 1699—1706 камандаваў рэгіментам кароннай пешай гвардыі, генерал-лейтэнант (1705).
Падкаморы ВКЛ з 1702, адначасова генерал літоўскай артылерыі ў 1710—1725.
Быў камандзірам рэгімента пяхоты ВКЛ, у 1711 таксама камандзір рэгімента друганаў.
Сям’я
Прадстаўнік шляхецкага роду Дэнгафаў герба ўласнага «Дзік», сын Герарда, падстолія літоўскага, і Ганны Беаты фон Гальдштэйн.
Быў жанаты з Марыянай Бялінскай (шлюб у 1703), вядомай як каханка караля Аўгуста Моцнага. Развёўся ў 1719, дзяцей не пакінуў.
Шайыр
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1512 чалавек (786 мужчын і 726 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1425 чалавек (741 мужчына і 684 жанчыны).
Гардзіенка
Гардзіенка — беларускае і ўкраінскае прозвішча.
Углоўка (Наўгародская вобласць)
Углоўка (Угло́вка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Акулаўскім муніцыпальным раёне Наўгародскай вобласці Расіі. Размешчана на Валдайскім узвышшы, за 4 км на ўсход ад з’езду «Углоўка» з М11, за 23 км на паўднёвы ўсход ад горада Акулаўка, за 160 км на ўсход ад горада Вялікі Ноўгарад. Чыгуначная станцыя.
Конь з Навагрудка
Конь з Навагрудка — шахматная фігурка каня XII ст. знойдзеная ў Навагрудку.
Апісанне
На фігурцы збоку разьбяром пастаўлены (працарапаны) знак у выглядзе трызубца. Напэўна, гэта знак-метка ўладальніка дадзенай рэчы, як лічыць аўтар раскопак Ф. Д. Гурэвіч. Славянскі знак трызубца гаворыць на карысць мясцовага паходжання дадзенай шахматнай фігуры.
Грос-Герау (раён)
Грос-Герау (ням. Kreis Groß-Gerau) — раён у Германіі. Цэнтр раёна - горад Грос-Герау. Раён уваходзіць у зямлю Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Займае плошчу 453 кв. км. Насельніцтва 254,7 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 562 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 06 4 33.
Раён падзяляецца на 14 абшчын.
Помнік Якубу Коласу (Мікалаеўшчына)
Помнік Якубу Коласу — помнік народнаму паэту Беларусі Якубу Коласу ў вёсцы Мікалаеўшчына Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, пастаўлены ў гонар яго 90-годдзя.
Гісторыя
Ушанаванне памяці Народнага паэта Беларусі, карані якога паходзяць з Мікалаеўшчыны, пачалося адразу пасля смерці літаратара ў 1956 годзе, што было зацверджана пастановай Савета Міністраў БССР. На той час ужо быў падрыхтаваны праект помніка аўтарства Міхаіла Бакланава ў выглядзе бюста, пастаўленага на абліцаваны пастамент з надпісам «Якуб Колас (1882—1956)».
Рэалізацыя праекта ажыццяўлялася на працягу 16 гадоў, у выніку чаго канчатковы варыянт атрымаўся адрозным ад першапачатковага (спрошчаны пастамент, зменены формы бюста). Адкрыццё помніка адбылося ў межах святкавання 90-годдзя з дня нараджэння паэта.
Помнік з’яўляецца традыцыйным месцам адзначэння юбілеяў Якуба Коласа. Падчас святкавання 130-годдзя з дня нараджэння пісьменніка да мемарыяла ўсклаў кветкі тагачасны міністр культуры Павел Латушка.
На сённяшні дзень гэта адзінае ўвасабленне памяці паэта ў скульптуры на яго малой радзіме. Неаднаразова выказваліся прапановы аб усталяванні падобнага манумента ў Стоўбцах. Працы па яго ўзвядзенні ўжо пачаліся.
Апісанне
Помнік размешчаны на невялікай пляцоўцы каля будынка адміністрацыі Мікалаеўшчынскага сельсавета, ад яго да вуліцы Школьнай пракладзена асфальтаваная сцежка, уладкаваны невялікі сквер. Прасторавая кампазіцыя помніка вельмі кампактная.
Скульптары — народны мастак БССР Аляксей Глебаў і Ігар Краўчанка, архітэктар — Леў Міцкевіч. Помнік складаецца з прамавугольнага пастамента, на які пастаўлены бюст паэта. Аснова выканана з бетона, абліцаванага лабрадарытам, бюст — бронзавы. Вышыня бюста — 1,1 метра, агульная вышыня разам з пастаментам — 3,6 метраў. У рысах твару Коласа падкрэсленыя такія рысы яго характару, як дабрыня, дасціпнасць і сардэчнасць.
На прымацаванай да манумента дошцы маецца цытата з верша паэта «Песняй вітаю я вас», напісанага ў 1936 годзе.
Андрэапальскі раён
Андрэа́пальскі раён (Андреапольский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Андрэапаль.
Геаграфія
Андрэапальскі раён мяжуе з Пенаўскім, Селіжараўскім, Нялідаўскім, Заходнядзвінскім і Таропецкім раёнамі, а таксама з Наўгародскай вобласцю на поўначы. Плошча раёна складае 3051 км².
Гісторыя
Андрэапальскі раён быў утвораны ў 1927 годзе ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Ленінградскай вобласці. З 1929 па 1935 гады раён уваходзіў у склад Заходняй вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць. У 2017 годзе раён быў пераўтвораны ў муніцыпальную акругу.
Сяргей Віктаравіч Чэрнік
Сяргей Чэрнік (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік салігорскага «Шахцёра». Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2013—2021).
Клубная кар’ера
З 2005 года гуляў за гродзенскі «Нёман», упершыню згуляў у Вышэйшай лізе ў сезоне 2010.
У 2011 годзе стаў асноўным брамнікам «Нёмана». Хутка стаў адным з найлепшых брамнікаў нацыянальнага чэмпіянату, некалькі разоў прызнаваўся найлепшым іграком каманды ў сезоне.
У лютым 2013 быў на праглядзе ў клубе расійскай Прэм’ер-лігі «Растоў», але ў выніку вярнуўся ў Гродна. Па выніках сезона 2013 быў прызнаны найлепшым брамнікам чэмпіянату Беларусі.
1 студзеня 2014 года стаў іграком барысаўскага БАТЭ. Пачатак сезона 2014 прапусціў з-за траўмы, але потым замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка барысаўчан і захаваў месца ў аснове да канца сезона, нягледзячы на шэраг няўдалых матчаў. Выдатна пачаў сезон 2015, калі не прапускаў на працягу першых 10 матчаў чэмпіянату. З улікам папярэдняга сезона, «сухая» серыя Чэрніка склала агулам 1072 хвіліны, што стала новым рэкордам чэмпіянату Беларусі.
28 чэрвеня 2016 года падпісаў трохгадовы кантракт з французскім клубам Лігі 1 «Нансі». У складзе «Нансі» не здолеў стаць першым нумарам, звычайна чаргаваўся ў браме з Гі Н’Ды Асембэ, часам прыцягваўся да матчаў другой каманды. Па выніках сезона 2016/17 «Нансі» страціў месца ў Лізе, аднак Чэрнік працягнуў абараняць колеры клуба ў Лізе 2. У маі 2019 года стала вядома, што беларускі брамнік па заканчэнні кантракта пакідае «Нансі».
У чэрвені 2019 года трэніраваўся з «Іслаччу», а ў ліпені зноў стаў іграком БАТЭ. У складзе барысаўчан чаргаваўся на полі з Антонам Чычканам.
У студзені 2020 года перайшоў у паўладарскі «Іртыш». Згуляў за каманду ў двух матчах, а ў маі 2020 года «Іртыш» абвясціў аб закрыцці клуба, у выніку брамнік застаўся без каманды. У верасні 2020 года далучыўся да «Гарадзеі».
У снежні 2020 года падпісаў двухгадовы кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У сезоне 2021 быў другім брамнікам пасля Аляксандра Гутара і нярэдка падмяняў яго на полі, а ў 2022 годзе стаў часцей з’яўляцца ў складзе, чаргуючыся з Максімам Плотнікавым. У снежні 2022 года падоўжыў кантракт з «Шахцёрам» да канца 2024 года.
Міжнародная кар’ера
У маі 2011 года галоўны трэнер зборнай Беларусі Бернд Штангэ выклікаў Чэрніка ў нацыянальную зборную, але тады ён так і не з’явіўся на полі. Пазней працягваў выклікацца ў зборную, звычайна ў якасці трэцяга брамніка. Дэбютаваў у галоўнай камандзе 15 лістапада 2013 года ў таварыскім матчы супраць Албаніі.
Нануманга
Востраў Нануманга (на мове тувалу Nanumanga) — востраў у складзе астравоў Тувалу на поўдні Ціхага акіяна. Належыць да дзяржавы Тувалу. Агульная плошча — 3 км². Насельніцтва — 491 чал. (2017 г.).
Гісторыя
Еўрапейскімі першаадкрывальнікамі вострава Нануманга відавочна былі іспанцы (кан. XVIII ст.). Але афіцыйна адкрыццё было зафіксавана французскай урадавай экспедыцыяй толькі 9 мая 1824 г. Мясцовыя тубыльцы лічылі сябе нашчадкамі танганцаў, якія засялілі востраў у сяр. II тыс. н. э.
У 1986 г. два навазеландскія вадалазы даследавалі падводную пячору на глыбіні каля 40 м і знайшлі там сляды вогнішча — прыкмету таго, што пячора некалі была населена. Пазней высновы вадалазаў былі пацверджаны прафесійнымі археолагамі. Цікава, што на думку спецыялістаў пячора была затоплена акіянам пасля заканчэння ледавіковага перыяду не пазней за 6 — 4 тыс. да н. э. Аднак па ранейшаму меркаванню вучоных першыя людзі з’явіліся ў Палінезіі паміж 1400 і 900 гг. да н. э. Такім чынам, размова можа ісці пра невядомых старажытных насельнікаў.
Прырода
Клімат трапічны пасатны. Нануманга знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Негарэлае (станцыя)
Негарэ́лае (, Негорелое)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Негарэлае; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж прыпыначным пунктам Клыпаўшчына і прыпыначным пунктам Энергетык.
Сумеснае карыстанне
Сумеснае карыстанне (sharing — сумеснае выкарыстанне, размеркаванне, раздзяленне; у прафесійных колах, а таксама гутарковай мове сустракаецца як шарынг, шэрынг) — сумеснае выкарыстанне рэсурсаў або ежы.
У вузкім сэнсе раздзяленне азначае сумеснае або паслядоўнае выкарыстанне вычарпальных рэчаў, такіх як пашы або агульная жылая плошча. Гэта таксама працэс дзялення і размеркавання. У дадатак да відавочных чалавечых актыўнасцяў, мы можам таксама знайсці шмат прыкладаў размеркавання ў прыродзе. Напрыклад, калі арганізм бярэ спажыўныя рэчы або кісларод, яго ўнутраныя органы працуюць так, каб дзяліць і размяркоўваць узятую энергію, і пастаўляць у часткі цела, якім яна патрэбна. Кветкі дзеляць і размяркоўваюць сваё насенне.
У шырокім сэнсе, шарынг можа ўключаць свабодную раздачу праў для карыстання рэчамі (таварамі), якія могуць разглядацца як несупернічаючы (не канкуруючы) тавар, напрыклад, інфармацыя.
Больш вузка «шарынг» можа, значыць, даванне нечага ў якасці падарунка, напрыклад, «шарыць» камусьці ежу насамрэч азначае даць нешта як падарунак. Шарынг — гэта базавы кампанент чалавечага ўзаемадзеяння, адказны за ўзмацненне сацыяльных сувязей і гарантаванні дабрабыту індывіда.
На рынку
Шэрынг падзяляе сувязь паміж выкарыстаннем і валоданнем прадукта. Прадукт часта прадаецца, таму што прадавец намераны выкарыстоўваць прадукт або прадаваць тавар таму, хто будзе яго выкарыстоўваць, такім чынам шэрынг тавару можа зменшыць попыт на гэты тавар праз памяншэнне колькасці людзей, гатовых набываць гэты тавар для выкарыстання. Хаця шэрынг спрабуецца падаць як эканамічную і экалагічную дапамогу для грамадскасці (шэрынг машыны (carpooling), сумеснае выкарыстанне памяшкання і інш.), некаторыя бізнэсы разумеюць яго як пагрозу, таму што такі шэрынг уздзейнічае на іх прыбытак.
Канцэпцыя капірайту (эканамічнага боку аўтарскага права) робіць некаторы шэрынг нелегальным для нематэрыяльных тавараў. Гэты падыход прадстаўляе эканамічныя стымулы для стварэння інфармацыянага і забаўляльнага кантэнта праз прымяненне манапольнага кошту на пэўны перыяд часу. З іншага боку, забарона шэрынгу мае свой эканамічны кошт для спажыўца і стваральніка зыходных твораў. Абмежаванні і выключэнні капірайта і патэнтаў уключаюць маштаб, працягласць і такую дактрыну як сумленнае выкарыстанне для балансавання канкурыруючых інтарэсаў.
Шэрынг мае значную ролю ў эканоміцы падарункаў, таксама ў рынкавай эканоміцы, у шэрынгу аўтамабіляў, кватэр, якія з'яўляюцца звычайнымі і нефармальнымі прыкладамі сумеснага пражывання дамашніх работнікаў.
У камп'ютартнай і інтэрнэт культуры
Файлавы шарынг — гэта практыка распаўсюджання і прадастаўлення доступу да лічбава захоўваемай інфармацыі, такой як камп'ютарныя праграмы, мультымедыя (аўдыё, відэа), дакументы, электронныя кнігі. Ён можа адбывыцца рознымі шляхамі. Мадэлі захоўвання, перадачы і распаўсюджання з'яўляюцца звычайнымі метадамі супольнага выкарыстання файлаў і ўключаюць ручны шарынг з выкарыстаннем пераносных медыя, цэнтралізаваныя камп'ютары з інсталяванымі файлавымі сэрверамі ў камп'ютарных сетках, лінкаваныя вэб-дакументы, або выкарыстанне пірынгавых сетак (глядзі пірынгавы шарынг).
Шарынг — гэта ключавая характарыстыка ў развіцці свабоднага праграмнага забеспячэння і праграм з адкрытым кодам з эканамічнымі мэтамі. Культура шарынгу прывяла да перагляду ліцэнзавання, патэнтавання і капірайта (эканамічнага аўтарскага права), стварыўшы супярэчнасці ў гэтай галіне, а таксама новыя спосабы такія як Творчыя Суполкі (Creative Commons) і GPL.
Больш агульна, шарынг — гэта таксама слова для апісання паводзін людзей-удзельнікаў на платформах і сервісах вядомых як Вэб 2.0.
У камп'ютарнай навуцы
У камп'ютарнай навуцы, праблема кіравання расшаранымі (агульнымі) рэсурсамі існуе пастаянна. Напрыклад, раздзяленне часу — гэта спосаб інтэрактыўнага вылічэння, у якім адзін камп'ютар адначасова прадастаўляе агульную мэту для вылічэння мноству карыстальнікаў свой працэсарны час. Размеркаванне рэсурсаў паміж працэсамі і патокамі — гэта найбольш складаны рэсурс адначасовага праграмавання. Слова «шарынг» таксама выкарыстоўваецца ў супольнасцях праграмістаў для пазначэння менавіта размеркавання памяці паміж рознымі элементамі дадзеных для захавання месца, таксама вядомы як пераварот хэша (hash consing).
Томаш Пайздэрскі
То́маш Пайздэ́рскі (Tomasz Pajzderski, Томаш Пайздерский), 1864, мястэчка Ежаў (каля Познані), Германская імперыя, — 20 лістапада 1908, Варшава, Расійская імперыя, — польскі архітэктар.
Сям'я
Нарадзіўся ў сям'і арандатара зямлі Пятра Пайздэрскага і яго жонкі Юзэфы Пляцінскай. Меў трох братоў — архітэктара Сільвестра Пайздэрскага (1876—1953), гісторыка мастацтва, медыявіста Нікадэма Пайздэрскага (1882—1940) і рудакопа, падарожніка Паўла Пайздэрскага (1872—1938).
Томаш Пайздэрскі быў двойчы жанаты. Першым шлюбам пабраўся ў 1889 з Тэрэзай Закрэўскай, ад якой меў трох дзяцей — сына Томаша і дачок Люту і Ванду. Пасля разводу з першай жонкай пашлюбіў у 1906 Гелену-Яніну Багуцкую, ад якой дзяцей не меў.
Выхаванне і адукацыя
Выхоўваўся ў сямейным арэндным маёнтку Лег. Скончыў у 1886 гімназію ў Срэме, а пасля вырашыў стаць архітэктарам і да 1890 вывучаў архітэктуру ў політэхнічным інстытуце ў Шарлотэнбургу (зараз берлінскі раён Шарлотэнбург-Вільмерсдорф) пад кіраўніцтвам К. Шэфера. Скончыўшы інстытут, для прадаўжэння адукацыі паехаў у Парыж, дзе, верагодна, вучыўся ў Школе прыгожых мастацтваў. У тыя ж гады навучання зрабіў некалькі падарожжаў па краінах Еўропы.
Архітэктурная творчасць
Пасля гэтага зноў пачаў прыватную практыку. Браў удзел у выкананні фасада Музея Фрыдрыха Вільгельма III (Берлін), пабудаваў шмат каменных дамоў, у тым ліку на Фрыдрыхштрасэ ў Берліне, прыватных палацаў у прадмесцях Берліна. У 1899 зрабіў праект касцёла ў Капусцянах.
Адной з характэрных з'яў у будаўніцтве ў Германскай імперыі самага канца XIX ст. была ўзрослая папулярнасць выкарыстання форм неараманскага стыля, які браў прыклад з масіўных форм сярэдневечных пабудоў раманскага стыля ў надрэйнскіх гарадах (Шпір, Вормс, Кёльн і інш.). Яскравым узорам новага стылю стаў пабудаваны храм Кайзер-Вільгельм-Гэдэхтніскірхе (Берлін), якую спраектаваў нямецкі архітэктар Франц Швехтэн. Уплыў гэтай новай тэндэнцыі захапіў і нямецкую Вялікапольшчу. Выдатнай рэалізацыяй неараманскага стылю ў архітэктуры стаў праект ў польскім мястэчку Ютросін пад Познанню (у Германскай імперыі), які замовіў і фундаваў князь Уладзіслаў Чартарыйскі. У гэтым праекце князь задумаў згрупаваць «цэлы мастацкі Парнас Польшчы». Архітэктарам быў выбраны Томаш Пайздэрскі, вітражы павінен быў стварыць вядомы ўжо тады Станіслаў Выспянскі, паліхромію — Леан Вычулкоўскі, дэкараваць святыню — такія выдатныя мастакі як Тэадор Аксянтовіч, Юліян Фалат, Канстанцін Лешчка і Ян Станіслаўскі. Аднак задумкам не пашчасціла ажыццявіцца ў поўнай меры. У ютросінскім касцёле, будаўніцтва якога праходзіла ў 1900—1900, вітражы (з гербам «Пагоня», родавым гербам князёў Чартарыйскіх) былі выкананы іншым вядомым мастаком — кракаўскім сецэсіяністам Юзафам Мехоферам, а паліхромію рабіў кракаўскі мастак Антоній Працайловіч. Непасрэдным узорам для ютросінскага касцёла сталі раманскія саборы у нямецкім Бамбергу, храм Святых Апосталаў і храм Святога Куніберта ў Кёльне. Архітэктанічнае рашэнне прэзбітэрыя касцёла мае аналогію з прэзбітэрыем кафедральнага сабору ў Шпіры. Сцены былі выкананы з чырвонай цэглы і ўражваюць сваімі акуратнымі, моцна загеаметрызаванымі формамі. Узмацняе ўражанне высокая ладная вежа, пастаўленая збоку фасада, і дзве меншыя вежы, размешчаныя (у адрозненне ад класічных раманскіх сабораў) паабапал прэзбітэрыя. Сцены ўзбагачаны ламбардскімі фрызамі, выразнымі аконнымі праёмамі, пластычнымі разетамі вокнаў. Унутранае дэкараванне касцёла было выканана са спазненнем (у 1906—1910) і архітэктар Томаш Пайздэрскі не дачакаўся завяршэння выканання ўсёй задумкі ў поўнай меры. Архітэктурны праект ютросінскага касцёла атрымаў шмат пахвальных водгукаў польскага грамадства, асабліва ў Варшаве, што стала прычынай пазнейшага пераезду Пайздэрскага ў гэты горад.
Томаш Пайздэрскі спраектаваў неарэнесансны будынак Банка саюза заработных суполак у Познані пры Вільгельмаўскай алеі (цяпер алея Марцінкоўскага) каля Вільгельмаўскай плошчы (цяпер плошча Вольнасці), які быў пабудаваны ў 1897, але да сённяшняга часу не захаваўся. Будынак банку быў вытрыманы ў стылі нямецкага Рэнесанса. Пайздэрскі таксама спраектаваў гатэль «Bast» з тэатральнай залай у Інаўроцлаве, зрабіў інтэр'ер класіцыстычнага палаца ў Любастроні, праекты касцёлаў у Чэлядзі і Остраве, розныя дамы ў Познані, прымаў удзел у будаўніцтве неабарочнага гатэля «Bazar» у Познані, архітэктарам якога быў Рогер Слаўскі (1871—1863).