cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вацлаў Ластоўскі (батанік)
Біяграфія
Па рэкамендацыі Эдуарда і Рамана Рымшаў у верасні 1910 г. Вацлаў Ластоўскі абследаваў поле паблізу мястэчка Беняконі і ў выніку выбраў тэрыторыю, ахвяраваную графам Путкамерам (15 га палеткаў). 15 кастрычніка 1910 г. на сходзе Таварыства сельскагаспадарчых даследаванняў было прынятае канчатковае рашэнне аб стварэнні станцыі. Путкамер перадаў на двухгадовае карыстанне станцыі 10-гектарную сядзібу былой сельскагаспадарчай суполкі з грамадскімі будынкамі, што дало магчымасць размясціць рабочых і інвентар, закласці першыя доследы. Механічны аналіз глебаў выканаў прафесар Славамір Міклашэўскі. Вясной 1911 г. па ініцыятыве і паводле планаў інжынера А. Панікоўскага (пазней прэм'ер Польшчы) доследнае поле было дрэнажавана. У маі на галоўным полі закладзены першыя доследы з рознымі сартамі бульбы. Летам усталяваны метэаралагічныя прыборы (дажджамер функцыянаваў са студзеня 1911 г.). Восенню былі закладзены доследы з жытам, набыты патрэбныя прылады працы.
Станцыя была пабудавана за 1 год дзякуючы намаганням сяброў Віленскага таварыства сельскагаспадарчых даследаванняў. Будаўніцтва галоўнага будынка пачалося ў 1912 г. i было закончана ў 1914 г. у час 1-й сусветнай вайны.
Доследнае поле арганізавана паводле плану В. Ластоўскага, план быў ухвалены Сельскагаспадарчым дэпартаментам Pacii. Методыка і тэхніка доследаў, прынятая ў Беняконях, адрознівалася ў пэўных падрабязнасцях, прынятых у іншых станцыях. Для асобных доследаў існавалі малыя дзялянкі. Праводзіліся доследы па ўздзеянні ўгнаенняў на розныя сарты раслін, а таксама даследаваліся севазвароты. Станцыя займалася акліматызацыяй раслін. У 1911 г. В. Ластоўскі пачаў селекцыю жыта, якое потым было названа Беняконскім, а пазней — ячменю і аўсу.
Хімічная лабараторыя была яшчэ ў стадыі камплектавання, аднак ужо ў 1914 г. умовы дазвалялі выконваць хімічны аналіз на ўласныя патрэбы станцыі. З дапамогай апарата Шэна праводзіўся аналіз механічнага складу тыпаў глебаў Віленшчыны. Праводзіліся доследы па распазнаванні хвароб раслін і шкодных насякомых. У Беняконях упершыню на Віленшчыне пачалі пратручваць пасяўное жыта супраць шкоднікаў.
Метэаралагічная станцыя, акрамя абавязковых прылад, мела для вымярэння сонечнай радыяцыі, у 14 пунктах Віленшчыны арганізавана вымярэнне колькасці ападкаў з дапамогай  Гельмана. Штомесячныя справаздачы высылаліся ў і Цэнтральнае метэаралагічнае бюро ў Варшаве. Выконваліся таксама назіранні. Персанал Беняконскай доследнай станцыі складаўся з дырэктарата В. Ластоўскага, старшага асістэнта Стэфана Змігродскага, трох практыкантаў, двух тэхнічных даглядчыкаў і пяці сезонных супрацоўнікаў для доследаў па зборы ўраджаю.
У 1915 г. Ластоўскі стаў бежанцам і пасяліўся ў Менску. Лідскі абшарнік Андрэй Раствароўскі ў сваіх успамінах пісаў, што Ластоўскі ў Менску, у «1917-18 гг. лічыў сябе беларусам». У якой ступені навуковец далучыўся да беларускага руху покуль не вядома, але гэты факт дазваляе лічыць яго ў тым ліку і беларускім навукоўцам.
На пачатку 1920-х гг. Віленская сельскагаспадарчая доследная станцыя ў Беняконях аднавіла сваю працу. Падчас вайны станцыя страціла жывы інвентар, пабудовы і абсталяванне, а таксама частку селекцыйнага матэрыялу. Часткова захавалася толькі бібліятэка.
25 верасня 1929 г. прэзідэнт Польшчы Масціцкі ў Беняконях наведаў даследчую агранамічную станцыю і ўдзельнічаў у паседжанні ваяводскай сельскагаспадарчай камісіі.
Ластоўскі кіраваў станцыяй на працягу 35 гадоў. Сярод іншых прац, вывеў адаптаванае да прыродных умоў Віленшчыны беняконскае жыта, тыбецкі авёс, авёс Лонгінус, бульбу Альмарыя і раннія сарты лубіну. У 1924 г. ён быў абраны сябрам Фізіяграфічнай камісіі Польскай акадэміі навук. У 1929 г. быў прызначаны на кафедру глебы і раслін універсітэта Стэфана Баторыя. Ён быў першым дэканам факультэта сельскай гаспадаркі ўніверсітэта (1939 г.). Падчас другой нямецкай акупацыі, арганізаваў падпольныя курсы па аграноміі. У 1945 г. ён пакінуў Беняконі і пераехаў у Познань, працаваў на кафедры глебазнаўства факультэта сельскай і лясной гаспадаркі ўніверсітэта горада Познань. Напісаў каля 60 навуковых прац і некалькі сотняў артыкулаў у прафесійныя часопісы.
NGC 2545
NGC 2545 (іншыя абазначэнні — UGC 4287, MCG 4-20-7, ZWG 119.16, IRAS08113+2130, PGC 23086) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Легат (Старажытны Рым)
Лега́т (ад legatus, legare, «прадпісваць, прызначаць, дэлегаваць») — пасланец рымскага сената. Пазней — імператарскі намеснік у рымскай правінцыі. Таксама легат — вышэйшая пасада ў рымскім легіёне (камандзір легіёна або старэйшы марскі афіцэр, які камандуе злучэннем флота).
Вішнева
Назву Ві́шнева маюць:
Герб Сярэдняй Літвы
Герб Сярэдняй Літвы — ўяўляе сабой чырвоны шчыт падзелены напалам. З правага боку Белы Арол, а злева Пагоня. Гэты герб быў уведзены Дэкрэтам Вярхоўнакамандуючага войскам 12 кастрычніка 1920. Надрукаваны ў «Litwa Środkowa. Dziennik Urzędowy Tymczasowej Komisji Rządzącej.» № 1 ад 17 лістапада 1920 г.
Гэты герб быў падобны на герб Каралеўства Польскага замацаваны ў лютым 1831 года Соймам пад час лістападаўскага паўстання.
На марцы Сярэдняй Літвы 1921 года (№ каталага Michla 38), прадстаўлены іншы герб. Шчыт падзелены на 4 часткі у палях 1 і 4 Арол. На палях 2 і 3 Пагоня. А на цэнтральным шчыце размяшчаецца фігура св. Крыштафа — герб Вільні.
Таццяна Віктараўна Шапуцька
Тацця́на Ві́ктараўна Шапу́цька (нар. ; Мінск, БССР, СССР) — беларуская партыйная дзяячка, прэс-сакратар «Маладога Фронту» ў перыяд 2007—2010 гг. З 2011 г. працуе ў незалежнай прэсе, уласны карэспандэнт газеты «Новы час»; аўтарка часопіса «Ідэя».
Біяграфія
Нарадзілася 25 верасня 1990 года ў Мінску. Скончыла гімназію №1 імя Францыска Скарыны з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы. У 2008 годзе паступіла на юрыдычны факультэт БДУ, спецыяльнасць — «паліталогія». У 2009 г. па палітычных матывах была адлічана з БДУ і прынятая ў лік студэнтаў Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Літва). У 2014 г. атрымала ступень бакалаўра палітычных навук, у дадзены момант з’яўляецца магістрантам ЕГУ па праграме «Публічная палітыка».
Грамадска-палітычная дзейнасць
З сакавіка 2007 года з’яўляецца членам «Маладога Фронту». Са жніўня 2007 года — прэс-сакратар «Маладога Фронту».
Удзельнічала ў многіх акцыях і кампаніях «Маладога Фронту», неаднаразова затрымлівалася. 7 лістапада 2008 года за ўдзел у антыкамуністычным пікеце ля КДБ была арыштавана на 3 сутак. 3 жніўня 2011 г. была асуджана на 10 сутак арышту за асвятленне пікета ў падтрымку зняволенага лідара «Маладога Фронту» Змітра Дашкевіча ў Горках (Магілёўская вобласць).
Двойчы станавілася лаўрэатам прэміі Беларускай асацыяцыі журналістаў «Вольнае слова».
Асабістае жыццё
13 жніўня 2010 года ў Фарным касцёле Божага Цела ў Нясвіжы (Мінская вобласць) абвянчалася з Глебам Лабадзенкам. Сведкамі выступілі журналіст «Звязды» Яўген Валошын і намесніца старшыні «Маладога Фронту» Наста Палажанка. Спецыяльнымі гасцямі былі княгіня Эльжбета Радзівіл, спевакі Лявон Вольскі і Кася Камоцкая. У шлюбе мае двух сыноў.
Більдзюкевіч
Більдзюкевіч — прозвішча.
Эндзі Хікс
Эндзі Хікс (Andy Hicks; нар., , графства Дэваншыр, Англія) — англійскі гулец у снукер, які зараз выступае ў якасці аматара. Выступаў як прафесіянал у 1991—2013 гадах. Паўфіналіст чэмпіянату свету і чэмпіянату Вялікабрытаніі 1995 года, а таксама яшчэ трох рэйтынгавых турніраў. Былы 17-ы нумар сусветнага рэйтынгу (1995/1996). У 2012 годзе выканаў сваю адзіную максімальную серыю.
Сверыр Інгасан
Сверыр Інгі Інгасан (Sverrir Ingi Ingason; нар., Коўпавагур) — ісландскі футбаліст, абаронца дацкага клуба «Міт’юлан» і нацыянальнай зборнай Ісландыі.
IC 5159
IC 5159 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Балі (востраў)
Балі (Bali) — востраў у Малайскім архіпелагу, у групе Малых Зондскіх астравоў, у складзе Інданезіі. Разам з суседнім востравам Пеніда фарміруе інданезійскую правінцыю Балі. Адміністрацыйны цэнтр — Дэнпасар.
Агульная плошча — км². Насельніцтва (2010) — чалавек, пераважна балійцы.
Катастрофа Іл-20 у Сірыі
Звесткі аб паветраным судне
Самалёт радыёэлектроннай разведкі Іл-20М, завадскі нумар 173011504, серыйны нумар 115-04, рэгістрацыйны нумар RF-93610. Пабудаваны ў 1973 годзе ў Маскве на ММЗ «Сцяг Працы». Базаваўся да камандзіроўкі ў Сірыю ў Маскоўскай вобласці, раней — у Калінінградскай вобласці. Да рамонту на АРЗ горада Пушкін меў бартавы нумар 21.
Перадумова
17 верасня 2018 года Ізраіль прыняў рашэнне нанесці ракетны ўдар па мэтах у Латакіі. Удару чатырох F-16 ізраільскіх ВПС падвергліся ваенныя аб’екты, на якіх, па заяве ізраільскага боку, ішла падрыхтоўка да перадачы сістэм вытворчасці зброі ад Ірана ліванскай шыіцкай групоўцы «Хезбала» (Ізраіль лічыць іранскую прысутнасць у Сірыі пагрозай дзяржаўнай бяспекі). Па словах расійскага міністра абароны, ізраільскія вайскоўцы паведамілі прадстаўнікам расійскага ваеннага камандавання ў Сірыі менш чым за хвіліну да ўдару. Згодна з ізраільскімі данымі — за 12 хвілін.
Развіццё падзей
17 верасня Мінабароны Расіі паведаміла, што база Хмеймім страціла сувязь з самалётам Іл-20, на борце якога знаходзіліся 15 вайскоўцаў. Сувязь знікла ў 23:00 па Маскоўскаму часу, калі борт знаходзіўся над акваторыяй Міжземнага мора ў 35 кіламетрах ад узбярэжжа Сірыі.
18 верасня стала вядома, што самалёт быў збіты савецкім комплексам С-200 сірыйскай арміі пасля атакі ізраільскіх знішчальнікаў F-16 на правінцыю Латакія. Міністэрства абароны Расіі заявіла, што гэта быў «варожы жэст».
23 верасня мінабароны паведаміла, што пасля паразы ракетай экіпаж спрабаваў выратавацца і пайшоў на экстранную пасадку. Камандзір паветранага судна далажыў аб пажары на борце і пачатку экстранага зніжэння.
25 верасня міністэрства прадставіла да ўзнагароджання ордэнамі Мужнасці 15 загінулых членаў экіпажа.
Загінулыя вайскоўцы пахаваны з воінскімі ўшанаваннямі 19 кастрычніка на Федэральных ваенных мемарыяльнах могілках і ў Кубінцы.
Пошукава-выратавальная аперацыя
Пошукава-выратавальная аперацыя на месцы падзення самалёта была пачата неадкладна. Месца падзення самалёта выяўлена ў 27 км на захад ад населенага пункта Баніяс (правінцыя Тартус). Знойдзены і падняты фрагменты целаў экіпажа, іх асабістыя рэчы, а таксама абломкі самалёта. У пошуках задзейнічалі восем караблёў, катэраў і судоў забеспячэння са складу пастаяннага аператыўнага злучэння ВМФ Расіі ў Міжземным моры. Са складу Чарнаморскага флоту накіравана судна праекта 11982 «Селігер», спецыяльна абсталяванае для правядзення глыбакаводных даследаванняў.
Міністэрства абароны Расіі
Згодна з Мінабаронай Расіі, самалёт Іл-20 быў збіты сіламі СПА Сірыі з-за правакацыі ізраільскіх вайскоўцаў. У ваенным ведамстве паведамілі, што чатыры ізраільскіх F-16 наносілі ракетныя ўдары ў «непасрэднай блізкасці» ад самалёта ПКС РФ, чым «падставілі» Іл-20 пад удар сірыйскага комплексу С-200. Як падкрэслілі ў міністэрстве, дзеянні Тэль-Авіва расцэньваюцца як варожыя, і Масква пакідае за сабой права «на адэкватныя дзеянні ў адказ».
На брыфінгу 23 верасня прадастаўлена храналогіі падзей, якія прывялі да крушэння ў Сірыі самалёта Іл-20. Абароннае ведамства пацвердзіла, што віна за збіты самалёт ляжыць на ізраільскіх ВПС. «Прадстаўленыя аб’ектыўныя звесткі сведчаць, што дзеянні ізраільскіх лётчыкаў-знішчальнікаў, якія прывялі да гібелі 15 расійскіх вайскоўцаў, кажуць або аб іх непрафесіяналізме, або, як мінімум, аб злачыннай халатнасці» — заявіў афіцыйны прадстаўнік Мінабароны Расіі генерал-маёр Ігар Канашэнкаў.
24 верасня праведзены яшчэ адзін брыфінг, дзе прадастаўлены фатаграфіі з сістэмы агляду паветранай абстаноўкі расійскага комплексу С-400, які быў у Сірыі. Паводле гэтых звестак, ізраільскі F-16 знаходзіўся ў непасрэднай блізкасці ад расійскага Іл-20, што магло прывесці да пераключэння галоўкі саманавядзення ракеты С-200 на больш радыёкантрасную мэту.
Міністэрства абароны Ізраіля
Згодна з Арміяй абароны Ізраіля (ЦАХАЛ), сірыйскія СПА вялі «шырокі і недакладны агонь», што і стала прычынай гібелі расійскага Іл-20, і ў момант, калі сірыйскія СПА выпусцілі ракеты, якія трапілі ў Іл-20, самалёты ВПС Ізраіля ўжо знаходзіліся ў ізраільскай паветранай прасторы. Акрамя таго, падчас удараў ВПС Ізраіля па мэтам у Латакіі расійскі Іл-20 знаходзіўся па-за зоны правядзення аперацыі. Паводле ізраільцян, сірыйскія супрацьпаветраныя батарэі вялі агонь бязладна і не заклапаціліся пацьверджаннем таго, што ў небе не было расійскіх самалётаў.
Ізраільская вайсковая дэлегацыя на чале з камандуючым ВПС Амікамам Наркіным 20 верасня перадала генштабу Расіі справаздачу ЦАХАЛа, згодна з якой Сірыя задзейнічала 17 верасня некалькі комплексаў СПА, што выпусцілі больш за 20 супрацьпаветраных ракет; большасць ракет была выпушчана, калі самалёты ВПС Ізраіля ўжо знаходзіліся ў ізраільскай паветранай прасторы; Іл-20 на момант ізраільскага авіяўдару знаходзіўся па-за зонай дзеяння ізраільскіх ВПС. Акрамя таго, дэлегацыя таксама адхіліла зацвярджэнне расійскіх вайскоўцаў аб тым, што ізраільскія пілоты выкарыстоўвалі расійскі разведвальны самалёт Іл-20 у якасці «шчыта» падчас атакі, назваўшы яго «ілжывым».
Міжнародная рэакцыя
На сусветным узроўні шэраг службовых асоб выказалі спачуванні расійскаму боку, ад асобы Ізраіля выступіў прэм’ер-міністр Біньямін Нетаньяху, ад асобы Францыі кіраўнік Мінабароны Флоранс Парлі , ад асобы ЗША прэзідэнт Дональд Трамп і спецпрадстаўнік дзяржсакратара па Сірыі Джэймс Джэфры.
Спачуванні ў сувязі з гібеллю пятнаццаці расійскіх вайскоўцаў 24 верасня выказаў прэзідэнт Сірыі Башар Асад.
Наступствы
2 кастрычніка 2018 года з Расіі ў Сірыю былі адпраўлены тры дывізіёны зенітных ракетных комплексаў С-300ПМ-2 ; навучанне сірыйскіх вайскоўцаў заняла каля трох месяцаў (першапачаткова комплексы абслугоўвалі іранскія спецыялісты). Таксама была ўзмоцнена сістэма радыёэлектроннай барацьбы ў Сірыі, што кантралявала кірунак, з якога здзяйсняліся заходы ізраільскіх ВПС, на 200 кіламетраў.
ЗША і Ізраіль выказалі пярэчанні супраць пастаўкі С-300; факт пастаўкі выклікаў іх рэзкае незадаволенасць. Так, саветнік прэзідэнта ЗША па нацыянальнай бяспецы Джон Болтан назваў гэты крок «буйной памылкай» і заявіў, што гэта прывядзе да значнай эскалацыі напружанасці ў рэгіёне. Прэм’ер-міністр Ізраіля Біньямін Нетаньяху ў тэлефоннай размове з расійскім прэзідэнтам Уладзімірам Пуціным заявіў, што перадача Сірыі новых ЗРК ускладніць сітуацыю ў рэгіёне. Прэм’ер-міністр пры гэтым адзначыў, што Ізраіль будзе працягваць абараняць свае інтарэсы.
Крушэнне падводнага апарата «Тытан»
<mapframe latitude="44.370987" longitude="-50.229492" zoom="5" width="275" height="300" text="Кропка адпраўлення Polar Prince (1) і месца крушэння «Тытаніка», дзе адбыўся інцыдэнт з падводным апаратам «Тытан» (2).">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {  "type": "Feature", "properties": { "marker-symbol": "-number", "marker-color": "302060", "title": "June 16: Departure from St. John's, in Newfoundland" },  "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ -52.698383, 47.565415 ] } },  {   "type": "Feature", "properties": { "marker-symbol": "-number", "marker-color": "302060", "title": "June 18: The expedition arrives at the area where RMS Titanic sank" },  "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ -49.945833, 41.731944 ] } } ] }
Інцыдэнт з падводным апаратам «Тытан» адбыўся 18 чэрвеня 2023 года, калі падчас чарговага апускання да месца крушэнне лайнера «Тытанік» знік батыскаф. На борце знаходзіліся 5 чалавек, уключаючы 3 турыстаў. 22 чэрвеня запасы кіслароду павінны былі скончыцца, таму выратавальная аперацыя перайшла ў пошукавую. Пошукі каардынаваліся з Бастона. У іх прымалі ўдзел галоўным чынам берагавыя сілы ЗША і Канады. Акрамя таго, некалькі ўрадаў і кампаній абвясцілі аб сваёй дапамозе ў аперацыі. Спецыялісты выявілі абломкі батыскафа, але целы загінулых не знойдзены.
Знікненне
Батыскаф «Тытан» знік у нядзелю 18 чэрвеня 2023 года падчас апускання да патанулага карабля «Тытанік». Апарат прыбыў да месца раніцай у нядзелю разам з суднам суправаджэння Polar Prince. Апусканне пачалося каля 4 гадзін раніцы па мясцовым часе. Сувязь з экіпажам страчана прыкладна праз 1 гадзіну 45 хвілін. Падчас папярэдніх апусканняў «Тытана» сувязь з суднам суправаджэння ўжо часова перарывалася на некалькі гадзін. З 2021 года кампанія OceanGate даставіла на «Тытанік» каля 60 турыстаў і 15—20 навукоўцаў. Звычайна апарату патрабуецца каля 3 гадзін, каб спусціцца да глыбіні каля 3 800 метраў. Місія (спуск, даследаванне, пад’ём) звычайна займае 8 гадзін.
На борце знаходзіліся 5 чалавек, уключаючы 3 турыстаў, якія заплацілі па 250 000 долараў ЗША за экспедыцыю да патанулага судну. Сярод зніклых былі:
19 чэрвеня
Экіпажы Берагавой аховы ЗША пачалі пошукавыя работы ў 900 марскіх мілях ад берага Кейп-Код, штат Масачусэтс. Аб’яднаны выратавальна-каардынацыйны цэнтр Галіфакса паведаміў, што ў аперацыі прымаў удзел самалёт Каралеўскіх канадскіх ВПС Lockheed CP-140 Aurora. Пошукі былі абцяжараны з-за аддаленасці месца. Акрамя таго, уплывалі ўмовы надвор’я, адсутнасць святла ў начны час, стан мора і тэмпература вады. Пошук пачаўся па двух напрамках: надводным і падводным гідралакацыйным. Для гэтага прыцягнуты 3 самалёта C-130 Hercules (2 з ЗША і 1 з Канады), 4 самалёты P-8 з Канады і гідралакацыйныя буі.
20 чэрвеня
Прыбыло трубаўкладачнае судна Deep Energy. Па стане на 10:15 берагавая ахова ЗША правяла пошук на плошчы 10 000 квадратных міль. Пазней амерыканскія ВМС абвясцілі, што яны накіроўваюць у раён знікнення апарата экспертаў і сістэму ўздыму судоў Flyaway Deep Ocean Salvage System (FADOSS), прызначаную для ўздыму буйных і цяжкіх аб’ектаў. Да пошукава-выратавальнай аперацыі таксама далучыўся самалёт C-130 Нацыянальнай паветранай гвардыі.
Паводле ўнутранай службовай запісцы амерыканскага ўрада, гідралакатар канадскага судна CP-140 улавіў гукі груку. Берагавая ахова афіцыйна прызнала наяўнасць гэтага гуку раніцай наступнага дня, але паведаміла, што пошукі яго крыніцы пакуль не прынеслі вынікаў.
NGC 2546
NGC 2546 (іншыя абазначэнні — OCL 726, ESO 369-SC7) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крушэнне падводнага апарата «Тытан»
21 чэрвеня
Нягледзячы на асцярогі з нагоды ўзроўню кіслароду ў батыскафа, Берагавая ахова ЗША заявіла, што яе сілы працягваюць разглядаць знікненне як «пошукава-выратавальную аперацыю, а не як аперацыю па выманні абломкаў». Па стане прыкладна на 15:00 пяць паветраных і водных транспартных сродкаў вялі актыўныя пошукі «Тытана», і яшчэ пяць павінны былі прыбыць у бліжэйшыя 24—48 гадзін. Задзейнічаныя на той момант сродкі ўключалі два падводныя апараты, адзін самалёт CP-140 Aurora і адзін самалёт C-130. Адначасна ў Сэнт-Джонс прыбыла сістэма FADOSS ВМС ЗША. Паводле ацэнак афіцыйных асоб, спатрэбіцца каля 24 гадзін, каб прыварыць сістэму FADOSS да палубы карабля-носьбіта, перш чым ён зможа адправіцца на пошукава-выратавальную аперацыю.
22 чэрвеня
Адзін з даследчых падводных апаратаў кампаніі Magellan, Juliet, быў пагружаны на транспартны самалёт C-17 Globemaster на Джэрсі, прыбыццё ў раён пошуку чакалася праз 48 гадзін, але вылет быў затрыманы на некалькі дзён. У той жа дзень павінен у «Тытана» быў скончыцца кісларод, таму, хутчэй за ўсё, пасажыры і экіпаж загінулі, але на месцы крушэння «Тытаніка» былі знойдзены неапазнаныя абломкі, як мяркуецца, «Тытана». Былі выяўлены абломкі апарата; кампанія OceanGate прызнала ўсіх пецярых загінулымі. На думку даследчыкаў абломкаў, «Тытан» быў раздушаны ціскам вады, у выніку чаго ўсе людзі на борце загінулі імгненна.
Мікалай Станіслававіч Білецкі
Мікала́й Станісла́вавіч Біле́цкі (сапр. Павел Сямёнавіч Язерскі,, г. Пецярбург — ) — беларускі савецкі.
Біяграфія
Паходзіў з сям'і выхадца Гомельшчыны генерал-лейтэнанта С. І. Язерскага. Член КПСС. Вучыўся ў Петраградскім універсітэце ў 1913—1916 гадах. Пасля заканчэння ваенна-інжынернага вучылішча ў 1916 годзе накіраваны на Паўночна-Заходні фронт, з лютага 1917 член палкавога камітэта.
Са студзеня 1918 г. у аддзеле заканадаўчых здагадак Наркамата юстыцыі РСФСР. У ліпені — снежні 1918 на Усходнім фронце. Са студзеня 1919 г. у Гомелі, арганізатар і рэдактар ​​газеты «Весткі рэвалюцыйнага камітэта г. Гомеля і павета». Член Гомельскага ГК РКП(б) і гарадскога Савета, узначальваў саюз савецкіх журналістаў Гомеля.
Закатаваны падчас Стракапытаўскага мяцежа 1919 года. Пахаваны ў брацкай магіле гомельскіх камунараў. Яго імем названа вуліца ў Гомелі.
Tornieria
Tornieria — род вымерлых яшчаратазавых дыназаўраў з сямейства Diplodocidae, які адносіцца да заўраподаў, якія жылі ў юрскім перыядзе на тэрыторыі цяперашняй Танзаніі. Упершыню апісаны палеантолагам Sternfeld у 1911 годзе. Прадстаўлены адным агульнапрызнаным відам — T. africana.
Гісторыя
У наш час да роду Тornieria адносіцца агульнапрызнаны від T. africana і адзін спрэчны від T. gracilis (іншая афрыканская разнавіднасць Barosaurus) з-за незразумеласці, ці з'яўляюцца Тornieria і Barosaurus сінанімічнымі.
Кінжал
Кінжа́л (خنجر ханджар) — халодная зброя з кароткім (да 50 сантыметраў) прамым ці выгнутым клінком, завостраным з аднаго ці двух бакоў.
Часцей за ўсё кінжал выкарыстоўваецца для блізкага бою, але існуюць разнавіднасці кінжала з уцяжараным лязом, прызначаныя для кідання.
Канфедэрацыя (Рэч Паспалітая)
Канфедэрацыя ў Рэчы Паспалітай — палітычны саюз, у які аб'ядноўвалася шляхта (пераважна) дзеля дасягнення канкрэтных палітычных мэтаў.
Канфедэрацыі ствараліся як для падтрымкі караля і дзяржаўнай палітыкі, так і для абвяшчэння адмовы падпарадкоўвацца каралю (рокаш), што дазвалялася «Генрыхавымі артыкуламі», з мэтай прымусіць караля станоўча вырашыць пэўнае пытанне. Канфедэрацыі стваралі свае ўласныя органы ўлады, якія дзейнічалі паралельна з дзяржаўнымі.
Гвіда Імбенс
Гвіда Вільгельмус Імбенс (Guido Wilhelmus Imbens, нар. 3 верасня 1963, Гелдроп, Нідэрланды ) — галандска-амерыканскі эканаміст. У 2021 годзе быў узнагароджаны паловай прэміі па эканоміцы імя Альфраэда Нобеля разам з Джошуа Ангрыстам «за метадалагічны ўклад у аналіз прычынна-следчых сувязяў», а Дэвід Кард атрымаў другую палову прэміі. З 2012 года з’яўляецца прафесарам эканомікі ў Стэнфардскай вышэйшай школе бізнесу пры Стэнфардскім універсітэце.
Ранняе жыццё і адукацыя
Гвіда Імбенс нарадзіўся 3 верасня 1963 года ў Гелдропе, Нідэрланды. У 1975 годзе яго сям’я пераехала ў Дзёрн, дзе ён вучыўся ў. У дзяцінстве Імбенс быў заўзятым шахматыстам. У інтэрв’ю 2021 года Імбенс звязаў сваё захапленне эканаметрыкай са сваёй дзіцячай цікавасцю да гульні.
Імбенс атрымаў ступень кандыдата (эквівалентную ступені бакалаўра) па эканаметрыцы ў Ратэрдамскім універсітэце імя Эразма ў 1983 годзе. Пасля атрымаў ступень магістра з адзнакай у галіне эканомікі і эканаметрыкі ва Універсітэце Хала ў Кінгстан-апан-Хал, Вялікабрытанія ў 1986 годзе.
У 1986 годзе адзін з настаўнікаў Імбенса ва Універсітэце Хала, Энтані Ланкастэр, пераехаў ва Універсітэт Браўна ў Провідэнсе, штат Род-Айленд. Імбенс пайшоў за Ланкастэрам у Браўн, каб працягнуць навучанне ў магістратуры і дактарантуры. Імбенс атрымаў у Браўне ў 1989 і 1991 гадах ступень магістра мастацтва і ступень доктара філасофіі, абедзве ў галіне эканамічных навук.
Сітна (возера, Полацкі раён)
Сі́тна — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Сосніца за 44 км у напрамку на паўночны ўсход ад Полацка каля вёскі Вялікае Сітна.
Гвіда Імбенс
Кар’ера
Імбенс выкладаў у Гарвардскім універсітэце (1990—1997, 2006—2012), Тылбургскім універсітэце (1989—1990), Каліфарнійскім універсітэце ў Лос-Анджэлесе (1997—2001) і Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі (2002—2006). Спецыялізуецца на эканаметрыцы, якая з’яўляецца асаблівым метадам для атрымання прычынна-следчых вывадаў. У 2019 годзе стаў рэдактарам Econometrica і будзе працаваць на гэтай пасадзе да 2023 года. Па стане на 2021 год ён з’яўляецца прафесарам прыкладной эканаметрыкі і эканомікі ў Стэнфардскай вышэйшай школе бізнесу. Імбенс таксама з’яўляецца старэйшым навуковым супрацоўнікам Стэнфардскага інстытута даследаванняў эканамічнай палітыкі і прафесарам эканомікі ў Школе гуманітарных і прыродазнаўчых навук інстытута. Імбенс з’яўляецца членам Эканаметрычнага таварыства (2001) і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (2009). Быў абраны замежным членам Каралеўскай нідэрландскай акадэміі мастацтваў і навук у 2017 годзе. У 2020 годзе быў абраны членам Амерыканскай статыстычнай асацыяцыі.
Сітна (возера, Полацкі раён)
Плошча паверхні возера 1,83 км², даўжыня 2,82 км, найбольшая шырыня 0,97 км. Найбольшая глыбіня дасягае 7,5 м. Плошча вадазбору 8,5 км².
Гвіда Імбенс
Эканаметрыка і праца па прычынна-следчых сувязях
Працуючы з іншымі эканамістамі, уключаючы Джошуа Ангрыста і Алана Кругера, Імбенс засяродзіўся на распрацоўцы метадалогій і структур, якія дапамагаюць эканамістам выкарыстоўваць рэальныя сітуацыі, вядомыя як натуральныя эксперыменты, для праверкі рэальных тэорый. У прыватнасці, праз сваё даследаванне ён дапамог прааналізаваць прычынна-следчыя сувязі. Некаторыя з палажэнняў праблем, прааналізаваных у яго даследаванні, уключалі ўплыў вышэйшай адукацыі або дадатковых гадоў адукацыі на заробкі. Яго рамкі для вывучэння прычынна-следчых сувязяў знайшлі прымяненне ў шматлікіх іншых галінах, уключаючы сацыяльныя і біямедыцынскія навукі. Яго праца дала даследчыкам у розных дысцыплінах інструменты для разумення абмежаванняў рэальных эксперыментаў, што палепшыла іх здольнасць лепш разумець эфекты ўмяшанняў, заснаваных на палявых і эксперыментальных дадзеных. Метадалогіі былі карыснымі для даследчыкаў, каб аналізаваць такія разнастайныя даследчыя праблемы, як вывучэнне ўплыву новых правілаў на эканамічную дзейнасць і на эфектыўнасць новых лекаў для пацыентаў.
У адным са сваіх першых супрацоўніцтваў з Ангрытам Імбенс прадставіў мадэль пад назвай Сярэдні мясцовы эфект лячэння, якая дапамагла даследаванням зрабіць прычынна-следчыя высновы з дадзеных назіранняў. Развіваючы мадэль у артыкуле Econometrica ў 1994 годзе пад назвай «Ідэнтыфікацыя і ацэнка сярэдніх мясцовых эфектаў лячэння», яны выкарысталі ідэю натуральных эксперыментаў, якія ўяўлялі сабой падзеі і сітуацыі ў рэальным свеце ў параўнанні з кантраляванымі ўмовамі для вывучэння наступстваў ключавых змен. Пры гэтым вучоныя скарысталася выпадковасцю ролі і выпадковасцю, якая натуральна адбываліся ў рэальным свеце, а не кантраляванымі мадэляваннямі, якія маглі быць дарагімі, працаёмкімі або нават неэтычнымі. Дакумент і мадэль аказалі значны ўплыў на іншыя даследаванні ў эканаметрыцы, статыстыцы і іншых галінах.
Сітна (возера, Полацкі раён)
Катлавіна Сітна лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны маюць вышыню 8—9 метраў, спадзістыя, складзеныя з пяскоў і супяскоў. У паўднёвай частцы возера схілы катлавіны стромкія і дасягаюць у вышыню 17 метраў. Берагавая лінія возера слабазвілістая. Берагі вышынёй да 0,5 м, пясчаныя. На поўначы возера берагі тарфяністыя. Пойма шырынёй ад 10 да 40 метраў. На паўночным захадзе пойма возера пераходзіць у балота. Падводная частка катлавіна карытападобнай формы. Літаральная зона шырокая і займае каля 70 % плошчы возера. Ёсць мелі з глыбінямі 1,2—2,3 м. Дно возера да глыбіні 4 м пясчанае і глеістае, глыбей — выслана крэменязёмістым сапрапелем.
Гвіда Імбенс
Эканаметрыка і праца па прычынна-следчых сувязях
У адным з рэальных прыкладанняў мадэлі, якое будзе мець наступствы для палітыкаў, Імбенс супрацоўнічаў са статыстыкам Дональдам Рубінам і эканамістам Брусам Сасердотам, каб вывучыць уплыў незаробленых прыбыткаў на прапанову працоўнай сілы. Група вывучала наступствы палітычных умяшанняў, такіх як універсальны базавы даход або іншыя федэральныя і дзяржаўныя праграмы дапамогі ў аплаце працы, на гатоўнасць грамадзян удзельнічаць у працоўнай сіле і канчатковы ўплыў на прапанову працоўнай сілы.
Сітна (возера, Полацкі раён)
Сітна моцна зарастае. Расліннасць пашырана на адлегласці да 200 м ад берага і да глыбіні 3,2 м.
Гвіда Імбенс
Эканаметрыка і праца па прычынна-следчых сувязях
Каб распрацаваць натуральны эксперымент, група вывучыла пераможцаў латарэі штата Масачусетс, дзе пераможцы атрымлівалі паступовую аплату на працягу многіх гадоў, а не аднаразовую выплату. Пры гэтым група змагла вывучыць прычынныя наступствы гарантаванага даходу. Яны выявілі, што выйгрыш у латарэю меў толькі невялікі ўплыў на тое, колькі людзі працавалі. Пераможцы 80 000 долараў у год на працягу 20 гадоў некалькі скарацілі свой працоўны час, а тыя, хто выйграў 15 000 долараў у год на працягу 20 гадоў, гэтага не зрабілі. Сярод беспрацоўных, якія гулялі ў латарэю, за шэсць гадоў пасля гульні пераможцы працавалі больш, чым тыя хто не выйграў.
Некаторыя працы Імбенса былі абагульнены ў кнізе, напісанай сумесна з амерыканскім статыстыкам Дональдам Б. Рубінам, Causal Inference for Statistics, Social, and Biomedical Sciences .
Сітна (возера, Полацкі раён)
Возера Сітна эўтрофнае, слабапраточнае. У возера ўпадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы, у паўднёвай частцы выцякае ручай, які злучае Сітна з возерам Сіценец.
Гвіда Імбенс
Эканаметрыка і праца па прычынна-следчых сувязях
Імбенс (разам з праф. С’юзан Атэй) працуе над выкарыстаннем метадаў машыннага навучання, у прыватнасці, мадыфікацый выпадковых лясоў, якія называюцца прычыннымі лясамі, каб ацаніць гетэрагенныя эфекты лячэння ў мадэлях прычыннага вываду.
Нобелеўская прэмія па эканоміцы
Імбенс атрымаў прэмію па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля ў 2021 годзе разам з іншымі эканамістамі Дэвідам Кардам і Джошуа Ангрыстам за ўклад у метадалогіі аналізу прычынна-следчых сувязяў. У сваім прэс-рэлізе, у якім абвяшчаюцца пераможцы, Шведская каралеўская акадэмія навук заявіла: "Лаўрэаты гэтага года — Дэвід Кард, Джошуа Ангрыст і Гвіда Імбенс далі нам новыя ўяўленні аб рынку працы і паказалі, якія высновы аб прычынах і следствах можна зрабіць з натуральных эксперыментаў. Іх падыход распаўсюдзіўся на іншыя галіны і зрабіў рэвалюцыю ў эмпірычным даследаванні ".
Сітна (возера, Полацкі раён)
У возеры водзяцца шчупак, лешч, акунь, гусцяра, плотка, карась і іншыя віды рыб.
Гвіда Імбенс
Асабістае жыццё
Імбенс жанаты на эканамістцы С’юзан Атэй з 2002 года. Атэй — калега-эканаміст, якая таксама выкладае ў Стэнфардскай вышэйшай школе бізнесу. Шаферам на вяселлі Імбенса і Атэй быў Джошуа Ангрыст, з якім Імбэнс падзеліў Нобелеўскую прэмію праз 19 гадоў.
Мае падвойнае грамадзянства ў ЗША і Нідэрландах.
Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка»
Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка»  — навукова-вытворчае аб’яднанне ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Гісторыя
У 2007 годзе Інстытут электронікі НАН Беларусі быў далучаны да Інстытута фізікі.
У канцы 2011 года ў адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 31.10.2011 № 494 «Аб удасканаленні арганізацыйнай структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі» было створана зяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка» у форме самастойнай юрыдычнай асобы.
З 01.01.2016 ў адпаведнасці з Пастановай Бюро Прэзідыума "Аб перадачы структурных падраздзяленняў Інстытута фізікі НАН Беларусі ў ДНВА «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка» ад 16.02.2015 № 51 у склад Аб’яднання былі ўключаны 4 навуковыя лабараторыі Інстытута фізікі НАН Беларусі, акрамя таго ў Таварыстве была створана новая лабараторыя оптыка-электроннага прыборабудавання.
Сучасны склад
У склад Аб’яднання ўваходзяць наступныя юрыдычныя асобы:
Індэкс лёгкасці вядзення бізнесу
Індэкс лёгкасці вядзе́ння бі́знесу — індэкс, з дапамогай якога складаецца рэйтынг заканадаўства краін паводле спрыяльнасці мясцовым прыватным прадпрыемствам, створаны Сусветным банкам (Вашынгтон, ЗША) у 2003 годзе.
Складаецца з 10 паказчыкаў: «Улік прадпрыемства», «Дазвол на будаўніцтва», «Падключэнне да электразабеспячэння», «Улік уласнасці», «Пазычанне», «Абарона ўкладальніка», «Падаткаабкладанне», «Міжнародны гандаль», «Выкананне дагавора» і «Вырашэнне неплатаздольнасці». Грунтуецца на набліжанасці да перадавога рубяжа ў 100 балаў, за які прымаюць найлепшыя прававыя ўстоі ў галіне прадпрымальніцтва. Утвараецца на падставе ўмоў у найбуйнейшым горадзе кожнай краіны.
Гісторыя
У 2002 годзе Сусветны банк (Вашынгтон, ЗША) пачаў распрацоўку 1-й справаздачы «Вядзенне бізнесу-2004», якая выйшла ў 2003 годзе і апісвала 5 паказчыкаў у 133 краінах. У 2007 годзе ў рэйтынгу з’явілася Беларусь, якая заняла 129-е месца сярод 175 краін.
20 кастрычніка 2011 года ў справаздачы «Вядзенне бізнесу-2012» 1-е месца сярод 183 краін паводле спрыяльнасьці прадпрымальніцтву заняў Сінгапур. За год урады 125 краін (68%) ажыццявілі 245 справавых пераўтварэнняў, што было на 13% больш за папярэдні год. За папярэднія 6 гадоў урады 163 краін (89%) палепшылі прававыя ўмовы прадпрымальніцтва. У 2011 годзе сярод 10 паказчыкаў рэйтынгу «Вядзенне бізнесу» замянілі ўмовы найму на «Падключэнне да электразабеспячэння», што прывяло да пераразліку справаздачы «Вядзенне бізнесу-2011». 23 кастрычніка 2012 года ў рэйтынгу «Вядзенне бізнесу-2013» Сінгапур 7-ы раз запар заняў 1-е месца сярод 185 краін. Справаздача стала 10-й па ліку і засведчыла за 10 гадоў каля 2000 пераўтварэнняў у 180 краінах. За год у 108 краінах правялі 201 пераўтварэнне для прадпрымальніцтва. З чэрвеня 2014 па чэрвень 2015 года даследаванне «Вядзенне бізнесу-2016» ахапіла 189 краін і ўлічыла 231 пераўтварэнне ў галіне прадпрымальніцтва. 26 кастрычніка 2016 года ў «Вядзенні бізнесу-2017» Новая Зеландыя упершыню заняла 1-е месца сярод 190 краін, тады як Сінгапур упершыню перамясціўся на 2-ое. 26 кастрычніка 2016 года ў справаздачу «Вядзенне бізнесу-2017» увайшло 190 краін. Пра іх сабралі звыш 52 000 даных ад прадпрымальнікаў, даследчыкаў і чыноўнікаў, якія ўключылі ў больш як 8900 складнікаў паказчыкаў.
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе 2018/2019
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе 2018/2019 — 27-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па баскетболе.
Сычкаўскі сельсавет
Сы́чкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сычкава.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1592 чалавекі, з іх 88,7 % — беларусы, 9,2 % — рускія, 1,3 % — украінцы.
Баразаўр
Баразаўр (Barosaurus) — вялікі траваедны дыназаўр з сямейства дыплацыд, які жыў каля 150 млн гадоў назад у Юрскі перыяд.
Рэшткі выяўлены ў Афрыцы, у Танзаніі, а таксама ў ЗША.
Біялогія
Гэта было вялікая жывёла, вагай у 30 тон і даўжынёй 20 метраў. У вышыню дасягаў 12 метраў — зусім, як брахіязаўр. Быў падобны на сваіх суродзічаў, асабліва на дыпладока, але адрозніваўся буйнейшым памерам і масіўным целам. Хвост у яго аднак быў карацешы. І ўсё ж у баразаўра была вельмі доўгая шыя.
Лад жыцця
Баразаўр быў расліннаеднай жывёлам. Вялікую частку свайго часу ён прысвячаў кармленню. Кормам баразаўру служыла лісце з верхавін дрэў ці нізкарослыя хмызнякі. Такому велізарнаму дыназаўру, як баразаўру напэўна патрабавалася каласальнае харчаванне. У дзень ён мог з'ядаць па 500 ці нават па 1000 кг. Жылі баразаўры, як і ўсе буйныя траваедныя дыназаўры, статкамі. Верагодна, баразаўры, як і ўсе дыназаўры, добра клапаціліся пра сваё нашчадства. Раней жа лічылася, што буйныя заўраподы проста пакідалі яйкі на волю лёсу. Але хутка стала вядома, што гэта зусім не так. Баразаўры абараняліся магутным хвастом, а ў выпадку неабходнасці маглі карыстацца шыяй ці пярэднімі канечнасцямі.
Алан Шырэр
Алан Шырэр (Alan Shearer; нар., , Англія) — знакаміты англійскі футбаліст, у мінулым нападнік і капітан зборнай Англіі і клуба «Ньюкасл Юнайтэд». Лепшы бамбардзір у гісторыі англійскай Прэм'ер-лігі — 260 галоў.
Камандор ордэна Брытанскай імперыі.
NGC 2547
NGC 2547 (іншыя абазначэнні — OCL 753, ESO 209-SC18, AM 0808-490) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свінагадоўля ў Беларусі
Свінагадоўля Беларусі — галіна жывёлагадоўлі, якая займаецца гадоўляй свіней.
Пагалоўе
Па стане на 1 студзеня 2017 года ў гаспадарках усіх катэгорый налічвалася 3152 тыс. свіней. Пры гэтым 2734 тыс. з ніх змяшчалася ў сельскагаспадарчых арганізацыях, 30,7 тыс. — у фермерскіх гаспадарках і 387 тыс. — у асабістых гаспадарках насельніцтва. У 2017 годзе больш за ўсё свіней змяшчалася ў Гродзенскай вобласці (710,6 тыс.), Мінскай вобласці (663,2 тыс.), Брэсцкай вобласці (579,5 тыс.), менш за ўсё — у Гомельскай (488,5 тыс.), Віцебскай (405,2 тыс.) і Магілёўскай абласцях (305,1). У некалькіх раёнах свіней больш за 100 тыс. галоў — Камянецкім (108,2 тыс.), Гомельскім (149,5 тыс.), Гродзенскім (121,7 тыс.), Шчучынскім (121,1 тыс.).
У 2010—2016 гадах у краіне штогод уводзілася ў эксплуатацыю памяшканняў для ўтрымання свінняў на 32-206 тыс. месцаў (у суме — 562 тыс. месцаў).
На дынаміку рэалізацыі свініны на забой аказала негатыўны ўплыў эпізаатыя афрыканскай чумы свіней (гл. ніжэй):
Пагалоўе свіней у Беларусі (тыс.галоў):
Эканамічныя паказчыкі
Вытворчасць свініны ў Рэспубліцы Беларусь характарызуецца няўстойлівай рэнтабельнасцю: за 2012—2018 гады гэты паказчык у розныя гады вар’іраваўся ад −6,2 % (2013 год) да + 19,4 % (2012 год). У 2018 годзе рэнтабельнасць рэалізацыі свініны сельскагаспадарчымі арганізацыямі склала −4,1 %.
Эпізаатыі АЧС
16-18 лютага 2012 года ў вёсцы Нязнанава (Навагрудскі раён Гродзенскай вобласці) органы ветэрынарнага нагляду канфіскавалі ў мясцовых жыхароў і знішчылі ўсё пагалоўе свіней. Шэраг абставінаў паказваў на тое, што ў вёсцы магла адбыцца ўспышка афрыканскай чумы свіней. У Міністэрстве сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі гэтую інфармацыю абверглі, назваўшы падзеі, якія адбыліся, вучэннямі. Аднак версія Мінсельгасхарча ў незалежнай прэсе была падвергнутая сумневу па шэрагу прыкмет. Не маючы дакладнай інфармацыі аб тым, што здарылася, 29 лютага Дзяржаўная ветэрынарная і фітасанітарная служба Украіны ўвяла забарону на імпарт свініны, іншых адчувальных да хваробы жывёл і прадукцыі з іх з Беларусі, паказваючы на тое, што «''існуе верагоднасць таго, што выпадак у с. Нязнанава абумоўлены заносам узбуджальніка афрыканскай чумы свіней у Рэспубліку Беларусь''».
Улетку 2013 года ў Беларусі зноў была зафіксавана ўспышка афрыканскай чумы свіней. Паводле афіцыйнай інфармацыі, упершыню захворванне было выяўлена ў вёсцы Чапунь Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. З прычыны гэтага ў зоне пагрозы ў чатырох суседніх раёнах — Карэліцкім, Навагрудскім, Стаўбцоўскім і Валожынскім — пачалося знішчэнне ўсяго пагалоўя свіней. Па папярэдніх дадзеных, крыніцай інфекцыі стаў імпартны камбікорм. Неўзабаве другі ачаг захворвання быў зарэгістраваны ў вёсцы Копці Віцебскага раёна. Да канца ліпеня абмежаванні для беларускай свініны ўвялі ўсе суседзі Беларусі — Латвія, Літва, Польшча, Расія і Украіна. Суседняя Літва абвясціла аб тым, што з 23 ліпеня ўсе людзі, якія перасякаюць яе мяжу з боку Беларусі, будуць падвяргацца прымусовай дэзінфекцыі. Акрамя таго, у Літве і Польшчы былі абвешчаныя планы будаўніцтва шматкіламетровых загарод для прадухілення траплення АЧС пасродкам дзікоў.
Аляксандр II Забіна
Аляксандр II Забіна (Ἀλέξανδρoς Zαϐίνας) (? — 123 да н.э.) — цар сірыйскі (128 да н.э.—123 да н.э.).
Быў сынам грэка і нявольніцы, і быў, пад відам або прыёмнага сына Антыёха VII або сына Аляксандра I Валаса, выстаўлены (каля 130 да н.э.) царом Егіпта Пталамеям VIII як прэтэндэнт на трон Сірыі, у процівагу Дэметрыю II Нікатару. Перамог Дэметрыя і забіў яго (125 да н.э.), але неўзабаве страціў падтрымку Егіпта, і сам быўскінуты і забіты Антыёхам Грыпам.
Выявы Аляксандра Сабіна вядомыя толькі з манет.
Ulvkros
«Ulvkros» — беларускі НСБМ-гурт, які адмаўляецца даваць інтэрв’ю і захоўвае ананімнасць удзельнікаў. Гурт, магчыма, паходзіць з Мазыра, бо на вокладцы альбома яны скарысталіся здымкам Мазырскага замка, дакладнай інфармацыі пра горад, з якога гурт, няма.
Каталог Месье
Каталог Месье — спіс з 110 астранамічных аб'ектаў, складзены французскім астраномам Шарлем Месье і ўпершыню выдадзены ў 1774. Месье быў паляўнічым за каметамі і паставіў мэту скласці каталог нерухомых туманнасцяў і зоркавых скапленняў, якія можна было зблытаць з каметамі. Такім чынам, у каталог трапілі разнастайныя астранамічныя аб'екты: галактыкі, шаравыя скопішчы, эмісійныя туманнасці, рассеяныя скопішчы, планетарныя туманнасці. Сапраўдная прырода гэтых аб'ектаў у часы Месье яшчэ не была вядомая. Месье ў сваім каталогу апісваў іх проста як туманнасці (з зоркамі або без іх) або вялікай колькасці зорак.
Мадх’я-Прадэш
Мадх'я-Прадэш (Madhya Pradesh з хіндзі: «мадх'я» — цэнтральны, «прадэш» — вобласць, рэгіён), штат у цэнтральнай частцы Індыі. Гранічыць са штатамі Утар-Прадэш на паўночным усходзе, Чхатысгарх на ўсходзе, Махараштра на поўдні, Гуджарат на захадзе і Раджастхан на паўночным захадзе. Займае другое месца сярод штатаў па плошчы (308 144 км2) і 7-е па насельніцтву (60,4 млн. чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Бхапал. Буйныя гарады: Джабалпур, Індаур, Гваліёр.
Геаграфія
Да выдзялення з яго складу ў 2000 штата Чхатысгарх, Мадх'я-Прадэш быў буйнейшым па плошчы штатам у краіне.
Штат Мадх'я-Прадэш знаходзіцца на водападзеле басейнаў Бенгальскага заліва (прытокі Ганга, Маханады і Гадавары) і Аравійскага мора (Нармада, Тапты). Рака Нармада — традыцыйная граніца паміж паўночнай і паўднёвай Індыяй. Частку штата складае буйное вулканічнае плато Мальва.
Лясістасць складае 31%.
Клімат субтрапічны, тры сезоны: сухое гарачае лета (красавік—чэрвень), перыяд мусонных дажджоў (ліпень—верасень), адносна сухая зіма.
Гісторыя
З 321 па 185 да н.э. тэрыторыя штата ўваходзіла ў склад імперыі Маур'яў. З 4 стагоддзя н.э. — пад уладай дынастыі Гуптаў. Пасля перыяду феадальнай раздробленасці паўночная частка гэтай тэрыторыі ў 13 стагоддзі перайшла пад кантроль Дэлійскага султаната.
У сярэдзіне 16 стагоддзя большая частка тэрыторыі штата ўвайшла ў склад імперыі Вялікіх Маголаў. З аслабленнем апошняй уладарамі краю сталі плямёны маратхаў (продкі сучаснага насельніцтва штата Махараштра). У выніку трох англа-маратхскіх войн 1775—1818 іх змянілі англічане.
Сучасную назву штат атрымаў у 1950.
Палітыка
Двухпартыйная сістэма: асноўная барацьба ідзе паміж Індыйскім нацыянальным кангрэсам і Бхаратыя джаната парты. З 2003 ва ўладзе ў штаце знаходзіцца Бхаратыя джаната парты (173 месцы ў асамблеі штата з 230).
Эканоміка
ВУП штата — 32 млрд. долл. ЗША (2004).
Асноўныя галіны прамысловасці — лёгкая, машынабудаванне і металаапрацоўка, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў, мінеральных угнаенняў.
На ўсходзе штата вырошчваюць рыс, у цэнтральнай частцы асноўная сельскагаспадарчая культура — пшаніца, на захадзе — проса.
Насельніцтва
Індуісты — 91%, мусульмане — 6,5%, джайністы — 0,9%, хрысціяне — 0,3% (2000).
Асноўная мова — хіндзі, у раёнах з мусульманскім насельніцтвам ужываецца таксама урду.
Джордж Херберт Хітчынгс
Джордж Херберт Хітчынгс (George Herbert Hitchings,, г. Хокіэм, ЗША — , Чапэл-Хіл, Паўночная Караліна) — амерыканскі вучоны ў галіне біяхіміі і фармакалогіі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1988 годзе «за адкрыццё важных прынцыпаў лекавай тэрапіі», якую ён падзяліў разам з Дж. Блэкам і Г.Элаян.
Біяграфія
Джордж Хітчынгс нарадзіўся 18 красавіка 1905 года ў горадзе Хокіэм (штат Вашынгтон) і вырас у Берклі, штат Каліфорнія, Сан-Дыега, Бэлінхэме, Вашынгтоне і Сіэтле. Скончыў сярэднюю школу ў Сіэтле ў 1923 годзе.
У 1967 годзе Хітчынгсстаў віцэ-прэзідэнтам, які адказвае за даследаванні Burroughs-Wellcome. Ён атрымаў званне ганаровага вучонага ў 1976 годзе. Ён таксама займаў пасаду ад’юнкт выкладчыка ў Школе медыцыны ва ўніверсітэце Дзюка.
Аўтар навуковых прац па хіміі пірымідзінавых сістэм, антаганістаў пурыну і пірымідзіну, антыметабалітаў нуклеінавых кіслот, хіміятэрапіі пухлін, стварэнні антыбактэрыяльных і імунадэпрэсантных прэпаратаў.
Доктар філасофіі (1933).
Хітчынгс памёр у 1998 годзе ў Чапэл-Хіл, Паўночная Караліна. Хітчынгс заснаваў Фонд Triangle Community Foundation ў 1983 годзе. Хітчынгс з’яўляецца членам Залы славы медыцыны і хіміі (the Medicinal Chemistry Hall of Fame).
Флот
Флот (flotte, vloot) у найбольш шырокім значэнні — буйное аб'яднанне аб'ектаў (караблёў, суднаў, самалётаў) для выкарыстання ў якім-небудзі асяроддзі (напрыклад, марскі флот, добраахвотны флот, паветраны флот, Імператарскі ваенна-паветраны флот). Падзяляюць на ваенны, грамадзянскі, марскі, паветраны і інш.
Ваенны флот дзяржавы прынята зваць ваенна-марскімі сіламі (ВМС). Гэта від узброеных сіл дзеючы на морах і ў іншых вадаёмах (напрыклад, Рабоча-сялянскі Чырвоны флот, Ваенна-марскі флот Расійскай Федэрацыі).
З развіццём ВМС і павелічэннем іх колькасці слова флот стала таксама скарыстоўвацца для абазначэння той ці іншай часткі ваенна-марскіх сіл дзяржавы (напрыклад, Флот адкрытага мора), у прыватнасці аператыўна-стратэгічнага аб'яднання ваенна-марскіх сіл (напрыклад, Балтыйскі флот, 6-ы флот ЗША).
Віктар Лявонцьевіч Більдзюкевіч
Ві́ктар Ляво́нцьевіч Більдзюке́віч (, г.  — ) — дзяржаўны дзеяч БССР, кандыдат тэхнічных навук (1967).
Біяграфія
Скончыў БПІ ў 1952 годзе. З 1952 года начальнік цэха, галоўны інжынер Мінскага завода архітэктурнай керамікі. З 1954 года галоўны інжынер, дырэктар Мінскага камбіната будаўнічых матэрыялаў. З 1967 года намеснік міністра, з 1979 года міністр прамысловасці будаўнічых матэрыялаў БССР.
1972 за ўдзел у распрацоўцы новых тэхналагічных працэсаў, стварэнні і ўкараненні паточна-аўтаматызаваных канвеерных ліній вытворчасці керамічнай пліткі.
Кандыдат у члены ЦК КПБ з 1981 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР з 1980 года.