cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Класічная культура Веракрус
Класічная культура Веракрус, ці Класічная культура ўзбярэжжа Мексіканскага заліва — культурная вобласць у паўночнай і цэнтральнай частцы сучаснага мексіканскага штата Веракрус, дзе існавала індзейская культура прыкладна з I па XI ст. н. э. Па месаамерыканскай храналогіі культура належыла да класічнай эры. Часам памылкова называецца татанакскай культурай.
Характарыстыка
Асноўнай тэмай мастацтва культуры Веракрус з'яўляецца чалавечае ахвярапрынашэнне, у прыватнасці, у кантэксце мясцовай гульні ў мяч. Характэрным элементам з'яўляюцца спіралепадобныя завіткі, прадстаўленыя як на манументальнай архітэктуры, так і на малых вырабах, у тым ліку кераміцы і нават на разьбе па костцы. Прынамсі адзін даследнік выказаў здагадку, што галовы і іншыя фігуры, утвораныя завіткамі, уяўляюць сабою форму піктаграфічнай пісьменнасці культуры Веракрус. Падобны стыль завіткоў мог развіцца з малюнкаў у Ч'япа-дэ-Корса і Камінальхую.
Акрамя завіткоў, архітэктура пакрыта мноствам іншых арнаментаў, падобных прадстаўленым на Пірамідзе ніш у Эль-Тахіне. Арнаменты ўяўляюць сабою рэзкі кантраст святла і цені.
Часам класічную культуру Веракрус памылковы асацыююць з татанкамі, якія займалі гэтую тэрыторыю падчас канкісты. Тым не менш, як адзначаюць Майкл Коу і Кюблер, сведчанняў таго, што татанкі сапраўды мелі дачыненне да гэтай культуры, пакуль не выяўлена. Назву «татанакская культура» па гэтай прычыне варта лічыць памылковай.
Сацыяльная арганізацыя
Падобна папярэднім альмекам і эпіёльмекам, культура Веракрус была заснавана на падсечна-агнявой гаспадарцы, земляробстве перакладнага тыпу. Асноўным відам харчавання была кукуруза, а дадатковымі — хатнія сабакі, дзікія алені і іншыя жывёлы, а таксама рыба і малюскі. Важнай пасяўной культурай таксама была бавоўна. Класічная культура Веракрус шанавала шматлікіх месаамерыканскіх богаў, у прыватнасці, бога смерці (асабліва важную ролю ён гуляў у Эль-Тахіне; яго часта асацыююць з ацтэкскім богам Міктлантэкутлі) і монстра зямлі (відаць, перанятага ад альмекаў).
Гульня ў мяч
Рытуалы гульні ў мяч шырока прадстаўлены ў манументальным мастацтве Веракрус. Сцены найбуйнейшага са стадыёнаў для гульні ў мяч, Паўднёвага Стадыёна ў Эль-Тахіне, пакрыты разьбянымі насценнымі малюнкамі, дзе прадстаўлены сюжэты чалавечага ахвярапрынашэння ў кантэксце гульні. Найболей драматычным з'яўляецца сюжэт, дзе бог дажджу праколвае свой пеніс (акт рытуальнага кровапусканні) і напаўняе крывёй з яго рытуальны бак з адурманьваючым напоем пульке, які, відаць, выпівалі па канчатку гульні, пасля рытуалу ахвярапрынашэнняў.
Коцк
Коцк (Kock) — горад у Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Любартоўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Коцк. Займае плошчу 16,78 км². Насельніцтва 3,3 тыс. чалавек (на 2018).
Класічная культура Веракрус
Гульня ў мяч
Характэрным для культуры Веракрус з'яўляецца выкарыстанне спецыфічнага каменнага інвентара для гульні ў мяч: «ярмо» (ці «хамут»), «свечак» (hachas) і «пальмаў» (palmas). «Ярмо» уяўляла сабою U-падобны камень, які надзяваўся на талію іграка, а «свечкі» і «пальмы» насаджваліся на яго. Археолагі мяркуюць, што падобныя каменныя паясы не выкарыстоўваліся ў гульні, а з'яўляліся рытуальнымі малюнкамі, тады як у рэальнасці гульнявое «ярмо» выраблялася са скуры ці тканіны. Па прычыне недаўгавечнасці гэтых матэрыялаў у раскопках падобныя прадметы не былі выяўлены. Існавала і мясцовая спецыфіка выкарыстання інвентара: «хамуты» і «свечкі» выяўлены ў раскопках ад Тэатыўакана да Гватэмалы, а «пальма» сустракалася на тэрыторыі сучаснага штата Веракрус.
Кераміка
Фігуркі ў стылі Рэмахадас — магчыма, найбольш характэрныя для дадзенай культуры — звычайна вырабляліся ўручную і ўпрыгожваліся накладным арнаментам. Асабліва варта адзначыць фігуркі з усмешлівымі тварамі (Sonrientes) з трохкутнымі галовамі і выцягнутымі вушамі. Фігуркі ў стылі напілоа звычайна горш упрыгожаны, без накладнога арнаменту, нярэдка вырабляліся шляхам адліўкі.
Да культуры Веракрус належаць некалькі з вядомых месаамерыканскіх фігурак з коламі (кола было нехарактэрным для месаамерыканскіх культур). Акрамя таго, культура Веракрус выкарыстоўвала для афарбоўкі бітум.
IC 1643
IC 1643 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Варэна (Літва)
Варэна́ (Varėna, Orany) — горад у Літве, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Варэнскага раёна Алітускага павета. Знаходзіцца на раце Аране за 81 км ад Вільнюса. Горад размешчаны на тэрыторыі гісторычнай вобласці Дзукія
Гісторыя
Варэна ўпершыню ўзгадваецца ў пісьмовых крыніцах у 1413 годзе. З 1922 да 1939 года горад знаходзіўся ў Віленскім павеце Польшчы. З 1939 года, пасля акупацыі Усходняй Польшчы савецкімі войскамі і ўваходу Літвы ў СССР горад быў перададзены Літоўскай ССР.
Варэна атрымала статус горада ў 1946 годзе, а з 1950 года стала раённым цэнтрам Літоўскай ССР. У 1969 годзе гораду быў нададзены герб, але з 1970 года ён быў забаронены савецкімі ўладамі, адноўлены ў 1994 годзе.
Леанід Ісаакавіч Мандэльштам
Леані́д Іса́акавіч Мандэльшта́м (4 мая (22 красавіка) 1879, Магілёў —, ) — савецкі фізік, акадэмік АН СССР (з 1929).
Біяграфія
У 1902 годзе скончыў Страсбургскі ўніверсітэт, дзе працаваў (з 1913 года прафесар).
У 1918—1922 гадах у Адэскім політэхнічным інстытуце, з 1934 года ў Маскоўскім універсітэце, адначасова з 1934 года ў Фізічным інстытуце АН СССР.
Аляксандр Васільевіч Тузікаў
Аляксандр Васільевіч Тузікаў (нар., ) — беларускі навуковец у галіне матэматычнай кібернетыкі і інфарматыкі. Доктар фізіка-матэматычных навук (2000), прафесар (2005), член-карэспандэнт НАН Беларусі (2014).
Леанід Ісаакавіч Мандэльштам
Біяграфія
Навуковыя працы па оптыцы, радыёфізіцы, квантавай механіцы, гісторыі і метадалогіі фізікі. Разам з адкрыў камбінацыйнае рассеянне святла на крышталях (1928). Сумесна з стварыў тэорыю нелінейных ваганняў, распрацаваў метад параметрычнага ўзбуджэння электрычных ваганняў і прапанаваў радыёінтэрферэнцыйны метад даследавання распаўсюджвання радыёхваль і дакладнага вымярэння адлегласцей, што знайшло выкарыстанне ў геадэзіі. Аўтар вучэбных дапаможнікаў і лекцыйных курсаў па фізіцы. У 1931 годзе Л. І. Мандэльштаму прысуджана Ленінская прэмія. У 1942 годзе — Дзяржаўная прэмія СССР.
Аляксандр Васільевіч Тузікаў
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў факультэт прыкладной матэматыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна. З 1980 года — у Аб’яднаным інстытуце праблем інфарматыкі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (з 2003 года — намеснік дырэктара, з 2009 па 2022  — генеральны дырэктар), адначасова з 1989 года працуе ў БДУ: у 2017 - заснаваў і ўзначаліў кафедру біямедыцынскай інфарматыкі, з 2018 - прафесар гэтай кафедры.
У 1985 годзе абараніў дысертацыю «Метады рашэння некаторых класаў шматкрытэрыяльных задач тэорыі раскладаў» на атрыманне вучонай ступені кандыдата фізіка-матэматычных навук, а ў 1999 годзе — доктарскую дысертацыю «Аналіз сіметрычнасці і параўнанне аб’ектаў на аснове матэматычнай марфалогіі», у 2005 годзе Аляксандру Васільевічу прысвоена вучонае званне прафесара па спецыяльнасці «Інфарматыка, кіраванне і вылічальная тэхніка».
У 2014 годзе А. В. Тузікаў быў абраны членам-карэспандэнтам НАН Беларусі па спецыяльнасці «Інфарматыка ў медыцыне і біялогіі».
Прадстаўнік Рэспублікі Беларусь ў Міжнароднай асацыяцыі па распазнаванні вобразаў (IAPR).
Навуковая дейнасць
Апублікаваў звыш 350 друкаваных прац, у тым ліку 5 манаграфій і больш за 50 работ на англійскай мове, уключаючы артыкулы ў самых прэстыжных замежных часопісах. Выступаў з навуковымі дакладамі на міжнародных канферэнцыях і ў вядучых замежных навуковых цэнтрах у ЗША, Канадзе, Велікабрытаніі, Германіі, Францыі, Італіі, Іспаніі, Нідэрландах, Аўстраліі, Японіі, Польшчы, Расіі і інш.
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола Беларусі (1990), Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «Распазнаванне і аналіз стахастычных даных і лічбавых выяў». У 2007 годзе яму была прызначана стыпендыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь за выдатныя вынікі. У 2009 годзе ўзнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Пінск (станцыя)
Пі́нск (, Пинск)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкай вобласці. Размешчана ў горадзе Пінск.
Таваркава (Калужская вобласць)
Таваркава (Това́рково) — пасёлак гарадскога тыпу ў Дзяржынскім раёне Калужскай вобласці Расіі. Утварае гарадское паселішча пасёлак Таваркава.
Насельніцтва — 13 909 чал. (2020). Размешчаны ля ўпадзення ракі Шаня ва Угру (басейн Акі), за 2,5 км ад чыгуначнай станцыі «Шаня» (на лініі Калуга — Вязьма).
Бейка
Бейка — вузкая палоска тканіны, разрэзаная па дыяганалі. Валокны бейкі, размешчаныя пад вуглом 45 градусаў да даўжыні палоскі, робяць яе больш эластычнай і лягчэй драпіруюцца ў параўнанні з палоскай, выразаным па напрамку валокнаў тканіны. Для аздаблення можна выкарыстоўваць матэрыялы з розных валокнаў і іх сумесі, пажадана шчыльна трыкатажныя або тканыя, таму што яны стабільныя і менш за ўсё растрэпваюцца пры разразанні. Мноства палос тканіны можна сабраць у доўгую «тасьму». Шырыня бейкі вар’іруецца ад 1 да 7 см у залежнасці ад прымянення. Абрэзкі служаць для аздаблення краёў адзення, падкрэсліваюць контуры асобных элементаў або, заключаныя ў шво, могуць выкарыстоўвацца для стварэння. Для надання кантам пластычнай формы ў цэнтр бейкі ўстаўляюць шнурок круглага перасеку. Іх часта выкарыстоўваюць па краях коўдраў, падсцілак і нагруднікаў, па краях проймаў і дэкальтэ, а таксама ў якасці простага пояса. Наяўныя ў продажы бейкі складваюцца рознымі спосабамі, і прызначэнне залежыць ад таго, як яны складзены:
У бейка — гэта палоска паперы або тканіны, прылепленая да пераплёту для злучэння частак кнігі.
18-ы Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад»
XVIII Мінскі міжнародны кінафестываль «Лістапад» прайшоў з 5 па 12 лістапада 2011 года. Пляцоўкамі кінафестывалю сталі кінатэатры «Цэнтральны», «Перамога», «Дом кіно», «Піянер», а таксама малая зала Палаца Рэспублікі і відэакомплекс «Цэнтр-відэа». Цырымоніі адкрыцця і закрыцця прайшлі ў Вялікай зале Палаца Рэспублікі.
На кінафестываль «Лістапад» у 2011 годзе было прадстаўлена прыкладна 70 карцін. Фільм адкрыцця фестывалю — «Алена» Андрэя Звягінцава.
Лізавета Аляксееўна Ясько
Лізавета Аляксееўна Ясько (Єлизавета Олексіївна Ясько; нар. 17 кастрычніка 1990 г., Кіеў) — народны дэпутат Украіны, украінскі палітолаг. Прадзюсар фільма «Крым: брудны сакрэт Расіі». Заснавальнік ініцыятывы Yellow Blue Strategy. Віцэ-прэзідэнт (VP of Social Impact & External Relations) у блокчэйн-стартапе і музычным лэйбле Younk.
Народны дэпутат Украіны IX склікання.
Біяграфія
Лізавета Ясько скончыла філасофскі факультэт Кіеўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Тараса Шаўчэнкі (магістр паліталогіі).
Яна з’яўляецца членам швейцарскай міратворчай ініцыятывы Caux Initiative of Change. Стыпендыят праграмы «Сусветныя студыі», Seed Grant, Заўтра. Заўтра, Caux Scholar Program Initiative of Change, Clinton Global Initiative University, European Forum Alpbach. Першая ўкраінка, якая скончыла Школу дзяржаўнага кіраўніцтва Блаватніка ў Оксфардскім універсітэце. У час вучобы ў Оксфардзе была прэзідэнтам Украінскай супольнасці Оксфардскага універсітэта. Заснавальніца ініцыятывы «Yellow Blue Strategy». Член палітычнай платформы «Еўрапейская сотня». Лектар Украінскага каталіцкага ўніверсітэта.
Палітычная дзейнасць
Сябра Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаннях знешняй палітыкі і міжпарламенцкага супрацоўніцтва, старшыня падкамітэта па пытаннях міжпарламенцкага супрацоўніцтва, двухбаковых і шматбаковых адносін.
Старшыня Пастаяннай дэлегацыі ў Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы.
Сябра Падліковай камісіі Вярхоўнай Рады Украіны.
Старшыня міжфракцыйнага дэпутацкага аб’яднання «Шчаслівая Украіна», створанага з мэтай садзейнічання развіццю шчаслівага грамадства ва Украіне. МФА «Шчаслівая Украіна» аб’ядноўвае намаганні органаў улады і мясцовага самакіравання, грамадскага сектара для наладжвання грамадскага дыялогу, дабрабыту, бяспекі і веры ў будучыню.
Сябра міжфракцыйнага дэпутацкага аб’яднання «Брэнд дзяржавы — Украіна».
Сябра суполак па міжпарламенцкіх сувязях з Японіяй, ЗША, Вялікабрытаніяй, ААЭ, Саудаўскай Аравіяй, Швейцарыяй, Францыяй, Турцыяй.
Актыўна ўзаемадзейнічае з экспертнай супольнасцю, арганізуе экспертныя абмеркаванні па пытаннях перспектыў міжпарламенцкага супрацоўніцтва, дзейнасці Украіны ў ПАСЕ. Удзельнічала ў канферэнцыі ў фармаце адкрытага дыялогу 15th Kyiv Dialogue пры ўдзеле пасла Германіі ва Украіне, дэпутатаў Вярхоўнай Рады і Еўрапарламента.
Падтрымлівае развіццё ромскіх суполак ва Украіне і абарону іх правоў як этнічнай меншасці.
З’яўляецца аўтарам наступных законапраектаў: Аб асновах санкцыйнай палітыкі (5191) і змены ў Крымінальны працэсуальны (5192) і Крымінальны кодэксы Украіны (5193), Аб палітыцы непрызнання (5165) і змены ў Крымінальны кодэкс Украіны (5166), Закон аб дапамозе людзям з недэмакратычных краін (5194) і змены ў Падатковы кодэкс Украіны (5195).
Сустаршыня міжфракцыйнага дэпутацкага аб’яднання «Украіна 603,7». Дзейнасць МФА накіравана на аб’яднанне намаганняў органаў улады, органаў мясцовага самакіравання і грамадскага сектара для забеспячэння і падтрымкі абароны тэрытарыяльнай цэласнасці Украіны, правоў і свабод грамадзян Украіны на акупаваных тэрыторыях.
Дзейнасць у ПАСЕ
17 верасня 2019 года Лізавету Ясько абралі старшынёй Пастаяннай дэлегацыі Вярхоўнай Рады Украіны ў Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы.
Украінская дэлегацыя ў час старшынства Ясько афіцыйна адмовілася ад удзелу ў восеньскай сесіі ПАСЕ, якая праходзіла з 30 верасня па 4 кастрычніка 2019 года, у знак пратэсту супраць вяртання Расіі да Асамблеі без выканання патрабаванняў рэзалюцый ПАСЕ, упершыню пасля таго, як 10 красавіка 2014 РФ была пазбаўленая права голасу і выключаная з кіруючых органаў арганізацыі.
У той жа час Ясько правяла шэраг кансультацый з еўрапейскімі палітыкамі ў ПАСЕ восенню 2019 года, у тым ліку з прадстаўнікамі дэлегацый, якія галасавалі за вяртанне РФ у сесійную залу ПАСЕ — Францыя і Германія. У выніку сустрэч, 1 кастрычніка 2019 дэлегацыі Эстоніі, Літвы, Латвіі, Грузіі і Украіны стварылі нефармальную міжпарламенцкую групу Балтык+ з мэтай каардынацыі працы ў Асамблеі. Група плануе процідзейнічаць спробам Расіі дэстабілізаваць ПАСЕ і ўсю Еўропу, а таксама выступае з пазітыўным парадкам дня ў сферах культуры, міграцыі, правоў чалавека і лічбавізацыі.
16 студзеня 2020 Вярхоўная Рада прыняла пастанову аб удзеле украінскай дэлегацыі ў працы ПАСЕ ў 2020 годзе. Ясько пракаментавала ўдзел у студзеньскай сесіі ПАСЕ тым, што бачыць неабходнасць у вяртанні для «барацьбы ў новых умовах на ўсіх пляцоўках». Па ініцыятыве ўкраінскага боку была ажыццяўлена спроба абскардзіць паўнамоцтвы расійскай дэлегацыі ў ПАСЕ і прызначэння Пятра Талстога віцэ-прэзідэнтам Асамблеі. Дэлегацыя спасылалася на сістэматычнае невыкананне РФ рэзалюцый ПАСЕ па Украіне і Грузіі, прысутнасць абраных на незаконных «выбарах» у Крыме дэпутатаў у складзе дэлегацыі, а таксама на заключэнне Венецыянскай камісіі ад 9 снежня 2019 аб незаконнасці анексіі Крыма, «выбараў» акупацыйных улад на тэрыторыі Крыма і магчымасць увядзення новых санкцый. Акрамя таго, Ясько тлумачыла вяртанне ў ПАСЕ неабходнасцю прасоўваць пытанне дэакупацыі Крыма, процідзеяння агрэсіі на ўсходзе Украіны, вызваленне палітвязняў і закладнікаў, выкананне Мінскіх дамоўленасцей, узмацненне санкцыйнага рэжыму супраць агрэсара, барацьбы з аўтарытарызмам у самой Расіі.
Па стратэгіі дзейнасці Украіны ў ПАСЕ, акрамя пытанняў Крыма, Данбаса і незаконнага вяртання дэлегацыі РФ для ўдзелу ў Асамблеі, Ясько вызначыла прыярытэтным таксама пазітыўны парадак дня: правы чалавека, міграцыя, лічбавая трансфармацыя, абарона персанальных даных.
Заявіла, што «важна, каб непрызнанне анексіі Крыма гучала на ўсіх дыскусіях».
27 студзеня сустрэлася з Генеральным сакратаром ПАСЕ Марыяй Пейчыновіч-Бурыч, дзе разам з першым намеснікам кіраўніка дэлегацыі Сяргеем Собалевым, абмеркавалі барацьбу за абарону правоў чалавека і бяспеку дэмакратыі ў Еўропе і перспектывы ўкраінскага пазітыўнага парадку дня.
20 студзеня 2020 года ў складзе дэлегацыі сустрэлася з кіраўнікамі палітычных суполак Еўрапейскай народнай партыі сацыялістаў, дэмакратаў і зялёных. На сустрэчы абмяркоўваліся пытанні крызісу, звязанага з вяртаннем РФ у ПАСЕ. Пазіцыя дэлегацыі адносна новай кампліментарнай працэдуры накладання санкцый заключалася ў недапушчэнні замены дзеючых санкцый супраць Расіі.
28 студзеня 2020 сустрэлася з дэлегацыямі Францыі і Германіі, якія раней галасавалі за вяртанне Расіі ў ПАСЕ.
31 студзеня 2020 года ўкраінская дэлегацыя, разам з дэлегацыямі краін Балтык+, а таксама прадстаўнікамі дэлегацый Вялікабрытаніі, Ісландыі, Малдовы, Польшчы, Славакіі і Швецыі падпісалі дэкларацыю аб сваёй нязгодзе з рашэннем аб пацвярджэнні паўнамоцтваў расійскай дэлегацыі ў ПАСЕ і патрабаванні выканання рэзалюцый, прынятых у папярэднія гады па агрэсіі РФ і сітуацыі з правамі чалавека ў Расіі.
7 лютага 2020 выступіла ў ПАСЕ з прамовай аб недапушчальнасці беспакаранасці парушэнняў РФ міжнароднага права і сітуацыяй з правамі чалавека, у тым ліку ў дачыненні да крымскіх татар у акупаваным Крыме.
На пасадзе кіраўніка ўкраінскай дэлегацыі ў ПАСЕ Лізавета Ясько падала прапановы рэзалюцый (motions for the resolutions): «Паступовае культурнае сціранне і іншыя пагрозы для культуры», «Палярызацыя палітычнага асяроддзя як прыхаваная небяспека для перамяшчэння насельніцтва».
Пасля пачатку пратэстаў у Беларусі Ясько падрыхтавала і апублікавала Беларускую дэкларацыю, дзе быў асуджаны тэрор супраць мірных пратэстоўцаў. Дакумент падпісалі больш за 30 дэлегатаў ПАСЕ з Украіны, Аўстрыі, Вялікабрытаніі, Даніі, Эстоніі, Латвіі, Літвы, Германіі, Польшчы, Славеніі, Швецыі.
11 студзеня 2021 Лізавету Ясько адхілілі ад пасады кіраўніка ўкраінскай дэлегацыі ў ПАСЕ, аднак яна засталася членам дэлегацыі.
У студзені 2021 Ясько стала пастаянным членам Маніторынгавага камітэта ПАСЕ.
Грамадская дзейнасць
Лаўрэат узнагарод за лепшыя даклады і навуковыя працы на студэнцкіх навуковых канферэнцыях па міжнародных адносінах і паліталогіі. Тэмы выступаў: «Культурная бяспека чалавека ў сістэме нацыянальнай бяспекі дзяржавы», «Культурная бяспека чалавека як інструмент развіцця дзяржавы», «Музыка як сродак палітычнай маніпуляцыі», «Музыка як сродак сацыяльна палітычнага кіравання».
У 2011, 2012 і 2013 гадах была стыпендыятам нацыянальнай праграмы маладых лідараў «Заўтра. UA». Удзельнічала ў шэрагу сацыяльных праектаў і стала заснавальнікам сацыяльна-культурнага праекта «Play For Change», накіраванага на прыцягненне ўвагі моладзі да актуальных сацыяльных праблем таварыстваў, звязаных з развіццём асобы, адукацыяй, абаронай правоў чалавека, важнасцю актыўнай жыццёвай пазіцыі.
У 2013 і 2014 годзе актыўна выступала ў падтрымку Рэвалюцыі годнасці. Іграла на фартэпіяна на барыкадах паміж пратэстоўцамі і «Беркутам».
У 2014 і 2015 гадах ўдзельнічала і атрымала стыпендыі ад еўрапейскага форуму European Forum Alpbach. На форуме выступіла з прамовай пра ўкраінскую мару.
У 2014 годзе таксама прымала ўдзел ад Украіны ў міжнародным форуме маладых лідараў з усяго свету Clinton Global Initiative University.
У 2015 годзе была суарганізатарам, аўтарам сцэнарыя і вядучай канцэрта ў падтрымку палонных Крамля, арганізаванага Міністэрствам замежных спраў Украіны.
У тым жа годзе заснавала стартап Kyiv Music Labs, накіраваны на папулярызацыю ўкраінскай музыкі і дапамогу украінскім музыкам.
17 кастрычніка 2020 запусціла фонд Yellow Blue Strategy. На сайце сцвярджаецца, што гэта фонд культурнага прасоўвання Украіны і свабоды, а місія фонду: культурна інтэграваць Украіну і прасоўваць яе ў свеце.
Дзейнасць арганізацыі накіравана на падтрымку культурнай камунікацыі рэгіёнаў Украіны і якасную і эфектыўную рэкламу Украіны за мяжой.
Кайтанава
Кайта́нава (, Кайтаново) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іканскага сельсавета.
Андрэй Сяргеевіч Дзмітрыеў
Андрэй Сяргеевіч Дзмітрыеў (, г. Ленінград, Расія —, Мінск) — беларускі фізіёлаг. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1974; чл.-кар. з 1972), доктар біялагічных навук (1970), прафесар (1971). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1957 года вучоны сакратар Інстытута фізіялогіі АН БССР, з 1960 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце гэтага інстытута і адначасова з 1970 года загадчык лабараторыі. З 1973 года галоўны вучоны сакратар Прэзідыума АН БССР, у 1978—1987 гадах віцэ-прэзідэнт АН БССР, з 1987 года член Прэзідыума АН БССР.
У 1980—1985 гадах дэпутат Вярхоўнага Савета БССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1976, 1985), «Знак Пашаны» (1967), Айчыннай вайны II ступені (1985), медалямі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны пытанням гравітацыйнай біялогіі — ролі лабірынтных і экстралабірынтных афферэнтных сістэм і іх узаемадзеяння ў механізме ўплыву гіпергравітацыі на псіхічныя, анімальныя і вегетатыўныя функцыі. Адкрыў ланцуговы кальцавы механізм рухальнай нейрагуморальнай рэакцыі кішачніка, у якім прамежкавым звяном з’яўляюцца рэфлекторныя і гумаральныя зрухі, якія ўзнікаюць у органах і тканінах пры гравітацыйных уздзеяннях.
Апублікаваў больш за 120 навуковых прац, у тым ліку манаграфію.
Бітва пры Каспэ (1938)
Бітва пры Каспэ адбылася падчас Арагонскага наступлення ў перыяд грамадзянскай вайны ў Іспаніі 16—17 сакавіка 1938 года.
Перадумовы
Пасля бітвы пры Тэруэле Рэспубліканская армія ў Арагоне была знясілена і дрэнна абсталявана. У сакавіку 1938 года велізарныя сілы нацыяналістаў у складзе 150 000 салдат і больш за 900 самалётаў пачалі наступленне на Арагон, прарваўшы рэспубліканскі фронт. Большая частка рэспубліканскай арміі бегла, а яе адступленне ператварылася ва ўцёкі, але ў некаторых месцах падраздзяленні рэспубліканцаў змагаліся.
Наступствы
Нацыяналісты працягнулі наступленне і да 3 красавіка занялі Льейду.
Лешнаволя (гміна)
Лешнаво́ля (Lesznowola) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пясэчынскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лешнаволі. Плошча гміны складае 69,17 км². Станам на 2013 год у гміне Лешнаволя пражывалі 22 548 чалавек, шчыльнасць — 326 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Віктар Іванавіч Чуяшоў
Віктар Іванавіч Чуяшоў (нар., ) — беларускі навуковец. Доктар філасофскіх навук (1993), прафесар (1996).
Навуковая дейнасць
В. І. Чуяшоў увёў у абарот паняцці «моўная камунікатыўная рэальнасць», «імпліцытныя падставы рыторыкі і дыялектыкі»; распрацаваў прынцыпы і катэгарыяльны апарат аргументалогіі як сучаснай шматузроўневай філасофіі тэорыі і практыкі аргументацыі; раскрыў спосабы яе выкарыстання ў сферах палітыкі і эканомікі.
IC 1644
IC 1644 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дасо Дасі
Дасо Дасі (італ. Dosso Dossi, сапраўднае імя італ. Джавані дзі Нікола дэ Лютэры; каля 1490,  —, Ферара) — італьянскі жывапісец і гравёр эпохі Поздняга Адраджэння, найбуйнейшы прадстаўнік ферарскай школы.
Біяграфія
Вучыўся ў Ларэнца Косты і ў майстэрні Джарджонэ, сфарміраваўся як жывапісец пад уплывам венецыянскіх майстроў. Працаваў разам з Беліні, Тыцыянам, Раманіна. З 1516 года — афіцыйны жывапісец ферарскага двара. Амаль усё жыццё правёў на службе ў герцагаў Эстэ: Альфонса I д’Эстэ, Эрколе II д’Эстэ, дзе займаўся не толькі жывапісам, але выконваў дыпламатычныя даручэнні. Разам з братам Бацістай ён пісаў для герцагаў міфалагічныя кампазіцыі, партрэты, ствараў дэкаратыўныя фрэскі і роспісы сцен палацаў і замкаў. Роспісы і фрэскі да цяперашняга моманту практычна не захавалася. Найбольш цікавым бокам у творчасці Дасі з’яўляецца яго цікавасць да разгорнутага пейзажнага фону, часам займае панавальнае становішча ў карціне («Меліса», 1515, Галерэя Баргезэ).
Аб’ядноўваючы традыцыі ферарскай і венецыянскай школ жывапісу, пісаў адзначаныя падвышанай эмацыйнасцю і рамантычнай усхваляванасцю карціны з міфалагічнымі, алегарычнымі, рэлігійнымі сцэнамі, часта змешчанымі на фоне паэтычна-казачнага, прасякнутага рухам пейзажа ("Апалон і Дафэ «Юпітэр, Меркурый і Дабрадзейнасць», 1518, Музей Гісторыі мастацтва, Вена; «Бахус», 1524, Прыватны збор; «Паэт і муза», Лонданская Нацыянальная галерэя). Большасць кампазіцый спелага Дасі адрознівае бліскучы халодны жывапіс, моц крыху цяжкавагавых фігур, перагрузка дэкаратыўнымі дэталямі («Правасуддзе», Дрэздэнская карцінная галерэя, «Святы Себасцьян»; Пінакатэка Брэра, Мілан).
Прудзішча (Стаўбцоўскі раён)
Прудзі́шча (, Прудище) — хутар у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Налібацкага сельсавета.
Крысціян Датрэмон
Крысціян Датрэмон (,  — ) — бельгійскі мастак і паэт. Ён быў адным з заснавальнікаў групы рэвалюцыйных сюррэалістаў (1946), а таксама заснаваў «CoBrA» разам з дацкім мастаком Асгерам Ёрнам. Пазней ён стаў добра вядомы сваімі намаляванымі вершамі (фр.: Peinture mots), якія назваў лагаграмамі.
Памёр ад туберкулёзу ў Буйзінгене.
Витебский вестник
«Витебский вестник» — штодзённая грамадска-палітычная газета. Мела вялікадзяржаўна-шавіністычны кірунак. Выдавалася з 1 (14) ліпеня 1912 да 16(29) красавіка 1917 гг. у Віцебску на рускай мове. Выдаўцы А. А. Ляхвіцкі, А. М. Велікотны, рэдактары А. А. Ляхвіцкі, П. В. Кудраўцаў, М. М. Сталеўскі, У. I. Медзякоў. Аб'ядноўвала вакол сябе мясцовых актывістаў Саюза рускага народа і правых акцябрыстаў. Выдавалася на ўрадавыя сродкі.
Друкавала перадавіцы афіцыёзнага зместу, афіцыйныя ўрадавыя матэрыялы, хроніку, агляды рускіх газет і часопісаў, аб'явы; мела рубрыкі: «Па Расіі», «3 жыцця губерні», «Земскае і прыходскае жыццё», «Тэатр і музыка», «Замежныя весткі», «Бібліяграфічны аддзел». Беларуска-літоўскія губерні газета называла спрадвечным «рускім краем», адзначаючы ў ім некаторыя мясцовыя асаблівасці. З апалагетычным пафасам успамінала пра далучэнне («вяртанне») Паўночна-Заходняга краю да Расійскай імперыі ў канцы XVIII ст. Сваёю мэтаю ставіла барацьбу за «святую справу ўкаранення ў сыноў і дачок Беларускага краю» рускай праваслаўнай свядомасці (1 ліпеня 1912 г.), службу «самадзяржаўнаму цару і праваслаўнай веры». Свае надзеі ў справе поўнай русіфікацыі Беларусі газета ўскладвала на мясцовых настаўнікаў, якія, паводле свайго службовага становішча і прызвання, павінны стаць рускімі нацыяналістамі (5 ліпеня 1912 г.). «Нашу ніву» называла правадніком польскіх інтарэсаў на Беларусі (14 ліпеня 1912 г.). У рэцэнзіі на польскі альманах «3 ваколіц Дзвіны» (6 — 7 ліпеня 1912) нападала на творчасць Я. Купалы, назвала яго і Я. Лучыну, які памёр у 1897 г., «вядомымі польска-беларускімі пісьменнікамі» і актыўнымі супрацоўнікамі газеты «Наша ніва». У шэрагу публікацый салідарызавалася з «заходнярускім» варыянтам расійскага нацыяналізму газеты «Северо-Западная жизнь». 3 пазіцый афіцыйнага праваслаўя крытыкавала «богашукальніцтва» М. Бярдзяева, Я. Трубяцкога, Дз. Меражкоўскага, язычніцкую, антыхрысціянскую філасофію В. Розанава (арт. К. А. Смірнова «У цёмных рэлігійных промнях», 25 жніўня і 7 верасня 1912 г.). Публікавала этнаграфічныя даследаванні Е. Раманава, апавяданні і нарысы А. Пшчолкі, творы мясцовых аўтараў, змясціла гістарычна-краязнаўчы нарыс А. Сапунова «Французы ў Віцебску». У гады Першай сусветнай вайны прапагандавала патрыятычна-абарончыя погляды. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. перайшла на памяркоўна-ліберальную пазіцыю, крытыкавала негатыўныя бакі «дарэвалюцыйнага ладу», адзначыла ролю тэатра ў псіхалагічнай падрыхтоўцы рэвалюцыі.
Жыткавіцкае радовішча бурага вугалю
Жыткавіцкае радовішча бурага вуглю знаходзіцца ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы.
Выяўлена ў 1969 годзе ў адкладах неагену. Аб'ядноўвае 4 блізка размешчаныя вугальныя паклады. Магутнасць вугальнага пласта 0,3—15,6 м, глыбіня залягання 12,4—44,4 м. Сярэдняя цеплыня згарання 6,2—7,2 МДж/кг. На плошчы 16,9 км² запасы вуглю складаюць 69,1 млн т.
Радовішча не распрацоўваецца, аднак існуюць планы яго распрацоўкі ў блізкай перспектыве з выкарыстаннем здабытага вугалю на ДРЭС, якая будзе пабудавана ў гэтым рэгіёне.
Бельтынг
Бельтынг — шматзначны тэрмін.
Пічаўка (прыпыначны пункт)
Пі́чаўка (, Пичевка)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Пічаўка.
Сымон Самуэль Сангушка
Сямён (Шыман) Самуэль Сангушка (? — 1638) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Ваявода віцебскі (з 1626).
Біяграфія
Вучыўся ў Інгальштацкім універсітэце. Удзельнічаў у войнах супраць Швецыі 1600—1929 і Расіі 1609—1618. Маршалак аршанскі ў 1620, кашталян мсціслаўскі ў 1620—1621 і віцебскі ў 1621—1626, ваявода віцебскі з 1626. Уваходзіў у склад камісіі па расследаванні забойства ў 1623 у Віцебску архіепіскапа Іасафата Кунцэвіча. Валодаў Смалянамі, Абольцамі, Горвалем. У Смалянах пабудаваў замак Белы Ковель. Сабраў вялікую бібліятэку, склаў радавод Сангушкаў, выводзячы іх ад Любарта, займаўся маляваннем і гравюрай. Аўтар друкаваных прамоў. Перайшоў з праваслаўя ў каталіцтва.
Сям’я
Сын Андрэя Сангушкі і Соф’і Сапегі, дачкі кіеўскага кашталяна Паўла Сапегі.
Быў двойчы жанаты. Ад першай жонкі, Ганны Завішы (? — 1619), дачкі Юрыя Завішы, меў дзяцей:
Другі раз ажаніўся з Тарэзай Гасеўскай (? — 1635), дачкой Аляксандра Гасеўскага, але гэты шлюб быў бяздзетным.
Бельтынг (тканіна)
Бельтынг (ад belting — ) або бельтынгавая тканіна — цяжкая, вельмі шчыльная і трывалая, вырабляецца ў выглядзе прывадных пасаў. Выкарыстоўваецца для і прагумаваных шматслойных прывадных пасаў. Ствараецца палатняным перапляценнем з кручанай баваўнянай пражы; для атрымання больш трывалых гатункаў прымяняюцца хімічныя валокны.
Гэта тыповая тканіна вытворчасці плоскіх прагумаваных шматслойных прывадных пасаў, транспарцёрных і іншых стужак. Вялікая трываласць і значнае адноснае падаўжэнне па аснове пры меншай трываласці і шчыльнасці па ўтку — характэрная асаблівасць бельтынгаў.
На трываласці і разрыўным падаўжэнні бельтынгаў, у прыватнасці маркі Б-820, вельмі значна адбіваецца змена вільгацезмяшчэння. Так, пры павелічэнні вільготнасці бельтынга ад 0 да 53,1 % трываласць яго ўзрастае ад 1,54 да 3,72 кН на 5 см шырыні ўзору, а падаўжэнне — ад 20,0 да 49,5 %.
У расійскім для вытворчасці транспарцёрных стужак распрацаваны наступныя віды тканін: асноўная ўтковая капронавая і анідная, а для рамянёвай прадукцыі — высокадакладная ўтковая шнуравая тканіна. Бельтынгавая тканіна па трываласці саступае ўтковай шнуравай тканіны. Асноўная ўтковая капронавая і анідная тканіны трывалыя і шчыльныя толькі ў адным кірунку. Такія тканіны выкарыстоўваюць сумесна, што надае ім істотную трываласць і невялікае адноснае падаўжэнне.
Працэс вырабу стужак з асноўнай утковай капронавай і аніднай тканіны даволі складаны. Таму распрацаваны бельтынгавыя тканіны капронавыя, якія для зніжэння падаўжэнняў падвяргаюць дадатковай тэрмічнай апрацоўцы.
Чэмпіёны Формулы-1 сярод Канструктараў
Тытул Чэмпіёна Формулы-1 сярод Канструктараў атрымлівае найлепшы канструкатар балідаў Формулы-1 (уладальнік інтэлектуальных правоў на рухавік і шасі), які вызначаецца ў канцы сезона па найбольшай колькасці набраных ачкоў падчас гонак Гран-Пры. У залік Кубка Канструктараў ідуць ачкі, якія былі атрыманы ў кожнай гонцы кожным з пілотаў канструктара. Да 1979 года толькі вынік найлепшага пілота прыносіў ачкі канструктару.
Бельтынг (тканіна)
Тканіны з тэрмафіксаванага лаўсана — перспектыўны матэрыял для асабліва магутных транспарцёрных стужак. Аднак пакуль яго ўжываюць у камбінаванай тканіне, у якой аснова з лаўсана, а ўток з бавоўны. Стужкі з віскознай тканіны маюць абмежаванае ўжыванне з прычыны страты трываласці віскозы ў вільготных умовах.
Чэмпіёны Формулы-1 сярод Канструктараў
Упершыню Кубак Канструктараў быў атрыманы ў 1958 годзе камандай Vanwall. 15 розных канструктараў атрымлівалі кубак за гады існавання асобнага заліку для канструктараў. Scuderia Ferrari з'яўляецца найбольш паспяховым канструктарам з 16 перамогамі (з іх 6 запар з 1999 па 2004 гады). Канструктары толькі з 5 краін атрымлівалі перамогу ў агульным заліку: Вялікабрытаніі, Германіі, Італіі, Аўстрыі і Францыі. Двойчы канструктары атрымлівалі перамогу ў заліку карыстаючыся чатырма рознымі мадэлямі (Cooper у 1960 і Lotus у 1970).
У 2007 годзе Ferrari атрымала свой 16-ты тытул дзякуючы дыскваліфікацыі каманды McLaren з-за гісторыі са шпіянажам.
Паводле канструктараў
† – Benetton удзельнічалі як брытанская каманда з 1986 па 1995, і як італьянская з 1996 па 2001.
Бенджамін Франклін
Бе́нджамін Фра́нклін (Benjamin Franklin; —) — адзін з бацькоў-заснавальнікаў Злучаных Штатаў Амерыкі, вучоны, журналіст, выдавец, дыпламат, грамадскі дзеяч, пісьменнік.
З 1729 года выдаваў у горадзе Філадэльфія «Pennsylvania Gazette» («Пенсільванскую газету»), а ў 1732—1757 гадах «Альманах беднага Рычарда». Заснаваў у Філадэльфіі першую ў ЗША публічную бібліятэку (1731), Пенсільванскі ўніверсітэт (1740), Амерыканскае філасофскае таварыства (1743). Выступаў за скасаванне рабства неграў. З 1746 года вёў эксперыменты з атмасфернай электрычнасцю, у 1752 годзе прапанаваў маланкаадвод. Сфармуляваў (раней за А. Сміта) працоўную тэорыю вартасці. У філасофіі прытрымліваўся дэізму. У 1751—1764 гадах член палаты дэпутатаў Пенсільваніі. Прадстаўнік Пенсільваніі (1757—1762) і іншых паўночнаамерыканскіх калоній (1764—1775) у Лондане. У час вайны за незалежнасць ЗША член Кантынентальнага кангрэса, адзін з аўтараў Дэкларацыі незалежнасці ЗША, пасланнік ЗША ў Парыжы (1776—1785), спрыяў заключэнню амерыканска-французскага дагавора 1778 г. і Версальскага мірнага дагавора 1783 г. Адзін з распрацоўшчыкаў канстытуцыі ЗША (1787). Аўтар эсэ, сатырычных твораў, мемуараў.
П’ер Андрэ Латрэйль
П’ер Андрэ Латрэйль (Pierre André Latreille; 20 лістапада 1762 — 6 лютага 1833) — французскі энтамолаг.
Прафесар энтамалогіі пры натуральна-гістарычным музеі ў Парыжы і член акадэміі навук. 31 студзеня 1832 года Латрэйль ў Парыжы заснаваў Энтамалагічнае таварыства Францыі (Société entomologique de France), прэзідэнцкі пост у якім ён займаў да сваёй смерці. Пасля яго смерці ў 1833 годзе яго змяніў на гэтай пасадзе Amédée Louis Michel Lepeletier (1770—1845).
Бора
Бо́ра (borough [] брыт., [] амер.) — назва адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак у некаторых, галоўным чынам англамоўных, краінах. Першапачаткова тэрмін пазначаў горад, які акружаны сценамі і мае самакіраванне, але з цягам часу стаў абазначаць шырокі спектр паняццяў. У большасці выпадкаў перакладаецца на беларускую мову блізкімі па сэнсе тэрмінамі, але часам перадаецца праз транслітарацыю.
Існуюць у Канадзе, Вялікабрытаніі, ЗША, Аўстраліі, Ірландыі: у кожнай краіне тэрмін абазначае розныя віды тэрытарыяльных адзінак.
Паходжанне
Слова borough паходзіць ад агульнага індаеўрапейскага кораня, які першапачаткова азначаў «высокае, сухое, небагністае месца». У славянскіх мовах ад гэтага кораня адбылося слова «бераг», а ў германскіх і раманскіх мовах гэты корань паступова стаў абазначаць высокае месца (канкрэтней узгорак ці гару), а пасля значэнне перайшло на крэпасць на высокім месцы ці ўзгорку, пасля проста крэпасць (Burg — «крэпасць») (параўнаеце borough, bury, burgh, Burg, bourg, burgo, borg, borgo, burcht). Агульнае ўжыванне гэтых слоў як суфіксаў для абазначэння геаграфічных назваў, напрыклад:
Вялікабрытанія
У Вялікабрытаніі 6 метрапольных графстваў і Вялікі Лондан адміністрацыйна падзелены на 68 самакіравальных раёнаў. З іх 32 — раёны Лондана, а 36 — у іншых метрапольных графствах: 10 у Вялікім Манчэстэры, 5 у Уэст-Ёркшыры, 5 у Мерсісайдзе, 5 у Тайн-энд-Уіры, 7 у Уэст-Мідлендсе, 4 у Саўт-Ёркшыры. Акрамя таго, некаторыя негарадскія раёны таксама могуць мець ганаровы статус Бора.
Аўстралія
Бора  — адзіны раён мясцовага самакіравання Аўстраліі, які мае статус бора ў наш час.
Ірландыя
У Ірландыі паводле закона "аб рэформе мясцовых органаў дзяржаўнага кіравання» 2014 года (Local Government Reform Act 2014) чатыры з новаўтвораныя муніцыпальныя раёны (municipal district): Клонмел, Дроэда, Слайга і Уэксфард — называюцца borough district. Гэта назва дае права старшыне раённага савета называцца мэрам.
Канада
У канадскай правінцыі Квебек англійскі тэрмін Borough выкарыстоўваецца, як пераклад французскага тэрміна арандзісман, які абазначае гарадскі раён у буйных гарадах.
ЗША
У ЗША бора — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка другога ўзроўню ў штаце Аляска ў ЗША, эквівалентная прыходу ў Луізіяне і акрузе ў іншых штатах.
Акрамя таго, горад Нью-Ёрк адміністрацыйна складаецца з пяці самакіравальных раёнаў.
Паводле Кодэкса Вірджыніі (Code of Virginia), калі мноства мясцовых органаў дзяржаўнага кіравання аб'ядноўваюцца ў форму горада, горад можа быць падзелены на тэрытарыяльныя адзінкі, якія не з'яўляюцца мясцовымі органамі дзяржаўнага кіравання — бора. Напрыклад, горад Чэсапік падзелены на шэсць бора, адзін з якіх адпавядае былому гораду Паўднёвы Норфалк, а пяць іншых — пяці магістэрыяльным раёнам (magisterial district), часткам былой адміністрацыйнай акругі Норфалк. Другі прыклад: горад Сафалк падзелены на сем бора, адзін з якіх адпавядае былому гораду Сафалку, а шэсць — магістэрыяльным раёнам былой акругі Нансемонд.
Левін Бжэскі (гміна)
Ле́він Бжэ́скі (Lewin Brzeski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бжэгскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Левіне Бжэскім. Плошча гміны складае 159,7 км². Станам на 2004 год у гміне Левін Бжэскі пражывалі 13 675 чалавек, шчыльнасць — 85,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Спіс аб’ектаў PGC (1706001—1707000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1706001—1707000)
Конрад Альбрэхт
Конрад А́льбрэхт (Conrad Albrecht; — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1939). Кіраваў дзеяннямі ВМФ падчас Польскай кампаніі.
Мэдзі Зіглер
Раннія гады
Зіглер нарадзілася ў Пітсбургу, Пенсільванія ў сям’і Мелісы Зіглер-Гісоні (у дзявоцтве Сула) і Курта Зіглера. Бацькі Мэдзі разайшліся ў 2011 годзе, каментуючы гэта тым, што эмацыйнай і фінансавай платай за танцы стала сям’я. Пазней маці Мэдзі зноў выйшла замуж. Медзісан мае малодшую сястру — Макензі, двух братоў ад папярэдняга шлюбу бацька і двух старэйшых зводных сясцёр. Мэдзі мае польскае, нямецкае і італьянскае паходжанне. Да 2013 года Мэдзі Зіглер наведвала школу Слоўн, потым вучылася дома. На дадзены момант яна са сваёй сям’ёй жыве ў Мерысвіле, Пенсільванія.
Кар’ера
Зіглер пачала танцаваць у 2 гады. Зараз яна займаецца ў Abby Lee Dance Company. У 2011 годзе была ўдзельніцай танцавальнага спаборніцтва на канале CBS «Жыццё для танца», але шоу знялі з эфіра да выхаду эпізоду з яе ўдзелам. Пазней у тым жа годзе яе маці атрымала ролю ў рэаліці-шоу канала Lifetime «Мамы ў танцы», тэлепраграму пра штодзённае жыццё маладых танцоўшчыц з каманды для элітных спаборніцтваў Abby Lee Dance Company. У праграме Мэдзі з’яўляецца са сваёй мамай і сястрой, Макензі, якая таксама танцуе. У 2013 годзе Зіглер з’явілася ў працягу тэлеперадачы — «Апошняе танцавальнае спаборніцтва Эбі».
У 2012 годзе Зіглер зыграла ролю Маладой Дэб у праграме канала Lifetime «Drop Dead Diva». Зіглер знімалася ў шмаце музычных відэа для спевакоў, у тым ліку для Алекса Каліс (Alexx Calise), Сіі і Тодрыка Холла. Кліп на песню Сіі «Chandelier», дзе знімалася Мэдзі, атрымаў намінацыі на MTV Video Music Awards-2014 «Відэа года» і «Найлепшая харэаграфія», апошнюю з якіх выйграў. Зіглер знімалася для шмату модных брэндаў адзення, такіх як «Glitzy Girl» та «Purple Pixies». Знялася для вокладкі летняга выпуска «Kode Magazine». 14 жніўня 2014 года разам з некаторымі саўдзельнікамі шоу «Dance Moms» выступіла у Тодрык Холл ў межах тура «Twerk Du Soleil».
Дабрачыннасць
Мэдзі Зіглер разам са сваёй маці і сястрой супрацуюць з Starlight Children's Foundation.
Смаляры (Барысаўскі раён)
Смаляры́ (, Смоляры) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Іканскага сельсавета.
Галошаўка (вёска)
Гало́шаўка (, Галошевка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
1-я змешаная брыгада
1-я змешаная брыгада (1.ª Brigada Mixta), таксама вядома як брыгада Лістэра — змешаная брыгада іспанскай рэспубліканскай арміі перыяду грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Гісторыя
Cтворана 10 кастрычніка 1936 года на базе Пятага палка ў Алькала-дэ-Энарэс падчас рэарганізацыі Рэспубліканскіх узброеных сіл Іспаніі. Падраздзяленне перададзена пад камандаванне Энрыке Лістэра. Баявое хрышчэнне брыгада адтрымала ў бітве пры Сесеньі. У баях пры Брунетэ яна панесла вялізарныя страты, уключаючы свайго трэцяга камандзіра Альберта Санчэса, а таксама вялікую колькасць афіцэраў і начальніка штаба маёра Эміліа Канеха. Пазней прыме ўдзел у наступленні на Арагон, бітве на Эбра і Каталонскай аперацыі. Распушчана 9 лютага 1939 года.
Сітуацыйная семантыка
Сітуацыйная семантыка (Situation Semantics) — гэта заснаваня на матэматыцы тэорыя натуральнай мовы, якая была прапанавана матэматыкам Джонам Барвісам (Jon Barwise) і надалей развіта разам з філосафам Джонам Пэры (John Perry) цягам 1980-ых гадоў. Дадзеная тэорыя лічыцца адной з асноўных і найбольш развітых тэорый сярод фармальных семантык. Першае ж абнародванне тэорыі ажыццявілася ў супольнай кнізе Барвіса і Пэры «Situations and Attitudes» (сітуацыі і стаўленні).
Асноўныя звесткі
Першапачаткова, задумвалася як анталагічна сінтэтычная тэорыя заснаваная на матэматычных формулах, дзеля вырашэння задачаў ЭВМ. Але ў хуткім часе аўтары вырашылі змяніць тэму і звярнуліся да аналітычнай праблематыцы, сканцэнтраваўшы свае напрацоўкі дзеля аналізу натуральнай мовы. Як арыгенальная тэорыя, сітуацыная семантыка стала тэорыяй перадачы і прымання інфармацыі, якая шукае шляхі разумення лінгвістыцы ў тэрмінах інфармацыйнага абмену. У той жа час, не выканаўшы глабальныя задачы аналізу натуральнай мовы, сітуацыйную семантыку лепш за ўсё апісаць як набор інструментаў для аналізу семантычных феноменаў.
Паняцце сітуацыі
Барвіс і Пэры пачалі з дапушчэння, што людзі выкарыстоўваюць мову ў абмежаваных частках рэчаіснасці для таго, каб размаўляць (абменьвацца інфармацыяй) пра іншыя абмежаваныя часткі рэальнасці. Такія абмежаваныя часткі яны назвалі — сітуацыямі.
«Свет складаецца не толькі з аб'ектаў, альбо з аб'ектаў, якасцей і стасункаў, але з аб'ектаў, якія маюць якасці і знаходзяцца ў стасунках паміж сабой. І існуюць такія часткі свету, якія ясна адрозніваюцца (не збольшага індывідуальна), у здаровым розуме і чалавечай мове. Гэтыя часткі свету называюцца сітуацыямі. Падзеі і эпізоды ёсць сітуацыі ў часе, сцэны ёсць прэзентаваныя ў бачнасці сітуацыі, змены ёсць працяканне сітуацый, і факты ёсць сітуацыі размытыя мовай».
Істотным тут з'яўляецца слова «часткі». Сітуацыі ёсць «часткамі» свету і інфармацыя, якой валодае агент у дадзенай сітуацыі ў любы час будзе толькі часткай усёй інфармацыі, якая тэарытычна магчыма. Падкрэсліваючы частковасць, сітуацыйная семантыка адрознівае сябе ад іншых семантык свету, гэта тое, што ёсць прынцыповай кампетэнтасцю семантычнай тэорыі.
У той жа час, сітуацыйная семантыка прапануе "стасункавую тэорыю значэння (relational theory of meaning). У сваёй найпрасцейшай форме, гэта значыць, што выражэнне а, якое азначае сувязь в, с||а||н паміж дыскурсіўнай сітуацыяй в, прамаўленчай уключанасцю с і апісанай сітуацыяй н.
Базавыя катэгорыі
У той жа час, сітуацыйную семантыку можна прапанаваць у інтэрпрытацыі трох базавых канцэптаў:
Абмежаванасць (Constraints)
Пэўнага віду сітэмныя ўзаемстасункі паміж рознымі тыпамі сітуацый… Гэтыя сістэмныя абмежаванасці з'яўляецца тым, што дае магчымасць адной сітуацыі ўтрымліваць інфармацыю аб іншай. Прыстасаванне да гэтых абмежаванасцей ёсць тое, што дазваляе агенту збіраць інфармацыю з адной сітуацыі пра іншую.
Частковасць (Partiality)
Тыпы сітуацый з'яўляецца частковымі. Яны не кажуць пра ўсё і пра кожнага і нават не пра ўсё, што з'яўляецца на вочы індывідуўму ў сітуацыйным тыпе. Іншыя асноўныя пазіцыі дадзенай тэорыі могуць быць выйнадзены праз узаемастасункі гэтых трох канцэптаў.
Сітуацыйная семантыка і моўныя акты
Камбінацыя прыстасавання з абмежаваннем, аплікаваная да праблемы лінгвістычных значэнняў прыводзіць да сувязі тэорыі са значэннем. Такое разуменне, дзе карыстальнікі мовы з'яўляюцца прыстасаванымі да пэўнага віду абмежавання, якое звязвае сітуацыю, у якой прыстасаванне створана, з сітуацыяй пра якую вядзецца гаворка. У фармальным выглядзе: сказ А, звязаны з абмежаваннем сітуацыі В і апісвае сітуацыю Д. в|а|д
Прадуктыўнасць
Паняцце прадуктыўнасці паўстае з інтэракцыі тэорыі значэння з паняццям частковасці. Выказванні натуральнай мовы ўтрымліваюць выключна толькі частку з усёй суммы інфармацыі і такім чынам, частковасць уплывае на ступень выказанасці і апісальнасці сітуацыі. Адсюль, так бы мовіць, прадуктыўнасць ёсць той ступенню, у якой яны (выказванні) могуць быць выкарыстаны для розных мэтаў. Паняцце эфектыўнасці ясна адрознівае значэнне і інтэрпрытацыю. Эфектыўнасць можа ўзнікнуць толькі ў поўнай інтэрпрытацыі, шляхам дапасавання выказаных сітуацый і, як вынік, апісаных сітуацый да актуальных сітуацый. Сказ, як такі ўтрымлівае толькі значэнне.