cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аблога Кёсэга
Аблога
Зыход аблогі да канца не высветлены. Згодна з першай версіі, Нікола Джурышыч адхіліў прапанову здацца на ганаровых умовах, і асманы адступілі. Па другой версіі, гораду былі прапанавалі ўмовы сімвалічнай капітуляцыі. Адзінымі асманамі, якім было б дазволена ўвайсці ў замак, павінен быў стаць сімвалічны атрад, які падняў бы асманскі сцяг над крэпасцю. У любым выпадку Сулейман Цудоўны з прыходам жнівеньскіх дажджоў зняў аблогу і вярнуўся дадому замест таго, каб ісці да Вену, як планаваў раней. Ён страціў у Кёсэга ў чаканні Фердынанда амаль чатыры тыдні, і за гэты час магутная імперская армія ўжо была сабрана ў Вене. Па мясцовай легендзе туркі знялі аблогу ў 11 гадзін раніцы, у сувязі з гэтым гадзіны на гарадскім саборы Кёсэга назаўжды спыненыя на 11 гадзінах, і кожны дзень у гэты гадзіну ў горадзе раздаецца перазвон.
Па словах гісторыка Паола Джовіа, імператар Карл V прыбыў з імперскай арміяй у Вену 23 верасня, занадта позна для бітвы з асманамі, так як Сулейман Цудоўны ўжо зняў аблогу Кёсэга. Такім чынам, Нікола Джурышыч і іншыя абаронцы горада выратавалі Вену ад аблогі.
Наступствы
Гэты дагавор не задаволіў ні Янаша Запальяі, ні Фердынанда, чые арміі пачалі сутычкі адзін з адным ўздоўж межаў. Пасля смерці Янаша Запольі ў 1540 годзе, Сулейман Цудоўны далучыў Венгрыю да сваёй імперыі. Хоць з 1529 па 1566 год межы Асманскай імперыі прасунуліся далей на захад, ні адна з кампаній пасля 1529 года не прынесла вырашальнай перамогі, якая б забяспечыла новыя тэрытарыяльныя набыцці.
IC 4938
IC 4938 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Састаўны лік
Састаўны́ лік — натуральны лік, большы за адзінку, які не з'яўляецца простым. Кожны састаўны лік з'яўляецца здабыткам двух натуральных лікаў, большых за 1.
Паслядоўнасць састаўных лікаў пачынаецца так:
Уласцівасці
Пакажам, што ў натуральным радзе можна знайсці паслядоўнасці састаўных лікаў любой даўжыні. Абазначым, напрыклад: Тады мільён паслядоўных лікаў утрымлівае толькі састаўныя лікі: ~N+2 дзеліцца на 2, ~N+3 дзеліцца на 3 і т. д.
Dare to Dream (альбом)
«Dare to Dream» — трэці студыйны альбом выканаўцы музыкі кантры Білі Гілмэна.
Альбом атрымаў сертыфікацыю «Gold» ад Асацыяцыі Гуказапісваючых Кампаній Амерыкі (RIAA). У чартах альбом меў тую ж паспяховасць як і папярэдні альбом «Classic Christmas» замацаваўшы пікавую пазіцыю на 45-ым радку ў чарце «U.S. Billboard 200».
Эмбер Херд
Эмбер Херд (Amber Laura Heard; нар. 22 красавіка 1986, Осцін, Тэхас, ЗША) — амерыканская актрыса.
Біяграфія
У Лос-Анджэлесе Херд пачала кар’еру з эпізадычных роляў многіх тэлесерыялах: у пілотнай серыі «Джэка і Бобі» ў ролі Ліз (2004), у серыяле «Гара» (2004) у ролі Райлі і ў ''«А. С.- адзінокіх сэрцах»'', дзе ў Эмбер была кароткая і яркая роля дзяўчыны-прадавачкі. У тым жа 2004 годзе Херд упершыню знялася ў кіно ў фільме «У прамянях славы», згуляўшы ролю Марыі. Потым была роля Шэй у «Зёлкі ваўкалака», малабюжэтнай стужцы жахаў, а таксама ролі другога плана ў карцінах «Забойная сексуальнасць» (2005), «Цана расплаты» і «Тут і зараз» (2006). Прыкметнай працай стала роля Альмы ў «Альфа Дог» — у гэтым фільме, як і ў «Паўночнай краіне», яе партыі былі больш значнымі.
Пасля Эмбер запрасілі здымацца ў серыяле «Таямніцы Палм-Спрынгс» (Hidden Palms) у ролі Грэты Мэцьюз, якая губляе маці і каханага і пачынае сябраваць з галоўным антыгероем серыялу Джоні. Каб атрымаць гэту ролю, Эмбер прыйшлося схуднець — за 4 месяцы жорсткай дыеты яна страціла 11 кілаграм вагі. У выніку серыял выйшаў у эфір канала CW Network, аднак з 12 серыяў гледачы ўбачылі толькі 8; пасля чаго серыял знялі з эфіру. Наступным праектам каторкі стаў фільм жахаў «Усе хлопцы кахаюць Мендзі Лэйн», дзе яна гуляла галоўную ролю. Прэм’ера фільма адбылася на кінафестывалі ў Таронта, але ў брытанскіх кінатэатрах фільм быў паказаны толькі праз год.
У 2007 годзе актрыса знялася ў кароткаметражцы «Дзень 73 З Сарай», а потым — у стужцы «Ашаламленне». У 2008 годзе знялася ў камедыі «Ананасавы экспрэс», а таксама ў спартыўнай драме «Ніколі не здавайся». Гэта роля прынесла акцёрцы не толькі грошы, але і значны ўзрост папулярнасці. У 2008 годзе Эмбер знялася ў фільме «Інфарматары». У самым канцы 2008 года актрыса знялася ў карцінах «Рака-пытанне» і «Сямейка Джонсаў». Потым былі фільмы «Зомбілэнд» (2009), дзе Эмбер выканала невялікую ролю аб’екта страсці героя Джэсі Айзенберга, нечакана пераўтвораную ў зомбі, фільм жахаў «Айчым» і камедыя «З ваччу сышоў і з памяці зваліўся».
У 2010 годзе Эмбер згуляла ў фільмах «Палата» Джона Карпэнтэра і «Ды наступіць цемра», а ў 2011 годзе — «Ромавы дзённік», дзе галоўную ролю в выканаў Джоні Дэп.
Асабістае жыццё
3 лютага 2015 года абралася шлюбам з Джоні Дэпам, з якім да гэтага сустракалася 3 гады. 23 мая 2016 года Эмбер запатрабавала разжэнства, праз тры дні пасля смерці маці Дэпа. У студзені 2017 года разжэнства было афіцыйна аформленае. Іх развод прыцягнуў увагу СМІ, калі Херд заявіла, што Дэп быў жорсткім да яе на працягу ўсіх іх адносін. Дэп падаў позву на Херд праз абвінавачанне ў паклёпе за калонку, якую яна напісала ў Washington Post у 2018 годзе.
1 чэрвеня 2022 года калегія прысяжных у судзе штату Вірджынія прызнала, што сцвярджэнні актрысы Эмбер Херд, былой жонкі галівудскага акцёра Джоні Дэпа, пра тое, што яна была ахвярай хатняга гвалту, ёсць паклёпам. Прысяжныя прыйшлі да высновы, што за абвінавачаннямі Херд на адрас былога мужа стаяў злы намер, і пастанавілі, што Херд павінна сплаціць Дэпу 15 млн долараў кампенсацыі. Таксама прысяжныя прысудзілі Херд кампенсацыю ў два мільёны долараў на сустрэчную позву. Херд абвінаваціла Дэпа ў жорсткім абыходжанні, калегія задаволіла пазоў часткова.
Талуцкі сельсавет
Та́луцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Талуць.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Куранецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 5 ліпеня 1946 года ў складзе Вілейскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кузьміцкага сельсавета.
Нябёсы (фільм)
«Нябёсы» — савецкая кінакамедыя 1940 года рэжысёра Юрыя Тарыча.
Сюжэт
Андрон, уступіўшы ў «», арганізуе ў сваім калгасе авіякола і вырашае пабудаваць. Але старшыня калгаса Пракофій Іванавіч катэгарычна супраць: і супраць вышкі і супраць авіяцыі наогул, а тут яшчэ лётчык Саша Арэшкін, які даставіў у калгас парашут, просіць рукі яго дачкі Варанькі. Пракофій Іванавіч хавае прывезены лётчыкам парашут, прыняўшы яго за адрэз шоўку, прызначаны ў падарунак Вары, і паведамляе Арэшкіну, што ў дачкі нібыта маецца жаніх, і вязе дачку з сабой на рыбалку. Аднак, гэта не перашкода для закаханых — Саша на гідрасамалёце вылятае да месца лоўлі і там сустракаецца з каханай. Лётчык становіцца частым госцем у калгасе, дапамагае ў калгасных справах, выконвае аэрапасеў палёў, а неўзабаве ратуе Пракофія Іванавіча, які церпіць на рыбалцы караблекрушэнне. У выніку хітрасці старшыні, накіраваныя супраць вышкі і сустрэч закаханых, будуць пераадолены хлопцамі, гуляецца вяселле Вары з Сашам, а Пракофій Іванавіч, пераацаніўшы ролю авіяцыі, бачачы яе карыснасць у сельскай гаспадарцы, скача з парашутнай вышкі.
Крытыка
Фільм быў адразу прызнаны крытыкай няўдалым, пры гэтым крытыка бачыла ў гэтым віну рэжысёра, які змяніў добры сцэнар: Той, хто знаёмы з літаратурным сцэнарам, прагледзеўшы карціну «Нябёсы», адчувае пачуццё здзіўлення, разгубленасці, нездаволенасці і пытаецца ў сябе: чаму з добрага, сюжэтна-суцэльнага камедыйнага сцэнара атрымалася дрэнная, некамедыйная карціна? Адказ просты: літаратурны сцэнар скажоны. Скажоны рэжысёрам падчас пастаноўкі фільма. Са сцэнарыя адвольна выкінуты шэраг эпізодаў, якія вызначалі драматургію твора. Тое, што засталося ў сцэнары, «асэнсавана» ў поўнай супярэчнасці з аўтарскай задумай. Рэжысёр выключыў са сцэнара эпізоды, якія мелі істотнае значэнне. З-за гэтага многія падзеі ў карціне выглядаюць выпадковымі, а сюжэт шматкаватым. Пазней кіназнаўцы таксама называлі карціну «зусім прэснай і дабратворнай» і адзначалі, што змяненне рэжысёрам сцэнара пацягнула за сабой ланцуг негатыўных фактараў: «штучнасць канфлікту адбілася на ўсёй структуры карціны, абумовіла ідэйную беднасць, адсутнасць драматычнага развіцця падзей, бездухоўнасць герояў» і страціла камедыйны элемент:Роўна нічога смешнага ў гэтай камедыі не было, а саладжавы паказ калгаснага жыцця і назойлівыя павучанні пра ролю авіяцыі наводзілі беспрасветную нуду.
Самсон Пярловіч
Самсон Пярловіч (13 жніўня 1923 — 14 снежня 2001) — беларускі паэт, дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, удзельнік падпольнага Саюза вызвалення Беларусі ў Навагрудку.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Католышы Навагрудскага ваяводства, Польшча (зараз — Навагрудскі раён Гродзенскай вобласці) ў сям’і беларускага селяніна, дзе было сямёра сыноў. У чацвёртым класе польскай напісаў першы свой верш пра Свіцязь, а калі закончыў польскую школу, пачаў працаваць настаўнікам у пачатковай школе.
У часы нямецкай акупацыі быў прымусова вывезены на працу ў Германію. Яго везлі на Рыгу разам з іншымі юнакамі, але па дарозе ён і яшчэ некалькі хлопцаў скокнулі з вагона. Хутка яны былі схапленыя латышскай жандармерыяй, а пасля допытаў іх адправілі на Лібаву, і дзе Самсон са сваімі сябрамі апынуўся ў лагеры за калючым дротам. Адтуль сябры зноў уцяклі і некалькі тыдняў былі вольнымі, але хутка іх зноў арыштавалі і адправілі ўжо ў Вену. Быў вызвалены ў пачатку красавіка 1945 г, а 1 мая ён далучыўся да савецкай арміі.
Пасля вяртання ў Беларусь супрацоўнічаў з наваградскай раённай газетай. У 1947 г. далучыўся да антысавецкай беларускай падпольнай арганізацыі «Саюз вызвалення Беларусі» (СВБ), дзе таксама быў яго аднавясковец Адам Шабоцька. Быў упаўнаважаным СВБ у Навагрудскім раёне. Галоўнай цэллю арганізацыі было аддзяліць Беларусь ад СССР і ўтварыць незалежную дзяржаву. Арганізацыя базавалася на сістэме «троек», але належнай сістэмы канспірацыі не было. У выніку пасля знаёмства з Алесем Бажко, супрацоўнікам баранавіцкай газеты, што назваўся сябрам іншай антысавецкай арганізацыі «Чайка», і які быў таемным агентам НКУС, арганізацыя была выкрыта. Як згадваў Пярловіч: ''Ён [Бажко] распавёў, што ў Баранавічах таксама існуе падпольная арганізацыя «Чайка». А сам ён знаходзіцца ў вышэйшым звяне падпольнай структуры. Карацей, начальнік. Я яму верыў''.
Арыштаваны 30 мая 1947 г. Утрымліваўся ў Баранавіцкай следчай турме «Крывое кола». Перад арыштам у Самсона Пярловіча знайшлі верш «Паднімецца крыўда», які ён напісаў у 1947 г. Другая страфа верша гучала так: Бо Сталін — тыран і старых, і малых — Запрогшы ў прыгонныя ёрмы, Нявіннай крывёй суцяшае іклы, Каму колькі жыць ставіць нормы… Пра гэты верш даведаўся нават Лаўрэнцій Цанава, які загадаў прывезці Пярловіча ў Мінск на допыт. Самсон Пярловіч успамінаў: ''«Заходжу ў кабінет. Там шмат чыноў НКУС. Выходзіць з-за стала нейкі гарбаносенькі чалавек. Гэта быў Цанава. Паказвае тэкст майго верша і пытае: «Твой?» — «Мой». — «Ды як жа ты набраўся нахабства так напісаць пра геніяльнага чалавека? Сталін — бацька народаў», — закрычаў Цанава. — «Для вас, можа, і бацька народаў, а для беларускага народа — палач», — адказваю. Малады я тады быў, гарачы, ды і тэрмін ведаў. Як цяпер бачу: Цанава ўвесь расчырванеўся і кажа па-беларуску: «Не мані!…»''.
На працэсе, які праходзіў 29 жніўня — 31 жніўня 1947 г. у Баранавічах, асуджаны ваенным трыбуналам да 10 гадоў лагераў з пазнейшай высылкай. Адбываў пакаранне на лесапавале ў лагеры Усць-Вым (Комі АССР), а з 1949 г. — у спецлагерах Караганды на будаўніцтве шахтаў. Кастусь Рамановіч згадваў: ''«Я разам з Пярловічам прайшоў праз пакуты на лесапавалах Усць-Вым, на будаўніцтве шахтаў у Карлагу, спаў разам з ім на голых нарах. І там, на голых нарах, Пярловіч складваў вершы без алоўка, якія мы вучылі на памяць для будучыні»''.
Вызвалены 3 студзеня 1956 г. Высылку мусіў адбываць у Сарані (Карагандзінская вобласць), але яна была адменена. У Беларусь вярнуўся ўвосені 1956 г. і працаваў на заводзе газавай апаратуры ў Навагрудку. На пенсыі з 1980 г. У апошнія гады жыцця гандляваў на рынку ў Навагрудку каб аддаць даўгі за аперацыю, якую зрабілі дачцэ ў Германіі.
Памёр 14 снежня 2001 г. у Навагрудку. Не рэабілітаваны.
Самоа (астравы)
Астравы Самоа (самоан.: Sāmoa) — архіпелаг у паўднёвай частцы Ціхага акіяна, у Палінезіі. Уваходзіць у склад дзяржавы Самоа і Амерыканскага Самоа. Плошча — 3028,1 км². Насельніцтва — 249 839 чал. (2012 г.), у асноўным самоанцы.
Геаграфія
Астравы Самоа знаходзяцца ў паўднёвай частцы Ціхага акіяна ў 800 км ад Фіджы, 530 км ад Тонга, 2900 км ад Новай Зеландыі, 15 266,3 км ад Беларусі (ад нулявога кіламетра ў Мінску да пляжа Ваіяла ў горадзе Апія).
Найбуйнейшыя астравы:
Заходняя частка разам з астравамі Саваі і Уполу ўваходзіць у склад незалежнай дзяржавы Самоа. Усходняя частка — у склад Амерыканскага Самоа.
Вялікія астравы маюць вулканічнае паходжанне, даволі гарыстыя. Найвышэйшая кропка — гара Сілісілі (1 858 м) на востраве Саваі. Малыя астравы — нізкія каралавыя атолы.
Клімат трапічны вільготны. Сезон мусонаў цягнецца з лістапада да красавіка.
Астравы падвержаны ўздзеянню землятрусаў і трапічных цыклонаў. Апошні значны землятрус адбыўся 29 верасня 2009 г. Ён спарадзіў цунамі, якое стала прычынай смерці 170 чалавек.
Гісторыя
У адрозненні ад іншых палінезійцаў, самоанцы не маюць легенд аб асабістым паходжанні з Гаваікаў. Археолагі сцвярджаюць, што астравы Самоа былі населены носьбітамі культуры Лапіта ў 1 тысячагоддзі да н. э. Выхадцы з Самоа актыўна рассяляліся па іншых астравах Акіяніі. Паданні аб паходжанні з Самоа існуюць нават сярод мікранезійцаў тунгару. Магчыма, што назва вострава Саваі стала крыніцай іншых легенд пра Гаваікі.
У XII — XVI стст. астравы Самоа знаходзіліся пад кантролем танганцаў, якія былі выгнаны ў выніку паўстання.
У 1722 г. адкрыты галандскім мараплаўцам Якабам Рагевенам.
У XIX ст. астравы Самоа знаходзіліся ў цэнтры экспансіянісцкіх планаў адразу некалькіх буйных дзяржаў. У 1899 г. Германія, ЗША і Вялікабрытанія падпісалі дагавор, паводле якога заходнія астравы перадаваліся пад кантроль Германіі, а ўсходнія — пад кантроль ЗША.
25 жніўня 1914 г. новазеландскі экспедыцыйны корпус высадзіўся на востраве Уполу і заняў Заходняе Самоа. Пасля заканчэння I Сусветнай вайны Новая Зеландыя атрымала мандат для кіравання гэтай тэрыторыі.
У 1951 г. у Амерыканскім Самоа было ўведзена грамадзянскае кіраванне.
1 студзеня 1962 г. Заходняе Самоа атрымала незалежнасць. У 1997 г. гэта дзяржава была пераназваная ў Самоа.
Сонечны сарас 157
Сонечны сарас 157 — серыя з 70 сонечных зацьменняў, якая пачнецца 21 чэрвеня 2058 года і будзе працягвацца да 17 ліпеня 3302 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Парк культуры (станцыя метро, Сакольніцкая лінія)
«Парк культуры» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Злучана перасадкай з аднайменнай станцыяй на Кальцавой лініі. Размешчана ў раёне Хамоўнікі (ЦАА); названа па Цэнтральным парку культуры і адпачынку імя Горкага. Адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна. Калонная трохпралётная станцыя мелкага залажэння з адной астраўной платформай.
Гісторыя і паходжанне назвы
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская».
Сваю назву атрымала па буйным аб'екце, размешчаным недалёка ад станцыі — Цэнтральнаму парку культуры і адпачынку імя Горкага (тут парушана геаграфічная сувязь, бо сам парк культуры знаходзіцца на процілеглым беразе Масквы-ракі). У 1980 годзе назва была скарочана напярэдадні Алімпіяды-80, бо станцыі на час правядзення Алімпіяды аб'яўляліся на англійскай мове. З той пары станцыя носіць назву «Парк культуры».
Праектныя назвы станцыі — «Крымская» і «Крымская плошча», — злучаны з запланаванай у Генеральным плане рэканструкцыі Масквы пракладкай новай магістралі — «Усходняга праменя», што ідзе ад Палаца Саветаў па лініі Астожанкі да паўднёва-заходніх ускраін горада і ўтваральнага на скрыжаванні з Садовым кольцам вялікую плошчу з рабочай назвай Крымская. Першапачаткова са станцыі было запланавана чатыры выхады — па ўсіх вуглах скрыжавання Усходняга праменя з Садовым кальцом, аднак да пуску першай лініі выбудавалі толькі два павільёны на дыяганальных вуглах.
У 1991 годзе станцыю прапанавалі перейменаваць У «Астожанку».
Тэхнічная характарыстыка
Канструкцыя станцыі — калонная трохпралётная мелкага залажэння (глыбіня залажэння — 10,5 метра). На станцыі два шэрагі па 23 калоны з крокам 7 метраў. За станцыяй размешчаныя звароткавыя тупікі, што выкарыстоўваюцца часам (апроч асноўнага прызначэння) для тэхнічнага абслугоўвання і начнога адстою цягнікоў.
Міхась Капціловіч
Міхась Капціловіч (21 мая 1923 — ?) — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, удзельнік падпольнага Саюза вызвалення Беларусі ў Навагрудку.
Біяграфія
У 1947 г. далучыўся да антысавецкай беларускай падпольнай арганізацыі «Саюз вызвалення Беларусі» (СВБ). Быў упаўнаважаным СВБ у Любчанскім раёне. Галоўнай цэллю арганізацыі было аддзяліць Беларусь ад СССР і ўтварыць незалежную дзяржаву. Арганізацыя базавалася на сістэме «троек», але належнай сістэмы канспірацыі не было. Пад канец мая 1947 года савецкія спецслужбы арыштавалі ў Баранавіцкім раёне 18 сяброў арганізацыі, якіх выдаў правакатар. У хуткім часе таксама было арыштаванае і кіраўніцтва арганізацыі. 30 жніўня 1947 г. ваенны суд прысудзіў дзеячаў арганізацыі на тэрмін ад 8 да 25 гадоў лагераў.
Міхась Капціловіч быў арыштаваны савецкімі карнымі органамі ў чэрвені (на Сёмуху) 1947 г., засуджаны на 10 гадоў лагераў і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Пакаранне адбываў у турмах Баранавічаў і Мінску, спецлагеры № 2 на Інце Комі АССР, працаваў на вугальных шахтах. Вызвалены ў чэрвені 1956 г. і вярнуўся на Наваградчыну. Працаваў на прадпрыемствах Наваградку і жыў там да смерці.
Не рэабілітаваны.
Марозаўка (Аршанскі раён)
Марозаўка — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Вёска ўваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Азяранскі сельсавет (Дзятлаўскі раён)
Азяра́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Азяраны.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзятлаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 1 ліпеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дварэцкага (3 населеныя пункты: Азяраны, Бярнатаўшчына і Кажухоўцы) і Раготнаўскага (7 населеных пунктаў: Агароднікі, Дудзічы, Івязь, Жыхі, Крамяніца, Харашкі і Чорны Луг) сельсаветаў.
На момант скасвання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў.
Міжнародны інстытут менеджменту «МІМ-Беларусь»
Міжнародны інстытут менеджменту «МІМ-Беларусь» — прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая дзейнічала ў Мінску на вул. К. Маркса, 18 у 1992—2004 гг., як частка Міжнароднага інстытута менеджменту пад кіраўнцтвам В. І. Цярэшчанкі. Ліквідаваны 8.11.2006 г па прычыне банкруцтва.
Генадзь Міхайлавіч Лаўранкоў
Генадзь Міхайлавіч Лаўранкоў (нар. 1952, в. Мікалаеўка, Шклоўскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
З 1972 па 1979 гг. працаваў машыністам халадзільнай устаноўкі на Шклоўскім маслазаводзе. У 1978 г. скончыў Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут па спецыяльнасці інжынер-механік. З 1979 па 1990 гг. — інструктар, загадчык аргаддзелам Шклоўскага райкама КПБ. У 1990—1994 гг. — намстаршыні Шклоўскага райвыканкама, начальнік Упраўлення эканомікі і прагнозу.
У 1994—1999 гг. — старшыня Шклоўскага райвыканкама. У 1995 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Беларусі па спецыяльнасці эканаміст. Паводле мясцовых жыхароў, усяляк імкнуўся не дэманстраваць сваё службовае становішча. З ліпеня 1999 па 2004 гг. быў старшынёй інспекцыі Дзяржаўнага падатковага камітэта па Магілёўскай вобласці. 3 сакавіка 2004 г. Указам Прэзідэнта № 126 прызначаны кіраўніком справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь з прысваеннем вышэйшага класа дзяржаўнага служачага. З 2005 года Памочнік Прэзідэнта Беларусі — інспектар па Магілёўскай вобласці.
26 сакавіка 2019 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка наведаў малочнатаварны комплекс «Сліжы» ААТ «Амкадор-Шклоў», які належыць да аграхолдынга «Купалаўскае», дзе быў абураны ўмовамі, у якіх утрымліваюцца жывёлы, а таксама адсутнасцю парадку ў вытворчых памяшканнях. У выніку Лукашэнка даручыў зняць з пасад усіх вінаватых і ўзбудзіць крымінальныя справы, старшыню Шклоўскага райвыканкама Васіля Віцюнова было вырашана назначыць кіраўніком аграхолдынга «Купалаўскае», а памочніка Прэзідэнта па Магілёўскай вобласці Генадзя Лаўранкова — выконваючым абавязкі старшыні райвыканкама, выконваць абавязкі старшыні Магілёўскага аблвыканкама замест знятага Уладзіміра Даманеўскага быў прызначаны ягоны тагачасны першы намеснік Мікалай Кароцін.
Узнагароды
Узнагароджаны Ордэнам Пашаны (2014)
IC 4939
IC 4939 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анатоль Анатольевіч Янец
Анатоль Анатольевіч Янец (нар., г. Друскінінкай Літоўскай ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Працаваў на рабочых пасадах розных прадпрыемстваў Друскінінкая і Вільнюса. У 1969 годзе паступіў у Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, які скончыў у 1974 годзе.
Працаваў у Бераставіцкім, а затым у Смаргонскім раёнах. У 1980 годзе быў абраны старшынёй калгаса «50 год СССР». З кастрычніка 1987 года па люты 1995 года кіраваў Смаргонскім раёнам на пасадзе старшыні райвыканкама. Працаваў кіраўніком філіяла АКБ «Прыёрбанк», дырэктарам па знешнеэканамічных сувязях канцэрна «Праінтэкс», дырэктарам ВЭС ТАА «Дарвес».
Якаб Карнеліс ван Остсанен
Якаб Карнеліс ван Остсанен (да 1470—1533) — паўночнанідэрландскі мастак.
Паколькі даты нараджэння або хрышчэння страчаныя, даты нараджэння даецца прыблізная з іншых архіўных сведчанняў, такіх як даты смерці іншых членаў сям’і. Свой першы дом Якаб Карнеліс купіў у Амстэрдаме ў 1500 годзе, на вуліцы Калверстраат. Праз дваццаць гадоў купіў суседні дом.
The Blue Marble
«The Blue Marble» («Блю марбл», у перакладзе з англійскай — «сіні „“» ці «сіні мармур») — знакамітая фатаграфія планеты Зямля, зробленая 7 снежня 1972 года экіпажам касмічнага карабля «Апалон-17» з адлегласці ад паверхні Зямлі прыкладна ў 29 тыс. км (18 тыс. міль). Знаходзіцца ў адкрытым доступе як праца НАСА, грамадскі здабытак. Адлюстроўвае цалкам асветленую Зямлю (Сонца знаходзілася ззаду астранаўтаў).
NGC 2369
NGC 2369 (іншыя абазначэнні — ESO 122-18, AM 0716-621, IRAS07160-6215, PGC 20556) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Net Applications
Net Applications — фірма, якая займаецца вэб-аналітыкай. Кампанія шырока вядомая тым, што вядзе даследаванні і глабальную статыстыку долі сусветнага рынку для вэб-браўзераў і аперацыйных сістэм.
Гісторыя
З 1999 года Net Applications з’яўлялася першакрыніцай для вэб-майстароў і электроннага маркетынгу. Штаб-кватэра кампаніі знаходзіцца ў Аліса-В'еха, Каліфорнія. На бягучы момант Net Applications распаўсюджвае свае паслугі праз больш чым 7000 партнёраў і філіялаў.
Ахтопал
Ахтопал (Ахтопол) — горад у Балгарыі. Размешчаны на ўзбярэжжа Чорнага мора. Знаходзіцца ў Бургаскай вобласці, уваходзіць у абшчыну Царава. Насельніцтва складае 1425 чалавек. Ахтопал — самы паўднёвы Балгарскі горад на Чарнаморскім узбярэжжы.
Гісторыя
Заснаваны грэкамі з Апалоніі (цяпер горад Сазопал), якая знаходзілася ў 58 км на поўначы, пад імем Аўлеан Тыхас (Αυλαιον Τειχος). У Візантыйскую эпоху называўся Агатупаліс (Αγαθουπολις). Одзін з нешматлікіх гарадоў, якія заставаліся ў руках апошняга імператара Візантыі Канстанціна Палеалога. Перайшоў да туркаў перад аблогай і падзеннем Канстанцінопаля ў 1453 годзе. Сённяшняе яго імя ўзыходзіць да грэчаскага Актопалі — прыбярэжны горад.
Падчас руска-турэцкай вайны 24 ліпеня 1829 года Агатопаль быў узяты атрадам з 2 фрэгатаў, брыга, парахода і 8 вяслярных суднаў пад агульным камандаваннем капітан-лейтэнанта Баскакава.
Халапкоўскі сельсавет
Халапко́ўскі (Халапо́ўскі) сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Халапы.
Говушук
Говушук (Qovuşuq) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Раманаўскі раён (Алтайскі край)
Раманаўскі раён (Рома́новский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Раманава, размешчанае за 220 км ад Барнаула.
Геаграфія
Раён размешчаны на захадзе края, ва ўсходняй частцы Кулундзінскай раўніны. На поўначы мяжуе з Зав’ялаўскім, на ўсходзе з Мамантаўскім, на поўдні з Ваўчыхінскім і Навічыхінскім, на захадзе з Родзінскім раёнамі.
Рэльеф раўнінны. Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18,2 °C, ліпеня +19 °C. Гадавая колькасць атмасферных ападкаў 340 мм. На тэрыторыі раёна размешчаны азёры Молакава, Горкае. Глебы — паўднёвыя чарназёмы, сустракаюцца саланцы, саланчакі. Шмат бярозавых калкоў.
BMW 303
BMW 303 — легкавы аўтамабіль сярэдняга класа, які вырабляўся ў перыяд 1933—1934 нямецкім вытворцай Bayerische Motoren-Werke AG. Гэты аўтамабіль з’яўляецца першым серыйным аўтамабілем, распрацаваным кампаніяй BMW, у якім выкарыстоўваецца шасціцыліндравы радны рухавік. Агульнае вытворчасць гэтага аўтамабіля дасягнула наклад 2300 экзэмпляраў.
Якасць замест масавай вытворчасці
У красавіку 1932 года BMW пачаў продаж першай, распрацаванай пад уласнай эгідай малалітражную машыну BMW 3/20 PS AM1 (ням. Ausfьhrung München Аўтаклуб Мюнхен). Прадстаўляючы яго, дырэкцыя BMW разумела, што гэты аўтамабіль, у сярэднім, даражэйшы на 350 нямецкіх марак за аналагічныя мадэлі на нямецкім рынку, у доўгатэрміновай перспектыве не будзе ў стане супрацьстаяць канкурэнцыі Opel, а таксама Hanomag. Каб эфектыўна канкурыраваць у сегменце малалітражных аўтамабіляў варта было перавесці зборачныя лініі на масавую вытворчасць. Аднак на інвестыцыі такога парадку не хапала фінансавых сродкаў. У аналагічнай сітуацыі апынуўся і іншы нямецкі вытворца легкавых аўтамабіляў, кампанія Daimler-Benz. Таму абодва канцэрны падпісалі пагадненне аб узаемным супрацоўніцтве, галоўнай мэтай якога была распрацоўка і вытворчасць эксклюзіўных, якасна лепшых транспартных сродкаў, згодна з дэвізам якасць замест масавай вытворчасці. Па ўмовах дадзенага пагаднення BMW па-ранейшаму было дазволена вытворчасць кузаваў на заводзе Daimler-Benz ў Зіндэльфінгене, а канцэрн Даймлер узяў на сябе агульнае распаўсюджванне аўтамашые праз больш шырокую сетку сваіх аўтасалонаў.
Новая мадэль, якая павінна была дэбютаваць пад імём BMW 303, была для брэнда BMW першым легкавым аўтамабілем сярэдняга класа. Тады стандартным для аўтамабіляў гэтага класа былі шасціцыліндравыя рухавікі. Аднак, канцэрн BMW не меў такога матора, таму старшыня праўлення Франц Ёзэф Поп даручыў сваім канструктарам распрацаваць новы рухавік. Справай заняўся галоўны канструктар BMW у Мюнхене, Макс Фрыз. Яго праект быў заснаваны на лёгкім алюмініевым блоку рухавіка. Адначасова ў Айзенахе, незалежна ад Фрыза, канструктар Дзюкштайн распрацаваў просты і танны рухавік з шасцю цыліндрамі ў чыгунным блоку цыліндраў і каленчатым вале, пасаджаным на трох падшыпніках слізгання. Абодва праекты не ўразілі Франца Ёзэфа Попа. Канструкцыя Фрыза была наватарскай, але яна была занадта дарагой для серыйнай вытворчасці. Рухавік Дзюкштайна быў значна прасцей і танней, але якасцю не адказваў новым мэтам кампаніі. Стацыянарными тэстами гэтых прататыпаў кіраваў інжынер Рудольф Шлейхер, які цалкам падзяляў меркаванне Попа аб гэтых двух праектах. Адказваючы на пытанне, якую канструкцыю ён бы абраў, ён адказаў: «я б паставіў на канцэпцыю амерыканскіх шасціцыліндравых рухавікоў, аснашчаных сістэмай двух карбюратараў». Поп прыняў гэтую ідэю, аддаўшы яму даследчую працу над новым рухавіком. Рудольф Шлейхер прыняў асноўныя палажэнні канструкцыі з ужытага ў мадэлі BMW 3/20 раднага рухавіка з чатырма цыліндрамі. Узятыя былі таксама асноўныя параметры гэтага рухавіка, г. зн. дыяметр цыліндру (56 мм) і вышыня ходу поршня (80 мм). Блок рухавіка быў падоўжаны на два дадатковых цыліндра, а прывадны вал размешчаны на чатырох падшыпніках слізгання і выкарыстоўваліся два карбюратары solex. Такім чынам, новы рухавік атрымаў аб’ём каля 1182 см3 і магутнасць 30 к. с. пры 3500 аб./хвілін. Характарыстыкі гэтага матора значна пераўзыходзілі тыя стандарты, вядомыя з іншых тагачасных рухавікоў. Адной з прычын гэтакіх добрых вынікаў было прымяненне сістэмы двух карбюратараў, якія больш эфектыўна пастаўлялі паветрана-паліўную сумесь у камеры згарання.
Нараджэнне іконы
У сваёй гісторыі BMW яшчэ ніколі не зрабіў у адзіночку кузаў серыйнага аўтамабіля, асноўнай прычынай была адсутнасць адпаведным чынам адукаваных і вопытных інжынераў. Адзіным супрацоўнікам, які меў базавыя веды ў гэтай галіне, быў Рудольф Шлейхер. Быў ён, аднак, так захоплены працай над праектам новага рухавіка, што прыняцце дадатковых абавязкаў было для яго немагчыма. Старшыня савета дырэктараў Франц Ёзэф Поп быў вымушаны знайсці прыдатнага канструктара. Па патрабаванні Шлейхера ён усталяваў кантакт з Фрыцам Фрыдлерам, з якім Шлейхер быў знаёмы яшчэ са сваіх часоў у кампаніі Horch, і пераканаў яго змяніць працадаўцу. Фрыдлер па прыбыцці ў Мюнхен, узяў на сябе кіраўніцтва над развіццём новага кузава. Яго праект быў заснаваны на лёгкай, але надзвычай трывалай раме, апорнай, выкананай з падвойных труб. Калі ж гаворка шла аб стылю, то ён адносіўся да яго з чыста практычнага боку. Дзякуючы найноўшым аэрадынамічным даследаванням ён ведаў, што радыятар, які ўстаноўлен перпендыкулярна да кірунку руху, ставіць паветру вялікае супраціўленне. З-за гэтага, па ўзору мадэляў Renault, радыятар новага лімузіна BMW 303 быў трошкі нахілен. Каб забяспечыць аптымальны прыток паветра, яго корпус быў падзелены на дзве часткі, супадаючыя ў невялікай шпіцы. Гэтая сістэма выпадкова паспрыяла на фарміраванне іміджу BMW. Рашотка кажуха радыятара набыла яе злёгку схіленую фігуру, падзялёную пасярэдзіне. Каб надаць гэтай канструкцыі трохі элегантнасці Фрыдлер закругліл куты паветразаборнікаў, ствараючы такім чынам форму, названую пазней «падвойныя ныркі». Гэта самы характэрны і самы вядомы элемент дызайну маркі BMW. Рашотка радыятара ў форме «падвойных нырак» упрыгожвае ўсе аўтамабілі BMW да сённяшняга дня.
Дзякуючы таму, што кузаў BMW 303 павінен быў выраблены на заводзе Daimler-Benz у Зіндэльфінгене, распрацоўшчыкі паставілі на вядомы канцэпт драўляна-металічнага кузава. Для таго, каб аптымальна падрыхтаваць вытворчы працэс, Поп хацеў ужо на ранняй стадыі навукова-даследчых работ далучыцца да праекту спецыялістаў з Штутгарта. З гэтай мэтай ужо ў снежні 1932 года. для даследчага цэнтра ў Штутгарт-Унтэрцюркхайм прыслалі прататып апорнай рамы і рысункі канструкцыі новай мадэлі.
У той час як новы шасціцыліндравы рухавік быў станоўча ацэнены галоўным канструктарам Даймлера, Гансам Неблерам, гэта канцэпцыя апорнай рамы не знайшла яго ўхвалы. Daimler адабраў вядомую і правераную канструкцыю з профільных матэрыялаў са сталі. Толькі пасля многіх гадоў перавагі канструкцыі Фрыца Фрыдлера прымусілі кіраўніцтва Daimler выкарыстоўваць яе ў сваіх аўтамабілях.
Прэм’ера і продаж
Продаж аўтамабіля ў першыя месяцы 1934 года значна перавысіў чаканні дырэкцыі, але ўжо хутка добры прыём скончыўся. Асноўнай прычынай падзення цікавасці было тое, што да гэтага часу BMW прапанавала эканамічныя гарадскія малалітражкі, а новая мадэль прызначалася для пакупнікоў аўтамабіляў сярэдняга класа. Кошт новага BMW 303 з кузавам седан складаў 3600 марак, г. зн. гэтая мадэль была на 950 марак даражэй, чым свой папярэднік. Таму толькі невялікая колькасць існуючых кліентаў BMW была ў стане дазволіць сабе куплю новага, больш дарагога аўтамабіля. Прыцягненне жа новых пакупнікоў запатрабавала часу. Другой прычынай быў самы маленькі ў свеце 6-цыліндравы рухавік з рабочым аб’ёмам усяго ў 1,2 літра, які нягледзячы на свае перавагі, абцяжарваў пазіцыянаванне гэтага аўтамабіля ў вышэйшым класе. Усё гэта прывяло да таго, што гэты аўтамабіль вырабляўся ўсяго адзін год, і прадалі яго ўсяго накладам 2300 экземпляраў. Каб не страціць сваіх існуючых кліентаў BMW распрацавала больш танную малалітражную версію гэтага аўтамабіля з чатырохцыліндравым рухавіком, які прадаваўся пад імём BMW 309.
Усходнееўрапейскі інстытут бізнесу і права
Усходнееўрапейскі інстытут бізнесу і права — прыватная вышэйшая навучальная ўстанова, якая дзейнічала ў Мінску ў 1990-х гг. Гэта вну рыхатавала юрыстаў, эканамістаў і эканамістаў-менеджераў. Першапачаткова знаходзілася на вул. Варвашэні (цяпер пр. Машэрава, 105 ), у 1997 г. вну пераехала на вул. Свярдлова, 13a, а ў 1998 г — на вул. Я. Коласа, 1. Згодна праваабарончай справаздачы па Беларусі за 1999 г. на 1999 г. Інстытут быў пазбаўлены ліцэнзіі. Згодна дзадзеным МПЗ на 2001 г., вну знаходзілася ў працэсе ліквідацыі.
IC 4940
IC 4940 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Самхіта
Самхі́та (संहिता «сабранае разам») — тэрмін, які выкарыстоўваецца для абазначэння шэрагу свяшчэнных тэкстаў індуізму. Самхіты — гэта зборы гімнаў, малітваў, заклінанняў, блаславенняў, ахвярных формул. Самхітамі завуць асноўныя метрычныя тэксты — гімны і мантры — кожнай з чатырох Ведаў. Самхітамі таксама завуць шэраг іншых, пасляведычных тэкстаў па ёзе і Аюрведзе. Прыкладамі могуць служыць: «Гхеранда-самхіта», «Каш'япа-самхіта», «Аштавакра-самхіта», «Бхрыгу-самхіта», «Ёга-яджнавалк'я-самхіта», «Брахма-самхіта», «Гарга-самхіта» і «Дэва-самхіта».
Тэрмін «Самхіта» таксама шырока ўжываецца ў назве да тэкстаў тантрычнай вайшнаўскай школы Панчаратра — з 225 вядомых тэкстаў большая іх частка мае ў сваёй назве гэты тэрмін.
Англійская готыка
Англійская готыка — архітэктурны стыль, які ўзнік у Францыі перш чым з’явіцца ў Англіі (прыкладна з 1180 да 1520 гадоў).
Як і гатычную архітэктуру іншых частак Еўропы, англійскую готыку вызначаюць яе завостраныя аркі, скляпеністыя дахі, контрфорсы, вялікія вокны і шпілі. Гатычны стыль родам з Францыі, дзе розныя элементы ўпершыню былі выкарыстаны разам у межах аднаго будынка пры хоры базілікі Сен-Дэні на поўнач ад Парыжа, пабудаванай абатам Сугерыям і асвячонай 11 чэрвеня 1144 года. Найбольш ранняе маштабнае прымяненне гатычнай архітэктуры ў Англіі — у саборы Кентэрберы і ў Вэстмінстэрскім абацтве. Шмат асаблівасцяў гатычнай архітэктуры натуральным чынам выходзіць з раманскай архітэктуры (часта яе ў Англіі называюць ). Такую эвалюцыю можна назіраць асабліва ў Дарэмскім саборы, які мае самае старажытнае вядомае рабрыстае высокае скляпенне.
Англійская готыка развівалася часам паралельна кантынентальнай Еўропе, а часам зусім самабытна. Гісторыкі традыцыйна падпадзяляюць англійскую готыку на шэраг розных перыядаў, якія можна падзяліць для дакладнага вызначэння розных стыляў. Гатычная архітэктура працягвала квітнець ў Англіі яшчэ на працягу ста гадоў, калі ва Фларэнцыі ўжо актыўна развівалася архітэктура Адраджэння (XV стагоддзе). Гатычны стыль саступіў месца архітэктуры эпохі Адраджэння ў канцы XVI і XVII стагоддзяў, але быў адроджаны ў канцы XVIII стагоддзя як акадэмічны стыль і меў вялікую папулярнасць як архітэктура гатычнага адраджэння на працягу 19 стагоддзя.
Многія з найбуйнейшых і лепшых твораў англійскай архітэктуры, у тым ліку, у асноўным пабудаваныя ў гатычным стылі. Ёсць таксама замкі, палацы, вялікія будынкі, універсітэты і мноства немудрагелістых свецкіх будынкаў, у тым ліку багадзельняў і прыходскіх цэркваў. Іншай важнай групай гатычных будынкаў у Англіі з’яўляюцца парафіяльныя цэрквы, якія, як і сярэднявечныя саборы, часта маюць больш раннюю, нарманскую аснову.
Тэрміны
Вызначэнне стыляў у англійскай гатычнай архітэктуры рушыць за вызначэннямі, якія даў ім архітэктар і мастацтвазнавец. Ён унёс ўмовы ў сваёй «Спробе дыскрымінацыі стылю архітэктуры ў Англіі» (1812-15). Гісторыкі часам называюць стылі «перыядамі», напрыклад, «Перпендыкулярны перыяд» амаль гэтак жа, як і гістарычную эпоху, можна назваць «перыядам Цюдара». Разнастайныя стылі найбольш поўна развітыя ў саборах, цэрквах абацтва і калегіяльных збудаваннях. Аднак характэрнай рысай сабораў Англіі з’яўляецца тое, што ўсе, акрамя аднаго з іх, Сабора Солсберы, дэманструюць вялікую стылістычную разнастайнасць і маюць тэрміны пабудовы, якія звычайна складаюць больш за 400 гадоў.
Ранняя англійская готыка
На думку большасці сучасных навукоўцаў, такіх як Нікалаус Пеўзнер, ранні перыяд англійскай готыкі працягваўся з канца XII стагоддзя да сярэдзіны XIII стагоддзя. Паводле складальніка тэрміна Томаса Рыкмана, перыяд працягваўся з 1189 па 1307 ; Рыкман грунтаваў свае вызначальныя даты на перыядах праўлення некаторых англійскіх манархаў.
У канцы ХІІ стагоддзя раннеанглійскі гатычны стыль выцесніў раманскі альбо стыль ( больш вядомы ў Англіі праз асацыяцыю з нармандскім заваяваннем). У канцы XIII стагоддзя ён стаў дэкаратыўна-гатычным стылем, які праіснаваў да сярэдзіны XIV стагоддзя. З усімі гэтымі раннімі архітэктурнымі стылямі адбываецца паступовае напластаванне перыядаў. Па меры змянення моды новыя элементы часта выкарыстоўваліся побач са старымі, асабліва ў вялікіх будынках, такіх як цэрквы і саборы, якія будаваліся (і дабудоўваліся) на працягу доўгага перыяду часу. Таму прынята прызнаваць пераходную фазу паміж раманскім і раннеанглійскім перыядамі з сярэдзіны XII стагоддзя.
Хоць яго звычайна называюць раннім англійскім, гэты новы гатычны стыль узнік у раёне Парыжа, а потым распаўсюдзіўся ў Англіі. Там ён упершыню быў вядомы як «французскі стыль». Упершыню ён быў выкарыстаны ў хоры царквы абацтва Сен-Дэні, асвечанай у чэрвені 1144 года. Яшчэ да гэтага ў Дарэмскім саборы былі ўключаны некаторыя рысы, якія паказваюць спалучэнне раманскага і прагатычнага стыляў.
Да 1175 года, са сканчэннем хору ў Кентэрберыйскім саборы гэты стыль быў трывала замацаваны ў Англіі.
Характарыстыка
Найбольш важкім і характэрным развіццём раннеанглійскага перыяду была завостраная арка, вядомая як. Завостраная арка выкарыстоўвалася амаль паўсюдна: не толькі ў скляпеннях шырокага дыяпазону, такіх як неф аркады, але і для дзвярных праёмаў і.
Раманскія будаўнікі, як правіла, выкарыстоўвалі круглыя аркі, хоць у іх вельмі часта выкарыстоўваліся некалькі завостраныя, асабліва ў саборы ў Дарэме, дзе яны выкарыстоўваюцца для структурных мэтаў у нефавых праходах. Па параўнанні з акруглым раманскім стылем, завостраная арка раннеанглійскай готыкі выглядае больш вытанчана; што яшчэ больш важна, гэта больш эфектыўна размяркоўвае вагу каменнага мура над ёй, што дазваляе працягваць больш высокія і шырокія зазоры, выкарыстоўваючы больш вузкія калоны. Гэта таксама дазваляе значна змяніць прапорцыі, тады як трываласць круглых дуг залежыць ад паўкруглай формы.
Выкарыстоўваючы завостраную арку, архітэктары маглі спраектаваць менш масіўныя сцены і забяспечыць большыя аконныя праёмы, якія былі згрупаваныя больш цесна паміж сабой, каб яны маглі дасягнуць больш адкрытага, паветранага і вытанчанага будынка. Высокія сцены і скляпеністыя каменныя дахі часта падтрымлівалі лятучыя контрфорсы: палавінныя аркі, якія перадаюць знешнюю цягу надбудовы апорам або контрфорсам, часта бачныя на знешнім баку будынка. Цыліндрычныя і крыжовыя скляпенні, характэрныя для раманскай забудовы, былі замененыя, што дало магчымасць большай разнастайнасці прапорцый паміж вышынёй, шырынёй і даўжынёй.
Арачныя вокны, як правіла, вузкія ў параўнанні са сваёй вышынёй. Па гэтай прычыне раннюю англійскую готыку часам называюць спічастым стылем. Хоць дугі роўнабаковай прапорцыі часцей выкарыстоўваюцца, спічастыя дугі вельмі вострых прапорцый часта сустракаюцца і вельмі характэрныя для стылю. Кідкім прыкладам крута завостраных ланцэтаў, якія структурна выкарыстоўваюцца, ёсць апсідальная аркада Вэстмінстэрскага абацтва. Ланцэтныя праёмы вокнаў і дэкаратыўная аркада часта групуюцца ў двойкі або тройкі. Гэтая характарыстыка назіраецца ва ўсім саборы Солсберы, дзе групы з двух ланцэтных вокнаў выраўноўваюць неф, а групы з трох ліній. У Ёркскім саборы паўночны трансэпт мае скапленне з пяці ланцэтных вокнаў, вядомых як Пяць сясцёр; кожнае вышынёй 50 футаў і да гэтага часу захоўвае старадаўняе шкло.
Замест таго, каб выступаць масіўнымі, суцэльнымі слупамі, калоны часта складаліся са скаплення стройных, адасобленых валаў (часта вырабленых з цёмнага, адпаліраванага ), што атачалі цэнтральны слуп, да якога яны прымацаваныя круглымі фармаванымі валамі-кольцамі. Характэрным для ранняй готыкі ў Англіі з’яўляецца вялікая глыбіня, што надаецца архітэктурным абломам з чаргаваннем галтэляў і валкоў, аздабленнем паглыбленняў арнаментам і круглымі абакамі капітэлі.
Аркі дэкаратыўных насценных аркад і галерэй часам абшываюцца. Колы з трыфоліямі, і да т. п. уводзяцца ў масверкавыя галерэі і вялікія ружавыя вокны ў трансепте або нефе, як у Лінкальнскім саборы (1220). Традыцыйны лісцевы арнамент, што ўпрыгожвае лонданскія будынкі, мае ў сабе вялікую прыгажосць і разнастайнасць, і распасціраецца да, і г. д. У антрэвольтах скляпенняў нефа, трансепта або хору аркады, часам сустракаецца, як і ў трансепте Вэстмінстэрскага абацтва, якое з’яўляецца адным з лепшых прыкладаў перыяду.
У чыстым выглядзе стыль быў простым і строгім, падкрэсліваючы вышыню будынка, нібы імкнучыся да неба.
Іншыя прыкметныя прыклады
Ранняя англійская архітэктура характэрная для многіх абацтваў цыстэрцыянцаў (як у Вялікабрытаніі, так і ў Францыі), такіх як абацтвы і  у Ёркшыры. Сабор Солсберы — выдатны прыклад стылю; паколькі ён быў пабудаваны за адносна кароткі перыяд (галоўны будынак паміж 1220 і 1258 гг.), ён адносна не змешаны з іншымі стылямі (за выключэннем фасада і знакамітых вежаў і шпіляў, датаваных XIV стагоддзем). Іншыя яркія прыклады — галілейскі ганак у ; неф і трансепт (1225-40); заходні фронт ;  і паўднёвы трансепт у Ёрку. Гэты стыль таксама выкарыстоўваецца ў акадэмічных будынках, напрыклад, у  ў Оксфардзе, якая з’яўляецца часткай так званага «квартала».
Дэкаратыўная готыка
Дэкаратыўны перыяд у архітэктуры (таксама вядомы як «Дэкаратыўная готыка») — назва, дадзенае спецыяльна для адрознівання англійскай гатычнай архітэктуры. Традыцыйна гэты перыяд разбіваецца на два перыяды: стыль «Геаметрычны» (1250-90) і «Крывалінейны» (1290—1350).
Элементы стылю
Дэкаратыўная гатычная архітэктура характарызуецца аконнымі масверкамі. Вокны падзеленыя паміж сабой шчыльна размешчанымі паралельнымі біфорыумамі (вертыкальнымі брускамі з каменя), як правіла, да ўзроўню, на якім пачынаецца арачная верхняя частка акна. Потым біфорыумы разгаліноўваюцца і перакрыжоўваюцца, перасякаючыся, каб запоўніць верхнюю частку акна сеткай складаных ажурных узораў, як правіла, у тым ліку трыфоліямі і. Стыль быў першапачаткова геаметрычным і цякучым за кошт адсутнасці кругоў у аконным масверку. Гэты цякучы або палымяны ажур быў уведзены ў першай чвэрці XIV стагоддзі і выкарыстоўваўся каля пяцідзесяці гадоў. Гэтая эвалюцыя дэкаратыўнага элемента часта выкарыстоўваецца для падзелу перыяду на больш ранні «геаметрычны» і позні «крывалінейны» перыяды. У інтэр’ерах гэтага перыяду часта прадстаўлены высокія калоны больш стройнай і элегантнай формы, чым у папярэднія перыяды. Скляпенне стала больш дэталёвым, з ужываннем ўсё большай колькасці рэбраў спачатку са структурных, а затым па эстэтычных прычынах. Аркі, як правіла, роўнабаковыя, і архітэктурныя абломы смялейшыя, чым у раннеанглійскі перыяд, у асноўным выкарыстоўваюцца з меншай глыбінёй у паглыбленнях і з філе (вузкая плоская паласа). Арнамент у выглядзе круглай кветкі з шарыкам ў сярэдзіне і чатырох лісцяных кветак займаюць месца ранейшага сабачага зуба. Лісце на капітэлях менш звычайнае, чым у раннеанглійскай готыцы, і больш за цякучае, а малюнкі на сценах больш разнастайныя.
Характэрныя прыклады
Прыклады дэкаратыўнага стылю можна знайсці ў многіх брытанскіх цэрквах і саборах. Прынцыповымі прыкладамі з’яўляюцца ўсходнія завяршэнні Лінкальнскага сабора і Карлайлскі сабор і заходнія фасады Ёркскага і Лічфілдскага сабораў. Значная частка пабудавана ў такім стылі, як і сяродкрыжжа  (уключаючы знакаміты васьмікутны ліхтар, пабудаваны паміж 1322 і 1328 гадамі для замены цэнтральнай вежы), тры заходнія бухты хору і. У Шатландыі важным прыкладам было, хоць значная частка яго цяпер знаходзіцца ў руінах.
Перпендикулярная готыка
Перпендыкулярны гатычны перыяд (або проста перпендыкуляр) з’яўляецца трэцім гістарычным перыядам англійскай гатычнай архітэктуры і называецца так, паколькі характарызуецца акцэнтам на вертыкальныя лініі. Альтэрнатыўная назва, Прамалінейны, была прапанаваная, і некаторыя навукоўцы лічаць яе лепшай , але яна ніколі не атрымала шырокага выкарыстання.
Лепшы прыклад перпендыкулярнай гатычнай архітэктуры можна знайсці ў вертыкальнай тэатральнасці капліцы Каралеўскага каледжа ў Кембрыджы. Перпендыкулярны стыль пачаў фарміравацца каля 1350. Харві (1978) прыводзіць у якасці самага старажытнага прыкладу цалкам сфармаванага перпендыкулярнага стылю капітуляр, пабудаваным ў 1332 годзе. Перпендыкулярны перыяд існаваў да сярэдзіны XVI стагоддзя. Першыя пабудовы ў гэтым стылі належаць каралеўскім архітэктарам Уільяму Рамзі і. Усебакова стыль развіваўся ў пладавітых творах і.
Сцвярджалася, што перпендыкулярная архітэктура выяўляе насельніцтва, пацярпела ад вялізнага шоку і гора, засяродзілася на смерці і роспачы, і ўжо не ў стане апраўдаць папярэднія яскравасць і весялосць, прысутныя ў дэкаратыўным стылі. Як гаворыцца, на стыль уплывае дэфіцыт працоўнай сілы, выкліканыя чумой, паколькі архітэктары мелі намер праектаваць менш дэталізаваныя збудаванні. Аднак аб папулярнасці развіцця сведчыць велізарная колькасць цэркваў гэтага стылю, а працяглы перыяд, на працягу якога ён квітнеў, сведчыць пра больш складаную гісторыю. Стыль праіснаваў да самай Рэфармацыі, і ў гэты позні час былі ўзведзеныя збудаванні, якія ўключалі ў сябе самыя развітыя рысы. (Тэрмін «Перпендыкуляр», аднак, можна аднесці да архітэктара і эклезіолага XIX стагоддзя )