cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трайны мост
Трайны мост (таксама Трохаркавы мост, Трохкаленны мост) — нефармальная назва ўнікальнай мастовай кампазіцыі, якая злучае паміж сабой тры астравы: Спаскі, 1-ы Адміралцейскі і Казанскі ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. Мост размешчаны ў месцы злучэння канала Грыбаедава і ракі Мойкі. Складаецца са збежных ў адным пункце Мала-Канюшаннага моста праз Мойку, Тэатральнага моста (былы Чырвоны) цераз канал Грыбаедава і сухапутнага моста-дамбы паміж дзвюма рэкамі (часам званага пешаходны мост, з канца XX стагоддзя пачала з’яўляцца назва Фальш-мост, якая не зацверджана афіцыйна).
Азарава (Сычоўскі раён)
Азарава (Азарово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Пасінічы
Пасіні́чы (, Пасиничи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азгінавіцкага сельсавета.
Славутасці
Свята-Георгіеўская царква 1863 г.
Ментона
Ментона — курортны горад, порт і камуна на паўднёвым усходзе Францыі на Блакітным Беразе Міжземнага мора, за 30 км ад горада Ніцы ў рэгіёне Праванс — Альпы — Блакітны бераг, дэпартамент Прыморскія Альпы, акруга Ніца, кантон Ментона. Да сакавіка 2015 года камуна з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам скасаваных кантонаў Ментона-Уэст і Ментона-Эст (акруга Ніца).
Плошча камуны — 71,00 км², насельніцтва — чалавек (2006),  чалавекі (2012), шчыльнасць насельніцтва — 1710,2 чал/км².
NGC 222
NGC 222 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC4) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кадвалан ап Іеяў
Кадва́лан ап Іеяў (Cadwallon ab Ieuaf, памёр у ) — кароль Гвінеда (985—986), сын Іеява ап Ідвала, брат Хівела ап Іеява.
Біяграфія
Кадвалан ап Іеяў стаў каралём Гвінеда ў 985 годзе, пасля смерці брата Хівела ап Іеява. Аднак ён кіраваў усяго толькі адзін год, пакуль не быў забіты Марэдыдам, каралём Дэхейбарта, які ўварваўся ў Гвінед. Пасля яго гібелі Гвінед быў анексаваны Дэхейбартам.
Дзмітрый Сцяпанавіч Гусеў
Дзмі́трый Сцяпа́навіч Гу́сеў — савецкі беларускі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1902 годзе ў вёсцы Жукава Таропецкага павета Пскоўскай губерні. Член КПСС з 1927 года.
Дэлегат XVIII з’езда УКП(б).
Памёр пасля 1985 года.
Колвіл
Колвіл
Цэнтральны раён (Санкт-Пецярбург)
Цэнтральны раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Санкт-Пецярбурга. Раён размешчаны ў цэнтральнай гістарычнай частцы Санкт-Пецярбурга. З поўначы і усходу мяжой раёна з’яўляецца рака Нява, паўднёвая мяжа праходзіць па Абводным канале. Заходняя мяжа праходзіць ад Палацавага моста, уключае Дварцовую плошчу, частку Адміралцейскага праспекта, усю Гарохавую вуліцу, участак Загараднага праспекта, Звенігародскую вуліцу і па вул. Канстанціна Заслонава выходзіць на Набярэжную Абводнага канала. Цэнтральны раён утвораны распараджэннем мэра Санкт-Пецярбурга ад 11.03.1994 № 196-р «Аб зменах адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ладу Санкт-Пецярбурга» шляхам аб’яднання тэрыторый скасаваных Дзяржынскага, Куйбышаўскага і Смольнінскага раёнаў (пры гэтым захаваліся Дзяржынскі, Куйбышаўскі і Смольнінскі раённыя суды).
Васюціна (Сычоўскі раён)
Васюціна (Васютино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Амстэрдамская кансерваторыя
Амстэрдамская кансерваторыя (Conservatorium van Amsterdam) — нідэрландская вышэйшая музычная навучальная ўстанова.
Утворана ў 1994 годзе зліццём Кансерваторыі імя Свелінка і Хільверсумскай кансерваторыі (Кансерваторыя імя Свелінка, у сваю чаргу, узнікла ў выніку аб'яднання ранейшай Амстэрдамскай кансерваторыі з Амстэрдамскім і Хаарлемскім музычнымі ліцэямі) і ўваходзіць у склад Амстэрдамскай вышэйшай школы мастацтваў.
Астафій Мацвеевіч Галоўчынскі
Астафій Мацвеевіч Галоўчынскі (? — ) — землеўласнік, князь.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Галоўчынскіх герба «Лебедзь». Нарадзіўся ў сям’і Мацвея Мікіцініча. Валодаў маёнткамі Палачаны, Лужаны, Занарач і Ажунічы ў Ашмянскім павеце, Маладзечна і Заслаў у Менскім павеце, Новы Двор, Княжыцы, Струня і інш.
Мікалай Пятровіч Гнусін
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі тэхналагічны інстытут (1950; аспірантура, 1953). Працаваў у Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1953—1961, загадчык кафедры хіміі), Інстытуце фізіка-хімічных асноў перапрацоўкі мінеральнай сыравіны СО АН СССР (з 1961, загадчык лабараторыі электрахіміі), Інстытуце калоіднай хіміі і хіміі вады імя А. У. Думанскага (г. Кіеў, загадчык аддзела электрахімічных метадаў дэмінералізацыі вады), Кубанскім дзяржаўным універсітэце (г. Краснадар, з 1971, у 1971—1988 — загадчык кафедры фізічнай хіміі).
Навуковыя інтарэсы: вывучэнне электрахімічных уласцівасцей іонаабменных матэрыялаў; тэорыя неаднароднасці электрычных палёў.
Сакалова (Слонімскі раён)
Сакало́ва (, Соколово) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азгінавіцкага сельсавета.
Да 17 чэрвеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Касцянёўскага сельсавета.
Кінгісеп
Кінгісеп — горад (з 1784 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кінгісепскага раёна Ленінградскай вобласці і муніцыпальнага ўтварэння Кінгісепскае гарадское паселішча.
Размешчаны на рацэ Луга, за 114 км ад Санкт-Пецярбурга. Заснаваны наўгародскім баярынам Іванам Фёдаравічам як крэпасць Ям ў 1384 годзе. З 1703 па 1922 г. горад называўся Ямбург, затым быў пераназваны ў гонар эстонскага рэвалюцыянера Віктара Кінгісепа.
Прыцемкам
«Пры́цемкам» (Au Crépuscule) — мастацкі фільм 2019 года рэжысёра Шарунаса Бартаса.
Сюжэт
Літва, 1948 год. Вайна скончылася, але краіна ляжыць у руінах. Дзевятнаццацігадовы Унтэ ўступае ў дарослае жыццё і сутыкаецца з жорсткасцю і здрадай. Мяжа паміж палымянымі ідэаламі юнацтва і прычынамі, якія штурхаюць яго да Супраціву, сціраецца. Дзеля барацьбы, здольнай вызначыць лёс свайго народа, ён гатовы аддаць усяго сябе без астачы і ўскласці на алтар ўласнае юнацтва.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 10 намінацыямі.
Набярэжная Кутузава
Набярэжная Кутузава — набярэжная, якая праходзіць па левым беразе ракі Нявы ад Ліцейнага моста да набярэжнай ракі Фантанкі. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Ліцейнага моста.
Перасякае:
З 1902 года называлася Французскай набярэжнай, бо на ёй размяшчалася пасольства Францыі. У 1918 годзе была перайменаваная ў набярэжную Жарэса. У верасні 1945 года названая ад імя фельдмаршала Кутузава, дом якога (дом № 30) размешчаны на набярэжнай.
Гладышава (Сычоўскі раён)
Гладышава (Гладышево) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Атрапін
Атрапін (Atropinum) — антыхалінергічны (М-халінаблакатар) сродак. Хімічна ўяўляе сабой рацэмічную сумесь трапінавага эфіру D-і L-тропавай кіслаты. L-стэрэаізамер атрапіну — гіасцыямін.
Сінонім: Atropinum sulfuricum.
Алкалоід, які змяшчаецца ў розных раслінах сямейства паслёнавых: (Atropa belladonna), (Hyoscyamus niger), розных відах дурману (Datura stramonium) і інш. Сярэдняя смяротная доза 400 мг/кг.
Габданк (герб)
«Габданк» (Habdank), або «Абданк» (Abdank), таксама «Абданец» (Abdaniec) — прыватнаўласніцкі герб, вядомы, паводле легендарных звестак, з канца XI—XII стагоддзяў, у Вялікім Княстве Літоўскім — пасля Гарадзельскай уніі 1413 года. Гербам карысталіся каля 300 родаў Беларусі, Украіны, Літвы і Польшчы, у т.л. Бучацкія, Выгоўскія, Гарабурды, Гаштольды, Грамыкі, Канарскія, без варыянтаў — больш за 160 родаў.
Апісанне
У чырвоным полі сярэбраны знак у выглядзе лацінскай літары «W». Клейнод — над прылбіцай з каронай таксама размешчаны знак у выглядзе літары «W» або з выявай пяці пёраў страуса. Мяркуецца, што першапачаткова знак быў падобны на літару М, на мяжы XIII—XIV стагоддзяў ён быў перавернуты. Існуюць варыянты герба з клейнодам у выглядзе паловы залатога льва, які трымае ў лапах такі самы знак, і інш. Герб «Габданк», дзе на знак пастаўлены крыж, атрымаў назву «Сыракомля».
Легенда
Паводле Каспара Нясецкага з нейкіх часоў у гары Вавель, на якой зараз стаіць замак, пасяліўся цмок, і пачаў ён паляваць на жыхароў горада і іх быдла. Напалоханыя гараджане не ведалі што і рабіць. Аднекуль з’явіўся просты чалавек Скуба, які прыдумаў адну хітрасць супраць новага валодара гары. Забіўшы цяля, цела якога начыніў смалой і серай, пакінуў на парозе пячоры, а побач схаваў паходню. Рана згаладаўшы, цмок выйшаў на паляванне і адразу ж кінуўся на прынаду. Тым часам запалены ад скрытага агню тлушч вялікім агнём ахапіў унутранасці цмока, які адразу ж пабег да Віслы запіць вадой, і ўрэшце пачвару разарвала на кавалкі. Князь Крак тады ва ўзнагароду ўдачліваму Скубу надаў першую літару «W» ад назвы гары Вавель (Wawel) у якасці герба.
Эрнанда дэ Сота
Эрнанда дэ Сота (Hernando de Soto; каля 1498 — ) — іспанскі мараплавец і канкістадор, які ўзначаліў першую захопніцкую экспедыцыю еўрапейцаў на поўнач ад Мексікі, на тэрыторыю сучасных ЗША; быў першым еўрапейцам, які перасек раку Місісіпі і пакінуў дакументальныя сведчанні гэтай падзеі.
Сінкевіч
Сінкевіч — прозвішча.
Легіянерская авіяцыя
Легіянерская авіяцыя або Легіянерскія ВПС (Aviazione Legionaria, Aviación Legionaria) — экспедыцыйны авіяцыйны корпус Каралеўскіх ВПС Італіі, які знаходзіўся з 1936 па 1939 год у Іспаніі і прымаў удзел у грамадзянскай вайне на баку нацыяналістаў генерала Франсіска Франка. Разам з нямецкім добраахвотніцкім авіяцыйным легіёнам «Кондар», легіянерская авіяцыя ваявала супраць Рэспубліканскай Іспаніі і падтрымлівала з паветра сухапутны італьянскі экспедыцыйны корпус. Пастаянным месцам дыслакацыі з’яўляўся аэрадром на востраве Мальёрка, які быў акупаваны італьянскімі войскамі.
Легіянерскія ваенна-паветраныя сілы былі названы па аналогіі з легіёнамі часоў Рымскай імперыі.
Гісторыя
У ліпені 1936 года ў Іспаніі пачалася грамадзянская вайна. Генерал Франсіска Франка, лідар іспанскіх нацыяналістаў, падняў ваеннае паўстанне ў Іспанскім Марока супраць рэспубліканскага ўрада. Мэтай Франка быў захоп улады ў краіне. Аднак, для перакідання паўстанцкай арміі (30 тыс.салдат і некалькі артылерыйскіх падраздзяленняў) на Кантынентальную Іспанію, Франка патрабавалася транспартная авіяцыя. Іспанская армія ж і асабліва армія Франка ў Марока была даволі дрэнна абсталявана ў ваенна-тэхнічным стаўленні.
24 ліпеня нацыяналісты звярнуліся да італьянскага консула ў Танжэры і італьянскага ваеннага аташэ маёра Лукардзі з просьбай да Беніта Мусаліні даць больш за два дзесяткі транспартных самалётаў, знішчальнікі для іх прыкрыцця, а таксама транспартныя караблі. Першапачаткова, нягледзячы на спачуванне да паўстанцаў, Мусаліні не хацеў адпраўляць самалёты яму на дапамогу, але перадумаў. 27 ліпеня ён загадаў ВПС адправіць 12 транспартных самалётаў Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello з італьянскімі экіпажамі. Прыбыўшы ў Іспанію, яны сфармавалі падраздзяленне, якія першапачаткова атрымалі іспанскую назву Aviación del Turco (Авіяцыя Тэрцыі).
Паколькі Італія афіцыйна не ўдзельнічала ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі, на ўсіх самалётах былі прыбраны знакі ВПС Італіі, а экіпажы атрымалі падробленыя іспанскія дакументы на выпадак, калі ім давядзецца здзейсніць вымушаную пасадку па шляху іх руху. З 12 адпраўленых з Сардзініі самалётаў берагоў Марока дасягнулі толькі 9; астатнія тры пацярпелі крушэнне. Размясціўшыся на аэрадроме Тэтуан, гэтыя самалёты аказвалі садзейнічанне па перакідцы франкістаў на мацерыковую Іспанію. Паступова колькасць італьянскай авіяцыі расла. Мусаліні адпраўляў туды ўжо і бамбардзіроўшчыкі, і знішчальнікі.
У канцы 1936 года Aviación del Tercio перайменавана ў Aviazione Legionaria і размешчана на аэрадроме Сан-Банет у Пальме-дэ-Мальёрцы, акупаванай італьянскімі войскамі. На італьянскія самалёты, як і ў выпадку з нямецкім легіёнам «Кондар», наносіліся апазнавальныя знакі Ejército del Aire ВПС франкістаў.
Бамбардзіровачныя аперацыі
Акрамя ваенных аб’ектаў, легіянерская авіяцыя ажыццявіла вялікую колькасць стратэгічных налётаў на гарады ў тылавой зоне Іспанскай Рэспублікі, каб запалохаць грамадзянскае насельніцтва і прымусіць іх здацца. Самым значным з іх была бамбардзіроўка Мадрыда ў 1936 годзе па загадзе генерала Франка, падчас якой жылыя раёны горада падвергліся моцнай бамбардзіроўцы-за выключэннем раёна Саламанка, дзе пражывалі прадстаўнікі вышэйшага класа. Сярод іх, як меркавалася, было шмат прыхільнікаў нацыяналістаў. Тры самалёта атакавалі мост Рэнтэрыя на ўскраіне Гернікі да бамбардзіроўкі самой Гернікі легіёнам «Кондар» 26 красавіка 1937 года, пасля чаго рушыла ўслед атака на Альмерыю.
Неўзабаве італьянцы пачалі здзяйсняць бамбардзіровачныя вылеты на іспанскія гарады, якія кантраляваліся рэспубліканцамі, прычым бамбардзіроўкам падвяргаліся жылыя кварталы гарадоў. Мэтай было пасеяць страх і паніку сярод праўрадавага насельніцтва. Бамбардзіроўкам Aviazione Legionaria падвергнуліся Барселона, Алікантэ і Валенсія. Усяго за тры гады выраблена 728 налётаў і скінута 16 558 авіяцыйных бомбаў.
У агульнай складанасці лётчыкі Aviazione Legionaria наляталі 135 265 гадзін у ходзе 5318 баявых аперацый і скінулі 11 524 тон бомбаў, знішчыўшы 943 самалёта рэспубліканцаў і 224 іх карабля. Італьянцамі ў Іспаніі было страчана 74 знішчальнікаў, 8 бамбардзіроўшчыкаў, 2 штурмавікоў, 2 самалётаў-разведчыкаў. Італьянскія пілоты атрымалі вялікі баявы вопыт, аднак авіятары не вынеслі ўрок з таго, што знішчальнікі-біпланы, якія яны выкарыстоўвалі, ужо пачалі састараваць. У прыватнасці, немцы ў сваім легіён «Кондар» выкарыстоўвалі найноўшыя знішчальнікі-манапланы Messerschmitt Bf.109, якія мелі для канца 1930-х бліскучыя тэхнічныя характарыстыкі. Аднак італьянцы нават у будучай Другой сусветнай вайне працягвалі выкарыстоўваць знішчальнікі-біпланы.
У небе Іспаніі італьянцам супрацьстаялі, у тым ліку і савецкія лётчыкі, якія змагаліся за рэспубліканскі ўрад. У прыватнасці, у паветраны бой з легіянерскамі самалётамі ўступалі савецкія лётчыкі-асы Уладзімір Баброў і Сяргей Грыцавец. Яны збілі некалькі дзясяткаў самалётаў праціўніка.
Склад
Мусаліні адпраўляў у Іспанію найноўшыя на той час тыпы італьянскіх самалётаў. Першапачаткова гэта былі транспартныя Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello. Для іх суправаджэння і абароны ў паветры ўжываліся знішчальнікі Fiat CR.32. У Іспаніі былі апрабаваны найноўшыя італьянскія штурмавікі Breda Ba.65. Як толькі ў Італіі з’яўляліся новыя тыпы ваенных самалётаў, яны тут жа адпраўляліся на вайну, дзе прама ў баявых умовах праходзілі практычныя выпрабаванні. Да 1939 года Легіён меў у сваім распараджэнні Fiat BR.20 Cicogna, Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Fiat CR.32, Fiat G. 50, IMAM Ro.37 і Caproni Ca.310, усяго больш за 720 самалётаў.
У рамках ваенна-тэхнічнай дапамогі франкістам іспанскай кампаніяй Hispano-Suiza пачалася зборка італьянскіх знішчальнікаў Fiat CR.32, якія атрымалі ў іспанцаў пазначэнне Hispano Ha 132l Chirri; усяго ў Іспаніі было сабрана каля 100 такіх машын.
Пасля заканчэння вайны
Грамадзянская вайна ў Іспаніі скончылася ў сакавіку 39-га перамогай франкістаў. Легіянерская авіяцыя італьянцаў у Іспаніі, якая выканала сваю місію, была расфармавана, італьянскія лётчыкі вярнуліся дадому. З Мальёркі, дзе раней размяшчалася база авіяцыі легіянераў, былі выведзены італьянскія войскі, а каля 200 пакінутых італьянскіх самалётаў былі перададзены іспанскім ВПС, дзе выкарыстоўваліся да 1950-х гадоў.
Упсала (камуна)
Камуна Упсала (Uppsala kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Упсала ў цэнтральнай Швецыі.
Упсала 41-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Упсала.
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 19 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Радзіны
Радзі́ны — сямейна-бытавое свята ў беларусаў і іншых славянскіх народаў, якім урачыста адзначаецца нараджэнне дзіцяці.
У старажытнасці радзіны мелі магічнае значэнне — яны павінны былі забяспечыць парадзісе і яе дзіцяці шчасце, здароўе, доўгі век; з'яўляліся святам прыняцця ў грамадства новага прадаўжальніка роду.
Пасля прыняцця хрысціянства радзіны былі звязаны з абрадам хрышчэння (хрэсьбіны). Бабка-павітуха купала дзіця, потым, трымаючы яго на руках, разам з кумамі абыходзіла З разы вакол стала, на якім ляжаў хлеб, які яны за кожным разам цалавалі. Пасля гэтага кумы з нованароджаным адпраўляліся ў царкву. Калі кумы з дзіцем вярталіся — збіраліся госці (толькі жанатыя мужчыны і замужнія жанчыны), гаспадар запрашаў усіх за стол. Пад канец святочнага абеду падавалі бабіну кашу. Радзіны суправаджаліся радзіннымі песнямі, рознымі абрадамі. Вялікае значэнне на радзіны меў абмен падарункамі, ручнікамі, наміткамі, палатном, хлебам. Пашыраны і ў наш час.
Уладзіслаў Камінскі
Творчасць
Аўтар праектаў ў стылі мадэрнізму ў Брэсце-над-Бугам: дома Міхаіла і Аляксандры Лаганчук (1937) па адрасе вул. Кіліньскага, 18 (цяпер вул. Камуністычная, 14), дома Фурсаў (1937) па вуліцы Лістоўскага (цяпер вул. Будзённага, 3).
Сямён Багданавіч Гарабурда
Сямён Багданавіч Гарабурда — баярын, землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў з Гарабурдаў герба «Габданк».
Карпава (Сычоўскі раён)
Карпава (Карпово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Вараксінскага сельскага паселішча.
Цімошын
Цімошын — прозвішча.
Тэадор Русо
Біяграфія
Першыя ўрокі жывапісу Тэадор Русо атрымаў у свайго стрыечнага брата-мастака. У пятнаццаць гадоў яго ўзяў у навучанне на два гады мастак-пейзажыст Жан Шарль Жазеф Рэмон. Т. Русо падарожнічаў па Аверні і Нармандыі, што знайшло адлюстраванне ў яго творчасці.
З часам вакол Русо ўтварылася кола яго калег-мастакоў, якія пісалі прыроду на прыродзе — Каба, Дабіньі і Дзюпрэ. Так паступова ўзнікла барбізонская школа.
Тэадор Русо памёр у 1867 годзе ва ўзросце 55 гадоў ад разрыву сэрца.
8 сакавіка
8 сакавіка — 67-ы (68-ы) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Матамба
Матамба (Matamba) — гістарычная дзяржава ў Цэнтральнай Афрыцы. Сфарміравалася меркавана ў XVI ст. Праіснавала да канца XIX ст.
Упершыню ўзгадваецца ў 1535 г. у лісце караля Афонсу I як тэрыторыя, падпарадкаваная Каралеўству Конга. Відавочна ў канцы XVI ст. тут была ўсталявана мясцовая дынастыя жанчын-валадарак. У 1630-ыя гг. улада перайшла да Ганны Нзінгі, што паходзіла ад нгола суседняй дзяржавы Ндонга. Яна паклала пачатак дынастыі, якая кіравала да 1767 г.
У 1756 г. у краіне пачалася грамадзянская вайна за пераемнасць улады. Матамба фактычна раскалолася на 2 варагуючыя дзяржавы. Яна была аб'яднана зноў толькі каля 1810 г.
У другой палове XIX ст. Матамба трапіла пад непасрэдны ўплыў Партугаліі і ў 1891 г. была далучана да яе заходнеафрыканскіх валоданняў.
Пачынаючы з Ганны Нзінгі, манархі Матамбы спавядалі каталіцызм. Вышэйшую ўладу маглі займаць як жанчыны, так і мужчыны. Грамадства падзялялася на некалькі саслоўяў. Да канца XIX ст. Матамба ўдзельнічала ў гандлі рабамі.
Уюкская культура
Ую́кская культура — археалагічная культура ранняга жалезнага веку ў Тыве, памежных раёнах Алтая і Манголіі ў VII — III стагоддзях да н. э.
Магільні ў форме бярвеністых зрубаў або калодаў, змешчаных у штучныя каменныя насыпы, і інгумацыя нябожчыкаў на баку сведчаць пра тое, што пахаванні Уюкскай культуры належылі прадстаўнікам скіфа-сакскіх плямён. Яны падтрымлівалі шчыльныя зносіны з носьбітамі суседніх Пазырыкскай і Тагарскай культур, займаліся пераважна адгонныай жывёлагадоўляй. Некаторыя рэчы магільнага інвентара (кераміка, упрыгожванні, конскія цуглі) збліжаюць уюкские плямёны з раннімі качэўнікамі ўсходняга Казахстана і Кыргызстана.
Знікненне Уюкскай культуры тлумачаць паступовай экспансіяй плямён хуну.
Саленікі (Слонімскі раён)
Саленікі́ (, Соленики) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азгінавіцкага сельсавета.
Кашалі (Пухавіцкі раён)
Кашалі́ (, Кошели) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 45 км на паўднёвы захад ад Мар'інай Горкі, 45 км ад чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку XX ст. вядома як урочышча ў Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 года - ліпені 1920 года вёска знаходзілася пад польскай уладай.
На пачатку 1930-ых гг. створаны калгас імя "Ягорава", працаваля кузня і ваўначоска.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета.
З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Кубайка
Кубайка (Кубайка; Кубай) — пасёлак у Таштыпскім раёне Хакасіі. Адміністрацыйны цэнтр скасаванага ў 2009 годзе сельскага паселішча Бальшаонскага сельсавета. Знаходзіцца за 80 км на поўдзень ад райцэнтра — сяла Таштып — на беразе ракі Она. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Абаза — 50 км. Побач праходзіць аўтатраса А161 Абакан — Ак-Давурак. Паселішча заснавана ў 1920 годзе. З 1960 года хутка развівалася лясная прамысловасць.
Сяргей Іванавіч Цімошын
Сяргей Іванавіч Цімошын (, п. Сяльцо, Бранская вобласць, Расія) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі высоких энергій і тэарэтычнай фізікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1999), прафесар (2006). Акадэмік Беларускай інжынернай акадэміі (2000).
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, 1978), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, спецыяльнасць «Тэарэтычная і матэматычная фізіка», 1985). Выкладае ў Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. В. Сухога (1978—1980 і з 1985, кафедра вышэйшай матэматыкі, асістэнт, з 2001 — першы прарэктар, з 2007 да 2021 — рэктар).
Навуковыя інтарэсы: фізіка высокіх энергій.
Рамуальд Чаховіч
Рамуальд Чаховіч (Romuald Czechowicz; ? — ?) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Чаховічаў. Сын Мацея Чаховіча і Юзэфы з Даўнаровічаў. Паручнік у 1827 годзе, Дваранскі дэпутат Свянцянскага павета ў 1844—1846 гадах.
Сям’я
У шлюбе з Паўлінай з Мажэйкаў. У шлюбе было чацвёра сыноў і дзве дачкі :
Партрэт
У зборы Смаленскага музея-запаведніка ў наш час захоўваюцца партрэты Рамуальда Чаховіча і яго маці Юзэфы з Даўнаровічаў, якія паходзяць, меркавана, з маёнтка Халецкіх у.
Пётр Вікенцьевіч Садоўскі
Пётр Вікенцьевіч Садоўскі, вядомы як Пётра Садоўскі (нар. 2 лютага )  — беларускі мовазнавец, палітык і дыпламат. Кандыдат філалагічных навук.
Біяграфія
У 1953—1959 гадах вучыўся ў Мінскім сувораўскім вучылішчы. Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў. Валодае нямецкай, англійскай, іспанскай і французскай мовамі.
Быў членам Прэзідыума і старшынёй камісіі ў замежных справах Вярхоўнага Савета БССР і Рэспублікі Беларусь 12-га склікання. У часы парламенцкай дзейнасці быў членам фракцыі Беларускага народнага фронта.
3 чэрвеня 1992 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія ; адстаўлены быў 28 кастрычніка 1994 года.
Пасля адстаўкі займаецца грамадскай і палітычнай дзейнасцю ў Беларусі. Да 2009 г. быў членам сойму Партыі БНФ. Аўтар кнігі ўспамінаў «Мой шыбалет» (2008).
Удзельнічаў у акцыях супраць інтэграцыі з Расіяй, якія адбываліся ў Мінску ў снежні 2019 года. Выканаў патрыятычнаю песню на словы Янкі Купалы «А ў бары-бары тры дарожанькі», якую ён спяваў, будучы дэпутатам Вярхоўнага Савета, на плошчы Незалежнасці 25 жніўня 1991 года. Цэнтральным судом Мінска ў рамках адміністрацыйнага працэсу быў прысуджаны да штрафу.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Марыя Мікалаеўна Худая
Біяграфія
Працавала галоўным бухгалтарам, галоўным эканамістам, намеснікам старшыні калгаса «Ленінскі шлях», старшынёй калгаса «1 Мая» Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі Нясвіжскага раёна, старшынёй Нясвіжскага райвыканкама, першым сакратаром Нясвіжскага райкама КПБ, старшынёй Мінскага абласнога камітэта па экалогіі.
Выбіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР восьмага склікання, дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга скліканняў. Прызначаўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Дружбы народаў, «Знак Пашаны», сямю медалямі, ганаровымі граматамі.
Бернард Хайтынк
Бе́рнард Ё́хан Хе́рман Ха́йтынк (Bernard Johan Herman Haitink;  — ) — нідэрландскі дырыжор.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Амстэрдаме, навучаўся ў Амстэрдамскай кансерваторыі. У 1954 і 1955 гадах браў курсы дырыжыравання ў Фердынанда Ляйтнера.
Хайтынк быў прызначаны другім дырыжорам Аркестру нідэрландскага радыйнага саюза ў 1955 годзе. У 1957 годзе заняў пазіцыю галоўнага дырыжора Нідэрландскага філарманічнага аркестра радыё. Яго дырыжорскі дэбют з Каралеўскім аркестрам Кансертгебау адбыўся 7 лістапада 1957 года, калі ён замяніў на канцэрце Карла Марыя Джуліні. Па раптоўнай смерці Эдуарда ван Бейнума ў 1959 годзе Хайтынк стаў галоўным дырыжорам Аркестру Кансертгебау. У перыяд ад 1961 да 1964 года падзяляў гэту пазіцыю з Ойгенам Ёхумам. Затым Хайтынк заставаўся аднаасобным галоўным дырыжорам да 1988 года, яго пераемнікам стаў Рыкарда Шаі. З 1999 года Хайтынк — ганаровы дырыжор Каралеўскага аркестра Кансертгебау.
За межамі Галандыі Хайтынк узначальваў Лонданскі філарманічны аркестр, у перыяд ад 1967 да 1979 года. Быў таксама музычным кіраўніком Глайндбарнскага опернага тэатра, Англія, з 1978 да 1988 года. Займаў гэту ж пасаду ў Каралеўскім оперным тэатры Ковент Гардэн у Лондане з 1987 да 2002 года. У перыяд 2002—2004 гадоў быў галоўным дырыжорам Дрэздэнскай оперы. У розны час кіраваў таксама Бостанскім сімфанічным аркестрам, Нацыянальным аркестрам Францыі, Венскім філарманічным аркестрам, Берлінскім філарманічным аркестрам. У цяперашні час з’яўляецца галоўным дырыжорам Чыкагскага сімфанічнага аркестра.
Хайтынк мае вялікі разнастайны рэпертуар, уключаючы ўсе сімфоніі Людвіга ван Бетховена, Іаганеса Брамса, Роберта Шумана, Пятра Чайкоўскага, Антона Брукнера, Густава Малера, Дзмітрыя Шастаковіча, Ральфа Воан-Уільямса. Вядомы як цудоўны інтэрпрэтатар французскіх кампазітараў Марыса Равеля і Клода Дэбюсі. Выбітнымі ёсць яго запісы ўсіх фартэпіянных канцэртаў Бетховена і Брамса з Клаўдзіа Арау.
У 1977 годзе Бернард Хайтынк быў узнагароджаны англійскай каралевай Елізабетай II Ордэнам Брытанскай імперыі a ў 2002 годзе — Ордэнам Кавалераў Славы.
7 лістапада 2006 года ў Кансертгебау адбыўся гала-канцэрт з нагоды 50-гадовага юбілею яго першага дырыжыравання Аркестрам Кансертгебау (Goud voor Haitink). У праграме былі Чацвертая сімфонія і Das Lied von der Erde Густава Малера.
У 2008 годзе акдрыты новы будынак Амстэрдамскай кансерваторыі. Вялікая канцэртная зала ў гэтым будынку названа ў гонар Бернарда Хайтынка (Bernard Haitinkzaal).
Хівел ап Іеяў
Хі́вел ап Іеяў (Hywel ap Ieuaf, памёр у ) — кароль Гвінеда (974—985), сын Іеява ап Ідвала.
Біяграфія
Нягледзячы на варожасць Іеява і Іяга, Хівел спачатку быў саюзнікам дзядзькі і нават суправаджаў яго падчас сустрэчы васьмі кельцкіх каралёў з Эдгарам Міралюбным у Чэстэры ў 973 годзе. Аднак у наступным годзе Хівел пайшоў на Іяга вайной і, перамогшы, вымусіў дзядзьку падзяліць уладу. У 978 годзе Хівел пачаў чарговую спробу цалкам прыбраць каралеўства да сваіх рук. Пры дапамозе англійскіх наймітаў ён захапіў манастыр Клінаг Ваўр. Яшчэ праз год Хівел спачатку перамог дзядзьку ў бітве, а затым прыцягнуў наймітаў-вікінгаў, каб тыя ўзялі Іяга ў палон. Так Хівел стаў аднаасобна кіраваць Гвінедам.
У 980 годзе Кістэнін ап Іяга кінуў выклік Хівелу. Разам з Годфрэдам Харальдсанам, кіраўніком вострава Мэн, ён напаў на Ініс Мон, але быў разбіты. Сам Кістэнін паў у баі, а вікінгі былі выгнаны з вострава. Замацаваўшы сваю ўладу, Хівел уступіў у саюз з Эльфхерам Мерсійскім і напаў на паўднёвыя каралеўствы, Брыхейніяг і Маргануг, але поспехі яго былі нязначныя. У 985 годзе англійскія саюзнікі, усхваляваныя павелічэннем магутнасці Хівела, накіравалі зброю супраць яго і забілі яго.
Малое Петракова (Сычоўскі раён)
Малое Петракова (Малое Петраково) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Караваеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мартын Аляксеевіч Ананьеў
Мартын (Марцін) Аляксеевіч Ананьеў ( — ) — удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў. У гады Вялікай Айчыннай вайны — парторг 4-й роты 635-га стралковага палка 143-й стралковай дывізіі 60-й арміі Цэнтральнага фронту, старшы сяржант.
Герой Савецкага Саюза (3.06.1944), старшы лейтэнант запасу.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 красавіка 1900 года ў былой вёсцы Ісайкі цяпер Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці (Беларусь) у сялянскай сям'і. Рускі. Член ВКП(б)/КПСС з 1943 года. Адукацыя пачатковая.
У арміі з 1919 года. Удзельнік Грамадзянскай вайны. У 1923 годзе дэмабілізаваны. Працаваў дырэктарам прамкамбіната ў Таганрозе.
Са жніўня 1941 года зноў у арміі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з лютага 1942 года. Парторг роты 635-га стралковага палка старшы сяржант М. А. Ананьеў 18-20 верасня 1943 года ў баі за населены пункт Казялец Чарнігаўскай вобласці Украіны замяніў выбыўшага са строю камандзіра роты і ўмела кіраваў падраздзяленнем. Галоўны ўдар пяхота ворага, падтрыманая чатырма танкамі і дзвюма самаходнымі прыладамі «Фердынанд», накіравала на ўчастак 4-й роты, якой камандаваў старшы сяржант Ананьеў. Батальён не толькі адбіў атаку, але і першым уварваўся ў Казялец.
27 верасня 1943 года М. А. Ананьеў з групай байцоў у ліку першых пераправіўся на правы бераг ракі Дняпро паўночней Кіева, пайшоў у атаку і навязаў праціўніку рукапашны бой. Вораг не вытрымаў і пачаў адыходзіць. Усю ноч працягваўся няроўны бой. Супраць смельчакоў, якіх разам з парторгам заставалася крыху больш за трыццаць, гітлераўцы кінулі цэлы батальён. Рота адбіла некалькі контратак, чым спрыяла пашырэнню захопленага плацдарма.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3.6.1944"за ўзорнае выкананне баявых заданняў Камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства"
старэйшаму сяржанту Ананьеву Мартыну Аляксеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 3900).
Пасля вайны старэйшы лейтэнант М. А. Ананьеў — у запасе. Жыў і працаваў у горадзе Таганрозе Растоўскай вобласці. Памёр 11 красавіка 1982 года.
Губіна (Пастаўскі раён)
Гу́біна (, Губино) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Верхняе, пазней у складзе гміны Казлоўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Баксіт
Баксіт (bauxite) (па назве мясцовасці Ле-Бо, Lex Baux на поўдні Францыі) — алюмініевая руда, якая складаецца з гідраксідаў алюмінія, аксідаў жалеза і крэмнію.
Мінеральныя агрэгаты баксіту шчыльныя (камяністыя), порыстыя, зямлістыя, рыхлыя і глінападобныя. Колер белы, шэры, чырвоны, жоўты або чорны. Шчыльнасць 1800—3200 кг/м³. Цвёрдасць 1—2 адзінак. Паходжанне пакладаў баксітаў рэшткавае ва ўмовах трапічнага і субтрапічнага клімату і асадкавае.
Выкарыстоўваецца ў якасці сыравіны для атрымання гліназёму і гліназёмаўтрымальных вогнеўпораў. Утрыманне гліназёму ў прамысловых баксітаў вагаецца ад 40 да 60 % і вышэй. Выкарыстоўваецца таксама ў якасці флюсу ў чорнай металургіі, для вырабу фарбаў, штучных абразіўных матэрыялаў і інш.
Асноўныя радовішчы баксітаў знаходзяцца ў Аўстраліі, Сурынаме, Гаяне, Бразіліі, Гвінеі, Францыі, Расіі, ЗША і на Ямайцы.
Ізмаіл
Ізмаіл (укр. Ізмаїл) — горад абласнога падпарадкавання ў Адэскай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Ізмаільскага раёна (не ўваходзячы ў склад раёна).
Размешчаны на паўднёвым-захадзе вобласці на рацэ Дунай за 81 кіламетр ад берага Чорнага мора. Адлегласць да Адэсы: фізічны — 192 км, па аўтадарогах — 239 км, па чыгунцы — 296 км. Адлегласць да Кіева: па аўтадарогах — 711 км, па чыгунцы — 968 км.
З 7 снежня 1940 па 15 лютага 1954 г. Ізмаіл быў адміністрацыйным цэнтрам Ізмаільскай вобласці УССР.
Герцагства Прусія
Герцагства Прусія (Herzogtum Preußen, Ducatus Prussiae; Prusy Książęce; Prūsijos kunigaikštystė) — нямецкае герцагства, створанае ў 1525 годзе замест Нямецкага (Тэўтонскага) ордэна.
Апошні, 37-ы вялікі магістр Тэўтонскага ордэна Альбрэхт Брандэнбургскі (1490—1568), які заступіў на гэтую пасаду ў 1511 годзе, вырашыў пад уплывам ідэй Рэфармацыі Марціна Лютэра стаць свецкім кіраўніком і ператварыў Тэўтонскі Ордэн ў 1525 годзе ў герцагства Прусія. Альбрэхт падпісаў 8 красавіка 1525 года ў Кракаве мірны дагавор з Польскім каралеўствам і 10 красавіка 1525 года прынёс васальную прысягу каралю Польшчы як герцаг Прусіі (1525—1568). Пасля гэтага ён выехаў у прускай сталіцу Кёнігсберг і там 6 ліпеня 1525 года адным з першых нямецкіх князёў абвясціў сябе прыхільнікам Рэфармацыі Лютэра. Герцагства Прусія стала лютэранскім па веравызнанні.
У герцагстве Прусія ўсталявалася дынастыя Гогенцолернаў, да якой належаў Альбрэхт I. Яго пераемнік Альбрэхт II Фрыдрых (1568—1618) пакутаваў прыдуркаватасцю і таму Польшча ў 1577 годзе прызначыла уласных адміністратараў герцагства, якімі з 1603 года былі курфюрсты Брандэнбурга. Пасля смерці Альбрэхта II Фрыдрыха ў 1618 годзе курфюрсты Брандэнбурга, якія таксама належалі да дынастыі Гогенцолернаў, атрымалі ў спадчыну тытул прускіх герцагаў, аднак Прусія па-ранейшаму лічылася васалам Рэчы Паспалітай. Толькі ў 1657 годзе, скарыстаўшыся цяжкім становішчам Польшчы ў войнах са Швецыяй, Расіяй і украінскімі казакамі, Брандэнбург дамогся падпісання Веляўска-Быдгашчскага трактату з Польшчай, па якім герцагства Прусія станавілася незалежным і прымыкала да Брандэнбургу. У 1701 годзе з абвяшчэннем Каралеўства Прусія адбылося канчатковае аб'яднанне Прусіі і Брандэнбурга.
Жан-Франсуа Міле
Жан-Франсуа Міле (фр. Jean-François Millet,  — ) — французскі мастак, адзін з заснавальнікаў барбізонскай школы.
Творчая біяграфія
Міле нарадзіўся ў сям’і заможнага селяніна з маленькай вёсцы Грушы на беразе праліва Ла-Манш каля Шэрбура. Яго мастацкія здольнасці былі ўспрыняты сям’ёй як дар звыш. Бацькі далі яму грошай і дазволілі вучыцца жывапісу. У 20 гадоў ён пачаў навучацца жывапісу ў Шэрбургу ў малавядомых мастакоў Мушэля і Ланглуа. У 1837 г. прыехаў у Парыж і два гады займаўся ў майстэрні салоннага жывапісца Поля Дэлароша. З 1840 г. малады мастак пачаў выстаўляць свае працы ў Салоне.
У 1849 г. мастак пасяліўся ў Барбізоне і пражыў там да канца сваіх дзён. Тэма сялянскага жыцця і прыроды — галоўныя для творчасці Мілі. «Я селянін і нічога больш, як селянін», — казаў ён пра сябе.
Цяжкая праца сялян, іх галеча і пакора праявіліся ў карціне «Зборшчыцы каласоў» (1857). Фігуры жанчын на фоне поля сагнутыя ў нізкім паклоне — толькі так ім удасца сабраць пакінутыя пасля жніва каласы. Уся карціна напоўнена сонцам і паветрам. Праца выклікала розныя ацэнкі публікі і крытыкі, што прымусіла майстра часова звярнуцца да больш паэтычных бакоў сялянскага побыту.
Карціна «Анжэлюс» (1859) паказала, што Міле здольны перадаць у сваіх працах тонкія эмацыйныя перажыванні. У полі застылі дзве адзінокія постаці — муж і жонка, пачуўшы вячэрні звон, ціха моляцца аб памерлых. Нязыркія карычняватыя тоны пейзажу, асветленага прамянямі заходзячага сонца, ствараюць адчуванне спакою.
У 1859 годзе Міле па замове французскага ўрада напісаў палатно «Сялянка, якая пасвіць карову». Марозная раніца, шэрань серабрыцца на зямлі, жанчына павольна ідзе за каровай, яе постаць амаль растварылася ў ранішнім тумане. Крытыкі назвалі гэтую карціну маніфестам беднасці.
Міле пачаў здабываць вядомасць толькі пасля парыжскай Сусветнай выставы 1867 года, менавіта яна прынесла яму залаты медаль.
У канцы жыцця мастак пад уплывам барбізонцаў захапіўся пейзажам. У «Зімовым пейзажы з крумкачамі» (1866) няма сялян, яны даўно сышлі, кінуўшы раллю, па якой блукаюць вароны. Зямля прыгожая, сумная і самотная. «Вясна» (1868—1873) — апошняя праца Міле. Поўная жыцця і любові да прыроды, ззяючай яркімі фарбамі пасля дажджу, яна скончана незадоўга да смерці мастака.
20 студзеня 1875 года Міле ва ўзросце 60 гадоў памёр у Барбізоне і быў пахаваны каля вёскі Шалі, побач са сваім сябрам Тэадорам Русо.
Фердынанд Ляйтнер
Вучыўся ў Берлінскай Вышэйшай школе музыкі ў Франца Шрэкера і Юліуса Прувера, браў урокі таксама ў Артура Шнабеля і Карла Мука. У 1930-я гг. выступаў больш як піяніст, акампануючы Людвігу Хёльшэру і Георгу Куленкампфу. У 1935 г. стаў асістэнтам Фрыца Буша па працы на Глайндбарнскім оперным фестывалі. У 1940-я гг. быў галоўным дырыжорам тэатральных аркестраў у Берліне, Гановере, Мюнхене, у 1947—1969 гг. працаваў у Штутгарце, з 1949 г. на пасадзе генеральмузікдырэктара. Адначасова ў 1947—1951 гг. кіраваў Бахаўскімі тыднямі ў Ансбаху, з 1956 г. кіраваў пастаноўкамі нямецкіх опер у буэнас-айрэскім тэатры «Калон». У 1969—1984 гг. Ляйтнер быў музычным кіраўніком Цюрыхскай оперы, у 1976—1980 гг. таксама ўзначальваў гаагскі Рэзідэнц-аркестр.
Ляйтнер быў у першую чаргу оперным дырыжорам, які асабліва цікавіўся нямецкай музыкай XX стагоддзя. Пад яго кіраўніцтвам адбылося прэм’ернае выкананне оперы Карла Орфа «Цар Эдып» (1959), ён шмат працаваў з творамі Карла Амадэя Хартмана, Феруча Бузоні і інш.
Пётр Рыгоравіч Бяляеў
Пётр Рыгоравіч Бяляеў — беларускі дыпламат.
З 3 мая 1993 года да 18 верасня 1995 года быў намеснікам міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь. Гэтага ж дня быў адстаўлены і адначасова прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Германія. З пасады пасла адстаўлены быў 14 верасня 1998 года.
6 лютага 1998 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў.
Міхал Кароль Гарабурда
Міхал Кароль Гарабурда  (Michał Karol Haraburda; каля 1640 — ) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з Гарабурдаў герба «Габданк».
У 1666 годзе дэпутат Трыбунала ВКЛ, пасол на соймы 1688—1699 гадоў, з 1691 года маршалак слонімскі. Выступаў супраць групоўкі Сапегаў. Камандаваў слонімскай харугвай у Алькеніцкай бітве 1700 года, дзе Сапегі былі разбіты.
Таштып (сяло)
Таштып (Ташты́п, Тастып — каменнае дно) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Таштыпскага раёна Рэспублікі Хакасія. Размешчана на аднайменнай рацэ, у прасторнай даліне за 150 км на паўднёвы захад ад Абакана. За 22 км на паўднёвы ўсход знаходзіцца горад Абаза. У Таштыпе 62 вуліцы. Размешчаны на рэгіянальнай аўтадарозе 95К-002 Абакан — Ак-Давурак. Адлегласць да найбліжэйшай чыгуначнай станцыі Абаза 32 км.
Юліус Прувер
Юліус Прувер (Julius Pruwer;, Аўстрыя — , ) — аўстрыйскі дырыжор.
Вучыўся ў Ганса Рыхтэра, успадкаваўшы ад яго цікавасць да музыкі Вагнера. У 1898 г. суправаджаў Рыхтэра ў санкт-пецярбургскіх гастролях, цалкам прысвечаных Вагнеру, і, у прыватнасці, дырыжаваў «Трыстанам і Ізольдай» у Марыінскім тэатры. У 1924—1933 гг. працаваў у Берліне, галоўным чынам з Берлінскім філарманічным аркестрам, а таксама выкладаў у Берлінскай Вышэйшай школе музыкі (яго вучнямі, у прыватнасці, былі Фердынанд Ляйтнер і Эдмунд фон Борк). З прыходам да ўлады нацыстаў з'ехаў у СССР, а затым у ЗША.
Вершаваны радок
Вершаваны радок — графічна і інтанацыйна выдзелены моўны рад у вершаваным творы; адзінка вершаванага рытму. Вершаваныя радкі розных памераў спалучаюцца ў пэўным парадку, утвараючы строфы (страфоіды). Вершаваныя радкі, у якім поўнасцю змяшчаецца схема вершаванага памеру, называецца вершарадам.
Эдвін Дзікінсан
Эдвін Дзікінсан (Edwin Dickinson;, Сенека-Фолс, штат Нью-Ёрк — ) — амерыканскі жывапісец.
Пасля падарожжа па Іспаніі, Італіі і Францыі пераехаў у Нью-Ёрк. У 1926—1928 гадах напісаў карціну «Здзіўленыя паляўнічыя» (Музей амерыканскага мастацтва Уітні, Нью-Ёрк) — тыповы прыклад яго мастацтва.
8 снежня
8 снежня — трыста сорак другі (трыста сорак трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сяргеевічы (Слонімскі раён)
Сярге́евічы (, Сергеевичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азгінавіцкага сельсавета.
Вуліца Заслонава
Вуліца Заслонава:
Шыра
Шыра:
Панцеляймонаўскі мост
Панцеляймонаўскі мост (з 1923 па 1991 гады — мост Пестэля) — мост цераз раку Фантанку, злучае востраў Летні сад і Безыменны востраў у Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. З’яўляецца адным з самых прыгожых і цікавых у архітэктурным плане мастоў горада. З’яўляецца працягам вуліцы Пестэля (да 1923 — Панцеляймонаўская) цераз Фантанку да паўночнай (няцотнай) набярэжнай ракі Мойкі каля Летняга саду. Мост знаходзіцца ў атачэнні гістарычных месцаў: Летняга саду, Інжынернага (Міхайлаўскага) замка. Утварае ансамбль з размешчаным побач Першым Інжынерным мостам цераз выток ракі Мойкі. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Прачачны мост, ніжэй — мост Бялінскага. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (1,1 км) — «Гасціны двор».
Назва
Драўляны мост-акведук, які знаходзіўся на гэтым месцы, не меў назвы. Ланцуговы мост у архіўных дакументах называецца ''Вялікі ланцуговы мост цераз р. Фантанку каля Летняга саду''. Да 1851 года мост называўся Панцеляймонскі ланцуговы, затым пачала ўжывацца сучасная форма. Існаваў таксама варыянт Ланцужны мост. Найменне моста, гэтак жа як і прылеглай да яго вуліцы, было дадзена ад размешчанай непадалёк Панцеляймонаўскай царквы.
Заканоўшчына
Закано́ўшчына (, Законовщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Вецер у галаве
«Ве́цер у галаве́» (野马分鬃) — кітайскі мастацкі фільм 2020 года рэжысёра Шуцзюнь Вэй.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 9 намінацыямі.
Вуліца Канстанціна Заслонава (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Канстанціна Заслонава — вуліца ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад перасячэння Лігаўскага праспекта і Раз’езджай вуліцы да набярэжнай Абводнага канала. На ўчастку ад Звянігародскай вуліцы да Абводнага канала вуліца Канстанціна Заслонава праходзіць па мяжы Цэнтральнага і Адміралцейскага раёнаў.
З 1821 года вядомая назва Глазаўская вуліца (па знаходжанні тут Глазава піцейнага дома, якім валодаў паручнік І. Глазаў). Існавалі таксама назвы Глазаўскі праспект і Глазава вуліца.
Сучасная назва вуліца Канстанціна Заслонава атрымала 15 снежня 1952 года ў гонар К. С. Заслонава, аднаго з кіраўнікоў партызанскага руху ў Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза.
Вуліца ўзнікла ў першай палове XIX стагоддзя. З 1777 па 1917 гады па вуліцы праходзіла мяжа паміж Маскоўскай (цотны бок) і Аляксандра-Неўскай (няцотныя бок) паліцэйскімі часткамі Санкт-Пецярбурга.
Шыра (сяло)
Шыра́ (Шира́; Сыра) — сяло (з 1957 па 2008 год — пасёлак гарадскога тыпу) у Рэспубліцы Хакасія Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Шырынскага раёна і Шырынскага сельсавета. Сяло размешчана на рацэ Туім, за 166 км на паўночны захад ад Абакана, па паўднёвым баку рэгіянальнай аўтадарогі 95К-004 Ачынск — Ужур — Шыра — Троіцкае. Знаходзіцца ў стэпавай узгорыстай мясцовасці, на поўнач ад Бацянёўскага кража, у краі азёр (найбуйнейшыя: Шыра, Белё, Іткуль), на берагах якіх размешчаны курортныя зоны са шматлікімі санаторыямі і турыстычнымі базамі. Пасёлак Шыра быў заснаваны ў 1914 годзе з будаўніцтвам Ачынска-Мінісінскай чыгункі. 15 снежня 1924 года на станцыю Шыра прыбыў першы цягнік.
Іеяў ап Ідвал
Іеяў ап Ідвал, або Ідвал Малодшы (Ieuaf ap Idwal, памёр у ) — кароль Гвінеда (950—969), сын Ідвала ап Анараўда, брат і суправіцель Іяга ап Ідвала. Яго сапраўднае імя — Ідвал, але летапісцы каб пазбегнуць блытаніны з бацькам называлі яго Іеяў, гэта значыць «Малодшы».
Біяграфія
Пасля смерці Ідвала ап Анараўда ў 942 годзе, яго сыны павінны былі разам кіраваць Гвінедам, але Хівел Добры, які ўварваўся з поўдня, узурпаваў уладу. Пасля смерці Хівела братам усё ж удалося вярнуць прастол, перамогшы сыноў узурпатара. Іяга і Іеяў падзялілі Гвінед паміж сабой на дзве часткі.
Спачатку яны кіравалі мірна, разам здзейсніўшы набег на Дэхейбарт у 952 годзе і адбіўшы нашэсце сыноў Хівела Добрага ў 954 годзе. Аднак неўзабаве паміж імі пачалася вайна. У 969 годзе Іяга паланіў Іеява і забіў яго.
Ладымер
Ла́дымер (, Ладымер) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шацкага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку 20 ст. вядома як урочышча Амельнянскай воласці Ігуменскага павета.
Найноўшы час
З лютага па снежань 1918 года акупаваная войскамі Нямецкай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР. З жніўня 1919 па ліпень 1920 года занята войскамі Польшчы.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Селецкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Вецярэвіцкага сельсавета.
Філарманічны аркестр Нідэрландскага радыё
Філарманічны аркестр Нідэрландскага радыё (Radio Filharmonisch Orkest Holland) — сімфанічны аркестр, дзеючы ў Нідэрландах з 1945 г. і які базуецца ў Хілверсуме. Першы канцэрт адбыўся 7 кастрычніка 1945 года.