cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Омская вобласць
Клімат рэзка кантынентальны: зіма халодная, сонечная і снежная, лета спякотнае, сухое. Сярэдняя тэмпература студзеня −19 °C, ліпеня +19 °C, з тыповымі адхіленнямі да −35 °C і +35 °C, адпаведна. Ападкаў 300−400 мм у год.
Насельніцтва 2046,6 тыс. чалавек (2005), з якіх у гарадах пражываюць 69,0 %. Нацыянальны склад: рускія (83,5 %), казахі (3,9 %), украінцы (3,7 %), немцы (3,7 %) і татары (2,3 %).
Падзяляецца на 32 раёна. Буйнейшы горад: Омск.
Целяшы (Слаўгарадскі раён)
Целяшы́ (, Телеши) — аграгарадок у Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіжэнскага сельсавета.
Чкалаўскі сельсавет (Гомельскі раён)
Чка́лаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Чкалава.
Целяшы (Слаўгарадскі раён)
Назва
Назва аграгарадка Целяшы пайшла ад імя пана Ціляша.
Чкалаўскі сельсавет (Гомельскі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Жаробінскі сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Жаробнае. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 20 красавіка 1939 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Чкалава, сельсавет перайменаваны ў Чкалаўскі. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бабовіцкага сельсавета. 23 мая 1959 года вёска Чкалава перададзена ў склад Дзятлавіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бабовічы. 3 верасня 1965 года сельсавет перайменаваны ў Бабовіцкі.
Целяшы (Слаўгарадскі раён)
Гісторыя
На карце ў 1776 г. адзначана як Телеги. У 1783 годзе было 11 двароў, жыло 104 жыхара. З 1848 года Целяшы ўваходзілі ў склад казённага Гарадзецкага маёнтка, было 19 двароў, вадзяны млын, царква. У 1858 у вёсцы ўжо існавала драўляная Ільінская царква, другую царкву быццам пабудавалі каля 1861.
У 1910 годзе вёска належала Целяшэўскаму сельскаму таварыству, было 89 двароў, 566 жыхароў. У 1926 годзе пражывала 528 жыхароў, працавала чатырохкласная школа.
Адна царква згарэла ў 1933.
У 1924—1961 і 1963—1965 гадах цэнтр Целяшоўскага сельсавета.
З 2007 года Целяшы атрымалі статус аграгарадка.
Геаграфія
Геаграфічна вёска знаходзіцца на поўначы Слаўгарадскага раёна.
Сацыяльная сфера
У аграгарадку ёсць Целяшэўская базавая школа, дырэктар — Сцяпанаў Сяргей Віктаравіч.
Таксама ў Целяшах дзейнічае комплексны прыёмны пункт і фельчарска-акушэрскі пункт.
Палац Мафра
Палац Мафра (Palácio Nacional de Mafra) — самы вялікі каралеўскі палац у Партугаліі, які ўваходзіць у групу найбуйнейшых палацавых збудаванняў Заходняй Еўропы мінулага.
Асавецкі сельсавет (Драгічынскі раён)
Асаве́цкі сельсавет (Осовецкий сельсовет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Восаўцы.
Палац Мафра
Палац збудаваны ў лісабонскім прыгарадзе Мафра ў стылі сталага барока для караля Жуана V і яго жонкі, Ганны Аўстрыйскай, у адзначэнне нараджэння іх першага дзіцяці ў 1711 г.
Асавецкі сельсавет (Драгічынскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Драгічынскага раёна Палескай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Восаўцы 1-я. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 2 чэрвеня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Белінскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Асавецкага сельсавета было 10 населеных пунктаў.
Палац Мафра
Размяшчэнне
Назва мясцовасці паходзіць ад арабскага «аль махафра», даліна, упадзіна. Мафра размешчана на адлегласці 30 км от сталіцы — горада Лісабон. Месца для свайго новага палаца абраў тагачасны кароль Жуан V разам з манастыром францысканцаў.
Капраніка
Капраніка (Capranica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вітэрба.
Палац Мафра
Размяшчэнне
Каланіяльныя партугальскія ўладанні ў Бразіліі і пастаянны вываз адтуль каштоўнай сыравіны даў у рукі кіруючай дынастыі значныя сродкі. Сродкі яшчэ значна павялічыліся пасля адкрыцця ў Бразіліі залежаў золата, а крыху пазней — брыльянтаў і вывазу ўжо іх. Значныя грашовыя сумы былі ўкладзены каралём і вельможамі не ў развіццё ўласнай прамысловасці ў метраполіі, а ў будаўніцтва палацаў і ў прадметы раскошы. Пазалочаныя карэты партугальскай дыпламатычнай місіі падчас аўдыенцыі пасла ў 1716 годзе выклікалі здзіўленне нават у папскім Рыме, якога цяжка было здзівіць раскошай або творамі мастацтва.
Але значныя сродкі, выдаткаваныя на палацы і раскошу, толькі пазалацілі паверхню партугальскага манархіі, хутка губляючы выгадныя палітычныя пазіцыі, якая саступала месца Брытанскай імперыі, Францыі, Расійскай імперыі і г. д.
Капраніка
Насельніцтва складае 6505 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 157 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 1012. Тэлефонны код — 0761.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Палац Мафра
Архітэктар
Архітэктар, немец па паходжанні, нарадзіўся ў камуне. Меў здольнасці да малявання і рамяства ювеліра.
На здольнага немца звярнулі ўвагу езуіты і той (пры падтрымцы магутнага каталіцкага ордэна) авалодаў навыкамі ювеліра і архітэктара ў Італіі. Працаваў на заказы езуітаў у Рыме ў майстэрні Андрэа дэль Поца.
Пры падтрымцы таго ж манаскага ордэна езуітаў атрымаў заказ на працу ў Лісабоне ад караля Жуана V, хоць не меў вялікай архітэктурнай практыкі і не стварыў у Рыме ні аднаго будынка.
Будаўніцтва палаца-манастыра
Паводле падання, манарх даў абяцанне пабудаваць палац-манастыр накшталт Эскарыяла ў Іспаніі, калі каралева народзіць дзіця. Жонка нарадзіла прынцэсу Барбару Браганца і манарх пачаў будаўніцтва.
Манарх пастаянна раіўся з уласным паслом у Рыме і загадаў прывезці ў Лісабон маленькія копіі-мадэлі лепшых царкоўных збудаванняў Рыма. Балкон базілікі ў Мафры паўтараў балкон сабора Святога Пятра ў Ватыкане.
За аснову новага збудавання абралі кляштар францысканцаў у мясцовасці Мафра. Жабрацкія навучанні францысканцаў не прымалі да ўвагі. Па плане новы палац — манастыр меў вялікую базіліку, келлі на 300 манахаў, манастырскую бібліятэку, службовыя памяшканні, залу капітула, некалькі ўнутраных двароў пры палацавых залах.
Маштаб палаца такі, што каралі аддавалі перавагу выкарыстоўваць яго залы не столькі для паўсядзённага пражывання, колькі для цырыманіяльных прыёмаў.
Базіліка
За існым планам базіліка выбудаваная ў форме лацінскага крыжа, а даўжыня базілікі дасягае 63 метра. Базіліка даволі вузкая — каля 16 с паловай метраў у шырыню, уражанне ўзмацняецца дзякуючы вышыні яе нефа — 21,5 метраў. У будаўніцтве шырока выкарыстаны мармур з партугальскіх радовішчаў белых і ружовых адценняў. Званы замовілі ў Фландрыі, а скульптуры з карарскага мармуру ў Італіі. Лепшыя ўзоры стылістычна дакладна вытрыманых інтэр’ераў створаны ў нартэксе базилікі (барока) і ў манастырскай бібліятэцы (ракако).
Сабор упрыгожылі рэлігійнымі вобразамі вядомыя майстры Італіі 18 стагоддзя, сярод якіх
Арганы сабора
Колькасць арганаў дасягнула шасці. Найбуйнейшыя трубы дасягаюць шасці метраў у вышыню. Для часткі труб выкарыстаны пазалочанае дрэва.
Над іх стварэннем з 1792 па 1807 г. працавалі
Манастырская бібліятэка Мафра
Размешчаная на 2-м паверсе, манастырская бібліятэка Мафра канкурыруе з лепшымі ўзорамі манастырскіх бібліятэк, перш за ўсё з бібліятэкамі ў Эскарыяле і манастыры Мельк у Аўстрыі.
Будаўніцтвам бібліятэкі кіраваў Мануэль Каэтана дэ Соўза. Яна мае 88 метраў у даўжыню, 9,5 метраў у шырыню і 13 метраў вышынёй. Скляпенні паўцыркульныя, светлыя, пазбаўленыя роспісаў. Іх упрыгожылі толькі рэльефныя каркасныя элементы. Урачыста светлыя колеры скляпенняў не перабівае нават каляровы мармур падлогі, выкладзены накшталт фігурнага паркету.
Кніжны фонд складае 35 000 тамоў ад 14 да 19 стагоддзяў, дзе ёсць і рукапісы і інкунабулы.
Каралеўскія апартаменты
Яны таксама размешчаны на 2-м паверсе. Для караля была добраўпарадкавана і тронная зала. Частка залы (пакоі для ганаровай варты, зала багіні Дыяны, тронная зала) ўпрыгожана фрэскамі партугальскіх майстроў.
Некаторыя прадстаўнікі каралеўскай сям'і, расбэшчаныя ўтульнымі пакоямі ў іншых палацах, знаходзілі залы ў Мафры нязручнымі або няўтульнымі. Але сюды ахвотна прыязджалі дзеля паляванняў у прыгарадах. Шматлікія голавы і чарапы аленяў сведчаць аб гэтым. Нават частка мэблі і дэкору інтэр'ераў зроблена з апрацаваных аленевых рагоў.
Арыентацыя на новыя модныя ўзоры прывяла да з'яўлення новых палацаў для каралеўскай сям'і, уключаючы
Памеры будынка
Над стварэннем гіганцкага палаца архітэктар працаваў не адзін, а з прыцягненнем цэлай брыгады архітэктараў-памагатых (Карлас Батыста Гарба, Куштодыу Віейра, Мануэл і Мая, сын архітэктара — Антоніа.) Будаўніцтва працягвалася 13 гадоў і начарна завяршылася 1730. Штодня на будаўніцтве прыцягвалі да 15 000 работнікаў з усіх канцоў краіны. Ахову на будаўнічай пляцоўцы здзяйснялі 7 000 салдат.
Дабудоўкі і стварэнне інтэр'ераў працягваліся да 1755, калі памерлі і шляхетны заказчык, і сам архітэктар.
Галоўны фасад будынка працягнуўся на 220 метраў. Колькасць памяшканняў дасягнула 1 200. Манастыр меў две званіцы па 68 метраў, узорам для якіх сталі званіцы архітэктара Франчэска Бараміні, а колькасць званоў на іх дасягнула 92-х.
Будынак мае сіметрычную планіроўку. Цэнтральная вось праходзіць праз манастырскую базіліку і працягваецца раскошнымі ўнутранымі дварамі. Цэнтр будынка падкрэсліваюць порцік сабора і дзве гіганцкія званіцы.
Навейшая гісторыя
Пасля падзення каралеўскай улады 5 кастрычніка 1910 г. увесь комплекс абвешчаны нацыянальным музеем; у кастрычніку 2007 г. тут праходзіў XX саміт Расія-ЕС.
Віён
Віён:
Алдан (рака)
Алда́н — рака ў Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), правы прыток ракі Лена (басейн мора Лапцевых).
Даўжыня ракі 2273 км. Плошча вадазбору 729 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 5150 м³/сек. Выток Алдана знаходзіцца на паўночных схілах Станавога хрыбта.
Рака суднаходная на 1743 км (ад вусця да сяла Хатыстыр).
.50 Action Express
.50 Action Express (таксама .50 AE, 12.7 x 33, 12,7×32,6 мм) — патрон калібру 12,7 мм, распрацаваны ў 1988 годзе для ізраільскага пісталета Desert Eagle. Адзін з самых магутных унітарных пісталетных патронаў у свеце. Мае тупаканцовую кулю, з-за якой дадзены патрон валодае вялікім спыняючым дзеяннем.
Годнасцi і недахопы
Як і ўсе боепрыпасы, патрон .50 Action Express мае свае годнасцi і недахопы: Як і іншыя пісталетныя патроны такіх памераў, асноўнымі відамі выкарыстання .50 AE з’яўляецца сілуэтная стральба. Аднак такі патрон добра падыходзіць і для абароны ад буйных драпежнікаў (напрыклад мядзведзяў).
Мікалай Аляксеевіч Атрыганьеў
Мікалай Аляксеевіч Атрыганьеў (, Чарнігаўшчына — ) — расійскі мастак-пейзажыст, ганаровы вольны супольнік Імператарскай Акадэмія мастацтваў.
Біяграфія
Правучыўшыся некаторы час у Інстытуце інжынераў шляхоў зносін, дзе выхоўваліся яго браты, Атрыганьеў паступіў на ваенную службу, дзе ў вольным казачым палку на Каўказе даслужыўся да пасады ад’ютанта пры наказным атамане (1845—1848 гг.).
У 1860-е прыязджаў у Беларусь, з пачатку 1880-х жыў у Магілёўскай губерні. У пейзажах, выкананых у рэалістычнай манеры, перадаў прыгажосць беларускай прыроды. Сярод работ «Вечар у Мінскай губерні» (1854), «Пейзаж у Магілёўскай губерні», «Восень», «Вечар» (усе 1886), «Перад заходам», «Рашчэплены дуб» (абедзве 1889), «Дубовы гай» (1890).
Робячы немалыя поспехі, Атрыганьеў стаў выстаўляць свае зімовыя, вячэрнія, восеньскія і іншыя віды, часта з Магілёўскай губерні або наваколляў Санкт-Пецярбурга, у Акадэміі Майстэрстваў з 1882 года. За некаторыя з іх у 1886 годзе атрымаў званне ганаровага вольнага супольніка.
Творчасць
М. А. Атрыганьеў кіраваўся ў сваёй творчасці прынцыпамі рэалістычнага жывапісу. Яго творы вылучаюць мяккая гармонія перададзеных відаў, шматзначнасць імгненна спыненага стану прыроды, як, напрыклад, у палотнах «Вечар у Мінскай губерні» (1854), «Пейзаж з капліцай» (1870-я), «Зімовы пейзаж» (1882), што ў многім яднае майстра з традыцыямі рускага пейзажнага жанру, з работамі і.
Чарнаручча (Ушацкі раён)
Чарнару́чча (, Черноручье) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Порай (гміна)
По́рай (Poraj) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мышкоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пораі. Плошча гміны складае 58,53 км². Станам на 2004 год у гміне Порай пражывалі 10 605 чалавек, шчыльнасць — 181,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Арманум
Акадскія крыніцы
Па вядомым клінапісе Нарам-Суэна, дзе ён кажа пра паўсталыя супраць яго краіны, Арманум знаходзіцца недзе на поўначы, але нічога вызначанага. Нават калі і былі поспехі, то яны насілі часовы характар. Мяркуючы па позным эпічным творы «Цар Куты» (то бок кутыеў), Нарам-Суэну даводзілася выпрабоўваць і гаркату паразы; у тэксце апісваецца, як ён тройчы пасылае войскі супраць варожай кааліцыі 70 цароў, у тым ліку і супраць Арманума (згадваецца ў хецкім варыянце клінапісу, побач з Уліванда), але ніводны ваяр не вяртаецца жывым. Уліванда знаходзілася ў раёне цяперашняга Дыярбекіра. Ворагі Нарам-Суэна пры гэтым пазначаны як «уманманда (войскі Монд)», гэты тэрмін пазней ужываўся для пазначэння насельніцтва паўночна-ўсходніх краін у зоне азёр Ван і Урмія.
У іншым клінапісе Нарам-Суэн у прыватнасці кажа, што: «Бог даў яму Арманум і Эблу — Срэбныя горы і Верхняе моры». З надпісу выяўна, што ў складзе паўночных валоданні Эблы знаходзіліся ў тым ліку і Таўрскія горы. Мусібыць, што «Срэбныя горы» менавіта яны. Працягваючы лагічны ланцужок, лагічна выказаць здагадку, што «Верхняе мора» ў сваю чаргу прыналежала Армануму. Пад паняткам «Верхняе мора» акадскія клінапісу адназначна маюць на ўвазе возера Ван, бо, прыкладам, Міжземнае мора ў іх называецца «Мора Амуру», а пра Чорнае мора яны зусім маўчаць.
У адным з клінапісаў Нарам-Суэн кажа пра тое, што скарыў краіну Сімурум, якая знаходзілася ў паўночнай Месапатаміі, і паланіў кіраўнікоў Сімурума і Армені. Характэрна, што Нарам-Суен кажа ўсяго толькі пра заваяванне Сімурума, але пра паланенне таксама і валадара Арманума. З гэтага можа вынікаць, што краіна Арманум знаходзілася паўночней Сімурума, то бок Сімурум знаходзілася паміж Акадам і Арманум.
Мяркуючы па іншых надпісах, Нарах-Суэн зусім разбурыў «Эблу і Арманум» і знішчыў Эблаитское царства пры яго апошнім цару Ібі-Закіру, пра што апавядае сапраўдны надпіс кіраўніка Арманума Рышы-Тэшуба (Рэд-Адада).
Эблаітцкія крыніцы
Разбурэнне Эблы ў акадскую эпоху пацверджана археалагічна. Арманум пад гэтай назвай у дакументах з Эблы не названы, але, магчыма, ён ідэнтычны часта згадванаму ў іх Армі. У адным эблаіцкім клінапісе Арме згадваецца па кірунку гарадоў Эбла-Рулі. Рулі знаходзілася пасля Урсу, але да Ірыды і Харана. То бок лагічна выказаць здагадку знаходжання Арманума ў раёне цяперашняй Урфы.
Крысціна Дацкая
Крысціна Дацкая (, Нюбарг ці Капенгаген — 1590, Алесандрыя ці Тартона) — дацкая прынцэса. У першым шлюбе з 1533 па 1535 насіла тытул герцагіні Міланскай, а ў другім з 1541 па 1559 — герцагіні Латарынгіі.
Сям’я
Крысціна была малодшай з шасці дзяцей караля Даніі Крысціяна II і Ізабелы Габсбургскай. Дакладнае месца яе нараджэння невядома, меркавана яна нарадзілася ў Нюбаргу ці Капенгагене. Датай нараджэння лічыцца лістапад 1521 ці 5 снежня.
Біяграфія
У 11 гадоў Крысціна выйшла замуж за Франчэска II Сфорца, герцага Міланскага. Вяселле адбылося ў Бруселі ў жніўні 1533 года па даверанасці. Жаніха прадстаўляў міланскі пасланец Марыя Масіміліяна Стампа. Ужо ў 13 гадоў Крысціна стала ўдавой.
10 ліпеня 1541 года яна выйшла замуж за будучага герцага Латарынгіі Франсуа I. У гэтым шлюбе нарадзілася трое дзяцей:
Прэтэнзій на трон
Знаходзячыся ў зняволенні, бацька Крысціны ў 1549 афіцыйна адрокся ад дацкага прастола (тым самым і на трон Нарвегіі і Швецыі) і адмовіўся ад прэтэнзій на дацкі прастол сваіх дзяцей. Аднак Крысціна ніколі не прызнавала гэты факт. Пасля таго, як у 1532 памёр яе старэйшы брат Ганс, яна заявіла пра свае правы на дацкі прастол. З 1563 па 1569 яна падпісвала афіцыйныя дакументы як «каралева Даніі», але ніколі не спрабавала заняць дацкі трон сілай.
Дашкаўка (Слаўгарадскі раён)
Да́шкаўка — былая вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Гіжэнскага сельсавета. Рашэннем Слаўгарадскага раённага Савета дэпутатаў № 2-13 ад 22.03.2007 была ліквідавана.
Дашкаўка ўваходзіла ў пералік вёсак, што знаходзяцца на тэрыторыі радыёактыўнага забруджвання.
Барыс Рафаілавіч Рубаненка
Барыс Рафаілавіч Рубане́нка (Борис Рафаилович Рубаненко;, , Расійская імперыя — , , СССР) — савецкі. Народны архітэктар СССР (1980). Акадэмік (1956) і Акадэміі мастацтваў СССР (1979). Член-карэспандэнт Акадэміі будаўніцтва ГДР (1975). Доктар архітэктуры (1967). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1973). Член УКП(б) з 1939 года.
Біяграфія
Барыс Рафаілавіч Рубаненка нарадзіўся 29 жніўня года ў Самары, у яўрэйскай сям’і.
У 1927—1931 гадах вучыўся ў Інстытуце грамадзянскіх інжынераў у А. С. Нікольскага і А. А. Оля. З 1930 года пачаў творчую практыку.
У 1932—1934 гадах у ЛІЖСА імя І. Я. Рэпіна, дзе яго выкладчыкамі былі такія прызнаныя майстры, як У. Г. Гельфрэйх, У. А. Шчука і С. С. Серафімаў. Член Саюза архітэктараў СССР з 1936 года.
Пасля зняцця блакады Ленінграда ў 1943 годзе Рубаненка пераехаў у Маскву. З 1954 года выкладчык, а з 1970 года — прафесар МАРХІ. У 1963—1985 гадах дырэктар Цэнтральнага інстытута эксперыментальнага праектавання жылля ў Маскве (ЦНДІЭП жылля) ў Маскве. У 1967 годзе прысвоена навуковая ступень доктара архітэктуры.
Творчасць
Займаючыся практычным праектаваннем і адначасова тэарэтычнымі праблемамі масавага індустрыяльнага жылля, Рубаненка ператварыўся ў першакласнага спецыяліста па масавым жыллёвым будаўніцтве ў СССР. Пад яго кіраўніцтвам быў выпушчаны шэраг каштоўных зборнікаў і манаграфій па праблемах тыпавога жылля.
Большасць прац Барыса Рафаілавіча Рубаненкі была створана ў суаўтарстве.
У Ленінградзе:
Паваенныя работы насілі пераважна комплексны характар — Рубаненка выступаў як архітэктар і горадабудаўнік адначасова, пад яго кіраўніцтвам адразу ствараліся праект планіроўкі і праект забудовы.
Удзельнічаў у аднаўленні Мінска. Работы на Беларусі: ансамбль Прывакзальнай плошчы ў Мінску (1939, 1948—1956, у сааўтарстве з А. Т. Галубоўскім і А. Р. Карабельнікавым) і «Эскіз планіроўкі Мінска» (1944, у сааўтарстве).
У іншых гарадах:
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны», медалямі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1973). Заслужаны архітэктар Казахскай ССР і РСФСР, народны архітэктар СССР (1980).
Літургічныя кнігі
Літургічныя кнігі, богаслужэбныя кнігі — выданні, якімі карыстаюцца хрысціянскія канфесіі ў час богаслужэння. Падзяляюцца на літургічныя кнігі для богаслужэння прыватнага (пры здзяйсненні таінстваў хрышчэння, шлюбу, адпяванняў) і грамадскага ў храмах.
Праваслаўная царква
У праваслаўі да 1-й катэгорыі належыць Трэбнік, да 2-й Служэбнік, Часаслоў (Часоўнік), Актоіх, Трыодзі (Посная і Кветная), Мінеі (Месячная і Агульная), Стыхірары, Ірмалогі і інш. Біблейскія кнігі Апостал, Евангелле, Псалтыр выкарыстоўваюцца і для грамадскага і прыватнага богаслужэння. Перакладзены з грэчаскай на царкоўна-славянскую мову. У XI — першай палове XVIII стагоддзя ў праваслаўнай царкве на тэрыторыі Беларусі дзейнічаў Статут канстанцінопальскіх храмаў — Тыпікон, які прадугледжваў комплекс кніг, што бяруць пачатак ад кірыла-мяфодзіеўскай традыцыі: Евангелле, Апостал, Псалтыр, Парамійнік, Эўхалагіён (Служэбнік і Трэбнік), спеўныя зборнікі і інш. У XV ст. асноўным рэгулятарам літургічных кніг стаў, паводле якога літургічныя кнігі чытаюцца ў час набажэнстваў і ў наш час.
Уніяцкая царква
Ва ўніяцкай царкве пасля Брэсцкай уніі 1546 года святары працягвалі карыстацца праваслаўнымі літургічнымі кнігамі, але ў Служэбнік на ўзор рымска-каталіцкіх імшалаў былі ўнесены пэўныя змены, якія закранулі парадак літургіі і таінстваў. 25 сакавіка 1994 года Св. Кангрэгацыя Усходніх Цэркваў Ватыкана зацвердзіла беларускія пераклады тэкстаў літургіі, таінстваў, абрадаў пахавання памерлых, служб Часаслова, зробленыя ў пачатку 1990-х гг. у Лондане.
Рымска-каталіцкая царква
У рымска-каталіцкай царкве галоўнай літургічнай кнігай з’яўляецца імшал (missale), які адпавядае Служэбніку і змяшчае чын імшы (месы) каталіцкай літургіі. Поўны яго склад пачаў ужывацца з IX ст. У 1563 годзе на Трыдэнцкім саборы прыняты новы імшал. Цяпер карыстаюцца рэдакцыяй 1634 года. Сярод іншых літургічных кніг: Breviarium (Брэвіярый), (адпаведнік Трэбніка), Antiphonarium (збор усіх спеваў). Да Другога Ватыканскага сабору (1962—1965) усе каталіцкія літургічныя кнігі выдаваліся на лацінскай мове. На беларускіх землях друкаванне імшалаў пачалося ў XVII ст. (у Вільні).
Айцы Царквы
Айцы Царквы (Πατέρες της Εκκλησίας, Отцы Церкви) — выдатныя пісьменнікі ранняга хрысціянства, якія ў сваіх творах закраналі пытанні хрысціянскай веры, маральнасці і Царкоўнага ладу. З IV ст. гэтым тэрмінам пачынаюць называць славутых настаўнікаў хрысціянскай старажытнасці. «Дэкрэт Геласія» (пачатак VI ст.), які памылкова прыпісваўся папу рымскаму Геласію I упершыню змяшчае спіс прававерных царкоўных пісьменнікаў, якія названыя тытулам «Айцы Царквы». Вывучэннем твораў Айцоў Царквы займаецца патралогія.
Тэрыторыя дзейнасці Айцоў Царквы
Айцы Царквы дзейнічалі на тэрыторыі Рымскай імперыі. Прыняты падзел Айцоў на усходніх і заходніх. Гэты падзел адпавядае падзелу імперыі на усходнюю і заходнюю часткі. Да г. зв. «Захаду» належаць Айцы рымскага і карфагенскага асяроддзяў, а да «Усходу» — Айцы Малой Азіі, Грэцыі, Палестыны і Сірыі, Егіпта, Антыёхіі і прылеглых земляў.
Айцы Царквы — Дактары Каталіцкага Касцёла
Некаторым Айцам Царквы, якія адыгралі вельмі вялікую ролю ў жыцці ранняй Царквы, Каталіцкі Касцёл надае тытул Дактароў (Настаўнікаў) Касцёла. Гэты тытул даецца значным, прызнаным святымі, тэолагам. Вось спіс Айцоў Царквы, якія з'яўляюцца дактарамі Касцёла:
Адамова (Драгічынскі раён)
Адамо́ва (, Адамово) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Малярыя
Малярыя (mala aria — «дрэннае паветра», раней вядомая як «балотная ліхаманка») — група трансмісіўных інфекцыйных захворванняў, перадаюцца чалавеку пры ўкусах камароў роду Anopheles («малярыйных камароў») і суправаджаюцца ліхаманкай, трасцай, спленамегаліяй (павелічэннем памераў селязёнкі), гепатамегаліяй (павелічэннем памераў печані), анеміяй. Характарызуецца хранічным рецыдыўным цягам. Выклікаецца паразітычнымі пратыстамі роду Plasmodium (80-90 % выпадкаў — Plasmodium falciparum).
Малярыя штогод выклікае каля 350—500 мільёнаў інфіцыраваній і каля 1,3-3 мільёны смерцяў у людзей. На раёны Афрыкі на поўдзень ад Сахары прыпадае 85-90 % гэтых выпадкаў, у пераважнай большасці хварэюць дзеці ва ўзросце да 5 гадоў. Смяротнасць, як чакаецца, вырасце ўдвая на працягу наступных 20 гадоў.
Гісторыя
Ёсць меркаванне, што людзі хварэюць малярыяй ужо на працягу 50 000 гадоў. Лічыцца, што радзімай малярыі з’яўляецца Заходняя (P. falciparum) і Цэнтральная Афрыка (P. vivax). Малекулярна-генетычныя дадзеныя сведчаць, што перадпаразітарны продак плазмодыя быў вольнажывым прасцейшым, здольным да фотасінтэзу, які прыстасаваўся жыць у кішэчніку водных беспазваночных. Таксама ён мог жыць у лічынках першых крывасмактальных насякомых атрада Diptera, якія з’явіліся 150—200 мільёнаў гадоў назад, хутка набыўшы магчымасць мець двух гаспадароў. Найстаражытнейшыя знойдзеныя акамянеласці камароў з рэшткамі малярыйных паразітаў маюць узрост каля 30 мільёнаў гадоў. Разам са з’яўленнем чалавека развіліся малярыйныя паразіты, здольныя да змены гаспадара паміж чалавекам і камарамі роду Anopheles.
З развіццём сельскай гаспадаркі ў Афрыцы прыкладна 8 тысяч гадоў таму з’явіліся вельмі спрыяльныя ўмовы для прыстасавання малярыі выключна да чалавека. Вялікая шчыльнасць насельніцтва і наяўнасць штучных або натуральных вадаёмаў побач з жыллём чалавека далі малярыйным камарым стабільную крыніцу ежы, дзякуючы чаму іхная колькасць значна ўзрасла, яны прыстасаваліся да чалавека, услед за чым і плазмодый значна павысіў сваю эфектыўнасць інфікавання чалавека. У іншых частках свету ранняе прыручэнне жывёл прадухіліла гэты працэс, дзе індэкс антрапафіліі, гэта значыць працэнт укусаў людзей у параўнанні з агульным лікам укусаў, складае 10—20 %. У Цэнтральнай Афрыцы гэтая колькасць складае 80—100 %, што тлумачыць інтэнсіўнасць сучасных эпідэмій у гэтым рэгіёне.
Першыя летапісныя сведчанні ліхаманкі, выкліканай малярыяй, былі выяўлены ў Кітаі. Яны датуюцца прыблізна 2700 годам да н.э., часам праўлення дынастыі Ся .Таксама апісанні хваробы сустракаюцца ў «Сушрута самгіта», медыцынскай працы, напісанай санскрытам, у працах Герадота і многіх іншых крыніцах.
Высвятленне прычын
У 1880 годзе французскі ваенны ўрач Шарль Луі Альфонс Лаверан, які працаваў у Алжыры, выказаў меркаванне, што малярыя выклікаецца прасцейшымі. Гэта быў першы выпадак, калі самыя простыя былі ідэнтыфікаваны як прычына хваробы. За гэта і іншыя адкрыцці ён быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне 1907 года. Назва роду паразіта Plasmodium было прапанавана ў 1895 годзе італьянскімі вучонымі Эторэ Маркіяфава і Анджэла Чэлі. У 1894 годзе паразітолаг Патрык Менсан упершыню выказаў меркаванне. што малярыя можа перадавацца чалавеку камарамі. У 1896 годзе кубінскі ўрач Карлас Фінлі, які лячыў хворых на жоўтую ліхаманку ў Гаване, выказаў тую ж гіпотэзу. Англічанін сэр Рональд Рос, які працаваў у Індыі, паказаў у 1898 годзе, што пэўныя разнавіднасці камароў перадаюць малярыю птушкам, і вылучыў паразітаў з слінных залоз камара. Яму таксама ўдалося знайсці паразітаў у кішэчніку камароў, якія харчуюцца крывёю хворых людзей, але не ўдалося прасачыць перадачу паразітаў ад камароў да чалавека. Джавані Батыста Граса ў 1898 годзе здолеў ажыццявіць эксперыментальнае заражэнне чалавека малярыяй праз укус камара, ён ставіў доследы на добраахвотніках, у тым ліку і на сабе. Ён даказаў таксама, што толькі камары роду Anopheles з’яўляюцца пераносчыкамі малярыі ў Італіі, распрацаваў і ўкараніў меры прафілактыкі малярыі. Аднак у 1902 годзе Нобелеўскую прэмію па медыцыне за апісанне жыццёвага цыкла малярыйнага паразіта атрымаў толькі Рональд Рос. Дадзеныя, атрыманыя Фінлеем і Росам, у 1900 годзе былі пацверджаны медыцынскім саветам, які ўзначальваў Вальтэр Рыд. Рэкамендацыі гэтага савета былі выкарыстаны Уільямам Гордасам для аздараўленчых мерапрыемстваў, ажыццёўленых на будаўніцтве Панамскага канала.
Пошук лекавых сродкаў
Першымі вядомымі лекамі стала расліна Кінгао (Artemisia annua L), якая змяшчае артэмізынін, першае згадванне аб якім знойдзена ў працы Ге Конга ў 340 годзе да н.э.
З адкрыццём Новага Свету з’явіўся новы сродак, кара хіннага дрэва, якая стагоддзямі выкарыстоўвалася індзейцамі як гарачкапаніжальны сродак. Выбітны іспанскі гісторык-натураліст Барнебэ Коба, езуіцкі місіянер і пісьменнік, згуляў значную ролю ў гісторыі хініну — езуіцкай кары, як яе спачатку называлі — даўшы яе першае апісанне. У 1632 годзе ён жа першым прывёз гэту кару ў Еўропу.
яго назва пайшла ад першага вядомага еўрапейца, якога ім вылечылі. Гэтым хворым была графіня Чынчон, жонка віцэ-караля Перу. Яна атрымала заражэнне ў даліне Ланавара на ўзбярэжжы Ціхага акіяна. Выгаілася яна прыняццем кары хіннага дрэва, расцёртага ў парашок. Саму кару віцэ-каралю даставіў Дыега дэ Торэс Васкес, карэхідарам даліны Лоха каля правінцыі Кіта, сучаны Эквадор, якому яе здабылі падначалены яму індзейцы — нашчадкі інкаў з Урытусынга, якія ведалі пра ўласцівасці кары, як лекі. Сам граф шырока раструбіў аб вылячэнні сваёй жонкі, а графіня, вярнуўшыся ў Іспанію, раздавала парашок з кары сваім сяброўкам і знаёмым, і лекі сталі вядомымі, як «парашок графіні». Праз некалькі гадоў езуіты, якія дзейнічалі ў Перу, пераправілі кару ў Рым, дзе яе ўжывалі ў якасці лекаў ад малярыі, і дзякуючы ім яна стала вядомая па ўсёй Італіі.
Гэтак, кардынал Хуан дэ Луга атрымаў даручэнне ад папы Інакенція X сабраць інфармацыю аб гаючай кары. Затым яе вывучыў папскі прыдворны лекар Габрыель Фансека, якога вельмі зацікавілі ўласцівасці парашку. Пасля гэтага кардынал дэ Луга разгарнуў шырокую кампанію за ўжыванне хініну. . У выніку лекі празвалі «езуіцкімі», або «кардынальскім парашком», людзі ў Рыме нейкі час называлі яго «парашком дэ Луга». У 1640-х гадах сродак пачалі ўводзіць у выкарыстанне ў астатняй частцы Еўропы, дзе яно неўзабаве было прынята. Аднак актыўны інгрэдыент, хінін, быў вылучаны з кары толькі ў 1820 годзе французскімі хімікамі П’ерам Пелецье і Жазэфам Каванту.
У пачатку XX стагоддзя, да адкрыцця антыбіётыкаў, практыкавалася наўмыснае заражэнне малярыяй пацыентаў, хворых на сіфіліс. Малярыя забяспечвала павышаную тэмпературу цела, пры якой сіфіліс калі і не праходзіў цалкам, але ва ўсякім выпадку зніжаў сваю актыўнасць і пераходзіў у лятэнтную стадыю. Кантралюючы працяг ліхаманкі з дапамогай хініну, лекары такім чынам спрабавалі мінімізаваць негатыўныя эфекты сіфілісу. Нягледзячы на ​​тое, што некаторыя пацыенты паміралі, гэта лічылася пераважным сродкам супраць непазбежнай смерці ад сыфілітычнай інфекцыі.
Этыялогія
Узбуджальнікам малярыі з’яўляюцца прасцейшыя роду Plasmodium (плазмодый). Для чалавека патагенныя чатыры віды гэтага роду, гэта значыць P. vivax, P. ovale, P. malariae і P. falciparum. У апошнія гады ўсталявана, што малярыю ў чалавека ў Паўднёва-Усходняй Азіі выклікае таксама пяты від — P. knowlesi. Чалавек заражаецца імі ў момант упырсквання самкай малярыйнага камара адной са стадый жыццёвага цыкла ўзбуджальніка, гэтак званых спаразаітаў, у кроў або лімфатычную сістэму, якое адбываецца пры крывасасані.
Пасля кароткачасовага знаходжання ў крыві споразоіты малярыйнага плазмодыя пранікаюць у гепатацыты печані, даючы тым самым пачатак даклінічнай печаневай стадыі захворвання. У працэсе бясполага размнажэння, званага шызагоніей, з аднаго былога споразаіта, які ў вузе печані ператвараецца ў шызонта, у выніку ўтвараецца ад 2 тысяч да 40 тысяч пячонкавых мерзоітаў. У большасці выпадкаў гэтыя даччыныя меразоіты праз тыдзень ці праз шэсць зноў трапляюць у кроў. Пры інфекцыях, выкліканых некаторымі паўночнаафрыканскімі штамамі, як P. vivax, першасны выхад у кроў меразоітаў з печані адбываецца прыкладна праз дзесяць месяцаў ад моманту заражэння, у тэрміны, якія супадаюць з кароткачасовым перыядам масавага выплоду камароў у наступным годзе.
Пры інфекцыях, выкліканых P. falciparum і P. malariae, печаневая стадыя развіцця паразітаў на гэтым і сканчваецца. Пры інфекцыях, выкліканых іншымі відамі малярыйнага плазмодыя, «спячыя» печаневыя стадыі, гэтак званыя гіпназоіты, застаюцца і доўга персістуюць у печані, яны могуць выклікаць праз месяцы і гады пасля заражэння новыя рэцыдывы захворвання і новыя эпізоды выхаду паразітаў у кроў.
Эрытрацытарная, альбо клінічная, стадыя малярыі пачынаецца з прымацавання меразоітаў да спецыфічных рэцэптараў на паверхні мембраны эрытрацытаў. Гэтыя рэцэптары, якія з’яўляюцца мішэнямі для заражэння, відаць, з’яўляюцца рознымі для розных відаў малярыйнай плазмодыеў.
Сімптомы і дыягностыка
Сімптомы малярыі звычайна наступныя: ліхаманка, дрыжыкі, артралгія (боль у суставах), ваніты, анемія, выкліканая гемолізам, гемоглобінурия (вылучэнне гемаглабіну ў мачы) і канвульсіі. Магчыма таксама адчуванне паколвання ў скуры, асабліва ў выпадку малярыі, выкліканай відам P. falciparum. Таксама могуць назірацца спленамегалія (павялічаная каса), нясцярпелы галаўны боль, ішэмія галаўнога мозга. Малярыйная інфекцыя з’яўляецца смяротна небяспечнай, асабліва ўразлівы для яе дзеці і цяжарныя жанчыны.
Дыягназ ставіцца на выснове выяўлення паразітаў у мазках крыві. Традыцыйна выкарыстоўваюць два тыпу мазкоў крыві — тонкі і тоўсты, альбо гэтак званую «тоўстую кроплю». Тонкі мазок дазваляе з большай надзейнасцю вызначыць разнавіднасць малярыйнага плазмодыя, паколькі знешні выгляд паразіта, гэта значыць форма яго клетак, пры дадзеным тыпе даследаванні лепш захоўваецца. Тоўсты мазок дазваляе пад мікраскопам праглядзець большы аб’ём крыві, таму гэты метад больш адчувальны да выяўлення хваробы, але знешні выгляд плазмодыя пры гэтым змяняецца, што не дазваляе лёгка адрозніваць разнавіднасці плазмодыя. Паставіць дыягназ на выснове мікраскапічнага даследаванні часцяком бывае даволі складана, бо няспелыя трафазоіты розных відаў малярыйнага плазмодыя дрэнна адрозныя, і звычайна неабходна некалькі плазмодыеў, якія знаходзяцца на розных стадыях паспявання, дзеля надзейнай дыферэнцыяльнай дыягностыкі.
У цяперашні час выкарыстоўваюцца таксама хуткія дыягнастычныя тэсты з выкарыстаннем імунахімічных набораў, якія маюць большы кошт, аднак даюць вынік праз 5—15 хвілін і не патрабуюць выкарыстання мікраскопа, і тэсты з дапамогай ПЛР, якія таксама маюць высокі кошт, але з’яўляюцца найбольш надзейнымі.
Віды малярыі
Сымптаматыка, плынь і прагноз захворвання збольшага залежаць ад віду плазмодыя, які з’яўляецца ўзбуджальнікам дадзенай формы хваробы.
Прафілактыка
Метады, якія выкарыстоўваюцца для прадухілення распаўсюджвання хваробы або каб абараніцца ў абласцях, дзе малярыя з’яўляецца эндэмічнай, ўключаюць прафілактычныя лекі, знішчэнне камароў і прадухіленне ўкусаў камароў. Зараз няма вакцыны супраць малярыі, але вядуцца актыўныя даследаванні для яе стварэння.
Прафілактычныя лекі
Некалькі прэпаратаў, большасць з якіх таксама выкарыстоўваюцца для лячэння малярыі, могуць выкарыстоўвацца і для прафілактыкі захворвання. Увогуле, гэтыя лекі прымаюць штодня ці штотыдзень у нізкай дозе, у адрозненні ад дозы пры лячэнні. Выкарыстанне прафілактычных лекаў рэдка мае практычнае значэнне для жыхароў эндэмічных абласцей і, вядома, абмежавана для выкарыстання кароткачасовых наведвальнікаў малярыйных абласцей, з-за патэнцыйна высокага кошту і пабочных эфектаў гэтых лекаў.
З пачатку XVII стагоддзя для прафілактыкі выкарыстоўваюць хінін. Развіццё эфектыўных альтэрнатыў, як хінакрын, хларахін і прымакін, у XX стагоддзі скараціла выкарыстанне хініну. Разам са з’яўленнем штаму Plasmodium falciparum, рэзістэнтнага супраць хларахіну, хінін быў вернуты ў выкарыстанне, але не ў якасці прафілактычнага сродку.
Сучасныя лекі для прафілактыкі хваробы ўключаюць мефлакін, даксіцыклін і атавакуон-прагуаніл гідрахларыд. Выбар, які прэпарат прымаць, звычайна залежыць ад рэзістэнтнасці паразітаў у вобласці і пабочных эфектаў. Прафілактычны эфект не выяўляецца неадкладна, таму варта пачынаць прымаць прафілактычныя лекі за 1—2 тыдні да прыбыцця ў небяспечную зону і працягваць выкарыстанне лекавых сродкаў яшчэ напрацягу 1—4 тыдняў пасля вяртання.
Знішчэнне камароў
Намаганні па знішчэнні малярыі шляхам ухілення камароў дасягнулі поспеху ў некаторых абласцях. Калісьці малярыя была распаўсюджана ў ЗША і Паўднёвай Еўропе, але высушванне балот і паляпшэнне санітарыі, разам з кантролем і лячэннем хворых на малярыю людзей, вывелі гэтыя вобласці з шэрагу небяспечных. Напрыклад, у 2002 годзе ў ЗША было зарэгістравана 1059 выпадкаў малярыі, у тым ліку восем ​​смерцяў ад хваробы. Аднак гэтыя намаганні былі пакуль не ў стане выкараніць малярыю ў многіх частках свету, гэта значыць малярыя з’яўляецца распаўсюджанай праблемай у Афрыцы.
Эфектыўным сродкам супраць камароў зарэкамендаваў сябе ДДТ. Ён быў распрацаваны падчас Другой сусветнай вайны як першы сучасны інсектыцыд. Тады як яго спачатку выкарыстоўвалі супраць малярыі, ён распаўсюдзіўся і на сельску. гаспадарку. З цягам часу кантроль колькасці шкоднікаў, замест кантролю колькасці камароў, стаў пераважаць у выкарыстанні ДДТ, асабліва ў краінах, якія развіваюцца. На працягу 1960-х гадах усведамленне негатыўных наступстваў яго выкарыстання павялічылася, што ў канчатковым рахунку прывяло да забароны выкарыстання гэтага сродку ў многіх краінах у 1970-х гадах. Да таго часу яго шырокае выкарыстанне ўжо прывяло да эвалюцыі ўстойлівага да ДДТ камара ў многіх частках свету. Але зараз ёсць перспектыва яго магчымага вяртання. Сусветная арганізацыя аховы здароўя (СААЗ) сёння рэкамендуе выкарыстанне ДДТ супраць малярыі ў эндэмічных абласцях. Напрыклад, з’яўляецца эфектыўным нанясенне ДДТ на ўнутраныя сцены пакояў, дзе садзяцца камары. СААЗ таксама рэкамендуе альтэрнатыўныя інсектыцыды ў абласцях, дзе камары ўстойлівыя да ДДТ, каб запаволіць іхную эвалюцыю рэзістэнтнасці.
Weesp
Weesp — гурт, створаны ў 2008 годзе, грае цяжкую музыку, змешвае стылі альтэрнатыўнага року і металу. Weesp вылучае выкарыстанне вялікай колькасці аналагавых сінтэзатараў, што асабліва заўважна на апошніх запісах гурта.
Гісторыя
Гурт створаны ў 2008 годзе Аляксеем Фалько, Дзмітрыем Будзько і Міхаілам Залуцкім. Да гэтага моманту музыкі гралі разам ужо каля пяці год. Натхнёныя такімі калектывамі, як The Prodigy, Nine Inch Nails, Red Hot Chilli Peppers, Korn і Metallica, яны неўзабаве выпрацавалі свой унікальны стыль — сумесь цяжкіх рыфаў з меладычнасцю і класічным гучаннем сінтэзатараў.
2008 — ЕР «ep2008vol.1»
Свой першы міні-альбом «ep2008vol.1» Weesp пачалі запісваць у 2008 годзе, планавалі выдаць поўнафарматны альбом. Пасля запісу 9 трэкаў, гурт вырашае выпусціць толькі 3 песні ў фармаце ЕР. Назва міні-альбома падказвала, што будзе таксама і vol2, які, аднак, так ніколі і не быў выпушчаны.
2009 — «Taste of Steel» і «EXODUS:Origins»
Другі міні-альбом «Taste Of Steel» быў запісаны ў 2009 годзе. На апошніх этапах працы над запісам вакаліст Лекс нечакана прапануе дадаць партыю сінтэзатара. Такім чынам, дамешак электроннага гучання альбом набыў усяго за некалькі тыдняў да рэлізу.
У 2009 годзе ў гурце адбываюцца змены складу. Weesp прымае рашэнне прыняць у гурт Станіслава (Стака) Будзько, што дазволіла вакалісту Лексу, які раней граў партыі сінтэзатара, сфакусавацца на вакале і насычанасці сцэнічнага шоу. Да 2009 года ў гурце назіраліся частыя змены ўдарніка, пакуль, амаль у адзін час са Стакам, да гурта не далучыўся Аляксей (Гал) Галеснік, зацвердзіўшы, такім чынам, канчатковы склад калектыву.
Пазней у 2009 годзе Weesp выпускаюць эксперыментальны сінгл «Exodus:Origins», у якім дадаюць ноткі прагрэсіўнага металу і матрока да асноўнага гучання. Кампазіцыя з’яўляецца першай у трылогіі «Exodus».
2011 — «This Will Destroy Us» і «Our Own Gale»
У 2011 годзе Weesp выпускае альбом «This Will Destroy Us», які складаецца з шасці кампазіцый, уключаючы абноўленую версію тых, што раней выходзілі на сінгле «Exodus:Origins».
З альбомам «This Will Destroy Us» у гурта канчаткова сфармавалася сваё пазнавальнае гучанне.
Пасля рэлізу «This Will Destroy Us» гурт здымае сваё дэбютнае афіцыйнае відэа на песню «Livan». У перыяд з 2011 па 2014 Weesp выпускаюць яшчэ некалькі музычных кліпаў.
У 2011 на сваіх канцэртах Weesp пачалі выконваць кавер на культавы хіт «Omen» гурта The Prodigy, трэк хутка заваяваў папулярнасць у слухачоў. Студыйная версія кавера была ўключана ў альбом «The Void».
2013 — «Caves Unplugged»
На стыку 2012—2013 гадоў Weesp запісвае акустычную версію кампазіцыі «Caves» з альбома «Taste of Steel» пад назвай «Caves unplugged». У тым жа годзе Weesp выпускаюць кліп на гэтую песню.
2015 — «The Void»
20 жніўня 2015 года Weesp выпускаюць свой першы поўнафарматны альбом «The Void», праца над якім вялася на працягу некалькіх гадоў.
Запіс «The Void» як дэбютнага поўнафарматніка гурта доўга адкладалася. Са слоў фронтмэна, «альбом адлюстроўвае ўражанні і вопыт, назапашаны музыкамі за папярэднія 10 гадоў жыцця. Менавіта па гэтай прычыне гучанне і настрой альбома часам істотна адрозніваецца ад песні да песні. У альбоме знайшлі сваё адлюстраванне як яркія юнацкія ўражанні, так і горкія ўрокі на сваіх памылках».
У параўнанні з папярэднімі рэлізамі, у альбоме «The Void» чуваць больш электронікі, але яго ўсё роўна можна назваць рок/метал альбомам. Амерыканскі партал Damnation magazine паказаў, што ў іх музыцы «прысутнічае гучанне метал-музыкі».
Альбом уключае некалькі трэкаў, запісаных сумесна з Коры Бранданам з гурта Norma Jean. Голас Коры можна пачуць у песнях «Solar Empire» і «Everything Burns».
У адрозненне ад папярэдніх альбомаў, «The Void» быў запісаны не на радзіме музыкаў, а на вядомай польскай студыі Hertz братамі Веслаўскімі, вядомымі па працы з такімі калектывамі як Behemoth і Vader.
Па стане на май 2017 года музыкі рыхтуюць новы альбом з працоўнай назвай «Black Sails».
2018 — «Black Sails»
У канцы 2017 года гурт выпусціў сінгл Illumination разам з афіцыйным кліпам, а таксама абвясціў назву новага альбома Black Sails, выхад якога паабяцалі ў першай палове 2018 года.
Пазней была абвешчаная дакладная дата рэлізу Black Sails — 5 красавіка 2018 года. Прадзюсавалі альбом браты Веслаўскія.
У лютым і сакавіку 2018 года гурт выпусціў яшчэ два новыя сінглы — Not Over і Who We Are, а таксама афіцыйны кліп на сінгл Not Over.
Падчас прома-кампаніі альбома Weesp пачалі называць суполку сваіх прыхільнікаў Чорнымі Ветразямі. Weesp кажуць, што Black Sails — гэта ўсе іх слухачы, аднадумцы, а таксама ўсе іншыя людзі, якія так падобныя і так непадобныя адначасова, якія мараць, любяць і вераць.
Альбом Black Sails — пра супрацьстаянне ціску грамадства на тых, хто не баіцца вылучацца, супраць палявання на ведзьмаў і масавай дыктатуры ў галіне культуры і самавыяўлення.
Альбом атрымаўся нашмат цяжэйшым як у музычным, так і ў лірычным сэнсе, у той жа час захаваўшы тую шчырую, яркую эмацыйную падачу, характэрную Weesp.
Black Sails выйшаў 5 красавіка 2018 года і ўключае 9 трэкаў агульнай працягласцю гучання 41 хвіліна.
2019 — «Crystal Clean Waters»
11 верасня выйшаў новы альбом гурта Weesp — Crystal Clean Waters. У яго ўвайшлі 7 трэкаў з двух папярэдніх альбомаў у акустычным выкананні, а таксама два канцэртныя «лайвы» з прэзентацыі апошняга альбома Black Sails.
У акустычнае гучанне альбома нечакана натуральным чынам уплятаюцца гукі аналагавага сінтэзатара Oberheim, запісаныя пад уражаннем ад першага сезона серыяла «Вельмі дзіўныя справы». Песні гучаць жыва, выразна і, нягледзячы на ​​адсутнасць цяжкіх гітар і барабанаў, застаюцца вядомымі дзякуючы фірмоваму гучанню Weesp. На новыя варыянты трэкаў Illumination, Red Neon Glow і Monsters гурт зняў відэа.
2022 — «Шлях у цемры»
1 верасня выйшаў новы сінгл «Наступит Время» з будучага альбома пад назвай «Шлях у цемры», які гурт прадставіць зімой 2022 года.
Камянец-Падольскі
Камяне́ц-Падо́льскі (Кам'янець-Подільський) — горад у Хмяльніцкай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Камянец-Падольскага раёна, адзін з найстаражытнейшых гарадоў краю.
Размешчаны ў цэнтры Валына-Падольскага ўзвышша (48° 25' паўночнай шыраты, 26° 32' усходняй даўгаты) за 101 км ад Хмяльніцкага. Праз горад працякае рака Смотрыч, утвараючы скалістым каньёнам свайго рэчышча амега-падобную завесу. На тэрыторыі ўтворанага каньёнам паўвострава размешчаны Стары горад — старажытны гісторыка-культурны комплекс. Стары горад складаецца са старадаўніх архітэктурных пабудоў, якія адлюстроўваюць культуры народаў, што пражывалі тут у розныя часы.
Сярэдняя гадавая тэмпература ў горадзе +9 °C., а для пор года: зіма −3°, вясна +6°, лета +20°, восень +10°. Пераважныя вятры NW і W.
Гістарычны агляд
Горад заснаваны як крэпасць, якая мела важнае геапалітычнае становішча на мяжы хрысціянскай і мусульманскай культур, скрыжаванні сухапутных і водных шляхоў. Горад уваходзіў у склад Кіеўскай Русі, у XIII—XIV стагоддзях — Галіцка-Валынскага княства, затым быў заваяваны татара-манголамі. З другой паловы XIV стагоддзя далучаны да Літвы; з 1430 года — Польскаму Каралеўству, з 1463 года — цэнтр Падольскага ваяводства, пераўтвораны ў крэпасць.
У сярэднія стагоддзі Камянец быў рамесным і гандлёвым цэнтрам, па сваім развіцці стаяў у адным шэрагу з такімі гарадамі, як Львоў і Кіеў. У 1672 годзе захоплены Турцыяй, але ў 1699 годзе вернуты Рэчы Паспалітай. У 1793 годзе, пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, разам з усёй правабярэжнай Украінай адышоў да Расійскай імперыі (1795-97 гадах цэнтр Падольскага намесніцтва, у 1797—1917 гадах — Падольскай губерніі). У 1918—1921 гадах — галоўны цэнтр фарміравання войскаў і дыслакацыі ваеннага кіраўніцтва Украінскай Народнай Рэспублікі, апошняя апора абаронцаў Украінскай незалежнасці. Пры савецкай уладзе — буйны прамысловы горад. З 1991 — у складзе Украіны. Маецца нацыянальны ўніверсітэт, заснаваны ў 1918 годзе.
Знешнія транспартныя камунікацыі
Патрапіць у горад з Кіева прасцей за ўсё па трасе Н03 (А269), якая праходзіць праз Жытомір, Стараканстантынаў і Хмяльніцкі, а з боку заходняй Украіны — з Цярнопаля спачатку па М12 (А267) да Хмяльніцкага, а затым па Н03 (А269). Альтэрнатыўны, не самы хуткі для аўтастопу, але цікавы шлях з Цярнопаля пралягае праз Чарткоў і Скалу-Падольскую, трасы M 19 і А268. Па чыгунцы да Камянца дабрацца можна прыгарадным цягніком з Хмяльніцкага ці прамым пасажырскім, а таксама хуткім з Кіева.
Гасцініцы, харчаванне, транспарт
У горадзе вялікая колькасць маленькіх прыватных гасцініц. Грамадскі транспарт — аўтобусы і маршрутныя таксі.
Турыстычныя выдатнасці
Камянец-Падольскі — адзін з найстаражытнейшых гарадоў Украіны. Дзякуючы ўнікальнаму спалучэнню гісторыка-архітэктурнай, горадабудаўнічай спадчыны, ландшафту каньёна ракі Смотрыч, «Стары горад (Камянец-Падольскі)» абвешчаны дзяржаўным гісторыка-архітэктурным запаведнікам. Колькасць помнікаў архітэктуры XI—XIX стагоддзяў налічвае каля 200 будынкаў і збудаванняў. Магутныя абарончыя ўмацаванні «Старога горада», крэпасць і прыгонны мост, спалучэнне культавых збудаванняў розных рэлігій пакідаюць непаўторнае ўражанне. Улічваючы багатую архітэктурна-гістарычную спадчына «Старога горада», нацыянальнай камісіяй Украіны па справах ЮНЕСКА у маі 1994 года было рэкамендавана ўключыць яго кандыдатам у рэестр сусветнай культурнай спадчыны.
Самая вялікая каштоўнасць — практычна цалкам захаваны гістарычны цэнтр без украпванняў архітэктуры XX стагоддзя. Галоўная гарадская выдатнасць — старадаўняя крэпасць, першыя пабудовы якой адносяцца да XI—XII стагоддзяў, а асноўныя ўмацаванні, — да XVI—XVII стагоддзяў. Абарончыя ўмацаванні ў Камянцы-Падольскім лічацца выдатным узорам лепшых фартыфікацый Усходняй Еўропы.