cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абенсберг
Размешчаны на рацэ Абенс, адным з прытокаў Дуная, на чыгуначнай лініі Інгальштат — Рэгенсбург; са старажытным замкам (былое месцазнаходжанне графаў Абенсбергаў).
Каля горада выяўлены рэшткі паселішчаў эпохі неаліту. Некаторыя гісторыкі лічылі, што Абенсберг — старажытнарымская Abusina Castra, або Abusinum, бо ў ім захаваліся сляды рымскага лагера. Самае ранняе пісьмовае згадванне аб пасяленні адносіцца да 1138 г. Атрымаў гарадскія правы каля 1400 г., замак быў разбураны падчас Трыццацігадовай вайны.
Пры Абенсберге Напалеон I у 1809 г. разбіў левае крыло аўстрыйскай арміі эрцгерцага Карла пад камандаваннем эрцгерцага Людвіга і генерала Гілера.
Горад з'яўляецца цэнтрам вырошчвання спаржы і хмелю. Дзейнічаюць 3 прыватныя бровары.
У Абенсбергу нарадзіўся баварскі гісторык Ёган Георг Турмайр, які ўзяў сабе псеўданім Aventinus, у гонар якога ў горадзе ў 1861 г. быў узведзены помнік.
Курорт з мінеральнымі ваннамі (з 1871 г.). Лячэнне рэўматызму і падагры. Працуе Гарадскі музей.
Фёдараўка (Дарагабужскі раён)
Фёдараўка (Фёдоровка) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Новая Мётча
Но́вая Мётча (, Новая Мётча) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Барысаў, за 96 км ад Мінска, каля левага берага ракі Мужанка.
Фаміно (Дарагабужскі раён)
Фаміно (Фомино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1772
IC 1772 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паштамцкі мост
Паштамцкі мост — пешаходны вісячы мост цераз раку Мойку ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, які злучае Казанскі і 2-і Адміралцейскі востраў. Адзін з першых ланцужных мастоў Пецярбурга і адзіны, які захаваў арыгінальную канструктыўную схему (у Банкаўскім і Львіным мастах ланцугі маюць дэкаратыўную функцыю, а самі масты фактычна з’яўляюцца бэлечнымі). У 2001 годзе ўключаны ў спіс аб’ектаў культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння, знаходзіцца пад аховай дзяржавы.
Пабудаваны ў 1823—1824 гадах наўзамен існага з 1790-х гадоў драўлянага моста. У 1905 годзе пад мост былі падведзены дадатковыя апоры, пасля чаго ён стаў бэлечным. У 1981—1983 гадах выканана рэканструкцыя моста, мост быў адноўлены ў гістарычным выглядзе. У 2003 годзе праведзены капітальны рамонт моста.
Клаўд Гейт
Клаўд Гейт (Cloud Gate) — амерыканская скульптура брытанскага мастака і скульптара Аніша Капура, якая знаходзіцца на плошчы AT&T Плаза ў Міленіум-парку ў горадзе Чыкага. Працы па будаўніцтву канструкцыі цягнуліся з 2004 па 2006 год. Уся скульптура складаецца з каркасу і 168 лістоў нержавеючай сталі, звараных разам і добра адпаліраваных. Вышыня скульптуры Клаўд Гейт — 10 м, дліна — 20 м, шырыня — 13 м, агульная маса — 99,8 тон.
Абетонэ
Абетонэ (Abetone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пістоя.
Насельніцтва складае 692 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 51021. Тэлефонны код — 0573.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Леапольд III Святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Хатычка
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ярэнга
Ярэнга (Яренга) — рака ў Рэспубліцы Комі і Архангельскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Вычагда (басейн Паўночнай Дзвіны).
Даўжыня 281 км, плошча вадазбору 5140 км². Жыўленне змяшанае, з перавагай снегавога. Разводдзе з сярэдзіны красавіка па чэрвень. Сярэдні расход вады за 23 км ад вусця 48,8 м/с. Замярзае ў кастрычніку, ускрываецца ў канцы красавіка — першай палове мая.
Ксантэн
Ксантэн (Xanten) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзюсельдорф. Уваходзіць у склад раёна Везель. Насельніцтва складае 21595 чалавек (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 72,39 км². Афіцыйны код — 05 1 70 052.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Awake!
Awake! (Прачніцеся!) — часопіс Сведкаў Іеговы, які выходзіць з 1919 г. Заснаваны 2-м прэзідэнтам Таварыства Вартавой вежы Дж. Рутэрфордам пад назвай «Залаты век» (The Golden Age). У адрозненні ад «Вартавой вежы» прысвечаны шырокаму колу пытанняў, у тым ліку не звязанных з рэлігіяй У кастрычніку 1937 г. атрымаў назву «Суцяшэнне» (Consolation), а ў жніўні 1946 г. — цяперашнюю назву «Прачніцеся!». На цяперашні час выдаецца на 225 мовах. На беларускай мове не публікуецца. Большасць артыкулаў у гэтым часопісе друкуецца без пазначэння імя аўтара. Да 2008 г. часопіс выходзіў на 32 старонках на розных мовах 2 разы ў месяц ці раз у месяц, але з таго года выдаваўся толькі раз у месяц на ўсіх мовах выдання. З 2013 г. аб’ём матэрыяла скрацілі з 32 старонак да 16. З 2016 г. часопіс пачаў выходзіць раз у 2 месяцы. З 2018 г. часопіс пачаў выходзіць раз у 4 месяцы і быць прысвечаны толькі адной тэме. З гэтага часу матэрыялы, якія раней публікаваліся ў часопісах Сведкаў Іеговы, паступова перанеслі ў раздзел "Серыі артыкулаў" на сайце jw.org.
1 кастрычніка 2019 года часопісу споўнілася 100 год.
Апошні выпуск часопіса пазначаны як выпуск № 1 за 2022 г.
Полацкая цэнтральная гарадская бальніца
УАЗ «Полацкая цэнтральная гарадская бальніца» — комплекс лячэбна-прафілактычных устаноў Полацкага раёна. Будынак ЦГБ знаходзіцца ў Полацку.
Гісторыя
У 1917 годзе ў Полацку функцыянавалі 2 бальніцы (земская і яўрэйская), працавалі дзве амбулаторыі (школьная і гарадская). У 1921 годзе на базе земскай бальніцы і фінляндскага шпіталя адкрылася Народная бальніца, у якой фунцыянавала некалькі аддзяленняў — тэрапеўтычнае, хірургічнае, венералагічнае, інфекцыйнае і гінекалагічнае.
У 2005 годзе была сфарміравана новая структура сістэмы аховы здароўя горада і раёна — дзяржаўная ўстанова аховы здароўя «Полацкая цэнтральная гарадская бальніца». Праведзены рэканструкцыі і капітальныя рамонты ў Полацкай цэнтральнай гарадской паліклініцы, дзіцячай паліклініцы, тэрапеўтычным корпусе, цэнтральнай гарадской бальніцы, анкалагічным дыспансеры.
Структура Полацкай ЦГБ
У склад дзяржаўнай установы аховы здароўя «Полацкая цэнтральная гарадская бальніца» на правах адасобленых структурных падраздзяленняў уваходзяць:
Спецыялізаваную медыцынскую дапамогу: псіхатэрапеўтычную, псіхіятрычную, наркалагічную і псіхалагічную аказвае Полацкая абласная псіхіятрычная бальніца.
Пулкаўскі мерыдыян
Пулкаўскі мерыдыян — мерыдыян, які праходзіць праз цэнтр Круглай залы галоўнага будынка Пулкаўскай абсерваторыі і размешчаны за 30°19’34" на ўсход ад Грынвіцкага мерыдыяна. Да пачатку XX стагоддзя выкарыстоўваўся ў якасці нулявога мерыдыяна для адліку геаграфічнай даўгаты на картах Расійскай імперыі.
Савініцкі сельсавет
Са́вінцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Савінічы.
Утвораны 4 чэрвеня 1965 года ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці БССР з часткі Яноўскага сельсавета (15 населеных пунктаў: Аляксандраўка, Будзішча, Гарадзешня I, Гарадзешня II, Горкі, Гразівец, Дзяражня, Замашэнне, Кашаноўка, Кіследзь, Рысін, Савінічы, Студзянец, Цітаўка і Шышкоўка). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 16 населеных пунктаў. 25 чэрвеня 1992 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ціманаўскага сельсавета.
Маргонін (гміна)
Марго́нін (Margonin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хадзежскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Маргоніне. Плошча гміны складае 122 км². Станам на 2004 год у гміне Маргонін пражывалі 6353 чалавекі, шчыльнасць — 52,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
Шагакі
Шагакі (Шагаки) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ніжні Одэс
Ніжні Одэс (Ни́жний О́дес, Улыс Одес) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рэспубліцы Комі, уваходзіць у склад муніцыпальнага раёна Саснагорск, цэнтр гарадскога паселішча Ніжні Одэс, якому адміністрацыйна падпарадкаваны пасёлкі Канаш’ёль і Нефцепячорск. Насельніцтва — 9163 чал. (2017).
Ярэга
Ярэга (Я́рега) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рэспубліцы Комі, уваходзіць у склад гарадской акругі «Ухта». Насельніцтва 8500 жыхароў (2010). Размешчаны за 2 км ад чыгуначнай станцыі Ярэга (на лініі Котлас — Варкута). Шахтавая здабыча нафты. Распрацоўка нафтавага радовішча вялася сіламі зняволеных Ухтпечлага. У 1939 годзе на Ярэзе было некалькі нафтаздабываючых калон, будаўнічая калона, аўтатранспартная калона, калона гарнякоў-шахтабудаўнікоў, механічная група і г.д.
IC 1774
IC 1774 — галактыка тыпу SBcd у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раз’езджая вуліца (Санкт-Пецярбург)
Раз’езджая вуліца — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Загараднага («Пяць вуглоў») да Лігаўскага праспекта. З’яўляецца працягам вуліцы Ламаносава. Назва з 20 жніўня 1739 года. Назва звязана з тым, што вуліца была месцам, з якога рамізнікі раз’язджаліся па розных напрамках. З 1798 года — вуліца Старыя Пянькі. Названыя па раёне, які знаходзіўся на месцы высечанага бору. З 1800 па 1802 год — вуліца Вялікія Пянькі. З 1784 па 1835 год у склад вуліцы ўключаўся ўчастак сучаснай вуліцы Ламаносава ад набярэжнай ракі Фантанкі да Загараднага праспекта.
Паднеўка
Па́днеўка (, Падневка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Аздзяціцкага сельсавета.
Рэкта (прыпыначны пункт)
Рэ́кта (, Ректа)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Горацкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Папкоўка, за 3,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Рэкта; на лініі Орша-Цэнтральная — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Зубры і станцыяй Пагодзіна.
Азерцы (Талачынскі раён)
Азе́рцы (, Озерцы) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Шульгіно (Смаленская вобласць)
Шульгіно (Шульгино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Азерцы (Талачынскі раён)
Да 10 кастрычніка 2013 года аграгарадок уваходзіў у склад Азярэцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 6 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Талачын, за 115 км ад Віцебска, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Талачын. Праз Азерцы пралягае аўтамабільная дарога і працякае ручай Хвашчоўка (прыток Прудчанкі ).
Шульгіно (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Марына Аляксандраўна Шкроб
Марына Аляксандраўна Шкроб (, в. Пухавічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі ўрач, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, член Пастаяннай камісіі па ахове здароўя, фізічнай культуры, сямейнай і маладзёжнай палітыцы.
Біяграфія
Нарадзілася 13 жніўня 1967 года ў в. Пухавічы Мінскай вобласці.
У 1991 годзе скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа». У 2003 годзе скончыла клінічную ардынатуру па акушэрстве і гінекалогіі.
Доўгая набярэжная (Гданьск)
Доўгая набярэжная (Długie Pobrzeże) — набярэжная ў гістарычным цэнтры Гданьска на тэрыторыі Галоўнага горада, якая цягнецца ўздоўж заходняга берага ракі Матлавы. Уздоўж вуліцы размешчаны гарадскія брамы, характэрныя для старажытнай гданьскай архітэктуры.
Апісанне
Першыя звесткі пра прыстань на гэтым беразе Матлавы адносяцца да XIV стагоддзя. На месцы сённяшняй набярэжнай стагоддзямі стаялі не злучаныя паміж сабой драўляныя платформы рознай вышыні для разгрузкі судоў. У XVII стагоддзі іх аб'ядналі ў адзін мост. Пасля Другой сусветнай вайны вуліцу перабудавалі з бетонных элементаў і абліцавалі паліраваным мармурам.
6 мая 2019 года ў сувязі з будаўніцтвам пешаходнага моста да паўночнага мыса вострава Збожжасховішчаў частка пешаходнай набярэжнай ля ракі абрынулася. Пасля аналізу пашкоджанняў было ўстаноўлена, што асноўнай прычынай здарэння з'яўляецца знос матэрыялу. Незалежна ад гэтай падзеі, у кастрычніку 2019 года планавалася распачаць рэканструкцыю набярэжнай з тэрмінам завяршэння да лістапада 2022 года. У планах — новы брук з кубоў і пліт, рэканструкцыя апорных сцен і новыя элементы малой архітэктуры. Але ў рэшце было вырашана, што аднаўленню паверхні будзе папярэднічаць рэканструкцыя набярэжнай.
Букарава 1
Бу́карава 1 (, Букарево 1) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Высакоўскі сельсавет
Высако́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 22 лютага 2011 года вёска) Высокае.
Утвораны 11 красавіка 1960 года як Яноўскі сельсавет у складзе Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Красавіцкага і Студзянецкага сельсаветаў і часткі скасаванага Асмолавіцкага сельсавета (8 населеных пунктаў: Асмолавічы, Аўтухоўка, Жэўжык, Клоў, Мяжэнін, Саўна, Ташна і Фядотаўка). Цэнтр — вёска Яноўка. 26 ліпеня 1962 года ў склад Лазовіцкага сельсавета перададзены вёскі Асмолавічы, Саўна і Фядотаўка. 4 чэрвеня 1965 года з часткі сельсавета ўтвораны Савініцкі сельсавет (у складзе 15 населеных пунктаў: Аляксандраўка, Будзішча, Гарадзешня I, Гарадзешня II, Горкі, Гразівец, Дзяражня, Замашэнне, Кашаноўка, Кіследзь, Рысін, Савінічы, Студзянец, Цітаўка і Шышкоўка), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Высокае, сельсавет перайменаваны ў Высакоўскі. 21 снежня 2011 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ціманаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 649 чалавек, з іх 98,8 % — беларусы, 0,9 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: аграгарадок Высокае, вёскі Аўтухоўка, Высокая Буда, Жэўжык, Клоў, Мяжэнін, Слабада, Торчанка, Яноўка, пасёлкі Красавічы і Новы Строй.
Якаўлева (Дарагабужскі раён)
Якаўлева (Я́ковлево) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усвяцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мар’янова (гміна)
Мар'яно́ва (Marianowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старгардскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мар'янове. Плошча гміны складае 101,75 км². Станам на 2005 год у гміне Мар'янова пражывалі 3,142 чалавекі, шчыльнасць — 30,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Герман Сцяпанавіч Цітоў
Герман Сцяпанавіч Цітоў (, Полкаўнікава, Алтайскі край —, Масква) — савецкі касманаўт, другі савецкі чалавек у космасе, Герой Савецкага Саюза (9 жніўня 1961). Дублёр Юрыя Гагарына.
Біяграфія
Прызначаны ў атрад касманаўтаў у 1960. Абраны пілотам другога касмічнага карабля «Усход-2», запушчанага ў жніўні 1961. 6-7 жніўня 1961 г. Герман Цітоў здзейсніў касмічны палёт працягласцю 1 суткі 1 гадзіну, зрабіў 17 абаротаў вакол Зямлі, праляцеў больш за 700 тысяч кіламетраў.
У палёце меў пазыўныя «Арол». Спушчальны апарат прызямліўся паблізу горада Чырвоны Кут Саратаўскай вобласці.
На момант палёту Герману Цітову было без аднаго месяца 26 гадоў, дзякуючы чаму ён з’яўляецца самым маладым з усіх касманаўтаў, якія пабывалі ў космасе. Пасля палёту Цітоў удзельнічаў у розных касмічных праграмах, пакуль у 1992 годзе пайшоў у адстаўку.
Член КПСС з 1961 года, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1962—1970).
Балатаваўся ў першым (1993) і другім (1995) скліканнях у Дзяржаўную Думу ад КПРФ. 14 мая 1995 года перамог на давыбарах у Каломенскай акрузе. Уваходзіў у фракцыю КПРФ у першым і другім скліканнях.
Сканаў ад сардэчнага прыступу 20 верасня 2000 года.
Усагорск
Усагорск (Усого́рск) — пасёлак гарадскога тыпу ва Удорскім раёне Рэспублікі Комі. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча Усагорск. Насельніцтва складае 5181 чал. (2017) — найбуйнейшы населены пункт раёна. Размешчаны на захадзе рэспублікі, у месцы ўпадзення ракі Ус у Мязень.
На процілеглым ад пасёлка беразе Мязені вышэй па цячэнні (за 11 км на ўсход) размешчана сяло Кослан. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя Каслан, канцавая на лініі ад станцыі Селэгвож (размешчана на лініі Мікунь — Благоева).
Лісі (возера)
Лісі (груз. ლისის ტბა) — невялікае возера ў Грузіі ў даліне ракі Кура на захад ад Тбілісі. Мае памеры 800 на 550 м. Возера акружае камяністы стэпавы ландшафт з нешматлікай расліннасцю. Вышыня над узроўнем мора — 624 м.
Клімат
Клімат цёплы, міжземнаморскі. Сярэднегадавая норма ападкаў складае каля 400 мм, колькасць дажджлівых дзён у годзе не перавышае 30. На працягу 10-20 дзён возера пакрыта снегам. Сярэдняя тэмпература вады змяняецца ад 0 градусаў Цэльсія ў студзені да 23 у ліпені. Максімальная зафіксаваная тэмпература складае 37 °C.
Гаспадарчае выкарыстанне
У 2007 годзе возера было прададзена ўрадам Грузіі з аўкцыёну грузінскай кампаніі GRDC Group за 182 мільёны долараў. План развіцця тэрыторыі прадугледжваў будаўніцтва забаўляльнага комплексу.
Група на чале з дырэктарам TBC Bank Мамукай Хазарадзэ прапанавала 182 мільёны долараў за 354 гектары зямлі. Умовы здзелкі з урадам патрабавалі, каб група Хазарадзэ выдаткавала 30 мільёнаў долараў на мадэрнізацыю камунальных службаў у гэтым раёне і на сістэму забеспячэння возера прэснай вадой. Група Хазарадзэ адмовілася ад умоў здзелкі і купіла зямлю непасрэдна ў горада за 55 мільёнаў долараў ЗША. Купленая зямля будзе забудавана камерцыйным жыллём.
Рэместава (прыпыначны пункт)
Рэ́местава (, Ремество, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Рэместава; на лініі Орша-Цэнтральная — Крычаў I, паміж станцыяй Цёмны Лес і прыпыначным пунктам Краснаручча.
Доўгая вуліца (Гданьск)
Доўгая вуліца (Ulica Długa) — вуліца ў гістарычным цэнтры Гданьска на тэрыторыі Галоўнага горада. Яе працягам з'яўляецца плошча Доўгі торг, з якою разам вуліца ўтварае так званы Каралеўскі шлях.
Апісанне
У ХІІІ стагоддзі вуліца была гандлёвым шляхам з авальным пашырэннем у выглядзе рыначнай плошчы. Верагодна, гэта была галоўная вуліца ў тагачасным Гданьску. Пасля таго, як Гданьск быў акупаваны Тэўтонскім ордэнам, гэты маршрут стаў самым важным ва ўсім Галоўным горадзе. З 1331 года ў муніцыпальных дакументах часам яна згадвалася як Longa Platea. У сярэднявеччы ўвесь шлях ад Залатой брамы да Зялёнай брамы лічыўся адной вуліцай.
Вуліца Доўгая і плошча Доўгі торг заўсёды былі часткай горада, дзе жылі найбольш заможныя мяшчане. Камяніцы тут належалі найвыдатнейшым патрыцыям, купцам і людзям, якія займалі высокія дзяржаўныя пасады. З-за ўрачыстасцей, якія адбыліся тут у 1457-1552 гадах, вуліца была названа Каралеўскім шляхам.
На працягу стагоддзяў змяняўся выгляд вуліцы. У ХІХ стагоддзі з яе сталі знікаць ганкі (апошні зняты ў 1872 годзе). Саму вуліцу і плошчу ў 1882 годзе выбруквалі прывезенымі са Скандынавіі кубамі. Пазней праз вуліцу прайшла трамвайная лінія. У міжваенны час яе прапаноўвалася мадэрнізаваць у духу кубізму. Да 1945 года вуліца называлася Langgasse.
У 1945 годзе вуліца была цалкам разбурана. Сёння, пасля яе рэканструкцыі, яна з'яўляецца турыстычным аб'ектам. Рэйкі трамваяў (хадзіў тут да 1959 года) былі зняты, а на змену старому бруку былі пакладзены паліраваныя гранітныя пліты. Зараз рух па вуліцы толькі пешы.
Рамштайн-Мізенбах
Уваходзіць у склад раёна Кайзерслаўтэрн. Падпарадкоўваецца кіраванню Рамштайн-Мізенбах. Насельніцтва складае 7898 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 43,03 км². Афіцыйны код — 07 3 35 038.
Помнік Уладзіміру Азіну
Помнік Уладзіміру Марцінавічу Азіну — бюст Уладзіміру Марцінавічу Азіну ў Полацку. Помнік знаходзіцца на вуліцы Ф. Скарыны, каля будынка сярэдняй школы № 10 г. Полацка, якая носіць імя Уладзіміра Марцінавіча.
Апісанне
Помнік ваеннаму дзеячу, герою грамадзянскай вайны Азіну Уладзіміру Марцінавічу ўсталяваны ў г. Полацк у 1979 годзе. Скульптар – С. Вакар, архітэктар – Ю. Казакоў.
Бронзавы паясны бюст вышынёй 1,5 м пастаўлены на прамавугольны пастамент з вялікім плоскім стылабатам. Пастамент з чырвоных гранітных блокаў, верхні блок – бронзавы.
Генеральны план Мінска
Генеральны план Мінска — асноўны дакумент горадабудаўнічага развіцця Мінска.
1930-я
Першы генеральны план сацыялістычнай рэканструкцыі і развіцця Менска распрацаваны ў 1933—1936 гадах Ленінградскім аддзяленнем Дзіпрагара РСФСР і зацверджаны ў 1938 (архітэктары В. Вітман, Ю. Кілаватаў і інш.). Паводле гэтага плана радыяльна-прамавугольная планіроўка, якая склалася гістарычна, павінна была ператварыцца ў радыяльна-кальцавую шляхам пракладкі 2 кальцавых магістраляў. Гадскім цэнтрам павінна была стаць плошча Леніна. Прамысловасць, складская гаспадарка засяроджваліся ў 3 спецыялізаваных раёнах, вызначалася стварэнне зялёных масіваў уздоўж поймы ракі Свіслач. За гады даваеных пяцігодак Менск ператварыўся ў буйны індустрыяльны і культурны цэнтр. Працы па рэканструкцыі горада перапыніла вайна. Уся праектная і планіровачная дакументацыя страчана.
1940-1950-я
У 1944 годзе распрацаваны эскіз планіроўкі (архатэктары А. Шчусеў, М. Колі, А. Мардвінаў, У. Сямёнаў, Б. Рубаненка, І. Лангбард, Н. Трахтэнберг). Ён прадугледжваў рэканструкцыю і пашырэнне галоўнай магістралі — Савецкай вуліцы (цяпер праспект Незалежнасці) і ператварэнне яе ў частку скразнога гарадскога дыяметра, стварэнне другой гарадской магістралі — вуліцы Леніна і працяг яе да парку Перамогі, стварэнне на стыку 2 магістраляў новай цэнтральнай плошчы, пракладку 2 кальцавых магістраляў, стварэнне ў пойме ракі Свіслач сістэмы паркаў.
У 1944 годзе на аснове эскіза група архітэктараў і інжынераў інстытута «Белдзяржпраект» прыступіла да распрацоўкі генеральнага плана. У 1945 годзе па рашэнні ўрада СССР у Мінску намечана будаўніцтва прамысловых аб’ектаў саюзнага значэння. З улікам гэтага ў 1946 годзе распрацаваны новы генеральны план (архітэктары М. Андросаў, Н. Трахтэнберг, інжынеры К. Іваноў, Р. Абразцова, В. Талмачоў). У генплане 1946 года ўлічваліся прыродныя асаблівасці, рэльеф, прадугледжвалася будаўніцтва вадасховішчы на р. Свіслач і стварэнне пастаяннага воднага рэжыму, пашырэнне рэчышча ракі ў цэнтры горада, стварэнне сістэмы паркаў уздоўж поймы.
Генеральны план карэктаваўся ў 1951—1552 і 1958 гадах. З сярэдзіны 1950-х гг. прымяненне індустрыяльных метадаў дазволіла весці жыллёвае будаўніцтва вялікімі масівамі — мікрараёнамі.
1960-1970-я
У 1965 годзе распрацаваны новы генеральны план (архітэктары Н. Трахтэнберг, М. Кудзінаў, І. Люблінскі, Л. Гафо, А. Наканечны, Я. Заслаўскі і інш.). Яго тэхніка-эканамічнае абгрунтаванне вырашалася ў сувязі з распрацаванай «Белдзяржпраектам» схемай размяшчэння вытворчых сіл і рассялення на тэрыторыі Мінскага прамысловага раёна. Планіровачная структура жылых і прамысловых тэрыторый змянялася праз новыя сацыяльныя патрабаванні. У якасці асноўных структурных элементаў прыняты жылыя раёны і прамысловыя раёны, выпрацавана больш выразная сістэма арганізацыі галоўнага і мясцовых грамадскіх цэнтраў, азелянення і абваднення, прадугледжана забудова шматпавярховымі будынкамі (9 і больш паверхаў). Генеральны план горада вырашаўся ў комплексе з прыгараднай зонай.
Пры карэктоўцы генеральнага плана ў 1969 і 1973 гадах вызначана развіццё горада на 1980—1985 гады, дадзены прагноз яго фарміравання да 2000 года, складзены праект дэталёвай планіроўкі цэнтра (архітэктары Я. Дзятлаў, Ю. Градаў, Л. Левін, Я. Заслаўскі, В. Анікін, Я. Ліневіч, Г. Горына, В. Сярогіна, Э. Афанасьева, А. Брэгман, І. Кароль, М. Ляцко) і эскіз архітэктурнага афармлення водна-зялёнага дыяметра (архітэктары Я. Дзятлаў, Я. Заслаўскі, Я. Ліневіч, Л. Патапаў, Г. Фадзеева і інш.).
1980-я
У 1980 годзе выканана тэхніка-эканамічнае абгрунтаванне генеральнага плана Мінска, на аснове якога ў 1982 годзе створаны новы генеральны план, які прадугледжваў развіццё горада да 2000 і даваў горадабудаўнічы прагноз на перспектыву да 2050 года.
IC 1775
IC 1775 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Букарава 2
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэвалачненскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Марклявіцы (гміна)
Маркляві́цы (Marklowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадзіслаўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Марклявіцах. Плошча гміны складае 13,76 км². Станам на 2008 год у гміне Марклявіцы пражывалі 5 173 чалавекі, шчыльнасць — 375,9 чал./км².
Струкава (пасёлак станцыі)
Струкава (Струково) — пасёлак станцыі ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Селішча (Мётчанскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Троіцка-Пячорск
Троіцка-Пячорск (Тро́ицко-Печо́рск) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Троіцка-Пячорскага раёна Рэспублікі Комі і гарадскога паселішча Троіцка-Пячорск.
Насельніцтва — 6315 чал. (2017).
Рэста
Рэ́ста (, Реста)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Гарбавічы; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж прыпыначным пунктам Рудзея і прыпыначным пунктам Самулкі.
Плошча Пралетарскай Дыктатуры
Плошча Пралетарскай Дыктатуры — плошча Санкт-Пецярбурга. Размешчана на скрыжаванні Цвярской вуліцы, Лафонскай вуліцы, алеі Смольнага і Сувораўскага праспекта. Першапачаткова — Арлоўская плошча. Назва дадзена ў сярэдзіне XIX стагоддзя па назве Арлоўскай вуліцы, у якую тады ўваходзіла сучасная Лафонская вуліца. З 30 ліпеня 1854 года — Лафонская плошча ў гонар заснавальніцы Смольнага інстытута высакародных дзяўчын С. І. дэ Лафон. У кастрычніку 1918 года ў рамках зацвярджэння савецкіх паняццяў перайменаваная ў плошчу Дыктатуры ў сувязі з блізкасцю да будынка Смольнага, дзе ў кастрычніку 1917 года размяшчаўся штаб па падрыхтоўцы бальшавіцкага перавароту. Сучасная назва дадзена 15 снежня 1952 года. У 2017 годзе, пры вяртанні вуліцы Пралетарскай Дыктатуры гістарычнай назвы Лафонская, рашэнне аб аналагічным перайменаванні плошчы не было прынята з-за асаблівай пазіцыі некаторых членаў Тапанімічнай камісіі.
Нова-Міхайлаўскае
Нова-Міхайлаўскае (Ново-Михайловское) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Міхайлаўскага сельскага паселішча.
IC 1776
IC 1776 — галактыка тыпу SBcd у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васкрэсенская
Васкрэ́сенская (, Воскресенская) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Драпальнае шыла
Драпальнае шыла мае стальное вастрыё з востра заточаным кончыкам. Гэты кончык скрабе па паверхні драўніны, пакідаючы неглыбокую. Ён таксама можа быць выкарыстаны, каб адзначыць кропку націсканнем кончыка ў драўніну. Гэтая прылада звычайна выкарыстоўваецца для вызначэння памераў і для разметкі з. Яна таксама можа быць выкарыстана папярок валокнаў. Аднак,  з’яўляецца пераважным для гэтай аперацыі.
Драпальнае шыла традыцыйна выкарыстоўваецца ў гарбарнай вытворчасці для нанясення ўзораў на скуры. Яны часам выкарыстоўваюцца ў аўтамабільных і ліставых металах для прабіўкі адтулін і ліній скрайбіравання на ліставым метале.
Абрамава (Дарагабужскі раён)
Абрамава (Абрамово) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ангермюндэ
Ангермюндэ (Angermünde) — горад у Германіі, у зямлі Брандэнбург. Уваходзіць у склад раёна Укермарк. Насельніцтва — 13597 чалавек (на 31.12.2013). Афіцыйны код — 12 0 73 008.
Займае плошчу 326,44 км². Гэта значна болей за такія буйныя гарады Германіі як Лейпцыг або Білефельд.
Пулкаўская абсерваторыя
Пулкаўская абсерваторыя (ГАА РАН) — асноўная астранамічная абсерваторыя Расійскай акадэміі навук. Адкрыта 7 (19) жніўня 1839 года. Размяшчаецца за 19 км на поўдзень ад цэнтра Санкт-Пецярбурга на мясцовасці Пулкава на Пулкаўскіх вышынях.
Навуковая дзейнасць абсерваторыі ахоплівае практычна ўсе прыярытэтныя напрамкі фундаментальных даследаванняў сучаснай астраноміі: нябесная механіка і зорная дынаміка, астраметрыя (геаметрычныя і кінематычныя параметры Сусвету), Сонца і сонечна-зямныя сувязі, фізіка і эвалюцыя зорак, пазагалактычная астраномія, апаратура і методыка астранамічных назіранняў.
У штаце абсерваторыі, станам на 2018 год, было 282 чалавекі, у тым ліку 100 навуковых супрацоўнікаў, з іх 43 кандыдата і 27 дактароў навук.
У абсерваторыі ёсць адна дзеючая назіральная станцыя — Кіславодская горная астранамічная станцыя, а таксама два тэлескопы, якія працуюць на тэрыторыі іншых астранамічных абсерваторый: метровы тэлескоп АЗТ-24 (вытворчасць ЛОМО, Санкт-Пецярбург), усталяваны на назіральнай станцыі Кампа-імператарэ, якая належыць Рымскай абсерваторыі, і 40-сантыметровы тэлескоп MEADE LX-200, усталяваны на тэрыторыі абсерваторыі «Светлае», якая належыць Інстытуту прыкладной астраноміі РАН.
З 1990 года абсерваторыя ўваходзіць у склад ахоўнага ЮНЕСКА аб’екта «Гістарычны цэнтр Санкт-Пецярбурга і звязаныя з ім комплексы помнікаў», у тым ліку, могілкі Пулкаўскай абсерваторыі. Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі № 275 ад 2 красавiка 1997 года Пулкаўская абсерваторыя ўключана ў Дзяржаўны звод асабліва каштоўных аб’ектаў культурнай спадчыны народаў Расійскай Федэрацыі.
Буджана
Буджана (Buggiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пістоя.
Насельніцтва складае 8623 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 541 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 51011. Тэлефонны код — 0572.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santissimo Crocifisso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бабаедава (Смаленская вобласць)
Бабаедава (Бабаедово) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рэчыца (станцыя)
Рэ́чыца (, Речица)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў горадзе Рэчыца; на аднакалейнай цеплавознай лініі Гомель-Лунінец-Брэст паміж станцыямі Сеназавод і Рабуса. Станцыя адкрыта ў 1886 годзе падчас будаўніцтва лініі Лунінец-Брэст, у 1887 годзе працягнутай да Бранска.
Маркова (гміна)
Марко́ва (Markowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ланьцуцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Маркове. Плошча гміны складае 68,46 км². Станам на 2004 год у гміне Маркова пражывалі 6607 чалавек, шчыльнасць — 96,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 3 салецтвы.
Зборная Украіны па футболе
Зборная Украіны па футболе (Збірна України з футболу) — нацыянальная каманда Украіны, якая ўдзельнічае ў міжнародных спаборніцтвах па футболе і прадстаўляе Украіну. Зборная кіруецца Федэрацыяй футбола Украіны.
Прынеўская нізіна
Прынеўская нізіна — нізіна ў Ленінградскай вобласці Расіі, ахоплівае даліны Нявы, яе прытокаў Іжора і Тосна, а таксама шэрагу больш дробных рэк.
Паверхня нізіны складзеная азёрныя-ледавіковымі тэрасамі. Паверхня пераважна бязлесая, часта забалочаная (лясныя масівы, у асноўным хваёвыя, захаваліся толькі на ўсходзе). Глебы — ад тарфяна-балотных да моцна падзолістых. Вялікія плошчы займаюць антрапагенныя пейзажы (гарадская забудова, дачныя ўчасткі і т. п.). У нізіне значныя запасы торфу.
На Прынеўскай нізіне размешчаны такія гарады, як Санкт-Пецярбург і Колпіна.
Шыткіна
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1968 года.
Джавані Беліні
Джавані Беліні (Giovanni Bellini; каля 1430—1433, Венецыя — 1516, Венецыя) — італьянскі венецыянскай школы жывапісу.
Малодшы брат Джэнціле Беліні.
Біяграфія
Джавані Беліні нарадзіўся ў 1430 годзе, верагодна, у Венецыі, (па іншых звестках — у 1426 годзе). Сын Якапа Беліні (1400—1471), у майстэрні якога разам з братам Джэнціле Беліні пачаў навучанне жывапіс у і ўласную кар’еру мастака.
Маляваў партрэты і розныя рэлігійныя кампазіцыі. Раннія працы Джавані Беліні створаны пад уплывам яго швагра Мантэньі.
З карціны «Мадонна са святымі» (1505) пачынаецца апошні перыяд творчасці мастака 1505. У канцы жыцця Беліні стаў лепшым жывапісцам пейзажаў. Альбрэхт Дзюрэр пісаў пра яго ў 1506 годзе: «Ён вельмі стары, але ён усё яшчэ найлепшы мастак».
Джавані Беліні быў настаўнікам Джарджонэ і Тыцыяна.
Памёр Дж. Беліні ў 1516 годзе ў Венецыі.
Творчасць
Стыль Джавані Беліні вагаўся ад статычнага манеры венецыянскіх прац сярэдзіны XV стагоддзя да гармоніі і хараства прац эпохі Высокага Адраджэння, як, напрыклад, у алтары Царквы Святога Захарыя, Венецыя (1505). Мастак увёў мяккія тоны, гармонію ў кампазіцыю і выкарыстоўваў светлыя колеры, што значна паўплывала на наступнае пакаленне жывапісцаў. На самога ж мастака, як лічыцца, паўплывала галандская школа з яе сканцэнтраваннем на дэталях. Гэты ўплыў адначасова не прыводзіць мастака да эклектызму, яму ўдаецца вельмі гарманічна спалучаць лепшыя дасягненні сучасных яму выяўленчых школ.
У Джавані Беліні разнастайная тэматыка, нямала Мадонна. Выдатная навацыя — увядзенне ў карціну пейзажу, прычым не звязанага з асноўным сюжэтам мастацкага твора. Творы мастака — эмацыйныя, але вельмі мяккія, дораць адчуванне спакою і ласкі.
Мастак пісаў пераважна алейнымі фарбамі, а не тэмперай. Менавіта з сяр. 70-х гг. XV стст. Джавані авалодаў новай для Венецыі тэхнікай алейнага жывапісу. Каларыт майстра набыў насычанасць і цеплыню. Творы Джавані Беліні (Мадонны, алтарныя абразы, сцэны з Евангелля на фоне пейзажу, алегорыі і партрэты) адрозніваюцца спакойнай веліччу, глыбінёй пачуцця і паэтычнасцю.
Як афіцыйны мастак Венецыянскай рэспублікі, маляваў партрэты дожаў, якія ўзначальвалі ўрад. Пасля смерці Джавані Беліні гэту пасаду атрымаў Тыцыян Вечэліа.
Але драматычныя творы сустракаюцца і ў яго творчасці: «П'ета з двума анёламі» Берлін, «Сыны п'янага Ноя хаваюць ад Хама аголенае цела бацькі» Безансон, Францыя і г.д. Але ён больш майстар гармоніі, паэтычнага настрою, музычных акордаў, так звярталіся вучню Джарджонэ з Кастэльфранка (каля 1478—1510).
Мадонна з грэчаскім надпісам
Для рэлігійнага жывапісу Беларусі цікава спроба Беліні выкарыстоўваць дасягненні Візантыі ў сваім творы «Мадонна з грэчаскім надпісам» Мілан, Брэра. Вядома, што візантыйскія грэкі пастаянна эмігрыравалі ў Італію і Венецыі. Прывозілі яны свае абразы, якія захоўвалі старажытныя, непрыгожыя італьянцам каноны (пляскатасць, суровасць вобразаў, знакавае адлюстраванне асяроддзя замест рэальнага, падпарадкаванне старажытным аўтарытэтам, адмова ад пошукаў новага). Майстры Венецыі пакінулі ўсё гэта ў мінулым і звярнуліся да прывабнай рэальнасці. Джавані жа ўспомніў старажытныя каноны (сумная Багародзіца, фон без пейзажаў, аднастайныя фарбы), але шмат і новага. Ні адзін сучасны майстру грэк не змог бы так намаляваць зморшчыны адзення Хрыста ці твар маленькага Хрыста. Прызначэнне вобраза праваслаўным пацвярджае і грэчаскі надпіс зверху, як на іконе, якія і даў пазней назву твору.
Мастак-гуманіст, Джавані Беліні выступае як смелы наватар, творчасць якога падводзіць венецыянскіх майстроў да росквіту Высокага Адраджэння, такім чынам Беліні зрабіў венецыянскую мастацкую школу лепшай у эпоху Рэнесансу і адной з галоўных у заходнім мастацтве.
Доўгі торг (Гданьск)
Доўгі торг (Długi Targ) — плошча ў гістарычным цэнтры Гданьска на тэрыторыі Галоўнага горада, якая выконвала функцыі гарадскога рынку. Разам з Доўгай вуліцай утварае так званы Каралеўскі шлях.
Апісанне
Плошча была створана ў ХІІІ стагоддзі. Неўзабаве пасля захопу Гданьска Тэўтонскім ордэнам вуліца і плошча сталі галоўнай артэрыяй горада. Афіцыйная назва ўпершыню згадваецца ў гарадскіх дакументах у 1331 годзе як Longa Platea, Langgasse. Польскамоўны варыянт назвы быў уведзены ў 1552 годзе. Да падзелаў Рэчы Паспалітай вуліцу і плошчу таксама называлі Каралеўскім шляхам, таму што падчас візітаў у горад польскія манархі са світай ішлі тут ўрачыстай працэсіяй. Гэтая назва набыла папулярнасць паміж 1457 і 1552 гадамі.
У XIV—XV стагоддзях на Доўгім торгу па суботах гандлявалі мясам, а на тэрыторыі паміж фантанам Нептуна і ратушай прадавалі жывых парсючкоў, таму гэты ўчастак атрымаў назву Рынак парасят. На Доўгім торгу таксама праводзіліся страты ведзьмаў, ерэтыкоў і злачынцаў, якія былі шляхціцамі або мяшчанамі. Усе астатнія страчваліся на Шыбенічнай гары або ў катоўні.
Відэршчына
Відэ́ршчына (, Видерщина) — пасёлак у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сіманаўскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1851 года
Сонечнае зацьменне 1 лютага 1851 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 138 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9175 і дасягнула свайго максімуму ў 05:54:27 UTC у пункце з каардынатамі 56° пд. ш. 107° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 8 хв. 1 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 409 км.
Зацьменне 1 лютага 1851 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1851 годзе і 126-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 7 жніўня 1850 года, наступнае — 28 ліпеня 1851 года.
Ордэн Падвойнага белага крыжа
Ордэн Падвойнага белага крыжа (Rad Bieleho dvojkríža) — ордэн Славакіі.
Ордэн заснаваны Законам ад 2 лютага 1994 года № 37/1994.
Падставы для ўзнагароджання
Ордэнам узнагароджваюцца грамадзяне іншых дзяржаў за выбітныя заслугі па ўсебаковым развіцці адносін паміж дзяржавамі, пашырэнні правоў і магчымасцяў Славацкай Рэспублікі ў міжнародных адносінах і заслугі ў распаўсюджванні добрага імя Славакіі за мяжой.
Класы ордэна
Ордэн мае грамадзянскую і ваенную катэгорыі, якія падзяляюцца на тры класа. Вышэйшы — 1 клас.
Знак ордэна носіцца на ордэнскай плечавай стужцы. Зорка ордэна носіцца на грудзі.
Знак ордэна носіцца на шыйнай стужцы. Зорка носіцца на грудзі.
Знак ордэна носіцца на шыйнай стужцы.
Ук (Іркуцкая вобласць)
Насельніцтва — 1593 чал.
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1964 года.
Бізюкова (Дарагабужскі раён)
Бізюкова (Бизюко́во) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1777
IC 1777 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Белаўка (Смаленская вобласць)
Белаўка (Белавка) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Пётр Сяргеевіч Папкоў
15 лютага 1949 года зняты з пасады з аб’явай яму строгай вымовы. У сакавіку 1949 года камандзіраваны ў аспірантуру Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК ВКП (б).
13 жніўня 1949 года быў арыштаваны ў кабінеце Г. М. Малянкова; з’яўляўся адным з галоўных фігурантаў «Ленінградскай справы» — пасляваенных чыстак у партаппараце.
1 кастрычніка 1950 года быў расстраляны.
Вуаль
Вуаль (Voile) — гладкая, напаўпразрыстая, тонкая, гладкаафарбаваная, дробнаўзорыстая тканіна з ваўняной, баваўнянай або шаўковай пражы.
Апісанне
Бывае беленая, фарбаваная і набіваная. Пярэдні бок тканіны часта ўпрыгожваецца вышытымі малюнкамі. Характарызуецца падвышанай пругкасцю і калянасць.
Ужывалася галоўнай выявай для шыцця жаночых сукенак, лёгкіх жаночых блуз.
Маркава (Іркуцкі раён)
Маркава (Маркова) — рабочы пасёлак у Іркуцкім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр Маркоўскага гарадскога паселішча.
Маркусы (гміна)
Марку́сы (Markusy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Эльблёнгскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Маркусах. Плошча гміны складае 108,56 км². Станам на 2004 год у гміне Маркусы пражывалі 4085 чалавек, шчыльнасць — 37,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Станіслаў Радзівіл (1559—1599)
Станіслаў Радзівіл (, Лукішкі каля  —, ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак вялікі літоўскі (1592—1595), староста жамойцкі (з 1595).
Апрача вялізных абшараў на Валыні (цэнтр — Алыка), валодаў Нягневічамі ў Новагародскім павеце, Налібакамі ў Менскім павеце і Дунілавічамі ў Ашмянскім павеце. У 1586 ўдзельнічаў у заснаванні 3 радзівілаўскіх ардынацыяў, I ардынат на Алыцы.
Біяграфія
З нясвіжскай лініі роду Радзівілаў, сын Мікалая Чорнага, канцлера вялікага літоўскага, і Альжбеты з Шыдлавецкіх. Меў братоў Альбрэхта, Мікалая Крыштафа і Юрыя, а таксама сясцёр Ганну Магдалену, Крысціну, Соф’ю Агнешку і Альжбету.
Навучаўся ў Нясвіжы пад кіраўніцтвам кальвінісцкіх педагогаў, Лейпцыгу, падарожнічаў у Італію, Іспанію, Партугалію, Францыю. Ведаў 12 моў. У 1574 перайшоў з кальвінізму ў каталіцтва.
У 1580—1581 на чале ўласнага аддзелу ўдзельнічаў у Інфлянцкай вайне (1558—1582). Займаў шэраг высокіх дзяржаўных пасадаў.
Аўтар рэлігійных твораў, перакладаў. Фундаваў касцёлы ў Налібаках, Дунілавічах.
У шлюбе з Марынай з Мышкаў меў дачок Альжбету і Крысціну, а таксама сыноў Станіслава, Юрыя, Мікалая Крыштафа і Альбрэхта Станіслава.
Запальніца
Запальніца, таксама Запальнічка  — партатыўная прылада для атрымання агню. Запальніца у залежнасці ад выкарыстоўваемага паліва можа быць газавай або бензінавай. Акрамя гэтага, у запальніцах выкарыстоўваюцца розныя тыпы падпальвання — крэмень, п'езаэлектрыка і інш.
Жамчужына (балет)
«Жамчужына» (La Perle, Жемчужина або Прелестная жемчужина) — балет-дывертысмент у адной дзеі на лібрэта і харэаграфію Марыуса Петыпа і музыку Рыкарда Дрыга.
Запальніца
Бензінавыя запальніцы з'явіліся ў пачатку 20 стагоддзя і на пачатку былі не занадта надзейнымі. Бензінавыя запальніцы «Zippo» з'явіліся ў 1932 годзе і маюць культавы статус дзякуючы сваёй надзейнасці і характэрнай гісторыі.
Газавыя запальніцы былі вынайдзеныя пазней бензінавых і былі радасна сустрэты курцамі, бо яны не давалі з'едлівага бензінавага паху і маглі быць выкарыстаны нават для прыкурвання цыгар.
Жамчужына (балет)
Гісторыя
Балет «Жамчужына» быў створаны як упрыгожванне для гала-канцэрта, дадзенага ў Вялікім тэатры Масквы ў гонар каранацыі імператара Мікалая II і імператрыцы Аляксандры Фёдараўны. Прэм’ера балета адбылася пасля выканання сцэн з оперы Міхаіла Глінкі «Жыццё за цара» 29 мая (17 мая па ст. ст.) 1896 года. У арыгінальны склад «Жамчужыны» ўвайшлі самыя высокапастаўленыя танцоры Санкт-Пецярбургскага і Маскоўскага Імператарскіх тэатраў.
Кутыльяна
Кутыльяна (Cutigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пістоя.
Насельніцтва складае 1621 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 44 км². Паштовы індэкс — 51024. Тэлефонны код — 0573.
Раіса Якаўлеўна Голант
Раіса Якаўлеўна Голант (17 ліпеня 1885, Брэст-Літоўск — 13 ліпеня 1953, Ленінград) — расійскі і савецкі псіхіятр і неўрапатолаг, доктар медыцыны (1913), заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1940), лаўрэат Сталінскай прэміі.
Кутыльяна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Раіса Якаўлеўна Голант
Біяграфія
Раіса Якаўлеўна Голант нарадзілася ў Брэст-Літоўску у небагатай яўрэйскай сям’і мылавараў. Родная сястра Яўгена Якаўлевіча Голанта. Скончыла Прылуцкую жаночую гімназію ў 1902, пасля чаго працягнула навучанне ва ўніверсітэтах Бруселя, Берліна і Фрайбурга.
У 1909 годзе Р. Я. Голант, вярнулася ў Расію. З 1909 паводле 1927 год працавала ў пад кіраўніцтвам Бехцерава У. М., дзе займалася неўрапаталогіяй і эксперыментальнай фізіялогіяй. У 1913 годзе абараніла доктарскую дысертацыю — «Аб нерухомасці пазваночніка». З 1913 па 1921 год Голант Р. Я. працавала асістэнтам і ардынатарам у псіхіятрычнай клініцы.
З 1928 па 1948 год Голант Р. Я. загадвала кафедрай псіхіятрыі. З 1938, па сумяшчальніцтве, была намеснікам дырэктара па навуковай частцы псіханеўралагічнага інстытута.
У 1937 годзе ў Парыжы на Міжнародным з’ездзе па псіхагігіене Голант Р. Я. падняла пытанне аб саматычнай прафілактыцы душэўных хвароб.
Вяла шэфскую працу на перыферыі — у псіхіятрычных бальніцах Петразаводска, Свярдлоўска, Пскова.
Раіса Якаўлеўна памерла 13 ліпеня 1953 ў Ленінградзе. Пахавана на Праабражэнскіх яўрэйскіх могілках.
Навуковая дзейнасць
Працы Голант Р. Я. прысвечаны праблемам траўматычных, інфекцыйных, сасудзістых псіхозаў, а таксама псіхічным разладам пры авітамінозах і аліментарнай дыстрафіі, пры гіпертанічных хваробах і траўмах мозгу.
Сумесна з калектывам супрацоўнікаў пад кіраўніцтвам Голант Р. Я. былі вывучаны змены ў спіннамазгавой вадкасці (у прывязцы да душэўных хвароб), удакладнена лікварная дыягностыка прагрэсіўнага паралічу, што мела асаблівае значэнне ў эпоху амаль выключна псіхалагічнай дыягностыкі шызафрэніі. Быў знойдзены, вывучаны і апісаны цэлы шэраг сімптомаў пры эпідэмічным энцэфаліце — псіхасэнсарны сімптом прыліпання, гвалтоўныя станы, оптыка-вестыбюлярныя парушэнні, а таксама была перагледжана сістэматыка псіхозаў на глебе даследаванняў сіфілісу галаўнога мозгу.