cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Расецінская культура
Расецінская культура — археалагічная культура фінальнага палеаліту, насельніцтва якой XI—X тыс. гадоў таму назад жыло ў міжрэччы Волгі і Акі. Вылучана А. М. Сарокіным у 1983. Назву атрымала па стаянцы Расета-3 (Калужская вобласць, Расія). Выразныя матэрыялы культуры атрыманы на стаянках Альба-1 і 3, Баркі, Замосце-5 (пласт 9), Мініна (ніжні пласт), Ланіна-1, Расета-2, Суконцава-8-11, Таруса-1 (Расія) і інш. Асноўным тыпам нарыхтовак для прылад працы з'яўляліся пласціны і адшчэпы атрыманыя пераважна з аднапляцовачных, атрыманыя пераважна з аднапляцовачных нуклеусаў канічнай і падпрызматычнай формы. Сярод прылад сустракаюцца канцавыя, двайныя і акруглыя скрабкі, вуглавыя, рэтушныя і двухгранныя разцы, вырабы з выемкай, праколкі і свердлы, мікрапласцінкі з затупленым краем, пласціны са скошанымі канцом, ножападобныя з рэтушшу, сякучыя прылады. Вызначальнымі для культуры з'яўляюцца т.зв. расецінскія вастрыі з шыпападобным бакавым выступам, выкананыя ў тэхніцы мікраразцовага сколу, і наканечнікі стрэл на мікрапласцінах, чаранковая частка якіх з аднаго боку падкрэсліваецца выемкай.
Адампаль
Ада́мпаль (, Адамполь) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нягневіцкага сельсавета.
Джэк Тэйшэйра
Джэк Дуглас Тэйшэйра (Jack Douglas Teixeira; нар. 2001) — амерыканскі вайсковец, баец Нацыянальнай гвардыі. У красавіку 2023 года яму было прад’яўлена абвінавачванне ў парушэнні Закона аб шпіянажы пасля ўцечкі сакрэтных дакументаў Пентагона.
Біяграфія
Тэйшэйра вырас у Норт-Дайтане, штат Масачусетс. Скончыў рэгіянальную сярэднюю школу. Мае партугальскае паходжанне; яго дзед іміграваў у ЗША з вострава Сан-Мігель на Азорскіх астравах. Айчым Тэйшара — Том Дуфолт, старшы сяржант ВПС ЗША ў адстаўцы.
У верасні 2019 года паступіў на службу ў 102-е разведвальнае крыло Нацыянальнай гвардыі ВПС Масачусетса, дзе стаў малодшым спецыялістам па кібертранспартных сістэмах. Служыў на базе ў горадзе Кейп-Код. У ліпені 2022 года атрымаў званне авіятара першага класа і дапушчаны да сакрэтных дакументаў.
Уцечка дакументаў
Па паведамленні The New York Times, у вольны ад работы час Тэйшэйра курыраваў анлайн-групу пад назвай Thug Shaker Central, удзельнікамі якой былі ў асноўным маладыя людзі і падлеткі. Удзельнікі гулялі ў розныя гульні, абмяркоўвалі палітыку. Група грунтавалася на аднайменным Discord-серверы, на якім і былі апублікаваны сакрэтныя звесткі. Па даных The Washington Post, Тэйшэйра рэгулярна дзяліўся сакрэтнай інфармацыяй у Discord, як расшыфраванай з дакументаў, якія ён прачытаў, так і з раздруковак, канфіскаваных з яго офіса на базе. Першыя падобныя публікацыі з’явіліся ў кастрычніку 2022 года; некаторыя ўдзельнікі чата з цяжкасцю разумелі дакументы або не ўспрымалі іх сур’ёзна.
13 красавіка 2023 года ФБР арыштавала Джэка Тэйшэйру ў доме яго маці ў Дайтоне. На наступны дзень ён паўстаў перад акруговым судом у Бостане. Пасяджэнне прайшло ў закрытым фармаце, без прэсы. Яму было прад’яўлена абвінавачванне па парушэнні закона аб шпіянажы шляхам захоўвання і перадачы інфармацыі аб нацыянальнай абароне без дазволу і несанкцыянаваным выдаленні і захоўванні сакрэтнай інфармацыі.
Дом Зільберман
Дом Зільберман — будынак у Шклоўскім пасадзе Магілёва, размешчаны па Ленінскай вуліцы, 28.
Гісторыя
Трохпавярховы будынак пабудаваны як жылы ў пачатку XX стагоддзя, належыў Сары Зальмаўне Зільберман (меў 74 пакоі). Да 1917 года на першым паверсе размяшчалася Лясное межавае бюро А. І. Залманава, аддзяленне Азова-Данскога банка, 6 крам, у тым ліку пісчапапяровая С. П. Левіна, Меерзона. У 1909 годзе будынак часткова займала таварыства ўзаемнага крэдыта. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі тут размясціліся савецкія ўстановы: другі паверх займалі аддзел губсаўнаргаса і жылыя кватэры; трэці паверх — канцэлярыя будаўнічага аддзела губсаўнаргаса. На першым паверсе размясціліся склады губсаўнаргаса, аддзел апрацоўкі металаў. У 1918 годзе ў час нямецкай акупацыі ў будынку была рэдакцыя газеты «Рэха», з лістапада, пасля вызвалення, — рэдакцыя «Известий» Магілёўскага губраўкама, затым Упраўленне савецкімі друкарнямі.
У двары дома калісьці размяшчаліся два флігеля на 46 пакояў, якія таксама пасля 1917 г. былі рэквізіраваны пад савецкія ўстановы. У двары побач з флігелямі стаяў яшчэ адзін драўляны дом на мураваным фундаменце (не захаваўся), дзе размяшчалася сінагога Зільберман.
Пасля вайны цалкам страціў багаты дэкор. Цяпер гэта жылы дом з кнігарняй «Асвета» на першым паверсе.
Вуліца Рубінштэйна (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Рубінштэйна (Улица Рубинште́йна) — вуліца ў Санкт-Пецярбургу, праходзіць ад Неўскага праспекта да Загараднага праспекта.
Гісторыя вуліцы бярэ свой пачатак у 1740-х гадах, калі быў пракладзены праезд ад Неўскай перспектывы да Загараднай дарогі. Праезд з’явіўся на месцы сцежкі-прасекі, якая праходзіла ад Троіца-Сергіеўскага падворка да Вялікай Загараднай дарогі. Спачатку яго называлі Галоўкінскім завулкам (ад імя канцлера Г. І. Галоўкіна, дача якога знаходзілася паблізу; па іншых даных — Галавін завулак ад імя домаўладальніка графа Ф. А. Галавіна).
Сваю сучасную назву вуліца атрымала ў 1929 годзе ў гонар кампазітара Антона Рыгоравіча Рубінштэйна, які жыў у доме 38.
З сярэдзіны 2000-x гадоў на вуліцы адкрылася вялікая колькасць папулярных бараў і рэстаранаў.
Астравы Піткэрн
Астравы Пі́ткэрн (на мясцовым дыялекце Pitkern Ailens, англ. Pitcairn Islands) — заморская тэрыторыя Вялікабрытаніі ў Ціхім акіяне. Агульная плошча сушы — 47 км². Насельніцтва — 67 чал. (2011 г.). Сталіца і адзінае паселішча — Адамстаўн на востраве Піткэрн.
Геаграфія
Астравы ўяўляюць сабою чатыры малыя кавалкі сушы на поўдні Ціхага акіяна:
Востраў Піткэрн — адзіны населены з іх і адзіны востраў вулканічнага паходжання. Ён месціцца ў 2170 км ад Таіці, 5310 км ад Новай Зеландыі і 6600 км ад Панамы. Астатнія астравы — каралавыя.
Клімат спякотны, трапічны, даволі вільготны. Дажджлівы сезон працягваецца з лістапада па сакавік. У гэты час астравы часцяком церпяць ад тайфунаў. Сярэдняя тэмпература ўлетку — 25-35 °C, у дажджлівы сезон — 17-25 °C.
Прырода
Значную частку астравоў пакрываюць лясы. На востраве Піткэрн захавалася ўсяго 4 віды эндэмічнай флоры, у тым ліку дрэвападобная папараць Angiopteris chauliodonta і дрэва тапаў, якое шануецца астравіцянамі з-за высакаякаснай драўніны.
Фаўна прадстаўлена марскімі чарапахамі, пацукамі, крабамі і шматлікімі рэдкімі птушкамі. На Хендэрсане захавалася эндэмічная нялётаючая птушка.
Палінезійская каланізацыя
Першымі насельнікамі астравоў Піткэрн і Хендэрсан былі палінезійцы, якія трапілі сюды ў прамежку часу паміж XI ст. і XV ст. Яны падтрымлівалі цесныя стасункі з востравам Мангарэва, адкуль завозілі высокаякасныя прылады працы з каменю і вулканічнага шкла. Аднак да прыходу еўрапейцаў палінезійцы пакінулі астравы. Магчыма, гэта тлумачыцца заняпадам культуры на Мангарэва і немагчымасцю ўтрымоўваць буйную супольнасць на ізаляваных землях без кантактаў са знешнім светам. Рэшткі палінезійскай каланізацыі сустракаліся на Піткэрне яшчэ ў кан. XVIII ст.
Еўрапейскія першаадкрывальнікі
Дзюсі быў паўторна адкрыты брытанцам Эдвардам Эдвардсам, які на судне «Пандора» безвынікова шукаў паўстанцаў з «Баўнці».
У студзені 1819 г. былі паўторна адкрытыя Хендэрсан і Оўэна.
Каланізацыя паўстанцамі з «Баўнці»
28 красавіка 1789 г. у Ціхім акіяне на судне «Баўнці», пасланым брытанскімі ўладамі на востраў Таіці за парасткамі хлебнага дрэва, успыхнуў мяцеж маракоў. Яны высадзілі капітана Вільяма Блая і лаяльных чальцоў каманды на шлюп і паспрабавалі асесці на Тубуаі, а потым на Таіці. Аднак правадыр мяцежнікаў Флетчэр Крысчэн асцерагаўся, што тут іх знойдуць. Таму разам з 8 іншымі паўстанцамі і падманам заманенымі на карабель 6 мужчынамі і 11 жанчынамі-таіцянамі (адна з іх мела немаўля) ён адправіўся на «Баўнці» на пошукі бяспечнага месца. Пасля доўгіх пошукаў 23 студзеня 1790 г. судна спынілася ў заліве, які пасля атрымаў яго імя, каля вострава Піткэрн. Каб не правакаваць членаў каманды пакінуць востраў, мяцежнікі спалілі «Баўнці».
Жанчыны былі падзелены паміж мужчынамі ў якасці жонак. Мяцежнікі прывезлі з сабою насенне і свойскую жывёлу, што дазволіла ім займацца сельскай гаспадаркай. Флетчэр Крысчэн імкнуўся справядліва кіраваць новай калоніяй і прымаў мужчын-таіцян як роўных. Аднак адносіны паміж таіцянамі і брытанцамі паступова пагоршыліся. Пасля таго, як жонка аднаго з брытанцаў, Джэка Вільямса, у 1793 г. памерла, ён адабраў сабе жонку мужчыны-таіцяніна. У адказ, таіцяне паднялі паўстанне, у выніку якога Флетчэр Крысчэн, Джэк Вільямс, яшчэ 2 брытанцаў і ўсе мужчыны-таіцяне былі забіты.
Пасля смерці Флетчэра Крысчэна меліся сутычкі паміж каланістамі-брытанцамі. Некалькі разоў паўставалі жанчыны-таіцянкі, аднак пасля кожны раз прабачаліся. Пасля смерці Нэда Янга ад астмы ў 1800 г. у жывых застаўся толькі адзін мужчына-брытанец Джон Адамс. Ён прыняў на сябе адказнасць за ўсіх жанчын і дзяцей, арганізаваў навучанне дзяцей чытанню і прапаведаваў сярод каланістаў хрысціянства. Негледзячы на ізаляванасць і наяўнасць толькі аднаго дарослага мужчыны, абшчына здолела існаваць далей.
У лютым 1808 г. да Піткэрна падыйшоў амерыканскі гандлёвы карабель «Тапаз» на чале капітана Мэйх’ю Фолджэра, які спыніўся на востраве і быў вельмі здзіўлены, калі сустрэў мясцовых каланістаў, у тым ліку Джона Адамса. Пасля вяртання на радзіму Мэйх’ю Фолджэр паведаміў аб калоніі на Піткэрне шырокай аўдыторыі, але шмат хто ўспрымаў яго апавяданне як байку. Брытанскія ўлады адтрымалі канчатковае падцверджанне толькі ў 1823 г.
У 1825 г. Джон Адамс атрымаў амністыю. 5 сакавіка 1829 г. ён памёр.
30 лістапада 1838 г. астравы Піткэрн былі афіцыйна ўключаны ў склад Вялікабрытаніі.
Піткэрн у XIX—XX стст.
Пасля смерці Джона Адамса на Піткэрне разгарнулася барацьба за душы астравіцян. У 1828 г. сярод іх пасяліўся пастар Джон Нобс, які ажаніўся з дачкой Флетчэра Крысчэна і ўзначаліў абшчыну. У 1831 г. піткэрнцаў, колькасць якіх расла, перасялілі на Таіці. Але там пачалася эпідэмія, пад час якой частка піткэрнцаў памерла, а 65 вярнулася на востраў. У 1832—1838 гг. улада апынулася ў руках прэсвітарыянскага прапаведніка Джошуа Хіла, які ўвёў жорсткі рэжым і забараніў алкагольныя напоі. Пасля яго выгнання ўведзеныя ім законы былі адмененыя.
Супольнасць зноў узначаліў Нобс, які абагульніў зямлю. У пач. 1850-ых гг. ён упэўніў астравіцян звярнуцца да брытанскіх уладаў з просьбай аб перасяленні. 3 мая 1856 г. 193 астравіцяніны пакінулі Піткэрн і былі дастаўлены на востраў Норфалк. Пасля 18 месяцаў жыцця на новым месцы 17 чалавек вярнулася дадому. Праз 5 гадоў яшчэ 27 чалавек рушылі ўслед. Астатнія засталіся на Норфалке, дзе іх нашчадкі да сёй пары складаюць аснову мясцовага насельніцтва. Сучасныя піткэрнцы ўзгадваюць рэформы Нобса з асуджэннем. Пасля вяртання на востраў зямля зноў была падзелена паміж сем’ямі.
З 1876 г. Піткэрн наведваўся амерыканскімі пратэстанцкімі прапаведнікамі. У 1890 г. Джон Тэй з Каліфорніі пераканаў астраўлянінаў стаць адвентыстамі сёмага дня. Некалькі піткэрнцаў былі накіраваны для навучэння ў адвентысцкі коледж у Сан-Францыска.
Пасля адкрыцця Панамскага канала Піткэрн стала наведваўся іншаземнымі суднамі. З 1930-ых гг. частка моладзі пачала пакідаць востраў у пошуках працы. Калі ў 1936 г. насельніцтва дасягнула свайго максімума і складала 250 чал., то ў 1940 г. — толькі 163 чал. У 1993 г. быў зафіксафаны мінімум — 40 чал.
Скандал 2004 г.
Некаторыя наведвальнікі Піткэрна сцвярджалі, што з часоў Джона Адамса існавала правіла, згодна якому ўсе астравіцяне павінны браць шлюб, але пазашлюбныя адносіны таксама не павінны асуджацца. Так, да 1930 г. прыкладна чвэрць усіх дзяцей на востраве была вынікам пазашлюбных адносін. У друг. пал. XX ст. даследчыкі рэдка звярталі ўвагу на гэтую акалічнасць. Аднак у 2004 г. маленькая супольнасць была ўцягнута ў вялікі скандал.
Яшчэ ў 1999 г. супрацоўнік Брытанскай паліцыі распачаў справу аб згвалтаванні 15-летняй дзяўчыны з Піткэрна. Да 2004 г. было апрошана мноства сведкаў, якія знаходзіліся па-за межемі вострава, але мелі досвед аб жыцці на ім. Адзін з аўстралійскіх прапаведнікаў-адвентыстаў сведчыў, што сексуальныя дамаганні да падлеткаў на Піткэрне — звычайная з’ява. Ён звяртаўся з прапановай пачаць барацьбу з распустай да Савета Піткэрна, але прапанова была адхілена, паколькі згодна мясцовай традыцыі дзяўчыны лічыліся дарослымі з 12 гадоў.
У выніку, 30 верасня 2004 г. 7 мужчын, у тым ліку мэр Сціў Крысчэн, былі абвінавачаны ў сексуальных злачынствах. Негледзячы на спробы адвакатаў сцвердзіць тое, што брытанскія законы не дзейнічаюць на Піткэрне, 24 кастрычніка 6 абвінавачаных былі асуджаныя. У 2005 г. было асуджана яшчэ 6 піткэрнцаў, якія жылі ў Новай Зеландыі.
Рэакцыя большасці насельнікаў Піткэрна на працэс была адмоўнай.
Эканоміка
Галоўны занятак насельнікаў вострава Піткэрн — сельская гаспадарка. Дзякуючы ўрадлівым глебам яны цалкам забяспечваюць сябе асноўнымі прадуктамі. Вырошчваюць садавіну, гародніну, кукурузу, гарбузы, кававае дрэва, бананы і інш. Воды вакол астравоў багатыя рыбай, аднак яе лоў не мае прамысловага характару. Частку ўраджая садавіны і свежую рыбу прадаюць на судны, якія падыходзяць да вострава. У апошнія гады некаторы прыбытак дае вываз сухафруктаў.
Піткэрнцы таксама трымаюць курэй і коз у асноўным для атрымання яек і малака, паколькі мяса ў ежу не ўжываюць.
З кан. XX ст. важную эканамічную ролю адыгрывае пчалярства. У 1998 г. пры падтрымцы ўрада Вялікабрытаніі было праведзена даследаванне, якое выявіла, што мясцовыя пчолы ў выніку ізаляцыі не падвержаныя хваробам, а іх мёд мае высокую якасць. У выніку была распрацавана праграма развіцця пчалярства. Прадукты гэтага промыслу, у першую чаргу мёд, прадаюцца ў іншыя краіны, галоўным чынам у Новую Зеландыю і Вялікабрытанію.
Турызм пакуль мае абмежаванае значэнне. У асноўным Піткэрн наведваюць пасажыры круізных суднаў. Аднак дзякуючы яму піткэрнцы працягваюць займацца саматужным рамяством. Турысты купляюць мясцовыя вырабы з дрэва і вопратку з тапы.
Піткэрн таксама выпускае свае паштоўкі і сувенірныя манеты, якія карыстаюцца папулярнасцю сярод калекцыянераў.
У Адамстаўне працуе адзіная дызельная электрастанцыя.
Фармальна, афіцыйная валюта — долар Піткэрна. Але рэчаісныя разлікі праводзяцца ў доларах Новай Зеландыі.
Кіраванне
Піткэрн лічыцца самай малой дэмакратычнай краінай у свеце. З 1838 г. жанчыны афіцыйна маюць роўныя выбарчыя правы з мужчынамі. Замест Канстытуцыі дзейнічае ўказ аб мясцовым кіраванні ад 1964 г. Кіраўнік дзяржавы — каралева Вялікабрытаніі. На астравах яе прадстаўляе губернатар. Гэтую пасаду сумяшчае брытанскі вярхоўны камісар у Новай Зеландыі. Мясцовыя кіруючыя функцыі знаходзяцца ў мэра Піткэрна, які выбіраецца на трохгадовы тэрмін астравіцянамі і зацвярджаецца губернатарам.
Заканадаўчыя функцыі выконвае Савет Піткэрна. У яго склад уваходзяць 10 чалавек: мэр, старшыня Савету, 2 асобы, прызначаныя губернатарам, 1 асоба, прызначаная старшынёй, 4 чальца, выбраных дарослымі астравіцянамі (на 1 год), 1 месца зарэзервавана за камісарам, прызначаным губернатарам для вядзення стасункаў паміж ім і Саветам, але які стала не жыве на востраве.
Насельніцтва
Астравы Піткэрн — самая маланаселеная краіна свету. У 2011 г. насельніцтва склала ўсяго 67 чал. Усе яны з’яўляюцца прамымі нашчадкамі маракоў з «Баўнці» і жанчын-таіцянак, жывуць у адзіным паселішчы Адамстаўн на востраве Піткэрн.
Нараджальнасць нізкая, характэрная больш для еўрапейскіх краін, чым для Акіяніі. У 1986—2003 гг. на Піткэрне не нарадзілася ні воднага дзіцяці. Малая колькасць насельніцтва таксама абумоўлена эміграцыяй піткэрнцаў у іншыя краіны, асабліва ў Новую Зеландыю.
Дынаміка колькасці насельніцтва на астравах Піткэрн:
Культура
Культура піткэрнцаў спалучае еўрапейскія і палінезійскія рысы, аднак еўрапейскія пераважаюць, што звязана з паступовым працэсам мадэрнізацыі. Ізаляцыя спрыяе захаванню мясцовай тоеснасці. Усе піткэрнцы — адвентысты сёмага дня (гл. Пратэстанцтва), што таксама ўздзейнічае на асаблівасці мясцовай культуры і светаўспрымання. Яны не ужываюць тытунь, алкагольныя напоі, не танчаць і не ядуць мяса.
Такія традыцыйныя заняткі, як разьбярства па дрэве, ручны выраб тканін, будаванне малых лодак, захаваліся да нашага часу. Аднак адыйшлі ў нябыт традыцыйныя пабудовы ў палінезійскім стылі. Значна змяніліся формы гаспадарання.
Браты Міладзінавы
Браты Дзімітр (1810, Струга — 23 студзеня 1862 Канстанцінопаль) і Канстанцін (1810, Струга — 18 студзеня 1862) Міладзінавы — дзеячы балгарскае культурнага адраджэння 19 стагоддзя.
Астравы Піткэрн
Культура
На Піткэрне працуе 1 пачатковая школа. Для атрымання сярэдняй або вышэйшай адукацыі астравіцяне павінны ехаць у іншыя краіны.
Браты Міладзінавы
Сям’я
Браты Міладзінавы нарадзіліся ў вялікай сям’і ганчара Хрыста Міладзінава і яго жонкі Султаны Міладзінавай. Бацькі мелі восем дзяцей: Дзімітр і Канстанцін, Навум, Тане, Мате, Апостал, а таксама Ганна і Крэста.
Астравы Піткэрн
Культура
Сувязь з вонкавым светам падтрымліваецца пераважна праз радыё і інтэрнэт.
Браты Міладзінавы
Дзейнасць
Абодва браты былі важнымі фігурамі ў справе балгарскае адраджэння.
Астравы Піткэрн
Мова
Прыклады асаблівасцяў піткэрнскага дыялекту:
Браты Міладзінавы
Зборнік братоў Міладзінавых
У Макве ён застаўся да заканчэння ўніверсітэта ў 1860 годзе, а затым у Вене ён сустрэўся з, яки дапамог яму ў выданні калекцыі балгарскіх народных песень.
Зборнік пад назвай «Бѫлгарски народни пѣсни. Собрани отъ братья Миладиновци, Димитрія и Константина и издадени отъ Константина. Въ Загребъ. Въ книгопечатница-та на А. Якича, 1861». Выходзіць у Заграбе ў 1861 годзе. Ён складаўся з 660 балгарскіх народных песень з славянскіх рэгіёнаў Цэнтральных і Усходніх Балкан.
Паэзія Канстанціна Міладзінава
Паэзія Канстанціна Міаладзінава была напоўнена сацыяльнымі і нацыянальнымі матывамі. Ніжэй прыведзены спіс прац, апублікаваных пры яго жыцці:
Смерць
У сярэдзіне 1861 года Канстанцін пакінуў Заграб і паехаў у Бялград, дзе даведаўся, што яго брат Дзімітр знаходзіцца ў Канстанцінопальскай турме.
Потым, ён накіраваўся ў Канстанцінопаль, дзе быў арыштаваны туркамі, абвінавачаны ў шпіянажы і кінуты ў турму. Браты Канстанцін і Дзімітр Міладзінавы памерлі ў 1862 годзе ў Канстанцінопале пры загадкавых абставінах.
Сарычаў
Сарычаў — прозвішча.
Філіп I (герцаг Пармскі)
Філіп I (Felipe I de Borbón;  — ) — іспанскі інфант, герцаг Пармскі, П’ячэнцскі і Гуастальскі (1748—1765) з дынастыі Бурбонаў. Сын караля Іспаніі Філіпа V і яго другой жонкі Ізабелы Фарнезэ. Заснавальнік Пармскай лініі Бурбонаў.
Маці Філіпа, Ізабела Фарнезэ, была адзіным дзіцем герцага Пармы і П’ячэнцы Адаарда II, і ўзяўшы шлюб, яна перадала правы на пармскі прастол іспанскім Бурбонам. У 1731 годзе герцагам Пармы і П’ячэнцы стаў старэйшы брат Філіпа дон Карлас, але ў 1735 годзе, пасля Вайны за польскую спадчыну, ён абмяняў герцагства з Габсбургамі на Неапаль і Сіцылію. Але паводле Аахенскага міру 1748 года Аўстрыя страціла Парму і П’ячэнцу і княства Гуастала. Герцагскі тытул вярнуўся да Бурбонаў і яго атрымаў дон Філіп. Ён стаў заснавальнікам лініі Пармскіх Бурбонаў.
Пасля некалькіх гадоў вайны герцагства было ў сумным становішчы, і каб падняць эканоміку Філіп I прызначыў міністрам Гіёма дзю Тыё. У 1768 годзе герцаг выгнаў езуітаў з Пармы і абвясціў канфіскацыю маёмасці каталіцкай царквы. Ён падтрымліваў развіццё навучання, адкрыў публічныя школы.
Сям’я
У 1739 годзе Філіп ажаніўся з Луізай Елізаветай Французскай (1727—1759), дачкой Людовіка XV і Марыі Ляшчынскай. Дзеці:
27 кастрычніка
27 кастрычніка — трохсоты (трыста першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Святкуюць
🇺🇦: Дзень украінскага пісьменства і мовы
Бясчынне
Бясчы́нне (, Бесчинье) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавіцкага сельсавета.
Пласт (горад)
Пласт (Пласт) — горад (з 1940) у Расіі, у Чалябінскай вобласці. Насельніцтва 17,2 чалавек (2005). Заснаваны ў 1940 годзе. Размешчаны за 127 км на паўднёвы захад ад Чалябінска. Эканоміка: ЗАТ «Южуралзолата» ТАА «Обжыгавы завод».
Артур Іванавіч Ярушын
Артур Іванавіч Яру́шын (, г. Хаджэнт, Таджыкская ССР) — беларускі архітэктар.
Тысіфона (значэнні)
Тысіфона:
Артур Іванавіч Ярушын
Біяграфія
Скончыў Сярэднеазіяцкі політэхнічны інстытут у 1960 годзе. Працаваў у Таджыкдзіпрабудзе, Мінскпраекце, з 1971 года — кіраўніком аддзела аб'ёмнага праектавання БелНДІПгорадабудаўніцтва, з 1973-га — галоўным архітэктарам праектаў у Мінскграмадзянпраекце, з 1981 года — галоўны спецыяліст па архітэктуры Белкааппраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: комплекс праектных інстытутаў па вул. Варвашэні (у аўтарскім калектыве), індустрыяльны тэхнікум, распрацоўка блок-секцый 9-, 12-павярховых дамоў серыі 335, 464 для гнуткай забудовы мікрараёнаў дамамі рознай канфігурацыі (Ракаўская шаша, вул. Харкаўская, Пушкіна, Сурганава), эксперыментальны 16-павярховы жылы дом з маналітнага жалезабетону ў зборна-перастаўной апалубцы ў мікрараёне № 1 у Мінску, прафілакторый Мінскага завода халадзільнікаў у пас. Зялёнае (у аўтарскім калектыве), аперацыйны блок Рэспубліканскай анкалагічнай бальніцы ў г.п. Бараўляны Мінскай вобласці.
Лучкі (Лідскі раён)
Лу́чкі (, Лучки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Турсас (камуна)
Камуна Турсас (Torsås kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Кальмар на ўсходнім узбярэжжы паўднёвай Швецыі.
Турсас 161-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Турсас.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 6 877 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) та 2 сільські (småort), найбольшыя з якіх:
Тысіфона
Іншыя Тысіфоны
У трагедыі Еўрыпіда «Алкмеон у Карынфе» Тысіфона — дачка Алкмеона, народжаная Манто. Разам з братам была аддадзена бацькам на выхаванне карынфскаму цару Крэонту. Яна вырасла такой прыгожай, што жонка Крэонта, асцерагаючыся, як бы яе муж не зрабіў Тысіфону сваёй жонкай, прадала яе ў рабства. Алкмеон купіў Тысіфону, не падазраючы, што гэта — яго дачка; толькі пазней, калі ён явіўся ў Карынф за сваімі дзецьмі, ён даведаўся пра гэта.
Баярская
Бая́рская (, Боярская) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нягневіцкага сельсавета.
27 красавіка
27 красавіка — сто семнаццаты (сто васемнаццаты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Гразівец (Чавускі раён)
Гразі́вец (, Грязивец) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавіцкага сельсавета.
Мікулічы (Лідскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Брытанская тэрыторыя ў Індыйскім акіяне
Брытанская тэрыторыя ў Індыйскім акіяне (British Indian Ocean Territory) — заморская тэрыторыя Вялікабрытаніі, размешчаная ў Індыйскім акіяне на поўдзень ад Мальдываў.
Брытанская тэрыторыя ў Індыйскім акіяне складаецца з архіпелага Чагас, у які ўваходзяць 55 астравоў. Самы буйны — востраў Дыега-Гарсія (27,19 км²). Агульная плошча тэрыторыі — 63,2 км².
Заснавана ў 1965 г. у выніку вылучэння з былой брытанскай калоніі Маўрыкій.
Сатка
Сатка (Сатка) — горад (з 1937) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Саткінскага раёна Чалябінскай вобласці. Насельніцтва 48,5 чалавек (2005). Заснаваны ў 1756 годзе.
Дом Магітсона
Дом Магітсона — будынак у Шклоўскім пасадзе Магілёва, размешчаны па Ленінскай вуліцы, 20.
Гісторыя
Пабудаваны ў канцы XIX ст. як жылы дом. Будынак цагляны, трохпавярховы, атынкаваны. Належыў А. Магітсону. У 1912 годзе ён трымаў тут вінна-гастранамічную краму. Яшчэ ў будынку размяшчалася вялікая крама музычных інструментаў і нот А. Сыркіна, на другім паверсе — грамадская бібліятэка Ц. Сыркінай, на трэцім — прыватная жаночая гімназія сп. Касовіч.
У 1990—2000 гг. заняты пад магазіны Цэнтррайхарчгандлю, пазней тут размясцілася аптэка «Зялёны ліст», гандлёвыя ўстановы, жылыя кватэры.
Грыпсхольм
Грыпсхольм (Gripsholms slott) — замак у Марыефрэдзе (Швецыя), размешчаны на востраве возера Меларэн.
Называецца ад імя рыцара Бо Ёнсана Грыпа (Bo Jonsson Grip), які заклаў яго каля 1380 года. Бо Ёнсан Грып, прадстаўнік настаражытнейшай арыстакратычнай сям’і Швецыі, служыў каралю Магнусу Эрыксану як дзяржаўны канцлер і вельмі ўплывовы чалавек, бо кароль пастаянна пазычыў у яго грошы. Калі прыходзіў час расплачвацца, кароль плаціў зямлёй. Так Бо Ёнсан Грып атрымаў больш за палову зямель у Швецыі. Пасля дзяржаўнага перавароту пры падтрымцы канцлера шведскі сталец заняў новы кароль Альбрэхт Мекленбургскі. Пры новым каралі ўлада і багацце Грыпа атрымалі беспрэцэдэнтныя магчымасці. У 1386 годзе Бо Ёнсан Грып памёр, вайна за яго спадчыну працягвалася тры гады.
Разлад не закрануў Грыпсхольм, але ў 1386 годзе замак апусцеў і пачаў паступова руйнавацца. Прадстаўнік старажытнай шведскай арыстакратычнай сям’і Стэн Стурэ-старэйшы набыў Грыпсхольм у скарба ў 1472 годзе. Пазней ён перадаў замак як падарунак манахам-картэзіянам, якія заснавалі манастыр Найсвяцейшай Панны Марыі ў Грыпсхольме.
6 чэрвеня 1523 года Густаў I Ваза быў абраны каралём Швецыі, ён прыйшоў да ўлады пасля крывавай вызваленчай вайны супраць датчан на чале з каралём Крысціянам II. Новы валадар атрымаў амаль пусты дзяржаўную скарб і шукаў шляхі яго неадкладнага папаўнення. Адной з крыніц папаўнення стала моцная і заможная каталіцкая царква Швецыі, каб атрымаць доступ да яе багаццяў Густаў Ваза вырашыў рэфармаваць царкву, стаўшы яе кіраўніком. Каталіцызм быў забаронены, манастыры закрыты. Картэзіянскі манастыр у Марыфрыдзе такім чынам трапіў да дзяржавы. На руінах Грыпсхольма пачалося будаўніцтва новага замка.
Эрык XIV, які стаў каралём пасля смерці бацькі Густава I, уступіў у канфлікт са сваім малодшым братам Юханам. Юхан, незадаволены палітыкай брата, наладзіў сувязі з Жыгімонтам Аўгустам, каралём варожай Рэчы Паспалітай, ажаніўся з яго сястрой Кацярынай Ягелонкай і пазычыў яму вялікую суму грошай у заклад сямі замкаў у Лівоніі. Шведскі рыксдаг абвінаваціў Юхана ў здрадзе і ў 1563 годзе прысудзіў да смерці — герцага схаплілі і зняволілі ў замку Грыпсхольм. Зняволенне, даволі мяккае, добраахвотна падзяліла з ім Кацярына. Значную частку свайго зняволення Юхан прысвячаў багаслоўскім заняткам, асабліва чытанню твораў Айцоў Царквы.
У зняволенні ў замку Грыпсхольм Кацярына Ягелонка нарадзіла сына Жыгімонта, будучага караля Рэчы Паспалітай і Швецыі. Пасля выхаду з турмы, у выніку перавароту Юхан заняў сталец, а Эрык XIV быў зняволены, а замак Грыпсхольм быў адным з месцаў яго трымання ў 1571—1573 гадах.
Пасля смерці Карла X Густава (1654—1660) замак як леннае ўладанне належаў яго ўдаве Гедвізе Элеаноры. Пры ёй у замку праведзены новыя працы, апроч іншага збудаваны так званы флігель Каралевы. У 1708—1709 гадах перабудаваны верхнія паверхі замка.
Пасля 1715 года Грыпсхольмскім замкам пэўны час не карысталіся як каралеўскай рэзідэнцыяй. Некаторыя яго памяшканні ў гэты перыяд былі адведзены пад турму, аднак у часы валадарства Густава III (1771—1792) замак зноў перажыў росквіт. Тым часам пабудаваны будынкі для прыдворных і Грыпсхольмскі замкавы тэатр. У 1773 годзе каралева Сафія Магдалена арганізавала ў замку невялікі тэатр, а ў 1781 годзе архітэктару Эрыку Пальмстэту было даручана ператварыць яго ў паўнавартасны прыдворны тэатр. Праз год ён быў гатовы. У ім была ўладкавана новая сцэна з тэатральнымі механізмамі для змены дэкарацый.
У 1809 годзе ў Грыпсхольмскім замку падпісаў адрачэнне ад стальца кароль Густаў IV Адольф.
Заснаванае ў 1889 годзе Грыпсхальмскае таварыства ў 1891—1899 гадах правяло паэтапную рэканструкцыю замка па чарцяжах архітэктара Фрэдрыка Лільеквіста. Яе мэтай было вызваленне замка ад архітэктурных напластаванняў XVII і XVIII стагоддзяў і вяртанне рэнесанснага выгляду. Пры рэалізацыі гэтага спрэчнага рашэння да каралеўскіх пакояў быў надбудаваны трэці паверх. Перабудову рэзка крытыкавалі, у тым ліку пісьменнік Вернера фон Хейдэнстама.
У наш час у замку размяшчаны музей, часткай якога з’яўляецца і Шведская дзяржаўная партрэтная галерэя з 1400 партрэтамі выбітных шведскіх дзеячаў.
Катажына Бонда
Катажы́на Бо́нда (Katarzyna Bonda; нар. 30 лістапада 1977, Гайнаўка, Падляскае ваяводства, Польшча) — польская пісьменніца-дакументалістка беларускага паходжання, журналістка і сцэнарыстка. Займаецца крымінальнай тэматыкай.
Біяграфія
Скончыла школу і Беларускі ліцэй у Гайнаўцы. Яшчэ ў школе зацікавілася журналістыкай, публікавалася ў мясцовым перыядычным друку. У 1998−2004 гадах вывучала журналістыку ў Варшаўскім універсітэце, скончыла курсы сцэнарыстаў у Лодзскай вышэйшай кінашколе, пасля 12 гадоў працавала журналісткай у выданнях «Super Express», «Newsweek Polska», «Wprost», «TVP S.A.», «Miesięcznik Zdrowie», «Naj», «Express Wieczorny» і «Kurier Podlaski». Выкладае ў школе літаратурнай творчасці ў Варшаве, стварае ўласную школу і партал пра пісьменніцтва.
Творчасць
У 2007 выдала дэбютную крымінальную аповесць «Sprawa Niny Frank», якая была добра прынятая крытыкамі і намінаваная на Узнагароду Вялікага калібру, а таксама атрымала ўзнагароду «Дэбют года» ад выдавецтва «Media Express».
Катажына Бонда ўвяла ў польскую крымінальную літаратуру новы тып дэтэктыва — паліцэйскага псіхолага Губерта Мэера, персанаж, які з’яўляецца ў творах «Sprawa Niny Frank» (2007), «Tylko martwi nie kłamią» (2010) і «Florystce» (2012). Таксама напісала дакументальныя творы «Polskie morderczynie» (2008) і «Zbrodnia niedoskonała» (2009, з Багданам Ляхам).
У 2015 годзе раман «Okularnik» («Акулярнік») атрымаў узнагароду Bestseller Empiku 2015 у катэгорыі польская літаратура. Падзеі дэтэктыва адбываюцца ў падляшскім мястэчку Гайнаўка і наваколлі. У ім некалькі сюжэтных ліній, адной з якіх з’яўляецца трагічная гісторыя забойства ў 1946 годзе некалькіх дзясяткаў сялян-беларусаў жаўнерамі Арміі Краёвай з атрада Рамуальда Райса «Бурага». Раман перакладзены на шэраг еўрапейскіх моў, на беларускую мову яго пераклаў Анатоль Брусевіч.
Старшыня Еўрапейскай камісіі
Старшыня Еўрапейскай камісіі (ЕК) ўзначальвае выканаўчы орган улады Еўрапейскага саюза. Старшыня кантралюе ўсю выканаўчую ўладу, яе членаў і Еўрапейскі грамадзянскі сэрвіс. Прэзідэнт адказвае за размеркаванне партфеляў сярод членаў камісіі і можа правесці перастаноўку яе членаў або, пры неабходнасці, звольніць іх. Ён вызначае рэгламент Камісіі і ўсе заканадаўчыя прапановы.
Камісія праектуе новыя законы і разглядае іх на прыкладзе штодзённага жыцця Саюза (абапіраючыся на бюджэт і прымае рашэнні). Камісія таксама прадстаўляе ЕС у такіх арганізацыях як Сусветная Гандлёвая Арганізацыя і G8. АТым не менш, Старшыня ЕК, у адрозненне ад іншых кіраўнікоў урадаў, не вызначае знешнюю палітыку, не можа камандаваць войскамі або змяняць падаткі, паколькі яны ў асноўным па-за кампетэнцыі ЕС.
Пасада была створана ў 1958 годзе. Старшыня фармальна прызначаецца міністэрствам Савета Еўрапейскага саюза (на практыцы, Еўрапейскім саветам — главамі дзяржаў-членаў) кожныя пяць гадоў і яго кандыдатура ўхваляецца Еўрапейскім парламентам, да якога адносіцца Старшыня (Парламент можа выражаць неўхваленне працы Камісіі). Старшыня ў такім разе выбірае іншых Еўрапейскіх камісараў, разам з краінамі-членамі ЕС. Пасля гэтага ён перадае абавязкі кожнаму з іх. Да моманту прыняцця імі ўсіх спраў, яны абавязаны выступіць перад Парламентам.
Старшыня Еўрапейскай камісіі — Урсула фон дэр Ляен, былы міністр абароны Германіі, зацверджаны Еўрапарламентам 16 ліпеня 2019.
Спіс Старшынь Еўракамісіі
Rhestr Llywyddion y Comisiwn Ewropeaidd Presidenti della Commissione europea Danh sách chủ tịch Ủy ban châu Âu
Эмабуда (камуна)
Камуна Эмабуда (Emmaboda kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Кальмар у паўднёва-ўсходняй Швецыі.
Эмабуда 147-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Эмабуда.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 002 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) та сельськія, найбольшыя з якіх:
Помнік Сувораву (Санкт-Пецярбург)
Помнік Сувораву — помнік рускаму военачальніку, генералісімусу Аляксандру Васільевічу Сувораву ў Санкт-Пецярбургу.
Знаходзіцца на Сувораўскай плошчы насупраць Марсава поля і Троіцкага моста, паміж Мармуровым палацам і домам графа Салтыкова.
Гісторыя
Помнік А. В. Сувораву быў устаноўлены па загадзе імператара Паўла I, падчас валадарання якога палкаводзец здзейсніў свой знакаміты паход у Італію, за што і атрымаў тытул «князь Італійскі». Помнік быў замоўлены, спраектаваны і зацверджаны яшчэ пры жыцці Суворава.
На круглым гранітным пастаменце помніка размешчаны надпіс: «Князь Італійскі, граф Сувораў-Рымнікскі. 1801 г.».
Аўтарства помніка належыць скульптару М. І. Казлоўскаму, які працаваў над манументам з 1799 па 1801 год. Фігура А. В. Суворава выканана з бронзы. Помнік не мае партрэтнага падабенства з фельдмаршалам. Скульптар стварыў алегарычную фігуру ў вобразе бога вайны Марса, у старажытнарымскіх даспехах, у шлеме, з паднятым мячом у правай руцэ і са шчытом у левай (у жыцці Сувораў быў невысокага росту і хударлявага целаскладу). Такі падыход у поўнай меры адлюстроўвае эстэтыку ранняга этапу развіцця рускага класіцызму. Урачыстае адкрыццё помніка адбылося 5 (17) мая 1801 года. Да гэтага часу ні Суворава, ні Паўла не было ў жывых; на адкрыцці прысутнічалі іх сыны, князь Аркадзь Сувораў і Аляксандр I.
Помнік Сувораву — першы ў Расіі помнік некаранаванай асобе. Да гэтага ў Расіі помнікі ўзводзілі толькі царам і імператарам.
Мадэль помніка Сувораву захоўваецца ў маскоўскай Траццякоўскай галерэі.
27 лютага
27 лютага — пяцьдзясят восьмы дзень года паводле Грыгарыянскім календары
Victoria’s Secret
Victoria’s Secret (Вікторыяз Сыкрэт) — амерыканская кампанія па продажу жаночай бялізны, адзення, касметыкі, парфумы. Заснавана Роем і Гайе Рэймандамі ў 1977 годзе, у 1982 годзе набыта бізнэсоўцам Лэслі Уэксерам. Станам на май 2020 года, застаецца найбуйнейшай кампаніяй па продажу жаночай бялізны ў ЗША.
Гісторыя
Аднойчы Рой Рэйманд, выпускнік Стэнфарда са ступенню MBA, вырашыў зрабіць сваёй жонцы падарунак і адправіўся ў краму ў пошуках прыгожай жаночай бялізны. Апынуўшыся ў краме жаночай бялізны ён разгубіўся ў «тагасветным» свеце жаночага прыладдзя. Ён доўга блукаў сярод стэлажоў з прадукцыяй розных памераў, колераў і стыляў. Прадаўцы, навучаныя абслугоўваць жанчын, не змаглі дапамагчы яму зрабіць куплю. Так Рой і сышоў з пустымі рукамі, але з рэвалюцыйнай ідэяй. І ў 1977 годзе, у прыгарадзе Сан-Францыска, Рой Рэйманд пачынае рэалізацыю сваёй ідэі. Ён адкрывае сваю першую краму — «Victoria’s Secret», пазіцыянаваную як новы тып крам жаночай бялізны. Крама спалучала ў сабе еўрапейскую элегантнасць з прыязнай абстаноўкай, дзе нават мужчыны пачуваліся камфортна.
Праект Рэйманда з таго часу вырас шматкротна, здзейсніў сапраўдны пераварот у самім падыходзе да продажу ніжняй бялізны ў свеце.
Да 1982 года Рэйманд адкрыў шэсць крам і запусціў невялікую праграму па рэалізацыі бялізны праз каталогі. Аднак, выпрабоўваючы фінансавыя цяжкасці, прадаў Victoria’s Secret Лэслі Уэкснеру, уладальніку раздробнай сеткі крам жаночай адзежы The Limited, за 4 млн долараў.
Менавіта Уэкснер пасля зрабіў гэты брэнд адным з кіроўных на рынку. Уэкснер убачыў рэальны шанец зрабіць модным і прыемным для вока нават тое, што, як правіла, утоена пад адзежай. Ён зразумеў, што любая жанчына, якая купляла і што насіла «проста бялізну» ў душы імкнулася насіць нешта эксклюзіўнае і прыгожае.
Першае, што зрабіў Уэкснер — пазбавіўся іміджу «райскага кутка для мужчын» і зрабіў стаўку на жаночую аўдыторыю.
Для ўзмацнення ўспрымання брэнда як асабліва еўрапейскага, у каталогах паказвалася, што асноўны офіс кампаніі знаходзіцца ў Лондане, хоць на самай справе ён знаходзіўся ў Агая.
Модная ніжняя бялізна ад Victoria’s Secret пазіцыянавалася як даступная раскоша. Атмасфера сексуальнасці, вытанчанасці і рамантызму імпанавала жанчынам значна больш, чым бясконцыя паліцы супермаркетаў з аднастайнымі трусамі і станікамі.
Вейшнорыя
Вейшнорыя (, Вейшнория), або Вайшнорыя —,  якая ўзнікла як элемент легенды сумесных стратэгічных вучэнняў «Захад-2017» на тэрыторыі Беларусі і выклікала вялікі, пераважна жартоўны, розгалас у Інтэрнэце. Паводле сцэнарыя вучэнняў выдуманая дзяржава займае тэрыторыю большай часткі Гродзенскай вобласці і паўночна-заходніх частак Мінскай і Віцебскай абласцей. Карыстальнікі сеткі Інтэрнэт і журналісты адзначаюць, што мяжа Вейшнорыі ў вялікай ступені супадае з мяжой Польшчы і СССР у 1920—1939 гадах. Таксама заўважана, што «абвешчаная» дзяржава супадае з картай электаральнай падтрымкі Зянона Пазняка падчас выбараў прэзідэнта Беларусі ў 1994 годзе. Акрамя таго, у гэтай частцы Беларусі пражывае больш людзей, якія размаўляюць на беларускай мове, а таксама гэта раёны Беларусі з вялікай доляй каталіцкага насельніцтва.
Легенда вучэнняў «Захад-2017»
Беларуска-расійскія вучэнні мелі статус стратэгічных і мадэлявалі паўнамаштабную вайну.
Victoria’s Secret
Гісторыя
Каб пабудаваць брэнд з вялікай літары Уэкснер наймае Фінкельмана, які меў ступень MBA ад Гарварда і 14 гадоў працаваў кансультантам у McKinsey & Company.
Вейшнорыя
Легенда вучэнняў «Захад-2017»
12 ліпеня 2017 года на форуме АБСЕ ў Вене намеснік кіраўніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Беларусі генерал-маёр Павел Муравейка часткова раскрыў сцэнарый правядзення вучэнняў. Паводле легенды на вучэннях «Захад-2017» будзе распрацаваная мадэль канфлікту паміж «Паўночнымі» (Беларусь і Расія) і «Заходнімі» (кааліцыя трох дзяржаў-агрэсараў — Вейшнорыі, Весбарыі і Лубеніі).
Victoria’s Secret
Гісторыя
Victoria’s Secret праводзіць сталыя шоу, паказы навінак з прыцягненнем супермадэляў. Навінкі выпускаюцца кожны сезон. Анлайн-паказ навінак ад Victoria’s Secret у 1999 годзе стаў адным з хітоў Інтэрнэту. Каб падтрымліваць рост продажу ў сваіх крамах кампанія плануе прадаваць найбольш папулярныя ў каталогах мадэлі ва ўсіх сваіх крамах. Каталогі, якія выходзяць тыражом каля 365 мільёнаў асобнікаў, прыносяць траціну ўсіх прыбыткаў кампаніі.
Вейшнорыя
Легенда вучэнняў «Захад-2017»
Паводле карты, Лубенія супадае з так званым «Сувалкскім калідорам», што аддзяляе Беларусь ад Калінінградскай вобласці, гэта значыць ахоплівае тэрыторыю паўночна-ўсходняй часткі Польшчы і паўднёва-заходняй часткі Літвы. Умоўная Весбарыя займае тэрыторыю заходняй Літвы і цэнтральнай Латвіі.
Victoria’s Secret
Анёлы Victoria’s Secret
«Анёлы» Victoria’s Secret — найбольш вядомыя мадэлі, якія прадстаўляюць прадукцыю кампаніі. Дэбют анёлаў адбыўся падчас 4-га штогадовага паказу ў 1999 годзе. Першымі анёламі сталі Марыя Інэс Рывера, Адрыяна Ліма, Хайдзі Клум, Рэбека Ромійн і Тайра Бэнкс. Мадэляў завуць «анёламі» дзякуючы таму, што падчас штогадовага паказу яны традыцыйна выходзяць на подыум з разнастайнымі крыламі за плячыма, падобнымі да крылаў матылькоў, анёлаў, птушак, фей.
Вейшнорыя
Легенда вучэнняў «Захад-2017»
Паводле сцэнарыя, «Заходнія» спрабуюць раскалоць саюз Беларусі і Расіі, пагоршыць сацыяльна-эканамічную абстаноўку ў першай, дамагчыся там змены кіраўніцтва і, праз усё гэта, захапіць частку Беларусі і стварыць там дзяржаву пад назвай «Вейшнорыя». Пасля чаго «Заходнія» збіраюцца ўвесці свае войскі на тэрыторыю ўсёй краіны. «Паўночныя», адпаведна, павінны гэтым планам супрацьстаяць.
Victoria’s Secret
Анёлы Victoria’s Secret
У каманду «анёлаў» 2008 года ўвайшлі Хайдзі Клум, Адрыяна Ліма, Алясандра Амбросіё, Селіта Ібенкс, Дутцэн Крэз, Міранда Кэр, Марыса Мілер і Караліна Куркова.
У ліку найбольш вядомых анёлаў калісьці былі Жызэль Бюндхэн, Стэфані Сэймур, Летыцыя Каста, Эна Беатрыс Барос і Тайра Бэнкс.
13 лістапада 2007 «анёлы» Victoria’s Secret ганараваны зоркай на галівудскай «Алеі Славы».
Вейшнорыя
Паходжанне назвы
Паводле артыкула, назва «Вейшнорыя» паходзіць ад балцкага двухасноўнага імя Вайшнор (у літоўцаў «Vaišnoras», у сярэднявечных прусаў «Waisnor») — «той, хто ахвотна частуе», г.зн. хлебасольны, а назва «Візбарыя» — ад імя Візбар (у літоўцаў «Visbaras», у прусаў «Wissebar») — «усёпераможны».
Victoria’s Secret
Анёлы
Дзейныя
Вейшнорыя
Паходжанне назвы
На тэрыторыі Беларусі ў Ашмянскім раёне ёсць вёскі Вялікія Вайшнарышкі і Малыя Вайшнарышкі, а ў Мінскім раёне вёска «Ашнарава» на ранейшых картах фігуруе як Вейшнарова. У Літве вядомы вёскі Vaišnoriškė (Уцянскі раён), Vaišnorai (у Шаўляўскім і Янішкаўскім раёнах). У Польшчы ўздоўж мяжы з Калінінградскай вобласцю — Wajsnory i Wajsznory (ранейшы германізаваны варыянт Waysnoren).
Victoria’s Secret
Анёлы
Былыя
Вейшнорыя
Паходжанне назвы
У Інтэрнэце сустракаюцца дзве версіі напісання назвы — Вейшнорыя і Вайшнорыя, другая назва лічыцца больш аўтэнтычнай. У літоўскай антрапаніміі засведчаныя варыянты і Vaĩšnoras, і Veĩšnoras (націск на першую аснову ў імені).
Victoria’s Secret
Very Sexy Fantasy Bra
Very Sexy Fantasy Bra — ювелірная фантазія, увасобленая ў камплекце бра.
Вейшнорыя
Рэакцыя ў Інтэрнэце
29 жніўня 2017 года ў Твітэры з’явіўся акаунт «МЗС Вейшнорыі», у якім публікуюць палітычныя заявы ад імя віртуальнай дзяржавы. Паводле акаунта «МЗС Вейшнорыі», гімнам выдуманай дзяржавы з’яўляецца песня «Нямон» гурта «Стары Ольса». Той жа акаунт паведамляе, што афіцыйныя рэзідэнцыі віртуальнай дзяржавы знаходзяцца ў Гродне, парламент і ўрад (акрамя міністэрства культуры) — у Лідзе, а культурнай сталіцай Вейшнорыі з’яўляецца Смаргонь.
30 жніўня адкрыты сайт Генеральнага консульства Вейшнорыі, які пачынае прымаць заяўкі на грамадзянства з вырабам «карты вейшнорца». У кастрычніку 2017 года ўсе, хто замовілі карту, атрымалі магчымасць на гэтым жа рэсурсе, прапанаваўшы сваю праграму, балатавацца ў «Сойм Вейшнорыі». Сойм сфармаваны 14 кастрычніка 2017 года па выніках галасавання сярод зарэгістраваных карыстальнікаў і пачаў першую анлайнавую сесію 5 сакавіка 2018 года, прыняў Канстытуцыю Вейшнорыі і шэраг законаў. Афіцыйны сайт Вейшнорыі актыўна выкарыстоўвае як разліковы сродак беларускі і спрыяе яго прасоўванню, а з 23 лютага 2018 года наогул прымае яго пад свой «патранат». Гэта дае падставы разглядаць Вейшнорыю не толькі як мем, падобна Сан-Эскабару, але і як устойлівую кібердзяржаву.
Victoria’s Secret
Very Sexy Fantasy Bra
За 12-летнюю гісторыю ні адзін камплект не быў набыты. Кошт усіх камплектаў перавышае 100 млн $.
Вейшнорыя
Рэакцыя ў Інтэрнэце
Быў створаны сайт Нацыянальнага банка Вейшнорыі, які праводзіць тэставанне новых манет вартасцю ў 1 талер ў трох варыянтах. Пасля тэставання новыя манеты выйшлі ў варыянтах Гродна, Ліда, Смаргонь. Пазней быў выпушчаны чацвёрты талер з выявай Тадэвуша Касцюшкі.
Victoria’s Secret
Very Sexy Fantasy Bra
Fantasy Bra прадстаўлял:
Вейшнорыя
Рэакцыя ў Інтэрнэце
12 верасня ў Facebook з’явіліся старонкі Генеральнага консульства Вейшнорыі ў, Адэсе, а пазней — Пасольства Вейшнорыі ва Украіне, якое пазіцыянуе сябе як «афіцыйнае прадстаўніцтва рэспублікі Вейшнорыя ва ўкраінскім сегменце Facebook».
15 верасня гурт «Eizva» выпускае спецыяльна напісаны імі ўрачысты «Гімн Вайшнорыі». У тэксце музычнага твору, акрамя згадкі Вайшнорыі ў прыпеве, ёсць словы «Стэгрымія, Гімбутыя, Сурмілія — браце на ўсходзе, мы прыйдзем, чакай». Паводле тлумачэнняў саміх музыкаў, гэтыя назвы перапрацаваныя з тапонімаў на Верхнім Пасожжы (паміж Мсціславам і Смаленскам), якія таксама паходзяць ад балцкіх двухасноўных імёнаў, каб надаць ідэі Вайшнорыі экспансіўнасці — насуперак сцісканню пад літоўскую мяжу.
Рэакцыя грамадскасці
На думку гісторыка Аляксандра Пашкевіча, шэф-рэдактара часопіса «ARCHE Пачатак», назва «Вейшнорыя» можа замацавацца як жартоўная за паўночна-заходняй часткай Беларусі:
Пісьменнік Вінцэсь Мудроў лічыць, што розгалас вакол выдуманай дзяржавы распальвае сепаратысцкія настроі:
Гродзенскі журналіст Андрэй Пачобут піша:
Місуры (Лідскі раён)
Місу́ры (, Мисуры) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Вейшнорыя
Рэакцыя грамадскасці
Па словах журналіста і блогера Дзяніса Казанскага, раней у Беларусі не было асобнай назвы для гэтага рэгіёну, які як і Заходняя Украіна, у мінулым знаходзіўся ў складзе Польшчы:
Рэакцыя ўлады
У жніўні 2022 года Лідскі раённы суд абвясціў «экстрэмісцкімі матэрыяламі» сацсеткі Вейшнорыі.
Доўгі Мох (вёска)
До́ўгі Мох (, Долгий Мох) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска ў складзе Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
У 1924—1954 гадах цэнтр Даўгамохаўскага сельсавета. Да 16 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Усушкаўскага сельсавета.
Весялова (Навагрудскі раён)
Весяло́ва (, Веселово) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нягневіцкага сельсавета.
Ісакава Буда
Іса́кава Бу́да (, Исакова Буда) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавіцкага сельсавета.
Цзінь Шужэнь
Цзінь Шужэнь (на кітайскай мове: 金樹仁) ( — ) — губернатар Сіньцзяна з 1928 па 1933 гг.
Прыйшоў да ўлады ў Сіньцзяне ў 1928 годзе, пасля таго як быў забіты губернатар Ян Цзэнсінь (楊增新). Цзінь Шужэнь кіраваў Сіньцзянам на працягу 5 год, сістэма кіравання вызначалася карумпаванасцю і засноўвалася на сіле і прыгняценню. Палітыка Цзінь Шужэня прывяла да эскалацыі этнічных і рэлігійных канфліктаў, што выклікала шматлікія выступленні супраць усталяванага ім рэжыма, і ў рэшце рэшт стала прычынай страты Цзінь Шужэнем губернатарскай пасады. Цзінь Шужэнь быў абвінавачаны ў развязванні этнічных і рэлігійных канфліктаў, выкліканых карупцыяй: губернатар канфіскаваў зямлю ў цюркскага насельніцтва ў мэтах яе размеркавання паміж ханьскім насельніцтвам, на самай справе правы на экспрапрыяваную зямлю атрымлівалі ад губернатара паплечнікі і сваякі пад уласную маёмасць, з дапамогай якіх Цзінь Шужэнь падтрымліваў сваю ўладу. Пры такіх абставінах ханьцы станавілісь аб'ектам нянавісці і нападкаў з боку меснага цюркскага насельніцтва, якое лічыла, што канфіскаваная зямля пераходзіла ў маёмасць ханьцаў. Цзінь Шужэнь неаднолькава ставіўся да розных этнічных груп насельніцтва, ханьцаў і ўціскаў правы і свабоды кітайскіх мусульман, у выніку чаго ўзнікалі рэлігійныя канфлікты паміж мусульманскім насельніцтвам з аднаго боку і ханьскімі будыстамі, даасістамі ды манголамі з другога.