cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вегетатыўнае размнажэнне
Агратэхніка
Чаранок — гэта адрэзак любога вегетатыўнага органа расліны. Адрозніваюць чаранкі сцёблавыя, каранёвыя і ліставыя. Пры размнажэнні чаранкамі на іх ніжняй частцы ўтвараюцца карані, а на верхняй з пупышак развіваюцца надземныя парасткі. Сцёблавы чаранок — гэта адрэзак сцябла з лістамі. Іх можна наразаць як з аблісцелых (герань), так і з бязлістых парасткаў (ружа). Каранёвымі чаранкамі можна размнажаць тыя расліны, у якіх на каранях утвараюцца прыдаткавыя пупышкі (бярозка палявая, півоня, сліва, асіна). Такія расліны называюцца караняпарасткавымі. Ліставымі чаранкамі ў прыродзе размнажаюцца нямногія расліны. А вось пры размнажэнні дэкаратыўных травяністых раслін гэты спосаб прымяняецца даволі шырока. У ліставых чаранкоў прыдаткавыя пупышкі і карані ўтвараюцца ля асновы чаранка (узамбарская фіялка), ля асновы ліставой пласцінкі (сансеўера) або ў месцах разрэзу галоўнай і бакавых жылак (бягонія). Усе віды чаранкоў можна ўкараняць у вадзе, у добра ўвільготненым пяску або ў сумесі зямлі з пяском.
Відазмененыя вегетатыўныя парасткі таксама служаць для вегетатыўнага размнажэння. Яны могуць быць падземнымі (карэнішча, клубень, цыбуліна) і надземнымі (цыбулінкі, клубянькі). Карэнішчамі размнажаюцца многія культурныя расліны (напр. касач). На іх карэнішчах лёгка ўтвараюцца прыдаткавыя карані і прыдаткавыя пупышкі. Цыбуліны, у адрозненне ад карэнішчаў, могуць быць не толькі падземнымі, але і надземнымі. Летам каля мацярынскай падземнай цыбуліны цюльпана, нарцыса ўтвараюцца даччыныя цыбулінкі-дзеткі, якія і служаць для размнажэння. Надземныя цыбулінкі ўтвараюцца ў пазухах лістоў (лілея тыгровая) або ў суквеццях (часнок). З цягам часу яны ападаюць з расліны і даюць пачатак новым раслінам. Паколькі на клубнях утвараецца многа прыдаткавых пупышак-вочак, расліны можна размнажаць не толькі цэлымі клубнямі, але і невялікімі часткамі.
Віктар Іванавіч Сычугоў
Віктар Іванавіч Сычугоў (* 1837, Санкт-Пецярбург — † 1892, Варшава) — кіеўскі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу. На працягу 1861-64 гадоў вучыўся ў Пецярбургскай акадэміі мастацтваў. Быў адзначаны 1-м залаты медалём, атрымаў званне класнага мастака 1-й ступені. У 1867 годзе атрымаў званне акадэміка архітэктуры.
Пасля гэтага працаваў у Смаленску (1869-71 года), а ў 1871 годзе пераехаў у Кіеў. У Кіеве працаваў архітэктарам Удзельнага ведамства.
Менавіта на 1870-80-я гады прыпадае найбольш плённы этап творчасці архітэктара.
На працягу 1885-87 гадоў займаў пасаду губернскага архітэктара у Гродне. У 1880-х гадах удзельнічаў у будаўніцтве Новых казармаў за чыгункай у Гродне (цяпер на рагу вуліц Чырвонаармейскай і Шчорса).
Апошнія гады жыцця жыў у Варшаве.
Стыль
Ужываў стылявыя формы неарэнесансу, неабарока, неаготыкі, неарускага і неавізантыйскага стыляў.
Працы ў Кіеве
У Кіева-Пячэрскай лаўры пабудаваў:
Працы па прыватных заказах:
Сербская гімназія (Баўтцэн)
Сербская гімназія, поўная назва Сербская гімназія Будзішын (Serbski gymnazij, Sorbisches Gymnasium Bautzen) — назва сярэняй навучальнай установы, якая знаходзіцца ў Германіі ў горадзе Баўтцэн на вуліцы Фрыдрых-Ліст-Штрасэ. Адзіная сярэдняя навучальная ўстанова ў Германіі, у якой выкладанне вядзецца цалкам на верхнялужыцкай мове.
Гісторыя
Сербская гімназія была заснавана 1 верасня 1947 года ў горадзе Баўтцэн. Першапачаткова Сербская гімназія размяшчалась у памяшканні каталіцкага вышэйшага педагагічнага вучылішча, якое было моцна пашкоджана ў час Другой сусветнай вайны. У 1937 годзе пасля закрыцця педагагічнага вучылішча ў будынку размяшчалась Таможная школа. Падчас вайны ў будынку знаходзіўся ваенны шпіталь. З самага пачатку свайго існавання гімназія мела характар інтэрната і прымала на вучэнне навучэнцаў з аддаленых лужыцкіх вёсак. У будынку таксама дзейнічаў Інстытут лужыцкіх настаўнікаў. З 1960 года ў маёнтку Радзібора знаходзіўся філіял Сербскай гімназіі, у якім жыло каля 60 хлопчыкаў.
З 1949 года ў Сербскай гімназіі дзейнічае маладзёжны ансамбль, дзіцячы хор і аркестр.
У 2007—2008 гадах будынак Сербскай гімназіі быў адрамантаваны. З гэтага часу ў будынку дзейнічае пачаковая школа для лужыцкіх дзяцей.
У наш час ў залежнасці ад навыкаў валодання верхнялужыцкай мовай класы падзяляюцца на групы A і B. У класах групы A большасць дысцыплінаў выкладаюцца на верхнялужыцкай мове. Класы групы B прызначаны для дзяцей, якія аднолькава валодаюць німецкай і верхнялужыцкай мовамі. Па выбару вучняў выкладаюцца французская, англійская, чэшская і руская мовы.
Генрых Вацлававіч Далідовіч
Генрых Вацлававіч Далідовіч (нар., в. Янкавічы, , Мінская вобласць) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1968). Служыў у арміі. Настаўнічаў на Барысаўшчыне (1971—1973), працаваў у аддзеле прозы часопіса «Полымя» (1973—1979), намеснікам галоўнага рэдактара (1979—1991), галоўным рэдактарам часопіса «Маладосць» (1991—2002). З 2003 года намеснік галоўнага рэдактара «Краязнаўчай газеты».
Творчасць
Друкуецца з 1966 года. Першы зборнік апавяданняў «Дажджы над вёскай» (1974). Творы Г. Далідовіча адметныя лірызмам, увагай да побытавых дэталей, дакладным псіхалагізмам.
У рамане «Гаспадар-камень» (1984), прысвечаным пярэдадню І сусветнай вайны, шматбакова паказаў жыццё тагачасных вёскі і горада, няпростыя шляхі нацыянальнай інтэлігенцыі, у якой расло ўсведамленне свайго абавязку. У раманах «Пабуджаныя» (1988) і «Свой дом» (1989) побач з героямі, вядомымі з «Гаспадара-каменя», шмат новых персанажаў — удзельнікаў і кіраўнікоў палітычнага руху розных кірункаў на Беларусі ў 1917—18 г.
У рамане «Заходнікі» (1992) створана панарамная карціна жыцця заходнебеларускага сялянства і інтэлігенцыі пачынаючы з канца 1940-х г., іх «перавыхаванне», рэпрэсіі, міграцыі.
Выступае з літаратурна-крытычнымі і публіцыстычнымі артыкуламі.
На беларускую мову пераклаў раман Дж. Ф. Купера «Апошні з магікан».
Ізет Хайравіч
Ізет Хайравіч (Izet Hajrović; нар., Бруг, Швейцарыя) — баснійскі футбаліст, паўабаронца грэчаскага клуба «Арыс» з Салонікаў і былы ігрок нацыянальнай зборнай Босніі і Герцагавіны. Добра вядомы дзякуючы сваім дрыблінгавым, плэймэйкерскім здольнасцям.
Клубная кар’ера
Ізет правёў 9 гадоў у сістэме швейцарскага клуба «Грасхопер» з 2000 па 2009 гады. Менавіта ў сезоне 2009/10 ён здолеў стаць іграком асноўнага складу каманды, гуляючы на пазіцыі атакуючага ўскрайняга паўабаронцы.
7 студзеня 2014 года Хайравіч афіцыйна перайшоў у турэцкі клуб «Галатасарай» за 3,5 млн еўра, падпісаўшы 4,5-гадовы кантракт. Паводле словаў іграка менавіта яго баснійскае паходжанне і іслам сталі аднымі з прычын пераходу ў «Галатасарай». Дэбютным для іграка стаў матч супраць «Бурсаспора», калі ён выйшаў на замену ў другой палове, а клуб атрымаў перамогу з лікам 6:0.
Пасля падачы скаргі ў ФІФА на тое, што ён не атрымаў аніякіх выплатаў ад «Галатасарая», яму далі права перайсці на правах вольнага агента ў іншы клуб. 10 ліпеня 2014 года Хайравіч падпісаў 4-гадовы кантракт з нямецкім «Вердэрам».
31 жніўня 2015 года Хайравіч быў аддадзены ў арэнду клубу іспанскай Ла Лігі «Эйбар», улетку 2016 года вярнуўся ў «Вердэр». У студзені 2018 года перайшоў у заграбскае «Дынама», з якім чатыры разы стаў чэмпіёнам Харватыі.
У ліпені 2021 года ў якасці свабднага агента далучыўся да грэчаскага «Арыса».
Міжнародная кар’ера
14 лістапада 2012 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Швейцарыі ў таварыскім матчы супраць зборнай Туніса, выйшаўшы на замену на 84-й хвіліне.
У чэрвені 2013 года Хайравіч абвясціў пра жаданне гуляць за зборную Боснію і Герцагавіны. Паколькі Ізет згуляў за зборную Швейцарыі толькі ў адным таварыскім матчы, то праблем са змяненнем футбольнага грамадзянства не ўзнікла і ўжо 6 верасня ігрок дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Босніі і Герцагавіны.
Дасягненні
«Грасхопер»:
«Галатасарай»:
Ларыяна
Ларыяна (Lariano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 12189 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 451 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 40. Тэлефонны код — 06.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eurosia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Яруга (Магілёў-Падольскі раён)
Яруга (Яру́га) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ніжнялужыцкая гімназія
Ніжнялужыцкая гімназія, поўная назва Ніжнялужыцкая гімназія Котбус (Dolnoserbski gymnazium Chóśebuz, Niedersorbisches Gymnasium Cottbus) — назва сярэдняй навучальнай установы, якая знаходзіцца ў Германіі ў горадзе Котбус. Адзіная сярэдняя навучальная ўстанова, у якой выкладанне вядзецца на ніжнялужыцкай мове.
Гісторыя
Сербская гімназія была заснавана 1 верасня 1947 года ў горадзе Котбус па ініцыятыве лужыцкага грамадскага дзеяча Фрыда Мештка. Першапачаткова мела назву «Serbska wuša šula» (Сербская сярэдняя школа). У першы год навучэння ў гімназіі вучыліся 76 вучняў і выкладалі 8 настаўнікаў. Першы выпуск быў у 1954 годзе. У 1959 годзе на аснове школы была створана Сербская пашыраная сярэдняя школа (Serbska rozšyrjona wuša šula).
У 1974 годзе гімназіі было нададзена імя ніжнялужыцкай пісьменніцы Мар’яны Домашкайц.
У наш час у гімназіі навучаюцца каля 690 вучняў.
IC 2120
IC 2120 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альшанка (Чашніцкі раён)
Альша́нка (, Ольшанка), раней Вялі́кая Альша́нка  — аграгарадок у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Альшанскага сельсавета.
Яструбна (Магілёў-Падольскі раён)
Яструбна (Я́струбна) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Hotline Miami
10 сакавіка 2015 года выйшаў працяг гульні пад назвай Hotline Miami 2: Wrong Number, які завяршае ўсе сюжэтныя лініі арыгінала.
Гульнявы працэс
Hotline Miami падзелена на некалькі частак, кожная з якіх падзелена на этапы. У пачатку кожнага этапу галоўны герой прачынаецца ў сваёй кватэры і слухае зашыфраваныя лісты, дасыланыя яму на аўтаадказнік. У кожным паведамленні пратаганіста просяць зрабіць пэўную руцінную працу ў паказаным месцы. Паведамленні з’яўляюцца метафарай для рэальнага задання — забіць усіх па названым у паведамленні адрасе. Перад пачаткам місіі герою прапануюць надзець адну з мноства звярыных масак — кожная з іх дае гульцу пэўныя ўласцівасці, палягчае ці ўскладняе гульнявы працэс. Пераход паміж этапамі галоўны пратаганіст здзяйсняе, сядаючы ў анімаваную мадэль футурыстычнай машыны, якая спалучае ў сабе некалькі аўто з рэальнага жыцця. Найболь яна падобная да DMC-12. У гульні ж яна называецца Acado GT.
На кожным этапе гульцу даецца мэта — амаль заўсёды яна зводзіцца да таго, каб забіць усіх праціўнікаў. Часам пад канец этапа гульца чакае бітва з босам ці пошук патрэбных для працягу прадметаў. Гулец мае доступ да шырокага арсенала халоднай, кідальнай і агнявой зброі, кожная з якіх у рознай ступені падыходзіць для розных стыляў праходжання. Пры гэтым галоўны герой памірае з аднаго ўдару (выняткі: маскі «Руфус» і «Эрл»), і кожная, нават нязначная памылка здольная прывесці да паразы.
Сюжэт
Сюжэт у Hotline Miami пададзены як «суб’ектыўны аповед», а адлюстраванне рэальнасці змяняецца залежна ад самога персанажа гульні. Агулам сюжэт даволі неадназначны, а ўсё напісанае ніжэй толькі спроба больш аб’ектыўна скампанаваць яго. Некаторыя часткі гульні пададзены па-за храналагічным парадкам.
Перадгісторыя
Адносіны паміж СССР і Злучанымі Штатамі падчас халоднай вайны напальваюцца, Савецкі Саюз высаджвае войскі на Гаваях. Падчас вайны ЗША давялося аддаць Гаваі. Пасля сканчэння вайны СССР скідае ядзерную бомбу на Сан-Францыска і змушае ЗША стварыць Руска-Амерыканскую кааліцыю. Савецкія грамадзяне атрымліваюць права вольна жыць на тэрыторыі Амерыкі, у шмат якіх штатах пачала квітнець злачынная дзейнасць рускай мафіі.
Асноўны пратаганіст гульні — невядомы чалавек, якога фанаты называюць «Джэкетам» (за студэнцкую куртку, якую ён носіць на працягу гульні), або «Рычардам» (па назве першай маскі), але ніводны з персанажаў не называе яго імя. У пачатку гульні ён бачыць сон, у якім тры апранутыя ў звярыныя маскі незнаёмцы абмяркоўваюць учынкі Джэкета і яго самога. Джэкет прачынаецца ва ўласнай кватэры 3 красавіка 1989 года пад гук аўтаадказніка. На аўтаадказніку запісана паведамленне, у якім яго просяць прыняць дастаўленую яму скрынку з печывам і «ўважліва прачытаць яго склад». У скрынцы ён знаходзіць звярыную маску (званую ў гульні «Рычард»), а таксама заказ на здабычу таямнічай валізы ў пэўным будынку і забойства ўсіх там прысутных. Пасля выканання заказу Джэкет працягвае атрымваць паведамленні і выконваць ўказанні ў іх. Паміж сканчэннем місіі і прыездам дадому ён наведвае гастраномы і відэасалоны — у кожным з іх ён знаходзіць аднаго і таго ж барадатага прадаўца (званага фанатамі «Барадой»), які прыязна аддае Джэкету пакупку «за кошт установы», а таксама каментуе здзейсненыя галоўным героем забойствы, не падазраючы пра ўчынкі Джэкета. З кожным разам гэтыя візіты робяцца ўсё больш і больш дзіўнымі.
У адной з місій герой падчас выканання заказу знаходзіць паўжывую прастытутку і прыносіць яе дадому. Ён заводзіць з ёй адносіны, і яна пасяляецца ў яго кватэры ў той час, як ён працягвае выконваць заказы і ўказанні аўтаадказніка.
Падчас чарговай зачысткі Джэкету прыходзіць паведамленне, у якім яго просяць прыехаць у офіс мясцовай тэлефоннай кампаніі. Па прыездзе ён выяўляе, што будынак напоўнены трупамі офісных працаўнікоў, а ў файлах кампаніі капаецца таямнічы байкер у шлеме. Паміж імі адбываецца сутычка, у выніку якой Джэкет цяжка раніць Байкера.
Джэкет вяртаецца ў сваю кватэру. З гэтага моманту у Джэкета ўсё часцей здараюцца галюцынацыі — ён пачынае бачыць забітых ім людзей ва ўласнай кватэры, а таксама ў крамах, якія ён наведвае, хоць ні прадавец, ні выратаваная ім дзяўчына іх не бачаць. Джэкет працягвае выконваць заказы, і падчас аднаго з іх яго ледзь не ловіць атрад SWAT. Пасля ўцёкаў з напоўненага SWAT’аўцамі будынка ён заходзіць у гастраном і выяўляе на падлозе труп Байкера. Барада кажа Джэкету, што «ўсё гэта — выдумка», і пасля кароткага белага шуму труп знікае — пры гэтым Барада працягвае паводзіць сябе, быццам нічога не здарылася. Пасля наведання гастранома ў кожнай з наступных крам Джекет выяўляе труп Барады і Рыхтэра, які стаіць за касай і выганяе Джекета з крамы.
Вяртаючыся пасля выканання чарговага заказу, Джэкет знаходзіць у сваёй ванне труп яго дзяўчыны з прастрэленай галавой. Забойца дзяўчыны, Рыхтэр, знаходзіцца ў пакоі Джэкета, апрануты ў маску пацука. Заўважыўшы Джэкета, ён адразу ж страляе і трапляе ў тулава. У паўжывога Джэкета зноў здараецца галюцынацыя, у якой ён устае са сваёй пасцелі і выяўляе ўласны труп, а таксама аднаго з незнаёмых з яго мінулых галюцынацый — вандроўніка ў пеўневай масцы пад імем Рычард. Ён паведамляе Джэкету, што гэта іх апошняя сустрэча і што Джэкет «ніколі не ўбачыць поўнай карціны». Потым адзенне Джэкета змяняецца на медычны халат і ён выяўляе сябе ў шпітальным ложку. Ён падае на калені і сваімі рукамі раздзірае ўласную галаву на часткі (або яго галава разрываецца ад болю).
Пазней Джэкет прачынаецца ў мясцовым шпіталі — над ім стаяць афіцэр паліцыі і доктар, яны абмяркоўваюць здзейсненыя ім злачынствы і яго далейшы лёс. Як аказалася, стрэл у галаву не прывёў да смерці, але пагрузіў Джэкета ў кому. Афіцэр прыкмячае, што дзяўчына Джэкета мёртвая і што яны ўжо злавілі галоўнага падазронага. Джэкет, нягледзячы на жудасныя болі, збягае са шпіталя і вяртаецца да сваёй кватэры, выяўляючы, што яна разрабавана і разбураная (або, магчыма, яна была такой заўсёды, а здавалася прыбранай толькі ў галюцынацыях), а яго машына знявечана. Ён пераапранаецца ў сваё штодзённае адзенне і адпраўляецца ў паліцэйскі ўчастак, учыняючы ў ім пабоішча і даходзячы да памянёнага афіцэрам «галоўнага падазронага»; «чалавекам у пацучынай масцы» аказваецца той жа мужчына, што забіў Бараду і выганяў галоўнага героя з крам да гэтага (потым мы пазнаем, што Барада і Рыхтэр, якія з’яўляюцца як прадаўцы, былі галюцынацыяй Джэкета ў коме). Ён дзівіцца з’яўленню Джэкета і просіць прабачэння за забітую ім дзяўчыну, кажучы, што ў гэтым не было нічога асабістага. Пасля ўдару Джэкета ён прызнаецца, што яму прыходзілі такія ж паведамленні, як і галоўнаму герою, але кажа, што не мае ніякіх адказаў для яго. Пасля гэтага ў гульца з’яўляецца выбар: пакінуць Рыхтэра ці задушыць яго (нягледзячы на выбар Рыхтэр застанецца ў жывых). Так ці інакш, Джэкет бярэ паліцэйскія дакументы, з якіх пазнае адрас боса рускай мафіі. Пазней, забіўшы ўсіх у казіно, дзе сядзіць адзін з памагатых боса рускай мафіі, Джэкет выпытвае інфармацыю пра месцазнаходжанне самога боса.
Надалей, ён наведвае логава мафіі і ўчыняе ў ім разню, забівае ўсіх унутры, у тым ліку частку мафіі. Потым Джэкет павольна выходзіць на балкон, што знаходзіцца за трупам боса, выкідае фатаграфію (гісторыя якой тлумачыцца ў другой частцы гульні) у пустэчу і запальвае цыгарэту пад тытры.
Сюжэтная лінія Байкера
Пасля сканчэння тытраў гульцу даецца магчымасць згуляць за Байкера, якому, як аказваецца ў сюжэце, прыходзілі дакладна такія ж паведамленні, як і Джэкету. У адрозненне ад Джэкета, ужо праз некалькі заказаў Байкер хоча вызваліцца ад свайго абавязку забіваць людзей па загадах, і ён пачынае шукаць людзей, якія стаяць за званкамі. Гэтыя пошукі прыводзяць яго ў тэлефонную кампанію, дзе ён, пачаўшы капацца ў файлах, натыкаецца на Джэкета. У адрозненне ад сюжэтнай лініі Джэкета, дзе Байкер уяўляецца гульцу як забойца ўсіх супрацоўнікаў і маньяк, што адразу ж накінуўся на Джэкета, ва ўласнай сюжэтнай лініі ён спачатку просіць Джэкета выйсці з будынка, і першым накідваецца менавіта Джэкет. Пасля кароткай бойкі Байкер, баронячы сябе, забівае Джэкета і, здабыўшы патрэбныя дакументы, ідзе з офіса тэлефоннай кампаніі. Па знойдзеных у дакументах наводках Байкер адпраўляецца ў месца, адкуль шлі тэлефанаванні, і заўважае прыбіральніка, які спускаецца ў каналізацыю. Ідучы следам за ім, ён выяўляе пад зямлёй пакой, напоўнены звярынымі маскамі і тэлефонамі. У гэтым пакоі Байкер знаходзіць двух прыбіральнікаў, якія стаялі за ўсімі заказамі.
Стандартная канцоўка
Байкер падбягае да прыбіральнікаў і патрабуе тлумачэнняў, навошта яны здзяйснялі ўсе заказы. Калі да гэтага гулец не сабраў усіх раскіданых па ўзроўнях літар, прыбіральнікі заяўляюць, што ім проста было сумна, і што гэта было для іх гульнёй. Гулец можа забіць прыбіральнікаў ці пакінуць іх у жывых, але незалежна ад выбару гульня скончыцца дэманстрацыяй Байкера, які з’язджае на матацыкле, пакуль ідуць тытры.
Утоеная канцоўка
Каб атрымаць утоеную канцоўку, трэба сабраць усе раскіданыя па ўзроўнях літары і скласці з іх пароль «IWASBORNINTHEUSA», а потым праверыць змешчаны па дарозе да каналізацыі камп’ютар перад сустрэчай з прыбіральнікамі. У гэтай канцоўцы прыбіральнікі тлумачаць, што іх планам было падарваць дзейнасць Руска-Амерыканскай Кааліцыі шляхам планамернага знішчэння членаў рускай мафіі пад кіраўніцтвам патрыятычнага фронту, вядомага як «50 блаславенняў». Прыбіральнікі таксама адзначаць, што ўсе члены клана, улучаючы Байкера, уласнаруч падпісаліся на сваю місію — гэта тлумачыць наяўнасць у кватэрах Байкера і Джэкета ўлётак ад вышэйзгаданага фронту, а таксама імкненне Джэкета знішчыць частку рускай мафіі і тое, чаму Джэкет, не задумваючыся, выконваў заказы адпачатку гульні. Таксама прыбіральнікі раскрываюць, што яны — толькі малая доля арганізацыі, чыя дзейнасць разгалінавана па ўсёй краіне. Пасля гэтага Байкер можа або забіць прыбіральнікаў, або пакінуць іх у жывых. Ён выходзіць з каналізацыі і пад павольна бягучыя тытры з’язджае на сваім матацыкле.
Саўндтрэк
Афіцыйны саўндтрэк гульні можна знайсці на старонцы выдаўца ў сэрвісе SoundCloud. Пазней саўндтрэк стаў даступны для куплі ў Steam як загружаны кантэнт для гульні.
Распрацоўка
За некалькі дзён да выпуску Hotline Miami распрацоўнікі адкрылі ў Маямі тэлефонную лінію, на якую кожны ахвотнік мог пакінуць уласны галасавы ліст. Некаторыя з гэтых лістоў былі выкарыстаны ў афіцыйным трэйлеры гульні, створаным праз некалькі дзён пасля яе выхаду.
У лістападзе 2012 года для гульні выйшаў патч, што дадае магчымасць гуляць з дапамогай геймпада, а таксама выпраўляе памылкі гульні, дасканаліць графіку і дадае дадатковую частку — 'Highball'.
У сярэдзіне снежня 2012 года Devolver Digital паведамілі пра продаж больш за 130 000 копій гульні за сем тыдняў з часу выпуску. У сваім інтэрв’ю для сайта Eurogamer менеджэр кампаніі Грэм Стразерс паведаміў, што яго «распірае ад гонару» за стваральнікаў гульні, Юнатана Сёдэрстрома і Дэніса Ведзіна, дадаўшы, што «яму трапіліся даволі таленавітыя хлопцы».
У інтэрв’ю для сайта «Pocket Gamer» Сёдэрстром паведаміў, што каманда распрацоўнікаў спрабуе звязацца з Sony з нагоды пераносу гульні на кансолі PlayStation 3 і PlayStation 4 і партатыўную Vita з умовай прыцягнення пабочнай фірмы-распрацоўніка, якая мае досвед партавання гульняў на іншыя платформы. Апроч гэтага, стваральнікі планавалі перанесці гульню на iOS і Android, аднак амаль праз год адмовіліся ад задумы, тлумачыўшы сваё рашэнне нязручным кіраваннем на гэтых прыладах.
Аднак, вясной 2015 года гульня была выпушчана для Amazon Fire TV і NVIDIA Shield (версія для Shield працуе і на іншых прыладах). Гуляць у яе можна толькі пры наяўнасці геймпада.
Водгукі
Hotline Miami атрымала хвалебныя водгукі ад большасці прафесійных крытыкаў. Агульная ацэнка гульні на сайтах Game Rankings і Metacritic складае 85,36 % і 86/100. Крытыкамі адзначаліся: ярка зробленае выкананне гульні, добра перададзеная атмасфера Маямі васьмідзясятых гадоў, а таксама бязлітасныя сутычкі з ворагамі, у якіх гулец, знаходзячыся ў меншасці, павінен звяртацца да сваёй хітрасці, каб знаходзіць выйсце з безнадзейных сітуацый. Асобную хвалу атрымаў саўндтрэк, што падкрэслівае агульнае выкананне гульні.
Сокалаў
Со́калаў (Sokolov, Falkenau an der Eger) — горад на захадзе Чэхіі, на рацэ Огржэ, у Карлаварскім краі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам раёна Сокалаў.
Насельніцтва 24 тыс. жых. (2006). Хімічная і шкляная прамысловасць. Цэнтр Сокалаўскага буравугальнага басейна. Замак XIII стагоддзя ў стылі рэнесанс (цяпер — музей). Раней — уладанне князёў Агінскіх.
Кызылжар (Кызылардзінская вобласць)
Кызылжар — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Раімскай сельскай акругі. Код КАТА — 433255100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1085 чалавек (561 мужчына і 524 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1080 чалавек (551 мужчына і 529 жанчын).
Садкі (гміна)
Са́дкі (Sadki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Садках. Плошча гміны складае 153,69 км². Станам на 2007 год у гміне Садкі пражывалі 7168 чалавек, шчыльнасць — 47 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Саўга
Саўга — рака ў паўднёва-заходняй частцы Эстоніі. Даўжыня — 78,4 км. Плошча вадазборнага басейна — 576,5 км².
Рака пачынаецца недалёка ад пасёлка Ярвакандзі ў павеце Рапламаа, у балотах Нылвасоа, і ўпадае ў раку Пярну, з’яўляючыся адным з яе буйных прытокаў. Вусце Саўгі знаходзіцца каля вусця Пярну ў межах аднайменнага горада. Мае прытокі — рэкі Раэгу, Элбу, Калда, Арэ і Таомінга.
Берагі Саўгі тарфяністыя, у верхнім цячэнні ў многіх месцах моцна забалочаныя.
Карлаварскі край
Карлава́рскі край (Karlovarský kraj) — адміністрацыйная адзінка Чэшскай рэспублікі, размешчаны на захадзе гістарычнай вобласці Багемія. Адміністрацыйны цэнтр — горад Карлавы Вары. Плошча складае 3 314 км² (4,25 % тэрыторыі краіны), насельніцтва — 316 271 чалавек (каля 3 % насельніцтвы Чэхіі). У краі 132 населеных пункта, 35 з якіх — гарады.
Геаграфія
Край размешчаны на захадзе Чэхіі, мяжуе на паўночным усходзе з Усцецкім краем, на паўднёвым усходзе з Пльзенскім краем, на паўднёвым і паўночным захадзе — мяжа з Германіяй.
Клімат Карлаварскага края характарызуецца ўмерана цёплымі зонамі на большасці тэрыторыі і халоднымі зонамі на грабянях Рудных гор.
Па тэрыторыі края, з захаду на ўсход, цячэ самая вялікая рака края Огржэ — левы прыток Эльбы — належыць да басейна Паўночнага мора.
Гарады і насельніцтва
Найбуйнейшыя гарады (больш 10 тыс. чалавек), даныя за 2009 год:
Па выніках перапісу 1 сакавіка 2001 года насельніцтва края складала 306 799 чалавек (Каля 3 % насельніцтва Чэхіі), з іх 50,9 % — жанчыны. Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва края ніжэй за сярэднюю па краіне (Чэхія — 130 чалавек на км²) і складае — 93,62 чалавек на км². Самая высокая шчыльнасць у горадзе Сокалаў (1056), самая нізкая — у раёне Карлавы Вары (81). Па гэтых паказчыках край займае 14-е, апошняе месца па колькасці насельніцтва і 11-е — па шчыльнасці насельніцтва сярод усіх 13-ці краёў рэспублікі і сталіцы.
Чэхамі абвясцілі сябе 87,2 % насельніцтва, славакамі — 4,4 %; 2,8 % — немцы (найбольшая ўдзельная вага немцаў сярод рэгіёнаў Чэшскай Рэспублікі), маравы і цыгане — па 0,2 %, 0,1 % — палякі.
У сталіцы края — Карлавых Варах — сканцэнтравана 18 % усяго насельніцтва рэгіёна.
Адміністрацыйны падзел
Край падзяляецца на тры раёны: Карлавы Вары, Сокалаў і Хеб.
Эканоміка і транспарт
У раёнах Карлавы Вары і Хеб развіты турызм, што звязана са знаходжаннем у дадзенай мясцовасці вядомых курортаў Карлавы Вары, Марыянске-Лазне, Францішкаві-Лазне. У раёне Сокалаў вялікае значэнне мае прамысловасць — энергетыка, здабыча вугалю, хімічная прамысловасць і машынабудаванне. Таксама ў краі маюцца прадпрыемствы шкляной прамысловасці, тэкстыльная вытворчасць, вытворчасць фарфору, прадпрыемствы па вырабе музычных інструментаў.
У рэгіёне дастаткова развітая сетка чыгуначнага транспарту. Аснову чыгуначнай сеткі рэгіёна ўяўляе лінія з падвойнай каляінай Хомутаў — Хеб. Гэты маршрут разбіты на асобныя рэгіянальныя маршруты. Чыгуначныя лініі Шырндзінг (Schirnding) — Хеб — Марыянске-Лазне — Пльзень з’яўляюцца часткай III еўрапейскага чыгуначнага калідора
Рэгіён абсталяваны адносна шчыльнай чыгуначнай сеткай. У той жа час, аўтатранспартная інфраструктура края не ў поўнай меры адпавядае тэндэнцыі павелічэння інтэнсіўнасці дарожнага руху.
У краі дастаткова распаўсюджана вырошчванне бульбы, рапсу і збожжавых культур — пшаніцы і ячменю, у меншай ступені, лёну і кукурузы. Жывёлагадоўля прадстаўлена развядзеннем малочнай жывёлы, птушкі і свіней. З глеб пераважаюць карычневыя глебы раўнін і невялікіх пагоркаў, і бурыя лясныя глебы ў горным рэгіёне края.
Сцяг Іванаўскай вобласці
Сцяг Іванаўскай вобласці з'яўляецца сімвалам Іванаўскай вобласці. Прыняты 19 сакавіка 1998 года.
Апісанне
Сцяг Іванаўскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, рассечанае на два роўных поля: левае чырвонае, правае блакітнае, перасечаныя знізу трыма вузкімі срэбнымі стужкамі. У цэнтры пярэдняга боку палатна над срэбнымі стужкамі размяшчаецца герб Іванаўскай вобласці. Асноўныя колеры сцяга вобласці паўтараюць колеры і метал геральдычнага поля шчыта яе герба. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 2:3.
Мінтаі
Мінта́і (Theragra) — род рыб з сямейства трасковых.
Апісанне
Даўжыня да 75 см, маса да 1,5 кг. Верх цела са шматлікімі цёмнымі плямамі. Спінных плаўнікоў З, анальных 2, хваставы з невялікай выемкай. Вочы вялікія.
Пашырэнне
Адрозніваюцца 2 віды: насяляе Нарвежскае мора,  пашыраны ў паўночнай частцы Ціхага акіяна.
Жывуць на глыбіні 500—700 м.
Промысел
Мінтай далёкаўсходні — аб’ект промыслу.
Тлушч з печані багацейшы на вітаміны за трасковы.
Жорж Ведэль
Жорж Ведэль (Georges Vedel,, Ош, дэпартамент Жэр — ) — французскі вучоны-правазнавец і грамадскі дзеяч, спецыяліст па канстытуцыйным і адміністрацыйным праве.
Біяграфія
Скончыў факультэты права і філалогіі ў Тулузскім універсітэце, выпрабаваў уплыў дзяржаватворчай школы М. Орыу, які працаваў у Тулузе. Выкладаў у Пуацье (1937), Тулузе (1939), Парыжы (1949—1979), Інстытуце палітычных даследаванняў у Парыжы, у Горнай школе. Дэкан юрыдычнага факультэта ў Парыжы (1962—1967), юрыдычны дарадца французскай дэлегацыі на перамовах аб Агульным рынку і Еўраатама (1956—1957), член Эканамічнага і сацыяльнага савета (1969—1979), прэзідэнт Цэнтра даследаванняў даходаў і выдаткаў (CERC, 1976 г. — 1980), член Канстытуцыйнага савета Францыі (1980—1989).
Член Французскай акадэміі (1998).
Распрацоўваў агульную лагічную тэорыю права, адным з першых у Францыі разглядаў канстытуцыйнае права ў юрыдычным, а не палітычным аспекце. Перакананы прыхільнік дэмакратыі, вылучаў два яе тыпы — класічную і марксісцкую, нягледзячы на ​​відавочныя сімпатыі да першай, не адмаўляў другую. Прапанаваў у 1993 годзе па даручэнні Франсуа Мітэрана шэраг канстытуцыйных рэформаў, частка з якіх пасля была ажыццёўлена або да гэтага часу абмяркоўваецца. Карыстаўся вялікім аўтарытэтам у грамадстве, незалежна ад палітычных партый.
Касцёл Святога Вацлава
Касцёл Святога Вацлава — назва шэрагу каталіцкіх храмаў, асвячоных у гонар святога Вацлава.
Абухіў (вёска)
Абухіў (Обу́хів) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вадзяны перац
Вадзяны перац, лягушыная трава, драсён перцавы (Persicaria hydropiper) — аднагадовая травяністая расліна з роду драсён сямейства драсёнавых. Народныя назвы вадзяная гарчыца, дрост, гарчак бабскі.
Апісанне
Расліна вышынёй 30-60 см, з паўзучым карэнішчам, едкая, пякуча-горкая на смак. Сцяблы прамастойныя, вузлаватыя, з раструбамі, часта чырванаватыя. Лісце падоўжана-ланцэтнае, з залозістымі кропкамі, звеху голае, знізу слабаапушанае, верхняее сядзячае, ніжняе чаранковае. Кветкі дробныя, зеленавата- або белавата-ружовыя, у вузкіх перарывістых паніклых коласападобных гронках. Плод — трохгранны матавы арэшак.
Пашырэнне
Пашыраны ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. На Беларусі — усюды. Расце на багністых берагах рэк, азёр, сажалак, на вільготных лугах, у чорнаальховых лясах. Цвіце ў чэрвені-верасні.
Парк Дружбы Народаў (станцыя метро, Мінск)
Парк Дружбы Народаў  — запраектаваная станцыя трэцяй чаргі Зеленалужскай лініі Мінскага метрапалітэна, якую плануецца размясціць на плошчы Бангалор, скрыжаванні вуліц Максіма Багдановіча і Сурганава.
Назву станцыя атрымала ад аднайменнага парку паблізу. Першапачатковая праектная назва — Плошча Бангалор. Увогуле трэцяя чарга Зеленалужскай лініі будзе складацца з чатырох станцый: «Прафсаюзная», «Пярэспа», «Камароўская» і «Парк Дружбы Народаў». Паводле планаў, будаўніцтва павінна быць скончана да 2028-2029 года. На станцыі таксама запланавана перасадка на будучую станцыю «Максіма Багдановіча», чацвёртай лініі.
Праект
Праект станцыі значна адрозніваецца ад іншых станцый трэцяй чаргі. Яна будзе мець два выхады, абодва — з лесвіцамі. Глыбіня — каля 7 метраў.
Падземных пераходаў таксама будзе два. Першы будзе знаходзіцца пад плошчай Бангалор, яго выхады (усяго 8) будуць выходзіць на кожны бок плошчы (як гэта зроблена на плошчы Францішка Багушэвіча). Другі пераход з’явіцца на поўначы плошчы, пад вуліцай Максіма Багдановіча каля прыпынку грамадскага транспарту. Выхадаў будзе таксама чатыры, па два на кожны бок вуліцы Багдановіча.
За станцыяй будуць пабудаваны разваротныя тупікі. А над станцыяй запланавана рэканструкцыя плошчы Бангалор з арганізацыяй двухузроўневай развязкі.
Дакладна адсюль будуць стартаваць шчыты, якія будуць капаць і ў бок «Прафсаюзнай», і ў бок «Лагойскай». У бок «Прафсаюзнай» тунэлі будуць цалкам пройдзены механізаваным комплексам.
Вялікія Смальянцы
Вялі́кія Смалья́нцы (, Великие Смольянцы) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
Холі Хантэр
Холі Хантэр (Holly Hunter, нар. 20 сакавіка 1958) — амерыканская актрыса, родам з штата Джорджыя.
Біяграфія
Пераехаўшы ў Лос-Анджэлес, пасялілася ў адным доме з братамі Коэн, якія напісалі для яе ролі ў фільмах «Выхоўваючы Арызону» (1987) і «О, дзе ж ты, брат?» (2001). Чатыры разы намінавалася на «Оскар» і выйграла прэмію за галоўную ролю ў новазеландскай драме «Піяніна» (1993). Акцёрская гульня Холі Хантэр у мастацкім фільме «Піяніна» таксама была адзначана прызам за найлепшую жаночую ролю Канскага кінафестывалю (1993). У 1995—2001 гг. была замужам за аператарам Янушам Камінскі («Спіс Шындлера», «Выратаваць радавога Раяна», «Вайна светаў»). Ва ўзросце 47 гадоў (студзень 2006 г.) нарадзіла хлопчыкаў-двайнят.
Сцяг Яраслаўскай вобласці
Сцяг Яраслаўскай вобласці з'яўляецца сімвалам Яраслаўскай вобласці. Прыняты 27 лютага 2001 года.
Апісанне
Сцяг Яраслаўскай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно жоўтага колеру з суадносінамі шырыні да даўжыні 2:3. У цэнтры яго малюнак чорнага сідзячага мядзведзя, які трымае левай лапай на левым плячу срэбную сякеру з чырвоным дрэўкам.
Кобрынскае гета
Ко́брынскае ге́та (קאברינער געטא; Кобрынер гета) — яўрэйскае гета ў Кобрыне, створанае нацыстамі ў перыяд акупацыі Беларусі.
Прыход нацыстаў
З пачаткам II сусветнай вайны ў Кобрын імкнуліся бежанцы з акупаванай Польшчы, і да ўварвання Германіі ў СССР яўрэі складалі каля 70% жыхароў 10–тысячнага горада. 23 чэрвеня 1941 нямецкія войскі акупавалі Кобрын, і неўзабаве тут быў створаны юдэнрат на чале з купцом Аняловічам, які пагадзіўся супрацоўнічаць з немцамі. Яўрэі Кобрына атрымалі загад насіць на спіне жоўтыя палоскі (пазней жоўтыя нашыўкі і палоскі з зоркамі Давіда).
У ліпені 1941 у ваколіцах вёскі Патрыкі было расстраляна ад 170 да 200 асоб, схопленых падчас аблаў на кобрынскіх вуліцах. У жнівеньскай лапанцы былі схоплены, а пазней расстраляныя каля вёскі Імянін яшчэ 180 хворых і непрыдатных да працы яўрэяў.
Гета
У жніўні 1941 нямецкія ўлады выдалі распараджэнне пра стварэнне двух прылеглых гета ў цэнтры горада. У гета «A», якое размяшчалася у квартале сучасных вуліц Суворава, Інтэрнацыянальнай, Кастрычніцкай, Першамайскай, былі размешчаны працаздольныя яўрэі, усе астатнія паселеныя ў гета «B» (раён плошчы Свабоды, вуліц Савецкай, Спартыўнай, Беларускай, 17 верасня). Сюды таксама былі звезеныя яўрэі з суседніх (напрыклад, з Гайнаўкі і Белавежы). Гета пастаўляла працоўную сілу для працоўных лагероў у Ходасах і Запрудах.
14 кастрычніка 1942 4000 жыхароў гета «A» былі расстраляны ў Барысаўскім лесе на дарозе між Кобрынам і Дзівінам, за 14 км ад Кобрына. Падчас ліквідацыі частка жыхароў гета аказалі ўзброеные супраціўленне, невялікая колькасць яшрэяў уцякла ў навакольныя лясы і уключыліся ў партызанскую барацьбу, а некаторыя былі схаваныя мясцовымі жыхарамі. За актыўную дапамогу яўрэям (у т. л. нелегальную выдачу пасведчанняў пра хрышчэнне) 15 кастрычніка 1942 былі расстраляныя двое польскіх святароў: пробашч Ян Вольскі (Jan Wolski) і вікарый Уладзіслаў Грабельны (Władysław Grobelny).
Частка кобрынскіх яўрэяў, якія працавалі ў нямецкай гаспадарцы, улетку 1943 былі расстраляныя на падворку кобрынскай турмы.
Балкіўка
Балкіўка (Ба́лківка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бахтын (Магілёў-Падольскі раён)
Бахтын (Бахти́н) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 2121
IC 2121 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Т-72БМЭ
Т-72БМЭ — беларуская мадыфікацыя савецкага танка Т-72М1 шляхам усталявання мадэрнізацыйнага камплекта МК-72БМЭ. Асноўнымі паляпшэннямі сталі ўзвышаная агнявая моц, умовы назірання і прыцэльвання за кошт устаноўкі шматканальнага камбінаванага прыцэла. Устаноўка на танк балістычнага вылічальніка з метэаралагічнымі датчыкамі, датчыкамі тангажу, ветру і становішча танка дазволіла павысіць дакладнасць стральбы. Аўтамат зараджання, запамінальная прылада і рухомы транспарцёр былі дапрацаваны для забеспячэння загрузкі сучасных танкавых снарадаў і кіраваных ракет. Упершыню танк быў прадстаўлены на Мінскай абароннай выстаўке MILEX-2017.
Прытвор
Прытвор ці Нартэкс (ад νάρθηξ — куфэрак, скрыначка) — прыбудова звычайна да паўночнай або паўднёвай сцяны храма, размяшчаліся на канцы нефа. Першапачаткова нартэксы будаваліся для асоб, якія не мела права прысутнічаць на службе і адзяляліся ад галоўнага аб’ёма сцяной. У пазнейшыя часы пасля знікнення звычаю абмяжоўваць уваход на службу, патрэба ў нартэксе адпала, але ён застаўся распаўсюджаным архітэктурным элементам. Прытворы асабліва былі распаўсюджаны ў смаленска-полацкай і пскоўскай школе дойлідства, а таксама ў драўлянай архітэктуры Рускай Поўначы.
Садкавіцы (гміна)
Садкаві́цы (Sadkowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Раўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Садкавіцах. Плошча гміны складае 121,08 км². Станам на 2006 год у гміне Садкавіцы пражывалі 6040 чалавек, шчыльнасць — 49,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 30 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Сірак’юс
Сірак’юс (Syracuse) — горад у ЗША, у цэнтральнай частцы штата Нью-Ёрк, на паўдарозе паміж гарадамі Олбані і Бафала, на паўднёвым беразе возера Анандага. Адміністрацыйны цэнтр графства Анандага. Насельніцтва 147 306 жыхароў (2000).
Рэйна Арэн
Рэйна Арэн (Rein Aren, Reino Aren;  — ) — эстонскі акцёр. Народны артыст Эстонскай ССР (1982).
Біяграфія
У першыя пасляваенныя гады быў акцёрам тэатра «Ванемуйнэ» (Тарту). У 1951 годзе скончыў ГІТІС імя А. В. Луначарскага. У 1951—1972 і 1979—1990 гадах — акцёр Эстонскага акадэмічнага тэатра драмы імя У. Э. Кінгісепа, у 1973—1979 гадах — акцёр Рускага тэатра Эстоніі.
Пайшоў з жыцця 16 мая 1990 года. Пахаваны ў Таліне на Лясных могілках.
Трэбнік
Трэбнік — праваслаўная богаслужэбная кніга, якая змяшчае тэксты царкоўных службаў і выкладае парадак ажыццяўлення трэб - набажэнстваў, якія не ўваходзяць у сутачны богаслужэбны цыкл і праводзяцца па просьбе асобных вернікаў (хрышчэнне, вянчанне, ялееасвячэнне, адпяванне, паніхіда, малебен, асвячэнне дома і інш.).
Бахтынок
Бахтынок (Бахтино́к) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Торсхаўн
Торсхаўн (Tórshavn, Thorshavn, Þórshöfn, Torshamn) — горад на Фарэрскіх астравах, сталіца аднайменнай дацкай заморскай тэрыторыі. Размешчаны на поўдні вострава Стрэймой. Заснаваны ў X ст. Насельніцтва — 12,393 чалавек (2007), з прыгарадамі — 19, 339 (2007).
Грушава (Чашніцкі раён)
Гру́шава (, Грушево) (да 30 ліпеня 1964 года Барада́ўкі ) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Альшанскага сельсавета.
Фіумічына
Фіумічына (Fiumicino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 65852 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 309 чал./км². Займае плошчу 213 км². Паштовы індэкс — 54. Тэлефонны код — 06.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ippolito di Roma.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Садлінкі (гміна)
Садлі́нкі (Sadlinki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Квідзынскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Садлінках. Плошча гміны складае 112,19 км². Станам на 2004 год у гміне Садлінкі пражывалі 5491 чалавек, шчыльнасць — 48,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Суомі
Суомі (Suomi) можа значыць:
Шамішколь
Шамішколь — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Раімскай сельскай акругі. Код КАТА — 433255600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 568 чалавек (291 мужчына і 277 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 607 чалавек (302 мужчыны і 305 жанчын).
Тамара Канстанцінаўна Чабан
Тамара Канстанцінаўна Чабан (, вёска Чабаны,, Віцебская вобласць — , ) — беларускі літаратуразнавец, педагог, грамадскі дзеяч.
Біяграфія
У 1969 годзе скончыла Чарневіцкую сярэднюю школу. Пасля заканчэння філалагічнага факультэта БДУ (1974) выкладала беларускую мову і літаратуру ў Ветрынскай сярэдняй школе Полацкага раёна. Завочна закончыла аспірантуру пры кафедры беларускай літаратуры БДУ (1980). У 1978 годзе пераехала ў Мінск. Працавала старшым карэктарам у выдавецтве «Навука і тэхніка».3 1981 г. — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы Акадэміі навук Беларусі. У 1982 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Рамантычныя тэндэнцыі ў сучаснай беларускай паэзіі». Абіралася старшынёй савета клуба «Братэрства», членам рэдкалегіі штогоднікаў «Дзень паэзіі» — 88 і 89 гг. Вяла шырокую дзейнасць у абарону прыроды.
Тэматыка літаратурных даследаванняў Тамары Чабан была скіравана на літаратурны працэс XX ст. Для артыкулаў характэрныя філасафічнасць, заглыбленасць у праблемы літаратурнага працэсу, уважлівы падыход да яго акалічнасцей і супярэчнасцей, праніклівы роздум над рэчаіснасцю.
Тамара Чабан з'яўляецца аўтарам шматлікіх творчых партрэтаў, рэцэнзій на кнігі вершаў Раісы Баравіковай, Анатоля Грачанікава, Вольгі Іпатавай, Галіны Каржанеўскай, Ніны Мацяш, Яўгеніі Янішчыц і інш. Яе працы пазначаны шырынёй аўтарскага погляду, прафесійнай падрыхтаванасцю, аналітычнай заглыбленасцю, навуковасцю, эмацыянальнасцю, уменнем весці гаворку пра значнае.
Аўтар кніг пра паэзію «Крылы рамантыкі» (1982 г.), «Сучасная паэзія і фальклор» (1988 г.).
Дом культуры тэкстыльшчыкаў «Магатэкс»
Заснаваны ў 1983 годзе. Агульная плошча памяшканняў 1375 м². Мае глядзельную залу на 550 месцаў, кафэ на 150, лекцыйны пакой, 2 вялікія холы, більярдную, памяшканні для заняткаў калектываў мастацкай творчасці. Дзейнічаюць 16 аматарскіх творчых калектываў, 3 з якіх маюць званне «народны» (фальклорны ансамбль «Крамяны», хор ветэранаў вайны і працы, тэатр эстрадных мініяцюр «Эпатаж») і 1 «узорны» (дзіцячы танцавальны калектыў «Расінка»).
Калектывы Дома культуры — удзельнікі і дыпламанты міжнародных фестываляў: дзяцей і юнацтва «Новая хваля ідэй» (с. Кранева, Балгарыя, 2011), эстраднай песні (г. Хіславічы, Смаленская вобласці, Расія, 2012), музычнага «Залаты шлягер» (г. Магілёў, 2013), рэспубліканскіх конкурсаў: «Спяваючыя гарады» (2012—2013), «Акадэмія талентаў» (2013, абодва Мінск) і інш.
Огржэ
Огржэ (Ohře,, Eger) — рака ў Баварыі і Чэхіі.
Рака пачынаецца ля Фіхтэльгебіргэ, цячэ па левым боку Эльбы і ўпадае ў яе ля горада Літамержыцы (Litomerice), каля 50 км на поўнач ад Прагі. Даўжыня ракі — 291 км.
Самы вялікі горад у верхнім цячэнні — Хеб (Cheb), каля баварскай мяжы. Наступныя 100 км Огржэ цячэ на поўдзень ад Рудных гор ва ўсходнім кірунку; 40 км за горадам Хеб яна цячэ па Карлавых Варах, вядомаму яшчэ з часоў аўстра-венгерскай манархіі курорту. У раёне Рудных гор на Огржэ размешчана вадасховішча Нехраніцы.
Бэрлядка
Бэрлядка (Берлядка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 2122
IC 2122 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Голуб.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 2122
Нацыянальны парк Пікапен
Гара Пікапен (Mount Pikapene) — нацыянальны парк у Новым Паўднёвым Уэльсе у Аўстраліі Размешчаны ў 560 кіламетрах на поўнач ад горада Сідней. Плошча — 26.3 кв. км. Заснаваны 1 студзеня 1999 года Службай нацыянальных паркаў і дзікай прыроды штата Новы Паўднёвы Уэльс. Колькасць наведвальнікаў каля 654 тысяч чалавек (па даных на 2005).
Мова Фэст
«Мо́ва Фэст» — беларускі фестываль, прымеркаваны да Міжнароднага дня роднай мовы. Адбыўся 22 лютага 2020 года ў мінскім культурным хабе «ОК16», працавала 6 тэматычных пляцовак. Асноўнымі мэтамі сталі паказ і расповяд пра дасягненні беларускай мовы за апошнія 10 гадоў, збор разам бізнесу і грамадскіх ініцыятываў, актывістаў і творчай інтэлігенцыі, НДА і актыўных беларусаў, якія вучаць, падтрымліваюць, папулярызуюць і развіваюць беларускую мову, дэманстрацыя рэчаў, з’яваў, вырабаў, розных прадуктаў і мастацкіх твораў, якія ствараюцца па-беларуску ці прысвечаныя беларускай мове, прэзентацыя разнапланавасці і разнастайнасці носьбітаў беларускай мовы. Хэдлайнерам музычнай часткі стаў гурт «Volski».
Вееракрылыя
Вееракрылыя (Strepsiptera) — атрад насякомых.
Блізкія да жукоў, але адрозніваюцца ад іх рэдукаванымі надкрыламі, ператворанымі ў жужальцы. Унутраныя паразіты пчол, вос, клапоў і цыкадак. Каля 170 відаў. Распаўсюджаныя шырока.
Даўжыня звычайна 2—2,5 мм, у трапічных да 3 см. Уласцівы выразны палавы дымарфізм, самцы маюць зачаткавыя пярэднія (жужальцы) і вялікія веерападобныя (адсюль назва) заднія крылы, добра лётаюць, з вачамі; самкі без крылаў, канечнасцей і вачэй, звычайна не пакідаюць цела гаспадара, галавагрудзі вытыркаюцца вонкі.
Развіццё з поўным ускладненым ператварэннем (гіперметамарфоз) ад двух месяцаў да года. Рассяляюцца рухомыя лічынкі першага ўзросту (трыунгуліны), заражаюць новых насякомых-гаспадароў, якія слабнуць і часта гінуць.
Моладзь народнага дзеяння
Моладзь народнага дзеяння, МНД (Juventudes de Acción Popular, JAP) — радыкалізаванае моладзевае крыло CEDA, галоўнай каталіцкай партыі ў часы Другой Іспанскай Рэспублікі.
Гісторыя
Першапачаткова арганізацыя была створана ў 1933 годзе як аддзяленне «Народнага дзеяння». Яе заснавальнікам і кіраўніком быў Хасэ Марыя Валентэ Сарыяна. У 1934-м ён выключаны з CEDA і JAP за сакрэтныя перамовы з Альфонса XIII. Сарыяна замяніў Хасэ Марыя Перэс дэ Лаборда.
Пасля паражэння CEDA на выбарах 1936 года высокапастаўленыя члены JAP беглі ў іншыя правыя арганізацыі, такія як «Іспанская фаланга» і фракцыя карлістаў.
У 1937 годзе, пасля прыняцця Дэкрэта аб аб’яднанні, JAP спыніла сваё існаванне.
Дзейнасць
Арганізацыя рабіла ўпор на спартыўную і палітычную дзейнасць. У ёй была ўласная двухтыднёвая газета. Прыкметна, што ўнутраныя пытанні ніколі не ставіліся на галасаванне, бо JAP прыдтрымлівалася пазіцый антыпарламентарызму. Арганізацыя падвергнулася працэсу фашызацыі, а яе члены (джапісты) падзялялі таварыскія адносіны з асноўнымі фашысцкімі і рэакцыйнымі арганізацыямі. Яны насілі зялёныя кашулі і выкарыстоўвалі салют, які імітаваў фашысцкі прывітанне, часткова падымаючы руку. Джапісты стварылі моцны культ вакол фігуры лідара CEDA Хасэ Марыя Хіль-Роблеса.
Сцяг Іркуцкай вобласці
Сцяг Іркуцкай вобласці з'яўляецца сімвалам Іркуцкай вобласці. Прыняты 16 ліпеня 1997 года.
Апісанне
Сцяг Іркуцкай вобласці ўяўляе сабою прамавугольнае палатно, якое складаецца з трох вертыкальна размешчаных палосаў: двух сіняга і сярэдняй - белага колеру, у цэнтры якой змяшчаецца малюнак асноўнага элемента герба: бягучага ў левы бок бабра, што трымае ў пашчы чырвонага собаля, у апраўленні стылізаваных зялёных галін кедра. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні - 2:3. Шырыня сярэдняй паласы складае 1/2 агульнай даўжыні сцяга.
Колеры сцяга азначаюць: