cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ніжняя Алба
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вёска вядомая з XVIII ст., калі перасяленцы з вёскі Алба (цяпер Верхняя Алба) заснавалі тут пасяленне. Паводле рэвізіі 1858 году — уладанне князя Л. М. Галіцына. Дзейнічала паромная пераправа праз Дняпро грузападымальнасцю да 500 пудоў. З 1880 году працаваў хлебазапасны магазін. Паводле перапісу 1897 года знаходзіліся 3 вятракі, школа, млын, піцейны дом. Вялікую шкоду нанёс пажар 13 жніўня 1897 года. У 1909 годзе 1671 дзесяцін зямлі, у Стрэшынскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні.
У 1923 годзе пабудавана і адкрыта 4-гадовая школа. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная ніва», працаваў вятрак. У час Вялікай Айчыннай вайны 115 жыхароў загінулі на фронце. У 1956 годзе ўтвораны калгас «Правда» (з 1958 цэнтр — у Верхняй Албе), які дзейнічаў да 2001.
Да 23 лістапада 2022 года вёска ўваходзіла ў склад Верхнеалбянскага сельсавета.
Адметнасці
Непадалёк ад вёскі, на землях заказніка «Смычок» на беразе возера вылучана месца для адпачынку. Уезд аўтамотатранспарту на тэрыторыю заказніка не дазваляецца, паркоўка — перад мяжою заказніка.
Ісламафобія
Антыісламізм або Ісламафобія — зборнае азначэнне для розных форм негатыўнай рэакцыі на іслам, а таксама на звязаныя з ім грамадскія з’явы.
Гатун
Гатун (Lago Gatún) — вадасховішча ў Панаме на Панамскім перашыйку. Было ўтворана ў 1907—1913 гг. пры будаўніцтве Панамскага канала, які праходзіць праз вадаём. Плошча вадасховішча складае каля 425 км², вышыня воднай паверхні над узроўнем мора — 26 м, агульны аб'ём вады — каля 5,2 км³. З 81,7 км даўжыні канала 32,6 км праходзяць па Гатуне.
Вадасховішча з'явілся пасля пабудовы Гатунскай дамбы на расшыранай і паглыбленай рацэ Чагрэс за 10 км вышэй яе вусця. У гэтым месцы высокія ўзгоркі, што абступаюць лясістую даліну ракі з абодвух бакоў, сыходзяцца на адлегласць усяго двух кіламетраў. Гэта стварыла ідэальныя ўмовы для будаўніцтва вадасховішча. На момант свайго ўзнікнення возера Гатун было найбуйнейшым штучным вадаёмам у свеце (а дамба Гатун — найбуйнейшай дамбай). У ходзе запаўнення вадасховішча ўзнік шэраг астравоў, найбуйнейшым з якіх стаў Бара-Каларада, на якім цяпер знаходзіцца Смітсаніянскі інстытут трапічных даследаванняў.
Пры запаўненні чашы загінулі каштоўныя махагоніевыя лясы. І праз стагоддзе стаяць у вадзе камлі чырвоных дрэваў, а іх карчакі нясуць пагрозу тым невялікім суднам, што не прытрымліваюцца фарватара.
Возера Гатун з'яўляецца важным звяном у ланцугу змены ўзроўню вады на Панамскім канале. Паміж ім і Лімонскай бухтай Атлантычнага акіяна размешчаны трохкамерны шлюз, у бок Ціхага акіяна канал працягваецца ад возера Гатун на тым жа ўзроўні амаль да самага ўзбярэжжа, дзе знаходзяцца шлюзы. Па возеры вялікія судны, што праходзяць канал, плывуць строга размечаным і пазначаным на вадзе маршрутам, які адпавядае найбольшым глыбіням. Узровень вады ў возеры вызначае максімальнае ўляганне судоў, якія праходзяць праз канал (11,59 метры летам 2016 года).
Нумійскія мовы
Нумійскія мовы — група моў юта-ацтэкскай моўнай сям’і. Распаўсюджаны на захадзе ЗША.
Паходжанне
Назва «нумійскія» паходзіць ад слова Nümü (літаральна «народны»), якое прысутнічае ва ўсіх мовах групы. Лічыцца, што яны сфарміраваліся да 1000 г. н. э. у раёне Вялікага Басейна. На захадзе іх носьбіты актыўна кантактавалі з прадстаўнікамі іншых моўных сем’яў, што адлюстравана ў лексіцы.
Падхваёва
Падхваёва (, Подхвоёво) — былая вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2011 годзе.
Ломашаўскі звон
Ломашаўскі звон — помнік беларускага ліцця мастацкага XVII ст. Захоўваецца ў калекцыі Полацкага краязнаўчага музея.
Звон адліты ў 1699 годзе. У Полацкі краязнаўчы музей звон у 1978 г. перадаў І. М. Носаў, дырэктар Ломашаўскай сярэдняй школы (Глыбоцкі раён). Звон быў схаваны ў зямлі ў часы Вялікай Айчыннай вайны. Аднак калі ён быў знойдзены, высветлілася, што выкарыстоўваць яго па прызначэнні немагчыма з-за страты часткі гукавога кольца.
Згодна з надпісам на лацінскай мове на верхняй частцы звана, яго адліў майстар Бенжамін Фіндэрлінг у 1699 г. На сярэдняй частцы маюцца геральдычныя знакі, а ўнізе — яшчэ адзін кругавы надпіс, які паведамляе, што звон быў адліты на сродкі полацкага суддзі Януша Зіновіча.
Генрых Мхітаран
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ерэване 21 студзеня 1989 года ў футбольнай сям’і. У 1990 годзе пераехаў у Францыю, дзе гуляў яго бацька, вядомы савецкі нападнік, Гамлет Мхітаран, там Генрых вывучыў францускую мову. Пасля смерці бацькі Генрых з сям’ёй вярнуўся ў Ерэван, дзе пачаў займацца футболам у акадэміі «Пюніка».
У 2003 годзе Генрых Мхітаран ва ўзросце 14 гадоў адправіўся на стажыроўку ў бразільскі клуб «Сан-Паўлу», там Генрых навучыўся бразільскаму майстэрству і пражыў 4 месяцы, і там жа ён пазнаёміўся з такімі футбалістамі, як Эрнаніс, Лукас Мора, Аскар, Дэнілсан. З некаторымі ён падтрымлівае сувязь, маючы зносіны на партугальскай мове. Усяго Мхітаран ведае сем моў (армянскую, рускую, украінскую, французскую, англійскую, партугалькую і нямецкую).
6 ліпеня 2016 года падпісаў кантракт з «Манчэстэр Юнайтэд». У складзе каманды ў сезоне 2016/17 стаў пераможцам Лігі Еўропы, забіўшы гол у фінальным матчы супраць «Аякса» (2:0).
У студзені 2018 года ў абмен на Алексіса Санчэса перайшоў у лонданскі «Арсенал». Дэбютаваў за новы клуб 3 лютага 2018 года ў матчы супраць «Эвертана» (5:1), дзе адзначыўся трыма галявымі перадачамі.
У верасні 2019 года на правах арэнды далучыўся да «Ромы». У жніўні 2020 года па пагадненні бакоў разарваў пагадненне з «Арсеналам» і стаў іграком «Ромы» на трывалай аснове.
У ліпені 2022 года, пакінуўшы «Рому» ў якасці свабоднага агента, падпісаў двухгадовы кантракт з «Інтэрнацыянале».
Сядзібна-паркавы ансамбль Лапацінскіх (Лявонпаль)
Сядзібна-паркавы ансамбль Лапацінскіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры барока ў в. Лявонпаль (Мёрскі раён) на левым беразе Заходняй Дзвіны.
Гісторыя
Створаная ў 1750 г. па заказе берасцейскага ваяводы М. Лапацінскага. Архітэктар А. Гену (магчыма, Т. Жаброўскі). За ўдзел Лапацінскіх у паўстанні 1831 г. разрабаваная і разбураная казакамі. У 1842—1845 гг. секвестраваная за пратэсты з боку ўладальнікаў і сялян супраць скасавання уніі.
Сядзіба выкарыстоўваецца як прафілакторый Мінскага інстытута культуры.
Касцёл Хрыста Валадара
У 1919 годзе гаспода адрамантаваная і прыстасаваная пад касцёл.
Была адведзеная цэнтральная прамавугольная у плане двухсветлавая зала (былая бальная) на франтальным фасадзе завершана фігурным франтонам, над якім у 1920-я гг. надбудавана сігнатурка з крыжом (адноўлена ў канцы 20 ст.). Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя будынка сіметрычна-восевая, трохчасткавая. Цэнтральны двухпавярховы аб’ём і аднапавярховыя 6акавыя крылы аб’яднаны папярочным корпусам. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў прафіляваных ліштвах, крапаваны вуглавымі лапаткамі ..
Архітэктура
З заходняга і паўднёвага бакоў сядзібы ўчастак агінае канал. Ансамбль мае сіметрычна-восевую кампазіцыю. Цэнтральнае месца ў кампазіцыі комплексу займае сядзібны дом. На восі сядзібы была пастаўленая ўязная брама з элементамі дарычнага ордара, пабудаваная на пачатку XIX ст. у стылі класіцызму (не збераглася).
Гаспода — мураваны аднапавярховы будынак з сіметрычнай аб'ёмна-прасторавай структурай і двухпавярховай цэнтральнай часткай, накрытай двухсхільным дахам з фігурнымі франтонамі на тарцах. Бакавыя выцягнутыя крылы з двухсхільнымі дахамі выступаюць на галоўным і дваровым фасадах глыбокімі рызалітамі, завершанымі трохвугольнымі франтонамі. Будынак мае высокі цокаль з лучковымі праёмамі, да галоўнага ўваходу вядзе шырокая лесвіца з тэрасай паміж двума маршамі. У дэкаратыўнай аздобе будынка выкарыстаная ордарная пластыка: канеліраваныя пілястры партала галоўнага ўвахода, прафіляваныя карнізы і абрамленні прамавугольных акон, якія мелі дэкор у стылі ракако, рустоўка і інш. У 1919 г. анфіладная сістэма планіроўкі дома заменена калідорнай. Да перабудовы першы паверх цэнтральнага аб'ёму займалі прасторны вестыбюль і квадратная ў плане парадная зала, на другім размяшчаліся жылыя пакоі. За домам і курданёрам, які ўтваралі два мураваныя двухпавярховыя флігелі (збярогся заходні), размешчаны прамавугольны фрагмент рэгулярнага тэрасавага парку, абмежаванага каналамі. У XIX ст. насаджэнні набылі пейзажную арганізацыю.
Пётр Іванавіч Івашуцін
Пётр Іва́навіч Івашу́цін (народж. Івашуціч;,  — 4 чэрвеня 2002, ) — кіраўнік органаў дзяржаўнай бяспекі і ваеннай разведкі СССР. Генерал арміі (1971), Герой Савецкага Саюза (1985).
Першы намеснік старшыні КДБ СССР (1954—1963), выконваючы абавязкі старшыні КДБ (5 лістапада — 13 лістапада 1961), начальнік Галоўнага разведвальнага ўпраўлення — намеснік начальніка Генеральнага штаба УС СССР (1963—1986).
Нацыянальны камунізм
Нацыянальны камунізм (або нацыянал-камунізм) - ідэалогія пабудовы сацыялістычнай дзяржавы, а затым і камуністычнага грамадства, заснаваная на нацыянальна-культурных асаблівасцях народаў, іх геаграфічным становішчы і гістарычнай спадчыне. Нацыянал-камунізм адхіляе замену нацыянальнай культуры і мовы якой-небудзь адной усеагульнай універсальнай культурай і мовай. Нацыянал-камунізм выступае за ідэю незалежнай самастойнай дзяржавы, якая ўваходзіць на добраахвотнай аснове ў гіпатэтычны саюз сацыялістычных рэспублік. Такім чынам, нацыянал-камуністычная ідэалогія супрацьстаіць касмапалітызму і глабалізацыі. Узнік на тэрыторыі былой Расійскай імперыі пасля рэвалюцыі 1917 года․ Пасля таго, як бальшавіцкая фракцыя Расійскай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі змяніла сваю назву на Расійскую Камуністычную Партыю, левыя сацыялісты на Украіне, Беларусі і мусульманскіх абласцях ранейшай царскай імперыі пачалі развіваць розныя варыяцыі нацыянал-камунізму, які праіснаваў у СССР да 1930-х гадоў.
Пётр Іванавіч Івашуцін
Біяграфія
Пётр Іванавіч Івашуціч (пазней прозвішча было зменена на Івашуцін) нарадзіўся 5 (18) верасня 1909 года ў горадзе Брэст-Літоўск Гродзенскай губерні (цяпер горад Брэст) у сям’і чыгуначніка. Жыў і вучыўся ў Чарнігаўскай вобласці. Скончыў чыгуначную школу ў Сноўске, прафтэхшколу ў Гародні. У 1926—1931 гадах працаваў на чыгунцы і на механічным заводзе ў горадзе Іванава-Вазнясенске. У 1930 годзе ўступіў у УКП(б).
Нацыянальны камунізм
Нацыянал-камунізм у Беларусі
Нацыянал-камунізм не атрымаў вялікага распаўсюджання на тэрыторыі Беларусі. Але, у 1920-ых гадах, некаторыя з сяброў Камуністычнай Партыі Беларусі(бальшавікоў) падтрымлівалі як ідэі беларусізацыі і культурнай незалежнасці, так і ідэі камунізма. Так, у лютым 1921, прыхільнікамі ідэй беларускага нацыянальнага камунізму была напісана так званая "заява 32-ух", якая патрабавала: У першую ж ноч пасля абмеркавання заявы ў ЦК КПБ, супрацоўнікі беларускага ЧК вырабілі ператрусы ў кватэрах ўсіх «падпісантаў», а іх кіраўнікоў А. Адамовіча, С. Булата, Я. Каранеўскага і М. Кудзельку арыштавалі.
У 1930-1931 гады найбольш актыўныя нацыянал-камуністы і дзеячы культуры БССР былі абвінавачаныя ў «нацыянал-дэмакратыі» і рэпрэсаваныя. З тых часоў аб нацыянал-камуністычныя ідэях забылі.
Пётр Іванавіч Івашуцін
Вялікая Айчынная вайна
Падчас Вялікай Айчыннай вайны з мая па кастрычнік 1941 года — намеснік начальніка 3 ГА аддзела Закаўказскага фронту. Са снежня 1941 года — намеснік начальніка Асобага аддзела НКУС Крымскага фронту. З чэрвеня 1942 года — на той жа пасадзе на Паўночна-Каўказскім фронце, са снежня 1943 года — у Чарнаморскай групе войскаў Паўночна-Каўказскага фронту. З сакавіка 1943 года — начальнік Упраўлення контрразведкі СМЕРШ 47-й арміі. З 29 красавіка 1943 года — начальнік Упраўлення контрразведкі СМЕРШ Паўднёва-Заходняга, з кастрычніка 1943 года — 3-га Украінскага франтоў. Вёў перамовы з прадстаўнікамі румынскага ўрада аб выхадзе гэтай краіны з вайны на баку фашысцкай Германіі. 25 верасня 1944 года прысвоена воінскае званне «генерал-лейтэнант».
Нацыянальны камунізм
Ацэнкі
Гісторык Анатоль Вялікі акрэсліў «белнацкамунізм» як імкненне пабудаваць савецкую, але нацыянальна арыентаваную краіну. У той час былі дзеячы, якія імкнуліся пабудаваць краіну пад патранатам часовай нямецкай улады, былі тыя, хто падначальваўся савецкай уладзе, а іншыя — вялі актыўную працу сярод мільёна беларусаў-бежанцаў, якія апынуліся ў Расіі. Але, па сутнасці, хоць і рознымі спосабамі, але ўсе яны імкнуліся да адной і той жа мэты.
Сённяшні час
На момант 2017 года ў Беларусі не існуе ніякіх нацыянал-камуністыных партый ці рухаў. Вылучаецца толькі Нацыянал Бальшавіцкая Партыя Беларусі, якая пад выглядам нацыянал-камунізму прапагандуе ідэі далучэння да Расіі і сацыялізму.
Пётр Іванавіч Івашуцін
Пасляваенная служба
У студзені — жніўні 1952 года — намеснік начальніка 3-га Галоўнага ўпраўлення (ваенная контрразведка). З верасня 1952 года — Міністр дзяржаўнай бяспекі Украінскай ССР. З сакавіка 1953 года — намеснік Міністра ўнутраных спраў Украінскай ССР. З ліпеня 1953 года — намеснік начальніка 3-га ўпраўлення (ваенная контрразведка) Міністэрства ўнутраных спраў СССР. У 1954 годзе начальнік ўпраўлення контрразведвальнай работы ў прамысловасці.
Адразу пасля стварэння КДБ СССР быў пераведзены туды і ў сакавіку 1954 года быў прызначаны начальнікам 5-га ўпраўлення (эканамічная контрразведка) КДБ пры СМ СССР.
З чэрвеня 1954 года — намеснік старшыні КДБ, у 1956—1963 гадах першы намеснік старшыні КДБ пры Савеце міністраў СССР. 5 — 13 лістапада 1961 ггода — в.а. старшыні КДБ пры СМ СССР.
18 лютага 1963 года прысвоена званне «генерал-палкоўнік».
У 1950—1954 гадах і з 1966 года — дэпутат Вярхоўнага Савета СССР ад Паўночна-Асяцінскай АССР.
Начальнік ГРУ
З 14 сакавіка 1963 года па 19 ліпеня 1986 года — начальнік. Стаж службы Пятра Іванавіча Івашуціна ў ГРУ склаў 24 гады.
Адной з першачарговых задач, якую прыйшлося вырашаць П. І. Івашуціну — гэта звясці да мінімуму тую шкоду, якую нанёс ГРУ А. Пянькоўскі.
Па ініцыятыве Пятра Іванавіча ў ГРУ яшчэ ў 1963 годзе пачала стварацца сістэма кругласутачнага атрымання інфармацыі і яе ацэнкі з мэтай выяўлення прыкмет павышэння боегатоўнасці замежных узброеных сіл. Іншымі словамі, стваралася сістэма папярэджання вышэйшага кіраўніцтва краіны аб ваенных пагрозах у рэжыме рэальнага часу. Дадзеная сістэма пасля стала называцца Камандным пунктам. Гэтая, распачатая Івашуціным у 60-я гады мінулага стагоддзя, праца стала пасля асновай для стварэння.
У 1963 годзе Івашуцін здзяйсняе паездку на Кубу. Вынікам гэтай паездкі было разгортванне ў Лурдэсе (прыгарадзе Гаваны).
Па патрабаванню Івашуціна было пачата будаўніцтва новага комплексу будынкаў для патрэб ГРУ ў Маскве.
Пасля з’яўлення ў космасе першых разведвальных спадарожнікаў па ініцыятыве Івашуціна ў ГРУ з’явіўся аддзел Касмічнай разведкі.
Пасля ГРУ
У 1987—1992 гадах Івашуцін працуе ў.
У адстаўцы
З 1992 года — у адстаўцы.
Ацэнкі
Генерал-палкоўнік Чэслаў Кішчак: «Галава ў яго працавала выдатна. Часам удавалася перавесці размову на тэму Афганістана, і ён пачынаў апераваць прозвішчамі правадыроў плямёнаў, адрозненнямі паміж імі, хто на кім жанаты, чыя дачка за якога правадыра была выдадзена. Я некалькі разоў гэта правяраў. Быў выпадак, калі справакаваны Ярузельскім Івашуцін пачаў сыпаць тактыка-тэхнічнымі дадзенымі крылатых ракет. Я запісаў, а потым праверыў. Усе цалкам сышлося… Ён быў разумным, здольным, ініцыятыўным і вельмі ўпэўненым у сабе, добра ведаў сабе цану». Герой Савецкага Саюза генерал арміі, які ў 1942—1945 гадах быў начальнікам штабаПаўднёва-Заходняга, Варонежскага, Закаўказскага, 1-га і 3-га Украінскіх франтоў, пісаў: «…Пётр Іванавіч прымаў непасрэдны ўдзел у падрыхтоўцы і правядзенні наступальных аперацый 3-га Украінскага фронту. Асабліва шмат сіл і энергіі ўклаў ён у падрыхтоўку і ажыццяўленне Яска-Кішынёўскай,, Венскай аперацый, забеспячэнне дзеянняў войскаў фронту па вызваленні Румыніі, Балгарыі, Югаславіі, Венгрыі. Вайну П. І. Івашуцін скончыў у Аўстрыі. Там сустрэў і Дзень Перамогі…»
У мастацкай літаратуры
Генерал арміі Пётр Іванавіч Івашуцін фігуруе ў аўтабіяграфічным рамане Віктара Суворава «Акварыум».
Ружана Заткава
Ру́жана За́ткава (, Паўднёвая Чэхія —, ) — чэшская мастачка і скульптар, якая працавала ў кірунку футурызм.
Біяграфія
Ружана Заткава нарадзілася ў Паўднёвай Чэхіі. У 1901 годзе, калі ёй споўнілася 15 гадоў, сям'я перабралася ў Прагу і Ружана са сваёй сястрой Славай бралі ўрокі малявання ў пейзажыста Антаніна Славічака.
У 1910 годзе Ружана стала жонкай царскага дыпламата, які служыў у Рыме, Васіля Хвашчынскага і з'ехала ў Італію. Гэта быў адзін з ключавых момантаў, паколькі яна такім чынам пакінула чэшскае асяродзе, арыентаванае на французскі сучасны жывапіс і на кубізм. У Італіі яна пазнаёмілася з прымітыўным жывапісам Мештравіча, паступова таксама з футурызмам і з рускім авангардам.
Шашоні
Шашоні, шашонская мова (саманазвы: Sosoni' da̱i̱gwape) — адна з паўночных нумійская мова, родная мова шашонаў. У 2007 г. на ёй размаўлялі каля 1000 чалавек у ЗША. Яшчэ каля 1000 чалавек ведалі мову.
Шашоні падзяляецца на 4 асноўныя дыялекты: паўночны, заходні, паўднёвы, гашутэ. У 1970 - х гг. была распрацавана сістэма пісьма на аснове лацінкі.
У наш час вывучаецца на курсах шэрагу школ і ўніверсітэтаў у штатах Айдаха і Юта.
Пірэвічы (Дабрагашчанскі сельсавет)
Пірэ́вічы (, Пиревичи) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Халбэ Зейлстра
Халбэ Зейлстра (Halbe Zijlstra; нар. 21 студзеня 1969) — нідэрландскі палітык, член Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю. Займаў пасаду міністра замежных спраў Нідэрландаў з 26 кастрычніка 2017 года па 13 лютага 2018 года.
Свірскі звон
Свірскі звон — помнік беларускага ліцця мастацкага XVIII ст. Захоўваецца на тэрыторыі касцёла Святога Мікалая ў г.п. Свір.
Гісторыя
Звон быў адліты Амброзіем Янам Патунам у 1701 годзе. У 1982 годзе пры пераабсталяванні касцёла ў заводскі цэх ён атрымаў пашко­джанні, захоўваўся ў Смаргон­скім гісторыка-краязнаўчым му­зеі. У 1990 годзе звон вярнуліся ў касцёл, дзе ён захоўваецца на касцельным двары.
Апісанне
Вышыня звона складае 104 санты­метры; акружнасць па верхнім поясе — 216 см; па ніжнім — 412 см; вага — 900 кг. У верхняй і ніжняй частках упрыгожаны пласціністымі паясамі з раслінным арнаментам і галоўкамі анёлаў. Уверсе па ко­ле кірылічны надпіс на царкоўнаславянскай мове (фрагмент праваслаўнай малітвы да Багародзіцы «Достойно есть»): «честнейшую херувим и славнейшую воистинну серафим безистления бга слова рождшую сущую бгцу тя величаем» («Пачэснейшую за херувімаў і непараўнальна слаўнейшую за серафімаў, што непарушнаю нарадзіла Бога Слова, існую Багародзіцу, цябе велічаем»). Унізе лацінскі надпіс «FUDIT ME AMBROSIUS IOANNES PATTUN*A*D*1701» (Адліў мяне Амброзій Ян Патун. Г[оду] П[анскага] 1701).
Цэнтральную частку звана аздабляюць выявы абраза Маці Божай Жыровіцкай. Пад ім герб «Стрэмя» са знакамі духоўнай асобы, аточаны лацінскімі іні­цыяламі ў звязцы 3-2-2: CCB; DG; EV; (Constantinus Casimirus Brostovski Dei Gratia Eppiscopus Vilnensis — Канстанцін Казімір Бжастоўскі Божай ласкай біскуп віленскі). Далей па колу злева направа ўкрыжаваны Ісус у атачэнні херувімаў; пад крыжам постаць найсвяцейшай Дзевы Марыі ў цэлы рост, аточаная промнямі і херу­вімамі.
Камерата (гурт)
«Камерата» — беларускі вакальны гурт, які выконвае а капэла джазавыя кампазіцыі і ўласныя творы.
Гісторыя
Ансамбаль «Камерата» Беларускай дзяржаўнай філармоніі створаны ў 1986 годзе як звычайны камерны хор.
Выступалі ў Польшчы, ЗША, Швейцарыі, Аўстрыі, Турцыі, Расіі, на фэстах «Varna Summer», «International Festival Muzyki Gospel», «International Ankara Music Fesival», «Molde International Jazz Festival», «Vocal Zone» (Кіеў, 2006).
Рэпертуар
Ад класікі да джазу.
Антоніа Таяні
Антоніа Таяні (Antonio Tajani;, , Італія) — італьянскі і еўрапейскі палітык, еўрапейскі камісар па транспарце ў 2008—2010 і па пытаннях прамысловасці і прадпрымальніцтва з 9 лютага 2010 года па 31 кастрычніка 2014 года. Таксама з’яўляўся адным з віцэ-старшыняў Еўракамісіі.
Старшыня Еўрапарламента з 17 студзеня 2017 года.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт універсітэта Ла Сапіенца ў Рыме, працаваў у друку і на радыё.
У маладосці з’яўляўся намеснікам старшыні Маладзёжнага манархічнага фронту — маладзёжнай арганізацыі Італьянскага манархічнага саюза (Unione monarchica italiana), служыў афіцэрам СПА (на радары ў Сан-Джавані-Цеаціна ). Пазней быў журналістам — у і, а таксама вядучым на  і спецыяльным карэспандэнтам у некалькіх краінах, уключаючы Ліван, Савецкі Саюз і Самалі.
Разам з Чэзарэ Прэвіцы,, Антоніа Марціна і Марчэла Дэль’Утры 29 чэрвеня 1993 года ўдзельнічаў у сходзе юрыстаў і іншых асоб, якія звязаны з інтарэсамі кампаніі Сільвіа Берлусконі Fininvest, якое паклала пачатак групе «Наперад, Італія! Асацыяцыя за добры ўрад» (Forza Italia! Associazione per il buon governo), якая вырасла ў партыю «Наперад, Італія».
У 1994 годзе быў абраны дэпутатам Еўрапарламента; быў старшынёй фракцыі партыі «Наперад, Італія» у ЕП, а таксама ўдзельнікам шматлікіх камісій і дэлегацый. У маі 2008 года змяніў Франка Фраціні на месцы прадстаўніка Італіі ў Еўракамісіі ў сувязі з яго пераходам на пасаду міністра замежных спраў Італіі. За яго прызначэнне на пасаду камісара па транспарце выказаліся 507 дэпутатаў Еўрапарламента, супраць — 53. 9 лютага 2010 года ў абноўленым складзе Еўракамісіі атрымаў партфель камісара па пытаннях прамысловасці і прадпрымальніцтва, а таксама застаўся на пасадзе віцэ-старшыні камісіі. Вярнуўся да дэпутацкай працы ў Еўрапарламенце ў 2014 годзе, калі заняў пасаду віцэ-прэзідэнта. Таксама з 2014 года — член Выканаўчага камітэта адроджанай партыі «Наперад, Італія».
Быў вылучаны фракцыяй Еўрапейскай народнай партыі на пасаду старшыні Еўрапейскага парламента і 17 студзеня 2017 года абраны ў чацвёртым туры галасавання.
Акрамя італьянскай, валодае англійскай, іспанскай і французскай мовамі.
Гандлёвыя рады (Паставы)
Гандлёвыя рады — колішні гістарычны гандлёва-складскі комплекс у Паставах, пабудаваныя ў 1760-я гады.
Архітэктура
Мелі замкнёную кампазіцыю ў выглядзе квадратнага ў плане карэ — па перыметры ўнутранага двара размяшчаліся чатыры мураваныя карпусы адкрытых унутр крам. Вонкавыя фасады — глухія сцены, завершаныя філёнгавым парапетам, які закрываў аднасхільныя дахі, быў дэкараваны вазамі і скульптурай. У цэнтры франтальных працяглых фасадаў знаходзіліся брамы-праезды, аздобленыя прафіляванымі фігурнымі франтонамі і крапаваныя слаістымі пілястрамі — рысы архітэктуры барока. Аналагічна былі дэкараваны цэнтры ўсходняга і заходняга фасадаў, умацаваныя магутнымі контрфорсамі.
Размяшчэнне
Асіметрычнае становішча гандлёвых радоў на Рыначнай плошчы забяспечвала арганізацыю ў паўночнай частцы плошчы шырокай прасторы для кірмашоў, якія праводзіліся пяць разоў у год. Акрамя таго, на рынку збіралася прыезджае вясковае насельніцтва па нядзелях, што таксама патрабавала адкрытай прасторы. Паварот будынка на 8° у адносінах да падоўжнай восі плошчы дазваляў пашырыць пропуск дыяганальнага транзітнага руху з поўдня на поўнач. Такая пастаноўка збудавання адлюстроўвала арганічную залежнасць кампазіцыі ад асаблівасцей функцыянальнай арганізацыі і ўяўляла сабой гістарычную традыцыю, характэрную для гарадскіх плошчаў, што склаліся на сярэдневяковай планіровачнай аснове, і ўвасобленую ў познебарочным ансамблі.
Сельнае
Се́льнае (, Сельное) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Старына (Жлобінскі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Сцены Перуджы
Сцены Перуджы — абарончыя ўмацаванні г. Перуджа. Комплекс складаецца сцен, вежаў і брам, якія былі часткова перабудаваны, але досыць добра захаваліся, каб можна было судзіць пра іх першапачатковы стан. Манументальна апрацаваны так званыя Арка Аўгуста (на паўночным боку) і Порта Марцыа (каля паўднёва-ўсходняга вугла гарадской сцяны). Датаванне брам Перуджы не спрэчнае; відаць, яны разам са сцяной адносяцца да мяжы II-I стагоддзяў да н.э., калі Перуджа ўжо была саюзніцай Рыма.
Спіс спартыўных федэрацый Азербайджана
Спартыўныя федэрацыі Азербайджана
Нацыянальныя федэрацыі па алімпійскіх відах спорту
Усяго налічваецца 26 федэрацый. Сярод іх:
Нацыянальныя федэрацыі па неалімпійскіх відах спорту
Усяго налічваецца 43 федэрацыі.
Яшчыцкі
Я́шчыцкі (, Ящицкий) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі па снукеры 2003
Адкрыты чэмпіянат Брытаніі 2003 (British Open 2003) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 8 па 16 лістапада 2003 года ў Brighton Centre, у Брайтане, Англія. Турнір стаў 25-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Брытаніі, які быў заснаваны ў 1980 годзе пад назвай залатога кубку Брытаніі і з 1985 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £470,000, з якіх £52,000 атрымаў пераможца.
Amonostherium arabicum
Amonostherium arabicum — від паўцвердакрылых насякомых-какцыд роду Amonostherium з сямейства Pseudococcidae.
Распаўсюджанне
Афрыка: Егіпет.
Апісанне
Харчуюцца сокамі такіх раслін, як. Від быў упершыню апісаны ў 1960 годзе энтамолагам І. М. Эзатам (Ezzat, Y. M.).
Таксон Amonostherium arabicum уключаны ў склад роду Amonostherium разам з відамі A. echinatum, A. hymenocleae, A. lichtensioides і іншымі. Відавая назва паходзіць ад родавай назвы расліны-гаспадара, на якой адбываецца развіццё чарвяцоў.
Павел Канстанцінавіч Казакевіч
Павел Канстанцінавіч Казакевіч (, в. Забашавічы, Барысаўскі павет, Мінская губерня —, Харкаўская вобласць, УССР) — палкоўнік Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся 19 верасня (па новым стылі — 2 кастрычніка) 1904 года ў вёсцы Забашавічы Барысаўскага павета Мінскай губерні (цяпер — Барысаўскі раён Мінскай вобласці).
Атрымаў пачатковую адукацыю, пасля чаго працаваў у калгасе. У 1926 годзе прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1931 годзе скончыў Аб’яднаную Беларускую ваенную школу, у 1939 годзе — Мінскае ваеннае вучылішча, у 1941 годзе — Ваенную акадэмію імя Фрунзэ. Удзельнічаў у польскім паходзе і савецка-фінскай вайне. З чэрвеня 1941 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Заходнім і Паўднёва-Заходнім франтах. Вызначыўся падчас вызвалення Харкава у лютым 1943 года.
12 — 15 лютага 1943 года полк Казакевіча перарэзаў шляхі адыходу праціўніка па шашы Харкаў-Палтава і знішчыў больш за 200 аўтамашын і вялікую колькасць іншай баявой тэхнікі. Дзякуючы свайму прыкрыццю флангаў суседніх палкоў полк Казакевіча забяспечыў ім паспяховае вызваленне некалькіх раёнаў Харкава. 15 лютага 1943 года Казакевіч загінуў у баі. Пахаваны ў пасёлку Альшаны Дэргачыўскага раена Харкаўскай вобласці Украіны.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 чэрвеня 1943 года за «ўмелае камандаванне стралковым палком, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі палкоўнік Павел Казакевіч пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі.
Фінал Players Tour Championship 2010/2011 (снукер)
Фінал Players Tour Championship 2010/2011 (таксама вядомы як Players Tour Championship Grand Final 2011 і PartyCasino.com Players Tour Championship Grand Final 2011 ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры і выніковы турнір серыі PTC 2010/2011, які праходзіў з 16 па 20 сакавіка 2011 года на арэне Гелікс у Дубліне, Ірландыя. Прызавы фонд турніру склаў £200,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Шон Мёрфі, які перайграў на свяім шляху да тытула Рыкі Уолдэна (4:2), Стывена Лі ў чвэрцьфінале (4:3), Мэцью Стывенса ў паўфінальным матчы (4:0), а ў фінальным паядынку разграміў Мартына Гоўлда з лікам 4:0. Такім чынам, 28-гадовы англічанін выйграў свой дзявяты прафесійны і чацвёрты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама трэцяе спаборніцтва ў сезоне (пасля перамог на Усі Класік ў чэрвені і на адкрытым чэмпіянаце Бруге 2010 года).
Прызавыя грошы
PartyCasino.com спансаваў дэбютны розыгрыш Гранд-фіналу PTC. Прызавы фонд турніру склаў £200,000, з якіх пераможца атрымаў £60,000.
Рэйтынгавыя ачкі
Гранд-фінал PTC 2011 меў найменшае размеркаванне рэйтынгавых ачкоў з усіх рэйтынгавых турніраў сезона. Пераможца турніру атрымаў 3000 рэйтынгавых ачкоў. Пераможцы адкрытага чэмпіянату Уэльса і German Masters атрымлівалі па 5000 ачкоў, а чэмпіёны нізкарэйтынгавых спаборніцтваў серыі PTC атрымлівалі па 2000 ачкоў.
Удзельнікі
У Гранд-фінале PTC 2011 года прымалі ўдзел 24 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу PTC і пры гэтым згулялі не менш, чым на шасці турнірах серыі. Па ім жа быў утвораны і пасеў гульцоў на турніры.
Дзін Цзюньхуэй і Джон Хігінс увайшлі ў топ-24 рэйтынгу PTC, заняўшы ў ім дзясятае і дванаццатае месцы адпаведна, аднак згулялі менш, чым на шасці турнірах, і не атрымалі права выступаць у Гранд-фінале. У выніку Джэрард Грын і Джо Джогія, якія зайімалі 25-е і 26-е месцы ў рэйтынгу PTC, патрапілі на выніковы турнір.
З снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-24 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, толькі 12 патрапілі на выніковы турнір. Акрамя Хігінса (лідар сусветнага рэйтынгу) і Дзіна (пяты ў рэйтынгу), у топ-26 рэйтынгу нізкарэйтынгавай серыі не патрапілі яшчэ 10 снукерыстаў з топ-24 сусветнага рэйтынгу: Ніл Робертсан (3-ці ў афіцыйным рэйтынгу і 56-ы ў рэйтынгу PTC), Алістэр Картэр (8-ы і 74-ы), Грэм Дот (9-ы і 33-ці), Роні О’Саліван (10-ы і 31-ы), Марк Ален (11-ы і 39-ы), Пітэр Эбдан (12-ы і 29-ы), Стывен Хендры (13-ы і 107-ы), Джэймі Коўп (14-ы і 31-ы), Марк Кінг (19-ы і 68-ы) і Раян Дэй (20-ы і 66-ы). З снукерыстаў, якія не ўваходзілі ў топ-24 сусветнага рэйтынгу, на турніры прынялі ўдзел Мартын Гоўлд (26-ы ў афіцыйным рэйтынгу і 13-ы ў рэйтынгу PTC), Лян Вэньбо (27-ы і 12-і), Джэрард Грын (28-ы і 23-ці), Дамінік Дэйл (31-ы і 7-ы), Маркус Кэмбэл (32-гі і 4-ы), Том Форд (33-ці і 9-ы), Энтані Хэмілтан (41-ы і 16-ы), Майкл Холт (43-ці і 11-ы), Бары Пінчэс (50-ы і 3-ці), Джэймі Джонс (52-гі і 19-ы), Джэк Лісоўскі (56-ы і 18-ы) і Джо Джогія (60-ы і 24-ы).
Самым узроставым удзельнікам фінальнага турніру PTC стаў 40-гадовы Бары Пінчэс. Энтані Хэмілтану і Дамініку Дэйлу падчас турніру было па 39 гадоў, а Марку Дэвісу і Маркусу Кэмбэлу — па 38. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 19-гадовы Джэк Лісоўскі. Джаду Трампу быў 21 год, а Джэймі Джонсу — 23.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 22 матчах Гранд-фіналу PTC гульцы аформілі 13 соценных брэйкаў. Колькасць брэйкаў, вышэйшых за 50 ачкоў, дасягнула 60 серый, што ў сярэднім азначае каля 2.7 паўсоценных серый у матчы.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Федэрацыя бадмінтона Азербайджана
Федэрацыя бадмінтона Азербайджана (Azərbaycan Badminton Federasiyası) — арганізацыя, якая займаецца правядзеннем спаборніцтваў па бадмінтоне на тэрыторыі Азербайджана. Была заснавана ў 1996 годзе. З 1997 года з’яўляецца членам Сусветнай федэрацыі бадмінтона і Еўрапейскага саюза бадмінтаністаў.
З гісторыі бадмінтона ў Азербайджане
У 1998 годзе азербайджанскія бадмінтаністы ўпершыню пасля атрымання незалежнасці прынялі ўдзел на чэмпіянаце свету і Еўропы па бадмінтоне.
Кіраўніцтва федэрацыі
Вышэйшым кіруючым органам федэрацыі з’яўляецца Выканаўчы Камітэт, які складаецца з 10 чалавек. На апошняй справаздачна-выбарчай канферэнцыі, якая прайшла ў снежні 2007 года, Камал Абдула ізноў быў абраны прэзідэнтам федэрацыі а Мірза Аруджаў зацверджаны на пасадзе генеральнага сакратара. Быў таксама пераабраны Выканаўчы Камітэт Федэрацыі.
Асакараўскі раён
Асака́раўскі раён размешчаны на поўначы Карагандзінскай вобласці.
Плошча раёна 12,6 тыс. км². Цэнтр раёна — пасёлак Асакараўка. У склад раёна ўваходзяць таксама пасёлак Маладзёжны і 53 сельскія населеныя пункты, што ўваходзяць у 22 сельскія акругі.
Барысюк
Барысюк — прозвішча.
Брама Новых Фалерый
Брама Новых Фалерый — этруская брама ў г. , узведзеная ў перыяд рымскага валадарства. У браме клінчатая арка вельмі шырокая ў параўнанні з пралётам. Яна складзена з моцна выцягнутых і даволі вузкіх клінаў, апраўлена прафіляваным архівольтам і ўпрыгожана скульптурнай галавой у замку.
Алена Сцяпанаўна Куракіна
Алена Сцяпанаўна Апраксіна (у шлюбе княгіня Куракіна,  — ) — дачка фельдмаршала, жонка сенатара Барыса Куракіна, адна з фаварытак імператара Пятра III.
Атрубы (Жлобінскі раён)
Атру́бы (, Отрубы) — вёска ў Беларусі, у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Кабанаўскага сельсавета.
Плошча Леніна (Паставы)
Плошча Леніна (раней Рыначная плошча) — цэнтральная плошча г. Паставы. Помнік горадабудаўніцтва другой паловы XVIII ст. Пабудавана ў 1760—1780-я гады ў Паставах у стылі барока з удзелам італьянскага архітэктара Дж. Сака на беразе р. Мядзелка на высокім узгорку. Быў адміністрацыйным, культурным і гандлёвым цэнтрам горада.
Гісторыя
У 1770-я гг. Антоній Тызенгаўз, надворны падскарбі (міністр фінансаў), арганізаваў у Паставах буйную мануфактурную вытворчасць з запрашэннем замежных рабочых, правёў шырокамаштабныя будаўнічыя мерапрыемствы, паспрабаваў ператварыць свой маёнтак у адзін з цэнтраў культурна-прамысловага адраджэння краю. Пры А. Тызенгаўзу мястэчка поўнасцю змянілася і атрымала блізкую да прамавугольнай сістэму вуліц. Аўтарам праекта перапланіроўкі, а таксама ансамбля жылых і грамадскіх будынкаў Рыначнай плошчы лічыцца італьянскі архітэктар Джузепэ Сака, які з 1773 г. пастаянна жыў у Гродне і быў прыдворным архітэктарам А. Тызенгаўза.
Забудова
Забудова спачатку была драўляная. На прамавугольнай у плане плошчы памерам 295x93 м. Забудова ўключала гандлёвыя рады, парафіяльны касцёл, уніяцкую царкву, школу, кафэ (кафэнгаўз), дзве гасцініцы, аўстэрыю, заезныя дамы, суд, будынак лячэбніцы і канцылярыі, жылыя дамы іншаземных рабочых. План плошчы набліжаўся да прамавугольніка. Да вуглоў плошчы падыходзілі чатыры вуліцы. Кампазіцыя забудовы паўднёвага і заходняга бакоў была сіметрычнай, паўночнага і ўсходняга — асіметрычнай. Цэнтральнае месца на займаў асіметрычна размешчаны ў прасторы плошчы квадратны ў плане корпус гандлёвыя рады з унутраным дваром. Будынак канцылярыі і суду знаходзіліся на заходнім боку плошчы, тры дамы рамеснікаў стаялі сіметрычна абапал яго; іх фланкіравалі дом урача і гатэль. Двухпавярховы будынак школы з вежай знаходзіўся на ўсходнім боку паміж драўлянымі храмамі. Карчма знаходзіліся на паўднёвым боку, сіметрычна ёй стаялі два аднолькавыя гатэлі. Аўстэрыя і тры дамы рамеснікаў былі пабудаваны на паўночным боку. Склад забудовы сведчыў аб выразным грамадскім, свецкім характары ансамбля. План плошчы набліжаўся да прамавугольніка. Да вуглоў плошчы падыходзілі чатыры вуліцы.
У аснове вобраза ансамбля — актыўнае выкарыстанне рытму архітэктурных аб'ёмаў. У прасторавай кампазіцыі вылучаліся тры ўмоўныя вышынныя ўзроўні. Да першага з іх належала аднапавярховая жылая і грамадская забудова, да другога — двухпавярховыя грамадскія будынкі, да трэцяга — культавыя збудаванні.
Важная рыса ансамбля — адсутнасць суцэльнага фронту забудовы бакоў плошчы, вялікае кампазіцыйнае значэнне прамежкавай прасторы паміж будынкамі. Ансамблевая аднастайнасць забудовы дасягалася не толькі сродкамі аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі, але і дэкаратыўна-стылёвым вырашэннем у спрошчаных формах позняга барока, выкарыстаннем некаторых прыёмаў архітэктурнага ўбрання, агульных для розных тыпаў радавых будынкаў і унікальных аб'ектаў. Да такіх прыёмаў адносіліся працяглыя нішы атыка (крамы, жылыя дамы), ліштвы з падаконнай нішай (жылыя дамы, грамадскія будынкі, за выключэннем гандлёвых радоў), замковы камень, ліштвы (грамадскія будынкі).
Зараз ансамбль амаль страчаны: з 22 будынкаў захавалася толькі 8, пры гэтым два з іх карэнным чынам перабудаваны. Разбурэнне забудовы адбылося ў асноўным пасля Вялікай Айчыннай вайны. Зберагліся былы дом урача, тры дамы рамеснікаў, гатэль, жылы дом, у якім размешчаныя адміністрацыйныя і гандлёвыя ўстановы.
Порта Марцыа
Порта Марцыа — брама ў Перуджы, частка гарадскіх умацаванняў.
Архітэктура
Ад брамы захавалася толькі верхняя частка, па агульным характары больш архаічныя, але па асобных элементах кампазіцыі і па дэталях аналагічныя Арцы Аўгуста. Тут вялікія пілястры стаяць на імпостах аркі, фрыз з канеліраваных пілястраў развіты больш, паміж імі - фігуры за разьбяной балюстрадай. Вялікія і малыя капітэлі падобныя паміж сабой: нізкія своеасаблівыя капітэлі з адным радам лісця і з валютамі, якія маюць шмат аналогій у этрускай архітэктуры эліністычнага перыяду. Трохвугольныя палі паміж аркай і пілястрамі ўпрыгожаны галовамі, якія моцна выступаюць.
Антанін Славічак
А́нтанін Сла́вічак (Antonín Slavíček,, г.  — , ) — чэшскі мастак.
Біяграфія
У 1887 годзе Славічак паступае ў пражскую Акадэмію мастацтваў і вучыцца ў школе пейзажнага жывапісу ў прафесара Юліуса Маржака разам са сваімі сябрамі аднакурснікі Багуславам Дворжакам і Францішкам Каванам. Пасля смерці прафесара Славічак займае пасаду кіраўніка школы. Мастак спрабаваў таксама атрымаць званне прафесара, аднак гэта яму не ўдалося — неўзабаве аддзяленне пейзажу было закрыта. 10 жніўня 1909 года ў Славічака здарыўся інсульт, за якім рушыла ўслед доўгая аднаўленчая фаза. Паколькі правая рука мастака была паралізаваная, ен спрабаваў маляваць левай рукой, аднак быў настолькі расчараваны вынікамі, што неўзабаве застрэліўся.
Творчая спадчына
А. Славічак належыць да ліку вядучых чэшскіх мастакоў пачатку ХХ стагоддзя. Яго раннія палотны напісаны ў рэалістычным стылі; мастак быў майстрам святлаценю. У яго больш позніх працах адчуваецца знаёмства А.Славічака з творчасцю прадстаўнікоў французскага імпрэсіянізму — які, зрэшты, не меў значнага ўплыву на майстэрства чэшскага мастака. У яго апошніх карцінах ўжо праяўляецца выпрацаваны А. Славічакам яго уласны, арыгінальны стыль. Асабліва ўдаваліся мастаку пейзажы любімага ім краю Высачына.
Вялікі Лес (Жлобінскі раён)
Вялі́кі Лес (, Великий Лес) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Навамаркавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Кабанаўскага сельсавета.
Віктар Мікалаевіч Аслюк
Віктар Мікалаевіч Аслюк (нар. ) — беларускі рэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Выпускнік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і Беларускай акадэміі мастацтваў (майстэрня Віктара Дашука). З 1995 года працуе на Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм». З 2003 года — сябра Еўрапейскай кінаакадэміі. Рэжысёр больш чым 40 дакументальных фільмаў. Удзельнік шматлікіх міжнародных кінафестываляў, на якіх атрымаў каля 60 узнагарод. Лаўрэат фестываляў дакументальнага і кароткаметражнага кіно «Cinema du Reel» (Францыя), «DOKLeipzig» (Германія), Tampere International Short Film Festival (Фінляндыя), «Послание к человеку» (Расія), Prix Europa (Германія). У 2003 годзе фільм Віктара Аслюка «Мы жывем на краі» быў намінаваны на Еўрапейскую кінапрэмію ў намінацыі «лепшы кароткаметражны фільм». Фільмы Віктара Аслюка дэманстраваліся ў межах анлайн-фестываля «BelarusDocs».
Арачная брама (Вальтэра)
Арачная брама (Porta all'Arco) — этруская брама III-II стст. да н.э. у Вальтэры
Архітэктура
Арачная брама мае пралёт шырынёй 4 м. Як і і арка складзена з туфу, прафіляваныя імпосты вычасаны з траверціну. Скульптурныя галовы (пратомы) вычасаны непасрэдна на блоках самой аркі і адзначаюць яе замок і пяты.
Мацькаўцы
Ма́цькаўцы (, Матьковцы) — аграгарадок у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
Вёска Мацькаўцы заснаваная ў 1794 годзе ў фальварку Стайкі, уласнасць Людвігі Багдановіч. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
Кабанаўка (Навамаркавіцкі сельсавет)
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 40 км у напрамку на поўдзень ад горада Жлобін, за 100 км ад Гомеля, за 15 км ад чыгуначнай станцыі Яшчыцы.
Наталка Бабіна
Наталка (Наталля Васільеўна) Бабіна (у дзявоцтве Дынько; нар. года, в. Заказанка, Брэсцкі раён) — беларуская пісьменніца і журналістка ўкраінскага паходжання, фіналістка літаратурнай прэміі «Ангелус» (2011, Польшча), лаўрэат прэміі БАЖ імя Чаркасавай (2010).
Біяграфія
Сястра беларускага журналіста Андрэя Дынько.
З 1994 года супрацоўнічае з газетай «Наша Ніва», з 2007 года — штатны журналіст газеты. Замужам, мае трох дзяцей.
Мастацкія творы пачала друкаваць у 1994 годзе. Піша па-беларуску і па-ўкраінску. Друкавалася ў часопісах «ARCHE», «Дзеяслоў», газетах «Звязда» і «Наша Ніва»; ва ўкраінскіх часопісах «Сучасність», «Кур’ер Крівбасу», «Над Бугом і Нарвою», газеце «Поступ». Творы перакладзеныя на польскую, чэшскую, украінскую і англійскую мовы.
Рывендэл
Рывендэл (Rivendell, у перакладзе — «прасечаная даліна») — у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна схаваны прытулак Элранда, створаны ім у Эрыядары ў 1697 годзе Д. Э. для абароны ад Саўрана. Гэта месца знаходзілася ў глыбокай даліне ля заходняга падножжа Імглістых гор і заставалася схаваным дзякуючы пярсцёнку Элранда — Вілье (Vilya) — аж да заканчэння вайны Пярсцёнка. Пасля знішчэння Пярсцёнка Усеўладдзя сіла пярсцёнка Элранда вычарпалася, і ён сплыў за Мора, аднак Рывендэл нейкі час заставаўся пад уладай яго сыноў — Эладана і Элрахіра. Келебарн адвёў лорыэнскіх эльфаў туды пасля таго як пакінуў Латлорыэн.
Насірул Мульк
Насірул Мульк (نر الملک; нар. 17 жніўня 1950) — пакістанскі юрыст, займаў пасаду в.а. прэм’ер-міністра Пакістана. Раней ён працаваў 22-м старшынёй Вярхоўнага Суда Пакістана. Таксама раней ён займаў пасаду выканаўцы абавязкаў кіраўніка выбарчай камісіі Пакістана (з 30 лістапада 2013 па 6 ліпеня 2014 года).
28 мая 2018 года ён быў прызначаны в.а. прэм’ер-міністра напярэдадні ўсеагульных выбараў, запланаваных ў ліпені 2018.
Ляды (Жлобінскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Кабанаўскага сельсавета.
Мальва лясная
Ма́льва лясная (Malva sylvestris) — расліна сямейства, від роду.
Назва
Мальва лясная, мальва, рожа лясная , мальва маўрытанская
Біялагічнае апісанне
Гэта двухгадовая травяністая расліна вышынёй 30—120 см. Сцябло прамое, у асноўным галінастае, звычайна пакрытае рассеянымі валасінкамі.
Лісце на доўгіх хвосціках, па краях гародчата-зубчастае, з круглявымі пяці—сямілопасцевымі пласцінкамі. Прылісткі ланцэтападобныя, бледна-зялёныя, па краях доўгарасніцавыя.
Кветак звычайна некалькі (часам адна). Яны знаходзяцца ў пазухах лісця. Подчашша складаецца з даўгавата-авальных лісточкаў, па краях расніцавых. Чашачка амаль да сярэдзіны падзелена на трохкутныя долі, паблізу некалькі пладоў разрастаецца. Вяночак ружовага колеру. Ён у 3-4 разы больш чашачкі, пялёсткі даўжынёй да 2,5 см, зваротнаяйкападобныя, глыбокавыемкавыя.
Плады састаўныя, складаюцца з 10—13 голых, на спінках сеткава-маршчыністых плодзікаў.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна расце ў лясах і светлых парках, часам як пустазелле. Арэал віду ўключае ў сябе паўднёвую палову Еўрапейскай часткі Расіі, Крым, Каўказ, Сярэднюю Азію, Заходнюю Еўропу, Паўночную Афрыку, Малую Азію, Паўднёва-Заходнюю Індыю.
Выкарыстанне
Гэта расліна культывавалася з глыбокай старажытнасці егіпцянамі, грэкамі і рымлянамі. На Каўказе яе да гэтага часу ўжываюць у ежу.
Арка Этрускаў
Гісторыя
Была пабудавана прыкладна ў III ст. да н.э. і з'яўлялася аднымі з сямі гарадскіх варот. У I ст. да н.э. на арцы быў зроблены надпіс «Augusta Perusia» у гонар таго, што горад быў заваяваны імператарам Аўгустам пасля сямімесячнай аблогі каля 40 года да н.э. У той часам праходзілі жорсткія сутыкненні паміж Маркам Антоніем і Актавіянам Аўгустам. Брат Марка, Люцый, схаваўся ў Перуджы, якая была амаль непрыступнай з-за свайго месцазнаходжання і магутнай крапасной сцяны. Акрамя таго, гістарычныя хронікі гавораць, што колькасць салдатаў Люцыя была большай, чым у праціўніка, а горад меў немалыя запасы харча і зброі. Ваенны паход супраць мяцежнікаў узначальваў асабіста Аўгуст. Калі Перуджа была захоплена, імператар загадаў разрабаваць і спаліць горад, цэлымі засталіся толькі храмы Юноны і Вулкана. Пазней, каб хоць трохі «рэабілітаваць» сябе, Аўгуст даў дазвол нанова адбудаваць Перуджу, але горад павінен быў называцца Augusta Perusia. Адпаведныя надпісы з'явіліся на браме Порта Марцыя і Арцы Этрускаў.
Архітэктура
Брама заціснута паміж дзвюма вежамі, звужэнне якіх праведзена пры дапамозе паступовага водступу радоў. Арка, пралётам 4,35 м, складзена з двух радоў канструктыўных клінаў; трэці рад з'яўляецца дэкаратыўным архівольтам. Скульптурныя галовы ў пазухах аркі дададзены пазней. Фрыз, які аддзяляе арку брамы ад верхняй, дэкаратыўнай аркі, малюе карлікавую каланаду, стылізаваную ў выглядзе трыгліфнага фрыза і лацінскім надпісам — «Colonia Vibia», зробленым па загадзе Гая Вібія Трэбаніяна Гала, які кіраваў у 251—253 гадах. Паміж канеліраванымі пілястрамі з іанічнымі капітэлямі, як бы ў метопах, паказаны круглыя шчыты. Верхняя арка апраўлена гладкімі вялікімі пілястрамі; іх іанічная капітэль вельмі спрошчана і ў сярэдзіне ўпрыгожана кветкай. Верхняя арка лягчэйша зя ніжнюю; яна складзена з аднаго раду клінаў, яе архівольт ужо, чым у ніжняй. Падмурак правай арачнай вежы ў XVII стагоддзі быў упрыгожаны фантанам.
Петравіцы (Атвоцкі павет)
Петравіцы (Piotrowice) — вёска ў Мазавецкім ваяводстве Польшчы, уваходіць у склад гміны Карчаў Атвоцкага павета.
Антонаўка (Кароткавіцкі сельсавет)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароткавіцкага сельсавета.
Кладскае графства
Кладскае графства (Kladské hrabství), або графства Глац (Grafschaft Glatz) — сілезскае графства, тэрыторыя якога ў наш час уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства Польшчы. Акружана горамі, якія ўтвараюць катлавіну. Самыя высокія — Глацкія Снегавыя. Асноўную частку насельніцтва графства складалі немцы і чэхі, пераважна каталікі.
Кладскае графства разам з гербам было заснавана паводле ўказа чэшскага караля Іржы з Подзебрадаў 17 снежня 1462 года і перададзена ў феадальнае валоданне яго сынам. У 1501—1534 гадах графствам валодаў штырыйскі род фон Гардэг, які прадаў яго каралю Фердынанду I, але захаваў за сабой тытул графаў фон Глац (гэты тытул фон Гардэгі носяць дагэтуль).