cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстытуцыйны суд Босніі і Герцагавіны
Апеляцыйная інстанцыя
Калі рашэнне якога-небудзь суда заснавана на законе, які супярэчыць канстытуцыі, Еўрапейскай Канвенцыі аб абароне Правоў Чалавека і асноўных свабод і яе пратаколам, іншым законам Босніі і Герцагавіны, у тым ліку існуючай агульнай форме міжнароднага публічнага права і яе сферы дзейнасці, то канстытуцыйны суд можа прызнаць такое рашэнне нядзейсным.
Рашэнні
Рашэнні канстытуцыйнага суда канчатковыя, абавязковыя ў выкананні для ўсіх бакоў і абскаржанню не падлягаюць. Разам з тым забеспячэнне выканання рашэнняў суда на практыцы натыкаюцца на сур'ёзныя перашкоды. Гэта звязана, перш за ўсё з тым, што адзіныя федэральныя органы Босніі і Герцагавіны не валодаюць у такой ступені істотнай уладай і не могуць паўплываць на дзяржаўныя органы энтытэнтаў, якія не жадаюць выконваць пэўныя рашэнні канстытуцыйнага суда на шкоду сваім нацыянальным інтарэсам.
Пяскі (Лепельскі раён)
Пяскі́ (, Пески) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Заазерскага сельсавета.
Масіма Мараці
Масіма Мараці (Massimo Moratti; ) — італьянскі нафтапрамысловец, суўладальнік заснаванай яго бацькам Анджэла Мараці карпарацыі Сарас С. П.А (Saras SpA), уладальнік і прэзідэнт (1995—2004 і з 2006 годзе футбольнага клуба «Інтэрнацыянале» (Мілан).
Сям'я
Масіма Мараці чацвёрты сын італьянскага прамыслоўца, уладальніка і прэзідэнта (1955—1968) «залатой эры» Інтэра Анджэла Мараці. Жанаты на Эміліі Бос, мае пяцярых дзяцей. Жонка яго брата Джанмарка, Летыцыя Мараці — мэр Мілана.
Інтэрнацыянале
За час кіраўніцтва Масіма Мараці футбольным клубам Інтэр, клуб станавіўся:
У цэлым дзейнасць Мараці як прэзідэнта Інтэра ацэньваецца вельмі неадназначна. З аднаго боку ён, без сумневу, заўзятар нумар адзін і моцна ўлюблёны ў сваю каманду. Ён ніколі нічога не шкадаваў для яе. Дзякуючы яму ў камандзе гулялі сусветныя зоркі — Раналда, Адрыяна Лейтэ Рыбейра, Крысціян Віера, Луіш Фігу, Хуан Себасцьян Верон. Але з іншага боку часцяком яго дзеяння выглядалі не зусім прафесійна. Куплі ігракоў за любыя грошы выглядалі вельмі хаатычна. З 1995 годзе ў Інтэр было ўкладзена ад 750 да 900 мільёнаў еўра. Часам купляліся ігракі, якія зусім не пасавалі камандзе, і, наадварот, прамым канкурэнтам аддаваліся ігракі, якія вельмі ўдала раскрываліся на новым месцы (Андрэа Пірла, Кларэнс Зэедорф).
Гэтак жа, вельмі часта не ўдавалася Мараці спрацавацца з трэнерамі. Поспехі, такія як Раберта Манчыні або Жазэ Маўрынью, суседнічалі з праваламі — Марчэла Ліпі або Эктар Купер.
Каціўка (Андрушыўскі раён)
Каціўка (Коті́вка) — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Чэмпіянат свету па цяжкай атлетыцы 2013
Чэмпіянат свету па цяжкай атлетыцы 2013 прайшоў з 20 кастрычніка па 27 кастрычніка 2013 года ва Уроцлаве (Польшча). Гэта быў 80-ы чэмпіянат сярод мужчын і 23-ці сярод жанчын.
Расклад спаборніцтваў
UTC+2
Краіны-ўдзельнікі
Усяго бярэ ўдзел у турніры 317 спартсменаў з 59 краін.
Антопіль (Андрушыўскі раён)
Антопіль (Анто́піль) — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Наваіўныцкэ
Наваіўныцкэ (Новоівницьке) — пасёлак у Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Барок (Андрушыўскі раён)
Барок (Боро́к) — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Слабодка 2
Слабо́дка 2 (, Слободка 2) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Каменскага сельсавета, пасля — у склад Несінскага сельсавета.
Броўкы Другі
Броўкы Другі (Бро́вки Другі) — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дзяманты
Дзя́манты (, Дямонты) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Стараселле (Лепельскі раён)
Старасе́лле (, Староселье) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Заазерскага сельсавета.
Броўкы Пэршы
Броўкы Пэршы (Бро́вки Перші) — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Уліцінкі
Улі́цінкі (, Улитинки) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Антоніа Табукі
Біяграфія
Антоніа Табукі нарадзіўся ў Пізе 24 верасня 1943 года, але вырас у доме бабулі і дзядулі ў Век’яна (Vecchiano), вёсцы недалёк ад горада. Падчас вучобы ва ўніверсітэце ён здзейсніў шматлікія вандроўкі ў Еўропу, па слядах улюбёных аўтараў, з чыімі творамі пазнаёміўся ў багатай бібліятэцы свайго дзядзькі па матчынай лініі. Падчас падарожжа ў Парыж, на лаўцы ля Ліёнскага вакзала, знайшоў кнігу, падпісаную Альвара дэ Кампас. Гэта быў адзін з псеўданімаў партугальскага паэта Фернанда Песоа, які паўплываў на мастацкі светапогляд Табукі. У 1969 годзе абараніў дысертацыю на тэму сюррэалізму ў Партугаліі. Працягнуў навучанне ў Scuola Normale Superiore ў Пізе ў сямідзесятых гадах і ў 1973 годзе пачаў выкладаць партугальскую мову і літаратуру ў Балонскім універсітэце. У 1973 годзе напісаў «Piazza d'Italia» («Плошча Італіі») (Бамп'яні, 1975), «народную казку ў трох частках». У 1978 годзе, калі яму прапанавалі выкладаць ва ўніверсітэце Генуі, выдае «Il piccolo naviglio» («Караблік»). У 1981 годзе ён выдае «Il gioco del rovescio e altri racconti» («Гульні навыварат і іншыя апавяданні»), пасля чаго «Donna di porto Pim» («Жанчына з порта Пім») (Sellerio, 1983). У 1984 яго раман «Notturno indiano» («Індыйскі нактурн») мае вялікі поспех (экранізацыя ў 1989 годзе) Галоўны герой рамана — чалавек, які спрабуе адшукаць сябра, які знік без весткі ў Індыі, але на самой справе знаходзіцца ў пошуку сваёй ідэнтычнасці. У 1985 годзе выдае «Piccoli equivoci senza importanza» («Нязначныя памылачкі»), а ў 1986 годзе «Il filo dell'orizzonte» («Лінія гарызонту»). З 1985 па 1987 год А.Табукі займаў пасаду дырэктара Італьянскага інстытута культуры ў Лісабоне. У 1987 годзе ён выдаў «I volatili del Beato Angelico» («Птушкі святога Анжэліка») і «Pessoana Mínima» («Мінімальная песоана») (Imprensa Nacional, Лісабон), атрымаў прыз Медычы за лепшы замежны раман «Начны нактурн». У 1988 годзе ён напісаў камедыю «I dialoghi mancati» («Згубленыя дыялогі»). У 1989 годзе прэзідэнт Партугальскай Рэспублікі даў А.Табукі Ордэн інфанты дона Энрыке і ў тым жа годзе пісьменніку быў выдадзены ордэн мастацтва і літаратуры ад французскага ўрада.
У 1990 годзе ён надрукаваў «Un baule pieno di gente» («Куфар, поўны людзей») і эсэ пра Фернанда Песоа, а ў наступным годзе «L'angelo nero» («Чорны ангел»).
У 1992 годзе ён напісаў раман «Requiem» («Рэквіем») на партугальскай мове і выдаў «Sogni di sogni» («Сны сноў»). У ім паспрабаваў уявіць сабе сны геніяў, зыходзячы з іхных твораў і біяграфіяў. Але гэта хутчэй сны самога Табукі: пра літаратуру, сябе і тэксты, якія робяць нас сваімі чытачамі.
1994 з'яўляецца вельмі важным годам у жыцці Антоніа Табукі. Гэта год выдання «Gli ultimi tre giorni di Fernando Pessoa» («Апошнія тры дні Фернанда Песоа»), але таксама рамана, які праславіў Табукі ва ўсім свеце : «Sostiene Pereira» («Сцвярджае Перэйра»). Галоўны герой гэтага рамана становіцца сімвалам абароны свабоды інфармацыі для палітычных апанентаў усіх антыдэмакратычных рэжымаў. У 1997 годзе ён напісаў раман «La testa perduta di Damasceno Monteiro», заснаваны на рэальнай гісторыі пра чалавека, чыё цела было знойдзена ў парку. Было выяўлена, што чалавек быў забіты ў паліцэйскім участку Нацыянальнай рэспубліканскай гвардыі каля Лісабона. У 1997 годзе выдаў «Marconi, se ben mi ricordo» («Марконі, калі я добра памятаю», а ў наступным годзе «L'Automobile, la Nostalgie et l'Infini» (« Аўтамабіль, Настальгія і Бясконцасць»).
У 1998 годзе атрымаў прэмію Nossack Лейбніца. У 1999 годзе ён напісаў «Gli Zingari e il Rinascimento» («Цыгане і Адраджэнне» і «Ena poukamiso gemato likedes» («Кашуля з плямамі»). Сумневы, як плямы на свежа вымытай, белай кашулі. Місія кожнага інтэлектуала і кожнага пісьменніка — выклікаць сумневы ў дасканаласці, таму што дасканаласць спараджай ідэалогіі, дыктатараў і таталітарныя ідэі. У 2001 годзе выдаў эпісталярны раман «Si sta facendo sempre più tardi» («Робіцца ўсё болей позна»). За гэту кнігу ў 2002 годзе атрымаў прэмію France Culture для замежнай літаратуры. У 2004 годзе пісьменнік выдаў раман «Tristano muore» («Трыстан памірае»).
Пісьменнік жыве кожныя паўгады ў Лісабоне ў родным горадзе сваёй жонкі, разам з дзвюма дзецьмі. А другія паўгады ў Таскане, выкладаючы літаратуру ва Універсітэце Сіены. Табукі не лічыў літаратуру прафесіяй, а тым, што ўключае ў сябе жаданні, мары і фантазіі." Антоніа Tabucchi ўносіць свой уклад у культурныя старонкі Corriere della Sera, El Pais.
Вэлыкі Мошкіўці
Вэлыкі Мошкіўці (Великі Мо́шківці) — вёска ў Андрушыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Чаросава (вёска)
Чаро́сава (, Черёсово) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Права на волю
Права на Волю — праваабарончае выданне, бюлецень арганізацыі Праваабарончы цэнтр "Вясна". Выдаваўся з 1998 па 2012 год.
Першы нумар выйшаў у студзені 1998 года, выдаваўся бюлецень на трох мовах — беларусай, рускай, англійскай. З 1998 года бюлецень існаваў у папяровай версіі, а з 2000 года і ў папяровай, і ў інтэрнет-версіі.
Драбышы (Іўеўскі раён)
Драбышы́ (, Дробыши) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Драбышоўскага сельсавета. Да 1 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Лукашынскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Іўеўскага пассавета. Да 30 мая 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Права на волю
Змест
Выданне асвятляе шэраг праблем, звязаных з парушэннем правоў чалавека ў Беларусі — палітвязні, смяротнае пакаранне, несправядлівы суд, па-за судовыя пакаранні, зніклыя без следу апаненты ўлады Юры Захаранка, Віктар Ганчар, Анатоль Красоўскі, Дзмітры Завадскі.
Аўтары
Алесь Бяляцкі, Барыс Пятровіч, Паліна Качаткова, Тацяна Снітко, Уладзімір Сапагоў, Алена Лапцёнак, Валянцін Стэфановіч, Тацяна Равяка.
Стэфана Бені
Стэфана Бені (Stefano Benni; года ў Балонні) — італьянскі журналіст, паэт і празаік. Аўтар раманаў і зборнікаў апавяданняў. Друкуецца ў газетах і часопісах (L'Espresso, Panorama, La Repubblica, Il Manifesto, Cuore, Tango).
У 1989 годзе зняў фільм «Musica per vecchi animali» («Музыка для старых жывёл») паводле свайго рамана «Comici spaventati guerrieri».
У яго раманах хаваецца моцная сатыра на італьянскае грамадства апошніх дзесяцігоддзяў. У яго стылі шырока выкарыстоўваецца гульня словаў, неалагізмы і пародыя на іншыя літаратурныя стылі. Кнігі Стэфана Бені перакладзены на больш чым на два дзясяткі моў свету, сярод якіх англійская, нямецкая, дацкая, чэшская, нідэрландская, фінская, французская, літоўская, партугальская, іспанская, турэцкая і іншыя.
Вуліца Яўгена Міцкевіча (Рэчыца)
Ву́ліца Яўге́на Міцке́віча — вуліца ў Рэчыцы. Названая ў гонар Яўгена Пятровіча Міцкевіча, савецкага рэвалюцыянера і выведніка.
Гісторыя
Рэчыцкі раённы савет дэпутатаў тлумачыць перайменаванні памылкай, бо ніхто ў Савеце не ведаў у гонар каго першапачаткова была названая вуліца, якая насіла назву «вуліца Міцкевіча». У 2015 годзе раённы савет дэпутатаў прыводзіў назвы горада ў адпаведнасць з новымі правіламі найменавання, паводле якіх вуліцы ў гонар людзей мусяць змяшчаць імя і прозвішча.
Памятныя дошкі
На адным з дамоў змешчаная памятная дошка ў гонар Яўгена Міцкевіча.
Карэн Сяробавіч Дземірчан
Карэн Дземірчан (Կարեն Սերոբի Դեմիրճյան; 17 красавіка 1932, Ерэван — 27 кастрычніка 1999, тамсама) — савецкі і армянскі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
У 1998 годзе стварыў і ўзначаліў Народную партыю Арменіі, якая ў складзе выбарчага блока «Адзінства» перамагла на парламенцкіх выбарах у чэрвені 1999 года, пасля чаго быў абраны старшынём Нацыянальнага сходу Арменіі.
Біяграфія
У 1949—1954 гадах вучыўся ў Ерэванскім політэхнічным інстытуце. Інжынер-механік.
У 1954—1955 гадах — інжынер-канструктар у Ленінградскім навукова-даследчыцкім інстытуце.
У 1955—1966 гадах працаваў на Ерэванскім электратэхнічным заводзе ад майстра да дырэктара.
З 1966 — сакратар, потым першы сакратар Ерэванскага гаркама КП Арменіі.
1972—1974 — сакратар, а ў 1974—1988 — першы сакратар ЦК КП Армянскай ССР.
1988—1991 — Вышэйшая партыйная школа пры ЦК КПСС. Быў дэпутатам Савета Саюза Вярхоўнага Савета СССР 10-11 скліканняў (1979—1989) ад Армянскай ССР, Вярхоўнага савета Армянскай ССР. Член ЦК КПСС (1976—1989).
У 1988 годзе, калі пачаўся «Карабахскі рух» у Арменіі, ЦК КПСС вырашыў вызваліць Карэна Дземірчана ад пасады, спасылаючыся на «дрэннае здароўе». Пасля абвяшчэння незалежнасці Армянскай рэспублікі Дземірчан у 1991—1999 гадах быў генеральным дырэктарам і старшынём савета ЗАТ «Армэлектрамашына» — аднаго з найбуйнейшых заводаў Арменіі.
З красавіка 1999 года — старшыня блока «Адзінства».
30 мая 1999 года абраны дэпутатам парламента, а з 10 чэрвеня 1999 года — спікер парламента Арменіі. Старшыня-заснавальнік Народнай партыі.
27 кастрычніка 1999 года ў час тэрарыстычнага акта ў будынку парламента Арменіі быў забіты разам з прэм’ер-міністрам Арменіі Вазгенам Саркісянам.
Пахаваны ў пантэоне парка імя Камітаса.
Невыносныя законы
Невыносныя законы (вядомыя пад англійскімі назвамі Intolerable Act, Coercive Acts і Punitive Acts) — шэраг заканадаўчых актаў, прынятых Брытанскім парламентам на працягу 1774 г. ў адказ на знішчэнне чаю Ост-Індыйскай кампаніі. Няма адзінай думкі гісторыкаў аб тым, якія з прынятых у гэты час законаў можна было б аднесці да невыносных, звычайна колькасць вагаецца паміж лічбамі 4 і 5. Першыя тры былі накіраваны выключна супраць калоніі Масачусэтс і горада Бостан. Чацвёрты ахопліваў усе 13 англамоўных амерыканскіх калоній. Усе, акрамя «Квебекскага акта», насілі тэрміновы характар, як часовыя непапулярныя меры.
Апісанне невыносных законаў
«Масачусэцкі ўрадавы акт» (The Massachusetts Government Act). Прыняты 20 мая 1774 г., пачаў дзейнічаць з 1 ліпеня 1774 г. Адмяняў выбарнасць членаў выканаўчага савета калоніі і перадаваў права іх прызначэння каралю. У рамках ажыццяўлення гэтага закона губернатар правінцыі Масачусэцкага заліва распусціў правінцыяльны сход у кастрычніку 1774 г.
«Акт ажыццяўлення правасуддзя» (The Administration of Justice Act). Прыняты 20 мая 1774 г. на тры гады і пачынаў дзейнічаць з 1 чэрвеня таго ж года. Дазваляў перанос судовага разбіральніцтва за тэрыторыю Калоніі Масачусэцкага заліва — ў іншую калонію ці ў Вялікабрытанію па некаторых справах аб крымінальных абвінавачваннях супраць урадавых чыноўнікаў метраполіі ў выпадку, калі ёсць падазрэнні, што суд прысяжных будзе прадузята ставіцца да абвінавачаных. Мелася істотнае абмежаванне: магчыма было перанесці слуханнне толькі па справе аб абвінавачванню за злачынства, за якое па брытанскім законам выносілался смяротнае пакаранне і толькі калі гэта злачынства ажыццявіў джяржслужачы падчас супрацьстаяння грамадскім хваляванням. Пры гэтым сведкі і іншыя ўдзельнікі працэсу ехалі на новае месца разбіральніцтва за дзяржаўны кошт.
«Кватэравальны акт» (The Quartering Act). Прыняты 2 чэрвеня 1774 г. як новая рэдакцыя адпаведнага закона 1765 г. тэрмінам дзеяння да 24 сакавіка 1776 г. Дазваляў размяшчэнне вайскоўцаў у свабодных жылых пабудовах (харчэўнях, гасцініцах) і нежылых пабудовах непасрэдным рашэннем губернатара той ці іншай амерыканскай калоніі на працягу 24-х гадзін пасля ўзнікнення такой патрэбы пры адсутнасці вайсковай казармы альбо калі казарма не магла змясціць усіх вайскоўцаў. Прычына новай рэдакцыі закона была звязана з тым, што раней губернатару было цяжка атрымаць дазвол ад мясцовай каланіяльнай адміністрацыі на размяшчэнне вайскоўцаў па-за межамі казармы.
«Квебекскі акт», (The Quebec Act) які часам адносяць да групы невыносных законаў. Прыняты 7 кастрычніка 1774. Пашыраў граніцы правінцыі Квебек, ўводзіў там французскі грамадзянскі кодэкс, аб'яўляў свабоду веравызнання для каталікоў на яе тэрыторыі і змяшчаў новую версію прысягі каралю-пратэстанту, якая была больш паліткарэктнай для яго падданых-каталікоў.
Рэакцыя амерыканскіх калоній
Грамадска-палітычная эліта 13 амерыканскіх калоній успрыняла гэтыя законы даволі негатыўна. Менавіта з іх падачы яны ўвайшлі ў гісторыю як «невыносныя» (intolerable). У адказ на невыносныя законы быў скліканы Першы Кантынентальны Кангрэс, які распрацоўваў варыянты кампраміснага ўрэгулявання і контр-мер супраць гэтых законаў. Супрацьстаянне ўрада метраполіі з палітычнай элітай калоній скончылася вайной за незалежнасць і стварэннем ЗША.
Іньяцыа Сілонэ
Іньяцыа Сілонэ (Ignazio Silone; — ) — італьянскі пісьменнік, публіцыст, палітычны дзеяч сацыялістычнай арыентацыі.
Біяграфія
У 1911 годзе страціў бацьку, у 1915 — маці і іншых членаў сям'і падчас Авецанскага землетрасення. У 1917 уступіў у Італьянскую сацыялістычную партыю. У 1921 стаў адным з заснавальнікаў Італьянскай камуністычнай партыі. Брат Іньяцыа быў арыштаваны як член ІКП і памёр ад збіцця ў турме (1931).
У 1927 наведаў СССР. У 1930 па ідэйных меркаваннях парваў з ІКП. У яго былі выяўлены сухоты, выявіліся прыступы дэпрэсіі. У 1931—1945 жыў у Швейцарыі, пачаў актыўна займацца літаратурай. Антыфашысцкі раман «Фантамара» (1933) адразу ж з'явіўся ў перакладах на нямецкі (1933) і англійскі (1934), атрымаў высокую ацэнку Троцкага і стаў пачаткам абруцкай трылогіі Сілонэ, якая ўключыла пазней раманы «Хлеб і віно» (1937) і «Насенне пад снегам» (1943). Выступаў з публіцыстыкай, накіраванай супраць таталітарызму («Школа дыктатараў», 1938). У гады вайны ўвайшоў у швейцарскую падпольную арганізацыю, якая падтрымлівала рух Супраціўлення ў Італіі, паралельна стаў агентам разведслужбы ЗША (падпольная мянушка – Лен).
Пасля вызвалення Італіі вярнуўся на радзіму, стаў актыўным дзеячам сацыялістычнай партыі, рэдактарам газеты «Аванці». Актыўна выступаў супраць сталінізму, перайшоў на пазіцыі хрысціянскага сацыялізму. Разам з Андрэ Жыдам, Артурам Кестлерам і інш. удзельнічаў у знакамітай антытаталітарнай анталогіі «Бог, які пацярпеў крах» (1949). Браў удзел у працы міжнароднага Кангрэса за волю культуры. Пасля публікацыі матэрыялаў пра яго сувязь з амерыканскай разведслужбай (1967) адышоў ад палітыкі, засяродзіўшыся на літаратуры.
Чарэйшчына
Чарэ́йшчына (, Черейщина) — аграгарадок у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Меноці Гарыбальдзі
Дамені́ка Мено́цці Гарыба́льдзі (Domenico Menotti Garibaldi;, , Бразілія — , ) — польскі і італьянскі генерал, вольны муляр.
Біяграфія
Сын Джузэпэ Гарыбальдзі і Ганны Марыі дэ Хесус Рыбейра (вядомай як Аніта Гарыбальдзі). У 1860 браў удзел у «выправе тысячы чырвоных кашуль» на Сіцылію і ў бітве пад Аспрамонтэ ў часе Рысарджымента.
Падчас Студзеньскага паўстання генерал Юзаф Высоцкі, галоўнакамандуючы ўзброеных сіл Люблінскага ваяводства і забранага края, прызначыў Гарыбальдзі даводцам усходняй выправы і заклікаў да ўварвання са сваімі аддзеламі ў польскія правінцыі, якія застаюцца пад маскоўскім падзелам, разам з польскімі аддзеламі, што фарміруюцца ў Канстанцінопалі і Тульчы. На іх чале Гарыбальдзі меў высадзіцца ў раёне Адэсы. Аднак выправа так і не здзейснілася.
Браў удзел у франка-прускай вайне 1870—1871.
Эліа Вітарыні
Эліа Вітарыні (Elio Vittorini;,  — , ) — італьянскі пісьменнік-самавук, перакладчык.
Нарадзіўся ў Сіракузе. У дзяцінстве разам з бацькам-чыгуначнікам вандраваў па Сіцыліі. Пасля заканчэння сярэдняй школы без жадання наведваў бухгалтарскую школу, пакуль, пасля некалькіх уцёкаў з дому, у 1924 годзе не з’ехаў з Сіцыліі.
Некаторы час працаваў рахункаводам на будаўнічым прадпрыемстве ў Венецыі Джуліі, а пасля пераехаў у Фларэнцыю, дзе працаваў карэктарам у газеце «Nazione».
У гэты час пачаў пісаць артыкулы і празаічныя творы, якія дасылаў Курцыа Малапартэ, а той друкаваў у часопісе «Conquista dello Stato».
У 1927 годзе ў «La Fiera Letteraria» публікуе першы значны празаічны твор «Ritratto di re Gianpiero» («Партрэт караля Джанп’ера»).
У 1933—1934 гадах у выдавецтве «Solaria» па частках выходзіць раман «Чырвоны гваздзік», які праз фашысцкую цэнзуру мог выйсці цалкам толькі ў 1948 годзе.
У 1934 годзе з прычыны атручання волавам быў вымушаны пакінуць сваю працу карэктара і зарабляў на жыццё перакладамі з англійскай (вядомыя яго пераклады Фолкнера, По, Лоўрэнса).
У 1938—1939 гадах выходзіць па частках у часопісе «Letteratura» раман «Conversazione in Sicilia» («Размова на Сіцыліі»), які быў выдадзены адной кнігай у 1941 годзе.
У 1939 годзе Вітарыні пераязджае ў Мілан, дзе займаецца выданнем серыі «La Corona» і з’яўляецца куратарам анталогіі амерыканскай літаратуры, якая праз фашысцкую цэнзуру была выдадзеная толькі ў 1942 годзе.
У 1942 годзе пісьменнік збліжаецца з падпольнай камуністычнай партыяй і актыўна ўдзельнічае ў супраціве.
У 1945 годзе засноўвае часопіс «Il Politecnico», прысвечаны сучаснай культуры, а таксама публікуе раман «Uomini e no» («Людзі і нелюдзі»).
У апошнія гады жыцця працуе кансультантам у вядомым выдавецтве «Einaudi». Памёр у Мілане ў 1966 годзе.
Мутнаевока
«МутнаеВока» — беларускі гурт, які выконвае песні на беларускай мове. Створаны ў 2005 годзе ў Мінску. Граюць альтэрнатыўны рок, авангард-рок, пост-панк.
Гісторыя
Дэбютны альбом «Пошлы гламур» у 2010 годзе стаў першым буйным запісам гурта. Акрамя гэтага альбома, у дыскаграфію гурта МутнаеВока ўваходзяць некалькі сінглаў, ЕР, а таксама другі поўнафарматны дыск «Дзень Незалежнасьці» (2014), які ўвайшоў у 10-ку лепшых альбомаў 1-га паўгоддзя на думку партала Experty.by.
З 2014 года з гуртом замест дырэктара клуба «Re:Public» Андрэя Старцава пачынае працаваць прадзюсар Ганна Маркевіч, якая ў далейшым становіцца дырэктарам калектыву.
У маі 2015 года гурт выпускае максі-сінгл «Голыя танцы». У 2016 годзе рэліз адзначаецца музычнай прэміі «Даём рады» як лепшы сінгл 2015 года.
МутнаеВока выступаў на адной сцэне з такімі музыкантамі, як Сегодня Ночью, Noize MC, Animal Джаz і «Воплі Відоплясова». У верасні 2013 года музыкі выйшлі на сцэну мінскага Палаца спорту разам з фінскім рок-гуртом The Rasmus. 1 снежня 2015 года — «разагрэлі» брытанскі гурт Carl Barât & The Jackals у сталічным клубе «Re:Public».
Першыя прадстаўнікі Беларусі на фестывалі «Соседний мир» (2011, Украіна), удзельнікі фестываляў «Жывы гук on-line» (2009, 2013, Беларусь), «Рок-Млын» (2011, Беларусь), «Мотор байк-фэст» (2011, 2012, Беларусь), а таксама «Рок за Бобров» (2010, Беларусь), дзе занялі 3-е месца ў конкурсе «Движение за освежение». У 2015 годзе гурт прыняў удзел у рок-фестывалі ў горадзе Лагойск, а таксама стаў пераможцам конкурсу і адкрыў фестываль «GreenFest». У 2016 годзе гурт стаў удзельнікам фестывалю «Lidbeer».
У 2014 годзе выйшаў першы прафесійны кліп гурта на песню «Апантаны».
У красавіку 2016 года гурт прадставіў Беларусь і выступіў у межах тэматычнага беларускага паказу на музычнай канферэнцыі Colisium Music Week у Санкт-Пецярбургу.
Шалафаны
Шалафа́ны (, Шалофаны) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Адамаўка (Лепельскі раён)
Ада́маўка (, Адамовка) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Дунай (Іўеўскі сельсавет)
Да 4 студзеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Лукашынскага сельсавета, да 30 мая 1988 года — у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Себасцьян Брант
Себасцьян Брант (Sebastian Brant;,  — , ) — нямецкі сатырык XV стагоддзя, аўтар сатырычнага твора «Карабель дурняў», пісьменнік, юрыст, «доктар абодвух праў».
Біяграфія
Вывучаў юрыспрудэнцыю і класічную літаратуру ў Базелі, у 1484 годзе атрымаў права выкладання, а ў 1489 годзе — званне доктара абодвух праў.
Імператар Максіміліян дараваў яму тытул пфальцграфа і званне саветніка.
Творчасць
Аўтар сатырычна-дыдактычнай паэмы «Карабель дурняў» (1494), у вобразах якой персаніфікаваў разнастайныя праяўленні чалавечага глупства. Выступаючы ў ролі аднаго з герояў паэмы, Брант не толькі выкрываў заганы, уласцівыя як чалавечаму роду ўвогуле, так і яго сучаснікам, але і заклікаў да пераадолення чалавечага глупства з дапамогаю розуму. Паэма напісана жывой народнай мовай. Яе праілюстраваў А. Дзюрэр.
Брант апублікаваў таксама шэраг юрыдычных, тэалагічных і літаратурных тэкстаў, у т.л. творы Ф. Петраркі і інш.
У традыцыях «літаратуры пра дурняў», ля вытокаў якой стаіць Брант, тварылі Эразм Ратэрдамскі,, Г. Сакс і інш.
Беціна фон Арнім
Беціна фон Арнім (Bettina von Arnim;, Франкфурт-на-Майне — , ) — нямецкая пісьменніца і адна з асноўных прадстаўнікоў нямецкага рамантызму. Дачка Максіміліяны фон Ларош, сястра Клеменса Брэнтана і жонка пісьменніка Ахіма фон Арніма.
Біяграфія
Беціна фон Арнім была шчыльна звязаная з нямецкімі пісьменнікамі Клеменсам Брэнтана і Ахімам фон Арнімам: першы быў яе братам, другі яе мужам. Яе дачка Гізэла фон Арнім таксама стала выбітнай пісьменніцай.
Беттына нарадзілася 4 красавіка 1785 года ў Франкфурце-на-Майне ў вялікай сям'і італьянскага гандляра. Яе маці Сафі фон Ларош была аўтарй раманаў, а брат Клеменс Брэнтана — выбітным паэтам і заснавальнікам гейдэльбергскай школы рамантычнай паэзіі. Гэта ён натхніў яе на чытанне сучаснай паэзіі таго часу, асабліва творчасці Іагана Вольфганга Гётэ.
Беціна фон Арнім і Гётэ
У 1806 годзе пачалося працяглае сяброўства Беціны фон Арнім з маці Гётэ, Катарынай Элізабет Гётэ. Паэт не адказваў на ўзнёслыя лісты Беціны. Праз год Беціна была прадстаўлена абажанаму ёй Гётэ ў Веймары, і завязалася ліставанне, якое пасля смерці Гётэ было апублікавана Бецінай фон Арнім пад загалоўкам «Ліставанне Гётэ з дзіцем». У 1811 годзе сяброўскія адносіны паміж Бецінай і Гётэ былі разорваны з-за скандалу паміж Бецінай і жонкай Гётэ Крысціянай.
На выставе карцін сябра Гётэ Іагана Генрыха Маера Беціна дазволіла сабе абразліва адгукнуцца пра творчасць мастака. У адказ на гэта Крысціяна сарвала з Беціны акуляры, а Беціна назвала Крысціяну «шалёнай каўбасой». З гэтага часу дом Гётэ быў закрыты для Беціны і яе мужа. Пасля сустрэчы з парай Арнімаў праз год у Бад-Тэпліцы, Гётэ зрабіў выгляд, што не заўважыў іх. На шматлікія лісты Беціны да Гётэ адказу таксама не паследвала.
Беціне быў прысвечаны раман Мілана Кундэры «Несмяротнасць» (Nesmrtelnost; 1990).
Лунанасеннік
Лунанасе́ннік (Menispermum) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны і паўкусты з павойнымі сцёбламі. Лісце яйцападобнай формы, лопасцевае або суцэльнае. Кветкі сабраныя ў мяцёльчатыя суквецці. Плод — касцянка.
Віды і распаўсюджанне
Род налічвае 2 віды, распаўсюджаных у Паўночнай Амерыцы і Усходняй Азіі:
Выкарыстанне
Дэкаратыўныя расліны.
Транспарт у Таліне
Грамадскі транспарт Таліна — сетка гарадскога транспарту, якая абслугоўвае сталіцу Эстоніі горад Талін. Да грамадскага транспарта ў Таліне адносяцца аўтобус, трамвай, тралейбус, прыгарадныя цягнікі і паром.
Аўтобус
Аўтобусны транспарт у Таліне добра развіты. Асабліва ў раёнах Пірыта, Ласнамяэ і Ныме, дзе ён з'яўляецца асноўным відам транспарту. У горадзе дзейнічаюць 73 аўтобусныя маршруты, па якіх ходзяць аўтобусы марак Scania, Volvo, MAN, Iveco і Solaris у перыяд паміж 05:20 і 0:20. Некаторыя аўтобусныя маршруты, асабліва экспрэс-маршруты, працуюць толькі ў гадзіны пік.
Трамвай
Трамвайная сістэма ў Таліне была адкрыта 24 жніўня 1888 года ў выглядзе конкі. З 1916 года дзейнічала лінія на паравой і бензаматорнай цязе, з 1925 года — у сучасным выглядзе, на электрычнай цязе. Дзейнічаюць чатыры маршруты трамвая, агульная працягласць ліній — 39 км.
Тралейбус
Першы маршрут быў адкрыты ў Таліне 6 ліпеня 1965 года. З тых часоў тралейбусная сетка пашырылася да 9 маршрутаў, а пасля сетка была скарочаная. Тралейбусы абслугоўваюць заходнюю частку Таліна. Па дадзеных на май 2017 года дзейнічаюць 4 тралейбусныя маршруты (№ 1, 3, 4 і 5) з цэнтра горада да раёна Мустамяэ.
Прыгарадныя цягнікі
Прыгараднымі цягнікамі карыстаюцца жыхары горада ў раёнах Ныме і Ласнамяэ. Канчатковы прыпынак знаходзіцца на вакзале Талін.
Паром
У Таліне ёсць паромныя зносіны з востравам Аэгна. Паколькі на Аэгне не шмат жыхароў, паромам карыстаюцца ў асноўным турысты, і ён працуе толькі летні час. Жыхары горада могуць бясплатна карыстацца паромам.
Наталля Гінзбург
Біяграфія
Наталля Леві нарадзілася ў Палерма ў яўрэйскай сям’і, якая паходзіла з Трыесту. Яе бацька Джузэпэ Леві, універсітэцкі выкладчык, і тры браты былі арыштаваны і асуджаны па справе антыфашызму.
Дзяцінства і маладосць Наталля правяла ў Турыне, дзе захапілася літаратурнай дзейнасцю. Дэбютавала ў 1933 годзе першым расказам «Дзеці» («I bambini»), апублікаваным у часопісе «Solaria». У 1938 годзе ажанілася з Леонэ Гінсбургам і ад гэтага часу новым прозвішчам падпісвала ўсе свае творы.
У лютым 1944 года пасля смерці мужа ў вязніцы Наталля вяртаецца ў Турын, дзе да канца другой сусветнай вайны працуе ў выдавецтве «Einaudi».
У 1947 годзе выходзіць другі раман пісьменніцы «Так было» («È stato così»), за які яна атрымала літаратурную прэмію «Tempo».
У 1952 годзе выходзяць «Усе нашыя ўчора» («Tutti i nostri ieri»), у 1957 — зборнік доўгіх расказаў і раман «Стралец» («Sagittario»), у 1961 — «Галасы вечара» («Le voci della sera»).
У 1962 годзе выходзіць зборнік эсэ «Маленькія годнасці» («Le piccole virtù»), у 1963 годзе аўтар атрымала прэмію «Strega» за «Сямейны лексікон» («Lessico famigliare»).
У 1969 годзе памірае муж пісьменніцы, і ад таго часу яна прысвячае сябе выключна літаратуры.
У 1983 годзе балатуецца ў парламент у спісах Камуністычнай партыі Італіі.
Памерла ў Рыме ў 1991 годзе.
Паралелепіпед
Паралелепі́пед (ад παράλλος — паралельны і επιπεδον — плоскасць) — прызма, асновай якой служыць паралелаграм, ці (раўнасільна) мнагаграннік, у якога шэсць граняў і кожная з іх — паралелаграм.
Тыпы паралелепіпеда
Адрозніваецца некалькі тыпаў паралелепіпедаў:
Асноўныя элементы
Дзве грані паралелепіпеда, якія не маюць агульнага рабра, завуцца процілеглымі, а тыя, што маюць агульнае рабро — сумежнымі. Дзве вяршыні паралелепіпеда, не якія належаць адной грані, завуцца процілеглымі. Адрэзак, які злучае процілеглыя вяршыні, завецца дыяганаллю паралелепіпеда. Даўжыні трох рэбраў прамавугольнага паралелепіпеда, якія маюць агульную вяршыню, завуць яго вымярэннямі.
Прамы паралелепіпед
Плошча бакавой паверхні Sб=Ро*h, дзе Ро — перыметр заснавання, h — вышыня
Плошча поўнай паверхні Sп=Sб+2Sо, дзе Sо — плошча асновы
Аб’ём V=Sо*h
Прамавугольны паралелепіпед
Плошча бакавой паверхні Sб=2c(a+b), дзе a, b — бакі асновы, c — бакавое рабро прамавугольнага паралелепіпеда
Аб’ём V=abc, дзе a, b, c — вымярэнні прамавугольнага паралелепіпеда.
Куб
Плошча бакавой паверхні Sб=4a², дзе а — рабро куба
Плошча поўнай паверхні Sп=6a²
Адвольны паралелепіпед
Аб’ём і суадносіны ў нахіленым паралелепіпедзе часта вызначаюцца з дапамогай вектарнай алгебры. Аб’ём паралелепіпеда роўны абсалютнай велічыні змяшанага здабытку трох вектараў, вызначаных трыма бакамі паралелепіпеда, якія выходзяць з адной вяршыні. Суадносіны паміж даўжынямі бакоў паралелепіпеда і вугламі паміж імі дае сцвярджэнне, што вызначальнік Грама трох вызначаных вектараў роўны квадрату іх змяшанага здабытку.
У матэматычным аналізе
У матэматычным аналізе пад n-вымерным прамавугольным паралелепіпедам B разумеюць мноства пунктаў віду
Спасылкі
Прамавугольны паралелепіпед
Яўген Фёдаравіч Лунец
Яўген Фёдаравіч Луне́ц ( — ) — вучоны ў галіне нейрафізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1973), прафесар (1982).
Навуковая дзейнасць
Я. Ф. Лунцу належаць навуковы працы па даследаванні ўстойлівасці галаўнога мозгу да кіслароднага галадання, пошуку новых хімічных рэчываў процігіпаксічнага ўздзеяння. З’яўляецца аўтарам больш за 80 навуковых прац. Сааўтар шэрагу патэнтаў і рацыяналізатарскіх прапаноў. Сярод апублікаванага:
Узнагароды і званні
Узнагароджаны значком «Выдатнік аховы здароўя» (1974).
Старавойтава
Старавойтава — прозвішча.
Уільям Руфус Дэй
Уільям Руфус Дэй (William Rufus Day; 17 красавіка 1849 — 9 ліпеня 1923) — амерыканскі палітык-рэспубліканец, 36-ы Дзяржсакратар ЗША, а таксама член Вярхоўнага суда ЗША.
Галіна Васільеўна Старавойтава
Галіна Васільеўна Старавойтава (Гали́на Васи́льевна Старово́йтова;,  — , ) — расійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, спецыяліст у галіне міжнацыянальных адносін, праваабаронца, кандыдат гістарычных навук; Народны дэпутат СССР (1989—1991), народны дэпутат Расіі (1990—1993), дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага сходу Расійскай Федэрацыі (1993—1998).
Была забіта вечарам 20 лістапада 1998 года ў Санкт-Пецярбургу.
Едкавічы
Е́дкавічы (, Едковичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Да 4 студзеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Лукашынскага сельсавета, да 30 мая 1988 года — у склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Азерцы (Лепельскі раён)
Азе́рцы (, Озерцы) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Да 23 лістапада 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Валосавіцкага сельсавета, да 21 верасня 1987 года — у склад Чэрскага сельсавета (у 1959—1971 гадах Палянскі сельсавет).
За 200 м на ўсход ад вёскі, на падоўжаным узгорку, абмежаваным з поўначы і паўднёвага захаду азёрамі, знаходзіцца гарадзішча.
Белаазёрны
Белаазёрны (, Белоозёрный) — пасёлак у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Зубковічы
Зубко́вічы (, Зубковичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Вялікае Жэжліна
Вялі́кае Жэ́жліна (, Великое Жежлино) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Вялікае Поле (Лепельскі раён)
Вялі́кае По́ле (, Великое Поле) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Матыяс Клаўдыус
Матыяс Клаўдыус (Matthias Claudius; — ) – нямецкі пісьменнік і журналіст.
Вывучаў тэалогію ў Іене, але навучання не скончыў. Выпусціў у 1762 годзе першы зборнік вершаў, якія крытыка ацаніла як пераймальніцтва. Пад канец 1760-х гадоў працаваў у гамбургскай газеце, сустракаўся з Іаганам Гердэрам, Г. Э. Лесінгам і асабліва на яго паўплываўшым Ф. Г. Клопштакам. У 1770—1775 гадах сам выдаваў газету «Wandsbecker Bote», дзе надрукаваў мноства артыкулаў, апавяданняў, вершаў, баек, а пад канец жыцця апублікаваў поўны збор сваіх твораў: «Sämmtliche Werke des Wandsbecker Boten» (1790—1812). Клаўдыус быў адным з першых нямецкіх пісьменнікаў, якія заняліся народным побытам і пісалі для народа. Ён умеў спалучыць у сваіх творах простасць з дасціпнасцю і ў свой час стаў улюбёным пісьменнікам як простага народа, так і культурных класаў Германіі. Рэзкі і пякучы сатырык, Клаўдыус разам з тым выявіў шмат таленту ў вершах, то поўных пачуцця, то вясёлых. Вельмі папулярнымі былі яго застольныя песні, у якіх апявалася рэйнскае віно («Bekränzt mit Laub», «Der Mond ist aufgegangen», «Wenn Jemand eine Reise thut» і г. д.).
Іўе (Іўеўскі сельсавет)
І́ўе (, Ивье) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Аляксандр Дзмітрыевіч Дулічэнка
Аляксандр Дзмітрыевіч Дулічэнка (Aleksandr Dulitšenko; нар. 30 кастрычніка 1941 года, пасёлак Высокі, Курганінскі раён, Краснадарскі край, РСФСР, СССР) — савецкі і эстонскі лінгвіст. Жыве і працуе ў Эстоніі. Спецыяліст у галіне і славянскага мовазнаўства, а таксама інтэрлінгвістыке і эсперанталогіі. Член, і Міжнароднай акадэміі навук Сан-Марына.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 кастрычніка 1941 года ў Краснадарскім краі. У 1966 годзе скончыў філалагічны факультэт. З 1966 па 1968 і з 1970 па 1976 гады працаваў настаўнікам сярэдняй школы вёскі Гара Векіл у Туркменістане, у 1968-1970 гг. — асістэнт кафедры агульнага і рускага мовазнаўства  ва Узбекістане.
Вучань акадэміка ; у 1974 годзе абараніў у Маскве кандыдацкую дысертацыю на тэму «Літаратурная русінская мова Югаславіі (нарыс фанетыкі і марфалогіі)», прысвечаную панонска-русінскай мове. У 1980 годзе ў Мінску абараніў доктарскую дысертацыю на тэму ''«Славянскія літаратурныя мікрамовы. Пытанні фарміравання і развіцця»'', прысвечаную ўжо 12 славянскім літаратурным мікрамовам.
З 1976 года А. І. Дулічэнка жыве ў Тарту і працуе ў Тартускім ўніверсітэце (з 1976 па 1980 гг. — старшы выкладчык кафедры рускай мовы, з 1980 г. — дацэнт, з 1982 г. — прафесар кафедры). У 1992 годзе ва ўніверсітэце была заснавана кафедра славянскай філалогіі, загадчыкам якой стаў А. Д. Дулічэнка (першапачаткова меў званне ардынарнага прафесара, пазней — прафесара-эмэрытуса).
Навуковая дзейнасць
А. Д. Дулічэнка. вядомы як аўтарытэтны спецыяліст па славянскім літаратурным мікрамовам (у прыватнасці, па панонска-русінскай, карпатарусінскай і кашубскай); яму належыць і аўтарства тэрміна «славянскія мікрамовы», які замацаваўся ў лінгвістыцы з канца 1970-х гадоў. У прыватнасці, у выдавецтве Тартускага ўніверсітэта ім у 2003-2004 гг. быў апублікаваны двухтомнік ''«Славянскія літаратурныя мікрамовы. Узоры тэкстаў»'', які стаў свайго роду энцыклапедыяй, у якой прадстаўлены 18 славянскіх мікрамоў.
У фундаментальным выданні ''«Пісьменства і літаратурныя мовы Карпацкай Русі. ХV — ХХ стст.»'' (2008) А. Д. Дулічэнка зрабіў беспрэцэдэнтную спробу ў рамках аднаго кніжнага тома прадставіць ўзоры тэкстаў, якія ілюструюць практычна ўсю багатую і супярэчлівую гісторыю пісьменства гістарычнай Карпацкай Русі з самага пачатку яе існавання. Пры гэтым ён сабраў, сістэматызаваў і пракаментаваў вельмі значны аб'ём разнастайнага моўнага матэрыялу. Ва ўступным артыкуле кнігі аўтар абмяркоўвае прычыны адраджэння еўрапейскіх рэгіянальных літаратурных моў у другой палове ХХ — пачатку ХХІ стст., дае гістарычную перыядызацыю развіцця літаратурных варыянтаў карпатарусінскай мовы і аналізуе сучасны стан моўных працэсаў у рэгіёне.
Шмат  якія з прац А. Д. Дуличенко прысвечаны інтэрлінгвістыке. Тут ён займаўся гісторыяй інтэрлінгвістыкі, пытаннямі функцыянавання планавых моў, распрацоўкай гісторыі іх стварэння і навуковай сістэматыкі. У сабранай ім бібліяграфіі па міжнародным дапаможным мовам, якая ўключыла практычна ўсе вядомыя праекты такіх моў, паказана каля 1000 розных лінгвапраектаў (першы варыянт складзенага Дулічэнка храналагічнага індэкса лінгвапраектаў, апублікаваны ў 1988 годзе, уключаў звесткі аб 916 праектах.
А. Д. Дулічэнка быў рэдактарам выдаваўшыхся ў Тарту альманахаў па інтэрлінгвістыке — «Interlinguistica Tartuensis» (з 1982 па 1990 гг. выйшла 7 тамоў са справаздачамі, праходзіўшых у Тарту калоквіўмаў ; пасля значнага перапынку ў 2006 г. апублікаваны 8-ы том ) — і славістыке — «Slavica Tartuensia» (выходзіць з 1985 г.).
У 2006 г. у гонар Дулічэнка і ў сувязі з 65-годдзем выпушчаны зборнік артыкулаў «Мікрамовы, мовы, інтэрмовы». На думку, дадзены зборнік з'яўляецца важным укладам у даследаванні па інтэрлінгвістыке і эсперанталогіі.
Публікацыі
Прафесар Дулічэнка — аўтар звыш 500 прац на больш чым 20 мовах, у тым ліку больш за паўтара дзясяткаў манаграфій і кніг на рускай, эстонскай, нямецкай, літоўскай мовах, і двух на панонска-русінскай микрамове.
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1919 года
Сонечнае зацьменне 22 лістапада 1919 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9198 і дасягнула свайго максімуму ў 15:14:12 UTC у пункце з каардынатамі 7° пн. ш. 49° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 11 хв. 37 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 341 км.
Зацьменне 22 лістапада 1919 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1919 годзе і 45-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 мая 1919 года, наступнае — 18 мая 1920 года.
Вялікі Поўсвіж
Вялі́кі По́ўсвіж (, Великий Полсвиж) — аграгарадок у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 29 мая 1919 года
Сонечнае зацьменне 29 мая 1919 года — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0719 і дасягнула свайго максімуму ў 13:08:55 UTC у пункце з каардынатамі 4° пн. ш. 17° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 51 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 244 км.
Зацьменне 29 мая 1919 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1919 годзе і 44-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 снежня 1918 года, наступнае — 22 лістапада 1919 года.
Карпавічы (Іўеўскі раён)
Ка́рпавічы (, Карповичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Іўеўскага сельсавета.
Да 30 мая 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпнішкаўскага сельсавета.
Адрыян Нэстасэ
Нэстасэ Адрыян (па-румынску Adrian Năstase;, ) — румынскі палітык.
Юрыст, спецыяліст у міжнародным праве. Скончыў юрыдычны і гісторыка-філасофскі факультэты Бухарэсцкага ўніверсітэта. У 1990 выбраны дэпутатам у парламент, у 1990—1992 гадах быў міністрам замежных спраў, у 1992—1996 гадах — старшынёй палаты дэпутатаў, у 1996—2000 — віцэ-старшыня палаты дэпутатаў і лідар сацыял-дэмакратычнае парламенцкай апазіцыі.
У снежні 2000 года стаў прэм’ер-міністрам Румыніі, са студзеня 2001 года з’яўляўся таксама старшынёй Румынскай сацыял-дэмакратычнай партыі. Падчас яго прэм’ерства Румынія праводзіла перамовы аб уступленні ў Еўрапейскі Саюз. У снежні 2004 года браў удзел у прэзідэнцкіх выбарах, на якіх прайграў Траяну Бэсеску, набраўшы 51,23 % галасоў супраць 48,77 %. Пасля гэтага 20 снежня 2004 года пайшоў у адстаўку з пасады прэм’ер-міністра. З 21 снежня 2004 года зноў займае пасаду старшыні палаты дэпутатаў.
Сонечнае зацьменне 3 снежня 1918 года
Сонечнае зацьменне 3 снежня 1918 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9383 і дасягнула свайго максімуму ў 15:22:02 UTC у пункце з каардынатамі 36° пд. ш. 54° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 6 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 236 км.
Зацьменне 3 снежня 1918 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1918 годзе і 43-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 чэрвеня 1918 года, наступнае — 29 мая 1919 года.
Глыбочыца (Лепельскі раён)
Глыбо́чыца (, Глыбочица) — вёска ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Антон Сяргеевіч Рабцаў
Антон Рабцаў (нар., ) — былы беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў складзе мінскага «Дынама», але за асноўную каманду правёў толькі 10 матчаў. У 2005 годзе перайшоў у ждановіцкую «Дарыду», у складзе якой трывала гуляў у аснове на працягу чатырох гадоў.
Па заканчэнні сезону 2008 «Дарыда» спаніла існаванне, і Антон апынуўся ў складзе «Гомеля». Аднак замацавацца ў складзе гомельскага клуба не здолеў. Па выніках сезону 2009 «Гомель» страціў месца ў Вышэйшай лізе, і Рабцаў пакінуў клуб.
Першую палову сезону 2010 правёў у першалігавым «Рудзенску», а потым стаў іграком жодзінскага «Тарпеда». У 2010—2011 гадах трывала гуляў у аснове жодзінцаў, а ў сезоне 2012 стаў радзей з’яўляцца на полі.
У студзені 2013 года разам з Яўгенам Лашанковым перайшоў з «Тарпеда-БелАЗ» у «Слуцк». Дапамог слуцкаму клубу ў сезоне 2013 перамагчы ў Першай лізе. У сезоне 2014 быў асноўным цэнтральным абаронцам «цукровых» у Вышэйшай лізе, аднак у кастрычніку 2014 года атрымаў траўму, з-за якой прапусціў канчатак сезону.
У студзені 2015 года падоўжыў кантракт са «Слуцкам». Аднак неўзабаве стала вядома, што з-за траўмы Антон вымушаны будзе прапусціць сезон 2015. У выніку, у лютым 2015 года разарваў кантракт са «Слуцкам» і завяршыў кар’еру.
Стойка Стойкаў
Стойка Стойкаў (Стойко Стойков; — ) — балгарскі навуковец, вядомы мовазнавец, балгарыст, заснавальнік балгарскай дыялекталогіі.
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск»
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск» — гэта традыцыйны міжнародны вакальны конкурс сярод выканаўцаў ад 18 да 31 года, які штогод праводзіцца падчас Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі Базар у Віцебску». Конкурс заснаваны ў 1992 годзе і з'яўляецца адзіным фестывальным мерапрыемствам, якое прысутнічала на ўсіх без выключэння віцебскіх фестывалях пачынаючы ад моманту заснавання «Славянскага базару». Паводле афіцыйнай фармулёўкі, конкурс мае за мэту «раскрыццё і падтрымку маладых талентаў, папулярызацыю музыкальнай культуры і мастацтва, узаемадзеянне і дыялог культур розных краін».
Конкурс з'яўляецца адным з найбольш папулярных сярод выканаўцаў з краін СНД, Балтыі, а таксама Балканскіх краін. 8 разоў на конкурсе перамагалі прадстаўнікі краін былой Югаславіі. Для шмат каго з Беларускіх выканаўцаў конкурс зрабіўся пачатковым крокам на вялікую сцэну. У розныя гады Беларусь на конкурсе прадстаўлялі Іна Афанасьева, Ірына Дарафеева, Вікторыя Алешка, Пётр Ялфімаў, Георгій Калдун і іншыя беларускія спевакі і спявачкі. Конкурс адкрыў Еўропе такія імёны як Марыя Навумава, Руслана, Жэлька Ёксімавіч, Ташэ Праескі, Бобі Майсоскі, Таісія Павалій.
Святлана Апанасаўна Святлічная
Святлана Апанасаўна Святлічная (Светла́на Афана́сьевна Светли́чная; нар., Ленінакан, Армянская ССР) — савецкая і расійская актрыса тэатра і кіно, Заслужаная артыстка РСФСР (1974).
Конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск»
З 2003 года таксама праводзіцца і дзіцячы аналаг конкурсу «Віцебск».
Фармат і правілы
Да ўдзелу ў конкурсе запрашаюцца выканаўцы эстраднай песні, якія маюць досвед канцэртных выступаў і якія заявілі пра сябе сваімі поспехамі ў нацыянальных музычных конкурсах і фестах. Канкурсанты павінны мець рэкамендацыі ад дзяржаўных міністэрстваў і ведамстваў культуры (абавязкова для краін СНД), прадзюсарскіх цэнтраў, музычных студый, музычных тэле-, радыёпраграм, дырэкцый музычных фестаў і конкурсаў. Узрост канкурсантаў павінен быць ад 18 да 31 года. Папярэдні адбор удзельнікаў ажыццяўляе Дзяржаўная ўстанова "Цэнтр культуры «Віцебск» на аснове афіцыйных заявак, творчых рэкамендацый, аўдыё і відэаматэрыялаў, прадстаўленых на конкурс. Да ўдзелу ў конкурсе дапускаюць па аднаму выканаўцу ад краіны-ўдзельніцы. Усяго ў конкурсе могуць браць удзел не больш за 21 выканаўца.