cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пуцін павінен сысці
На думку аўтараў звароту, «аб неразуменні Пуціным будучыні» сведчаць «яго маніякальны запал да пракладкі нафтагазавых труб ва ўсіх мажлівых і неймаверных кірунках, ініцыяванне амбіцыйна-затратных праектаў (накшталт сочынскай алімпіяды або моста на востраў Рускі), якія абсалютна проціпаказаныя краіне, дзе значная частка насельніцтва пражывае за рысай беднасці».
Крывічы
Летапісныя звесткі ўказваюць на прысутнасць скандынаваў на поўначы Усходняй Еўропы (862 год), згадваюць паход Аскольда і Дзіра на крывічоў (865 год) і захоп Алегам Смаленска (882 год).
Пуцін павінен сысці
У звароце крытыкуюцца таксама нябожчык прэзідэнт Барыс Ельцын і яго асяроддзе («Сям’я»), на думку аўтараў паслання, якія вылучылі Уладзіміра Пуціна на прэзідэнцкую пасаду ў імкненні гарантаваць уласную бяспеку. Прэзідэнт Расiі на той момант Дзмітрый Мядзведзеў названы ў звароце «паслухмяным месцаахоўнікам», «сучасным Сымонам Бекбулатавічам».
Крывічы
Паводле займаных водных сістэм, адрозніваюцца крывічы дзвінскія, дняпроўскія, пскоўскія.
Пуцін павінен сысці
Аўтары заклікаюць супрацоўнікаў сілавых ведамстваў не ісці супраць «свайго народа» і не выконваць «злачынныя загады карупцыянераў».
Крывічы
На тэрыторыі рассялення крывічоў-палачан даследчыкамі вывучаліся паселішчы ў Віцебску, Полацку, Лукомлі. Але найбольш значны матэрыял па гісторыі насельніцтва выяўлены ў курганных могільніках. Дакладна ўстаноўлена, што для полацкіх і смаленскіх крывічоў характэрна археалагічная культура доўгіх курганоў, у якой прысутнічаюць элементы матэрыяльнай культуры ўсходніх балтаў. Смаленскія крывічы вельмі блізкія да полацкіх па мове і культуры, таму ў этнаграфічных адносінах яны часта разглядаюцца як полацка-смаленская група.
Крывічы — адна з асноўных частак старабеларускага этнасу і беларускай народнасці.
Экзархат прыходаў рускай традыцыі ў Заходняй Еўропе
Экзархат прыходаў рускай традыцыі ў Заходняй Еўропе (Exarchat des paroisses de tradition russe en Europe occidentale ) — экзархат у складзе Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы з цэнтрам у Парыжы, які існаваў у 1999—2018 гадах. Аб’ядноўваў прыходы рускай літургічнай традыцыі ў шэрагу краін Еўропы, існуючы паралельна грэцкім мітраполіям Канстанцінпольскага Патрыярхату.
Гісторыя
У 1921 годзе патрыярхам Ціханам, у процівагу РПЦЗ, афіцыйным прадстаўніком Маскоўскай патрыярхіі ў Заходняй Еўропе быў прызначаны жыўшы ў Парыжы мітрапаліт Еўлогій. У 1927 годзе Карлавацкі Сінод забараніў мітрапаліта Еўлогія ў служэнні і парваў з ім літургічныя зносіны, што выклікала сярод рускіх праваслаўных эмігрантаў у Еўропе раскол на верных Сіноду і верных Маскоўскаму патрыярхату, які прадстаўляецца Еўлогіем. Пасля ўзнясення Еўлогіеммалітвы за за гнаных у СССР хрысціян (1931) мітрапаліт Сергій прызначыў сваім прадстаўніком у Заходняй Еўропе новага епіскапа, а Еўлогійса сваімі паслядоўнікамі перайшоў пад амафор Канстанцінопальскага патрыярхата. Незадоўга да смерці Еўлогій вярнуўся ў юрысдыкцыю Маскоўскага патрыярхата, аднак большасць клірыкаў і прыхажан на чале з новым мітрапалітам вырашылі застацца ў канстанцінопальскай юрысдыкцыі. У 1965 годзе Патрыярх Афінагор I скасаваў экзархат, і некаторы час статус гэтай царкоўнай вобласці заставаўся нявызначаным — рускія прыходы падпарадкоўваліся епіскапу сіракузскаму Георгію, а 22 студзеня 1971 ізноў гэтым прыходам была вернутая аўтаномія і статут Архіепіскапства.
19 чэрвеня 1999 года архіепіскапству была прадстаўлена шырэйшая аўтаномія і адноўлены статут экзархата.
Сёння архіепіскапства налічвае каля 110 прыходаў і чатыры манастыры ў Францыі, Бельгіі, Нідэрландах, Германіі, Нарвегіі, Швецыі, Італіі і Іспаніі. Яе клір налічвае каля 70 святароў і дыяканаў, прычым палова з іх нярускага паходжання. Колькасць вернікаў — каля 100 тысяч.
У архіепіскапства ёсць свая духоўная навучальная ўстанова — заснаваны ў 1925 годзе Еўлогіем Свята-Сергіеўскі праваслаўны багаслоўскі інстытут у Парыжы, сусветна вядомы як цэнтр праваслаўнай багаслоўскай думкі. Набажэнствы акрамя царкоўнаславянскай праводзяцца на французскай, нідэрландскай, нямецкай мовах, а новы глава юрысдыкцыі — па паходжанні фламандзец.
Прадстаяцелі
Спіс іерархаў складзены з улікам часу існавання экзархата.
Іван Максімавіч Ястрабцоў
Іван Максімавіч Ястрабцоў (Иван Максимович Ястребцов;  — ) — рускі філосаф і педагог.
Біяграфія
Атрымаў духоўную адукацыю, але ад духоўнай кар'еры адмовіўся ў карысць медыцыны. У 1825 абараніў у Маскоўскім універсітэце доктарскую дысертацыю па фізіялогіі чалавека. Займаўся навукова-літаратурнай дзейнасцю. Служыў па ведамстве народнай асветы. Аўтар прац па гісторыі, геаграфіі, геалогіі.
Вупер
Вупер (Wupper) — рака ў Германіі, правы прыток Рэйна. Даўжыня 105 км. Цячэ пераважна ў паўночнай частцы Рэйнскіх Сланцавых гор па густанаселеным прамысловым раёне. У басейне — вадасховішчы. На Вуперы гарады: Вуперталь, Віперфюрт, Хюкесваген, Лейхлінген.
Вурцэн
Вурцэн (ням. Wurzen) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Лейпцыг. Уваходзіць у склад раёна Лейпцыг. Насельніцтва складае 16886 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 68,54 км².
Афіцыйны код — 14 3 83 340.
Андрэй Валер’евіч Арлоўскі
Андрэй Валер'евіч Арлоўскі (англ. Andrei Arlovski,, , Беларуская ССР) — беларускі спартсмен, які выступае ў змешаных адзінаборствах, адзінаццаты чэмпіён Ultimate Fighting Championship (UFC) у цяжкай вазе (2005—2006). У спаборніцтвах MMA (ад англ. Mixed martial arts) Арлоўскі, які, у ліку іншых, перамог такіх байцоў, як Цім Сільвія, Фабрысіу Вердум і Уладзімір Мацюшэнка, доўгі час лічыўся адным з вядучых байцоў.
Арлоўскі атрымаў мянушку «Пітбуль», для адпаведнасці з якім выкарыстоўвае капу з двума «ікламі».
Андрэй прыняў удзел у здымках трох фільмаў, у ліку якіх «Універсальны салдат 3: Адраджэнне» 2009 года і «Універсальны салдат 4: Новае вымярэнне», які выходзіць на экраны ў 2012 годзе. Ён таксама з'яўляецца прататыпам персанажа камп'ютарнай гульні кампаніі Electronic Arts, а таксама калекцыйнай фігуркі, выпушчанай пад брэндам UFC.
Раннія гады
Андрэй Арлоўскі нарадзіўся ў Бабруйску 4 лютага 1979 г. у сям'і бацькі-ваеннага і маці, якая працавала інжынерам. У дзяцінстве ён займаўся футболам, а пасля школы паступіў у Акадэмію МУС у Мінску, дзе актыўна стаў займацца самба і дзюдо. У верасні 1999 года ў Санкт-Пецярбургу праходзіў чэмпіянат свету па самба, на якім Арлоўскі стаў першым сярод юніёраў у катэгорыі звыш 100 кг і атрымаў званне «майстра спорту міжнароднага класа Рэспублікі Беларусь». Скончыўшы Акадэмію па спецыяльнасці юрыст-прававед, Арлоўскі не стаў працаваць у праваахоўных органах, а пачаў трэніравацца ў вядомага кікбаксёра Дзмітрыя Сцяпанава, пад кіраўніцтвам якога ён праходзіў падрыхтоўку да 2005 года.
M-1
У красавіку 1999 года Арлоўскі дэбютаваў у прафесійным спорце на «Чэмпіянаце свету 1999» — MMA-турніры, арганізаваным кампаніяй «Мікс-Файт М-1» ў Санкт-Пецярбургу. Яго супернікам у першым баі быў мясцовы баец Вячаслаў Дацык. На працягу ўсяго паядынку Арлоўскі валодаў значнай перавагай, асабліва прыкметнай у барацьбе, аднак не змог завяршыць сутычку датэрмінова. У самым пачатку сёмай хвіліны Дацыку ўдалося зрабіць дакладны ўдар у падбародак, адправіўшы ў накаўт беларускага спартсмена.
Праз год Арлоўскі рэабілітаваўся перад заўзятарамі, выйграўшы «Чэмпіянат Еўропы 2000». Для гэтага ён паслядоўна перамог Майкла Цілроя (задушлівы прыёмам «гільяціна») і Рамана Зянцова (тэхнічным накаўтам).
UFC
У 2005 годзе Арлоўскі атрымаў запрашэнне прыняць удзел у баях у ЗША, і неўзабаве пераехаў у Чыкага. Аднак варта адзначыць, што ў далейшым Андрэй заўсёды падкрэсліваў сваё паходжанне. У прыватнасці, ён выходзіў на паядынкі з падвойным сцягам: Беларусі і ЗША.
Асабістае жыццё
Некаторы час Арлоўскі жыў сумесная з дзяўчынай з часопіса Playboy полькай Патрысіяй Мікулай, з якой пазнаёміўся праз агульных сяброў. Ён адклікаўся пра яе добра, адзначаючы, што яна заўсёды яго падтрымлівала. Аднак потым пара расталася.
Мёртвая Вісла
Мёртвая Вісла (Martwa Wisła, Tote Weichsel) — рака ў Паморскім ваяводстве Польшчы, рукаў Віслы, які ўтварыўся ў выніку змены яе рэчышча.
У 1840 годзе гэтая назва была нададзена ўчастку Віслы ад яе вусця да вёскі Гуркі, дзе рачныя воды ў выніку ледзянога затору знайшлі новы выхад да Гданьскай бухты.
У выніку перакопу Віслы, праведзенага ў 1890—1895 гадах каля Свібна, быў створаны новы ліман Віслы: ад Пшэгаліны да Гданьскай бухты быў створаны Віслінскі перакоп. Назву «Мёртвая Вісла» атрымаў тады ўчастак былой Віслы-Ляніўкі ад Пшэгаліны да вусця Вестэрплятэ ў Гданьску. Назва была афіцыйна ўстаноўлена ў 1949 годзе.
З 1980-х гадоў старадаўняе рэчышча Віслы каля Пшэгаліны пачало засыпацца попелам з Гданьскай ЦЭС «Выбжэжэ», якую перавозілі на баржах. У выніку 40 га былога рэчышча былі запоўнены адходамі ЦЭС. Мёртвая Вісла, аднак, дагэтуль злучаная з галоўным вусьцем Віслы праз шлюз у Пшэгаліне (пабудаваны ў 1895 годзе).
Згодна з Пастановай Савета міністраў Польшчы ад 2002 года аб класіфікацыі ўнутраных водных шляхоў Мёртвая Вісла мае суднаходны клас і даступна для суднаў грузападымальнасцю да 4 000 тон і асадкай да 3 метраў.
Гоцевічы
Го́цевічы (, Готевичи) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Субацкага сельсавета.
Да 2003 года ўваходзіла ў склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. адна частка належала Вінцэнту Дамброўскаму, другая — Іосіфу Пшэтоцкаму. У 1836 г. прыватная вёска, 12 двароў, 42 жыхары.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 33 двары, 57 жыхароў.
Лістападаўскі чын
Лістападаўскі чын (таксама Лістападаўская рэвалюцыя, Лістападаўскі пераварот і інш., Листопадовий чин, November Action) — паўстанне, арганізаванае ў ноч з 31 кастрычніка на 1 лістапада 1918 г. Украінскай нацыянальнай радай сіламі ўкраінскіх сечавых стральцоў у Каралеўстве Галіцыі і Ладамерыі, кароннай зямлі Аўстра-Венгерскай імперыі з мэтай устанаўлення ўлады Украінскай дзяржавы (названай пасля Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікай) на землях, на якія яна прэтэндавала. У выніку ўтварылася дзяржава плошчай 70 тыс. км2, што выклікала незадаволенасць Польшчы, якая развязала польска-ўкраінскую вайну 1918-1919 гг. для захопу Галічыны.
Ход паўстання
У чатыры гадзіны раніцы 1 лістапада 1918 г. пачалося паўстанне ў Львове. Першымі пачалі дзейнічаць атрады паручніка Цёкана. Ён таксама паведаміў у штаб, што аўстрыйскія, нямецкія і венгерскія падраздзяленні прытрымліваюцца нейтралітэту. Атрад паручніка Мартынца захапіў львоўскую ратушу, 75 стралкоў харунжага Сэндзецкага авалодалі імператарскім намесніцтвам і арыштавалі генерала Гуйна. Афіцэр Рыгор Трух заняў камендатуру і арыштаваў генерала Пфефера, афіцэр Аганоўскі заняў і раззброіў гарадскую паліцыю. У 5 гадзін раніцы былі адключаны гарадскі тэлефон і міжнародная тэлеграфная лінія, захоплена радыё. Да світанка былі занятыя ўсе вакзалы Львова. Ужо з раніцы ў горадзе з’явіліся ўкраінскія патрулі з сіне-жоўтымі стужкамі на шапках. На ратушы групай салдат быў узняты сіне-жоўты сцяг, выраблены жонкай дырэктара першага ўкраінскага кааператыва «Народны гандаль» Марыяй Лазорка і ўсталяваны непасрэдна 19-гадовым Сцяпанам Панькіўскім. У 7 гадзін раніцы Дзмітрый Вітоўскі рапартаваў Косцю Лявіцкаму аб заняцці Львова без чалавечых страт. Тады ж Ваенны камітэт быў перайменаваны на Украінскую генеральную каманду.
Днём намеснік аўстрыйскага імператара ў Львове Гуйн перадаў усю ўладу ў Галічыне свайму намесніку ўкраінцу Дэцыкевічу, спасылаючыся на маніфест імператара ад 16 кастрычніка 1918 г. Украінскай нацыянальнай радзе. Да вечара генерал Гуйн і чыноўнікі аўстрыйскай адміністрацыі цягніком выехалі да Вены.
1 лістапада ў Львове быў распаўсюджаны заклік Украінскай нацыянальнай рады да насельніцтва горада Львова:
Наступствы
Лістападаўскі чын выклікаў утварэнне ўкраінскай дзяржавы плошчай 70 тыс. км2. 9 лістапада быў сфармаваны яе ўрад — Дзяржаўны Сакратарыят. 13 лістапада ўкраінская дзяржава атрымала новую назву згодна з прынятым Радай УНР часовым Асноўным законам — Заходне-Украінская Народная Рэспубліка. Зрэшты, гэта прывяло да супраціву палякаў і разгортвання з першых дзён існавання ЗУНР польска-ўкраінскай вайны. Так, ужо 1 лістапада ў Львове польскае насельніцтва горада пачало падрыхтоўку да яе. Польскі штаб размясціўся ў Доме тэхнікаў (на сучаснай вуліцы Гарбачэўскага) і школе імя Сянкевіча (сёння — вул. Жалязняку, 21). Пад вечар 1 лістапада ў канцы вуліцы Каперніка з’явіліся першыя польскія ўзброеныя часткі.
Пустое мноства
Пустое мноства абазначаецца сімвалам \varnothing або cімваламі {}.
Уласцівасці пустога мноства:
Кордава
Кордава, Кардоба
Аляксандрава
Назву Алякса́ндрава маюць:
0-я
Нулявыя гады нашай эры — гады з 1 па 10.
Чарум
Чарум (Çorum) — горад у Чарнаморскім рэгіёне Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Чарум. Размяшчаецца ў паўночнай Анатоліі, прыкладна за 245 км ад Анкары і 610 км ад Стамбула.
Горад пераважна вядомы навакольнымі археалагічнымі раскопкамі фрыгійскіх і хецкіх пасяленняў, а таксама тэрмальнымі крыніцамі. Кожныя тры гады ў горадзе праходзіць археалагічны Міжнародны хецкі кангрэс.
Гл. таксама: Хатуса
Лявонцій Піліпавіч Магніцкі
Лявонцій Піліпавіч Магніцкі (—) — расійскі выкладчык матэматыкі ў Школе матэматычных і навігацыйных навук у Маскве (з 1701), аўтар першага рускага друкаванага кіраўніцтва «Арыфметыка…» (1703), энцыклапедыі матэматычных ведаў таго часу.
Іван Аляксандравіч Ганчароў
Іван Аляксандравіч Ганчароў (, Сімбірск, цяпер Ульянаўск —, Санкт-Пецярбург) — рускі пісьменнік, член-карэспандэнт Пецярбургскай АН (1860).
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі (, г. Кобрын, Гродзенская губерня —, Ялта) — расійскі астрафізік, метэаролаг. Магістр фізікі (1903), прафесар. Член рускіх фізіка-хімічнага і астранамічнага, Французскага фізічнага і Харкаўскага матэматычнага таварыстваў.
Іаган Генрых Мюнц
Іаган Генрых Мюнц (Johann Heinrich Müntz, Jean Henri Müntz, Jan Henryk Müntz;, Мюлуз — , Касель) — мастак-партрэтыст, пейзажыст, архітэктар, ваенны інжынер. Мюнц быў усебакова адораны і працаваў у Еўропе і шмат падарожнічаў. Як інжынер арміі атрымаў адукацыю ў Францыі. Падарожнічаў ў Іспаніі, Італіі. Працаваў у Англіі.
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і гарадскога ўрача, род якога паходзіў з патомнай шляхты Гродзенскай губерні. У 1874 годзе скончыў Беластоцкае рэальнае вучылішча, у 1876 годзе паступіў у Пецярбургскі тэхналагічны інстытут. Праз год здаў за курс гімназіі і паступіў на матэматычнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Пецярбургскага ўніверсітэта, дзе слухаў лекцыі Д. Мендзялеева, П. Чэбышава, Ф. Петрушэўскага, І. Боргмана, А. Хвольсана.
У 1882 годзе скончыў курс універсітэта са ступенню кандыдата. Па заканчэнні ўніверсітэта выкладаў матэматыку і фізіку ў Пакроўскай жаночай гімназіі ў Санкт-Пецярбургу і адначасова займаўся падрыхтоўкай для атрымання прафесарскага звання ў фізічнай лабараторыі пад кіраўніцтвам прафесара Ф. Петрушэўскага пры Пецярбургскім універсітэце.
З 1891 годзе выкладаў фізіку і матэматычную геаграфію ва Увядзенскай мужчынскай гімназіі. З 1885 года да 1904 год быў памочнікам рэдактара фізічнай часткі часопіса «Журнал Руского физико-химического общества» і на працягу некалькіх гадоў кіраваў практычнымі заняткамі студэнтаў у фізічнай лабараторыі Пецярбургскага ўніверсітэта. Навуковыя працы вучонага, якія друкаваліся ў «Журнале Руского физико-химического общества», «Nature», «Astron. Nahhrichten» і інш., прысвечаны такім пытанням, як будова зямной атмасферы, тэмпература і склад атмасферы Сонца і планет, сонечная радыяцыя, кінетычная тэорыя газаў. Вучоны праводзіў фотаметрычныя назіранні.
У 1903 годзе абараніў дысертацыю «О внешней теплопроводности серебряных проволок в воде» на ступень магістра фізікі.
Іаган Генрых Мюнц
Біяграфія
Інтарэсы Мюнца развіваліся ў розных напрамках — ад горнай справы, геалогіі (гэтай тэме ў яго нататках нададзена дастаткова шмат увагі) і батанікі да архітэктуры, картаграфіі і ваеннай справы. У большай ступені ён вядомы як мастак, у меншай — як архітэктар. Ён выдатна валодаў чатырма мовамі — французскай, англійскай, нямецкай і галандскай.
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі
Біяграфія
На працягу 1903—1904 гадах вёў лекцыі па кінетычнай тэорыі газаў у Пецярбургскім універсітэце ў якасці прыват-дацэнта, адначасова працаваў у гімназіях. Чытаў публічныя лекцыі аб тэрмаэлектрычнасці, аб Сонцы, а таксама публічны курс гідрастатыкі.
Іаган Генрых Мюнц
Біяграфія
Ва ўзросце 22 гадоў Мюнц пакінуў родны край і пачаў сваё бясконцае падарожжа, якое доўжылася амаль паўстагоддзя. У 1748 годзе ён наведаў Іспанію, ў 1749—1753 гадах быў у Італіі, адкуль у 1753, перасякаючы Еўропу, адправіўся ў Англію, дзе пражыў да 1763 года.
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі
Біяграфія
У 1904 годзе быў выбран на пасаду прафесара кафедры фізікі і метэаралогіі Імператарскага Харкаўскага ўніверсітэта, дзе выкладаў такія дысцыпліны, як метэаралогія і механічная тэорыя цяпла. Адначасова ў 1907—1908 гадах чытаў курс эксперыментальнай фізікі ў Харкаўскім ветэрынарным інстытуце.
У 1906 годзе прыняў удзел у пасяджэнні камісіі па даследаванні Сонца пры Імператарскай Акадэміі навук у Санкт-Пецярбургу. У 1909 годзе прыняў удзел у II Метэаралагiчным з’ездзе (Санкт-Пецярбург). З’яўляўся пажыццёвым членам Рускага фізіка-хімічнага таварыства і сапраўдным членам Рускага астранамічнага таварыства ў Санкт-Пецярбургу, французскага фізічнага таварыства ў Парыжы і Харкаўскага матэматычнага таварыства.
Іаган Генрых Мюнц
Біяграфія
У Англіі ён вядомы як архітэктар, які стаяў ля асноў фарміравання цікавасці да стылю неаготыкі, які толькі зараджаўся. Там Мюнц трапіў у вузкі круг людзей, якія стаялі ля вытокаў «гатычнага рэнесансу». Калі ў Англіі справы не склаліся, ён зноў адправіўся ў дарогу, перасёк Еўропу, у 1762 годзе наведаў Іерусалім, у 1763—1764 гадах пабываў у Грэцыі.
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі
Біяграфія
Працаваў у сваёй лабараторыі па пытанні аб зменах спектра вадарода ад працягласці дзеяння моцных разрадаў. Папярэднія звесткі аб сваіх вопытах паслаў на I Мендзялееўскі з’езд (1907). Выпрацаваў план вопытаў і амаль усё падрыхтаваў для іх (факультэт адпусціў неабходныя сродкі для набыцця прыбораў), але хвароба прыпыніла яго работы.
Іаган Генрых Мюнц
Біяграфія
Падарожнічаў шмат па Украіне. Шмат яго работ з апісаннямі ўкраінскіх гарадоў і пейзажаў знаходзяцца ў яго падарожным дзённіку. Падарожжы Мюнца па Украіне былі шмат у чым прадыктаваныя маршрутамі перамяшчэннямі Станіслава Панятоўскага. У 1778 годзе Станіслаў Аўгуст ухваліў перадачу пад кантроль пляменніка Канеўскага староства, а. мястэчка Корсунь было абрана Станіславам ў якасці будучай галоўнай рэзідэнцыі. У падарожжах з Панятоўскім па цяперашніх землях Польшчы, Украіны, Малдовы і Беларусі Мюнц правёў летнія сезоны 1779—1783 гадоў, а вясной і летам 1784 года самастойна падарожнічаў па Польшчы, у раёны Кракава і Кельцаў.
Яўген Аляксандравіч Рагоўскі
Біяграфія
У 1909—1910 гадах захварэў на пляўрыт, па рэкамендацыі ўрачоў паехаў лячыцца ў Швейцарыю (камуна Мантро), затым у Крым. Пасля працяглай хваробы заўчасна памёр 6 лютага 1911 годзе у Ялце.
Іаган Генрых Мюнц
Біяграфія
У 1785 годзе Ёган Генрых Мюнц здзейсніў з Панятоўскім падарожжа ў Італію.
Памёр у 1798 годзе ў Каселе, дзе цяпер ёсць яго помнік.
NGC 3430
NGC 3430 (іншыя абазначэнні — UGC 5982, MCG 6-24-26, ZWG 184.29, KUG 1049+332, IRAS 10494+3312, PGC 32614) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баклан малы
Малы баклан (Phalacrocorax pygmeus) — птушка з сямейства бакланавых.
Апісанне
Малы баклан мае даўжыню 45-55 см, размах крылаў 77-90 см, што амаль у два разы менш за вялікага баклана. Апярэнне яго чорнае з металічным зеленаватым бляскам, абсыпанае белымі меткамі. Галава чырванавата-карычневая. Дзюба адносна кароткая. У шлюбным уборы белыя пёры размешчаны па ўсім целе і маюць кропляпадобную форму.
Пашырэнне
Арэал: Венгрыя, Балканы, Малая Азія, Блізкі Усход, сустракаецца на Чорным, Каспiйскім моры i Аральскім возеры, у верхнім цячэннi Сырдар’i i Амудар’i. Насяляе: берагi чыстых кантынентальных вадаёмаў або мораў, парослыя трыснягом, кустамi або дрэвамi.
Паўднёвыя папуляцыi аселыя, паўночныя — пералётныя. Месца зiмовак: усходнія раёны Мiжземнамор’я, паўднёвая часткi Чорнага i Каспiйскага мораў.
Асаблівасці біялогіі
Гняздуецца ў калонii. Гняздо робіць паблiзу вады (часам, аднак, 3-5 км ад берага), у трыснягу, на кустах або ў кронах дрэў, у выглядзе паўшара, часта амаль што ажурнае; аснова з трыснягу або галiнак, высцiлка пераважна з лiстоў трыснягу.
Яйкi 4-6, амаль авальныя, блакiтнаватыя з белым вапнавым налётам. Памеры: 46 х 30 мм.
Свіцязь-возера
«Свіцязь-возера» — балада Тамаша Зана, напісаная ў 1820 годзе па матывах народнага падання.
Сюжэт
Балада пачынаецца з апісання начнога горада Свіцязь, жыхары якога адпачываюць пасля дзённага клопату. Прыгожай свіцязянцы Праксе сняцца кашмары і мучаюць трывожныя прадчуванні. Яна бачыць у сне, як жаніх Войцех забівае на скрыжаванні дарог купца дзеля таго, каб выканаць яе ўмову: яна згодзіцца пайсці з ім пад вянец толькі тады, як ён стане багатым. Па абуджэнні служанка супакойвае Праксу. Тым не менш, праз дзень да яе заходзіць Войцех і кажа, што знайшоў скарб і можа цяпер з ёю ажаніцца. Дзяўчына здагадваецца, што хлопец учыніў злачынства, але заплюшчвае на гэта вочы, хоць голас з неба папярэджвае маладых аб пакаранні. Многія гады праходзяць у шчасці і раскошы, аднак у прызначаны час на горад налятае бура, ён правальваецца пад зямлю з усімі свіцязянамі, а на яго месцы ўтвараецца аднайменнае возера.
Юрген Мозер
Юрген Курт Мозер (ням.: Jürgen Kurt Moser;, , Вольная дзяржава Прусія — , ) — германскі, амерыканскі і швейцарскі матэматык. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1971), замежны член Расійскай акадэміі навук (1994), Французскай акадэміі навук (1995).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ўрача-неўролага Курта Мозера і піяністкі Ільзы Штрэльке. Пасля вайны сям’я жыла ў Мекленбургу. У 1947 годзе паступіў у Гётынгенскі ўніверсітэт і скончыў яго ў 1952 годзе. Вучыўся ў Франца Рэліха і Карла Людвіга Зігеля. У 1953 годзе атрымаў стыпедыю Фулбрайта і стажыраваўся ў Нью-Ёркскім універсітэце (1953—1954).
У 1954—1955 гадах працаваў асістэнтам у Зігеля і дапамагаў таму ў падрыхтоўцы выдання знакамітых «Лекцый па нябеснай механіцы». У 1955 годзе эміграваў у ЗША. Працаваў у Нью-Ёркскім універсітэце і Курантаўскім інстытуце матэматычных навук у Рыхарда Куранта. Прафесар у Масачусецкім тэхналагічным інстытуце, а затым у Нью-Ёркскім універсітэце. У 1959 годзе атрымаў амэрыканскае грамадзянства.
Дырэктар Курантаўскага інстытута матэматычных навук з 1967 па 1970 год.
У 1970 годзе адхіліў прапанову ўзначаліць кафедру ў Інстытуце перспектыўных даследаванняў у Прынстане. Пасля 1980 працаваў у Федэральнай вышэйшай тэхнічнай школе Цюрых (ETH, Цюрых), стаў ганаровым прафесарам у 1995 годзе. Дырэктар Навукова-даследчага інстытута матэматыкі ў ETH (Цюрых) у 1984—1995 гадах. Прэзідэнт Міжнароднага матэматычнага саюза ў 1983—1986 гадах.
NGC 3431
NGC 3431 (іншыя абазначэнні — MCG -3-28-14, IRAS10487-1644, PGC 32531) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Наше утро
Наше утро (Наша раніца) — грамадска-палітычная і літаратурная газета ліберальна-буржуазнага кірунку. Выдавалася з 20 мая 1912 года да 18 ліпеня 1915 года ў Гродне на рускай мове. Асвятляла ўнутраную і знешнюю палітыку ўрада, работу Дзяржаўнай думы, грамадскае жыццё горада і губерні. Друкавала артыкулы на эканамічныя, навуковыя і літаратурныя тэмы, літаратурна-мастацкія агляды, рэцэнзіі на тэатральныя пастаноўкі і музычныя канцэрты, этнаграфічныя матэрыялы, асвятляла пытанні беларускага тэатра. Неаднаразова цярпела судовыя ганенні і адміністраўныя спагнанні за крытыку палітыкі царызму. Адгукнулася на выданне твораў Льва Талстога, прыхільна ацэньвала творчасць Максіма Горкага, Леаніда Андрэева, Міхаіла Арцыбашава. Падтрымлівала новыя кірункі ў тэатральным мастацтве, творчасць Канстанціна Станіслаўскага. Крытыкавала мадэрнізм (футурызм, кубізм), палемізавала з рэакцыйнымі газетамі «Северо-западная жизнь» и «Минское слово».
Кіеўская праваслаўная багаслоўская акадэмія
Кіеўская праваслаўная багаслоўская акадэмія (Київська православна богословська академія) — вышэйшая багаслоўская навучальная ўстанова Праваслаўнай царквы Украіны, якая рыхтуе святароў, царкоўнаслужыцеляў і іншых царкоўных работнікаў, знаходзіцца ў Кіеве. Заснавана ў 1992 годзе, размешчана на тэрыторыі Міхайлаўскага Залатаверхага манастыра. Узводзіць сваю гісторыю да гістарычнай Кіева-Магілянскай акадэміі.
Гісторыя
У пачатку мая 1992 года ў Кіеўскай духоўнай семінарыі адбыўся падзел сярод семінарыстаў і выкладчыкаў, выкліканы розным стаўленнем да дзеянняў мітрапаліта Кіеўскага і Галіцкага Філарэта (Дзенісенкі), які выступіў за стварэнне Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага Патрыярхату. Пасля Харкаўскага сабора 27 мая 1992 года рэктар семінарыі архімандрыт Данііл (Чакалюк), прызначаны на гэтую пасаду 7 жніўня 1991 года, абвясціў аб падтрымцы мітрапаліта Уладзіміра (Сабадана). На ўстаноўчым саборы УПЦ КП 26 чэрвеня 1992 года архімандрыт Данііл (Чакалюк) далучыўся да Філарэта (Дзенісенкі). Разам з архімандрытам Даніілам ва УПЦ КП перайшлі 2 выкладчыка семінарыі ў Святым сане і каля 10 семінарыстаў, якія сталі асновай новай семінарыі. Рэктарам семінарыі стаў архімандрыт Данііл (Чакалюк). Навучальная ўстанова размясцілася ў стылабаце пад Андрэеўскай царквы ў Кіеве і рэштках памяшканняў былога Міхайлаўскага Залатаверхага манастыра.
Пасля гэтага з’явіліся дзве паралельныя кіеўскія духоўныя семінарыі — адна працягвала дзейнічаць у Лаўры, дзе выконваючым абавязкі рэктара быў прызначаны протаіерэй Аляксандр Кубеліус; другая — семінарыя УПЦ Кіеўскага Патрыярхату дзейнічала ў стылабаце Андрэеўскай царквы. Па словах Філарэта (Дзенісенкі), навучанне ў Андрэеўскай царквы стала працягам папярэдняга — лаўрскага. Абедзве семінарыі ўзводзілі сваю гісторыю да Кіева-брацкай школы, заснаванай у 1615 годзе. Было набрана тры класа багаслоўскай школы, а ў 1993 годзе адкрылася Кіеўская духоўная акадэмія УПЦ КП.
Канаплянка
Канапля́нка (Carduelis cannabina) — пеўчая птушка сямейства ўюрковых атрада вераб'інападобныя.
Знешні выгляд
Даўжыня цела 13—16 см, крыла — 7,2—8,6 см, размах крылаў 22—26 см; маса 19—22 г. У вясновым апярэнні у самца цемя, лоб і грудка чырвонага колеру, верхні бок цела бураваты, брушка і бакі белыя. Самка па афарбоўцы падобная да самца, але ў апярэнні ў яе адсутнічае чырвоны колер.
Асаблівасці біялогіі
Нясуць 3-7 яек. Кормяцца насеннем травяністых раслін.
Трафім Дзянісавіч Ігнаценка
Трафім Дзянісавіч Ігнаценка (, Рудня Споніцкая — ) — беларускі плакатыст.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 сакавіка 1916 года ў вёсцы Рудня Споніцкая Гомельскай вобласці. Скончыў Дзяржаўны мастацкі інстытут Літоўскай ССР у Вільнюсе ў 1958 годзе. Удзельнік мастацкіх выставак з 1958 года. Працаваў у сферы плаката. Быў галоўным рэдактарам «Агітплаката Саюза мастакоў БССР».
Асноўныя работы: плакаты «Час не чакае!», «Са святам, таварышы!», «Першае Мая!», «Ніхто і нішто не забыта», «1918—1968», «Брэст — крэпасць-герой», «Мір!», «1945—1975. 9 мая», «Слава Узброеным Сілам Савецкага Саюза!». Работы знаходзяцца ў фондах Беларускага саюза мастакоў. Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы ў 1958—1976 гадах. Член Беларускага саюза мастакоў з 1961 года. Памёр 2 верасня 1984 года.
Плакат Т. Д. Ігнаценкі «Час не чакае» стаў прызёрам І Усесаюзнай выстаўкі плаката (Кіеў, 1959).
Сонечнае зацьменне 21 чэрвеня 2020 года
Зацьменне мела велічыню 0,9940 і дасягнула свайго максімуму ў 06:41:15 UTC у пункце з каардынатамі 31° пн. ш. 80° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 38 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 21 км.
Лепш за ўсё зацьменне было відаць у Афрыцы (асабліва ў яе ўсходняй частцы), Паўднёвай Азіі і Усходняй Азіі. Максімальная фаза зацьмення назіралася на поўначы Індыі ў штаце Утаракханд.
Патрык Дэвер
Патрык Дэвер (Дэвэр, Дэваэр, Patrick Dewaere; сапраўднае імя Патрык Жан-Мары Анры Бурдо, Patrick Jean-Marie Henri Bourdeaux; пачаў акцёрскую кар’еру пад прозвішчам маці, Мадо Марэн, як Патрык Марэн, Patrick Maurin;, Сен-Брыё, Брэтань — , ) — французскі акцёр, спявак і кампазітар. Разам са сваім сябрам Жэрарам Дэпардзьё лічыцца кіназоркай маладога пакалення 1970-х гадоў. Скончыў жыццё самагубствам на 36-м годзе жыцця.
Свой псеўданім Патрык ўзяў пасля таго, як ва ўзросце 17 гадоў даведаўся, што муж яго маці П’ер-Мары Бурдо не быў яго біялагічным бацькам. Дэваэр (фр. Devaëre — Патрык змяніў адну літару) — дзявочае прозвішча яго бабулі. Па-фламандску de vaere азначае «праўда». Сапраўдным бацькам Патрыка, верагодна, з’яўляецца дырыжор Мішэль Тэтар, які памёр у 1960 годзе, як і яго сын, на 36-м годзе жыцця.
Біяграфія
Патрык Дэевер паходзіў з акцёрскай сям’і, у дзяцінстве ўдзельнічаў у кірмашовых пастаноўках. Разам з Жэрарам Дэпардзьё з 1968 года граў у эксперыментальным французскім тэатры «Café de la Gare», дзе пазнаёміўся з Міу-Міу, з якой яго звязалі блізкія адносіны. Дэбют Дэвера ў кіно адбыўся ў 1970 годзе. Усе трое набылі вядомасць дзякуючы шматлікім ролям у розных фільмах, але ў першую чаргу дзякуючы скандальнай стужцы Бертрана Бліе «Les Valseuses» (1974). Доўгі час Дэверу прапаноўвалі ролі выключна маладых бунтароў; толькі ў пазнейшых фільмах яму ўдалося паказаць шматграннасць свайго таленту.
Пяць разоў на працягу 6 гадоў Патрык быў намінаваны на галоўную кінапрэмію Францыі «Сезар» за лепшую мужчынскую ролю (1977, 1978, 1980, 1981, 1982), але ні разу не атрымаў узнагароду (адзін раз Патрыка апярэдзіў яго сябар Дэпардзьё). Яшчэ раз Дэвер прэтэндаваў на «Сезар» у 1976 годзе за мужчынскую ролю другога плана, але таксама не выйграў.
16 ліпеня 1982 года, не пакiнуўшы ніякай перадсмяротнай запіскі, застрэліўся ў сваім доме ў XIV акрузе Парыжа патронам 22 Long Rifle з стрэльбы, падоранай Калюшам. За 35 гадоў зняўся ў 37 поўнаметражных фільмах.
У 1983 годзе ў Францыі была заснаваная Прэмія Патрыка Дэвера. Французскі спявак Рафаэль Арош прысвяціў Патрыку «Песню для Патрыка Дэвера».
Узгорск
Узго́рск (, Узгорск) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапаціцкага сельсавета.
Назва
Назва адлюстроўвае гарысты (узгоркавы) рэльеф каля ракі Расты, на крутым правым беразе якой размешчана вёска.
Гісторыя
Паводле сведчання мясцовых старажылаў, вёска ўзнікла пасьля адмены прыгону (1861). Адначасова вядома, што яшчэ ў 1783 годзе ў вёсцы было 5 двароў, 19 жыхароў.
Цікавыя факты
У вёсцы Узгорск жылі прадзед і прабабуля Алы Пугачовай (Павел і Марыя), у якіх было 7 дзяцей. Марыя (у акрузе была вядомай лекаркай і варажбіткай) дажыла амаль да 90 гадоў (памерла на хаду), пахаваная ў вёсцы Нядашава (Магілёўская вобласць), Павел памёр ва ўзросце каля 40 гадоў (пахаваны ў вёсцы Узгорск).
Трабзон
Трабзон (Trabzon) — горад на чарнаморскім узбярэжжы паўночна-ўсходняй Турцыі. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Трабзон.
Гісторыя
Заснаваны грэчаскімі купцамі з Мілета каля 756 да н.э. Размешчаны на Вялікім шоўкавым шляху гэты партовы горад здаўна быў рэгіянальным цэнтрам міжнароднага гандлю з Іранам, Індыяй і Каўказам. За сваю доўгую гісторыю Трабзон шмат разоў быў цэнтрам розных дзяржаўных утварэнняў, у тым ліку Трапезундскай імперыі.
Адэскі дзяржаўны ўніверсітэт унутраных спраў
Адэскі дзяржаўны ўніверсітэт унутраных спраў — вышэйшая навучальная ўстанова Міністэрства ўнутраных спраў Украіны са статусам дзяржаўнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Адэсе.
Даўгінава
Даўгі́нава — аграгарадок у Беларусі, на рацэ Сярчыстая. Цэнтр Даўгінаўскага сельсавета Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Насельніцтва 1165 чал. (2008). Знаходзіцца за 47 км на паўночны ўсход ад Вілейкі, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Крывічы. Вузел аўтамабільных шляхоў на Мінск, Вілейку, Будслаў, Крывічы, Докшыцы, Плешчаніцы, Краснае.
Адэскі дзяржаўны ўніверсітэт унутраных спраў
Агульная характарыстыка
Адна з найстарэйшых навучальных устаноў МУС, мае самы высокі IV ўзровень акрэдытацыі. За час свайго існавання навучальная ўстанова прайшла шлях ад губернскай школы падрыхтоўкі малодшых і старэйшых міліцыянтаў да дзяржаўнага ўніверсітэта ўнутраных спраў. Універсітэт знаходзіцца ў гістарычным цэнтры Адэсы каля жывапіснага Цэнтральнага парку культуры і адпачынку імя Т. Р. Шаўчэнкі на ўзбярэжжы Чорнага мора і мае зручную транспартную развязку.
Навучальны працэс забяспечвае навукова-педагагічны склад больш чым з 160 чалавек, сярод якіх 28 дактароў навук (з іх 20 прафесараў) і каля 137 кандыдатаў навук (з іх 73 дацэнтаў). Акрамя навуковых дасягненняў, большасць педагогаў мае вялікі вопыт працы ў дзеючых падраздзяленнях судовых і праваахоўных органаў.
Даўгінава
Назва
На думку беларускага географа В. Жучкевіча, тапонім «Даўгінава» утварыўся ад прыметніка «доўгі» або ад прозвішчаў Доўгі, Даўгінаў.
Гісторыя
Упершыню Даўгінава (пад назвай Даўгінавічы) згадваецца ў 1440—1443 гадах як уладанне Яна Даўгірда, ваяводы віленскага. Пазней маёнтак перайшоў да Івашкі Манівідавіча, а ў 1485 годзе — да Багдана Саковіча, ваяводы троцкага. У 1525 годзе Даўгінава знаходзілася ва ўладанні Альжбеты Саковіч. У пачатку XVI стагоддзя тут збудавалі царкву Святой Тройцы, у 1553 годзе — касцёл.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Даўгінава ўвайшло ў склад Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. З 1567 года мясцінай валодаў Юрый Хадкевіч, з 1622 года — Януш Кішка, ваявода полацкі. У 1634 годзе апошні прадаў маёнтак Язэпу Руцкаму, грэка-каталіцкаму мітрапаліту кіеўскаму, галіцкаму і ўсяе Русі.
Пад 1643 годам Даўгінава згадваецца як мястэчка. У Трынаццацігадовую вайну (1654—1667) у яго ваколіцах адбыліся жорсткія баі, само паселішча спалілі маскоўскія захопнікі. З 1690 года Даўгінава знаходзілася ва ўладанні Караля Міхала Друцкага-Сакалінскага. У 1704 Караль і Эва Друцкія-Сакалінскія фундавалі тут новы касцёл. У 1746 годзе ў мястэчку размяшчаўся грэка-каталіцкі дэканат, які ахопліваў 26 парафій. У 1793 годзе святар Дамінік Марціноўскі збудаваў новую царкву.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Даўгінава апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Вілейскага павета Віленскай губерні. Станам на 1800 год у мястэчку было 88 двароў, на 1866 год — 362 двары. У XIX стагоддзі тут рэгулярна праводзіліся славутыя кірмашы, да 1866 працавала суконная фабрыка з больш як 300 работнікамі (1850). Мануфактуру збудаваў уладальнік мястэчка граф С. Л. Каменскі. Станам на 1824 год прадпрыемства мела 2, на 1840 год — 28 ткацкіх станкоў, вадзяны і паравы рухавікі. Ткаліся тонкія сукны ўсіх колераў. Вырабы збываліся ў Рыгу, Вільню, Мітаву, Ромны. Паводле вынікаў перапісу (1897) у Даўгінаве існавала школа, 60 крамаў, паштовая станцыя. У пачатку XX стагоддзя — царкоўнапрыходская школа, 2-класная народнае вучылішча (2 настаўнікі, 124 навучэнцы).
У лютым 1918 года акупіравана Германіяй. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б)Б у складзе БССР, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. З ліпеня 1919 года пад акупацыяй Польшчы. У ліпені 1920 года занята ненадоўга Чырвонай Арміяй.
Згодна з Рыжскай мірным дагаворам (1921) Даўгінава апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, цэнтр гміны Вілейскага павета Віленскага ваяводства. Станам на 1938 год існавалі аднайменныя мястэчка (547 двароў) і паселішча (33 двары).
У 1939 годзе Даўгінава ўвайшло ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стала цэнтрам сельсавета Крывіцкага раёна (з 25 снежня 1962 года ў Вілейскім раёне). 1 мая 1940 года паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу. У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года Даўгінава знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 16 ліпеня 1954 года статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1971 год тут быў 501 двор, на 1993 год — 596 двароў.
Інфраструктура
У Даўгінаве працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Вядомыя асобы
У мястэчку Даўгінава жыў і навучаўся знакаміты беларускі паэт і празаік, мовазнаўца Змітрок Бядуля (сапраўднае імя — Самуіл Плаўнік; 1886—1941).
Вустэр (Масачусетс)
Вустэр (Worcester) — горад у ЗША, з насельніцтвам 182 тысячы чалавек з'яўляецца другім па насельніцтву (пасля Бостана) горадам штата Масачусетс. Знаходзіцца ў 50 кіламетрах на захад ад Бостана.
NGC 3432
NGC 3432 (іншыя абазначэнні — UGC 5986, MCG 6-24-28, ZWG 184.30, ARP 206, VV 11, KUG 1049+368, PGC 32643) — галактыка ў сузор’і Малы Леў.
Народны настаўнік Беларусі
Ганаровае званне «Народны настаўнік Беларусі» прысвойваецца не раней як праз пяць гадоў пасля прысваення ганаровага звання «Заслужаны настаўнік Рэспублікі Беларусь» педагагічным работнікам, педагагічная дзейнасць якіх накіравана на рэалізацыю зместу адукацыйнай праграмы дашкольнай адукацыі, адукацыйных праграм агульнай сярэдняй, прафесійна-тэхнічнай, сярэдняй спецыяльнай, спецыяльнай адукацыі, адукацыйнай праграмы дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі і праграм выхавання, кіраўніцтва адукацыйнай дзейнасцю пры рэалізацыі гэтых адукацыйных праграм, праграм выхавання, якія ўнеслі выдатны ўклад у сферу адукацыі і атрымалі шырокае грамадскае прызнанне іх прафесійнай дзейнасці, за асаблівыя заслугі ў навучанні і выхаванні навучэнцаў і выхаванцаў.
Нацыянальная опера Украіны імя Тараса Шаўчэнкі
Нацыянальная опера Украіны імя Тараса Шаўчэнкі (Національний академічний театр опери та балету України імені Тараса Шевченка) — украінская дзяржаўная ўстанова культуры, спецыялізуецца ў галіне нацыянальнай оперы і балета.
Гісторыя
Заснаваны ў 1867 годзе. Пасля пажару ў 1896 годзе ўзведзены новы будынак па праекту архітэктара В. Шрэтэра. Адкрыццё адбылося ў 1901 годзе.
Грыбаўцы
Грыбаўцы́ (, Грибовцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вярэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 28 ліпеня 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Воўпаўскага сельсавета, да 18 кастрычніка 2013 года — у склад Рэплеўскага сельсавета.
Насельніцтва
Плошча 18,00 га, працягласць межаў — 3 573 метраў.
Інфраструктура
Крама, ФАП.
Памятныя мясціны
Помнік землякам у цэнтры вёскі. На ўшанаванне памяці 24 аднавяскоўцаў, загінуўшым на франтах Вялікай Айчыннай вайны, у 1969 г. усталяваны абеліск.
10-я
Дзесятыя гады нашай эры — гады з 11 па 20.
Кіеўская карцінная галерэя
Кіеўская карцінная галерэя (Киевская картинная галерея) — мастацкі музей Украіны, размешчаныў г. Кіеве.
Гісторыя
Заснаваны ў 1922 годзе як Кіеўская карцінная галерэя, у 1934—1936 гадах — аддзел рускага мастацтва Мастацкага музея. З 1936 года — Кіеўскі дзяржаўны музей рускага мастацтва. З 1965 года — Кіеўскі музей рускага мастацтва. З 2011 года — Кіеўскі нацыянальны музей рускага мастацтва. З 2017 года — Нацыянальны музей «Кіеўская карцінная галерэя».
Тарагона
Тарагона  — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Тарагона ў складзе аўтаномнай вобласці Каталонія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Тарагонес. Займае плошчу 61,91 км². Насельніцтва чалавекі (на 2010 год). На тэрыторыі горада знаходзіцца адзін з буйных марскіх партоў, якія граюць важную ролю ў эканоміцы Іспаніі. Нягледзячы на гэта, пляжы, размешчаныя як у самім горадзе, так і прыгарадах, з’яўляюцца эталонамі чысціні. Знаходзіцца за 98 км на паўднёвы захад ад Барселоны.
Народны звон (1926)
«Narodny zwon» («Народны звон») — газета рэвалюцыйна-дэмакратычнага кірунку ў Заходняй Беларусі, орган Беларускай сялянска-работніцкай грамады (БСРГ). Выдавалася з 7 снежня 1926 г. да 28 сакавіка 1927 г. у Вільні на беларускай мове лацінкай.
Лагатып газеты распрацаваў у снежні 1926 беларускі мастак Язэп Горыд.
Народ (газета)
«Народ» — газета, орган Беларускай сялянскай партыі. Выдавалася з 18 жніўня 1927 да ліпеня 1929 у Вільні на беларускай мове. Рэдактар М. Станкевіч, з № 3 — Б. Станкевіч.
Зыходны код
Зыходны код (source code) або зыходны тэкст праграмы (гутарк. зыходнік) — тэкст камп’ютарнай праграмы, напісаны на якой-небудзь мове праграмавання або мове разметкі, які можа быць прачытаны чалавекам. Звычайна зыходны код праграмы знаходзіцца ў некалькіх тэкставых файлах. Зыходны код — гэта сукупнасць файлаў, якія можна з дапамогай адмысловай праграмы (кампілятара) пераўтварыць у машынны код, які можна выконваць на камп’ютары. Зыходны код некаторых моў праграмавання можна выконваць і без папярэдняй кампіляцыі, з дапамогай інтэрпрэтатара.
Народ (газета)
Адлюстроўвала палітычную пазіцыю правацэнтрысцкай групіроўкі ў беларускім нацыянальна-вызваленчым руху Заходняй Беларусі. Апублікавала шэраг артыкулаў па праблемах беларускага вызваленчага руху («Не дадзімся збіць з Беларускай дарогі» М. Пронскага, «Беларускі рух і бальшавікі», «Дзе выхад?» і інш.). Надрукавала выступленне ў сейме дэпутата ад Навагрудскай акругі Янкі Станкевіча, крытычны артыкул «Польскае вучыцельства ў Заходняй Беларусі», нататкі пра Паўночны кірмаш і мастацкую выстаўку ў Вільні, рэцэнзію на падручнік Станіслава Любіч-Маеўскага, ліст Аляксандра Каўша. Друкавала паэму «Новая зямля» Якуба Коласа, у беларускім перакладзе аповесць «Абарона зямлі» Уладзіслава Рэйманта.
Зыходны код
Прызначэнне
Зыходны код выкарыстоўваецца для стварэння аб'ектнага кода, або выконваецца інтэрпрэтатарам. Пры гэтым, калі ў праграму неабходна ўнесці змены, аб'ектны код амаль ніколі не змяняецца непасрэдна, як правіла, змяняюць зыходны код, які затым збіраюць з дапамогай кампілятара ў аб'ектны.
Народ (газета)
Выйшла 25 нумароў.
Зыходны код
Прызначэнне
Таксама, зыходны код выконвае ролю апісання праграмы. Па тэксце праграмы можна ўзнавіць логіку яе паводзін. Каб палягчыць разуменне зыходнага кода звычайна карыстаюцца каментаваннем. Існуюць таксама адмысловыя інструменты, якія дазваляюць ствараць дакументацыю па зыходным кодзе — т.зв. генератары дакументацыі.
Акрамя таго, зыходны код мае шмат іншых дастасаванняў. Яго можна выкарыстоўваць у мэтах адукацыі; праграмістам-пачаткоўцам бывае карысна даследаваць існуючы зыходны код дзеля вывучэння тэхнікі праграмавання. Таксама, дзякуючы сваёй лаканічнасці і адназначнасці, код можа выкарыстоўвацца ў якасці своеасаблівай мовы зносін між вопытнымі праграмістамі.
Праграмісты часта пераносяць зыходны код (у выглядзе модуляў, у наяўным выглядзе або з адаптацыяй) з аднаго праекта ў іншы, што называецца паўторным выкарыстаннем кода.
Зыходны код — найважнейшы складнік працэсу пераносу праграмнага забеспячэння на іншыя платформы. Без зыходнага кода якой-небудзь часткі ПЗ перанос становіцца або занадта складаным, або ўвогуле немагчымым.
Арганізацыя
Зыходны код некаторай часткі ПЗ (модуля, кампанента) можа складацца з аднаго ці некалькіх файлаў. Код праграмы не абавязкова пішацца толькі на адной мове праграмавання. Напрыклад, часта праграмы, напісаныя на мове Сі, з мэтай аптымізацыі, утрымліваюць устаўкі кода на мове асэмблера. Таксама магчымы сітуацыі, калі некаторыя складнікі ці часткі праграмы напісаны на розных мовах, з наступнай зборкай у адзіны выканальны модуль пры дапамозе тэхналогіі, вядомай як кампаноўка бібліятэк (library linking).
Складанае праграмнае забеспячэнне пры зборцы патрабуе выкарыстання дзясяткаў, альбо нават соцень файлаў з зыходным кодам. У такіх выпадках для спрашчэння зборкі звычайна выкарыстоўваюцца файлы праектаў, якія ўтрымліваюць апісанні залежнасцей паміж файламі з зыходным кодам, і апісваюць працэс зборкі. Гэтыя файлы таксама могуць утрымліваць настройкі для кампілятара і асяроддзя праектавання. Для розных асяроддзяў праектавання могуць выкарыстоўвацца розныя файлы праекта, прычым у некаторых асяроддзях гэтыя файлы могуць быць у тэкставым фармаце, прыдатным для непасрэднай праўкі праграмістам з дапамогай звычайных тэкставых рэдактараў, у іншых асяроддзях падтрымліваюцца адмысловыя фарматы, а стварэнне і змяненне файлаў ажыццяўляюцца з дапамогай адмысловых праграм. Файлы праектаў звычайна ўключаюць у паняцце «зыходны код». У пераважнай большасці сучасных асяроддзяў праграмавання абавязкова выкарыстоўваюцца файлы праектаў незалежна ад складанасці астатняга зыходнага кода, які ўваходзіць у гэты праект. Часта пад зыходным кодам маюць на ўвазе і файлы рэсурсаў, якія ўтрымліваюць разнастайныя даныя, напрыклад, графічныя выявы, неабходныя для зборкі праграмы.
Дзеля спрашчэння работы з зыходным кодам і забеспячэння магчымасці сумеснай працы над кодам камандай праграмістаў, выкарыстоўваюцца сістэмы кіравання версіямі.
Якасць
У адрозненне ад чалавека, для камп'ютара няма «добра напісанага» або «кепска напісанага» кода. Але тое, як напісаны код, можа моцна ўплываць на працэс суправаджэння ПЗ. Пра якасць зыходнага кода можна меркаваць з наступных паказчыкаў:
Аляксандраўская калона
Алякса́ндраўская кало́на (таксама , па вершу А. С. Пушкіна «») — помнік у стылі ампір, які знаходзіцца ў цэнтры Палацавай плошчы Санкт-Пецярбурга. Узведзена ў 1834 годзе архітэктарам Агюстам Манферанам па ўказе імператара Мікалая I ў памяць аб перамозе яго старэйшага брата Аляксандра I над Напалеонам. Знаходзіцца ў падпарадкаванні Дзяржаўнага Эрмітажа.
Гісторыя стварэння
Гэты помнік дапоўніў кампазіцыю Аркі Галоўнага штаба, якая была прысвечана перамозе ў Айчыннай вайне 1812 года. Ідэю збудаванні манумента падаў знакаміты архітэктар Карл Росі. Плануючы прастору Палацавай плошчы, ён меркаваў, што ў цэнтры плошчы трэба размясціць помнік. Аднак прапанаваную ідэю ўстаноўкі яшчэ адной коннай статуі Пятру I ён адрынуў.
Характарыстыкі
Сама калона стаіць на гранітнай падставе без якіх-небудзь дадатковых апор, толькі пад дзеяннем уласнай сілы цяжасці.
Ёсеф Масапуст
Ёсеф Масапуст (Josef Masopust;, Мост — , ) — чэхаславацкі футбаліст, паўабаронца, трэнер. Адзін з найлепшых ігракоў у гісторыі чэхаславацкага і чэшскага футбола. Найлепшы футбаліст у гісторыі Чэхіі па версіі часопіса «Гол». Лідар зборнай, якая выйшла ў фінал чэмпіянату свету 1962 года, у якім забіў адзіны гол сваёй каманды. Найлепшы футбаліст Еўропы — 1962. Па версіі МФФІІС знаходзіцца на 41-м месцы сярод найлепшых футбалістаў свету і 38-м сярод найлепшых гульцоў Еўропы XX стагоддзя. Займае 61-е сярод найлепшых футбалістаў за ўсю гісторыю футбола па версіі Placar. Уваходзіць у спіс найлепшых футбалістаў свету па версіях Planète Foot і Voetbal International. Член ФІФА 100. Імем Масапуста названа футбольная акадэмія ў Чэхіі.
Спартэль
Спартэль (Espartel, رأس سبارتيل) — мыс у Марока, размешчаны на ўваходзе ў Гібралтарскі праліў прыкладна ў 10 км ад горада Танжэр.
Недалёка ад мыса размяшчаўся востраў Спартэль, які затануў прыкладна 12 тыс. гадоў назад. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што гэты востраў з’яўляўся легендарнай Атлантыдай. Ад мыса на поўдзень распасціраецца адна з самых працяглых у свеце пляжных ліній (47 км), якая абмываецца чыстымі водамі акіяна.
Дзякуючы свайму становішчу на стыку Міжземнага мора і Атлантычнага акіяна раён вакол мыса меў стратэгічнае значэнне. У кастрычніку 1782 года падчас вайны за незалежнасць ЗША адбылася бітва паміж брытанцамі і іспанцамі. Праз некалькі сот гадоў, у гады грамадзянскай вайны ў Іспаніі побач з мысам таксама адбылася марская бітва.
NGC 3433
NGC 3433 (іншыя абазначэнні — UGC 5981, MCG 2-28-23, ZWG 66.48, PGC 32605) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Леў.