cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыгор Паўлавіч Сушчэня
Біяграфія
Пасля вызвалення раёна ўзначаліў трактарную брыгаду Любанскай МТС, зонай абслугоўвання якой сталі палі калгаса «Чырвоная змена».
Пасля скасавання МТС у 1958 годзе працаваў брыгадзірам трактарнай брыгады ў родным калгасе «Чырвоная змена», а з 1962 года быў звеннявым механізаванага бульбаводчага звяна. Па стане здароўя ў 1966 годзе быў пераведзены на пасаду загадчыка майстэрні калгаснага трактарнага парку. У 1968 годз выйшаў на адпачынак.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 ліпеня 1951 года за атрыманне ў 1950 г. высокіх ураджаяў каранёў кок-сагызу Рыгору Паўлавічу Сушчэні было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны ІІ-й ступені, медалямі.
Байрайт (раён)
Байрайт (Landkreis Bayreuth) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Байрайт. Раён уваходзіць у зямлю Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Франконія. Займае плошчу 1.273,09 кв. км. Насельніцтва 108923 чал. Шчыльнасць насельніцтва 86 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 09 4 72.
Раён падзяляецца на 33 абшчыны.
Пастарнакі (Мсціслаўскі раён)
Пастарна́кі (, Пастернаки) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапрынавіцкага сельсавета.
NGC 7718
NGC 7718 (іншыя абазначэнні — PGC 71959, UGC 12712, MCG 4-55-34, ZWG 476.82) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Знам’янка
Знаменка ці Знам’янка (Знам’янка) — горад у Кіраваградскай вобласці Украіны. Плошча 14,8 км². Насельніцтва 24 255 чал. (1 студзеня 2012).
Некрамантыя
Некрама́нтыя (ад «мёртвы» і  «варажба») — магічная практыка, якая залучае памерлых. У шырокім сэнсе некрамантыяй называюць адмоўную (чорную) магію.
Старажытны свет
Упершыню слова некрамантыя было ўжыта хрысціянскім багасловам Арыгенам (III ст.), аднак сама практыка некрамантыі мае болей старажытныя карані. Звесткі пра яе сустракаюцца ў асобных крыніцах Шумера, Элама, Вавілоніі, Старажытнага Егіпта.
Старажытныя грэкі верылі ў тое, што душы памерлых валодалі здольнасцю прадбачыць будучыню. У пячоры Аіда на поўдні Лаконіі, у Кумах, Гераклеі, Герміёне і на рацэ Ахеран у Эпіры дзейнічалі свяцілішчы, дзе, як лічылася, вернікі маглі ўступіць у кантакт з нябожчыкамі. Найбольш вядомым быў храм Некрамантэён («аракул памерлых») на Ахеране. Пілігрымы, што з’яўляліся сюды, на працягу вызначанага часу знаходзіліся ў цемры, харчаваліся ежай памерлых — бабамі, свінінай, ячменным хлебам і вустрыцамі, абмываліся і маліліся. Потым у суправаджэнні жраца яны праходзілі праз некалькі калідораў і жалезную браму, якія сімвалізавалі ўваход у свет нябожчыкаў, прыносілі ў ахвяру авечку і спыняліся ў цэнтральнай зале, дзе жрэц спяваў малітвы і выклікаў мёртвыя душы. У 1958 г. падчас археалагічных раскопак Некрамантэёна ў цэнтральнай зале, пабудаванай у IV ст. да н.э., былі выяўлены рэшткі пад’ёмнага крана, што мог рухацца з суседняга пакоя. Даследчыкі палічылі, што з яго дапамогай жрацы ўводзілі ў зман наведвальнікаў. Пасля наведвання храма пілігрымы праходзілі трохдзённы абрад ачышчэння і абавязваліся маўчаць пра тое, што пачулі і ўбачылі, пад пагрозай смерці.
Тым не менш, у Першай кнізе Царстваў апавядаецца, як валадар Саул падчас нашэсця філістымлян звяртаўся праз жанчыну-чараўніцу да памерлага прарока Самуіла.
З іўдаізму забарона на некрамантыю і іншыя магічныя дзеянні распаўсюдзілася на хрысціянскіх вернікаў. Раннія хрысціянскія аўтары ўзгадвалі звычаі звароту да нябожчыкаў толькі як прыкмету прыхільнікаў паганства.
Сярэднявечча і Рэнесанс
Да XIII ст. большасць хрысціянскіх тэолагаў разглядала магію як народныя забабоны. Паміж 1252 г. і 1284 г. пры двары Альфонса X быў складзены «Picatrix», лацінамоўны твор, выкладзены на аснове арабскіх кніг «Мэта мудрых» (غاية الحكيم), прысвечаных варажбе. Ён стаў пачаткам адраджэння цікавасці да магіі і некрамантыі. Апошняя набыла больш шырокае тлумачэнне і прыраўновалася да чорнай магіі, часцяком называлася «ніграмантыя» (ад niger «чорны»). У Заходняй Еўропе працы па некрамантыі распаўсюджваліся нягледзячы на забарону з боку Касцёла.
Крапыўнэ (Ніжынскі раён)
У ХІХ стагоддзі сяло Крапыўнэ ў складзе Талалаўскай воласці Ніжынскага павета Чарнігаўскай губерні.
Некрамантыя
Сярэднявечча і Рэнесанс
Дзеянні некрамантаў складаліся першым чынам з ахвярапрынашэнняў крыві жывёл, малака ці мёда, што распырскваліся ў паветры, попелу, солі і мукі ў збанах, замоў і дзеянняў для прыцягнення духаў. Формулы для замоваў мелі тую ж структуру, што і царкоўныя экзарцызмы. Але іх мэта была супрацьлеглая — не выгнанне, а выклік і падпарадкаванне дэманаў. Некраманты ўжывалі свае веды астралогіі для разліку прыдатнага часу для выклікаў. Захаваныя кіраўніцтвы да рытуалаў не ўтрымоўвалі дамовы з д’яблам або насмешкі з хрысціянства. Варажбіты нават маглі звяртацца да Ісуса Хрыста, Святога Духа, Багародзіцы, святых анёлаў. Пісьмовыя сведчанні і абвінавачванні паказваюць на святароў як асноўную сацыяльную групу, схільную да некрамантыі.
Жыгімонту Аўгусту прыпісваўся зварот да некрамантаў з мэтай выклікаць дух Барбары Радзівіл. Матыў залучэння духаў мёртвых для дапамогі існуе ў беларускім фальклоры, у казках з сюжэтнай лініяй накшталт «Кароль і каралева».
Фарміраванне сучаснага стаўлення
У эпоху Асветніцтва некрамантыя часцей разглядалася як фікцыя і нават супрацьпастаўлялася рацыяналізму. «Кішэнны філософскі слоўнік» Вальтэра высмейваў байкі аб жывых мерцвяках. У перыяд рамантызму некрамантыя з аднаго боку лічылася культурнай з'явай, што патрабавала вывучэння, з іншага боку апявалася ў літаратурнай творчасці як выклік сацыяльнай рэчаіснасці. У знакамітых творах «Фаўст» Ёгана Вольфганга фон Гётэ і «Франкенштэйн, альбо сучасны Праметэй» Мэры Шэлі некраманты выглядалі як рацыянальныя даследчыкі. Так, Ё. В. фон Гётэ тлумачыў дзеянні Фаўста наступным чынам :
І вось пачаў я варажыць,
Мне разамкне таемнасці ланцуг,
Каб ведаў я, што гавару,—
Ці злу служу я, ці дабру,—
Каб сувязь рэчаў разгадаць
І тлумачэнне думцы даць,
Каб дзеянняў спазнаць асновы,
І перакласці іх дакладна ў словы
Сур'ёзнае стаўленне да залучэння духаў нябожчыкаў захавалася сярод прыхільнікаў акультызму. У прыватнасці, выклікам духаў памерлых займаўся лейпцыгскі авантурыст (каля 1738 — 1774 гг.), які першым выкарыстаў у сваіх сеансах «чароўны ліхтар». Эмануэль Сведэнборг, Франц Антон Месмер, Алан Кардэк і Эндру Джэксан Дэвіс заклалі асновы спірытуалізму, які ўключае практыку выкліку духаў памерлых людзей і зносіны з імі. Сярод прыхільнікаў гэтай практыкі былі такія вядомыя асобы, як каралева Вікторыя, Мэры Тод Лінкальн, Артур Конан Дойл, Томас Эдысан, Мэй Уэст і іншыя.
Царква Святога Іаана Канэа (Охрыд)
Царква Святога Іаана Канэа (Црква «Свети Јован Канео»), таксама вядомая як Царква Святога Іаана Багаслова — храм Македонскай праваслаўнай царквы, які размешчаны на скале над пляжам Канэа ў горадзе Охрыд і выходзіць на Ахрыдскага возера. Храм узведзены ў гонар Іаана Багаслова, які вядомы ў царкоўнай літаратуры як Іаан Патмаскі. Дакладная дата будаўніцтва царквы невядомая, але згодна з дакументамі аб царкоўнай уласнасці, царква была пабудавана да 1447 года. Археалагічныя раскопкі пацвярджаюць, што царква была пабудавана ў XIII стагоддзі, яшчэ да з'яўлення Асманскай імперыі.
Апісанне
Царква з'яўляецца крыжападобным будынкам з прамавугольным аснаваннем, мае трохбаковую апсіду на ўсходнім баку. Дапускаецца, што архітэктар ствараў план з улікам як візантыйскіх, так і армянскіх архітэктурных элементаў (асабліва пры афармленні васьмівугольнага купала). Незадоўга да прыбыцця туркаў у Македонію царква ў XIV стагоддзі была рэканструявана. Згодна з летапісамі, царква Святога Іаана Канэа размяшчалася паблізу ад царквы Святых Канстанціна і Алены. Пасля захопу туркамі Македоніі пачалось згасанне духоўнага жыцця з XVII па XIX стагоддзі (адна з нешматлікіх захаваўшыхся ікон датуецца 1676 годам).
Шэраг рэканструкцый царквы адбыўся ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя, калі быў усталяваны драўляны іканастас з выявамі некалькіх святых і Дзевы Марыі на галоўнай апсідзе. У купале храма размешчана фрэска Хрыста Уседзяржыцеля, які абкружаны васьмю анёламі, якія ляцяць. Секцыі паміж вокнамі пакрытыя фрэскамі з выявамі біблейскіх прарокаў. На сценах царквы таксама выяўлены фрэскі з Кліментам Охрыдскім і Эразмам Охрыдскім. У верхняй зоне алтара намаляваная сцэна Абшчыны Апосталаў з анёламі ў царскай вопратцы, і гэтая выява лічылася вельмі незвычайнай для візантыйскага жывапісу.
У 1964 годзе ў час рэстаўрацыі было выяўлена некалькі фрэсак, што дазволіла атрымаць мастацтвазнаўцам дастатковую колькасць інфармацыі аб гісторыі сярэдневяковага мастацтва ў Македоніі (асабліва ў часы праўлення візантыйскай дынастыі Камнінаў). Цяпер у царкве ўстаноўлена некалькі паветразаборнікаў, што дазваляе павысіць яе надзейнасць і захаваць фрэскі на сценах.
Шарлотэнбург (горад)
Шарло́тэнбург (Charlottenburg) — горад у Германіі, заснаваны ў 1705 годзе і ўключаны ў 1920 годзе ў склад Вялікага Берліна.
Гісторыя
Назва горада непасрэдна звязаная з імем Сафіі Шарлоты — жонкі курпрынца Брандэнбурга Фрыдрыха I, які стаў у 1701 годзе першым каралём Прусіі. Сафія Шарлота атрымала ў падарунак невялікі загарадны маёнтак, перабудаваны ў прадстаўнічы летні палац Лютцэнбург (Schloss Lützenburg). Пасля заўчаснай смерці Сафіі Шарлоты палац Лютцэнбург у яе гонар быў пераназваны ў палац Шарлотэнбург.
Вакол палаца Шарлотэнбург з пачатку XVIII стагоддзя паступова разрасталіся паселішчы, да 1 студзеня 1877 года пераўтвораныя ў горад Шарлотэнбург, насельніцтва якога да канца XIX стагоддзя налічвала ўжо больш за 100 000 чалавек. У 1878—1884 гады пабудаваная Вышэйшая тэхнічная школа (Technische Hochschule), цяпер вядомая як Берлінскі тэхнічны ўніверсітэт. Да 1893 года Шарлотэнбург стаў другім па велічыні пасля Берліна горадам у правінцыі Брандэнбург.
З 1900 года ў Шарлотэнбургу пачала працаваць свая электрастанцыя, якая забяспечвала вулічнае асвятленне, патрэбнасці хатніх гаспадарак і прамысловасці. У 1905 годзе да 200-гадовага юбілею горада замест старой ратушы, пабудаванай у 1705 годзе, была ўрачыста адкрытая новая ратуша з велічнай 88-мятровай вежай. У 1907—1908 гадах Шарлотэнбург абзавёўся ўласнай брамай, у процівагу Брандэнбургскай у Берліне.
Да 1910 года насельніцтва Шарлотэнбурга павялічылася да 306 000 чалавек. У 1911—1912 гады ў горадзе быў пабудаваны будынак Нямецкай оперы. Першапачаткова гэты тэатр называўся «Нямецкі дом оперы» (Deutsches Opernhaus).
У 1920 годзе Шарлотэнбург быў уключаны ў склад Вялікага Берліна на правах гарадской акругі.
Акруга Шарлотэнбург у выніку адміністрацыйнай рэформы 2001 года ў статусе аднайменнага раёна ўваходзіць ва ўзбуйненую заходнюю сталічную акругу Шарлотэнбург-Вільмерсдорф.
Гімнесіі
Гімнесіі (Gimnèsies, Gimnesias) — група астравоў у Міжземным моры. Частка архіпелага Балеарскія астравы. Агульная плошча — 4337,7 км². Насельніцтва (2015 г.) — 953 848 чалавек.
У склад архіпелага ўваходзяць 3 буйныя астравы :
Альбрэхт IV
А́льбрэхт IV:
Круты (Ніжынскі раён)
Круты (Кру́ти) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Круты было ў складзе Ніжынcкай воласці Ніжынcкага павета Чарнігаўскай губерні.
Таццяна Аляксандраўна Ждановіч
Таццяна Аляксандраўна Ждановіч (, в. Талька, Пухавіцкі раён —, Мінск) — беларускі медык. Заслужаны ўрач БССР (1960).
Біяграфія
Яе бацькі простыя сяляне. Бацька — Аляксандр Іванавіч Яўсейчык нарадзіўся ў 1888 годзе каля Блоні, закончыў Ігуменскае 4-класнае народнае вучылішча, працаваў памочнікам ляснічага Цэльскага лясніцтва, памёр у 1958 годзе. Маці — Агрыпіна Мікалаеўна Яўсейчык (нар. 1889) была хатняй гаспадыняй, памерла на 94-м годзе жыцця.
Адразу як пачалася вайны Таццяна Аляксандраўна з сынам пераехала з Мінска ў Тальку да бацькоў. У час вайны маладая доктарка лячыла людзей, дапамагала партызанам: перадавала медыкаменты. Вясной 1943 г. была арыштавана па падазрэнню ў сувязі з партызанамі і знаходзілася ў гестапа горада Асіповічы.
Пасля вайны Таццяна ў 1945 годзе выйшла замуж за Фёдара Іосіфавіча Панчоху (нар. 1913), у іх нарадзілася двое дзяцей: Людміла (1946 год) і Уладзімір (1949 год). Працавала ўрачом у Лапіцкай бальніцы Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці.
У 1948 годзе Таццяна пераяжджае ў Тальку, у хату бацькоў, дзе працуе ўрачом Талькаўскага спецыяльнага дзіцячага дома. З 1950 года працавала загадчыцай Талькаўскай участковай бальніцы.
У 1980 годзе Таццяна Аляксандраўна перанесла інфаркт, а пасля інсульт. Па гэтай прычыне пераехала ў Мінск, дзе памерла ў 1998 годзе.
Узнагароды
У 1960 годзе прысвоена званне заслужанага ўрача БССР — за заслугі ў галіне аховы здароўя. Падзяка за добрую працу (1960). У 1984 годзе была ўстаноўлена персанальная пенсія рэспубліканскага значэння ў размеры 132 рублі. Была ўзнагароджана Ганаровымi граматамi Вярхоўнага Савета, Мiнiстэрства аховы здароўя БССР i СССР. Узнагароджана медалём «За працоўную азднаку».
У гушчарах
«У гушча́рах» — папулярная беларуская патрыятычная песня на словы Наталлі Арсенневай і музыку Міколы Шчаглова-Куліковіча.
Песня ўпершыню была апублікаваная ў час Другой сусветнай вайны ў часопісах «Беларус на варце» і «Жыве Беларусь». У 1944 годзе яна таксама ўвайшла ў зборнік песень СБМ «Юнацкі сьпеўнік». У 1979 годзе песня ўвайшла ў зборнік выбраных твораў паэткі «Між берагамі» (разьдзел «Тэма вясны»).
Перакладзеная на ангельскую мову Гаем Пікардам.
Словы
У 1944 годзе песня складалася з трох строф. У зборніку «Між берагамі» паэтка дадала да іх чацвёртую, якая стала ў вершы трэцяй. Існуе варыянт з заменай радка «не маскаль-бальшавік і ня ляхі» на «не чужыя варожыя сілы». Таксама варыятыўна ў другой страфе спяваецца «сэрцы» (замест «сэрцах») ды «толькі» (замест «але»).
Жыгімонт I Стары
Жыгімонт Стары ( — ) — вялікі князь літоўскі і кароль польскі (1506—1548). Пяты сын Казіміра Ягелончыка, унук Ягайлы.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Казяніцах Радамскага павета Каралеўства Польскага. Атрымаў добрую адукацыю, валодаў некалькімі мовамі. Атрымаў ад старэйшага брата, караля Чэхіі і Венгрыі Уладзіслава II, Глогаўскае і Апольскае княствы ў Сілезіі. У 1504 годзе прызначаны каралеўскім намеснікам Сілезіі, пазней і Лужыцы. Пасля смерці вялікага князя літоўскага Аляксандра абраны панамі-радай 20 кастрычніка 1506 года на велікакняжацкі сталец. 8 снежня 1506 года, нягледзячы на апазіцыю сенатараў з Малой Польшчы, абраны і на польскі сталец. Мянушку «Стары» атрымаў за тое, што яшчэ пры сваім жыцці дамогся каранавання ў пераемнікі свайго дзесяцігадовага сына Жыгімонта.
Унутраная палітыка
Імкнуўся ўмацаваць дзяржаву, але ваенныя і фінансавыя рэформы, спробы вяртання каралеўскіх і вялікакняжацкіх маёнткаў захопленых магнатамі, не мелі значнага поспеху. У 1537 годзе супраць Жыгімонта Старога і магнатаў узняўся феадальны мяцеж польскай сярэдняй шляхты — г.зв. Курыная вайна. Баярства ВКЛ дамаглося роўных правоў для ўсяго вышэйшага стану, быў уведзены адзіны кодэкс законаў для дзяржавы — Статут Вялікага Княства Літоўскага (1529). Для адбіцця нападаў крымскіх татараў на Украіне была створана памежная варта з мясцовых жыхароў — казакі. Падчас Жыгімонта Старога ў Польшчы і ВКЛ распаўсюдзілася Рэфармацыя розных плыняў, што садзейнічала далейшаму ўздыму гуманізму і адукацыі.
Знешняя палітыка
У 1531 годзе ў барацьбе за Пакуцце атрымаў перамогу над малдаўскім гаспадаром Пятром Рарэшам. Праводзячы антыгабсбургскую палітыку заключыў у 1524 годзе саюз з Францыяй і ў 1533 годзе з Асманскай імперыяй. Быў вымушаны весці абарончыя войны супраць Маскоўскай дзяржавы (1507—1508, 1512—1522, 1534—1537), у выніку якіх быў страчаны Смаленск.
Падчас перамогі Рэфармацыі ў Прусіі Жыгімонт Стары згадзіўся на разцэркаўленне маёмасці, ў прыватнасці зямель, (секулярызацыю) Тэўтонскага ордэна і ўтварэнне на яго тэрыторыі васальнага ў адносінах да Каралеўства Польскага Прускага герцагства на чале з Альбрэхтам Гагенцолернам — сваім пляменнікам. Пры Жыгімонту Старым, пасля загадкавай смерці апошніх мазавецкіх князёў, у 1526—1529 гг. з Польшчай было ўз’яднанае Мазавецкае княства.
Другая жонка, з 1518 года, Жыгімонта Старога — Бона Сфорца, адыгрывала пры ім значную ролю ў палітычным жыцці дзяржавы, намагалася забяспечыць стальцы Польшчы і ВКЛ свайму сыну Жыгімонту Аўгусту, у 1529 годзе было праведзена яго намінальнае абранне другім вялікім князем літоўскім.
Мецэнацтва
Жыгімонт вядомы як мецэнат. Ён меў значную бібліятэку, запрашаў да свайго двара вядомых скульптараў, архітэктараў, жывапіцаў. Яго подпісам пазначаны дзве ахоўныя граматы для ўсходнеславянскага першадрукара Францыска Скарыны.
Салдус
Салдус (Saldus) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Салдускага краю. Плошча 10,10 км². Насельніцтва 11 479 чал. (2016).
Верхняя Франконія
Верхняя Франконія (Oberfranken, Obafrankn) — адміністрацыйная акруга зямлі Баварыі, на поўдні Германіі; таксама з'яўляецца адной з трох частак гістарычнай вобласці Франконіі. (гл. таксама Ніжняя Франконія і Сярэдняя Франконія).
Шчыльнасць насельніцтва - 151 чалавек на км ² (па дадзеных на 31 снежня 2006). Раён падзяляецца на 33 абшчыны.
NGC 7719-1
NGC 7719-1 (іншыя абазначэнні — PGC 71961, ESO 536-12, IRAS23354-2315) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кукшын (Ніжынскі раён)
Кукшын (Ку́кшин) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Кукшын было ў складзе Мрынскай воласці Ніжынскага павета Чарнігаўскай губерні.
Іонная сувязь
Іо́нная су́вязь — тып хімічнай сувязі, якая ўтвараецца за кошт дзеяння электрастатычных (кулонаўскіх) сіл паміж процілегла зараджанымі іонамі. Іоны ўтвараюцца з атамаў элементаў у выніку пераносу валентнага электрона ад атама элемента з нізкім патэнцыялам іанізацыі да атама элемента з вялікай роднасцю да электрона.
Характэрна для хімічных злучэнняў найбольш актыўных металаў (шчолачных, шчолачназямельных і інш.) з тыповымі неметаламі (у асноўным галагенамі). Такія злучэнні (напрыклад, хларыд калію К+Cl-, фтарыд цэзію Cs+F-) існуюць пераважна ў выглядзе крышталічных рэчываў — іонных крышталёў і пры растварэнні ў палярных растваральніках дысацыіруюць на іоны.
Курская бітва
У савецкай і айчыннай гістарыяграфіі прынята падзяляць бітву на 3 часткі: Курскую абарончую аперацыю (5 — 12 ліпеня), Арлоўскую (12 ліпеня — 18 жніўня) і Белгарадска-Харкаўскую (3 — 23 жніўня) наступальныя аперацыі. Бітва працягвалася 49 дзён. Нямецкі бок наступальную частку бітвы зваў аперацыя «Цытадэль».
Пасля завяршэння бітвы стратэгічная ініцыятыва ў вайне канчаткова перайшла на бок Чырвонай арміі, якая да заканчэння вайны праводзіла галоўным чынам наступальныя аперацыі, тады як Вермахт абараняўся.
Бадуэн VI Фландрскі
Бадуэн VI Монс (Міралюбны) (Baudouin VI de Mons, каля 1030—, ) — граф Эно з 1051 года, граф Фландрыі з 1067 года, сын графа Бадуэна V Фландрскага і Адэлы Французскай, дочкі караля Францыі Роберта II. Паходзіў з Першага Фландрскага дому.
Біяграфія
Ведаючы, што ён хворы, Бадуэн склікаў савет у Аўдэнардэ, на якім прыняў рашэнне паставіць двух малалетніх сыноў — Арнульфа і Бадуэна пад апеку маці, прычым у выпадку смерці аднаго з яго сыноў, іншы павінен быў стаць яго спадчыннікам. Перад смерцю яму ўдалося перадаць свае землі старэйшаму сыну Арнульфу III. Таксама ён папрасіў свайго брата Роберта Фрызскага абараняць сваіх дзяцей. Ён памёр неўзабаве пасля гэтага, 17 ліпеня 1070 года.
Кіраванне Бадуэна VI адзначылася перыядам унутранага і знешняга міру. Нягледзячы на ўсе меры, ранняя смерць Бадуэна спарадзіла дынастычныя спрэчкі. Ужо 22 лютага 1071 года Арнульф быў забіты ў барацьбе са сваім дзядзькам Робертам Фрызскім у бітве пры Каселі разам з графам Херэфарда Вільямам Фіц-Осбернам, а Роберт узурпаваў уладу ў Фландрыі. Малодшы сын, Бадуэн II стаў графам Эно пасля гібелі Арнульфа.
Шлюб і дзеці
Жонка (з 1051): Рыхільда дэ Эно (памерла 15 сакавіка 1087, Месін, пахавана ў абацтве Анон), удава графа Эно Германа. Дзеці ад гэтага шлюбу:
Паўднёвае Бялішчана
Паўднёвае Бялі́шчана (, Повднёвое Белищено) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапрынавіцкага сельсавета.
Саўчанкі (Мёрскі раён)
Са́ўчанкі (, Савченки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Чарлёна
Чарлёна (, Черлёна) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубненскага сельсавета. За 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Чарлёна на лініі Масты — Гродна.
Гісторыя
У 1503—1513 гадах уладальнік «двара» Дубна, князь Канстанцін Крошынскі, далучэннем суседніх пустаўшчызн і сялянскіх земляў пашырыў свае дубенскія ўладанні ўздоўж Нёмана ў паўночна-заходнім кірунку, у бок Луннай і Свіслачы, і на новых абшарах заклаў «двор» на імя Лунна або Лунна-Чарлёна на рацэ Луннай.
Касцёл Святога Казіміра (Лахова)
Касцёл Святога Казіміра — рымска-каталіцкі мураваны парафіяльны касцёл у в. Лахова Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства.
Чарлёна
Гісторыя
Напэўна, Януш Сапега пабудаваў «двор» у Чарлёне, які ў сярэдзіне XVI ст. называўся «стары двор Чарлёнскі». Праз падвоеную назву ўладанняў цяжка адрозніць, калі пад імем Лунна або Чарлёна меўся на ўвазе адзіны маёнтак Лунна-Чарлёна, а калі асобныя яго часткі — Лунна і Чарлёна. Канчаткова Чарлёна вылучылася сярод лунненска-чарлёнскіх уладанняў Сапегаў у 1540-1550-я гады, калі так пачалі называць толькі землі на правым беразе Нёмана, якія межавалі з вялікакняжацкім дваром Дубна. Землі на левым беразе Нёмана пачалі называць толькі Луннам. Спачатку маёнтак Чарлёна складаўся з некалькі частак, напэўна чатырох, якія належалі Глебу, Дзмітру, Сцяпану і Міхаілу Янушавічам Сапегам.
Касцёл Святога Казіміра (Лахова)
Гісторыя
Касцёл быў пабудаваны ў 1902 гадзе у неагатычным стылі. Архітэктура храма тыповая для пратэстанцкіх цэркваў гэтай мясцовасці. У 1945 годзе храм перайшоў каталікам. 1 кастрычніка 1946 года была створана мясцовая парафія і касцёл стаў парафіальным.
Чарлёна
Гісторыя
У сярэдзіне XVI ст. у Чарлёне, апроч старога «двара», былі асобныя «двары» прынамсі Дзмітра і Міхаіла Янушавічаў Сапегаў. Да 1580-х гадоў асноўныя сапежынскія лунненска-чарлёнскія ўладанні сабралі ў сваіх руках Мікалай і Леў Міхайлавічы Сапегі, па падзеле паміж імі ў 1581 годзе Чарлёну атрымаў Мікалай. У 1580—1590 гадах Мікалай стварае ў Чарлёне сваю рэзідэнцыю, фундуе на Чарлёнскім двары праваслаўную царкву, што ўзнімае статус паселішча. Не вядома пабудаваў ён свой «двор» на месцы аднаго з папярэдніх або на новым, але з гэтага часу і да 1940-х гадоў дворскія і палацавыя пабудовы ў Чарлёне лакалізуюцца на гэтым месцы. Мікалай Сапега пахаваны ў 1611 годзе ў Чарлёнскай царкве, якая стала родавым некропалем.
Потым Чарлёнскі маёнтак належаў сыну Мікалая — Фрыдэрыку Сапегу. У 1615 годзе ў Чарлёне разам з Лаўнам было 60 гаспадарак. У 1637 годзе Фрыдэрык фундаваў базыліянскі манастыр пры Чарлёнскай царкве. Фрыдэрык памёр без нашчадкаў, спадчыну падзялілі бліжэйшыя сваякі, Чарлёна дасталася сястры Марыяне, жонцы Юрыя Камароўскага. Па Марыне маёнтак спадчынай перайшоў яе сыну — Яну Юр’евічу Камароўскаму, а па ім яго дачцэ Гелене Канстанцыі, жонцы дэрпцкага падкаморага Канстанціна Лукаша Шэмета.
Сужэнцы Шэметы ў 1663 годзе прадалі маёнтак Чарлёна, з належнымі яму пляцамі ў Гродне, смаленскаму кашталяну Самуэлю Каралю Вільчаку і яго жонцы Катажыне з Навіцкіх. Сужэнцы Вільчакі ў 1676 годзе аддалі ў заставу земскаму суддзі гарадзенскаму Тамашу Валовічу і яго жонцы Канстанцыі з Завішаў за 4 тысячы злотых самую вялікую частку маёнтка Чарлёна — вёску Вялікая Чарлёна з агароднікамі, з застаўнага інвентара вядома, што ў ёй было 20 валок і 11 агародаў.
Чарлёна прыцягвала ўвагу чарэйскай лініі Сапегаў як аб’ект родавай гістарычнай памяці і адпаведна амбіцый, ваявода віленскі і вялікі гетман літоўскі Казімір Ян Сапега 5 мая 1685 года за 100 тысяч злотых адкупіў ад смаленскага кашталяніча Пятра Караля Вільчака і яго жонкі Іанны з Кашубскіх маёнтак Чарлёна. Праз два гады ад акта продажу 22 красавіка 1687 года ўласнаручна Пятром Каралем Вільчакам напісаны «інвентар» уладанняў Чарлёна. Цяпер гэта найстарэйшы з вядомых комплексных інвентароў маёнтка Чарлёна, аўтар апісаў жылыя і гаспадарчыя будынкі двара, фальваркаў Чарлёна і Харціца з аднайменнымі вёскамі, пералічыў сялянскія сем’і і гаспадаркі з пазначэннем валок зямлі, валоў, коней і кароў, а таксама абавязкі і павіннасці сялян.
Кунашыўка
Кунашыўка (Ку́нашівка) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Чарлёна
Гісторыя
У Сапегаў у 1799 годзе маёнтак Чарлёна купіў князь Францішак Друцкі-Любецкі (1741—1802), з таго часу і да 1939 года Чарлёна належала роду Друцкіх-Любецкіх. Князь Францішак Друцкі-Любецкі пабудаваў у маёнтку драўляны, крыты гонтай палац, з гербам Друцкіх-Любецкіх над ганкам, палацам карысталіся болей за 100 гадоў.
Ад Францішка Друцкага-Любецкага маёнтак перайшоў да яго сына — князя Фрацішка Ксаверыя Францішкавіча (1778—1846), а пасля да сына апошняга — князя Аляксандра Ксавер’евіча Друцкага-Любецкага (1827—1898). Пасля сялянскай рэформы ў Расійскай Імперыі (1861) вызваленыя ад прыгону сяляне атрымалі ва ўласнасць частку зямель маёнтка Чарлёна, большая частка засталася ў князёў Друцкіх-Любецкіх.
Пасля смерці князя Аляксандра Ксавер’евіча Друцкага-Любецкага маёнтак у спадчыну атрымаў яго сын — князь Уладзіслаў Аляксандравіч Друцкі-Любецкі (1864—1913), жанаты з графіняй Марыяй Здзіславаўнай Замойскай (1868—1939). Іх дочкі — князёўны Тэрэза і Яніна Друцкія-Любецкія — апошнія ўладальніцы Чарлёны. З уключэннем у 1939 годзе Заходняй Беларусі ў склад БССР усе землі, як князёў, так і вяскоўцаў, нацыяналізаваны савецкай уладай без кампенсацыі.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Харціцкага сельсавета.
Палац Друцкіх-Любецкіх
Будынак палаца князёў Друцкіх-Любецкіх уяўляў сабой аднапавярховы, шырокі і выцягнуты простакутны зрубны аб’ём, накрыты надзвычай высокім паўвальмавым гонтавым дахам. Па баках выступалі алькежы, крытыя самастойнымі нізкімі чатырохсхільнымі дахамі. Галоўны фасад у сярэдняй частцы вылучаўся ганкам на чатырох тонкіх драўляных калонах, якія падтрымлівалі шчыт з аркатурай. У яго полі знаходзіўся невялікі гербавы картуш. Да тыльнага боку дома прымыкала вялікая тэраса. Анфіладную планіроўку дома пацвярджае інвентар 1759 г. Сцены ўпрыгожвалі зялёныя атласныя шпалеры з раслінным арнаментам. Дэкор дапаўнялі люстры ў разных пазалочаных рамах, мармуровыя і драўляныя столікі, крэслы, шафы з мастацкай коўкай і распісной абіўкай. У доме захоўвалася вялізная калекцыя родавых рэліквій і твораў мастацтва. Адзін пакой служыў дамавой капліцай. Ашклёная галерэя злучала дом з суседнім будынкам кухні і пральні.
Стары «італьянскі» рэгулярны парк быў абнесены высокай мураванай агароджай з брамай. На двары знаходзіўся круглы газон з кветкавымі клумбамі. У парку стаялі капліца, дзве відавыя вежы. Акрамя гэтага, сядзібны комплекс уключаў флігелі, гаспадарчыя будынкі, стайню з вазоўняй, трох’ярусную скарбніцу, накрытую гонтавым дахам, завершаным купалам.
1 чэрвеня
1 чэрвеня — сто пяцьдзясят другі (сто пяцьдзясят трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Сест
Сест ці Сестас (Σηστός) — заснаваны эалійцамі горад на Херсанесе на беразе Гелеспонта, у Фракіі насупраць Абіда (Абідаса); самы зручны пункт для пераправы з Азіі ў Еўропу.
Каля Сеста быў пабудаваны мост, па якім пераправілася ў Еўропу войскі Ксеркса пры нашэсці персаў на Грэцыю ў 480 г. Сест вядомы таксама як месца любоўных спатканняў Гера з Леандрам, які загінуў у бурную ноч, у вызначаную гадзіну пераплываючы праз Гелеспонт.
Асовыя
Ліквідаваны ў 2006 годзе.
ФК Кубань Краснадар
«Кубань» — былы расійскі футбольны клуб з горада Краснадар, Краснадарскі край, расфарміраваны ў 2018 годзе. Хатні стадыён — «Кубань». Колеры клуба — жоўты і зялёны.
Вытокі
На Кубані футбол з’явіўся ў пачатку XX стагоддзя, калі ім сталі займацца члены розных спатыўных клубаў Екацерынадара таго часу. Спачатку матчы праводзіліся выключна ўнутры клубаў, нароўні са змаганнямі па іншых відах спорту, але паступова новая гульня стала зацікаўліваць ўсё больш людзей, таму сталі праводзіцца і нерэгулярныя таварыскія сустрэчы паміж рознымі клубамі горада. Першы міжгародні матч быў згуляны ў Екацерынадары 6 жніўня (паводле іншых звестак 9 жніўня) 1912 года, калі мясцовы клуб «Ахілес» (паводле іншых звестак зборная Екацерынадара, аснову якой складалі ігракі клуба «Ахілес») разграміў новарасійскую «Алімпію» (паводле іншых звестак «Алімпію-2») з лікам 5:0 (паводле іншых звестак 5:1). З 1913 году стаў праводзіцца ўжо паўнавартасны чэмпіянат горада, матчы паміж гарадскімі камандамі, «Ахілес», «Спорт», «Вікторыя» і іншымі, сталі рэгулярнымі.
З-за распачатых неўзабаве войн і палітычных узрушэнняў, якія змянілі да непазнавальнасці аблічча краіны, аб футболе ў той час вядома вельмі мала, большасць крыніц былі страчаны, і ў наш час гісторыю футбола ў дарэвалюцыйным Екацерынадары і Краснадары 1920-х гадоў аднаўляць даводзіцца літаральна па макулінках, а шматлікія дадзеныя, па ўсёй бачнасці, ужо страчаны беззваротна.
«Дынама»
Да таго, як пачалі праводзіцца паўнавартасныя, масавыя чэмпіянаты, сярод аматараў футбола былі папулярныя таварыскія матчы «Дынама» з наймацнейшымі камандамі Расіі, Украіны, Закаўказзя і суседзяў па Паўночным Каўказе. Акрамя гэтых гульняў, у горадзе праводзіліся матчы розных таварыскіх турніраў, як розыгрыш «Кубка Сяброўства», у якім удзельнічалі розныя спартыўныя клубы горада і зборная каманда Краснадарскага вайсковага гарнізона. Паводле захаваных дадзеных, сустрэчы дадзенага турніру пачыналіся даволі арыгінальна: над гульнявым полем зніжаўся самалёт, з якога скідаўся футбольны мяч.
У 1931 годзе «Дынама» займела ўласны стадыён, які быў пабудаваны ў самым цэнтры Краснадара, гэты стадыён існуе і па сённяшні дзень, з’яўляючыся найстарэйшым захавалым спартыўным будынкам горада. У тым жа годзе «Дынама» стала пераможцам спартакіяды народаў Паўночнага Каўказа.
У 1935 годзе дынамаўцы ў складзе зборнай Краснадара ўдзельнічалі ў чэмпіянаце СССР, які праводзіўся тады сярод зборных гарадоў. На групавым этапе ў Пяцігорску каманда правяла 3 гульні за 5 дзён: 26 чэрвеня згуляла ўнічыю 2:2 з камандай Эрывані, 28 чэрвеня перамагла каманду Махачкалы з лікам 1:0, а 30 чэрвеня прайграла гаспадарам поля — футбалістам Пяцігорска з лікам 1:2, і ў выніку заняла толькі 3 месца ў групе, на чым і скончыла свой выступ у чэмпіянаце СССР сярод гарадоў.
Абідас (Гелеспонт)
А́бідас (Ἄβῡδος, Abydus) — старажытнагрэчаскі горад, папярэднік Канстанцінопаля ў якасці гандлёвага моста паміж Еўропай і Азіяй. Быў размешчаны ў Мізіі, на азіяцкім беразе Гелеспонта, дзе берагі яго збліжаюцца да 2 кіламетраў, насупраць гарады Сест. Паводле легенды, Леандр жыў у Абідасе і плаваў праз Гелеспонт да Гера.
Згадкі пра Абідас сустракаецца ў «Іліядзе». Грэчаскае паселішча на месцы фракійскага было заснавана мілетцамі з ведама лідыйскага цара Гіга прыблізна за 670 гадоў да н.э. У час грэка-персідскіх войнаў Абідас праславіўся будаўніцтвам, які навёў ад Абідаса да Сеста цар Ксеркс для пераправы сваёй незлічоных полчышчаў. Тым часам вядомы тыран Дафніс, які кіраваў як стаўленік персаў.
У 411—394 гадах да н.э. абідасцы былі ў саюзе са Спартай супраць Афін, прычым у 411 годзе да н.э. пры Абідасе афіняне разбілі спартанцаў, затым горад перайшоў пад руку Ахеменідаў. Каля 360 года да н.э. вядомы тыран Іфіяд. У 334 годзе да н.э. Аляксандр Македонскі пераправіўся з Сеста ў Абідас, папярэдне кінуўшы ў бок горада сваю дзіду — як знак будучага заваявання Азіі. У 200 годзе да н.э. абідасцы праславілі сябе геройскім супраціўленнем Філіпу V Македонскаму.
Апошнія звесткі пра горад сустракаюцца ў візантыйскія часы, калі тут збіралі мыту з суднаў, якія праплывалі па Гелеспонце. 13 красавіка 989 года ў бітве каля Абідаса візантыйскі імператар Васілій II разбіў мяцежныя войскі Варды Фокі Малодшага. У гэтай бітве на баку Васілія II браў удзел шасцітысячны корпус русаў, пасланы на дапамогу імператару кіеўскім князем Уладзімірам Святаславічам. У 1024 годзе каля Абідаса з грэкамі ваяваў рускі княжыч Хрысахір.
Менавіта тут з Еўропы ў Азію перапраўляліся крыжакі.
Генрых III Валуа
Генрых III Валуа, Генрык Валезы (Henri III;, Фантэбло, Францыя — ), герцаг анжуйскі, кароль польскі і вялікі князь літоўскі (1574), кароль Францыі (1575-1589), апошні прадстаўнік дынастыі Валуа (Ангулемская галіна) на стальцы Францыі. Трэці сын Генрыха II Валуа і Кацярыны Медычы.
Біяграфія
Ваенная і палітычная кар’ера Генрыка пачалася вельмі рана. У лістападзе 1567 ён прызначаны генерал-лейтэнантам і атрымаў камандаванне над каралеўскім войскам Францыі. Генрыху прыпісваюць дзве перамогі над гугенотамі пры Ярнаке ў сакавіку 1569 і пры Манкантры ў верасні 1569. Хоць на самой справе кіраўніцтва войскам ажыццяўлялі больш дасведчаныя палкаводцы, у Парыж ён вярнуўся авеяны славай гэтых перамог. Генрык быў любімым сынам Кацярыны Медычы і існуе меркаванне, што яна жадала каб менавіта ён атрымаў каралеўскі сталец.
Кароль польскі і вялікі князь літоўскі
Баючыся палітычнага ўзмацнення Генрыха ў Францыі, яго брат Карл IX Валуа падтрымаў прапанову ажаніць яго з Ганнай Ягелонкай, каб пасля смерці Жыгімонта Аўгуста ён стаў спадкаемцам Рэчы Паспалітай і такім чынам пазбавіцца ад Генрыха ў Францыі і адначасова не дапусціць на трон Рэчы Паспалітай Габсбургаў. Але звесткі пра Варфаламееўскую ноч (24 жніўня 1572), у падрыхтоўцы якой удзельнічаў Генрых, выклікалі выступленні супраць яго кандыдатуры пратэстантаў Рэчы Паспалітай. Прадстаўнік Францыі біскуп дэ Манлюк усё ж такі здолеў атрымаць падтрымку большасці сенатараў і шляхты, што сабраліся на выбары. Ён даў пісьмовае пацвярджэнне ўмоў, на якіх Генрых будзе абраны каралём, г.зв. «Генрыкавых артыкулаў». Генрых абавязваўся таксама пабрацца шлюбам з Ганнай Ягелонкай адразу па прыездзе ў Рэч Паспалітую. Таксама была падпісана дамоўленасць пра ваенныя і фінансавыя адносіны паміж Рэччу Паспалітай і Францыяй, умовы пакарання французскім урадам удзельнікаў Варфаламееўскай разні і ўстанаўленне міру з гугенотамі. На элекцыйным сойме ў Варшаве (11 мая 1573) гнезненскі архібіскуп Уханскі абвясціў абранне Генрыха каралём польскім і вялікім князем літоўскім. 16 мая 1573 пасля атрымання канчатковай згоды часткі паслоў-пратэстантаў надворныя маршалкі, каронны і літоўскі, афіцыйна абвясцілі абранне на стальцы Генрыха. 18 лютага 1574 Генрык прыехаў у Кракаў, 24 лютага 1574 адбыліся каранацыя і прысяга ў адпаведнасці з «Генрыкавымі артыкуламі».
Большасць паслоў сойма, бачачы няздольнасць Генрыха выканаць фінансавыя і ваенныя абавязкі, патрабавала паўторнай прысягі па кожным пункце артыкулаў асобна. У шмат якіх ваяводствах пачаўся рух за пазбаўленне Генрыха кароны. Не ўдалося, як гэта прадугледжвалі «Генрыкавы артыкулы», стварыць пры каралю дарадчы орган з 16 сенатараў і паслоў. Незадавальненне выклікала нежаданне Генрыха ажаніцца з Ганнай Ягелонкай.
30 мая 1574 у ва Францыі памёр Карл IX. Сенат Рэчы Паспалітай пастанавіў, што рашэнне аб ад’ездзе караля можа прыняць толькі вальны сойм. У ноч на 19 чэрвеня 1574 Генрых тайна выехаў з Кракава. Падкаморы каронны Ян Тэнчынскі дагнаў яго, але дамогся толькі абяцання вярнуцца ў Рэч Паспалітую, як толькі ўладкуе справы ў ва Францыі. У Францыі Генрыха абралі каралём пад імем Генрыха III. У Рэч Паспалітую ён не вярнуўся, але да канца жыцця карыстаўся тытулам караля польскага і вялікага князя літоўскага.
Баксітагорскі раён
Геаграфія
Плошча раёна — 7,18 тыс. км², што складае 9,59 % плошчы вобласці. Мяжуе на ўсходзе — з Валагодскай вобласцю (Бабаеўскі і Чагадошчанскі раёны); на поўдні — з Наўгародскай вобласцю (Хвойнінскі і Любыцінскі раёны); на паўночным захадзе — з Ціхвінскага муніцыпальным раёнам. Адлегласць ад адміністрацыйнага цэнтра раёна да Санкт-Пецярбурга — 250 км.
Асноўная частка раёна знаходзіцца на ўзнёслай Ціхвінскай градзе, абсалютныя вышыні 150—250 метраў над узроўнем мора. Заходняя частка раёна знаходзіцца на Ціхвінскай нізіны з вышынямі 50-100 метраў.
На тэрыторыі раёна знаходзіцца радовішчы баксітаў, вапнякоў, даламітаў, торфу. Клімат раёна умерана кантынентальны. Сярэдняя тэмпература ліпеня — 17 °C, са студзеня — −10 °C. Гадавая колькасць ападкаў 650—700 мм.
У заходняй частцы раёна працякаюць рэкі, якія адносяцца да басейна Балтыйскага мора (Валажба, Ціхвінка), а ва ўсходняй — рэкі, якія адносяцца да басейна Каспійскага мора (Чагада, Лідзь, Колпь).
Hromadske.TV
Hromadske.TV (Громадське ТБ; «Грамадскае тэлебачанне») — украінскае інтэрнэт-тэлебачанне, якое распачало трансляцыю 22 лістапада 2013 года. З 18 красавіка 2015 года пачаў вяшчаць са спадарожніка AzerSpace 1 у HD фармаце.
Гісторыя
Трансляцыя канала распачалася 22 лістапада 2013 года ў 14:00 (паводле кіеўскага часу), раней запланаванага часу з-за рашэння Кабінета Міністраў Украіны пра спыненне падрыхтоўкі да падпісання дагавора пра асацыяцыю з ЕС і падзеямі на Еўрамайдане. Ужо 24 лістапада колькасць праглядаў «Грамадскага тэлебачання» дасягнула 761 тысяч за 8 гадзін з сярэднім часам прагляду 12 хв 36 с, максімальная колькасць адначасовых праглядаў перавышала 36 тысяч. Колькасць прыладаў, з якіх праглядалі канал, дасягла 289 тысяч. 29 лістапада ў Марыінскім парку ў Кіеве невядомыя збілі двух журналістаў «Грамадскага тэлебачання» — Дзмітрыя Гнапа і Якава Любчыча.
«Грамадскае тэлебачанне» стала адной з найважнейшых крыніц інфармацыі пра падзеі Еўрамайдана. 1 снежня жывы эфір канала адначасова глядзела каля 100 тысяч гледачоў.
Узброенае паўстанне ў Севільі (1936)
Узброенае паўстанне ў Севільі ў ліпені 1936 года — ваеннае паўстанне ў Севільі 18 ліпеня 1936 года, якое спрыяла пачатку грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Пераварот 17—18 ліпеня пацярпеў няўдачу ў андалузскіх гарадах Малага, Хаэн і Уэльва, але ўвянчаўся поспехам у Кордаве, Гранадзе, Кадысе і ў Севільі. Гарнізон на чале з Кейпа дэ Льяна заняў горад і зладзіў крывавыя рэпрэсіі. У жніўні адсюль нацыяналісты пачалі наступленне на Мадрыд.
Перадгісторыя
17—18 ліпеня частка іспанскай арміі на чале з групай афіцэраў (сярод іх генералы Хасэ Санхурха, Франсіска Франка, Эміліа Мола, Мануэль Годэд і Гансала Кейпа дэ Льяна) паспрабавала скінуць урад Народнага Фронту Другой Іспанскай Рэспублікі. Адной з галоўных мэтаў перавароту быў захоп асноўных гарадоў краіны, у тым ліку Севільі. Яна была сталіцай Андалусіі і самым рэвалюцыйным горадам на поўдні Іспаніі.
Развіццё падзей
Кейпа дэ Льяна, лідар перавароту ў Севільі, сцвярджаў, што захапіў горад з невялікім атрадам з 130 салдат і 15 грамадзянскіх асоб. Акрамя таго, з яго слоў, у адзіночку і са зброяй у руках арыштаваў рэспубліканскага генерала Вілья-Абрыля, а пасля пераканаў увесь гарнізон далучыцца да паўстання. Пераварот у Севільі спланаваў начальнік штаба Хасэ Куэста Марэна, які ледзь змог сабраць 150 чалавек. Большасць падраздзяленняў знаходзіліся ў летніх адпачынках. Камандзір 2-й дывізіі генерал Хасэ Вілья-Абрыль ведаў аб падрыхтоўках змоўшчыкаў, але нічога не распачаў.
Путч
17 ліпеня Кейпа дэ Льяна, начальнік карабінераў (памежнай паліцыі), прыбыў у Севілью з інспекцыяй. Раніцай 18 ліпеня Кейпа дэ Льяна ў суправаджэнні свайго ад’ютанта і трох афіцэраў увайшоў у кабінет генерала Вілья-Абрыля і арыштаваў яго. Пасля гэтага ён накіраваўся ў казармы Сан-Эрменеджыльда і затрымаў палкоўніка 6-га палка Мануэля Аланеджы, які адмовіўся далучыцца да паўстання. Затым далучыўся да паўстання і артылерыйскі полк, а атрады паўстанцаў атачылі і бамбілі gobierno civil (грамадзянскі ўрад), што ўтрымліваўся вернымі штурмавымі атрадамі. Грамадзянскі губернатар (дэлегат іспанскага ўрада) здаўся пасля таго, як Кейпа паабяцаў выратаваць ім жыццё, але начальнік паліцыі і штурмавікі былі пакараны смерцю. Затым да паўстання далучылася грамадзянская гвардыя. Грамадзянскі губернатар Хасэ Марыя Варэла Рэндуэлес быў прысуджаны паўстанцамі да смяротнага пакарання, але прысуд быў заменены на 30 гадоў турэмнага зняволення.
Прафсаюзы абвясцілі ўсеагульную забастоўку, рабочыя сышлі ў свае раёны Трыяны і Ла-Макарена і пабудавалі барыкады, але ў іх было мала зброі. Войскі паўстанцаў (4000 чалавек) захапілі найважнейшыя вузлы горада, зняўшы тэлефонную станцыю, ратушу і радыёстанцыю, праклаўшы кантрольныя шляхі ў цэнтр. 20 ліпеня паўстанцы бамбілі рабочыя раёны Севільі, а пасля прыбыцця з Афрыкі атрадаў паўстанцаў пры падтрымцы войскаў іспанскага легіёна 50 грамадзянскіх гвардзейцаў, 50 рэкетэ і 50 фалангістаў увайшлі ў раёны Трыяну і Макарэну, выкарыстоўваючы жанчын і дзяцей у якасці жывога шчыта, і пачалі крывавыя рэпрэсіі. Легіянеры забівалі нажамі ўсіх мужчын, якіх знаходзілі. 21 ліпеня атрад V Bandera іспанскага легіёна Кастэхона атакаваў раёны Ла-Макарена, Сан-Хуліан, Сан-Бернарда і Эль-Пумареха. Да 25 ліпеня нацыяналісты занялі ўсю Севілью. Па словах прэс-сакратара Queipo :
Наступствы
Пасля перавароту ўсе асобы з рэспубліканскімі і левымі сувязямі былі схоплены нацыяналістамі і заключаны ў турму. Рэпрэсіі ў Севільі былі арганізаваны капітанам Дыясам Крыада, які, як паведамлялася, падпісваў смяротныя прысуды «каля шасцідзесяці ў дзень». Тры тысячы прыхільнікаў рэспубліканцаў былі расстраляны ў першыя тыдні пасля перавароту. Рэспубліканцы забілі трынаццаць прыхільнікаў нацыяналістаў (у тым ліку сем мірных жыхароў у раёне Трыяны) падчас перавароту. Пасля перавароту Кейпа-дэ-Льяна паслаў змешаныя калоны з грамадзянскай гвардыі, фалангістаў, рэкетэ і салдат, што фінансаваліся багатымі землеўладальнікамі, каб заняць іншыя гарады правінцыі. Гэтыя калоны адправілі вялікую колькасць зняволеных у Севілью і пакаралі смерцю. Севілья стала стратэгічнай перамогай паўстанцаў, паколькі адсюль у жніўні 1936 года мяцежныя войскі пачалі наступленне на Мадрыд праз Эстрэмадуру.
Лусціўка
Лусціўка (Лусті́вка) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Адальберан Рэймскі
Адальбе́ран Рэ́ймскі (Adalbéron de Reims; каля 935/940 — ) — французскі царкоўны і дзяржаўны дзеяч. У 969—989 гадах — архібіскуп Рэймса, каралеўскі канцлер пры Лотары Французскім і Людовіку V. Адальберана звалі адным з найбольш выдатных дзеячаў свайго часу. Ён займаўся дзяржаўнай дзейнасцю ў складаным становішчы распаду Франкскай імперыі Каралінгаў і фарміраванні французскай дзяржавы. Ён браў удзел у шматлікіх ваенных сутыкненнях і дыпламатычных перамовах паміж французскімі каралямі і германскімі імператарамі другой паловы X стагоддзя.
Дзяржаўная дзейнасць
Адальберан паходзіў са знатнага Латарынгскага роду Вігерыхідаў (ці Ардэнскага дому). Сын Газела (Газліна), графа Бідгау, унук заснавальніка дынастыі Вігерыха. Ён быў адданы імперскай ідэі і змагаўся з сепаратызмам герцагаў як у Баварыі, так і ў Латарынгіі.
Паступова адбываецца збліжэнне Адальберана з Гуга Капетам. Адальберан становіцца пасля смерці ў 986 караля Лотара Французскага бліжэйшым саветнікам якая каралевы-ўдавы Эмы.
Інтрыгі Адальберана супраць Людовіка V на карысць Гуга Капета прыводзяць да адкрытага разрыву паміж каралём і яго канцлерам. У маі 987 пачынаецца судовы працэс супраць Адальберана ў Камп’ене, але раптоўная гібель Людовіка V падчас палявання змяняе ўсю сітуацыю.
На выбарчым сходзе ў Санлісе Адальберан актыўна агітуе на карысць абрання Гуга Капета. 3 ліпеня 987 Гуга Капет быў абраны каралём Францыі і каранаваны ў Нуаёне, заснаваўшы дынастыю Капетынгаў і паклаўшы пачатак сапраўды французскай дзяржаўнасці.
Культурная дзейнасць
Пры Адальберане Рэймс быў таксама культурным цэнтрам. Быў пашыраны і ўпрыгожаны сабор Нотр-Дам-дэ-Рэймс. У школе кляштара Святога Рэмігія выкладаў логік Геран, а затым буйны вучоны свайго часу Герберт Арыльякскі.
Лыпіў Рыг
Лыпіў Рыг (Ли́пів Ріг) — вёска ў Ніжынскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Лыпіў Рыг было ў складзе Ніжынcкай воласці Ніжынcкага павета Чарнігаўскай губерні.
NGC 7719-2
NGC 7719-2 — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Паўночнае Бялішчана
Паўно́чнае Бялі́шчана (, Полночное Белищено) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапрынавіцкага сельсавета.
Сярэдняя Франконія
Сярэдняя Франконія (Mittelfranken, Middlfrankn) — адміністрацыйная акруга зямлі Баварыі, на поўдні Германіі; таксама з'яўляецца адной з трох частак гістарычнай вобласці Франконіі. (гл. таксама Ніжняя Франконія і Верхняя Франконія).
Шчыльнасць насельніцтва - 236 чалавек на км ² (па дадзеных на 31 снежня 2006).
Гексадэкан
Гексадэкан (цэтан) — CH3-(CH2)14-CH3 — аліфатычны насычаны вуглевадарод.
Атрымліваюць гексадэкан награваннем актылбраміду з натрыем (рэакцыя Вюрца) і іншымі метадамі. Выкарыстоўваюць у якасці эталона для ацэнкі якасці дызельнага паліва (цэтанавы лік).
Ілукстэ
Ілукстэ (Ilūkste) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Ілуксцкага краю. Плошча 9 км². Насельніцтва 2809 чал. (2012).
200
200 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 200 год нашай эры, 200 год 1 тысячагоддзя, 100 год II стагоддзя, 10 год 10-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 1 год 200-х гадоў.
Ачукевічы
Ачуке́вічы (, Ачукевичи) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Любчанскага сельсавета.
Аркейн (мультсерыял)
«Арке́йн» (Arcane: League of Legends) — мультсерыял 2021 года па сусвету гульні «League of Legends  », створаны да дзесяцігоддзя гульні. Мультсерыял быў створаны кампаніямі «Riot Games» і французскай студыяй «Fortiche Production». Прэм’ера першых трох серый адбылася 6 лістапада 2021 года, мультсерыял выйшаў на стрымінгавых платформах «Netflix» і «Tencent Video ». Серыял падзелены на тры «акты» па тры серыі; прэм’ера другога і трэцяга «актаў» адбылася 13 і 20 лістапада адпаведна. Серыял працягнулі на другі сезон.
Дзеянне адбываецца ў выдуманых гарадах сусвету «League Of Legends»: арыстакратычным і квітнеючым Пілтаверы і Заўне, дзе жывуць беднякі і злачынцы. Узроставы рэйтынг мультсерыяла — «16 +».
Першы сезон
Паралельна малады навуковец Джэйс Таліс, якому і належала разрабаваная лабараторыя, паўстае перад судом за эксперыменты з забароненай магіяй Аркейн. Яго выганяюць з Акадэміі і загадваюць знішчыць напрацоўкі. Аднак Джэйса Таліса падтрымліваюць даследчык Віктар і арыстакратка Мэл Медарда, дапамагаючы даказаць, што магію можна ўтаймаваць. Парушыўшы забарону, Джэйс і Віктар ствараюць сплаў магіі з тэхналогіяй — «гекстэк». Доктар Хеймердынгер, настроены крытычна, прызнае карысць гэтага адкрыцця, але асцерагаецца, што ім скарыстаюцца ў ваенных мэтах.