cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карл VII Альбрэхт
Вайна за аўстрыйскую спадчыну
Выбраны 24 студзеня 1742 года рымскім імператарам, ён адправіўся ў Франкфурт-на-Майне для каранацыі. Тым часам аўстрыйскія войскі зноў заваявалі Верхнюю Аўстрыю і Чэхію, занялі Баварыю і ўзялі Мюнхен. Перамогі імперскага генерала Секендорфа дазволілі Карлу вярнуцца ў Мюнхен (1743), але неўзабаве аўстрыйцы зноў уварваліся ў Баварыю, і імператар у чэрвені таго ж года павінен быў ізноў пакінуць сваю сталіцу. Калі яго саюзнікі, французы, былі разбіты Георгам II Англійскім, саюзнікам Марыі-Тэрэзіі, пры Дэтынгене (27 чэрвеня 1743) і адціснуты за Рэйн, яго выратаваў толькі новы саюз (Франкфурцкая унія), складзены 5 чэрвеня 1744 года з Фрыдрыхам II, які ўварваўся ў Чэхію і распачаў Другую сілезскую вайну.
Аўстрыйцы павінны былі пакінуць Баварыю, але Карл VII вярнуўся ў Мюнхен, толькі каб памерці. Ён быў цалкам перакананы ў сваім праве на Аўстрыю, але яму не хапала энергіі для паспяховай барацьбы за гэта права.
Літаратура
Яго дзённік за час вайны выдаў Heigel (Мюнхен, 1883). Ср. Heigel, «Der oesterr. Erbfolgestreit und die Kaiserwahl Karls VII» (Нердліген, 1877); яго ж, «Die Ansprüche des Kurfürsten Karl-Albert auf die österr. Erbfolge» (Нердліген, 1874); Uhde, «Die Kaiserkrönung Karls VII» («Historisches Taschenbuch», 1876).
Свята-Пакроўская царква (Астроўскі)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у гонар Покрыва Багародзіцы ў пас. Астроўскі Свіславіцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана на паўднёвай ускраіне вёскі ў 1860-я гады з цэглы па праекце Мікалая Ціхвінскага. Адчынена ў 1990-я гг.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага кірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана па канону чатырохчасткавай падоўжна-восевай кампазіцыі: двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) прытвор-званіца, трапезная, кубападобная малітоўная зала, паўкруглая апсіда. У сілуэце пануе шацёр званіцы з макаўкай і цыбулепадобная галоўка на васьмігранным барабане над чатырохсхільным дахам цэнтральнага аб'ёму. Уваход і арачныя аконныя праёмы аформлены кілепадобнымі парталам і ліштвамі, у дэкоры выкарастаны аркатурныя фрызы, шырынкі, вуглавыя лапаткі.
Умберта Эка
Умберта Э́ка (італ. Umberto Eco; 5 студзеня 1932, Алесандрыя, Італія — 19 лютага 2016) — італьянскі пісьменнік, філолаг, філосаф, культуролаг, літаратурны крытык. Гісторык-медыевіст, спецыяліст па семіётыцы. Адзін з буйных тэарэтыкаў постмадэрнізму.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў невялікім горадзе Алесандрыя недалёка ад Турына. У 1954 годзе скончыў Турынскі ўніверсітэт, дзе вывучаў сярэднявечную філасофію і літаратуру. Свой першы раман — «Імя ружы» — апублікаваў у 1980 годзе. Гэтая кніга пасля стала самай вядомай яго літаратурнай працай. Сёмы і апошні раман Умберта Эка — «Нулявы нумар» — быў апублікаваны ў студзені 2015 года. Сам Умберта Эка лічыў пісьменніцкую дзейнасць не самай важнай часткай свайго жыцця. У 1988 годзе заснаваў дэпартамент камунікацый ва Універсітэце Сан-Марына. Ён выкладаў тэорыю культуры і эстэтыку ва ўніверсітэтах Мілана, Турына і Фларэнцыі. Умберта Эка з’яўляўся ганаровым доктарам мноства ўніверсітэтаў. Ён напісаў вялікую колькасць эсэ па філасофіі, мовазнаўстве, семіётыцы, сярэднявечнай эстэтыцы.
Творчасць, даследчыцкая дзейнасць
Аўтар кніг па гісторыі культуры Сярэднявечча, праблемах семіётыкі, зборнікаў эсэ «Падарожжы ў гіперрэальнасць» (1986), «Пяць эсэ на тэмы этыкі» (1998). Для раманаў «Імя ружы» (1980), «Ківач Фуко» (1988), «Востраў напярэдадні» (1994), «Баўдаліна» (2000) характэрны рысы гістарычнай, дэтэктыўнай, філасофска-этычнай прозы, пабудаванай на шматзначнасці і гістарычнай зменлівасці ключавых паняццяў чалавечага вопыту.
Увёў у навуковы ўжытак паняцце аберацыйнае дэкадаванне для абазначэня выпадку, калі паведамленне, што было закадавана з дапамогай адной сістэмы кадзіроўкі, пазней дэкадуецца ў адпаведнасці з іншай сістэмай.
Ірландыя
Ірла́ндыя (Éire, Ireland , мясц. ) — дзяржава ў Заходняй Еўропе, якая займае вялікую частку вострава Ірландыя. Плошча — 70,2 тыс. км². Назва краіны паходзіць ад Éire — дзяржава. Сталіца — горад Дублін, у якім пражывае каля 1,4 млн.чал.
Член арганізацый: ААН (з 1955), Савета Еўропы (з 1949), АЭСР (з 1960), ЕС (з 1973), Еўратама (з 1973), Еўрапейскай валютнай сістэмы (з 1979).
Этымалогія
4 артыкул Канстытуцыі Ірландыі (прынятай у 1937 годзе), абвяшчае: «назва дзяржавы — Éire, ці па-англійску, Ireland». У 1949 годзе была прынята назва Рэспубліка Ірландыя (Republic of Ireland) як апісанне дзяржавы (Description of the State); назвай яе па-ранейшаму засталося проста Ireland. Гэта звязана з заяўленымі ў Канстытуцыі прэтэнзіямі на ўвесь востраў: «Тэрыторыя, якая належыць народу складаецца з усяго вострава Ірландыя, прылеглых астравоў і тэрытарыяльнага мора» (арт. 2; з 1998 года ў выніку Белфасцкага пагаднення тэкст заменены на больш нейтральны). Аднак у розных сферах, афіцыйных і неафіцыйных, для адрознення дзяржавы ад брытанскай Паўночнай Ірландыі і вострава ў цэлым шырока выкарыстоўваецца найменне Рэспубліка Ірландыя.
Прырода
Берагі Ірландыі (асабліва на поўначы, поўдні і захадзе) скалістыя, моцна раздзеленыя залівамі. Паблізу берагоў — мноства скалістых астравоў.
Паверхня ў асноўным раўнінная, унутраныя раёны займае шырокая Цэнтральная нізіна, на захадзе і ўсходзе яна выходзіць да берагоў. На ўскраінах вострава — невысокія горы (вышэйшы пункт — гара Карантуіл, 1041 м) і плато (найбуйнейшае — Антрым на паўночным усходзе).
Пераважаюць цёплыя заходнія вятры. Клімат умераны акіянічны, вільготны; зіма мяккая, лета прахалоднае. Шмат рэк (найважнейшая — Шанан) і азёр.
Растуць як паўночныя, альпійскія расліны, так і віды, характэрныя для Паўднёвай Еўропы (як правіла, на захадзе вострава).
Гісторыя
Першыя насельнікі на тэрыторыі Ірландыі з’явіліся каля 7 тыс. гадоў таму. Шэраг міграцый і ўварванняў, якія перажыла краіна, сталі прычынай багатай разнастатнасці яе этнічных і культурных традыцый. У 5 ст. у Ірландыі распаўсюдзілася хрысціянства, што традыцыйна звязваецца з імем св. Патрыка.
Геаграфічнае размяшчэнне краіны і, першым чынам, суседства з Брытаніяй шмат у чым вызначылі яе гісторыю. На працягу некалькіх стагоддзяў Ірландыя была брытанскай калоніяй. З 1801 уся тэрыторыя вострава Ірландыя ўваходзіла ў склад Злучанага Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі.
У канцы 1840-х пасля некалькіх гадоў неўраджая бульбы на Ірландыю абрынуўся «Вялікі голад», сталы прычынай высокай смяротнасці (каля 1 млн чал.) і масавай эміграцыі ірландцаў. Колькасць насельніцтва, якая скарацілася ў першыя гады з 8 да 6 млн чал., у далейшым працягвала няўхільна змяншацца.
У 1916 у Дубліне змагарамі за незалежнасць Ірландыі было паднятае г.зв. «Велікоднае паўстанне», жорстка падушанае ўладамі. Аднак ужо ў 1921 быў падпісаная англа-ірландскі дагавор, які паклаў пачатак стварэння Ірландскай свабоднай дзяржавы, у склад якой ўвайшлі 26 з 32 графстваў вострава, і які замацаваў за Ірландыяй статус дамініёна Брытанскай імперыі.
У 1937 Парламентам была прынятая новая Канстытуцыя, якая абвясціла Ірландыю «незалежнай суверэннай дзяржавай». У 1949 краіна абвясціла сябе рэспублікай і выйшла са складу Брытанскай садружнасці нацый. У 1973 Ірландыя ўступіла ў Еўрапейскі саюз.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва (паводле перапісу 2006) — 4 млн. 235 тыс. чал., каля 60 % пражываюць у гарадах і населеных пунктах колькасцю звыш 1 тыс. чал. Каля 10 %, ці 420 тыс., — прадстаўнікі нацыянальных меншасцяў. З іх больш 270 тыс. — грамадзяне краін ЕС, у першую чаргу Вялікабрытаніі, Польшчы і прыбалтыйскіх дзяржаў; астатнія — эмігранты з краін Азіі, Афрыкі і інш.
87,4 % насельніцтва прылічаюць сябе да рымскай каталіцкай царквы, 2,8 % — да Царквы Ірландыі (Church of Ireland), уключаючы пратэстантаў. 0,8 % вызнаюць іслам, 0,5 % — прэсвітэрыяне і каля 0,5 % — праваслаўныя. 1,6 % насельніцтва не вызнаюць ніякай рэлігіі.
Узброенныя сілы
Узброеныя сілы Ірландыі (УС) налічваюць каля 10,4 тыс. чал. (арганізаваны рэзерв — 24,2 тыс. чал.): сухапутныя войскі — 8,5 тыс. чал., ваенна-паветраныя сілы — 860 чал. і ваенна-марскі флот — 1,075 тыс. чал. Служба ажыццяўляецца на добраахвотнай кантрактнай аснове. У УС прымаюцца асобы, які дасягнулі 18 гадоў; мінімальны тэрмін службы складае 5 гадоў (у рэзерве — 7 гадоў).
Вярхоўным галоўнакамандуючым з’яўляецца Прэзідэнт Ірландыі. Агульнае кіраўніцтва УС ажыццяўляе міністр абароны (2008; Уілі О’Дзі, цывільная асоба). Аператыўнае кіраванне ўскладзена на начальніка Штаба УС (2008; генерал-лейтэнант Дэрмат Эрлей).
Ваенная дактрына Ірландыі носіць выключна абарончы характар і прадугледжвае падрыхтоўку дзяржавы і яе УС да адбіцця знешняй агрэсіі, арганізацыю і вядзенне ўсеагульнай абароны. Ваенны бюджэт на 2009 г. складае 1 млрд. 11 млн. еўра (0,7 % ВУП).
Беларуска-ірландскія адносіны
17 красавіка 1992 года было падпісана «Пагадненне аб усталяванні дыпламатычных адносін паміж Ірландыяй і Рэспублікай Беларусь». 15 красавіка 2010 г. у Мінску адбыўся першы беларуска-ірландскі бізнес-форум. 26 сакавіка 2013 у Дубліне Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Злучаным Каралеўстве Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Ірландыі па сумяшчальніцтве Сяргей Алейнік уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Ірландыі Майклу Хігінсу.
8 ліпеня 2013 года ў г. Дубліне адбыліся палітычныя кансультацыі паміж міністэрствамі замежных спраў Беларусі і Ірландыі. Беларускую дэлегацыю ўзначаліла намеснік міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Алена Купчына, ірландскую — Дзяржаўны міністр па справах Еўропы МЗС Люсінда Крэйтан.
Каптаруны
Каптару́ны (, Каптаруны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Забалаць (Шчучынскі раён)
За́балаць (, Заболоть) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Да 20 лістапада 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Жалудоцкага сельсавета.
Сезон 2017 ЖФК РДВАР
У 2017 годзе жаночы футбольны клуб «РДВАР» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Картуш (архітэктура)
Картуш — скульптурнае або ляпное ўпрыгожанне ў выглядзе шчыта, не да канца разгорнутага скрутка, харугвы. У архітэктуры і скульптуры картуш меў высокую сімвалічную ролю і змяшчаў эмблемы, надпісы, знакі, арнамент і іншыя аздобы.
Кацюжанка
Кацюжанка (Катюжа́нка) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
(136) Аўстрыя
(136) Аўстрыя (Austria) — астэроід з групы галоўнага пояса, які ставіцца да жалезных астэроідаў спектральнага класа M. Ён быў адкрыты 18 сакавіка 1874 года аўстрыйскі астраном Іаганам Палізам у Аўстра-венгерскай марской абсерваторыі ў Пуле і названы ў гонар Аўстрыі, дзяржавы ў Цэнтральнай Еўропе.
Аляксей Логвін
Аляксей Логвін (26 лютага 1934 — 12 студзеня 2004) — беларускі грамадскі дзеяч. Сябра і адзін з кіраўнікоў антыкамуністычнай Лідскай моладзевай падпольнай арганізацыі у 1950—1951 гадах, рэпрэсаваны савецкай уладай.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 лютага 1934 года ў в. Збляны Беліцкай гміны Лідскага павета Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (цяпер — Лідскі раён). У 1939 г. годзе бацька купіў зямлю і сям’я перабралася ў вёску Фалькавічы, дзе Аляксей скончыў пачатковую школу.
У 1947 годзе паехаў у Ліду, каб прадоўжыць адукацыю. 15 верасня 1950 года, будучы вучнем 7 класа «чыгуначнай школы» г. Ліда (СШ №12), далучыўся да антысавецкай Лідскай моладзевай падпольнай арганізацыі, якой кіраваў Іван Салдаценкаў. Да арганізацыі Аляксея Логвіна далучыў Сазонт Мазурок, перасяленец з Польшчы, якога там пераследавалі як беларуса. Спачатку асноўнай мэтай арганізацыі было выхаванне моладзі ў антысталінскім духу, а пазней мэтамі называлася звяржэнне савецкай улады, усталяванне шматпартыйнай сістэмы ўлады, абвяшчэнне дэмакратычных свабодаў і іншае. У 1950 г. Логвін перавёўся ў СШ №3 для пашырэння арганізацыі. Агулам Аляксей Логвінаў быў кіраўніком лідскай моладзевай арганізацыі ў школах №2, №3 і №12. Вядома, што Аляксей Логвін далучыў да арганізацыі прынамсі Аляксандра Рудзяка, Хведара Сягла і Міхаіла Лапко. У першым звяне Логвіна былі Хведар Сягла і Аляксандр Рудзяк. Другое звяно, якім ён кіраваў, было ў школе №1. У яго ўваходзілі сябры на прозвішча Дзевяты (перасяленец з Францыі) і Сільвановіч.
Добра (значэнні)
Добра — шматзначны тэрмін.
Аляксей Логвін
Біяграфія
У маі 1951 г. арганізацыя была раскрытая органамі МДБ. Аляксей Логвін быў арыштаваны 29 красавіка на Вялікдзень, калі па яго прыйшлі чатыры супрацоўніка савецкіх спецслужбаў, зрабілі ператрус у яго памяшканні на вул. Белагрудскай, 22 (вул. Выдайкі) і знайшлі арганізацыйны шыфр. Спачатку яго памясцілі ў падвал цяперашняга вендыспансера, а ўначы быў перавезены ў Баранавічы. Следства вяла чыгуначная ўправа МДБ. Падчас следства Аляксея Логвіна, у адрозненні ад Хведара Казлоўскага, не білі, бо ён рашаў задачы свайму следчаму Боеву, які на той момант вучыўся ў вячэрняй школе. Следчы прыпісаў, нібыта Аляксей Логвін прабаваў купіць зброю ў свайго знаёмага Аляксея Баярчыка, жыхара в. Фалькавічы. На допытах Логвін прабаваў выгарадзіць Сазонта Мазурка і казаў, што аб арганізацыі даведаўся ад Івана Салдаценкава, за што потым на вочнай стаўцы Салдаценкаў яго вінаваціў, што хоча падвесці пад расстрэл, прыпісваючы таму тое, чаго не рабіў. Потым утрымліваўся ў гарадзенскай турме, бо суд адбываўся ў Гродне. Афіцыйна працэс называўся «па справе Салдаценкава». Як непаўналетняму, першы прысуд 6 гадоў за антысавецкую агітацыю, але пракурор Драгун абскардзіў прысуд, таму другі раз судзіў ужо ваенны трыбунал, які 23-24 кастрычніка 1951 г. асудзіў Аляксея Логвіна па артыкулу 63-1 (здрада радзіме) і 76 (арганізацыйная дзейнасць) КК БССР на 10 гадоў савецкіх канцлагераў. На прысудзе на гербавай паперы быў надрукаваны подпіс Сталіна. У сваіх успамінах ён пісаў «Калі эмгэбісты забіралі мяне, я не шкадаваў, што быў у арганізацыі».
Падчас зняволення ў гарадзенскай турме, дзе быў у адной камеры разам з іншымі антысавецкімі дзеячамі, навучыўся гуляць у шахматы. Першы лагер быў у Поцьме ў Мардовіі – лагер для непаўналетніх, дзе можна было пісаць адзін ліст на паўгода. Пазней быў пераведзены ў Варкуту, дзе працаваў на шахтах, а пасля ў Джэзказган. У спецыяльных лагерах, дзе ўтрымліваўся Логвін, сядзелі амаль адныя палітычныя вязні і было зусім мала расейцаў. Можна было атрымаць або напісаць два лісты ў год, а па першым часе ахова лютавала: «пры малейшай заварушцы» страляла з вышак з кулямётаў наўпрост па бараках — кулі прашывалі іх наскрозь. Потым вязні выносілі тых, у каго патрапілі. Аляксей Логвін працаваў на лесапавале, у Омску на падземных работах, «дзёўб вечную мерзлату». Там моцна захварэў: лопнуў апендыкс і ўзнік гнайнік — яму зрабілі аперацыю, пасля чаго лекавалі глюкозай. Два дні быў у крызісе і пайшоў на папраўку толькі 5 сакавіка 1953 г., у дзень калі памёр Сталін – паводле Аляксея Логвіна ў той дзень у лагеры было вялікае свята. Пасля выхаду з шпіталя быў пераведзены ў Камышлаг пад Омскам на будаўніцтва нафтаперапрацоўчага заводу, працаваў на падземных работах. Там праз тыдзень знясільваючай працы ён ужо не мог хадзіць: балела пячонка і быў надта слабы, за што шмат часу адбыў у карцары — у 1954 г. у карцары адбыў 55 содняў.
Вызвалены 20 снежня 1954 года па амністыі: з 10 гадоў адсядзеў 3 гады і 7 месяцаў. У войска не быў забраны, бо былым «ворагам народу» зброю ў рукі не давалі, але адправілі на два гады Данбас на будаўніцтва. Пасля застаўся там на некаторы час, бо меў добрую працу. Агулам прабыў на Данбасе 3 гады. Скончыў школу, паступіў у Новачаркаскую політэхнічную навучальню на завочнае, але не давучыўся. У 1959 годзе вярнуўся ў Ліду. На пачатку 1960-х Аляксей Логвін жаніўся з Марыяй Аляксандраўнай Ненартовіч з вёскі Каршакі Дзятлаўскага раёна. Нарадзілася двое сыноў: Юры і Мікалай. Па стану здароўя перайшоў працаваць у гандль. У 1965 годзе трапіў пад кампанію па барацьбе з хабарнікамі і быў асуджаны на 10 гадоў, якія адбыў цалкам. Пасля вызвалення працаваў на чыгунцы. Захапляўся шахматамі, стаў кандыдатам у майстры спорту. У 1979 годзе Аляксей Логвін быў цалкам рэабілітаваны з фармулёўкай аб адсутнасці ў дзеяннях складу злачынства.
Выйшаў на пенсію ў 1994 годзе. Быў грамадскім актывістам, браў актыўны ўдзел у парламенцкіх выбарах 1995 году. Аўтар успамінаў «Супраць “мудрага правадыра”», якія былі запісаныя і падрыхтаваныя Алесем Смалянчуком у снежні 2003 г. і надрукаваныя ў Бюлетэні БГА «Ветэраны Адраджэння» VERITAS №1(2) 2004 (C. 15-18). Незадоўга да смерці Аляксей Логвін гаварыў: "«Калі вы чакаеце ад мяне словаў шкадавання за памылкі маладосці, то дарэмна. Тое, што не ўдалося вывучыцца мне, зрабілі мае дзеці, і так здорава ў іх гэта атрымалася, што мне застаецца толькі радавацца. Многае з таго, пра што мы марылі паўстагоддзя назад, сёння ўжо стала рэальнасцю. Так што, выходзіць, не такія ўжо мы былі наіўныя, не такія дурныя. Я ўдзячны жыццю за магчымасць сёння аспрэчваць ці згаджацца з выказваннямі тога ж Салжаніцына, таму што я знаёмы не па кнігах і газетах з тым, пра што гаворыць выдатны пісьменнік. І, наогул, калі будзеце пісаць артыкул, я не хацеў бы выглядаць у ім гэтакай ахвярай.»."
Памёр 12 студзеня 2004 года ў Лідзе.
IC 1022
IC 1022 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хажлях (гміна)
Ха́жлях (Hażlach) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Цяшынскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Хажляху. Плошча гміны складае 49,02 км². Станам на 2004 год у гміне Хажлях пражывалі 9708 чалавек, шчыльнасць — 198 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 6 населеных пунктаў.
Пазнякова (Полацкі раён)
Пазняко́ва (, Позняково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Захарніцкага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Грамоўскага сельсавета , да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Юравіцкага сельсавета.
Камэнка (Вышгарадскі раён)
Камэнка (Ка́менка) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Аповесць
Характэрныя прыкметы аповесці
Акрамя аб'ёму, аповесць адрозніваецца ад апавядання разгорнутым сюжэтам, вялікай колькасцю другасных персанажаў, больш поўнай і глыбейшай іх характарыстыкай, наяўнасцю апісанняў. Размежаванне аповесці і рамана менш выразнае. Падобныя яны і прадметам выяўлення (жыццёвыя будні або важныя гістарычныя падзеі), сродкамі выяўлення, раскрыццём характараў. Аднак аповесць ахоплівае меншы круг праблем, кароткі перыяд жыцця героя.
Калі ў рамане акцэнт робіцца на развіццё сюжэту і пашырэнне кола праблем, то ў аповесці сюжэт больш статычны: акцэнтуецца на глыбокім аналізе аднаго або некалькіх канфліктаў, на апісаннях. Як ў рамане і апавяданні, важкую ролю ў аповесці адыгрывае голас аўтара або апавядальніка.
Партугалія
Землі сучаснай Партугаліі стала былі заселены з дагістарычных часоў, тут пражывалі кельцкія плямёны, якія пазней былі інтэграваны ў Рымскую рэспубліку, а затым землі сталі месцам пасялення германскіх народаў, як то свеваў, швабаў, вандалаў і вестготаў. У VIII стагоддзі большая частка Пірэнейскага паўвострава была заваявана маўрытанскімі захопнікамі, якія вызнавалі іслам, а пасля былі выгнаны тампліерамі. Падчас хрысціянскай Рэканкісты, Партугалія зацвердзілася як незалежная ад Леона каралеўства ў 1139 годзе, з’яўляючыся, такім чынам, адной з найстарэйшых еўрапейскіх нацыянальных дзяржаў.
У XV і XVI стагоддзі, у выніку дзейнасці мясцовых піянераў эпохі Вялікіх геаграфічных адкрыццяў, Партугалія пашырыла ўплыў у свеце і стварыла глабальную імперыю, якая ўключала ўладанні ў Афрыцы, Азіі, Акіяніі і Паўднёвай Амерыцы, стаўшы буйным эканамічным, палітычным і ваенным цэнтрамі ў свеце. Партугальская імперыя была першай глабальнай імперыяй у гісторыі, а таксама самым доўгай еўрапейскай каланіяльнай імперыяй, якая праіснавала амаль 600 гадоў, пачынаючы з захопу Сеўты ў 1415 годзе, да перадачы Макаа да Кітаю ў 1999 годзе. Тым не менш, міжнародны статус краіны, быў значна зніжаны ў XIX стагоддзі, асабліва пасля абвяшчэння незалежнасці Бразіліі і іншых найбуйнейшых калоній.
Пасля рэвалюцыі ў 1910 годзе манархія была зрынута, але няўстойлівая дэмакратычная партугальская Першая Рэспубліка была заменена ў хуткім часе аўтарытарным рэжымам. Дэмакратыя была адноўлена пасля партугальскіх каланіяльных войн і рэвалюцыі гваздзікаў у 1974 годзе, пасля чаго Партугалія страціла свае заморскія правінцыі, як Анголу, Мазамбік і іншыя. Апошняя заморская тэрыторыя, Макаа, была перададзена Кітаю ў 1999 годзе.
Ранняя гісторыя
У 711 годзе краіну захапілі маўры, Партугалія стала часткай Кордаўскага халіфата, дынастыі Альмаравідаў.
Рэканкіста
У перыяд Рэканкісты хрысціяне адваявалі Пірэнейскі паўвостраў ад мусульманскага і маўрытанскага валадарства. У 868 годзе паўстала першае княства Партугалія. Партугальскія графы прымалі актыўны ўдзел у Рэканкісце і ў мяцежах супраць каралеўскай улады. Найвышэйшага ўплыву графства дасягнула пры Менда II Гансальвешы, які стаў рэгентам пры каралю Альфонса V, але пазней графства прыйшло ў заняпад і было перададзена Галісіі.
Афонсу I Вялікі і яго пераемнікі, абапіраючыся на ваенную моц манаскіх ордэнаў, працягваў войны з маўрамі, але памёр калі тэрыторыя яго каралеўства складала палову ад тэрыторыі сучаснай Партугаліі. У 1249 годзе Рэканкіста для Партугаліі завяршылася ўзяццем каралеўствам тэрыторыі Алгарві. У 1348 і 1349 гадах, як і ў астатняй Еўропе, у Партугаліі прайшла эпідэмія Чорнай смерці. У 1373 годзе Партугалія склала саюз з Англіяй, які з’яўляецца самым працяглым альянсам у свеце.
У 1383 годзе, кароль Кастыліі Хуан I, які быў мужам дачкі партугальскага караля, які памёр без нашчадкаў мужчынскага полу, захапіў партугальскі трон. Наступнае народнае паўстанне прывяло да крызісу 1383—1385 гадоў. Фракцыя дробнай шляхты і простых людзей на чале з Жуанам Авіскім, якая была падтрымана генералам Нуну Альварэшам Перэйрам, нанесла паражэнне Кастыліі ў бітве пры Алжубароце. Гэтая знакамітая бітва ўсё яшчэ з’яўляецца сімвалам славы і змагання за незалежнасць Партугаліі ад суседняй Іспаніі.
Каланізацыя і міжнародны гандаль
У наступныя дзесяцігоддзі Партугалія ўзначаліла даследаванне свету і ўзяла на сябе ролю лідара эпохі Вялікіх геаграфічных адкрыццяў. Інфант Дон Генрых Мараплавец, сын караля Жуана I, стаў галоўным спонсарам і заступнікам гэтай працы. У 1415 годзе Партугалія атрымала першую сваю заморскую калонію шляхам заваёвы мусульманскай Сеўты. Гэта быў квітнеючы ісламскі цэнтр гандлю ў Паўночнай Афрыцы. Пасля гэтага рушылі адкрыцці ў Атлантычным акіяне: востраў Мадэйра і Азорскія астравы, што прывяло да першых рухаў каланізацыі.
На працягу XV стагоддзя, партугальскія даследчыкі адплывалі ад берага Афрыкі, усталёўвалі гандлёвыя пасты для некалькіх распаўсюджаных тыпаў тавараў у той час, пачынаючы ад рабоў і сканчваючы спецыямі, якія яны шукалі ў Індыі. Тардэсільяскі дагавор, які быў прызначаны для вырашэння спрэчкі, якая была створана пасля вяртання Хрыстафора Калумба, быў падпісаны 7 чэрвеня 1494 года, падзяліў зноў адкрытыя землі па-за межамі Еўропы паміж Партугаліяй і Іспаніяй па мерыдыяне 370 ліг на захад ад Каба-Вердэ, ля заходняга ўзбярэжжа Афрыкі. У 1498 годзе Васка да Гама, нарэшце, дасягнуў Індыі і прынёс эканамічны росквіт Партугаліі і яе насельніцтву, якое на той час складала 1,7 млн жыхароў.
У 1500 годзе Педру Кабрал дасягнуў узбярэжжа Бразіліі і абвясціў адкрытыя землі тэрыторыяй Партугальскага каралеўства. Праз дзесяць гадоў Афонсу ды Албукеркі заваяваў востраў Гоа ў Індыі, востраў Армуз у Персідскім заліве і Малаку, якая ў цяперашні час належыць Малайзіі. Такім чынам, Партугальская імперыя атрымала ўладу над гандлем у Індыйскім акіяне і паўднёвай частцы Атлантычнага акіяна. Партугальскія маракі мелі намер дасягнуць Усходняй Азіі, плаваючы на ўсход ад Еўропы ў такіх месцы, як Тайвань, Японія, востраў Тымор, яны былі першымі еўрапейцамі, якія выявілі Аўстралію і нават Новую Зеландыю.
22 красавіка 1529 года быў складзены Сарагоскі дагавор паміж Партугаліяй і Іспаніяй, які дапаўняў папярэдні дагавор антымерыдыянам адносна лініі Тардэсільяскага дагавора. Усё гэта зрабіла Партугалію сур’ёзным эканамічным, ваенным і палітычным цэнтрам у свеце з XV стагоддзя да пачатку XVI стагоддзя.
Рэспубліка
У 1910 годзе манархія была зрынутая, а ў 1974 годзе Партугалія збавілася ад дыктатарскага ўрада, які быў усталяваны ў 1926. Прынятая канстытуцыя ў 1976 абвясціла парламенцкую рэспубліку.
Геаграфія
Тэрыторыя Партугаліі ўключае ў свой склад акрамя мацерыковай частцы яшчэ і два архіпелагі ў Атлантычным акіяне, як Мадэйра і Азорскія астравы. Мацерыковая частка Партугаліі падзеляецца на дзве частцы сваёй галоўнай ракой Тэжу, якая цячэ з Іспаніі і ўпадае ў Атлантычны акіян паблізу Лісабона. Паўночная частка краіны гарыстая і парэзаная далінамі рэк, у той час як поўдзень краіны, як Алгарві і Алентэжу, характарызуецца раўніным тыпам мясцовасці.
Самай высокай вяршыняй у Партугаліі з’яўляецца аднайменная гара на востраве Піку на Азорскіх астравах. Гэты старажытны вулкан, які мае вышыню ў 2 351 метраў з’яўляецца вельмі знакавым сімвалам Азорскіх астравоў. На мацерыковай частцы самай высокай з’яўляецца гара Сера-да-Эштрэла, якая мае вышыню ў 1 991 метраў над узроўнем мора і з’яўляецца важным цэнтрам прыцягнення для лыжнікаў і аматараў зімовых відаў спорту.
На тэрыторыі Партугаліі выразна вылучаюцца даліны рэк Дару і Тэжу. У верхніх плынях яны вузкія і глыбока ўрэзаныя, ніжэй па плыні пашыраюцца і каля берага Атлантычнага акіяна пераходзяць у плоскія нізіны. Па гэтых рэках праходзяць натуральныя межы пяці з шасці геаграфічных абласцей краіны. Сярод іншых рэк варта адзначыць раку Авэ.
Клімат
Партугалія мае міжземнаморскі клімат у адпаведнасці з кліматычнай класіфікацыяй Кёпена і з’яўляецца адной з самых цёплых краін Еўропы, бо сярэдняя гадавая тэмпература ў мацерыковай Партугаліі вагаецца ад 12 °C у горнай поўначы і больш за 18 °C на поўдні краіны. Рэгіён Алгарві мае клімат падобны на клімат паўднёвых прыбярэжных раёнаў Іспаніі ці Паўднёвай Каліфорніі. Сярэднегадавая колькасць ападкаў на мацерыку вагаецца ад ледзь больш за 3000 мм у паўночнай частцы да менш чым 300 мм у раёне ўздоўж ракі Дору. Гара Піку атрымліваюць найбольшую колькасць ападкаў, гэта значыць больш за 6250 мм у год, у адпаведнасці з дадзенымі Партугалькага інстытута метэаралогіі.
У некаторых раёнах краіны сярэднегадавая тэмпература можа дасягаць 20 °C, а летам тэмпература можа дасягаць 45 °C. Рэкордна высокі ўзровень тэмпературы склаў 47,4 °C, ён быў зафіксаваны ў Амарэлежы, аднак гэты раён не з’яўляецца самым гарачым месцам у летні час, паводле дадзеных спадарожнікавых вымярэнняў. Снегапады адбываюцца рэгулярна на поўначы і ў цэнтральнай частцы краіны, у прыватнасці, у раёнах Віла-Рэал, Браганса, Візеу і Гуарда. Узімку тэмпература можа апускацца ніжэй за −10 °C. У паўднёвай частцы Партугаліі снег можа назірацца ў любы час з кастрычніка па май, але ён з’яўляецца даволі рэдкай з’явай, асабліва на раўніных участках.
Дзяржаўны лад
Партугалія — парламенцкая рэспубліка. Прэзідэнт абіраецца усеагульным галасаваннем на 5 гадоў.
Урад Партугаліі — Старшынства міністраў, у ліку якога 14 міністраў:
У Партугаліі дзейнічае шматпартыйная сістэма. Аднак асноўнае палітычнае дужанне адбываецца паміж дзвюма партыямі: сацыялістычнай і сацыял-дэмакратычнай.
Адміністрацыйны падзел
Да 1976 тэрыторыя Партугаліі была падзелена на правінцыі. Пасля адміністрацыйнай рэформы тэрыторыя кантынентальнай Партугаліі падзеленая на 18 акругаў. Астраўныя землі (Азорскія астравы і Мадэйра) маюць стан аўтаномных абласцей. Гл. гэтак жа Муніцыпалітэты Партугаліі.
Сталіца
Размешчаная на ўзбярэжжы р. Тэжу. Плошча сталіцы складае — 84 км.кв. Насельніцтва — 556 797 чалавек. Вялікі Лісабон (горад з прадмесцямі) — 2.750 км.кв. і насельніцтвам у 2,1 млн чалавек.
Насельніцтва
Колькасць
Сярэдні век — 39,1 год. (для мужчын — 37 гадоў; для жанчын — 41,3 г.). Гадавы прырост 0,305 %. Нараджальнасць — 10,45 (на тысячу чалавек). Смяротнасць — 10,62 (на тысячу чалавек)
Літаратура
Партугалію называюць краінай паэтаў. У партугальскай літаратуры паэзія заўсёды мела значна большы ўплыў за прозу. У эпоху Сярэднявечча — калі ўтварылася партугальская нацыя — на паўднёвым усходзе Іберыйскага паўвострава паэзія была вельмі распаўсюджанай. У гэты час узніклі адметныя эпічныя і лірычныя творы. Самымі вядомымі класічнымі паэтамі Партугаліі з’яўляюцца Луіс дэ Камоэнс і Фернанда Песоа. Існуе шэраг іншых, менш вядомых мастакоў слова, якія таксама аказалі значны ўплыў на станаўленне сучаснай партугальскай літаратуры.
Эканоміка
Пасля рэвалюцыі гваздзікаў у 1974 годзе, якая завяршылася заканчэннем аднаго з самых прыкметных фаз эканамічнага ўздыму, які пачаўся ў 1960-х гадоў, адбыліся істотныя змены ў штогадовым эканамічным росце краіны. Партугалія спрабавала адаптавацца да зменлівай сучаснай глабальнай эканомікі. З 1990 года мадэль эканамічнага развіцця Партугаліі павольна адышла ад асновы народнага спажывання і стала накіравана на экспарт, прыватныя інвестыцыі і развіццё сектара высокіх тэхналогій. Бізнес-паслугі абагналі больш традыцыйныя галіны, як тэкстыльную вытворчасць, вытворчасць адзення, абутку і коркі, а таксама вырабаў з дрэва і напоі.
Таксама ў Партугаліі пашыраны чорная і каляровая металургія, машынабудаванне, развіваецца хімічная, нафтаперапрацоўчая і нафтахімічная, цэментная, шкло-керамічная прамысловасці. У сельскай гаспадарцы пераважае земляробства. Каля паловы апрацоўваемых зямель занята раллёй, вінаградарствам, пладаводствам, аліўкавымі насаджэннямі. У жывёлагадоўлі пераважае развядзенне буйной рагатай жывёлы, авечкагадоўля, свінагадоўля. Асноўнымі знешнегандлёвыя партнёрамі з’яўляюцца краіны Еўрапейскай супольнасці.
Большасць прамысловых прадпрыемстваў, бізнес і фінансы сканцэнтраваны ў Лісабоне і Порту, найбуйнешых мегаполісах Партугаліі. Раёны Авейру, Брага, Каімбры, Лейрыі з’яўляюцца найбуйнейшымі эканамічнымі цэнтрамі па-за межамі гэтых двух галоўных сталічных абласцей.
Зорачнік
Зорачнік, Землязорка (Geastrum) — род грыбоў-гастэраміцэтаў сямейства зорачнікавых.
Круляўшчына (станцыя)
Круляўшчы́на (, Крулевщизна, нарматыўная назва —, 1914—1924 — Сеславіна)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Крулеўшчына; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж прыпыначным пунктам Шыпы і прыпыначным пунктам Валодзькі.
Зорачнік
Апісанне
Пладовыя целы наземныя, радзей падземыыя, шарападобныя, з шматслаёвым перыдыем (абалонкай), які складаецца з экзаперыдыя (вонкавы слой) і эндаперыдыя (унутраны слой). Глеба мяккамясістая, са шматлікімі камерамі, высланымі гіменіем з базідыямі, пры выспяванні пыліць. Капіліцый (ніткі для разрыхлення спелых спораў) просты або слабаразгалінаваны. Баэідыі 4—8-споравыя. Споры шарападобныя, дробнабародаўчатыя або гладкія, цёмнаафарбаваныя. 3 узростам энзаперыдый разрываецца на 4—15 тоўстых лопасцей і раскрываецца накшталт зоркі, у цэнтры — акруглая глеба, пакрытая эндаперыдыем, які на верхавінцы эакрываецца адтулінай, абкружанай «дворыкам» (увагнутая зона) або з перастомам (махрыстымі краямі).
Пашырэнне
Вядома звыш 30 відаў, пашыраных па ўсім зямным шары, акрамя Антарктыды. На Беларусі 5 відаў, найчасцей у лясах трапляецца зорачнік рыжаваты (Geastrum rufescens). Касмапаліты. Лясныя глебавыя сапратрофы.
Выкарыстанне
Неядомыя.
Залібіўка
Залібіўка (Залі́бівка) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Казаравычы
Казаравычы (Козаровичі) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Залісся (Здалбуніўскі раён)
Залі́сся (Залі́сся) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кабыльнішкі
Кабыльні́шкі (, Кобыльнишки) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Лынтупскага сельсавета. Ліквідавана 20 чэрвеня 2008 года.
IC 1023
IC 1023 — галактыка тыпу OCL (розпилене скупчення) у сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шанталава
Шанталава (Шанталово) — вёска (былое сяльцо) ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У пачатку XVIII стагоддзя князем Друцкім-Сакалінскі М.І заснавана сядзіба Шанталава. У 1892 годзе ў нашчадкаў князя сядзібу выкупіў сын вядомага рускага паэта і пісьменніка Пляшчэеў А. М. і пасяліўся ў ім. 10 кастрычніка 1893 года Пляшчэеў адкрывае ў маёнтку сельскагаспадарчую школу. У 1901 годзе школа была прадстаўлена на сусветнай выставе ў Парыжы.
У 1918 г. маёнтак быў нацыяналізаваны і на яго базе створаны саўгас.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
У 1930 г. у сядзібе быў адкрыты сельскагаспадарчы тэхнікум (з 1969 г. — саўгас-теникум). Рыхтуе аграномаў, аграхіміка і заатэхнікаў.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. Ля вёскі працякае рака Стомяць.
Кругы (Вышгарадскі раён)
Кругы (Круги́) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Хербы (гміна)
Хе́рбы (Herby) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Люблінецкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Хербах. Плошча гміны складае 50,47 км². Станам на 2004 год у гміне Хербы пражывалі 5,1 чалавек, шчыльнасць — чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Зайкаўшчына (Шчучынскі раён)
За́йкаўшчына (, Зайковщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
У 1940—1965 гадах вёска ў складзе Вялікабаярскага сельсавета, у 1965—1966 гадах — у складзе Шчучынскага сельсавета.
Замлынак
Замлынак (Замли́нок) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Гансала Хара
Ганса́ла Алеха́ндра Ха́ра Рэ́ес (Gonzalo Alejandro Jara Reyes; нар., Уальпен, Чылі) — чылійскі футбаліст, абаронца клуба «Какімба Уніда». Ігрок нацыянальнай зборнай Чылі (2006—2019).
Клубная кар’ера
Кар’еру пачаў у клубе «Уачыпата» ў 2003 годзе. У 2007 годзе перайшоў у склад чылійскага гранду клуба «Кола-Кола». У жніўні 2009 года за 1,4 млн фунтаў перайшоў у склад англійскага клуба «Вест Бромвіч Альбіён». 25 верасня 2010 года ў матчы супраць лонданскага «Арсенала» на «Эмірэйтс» забіў пераможны гол і яго каманда святкавала перамогу з лікам 2:3. З 2011 па 2014 гады выступаў у Чэмпіёншыпе спачатку за «Брайтан энд Хоўв Альбіён», а потым за «Нотынгем Форэст».
16 ліпеня 2014 года падпісаў двухгадовы кантракт з нямецкім клубам «Майнц». У студзені 2016 года кантракт з «Майнцам» быў датэрмінова разарваны, і неўзабаве Гансала вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком «Універсідад дэ Чылі».
У студзені 2019 года перайшоў у аргенцінскі «Эстудыянтэс». У 2020—2021 гадах гуляў у Мексіцы, па паўгады правёўшы ў складзе клубаў «Марэлія», «Масатлан» і «Тыхуана». У верасні 2021 года вярнуўся ў Чылі, папоўніўшы склад «Уніёна» з Ла-Калеры. У 2022 годзе далучыўся да «Какімба Уніда».
Міжнародная кар’ера
У 2006 годзе быў запрошаны ў склад нацыянальнай зборнай Чылі, разам з якой адправіўся ў невялічкі тур у Еўропу. Пасля гэтага стала выклікаецца ў шэрагі нацыянальнай каманды на міжнародныя турніры, адборачныя і таварыскія сустрэчы.
Лэбэдзіўка (Вышгарадскі раён)
Лебядзёўка ці Лэбэдзі́ўка (Лебеді́вк) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гансала Хара
Дасягненні
«Універсідад дэ Чылі»:
(137) Мелібея
(137) Мелібея (Μελίβοια) — даволі вялікі астэроід галоўнага пояса, які прыналежыць да цёмнага спектральнага класа C. Мелібея ўзначальвае аднайменнае сямейства астэроідаў і з’яўляецца самым буйным яго прадстаўніком. Ён быў выяўлены 21 красавіка 1874 года Іаганам Палізай у Аўстра-венгерскай марской абсерваторыі ў Пуле і названы ў гонар дачкі Акіяна.
Кавалі (Лынтупскі сельсавет)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Бабчына
Ба́бчына (, Бабчино) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Чарнаруцкага сельсавета.
Юхан Аўгуст Стрындберг
Юхан Аўгуст Стрындберг (Johan August Strindberg,, Стакгольм, Швецыя — ) — шведскі пісьменнік-празаік, драматург і жывапісец, заснавальнік сучаснай шведскай літаратуры і сучаснага тэатра.
Біяграфія
Бацька пісьменніка быў негацыянтам з арыстакратычнага роду, маці — прыслужніцай. У 1867—1872 гадах вучыўся ва Упсальскім універсітэце. У 1872 годзе напісаў сваю першую драму «Местэр Улуф». Моцна маючы патрэбу ў маладосці, выпрабаваў шэраг прафесій (настаўніка, бібліятэкара, акцёра і інш.)
Пісьменнік быў тройчы жанаты. У палітыцы прытрымліваўся сацыялістычных, нават анархічных поглядаў, што адлюстроўвалася і ў яго літаратурных творах. У пачатку XX стагоддзя быў адным з уладароў дум заходняй цывілізацыі. У развіцці стылю Стрындберг адпраўной платформай быў натуралізм, а канчатковай — той ранні экспрэсіянізм, які ўжо з канца XIX стагоддзя ўзнікаў эпізадычна ў літаратуры шэрагу еўрапейскіх краін.
Памяць
У гонар Стрындберга названы кратар на Меркурыі.
ФК Мардовія Саранск
«Мардо́вія» (Мордовия) — расійскі футбольны клуб з горада Саранск. Заснаваны ў 1961 годзе.
Гісторыя
У сезоне 2009 года каманда атрымала ўпэўненую перамогу ў зоне «Урал-Паволжа» Другога дывізіёна (апярэдзіўшы на 20 ачкоў заняўшага 2-е месца «Гарняк» Учалы) і выйграла Кубак ПФЛ.
Па выніках чэмпіянату Расіі 2011/12 ўпершыню ў гісторыі выйшла ў Прэм’ер-лігу, адолеўшы ў перадапошнім туры Першынства ФНЛ яраслаўскі «Шыннік» з лікам 2:0. Дэбютны сезон у Прэм’ер-лізе скончыўся для каманды няўдачай — яна вылецела з дывізіёна, аднак усяго за адзін сезон у дывізіён «Мардовія» змагла вярнуцца ў Прэм’ер-лігу.
27 мая 2014 года каманду ўзначаліў Юрый Сёмін, для якога «Мардовія» стала трэцім у трэнерскай кар’еры расійскім клубам пасля маскоўскіх «Лакаматыва» і «Дынама». Сёмін працаваў у «Мардовіі» год, пасля чаго ўзначаліў «Анжы». З сезона 2015/16 галоўным трэнерам стаў Андрэй Гардзееў.
Па выніках сезона 2019/20 клуб выбыў з ФНЛ, не заявіўся ў ПФЛ і страціў прафесійны статус.
Пенабілі
Насельніцтва складае 3103 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 70 км². Паштовы індэкс — 61016. Тэлефонны код — 0541.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пій V, Папа Рымскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сасноўка (Полацкі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Юравіцкага сельсавета.
IC 1024
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крупкі (станцыя)
Кру́пкі (, Крупки)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Крупскі, за 5,1 км на паўднёвы захад ад горада Крупкі; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж прыпыначным пунктам Новае Жыццё і прыпыначным пунктам Беражок.
Лытвыніўка (Вышгарадскі раён)
Лытвыніўка (Литви́нівка) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гародла (гміна)
Гаро́дла (Horodło) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грубяшоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гародле. Плошча гміны складае 130,27 км². Станам на 2004 год у гміне Гародла пражывалі 5762 чалавекі, шчыльнасць — 44,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Двухсхільны дах
Двусхільны або вільчыкавы дах — гэта дах с двума нахіленымі к вонкавым сценам схіламі.
З трох асноўных форм дахаў (1/ аднасхільны; 2/ двухсхільны або вільчыкавы; 3/ чатырохсхільны або шатровы) двусхільны лічыцца найлепшым, таму вельмі распаўсюджаны. У такім даху кроквы абапіраюцца адна на адну, кожная пара стаіць асобна і звязваюцца пары крокваў латамі. У тарцах дах мае трохвугольныя сцены — франтоны або, інакш, шчыт. Пад дахам усталёўваецца гарышча. Асвятленне ды вентыляцыя гарышча робіцца пры дапамозе акон у франтонах і (або) на схілах, якія завуцца дахавымі.
Камбінацыі
Камбінацыя двухсхільнага ды шатровага дахаў утварае паўвальмавы дах, які па зручнасці займае прамежнае становішча паміж двухсхільным і шатровым.
Перасячэннем двух двухсхільных дахаў складаецца шматшчытавы дах.
Тыпы двухсхільных дахоў
Дахі з нераўнамернымі вугламі схілаў (што значыць размяшчэннем канька не праз сярэдзіну будынка) і рознай даўжынёй карнізных навісяў ужываюцца калі заказчык жадае падкрэсліць архітэктурную асаблівасць яго жытла. Такая страха, у сэнсе дызайна, выглядае даволі арыгінальна, але ж мае недахоп - нерацыянальнасць выкарыстання гарышча.
Любыдва
Любыдва (Люби́два) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Андскі крызіс (2008)
Ход падзей
Пасля аперацыі прадстаўнік калумбійскага прэзідэнта Альвара Урыбэ паведаміў журналістам, што ў лагеры паўстанцаў былі знойдзеныя дакументы, якія сведчаць, што «прэзідэнт Эквадора Карэа падтрымлівае адносіны і звязаны абавязкамі з РУСК». Таксама, па інфармацыі газеты El Pais, падчас нападу быў захоплены ноўтбук Рэеса, дзе выяўленыя доказы паставак калумбійскім паўстанцам узбраення з Беларусі.
Тым часам Карэа, абурыўшыся правядзеннем ваенных дзеянняў на тэрыторыі сваёй краіны, выслаў з краіны пасла Калумбіі і адклікаў эквадорскага пасла з Багаты. Прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес, будучы саюзнікам Карэа, аддаў загад міністру абароны краіны аб перамяшчэнні да мяжы з Калюмбіяй дзесяці танкавых батальёнаў, а армія гэтай краіны прывяла свае войскі ў стан падвышанай баявой гатоўнасці. З Каракаса таксама былі высланы дыпламаты з Калумбіі.
Чавес, выказваючы салідарнасць з Эквадорам, асудзіў забойства Р. Рейса і назваў прэзідэнта Калумбіі Альвара Урыбе злачынцам і «падначаленым Буша» і папярэдзіў Калумбію : «Гэта можа быць пачаткам вайны ў Паўднёвай Амерыцы, і, калі камусьці прыйдзе ў галаву здзейсніць нешта падобнае ў дачыненні да Венесуэлы, я адразу накірую самалёты Сухога.»
Аналагічныя меры прыняў Эквадор. Да эквадорскага-калумбійскай мяжы былі сцягнутыя некалькі тысяч вайскоўцаў. Калумбія са свайго боку абвінаваціла Чавеса і Карэа ў падтрымцы паўстанцаў.
7 сакавіка прэзідэнты трох краін сустрэліся на паўднёваамерыканскім саміце ў Дамініканскай Рэспубліцы, дзе змаглі вырашыць усе супярэчнасці.
IC 1025
IC 1025 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Койры (Лынтупскі сельсавет)
Ко́йры (, Койры) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Зенеўцы
Зе́неўцы (, Зеневцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Крыжоўка (пуцявы пост)
Крыжо́ўка (, Крыжовка)  — пуцявы пост Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 0,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Крыжоўка.
Швецыя на конкурсе песні Еўрабачанне 2013
Швецыя прымала ўдзел у Еўрабачанні 2013 у якасці краіны-гаспадыні конкурсу, дзякуючы перамозе спявачкі Ларын на конкурсе ў Баку. Прадстаўнік Швецыі быў выбраны ў рамках нацыянальнага адбору - Melodifestivalen 2013, які прайшоў з 2 лютага па 9 сакавіка 2013 года.
Як і ў 2009-2011 гадах, было дазволена з'яўленне на сцэне максімум васьмі чалавек, кожны з якіх павінен быць старэйшыя за шаснаццаці гадоў (аднак, у адпаведнасці з правіламі Еўрабачання, на самім конкурсе дазволена з'яўленне толькі шасці чалавек адначасова). Галоўны выканаўца ці выканаўцы павінны выконваць песню ўжывую, але бэк-вакал можа быць запісаны загадзя.
Фармат правядзення Melodifestivalen 2013 падобны да папярэдніх гадоў - чатыры паўфіналы, Другі шанец і фінал. Першы паўфінал адбыўся 2 лютага ў Карлскруне, другі паўфінал — 9 лютага ў Гётэбаргу, трэці паўфінал — 16 лютага ў Шэлефтэа, чацвёрты паўфінал — 25 лютага ў Мальмё. Другі шанец прайшоў 2 сакавіка ў Карлстадзе. Фінал — 9 сакавіка ў Стакгольме.
Паўфіналы
Удзельнікаў паўфіналаў Melodifestivalen 2013 аб'яўлялі ў 2 этапы: 19 лістапада 2012 года абвясцілі удзельнікаў першых двух паўфіналаў, якія пройдуць у Карлскруне і Гётэбаргу адпаведна; а праз тыдзень, 26 лістапада 2012 года, былі абвешчаны ўдзельнікі трэцяга і чацвёртага паўфіналаў.
Першы паўфінал
Першы паўфінал адбыўся 2 лютага 2013 года ў горадзе Карлскруна.
Трэці паўфінал
Трэці паўфінал адбыўся 16 лютага 2013 года ў Шэлефтэа.
Чацвёрты паўфінал
Чацвёрты паўфінал адбыўся 23 лютага 2013 года ў Мальмё.
Другі шанец
Другі шанс адбыўся 2 сакавіка 2013 года ў Карлстадзе.
Фінал
Фінал адбыўся 9 сакавіка 2013 года ў Стакгольме.
Еўрабачанне 2013
На конкурсе песні Еўрабачанне 2013, які адбыўся 18 мая 2013 года, Швецыя прымала ўдзел у фінале конкурсу ў якасці краіны-гаспадыні. Краіну прадстаўляў Робін Шэрнберг з песняй «You».
Гарынец-Здруй (гміна)
Гары́нец-Здруй (Horyniec-Zdrój) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любачоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гарынцы-Здруі. Плошча гміны складае 202,78 км². Станам на 2013 год у гміне Гарынец-Здруй пражывалі 4931 чалавек, шчыльнасць — 24,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Любыміўка (Вышгарадскі раён)
Любімаўка ці Любы́міўка (Люби́мівка) — вёска ў Вышгарадскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Пергола
Пергола (Pergola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 6735 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 113 км². Паштовы індэкс — 61045. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Secondo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Здоўбыця (Здалбуніўскі раён)
Здоўбыця (Здо́вбиця) — вёска ў Здалбуніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Гітарыст
Гітарыст — музыкант, які іграе на гітары. Прафесійныя гітарысты могуць выконваць сольныя творы або іграць у складзе ансамбляў ці груп у шырокім дыяпазоне музычных жанраў. У ансамблі гітарыст можа выконваць ролю рытм-гітары або сола-гітары (іграючы меладычную партыю па-над басам). Гэтак жа гітарыст можа акампанаваць сабе падчас спеву. У наш час гітарысты іграюць з ужываннем найноўшага гітарнага абсталявання, ужываючы разнастайныя працэсы і спосабы вымання гуку, ад сінтэтычных да электронных гукаў акустычных, электра, класічных басавых і інш.
Гітарысты-віртуозы
"Гітарыстам гітарыстаў" завуць, сярод іншых, Берта Джэнша , уплывовага шатландскага фолк-рок музыканта. Яго рэвалюцыйнасць і непаўторная гульня на гітары аказалі ўплыў на незлічонае мноства музыкантаў, уключаючы Led Zeppelin, Джоні Мара. Яго ранні запіс "Blackwaterside" падхапіў Джымі Пейдж, яна запісана ансамблем Led Zeppelin у выглядзе "Black Mountain Side". Манера жанру, кірунак музыкі і стыль гульні на гітары, шмат у чым адрознівае народнасць і «почырк» гітарыста.